﻿<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<bible translation="Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)" link="https://www.bible.com/bible/4248/GEN.1.TCV" status="พระ/คริสตธรรม/คัมภีร์ ฉบับ/ไทย/สามัญ™ สงวนลิขสิทธิ์ © 2025 โดย Biblica, Inc. ใช้/โดย/ได้รับ/อนุญาต สงวน/ลิขสิทธิ์/ทั้งหมด ">
	<testament name="Old">
		<book number="1">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ใน​ปฐมกาล พระเจ้า​สร้าง​ฟ้า​สวรรค์​และ​โลก</verse>
				<verse number="2">ขณะ​นั้น​โลก​ยัง​ไร้​รูปทรง​และ​ว่าง​เปล่า ความ​มืด​ปกคลุม​อยู่​เหนือ​ผิว​น้ำ​ลึก และ​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​เคลื่อนไหว​อยู่​เหนือ​น้ำ​นั้น</verse>
				<verse number="3">และ​พระเจ้า​พูด​ว่า “จง​เกิด​ความ​สว่าง” ความ​สว่าง​ก็​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="4">พระเจ้า​เห็น​ว่า​ความ​สว่าง​นั้น​ดี พระองค์​จึง​แยก​ความ​สว่าง​ออก​จาก​ความ​มืด</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​เรียก​ความ​สว่าง​ว่า “วัน” และ​เรียก​ความ​มืด​ว่า “คืน” มี​เวลา​เย็น​และ​เวลา​เช้า นี่​เป็น​วันที่​หนึ่ง</verse>
				<verse number="6">และ​พระเจ้า​พูด​ว่า “จง​เกิด​แผ่น​ฟ้า​กั้น​ระหว่าง​น้ำ เพื่อ​แยก​น้ำ​ออก​จาก​กัน”</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​จึง​สร้าง​แผ่น​ฟ้า​ขึ้น​แยก​น้ำ​ออก​จาก​กัน​เป็น​ส่วน​บน​และ​ล่าง ก็​เป็น​ไป​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​เรียก​แผ่น​ฟ้า​นั้น​ว่า “ท้องฟ้า” มี​เวลา​เย็น​และ​เวลา​เช้า นี่​เป็น​วันที่​สอง</verse>
				<verse number="9">และ​พระเจ้า​พูด​ว่า “จง​ให้​น้ำ​ใต้​ท้องฟ้า​รวม​เข้า​ใน​ที่​เดียวกัน และ​ที่​แห้ง​จง​ปรากฏ​ขึ้น” ก็​เป็น​ไป​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​เรียก​ที่​แห้ง​นั้น​ว่า “แผ่นดิน” และ​เรียก​น้ำ​ที่​รวม​กัน​นั้น​ว่า “ทะเล” และ​พระเจ้า​เห็น​ว่า​ดี</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พระเจ้า​พูด​ว่า “จง​เกิด​พืชพันธุ์​บน​แผ่นดิน​เช่น บรรดา​พืช​ที่​ให้​เมล็ด และ​ต้นไม้​ที่​มี​เมล็ด​อยู่​ใน​ผล​ตาม​ชนิด​ของ​มัน” ก็​เป็น​ไป​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="12">แผ่นดิน​ก็​เกิด​พืชพันธุ์​คือ​พืช​ที่​ให้​เมล็ด และ​ต้นไม้​ที่​มี​เมล็ด​ซึ่ง​ให้​ผล​ตาม​ชนิด​ของ​มัน และ​พระเจ้า​เห็น​ว่า​ดี</verse>
				<verse number="13">มี​เวลา​เย็น​และ​เวลา​เช้า นี่​เป็น​วันที่​สาม</verse>
				<verse number="14">และ​พระเจ้า​พูด​ว่า “จง​เกิด​บรรดา​ดวง​สว่าง​ใน​แผ่น​ฟ้า เพื่อ​แยก​กลาง​วัน​จาก​กลาง​คืน และ​เป็น​เครื่องหมาย​เพื่อ​กำหนด​เวลา​เทศกาล วัน​และ​ปี</verse>
				<verse number="15">ให้​ดวง​สว่าง​เหล่า​นั้น​อยู่​ใน​แผ่น​ฟ้า​เพื่อ​ให้​แสง​สว่าง​แก่​โลก” ก็​เป็น​ไป​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="16">พระเจ้า​สร้าง​ดวง​สว่าง​ขนาด​ใหญ่​สอง​ดวง ให้​ดวง​ที่​ใหญ่​กว่า​ปกครอง​กลางวัน และ​ดวง​ที่​เล็ก​กว่า​ปกครอง​กลางคืน ทั้ง​ยัง​สร้าง​ดวง​ดาว​มากมาย</verse>
				<verse number="17">พระเจ้า​ตั้ง​ดวง​สว่าง​เหล่า​นี้​ไว้​ใน​แผ่น​ฟ้า​เพื่อ​ให้​แสง​สว่าง​แก่​โลก</verse>
				<verse number="18">เพื่อ​ครอง​กลางวัน​และ​กลางคืน เพื่อ​แยก​ความ​สว่าง​ออก​จาก​ความ​มืด และ​พระเจ้า​เห็น​ว่า​ดี</verse>
				<verse number="19">มี​เวลา​เย็น​และ​เวลา​เช้า นี่​เป็น​วันที่​สี่</verse>
				<verse number="20">และ​พระเจ้า​พูด​ว่า “จง​ให้​น้ำ​เต็ม​ไป​ด้วย​สิ่ง​มี​ชีวิต และ​ให้​นก​นานา​ชนิด​บิน​ไป​มา​บน​แผ่น​ฟ้า”</verse>
				<verse number="21">พระเจ้า​จึง​สร้าง​สัตว์​ทะเล​ขนาด​ใหญ่ รวม​ทั้ง​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทุก​ชนิด​ใน​น้ำ​ซึ่ง​เคลื่อนไหว​ไป​ตาม​ชนิด​ของ​มัน และ​นก​ตาม​ชนิด​ของ​มัน และ​พระเจ้า​เห็น​ว่า​ดี</verse>
				<verse number="22">พระเจ้า​อวยพร​สรรพสิ่ง​เหล่า​นั้น​และ​พูด​ว่า “จง​มี​ลูก​ดก​ทวี​ขึ้น​จน​เต็ม​ทะเล และ​ให้​นก​ทวี​จำนวน​ขึ้น​ใน​โลก”</verse>
				<verse number="23">มี​เวลา​เย็น​และ​เวลา​เช้า นี่​เป็น​วันที่​ห้า</verse>
				<verse number="24">และ​พระเจ้า​พูด​ว่า “จง​เกิด​สรรพสัตว์​ขึ้น​บน​แผ่นดิน​ตาม​ชนิด​ของ​มัน​ได้แก่ สัตว์​ใช้​งาน สัตว์​เลื้อย​คลาน และ​สัตว์​ป่า​ตาม​ชนิด” ก็​เป็น​ไป​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="25">พระเจ้า​จึง​สร้าง​บรรดา​สัตว์​ป่า สัตว์​ใช้​งาน และ​สัตว์​เลื้อย​คลาน​ตาม​ชนิด​ของ​มัน และ​พระเจ้า​เห็น​ว่า​ดี</verse>
				<verse number="26">แล้ว​พระเจ้า​พูด​ว่า “ให้​เรา​สร้าง​มนุษย์​ตาม​ภาพ​สะท้อน​ของ​เรา ให้​เหมือน​กับ​เรา เพื่อ​ให้​เขา​ปกครอง​ฝูง​ปลา​ใน​ทะเล ฝูง​นก​ใน​ท้องฟ้า ฝูง​สัตว์​ใช้​งาน บรรดา​สัตว์​ป่า และ​สัตว์​เลื้อย​คลาน​ทั้งปวง”</verse>
				<verse number="27">ดังนั้น​พระเจ้า​สร้าง​มนุษย์​ตาม​ภาพ​สะท้อน​ของ​พระองค์ ใน​ภาพ​สะท้อน​ของ​พระเจ้า​นั้น พระองค์​สร้าง​พวก​เขา​ขึ้น พระองค์​สร้าง​เป็น​ผู้ชาย​และ​ผู้หญิง</verse>
				<verse number="28">พระเจ้า​อวยพร​พวก​เขา​และ​พูด​ว่า “จง​มี​ลูก​ดก​ทวี​ขึ้น​จน​เต็ม​แผ่นดิน​โลก และ​จง​มี​อำนาจ​เหนือ​แผ่นดิน จง​ปกครอง​ฝูง​ปลา​ใน​ทะเล ฝูง​นก​ใน​ท้องฟ้า และ​สัตว์​เลื้อย​คลาน​ทุก​ชนิด”</verse>
				<verse number="29">แล้ว​พระเจ้า​พูด​ว่า “เรา​ให้​พืช​ที่​มี​เมล็ด​ทุก​ชนิด​บน​แผ่นดิน และ​ต้นไม้​ที่​มี​เมล็ด​ใน​ผล​ของ​มัน​ทุก​ต้น​แก่​เจ้า ให้​เป็น​อาหาร​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="30">ส่วน​สัตว์​ทั้งหมด​บน​แผ่นดิน​โลก นก​ใน​ท้องฟ้า​และ​สัตว์​เลื้อย​คลาน​ทั้ง​ปวง คือ ทุก​สิ่ง​ที่​มี​ชีวิต เรา​ให้​พืช​สี​เขียว​เป็น​อาหาร​ของ​มัน” ก็​เป็น​ไป​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="31">พระเจ้า​มอง​ดู​ทุก​สิ่ง​ที่​พระองค์​สร้าง​ขึ้น และ​เห็น​ว่า​ดี​มาก มี​เวลา​เย็น​และ​เวลา​เช้า นี่​เป็น​วันที่​หก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ดังนั้น​สวรรค์​และ​โลก​กับ​สรรพสิ่ง​ทั้งปวง​จึง​ถูก​สร้าง​ขึ้น​สำเร็จ​ครบถ้วน</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ถึง​วัน​ที่​เจ็ด​พระเจ้า​ก็​เสร็จ​สิ้น​การ​งาน​ที่​ทำ ดังนั้น​ใน​วันที่​เจ็ด พระองค์​จึง​หยุด​พัก​จาก​การ​งาน​ทั้ง​สิ้น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​จึง​อวยพร​วันที่​เจ็ด​และ​ตั้ง​ขึ้น​เป็น​วัน​ศักดิ์สิทธิ์ เพราะ​ใน​วัน​นั้น​พระองค์​หยุด​พัก​จาก​งาน​แห่ง​การ​สร้าง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">นี่​คือ​เรื่องราว​การ​สร้าง​สวรรค์​และ​โลก เมื่อ​พระเจ้า​พระยาห์เวห์​สร้าง​โลก​และ​สวรรค์</verse>
				<verse number="5">ขณะ​นี้​ยัง​ไม่​มี​ไม้​พุ่ม​ใน​โลก และ​ยัง​ไม่​มี​ต้นไม้​งอก​ขึ้น​เลย เพราะ​พระเจ้า​พระยาห์เวห์​ยัง​ไม่​ได้​ให้​ฝน​ตก​บน​โลก ทั้ง​ยัง​ไม่​มี​มนุษย์​ที่​จะ​ไถ​พรวน​ดิน</verse>
				<verse number="6">แต่​มี​น้ำ ​พลุ่ง​ขึ้น​จาก​พื้น​โลก และ​ทำ​ให้​ผิว​ดิน​ทั้งหมด​ชุ่มชื้น</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พระเจ้า​พระยาห์เวห์​ปั้น​มนุษย์ จาก​ธุลี​ดิน และ​ระบาย​ลม​หายใจ​แห่ง​ชีวิต​เข้า​ไป​ทาง​จมูก​ของ​เขา มนุษย์​ผู้​นี้​จึง​มี​ชีวิต</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​พระยาห์เวห์​ได้​สร้าง​สวน​แห่ง​หนึ่ง​ไว้​ใน​เอเดน​ทาง​ทิศ​ตะวันออก และ​ให้​ชาย​ผู้​ที่​พระองค์​สร้าง​ขึ้น​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​พระยาห์เวห์​ให้​ต้นไม้​ทุก​ชนิด​งอก​ขึ้น​จาก​ดิน ทั้ง​ต้น​ที่​งาม​ตา​และ​ที่​เหมาะ​เป็น​อาหาร ที่​กลาง​สวน​มี​ต้นไม้​แห่ง​ชีวิต และ​ต้นไม้​แห่ง​การ​รู้​ดี​รู้​ชั่ว</verse>
				<verse number="10">มี​แม่น้ำ​สาย​หนึ่ง​จาก​เอเดน​ไหล​มา​หล่อเลี้ยง​สวน​นั้น​แล้ว​แยก​ออก​เป็น​ต้น​น้ำ​สี่​สาย</verse>
				<verse number="11">สาย​ที่​หนึ่ง​ชื่อ​ปิโชน ไหล​ผ่าน​ดินแดน​ฮาวิลาห์​ที่​มี​แร่​ทองคำ</verse>
				<verse number="12">(ดินแดน​นี้​มี​แร่​ทองคำ​คุณภาพ​ดี ยาง​ไม้​หอม และ​โอนิกซ์​ด้วย)</verse>
				<verse number="13">สาย​ที่​สอง​ชื่อ​กิโฮน ไหล​ผ่าน​ทั่ว​ดินแดน​คูช</verse>
				<verse number="14">สาย​ที่​สาม​คือ ไทกริส​ไหล​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ของ​อัสชูร์ และ​สาย​ที่​สี่​คือ ยูเฟรติส</verse>
				<verse number="15">พระเจ้า​พระยาห์เวห์​กำหนด​ให้​ชาย​ผู้​นั้น​อยู่​ใน​สวน​เอเดน ให้​เขา​ทำงาน​และ​ดูแล​สวน​นั้น</verse>
				<verse number="16">และ​พระเจ้า​พระยาห์เวห์​สั่ง​เขา​ว่า “เจ้า​จะ​กิน​ผล​จาก​ต้น​ใด​ใน​สวน​ก็​ได้</verse>
				<verse number="17">แต่​เจ้า​ห้าม​กิน​ผล​จาก​ต้น​แห่ง​การ​รู้​ดี​รู้​ชั่ว เพราะ​เมื่อ​เจ้า​กิน​ผล​ของ​มัน เจ้า​จะ​ตาย​แน่นอน”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พระเจ้า​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ไม่​ควร​ให้​ชาย​ผู้​นี้​อยู่​คน​เดียว เรา​จะ​สร้าง​ผู้​ช่วย​ที่​เหมาะสม​กับ​เขา”</verse>
				<verse number="19">พระเจ้า​พระยาห์เวห์​ได้​ปั้น​สัตว์​และ​นก​ใน​ท้องฟ้า​ทุก​ชนิด​ขึ้น​จาก​ดิน แล้ว​นำ​มา​ให้​ชาย​ผู้​นั้น เพื่อ​ดู​ว่า​เขา​จะ​เรียก​มัน​ว่า​อะไร และ​สัตว์​เหล่า​นั้น​ก็​ได้​ชื่อ​ตาม​ที่​เขา​เรียก</verse>
				<verse number="20">ชาย​ผู้​นั้น​จึง​ตั้ง​ชื่อ​ให้​กับ​สัตว์​ใช้​งาน นก​ใน​ท้องฟ้า และ​สัตว์​ป่า​ทั้งสิ้น แต่​อาดัม ​ยัง​ไม่​พบ​ผู้​ช่วย​ที่​เหมาะสม​สำหรับ​เขา</verse>
				<verse number="21">พระเจ้า​พระยาห์เวห์​จึง​ทำ​ให้​ชาย​นั้น​หลับ​สนิท ขณะ​ที่​เขา​หลับ​อยู่ พระองค์​ชัก​กระดูก​ซี่โครง​ของ​เขา​ออก​มา​ซี่​หนึ่ง และ​ปิด​เนื้อ​ให้​สนิท​ดังเดิม</verse>
				<verse number="22">แล้ว​พระเจ้า​พระยาห์เวห์​สร้าง​ผู้หญิง​ขึ้น​จาก​กระดูก​ซี่โครง ​ที่​พระองค์​ชัก​ออก​มา​จาก​ชาย​นั้น และ​พา​เธอ​มา​หา​เขา</verse>
				<verse number="23">ชาย​ผู้​นั้น​จึง​พูด​ว่า “นี่​คือ​กระดูก​จาก​กระดูก​ของ​เรา และ​เนื้อ​จาก​เนื้อ​ของ​เรา เธอ​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า ‘ผู้หญิง’ เพราะ​เธอ​ถูก​ดึง​ออก​มา​จาก​ผู้ชาย”</verse>
				<verse number="24">เพราะ​เหตุ​นี้​ผู้ชาย​จะ​ละ​จาก​พ่อ​แม่​ของ​ตน​ไป​ผูกพัน​กับ​ภรรยา และ​พวก​เขา​จะ​เป็น​เนื้อ​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="25">ทั้ง​อาดัม​และ​ภรรยา​เปลือย​กาย​อยู่ และ​พวก​เขา​ไม่​รู้สึก​ละอาย​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">งู​นั้น​เป็น​สัตว์​ที่​มี​เล่ห์เหลี่ยม​มาก​กว่า​สัตว์​ป่า​ทั้งหลาย​ที่​พระเจ้า​พระยาห์เวห์​สร้าง​ขึ้น มัน​มา​ถาม​หญิง​นั้น​ว่า “พระเจ้า​พูด​จริง​หรือ​ว่า ‘เจ้า​ต้อง​ไม่​กิน​จาก​ต้นไม้​ต้น​ใด​เลย​ใน​สวน​นี้’ ”</verse>
				<verse number="2">หญิง​นั้น​ตอบ​งู​ว่า “พวก​เรา​กิน​ผล​จาก​ต้นไม้​ต้น​ใด​ใน​สวน​ก็​ได้</verse>
				<verse number="3">แต่​พระเจ้า​พูด​ว่า ‘เจ้า​ห้าม​กิน​ผล​ของ​ต้นไม้​ที่​อยู่​กลาง​สวน และ​ห้าม​แตะต้อง​มัน มิฉะนั้น​เจ้า​จะ​ตาย’ ”</verse>
				<verse number="4">งู​บอก​หญิง​นั้น​ว่า “เจ้า​จะ​ไม่​ตาย​แน่นอน</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระเจ้า​รู้​ว่า​เมื่อ​เจ้า​กิน​ผล​นั้น เจ้า​จะ​ตา​สว่าง​ขึ้น และ​จะ​เป็น​เหมือน​พระเจ้า​คือ​รู้​ดี​รู้​ชั่ว”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​หญิง​นั้น​เห็น​ว่า​ผล​ของ​ต้นไม้​นั้น​ดี เหมาะ​เป็น​อาหาร สวยงาม​น่า​ดู ทั้ง​น่า​พึง​ปรารถนา​เพราะ​ช่วย​ให้​เกิด​ปัญญา เธอ​จึง​เก็บ​ผลไม้​มา​กิน แบ่ง​ให้​สามี​ที่​อยู่​กับ​เธอ​ด้วย และ​เขา​ก็​กิน</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ทั้ง​สอง​ก็​ตา​สว่าง และ​ตระหนัก​ว่า​ตนเอง​เปลือย​กาย​อยู่ จึง​เอา​ใบ​มะเดื่อ​มา​เย็บ​เป็น​เครื่อง​ปกปิด​ร่างกาย</verse>
				<verse number="8">เย็น​วัน​นั้น​ทั้ง​สอง​ได้ยิน​เสียง​พระเจ้า​พระยาห์เวห์​เดิน​อยู่​ใน​สวน จึง​ไป​หลบ​พระเจ้า​พระยาห์เวห์​อยู่​ใน​พุ่ม​ไม้</verse>
				<verse number="9">แต่​พระเจ้า​พระยาห์เวห์​เรียก​หา​ชาย​นั้น​ว่า “เจ้า​อยู่​ที่ไหน”</verse>
				<verse number="10">เขา​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระองค์​อยู่​ใน​สวน​ก็​กลัว เพราะ​ข้าพเจ้า​เปลือย​กาย​อยู่ จึง​มา​หลบ”</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ถาม​ว่า “ใคร​บอก​ว่า​เจ้า​เปลือย​กาย​อยู่ เจ้า​กิน​ผล​จาก​ต้นไม้​ที่​เรา​สั่ง​ห้าม​เจ้า​ไว้​แล้ว​หรือ”</verse>
				<verse number="12">ชาย​นั้น​พูด​ว่า “หญิง​ที่​พระองค์​ให้​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า​นั่นแหละ ยื่น​ผล​จาก​ต้นไม้​นั้น​ให้ และ​ข้าพเจ้า​จึง​กิน”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พระเจ้า​พระยาห์เวห์​ถาม​หญิง​นั้น​ว่า “เจ้า​ทำ​อะไร​ลง​ไป” หญิง​นั้น​พูด​ว่า “งู​นั้น​ล่อลวง​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จึง​กิน”</verse>
				<verse number="14">พระเจ้า​พระยาห์เวห์​จึง​พูด​กับ​งู​นั้น​ว่า “เพราะ​เจ้า​ทำ​เช่น​นี้ เจ้า​ต้อง​ถูก​สาป​แช่ง​มาก​กว่า​สัตว์​ใช้​งาน​ทั้ง​สิ้น และ​สัตว์​ป่า​ทั้งปวง! เจ้า​จะ​ต้อง​เลื้อย​ไป​ด้วย​ท้อง และ​ต้อง​กิน​ธุลีดิน ตลอด​ชีวิต​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​ให้​เจ้า​กับ​หญิง​นั้น เป็น​ศัตรู​กัน รวม​ทั้ง​ลูกหลาน ​ของ​เจ้า​กับ​ของ​เธอ​ด้วย เขา​จะ​ทุบ ​หัว​ของ​เจ้า และ​เจ้า​จะ​ฉก​ส้นเท้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="16">พระองค์​พูด​กับ​หญิง​นั้น​ว่า เรา​จะ​ให้​เจ้า​เจ็บ​ปวด​แสน​สาหัส​เมื่อ​เจ้า​คลอด​ลูก เจ้า​จะ​คลอด​ลูก​ด้วย​ความ​เจ็บ​ปวด แต่​เจ้า​ก็​ยัง​ปรารถนา​สามี และ​เขา​จะ​ปกครอง​เจ้า”</verse>
				<verse number="17">พระองค์​พูด​กับ​อาดัม​ว่า “เพราะ​เจ้า​ฟัง​ภรรยา​ของ​เจ้า และ​กิน​ผล​จาก​ต้นไม้​ที่​เรา​สั่ง​เจ้า​ว่า ‘อย่า​กิน​ผล​จาก​ต้นไม้​นั้น’ ผืน​ดิน​จึง​ถูก​สาป​แช่ง​เพราะ​เจ้า เจ้า​จะ​ทำมาหากิน​จาก​ผืน​ดิน​ด้วย​ความ​ยาก​ลำบาก ตลอด​ชีวิต​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="18">ต้น​หนาม​น้อย​ใหญ่​จะ​งอก​ขึ้น​มา​บน​ผืน​ดิน และ​เจ้า​จะ​กิน​พืชพันธุ์​จาก​ท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="19">เจ้า​จะ​ทำ​มา​หากิน อาบ​เหงื่อ​ต่าง​น้ำ ตราบจน​เจ้า​กลับ​คืน​สู่​ดิน เพราะ​เรา​นำ​เจ้า​มา​จาก​ดิน เพราะ​เจ้า​เป็น​ธุลีดิน และ​เจ้า​จะ​กลับ​คืน​สู่​ธุลีดิน”</verse>
				<verse number="20">อาดัม ​ตั้งชื่อ​ภรรยา​ของ​ตน​ว่า​เอวา เพราะ​เธอ​เป็น​แม่​ของ​ผู้​มี​ชีวิต​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="21">พระเจ้า​พระยาห์เวห์​ทำ​เครื่อง​นุ่ง​ห่ม​จาก​หนัง​สัตว์​ให้​อาดัม​กับ​ภรรยา​สวม</verse>
				<verse number="22">แล้ว​พระเจ้า​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ตอน​นี้ มนุษย์​ได้​กลาย​เป็น​เหมือน​หนึ่ง​ใน​พวก​เรา​แล้ว คือ​รู้​ดี​รู้​ชั่ว ต้อง​ไม่​ให้​เขา​ยื่น​มือ​ไป​เก็บ​ผล​จาก​ต้นไม้​แห่ง​ชีวิต​มา​กิน แล้ว​มี​ชีวิต​อยู่​ตลอด​ไป”</verse>
				<verse number="23">พระเจ้า​พระยาห์เวห์​จึง​ขับไล่​เขา​ออก​จาก​สวน​เอเดน​เพื่อ​ทำงาน​บน​ผืน​ดิน​ซึ่ง​เขา​ได้​ถือ​กำเนิด​มา</verse>
				<verse number="24">หลังจาก​ขับไล่​เขา​ออก​ไป​แล้ว พระองค์​ตั้ง​เหล่า​เครูบ​ไว้​ที่​ด้าน​ตะวันออก ​ของ​สวน​เอเดน และ​ตั้ง​ดาบ​เพลิง​เล่ม​หนึ่ง​ที่​พุ่ง​ไป​มา เพื่อ​ป้องกัน​ทาง​ไป​สู่​ต้นไม้​แห่ง​ชีวิต​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">อาดัม ​ได้​ร่วม​หลับนอน​กับ​เอวา เธอ​ก็​ตั้งครรภ์​และ​คลอด​ลูก​ชาย​ชื่อ​คาอิน เธอ​พูด​ว่า “ฉัน​ได้ ​ผู้ชาย​คน​หนึ่ง​มา​ด้วย​ความ​ช่วยเหลือ​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="2">ต่อมา​เธอ​ก็​คลอด​น้อง​ชาย​ของ​เขา​ชื่อ​อาแบล ตอน​นี้​อาแบล​เลี้ยง​แกะ ส่วน​คาอิน​ทำ​ไร่​ไถ​นา</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​เวลา​ผ่าน​ไป คาอิน​นำ​พืชผล​จาก​ไร่นา​มา​ถวาย​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">และ​อาแบล​ก็​นำ​ของ​ถวาย​มา​ด้วย​คือ​ไขมัน​ลูก​สัตว์​หัวปี​จาก​ฝูง​ของ​เขา พระยาห์เวห์​โปรดปราน​อาแบล​และ​ของ​ถวาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="5">แต่​พระองค์​ไม่​โปรดปราน​คาอิน​กับ​ของ​ที่​เขา​นำ​มา​ถวาย คาอิน​จึง​โกรธ​นัก​และ​ชักสีหน้า</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​คาอิน​ว่า “เจ้า​โกรธ​ทำไม เจ้า​ชักสีหน้า​ทำไม</verse>
				<verse number="7">ถ้า​เจ้า​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง เจ้า​จะ​เป็น​ที่​ยอมรับ​ไม่​ใช่​หรือ แต่​ถ้า​เจ้า​ไม่​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง บาป​ก็​หมอบ​อยู่​ที่​ประตู คอย​เล่นงาน​เจ้า แต่​เจ้า​จะ​ต้อง​ชนะ​บาป​นั้น”</verse>
				<verse number="8">คาอิน​ชวน​อาแบล​น้อง​ชาย​ของ​เขา​ว่า “เรา​ไป​ที่​ทุ่ง​นา​กัน​เถอะ” ขณะ​อยู่​ด้วย​กัน​ที่​นั่น คาอิน​ก็​ทำร้าย​และ​ฆ่า​อาแบล​น้อง​ชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​ถาม​คาอิน​ว่า “อาแบล​น้อง​ชาย​ของ​เจ้า​อยู่​ที่ไหน” เขา​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​ไม่​รู้ ข้าพเจ้า​เป็น​ผู้​ดูแล​น้อง​ชาย​หรือ”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​จึง​พูด​ว่า “เจ้า​ทำ​อะไร​ลง​ไป! ฟัง​ให้​ดี โลหิต​ของ​น้อง​ชาย​เจ้า​ร้อง​จาก​แผ่นดิน​ถึง​เรา</verse>
				<verse number="11">บัดนี้ เจ้า​ถูก​สาป​แช่ง​และ​ถูก​ขับ​ออก​จาก​แผ่นดิน ซึ่ง​อ้า​ปาก​รับ​โลหิต​ของ​น้อง​ชาย​จาก​มือ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เจ้า​ไถ​พรวน​ดิน มัน​จะ​ไม่​ให้​ผล​แก่​เจ้า​อีก เจ้า​จะ​เป็น​คน​ร่อนเร่​พเนจร​ใน​โลก”</verse>
				<verse number="13">คาอิน​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “โทษทัณฑ์​นี้​ใหญ่​หลวง​เกิน​กว่า​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​รับ​ได้</verse>
				<verse number="14">ใน​วัน​นี้​พระองค์​ขับไล่​ข้าพเจ้า​ไป​จาก​แผ่นดิน และ​ข้าพเจ้า​จะ​ถูก​ซ่อน​ไว้​จาก​พระองค์ เป็น​คน​ร่อนเร่​พเนจร​ใน​โลก ใคร​พบ​เห็น​ก็​จะ​ฆ่า​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="15">แต่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เขา​ว่า “ไม่​ใช่​เช่น​นั้น ใคร​ที่​ฆ่า​คาอิน จะ​ถูก​เอา​คืน​เจ็ด​เท่า” แล้ว​พระยาห์เวห์​ทำ​เครื่องหมาย​ไว้​ที่​ตัว​คาอิน เพื่อ​คน​ที่​พบ​เขา​จะ​ไม่​ฆ่า​เขา</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​คาอิน​จึง​ออก​ไป​จาก​เบื้อง​หน้า​พระยาห์เวห์​และ​ไป​อยู่​ใน​ดินแดน​โนด ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ของ​เอเดน</verse>
				<verse number="17">คาอิน​ร่วม​หลับนอน​กับ​ภรรยา เธอ​ก็​ตั้งครรภ์​และ​คลอด​ลูก​ชื่อ​เอโนค หลังจาก​นั้น​คาอิน​สร้าง​เมือง เขา​ตั้ง​ชื่อ​เมือง​นั้น​ว่า​เอโนค​ตาม​ชื่อ​ลูก​ชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="18">เอโนค​มี​ลูก​ชาย​ชื่อ​อิราด และ​อิราด​เป็น​พ่อ​ของ​เมหุยาเอล เมหุยาเอล​เป็น​พ่อ​ของ​เมธูชาเอล และ​เมธูชาเอล​เป็น​พ่อ​ของ​ลาเมค</verse>
				<verse number="19">ลาเมค​มี​ภรรยา​สอง​คน คน​หนึ่ง​ชื่อ​อาดาห์ อีก​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ศิลลาห์</verse>
				<verse number="20">อาดาห์​มี​ลูก​ชาย​ชื่อ​ยาบาล เขา​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​ที่​อาศัย​ใน​เต็นท์​และ​เลี้ยง​ปศุสัตว์</verse>
				<verse number="21">ยาบาล​มี​น้อง​ชาย​ชื่อ​ยูบาล เขา​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​ที่​เล่น​เครื่องสาย​และ​ขลุ่ย</verse>
				<verse number="22">ส่วน​ศิลลาห์​ก็​มี​ลูก​ชาย​คน​หนึ่ง​ด้วย ชื่อ​ทูบัลคาอิน เขา​ทำ​เครื่องมือ​เครื่องใช้ ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์​และ​เหล็ก ทูบัลคาอิน​มี​น้อง​สาว​ชื่อ​นาอามาห์</verse>
				<verse number="23">ลาเมค​พูด​กับ​ภรรยา​ทั้ง​สอง​ของ​เขา​ว่า “อาดาห์​และ​ศิลลาห์ จง​ฟัง​เรา ภรรยา​ของ​ลาเมค​เอ๋ย จง​ฟัง​คำ​ของ​เรา เรา​ได้​ฆ่า​ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​ทำ​ร้าย​เรา ฆ่า​เด็ก​หนุ่ม​คน​หนึ่ง​ที่​ทำ​ให้​เรา​บาดเจ็บ</verse>
				<verse number="24">หาก​ใคร​ทำร้าย​คาอิน จะ​ถูก​เอา​คืน​เจ็ด​เท่า ส่วน​คน​ที่​ทำ​ร้าย​ลาเมค จะ​ถูก​เอา​คืน​เจ็ดสิบ​เจ็ด​เท่า”</verse>
				<verse number="25">อาดัม​ร่วม​หลับ​นอน​กับ​ภรรยา​ของ​เขา​อีก เธอ​คลอด​ลูก​ชาย​อีก​คน​หนึ่ง​ตั้ง​ชื่อ​ว่า​เสท เธอ​พูด​ว่า “พระเจ้า​ให้​ลูก​ชาย​อีก​คน​หนึ่ง​แก่​ฉัน​แทน​อาแบล เพราะ​คาอิน​ได้​ฆ่า​เขา”</verse>
				<verse number="26">เสท​ก็​มี​ลูก​ชาย​คน​หนึ่ง ตั้ง​ชื่อ​ว่า​เอโนช ใน​เวลา​นั้น​มนุษย์​เริ่ม​ออก ​นาม​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">นี่​คือ​บันทึก​เรื่องราว​เชื้อสาย​ของ​อาดัม เมื่อ​พระเจ้า​สร้าง​มนุษย์ พระองค์​สร้าง​เขา​ตาม​อย่าง​พระองค์</verse>
				<verse number="2">พระองค์​สร้าง​พวก​เขา​เป็น​ผู้ชาย​และ​ผู้หญิง พระองค์​อวยพร​และ​เรียก​เขา​ว่า “มนุษย์” ใน​วัน​ที่​สร้าง​พวก​เขา​ขึ้น</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​อาดัม​อายุ​ได้ 130 ปี​ก็​มี​ลูก​ชาย​ซึ่ง​รูปร่าง​ลักษณะ​เหมือน​เขา และ​ตั้ง​ชื่อ​ว่า​เสท</verse>
				<verse number="4">หลังจาก​ที่​เสท​เกิด​แล้ว อาดัม​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก 800 ปี และ​มี​ลูก​ชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="5">อาดัม​มี​ชีวิต​รวม​ทั้งสิ้น 930 ปี แล้ว​เขา​ก็​ตาย</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เสท​อายุ​ได้ 105 ปี​ก็​มี​ลูก​ชาย ​ชื่อ​เอโนช</verse>
				<verse number="7">หลังจาก​นั้น​เสท​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก 807 ปี และ​มี​ลูก​ชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="8">เสท​มี​ชีวิต​รวม​ทั้งสิ้น 912 ปี แล้ว​เขา​ก็​ตาย</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เอโนช​อายุ​ได้ 90 ปี​ก็​มี​ลูก​ชาย​ชื่อ​เคนัน</verse>
				<verse number="10">หลังจาก​นั้น​เอโนช​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก 815 ปี และ​มี​ลูก​ชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="11">เอโนช​มี​ชีวิต​รวม​ทั้งสิ้น 905 ปี แล้ว​เขา​ก็​ตาย</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เคนัน​อายุ​ได้ 70 ปี​ก็​มี​ลูก​ชาย​ชื่อ​มาหะลาเลล</verse>
				<verse number="13">หลังจาก​นั้น​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก 840 ปี และ​มี​ลูก​ชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="14">เคนัน​มี​ชีวิต​รวม​ทั้งสิ้น 910 ปี แล้ว​เขา​ก็​ตาย</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​มาหะลาเลล​อายุ​ได้ 65 ปี​ก็​มี​ลูก​ชาย​ชื่อ​ยาเรด</verse>
				<verse number="16">หลังจาก​นั้น​มาหะลาเลล​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก 830 ปี และ​มี​ลูก​ชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="17">มาหะลาเลล​มี​ชีวิต​รวม​ทั้งสิ้น 895 ปี แล้ว​เขา​ก็​ตาย</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ยาเรด​อายุ​ได้ 162 ปี​ก็​มี​ลูก​ชาย​ชื่อ​เอโนค</verse>
				<verse number="19">หลังจาก​นั้น​ยาเรด​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก 800 ปี และ​มี​ลูก​ชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="20">ยาเรด​มี​ชีวิต​รวม​ทั้งสิ้น 962 ปี แล้ว​เขา​ก็​ตาย</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​เอโนค​อายุ​ได้ 65 ปี​ก็​มี​ลูก​ชาย​ชื่อ​เมธูเสลาห์</verse>
				<verse number="22">หลังจาก​นั้น​เอโนค​ก็​ดำเนิน​ชีวิต​อย่าง​สัตย์ซื่อ​กับ​พระเจ้า​อีก 300 ปี และ​มี​ลูก​ชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="23">เอโนค​มี​อายุ​รวม​ทั้งสิ้น 365 ปี</verse>
				<verse number="24">เอโนค​ดำเนิน​ชีวิต​อย่าง​สัตย์ซื่อ​กับ​พระเจ้า จาก​นั้น​เขา​ก็​หาย​ไป​เพราะ​พระเจ้า​รับ​เขา​ไป</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​เมธูเสลาห์​อายุ​ได้ 187 ปี​ก็​มี​ลูก​ชาย​ชื่อ​ลาเมค</verse>
				<verse number="26">หลังจาก​นั้น​เมธูเสลาห์​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก 782 ปี และ​มี​ลูก​ชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="27">เมธูเสลาห์​มี​ชีวิต​รวม​ทั้งสิ้น 969 ปี แล้ว​เขา​ก็​ตาย</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​ลาเมค​อายุ​ได้ 182 ปี​ก็​มี​ลูก​ชาย​คน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="29">เขา​ตั้งชื่อ​ลูก​ว่า​โนอาห์ และ​พูด​ว่า “ลูก​คน​นี้​จะ​ประโลม​ใจ​เรา​จาก​ความ​เหนื่อย​ยาก​และ​มือ​ที่​ตรากตรำ​ทำงาน​บน​แผ่นดิน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​สาป​แช่ง​ไว้”</verse>
				<verse number="30">หลังจาก​โนอาห์​เกิด ลาเมค​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก 595 ปี และ​มี​ลูก​ชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="31">ลาเมค​มี​ชีวิต​รวม​ทั้งสิ้น 777 ปี แล้ว​เขา​ก็​ตาย</verse>
				<verse number="32">หลังจาก​โนอาห์​อายุ​ได้ 500 ปี ก็​มี​ลูก​ชาย​คือ เชม ฮาม และ​ยาเฟท</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">เมื่อ​มนุษย์​เริ่ม​ทวี​จำนวน​ขึ้น​บน​โลก​และ​ให้​กำเนิด​ลูก​สาว</verse>
				<verse number="2">บรรดา​ลูก​ชาย​ของ​พระเจ้า​เห็น​ว่า​ลูก​สาว​ของ​มนุษย์​นั้น​สวยงาม จึง​แต่งงาน​กับ​คน​ที่​พวก​เขา​เลือก</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “จิต​วิญญาณ​ของ​เรา​จะ​ไม่​ต่อสู้ ​กับ​มนุษย์​ตลอด​ไป เพราะ​มนุษย์​เป็น​เพียง​เนื้อ​หนัง พวก​เขา​จะ​มี​อายุขัย 120 ปี”</verse>
				<verse number="4">ใน​สมัย​นั้น​และ​สืบ​ต่อมา​ภายหลัง มี​คน​เนฟิล​อาศัย​อยู่​ใน​โลก คือ​เมื่อ​ลูก​ชาย​ของ​พระเจ้า​ไป​อยู่​กิน​กับ​ลูก​สาว​ของ​มนุษย์​และ​มี​ลูกหลาน ซึ่ง​ก็​คือ​พวก​วีรบุรุษ​ที่​มี​ชื่อเสียง​ใน​ยุค​โบราณ</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​เห็น​ว่า​ความ​ชั่วร้าย​ของ​มนุษย์​มี​มาก​แค่​ไหน​ใน​โลก และ​ความ​คิด​จิตใจ​ก็​มี​แต่​เรื่อง​ชั่ว​ตลอด​เวลา</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​เสียใจ​ที่​ได้​สร้าง​มนุษย์​ขึ้น​มา​ใน​โลก และ​พระองค์​ทุกข์​ใจ​อย่าง​ยิ่ง</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​พูด​ว่า “เรา​จะ​กวาดล้าง​มนุษยชาติ​ที่​เรา​ได้​สร้าง​ขึ้น​ออก​จาก​แผ่นดิน ทั้ง​พวก​สัตว์ พวก​นก และ​สัตว์​เลื้อย​คลาน เพราะ​เรา​เสียใจ​ที่​ได้​สร้าง​พวก​เขา​ขึ้น​มา”</verse>
				<verse number="8">แต่​โนอาห์​เป็น​ที่​โปรดปราน​ใน​สาย​ตา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">นี่​คือ​เรื่องราว​ของ​โนอาห์​และ​ครอบครัว​ของ​เขา โนอาห์​เป็น​คน​ชอบธรรม ดี​ไม่​มี​ที่​ติ​ท่ามกลาง​ผู้คน​ใน​ยุค​ของ​เขา และ​ดำเนิน​ชีวิต​อย่าง​สัตย์ซื่อ​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="10">โนอาห์​มี​ลูก​ชาย​สาม​คน​คือ เชม ฮาม และ​ยาเฟท</verse>
				<verse number="11">ใน​ขณะ​นั้น​โลก​เสื่อม​ทราม​ใน​สายตา​ของ​พระเจ้า​และ​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​รุนแรง</verse>
				<verse number="12">พระเจ้า​เห็น​ว่า​โลก​เสื่อม​ทราม เพราะ​คน​ทั้งหมด​ใน​โลก​ใช้​ชีวิต​เสื่อม​ทราม</verse>
				<verse number="13">พระเจ้า​จึง​พูด​กับ​โนอาห์​ว่า “เรา​กำลัง​จะ​นำ​จุดจบ​มา​ถึง​คน​ทั้งปวง เพราะ​โลก​นี้​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​รุนแรง เรา​จะ​ทำลาย​พวก​เขา​และ​โลก​นี้​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​จง​ต่อเรือ​ขึ้น​ลำ​หนึ่ง​ด้วย​ไม้​ไซเปรส และ​กั้น​เป็น​ห้อง​ๆ แล้ว​ยา​ด้วย​ชัน​ตลอด​ทั้ง​นอก​และ​ใน</verse>
				<verse number="15">เรือ​นี้​ยาว 300 ศอก กว้าง 50 ศอก และ​สูง 30 ศอก</verse>
				<verse number="16">จง​ทำ​หลังคา​คลุม​และ​เว้น​ช่อง​ใต้​หลังคา​สูง 1 ศอก โดย​รอบ ทำ​ประตู​บาน​หนึ่ง​ไว้​ด้าน​ข้าง​ของ​เรือ และ​ทำ​ดาดฟ้า​ชั้น​ล่าง ชั้น​กลาง ชั้น​บน</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​ให้​น้ำ​ท่วม​โลก เพื่อ​ทำลาย​ทุก​ชีวิต​ภายใต้​ฟ้าสวรรค์ คือ​ทุก​สิ่ง​ที่​มี​ชีวิต ทุก​สิ่ง​บน​โลก​จะ​พินาศ</verse>
				<verse number="18">แต่​เรา​จะ​ทำ​พันธสัญญา​กับ​เจ้า เจ้า​จะ​เข้า​ไป​ใน​เรือ พร้อม​กับ​ภรรยา ลูก​ชาย​และ​ลูก​สะใภ้​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="19">จง​นำ​สัตว์​ทุก​ชนิด​มา​เป็น​คู่​ทั้ง​ตัวผู้​และ​ตัวเมีย​เข้า​ไป​ใน​เรือ เพื่อ​ให้​มี​ชีวิต​รอด​ด้วย​กัน​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="20">นก​ทุก​ชนิด สัตว์​ทุก​ชนิด และ​สัตว์​เลื้อย​คลาน​ทุก​ชนิด จะ​มา​หา​เจ้า​อย่าง​ละ​คู่​เพื่อ​รักษา​ชีวิต​ของ​พวก​มัน</verse>
				<verse number="21">จง​สะสม​อาหาร​ทุก​อย่าง และ​เก็บ​ไว้​เพื่อ​ตัว​เจ้า​และ​สัตว์​เหล่า​นั้น”</verse>
				<verse number="22">โนอาห์​ก็​ทำ​ทุก​สิ่ง​ตาม​ที่​พระเจ้า​สั่ง​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โนอาห์​ว่า “จง​เข้า​ไป​ใน​เรือ​พร้อม​กับ​ครอบครัว​ของ​เจ้า เพราะ​เรา​เห็น​ว่า​เจ้า​เป็น​คน​ชอบธรรม​คน​เดียว​ใน​ยุค​นี้</verse>
				<verse number="2">จง​นำ​สัตว์​เหล่า​นี้​ไป​ด้วย คือ​สัตว์​ที่​ไม่​เป็น​มลทิน​ทุก​ชนิด อย่าง​ละ​เจ็ด​คู่ ทั้ง​ตัว​ผู้​กับ​คู่​ของ​มัน สัตว์​ที่​เป็น​มลทิน​ทุก​ชนิด อย่าง​ละ​หนึ่ง​คู่ ทั้ง​ตัว​ผู้​กับ​คู่​ของ​มัน</verse>
				<verse number="3">และ​นก​ทุก​ชนิด​อย่าง​ละ​เจ็ด​คู่ ทั้ง​ตัว​ผู้​และ​ตัวเมีย เพื่อ​รักษา​เผ่าพันธุ์​สัตว์​ไว้​บน​โลก</verse>
				<verse number="4">อีก​เจ็ด​วัน เรา​จะ​ให้​ฝน​ตก​บน​โลก 40 วัน 40 คืน และ​เรา​จะ​กวาดล้าง​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทุก​ชนิด​ซึ่ง​เรา​สร้าง​ไว้​ไป​จาก​แผ่นดิน”</verse>
				<verse number="5">โนอาห์​ก็​ทำ​ทุก​สิ่ง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง</verse>
				<verse number="6">โนอาห์​มี​อายุ​หก​ร้อย​ปี​เมื่อ​เกิด​น้ำ​ท่วม​โลก</verse>
				<verse number="7">โนอาห์​กับ​ลูก​ชาย ภรรยา​และ​ลูก​สะใภ้​ของ​เขา​เข้า​ไป​ใน​เรือ​เพื่อ​หนี​น้ำ​ท่วม</verse>
				<verse number="8">สัตว์​ที่​เป็น​มลทิน​และ​ไม่​เป็น​มลทิน พวก​นก สัตว์​เลื้อย​คลาน​ทุก​ชนิด​เป็น​คู่</verse>
				<verse number="9">สัตว์​ทั้ง​ตัว​ผู้​และ​ตัว​เมีย​มา​หา​โนอาห์ และ​เข้า​ไป​ใน​เรือ​ตาม​ที่​พระเจ้า​สั่ง​โนอาห์​ไว้</verse>
				<verse number="10">อีก​เจ็ด​วัน​ต่อมา​น้ำ​ก็​ท่วม​โลก</verse>
				<verse number="11">ใน​วัน​ที่​สิบ​เจ็ด​ของ​เดือน​ที่​สอง ซึ่ง​เป็น​ปี​ที่​โนอาห์​มี​อายุ​ได้ 600 ปี ตาน้ำ​บาดาล​ทั้งหมด​พลุ่ง​ทะลัก​ขึ้น​มา และ​ประตู​น้ำ​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​ก็​เปิด​ออก</verse>
				<verse number="12">ฝน​เท​ลง​มา​บน​โลก​ตลอด​สี่​สิบ​วัน​สี่​สิบ​คืน</verse>
				<verse number="13">ใน​วัน​นั้น​เอง​โนอาห์​กับ​ลูก​ชาย​ทั้ง​สาม​คือ เชม ฮาม และ​ยาเฟท พร้อม​กับ​ภรรยา​และ​ลูก​สะใภ้​ทั้ง​สาม ก็​เข้า​ไป​ใน​เรือ</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​นำ​สัตว์​ป่า สัตว์​ใช้​งาน สัตว์​เลื้อย​คลาน นก​และ​สัตว์​มี​ปีก​ทุก​ชนิด​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="15">สัตว์​ทั้งปวง​ที่​มี​ลม​หายใจ​แห่ง​ชีวิต​มา​หา​โนอาห์​และ​เข้า​ไป​ใน​เรือ​เป็น​คู่​ๆ</verse>
				<verse number="16">สัตว์​ที่​เข้า​ไป​ใน​เรือ​มี​ทั้ง​ตัวผู้​และ​ตัวเมีย​ตาม​ที่​พระเจ้า​ได้​สั่ง​โนอาห์ จาก​นั้น​พระยาห์เวห์​ก็​ปิด​ประตู​เรือ</verse>
				<verse number="17">น้ำ​ท่วม​โลก​ตลอด 40 วัน น้ำ​เพิ่ม​ขึ้น​จน​หนุน​เรือ​ให้​ลอย​เหนือ​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="18">ปริมาณ​น้ำ​บน​โลก​เพิ่ม​ขึ้น​มาก และ​เรือ​ก็​ลอย​อยู่​บน​ผิว​น้ำ</verse>
				<verse number="19">น้ำ​ท่วม​โลก​รุนแรง​มาก จน​ภูเขา​สูง​ที่​อยู่​ใต้​ฟ้า​ทั้งหมด​จม​มิด</verse>
				<verse number="20">ระดับ​น้ำ​สูง​มิด​ยอด​เขา​ไป​กว่า 15 ศอก</verse>
				<verse number="21">สิ่ง​มี​ชีวิต​ทุก​ชนิด​ที่​เคลื่อนไหว​บน​โลก​ล้วน​พินาศ ทั้ง​นก สัตว์​ใช้​งาน สัตว์​ป่า สัตว์​เลื้อย​คลาน​และ​มนุษย์</verse>
				<verse number="22">สรรพสิ่ง​ที่​มี​ลม​หายใจ​แห่ง​ชีวิต​และ​ดำรง​ชีวิต​บน​บก​ก็​ตาย​หมด</verse>
				<verse number="23">สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้งปวง​บน​โลก​ไม่​ว่า​คน สัตว์ สัตว์​เลื้อย​คลาน และ​นก ล้วน​ถูก​กวาดล้าง​ไป​จาก​โลก เหลือ​แต่​โนอาห์​และ​พวก​ที่​อยู่​กับ​เขา​ใน​เรือ</verse>
				<verse number="24">น้ำ​ท่วม​โลก​อยู่​นาน 150 วัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">แต่​พระเจ้า​ระลึก​ถึง​โนอาห์ สัตว์​ป่า​และ​สัตว์​ใช้​งาน​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับ​เขา​ใน​เรือ พระองค์​จึง​ให้​ลม​พัด​เหนือ​แผ่นดิน แล้ว​น้ำ​ก็​ลด​ลง</verse>
				<verse number="2">ตาน้ำ​บาดาล​และ​ประตู​น้ำ​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​ก็​ถูก​ปิด​และ​ฝน​ก็​หยุด​ตก​จาก​ฟ้า</verse>
				<verse number="3">น้ำ​จึง​ค่อย​ๆ ลด​ลง​จาก​แผ่นดิน เมื่อ​ครบ 150 วัน น้ำ​ก็​ลด​ลง</verse>
				<verse number="4">และ​ใน​วันที่​สิบ​เจ็ด​ของ​เดือน​ที่​เจ็ด เรือ​ก็​ค้าง​อยู่​บน​เทือกเขา​อารารัต</verse>
				<verse number="5">น้ำ​ลด​ลง​เรื่อย​ๆ จน​กระทั่ง​วัน​ที่​หนึ่ง​ของ​เดือน​ที่​สิบ ยอด​เขา​ก็​ปรากฏ​ให้​เห็น</verse>
				<verse number="6">หลังจาก​สี่สิบ​วัน โนอาห์​เปิด​หน้าต่าง​เรือ</verse>
				<verse number="7">และ​ปล่อย​กา​ตัว​หนึ่ง​ไป มัน​บิน​วนเวียน​ไป​มา จน​ถึง​เวลา​ที่​น้ำ​แห้ง​ไป​จาก​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="8">เขา​ก็​ปล่อย​นก​พิราบ​ออก​ไป​ตัว​หนึ่ง เพื่อ​ดู​ว่า​น้ำ​ลด​ลง​จน​ถึง​ผิว​ดิน​แล้ว​หรือ​ยัง</verse>
				<verse number="9">แต่​นก​พิราบ​ไม่​พบ​ที่​ที่​จะ​เกาะ เพราะ​น้ำ​ยัง​ท่วม​อยู่ จึง​กลับ​มา​หา​โนอาห์​ที่​เรือ เขา​ยื่น​มือ​ออก​รับ​นก​พิราบ​กลับ​เข้า​มา​ใน​เรือ</verse>
				<verse number="10">เขา​คอย​อีก​เจ็ด​วัน แล้ว​ปล่อย​นก​พิราบ​ไป​จาก​เรือ​อีก</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​นก​พิราบ​กลับ​มา​หา​เขา​ตอน​เย็น มัน​คาบ​ใบ​มะกอก​เขียว​สด​มา​ด้วย! โนอาห์​จึง​รู้​ว่า​น้ำ​ลด​ลง​จาก​แผ่นดิน​แล้ว</verse>
				<verse number="12">เขา​คอย​อีก​เจ็ด​วัน แล้ว​ปล่อย​นก​พิราบ​ไป​อีก แต่​คราว​นี้​มัน​ไม่​กลับ​มา</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​วันที่​หนึ่ง​ของ​เดือน​ที่​หนึ่ง ใน​ปี​ที่​โนอาห์​มี​อายุ 601 ปี น้ำ​ก็​แห้ง​ไป​จาก​แผ่นดิน โนอาห์​เปิด​หลังคา​เรือ​ออก​มา​ดู​ก็​เห็น​ว่า​พื้น​ดิน​แห้ง</verse>
				<verse number="14">พอ​ถึง​วันที่​ยี่สิบ​เจ็ด​เดือน​ที่​สอง แผ่นดิน​ก็​แห้ง​สนิท</verse>
				<verse number="15">แล้ว​พระเจ้า​พูด​กับ​โนอาห์​ว่า</verse>
				<verse number="16">“เจ้า​กับ​ภรรยา​ของ​เจ้า ลูก​ชาย​กับ​ลูก​สะใภ้​ของ​เจ้า จง​ออก​มา​จาก​เรือ</verse>
				<verse number="17">จง​นำ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทุก​ชนิด​ที่​อยู่​กับ​เจ้า​ออก​มา​ด้วย ทั้ง​นก สัตว์​ต่าง​ๆ และ​สัตว์​เลื้อย​คลาน เพื่อ​พวก​มัน​จะ​ได้​มี​ลูก​ดก​ทวี​ขึ้น​จน​เต็ม​แผ่นดิน​โลก”</verse>
				<verse number="18">ดังนั้น​โนอาห์​จึง​ออก​มา​พร้อม​กับ​ลูก​ชาย ภรรยา​และ​ลูก​สะใภ้​ของ​เขา</verse>
				<verse number="19">สัตว์​ทั้งหมด ทั้ง​สัตว์​เลื้อย​คลาน​และ​นก​ทุก​ชนิด คือ​ทุก​สิ่ง​ที่​เคลื่อนไหว​บน​บก ต่าง​ทยอย​ออก​จาก​เรือ​ที​ละ​ชนิด</verse>
				<verse number="20">จาก​นั้น​โนอาห์​สร้าง​แท่น​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​เขา​ถวาย​สัตว์​และ​นก​ที่​ไม่​เป็น​มลทิน​จำนวน​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​บน​นั้น</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​ได้​กลิ่น​อัน​น่า​พอใจ​และ​คิด​ใน​ใจ​ว่า “เรา​จะ​ไม่​สาป​แช่ง​แผ่นดิน​เพราะ​มนุษย์​อีก​แล้ว แม้​ว่า ​จิตใจ​มนุษย์​เอนเอียง​จะ​ชั่ว​ร้าย​มา​ตั้งแต่​เด็ก เรา​ก็​จะ​ไม่​ทำลาย​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้งปวง​อย่าง​ที่​ได้​ทำ​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="22">ตราบ​ใด​ที่​โลก​ยัง​คง​อยู่ ตราบ​นั้น​จะ​มี​ฤดู​หว่าน​และ​ฤดู​เกี่ยว ความ​เย็น​และ​ความ​ร้อน ฤดู​ร้อน​และ​ฤดู​หนาว วัน​และ​คืน อยู่​เรื่อย​ไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">แล้ว​พระเจ้า​อวยพร​โนอาห์​กับ​ลูก​ของ​เขา และ​พูด​ว่า “จง​มี​ลูกหลาน​ทวี​ขึ้น​จน​เต็ม​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="2">สัตว์​ป่า​ทั้งปวง​บน​โลก นก​ใน​ท้องฟ้า สัตว์​เลื้อย​คลาน​และ​ปลา​ทั้งปวง​ใน​ทะเล​จะ​เกรงกลัว​เจ้า เพราะ​เรา​มอบ​มัน​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="3">ทุก​สิ่ง​ที่​มี​ชีวิต​และ​เคลื่อนไหว​ได้​จะ​เป็น​อาหาร​ของ​เจ้า เหมือน​ที่​เรา​ได้​ยก​พืช​สีเขียว​ให้​เจ้า​แล้ว ตอน​นี้​เรา​ก็​ให้​ทุก​สิ่ง​แก่​เจ้า</verse>
				<verse number="4">แต่​เจ้า​อย่า​กิน​เนื้อ​สัตว์​ที่​ยัง​มี​เลือด​ซึ่ง​เป็น​ชีวิต​ของ​มัน</verse>
				<verse number="5">สำหรับ​เลือด​อัน​เป็น​ชีวิต​ของ​พวก​เจ้า เรา​จะ​ให้​มี​การ​ชดใช้​อย่าง​แน่นอน เรา​จะ​ให้​สัตว์​ทุก​ตัว​ชดใช้ และ​เรา​จะ​ให้​แต่​ละ​คน​ชดใช้​ชีวิต​ของ​เพื่อน​มนุษย์​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="6">ใคร​ก็​ตาม​ที่​ฆ่า​คน เขา​ก็​จะ​ถูก​คน​ฆ่า เพราะ​พระเจ้า​สร้าง​คน​ขึ้น ตาม​ภาพ​สะท้อน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">ส่วน​เจ้า​จง​มี​ลูก​หลาน​มากมาย​ทวี​จำนวน​ขึ้น​บน​แผ่นดิน​โลก”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​พระเจ้า​พูด​กับ​โนอาห์​และ​ลูก​ของ​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="9">“บัดนี้​เรา​ทำ​พันธสัญญา​กับ​เจ้า​และ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="10">ตลอดจน​สัตว์​ทุก​ตัว​ที่​อยู่​กับ​เจ้า ทั้ง​นก สัตว์​ใช้​งาน สัตว์​ป่า และ​สัตว์​ทั้งปวง​ที่​ออก​จาก​เรือ คือ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้งหมด​ใน​โลก​นี้</verse>
				<verse number="11">เรา​ทำ​พันธสัญญา​กับ​เจ้า​ว่า จะ​ไม่​ให้​น้ำ​ท่วม​ทำลาย​ชีวิต​ทั้งสิ้น​อีก และ​จะ​ไม่​ให้​น้ำ​ท่วม​ทำลาย​โลก​อีก​ต่อไป”</verse>
				<verse number="12">และ​พระเจ้า​กล่าว​ว่า “นี่​คือ​เครื่องหมาย​แห่ง​พันธสัญญา​ที่​เรา​ทำ​ระหว่าง​เรา​กับ​เจ้า และ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับ​เจ้า เป็น​พันธสัญญา​ไป​ทุก​ชั่วอายุ​คน</verse>
				<verse number="13">คือ​เรา​ได้​ตั้ง​รุ้ง​ของ​เรา​ไว้​ใน​หมู่​เมฆ เป็น​เครื่องหมาย​แห่ง​พันธสัญญา​ระหว่าง​เรา​กับ​โลก</verse>
				<verse number="14">เมื่อใด​ที่​เรา​นำ​เมฆ​มา​เหนือ​แผ่นดิน​โลก และ​รุ้ง​ปรากฏ​ขึ้น​ที่​เมฆ​นั้น</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​ระลึก​ถึง พันธสัญญา​ระหว่าง​เรา​กับ​เจ้า และ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทุก​ชนิด​ว่า จะ​ไม่​ให้​น้ำ​ท่วม​ทำลาย​ชีวิต​ทั้งปวง​อีก</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ใด​ที่​รุ้ง​ปรากฏ​บน​เมฆ เรา​จะ​เห็น​และ​นึก​ถึง​พันธสัญญา​นิรันดร์ ระหว่าง​พระเจ้า​กับ​สรรพสิ่ง​ที่​มี​ชีวิต​บน​โลก”</verse>
				<verse number="17">พระเจ้า​จึง​พูด​กับ​โนอาห์​ว่า “นี่​คือ​เครื่องหมาย​แห่ง​พันธสัญญา​ที่​เรา​ได้​ทำ​ไว้​ระหว่าง​เรา​กับ​ทุก​ชีวิต​บน​โลก”</verse>
				<verse number="18">ลูก​ชาย​ของ​โนอาห์​ที่​ออก​มา​จาก​เรือ​คือ เชม ฮาม และ​ยาเฟท (ฮาม​เป็น​พ่อ​ของ​คานาอัน)</verse>
				<verse number="19">นี่​คือ​ลูก​ชาย​ทั้ง​สาม​ของ​โนอาห์ และ​ผู้คน​ที่​กระจาย​ไป​ทั่ว​โลก​ก็​มา​จาก​พวก​เขา</verse>
				<verse number="20">โนอาห์​เป็น​ชาว​ไร่ เขา​เริ่ม ​ทำ​ไร่​องุ่น</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​เขา​ดื่ม​เหล้า​องุ่น ก็​เมา​และ​นอน​เปลือย​กาย​อยู่​ใน​เต็นท์​ของ​เขา</verse>
				<verse number="22">ฮาม​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​คานาอัน เห็น​พ่อ​ของ​เขา​เปลือย​กาย​อยู่ จึง​ไป​บอก​พี่ชาย​ทั้ง​สอง​ที่​อยู่​ข้าง​นอก</verse>
				<verse number="23">แต่​เชม​และ​ยาเฟท​เอา​เสื้อผ้า​พาด​บ่า เดิน​ถอย​หลัง​เข้า​มา​และ​เอา​ผ้า​คลุม​ร่าง​เปลือย​ของ​พ่อ​ไว้ พวก​เขา​หัน​หน้า​ไป​ทาง​อื่น เพื่อ​จะ​ไม่​เห็น​พ่อ​เปลือย​กาย</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​โนอาห์​สร่าง​เมา​และ​รู้​ว่า​ลูก​ชาย​คน​สุด​ท้อง​ทำ​อะไร​กับ​เขา</verse>
				<verse number="25">ก็​พูด​ว่า “เรา​ขอ​แช่ง​คานาอัน! ให้​เป็น​ทาส​ต่ำต้อย​ที่สุด ของ​พวก​พี่​น้อง”</verse>
				<verse number="26">เขา​กล่าว​อีก​ว่า “สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​เชม! ขอให้​คานาอัน​เป็น​ทาส​ของ​เชม</verse>
				<verse number="27">ขอ​พระเจ้า​ขยาย​พรมแดน​ของ​ยาเฟท ขอให้​ยาเฟท​อาศัย​ใน​เต็นท์​ของ​เชม และ​ขอให้​คานาอัน​เป็น​ทาส​ของ​ยาเฟท”</verse>
				<verse number="28">หลังจาก​น้ำ​ท่วม โนอาห์​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก 350 ปี</verse>
				<verse number="29">โนอาห์​มี​อายุ​รวม​ทั้งสิ้น 950 ปี แล้ว​เขา​ก็​ตาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">นี่​คือ​เรื่องราว​ของ​ลูก​ชาย​ทั้ง​สาม​ของ​โนอาห์​คือ เชม ฮาม และ​ยาเฟท ซึ่ง​มี​ลูก​หลาน​เกิด​มา​หลัง​น้ำ​ท่วม</verse>
				<verse number="2">ลูกชาย ​ของ​ยาเฟท​ได้แก่ โกเมอร์ มาโกก มาดัย ยาวาน ทูบัล เมเชค และ​ทิราส</verse>
				<verse number="3">ลูกชาย​ของ​โกเมอร์​ได้แก่ อัชเคนัส รีฟาท และ​โทการมาห์</verse>
				<verse number="4">ลูกชาย​ของ​ยาวาน​ได้แก่ เอลีชาห์ ทารชิช คิทธิม และ​โรดานิม</verse>
				<verse number="5">(“จาก​คน​เหล่า​นี้ ชาว​ทะเล​กระจาย​ไป​ใน​ดินแดน​ต่าง​ๆ ของ​เขา ต่าง​มี​ภาษา​ของ​ตนเอง ตาม​ตระกูล ตาม​ชนชาติ​ของ​เขา”)</verse>
				<verse number="6">ลูกชาย​ของ​ฮาม​ได้แก่ คูช อียิปต์ พูต และ​คานาอัน</verse>
				<verse number="7">ลูกชาย​ของ​คูช​ได้แก่ เสบา ฮาวิลาห์ สับทาห์ ราอามาห์ และ​สับเทคา ลูกชาย​ของ​ราอามาห์​ได้แก่ เชบา​กับ​เดดาน</verse>
				<verse number="8">คูช​เป็น​พ่อ ​ของ​นิมโรด​ซึ่ง​ต่อมา​ได้​เป็น​นัก​รบ​ผู้​ยิ่งใหญ่​ของ​โลก</verse>
				<verse number="9">นิมโรด​เป็น​นายพราน​ที่​เก่งกาจ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ดังนั้น​จึง​กล่าว​กัน​ว่า “เป็น​นายพราน​เก่งกาจ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เหมือน​นิมโรด”</verse>
				<verse number="10">ศูนย์​กลาง​อาณาจักร​แรก​ๆ ของ​นิมโรด​เริ่ม​จาก บาบิโลน เอเรก อัคคัด และ​คาลเนห์​ใน ​ดินแดน​ชินาร์</verse>
				<verse number="11">จาก​ที่​นั่น เขา​ไป​อัสซีเรีย แล้ว​สร้าง​เมือง​นีนะเวห์ เรโหโบทอีร์ คาลาห์</verse>
				<verse number="12">และ​เรเสน​ซึ่ง​เป็น​เมือง​ใหญ่ ตั้ง​อยู่​ระหว่าง​นีนะเวห์​และ​คาลาห์</verse>
				<verse number="13">อียิปต์​เป็น​พ่อ​ของ ชาว​ลูดิม ชาว​อานามิม ชาว​เลหะบิม ชาว​นัฟทูฮิม</verse>
				<verse number="14">ชาว​ปัทรุสิม ชาว​คัสลูฮิม (ซึ่ง​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย) และ​ชาว​คัฟโทร์</verse>
				<verse number="15">คานาอัน​เป็น​พ่อ​ของ ไซดอน ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​หัวปี และ​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​ชาว​ฮิตไทต์</verse>
				<verse number="16">ชาว​เยบุส ชาว​อาโมไรต์ ชาว​เกอร์กาชี</verse>
				<verse number="17">ชาว​ฮีไวต์ ชาว​อารคี ชาว​สินี</verse>
				<verse number="18">ชาว​อารวัด ชาว​เศเมอร์ และ​ชาว​ฮามัท (ต่อมา​คน​ใน​ตระกูล​คานาอัน​ก็​กระจาย​ออก​ไป</verse>
				<verse number="19">พรมแดน​ของ​คานาอัน​เริ่ม​จาก​ไซดอน​ไป​ทาง​เกราร์ ไกล​ถึง​กาซา และ​ไป​ทาง​โสโดม โกโมราห์ อัดมาห์ และ​เศโบยิม​ไกล​ถึง​ลาชา)</verse>
				<verse number="20">คน​เหล่า​นี้​เป็น​ลูก​ของ​ฮาม​ตาม​ตระกูล ตาม​ภาษา ตาม​เขต​แดน และ​ชนชาติ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="21">เชม​ซึ่ง ​มี​พี่ชาย​คือ​ยาเฟท​ก็​มี​ลูก​หลาย​คน เชม​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​เอเบอร์</verse>
				<verse number="22">ลูกชาย​ของ​เชม​ได้แก่ เอลาม อัสชูร อารปัคชาด ลูด และ​อารัม</verse>
				<verse number="23">ลูก​ของ​อารัม​ได้แก่ อูส ฮูล เกเธอร์ และ​เมเชค</verse>
				<verse number="24">อารปัคชาด​เป็น​พ่อ​ของ​เชลาห์ เชลาห์​เป็น​พ่อ​ของ​เอเบอร์</verse>
				<verse number="25">เอเบอร์​มี​ลูกชาย​สอง​คน ได้แก่ เปเลก เพราะ​โลก​ถูก​แบ่ง​แยก​ใน​สมัย​ของ​เขา และ​น้อง​ชาย​ชื่อ​โยกทาน</verse>
				<verse number="26">โยกทาน​เป็น​พ่อ​ของ อัลโมดัด เชเลฟ ฮาซารมาเวท เยราห์</verse>
				<verse number="27">ฮาโดรัม อุซาล ดิคลาห์</verse>
				<verse number="28">โอบาล อาบีมาเอล เชบา</verse>
				<verse number="29">โอฟีร์ ฮาวิลาห์​และ​โยบับ ทั้งหมด​นี้​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยกทาน</verse>
				<verse number="30">(ถิ่น​อาศัย​ของ​พวก​เขา​เริ่ม​จาก​เมชา​ไป​จน​ถึง​เสฟาร์ ใน​แถบ​เนิน​เขา​ด้าน​ตะวันออก)</verse>
				<verse number="31">คน​เหล่า​นี้​เป็น​ลูก​ของ​เชม​แบ่ง​ตาม​ตระกูล ตาม​ภาษา ตาม​เขต​แดน และ​ตาม​ชนชาติ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="32">ทั้งหมด​นี้​คือ​ตระกูล​ของ​ลูก​ชาย​โนอาห์ ตาม​เชื้อสาย​ใน​ชนชาติ​ของ​พวก​เขา และ​จาก​คน​เหล่า​นี้​เอง ชนชาติ​ต่าง​ๆ จึง​กระจาย​กัน​ไป​ทั่ว​โลก​หลังจาก​น้ำ​ท่วม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เวลา​นั้น​ทั้ง​โลก​มี​ภาษา​เดียว ใช้​ถ้อยคำ​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ผู้คน​ย้าย​ถิ่น​ฐาน​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันออก ก็​พบ​ที่​ราบ​ใน​ดินแดน​ชินาร์ จึง​ตั้ง​หลักแหล่ง​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​พูด​กัน​ว่า “มา​เถิด ให้​เรา​ทำ​อิฐ​และ​เผา​จน​แข็ง” พวก​เขา​ใช้​อิฐ​แทน​หิน และ​ใช้​ยางมะตอย​แทน​ปูน</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พวก​เขา​พูด​ว่า “มา​เถิด เรา​สร้าง​เมือง​สำหรับ​พวก​เรา​กัน ให้​มี​หอ​สูง​ถึง​ฟ้า เรา​จะ​ได้​สร้าง​ชื่อเสียง​ไว้ ไม่​อย่าง​นั้น​พวก​เรา​จะ​ต้อง​กระจัดกระจาย​ไป​ทั่ว​โลก”</verse>
				<verse number="5">แต่​พระยาห์เวห์​ลง​มา​เพื่อ​ดู​เมือง​และ​หอคอย​ซึ่ง​พวก​เขา​กำลัง​สร้าง</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “คน​เหล่า​นี้​เป็น​ชนชาติ​เดียวกัน พูด​ภาษา​เดียวกัน ยัง​เริ่ม​ทำงาน​ได้​ถึง​เพียง​นี้ ต่อไป​ถ้า​เขา​วางแผน​จะ​ทำ​อะไร​ก็​จะ​ทำ​ได้​ทุก​อย่าง</verse>
				<verse number="7">มา​เถิด ให้​เรา​ลง​ไป​ทำ​ให้​ภาษา​ของ​พวก​เขา​สับสน เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ไม่​เข้าใจ​กัน”</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​พวก​เขา​กระจัดกระจาย​จาก​ที่​นั่น​ไป​ทั่ว​โลก คน​เหล่า​นั้น​เขา​จึง​หยุด​สร้าง​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="9">ด้วย​เหตุ​นี้​เมือง​นั้น​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า​บาเบล เพราะ​ที่​นั่น​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​ภาษา​ของ​ทั้ง​โลก​สับสน พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​พวก​เขา​กระจัดกระจาย​ไป​ทั่ว​โลก</verse>
				<verse number="10">นี่​คือ​เรื่องราว​เชื้อสาย​ของ​เชม สอง​ปี​หลังจาก​น้ำ​ท่วม เมื่อ​เชม​อายุ​ได้ 100 ปี​ก็​มี​ลูก​ชาย​ชื่อ​อารปัคชาด</verse>
				<verse number="11">หลังจาก​ที่​เชม​มี​อารปัคชาด เขา​ก็​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก 500 ปี และ​มี​ลูก​ชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​อารปัคชาด​อายุ​ได้ 35 ปี​ก็​มี​ลูก​ชาย​ชื่อ​เชลาห์</verse>
				<verse number="13">หลังจาก​นั้น​เขา​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก 403 ปี และ​มี​ลูก​ชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​เชลาห์​อายุ​ได้ 30 ปี​ก็​มี​ลูก​ชาย​ชื่อ​เอเบอร์</verse>
				<verse number="15">หลังจาก​นั้น​เขา​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก 403 ปี และ​มี​ลูก​ชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​เอเบอร์​อายุ​ได้ 34 ปี​ก็​มี​ลูก​ชาย​ชื่อ​เปเลก</verse>
				<verse number="17">หลังจาก​นั้น​เขา​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก 430 ปี และ​มี​ลูก​ชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เปเลก​อายุ​ได้ 30 ปี​ก็​มี​ลูก​ชาย​ชื่อ​เรอู</verse>
				<verse number="19">หลังจาก​นั้น​เขา​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก 209 ปี และ​มี​ลูก​ชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​เรอู​อายุ​ได้ 32 ปี​ก็​มี​ลูก​ชาย​ชื่อ​เสรุก</verse>
				<verse number="21">หลังจาก​นั้น​เขา​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก 207 ปี และ​มี​ลูก​ชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​เสรุก​อายุ​ได้ 30 ปี​ก็​มี​ลูก​ชาย​ชื่อ​นาโฮร์</verse>
				<verse number="23">หลังจาก​นั้น​เขา​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก 200 ปี และ​มี​ลูก​ชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​นาโฮร์​อายุ​ได้ 29 ปี​ก็​มี​ลูก​ชาย​ชื่อ​เทราห์</verse>
				<verse number="25">หลังจาก​นั้น​เขา​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก 119 ปี และ​มี​ลูก​ชาย​หญิง​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="26">หลังจาก​ที่​เทราห์​อายุ 70 ปี เขา​ก็​มี​ลูก​ชาย​ชื่อ​อับราม นาโฮร์ และ​ฮาราน</verse>
				<verse number="27">นี่​คือ​เรื่องราว​เชื้อสาย​ของ​เทราห์ เทราห์​มี​ลูก​ชาย​ชื่อ​อับราม นาโฮร์​และ​ฮาราน ฮาราน​มี​ลูก​ชาย​ชื่อ​โลท</verse>
				<verse number="28">ขณะ​ที่​เทราห์​พ่อ​ของ​เขา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ ฮาราน​ก็​สิ้น​ชีวิต​ลง ที่​เมือง​เออร์​ของ​ชาว​เคลเดีย​ดินแดน​ที่​เขา​เกิด</verse>
				<verse number="29">ทั้ง​อับราม​และ​นาโฮร์​แต่งงาน​มี​ครอบครัว ภรรยา​ของ​อับราม​ชื่อ​ซาราย และ​ภรรยา​ของ​นาโฮร์​ชื่อ​มิลคาห์ ซึ่ง​เป็น​ลูก​สาว​ของ​ฮาราน ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​ทั้ง​มิลคาห์​และ​อิสคาห์</verse>
				<verse number="30">ซาราย​นั้น​ไม่​มี​ลูก​เพราะ​ไม่​สามารถ​ตั้งครรภ์​ได้</verse>
				<verse number="31">เทราห์​พา​ลูก​ชาย​ชื่อ​อับราม หลาน​ชาย​ชื่อ​โลท​ซึ่ง​เป็น​ลูก​ของ​ฮาราน และ​ลูก​สะใภ้​ชื่อ​ซาราย​ภรรยา​ของ​อับราม​ลูก​ชาย​ของ​เขา ออก​จาก​เมือง​เออร์​ของ​ชาว​เคลเดีย เพื่อ​ไป​คานาอัน แต่​เมื่อ​มา​ถึง​เมือง​ฮาราน​ก็​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="32">เทราห์​มี​ชีวิต​อยู่ 205 ปี แล้ว​เขา​ก็​ตาย​ที่​เมือง​ฮาราน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​อับราม​ว่า “จง​ไป​จาก​บ้าน​เมือง​ของ​เจ้า ชนชาติ​ของ​เจ้า และ​ครอบครัว​ของ​พ่อ​เจ้า ไป​ยัง​ดินแดน​ที่​เรา​จะ​แสดง​แก่​เจ้า</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ชนชาติ​ใหญ่ และ​เรา​จะ​อวยพร​เจ้า เรา​จะ​ให้​ชื่อเสียง​ของ​เจ้า​เลื่องลือ และ​เจ้า​จะ​เป็น​พร</verse>
				<verse number="3">เรา​จะ​อวยพร​คน​ที่​อวยพร​เจ้า เรา​จะ​สาป​แช่ง​คน​ที่​แช่ง​เจ้า และ​ทุก​ชนชาติ​ทั่ว​โลก จะ​ได้รับ​พร​ผ่าน​ทาง​เจ้า”</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​อับราม​จึง​ไป​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง โลท​ก็​ไป​ด้วย อับราม​ออก​จาก​เมือง​ฮาราน​เมื่อ​อายุ 75 ปี</verse>
				<verse number="5">เขา​พา​ซาราย​ผู้​เป็น​ภรรยา โลท​ผู้​เป็น​หลาน​ชาย พร้อม​ด้วย​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด ผู้คน​ที่​พวก​เขา​ได้​มา​ใน​เมือง​ฮาราน และ​ออก​เดินทาง​มา​จน​ถึง​ดินแดน​คานาอัน</verse>
				<verse number="6">อับราม​เดินทาง​ผ่าน​ดินแดน​นั้น​ไป​ไกล​จน​ถึง​สถานที่​ซึ่ง​มี​ต้นไม้​ใหญ่​แห่ง​โมเรห์​ใน​เมือง​เชเคม ใน​เวลา​นั้น​ชาว​คานาอัน​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​ปรากฏ​แก่​อับราม​และ​พูด​ว่า “เรา​จะ​ให้​ดินแดน​นี้​แก่​ลูกหลาน ​ของ​เจ้า” เขา​จึง​สร้าง​แท่น​บูชา​ขึ้น​ที่​นั่น​แด่​พระยาห์เวห์​ผู้​ได้​ปรากฏ​ตัว​แก่​เขา</verse>
				<verse number="8">จาก​ที่​นั่น​เขา​เดินทาง​ไป​ยัง​แถบ​เนิน​เขา​ด้าน​ตะวันออก​ของ​เมือง​เบธเอล และ​ตั้ง​เต็นท์​ขึ้น โดย​มี​เบธเอล​อยู่​ทาง​ตะวันตก​และ​เมือง​อัย​อยู่​ทาง​ตะวันออก เขา​สร้าง​แท่น​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​ที่​นั่น และ​นมัสการ​ร้อง​ออก​นาม​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">จาก​นั้น​อับราม​ก็​ออก​เดินทาง​ต่อ​ไป​ยัง​เนเกบ</verse>
				<verse number="10">ขณะ​นั้น​เกิด​การ​กันดาร​อาหาร​ใน​ดินแดน​คานาอัน อับราม​จึง​ลง​ไป​อียิปต์​เพื่อ​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​ระยะ​หนึ่ง เพราะ​การ​กันดาร​อาหาร​รุนแรง</verse>
				<verse number="11">ขณะ​ที่​กำลัง​จะ​เข้า​เขต​แดน​อียิปต์ เขา​พูด​กับ​ซาราย​ผู้​เป็น​ภรรยา​ว่า “ฉัน​รู้​ว่า​เธอ​เป็น​คน​สวย</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ชาว​อียิปต์​เห็น​เธอ​เขา​ก็​จะ​พูด​ว่า ‘นี่​คือ​ภรรยา​ของ​ผู้ชาย​คน​นี้’ แล้ว​พวก​เขา​ก็​จะ​ฆ่า​ฉัน แต่​ไม่​ฆ่า​เธอ</verse>
				<verse number="13">ขอให้​บอก​ว่า​เธอ​เป็น​น้อง​สาว​ของ​ฉัน เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ทำ​ดี​กับ​ฉัน และ​เขา​จะ​ไว้​ชีวิต​ฉัน​เพราะ​เธอ”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​อับราม​มา​ถึง​อียิปต์ ชาว​อียิปต์​ก็​เห็น​ว่า​ซาราย​สวย​มาก</verse>
				<verse number="15">และ​เมื่อ​ข้าราชการ​ของ​ฟาโรห์​เห็น​เธอ ก็​ยกย่อง​เธอ​ต่อ​ฟาโรห์ ซาราย​จึง​ถูก​พา​ไป​ยัง​พระราชวัง</verse>
				<verse number="16">ฟาโรห์​ปฏิบัติ​ต่อ​อับราม​อย่าง​ดี เพราะ​เห็น​แก่​ซาราย อับราม​ได้รับ​แกะ วัว ลา​ตัวผู้​และ​ตัวเมีย ทาส​ชาย​หญิง​และ​ฝูง​อูฐ</verse>
				<verse number="17">แต่​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​เกิด​โรค​ร้าย​แก่​ฟาโรห์​และ​ราชวงศ์ เพราะ​ซาราย​ภรรยา​ของ​อับราม</verse>
				<verse number="18">ฟาโรห์​จึง​เรียก​ให้​อับราม​เข้า​พบ​และ​พูด​ว่า “ทำไม​เจ้า​ทำ​กับ​เรา​อย่าง​นี้ ทำไม​ถึง​ไม่​บอก​เรา​ว่า​เธอ​เป็น​ภรรยา​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="19">ทำไม​ถึง​พูด​ว่า ‘เธอ​เป็น​น้อง​สาว​ของ​ข้าพเจ้า’ เพราะ​อย่าง​นี้​เรา​จึง​รับ​เธอ​เป็น​ภรรยา นี่​ไง ภรรยา​ของ​เจ้า จง​รับ​ตัว​แล้ว​พา​เธอ​ไป​เสีย!”</verse>
				<verse number="20">จาก​นั้น ฟาโรห์​สั่ง​คน​ของ​พระองค์​เรื่อง​อับราม พวก​เขา​จึง​ส่ง​อับราม​ไป​พร้อม​กับ​ภรรยา​และ​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​มี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">อับราม​กับ​ภรรยา​จึง​จาก​อียิปต์​ขึ้น​ไป​เนเกบ​พร้อม​ด้วย​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​มี โลท​ก็​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="2">อับราม​กลาย​เป็น​คน​มั่งคั่ง มี​ฝูง​สัตว์​และ​เงิน​ทอง​มากมาย</verse>
				<verse number="3">จาก​เนเกบ​เขา​เดินทาง​รอนแรม​ไป​จน​ถึง​เบธเอล ถึง​ที่​ระหว่าง​เบธเอล​กับ​อัย ซึ่ง​เขา​ตั้ง​เต็นท์​อยู่​ครั้ง​ก่อน</verse>
				<verse number="4">และ​ได้​สร้าง​แท่น​บูชา​เป็น​ครั้ง​แรก อับราม​ร้อง​ออก​นาม​พระยาห์เวห์​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="5">โลท​ซึ่ง​มา​กับ​อับราม​ก็​มี​ฝูง​แพะ​แกะ ฝูง​วัว และ​เต็นท์​ด้วย</verse>
				<verse number="6">แต่​ที่ดิน​นั้น​ไม่​เพียงพอ​ให้​อับราม​กับ​โลท​อยู่​ร่วม​กัน เพราะ​ต่าง​ก็​มี​ทรัพย์สิน​มากมาย</verse>
				<verse number="7">คน​เลี้ยง​สัตว์​ของ​อับราม​กับ​คน​เลี้ยง​สัตว์​ของ​โลท​ทะเลาะ​กัน เวลา​นั้น​ชาว​คานาอัน​กับ​ชาว​เปริสซี​ก็​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​นั้น</verse>
				<verse number="8">อับราม​จึง​พูด​กับ​โลท​ว่า “อย่า​ให้​เรา​หรือ​คน​เลี้ยง​สัตว์​ของ​เรา​ทะเลาะ​กัน​เลย เพราะ​เรา​เป็น​ญาติ​สนิท​กัน</verse>
				<verse number="9">ที่ดิน​ทั้งหมด​อยู่​ตรง​หน้า​เจ้า​ไม่​ใช่​หรือ เรา​แยก​กัน​เถอะ ถ้า​เจ้า​ไป​ทาง​ซ้าย เรา​ก็​จะ​ไป​ทาง​ขวา ถ้า​เจ้า​ไป​ทาง​ขวา เรา​ก็​จะ​ไป​ทาง​ซ้าย”</verse>
				<verse number="10">โลท​มอง​ไป​รอบ​ๆ และ​เห็น​ว่า​ที่​ราบลุ่ม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ทั้งหมด​ไป​ทาง​เมือง​โศอาร์ มี​น้ำ​ท่า​อุดม​สมบูรณ์ เหมือน​สวน​ของ​พระยาห์เวห์ เหมือน​แผ่นดิน​อียิปต์ (ขณะ​นั้น​พระยาห์เวห์​ยัง​ไม่​ได้​ทำลาย​เมือง​โสโดม​และ​เมือง​โกโมราห์)</verse>
				<verse number="11">โลท​จึง​เลือก​เอา​ที่​ราบลุ่ม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ทั้งหมด​และ​เดินทาง​ไป​ทาง​ตะวันออก เขา​ทั้ง​สอง​จึง​แยก​กัน​ไป</verse>
				<verse number="12">อับราม​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​คานาอัน ส่วน​โลท​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​เมือง​ต่าง​ๆ ใน​ที่​ราบ และ​ตั้ง​เต็นท์​ของ​เขา​ใกล้​เมือง​โสโดม</verse>
				<verse number="13">ชาว​โสโดม​นั้น​ชั่วร้าย​และ​ทำ​บาป​มหันต์​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​โลท​แยก​ไป​แล้ว พระยาห์เวห์​พูด​กับ​อับราม​ว่า “จง​มอง​ไป​รอบ​ๆ จาก​จุด​ที่​เจ้า​อยู่ มอง​ไป​ทาง​เหนือ​และ​ใต้ ตะวันออก​และ​ตะวันตก</verse>
				<verse number="15">ดินแดน​ทั้งหมด​ที่​เจ้า​เห็น เรา​จะ​ยก​ให้​เจ้า​และ​ลูกหลาน ​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​ให้​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​มี​มากมาย​เหมือน​ผง​ฝุ่น​บน​แผ่นดิน​โลก ถ้า​ใคร​นับ​ผง​ฝุ่น​ได้​ก็​นับ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ได้</verse>
				<verse number="17">ไป​เถิด เดิน​ไป​ให้​ตลอด​ความ​กว้าง​และ​ความ​ยาว​ของ​ดินแดน​นี้ เพราะ​เรา​ยก​ให้​เจ้า”</verse>
				<verse number="18">ดังนั้น​อับราม​จึง​ไป​อยู่​ใกล้​หมู่​ต้นไม้​ใหญ่​ของ​มัมเร​ที่​เมือง​เฮโบรน และ​สร้าง​แท่น​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​ที่​นั่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">เวลา​นั้น​เมื่อ​กษัตริย์​อัมราเฟล​แห่ง​ชินาร์ กษัตริย์​อารีโอค​แห่ง​เอลลาสาร์ กษัตริย์​เคโดร์ลาโอเมอร์​แห่ง​เอลาม และ​กษัตริย์​ทิดาล​แห่ง​โกยิม</verse>
				<verse number="2">รวม​ทัพ​ไป​รบ​กับ​กษัตริย์​เบรา​แห่ง​โสโดม กษัตริย์​บิรชา​แห่ง​โกโมราห์ กษัตริย์​ชินาบ​แห่ง​อัดมาห์ กษัตริย์​เชเมเบอร์​แห่ง​เศโบยิม และ​กษัตริย์​แห่ง​เบลา (คือ​โศอาร์)</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​ทั้ง​ห้า​องค์​หลัง​นี้​รวม​ทัพ​ไป​ที่​หุบเขา​สิดดิม (คือ​หุบเขา​ทะเล​ตาย)</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​เหล่า​นี้​เคย​อยู่​ใต้​อำนาจ​กษัตริย์​เคโดร์ลาโอเมอร์​เป็น​เวลา​สิบสอง​ปี แต่​ใน​ปี​ที่​สิบสาม​พวก​เขา​ก็​กบฏ</verse>
				<verse number="5">ใน​ปี​ที่​สิบสี่ เคโดร์ลาโอเมอร์​กับ​บรรดา​กษัตริย์​พันธมิตร​จึง​ยก​ทัพ​มา และ​รบ​ชนะ​ชาว​เรฟาอิม​ใน​อัชทาโรทคารนาอิม ชาว​ศูซิม​ใน​เขต​ฮาม ชาว​เอมิม​ใน​ชาเวห์​คีริยาธาอิม</verse>
				<verse number="6">และ​ชาว​โฮรี​ใน​แถบ​ภูเขา​เสอีร์​ไกล​ถึง​เอลปาราน​ใกล้​ทะเลทราย</verse>
				<verse number="7">แล้ว​กลับ​มา​เอนมิสปัท (คือ​คาเดช) และ​ยึด​ดินแดน​ทั้งหมด​ของ​ชาว​อามาเลข รวม​ทั้ง​ชาว​อาโมไรต์​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ฮาซาโซนทามาร์</verse>
				<verse number="8">แล้ว​กษัตริย์​แห่ง​โสโดม กษัตริย์​แห่ง​โกโมราห์ กษัตริย์​แห่ง​อัดมาห์ กษัตริย์​แห่ง​เศโบยิม และ​กษัตริย์​แห่ง​เบลา (คือ​โศอาร์) ยก​ทัพ​ไป​ตั้ง​แนวรบ​ที่​หุบเขา​สิดดิม</verse>
				<verse number="9">สู้​กับ​กษัตริย์​เคโดร์ลาโอเมอร์​แห่ง​เอลาม กษัตริย์​ทิดาล​แห่ง​โกยิม กษัตริย์​อัมราเฟล​แห่ง​ชินาร์ และ​กษัตริย์​อารีโอค​แห่ง​เอลลาสาร์ กษัตริย์​สี่​องค์​ต่อ​ห้า​องค์</verse>
				<verse number="10">ขณะ​นั้น​หุบเขา​สิดดิม​เต็ม​ไป​ด้วย​บ่อ​น้ำมัน​ดิน เมื่อ​กองทัพ​ของ​กษัตริย์​แห่ง​โสโดม​และ​กษัตริย์​แห่ง​โกโมราห์​หนี​มา บาง​คน​ตก​ลง​ไป​ใน​นั้น และ​ที่​เหลือ​หนี​ไป​ที่​เนิน​เขา</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​ทั้ง​สี่​ยึด​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​และ​เสบียง​ทั้งหมด​ของ​โสโดม​และ​โกโมราห์ แล้ว​ยกทัพ​กลับ​ไป</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​จับ​โลท​หลาน​ชาย​ของ​อับราม ซึ่ง​อยู่​ใน​โสโดม และ​ยึด​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เขา​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="13">ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​หนี​รอด​มา​บอก​เรื่อง​นี้​กับ​อับราม​ชาว​ฮีบรู อับราม​อาศัย​อยู่​ใกล้​หมู่​ต้นไม้​ใหญ่​ของ​มัมเร​ชาว​อาโมไรต์ ซึ่ง​เป็น​พี่​น้อง ของ​เอชโคล์​และ​อาเนอร์ พวก​เขา​ทั้งหมด​เป็น​พันธมิตร​ของ​อับราม</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​อับราม​ได้ยิน​ว่า​ญาติ​ของ​เขา​ถูก​จับ​ไป ก็​ระดม​คน​ชำนาญ​ศึก​ที่​เกิด​ใน​บ้าน​ของ​เขา 318 คน ให้​ไล่​ตาม​ไป​ถึง​เมือง​ดาน</verse>
				<verse number="15">คืน​นั้น​อับราม​แบ่ง​คน​เข้า​โจมตี และ​รุกไล่​ข้าศึก​ไป​ถึง​เมือง​โฮบาห์​ทาง​เหนือ​ของ​ดามัสกัส</verse>
				<verse number="16">เขา​ริบ​ของ​ทั้งหมด​คืน​มา รวม​ทั้ง​นำ​โลท​ผู้​เป็น​ญาติ​และ​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เขา พวก​ผู้หญิง​และ​คน​อื่น​ๆ กลับ​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​อับราม​กลับ​จาก​การ​รบ​ชนะ​เคโดร์ลาโอเมอร์​และ​กษัตริย์​ที่​เป็น​พันธมิตร กษัตริย์​แห่ง​โสโดม​ก็​ออก​มา​พบ​เขา​ที่​หุบเขา​ชาเวห์ (คือ​หุบเขา​กษัตริย์)</verse>
				<verse number="18">เมลคีเซเดค​ผู้​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​ซาเลม​และ​ปุโรหิต​ของ​พระเจ้า​ผู้​สูง​สุด ได้​นำ​อาหาร​และ​เหล้า​องุ่น​มา​ให้</verse>
				<verse number="19">แล้ว​อวยพร​อับราม​ว่า “ขอให้​อับราม​ได้รับ​พร​จาก​พระเจ้า​ผู้​สูง​สุด ผู้​สร้าง​สวรรค์​และ​โลก</verse>
				<verse number="20">ขอ​สรรเสริญ​พระเจ้า​ผู้​สูง​สุด ผู้​ได้​มอบ​ศัตรู​ไว้​ใน​มือ​ท่าน” แล้ว​อับราม​มอบ​หนึ่ง​ใน​สิบ​จาก​ของ​ทั้งหมด​แก่​เมลคีเซเดค</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​แห่ง​โสโดม​พูด​กับ​อับราม​ว่า “ขอ​คืน​ประชาชน​ให้​กับ​เรา ส่วน​ข้าวของ​นั้น ท่าน​เก็บ​ไว้​เอง​เถิด”</verse>
				<verse number="22">แต่​อับราม​ตอบ​กษัตริย์​แห่ง​โสโดม​ว่า “ข้าพเจ้า​ยก​มือ​ขึ้น​สาบาน​ต่อ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​สูง​สุด ผู้​สร้าง​สวรรค์​และ​โลก​ว่า</verse>
				<verse number="23">ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​รับ​อะไร​ที่​เป็น​ของ​ท่าน แม้​แต่​ด้าย​หรือ​สายรัด​รองเท้า เพื่อ​ไม่​ให้​ท่าน​พูด​ได้​ว่า ‘เรา​ทำ​ให้​อับราม​ร่ำรวย’</verse>
				<verse number="24">ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​รับ​สิ่ง​ใด นอกจาก​อาหาร​ที่​คน​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​กิน​ไป และ​ส่วน​แบ่ง​ของ​คน​ที่​ไป​กับ​ข้าพเจ้า คือ อาเนอร์ เอชโคล์ และ​มัมเร ให้​พวก​เขา​รับ​ส่วน​แบ่ง​ของ​เขา​เถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ต่อมา​พระยาห์เวห์​มี​ถ้อยคำ​มา​ถึง​อับราม​ใน​นิมิต​ว่า “อย่า​กลัว​เลย อับราม เรา​เป็น​โล่​ของ​เจ้า เป็น​รางวัล​ยิ่งใหญ่​ของ​เจ้า ”</verse>
				<verse number="2">แต่​อับราม​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต พระองค์​จะ​ให้​อะไร​แก่​ข้าพเจ้า​หรือ ใน​เมื่อ​ข้าพเจ้า​ยัง​ไม่​มี​ลูก​เลย และ​ผู้​ที่​จะ​รับ​มรดก​ของ​ข้าพเจ้า ​คือ​เอลีเยเซอร์​แห่ง​ดามัสกัส”</verse>
				<verse number="3">และ​อับราม​พูด​ว่า “พระองค์​ไม่​ได้​ประทาน​ลูก​ให้​ข้าพเจ้า​เลย ฉะนั้น​คน​รับใช้​ใน​บ้าน​ก็​จะ​เป็น​คน​รับ​มรดก​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระยาห์เวห์​มี​ถ้อยคำ​มา​ถึง​อับราม​ว่า “ชาย​ผู้​นี้​จะ​ไม่​ใช่​ผู้​รับ​มรดก​ของ​เจ้า แต่​ลูก​ชาย​ที่​เป็น​เลือด​เนื้อ​เชื้อไข​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​ผู้​รับ​มรดก​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="5">พระองค์​นำ​เขา​ออก​มา​ข้าง​นอก​และ​พูด​ว่า “จง​แหงน​ดู​ฟ้า​แล้ว​นับ​ดวง​ดาว ถ้า​เจ้า​นับ​ได้​จริง” แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​เขา​ว่า “เชื้อสาย ​ของ​เจ้า​ก็​จะ​เป็น​เช่น​นั้น”</verse>
				<verse number="6">อับราม​เชื่อ​พระยาห์เวห์​และ​พระองค์​นับ​ว่า​เขา​เป็น​คน​ชอบธรรม​เพราะ​ความ​เชื่อ​นี้</verse>
				<verse number="7">พระองค์​พูด​กับ​เขา​ด้วย​ว่า “เรา​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้​นำ​เจ้า​ออก​จาก​เมือง​เออร์​ของ​ชาว​เคลเดีย เพื่อ​จะ​ยก​ดินแดน​นี้​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="8">แต่​อับราม​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต ข้าพเจ้า​จะ​รู้​ได้​อย่างไร​ว่า​จะ​ได้​ดินแดน​นี้​เป็น​กรรมสิทธิ์”</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น​พระยาห์เวห์ จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า “จง​นำ​ลูก​วัว​ตัวเมีย แพะ​กับ​แกะ​ตัว​ผู้​อย่าง​ละ​ตัว ให้​แต่​ละ​ตัว​มี​อายุ​สาม​ปี นก​เขา​กับ​นก​พิราบ​หนุ่ม​อย่าง​ละ​ตัว​มา​ให้​เรา”</verse>
				<verse number="10">อับราม​นำ​สัตว์​เหล่า​นี้​มา​ถวาย โดย​ผ่า​เป็น​สอง​ซีก วาง​แต่​ละ​ซีก​ไว้​ตรง​ข้าม​กัน ส่วน​นก​นั้น​เขา​ไม่​ได้​ผ่า</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ฝูง​เหยี่ยว​โฉบ​มา​ที่​ซาก​สัตว์​เหล่า​นั้น แต่​อับราม​ไล่​พวก​มัน​ไป</verse>
				<verse number="12">ขณะ​ดวง​อาทิตย์​กำลัง​ลับ​ขอบฟ้า อับราม​หลับ​สนิท ความ​มืดทึบ​อัน​น่า​กลัว​แผ่​ปกคลุม​เขา</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​อับราม​ว่า “จง​รู้​แน่​ว่า ลูก​หลาน​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​คน​ต่างด้าว​ใน​ต่าง​แดน​เป็น​เวลา​สี่​ร้อย​ปี และ​เขา​จะ​ตก​เป็น​ทาส​และ​ถูก​กดขี่​ข่มเหง​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="14">แต่​เรา​จะ​ลงโทษ​ชนชาติ​ที่​เขา​เป็น​ทาส​รับ​ใช้ และ​หลัง​จาก​นั้น​เขา​จะ​ออก​มา​พร้อม​ทรัพย์​สมบัติ​มากมาย</verse>
				<verse number="15">ส่วน​เจ้า​จะ​ไป​หา​บรรพบุรุษ​อย่าง​สงบสุข​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​เมื่อ​ชรา​แล้ว</verse>
				<verse number="16">ใน​รุ่น​ที่​สี่ ลูกหลาน​ของ​เจ้า​จะ​กลับ​มา​ที่​นี่​อีก เพราะ​ถึง​ตอน​นี้​บาป​ของ​ชาว​อาโมไรต์​ยัง​ไม่​ถึง​ที่สุด​ที่​เรา​จะ​ลงโทษ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ดวง​อาทิตย์​ลับ​ไป​และ​ความ​มืด​เข้า​มา​ปกคลุม ก็​มี​กระถาง​ไฟ​ควัน​โขมง​และ​คบเพลิง​ที่​ลุก​โชติช่วง​ปรากฏ​ขึ้น และ​เคลื่อน​ผ่าน​สัตว์​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="18">ใน​วัน​นั้น​พระยาห์เวห์​ทำ​พันธสัญญา​กับ​อับราม​ว่า “เรา​จะ​มอบ​ดินแดน​นี้​แก่​ลูกหลาน​ของ​เจ้า ตั้งแต่​วาดี ​แห่ง​อียิปต์​จด​แม่น้ำ​ใหญ่​คือ​ยูเฟรติส</verse>
				<verse number="19">คือ​ดินแดน​ของ​ชาว​เคไนต์ ชาว​เคนัส ชาว​ขัดโมไนต์</verse>
				<verse number="20">ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​เปริสซี ชาว​เรฟาอิม</verse>
				<verse number="21">ชาว​อาโมไรต์ ชาว​คานาอัน ชาว​เกอร์กาชี และ​ชาว​เยบุส”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ซาราย​ภรรยา​ของ​อับราม​ไม่​มี​ลูก​ให้​เขา แต่​เธอ​มี​ทาส​ชาว​อียิปต์​ชื่อ​ฮาการ์</verse>
				<verse number="2">ซาราย​จึง​พูด​กับ​อับราม​ว่า “ดู​สิ​พระยาห์เวห์​ไม่​ยอม​ให้​ฉัน​มี​ลูก ท่าน​ไป​นอน​กับ​สาวใช้​ของ​ฉัน​เถอะ เผื่อ​ว่า​ฉัน​จะ​ได้​มี​ลูก​ผ่าน​ทาง​เธอ” อับราม​ก็​ทำ​ตาม​ที่​ซาราย​พูด</verse>
				<verse number="3">หลังจาก​อับราม​อาศัย​อยู่​ใน​คานาอัน​ได้​สิบ​ปี ซาราย​ภรรยา​ของ​เขา​ก็​นำ​ฮาการ์​ทาส​ชาว​อียิปต์​มา​ให้​สามี ให้​เป็น​ภรรยา​ของ​เขา</verse>
				<verse number="4">เขา​หลับนอน​กับ​ฮาการ์​และ​เธอ​ก็​ตั้งครรภ์ เมื่อ​รู้​ว่า​ตน​ตั้งครรภ์​ก็​เริ่ม​ดูถูก​นาย​หญิง</verse>
				<verse number="5">ซาราย​จึง​พูด​กับ​อับราม​ว่า “ท่าน​ต้อง​รับผิดชอบ​ต่อ​เรื่อง​แย่​ๆ ที่​ทำ​ให้​ฉัน​ทุกข์​ใจ ฉัน​มอบ​ทาส​ของ​ฉัน​ไว้​ใน​อ้อมแขน​ของ​ท่าน พอ​รู้​ว่า​ท้อง​เธอ​ก็​มา​ดูถูก​ฉัน ขอ​พระยาห์เวห์​ตัดสิน​ความ​ระหว่าง​ท่าน​กับ​ฉัน​ว่า​ใคร​ผิด​ใคร​ถูก”</verse>
				<verse number="6">อับราม​จึง​ตอบ​ว่า “ทาส​ของ​เจ้า​อยู่​ใน​มือ​ของ​เจ้า จง​ทำ​ตาม​ที่​เจ้า​เห็น​ควร​เถอะ” ซาราย​ก็​กดขี่​ข่มเหง​ฮาการ์​จน​เธอ​หนี​ไป</verse>
				<verse number="7">ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​พบ​ฮาการ์​ใน​ทะเลทราย​ใกล้​บ่อ​น้ำพุ​ริม​ทาง​ที่​จะ​ไป​เมือง​ชูร์</verse>
				<verse number="8">และ​ทูต​นั้น​ถาม​ว่า “ฮาการ์ สาวใช้​ของ​ซาราย เจ้า​มา​จาก​ไหน​และ​กำลัง​จะ​ไป​ที่ไหน” เธอ​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​กำลัง​หนี​ซาราย​นาย​หญิง​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​บอก​เธอ​ว่า “จง​กลับ​ไป​หา​นาย​หญิง​ของ​เจ้า และ​ยอม​อยู่​ใต้​อาณัติ​ของ​เธอ”</verse>
				<verse number="10">ทูต​นั้น​พูด​อีก​ว่า “เรา​จะ​เพิ่ม​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ให้​มากมาย​จน​นับ​ไม่​ถ้วน”</verse>
				<verse number="11">ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​บอก​เธอ​ด้วย​ว่า “บัดนี้​เจ้า​กำลัง​ตั้งครรภ์ และ​เจ้า​จะ​มี​ลูก​ชาย เจ้า​จะ​ตั้ง​ชื่อ​เขา​ว่า​อิชมาเอล เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้ยิน​ความ​ทุกข์​ระทม​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="12">เขา​จะ​เป็น​เหมือน​ลา​ป่า​ใน​ร่าง​มนุษย์ มือ​ของ​เขา​จะ​ต่อสู้​ทุก​คน มือ​ของ​ทุก​คน​จะ​ต่อสู้​เขา และ​เขา​จะ​ต้อง​อยู่​ประจัน​หน้า กับ ​พี่​น้อง​ทั้งหมด​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="13">ฮาการ์​เรียก​นาม​พระยาห์เวห์​ผู้​พูด​กับ​เธอ​ว่า “พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​มอง​เห็น​ฉัน” เพราะ​เธอ​พูด​ว่า “บัดนี้​ฉัน​ได้​เห็น ​พระองค์​ผู้​มอง​เห็น​ฉัน”</verse>
				<verse number="14">บ่อ​น้ำ​นั้น​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า​เบเออลาไฮรอย ซึ่ง​ยัง​ตั้ง​อยู่​ที่​นั่น​ระหว่าง​คาเดช​กับ​เบเรด</verse>
				<verse number="15">ฮาการ์​คลอด​ลูก​ชาย​คน​หนึ่ง​ให้​กับ​อับราม และ​อับราม​ตั้ง​ชื่อ​ลูก​ที่​เธอ​คลอด​ว่า​อิชมาเอล</verse>
				<verse number="16">อับราม​อายุ 86 ปี​เมื่อ​ฮาการ์​คลอด​อิชมาเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">เมื่อ​อับราม​อายุ 99 ปี พระยาห์เวห์​ปรากฏ​ตัว​แก่​เขา​และ​พูด​ว่า “เรา​คือ​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์ จง​ดำเนิน​อยู่​ต่อหน้า​เรา​และ​เป็น​คน​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​ทำ​พันธสัญญา​ระหว่าง​เรา​กับ​เจ้า และ​จะ​ให้​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ทวี​ขึ้น​มากมาย”</verse>
				<verse number="3">อับราม​จึง​หมอบ​ซบ​หน้า​ลง และ​พระเจ้า​พูด​กับ​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="4">“สำหรับ​เรา นี่​คือ​พันธสัญญา​ของ​เรา​กับ​เจ้า คือ​เจ้า​จะ​เป็น​บิดา​ของ​หลาย​ชนชาติ</verse>
				<verse number="5">เขา​จะ​ไม่​เรียก​เจ้า​ว่า​อับราม ​อีก​ต่อไป เจ้า​จะ​มี​ชื่อ​ว่า​อับราฮัม เพราะ​เรา​ให้​เจ้า​เป็น​บิดา​ของ​ชน​หลาย​ชาติ</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​ให้​เจ้า​มี​ลูก​หลาน​มากมาย เรา​จะ​ให้​หลาย​ชนชาติ​เกิด​มา​จาก​เจ้า และ​กษัตริย์​หลาย​องค์​จะ​มา​จาก​เจ้า</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​ตั้ง​พันธสัญญา​ของ​เรา​ไว้​เป็น​พันธสัญญา​นิรันดร์​ระหว่าง​เรา​กับ​เจ้า และ​กับ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ทุก​รุ่น​ต่อ​ไป เป็น​พันธสัญญา​ว่า​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า และ​ลูกหลาน​ต่อมา​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​ยก​ดินแดน​คานาอัน​ทั้งหมด คือ​ที่​เจ้า​อาศัย​อยู่​อย่าง​คน​ต่าง​ชาติ​ใน​ขณะ​นี้ ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​นิรันดร์​ของ​เจ้า​กับ​ลูกหลาน​สืบ​ไป และ​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระเจ้า​พูด​กับ​อับราฮัม​ว่า “สำหรับ​เจ้า เจ้า​จะ​ต้อง​รักษา​พันธสัญญา​ของ​เรา ทั้ง​ตัว​เจ้า​และ​ลูกหลาน​ทุก​รุ่น​ต่อไป</verse>
				<verse number="10">นี่​คือ​พันธสัญญา​ของ​เรา​กับ​เจ้า และ​กับ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า เป็น​พันธสัญญา​ที่​เจ้า​ต้อง​รักษา นั่น​คือ​ผู้ชาย​ทุก​คน​ใน​พวก​เจ้า​จะ​ต้อง​เข้า​สุหนัต</verse>
				<verse number="11">เจ้า​ต้อง​เข้า​สุหนัต นี่​จะ​เป็น​เครื่องหมาย​พันธสัญญา​ระหว่าง​เรา​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="12">ตลอด​ทุก​รุ่น​ต่อไป​ผู้ชาย​ทุก​คน​ใน​พวก​เจ้า​ที่​มี​อายุ​แปด​วัน​จะ​ต้อง​เข้า​สุหนัต รวม​ทั้ง​คน​ที่​เกิด​ใน​บ้าน​ของ​เจ้า หรือ​ซื้อ​มา​จาก​คน​ต่าง​ชาติ ซึ่ง​ไม่​ใช่​ลูกหลาน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="13">ไม่ว่า​คน​ที่​เกิด​ใน​บ้าน​ของ​เจ้า​หรือ​ที่​ซื้อ​มา​ก็​ต้อง​เข้า​สุหนัต พันธสัญญา​ของ​เรา​ใน​เนื้อ​หนัง​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​พันธสัญญา​นิรันดร์</verse>
				<verse number="14">ชาย​ใด​ที่​ไม่​เข้า​สุหนัต คือ​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต​ใน​เนื้อ​หนัง จะ​ถูก​ตัด​ขาด​จาก​ชนชาติ​ของ​เขา เพราะ​ได้​ละเมิด​พันธสัญญา​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="15">พระเจ้า​พูด​กับ​อับราฮัม​ด้วย​ว่า “ส่วน​ซาราย​ภรรยา​ของ​เจ้า​นั้น เจ้า​อย่า​เรียก​เธอ​ว่า​ซาราย​อีก เธอ​จะ​ชื่อ​ว่า​ซาราห์</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​อวยพร​เธอ และ​เธอ​จะ​ให้​ลูกชาย​แก่​เจ้า​แน่นอน เรา​จะ​อวยพร​เธอ ให้​เป็น​มารดา​ของ​หลาย​ชนชาติ กษัตริย์​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ จะ​มา​จาก​เธอ”</verse>
				<verse number="17">อับราฮัม​หมอบ​กราบ​ซบ​หน้า​ลง เขา​หัวเราะ​และ​พูด​กับ​ตัวเอง​ว่า “ผู้ชาย​อายุ​ร้อย​ปี​จะ​มี​ลูก​ได้​หรือ และ​ซาราห์​จะ​มี​ลูก​ตอน​อายุ​เก้าสิบ​หรือ”</verse>
				<verse number="18">และ​อับราฮัม​พูด​กับ​พระเจ้า​ว่า “ขอ​เพียง​แต่​พระองค์​อวยพร​ชีวิต​ของ​อิชมาเอล!”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​พระเจ้า​ตอบ​ว่า “ตกลง แต่​ซาราห์​จะ​คลอด​ลูก​ชาย​คน​หนึ่ง​ให้​เจ้า และ​เจ้า​จะ​เรียก​เขา​ว่า​อิสอัค เรา​จะ​ตั้ง​พันธสัญญา​ของ​เรา​กับ​เขา ให้​เป็น​พันธสัญญา​นิรันดร์​แก่​ลูกหลาน​ของ​เขา​ต่อไป</verse>
				<verse number="20">สำหรับ​อิชมาเอล​นั้น เรา​ได้ยิน​เจ้า​แล้ว เรา​จะ​อวยพร​เขา​อย่าง​แน่นอน เรา​จะ​ทำ​ให้​เขา​มี​ลูก​หลาน และ​ทวี​จำนวน​ขึ้น​มากมาย เขา​จะ​เป็น​พ่อ​ของ​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​สิบ​สอง​คน และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​เขา​เป็น​ชนชาติ​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="21">แต่​เรา​จะ​ทำ​พันธสัญญา​ของ​เรา​กับ​อิสอัค ซึ่ง​ซาราห์​จะ​คลอด​ให้​เจ้า​ปี​หน้า​ใน​เวลา​นี้”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​พูด​กับ​อับราฮัม​จบ​แล้ว พระเจ้า​ก็​ขึ้น​ไป​จาก​เขา</verse>
				<verse number="23">ใน​วัน​นั้น​เอง อับราฮัม​พา​อิชมาเอล​และ​ผู้ชาย​ทุก​คน ทั้ง​ที่​เกิด​ใน​บ้าน​หรือ​ซื้อ​ด้วย​เงิน​ของ​เขา มา​เข้า​สุหนัต​ตาม​ที่​พระเจ้า​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="24">อับราฮัม​อายุ 99 ปี​เมื่อ​เขา​เข้า​สุหนัต</verse>
				<verse number="25">และ​อิชมาเอล​ลูก​ชาย​ของ​เขา​อายุ 13 ปี</verse>
				<verse number="26">อับราฮัม​กับ​อิชมาเอล​ลูก​ชาย​ของ​เขา​เข้า​สุหนัต​ใน​วัน​นั้น​เอง</verse>
				<verse number="27">และ​ผู้ชาย​ทุก​คน​ใน​บ้าน​ของ​อับราฮัม ทั้ง​คน​ที่​เกิด​มา​ใน​บ้าน​หรือ​ซื้อ​มา​จาก​คน​ต่าง​ชาติ ก็​ได้​เข้า​สุหนัต​พร้อม​กับ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ปรากฏ​ตัว​แก่​อับราฮัม​ใกล้​หมู่​ต้นไม้​ใหญ่​ของ​มัมเร ขณะ​ที่​เขา​นั่ง​อยู่​ตรง​ประตู​เต็นท์​ช่วง​แดด​ร้อน​จัด</verse>
				<verse number="2">อับราฮัม​เงย​หน้า​ขึ้น​และ​เห็น​ชาย​สาม​คน​ยืน​อยู่​ใกล้​ๆ จึง​รีบ​ลุก​ออก​ไป​ต้อนรับ​และ​หมอบ​ลง​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="3">เขา​พูด​ว่า “นาย​ท่าน หาก​ท่าน​จะ​กรุณา โปรด​อย่า​เดิน​ผ่าน​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ไป</verse>
				<verse number="4">ให้​ข้าพเจ้า​ได้​เอา​น้ำ​มา​สัก​หน่อย แล้ว​พวก​ท่าน​จะ​ได้​ล้าง​เท้า​และ​พัก​ใต้​ร่ม​ไม้​นี้</verse>
				<verse number="5">ให้​ข้าพเจ้า​หา​อะไร​มา​ให้​พวก​ท่าน​กิน​จะ​ได้​สดชื่น​ขึ้น แล้ว​ค่อย​เดินทาง​ต่อไป ใน​เมื่อ​ท่าน​ก็​ได้​มา​หา​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​แล้ว” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ดี​แล้ว ทำ​ตาม​ที่​เจ้า​พูด​เถิด”</verse>
				<verse number="6">อับราฮัม​จึง​รีบ​กลับ​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์ ไป​หา​ซาราห์​และ​พูด​ว่า “เร็ว​เข้า เอา​แป้ง​อย่าง​ดี​ที่สุด 3 ซีห์ ​มา​นวด​ทำ​ขนมปัง”</verse>
				<verse number="7">จาก​นั้น​เขา​วิ่ง​ไป​ที่​ฝูง​สัตว์ เลือก​ลูก​วัว​เนื้อ​นุ่ม​ตัว​หนึ่ง​แล้ว​ให้​คน​รับใช้​รีบ​ปรุง​เป็น​อาหาร</verse>
				<verse number="8">แล้ว​เขา​ก็​ยก​นม​เนย กับ​เนื้อ​ลูก​วัว​ที่​ปรุง​แล้ว​มา​ให้ ขณะ​ที่​พวก​เขา​กำลัง​กิน​อาหาร อับราฮัม​ยืน​อยู่​ใกล้​ๆ ใต้​ต้นไม้​นั้น</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​ถาม​ว่า “ซาราห์​ภรรยา​ของ​เจ้า​อยู่​ที่ไหน” เขา​ตอบ​ว่า “อยู่​ใน​เต็นท์”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​หนึ่ง​ใน​นั้น​ก็​พูด​ว่า “ใน​ปี​หน้า​เวลา​นี้ เรา​จะ​กลับ​มา​หา​เจ้า​อีก​อย่าง​แน่นอน และ​ซาราห์​ภรรยา​ของ​เจ้า​จะ​มี​ลูก​ชาย​คน​หนึ่ง” ส่วน​ซาราห์​กำลัง​ฟัง​อยู่​ที่​ทาง​เข้า​เต็นท์​ข้าง​หลัง​เขา</verse>
				<verse number="11">ทั้ง​อับราฮัม​กับ​ซาราห์​อายุ​มาก​แล้ว และ​ซาราห์​ก็​หมด​ประจำเดือน​แล้ว</verse>
				<verse number="12">ซาราห์​จึง​หัวเราะ​กับ​ตนเอง​ขณะ​ที่​คิด​ว่า “ฉัน​ก็​อายุ​ปูน​นี้ และ​นาย​ของ​ฉัน​ก็​แก่​แล้ว ฉัน​จะ​ยัง​มี​เรื่อง​ยินดี​เช่น​นี้​อีก​หรือ”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​อับราฮัม​ว่า “ทำไม​ซาราห์​จึง​หัวเราะ​และ​พูด​ว่า ‘คน​แก่​อย่าง​ฉัน​จะ​มี​ลูก​ได้​จริง​หรือ’</verse>
				<verse number="14">มี​อะไร​ยาก​เกิน​ไป​สำหรับ​พระยาห์เวห์​หรือ เรา​จะ​กลับ​มา​หา​เจ้า​เมื่อ​ถึง​เวลา​ที่​กำหนด​ใน​ปี​หน้า และ​ซาราห์​จะ​มี​ลูก​ชาย​คน​หนึ่ง”</verse>
				<verse number="15">ซาราห์​กลัว​จึง​โกหก​ว่า “ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​หัวเราะ” แต่​พระองค์​พูด​ว่า “เจ้า​หัวเราะ​จริง​ๆ”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​คน​เหล่า​นั้น​ลุก​ขึ้น​จะ​จาก​ไป พวก​เขา​มอง​ลง​ไป​ทาง​เมือง​โสโดม อับราฮัม​เดิน​ตาม​ไป​ส่ง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​ควร​จะ​ปิดบัง​สิ่ง​ที่​เรา​จะ​ทำ​จาก​อับราฮัม​หรือ</verse>
				<verse number="18">ใน​เมื่อ​อับราฮัม​จะ​เป็น​ชนชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่​และ​มี​อำนาจ​อย่าง​แน่นอน และ​ทุก​ชนชาติ​ทั่ว​โลก​จะ​ได้รับ​พร​ผ่าน​ทาง​เขา</verse>
				<verse number="19">เพราะ​เรา​ได้​เลือก​เขา เพื่อ​เขา​จะ​สั่งสอน​ลูกหลาน​และ​ครัวเรือน​ของ​เขา​ที่​ตาม​มา ให้​รักษา​วิถีทาง​ของ​พระยาห์เวห์​ด้วย​การ​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​และ​ยุติธรรม เพื่อ​ว่า​พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ให้​สิ่ง​ที่​พระองค์​สัญญา​ไว้​กับ​อับราฮัม​เป็น​จริง”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เสียง​ร้อง​กล่าว​โทษ​เมือง​โสโดม​กับ​โกโมราห์​ก็​ดัง​สนั่น และ​บาป​ของ​พวก​เขา​ก็​ร้ายแรง</verse>
				<verse number="21">จน​เรา​จะ​ลง​ไป​ดู​ว่า​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​ทำ​นั้น​เลวร้าย อย่าง​เสียง​ร้อง​กล่าว​โทษ​ที่​มา​ถึง​เรา​หรือ​ไม่ ถ้า​ไม่​จริง เรา​ก็​จะ​ได้​รู้”</verse>
				<verse number="22">คน​เหล่า​นั้น​จึง​หันหน้า​เดิน​ตรง​ไป​ยัง​เมือง​โสโดม แต่​อับราฮัม​ยัง​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">แล้ว​อับราฮัม​เข้า​ไป​หา​พระองค์​และ​ว่า “พระองค์​จะ​กวาดล้าง​คน​ชอบธรรม​ไป​พร้อม​กับ​คน​ชั่ว​หรือ</verse>
				<verse number="24">พระองค์​จะ​ทำ​อย่างไร​ถ้า​มี​คน​ชอบธรรม​ห้า​สิบ​คน​ใน​เมือง​นั้น พระองค์​จะ​กวาดล้าง​เมือง​นั้น​จริง​ๆ หรือ พระองค์​จะ​ไม่​ละเว้น ​เมือง​นั้น​เพื่อ​เห็น​แก่​คน​ชอบธรรม​ห้า​สิบ​คน​ใน​นั้น​หรือ</verse>
				<verse number="25">พระองค์​จะ​ไม่​ทำ​อย่าง​นั้น​แน่ พระองค์​จะ​ไม่​ฆ่า​คน​ชอบธรรม​พร้อม​กับ​คน​ชั่ว หรือ​ทำ​กับ​คน​ชอบธรรม​อย่าง​เดียว​กับ​คน​ชั่ว พระองค์​จะ​ไม่​ทำ​อย่าง​นั้น​แน่! องค์​ผู้​พิพากษา​แห่ง​สากล​โลก​จะ​ไม่​ทำ​สิ่ง​ถูกต้อง​หรือ”</verse>
				<verse number="26">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “หาก​เรา​พบ​คน​ชอบธรรม​ห้าสิบ​คน​ใน​เมือง​โสโดม เรา​จะ​ละเว้น​ทั้ง​เมือง​เพราะ​เห็น​แก่​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="27">อับราฮัม​พูด​อีก​ว่า “ข้าพเจ้า​ซึ่ง​เป็น​เพียง​ผงธุลี​และ​ขี้เถ้า ไม่​ควร​อาจเอื้อม​ขอ​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="28">แต่​หาก​คน​ชอบธรรม​ขาด​ไป​ห้า​คน​จาก​ห้า​สิบ​คน​เล่า พระองค์​จะ​ยัง​ทำลาย​เมือง​ทั้ง​เมือง​เพราะ​ขาด​ห้า​คน​หรือ” พระองค์​พูด​ว่า “หาก​เรา​พบ​สี่​สิบ​ห้า​คน​ที่​นั่น เรา​จะ​ไม่​ทำลาย​เมือง​นั้น”</verse>
				<verse number="29">อับราฮัม​จึง​ถาม​อีก​ว่า “หาก​พบ​เพียง​สี่สิบ​คน​เล่า” พระองค์​พูด​ว่า “เพื่อ​เห็น​แก่​สี่​สิบ​คน เรา​จะ​ไม่​ทำลาย​เมือง​นั้น”</verse>
				<verse number="30">แล้ว​อับราฮัม​จึง​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​อย่า​โกรธ​เลย ข้าพเจ้า​ขอ​ถาม​อีก หาก​พบ​เพียง​สาม​สิบ​คน​ที่​นั่น​เล่า” พระองค์​ตอบ​ว่า “เรา​จะ​ไม่​ทำลาย​หาก​พบ​สาม​สิบ​คน​ที่​นั่น”</verse>
				<verse number="31">อับราฮัม​ว่า “ใน​เมื่อ​ข้าพเจ้า​ก็​กล้า​อาจ​เอื้อม​ถาม​พระยาห์เวห์​ไป​แล้ว หาก​พบ​เพียง​ยี่สิบ​คน​เท่านั้น​เล่า” พระองค์​พูด​ว่า “เพื่อ​เห็น​แก่​ยี่สิบ​คน เรา​จะ​ไม่​ทำลาย​เมือง​นั้น”</verse>
				<verse number="32">แล้ว​อับราฮัม​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​อย่า​โกรธ​เลย ข้าพเจ้า​ขอ​ถาม​อีก​เพียง​ครั้ง​เดียว หาก​พบ​เพียง​สิบ​คน​เท่านั้น​เล่า” พระองค์​ตอบ​ว่า “เพื่อ​เห็น​แก่​สิบ​คน เรา​จะ​ไม่​ทำลาย​เมือง​นั้น”</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​อับราฮัม​จบ​แล้ว​ก็​จาก​ไป ส่วน​อับราฮัม​ก็​กลับ​บ้าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ทูตสวรรค์​ทั้ง​สอง​มา​ถึง​เมือง​โสโดม​ตอน​เย็น โลท​นั้น​กำลัง​นั่ง​อยู่​ที่​ประตู​เมือง เมื่อ​เขา​เห็น​ทูต​ทั้ง​สอง​จึง​ลุก​ขึ้น​ไป​ต้อนรับ และ​หมอบ​ซบ​หน้า​ลง​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="2">เขา​พูด​ว่า “นาย​ท่าน โปรด​แวะ​บ้าน​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน เพื่อ​จะ​ได้​ล้าง​เท้า​และ​พัก​สัก​คืน​หนึ่ง แล้ว​พรุ่งนี้​เช้า​จึง​ค่อย​เดินทาง” ชาย​ทั้ง​สอง​ตอบ​ว่า “อย่า​เลย เรา​จะ​ค้าง​ที่​ลาน​เมือง”</verse>
				<verse number="3">แต่​โลท​รบเร้า​หนัก​จน​ทูต​ทั้ง​สอง​ไป​ด้วย และ​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​เขา โลท​จัด​เตรียม​อาหาร​สำหรับ​ทั้ง​สอง โดย​ปิ้ง​ขนมปัง​ไม่​ใส่​เชื้อ และ​พวก​เขา​ก็​กิน</verse>
				<verse number="4">ก่อน​ที่​พวก​เขา​จะ​เข้า​นอน ผู้ชาย​ทุก​คน​จาก​ทั่ว​ทุก​มุม​เมือง​โสโดม​ทั้ง​หนุ่ม​ทั้ง​แก่​ก็​มา​ล้อม​บ้าน​ไว้</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​ตะโกน​เรียก​โลท​ว่า “พวก​ผู้ชาย​ที่​มา​หา​เจ้า​ค่ำ​นี้​อยู่​ที่ไหน จง​พา​พวก​เขา​ออก​มา เรา​จะ​ได้​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="6">โลท​จึง​ออก​ไป​พบ​พวก​เขา​ข้าง​นอก และ​ปิด​ประตู​ตาม​หลัง</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พูด​ว่า “อย่า​เลย​พี่​น้อง อย่า​ทำ​สิ่ง​ชั่วช้า​นี้​เลย</verse>
				<verse number="8">นี่แน่ะ เรา​มี​ลูก​สาว​สอง​คน ยัง​ไม่​เคย​นอน​กับ​ผู้ชาย​เลย เรา​จะ​พา​มา​ออก​มา​ให้​ท่าน และ​ทำ​อะไร​ก็​ได้​ตาม​ใจ​ชอบ แต่​อย่า​ทำ​อะไร​ชาย​เหล่า​นี้​เลย เพราะ​พวก​เขา​มา​พัก​ใต้​หลังคา​ของ​เรา อยู่​ใน​การ​คุ้มครอง​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="9">พวก​นั้น​เอ็ดตะโร​ว่า “ถอย​ไป​ให้​พ้น เจ้า​หมอ​นี่​มา​อยู่​อย่าง​คน​ต่างด้าว แล้ว​จะ​มา​ตั้ง​ตัว​เป็น​ผู้​พิพากษา! เรา​จะ​จัดการ​กับ​เจ้า​ให้​เลวร้าย​กว่า​สอง​คน​นั้น​อีก” แล้ว​พวก​เขา​ก็​กดดัน​โลท​มาก​ขึ้น และ​รุก​เข้า​มา​เพื่อ​จะ​พัง​ประตู</verse>
				<verse number="10">แต่​ชาย​ทั้ง​สอง​ที่​อยู่​ข้าง​ใน​เอื้อม​มือ​ดึง​โลท​กลับ​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​แล้ว​ปิด​ประตู</verse>
				<verse number="11">จาก​นั้น​พวก​เขา​ทำ​ให้​คน​ที่​ออ​กัน​อยู่​ตรง​ประตู​ทั้ง​คน​หนุ่ม​คน​แก่​ตาบอด​จน​หา​ประตู​ไม่​เจอ</verse>
				<verse number="12">ชาย​ทั้ง​สอง​กล่าว​กับ​โลท​ว่า “เจ้า​มี​ญาติ​พี่​น้อง​อยู่​ที่นี่​อีก​ไหม ไม่​ว่า​ลูก​เขย ลูก​ชาย ลูก​สาว หรือ​คน​ของ​เจ้า​ใน​เมือง​นี้ จง​พา​พวก​เขา​ออก​ไป​จาก​ที่นี่</verse>
				<verse number="13">เพราะ​เรา​จะ​ทำลาย​เมือง​นี้ เสียง​ร้อง​กล่าว​โทษ​ชาว​เมือง​นี้​ต่อ​พระยาห์เวห์​ดัง​จน​พระองค์​ส่ง​เรา​ให้​มา​ทำลาย”</verse>
				<verse number="14">โลท​จึง​ไป​บอก​บรรดา​ลูก​เขย​ซึ่ง​หมั้นหมาย ​กับ​ลูก​สาว​ของ​เขา​ว่า “เร็ว​เข้า รีบ​ออก​ไป​จาก​ที่​นี่ เพราะ​พระยาห์เวห์​กำลัง​จะ​ทำลาย​เมือง​นี้!” แต่​ลูก​เขย​คิด​ว่า​เขา​พูด​เล่น</verse>
				<verse number="15">พอ​ใกล้​รุ่ง ทูต​เหล่า​นั้น​จึง​เร่งรัด​โลท​ว่า “เร็ว​เข้า! จง​พา​ภรรยา​และ​ลูก​สาว​ทั้ง​สอง​ของ​เจ้า​ออก​ไป​จาก​ที่​นี่ ไม่​อย่าง​นั้น​เมื่อ​เมือง​นี้​ถูก​ลงโทษ เจ้า​จะ​ถูก​กวาดล้าง​ไป​ด้วย”</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​โลท​ยัง​รีรอ​อยู่ ทูต​เหล่า​นั้น​จึง​คว้า​มือ​ของ​เขา และ​มือ​ของ​ภรรยา​และ​ลูก​สาว​ทั้ง​สอง แล้ว​พา​ออก​จาก​เมือง​โดย​ปลอดภัย เพราะ​พระยาห์เวห์​เมตตา​พวก​เขา</verse>
				<verse number="17">ทันที​ที่​พา​พวก​เขา​ออก​มา ทูต​องค์​หนึ่ง​จึง​พูด​ว่า “จง​หนี​เอา​ชีวิต​รอด! อย่า​หัน​กลับ​มา​มอง อย่า​หยุด​อยู่​ใน​ที่​ราบ​นี้! จง​หนี​ไป​ที่​ภูเขา มิฉะนั้น​เจ้า​จะ​ถูก​กวาดล้าง​ไป​ด้วย!”</verse>
				<verse number="18">แต่​โลท​วิงวอน​ว่า “อย่า​เลย บรรดา​นาย​ของ​ข้า ได้โปรด​เถิด!</verse>
				<verse number="19">ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน ​เป็น​ที่​พอใจ​ใน​สายตา​ของ​ท่าน และ​ท่าน ​ได้​แสดง​ความ​เมตตา​ใหญ่​หลวง​ต่อ​ข้าพเจ้า​โดย​ไว้​ชีวิต​ข้าพเจ้า แต่​ข้าพเจ้า​หนี​ไป​ถึง​ภูเขา​ไม่​ทัน หายนะ​นี้​จะ​มา​ถึง​ตัว​และ​ข้าพเจ้า​จะ​ต้อง​ตาย</verse>
				<verse number="20">ดู​เถิด มี​เมือง​เล็ก​เมือง​หนึ่ง​ใกล้​พอ​ให้​วิ่ง​ไป​ถึง​ได้​ทัน ให้​ข้าพเจ้า​หนี​ไป​ที่​นั่น มัน​เล็ก​มาก​ไม่​ใช่​หรือ แล้ว​ข้าพเจ้า​ก็​จะ​รอด​ชีวิต”</verse>
				<verse number="21">ทูต​นั้น​ตอบ​ว่า “ก็​ได้ เรา​จะ​ทำ​ตาม​ที่​เจ้า​ร้อง​ขอ เรา​จะ​ไม่​ทำลาย​เมือง​ที่​เจ้า​พูด​ถึง</verse>
				<verse number="22">แต่​จง​รีบ​หนี​ไป​เพราะ​เรา​ทำ​อะไร​ไม่​ได้​จนกว่า​เจ้า​จะ​ไป​ถึง​ที่​นั่น” (นี่​คือ​เหตุ​ที่​เมือง​นั้น​ได้​ชื่อ​ว่า​โศอาร์)</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​โลท​มา​ถึง​โศอาร์ ดวง​อาทิตย์​ก็​ขึ้น​แล้ว</verse>
				<verse number="24">จาก​นั้น​พระยาห์เวห์​ให้​ไฟ​กำมะถัน​ที่​ลุกโชน​จาก​ฟ้า​สวรรค์​กระหน่ำ​ลง​มา​ยัง​เมือง​โสโดม​และ​โกโมราห์ ไฟ​นี้​มา​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">ดังนั้น​พระองค์​ทำลาย​เมือง​เหล่า​นั้น​และ​ที่​ราบ​ทั้งหมด รวม​ทั้ง​ทุก​ชีวิต​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​และ​พืชพันธุ์​ใน​แผ่นดิน​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="26">แต่​ภรรยา​ของ​โลท​หัน​กลับ​ไป​มอง เธอ​จึง​กลาย​เป็น​เสา​เกลือ</verse>
				<verse number="27">เช้าตรู่​วัน​รุ่งขึ้น อับราฮัม​ลุก​ขึ้น​และ​กลับ​ไป​ยัง​สถานที่​ซึ่ง​เขา​เคย​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="28">เขา​มอง​ลง​ไป​ยัง​เมือง​โสโดม​และ​เมือง​โกโมราห์ มอง​ไป​ทั่ว​ดินแดน​ที่​ราบ เขา​เห็น​ควัน​หนา​ทึบ​พลุ่ง​ขึ้น​จาก​ดินแดน​นั้น​เหมือน​ควัน​จาก​เตา​หลอม</verse>
				<verse number="29">ดังนั้น​เมื่อ​พระเจ้า​ทำลาย​เมือง​ต่าง​ๆ ใน​ที่​ราบ พระองค์​ระลึก​ถึง​อับราฮัม และ​นำ​โลท​ออก​จาก​ภัย​พิบัติ ซึ่ง​ทำลาย​ล้าง​เมือง​ต่าง​ๆ ที่​โลท​เคย​อาศัย​อยู่</verse>
				<verse number="30">โลท​กับ​ลูก​สาว​ทั้ง​สอง​คน​ออก​จาก​โศอาร์​ไป​ตั้ง​ถิ่นฐาน​บน​ภูเขา​เพราะ​ไม่​กล้า​อยู่​ที่​โศอาร์ พวก​เขา​อาศัย​อยู่​ใน​ถ้ำ</verse>
				<verse number="31">วัน​หนึ่ง​ลูก​สาว​คน​โต​พูด​กับ​น้อง​สาว​ว่า “พ่อ​ของ​เรา​แก่​แล้ว ไม่​มี​ผู้ชาย​คน​ไหน​ใน​แถบ​นี้​ที่​จะ​มา​แต่งงาน​มี​ลูก​กับ​เรา​อย่าง​ที่​คน​ทั่ว​โลก​เขา​ทำ​กัน</verse>
				<verse number="32">ให้​พ่อ​ของ​เรา​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​กัน​เถอะ แล้ว​เรา​จะ​ได้​หลับนอน​กับ​ท่าน เรา​จะ​ได้​รักษา​เชื้อสาย​ของ​ครอบครัว​ไว้​ผ่าน​ทาง​พ่อ​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="33">คืน​นั้น​ทั้ง​สอง​ได้​ให้​พ่อ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น แล้ว​ลูก​สาว​คน​โต​ก็​เข้า​ไป​หลับนอน​กับ​พ่อ โลท​ไม่​รู้​เลย​ว่า ลูก​เข้า​มา​นอน​หรือ​ลุก​ออก​ไป​เมื่อไหร่</verse>
				<verse number="34">วัน​รุ่งขึ้น​ลูก​สาว​คน​โต​ก็​พูด​กับ​น้อง​สาว​ว่า “เมื่อ​คืน​พี่​นอน​กับ​พ่อ​แล้ว คืน​นี้​เรา​ให้​เขา​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​กัน​อีก และ​น้อง​ไป​นอน​กับ​เขา เพื่อ​เรา​จะ​ได้​รักษา​เชื้อสาย​ของ​ครอบครัว​ไว้​ผ่าน​ทาง​พ่อ​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="35">คืน​นั้น​ทั้ง​สอง​ก็​ทำ​ให้​พ่อ​เมามาย​อีก แล้ว​ลูก​สาว​คน​เล็ก​ก็​เข้า​ไป​นอน​กับ​เขา โลท​ก็​ไม่​รู้​เลย​ว่า​เธอ​เข้า​มา​นอน​หรือ​ลุก​ออก​ไป​เมื่อไหร่</verse>
				<verse number="36">ดังนั้น​ลูก​สาว​ทั้ง​สอง​ของ​โลท​จึง​ตั้งครรภ์​กับ​พ่อ</verse>
				<verse number="37">ลูก​สาว​คน​โต​มี​ลูก​ชาย เธอ​ตั้ง​ชื่อ​เขา​ว่า​โมอับ เขา​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​ชาว​โมอับ​ใน​ปัจจุบัน</verse>
				<verse number="38">ลูก​สาว​คน​เล็ก​ก็​มี​ลูก​ชาย​คน​หนึ่ง เธอ​ตั้ง​ชื่อ​เขา​ว่า​เบนอัมมี เขา​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​ชาว​อัมโมน ​ใน​ปัจจุบัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">อับราฮัม​เดิน​ทาง​จาก​ที่​นั่น​เข้า​ไป​ใน​เขต​เนเกบ​และ​ตั้ง​ถิ่นฐาน​อยู่​ระหว่าง​เมือง​คาเดช​กับ​เมือง​ชูร์ เขา​พัก​ที่​เมือง​เกราร์​ระยะ​หนึ่ง</verse>
				<verse number="2">ที่​นั่น อับราฮัม​บอก​ใคร​ต่อ​ใคร​เกี่ยว​กับ​ซาราห์​ภรรยา​ของ​เขา​ว่า “เธอ​คือ​น้อง​สาว​ของ​ข้าพเจ้า” กษัตริย์​อาบีเมเลค​แห่ง​เกราร์​จึง​ส่ง​คน​มา​รับ​เธอ​ไป</verse>
				<verse number="3">แต่​ใน​คืน​หนึ่ง พระเจ้า​มา​หา​อาบีเมเลค​ใน​ความ​ฝัน​และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​แน่! เพราะ​หญิง​คน​นั้น​ซึ่ง​เจ้า​พา​มา​มี​สามี​แล้ว”</verse>
				<verse number="4">แต่​อาบีเมเลค​ยัง​ไม่​ได้​เข้า​หา​เธอ​เลย เขา​จึง​ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์ พระองค์​จะ​ทำลาย​ชนชาติ​ที่​ไม่​ผิด​หรือ</verse>
				<verse number="5">เขา​ไม่​ได้​บอก​ข้าพเจ้า​หรอก​หรือ​ว่า ‘เธอ​เป็น​น้อง​สาว​ของ​ข้าพเจ้า’ และ​เธอ​เอง​ก็​พูด​ด้วย​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า ‘เขา​เป็น​พี่ชาย​ของ​ฉัน’ ข้าพเจ้า​ทำ​ไป​ด้วย​ใจ​ซื่อ​มือ​สะอาด”</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า​พูด​กับ​เขา​ใน​ความ​ฝัน​ว่า “ถูก​แล้ว เรา​รู้​ว่า​เจ้า​ทำ​ไป​ด้วย​ใจ​ซื่อ เหตุ​นี้​แหละ​เรา​จึง​ปกป้อง​เจ้า​ไว้​ไม่​ให้​ทำ​บาป​ต่อ​เรา นี่​เป็น​เหตุ​ที่​เรา​ไม่​ปล่อย​ให้​เจ้า​แตะต้อง​ตัว​เธอ</verse>
				<verse number="7">บัดนี้​จง​คืน​ภรรยา​ของ​ชาย​ผู้​นั้น​ไป เพราะ​เขา​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ แล้ว​เขา​จะ​อธิษฐาน​เผื่อ​เจ้า แล้ว​เจ้า​จะ​รอด​ชีวิต แต่​ถ้า​เจ้า​ไม่​ยอม​คืน ก็​แน่ใจ​ได้​เลย​ว่า​เจ้า​กับ​คน​ของ​เจ้า​ทั้งหมด​จะ​ต้อง​ตาย”</verse>
				<verse number="8">เช้าตรู่​วัน​รุ่งขึ้น​อาบีเมเลค​เรียก​ประชุม​ข้าราชการ​ทั้งหมด และ​เล่า​เหตุการณ์​ที่​เกิดขึ้น​ให้​ฟัง ทุก​คน​ก็​กลัว​มาก</verse>
				<verse number="9">อาบีเมเลค​จึง​เรียก​อับราฮัม​มา​ถาม​ว่า “ทำไม​ท่าน​ทำ​กับ​เรา​อย่าง​นี้ เรา​ทำ​ผิด​อะไร​ต่อ​ท่าน​หรือ ท่าน​จึง​นำ​ความ​ผิด​ใหญ่หลวง​มา​ให้​เรา​และ​อาณาจักร​ของ​เรา ท่าน​ไม่​ควร​ทำ​กับ​เรา​อย่าง​นี้​เลย”</verse>
				<verse number="10">อาบีเมเลค​ถาม​อับราฮัม​ว่า “ทำไม​ท่าน​จึง​ทำ​อย่าง​นี้”</verse>
				<verse number="11">อับราฮัม​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​คิด​เอง​ว่า ‘ผู้​คน​ที่​นี่​ไม่​เกรงกลัว​พระเจ้า​อย่าง​แน่นอน พวก​เขา​จะ​ฆ่า​เรา​เพราะ​อยาก​ได้​ภรรยา​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="12">นอกจาก​นี้ เธอ​ก็​เป็น​น้อง​สาว​ของ​ข้าพเจ้า​จริง​ๆ เป็น​น้อง​ต่าง​แม่ และ​เธอ​ก็​กลาย​มา​เป็น​ภรรยา​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พระเจ้า​ให้​ข้าพเจ้า​รอนแรม​ออก​จาก​บ้าน​ของ​พ่อ ข้าพเจ้า​บอก​เธอ​ว่า ถ้า​เจ้า​รัก​เรา ไม่​ว่า​ไป​ที่​ไหน​ขอ​ให้​เจ้า​บอก​ว่า ‘เขา​เป็น​พี่ชาย​ของ​ฉัน’ ”</verse>
				<verse number="14">อาบีเมเลค​จึง​ยก​ฝูง​แกะ ฝูง​วัว และ​ทาส​ชาย​หญิง​ให้​แก่​อับราฮัม และ​คืน​ซาราห์​ผู้​เป็น​ภรรยา​ให้​เขา</verse>
				<verse number="15">อาบีเมเลค​บอก​ว่า “ดินแดน​ของ​เรา​อยู่​ตรง​หน้า​ท่าน​แล้ว ท่าน​จะ​อาศัย​อยู่​ที่​ไหน​ก็​ได้​ตาม​ใจ​ชอบ”</verse>
				<verse number="16">เขา​พูด​กับ​ซาราห์​ว่า “เรา​ให้​เงิน​แก่​พี่ชาย​เจ้า​หนึ่ง​พัน​เชเขล เพื่อ​ปกปิด​ความ​ผิด​ที่​เกิดขึ้น​กับ​เจ้า​ต่อ​หน้า​ทุก​คน​ที่​อยู่​กับ​เจ้า ให้​เห็น​ว่า​เจ้า​ไม่​ได้​แปด​เปื้อน​เลย”</verse>
				<verse number="17">จาก​นั้น​อับราฮัม​ก็​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า และ​พระเจ้า​ก็​รักษา​อาบีเมเลค ภรรยา​และ​ทาส​หญิง​ของ​เขา ให้​พวก​เขา​มี​ลูก​ได้​อีก​ครั้ง</verse>
				<verse number="18">เพราะ​พระยาห์เวห์​ไม่​ให้​ผู้หญิง​ทุก​คน​ใน​บ้าน​ของ​อาบีเมเลค​ตั้ง​ครรภ์ เนื่อง​จาก​ซาราห์​ภรรยา​ของ​อับราฮัม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​กรุณา​ซาราห์​ตาม​ที่​พูด​ไว้ และ​พระยาห์เวห์​ทำ​ตาม​สัญญา​ที่​ให้​ไว้​แก่​ซาราห์</verse>
				<verse number="2">ซาราห์​ตั้งครรภ์​และ​คลอด​ลูก​ชาย​ให้​อับราฮัม​ตอน​ที่​เขา​ชรา​แล้ว ซึ่ง​ตรง​ตาม​เวลา​ที่​พระเจ้า​สัญญา​กับ​เขา</verse>
				<verse number="3">อับราฮัม​ตั้ง​ชื่อ​ลูก​ชาย​ที่​ซาราห์​คลอด​ให้​ว่า​อิสอัค</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​อิสอัค​ลูก​ของ​เขา​อายุ​ครบ​แปด​วัน อับราฮัม​ให้​เขา​เข้า​สุหนัต​ตาม​ที่​พระเจ้า​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​อิสอัค​ลูก​ของ​เขา​เกิด​มา อับราฮัม​อายุ​ได้​หนึ่ง​ร้อย​ปี</verse>
				<verse number="6">ซาราห์​กล่าว​ว่า “พระเจ้า​ทำ​ให้​ฉัน​หัวเราะ ทุก​คน​ที่​ได้ยิน​เรื่อง​นี้​จะ​พลอย​หัวเราะ​ไป​กับ​ฉัน”</verse>
				<verse number="7">และ​กล่าว​อีก​ว่า “ใคร​จะ​คิด​ว่า​ซาราห์​จะ​มี​ลูก​ให้​อับราฮัม แต่​ฉัน​ก็​ได้​คลอด​ลูก​ชาย​ให้​เขา​ตอน​ที่​เขา​ชรา​แล้ว”</verse>
				<verse number="8">เด็ก​คน​นี้​ก็​เติบโต​ขึ้น​และ​หย่านม​แล้ว ใน​วันที่​อิสอัค​หย่านม อับราฮัม​จัด​งาน​เลี้ยง​ใหญ่</verse>
				<verse number="9">แต่​ซาราห์​เห็น​ลูก​ชาย​ที่​ฮาการ์​ชาว​อียิปต์​คลอด​ให้​แก่​อับราฮัม​กำลัง​หัวเราะ​เยาะ</verse>
				<verse number="10">เธอ​จึง​พูด​กับ​อับราฮัม​ว่า “จง​ไล่​หญิง​ทาส​กับ​ลูก​ชาย​ของ​เธอ​ไป เพราะ​ลูก​ชาย​ของ​ผู้หญิง​คน​นั้น​จะ​ไม่​มี​ส่วน​ใน​มรดก​กับ​อิสอัค​ลูก​ชาย​ของ​ฉัน”</verse>
				<verse number="11">เรื่อง​นี้​ทำ​ให้​อับราฮัม​ทุกข์​ใจ​มาก​เพราะ​เกี่ยวข้อง​กับ​ลูก​ชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="12">แต่​พระเจ้า​พูด​กับ​เขา​ว่า “อย่า​ทุกข์​ใจ​เรื่อง​ลูก​ชาย​กับ​ทาส​หญิง​ของ​เจ้า​เลย จง​ทำ​ตาม​ที่​ซาราห์​บอก เพราะ​เชื้อสาย ​ของ​เจ้า​จะ​นับ​ทาง​อิสอัค</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​ให้​ลูก​ชาย​ของ​ทาส​หญิง​นี้​เป็น​ชนชาติ​หนึ่ง​ด้วย เพราะ​เขา​เป็น​เชื้อสาย​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="14">เช้า​ตรู่​วัน​รุ่งขึ้น​อับราฮัม​เอา​อาหาร​และ​น้ำ​หนึ่ง​ถุง​หนัง​ใส่​บ่า​ของ​ฮาการ์ แล้ว​ส่ง​เธอ​ไป​พร้อม​กับ​ลูก​ชาย เธอ​เดิน​ระเหเร่ร่อน​ไป​ใน​ทะเลทราย​เบเออร์เชบา</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​น้ำ​ใน​ถุง​หนัง​หมด เธอ​จึง​ทิ้ง​ลูก​ชาย​ไว้​ใต้​พุ่ม​ไม้</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ก็​ไป​นั่ง​ลง​ห่าง​ไป​ประมาณ​ระยะ​ยิง​ธนู​ตก เพราะ​เธอ​คิด​ว่า “ฉัน​ทน​ดู​ลูก​ตาย​ไม่​ได้” และ​ขณะ​นั่ง​อยู่​ที่​นั่น เธอ ​ก็​เริ่ม​ร้องไห้</verse>
				<verse number="17">พระเจ้า​ได้ยิน​เสียง​เด็ก​ร้องไห้ ทูต​ของ​พระเจ้า​เรียก​ฮาการ์​จาก​ฟ้าสวรรค์​และ​พูด​กับ​เธอ​ว่า “ฮาการ์ เป็น​อะไร​หรือ อย่า​กลัว​เลย พระเจ้า​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​ของ​เด็ก​แล้ว​ตอน​ที่​เขา​นอน​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="18">จง​อุ้ม​เด็ก​ให้​ยืน​ขึ้น​และ​จูง​มือ​เขา เพราะ​เรา​จะ​ทำ​ให้​เขา​เป็น​ชนชาติ​ยิ่งใหญ่”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​พระเจ้า​เปิด​ตา​ของ​เธอ และ​เธอ​ก็​เห็น​บ่อ​น้ำ​แห่ง​หนึ่ง จึง​ไป​เติม​น้ำ​เต็ม​ถุง​หนัง​ให้​เด็ก​ดื่ม</verse>
				<verse number="20">พระเจ้า​อยู่​กับ​เด็ก​คน​นี้ เมื่อ​เติบโต​ขึ้น เขา​อาศัย​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​และ​กลาย​เป็น​นัก​ยิง​ธนู</verse>
				<verse number="21">ขณะ​อาศัย​ใน​ทะเลทราย​ปาราน แม่​ของ​เขา​ได้​หา​ภรรยา​จาก​อียิปต์​มา​ให้</verse>
				<verse number="22">เวลา​นั้น อาบีเมเลค​กับ​ฟีโคล์​ผู้​บัญชาการ​กองทัพ​ของ​เขา​กล่าว​กับ​อับราฮัม​ว่า “พระเจ้า​สถิต​กับ​ท่าน​ใน​ทุก​สิ่ง​ที่​ท่าน​ทำ</verse>
				<verse number="23">บัดนี้​ให้​ท่าน​ปฏิญาณ​ต่อหน้า​พระเจ้า​ว่า ท่าน​จะ​ไม่​หลอกลวง​เรา ลูกหลาน​หรือ​เชื้อสาย​ของ​เรา ให้​จง​รัก​ภักดี​ต่อ​เรา​และ​ต่อ​บ้าน​เมือง​ที่​ท่าน​มา​อาศัย​อยู่​อย่าง​คน​ต่างด้าว เหมือน​ที่​เรา​จงรัก​ภักดี​ต่อ​ท่าน”</verse>
				<verse number="24">อับราฮัม​กล่าว​ว่า “ข้าพเจ้า​ขอ​ปฏิญาณ”</verse>
				<verse number="25">แล้ว​อับราฮัม​จึง​ร้องทุกข์​ต่อ​อาบีเมเลค​เรื่อง​บ่อ​น้ำ​แห่ง​หนึ่ง​ที่​คน​รับใช้​ของ​อาบีเมเลค​ยึด​ไป</verse>
				<verse number="26">แต่​อาบีเมเลค​ตอบ​ว่า “เรา​ไม่​รู้​ว่า​ใคร​ทำ​เช่น​นั้น ท่าน​ไม่​ได้​บอก​เรา และ​เรา​เพิ่ง​ได้ยิน​เรื่อง​นี้​วัน​นี้​เอง”</verse>
				<verse number="27">อับราฮัม​จึง​นำ​แกะ​และ​วัว​มอบ​ให้​อาบีเมเลค และ​ชาย​ทั้ง​สอง​ก็​ทำ​สนธิ​สัญญา​กัน</verse>
				<verse number="28">อับราฮัม​คัด​ลูก​แกะ​ตัวเมีย​เจ็ด​ตัว​ออก​จาก​ฝูง</verse>
				<verse number="29">และ​อาบีเมเลค​ถาม​อับราฮัม​ว่า “ลูก​แกะ​ตัวเมีย​เจ็ด​ตัว​ที่​ท่าน​คัด​ไว้​นี้​มี​ความ​หมาย​อะไร”</verse>
				<verse number="30">เขา​ตอบ​ว่า “ขอ​จง​รับ​ลูก​แกะ​เจ็ด​ตัว​นี้​จาก​มือ​ข้าพเจ้า​เพื่อ​เป็น​พยาน​ว่า​ข้าพเจ้า​เป็น​ผู้​ขุด​บ่อ​น้ำ​นี้”</verse>
				<verse number="31">ที่​แห่ง​นั้น​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า​เบเออร์เชบา ​เพราะ​ทั้ง​สอง​ปฏิญาณ​ร่วม​กัน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="32">หลังจาก​ทำ​สนธิ​สัญญา​ที่​เบเออร์เชบา​แล้ว อาบีเมเลค​กับ​แม่ทัพ​ฟีโคล์​ก็​กลับ​ไป​ยัง​ดินแดน​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="33">อับราฮัม​ได้​ปลูก​ต้น​สน​หมอก​ต้น​หนึ่ง​ใน​เบเออร์เชบา และ​ร้อง​ออก​นาม​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​นิรันดร์</verse>
				<verse number="34">อับราฮัม​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย​เป็น​เวลา​นาน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ต่อมา​พระเจ้า​ทดสอบ​อับราฮัม พระองค์​พูด​กับ​เขา​ว่า “อับราฮัม!” เขา​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​อยู่​ที่นี่”</verse>
				<verse number="2">แล้ว​พระเจ้า​พูด​ว่า “จง​พา​ลูก​ชาย​ของ​เจ้า ลูก​ชาย​เพียง​คน​เดียว​ของ​เจ้า ผู้​ที่​เจ้า​รัก คือ​อิสอัค ไป​ยัง​แคว้น​โมริยาห์ จง​ถวาย​เขา​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​บน​ภูเขา​แห่ง​หนึ่ง​ซึ่ง​เรา​จะ​บอก​เจ้า”</verse>
				<verse number="3">เช้าตรู่​วัน​รุ่งขึ้น อับราฮัม​ลุก​ขึ้น​และ​เอา​ของ​บรรทุก​บน​หลัง​ลา เขา​พา​คน​รับใช้​สอง​คน​กับ​อิสอัค​ลูก​ชาย​ไป​ด้วย เมื่อ​เขา​ตัด​ฟืน​พอ​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​แล้ว จึง​มุ่ง​หน้า​ไป​ที่​ซึ่ง​พระเจ้า​บอก​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ถึง​วันที่​สาม อับราฮัม​เงย​หน้า​ขึ้น​และ​เห็น​สถานที่​นั้น​แต่​ไกล</verse>
				<verse number="5">เขา​พูด​กับ​คน​รับใช้​ว่า “จง​อยู่​กับ​ลา​ที่นี่ ขณะ​ที่​เรา​กับ​เด็ก​คน​นี้​ไป​ที่​โน่น พวก​เรา​จะ​นมัสการ​พระเจ้า​แล้ว​จะ​กลับ​มา​หา​เจ้า”</verse>
				<verse number="6">อับราฮัม​จึง​เอา​ฟืน​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ใส่​บ่า​อิสอัค ตัว​เขา​เอง​ถือ​มีด​และ​ไฟ ขณะ​ที่​ทั้ง​สอง​กำลัง​เดิน​ไป​ด้วย​กัน​นั้น</verse>
				<verse number="7">อิสอัค​พูด​กับ​อับราฮัม​พ่อ​ของ​เขา​ว่า “พ่อ” อับราฮัม​ตอบ​ว่า “อะไร​หรือ​ลูก” อิสอัค​ถาม​ว่า “ไฟ​กับ​ฟืน​ก็​มี​อยู่​ที่นี่​แล้ว แต่​ลูก​แกะ​สำหรับ​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​อยู่​ที่ไหน​เล่า”</verse>
				<verse number="8">อับราฮัม​ตอบ​ว่า “ลูก​เอ๋ย พระเจ้า​จะ​จัด​เตรียม​ลูก​แกะ​สำหรับ​เผา​บูชา​ไว้​เอง” แล้ว​ทั้ง​สอง​ก็​เดิน​ต่อไป​ด้วย​กัน</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​มา​ถึง​สถานที่​ที่​พระเจ้า​บอก​ไว้ อับราฮัม​ก็​สร้าง​แท่น​บูชา​ขึ้น​และ​จัด​ฟืน​บน​แท่น​นั้น เขา​มัด​อิสอัค​ลูก​ของ​เขา แล้ว​วาง​บน​ฟืน​เหนือ​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="10">จาก​นั้น​เขา​เอื้อม​มือ​หยิบ​มีด​จะ​ฆ่า​ลูก​ชาย​ของ​ตน</verse>
				<verse number="11">แต่​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​เรียก​อับราฮัม​จาก​ฟ้าสวรรค์​ว่า “อับราฮัม! อับราฮัม!” เขา​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​อยู่​ที่นี่”</verse>
				<verse number="12">ทูตสวรรค์​กล่าว​ว่า “อย่า​แตะต้อง​เด็ก​คน​นั้น อย่า​ทำ​อะไร​เขา​เลย บัดนี้​เรา​รู้​แล้ว​ว่า​เจ้า​ยำเกรง​พระเจ้า เพราะ​เจ้า​ไม่​ได้​หวง​ลูก​ชาย​ของ​เจ้า​จาก​เรา แม้​เป็น​ลูก​ชาย​เพียง​คน​เดียว​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="13">อับราฮัม​เงย​หน้า​ขึ้น​เห็น​แกะ​ตัว​ผู้​ตัว​หนึ่ง เขา​ของ​มัน​เกี่ยว​ติด​อยู่​กับ​พุ่ม​ไม้ จึง​ไป​จับ​แกะ​นั้น​มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​แทน​ลูก​ชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="14">อับราฮัม​จึง​เรียก​สถานที่​นั้น​ว่า “พระยาห์เวห์​จะ​จัด​เตรียม​ไว้” และ​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้​ก็​มี​คำ​พูด​ว่า “จะ​จัด​เตรียม​ไว้​บน​ภูเขา​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ร้อง​เรียก​อับราฮัม​จาก​ฟ้าสวรรค์​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง</verse>
				<verse number="16">และ​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า เรา​ปฏิญาณ​โดย​ตัว​ของ​เรา​เอง​ว่า ด้วย​เหตุ​ที่​เจ้า​ทำ​เช่น​นี้ และ​ไม่​ได้​หวง​แม้กระทั่ง​ลูก​ชาย​เพียง​คน​เดียว​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​อวยพร​เจ้า​แน่นอน และ​จะ​ทำ​ให้​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​มากมาย​เหมือน​ดวง​ดาว​ใน​ท้องฟ้า เหมือน​เม็ด​ทราย​ที่​ชาย​ทะเล ลูกหลาน​ของ​เจ้า​จะ​ครอบครอง​เมือง​ของ​เหล่า​ศัตรู​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="18">และ​ทุก​ชนชาติ​ทั่ว​โลก​จะ​ได้​รับ​พร ​ผ่าน​ทาง​เชื้อสาย ​ของ​เจ้า เพราะ​เจ้า​เชื่อฟัง​เรา”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​อับราฮัม​ก็​กลับ​มา​หา​คน​รับใช้ และ​พา​กัน​กลับ​ไป​ยัง​เมือง​เบเออร์เชบา อับราฮัม​อาศัย​อยู่​ที่​เบเออร์เชบา</verse>
				<verse number="20">ต่อมา​มี​ผู้​แจ้ง​อับราฮัม​ว่า “มิลคาห์​ได้​เป็น​แม่​แล้ว เธอ​คลอด​ลูก​ชาย​หลาย​คน​ให้​กับ​นาโฮร์​น้อง​ชาย​ของ​ท่าน คือ</verse>
				<verse number="21">อูส​ลูก​หัวปี บูส​น้อง​ชาย​ของ​เขา เคมูเอล (พ่อ​ของ​อารัม)</verse>
				<verse number="22">เคเสด ฮาโซ ปิลดาช ยิดลาฟ และ​เบธูเอล”</verse>
				<verse number="23">เบธูเอล​เป็น​พ่อ​ของ​เรเบคาห์ มิลคาห์​คลอด​ลูก​ชาย​แปด​คน​นี้​แก่​นาโฮร์​น้อง​ชาย​ของ​อับราฮัม</verse>
				<verse number="24">นอกจาก​นี้​นาโฮร์​ยัง​มี​ลูก​ชาย​อีก​สี่​คน​ซึ่ง​เกิด​จาก​เรอูมาห์​ภรรยา​น้อย ได้แก่​เทบาห์ กาฮัม ทาหาช และ​มาอาคาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">ซาราห์​มี​ชีวิต​อยู่ 127 ปี</verse>
				<verse number="2">เธอ​ตาย​ที่​คีริยาทอารบา (คือ​เฮโบรน) ใน​ดินแดน​คานาอัน อับราฮัม​ไว้​ทุกข์​ให้​ซาราห์​และ​ร้องไห้​อาลัย​เธอ</verse>
				<verse number="3">แล้ว​อับราฮัม​ลุก​ขึ้น​จาก​ข้าง​ศพ​ภรรยา​และ​กล่าว​กับ​คน​ฮิตไทต์ ​ว่า</verse>
				<verse number="4">“ข้าพเจ้า​เป็น​คน​ต่างด้าว​ต่าง​แดน​ใน​หมู่​พวก​ท่าน ขอ​ท่าน​แบ่ง​ขาย​ที่ดิน​สำหรับ​ใช้​เป็น​สุสาน เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​ฝัง​คน​ตาย​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="5">คน​ฮิตไทต์​ตอบ​อับราฮัม​ว่า</verse>
				<verse number="6">“นาย​ท่าน โปรด​ฟัง​เรา ท่าน​เป็น​เจ้าชาย​ผู้​มี​อำนาจ​ใน​หมู่​พวก​เรา เชิญ​ฝัง​คน​ตาย​ของ​ท่าน​ใน​อุโมงค์​ฝัง​ศพ​ที่​ดี​ที่​สุด​ของ​เรา ไม่​มี​ใคร​หวง​ไม่​ให้​ท่าน​ใช้​อุโมงค์​ฝัง​ศพ​เพื่อ​ฝัง​คน​ตาย​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="7">อับราฮัม​ลุก​ขึ้น​น้อม​คำนับ​ชาว​แผ่นดิน​ฮิตไทต์</verse>
				<verse number="8">เขา​กล่าว​กับ​คน​เหล่า​นั้น​ว่า “ถ้า​ท่าน​เต็มใจ​ให้​ข้าพเจ้า​ฝัง​คน​ตาย​ของ​ข้าพเจ้า ก็​ขอ​โปรด​ฟัง​ข้าพเจ้า​และ​วิงวอน​เอโฟรน​ลูก​ของ​โศหาร์​แทน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="9">เพื่อ​เขา​จะ​ขาย​ถ้ำ​มัคเปลาห์​ซึ่ง​อยู่​ตรง​ปลาย​ทุ่ง​ให้​ข้าพเจ้า ขอ​ให้​เขา​ขาย​เต็ม​ราคา​ต่อหน้า​พวก​ท่าน เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ใช้​เป็น​สุสาน”</verse>
				<verse number="10">เอโฟรน​ชาว​ฮิตไทต์​ก็​นั่ง​อยู่​ใน​หมู่​คน​ของ​เขา และ​เขา​ตอบ​อับราฮัม​ให้​คน​ฮิตไทต์​ทุก​คน​ซึ่ง​มา​ที่​ประตู​เมือง​ได้ยิน​ด้วย</verse>
				<verse number="11">เขา​กล่าว​ว่า “อย่า​เลย​นาย​ท่าน โปรด​ฟัง​ข้าพเจ้า​เถิด ข้าพเจ้า​ให้ ​ที่ดิน​ผืน​นี้​แก่​ท่าน และ​ให้​ถ้ำ​ใน​ที่ดิน​นั้น​แก่​ท่าน ข้าพเจ้า​ให้​ที่​แห่ง​นี้​แก่​ท่าน​ต่อหน้า​คน​ของ​ข้าพเจ้า เชิญ​ฝัง​คน​ตาย​ของ​ท่าน​เถิด”</verse>
				<verse number="12">อับราฮัม​ก็​น้อม​คำนับ​ชาว​แผ่นดิน​นั้น​อีก</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ตอบ​เอโฟรน​ให้​คน​อื่น​ๆ ได้ยิน​ด้วย​ว่า “โปรด​ฟัง​เถิด ข้าพเจ้า​จะ​จ่าย​ค่า​ที่ดิน​ผืน​นี้ โปรด​รับ​ไว้​เถิด เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​ฝัง​คน​ตาย​ของ​ข้าพเจ้า​ที่​นั่น”</verse>
				<verse number="14">เอโฟรน​ตอบ​อับราฮัม​ว่า</verse>
				<verse number="15">“นาย​ท่าน โปรด​ฟัง​ข้าพเจ้า ที่ดิน​นั้น​ราคา 400 เชเขล แต่​ระหว่าง​ข้าพเจ้า​กับ​ท่าน มัน​จะ​มี​ความหมาย​อะไร เชิญ​ฝัง​คน​ตาย​ของ​ท่าน​เถิด”</verse>
				<verse number="16">อับราฮัม​ตกลง​ตาม​ข้อ​เสนอ​ของ​เอโฟรน และ​ชั่ง​เงิน​ให้​ตาม​ราคา​ที่​เขา​บอก​ต่อหน้า​คน​ฮิตไทต์ คือ​เงิน 400 เชเขล​ตาม​น้ำหนัก​ที่​พวก​พ่อค้า​ใช้​กัน​ใน​เวลา​นั้น</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​ที่ดิน​ของ​เอโฟรน​ใน​มัคเปลาห์​ใกล้​มัมเร ทั้ง​ทุ่ง​และ​ถ้ำ​ใน​ที่ดิน​นั้น รวม​ถึง​ต้นไม้​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ริม​ทุ่ง จึง​ได้​โอน​เป็น​กรรมสิทธิ์</verse>
				<verse number="18">มา​เป็น​สมบัติ​ของ​อับราฮัม​ต่อหน้า​คน​ฮิตไทต์​ทั้งหมด​ที่​มา​ที่​ประตู​เมือง</verse>
				<verse number="19">จาก​นั้น​อับราฮัม​จึง​ฝัง​ศพ​ซาราห์​ภรรยา​ของ​ตน​ใน​ถ้ำ​ที่​อยู่​ใน​ทุ่ง​มัคเปลาห์​ใกล้​มัมเร (ซึ่ง​อยู่​ที่​เมือง​เฮโบรน) ใน​ดินแดน​คานาอัน</verse>
				<verse number="20">คน​ฮิตไทต์​ได้​โอน​ทุ่ง​และ​ถ้ำ​ใน​ที่ดิน​นั้น​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​อับราฮัม​เพื่อ​ใช้​เป็น​สุสาน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">อับราฮัม​ชรา​มาก​แล้ว และ​พระยาห์เวห์​อวยพร​เขา​ทุก​ด้าน</verse>
				<verse number="2">อับราฮัม​พูด​กับ​คน​รับใช้​อาวุโส ซึ่ง​เป็น​ผู้​ดูแล​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​ของ​เขา​ว่า “จง​เอา​มือ​ของ​เจ้า​ไว้​ใต้​ขา​อ่อน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="3">ให้​เจ้า​สาบาน​ต่อ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้​สร้าง​สวรรค์​และ​โลก ว่า​เจ้า​จะ​ไม่​หา​ภรรยา​ให้​ลูก​ชาย​ของ​เรา จาก​ลูก​สาว​ชาว​คานาอัน ใน​ดินแดน​ที่​เรา​อาศัย​อยู่​นี้</verse>
				<verse number="4">แต่​เจ้า​จะ​ไป​ยัง​บ้าน​เกิด​และ​ญาติ​พี่​น้อง​ของ​เรา เพื่อ​หา​ภรรยา​ให้​อิสอัค​ลูก​ชาย​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="5">คน​รับใช้​นั้น​จึง​ถาม​เขา​ว่า “ถ้า​หญิง​สาว​นั้น​ไม่​ต้องการ​จะ​กลับ​มา​ดินแดน​นี้​กับ​ข้าพเจ้า​เล่า ข้าพเจ้า​ควร​จะ​พา​ลูก​ชาย​ของ​ท่าน​กลับ​ไป​ยัง​บ้าน​เมือง​ที่​ท่าน​จาก​มา​หรือ”</verse>
				<verse number="6">อับราฮัม​กล่าว​ว่า “อย่า​พา​ลูก​ชาย​ของ​เรา​กลับ​ไป​ที่​นั่น​เด็ดขาด</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้​สร้าง​ฟ้าสวรรค์ ผู้​ได้​นำ​เรา​ออก​มา​จาก​บ้าน​ของ​พ่อ​เรา​และ​จาก​แผ่นดิน​เกิด ผู้​ได้​พูด​กับ​เรา​และ​สัญญา​โดย​คำ​ปฏิญาณ​ว่า ‘เรา​จะ​มอบ​ดินแดน​นี้​แก่​เชื้อสาย ​ของ​เจ้า’ พระองค์​จะ​ให้​ทูต​ของ​พระองค์​นำ​เจ้า​ไป เพื่อ​จะ​หา​ภรรยา​ให้​ลูก​ชาย​ของ​เรา​จาก​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="8">ถ้า​หญิง​นั้น​ไม่​ยอม​กลับ​มา​กับ​เจ้า เจ้า​ก็​พ้น​จาก​คำ​สาบาน​นี้ แต่​อย่า​พา​ลูก​ชาย​ของ​เรา​กลับ​ไป​ที่​นั่น​เด็ดขาด”</verse>
				<verse number="9">คน​รับใช้​จึง​วาง​มือ​ไว้​ใต้​ขา​อ่อน​ของ​อับราฮัม​ผู้​เป็น​นาย และ​สาบาน​ต่อ​เขา​ใน​เรื่อง​นี้</verse>
				<verse number="10">แล้ว​คน​รับใช้​จึง​ออก​ไป นำ​อูฐ​ของ​นาย​สิบ​ตัว บรรทุก​ของ​มี​ค่า​ทุก​อย่าง​จาก​นาย​ไป​ด้วย เขา​ออก​เดินทาง​ไป​อารัมนาหะราอิม มุ่ง​หน้า​ไป​ยัง​เมือง​ของ​นาโฮร์</verse>
				<verse number="11">เขา​ให้​อูฐ​หมอบ​ลง​พัก​ใกล้​บ่อ​น้ำ​นอก​เมือง ขณะ​นั้น​เป็น​เวลา​เย็น​ซึ่ง​พวก​ผู้หญิง​ออก​มา​ตัก​น้ำ</verse>
				<verse number="12">แล้ว​เขา​อธิษฐาน​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อับราฮัม​นาย​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ให้​ข้าพเจ้า​ประสบ​ความ​สำเร็จ​ใน​วัน​นี้ และ​เมตตา​อับราฮัม​นาย​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="13">ดู​เถิด ข้าพเจ้า​กำลัง​ยืน​อยู่​ข้าง​บ่อ​น้ำ​นี้ และ​สาว​ๆ ใน​เมือง​กำลัง​ออก​มา​ตัก​น้ำ</verse>
				<verse number="14">ถ้า​ข้าพเจ้า​พูด​กับ​หญิง​สาว​คน​ไหน​ว่า ‘ขอ​น้ำ​ใน​เหยือก​ของ​เธอ​ให้​ฉัน​ดื่ม​หน่อย’ แล้ว​เธอ​ตอบ​ว่า ‘เชิญ​ดื่ม​เถิด ฉัน​จะ​ตัก​น้ำ​ให้​อูฐ​ของ​ท่าน​ด้วย’ ก็​ถือ​ว่า​เธอ​เป็น​ผู้​ที่​พระองค์​เลือก​ไว้​ให้​อิสอัค​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ หาก​เป็น​ไป​ตาม​นี้ ข้าพเจ้า​ก็​จะ​รู้​ว่า​พระองค์​เมตตา​นาย​ของ​ข้าพเจ้า​แล้ว”</verse>
				<verse number="15">ขณะ​ที่​เขา​อธิษฐาน​ยัง​ไม่​ทัน​จบ เรเบคาห์​ก็​เดิน​แบก​เหยือก​น้ำ​ใส่​บ่า​ออก​มา เธอ​เป็น​ลูก​สาว​ของ​เบธูเอล ซึ่ง​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​มิลคาห์ ภรรยา​ของ​นาโฮร์​น้อง​ชาย​ของ​อับราฮัม</verse>
				<verse number="16">เรเบคาห์​เป็น​ผู้หญิง​ที่​สวย​มาก เป็น​สาว​พรหมจารี ไม่​เคย​หลับนอน​กับ​ผู้ชาย เธอ​ลง​ไป​ที่​บ่อ​น้ำ เติม​น้ำ​เต็ม​เหยือก​แล้ว​ก็​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="17">คน​รับใช้​นั้น​รีบ​ไป​หา​เธอ และ​พูด​ว่า “ขอ​น้ำ​ใน​เหยือก​ของ​เธอ​ให้​ฉัน​ดื่ม​หน่อย”</verse>
				<verse number="18">เธอ​ตอบ​ว่า “นาย​ท่าน เชิญ​ดื่ม​เถิด” แล้ว​เธอ​ก็​รีบ​ลด​เหยือก​ลง​มา​ถือ และ​ให้​เขา​ดื่ม</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ให้​เขา​ดื่ม​น้ำ​แล้ว เธอ​ก็​พูด​ว่า “ฉัน​จะ​ตัก​น้ำ​ให้​อูฐ​ของ​ท่าน​ดื่ม​จน​อิ่ม​ด้วย”</verse>
				<verse number="20">เธอ​รีบ​เท​น้ำ​ทั้ง​เหยือก​ลง​ใน​ราง แล้ว​วิ่ง​ไป​ตัก​น้ำ​ที่​บ่อ​มา​ให้​อูฐ​กิน​จน​อิ่ม</verse>
				<verse number="21">คน​รับ​ใช้​เฝ้า​สังเกต​เธอ​อยู่​เงียบ​ๆ เพื่อ​ดู​ว่า​พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ให้​การ​เดินทาง​ของ​เขา​สำเร็จ​หรือ​ไม่</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​อูฐ​ทุก​ตัว​อิ่ม​แล้ว เขา​ก็​หยิบ​ห่วง​จมูก​ทองคำ​หนัก​ราว​สอง​สลึง และ​กำไล​ทอง​คู่​หนึ่ง​หนัก​ราว 7 บาท ​ออก​มา</verse>
				<verse number="23">และ​ถาม​ว่า “เธอ​เป็น​ลูก​ของ​ใคร กรุณา​บอก​ฉัน​เถิด​ว่า ที่​บ้าน​พ่อ​ของ​เธอ​มี​ห้อง​ว่าง​ให้​เรา​พัก​สัก​คืน​ไหม”</verse>
				<verse number="24">เธอ​ตอบ​เขา​ว่า “ฉัน​เป็น​ลูก​สาว​ของ​เบธูเอล ลูก​ชาย​ของ​มิลคาห์​กับ​นาโฮร์”</verse>
				<verse number="25">และ​เธอ​พูด​ต่อไป​ว่า “เรา​มี​ฟาง​กับ​อาหาร​สัตว์​มากมาย และ​ห้อง​ว่าง​ให้​ท่าน​พัก​ค้าง​คืน​ด้วย”</verse>
				<verse number="26">แล้ว​เขา​จึง​ก้ม​ลง​นมัสการ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">และ​พูด​ว่า “สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อับราฮัม​นาย​ของ​ข้าพเจ้า ผู้​ไม่​ได้​ละทิ้ง​ความ​เมตตา​และ​ความ​สัตย์ซื่อ​ต่อ​นาย​ของ​ข้าพเจ้า ส่วน​ข้าพเจ้า​นั้น พระยาห์เวห์​ได้​นำ​ทาง​มา​จน​ถึง​บ้าน​ญาติ​ของ​นาย​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="28">หญิง​สาว​จึง​วิ่ง​ไป​บอก​เรื่อง​นี้​กับ​คน​ที่​บ้าน​ของ​แม่​เธอ</verse>
				<verse number="29">เรเบคาห์​มี​พี่ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ลาบัน เขา​รีบ​ออก​มา​พบ​ชาย​นั้น​ที่​บ่อ​น้ำ</verse>
				<verse number="30">ทันที​ที่​เขา​เห็น​ห่วง​จมูก​และ​กำไล​ข้อ​มือ​ของ​น้อง​สาว และ​ได้​ฟัง​เรเบคาห์​เล่า​สิ่ง​ที่​ชาย​คน​นั้น​พูด​กับ​เธอ​แล้ว เขา​ก็​ออก​ไป​หา​ชาย​คน​นั้น​และ​พบ​เขา​ยืน​อยู่​กับ​ฝูง​อูฐ​ข้าง​บ่อ​น้ำ</verse>
				<verse number="31">ลาบัน​พูด​ว่า “มา​เถิด ท่าน​ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​อวยพร ทำไม​ท่าน​จึง​ยืน​อยู่​ข้าง​นอก ข้าพเจ้า​เตรียม​บ้าน​และ​ที่​สำหรับ​ฝูง​อูฐ​ของ​ท่าน​แล้ว”</verse>
				<verse number="32">ชาย​คน​นั้น​จึง​ไป​ที่​บ้าน มี​คน​มา​ขน​ของ​ลง​จาก​ฝูง​อูฐ ให้​ฟาง​กับ​อาหาร​พวก​มัน และ​ให้​น้ำ​เขา​และ​คน​ของ​เขา​ล้าง​เท้า</verse>
				<verse number="33">แล้ว​ยก​อาหาร​มา​วาง​ตรง​หน้า​ชาย​คน​นั้น แต่​เขา​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​กิน​จนกว่า​จะ​ได้​พูด​สิ่ง​สำคัญ​กับ​ท่าน” ลาบัน​พูด​ว่า “บอก​มา​เถิด”</verse>
				<verse number="34">เขา​จึง​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​เป็น​คน​รับใช้​ของ​อับราฮัม</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์​ได้​อวยพร​นาย​ของ​ข้าพเจ้า​มาก จน​ท่าน​กลาย​เป็น​คน​มั่งคั่ง พระองค์​ให้​ฝูง​แกะ ฝูง​วัว เงิน​ทอง คน​รับใช้​ชาย​หญิง ตลอดจน​ฝูง​อูฐ​และ​ฝูง​ลา​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="36">ซาราห์​ภรรยา​ของ​นาย​คลอด​ลูก​ชาย​คน​หนึ่ง​ตอน​ที่​เธอ​ชรา​แล้ว และ​นาย​ได้​ยก​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​ให้​ลูก</verse>
				<verse number="37">นาย​ให้​ข้าพเจ้า​สาบาน​และ​พูด​ว่า ‘เจ้า​จะ​ต้อง​ไม่​หา​ภรรยา​ให้​ลูก​ชาย​ของ​เรา​จาก​ลูก​สาว​ชาว​คานาอัน เจ้า​ของ​ดินแดน​ที่​เรา​อาศัย​อยู่​นี้</verse>
				<verse number="38">แต่​จง​ไป​ยัง​ครอบครัว​พ่อ​ของ​เรา ญาติ​ของ​เรา และ​หา​ภรรยา​ให้​ลูก​ชาย​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="39">แล้ว​ข้าพเจ้า​ก็​ถาม​นาย​ว่า ‘ถ้า​ผู้หญิง​คน​นั้น​ไม่​กลับ​มา​กับ​ข้าพเจ้า​เล่า’</verse>
				<verse number="40">นาย​ตอบ​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ผู้​ที่​เรา​ดำเนิน​ชีวิต​ต่อหน้า​พระองค์​อย่าง​สัตย์ซื่อ​จะ​ส่ง​ทูต​ของ​พระองค์​ไป​กับ​เจ้า และ​ให้​การ​เดินทาง​ของ​เจ้า​สำเร็จ เพื่อ​เจ้า​จะ​หา​ภรรยา​ให้​ลูก​ชาย​ของ​เรา​จาก​ญาติ​พี่​น้อง​ของ​เรา และ​จาก​ครอบครัว​ของ​พ่อ​เรา</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​เจ้า​ไป​หา​ญาติ​ของ​เรา​แล้ว เจ้า​ก็​พ้น​จาก​คำ​สาบาน​นี้ แม้​ว่า​เขา​จะ​ไม่​ยก​เธอ​ให้ เจ้า​ก็​พ้น​จาก​คำ​สาบาน’</verse>
				<verse number="42">วัน​นี้​เมื่อ​ข้าพเจ้า​มา​ถึง​บ่อ​น้ำ​ก็​อธิษฐาน​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อับราฮัม​นาย​ของ​ข้าพเจ้า ถ้า​เป็น​ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์ โปรด​ให้​การ​เดินทาง​ของ​ข้าพเจ้า​ครั้ง​นี้​สำเร็จ’</verse>
				<verse number="43">ดู​เถิด ข้าพเจ้า​กำลัง​ยืน​อยู่​ข้าง​บ่อ​น้ำ​นี้ ถ้า​ข้าพเจ้า​พูด​กับ​หญิง​สาว​สัก​คน​ที่​ออก​มา​ตัก​น้ำ​ว่า ‘ขอให้​ฉัน​ดื่ม​น้ำ​จาก​เหยือก​ของ​เธอ​สัก​หน่อย’</verse>
				<verse number="44">และ​ถ้า​เธอ​ตอบ​ว่า ‘เชิญ​ดื่ม​เถิด ฉัน​จะ​ตัก​น้ำ​ให้​อูฐ​ของ​ท่าน​ด้วย ก็​ให้​เธอ​เป็น​คน​ที่​พระยาห์เวห์​เลือก​ไว้​สำหรับ​ลูก​ชาย​ของ​นาย​ข้าพเจ้า’</verse>
				<verse number="45">ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​ใน​ใจ​ยัง​ไม่​ทัน​จบ เรเบคาห์​ก็​เดิน​แบก​เหยือก​น้ำ​ใส่​บ่า​ออก​มา และ​ไป​ที่​บ่อ​น้ำ​และ​ตัก​น้ำ ข้าพเจ้า​ก็​พูด​กับ​เธอ​ว่า ‘ขอ​น้ำ​ให้​ฉัน​ดื่ม​หน่อย’</verse>
				<verse number="46">เธอ​ก็​รีบ​ลด​เหยือก​ลง​จาก​บ่า​และ​บอก​ว่า ‘เชิญ​ดื่ม​เถิด และ​ฉัน​จะ​ตัก​น้ำ​ให้​ฝูง​อูฐ​ของ​ท่าน​ด้วย’ ข้าพเจ้า​จึง​ดื่ม​น้ำ และ​เธอ​ก็​ตัก​น้ำ​ให้​ฝูง​อูฐ​ด้วย</verse>
				<verse number="47">ข้าพเจ้า​ถาม​ว่า ‘เธอ​เป็น​ลูก​ของ​ใคร’ เธอ​ตอบ​ว่า ‘เป็น​ลูก​สาว​ของ​เบธูเอล ซึ่ง​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​นาโฮร์​กับ​มิลคาห์’ ข้าพเจ้า​จึง​สวม​ห่วง​ที่​จมูก​ของ​เธอ และ​ใส่​กำไล​ที่​แขน​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="48">แล้ว​ข้าพเจ้า​ก็​ก้ม​ลง​นมัสการ​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อับราฮัม​นาย​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​นำ​ข้าพเจ้า​มา​ถูก​ทาง เพื่อ​จะ​นำ​หลาน​สาว​ของ​น้อง​ชาย​นาย​ข้าพเจ้า​ไป​ให้​ลูก​ชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="49">ตอน​นี้ ถ้า​ท่าน​จะ​แสดง​ความ​เมตตา​และ​ความ​สัตย์ซื่อ​ต่อ​นาย​ของ​ข้าพเจ้า ก็​โปรด​บอก​ข้าพเจ้า​เถิด และ​ถ้า​จะ​ปฏิเสธ ก็​โปรด​บอก​ข้าพเจ้า​ด้วย เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​ควร​หัน​ไป​ทาง​ไหน”</verse>
				<verse number="50">ลาบัน​กับ​เบธูเอล​จึง​ตอบ​ว่า “เรื่อง​นี้​มา​จาก​พระยาห์เวห์ ไม่ว่า​จะ​ดี​หรือ​ร้าย​ก็​ขอให้​เป็น​ไป​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="51">เรเบคาห์​อยู่​นี่ พา​เธอ​ไป​เถิด ให้​เป็น​ภรรยา​ลูก​ชาย​นาย​ของ​ท่าน ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​นำ”</verse>
				<verse number="52">เมื่อ​คน​รับใช้​ของ​อับราฮัม​ได้ยิน​ก็​กราบ​ลง​ถึง​พื้น​นมัสการ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="53">แล้ว​คน​รับใช้​ก็​หยิบ​แก้ว​แหวน​เงิน​ทอง เสื้อผ้า​อาภรณ์​ให้​เรเบคาห์ และ​ให้​ของขวัญ​ล้ำค่า​แก่​พี่ชาย​และ​แม่​ของ​เธอ​ด้วย</verse>
				<verse number="54">แล้ว​คน​รับใช้​นั้น​กับ​คน​ของ​เขา​ก็​กิน​ดื่ม​และ​พัก​ค้าง​คืน​ที่​นั่น เช้า​วัน​ถัด​มา​เมื่อ​พวก​เขา​ตื่น​ขึ้น คน​รับใช้​ก็​พูด​ว่า “โปรด​ส่ง​ข้าพเจ้า​กลับ​ไป​หา​นาย​ของ​ข้าพเจ้า​เถิด”</verse>
				<verse number="55">แต่​พี่ชาย​และ​แม่​ของ​เรเบคาห์​ตอบ​ว่า “ขอ​ให้​เธอ​อยู่​กับ​เรา​อีก​สัก​สิบ​วัน​แล้ว​ท่าน ​ค่อย​ไป”</verse>
				<verse number="56">แต่​เขา​พูด​ว่า “อย่า​รั้ง​ข้าพเจ้า​ไว้​เลย ใน​เมื่อ​พระยาห์เวห์​ให้​การ​เดินทาง​ของ​ข้าพเจ้า​สำเร็จ​แล้ว ก็​ขอ​ส่ง​ข้าพเจ้า​กลับ​ไป​หา​นาย​เถิด”</verse>
				<verse number="57">แล้ว​พวก​เขา​จึง​ว่า “ให้​เรา​เรียก​เธอ​มา​ถาม​ดู”</verse>
				<verse number="58">พวก​เขา​เรียก​เรเบคาห์​มา​ถาม​ว่า “เจ้า​จะ​ไป​กับ​ชาย​ผู้​นี้​หรือ​ไม่” เธอ​ตอบ​ว่า “ฉัน​จะ​ไป”</verse>
				<verse number="59">พวก​เขา​จึง​ส่ง​เรเบคาห์​น้อง​สาว​ของ​พวก​เขา และ​พี่เลี้ยง​ของ​เธอ ไป​กับ​คน​รับใช้​ของ​อับราฮัม​และ​คน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="60">พวก​เขา​อวยพร​เรเบคาห์​ว่า “น้อง​สาว​ของ​เรา ขอให้​ลูกหลาน​เจ้า​ทวี​ขึ้น เป็น​แสน​เป็น​ล้าน​คน ขอให้​ลูกหลาน​เจ้า​ครอบครอง เมือง​ของ​ศัตรู”</verse>
				<verse number="61">จาก​นั้น​เรเบคาห์​กับ​ผู้​ช่วย​ของ​เธอ​ก็​เตรียม​พร้อม​ขึ้น​อูฐ​กลับ​ไป​กับ​ชาย​คน​รับใช้​นั้น คน​รับใช้​จึง​พา​เรเบคาห์​จาก​ไป</verse>
				<verse number="62">ส่วน​อิสอัค​ได้​กลับ​มา​จาก​เบเออลาไฮรอย เพราะ​เขา​อยู่​ใน​เนเกบ</verse>
				<verse number="63">เย็น​วัน​หนึ่ง​เขา​ไป​ที่​ท้องทุ่ง เดิน​คิด​ใคร่ครวญ ​อยู่ เมื่อ​เงย​หน้า​ขึ้น​ก็​เห็น​ขบวน​อูฐ​กำลัง​มา</verse>
				<verse number="64">เรเบคาห์​ก็​เงย​หน้า​ขึ้น​เห็น​อิสอัค จึง​ลง​จาก​อูฐ</verse>
				<verse number="65">และ​ถาม​คน​รับใช้​นั้น​ว่า “ผู้ชาย​ที่​เดิน​ลัด​ทุ่ง​มา​หา​เรา​นั้น​คือ​ใคร” คน​รับใช้​นั้น​ตอบ​ว่า “เขา​คือ​นาย​ของ​ข้าพเจ้า” เธอ​จึง​หยิบ​ผ้า​มา​คลุม​หน้า</verse>
				<verse number="66">แล้ว​คน​รับใช้​ก็​เล่า​ทุก​สิ่ง​ให้​อิสอัค​ฟัง</verse>
				<verse number="67">อิสอัค​ก็​พา​เธอ​ไป​ใน​เต็นท์​ที่​ซาราห์​แม่​ของ​เขา​เคย​อยู่​และ​แต่งงาน​กับ​เรเบคาห์ เธอ​จึง​เป็น​ภรรยา​ของ​เขา และ​เขา​ก็​รัก​เธอ อิสอัค​ได้รับ​การ​ปลอบโยน​หลังจาก​ที่​แม่​ของ​เขา​เสีย​ชีวิต</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">อับราฮัม​ได้​มี​ภรรยา​อีก​คน​หนึ่ง​ชื่อ​เคทูราห์</verse>
				<verse number="2">เธอ​คลอด​ลูก​ของ​เขา​คือ ศิมราน โยกชาน เมดาน มีเดียน อิชบาก และ​ชูอาห์</verse>
				<verse number="3">โยกชาน​มี​ลูก​ชาย​ชื่อ​เชบา​และ​เดดาน ลูกหลาน​ของ​เดดาน​คือ​พวก​อัสชูริม เลทูชิม และ​เลอุมมิม</verse>
				<verse number="4">ลูกชาย​ของ​มีเดียน ได้แก่ เอฟาห์ เอเฟอร์ ฮาโนค อาบีดา​และ​เอลดาอาห์ ทั้งหมด​นี้​เป็น​ลูกหลาน​ของ​เคทูราห์</verse>
				<verse number="5">อับราฮัม​ยก​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​มี​ให้​อิสอัค</verse>
				<verse number="6">แต่​ขณะ​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ เขา​ก็​ให้​ของขวัญ​แก่​พวก​ลูก​ชาย​ที่​เกิด​จาก​ภรรยา​น้อย แล้ว​ส่ง​คน​เหล่า​นี้​ไป​ดินแดน​ทาง​ทิศ​ตะวันออก แยก​ไป​จาก​อิสอัค​ลูก​ชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="7">อับราฮัม​มี​ชีวิต​อยู่​รวม 175 ปี</verse>
				<verse number="8">แล้ว​อับราฮัม​ก็​สิ้น​ลม​หายใจ​เมื่อ​ชรา​มาก​แล้ว เป็น​ชาย​ชรา​อายุ​ยืน​ยาว และ​เขา​ก็​ถูก​รวม​ให้​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="9">อิสอัค​กับ​อิชมาเอล​ลูก​ชาย​ของ​เขา จึง​ฝัง​เขา​ไว้​ใน​ถ้ำ​มัคเปลาห์​ใกล้​มัมเร ใน​ทุ่ง​ของ​เอโฟรน​ซึ่ง​เป็น​ลูก​ของ​โศหาร์​ชาว​ฮิตไทต์</verse>
				<verse number="10">คือ​ทุ่ง​ที่​อับราฮัม​ได้​ซื้อ​จาก​ชาว​ฮิตไทต์ อับราฮัม​ถูก​ฝัง​ไว้​กับ​ซาราห์​ภรรยา​ของ​เขา​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="11">หลังจาก​ที่​อับราฮัม​สิ้น​ชีวิต​แล้ว พระเจ้า​อวยพร​อิสอัค​ลูก​ชาย​ของ​เขา ขณะ​นั้น​อิสอัค​อาศัย​อยู่​ที่​เบเออลาไฮรอย</verse>
				<verse number="12">นี่​คือ​เรื่องราว​เชื้อสาย​ของ​อิชมาเอล ลูก​ชาย​ของ​อับราฮัม​กับ​ฮาการ์ สาวใช้​ชาว​อียิปต์​ของ​ซาราห์</verse>
				<verse number="13">ต่อไป​นี้​เป็น​รายชื่อ​ลูก​ชาย​ของ​อิชมาเอล เรียง​ตาม​ลำดับ​อายุ​ได้แก่ เนบาโยท​ลูก​หัวปี​ของ​อิชมาเอล เคดาร์ อัดเบเอล มิบสัม</verse>
				<verse number="14">มิชมา ดูมาห์ มัสสา</verse>
				<verse number="15">ฮาดัด เทมา เยทูร์ นาฟิช และ​เคเดมาห์</verse>
				<verse number="16">คน​เหล่า​นี้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​อิชมาเอล และ​ชื่อ​เหล่า​นี้​เป็น​ชื่อ​ของ​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ทั้ง​สิบ​สอง​เผ่า​ตาม​ที่​ตั้ง​ถิ่นฐาน​และ​ค่าย​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="17">อิชมาเอล​มี​ชีวิต​อยู่ 137 ปี แล้ว​ก็​สิ้น​ลม​หายใจ​และ​ก็​ถูก​รวม​ให้​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="18">ลูกหลาน​ของ​เขา​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ตั้งแต่​เมือง​ฮาวิลาห์​จน​ถึง​เมือง​ชูร์​ใกล้​ชายแดน​อียิปต์ เส้นทาง​ที่​จะ​ไป​เมือง​อัสชูร์ พวก​เขา​อยู่​อย่าง​เป็น​ศัตรู​ประจัน​หน้า​กับ ​พี่​น้อง​ทั้งหมด​ของ​เขา</verse>
				<verse number="19">นี่​คือ​เรื่องราว​เชื้อสาย​ของ​อิสอัค​ลูก​ชาย​ของ​อับราฮัม อับราฮัม​เป็น​พ่อ​ของ​อิสอัค</verse>
				<verse number="20">อิสอัค​อายุ​สี่สิบ​ปี​ตอน​ที่​แต่งงาน​กับ​เรเบคาห์ ลูก​สาว​ของ​เบธูเอล​ชาว​อารัม​จาก​ถิ่น​ปัดดาน​อารัม น้อง​สาว​ของ​ลาบัน​ชาว​อารัม</verse>
				<verse number="21">อิสอัค​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​เพื่อ​ภรรยา​ที่​เป็น​หมัน และ​พระยาห์เวห์​ตอบ​คำ​อธิษฐาน เรเบคาห์​ภรรยา​นั้น​ก็​ตั้ง​ครรภ์</verse>
				<verse number="22">ทารก​ใน​ท้อง​เบียด​ดัน​กัน​จน​เธอ​ร้อง​ว่า “ทำไม​ฉัน​ต้อง​เจอ​เรื่อง​นี้” และ​จึง​ไป​ถาม​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เธอ​ว่า “สอง​ชาติ​อยู่​ใน​ครรภ์​ของ​เจ้า และ​สอง​ชนชาติ​ที่​เกิด​จาก​เจ้า​จะ​แยก​กัน พวก​หนึ่ง​จะ​แข็งแกร่ง​กว่า​อีก​พวก​หนึ่ง และ​พี่​จะ​รับใช้​น้อง”</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ถึง​กำหนด​คลอด ปรากฏ​ว่า​มี​ลูก​แฝด​ชาย​อยู่​ใน​ครรภ์​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="25">คน​แรก​ที่​เกิด​มา​ตัว​แดง มี​ขน​ทั่ว​ตัว​เหมือน​เสื้อ​ขน​สัตว์ จึง​ตั้ง​ชื่อ​ให้​ว่า​เอซาว</verse>
				<verse number="26">จาก​นั้น น้อง​ชาย​ของ​เขา​ก็​คลอด​ออก​มา มือ​ของ​เขา​จับ​ส้นเท้า​ของ​เอซาว จึง​ได้​ชื่อ​ว่า​ยาโคบ อิสอัค​อายุ​หก​สิบ​ปี ตอน​ที่​เรเบคาห์​คลอด​ลูก​ชาย​ทั้ง​สอง</verse>
				<verse number="27">เด็ก​ชาย​ทั้ง​สอง​คน​เติบโต​ขึ้น เอซาว​เป็น​นายพราน​ผู้​ช่ำชอง ชอบ​ใช้​ชีวิต​ใน​ทุ่ง​กว้าง ส่วน​ยาโคบ​ชอบ​อยู่​กับ​บ้าน​ตาม​เต็นท์​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="28">อิสอัค​ชอบ​กิน​เนื้อ​สัตว์​ที่​ล่า​มา เขา​จึง​รัก​เอซาว แต่​เรเบคาห์​รัก​ยาโคบ</verse>
				<verse number="29">ครั้ง​หนึ่ง​ขณะ​ที่​ยาโคบ​ทำ​อาหาร เอซาว​กลับ​มา​จาก​ทุ่ง​และ​หิว​จัด</verse>
				<verse number="30">เขา​พูด​กับ​ยาโคบ​ว่า “เร็ว​เข้า ขอ​กิน​อะไร​แดง​ๆ ที่​ต้ม​อยู่​นั่น​หน่อย! ฉัน​หิว​จะ​ตาย​อยู่​แล้ว!” (เขา​จึง​มี​อีก​ชื่อ​หนึ่ง​ว่า​เอโดม)</verse>
				<verse number="31">ยาโคบ​ตอบ​ว่า “ขาย​สิทธิ์​ลูก​หัวปี​ของ​พี่​ให้​ฉัน​ก่อน​สิ”</verse>
				<verse number="32">เอซาว​ตอบ​ว่า “ดู​สิ ฉัน​กำลัง​จะ​ตาย​อยู่​แล้ว สิทธิ์​ลูก​หัวปี​จะ​มี​ประโยชน์​อะไร”</verse>
				<verse number="33">แต่​ยาโคบ​พูด​ว่า “สาบาน​กับ​ฉัน​ก่อน” เอซาว​จึง​สาบาน​กับ​เขา ขาย​สิทธิ์​ลูก​หัวปี​ให้​ยาโคบ</verse>
				<verse number="34">ยาโคบ​ก็​แบ่ง​ขนมปัง​กับ​ถั่วแดง​ต้ม​ให้​เอซาว เขา​กิน​ดื่ม​แล้ว​ก็​ลุก​ไป เห็น​ได้​ว่า​เอซาว​ดูถูก​สิทธิ์​ลูก​หัวปี​ของ​ตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ต่อมา​เกิด​การ​กันดาร​อาหาร​ใน​แผ่นดิน นอกเหนือ​จาก​การ​กันดาร​อาหาร​ครั้ง​ก่อน​ใน​สมัย​อับราฮัม อิสอัค​จึง​ไป​หา​กษัตริย์​อาบีเมเลค​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ที่​เมือง​เกราร์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ได้​ปรากฏ​แก่​อิสอัค​และ​พูด​ว่า “อย่า​ลง​ไป​อียิปต์ อาศัย​ใน​แผ่นดิน​ที่​เรา​บอก​ให้​เจ้า​อยู่</verse>
				<verse number="3">อาศัย​ใน​แผ่นดิน​นี้​สัก​ระยะ​หนึ่ง เรา​จะ​อยู่​กับ​เจ้า​และ​จะ​อวยพร​เจ้า เพราะ​เรา​จะ​ยก​ดินแดน​ทั้งหมด​นี้​ให้​กับ​เจ้า และ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า และ​จะ​ยืนยัน​คำ​ปฏิญาณ​ที่​ได้​สาบาน​ไว้​กับ​อับราฮัม​พ่อ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​มี​ลูกหลาน​มากมาย​เหมือน​ดวง​ดาว​บน​ท้องฟ้า และ​จะ​ให้​ดินแดน​ทั้งหมด​นี้​กับ​พวก​เขา และ​ทุก​ชนชาติ​ทั่ว​โลก​จะ​ได้รับ​พร ​ผ่าน​ทาง​เชื้อสาย ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="5">เพราะ​อับราฮัม​เชื่อฟัง​เรา​และ​ทำ​ทุก​อย่าง​ที่​เรา​ประสงค์ คือ​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง กฎ​เกณฑ์​และ​คำ​สั่งสอน​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="6">อิสอัค​จึง​อยู่​ที่​เมือง​เกราร์</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​คน​ที่​นั่น​ถาม​เรื่อง​ภรรยา​ของ​เขา เขา​ก็​ตอบ​ว่า “เธอ​เป็น​น้อง​สาว​ของ​ข้าพเจ้า” เพราะ​เขา​ไม่​กล้า​พูด​ว่า “เธอ​เป็น​ภรรยา​ของ​ข้าพเจ้า” เขา​คิด​ใน​ใจ​ว่า “คน​ที่นี่​อาจ​จะ​ฆ่า​ฉัน​เพื่อ​แย่ง​เรเบคาห์ เพราะ​เธอ​เป็น​คน​สวย”</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​อิสอัค​อยู่​ที่​นั่น​นาน​แล้ว กษัตริย์​อาบีเมเลค​ชาว​ฟีลิสเตีย​มอง​ลง​มา​จาก​หน้าต่าง​และ​เห็น​อิสอัค​คลอเคลีย​อยู่​กับ​เรเบคาห์​ภรรยา​ของ​เขา</verse>
				<verse number="9">อาบีเมเลค​จึง​เรียก​อิสอัค​มา​พบ และ​พูด​ว่า “เธอ​เป็น​ภรรยา​ของ​เจ้า​จริง​ๆ! ทำไม​ถึง​บอก​ว่า ‘เป็น​น้อง​สาว’ ” อิสอัค​ตอบ​ว่า “เพราะ​ข้าพเจ้า​คิด​ว่า​ข้าพเจ้า​อาจ​จะ​ต้อง​ตาย​เพราะ​เธอ”</verse>
				<verse number="10">อาบีเมเลค​จึง​พูด​ว่า “ทำไม​ทำ​กับ​เรา​อย่าง​นี้ ถ้า​มี​ผู้ชาย​สัก​คน​ไป​นอน​กับ​ภรรยา​เจ้า และ​เจ้า​ก็​จะ​นำ​ความ​ผิด​มา​สู่​พวก​เรา”</verse>
				<verse number="11">อาบีเมเลค​จึง​ออก​คำ​สั่ง​กับ​ทุก​คน​ว่า “ใคร​ก็​ตาม​ที่​ทำร้าย​ชาย​คน​นี้​หรือ​ภรรยา​ของ​เขา​จะ​ต้อง​ถูก​ประหาร​ชีวิต”</verse>
				<verse number="12">อิสอัค​หว่าน​พืช​ผล​ใน​ดินแดน​นั้น และ​ใน​ปี​เดียวกัน​ก็​เก็บ​ผล​ได้​ร้อย​เท่า เพราะ​พระยาห์เวห์​อวยพร​เขา</verse>
				<verse number="13">เขา​ก็​มั่งมี​ขึ้น​เรื่อย​ๆ จน​กลาย​เป็น​คน​มั่งคั่ง</verse>
				<verse number="14">เขา​มี​ฝูง​แพะ​แกะ วัว และ​คน​รับใช้​มากมาย​จน​ชาว​ฟีลิสเตีย​อิจฉา</verse>
				<verse number="15">คน​ฟีลิสเตีย​จึง​เอา​ดิน​ไป​ถม​บ่อ​น้ำ​ทั้งหมด ที่​คน​รับใช้​อับราฮัม​พ่อ​ของ​เขา​ได้​ขุด​ไว้​ใน​สมัย​ที่​อับราฮัม​ยัง​อยู่</verse>
				<verse number="16">แล้ว​อาบีเมเลค​พูด​กับ​อิสอัค​ว่า “ย้าย​ไป​อยู่​ที่​อื่น​เถอะ ตอน​นี้​เจ้า​มี​กำลัง​มาก​กว่า​พวก​เรา​แล้ว”</verse>
				<verse number="17">อิสอัค​จึง​ย้าย​ไป​จาก​ที่​นั่น แล้ว​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ใน​หุบเขา​เกราร์</verse>
				<verse number="18">อิสอัค​ขุด​บ่อ​น้ำ​ที่​ขุด​ขึ้น​ใน​สมัย​อับราฮัม​พ่อ​ของ​เขา​อีก​ครั้ง ซึ่ง​พวก​ฟีลิสเตีย​ได้​ถม​หลังจาก​ที่​อับราฮัม​ตาย อิสอัค​ตั้ง​ชื่อ​ให้​บ่อ​น้ำ​ตาม​ชื่อ​ที่​พ่อ​เคย​ตั้ง​ไว้</verse>
				<verse number="19">คน​รับใช้​ของ​อิสอัค​ขุด​พบ​บ่อ​น้ำ​จืด​แห่ง​หนึ่ง​ใน​หุบเขา​นั้น</verse>
				<verse number="20">แต่​คน​เลี้ยง​สัตว์​เมือง​เกราร์​ทะเลาะ​กับ​คน​ของ​อิสอัค​และ​พูด​ว่า “น้ำ​นี้​เป็น​ของ​เรา!” อิสอัค​จึง​ตั้ง​ชื่อ​บ่อ​น้ำ​นั้น​ว่า​เอเสก เพราะ​พวก​เขา​โต้เถียง​กัน</verse>
				<verse number="21">คน​ของ​อิสอัค​ก็​ขุด​บ่อ​ขึ้น​อีก​บ่อ​หนึ่ง แต่​ก็​ทะเลาะ​กัน​เรื่อง​บ่อ​นั้น​ด้วย ดังนั้น​เขา​จึง​ตั้งชื่อ​ว่า​สิตนาห์</verse>
				<verse number="22">เขา​ย้าย​ไป​จาก​ที่​นั่น​แล้ว​ขุด​บ่อ​อีก​บ่อ​หนึ่ง คราว​นี้​ไม่​มี​ใคร​มา​ทะเลาะ​ด้วย​อีก เขา​จึง​ตั้งชื่อ​ว่า​เรโหโบท และ​กล่าว​ว่า “บัดนี้​พระยาห์เวห์​ได้​ให้​ที่​แก่​เรา​แล้ว และ​เรา​จะ​เจริญ​รุ่งเรือง​ใน​ดินแดน​นี้”</verse>
				<verse number="23">จาก​ที่​นั่น​เขา​ขึ้น​ไป​ยัง​เบเออร์เชบา</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​ปรากฏ​ตัว​แก่​เขา​ใน​คืน​นั้น​และ​พูด​ว่า “เรา​คือ​พระเจ้า​ของ​อับราฮัม​พ่อ​ของ​เจ้า อย่า​กลัว​เลย เพราะ​เรา​อยู่​กับ​เจ้า เรา​จะ​อวยพร​เจ้า และ​จะ​เพิ่ม​จำนวน​ลูกหลาน​ของ​เจ้า เพราะ​เห็น​แก่​อับราฮัม​ผู้​รับใช้​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="25">อิสอัค​จึง​สร้าง​แท่น​บูชา​ขึ้น​ที่​นั่น และ​นมัสการ​ออก​พระนาม​พระยาห์เวห์ เขา​ตั้ง​เต็นท์​ที่​นั่น และ​ให้​คน​รับใช้​ขุด​บ่อ​น้ำ​ขึ้น​บ่อ​หนึ่ง​ด้วย</verse>
				<verse number="26">ใน​ระหว่าง​นั้น กษัตริย์​อาบีเมเลค​กับ​อาหุสซัท​ที่ปรึกษา​ส่วน​ตัว และ​แม่ทัพ​ฟีโคล์ เดินทาง​จาก​เมือง​เกราร์​มา​พบ​อิสอัค</verse>
				<verse number="27">อิสอัค​ถาม​พวก​เขา​ว่า “พวก​ท่าน​มา​หา​ข้าพเจ้า​ทำไม ใน​เมื่อ​เห็น​ว่า​ข้าพเจ้า​เป็น​ศัตรู​และ​ขับไล่​ข้าพเจ้า​ออก​มา”</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “เรา​เห็น​ชัด​ว่า​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​ท่าน พวก​เรา​จึง​ว่า ‘ควร​มี​ข้อ​ตกลง​สาบาน​กัน​ระหว่าง​เรา’ คือ​ระหว่าง​เรา​กับ​ท่าน ให้​เรา​ทำ​สนธิ​สัญญา​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="29">ว่า​ท่าน​จะ​ไม่​ทำ​ร้าย​เรา​เหมือน​ที่​เรา​ไม่​ได้​ทำ​ร้าย​ท่าน แต่​ได้​ปฏิบัติ​ต่อ​ท่าน​อย่าง​ดี​เสมอ​มา และ​ให้​ท่าน​จาก​มา​อย่าง​สันติ และ​บัดนี้​ท่าน​ได้​รับ​พร​จาก​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="30">อิสอัค​จึง​จัด​งาน​เลี้ยง​ให้​พวก​เขา และ​เขา​ก็​กิน​ดื่ม</verse>
				<verse number="31">รุ่งเช้า​ทั้ง​สอง​ฝ่าย​ให้​คำ​สาบาน​ต่อ​กัน แล้ว​อิสอัค​ก็​ส่ง​พวก​เขา​ไป และ​พวก​เขา​ก็​จาก​ไป​อย่าง​สันติ</verse>
				<verse number="32">วัน​นั้น​คน​รับใช้​ของ​อิสอัค​มา​บอก​เรื่อง​บ่อ​น้ำ​ที่​ขุด​ว่า “เรา​พบ​น้ำ​แล้ว!”</verse>
				<verse number="33">เขา​จึง​ตั้ง​ชื่อ​บ่อ​น้ำ​นั้น​ว่า​ชิบาห์ และ​เมือง​นั้น​จึง​ชื่อ​ว่า​เบเออร์เชบา จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​เอซาว​อายุ​ได้​สี่สิบ​ปี เขา​แต่งงาน​กับ​ยูดิธ ลูก​สาว​ของ​เบเออรี​ชาว​ฮิตไทต์ และ​ก็​แต่งงาน​กับ​บาเสมัท​ลูก​สาว​ของ​เอโลน​ชาว​ฮิตไทต์​ด้วย</verse>
				<verse number="35">พวก​เขา​ทำ​ให้​อิสอัค​กับ​เรเบคาห์​ขมขื่น​ใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">เมื่อ​อิสอัค​ชรา​แล้ว ดวงตา​ของ​เขา​เสื่อม​ลง​จน​มอง​ไม่​เห็น เขา​เรียก​หา​เอซาว​ลูก​ชาย​คน​โต​ว่า “ลูก​เอ๋ย” เอซาว​ตอบ​ว่า “ลูก​อยู่​นี่”</verse>
				<verse number="2">อิสอัค​กล่าว​ว่า “ตอน​นี้​พ่อ​ก็​แก่​แล้ว จะ​ตาย​วัน​ตาย​พรุ่ง​ก็​ไม่​รู้</verse>
				<verse number="3">เจ้า​จง​เอา​อาวุธ​ของ​เจ้า คือ​ลูก​ธนู​และ​คันธนู แล้ว​ออก​ไป​ที่​ทุ่ง​กว้าง ล่า​สัตว์​ป่า​ให้​พ่อ</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ทำ​อาหาร​รส​ดี​แบบ​ที่​พ่อ​ชอบ และ​นำ​มา​ให้​พ่อ​กิน พ่อ​จะ​ได้​ให้​พร​เจ้า​ก่อน​พ่อ​ตาย”</verse>
				<verse number="5">ขณะ​ที่​อิสอัค​พูด​กับ​เอซาว​ลูก​ของ​เขา​อยู่​นั้น เรเบคาห์​ก็​ได้ยิน เมื่อ​เอซาว​ออก​ไป​ทุ่ง​กว้าง​เพื่อ​ล่า​สัตว์​และ​นำ​กลับ​มา</verse>
				<verse number="6">เรเบคาห์​ก็​พูด​กับ​ยาโคบ​ลูก​ชาย​ของ​เธอ​ว่า “แม่​ได้ยิน​พ่อ​เจ้า​พูด​กับ​เอซาว​พี่ชาย​เจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="7">‘จง​เอา​เนื้อ​ที่​ล่า​มา​ทำ​อาหาร​รส​ดี​ให้​กิน พ่อ​จะ​ได้​ให้​พร​เจ้า​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ก่อน​พ่อ​ตาย’</verse>
				<verse number="8">ลูก​แม่ ฟัง​ให้​ดี​และ​ทำ​ตาม​ที่​แม่​สั่ง</verse>
				<verse number="9">ไป​ที่​ฝูง​สัตว์ คัด​ลูก​แพะ​อย่าง​ดี​มา​สอง​ตัว แม่​จะ​ทำ​อาหาร​รส​ดี​ให้​พ่อ​เจ้า​อย่าง​ที่​เขา​ชอบ</verse>
				<verse number="10">แล้ว​เจ้า​จง​นำ​ไป​ให้​พ่อ​กิน เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ให้​พร​เจ้า​ก่อน​ตาย”</verse>
				<verse number="11">ยาโคบ​พูด​กับ​เรเบคาห์​แม่​ของ​เขา​ว่า “แต่​เอซาว​พี่ชาย​ของ​ลูก​นั้น​มี​ขน​ดก ส่วน​ลูก​มี​ผิว​เกลี้ยง</verse>
				<verse number="12">ถ้า​เกิด​พ่อ​จับ​ตัว​ลูก พ่อ​ก็​จะ​รู้​ว่า​ลูก​หลอกลวง​ท่าน และ​ลูก​จะ​ถูก​สาป​แช่ง​แทน​ที่​จะ​ได้รับ​พร”</verse>
				<verse number="13">แม่​พูด​กับ​เขา​ว่า “ลูก​แม่ ขอให้​คำ​สาป​แช่ง​นั้น​ตก​อยู่​กับ​แม่ จง​ทำ​ตาม​ที่​แม่​บอก ไป​เอา​ลูก​แพะ​มา”</verse>
				<verse number="14">ยาโคบ​จึง​ออก​ไป​นำ​ลูก​แพะ​มา​ให้​แม่​ของ​เขา และ​แม่​ก็​ทำ​อาหาร​รส​ดี​อย่าง​ที่​พ่อ​ของ​เขา​ชอบ</verse>
				<verse number="15">แล้ว​เรเบคาห์​หยิบ​เสื้อผ้า​ที่​ดี​ที่​สุด​ของ​เอซาว ลูก​ชาย​คน​โต​ของ​เธอ ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​บ้าน​มา​สวม​ให้​ยาโคบ​ลูก​คน​เล็ก</verse>
				<verse number="16">เธอ​เอา​หนัง​แพะ​หุ้ม​มือ​และ​คอ​ที่​เกลี้ยงเกลา​ของ​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="17">แล้ว​เธอ​ก็​ยื่น​อาหาร​รส​ดี​และ​ขนมปัง​ที่​ทำ​ให้​กับ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="18">เขา​ก็​ไป​หา​พ่อ​และ​พูด​ว่า “พ่อ​ของ​ลูก” อิสอัค​ตอบ​ว่า “มี​อะไร​หรือ​ลูก เจ้า​คือ​ใคร”</verse>
				<verse number="19">ยาโคบ​บอก​พ่อ​ว่า “ลูก​คือ​เอซาว​ลูก​หัวปี​ของ​พ่อ ลูก​ทำ​ตาม​ที่​พ่อ​สั่ง​แล้ว โปรด​ลุก​ขึ้น​นั่ง​กิน​เนื้อ​ที่​ลูก​หา​มา​เถิด พ่อ​จะ​ได้​ให้​พร​ลูก”</verse>
				<verse number="20">อิสอัค​ถาม​ลูก​ชาย​ว่า “ทำไม​ล่า​สัตว์​ได้​เร็ว​นัก​ล่ะ​ลูก” ยาโคบ​ตอบ​ว่า “ก็​เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พ่อ​นำ​ความ​สำเร็จ​มา​ให้​ลูก”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​อิสอัค​พูด​กับ​ยาโคบ​ว่า “ลูก​พ่อ เข้า​มา​ใกล้​ๆ ให้​พ่อ​คลำ​ตัว จะ​ได้​รู้​ว่า​เจ้า​เป็น​เอซาว​ลูก​ของ​พ่อ​จริง​หรือ​ไม่”</verse>
				<verse number="22">ยาโคบ​เข้า​ไป​ใกล้​อิสอัค​พ่อ​ของ​เขา อิสอัค​จับ​ตัว​เขา​แล้ว​พูด​ว่า “เสียง​เป็น​เสียง​ของ​ยาโคบ แต่​มือ​เป็น​มือ​ของ​เอซาว”</verse>
				<verse number="23">อิสอัค​ก็​จำ​เขา​ไม่​ได้ เพราะ​มือ​นั้น​มี​ขน​ดก เหมือน​มือ​ของ​เอซาว​พี่ชาย​เขา อิสอัค​จึง​เตรียม​อวยพร​เขา</verse>
				<verse number="24">อิสอัค​ถาม​ว่า “เจ้า​คือ​เอซาว​ลูก​ชาย​ของ​พ่อ​จริง​หรือ” ยาโคบ​ตอบ​ว่า “ใช่”</verse>
				<verse number="25">อิสอัค​จึง​พูด​ว่า “ลูก​พ่อ เอา​เนื้อ​มา​ให้​พ่อ​กิน​เถอะ พ่อ​จะ​ได้​ให้​พร​เจ้า” ยาโคบ​ยก​อาหาร​มา​ให้ อิสอัค​ก็​กิน ยาโคบ​นำ​เหล้า​องุ่น​ใหม่​มา​ให้ อิสอัค​ก็​ดื่ม</verse>
				<verse number="26">จาก​นั้น​อิสอัค​พ่อ​ของ​เขา​ก็​พูด​ว่า “ลูก​พ่อ มา​นี่​สิ​และ​จูบ​พ่อ”</verse>
				<verse number="27">ยาโคบ​จึง​เข้า​ไป​จูบ​พ่อ เมื่อ​อิสอัค​ได้​กลิ่น​เสื้อผ้า​ที่​เขา​ใส่​ก็​อวยพร​เขา​ว่า “ใช่​แล้ว กลิ่น​ลูก​ชาย​ของ​เรา เหมือน​กลิ่น​ท้องทุ่ง ที่​พระยาห์เวห์​อวยพร</verse>
				<verse number="28">ขอ​พระเจ้า​ให้​น้ำค้าง​จาก​ฟ้า และ​แผ่นดิน​อุดม​สมบูรณ์​แก่​เจ้า ข้าว​และ​เหล้า​องุ่น​ใหม่​มากมาย</verse>
				<verse number="29">ขอให้​ชาติ​ทั้งหลาย​รับใช้​เจ้า และ​น้อม​คำนับ​เจ้า จง​เป็น​นาย​เหนือ​พี่​น้อง​ของ​เจ้า ให้​ลูก​ชาย​ของ​มารดา​เจ้า​น้อม​คำนับ​เจ้า ขอให้​คน​ที่​แช่ง​เจ้า​ถูก​สาป​แช่ง และ​คน​ที่​อวยพร​เจ้า​ได้รับ​พร”</verse>
				<verse number="30">หลังจาก​อิสอัค​อวยพร​ยาโคบ​จบ​แล้ว และ​ยาโคบ​เพิ่ง​ลา​พ่อ​ของ​เขา เอซาว​พี่ชาย​เขา​ก็​กลับ​มา​จาก​การ​ล่า​สัตว์</verse>
				<verse number="31">เขา​ทำ​อาหาร​รส​ดี​นำ​มา​ให้​พ่อ แล้ว​พูด​ว่า “โปรด​ลุก​ขึ้น​นั่ง​กิน​เนื้อ​ที่​ลูก​หา​มา​เถิด พ่อ​จะ​ได้​ให้​พร​ลูก”</verse>
				<verse number="32">อิสอัค​พ่อ​ของ​เขา​ถาม​ว่า “เจ้า​เป็น​ใคร” เขา​ตอบ​ว่า “ลูก​ชาย​ของ​พ่อ เอซาว​ลูก​หัวปี​ของ​พ่อ”</verse>
				<verse number="33">อิสอัค​ก็​ตัว​สั่น​รุนแรง พูด​ว่า “ใคร​กัน​ที่​ล่า​เนื้อ​แล้ว​นำ​มา​ให้​พ่อ​กิน พ่อ​เพิ่ง​กิน​ไป​ก่อน​เจ้า​มา พ่อ​อวยพร​เขา​แล้ว และ​เขา​จะ​ได้รับ​พร​แน่!”</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​เอซาว​ได้ยิน​พ่อ​พูด​เช่น​นั้น เขา​ก็​ร้องไห้​เสียง​ดัง​ด้วย​ความ​ขมขื่น และ​พูด​กับ​พ่อ​ว่า “พ่อ ขอ​อวยพร​ลูก​ด้วย​เถิด!”</verse>
				<verse number="35">แต่​อิสอัค​พูด​ว่า “น้อง​ชาย​ของ​เจ้า​มา​หลอก​เอา​พร​ของ​เจ้า​ไป​แล้ว”</verse>
				<verse number="36">เอซาว​พูด​ว่า “เขา​ชื่อ​ยาโคบ ก็​ถูก​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ นี่​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง​ที่​เขา​โกง​ลูก เขา​เอา​สิทธิ์​ลูก​หัวปี​ของ​ลูก​ไป และ​คราว​นี้​ก็​เอา​พร​ของ​ลูก​ไป​อีก!” แล้ว​เขา​ถาม​ว่า “พ่อ​ไม่​มี​พร​ที่​จะ​ให้​ลูก​อีก​เลย​หรือ”</verse>
				<verse number="37">อิสอัค​ตอบ​เอซาว​ว่า “พ่อ​ได้​ตั้ง​ให้​เขา​เป็น​เจ้านาย​เหนือ​เจ้า ให้​ญาติ​พี่​น้อง​ทั้งหมด​ของ​เขา​รับใช้​เขา และ​ให้​เขา​ได้รับ​การ​เลี้ยง​ดู​ด้วย​ข้าว​และ​เหล้า​องุ่น​ใหม่ แล้ว​พ่อ​จะ​ทำ​อะไร​เพื่อ​เจ้า​ได้​อีก​เล่า ลูก​พ่อ”</verse>
				<verse number="38">เอซาว​พูด​กับ​พ่อ​ว่า “พ่อ​มี​พร​ข้อ​เดียว​เท่านั้น​หรือ โปรด​อวยพร​ลูก​ด้วย พ่อ​ของ​ลูก!” แล้ว​เอซาว​ก็​ร้องไห้​เสียง​ดัง</verse>
				<verse number="39">อิสอัค​พ่อ​ของ​เขา​ตอบ​ว่า “บ้าน​ของ​เจ้า​จะ​ห่าง​ไกล จาก​แผ่นดิน​อุดม​สมบูรณ์ จาก​น้ำค้าง​จาก​ฟ้า​เบื้อง​บน</verse>
				<verse number="40">เจ้า​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ด้วย​ดาบ และ​จะ​รับใช้​น้อง​ของ​เจ้า แต่​เมื่อ​เจ้า​ดิ้นรน​ทน​ไม่​ไหว เจ้า​จะ​เหวี่ยง​แอก​ของ​เขา ออก​จาก​คอ​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="41">เอซาว​แค้น​ยาโคบ​เพราะ​พร​ที่​พ่อ​ให้​ไป เอซาว​รำพึง​ว่า “วัน​ไว้​ทุกข์​ให้​พ่อ​ก็​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว ถึง​ตอน​นั้น​เรา​จะ​ฆ่า​ยาโคบ​น้อง​ชาย​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="42">เมื่อ​เรเบคาห์​รู้​ถึง​สิ่ง​ที่​เอซาว​ลูก​ชาย​คน​โต​พูด เธอ​ก็​เรียก​ยาโคบ​ลูก​ชาย​คน​เล็ก​มา​แล้ว​บอก​ว่า “เอซาว​พี่ชาย​ของ​เจ้า​กำลัง​วางแผน​จะ​ฆ่า​เจ้า​เพื่อ​แก้แค้น</verse>
				<verse number="43">ลูก​แม่ จง​ทำ​ตาม​ที่​แม่​บอก จง​รีบ​หนี​ไป​หา​ลาบัน​พี่ชาย​ของ​แม่​ที่​ฮาราน</verse>
				<verse number="44">อยู่​กับ​เขา​สัก​พัก​จน​กว่า​พี่​เจ้า​จะ​คลาย​ความ​โกรธ​ลง</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​พี่ชาย​ของ​เจ้า​หาย​โกรธ และ​ลืม​เรื่อง​ที่​เจ้า​ทำ​กับ​เขา แม่​จะ​ส่ง​คน​ไป​ตาม​เจ้า​กลับ​มา แม่​ไม่​อยาก​เสีย​ลูก​ทั้ง​สอง​คน​ใน​วัน​เดียว”</verse>
				<verse number="46">แล้ว​เรเบคาห์​พูด​กับ​อิสอัค​ว่า “ฉัน​เบื่อ​ชีวิต​เพราะ​ผู้หญิง​ฮิตไทต์​พวก​นี้ ถ้า​ยาโคบ​แต่งงาน​กับ​ผู้หญิง​ดินแดน​นี้ จาก​ผู้หญิง​ฮิตไทต์​อย่าง​นี้ ฉัน​ก็​ไม่​รู้​จะ​อยู่​ต่อไป​ทำไม”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">อิสอัค​จึง​เรียก​ยาโคบ​มา อวยพร​เขา แล้ว​สั่ง​ว่า “อย่า​แต่งงาน​กับ​ผู้หญิง​ชาว​คานาอัน</verse>
				<verse number="2">จง​รีบ​ไป​ที่​ปัดดาน​อารัม ไป​บ้าน​เบธูเอล​พ่อ​ของ​แม่​เจ้า แล้ว​หา​ภรรยา​ที่​นั่น เลือก​ลูก​สาว​คน​หนึ่ง​ของ​ลาบัน พี่ชาย​ของ​แม่​เจ้า</verse>
				<verse number="3">ขอ​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์ ​อวยพร​เจ้า และ​ให้​เจ้า​มี​ลูก​หลาน​เพิ่ม​ขึ้น​จน​เป็น​ชุมชน​ของ​หลาย​ชนชาติ</verse>
				<verse number="4">ขอ​พระองค์​ให้​พร​ที่​ให้​แก่​อับราฮัม​กับ​เจ้า​และ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​กรรมสิทธิ์​ใน​ดินแดน​ที่​ตอน​นี้​เจ้า​อาศัย​อยู่​อย่าง​คน​ต่างด้าว ซึ่ง​พระเจ้า​ได้​ให้​แก่​อับราฮัม”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​อิสอัค​ส่ง​ยาโคบ​ให้​ออก​เดินทาง และ​เขา​ไป​ยัง​ปัดดาน​อารัม เพื่อ​ไป​หา​ลาบัน​ลูก​ชาย​ของ​เบธูเอล​ชาว​อารัม ลาบัน​เป็น​พี่ชาย​ของ​เรเบคาห์ แม่​ของ​ยาโคบ​และ​เอซาว</verse>
				<verse number="6">เอซาว​รู้​ว่า​อิสอัค​อวยพร​ยาโคบ และ​ส่ง​เขา​ไป​ที่​ปัดดาน​อารัม​เพื่อ​หา​ภรรยา​ที่​นั่น และ​รู้​ว่า​เมื่อ​พ่อ​อวยพร​ยาโคบ​แล้ว​ก็​สั่ง​เขา​ว่า “อย่า​แต่งงาน​กับ​ผู้หญิง​ชาว​คานาอัน”</verse>
				<verse number="7">เอซาว​รู้​ว่า​ยาโคบ​เชื่อฟัง​พ่อ​แม่ และ​เดินทาง​ไป​ปัดดาน​อารัม</verse>
				<verse number="8">แล้ว​เอซาว​ก็​คิด​ได้​ว่า​อิสอัค​พ่อ​ของ​เขา​ไม่​ชอบ​หญิง​ชาว​คานาอัน​เพียงใด</verse>
				<verse number="9">เอซาว​จึง​ไป​หา​ลูก​ชาย​ของ​อับราฮัม​คือ​อิชมาเอล แล้ว​แต่งงาน​กับ​มาหะลัท​ลูก​สาว​ของ​เขา ซึ่ง​เป็น​น้อง​สาว​ของ​เนบาโยท นอกเหนือ​จาก​บรรดา​ภรรยา​ที่​มี​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="10">ยาโคบ​ออก​จาก​เบเออร์เชบา​เดินทาง​ไป​ฮาราน</verse>
				<verse number="11">เขา​หยุด​พัก​แรม​ใน​ที่​แห่ง​หนึ่ง เพราะ​ดวง​อาทิตย์​ลับ​ฟ้า​ไป​แล้ว ยาโคบ​เอา​หิน​ก้อน​หนึ่ง​มา​หนุน​ศีรษะ​แล้ว​เอน​ตัว​ลง​นอน</verse>
				<verse number="12">เขา​ฝัน​เห็น​บันได​หนึ่ง​ตั้ง​อยู่​บน​โลก ทอด​ขึ้น​ไป​ถึง​สวรรค์ และ​ทูตสวรรค์​ของ​พระเจ้า​กำลัง​ขึ้น​ลง​บันได​นั้น</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​ยืน​อยู่​เหนือ​บันได​นั้น และ​พูด​ว่า “เรา​คือ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อับราฮัม และ​พระเจ้า​ของ​อิสอัค​พ่อ​ของ​เจ้า เรา​จะ​ยก​แผ่นดิน​ที่​เจ้า​นอน​อยู่​นี้​กับ​เจ้า​และ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="14">และ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​จะ​มากมาย​เหมือน​ธุลีดิน และ​จะ​ขยาย​ออก​ไป​ทุก​สารทิศ ชนชาติ​ทั้งหลาย​ใน​โลก​จะ​ได้รับ​พร​ผ่าน​ทาง​เจ้า​และ​เชื้อสาย ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">เรา​อยู่​กับ​เจ้า และ​จะ​ดูแล​เจ้า ไม่​ว่า​เจ้า​ไป​ที่ไหน และ​จะ​นำ​เจ้า​กลับ​มา​ยัง​ดินแดน​นี้ เรา​จะ​ไม่​ทิ้ง​เจ้า จนกว่า​เรา​จะ​ทำ​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้​กับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ยาโคบ​ตื่น​ขึ้น​ก็​คิด​ว่า “พระยาห์เวห์​อยู่​ที่​นี่​แน่นอน แต่​เรา​ไม่​รู้​เลย”</verse>
				<verse number="17">เขา​กลัว​และ​พูด​ว่า “ที่​นี่​น่า​เกรงขาม​จริง​ๆ! ไม่​ใช่​ที่​ใด​อื่น นอกจาก​เป็น​บ้าน​ของ​พระเจ้า เป็น​ประตู​สวรรค์”</verse>
				<verse number="18">เช้าตรู่​วัน​รุ่งขึ้น ยาโคบ​เอา​หิน​ที่​หนุน​ศีรษะ​ตั้ง​ขึ้น​เป็น​เสา แล้ว​เท​น้ำมัน​ลง​บน​ยอด​เสา​นั้น</verse>
				<verse number="19">เขา​เรียก​สถาน​ที่​นั้น​ว่า​เบธเอล แม้ว่า​เมือง​นั้น​เคย​ชื่อ​ว่า​ลูส</verse>
				<verse number="20">แล้ว​ยาโคบ​ปฏิญาณ​ว่า “ถ้า​พระเจ้า​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า และ​ดูแล​ปกป้อง​การ​เดินทาง​ครั้ง​นี้ ให้​ข้าพเจ้า​มี​อาหาร​กิน​และ​เสื้อผ้า​สวม​ใส่</verse>
				<verse number="21">เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​กลับ​ถึง​บ้าน​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​อย่าง​ปลอดภัย แล้ว​พระยาห์เวห์ ​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="22">และ ​หิน​ก้อน​ที่​ข้าพเจ้า​ตั้ง​ขึ้น​เป็น​เสา​หิน​จะ​เป็น​บ้าน​ของ​พระเจ้า และ​ทุก​สิ่ง​ที่​พระองค์​มอบ​แก่​ข้าพเจ้า​นั้น ข้าพเจ้า​จะ​ถวาย​หนึ่ง​ใน​สิบ​แด่​พระองค์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">แล้ว​ยาโคบ​เดินทาง​ต่อไป​จน​ถึง​ดินแดน​ของ​ชาว​ตะวันออก</verse>
				<verse number="2">ที่​นั่น เขา​มอง​เห็น​บ่อ​น้ำ​ใน​ทุ่ง​กว้าง มี​แกะ​สาม​ฝูง​นอน​อยู่​ใกล้​บ่อ​นั้น เพราะ​ฝูง​แกะ​กิน​น้ำ​จาก​บ่อ​นี้ ก้อนหิน​ที่​ปิด​ปาก​บ่อ​มี​ขนาด​ใหญ่</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ฝูง​แกะ​ทั้งหมด​มา​รวม​กัน​ที่​นั่น พวก​คน​เลี้ยง​แกะ​จะ​กลิ้ง​หิน​ออก​จาก​ปาก​บ่อ​และ​ตัก​น้ำ​ให้​ฝูง​แกะ แล้ว​ก็​จะ​เอา​หิน​ปิด​ปาก​บ่อ​ดังเดิม</verse>
				<verse number="4">ยาโคบ​ถาม​คน​เลี้ยง​แกะ​ว่า “พี่​น้อง พวก​ท่าน​มา​จาก​ไหน” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “มา​จาก​ฮาราน”</verse>
				<verse number="5">ยาโคบ​จึง​ถาม​ว่า “ท่าน​รู้จัก​ลาบัน หลาน​ชาย​ของ​นาโฮร์​ไหม” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “รู้จัก”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ยาโคบ​ถาม​อีก​ว่า “ลาบัน​สบายดี​หรือ” คน​เลี้ยง​แกะ​ตอบ​ว่า “เขา​สบายดี นั่น​ไง​ราเชล ลูก​สาว​ของ​เขา​กำลัง​เดิน​มา​พร้อม​กับ​ฝูง​แกะ”</verse>
				<verse number="7">ยาโคบ​กล่าว​ว่า “ดู​สิ นี่​ยัง​กลางวัน​อยู่​เลย ยัง​ไม่​ถึง​เวลา​ที่​จะ​รวม​ฝูง​แกะ จง​เอา​น้ำ​ให้​ฝูง​แกะ​ดื่ม แล้ว​พา​กลับ​ไป​กิน​หญ้า”</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ไม่​ได้ จนกว่า​ฝูง​แกะ​ทั้งหมด​จะ​มา​ถึง เรา​ถึง​จะ​กลิ้ง​หิน​จาก​ปาก​บ่อ แล้ว​จึง​เอา​น้ำ​ให้​ฝูง​แกะ”</verse>
				<verse number="9">ขณะ​ที่​กำลัง​พูด​คุย​กัน​อยู่ ราเชล​ก็​มา​ถึง​พร้อม​กับ​ฝูง​แกะ​ของ​พ่อ เพราะว่า​เธอ​เป็น​คน​เลี้ยง​แกะ</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ยาโคบ​เห็น​ราเชล​ลูก​สาว​ของ​ลาบัน​ลุง​ของ​เขา​และ​ฝูง​แกะ​ของ​ลาบัน เขา​จึง​กลิ้ง​หิน​ออก​จาก​ปาก​บ่อ​และ​เอา​น้ำ​ให้​ฝูง​แกะ​ของ​ลุง</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ยาโคบ​จูบ​ทักทาย​ราเชล​และ​เริ่ม​ร้องไห้​เสียง​ดัง</verse>
				<verse number="12">เขา​บอก​ราเชล​ว่า เขา​เป็น​ญาติ​กับ​พ่อ​ของ​เธอ​และ​ลูก​ชาย​ของ​เรเบคาห์ เธอ​จึง​วิ่ง​ไป​บอก​พ่อ</verse>
				<verse number="13">ทันที​ที่​ลาบัน​ได้ยิน​เรื่อง​ยาโคบ​ลูก​ชาย​ของ​น้อง​สาว​ก็​รีบ​ไป​หา เขา​สวม​กอด​และ​จูบ​ทักทาย​ยาโคบ พา​เขา​มา​บ้าน แล้ว​ยาโคบ​ก็​เล่า​เรื่อง​ทั้งหมด​ให้​เขา​ฟัง</verse>
				<verse number="14">ลาบัน​จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า “เจ้า​เป็น​เลือด​เนื้อ​เชื้อ​ไข​ของ​เรา” หลังจาก​ยาโคบ​พัก​อยู่​กับ​ลาบัน​ได้​หนึ่ง​เดือน​เต็ม</verse>
				<verse number="15">ลาบัน​พูด​กับ​เขา​ว่า “ควร​หรือ​ที่​เจ้า​จะ​ทำงาน​ให้​ลุง​เปล่า​ๆ เพียง​เพราะ​เป็น​ญาติ​กัน บอก​มา​เถอะ​ว่า​เจ้า​อยาก​ได้​อะไร​เป็น​ค่า​จ้าง”</verse>
				<verse number="16">ลาบัน​มี​ลูก​สาว​สอง​คน คน​พี่​ชื่อ​เลอาห์ คน​น้อง​ชื่อ​ราเชล</verse>
				<verse number="17">เลอาห์​มี​นัยน์​ตา​หมอง ส่วน​ราเชล​มี​รูปร่าง​หน้าตา​สวย​งาม</verse>
				<verse number="18">ยาโคบ​หลง​รัก​ราเชล​จึง​พูด​ว่า “ฉัน​จะ​ทำงาน​ให้​ท่าน​เจ็ด​ปี​เพื่อ​แลก​กับ​ราเชล​ลูก​สาว​คน​เล็ก​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="19">ลาบัน​จึง​ว่า “ยก​เธอ​ให้​เจ้า​ก็​ดี​กว่า​ให้​ชาย​อื่น จง​อยู่​กับ​ลุง​ที่​นี่​เถิด”</verse>
				<verse number="20">ยาโคบ​จึง​ทำงาน​เจ็ด​ปี​เพื่อ​ราเชล แต่​ด้วย​ความ​รัก​ที่​มี​ต่อ​เธอ เขา​จึง​รู้สึก​เหมือน​ผ่าน​ไป​ไม่​กี่​วัน</verse>
				<verse number="21">แล้ว​ยาโคบ​พูด​กับ​ลาบัน​ว่า “ฉัน​ทำงาน​ครบ​ตาม​สัญญา​แล้ว ขอ​ภรรยา​ให้​ฉัน​เถอะ ฉัน​อยาก​จะ​หลับ​นอน​กับ​เธอ”</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น​ลาบัน​จึง​จัด​งาน​เลี้ยง​และ​เชิญ​ผู้คน​ทั้งหมด​ที่​นั่น​มา</verse>
				<verse number="23">แต่​เมื่อ​ค่ำ​ลง เขา​ก็​พา​เลอาห์​ลูก​สาว​ของ​เขา​มา​ให้​ยาโคบ และ​ยาโคบ​ก็​หลับนอน​กับ​เธอ</verse>
				<verse number="24">ลาบัน​ยก​สาวใช้​ชื่อ​ศิลปาห์​ให้​มา​รับใช้​เลอาห์</verse>
				<verse number="25">พอ​รุ่ง​ขึ้น​ก็​เห็น​ว่า​เป็น​เลอาห์! ยาโคบ​จึง​พูด​กับ​ลาบัน​ว่า “ทำไม​ลุง​ทำ​กับ​ฉัน​อย่าง​นี้ ฉัน​รับใช้​ลุง​เพื่อ​ราเชล​ไม่​ใช่​หรือ ทำไม​จึง​หลอก​ฉัน”</verse>
				<verse number="26">ลาบัน​ตอบ​ว่า “มัน​ผิด​ธรรมเนียม​ของ​เรา​ที่​จะ​ให้​น้อง​สาว​แต่งงาน​ก่อน​พี่​สาว</verse>
				<verse number="27">ขอให้​เสร็จ​สิ้น​งาน​แต่งงาน​ของ​ลูก​สาว​คน​โต​ก่อน แล้ว​ลุง​จะ​ยก​คน​เล็ก​ให้​ด้วย​เพื่อ​แลก​กับ​การ​ทำงาน​อีก​เจ็ด​ปี”</verse>
				<verse number="28">ยาโคบ​ก็​ยินยอม เขา​รอ​จน​ครบ​หนึ่ง​สัปดาห์ แล้ว​ลาบัน​ก็​ยก​ราเชล​ลูก​สาว​ของ​เขา​ให้​เป็น​ภรรยา​ยาโคบ</verse>
				<verse number="29">ลาบัน​ยก​สาวใช้​ชื่อ​บิลฮาห์​ให้​มา​รับใช้​ราเชล</verse>
				<verse number="30">ยาโคบ​ก็​หลับ​นอน​กับ​ราเชล​ด้วย เขา​รัก​ราเชล​มาก​กว่า​เลอาห์​จึง​ทำงาน​ให้​ลาบัน​ต่อไป​อีก​เจ็ด​ปี</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​พระยาห์เวห์​เห็น​ว่า​ยาโคบ​ไม่​ได้​รัก​เลอาห์ พระองค์​จึง​ให้​เธอ​มี​ลูก​ได้ แต่​ยัง​ไม่​ให้​ราเชล​มี​ลูก</verse>
				<verse number="32">เลอาห์​ตั้งครรภ์​และ​คลอด​ลูก​ชาย​คน​หนึ่ง เธอ​ตั้ง​ชื่อ​ให้​เขา​ว่า​รูเบน เพราะ​เธอ​พูด​ว่า “เพราะ​พระยาห์เวห์​เห็น​ความ​ทุกข์​ยาก​ของ​ฉัน ตอน​นี้​สามี​จะ​รัก​ฉัน​แน่”</verse>
				<verse number="33">เธอ​ก็​ตั้งครรภ์​อีก และ​เมื่อ​คลอด​ลูก​ชาย​อีก​คน​หนึ่ง เธอ​พูด​ว่า “เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้ยิน​ว่า​ฉัน​ไม่​เป็น​ที่​รัก พระองค์​จึง​ให้​ลูก​ชาย​คน​นี้​กับ​ฉัน​ด้วย” เธอ​จึง​ตั้งชื่อ​เขา​ว่า​สิเมโอน</verse>
				<verse number="34">เธอ​ตั้งครรภ์​อีก และ​เมื่อ​คลอด​ลูก​ชาย​อีก​คน เธอ​พูด​ว่า “ใน​ที่สุด​สามี​จะ​มา​ผูกพัน​อยู่​กับ​ฉัน เพราะ​ฉัน​ได้​คลอด​ลูก​ชาย​สาม​คน​แก่​เขา” ดังนั้น​จึง​ตั้ง​ชื่อ​เขา​ว่า​เลวี</verse>
				<verse number="35">เธอ​ได้​ตั้งครรภ์​อีก และ​เมื่อ​คลอด​ลูก​ชาย​อีก​คน เธอ​พูด​ว่า “คราว​นี้​ฉัน​จะ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์” ดังนั้น​จึง​ตั้งชื่อ​เขา​ว่า​ยูดาห์ แล้ว​เธอ​ก็​หยุด​มี​ลูก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">เมื่อ​ราเชล​เห็น​ว่า​ตน​ไม่​มี​ลูก​ให้​ยาโคบ ก็​อิจฉา​พี่​สาว เธอ​จึง​พูด​กับ​ยาโคบ​ว่า “ให้​ฉัน​มี​ลูก​บ้าง​สิ หรือ​จะ​ให้​ฉัน​ตาย!”</verse>
				<verse number="2">ยาโคบ​โกรธ​เธอ​และ​ว่า “ฉัน​อยู่​ใน​ฐานะ​พระเจ้า​ผู้​ไม่​ให้​เธอ​มี​ลูก​หรือ”</verse>
				<verse number="3">เธอ​จึง​พูด​ว่า “นี่​บิลฮาห์​สาวใช้​ของ​ฉัน จง​หลับนอน​กับ​เธอ แล้ว​เธอ​จะ​ได้​มี​ลูก​ให้​ฉัน และ​ฉัน​จะ​ได้​สร้าง​ครอบครัว​โดย​ผ่าน​เธอ”</verse>
				<verse number="4">ราเชล​ยก​บิลฮาห์​สาวใช้​ให้​เป็น​ภรรยา​ของ​ยาโคบ เขา​ก็​นอน​กับ​บิลฮาห์</verse>
				<verse number="5">เธอ​ก็​ตั้งครรภ์​และ​คลอด​ลูก​ชาย​คน​หนึ่ง​ให้​เขา</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ราเชล​พูด​ว่า “พระเจ้า​ตัดสิน​ให้​ฉัน​ชนะ พระองค์​ฟัง​คำ​วิงวอน​ของ​ฉัน และ​ให้​ลูก​ชาย​กับ​ฉัน” ด้วย​เหตุ​นี้​เธอ​จึง​ตั้ง​ชื่อ​เขา​ว่า​ดาน</verse>
				<verse number="7">แล้ว​บิลฮาห์​สาวใช้​ของ​ราเชล​ก็​ตั้งครรภ์​อีก และ​คลอด​ลูก​ชาย​คน​ที่​สอง​ให้​ยาโคบ</verse>
				<verse number="8">ราเชล​จึง​พูด​ว่า “ฉัน​ต่อสู้​กับ​พี่​สาว​อย่าง​หนัก​มา​ตลอด และ​ฉัน​ก็​ชนะ​แล้ว” ดังนั้น​เธอ​จึง​ตั้ง​ชื่อ​เด็ก​ว่า​นัฟทาลี</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เลอาห์​เห็น​ว่า​ตน​ไม่​มี​ลูก​อีก จึง​ยก​ศิลปาห์​สาวใช้​ของ​ตน​ให้​เป็น​ภรรยา​ของ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="10">ศิลปาห์​สาวใช้​ของ​เลอาห์ ได้​คลอด​ลูก​ชาย​คน​หนึ่ง​ให้​ยาโคบ</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เลอาห์​พูด​ว่า “โชค​ดี​อะไร​อย่าง​นี้!” เธอ​จึง​ตั้ง​ชื่อ​เด็ก​ว่า​กาด</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ศิลปาห์​สาวใช้​ของ​เลอาห์​ก็​คลอด​ลูก​ชาย​คน​ที่​สอง​ให้​ยาโคบ</verse>
				<verse number="13">แล้ว​เลอาห์​พูด​ว่า “ฉัน​มี​ความ​สุข​จริง​ๆ! พวก​ผู้หญิง​จะ​เรียก​ฉัน​ว่า​เป็น​สุข” เธอ​จึง​ตั้ง​ชื่อ​เด็ก​ว่า​อาเชอร์</verse>
				<verse number="14">ใน​ฤดู​เกี่ยว​ข้าว​สาลี รูเบน​ออก​ไป​ใน​ทุ่ง​นา​และ​พบ​ต้น​แมนเดรก จึง​นำ​มา​ให้​เลอาห์​ผู้​เป็น​แม่ ราเชล​พูด​กับ​เลอาห์​ว่า “ขอ​ต้น​แมนเดรก​ของ​ลูก​ชาย​พี่​ให้​ฉัน​บ้าง”</verse>
				<verse number="15">แต่​เลอาห์​ตอบ​ว่า “เจ้า​เอา​สามี​ของ​ฉัน​ไป​ยัง​ไม่​พอ​อีก​หรือ จะ​มา​เอา​ต้น​แมนเดรก​ของ​ลูก​ฉัน​อีก​หรือ” ราเชล​พูด​ว่า “เอา​อย่าง​นี้​แล้ว​กัน ให้​ยาโคบ​ไป​นอน​กับ​พี่​คืน​นี้ แลก​กับ​ต้น​แมนเดรก​ของ​ลูกชาย​พี่”</verse>
				<verse number="16">เย็น​นั้น​เมื่อ​ยาโคบ​กลับ​มา​จาก​ทุ่ง​นา เลอาห์​ก็​ออก​ไป​พบ​และ​พูด​ว่า “ท่าน​ต้อง​มา​นอน​กับ​ฉัน เพราะ​ฉัน​เอา​ต้น​แมนเดรก​ของ​ลูก​ไป​เป็น​สินจ้าง​แล้ว” คืน​นั้น​ยาโคบ​ก็​นอน​กับ​เธอ</verse>
				<verse number="17">พระเจ้า​ฟัง​เลอาห์ เธอ​ตั้งครรภ์​และ​คลอด​ลูก​ชาย​คน​ที่​ห้า</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เลอาห์​พูด​ว่า “พระเจ้า​มอบ​รางวัล​ให้​ฉัน เพราะ​ฉัน​ยก​สาวใช้​ให้​สามี” เธอ​จึง​ตั้งชื่อ​เขา​ว่า​อิสสาคาร์</verse>
				<verse number="19">เลอาห์​ตั้ง​ครรภ์​อีก​และ​คลอด​ลูก​ชาย​คน​ที่​หก​ให้​ยาโคบ</verse>
				<verse number="20">แล้ว​เลอาห์​พูด​ว่า “พระเจ้า​ให้​ของ​ขวัญ​ล้ำค่า​แก่​ฉัน คราว​นี้​สามี​จะ​ให้​เกียรติ​ฉัน เพราะ​ฉัน​คลอด​ลูก​ชาย​ให้​เขา​ถึง​หก​คน” เธอ​จึง​ตั้ง​ชื่อ​เด็ก​ว่า​เศบูลุน</verse>
				<verse number="21">ต่อมา​ภายหลัง เธอ​ได้​คลอด​ลูก​สาว​คน​หนึ่ง​และ​ตั้ง​ชื่อ​ว่า​ดีนาห์</verse>
				<verse number="22">แล้ว​พระเจ้า​ก็​ระลึก​ถึง​ราเชล พระองค์​ฟัง​เธอ​และ​ให้​เธอ​มี​ลูก​ได้</verse>
				<verse number="23">เธอ​ตั้งครรภ์ คลอด​ลูก​ชาย​คน​หนึ่ง​และ​พูด​ว่า “พระเจ้า​ลบล้าง​ความ​อับอาย​ของ​ฉัน​แล้ว”</verse>
				<verse number="24">เธอ​ตั้ง​ชื่อ​เขา​ว่า​โยเซฟ และ​พูด​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​เพิ่ม​ลูก​ชาย​ให้​ฉัน​อีก​คน​หนึ่ง”</verse>
				<verse number="25">หลังจาก​ราเชล​คลอด​โยเซฟ ยาโคบ​พูด​กับ​ลาบัน​ว่า “อนุญาต​ให้​ฉัน​ไป​ตาม​ทาง​เถิด ฉัน​จะ​ได้​กลับ​ไป​บ้าน​เกิด​เมือง​นอน</verse>
				<verse number="26">โปรด​มอบ​ภรรยา​และ​ลูก​ๆ ของ​ฉัน​ให้​ฉัน เพราะ​ฉัน​ได้​รับใช้​ลุง​แล้ว และ​ฉัน​จะ​ได้​ไป​ตาม​ทาง ลุง​ก็​รู้​ว่า​ฉัน​ทำงาน​ให้​ลุง​หนัก​แค่​ไหน”</verse>
				<verse number="27">แต่​ลาบัน​พูด​กับ​เขา​ว่า “หาก​เจ้า​จะ​กรุณา​ลุง ก็​อยู่​ต่อ​เถิด ลุง​รู้​จาก​คำ​ทำนาย​ว่า​พระยาห์เวห์​อวยพร​ลุง​เพราะ​เจ้า”</verse>
				<verse number="28">เขา​ยัง​เสริม​อีก​ว่า “จะ​เรียก​ค่า​จ้าง​เท่าไร​ลุง​ก็​จะ​จ่าย​ให้”</verse>
				<verse number="29">ยาโคบ​พูด​กับ​เขา​ว่า “ลุง​ก็​รู้​ดี​ว่า​ฉัน​ทำงาน​ให้​ท่าน​อย่างไร และ​ฉัน​ดูแล​ฝูง​สัตว์​ของ​ท่าน​ดี​เพียงใด</verse>
				<verse number="30">ที่​ลุง​มี​อยู่​เล็ก​น้อย​ก่อน​ที่​ฉัน​จะ​มา เดี๋ยวนี้​เพิ่ม​ขึ้น​มหาศาล และ​ไม่​ว่า​ฉัน​จะ​ทำ​อะไร พระยาห์เวห์​ก็​อวยพร​ลุง แต่​เมื่อไหร่​ฉัน​จะ​ได้​ทำ​อะไร​เพื่อ​ครอบครัว​ตนเอง​บ้าง”</verse>
				<verse number="31">ลาบัน​ถาม​ว่า “ลุง​ควร​ให้​อะไร​กับ​เจ้า” ยาโคบ​ตอบ​ว่า “ไม่​ต้อง​ให้​อะไร​ฉัน​หรอก ฉัน​จะ​เลี้ยง​และ​ดูแล​ฝูง​สัตว์​ให้​ต่อไป ถ้า​ลุง​ตกลง​กับ​ฉัน​อย่าง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="32">คือ​วัน​นี้​ให้​ฉัน​ไป​สำรวจ​ฝูง​สัตว์​ของ​ท่าน แล้ว​แยก​แกะ​ที่​มี​ลาย​ด่าง ลูก​แกะ​สี​คล้ำ และ​แพะ​ที่​มี​ลาย​ด่าง​ทุก​ตัว​ออก​จาก​ฝูง พวก​มัน​จะ​เป็น​ค่า​จ้าง​ของ​ฉัน</verse>
				<verse number="33">และ​นี่​จะ​เป็น​พยาน​ถึง​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​ฉัน​ใน​อนาคต คือ​เมื่อ​ใด​ที่​ลุง​ตรวจ​ดู​ค่า​จ้าง​ที่​จ่าย​ให้​ฉัน ถ้า​พบ​ว่า​แพะ​ตัว​ไหน​ของ​ฉัน​ไม่​มี​ลาย​ด่าง หรือ​ลูก​แกะ​ตัว​ที่​สี​ไม่​เข้ม ก็​ให้​ถือ​ว่า​ฉัน​ขโมย​มา”</verse>
				<verse number="34">ลาบัน​ตอบ​ว่า “ตกลง ให้​เป็น​ตาม​ที่​เจ้า​พูด”</verse>
				<verse number="35">ใน​วัน​นั้น​เอง ลาบัน​ก็​คัด​แพะ​ตัว​ผู้​และ​ตัวเมีย​ทุก​ตัว​ที่​มี​ลาย​หรือ​จุด​ด่าง (ทุก​ตัว​ที่​มี​สี​ขาว​บน​ตัว) และ​ลูก​แกะ​สี​เข้ม​ทั้งหมด แล้ว​ให้​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา​ดูแล</verse>
				<verse number="36">เขา​เดินทาง​สาม​วัน​เพื่อ​เว้น​ระยะ​ห่าง​ระหว่าง​เขา​กับ​ยาโคบ ขณะ​ที่​ยาโคบ​ก็​ดูแล​ฝูง​สัตว์​ที่​เหลือ​ให้​ลาบัน​ต่อไป</verse>
				<verse number="37">อย่างไร​ก็​ตาม ยาโคบ​ตัด​กิ่งไม้​สด​จาก​ต้น​ป็อปลาร์ ต้น​อัลมอนด์ และ​ต้น​เปลน​มา​ลอก​เปลือก​ไม้​ออก​เป็น​ริ้ว ให้​เห็น​เนื้อ​ไม้​สีขาว​ข้าง​ใน</verse>
				<verse number="38">แล้ว​เขา​วาง​กิ่ง​ที่​ลอก​เปลือก​แล้ว​ใน​ราง​น้ำ​ทั้งหมด ให้​อยู่​ตรง​หน้า​ฝูง​สัตว์​เวลา​กิน​น้ำ เมื่อ​พวก​มัน​ติดสัด​และ​มา​กิน​น้ำ</verse>
				<verse number="39">มัน​ก็​จะ​ผสมพันธุ์​กัน​ตรง​หน้า​กิ่งไม้​นั้น และ​ออก​ลูก​ที่​มี​ลาย มี​ลาย​ด่าง หรือ​มี​ลาย​จุด</verse>
				<verse number="40">ยาโคบ​แยก​ลูก​สัตว์​พวก​นี้​ไว้​ต่างหาก แล้ว​ให้​สัตว์​ตัว​ที่​เหลือ​หัน​หน้า​ไป​ทาง​ฝูง​สัตว์​ที่​มี​ลาย​และ​สี​เข้ม​ของ​ลาบัน โดย​วิธี​นี้​เอง​เขา​จึง​มี​ฝูง​สัตว์​ของ​ตนเอง และ​ไม่​เลี้ยง​รวม​กับ​ฝูง​สัตว์​ของ​ลาบัน</verse>
				<verse number="41">เมื่อใด​ก็​ตาม​ที่​ตัวเมีย​ที่​แข็งแรง​ติดสัด ยาโคบ​จะ​เอา​กิ่งไม้​นั้น​ไป​วาง​ไว้​ใน​ราง​น้ำ​ตรง​หน้า​ฝูง​สัตว์ ให้​มัน​ผสมพันธุ์​กัน​ใกล้​กิ่งไม้</verse>
				<verse number="42">แต่​ถ้า​สัตว์​ที่​อ่อนแอ เขา​จะ​ไม่​เอา​กิ่งไม้​ไป​วาง​ไว้​ที่​นั่น ดังนั้น​สัตว์​ตัว​ที่​อ่อนแอ​จึง​เป็น​ของ​ลาบัน ส่วน​ตัว​ที่​แข็งแรง​เป็น​ของ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="43">ด้วย​วิธี​นี้ เขา​จึง​ร่ำรวย​ขึ้น​มาก มี​ฝูง​สัตว์​ขนาด​ใหญ่ มี​คน​รับใช้​ชาย​หญิง และ​ฝูง​อูฐ​ฝูง​ลา​มากมาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">ยาโคบ​ได้ยิน​ลูก​ชาย​ของ​ลาบัน​พูด​กัน​ว่า “ยาโคบ​เอา​ทุก​สิ่ง​ของ​พ่อ​เรา​ไป และ​ที่​เขา​ร่ำรวย​ทั้งหมด​นี้​ก็​จาก​สิ่ง​ที่​เป็น​ของ​พ่อ​เรา”</verse>
				<verse number="2">และ​ยาโคบ​สังเกต​ว่า​ท่าที​ของ​ลาบัน​ต่อ​เขา​นั้น​ไม่​เหมือน​เดิม</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ยาโคบ​ว่า “จง​กลับ​ไป​ยัง​ดินแดน​ของ​พ่อ​เจ้า ไป​หา​ญาติ​พี่​น้อง​ของ​เจ้า และ​เรา​จะ​อยู่​กับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="4">ยาโคบ​จึง​ให้​คน​ไป​ตาม​ราเชล​กับ​เลอาห์ ออก​มา​ที่​ทุ่ง​ซึ่ง​เขา​เลี้ยง​สัตว์​อยู่</verse>
				<verse number="5">เขา​บอก​ทั้ง​สอง​ว่า “ฉัน​เห็น​ว่า​ท่าที​ของ​พ่อ​เธอ​ต่อ​ฉัน​เปลี่ยน​ไป แต่​พระเจ้า​ของ​พ่อ​ฉัน​อยู่​กับ​ฉัน</verse>
				<verse number="6">เธอ​ทั้ง​สอง​รู้​ดี​ว่า​ฉัน​ทำงาน​ให้​พ่อ​ของ​เธอ​ด้วย​สุด​กำลัง</verse>
				<verse number="7">แต่​พ่อ​ของ​เธอ​ก็​ยัง​บิดพลิ้ว เปลี่ยน​ค่า​จ้าง​ฉัน​ถึง​สิบ​ครั้ง แต่​พระเจ้า​ไม่​ให้​เขา​ทำ​ร้าย​ฉัน</verse>
				<verse number="8">ถ้า​เขา​พูด​ว่า ‘สัตว์​ที่​มี​จุด​ด่าง​จะ​เป็น​ค่า​จ้าง​ของ​เจ้า’ สัตว์​ทั้ง​ฝูง​ก็​จะ​ออก​ลูก​มี​จุด​ด่าง และ​ถ้า​เขา​พูด​ว่า ‘ตัว​ที่​มี​ลาย​เป็น​ค่า​จ้าง​ของ​เจ้า’ สัตว์​ทั้ง​ฝูง​ก็​จะ​ออก​ลูก​เป็น​ลาย</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น​พระเจ้า​จึง​ยึด​เอา​ฝูง​สัตว์​จาก​พ่อ​ของ​เธอ​มา​ให้​กับ​ฉัน</verse>
				<verse number="10">ครั้ง​หนึ่ง​ใน​ฤดู​ผสมพันธุ์ ฉัน​ฝัน​ว่า​ฉัน​เงย​หน้า​ขึ้น​เห็น​แพะ​ตัว​ผู้​ที่​กำลัง​ผสมพันธุ์​กับ​ฝูง​มี​ลาย มี​จุด​หรือ​ลาย​ด่าง</verse>
				<verse number="11">ทูต​ของ​พระเจ้า​พูด​กับ​ฉัน​ใน​ฝัน​ว่า ‘ยาโคบ’ ฉัน​ตอบ​ว่า ‘ข้าพเจ้า​อยู่​นี่’</verse>
				<verse number="12">ท่าน​จึง​พูด​ว่า ‘จง​เงย​หน้า​ขึ้น​ดู แพะ​ตัว​ผู้​ทุก​ตัว​ที่​กำลัง​ผสมพันธุ์​กับ​ฝูง​นั้น พวก​มัน​มี​ลาย มี​จุด​หรือ​ลาย​ด่าง เพราะ​เรา​ได้​เห็น​ทุก​อย่าง​ที่​ลาบัน​ทำ​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="13">เรา​คือ​พระเจ้า​แห่ง​เบธเอล ที่​ซึ่ง​เจ้า​ได้​เจิม​เสา​และ​ได้​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​เรา บัดนี้​จง​ไป​จาก​แผ่นดิน​นี้​ทันที​และ​กลับ​ไป​ยัง​บ้าน​เกิด​เมือง​นอน​ของ​เจ้า’ ”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ราเชล​กับ​เลอาห์​ตอบ​ว่า “เรา​ยัง​มี​ส่วน​ใน​มรดก​ของ​พ่อ​อีก​หรือ</verse>
				<verse number="15">พ่อ​ไม่​ถือ​ว่า​เรา​เป็น​คน​ต่าง​ชาติ​หรอก​หรือ เขา​ไม่​เพียง​แต่​ขาย​เรา แต่​ยัง​ใช้​เงิน​ส่วน​ของ​เรา​จน​หมด</verse>
				<verse number="16">แท้​จริง​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งสิ้น​ที่​พระเจ้า​ริบ​ไป​จาก​พ่อ​ก็​เป็น​ของ​เรา​กับ​ลูก ดังนั้น​เชิญ​ทำ​ตาม​ที่​พระเจ้า​บอก​ท่าน​เถิด”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ยาโคบ​จึง​ให้​ลูก​กับ​ภรรยา​ขึ้น​ขี่​อูฐ</verse>
				<verse number="18">ตัว​เขา​ต้อน​ฝูง​สัตว์​ทั้งหมด​ให้​นำหน้า​เขา พร้อม​กับ​ทรัพย์​สมบัติ​ซึ่ง​เขา​สะสม​ไว้​ใน​ปัดดาน​อารัม ออก​เดิน​ทาง​ไป​หา​อิสอัค​พ่อ​ของ​เขา​ใน​ดินแดน​คานาอัน</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ลาบัน​ออก​ไป​ตัด​ขน​แกะ ราเชล​ก็​ขโมย​พวก​เทวรูป​ประจำ​บ้าน​ของ​พ่อ​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="20">ยิ่ง​กว่า​นั้น ยาโคบ​ยัง​หลอก​ลาบัน​ชาว​อารัม​โดย​ไม่​บอก​ว่า​กำลัง​จะ​หนี</verse>
				<verse number="21">เขา​หนี​ไป​พร้อม​กับ​ข้าวของ​ทั้งหมด​ที่​มี ข้าม​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​และ​มุ่ง​ไป​ยัง​แดน​เทือกเขา​กิเลอาด</verse>
				<verse number="22">สาม​วัน​ต่อมา​มี​คน​มา​บอก​ลาบัน​ว่า​ยาโคบ​หนี​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="23">เขา​จึง​พา​ญาติ​พี่​น้อง​ตาม​ล่า​ยาโคบ​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน และ​ตาม​ทัน​ที่​แดน​เทือกเขา​กิเลอาด</verse>
				<verse number="24">คืน​นั้น​พระเจ้า​มา​หา​ลาบัน​คน​อารัม​ใน​ความ​ฝัน​และ​พูด​ว่า “ไม่​ว่า​ดี​หรือ​ร้าย จง​ระวัง อย่า​พูด​อะไร​กับ​ยาโคบ”</verse>
				<verse number="25">ยาโคบ​นั้น​ตั้ง​เต็นท์​อยู่​ที่​แดน​เทือกเขา​กิเลอาด ตอน​ที่​ลาบัน​ตาม​มา​ทัน ลาบัน​กับ​ญาติ​พี่​น้อง​ก็​ตั้ง​ค่าย​ที่​นั่น​ด้วย</verse>
				<verse number="26">แล้ว​ลาบัน​พูด​กับ​ยาโคบ​ว่า “เจ้า​ทำ​อะไร​ลง​ไป เจ้า​หลอก​ลุง​และ​พา​ลูก​สาว​ของ​ลุง​หนี​มา​เหมือน​เชลย​ศึก</verse>
				<verse number="27">ทำไม​เจ้า​ต้อง​แอบ​หนี​มา​และ​หลอกลวง​ลุง ทำไม​ถึง​ไม่​บอก เพื่อ​ลุง​จะ​ได้​ส่ง​เจ้า​มา​ด้วย​ความ​ยินดี และ​ร้อง​เพลง​กับ​พิณ​และ​รำมะนา</verse>
				<verse number="28">เจ้า​ไม่​ยอม​ให้​เรา​ได้​จูบ​ลา​ลูก​หลาน​ด้วย​ซ้ำ เจ้า​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​โง่เขลา</verse>
				<verse number="29">ลุง​มี​อำนาจ​ที่​จะ​ทำ​ร้าย​พวก​เจ้า แต่​เมื่อ​คืน​นี้​พระเจ้า​ของ​พ่อ​เจ้า​กล่าว​กับ​ลุง​ว่า ‘ไม่​ว่า​ดี​หรือ​ร้าย จง​ระวัง อย่า​พูด​อะไร​กับ​ยาโคบ’</verse>
				<verse number="30">ที่​เจ้า​จาก​มา​เพราะ​อยาก​จะ​กลับ​ไป​บ้าน​พ่อ​เจ้า แต่​ทำไม​ถึง​ขโมย​เทวรูป​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="31">ยาโคบ​ตอบ​ลาบัน​ว่า “ฉัน​กลัว เพราะ​คิด​ว่า​ลุง​จะ​พราก​เอา​ลูก​สาว​ลุง​ไป​จาก​ฉัน</verse>
				<verse number="32">แต่​ถ้า​ท่าน​พบ​ใคร​ก็​ตาม​ที่​มี​เทวรูป​ของ​ท่าน คน​นั้น​จะ​ต้อง​ตาย จง​ค้น​ดู​ต่อหน้า​พวก​ญาติ​ของ​เรา ว่า​มี​อะไร​ที่​เป็น​ของ​ท่าน​อยู่​ที่​นี่​หรือ​ไม่ ถ้า​มี​ก็​จง​เอา​ไป” ยาโคบ​ไม่​รู้​ว่า​ราเชล​ขโมย​เทวรูป​มา</verse>
				<verse number="33">ลาบัน​จึง​เข้า​ไป​ค้น​ใน​เต็นท์​ของ​ยาโคบ เต็นท์​ของ​เลอาห์​และ​เต็นท์​ของ​สอง​สาวใช้ แต่​ไม่​พบ​อะไร หลังจาก​ออก​จาก​เต็นท์​ของ​เลอาห์ เขา​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​ของ​ราเชล</verse>
				<verse number="34">ราเชล​เอา​เทวรูป​ประจำ​บ้าน​ไว้​ใน​อาน​อูฐ​แล้ว​นั่ง​ทับ ลาบัน​ค้น​จน​ทั่ว​เต็นท์​แต่​ไม่​พบ​อะไร</verse>
				<verse number="35">ราเชล​พูด​กับ​พ่อ​ว่า “ขอ​ท่าน​อย่า​โกรธ​ที่​ลูก​ไม่​ได้​ยืน​ขึ้น​ต้อนรับ เพราะ​ลูก​กำลัง​มี​ประจำเดือน” เขา​ก็​ค้น​จน​ทั่ว แต่​ไม่​พบ​เทวรูป​ประจำ​บ้าน</verse>
				<verse number="36">ยาโคบ​โกรธ​และ​ต่อว่า​ลาบัน เขา​ถาม​ลาบัน​ว่า “ฉัน​ไป​ก่อ​เรื่อง​อะไร​ไว้​หรือ ฉัน​ทำ​อะไร​ผิด​จึง​ไล่​ล่า​ฉัน​อย่าง​นี้</verse>
				<verse number="37">ลุง​ค้น​ข้าวของ​ของ​ฉัน​จน​ทั่ว​แล้ว เจอ​อะไร​ที่​เป็น​ของ​ตัวเอง​บ้าง จง​เอา​มา​วาง​ไว้​ต่อหน้า​ญาติ​ของ​ลุง​และ​ของ​ฉัน ให้​พวก​เขา​เป็น​คน​ตัดสิน​เรื่อง​ระหว่าง​เรา</verse>
				<verse number="38">ฉัน​อยู่​กับ​ลุง​มา​ยี่สิบ​ปี​แล้ว แพะ​แกะ​ของ​ลุง​ไม่​แท้ง​ลูก​สัก​ตัว ทั้ง​ฉัน​ก็​ไม่​เคย​กิน​แกะ​จาก​ฝูง​ของ​ลุง​เลย</verse>
				<verse number="39">ตัว​ไหน​ถูก​สัตว์​ป่า​กัด​ตาย ฉัน​ก็​ไม่​เคย​เอา​ไป​ให้​ลุง แต่​แบก​รับ​ความ​เสีย​หาย​ไว้​เอง แล้ว​ลุง​ก็​เรียกร้อง​ให้​ฉัน​ชดใช้​สัตว์​ที่​ถูก​ขโมย ไม่​ว่า​จะ​หาย​ไป​กลางวัน​หรือ​กลางคืน</verse>
				<verse number="40">ตอน​กลางวัน​ก็​ถูก​ความ​ร้อน​เผา ตอน​กลางคืน​ก็​หนาวเหน็บ​จน​หลับ​ตา​นอน​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="41">เป็น​อย่าง​นี้​ตลอด​ยี่สิบ​ปี​ที่​ฉัน​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​ลุง ฉัน​ทำงาน​ให้​ลุง​สิบ​สี่​ปี​เพื่อ​ลูก​สาว​สอง​คน และ​อีก​หก​ปี​เพื่อ​ฝูง​สัตว์ และ​ลุง​ยัง​เปลี่ยน​ค่า​จ้าง​ของ​ฉัน​เป็น​สิบ​ครั้ง</verse>
				<verse number="42">ถ้า​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​ฉัน คือ​พระเจ้า​ของ​อับราฮัม​และ​พระเจ้า​ที่​อิสอัค​ยำเกรง​ไม่​ได้​อยู่​กับ​ฉัน ลุง​ก็​คง​จะ​ไล่​ฉัน​มา​มือ​เปล่า​แน่ แต่​พระเจ้า​เห็น​ความ​ยาก​ลำบาก และ​งาน​หนัก​ใน​มือ​ฉัน เมื่อ​คืน​นี้​พระองค์​จึง​ว่า​กล่าว​ท่าน”</verse>
				<verse number="43">ลาบัน​ตอบ​ยาโคบ​ว่า “ผู้หญิง​เหล่า​นี้​คือ​ลูก​สาว​ของ​ลุง เด็ก​เหล่า​นี้​ก็​เป็น​หลาน​ของ​ลุง ฝูง​สัตว์​นี้​ก็​เป็น​ของ​ลุง ทั้งหมด​ที่​เจ้า​เห็น​อยู่​นี้​เป็น​ของ​ลุง แต่​วัน​นี้​ลุง​จะ​ทำ​อะไร​กับ​ลูก​สาว​ของ​ลุง และ​พวก​หลาน​ที่​เกิด​มา​ได้​เล่า</verse>
				<verse number="44">มา​เถิด​ให้​เรา​ทำ​พันธสัญญา​ระหว่าง​ลุง​กับ​เจ้า ให้​พันธสัญญา​นี้​เป็น​พยาน​ระหว่าง​เรา”</verse>
				<verse number="45">ดังนั้น​ยาโคบ​จึง​เอา​หิน​ก้อน​หนึ่ง​ตั้ง​ขึ้น​เป็น​เสา</verse>
				<verse number="46">เขา​บอก​กับ​ญาติ​ว่า “ไป​รวบรวม​ก้อนหิน​มา” ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​เอา​หิน​มา​กอง​รวม​กัน​เป็น​กอง​พะเนิน และ​นั่ง​กิน​อาหาร​ด้วย​กัน​ข้าง​กอง​หิน​นั้น</verse>
				<verse number="47">ลาบัน​เรียก​กอง​หิน​นั้น​ว่า​เยการ์สหดูธา และ​ยาโคบ​เรียก​ว่า​กาเลเอด</verse>
				<verse number="48">ลาบัน​พูด​ว่า “ใน​วัน​นี้​กอง​หิน​นี้​เป็น​พยาน​ระหว่าง​เรา” ด้วย​เหตุ​นี้​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า​กาเลเอด</verse>
				<verse number="49">และ​มี​ชื่อ​ว่า​มิสปาห์ ​ด้วย เพราะ​ลาบัน​พูด​ว่า “ขอให้​พระยาห์เวห์​เฝ้า​ดู​ลุง​กับ​เจ้า​เมื่อ​พวก​เรา​แยก​กัน​ไป</verse>
				<verse number="50">ถ้า​เจ้า​ข่มเหง​ลูก​สาว​ของ​ลุง หรือ​มี​ภรรยา​ใหม่​นอกจาก​พวก​เธอ แม้​ว่า​ไม่​มี​ใคร​อยู่​ด้วย ก็​จำ​ไว้​ว่า​พระเจ้า​เป็น​พยาน​ระหว่าง​เรา”</verse>
				<verse number="51">ลาบัน​พูด​กับ​ยาโคบ​ด้วย​ว่า “นี่​เป็น​กอง​หิน​และ​เสา​ที่​เรา​ตั้ง​ขึ้น​ไว้​ระหว่าง​เรา</verse>
				<verse number="52">กอง​หิน​นี้​เป็น​พยาน และ​เสา​หิน​นี้​ก็​เป็น​พยาน​ว่า ลุง​จะ​ไม่​ข้าม​กอง​หิน​นี้​ไป​ทำร้าย​เจ้า และ​เจ้า​ก็​จะ​ไม่​ข้าม​กอง​หิน​และ​เสา​นี้​มา​ทำร้าย​ลุง</verse>
				<verse number="53">ขอให้​พระเจ้า​ของ​อับราฮัม​และ​พระเจ้า​ของ​นาโฮร์ ซึ่ง​เป็น​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา ตัดสิน​ระหว่าง​เรา” ดังนั้น​ยาโคบ​จึง​ปฏิญาณ​ใน​พระนาม​ของ​พระองค์​ผู้​น่า​ยำเกรง ซึ่ง​เป็น​พระเจ้า​ของ​อิสอัค​พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="54">เขา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ที่​เทือกเขา​นั้น และ​เชิญ​ญาติ​พี่​น้อง​มา​กิน​อาหาร​ร่วม​กัน เมื่อ​กิน​เสร็จ​ก็​พัก​ค้าง​คืน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="55">เช้าตรู่​วัน​รุ่งขึ้น ลาบัน​จูบ​อำลา​และ​ให้​พร​หลาน​กับ​ลูก​สาว แล้ว​ก็​เดินทาง​กลับ​บ้าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">ยาโคบ​ก็​ไป​ตาม​ทาง​ของ​ตน​ด้วย แล้ว​พวก​ทูต​ของ​พระเจ้า​ก็​มา​พบ​เขา</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ยาโคบ​เห็น​ทูต​เหล่า​นั้น​จึง​พูด​ว่า “นี่​คือ​ค่าย​ของ​พระเจ้า!” เขา​จึง​เรียก​สถานที่​นั้น​ว่า​มาหะนาอิม</verse>
				<verse number="3">ยาโคบ​ส่ง​พวก​ผู้​ส่ง​สาส์น​ล่วงหน้า​ไป​หา​เอซาว​พี่ชาย​ของ​เขา ที่​เสอีร์​ใน​ดินแดน​เอโดม</verse>
				<verse number="4">เขา​สั่ง​คน​เหล่า​นั้น​ว่า “จง​พูด​กับ​เอซาว​นาย​ของ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘ยาโคบ​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​กล่าว​ดังนี้ ข้าพเจ้า​ได้​อาศัย​อยู่​กับ​ลาบัน​และ​อยู่​ที่​นั่น​จน​ถึง​เดี๋ยวนี้</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​มี​วัว ลา แกะ แพะ และ​คน​รับใช้​ชาย​หญิง ข้าพเจ้า​ส่ง​ข่าว​มา​ให้​นาย​ของ​ข้าพเจ้า เพื่อ​ท่าน​จะ​กรุณา​ข้าพเจ้า’ ”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ผู้​ส่ง​สาส์น​กลับ​มา​หา​ยาโคบ​ก็​บอก​ว่า “เรา​ได้​ไป​หา​เอซาว​พี่ชาย​ของ​ท่าน ตอน​นี้​เขา​กำลัง​มา​หา​ท่าน​พร้อม​กับ​ผู้ชาย​สี่ร้อย​คน”</verse>
				<verse number="7">ยาโคบ​หวาดวิตก​อย่าง​ยิ่ง เขา​จึง​แบ่ง​คน​ที่​อยู่​กับ​เขา​ออก​เป็น​สอง​กลุ่ม รวม​ทั้ง​ฝูง​แพะ​แกะ ฝูง​วัว และ​ฝูง​อูฐ​ด้วย</verse>
				<verse number="8">เขา​คิด​ว่า “ถ้า​เอซาว​มา​โจมตี​กลุ่ม​หนึ่ง กลุ่ม​ที่​เหลือ​อาจ​หนี​ไป​ได้”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ยาโคบ​อธิษฐาน​ว่า “พระเจ้า​ของ​อับราฮัม​และ​พระเจ้า​ของ​อิสอัค​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า พระยาห์เวห์​ผู้​ได้​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘จง​กลับ​ไป​ยัง​ประเทศ​และ​ญาติ​พี่​น้อง​ของ​เจ้า แล้ว​เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เจริญ​รุ่งเรือง’</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​ไม่​คู่ควร​เลย​กับ​ความ​กรุณา​และ​ความ​สัตย์ซื่อ​ที่​พระองค์​มี​ต่อ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ตอน​ข้าพเจ้า​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​นี้​ไป​ก็​มี​เพียง​ไม้เท้า​อัน​เดียว แต่​เดี๋ยวนี้​ข้าพเจ้า​มั่งมี​จน​แบ่ง​เป็น​สอง​ค่าย​ได้​แล้ว</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​ขอ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​เอซาว​พี่ชาย​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย เพราะ​ข้าพเจ้า​กลัว​ว่า​เขา​จะ​มา​ทำร้าย​ข้าพเจ้า​กับ​ลูก​ๆ รวม​ทั้ง​แม่​ๆ ของ​เด็ก​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="12">แต่​พระองค์​กล่าว​ไว้​ว่า ‘เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เจริญ​รุ่งเรือง​อย่าง​แน่นอน และ​จะ​ทำ​ให้​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​มากมาย​เหมือน​เม็ด​ทราย​ใน​ทะเล​ซึ่ง​นับ​ไม่​ถ้วน’ ”</verse>
				<verse number="13">เขา​พักแรม​ที่​นั่น และ​เลือก​ของขวัญ​ให้​เอซาว​พี่ชาย​ของ​เขา​จาก​สิ่ง​ที่​เขา​มี​อยู่​คือ</verse>
				<verse number="14">แพะ​ตัวเมีย​สองร้อย​ตัว​และ​แพะ​ตัว​ผู้​ยี่สิบ​ตัว แกะ​ตัวเมีย​สองร้อย​ตัว​และ​แกะ​ตัวผู้​ยี่สิบ​ตัว</verse>
				<verse number="15">แม่​อูฐ​สามสิบ​ตัว​พร้อม​กับ​ลูก​ของ​มัน วัว​ตัวเมีย​สี่สิบ​ตัว​และ​วัว​ตัวผู้​สิบ​ตัว ลา​ตัวเมีย​ยี่สิบ​ตัว​และ​ลา​ตัวผู้​สิบ​ตัว</verse>
				<verse number="16">เขา​ให้​คน​รับใช้​ดูแล​สัตว์​แต่ละ​ฝูง​ตาม​ลำพัง​แยก​จาก​กัน และ​สั่ง​คน​รับใช้​ว่า “ล่วงหน้า​ไป​ก่อน​เรา และ​เว้น​ระยะ​ห่าง​ระหว่าง​ฝูง​สัตว์​ไว้”</verse>
				<verse number="17">เขา​สั่ง​คน​นำ​ฝูง​สัตว์​กลุ่ม​แรก​ว่า “เมื่อ​เอซาว​พี่ชาย​ของ​เรา​มา​พบ​เจ้า​และ​ถาม​ว่า ‘พวก​เจ้า​เป็น​คน​ของ​ใคร กำลัง​จะ​ไป​ที่​ไหน และ​สัตว์​ข้าง​หน้า​เจ้า​ทั้งหมด​นี้​เป็น​ของ​ใคร’</verse>
				<verse number="18">ก็​ให้​เจ้า​ตอบ​ว่า ‘สัตว์​เหล่า​นี้​เป็น​ของ​ยาโคบ​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน เป็น​ของขวัญ​ที่​ส่ง​ไป​ให้​เอซาว​นาย​ของ​ข้าพเจ้า และ​ยาโคบ​กำลัง​ตาม​หลัง​เรา​มา’ ”</verse>
				<verse number="19">ยาโคบ​สั่ง​คน​ที่​สอง ที่​สาม และ​คน​ใช้​ทั้งหมด​ที่​ติดตาม​ฝูง​สัตว์​ด้วย​ว่า “พวก​เจ้า​ต้อง​พูด​อย่าง​เดียวกัน​นี้​กับ​เอซาว​เมื่อ​พบ​เขา</verse>
				<verse number="20">เจ้า​ต้อง​พูด​ว่า ‘ยาโคบ​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​กำลัง​ตาม​หลัง​เรา​มา’ ” เพราะ​ยาโคบ​คิด​ว่า “เรา​จะ​ทำ​คลาย​ความ​โกรธ​ของ​เขา​ลง ด้วย​ของขวัญ​เหล่า​นี้​ที่​ส่ง​ไป​ล่วงหน้า ภายหลัง​เมื่อ​เรา​พบ​เขา บาง​ที​เขา​อาจ​จะ​ยอมรับ​เรา”</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น​ยาโคบ​จึง​ส่ง​ของขวัญ​นำ​หน้า​ไป แต่​ตัว​เขา​เอง​ค้าง​แรม​อยู่​ใน​ค่าย</verse>
				<verse number="22">คืน​นั้น​ยาโคบ​ลุก​ขึ้น​พา​ภรรยา​ทั้ง​สอง สาวใช้​ทั้ง​สอง และ​ลูก​ชาย​สิบเอ็ด​คน ข้าม​ลำธาร​ยับบอก​บริเวณ​น้ำ​ตื้น</verse>
				<verse number="23">หลังจาก​ส่ง​พวก​เขา​ข้าม​ไป​แล้ว ก็​ส่ง​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​ข้าม​ตาม​ไป</verse>
				<verse number="24">จึง​เหลือ​ยาโคบ​อยู่​ตาม​ลำพัง และ​มี​ผู้ชาย​คน​หนึ่ง​มา​ปล้ำ​สู้​กับ​เขา​จน​รุ่งสาง</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ชาย​คน​นั้น​เห็น​ว่า​ไม่​สามารถ​เอา​ชนะ​เขา​ได้ ขณะ​ที่​ปล้ำ​สู้​กัน​จึง​แตะ​ที่​ข้อต่อ​เบ้า​สะโพก​ของ​ยาโคบ​จน​ทำ​ให้​สะโพก​เคล็ด</verse>
				<verse number="26">ชาย​คน​นั้น​จึง​พูด​ว่า “ปล่อย​เรา​ไป​เถิด เพราะ​ฟ้าสาง​แล้ว” แต่​ยาโคบ​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ปล่อย​จนกว่า​ท่าน​จะ​อวยพร​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="27">ชาย​คน​นั้น​ถาม​เขา​ว่า “เจ้า​ชื่อ​อะไร” เขา​ตอบ​ว่า “ยาโคบ”</verse>
				<verse number="28">ชาย​คน​นั้น​พูด​ว่า “เจ้า​จะ​ไม่​ชื่อ​ว่า​ยาโคบ​อีก แต่​จะ​ชื่อ​ว่า​อิสราเอล เพราะ​เจ้า​ได้​ต่อสู้​กับ​พระเจ้า​และ​กับ​มนุษย์ แล้ว​เจ้า​ก็​ชนะ”</verse>
				<verse number="29">ยาโคบ​พูด​ว่า “โปรด​บอก​ชื่อ​ของ​ท่าน” แต่​เขา​ตอบ​ว่า “เจ้า​ถาม​ชื่อ​เรา​ทำไม” แล้ว​ก็​อวยพร​เขา​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="30">ดังนั้น​ยาโคบ​จึง​เรียก​ที่​นั้น​ว่า​เปนีเอล กล่าว​ว่า “เพราะ​เรา​ได้​เห็น​พระเจ้า​ต่อหน้า​ต่อ​ตา กระนั้น​พระองค์​ยัง​ไว้​ชีวิต​เรา”</verse>
				<verse number="31">ขณะ​ที่​ยาโคบ​ผ่าน​เปนีเอล ดวง​อาทิตย์​ขึ้น​แล้ว เขา​เดิน​โขยกเขยก​เพราะ​เจ็บ​สะโพก</verse>
				<verse number="32">ด้วย​เหตุ​นี้​ชาว​อิสราเอล​จึง​ไม่​กิน​เอ็น​ที่​ติด​กับ​เบ้า​สะโพก​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้ เพราะ​เบ้า​ข้อต่อ​สะโพก​ของ​ยาโคบ​นั้น​ถูก​แตะ​ใกล้​เส้น​เอ็น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">ยาโคบ​เงย​หน้า​ขึ้น​เห็น​เอซาว​มา​กับ​ชาย​สี่ร้อย​คน เขา​จึง​แบ่ง​ลูก​ๆ ระหว่าง​เลอาห์ ราเชล​และ​ทาส​หญิง​ทั้ง​สอง</verse>
				<verse number="2">เขา​ให้​ทาส​หญิง​กับ​ลูก​อยู่​ข้าง​หน้า ถัด​มา​เป็น​เลอาห์​กับ​ลูก และ​ราเชล​กับ​โยเซฟ​อยู่​ด้าน​หลัง</verse>
				<verse number="3">ตัว​ยาโคบ​เอง​เดิน​ไป​ข้าง​หน้า และ​ขณะ​ที่​เข้า​ไป​ใกล้​พี่ชาย เขา​ก็​ก้ม​กราบ​ลง​ถึง​พื้น​เจ็ด​ครั้ง</verse>
				<verse number="4">แต่​เอซาว​วิ่ง​มา​หา​ยาโคบ สวม​กอด​และ​จูบ​เขา แล้ว​ต่าง​ก็​ร้องไห้</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เอซาว​เงย​หน้า​ขึ้น​และ​เห็น​พวก​ผู้หญิง​กับ​เด็ก จึง​ถาม​ว่า “คน​เหล่า​นี้​ที่​อยู่​กับ​เจ้า​เป็น​ใคร” ยาโคบ​ตอบ​ว่า “เป็น​ลูก​ๆ ที่​พระเจ้า​เมตตา​มอบ​ให้​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="6">จาก​นั้น​เมีย​ทาส​ทั้ง​สอง​กับ​ลูก​ก้าว​มา​ข้าง​หน้า​และ​กราบ​ลง</verse>
				<verse number="7">ต่อมา​เลอาห์​และ​ลูก​ก็​เข้า​มา​และ​กราบ​ลง และ​ท้าย​สุด​โยเซฟ​กับ​ราเชล​ก็​เข้า​มา​กราบ​ลง​ด้วย</verse>
				<verse number="8">เอซาว​ถาม​ว่า “เจ้า​ส่ง​ฝูง​สัตว์​ทั้งหลาย​มา​ให้​เรา​ทำไม” ยาโคบ​ตอบ​ว่า “เพื่อ​ให้​ท่าน​เมตตา​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="9">แต่​เอซาว​บอก​ว่า “น้อง​เอ๋ย พี่​มี​มากมาย​อยู่​แล้ว จง​เก็บ​สิ่ง​ที่​เจ้า​มี​ไว้​เถิด”</verse>
				<verse number="10">ยาโคบ​ตอบ​ว่า “โปรด​อย่า​ปฏิเสธ​เลย ถ้า​ท่าน​เมตตา​ข้าพเจ้า ก็​ขอ​ให้​รับ​ของขวัญ​จาก​ข้าพเจ้า เพราะ​ที่​ได้​เห็น​หน้า​ท่าน​ก็​เหมือน​ได้​เห็น​หน้า​ของ​พระเจ้า ใน​เมื่อ​ตอน​นี้​ท่าน​ยอมรับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="11">โปรด​รับ​ของขวัญ​ที่​นำ​มา​ให้​ท่าน เพราะ​พระเจ้า​กรุณา​ข้าพเจ้า​ให้​มี​ทุก​สิ่ง​ที่​จำเป็น” และ​เพราะ​ยาโคบ​คะยั้นคะยอ เอซาว​จึง​รับ​เอา​ไว้</verse>
				<verse number="12">แล้ว​เอซาว​พูด​ว่า “เรา​ออก​เดินทาง​กัน​เถอะ พี่​จะ​ไป​กับ​เจ้า​ด้วย”</verse>
				<verse number="13">แต่​ยาโคบ​พูด​กับ​เขา​ว่า “นาย​ของ​ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​ลูก​ๆ ของ​ข้าพเจ้า​ยัง​เล็ก และ​ข้าพเจ้า​ต้อง​ดูแล​แกะ​และ​วัว​ตัวเมีย​ที่​ให้​นม​ลูก ถ้า​ไล่​ต้อน​มัน​อย่าง​หนัก​ใน​วัน​เดียว มัน​ก็​จะ​ตาย​หมด</verse>
				<verse number="14">ขอ​ให้​นาย​ของ​ข้าพเจ้า​ล่วงหน้า​คน​รับใช้​ของ​ท่าน​ไป​ก่อน แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​ค่อย​เดินทาง​ตาม​กำลัง​ของ​ฝูง​สัตว์​และ​ลูก​ๆ จนกว่า​จะ​ไป​พบ​นาย​ของ​ข้าพเจ้า​ที่​เสอีร์”</verse>
				<verse number="15">เอซาว​จึง​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น​ให้​พี่​ทิ้ง​คน​ของ​พี่​บาง​คน​ไว้​กับ​เจ้า” ยาโคบ​ถาม​ว่า “ท่าน​ไม่​จำเป็น​ต้อง​ทำ​เช่น​นั้น ขอ​เพียง​แค่​ท่าน​เมตตา​ข้าพเจ้า​ก็​พอ​แล้ว”</verse>
				<verse number="16">ใน​วัน​นั้น​เอซาว​จึง​เดินทาง​กลับ​ไป​เสอีร์</verse>
				<verse number="17">แต่​ยาโคบ​เดินทาง​ไป​ถึง​สุคคท เขา​สร้าง​ที่​พัก​สำหรับ​ตนเอง​และ​ฝูง​สัตว์​ขึ้น​ที่​นั่น สถานที่​ตรง​นั้น​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า​สุคคท</verse>
				<verse number="18">หลังจาก​ยาโคบ​เดินทาง​จาก​ปัดดาน​อารัม ก็​มา​ถึง​เมือง​เชเคม ใน​แผ่นดิน​คานาอัน​อย่าง​ปลอดภัย และ​ตั้ง​ค่าย​พัก​อยู่​ใกล้​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="19">เขา​ซื้อ​ที่ดิน​ที่​ตั้ง​เต็นท์​จาก​ลูก​ๆ ของ​ฮาโมร์​พ่อ​ของ​เชเคม​ด้วย​เงิน 100 เหรียญ</verse>
				<verse number="20">เขา​ตั้ง​แท่น​บูชา​ที่​นั่น และ​เรียก​ว่า​เอลเอโลเฮ​อิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">ฝ่าย​ดีนาห์​ลูก​สาว​ของ​ยาโคบ​กับ​เลอาห์​ออก​ไป​เยี่ยมเยียน​ผู้หญิง​ใน​ท้องถิ่น​นั้น</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เชเคม​ลูก​ชาย​ของ​ฮาโมร์​ชาว​ฮีไวต์​ซึ่ง​เป็น​ผู้​ปกครอง​เขต​นั้น​เห็น​เธอ ก็​ฉุด​เธอ​ไป​ข่มขืน</verse>
				<verse number="3">ใจ​ของ​เขา​ผูกพัน​กับ​ดีนาห์​ลูก​สาว​ของ​ยาโคบ เขา​รัก​และ​พูดจา​อ่อนหวาน​กับ​เธอ</verse>
				<verse number="4">และ​เชเคม​พูด​กับ​ฮาโมร์​พ่อ​ของ​เขา​ว่า “ไป​เอา​ผู้หญิง​คน​นี้​มา​เป็น​เมีย​ลูก”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ยาโคบ​ได้ยิน​ว่า​ดีนาห์​ลูก​สาว​ถูก​ย่ำยี พวก​ลูก​ชาย​กำลัง​อยู่​กับ​ฝูง​สัตว์​ใน​ทุ่ง ยาโคบ​จึง​คอย​จน​พวก​เขา​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ฮาโมร์​พ่อ​ของ​เชเคม​ก็​มา​คุย​กับ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ลูก​ชาย​ของ​ยาโคบ​กลับ​จาก​ทุ่ง ทันที​ที่​รู้​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น พวก​เขา​ก็​ตกใจ​และ​โกรธ​มาก เพราะ​เชเคม​สร้าง​ความ​เสื่อมเสีย​ขึ้น​ใน ​อิสราเอล โดย​นอน​กับ​ลูก​สาว​ของ​ยาโคบ ซึ่ง​ไม่​ควร​ทำ</verse>
				<verse number="8">แต่​ฮาโมร์​บอก​กับ​พวก​เขา​ว่า “เชเคม​ลูก​ชาย​ของ​เรา​หลง​รัก​ลูก​สาว​ของ​ท่าน โปรด​ยก​เธอ​ให้​เป็น​ภรรยา​ของ​เขา​เถิด</verse>
				<verse number="9">ขอให้​ครอบครัว​เรา​มา​แต่งงาน​กัน ท่าน​ยก​ลูก​สาว​ให้​เรา และ​รับ​ลูก​สาว​ของ​เรา​ไว้</verse>
				<verse number="10">ท่าน​มา​ตั้ง​ถิ่นฐาน​อยู่​กับ​พวก​เรา​ได้ แผ่นดิน​นี้​ต้อนรับ​ท่าน เชิญ​มา​อาศัย ทำ​มา​ค้า​ขาย และ​ซื้อ​ที่ดิน”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เชเคม​พูด​กับ​พ่อ​และ​พี่​น้อง​ของ​ดีนาห์​ว่า “ขอ​ท่าน​เมตตา​ข้าพเจ้า แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​ให้​ทุก​อย่าง​ตาม​ที่​ท่าน​ขอ</verse>
				<verse number="12">เชิญ​เรียก​สินสอด​และ​ของ​กำนัล​มาก​เท่า​ที่​ท่าน​ต้องการ ข้าพเจ้า​จะ​จ่าย​ให้​ตาม​ที่​ท่าน​บอก ขอ​เพียง​ให้​หญิง​สาว​เป็น​ภรรยา​ข้าพเจ้า​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="13">เพราะ​ดีนาห์​น้อง​สาว​ของ​พวก​เขา​ถูก​ย่ำยี ลูก​ชาย​ของ​ยาโคบ​จึง​ตอบ​เพื่อ​หลอก​เชเคม​กับ​ฮาโมร์​พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “เรา​ทำ​อย่าง​นั้น​ไม่​ได้ เรา​ไม่​สามารถ​ยก​น้อง​สาว​ให้​กับ​ชาย​ที่​ยัง​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต นั่น​จะ​เป็น​เรื่อง​เสื่อมเสีย​แก่​เรา</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​ทำ​ข้อ​ตกลง​กับ​ท่าน​ตาม​เงื่อนไข​นี้​เท่านั้น คือ​ให้​พวก​ท่าน​ทุก​คน​ที่​เป็น​ผู้ชาย​เข้า​สุหนัต​เหมือน​พวก​เรา</verse>
				<verse number="16">แล้ว​เรา​จะ​ยก​พวก​ลูก​สาว​ของ​เรา​ให้​ท่าน และ​จะ​รับ​พวก​ลูก​สาว​ของ​ท่าน​มา​เป็น​ภรรยา เรา​จะ​ตั้ง​ถิ่นฐาน​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน และ​เป็น​พวก​เดียว​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="17">แต่​ถ้า​ท่าน​ไม่​ยอม​เข้า​สุหนัต เรา​จะ​พา​น้อง​สาว​ไป”</verse>
				<verse number="18">ฮาโมร์​กับ​เชเคม​พอใจ​กับ​ข้อ​เสนอ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="19">เชเคม​เป็น​ชาย​หนุ่ม​ที่​มี​คน​ยกย่อง​มาก​ที่​สุด​ใน​ครอบครัว​ของ​พ่อ ก็​ไม่​รีรอ​ที่​จะ​ทำ​ตาม เพราะ​เขา​ชื่นชอบ​ลูก​สาว​ของ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="20">ฮาโมร์​กับ​เชเคม​ลูก​ชาย​จึง​ไป​ที่​ประตู​เมือง​เพื่อ​พูด​กับ​ชาว​เมือง​ของ​ตน​ว่า</verse>
				<verse number="21">“คน​เหล่า​นี้​เป็น​มิตร​กับ​เรา ให้​เขา​มา​อาศัย​และ​ทำ​มา​ค้าขาย​ใน​ดินแดน​ของ​เรา แผ่นดิน​นี้​กว้างขวาง​พอ​ให้​เขา​อยู่ พวก​เรา​สามารถ​แต่งงาน​กับ​ลูก​สาว​ของ​พวก​เขา​ได้ และ​เขา​ก็​ทำ​ได้​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="22">แต่​เงื่อนไข​เดียว​ที่​พวก​เขา​จะ​ตกลง​มา​อยู่​เป็น​พวก​เดียว​กับ​เรา ก็​คือ ผู้ชาย​ของ​เรา​ต้อง​เข้า​สุหนัต​เหมือน​พวก​เขา</verse>
				<verse number="23">แล้ว​ฝูง​สัตว์ ทรัพย์สิน และ​สัตว์​อื่น​ๆ ของ​เขา​ก็​จะ​ตก​เป็น​ของ​พวก​เรา ดังนั้น​ตกลง​ตาม​เงื่อนไข​เถิด พวก​เขา​จะ​ได้​มา​อยู่​กับ​พวก​เรา”</verse>
				<verse number="24">ผู้ชาย​ทุก​คน​ที่​ออก​จาก​ประตู​เมือง​เห็น​ด้วย​กับ​ฮาโมร์​และ​เชเคม​ลูก​ชาย​ของ​เขา ผู้ชาย​ทุก​คน​ใน​เมือง​จึง​เข้า​สุหนัต</verse>
				<verse number="25">สาม​วัน​ต่อมา ขณะ​ที่​ทุก​คน​ยัง​เจ็บ​อยู่ ลูก​ชาย​สอง​คน​ของ​ยาโคบ สิเมโอน​กับ​เลวี เป็น​พี่​ชาย​ของ​ดีนาห์ ก็​ชัก​ดาบ​โจมตี​เมือง​ที่​ผู้คน​ไม่​ทัน​ระวัง​ตัว และ​ฆ่า​ผู้ชาย​ทุก​คน</verse>
				<verse number="26">เขา​ฆ่า​ฮาโมร์​และ​เชเคม​ด้วย​ดาบ แล้ว​พา​ดีนาห์​ออก​จาก​บ้าน​ของ​เชเคม​ไป</verse>
				<verse number="27">แล้ว​ลูก​ชาย​คน​อื่น​ๆ ของ​ยาโคบ​ก็​ข้าม​ศพ​ไป​และ​ปล้น​เมือง​ที่ ​น้อง​สาว​ถูก​ย่ำยี</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​ยึด​ฝูง​วัว ฝูง​แพะ ฝูง​แกะ ฝูง​ลา และ​ทุก​อย่าง​ที่​อยู่​ใน​เมือง​และ​ใน​ทุ่ง​นา</verse>
				<verse number="29">พวก​เขา​ขน​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ข้าวของ​ใน​บ้าน​ทั้งหมด และ​กวาดต้อน​ผู้หญิง​กับ​เด็ก​ไป</verse>
				<verse number="30">แล้ว​ยาโคบ​พูด​กับ​สิเมโอน​และ​เลวี​ว่า “เจ้า​สร้าง​ปัญหา​ให้​พ่อ ทำ​ให้​พ่อ​เป็น​ที่​รังเกียจ​แก่​ชาว​คานาอัน​และ​ชาว​เปริสซี ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​นี้ เรา​มี​กัน​แค่​หยิบมือ​เดียว ถ้า​พวก​เขา​พา​กัน​มา​โจมตี​พ่อ ทั้ง​พ่อ​และ​ครอบครัว​เรา​ก็​จะ​ถูก​ทำลาย”</verse>
				<verse number="31">แต่​พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ควร​หรือ​ที่​เขา​มา​ทำ​กับ​น้อง​สาว​ของ​เรา​เหมือน​โสเภณี”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">แล้ว​พระเจ้า​พูด​กับ​ยาโคบ​ว่า “จง​ขึ้น​ไป​ยัง​เบธเอล แล้ว​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ที่​นั่น สร้าง​แท่น​บูชา​ที่​นั่น​แด่​พระเจ้า​ผู้​ปรากฏ​แก่​เจ้า เมื่อ​เจ้า​หนี​จาก​เอซาว​พี่ชาย​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="2">ยาโคบ​จึง​พูด​กับ​ครอบครัว​ของ​เขา​และ​ผู้​คน​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับ​เขา​ว่า “จง​กำจัด​เทวรูป​ที่​พวก​เจ้า​มี แล้ว​ชำระ​ตัว​ให้​บริสุทธิ์​และ​เปลี่ยน​เสื้อผ้า</verse>
				<verse number="3">จาก​นั้น​ให้​เรา​ขึ้น​ไป​ยัง​เบธเอล​กัน เรา​จะ​สร้าง​แท่น​บูชา​ขึ้น​ที่​นั่น ถวาย​แด่​พระเจ้า​ผู้​ตอบ​เรา​ใน​เวลา​ทุกข์​ยาก และ​อยู่​กับ​เรา​ตลอด​มา​ไม่​ว่า​เรา​ไป​ที่ไหน”</verse>
				<verse number="4">คน​เหล่า​นั้น​จึง​เอา​เทวรูป​ทั้งหมด​ของ​ตน และ​ตุ้มหู​มา​ให้​ยาโคบ แล้ว​ยาโคบ​ก็​ฝัง​ไว้​ใต้​ต้น​โอ๊ก​ที่​เชเคม</verse>
				<verse number="5">จาก​นั้น​พวก​เขา​ก็​ออก​เดินทาง​ต่อ ชาว​เมือง​ที่​อยู่​รอบ​ๆ ก็​เกิด​ความ​เกรง​กลัว​พระเจ้า จึง​ไม่​มี​ใคร​ไล่​ตาม​เขา​ไป</verse>
				<verse number="6">ยาโคบ​กับ​คน​ทั้งหมด​ที่​ร่วม​ทาง​ได้​มา​ถึง​เมือง​ลูส (คือ​เบธเอล) ใน​ดินแดน​คานาอัน</verse>
				<verse number="7">เขา​สร้าง​แท่น​บูชา​ขึ้น​และ​เรียก​ที่​นั่น​ว่า​เอล​เบธเอล เพราะ​พระเจ้า​เปิดเผย​พระองค์​แก่​เขา​ที่​นั่น​เมื่อ​ครั้ง​ที่​เขา​หนี​จาก​พี่ชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="8">ส่วน​เดโบราห์​พี่เลี้ยง​ของ​เรเบคาห์​ตาย และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ใต้​ต้น​โอ๊ก​ที่​อยู่​ทาง​ใต้​ของ​เบธเอล ที่​นั่น​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า​อัลโลนบาคูท</verse>
				<verse number="9">หลังจาก​ยาโคบ​กลับ​จาก​ปัดดาน​อารัม พระเจ้า​ก็​ปรากฏ​แก่​ยาโคบ​อีก​ครั้ง​และ​อวยพร​เขา</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​พูด​กับ​เขา​ว่า “เจ้า​ชื่อ​ยาโคบ แต่​คน​จะ​ไม่​เรียก​เจ้า​ว่า​ยาโคบ​อีก ชื่อ​ของ​เจ้า​คือ​อิสราเอล ” ดังนั้น​พระองค์​จึง​ตั้ง​ชื่อ​เขา​ว่า​อิสราเอล</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พระเจ้า​พูด​กับ​เขา​ว่า “เรา​เป็น​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์ เจ้า​จง​มี​ลูก​หลาน​และ​เพิ่ม​จำนวน​ขึ้น ชนชาติ​หนึ่ง​และ​ชุมชน​ของ​หลาย​ชนชาติ​จะ​เกิด​มา​จาก​เจ้า และ​กษัตริย์​หลาย​องค์​จะ​มา​จาก​เชื้อสาย​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="12">ดินแดน​นี้​ซึ่ง​เรา​ยก​ให้​แก่​อับราฮัม​และ​อิสอัค เรา​จะ​ยก​ให้​แก่​เจ้า​ด้วย และ​เรา​จะ​ให้​ดินแดน​นี้​แก่​เชื้อสาย​ของ​เจ้า​ที่​จะ​มา​ภายหลัง”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พระเจ้า​ขึ้น​ไป​จาก​สถานที่​ที่​พระองค์​พูด​กับ​เขา</verse>
				<verse number="14">ยาโคบ​จึง​ตั้ง​เสา​หิน​ตรง​สถานที่​ซึ่ง​พระเจ้า​พูด​กับ​เขา แล้ว​ริน​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ลง​บน​เสา​และ​เท​น้ำมัน​ลง​บน​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="15">ยาโคบ​เรียก​สถานที่​ซึ่ง​พระเจ้า​พูด​กับ​เขา​ว่า​เบธเอล</verse>
				<verse number="16">จาก​นั้น​พวก​เขา​เดินทาง​ออก​จาก​เบธเอล ขณะ​ใกล้​จะ​ถึง​เอฟราธาห์ ราเชล​เริ่ม​เจ็บ​ท้อง​คลอด​และ​ทรมาน​มาก</verse>
				<verse number="17">ขณะ​ที่​กำลัง​ทุรนทุราย​อยู่​นั้น นาง​ผดุง​ครรภ์​ก็​ปลอบ​ว่า “อย่า​กลัว​เลย เพราะ​เธอ​กำลัง​จะ​ได้​ลูก​ชาย​อีก​คน”</verse>
				<verse number="18">ขณะ​ที่​ราเชล​กำลัง​จะ​สิ้น​ลม​หายใจ ก็​ตั้ง​ชื่อ​ลูก​ว่า​เบนโอนี แต่​ยาโคบ​เรียก​เขา​ว่า​เบนยามิน</verse>
				<verse number="19">ราเชล​ก็​สิ้น​ชีวิต​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​บน​เส้นทาง​ที่​จะ​ไป​เอฟราธาห์ (คือ​เบธเลเฮม)</verse>
				<verse number="20">ยาโคบ​ปัก​เสา​หิน​เหนือ​หลุม​ฝัง​ศพ​ของ​เธอ และ​เสา​นั้น​เป็น​เครื่อง​หมาย​หลุม​ฝัง​ศพ​ของ​ราเชล​มา​จน​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="21">อิสราเอล​เดินทาง​ต่อ​อีก​ครั้ง และ​ตั้ง​เต็นท์​ถัด​จาก​มิกดัลเอเดอร์</verse>
				<verse number="22">ขณะ​อิสราเอล​พัก​อยู่​ใน​ละแวก​นั้น รูเบน​ก็​ไป​นอน​กับ​บิลฮาห์​ภรรยา​น้อย​ของ​พ่อ และ​อิสราเอล​ก็​รู้​เรื่อง​นี้ ยาโคบ​มี​ลูก​ชาย​สิบสอง​คน</verse>
				<verse number="23">ลูก​ชาย​ที่​เกิด​จาก​เลอาห์ ได้แก่ รูเบน​ลูก​ชาย​หัวปี​ของ​ยาโคบ สิเมโอน เลวี ยูดาห์ อิสสาคาร์ และ​เศบูลุน</verse>
				<verse number="24">ลูก​ชาย​ที่​เกิด​จาก​ราเชล ได้แก่ โยเซฟ และ​เบนยามิน</verse>
				<verse number="25">ลูก​ชาย​ที่​เกิด​จาก​บิลฮาห์​สาวใช้​ของ​ราเชล​ได้แก่ ดาน และ​นัฟทาลี</verse>
				<verse number="26">ลูก​ชาย​ที่​เกิด​จาก​ศิลปาห์ สาวใช้​ของ​เลอาห์ ได้แก่ กาด และ​อาเชอร์ ทั้งหมด​นี้​คือ​ลูก​ชาย​ของ​ยาโคบ​ที่​เกิด​ใน​ปัดดาน​อารัม</verse>
				<verse number="27">ยาโคบ​กลับ​บ้าน​มา​หา​อิสอัค​พ่อ​ของ​เขา​ที่​มัมเร ใกล้​คีริยาทอารบา (คือ​เมือง​เฮโบรน) ซึ่ง​อับราฮัม​กับ​อิสอัค​ได้​อาศัย​อยู่</verse>
				<verse number="28">อิสอัค​มี​อายุ​จน​ถึง 180 ปี</verse>
				<verse number="29">แล้ว​อิสอัค​ก็​สิ้น​ลม​หายใจ​และ​ถูก​รวม​ให้​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา เขา​สิ้น​ชีวิต​เมื่อ​ชรา​มาก​แล้ว เอซาว​กับ​ยาโคบ​ผู้​เป็น​ลูก​ได้​ฝัง​ศพ​พ่อ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">นี่​คือ​เรื่องราว​เชื้อสาย​ของ​เอซาว (คือ​เอโดม)</verse>
				<verse number="2">เอซาว​แต่งงาน​กับ​หญิง​ชาว​คานาอัน​คือ อาดาห์​ลูก​สาว​ของ​เอโลน​ชาว​ฮิตไทต์ และ​โอโฮลีบามาห์​ลูก​สาว​ของ​อานาห์ หลาน​สาว​ของ​ศิเบโอน​ชาว​ฮีไวต์</verse>
				<verse number="3">และ​บาเสมัท​ลูก​สาว​ของ​อิชมาเอล น้อง​สาว​ของ​เนบาโยท</verse>
				<verse number="4">อาดาห์​มี​ลูก​ให้​เอซาว​คือ​เอลีฟัส บาเสมัท​มี​ลูก​คือ​เรอูเอล</verse>
				<verse number="5">และ​ลูก​ของ​โอโฮลีบามาห์​คือ​เยอูช ยาลาม และ​โคราห์ ทั้งหมด​นี้​คือ​ลูก​ชาย​ของ​เอซาว​ที่​เกิด​ใน​คานาอัน</verse>
				<verse number="6">เอซาว​พา​ภรรยา ลูก​ชาย​หญิง และ​คน​ใน​บ้าน​ทั้งหมด รวม​ทั้ง​ฝูง​วัว สัตว์​อื่น​ๆ และ​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​ที่​ได้​มา​ใน​คานาอัน และ​ย้าย​ไป​ดินแดน​ที่​ไกล​จาก​ยาโคบ​น้อง​ชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="7">ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ทั้ง​สอง​มาก​เกิน​จะ​อยู่​ด้วย​กัน​ได้ ดินแดน​นั้น​ไม่​พอ​ให้​ทั้ง​คู่​เลี้ยง​ฝูง​สัตว์</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​เอซาว (คือ​เอโดม) จึง​ไป​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ใน​แดน​เทือกเขา​เสอีร์</verse>
				<verse number="9">นี่​คือ​เรื่องราว​เชื้อสาย​ของ​เอซาว​บรรพบุรุษ​ของ​ชาว​เอโดม​ใน​แดน​เทือกเขา​เสอีร์</verse>
				<verse number="10">ต่อไป​นี้​เป็น​รายชื่อ​ลูก​ชาย​ของ​เอซาว เอลีฟัส​เกิด​จาก​อาดาห์​ภรรยา​ของ​เอซาว และ​เรอูเอล​เกิด​จาก​บาเสมัท​ภรรยา​ของ​เอซาว</verse>
				<verse number="11">ลูก​ชาย​ของ​เอลีฟัส​ได้แก่ เทมาน โอมาร์ เศโฟ กาทาม และ​เคนัส</verse>
				<verse number="12">เอลีฟัส​ลูก​เอซาว​ก็​มี​ภรรยา​น้อย​ชื่อ​ทิมนา เธอ​มี​ลูก​ให้​เขา​ชื่อ​อามาเลข คน​เหล่า​นี้​เป็น​หลาน​ชาย​ของ​อาดาห์​ภรรยา​ของ​เอซาว</verse>
				<verse number="13">ลูก​ชาย​ของ​เรอูเอล​ได้แก่ นาหาท เศราห์ ชัมมาห์ และ​มิสซาห์ คน​เหล่า​นี้​เป็น​หลาน​ชาย​ของ​บาเสมัท​ภรรยา​ของ​เอซาว</verse>
				<verse number="14">ภรรยา​ของ​เอซาว​คือ​โอโฮลีบามาห์ ลูก​สาว​ของ​อานาห์​และ​หลาน​สาว​ของ​ศิเบโอน​นั้น​มี​ลูก​ชาย​ให้​เอซาว ได้แก่ เยอูช ยาลาม และ​โคราห์</verse>
				<verse number="15">ต่อไป​นี้​คือ​หัวหน้า​ตระกูล​ที่​มา​จาก​ลูก​หลาน​ของ​เอซาว ลูก​ของ​เอลีฟัส ลูก​หัว​ปี​ของ​เอซาว ได้แก่ หัวหน้า​เทมาน โอมาร์ เศโฟ เคนัส</verse>
				<verse number="16">โคราห์ กาทาม และ​อามาเลข คน​เหล่า​นี้​เป็น​หัวหน้า​ซึ่ง​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​เอลีฟัส​ใน​เอโดม พวก​เขา​เป็น​หลาน​ชาย​ของ​อาดาห์</verse>
				<verse number="17">ลูก​ชาย​ของ​เรอูเอล​กับ​เอซาว​ได้แก่ หัวหน้า​นาหาท เศราห์ ชัมมาห์ และ​มิสซาห์ คน​เหล่า​นี้​เป็น​หัวหน้า​ซึ่ง​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​เรอูเอล​ใน​เอโดม พวก​เขา​เป็น​หลาน​ชาย​ของ​บาเสมัท​ภรรยา​ของ​เอซาว</verse>
				<verse number="18">ลูก​ชาย​ของ​โอโฮลีบามาห์​ภรรยา​ของ​เอซาว ได้แก่ หัวหน้า​เยอูช ยาลาม และ​โคราห์ คน​เหล่า​นี้​เป็น​หัวหน้า​ซึ่ง​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​โอโฮลีบามาห์​ลูก​สาว​ของ​อานาห์ ภรรยา​ของ​เอซาว</verse>
				<verse number="19">คน​เหล่า​นี้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เอซาว (คือ​เอโดม) และ​คน​เหล่า​นี้​เป็น​หัวหน้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="20">ต่อไป​นี้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เสอีร์​ชาว​โฮรี​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​ถิ่น​นั้น ได้แก่ โลทาน โชบาล ศิเบโอน อานาห์</verse>
				<verse number="21">ดีโชน เอเซอร์ และ​ดีชาน ลูก​ชาย​ของ​เสอีร์​ใน​เอโดม​เหล่า​นี้​เป็น​หัวหน้า​ตระกูล​ชาว​โฮรี</verse>
				<verse number="22">ลูก​ชาย​ของ​โลทาน​ได้แก่ โฮรี และ​โฮมัม ทิมนา​เป็น​น้อง​สาว​ของ​โลทาน</verse>
				<verse number="23">ลูก​ชาย​ของ​โชบาล​ได้แก่ อัลวาน มานาฮาท เอบาล เชโฟ และ​โอนัม</verse>
				<verse number="24">ลูก​ชาย​ของ​ศิเบโอน ได้แก่ อัยยาห์ และ​อานาห์ (อานาห์​ผู้​ค้น​พบ​บ่อ​น้ำพุ​ร้อน ​ใน​ทะเลทราย​ขณะ​ที่​เขา​กำลัง​เลี้ยง​ฝูง​ลา​ของ​ศิเบโอน​พ่อ​ของ​เขา)</verse>
				<verse number="25">ลูกชาย​ของ​อานาห์​คือ ดีโชน และ​โอโฮลีบามาห์ ลูก​สาว​ของ​อานาห์</verse>
				<verse number="26">ลูก​ชาย​ของ​ดีโชน ​ได้แก่ เฮมดาน เอชบาน อิธราน และ​เคราน</verse>
				<verse number="27">ลูก​ชาย​เอเซอร์​ได้แก่ บิลฮาน ศาอาวาน และ​อาขาน</verse>
				<verse number="28">ลูก​ชาย​ของ​ดีชาน​คือ อูศ และ​อารัน</verse>
				<verse number="29">ต่อไป​นี้​คือ​หัวหน้า​ของ​ชาว​โฮรี ได้แก่ โลทาน โชบาล ศิเบโอน อานาห์</verse>
				<verse number="30">ดีโชน เอเซอร์ และ​ดีชาน คน​เหล่า​นี้​เป็น​หัวหน้า​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​ชาว​โฮรี​ใน​ดินแดน​เสอีร์</verse>
				<verse number="31">บรรดา​กษัตริย์​ซึ่ง​ปกครอง​ใน​เอโดม​ก่อน​ที่​จะ​มี​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ได้แก่</verse>
				<verse number="32">เบลา ลูกชาย​ของ​เบโอร์ ซึ่ง​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​เอโดม เมือง​ของ​เขา​ชื่อ​ดินฮาบาห์</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​เบลา​ตาย โยบับ​ลูก​ชาย​ของ​เศราห์​จาก​โบสราห์​ก็​ขึ้น​ปกครอง​แทน</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​โยบับ​ตาย หุชาม​จาก​ดินแดน​ของ​ชาว​เทมาน​ขึ้น​ปกครอง​ต่อ​จาก​เขา</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​หุชาม​ตาย ฮาดัด​ลูก​ชาย​ของ​เบดัด​ผู้​ชนะ​กองทัพ​มีเดียน​ใน​ดินแดน​โมอับ​ได้​ขึ้น​ปกครอง​แทน เมือง​ของ​เขา​ชื่อ​อาวีท</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​ฮาดัด​ตาย สัมลาห์​จาก​มัสเรคาห์​ก็​ขึ้น​ปกครอง​แทน</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​สัมลาห์​ตาย ชาอูล​จาก​เรโหโบท​ที่​อยู่​ริม​แม่น้ำ​ได้​ขึ้น​ปกครอง​แทน</verse>
				<verse number="38">เมื่อ​ชาอูล​ตาย บาอัลฮานัน​ลูก​ชาย​ของ​อัคโบร์​ขึ้น​ปกครอง​แทน</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​บาอัลฮานัน​ลูก​ของ​อัคโบร์​ตาย ฮาดัด ​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน เมือง​ของ​เขา​ชื่อ​ปาอู และ​ภรรยา​ของ​เขา​ชื่อ​เมเหทาเบล ลูก​สาว​ของ​มัทเรด ผู้​เป็น​ลูก​สาว​ของ​เมซาหับ</verse>
				<verse number="40">ต่อไป​นี้​เป็น​หัวหน้า​ต่าง​ๆ ที่​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​เอซาว​ตาม​ตระกูล​และ​ถิ่นฐาน ได้แก่ ทิมนา อัลวาห์ เยเธท</verse>
				<verse number="41">โอโฮลีบามาห์ เอลาห์ ปิโนน</verse>
				<verse number="42">เคนัส เทมาน มิบซาร์</verse>
				<verse number="43">มักดีเอล และ​อิราม คน​เหล่า​นี้​คือ​หัวหน้า​ของ​เอโดม​ตาม​ถิ่นฐาน​ใน​ดินแดน​ที่​พวก​เขา​ปกครอง นี่​คือ​วงศ์ตระกูล​เอซาว บรรพบุรุษ​ของ​ชาว​เอโดม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">ยาโคบ​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​ที่​พ่อ​ของ​เขา​เคย​อยู่ คือ​ดินแดน​คานาอัน</verse>
				<verse number="2">นี่​คือ​เรื่องราว​เชื้อสาย​ของ​ยาโคบ เมื่อ​โยเซฟ​อายุ​สิบเจ็ด​ปี เขา​ไป​เลี้ยง​สัตว์​กับ​พวก​พี่ชาย คือ​บรรดา​ลูก​ของ​บิลฮาห์​และ​ลูก​ของ​ศิลปาห์ ซึ่ง​เป็น​ภรรยา​ของ​พ่อ โยเซฟ​เอา​ความ​ผิด​ของ​พี่ชาย​มา​เล่า​ให้​พ่อ​ฟัง</verse>
				<verse number="3">อิสราเอล​รัก​โยเซฟ​มาก​กว่า​ลูก​ชาย​คน​อื่น เพราะ​โยเซฟ​เกิด​ตอน​ที่​เขา​อายุ​มาก​แล้ว เขา​ทำ​เสื้อ​คลุม​อัน​งดงาม ให้​โยเซฟ</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พวก​พี่​ชาย​เห็น​ว่า​พ่อ​รัก​โยเซฟ​มาก​กว่า จึง​เกลียด​โยเซฟ​และ​ไม่​พูด​ดี​ด้วย</verse>
				<verse number="5">ครั้ง​หนึ่ง​โยเซฟ​ฝัน และ​เมื่อ​เล่า​ความ​ฝัน​ให้​พวก​พี่​ฟัง พวก​เขา​ก็​ยิ่ง​เกลียด​โยเซฟ​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="6">โยเซฟ​พูด​ว่า “มา​ฟัง​สิ่ง​ที่​ฉัน​ฝัน​สิ</verse>
				<verse number="7">พวก​เรา​กำลัง​มัด​ฟ่อน​ข้าว​กัน​ใน​ทุ่ง​นา ทันใด​นั้น​ฟ่อน​ข้าว​ของ​ฉัน​ก็​ตั้ง​ตรง ขณะ​ที่​ฟ่อน​ข้าว​ของ​พวก​พี่​มา​ห้อมล้อม และ​คำนับ​ฟ่อน​ข้าว​ของ​ฉัน”</verse>
				<verse number="8">พวก​พี่ชาย​จึง​พูด​ว่า “เจ้า​คิด​จะ​ปกครอง​พวก​เรา​หรือ เจ้า​จะ​ปกครอง​พวก​เรา​แน่​หรือ” พวก​เขา​ก็​ยิ่ง​เกลียด​โยเซฟ​มาก​ขึ้น​เพราะ​ความ​ฝัน​และ​สิ่ง​ที่​เขา​พูด</verse>
				<verse number="9">ต่อมา​โยเซฟ​ก็​ฝัน​อีก และ​เล่า​ให้​พวก​พี่​ชาย​ฟัง​ว่า “ฟัง​สิ ฉัน​ฝัน​อีก​แล้ว และ​คราว​นี้​ดวง​อาทิตย์ ดวง​จันทร์ กับ​ดาว​สิบเอ็ด​ดวง​น้อม​คำนับ​ฉัน”</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เขา​เล่า​ให้​พ่อ​กับ​พวก​พี่​ชาย​ฟัง พ่อ​ก็​ตำหนิ​ว่า “นี่​เจ้า​ฝัน​อะไร แม่​กับ​พ่อ​และ​พี่​น้อง​ของ​เจ้า​จะ​กราบ​ลง​ถึง​ดิน​ต่อ​หน้า​เจ้า​งั้น​หรือ”</verse>
				<verse number="11">พวก​พี่ชาย​อิจฉา​โยเซฟ แต่​พ่อ​ของ​เขา​เก็บ​เรื่อง​นี้​ไว้​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="12">วัน​หนึ่ง​พวก​พี่​ของ​โยเซฟ​ต้อน​ฝูง​สัตว์​ไป​เลี้ยง​ใกล้​เมือง​เชเคม</verse>
				<verse number="13">อิสราเอล​เรียก​โยเซฟ​มา​สั่ง​ว่า “เจ้า​ก็​รู้​แล้ว​ว่า​พวก​พี่ชาย​เจ้า​ออก​ไป​เลี้ยง​สัตว์​ใกล้​เมือง​เชเคม มา​เถอะ เรา​จะ​ส่ง​เจ้า​ไป​หา​พวก​เขา” เขา​ตอบ​ว่า “ได้​ขอรับ”</verse>
				<verse number="14">อิสราเอล​จึง​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “จง​ไป​ดู​ว่า​พวก​พี่​ของ​เจ้า​และ​ฝูง​สัตว์​เป็น​อย่างไร​บ้าง แล้ว​กลับ​มา​บอก​พ่อ” แล้ว​อิสราเอล​ก็​ส่ง​เขา​ไป​จาก​หุบเขา​เฮโบรน เมื่อ​โยเซฟ​มา​ถึง​เมือง​เชเคม</verse>
				<verse number="15">ชาย​คน​หนึ่ง​เห็น​เขา​เดิน​วนเวียน​อยู่​ใน​ทุ่ง จึง​ถาม​ว่า “เจ้า​กำลัง​หา​อะไร”</verse>
				<verse number="16">เขา​ตอบ​ว่า “ฉัน​กำลัง​หา​พวก​พี่ชาย​ของ​ฉัน ท่าน​รู้​ไหม​ว่า​พวก​เขา​เลี้ยง​สัตว์​อยู่​ที่ไหน”</verse>
				<verse number="17">ชาย​คน​นั้น​ตอบ​ว่า “พวก​เขา​ไป​จาก​ที่นี่​แล้ว ข้า​ได้ยิน​พวก​เขา​พูด​กัน​ว่า ‘ไป​เมือง​โดธาน​กัน​เถอะ’ ” โยเซฟ​จึง​ตาม​พวก​พี่ชาย​ไป และ​พบ​พวก​เขา​ใกล้​โดธาน</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พวก​เขา​เห็น​โยเซฟ​แต่​ไกล จึง​คบคิด​กัน​จะ​ฆ่า​โยเซฟ​ก่อน​ที่​เขา​จะ​มา​ถึง</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​พูด​กัน​ว่า “เจ้า​คน​ช่างฝัน​มา​นั่น​แล้ว!</verse>
				<verse number="20">เร็ว​เข้า ให้​เรา​ฆ่า​มัน และ​โยน​มัน​ทิ้ง​ลง​บ่อ​สัก​บ่อ​หนึ่ง แล้ว​บอก​ว่า​สัตว์​ดุร้าย​ขย้ำ​กิน จะ​ได้​เห็น​กัน​ว่า​ฝัน​ของ​มัน​จะ​เป็น​อย่างไร”</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​รูเบน​ได้ยิน​ก็​พยายาม​ช่วย​โยเซฟ​ให้​พ้น​เงื้อม​มือ​ของ​พี่​น้อง เขา​พูด​ว่า “อย่า​เอา​ชีวิต​เขา​เลย”</verse>
				<verse number="22">รูเบน​พูด​อีก​ว่า “อย่า​ให้​ต้อง​หลั่ง​เลือด​เลย โยน​เขา​ลง​ไป​ใน​บ่อ​นี้ ทิ้ง​ไว้​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร อย่า​ทำ​อะไร​เขา​เลย” รูเบน​พูด​เช่น​นี้​เพื่อ​จะ​ช่วย​โยเซฟ​และ​พา​กลับ​ไป​หา​พ่อ</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​โยเซฟ​มา​ถึง พวก​พี่​ชาย​จึง​กระชาก​เสื้อ​คลุม​อัน​งดงาม​ของ​เขา​ออก</verse>
				<verse number="24">แล้ว​จับ​โยน​ลง​ไป​ใน​บ่อ​ร้าง​ซึ่ง​ไม่​มี​น้ำ</verse>
				<verse number="25">ขณะ​ที่​นั่ง​ลง​กิน​อาหาร พวก​เขา​เงย​หน้า​ขึ้น และ​เห็น​กอง​คาราวาน​ของ​คน​อิชมาเอล​มา​จาก​กิเลอาด มี​ฝูง​อูฐ​บรรทุก​เครื่องเทศ ยาง​ไม้ มดยอบ และ​กำลัง​มุ่งหน้า​ไป​อียิปต์</verse>
				<verse number="26">ยูดาห์​จึง​พูด​กับ​พี่​น้อง​ว่า “เรา​จะ​ได้​อะไร ถ้า​เรา​ฆ่า​น้อง​แล้ว​กลบเกลื่อน​เรื่อง​นี้</verse>
				<verse number="27">เรา​ขาย​โยเซฟ​ให้​พวก​อิชมาเอล​กัน​เถอะ อย่า​ทำ​อะไร​เขา​เลย ถึง​อย่างไร​เขา​ก็​เป็น​น้อง​ของ​เรา เป็น​เลือด​เนื้อ​เชื้อไข​ของ​เรา” พวก​พี่​น้อง​ก็​เห็น​ด้วย</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น​เมื่อ​พวก​พ่อค้า​ชาว​มีเดียน​ผ่าน​มา พวก​พี่​จึง​ดึง​โยเซฟ​ขึ้น​จาก​บ่อ แล้ว​ขาย​เขา​เป็น​เงิน 20 เชเขล ให้​กับ​คน​อิชมาเอล และ​เขา​ผู้​ก็​พา​โยเซฟ​ไป​อียิปต์</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​รูเบน​กลับ​มา​ที่​บ่อ​น้ำ​แล้ว​ไม่​พบ​โยเซฟ เขา​ก็​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตน</verse>
				<verse number="30">เขา​กลับ​มา​หา​น้อง​ๆ และ​พูด​ว่า “เด็ก​นั้น​ไม่​อยู่​เสีย​แล้ว! พี่​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี”</verse>
				<verse number="31">พวก​เขา​จึง​ฆ่า​แพะ​แล้ว​เอา​เสื้อ​คลุม​ของ​โยเซฟ​จุ่ม​เลือด</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​เอา​เสื้อ​คลุม​ตัว​งาม​นั้น​กลับ​ไป​ให้​พ่อ และ​บอก​ว่า “พวก​เรา​พบ​เสื้อ​ตัว​นี้ ตรวจ​ดู​เถิด​ว่า​ใช่​เสื้อ​คลุม​ของ​ลูก​ชาย​พ่อ​หรือ​ไม่”</verse>
				<verse number="33">ยาโคบ​จำ​เสื้อ​ได้​จึง​พูด​ว่า “นี่​เป็น​เสื้อ​คลุม​ของ​ลูก​พ่อ! สัตว์​ร้าย​ได้​ขย้ำ​เขา​เสีย​แล้ว โยเซฟ​คง​ถูก​ฉีก​ออก​เป็น​ชิ้น​แน่​ๆ”</verse>
				<verse number="34">แล้ว​ยาโคบ​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตน สวม​ผ้า​กระสอบ และ​คร่ำครวญ​ถึง​ลูก​ชาย​หลาย​วัน</verse>
				<verse number="35">ลูก​ชาย​หญิง​ทุก​คน​มา​ปลอบโยน​เขา แต่​เขา​ก็​ไม่​ฟัง​คำ​ปลอบโยน​และ​พูด​ว่า “อย่า​เลย พ่อ​จะ​คร่ำครวญ​ไป​จนกว่า​จะ​ลง​ไป​หา​ลูก​ของ​พ่อ​ใน​แดน​คน​ตาย” พ่อ​ของ​โยเซฟ​ก็​ร้องไห้​อาลัย​ถึง​เขา</verse>
				<verse number="36">ใน​ขณะ​เดียวกัน​นั้น​ที่​อียิปต์ คน​มีเดียน ​ได้​ขาย​โยเซฟ​ให้​กับ​โปทิฟาร์ ผู้​บัญชาการ​ทหาร​รักษา​พระองค์ ซึ่ง​เป็น​ขุนนาง​คน​หนึ่ง​ของ​ฟาโรห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">ครั้ง​นั้น​ยูดาห์​แยก​จาก​พี่​น้อง​ของ​เขา​ไป​อาศัย​อยู่​กับ​ชาย​ชาว​อดุลลัม​ผู้​หนึ่ง​ชื่อ​ฮีราห์</verse>
				<verse number="2">ที่​นั่น ยูดาห์​พบ​ลูก​สาว​ของ​ชูอา​ชาว​คานาอัน แต่งงาน​และ​หลับนอน​กับ​เธอ</verse>
				<verse number="3">เธอ​ก็​ตั้งครรภ์ คลอด​ลูก​ชาย และ​ตั้ง​ชื่อ​เขา​ว่า​เอร์</verse>
				<verse number="4">เธอ​ตั้งครรภ์​อีก​ครั้ง คลอด​ลูก​ชาย และ​ตั้ง​ชื่อ​ว่า​โอนัน</verse>
				<verse number="5">จาก​นั้น​เธอ​มี​ลูก​ชาย​อีก และ​ตั้ง​ชื่อ​ว่า​เชลาห์ เธอ​คลอด​ลูก​คน​นี้​ที่​เคซิบ</verse>
				<verse number="6">ยูดาห์​หา​ภรรยา​ให้​เอร์​ลูก​หัวปี ชื่อ​ทามาร์</verse>
				<verse number="7">แต่​เอร์​ลูก​หัวปี​ของ​ยูดาห์​เป็น​คน​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​ให้​เขา​ตาย</verse>
				<verse number="8">ยูดาห์​จึง​บอก​โอนัน​ว่า “เจ้า​จง​นอน​กับ​ทามาร์​พี่​สะใภ้ ทำ​หน้าที่​แทน​พี่ชาย​ของ​เจ้า เพื่อ​จะ​มี​ลูก​ให้​เขา”</verse>
				<verse number="9">แต่​โอนัน​รู้​ว่า​ลูก​ที่​เกิด​มา​จะ​ไม่​นับ​เป็น​ทายาท​ของ​เขา ดังนั้น​เมื่อ​นอน​กับ​พี่​สะใภ้ เขา​ก็​จะ​ปล่อย​น้ำ​อสุจิ​ตก​ดิน​เพื่อ​ไม่​ให้​พี่ชาย​มี​ทายาท</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​เห็น​ว่า​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ​นี้​ชั่วร้าย พระยาห์เวห์​จึง​ให้​เขา​ตาย​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="11">ยูดาห์​จึง​พูด​กับ​ทามาร์​ลูก​สะใภ้​ของ​ตน​ว่า “จง​ไป​อยู่​ที่​บ้าน​พ่อ​ของ​เจ้า​อย่าง​หญิง​ม่าย​จนกว่า​เชลาห์​ลูก​ชาย​ของ​เรา​จะ​โต​ขึ้น” เพราะ​เขา​คิด​ว่า “เชลาห์​อาจ​จะ​ตาย​เหมือน​พี่ชาย​ทั้ง​สอง​คน” ทามาร์​จึง​กลับ​ไป​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​พ่อ</verse>
				<verse number="12">เวลา​ผ่าน​ไป​จน​ภรรยา​ของ​ยูดาห์ ลูก​สาว​ของ​ชูอา​ตาย​ไป เมื่อ​ยูดาห์​คลาย​ความ​โศกเศร้า​แล้ว เขา​กับ​ฮีราห์​เพื่อน​ชาว​อดุลลัม​ของ​เขา​ไป​ที่​ทิมนาห์ ไป​หา​คน​ตัด​ขน​แกะ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="13">มี​คน​ไป​บอก​ทามาร์​ว่า “พ่อ​สามี​ของ​เธอ​กำลัง​ไป​ที่​ทิมนาห์ เพื่อ​ตัด​ขน​แกะ​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="14">ทามาร์​จึง​ถอด​ชุด​ของ​แม่ม่าย​ออก เอา​ผ้า​คลุม​หน้า​ปลอม​ตัว แล้ว​มา​นั่ง​ริม​ทาง​เข้า​หมู่บ้าน​เอนาอิม ซึ่ง​เป็น​ทาง​ไป​ทิมนาห์ เพราะ​ทามาร์​เห็น​ว่า ยูดาห์​ไม่​ยอม​ให้​ตน​แต่งงาน​กับ​เชลาห์ แม้ว่า​เขา​จะ​โต​แล้ว</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ยูดาห์​เห็น​ก็​คิด​ว่า​เป็น​โสเภณี เนื่อง​จาก​เธอ​เอา​ผ้า​คลุม​หน้า​ไว้</verse>
				<verse number="16">เขา​จึง​ไป​หา​แล้ว​พูด​ว่า “มา​สิ มา​นอน​กับ​ข้า” โดย​ไม่​รู้​ว่า​นั่น​คือ​ลูก​สะใภ้ เธอ​ถาม​ว่า “ท่าน​จะ​ให้​อะไร​เป็น​ค่า​ตอบแทน”</verse>
				<verse number="17">เขา​ตอบ​ว่า “ข้า​จะ​ส่ง​ลูก​แพะ​จาก​ฝูง​มา​ให้​ตัว​หนึ่ง” เธอ​ก็​ถาม​ว่า “ท่าน​จะ​ให้​อะไร​เป็น​มัดจำ​จนกว่า​ท่าน​จะ​ส่ง​ลูก​แพะ​มา​ให้”</verse>
				<verse number="18">เขา​ถาม​ว่า “เธอ​อยาก​ได้​อะไร​เป็น​ของ​มัดจำ” เธอ​ตอบ​ว่า “ขอ​ตรา​ประจำ​ตัว​กับ​เชือก และ​ไม้เท้า​ใน​มือ​ของ​ท่าน” เขา​ก็​ให้ เธอ​จึง​ยอม​นอน​กับ​เขา และ​ตั้งครรภ์​กับ​เขา</verse>
				<verse number="19">หลังจาก​นั้น​เธอ​จึง​เอา​ผ้า​คลุม​หน้า​ออก​และ​สวม​ชุด​แม่ม่าย​ตาม​เดิม</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ยูดาห์​ขอให้​ฮีราห์​ชาว​อดุลลัม​เพื่อน​ของ​เขา​เอา​ลูก​แพะ​ไป​ให้​เธอ เพื่อ​แลก​ของ​มัดจำ​คืน​จาก​หญิง​คน​นั้น ฮีราห์​ก็​หา​เธอ​ไม่​พบ</verse>
				<verse number="21">เขา​จึง​เที่ยว​ถาม​ผู้ชาย​แถว​นั้น​ว่า “หญิง​โสเภณี​ประจำ​เทวสถาน​ที่​อยู่​ริม​ทาง​เอนาอิม​นั้น​อยู่​ที่ไหน” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ไม่​เคย​มี​หญิง​โสเภณี​ประจำ​เทวสถาน​ที่นี่”</verse>
				<verse number="22">ฮีราห์​จึง​กลับ​มา​หา​ยูดาห์​แล้ว​บอก​เขา​ว่า “ข้า​หา​ไม่​พบ ทั้ง​ผู้ชาย​แถว​นั้น​ก็​บอก​ว่า ‘ไม่​เคย​มี​หญิง​โสเภณี​ประจำ​เทวสถาน​ที่นี่’ ”</verse>
				<verse number="23">ยูดาห์​จึง​ว่า “ให้​เธอ​เก็บ​ของ​พวก​นั้น​ไว้​ก็​แล้ว​กัน ไม่​อย่าง​นั้น​เรา​จะ​กลาย​เป็น​ตัว​ตลก​ให้​คน​หัวเราะ เรา​ได้​ส่ง​ลูก​แพะ​ไป​ให้​แล้ว​แต่​หา​เธอ​ไม่​พบ”</verse>
				<verse number="24">ราว​สาม​เดือน​ต่อมา มี​คน​มา​บอก​ยูดาห์​ว่า “ทามาร์​ลูก​สะใภ้​ของ​ท่าน​ทำ​ผิด​ด้วย​การ​เป็น​โสเภณี​จน​ตั้งครรภ์​แล้ว” ยูดาห์​จึง​สั่ง​ว่า “เอา​ตัว​ออก​มา​และ​เผา​ให้​ตาย!”</verse>
				<verse number="25">แต่​ขณะ​ที่​คน​กำลัง​พา​ตัว​เธอ​ออก​มา เธอ​ส่ง​คน​มา​บอก​พ่อ​สามี​ว่า “ฉัน​ตั้งครรภ์​กับ​ผู้ชาย​ที่​เป็น​เจ้า​ของ​สิ่ง​เหล่า​นี้ จง​ดู​ว่า​ท่าน​จำ​ได้​ไหม​ว่า​ตรา​ประจำ​ตัว เชือก​และ​ไม้เท้า​นี้​เป็น​ของ​ใคร”</verse>
				<verse number="26">ยูดาห์​จำ​ได้​ว่า​ของ​เหล่า​นี้​เป็น​ของ​ตน​จึง​พูด​ว่า “เธอ​ชอบธรรม​ยิ่ง​กว่า​เรา​เสีย​อีก เพราะ​เรา​ไม่​ยอม​ให้​เธอ​เป็น​ภรรยา​ของ​เชลาห์​ลูก​ชาย​ของ​เรา” และ​ยูดาห์​ก็​ไม่​ได้​นอน​กับ​ทามาร์​อีก​เลย</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​ถึง​กำหนด​คลอด เธอ​มี​ลูก​แฝด​ชาย​อยู่​ใน​ครรภ์</verse>
				<verse number="28">ขณะ​กำลัง​คลอด ทารก​คน​หนึ่ง​ยื่น​มือ​ออก​มา นาง​ผดุง​ครรภ์​จึง​เอา​ด้าย​แดง​ผูก​ข้อ​มือ​และ​พูด​ว่า “คน​นี้​ออก​มา​ก่อน”</verse>
				<verse number="29">แต่​ทารก​นั้น​หด​มือ​กลับ และ​อีก​คน​หนึ่ง​คลอด​ออก​มา เธอ​จึง​พูด​ว่า “อ้าว! แหวก​ออก​มา​ได้​อย่างไร” เด็ก​นั้น​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า​เปเรศ</verse>
				<verse number="30">แล้ว​ทารก​ที่​มี​ด้าย​แดง​ผูก​ข้อ​มือ ก็​คลอด​และ​ได้​ชื่อ​ว่า​เศราห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">ตอน​นี้​โยเซฟ​ถูก​พา​มา​ถึง​อียิปต์​แล้ว คน​อิชมาเอล​ได้​ขาย​เขา​ให้​กับ​โปทิฟาร์​ผู้​บัญชาการ​ทหาร​รักษา​พระองค์ ซึ่ง​เป็น​ขุนนาง​คน​หนึ่ง​ของ​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​โยเซฟ​และ​อวยพร​ให้​เขา​เจริญ​รุ่งเรือง​ใน​บ้าน​ของ​เจ้านาย​ชาว​อียิปต์</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​นาย​เห็น​ว่า​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​เขา และ​พระยาห์เวห์​ให้​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ​ประสบ​ความ​สำเร็จ</verse>
				<verse number="4">โยเซฟ​เป็น​ที่​โปรดปราน​และ​กลาย​เป็น​คน​สนิท​ของ​นาย โปทิฟาร์​ตั้ง​เขา​ให้​ดูแล​บ้าน​และ​ทรัพย์สิน​ที่​เขา​มี</verse>
				<verse number="5">ตั้งแต่​นาย​ให้​โยเซฟ​ดูแล​บ้าน​และ​ทรัพย์สิน​ทั้งหมด​นั้น พระยาห์เวห์​ก็​อวยพร​ครอบครัว​ของ​คน​อียิปต์​นั้น​เพราะ​เห็น​แก่​โยเซฟ พระยาห์เวห์​อวยพร​ทุก​สิ่ง​ที่​โปทิฟาร์​มี ทั้ง​ใน​บ้าน​และ​ใน​ทุ่ง​นา</verse>
				<verse number="6">โปทิฟาร์​จึง​มอบ​ทุก​สิ่ง​ให้​โยเซฟ​ดูแล เมื่อ​โยเซฟ​เป็น​คน​ดูแล​รับผิดชอบ โปทิฟาร์​ก็​ไม่​ต้อง​กังวล​เรื่อง​อะไร​เลย นอกจาก​ว่า​จะ​กิน​อาหาร​อะไร โยเซฟ​เป็น​คน​รูปหล่อ​หุ่น​ดี</verse>
				<verse number="7">จาก​นั้น​ไม่​นาน ภรรยา​ของ​เจ้านาย​ก็​มอง​โยเซฟ​และ​พูด​ว่า “มา​นอน​กับ​ฉัน​สิ!”</verse>
				<verse number="8">แต่​โยเซฟ​ปฏิเสธ บอก​เธอ​ว่า “เมื่อ​มี​ข้า​จัดการ​ดูแล นาย​ไม่​ต้อง​กังวล​เรื่อง​ใด​ใน​บ้าน​เลย ทรัพย์สิน​ของ​เขา​ก็​มอบหมาย​ให้​ข้า​จัดการ</verse>
				<verse number="9">ใน​บ้าน​นี้​ไม่​มี​ใคร​ใหญ่​กว่า​ข้า นาย​ไม่​หวง​สิ่งใด​กับ​ข้า​เลย​นอก​จาก​ท่าน เพราะ​ท่าน​คือ​ภรรยา​ของ​เขา แล้ว​ข้า​จะ​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย​และ​ทำ​บาป​ต่อ​พระเจ้า​ได้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="10">แม้​เธอ​ชวน​โยเซฟ​วัน​แล้ว​วัน​เล่า เขา​ก็​ปฏิเสธ​จะ​นอน​กับ​เธอ​หรือ​แม้แต่​จะ​อยู่​ใกล้​เธอ</verse>
				<verse number="11">วัน​หนึ่ง​โยเซฟ​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​เพื่อ​ทำ​หน้าที่​ของ​เขา ตอน​นั้น​ไม่​มี​คน​รับใช้​คน​อื่น​อยู่​ใน​บ้าน​เลย</verse>
				<verse number="12">ภรรยา​ของ​โปทิฟาร์​เข้า​มา​กระชาก​เสื้อ​คลุม​ของ​โยเซฟ​ไว้​แล้ว​บอก​ว่า “มา​นอน​กับ​ฉัน​สิ!” แต่​เขา​ทิ้ง​เสื้อ​คลุม​ไว้​ใน​มือ​ของ​เธอ แล้ว​วิ่ง​ออก​จาก​บ้าน</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​เธอ​เห็น​ว่า​เสื้อ​คลุม​ของ​โยเซฟ​อยู่​ใน​มือ และ​ตัว​เขา​วิ่ง​ออก​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="14">เธอ​จึง​เรียก​พวก​คน​รับใช้​ใน​บ้าน​มา​และ​พูด​ว่า “ดู​สิ เจ้า​ฮีบรู​คน​นี้​เข้า​มา​เพื่อ​หยาม​พวก​เรา! มัน​เข้า​มา​จะ​นอน​กับ​ข้า แต่​ข้า​กรีด​ร้อง</verse>
				<verse number="15">พอ​มัน​ได้ยิน​ข้า​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ ก็​ทิ้ง​เสื้อ​คลุม​ไว้​ข้าง​ตัว​ข้า แล้ว​วิ่ง​ออก​จาก​บ้าน​ไป”</verse>
				<verse number="16">เธอ​เก็บ​เสื้อ​คลุม​นั้น​ไว้​จน​กระทั่ง​สามี​กลับ​มา</verse>
				<verse number="17">เธอ​จึง​เล่า​ให้​เขา​ฟัง​ว่า “ทาส​ฮีบรู​ที่​ท่าน​พา​มา​จะ​เข้า​มา​หยาม​ข้า</verse>
				<verse number="18">แต่​ทันที​ที่​ข้า​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ มัน​ก็​ทิ้ง​เสื้อ​คลุม​ไว้​ข้าง​ตัว​ข้า แล้ว​วิ่ง​ออก​จาก​บ้าน​ไป”</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​นาย​ของ​เขา​ได้ยิน​เรื่อง​ที่​ภรรยา​บอก​เขา​ว่า “นี่​เป็น​สิ่ง​ที่​ทาส​ของ​ท่าน​ทำ​กับ​ข้า” เขา​ก็​โกรธ​จัด</verse>
				<verse number="20">นาย​จึง​จับ​โยเซฟ​ไป​ขัง​คุก​ที่​ขัง​นักโทษ​ของ​กษัตริย์ ขณะ​ที่​โยเซฟ​อยู่​ใน​คุก</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​ก็​อยู่​กับ​โยเซฟ พระองค์​กรุณา​และ​ให้​เขา​เป็น​ที่​โปรดปราน​ใน​สายตา​ของ​พัศดี</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น​พัศดี​จึง​ตั้ง​โยเซฟ​ให้​ดูแล​นักโทษ​ทุก​คน และ​เป็น​คน​จัดการ​งาน​ทุก​อย่าง​ใน​คุก</verse>
				<verse number="23">พัศดี​ไม่​ต้อง​สนใจ​สิ่ง​ที่​อยู่​ใน​ความ​ดูแล​ของ​โยเซฟ เพราะ​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​โยเซฟ และ​ทำ​ให้​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ​ประสบ​ความ​สำเร็จ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">ต่อมา​พนักงาน​ยก​ถ้วย​และ​พนักงาน​ทำ​ขนมปัง​ของ​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์ ทำ​ให้​เจ้านาย​ผู้​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์​ไม่​พอใจ</verse>
				<verse number="2">ฟาโรห์​โกรธ​ข้าราชการ​สอง​คน​นี้ คือ​หัวหน้า​พนักงาน​ยก​ถ้วย​และ​หัวหน้า​พนักงาน​ทำ​ขนมปัง</verse>
				<verse number="3">จึง​ให้​ขัง​พวก​เขา​ไว้​ใน​บ้าน​ของ​ผู้​บัญชาการ​ทหาร​รักษา​พระองค์ ใน​คุก​เดียว​กับ​ที่​โยเซฟ​ถูก​ขัง​อยู่</verse>
				<verse number="4">ผู้​บัญชาการ​ทหาร​รักษา​พระองค์​มอบหมาย​ให้​โยเซฟ​คอย​ดูแล​คน​ทั้ง​สอง หลังจาก​ทั้ง​สอง​ถูก​คุมขัง​อยู่​ระยะ​หนึ่ง</verse>
				<verse number="5">คืน​หนึ่ง​ทั้ง​พนักงาน​ยก​ถ้วย​และ​พนักงาน​ทำ​ขนมปัง​ของ​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์​ต่าง​ก็​ฝัน และ​ความ​ฝัน​ของ​แต่ละ​คน​ก็​มี​ความ​หมาย​ต่าง​กัน</verse>
				<verse number="6">เช้า​รุ่ง​ขึ้น​เมื่อ​โยเซฟ​มา​หา​ก็​เห็น​ว่า​ทั้ง​สอง​คน​ดู​เศร้าหมอง</verse>
				<verse number="7">เขา​จึง​ถาม​ข้าราชการ​ทั้ง​สอง​ของ​ฟาโรห์​ที่​ถูก​ขัง​กับ​เขา​ใน​บ้าน​ของ​นาย​ว่า “ทำไม​วัน​นี้​ท่าน​จึง​ดู​เศร้าหมอง”</verse>
				<verse number="8">เขา​ตอบ​ว่า “เรา​ทั้ง​สอง​คน​ฝัน แต่​ไม่​มี​ใคร​แปล​ความ​ฝัน​ให้” โยเซฟ​จึง​บอก​ว่า “มี​แต่​พระเจ้า​ที่​รู้​ความ​หมาย​ไม่​ใช่​หรือ เล่า​ความ​ฝัน​ของ​ท่าน​มา​เถิด”</verse>
				<verse number="9">พนักงาน​ถือ​ถ้วย​จึง​เล่า​ความ​ฝัน​ให้​โยเซฟ​ฟัง​ว่า “ใน​ความ​ฝัน​ข้า​เห็น​เถา​องุ่น​อยู่​ข้าง​หน้า</verse>
				<verse number="10">และ​บน​เถา​นั้น​มี​สาม​กิ่ง ทันที​ที่​มัน​ผลิ​ดอก มัน​ก็​ออก​ผล เป็น​พวง​องุ่น​สุก</verse>
				<verse number="11">ถ้วย​ของ​ฟาโรห์​อยู่​ใน​มือ​ข้า และ​ข้า​จึง​เอา​องุ่น​มา​คั้น​น้ำ​ใส่​ถ้วย​นั้น​แล้ว​วาง​ใน​มือ​ของ​ฟาโรห์”</verse>
				<verse number="12">โยเซฟ​พูด​ว่า “นี่​คือ​ความ​หมาย กิ่ง​ทั้ง​สาม​หมายถึง​สาม​วัน</verse>
				<verse number="13">ภายใน​สาม​วัน​นี้ ฟาโรห์​จะ​ยก​ศีรษะ​ท่าน​ขึ้น​และ​จะ​คืน​ตำแหน่ง​เดิม​ให้ ท่าน​จะ​ยก​ถ้วย​วาง​ใน​มือ​ของ​ฟาโรห์​อีก​เหมือน​ที่​เคย​ทำ​มา</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ท่าน​ไป​ได้​ดี​แล้ว โปรด​นึก​ถึง​ข้า​และ​เมตตา​ข้า​ด้วย บอก​ฟาโรห์​เรื่อง​ข้า​และ​ช่วย​ข้า​ออก​จาก​คุก​นี้</verse>
				<verse number="15">เพราะ​ข้า​ถูก​บังคับ​มา​จาก​ดินแดน​ของ​ชาว​ฮีบรู และ​ต้อง​ถูก​ขัง​คุก​ทั้ง​ที่​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​ผิด”</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​พนักงาน​ทำ​ขนมปัง​เห็น​ว่า​โยเซฟ​แปล​ความ​ฝัน​ใน​ทาง​ที่​ดี จึง​บอก​โยเซฟ​ว่า “ข้า​ก็​ฝัน​ด้วย มี​ตะกร้า​ขนมปัง สาม​ใบ​บน​ศีรษะ​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="17">ใน​ตะกร้า​บน​สุด​มี​ขนมปัง​สารพัด​ชนิด​สำหรับ​ฟาโรห์ แต่​พวก​นก​กำลัง​จิก​กิน​ขนมปัง​ใน​ตะกร้า​บน​ศีรษะ​ของ​ข้า”</verse>
				<verse number="18">โยเซฟ​พูด​ว่า “นี่​คือ​ความหมาย ตะกร้า​สาม​ใบ​หมายถึง​สาม​วัน</verse>
				<verse number="19">ภายใน​สาม​วัน​ฟาโรห์​จะ​ยก​ศีรษะ​ของ​ท่าน​ออก​และ​เสียบ​ร่าง​ไว้​บน​เสา พวก​นก​จะ​จิก​กิน​เนื้อ​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ถึง​วัน​ที่​สาม เป็น​วัน​เกิด​ของ​ฟาโรห์ พระองค์​จัด​งาน​เลี้ยง​ข้าราชการ​ทั้งหมด สั่ง​ให้​นำ​ตัว​หัวหน้า​พนักงาน​ยก​ถ้วย และ​หัวหน้า​พนักงาน​ทำ​ขนมปัง​มา​ต่อหน้า​พวก​ข้าราชการ</verse>
				<verse number="21">พระองค์​คืน​ตำแหน่ง​ให้​พนักงาน​ยก​ถ้วย เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ยก​ถ้วย​วาง​ใน​มือ​ของ​ฟาโรห์​อีก​ครั้ง</verse>
				<verse number="22">แต่​พระองค์​ให้​เสียบ​ร่าง​หัวหน้า​พนักงาน​ทำ​ขนมปัง​ตาม​ที่​โยเซฟ​แปล​ความ​ฝัน​ไว้</verse>
				<verse number="23">แต่​หัวหน้า​พนักงาน​ยก​ถ้วย​ไม่​ได้​นึก​ถึง​โยเซฟ และ​ลืม​เขา​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="41">
				<verse number="1">เวลา​ผ่าน​ไป​สอง​ปี​เต็ม คืน​หนึ่ง​ฟาโรห์​ฝัน​ว่า​พระองค์​ยืน​อยู่​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​ไนล์</verse>
				<verse number="2">มี​วัว​อ้วนพี​แข็งแรง​เจ็ด​ตัว​ขึ้น​มา​จาก​แม่น้ำ​และ​กิน​หญ้า​อยู่​ริม​ฝั่ง</verse>
				<verse number="3">แล้ว​มี​วัว​อีก​เจ็ด​ตัว​ขึ้น​มา​จาก​แม่น้ำ​ไนล์ ซึ่ง​ตัว​ผอม​โซ​น่า​เกลียด พวก​มัน​เดิน​มา​หยุด​ยืน​อยู่​ข้าง​วัว​อ้วนพี​แข็งแรง​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พวก​วัว​ผอม​โซ​น่า​เกลียด​ก็​กิน​วัว​อ้วนพี​แข็งแรง​ทั้ง​เจ็ด​ตัว จาก​นั้น​ฟาโรห์​ก็​ตื่น​ขึ้น</verse>
				<verse number="5">พระองค์​หลับ​ไป​อีก​และ​ฝัน​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง คราว​นี้​เห็น​ข้าว​ต้น​หนึ่ง​ออก​รวง​เจ็ด​รวง สมบูรณ์​ดี​มี​เมล็ด​เต็ม​รวง</verse>
				<verse number="6">หลัง​จาก​นั้น​มี​ต้น​ข้าว​อีก​เจ็ด​รวง​งอก​ขึ้น​มา แต่​เมล็ด​เหี่ยว​แห้ง​เพราะ​ลม​ตะวันออก</verse>
				<verse number="7">รวง​ข้าว​แห้ง​กลืน​กิน​รวง​ข้าว​ทั้ง​เจ็ด​ที่​เต่ง​เต็ม​รวง จาก​นั้น​ฟาโรห์​ก็​ตื่น​และ​รู้​ว่า​เป็น​ความ​ฝัน</verse>
				<verse number="8">เช้า​วัน​รุ่งขึ้น​ฟาโรห์​กังวล​จึง​สั่ง​ให้​พวก​นัก​เล่น​อาคม​และ​ปราชญ์​ของ​อียิปต์​มา พระองค์​เล่า​ความ​ฝัน​ให้​ฟัง แต่​ไม่​มี​ใคร​แปล​ความ​ฝัน​นั้น​ได้</verse>
				<verse number="9">แล้ว​หัวหน้า​พนักงาน​ยก​ถ้วย​จึง​บอก​กับ​ฟาโรห์​ว่า “วัน​นี้​ข้าพเจ้า​เพิ่ง​ได้​ระลึก​ถึง​ความ​ผิดพลาด​ของ​ตน</verse>
				<verse number="10">ครั้ง​หนึ่ง​ฟาโรห์​โกรธ​พวก​คน​รับใช้ และ​ให้​จำคุก​ข้าพเจ้า​กับ​หัวหน้า​พนักงาน​ทำ​ขนมปัง ใน​บ้าน​ของ​ผู้​บัญชาการ​ทหาร​รักษา​พระองค์</verse>
				<verse number="11">คืน​หนึ่ง​ข้าพเจ้า​สอง​คน​ฝัน และ​ความ​ฝัน​ของ​เรา​มี​ความหมาย​ต่าง​กัน</verse>
				<verse number="12">มี​ชาย​หนุ่ม​ฮีบรู​คน​หนึ่ง​ถูก​คุมขัง​อยู่​ด้วย เขา​เป็น​คน​รับใช้​ของ​ผู้​บัญชาการ​ทหาร​รักษา​พระองค์ พวก​ข้าพเจ้า​จึง​เล่า​ความ​ฝัน​ให้​ฟัง เขา​ก็​แปล​ความ​ฝัน​ให้</verse>
				<verse number="13">ทุก​สิ่ง​เป็น​ตาม​ที่​เขา​แปล​ให้​พวก​เรา​ฟัง คือ​ข้าพเจ้า​ได้​กลับ​มา​ทำงาน​ตำแหน่ง​เดิม แต่​อีก​คน​หนึ่ง​ถูก​เสียบ​ร่าง”</verse>
				<verse number="14">ฟาโรห์​จึง​สั่ง​ให้​นำ​โยเซฟ​มา เขา​ก็​ถูก​นำ​ออก​จาก​คุก​อย่าง​รวดเร็ว เมื่อ​โกน​หนวด​เครา เปลี่ยน​เสื้อผ้า​เสร็จ​แล้ว​ก็​เข้า​พบ​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="15">ฟาโรห์​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “เรา​ฝัน​และ​ไม่​มี​ใคร​แปล​ความ​ฝัน​ได้ แต่​เรา​ได้ยิน​มา​ว่า​เมื่อ​ใคร​เล่า​ความ​ฝัน​ให้​เจ้า​ฟัง เจ้า​ก็​แปล​ความ​ฝัน​นั้น​ได้”</verse>
				<verse number="16">โยเซฟ​ตอบ​ฟาโรห์​ว่า “ข้าพเจ้า​ทำ​ไม่​ได้ แต่​พระเจ้า​จะ​ให้​คำตอบ​ที่​ฟาโรห์​ต้องการ”</verse>
				<verse number="17">ฟาโรห์​จึง​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “ใน​ฝัน​เรา​ยืน​อยู่​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​ไนล์</verse>
				<verse number="18">มี​วัว​อ้วนพี​แข็งแรง​เจ็ด​ตัว​ขึ้น​มา​จาก​แม่น้ำ​และ​กิน​หญ้า​อยู่​ริม​ฝั่ง</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ก็​มี​วัว​อีก​เจ็ด​ตัว​ขึ้น​มา​ผอม​โซ​น่า​เกลียด​มาก เรา​ไม่​เคย​เห็น​วัว​ที่​น่า​เกลียด​อย่าง​นั้น​มา​ก่อน​เลย​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="20">แล้ว​วัว​ผอม​โซ​น่า​เกลียด​ก็​กิน​วัว​อ้วนพี​ทั้ง​เจ็ด​ตัว​ที่​ขึ้น​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="21">แต่​หลัง​จาก​ที่​พวก​มัน​กิน​เข้า​ไป​แล้ว ก็​ไม่​มี​ใคร​ดู​ออก​ว่า​พวก​มัน​กิน​เข้า​ไป เพราะ​มัน​ก็​ยัง​ดู​น่า​เกลียด​เหมือน​เดิม แล้ว​เรา​ก็​ตื่น​ขึ้น</verse>
				<verse number="22">เรา​ฝัน​อีก​ว่า​เห็น​ข้าว​ต้น​หนึ่ง​ออก​รวง​เจ็ด​รวง สมบูรณ์​ดี มี​เมล็ด​เต่ง​เต็ม​รวง</verse>
				<verse number="23">หลัง​จาก​นั้น​มี​อีก​เจ็ด​รวง​งอก​ขึ้น​มา แต่​เมล็ด​เหี่ยว​แห้ง​เพราะ​ลม​ตะวันออก</verse>
				<verse number="24">รวง​ข้าว​แห้ง​กลืน​กิน​รวง​ข้าว​เต็ม​รวง​ทั้ง​เจ็ด​นั้น เรา​เล่า​เรื่อง​นี้​ให้​กับ​พวก​เล่น​อาคม​ฟัง แต่​ไม่​มี​ใคร​อธิบาย​ได้”</verse>
				<verse number="25">โยเซฟ​บอก​ฟาโรห์​ว่า “ความ​ฝัน​ทั้ง​สอง​นี้​เป็น​เรื่อง​เดียว​กัน​และ​เหมือน​กัน พระเจ้า​เปิดเผย​ให้​ฟาโรห์​เห็น​สิ่ง​ที่​พระองค์​จะ​กระทำ</verse>
				<verse number="26">วัว​ดี​เจ็ด​ตัว​คือ​เจ็ด​ปี และ​รวง​ข้าว​ดี​เจ็ด​รวง​ก็​คือ​เจ็ด​ปี ความ​ฝัน​ทั้ง​สอง​หมายถึง​สิ่ง​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="27">ส่วน​วัว​ผอม​น่า​เกลียด​เจ็ด​ตัว​ที่​ขึ้น​มา​ภายหลัง​คือ​เจ็ด​ปี และ​รวง​ข้าว​ไร้​ค่า​เจ็ด​รวง​ที่​แห้ง​เพราะ​ลม​ตะวันออก​นั้น ก็​คือ​เจ็ด​ปี​แห่ง​กันดาร​อาหาร</verse>
				<verse number="28">อย่าง​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​บอก​ฟาโรห์​ว่า พระเจ้า​ได้​แสดง​แก่​ฟาโรห์​ถึง​สิ่ง​ที่​พระองค์​จะ​ทำ</verse>
				<verse number="29">เจ็ด​ปี​นี้​จะ​มี​ความ​อุดม​สมบูรณ์​ทั่ว​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="30">แต่​เจ็ด​ปี​ต่อ​ไป​จะ​กันดาร​อาหาร เมื่อ​นั้น​คน​จะ​ลืม​ความ​อุดม​สมบูรณ์​ทั้งสิ้น​ใน​อียิปต์ และ​การ​กันดาร​อาหาร​จะ​ทำลาย​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="31">ความ​อุดม​สมบูรณ์​ของ​แผ่นดิน​จะ​ถูก​ลืม​เพราะ​การ​กันดาร​อาหาร​จะ​รุนแรง​นัก</verse>
				<verse number="32">ที่​ฟาโรห์​มี​ความ​ฝัน​สอง​อย่าง​นี้ ก็​เพราะ​ว่า​พระเจ้า​ตัดสินใจ​ไว้​แล้ว และ​พระองค์​จะ​ทำ​ใน​ไม่​ช้า</verse>
				<verse number="33">ตอน​นี้​ขอให้​ฟาโรห์​เลือก​หา​คน​ที่​เฉลียว​ฉลาด​และ​มี​สติ​ปัญญา แล้ว​ตั้ง​ให้​เขา​ให้​ดู​แล​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="34">ขอให้​ฟาโรห์​แต่งตั้ง​เจ้าหน้าที่​ไว้​ทั่ว​แผ่นดิน เพื่อ​เก็บ​ผลผลิต​หนึ่ง​ใน​ห้า​ที่​ได้​ใน​ตลอด​เจ็ด​ปี​ที่​อุดม​สมบูรณ์</verse>
				<verse number="35">พวก​เขา​ควร​สะสม​อาหาร​ใน​ช่วง​ปี​ที่​ดี​ที่​กำลัง​จะ​มา​ถึง และ​ภายใต้​อำนาจ​ของ​ฟาโรห์ ให้​พวก​เขา​เก็บ​สะสม​เมล็ด​ข้าว​ไว้​ใน​คลัง​อาหาร​ตาม​เมือง​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="36">อาหาร​นี้​ควร​เก็บ​สำรอง​ไว้​สำหรับ​ประเทศ เพื่อ​ใช้​ใน​ช่วง​เจ็ด​ปี​ของ​การ​กันดาร​อาหาร​ที่​จะ​มา​ถึง​อียิปต์ เพื่อ​ไม่​ให้​ประเทศ​ชาติ​ย่อยยับ​ไป​เพราะ​การ​กันดาร​อาหาร”</verse>
				<verse number="37">ฟาโรห์​และ​ข้าราชการ​ทั้งหมด​เห็น​ชอบ​กับ​แผนงาน​นี้</verse>
				<verse number="38">ฟาโรห์​จึง​ถาม​พวก​เขา​ว่า “เรา​จะ​หา​ใคร​ที่​มี​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า ​อยู่​ภายใน​เหมือน​ชาย​ผู้​นี้​ได้​หรือ”</verse>
				<verse number="39">ฟาโรห์​จึง​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “ใน​เมื่อ​พระเจ้า​เปิดเผย​เรื่อง​ทั้งหมด​นี้​ให้​เจ้า​รู้ จึง​ไม่​มี​ใคร​ที่​เฉลียว​ฉลาด​และ​มี​สติ​ปัญญา​เหมือน​เจ้า</verse>
				<verse number="40">เจ้า​จง​ดูแล​วัง​ของ​เรา และ​ราษฎร​ทั้งหมด​ของ​เรา​จะ​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​เจ้า มี​เพียง​บัลลังก์​ของ​เรา​เท่านั้น​ที่​เรา​จะ​ยิ่งใหญ่​กว่า​เจ้า”</verse>
				<verse number="41">ฟาโรห์​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “เรา​แต่งตั้ง​เจ้า​ให้​ดู​แล​ทั่ว​แผ่นดิน​อียิปต์”</verse>
				<verse number="42">แล้ว​ฟาโรห์​ถอด​แหวน​ตรา​ประจำ​จาก​นิ้ว​มา​สวม​ที่​นิ้ว​ของ​โยเซฟ ให้​เขา​สวม​เสื้อ​คลุม​ผ้า​ลินิน​เนื้อ​ดี​และ​สร้อย​คอ​ทองคำ</verse>
				<verse number="43">ฟาโรห์​ให้​โยเซฟ​นั่ง​รถ​ม้า​ใน​ฐานะ​ผู้​มี​อำนาจ​รอง​จาก​พระองค์ มี​คน​ร้อง​ประกาศ​ข้าง​หน้า​ว่า “จง​หลีก​ทาง! ” ดังนี้​ฟาโรห์​แต่งตั้ง​โยเซฟ​ให้​ดู​แล​แผ่นดิน​อียิปต์​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="44">ฟาโรห์​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “แม้​เรา​คือ​ฟาโรห์ แต่​ถ้า​เจ้า​ไม่​อนุญาต ก็​จะ​ไม่​มี​ใคร​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​ยก​มือ​ยก​เท้า​ได้”</verse>
				<verse number="45">ฟาโรห์​ตั้ง​ชื่อ​ให้​โยเซฟ​ว่า​ศาเฟนาทปาเนอาห์ และ​มอบ​อาเสนัท ลูก​สาว​ของ​ปุโรหิต​โปทิเฟรา​แห่ง​เมือง​โอน ​ให้​เป็น​ภรรยา และ​โยเซฟ​ก็​เดินทาง​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="46">โยเซฟ​มี​อายุ​ได้​สามสิบ​ปี​เมื่อ​เข้า​รับ​ราชการ​กับ​ฟาโรห์​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์ โยเซฟ​กล่าว​ลา​ฟาโรห์​และ​เดินทาง​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="47">ตลอด​เจ็ด​ปี​แห่ง​ความ​อุดม​สมบูรณ์ แผ่นดิน​ก็​ให้​ผลผลิต​มากมาย</verse>
				<verse number="48">โยเซฟ​รวบรวม​อาหาร​ทั้งหมด​ที่​ผลิต​ได้​ใน​เจ็ด​ปี​ที่​อุดม​สมบูรณ์​ใน​อียิปต์ และ​เก็บ​ไว้​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ อาหาร​ที่​ได้​จาก​ทุ่ง​รอบ​เมือง​ไหน ก็​เก็บ​ไว้​ใน​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="49">โยเซฟ​เก็บ​สะสม​เมล็ด​ข้าว​ไว้​มากมาย​เหมือน​เม็ด​ทราย​ใน​ทะเล จน​เขา​ต้อง​เลิก​จด​บันทึก​เพราะ​นับ​ไม่​ไหว</verse>
				<verse number="50">ก่อน​ถึง​ปี​กันดาร​อาหาร โยเซฟ​มี​ลูก​ชาย​สอง​คน​กับ​อาเสนัท​ลูก​สาว​ของ​ปุโรหิต​โปทิเฟรา​แห่ง​เมือง​โอน</verse>
				<verse number="51">โยเซฟ​ตั้ง​ชื่อ​ลูก​หัวปี​ว่า​มนัสเสห์ และ​พูด​ว่า “เพราะ​พระเจ้า​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ลืม​ความ​ทุกข์​ยาก​ทั้งปวง และ​ทุก​คน​ใน​ครอบครัว​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="52">เขา​ตั้งชื่อ​ลูก​ชาย​คน​ที่​สอง​ว่า​เอฟราอิม และ​พูด​ว่า “เพราะ​พระเจ้า​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​มี​ลูก​หลาน​มากมาย​ใน​ดินแดน​ที่​ข้าพเจ้า​ตก​ทุกข์​ได้​ยาก”</verse>
				<verse number="53">เจ็ด​ปี​แห่ง​ความ​อุดม​สมบูรณ์​ใน​อียิปต์​สิ้นสุด​ลง</verse>
				<verse number="54">และ​เจ็ด​ปี​แห่ง​การ​กันดาร​อาหาร​ก็​เริ่มต้น​ขึ้น​ตาม​ที่​โยเซฟ​กล่าว​ไว้ เกิด​การ​กันดาร​อาหาร​ขึ้น​ทั่ว​ทุก​ประเทศ​แต่​ทั่ว​แผ่นดิน​อียิปต์​มี​อาหาร</verse>
				<verse number="55">เมื่อ​ชาว​อียิปต์​เริ่ม​กันดาร​อาหาร ประชาชน​ก็​ร้อง​ขอ​อาหาร​จาก​ฟาโรห์ ฟาโรห์​จึง​สั่ง​ชาว​อียิปต์​ทุก​คน​ว่า “จง​ไป​หา​โยเซฟ​และ​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​เขา​บอก”</verse>
				<verse number="56">เมื่อ​การ​กันดาร​อาหาร​ขยาย​ไป​ทั่ว​ประเทศ โยเซฟ​เปิด​คลัง​ทั้งหมด และ​ขาย​ข้าว​ให้​ชาว​อียิปต์ เพราะ​เกิด​การ​กันดาร​อาหาร​รุนแรง​ทั่ว​ทั้ง​อียิปต์</verse>
				<verse number="57">คน​ทั่ว​โลก​พา​กัน​มา​ที่​อียิปต์​เพื่อ​ซื้อ​ข้าว​จาก​โยเซฟ เพราะ​การ​กันดาร​อาหาร​รุนแรง​ไป​ทุก​หนแห่ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="42">
				<verse number="1">เมื่อ​ยาโคบ​รู้​มา​ว่า​มี​ข้าว​ที่​อียิปต์ จึง​พูด​กับ​ลูก​ๆ ว่า “มา​นั่ง​มอง​หน้า​กัน​อยู่​ทำไม</verse>
				<verse number="2">พ่อ​ได้ยิน​ว่า​ที่​อียิปต์​มี​ข้าว พวก​เจ้า​จง​ลง​ไป​ที่​นั่น​และ​ซื้อ​ข้าว​มา พวก​เรา​จะ​ได้​ไม่​อด​ตาย”</verse>
				<verse number="3">พี่ชาย​ทั้ง​สิบ​คน​ของ​โยเซฟ​จึง​ลง​ไป​ที่​อียิปต์​เพื่อ​ซื้อ​ข้าว</verse>
				<verse number="4">แต่​ยาโคบ​ไม่​ให้​เบนยามิน​น้อง​ชาย​ของ​โยเซฟ​ไป​ด้วย เพราะ​เกรง​ว่า​จะ​เกิด​อันตราย​กับ​เขา</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น​ลูก​ๆ ของ​อิสราเอล​จึง​อยู่​ใน​หมู่​คน​ที่​ไป​ซื้อ​ข้าว เพราะ​เกิด​กันดาร​อาหาร​ใน​คานาอัน​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="6">โยเซฟ​เป็น​ผู้ว่า​ราชการ​แผ่นดิน​ที่​ขาย​ข้าว​ให้​กับ​ประชาชน​ทุก​คน ดังนั้น​เมื่อ​พวก​พี่ชาย​ของ​โยเซฟ​มา​ถึง พวก​เขา​ก็​กราบ​โยเซฟ​ลง​ถึง​ดิน</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​โยเซฟ​เห็น​พี่​ๆ ก็​จำ​ได้​ทันที แต่​แสร้ง​ทำ​เป็น​ไม่​รู้จัก​และ​พูดจา​หา​เรื่อง​พวก​เขา และ​ถาม​เขา​ว่า “พวก​เจ้า​มา​จาก​ที่ไหน” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “จาก​ดินแดน​คานาอัน​เพื่อ​ซื้อ​ข้าว”</verse>
				<verse number="8">แม้​โยเซฟ​จะ​จำ​พี่ชาย​ของ​ตน​ได้ แต่​พวก​เขา​จำ​โยเซฟ​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="9">แล้ว​โยเซฟ​ก็​หวน​คิดถึง​ความ​ฝัน​ใน​อดีต​และ​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “พวก​เจ้า​เป็น​สายลับ! เจ้า​มา​ดู​ว่า​ดินแดน​ของ​เรา​มี​จุดอ่อน​ตรง​ไหน”</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “นาย​ท่าน ไม่​ใช่​อย่าง​นั้น ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​มา​เพื่อ​ซื้อ​อาหาร</verse>
				<verse number="11">เรา​ทุก​คน​มี​พ่อ​เดียวกัน ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​เป็น​คน​สุจริต ไม่​ใช่​สายลับ”</verse>
				<verse number="12">โยเซฟ​ยืนกราน​ว่า “ไม่​จริง! พวก​เจ้า​มา​ดู​ว่า​ดินแดน​ของ​เรา​มี​จุดอ่อน​ตรง​ไหน”</verse>
				<verse number="13">แต่​พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน เรา​มี​กัน​สิบสอง​คน​พี่​น้อง มี​พ่อ​คน​เดียว​กัน​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​คานาอัน ตอน​นี้​น้อง​คน​สุดท้อง​ก็​อยู่​กับ​พ่อ ส่วน​น้อง​อีก​คน​หนึ่ง​จาก​ไป​แล้ว”</verse>
				<verse number="14">โยเซฟ​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “อย่าง​ที่​เรา​บอก​นั่นแหละ​ว่า พวก​เจ้า​เป็น​สายลับ!</verse>
				<verse number="15">พวก​เจ้า​จะ​ถูก​ทดสอบ​ดังนี้ ฟาโรห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉัน​ใด เจ้า​จะ​ออก​ไป​จาก​ที่​นี่​ไม่​ได้​ฉัน​นั้น เว้น​แต่​น้อง​ชาย​คน​สุดท้อง​ของ​เจ้า​จะ​มา​ที่​นี่</verse>
				<verse number="16">ให้​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​เจ้า​ไป​พา​น้อง​ชาย​มา เรา​จะ​กัก​พวก​ที่​เหลือ​ไว้​ใน​คุก เพื่อ​พิสูจน์​ว่า​พวก​เจ้า​พูด​ความ​จริง​หรือ​ไม่ ถ้า​ไม่​จริง ฟาโรห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉัน​ใด พวก​เจ้า​ก็​เป็น​สายลับ​ฉัน​นั้น!”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​โยเซฟ​ก็​ขัง​พวก​เขา​ทั้งหมด​ไว้​ใน​คุก​สาม​วัน</verse>
				<verse number="18">ใน​วันที่​สาม โยเซฟ​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “เพราะ​เรา​ยำเกรง​พระเจ้า จง​ทำ​ตาม​นี้​แล้ว​เจ้า​จะ​มี​ชีวิต​รอด</verse>
				<verse number="19">หาก​พวก​เจ้า​เป็น​คน​สุจริต ก็​ให้​พี่​น้อง​ของ​เจ้า​คน​หนึ่ง​ติดคุก​ที่นี่ ส่วน​ที่​เหลือ​นำ​ข้าว​กลับ​ไป​ให้​ครอบครัว​ที่​อดอยาก​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="20">แต่​เจ้า​ต้อง​พา​น้อง​คน​สุดท้อง​มา​หา​เรา เพื่อ​พิสูจน์​คำ​พูด​ของ​เจ้า​และ​เจ้า​จะ​ไม่​ตาย” พวก​เขา​ก็​ยอม​ทำ​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="21">พวก​เขา​พูด​กัน​ว่า “พวก​เรา​ถูก​ลงโทษ​เพราะ​น้อง​ชาย​ของ​เรา​แน่​ๆ เรา​เห็น​ว่า​เขา​เป็น​ทุกข์​แค่​ไหน​เมื่อ​เขา​ร้อง​ขอ​ชีวิต​จาก​เรา แต่​เรา​ไม่​ฟัง พวก​เรา​จึง​ต้อง​เจอ​ความ​ทุกข์​เช่น​นี้”</verse>
				<verse number="22">รูเบน​ตอบ​ว่า “เรา​บอก​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า​อย่า​ทำ​บาป​กับ​เด็ก​คน​นั้น แต่​พวก​เจ้า​ไม่​ฟัง! ตอน​นี้​พวก​เรา​ต้อง​ชดใช้​สำหรับ​เลือด​ของ​เขา​แล้ว”</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​ไม่​รู้​ว่า​โยเซฟ​ฟัง​ออก เพราะ​โยเซฟ​พูด​กับ​พวก​เขา​โดย​ใช้​ล่าม</verse>
				<verse number="24">แล้ว​โยเซฟ​ก็​ออก​ไป​ร้องไห้ จาก​นั้น​จึง​กลับ​เข้า​มา และ​สั่ง​ให้​มัด​สิเมโอน​ต่อหน้า​พวก​เขา</verse>
				<verse number="25">โยเซฟ​สั่ง​ให้​ใส่​ข้าว​ใน​กระสอบ​ของ​พี่ชาย​จน​เต็ม และ​คืน​เงิน​ใส่​ไว้​ใน​กระสอบ​ของ​แต่ละ​คน​ด้วย ทั้ง​ยัง​เตรียม​เสบียง​ไว้​สำหรับ​เดินทาง เมื่อ​ทั้งหมด​นี้​เรียบร้อย​แล้ว</verse>
				<verse number="26">พวก​พี่​ชาย​ก็​ขน​ข้าว​ใส่​หลัง​ลา​แล้ว​ออก​เดินทาง</verse>
				<verse number="27">ที่​จุด​พักแรม​ใน​คืน​นั้น มี​คน​หนึ่ง​เปิด​กระสอบ​จะ​เอา​ข้าว​ให้​ลา​กิน และ​เห็น​เงิน​อยู่​ที่​ปาก​กระสอบ</verse>
				<verse number="28">เขา​บอก​พวก​พี่​น้อง​ว่า “มี​คน​คืน​เงิน​ของ​ข้า​ใส่​ไว้​ใน​กระสอบ” พวก​เขา​ใจ​หาย​วาบ หัน​เข้า​หา​กัน​ตัว​สั่น​และ​พูด​ว่า “ทำไม​พระเจ้า​ทำ​กับ​เรา​อย่าง​นี้”</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​พวก​เขา​กลับ​มา​หา​ยาโคบ​ผู้​เป็น​พ่อ​ใน​คานาอัน ก็​เล่า​เรื่องราว​ที่​เกิดขึ้น​ทั้งหมด​ให้​พ่อ​ฟัง​ว่า</verse>
				<verse number="30">“ชาย​ผู้​เป็น​เจ้านาย​เหนือ​แผ่นดิน​พูดจา​รุนแรง​กับ​เรา และ​ทำ​กับ​เรา​ราวกับ​ว่า พวก​เรา​ไป​สอดแนม​ใน​แผ่นดิน​นั้น</verse>
				<verse number="31">แต่​พวก​เรา​บอก​เขา​ว่า ‘พวก​เรา​เป็น​คน​สุจริต​ไม่​ใช่​สายลับ</verse>
				<verse number="32">เรา​มี​กัน​สิบ​สอง​คน​พี่​น้อง​พ่อ​เดียวกัน คน​หนึ่ง​จาก​ไป​แล้ว และ​คน​สุดท้อง​อยู่​กับ​พ่อ​ใน​คานาอัน’</verse>
				<verse number="33">ชาย​ผู้​เป็น​เจ้านาย​เหนือ​แผ่นดิน​พูด​กับ​เรา​ว่า ‘นี่​เป็น​วิธี​ที่​เรา​จะ​รู้​ว่า​พวก​เจ้า​ซื่อตรง ทิ้ง​พี่​น้อง​ของ​เจ้า​คน​หนึ่ง​ไว้​ที่นี่ นอก​นั้น​เอา​ข้าว​กลับ​ไป​ให้​ครอบครัว​ที่​อดอยาก</verse>
				<verse number="34">จง​พา​น้อง​ชาย​คน​สุดท้อง​มา เรา​จะ​รู้​ว่า​พวก​เจ้า​เป็น​คน​ซื่อสัตย์​ไม่​ใช่​สายลับ เรา​จะ​คืน​พี่​น้อง​ที่​ถูก​จับ​ให้ และ​เจ้า​จะ​ติดต่อ​ค้าขาย ใน​ดินแดน​นี้​ได้’ ”</verse>
				<verse number="35">ขณะ​ที่​พวก​เขา​กำลัง​เท​ข้าว​ออก​จาก​กระสอบ ก็​พบ​ถุง​เงิน​ใน​กระสอบ​ของ​แต่ละ​คน! เมื่อ​พวก​เขา​กับ​พ่อ​เห็น​ถุง​เงิน​เหล่า​นั้น​ก็​ตกใจ​กลัว</verse>
				<verse number="36">ยาโคบ​พ่อ​ของ​พวก​เขา​พูด​ว่า “พวก​เจ้า​ช่าง​พราก​พ่อ​พราก​ลูก​เสีย​จริง โยเซฟ​จาก​ไป​แล้ว สิเมโอน​ก็​จาก​ไป ตอน​นี้​ยัง​จะ​เอา​เบนยามิน​ไป​อีก ชีวิต​พ่อ​นี่​ช่าง​รันทด​เสียจริง!”</verse>
				<verse number="37">รูเบน​จึง​พูด​กับ​พ่อ​ว่า “ถ้า​ข้า​ไม่​พา​เบนยามิน​กลับ​มา​ให้​พ่อ ท่าน​ก็​ฆ่า​ลูก​ชาย​ทั้ง​สอง​ของ​ข้า​ได้​เลย มอบ​ให้​ข้า​ดูแล​เขา​เถิด และ​ข้า​จะ​พา​เขา​กลับ​มา”</verse>
				<verse number="38">แต่​ยาโคบ​ตอบ​ว่า “ลูก​ของ​เรา​จะ​ไม่​เดินทาง​ลง​ไป​กับ​พวก​เจ้า​เด็ดขาด พี่ชาย​เขา​ก็​ตาย​แล้ว เหลือ​เขา​อยู่​คน​เดียว ถ้า​เกิด​อันตราย​ขึ้น​กับ​เขา​ระหว่าง​ทาง พวก​เจ้า​จะ​พา​หัวหงอก​ของ​พ่อ​ลง​ไป​แดน​คน​ตาย​ด้วย​ความ​โศกเศร้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="43">
				<verse number="1">ขณะ​นั้น​การ​กันดาร​อาหาร​ยัง​คง​รุนแรง​มาก</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​พวก​เขา​กิน​ข้าว​ที่​เอา​มา​จาก​อียิปต์​หมด​แล้ว พ่อ​ก็​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “จง​กลับ​ไป​ซื้อ​อาหาร​มา​อีก​หน่อย”</verse>
				<verse number="3">แต่​ยูดาห์​พูด​กับ​พ่อ​ว่า “ชาย​คน​นั้น​กำชับ​พวก​เรา​ไว้​ว่า ‘เจ้า​จะ​ไม่​ได้รับ​อนุญาต​ให้​มา​พบ​เรา ถ้า​ไม่​พา​น้อง​ชาย​คน​เล็ก​มา​ด้วย’</verse>
				<verse number="4">ถ้า​พ่อ​ยอม​ให้​น้อง​ไป​ด้วย พวก​เรา​ก็​จะ​ลง​ไป​ซื้อ​อาหาร​มา​ให้​พ่อ</verse>
				<verse number="5">แต่​ถ้า​พ่อ​ไม่​ยอม​ให้​น้อง​ไป พวก​เรา​ก็​จะ​ไม่​ไป เพราะ​เจ้านาย​คน​นั้น​สั่ง​ว่า ‘เจ้า​จะ​ไม่​ได้รับ​อนุญาต​ให้​พบ​เรา ถ้า​ไม่​พา​น้อง​ชาย​คน​เล็ก​มา​ด้วย’ ”</verse>
				<verse number="6">อิสราเอล​ผู้​เป็น​พ่อ​จึง​ถาม​ว่า “ทำไม​พวก​เจ้า​ถึง​เอา​ปัญหา​มา​ให้​พ่อ เจ้า​ไป​บอก​เขา​ทำไม​ว่า​มี​น้อง​ชาย​อีก​คน​หนึ่ง”</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ก็​เขา​เจาะจง​ถาม​ถึง​พวก​เรา​และ​ครอบครัว​ของ​เรา เขา​ถาม​ว่า ‘พ่อ​ของ​เจ้า​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​หรือ เจ้า​มี​น้อง​อีก​คน​หนึ่ง​ไหม’ เรา​ก็​ตอบ​ไป​ตาม​ที่​เขา​ถาม เรา​จะ​ไป​รู้​หรือ​ว่า​เขา​จะ​สั่ง​ว่า ‘พา​น้อง​ชาย​ของ​เจ้า​ลง​มา​ที่นี่’ ”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ยูดาห์​ก็​พูด​กับ​อิสราเอล​พ่อ​เขา​ว่า “ให้​น้อง​ไป​กับ​ลูก​เถอะ เรา​จะ​ได้​ออก​เดินทาง​ทันที เพื่อ​ว่า​พวก​เรา ตัว​พ่อ​และ​ลูก​ๆ ของ​เรา​จะ​ไม่​อด​ตาย</verse>
				<verse number="9">ตัว​ลูก​จะ​รับประกัน​ความ​ปลอดภัย​ของ​น้อง​เอง ให้​พ่อ​ถือ​ว่า​ข้า​เป็น​คน​รับผิดชอบ​ชีวิต​เขา ถ้า​ข้า​พา​น้อง​กลับ​มา​ให้​พ่อ​เห็น​หน้า​ไม่​ได้ ข้า​ก็​จะ​รับ​ผิด​ไป​ตลอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="10">ถ้า​พวก​เรา​ไม่​มัว​รีรอ​อยู่ ก็​คง​ไป​และ​กลับ​มา​สอง​ครั้ง​แล้ว”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​อิสราเอล​ก็​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ถ้า​จำเป็น​จริง​ๆ ก็​ทำ​อย่าง​นี้​ก็​แล้ว​กัน คือ​จง​เอา​ผลผลิต​ที่​ดี​ที่สุด​ใน​ดินแดน​ของ​เรา คือ ยาง​ไม้ น้ำผึ้ง เครื่องเทศ มดยอบ ถั่ว​พิสทาชิโอ และ​อัลมอนด์ ใส่​กระสอบ​ไป​เป็น​ของ​กำนัล​ชาย​คน​นั้น</verse>
				<verse number="12">เอา​เงิน​ไป​สอง​เท่า แล้ว​คืน​เงิน​ที่​ติด​มา​ใน​กระสอบ นี่​อาจ​จะ​เป็น​เรื่อง​ผิดพลาด​ก็​ได้</verse>
				<verse number="13">จง​พา​น้อง​ไป​ด้วย ไป​พบ​ชาย​คน​นั้น​ทันที</verse>
				<verse number="14">ขอ​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์ ​เมตตา​พวก​เจ้า​เมื่อ​อยู่​ต่อหน้า​ชาย​คน​นั้น เขา​จะ​ได้​ปล่อย​สิเมโอน​และ​เบนยามิน​กลับ​มา​กับ​พวก​เจ้า ส่วน​พ่อ​ถ้า​จะ​ต้อง​ไว้​ทุกข์​ก็​ต้อง​ยอม”</verse>
				<verse number="15">พวก​เขา​จึง​นำ​ของ​กำนัล​และ​เงิน​สอง​เท่า พร้อม​ด้วย​เบนยามิน รีบ​ลง​ไป​อียิปต์​และ​เข้า​พบ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​โยเซฟ​เห็น​เบนยามิน​มา​ด้วย จึง​สั่ง​คน​ดูแล​บ้าน​ว่า “จง​พา​คน​เหล่า​นี้​ไป​ที่​บ้าน ฆ่า​สัตว์​สัก​ตัว​แล้ว​เตรียม​อาหาร​ไว้ พวก​เขา​จะ​กิน​อาหาร​เที่ยง​กับ​ข้า”</verse>
				<verse number="17">เขา​ก็​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง แล้ว​พา​คน​เหล่า​นั้น​ไป​ที่​บ้าน​ของ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​กลัว​มาก​เมื่อ​ถูก​พา​มา​ที่​บ้าน​ของ​โยเซฟ พวก​เขา​ต่าง​คิด​ว่า “เรา​ถูก​พา​มา​ที่นี่​เพราะ​เงิน​ที่​ใส่​มา​ใน​กระสอบ​ครั้ง​แรก เขา​ต้องการ​ใส่ความ เล่นงาน​เรา​และ​จับ​ตัว​เรา​ไป​เป็น​ทาส แล้ว​ก็​ยึด​ลา​ของ​เรา​ไป”</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​จึง​ไป​หา​คน​ดูแล​บ้าน​ของ​โยเซฟ​ที่​ประตู​บ้าน​และ​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="20">“ขอโทษ​ขอรับ​ท่าน ครั้ง​ก่อน​ตอน​พวก​เรา​ลง​มา​ซื้อ​อาหาร​ที่นี่</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​พวก​เรา​แวะ​พักแรม เปิด​กระสอบ​ออก ก็​เห็น​เงิน​ของ​เรา​แต่ละ​คน​อยู่​ที่​ปาก​กระสอบ เท่ากับ​จำนวน​ที่​จ่าย​ไป​พอดี ครั้ง​นี้​พวก​เรา​จึง​เอา​มา​คืน</verse>
				<verse number="22">พวก​เรา​นำ​เงิน​มา​เพิ่ม​อีก​เพื่อ​จะ​ซื้อ​อาหาร พวก​เรา​ไม่​รู้​ว่า​ใคร​ที่​เอา​เงิน​ใส่​ไป​ใน​กระสอบ”</verse>
				<verse number="23">คน​ดูแล​บ้าน​ตอบ​ว่า “ทำ​ใจ​ให้​สงบ อย่า​กลัว​เลย พระเจ้า​ของ​ท่าน พระเจ้า​ของ​พ่อ​ท่าน ให้​ทรัพย์สิน​ใน​กระสอบ​กับ​ท่าน ข้าพเจ้า​ได้รับ​เงิน​ของ​พวก​ท่าน​เรียบร้อย​แล้ว” แล้ว​คน​ดูแล​บ้าน​ก็​พา​สิเมโอน​ออก​มา​พบ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="24">แล้ว​คน​ดูแล​บ้าน​พา​พวก​เขา​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​โยเซฟ เอา​น้ำ​มา​ให้​ล้าง​เท้า และ​เอา​อาหาร​ให้​ลา​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="25">พวก​เขา​ก็​เตรียม​ของ​กำนัล เพื่อ​ให้​กับ​โยเซฟ​ซึ่ง​จะ​มา​ถึง​ตอน​เที่ยง เพราะ​พวก​เขา​ได้ยิน​ว่า​จะ​กิน​อาหาร​ด้วย​กัน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​โยเซฟ​มา​ถึง​บ้าน พวก​พี่​น้อง​ก็​นำ​ของ​กำนัล​มา​มอบ​ให้ และ​หมอบ​กราบ​ลง​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="27">โยเซฟ​ถาม​ถึง​ทุกข์​สุข​ของ​พวก​เขา และ​ว่า “พ่อ​ผู้​ชรา​ที่​พวก​เจ้า​บอก​เรา​สบายดี​ไหม ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​หรือ​เปล่า”</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “พ่อ​ของ​พวก​เรา ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​และ​สบายดี” และ​หมอบ​กราบ​ลง​กับ​พื้น​ตรง​หน้า​โยเซฟ</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​โยเซฟ​มอง​รอบ​ๆ และ​เห็น​เบนยามิน​น้อง​ชาย​ร่วม​มารดา จึง​ถาม​ว่า “คน​นี้​หรือ​คือ​น้อง​คน​สุด​ท้อง​ที่​เจ้า​พูด​ถึง” แล้ว​พูด​กับ​เบนยามิน​ว่า “ลูก​เอ๋ย ขอ​พระเจ้า​เมตตา​เจ้า”</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​โยเซฟ​ได้​พบ​หน้า​น้อง​ชาย​ก็​ตื้นตัน​ใจ​จน​ต้อง​รีบ​ออก​ไป​หา​ที่​ร้องไห้ เขา​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​ส่วนตัว​และ​ร้องไห้</verse>
				<verse number="31">หลังจาก​ที่​ล้าง​หน้า​ล้าง​ตา​แล้ว เขา​ก็​กลับ​ออก​มา พยายาม​ควบคุม​อารมณ์ และ​พูด​ว่า “ยก​อาหาร​มา”</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​จัด​อาหาร​ให้​โยเซฟ​ส่วนตัว โต๊ะ​ของ​พี่​น้อง​อีก​โต๊ะ​หนึ่ง ส่วน​ชาว​อียิปต์​ที่​มา​ด้วย​ก็​อยู่​อีก​โต๊ะ คน​อียิปต์​ไม่​นั่ง​ร่วม​โต๊ะ​กับ​คน​ฮีบรู เพราะ​เป็น​สิ่ง​น่า​รังเกียจ​สำหรับ​คน​อียิปต์</verse>
				<verse number="33">โยเซฟ​จัด​ที่​นั่ง​ให้​ชาย​เหล่า​นั้น นั่ง​เรียง​กัน​ตาม​ลำดับ​อายุ ตั้งแต่​คน​โต​สุด​จน​ถึง​คน​เล็ก​สุด พวก​เขา​ก็​มอง​หน้า​กัน​ด้วย​ความ​ประหลาด​ใจ</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​อาหาร​ส่วน​ของ​พวก​เขา​ถูก​ส่ง​มา​จาก​โต๊ะ​ของ​โยเซฟ เบนยามิน​ได้​อาหาร​มาก​กว่า​คน​อื่น​ๆ ห้า​เท่า พวก​เขา​ก็​กิน​ดื่ม​กับ​โยเซฟ​อย่าง​อิ่มหนำ​สำราญ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="44">
				<verse number="1">โยเซฟ​สั่ง​คน​ดูแล​บ้าน​ของ​เขา​ว่า “เอา​อาหาร​ใส่​กระสอบ​ของ​พวก​เขา ให้​มาก​เท่า​ที่​เขา​จะ​ขน​ไป​ได้ และ​ใส่​เงิน​ของ​แต่ละ​คน​ไว้​ที่​ปาก​กระสอบ</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ใส่​ถ้วย​เงิน​ของ​เรา​ไว้​ที่​ปาก​กระสอบ​ของ​น้อง​คน​เล็ก พร้อม​เงิน​ค่า​ข้าว​ของ​เขา” คน​ดูแล​ก็​ทำ​ตาม​ที่​โยเซฟ​สั่ง</verse>
				<verse number="3">ครั้น​รุ่งเช้า คน​ดูแล​ก็​ส่ง​คน​เหล่า​นั้น​พร้อม​ฝูง​ลา​ออก​เดินทาง</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พวก​เขา​ไป​ได้​ไม่​ไกล​จาก​เมือง​นัก โยเซฟ​ก็​สั่ง​คน​ดูแล​บ้าน​ว่า “จง​ตาม​พวก​เขา​ไป​ทันที และ​เมื่อ​เจ้า​ตาม​ไป​ทัน​แล้ว​ให้​ถาม​ว่า ‘ทำไม​เจ้า​จึง​ตอบแทน​ความ​ดี​ด้วย​ความ​ชั่ว</verse>
				<verse number="5">นี่​เป็น​ถ้วย​ที่​นาย​ของ​ข้า​ใช้​ดื่ม​และ​ใช้​ทำนาย​ด้วย​ใช่ไหม พวก​เจ้า​ทำ​สิ่ง​ชั่วช้า’ ”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ไล่​ตาม​คน​เหล่า​นั้น​ทัน คน​ดูแล​ก็​พูด​ตาม​ที่​โยเซฟ​สั่ง</verse>
				<verse number="7">แต่​คน​เหล่า​นั้น​พูด​ว่า “ทำไม​เจ้านาย​ของ​เรา​ถึง​พูด​เช่น​นั้น ไม่​มี​ทาง​ที่​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​จะ​ทำ​อย่าง​นั้น!</verse>
				<verse number="8">พวก​เรา​อุตส่าห์​นำ​เงิน​ที่​พบ​ใน​ปาก​กระสอบ​มา​คืน​ให้​ท่าน​จาก​ดินแดน​คานาอัน แล้ว​ทำไม​เรา​ต้อง​ขโมย​เงิน​หรือ​ทอง​จาก​บ้าน​นาย​ของ​ท่าน​ด้วย</verse>
				<verse number="9">ถ้า​พบ​ของ​นั้น​อยู่​ที่​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​คน​ใด ก็​ให้​คน​นั้น​ตาย และ​พวก​เรา​ที่​เหลือ​จะ​ยอม​เป็น​ทาส​ของ​นาย”</verse>
				<verse number="10">เขา​จึง​ว่า “ดี ให้​เป็น​ไป​ตาม​ที่​เจ้า​พูด เรา​พบ​ของ​นั้น​ที่​ใคร เขา​จะ​เป็น​ทาส​ของ​เรา แต่​พวก​ที่​เหลือ​จะ​พ้น​ผิด”</verse>
				<verse number="11">แต่ละ​คน​จึง​รีบ​ปลด​กระสอบ​ลง​กับ​พื้น​และ​เปิด​ออก</verse>
				<verse number="12">แล้ว​คน​ดูแล​ก็​ค้น​ดู เริ่ม​จาก​พี่ชาย​คน​โต​จน​ถึง​น้อง​คน​เล็ก และ​พบ​ถ้วย​เงิน​ใน​กระสอบ​ของ​เบนยามิน</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พวก​เขา​จึง​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตน​ด้วย​ความ​ทุกข์​ใจ ขน​ของ​ขึ้น​ลา​กลับ​เข้า​เมือง</verse>
				<verse number="14">โยเซฟ​ยัง​อยู่​ที่​บ้าน​เมื่อ​ยูดาห์​กับ​พี่​น้อง​มา​ถึง พวก​เขา​รีบ​หมอบ​ลง​กับ​พื้น​ต่อหน้า​โยเซฟ</verse>
				<verse number="15">โยเซฟ​ถาม​ว่า “พวก​เจ้า​ทำ​อะไร​ลง​ไป ไม่​รู้​หรือ​ว่า​คน​อย่าง​เรา​รู้​เรื่อง​ต่าง​ๆ ได้​โดย​การ​ทำนาย”</verse>
				<verse number="16">ยูดาห์​ตอบ​ว่า “พวก​เรา​จะ​พูด​อะไร​กับ​นาย​ของ​เรา​ได้ จะ​พูด​อะไร​ดี เรา​จะ​พิสูจน์​ความ​บริสุทธิ์​ของ​เรา​ได้​อย่างไร พระเจ้า​เปิดโปง​ความ​ผิด​ของ​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน ตอน​นี้​พวก​เรา​และ​คน​ที่​ถูก​จับ​ได้​ว่า​มี​ถ้วย​เงิน​นั้น​เป็น​ทาส​ของ​นาย​แล้ว”</verse>
				<verse number="17">แต่​โยเซฟ​กล่าว​ว่า “เรา​จะ​ไม่​ทำ​อย่าง​นั้น​หรอก! คน​ที่​ขโมย​ถ้วย​เงิน​ไป​เท่านั้น​ที่​ต้อง​เป็น​ทาส​ของ​เรา! พวก​เจ้า​ที่​เหลือ​จง​กลับ​ไป​หา​พ่อ​ของ​เจ้า​โดย​สันติ”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​ยูดาห์​ก็​เข้า​ไป​ใกล้​โยเซฟ​และ​พูด​ว่า “ได้​โปรด​เถิด นาย​ท่าน ขอ​ให้​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ได้​พูด​อะไร​กับ​ท่าน​สัก​คำ อย่า​โกรธ​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​เลย แม้ว่า​ท่าน​จะ​เท่าเทียม​กับ​ฟาโรห์​เอง​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="19">นาย​ท่าน​ถาม​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ว่า ‘พวก​เจ้า​มี​พ่อ​หรือ​น้อง​ชาย​หรือ​ไม่’</verse>
				<verse number="20">พวก​เรา​ก็​ตอบ​ว่า ‘เรา​มี​พ่อ​ผู้​ชรา และ​มี​น้อง​คน​เล็ก ซึ่ง​เกิด​ตอน​ที่​พ่อ​แก่​แล้ว พี่ชาย​ของ​เขา​ตาย​แล้ว เขา​เป็น​ลูก​ที่​เหลือ​เพียง​คน​เดียว​ของ​แม่ และ​พ่อ​ก็​รัก​เขา’</verse>
				<verse number="21">แล้ว​ท่าน​ก็​สั่ง​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ว่า ‘พา​เขา​มา​ที่นี่ เพื่อ​เรา​จะ​ได้​เห็น​เขา​กับ​ตา’</verse>
				<verse number="22">และ​พวก​เรา​ก็​พูด​กับ​นาย​ของ​เรา​ว่า ‘เด็ก​คน​นี้​จาก​พ่อ​มา​ไม่​ได้ ถ้า​เขา​จาก​มา พ่อ​จะ​ตรอมใจ​ตาย’</verse>
				<verse number="23">แต่​ท่าน​ได้​บอก​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ว่า ‘ถ้า​น้อง​คน​สุดท้อง​ไม่​ลง​มา​ด้วย พวก​เจ้า​จะ​ไม่​ได้​พบ​เรา​อีก’</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​พวก​เรา​กลับ​ไป​หา​พ่อ​ซึ่ง​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน เรา​เล่า​ให้​เขา​ฟัง ตาม​ที่​นาย​ท่าน​ได้​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="25">ต่อมา​พ่อ​ของ​เรา​บอก​ว่า ‘จง​กลับ​ไป​ซื้อ​อาหาร​มา​อีก​สัก​หน่อย’</verse>
				<verse number="26">แต่​พวก​เรา​พูด​ว่า ‘เรา​ลง​ไป​ไม่​ได้​หรอก นอก​จาก​น้อง​คน​เล็ก​จะ​ไป​ด้วย เรา​ไม่​สามารถ​ไป​พบ​นาย​ท่าน​ได้ ถ้า​น้อง​คน​สุดท้อง​ไม่​ไป​กับ​เรา’</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พ่อ​ซึ่ง​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​จึง​พูด​กับ​พวก​เรา​ว่า ‘เจ้า​ก็​รู้​ว่า​ภรรยา​คน​นี้​มี​ลูก​ชาย​ให้​พ่อ​สอง​คน</verse>
				<verse number="28">คน​หนึ่ง​ก็​จาก​ไป​แล้ว’ และ​พ่อ​ก็​พูด​ว่า ‘เขา​ถูก​สัตว์​ร้าย​ฉีก​เป็น​ชิ้น​ๆ แน่นอน แล้ว​พ่อ​ก็​ไม่​ได้​เห็น​หน้า​เขา​อีก​เลย</verse>
				<verse number="29">และ​ถ้า​เจ้า​พา​ลูก​คน​นี้​ไป​อีก และ​หาก​เกิด​อันตราย​กับ​เขา พวก​เจ้า​จะ​พา​หัวหงอก​ของ​พ่อ​ลง​ไป​แดน​คน​ตาย​ด้วย​ความ​ทุกข์​ระทม’</verse>
				<verse number="30">ดังนั้น​ถ้า​พวก​เรา​กลับ​ไป​หา​พ่อ​ซึ่ง​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน โดย​ไม่​มี​เด็ก​คน​นี้​ไป​ด้วย และ​ถ้า​พ่อ​ของ​เรา​ซึ่ง​มี​ชีวิต​ผูกพัน​กับ​เด็ก​คน​นี้​มาก</verse>
				<verse number="31">เห็น​ว่า​เขา​ไม่​กลับ​ไป ท่าน​ก็​จะ​ตรอมใจ​ตาย ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ก็​จะ​พา​หัวหงอก​ของ​พ่อ​ลง​ไป​แดน​คน​ตาย​ด้วย​ความ​เศร้าโศก</verse>
				<verse number="32">ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ได้​รับรอง​ความ​ปลอดภัย​ของ​น้อง​คน​นี้​กับ​พ่อ​ว่า ‘ถ้า​ข้า​ไม่​พา​เขา​กลับ​มา​หา​พ่อ ก็​ให้​ข้า​รับ​ผิด​ไป​ตลอด​ชีวิต!’</verse>
				<verse number="33">ตอน​นี้ ขอให้​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​อยู่​ที่นี่ เป็น​ทาส​ของ​ท่าน​แทน​เด็ก​หนุ่ม​คน​นี้ และ​โปรด​ให้​เด็ก​คน​นี้​กลับ​ไป​พร้อม​กับ​พี่​ๆ ของ​เขา</verse>
				<verse number="34">ข้า​จะ​กลับ​ไป​พบ​พ่อ​ได้​อย่างไร​ถ้า​น้อง​ไม่​ไป​ด้วย อย่า​เลย! อย่า​ให้​ข้า​เห็น​ความ​ทุกข์​ระทม​ที่​จะ​เกิด​กับ​พ่อ​ของ​ข้า​เลย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="45">
				<verse number="1">โยเซฟ​ควบคุม​อารมณ์​ตนเอง​ต่อหน้า​พวก​คน​รับใช้​ที่​ยืน​อยู่​ตรง​นั้น​ไม่​ได้​อีก​ต่อไป จึง​ร้อง​สั่ง​ว่า “ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า​เรา​ให้​หมด​ทุก​คน!” จึง​ไม่​มี​ใคร​อยู่​กับ​โยเซฟ​เมื่อ​เขา​แสดง​ตัว​ให้​พี่​น้อง​รู้</verse>
				<verse number="2">เขา​ร้องไห้​เสียง​ดัง​จน​ชาว​อียิปต์​ได้ยิน และ​ข่าว​ก็​ไป​ถึง​ราช​วัง​ของ​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="3">โยเซฟ​บอก​พวก​พี่​น้อง​ว่า “ฉัน​คือ​โยเซฟ! พ่อ​ของ​ฉัน​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​หรือ​เปล่า” แต่​พวก​พี่​น้อง​พูด​ไม่​ออก เพราะ​ต่าง​ตกใจ​กลัว​ที่​เผชิญ​หน้า​กับ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="4">แล้ว​โยเซฟ​จึง​บอก​พี่​น้อง​ว่า “เข้า​มา​ใกล้​ๆ ฉัน​เถิด” เมื่อ​พวก​เขา​เข้า​ไป​ใกล้ เขา​พูด​อีก​ว่า “ฉัน​คือ​โยเซฟ​น้อง​ของ​พวก​พี่ คน​ที่​พี่​ขาย​มา​อียิปต์</verse>
				<verse number="5">แต่​ตอน​นี้​อย่า​เสียใจ​และ​โกรธ​ตัวเอง​ที่​ขาย​ฉัน​มา​ที่นี่ เพราะ​พระเจ้า​ส่ง​ฉัน​มา​ล่วงหน้า​พวก​ท่าน เพื่อ​ช่วย​ชีวิต​คน​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="6">การ​กันดาร​อาหาร​ใน​แผ่นดิน​นี้​เพิ่ง​เกิดขึ้น​เพียง​สอง​ปี และ​อีก​ห้า​ปี​ข้าง​หน้า​จะ​เพาะ​ปลูก​หรือ​เก็บเกี่ยว​ไม่​ได้​เลย</verse>
				<verse number="7">แต่​พระเจ้า​ส่ง​ฉัน​มา​ล่วงหน้า​พวก​พี่ เพื่อ​ช่วย​ชีวิต​คน​ที่​เหลือ​บน​แผ่นดิน​โลก และ​ช่วย​ชีวิต​พวก​พี่​ไว้​ด้วย​การ​ช่วย​กู้​ครั้ง​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="8">ฉะนั้น​ไม่​ใช่​พวก​พี่​ที่​ส่ง​ฉัน​มา​ที่นี่ แต่​เป็น​พระเจ้า พระองค์​ทำ​ให้​ฉัน​เป็น​เหมือน​พ่อ​แก่​ฟาโรห์ เป็น​เจ้านาย​เหนือ​ราชสำนัก​ทั้งสิ้น และ​เป็น​ผู้​ปกครอง​ประเทศ​อียิปต์​ทั้งหมด”</verse>
				<verse number="9">ตอน​นี้​จง​รีบ​กลับ​ไป​หา​พ่อ​ของ​ฉัน และ​บอก​ท่าน​ว่า “โยเซฟ​ลูก​ของ​พ่อ​กล่าว​ดังนี้​ว่า พระเจ้า​ตั้ง​ฉัน​ให้​เป็น​เจ้านาย​เหนือ​อียิปต์​ทั้งหมด ลง​มา​หา​ฉัน​เถิด อย่า​รอ​ช้า</verse>
				<verse number="10">พ่อ​จะ​ได้​มา​อยู่​ใน​ดินแดน​โกเชน​และ​อยู่​ใกล้​ฉัน ทั้ง​ตัว​พ่อ ลูกหลาน ฝูง​สัตว์ และ​ทุก​สิ่ง​ที่​ท่าน​มี</verse>
				<verse number="11">ฉัน​จะ​เลี้ยงดู​พ่อ​ที่​นั่น เพราะ​ยัง​จะ​มี​การ​กันดาร​อาหาร​ไป​อีก​ห้า​ปี ไม่​อย่าง​นั้น​ทั้ง​พ่อ ครอบครัว และ​คน​ของ​พ่อ​ทุก​คน​จะ​อด​ตาย</verse>
				<verse number="12">พวก​พี่​เอง​ก็​เห็น​กับ​ตา และ​น้อง​เบนยามิน​ก็​เห็น​ว่า​เป็น​ฉัน​จริง​ๆ ที่​กำลัง​พูด​กับ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="13">จง​เล่า​ให้​พ่อ​ของ​เรา​ฟัง​ว่า ฉัน​มี​ยศถา​บรรดาศักดิ์​ยิ่งใหญ่​ใน​อียิปต์ จง​เล่า​ทุก​สิ่ง​ตาม​ที่​เห็น แล้ว​พา​พ่อ​ลง​มา​ที่​นี่​โดย​เร็ว”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​โยเซฟ​กอด​เบนยามิน​น้อง​ชาย​ของ​เขา​แล้ว​ร้องไห้ เบนยามิน​ก็​กอด​พี่​แล้ว​ร้องไห้</verse>
				<verse number="15">โยเซฟ​จูบ​พี่​น้อง​ทุก​คน​และ​ร้องไห้ จาก​นั้น​พี่​น้อง​ก็​พูด​คุย​กับ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ข่าว​ไป​ถึง​วัง​ของ​ฟาโรห์​ว่า​พี่​น้อง​ของ​โยเซฟ​มา ฟาโรห์​และ​ข้าราชการ​ทั้งหมด​ก็​ยินดี</verse>
				<verse number="17">ฟาโรห์​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “บอก​พี่​น้อง​ของ​เจ้า​ว่า ‘จง​ทำ​ตาม​นี้​คือ ให้​สัตว์​บรรทุก​สิ่ง​ของ​กลับ​ไป​คานาอัน</verse>
				<verse number="18">รับ​พ่อ​ของ​เจ้า​กับ​ทุก​คน​ใน​ครอบครัว​กลับ​มา​หา​เรา เรา​จะ​ยก​แผ่นดิน​ที่​ดี​ที่​สุด​ใน​อียิปต์​ให้​พวก​เจ้า และ​เจ้า​จะ​ได้​อิ่มเอม​กับ​ผลิตผล​อัน​อุดม​สมบูรณ์​ใน​แผ่นดิน​นี้’</verse>
				<verse number="19">จง​บอก​พวก​เขา​ด้วย​ว่า ‘จง​ทำ​ตาม​นี้​คือ นำ​ขบวน​เกวียน​จาก​อียิปต์​ไป​รับ​ลูก​กับ​ภรรยา​ของ​พวก​เจ้า และ​รับ​พ่อ​ของ​เจ้า​มา</verse>
				<verse number="20">อย่า​ห่วง​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เจ้า​ที่​นั่น​เลย เพราะ​สิ่ง​ที่​ดี​ที่​สุด​ใน​อียิปต์​จะ​เป็น​ของ​พวก​เจ้า’ ”</verse>
				<verse number="21">ลูก​ชาย​ของ​อิสราเอล​จึง​ทำ​ตาม​นั้น โยเซฟ​ให้​ขบวน​เกวียน​กับ​พวก​เขา​ตาม​ที่​ฟาโรห์​สั่ง และ​ให้​เสบียง​สำหรับ​เดินทาง​ด้วย</verse>
				<verse number="22">เขา​ให้​เสื้อผ้า​ใหม่​กับ​พี่​น้อง​ทุก​คน แต่​เบนยามิน​ได้รับ​เงิน 300 เชเขล และ​เสื้อผ้า 5 ชุด</verse>
				<verse number="23">และ​โยเซฟ​ส่ง​สิ่ง​ต่อ​ไป​นี้​ไป​ให้​พ่อ คือ​ลา​สิบ​ตัว​บรรทุก​ของ​ชั้น​เยี่ยม​ใน​อียิปต์ ลา​ตัวเมีย​สิบ​ตัว​บรรทุก​ข้าว ขนมปัง และ​เสบียง​ไว้​ให้​พ่อ​กิน​ระหว่าง​ทาง</verse>
				<verse number="24">โยเซฟ​ส่ง​พวก​พี่​น้อง​ไป และ​ก่อน​จาก​กัน​ก็​พูด​ว่า “อย่า​ทะเลาะ​กัน​ระหว่าง​ทาง!”</verse>
				<verse number="25">ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​ออก​จาก​อียิปต์​ไป​หา​ยาโคบ​พ่อ​ของ​พวก​เขา​ที่​คานาอัน</verse>
				<verse number="26">พวก​เขา​บอก​ยาโคบ​ว่า “โยเซฟ​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่! ที่​จริง​เขา​เป็น​ผู้​ปกครอง​อียิปต์​ทั้งหมด” ยาโคบ​ตะลึงงัน​และ​ไม่​เชื่อ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="27">แต่​เมื่อ​พวก​เขา​เล่า​ให้​พ่อ​ฟัง​ทุก​สิ่ง​ที่​โยเซฟ​บอก และ​เมื่อ​ยาโคบ​เห็น​ขบวน​เกวียน​ที่​โยเซฟ​ส่ง​มา​รับ​เขา จิตใจ​ของ​ยาโคบ​พ่อ​ของ​พวก​เขา​ก็​ชุ่มชื่น​ขึ้น</verse>
				<verse number="28">แล้ว​อิสราเอล​ก็​พูด​ว่า “พ่อ​เชื่อ​แล้ว​ว่า​โยเซฟ​ลูก​พ่อ​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ พ่อ​จะ​ไป​พบ​เขา​ก่อน​ตาย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="46">
				<verse number="1">ดังนั้น​อิสราเอล​จึง​ออก​เดินทาง​ไป​พร้อม​กับ​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด เมื่อ​ไป​ถึง​เมือง​เบเออร์เชบา เขา​ก็​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระเจ้า​ของ​อิสอัค​พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="2">ตอน​กลางคืน​พระเจ้า​พูด​กับ​อิสราเอล​ใน​นิมิต​ว่า “ยาโคบ! ยาโคบ!” ยาโคบ​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​อยู่​ที่นี่”</verse>
				<verse number="3">พระองค์​พูด​ว่า “เรา​คือ​พระเจ้า พระเจ้า​ของ​พ่อ​เจ้า อย่า​กลัว​ที่​จะ​ต้อง​ลง​ไป​อียิปต์ เพราะ​เรา​จะ​ให้​เจ้า​เป็น​ชนชาติ​ใหญ่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ลง​ไป​อียิปต์​กับ​เจ้า และ​เรา​จะ​พา​เจ้า​กลับ​มา​อีก​แน่นอน และ​เมื่อ​เจ้า​ตาย โยเซฟ​จะ​เป็น​ผู้​ปิด​ตา​เจ้า”</verse>
				<verse number="5">ยาโคบ​จึง​ออก​จาก​เบเออร์เชบา ลูก​ชาย​ของ​อิสราเอล​พา​ยาโคบ​พ่อ​ของ​พวก​เขา ลูก​และ​ภรรยา​ของ​ตน ขึ้น​ขบวน​เกวียน​ที่​ฟาโรห์​ส่ง​มา​รับ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​ยาโคบ​และ​ลูก​หลาน​ของ​เขา​เดินทาง​ไป​ยัง​อียิปต์ พร้อม​ทั้ง​ฝูง​สัตว์​และ​ทรัพย์สิน​ที่​ได้​มา​จาก​คานาอัน</verse>
				<verse number="7">ยาโคบ​พา​ลูก​หลาน​ทั้งหมด​มา​อียิปต์ คือ​ลูก​ชาย​ลูก​สาว​และ​หลาน​ชาย​หลาน​สาว</verse>
				<verse number="8">ต่อไป​นี้​เป็น​รายชื่อ​ลูก​ชาย​ของ​อิสราเอล (ยาโคบ​กับ​ลูก​หลาน​ของ​เขา) ที่​ไป​อียิปต์ ได้แก่ รูเบน ลูก​ชาย​หัวปี​ของ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="9">ลูก​ของ​รูเบน​ได้แก่ ฮาโนค ปัลลู เฮสโรน และ​คารมี</verse>
				<verse number="10">ลูก​ของ​สิเมโอน​ได้แก่ เยมูเอล ยามีน โอหาด ยาคีน โศหาร์ และ​ชาอูล​ลูก​ชาย​ที่​เกิด​จาก​หญิง​ชาว​คานาอัน</verse>
				<verse number="11">ลูกชาย​ของ​เลวี​ได้แก่ เกอร์โชน โคฮาท และ เมรารี</verse>
				<verse number="12">ลูก​ของ​ยูดาห์​ได้แก่ เอร์ โอนัน เชลาห์ เปเรศ และ​เศราห์ (แต่​เอร์ และ​โอนัน​เสีย​ชีวิต​ไป​แล้ว​ใน​คานาอัน) ลูก​ของ​เปเรศ​ได้แก่ เฮสโรน และ​ฮามูล</verse>
				<verse number="13">ลูก​ของ​อิสสาคาร์​ได้แก่ โทลา ปูอาห์ ยาชูบ และ​ชิมโรน</verse>
				<verse number="14">ลูก​ของ​เศบูลุน​ได้แก่ เสเรด เอโลน และ​ยาเลเอล</verse>
				<verse number="15">คน​เหล่า​นี้​เป็น​ลูก​ชาย​ที่​เลอาห์​มี​ให้​ยาโคบ​ใน​ปัดดาน​อารัม นอกเหนือ​จาก​ลูก​สาว​คือ​ดีนาห์ รวม​ลูก​ชาย​หญิง​ทั้งสิ้น 33 คน</verse>
				<verse number="16">ลูก​ชาย​ของ​กาด​ได้แก่ เซโฟน ฮักกี ชูนี เอสโบน เอรี อาโรดี และ​อาเรลี</verse>
				<verse number="17">ลูก​ชาย​ของ​อาเชอร์​ได้แก่ อิมนาห์ อิชวาห์ อิชวี และ​เบรียาห์ กับ​เสราห์​น้อง​สาว ลูก​ชาย​ของ​เบรีอาห์​คือ เฮเบอร์ และ​มัลคีเอล</verse>
				<verse number="18">คน​เหล่า​นี้​เป็น​ลูก​ของ​ยาโคบ​ที่​เกิด​จาก​ศิลปาห์ สาว​ใช้​ที่​ลาบัน​ยก​ให้​ลูก​สาว​ชื่อ​เลอาห์ รวม​ทั้งสิ้น 16 คน</verse>
				<verse number="19">ลูก​ของ​ราเชล​ภรรยา​ของ​ยาโคบ​ได้แก่ โยเซฟ และ​เบนยามิน</verse>
				<verse number="20">โยเซฟ​มี​ลูก​ชาย​ใน​อียิปต์​สอง​คน​คือ มนัสเสห์​และ​เอฟราอิม ทั้ง​คู่​เกิด​จาก​อาเสนัท ลูก​สาว​ของ​โปทิเฟรา​ปุโรหิต​แห่ง​เมือง​โอน</verse>
				<verse number="21">ลูก​ชาย​ของ​เบนยามิน ได้แก่ เบลา เบเคอร์ อัชเบล เกรา นาอามาน เอไฮ โรช มัปปิม หุปปิม และ​อาร์ด</verse>
				<verse number="22">คน​เหล่า​นี้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​ยาโคบ​ที่​เกิด​จาก​ราเชล รวม​ทั้งสิ้น 14 คน</verse>
				<verse number="23">ลูก​ของ​ดาน ได้แก่ หุชิม</verse>
				<verse number="24">ลูก​ของ​นัฟทาลี ได้แก่ ยาซีเอล กูนี เยเซอร์ และ​ชิลเลม</verse>
				<verse number="25">คน​เหล่า​นี้​คือ​ลูก​ชาย​ของ​ยาโคบ​ที่​เกิด​จาก​บิลฮาห์ ซึ่ง​ลาบัน​ยก​ให้​ลูก​สาว​ชื่อ​ราเชล รวม​ทั้งสิ้น 7 คน</verse>
				<verse number="26">คน​ทั้งหมด​ที่​ไป​อียิปต์​พร้อม​กับ​ยาโคบ​เฉพาะ​เลือด​เนื้อ​เชื้อ​ไข​ของ​เขา ไม่​รวม​ลูก​สะใภ้ นับ​รวม​ได้ 66 คน</verse>
				<verse number="27">นับ​ลูก​ชาย​ของ​โยเซฟ​อีก 2 คน ที่​อียิปต์ รวม​คน​ใน​ครอบครัว​ยาโคบ​ที่​ไป​อียิปต์​มี 70 คน</verse>
				<verse number="28">ยาโคบ​ส่ง​ยูดาห์​ล่วงหน้า​ไป​หา​โยเซฟ เพื่อ​ถาม​ทาง​ไป​โกเชน เมื่อ​พวก​เขา​มา​ถึง​ดินแดน​โกเชน</verse>
				<verse number="29">โยเซฟ​ก็​เตรียม​รถ​ม้า​ไป​ที่​โกเชน เพื่อ​พบ​อิสราเอล​พ่อ​ของ​เขา ทันที​ที่​โยเซฟ​พบ​พ่อ เขา​ก็​สวม​กอด​พ่อ และ​ร้องไห้​อยู่​นาน</verse>
				<verse number="30">อิสราเอล​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “ตอน​นี้​พ่อ​คง​ตาย​ตา​หลับ เพราะ​ได้​เห็น​ว่า​เจ้า​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่”</verse>
				<verse number="31">โยเซฟ​จึง​บอก​พี่​น้อง​และ​ครอบครัว​ของ​พ่อ​ว่า “เรา​จะ​ขึ้น​ไป​บอก​ฟาโรห์​ว่า ‘พี่​น้อง​และ​ครอบครัว​ของ​พ่อ​ที่​เคย​อยู่​ใน​คานาอัน​นั้น​ได้​มา​หา​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​เป็น​คน​เลี้ยง​แกะ ดูแล​ฝูง​สัตว์ และ​นำ​ฝูง​แพะ​แกะ ฝูง​วัว และ​ข้าวของ​ทุก​อย่าง​มา​ด้วย’</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​ฟาโรห์​เรียก​พวก​ท่าน​เข้า​ไป​หา​และ​ถาม​ว่า ‘พวก​เจ้า​มี​อาชีพ​อะไร’</verse>
				<verse number="34">พวก​ท่าน​ควร​ตอบ​ว่า ‘ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ดูแล​ฝูง​สัตว์​มา​ตั้งแต่​เด็ก เหมือน​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​เคย​ทำ’ แล้ว​พวก​ท่าน​จะ​ได้​อยู่​ใน​ดินแดน​โกเชน เพราะ​ชาว​อียิปต์​รังเกียจ​คน​เลี้ยง​แกะ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="47">
				<verse number="1">โยเซฟ​เข้า​ไป​บอก​ฟาโรห์​ว่า “พ่อ​และ​พี่​น้อง​ของ​ข้าพเจ้า​จาก​คานาอัน​พร้อม​ฝูง​สัตว์​และ​ทรัพย์​สมบัติ​ได้​มา​ถึง​โกเชน​แล้ว”</verse>
				<verse number="2">โยเซฟ​เลือก​พี่​น้อง​ของ​เขา​มา​ห้า​คน แล้ว​พา​ไป​พบ​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="3">ฟาโรห์​ถาม​ว่า “พวก​เจ้า​มี​อาชีพ​อะไร” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​เป็น​คน​เลี้ยง​แกะ​เหมือน​กับ​บรรพบุรุษ”</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​พูด​กับ​ฟาโรห์​อีก​ว่า “พวก​ข้าพเจ้า​ขอ​มา​อาศัย​อยู่​ที่​นี่​สัก​ระยะ เพราะ​การ​กันดาร​อาหาร​รุนแรง​ใน​คานาอัน ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ไม่​มี​ทุ่ง​หญ้า​สำหรับ​เลี้ยง​สัตว์ ดังนั้น​โปรด​ให้​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​อาศัย​ใน​โกเชน​เถิด”</verse>
				<verse number="5">ฟาโรห์​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “พ่อ​กับ​พี่​น้อง​ของ​เจ้า​มา​หา​เจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="6">และ​เจ้า​ก็​มี​อำนาจ​เหนือ​แผ่นดิน​อียิปต์ จง​ให้​พ่อ​กับ​พี่​น้อง​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ใน​ส่วน​ที่​ดี​ที่​สุด​ของ​แผ่นดิน​นี้ ให้​พวก​เขา​อาศัย​อยู่​ใน​โกเชน และ​หาก​เจ้า​รู้​ว่า​พี่​น้อง​คน​ไหน​มี​ความ​สามารถ​พิเศษ ก็​ให้​เขา​ดู​แล​ฝูง​สัตว์​ของ​เรา​ด้วย”</verse>
				<verse number="7">จาก​นั้น​โยเซฟ​พา​ยาโคบ​ผู้​เป็น​พ่อ​มา​พบ​ฟาโรห์ หลังจาก​ยาโคบ​ถวาย​พระพร ​แด่​ฟาโรห์​แล้ว</verse>
				<verse number="8">ฟาโรห์​ถาม​ว่า “ท่าน​อายุ​เท่าไร​แล้ว”</verse>
				<verse number="9">ยาโคบ​พูด​กับ​ฟาโรห์​ว่า “ข้าพเจ้า​มี​ชีวิต​มา 130 ปี​แล้ว แต่​ช่วง​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​สั้น​และ​ลำเค็ญ เมื่อ​เทียบ​กับ​ชีวิต​ของ​บรรพบุรุษ”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ยาโคบ​ก็​อวย​พร ​แด่​ฟาโรห์​และ​ออก​ไป</verse>
				<verse number="11">โยเซฟ​จึง​ให้​พ่อ​และ​พี่​น้อง​ของ​เขา​อาศัย​อยู่​ใน​อียิปต์ และ​มอบ​ที่ดิน​ที่​ดี​ที่​สุด​คือ​เมือง​ราเมเสส​ให้​ตาม​ที่​ฟาโรห์​สั่ง</verse>
				<verse number="12">โยเซฟ​ยัง​จัด​หา​อาหาร​ให้​พ่อ พี่​น้อง และ​ครอบครัว​ของ​พ่อ​ตาม​จำนวน​ลูก​หลาน​ทุก​คน​ด้วย</verse>
				<verse number="13">ใน​เวลา​นั้น​ทั่ว​แผ่นดิน​ไม่​มี​อาหาร เพราะ​การ​กันดาร​อาหาร​รุนแรง ผู้​คน​ทั่ว​อียิปต์​และ​คานาอัน​อดอยาก</verse>
				<verse number="14">โยเซฟ​รวบรวม​เงิน​ขาย​ข้าว​ทั้งหมด​ที่​ได้​จาก​อียิปต์​และ​คานาอัน ไป​ที่​วัง​ของ​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เงิน​ของ​ชาว​อียิปต์​และ​ชาว​คานาอัน​หมด​แล้ว ชาว​อียิปต์​ทั้งหมด​ก็​มา​หา​โยเซฟ และ​พูด​ว่า “ขอ​อาหาร​ให้​พวก​เรา​เถิด หรือ​เรา​จะ​ต้อง​ตาย​ไป​ต่อ​หน้า​ท่าน เงิน​ของ​เรา​หมด​แล้ว”</verse>
				<verse number="16">โยเซฟ​ตอบ​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น​จง​นำ​ฝูง​สัตว์​ของ​เจ้า​มา เรา​จะ​ขาย​อาหาร​ให้​เจ้า​แลก​กับ​ฝูง​สัตว์ เพราะ​เจ้า​ไม่​มี​เงิน​แล้ว”</verse>
				<verse number="17">พวก​เขา​จึง​นำ​ฝูง​สัตว์​มา​ให้​โยเซฟ คือ​ม้า แกะ แพะ วัว​และ​ลา ตลอด​ทั้ง​ปี​นั้น​โยเซฟ​ได้​แลก​อาหาร​กับ​ฝูง​สัตว์​ทั้งหมด​ของ​ประชาชน</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ปี​นั้น​ผ่าน​ไป ประชาชน​กลับ​มา​หา​โยเซฟ​ใน​ปี​ต่อมา และ​พูด​ว่า “พวก​เรา​ปิดบัง​ความ​จริง​กับ​เจ้านาย​ของ​เรา​ไม่​ได้ พวก​เรา​ไม่​มี​เงิน​แล้ว และ​ฝูง​สัตว์​ก็​เป็น​ของ​ท่าน ตอน​นี้​เรา​เหลือ​แต่​ตัว​กับ​ที่ดิน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="19">ทำไม​ทั้ง​ตัว​เรา​และ​ที่ดิน​ของ​เรา​จะ​ต้อง​พินาศ​ไป​ต่อหน้า​ต่อ​ตา​ท่าน​ด้วย โปรด​ซื้อ​ตัว​เรา​กับ​ที่ดิน​เพื่อ​เป็น​ค่า​อาหาร แล้ว​พวก​เรา​กับ​ที่ดิน​ของ​เรา​จะ​เป็น​ทาส​ของ​ฟาโรห์ ขอ​เมล็ด​ข้าว​ให้​พวก​เรา​เถิด เรา​จะ​ได้​ไม่​อด​ตาย แต่​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อ​ได้ และ​ที่ดิน​ก็​จะ​ไม่​รกร้าง​ว่าง​เปล่า”</verse>
				<verse number="20">โยเซฟ​จึง​ซื้อ​ที่ดิน​ทั่ว​อียิปต์​ให้​ฟาโรห์ ชาว​อียิปต์​ต่าง​ขาย​ที่ดิน​ของ​ตน เพราะ​การ​กันดาร​อาหาร​รุนแรง​มาก แผ่นดิน​ก็​ตก​เป็น​ของ​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="21">และ​โยเซฟ​ลด​ฐานะ​ประชาชน​ลง​เป็น​ทาส จาก​สุด​ปลาย​อียิปต์​ฟาก​หนึ่ง​ไป​จน​ถึง​อีก​ฟาก</verse>
				<verse number="22">อย่างไร​ก็​ตาม โยเซฟ​ไม่​ได้​ซื้อ​ที่ดิน​ของ​ปุโรหิต เพราะ​พวก​เขา​ได้​รับ​ส่วน​แบ่ง​จาก​ฟาโรห์​เป็น​ประจำ และ​มี​อาหาร​เพียงพอ​จาก​ส่วน​ที่​ฟาโรห์​ให้ จึง​ไม่​จำเป็น​ต้อง​ขาย​ที่ดิน</verse>
				<verse number="23">โยเซฟ​กล่าว​กับ​ประชาชน​ว่า “วัน​นี้​เรา​ได้​ซื้อ​ตัว​เจ้า​กับ​ที่ดิน​ของ​เจ้า​ไว้​เป็น​ของ​ฟาโรห์​แล้ว นี่​เป็น​เมล็ด​พันธุ์​ข้าว จง​เอา​ไป​ปลูก</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​เก็บเกี่ยว​แล้ว​จง​มอบ​หนึ่ง​ใน​ห้า​ส่วน​แก่​ฟาโรห์ อีก​สี่​ส่วน​จง​เก็บ​ไว้​เอง เพื่อ​ใช้​เป็น​พันธุ์​สำหรับ​เพาะ​ปลูก และ​เป็น​อาหาร​ของ​เจ้า คน​ใน​บ้าน​และ​ลูก​ๆ ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="25">พวก​เขา​กล่าว​ว่า “ท่าน​ได้​ช่วย​ชีวิต​ของ​พวก​เรา​ไว้ ขอ​ให้​นาย​เมตตา​เรา​เถิด แล้ว​พวก​เรา​จะ​เป็น​ทาส​ของ​ฟาโรห์”</verse>
				<verse number="26">โยเซฟ​จึง​ตรา​เป็น​กฎหมาย​ที่ดิน​ใน​อียิปต์​ซึ่ง​ยัง​ใช้​อยู่​จน​ทุก​วัน​นี้​ว่า หนึ่ง​ใน​ห้า​ของ​ผลผลิต​ทั้งหมด​ต้อง​เป็น​ของ​ฟาโรห์ เว้น​แต่​ที่ดิน​ของ​ปุโรหิต​เท่านั้น​ที่​ไม่​ได้​ตก​เป็น​ของ​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="27">ตอน​นี้​ชน​อิสราเอล​ตั้ง​ถิ่นฐาน​อยู่​ใน​อียิปต์​ใน​เขต​โกเชน พวก​เขา​ได้​ครอบครอง​ที่ดิน​ที่​นั่น​และ​มี​ลูก​หลาน​ทวี​ขึ้น​มากมาย</verse>
				<verse number="28">ยาโคบ​อาศัย​อยู่​ใน​อียิปต์ 17 ปี เขา​มี​อายุ​รวม​ทั้งสิ้น 147 ปี</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​อิสราเอล​ใกล้​ตาย เขา​เรียก​โยเซฟ​ลูก​ชาย​มา​สั่ง​ว่า “หาก​เจ้า​จะ​กรุณา​พ่อ ขอให้​เอา​มือ​วาง​ไว้​ใต้​ต้นขา​ของ​พ่อ และ​สัญญา​ว่า​เจ้า​จะ​เมตตา​และ​ซื่อสัตย์​ต่อ​พ่อ คือ​อย่า​ฝัง​พ่อ​ไว้​ใน​อียิปต์</verse>
				<verse number="30">แต่​เมื่อ​พ่อ​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​แล้ว จง​นำ​ศพ​พ่อ​ออก​จาก​อียิปต์​ไป​ฝัง​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พ่อ” โยเซฟ​ตอบ​ว่า “ลูก​จะ​ทำ​ตาม​ที่​พ่อ​สั่ง”</verse>
				<verse number="31">ยาโคบ​พูด​ว่า “จง​สาบาน​กับ​พ่อ” โยเซฟ​ก็​สาบาน แล้ว​อิสราเอล​ก็​นมัสการ​ขณะ​พิง​ลง​ที่​หัว​ไม้เท้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="48">
				<verse number="1">ต่อมา​มี​คน​บอก​โยเซฟ​ว่า “พ่อ​ของ​ท่าน​ป่วย” เขา​จึง​พา​ลูก​สอง​คน​คือ​มนัสเสห์​และ​เอฟราอิม​ไป​เยี่ยม</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ยาโคบ​ได้ยิน​ว่า “โยเซฟ​ลูก​ชาย​ของ​ท่าน​มา​หา” อิสราเอล​จึง​รวบรวม​กำลัง​ลุก​ขึ้น​นั่ง​บน​เตียง</verse>
				<verse number="3">ยาโคบ​กล่าว​กับ​โยเซฟ​ว่า “พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์ ​ได้​ปรากฏ​แก่​พ่อ​ที่​เมือง​ลูส ใน​ดินแดน​คานาอัน และ​ที่​นั่น​พระองค์​อวยพร​พ่อ</verse>
				<verse number="4">พระองค์​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​ให้​เจ้า​มี​ลูก​หลาน​ทวี​ขึ้น​มากมาย เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ชุมชน​ของ​หลาย​ชนชาติ และ​จะ​ยก​ดินแดน​นี้​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​นิรันดร์​กับ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​สืบ​ไป’</verse>
				<verse number="5">ตอน​นี้ เอฟราอิม​และ​มนัสเสห์ ลูก​ทั้ง​สอง​คน​ของ​เจ้า​ซึ่ง​เกิด​ใน​อียิปต์​ก่อน​ที่​พ่อ​จะ​มา​ถึง​นั้น​ก็​นับ​ว่า​เป็น​ลูก​ของ​พ่อ เหมือน​กับ​รูเบน​และ​สิเมโอน</verse>
				<verse number="6">ส่วน​ลูก​ของ​เจ้า​ที่​เกิด​หลังจาก​สอง​คน​นี้​จะ​เป็น​ทายาท​ของ​เจ้า​เอง และ​จะ​รับ​มรดก​ส่วน​ของ​เอฟราอิม​และ​มนัสเสห์</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​พ่อ​กำลัง​กลับ​จาก​ปัดดาน ก็​เสียใจ​มาก​ที่​ราเชล​เสีย​ชีวิต​ใน​ดินแดน​คานาอัน​ขณะ​ที่​เรา​ยัง​อยู่​ระหว่าง​ทาง ไม่​ไกล​จาก​เอฟราธาห์​นัก พ่อ​จึง​ฝัง​เธอ​ไว้​ริม​ทาง​ไป​เอฟราธาห์” (คือ​เบธเลเฮม)</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​อิสราเอล​เห็น​ลูก​ชาย​ของ​โยเซฟ​ก็​ถาม​ว่า “นี่​ใคร”</verse>
				<verse number="9">โยเซฟ​ตอบ​พ่อ​ว่า “พวก​เขา​คือ​ลูก​ชาย​ที่​พระเจ้า​มอบ​ให้​ลูก​ที่นี่” แล้ว​อิสราเอล​จึง​พูด​ว่า “พา​พวก​เขา​มา​สิ พ่อ​จะ​ได้​อวยพร​เขา”</verse>
				<verse number="10">อิสราเอล​ตา​ฝ้าฟาง​เพราะ​ชรา มอง​อะไร​แทบ​ไม่​เห็น โยเซฟ​จึง​พา​ลูก​ชาย​เข้า​ไป​ใกล้ แล้ว​พ่อ​ของ​โยเซฟ​ก็​จูบ​และ​กอด​พวก​เขา</verse>
				<verse number="11">แล้ว​อิสราเอล​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “พ่อ​ไม่​เคย​คิด​เลย​ว่า​จะ​ได้​เห็น​หน้า​เจ้า​อีก แล้ว​เดี๋ยวนี้​พระเจ้า​ยัง​อนุญาต​ให้​เห็น​ลูก​ๆ ของ​เจ้า​ด้วย”</verse>
				<verse number="12">โยเซฟ​พา​ลูก​ทั้ง​สอง​ออก​จาก​ตัก​อิสราเอล​และ​เขา​ก็​ซบ​หน้า​ลง​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="13">แล้ว​โยเซฟ​จึง​จูง​ลูก​ทั้ง​สอง​เข้า​ไป​ใกล้​พ่อ มือ​ขวา​จูง​เอฟราอิม​ไป​ทาง​ซ้าย​ของ​อิสราเอล มือ​ซ้าย​จูง​มนัสเสห์​ไป​ทาง​ขวา​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="14">แต่​อิสราเอล​ไขว้​แขน เอา​มือ​ขวา​วาง​บน​ศีรษะ​ของ​เอฟราอิม ทั้ง​ที่​เขา​เป็น​น้อง และ​มือ​ซ้าย​วาง​บน​ศีรษะ​ของ​มนัสเสห์ ทั้ง​ที่​มนัสเสห์​เป็น​ลูก​หัวปี</verse>
				<verse number="15">แล้ว​เขา​จึง​อวยพร​โยเซฟ​ว่า “ขอ​พระเจ้า​ที่​อับราฮัม​และ​อิสอัค​บรรพบุรุษ​ของ​เรา ดำเนิน​ชีวิต​อย่าง​สัตย์ซื่อ อยู่​ต่อหน้า​พระเจ้า​ผู้​เลี้ยง​ของ​เรา มา​ตลอด​ชีวิต​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="16">พระองค์​เป็น​ทูตสวรรค์​ที่​ช่วย​เรา​ให้​พ้น​จาก​อันตราย​ทั้งสิ้น ขอ​พระองค์​อวยพร​เด็ก​ชาย​ทั้ง​สอง​คน​นี้ ขอให้​พวก​เขา​สืบสกุล​ของ​เรา และ​สืบสกุล​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​คือ​อับราฮัม​และ​อิสอัค ขอให้​พวก​เขา​ทวี​ขึ้น​อย่าง​มากมาย บน​แผ่นดิน​โลก”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​โยเซฟ​เห็น​พ่อ​เอา​มือ​ขวา​วาง​บน​ศีรษะ​ของ​เอฟราอิม​ก็​ไม่​พอใจ เขา​จึง​จับ​มือ​พ่อ​ให้​ย้าย​จาก​ศีรษะ​ของ​เอฟราอิม​ไป​วาง​บน​ศีรษะ​ของ​มนัสเสห์</verse>
				<verse number="18">โยเซฟ​พูด​กับ​พ่อ​ว่า “ไม่​ใช่ ท่าน​พ่อ คน​นี้​เป็น​ลูก​หัวปี พ่อ​วาง​มือ​ขวา​บน​หัว​คน​นี้​เถิด”</verse>
				<verse number="19">แต่​อิสราเอล​ปฏิเสธ​ว่า “พ่อ​รู้ ลูก​เอ๋ย พ่อ​รู้ เขา​จะ​กลาย​เป็น​ชนชาติ​หนึ่ง​และ​จะ​ยิ่งใหญ่​ด้วย แต่​น้อง​ชาย​จะ​ยิ่งใหญ่​กว่า และ​ลูก​หลาน​ของ​เขา​จะ​กลาย​เป็น​กลุ่ม​ชนชาติ”</verse>
				<verse number="20">ยาโคบ​อวยพร​พวก​เขา​ใน​วัน​นั้น​ว่า “อิสราเอล​จะ​ให้​พร​กัน​ใน​นาม​ของ​เจ้า ​ว่า ‘ขอ​พระเจ้า​บันดาล​ให้​ท่าน​เป็น​เหมือน​เอฟราอิม​และ​มนัสเสห์’ ” ดังนั้น​ยาโคบ​จึง​เอ่ย​ชื่อ​เอฟราอิม​ก่อน​มนัสเสห์</verse>
				<verse number="21">แล้ว​อิสราเอล​จึง​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “พ่อ​กำลัง​จะ​ตาย แต่​พระเจ้า​จะ​อยู่​กับ​พวก​ลูก และ​จะ​พา​ลูก​ๆ กลับ​ไป​ยัง​ดินแดน​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="22">และ​พ่อ​จะ​มอบ​สัน​เขา ​ให้​เจ้า​มาก​กว่า​ที่​ให้​พี่​น้อง​หนึ่ง​แห่ง คือ​สัน​เขา​ที่​พ่อ​ยึด​มา​ได้​จาก​ชาว​อาโมไรต์​ด้วย​ดาบ​และ​ธนู​ของ​พ่อ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="49">
				<verse number="1">จาก​นั้น​ยาโคบ​เรียก​ลูก​ชาย​ทั้งหมด​มา กล่าว​ว่า “ล้อม​วง​กัน​เข้า​มา เรา​จะ​บอก​สิ่ง​ที่​จะ​เกิดขึ้น​กับ​พวก​เจ้า​ใน​ภายหน้า</verse>
				<verse number="2">จง​ล้อม​วง​กัน​มา​ฟัง​พ่อ ลูก​ๆ ของ​ยาโคบ​เอ๋ย มา​ฟัง​อิสราเอล​พ่อ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="3">‘รูเบน เจ้า​เป็น​ลูก​หัวปี​ของ​พ่อ เป็น​กำลัง เป็น​ผล​แรก​แห่ง​ความ​แข็ง​แกร่ง​ของ​พ่อ เป็น​สุดยอด​แห่ง​เกียรติยศ​และ​อำนาจ</verse>
				<verse number="4">แต่​เจ้า​เป็น​เหมือน​น้ำ​เชี่ยว เจ้า​จะ​ไม่​เป็น​ยอด​อีก​ต่อไป เพราะ​เจ้า​ขึ้น​ไป​บน​เตียง​ของ​พ่อ บน​ที่​นอน​ของ​เรา และ​กระทำ​ให้​แปดเปื้อน​มลทิน</verse>
				<verse number="5">สิเมโอน​กับ​เลวี​เป็น​พี่​น้อง​กัน ดาบ ของ​พวก​เขา​เป็น​อาวุธ​อำมหิต</verse>
				<verse number="6">อย่า​ให้​พ่อ​เข้า​ไป​ที่​ประชุม​ของ​พวก​เขา อย่า​ให้​พ่อ​ร่วม​ประชุม​กับ​เขา เพราะ​พวก​เขา​ฆ่า​คน​เมื่อ​โกรธ และ​ตัด​เอ็น​ขา​โค​เล่น​ตาม​ความ​พอใจ</verse>
				<verse number="7">ขอ​สาป​แช่ง​ความ​โกรธ​อัน​เหี้ยมเกรียม และ​ความ​เดือดดาล​อัน​โหดร้าย​ของ​พวก​เขา! พ่อ​จะ​กระจาย​พวก​เขา​ไป​ทั่ว​ดินแดน​ของ​ยาโคบ และ​ให้​พลัด​พราก​กัน​ไป​ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="8">ยูดาห์ พี่​น้อง​ของ​เจ้า​จะ​สรรเสริญ​เจ้า มือ​ของ​เจ้า​จะ​ขย้ำ​คอ​ของ​ศัตรู พี่​น้อง​ร่วม​สายโลหิต​จะ​ก้ม​กราบ​เจ้า</verse>
				<verse number="9">ยูดาห์ เจ้า​คือ​ลูก​สิงโต ลูก​เอ๋ย เจ้า​กลับ​มา​จาก​กิน​เหยื่อ เขา​หมอบ​ลง​เหมือน​ราชสีห์ เขา​นอน​ลง​อย่าง​นาง​สิงห์ ใคร​จะ​กล้า​แหย่​เขา</verse>
				<verse number="10">คทา​จะ​ไม่​ขาด​จาก​ยูดาห์ ไม้เท้า​ของ​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​จะ​ไม่​ขาด​จาก​หว่าง​เท้า ​ของ​เขา จนกว่า​เจ้า​ของ​อำนาจ​ที่​แท้​จริง​จะ​มา​ถึง และ​ชนชาติ​ทั้งหมด​จะ​เชื่อฟัง​เขา</verse>
				<verse number="11">เขา​จะ​ผูก​ลา​ไว้​ที่​เถา​องุ่น ผูก​ลูก​ลา​ไว้​ที่​กิ่ง​ที่​ดี​ที่สุด เขา​จะ​ซัก​เสื้อผ้า​ของ​เขา​ใน​เหล้า​องุ่น ซัก​เสื้อ​คลุม​ด้วย​น้ำ​องุ่น​สีเลือด</verse>
				<verse number="12">ตา​เขา​เข้ม​กว่า​เหล้า​องุ่น ฟัน​ขาว​กว่า​น้ำ​นม’</verse>
				<verse number="13">‘เศบูลุน​จะ​อาศัย​อยู่​ริม​ฝั่ง​ทะเล และ​จะ​เป็น​ท่า​จอด​เรือ พรมแดน​ของ​เขา​จะ​ขยาย​ออก​ไป​ถึง​ไซดอน’</verse>
				<verse number="14">‘อิสสาคาร์​เป็น​ลา​กระดูก​หนา นอน​ลง​ท่ามกลาง​คอก​แกะ</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เขา​เห็น​ว่า​ที่​พัก​ดี และ​แผ่นดิน​น่า​อยู่​เพียงใด เขา​ก็​จะ​ย่อ​ลง​แบก​ภาระ​บน​บ่า และ​ยอม​เป็น​ทาส​รับใช้</verse>
				<verse number="16">ดาน ​จะ​ให้​ความ​ยุติธรรม​กับ​พลเมือง​ของ​ตน ใน​ฐานะ​ชน​เผ่า​หนึ่ง​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="17">ดาน​จะ​เป็น​งู​อยู่​ริม​ทาง เหมือน​งู​พิษ​ที่​อยู่​ตาม​ถนน ที่​ฉก​ส้น​ม้า จน​คน​ขี่​ตก​จาก​หลัง​ม้า</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​ข้าพเจ้า​เฝ้า​รอ​การ​ช่วย​กู้​จาก​พระองค์</verse>
				<verse number="19">กองโจร​จะ​เข้า​โจมตี​ทำร้าย​กาด แต่​เขา​จะ​โจมตี​พวก​นั้น​ที่​ส้นเท้า</verse>
				<verse number="20">อาหาร​ของ​อาเชอร์​จะ​อุดม​สมบูรณ์ เขา​จะ​จัด​เตรียม​อาหาร​ชั้น​เลิศ​สำหรับ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="21">นัฟทาลี​เป็น​กวาง​ตัวเมีย​ที่​ถูก​ปล่อย​เป็น​อิสระ และ​มี​ลูก​กวาง​ที่​น่า​รัก</verse>
				<verse number="22">โยเซฟ​เป็น​เถา​องุ่น​ที่​ออก​ผล เป็น​เถา​องุ่น​ที่​ออก​ผล​อยู่​ใกล้​น้ำพุ กิ่ง​ก้าน​เลื้อย​ข้าม​กำแพง</verse>
				<verse number="23">พล​ธนู​โจมตี​เขา​ด้วย​ความ​เคียดแค้น ระดม​ยิง​เขา​ด้วย​ใจ​เกลียด​ชัง</verse>
				<verse number="24">แต่​ธนู​ของ​เขา​มั่นคง แขน​ของ​เขา​แข็งแรง​ไม่​อ่อนล้า เพราะ​มือ​ของ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ของ​ยาโคบ เพราะ​พระ​ผู้​เลี้ยง ศิลา​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="25">เพราะ​พระเจ้า​ของ​พ่อ​เจ้า ผู้​ช่วยเหลือ​เจ้า เพราะ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์ ผู้​อวยพร​เจ้า ด้วย​พร​แห่ง​สวรรค์​เบื้อง​บน พร​แห่ง​น้ำพุ​ลึก​เบื้อง​ล่าง พร​แห่ง​เต้านม​และ​ครรภ์</verse>
				<verse number="26">พร​ของ​พ่อ​เจ้า​ยิ่งใหญ่​กว่า พร​จาก​ภูเขา​โบราณ กว่า ความ​อุดม​ของ​เนิน​เขา​เก่าแก่ ขอ​พร​ทั้งหมด​นี้​อยู่​บน​ศีรษะ​ของ​โยเซฟ บน​หน้าผาก​ของ​เจ้าชาย​ท่ามกลาง พี่​น้อง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="27">เบนยามิน​เป็น​สุนัข​ป่า​ที่​หิวโซ ตอน​เช้า​เขา​ขย้ำ​เหยื่อ ตอน​เย็น​เขา​แบ่ง​ของ​ที่​ปล้น​มา​ได้’ ”</verse>
				<verse number="28">ทั้งหมด​นี้​คือ​อิสราเอล​สิบสอง​เผ่า และ​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พ่อ​ของ​พวก​เขา​กล่าว เมื่อ​อวยพร​ลูก​แต่ละ​คน​ตาม​ที่​เห็น​ควร</verse>
				<verse number="29">แล้ว​ยาโคบ​ได้​สั่ง​พวก​เขา​ว่า “พ่อ​กำลัง​จะ​ถูก​รวม​ไป​อยู่​กับ​คน​ของ​พ่อ จง​ฝัง​พ่อ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ใน​ถ้ำ ซึ่ง​อยู่​ใน​ทุ่ง​ของ​เอโฟรน​ชาว​ฮิตไทต์</verse>
				<verse number="30">ถ้ำ​นี้​อยู่​ใน​ทุ่ง​มัคเปลาห์ ใกล้​มัมเร​ใน​คานาอัน ที่​อับราฮัม​ได้​ซื้อ​พร้อม​กับ​ทุ่ง​นา​จาก​เอโฟรน​ชาว​ฮิตไทต์ เพื่อ​เป็น​สุสาน</verse>
				<verse number="31">ที่​นั่น​เป็น​ที่​ฝัง​อับราฮัม​กับ​ซาราห์​ภรรยา​ของ​เขา อิสอัค​กับ​เรเบคาห์​ภรรยา​ของ​เขา และ​พ่อ​ก็​ฝัง​เลอาห์​ไว้​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="32">ทุ่ง​นา​และ​ถ้ำ​นั้น​ซื้อ​มา​จาก​คน​ฮิตไทต์ ”</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​ยาโคบ​สั่ง​เสีย​ลูก​ชาย​จบ​แล้ว เขา​ก็​ยก​เท้า​ขึ้น​บน​เตียง สิ้น​ลมหายใจ และ​ถูก​รวม​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="50">
				<verse number="1">โยเซฟ​โผ​เข้า​กอด​พ่อ ร้องไห้​และ​จูบ​ท่าน</verse>
				<verse number="2">แล้ว​โยเซฟ​สั่ง​หมอ​ที่​รับใช้​เขา ให้​อาบ​ยา​รักษา​ศพ​อิสราเอล​พ่อ​ของ​เขา พวก​หมอ​จึง​อาบ​ยา​รักษา​ศพ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="3">การ​อาบ​ยา​รักษา​ศพ​ใช้​เวลา​สี่สิบ​วัน​เต็ม​ตาม​ปกติ และ​ชาว​อียิปต์​ไว้ทุกข์​ให้​อิสราเอล​เจ็ดสิบ​วัน</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​เวลา​ไว้ทุกข์​สิ้นสุด​ลง โยเซฟ​พูด​กับ​ข้า​ราชสำนัก​ของ​ฟาโรห์​ว่า “หาก​เรา​เป็น​ที่​โปรดปราน​ใน​สายตา​ของ​ท่าน โปรด​บอก​ฟาโรห์​แทน​เรา​ว่า</verse>
				<verse number="5">‘พ่อ​ให้​เรา​สาบาน​และ​กล่าว​ว่า “พ่อ​กำลัง​จะ​ตาย จง​ฝัง​พ่อ​ไว้​ใน​หลุม​ฝัง​ศพ​ที่​พ่อ​ขุด​ไว้​เอง​ใน​คานาอัน” ตอน​นี้​ขอ​ให้​เรา​ขึ้น​ไป​ฝัง​ศพ​พ่อ แล้ว​เรา​จะ​กลับ​มา’ ”</verse>
				<verse number="6">ฟาโรห์​พูด​ว่า “จง​ขึ้น​ไป​ฝัง​ศพ​พ่อ​ตาม​ที่​สาบาน​ไว้​เถิด”</verse>
				<verse number="7">โยเซฟ​จึง​ขึ้น​ไป​ฝัง​ศพ​พ่อ พร้อม​ข้าราชการ​ของ​ฟาโรห์ ทั้ง​ขุนนาง​ใน​ราชสำนัก​และ​ขุนนาง​ทั้งหมด​ของ​อียิปต์</verse>
				<verse number="8">รวม​ทั้ง​ทุก​คน​ใน​ครอบครัว​ของ​โยเซฟ พวก​พี่​น้อง และ​คน​ใน​ครอบครัว​ของ​พ่อ​ด้วย เหลือ​แต่​เด็ก​และ​ฝูง​สัตว์​ใน​โกเชน</verse>
				<verse number="9">รถ​ม้า​ศึก​และ​พล​ม้า ก็​ขึ้น​ไป​กับ​โยเซฟ​ด้วย ขบวน​ผู้​ติดตาม​ใหญ่โต​มาก</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พวก​เขา​มา​ถึง​ลาน​นวด​ข้าว​ที่​อาทาด ใกล้​แม่น้ำ​จอร์แดน พวก​เขา​คร่ำครวญ​เสียง​ดัง​อย่าง​ขมขื่น ที่​นั่น​โยเซฟ​ไว้ทุกข์​ให้​พ่อ​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ชาว​คานาอัน​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​เห็น​การ​ไว้ทุกข์​ที่​ลาน​นวด​ข้าว​ที่​อาทาด พวก​เขา​พูด​กัน​ว่า “ชาว​อียิปต์​กำลัง​จัด​พิธี​ไว้ทุกข์​ใหญ่” จึง​เรียก​ชื่อ​สถานที่​ใกล้​แม่น้ำ​จอร์แดน​นั้น​ว่า​อาเบลมิสราอิม</verse>
				<verse number="12">ลูก​ชาย​ของ​ยาโคบ​ได้​ทำ​ตาม​ที่​เขา​สั่ง</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​นำ​ร่าง​ยาโคบ​มา​ยัง​ดินแดน​คานาอัน และ​ฝัง​ไว้​ใน​ถ้ำ ใน​ทุ่ง​มัคเปลาห์​ใกล้​มัมเร ซึ่ง​อับราฮัม​ได้​ซื้อ​ไว้​เป็น​ที่​ฝัง​ศพ​จาก​เอโฟรน​ชาว​ฮิตไทต์</verse>
				<verse number="14">หลังจาก​ฝัง​ศพ​พ่อ​แล้ว โยเซฟ​ก็​กลับ​ไป​อียิปต์​พร้อม​พี่​น้อง​และ​คน​ที่​ติดตาม​มา​ร่วม​ฝัง​ศพ​พ่อ</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​บรรดา​พี่ชาย​ของ​โยเซฟ​เห็น​ว่า​พ่อ​เสีย​ชีวิต​แล้ว จึง​พูด​กัน​ว่า “จะ​ทำ​อย่างไร​ถ้า​โยเซฟ​ยัง​ผูก​ใจ​เจ็บ และ​แก้แค้น เพราะ​พวก​เรา​ได้​ทำ​สิ่ง​เลวร้าย​ไว้​กับ​เขา”</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​จึง​ส่ง​คน​ไป​บอก​โยเซฟ​ว่า “พ่อ​ของ​ท่าน​ได้​สั่ง​ไว้​ก่อน​ตาย​ว่า</verse>
				<verse number="17">‘ขอให้​เจ้า​ไป​บอก​โยเซฟ​ว่า พ่อ​ขอ​ให้​เจ้า​อภัย​บาป​และ​ความ​ผิด​ที่​พี่​ๆ ได้​ทำ​กับ​เจ้า’ โปรด​อภัย​บาป​ให้​ผู้​รับใช้​พระเจ้า​ของ​พ่อ​ท่าน​เถิด” เมื่อ​โยเซฟ​ได้​ฟัง​ดังนั้น​ก็​ร้องไห้</verse>
				<verse number="18">พวก​พี่ชาย​ก็​เข้า​มา​คุกเข่า​ต่อหน้า​โยเซฟ กล่าว​ว่า “พวก​เรา​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="19">แต่​โยเซฟ​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “อย่า​กลัว​เลย เรา​ไม่​ใช่​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">พวก​ท่าน​มุ่งร้าย​ต่อ​เรา​ก็​จริง แต่​พระเจ้า​ประสงค์​ให้​เกิด​ผล​ดี เพื่อ​ทำ​สิ่ง​นี้​ให้​สำเร็จ นั่น​คือ​การ​ช่วย​ชีวิต​คน​จำนวน​มาก</verse>
				<verse number="21">ฉะนั้น​อย่า​กลัว​ไป​เลย ฉัน​จะ​เลี้ยงดู​พวก​พี่​และ​ลูก​ๆ ของ​ท่าน” และ​โยเซฟ​ให้​ความ​มั่นใจ​และ​พูด​กับ​พวก​เขา​อย่าง​อ่อนโยน</verse>
				<verse number="22">โยเซฟ​และ​ครอบครัว​ของ​พ่อ​อาศัย​อยู่​ใน​อียิปต์​ต่อไป เขา​มี​ชีวิต​อยู่ 110 ปี</verse>
				<verse number="23">และ​ได้​เห็น​ลูก​หลาน​ของ​เอฟราอิม​รุ่น​ที่​สาม และ​ลูก​ๆ ของ​มาคีร์​ซึ่ง​เป็น​ลูก​ของ​มนัสเสห์ เมื่อ​แรก​เกิด​ก็​ถูก​อุ้ม​มา​วาง​บน​เข่า ​ของ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="24">โยเซฟ​บอก​พวก​พี่​น้อง​ว่า “เรา​กำลัง​จะ​ตาย แต่​พระเจ้า​จะ​มา​ช่วย​พวก​ท่าน​อย่าง​แน่นอน และ​จะ​พา​ท่าน​ออก​จาก​ดินแดน​นี้ ไป​ยัง​ดินแดน​ซึ่ง​พระองค์​สัญญา​โดย​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ”</verse>
				<verse number="25">แล้ว​โยเซฟ​จึง​ให้​ลูกหลาน​อิสราเอล​ปฏิญาณ และ​เขา​กล่าว​ว่า “พระเจ้า​จะ​มา​ช่วย​พวก​ท่าน​แน่ แล้ว​ท่าน​ต้อง​นำ​กระดูก​ของ​ข้าพเจ้า​ไป​จาก​ที่นี่”</verse>
				<verse number="26">โยเซฟ​สิ้น​ชีวิต​เมื่อ​อายุ​ได้ 110 ปี และ​หลังจาก​พวก​เขา​อาบ​ยา​ศพ​แล้ว​ก็​บรรจุ​ศพ​ไว้​ใน​โลง​ที่​อียิปต์</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="2">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ต่อไป​นี้​คือ​รายชื่อ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​อิสราเอล ซึ่ง​ติดตาม​ยาโคบ​ไป​ยัง​อียิปต์​พร้อม​ด้วย​ครอบครัว​ของ​เขา ได้แก่</verse>
				<verse number="2">รูเบน สิเมโอน เลวี ยูดาห์</verse>
				<verse number="3">อิสสาคาร์ เศบูลุน เบนยามิน</verse>
				<verse number="4">ดาน นัฟทาลี กาด และ​อาเชอร์</verse>
				<verse number="5">เชื้อสาย​ของ​ยาโคบ​ที่​เข้า​ไป​ใน​อียิปต์​นับ​ได้​ทั้งหมด​เจ็ดสิบ​คน ส่วน​โยเซฟ​อยู่​ที่​นั่น​แล้ว</verse>
				<verse number="6">ต่อมา​โยเซฟ​กับ​พวก​พี่​น้อง​และ​คน​ใน​ชั่ว​อายุ​นั้น​ก็​เสีย​ชีวิต​หมด</verse>
				<verse number="7">แต่​ชาว​อิสราเอล​มี​ลูก​ดก​ทวี​และ​เพิ่ม​จำนวน​ขึ้น​จน​เต็ม​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​กษัตริย์​องค์​ใหม่​ซึ่ง​ไม่​รู้จัก​โยเซฟ​ขึ้น​ครอง​อียิปต์</verse>
				<verse number="9">กษัตริย์​กล่าว​กับ​ประชาชน​ของ​ตน​ว่า “ดู​สิ ชาว​อิสราเอล​เพิ่ม​จำนวน​มาก​เกิน​ไป​สำหรับ​เรา​แล้ว</verse>
				<verse number="10">เรา​ต้อง​จัดการ​กับ​พวก​เขา​ด้วย​สติ​ปัญญา ไม่​อย่าง​นั้น​พวก​เขา​จะ​ยิ่ง​เพิ่ม​จำนวน​มาก​ขึ้น และ​ถ้า​เกิด​สงคราม คน​พวก​นี้​ก็​จะ​สมคบ​ศัตรู​และ​หัน​มา​รบ​กับ​เรา แล้ว​หนี​ออก​นอก​ประเทศ”</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​ชาว​อียิปต์​จึง​ตั้ง​ผู้​คุม​ทาส​คอย​ควบคุม​ชาว​อิสราเอล​ให้​ทำ​งาน​หนัก แล้ว​จึง​ให้​สร้าง​เมือง​ปิธม​กับ​เมือง​ราเมเสส​ขึ้น​เป็น​เมือง​ที่​ฟาโรห์​ใช้​สำหรับ​เก็บ​สะสม​สิ่งของ</verse>
				<verse number="12">แต่​ยิ่ง​ชาว​อิสราเอล​ถูก​กดขี่​ข่มเหง​มาก​เท่าไร พวก​เขา​ก็​ยิ่ง​เพิ่ม​จำนวน​และ​แพร่​ขยาย​มาก​ขึ้น​เท่านั้น ดังนั้น​ชาว​อียิปต์​จึง​หวั่นเกรง​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="13">และ​กระทำ​ต่อ​พวก​เขา​อย่าง​ไร้​ความ​ปรานี</verse>
				<verse number="14">ชาว​อียิปต์​สร้าง​ความ​ขมขื่น​ใน​ชีวิต​ให้​แก่​ชาว​อิสราเอล โดย​ให้​พวก​เขา​ทำ​งาน​หนัก ไม่ว่า​จะ​เป็น​การ​ทำ​อิฐ​ทำ​ปูน และ​ทำ​งาน​ทุก​ชนิด​ใน​ท้องทุ่ง ชาว​อียิปต์​ใช้​พวก​เขา​ให้​ทำงาน​หนัก​อย่าง​โหดเหี้ยม</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์​อียิปต์​กล่าว​กับ​นาง​ผดุง​ครรภ์​ชาว​ฮีบรู​ชื่อ​ชิฟราห์​และ​ปูอาห์​ว่า</verse>
				<verse number="16">“เมื่อ​เจ้า​กำลัง​ช่วย​หญิง​ชาว​ฮีบรู​และ​ใน​ขณะ​คลอด​ลูก ถ้า​เจ้า​เห็น​ว่า​เด็ก​ทารก​เป็น​ผู้ชาย​ให้​ฆ่า​ทิ้ง ถ้า​เป็น​ผู้หญิง​ให้​ไว้​ชีวิต”</verse>
				<verse number="17">แต่​นาง​ผดุง​ครรภ์​ทั้ง​สอง​ยำเกรง​พระเจ้า จึง​ไม่​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​กษัตริย์​อียิปต์ พวก​เธอ​ไว้​ชีวิต​เด็ก​ผู้ชาย</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​อียิปต์​จึง​สั่ง​ให้​นำ​ตัว​นาง​ผดุง​ครรภ์​ทั้ง​สอง​มา​และ​ถาม​ว่า “ทำไม​พวก​เจ้า​ถึง​ทำ​เช่น​นี้ ทำไม​ยัง​ไว้​ชีวิต​เด็ก​ผู้ชาย”</verse>
				<verse number="19">นาง​ผดุง​ครรภ์​ตอบ​ฟาโรห์​ว่า “ผู้หญิง​ฮีบรู​ไม่​เหมือน​ผู้หญิง​อียิปต์ พวก​เธอ​แข็งแรง​และ​คลอด​ลูก​ก่อน​ที่​นาง​ผดุง​ครรภ์​จะ​ไป​ถึง”</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น​พระเจ้า​จึง​อวยพร​นาง​ผดุง​ครรภ์​ทั้ง​สอง​นี้ ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ก็​เพิ่ม​จำนวน​และ​มี​จำนวน​มหาศาล​ยิ่ง​ขึ้น​ไป​อีก</verse>
				<verse number="21">เนื่องจาก​นาง​ผดุง​ครรภ์​ยำเกรง​พระเจ้า พระองค์​จึง​ให้​ทั้ง​สอง​มี​ครอบครัว​ของ​ตนเอง</verse>
				<verse number="22">แล้ว​ฟาโรห์​จึง​สั่ง​ประชาชน​ทั้งหมด​ของ​เขา​ว่า “จง​จับ​เด็ก​ผู้ชาย​ฮีบรู​แรก​เกิด​ทุก​คน​โยน​ทิ้ง​ใน​แม่น้ำ​ไนล์ ส่วน​เด็ก​ผู้หญิง​ให้​ไว้​ชีวิต”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">มี​ชาย​เผ่า​เลวี​คน​หนึ่ง​ได้​แต่งงาน​กับ​หญิง​จาก​เผ่า​เดียวกัน</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​ภรรยา​ตั้งครรภ์​และ​คลอด​ลูก​ชาย​คน​หนึ่ง เมื่อ​เห็น​ว่า​ลูก​ของ​ตน​น่า​รัก​จึง​ซ่อน​ตัว​เขา​ไว้​เป็น​เวลา​สาม​เดือน</verse>
				<verse number="3">แต่​เมื่อ​ไม่อาจ​ซ่อน​เด็ก​ไว้​ได้​ต่อไป เธอ​จึง​นำ​ต้น​กก​มา​สาน​เป็น​ตะกร้า เคลือบ​ด้วย​ชัน​และ​ยางมะตอย แล้ว​วาง​เด็ก​ลง​ใน​ตะกร้า ปล่อย​ให้​ลอย​อยู่​กลาง​กอ​ต้น​กก​ริม​แม่น้ำ​ไนล์</verse>
				<verse number="4">พี่​สาว​ของ​เด็ก​คน​นั้น​จับตา​ดู​อยู่​ห่าง​ๆ คอย​ดู​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​เขา</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ธิดา​ของ​ฟาโรห์​ลง​มา​อาบน้ำ​ที่​แม่น้ำ​ไนล์ และ​พวก​คน​รับใช้​ของ​เธอ​กำลัง​เดิน​เลียบ​ตลิ่ง เธอ​สังเกต​เห็น​ตะกร้า​ใน​กอ​ต้น​กก​จึง​สั่ง​ให้​ทาส​สาว​ไป​นำมา</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เปิด​ดู​ก็​เห็น​เด็ก​ทารก​กำลัง​ร้องไห้​จึง​รู้สึก​สงสาร​และ​พูด​ว่า “นี่​เป็น​เด็ก​ทารก​ชาว​ฮีบรู”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พี่​สาว​ของ​เด็ก​ทารก​คน​นั้น​จึง​ถาม​ธิดา​ของ​ฟาโรห์​ว่า “ให้​ดิฉัน​ไป​หา​หญิง​ชาว​ฮีบรู​มา​เลี้ยงดู​เด็ก​ให้​ไหม”</verse>
				<verse number="8">เธอ​ตอบ​ว่า “ได้​สิ ไป​หา​มา​เถิด” เด็ก​หญิง​จึง​กลับ​บ้าน​ไป​ตาม​แม่​ของ​เด็ก​ทารก​มา</verse>
				<verse number="9">ธิดา​ของ​ฟาโรห์​พูด​กับ​หญิง​คน​นั้น​ว่า “เอา​เด็ก​คน​นี้​ไป​เลี้ยงดู​แทน​ฉัน แล้ว​ฉัน​จะ​ให้​ค่า​จ้าง” หญิง​คน​นั้น​จึง​อุ้ม​เด็ก​ทารก​กลับ​ไป​เลี้ยงดู</verse>
				<verse number="10">ต่อมา​เมื่อ​เด็ก​คน​นั้น​เติบโต​ขึ้น เธอ​ก็​นำ​เขา​มา​หา​ธิดา​ของ​ฟาโรห์​ผู้​ซึ่ง​รับ​เขา​ไว้​เป็น​ลูก​ชาย​และ​ตั้งชื่อ​ให้​ว่า​โมเสส โดย​กล่าว​ว่า “ฉัน​ดึง​เขา​ขึ้น​มา​จาก​น้ำ”</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​โมเสส​เติบโต​เป็น​หนุ่ม​แล้ว วัน​หนึ่ง​เขา​ไป​หา​คน​ชนชาติ​เดียวกัน​และ​เห็น​พวก​เขา​ตรากตรำ​ทำงาน​หนัก โมเสส​เห็น​ชาว​อียิปต์​คน​หนึ่ง​ทุบ​ตี​ชาว​ฮีบรู​คน​ชาติ​เดียวกัน​กับ​ตน</verse>
				<verse number="12">เขา​เหลียว​ซ้าย​แล​ขวา​เห็น​ว่า​ไม่​มี​ใคร​จึง​ฆ่า​ชาว​อียิปต์​คน​นั้น​แล้ว​หมก​ไว้​ใน​ทราย</verse>
				<verse number="13">วัน​ต่อมา​เมื่อ​เขา​ออก​ไป​และ​เห็น​ชาว​ฮีบรู​สอง​คน​ต่อสู้​กัน​จึง​ถาม​คน​ที่​เป็น​ฝ่าย​ผิด​ว่า “ทำไม​ถึง​ทุบ​ตี​พี่​น้อง​ชาว​ฮีบรู​ของ​ท่าน​อย่าง​นี้”</verse>
				<verse number="14">คน​นั้น​กล่าว​ว่า “ใคร​ตั้ง​ให้​เจ้า​เป็น​เจ้านาย​ปกครอง​และ​เป็น​คน​ตัดสิน​พวก​เรา เจ้า​คิด​จะ​ฆ่า​ข้า​อย่าง​ที่​ฆ่า​คน​อียิปต์​นั้น​หรือ” โมเสส​ตกใจ​กลัว​และ​คิดว่า “ผู้​คน​คง​รู้​สิ่ง​ที่​ข้า​ทำ​กัน​หมด​แล้ว”</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ฟาโรห์​รู้​เรื่อง​ก็​พยายาม​จะ​ฆ่า​โมเสส แต่​โมเสส​หนี​ฟาโรห์​ไป​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​มีเดียน ขณะ​ที่​เขา​นั่ง​อยู่​ริม​บ่อ​น้ำ​แห่ง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="16">มี​หญิงสาว​เจ็ด​คน​ซึ่ง​เป็น​ลูก​ของ​ปุโรหิต​ชาว​มีเดียน ออก​มา​ตัก​น้ำ​ใส่​ราง​ให้​ฝูง​สัตว์​ของ​บิดา​กิน</verse>
				<verse number="17">แล้ว​มี​พวก​คน​เลี้ยง​แกะ​มา​ไล่​หญิงสาว​เหล่า​นี้ แต่​โมเสส​ลุก​ขึ้น​มา​ปกป้อง และ​ตัก​น้ำ​ให้​ฝูง​สัตว์​ของ​พวก​เธอ</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​หญิง​เหล่า​นั้น​กลับ​ไป​หา​เรอูเอล​ผู้​เป็น​บิดา เรอูเอล​ถาม​ว่า “ทำไม​วัน​นี้​กลับ​บ้าน​เร็ว”</verse>
				<verse number="19">พวก​เธอ​ตอบ​ว่า “มี​ชาย​ชาว​อียิปต์​คน​หนึ่ง​ช่วย​ปกป้อง​พวก​เรา​จาก​คน​เลี้ยง​แกะ ทั้ง​ยัง​ช่วย​ตัก​น้ำ​ให้​เรา​และ​ฝูง​สัตว์​ของ​เรา​ด้วย”</verse>
				<verse number="20">บิดา​จึง​ถาม​พวก​ลูก​สาว​ว่า “เขา​อยู่​ที่ไหน ทำไม​จึง​ทิ้ง​เขา​ไว้ ไป​เชิญ​เขา​ให้​มา​กิน​อาหาร​ด้วย​กัน”</verse>
				<verse number="21">โมเสส​ตกลง​ใจ​อาศัย​อยู่​กับ​เรอูเอล​ซึ่ง​ได้​ยก​ศิปโปราห์​ลูก​สาว​ของ​เขา​ให้​เป็น​ภรรยา​โมเสส</verse>
				<verse number="22">ศิปโปราห์​คลอด​ลูก​ชาย โมเสส​ตั้ง​ชื่อ​ให้​ว่า​เกอร์โชม โดย​กล่าว​ว่า “ข้า​เป็น​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​อยู่​ใน​ต่าง​แดน”</verse>
				<verse number="23">หลาย​ปี​ต่อมา กษัตริย์​อียิปต์​เสีย​ชีวิต ชาว​อิสราเอล​ก็​คร่ำครวญ​เนื่องจาก​การ​เป็น​ทาส และ​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ เสียง​ร้อง​ของ​พวก​เขา​ขึ้น​ไป​ถึง​พระเจ้า</verse>
				<verse number="24">พระองค์​ได้ยิน​เสียง​คร่ำครวญ​ของ​พวก​เขา และ​ระลึก​ถึง​พันธสัญญา​ที่​ให้​ไว้​กับ​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="25">ดังนั้น​พระเจ้า​จึง​มอง​มา​ที่​ชาว​อิสราเอล​และ​ห่วงใย​พวก​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ขณะ​ที่​โมเสส​กำลัง​เลี้ยง​ฝูง​แกะ​ของ​เยโธร​ผู้​เป็น​พ่อตา​ซึ่ง​เป็น​ปุโรหิต​แห่ง​มีเดียน เขา​ต้อน​ฝูง​แกะ​ไป​ยัง​อีก​ด้าน​หนึ่ง​ของ​ถิ่น​ทุรกันดาร และ​มาถึง​โฮเรบ​ภูเขา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ปรากฏ​แก่​เขา​เป็น​เปลว​ไฟ​ลุกโชน​กลาง​พุ่ม​ไม้ โมเสส​เห็น​ว่า​แม้​พุ่ม​ไม้​นั้น​มี​ไฟ​ลุกโชน​ก็​ไม่​ได้​มอดไหม้</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​โมเสส​จึง​คิดว่า “ข้า​จะ​เข้า​ไป​ดู​สิ่ง​ประหลาด​นี้ ว่า​ทำไม​พุ่ม​ไม้​นั้น​จึง​ไม่​มอดไหม้”</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พระยาห์เวห์​มอง​เห็น​โมเสส​เดิน​เข้า​มา​ดู พระเจ้า​เรียก​เขา​จาก​พุ่ม​ไม้​นั้น​ว่า “โมเสส! โมเสส!” และ​โมเสส​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​อยู่​ที่​นี่”</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​พูด​ว่า “อย่า​เข้า​มา​ใกล้​กว่า​นี้ จง​ถอด​รองเท้า​ออก​เพราะ​เจ้า​กำลัง​ยืน​อยู่​บน​พื้น​ดิน​ศักดิ์สิทธิ์”</verse>
				<verse number="6">จาก​นั้น​พระองค์​พูด​ว่า “เรา​เป็น​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ ​ของ​เจ้า พระเจ้า​ของ​อับราฮัม พระเจ้า​ของ​อิสอัค และ​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ” เมื่อ​ได้​ฟัง​ดังนั้น​โมเสส​จึง​ปิด​หน้า​ตนเอง เพราะ​เขา​กลัว​ที่​จะ​มอง​ดู​พระเจ้า</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​ได้​เห็น​ความ​ทุกข์เข็ญ​ของ​ประชาชน​ของ​เรา​ใน​อียิปต์​แล้ว เรา​ได้ยิน​เสียง​ร่ำร้อง​เนื่องจาก​พวก​นาย​ทาส​อำมหิต และ​เรา​ห่วงใย​ใน​ความ​ทุกข์​ทรมาน​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​เรา​จึง​ลง​มา​เพื่อ​ช่วย​พวก​เขา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ชาว​อียิปต์ และ​นำ​พวก​เขา​ออก​ไป​ยัง​ดินแดน​กว้าง​ใหญ่ อุดม​ไป​ด้วย​น้ำ​นม​และ​น้ำผึ้ง ซึ่ง​เป็น​ที่​อาศัย​ของ​ชาว​คานาอัน ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​อาโมไรต์ ชาว​เปริสซี ชาว​ฮีไวต์ และ​ชาว​เยบุส</verse>
				<verse number="9">ขณะ​นี้​เสียง​คร่ำครวญ​ของ​ชาว​อิสราเอล​มาถึง​เรา เรา​ได้​เห็น​วิธีการ​ที่​ชาว​อียิปต์​กำลัง​กดขี่​ข่มเหง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="10">บัดนี้​จง​ไป​เถิด เรา​จะ​ส่ง​เจ้า​ไป​หา​ฟาโรห์​เพื่อ​นำ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ของ​เรา​ออก​จาก​อียิปต์”</verse>
				<verse number="11">แต่​โมเสส​บอก​พระเจ้า​ว่า “ข้าพเจ้า​เป็น​ใคร​เล่า​ที่​จะ​ไป​พบ​ฟาโรห์ และ​นำ​ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​อียิปต์”</verse>
				<verse number="12">และ​พระเจ้า​พูด​ว่า “เรา​จะ​อยู่​กับ​เจ้า นี่​จะ​เป็น​หมาย​สำคัญ​แก่​เจ้า​ว่า เรา​คือ​ผู้​ที่​ส่ง​เจ้า​ไป คือ​เมื่อ​เจ้า​นำ​ประชาชน​ออก​จาก​อียิปต์​แล้ว พวก​เจ้า​จะ​มา​นมัสการ​พระเจ้า​บน​ภูเขา​นี้”</verse>
				<verse number="13">โมเสส​บอก​พระเจ้า​ว่า “หาก​ข้าพเจ้า​ไป​บอก​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​ท่าน​ได้​ส่ง​ข้าพเจ้า​มา​หา​พวก​ท่าน’ และ​พวก​เขา​จะ​ย้อน​ถาม​ว่า ‘พระเจ้า​มี​นาม​ว่า​อะไร’ ข้าพเจ้า​จะ​ตอบ​เขา​ว่า​อย่างไร”</verse>
				<verse number="14">พระเจ้า​ตอบ​โมเสส​ว่า “เรา​เป็น​ผู้​ที่​เรา​เป็น เจ้า​จง​บอก​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘เรา​เป็น ได้​ส่ง​ข้าพเจ้า​มา​หา​พวก​ท่าน’ ”</verse>
				<verse number="15">พระเจ้า​พูด​กับ​โมเสส​ด้วย​ว่า “จง​บอก​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘พระยาห์เวห์ ​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน พระเจ้า​ของ​อับราฮัม พระเจ้า​ของ​อิสอัค และ​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ ได้​ส่ง​ข้าพเจ้า​มา​หา​พวก​ท่าน’ นี่​เป็น​นาม​ของ​เรา​ชั่วนิรันดร์ เป็น​นาม​ที่​พวก​เจ้า​จะ​เรียก​เรา ตลอด​ทุก​ชั่ว​อายุ</verse>
				<verse number="16">จง​ไป​เถิด เรียก​บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​มา​ประชุม และ​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน พระเจ้า​ของ​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ​มา​ปรากฏ​แก่​ข้าพเจ้า​และ​กล่าว​ดังนี้​ว่า เรา​ได้​เฝ้า​ดู​พวก​เจ้า​และ​เห็น​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​พวก​เจ้า​ใน​อียิปต์​แล้ว</verse>
				<verse number="17">และ​เรา​ได้​สัญญา​ว่า​จะ​นำ​พวก​เจ้า​ออก​จาก​ความ​ทุกข์​เข็ญ​ใน​อียิปต์​ไป​ยัง​ดินแดน​ของ​ชาว​คานาอัน ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​อาโมไรต์ ชาว​เปริสซี ชาว​ฮีไวต์ และ​ชาว​เยบุส ดินแดน​อัน​อุดม​ด้วย​น้ำ​นม​และ​น้ำผึ้ง’</verse>
				<verse number="18">เหล่า​ผู้​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​จะ​ฟัง​เจ้า แล้ว​เจ้า​กับ​ผู้​อาวุโส​เหล่า​นั้น​จะ​ต้อง​ไป​พบ​กษัตริย์​อียิปต์ และ​บอก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ชาว​ฮีบรู​ปรากฏ​แก่​พวก​เรา พวก​เรา​จึง​ขอ​เดินทาง​เป็น​เวลา​สาม​วัน​เข้า​ไป​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="19">แต่​เรา​รู้​ว่า​กษัตริย์​อียิปต์​จะ​ไม่​ยอม​ปล่อย​พวก​เจ้า​ไป จนกว่า​มือ​อัน​มี​ฤทธิ์​จะ​บีบ​บังคับ​เขา</verse>
				<verse number="20">ฉะนั้น​เรา​จะ​เหยียด​มือ​ออก​เล่นงาน​ชาว​อียิปต์​ด้วย​การ​อัศจรรย์​ต่าง​ๆ ที่​เรา​จะ​ทำ​ท่ามกลาง​พวก​เขา หลังจาก​นั้น​เขา​จะ​ยอม​ปล่อย​เจ้า​ทั้งหลาย​ไป</verse>
				<verse number="21">และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​ชาว​อียิปต์​เมตตา​ยก​ข้าวของ​ให้​พวก​เจ้า เพื่อ​เจ้า​จะ​ไม่​ออก​มา​มือ​เปล่า</verse>
				<verse number="22">ผู้หญิง​ทุก​คน​จะ​ขอ​เครื่อง​เงิน เครื่อง​ทอง และ​เสื้อผ้า​จาก​เพื่อนบ้าน​ชาว​อียิปต์ และ​จาก​ผู้หญิง​อียิปต์​ที่​อยู่​ใน​บ้าน​นั้น เอา​มา​แต่ง​ให้​ลูก​ชาย​ลูก​สาว​ของ​พวก​เจ้า พวก​เจ้า​จะ​ริบ​สมบัติ​ของ​ชาว​อียิปต์​มา​ด้วย​วิธี​นี้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">โมเสส​ตอบ​ว่า “จะ​ทำ​อย่างไร​ถ้า​พวก​เขา​ไม่​เชื่อ​และ​ไม่​ฟัง​ข้าพเจ้า แล้ว​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​ปรากฏ​แก่​เจ้า’ ”</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​จึง​บอก​กับ​เขา​ว่า “อะไร​อยู่​ใน​มือ​ของ​เจ้า” โมเสส​ตอบ​ว่า “ไม้เท้า”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “จง​โยน​ไม้เท้า​ลง​บน​พื้น” โมเสส​จึง​โยน​ลง​ไป ไม้เท้า​ก็​กลาย​เป็น​งู โมเสส​วิ่ง​หลบ​งู​นั้น</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เขา​ว่า “จง​ยื่น​มือ​ออก​ไป​จับ​หาง​งู​นั้น​ไว้” ดังนั้น​โมเสส​จึง​ยื่น​มือ​ออก​จับ​งู​ไว้ และ​งู​นั้น​ก็​กลาย​เป็น​ไม้เท้า​ใน​มือ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “จง​ทำ​อย่าง​นี้ แล้ว​พวก​เขา​จะ​เชื่อ​ว่า พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา คือ​พระเจ้า​ของ​อับราฮัม พระเจ้า​ของ​อิสอัค และ​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ​ได้​ปรากฏ​แก่​เจ้า”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “จง​เอา​มือ​สอด​เข้า​ไป​ใน​เสื้อ​คลุม” เมื่อ​โมเสส​ทำ​เช่น​นั้น​แล้ว​ชัก​มือ​ออก​มา ผิวหนัง​ก็​กลาย​เป็น​โรค​เรื้อน ​ขาว​เหมือน​หิมะ</verse>
				<verse number="7">พระองค์​พูด​ว่า “จง​เอา​มือ​สอด​กลับ​เข้า​ไป​ใน​เสื้อ​คลุม” เมื่อ​โมเสส​ทำ​ตาม​และ​ชัก​มือ​ออก​มา มือ​ของ​เขา​ก็​กลับ​เป็น​ปกติ</verse>
				<verse number="8">จาก​นั้น​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “หาก​เขา​ไม่​เชื่อ​หรือ​ไม่​สนใจ​หมาย​สำคัญ​อย่าง​แรก เขา​อาจ​เชื่อ​อย่าง​ที่​สอง</verse>
				<verse number="9">แต่​หาก​พวก​เขา​ไม่​เชื่อ​หมาย​สำคัญ​ทั้ง​สอง​นี้​หรือ​ไม่​ยอม​ฟัง​เจ้า จง​ตัก​น้ำ​จาก​แม่น้ำ​ไนล์​มา​เท​ลง​บน​พื้น​แห้ง น้ำ​ที่​เจ้า​เอา​มา​จาก​แม่น้ำ​จะ​กลาย​เป็น​เลือด​บน​พื้น​ดิน”</verse>
				<verse number="10">โมเสส​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “โปรด​อภัย​เถิด​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​พูด​ไม่​เก่ง ไม่ว่า​จะ​ใน​อดีต​หรือ​ตั้งแต่​พระองค์​พูด​กับ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​เป็น​คน​พูด​ไม่​คล่อง​และ​พูด​ช้า”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เขา​ว่า “ใคร​สร้าง​ปาก​มนุษย์ ใคร​ทำ​ให้​เขา​หูหนวก​หรือ​เป็น​ใบ้ ใคร​ทำ​ให้​เขา​มอง​เห็น​หรือ​ตาบอด ไม่​ใช่​เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​หรือ</verse>
				<verse number="12">บัดนี้​จง​ไป​เถิด เรา​จะ​ช่วย​และ​สอน​เจ้า​ว่า​ควร​พูด​อะไร”</verse>
				<verse number="13">แต่​โมเสส​ตอบ​ว่า “โปรด​อภัย​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​เถิด​พระยาห์เวห์ ขอ​ส่ง​คน​อื่น​ไป​เถิด”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​โกรธ​โมเสส​และ​พูด​ว่า “อาโรน​คน​เลวี​พี่ชาย​ของ​เจ้า​ล่ะ เรา​รู้​ว่า​เขา​พูด​เก่ง เขา​กำลัง​มา​ที่​นี่​เพื่อ​พบ​เจ้า และ​จะ​ดีใจ​มาก​เมื่อ​เห็น​เจ้า</verse>
				<verse number="15">เจ้า​จะ​ต้อง​พูด​กับ​เขา และ​บอก​เขา​ว่า​ควร​พูด​อะไร เรา​จะ​ช่วย​ให้​เจ้า​ทั้ง​สอง​พูด​ได้​ดี​และ​จะ​สอน​เจ้า​ว่า​ควร​ทำ​อะไร​บ้าง</verse>
				<verse number="16">เขา​จะ​พูด​กับ​ประชาชน​แทน​เจ้า เขา​จะ​เป็น​เหมือน​ปาก​ของ​เจ้า ส่วน​เจ้า​จะ​เป็น​เหมือน​พระเจ้า​สำหรับ​เขา</verse>
				<verse number="17">แต่​เจ้า​จง​เอา​ไม้เท้า​ใน​มือ​ของ​เจ้า​อัน​นี้​ไป​ด้วย เพื่อ​จะ​ได้​ใช้​แสดง​หมาย​สำคัญ”</verse>
				<verse number="18">โมเสส​จึง​กลับ​ไป​หา​เยโธร​พ่อตา​ของ​เขา​และ​กล่าว​ว่า “ข้าพเจ้า​ขอ​กลับ​ไป​หา​ชนชาติ​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​อียิปต์ ไป​ดู​ว่า​พวก​เขา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​หรือ​ไม่” เยโธร​ตอบ​ว่า “ไป​เถิด พ่อ​อวยพร​ให้​เจ้า​ไป​ดี”</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ที่​มีเดียน​ว่า “จง​กลับ​ไป​อียิปต์​เพราะ​พวก​ที่​ต้องการ​ฆ่า​เจ้า​นั้น​ตาย​หมด​แล้ว”</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น​โมเสส​จึง​พา​ภรรยา​และ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา​ขึ้น​ลา​และ​ออก​เดินทาง​กลับ​ไป​อียิปต์ เขา​ถือ​ไม้เท้า​ของ​พระเจ้า​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เมื่อ​เจ้า​กลับ​ไป​ถึง​อียิปต์ เจ้า​ต้อง​ทำ​การ​อัศจรรย์​ทุก​อย่าง​ต่อหน้า​ฟาโรห์​ตาม​ฤทธิ์เดช​ที่​เรา​ให้​ไว้​แก่​เจ้า แต่​เรา​จะ​ทำ​ให้​ฟาโรห์​ใจแข็ง​ไม่​ยอม​ปล่อย​พวก​ประชาชน​ไป</verse>
				<verse number="22">แล้ว​เจ้า​จง​บอก​ฟาโรห์​ว่า ‘พระยาห์เวห์​กล่าว​ดังนี้​ว่า อิสราเอล​เป็น​ลูก​หัวปี​ของ​เรา</verse>
				<verse number="23">และ​เรา​บอก​เจ้า​ว่า “จง​ปล่อย​ลูก​ของ​เรา​ไป เพื่อ​เขา​จะ​ได้​นมัสการ​เรา” แต่​เจ้า​ปฏิเสธ​ไม่​ยอม​ให้​เขา​ไป ดังนั้น​เรา​จะ​ฆ่า​ลูก​หัวปี​ของ​เจ้า’ ”</verse>
				<verse number="24">ตรง​ที่​พัก​ระหว่าง​ทาง พระยาห์เวห์​มา​พบ​โมเสส และ​จะ​ฆ่า​เขา</verse>
				<verse number="25">แต่​ศิปโปราห์​เอา​มีด​หิน​คม​เฉือน​หนัง​หุ้ม​ปลาย​อวัยวะ​เพศ​ลูก​ชาย​ของ​ตน และ​เอา​ไป​แตะ​เท้า​ของ​โมเสส เธอ​กล่าว​ว่า “ท่าน​เป็น​เจ้าบ่าว​แห่ง​โลหิต​ต่อ​ดิฉัน”</verse>
				<verse number="26">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​ละ​โมเสส​ไป (ครั้ง​นั้น​ที่​เธอ​กล่าว​ว่า “เจ้าบ่าว​แห่ง​โลหิต” หมายถึง​การ​เข้า​สุหนัต)</verse>
				<verse number="27">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​อาโรน​ว่า “จง​ไป​พบ​โมเสส​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร” ดังนั้น​อาโรน​จึง​ไป​พบ​โมเสส​ที่​ภูเขา​ของ​พระเจ้า​และ​จูบ​เขา</verse>
				<verse number="28">โมเสส​เล่า​ให้​อาโรน​ฟัง​ถึง​ทุก​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ส่ง​เขา​มา​ให้​พูด และ​หมาย​สำคัญ​ทุก​อย่าง​ที่​พระองค์​สั่ง​ให้​เขา​ทำ</verse>
				<verse number="29">โมเสส​กับ​อาโรน​จึง​เรียก​ประชุม​ผู้​อาวุโส​ทั้งหมด​ของ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="30">และ​อาโรน​แจ้ง​ให้​พวก​เขา​รู้​ทุก​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส โมเสส​ได้​ทำ​หมาย​สำคัญ​ต่อหน้า​ประชาชน​ด้วย</verse>
				<verse number="31">พวก​เขา​จึง​เชื่อ และ​เมื่อ​ได้ยิน​ว่า​พระยาห์เวห์​ห่วงใย และ​เห็น​ความ​ทุกข์​ลำเค็ญ​ของ​พวก​เขา พวก​เขา​จึง​กราบ​ลง​นมัสการ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">หลังจาก​นั้น​โมเสส​กับ​อาโรน​ไป​หา​ฟาโรห์​และ​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​กล่าว​ว่า ‘จง​ปล่อย​ประชาชน​ของ​เรา​ไป เพื่อ​พวก​เขา​จะ​จัดงาน​ฉลอง​ให้​เรา​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร’ ”</verse>
				<verse number="2">ฟาโรห์​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​เป็น​ใคร​หรือ​ที่​เรา​จะ​ต้อง​เชื่อฟัง​และ​ปล่อย​อิสราเอล​ไป เรา​ไม่​รู้จัก​พระยาห์เวห์​และ​เรา​จะ​ไม่​ปล่อย​อิสราเอล​ไป”</verse>
				<verse number="3">แล้ว​เขา​ทั้ง​สอง​จึง​พูด​ว่า “พระเจ้า​ของ​ชน​ฮีบรู​ปรากฏ​แก่​พวก​เรา ขอ​ปล่อย​ให้​พวก​เรา​เดินทาง​สาม​วัน​เข้า​ไป​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เรา มิฉะนั้น​พระองค์​จะ​ลงโทษ​พวก​เรา​ด้วย​ภัยพิบัติ​หรือ​ด้วย​ดาบ”</verse>
				<verse number="4">แต่​กษัตริย์​อียิปต์​พูด​ว่า “พวก​เจ้า โมเสส​และ​อาโรน เหตุใด​จึง​เที่ยว​ชักชวน​ผู้​คน​ให้​ละทิ้ง​งาน กลับ​ไป​ทำงาน​เดี๋ยวนี้!”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ฟาโรห์​พูด​ว่า “ดู​สิ เจ้า​กำลัง​ทำ​ให้​ผู้​คน​มากมาย​ใน​ดินแดน​นี้​ทิ้ง​งาน​ของ​ตัวเอง”</verse>
				<verse number="6">ใน​วัน​นั้น ฟาโรห์​สั่ง​พวก​นาย​ทาส​และ​ผู้​คุม​ทาส​ว่า</verse>
				<verse number="7">“อย่า​ให้​ฟาง​สำหรับ​ทำ​อิฐ​แก่​พวก​ทาส ให้​พวก​มัน​ไป​หา​ฟาง​เอาเอง</verse>
				<verse number="8">กำหนด​ให้​พวก​มัน​ทำ​อิฐ​ให้​ได้​จำนวน​เท่า​เดิม ไม่​ต้อง​ลด​จำนวน​การ​ผลิต เพราะ​ทาส​พวก​นี้​ขี้เกียจ จึง​มา​ร่ำร้อง​ว่า ‘ขอ​ปล่อย​เรา​ไป​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระเจ้า​ของ​พวก​เรา’</verse>
				<verse number="9">จง​ให้​พวก​ทาส​ทำ​งาน​หนัก​ขึ้น จะ​ได้​ไม่​มี​เวลา​ไป​ฟัง​คำ​โกหก”</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​พวก​นาย​ทาส​กับ​ผู้​คุม​ทาส​จึง​ออก​ไป​บอก​พวก​ทาส​ว่า “ฟาโรห์​สั่ง​ว่า ‘เรา​จะ​งด​แจกจ่าย​ฟาง​ให้​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="11">จง​ไป​เก็บ​และ​หา​ฟาง​เอาเอง แต่​ต้อง​ทำ​อิฐ​ให้​ได้​จำนวน​เท่า​เดิม’ ”</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​ประชาชน​จึง​แยกย้าย​กัน​ไป​ทั่ว​อียิปต์​เพื่อ​หา​ฟาง</verse>
				<verse number="13">พวก​นาย​ทาส​คอย​เร่ง​พวก​เขา​ว่า “แต่ละ​วัน​พวก​เจ้า​ต้อง​ทำ​อิฐ​ให้​ได้​ครบ​ตาม​จำนวน​เหมือน​ตอน​ที่​เจ้า​ได้​รับ​ฟาง”</verse>
				<verse number="14">และ​พวก​ผู้​คุม​ทาส​ที่​เป็น​คน​อิสราเอล​ซึ่ง​พวก​นาย​ทาส​ของ​ฟาโรห์​แต่งตั้ง​ขึ้น ก็​ถูก​โบยตี​และ​ถูก​ถาม​ว่า “ทำไม​วัน​นี้​และ​เมื่อ​วาน​นี้​พวก​เจ้า​จึง​ทำ​อิฐ​ไม่​ครบ​ตาม​จำนวน​เดิม”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​พวก​ผู้​คุม​ทาส​ที่​เป็น​คน​อิสราเอล​จึง​ไป​หา​ฟาโรห์​และ​ร้อง​อุทธรณ์​ว่า “เหตุใด​ท่าน​จึง​กระทำ​ต่อ​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​อย่าง​นี้</verse>
				<verse number="16">พวก​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ไม่​ได้​รับ​แจกจ่าย​ฟาง แต่​ยัง​ได้​รับ​คำ​สั่ง​ว่า ‘จง​ทำ​อิฐ!’ พวก​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ถูก​เฆี่ยน​ตี​ทั้ง​ๆ ที่​ฝ่าย​ผิด​คือ​คน​ของ​ท่าน​เอง”</verse>
				<verse number="17">ฟาโรห์​พูด​ว่า “พวก​เจ้า​มัน​ขี้เกียจ! ถึง​ได้​พร่ำ​ขอ​ว่า ‘ปล่อย​พวก​เรา​ออก​ไป​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="18">กลับ​ไป​ทำงาน​ได้​แล้ว เรา​จะ​ไม่​จ่าย​ฟาง​ให้ แต่​พวก​เจ้า​ยัง​ต้อง​ทำ​อิฐ​ให้​ได้​ตาม​จำนวน​ที่​กำหนด​ไว้”</verse>
				<verse number="19">พวก​ผู้​คุม​ทาส​ที่​เป็น​คน​อิสราเอล​ตระหนัก​ว่า​พวก​ตน​กำลัง​ตก​ที่​นั่ง​ลำบาก เมื่อ​พวก​เขา​ถูก​สั่ง​ว่า “พวก​เจ้า​ต้อง​ทำ​อิฐ​ให้​ได้​ตาม​จำนวน​ที่​กำหนด​ใน​แต่ละ​วัน”</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พวก​เขา​กลับ​จาก​เข้า​พบ​ฟาโรห์​ก็​พบ​ว่า​โมเสส​กับ​อาโรน​รอ​เจอ​พวก​เขา​อยู่</verse>
				<verse number="21">พวก​ผู้​คุม​ทาส​จึง​พูด​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​พิจารณา​และ​ตัดสิน​โทษ​พวก​เจ้า! พวก​เจ้า​ทำ​ให้​ฟาโรห์​กับ​เหล่า​ข้าราชการ​รังเกียจ​พวก​เรา เหมือน​เอา​ดาบ​ใส่​มือ​พวก​เขา​ให้​มา​ฆ่า​เรา”</verse>
				<verse number="22">โมเสส​จึง​กลับ​ไป​บอก​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “พระยาห์เวห์ ไฉน​พระองค์​นำ​ความ​ทุกข์​ร้อน​มาถึง​คน​เหล่า​นี้ พระองค์​ส่ง​ข้าพเจ้า​มา​เพื่อ​การ​นี้​หรือ</verse>
				<verse number="23">ตั้งแต่​ข้าพเจ้า​ไป​บอก​ฟาโรห์​ใน​นาม​ของ​พระองค์ ฟาโรห์​ก็​ทำ​ให้​พวก​ประชาชน​เดือดร้อน และ​พระองค์​ไม่​ได้​ช่วย​ให้​ประชาชน​ของ​พระองค์​เลย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “บัดนี้​เจ้า​จะ​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​เรา​จะ​ทำ​แก่​ฟาโรห์ เขา​จะ​ปล่อย​ประชาชน​ของ​เรา​ไป​เพราะ​มือ​อัน​มี​ฤทธิ์​ของ​เรา และ​เขา​จะ​ขับไล่​คน​ของ​เรา​ออก​จาก​ประเทศ​ของ​เขา​เพราะ​มือ​อัน​มี​ฤทธิ์​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="2">พระเจ้า​บอก​กับ​โมเสส​ด้วย​ว่า “เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">เรา​ปรากฏ​แก่​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ​ใน​ฐานะ​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์ แต่​เรา​ไม่​ได้​เปิดเผย​ตัว​เรา​เอง​ให้​เขา​รู้จัก​เรา​อย่าง​เต็มที่​ใน​นาม​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">เรา​ยัง​ได้​ทำ​พันธสัญญา​กับ​พวก​เขา​ว่า เรา​จะ​ให้​ดินแดน​คานาอัน​ซึ่ง​พวก​เขา​เคย​อาศัย​อยู่​ใน​ฐานะ​คน​ต่าง​ชาติ​แก่​พวก​เขา</verse>
				<verse number="5">ยิ่ง​กว่า​นั้น​เรา​ได้ยิน​เสียง​คร่ำครวญ​จาก​ชาว​อิสราเอล​ซึ่ง​ตก​เป็น​ทาส​ของ​ชาว​อียิปต์ และ​เรา​ระลึก​ถึง​พันธสัญญา​ของ​เรา</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้น​จง​ไป​บอก​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘เรา​คือ​พระยาห์เวห์ เรา​จะ​นำ​พวก​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​แอก​ของ​ชาว​อียิปต์ ให้​พ้น​จาก​การ​เป็น​ทาส​ของ​พวก​เขา เรา​จะ​ไถ่​เจ้า​ด้วย​แขน​ที่​เหยียด​ออก​และ​ด้วย​การ​พิพากษา​ลงโทษ​อย่าง​หนัก</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​รับ​พวก​เจ้า​เป็น​ประชาชน​ของ​เรา และ​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า แล้ว​เจ้า​จะ​รู้​ว่า เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เจ้า​ผู้​ปลดปล่อย​เจ้า​จาก​แอก​ของ​ชาว​อียิปต์</verse>
				<verse number="8">และ​เรา​จะ​นำ​พวก​เจ้า​ไป​ยัง​ดินแดน​ซึ่ง​เรา​ได้​ยก​มือ​สาบาน​ไว้​ว่า​จะ​ยก​ให้​แก่​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ เรา​จะ​ยก​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เจ้า เรา​คือ​พระยาห์เวห์’ ”</verse>
				<verse number="9">โมเสส​จึง​นำ​ความ​นี้​ไป​แจ้ง​แก่​ชาว​อิสราเอล แต่​พวก​เขา​ไม่​ฟัง เพราะ​ท้อใจ​และ​ตรากตรำ​ทำ​งาน​อย่าง​หนัก</verse>
				<verse number="10">จาก​นั้น​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="11">“จง​ไป​บอก​ฟาโรห์​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์ ให้​ปล่อย​ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​ประเทศ​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="12">แต่​โมเสส​พูด​ตอบ​พระยาห์เวห์​ว่า “ถ้า​ชาว​อิสราเอล​ยัง​ไม่​ฟัง​ข้าพเจ้า แล้ว​ฟาโรห์​จะ​ฟัง​หรือ ใน​เมื่อ​ข้าพเจ้า​พูด​ไม่​เก่ง ”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​เกี่ยวกับ​ชาว​อิสราเอล​และ​ฟาโรห์​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์ และ​พระองค์​สั่ง​ให้​เขา​ทั้ง​สอง​นำ​ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="14">ต่อไป​นี้​เป็น​รายชื่อ​หัวหน้า​ครอบครัว ​ต่าง​ๆ ของ​พวก​เขา รูเบน​ลูก​หัวปี​ของ​อิสราเอล​มี​ลูก​ชาย​ชื่อ ฮาโนค ปัลลู เฮสโรน และ​คารมี คน​เหล่า​นี้​อยู่​ใน​ตระกูล​รูเบน</verse>
				<verse number="15">สิเมโอน​มี​ลูก​ชาย​ชื่อ เยมูเอล ยามีน โอหาด ยาคีน โศหาร์ และ​ชาอูล ซึ่ง​มี​แม่​เป็น​หญิง​ชาว​คานาอัน คน​เหล่า​นี้​อยู่​ใน​ตระกูล​สิเมโอน</verse>
				<verse number="16">ต่อไป​นี้​คือ​รายชื่อ​ลูก​ชาย​ของ​เลวี​ตาม​บันทึก​วงศ์​ตระกูล​ของ​เขา​ได้แก่ เกอร์โชน โคฮาท และ​เมรารี เลวี​มี​อายุ​ได้ 137 ปี</verse>
				<verse number="17">ลูก​ชาย​ทั้งหลาย​ของ​เกอร์โชน​ตาม​ตระกูล​ได้แก่ ลิบนี และ​ชิเมอี</verse>
				<verse number="18">ลูก​ชาย​ทั้งหลาย​ของ​โคฮาท​ได้แก่ อัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน และ​อุสซีเอล โคฮาท​มี​อายุ​ได้ 133 ปี</verse>
				<verse number="19">ลูก​ชาย​ทั้งหลาย​ของ​เมรารี​ได้แก่ มาห์ลี และ​มูชี ที่​กล่าว​มา​นี้​ล้วน​เป็น​ตระกูล​ของ​เลวี​ตาม​ลำดับ​วงศ์​ตระกูล​ของ​เขา</verse>
				<verse number="20">อัมราม​แต่งงาน​กับ​โยเคเบด​น้อง​สาว​ของ​พ่อ เขา​มี​ลูก​ชาย​ชื่อ​อาโรน​กับ​โมเสส อัมราม​มี​อายุ​ได้ 137 ปี</verse>
				<verse number="21">ลูก​ชาย​ทั้งหลาย​ของ​อิสฮาร์​ได้แก่ โคราห์ เนเฟก และ​ศิครี</verse>
				<verse number="22">ลูก​ชาย​ทั้งหลาย​ของ​อุสซีเอล​ได้แก่ มิชาเอล เอลซาฟาน และ​สิธรี</verse>
				<verse number="23">อาโรน​แต่งงาน​กับ​เอลีเชบา​ลูก​สาว​ของ​อัมมีนาดับ​และ​เป็น​น้อง​สาว​ของ​นาห์โชน มี​ลูก​ด้วยกัน​คือ นาดับ อาบีฮู เอเลอาซาร์ และ​อิธามาร์</verse>
				<verse number="24">ลูก​ชาย​ทั้งหลาย​ของ​โคราห์​ได้แก่ อัสสีร์ เอลคานาห์ และ​อาบียาสาฟ คน​เหล่า​นี้​อยู่​ใน​ตระกูล​โคราห์</verse>
				<verse number="25">เอเลอาซาร์​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน​แต่งงาน​กับ​ลูก​สาว​คน​หนึ่ง​ของ​ปูทิเอล มี​ลูก​ด้วยกัน​คน​หนึ่ง​ชื่อ ฟีเนหัส ที่​กล่าว​มา​นี้​ล้วน​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​เลวี​ตาม​ตระกูล​ของ​เขา</verse>
				<verse number="26">อาโรน​และ​โมเสส​นี้​เอง​ที่​พระยาห์เวห์​บอก​กับ​เขา​ว่า “จง​นำ​ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​ดินแดน​อียิปต์​ตาม​หมู่​เหล่า​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="27">คือ​อาโรน​และ​โมเสส​นี้​เอง​ที่​ไป​พบ​ฟาโรห์​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์​เพื่อ​นำ​ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ใน​อียิปต์</verse>
				<verse number="29">พระองค์​พูด​ว่า “เรา​คือ​พระยาห์เวห์ จง​ไป​บอก​ฟาโรห์​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์​ถึง​ทุก​สิ่ง​ตาม​ที่​เรา​บอก​เจ้า”</verse>
				<verse number="30">แต่​โมเสส​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “ใน​เมื่อ​ข้าพเจ้า​พูด​ไม่​เก่ง เหตุใด​ฟาโรห์​จึง​ต้อง​ฟัง​ข้าพเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">จาก​นั้น​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “นี่แน่ะ เรา​ได้​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​เหมือน​พระเจ้า​ต่อ​ฟาโรห์ และ​อาโรน​พี่ชาย​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="2">จง​บอก​อาโรน​ทุก​อย่าง​ที่​เรา​สั่ง​เจ้า และ​อาโรน​พี่ชาย​ของ​เจ้า​จะ​บอก​ฟาโรห์​ให้​ปล่อย​ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="3">แต่​เรา​จะ​ทำ​ให้​ฟาโรห์​ใจ​แข็ง​ดื้อด้าน และ​แม้ว่า​เรา​จะ​ทำ​หมาย​สำคัญ​และ​การ​อัศจรรย์​มาก​ขึ้น​ใน​อียิปต์</verse>
				<verse number="4">ฟาโรห์​ก็​จะ​ไม่​ฟัง​เจ้า แล้ว​เรา​จะ​ลงมือ​จัดการ​กับ​อียิปต์ และ​ด้วย​การ​กระทำ​ที่​เป็น​การ​ลงโทษ​อย่าง​หนัก เรา​จะ​นำ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ของ​เรา​ออก​ไป​เป็น​หมู่​เหล่า</verse>
				<verse number="5">และ​ชาว​อียิปต์​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์ เมื่อ​เรา​เหยียด​มือ​ออก​จัดการ​กับ​อียิปต์​และ​นำ​ชาว​อิสราเอล​ออก​ไป”</verse>
				<verse number="6">โมเสส​และ​อาโรน​จึง​ปฏิบัติ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ทุก​ประการ</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​เขา​ทั้ง​สอง​ไป​พูด​กับ​ฟาโรห์​นั้น โมเสส​อายุ 80 ปี ส่วน​อาโรน​อายุ 83 ปี</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="9">“เมื่อ​ฟาโรห์​พูด​กับ​เจ้า​ว่า ‘จง​แสดง​การ​อัศจรรย์​สัก​อย่าง​ให้​เรา​เห็น’ เจ้า​จง​บอก​อาโรน​ว่า ‘หยิบ​ไม้เท้า​ของ​ท่าน​และ​โยน​ลง​ต่อหน้า​ฟาโรห์’ แล้ว​ไม้เท้า​จะ​กลาย​เป็น​งู”</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​โมเสส​กับ​อาโรน​จึง​ไป​พบ​ฟาโรห์​และ​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง อาโรน​โยน​ไม้เท้า​ลง​ต่อหน้า​ฟาโรห์​และ​ข้าราชการ ไม้เท้า​นั้น​ก็​กลาย​เป็น​งู</verse>
				<verse number="11">ฟาโรห์​จึง​สั่ง​ให้​เรียก​นัก​ปราชญ์ พ่อมด และ​พวก​เล่น​คาถา​อาคม​ชาว​อียิปต์​มา พวก​เขา​ก็​สามารถ​ทำ​สิ่ง​อัศจรรย์​อย่าง​เดียวกัน​ด้วย​ศาสตร์​อัน​ลี้ลับ</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​แต่ละ​คน​โยน​ไม้เท้า​ของ​ตน​ลง​และ​ไม้​เท้า​ของ​พวก​เขา​ก็​กลาย​เป็น​งู แต่​ไม้เท้า​ของ​อาโรน​กลืน​กิน​ไม้เท้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="13">แต่​ฟาโรห์​ยัง​คง​มี​ใจ​ดื้อด้าน​และ​ไม่​ยอม​ฟัง​เขา​ทั้ง​สอง​ดัง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​บอก​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ฟาโรห์​ยัง​ใจแข็ง​ดื้อด้าน ไม่​ยอม​ปล่อย​ประชาชน​ไป</verse>
				<verse number="15">เจ้า​จง​ไป​หา​ฟาโรห์​ใน​ตอน​เช้า​ขณะ​ที่​เขา​ไป​ที่​แม่น้ำ​ไนล์ จง​เผชิญ​หน้า​เขา​ตรง​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ และ​ถือ​ไม้เท้า​ที่​กลาย​เป็น​งู​ได้​นั้น​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="16">แล้ว​บอก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ชน​ฮีบรู​ได้​ส่ง​ข้าพเจ้า​มา​พูด​กับ​ท่าน​ดังนี้​ว่า จง​ปล่อย​ให้​ประชาชน​ของ​เรา​ออก​ไป​นมัสการ​เรา​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร แต่​จน​บัดนี้​เจ้า​ก็​ยัง​ไม่​ฟัง</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​กล่าว​ดังนี้​ว่า เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์​ด้วย​เหตุการณ์​ต่อไป​นี้​คือ โมเสส​จะ​เอา​ไม้เท้า​ใน​มือ​ตี​ลง​ใน​แม่น้ำ​ไนล์ แล้ว​น้ำ​นั้น​จะ​กลาย​เป็น​เลือด</verse>
				<verse number="18">ปลา​จะ​ตาย​และ​แม่น้ำ​จะ​เน่า​เหม็น​จน​ชาว​อียิปต์​ดื่ม​น้ำ​นั้น​ไม่ได้’ ”</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เจ้า​จง​บอก​อาโรน​ว่า ‘หยิบ​ไม้เท้า​ของ​ท่าน​และ​ยื่น​ออก​เหนือ​ห้วงน้ำ​ใน​อียิปต์ ไม่ว่า​จะ​เป็น​แม่น้ำ ห้วย หนอง คลอง บึง แล้ว​น้ำ​ทั่ว​ทุก​แห่ง​ใน​อียิปต์​จะ​กลาย​เป็น​เลือด’ ทุก​หนแห่ง​ใน​อียิปต์​จะ​เต็ม​ไป​ด้วย​เลือด แม้แต่​น้ำ​ใน​ภาชนะ ​ไม้​และ​หิน​ก็​ตาม”</verse>
				<verse number="20">โมเสส​กับ​อาโรน​จึง​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ อาโรน​ยก​ไม้เท้า​ขึ้น​ต่อหน้า​ฟาโรห์​และ​ข้าราชการ แล้ว​ตี​น้ำ​ใน​แม่น้ำ​ไนล์ น้ำ​ทั้งหมด​จึง​กลาย​เป็น​เลือด</verse>
				<verse number="21">ปลา​ใน​แม่น้ำ​ไนล์​ก็​ตาย​และ​น้ำ​ก็​เน่า​เหม็น​จน​ชาว​อียิปต์​ดื่ม​ไม่​ได้ มี​เลือด​อยู่​ทั่ว​ทุก​แห่ง​ใน​อียิปต์</verse>
				<verse number="22">แต่​พวก​เล่น​คาถา​อาคม​ของ​อียิปต์​ก็​ทำ​ได้​เหมือน​กัน​โดย​ใช้​ศาสตร์​อัน​ลี้ลับ​ของ​ตน ฟาโรห์​ยัง​ใจแข็ง​ดื้อด้าน​และ​ไม่​ยอม​ฟัง​โมเสส​กับ​อาโรน​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​บอก​ไว้</verse>
				<verse number="23">ฟาโรห์​กลับ​วัง​โดย​ไม่​ใส่ใจ</verse>
				<verse number="24">ชาว​อียิปต์​พา​กัน​ขุด​บ่อ​ตาม​ตลิ่ง​แม่น้ำ​ไนล์​เพื่อ​หา​น้ำ​ดื่ม เพราะ​ไม่​สามารถ​ดื่ม​น้ำ​จาก​แม่น้ำ​ได้</verse>
				<verse number="25">เจ็ด​วัน​ผ่าน​ไป​หลังจาก​ที่​พระยาห์เวห์​โจมตี​แม่น้ำ​ไนล์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​ไป​หา​ฟาโรห์​และ​บอก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​กล่าว​ดังนี้​ว่า จง​ปล่อย​ประชาชน​ของ​เรา​ไป​เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​นมัสการ​เรา</verse>
				<verse number="2">ถ้า​เจ้า​ไม่​ยอม เรา​จะ​ส่ง​ฝูง​กบ​ขึ้น​มา​รังควาน​ทั่ว​ดินแดน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="3">จะ​มี​กบ​เต็ม​แม่น้ำ​ไนล์ มัน​จะ​กรู​กัน​เข้า​ไป​ใน​วัง ใน​ห้อง​นอน​จน​ถึง​บน​เตียง​ของ​เจ้า และ​มัน​จะ​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​เหล่า​ข้าราชการ และ​บน​ตัว​ประชาชน​ของ​เจ้า มัน​จะ​เข้า​ไป​ใน​เตา​ปิ้ง​ขนม​และ​อ่าง​ผสม​แป้ง​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="4">ฝูง​กบ​นั้น​จะ​ขึ้น​มา​ที่​ตัว​เจ้า​และ​ราษฎร​กับ​ข้าราชการ​ของ​เจ้า’ ”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เจ้า​จง​บอก​อาโรน​ว่า ‘จง​ชู​ไม้เท้า​ขึ้น​เหนือ​แม่น้ำ ห้วย หนอง คลอง บึง แล้ว​จะ​มี​กบ​ขึ้น​ทั่ว​แดน​อียิปต์’ ”</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​อาโรน​จึง​ยื่น​มือ​ออก​เหนือ​ห้วงน้ำ​ของ​อียิปต์ แล้ว​กบ​ก็​ขึ้น​มา​จน​เต็ม​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="7">แต่​พวก​เล่น​คาถา​อาคม​ก็​ใช้​ศาสตร์​อัน​ลี้ลับ​ของ​ตน​ทำ​ให้​กบ​ขึ้น​มา​บน​แผ่นดิน​อียิปต์​ได้​ด้วย​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="8">ฟาโรห์​สั่ง​ให้​โมเสส​และ​อาโรน​มา​พบ แล้ว​พูด​ว่า “ช่วย​วิงวอน​พระยาห์เวห์​ให้​เอา​กบ​ออก​ไป​จาก​เรา​และ​ประชาชน​ของ​เรา แล้ว​เรา​จะ​ปล่อย​ประชาชน​ของ​เจ้า​ไป​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="9">โมเสส​พูด​กับ​ฟาโรห์​ว่า “โปรด​บอก​ว่า​ท่าน​ประสงค์​ให้​ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​เมื่อใด เพื่อ​จะ​กำจัด​กบ​ไป​จาก​วัง​ของ​ท่าน บ้าน​เรือน​ของ​ข้าราชการ​และ​ประชาชน​ของ​ท่าน ยกเว้น​กบ​ที่​ยัง​มี​อยู่​ใน​แม่น้ำ​ไนล์”</verse>
				<verse number="10">ฟาโรห์​พูด​ว่า “วัน​พรุ่งนี้” โมเสส​ตอบ​ว่า “จะ​เป็น​ไป​ตาม​ที่​ท่าน​พูด เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​รู้​ว่า​ไม่​มี​ผู้​ใด​เสมอ​เหมือน​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เรา</verse>
				<verse number="11">ฝูง​กบ​จะ​ไป​จาก​ท่าน จาก​วัง​ของ​ท่าน บ้าน​เรือน​ของ​ข้าราชการ​และ​ประชาชน​ของ​ท่าน แต่​มัน​จะ​อยู่​ใน​แม่น้ำ​ไนล์​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="12">หลังจาก​โมเสส​กับ​อาโรน​กลับ​ออก​มา​จาก​การ​เข้า​พบ​ฟาโรห์​แล้ว โมเสส​ร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์​เกี่ยวกับ​ฝูง​กบ​ที่​พระองค์​นำ​มายัง​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="13">และ​พระยาห์เวห์​กระทำ​ตาม​คำ​ขอ​ของ​โมเสส กบ​ตาย​เกลื่อนกลาด​ทั้ง​ใน​บ้าน ใน​ลาน และ​ตาม​ทุ่ง​นา</verse>
				<verse number="14">ชาว​อียิปต์​เอา​กบ​ตาย​มา​สุม​เป็น​กอง​พะเนิน ส่ง​กลิ่น​เหม็น​คลุ้ง​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="15">แต่​เมื่อ​ฟาโรห์​เห็น​ว่า​ความ​ทุกข์​ร้อน​บรรเทา​ลง​แล้ว​ก็​กลับ​มี​ใจ​ดื้อด้าน​ไม่​ยอม​รับ​ฟัง​โมเสส​กับ​อาโรน​อีก ซึ่ง​เป็น​ไป​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​กล่าว​ไว้</verse>
				<verse number="16">จาก​นั้น​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เจ้า​จง​บอก​อาโรน​ว่า ‘จง​ยื่น​ไม้เท้า​ออก​และ​ตี​ฝุ่น​บน​พื้น​ดิน’ แล้ว​ฝุ่น​ทั่ว​แผ่นดิน​อียิปต์​จะ​กลาย​เป็น​ริ้น”</verse>
				<verse number="17">พวก​เขา​ก็​ทำ​เช่น​นั้น และ​เมื่อ​อาโรน​ยื่น​มือ​ที่​ถือ​ไม้เท้า​ออก​แล้ว​ตี​ฝุ่น​บน​พื้น​ดิน ฝุ่น​ทั่ว​แผ่นดิน​อียิปต์​ก็​กลาย​เป็น​ฝูง​ริ้น​ขึ้น​มา​ตอม​คน​และ​สัตว์</verse>
				<verse number="18">แต่​เมื่อ​พวก​เล่น​คาถา​อาคม​พยายาม​จะ​ใช้​ศาสตร์​อัน​ลี้ลับ​ของ​ตน​ทำ​เลียนแบบ​ก็​ทำ​ไม่ได้ เนื่องจาก​ริ้น​ตอม​ทั้ง​คน​และ​สัตว์​ใน​ทุก​หนแห่ง</verse>
				<verse number="19">พวก​เล่น​คาถา​อาคม​จึง​พูด​กับ​ฟาโรห์​ว่า “นี่​เป็น​ฝีมือ​ของ​พระเจ้า” แต่​ฟาโรห์​ใจ​แข็ง​ดื้อด้าน​ไม่​ยอม​ฟัง ซึ่ง​เป็น​ไป​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​บอก​ไว้</verse>
				<verse number="20">แล้ว​พระยาห์เวห์​จึง​บอก​โมเสส​ว่า “เจ้า​จง​ลุกขึ้น​แต่​เช้า​มืด​ไป​คอย​พบ​ฟาโรห์​ที่​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​และ​บอก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​กล่าว​ดังนี้​ว่า จง​ปล่อย​ประชาชน​ของ​เรา​ไป​เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​นมัสการ​เรา</verse>
				<verse number="21">ถ้า​เจ้า​ไม่​ยอม​ปล่อย​ประชาชน​ของ​เรา​ไป เรา​จะ​ส่ง​ฝูง​เหลือบ​มา​ตอม​ตัว​เจ้า ข้าราชการ​และ​ราษฎร​ของ​เจ้า พวก​มัน​จะ​เข้า​ไป​ใน​วัง​และ​ใน​บ้าน​ของ​พวก​เจ้า บ้าน​เรือน​ของ​ชาว​อียิปต์​และ​แม้แต่​พื้น​ดิน​ก็​จะ​เต็ม​ไป​ด้วย​ฝูง​เหลือบ</verse>
				<verse number="22">แต่​ใน​วัน​นั้น​เรา​จะ​ทำ​กับ​ดินแดน​โกเชน​ที่​ประชาชน​ของ​เรา​อาศัย​อยู่​ต่าง​ออก​ไป ที่​นั่น​จะ​ไม่​มี​ฝูง​เหลือบ​เลย เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้​อยู่​ใน​ดินแดน​นี้</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​แยก​ให้​เห็น​ความ​แตกต่าง ​ระหว่าง​ประชาชน​ของ​เรา​และ​ประชาชน​ของ​เจ้า หมาย​สำคัญ​นี้​จะ​เกิดขึ้น​ใน​วัน​พรุ่งนี้’ ”</verse>
				<verse number="24">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​ทำ​ตาม​นั้น ฝูง​เหลือบ​จำนวน​มหาศาล​กรู​เข้า​ไป​ใน​วัง​ของ​ฟาโรห์​และ​บ้าน​เรือน​ของ​ข้าราชการ และ​ฝูง​เหลือบ​ได้​สร้าง​ความ​เสียหาย​ทั่ว​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="25">แล้ว​ฟาโรห์​จึง​สั่ง​ให้​โมเสส​กับ​อาโรน​มา​เข้า​พบ​แล้ว​กล่าว​ว่า “จง​ไป​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ให้​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ใน​ดินแดน​นี้”</verse>
				<verse number="26">แต่​โมเสส​พูด​ว่า “การ​ทำ​เช่น​นั้น​ไม่​ถูกต้อง เครื่อง​บูชา​ที่​พวก​เรา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​เป็น​ที่​รังเกียจ​ของ​ชาว​อียิปต์ และ​หาก​พวก​เรา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ซึ่ง​เป็น​ที่​น่า​รังเกียจ​ใน​สายตา​ของ​พวก​เขา​ที่​นี่ จะ​ไม่​ถูก​พวก​เขา​เอา​หิน​ขว้าง​ตาย​หรือ</verse>
				<verse number="27">พวก​เรา​จำเป็น​ต้อง​เดินทาง​สาม​วัน​เข้า​ไป​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​ที่​นั่น​ตาม​ที่​พระเจ้า​สั่ง”</verse>
				<verse number="28">ฟาโรห์​พูด​ว่า “เรา​จะ​ให้​พวก​เจ้า​ไป​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร แต่ว่า​พวก​เจ้า​อย่า​ไป​ไกล​นัก บัดนี้​จง​อ้อนวอน​พระเจ้า​เพื่อ​เรา​ด้วย”</verse>
				<verse number="29">โมเสส​ตอบ​ว่า “ทันที​ที่​จาก​ไป ข้าพเจ้า​จะ​ขอ​พระยาห์เวห์​และ​ใน​วัน​พรุ่งนี้​ฝูง​เหลือบ​จะ​ไป​จาก​ท่าน ข้าราชการ​และ​ประชาชน​ของ​ท่าน ขอ​เพียง​ฟาโรห์​อย่า​หลอกลวง​อีก โดย​ไม่​ปล่อย​ให้​คน​อิสราเอล​ไป​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="30">แล้ว​โมเสส​จึง​กล่าว​ลา​ฟาโรห์​และ​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="31">และ​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ตาม​ที่​โมเสส​ขอ ฝูง​เหลือบ​ก็​ละ​จาก​ฟาโรห์ ข้าราชการ และ​ราษฎร​ของ​พระองค์ ไม่​เหลือ​เหลือบ​แม้​สัก​ตัว​เดียว</verse>
				<verse number="32">แต่​ครั้ง​นี้​ก็​เช่น​กัน ฟาโรห์​ใจ​แข็ง​ดื้อด้าน​อีก ไม่​ยอม​ปล่อย​คน​อิสราเอล​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​ไป​หา​ฟาโรห์​และ​บอก​กับ​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ชน​ฮีบรู​กล่าว​ว่า “จง​ปล่อย​ประชาชน​ของ​เรา​ไป​เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​นมัสการ​เรา”</verse>
				<verse number="2">หาก​เจ้า​ไม่​ยอม​ปล่อย​พวก​เขา​ไป​และ​ยัง​คง​หน่วง​เหนี่ยว​ไว้</verse>
				<verse number="3">มือ​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​นำ​ภัยพิบัติ​อัน​น่า​สะพรึง​กลัว​มา​สู่​ฝูง​สัตว์​ของ​เจ้า​ใน​ท้องทุ่ง ไม่ว่า​จะ​เป็น​ฝูง​ม้า ลา อูฐ วัว แกะ​และ​แพะ</verse>
				<verse number="4">แต่​พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ให้​เกิด​ความ​แตกต่าง​ระหว่าง​ฝูง​สัตว์​ของ​คน​อิสราเอล​กับ​ของ​คน​อียิปต์ เพื่อ​ว่า​สัตว์​ของ​ชาว​อิสราเอล​จะ​ไม่​ตาย​แม้แต่​ตัว​เดียว’ ”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​กำหนด​เวลา​และ​กล่าว​ว่า “ใน​วัน​พรุ่งนี้​พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​สิ่ง​นี้​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์”</verse>
				<verse number="6">และ​พระยาห์เวห์​ก็​ทำ​เช่น​นั้น​ใน​วัน​ต่อมา ฝูง​สัตว์​ของ​ชาว​อียิปต์​พา​กัน​ล้ม​ตาย​หมด ส่วน​ฝูง​สัตว์​ของ​ชาว​อิสราเอล​ไม่​ตาย​แม้แต่​ตัว​เดียว</verse>
				<verse number="7">ฟาโรห์​ส่ง​คน​ไป​ตรวจสอบ​และ​พบ​ว่า​สัตว์​ของ​ชาว​อิสราเอล​ไม่​ตาย​เลย​สัก​ตัว แต่​ฟาโรห์​ก็​ยัง​คง​มี​ใจ​ดื้อด้าน​และ​ไม่​ยอม​ปล่อย​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ไป</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​จึง​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า “จง​กอบ​เขม่า​จาก​เตา​ขึ้น​มา​และ​ให้​โมเสส​ซัด​ขึ้น​ไป​ใน​อากาศ​ต่อหน้า​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="9">เขม่า​นั้น​จะ​กลาย​เป็น​ฝุ่น​ละเอียด​ฟุ้ง​ตลบ​ไป​ทั่ว​ดินแดน​อียิปต์ ทำ​ให้​เกิด​ฝี​แตก​ลาม​ตาม​ตัว​ผู้​คน​และ​สัตว์​ทั่ว​แผ่นดิน”</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​เขา​ทั้ง​สอง​จึง​นำ​เขม่า​จาก​เตา​ไป​เข้า​พบ​ฟาโรห์ แล้ว​โมเสส​ก็​ซัด​เขม่า​ขึ้น​ไป​ใน​อากาศ ทำ​ให้​เกิด​เป็น​ฝี​แตก​ลาม​ทั่ว​ตัว​คน​และ​สัตว์</verse>
				<verse number="11">พวก​เล่น​คาถา​อาคม​ไม่อาจ​ยืน​สู้หน้า​โมเสส​ได้ เพราะ​ฝี​ขึ้น​ที่​ตัว​พวก​เขา​เหมือน​ชาว​อียิปต์​ทั้งปวง​ด้วย</verse>
				<verse number="12">แต่​พระยาห์เวห์​กระทำ​ให้​ฟาโรห์​ใจ​แข็ง​ดื้อด้าน​ไม่​ยอม​ฟัง​โมเสส​และ​อาโรน ดัง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​บอก​ไว้​กับ​โมเสส</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​ตื่น​แต่​เช้ามืด​ไป​พบ​ฟาโรห์​และ​บอก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ชน​ฮีบรู​กล่าว​ดังนี้​ว่า จง​ปล่อย​ประชาชน​ของ​เรา​ไป​เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​นมัสการ​เรา</verse>
				<verse number="14">มิฉะนั้น​ครั้ง​นี้​เรา​จะ​ส่ง​ภัยพิบัติ​อย่าง​รุนแรง​มายัง​เจ้า ข้าราชการ​และ​ราษฎร​ของ​เจ้า เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​ทั่ว​พิภพ​นี้​ไม่​มี​ผู้​ใด​เสมอ​เหมือน​เรา</verse>
				<verse number="15">อัน​ที่​จริง​เรา​จะ​เหยียด​มือ​ออก​ทำลาย​เจ้า​และ​ประชาชน​ของ​เจ้า ด้วย​ภัยพิบัติ​ที่​จะ​กวาดล้าง​เจ้า​จาก​แผ่นดิน​โลก​ตอน​นี้​ก็​ได้</verse>
				<verse number="16">แต่​เรา​ได้​ยก​เจ้า​ให้​เป็น​ใหญ่ ​เพื่อ​จุด​ประสงค์​นี้ คือ​ที่​เรา​จะ​สำแดง​ฤทธิ์เดช​ของ​เรา​แก่​เจ้า และ​ที่​นาม​ของ​เรา​จะ​เลื่องลือ​ไป​ทั่ว​โลก</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ยัง​ตั้งตัว​เป็น​ศัตรู​กับ​ประชาชน​ของ​เรา​และ​ไม่​ยอม​ปล่อย​พวก​เขา​ไป</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ฉะนั้น​ใน​วัน​พรุ่งนี้​เวลา​นี้ เรา​จะ​ส่ง​พายุ​ลูกเห็บ​มา​กระหน่ำ​อียิปต์​อย่าง​รุนแรง​ที่สุด อย่าง​ที่​ไม่​เคย​เกิดขึ้น​มา​ก่อน​นับ​ตั้งแต่​ก่อตั้ง​ประเทศ​มา</verse>
				<verse number="19">จง​สั่ง​ให้​ต้อน​ฝูง​สัตว์​และ​นำ​ทุก​สิ่ง​ที่​เจ้า​มี​อยู่​ใน​ท้องทุ่ง​เข้า​ที่​กำบัง เพราะ​ทุก​คน​หรือ​สัตว์​ใด​ๆ ที่​ยัง​คงอยู่​นอก​ชายคา​จะ​ตาย​เมื่อ​ลูกเห็บ​กระหน่ำ​ลง​มา’ ”</verse>
				<verse number="20">เหล่า​ข้าราชการ​ของ​ฟาโรห์​ที่​เกรงกลัว​คำ​ของ​พระยาห์เวห์​รีบ​นำ​ทาส​และ​ฝูง​สัตว์​เข้า​มา​อยู่​ใต้​ชายคา</verse>
				<verse number="21">ส่วน​คน​ที่​ไม่​ใส่ใจ​คำ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ปล่อย​ทาส​และ​ฝูง​สัตว์​ไว้​ใน​ท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="22">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​ชูมือ​ขึ้น​ฟ้า​เพื่อ​ลูกเห็บ​จะ​กระหน่ำ​ลง​มา​ทั่ว​ดินแดน​อียิปต์ โดน​ผู้​คน สัตว์ และ​พืชพันธุ์​ทั้งหมด​ใน​ท้องทุ่ง​ของ​อียิปต์”</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​โมเสส​ชู​ไม้เท้า​ขึ้น​สู่​ท้องฟ้า พระยาห์เวห์​ก็​ให้​เกิด​ฟ้าแลบ​ฟ้าร้อง ฟ้าผ่า​และ​พายุ​ลูกเห็บ​ทันที ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​ให้​พายุ​ลูกเห็บ​กระหน่ำ​ดินแดน​อียิปต์</verse>
				<verse number="24">ลูกเห็บ​ตก​ลง​มา​และ​มี​ฟ้าแลบ​ฟ้าร้อง พายุ​ใน​คราว​นี้​ร้ายแรง​ที่สุด​ใน​อียิปต์​ตั้งแต่​สร้าง​ชาติ​มา</verse>
				<verse number="25">ทั่ว​แผ่นดิน​อียิปต์ ลูกเห็บ​กระหน่ำ​ทุก​สิ่ง​ที่​อยู่​กลางแจ้ง​ทั้ง​ผู้คน​และ​สัตว์ ทำลาย​พืชพันธุ์​ทั้งสิ้น​ใน​ท้องทุ่ง​และ​ต้นไม้​ทุก​ต้น​หัก​โค่น</verse>
				<verse number="26">เว้น​แต่​ดินแดน​โกเชน​ซึ่ง​ชาว​อิสราเอล​อาศัย​อยู่ ไม่​มี​ลูกเห็บ​ตก​เลย</verse>
				<verse number="27">แล้ว​ฟาโรห์​เรียก​โมเสส​กับ​อาโรน​ให้​มา​พบ​และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “คราว​นี้​เรา​ได้​ทำ​บาป พระยาห์เวห์​เป็น​ฝ่าย​ถูก เรา​และ​ประชาชน​ของ​เรา​เป็น​ฝ่าย​ผิด</verse>
				<verse number="28">ช่วย​วิงวอน​พระยาห์เวห์​ให้​หยุด​ฟ้า​คะนอง​และ​พายุ​ลูกเห็บ​เถิด แล้ว​เรา​จะ​ปล่อย​พวก​เจ้า​ไป​ทันที พวก​เจ้า​ไม่​ต้อง​อยู่​อีก​ต่อไป”</verse>
				<verse number="29">โมเสส​ตอบ​ว่า “เมื่อ​ข้าพเจ้า​ออก​จาก​เมือง​ไป​แล้ว ข้าพเจ้า​จะ​ชูมือ​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​แล้ว​ฟ้า​คะนอง​และ​ลูกเห็บ​ก็​จะ​หยุด เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​ทราบ​ว่า​โลก​นี้​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="30">แต่​ข้าพเจ้า​ก็​ทราบ​ว่า​ท่าน​กับ​ข้าราชการ​จะ​ยัง​คง​ไม่​ยำเกรง​พระเจ้า​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="31">(ต้น​ป่าน​และ​ข้าว​บาร์เลย์​ถูก​ทำลาย​ย่อยยับ เพราะ​ข้าว​บาร์เลย์​ชู​รวง​แล้ว​และ​ต้น​ป่าน​ก็​กำลัง​ออก​ดอก</verse>
				<verse number="32">แต่​ข้าว​สาลี​และ​ข้าว​สแปลต์​ไม่​ถูก​ทำลาย​ไป เพราะ​สุก​ช้า​กว่า)</verse>
				<verse number="33">แล้ว​โมเสส​จึง​อำลา​ฟาโรห์​ออก​ไป​นอก​เมือง เขา​ชูมือ​ขึ้น​ฟ้า ขอ​พระยาห์เวห์ แล้ว​พายุ​ฟ้า​คะนอง​และ​ลูกเห็บ​ก็​หยุด ฝน​ก็​หยุด​ตก</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​ฟาโรห์​เห็น​ทุก​อย่าง​สงบ​ลง​ก็​ทำ​บาป​อีก นั่น​คือ​ฟาโรห์​กับ​ข้าราชการ​ของ​เขา​มี​ใจแข็ง​ดื้อด้าน</verse>
				<verse number="35">เป็นอันว่า​ใจ​ของ​ฟาโรห์​ดื้อด้าน​ไม่​ยอม​ปล่อย​ชาว​อิสราเอล​ไป เป็น​จริง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ผ่าน​โมเสส​ไว้​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​กลับ​ไป​พบ​ฟาโรห์​อีก เพราะ​เรา​ทำ​ให้​เขา​กับ​ข้าราชการ​ใจ​แข็ง​ดื้อด้าน เพื่อ​เรา​จะ​แสดง​หมาย​สำคัญ​ของ​เรา​ท่ามกลาง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="2">เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​เล่า​ให้​ลูกหลาน​ฟัง ถึง​การ​ที่​เรา​จัดการ​กับ​ชาว​อียิปต์​อย่าง​หนักหน่วง กับ​การ​ที่​เรา​ได้​แสดง​หมาย​สำคัญ​ของ​เรา​ท่ามกลาง​พวก​เขา​นั้น พวก​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​โมเสส​กับ​อาโรน​จึง​ไป​พบ​ฟาโรห์​และ​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ชน​ฮีบรู​กล่าว​ว่า ‘เจ้า​จะ​ไม่​ยอม​ถ่อม​ตัว​ลง​ต่อหน้า​เรา​อีก​นาน​เท่าใด จง​ปล่อย​ประชาชน​ของ​เรา​ไป​เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​นมัสการ​เรา</verse>
				<verse number="4">หาก​เจ้า​ไม่​ยอม​ปล่อย​พวก​เขา​ไป เรา​จะ​นำ​ตั๊กแตน​มา​สู่​ประเทศ​ของ​เจ้า​ใน​วัน​พรุ่งนี้</verse>
				<verse number="5">ตั๊กแตน​จะ​แห่​มา​มืด​ฟ้า​มัว​ดิน​และ​กัด​กิน​พืชพันธุ์​ทุก​อย่าง​ที่​เหลือ​รอด​จาก​ลูกเห็บ รวม​ทั้ง​ต้นไม้​ทุก​ต้น​ใน​ท้องทุ่ง​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="6">ตั๊กแตน​จะ​เข้า​มา​เต็ม​วัง เต็ม​บ้าน​ของ​ข้าราชการ​ทุก​คน​และ​ทุก​บ้าน​ใน​อียิปต์ นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พวก​พ่อ​แม่​หรือ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​ไม่​เคย​เห็น​มา​ก่อน นับ​ตั้งแต่​พวก​เขา​ตั้ง​รกราก​ใน​แผ่นดิน​นี้’ ” แล้ว​โมเสส​ก็​ไป​จาก​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="7">บรรดา​ข้าราชการ​พูด​กับ​ฟาโรห์​ว่า “ชาย​คน​นี้​จะ​เป็น​บ่วง​ดัก​เรา​ไป​นาน​เท่าใด ขอ​ปล่อย​ชนชาติ​นี้​ไป​นมัสการ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา​เถิด พระองค์​ยัง​ไม่​ตระหนัก​หรือ​ว่า​อียิปต์​พินาศ​แล้ว”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​โมเสส​กับ​อาโรน​จึง​ถูก​นำ​ตัว​มา​พบ​ฟาโรห์​อีก ฟาโรห์​กล่าว​ว่า “ไป​นมัสการ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เจ้า​เถิด แต่​บอก​เรา​ว่า​จะ​มี​ใคร​ไป​บ้าง”</verse>
				<verse number="9">โมเสส​ตอบ​ว่า “พวก​เรา​จะ​ไป​กัน​ทั้งหมด ทั้ง​คน​หนุ่ม​คน​แก่ ลูก​ชาย​ลูก​สาว และ​ฝูง​สัตว์ เพราะ​พวก​เรา​จะ​ไป​เลี้ยง​ฉลอง​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="10">ฟาโรห์​พูด​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​เจ้า​เถิด หาก​เรา​ปล่อย​เจ้า​ไป​พร้อม​กับ​ผู้หญิง​และ​เด็ก​ๆ เห็น​ชัด​ว่า​เจ้า​มี​แผนการ​ร้าย</verse>
				<verse number="11">ไม่​ได้! เรา​ให้​แต่​ผู้ชาย​เท่านั้น​ไป​นมัสการ​พระยาห์เวห์ เพราะ​นั่น​เป็น​สิ่ง​ที่​เจ้า​ขอ​ไว้” แล้ว​โมเสส​กับ​อาโรน​ก็​ถูก​ไล่​ให้​ออก​ไป​พ้น​หน้า​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="12">และ​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​ชูมือ​ขึ้น​เหนือ​แผ่นดิน​อียิปต์ เพื่อ​ฝูง​ตั๊กแตน​จะ​ได้​มา​ปกคลุม​ทั่ว​แผ่นดิน และ​กัด​กิน​พืชพันธุ์​ทุก​อย่าง​ใน​ท้องทุ่ง​ที่​เหลือ​รอด​จาก​ลูกเห็บ”</verse>
				<verse number="13">โมเสส​จึง​ชู​ไม้เท้า​ขึ้น​เหนือ​อียิปต์ และ​พระยาห์เวห์​บันดาล​ให้​ลม​ตะวันออก​พัด​ผ่าน​ทั่ว​แผ่นดิน​ตลอด​วัน​คืน รุ่งเช้า​ลม​ก็​หอบ​เอา​ตั๊กแตน​มา</verse>
				<verse number="14">ฝูง​ตั๊กแตน​จำนวน​มากมาย​มหาศาล​ปกคลุม​ทั่ว​แผ่นดิน​อียิปต์ ภัยพิบัติ​จาก​ตั๊กแตน​เช่น​นี้​ไม่​เคย​มี​มา​ก่อน และ​จะ​ไม่​มี​อย่าง​นี้​อีก​เลย</verse>
				<verse number="15">ฝูง​ตั๊กแตน​ปกคลุม​แผ่นดิน​จน​ดู​มืด​ทึบ มัน​กัด​กิน​ทุก​สิ่ง​ที่​เหลือ​จาก​พายุ​ลูกเห็บ คือ​พืช​ทุก​ชนิด​ใน​ท้องทุ่ง​และ​ผลไม้​ต่าง​ๆ ที่​อยู่​บน​ต้น ไม่​มี​พืช​สีเขียว​หลงเหลือ​อยู่ ไม่ว่า​ต้นไม้​หรือ​ใบ​หญ้า​ทั่ว​ดินแดน​อียิปต์</verse>
				<verse number="16">ฟาโรห์​จึง​สั่ง​ให้​เรียก​โมเสส​กับ​อาโรน​มา​พบ​ด่วน​และ​พูด​ว่า “เรา​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​และ​ต่อ​เจ้า</verse>
				<verse number="17">บัดนี้​ขอ​ยกโทษ​บาป​ให้​เรา​อีก​สัก​ครั้ง​และ​ช่วย​วิงวอน​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ให้​ขจัด​มรณภัย​นี้​ไป​จาก​เรา​เถิด”</verse>
				<verse number="18">โมเสส​จึง​ลา​ฟาโรห์​ไป แล้ว​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">และ​พระยาห์เวห์​จึง​เปลี่ยน​ทิศ​ทาง​ลม​ให้​เป็น​ลม​ตะวัน​ตก​ที่​พัด​แรง​มาก หอบ​เอา​ฝูง​ตั๊กแตน​ไป​ทิ้ง​ใน​ทะเล​แดง ​จน​ไม่​เหลือ​แม้แต่​ตัว​เดียว​ใน​อียิปต์</verse>
				<verse number="20">แต่​พระยาห์เวห์​กระทำ​ให้​ฟาโรห์​ใจ​แข็ง​ดื้อด้าน​และ​ไม่​ยอม​ปล่อย​ชาว​อิสราเอล​ไป</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​ชูมือ​ขึ้น​สู่​ท้องฟ้า​เพื่อ​ให้​ความ​มืดมิด​แผ่​ปกคลุม​ทั่ว​อียิปต์ มืดมิด​จน​รู้สึก​ได้”</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น​โมเสส​ก็​เหยียด​มือ​ขึ้น​สู่​ท้องฟ้า จึง​มี​แต่​ความ​มืด​สนิท​ปกคลุม​ทั่ว​อียิปต์​ตลอด​สาม​วัน</verse>
				<verse number="23">ช่วง​สาม​วัน​นี้​ไม่​มี​ใคร​มอง​เห็น​กัน​หรือ​ขยับ​ลุก​จาก​ที่ แต่​ชาว​อิสราเอล​มี​แสง​สว่าง​ใน​ที่​พัก​ของ​เขา</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ฟาโรห์​จึง​รับสั่ง​เรียก​โมเสส​มา​พบ​และ​กล่าว​ว่า “จง​ไป​นมัสการ​พระยาห์เวห์ เอา​พวก​ผู้หญิง​และ​เด็ก​ไป​ด้วย​ก็​ได้ แต่​ฝูง​สัตว์​ทั้งหลาย​จง​ละ​ไว้​ที่​นี่”</verse>
				<verse number="25">แต่​โมเสส​พูด​ว่า “ท่าน​ต้อง​อนุญาต​ให้​พวก​เรา​มี​เครื่อง​บูชา​และ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​เพื่อ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​ด้วย</verse>
				<verse number="26">ฝูง​สัตว์​ของ​เรา​จะ​ต้อง​ไป​กับ​เรา​ด้วย จะ​ไม่​มี​เหลือ​อยู่​แม้แต่​ตัว​เดียว เพราะ​เรา​จำเป็น​ต้อง​ใช้​สัตว์​เหล่า​นั้น​เพื่อ​นมัสการ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา และ​เรา​ยัง​ไม่​รู้​ว่า​จะ​ใช้​สัตว์​ชนิด​ใด​เพื่อ​นมัสการ​พระยาห์เวห์ จนกว่า​จะ​ไป​ถึง​ที่​นั่น”</verse>
				<verse number="27">แต่​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​ฟาโรห์​ใจ​แข็ง​ดื้อด้าน ไม่​ยอม​ปล่อย​พวก​เขา​ไป</verse>
				<verse number="28">ฟาโรห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ไป​ให้​พ้น! อย่า​มา​ให้​เรา​เห็น​หน้า​อีก! วันที่​เจ้า​เห็น​หน้า​เรา เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย”</verse>
				<verse number="29">โมเสส​ตอบ​ว่า “อย่าง​ที่​ท่าน​พูด ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​มา​ให้​ท่าน​เห็น​หน้า​อีก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เรา​จะ​ส่ง​ภัยพิบัติ​อีก​อย่าง​หนึ่ง​มายัง​ฟาโรห์​และ​ดินแดน​อียิปต์ หลังจาก​นั้น​เขา​จะ​ยอม​ปล่อย​เจ้า​ไป​จาก​ที่​นี่ และ​เมื่อ​ถึง​ตอน​นั้น เขา​จะ​ขับไล่​พวก​เจ้า​ออก​ไป​จน​หมด</verse>
				<verse number="2">จง​บอก​คน​อิสราเอล​ทั้ง​ชาย​หญิง​ให้​เตรียม​ขอ​เครื่อง​เงิน​เครื่อง​ทอง​ของ​มี​ค่า​จาก​เพื่อนบ้าน​ไว้”</verse>
				<verse number="3">(พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​ชาว​อียิปต์​เมตตา​ยก​ข้าวของ​ให้​คน​อิสราเอล และ​โมเสส​เอง​ก็​เป็น​ที่​นับ​หน้า​ถือ​ตา​อย่าง​สูง​ใน​อียิปต์ ทั้ง​ข้าราชการ​ของ​ฟาโรห์​และ​ประชาชน​อียิปต์​ล้วน​เคารพ​ยำเกรง​เขา)</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​โมเสส​จึง​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘ประมาณ​เที่ยงคืน​เรา​จะ​ไป​ทั่ว​อียิปต์</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ลูก​ชาย​หัวปี​ทุก​คน​ใน​อียิปต์​จะ​ต้อง​ตาย ตั้งแต่​ลูก​หัวปี​ของ​ฟาโรห์​ผู้​นั่ง​บน​บัลลังก์ ไป​จน​ถึง​ลูก​หัวปี​ของ​ทาส​หญิง​ที่​กำลัง​โม่​แป้ง และ​แม้แต่​ลูก​หัวปี​ของ​สัตว์​ด้วย</verse>
				<verse number="6">เสียง​ร่ำไห้​จะ​ดัง​ระงม​ไป​ทั่ว​อียิปต์ หนัก​กว่า​ที่​เคย​เป็น​มา​และ​จะ​ไม่​เกิดขึ้น​อีก</verse>
				<verse number="7">แต่​ท่ามกลาง​ชาว​อิสราเอล จะ​ไม่​มี​แม้​สุนัข​สัก​ตัว​เห่า​ใส่​คน​หรือ​สัตว์​เลย’ แล้ว​ท่าน​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​กำหนด​ข้อ​แตกต่าง​ระหว่าง​อิสราเอล​กับ​อียิปต์​อย่างไร</verse>
				<verse number="8">บรรดา​ข้าราชการ​ของ​ท่าน​จะ​รีบ​มาหา​ข้าพเจ้า และ​กราบ​อ้อนวอน​ว่า ‘ไป​เสีย​เถิด พา​คน​ของ​ท่าน​ทั้งหมด​ไป​กับ​ท่าน​ด้วย’ เมื่อ​นั้น​ข้าพเจ้า​จึง​จะ​ไป” แล้ว​โมเสส​ก็​จาก​ฟาโรห์​ไป​ด้วย​ความ​โกรธ</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ไว้​แล้ว​ว่า “ฟาโรห์​จะ​ไม่​ฟัง​เจ้า เพื่อ​ว่า​การ​อัศจรรย์​ของ​เรา​จะ​ได้​เพิ่ม​ทวี​ยิ่ง​ขึ้น​ใน​อียิปต์”</verse>
				<verse number="10">โมเสส​และ​อาโรน​ได้​ทำ​การ​อัศจรรย์​ทั้งหมด​นี้​ต่อหน้า​ฟาโรห์ แต่​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​ฟาโรห์​ใจแข็ง​ดื้อด้าน และ​ไม่​ยอม​ปล่อย​ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​อียิปต์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ใน​อียิปต์​ว่า</verse>
				<verse number="2">“นับ​แต่​นี้​ไป ให้​เดือน​นี้​เป็น​เดือน​แรก​ของ​เจ้า เป็น​เดือน​แรก​ของ​ปี​สำหรับ​เจ้า</verse>
				<verse number="3">จง​แจ้ง​แก่​ชุมชน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ว่า ใน​วันที่​สิบ​ของ​เดือน​นี้ ให้​แต่ละ​ครอบครัว​คัด​ลูก​แกะ ​ตัว​หนึ่ง</verse>
				<verse number="4">หรือ​หาก​เป็น​ครอบครัว​เล็ก​มี​คน​น้อย​กิน​ลูก​แกะ​ทั้ง​ตัว​ไม่​หมด ก็​ให้​แบ่ง​กับ​เพื่อนบ้าน​ซึ่ง​อยู่​ใกล้​กัน​ที่​สุด ดู​ว่า​มี​ทั้งหมด​กี่​คน แล้ว​เจ้า​ต้อง​จัดสรร​เนื้อ​แกะ​ให้​ตาม​ที่​แต่ละ​คน​จะ​กิน</verse>
				<verse number="5">สัตว์​ที่​เจ้า​เลือก​นี้​อาจ​จะ​เอา​มา​จาก​ฝูง​แกะ​หรือ​แพะ และ​ต้อง​เป็น​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ปี​ไม่​มี​ตำหนิ</verse>
				<verse number="6">จง​ดู​แล​พวก​มัน​ไว้​จน​ถึง​วันที่​สิบสี่​ของ​เดือน ซึ่ง​เป็น​เวลา​ที่​สมาชิก​ทั้งปวง​ใน​ชุมชน​อิสราเอล​จะ​ต้อง​ฆ่า​ลูก​แกะ​ตอน​พลบค่ำ</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ให้​พวก​เขา​เอา​เลือด​บาง​ส่วน​ทา​ที่​ด้าน​ข้าง​และ​ด้าน​บน​ของ​วงกบ​ประตู​บ้าน​ที่​เขา​กิน​ลูก​แกะ​นั้น</verse>
				<verse number="8">คืน​วัน​นั้น​ทุก​คน​จง​กิน​เนื้อ​แกะ​หรือ​แพะ​ย่าง พร้อม​กับ​ผัก​รส​ขม และ​ขนมปัง​ไม่​ใส่​ยีสต์</verse>
				<verse number="9">อย่า​กิน​เนื้อ​ดิบ​ๆ หรือ​เนื้อ​ต้ม​ใน​น้ำ แต่​จง​ย่าง​ทั้ง​หัว ขา และ​เครื่องใน</verse>
				<verse number="10">หาก​กิน​ไม่​หมด​ใน​คืน​วัน​นั้น วัน​รุ่งขึ้น​จง​เผา​ส่วน​ที่​เหลือ​ทิ้ง</verse>
				<verse number="11">ใน​การ​กิน​เลี้ยง​นี้ จง​สวม​ชุด​เดินทาง คาด​เข็มขัด ใส่​รองเท้า และ​ถือ​ไม้เท้า​ไว้ จง​รีบ​กิน เพราะ​นี่​คือ​ปัสกา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">ใน​คืน​เดียวกัน​นั้น​เรา​จะ​ไป​ทั่ว​อียิปต์​และ​ประหาร​ลูก​หัวปี​ทั้งหมด​ไม่ว่า​ของ​คน​หรือ​ของ​สัตว์ และ​จะ​ลงโทษ​พระ​ทั้งปวง​ของ​อียิปต์ เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">บ้าน​ที่​เจ้า​อยู่​จะ​มี​เลือด​เป็น​เครื่องหมาย​สำหรับ​เจ้า และ​เมื่อ​เรา​มอง​เห็น​เลือด​นั้น​เรา​จะ​ผ่าน​เจ้า​ไป จะ​ไม่​มี​ภัย​พิบัติ​ใด​มา​แผ้วพาน​เมื่อ​เรา​ลงโทษ​อียิปต์</verse>
				<verse number="14">นี่​คือ​วันที่​เจ้า​ต้อง​รำลึก เจ้า​จง​ถือ​เป็น​เทศกาล​เฉลิม​ฉลอง​แด่​พระยาห์เวห์ เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ชั่วลูกชั่วหลาน​สืบไป</verse>
				<verse number="15">เจ้า​ต้อง​กิน​ขนมปัง​ไม่​ใส่​ยีสต์​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน ใน​วัน​แรก​จง​เอา​ยีสต์​ออก​จาก​บ้าน​ของ​เจ้า เพราะ​ใคร​กิน​สิ่ง​ใด​ที่​ใส่​ยีสต์​ตั้งแต่​วัน​แรก​จน​ถึง​วันที่​เจ็ด จะ​ถูก​ตัด​ออก​จาก​อิสราเอล</verse>
				<verse number="16">ใน​วัน​แรก​และ​วันที่​เจ็ด​ของ​พิธี​ฉลอง จง​จัด​การ​ประชุม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ อย่า​ทำ​งาน​ใน​สอง​วัน​นั้น นอกจาก​เตรียม​อาหาร​ให้​ทุก​คน​กิน นั่น​คือ​ทั้งหมด​ที่​เจ้า​ทำ​ได้</verse>
				<verse number="17">จง​ฉลอง​เทศกาล​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ เพราะ​วัน​นี้​คือ​วันที่​เรา​นำ​หมู่​เหล่า​ของ​เจ้า​ออก​จาก​อียิปต์ จง​เฉลิมฉลอง​วัน​นี้​ให้​เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ชั่วลูกชั่วหลาน​สืบไป</verse>
				<verse number="18">ตั้งแต่​เย็น​วันที่​สิบสี่​จน​ถึง​เย็น​วันที่​ยี่สิบเอ็ด​ของ​เดือน​ที่​หนึ่ง เจ้า​ต้อง​กิน​ขนมปัง​ไม่​ใส่​ยีสต์</verse>
				<verse number="19">ตลอด​เจ็ด​วัน​นี้ อย่า​ให้​มี​ยีสต์​ใน​บ้าน​ของ​พวก​เจ้า และ​ใคร​กิน​สิ่ง​ใด​ที่​ใส่​ยีสต์ จะ​ถูก​ตัด​ออก​จาก​ชุมชน​อิสราเอล ไม่ว่า​จะ​เป็น​คน​ต่าง​ชาติ​หรือ​คน​อิสราเอล​โดย​กำเนิด</verse>
				<verse number="20">ไม่ว่า​เจ้า​อยู่​ที่​ใด อย่า​กิน​สิ่ง​ใด​ที่​ใส่​ยีสต์ จง​กิน​แต่​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="21">จาก​นั้น​โมเสส​เชิญ​ผู้​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​มา​ทั้งหมด​และ​บอก​คน​เหล่า​นั้น​ว่า “จง​ไป​คัดเลือก​ลูก​แกะ​มา​สำหรับ​ครอบครัว​ของ​ท่าน​และ​ฆ่า​แกะ​ปัสกา​นั้น</verse>
				<verse number="22">จง​เอา​กิ่ง​หุสบ​กำ​หนึ่ง​จุ่ม​ลง​ใน​เลือด​ลูก​แกะ​ที่​รอง​ไว้​ใน​อ่าง แล้ว​ทา​ขอบ​ด้าน​บน​และ​วงกบ​ทั้ง​สอง​ด้าน​ของ​ประตู อย่า​ให้​ใคร​ออก​ไป​นอก​ประตู​บ้าน​จน​ถึง​รุ่งเช้า</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พระยาห์เวห์​ไป​ทั่ว​ดินแดน​เพื่อ​ประหาร​ชาว​อียิปต์ พระองค์​จะ​เห็น​เลือด​ที่​ขอบ​ด้าน​บน​และ​วงกบ​ประตู​ทั้ง​สอง​ด้าน พระองค์​จะ​ผ่าน​ประตู​นั้น​ไป และ​จะ​ไม่​อนุญาต​ให้​เพชฌฆาต​เข้า​ไป​ประหาร​พวก​ท่าน​ใน​บ้าน</verse>
				<verse number="24">จง​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​เหล่า​นี้​โดย​ถือ​เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ถาวร​สำหรับ​ท่าน​และ​ลูกหลาน​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​พวก​ท่าน​เข้า​สู่​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​จะ​ให้​แก่​ท่าน​ตาม​สัญญา​แล้ว จง​ถือ​ปฏิบัติ​พิธี​นี้</verse>
				<verse number="26">และ​เมื่อ​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​ถาม​ว่า ‘พิธี​นี้​มี​ความหมาย​อย่างไร​สำหรับ​ท่าน’</verse>
				<verse number="27">จง​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘เป็น​การ​ถวาย​ปัสกา​แด่​พระยาห์เวห์​ผู้​ผ่าน​บ้าน​ของ​ชาว​อิสราเอล​ใน​อียิปต์​ไป เมื่อ​พระองค์​ประหาร​ชาว​อียิปต์​และ​ละเว้น​บ้าน​ของ​พวก​เรา’ ” แล้ว​ประชาชน​ต่าง​กราบ​ลง​นมัสการ</verse>
				<verse number="28">ชาว​อิสราเอล​ได้​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​กับ​อาโรน​ทุก​ประการ</verse>
				<verse number="29">เที่ยงคืน​วัน​นั้น​พระยาห์เวห์​ประหาร​ลูก​ชาย​หัวปี​ทั้งหมด​ใน​อียิปต์ ตั้งแต่​ลูก​หัวปี​ของ​ฟาโรห์​ผู้​นั่ง​บน​บัลลังก์​ลง​มา​จน​ถึง​ลูก​หัวปี​ของ​นักโทษ​ใน​คุก ตลอดจน​ลูก​หัวปี​ของ​สัตว์​ทั้งหลาย​ด้วย</verse>
				<verse number="30">ฟาโรห์​และ​ข้าราชการ​ตลอดจน​ชาว​อียิปต์​ทั้งปวง​ตื่น​ขึ้น​มา​กลาง​ดึก ร้องไห้​คร่ำครวญ​ดัง​ระงม​ไป​ทั่ว​อียิปต์​เพราะ​ทุก​บ้าน​มี​คน​ตาย</verse>
				<verse number="31">ฟาโรห์​สั่ง​ให้​ตาม​ตัว​โมเสส​กับ​อาโรน​มา​กลาง​ดึก​และ​พูด​ว่า “ไป! เจ้า​กับ​พวก​อิสราเอล! จง​ไป​ให้​พ้น​พวก​เรา จง​ไป​นมัสการ​พระยาห์เวห์​ตาม​ที่​เจ้า​ขอ​ไว้</verse>
				<verse number="32">เอา​ฝูง​สัตว์​ไป​อย่าง​ที่​ว่า​ไว้​และ​อวยพร​เรา​ด้วย”</verse>
				<verse number="33">ชาว​อียิปต์​ต่าง​เร่ง​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ให้​รีบ​ออก​ไป​จาก​ประเทศ พวก​เขา​พูด​ว่า “ไม่​เช่น​นั้น เรา​จะ​ตาย​กัน​หมด!”</verse>
				<verse number="34">ชาว​อิสราเอล​เอา​แป้ง​ดิบ​ที่​ผสม​เสร็จ​แล้ว​แต่​ยัง​ไม่​ใส่​ยีสต์​และ​เอา​ราง​นวด​แป้ง​ห่อ​ผ้า​แบก​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="35">พวก​เขา​ทำ​ตาม​ที่​โมเสส​บอก และ​ขอ​เครื่องเงิน​เครื่องทอง​และ​เสื้อผ้า​จาก​ชาว​อียิปต์</verse>
				<verse number="36">พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​ชาว​อียิปต์​เมตตา​ยก​ข้าวของ​ให้​ชาว​อิสราเอล​ตาม​ที่​เขา​ขอ พวก​เขา​จึง​ริบ​สมบัติ​จาก​ชาว​อียิปต์​ไป​ด้วย​วิธี​นี้</verse>
				<verse number="37">คืน​นั้น​ชาว​อิสราเอล​ราว​หกแสน​คน ไม่​นับ​ผู้หญิง​และ​เด็ก เดิน​เท้า​ออก​จาก​เมือง​ราเมเสส​ไป​ยัง​เมือง​สุคคท</verse>
				<verse number="38">มี​ชนชาติ​อื่น​ๆ มากมาย​ร่วม​เดินทาง​และ​มี​ฝูง​สัตว์​จำนวน​มาก​ไป​กับ​พวก​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="39">ชาว​อิสราเอล​เอา​แป้ง​ดิบ​ที่​นำ​มา​จาก​อียิปต์​มา​ปิ้ง​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ ที่​แป้ง​ไม่​ใส่​ยีสต์​เพราะ​พวก​เขา​ถูก​ขับ​ออก​จาก​อียิปต์ จึง​ไม่​มี​เวลา​เตรียม​อาหาร​สำหรับ​ตน​เอง</verse>
				<verse number="40">ชาว​อิสราเอล​อาศัย​อยู่​ใน​อียิปต์ 430 ปี</verse>
				<verse number="41">วัน​สุดท้าย​ของ 430 ปี​นั้น ประชาชน​ของ​พระยาห์เวห์​ทุก​หมู่​เหล่า​ก็​ออก​จาก​ดินแดน​อียิปต์</verse>
				<verse number="42">เพราะว่า​ใน​ค่ำคืน​นั้น​พระยาห์เวห์​ได้​เฝ้า​ระวัง​เพื่อ​นำ​พวก​เขา​ออก​จาก​อียิปต์ ดังนั้น​ใน​คืน​วัน​นี้​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​จะ​เฝ้า​ระวัง​อยู่​ตลอด​คืน เพื่อ​ถวาย​เกียรติ​แด่​พระยาห์เวห์​ชั่วลูกชั่วหลาน​สืบไป</verse>
				<verse number="43">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า “กฎ​ระเบียบ​ของ​พิธี​ปัสกา​มี​ดังนี้​คือ ห้าม​คน​ต่าง​ชาติ​กิน​ปัสกา</verse>
				<verse number="44">แต่​ทาส​ที่​เจ้า​ซื้อ​มา​และ​เข้า​สุหนัต​แล้ว​กิน​ได้</verse>
				<verse number="45">ส่วน​ลูกจ้าง​หรือ​ผู้​มา​อาศัย​ชั่วคราว​ห้าม​กิน</verse>
				<verse number="46">จง​กิน​ปัสกา​อยู่​ใน​บ้าน อย่า​ยก​ออก​ไป​นอก​บ้าน และ​อย่า​หัก​กระดูก​ของ​มัน​แม้​แต่​ข้อ​เดียว</verse>
				<verse number="47">ชุมชน​อิสราเอล​ทั้งหมด​จะ​ต้อง​ฉลอง​พิธี​นี้</verse>
				<verse number="48">สำหรับ​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่​พวก​เจ้า หาก​ต้องการ​เข้า​ร่วม​ปัสกา​ของ​พระยาห์เวห์ ผู้ชาย​ทุก​คน​ใน​ครัวเรือน​ของ​เขา​ต้อง​เข้า​สุหนัต แล้ว​จึง​เข้า​ร่วม​พิธี​ได้​เหมือน​คน​อิสราเอล​โดย​กำเนิด ชาย​ที่​ไม่​เข้า​สุหนัต​ห้าม​กิน​ปัสกา</verse>
				<verse number="49">ใช้​กฎ​ข้อ​นี้​ทั้ง​กับ​คน​อิสราเอล​โดย​กำเนิด​และ​กับ​คน​ต่าง​ชาติ​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่​พวก​เจ้า”</verse>
				<verse number="50">ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​ก็​ปฏิบัติ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​กับ​อาโรน​ไว้</verse>
				<verse number="51">และ​ใน​วัน​นั้น​เอง​พระยาห์เวห์​ก็​นำ​ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​ดินแดน​อียิปต์​เป็น​หมู่​เหล่า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​แยก​ลูก​หัวปี​ทุก​คน​และ​สัตว์​หัวปี​ตัวผู้​ทุก​ตัว​มอบถวาย​แก่​เรา ลูก​หัวปี​ท่ามกลาง​ชาว​อิสราเอล​ไม่ว่า​คน​หรือ​สัตว์​ล้วน​เป็น​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="3">แล้ว​โมเสส​กล่าว​แก่​ประชาชน​ว่า “จง​ระลึก​ถึง​วัน​นี้ วันที่​ท่าน​ออก​มา​จาก​อียิปต์ ออก​จาก​ดินแดน​แห่ง​การ​เป็น​ทาส เพราะ​พระยาห์เวห์​นำ​ท่าน​ทั้งหลาย​ออก​มา​ด้วย​มือ​อัน​มี​ฤทธิ์ ท่าน​อย่า​กิน​อาหาร​อะไร​ที่​ใส่​ยีสต์</verse>
				<verse number="4">พวก​ท่าน​ออก​มา​วัน​นี้​ใน​เดือน​อาบีบ</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พระยาห์เวห์​นำ​ท่าน​เข้า​สู่​ดินแดน​ของ​ชาว​คานาอัน ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​อาโมไรต์ ชาว​ฮีไวต์ และ​ชาว​เยบุส ตาม​ที่​พระองค์​สาบาน​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ว่า​จะ​มอบ​ให้​ท่าน ดินแดน​ซึ่ง​อุดม​ด้วย​น้ำ​นม​และ​น้ำผึ้ง พวก​ท่าน​จง​ถือ​พิธี​ดังกล่าว​ใน​เดือน​นี้</verse>
				<verse number="6">ตลอด​เจ็ด​วัน​จง​กิน​ขนมปัง​ไม่​ใส่​ยีสต์ แล้ว​ใน​วันที่​เจ็ด จง​จัด​พิธี​เลี้ยง​ฉลอง​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">ตลอด​เจ็ด​วัน​จง​กิน​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ และ​อย่า​ให้​มี​สิ่ง​ใด​ที่​ใส่​ยีสต์​อยู่​ท่ามกลาง​ท่าน​หรือ​ที่​ใด​ๆ ใน​เขต​แดน​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="8">ใน​วัน​นั้น​จง​บอก​ลูก​หลาน​ว่า ‘ที่​เรา​ทำ​เช่น​นี้​ก็​เพื่อ​รำลึก​ถึง​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ทำ​เพื่อ​เรา​เมื่อ​เรา​ออก​จาก​อียิปต์’</verse>
				<verse number="9">พิธี​รำลึก​นี้​จะ​เป็น​เหมือน​เครื่องหมาย​ที่​มือ​ของ​ท่าน​และ​เป็น​เครื่อง​เตือน​ใจ​ที่​หน้าผาก​ของ​ท่าน เพื่อ​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์​นี้​จะ​อยู่​ที่​ริมฝีปาก​ของ​ท่าน เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​นำ​ท่าน​ออก​จาก​อียิปต์​โดย​มือ​อัน​มี​ฤทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ต้อง​รักษา​ข้อ​ปฏิบัติ​นี้​ตาม​เวลา​กำหนด​เป็น​ประจำ​ทุก​ปี</verse>
				<verse number="11">หลังจาก​ที่​พระยาห์เวห์​นำ​พวก​ท่าน​เข้า​สู่​ดินแดน​คานาอัน​และ​มอบ​ดินแดน​แก่​ท่าน​ตาม​สัญญา​ที่​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​ท่าน​และ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​แล้ว</verse>
				<verse number="12">ท่าน​จง​ถวาย​ลูก​หัวปี​ทุก​คน​จาก​ครรภ์​มารดา​แด่​พระยาห์เวห์ ลูก​สัตว์​หัวปี​ตัวผู้​ทุก​ตัว​ใน​ฝูง​สัตว์​ของ​ท่าน​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">สำหรับ​ลูก​ลา​หัวปี​แต่ละ​ตัว จง​ใช้​ลูก​แกะ​หนึ่ง​ตัว​มา​ไถ่ แต่​ถ้า​ท่าน​ไม่​ไถ่​ลูก​ลา​นั้น ก็​จง​หัก​คอ​มัน​เสีย ส่วน​ลูก​ชาย​หัวปี​จง​ไถ่​ไว้​ทุก​คน</verse>
				<verse number="14">และ​ใน​อนาคต เมื่อ​ลูก​ชาย​ของ​ท่าน​ถาม​ว่า ‘นี่​หมายความ​ว่า​อะไร’ จง​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ได้​นำ​พวก​เรา​ออก​จาก​อียิปต์ พ้น​จาก​ดินแดน​แห่ง​ความ​เป็น​ทาส​โดย​มือ​อัน​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ฟาโรห์​ดื้อรั้น​ไม่​ยอม​ปล่อย​เรา​ออก​มา พระยาห์เวห์​ได้​ประหาร​ลูก​หัวปี​ทั้งหมด​ใน​อียิปต์ ทั้ง​ลูก​คน​ลูก​สัตว์ ด้วย​เหตุ​นี้​เรา​จึง​ถวาย​ลูก​ชาย​หัวปี​และ​สัตว์​หัวปี​ตัวผู้​แด่​พระยาห์เวห์ แต่​ลูก​ชาย​หัวปี​ให้​ไถ่​คืน​มา’</verse>
				<verse number="16">พิธี​นี้​จะ​เป็น​เหมือน​เครื่องหมาย​ที่​มือ​ของ​ท่าน​และ​เป็น​เหมือน​สัญลักษณ์​ที่​หน้าผาก​ของ​ท่าน​ว่า พระยาห์เวห์​ได้​นำ​พวก​เรา​ออก​จาก​อียิปต์​ด้วย​มือ​อัน​มี​ฤทธิ์​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ฟาโรห์​ปล่อย​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ไป พระเจ้า​ไม่​ได้​นำ​พวก​เขา​ผ่าน​ดินแดน​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย แม้ว่า​เส้นทาง​นั้น​สั้น​กว่า เพราะ​พระเจ้า​พูด​ว่า “ถ้าหาก​พวก​เขา​ต้อง​ทำ​สงคราม เขา​อาจ​เปลี่ยน​ใจ​และ​หัน​กลับ​ไป​อียิปต์”</verse>
				<verse number="18">ดังนั้น​พระเจ้า​จึง​นำ​ประชาชน​อ้อม​ไป​ตาม​เส้นทาง​กันดาร​สู่​ทะเล​แดง ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​อียิปต์​ถือ​อาวุธ​พร้อม​รบ</verse>
				<verse number="19">โมเสส​นำ​กระดูก​ของ​โยเซฟ​ไป​ด้วย เพราะ​โยเซฟ​ได้​ให้​ชาว​อิสราเอล​สาบาน​ไว้ โยเซฟ​กล่าว​ว่า “พระเจ้า​จะ​มา​ช่วยเหลือ​พวก​ท่าน​อย่าง​แน่นอน และ​เมื่อ​นั้น​พวก​ท่าน​ต้อง​นำ​กระดูก​ของ​เรา​ออก​จาก​ที่​นี่​ไป​กับ​ท่าน​ด้วย”</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ออก​จาก​เมือง​สุคคท พวก​เขา​ตั้ง​ค่าย​พัก​แรม​ที่​เอธาม​ริม​ทะเล​ทราย</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​ไป​ล่วงหน้า​พวก​เขา​ด้วย​เสา​เมฆ​เพื่อ​นำ​ทาง​พวก​เขา​ใน​เวลา​กลางวัน และ​ด้วย​เสา​เพลิง​เพื่อ​ให้​แสง​สว่าง​แก่​พวก​เขา​ใน​เวลา​กลางคืน ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​จะ​เดินทาง​ได้​ตลอด​วัน​และ​คืน</verse>
				<verse number="22">ทั้ง​เสา​เมฆ​ใน​เวลา​กลางวัน​และ​เสา​เพลิง​ใน​เวลา​กลางคืน​ไม่​เคย​คลาด​ไป​จาก​เบื้อง​หน้า​ประชาชน​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">แล้ว​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​บอก​ชาว​อิสราเอล​ให้​ย้อน​กลับ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ใกล้​ปีหะหิโรท ซึ่ง​อยู่​ระหว่าง​มิกดล​กับ​ทะเลแดง ให้​พวก​เขา​ตั้ง​ค่าย​ริม​ทะเล​ตรงข้าม​บาอัลเซโฟน</verse>
				<verse number="3">ฟาโรห์​จะ​คิดว่า ‘ชาว​อิสราเอล​สับสน​เร่ร่อน​ไป​ทั่ว​ดินแดน วนเวียน​อยู่​ใน​ทะเลทราย’</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ทำ​ให้​ฟาโรห์​ใจ​แข็ง​ดื้อด้าน เขา​จะ​ไล่​ตาม​พวก​เจ้า เพื่อ​เรา​จะ​ได้​รับ​เกียรติ​โดย​ทาง​ฟาโรห์​กับ​กองทัพ​ทั้งสิ้น​ของ​เขา และ​ชาว​อียิปต์​ทั้งหลาย​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์” ดังนั้น​ชาว​อิสราเอล​จึง​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​กษัตริย์​อียิปต์​รู้​ว่า​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​หนี​ไป​แล้ว ฟาโรห์​กับ​เหล่า​ข้าราชการ​ก็​เปลี่ยน​ใจ​แล้ว​พูด​ว่า “เรา​ทำ​อะไร​ลง​ไป ทำไม​เรา​ปล่อย​ชาว​อิสราเอล​ไป ทำ​ให้​สูญเสีย​แรงงาน!”</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​ฟาโรห์​จึง​ขึ้น​รถ​ม้า​ศึก​และ​นำ​กองทัพ​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="7">ฟาโรห์​นำ​รถ​ม้า​ศึก​ที่​ดี​ที่สุด​หกร้อย​คัน​และ​รถ​ม้า​ศึก​อื่น​ๆ ทั้งปวง​ของ​อียิปต์​พร้อม​ทั้ง​นาย​ทหาร​บัญชาการ</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​ฟาโรห์​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์​ใจ​แข็ง​ดื้อด้าน ฟาโรห์​จึง​ไล่​ตาม​ชาว​อิสราเอล​ซึ่ง​ยก​ขบวน​ออก​ไป​อย่าง​กล้าหาญ</verse>
				<verse number="9">กองทัพ​อียิปต์​ได้แก่ กอง​ม้า รถ​ม้า​ศึก และ​พล​ม้า และ​ทหาร​ของ​ฟาโรห์​ทั้งสิ้น​ตาม​ทัน​ชาว​อิสราเอล ขณะ​ที่​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ริม​ทะเล ใกล้​ปีหะหิโรท ตรงข้าม​กับ​บาอัลเซโฟน</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​มอง​เห็น​กองทัพ​อียิปต์​เข้า​มา​ใกล้​ก็​ตกใจ​กลัว​ยิ่งนัก​และ​ร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​กล่าว​กับ​โมเสส​ว่า “ที่​อียิปต์​ไม่​มี​หลุม​ฝัง​ศพ​พวก​เรา​หรือ ท่าน​จึง​พา​เรา​มา​ตาย​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​นี้ ทำไม​ท่าน​จึง​นำ​เรา​ออก​มา​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="12">เรา​บอก​ท่าน​ตั้งแต่​อยู่​ที่​อียิปต์​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า ‘อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​พวก​เรา ปล่อย​ให้​เรา​รับใช้​ชาว​อียิปต์’ เรา​รับใช้​ชาว​อียิปต์​ก็​ยัง​ดี​กว่า​เอา​ชีวิต​มา​ทิ้ง​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​นี้!”</verse>
				<verse number="13">โมเสส​ตอบ​ประชาชน​ว่า “อย่า​กลัว​เลย จง​หนักแน่น​เข้า​ไว้ ท่าน​จะ​ได้​เห็น​การ​ช่วย​กู้​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​นำ​มา​ให้​ท่าน​ใน​วัน​นี้ ท่าน​จะ​ไม่​ได้​เห็น​ชาว​อียิปต์​ที่​ท่าน​เห็น​อยู่​ใน​เวลา​นี้​อีก​เลย</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​จะ​สู้รบ​แทน​พวก​ท่าน​เอง เพียง​แต่​ท่าน​นิ่ง​ไว้​เถิด”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ว่า “เจ้า​มัว​ร้อง​ขอ​เรา​อยู่​ทำไม จง​สั่ง​ให้​ชาว​อิสราเอล​เคลื่อน​ไป​ข้าง​หน้า​เถิด</verse>
				<verse number="16">จง​ยก​ไม้เท้า​ขึ้น​และ​เหยียด​มือ​ของ​เจ้า​ออก​เหนือ​ทะเล เพื่อ​ให้​น้ำ​แยก​ออก​เป็น​ทาง​ให้​คน​อิสราเอล​เดิน​ผ่าน​ทะเล​ไป​บน​ดิน​แห้ง</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​ทำ​ให้​ชาว​อียิปต์​ใจ​แข็ง​ดื้อด้าน​เพื่อ​พวก​เขา​จะ​รุกไล่​พวก​เจ้า​มา แล้ว​เรา​จะ​ได้​รับ​เกียรติ​ผ่าน​ทาง​ฟาโรห์ กองทัพ รถ​ม้า​ศึก และ​พล​ม้า​ทั้งหมด​ของ​เขา</verse>
				<verse number="18">ชาว​อียิปต์​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์​เมื่อ​เรา​ได้​รับ​เกียรติ​ผ่าน​ทาง​ฟาโรห์​และ​รถ​ม้า​ศึก​กับ​พล​ม้า​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ทูต​ของ​พระเจ้า​ผู้​ได้​นำ​หน้า​กองทัพ​อิสราเอล​ก็​ถอย​มา​อยู่​ข้าง​หลัง​พวก​เขา เสา​เมฆ​ก็​เคลื่อน​จาก​ข้าง​หน้า​มา​ตั้ง​อยู่​ข้าง​หลัง​พวก​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="20">กั้น​ระหว่าง​กองทัพ​อียิปต์​กับ​อิสราเอล ตลอด​คืน​นั้น​เสา​เมฆ​ด้าน​หนึ่ง​ให้​แสง​สว่าง​และ​อีก​ด้าน​หนึ่ง​มืด ตลอด​คืน​ทั้ง​สอง​ฝ่าย​ไม่​ได้​เข้า​ใกล้​กัน​เลย</verse>
				<verse number="21">ฝ่าย​โมเสส​เหยียด​มือ​ออก​เหนือ​ทะเลแดง และ​พระยาห์เวห์​ให้​มี​ลม​ตะวันออก​พัด​แรง​ตลอด​คืน ทำ​ให้​พื้น​ทะเล​เป็น​ที่​แห้ง น้ำ​ถูก​แยก​ออก​จาก​กัน</verse>
				<verse number="22">ชาว​อิสราเอล​จึง​เดิน​ผ่าน​ทะเล​บน​พื้น​แห้ง สอง​ข้าง​ทาง​ซ้าย​และ​ขวา​คือ​กำแพง​น้ำ</verse>
				<verse number="23">กองทัพ​อียิปต์ ทั้ง​ม้า รถ​ม้า​ศึก และ​พล​ม้า​ของ​ฟาโรห์​ก็​รุกไล่​ตาม​พวก​เขา​เข้า​ไป​ใน​ทะเล</verse>
				<verse number="24">ใน​เวลา​เช้า​มืด​พระยาห์เวห์​มอง​ลง​มา​จาก​เสา​เพลิง​และ​เสา​เมฆ​เห็น​กองทัพ​อียิปต์​จึง​ทำ​ให้​พวก​เขา​สับสน​วุ่นวาย</verse>
				<verse number="25">พระองค์​ทำ​ให้​ล้อรถ​ของ​เขา​หลุด ดังนั้น​จึง​ขับเคลื่อน​ได้​ยาก ชาว​อียิปต์​ร้อง​ว่า “หนี​จาก​พวก​อิสราเอล​กัน​เถิด! พระยาห์เวห์​กำลัง​ต่อสู้​กับ​อียิปต์​แทน​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="26">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​เหยียด​มือ​ของ​เจ้า​ออก​ไป​เหนือ​ทะเล เพื่อ​น้ำ​จะ​ได้​ไหล​กลับ​มา​ท่วม​ชาว​อียิปต์ รถ​ม้า​ศึก และ​พล​ม้า​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="27">โมเสส​ก็​เหยียด​มือ​ออก​เหนือ​ทะเล ครั้น​รุ่งสาง​น้ำ​ทะเล​ก็​ไหล​กลับ​ดังเดิม ชาว​อียิปต์​พา​กัน​หนี​จาก​น้ำ​ทะเล​ที่​ไหล​กลับ​นั้น แต่​พระยาห์เวห์​กวาด​พวก​เขา​ลง​ทะเล</verse>
				<verse number="28">น้ำ​ทะเล​ซัด​กลับ​ท่วม​กองทัพ​ทั้งหมด​ของ​ฟาโรห์ ได้แก่​รถ​ม้า​ศึก​และ​พล​ม้า​ซึ่ง​ไล่​ตาม​ชาว​อิสราเอล​เข้า​ไป​ใน​ทะเล ไม่​มี​ใคร​รอด​ชีวิต​แม้แต่​คน​เดียว</verse>
				<verse number="29">ส่วน​ชาว​อิสราเอล​เดิน​บน​ทาง​แห้ง​ข้าม​ทะเล โดย​มี​น้ำ​เป็น​กำแพง​สอง​ข้าง​ทาง</verse>
				<verse number="30">ใน​วัน​นั้น พระยาห์เวห์​กอบกู้​ชาว​อิสราเอล​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ชาว​อียิปต์ คน​อิสราเอล​เห็น​ซาก​ศพ​ชาว​อียิปต์​เกลื่อนกลาด​อยู่​บน​ชาย​ฝั่ง</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​ได้​เห็น​มือ​อัน​มี​ฤทธิ์​ของ​พระยาห์เวห์​กระทำ​การ​ต่อต้าน​ชาว​อียิปต์ ประชาชน​ก็​เกรงกลัว​พระยาห์เวห์​และ​วางใจ​ใน​พระองค์​และ​ใน​ตัว​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">โมเสส​และ​ชาว​อิสราเอล​จึง​ร้องเพลง​นี้​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​เป็น​ที่​เทิดทูน​สูงส่ง พระองค์​เหวี่ยง​ทั้ง​ม้า​และ​ทหาร​ม้า ลง​ใน​ทะเล</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​เป็น​กำลัง​และ​ปราการ ​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ได้​มา​เป็น​ความ​รอด​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์ พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​เทิดทูน​พระองค์</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​เป็น​นัก​รบ นาม​ของ​พระองค์​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">พระองค์​เหวี่ยง​รถ​ม้า​ศึก​และ​กองทัพ​ของ​ฟาโรห์ ลง​ใน​ทะเล นาย​ทหาร​ฝีมือ​ดี​ที่สุด​ของ​ฟาโรห์ จม​น้ำ​ตาย​ใน​ทะเล​แดง</verse>
				<verse number="5">น้ำ​ลึก​หลาก​ท่วม​พวก​เขา พวก​เขา​จม​ดิ่ง​ลง​ใน​ห้วง​ลึก​เหมือน​ก้อนหิน​ก้อน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​มือ​ขวา​ของ​พระองค์ มี​ฤทธิ์เดช​น่า​เกรงขาม พระยาห์เวห์​มือ​ขวา​ของ​พระองค์ ขยี้​ศัตรู​แหลกลาญ</verse>
				<verse number="7">ด้วย​ความ​ยิ่งใหญ่​สูงสุด​ของ​พระองค์ พระองค์​คว่ำ​พวก​ที่​ตั้ง​ตน​เป็น​ปฏิปักษ์​ต่อ​พระองค์ พระองค์​ระบาย​ความ​โกรธ​เผาผลาญ​พวก​เขา เหมือน​ไฟ​เผา​ตอ​ข้าว</verse>
				<verse number="8">โดย​พายุ​เกรี้ยวกราด​ที่​พัด​ออก​จาก​จมูก​ของ​พระองค์ น้ำ​ก็​แยก​ตั้ง​ขึ้น น้ำ​ที่​ซัดสาด​ตั้ง​ตระหง่าน​ดั่ง​กำแพง น้ำ​ลึก​ตั้ง​ขึ้น​ที่​ใจ​กลาง​ทะเล</verse>
				<verse number="9">ศัตรู​โอ้อวด​ว่า ‘ข้า​จะ​รุกไล่​พวก​เขา ข้า​จะ​ตาม​พวก​เขา​ทัน แล้ว​เอา​ของ​ที่​ยึด​ได้​มา​แบ่ง​กัน ข้า​จะ​กลืน​กิน​พวก​เขา ข้า​จะ​ชัก​ดาบ​ออก​มา และ​มือ​ของ​ข้า​จะ​ทำลาย​พวก​เขา’</verse>
				<verse number="10">แต่​พระองค์​ระบาย​ลม​หายใจ​ของ​พระองค์ ทะเล​ก็​ท่วม​พวก​เขา เขา​จม​ดิ่ง​ลง​ใน​ห้วงน้ำ​ใหญ่ เหมือน​ก้อน​ตะกั่ว​จม</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​ใน​บรรดา​พระ​ทั้งปวง ใคร​เล่า​จะ​เสมอ​เหมือน​พระองค์ ผู้​ใด​เสมอ​เหมือน​พระองค์ ผู้​ยิ่งใหญ่​ใน​ความ​บริสุทธิ์ เกียรติ​สิริ​น่า​ครั่นคร้าม ผู้​ทำ​การ​มหัศจรรย์</verse>
				<verse number="12">พระองค์​เหยียด​มือ​ขวา​ออก แผ่นดิน​โลก​ก็​กลืน​พวก​ศัตรู​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">โดย​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์ พระองค์​จะ​นำ​ประชาชน​ที่​ได้​ไถ่​ไว้ พระองค์​จะ​นำ​พวก​เขา​ด้วย​กำลัง เข้า​สู่​ที่​พำนัก​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">ชนชาติ​ทั้งหลาย​จะ​ได้ยิน​และ​สะท้าน​กลัว ความ​หวาดหวั่น​จะ​จู่โจม​ชาว​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="15">บรรดา​ผู้​นำ​ของ​เอโดม​จะ​ขวัญหนีดีฝ่อ ผู้นำ​ของ​โมอับ​จะ​ตัว​สั่นเทา ประชาชน ชาว​คานาอัน​จะ​จาง​หาย​ไป</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​จะ​อก​สั่น​ขวัญ​แขวน พระยาห์เวห์​โดย​กำลัง​แขน​ของ​พระองค์ พวก​เขา​จะ​แน่นิ่ง​ดั่ง​ก้อนหิน จนกว่า​ประชาชน​ของ​พระองค์​จะ​ผ่าน​ไป จนกว่า​ประชาชน​ที่​พระองค์​ซื้อ ไว้​จะ​ผ่าน​ไป</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​พระองค์​จะ​นำ​ประชาชน​ของ​พระองค์​เข้า​ไป และ​ปลูก​ไว้​บน​ภูเขา​อัน​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์ คือ​สถานที่​ซึ่ง​เป็น​ที่​พำนัก​ของ​พระองค์​เอง พระยาห์เวห์ สถาน​นมัสการ​ที่​มือ​ของ​พระองค์​ได้​สถาปนา​ขึ้น</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​ครอบครอง สืบ​ๆ ไป​เป็น​นิตย์”</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ม้า รถ​ม้า​ศึก และ​พล​ม้า ​ของ​ฟาโรห์​บุก​ลง​ทะเล​ตาม​มา พระยาห์เวห์​ทลาย​ทำนบ​ทะเล​ลง​มา​ท่วม​พวก​เขา แต่​ชาว​อิสราเอล​เดิน​บน​ทาง​แห้ง​ข้าม​ทะเล</verse>
				<verse number="20">แล้ว​มิเรียม​ผู้​เผย​พระวจนะ​หญิง​พี่​สาว​ของ​อาโรน​ก็​ถือ​รำมะนา​ออก​มา แล้ว​สตรี​ทั้งปวง​ก็​ถือ​รำมะนา​ตาม​มิเรียม​ออก​มา​ร่ายรำ​กับ​เธอ</verse>
				<verse number="21">มิเรียม​ขับร้อง​ว่า “จง​ร้องเพลง​แด่​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​เป็น​ที่​เทิดทูน​สูงส่ง พระองค์​เหวี่ยง​ทั้ง​ม้า และ​ทหาร​ม้า​ลง​ใน​ทะเล”</verse>
				<verse number="22">จาก​นั้น​โมเสส​นำ​คน​อิสราเอล​เดินทาง​ต่อไป​จาก​ทะเล​แดง​เคลื่อน​เข้า​สู่​ทะเลทราย​ชูร์ ตลอด​สาม​วัน​ที่​เดินทาง​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร พวก​เขา​ไม่​พบ​น้ำ​เลย</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พวก​เขา​มาถึง​มาราห์ พวก​เขา​ดื่ม​น้ำ​ไม่​ได้​เพราะ​น้ำ​ที่​นั่น​มี​รส​ขม (ที่​นั่น​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า​มาราห์)</verse>
				<verse number="24">ดังนั้น​ประชาชน​จึง​บ่น​โมเสส​ว่า “จะ​ให้​พวก​เรา​เอา​อะไร​ดื่ม”</verse>
				<verse number="25">แล้ว​โมเสส​วิงวอน​พระยาห์เวห์ และ​พระยาห์เวห์​จึง​สำแดง​ให้​เขา​เห็น​ไม้​ท่อน​หนึ่ง เขา​โยน​มัน​ลง​ไป​ใน​น้ำ น้ำ​ก็​หาย​ขม​ใช้​ดื่ม​ได้ ที่​มาราห์​นี้​เอง พระยาห์เวห์​ออก​กฎ​และ​คำ​สั่ง​ต่าง​ๆ สำหรับ​ประชาชน และ​ทดสอบ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="26">พระองค์​พูด​ว่า “หาก​เจ้า​ตั้งใจ​ฟัง​เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า และ​ทำ​สิ่ง​ที่​พระองค์​เห็น​ชอบ ถ้า​เจ้า​เอาใจใส่​ต่อ​คำ​สั่ง​และ​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์ เรา​จะ​ไม่​ให้​โรคภัย​ไข้เจ็บ​ซึ่ง​เกิด​กับ​ชาว​อียิปต์​นั้น​เกิด​กับ​เจ้า เพราะ​เรา​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้​รักษา​เจ้า”</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พวก​เขา​ก็​มาถึง​เอลิม​ซึ่ง​มี​น้ำพุ​สิบสอง​แห่ง​และ​ต้น​อินทผลัม​เจ็ดสิบ​ต้น พวก​เขา​ตั้ง​ค่าย​พักแรม​ที่​ริม​น้ำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">จาก​นั้น​ชุมชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ออก​เดินทาง​จาก​เอลิม​ถึง​ถิ่น​ทุรกันดาร​สิน ซึ่ง​อยู่​ระหว่าง​เอลิม​กับ​ซีนาย ถึง​ที่​นั่น​ใน​วันที่​สิบห้า​ของ​เดือน​ที่​สอง​นับ​ตั้งแต่​พวก​เขา​ออก​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="2">ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​นั้น​ชาว​อิสราเอล​ทั้ง​ชุมชน​บ่น​ว่า​โมเสส​กับ​อาโรน</verse>
				<verse number="3">ชาว​อิสราเอล​พูด​กับ​เขา​ทั้ง​สอง​ว่า “เรา​น่า​จะ​ตาย​ด้วย​น้ำมือ​ของ​พระยาห์เวห์​ตั้งแต่​อยู่​ที่​อียิปต์​แล้ว! ตอน​ที่​เรา​อยู่​ที่​นั่น เรา​นั่ง​ล้อม​วง​กิน​เนื้อ​ใน​หม้อ​กับ​อาหาร​ทุก​อย่าง​ที่​เรา​อยาก​กิน แต่​ท่าน​พา​เรา​ออก​มา​อด​ตาย​กัน​หมด​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​จึง​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ดู​เถิด เรา​จะ​ให้​อาหาร​ตก​ลง​มา​จาก​ท้องฟ้า​แก่​พวก​เจ้า ให้​ทุก​คน​ออก​ไป​เก็บ​อาหาร​แต่ละ​วัน​มาก​น้อย​ตาม​ความ​ต้องการ​สำหรับ​วัน​นั้น นี่​เป็น​วิธี​ที่​เรา​จะ​ทดสอบ​ดู​ว่า พวก​เขา​จะ​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​เรา​ไหม</verse>
				<verse number="5">ใน​วันที่​หก บอก​ให้​พวก​เขา​เก็บ​อาหาร​เข้า​มา​มาก​กว่า​ปกติ​เป็น​สอง​เท่า”</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​โมเสส​กับ​อาโรน​จึง​กล่าว​แก่​ชาว​อิสราเอล​ว่า “ใน​เวลา​เย็น​ท่าน​จะ​รู้​ว่า​พระองค์​เป็น​พระยาห์เวห์​ผู้​ที่​นำ​ท่าน​ออก​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="7">และ​ใน​เวลา​เช้า​ท่าน​จะ​เห็น​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​เพราะ​พระองค์​ได้ยิน​พวก​ท่าน​บ่น​ว่า​พระองค์ แล้ว​เรา​ทั้ง​สอง​เป็น​ใคร​กัน​เล่า ท่าน​จึง​มา​บ่น​ว่า​เรา”</verse>
				<verse number="8">โมเสส​กล่าว​อีก​ว่า “ท่าน​จะ​รู้​ว่า​พระองค์​เป็น​พระยาห์เวห์​เมื่อ​พระองค์​ให้​เนื้อ​แก่​ท่าน​ใน​เวลา​เย็น​และ​ให้​อาหาร​ทั้งหมด​ที่​ท่าน​ต้องการ​ใน​เวลา​เช้า เพราะ​พระองค์​ได้ยิน​ที่​ท่าน​บ่น​ว่า​พระองค์ เรา​เป็น​ใคร​เล่า ท่าน​ไม่​ได้​ต่อว่า​เรา แต่​ต่อว่า​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​โมเสส​บอก​อาโรน​ว่า “จง​กล่าว​แก่​ชุมชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ว่า ‘จง​เข้า​มา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เพราะ​พระองค์​ได้ยิน​เสียง​บ่น​ว่า​ของ​พวก​เจ้า​แล้ว’ ”</verse>
				<verse number="10">ขณะ​อาโรน​กำลัง​กล่าว​แก่​ชุมชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด พวก​เขา​มอง​ไป​ทาง​ถิ่น​ทุรกันดาร เห็น​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​ปรากฏ​ใน​เมฆ</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="12">“เรา​ได้ยิน​คำ​บ่น​ของ​ชาว​อิสราเอล​แล้ว จง​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘ใน​เวลา​พลบค่ำ​พวก​เจ้า​จะ​มี​เนื้อ​กิน และ​ใน​เวลา​เช้า​พวก​เจ้า​จะ​มี​อาหาร​กิน​จน​อิ่ม แล้ว​พวก​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เจ้า’ ”</verse>
				<verse number="13">เย็น​วัน​นั้น​นก​คุ่ม​บิน​มา​ตก​เต็ม​ค่าย และ​ใน​เวลา​เช้าตรู่​บริเวณ​รอบ​ค่าย​มี​น้ำ​ค้าง​ชุ่ม</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​น้ำค้าง​ระเหย​ไป​ก็​เหลือ​เกล็ด​เล็ก​ๆ เหมือน​เกล็ด​น้ำค้าง​ตก​อยู่​ตาม​พื้น​ของ​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="15">ชาว​อิสราเอล​เห็น​เข้า​ก็​ถาม​กัน​ว่า “อะไร​กัน​นี่” เพราะ​พวก​เขา​ไม่​รู้​ว่า​สิ่ง​นั้น​คือ​อะไร โมเสส​ตอบ​ว่า “นี่​คือ​อาหาร​ที่​พระยาห์เวห์​ให้​พวก​เจ้า​กิน</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​สั่ง​ว่า ‘ทุก​คน จง​เก็บ​อาหาร​เท่า​ที่​จำเป็น คน​ละ​หนึ่ง​โอเมอร์ ตาม​จำนวน​คน​ที่​อยู่​ใน​เต็นท์​ของ​เจ้า’ ”</verse>
				<verse number="17">ชาว​อิสราเอล​จึง​ทำ​ตาม​คำ​บอก บาง​คน​เก็บ​มาก บาง​คน​เก็บ​น้อย</verse>
				<verse number="18">แต่​เมื่อ​เขา​ตวง​ด้วย​โอเมอร์ คน​ที่​เก็บ​มาก​ก็​ไม่​มี​เหลือ​และ​คน​ที่​เก็บ​น้อย​ก็​ไม่​ขาดแคลน ทุก​คน​เก็บ​ได้​มาก​ตาม​ที่​พวก​เขา​จำเป็น</verse>
				<verse number="19">แล้ว​โมเสส​บอก​พวก​เขา​ว่า “อย่า​เก็บ​อาหาร​เหล่า​นี้​ไว้​จน​รุ่งเช้า”</verse>
				<verse number="20">ถึง​กระนั้น​ยัง​มี​บาง​คน​ไม่​ฟัง​โมเสส และ​เก็บ​อาหาร​บาง​ส่วน​ไว้​จน​รุ่งเช้า อาหาร​นั้น​ก็​บูด​เหม็น​เป็น​หนอน โมเสส​จึง​โกรธ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="21">ทุก​เช้า​ทุก​คน​จึง​เก็บ​อาหาร​มาก​ตาม​ความ​จำเป็น และ​เมื่อ​แดด​ร้อน​จัด อาหาร​นั้น​ก็​ละลาย​หาย​ไป</verse>
				<verse number="22">ใน​วันที่​หก​พวก​เขา​เก็บ​เป็น​สอง​เท่า​ของ​ปกติ คือ​คน​ละ​สอง​โอเมอร์ และ​บรรดา​หัวหน้า​ของ​ชุมชน​ชาว​อิสราเอล​จึง​มา​รายงาน​ต่อ​โมเสส</verse>
				<verse number="23">โมเสส​บอก​พวก​เขา​ว่า “พระยาห์เวห์​สั่ง​ว่า ‘ให้​พรุ่งนี้​เป็น​วัน​แห่ง​การ​หยุด​พัก​คือ​วัน​สะบาโต​อัน​บริสุทธิ์​แด่​พระยาห์เวห์ ฉะนั้น​วัน​นี้​จง​ปิ้ง​หรือ​ต้ม​อาหาร​ไว้​ตาม​ความ​ต้องการ แล้ว​เก็บ​ส่วน​ที่​เหลือ​ไว้​จน​รุ่งเช้า’ ”</verse>
				<verse number="24">ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​เก็บ​อาหาร​ไว้​จน​รุ่งเช้า​ตาม​ที่​โมเสส​สั่ง​ไว้ และ​อาหาร​นั้น​ก็​ไม่​เน่า​เหม็น​และ​ไม่​มี​หนอน</verse>
				<verse number="25">โมเสส​กล่าว​ว่า “กิน​อาหาร​วัน​นี้ เพราะ​วัน​นี้​เป็น​วัน​สะบาโต​แด่​พระยาห์เวห์​ท่าน​จะ​ไม่​พบ​อาหาร​ตาม​พื้น​ดิน​ใน​วัน​นี้</verse>
				<verse number="26">ตลอด​หก​วัน​ท่าน​จง​เก็บ​อาหาร แต่​วัน​ที่​เจ็ด​เป็น​วัน​สะบาโต จะ​ไม่​มี​อาหาร​ให้​เก็บ”</verse>
				<verse number="27">ถึง​กระนั้น​ก็​ยัง​มี​บาง​คน​ออก​ไป​เก็บ​อาหาร​ใน​วันที่​เจ็ด แต่​ก็​ไม่​พบ​เลย</verse>
				<verse number="28">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “พวก​เจ้า​จะ​ดื้อดึง​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​และ​คำ​สอน​ของ​เรา​ไป​อีก​นาน​เท่าไร</verse>
				<verse number="29">จง​จำ​ใส่​ใจ​ว่า​พระยาห์เวห์​ได้​ให้​วัน​สะบาโต​แก่​พวก​เจ้า ด้วย​เหตุ​นี้ พระองค์​จึง​ให้​อาหาร​แก่​พวก​เจ้า​เป็น​สอง​เท่า​ใน​วันที่​หก เพื่อ​จะ​เพียงพอ​สำหรับ​สอง​วัน ใน​วันที่​เจ็ด​ทุก​คน​ต้อง​อยู่​ใน​ที่​พัก​ของ​ตน ห้าม​ออก​ไป​เก็บ​อาหาร”</verse>
				<verse number="30">ดังนั้น​ประชาชน​จึง​หยุด​พัก​ใน​วันที่​เจ็ด</verse>
				<verse number="31">ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​เรียก​อาหาร​นั้น​ว่า​มานา ซึ่ง​ลักษณะ​เหมือน​เมล็ด​ผักชี มี​สีขาว รสชาติ​เหมือน​ขนมปัง​แผ่น​ผสม​น้ำผึ้ง</verse>
				<verse number="32">โมเสส​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​สั่ง​ว่า ‘ให้​เก็บ​มานา​ไว้​หนึ่ง​โอเมอร์ และ​เก็บ​รักษา​ไว้​สำหรับ​คน​รุ่น​หลัง เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เห็น​อาหาร​ที่​เรา​ได้​ให้​พวก​เจ้า​กิน​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร เมื่อ​เรา​นำ​เจ้า​ออก​มา​จาก​อียิปต์’ ”</verse>
				<verse number="33">ดังนั้น​โมเสส​จึง​พูด​กับ​อาโรน​ว่า “จง​เอา​ไห​มา​บรรจุ​มานา​ไว้​หนึ่ง​โอเมอร์ และ​เก็บ​รักษา​ไว้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เพื่อ​ชน​รุ่น​หลัง”</verse>
				<verse number="34">อาโรน​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ซึ่ง​โมเสส​ได้​รับ​จาก​พระยาห์เวห์ เขา​วาง​มานา​ไว้​กับ​ศิลา​จารึก​พันธสัญญา​เพื่อ​ถนอม​รักษา</verse>
				<verse number="35">ชาว​อิสราเอล​กิน​มานา​เป็น​อาหาร​ตลอด​สี่สิบ​ปี จน​กระทั่ง​พวก​เขา​เข้า​ไป​ตั้ง​รกราก​ใน​คานาอัน</verse>
				<verse number="36">(1 โอเมอร์​เท่ากับ​หนึ่ง​ใน​สิบ​ของ 1 เอฟาห์)</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ชุมชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ออก​จาก​ถิ่น​ทุรกันดาร​สิน เดินทาง​จาก​ที่​หนึ่ง​ไป​ยัง​อีก​ที่​หนึ่ง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง พวก​เขา​ตั้ง​ค่าย​พัก​ที่​เรฟีดิม แต่​ที่​นั่น​ไม่​มี​น้ำ​ให้​ประชาชน​ดื่ม</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น​พวก​เขา​โต้เถียง​โมเสส​และ​กล่าว​ว่า “หา​น้ำ​ให้​เรา​ดื่ม​ด้วย” โมเสส​ตอบ​ว่า “ทำไม​พวก​ท่าน​ไม่​พอใจ​เรา เหตุใด​จึง​ลองดี​กับ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="3">แต่​เนื่องจาก​พวก​เขา​กระหาย​น้ำ จึง​บ่น​โมเสส​ว่า “ทำไม​ถึง​นำ​พวก​เรา​ออก​จาก​อียิปต์ ทั้ง​ลูก​เล็ก​เด็ก​แดง​และ​ฝูง​สัตว์​ของ​เรา เพื่อ​ให้​มา​อด​น้ำ​ตาย​กัน​ที่​นี่”</verse>
				<verse number="4">โมเสส​จึง​วิงวอน​พระยาห์เวห์​ว่า “ข้าพเจ้า​ควร​ทำ​อย่างไร​กับ​คน​เหล่า​นี้ พวก​เขา​พร้อม​ที่​จะ​เอา​หิน​ขว้าง​ข้าพเจ้า​อยู่​แล้ว”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ตอบ​โมเสส​ว่า “เจ้า​จง​เดิน​นำหน้า​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ไป พา​ผู้​อาวุโส​บาง​คน​ของ​คน​อิสราเอล​ไป​ด้วย และ​ถือ​ไม้เท้า​อัน​ที่​เจ้า​ใช้​ตี​บน​แม่น้ำ​ไนล์​นั้น​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​เจ้า​ที่​ศิลา​แห่ง​โฮเรบ จง​เอา​ไม้เท้า​ตี​ศิลา​ก้อน​นั้น แล้ว​น้ำ​จะ​ไหล​ออก​มา​ให้​ผู้คน​ดื่ม” ดังนั้น​โมเสส​ก็​ทำ​ตาม​นี้​ต่อหน้า​บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="7">โมเสส​เรียก​สถานที่​นั้น​ว่า​มัสสาห์ ​และ​เมรีบาห์ เพราะ​ที่​นั่น​เอง​ชาว​อิสราเอล​โต้แย้ง​และ​ลองดี​กับ​พระยาห์เวห์​โดย​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เรา​หรือ​ไม่”</verse>
				<verse number="8">ชาว​อามาเลข​มา​โจมตี​ชาว​อิสราเอล​ที่​เรฟีดิม</verse>
				<verse number="9">โมเสส​บอก​โยชูวา​ว่า “ให้​เลือก​คน​ของ​เรา​บาง​ส่วน​ออก​ไป​สู้รบ​กับ​ชาว​อามาเลข แล้ว​พรุ่งนี้​เรา​จะ​ยืน​บน​เนิน​เขา​ถือ​ไม้เท้า​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="10">โยชูวา​จึง​ออก​ไป​สู้รบ​กับ​ชาว​อามาเลข​ตาม​ที่​โมเสส​สั่ง ส่วน​โมเสส อาโรน และ​เฮอร์​ขึ้น​ไป​บน​เนิน​เขา</verse>
				<verse number="11">ตราบ​เท่า​ที่​โมเสส​ชูมือ​ขึ้น ชาว​อิสราเอล​ก็​เป็น​ฝ่าย​ชนะ แต่​เมื่อ​ใด​เขา​ลด​แขน​ลง ทหาร​ของ​อามาเลข​ก็​เป็น​ฝ่าย​ชนะ</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​แขน​ของ​โมเสส​ล้า​มาก อาโรน​กับ​เฮอร์​จึง​กลิ้ง​ก้อนหิน​มา​ให้​โมเสส​นั่ง แล้ว​เขา​ทั้ง​สอง​ก็​ชู​แขน​ของ​โมเสส​ไว้​คน​ละ​ข้าง​ตราบจน​ตะวัน​ลับ​ฟ้า</verse>
				<verse number="13">โยชูวา​จึง​รบ​ชนะ​กองทัพ​อามาเลข​ด้วย​คม​ดาบ</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​บันทึก​สิ่ง​นี้​ลง​ใน​หนังสือ​ม้วน ให้​เป็น​สิ่ง​ที่​ต้อง​จดจำ​ตลอดไป และ​ต้อง​ให้​โยชูวา​ได้ยิน​เรื่อง​นี้ เพราะ​เรา​จะ​ลบ​ชื่อ​ของ​อามาเลข​ออก​จาก​ใต้​ฟ้าสวรรค์”</verse>
				<verse number="15">โมเสส​จึง​ก่อ​แท่น​บูชา​ขึ้น​ที่​นั่น ตั้งชื่อ​ว่า “พระยาห์เวห์​เป็น​ธงชัย​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="16">เขา​กล่าว​ว่า “เพราะ​มือ​ที่​ชู​ขึ้น​ต่อต้าน ​บัลลังก์​ของ​พระยาห์เวห์ ​ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ศึก​กับ​ชาว​อามาเลข​ไป​ตลอด​ทุก​ชั่ว​อายุ​คน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ฝ่าย​เยโธร​ซึ่ง​เป็น​ปุโรหิต​ของ​ชาว​มีเดียน​และ​เป็น​พ่อตา​ของ​โมเสส เขา​ได้ยิน​ทุก​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ได้​ทำ​เพื่อ​โมเสส​และ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ของ​พระองค์ และ​ได้ยิน​ถึง​วิธี​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​นำ​คน​อิสราเอล​ออก​มา​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="2">หลังจาก​โมเสส​ได้​ส่ง​ศิปโปราห์​ภรรยา​ของ​ตน​กลับ​ไป​หา​เยโธร​ผู้​เป็น​พ่อตา​ของ​เขา และ​เยโธร​รับ​เธอ​ไว้</verse>
				<verse number="3">พร้อม​ด้วย​ลูก​ชาย​สอง​คน​ของ​เธอ คน​หนึ่ง​ชื่อ​เกอร์โชม เพราะ​โมเสส​กล่าว​ว่า “ข้า​เป็น​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​อยู่​ใน​ต่าง​แดน”</verse>
				<verse number="4">และ​อีก​คน​หนึ่ง​คือ​เอลีเอเซอร์ เพราะ​โมเสส​กล่าว​ว่า “พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​ผู้​ช่วย​ของ​ข้าพเจ้า และ​กอบกู้​ข้าพเจ้า​จาก​ดาบ​ของ​ฟาโรห์”</verse>
				<verse number="5">เยโธร​พ่อตา​ของ​โมเสส​พา​ลูก​และ​ภรรยา​ของ​โมเสส​มาถึง ขณะ​ที่​โมเสส​และ​ประชาชน​ตั้ง​ค่าย​พัก​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ใกล้​ภูเขา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="6">เยโธร​ส่ง​ข่าว​มายัง​โมเสส​ว่า “เยโธร​พ่อตา​ของ​เจ้า​กำลัง​มา​หา​เจ้า พา​ภรรยา​และ​ลูก​ทั้ง​สอง​ของ​เจ้า​มา​ด้วย”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​โมเสส​จึง​ออก​ไป​พบ​พ่อตา คำนับ​และ​จูบ​เขา พวก​เขา​ทักทาย​กัน​แล้ว​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์</verse>
				<verse number="8">โมเสส​เล่า​ให้​พ่อตา​ฟัง​เกี่ยวกับ​ทุก​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ต่อ​ฟาโรห์​และ​ชาว​อียิปต์​เพื่อ​คน​อิสราเอล ตลอดจน​ปัญหา​ต่าง​ๆ ที่​เกิดขึ้น​ตลอด​การ​เดินทาง และ​วิธี​ที่​พระยาห์เวห์​ช่วย​กู้​พวก​เขา</verse>
				<verse number="9">เยโธร​ยินดี​มาก​เมื่อ​ได้ยิน​เรื่อง​ดี​ๆ ทั้งหมด​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​เพื่อ​คน​อิสราเอล ใน​การ​ช่วย​กู้​พวก​เขา​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ชาว​อียิปต์</verse>
				<verse number="10">เยโธร​กล่าว​ว่า “สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ผู้​ช่วย​เจ้า​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ฟาโรห์​และ​ชาว​อียิปต์ และ​ช่วย​ประชาชน​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ชาว​อียิปต์</verse>
				<verse number="11">เดี๋ยวนี้​พ่อ​รู้​แล้ว​ว่า​พระยาห์เวห์​ยิ่งใหญ่​เหนือ​พระ​ทั้งปวง เพราะ​พระองค์​จัดการ​กับ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ได้​กระทำ​ต่อ​คน​อิสราเอล​อย่าง​โอหัง”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​เยโธร​พ่อตา​ของ​โมเสส​จึง​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​เครื่อง​บูชา​อื่น​ๆ แด่​พระเจ้า อาโรน​กับ​บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​คน​อิสราเอล​ก็​มา​กิน​อาหาร​ร่วม​กับ​พ่อตา​ของ​โมเสส​ต่อหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="13">วัน​ต่อมา​โมเสส​นั่ง​ประจำการ​ตัดสิน​ความ​ให้​ประชาชน​ซึ่ง​ยืน​ห้อมล้อม​เขา​ตั้งแต่​เช้า​จด​เย็น</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พ่อตา​ของ​โมเสส​เห็น​ทุก​สิ่ง​ที่​โมเสส​ทำ​เพื่อ​ประชาชน​จึง​เอ่ย​ขึ้น​ว่า “เจ้า​กำลัง​ทำ​อะไร​ให้​กับ​ประชาชน​หรือ ทำไม​เจ้า​นั่ง​ตัดสิน​ความ​อยู่​คน​เดียว ขณะ​ที่​ประชาชน​ทั้งหมด​นี้​ยืน​ห้อมล้อม​เจ้า​ตั้งแต่​เช้า​จด​เย็น”</verse>
				<verse number="15">โมเสส​ตอบ​ว่า “เพราะ​ประชาชน​มาหา​ข้าพเจ้า​เพื่อ​แสวงหา​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​เขา​มี​ข้อ​โต้แย้ง​ไม่​ลงรอย​กัน จะ​นำ​เรื่อง​มา​ให้​ข้าพเจ้า​ชี้ขาด​ว่า​ใคร​ผิด​ใคร​ถูก และ​แจ้ง​กฎ​เกณฑ์​กับ​คำ​สั่ง​สอน​ของ​พระเจ้า​แก่​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="17">พ่อตา​ของ​โมเสส​กล่าว​ว่า “ทำ​อย่าง​นี้​ไม่​ดี</verse>
				<verse number="18">เจ้า​และ​ประชาชน​เหล่า​นี้​ที่​มา​หา​เจ้า​มี​แต่​จะ​อ่อนล้า​ไป งาน​นี้​เป็น​ภาระ​หนัก​เกิน​กว่า​เจ้า​จะ​แบก​ไว้ เจ้า​จัดการ​คน​เดียว​ไม่ได้</verse>
				<verse number="19">ฟัง​คำ​แนะนำ​ของ​เรา​สัก​นิด​และ​ขอ​พระเจ้า​อยู่​กับ​เจ้า เจ้า​ต้อง​เป็น​ตัวแทน​ของ​ประชาชน​ต่อหน้า​พระเจ้า และ​นำ​ข้อ​โต้แย้ง​ของ​พวก​เขา​มา​บอก​พระองค์</verse>
				<verse number="20">เจ้า​จง​สอน​กฎ​เกณฑ์​และ​คำ​สั่ง​สอน​ของ​พระเจ้า​แก่​พวก​เขา และ​แสดง​แนวทาง​การ​ดำเนิน​ชีวิต​และ​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​พึง​ประพฤติ​ปฏิบัติ</verse>
				<verse number="21">แต่​จง​เลือก​คน​ที่​มี​ความ​สามารถ​จาก​ประชาชน​ทั้งหมด คือ​คน​ที่​ยำเกรง​พระเจ้า ไว้ใจ​ได้ และ​รังเกียจ​สิ่ง​ที่​ได้​มา​โดย​ทุจริต ตั้ง​ให้​เขา​เป็น​เจ้า​พนักงาน​รับผิดชอบ​ดูแล​คน​พัน​คน​บ้าง ร้อย​คน​บ้าง ห้าสิบ​คน​บ้าง และ​สิบ​คน​บ้าง</verse>
				<verse number="22">ตั้ง​เขา​เหล่า​นั้น​ให้​เป็น​ตุลาการ​รับผิดชอบ​ให้​ความ​ยุติธรรม​แก่​ประชาชน​ทั้งหมด​ตลอด​เวลา ให้​พวก​เขา​จัดการ​เรื่อง​ง่าย​ๆ กัน​เอง แต่​เรื่อง​ยุ่งยาก​ซับซ้อน​ให้​พวก​เขา​นำมา​ถึง​เจ้า วิธี​นี้​จะ​ช่วย​แบ่งเบา​ภาระ​ของ​เจ้า​เพราะ​พวก​เขา​จะ​ร่วม​รับผิดชอบ​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="23">หาก​เจ้า​ทำ​เช่น​นี้ และ​พระเจ้า​ก็​สั่ง​ให้​ทำ​เช่น​นี้​ด้วย เจ้า​ก็​จะ​สามารถ​ทน​ความ​กดดัน​ได้ และ​ประชาชน​ทั้งปวง​ก็​จะ​กลับ​บ้าน​ไป​ด้วย​ความ​พอใจ”</verse>
				<verse number="24">โมเสส​ฟัง​คำ​แนะนำ​ของ​พ่อตา​และ​ปฏิบัติ​ตาม​ทุก​อย่าง</verse>
				<verse number="25">เขา​จึง​เลือก​คน​ที่​มี​ความ​สามารถ​จาก​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​และ​ตั้ง​ให้​เป็น​ผู้นำ​ของ​ประชาชน เป็น​เจ้า​พนักงาน​รับผิดชอบ​ดูแล​คน​หนึ่ง​พัน​คน หนึ่ง​ร้อย​คน ห้าสิบ​คน และ​สิบ​คน ลดหลั่น​กัน​ไป</verse>
				<verse number="26">คน​เหล่า​นี้​ทำ​หน้าที่​เป็น​ตุลาการ​สำหรับ​ประชาชน​อยู่​ตลอด​เวลา เรื่อง​ที่​ยาก​ก็​นำมา​ให้​โมเสส​พิจารณา ส่วน​เรื่อง​ง่าย​ๆ พวก​เขา​ก็​ตัดสิน​เอง</verse>
				<verse number="27">จาก​นั้น​โมเสส​ก็​ส่ง​พ่อตา​เดินทาง​กลับ และ​เยโธร​กลับ​สู่​ภูมิลำเนา​ของ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ใน​วัน​แรก​ของ​เดือน​ที่​สาม​หลังจาก​ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​อียิปต์ ใน​วัน​นั้น​พวก​เขา​ก็​มาถึง​ถิ่น​ทุรกันดาร​ซีนาย</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เดินทาง​ออก​จาก​เรฟีดิม​แล้ว พวก​เขา​ก็​เข้า​เขต​ถิ่น​ทุรกันดาร​ซีนาย​และ​คน​อิสราเอล​ตั้ง​ค่าย​หน้า​ภูเขา​ซีนาย</verse>
				<verse number="3">แล้ว​โมเสส​ก็​ขึ้น​ไป​พบ​พระเจ้า พระยาห์เวห์​เรียก​เขา​จาก​ภูเขา​นั้น​และ​พูด​ว่า “เจ้า​จง​บอก​แก่​ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ​และ​จง​กล่าว​แก่​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า</verse>
				<verse number="4">‘พวก​เจ้า​ได้​เห็น​เอง​แล้ว​ถึง​สิ่ง​ที่​เรา​ทำ​ต่อ​ชาว​อียิปต์ และ​เห็น​วิธี​ที่​เรา​อุ้ม​พวก​เจ้า​ขึ้น​บน​ปีก​ของ​นก​อินทรี และ​นำ​มา​หา​เรา</verse>
				<verse number="5">บัดนี้​หาก​พวก​เจ้า​เชื่อฟัง​เรา​อย่าง​เต็มที่​และ​รักษา​พันธสัญญา​ของ​เรา แล้ว​เจ้า​จะ​เป็น​สมบัติ​ล้ำค่า​ของ​เรา​จาก​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งปวง แม้ว่า​ทั้ง​โลก​นี้​เป็น​ของ​เรา</verse>
				<verse number="6">แต่​เจ้า ​จะ​เป็น​อาณาจักร​แห่ง​ปุโรหิต​และ​เป็น​ชนชาติ​ที่​แยก​ไว้​เพื่อ​เรา’ เจ้า​จง​บอก​ชาว​อิสราเอล​ตาม​นี้”</verse>
				<verse number="7">โมเสส​จึง​กลับ​ลง​มา​จาก​ภูเขา แล้ว​เรียก​ผู้​อาวุโส​ของ​ประชาชน​มา​ประชุม และ​แจ้ง​ทุก​ถ้อยคำ​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้​กล่าว​แก่​พวก​เขา</verse>
				<verse number="8">ประชาชน​ทั้งหมด​ตอบ​เป็น​เสียง​เดียวกัน​ว่า “เรา​จะ​ทำ​ทุก​สิ่ง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง” โมเสส​จึง​นำ​คำ​ตอบ​ของ​พวก​เขา​มา​บอก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เรา​จะ​มาหา​เจ้า​ใน​เมฆ​หนา​ทึบ เพื่อ​ประชาชน​จะ​ได้ยิน​เสียง​เรา​พูด​กับ​เจ้า และ​เขา​จะ​ได้​ไว้วางใจ​เจ้า​เสมอ​ไป” แล้ว​โมเสส​จึง​บอก​พระยาห์เวห์​ตาม​คำ​ของ​ประชาชน</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​ไป​หา​พวก​ประชาชน ชำระ​พวก​เขา​ให้​บริสุทธิ์​ทั้ง​วัน​นี้​และ​พรุ่งนี้ ให้​เขา​ซัก​เสื้อผ้า</verse>
				<verse number="11">และ​เตรียม​ตัว​ให้​พร้อม​สำหรับ​วันที่​สาม เพราะ​ใน​วัน​นั้น​พระยาห์เวห์​จะ​ลง​มา​ที่​ภูเขา​ซีนาย​ต่อหน้า​ประชาชน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="12">จง​กำหนด​เขต​ห้าม​ประชาชน​ล่วงล้ำ​เข้า​มา​บริเวณ​ภูเขา บอก​พวก​เขา​ว่า ‘จง​ระวัง​ให้​ดี อย่า​ให้​ใคร​เข้า​ใกล้​ภูเขา​หรือ​แตะต้อง​เชิง​เขา​นั้น ใคร​แตะต้อง​จะ​มี​โทษ​ถึง​ตาย</verse>
				<verse number="13">อย่า​ให้​มือ​ของ​ใคร​แตะ​ตัว​ผู้​ที่​ฝ่าฝืน แต่​ให้​เอา​หิน​ขว้าง​เขา​หรือ​ยิง​ด้วย​ลูก​ธนู​จน​ตาย ไม่ว่า​เป็น​คน​หรือ​สัตว์ เมื่อ​ฝ่าฝืน​จะ​ต้อง​ตาย’ ประชาชน​จะ​เข้า​ใกล้​ภูเขา​ได้​ก็​ต่อเมื่อ​ได้ยิน​เสียง​เป่า​เขา​สัตว์​เป็น​สัญญาณ​ยาว​หนึ่ง​ครั้ง​แล้ว​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="14">จาก​นั้น​โมเสส​จึง​ลง​จาก​ภูเขา​มาหา​ประชาชน เขา​ชำระ​ประชาชน​ให้​บริสุทธิ์​และ​ให้​พวก​เขา​ซัก​เสื้อผ้า​ของ​ตน​ให้​สะอาด</verse>
				<verse number="15">แล้ว​โมเสส​บอก​กับ​ประชาชน​ว่า “จง​เตรียม​ตัว​ให้​พร้อม​สำหรับ​วันที่​สาม จง​งด​เพศ​สัมพันธ์​ใน​ช่วง​นี้”</verse>
				<verse number="16">เช้า​วันที่​สาม​มี​ฟ้าแลบ​ฟ้าร้อง​น่า​สะพรึง​กลัว​และ​มี​เมฆ​ทะมึน​ปกคลุม​ภูเขา​นั้น แล้ว​มี​เสียง​เป่า​แตร​ดัง​ก้อง ทุก​คน​ใน​ค่าย​ตกใจ​กลัว​จน​ตัว​สั่น</verse>
				<verse number="17">โมเสส​จึง​นำ​พวก​เขา​ออก​จาก​ค่าย​พัก​มา​พบ​พระเจ้า พวก​เขา​ยืน​อยู่​ที่​เชิง​เขา</verse>
				<verse number="18">มี​ควัน​หนา​ทึบ​ปกคลุม​ภูเขา​ซีนาย เพราะ​พระยาห์เวห์​ลง​มา​ใน​เพลิง​ไฟ ควัน​พวยพุ่ง​ขึ้น​สู่​ท้องฟ้า​เหมือน​ควัน​จาก​เตา​หลอม และ​ภูเขา​ทั้ง​ลูก ​สั่น​สะเทือน​อย่าง​รุนแรง</verse>
				<verse number="19">ขณะ​ที่​เสียง​แตร​ดัง​ก้อง​ขึ้น​เรื่อย​ๆ โมเสส​จึง​พูด​กับ​พระเจ้า และ​มี​เสียง​ของ​พระองค์​ตอบ​เขา</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​ลง​มา​ที่​ยอด​เขา​ซีนาย​และ​เรียก​โมเสส​ขึ้น​บน​ยอด​เขา โมเสส​ก็​ขึ้น​ไป</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​กลับ​ลง​ไป​เตือน​ประชาชน​ไม่​ให้​รุกล้ำ​เขต​ขึ้น​มา​เพราะ​อยาก​เห็น​พระยาห์เวห์ มิฉะนั้น​พวก​เขา​จำนวน​มาก​จะ​ต้อง​ตาย</verse>
				<verse number="22">แม้แต่​บรรดา​ปุโรหิต​ซึ่ง​เข้า​ใกล้​พระยาห์เวห์​ก็​ต้อง​ชำระ​ตน​ให้​บริสุทธิ์ มิฉะนั้น​พระยาห์เวห์​จะ​ทำลาย​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="23">โมเสส​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “ประชาชน​ทั้งหลาย​จะ​ขึ้น​มา​บน​ภูเขา​ซีนาย​ไม่​ได้ เพราะ​พระองค์​เอง​เตือน​พวก​เรา​ไว้​ว่า ‘ให้​กำหนด​เขต​รอบ​ภูเขา​แยก​ไว้​เป็น​เขต​บริสุทธิ์​ศักดิ์สิทธิ์’ ”</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “จง​ลง​ไป​พา​อาโรน​ขึ้น​มา​ด้วย แต่​อย่า​ให้​บรรดา​ปุโรหิต​หรือ​ประชาชน​รุกล้ำ​เขต​เพื่อ​หา​ทาง​ขึ้น​มาหา​พระยาห์เวห์ มิฉะนั้น​พระองค์​จะ​ลงโทษ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="25">ดังนั้น​โมเสส​จึง​ลง​ไป​แจ้ง​แก่​ประชาชน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">พระเจ้า​กล่าว​ถ้อยคำ​เหล่า​นี้​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เจ้า ผู้​นำ​เจ้า​ออก​มา​จาก​อียิปต์ ออก​จาก​แดน​ทาส</verse>
				<verse number="3">อย่า​มี​พระเจ้า​อื่น​ใด​ต่อหน้า​เรา</verse>
				<verse number="4">อย่า​สร้าง​รูป​จำลอง​สำหรับ​ตนเอง เป็น​รูป​สิ่ง​หนึ่ง​สิ่ง​ใด​ที่​มี​อยู่​ใน​ฟ้าสวรรค์​เบื้อง​บน แผ่นดิน​โลก​เบื้อง​ล่าง หรือ​ท้องน้ำ​เบื้อง​ลึก</verse>
				<verse number="5">อย่า​กราบ​ไหว้​หรือ​นมัสการ​สิ่ง​เหล่า​นั้น เพราะ​เรา พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า เป็น​พระเจ้า​ผู้​หวงแหน เรา​จะ​ลงโทษ​ลูกหลาน​เพราะ​บาป​ของ​พ่อ​แม่​ผู้​เกลียด​ชัง​เรา​ไป​จน​สาม​สี่​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="6">แต่​เรา​จะ​แสดง​ความ​รัก​ต่อ​ลูกหลาน​ของ​ผู้​ที่​รัก​เรา​และ​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​เรา​ไป​จน​พัน​ชั่วอายุ​คน</verse>
				<verse number="7">อย่า​ใช้​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ใน​ทาง​ที่​ผิด เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ลงโทษ​ใคร​ก็​ตาม​ที่​ใช้​นาม​ของ​พระองค์​แบบ​นั้น</verse>
				<verse number="8">จง​ระลึก​ถึง​วัน​สะบาโต​โดย​การ​สงวน​วัน​นั้น​ไว้​สำหรับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">จง​ทำงาน​ทั้งสิ้น​ของ​เจ้า​ใน​หก​วัน</verse>
				<verse number="10">แต่​ใน​วันที่​เจ็ด​เป็น​วัน​สะบาโต ​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า อย่า​ทำ​งาน​ใด​ๆ ใน​วัน​นั้น ไม่ว่า​ตัว​เจ้า ลูก​ชาย ลูก​สาว ทาส​ชาย​หญิง หรือ​สัตว์​ต่าง​ๆ ของ​เจ้า แม้แต่​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="11">เพราะ​ใน​หก​วัน พระยาห์เวห์​สร้าง​ฟ้า​สวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก ท้อง​ทะเล และ​ทุก​สิ่ง​ใน​นั้น แต่​หยุด​พัก​วันที่​เจ็ด ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​ได้​อวยพร​วัน​สะบาโต​และ​แยก​ไว้​สำหรับ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">จง​ให้​เกียรติ​พ่อ​แม่​ของ​เจ้า เพื่อ​เจ้า​จะ​มี​ชีวิต​ยืนยาว​ใน​ดินแดน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​กำลัง​ยก​ให้​เจ้า</verse>
				<verse number="13">อย่า​ฆ่า​คน</verse>
				<verse number="14">อย่า​คบ​ชู้</verse>
				<verse number="15">อย่า​ลัก​ขโมย</verse>
				<verse number="16">อย่า​เป็น​พยาน​เท็จ​ใส่ร้าย​เพื่อนบ้าน</verse>
				<verse number="17">อย่า​โลภ​อยาก​ได้​บ้าน​เรือน​ของ​เพื่อนบ้าน อย่า​โลภ​อยาก​ได้​ภรรยา​ของ​เพื่อนบ้าน​หรือ​ทาส​ชาย​หญิง​ของ​เขา วัว​หรือ​ลา​ของ​เขา หรือ​สิ่ง​ใด​ๆ ที่​เป็น​ของ​เพื่อนบ้าน”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ประชาชน​ทั้งหมด​เห็น​ฟ้าแลบ​ฟ้าร้อง​และ​ควัน​ทึบ​พุ่ง​ขึ้น​จาก​ภูเขา ได้ยิน​เสียง​ฟ้า​คำรน​และ​เสียง​เป่า​แตร ก็​ยืน​อยู่​แต่​ไกล หวาด​กลัว​จน​ตัว​สั่น</verse>
				<verse number="19">และ​กล่าว​กับ​โมเสส​ว่า “ขอให้​ท่าน​แจ้ง​แก่​เรา​เอง​เถิด เรา​จะ​ฟัง แต่​อย่า​ให้​พระเจ้า​พูด​กับ​เรา​ตรง​ๆ เลย ไม่​เช่น​นั้น​พวก​เรา​จะ​ตาย​ได้”</verse>
				<verse number="20">โมเสส​กล่าว​กับ​ประชาชน​ว่า “อย่า​กลัว​เลย พระเจ้า​มา​ทดสอบ​ท่าน เพื่อ​ที่​ความ​ยำเกรง​พระเจ้า​จะ​อยู่​กับ​ท่าน เพื่อ​ปกป้อง​ท่าน​จาก​การ​ทำ​บาป”</verse>
				<verse number="21">ขณะ​ที่​พวก​ประชาชน​ยืน​อยู่​ห่าง​ๆ โมเสส​ก็​ก้าว​เข้า​ไป​ใกล้​ที่​มืด​ทึบ​ซึ่ง​พระเจ้า​อยู่</verse>
				<verse number="22">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘พวก​เจ้า​เห็น​เอง​แล้ว​ว่า​เรา​ได้​พูด​กับ​พวก​เจ้า​จาก​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="23">จง​อย่า​สร้าง​พระ​ใด​ๆ ขึ้น​มา​เทียบ​เคียง​เรา อย่า​สร้าง​พระ​ที่​ทำ​ด้วย​เงิน​หรือ​ทอง​ไว้​สำหรับ​ตนเอง</verse>
				<verse number="24">จง​สร้าง​แท่น​บูชา​สำหรับ​เรา​ด้วย​ดิน เพื่อ​ถวาย​แกะ แพะ และ​วัว​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​แก่​เรา​บน​แท่น​นั้น ที่​ใด​ก็​ตาม​ซึ่ง​เรา​กำหนด​ให้​นาม​ของ​เรา​ได้รับ​เกียรติ เรา​จะ​มาหา​และ​อวยพร​เจ้า​ทั้งหลาย​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="25">ถ้า​เจ้า​ทำ​แท่น​บูชา​สำหรับ​เรา​ด้วย​หิน อย่า​ใช้​หิน​ที่​ตัด​แต่ง​แล้ว อย่า​ตัด​หรือ​แต่ง​ก้อนหิน​ด้วย​เครื่องมือ เพราะ​จะ​ทำ​ให้​แท่น​นั้น​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="26">อย่า​ขึ้น​ไป​ยัง​แท่น​ของ​เรา​ทาง​บันได เพื่อ​จะ​ไม่​เผย​ของ​ลับ​ของ​เจ้า​ให้​เห็น’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">“ต่อไป​นี้​เป็น​กฎ​บัญญัติ​ที่​เจ้า​ต้อง​ตั้ง​ไว้​ต่อหน้า​พวก​เขา คือ</verse>
				<verse number="2">หาก​เจ้า​ซื้อ​ทาส​ฮีบรู​มา​คน​หนึ่ง เขา​จะ​รับใช้​เจ้า​เป็น​เวลา​หก​ปี แต่​ใน​ปี​ที่​เจ็ด​เขา​จะ​เป็น​อิสระ​โดย​ไม่​ต้อง​เสีย​ค่า​ไถ่​ใด​ๆ</verse>
				<verse number="3">ถ้า​เขา​มา​คน​เดียว​ก็​เป็น​อิสระ​คน​เดียว แต่​หาก​เขา​มี​ภรรยา​มา​ด้วย ภรรยา​ของ​เขา​จะ​เป็น​อิสระ​พร้อม​กับ​เขา</verse>
				<verse number="4">หาก​ว่า​นาย​หา​ภรรยา​ให้ แล้ว​เธอ​คลอด​ลูก​ชาย​หรือ​ลูก​สาว​ให้​เขา ทั้ง​หญิง​นั้น​และ​ลูก​ๆ จะ​ยัง​คง​เป็น​ของ​นาย ส่วนตัว​เขา​จะ​เป็น​อิสระ​แต่​ผู้เดียว</verse>
				<verse number="5">แต่​ถ้า​ทาส​คน​นั้น​ประกาศ​ว่า ‘ข้าพเจ้า​รัก​นาย​และ​ลูก​เมีย​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ไม่​อยาก​เป็น​อิสระ’</verse>
				<verse number="6">นาย​ต้อง​พา​เขา​มา​หา​ตุลาการ และ​นำ​เขา​ไป​ที่​ประตู​หรือ​วงกบ​ประตู แล้ว​ใช้​เหล็ก​แหลม​เจาะ​หู​เขา จาก​นั้น​เขา​จะ​เป็น​ทาส​ของ​นาย​ไป​ตลอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="7">ชาย​ใด​ขาย​ลูก​สาว​ของ​ตน​ไป​เป็น​ทาส เธอ​จะ​ไม่​ได้​รับ​อิสระ​เหมือน​ทาส​ชาย</verse>
				<verse number="8">หาก​เธอ​ไม่​เป็น​ที่​พอใจ​ของ​นาย ผู้​ได้​เลือก​เธอ​ไว้​สำหรับ​ตัว​เขา​เอง นาย​จะ​ต้อง​ยอม​ให้​เธอ​ได้รับ​การ​ไถ่​ตัว โดย​ไม่​มี​สิทธิ์​ขาย​เธอ​ให้​คน​ต่าง​ชาติ​เพราะ​เขา​ได้​ผิด​สัญญา​ต่อ​เธอ</verse>
				<verse number="9">หาก​เขา​เลือก​เธอ​ไว้​ให้​ลูก​ชาย​ของ​ตัว​เอง เขา​ต้อง​ให้​สิทธิ์​ใน​ฐานะ​ลูก​สาว​แก่​เธอ</verse>
				<verse number="10">หาก​เขา​แต่งงาน​กับ​ผู้หญิง​อีก​คน เขา​ต้อง​ไม่​ลด​อาหาร​ของ​ภรรยา​คน​แรก ทั้ง​เครื่อง​นุ่ง​ห่ม​หรือ​สิทธิ์​ใน​การ​เป็น​ภรรยา​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="11">ถ้า​เขา​ไม่​ให้​สาม​สิ่ง​นี้ เธอ​ก็​จะ​เป็น​อิสระ​โดย​ไม่​ต้อง​เสีย​ค่า​ไถ่​ใด​ๆ</verse>
				<verse number="12">ใคร​ทุบ​ตี​คน​อื่น​ให้​บาดเจ็บ​สาหัส​จะ​ต้อง​มี​โทษ​ถึง​ตาย</verse>
				<verse number="13">หาก​พวก​เขา​ทำ​ไป​โดย​ไม่​เจตนา​แต่​พระเจ้า​อนุญาต​ให้​เกิด​ขึ้น เรา​จะ​กำหนด​สถานที่​แห่ง​หนึ่ง​ให้​พวก​เขา​หนี​ไป​ลี้​ภัย</verse>
				<verse number="14">แต่​หาก​ใคร​วางแผน​ฆ่า​คน​โดย​เจตนา จง​นำ​ตัว​คน​นั้น​ออก​ไป​จาก​แท่น​บูชา​ของ​เรา​และ​ประหาร​เขา</verse>
				<verse number="15">ใคร​ทำร้าย พ่อ​หรือ​แม่​ของ​ตน​จะ​ต้อง​มี​โทษ​ถึง​ตาย</verse>
				<verse number="16">ใคร​ลักพาตัว​ผู้​อื่น​จะ​ต้อง​มี​โทษ​ถึง​ตาย ไม่​ว่า​ผู้​เป็น​เหยื่อ​จะ​ถูก​ขาย​ไป​เป็น​ทาส​หรือ​ยัง​อยู่​ใน​การ​กักขัง​ของ​คน​ที่​ลักพาตัว​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="17">ใคร​แช่ง​ด่า​พ่อ​หรือ​แม่​ของ​เขา​จะ​ต้อง​มี​โทษ​ถึง​ตาย</verse>
				<verse number="18">หาก​เกิด​การ​ทะเลาะ​วิวาท ฝ่าย​หนึ่ง​ใช้​หิน​ทำร้าย​หรือ​ชก ​อีก​ฝ่าย​ให้​บาดเจ็บ จน​ผู้​เป็น​เหยื่อ​ต้อง​นอน​ซม​แต่​ไม่​ตาย</verse>
				<verse number="19">ภายหลัง​ผู้​เป็น​เหยื่อ​นั้น​สามารถ​ลุก​เดิน​ได้​อีก​โดย​มี​ไม้เท้า​ยัน​กาย คน​ที่​ทำ​ร้าย​ย่อม​พ้น​ผิด แต่​เขา​ต้อง​ชดใช้​ค่า​รักษา​พยาบาล​และ​ค่า​เสีย​เวลา​จนกว่า​ผู้​เป็น​เหยื่อ​จะ​หาย​เป็น​ปกติ</verse>
				<verse number="20">ใคร​เฆี่ยน​ตี​ทาส​ชาย​หญิง​ด้วย​ไม้​จน​ถึง​แก่​ความ​ตาย คน​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ลงโทษ</verse>
				<verse number="21">แต่​หาก​ทาส​ลุกขึ้น​ได้​ภายใน​หนึ่ง​หรือ​สอง​วัน นาย​ก็​ไม่​ต้อง​ถูก​ลงโทษ เพราะ​ทาส​เป็น​สมบัติ​ของ​นาย</verse>
				<verse number="22">หาก​มี​คน​ต่อสู้​กัน แล้ว​เผอิญ​หญิง​มี​ครรภ์​ถูก​ลูกหลง ทำ​ให้​เธอ​ต้อง​คลอด​ก่อน​กำหนด แต่​ไม่​บาดเจ็บ​สาหัส คน​ที่​ทำ​ร้าย​เธอ​จะ​ต้อง​ถูก​ปรับ​ตาม​แต่​สามี​ของ​เธอ​จะ​เรียกร้อง​และ​ตาม​ที่​ศาล​อนุญาต</verse>
				<verse number="23">แต่​ถ้า​เธอ​บาดเจ็บ​สาหัส ชีวิต​ต้อง​ชดใช้​ด้วย​ชีวิต</verse>
				<verse number="24">ตา​ต้อง​ชดใช้​ด้วย​ตา ฟัน​ด้วย​ฟัน มือ​ด้วย​มือ เท้า​ด้วย​เท้า</verse>
				<verse number="25">รอย​ไหม้​ด้วย​รอย​ไหม้ บาดแผล​ด้วย​บาดแผล รอย​ฟกช้ำ​ด้วย​รอย​ฟกช้ำ</verse>
				<verse number="26">หาก​นาย​ทำร้าย​ทาส​ชาย​หรือ​หญิง​จน​ตาบอด เขา​ต้อง​ปล่อย​ทาส​นั้น​ให้​เป็น​อิสระ​เพื่อ​ชดใช้​แทน​ดวงตา​ของ​ทาส​นั้น</verse>
				<verse number="27">และ​หาก​นาย​ทำ​ให้​ฟัน​ของ​ทาส​ชาย​หรือ​หญิง​หัก เขา​ต้อง​ปล่อย​ทาส​นั้น​เป็น​อิสระ​เพื่อ​ชดใช้​แทน​ฟัน</verse>
				<verse number="28">หาก​วัว​ตัว​ใด​ขวิด​คน​ไม่ว่า​ชาย​หรือ​หญิง​ถึง​แก่​ความ​ตาย จง​เอา​หิน​ขว้าง​วัว​ให้​ตาย และ​อย่า​กิน​เนื้อ​มัน แต่​เจ้าของ​วัว​ไม่​ต้อง​รับผิดชอบ</verse>
				<verse number="29">แต่​หาก​เป็น​ที่​รู้​กัน​ว่า​วัว​นั้น​มี​นิสัย​ชอบ​ขวิด​คน​และ​มี​คน​เตือน​เจ้าของ​แล้ว แต่​เจ้าของ​ยัง​ไม่​ขัง​วัว​ของ​ตน​ให้​ดี ถ้า​มัน​ไป​ขวิด​คน​ตาย​ไม่ว่า​ชาย​หรือ​หญิง จง​เอา​หิน​ขว้าง​วัว​ให้​ตาย​และ​ประหาร​เจ้า​ของ​วัว​ด้วย</verse>
				<verse number="30">อย่างไร​ก็​ตาม​หาก​มี​การ​เรียกร้อง​ค่า​ปรับ เจ้าของ​วัว​จะ​ไถ่​ชีวิต​ตัวเอง​โดย​ยอม​จ่าย​ค่า​ปรับ​ตาม​ที่​ถูก​เรียกร้อง​ก็​ได้</verse>
				<verse number="31">กฎ​ข้อ​นี้​ใช้​ใน​กรณี​ที่​วัว​ขวิด​ลูก​ชาย​หรือ​ลูก​สาว​ด้วย</verse>
				<verse number="32">แต่​ถ้า​ขวิด​ทาส ไม่ว่า​หญิง​หรือ​ชาย ก็​ให้​เจ้า​ของ​วัว​จ่าย​เงิน​หนัก 30 เชเขล ให้​กับ​เจ้า​ของ​ทาส และ​จง​เอา​หิน​ขว้าง​วัว​ให้​ตาย</verse>
				<verse number="33">ถ้า​ผู้​ใด​เปิด​บ่อ​หรือ​ขุด​บ่อ​และ​ไม่​ปิด​ฝา​บ่อ แล้ว​มี​วัว​หรือ​ลา​ตก​ลง​ไป</verse>
				<verse number="34">คน​ที่​เปิด​บ่อ​จะ​ต้อง​จ่าย​ค่า​เสียหาย​ให้​เจ้า​ของ​สัตว์ และ​แลก​เปลี่ยน​เอา​สัตว์​ที่​ตาย​มา​เป็น​ของ​ตน</verse>
				<verse number="35">หาก​วัว​ของ​ใคร​ไป​ขวิด​วัว​ของ​คน​อื่น​ตาย เจ้าของ​วัว​ทั้ง​สอง​ฝ่าย​จะ​ขาย​วัว​ที่​ยัง​มี​ชีวิต แล้ว​นำ​เงิน​ที่​ได้​นั้น​กับ​วัว​ที่​ตาย​มา​แบ่ง​เท่า​ๆ กัน</verse>
				<verse number="36">แต่​หาก​เป็น​ที่​รู้​กัน​ว่า​วัว​นั้น​มี​นิสัย​ชอบ​ขวิด​แต่​เจ้า​ของ​ไม่​ขัง​ให้​ดี ก็​ให้​เจ้าของ​วัว​ชดใช้​โดย​ยก​วัว​ตัว​นั้น​ให้​อีก​ฝ่าย แล้ว​แลก​เปลี่ยน​เอา​วัว​ตัว​ที่​ตาย​ไป​เป็น​ของ​ตน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">“ใคร​ก็​ตาม​ขโมย​วัว​หรือ​แกะ​มา แล้ว​ฆ่า​หรือ​ขาย​ไป เขา​จะ​ต้อง​ชดใช้​วัว​ห้า​ตัว​สำหรับ​วัว​หนึ่ง​ตัว และ​แกะ​สี่​ตัว​สำหรับ​แกะ​หนึ่ง​ตัว</verse>
				<verse number="2">หาก​ขโมย​ถูก​จับ​ได้​และ​ถูก​ทุบ​ตี​จน​ตาย​ขณะ​ลอบ​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ตอน​กลางคืน ฝ่าย​ที่​ป้องกัน​ตัวเอง​ย่อม​ไม่​ผิด</verse>
				<verse number="3">แต่​หาก​เกิดขึ้น​หลังจาก​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น ฝ่าย​ที่​ป้องกัน​ตัวเอง​มี​ความ​ผิด ใคร​ที่​ขโมย​ต้อง​ชดใช้​ค่า​เสียหาย​เต็ม​จำนวน แต่​หาก​เขา​ไม่​มี​อะไร​จะ​ชดใช้ พวก​เขา​จะ​ต้อง​ถูก​ขาย​เป็น​ทาส​เพื่อ​ชดใช้​สิ่ง​ที่​ขโมย​ไป</verse>
				<verse number="4">หาก​พบ​สัตว์​ที่​ขโมย​ไป​มี​ชีวิต​อยู่​ใน​ครอบครอง​ของ​พวก​เขา ไม่ว่า​วัว ลา หรือ​แกะ พวก​เขา​จะ​ต้อง​จ่าย​คืน​เป็น​สอง​เท่า</verse>
				<verse number="5">ถ้า​ใคร​ปล่อย​ฝูง​สัตว์​ของ​ตน​ไป​กิน​หญ้า​ใน​ท้องทุ่ง​หรือ​ใน​ไร่​องุ่น และ​มัน​หลง​เข้า​ไป​กิน​หญ้า​ใน​ที่​ของ​คน​อื่น เขา​จะ​ต้อง​ชดใช้​ด้วย​พืชผล​ส่วน​ที่​ดี​ที่สุด​จาก​ท้องทุ่ง​หรือ​จาก​ไร่​องุ่น​ของ​ตน</verse>
				<verse number="6">หาก​ที่นา​เกิด​ไฟ​ไหม้​ลาม​ไป​ยัง​พุ่ม​หนาม​จน​ถึง​ที่​ของ​คน​อื่น จน​ฟ่อน​ข้าว​ที่​เก็บ​เกี่ยว​แล้ว​หรือ​ต้น​ข้าว​ที่​ยัง​ไม่​เกี่ยว​เสียหาย​หมด ผู้​ที่​เป็น​ต้น​เพลิง​จะ​ต้อง​ชดใช้​ค่า​เสียหาย</verse>
				<verse number="7">หาก​ใคร​นำ​เงิน​หรือ​สิ่งของ​ฝาก​ไว้​ให้​เพื่อนบ้าน​ดูแล แล้ว​เงิน​หรือ​ของ​นั้น​ถูก​ขโมย​ไป​จาก​บ้าน​ของ​เพื่อนบ้าน ถ้า​จับ​ตัว​ขโมย​ได้ ขโมย​นั้น​จะ​ต้อง​ชดใช้​เป็น​สอง​เท่า</verse>
				<verse number="8">แต่​ถ้า​จับ​ขโมย​ไม่​ได้ เจ้าของ​บ้าน​ผู้​รับ​ฝาก​ต้อง​มา​พบ​ตุลาการ และ​พวก​เขา​ต้อง ​พิจารณา​ว่า​เป็น​เจ้าของ​บ้าน​เอง​หรือ​ไม่​ที่​ขโมย​สมบัติ​ของ​เพื่อนบ้าน</verse>
				<verse number="9">ทุก​ครั้ง​ที่​มี​การ​ครอบครอง​ทรัพย์สิน​โดย​ไม่​ถูก​กฎหมาย ไม่ว่า​จะ​เป็น​วัว ลา แกะ เสื้อผ้า หรือ​สิ่ง​อื่น​ๆ ที่​สูญหาย​ซึ่ง​บาง​คน​อ้าง​ว่า ‘นี่​คือ​ของ​ของ​ฉัน’ ให้​ทั้ง​สอง​นำ​กรณี​พิพาท​ไป​พบ​ตุลาการ ​เพื่อ​รับ​คำ​ชี้ขาด ผู้​ที่​ตุลาการ​ตัดสิน ​ว่า​ผิด​จะ​ต้อง​จ่าย​เป็น​สอง​เท่า​ให้​แก่​อีก​คน</verse>
				<verse number="10">หาก​คน​ใด​ฝาก​วัว ลา แกะ หรือ​สัตว์​อื่น​ๆ ไว้​ให้​เพื่อนบ้าน​ดูแล แล้ว​มัน​ตาย​ไป​หรือ​บาดเจ็บ​หรือ​หาย​ไป​และ​ไม่​มี​ใคร​เห็น</verse>
				<verse number="11">ใน​กรณี​นี้​จะ​ตัดสิน​โดย​ให้​เพื่อนบ้าน​ผู้​นั้น​กล่าว​สาบาน​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์​ว่า​ตน​ไม่​ได้​ขโมย​ทรัพย์สิน​ของ​อีก​คน​หนึ่ง​ไป เจ้าของ​สัตว์​ต้อง​ยอมรับ​คำ​สาบาน​นี้ และ​ห้าม​เรียกร้อง​ค่า​เสียหาย</verse>
				<verse number="12">แต่​หาก​สัตว์​นั้น​ถูก​ขโมย​ไป​จาก​เพื่อนบ้าน เขา​จะ​ต้อง​จ่าย​ค่า​เสียหาย​ให้​กับ​เจ้าของ</verse>
				<verse number="13">หาก​มัน​ถูก​สัตว์​ป่า​ฉีก​เป็น​ชิ้น​ๆ ก็​ให้​เพื่อนบ้าน​นำ​ซาก​ของ​มัน​มา​เป็น​หลักฐาน แล้ว​เขา​จะ​ไม่​ต้อง​จ่าย​ค่า​เสียหาย</verse>
				<verse number="14">ผู้​ใด​ยืม​สัตว์​ของ​เพื่อนบ้าน แล้ว​มัน​บาดเจ็บ​หรือ​ตาย​ขณะ​ที่​เจ้าของ​ไม่​ได้​อยู่​ใน​เหตุการณ์ ผู้​ยืม​จะ​ต้อง​จ่าย​ค่า​เสียหาย</verse>
				<verse number="15">แต่​หาก​เจ้าของ​อยู่​กับ​สัตว์​นั้น​ด้วย ผู้​ยืม​ก็​ไม่​ต้อง​ชดใช้ และ​หาก​สัตว์​นั้น​ถูก​เช่า​มา เขา​ก็​ไม่​ต้อง​ชดใช้ เพราะ​ค่า​เช่า​รวม​ค่า​เสียหาย​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="16">หาก​ชาย​ใด​ล่อลวง​หญิงสาว​พรหมจารี​ซึ่ง​ยัง​ไม่​ได้​หมั้นหมาย และ​เขา​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​เธอ เขา​จะ​ต้อง​จ่าย​ค่า​สินสอด​และ​รับ​เธอ​เป็น​ภรรยา</verse>
				<verse number="17">หาก​บิดา​ของ​เธอ​ปฏิเสธ​อย่าง​เด็ดขาด ไม่​ยอม​ให้​เธอ​สมรส​กับ​เขา เขา​ก็​ต้อง​จ่าย​เงิน​สินสอด​สำหรับ​หญิง​พรหมจารี</verse>
				<verse number="18">อย่า​ไว้​ชีวิต​แม่มด</verse>
				<verse number="19">ใคร​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​สัตว์​จะ​ต้อง​มี​โทษ​ถึง​ตาย</verse>
				<verse number="20">ใคร​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แก่​พระ​อื่น​ๆ นอกเหนือ​จาก​พระยาห์เวห์​คน​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ทำลาย​ล้าง</verse>
				<verse number="21">อย่า​ข่มเหง​หรือ​รังแก​คน​ต่าง​ชาติ เพราะ​เจ้า​เอง​ก็​เคย​เป็น​คน​ต่าง​ชาติ​ใน​อียิปต์</verse>
				<verse number="22">อย่า​เอา​รัด​เอาเปรียบ​หญิง​ม่าย​หรือ​ลูก​กำพร้า​พ่อ</verse>
				<verse number="23">หาก​เจ้า​ขืน​ทำ​และ​เขา​ร้อง​บอก​เรา เรา​จะ​ฟัง​คำ​ร้องทุกข์​ของ​เขา​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="24">ความ​โกรธา​ของ​เรา​จะ​พลุ่ง​ขึ้น​และ​เรา​จะ​ฆ่า​เจ้า​ด้วย​ดาบ ภรรยา​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​ม่าย และ​ลูก​ของ​เจ้า​จะ​กำพร้า​พ่อ</verse>
				<verse number="25">หาก​เจ้า​ให้​ประชาชน​ของ​เรา​คน​ใด​ที่​ยากไร้​ใน​หมู่​พวก​เจ้า​ยืม​เงิน อย่า​ทำ​ตัว​เป็น​เจ้าหนี้​เงิน​กู้ อย่า​คิด​ดอกเบี้ย​เขา</verse>
				<verse number="26">หาก​เจ้า​ยึด​เสื้อ​คลุม​ของ​เพื่อนบ้าน​เป็น​ของ​ค้ำประกัน จง​คืน​ให้​เขา​ก่อน​ตะวัน​ตก​ดิน</verse>
				<verse number="27">เพราะ​เสื้อ​คลุม​เป็น​สิ่ง​เดียว​ที่​เพื่อนบ้าน​ของ​เจ้า​มี​ไว้​คลุม​กาย แล้ว​เขา​จะ​ใช้​อะไร​ห่ม​นอน เมื่อ​เขา​ร้อง​บอก​เรา เรา​จะ​รับ​ฟัง​เพราะ​เรา​มี​ใจ​เมตตา</verse>
				<verse number="28">อย่า​หมิ่นประมาท​พระเจ้า หรือ​แช่ง​ด่า​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​เหนือ​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="29">อย่า​ลังเล​ที่​จะ​นำ​ของ​ถวาย​จาก​ยุ้งฉาง​หรือ​ถัง​ของ​เจ้า ​มา​ถวาย เจ้า​ต้อง​ยก​ลูก​ชาย​หัวปี​ของ​เจ้า​ให้​กับ​เรา</verse>
				<verse number="30">ลูก​หัวปี​ของ​วัว​และ​แกะ​ก็​เช่น​เดียว​กัน จง​นำมา​ให้​เรา​ใน​วันที่​แปด หลังจาก​ปล่อย​ให้​อยู่​กับ​แม่​ของ​มัน​ตลอด​เจ็ด​วัน​แล้ว</verse>
				<verse number="31">พวก​เจ้า​ต้อง​เป็น​ประชาชน​ที่​แยก​ไว้​สำหรับ​เรา ฉะนั้น​อย่า​กิน​เนื้อ​สัตว์​ที่​ถูก​สัตว์​ป่า​กัด​กิน จง​ทิ้ง​ซาก​ให้​สุนัข​กิน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">“อย่า​เล่าลือ​เรื่อง​ที่​ไม่​เป็น​ความ​จริง อย่า​ช่วยเหลือ​คน​ชั่ว​โดย​เป็น​พยาน​เท็จ</verse>
				<verse number="2">อย่า​ทำ​ชั่ว​ตาม​คน​หมู่​มาก เมื่อ​เจ้า​เป็น​พยาน​ใน​คดีความ​อย่า​บิดเบือน​ความ​ยุติธรรม​โดย​เข้าข้าง​คน​หมู่​มาก</verse>
				<verse number="3">และ​อย่า​ลำเอียง​เข้าข้าง​คน​จน​ใน​คดี​ของ​เขา</verse>
				<verse number="4">หาก​เจ้า​บังเอิญ​พบ​วัว​หรือ​ลา​ของ​ศัตรู​หลง​มา จง​นำ​มัน​ไป​คืน​เจ้า​ของ</verse>
				<verse number="5">หาก​เจ้า​เห็น​ลา​ของ​คน​ที่​เกลียด​ชัง​เจ้า​ล้ม​ลง​เพราะ​บรรทุก​ของ​หนัก อย่า​เมินเฉย จง​เข้า​ไป​ช่วยเหลือ</verse>
				<verse number="6">จง​ให้​ความ​ยุติธรรม​แก่​คน​ยากจน​ใน​คดี​ของ​เขา</verse>
				<verse number="7">อย่า​มี​ส่วน​ตั้ง​ข้อ​กล่าวหา​เท็จ และ​อย่า​ประหาร​ผู้​บริสุทธิ์​หรือ​คน​ซื่อตรง เพราะ​เรา​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​คน​ผิด​พ้น​โทษ</verse>
				<verse number="8">อย่า​รับ​สินบน เพราะ​สินบน​ปิด​ตา​คน​ที่​มอง​เห็น และ​ทำ​ให้​คำ​พูด​ของ​คน​ไร้​ความ​ผิด​ถูก​บิดเบือน</verse>
				<verse number="9">อย่า​ข่มเหง​คน​ต่าง​ชาติ ตัว​เจ้า​เอง​รับรู้​ถึง​จิตใจ​ของ​การ​เป็น​คน​ต่าง​ชาติ​มา​แล้ว เพราะ​เจ้า​เคย​เป็น​คน​ต่าง​ชาติ​ใน​อียิปต์</verse>
				<verse number="10">จง​หว่าน​และ​เก็บ​เกี่ยว​พืชพันธุ์​ของ​เจ้า​ตลอด​หก​ปี</verse>
				<verse number="11">แต่​ใน​ปี​ที่​เจ็ด​จง​พัก​ที่ดิน ไม่​ต้อง​ปลูก​ไม่​ต้อง​หว่าน แล้ว​ให้​คน​ยากจน​มา​เก็บ​เกี่ยว​พืชพันธุ์​ที่​งอก​ขึ้น​มา ส่วน​ที่​เหลือ​ทิ้ง​ไว้​ให้​เป็น​อาหาร​ของ​สัตว์​ป่า กฎ​ข้อ​นี้​ใช้​กับ​ไร่​องุ่น​และ​สวน​มะกอก​ของ​เจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="12">จง​ทำงาน​เพียง​หก​วัน แต่​อย่า​ทำ​งาน​ใน​วันที่​เจ็ด เพื่อ​ให้​วัว​และ​ลา​ของ​เจ้า​ได้​พัก ทั้ง​ทาส​ที่​เกิด​ใน​ครัวเรือน​ของ​เจ้า​และ​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า​จะ​ได้​สดชื่น​ขึ้น</verse>
				<verse number="13">จง​ตั้งใจ​ทำ​ตาม​ทุก​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​บอก​แก่​เจ้า​แล้ว และ​อย่า​ร้องเรียก​ชื่อ​พระ​อื่น​ใด อย่า​ให้​ได้ยิน​ชื่อ​พระ​เหล่า​นั้น​จาก​ปาก​ของ​เจ้า​เลย</verse>
				<verse number="14">เจ้า​จง​ฉลอง​เทศกาล​สำหรับ​เรา​ปี​ละ​สาม​ครั้ง</verse>
				<verse number="15">จง​ฉลอง​เทศกาล​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ จง​กิน​ขนมปัง​ไม่​ใส่​ยีสต์​ตลอด​เจ็ด​วัน​ตาม​ที่​เรา​ได้​สั่ง​พวก​เจ้า​ไว้​แล้ว จง​ทำ​อย่าง​นี้​ตาม​เวลา​ที่​กำหนด​ไว้​ใน​เดือน​อาบีบ เพราะ​ใน​เดือน​นั้น​เจ้า​ได้​ออก​จาก​อียิปต์ ไม่​มี​ผู้​ใด​มา​อยู่​ต่อหน้า​เรา​ด้วย​มือ​เปล่า</verse>
				<verse number="16">จง​ฉลอง​เทศกาล​เก็บ​เกี่ยว เมื่อ​เจ้า​นำ​ผลผลิต​ที่​เจ้า​เก็บ​เกี่ยว​ครั้ง​แรก​มา​ให้​เรา ตอน​สิ้น​ปี จง​ฉลอง​เทศกาล​รวบรวม​ผลผลิต เมื่อ​เจ้า​รวบรวม​ผลผลิต​จาก​ไร่นา​ของ​เจ้า​มา​เก็บ​ไว้</verse>
				<verse number="17">ผู้ชาย​ทุก​คน​ต้อง​มา​ปรากฏ​ตัว​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ปี​ละ​สาม​ครั้ง</verse>
				<verse number="18">อย่า​ถวาย​เลือด​ของ​เครื่อง​บูชา​แก่​เรา​พร้อม​กับ​สิ่ง​ใด​ๆ ที่​ใส่​ยีสต์ อย่า​เก็บ​ไขมัน​ของ​เครื่อง​บูชา​ที่​ให้​แก่​เรา​ใน​เทศกาล​ไว้​จน​ถึง​รุ่งเช้า</verse>
				<verse number="19">จง​นำ​ส่วน​ที่​ดี​ที่สุด​ของ​ผลผลิต​รุ่น​แรก​จาก​แผ่นดิน​ของ​เจ้า​มา​ยัง​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า อย่า​ต้ม​ลูก​แพะ​ใน​น้ำ​นม​แม่​ของ​มัน</verse>
				<verse number="20">ดู​เถิด เรา​ส่ง​ทูตสวรรค์​องค์​หนึ่ง​มา​นำหน้า​เจ้า เพื่อ​คุ้มครอง​รักษา​เจ้า​ไป​ตลอด​ทาง​จน​ถึง​สถานที่​ที่​เรา​จัดเตรียม​ไว้</verse>
				<verse number="21">จง​ใส่ใจ​ฟัง​คำ​ที่​เขา​กล่าว อย่า​กบฏ​เพราะ​เขา​จะ​ไม่​ให้​อภัย​เจ้า เพราะ​เขา​ทำ​ใน​นาม​ของ​เรา</verse>
				<verse number="22">หาก​เจ้า​ตั้งใจ​ฟัง​สิ่ง​ที่​เขา​พูด​และ​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​เรา​พูด​ทุก​อย่าง เรา​จะ​เป็น​ปฏิปักษ์​กับ​ศัตรู​ทั้งหลาย​ของ​เจ้า​และ​จะ​ต่อต้าน​ผู้​ที่​ต่อต้าน​เจ้า</verse>
				<verse number="23">ทูต​ของ​เรา​จะ​นำหน้า​และ​พา​เจ้า​เข้า​สู่​ดินแดน​ของ​ชาว​อาโมไรต์ ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​เปริสซี ชาว​คานาอัน ชาว​ฮีไวต์ และ​ชาว​เยบุส เรา​จะ​กวาดล้าง​พวก​เขา​ออก​ไป</verse>
				<verse number="24">อย่า​กราบ​ไหว้​หรือ​นมัสการ​พระ​ทั้งหลาย​ของ​ชนชาติ​เหล่า​นั้น​หรือ​ทำ​ตาม​เขา จง​ทำลาย​รูป​เคารพ​ของ​พวก​เขา​และ​ทุบ​หิน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พวก​เขา​ให้​แหลก</verse>
				<verse number="25">จง​นมัสการ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า แล้ว​เรา​จะ​อวยพร​เจ้า​ให้​มี​น้ำ​มี​อาหาร​บริบูรณ์ เรา​จะ​ขจัด​โรค​ภัย​ไข้​เจ็บ​ไป​จาก​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="26">ทั่ว​ดินแดน​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​มี​การ​แท้ง​หรือ​เป็น​หมัน และ​เรา​จะ​ให้​เจ้า​มี​ชีวิต​ยืนยาว​ตาม​อายุขัย</verse>
				<verse number="27">เรา​จะ​ส่ง​ความ​หวาดหวั่น​ไป​ล่วงหน้า​เจ้า ทำ​ให้​ชน​ทุก​ชาติ​ที่​เจ้า​เผชิญ​หน้า​สับสน​อลหม่าน เรา​จะ​ทำ​ให้​ศัตรู​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​หัน​หลัง​วิ่ง​หนี​ไป</verse>
				<verse number="28">เรา​จะ​ส่ง​ฝูง​ตัวต่อ​ล่วงหน้า​เจ้า​ไป​เพื่อ​ขับไล่​ชาว​ฮีไวต์ ชาว​คานาอัน และ​ชาว​ฮิตไทต์​ไป​ให้​พ้น​ทาง​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="29">แต่​เรา​จะ​ไม่​ไล่​พวก​เขา​ไป​ทั้งหมด​ใน​ปี​เดียว เพราะ​แผ่นดิน​จะ​รกร้าง​และ​สัตว์​ป่า​จะ​เพิ่ม​จำนวน​เกิน​กว่า​พวก​เจ้า​จะ​รับมือ​ไหว</verse>
				<verse number="30">เรา​จะ​ไล่​พวก​เขา​ออก​ไป​ต่อหน้า​เจ้า​ที​ละ​เล็ก​ที​ละ​น้อย จน​พวก​เจ้า​เพิ่ม​จำนวน​มาก​พอ​ที่​จะ​ครอบครอง​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="31">เรา​จะ​กำหนด​พรมแดน​ของ​เจ้า​จาก​ทะเล​แดง ​ไป​จน​ถึง​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน และ​จาก​ทะเลทราย​ไป​จน​ถึง​แม่น้ำ​ยูเฟรติส เรา​จะ​มอบ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ใน​ดินแดน​นั้น​ไว้​ใน​มือ​พวก​เจ้า และ​เจ้า​จะ​ขับไล่​พวก​เขา​ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า​เจ้า</verse>
				<verse number="32">เจ้า​อย่า​ทำ​พันธสัญญา​ใด​ๆ กับ​พวก​เขา​หรือ​กับ​พระ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="33">อย่า​ให้​พวก​เขา​อาศัย​ใน​ดินแดน​ของ​เจ้า มิฉะนั้น​แล้ว​เขา​จะ​เป็น​เหตุ​ให้​เจ้า​ทำ​บาป​ต่อ​เรา เพราะ​การ​นมัสการ​พระ​ของ​เขา​จะ​เป็น​กับดัก​สำหรับ​เจ้า​อย่าง​แน่นอน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​ขึ้น​มา​พบ​พระยาห์เวห์​พร้อม​กับ​อาโรน นาดับ อาบีฮู และ​ผู้​อาวุโส​เจ็ดสิบ​คน​ของ​คน​อิสราเอล พวก​เจ้า​ต้อง​นมัสการ​อยู่​ห่าง​ๆ</verse>
				<verse number="2">แต่​โมเสส​คน​เดียว​เท่านั้น​จะ​ขึ้น​มา​พบ​พระยาห์เวห์​อย่าง​ใกล้ชิด ส่วน​คน​อื่น​อย่า​เข้า​มา​ใกล้ ห้าม​ประชาชน​ขึ้น​มา​ด้วย”</verse>
				<verse number="3">โมเสส​จึง​ไป​แจ้ง​ให้​พวก​ประชาชน​รู้​ถึง​ถ้อยคำ​และ​กฎ​บัญญัติ​ทั้งสิ้น​ของ​พระยาห์เวห์ พวก​เขา​ตอบ​รับ​เป็น​เสียง​เดียวกัน​ว่า “เรา​จะ​ปฏิบัติ​ตาม​ทุก​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​กล่าว​ไว้”</verse>
				<verse number="4">โมเสส​จึง​บันทึก​ทุก​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​กล่าว​ไว้ เช้าตรู่​วัน​รุ่งขึ้น​โมเสส​ก่อ​แท่น​บูชา​ที่​เชิง​เขา​และ​ตั้ง​เสา​หิน​สิบสอง​ต้น​เป็น​ตัวแทน​สิบสอง​เผ่า​ของ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เขา​สั่ง​ให้​ชาย​หนุ่ม​ชาว​อิสราเอล​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​ถวาย​วัว​หนุ่ม​จำนวน​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">โมเสส​แบ่ง​เลือด​จาก​สัตว์​ที่​เป็น​เครื่อง​บูชา​มา​ครึ่ง​หนึ่ง​ใส่​ลง​ใน​อ่าง อีก​ครึ่ง​หนึ่ง​เขา​ราด​ลง​บน​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="7">แล้ว​โมเสส​อ่าน​หนังสือ​พันธสัญญา​นั้น​ให้​ประชาชน​ฟัง พวก​เขา​ก็​ตอบ​ว่า “เรา​จะ​ปฏิบัติ​ตาม​ทุก​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​กล่าว​ไว้ เรา​จะ​เชื่อฟัง”</verse>
				<verse number="8">โมเสส​จึง​นำ​เลือด​ใน​อ่าง​พรม​ประชาชน​และ​กล่าว​ว่า “นี่​คือ​เลือด​แห่ง​พันธสัญญา​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ไว้​กับ​ท่าน​ทั้งหลาย​ตาม​คำ​กล่าว​ทั้งสิ้น​นี้”</verse>
				<verse number="9">จาก​นั้น​โมเสส อาโรน นาดับ อาบีฮู และ​ผู้​อาวุโส​เจ็ดสิบ​คน​ของ​คน​อิสราเอล​ก็​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา</verse>
				<verse number="10">และ​เห็น​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล บาง​สิ่ง​ที่​อยู่​ใต้​เท้า​ของ​พระองค์​เป็น​เหมือน​พื้น​ซึ่ง​ปู​ด้วย​ลาพิสลาซูลี สี​ฟ้า​เจิดจ้า​เหมือน​ท้องฟ้า</verse>
				<verse number="11">แต่​พระเจ้า​ไม่ได้​ยก​มือ​ของ​พระองค์​ขึ้น​ต่อสู้​พวก​ผู้นำ​ชาว​อิสราเอล​เหล่า​นี้ ถึงแม้​พวก​เขา​ได้​เห็น​พระเจ้า และ​พวก​เขา​ได้​กิน​ดื่ม​ร่วม​กัน</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​ขึ้น​มา​หา​เรา​บน​ภูเขา รอ​อยู่​ที่​นี่ แล้ว​เรา​จะ​มอบ​กฎ​บัญญัติ​และ​คำ​บัญชา​ซึ่ง​เรา​จารึก​บน​แผ่น​ศิลา​ให้​เจ้า​เพื่อ​ไว้​สั่งสอน​ประชาชน”</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​โมเสส​และ​โยชูวา​ผู้​ช่วย​ของ​เขา​จึง​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">โมเสส​กล่าว​กับ​ผู้​อาวุโส​เหล่า​นั้น​ว่า “ขอให้​ท่าน​รอ​อยู่​ที่​นี่​จนกว่า​พวก​เรา​จะ​กลับ​มา อาโรน​และ​เฮอร์​อยู่​กับ​พวก​ท่าน ใคร​มี​เรื่อง​มี​ราว​ให้​ไป​หา​เขา​ทั้ง​สอง​ได้”</verse>
				<verse number="15">โมเสส​จึง​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา แล้ว​ภูเขา​นั้น​ก็​ถูก​ปกคลุม​ด้วย​หมู่เมฆ</verse>
				<verse number="16">และ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​บน​ภูเขา​ซีนาย มี​เมฆ​ปกคลุม​อยู่​ตลอด​หก​วัน ใน​วันที่​เจ็ด​พระยาห์เวห์​เรียก​โมเสส​จาก​เมฆ</verse>
				<verse number="17">ชาว​อิสราเอล​เห็น​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​แล​ดู​เหมือน​ไฟ​ลุกโชน​บน​ยอด​เขา</verse>
				<verse number="18">แล้ว​โมเสส​ก็​เข้า​ไป​ใน​หมู่เมฆ​บน​ยอด​เขา​นั้น และ​อยู่​ที่​นั่น​ตลอด​สี่สิบ​วัน​สี่สิบ​คืน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​สั่ง​ชาว​อิสราเอล​ให้​นำ​ของ​ถวาย​มา​มอบ​ให้​เรา เจ้า​จง​รับ​ของ​ถวาย​ที่​ทุก​คน​นำมา​ให้​เรา​ด้วย​ความ​สมัครใจ</verse>
				<verse number="3">ของ​ถวาย​ที่​เจ้า​ต้อง​รับ​จาก​พวก​เขา​มี​ดังนี้ ทองคำ เงิน และ​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="4">ไหมพรม​สีน้ำเงิน สีม่วง และ​สีแดง ผ้า​ลินิน​ทอ​อย่าง​ดี ขน​แพะ</verse>
				<verse number="5">หนัง​แกะ​ตัวผู้​ย้อม​สีแดง หนัง​อีก​ชนิด​หนึ่ง​ที่​ทนทาน ไม้​กระถิน​เทศ</verse>
				<verse number="6">น้ำมัน​มะกอก​สำหรับ​จุด​ตะเกียง เครื่องเทศ​สำหรับ​ปรุง​น้ำมัน​เพื่อ​ใช้​เจิม และ​สำหรับ​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="7">หิน​โอนิกซ์​และ​อัญมณี​อื่น​ๆ สำหรับ​ฝัง​ใน​เอโฟด​และ​ทับทรวง</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ให้​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​สร้าง​สถาน​นมัสการ​ให้​เรา และ​เรา​จะ​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="9">จง​สร้าง​พลับพลา​และ​ทำ​อุปกรณ์​ตกแต่ง​ทุก​อย่าง​ตาม​รูปแบบ​ที่​เรา​จะ​แสดง​แก่​เจ้า</verse>
				<verse number="10">จง​ให้​พวก​เขา​ทำ​หีบ​ด้วย​ไม้​กระถิน​เทศ​ขนาด​ยาว​ประมาณ 1.1 เมตร กว้าง​และ​สูง​เท่า​กัน​ประมาณ 68 เซนติเมตร</verse>
				<verse number="11">หุ้ม​หีบ​นี้​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์​ทั้ง​ด้าน​ใน​และ​ด้าน​นอก และ​ใช้​ทองคำ​ทำ​เป็น​คิ้ว​ทับ​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="12">จง​หล่อ​ห่วง​ทองคำ​สี่​ห่วง​ติด​ไว้​ที่​มุม​ทั้ง​สี่​ของ​หีบ โดย​ให้​สอง​ห่วง​อยู่​ทาง​ด้าน​หนึ่ง​และ​อีก​สอง​ห่วง​อยู่​อีก​ด้าน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="13">จาก​นั้น​จง​ทำ​คานหาม​สอง​อัน​จาก​ไม้​กระถิน​เทศ​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ</verse>
				<verse number="14">สอด​คาน​ลอด​ห่วง​ด้าน​ข้าง​หีบ​เพื่อ​หาม</verse>
				<verse number="15">อย่า​ชัก​คาน​นี้​ออก​จาก​ห่วง​เลย ให้​คง​ไว้​เช่น​นั้น​ตลอดไป</verse>
				<verse number="16">แล้ว​นำ​แผ่น​ศิลา​จารึก​พันธสัญญา​ซึ่ง​เรา​จะ​ให้​แก่​เจ้า​ใส่​ไว้​ใน​หีบ​นั้น</verse>
				<verse number="17">และ​จง​ทำ​ฝา​หีบ​พันธสัญญา ​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์​ขนาด​ยาว​ประมาณ 1.1 เมตร กว้าง​ประมาณ 68 เซนติเมตร</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เคาะ​ทองคำ​บริสุทธิ์​สร้าง​เป็น​เครูบ​สอง​ตน​ที่​ปลาย​ทั้ง​สอง​ด้าน​ของ​ฝา​หีบ​นั้น</verse>
				<verse number="19">เครูบ​ตน​หนึ่ง​อยู่​ที่​ปลาย​ด้าน​หนึ่ง และ​อีก​ตน​อยู่​ที่​ปลาย​อีก​ด้าน​หนึ่ง หล่อ​ให้​เครูบ​ทั้ง​สอง​เข้า​เป็น​ชิ้น​เดียว​กัน​กับ​ฝา​หีบ</verse>
				<verse number="20">หัน​หน้า​เข้า​หา​กัน มอง​มายัง​ฝา​หีบ​นั้น และ​กาง​ปีก​ออก​จด​กัน​เหนือ​ฝา​หีบ</verse>
				<verse number="21">จง​ตั้ง​ฝา​หีบ​นั้น​ไว้​บน​หีบ และ​จง​บรรจุ​ศิลา​จารึก​พันธสัญญา​ซึ่ง​เรา​จะ​ให้​เจ้า​ไว้​ใน​หีบ</verse>
				<verse number="22">เหนือ​ฝา​หีบ​ระหว่าง​เครูบ​ทั้ง​สอง​ที่​อยู่​เหนือ​หีบ​พันธสัญญา ที่​นั่น​เรา​จะ​มา​พบ​เจ้า​และ​ให้​คำ​สั่ง​ทั้งหมด​ของ​เรา​สำหรับ​ชาว​อิสราเอล​แก่​เจ้า</verse>
				<verse number="23">แล้ว​จง​ใช้​ไม้​กระถิน​เทศ​ทำ​โต๊ะ​ตัว​หนึ่ง​ขนาด​ยาว​ประมาณ 90 เซนติเมตร กว้าง​ประมาณ 45 เซนติเมตร และ​สูง​ประมาณ 68 เซนติเมตร</verse>
				<verse number="24">หุ้ม​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์​และ​ใช้​ทองคำ​ทำ​เป็น​คิ้ว​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="25">คิ้ว​รอบ​ขอบ​โต๊ะ​นี้​กว้าง​หนึ่ง​ฝ่ามือ และ​มี​ลวดลาย​เป็น​ทองคำ​ทาบ​ลง​ไป​โดย​รอบ​อีก​ครั้ง</verse>
				<verse number="26">จง​ทำ​ห่วง​ทองคำ​สี่​ห่วง​ติด​ไว้​ที่​มุม​ด้าน​นอก​ของ​ขา​โต๊ะ​ทั้ง​สี่​ขา</verse>
				<verse number="27">ห่วง​เหล่า​นั้น​จะ​อยู่​ใกล้​กับ​ขอบ​บน​สำหรับ​สอด​คาน​เพื่อ​หาม​โต๊ะ</verse>
				<verse number="28">จง​ทำ​คาน​จาก​ไม้​กระถิน​เทศ​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ​เพื่อ​ใช้​หาม​โต๊ะ</verse>
				<verse number="29">แล้ว​จง​ทำ​ภาชนะ​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์​ได้แก่ จาน​และ​ชาม อ่าง​และ​เหยือก​สำหรับ​ใช้​ริน​เครื่องดื่ม​บูชา</verse>
				<verse number="30">และ​จง​วาง​ขนมปัง​สำหรับ​ถวาย​เบื้อง​หน้า​พระเจ้า​บน​โต๊ะ​นี้​ต่อหน้า​เรา​ตลอด​เวลา</verse>
				<verse number="31">จง​ทำ​เชิง​ตะเกียง​อัน​หนึ่ง​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์ เคาะ​ฐาน​และ​ตัว​เชิง​ตะเกียง แล้ว​ทำ​ถ้วย​รอง​ตะเกียง​ลักษณะ​คล้าย​ดอกไม้​ทั้ง​ตูม​และ​บาน ให้​ทั้งหมด​เป็น​ชิ้น​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="32">ให้​ทำ​กิ่ง​ยื่น​ออก​มา​จาก​ด้าน​ข้าง​ของ​ตัว​เชิง​ตะเกียง​หก​กิ่ง ข้าง​ละ​สาม​กิ่ง​ขนาน​กัน</verse>
				<verse number="33">โดย​แต่ละ​กิ่ง​คล้าย​ดอก​อัลมอนด์​ทั้ง​ตูม​และ​บาน​อย่าง​ละ​สาม​ดอก บน​ยอด​ของ​แต่ละ​กิ่ง​นั้น​ทำ​เป็น​ถ้วย​รอง​ตะเกียง​ลักษณะ​คล้าย​ดอก​อัลมอนด์​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="34">บน​เชิง​ตะเกียง​ทำ​ถ้วย​รอง​ตะเกียง​สี่​ถ้วย​ลักษณะ​คล้าย​ดอก​อัลมอนด์​ทั้ง​ตูม​และ​บาน</verse>
				<verse number="35">ให้​ทำ​ดอก​ตูม​ดอก​หนึ่ง​รองรับ​กิ่ง​คู่​แรก​ที่​ยื่น​ออก​มา​จาก​เชิง​ตะเกียง ดอก​ที่​สอง​รองรับ​กิ่ง​คู่​ที่​สอง และ​ดอก​ที่​สาม​รองรับ​กิ่ง​คู่​ที่​สาม รวม​ทั้งหมด​มี​หก​กิ่ง</verse>
				<verse number="36">ดอก​ตูม​และ​กิ่ง​ทั้งหมด​จะ​ต้อง​เป็น​เนื้อ​เดียวกัน​กับ​ตัว​เชิง​ตะเกียง ซึ่ง​เคาะ​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="37">แล้ว​จง​ทำ​ตะเกียง​เจ็ด​ดวง​วาง​ไว้​บน​เชิง​ตะเกียง​เพื่อ​ให้​แสง​สว่าง​ส่อง​ด้าน​หน้า</verse>
				<verse number="38">กรรไกร​ตัด​ไส้​ตะเกียง​และ​ถาด​รอง​ทำ​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="39">จะ​ต้อง​ใช้​ทองคำ​บริสุทธิ์​หนัก 1 ตะลันต์ สำหรับ​เชิง​ตะเกียง​และ​เครื่อง​ประกอบ​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="40">จง​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ตาม​แบบ​ที่​เรา​ได้​แสดง​แก่​เจ้า​บน​ภูเขา​นั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">“จง​ทำ​พลับพลา​ด้วย​ผ้าม่าน​สิบ​ผืน​จาก​ผ้า​ลินิน​ที่​ทอ​อย่าง​ดี ให้​ช่าง​ฝีมือ​คน​หนึ่ง​ปัก​ลวดลาย​ด้วย​ไหมพรม​สีน้ำเงิน ม่วง และ​แดง​เป็น​ภาพ​เหล่า​เครูบ​ไว้​บน​ม่าน​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="2">ม่าน​ทุก​ผืน​มี​ขนาด​เดียวกัน​คือ​กว้าง​ประมาณ 1.8 เมตร ยาว​ประมาณ 13 เมตร</verse>
				<verse number="3">ต่อ​ผ้าม่าน​เป็น​สอง​แถบ แถบ​ละ​ห้า​ผืน</verse>
				<verse number="4">จง​ใช้​ผ้า​สี​น้ำเงิน​ทำ​เป็น​หู​ผ้าม่าน​ติด​ไว้​กับ​ขอบ​ผ้าม่าน​ทั้ง​สอง​แถบ</verse>
				<verse number="5">แถบ​ละ​ห้าสิบ​หู​ตรงกัน</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ทำ​ตะขอ​ทองคำ​ห้าสิบ​อัน​เกี่ยว​หู​ผ้าม่าน​ของ​พลับพลา​เข้า​ด้วยกัน​เพื่อ​ให้​เป็น​ผืน​เดียว</verse>
				<verse number="7">ให้​ทำ​ม่าน​ขน​แพะ​สิบเอ็ด​ผืน​สำหรับ​ทำ​เป็น​เต็นท์​เพื่อ​คลุม​พลับพลา​ไว้</verse>
				<verse number="8">ม่าน​ทุก​ผืน​มี​ขนาด​เดียวกัน คือ กว้าง​ประมาณ 1.8 เมตร ยาว​ประมาณ 13.5 เมตร</verse>
				<verse number="9">ต่อ​ม่าน​เป็น​สอง​แถบ แถบ​หนึ่ง​ใช้​ห้า​ผืน อีก​แถบ​หนึ่ง​ใช้​หก​ผืน ให้​พับ​ผืน​ที่​หก​ทบ​ไว้​ด้าน​หน้า​เต็นท์</verse>
				<verse number="10">จง​ทำ​หู​ผ้าม่าน​ห้าสิบ​หู​ติด​ไว้​กับ​ขอบ​ผ้า​ม่าน​ทั้ง​สอง​แถบ</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ใช้​ตะขอ​ทอง​สัมฤทธิ์​ห้าสิบ​อัน​เกี่ยว​หู​เต็นท์​ให้​เข้า​เป็น​เต็นท์​เดียวกัน</verse>
				<verse number="12">ส่วน​ความ​ยาว​ที่​เหลือ ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​ผ้า​เต็นท์​ให้​ห้อย​ไว้​ทาง​ด้าน​หลัง​ของ​พลับพลา</verse>
				<verse number="13">ผ้า​เต็นท์​นี้​จะ​มี​ความ​ยาว​ยื่น​ออก​มา​ข้าง​ละ​ประมาณ 0.5 เมตร​เพื่อ​คลุม​พลับพลา​ไว้</verse>
				<verse number="14">จง​คลุม​เต็นท์​ด้วย​หนัง​แกะ​ตัวผู้​ย้อม​สีแดง​และ​ใช้​หนัง​ที่​ทนทาน ​คลุม​ทับ​ไว้​อีก​ชั้น​หนึ่ง</verse>
				<verse number="15">จง​ตั้ง​ฝาผนัง​พลับพลา​ซึ่ง​ทำ​จาก​ไม้​กระถิน​เทศ</verse>
				<verse number="16">ไม้​ฝา​แต่ละ​แผ่น​กว้าง​ประมาณ 68 เซนติเมตร ยาว​ประมาณ 4.5 เมตร</verse>
				<verse number="17">ไม้​ฝา​แต่ละ​แผ่น​มี​สลัก​สอง​ชุด​ขนาน​กัน​สำหรับ​ประกบ​เข้า​ด้วยกัน จง​ทำ​ฝาผนัง​พลับพลา​ทั้งหมด​แบบ​นี้</verse>
				<verse number="18">จง​ทำ​ไม้​ฝา​ยี่สิบ​แผ่น​สำหรับ​ด้าน​ทิศใต้​ของ​พลับพลา</verse>
				<verse number="19">และ​ทำ​ฐาน​ของ​ไม้​ฝา​แต่ละ​แผ่น​ด้วย​เงิน​แผ่น​ละ​สอง​ฐาน รวม​สี่สิบ​ฐาน แต่ละ​ฐาน​รอง​รับ​สลัก​แต่ละ​อัน</verse>
				<verse number="20">ทาง​ด้าน​ทิศ​เหนือ​ของ​พลับพลา​ให้​ตั้ง​ไม้​ฝา​ไว้​ยี่สิบ​แผ่น</verse>
				<verse number="21">และ​มี​ฐาน​เงิน​รองรับ​ไม้​ฝา​แผ่น​ละ​สอง​ฐาน รวม​สี่สิบ​ฐาน</verse>
				<verse number="22">จง​ทำ​ไม้​ฝา​หก​แผ่น​สำหรับ​ด้าน​ทิศ​ตะวัน​ตก​ซึ่ง​เป็น​ส่วน​หลัง​ของ​พลับพลา</verse>
				<verse number="23">และ​ทำ​ไม้​ฝา​อีก​สอง​แผ่น​สำหรับ​มุม​ทั้ง​สอง​ข้าง​ของ​ส่วน​หลัง</verse>
				<verse number="24">ไม้​ฝา​ตรง​มุม​ทั้ง​สอง​ด้าน​ต้อง​ประกบ​กัน​สนิท​ตั้งแต่​บน​จด​ล่าง และ​ด้าน​บน​สุด​ยึด​ด้วย​ห่วง​หนึ่ง​วง ไม้​ฝา​ตรง​มุม​ทั้ง​สอง​ด้าน​จะ​ต้อง​ทำ​อย่าง​นี้</verse>
				<verse number="25">ฉะนั้น​ที่​ส่วน​หลัง​ของ​พลับพลา​จะ​มี​ไม้​ฝา​ทั้งหมด​แปด​แผ่น แต่​ละ​แผ่น​มี​ฐาน​เงิน​สอง​ฐาน​รองรับ รวม​สิบหก​ฐาน</verse>
				<verse number="26">จง​ทำ​ไม้​คาน​จาก​ไม้​กระถิน​เทศ พาด​ขวาง​ฝาผนัง​พลับพลา​ด้าน​ทิศ​เหนือ​ห้า​อัน</verse>
				<verse number="27">ด้าน​ทิศใต้​ห้า​อัน และ​อีก​ห้า​อัน​สำหรับ​ด้าน​ทิศ​ตะวัน​ตก​ซึ่ง​เป็น​ส่วน​หลัง​ของ​พลับพลา</verse>
				<verse number="28">ไม้​คาน​อัน​กลาง​พาด​ขวาง​ตรง​กลาง​ฝาผนัง​ตลอด​แนว</verse>
				<verse number="29">จง​หุ้ม​ไม้​ฝา​ทุก​แผ่น​ด้วย​ทองคำ​และ​ทำ​ห่วง​ทองคำ​ยึด​ไม้​คาน​พาด​ขวาง​เหล่า​นั้น​ไว้ แล้ว​หุ้ม​ไม้​คาน​นั้น​ด้วย​ทองคำ​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="30">จง​ตั้ง​พลับพลา​ขึ้น​ตาม​แบบ​ที่​เรา​ได้​แจ้ง​แก่​เจ้า​บน​ภูเขา</verse>
				<verse number="31">จง​ทำ​ผ้าม่าน​ด้วย​ผ้า​ลินิน​ที่​ทอ​อย่าง​ดี ให้​ช่าง​ฝีมือ​คน​หนึ่ง​ปัก​ลวดลาย​ด้วย​ไหมพรม​สีน้ำเงิน ม่วง และ​แดง​เป็น​ภาพ​เครูบ​ไว้​บน​ม่าน​นั้น</verse>
				<verse number="32">จง​แขวน​ผ้าม่าน​นี้​ด้วย​ตะขอ​ทองคำ​บน​เสา​ไม้​กระถิน​เทศ​หุ้ม​ทองคำ​สี่​ต้น​ซึ่ง​ตั้ง​อยู่​บน​ฐาน​เงิน​สี่​ฐาน</verse>
				<verse number="33">แขวน​ผ้าม่าน​นี้​กับ​ตะขอ​ทองคำ แล้ว​ตั้ง​หีบ​พันธสัญญา​ไว้​หลัง​ม่าน ม่าน​นี้​จะ​กั้น​ระหว่าง​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​และ​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด</verse>
				<verse number="34">แล้ว​จง​ตั้ง​ฝา​หีบ​ซึ่ง​เป็น​ที่​ลบล้าง​บาป​ไว้​บน​หีบ​พันธสัญญา​ใน​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด</verse>
				<verse number="35">วาง​โต๊ะ​ไว้​ด้าน​นอก​ม่าน​ทาง​ทิศ​เหนือ​ของ​พลับพลา และ​วาง​เชิง​ตะเกียง​ไว้​ทาง​ทิศ​ใต้</verse>
				<verse number="36">สำหรับ​ทาง​เข้า​เต็นท์ จง​ทำ​ผ้า​ม่าน​กั้น​อีก​ผืน​จาก​ผ้า​ลินิน​ที่​ทอ​อย่าง​ดี ปัก​ด้วย​ไหมพรม​สีน้ำเงิน ม่วง และ​แดง เป็น​งาน​ฝีมือ​ของ​ช่าง​ปัก</verse>
				<verse number="37">จง​ทำ​ตะขอ​ทองคำ​สำหรับ​แขวน​ม่าน​ผืน​นี้​บน​เสา​ไม้​กระถิน​เทศ​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ​ห้า​ต้น มี​ตะขอ​ทองคำ​และ​มี​ฐาน​ทำ​ด้วย​ทอง​สัมฤทธิ์​ห้า​ฐาน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">“จง​ใช้​ไม้​กระถิน​เทศ​ทำ​แท่น​บูชา เป็น​รูป​สี่เหลี่ยม​จัตุรัส​ขนาด​กว้าง​ยาว​ประมาณ​ด้าน​ละ 2.3 เมตร สูง​ประมาณ 1.4 เมตร</verse>
				<verse number="2">ทำ​เชิงงอน​ที่​มุม​ทั้ง​สี่​ของ​แท่น​ให้​เป็น​ชิ้น​เดียว​กัน​กับ​ตัว​แท่น และ​ใช้​ทอง​สัมฤทธิ์​หุ้ม​รอบ​แท่น</verse>
				<verse number="3">จง​ทำ​ภาชนะ​ทุก​ชิ้น​ของ​แท่น​บูชา​ด้วย​ทอง​สัมฤทธิ์​คือ หม้อ​ที่​เอา​ไว้​ใส่​ขี้เถ้า ทัพพี อ่าง​ประพรม ขอ​เกี่ยว​เนื้อ และ​ถาด​รอง​ไฟ</verse>
				<verse number="4">จง​ทำ​ตะแกรง​ทอง​สัมฤทธิ์​มี​ห่วง​โลหะ​ติด​ไว้​ทั้ง​สี่​มุม</verse>
				<verse number="5">วาง​ตะแกรง​นี้​ใต้​ขอบ​แท่น​ให้​ลึก​ลง​ไป​อยู่​ระดับ​กลาง​แท่น</verse>
				<verse number="6">จง​ทำ​คานหาม​จาก​ไม้​กระถิน​เทศ​หุ้ม​ด้วย​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​จะ​ยก​แท่น​บูชา ให้​เอา​คาน​หาม​สอด​ใน​ห่วง​ทั้ง​สอง​ด้าน​ของ​แท่น</verse>
				<verse number="8">จง​ทำ​แท่น​นี้​ด้วย​ไม้​กระดาน​โดย​ให้​ด้าน​ใน​กลวง ตาม​แบบ​ที่​เรา​แจ้ง​แก่​เจ้า​บน​ภูเขา</verse>
				<verse number="9">จง​ทำ​ลาน​สำหรับ​พลับพลา ทาง​ด้าน​ทิศใต้​ให้​มี​ผ้าม่าน​ทำ​จาก​ผ้า​ลินิน​ทอ​อย่าง​ดี​ยาว​ประมาณ 45 เมตร</verse>
				<verse number="10">แขวน​บน​เสา​ยี่สิบ​ต้น​ที่​ตั้ง​บน​ฐาน​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์​ยี่สิบ​ฐาน และ​มี​ตะขอ​เงิน​กับ​ราว​เงิน​ยึด​ติด​อยู่​กับ​เสา​สำหรับ​แขวน​ผ้าม่าน</verse>
				<verse number="11">ทาง​ด้าน​ทิศ​เหนือ​ก็​เช่น​กัน ให้​มี​ผ้าม่าน​ยาว​ประมาณ 45 เมตร แขวน​บน​เสา​ยี่สิบ​ต้น ที่​ตั้ง​บน​ฐาน​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์​ยี่สิบ​ฐาน และ​มี​ตะขอ​เงิน​กับ​ราว​เงิน​ยึด​ติด​อยู่​กับ​เสา​สำหรับ​แขวน​ผ้าม่าน</verse>
				<verse number="12">ด้าน​ทิศ​ตะวัน​ตก​ของ​ลาน​มี​ม่าน​กว้าง​ประมาณ 23 เมตร แขวน​บน​เสา​สิบ​ต้น​ที่​ตั้ง​บน​ฐาน​สิบ​ฐาน</verse>
				<verse number="13">ด้าน​ทิศ​ตะวันออก​ทาง​ที่​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น ให้​มี​ม่าน​กว้าง​ประมาณ 23 เมตร​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="14">ด้าน​หนึ่ง​ของ​ทาง​เข้า​ให้​มี​ม่าน​ยาว​ประมาณ 6.8 เมตร​แขวน​บน​เสา​สาม​ต้น​ที่​ตั้ง​บน​ฐาน​สาม​ฐาน</verse>
				<verse number="15">อีก​ด้าน​หนึ่ง​ก็​มี​ม่าน​ยาว​ประมาณ 6.8 เมตร​แขวน​บน​เสา​สาม​ต้น​ที่​ตั้ง​บน​ฐาน​สาม​ฐาน</verse>
				<verse number="16">ทาง​เข้า​ลาน​พลับพลา​นั้น​ให้​มี​ม่าน​กว้าง​ประมาณ 9 เมตร ทำ​จาก​ผ้า​ลินิน​ทอ​อย่าง​ดี ปัก​ด้วย​ไหมพรม​สีน้ำเงิน ม่วง และ​แดง เป็น​งาน​ฝีมือ​ของ​ช่าง​ปัก และ​แขวน​ไว้​บน​เสา​สี่​ต้น​ที่​ตั้ง​บน​ฐาน​สี่​ฐาน</verse>
				<verse number="17">เสา​ทุก​ต้น​รอบ​ลาน​พลับพลา​จะ​ต้อง​มี​ตะขอ​และ​ราว​ทำ​ด้วย​เงิน และ​ฐาน​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="18">ฉะนั้น​ลาน​จะ​มี​ขนาด​ยาว​ประมาณ 45 เมตร กว้าง​ประมาณ 23 เมตร มี​ผ้า​ม่าน​ทำ​จาก​ผ้า​ลินิน​ทอ​อย่าง​ดี สูง​ประมาณ 2.3 เมตร และ​มี​ฐาน​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="19">เครื่องใช้​ทั้งหมด​ใน​พลับพลา รวม​ทั้ง​หมุด​ตอก​เต็นท์​และ​หมุด​ที่​ใช้​ใน​ลาน​พลับพลา​ทั้งหมด ล้วน​ทำ​ด้วย​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="20">จง​สั่ง​ชาว​อิสราเอล​ให้​นำ​น้ำมัน​บริสุทธิ์​สกัด​จาก​มะกอก​มา​ให้​เจ้า​สำหรับ​ใช้​จุด​ตะเกียง เพื่อ​ตะเกียง​จะ​ได้​ลุก​อยู่​ตลอด​เวลา</verse>
				<verse number="21">สำหรับ​ตะเกียง​ใน​เต็นท์​นัด​พบ​นอก​ม่าน​ที่​กั้น​หีบ​พันธสัญญา อาโรน​กับ​บรรดา​ลูก​ชาย​จะ​ต้อง​คอย​ดูแล​ตะเกียง​ให้​ไฟ​ลุก​ตลอด​เวลา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ตั้งแต่​เย็น​จน​ถึง​รุ่งเช้า นี่​เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ถาวร​สำหรับ​ชาว​อิสราเอล​สืบไป​ทุก​ชั่วอายุ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">“จาก​ท่ามกลาง​ชาว​อิสราเอล จง​แยก​อาโรน​พี่ชาย​ของ​เจ้า​ออก​มา​พร้อม​กับ​ลูก​ชาย​ทั้งหลาย​ของ​เขา​คือ นาดับ อาบีฮู เอเลอาซาร์ และ​อิธามาร์ เพื่อ​พวก​เขา​จะ​รับใช้​เรา​ใน​ฐานะ​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="2">จง​ทำ​เครื่อง​แต่ง​กาย​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​อาโรน​พี่​ชาย​ของ​เจ้า​ให้​งดงาม​และ​สม​เกียรติ</verse>
				<verse number="3">จง​บอก​ช่าง​ฝีมือ​ทุก​คน​ที่​เรา​ได้​ให้​สติ​ปัญญา​ใน​เรื่อง​นั้น​แก่​เขา ว่า​ให้​ทำ​เครื่อง​แต่ง​กาย​สำหรับ​อาโรน เพื่อ​แยก​เขา​ไว้​ให้​รับใช้​เรา​ใน​ฐานะ​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="4">เครื่อง​แต่ง​กาย​ที่​ให้​ทำ​ได้แก่ ทับทรวง เอโฟด เสื้อ​คลุม เสื้อ​ตัว​ใน​ที่​ทอ​ขึ้น ผ้า​โพก​ศีรษะ และ​สาย​คาด​เอว พวก​เขา​ต้อง​ทำ​เครื่อง​แต่ง​กาย​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​อาโรน​พี่ชาย​ของ​เจ้า​และ​ลูก​ชาย​ทั้งหลาย​ของ​เขา เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​รับใช้​เรา​ใน​ฐานะ​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="5">ให้​ช่าง​ใช้​ทองคำ ไหมพรม​สี​น้ำเงิน ม่วง และ​แดง และ​ผ้า​ลินิน​ทอ​อย่าง​ดี</verse>
				<verse number="6">จง​ทำ​เอโฟด​โดย​ใช้​ทองคำ ไหมพรม​สี​น้ำเงิน ม่วง และ​แดง และ​ผ้า​ลินิน​ทอ​อย่าง​ดี นี่​เป็น​ผลงาน​ของ​ช่าง​ฝีมือ</verse>
				<verse number="7">ต้อง​มี​แถบ​ผ้า​สอง​ชิ้น​ที่​บ่า เย็บ​ติด​ที่​มุม​ทั้ง​สอง​ด้าน​แล้ว​จึง​จะ​ผูก​เข้า​ด้วยกัน​ได้</verse>
				<verse number="8">ให้​ทำ​สาย​คาด​เอว​อย่าง​ประณีต​ดังนี้ คือ​ทำ​เป็น​ชิ้น​เดียว​กัน​กับ​เอโฟด และ​ทำ​ด้วย​ทองคำ ไหมพรม​สีน้ำเงิน ม่วง แดง และ​ผ้า​ลินิน​ทอ​อย่าง​ดี</verse>
				<verse number="9">จง​เอา​หิน​โอนิกซ์​สอง​ชิ้น​สลัก​ชื่อ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="10">ตาม​ลำดับ​การ​กำเนิด​ของ​พวก​เขา โดย​สลัก​หก​ชื่อ​บน​หิน​ชิ้น​แรก และ​อีก​หก​ชื่อ​บน​หิน​ชิ้น​ที่​สอง</verse>
				<verse number="11">จง​สลัก​ชื่อ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​อิสราเอล​ลง​บน​หิน​ทั้ง​สอง​ชิ้น​นั้น​ด้วย​วิธี​เดียวกัน​กับ​ที่​ช่าง​เจียระไน​สลัก​ตรา​ประทับ แล้ว​ฝัง​หิน​สอง​ชิ้น​นั้น​บน​ตัวเรือน​ทองคำ</verse>
				<verse number="12">จง​ร้อย​หิน​ทั้ง​สอง​ชิ้น​นี้​เข้า​กับ​แถบ​บ่า​ของ​เอโฟด เพื่อ​เป็น​หิน​อนุสรณ์​ถึง​พวก​ลูก​ชาย​ของ​อิสราเอล อาโรน​จะ​ต้อง​แบก​ชื่อ​เหล่า​นี้​ไว้​บน​บ่า​ของ​เขา เพื่อ​พระยาห์เวห์​จะ​ระลึก​ถึง​พวก​เขา​เสมอ</verse>
				<verse number="13">จง​ทำ​ตัวเรือน​ทองคำ​สอง​ชิ้น</verse>
				<verse number="14">และ​ทำ​สร้อย​เกลียว​สอง​เส้น​ลักษณะ​คล้าย​เชือก​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์​และ​ติด​สร้อย​นั้น​เข้า​กับ​ตัวเรือน​ทองคำ​ทั้ง​สอง</verse>
				<verse number="15">แล้ว​จง​ให้​ช่าง​ฝีมือ​ทำ​ทับทรวง​สำหรับ​การ​ตัดสิน​เรื่อง​ต่าง​ๆ โดย​ใช้​ทองคำ ไหมพรม​สีน้ำเงิน ม่วง แดง และ​ผ้า​ลินิน​ทอ​อย่าง​ดี​เหมือน​กับ​ที่​ใช้​ทำ​เอโฟด</verse>
				<verse number="16">ทับทรวง​นี้​จะ​เป็น​ผ้า​สี่เหลี่ยม​จัตุรัส มี​ขนาด​กว้าง​ยาว​ประมาณ 23 เซนติเมตร พับ​เป็น​สอง​ทบ</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ฝัง​อัญมณี​สี่​แถว​เข้า​กับ​ทับทรวง แถว​แรก​ได้แก่ คาร์เนเลียน คริโซไลต์ และ​เบริล</verse>
				<verse number="18">แถว​ที่​สอง​ได้แก่ เทอร์คอยซ์ ลาพิสลาซูลี และ​มรกต</verse>
				<verse number="19">แถว​ที่​สาม​ได้แก่ จาซินท์ อาเกต และ​อเมทิสต์</verse>
				<verse number="20">แถว​ที่​สี่​ได้แก่ โทแพซ โอนิกซ์ และ​แจสเปอร์ ทั้งหมด​นี้​ฝัง​ไว้​บน​ตัวเรือน​ทองคำ</verse>
				<verse number="21">อัญมณี​สิบสอง​เม็ด​นี้ แต่ละ​เม็ด​สลัก​ชื่อ​ลูก​ชาย​แต่ละ​คน​ของ​อิสราเอล โดย​สลัก​หนึ่ง​ชื่อ​บน​อัญมณี​หนึ่ง​เม็ด​เหมือน​สลัก​ตรา​ประทับ</verse>
				<verse number="22">จง​ทำ​สร้อย​เกลียว​ทองคำ​บริสุทธิ์​ลักษณะ​คล้าย​เชือก​สำหรับ​ทับทรวง</verse>
				<verse number="23">ทำ​ห่วง​ทองคำ​สอง​ห่วง​คล้อง​สร้อย​เกลียว​เข้า​กับ​มุม​ทั้ง​สอง​ของ​ทับทรวง</verse>
				<verse number="24">คล้อง​สร้อย​เกลียว​ทองคำ​ทั้ง​สอง​เส้น​เข้า​กับ​ห่วง​ที่​มุม​ทับทรวง</verse>
				<verse number="25">และ​ติด​ปลาย​อีก​ด้าน​ของ​สร้อย​เกลียว​ติด​เข้า​กับ​ตัวเรือน​ทองคำ​ทั้ง​สอง แล้ว​ติด​เข้า​กับ​แถบ​บ่า​ทั้ง​สอง​ของ​เอโฟด​ตรง​ด้าน​หน้า</verse>
				<verse number="26">ทำ​ห่วง​ทองคำ​สอง​ห่วง​ติด​กับ​อีก​สอง​มุม​ของ​ทับทรวง​ตรง​ขอบ​ด้าน​ใน​ชิด​กับ​เอโฟด</verse>
				<verse number="27">ทำ​ห่วง​ทองคำ​อีก​สอง​ห่วง​ติด​ที่​ปลาย​ล่าง​ของ​แถบ​บ่า​ตรง​ด้าน​หน้า​ของ​เอโฟด ชิด​กับ​ตะเข็บ​เหนือ​สาย​คาด​เอว​ของ​เอโฟด</verse>
				<verse number="28">ผูก​ห่วง​ของ​ทับทรวง​เข้า​กับ​ห่วง​ของ​เอโฟด​โดย​ใช้​เชือก​สีน้ำเงิน​ติด​เข้า​กับ​สาย​คาด​เอว เพื่อ​ไม่​ให้​ทับทรวง​เลื่อน​หลุด​จาก​เอโฟด</verse>
				<verse number="29">เมื่อใด​ก็​ตาม​ที่​อาโรน​เข้า​ไป​ใน​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์ เขา​จะ​มี​ชื่อ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​อิสราเอล​ชิด​หัวใจ​ของ​เขา​บน​ทับทรวง​แห่ง​การ​ตัดสิน เป็น​ที่​ระลึก​ถึง​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์​เสมอ​ไป</verse>
				<verse number="30">จง​สอด​อูริม​และ​ทูมมิม​ไว้​ใน​ช่อง​ระหว่าง​ทบ​ของ​ทับทรวง​ด้วย เพื่อ​สอง​สิ่ง​นี้​จะ​ได้​ชิด​หัวใจ​ของ​อาโรน​เวลา​มา​พบ​พระยาห์เวห์ ดังนั้น​อาโรน​จะ​มี​เครื่องมือ​ใน​การ​ตัดสิน​เรื่อง​ต่าง​ๆ สำหรับ​ชาว​อิสราเอล​ชิด​หัวใจ​เสมอ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="31">จง​ทำ​เสื้อ​คลุม​เข้าชุด​กับ​เอโฟด​ด้วย​ผ้า​สีน้ำเงิน​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="32">มี​ช่อง​ตรง​กลาง​สำหรับ​สวม​หัว และ​ให้​เย็บ​ขอบ​รอบ​ช่อง​นี้​เหมือน​คอเสื้อ ​เพื่อ​ไม่​ให้​ขาด​ลุ่ย</verse>
				<verse number="33">จง​ถัก​ไหมพรม​เป็น​ผล​ทับทิม โดย​ใช้​ไหมพรม​สี​น้ำเงิน ม่วง และ​แดง ติด​ไว้​รอบ​ชาย​เสื้อ​คลุม สลับ​กับ​ลูก​กระพรวน​ทองคำ</verse>
				<verse number="34">ลูก​กระพรวน​ทองคำ​จะ​ต้อง​ติด​สลับ​กับ​ผล​ทับทิม​รอบ​ชาย​เสื้อ​คลุม</verse>
				<verse number="35">อาโรน​ต้อง​สวม​เสื้อ​นี้​ทุก​ครั้ง​ที่​เข้า​ไป​ปฏิบัติ​หน้าที่ จะ​มี​เสียง​ของ​ลูก​กระพรวน​เมื่อ​เขา​เข้า​ไป​ใน​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​เมื่อ​เขา​ออก​มา เขา​จะ​ไม่​ตาย</verse>
				<verse number="36">จง​ทำ​แผ่น​ทองคำ​บริสุทธิ์​และ​สลัก​บน​แผ่น​ทองคำ​นั้น​เหมือน​สลัก​ตรา​ประทับ​ว่า ‘บริสุทธิ์​แด่​พระยาห์เวห์’***</verse>
				<verse number="37">จง​ใช้​เชือก​สีน้ำเงิน​ร้อย​แผ่น​ทองคำ​นี้​เข้า​กับ​ด้าน​หน้า​ของ​ผ้า​โพก​ศีรษะ​ของ​อาโรน</verse>
				<verse number="38">เพื่อ​อาโรน​จะ​ได้​คาด​แผ่น​ทองคำ​นี้​บน​หน้าผาก​และ​แบกรับ​ความ​ผิด​ที่​เกี่ยวข้อง​กับ​ของ​ถวาย​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​ชาว​อิสราเอล​นำมา​ถวาย ไม่​ว่า​ของ​ถวาย​นั้น​จะ​เป็น​สิ่ง​ใด เขา​จะ​ต้อง​คาด​ไว้​เสมอ​เพื่อ​พระยาห์เวห์​จะ​ยอมรับ​ของ​ถวาย​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="39">จง​ทอ​เสื้อ​ตัว​ใน​จาก​ผ้า​ลินิน​เนื้อ​ดี​และ​ใช้​ผ้า​อย่าง​เดียวกัน​นี้​ทำ​ผ้า​โพก​ศีรษะ​ด้วย และ​ทำ​สาย​คาด​เอว​โดย​ฝีมือ​ของ​ช่าง​ปัก</verse>
				<verse number="40">จง​ทำ​เสื้อ​ตัว​ใน สาย​คาด​เอว และ​ผ้า​โพก​ศีรษะ​สำหรับ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน เพื่อ​ให้​พวก​เขา​สง่า​งาม​และ​มี​เกียรติ</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​เจ้า​สวม​เครื่อง​แต่ง​กาย​เหล่า​นี้​ให้​อาโรน​พี่ชาย​ของ​เจ้า​กับ​ลูก​ชาย​ทั้งหลาย​ของ​เขา​แล้ว จง​เจิม​และ​สถาปนา​พวก​เขา จง​แยก​พวก​เขา​ไว้​เพื่อ​รับใช้​เรา​ใน​ฐานะ​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="42">จง​ทำ​เครื่อง​แต่ง​กาย​ชั้น​ใน​ด้วย​ผ้า​ลินิน​เพื่อ​สวม​ปกปิด​ร่างกาย​ตั้งแต่​เอว​ถึง​ต้นขา</verse>
				<verse number="43">อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา​จะ​ต้อง​สวม​เครื่อง​แต่ง​กาย​เหล่า​นี้​ทุก​ครั้ง​ที่​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​นัด​พบ​หรือ​เข้า​ใกล้​แท่น​บูชา​เพื่อ​ปรนนิบัติ​ใน​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์ เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​ไม่​มี​ความ​ผิด​และ​ต้อง​ตาย นี่​จะ​เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ถาวร​สำหรับ​อาโรน​และ​เชื้อสาย​ของ​เขา​สืบไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">“เจ้า​จง​แยก​อาโรน​และ​ลูก​ชาย​ทั้งหลาย​ของ​เขา​ไว้​เพื่อ​รับใช้​เรา​ใน​ฐานะ​ปุโรหิต นี่​คือ​สิ่ง​ที่​เจ้า​ต้อง​ทำ จง​นำ​วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว​และ​แกะ​ตัว​ผู้​สอง​ตัว​ซึ่ง​ไม่​มี​ตำหนิ​มา</verse>
				<verse number="2">จง​ใช้​แป้ง​สาลี​อย่าง​ดี​ทำ​ขนมปัง​ก้อน​กลม​ไม่​ใส่​ยีสต์ ขนมปัง​แผ่น​หนา​ไม่​ใส่​ยีสต์​คลุก​น้ำมัน​มะกอก และ​ขนมปัง​แผ่น​บาง​ไม่​ใส่​ยีสต์​ทา​น้ำมัน​มะกอก</verse>
				<verse number="3">ให้​วาง​ขนมปัง​เหล่า​นั้น​ไว้​ใน​กระจาด​และ​นำมา​ถวาย​พร้อม​กับ​วัว​หนุ่ม​และ​แกะ​ตัว​ผู้​สอง​ตัว</verse>
				<verse number="4">จาก​นั้น​ให้​นำ​อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา​มา​ที่​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ และ​ชำระ​พวก​เขา​ด้วย​น้ำ</verse>
				<verse number="5">แล้ว​สวม​เครื่อง​แต่ง​กาย​ให้​อาโรน ทั้ง​เสื้อ​ตัว​ใน เสื้อ​คลุม​ของ​เอโฟด เอโฟด และ​ทับทรวง แล้ว​เอา​สาย​คาด​เอว​ที่​ทำ​อย่าง​ประณีต​ผูก​เข้า​กับ​เอโฟด</verse>
				<verse number="6">พัน​ผ้า​โพก​ศีรษะ​ให้​อาโรน และ​ติด​เครื่องหมาย​ศักดิ์สิทธิ์​ไว้​บน​ผ้า​โพก​นั้น</verse>
				<verse number="7">แล้ว​เอา​น้ำมัน​สำหรับ​เจิม​มา​เจิม​เขา​โดย​เท​ลง​บน​ศีรษะ</verse>
				<verse number="8">นำ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน​มา​และ​สวม​เสื้อ​ตัว​ใน​ให้</verse>
				<verse number="9">โพก​ศีรษะ​ให้​พวก​เขา แล้ว​จึง​คาด​สาย​คาด​เอว​ให้​อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา พวก​เขา​จะ​เป็น​ปุโรหิต​ตาม​ข้อ​ปฏิบัติ​ถาวร แล้ว​ท่าน​จึง​จะ​สถาปนา​อาโรน​และ​ลูก​ชาย​ทั้งหลาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="10">จาก​นั้น​จง​นำ​วัว​ตัว​ผู้​มา​ที่​หน้า​เต็นท์​นัด​พบ และ​อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา​จะ​วาง​มือ​บน​หัว​วัว​ตัว​นั้น</verse>
				<verse number="11">แล้ว​จง​ฆ่า​มัน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ​นั้น</verse>
				<verse number="12">เอา​นิ้ว​จุ่ม​เลือด​วัว​ทา​ที่​เชิงงอน​ของ​แท่น​บูชา​และ​เท​ส่วน​ที่​เหลือ​ลง​ตรง​ฐาน​ของ​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="13">จาก​นั้น​เอา​ไขมัน​ซึ่ง​หุ้ม​เครื่องใน พังผืด​ที่​หุ้ม​ตับ และ​ไต​ทั้ง​คู่​กับ​ไขมัน​ที่​หุ้ม​ไต​มา​เผา​บน​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="14">แต่​เอา​เนื้อ​ของ​มัน​ทั้ง​หนัง​และ​ไส้​ออก​ไป​เผา​นอก​ค่าย​พัก นี่​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="15">จง​เอา​แกะ​ตัวผู้​มา​ตัว​หนึ่ง และ​อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย​จะ​วาง​มือ​บน​หัว​ของ​มัน</verse>
				<verse number="16">จง​ฆ่า​แกะ​ตัว​นั้น และ​เอา​เลือด​ของ​มัน​มา​ราด​ลง​รอบ​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="17">จง​สับ​แกะ​ตัว​ผู้​นั้น​เป็น​ท่อน​ๆ แล้ว​ล้าง​เครื่องใน​กับ​ขา​ของ​มัน​ให้​สะอาด วาง​รวม​ไว้​กับ​หัว​และ​ชิ้นส่วน​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="18">จาก​นั้น​จง​นำ​ทุก​ส่วน​ของ​แกะ​ตัว​ผู้​นั้น​มา​เผา​บน​แท่น​บูชา เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​แด่​พระยาห์เวห์ เป็น​กลิ่น​หอม เป็น​โภชน​บูชา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">จาก​นั้น​เอา​แกะ​ตัว​ผู้​อีก​ตัว​มา อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา​จะ​วาง​มือ​บน​หัว​ของ​มัน</verse>
				<verse number="20">จง​ฆ่า​แกะ​ตัว​นั้น และ​เอา​เลือด​ของ​มัน​ส่วน​หนึ่ง​มา​แต้ม​ที่​ติ่งหู​ขวา​ของ​อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา และ​ที่​นิ้ว​หัวแม่มือ​ขวา​กับ​นิ้ว​หัวแม่เท้า​ขวา​ของ​พวก​เขา​ด้วย จาก​นั้น​เอา​เลือด​ส่วน​ที่​เหลือ​ราด​ลง​รอบ​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="21">แล้ว​เอา​เลือด​บาง​ส่วน​จาก​แท่น​บูชา​กับ​น้ำมัน​สำหรับ​เจิม มา​พรม​ตัว​อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา และ​พรม​เสื้อผ้า​ของ​พวก​เขา แล้ว​อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย​และ​เสื้อผ้า​ของ​พวก​เขา ก็​จะ​ได้รับ​การ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="22">จาก​นั้น​เอา​ไขมัน​ของ​แกะ​ตัว​ผู้​นี้ ไขมัน​ส่วน​หาง ไขมัน​หุ้ม​เครื่องใน พังผืด​หุ้ม​ตับ ไต​ทั้ง​คู่​กับ​ไขมัน​หุ้ม​ไต และ​โคนขา​ขวา​ของ​มัน (นี่​เป็น​แกะ​ตัว​ผู้​สำหรับ​การ​สถาปนา)</verse>
				<verse number="23">และ​เอา​ขนมปัง​อย่าง​ละ​ก้อน​ออก​มา​จาก​กระจาด​ที่​บรรจุ​ขนมปัง​ไม่​ใส่​ยีสต์​ซึ่ง​วาง​ไว้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ คือ​ขนมปัง​ก้อน​กลม ขนมปัง​แผ่น​หนา​คลุก​น้ำมัน​มะกอก และ​ขนมปัง​แผ่น​บาง</verse>
				<verse number="24">แล้ว​เอา​ของ​ทั้งหมด​นี้​วาง​ไว้​ใน​มือ​ของ​อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา​เพื่อ​ยก​ขึ้น​ถวาย​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เป็น​เครื่อง​บูชา​ยก​ขึ้น​ถวาย</verse>
				<verse number="25">แล้ว​จง​รับ​ของ​เหล่า​นั้น​จาก​มือ​ของ​พวก​เขา นำ​ไป​เผา​บน​แท่น​บูชา​พร้อม​กับ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ เป็น​โภชน​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="26">จาก​นั้น​เอา​ส่วน​อก​ของ​แกะ​สำหรับ​การ​สถาปนา​อาโรน​ยก​ขึ้น​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เป็น​เครื่อง​บูชา​ยก​ขึ้น​ถวาย เมื่อ​เสร็จ​แล้ว​ก็​เก็บ​ไว้​เป็น​ส่วน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="27">จง​แยก​ส่วน​ต่าง​ๆ ของ​แกะ​ตัว​ผู้​ไว้​เพื่อ​ใช้​ใน​การ​สถาปนา ซึ่ง​เป็น​ของ​อาโรน​และ​ลูก​ชาย​ทั้งหลาย คือ​ส่วน​อก​ของ​แกะ​ที่​ยก​ขึ้น​ถวาย​และ​โคนขา​ที่​มอบ​ถวาย</verse>
				<verse number="28">ชาว​อิสราเอล​จะ​ต้อง​ยก​ส่วน​นี้​ของ​เครื่อง​บูชา​ให้​อาโรน​และ​ลูก​ชาย​เสมอ ซึ่ง​เป็น​ส่วน​ที่​ชาว​อิสราเอล​ต้อง​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​จาก​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="29">เครื่อง​แต่ง​กาย​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​อาโรน​จะ​ตกทอด​ไป​ถึง​ลูกหลาน​ของ​เขา​เพื่อ​สวม​ใส่​เมื่อ​รับ​การ​เจิม​และ​การ​สถาปนา</verse>
				<verse number="30">ลูก​ชาย​คน​ที่​จะ​รับ​ตำแหน่ง​ปุโรหิต​สืบ​ต่อ​จาก​อาโรน​จะ​ต้อง​สวม​เครื่อง​แต่ง​กาย​นี้​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน เมื่อ​มา​ที่​เต็นท์​นัด​พบ​เพื่อ​ปฏิบัติ​หน้าที่​ใน​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="31">จง​เอา​เนื้อ​ของ​แกะ​ตัว​ผู้​ที่​ใช้​ใน​การ​สถาปนา​มา​ต้ม​ใน​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="32">ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา​จะ​ต้อง​กิน​เนื้อ​แกะ​กับ​ขนมปัง​ใน​กระจาด</verse>
				<verse number="33">พวก​เขา​จะ​กิน​ของ​ถวาย​เหล่า​นี้​ซึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ลบ​บาป​ที่​ใช้​ใน​การ​สถาปนา​และ​การ​ชำระ​พวก​เขา​ให้​บริสุทธิ์ แต่​คน​อื่น​ๆ ห้าม​กิน​เพราะ​เป็น​ของ​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="34">และ​ถ้า​มี​เนื้อ​แกะ​ตัว​ผู้​สำหรับ​สถาปนา​หรือ​ขนมปัง​เหลือ​ค้าง​ถึง​รุ่งเช้า จง​อย่า​กิน แต่​ให้​เผา​ทิ้ง​เพราะ​เป็น​ของ​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="35">จง​ทำ​ทุก​สิ่ง​ให้​กับ​อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ของ​เขา​ตาม​ที่​เรา​สั่ง​เจ้า​ไว้ จง​ใช้​เวลา​เจ็ด​วัน​เพื่อ​สถาปนา​พวก​เขา</verse>
				<verse number="36">ใน​แต่ละ​วัน จง​ถวาย​วัว​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ลบ​บาป หลังจาก​นั้น​จง​ชำระ​แท่น​บูชา​โดย​ทำ​การ​ลบ​มลทิน และ​เจิม​แท่น​นั้น​เพื่อ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="37">ตลอด​เจ็ด​วัน​จง​ลบ​มลทิน​แท่น​บูชา​และ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์ แล้ว​แท่น​บูชา​จะ​บริสุทธิ์​ที่สุด และ​ไม่ว่า​สิ่ง​ใด​แตะต้อง​แท่น​นั้น สิ่ง​นั้น​จะ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="38">เจ้า​จะ​ต้อง​ถวาย​ลูก​แกะ​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​บน​แท่น​บูชา​วัน​ละ​สอง​ตัว</verse>
				<verse number="39">ตัว​หนึ่ง​ถวาย​ตอน​เช้า ส่วน​อีก​ตัว​ถวาย​ตอน​พลบค่ำ</verse>
				<verse number="40">จง​ถวาย​แป้ง​ละเอียด​ประมาณ​หนึ่ง​ใน​สิบ​เอฟาห์ ผสม​น้ำมัน​มะกอก​ประมาณ​หนึ่ง​ใน​สี่​ฮิน และ​เหล้า​องุ่น​ประมาณ​หนึ่ง​ใน​สี่​ฮิน เป็น​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​พร้อม​กับ​แกะ​ตัว​แรก</verse>
				<verse number="41">ส่วน​แกะ​อีก​ตัว​ถวาย​ใน​ตอน​พลบค่ำ​พร้อม​ธัญ​บูชา​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​อย่าง​เดียว​กับ​ใน​ตอน​เช้า เป็น​กลิ่น​หอม เป็น​โภชน​บูชา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="42">ตลอด​ไป​ทุก​ชั่วอายุ เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​นี้​จะ​ต้อง​ถวาย​อยู่​เสมอ​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ที่​นั่น​เรา​จะ​มา​พบ​และ​พูด​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="43">และ​ที่​นั่น​เรา​จะ​มา​พบ​ชาว​อิสราเอล​ด้วย และ​เกียรติ​สิริ​ของ​เรา​จะ​ชำระ​สถานที่​นั้น​ให้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="44">ดังนั้น​เรา​จะ​ชำระ​เต็นท์​นัด​พบ​และ​แท่น​บูชา​ให้​บริสุทธิ์ ทั้ง​จะ​แยก​อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา​ไว้​เพื่อ​รับใช้​เรา​ใน​ฐานะ​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="45">แล้ว​เรา​จะ​อยู่​ท่ามกลาง​ชาว​อิสราเอล และ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="46">ชาว​อิสราเอล​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา​ทั้งหลาย ผู้​นำ​พวก​เขา​ออก​มา​จาก​อียิปต์ เพื่อ​เรา​จะ​ได้​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เขา เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">“จง​ใช้​ไม้​กระถิน​เทศ​ทำ​แท่น​บูชา​สำหรับ​เผา​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="2">เป็น​แท่น​รูป​สี่เหลี่ยม​จัตุรัส​ขนาด​กว้าง​และ​ยาว​ประมาณ 45 เซนติเมตร สูง​ประมาณ 90 เซนติเมตร มี​เชิงงอน​ที่​เป็น​ไม้​ชิ้น​เดียวกัน​กับ​ตัว​แท่น</verse>
				<verse number="3">ใช้​ทองคำ​บริสุทธิ์​หุ้ม​ด้าน​บน ด้าน​ข้าง​ทุก​ด้าน รวม​ทั้ง​เชิงงอน และ​ทำ​คิ้ว​ทองคำ​คาด​รอบ​แท่น</verse>
				<verse number="4">ใต้​คิ้ว​รอบ​แท่น​ทั้ง​สอง​ด้าน​ทำ​ห่วง​ทองคำ​ข้าง​ละ​สอง​อัน สำหรับ​สอด​คานหาม​เวลา​เคลื่อนย้าย​แท่น</verse>
				<verse number="5">จง​ทำ​คานหาม​จาก​ไม้​กระถิน​เทศ​หุ้ม​ทองคำ</verse>
				<verse number="6">จง​ตั้ง​แท่น​บูชา​นี้​ไว้​ด้าน​หน้า​ผ้าม่าน​ที่​แขวน​บัง​หีบ​พันธสัญญา ตรง​หน้า​ฝา​หีบ​ที่​เป็น​สถาน​ลบ​บาป​ซึ่ง​อยู่​เหนือ​แผ่น​ศิลา​จารึก​พันธสัญญา ที่​ซึ่ง​เรา​จะ​พบ​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="7">อาโรน​ต้อง​เผา​เครื่อง​หอม​บน​แท่น​บูชา​ทุก​เช้า​เมื่อ​เขา​มา​ดู​แล​ตะเกียง</verse>
				<verse number="8">เขา​ต้อง​เผา​เครื่อง​หอม​อีก​ครั้ง​หนึ่ง​ใน​ตอน​เย็น​เมื่อ​เขา​มา​จุด​ตะเกียง ดังนั้น​เครื่อง​หอม​จะ​ถูก​เผา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ เป็น​เช่น​นี้​สืบไป​ทุก​ชั่ว​อายุ</verse>
				<verse number="9">อย่า​ถวาย​เครื่อง​หอม เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว หรือ​ธัญ​บูชา​อื่น​ๆ บน​แท่น​นี้​เลย และ​อย่า​ริน​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​บน​แท่น​นี้</verse>
				<verse number="10">อาโรน​จะ​ทำ​พิธี​ลบ​บาป​ที่​เชิงงอน​ของ​แท่น​บูชา​นี้​ปี​ละ​ครั้ง พิธี​ลบ​บาป​ประจำ​ปี​นี้​ต้อง​ใช้​เลือด​ของ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป สืบไป​ทุก​ชั่ว​อายุ แท่น​บูชา​นี้​บริสุทธิ์​ที่สุด​สำหรับ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="12">“เมื่อ​เจ้า​ทำ​สำมะโน​ประชากร​ชาว​อิสราเอล​เพื่อ​นับ​จำนวน​พวก​เขา ให้​แต่ละ​คน​นำ​ค่า​ไถ่​ชีวิต​ของ​ตน​มา​มอบ​ให้​พระยาห์เวห์​เมื่อ​เขา​ถูก​นับ เพื่อ​ภัยพิบัติ​จะ​ไม่​เกิดขึ้น​ใน​หมู่​พวก​เขา​เมื่อ​เจ้า​นับ​จำนวน​ประชากร</verse>
				<verse number="13">แต่ละ​คน​ที่​ข้าม​ไป​อยู่​กลุ่ม​ที่​นับ​จำนวน​แล้ว​ต้อง​ให้​เงิน​หนัก​ครึ่ง​เชเขล ​ตาม​เชเขล​ของ​สถาน​นมัสการ ซึ่ง 1 เชเขล​หนัก 20 เกราห์ เงิน​ครึ่ง​เชเขล​นี้​เป็น​ของ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">ทุก​คน​ที่​ขึ้น​ทะเบียน​สำมะโน​ประชากร​ที่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป​จะ​ต้อง​มอบ​ของ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​พวก​เจ้า​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​เป็น​ค่า​ไถ่​ชีวิต คน​รวย​ไม่​ต้อง​ให้​มาก​กว่า​ครึ่ง​เชเขล ส่วน​คน​จน​ก็​ต้อง​ไม่​น้อย​กว่า​นั้น</verse>
				<verse number="16">จง​รับ​เงิน​ค่า​ไถ่​ชีวิต​จาก​ชาว​อิสราเอล​และ​ใช้​เงิน​จำนวน​นี้​สำหรับ​งาน​รับใช้​ใน​เต็นท์​นัด​พบ นี่​เป็น​อนุสรณ์​สำหรับ​ชาว​อิสราเอล​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เป็น​การ​ไถ่​ชีวิต​พวก​เจ้า”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="18">“จง​ทำ​อ่าง​ทอง​สัมฤทธิ์​พร้อม​กับ​ฐาน​รอง​ทอง​สัมฤทธิ์​เพื่อ​การ​ล้าง​ชำระ และ​วาง​ไว้​ระหว่าง​เต็นท์​นัด​พบ​กับ​แท่น​บูชา และ​ใส่​น้ำ​ใน​อ่าง​นั้น</verse>
				<verse number="19">อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา​จะ​ใช้​น้ำ​นั้น​ล้าง​มือ​ล้าง​เท้า</verse>
				<verse number="20">เมื่อใด​ก็​ตาม​ที่​พวก​เขา​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​นัด​พบ พวก​เขา​จะ​ล้าง​ชำระ​ด้วย​น้ำ​เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ไม่​ตาย เช่น​เดียวกัน​เมื่อ​พวก​เขา​เข้า​ไป​ปรนนิบัติ​ที่​แท่น​บูชา​โดย​การ​ถวาย​โภชน​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="21">พวก​เขา​จะ​ล้าง​มือ​และ​เท้า​เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ไม่​ตาย นี่​จะ​ต้อง​เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ถาวร​สำหรับ​อาโรน​และ​เชื้อสาย​ของ​เขา​สืบไป​ทุก​ชั่ว​อายุ”</verse>
				<verse number="22">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="23">“จง​นำ​เครื่อง​หอม​อย่าง​ดี​ต่อไป​นี้​คือ มดยอบ​แท้​หนัก 500 เชเขล อบเชย​หอม​และ​ตะไคร้​หอม​อย่าง​ละ​ครึ่ง​ของ​มดยอบ คือ 250 เชเขล</verse>
				<verse number="24">การบูร 500 เชเขล และ​น้ำมัน​มะกอก​หนึ่ง​ฮิน</verse>
				<verse number="25">ให้​นำ​เครื่อง​ปรุง​เหล่า​นี้​มา​ทำ​เป็น​น้ำมัน​เจิม​ศักดิ์สิทธิ์ น้ำ​หอม​ที่​ปรุง​ตาม​ศิลปะ​ของ​ช่าง​ปรุง เพื่อ​ใช้​เป็น​น้ำมัน​เจิม​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="26">แล้ว​จง​ใช้​น้ำมัน​หอม​นี้​เจิม​เต็นท์​นัด​พบ หีบ​พันธสัญญา</verse>
				<verse number="27">โต๊ะ​พร้อม​ทั้ง​เครื่องใช้​ไม้​สอย เชิง​ตะเกียง​พร้อม​ทั้ง​อุปกรณ์​ทั้งหมด แท่น​เผา​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="28">แท่น​เผา​เครื่อง​บูชา​ทั้ง​ตัว​พร้อม​ทั้ง​ภาชนะ​ใช้สอย​ครบครัน อ่าง​ทอง​สัมฤทธิ์​และ​ฐาน​รอง​อ่าง</verse>
				<verse number="29">จง​ชำระ​ของ​เหล่า​นี้​เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​สิ่ง​ที่​บริสุทธิ์​ที่สุด สิ่ง​ใด​ก็​ตาม​ที่​สัมผัส​สิ่งของ​เหล่า​นี้​จะ​บริสุทธิ์​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="30">จง​เจิม​อาโรน​และ​ลูก​ชาย​ทั้งหลาย​ของ​เขา จง​แยก​พวก​เขา​ไว้​เพื่อ​รับใช้​เรา​ใน​ฐานะ​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="31">จง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘นี่​คือ​น้ำมัน​เจิม​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา​สืบไป​ทุก​ชั่ว​อายุ</verse>
				<verse number="32">อย่า​เท​น้ำมัน​นี้​ลง​บน​ร่างกาย​คน​ทั่วไป อย่า​ใช้​สูตร​นี้​ปรุง​น้ำมัน​ใด​ๆ เพราะ​เป็น​ของ​ศักดิ์สิทธิ์ และ​เจ้า​จะ​ต้อง​ถือ​ว่า​เป็น​ของ​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="33">ผู้​ใด​ปรุง​น้ำ​หอม​นี้​และ​นำ​ไป​ใช้​กับ​ผู้​ที่​ไม่​ใช่​ปุโรหิต จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​หมู่​ประชาชน​ของ​เขา’ ”</verse>
				<verse number="34">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​นำ​เครื่องเทศ​หอม อัน​ได้แก่​ยาง​ไม้​หอม น้ำมัน​ชะมด มหาหิงค์ และ​กำยาน​บริสุทธิ์ ชั่ง​ให้​ได้​ส่วน​เท่า​กัน​หมด</verse>
				<verse number="35">ปรุง​เป็น​เครื่อง​หอม​ตาม​ศิลปะ​ของ​ช่าง​ปรุง เจือ​ด้วย​เกลือ​เพื่อ​เป็น​ของ​ที่​ไร้​มลทิน​และ​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="36">จง​เอา​ส่วน​หนึ่ง​มา​บด​ละเอียด​แล้ว​วาง​ไว้​หน้า​หีบ​พันธสัญญา​ใน​เต็นท์​นัด​พบ​ที่​ซึ่ง​เรา​จะ​มา​พบ​เจ้า เครื่อง​หอม​นี้​ถือ​ว่า​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​ที่สุด​สำหรับ​เจ้า</verse>
				<verse number="37">อย่า​ปรุง​เครื่อง​หอม​สูตร​นี้​เพื่อ​ใช้​เอง จง​ถือ​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="38">ผู้​ใด​ทำ​ขึ้น​ไว้​เพื่อ​ความ​รื่นรมย์​ส่วนตัว​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​หมู่​ประชาชน​ของ​เขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เรา​ได้​เลือกสรร​เบซาเลล​ลูก​ชาย​ของ​อูรี​ซึ่ง​เป็น​ลูก​ของ​เฮอร์​จาก​เผ่า​ยูดาห์</verse>
				<verse number="3">และ​เรา​ให้​เขา​เปี่ยม​ด้วย​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า ด้วย​สติ​ปัญญา ความ​เข้าใจ ความ​รู้ และ​ความ​ชำนาญ​ใน​เชิง​ช่าง​ทุก​แบบ</verse>
				<verse number="4">เพื่อ​ออกแบบ​เครื่อง​ทอง เงิน และ​ทอง​สัมฤทธิ์​อย่าง​วิจิตร</verse>
				<verse number="5">เจียระไน​เพชร​พลอย แกะสลัก​ไม้ และ​งาน​ฝีมือ​ทุก​แบบ</verse>
				<verse number="6">ยิ่ง​กว่า​นั้น​เรา​ได้​แต่งตั้ง​โอโฮลีอับ​ลูก​ชาย​ของ​อาหิสะมัค​จาก​เผ่า​ดาน​ให้​เป็น​ผู้​ช่วย​ของ​เขา เรา​ได้​ให้​ความ​สามารถ​แก่​ช่าง​ฝีมือ​ทุก​คน เพื่อ​ทำ​ทุก​สิ่ง​ตาม​ที่​เรา​สั่ง​เจ้า​ไว้ ดัง​ต่อไป​นี้</verse>
				<verse number="7">เต็นท์​นัด​พบ หีบ​พันธสัญญา​ซึ่ง​มี​ฝา​หีบ​ซึ่ง​เป็น​ที่​ลบล้าง​บาป​อยู่​ด้าน​บน และ​เครื่องใช้​อื่น​ๆ ทั้งหมด​ใน​เต็นท์</verse>
				<verse number="8">โต๊ะ​พร้อม​ทั้ง​ภาชนะ​ใช้สอย เชิง​ตะเกียง​ทองคำ​บริสุทธิ์​พร้อม​อุปกรณ์​ครบครัน แท่น​เผา​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="9">แท่น​เผา​เครื่อง​บูชา​ทั้ง​ตัว​พร้อม​ภาชนะ​ใช้สอย อ่าง และ​ฐาน​รอง​อ่าง</verse>
				<verse number="10">รวม​ถึง​เครื่อง​แต่ง​กาย​ที่​ถักทอ ทั้ง​เครื่อง​แต่ง​กาย​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​อาโรน​ผู้​เป็น​ปุโรหิต และ​เครื่อง​แต่ง​กาย​สำหรับ​ลูก​ชาย​ทั้งหลาย​ของ​เขา​เมื่อ​รับใช้​ใน​ฐานะ​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="11">น้ำมัน​เจิม​และ​เครื่อง​หอม​สำหรับ​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์ ให้​พวก​เขา​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ตาม​ที่​เรา​สั่ง​เจ้า​ไว้”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="13">“จง​สั่ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘พวก​เจ้า​จะ​ต้อง​ถือ​รักษา​วัน​สะบาโต​ของ​เรา เพราะ​นี่​จะ​เป็น​หมาย​สำคัญ​ระหว่าง​เรา​กับ​เจ้า​สืบไป​ทุก​ชั่ว​อายุ เพื่อ​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้​แยก​เจ้า​ไว้​สำหรับ​เรา</verse>
				<verse number="14">จง​ถือ​รักษา​วัน​สะบาโต เพราะ​เป็น​วัน​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​พวก​เจ้า ผู้​ใด​ลบหลู่​จะ​ต้อง​มี​โทษ​ถึง​ตาย ผู้​ใด​ทำงาน​ใน​วัน​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​หมู่​ประชาชน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="15">จง​ทำงาน​เพียง​หก​วัน ส่วน​วันที่​เจ็ด​เป็น​สะบาโต​เพื่อ​การ​หยุด​พัก เป็น​วัน​ที่​แยก​ไว้​สำหรับ​พระยาห์เวห์ ผู้​ใด​ทำงาน​ใน​วัน​สะบาโต​ต้อง​ถูก​ประหาร</verse>
				<verse number="16">ชาว​อิสราเอล​จะ​ถือ​วัน​สะบาโต​และ​เฉลิมฉลอง​วัน​นั้น​สืบไป​ทุก​ชั่ว​อายุ เป็น​พันธสัญญา​นิรันดร์</verse>
				<verse number="17">นี่​เป็น​หมาย​สำคัญ​ตลอดไป​ระหว่าง​เรา​กับ​ชาว​อิสราเอล เพราะ​ใน​หก​วัน​พระยาห์เวห์​ได้​สร้าง​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก ใน​วันที่​เจ็ด​พระองค์​หยุด​พัก​และ​เบิกบาน​ใจ’ ”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​บน​ภูเขา​ซีนาย​จบ​แล้ว พระองค์​มอบ​แผ่น​ศิลา​จารึก​พันธสัญญา​จำนวน​สอง​แผ่น​แก่​โมเสส เป็น​แผ่น​ศิลา​ที่​จารึก​โดย​นิ้ว​มือ​ของ​พระเจ้า​เอง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">เมื่อ​พวก​ประชาชน​เห็น​ว่า​โมเสส​ล่าช้า​ไม่​กลับ​ลง​มา​จาก​ภูเขา จึง​พา​กัน​ไป​หา​อาโรน​และ​กล่าว​ว่า “มา​เถิด ช่วย​สร้าง​เทพเจ้า ​ผู้​ที่​จะ​นำ​หน้า​พวก​เรา​ไป เพราะ​เรา​ไม่​รู้​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​โมเสส​ผู้​ที่​พา​เรา​ออก​มา​จาก​อียิปต์”</verse>
				<verse number="2">อาโรน​ตอบ​พวก​เขา​ว่า “ถอด​ตุ้มหู​ทองคำ​ซึ่ง​ภรรยา ลูก​ชาย และ​ลูก​สาว​ของ​พวก​ท่าน​สวม​อยู่​มา​ให้​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​ประชาชน​ทั้งปวง​จึง​นำ​ตุ้มหู​มา​มอบ​ให้​อาโรน</verse>
				<verse number="4">เขา​เอา​สิ่ง​ที่​ประชาชน​ให้​มา​สร้าง​รูป​เคารพ และ​ใช้​เครื่องมือ​หล่อ​เป็น​รูป​ลูก​วัว​ตัว​หนึ่ง แล้ว​ประชาชน​พูด​ว่า “คน​อิสราเอล เหล่า​นี้​คือ​เทพเจ้า​ของ​ท่าน ​ผู้นำ​ท่าน​ออก​มา​จาก​อียิปต์”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​อาโรน​เห็น​เช่น​นั้น จึง​ก่อ​แท่น​บูชา​ขึ้น​ต่อหน้า​รูป​ลูก​วัว​และ​ประกาศ​ว่า “วัน​พรุ่งนี้​จะ​มี​งาน​เลี้ยง​แด่​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​วัน​รุ่งขึ้น ประชาชน​จึง​ตื่น​ตั้งแต่​เช้าตรู่​มา​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ แล้ว​นั่ง​ล้อม​วง​กิน​ดื่ม​และ​ลุกขึ้น​รื่นเริง​ใน​งาน​เลี้ยง</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ลง​ไป​เถิด เพราะ​ประชาชน​ที่​เจ้า​พา​ออก​มา​จาก​อียิปต์​เสื่อม​ทราม​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​ละ​ทิ้ง​คำ​บัญชา​ของ​เรา​อย่าง​รวดเร็ว​และ​หล่อ​รูป​เคารพ​เป็น​ลูก​วัว​ขึ้น​มา​กราบ​ไหว้​และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา แล้ว​พูด​กัน​ว่า ‘คน​อิสราเอล เหล่า​นี้​คือ​เทพเจ้า​ของ​ท่าน​ผู้​นำ​ท่าน​ออก​มา​จาก​อียิปต์’ ”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เรา​เห็น​แล้ว​ว่า​คน​เหล่า​นี้​ดื้อด้าน​จริง​ๆ</verse>
				<verse number="10">บัดนี้​อย่า​ห้าม​เรา ความ​โกรธ​ของ​เรา​จะ​ได้​เผาผลาญ​พวก​เขา และ​เรา​จะ​ทำลาย​พวก​เขา จาก​นั้น​เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ชนชาติ​ยิ่งใหญ่”</verse>
				<verse number="11">แต่​โมเสส​แสวงหา​ความ​โปรดปราน​จาก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา โมเสส​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​เหตุใด​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์​จึง​ควร​เผาผลาญ​ประชาชน ผู้​ซึ่ง​พระองค์​พา​ออก​มา​จาก​อียิปต์​ด้วย​ฤทธิ์เดช​อัน​ยิ่งใหญ่​และ​ด้วย​มือ​อัน​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="12">เหตุใด​จะ​ให้​ชาว​อียิปต์​พูด​ได้​ว่า ‘พระองค์​จงใจ​ล่อ​พวก​เขา​ออก​มา​เพื่อ​ฆ่า​ทิ้ง​ที่​ภูเขา และ​ทำลาย​ล้าง​ให้​สิ้น​จาก​แผ่นดิน​โลก’ ขอ​ระงับ​ความ​โกรธ​อัน​ร้ายแรง ขอ​ยกโทษ​และ​ไม่​นำ​ภัยพิบัติ​มา​ยัง​ประชาชน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">ขอ​ระลึก​ถึง​อับราฮัม อิสอัค และ​อิสราเอล​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ซึ่ง​พระองค์​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​เขา​เหล่า​นั้น​โดย​อ้าง​พระองค์​เอง​ว่า ‘เรา​จะ​ทวี​เชื้อสาย​ของ​เจ้า​ให้​มากมาย​ดั่ง​ดวง​ดาว​บน​ท้องฟ้า และ​เรา​จะ​ยก​ดินแดน​ทั้งหมด​นี้​ที่​เรา​สัญญา​ไว้​ให้​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ครอบครอง​ตลอดไป’ ”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​จึง​ยกโทษ​และ​ไม่​นำ​ภัยพิบัติ​มา​ยัง​ประชาชน​ของ​พระองค์​ตาม​ที่​เตือน​ภัย​ไว้</verse>
				<verse number="15">โมเสส​ลง​มา​จาก​ภูเขา และ​นำ​แผ่น​ศิลา​สอง​แผ่น​ซึ่ง​จารึก​พันธสัญญา​ไว้​ทั้ง​สอง​ด้าน คือ​ด้าน​หน้า​และ​ด้าน​หลัง​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="16">แผ่น​ศิลา​เหล่า​นี้​เป็น​ผลงาน​ของ​พระเจ้า ข้อเขียน​บน​แผ่น​ศิลา​ก็​เป็น​ลายมือ​ของ​พระเจ้า​ที่​จารึก​ไว้</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​โยชูวา​ได้ยิน​เสียง​คน​ข้าง​ล่าง​โห่ร้อง​อึกทึก​ก็​เอ่ย​กับ​โมเสส​ว่า “มี​เสียง​คน​กำลัง​รบ​กัน​อยู่​ใน​ค่าย​พัก”</verse>
				<verse number="18">โมเสส​ตอบ​ว่า “นั่น​ไม่​ใช่​เสียง​ของ​คน​ชนะ ไม่​ใช่​เสียง​ของ​คน​แพ้ แต่​ที่​เรา​ได้ยิน​นั้น​เป็น​เสียง​ร้องรำ​ทำ​เพลง”</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ลง​มา​ใกล้​ค่าย​พัก โมเสส​มอง​เห็น​รูป​ลูก​วัว​และ​คน​เต้นรำ โทสะ​ของ​เขา​ก็​พลุ่ง​ขึ้น​จึง​ทุ่ม​แผ่น​ศิลา​จารึก​ลง​กับ​พื้น​จน​แตก​เป็น​เสี่ยง​ๆ อยู่​ที่​เชิง​เขา​นั้น</verse>
				<verse number="20">และ​เขา​เอา​รูป​ลูก​วัว​นั้น​มา​เผา​ไฟ แล้ว​บด​เป็น​ผง​โรย​ลง​น้ำ​และ​บังคับ​ให้​ชาว​อิสราเอล​ดื่ม</verse>
				<verse number="21">โมเสส​ถาม​อาโรน​ว่า “คน​พวก​นี้​ทำ​อะไร​ท่าน​หรือ ท่าน​จึง​นำ​พวก​เขา​เข้า​สู่​บาป​ที่​ร้ายแรง​ถึง​เพียง​นี้”</verse>
				<verse number="22">อาโรน​ตอบ​ว่า “เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า อย่า​เพิ่ง​โมโห​เลย ท่าน​ก็​รู้จัก​คน​พวก​นี้​ดี​ว่า​เขา​โน้ม​เอียง​ไป​ทาง​ชั่ว​แค่​ไหน</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​กล่าว​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘ช่วย​สร้าง​เทพเจ้า​ผู้​ที่​จะ​นำ​หน้า​พวก​เรา​ไป เพราะ​เรา​ไม่​รู้​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​โมเสส​ผู้​ที่​พา​เรา​ออก​มา​จาก​อียิปต์’</verse>
				<verse number="24">ข้าพเจ้า​จึง​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘ใคร​มี​เครื่องทอง​ก็​จง​ถอด​ออก​มา’ พวก​เขา​ก็​เอา​ทอง​มา​ให้ และ​ข้าพเจ้า​โยน​ทอง​ลง​ไป​ใน​ไฟ​ก็​ได้​ออก​มา​เป็น​ลูก​วัว​นี่แหละ!”</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​โมเสส​เห็น​ว่า​ประชาชน​เตลิด​ไป และ​อาโรน​ก็​ไม่​ห้ามปราม พวก​เขา​จึง​เป็น​ที่​น่า​หัวเราะเยาะ​สำหรับ​ศัตรู</verse>
				<verse number="26">ดังนั้น​โมเสส​จึง​ไป​ยืน​ตรง​ทาง​เข้า​ค่าย​และ​กล่าว​ว่า “ทุก​คน​ที่​อยู่​ฝ่าย​พระยาห์เวห์​จง​มาหา​เรา” แล้ว​คน​เลวี​ทั้งหมด​ก็​มา</verse>
				<verse number="27">แล้ว​เขา​กล่าว​กับ​คน​เหล่า​นั้น​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​กล่าว​ว่า ‘แต่ละ​คน​จง​ถือ​ดาบ​ตะลุย​ไป​ทั่ว​ค่าย จง​ฆ่า​พี่​น้อง เพื่อน และ​เพื่อนบ้าน​ของ​ตน’ ”</verse>
				<verse number="28">พวก​เลวี​ก็​ปฏิบัติ​ตาม​ที่​โมเสส​สั่ง และ​ใน​วัน​นั้น​มี​ประชาชน​ตาย​สามพัน​คน</verse>
				<verse number="29">โมเสส​จึง​กล่าว​ว่า “ใน​วัน​นี้​พวก​ท่าน​ได้​แยก​ตัวเอง​ออก​มา​เพื่อ​พระยาห์เวห์​เพราะ​ท่าน​ได้​ต่อสู้​กับ​ลูก​และ​พี่​น้อง​ของ​ตัวเอง พระองค์​อวยพร​พวก​ท่าน​ใน​วัน​นี้”</verse>
				<verse number="30">วัน​รุ่งขึ้น​โมเสส​กล่าว​กับ​พวก​ประชาชน​ว่า “ท่าน​ได้​ทำ​บาป​อย่าง​ใหญ่หลวง แต่​บัดนี้​เรา​จะ​ขึ้น​ไป​พบ​พระยาห์เวห์​เผื่อ​จะ​ขอ​การ​ลบ​บาป​ให้​ท่าน​ได้”</verse>
				<verse number="31">โมเสส​จึง​กลับ​ไป​พบ​พระยาห์เวห์​และ​กล่าว​ว่า “พวก​คน​เหล่า​นี้​ทำ​บาป​ร้ายแรง​อะไร​เช่น​นี้! พวก​เขา​ได้​สร้าง​รูป​เคารพ​ทองคำ</verse>
				<verse number="32">แต่​เวลา​นี้​ขอ​พระองค์​ยกโทษ​บาป​ของ​พวก​เขา หา​ไม่​แล้ว​ขอ​ลบ​ข้าพเจ้า​ออก​จาก​หนังสือ​ที่​พระองค์​เขียน​ไว้”</verse>
				<verse number="33">พระยาห์เวห์​ตอบ​โมเสส​ว่า “ใคร​ก็​ตาม​ที่​ทำ​บาป​ต่อ​เรา เรา​จะ​ลบ​ออก​จาก​หนังสือ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="34">บัดนี้​จง​ไป​เถิด นำ​พวก​ประชาชน​นี้​ไป​ยัง​สถานที่​ซึ่ง​เรา​บอก​เจ้า​ไว้ และ​ทูต​ของ​เรา​จะ​นำหน้า​พวก​เจ้า​ไป อย่างไร​ก็​ตาม​เมื่อ​ถึง​เวลา เรา​จะ​ลงโทษ​คน​เหล่า​นี้​เพราะ​บาป​ของ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="35">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​โจมตี​ประชาชน​ด้วย​ภัยพิบัติ เพราะ​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​ได้​กระทำ​กับ​รูป​ลูก​วัว​ที่​อาโรน​สร้าง​ขึ้น​มา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​ไป​จาก​ที่​นี่ ทั้ง​เจ้า​กับ​ประชาชน​ซึ่ง​เจ้า​พา​ออก​มา​จาก​อียิปต์ และ​ไป​ยัง​ดินแดน​ที่​เรา​สัญญา​โดย​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ​ว่า ‘เรา​จะ​ยก​ดินแดน​นี้​ให้​แก่​เชื้อสาย​ของ​เจ้า’</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​ส่ง​ทูต​มา​นำหน้า​เจ้า​ทั้งหลาย​และ​ขับไล่​ชาว​คานาอัน ชาว​อาโมไรต์ ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​เปริสซี ชาว​ฮีไวต์ และ​ชาว​เยบุส​ออก​ไป</verse>
				<verse number="3">จง​ไป​ยัง​ดินแดน​อัน​อุดม​ด้วย​น้ำ​นม​และ​น้ำผึ้ง แต่​เรา​จะ​ไม่​ไป​กับ​พวก​เจ้า เพราะ​พวก​เจ้า​เป็น​ชนชาติ​ที่​ดื้อด้าน เกรง​ว่า​เรา​จะ​ทำลาย​พวก​เจ้า​เสีย​ระหว่าง​ทาง”</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ประชาชน​ได้ยิน​คำ​ที่​น่า​ทุกข์​ใจ​เช่น​นี้​ก็​พา​กัน​โศกเศร้า​คร่ำครวญ​และ​ไม่​มี​ใคร​สวม​เครื่อง​ประดับ​เลย</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​บอก​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘เจ้า​ทั้งหลาย​เป็น​คน​ดื้อด้าน ถ้า​เรา​ไป​กับ​พวก​เจ้า​แม้​สักครู่​เดียว เรา​อาจ​จะ​ทำลาย​พวก​เจ้า บัดนี้​จง​ถอด​เครื่อง​ประดับ​ออก และ​เรา​จะ​ตัดสิน​ใจ​ว่า​จะ​ทำ​อะไร​กับ​พวก​เจ้า’ ”</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​ชาว​อิสราเอล​จึง​ถอด​เครื่อง​ประดับ​ออก​ที่​ภูเขา​โฮเรบ</verse>
				<verse number="7">โมเสส​เคย​ตั้ง​เต็นท์​หลัง​หนึ่ง​ไว้​นอก​ค่าย​ไกล​ออก​มา​หน่อย​หนึ่ง ซึ่ง​เรียก​ว่า “เต็นท์​นัด​พบ” ทุก​คน​ที่​ต้องการ​คำ​ปรึกษา​จาก​พระยาห์เวห์​จะ​ไป​ที่​เต็นท์​นัด​พบ​ซึ่ง​อยู่​นอก​ค่าย​นั้น</verse>
				<verse number="8">เมื่อใด​ก็​ตาม​ที่​โมเสส​ออก​ไป​ที่​เต็นท์​นัด​พบ ประชาชน​ทั้งหมด​จะ​ลุกขึ้น​ยืน​อยู่​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​ของ​ตน​คอย​ดู​จน​โมเสส​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​โมเสส​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​นั้น เสา​เมฆ​จะ​เคลื่อน​ลง​มา​หยุด​อยู่​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​ใน​ขณะ​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ใด​ก็​ตาม​ที่​ประชาชน​เห็น​เสา​เมฆ​อยู่​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ พวก​เขา​ทุก​คน​ก็​จะ​ยืน​นมัสการ​อยู่​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​ของ​ตน</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​จะ​พูด​กับ​โมเสส​ต่อหน้า​เหมือน​เพื่อน​คุย​กัน หลังจาก​นั้น​โมเสส​จะ​กลับ​มา​ที่​ค่าย​พัก แต่​ชาย​หนุ่ม​ผู้​ช่วย​ของ​โมเสส คือ​โยชูวา​ลูก​ชาย​ของ​นูน​ไม่​ได้​กลับ​มา​จาก​เต็นท์​นั้น</verse>
				<verse number="12">โมเสส​กล่าว​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘จง​นำ​ประชาชน​เหล่า​นี้​ไป’ แต่​พระองค์​ยัง​ไม่​ได้​บอก​เลย​ว่า​จะ​ส่ง​ผู้​ใด​ไป​กับ​ข้าพเจ้า พระองค์​พูด​ว่า ‘เรา​รู้​จัก​ชื่อ​ของ​เจ้า​และ​เจ้า​เป็น​ที่​โปรดปราน​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="13">หาก​พระองค์​พอใจ​ข้าพเจ้า ขอ​สอน​ทาง​ของ​พระองค์ เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​รู้จัก​พระองค์​และ​เป็น​ที่​โปรดปราน​ของ​พระองค์​สืบไป ขอ​ระลึก​ว่า​ชนชาติ​นี้​เป็น​ประชาชน​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “เรา​เอง​จะ​ไป​กับ​เจ้า​และ​ให้​เจ้า​ได้​หยุด​พัก”</verse>
				<verse number="15">โมเสส​จึง​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “หาก​พระองค์​ไม่​ไป​กับ​พวก​เรา​ก็​ขอ​อย่า​ส่ง​พวก​เรา​ไป​จาก​ที่​นี่​เลย</verse>
				<verse number="16">ใคร​เล่า​จะ​รู้​ว่า​พระองค์​โปรดปราน​ข้าพเจ้า​และ​ประชาชน​ของ​พระองค์ หาก​พระองค์​ไม่​ได้​ไป​ด้วย ยัง​มี​สิ่ง​อื่น​อีก​หรือ​ที่​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​กับ​ประชาชน​ของ​พระองค์​แตกต่าง​จาก​ชนชาติ​อื่น​ทุก​ชนชาติ​บน​พื้น​โลก”</verse>
				<verse number="17">และ​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เรา​จะ​ทำ​สิ่ง​ที่​เจ้า​ขอ เพราะ​เรา​พอใจ​เจ้า และ​เรา​รู้​จัก​ชื่อ​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="18">โมเสส​จึง​พูด​ว่า “บัดนี้​ขอ​แสดง​ให้​ข้าพเจ้า​เห็น​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="19">และ​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​จะ​ให้​ความ​ดี​ทั้งหมด​ของ​เรา​ผ่าน​มา​ตรง​หน้า​เจ้า และ​เรา​จะ​ประกาศ​นาม​ของ​เรา คือ​พระยาห์เวห์​ต่อหน้า​เจ้า เรา​จะ​เมตตา​ต่อ​ผู้​ที่​เรา​จะ​เมตตา เรา​จะ​กรุณา​ต่อ​ผู้​ที่​เรา​จะ​กรุณา</verse>
				<verse number="20">แต่​เจ้า​จะ​เห็น​หน้า​เรา​ไม่​ได้ เพราะ​ไม่​มี​ใคร​ที่​เห็น​เรา​แล้ว​ยัง​มี​ชีวิต”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “มี​ที่​แห่ง​หนึ่ง​อยู่​ใกล้​เรา​ซึ่ง​เจ้า​จะ​ยืน​บน​ก้อนหิน​ได้</verse>
				<verse number="22">และ​เมื่อ​เกียรติ​สิริ​ของ​เรา​ผ่าน​ไป เรา​จะ​ซ่อน​เจ้า​ไว้​ใน​ซอก​หิน​และ​เอา​มือ​บัง​เจ้า​ไว้​จนกว่า​เรา​จะ​ผ่าน​ไป</verse>
				<verse number="23">จาก​นั้น​เรา​จะ​เอา​มือ​ออก และ​เจ้า​จะ​เห็น​หลัง​ของ​เรา แต่​เห็น​หน้า​ของ​เรา​ไม่​ได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​สกัด​ศิลา​สอง​แผ่น​เหมือน​ชุด​แรก​เพื่อ​เรา​จะ​จารึก​ข้อความ​เหมือน​กับ​ศิลา​ชุด​แรก​ซึ่ง​เจ้า​ทำ​แตก​ไป​แล้ว​นั้น</verse>
				<verse number="2">จง​เตรียม​ตัว​ให้​พร้อม​ใน​ตอน​เช้า และ​ขึ้น​มา​พบ​เรา​บน​ยอด​เขา​ซีนาย</verse>
				<verse number="3">อย่า​ให้​ใคร​มา​ด้วย​หรือ​อย่า​ให้​เห็น​ใคร​บน​ภูเขา​เลย แม้แต่​ฝูง​สัตว์​ก็​ห้าม​ปล่อย​ให้​มา​กิน​หญ้า​ด้าน​หน้า​ภูเขา​นี้”</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​โมเสส​จึง​สกัด​ศิลา​สอง​แผ่น​ตาม​แบบ​ชุด​แรก​และ​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​ซีนาย​ตั้งแต่​เช้า​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง เขา​ถือ​ศิลา​สอง​แผ่น​นั้น​ขึ้น​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​จึง​ลง​มา​ใน​เมฆ​และ​ยืน​อยู่​ที่​นั่น​กับ​โมเสส และ​ประกาศ​นาม​ของ​พระองค์​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ผ่าน​หน้า​โมเสส​ไป​พร้อม​ทั้ง​ประกาศ​ว่า “พระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้​เปี่ยม​ด้วย​ความ​เมตตา​กรุณา​และ​พระคุณ ผู้​โกรธ​ช้า ผู้​บริบูรณ์​ด้วย​ความ​รัก​มั่นคง​และ​ความ​สัตย์ซื่อ</verse>
				<verse number="7">ผู้​แสดง​ความ​รัก​มั่นคง​ไป​จน​ถึง​พัน​ชั่วอายุ​คน และ​ให้​อภัย​ความ​ชั่วร้าย การ​กบฏ และ​บาป แต่​พระองค์​จะ​ไม่​ละเว้น​โทษ​ผู้​กระทำ​ผิด พระองค์​ลงโทษ​ลูก​หลาน​ของ​เขา​เพราะ​บาป​ของ​พ่อ​แม่​ไป​จน​ถึง​สาม​สี่​ชั่วอายุ​คน”</verse>
				<verse number="8">โมเสส​จึง​หมอบ​ลง​กับ​พื้น​ทันที​และ​นมัสการ</verse>
				<verse number="9">เขา​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์ หาก​ข้าพเจ้า​เป็น​ที่​โปรดปราน​ใน​สายตา​ของ​พระองค์ ขอ​ไป​กับ​พวก​เรา แม้ว่า​พวก​เรา​เป็น​ชนชาติ​ที่​ดื้อรั้น ขอ​อภัย​โทษ​ความ​ชั่วร้าย​และ​บาป​ของ​พวก​เรา​เถิด และ​ขอ​รับ​พวก​เรา​เป็น​ดั่ง​มรดก​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​จะ​ทำ​พันธสัญญา​กับ​เจ้า​ดังนี้​คือ เรา​จะ​ทำ​การ​อัศจรรย์​ต่อหน้า​ชนชาติ​ของ​เจ้า​อย่าง​ที่​ไม่​เคย​ทำ​ต่อ​ชนชาติ​ใด​ใน​โลก​มา​ก่อน ชนชาติ​ที่​เจ้า​อยู่​ด้วย​จะ​เห็น​กิจการ​อัน​น่า​ครั่นคร้าม​ที่​เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​เพื่อ​เจ้า</verse>
				<verse number="11">จง​ปฏิบัติ​ตาม​สิ่ง​ที่​เรา​สั่ง​เจ้า​ไว้​ใน​วัน​นี้ เรา​จะ​ขับไล่​ชาว​อาโมไรต์ ชาว​คานาอัน ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​เปริสซี ชาว​ฮีไวต์ และ​ชาว​เยบุส​ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า​เจ้า</verse>
				<verse number="12">จง​ระวัง อย่า​ทำ​สนธิ​สัญญา​ใด​ๆ กับ​ชาว​ดินแดน​ที่​เจ้า​จะ​ไป​ถึง​นั้น มิฉะนั้น​พวก​เขา​จะ​เป็น​บ่วง​ดัก​เจ้า</verse>
				<verse number="13">จง​รื้อ​ทำลาย​แท่น​บูชา​ของ​เขา ทุบ​หิน​ศักดิ์สิทธิ์ และ​โค่น​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์ ​ของ​พวก​เขา​ให้​หมด</verse>
				<verse number="14">อย่า​นมัสการ​พระ​อื่น​ใด เพราะ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​นาม​ว่า ‘หึงหวง’ เป็น​พระเจ้า​ผู้​หึงหวง</verse>
				<verse number="15">จง​ระวัง อย่า​ทำ​สนธิ​สัญญา​ใด​ๆ กับ​ชาว​ดินแดน​นั้น เพราะ​เมื่อ​เขา​ทำ​ตัว​แพศยา​กับ​พระ​ของ​เขา​และ​เซ่น​สังเวย​แก่​พระ​เหล่า​นั้น เขา​จะ​ชวน​เจ้า​ไป​ร่วม และ​เจ้า​จะ​กิน​ของ​เซ่น​สังเวย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="16">และ​เมื่อ​เจ้า​เลือก​ลูก​สาว​ของ​พวก​เขา​มา​เป็น​สะใภ้​ซึ่ง​ทำ​ตัว​แพศยา​กับ​พระ​ของ​พวก​เธอ ลูก​ชาย​ของ​เจ้า​ก็​จะ​ถูก​ชักนำ​ให้​ทำ​อย่าง​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="17">เจ้า​อย่า​หล่อ​รูป​เคารพ​ทั้งหลาย​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="18">จง​ฉลอง​เทศกาล​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ จง​กิน​ขนมปัง​ไม่​ใส่​ยีสต์​ตลอด​เจ็ด​วัน​ตาม​ที่​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ไว้ จง​ทำ​อย่าง​นี้​เมื่อ​ถึง​วาระ​กำหนด​ใน​เดือน​อาบีบ เพราะ​เป็น​เดือน​ที่​เจ้า​ออก​มา​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="19">ลูก​ชาย​หัวปี​และ​สัตว์​หัวปี​ตัวผู้​ทั้งหมด​เป็น​ของ​เรา ไม่ว่า​วัว ลา แพะ แกะ</verse>
				<verse number="20">ลูก​ลา​หัวปี​นั้น​ให้​เอา​ลูก​แกะ​มา​ไถ่​คืน​ไป แต่​ถ้า​ไม่​ไถ่ จง​หัก​คอ​ลูก​ลา​เสีย แต่​ลูก​ชาย​หัวปี​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​ไถ่​ไว้​ทุก​คน อย่า​ให้​ใคร​มาหา​เรา​มือ​เปล่า​เลย</verse>
				<verse number="21">จง​ทำงาน​เพียง​หก​วัน​และ​หยุด​พัก​ใน​วันที่​เจ็ด แม้​ใน​ช่วง​ไถ​หว่าน​และ​เก็บ​เกี่ยว​ก็​ต้อง​หยุด​พัก</verse>
				<verse number="22">จง​ฉลอง​เทศกาล​แห่ง​สัปดาห์​ด้วย​ผลผลิต​แรก​สุด​ของ​การ​เก็บ​เกี่ยว​ข้าว​สาลี​และ​เทศกาล​รวบรวม​ผลผลิต​ใน​ปลาย​ปี</verse>
				<verse number="23">พวก​ผู้ชาย​ทุก​คน​ของ​พวก​เจ้า​จะ​ต้อง​มา​ปรากฏ​ตัว​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​ปี​ละ​สาม​ครั้ง</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​เจ้า​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ปี​ละ​สาม​ครั้ง​นั้น เรา​จะ​ขับไล่​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ออก​ไป​ต่อหน้า​เจ้า เรา​จะ​ขยาย​พรมแดน​ของ​เจ้า​ออก​ไป และ​จะ​ไม่​มี​ผู้​ใด​มา​แย่ง​ชิง​ดินแดน​ของ​เจ้า​ได้</verse>
				<verse number="25">อย่า​ถวาย​เลือด​ของ​เครื่อง​บูชา​แก่​เรา​พร้อม​กับ​สิ่ง​ใด​ๆ ที่​ใส่​ยีสต์ และ​อย่า​ให้​เครื่อง​บูชา​ของ​เทศกาล​ปัสกา​นั้น​เหลือ​ค้าง​ถึง​รุ่งเช้า</verse>
				<verse number="26">จง​นำ​ส่วน​ที่​ดี​ที่สุด​ของ​ผลผลิต​รุ่น​แรก​จาก​แผ่นดิน​ของ​เจ้า​มา​ยัง​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า อย่า​ต้ม​ลูก​แพะ​ใน​น้ำ​นม​แม่​ของ​มัน”</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​เขียน​ข้อความ​เหล่า​นี้​ไว้ เพราะ​เรา​ได้​ทำ​พันธสัญญา​กับ​เจ้า​และ​กับ​คน​อิสราเอล​ตาม​นี้”</verse>
				<verse number="28">โมเสส​อยู่​ที่​นั่น​กับ​พระยาห์เวห์​เป็น​เวลา​สี่สิบ​วัน​สี่สิบ​คืน ไม่​ได้​กิน​หรือ​ดื่ม​อะไร​เลย และ​เขา​จารึก​ข้อความ​แห่ง​พันธสัญญา​คือ บัญญัติ​สิบ​ประการ​ลง​บน​แผ่น​ศิลา​ทั้ง​สอง​นั้น</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​โมเสส​ลง​มา​จาก​ภูเขา​ซีนาย​พร้อม​ด้วย​แผ่น​ศิลา​จารึก​พันธสัญญา​สอง​แผ่น​นั้น โมเสส​ไม่​รู้​ว่า​ใบหน้า​ของ​เขา​มี​รัศมี​แจ่มจ้า​จาก​การ​ที่​ได้​สนทนา​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="30">รัศมี​แจ่มจ้า​บน​ใบหน้า​ของ​เขา​ทำ​ให้​อาโรน​และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​กลัว​จน​ไม่​กล้า​เข้า​ใกล้</verse>
				<verse number="31">แต่​โมเสส​เรียก​คน​เหล่า​นั้น​มา ดังนั้น​อาโรน​และ​ผู้นำ​ชุมชน​ทุก​คน​ก็​กลับ​มา​หา​เขา โมเสส​จึง​พูด​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="32">หลังจาก​นั้น​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​ก็​มา​ใกล้​โมเสส และ​เขา​ก็​มอบ​คำ​สั่ง​ทั้งสิ้น​ซึ่ง​ได้รับ​จาก​พระยาห์เวห์​บน​ภูเขา​ซีนาย​ให้​แก่​คน​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​โมเสส​พูด​กับ​ชาว​อิสราเอล​จบ​แล้ว เขา​ก็​เอา​ผ้า​มา​คลุม​หน้า</verse>
				<verse number="34">แต่​เมื่อ​เขา​เข้า​ไป​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เพื่อ​พูด​คุย​กับ​พระองค์ ก็​จะ​เอา​ผ้า​คลุม​หน้า​ออก​จน​เขา​กลับ​ออก​มา และ​เมื่อ​เขา​ออก​มา​เพื่อ​แจ้ง​คำ​สั่ง​ที่​ได้รับ​แก่​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="35">คน​เหล่า​นั้น​ก็​เห็น​ใบหน้า​ของ​เขา​มี​รัศมี​แจ่มจ้า โมเสส​จึง​เอา​ผ้า​มา​คลุม​หน้า​ไว้​จนกว่า​จะ​เข้า​ไป​พูด​คุย​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">โมเสส​จึง​เรียก​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​มา​ประชุม​และ​กล่าว​กับ​พวก​เขา​ว่า “ต่อไป​นี้​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้​ท่าน​ทั้งหลาย​ทำ</verse>
				<verse number="2">จง​ทำงาน​เพียง​หก​วัน ส่วน​วันที่​เจ็ด​จะ​เป็น​วัน​ที่​ท่าน​ต้อง​แยก​ไว้​สำหรับ​พระเจ้า เป็น​สะบาโต​แห่ง​การ​หยุด​พัก​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ ผู้​ใด​ทำงาน​ใน​วัน​นั้น​ต้อง​ถูก​ประหาร</verse>
				<verse number="3">ใน​วัน​สะบาโต​อย่า​ก่อ​ไฟ​ใน​ที่​พัก​ของ​พวก​ท่าน”</verse>
				<verse number="4">โมเสส​กล่าว​แก่​ชุมชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ว่า “พระยาห์เวห์​สั่ง​ว่า</verse>
				<verse number="5">ทุก​คน​ที่​เต็ม​ใจ จง​นำ​สิ่งของ​จาก​ที่​เจ้า​มี มา​เป็น​ของ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ ได้แก่ ทองคำ เงิน และ​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="6">ไหมพรม​สีน้ำเงิน สีม่วง และ​สีแดง ผ้า​ลินิน​ทอ​อย่าง​ดี ขน​แพะ</verse>
				<verse number="7">หนัง​แกะ​ตัวผู้​ย้อม​สีแดง หนัง​อีก​ชนิด​หนึ่ง​ที่​ทนทาน ไม้​กระถิน​เทศ</verse>
				<verse number="8">น้ำมัน​มะกอก​สำหรับ​จุด​ตะเกียง เครื่องเทศ​สำหรับ​ปรุง​น้ำมัน​เพื่อ​ใช้​เจิม และ​สำหรับ​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="9">หิน​โอนิกซ์​และ​อัญมณี​อื่น​ๆ สำหรับ​ฝัง​ใน​เอโฟด​และ​ทับทรวง</verse>
				<verse number="10">พวก​ท่าน​ทุก​คน​ที่​มี​ความ​เชี่ยวชาญ จง​มา​ช่วย​กัน​ทำ​ทุก​สิ่ง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​เถิด</verse>
				<verse number="11">คือ​พลับพลา​รวม​ทั้ง​เต็นท์​และ​ผ้า​คลุม​พลับพลา ตะขอ ไม้​ฝา​พลับพลา ไม้​คาน​พาด​ขวาง เสา​และ​ฐาน​เสา</verse>
				<verse number="12">หีบ​พร้อม​คานหาม ฝา​หีบ​ซึ่ง​เป็น​ที่​ลบล้าง​บาป และ​ม่าน​กั้น</verse>
				<verse number="13">โต๊ะ​พร้อม​คานหาม​และ​ภาชนะ​เครื่องใช้​ทุก​อย่าง รวม​ทั้ง​ขนมปัง​สำหรับ​ถวาย​เบื้อง​หน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">เชิง​ตะเกียง​พร้อม​กับ​อุปกรณ์​ต่าง​ๆ ตะเกียง​และ​น้ำมัน​มะกอก​สำหรับ​จุด​ตะเกียง</verse>
				<verse number="15">แท่น​เผา​เครื่อง​หอม​พร้อม​คานหาม น้ำมัน​เจิม​และ​เครื่อง​หอม ม่าน​สำหรับ​ทาง​เข้า​พลับพลา</verse>
				<verse number="16">แท่น​เผา​เครื่อง​บูชา​ทั้ง​ตัว​พร้อม​ตะแกรง​ทอง​สัมฤทธิ์ คานหาม​และ​เครื่องใช้ไม้สอย​ทุก​อย่าง อ่าง​ทอง​สัมฤทธิ์​พร้อม​ฐาน​รอง</verse>
				<verse number="17">ม่าน​กั้น​ลาน​พลับพลา​พร้อม​เสา​และ​ฐาน​เสา ม่าน​กั้น​ทาง​เข้า​ลาน​พลับพลา</verse>
				<verse number="18">หลัก​หมุด​สำหรับ​พลับพลา และ​หลัก​หมุด​สำหรับ​ลาน​พลับพลา​พร้อม​กับ​เชือก</verse>
				<verse number="19">และ​เครื่อง​แต่ง​กาย​ที่​ทอ​ขึ้น​เพื่อ​สวม​ใส่​เมื่อ​ปฏิบัติ​หน้าที่​ใน​สถาน​นมัสการ ทั้ง​เครื่อง​แต่ง​กาย​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​ปุโรหิต​อาโรน​และ​เครื่อง​แต่ง​กาย​สำหรับ​ลูก​ชาย​ทั้งหลาย​ของ​เขา​ขณะ​รับใช้​ใน​ฐานะ​ปุโรหิต”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​ชุมชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​แยกย้าย​กัน​ไป​จาก​โมเสส</verse>
				<verse number="21">ทุก​คน​ที่​เต็ม​ใจ​และ​ปรารถนา​ที่​จะ​ถวาย ต่าง​ก็​นำ​ของ​ถวาย​มา​ให้​พระยาห์เวห์​สำหรับ​การ​สร้าง​เต็นท์​นัด​พบ สำหรับ​งาน​รับใช้​ทุก​อย่าง และ​เครื่อง​แต่ง​กาย​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="22">ชาย​หญิง​ทุก​คน​ที่​เต็ม​ใจ​พา​กัน​นำ​เครื่อง​ประดับ​ทองคำ​ทุก​ชนิด ได้แก่ เข็มกลัด ตุ้มหู แหวน และ​เครื่อง​ประดับ​ต่าง​ๆ มา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ยก​ขึ้น​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">ทุก​คน​ที่​มี​ผ้า​ลินิน​ทอ​อย่าง​ดี ไหมพรม​สีน้ำเงิน สีม่วง และ​สีแดง ขน​แพะ หนัง​แกะ​ตัวผู้​ย้อม​สีแดง หรือ​หนัง​อื่น​ๆ ที่​ทนทาน​ก็​นำมา​ถวาย</verse>
				<verse number="24">บาง​คน​ก็​นำ​เงิน​หรือ​ทอง​สัมฤทธิ์​มา​เป็น​ของ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ และ​ทุก​คน​ที่​มี​ไม้​กระถิน​เทศ​ก็​นำมา​ถวาย​เพื่อ​ใช้​ใน​การ​ก่อสร้าง</verse>
				<verse number="25">ผู้หญิง​ทุก​คน​ที่​เชี่ยวชาญ​การ​ปั่น​ด้าย​ด้วย​มือ​ก็​นำ​ด้าย​ที่​ปั่น​มา ได้แก่ ไหมพรม​สีน้ำเงิน สีม่วง หรือ​สีแดง หรือ​ผ้า​ลินิน​เนื้อ​ดี​มา​ถวาย</verse>
				<verse number="26">และ​ผู้หญิง​ทุก​คน​ที่​เต็ม​ใจ​และ​มี​ความ​ชำนาญ​ก็​ปั่น​ด้าย​จาก​ขน​แพะ</verse>
				<verse number="27">บรรดา​ผู้นำ​ก็​เอา​หิน​โอนิกซ์​และ​อัญมณี​อื่น​ๆ มา​ให้​เพื่อ​ใช้​ฝัง​ลง​บน​เอโฟด​และ​ทับทรวง</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​ยัง​ได้​นำ​เครื่องเทศ​และ​น้ำมัน​มะกอก​มา​สำหรับ​จุด​ตะเกียง สำหรับ​ปรุง​น้ำมัน​เพื่อ​ใช้​เจิม​และ​สำหรับ​เครื่อง​หอม​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="29">ดังนั้น​ชาว​อิสราเอล​ทุก​คน​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง​ที่​เต็ม​ใจ​ต่าง​ก็​นำ​ของ​ถวาย​ด้วย​ความ​สมัครใจ​มา​ให้​พระยาห์เวห์ สำหรับ​งาน​ทั้งปวง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​พวก​เขา​ไว้​ผ่าน​ทาง​โมเสส</verse>
				<verse number="30">แล้ว​โมเสส​กล่าว​แก่​ชาว​อิสราเอล​ว่า “ดู​เถิด พระยาห์เวห์​ได้​เลือก​สรร​เบซาเลล​ลูก​ชาย​ของ​อูรี ซึ่ง​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เฮอร์​จาก​เผ่า​ยูดาห์</verse>
				<verse number="31">และ​พระองค์​ให้​เขา​เปี่ยม​ด้วย​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า ด้วย​สติ​ปัญญา ความ​เข้าใจ ความ​รู้ และ​ความ​ชำนาญ​ใน​เชิง​ช่าง​ทุก​แบบ</verse>
				<verse number="32">เพื่อ​ออกแบบ​เครื่อง​ทอง เงิน และ​ทอง​สัมฤทธิ์​อย่าง​วิจิตร</verse>
				<verse number="33">เจียระไน​เพชร​พลอย แกะสลัก​ไม้ และ​งาน​ฝีมือ​ทุก​แบบ</verse>
				<verse number="34">และ​พระเจ้า​ให้​ทั้ง​เบซาเลล​กับ​โอโฮลีอับ​ลูก​ชาย​ของ​อาหิสะมัค​จาก​เผ่า​ดาน​มี​ความ​สามารถ​ใน​การ​สอน​คน​อื่น</verse>
				<verse number="35">พระเจ้า​ให้​เขา​ทั้ง​สอง​เชี่ยวชาญ​ใน​งาน​ฝีมือ​เชิง​ช่าง​ทุก​แบบ เป็น​ช่าง​สลัก นัก​ออกแบบ ช่าง​ปัก​ด้วย​ไหมพรม​สีน้ำเงิน สีม่วง สีแดง และ​ผ้า​ลินิน​เนื้อ​ดี รวม​ถึง​เป็น​ช่าง​ทอ คน​ทั้ง​สอง​เป็น​ช่าง​ฝีมือ​และ​นัก​ออกแบบ​ชั้น​เยี่ยม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">ดังนั้น​เบซาเลล โอโฮลีอับ และ​ช่าง​ฝีมือ​ทุก​คน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ให้​ความ​เชี่ยวชาญ​และ​ความ​สามารถ​ให้​รู้​งาน​ทั้งหมด​เพื่อ​ก่อสร้าง​สถาน​นมัสการ​ตาม​วิธี​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ไว้​ทุก​ประการ”</verse>
				<verse number="2">โมเสส​จึง​เรียก​เบซาเลล โอโฮลีอับ และ​ช่าง​ฝีมือ​ทุก​คน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ให้​ความ​สามารถ​และ​ผู้​ที่​เต็ม​ใจ​ให้​มา​ลงมือ​ทำงาน</verse>
				<verse number="3">โมเสส​มอบ​ของ​ถวาย​ทั้งหมด​ที่​ชาว​อิสราเอล​นำมา​ให้ เพื่อ​พวก​เขา​จะ​นำ​ไป​ใช้​ใน​การ​สร้าง​สถาน​นมัสการ ประชาชน​ยัง​คง​นำ​ของ​ถวาย​ด้วย​ความ​สมัครใจ​มา​เพิ่ม​ทุก​ๆ เช้า</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​ช่าง​ฝีมือ​ทุก​คน​จึง​วาง​มือ​จาก​งาน​ที่​ตน​กำลัง​ทำ​อยู่​ใน​การ​สร้าง​สถาน​นมัสการ</verse>
				<verse number="5">และ​มา​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ประชาชน​นำ​ของ​มา​ถวาย​มาก​เกิน​พอ​แล้ว​สำหรับ​การ​ทำงาน​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​โมเสส​จึง​ออก​คำ​สั่ง​และ​ให้​ประกาศ​ไป​ทั่ว​ค่าย​พัก​ว่า “ชาย​หญิง​ทุก​คน​ไม่​ต้อง​เอา​อะไร​มา​ถวาย​เพิ่ม​สำหรับ​สถาน​นมัสการ​แล้ว” ประชาชน​จึง​หยุด​เอา​ของ​มา​ถวาย​เพิ่ม</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พวก​เขา​มี​ของ​มาก​เกิน​พอ​สำหรับ​งาน​ที่​จะ​ต้อง​ทำ​ทั้งหมด​แล้ว</verse>
				<verse number="8">ช่าง​ฝีมือ​ทุก​คน​ทำ​พลับพลา​ด้วย​ผ้าม่าน​สิบ​ผืน​จาก​ผ้า​ลินิน​ที่​ทอ​อย่าง​ดี ให้​ช่าง​ผู้​เชี่ยวชาญ​คน​หนึ่ง​ปัก​ลวดลาย​ด้วย​ไหมพรม​สีน้ำเงิน ม่วง และ​แดง​เป็น​ภาพ​เหล่า​เครูบ​ไว้​บน​ม่าน​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="9">ม่าน​ทุก​ผืน​มี​ขนาด​เดียวกัน​คือ กว้าง​ประมาณ 1.8 เมตร ยาว​ประมาณ 13 เมตร</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​ต่อ​ผ้าม่าน​เป็น​สอง​แถบ แถบ​ละ​ห้า​ผืน</verse>
				<verse number="11">จาก​นั้น​จึง​ใช้​ผ้า​สี​น้ำเงิน​ทำ​เป็น​หู​ผ้าม่าน​ติด​ไว้​กับ​ขอบ​ผ้าม่าน​ทั้ง​สอง​แถบ</verse>
				<verse number="12">ให้​แต่ละ​แถบ​มี​ห้าสิบ​หู​ตรงกัน</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พวก​เขา​ทำ​ตะขอ​ทองคำ​ห้าสิบ​อัน​เกี่ยว​หู​ผ้าม่าน​ของ​พลับพลา​เข้า​ด้วยกัน​เพื่อ​ให้​เป็น​ผืน​เดียว</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​ทำ​ม่าน​ขน​แพะ​สิบเอ็ด​ผืน​สำหรับ​ทำ​เป็น​เต็นท์​เพื่อ​คลุม​พลับพลา​ไว้</verse>
				<verse number="15">ม่าน​ทุก​ผืน​มี​ขนาด​เดียวกัน​คือ กว้าง​ประมาณ 1.8 เมตร ยาว​ประมาณ 13.5 เมตร</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​ต่อ​ม่าน​เป็น​สอง​แถบ แถบ​หนึ่ง​ใช้​ห้า​ผืน อีก​แถบ​หนึ่ง​ใช้​หก​ผืน</verse>
				<verse number="17">จาก​นั้น​พวก​เขา​ทำ​หู​ผ้าม่าน​ห้าสิบ​หู​ติด​ไว้​กับ​ขอบ​ผ้า​ม่าน​ทั้ง​สอง​แถบ</verse>
				<verse number="18">และ​ทำ​ตะขอ​ทอง​สัมฤทธิ์​ห้าสิบ​อัน​เกี่ยว​หู​เต็นท์​ให้​เข้า​เป็น​เต็นท์​เดียวกัน</verse>
				<verse number="19">และ​พวก​เขา​คลุม​เต็นท์​ด้วย​หนัง​แกะ​ตัวผู้​ย้อม​สีแดง​และ​ใช้​หนัง​อื่น​ๆ ที่​ทนทาน ​คลุม​ทับ​ไว้​อีก​ชั้น​หนึ่ง</verse>
				<verse number="20">พวก​เขา​ตั้ง​ฝาผนัง​พลับพลา​ซึ่ง​ทำ​จาก​ไม้​กระถิน​เทศ</verse>
				<verse number="21">ไม้​ฝา​แต่ละ​แผ่น​กว้าง​ประมาณ 68 เซนติเมตร ยาว​ประมาณ 4.5 เมตร</verse>
				<verse number="22">ไม้​ฝา​แต่ละ​แผ่น​มี​สลัก​สอง​ชุด​ขนาน​กัน​สำหรับ​ประกบ​เข้า​ด้วยกัน พวก​เขา​ทำ​ฝาผนัง​พลับพลา​ทั้งหมด​แบบ​นี้</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​ทำ​ไม้​ฝา​ยี่สิบ​แผ่น​สำหรับ​ด้าน​ทิศใต้​ของ​พลับพลา</verse>
				<verse number="24">และ​ทำ​ฐาน​ของ​ไม้​ฝา​แต่ละ​แผ่น​ด้วย​เงิน​แผ่น​ละ​สอง​ฐาน รวม​สี่สิบ​ฐาน แต่ละ​ฐาน​รอง​รับ​สลัก​แต่ละ​อัน</verse>
				<verse number="25">ทาง​ด้าน​ทิศ​เหนือ​ของ​พลับพลา พวก​เขา​ตั้ง​ไม้​ฝา​ไว้​ยี่สิบ​แผ่น</verse>
				<verse number="26">และ​มี​ฐาน​เงิน​รองรับ​ไม้​ฝา​แผ่น​ละ​สอง​ฐาน รวม​สี่สิบ​ฐาน</verse>
				<verse number="27">พวก​เขา​ทำ​ไม้​ฝา​หก​แผ่น​สำหรับ​ด้าน​ทิศ​ตะวัน​ตก​ซึ่ง​เป็น​ส่วน​หลัง​ของ​พลับพลา</verse>
				<verse number="28">และ​ทำ​ไม้​ฝา​อีก​สอง​แผ่น​สำหรับ​มุม​ทั้ง​สอง​ข้าง​ของ​ส่วน​หลัง</verse>
				<verse number="29">ไม้​ฝา​ตรง​มุม​ทั้ง​สอง​ด้าน​นั้น​ประกบ​กัน​สนิท​ตั้งแต่​บน​จด​ล่าง และ​ด้าน​บน​สุด​ยึด​ด้วย​ห่วง​หนึ่ง​วง ไม้​ฝา​ตรง​มุม​ทั้ง​สอง​ด้าน​ก็​ทำ​แบบ​เดียวกัน</verse>
				<verse number="30">ฉะนั้น​ที่​ส่วน​หลัง​ของ​พลับพลา​จึง​มี​ไม้​ฝา​ทั้งหมด​แปด​แผ่น แต่​ละ​แผ่น​มี​ฐาน​เงิน​สอง​ฐาน​รองรับ รวม​สิบหก​ฐาน</verse>
				<verse number="31">พวก​เขา​ยัง​ได้​ทำ​ไม้​คาน​จาก​ไม้​กระถิน​เทศ พาด​ขวาง​ฝาผนัง​พลับพลา​ด้าน​ทิศ​เหนือ​ห้า​อัน</verse>
				<verse number="32">ด้าน​ทิศใต้​ห้า​อัน และ​อีก​ห้า​อัน​สำหรับ​ด้าน​ทิศ​ตะวัน​ตก​ซึ่ง​เป็น​ส่วน​หลัง​ของ​พลับพลา</verse>
				<verse number="33">พวก​เขา​ได้​ทำ​ไม้​คาน​อัน​กลาง​พาด​ขวาง​ตรง​กลาง​ฝาผนัง​ตลอด​แนว</verse>
				<verse number="34">พวก​เขา​หุ้ม​ไม้​ฝา​ทุก​แผ่น​ด้วย​ทองคำ​และ​ทำ​ห่วง​ทองคำ​ยึด​ไม้​คาน​พาด​ขวาง​เหล่า​นั้น​ไว้ แล้ว​ก็​หุ้ม​ไม้​คาน​นั้น​ด้วย​ทองคำ​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="35">พวก​เขา​ทำ​ผ้าม่าน​ด้วย​ผ้า​ลินิน​ที่​ทอ​อย่าง​ดี และ​ให้​ช่าง​ฝีมือ​คน​หนึ่ง​ปัก​ลวดลาย​ด้วย​ไหมพรม​สีน้ำเงิน ม่วง และ​แดง​เป็น​ภาพ​เครูบ​ไว้​บน​ม่าน​นั้น</verse>
				<verse number="36">พวก​เขา​ทำ​เสา​ไม้​กระถิน​เทศ​หุ้ม​ทองคำ​สี่​ต้น พร้อม​ตะขอ​ทองคำ​สี่​อัน และ​หล่อ​ฐาน​เงิน​สี่​ฐาน</verse>
				<verse number="37">สำหรับ​ทาง​เข้า​เต็นท์ พวก​เขา​ทำ​ผ้าม่าน​กั้น​อีก​ผืน​จาก​ผ้า​ลินิน​ที่​ทอ​อย่าง​ดี ปัก​ด้วย​ไหมพรม​สีน้ำเงิน ม่วง และ​แดง เป็น​งาน​ฝีมือ​ของ​ช่าง​ปัก</verse>
				<verse number="38">แล้ว​พวก​เขา​ทำ​เสา​ห้า​ต้น​พร้อม​ตะขอ หุ้ม​หัวเสา​กับ​ราว​ผ้า​ม่าน​ด้วย​ทองคำ และ​ทำ​ฐาน​ของ​เสา​ทั้ง​ห้า​ด้วย​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">เบซาเลล​ทำ​หีบ​ด้วย​ไม้​กระถิน​เทศ​ขนาด​ยาว​ประมาณ 1.1 เมตร กว้าง​และ​สูง​เท่า​กัน​ประมาณ 68 เซนติเมตร</verse>
				<verse number="2">เขา​หุ้ม​หีบ​นี้​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์​ทั้ง​ด้าน​ใน​และ​ด้าน​นอก และ​ใช้​ทองคำ​ทำ​เป็น​คิ้ว​ทับ​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="3">เขา​หล่อ​ห่วง​ทองคำ​สี่​ห่วง​ติด​ที่​ทั้ง​สี่​มุม​ของ​หีบ ด้าน​ละ​สอง​ห่วง</verse>
				<verse number="4">แล้ว​เขา​ทำ​คาน​หาม​จาก​ไม้​กระถิน​เทศ​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ</verse>
				<verse number="5">และ​เขา​สอด​คาน​ลอด​ห่วง​ด้าน​ข้าง​หีบ​เพื่อ​หาม</verse>
				<verse number="6">จาก​นั้น​เขา​ทำ​ฝา​หีบ​พันธสัญญา​ที่​เป็น​สถาน​ลบ​บาป​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์​ขนาด​ยาว​ประมาณ 1.1 เมตร กว้าง​ประมาณ 68 เซนติเมตร</verse>
				<verse number="7">เขา​เคาะ​ทองคำ​บริสุทธิ์​สร้าง​เป็น​เครูบ​สอง​ตน​ที่​ปลาย​ทั้ง​สอง​ด้าน​ของ​ฝา​หีบ</verse>
				<verse number="8">เครูบ​ตน​หนึ่ง​อยู่​ที่​ปลาย​ด้าน​หนึ่ง และ​อีก​ตน​อยู่​ที่​ปลาย​อีก​ด้าน​หนึ่ง เขา​หล่อ​ให้​เครูบ​ทั้ง​สอง​เข้า​เป็น​ชิ้น​เดียว​กัน​กับ​ฝา​หีบ​นั้น</verse>
				<verse number="9">เครูบ​กาง​ปีก​ออก​จด​กัน​เหนือ​ฝา​หีบ เครูบ​ทั้ง​สอง​หัน​หน้า​เข้า​หา​กัน มอง​มายัง​ฝา​หีบ​นั้น</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พวก​เขา ​ใช้​ไม้​กระถิน​เทศ​ทำ​โต๊ะ​ตัว​หนึ่ง​ขนาด​ยาว​ประมาณ 90 เซนติเมตร กว้าง​ประมาณ 45 เซนติเมตร และ​สูง​ประมาณ 68 เซนติเมตร</verse>
				<verse number="11">หุ้ม​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์​และ​ใช้​ทองคำ​ทำ​เป็น​คิ้ว​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="12">คิ้ว​รอบ​ขอบ​โต๊ะ​นี้​กว้าง​หนึ่ง​ฝ่ามือ และ​มี​ลวดลาย​เป็น​ทองคำ​ทาบ​ลง​ไป​โดย​รอบ​อีก​ครั้ง</verse>
				<verse number="13">แล้ว​เขา​หล่อ​ห่วง​ทองคำ​สี่​ห่วง​ติด​ที่​มุม​ขา​โต๊ะ​ทั้ง​สี่​ขา</verse>
				<verse number="14">ห่วง​เหล่า​นั้น​จะ​อยู่​ใกล้​กับ​ขอบ​บน​สำหรับ​สอด​คาน​เพื่อ​หาม​โต๊ะ</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ทำ​คาน​จาก​ไม้​กระถิน​เทศ​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ​เพื่อ​ใช้​หาม​โต๊ะ</verse>
				<verse number="16">และ​เขา​ทำ​ภาชนะ​สำหรับ​โต๊ะ​นี้​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์ ได้แก่ จาน​และ​ชาม อ่าง​และ​เหยือก​สำหรับ​ใช้​ริน​เครื่องดื่ม​บูชา</verse>
				<verse number="17">เขา​ทำ​เชิง​ตะเกียง​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์ เขา​เคาะ​ฐาน​และ​ตัว​เชิง​ตะเกียง​และ​ทำ​ถ้วย​รอง​ตะเกียง​ลักษณะ​คล้าย​ดอกไม้​ทั้ง​ตูม​และ​บาน โดย​ให้​ทั้งหมด​เป็น​ชิ้น​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="18">เขา​ทำ​กิ่ง​ยื่น​ออก​มา​จาก​ด้าน​ข้าง​ของ​ตัว​เชิง​ตะเกียง​หก​กิ่ง ข้าง​ละ​สาม​กิ่ง​ขนาน​กัน</verse>
				<verse number="19">โดย​แต่ละ​กิ่ง​คล้าย​ดอก​อัลมอนด์​ทั้ง​ตูม​และ​บาน​อย่าง​ละ​สาม​ดอก บน​ยอด​ของ​แต่ละ​กิ่ง​นั้น​ทำ​เป็น​ถ้วย​รอง​ตะเกียง​ลักษณะ​คล้าย​ดอก​อัลมอนด์​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="20">และ​บน​เชิง​ตะเกียง เขา​ทำ​ถ้วย​รอง​ตะเกียง​สี่​ถ้วย​ลักษณะ​คล้าย​ดอก​อัลมอนด์​ทั้ง​ตูม​และ​บาน</verse>
				<verse number="21">มี​ดอก​ตูม​ดอก​หนึ่ง​รองรับ​กิ่ง​คู่​แรก​ที่​ยื่น​ออก​มา​จาก​เชิง​ตะเกียง ดอก​ที่​สอง​รองรับ​กิ่ง​คู่​ที่​สอง และ​ดอก​ที่​สาม​รองรับ​กิ่ง​คู่​ที่​สาม รวม​ทั้งหมด​มี​หก​กิ่ง</verse>
				<verse number="22">ดอก​ตูม​และ​กิ่ง​ทั้งหมด​เป็น​เนื้อ​เดียวกัน​กับ​ตัว​เชิง​ตะเกียง ซึ่ง​เคาะ​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="23">เขา​ทำ​ตะเกียง​เจ็ด​ดวง กรรไกร​ตัด​ไส้​ตะเกียง และ​ถาด​รอง​ทำ​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="24">เขา​ทำ​เชิง​ตะเกียง​และ​เครื่อง​ประกอบ​ทั้งหมด​โดย​ใช้​ทองคำ​บริสุทธิ์​หนัก​ประมาณ 34 กิโลกรัม</verse>
				<verse number="25">เขา​ใช้​ไม้​กระถิน​เทศ​ทำ​แท่น​เผา​เครื่อง​หอม​เป็น​แท่น​รูป​สี่เหลี่ยม​จัตุรัส​ขนาด​กว้าง​และ​ยาว​ประมาณ 45 เซนติเมตร สูง​ประมาณ 90 เซนติเมตร มี​เชิงงอน​ที่​เป็น​ไม้​ชิ้น​เดียวกัน​กับ​ตัว​แท่น</verse>
				<verse number="26">เขา​ใช้​ทองคำ​บริสุทธิ์​หุ้ม​ด้าน​บน ด้าน​ข้าง​ทุก​ด้าน​รวม​ทั้ง​เชิงงอน แล้ว​ทำ​คิ้ว​ทองคำ​คาด​รอบ​แท่น</verse>
				<verse number="27">ใต้​คิ้ว​รอบ​แท่น​ทั้ง​สอง​ด้าน เขา​ทำ​ห่วง​ทองคำ​ข้าง​ละ​สอง​อัน​สำหรับ​สอด​คานหาม​เวลา​เคลื่อนย้าย​แท่น</verse>
				<verse number="28">เขา​ทำ​คานหาม​จาก​ไม้​กระถิน​เทศ​หุ้ม​ทองคำ</verse>
				<verse number="29">จาก​นั้น​เขา​ยัง​ได้​ปรุง​น้ำมัน​เจิม​ศักดิ์สิทธิ์​และ​เครื่อง​หอม​บริสุทธิ์​ตาม​ศิลปะ​ของ​ช่าง​ปรุง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">พวก​เขา ​ทำ​แท่น​เผา​เครื่อง​บูชา​ทั้ง​ตัว​จาก​ไม้​กระถิน​เทศ รูป​สี่เหลี่ยม​จัตุรัส​ขนาด​กว้าง​ยาว​ประมาณ​ด้าน​ละ 2.3 เมตร สูง​ประมาณ 1.4 เมตร</verse>
				<verse number="2">ทำ​เชิงงอน​ที่​มุม​ทั้ง​สี่​ของ​แท่น​ให้​เป็น​ชิ้น​เดียว​กัน​กับ​ตัว​แท่น และ​ใช้​ทอง​สัมฤทธิ์​หุ้ม​รอบ​แท่น</verse>
				<verse number="3">และ​ทำ​ภาชนะ​ทุก​ชิ้น​ของ​แท่น​บูชา​ด้วย​ทอง​สัมฤทธิ์ คือ​หม้อ​ใส่​ขี้เถ้า ทัพพี อ่าง​ประพรม ขอ​เกี่ยว​เนื้อ​และ​ถาด​รอง​ไฟ</verse>
				<verse number="4">เขา​ทำ​ตะแกรง​ทอง​สัมฤทธิ์​วาง​ไว้​ที่​ใต้​ขอบ​แท่น ลึก​ลง​ไป​อยู่​ระดับ​กลาง​แท่น</verse>
				<verse number="5">เขา​หล่อ​ห่วง​ทอง​สัมฤทธิ์​ติด​ไว้​ทั้ง​สี่​มุม​ของ​ตะแกรง​ทอง​สัมฤทธิ์​สำหรับ​สอด​คานหาม</verse>
				<verse number="6">เขา​ทำ​คานหาม​จาก​ไม้​กระถิน​เทศ​หุ้ม​ด้วย​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="7">และ​สอด​คาน​นั้น​ไว้​ใน​ห่วง​ข้าง​แท่น​เพื่อ​ใช้​หาม เขา​ทำ​แท่น​นั้น​ด้วย​ไม้​กระดาน โดย​ให้​ด้าน​ใน​กลวง</verse>
				<verse number="8">เขา​ทำ​อ่าง​ทอง​สัมฤทธิ์​และ​ฐาน​รอง​ทอง​สัมฤทธิ์​จาก​กระจก​เงา​ของ​พวก​ผู้หญิง​ที่​ปรนนิบัติ​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="9">จาก​นั้น​เขา​ทำ​ลาน​สำหรับ​พลับพลา ทาง​ด้าน​ทิศใต้​ให้​มี​ผ้าม่าน​ทำ​จาก​ผ้า​ลินิน​ทอ​อย่าง​ดี​ยาว​ประมาณ 45 เมตร</verse>
				<verse number="10">มี​เสา​ยี่สิบ​ต้น​ที่​ตั้ง​บน​ฐาน​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์​ยี่สิบ​ฐาน และ​มี​ตะขอ​เงิน​กับ​ราว​เงิน​ยึด​ติด​อยู่​กับ​เสา​สำหรับ​แขวน​ผ้าม่าน</verse>
				<verse number="11">ทาง​ด้าน​ทิศ​เหนือ​ก็​เช่น​กัน มี​ผ้าม่าน​ยาว​ประมาณ 45 เมตร มี​เสา​ยี่สิบ​ต้น​ที่​ตั้ง​บน​ฐาน​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์​ยี่สิบ​ฐาน และ​มี​ตะขอ​เงิน​กับ​ราว​เงิน​ยึด​ติด​อยู่​กับ​เสา​สำหรับ​แขวน​ผ้าม่าน</verse>
				<verse number="12">ด้าน​ทิศ​ตะวัน​ตก​มี​ม่าน​กว้าง​ประมาณ 23 เมตร มี​เสา​สิบ​ต้น​ที่​ตั้ง​บน​ฐาน​สิบ​ฐาน และ​มี​ตะขอ​เงิน​กับ​ราว​เงิน​สำหรับ​แขวน​ม่าน​บน​เสา</verse>
				<verse number="13">ด้าน​ทิศ​ตะวันออก​ทาง​ที่​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น ก็​มี​ม่าน​กว้าง​ประมาณ 23 เมตร​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="14">ด้าน​หนึ่ง​ของ​ทาง​เข้า​มี​ม่าน​ยาว​ประมาณ 6.8 เมตร​แขวน​บน​เสา​สาม​ต้น​ที่​ตั้ง​บน​ฐาน​สาม​ฐาน</verse>
				<verse number="15">อีก​ด้าน​หนึ่ง​ของ​ทาง​เข้า​สู่​ลาน​พลับพลา​มี​ม่าน​ยาว​ประมาณ 6.8 เมตร​แขวน​บน​เสา​สาม​ต้น​ที่​ตั้ง​บน​ฐาน​สาม​ฐาน</verse>
				<verse number="16">ม่าน​รอบ​ลาน​พลับพลา​ทั้งหมด​ทอ​ด้วย​ผ้า​ลินิน​ทอ​อย่าง​ดี</verse>
				<verse number="17">ฐาน​รอง​รับ​เสา​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์ ตะขอ​และ​ราว​ขึง​ม่าน​ล้วน​ทำ​จาก​เงิน หัวเสา​ก็​หุ้ม​ด้วย​เงิน ดังนั้น​เสา​ทุก​ต้น​ของ​ลาน​พลับพลา​จึง​มี​ราว​ทำ​ด้วย​เงิน</verse>
				<verse number="18">ผ้าม่าน​กั้น​ทาง​เข้า​ลาน​พลับพลา​ขนาด​เดียวกัน​กับ​ผ้า​ม่าน​รอบ​ลาน​พลับพลา คือ​กว้าง​ประมาณ 9 เมตร สูง​ประมาณ 2.3 เมตร ทำ​จาก​ผ้า​ลินิน​ทอ​อย่าง​ดี ปัก​ด้วย​ไหมพรม​สีน้ำเงิน ม่วง และ​แดง เป็น​งาน​ฝีมือ​ของ​ช่าง​ปัก</verse>
				<verse number="19">มี​เสา​ค้ำ​สี่​ต้น​พร้อม​ฐาน​ทอง​สัมฤทธิ์​สี่​ฐาน ตะขอ​และ​ราว​ขึง​ม่าน​ทำ​ด้วย​เงิน หัวเสา​ก็​เป็น​เงิน</verse>
				<verse number="20">หมุด​ตอก​เต็นท์​สำหรับ​พลับพลา​และ​ลาน​พลับพลา​โดย​รอบ​ทำ​ด้วย​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="21">สิ่ง​เหล่า​นี้​คือ​รายการ​วัสดุ​ที่​ใช้​สำหรับ​พลับพลา​คือ​พลับพลา​แห่ง​สักขีพยาน ซึ่ง​โมเสส​สั่ง​ให้​คน​เลวี​บันทึก​ไว้ ภายใต้​การ​กำกับ​ดูแล​ของ​อิธามาร์​ลูก​ชาย​ของ​ปุโรหิต​อาโรน</verse>
				<verse number="22">(เบซาเลล​ลูก​ชาย​ของ​อูรี​ซึ่ง​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เฮอร์​จาก​เผ่า​ยูดาห์​ได้​ทำ​ทุก​สิ่ง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส</verse>
				<verse number="23">ผู้​ช่วย​ของ​เขา​คือ​โอโฮลีอับ​ลูก​ชาย​ของ​อาหิสะมัค​จาก​เผ่า​ดาน เขา​เป็น​ช่าง​สลัก นัก​ออกแบบ และ​ช่าง​ปัก​ด้วย​ไหมพรม​สีน้ำเงิน ม่วง แดง และ​ผ้า​ลินิน​ทอ​อย่าง​ดี)</verse>
				<verse number="24">ทองคำ​ทั้งหมด​จาก​เครื่อง​บูชา​ยก​ขึ้น​ถวาย​ซึ่ง​ใช้​ใน​งาน​สถาน​นมัสการ​มี​น้ำหนัก 29 ตะลันต์ 730 เชเขล​ตาม​เชเขล​ของ​สถาน​นมัสการ</verse>
				<verse number="25">เงิน​ที่​เก็บ​มา​จาก​ชุมชน​หนัก 100 ตะลันต์ 1,775 เชเขล​ตาม​เชเขล​ของ​สถาน​นมัสการ</verse>
				<verse number="26">โดย​เก็บ​จาก​ผู้ชาย​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป ตาม​รายชื่อ​ใน​ทะเบียน​สำมะโน​ประชากร​รวม 603,550 คน คน​ละ​ประมาณ 1 เบคา นั่น​คือ​ประมาณ​ครึ่ง​เชเขล ตาม​เชเขล​ของ​สถาน​นมัสการ</verse>
				<verse number="27">ใช้​เงิน​หนัก 100 ตะลันต์ ทำ​ฐาน​สำหรับ​สถาน​นมัสการ​และ​เสา​ค้ำ​ผ้า​ม่าน โดย​แต่ละ​ฐาน​ใช้​เงิน​หนัก 1 ตะลันต์ รวม​ทั้งหมด 100 ฐาน</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​ใช้​เงิน 1,775 เชเขล ทำ​ตะขอ​บน​เสา หุ้ม​หัวเสา และ​ทำ​ราว​ยึด​ม่าน</verse>
				<verse number="29">ทอง​สัมฤทธิ์​ซึ่ง​นำ​มา​จาก​เครื่อง​บูชา​ยก​ขึ้น​ถวาย​หนัก 70 ตะลันต์ และ 2,400 เชเขล</verse>
				<verse number="30">ใช้​ใน​การ​หล่อ​ฐาน​รอง​รับ​เสา​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ แท่น​บูชา​ทอง​สัมฤทธิ์​พร้อม​กับ​ตะแกรง​ทอง​สัมฤทธิ์ และ​ภาชนะ​ใช้สอย​ทั้งหมด​สำหรับ​แท่น</verse>
				<verse number="31">ฐาน​รอง​รับ​เสา​ลาน​พลับพลา​โดย​รอบ ทาง​เข้า​และ​หลัก​หมุด​ที่​ใช้​ใน​การ​สร้าง​พลับพลา​และ​ลาน​พลับพลา​โดย​รอบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">เขา​ใช้​ไหมพรม​สีน้ำเงิน ม่วง และ​แดง​ทอ​เครื่อง​แต่ง​กาย​เพื่อ​ปฏิบัติ​หน้าที่​ใน​สถาน​นมัสการ​และ​เครื่อง​แต่ง​กาย​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​อาโรน​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา ​ทำ​เอโฟด​โดย​ใช้​ทองคำ ไหมพรม​สี​น้ำเงิน ม่วง และ​แดง และ​ผ้า​ลินิน​ทอ​อย่าง​ดี</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​เอา​ทอง​มา​ตี​แผ่​จน​บาง ตัด​เป็น​เส้น​ๆ เพื่อ​จะ​ทอ​เข้า​ไป​กับ​ผ้า​ลินิน​เนื้อ​ดี ไหมพรม​สี​น้ำเงิน ม่วง และ​แดง นี่​เป็น​ผลงาน​ของ​ช่าง​ฝีมือ</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​ทำ​แถบ​ผ้า​สอง​ชิ้น​ที่​บ่า​สำหรับ​เอโฟด เย็บ​ติด​ที่​มุม​ทั้ง​สอง​ด้าน​แล้ว​จึง​ผูก​เข้า​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="5">เขา​ทำ​สาย​คาด​เอว​อย่าง​ประณีต​ดังนี้ คือ​ทำ​เป็น​ชิ้น​เดียว​กัน​กับ​เอโฟด และ​ทำ​ด้วย​ทองคำ ไหมพรม​สีน้ำเงิน ม่วง แดง และ​ผ้า​ลินิน​ทอ​อย่าง​ดี​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​เอา​หิน​โอนิกซ์​สอง​ชิ้น​ฝัง​บน​เรือน​ทอง​และ​สลัก​ชื่อ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​อิสราเอล​เหมือน​สลัก​ตรา​ประทับ</verse>
				<verse number="7">แล้ว​นำ​มา​ติด​เข้า​กับ​แถบ​บ่า​ของ​เอโฟด เพื่อ​เป็น​หิน​อนุสรณ์​ถึง​พวก​ลูก​ชาย​ของ​อิสราเอล​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​ให้​ช่าง​ฝีมือ​ทำ​ทับทรวง โดย​ใช้​ทองคำ ไหมพรม​สีน้ำเงิน ม่วง แดง และ​ผ้า​ลินิน​ทอ​อย่าง​ดี​เหมือน​กับ​ที่​ใช้​ทำ​เอโฟด</verse>
				<verse number="9">เป็น​ผืน​สี่เหลี่ยม​จัตุรัส​ขนาด​กว้าง​ยาว​ประมาณ 23 เซนติเมตร พับ​เป็น​สอง​ทบ</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พวก​เขา​ฝัง​อัญมณี​สี่​แถว​เข้า​กับ​ทับทรวง แถว​แรก​ได้แก่ คาร์เนเลียน คริโซไลต์ และ​เบริล</verse>
				<verse number="11">แถว​ที่​สอง​ได้แก่ เทอร์คอยซ์ ลาพิสลาซูลี และ​มรกต</verse>
				<verse number="12">แถว​ที่​สาม​ได้แก่ จาซินท์ อาเกต และ​อเมทิสต์</verse>
				<verse number="13">แถว​ที่​สี่​ได้แก่ โทแพซ โอนิกซ์ และ​แจสเปอร์ ทั้งหมด​นี้​ฝัง​ไว้​บน​ตัวเรือน​ทองคำ</verse>
				<verse number="14">อัญมณี​สิบสอง​เม็ด​นี้ แต่ละ​เม็ด​สลัก​ชื่อ​ลูก​ชาย​แต่ละ​คน​ของ​อิสราเอล โดย​สลัก​หนึ่ง​ชื่อ​บน​อัญมณี​หนึ่ง​เม็ด​เหมือน​สลัก​ตรา​ประทับ​ด้วย​ชื่อ​ของ​สิบสอง​เผ่า</verse>
				<verse number="15">พวก​เขา​ยัง​ได้​ทำ​สร้อย​เกลียว​ทองคำ​บริสุทธิ์​ลักษณะ​คล้าย​เชือก​สำหรับ​ทับทรวง</verse>
				<verse number="16">และ​ทำ​ตัวเรือน​ทองคำ​สอง​เรือน​กับ​ห่วง​ทองคำ​สอง​ห่วง ติด​ห่วง​ทองคำ​สอง​ห่วง​นี้​เข้า​กับ​มุม​ทั้ง​สอง​ของ​ทับทรวง</verse>
				<verse number="17">เขา​คล้อง​สร้อย​เกลียว​ทองคำ​ทั้ง​สอง​เส้น​เข้า​กับ​ห่วง​ที่​มุม​ทับทรวง</verse>
				<verse number="18">และ​ติด​ปลาย​อีก​ด้าน​ของ​สร้อย​เกลียว​เข้า​กับ​ตัวเรือน​ทองคำ​ทั้ง​สอง แล้ว​ติด​เข้า​กับ​แถบ​บ่า​ทั้ง​สอง​ของ​เอโฟด​ตรง​ด้าน​หน้า</verse>
				<verse number="19">เขา​ทำ​ห่วง​ทองคำ​สอง​ห่วง​ติด​กับ​อีก​สอง​มุม​ของ​ทับทรวง​ตรง​ขอบ​ด้าน​ใน​ชิด​กับ​เอโฟด</verse>
				<verse number="20">และ​ทำ​ห่วง​ทองคำ​อีก​สอง​ห่วง​ติด​ที่​ปลาย​ล่าง​ของ​แถบ​บ่า​ตรง​ด้าน​หน้า​ของ​เอโฟด ชิด​กับ​ตะเข็บ​เหนือ​สาย​คาด​เอว​ของ​เอโฟด</verse>
				<verse number="21">เขา​ผูก​ห่วง​ของ​ทับทรวง​เข้า​กับ​ห่วง​ของ​เอโฟด​โดย​ใช้​เชือก​สีน้ำเงิน​ติด​เข้า​กับ​สาย​คาด​เอว เพื่อ​ไม่​ให้​ทับทรวง​เลื่อน​หลุด​จาก​เอโฟด ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส</verse>
				<verse number="22">พวก​เขา​ทำ​เสื้อ​คลุม​เข้าชุด​กับ​เอโฟด​ด้วย​ผ้า​สีน้ำเงิน​ทั้ง​ตัว เป็น​ผลงาน​ของ​ช่าง​ทอ</verse>
				<verse number="23">มี​ช่อง​ตรง​กลาง​เป็น​คอเสื้อ ​สำหรับ​สวม​หัว มี​แถบ​ทอ​ขลิบ​รอบ​ช่อง​นี้​เพื่อ​ไม่​ให้​ขาด​ลุ่ย</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ถัก​ไหมพรม​เป็น​ผล​ทับทิม​โดย​ใช้​ไหมพรม​สี​น้ำเงิน ม่วง แดง และ​ผ้า​ลินิน​ทอ​อย่าง​ดี ติด​ไว้​รอบ​ชาย​เสื้อ​คลุม</verse>
				<verse number="25">และ​เขา​ทำ​ลูกพรวน​ทองคำ​บริสุทธิ์​ติด​สลับ​กับ​ผล​ทับทิม​รอบ​ชาย​เสื้อ​คลุม</verse>
				<verse number="26">เสื้อ​คลุม​ที่​มี​ลูก​กระพรวน​กับ​ผล​ทับทิม​ติด​รอบ​ชาย​เสื้อ​นี้ ใช้​สวม​เวลา​ปฏิบัติ​หน้าที่​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส</verse>
				<verse number="27">พวก​เขา​ทอ​เสื้อ​ตัว​ใน​จาก​ผ้า​ลินิน​เนื้อ​ดี​สำหรับ​อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา เป็น​ผลงาน​ของ​ช่าง​ทอ</verse>
				<verse number="28">แถบ​คาด​หน้าผาก ผ้า​โพก​ศีรษะ และ​เครื่อง​แต่ง​กาย​ชั้น​ใน ล้วน​ทำ​จาก​ผ้า​ลินิน​เนื้อ​ดี​แบบ​เดียวกัน​นี้</verse>
				<verse number="29">สาย​คาด​เอว​ทำ​ด้วย​ผ้า​ลินิน​ทอ​อย่าง​ดี ปัก​ด้วย​ไหมพรม​สีน้ำเงิน ม่วง และ​แดง​โดย​ฝีมือ​ของ​ช่าง​ปัก ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส</verse>
				<verse number="30">เขา​ทำ​แผ่น​ทองคำ​บริสุทธิ์​ที่​มี​เครื่องหมาย​ศักดิ์สิทธิ์​และ​สลัก​ข้อความ​บน​แผ่น​ทองคำ​นั้น​เหมือน​สลัก​ตรา​ประทับ​ว่า “บริสุทธิ์​แด่​พระยาห์เวห์”***</verse>
				<verse number="31">แล้ว​เขา​ใช้​เชือก​สีน้ำเงิน​ร้อย​แผ่น​ทองคำ​นี้​เข้า​กับ​ผ้า​โพก​ศีรษะ ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส</verse>
				<verse number="32">ดังนั้น​งาน​ทุก​ชิ้น​สำหรับ​การ​สร้าง​พลับพลา​หรือ​เต็นท์​นัด​พบ​ก็​เสร็จ​สมบูรณ์ ชาว​อิสราเอล​ได้​ทำ​ทุก​สิ่ง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้​ทุก​ประการ</verse>
				<verse number="33">พวก​เขา​นำ​ส่วน​ประกอบ​ทั้งหมด​มา​มอบ​แก่​โมเสส​ดังนี้​คือ พลับพลา อุปกรณ์​ประกอบ​ทุก​อย่าง ตะขอ ไม้​ฝา​พลับพลา ไม้​คาน​พาด​ขวาง เสา และ​ฐาน​เสา</verse>
				<verse number="34">ผ้า​คลุม​พลับพลา​ที่​ทำ​จาก​หนัง​แกะ​ตัวผู้​ย้อม​สีแดง​และ​ที่​ทำ​จาก​หนัง​อีก​ชนิด​ที่​ทนทาน ผ้าม่าน​กั้น​ทาง​เข้า</verse>
				<verse number="35">หีบ​พันธสัญญา​พร้อม​คานหาม และ​ฝา​หีบ​ซึ่ง​เป็น​ที่​ลบล้าง​บาป</verse>
				<verse number="36">โต๊ะ​พร้อม​ภาชนะ​เครื่องใช้​ทุก​อย่าง รวม​ทั้ง​ขนมปัง​สำหรับ​ถวาย​เบื้อง​หน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="37">เชิง​ตะเกียง​ทองคำ​บริสุทธิ์​พร้อม​ตะเกียง เครื่องใช้​ประกอบ​ทุก​อย่าง และ​น้ำมัน​มะกอก​สำหรับ​จุด​ตะเกียง</verse>
				<verse number="38">แท่น​ทองคำ น้ำมัน​เจิม เครื่อง​หอม ม่าน​สำหรับ​ทาง​เข้า​เต็นท์</verse>
				<verse number="39">แท่น​ทอง​สัมฤทธิ์​พร้อม​ตะแกรง​ทอง​สัมฤทธิ์ คานหาม และ​เครื่องใช้ไม้สอย​ทุก​อย่าง อ่าง​ชำระ​พร้อม​ฐาน​รอง</verse>
				<verse number="40">ม่าน​กั้น​ลาน​พลับพลา​พร้อม​เสา​และ​ฐาน​เสา ม่าน​กั้น​ทาง​เข้า​ลาน​พลับพลา เชือก และ​หลัก​หมุด​สำหรับ​ลาน​พลับพลา เครื่อง​ตบแต่ง​ทั้งหมด​สำหรับ​พลับพลา และ​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="41">ทั้ง​เครื่อง​แต่ง​กาย​ที่​ทอ​ขึ้น​เพื่อ​สวม​ใส่​เมื่อ​ปฏิบัติ​หน้าที่​ใน​สถาน​นมัสการ ทั้ง​เครื่อง​แต่ง​กาย​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​ปุโรหิต​อาโรน และ​เครื่อง​แต่ง​กาย​สำหรับ​ลูก​ชาย​ทั้งหลาย​ของ​เขา​ขณะ​รับใช้​ใน​ฐานะ​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="42">ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​ปฏิบัติ​ตาม​ทุก​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส</verse>
				<verse number="43">โมเสส​ตรวจตรา​ผลงาน​ทั้งหมด​และ​เห็น​ว่า​ทุก​สิ่ง​เรียบร้อย​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ ดังนั้น​โมเสส​จึง​อวยพร​พวก​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​ตั้ง​พลับพลา​คือ​เต็นท์​นัด​พบ​ขึ้น​ใน​วัน​แรก​ของ​เดือน​ที่​หนึ่ง</verse>
				<verse number="3">ตั้ง​หีบ​พันธสัญญา​ใน​พลับพลา ขึง​ม่าน​กั้น​บัง​หีบ​ไว้</verse>
				<verse number="4">ยก​โต๊ะ​เข้า​มา​ตั้ง​วาง​ภาชนะ​ต่าง​ๆ ลง​บน​โต๊ะ ตั้ง​เชิง​ตะเกียง แล้ว​ตั้ง​ตะเกียง</verse>
				<verse number="5">วาง​แท่น​ทองคำ​สำหรับ​เผา​เครื่อง​หอม​ตรง​หน้า​หีบ​พันธสัญญา ขึง​ผ้าม่าน​กั้น​ทาง​เข้า​พลับพลา</verse>
				<verse number="6">จง​วาง​แท่น​เผา​เครื่อง​บูชา​ทั้ง​ตัว​ตรง​หน้า​ทาง​เข้า​พลับพลา​หรือ​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="7">วาง​อ่าง​ล้าง​ระหว่าง​เต็นท์​นัด​พบ​กับ​แท่น​บูชา ใส่​น้ำ​ไว้​ใน​อ่าง</verse>
				<verse number="8">ตั้ง​ลาน​พลับพลา​โดย​รอบ ขึง​ม่าน​ตรง​ทาง​เข้า​ลาน​พลับพลา</verse>
				<verse number="9">จง​เอา​น้ำมัน​เจิม​พลับพลา​และ​เจิม​ของ​ทุก​อย่าง​ใน​พลับพลา เจิม​ภาชนะ​เครื่องใช้​ต่าง​ๆ เพื่อ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์ แล้ว​พลับพลา​นั้น​จะ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="10">แล้ว​เจิม​แท่น​เผา​เครื่อง​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​ภาชนะ​เครื่องใช้​ประจำ​แท่น​เพื่อ​ชำระ​แท่น​นั้น และ​แท่น​นั้น​จะ​บริสุทธิ์​ที่สุด</verse>
				<verse number="11">เจิม​อ่าง​ชำระ​กับ​ฐาน​รอง และ​ชำระ​ทั้ง​สอง​สิ่ง​นี้​ให้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="12">จง​นำ​อาโรน​และ​ลูก​ชาย​ของ​เขา​มา​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ เอา​น้ำ​ชำระ​กาย​พวก​เขา</verse>
				<verse number="13">จาก​นั้น​ให้​อาโรน​สวม​เครื่อง​แต่ง​กาย​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ เจิม​เขา และ​แยก​เขา​ไว้​เพื่อ​ปฏิบัติ​หน้าที่​ปุโรหิต​รับใช้​เรา</verse>
				<verse number="14">จง​นำ​บรรดา​ลูก​ชาย​ของ​เขา​เข้า​มา​และ​ให้​สวม​เสื้อ​ตัว​ใน</verse>
				<verse number="15">เจิม​พวก​เขา​เช่น​เดียว​กับ​ที่​เจิม​อาโรน เพื่อ​พวก​เขา​จะ​รับใช้​เรา​ใน​ฐานะ​ปุโรหิต การ​เจิม​นี้​เป็น​การ​สถาปนา​ความ​เป็น​ปุโรหิต​สืบไป​ทุก​ชั่ว​อายุ”</verse>
				<verse number="16">โมเสส​ก็​ทำ​ทุก​สิ่ง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​พลับพลา​จึง​ถูก​ตั้ง​ขึ้น​ใน​วัน​แรก​ของ​เดือน​ที่​หนึ่ง​ปี​ที่​สอง</verse>
				<verse number="18">โมเสส​ตั้ง​พลับพลา​ขึ้น​โดย​วาง​ฐาน เอา​ไม้​ฝา​ตั้ง​ขึ้น​แล้ว​สอด​ไม้​คาน​พาด​ขวาง​และ​ตั้ง​เสา</verse>
				<verse number="19">จาก​นั้น​จึง​กาง​ผ้า​เต็นท์​คลุม​พลับพลา​ไว้ แล้ว​เอา​ผ้า​คลุม​เหนือ​เต็นท์​อีก​ชั้น ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="20">เขา​เอา​แผ่น​ศิลา​จารึก​พันธสัญญา​ใส่​ไว้​ใน​หีบ​พันธสัญญา สอด​คานหาม​เข้า​กับ​หีบ และ​วาง​ฝา​หีบ​ซึ่ง​เป็น​ที่​ลบล้าง​บาป​ไว้​บน​หีบ</verse>
				<verse number="21">แล้ว​เขา​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ไป​ตั้ง​ใน​พลับพลา และ​ขึง​ม่าน​กั้น​บัง​หีบ​พันธสัญญา​ไว้​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง</verse>
				<verse number="22">โมเสส​วาง​โต๊ะ​ใน​เต็นท์​นัด​พบ​ข้าง​นอก​ม่าน​ที่​ด้าน​ทิศ​เหนือ​ของ​พลับพลา</verse>
				<verse number="23">และ​ตั้ง​ขนมปัง​ไว้​บน​โต๊ะ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง</verse>
				<verse number="24">เขา​ตั้ง​เชิง​ตะเกียง​ตรงกันข้าม​กับ​โต๊ะ​ใน​เต็นท์​นัด​พบ​ทาง​ด้าน​ทิศใต้​ของ​พลับพลา</verse>
				<verse number="25">และ​ตั้ง​ตะเกียง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง</verse>
				<verse number="26">โมเสส​วาง​แท่น​ทองคำ​ไว้​ใน​เต็นท์​นัด​พบ​ตรง​หน้า​ม่าน</verse>
				<verse number="27">แล้ว​เผา​เครื่อง​หอม​บน​แท่น​นั้น ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="28">จาก​นั้น​เขา​กั้น​ม่าน​ตรง​ทาง​เข้า​พลับพลา</verse>
				<verse number="29">แล้ว​เขา​วาง​แท่น​เผา​เครื่อง​บูชา​ทั้ง​ตัว​ใกล้​ทาง​เข้า​พลับพลา คือ​ตรง​เต็นท์​นัด​พบ จาก​นั้น​จึง​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว และ​ธัญ​บูชา​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง</verse>
				<verse number="30">เขา​วาง​อ่าง​ชำระ​ระหว่าง​เต็นท์​นัด​พบ​กับ​แท่น​บูชา ใส่​น้ำ​เพื่อ​ชำระ​ล้าง</verse>
				<verse number="31">โมเสส​และ​อาโรน​กับ​บรรดา​ลูก​ชาย​ล้าง​มือ​และ​เท้า​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="32">คราว​ใด​ที่​พวก​เขา​เข้า​ใกล้​แท่น​บูชา​หรือ​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​นัด​พบ ก็​ล้าง​มือ​และ​เท้า​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="33">แล้ว​โมเสส​กั้น​ลาน​รอบ​พลับพลา​และ​แท่น จาก​นั้น​ขึง​ม่าน​ตรง​ทาง​เข้า​ลาน​พลับพลา เป็นอันว่า​โมเสส​ทำงาน​เสร็จ​เรียบร้อย</verse>
				<verse number="34">แล้ว​มี​เมฆ​เคลื่อน​ลง​มา​ปกคลุม​เต็นท์​นัด​พบ และ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​ปกคลุม​ทั่ว​พลับพลา</verse>
				<verse number="35">โมเสส​ไม่​สามารถ​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​นัด​พบ​เพราะ​ที่​นั่น​มี​เมฆ​หนา และ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​ปกคลุม​ทั่ว​พลับพลา</verse>
				<verse number="36">ตลอด​การ​เดินทาง เมื่อใด​ที่​เมฆ​ซึ่ง​อยู่​เหนือ​พลับพลา​ลอย​ขึ้น ชาว​อิสราเอล​ก็​ออก​เดินทาง</verse>
				<verse number="37">แต่​ถ้า​เมฆ​นั้น​ไม่​ลอย​ขึ้น พวก​เขา​ก็​ไม่​ออก​เดินทาง​จนกว่า​เมฆ​จะ​เคลื่อน</verse>
				<verse number="38">เมฆ​ของ​พระยาห์เวห์​ลอย​อยู่​เหนือ​พลับพลา​ใน​เวลา​กลางวัน และ​ใน​เวลา​กลางคืน​ก็​มี​ไฟ​อยู่​ใน​เมฆ ประจักษ์​แก่​ตา​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​ตลอด​การ​เดินทาง</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="3">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​เรียก​และ​พูด​กับ​โมเสส​จาก​เต็นท์​นัด​พบ พระองค์​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘เมื่อ​คน​ใด​ใน​หมู่​พวก​เจ้า​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์ จง​เลือก​สัตว์​จาก​ฝูง​วัว​หรือ​ฝูง​แพะ​แกะ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="3">ถ้า​จะ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​จาก​ฝูง​วัว จง​ใช้​วัว​ตัว​ผู้​ซึ่ง​ไม่​มี​ตำหนิ พวก​เจ้า​ต้อง​นำมา​ถวาย​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ เพื่อ​ว่า​สัตว์​นั้น​จะ​เป็น​ที่​ยอมรับ​สำหรับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">ให้​เจ้า​วาง​มือ​บน​หัว​ของ​วัว​ซึ่ง​ใช้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว และ​พระเจ้า​จะ​ยอมรับ​วัว​แทน​ตัว​เจ้า​เพื่อ​ลบ​บาป​ให้​เจ้า</verse>
				<verse number="5">จง​ฆ่า​วัว​หนุ่ม​ตัว​นั้น​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ แล้ว​บรรดา​ปุโรหิต​ซึ่ง​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน​จะ​เอา​เลือด​มา​ราด​บน​แท่น​บูชา​ทั่ว​ทุก​ด้าน ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="6">พวก​เจ้า​ต้อง​ถลก​หนัง​วัว​ตัว​นั้น​ซึ่ง​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​สับ​เป็น​ท่อน​ๆ</verse>
				<verse number="7">ลูก​ชาย​ทั้งหลาย​ของ​ปุโรหิต​อาโรน​จะ​ก่อไฟ​บน​แท่น​บูชา​และ​เรียง​ฟืน​บน​ไฟ​นั้น</verse>
				<verse number="8">แล้ว​พวก​ปุโรหิต​ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน​จะ​จัด​เรียง​ชิ้นส่วน​ต่าง​ๆ รวม​ทั้ง​หัว​และ​ไขมัน​บน​ฟืน​ที่​กำลัง​ลุกไหม้​บน​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="9">เจ้า​จง​เอา​น้ำ​ล้าง​เครื่องใน​และ​ขา​วัว และ​ปุโรหิต​จะ​เผา​เครื่อง​ถวาย​ทั้งหมด​บน​แท่น​บูชา นี่​คือ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว โภชน​บูชา เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ</verse>
				<verse number="10">ถ้า​จะ​ใช้​แกะ​หรือ​แพะ​จาก​ฝูง​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว ก็​จะ​ต้อง​เป็น​ตัวผู้​ซึ่ง​ไม่​มี​ตำหนิ</verse>
				<verse number="11">เจ้า​จง​ฆ่า​มัน​ที่​ด้าน​เหนือ​ของ​แท่น​บูชา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​และ​บรรดา​ปุโรหิต​ซึ่ง​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน​จะ​เอา​เลือด​ของ​มัน​ราด​บน​แท่น​บูชา​ทั่ว​ทุก​ด้าน</verse>
				<verse number="12">เจ้า​จง​สับ​มัน​เป็น​ท่อน​ๆ และ​ปุโรหิต​จะ​นำ​ชิ้นส่วน​เหล่า​นั้น​รวม​ทั้ง​หัว​และ​ไขมัน​เรียง​บน​ฟืน​ที่​ลุกไหม้​บน​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="13">จง​เอา​น้ำ​ล้าง​เครื่องใน​และ​ขา จาก​นั้น​ปุโรหิต​จะ​เผา​เครื่อง​ถวาย​ทั้งหมด​บน​แท่น​บูชา นี่​คือ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว โภชน​บูชา เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ</verse>
				<verse number="14">ถ้า​จะ​ใช้​นก​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​แด่​พระยาห์เวห์ ให้​เลือก​นก​เขา​หรือ​นก​พิราบ​หนุ่ม</verse>
				<verse number="15">ปุโรหิต​จะ​นำ​นก​มายัง​แท่น​บูชา บิด​คอ​นก​ให้​เลือด​ไหล​ลง​มา​ข้าง​แท่น และ​เผา​นก​นั้น​บน​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ปุโรหิต​จะ​ผ่า​กระเพาะ​และ​ขน​นก​ออก ทิ้ง​ลง​ไป​ที่​กอง​เถ้า​ถ่าน​ด้าน​ตะวันออก​ของ​แท่น</verse>
				<verse number="17">จาก​นั้น​จับ​ปีก​ทั้ง​สอง​ข้าง ฉีก​ตัว​นก​ออก​แต่​อย่า​ให้​ขาด​จาก​กัน และ​ปุโรหิต​จะ​เผา​นก​บน​ฟืน​ที่​กำลัง​ติดไฟ​บน​แท่น​บูชา นี่​คือ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว เป็น​โภชน​บูชา เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">“ ‘เมื่อ​คน​ใด​จะ​ถวาย​ธัญ​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์ เขา​ต้อง​นำ​แป้ง​ละเอียด​มา เท​น้ำมัน​มะกอก​ลง​บน​แป้ง และ​โรย​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="2">แล้ว​จึง​ให้​กับ​พวก​ปุโรหิต​คือ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน ปุโรหิต​จะ​เอา​แป้ง​ละเอียด​มา​กำมือ​หนึ่ง​พร้อม​กับ​น้ำมัน​และ​เครื่อง​หอม​ทั้งสิ้น แล้ว​เผา​เครื่อง​บูชา​นี้​เป็น​ส่วน​อนุสรณ์ ​บน​แท่น​บูชา เป็น​โภชน​บูชา เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ</verse>
				<verse number="3">ธัญ​บูชา​ส่วน​ที่​เหลือ​ยก​ให้​อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย เป็น​ส่วน​บริสุทธิ์​ที่สุด​ของ​โภชน​บูชา​ที่​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">ถ้า​จะ​ถวาย​ธัญ​บูชา​ที่​เป็น​ขนม​อบ ขนม​นั้น​ต้อง​ทำ​จาก​แป้ง​ละเอียด​เคล้า​น้ำมัน​มะกอก ไม่ว่า​จะ​เป็น​ขนมปัง​แผ่น​หนา​ไม่​ใส่​ยีสต์ หรือ​ขนมปัง​แผ่น​บาง​ไม่​ใส่​ยีสต์​ทา​น้ำมัน​มะกอก</verse>
				<verse number="5">ถ้า​จะ​ถวาย​ธัญ​บูชา​ที่​ปิ้ง​บน​กระทะ จง​ทำ​จาก​แป้ง​ละเอียด​เคล้า​น้ำมัน​โดย​ไม่​ใส่​ยีสต์</verse>
				<verse number="6">หัก​เป็น​ชิ้น​เล็ก​ๆ ริน​น้ำมัน​ราด นี่​คือ​ธัญ​บูชา​อย่าง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="7">ถ้า​จะ​ถวาย​ธัญ​บูชา​ที่​ทอด​ใน​กระทะ จง​ทำ​จาก​แป้ง​ละเอียด​เคล้า​น้ำมัน​มะกอก​เช่น​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="8">จง​นำ​ธัญ​บูชา​ที่​ทำ​จาก​สิ่ง​เหล่า​นี้​มา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ นำมา​มอบให้​ปุโรหิต​ซึ่ง​เขา​จะ​เอา​มา​ที่​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="9">ปุโรหิต​จะ​นำ​ส่วน​ที่​เป็น​อนุสรณ์​จาก​ธัญ​บูชา​นี้​มา​เผา​บน​แท่น​บูชา เป็น​โภชน​บูชา เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ</verse>
				<verse number="10">ธัญ​บูชา​ส่วน​ที่​เหลือ​ยก​ให้​อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย เป็น​ส่วน​บริสุทธิ์​ที่สุด​ของ​โภชน​บูชา​ที่​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">อย่า​ใส่​ยีสต์​ใน​ธัญ​บูชา​ที่​เจ้า​นำมา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ เพราะ​เจ้า​จะ​ต้อง​ไม่​เผา​ยีสต์​หรือ​น้ำผึ้ง​ใน​โภชน​บูชา​ที่​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">เจ้า​อาจ​จะ​ถวาย​ขนมปัง​ใส่​ยีสต์​และ​น้ำผึ้ง​เป็น​เครื่อง​ถวาย​บูชา​ผล​แรก​แด่​พระยาห์เวห์ แต่​ต้อง​ไม่​นำมา​เผา​ถวาย​บน​แท่น​บูชา​เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระเจ้า​พอใจ</verse>
				<verse number="13">จง​ใส่​เกลือ​ใน​ธัญ​บูชา​ทุก​อย่าง อย่า​ให้​เกลือ​แห่ง​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​ขาด​จาก​ธัญ​บูชา จง​ถวาย​เกลือ​พร้อม​กับ​เครื่อง​บูชา​ทุก​อย่าง​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="14">ถ้า​เจ้า​ถวาย​ธัญ​บูชา​เป็น​ผล​แรก​แด่​พระยาห์เวห์ จง​เด็ด​เมล็ด​จาก​รวง​ซึ่ง​เกี่ยว​มา​ใหม่​ๆ นำมา​บด​และ​ย่าง​ไฟ</verse>
				<verse number="15">ใส่​น้ำมัน​และ​เครื่อง​หอม​ใน​นั้น นี่​คือ​ธัญ​บูชา</verse>
				<verse number="16">ปุโรหิต​จะ​เผา​ส่วน​ที่​เป็น​อนุสรณ์​ของ​เมล็ด​พืช​บด​และ​น้ำมัน​พร้อม​กับ​เครื่อง​หอม​ทั้งหมด เป็น​โภชน​บูชา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">“ ‘ถ้า​พวก​เจ้า​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ และ​ถวาย​สัตว์​จาก​ฝูง​วัว​ไม่ว่า​ตัวผู้​หรือ​ตัวเมีย เจ้า​จะ​ต้อง​นำ​สัตว์​ที่​ไม่​มี​ตำหนิ​มา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">เจ้า​ต้อง​วาง​มือ​บน​หัว​ของ​สัตว์​ที่​จะ​ถวาย แล้ว​ฆ่า​มัน​ที่​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ เหล่า​ปุโรหิต​ซึ่ง​เป็น​ลูก​ของ​อาโรน​จะ​เอา​เลือด​วัว​นั้น​ราด​บน​แท่น​บูชา​ทั่ว​ทุก​ด้าน</verse>
				<verse number="3">เจ้า​ต้อง​นำ​ส่วน​หนึ่ง​จาก​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​มา​เผา​ด้วย​ไฟ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​คือ​ไขมัน​ที่​หุ้ม​หรือ​ติด​กับ​เครื่องใน</verse>
				<verse number="4">ไต​ทั้ง​สอง​ลูก​กับ​ไขมัน​ที่​ติด​อยู่​ใกล้​บั้นเอว และ​พังผืด​หุ้ม​ตับ​ซึ่ง​จะ​ต้อง​เอา​ออก​มา​พร้อม​ไต</verse>
				<verse number="5">จาก​นั้น​พวก​ลูกชาย​ของ​อาโรน​จะ​เผา​สิ่ง​เหล่า​นี้​บน​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ซึ่ง​อยู่​บน​ฟืน​ที่​ติด​ไฟ​บน​แท่น​บูชา เป็น​โภชน​บูชา เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ</verse>
				<verse number="6">ถ้า​จะ​ถวาย​สัตว์​จาก​ฝูง​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​แด่​พระยาห์เวห์ เจ้า​ต้อง​ถวาย​ตัว​ผู้​หรือ​ตัวเมีย​ที่​ไม่​มี​ตำหนิ</verse>
				<verse number="7">ถ้า​เจ้า​ใช้​ลูก​แกะ จง​นำมา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">ให้​วาง​มือ​ของ​เจ้า​บน​หัว​ของ​มัน​และ​ฆ่า​มัน​หน้า​เต็นท์​นัด​พบ และ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน​จะ​เอา​เลือด​ของ​มัน​ราด​บน​แท่น​บูชา​ทั่ว​ทุก​ด้าน</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ต้อง​นำ​ส่วน​หนึ่ง​จาก​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​มา​เป็น​โภชน​บูชา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​คือ​ไขมัน ไขมัน​ส่วน​หาง​ซึ่ง​ตัด​ชิด​กระดูก​สันหลัง ไขมัน​ทั้งหมด​ที่​หุ้ม​หรือ​ติด​เครื่องใน</verse>
				<verse number="10">ไต​ทั้ง​สอง​ลูก​กับ​ไขมัน​บน​ไต​ใกล้​บั้นเอว และ​พังผืด​หุ้ม​ตับ​ซึ่ง​จะ​เอา​ออก​มา​พร้อม​ไต</verse>
				<verse number="11">ปุโรหิต​จะ​เผา​สิ่ง​เหล่า​นี้​บน​แท่น​บูชา เป็น​โภชน​บูชา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">ถ้า​เจ้า​นำ​แพะ​มา​ถวาย ให้​นำ​มา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">ให้​วาง​มือ​ของ​เจ้า​บน​หัว​แพะ​และ​ฆ่า​มัน​ที่​ด้าน​หน้า​เต็นท์​นัด​พบ จาก​นั้น​พวก​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน​จะ​เอา​เลือด​แพะ​ราด​บน​แท่น​บูชา​ทั่ว​ทุก​ด้าน</verse>
				<verse number="14">เจ้า​จะ​นำ​ส่วน​หนึ่ง​จาก​เครื่อง​ถวาย​มา​ถวาย​เป็น​โภชน​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์ คือ​ไขมัน​ทั้งหมด​ที่​หุ้ม​หรือ​ติด​กับ​เครื่องใน</verse>
				<verse number="15">ไต​ทั้ง​สอง​ลูก​กับ​ไขมัน​บน​ไต​ใกล้​บั้นเอว และ​พังผืด​หุ้ม​ตับ​ซึ่ง​จะ​เอา​ออก​มา​พร้อม​ไต</verse>
				<verse number="16">ปุโรหิต​จะ​เผา​สิ่ง​เหล่า​นี้​บน​แท่น​บูชา เป็น​โภชน​บูชา เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พอ​พระทัย ไขมัน​ทั้งหมด​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">อย่า​กิน​ไขมัน​หรือ​เลือด​เลย นี่​เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ถาวร​สืบไป​ทุก​ชั่วอายุ​ไม่ว่า​เจ้า​จะ​อาศัย​อยู่​ที่​ใด’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘เมื่อ​ใคร​ทำ​บาป​โดย​ไม่​เจตนา​และ​ทำ​สิ่งใด​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​สั่ง​ห้าม</verse>
				<verse number="3">ถ้า​ปุโรหิต​ผู้​ได้รับ​การ​เจิม​ตั้ง​ไว้​ได้​ทำ​บาป เขา​นำ​ความ​ผิด​มา​สู่​ประชาชน เขา​ต้อง​ถวาย​วัว​หนุ่ม​ไม่​มี​ตำหนิ​แด่​พระยาห์เวห์ เพื่อ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป ​สำหรับ​บาป​ที่​ทำ​ไป</verse>
				<verse number="4">ให้​เขา​นำ​วัว​มา​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ แล้ว​ให้​วาง​มือ​บน​หัว​วัว​และ​ฆ่า​วัว​ตรง​นั้น​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ปุโรหิต​ผู้​รับ​การ​เจิม​ตั้ง​จะ​นำ​เลือด​ของ​วัว​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="6">เอา​นิ้ว​จุ่ม​เลือด​และ​พรม​ที่​หน้า​ม่าน​ของ​สถาน​นมัสการ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เจ็ด​ครั้ง</verse>
				<verse number="7">ปุโรหิต​จะ​เอา​เลือด​บาง​ส่วน​ทา​เชิงงอน​ของ​แท่น​เผา​เครื่อง​หอม​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ใน​เต็นท์​นัด​พบ เลือด​ที่​เหลือ​ของ​วัว​ตัว​ผู้​จะ​เทลง​ที่​ฐาน​ของ​แท่น​เผา​เครื่อง​บูชา​ทั้ง​ตัว​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="8">เขา​จะ​เอา​ไขมัน​ทั้งหมด​ของ​วัว​ตัว​ผู้​ที่​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​ออก​มา คือ​ไขมัน​ที่​หุ้ม​หรือ​ติด​กับ​เครื่องใน</verse>
				<verse number="9">ไต​สอง​ลูก​กับ​ไขมัน​บน​ไต​ใกล้​บั้นเอว และ​พังผืด​หุ้ม​ตับ​ซึ่ง​เอา​ออก​มา​พร้อม​ไต</verse>
				<verse number="10">เช่น​เดียว​กับ​ไขมัน​ซึ่ง​นำ​ออก​จาก​วัว ​ที่​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ แล้ว​ปุโรหิต​จะ​เผา​สิ่ง​เหล่า​นี้​บน​แท่น​เผา​เครื่อง​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="11">แต่​หนัง เนื้อ หัว ขา เครื่องใน​และ​ไส้</verse>
				<verse number="12">คือ​ส่วน​ที่​เหลือ​ของ​วัว​ตัว​นี้ เขา​ต้อง​นำ​ไป​ยัง​ที่​ซึ่ง​ไม่​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี​นอก​ค่าย​พักแรม​ซึ่ง​เป็น​ที่​ทิ้ง​ขี้เถ้า แล้ว​เผา​ส่วน​ทั้งหมด​ใน​กอง​ฟืน​บน​กอง​ขี้เถ้า</verse>
				<verse number="13">ถ้า​ชุมชน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ทำ​บาป​โดย​ไม่​เจตนา​และ​ทำ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ห้าม แม้​ชุมชน​จะ​ไม่​รู้​เรื่อง​นี้ พวก​เขา​ก็​มี​ความ​ผิด</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พวก​เขา​ตระหนัก​ถึง​บาป​ที่​ได้​ทำ พวก​ประชาชน​จะ​ต้อง​นำ​วัว​หนุ่ม​ตัว​หนึ่ง​มายัง​เต็นท์​นัด​พบ​เพื่อ​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="15">บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​ชุมชน​จะ​วาง​มือ​บน​หัว​วัว​ตัว​ผู้​และ​ฆ่า​วัว​นั้น​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">จาก​นั้น​ปุโรหิต​ผู้​รับ​การ​เจิม​ตั้ง​จะ​นำ​เลือด​ส่วน​หนึ่ง​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="17">เอา​นิ้ว​จุ่ม​เลือด​และ​พรม​ที่​หน้า​ม่าน​เจ็ด​ครั้ง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เอา​เลือด​ส่วน​หนึ่ง​ทา​เชิงงอน​ของ​แท่น​ซึ่ง​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ใน​เต็นท์​นัด​พบ เขา​จะ​เท​เลือด​ส่วน​ที่​เหลือ​ลง​ที่​ฐาน​ของ​แท่น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="19">เขา​จะ​เอา​ไขมัน​ทั้งหมด​ออก​มา​เผา​บน​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="20">เขา​จะ​ทำ​กับ​วัว​ตัว​นี้​เช่น​เดียว​กับ​ที่​ทำ​กับ​วัว​ที่​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป ปุโรหิต​จะ​ลบ​บาป​ให้​ประชาชน​ด้วย​วิธี​นี้ และ​พวก​เขา​จะ​ได้รับ​การ​อภัย</verse>
				<verse number="21">แล้ว​เขา​จะ​นำ​วัว​ตัว​ผู้​ตัว​นี้​ออก​ไป​เผา​นอก​ค่าย​เหมือน​กับ​ที่​เผา​วัว​ตัวแรก​นั้น นี่​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​สำหรับ​ชุมชน</verse>
				<verse number="22">ถ้า​ผู้นำ​คน​ใด​ทำ​บาป​โดย​ไม่​เจตนา​และ​ทำ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา​สั่ง​ห้าม เขา​ก็​มี​ความ​ผิด</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​เขา​รู้​ตัว​ว่า​ทำ​บาป เขา​ต้อง​นำ​แพะ​ตัวผู้​ที่​ไม่​มี​ตำหนิ​มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา</verse>
				<verse number="24">ให้​เขา​วาง​มือ​บน​หัว​แพะ​และ​ฆ่า​ใน​ที่​สำหรับ​ฆ่า​สัตว์​ซึ่ง​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ นี่​คือ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="25">จาก​นั้น​ปุโรหิต​จะ​เอา​นิ้ว​จุ่ม​ใน​เลือด​ของ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​และ​ทา​เชิงงอน​ของ​แท่น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว แล้ว​เท​เลือด​ส่วน​ที่​เหลือ​ลง​ที่​ด้าน​ล่าง​ของ​แท่น</verse>
				<verse number="26">เขา​จะ​เผา​ไขมัน​ทุก​ส่วน​บน​แท่น​บูชา​เหมือน​กับ​เผา​ไขมัน​ของ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ ปุโรหิต​จะ​ลบ​บาป​ของ​ผู้นำ​คน​นั้น​โดย​วิธี​นี้ และ​เขา​จะ​ได้รับ​การ​อภัย</verse>
				<verse number="27">ถ้า​ผู้​ใด​ใน​ชุมชน​ทำ​บาป​โดย​ไม่​เจตนา​และ​ทำ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ห้าม เขา​ก็​มี​ความ​ผิด</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​เขา​รู้​ตัว​ว่า​ทำ​บาป เขา​ต้อง​นำ​แพะ​ตัวเมีย​ไม่​มี​ตำหนิ​มา​ถวาย​เพื่อ​ขอ​ไถ่​บาป​ที่​ทำ​ไป</verse>
				<verse number="29">เขา​จะ​วาง​มือ​บน​หัว​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​และ​ฆ่า​มัน​ใน​ที่​สำหรับ​เผา​เครื่อง​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="30">แล้ว​ปุโรหิต​จะ​เอา​นิ้ว​จุ่ม​เลือด​ทา​เชิงงอน​ของ​แท่น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​เท​เลือด​ส่วน​ที่​เหลือ​ลง​ที่​ด้าน​ล่าง​ของ​แท่น</verse>
				<verse number="31">พวก​เขา​จะ​เอา​ไขมัน​ทั้งหมด​ออก​เหมือน​กับ​เอา​ไขมัน​ออก​จาก​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ และ​ปุโรหิต​จะ​เผา​ไขมัน​นั้น​บน​แท่น​บูชา เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ ปุโรหิต​จะ​ลบ​บาป​ให้​เขา​ด้วย​วิธี​นี้ และ​เขา​จะ​ได้รับ​การ​อภัย</verse>
				<verse number="32">ถ้า​มี​บาง​คน​ถวาย​ลูก​แกะ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป เขา​จะ​ต้อง​นำ​ลูก​แกะ​ตัวเมีย​ซึ่ง​ไม่​มี​ตำหนิ​มา</verse>
				<verse number="33">พวก​เขา​ต้อง​วาง​มือ​บน​หัว​ลูก​แกะ และ​ฆ่า​ลูก​แกะ​นั้น​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​ใน​ที่​สำหรับ​เผา​เครื่อง​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="34">ปุโรหิต​จะ​เอา​นิ้ว​จุ่ม​เลือด​ของ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​ทา​เชิงงอน​ของ​แท่น​เผา​เครื่อง​บูชา​ทั้ง​ตัว แล้ว​เท​เลือด​ที่​เหลือ​ลง​บน​บริเวณ​ด้าน​ล่าง​ของ​แท่น</verse>
				<verse number="35">พวก​เขา​จะ​เอา​ไขมัน​ทั้งหมด​ออก​เหมือน​กับ​ที่​เอา​ไขมัน​ออก​จาก​ลูก​แกะ​ที่​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ และ​ปุโรหิต​จะ​เผา​ไขมัน​นั้น​บน​แท่น​บูชา​โดย​วาง​บน​โภชน​บูชา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ ปุโรหิต​จะ​ลบ​บาป​ให้​พวก​เขา​ด้วย​วิธี​นี้​สำหรับ​บาป​ที่​ได้​ทำ และ​พวก​เขา​จะ​ได้รับ​การ​อภัย’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">“ ‘ถ้า​ใคร​ทำ​บาป​เพราะ​ไม่​ยอม​ให้​การ​ใน​ศาล​ตาม​ที่​มี​ส่วน​รู้​เห็น​ใน​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น เขา​ต้อง​รับผิดชอบ</verse>
				<verse number="2">ถ้า​ใคร​แตะต้อง​สิ่ง​ที่​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี (ไม่ว่า​ซาก​สัตว์​ที่​เป็น​มลทิน ไม่ว่า​สัตว์​ป่า สัตว์​เลี้ยง หรือ​ซาก​ของ​สัตว์​ที่​เลื้อย​คลาน​บน​ดิน) แม้ว่า​เขา​ไม่​รู้​ตัว​ว่า​ตน​มี​มลทิน แต่​แล้ว​พวก​เขา​ก็​ตระหนัก​ถึง​ความ​ผิด​ของ​ตน</verse>
				<verse number="3">หรือ​ถ้า​เขา​แตะต้อง​สิ่ง​มลทิน​ของ​คน (สิ่ง​ใด​ๆ ที่​ทำ​ให้​เขา​เป็น​มลทิน) แม้​ไม่​รู้​ตัว แต่​เมื่อ​รู้​ตัว​และ​ตระหนัก​ถึง​ความ​ผิด​ของ​ตน</verse>
				<verse number="4">หรือ​ถ้า​ใคร​กล่าว​คำ​สาบาน​พล่อย​ๆ ว่า​จะ​ทำ​สิ่ง​ใด​ไม่ว่า​ดี​หรือ​ร้าย (ใน​เรื่อง​ใด​ๆ ที่​เขา​อาจ​จะ​สาบาน​โดย​ไม่​ใส่ใจ) แม้​ไม่​รู้​ตัว แต่​แล้ว​พวก​เขา​ก็​ตระหนัก​ถึง​ความ​ผิด​ของ​ตน</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ผู้​ใด​ตระหนัก​ถึง​ความ​ผิด​ใน​เรื่อง​ใด​เรื่อง​หนึ่ง​ที่​กล่าว​มา พวก​เขา​ต้อง​สารภาพ​ว่า​ได้​ทำ​บาป</verse>
				<verse number="6">และ​เพื่อ​เป็น​การ​ปรับ​โทษ​ความ​บาป​ที่​ได้​ทำ​ไป พวก​เขา​จะ​ต้อง​นำ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป ​มา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ จะ​เป็น​ลูก​แกะ​หรือ​แพะ​ตัวเมีย​จาก​ฝูง​ก็​ได้ และ​ปุโรหิต​จะ​ทำ​การ​ลบ​บาป​ให้​พวก​เขา</verse>
				<verse number="7">ใคร​ที่​ไม่​สามารถ​นำ​ลูก​แกะ​มา​ถวาย ก็​ให้​นำ​นก​เขา​สอง​ตัว​หรือ​นก​พิราบ​หนุ่ม​สอง​ตัว​มา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​เป็น​การ​ปรับ​โทษ​สำหรับ​บาป​ของ​เขา ตัว​หนึ่ง​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป อีก​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​จะ​ต้อง​นำ​นก​เหล่า​นั้น​มา​มอบ​ให้​ปุโรหิต โดย​จะ​ถวาย​นก​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​เป็น​อันดับ​แรก โดย​จะ​ต้อง​บิด​คอ​ของ​มัน​แต่​ไม่​ให้​หัว​หลุด​จาก​ตัว</verse>
				<verse number="9">และ​เอา​เลือด​บาง​ส่วน​ราด​ตรง​ข้าง​แท่น​บูชา​ด้าน​หนึ่ง​และ​เท​เลือด​ที่​เหลือ​ลง​ที่​ฐาน​ของ​แท่น​บูชา นี่​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="10">จาก​นั้น​ปุโรหิต​จะ​ถวาย​นก​อีก​ตัว​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว โดย​ปฏิบัติ​ตาม​ขั้นตอน​ที่​ระบุ​ข้างต้น​และ​ทำ​การ​ลบ​บาป​ให้​พวก​เขา​สำหรับ​บาป​ที่​ได้​ทำ​ไป​และ​พวก​เขา​จะ​ได้รับ​การ​อภัย</verse>
				<verse number="11">อย่างไร​ก็​ตาม​ถ้า​พวก​เขา​ไม่​สามารถ​ถวาย​นก​เขา​สอง​ตัว​หรือ​นก​พิราบ​รุ่น​สอง​ตัว ก็​ให้​นำ​แป้ง​ละเอียด​หนึ่ง​ใน​สิบ​เอฟาห์ มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​ของ​เขา เขา​ต้อง​ไม่​ใส่​น้ำมัน​มะกอก​หรือ​เครื่อง​หอม​บน​แป้ง​นั้น เพราะ​นี่​คือ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="12">เขา​ต้อง​นำ​แป้ง​มา​มอบ​ให้​ปุโรหิต ปุโรหิต​จะ​กอบ​มา​กำมือ​หนึ่ง​เป็น​ส่วน​อนุสรณ์​และ​เผา​บน​แท่น​บูชา​พร้อม​กับ​โภชน​บูชา​ที่​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ นี่​คือ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="13">ปุโรหิต​จะ​ทำ​การ​ลบ​บาป​ให้​เขา​โดย​วิธี​นี้​สำหรับ​บาป​ใด​ๆ ที่​เขา​ได้​ทำ​ไป และ​เขา​จะ​ได้รับ​การ​อภัย แป้ง​ที่​เหลือ​จะ​เป็น​ของ​ปุโรหิต​เช่น​เดียว​กับ​การ​ถวาย​ธัญ​บูชา’ ”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="15">“เมื่อ​คน​ใด​ไม่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระยาห์เวห์​ด้วย​การ​ทำ​บาป​โดย​ไม่​เจตนา​ซึ่ง​เกี่ยวข้อง​กับ​สิ่งของ​ที่​แยก​ไว้​เพื่อ​พระยาห์เวห์ เขา​จะ​ต้อง​นำ​แกะ​ตัว​ผู้​ตัว​หนึ่ง​ซึ่ง​ไม่​มี​ตำหนิ​มา​จาก​ฝูง​และ​มี​ค่า​เหมาะสม​เทียบเท่า​น้ำหนัก​เงิน​ตาม​เชเขล​ของ​สถาน​นมัสการ มา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​เป็น​การ​ปรับ​โทษ นี่​คือ​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด</verse>
				<verse number="16">เขา​ต้อง​จ่าย​ค่า​ชดใช้​สำหรับ​สิ่งของ​ที่​แยก​ไว้​เพื่อ​พระเจ้า​ที่​เขา​ทำ​เสียหาย แล้ว​เพิ่ม​ค่า​ปรับ​โทษ​อีก​หนึ่ง​ใน​ห้า​ของ​ราคา​นั้น และ​นำ​ทั้งหมด​นั้น​มา​มอบ​ให้​ปุโรหิต ปุโรหิต​จะ​ทำ​การ​ลบ​บาป​ให้​พวก​เขา โดย​ใช้​แกะ​ตัวผู้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด และ​เขา​จะ​ได้รับ​การ​อภัย</verse>
				<verse number="17">ถ้า​ใคร​ทำ​บาป​และ​ทำ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ห้าม​แม้​โดย​ไม่​รู้ตัว เขา​ย่อม​มี​ความ​ผิด​และ​ต้อง​รับผิดชอบ</verse>
				<verse number="18">เขา​จะ​ต้อง​นำ​แกะ​ตัว​ผู้​ที่​ไม่​มี​ตำหนิ​และ​มี​ค่า​เหมาะสม​จาก​ฝูง​มา​ให้​ปุโรหิต​เป็น​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด ปุโรหิต​จะ​ทำ​การ​ลบ​บาป​ให้​เขา​โดย​วิธี​นี้ สำหรับ​ความ​ผิด​ที่​เขา​ทำ​ไป​โดย​ไม่​เจตนา แล้ว​เขา​จะ​ได้รับ​การ​อภัย</verse>
				<verse number="19">นี่​เป็น​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด​เนื่องจาก​เขา​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ ​พระยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ถ้า​ใคร​ทำ​บาป​และ​ไม่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระยาห์เวห์ โดย​หลอก​เพื่อนบ้าน​เกี่ยวกับ​สิ่งของ​ที่​รับ​ฝาก หรือ​อยู่​ใน​การ​ดูแล หรือ​ที่​ถูก​ขโมย​ไป หรือ​ถ้า​พวก​เขา​คดโกง​เพื่อนบ้าน</verse>
				<verse number="3">หรือ​เก็บ​ของ​ได้​และ​โกหก​ว่า​ไม่ได้​เอา​ไป หรือ​สาบาน​เท็จ​เกี่ยวกับ​ความ​บาป​ใด​ๆ ที่​ผู้คน​กระทำ</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พวก​เขา​ทำ​บาป​ใด​ๆ เหล่า​นี้​และ​ตระหนัก​ถึง​ความ​ผิด​ของ​ตน พวก​เขา​ต้อง​คืน​สิ่ง​ที่​ขโมย หรือ​ที่​ขู่​กรรโชก​มา หรือ​ของ​ที่​เขา​รับ​ฝาก​ไว้ หรือ​ของ​ที่​เขา​เก็บ​ได้</verse>
				<verse number="5">หรือ​อะไร​ก็​ตาม​ที่​พวก​เขา​สาบาน​เท็จ​เกี่ยวกับ​สิ่ง​นั้น พวก​เขา​ต้อง​ชดใช้​ให้​เต็ม​ราคา และ​เพิ่ม​อีก​หนึ่ง​ใน​ห้า​ของ​ราคา​นั้น​ให้​กับ​เจ้าของ​ใน​วันที่​เขา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด</verse>
				<verse number="6">และ​เพื่อ​เป็น​การ​ปรับ​โทษ พวก​เขา​ต้อง​นำ​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด​มา​ให้​ปุโรหิต นั่น​คือ​พวก​เขา​ต้อง​ถวาย​แกะ​ตัว​ผู้​ที่​ไม่​มี​ตำหนิ​และ​มี​ค่า​เหมาะสม​จาก​ฝูง​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">ปุโรหิต​จะ​ทำ​การ​ลบ​บาป​ให้​พวก​เขา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ด้วย​วิธี​นี้ แล้ว​เขา​จะ​ได้รับ​การ​อภัย​สำหรับ​ความ​ผิด​เหล่า​นี้​ที่​ได้​ทำ​ไป”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="9">“จง​แจ้ง​คำ​สั่ง​นี้​แก่​อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา​ว่า ‘นี่​เป็น​กฎ​ระเบียบ​เกี่ยวกับ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว ให้​ทิ้ง​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ไว้​ตรง​ที่​เผา​ตลอด​คืน​จน​รุ่งเช้า และ​ปล่อย​ให้​ไฟ​บน​แท่น​บูชา​ลุก​อยู่​เช่น​นั้น</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ปุโรหิต​จะ​สวม​เครื่อง​แต่ง​กาย​ที่​ทำ​จาก​ผ้า​ลินิน​พร้อม​กับ​เครื่อง​แต่ง​กาย​ชั้น​ใน​ที่​ติด​กับ​ตัว และ​เขา​จะ​กวาด​เถ้า​ของ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​กอง​ไว้​ข้าง​แท่น</verse>
				<verse number="11">จาก​นั้น​เขา​ต้อง​เปลี่ยน​เสื้อผ้า แล้ว​นำ​เถ้า​ออก​นอก​ค่าย​พักแรม​ไป​ยัง​ที่​ที่​ไม่​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี</verse>
				<verse number="12">ให้​ไฟ​บน​แท่น​บูชา​ลุก​อยู่​ตลอด​เวลา อย่า​ให้​ดับ ปุโรหิต​จะ​เติม​ฟืน​ทุก​เช้า และ​จัดการ​วาง​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​บน​ฟืน แล้ว​เผา​ไขมัน​ของ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​บน​แท่น</verse>
				<verse number="13">จง​ให้​ไฟ​ลุกโชน​อยู่​ที่​แท่น​ตลอด​เวลา อย่า​ให้​ดับ​เลย</verse>
				<verse number="14">ต่อไป​นี้​เป็น​กฎ​ระเบียบ​เกี่ยวกับ​ธัญ​บูชา พวก​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน​จะ​นำ​ธัญ​บูชา​มา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​หน้า​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="15">ปุโรหิต​จะ​เอา​แป้ง​บด​ละเอียด​หนึ่ง​กำมือ เคล้า​น้ำมัน​มะกอก​และ​เครื่อง​หอม​จาก​ธัญ​บูชา แล้ว​เผา​ส่วน​อนุสรณ์ ​นั้น​บน​แท่น​บูชา เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ</verse>
				<verse number="16">อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย​จะ​กิน​ส่วน​ที่​เหลือ แต่​ต้อง​กิน​โดย​ไม่​ใส่​ยีสต์​ใน​บริเวณ​สถาน​นมัสการ​คือ​ใน​ลาน​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="17">แป้ง​นั้น​จะ​ต้อง​อบ​โดย​ไม่​ใส่​ยีสต์ เรา​ยก​ส่วน​นี้​ซึ่ง​ถวาย​เป็น​โภชน​บูชา​แก่​เรา​ให้​เป็น​ส่วน​ของ​ปุโรหิต เป็น​ของ​บริสุทธิ์​ที่สุด​เช่น​เดียว​กับ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป ​และ​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด</verse>
				<verse number="18">ลูกหลาน​ของ​อาโรน​ที่​เป็น​ผู้ชาย​จะ​กิน​ของ​นี้​ได้ เป็น​ส่วน​ประจำ​ของ​เขา​จาก​โภชน​บูชา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​สืบไป​ทุก​ชั่วอายุ สิ่งใด​ก็​ตาม​ที่​แตะต้อง​สิ่ง​เหล่า​นี้​จะ​บริสุทธิ์ ’ ”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​อีก​ว่า</verse>
				<verse number="20">“นี่​คือ​เครื่อง​บูชา​ที่​อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา​จะ​ต้อง​นำมา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ ใน​วันที่​เขา ได้รับ​การ​เจิม​ตั้ง คือ​แป้ง​ละเอียด​หนึ่ง​ใน​สิบ​เอฟาห์ เป็น​ธัญ​บูชา​ที่​ถวาย​เป็น​ประจำ ครึ่ง​หนึ่ง​ถวาย​ตอน​เช้า อีก​ครึ่ง​หนึ่ง​ถวาย​ตอน​เย็น</verse>
				<verse number="21">จง​ทอด​แป้ง​นั้น​กับ​น้ำมัน​ใน​กระทะ คลุก​เคล้า​ให้​เข้า​กัน​อย่าง​ดี​และ​นำ​ธัญ​บูชา​ที่​หัก เป็น​ชิ้น​ๆ นี้​มา​ถวาย เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ</verse>
				<verse number="22">ลูก​ชาย​ผู้​ที่​จะ​สืบทอด​ตำแหน่ง​ปุโรหิต​ที่​ได้​รับ​การ​เจิม​ตั้ง​ต่อ​จาก​อาโรน จะ​เป็น​ผู้​เตรียม​เครื่อง​ถวาย​นี้ นี่​เป็น​ส่วน​ที่​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​เป็น​นิจ​และ​จะ​ต้อง​เผา​ให้​หมด</verse>
				<verse number="23">ธัญ​บูชา​ของ​ปุโรหิต​ทุก​อย่าง​จะ​ต้อง​เผา​ให้​หมด ห้าม​กิน”</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="25">“จง​บอก​อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย​ว่า ‘ต่อไป​นี้​เป็น​กฎ​ระเบียบ​เกี่ยวกับ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​คือ จะ​ต้อง​นำ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​มา​ฆ่า​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ใน​ที่​สำหรับ​ฆ่า​สัตว์​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​นี้​คือ​ของ​บริสุทธิ์​ที่สุด</verse>
				<verse number="26">ปุโรหิต​ผู้​ประกอบ​พิธี​จะ​กิน​เครื่อง​บูชา​นี้​ใน​บริเวณ​สถาน​นมัสการ​คือ​ใน​ลาน​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="27">สิ่งใด​ก็​ตาม​ที่​แตะต้อง​เนื้อ​นั้น​จะ​บริสุทธิ์ และ​ถ้า​เลือด​กระเซ็น​ไป​เปื้อน​เสื้อผ้า จะ​ต้อง​ซัก​ใน​บริเวณ​สถาน​นมัสการ</verse>
				<verse number="28">จะ​ต้อง​ทุบ​หม้อดิน​เผา​ซึ่ง​ใช้​ต้ม​เนื้อ​นั้น​ทิ้ง หรือ​ถ้า​ใช้​ภาชนะ​ทอง​สัมฤทธิ์​ต้ม ก็​ต้อง​ขัด​และ​ล้าง​น้ำ</verse>
				<verse number="29">ผู้ชาย​ทุก​คน​ใน​ครอบครัว​ปุโรหิต​เท่านั้น​ที่​กิน​เครื่อง​บูชา​นี้​ได้ เพราะ​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​ที่สุด</verse>
				<verse number="30">อย่า​กิน​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป ซึ่ง​เลือด​ของ​มัน​ถูก​นำ​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​นัด​พบ​เพื่อ​ทำ​การ​ลบ​บาป​ใน​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์ แต่​จะ​ต้อง​เผา​ทิ้ง’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">“ ‘ต่อไป​นี้​เป็น​กฎ​ระเบียบ​เกี่ยวกับ​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด​ซึ่ง​บริสุทธิ์​ที่สุด​คือ</verse>
				<verse number="2">สัตว์​ที่​นำมา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่า​ใน​ที่​สำหรับ​ฆ่า​สัตว์​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว แล้ว​เอา​เลือด​ของ​มัน​ราด​บน​แท่น​บูชา​ทั่ว​ทุก​ด้าน</verse>
				<verse number="3">ปุโรหิต​จะ​ถวาย​ไขมัน​ทั้งหมด คือ​ไขมัน​ส่วน​หาง​และ​ไขมัน​หุ้ม​เครื่องใน</verse>
				<verse number="4">ไต​ทั้ง​สอง​ลูก​กับ​ไขมัน​ที่​ติด​อยู่​ใกล้​บั้นเอว และ​พังผืด​หุ้ม​ตับ​ซึ่ง​ต้อง​เอา​ออก​มา​พร้อม​ไต</verse>
				<verse number="5">ปุโรหิต​จะ​เผา​สิ่ง​เหล่า​นี้​บน​แท่น​บูชา​เป็น​โภชน​บูชา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ นี่​คือ​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด</verse>
				<verse number="6">ผู้ชาย​ใน​ครอบครัว​ของ​ปุโรหิต​เท่านั้น​ที่​จะ​กิน​ได้ และ​ต้อง​กิน​ใน​บริเวณ​สถาน​นมัสการ​เพราะ​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​ที่สุด</verse>
				<verse number="7">กฎ​เดียวกัน​นี้​ใช้​ได้​ทั้ง​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป ​และ​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด​คือ เครื่อง​บูชา​ที่​ปุโรหิต​ถวาย​เพื่อ​ลบ​บาป ให้​มอบ​เป็น​อาหาร​แก่​ปุโรหิต​นั้น</verse>
				<verse number="8">ปุโรหิต​ผู้​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​จะ​ได้รับ​หนัง​ของ​มัน​ด้วย</verse>
				<verse number="9">ปุโรหิต​ซึ่ง​ถวาย​ธัญ​บูชา​จะ​ได้รับ​ส่วน​ที่​เหลือ​เมื่อ​เสร็จ​พิธี​แล้ว ไม่ว่า​จะ​เป็น​ธัญ​บูชา​ที่​อบ ปิ้ง หรือ​ทอด</verse>
				<verse number="10">ธัญ​บูชา​ทุก​อย่าง​ไม่ว่า​จะ​แห้ง​หรือ​เคล้า​น้ำมัน​มะกอก เป็น​ของ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน​ทุก​คน​อย่าง​เท่าเทียม​กัน</verse>
				<verse number="11">ต่อไป​นี้​เป็น​กฎ​ระเบียบ​เกี่ยวกับ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">ถ้า​พวก​เขา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ขอบพระคุณ ก็​ให้​เขา​นำ​ขนมปัง​แผ่น​หนา​ไม่​ใส่​ยีสต์​คลุก​น้ำมัน​มะกอก​มา​พร้อม​กับ​เครื่อง​บูชา พร้อม​ด้วย​ขนมปัง​แผ่น​บาง​ไม่​ใส่​ยีสต์​ทา​น้ำมัน และ​ขนมปัง​แผ่น​หนา​ทำ​จาก​แป้ง​ละเอียด​เคล้า​น้ำมัน</verse>
				<verse number="13">ให้​นำ​ขนมปัง​แผ่น​หนา​ใส่​ยีสต์​มา​ถวาย​พร้อม​กับ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ เป็น​เครื่อง​บูชา​ขอบพระคุณ</verse>
				<verse number="14">เขา​จะ​ต้อง​นำ​ส่วน​หนึ่ง​จาก​เครื่อง​บูชา​แต่ละ​ชนิด​มา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ แล้ว​มอบ​ให้​ปุโรหิต​ซึ่ง​เป็น​ผู้​เอา​เลือด​ที่​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​ราด​ลง​บน​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="15">เนื้อ​ของ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​ที่​เป็น​การ​ขอบพระคุณ จะ​ต้อง​กิน​ใน​วันที่​ถวาย อย่า​เหลือ​ค้าง​จน​ถึง​รุ่งเช้า</verse>
				<verse number="16">ถ้า​เป็น​เครื่อง​บูชา​ตาม​ที่​ถวาย​ปฏิญาณ​ไว้​หรือ​เครื่อง​บูชา​ตาม​ความ​สมัครใจ ส่วน​ที่​ปุโรหิต​ยัง​ไม่ได้​กิน​ใน​วันที่​ถวาย​อาจ​จะ​กิน​ใน​วัน​รุ่งขึ้น​ได้</verse>
				<verse number="17">แต่​เนื้อ​ของ​เครื่อง​บูชา​ที่​เหลือ​ค้าง​จน​ถึง​วันที่​สาม​ต้อง​เผา​ทิ้ง</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ถ้า​กิน​ส่วน​ใด​ของ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​ใน​วันที่​สาม​จะ​ไม่​เป็น​ที่​ยอมรับ ไม่​เป็น​ผลดี​แก่​ผู้​ที่​นำมา​ถวาย เพราะ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ที่​ไม่​บริสุทธิ์ ผู้​ที่​กิน​จะ​ต้อง​รับผิดชอบ</verse>
				<verse number="19">อย่า​กิน​เนื้อ​ที่​สัมผัส​สิ่ง​ที่​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี จง​เผา​ทิ้ง แต่​เนื้อ​ส่วน​อื่น​ให้​ผู้​ที่​ไม่​มี​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี​กิน​ได้</verse>
				<verse number="20">แต่​ถ้า​ผู้​ใด​เป็น​มลทิน​แล้ว​ยัง​ขืน​กิน​เนื้อ​ของ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​ซึ่ง​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์ ผู้​นั้น​จะ​ถูก​ตัด​ออก​จาก​หมู่​ประชาชน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="21">ผู้​ใด​แตะต้อง​สิ่ง​ที่​เป็น​มลทิน ไม่ว่า​จะ​เป็น​สิ่ง​ที่​เป็น​มลทิน​ของ​มนุษย์ หรือ​สัตว์​ที่​เป็น​มลทิน หรือ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ใด​ๆ ที่​เป็น​มลทิน​ซึ่ง​เลื้อย​คลาน​บน​ดิน แล้ว​มา​กิน​เนื้อ​ของ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​ที่​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์ ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​หมู่​ประชาชน​ของ​เขา’ ”</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="23">“จง​สั่ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘อย่า​กิน​ไขมัน ไม่ว่า​ไขมัน​จาก​วัว แกะ หรือ​แพะ</verse>
				<verse number="24">ไขมัน​จาก​สัตว์​ที่​พบ​เมื่อ​ตาย​แล้ว หรือ​ถูก​สัตว์​ป่า​ทำร้าย อาจ​จะ​ใช้​ทำ​อย่าง​อื่น​ได้ แต่​อย่า​กิน</verse>
				<verse number="25">ผู้​ใด​กิน​ไขมัน​จาก​สัตว์​ซึ่ง​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​เป็น​โภชน​บูชา​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​หมู่​ประชาชน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="26">และ​ไม่ว่า​เจ้า​อาศัย​ที่​ไหน​ก็​ตาม ห้าม​กิน​เลือด ไม่ว่า​เลือด​นก​หรือ​เลือด​สัตว์​ใด​ๆ</verse>
				<verse number="27">ถ้า​ใคร​กิน​เลือด คน​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​หมู่​ประชาชน​ของ​เขา’ ”</verse>
				<verse number="28">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="29">“จง​กล่าว​แก่​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘ผู้​ใด​นำ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​มา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ จะ​ต้อง​นำ​ส่วน​หนึ่ง​ของ​เครื่อง​บูชา​นั้น​มา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="30">เขา​ต้อง​นำ​เครื่อง​บูชา​นี้​มา​เผา​ถวาย​ด้วย​ไฟ​แด่ พระยาห์เวห์​กับ​มือ​ของ​เขา​เอง เขา​จะ​นำ​ไขมัน​และ​อก​มา​ยก​ขึ้น​ถวาย​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เป็น​เครื่อง​บูชา​ยก​ขึ้น​ถวาย</verse>
				<verse number="31">ปุโรหิต​จะ​เผา​ไขมัน​บน​แท่น​บูชา แต่​เนื้อ​อก​เป็น​ของ​อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย</verse>
				<verse number="32">โคนขา​ขวา​ของ​สัตว์​ที่​นำมา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​จะ​ยก​ให้​แก่​ปุโรหิต​ผู้​ประกอบ​พิธี</verse>
				<verse number="33">ลูก​ชาย​ของ​อาโรน​ผู้​ถวาย​เลือด​และ​ไขมัน​ของ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​จะ​ได้รับ​โคนขา​ขวา​เป็น​ส่วน​แบ่ง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="34">จาก​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​ของ​ชาว​อิสราเอล เรา​ได้​เอา​เนื้อ​ส่วน​อก​ที่​ยก​ขึ้น​ถวาย​กับ​โคนขา​ที่​ถวาย​ยก​ให้​แก่​ปุโรหิต​อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา โดย​ให้​เป็น​ส่วน​แบ่ง​ประจำ​จาก​ชาว​อิสราเอล​สำหรับ​พวก​เขา’ ”</verse>
				<verse number="35">นี่​เป็น​ส่วน​ของ​อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย​จาก​โภชน​บูชา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​ยก​ให้​แก่​พวก​เขา​ใน​วันที่​ได้รับ​การ​แต่งตั้ง​ให้​ปฏิบัติ​หน้าที่​ปุโรหิต​รับใช้​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="36">ใน​วันที่​พระยาห์เวห์​เจิม​ตั้ง​พวก​เขา พระองค์​สั่ง​ชาว​อิสราเอล​ให้​มอบ​สิ่ง​เหล่า​นี้​แก่​พวก​เขา​เป็น​ส่วน​แบ่ง​ถาวร​ตลอด​ทุก​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="37">ทั้งหมด​นี้​คือ​กฎ​ระเบียบ​เกี่ยวกับ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว ธัญ​บูชา เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด เครื่อง​บูชา​ใน​พิธี​สถาปนา และ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ</verse>
				<verse number="38">ซึ่ง​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​บน​ภูเขา​ซีนาย​ใน​วันที่​ได้​สั่ง​ชาว​อิสราเอล​ให้​นำ​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ซีนาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​นำ​อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย พร้อม​ทั้ง​เครื่อง​แต่ง​กาย​ของ​พวก​เขา น้ำมัน​เจิม วัว​หนุ่ม​ที่​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป แกะ​ตัว​ผู้​สอง​ตัว​กับ​กระจาด​ขนมปัง​ไม่​ใส่​ยีสต์​มา</verse>
				<verse number="3">และ​เรียก​อิสราเอล​ทั้งหมด​มา​ชุมนุม​กัน​ที่​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ”</verse>
				<verse number="4">โมเสส​ก็​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง และ​ชุมชน​ทั้งหมด​มา​พร้อม​หน้า​กัน​ที่​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="5">โมเสส​กล่าว​กับ​ชุมนุม​ชน​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ให้​ทำ”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​โมเสส​นำ​อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา​มา​ข้าง​หน้า​และ​ชำระ​พวก​เขา​ด้วย​น้ำ</verse>
				<verse number="7">ให้​อาโรน​สวม​เสื้อ​ตัว​ใน คาด​สาย​คาด​เอว สวม​เสื้อ​คลุม และ​ผูก​เอโฟด​ด้วย​สาย​คาด​เอว​ที่​ตกแต่ง​สวยงาม</verse>
				<verse number="8">แล้ว​คล้อง​ทับทรวง สอด​อูริม​และ​ทูมมิม​ไว้​ใน​ทับทรวง</verse>
				<verse number="9">จาก​นั้น​จึง​โพก​ผ้า​บน​ศีรษะ​ของ​อาโรน และ​เอา​แผ่น​ทองคำ​กับ​เครื่องหมาย​ศักดิ์สิทธิ์​ติด​ทับ​บน​ผ้า​โพก​นั้น​ตรง​ด้าน​หน้า ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="10">แล้ว​โมเสส​นำ​น้ำมัน​สำหรับ​เจิม​มา​เจิม​ที่​พลับพลา​และ​ทุก​สิ่ง​ใน​นั้น เป็น​การ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="11">เขา​เอา​น้ำมัน​พรม​แท่น​บูชา​เจ็ด​ครั้ง เจิม​แท่น​บูชา​และ​ภาชนะ​ใช้สอย​ประจำ​แท่น​ทุก​ชิ้น​และ​อ่าง​ชำระ​กับ​ฐาน​รอง​เพื่อ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="12">เขา​เท​น้ำมัน​เจิม​ลง​บน​ศีรษะ​ของ​อาโรน และ​เจิม​ตั้ง​เพื่อ​ชำระ​เขา​ให้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="13">แล้ว​เขา​นำ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน​ออก​มา ให้​สวม​เสื้อ​ตัว​ใน คาด​สาย​คาด​เอว และ​เอา​ผ้า​โพก​ศีรษะ​ให้​พวก​เขา ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="14">จาก​นั้น​โมเสส​ถวาย​วัว​ตัว​ผู้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป และ​อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย​ก็​วาง​มือ​บน​หัว​วัว​ตัว​นั้น</verse>
				<verse number="15">โมเสส​ฆ่า​วัว​นั้น เอา​นิ้ว​จุ่ม​เลือด​ปาด​ทั่ว​เชิงงอน​ทั้ง​สี่​ของ​แท่น​บูชา​เพื่อ​ชำระ​แท่น​ให้​บริสุทธิ์ แล้ว​เท​เลือด​ที่​เหลือ​ลง​ตรง​ฐาน​ของ​แท่น​บูชา ดังนั้น​เขา​จึง​ได้​ชำระ​และ​ทำ​การ​ลบ​มลทิน​สำหรับ​แท่น​นั้น</verse>
				<verse number="16">โมเสส​นำ​ไขมัน​หุ้ม​เครื่องใน พังผืด​ที่​หุ้ม​ตับ และ​ไต​ทั้ง​คู่​กับ​ไขมัน​ที่​หุ้ม​ไต​มา​เผา​บน​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="17">แต่​เอา​เนื้อ​ของ​มัน​ทั้ง​หนัง​และ​ไส้​ออก​ไป​เผา​นอก​ค่าย​พัก​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เขา​ถวาย​แกะ​ตัวผู้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว และ​อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย​จึง​วาง​มือ​บน​หัว​ของ​มัน</verse>
				<verse number="19">จาก​นั้น​โมเสส​ฆ่า​แกะ เอา​เลือด​ราด​บน​แท่น​บูชา​ทั่ว​ทุก​ด้าน</verse>
				<verse number="20">เขา​สับ​แกะ​ตัว​ผู้​นั้น​เป็น​ท่อน​ๆ แล้ว​เผา​ชิ้นส่วน​เหล่า​นั้น​กับ​หัว​และ​ไขมัน</verse>
				<verse number="21">ก่อน​ที่​จะ​เผา​แกะ​ตัว​ผู้​ทั้ง​ตัว​บน​แท่น​บูชา เขา​ใช้​น้ำ​ล้าง​เครื่องใน​และ​ขา​ของ​มัน แล้ว​จึง​ถวาย​ทั้งหมด​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว เป็น​กลิ่น​หอม เป็น​โภชน​บูชา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="22">จาก​นั้น​โมเสส​เอา​แกะ​ตัว​ผู้​อีก​ตัว​มา​เป็น​แกะ​สำหรับ​พิธี​สถาปนา อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย​ก็​วาง​มือ​บน​หัว​ของ​มัน</verse>
				<verse number="23">โมเสส​ฆ่า​แกะ​ตัว​นั้น เอา​เลือด​ของ​มัน​ส่วน​หนึ่ง​มา​แต้ม​ที่​ติ่งหู​ขวา​ของ​อาโรน ที่​นิ้ว​หัวแม่มือ​ขวา​กับ​นิ้ว​หัวแม่เท้า​ขวา</verse>
				<verse number="24">โมเสส​เอา​เลือด​แต้ม​ที่​ติ่งหู​ขวา​ของ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน และ​ที่​นิ้ว​หัวแม่มือ​ขวา​กับ​นิ้ว​หัวแม่เท้า​ขวา​ด้วย จาก​นั้น​เขา​จึง​เอา​เลือด​ส่วน​ที่​เหลือ​ราด​บน​แท่น​บูชา​ทั่ว​ทุก​ด้าน</verse>
				<verse number="25">เขา​เอา​ไขมัน ไขมัน​ส่วน​หาง ไขมัน​หุ้ม​เครื่องใน​ทั้งหมด พังผืด​หุ้ม​ตับ ไต​ทั้ง​คู่​กับ​ไขมัน​หุ้ม​ไต และ​โคนขา​ขวา</verse>
				<verse number="26">จาก​นั้น​เอา​ขนมปัง​ไม่​ใส่​ยีสต์​จาก​กระจาด​ซึ่ง​วาง​ไว้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ คือ​ขนมปัง​แผ่น​หนา ขนมปัง​แผ่น​หนา​คลุก​น้ำมัน​มะกอก และ​ขนมปัง​แผ่น​บาง​มา​วาง​บน​ไขมัน​และ​โคนขา​ขวา</verse>
				<verse number="27">แล้ว​เอา​ของ​ทั้งหมด​นี้​วาง​ไว้​ใน​มือ​ของ​อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา​เพื่อ​ยก​ขึ้น​ถวาย​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เป็น​เครื่อง​บูชา​ยก​ขึ้น​ถวาย</verse>
				<verse number="28">แล้ว​โมเสส​รับ​ของ​เหล่า​นั้น​จาก​มือ​ของ​พวก​เขา นำ​ไป​เผา​บน​แท่น​บูชา​โดย​วาง​บน​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว เป็น​เครื่อง​บูชา​ใน​พิธี​สถาปนา เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ เป็น​โภชน​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="29">โมเสส​ยัง​ได้​เอา​ส่วน​อก​ของ​แกะ​สำหรับ​การ​สถาปนา​ซึ่ง​เป็น​ส่วน​ของ​เขา​และ​ยก​ขึ้น​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เป็น​เครื่อง​บูชา​ยก​ขึ้น​ถวาย​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="30">จาก​นั้น​โมเสส​เอา​น้ำมัน​เจิม​ส่วน​หนึ่ง​กับ​เลือด​ส่วน​หนึ่ง​จาก​แท่น​บูชา​มา​พรม​ที่​ตัว​และ​เครื่อง​แต่ง​กาย​ของ​อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย ทำ​ให้​พวก​เขา​และ​เครื่อง​แต่ง​กาย​ของ​พวก​เขา​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="31">จาก​นั้น​โมเสส​กล่าว​กับ​อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย​ว่า “จง​ต้ม​เนื้อ​ที่​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ แล้ว​กิน​เนื้อ​นั้น​ที่​นั่น​พร้อม​ขนมปัง​ใน​กระจาด​ของ​เครื่อง​ถวาย​บูชา​ใน​พิธี​สถาปนา ตาม​ที่​ข้าพเจ้า​สั่ง​ท่าน​แล้ว​ว่า ‘อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา​จะ​ต้อง​กิน​เนื้อ​นั้น’</verse>
				<verse number="32">แล้ว​เผา​เนื้อ​และ​ขนมปัง​ส่วน​ที่​เหลือ​ให้​หมด</verse>
				<verse number="33">อย่า​ออก​ไป​จาก​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ​นี้​ตลอด​เจ็ด​วัน จนกว่า​จะ​ครบ​กำหนด​เวลา​แห่ง​การ​สถาปนา​ของ​ท่าน เพราะ​การ​สถาปนา​ท่าน​จะ​ใช้​เวลา​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="34">สิ่ง​ที่​ทำ​ไป​ใน​วัน​นี้​ทั้งหมด​เป็น​ไป​ตาม​คำ​บัญชา​ของ​พระยาห์เวห์ เพื่อ​ลบ​บาป​ให้​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="35">ท่าน​จะ​ต้อง​อยู่​ที่​บริเวณ​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ​นี้​ตลอด​เจ็ด​วัน​เจ็ด​คืน และ​ทำ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ประสงค์ เพื่อ​ท่าน​จะ​ไม่​ตาย เพราะ​พระองค์​สั่ง​ข้าพเจ้า​ไว้​เช่น​นี้”</verse>
				<verse number="36">ดังนั้น​อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย​จึง​ทำ​ทุก​สิ่ง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ผ่าน​ทาง​โมเสส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ใน​วันที่​แปด​โมเสส​เรียก​อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย​และ​ผู้​อาวุโส​ทั้งหลาย​ของ​อิสราเอล​มา​ประชุม</verse>
				<verse number="2">เขา​กล่าว​แก่​อาโรน​ว่า “จง​นำ​ลูก​วัว​หนุ่ม​ซึ่ง​ไม่​มี​ตำหนิ​มา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป ​ของ​ท่าน และ​แกะ​ตัว​ผู้​ซึ่ง​ไม่​มี​ตำหนิ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ของ​ท่าน ให้​ถวาย​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">จาก​นั้น​จง​กล่าว​แก่​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘จง​นำ​แพะ​ตัวผู้​มา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​สำหรับ​ตนเอง พร้อม​ทั้ง​ลูก​วัว​และ​ลูก​แกะ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว สัตว์​ทั้ง​สอง​นี้​ต้อง​มี​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​และ​ไม่​มี​ตำหนิ</verse>
				<verse number="4">และ​จง​นำ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​มา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ คือ​วัว ​และ​แกะ​ตัว​ผู้​อย่าง​ละ​ตัว รวม​ทั้ง​ธัญ​บูชา​ที่​เคล้า​น้ำมัน​มะกอก​แล้ว เพราะ​ใน​วัน​นี้​พระยาห์เวห์​จะ​มา​ปรากฏ​แก่​เจ้า​ทั้งหลาย’ ”</verse>
				<verse number="5">พวก​ประชาชน​จึง​นำ​สิ่งของ​ตาม​ที่​โมเสส​สั่ง​มา​ที่​หน้า​เต็นท์​นัด​พบ และ​ประชาชน​ทั้งหมด​มา​ยืน​รวม​กัน​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">โมเสส​กล่าว​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้​ท่าน​ทั้งหลาย​ทำ เพื่อ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​ปรากฏ​แก่​พวก​ท่าน”</verse>
				<verse number="7">โมเสส​กล่าว​กับ​อาโรน​ว่า “จง​เข้า​มา​ที่​แท่น​บูชา​และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​และ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ของ​ท่าน เพื่อ​ลบ​บาป​สำหรับ​ตนเอง​และ​ประชาชน จง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​ประชาชน​และ​ลบ​บาป​ให้​พวก​เขา​อย่าง​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ไว้”</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​อาโรน​จึง​เข้า​มา​ที่​แท่น​บูชา​แล้ว​ฆ่า​ลูก​วัว​นั้น​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​สำหรับ​ตนเอง</verse>
				<verse number="9">พวก​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน​นำ​เลือด​มา​ให้​เขา อาโรน​เอา​นิ้ว​จุ่ม​เลือด​ปาด​ที่​เชิงงอน​ของ​แท่น​บูชา​และ​เท​เลือด​ที่​เหลือ​ลง​ที่​ฐาน​ของ​แท่น</verse>
				<verse number="10">อาโรน​เผา​ไขมัน ไต และ​พังผืด​หุ้ม​ตับ​จาก​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​บน​แท่น​บูชา​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="11">เขา​เอา​เนื้อ​และ​หนัง​ไป​เผา​ที่​นอก​ค่าย</verse>
				<verse number="12">แล้ว​อาโรน​ฆ่า​สัตว์​ซึ่ง​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา​นำ​เลือด​มา​ให้​เขา​และ​เขา​ก็​เอา​เลือด​ราด​บน​แท่น​บูชา​ทั่ว​ทุก​ด้าน</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​ส่ง​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​มา​ให้​ที​ละ​ท่อน รวม​ทั้ง​ส่วน​หัว​ด้วย และ​เขา​เผา​สิ่ง​เหล่า​นั้น​ทั้งหมด​บน​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="14">อาโรน​ล้าง​ส่วน​เครื่องใน​และ​ขา​สัตว์ แล้ว​เผา​ถวาย​บน​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ซึ่ง​อยู่​บน​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="15">จาก​นั้น​อาโรน​นำ​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​ประชาชน​เข้า​มา เขา​นำ​แพะ​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​ของ​ประชาชน​มา​ฆ่า และ​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​อย่าง​ที่​เขา​ได้​ทำ​กับ​สัตว์​ตัวแรก</verse>
				<verse number="16">เขา​ได้​นำ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​มา​ถวาย​ตาม​วิธี​ที่​กำหนด​ไว้</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ถวาย​ธัญ​บูชา​โดย​เอา​แป้ง​กำมือ​หนึ่ง​เผา​บน​แท่น​บูชา นอกเหนือ​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ที่​ถวาย​ประจำ​ทุก​เช้า</verse>
				<verse number="18">อาโรน​ฆ่า​วัว​และ​แกะ​ตัว​ผู้​ซึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​ของ​ประชาชน พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา​นำ​เลือด​มา​ให้​เขา​เพื่อ​ราด​บน​แท่น​บูชา​ทั่ว​ทุก​ด้าน</verse>
				<verse number="19">แต่​เขา​นำ​ไขมัน​ของ​วัว​และ​แกะ​ตัว​ผู้ คือ​ไขมัน​ส่วน​หาง ชั้น​ไขมัน ไต และ​พังผืด​หุ้ม​ตับ</verse>
				<verse number="20">มา​วาง​บน​เนื้อ​อก แล้ว​อาโรน​เผา​ไขมัน​นั้น​บน​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="21">อาโรน​ยก​เนื้อ​อก​และ​โคนขา​ขวา​ขึ้น​ถวาย​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เป็น​เครื่อง​บูชา​ยก​ขึ้น​ถวาย​ตาม​ที่​โมเสส​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="22">แล้ว​อาโรน​ชูมือ​ขึ้น​อวยพร​ประชาชน​และ​เมื่อ​เขา​ได้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว และ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​แล้ว เขา​ก็​ลง​มา​จาก​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="23">จาก​นั้น​โมเสส​กับ​อาโรน​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​นัด​พบ เมื่อ​เขา​ทั้ง​สอง​ออก​มา​อีก​ครั้ง​ก็​กล่าว​อวยพร​ประชาชน แล้ว​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ปรากฏ​ต่อหน้า​ประชาชน​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="24">มี​ไฟ​ออก​มา​จาก​เบื้อง​หน้า​ของ​พระยาห์เวห์​และ​เผา​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​กับ​ไขมัน​บน​แท่น​บูชา เมื่อ​ประชาชน​เห็น​ดังนั้น พวก​เขา​ต่าง​โห่ร้อง​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี​และ​ซบ​หน้า​ลง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">แต่​ลูก​ชาย​ทั้ง​สอง​ของ​อาโรน คือ​นาดับ​และ​อาบีฮู ก่อไฟ​ขึ้น​ใน​กระถาง​เครื่อง​หอม​และ​เติม​เครื่อง​หอม​ลง​ไป แล้ว​เขา​ถวาย​ด้วย​ไฟ​ที่​ไม่​ได้รับ​อนุญาต​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ เป็น​การ​ละเมิด​คำ​บัญชา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">จึง​มี​ไฟ​จาก​เบื้อง​หน้า​ของ​พระยาห์เวห์​ลง​มา​เผา​เขา​ทั้ง​สอง​สิ้น​ชีวิต​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">แล้ว​โมเสส​พูด​กับ​อาโรน​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​กล่าว​ไว้​เมื่อ​พระองค์​พูด​ว่า ‘ใน​ท่ามกลาง​คน​ที่​เข้า​ใกล้​เรา เรา​จะ​ต้อง​ได้รับ​การ​ยอมรับ​ว่า​บริสุทธิ์ และ​ใน​สายตา​คน​ทั้งปวง เรา​จะ​ต้อง​ได้​รับ​เกียรติ’ ” อาโรน​ก็​นิ่ง​เงียบ​อยู่</verse>
				<verse number="4">โมเสส​เรียก​มิชาเอล​และ​เอลซาฟาน​ลูก​ชาย​ของ​อุสซีเอล​ผู้​เป็น​อา​ของ​อาโรน​เข้า​มา​และ​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “จง​เข้า​มา​ที่นี่ หาม​ญาติ​ของ​เจ้า​ออก​ไป​นอก​ค่าย เอา​ออก​ไป​จาก​ด้าน​หน้า​สถาน​นมัสการ​นี้”</verse>
				<verse number="5">เขา​ทั้ง​สอง​จึง​เข้า​มา​หาม​ร่าง​ของ​คน​ทั้ง​สอง​ซึ่ง​ยัง​สวม​เสื้อ​ตัว​ใน​ออก​ไป​นอก​ค่าย​ตาม​ที่​โมเสส​สั่ง</verse>
				<verse number="6">โมเสส​จึง​พูด​กับ​อาโรน​และ​เอเลอาซาร์​กับ​อิธามาร์​ลูก​ชาย​อีก​สอง​คน​ของ​อาโรน​ว่า “อย่า​ปล่อย​ให้​ผม​ของ​พวก​ท่าน​ลุ่ย​ลง​มา และ​อย่า​ฉีก​เสื้อผ้า มิฉะนั้น​พวก​ท่าน​จะ​ตาย และ​พระยาห์เวห์​จะ​โกรธ​ชุมชน​ทั้งหมด แต่​ญาติ​ของ​พวก​ท่าน​คือ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​อาจ​จะ​ไว้ทุกข์​ให้​คน​ทั้งหลาย​ที่​พระยาห์เวห์​ทำลาย​ด้วย​ไฟ​ก็​ได้</verse>
				<verse number="7">พวก​ท่าน​อย่า​ออก​จาก​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ​นี้ มิฉะนั้น​พวก​ท่าน​จะ​ตาย เพราะ​น้ำมัน​เจิม​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​เหนือ​พวก​ท่าน” พวก​เขา​ก็​ปฏิบัติ​ตาม​ที่​โมเสส​กล่าว</verse>
				<verse number="8">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="9">“เจ้า​กับ​พวก​ลูก​ชาย​อย่า​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​หรือ​ของ​มึนเมา​เมื่อ​เจ้า​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​นัด​พบ มิฉะนั้น​เจ้า​จะ​ตาย นี่​เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ถาวร​สืบไป​ทุก​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="10">เพื่อ​เจ้า​จะ​สามารถ​แยกแยะ​ระหว่าง​สิ่ง​บริสุทธิ์​กับ​สิ่ง​ทั่วไป สิ่ง​ที่​เป็น​มลทิน​กับ​สิ่ง​ที่​ไม่​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="11">และ​เพื่อ​เจ้า​จะ​สามารถ​สอน​กฎ​เกณฑ์​ทั้งปวง​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ให้​ไว้​ผ่าน​ทาง​โมเสส​แก่​ชาว​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="12">โมเสส​พูด​กับ​อาโรน​และ​เอเลอาซาร์​กับ​อิธามาร์​ลูก​ชาย​ที่​เหลือ​อยู่​ของ​อาโรน​ว่า “จง​นำ​ธัญ​บูชา​ที่​เหลือ​จาก​โภชน​บูชา​มา​ปรุง​โดย​ไม่​ใส่​ยีสต์​และ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ แล้ว​รับประทาน​ที่​ข้าง​แท่น​เพราะ​เป็น​สิ่ง​บริสุทธิ์​ที่สุด</verse>
				<verse number="13">ท่าน​จง​รับประทาน​ใน​บริเวณ​สถาน​นมัสการ เพราะ​เป็น​ส่วน​ของ​ท่าน​กับ​พวก​ลูก​ชาย​จาก​โภชน​บูชา​ที่​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​เพราะ​ข้าพเจ้า​ได้​รับ​คำ​บัญชา​มา​เช่น​นั้น</verse>
				<verse number="14">แต่​อนุญาต​ให้​ท่าน​กับ​ลูก​ชาย​ลูก​สาว​ของ​ท่าน​รับประทาน​เนื้อ​อก​และ​เนื้อ​โคนขา​ที่​ยก​ขึ้น​ถวาย จง​รับประทาน​สิ่ง​เหล่า​นี้​ใน​ที่​ที่​ไม่​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี เพราะ​เป็น​ส่วน​ที่​ยก​ให้​ท่าน​กับ​ลูก​ๆ ของ​ท่าน​จาก​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​ซึ่ง​ชาว​อิสราเอล​นำมา​ถวาย</verse>
				<verse number="15">โคนขา​พร้อม​ด้วย​เนื้อ​อก​ซึ่ง​ยก​ขึ้น​ถวาย​แล้ว​นั้น​ต้อง​นำมา​พร้อม​กับ​ส่วน​ไขมัน​ที่​ถวาย​เป็น​โภชน​บูชา เพื่อ​ยก​ขึ้น​ถวาย​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เป็น​เครื่อง​บูชา​ยก​ขึ้น​ถวาย นี่​จะ​เป็น​ส่วน​แบ่ง​ถาวร​สำหรับ​ท่าน​และ​ลูก​ๆ ของ​ท่าน​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ไว้”</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​โมเสส​สอบถาม​และ​รู้​ว่า​แพะ​ซึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป ​ถูก​เผา​หมด​แล้ว เขา​ก็​โกรธ​เอเลอาซาร์​กับ​อิธามาร์​ลูก​ชาย​ที่​เหลือ​อยู่​ของ​อาโรน​และ​ถาม​ว่า</verse>
				<verse number="17">“ทำไม​พวก​เจ้า​จึง​ไม่​กิน​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​ใน​บริเวณ​สถาน​นมัสการ ใน​เมื่อ​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​ที่สุด​ซึ่ง​ยก​ให้​พวก​เจ้า เพื่อ​ชำระ​ความ​ผิด​ของ​ชุมชน​โดย​ลบ​บาป​ให้​พวก​เขา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">ใน​เมื่อ​เลือด​ของ​เครื่อง​บูชา​ไม่ได้​ถูก​นำ​เข้า​ไป​ใน​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์ พวก​เจ้า​ก็​ควร​จะ​กิน​แพะ​นั้น​ใน​บริเวณ​สถาน​นมัสการ​ตาม​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​สั่ง​ไว้​แล้ว”</verse>
				<verse number="19">อาโรน​จึง​ตอบ​โมเสส​ว่า “วัน​นี้​พวก​เขา​ได้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​และ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ของ​ตน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​แล้ว แต่​สิ่ง​เหล่า​นี้​ได้​เกิด​ขึ้น​กับ​ข้าพเจ้า ถ้าหาก​ข้าพเจ้า​กิน​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​ใน​วัน​นี้ พระยาห์เวห์​จะ​พอใจ​หรือ”</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​โมเสส​ได้ยิน​เช่น​นั้น​ก็​พอใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ดังนี้</verse>
				<verse number="2">“จง​กล่าว​แก่​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘ใน​บรรดา​สัตว์​ที่​อาศัย​อยู่​บน​แผ่นดิน สัตว์​ที่​เจ้า​กิน​ได้​คือ</verse>
				<verse number="3">สัตว์​ใด​ๆ ที่​มี​กีบ​แยก​และ​เคี้ยวเอื้อง</verse>
				<verse number="4">แต่​เจ้า​อย่า​กิน​สัตว์​ที่​เคี้ยวเอื้อง​หรือ​มี​กีบ​แยก​เพียง​อย่าง​เดียว​เช่น อูฐ มัน​เคี้ยวเอื้อง​แต่​ไม่​มี​กีบ​แยก นี่​คือ​สัตว์​ที่​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี​สำหรับ​เจ้า</verse>
				<verse number="5">กระจงผา​เคี้ยวเอื้อง​แต่​ไม่​มี​กีบ​แยก จึง​เป็น​มลทิน​สำหรับ​เจ้า</verse>
				<verse number="6">กระต่าย แม้​เคี้ยวเอื้อง​แต่​ไม่​มี​กีบ​แยก นี่​เป็น​มลทิน​สำหรับ​เจ้า</verse>
				<verse number="7">และ​หมู แม้​มี​กีบ​แยก​แต่​ไม่​เคี้ยวเอื้อง นี่​ก็​เป็น​มลทิน​สำหรับ​เจ้า</verse>
				<verse number="8">เจ้า​อย่า​กิน​เนื้อ​สัตว์​เหล่า​นี้​หรือ​แตะต้อง​ซาก​ของ​มัน เพราะ​เป็น​สัตว์​ที่​เป็น​มลทิน​สำหรับ​เจ้า</verse>
				<verse number="9">เจ้า​กิน​สัตว์​น้ำ​จืด​น้ำ​เค็ม​ทุก​ชนิด​ที่​มี​ครีบ​และ​เกล็ด​ได้</verse>
				<verse number="10">แต่​สัตว์​น้ำ​ที่​ไม่​มี​ครีบ​และ​เกล็ด ไม่ว่า​จะ​เป็น​สัตว์​เล็ก​ๆ หรือ​สัตว์​อื่น​ๆ ที่​อาศัย​อยู่​ใน​น้ำ เจ้า​จง​ถือ​ว่า​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="11">และ​เนื่องจาก​เจ้า​ถือ​ว่า​สิ่ง​เหล่า​นั้น​มลทิน เจ้า​ต้อง​ไม่​กิน​เนื้อ​ของ​มัน​หรือ​แม้แต่​แตะต้อง​ซาก​ของ​มัน</verse>
				<verse number="12">สัตว์​น้ำ​ใด​ๆ ที่​ไม่​มี​ครีบ​และ​เกล็ด​เป็น​ที่​พึง​รังเกียจ​สำหรับ​เจ้า</verse>
				<verse number="13">อย่า​กิน​สัตว์​ปีก​ที่​เจ้า​ต้อง​ถือ​ว่า​เป็น​มลทิน​ต่อไป​นี้​คือ นก​อินทรี แร้ง แร้ง​ดำ</verse>
				<verse number="14">เหยี่ยว​แดง เหยี่ยว​ดำ​ทุก​ชนิด</verse>
				<verse number="15">กา​ชนิด​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="16">นก​เค้า​ใหญ่ นก​เค้า นก​นางนวล เหยี่ยว​ทุ่ง​ทุก​ชนิด</verse>
				<verse number="17">นก​ฮูก นก​กา​น้ำ นก​ทึดทือ</verse>
				<verse number="18">นก​แสก นก​เค้า​ป่า นก​ออก</verse>
				<verse number="19">นก​กระสา นก​ยาง​ทุก​ชนิด นก​กะราง​หัวขวาน และ​ค้างคาว</verse>
				<verse number="20">เจ้า​ต้อง​ถือ​ว่า​แมลง​บิน​ได้​ที่​คลาน​สี่​ขา​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="21">แต่​มี​แมลง​ที่​บิน​ได้​ซึ่ง​ใช้​สี่​ขา​เดิน​บาง​พวก​ที่​เจ้า​กิน​ได้ คือ​พวก​ที่​ใช้​ขา​กระโดด</verse>
				<verse number="22">เช่น ตั๊กแตน​ทุก​ชนิด จิ้งหรีด และ​จักจั่น เจ้า​กิน​ได้</verse>
				<verse number="23">แต่​แมลง​มี​ปีก​อื่น​ๆ ที่​มี​สี่​ขา เจ้า​ต้อง​ถือ​ว่า​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="24">ผู้​ใด​แตะต้อง​ซาก​ของ​มัน​จะ​เป็น​มลทิน​จน​ถึง​เย็น</verse>
				<verse number="25">ผู้​ที่​นำ​ซาก​ของ​มัน​ไป​ทิ้ง​จะ​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​ของ​ตน และ​เขา​จะ​เป็น​มลทิน​ไป​จน​ถึง​เย็น​ด้วย</verse>
				<verse number="26">สัตว์​ที่​ไม่​มี​กีบ​แยก​หรือ​ไม่​เคี้ยวเอื้อง​เป็น​สัตว์​ที่​เป็น​มลทิน​สำหรับ​เจ้า ผู้​ใด​แตะต้อง​ซาก​สัตว์​เหล่า​นี้​ย่อม​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="27">สัตว์​สี่​ขา​ทุก​ชนิด​ที่​เดิน​ด้วย​อุ้ง​เท้า​เป็น​สัตว์​ที่​เป็น​มลทิน​สำหรับ​เจ้า ผู้​ใด​แตะต้อง​ซาก​ของ​มัน​จะ​เป็น​มลทิน​จน​ถึง​เย็น</verse>
				<verse number="28">ผู้​ใด​นำ​ซาก​ของ​มัน​ไป​ทิ้ง​จะ​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า และ​ถือ​ว่า​เป็น​มลทิน​ไป​จน​ถึง​เย็น เพราะ​เป็น​สัตว์​ที่​เป็น​มลทิน​สำหรับ​เจ้า</verse>
				<verse number="29">สัตว์​ที่​เลื้อย​คลาน​ต่อไป​นี้​เป็น​สัตว์​ที่​เป็น​มลทิน​สำหรับ​เจ้า​ได้แก่ อีเห็น หนู ตะกวด​ทุก​ชนิด</verse>
				<verse number="30">ตุ๊กแก จิ้งเหลน จิ้งจก แย้ กิ้งก่า</verse>
				<verse number="31">สัตว์​เหล่า​นี้​เป็น​มลทิน​สำหรับ​เจ้า ผู้​ใด​แตะต้อง​ซาก​ของ​มัน​จะ​เป็น​มลทิน​จน​ถึง​เย็น</verse>
				<verse number="32">และ​หาก​ซาก​ของ​มัน​ไป​ถูก​สิ่งใด สิ่ง​นั้น​จะ​เป็น​มลทิน ไม่ว่า​จะ​เป็น​ภาชนะ​ไม้ เสื้อผ้า หนัง​สัตว์ หรือ​กระสอบ ให้​นำ​สิ่ง​นั้น​ไป​จุ่ม​น้ำ มัน​จะ​เป็น​มลทิน​จน​ถึง​เย็น และ​หลังจาก​นั้น​มัน​จึง​จะ​สะอาด</verse>
				<verse number="33">หาก​มัน​ตก​ลง​ไป​ใน​หม้อดิน สิ่ง​ที่​อยู่​ใน​หม้อ​นั้น​ก็​เป็น​มลทิน จง​ทุบ​หม้อ​ใบ​นั้น​ทิ้ง</verse>
				<verse number="34">อาหาร​ใด​ๆ ที่​กิน​ได้​แต่​มี​น้ำ​จาก​หม้อ​นั้น​ก็​เป็น​มลทิน และ​ของ​เหลว​ที่​ดื่ม​ได้​จาก​หม้อ​นั้น​ก็​เป็น​มลทิน​ด้วย</verse>
				<verse number="35">ซาก​สัตว์​เหล่า​นี้​ไป​ถูก​สิ่งใด​ก็​ตาม สิ่ง​นั้น​ย่อม​เป็น​มลทิน ไม่ว่า​เตา​อบ​หรือ​หม้อ​หุงต้ม​ต้อง​ทุบ​ทิ้ง สิ่ง​เหล่า​นี้​เป็น​มลทิน​และ​เจ้า​ต้อง​ถือ​ว่า​สิ่ง​เหล่า​นี้​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="36">หาก​ซาก​สัตว์​ตก​ลง​ไป​ใน​น้ำพุ​หรือ​แหล่ง​น้ำ น้ำ​นั้น​ไม่​เป็น​มลทิน แต่​ผู้​ที่​แตะต้อง​ซาก​สัตว์​จะ​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="37">หาก​ซาก​สัตว์​ไป​ถูก​เมล็ด​พืช​ที่​จะ​หว่าน เมล็ด​พืช​เหล่า​นั้น​ไม่​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="38">แต่​ถ้า​เมล็ด​นั้น​แช่​น้ำ​อยู่​และ​ซาก​สัตว์​ตก​ลง​ไป​ถูก​มัน เมล็ด​นั้น​เป็น​มลทิน​สำหรับ​เจ้า</verse>
				<verse number="39">ถ้า​สัตว์​ซึ่ง​อนุญาต​ให้​เจ้า​กิน​ได้​นั้น​ตาย ผู้​ใด​แตะต้อง​ซาก​ของ​มัน​จะ​เป็น​มลทิน​จน​ถึง​เย็น</verse>
				<verse number="40">ผู้​ใด​ที่​กิน​เนื้อ​ของ​มัน​หรือ​เอา​ซาก​ออก​ไป​ทิ้ง ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​ของ​ตน​และ​เป็น​มลทิน​จน​ถึง​เย็น</verse>
				<verse number="41">เจ้า​จง​ถือ​ว่า​สัตว์​เลื้อย​คลาน​ทุก​ชนิด​เป็น​มลทิน อย่า​กิน​มัน​เลย</verse>
				<verse number="42">ห้าม​เจ้า​กิน​สัตว์​เหล่า​นี้​ทุก​ชนิด ไม่ว่า​สัตว์​ที่​เลื้อย​ไป​ด้วย​ท้อง ที่​ใช้​สี่​ขา​เดิน หรือ​ที่​มี​ขา​มาก​กว่า​นั้น พวก​มัน​เป็น​สัตว์​มลทิน</verse>
				<verse number="43">อย่า​ทำ​ให้​ตัวเอง​แปดเปื้อน​ด้วย​สัตว์​เหล่า​นี้​โดย​ไป​แตะต้อง​มัน หรือ​ให้​มัน​มา​ถูก​ต้อง​ตัว​เจ้า</verse>
				<verse number="44">เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า จง​แยก​ตัว​ออก​มา​เพื่อ​เรา และ​รักษา​ตนเอง​ให้​บริสุทธิ์​เพราะ​เรา​บริสุทธิ์ อย่า​ทำ​ให้​ตัวเอง​เป็น​มลทิน​โดย​แตะต้อง​สัตว์​ที่​เลื้อย​คลาน​ใด​ๆ</verse>
				<verse number="45">เรา​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้​ที่​นำ​เจ้า​ออก​มา​จาก​อียิปต์​เพื่อ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า ดังนั้น​จง​บริสุทธิ์​เพราะ​เรา​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="46">ทั้งหมด​นี้​คือ​กฎ​ระเบียบ​เกี่ยวกับ​สัตว์​ต่าง​ๆ สัตว์​ปีก สัตว์​น้ำ สัตว์​ที่​เลื้อย​คลาน​ทุก​ชนิด</verse>
				<verse number="47">เจ้า​จะ​ต้อง​แยกแยะ​ระหว่าง​สิ่ง​ที่​สะอาด​และ​สิ่ง​ที่​เป็น​มลทิน สัตว์​ที่​เจ้า​กิน​ได้​และ​ที่​ห้าม​กิน’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​กล่าว​แก่​ชาว​อิสราเอล​ดังนี้ ‘สตรี​คน​ใด​ตั้งครรภ์​และ​ให้​กำเนิด​ลูก​ชาย ผู้​เป็น​แม่​จะ​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน​เช่น​เดียว​กับ​ที่​เป็น​มลทิน​ระหว่าง​มี​ประจำเดือน</verse>
				<verse number="3">ใน​วันที่​แปด​ให้​ทารก​ชาย​นั้น​เข้า​สุหนัต</verse>
				<verse number="4">จาก​นั้น​เธอ​ต้อง​คอย 33 วัน เพื่อ​ชำระ​ตน​จาก​การ​หลั่ง​โลหิต เธอ​จะ​ต้อง​ไม่​แตะต้อง​สิ่ง​ใด​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​หรือ​เข้า​ไป​ใน​สถาน​นมัสการ​จนกว่า​จะ​ครบ​กำหนด​การ​ชำระ​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="5">หาก​คลอด​ลูก​สาว เธอ​จะ​เป็น​มลทิน​อยู่​สอง​สัปดาห์​เช่น​เดียว​กับ​เมื่อ​มี​ประจำเดือน แล้ว​เธอ​จะ​ต้อง​รอ 66 วัน​เพื่อ​ชำระ​ตน​เนื่องจาก​โลหิต​ไหล</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​สิ้นสุด​ระยะ​การ​ชำระ​ตน​แล้ว ไม่ว่า​จะ​คลอด​ลูก​เป็น​ผู้หญิง​หรือ​ผู้ชาย เธอ​จะ​ต้อง​นำ​ลูก​แกะ​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​หนึ่ง​ตัว​มา​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว และ​นก​พิราบ​หนุ่ม​หรือ​นก​เขา​หนึ่ง​ตัว​มา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป เธอ​จะ​นำมา​มอบ​แก่​ปุโรหิต​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="7">ปุโรหิต​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เพื่อ​ลบ​บาป​ของ​เธอ แล้ว​เธอ​จะ​พ้น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี​จาก​การ​ที่​โลหิต​ไหล สิ่ง​เหล่า​นี้​คือ​กฎ​ระเบียบ​สำหรับ​สตรี​ที่​คลอด​ลูก​ไม่ว่า​จะ​เป็น​ผู้ชาย​หรือ​ผู้หญิง</verse>
				<verse number="8">แต่​ถ้า​เธอ​ยากจน​เกิน​กว่า​จะ​ถวาย​ลูก​แกะ​หนึ่ง​ตัว ก็​ให้​นำ​นก​เขา​หรือ​นก​พิราบ​หนุ่ม​สอง​ตัว​มา​แทน ตัว​หนึ่ง​จะ​ใช้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว ส่วน​อีก​ตัว​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป ปุโรหิต​จะ​ทำ​การ​ลบ​บาป​โดย​วิธี​นี้​ให้​เธอ​และ​เธอ​จะ​พ้น​มลทิน’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ถ้า​ผู้​ใด​เกิด​อาการ​บวม​ที่​ผิวหนัง หรือ​เป็น​ผื่น หรือ​มี​รอย​ด่าง ให้​สงสัย​ว่า​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ที่​เป็น​มลทิน จะ​ต้อง​นำ​ผู้​นั้น​มา​พบ​ปุโรหิต​อาโรน​หรือ​ลูก​ชาย ​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ของ​อาโรน​ที่​เป็น​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="3">ปุโรหิต​จะ​ต้อง​ตรวจ​ดู​รอย​โรค​ของ​ผู้​นั้น ถ้า​ขน​บน​ผิวหนัง​บริเวณ​นั้น​เปลี่ยน​เป็น​สีขาว​และ​รอย​โรค​นี้​ลาม​ลึก ​กว่า​ผิวหนัง​ลง​ไป แสดง​ว่า​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ที่​เป็น​มลทิน ปุโรหิต​จะ​ประกาศ​ว่า​เขา​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี</verse>
				<verse number="4">แต่​ถ้า​ผิวหนัง​บริเวณ​นี้​เป็น​ด่าง​แต่​ไม่ได้​ลาม​ลึก​ลง​ไป​ใต้​ผิวหนัง และ​ขน​ใน​บริเวณ​ดังกล่าว​ก็​ไม่ได้​เปลี่ยน​เป็น​สีขาว ปุโรหิต​จะ​ต้อง​กัก​ตัว​เขา​ไว้​ดู​อาการ​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="5">ใน​วันที่​เจ็ด​ปุโรหิต​จะ​ตรวจ​ผู้​นั้น​อีก​ครั้ง ถ้า​บริเวณ​ที่​บวม​ดังกล่าว​ยัง​อยู่​เหมือน​เดิม ไม่ได้​ลาม​ลึก​ลง​ไป​ใต้​ผิวหนัง ปุโรหิต​ก็​จะ​กัก​ตัว​เขา​ไว้​อีก​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="6">ใน​วันที่​เจ็ด​ปุโรหิต​จะ​ตรวจ​ผู้​นั้น​อีก​ครั้ง ถ้า​รอย​โรค​ดี​ขึ้น ไม่ได้​ลาม​ลึก​ลง​ไป ปุโรหิต​ก็​จะ​ประกาศ​ว่า​เขา​ไม่​เป็น​มลทิน เป็น​เพียง​ผื่น​ธรรมดา ผู้​นั้น​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​ของ​ตน แล้ว​เขา​ก็​จะ​สะอาด</verse>
				<verse number="7">แต่​ถ้า​ผื่น​นั้น​เห่อ​ลาม​ไป​หลังจาก​ที่​เขา​ให้​ปุโรหิต​ตรวจ​ดู​หน​หนึ่ง​แล้ว เขา​จะ​ต้อง​กลับ​มา​หา​ปุโรหิต​อีก</verse>
				<verse number="8">ปุโรหิต​จะ​ตรวจ​เขา​ใหม่ ถ้า​เห็นว่า​ผื่น​นั้น​เห่อ​ลาม​ตาม​ผิวหนัง​ก็​จะ​ประกาศ​ว่า​เขา​เป็น​มลทิน เขา​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ที่​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="9">ถ้า​ผู้​ใด​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ที่​เป็น​มลทิน ต้อง​นำ​เขา​ไป​พบ​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ปุโรหิต​จะ​ตรวจ​ผู้​นั้น ถ้า​เขา​มี​อาการ​บวม​ซีด​ที่​ผิวหนัง ขน​บริเวณ​นั้น​เปลี่ยน​เป็น​สีขาว และ​รอย​บวม​นั้น​ปริ​แตก​เป็น​แผล</verse>
				<verse number="11">เขา​ก็​เป็น​โรค​ผิวหนัง​เรื้อรัง ปุโรหิต​จะ​ประกาศ​ว่า​เขา​เป็น​มลทิน​โดย​ไม่​ต้อง​กัก​ตัว​ไว้​ดู​อาการ​อีก เพราะ​เขา​เป็น​มลทิน​แล้ว</verse>
				<verse number="12">แต่​ถ้า​ปุโรหิต​เห็นว่า​รอย​โรค​นั้น​กระจาย​ไป​ทั่ว​ตั้งแต่​ศีรษะ​จด​เท้า</verse>
				<verse number="13">ปุโรหิต​ต้อง​ตรวจ​ดู​เขา หาก​รอย​โรค​นั้น​ปกคลุม​ไป​ทั้ง​ตัว ให้​ประกาศ​ว่า​เขา​ไม่​เป็น​มลทิน เนื่องจาก​ร่างกาย​ของ​เขา​กลาย​เป็น​ด่าง​ขาว​ไป​ทั้ง​ตัว เขา​จึง​สะอาด​ไม่​เป็น​โรค​ติดต่อ</verse>
				<verse number="14">แต่​เมื่อ​ใด​ก็​ตาม​ที่​ร่างกาย​ของ​เขา​มี​แผล ผู้​นั้น​ก็​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ปุโรหิต​พบ​เห็น​รอย​แผล​นั้น ให้​ประกาศ​ว่า​เขา​เป็น​มลทิน รอย​แผล​นั้น​ไม่​สะอาด ทำ​ให้​เขา​เป็น​โรค​ที่​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="16">ถ้า​รอย​แผล​นั้น​ตกสะเก็ด ให้​เขา​กลับไป​หา​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="17">ปุโรหิต​จะ​ตรวจ​ดู​อีก​ครั้ง ถ้า​แผล​นั้น​หาย​แห้ง​ดี​แล้ว ปุโรหิต​ก็​จะ​ประกาศ​ว่า​เขา​หาย​จาก​โรค​ติดต่อ เขา​สะอาด​พ้น​มลทิน</verse>
				<verse number="18">ถ้า​คน​ใด​เป็น​ฝี​และ​หาย​แล้ว</verse>
				<verse number="19">แต่​รอย​ฝี​เกิด​อาการ​บวม​ด่าง​หรือ​เปลี่ยน​เป็น​สีขาว​อม​ชมพู​เรื่อ​ๆ ผู้​นั้น​ต้อง​ไป​ให้​ปุโรหิต​ตรวจ​ดู</verse>
				<verse number="20">หาก​อาการ​ลาม​ลึก​ลง​ไป​ใต้​ผิวหนัง และ​ขน​บริเวณ​นั้น​เปลี่ยน​เป็น​สีขาว ปุโรหิต​จะ​ประกาศ​ว่า​เขา​เป็น​มลทิน โรค​ผิวหนัง​ที่​เป็น​มลทิน​ได้​ลาม​ออก​มา​จาก​ฝี​นั้น</verse>
				<verse number="21">แต่​เมื่อ​ปุโรหิต​ตรวจ​ดู​แล้ว ขน​บริเวณ​นั้น​ไม่ได้​เปลี่ยน​เป็น​สีขาว และ​รอย​โรค​นั้น​ไม่ได้​ลาม​ลึก​ลง​ไป​ใต้​ผิวหนัง อีก​ทั้ง​สี​ก็​กำลัง​จาง​ลง ให้​ปุโรหิต​กัก​ตัว​เขา​ไว้​ดู​อาการ​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="22">หาก​โรค​นั้น​ลาม​ออก​ไป​ตาม​ผิวหนัง ปุโรหิต​จะ​ประกาศ​ว่า​เขา​เป็น​มลทิน เป็น​โรค​ผิวหนัง​ที่​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="23">แต่​ถ้า​ลักษณะ​ของ​รอย​โรค​นั้น​ไม่​เปลี่ยนแปลง​และ​ไม่​ลุกลาม​ออก​ไป รอย​นี้​ก็​เป็น​เพียง​แผลเป็น​หลังจาก​เป็น​ฝี ปุโรหิต​ก็​จะ​ประกาศ​ว่า​เขา​ไม่​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="24">ถ้า​ใคร​มี​แผล​ไฟ​ไหม้​และ​แผล​นี้​กลาย​เป็น​สีขาว​หรือ​สีขาว​อม​ชมพู​เรื่อ​ๆ</verse>
				<verse number="25">ให้​ปุโรหิต​ตรวจ​ดู​รอย​นั้น ถ้า​ขน​บริเวณ​นั้น​เปลี่ยน​เป็น​สีขาว​และ​อาการ​ลาม​ลึก​ลง​ไป​ใต้​ผิวหนัง โรค​ติดต่อ​ได้​ลาม​จาก​รอย​ไหม้​นั้น​แล้ว ปุโรหิต​จะ​ประกาศ​ว่า​เขา​เป็น​มลทิน เป็น​โรค​ผิวหนัง​ที่​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="26">ถ้า​ปุโรหิต​ตรวจ​ดู​พบ​ว่า​ขน​บริเวณ​นั้น​ไม่ได้​เปลี่ยน​เป็น​สีขาว และ​รอย​แผล​นั้น​ก็​ไม่ได้​ลาม​ลึก​ลง​ไป​ใต้​ผิวหนัง อีก​ทั้ง​สี​ก็​กำลัง​จาง​ลง ให้​ปุโรหิต​กัก​ตัว​เขา​ไว้​ดู​อาการ​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="27">ใน​วันที่​เจ็ด​ปุโรหิต​จะ​ตรวจ​ผู้​นั้น​อีก​ครั้ง ถ้า​แผล​นั้น​ลุกลาม​ออก​ไป ปุโรหิต​จะ​ประกาศ​ว่า​เขา​เป็น​มลทิน เป็น​โรค​ผิวหนัง​ที่​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="28">ถ้า​ลักษณะ​ของ​แผล​นั้น​ไม่​เปลี่ยนแปลง​และ​ไม่ได้​ลุกลาม​ออก​ไป แต่​กำลัง​จาง​ลง รอย​นี้​ก็​เป็น​เพียง​รอย​บวม​หรือ​แผลเป็น​จาก​ไฟ​ไหม้ ปุโรหิต​จะ​ประกาศ​ว่า​เขา​ไม่​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="29">ถ้า​ชาย​หรือ​หญิง​คน​ใด​มี​แผล​ที่​ศีรษะ​หรือ​คาง</verse>
				<verse number="30">ให้​ปุโรหิต​ตรวจ​ดู​แผล​นั้น ถ้า​แผล​ลาม​ลึก​ลง​ไป​ใต้​ผิวหนัง และ​ขน​บริเวณ​นั้น​เปลี่ยน​เป็น​สีเหลือง​และ​บาง​ลง ปุโรหิต​จะ​ประกาศ​ว่า​เขา​เป็น​มลทิน เป็น​แผล​คัน เป็น​โรค​ผิวหนัง​ที่​เป็น​มลทิน​บน​ศีรษะ​หรือ​ที่​คาง</verse>
				<verse number="31">แต่​ถ้า​ปุโรหิต​ตรวจ​พบ​ว่า​แผล​คัน​นั้น​ไม่ได้​ลาม​ลึก​ลง​ไป​ใต้​ผิวหนัง และ​ไม่​มี​ขน​สีดำ​ใน​บริเวณ​นั้น ให้​กัก​คน​นั้น​ไว้​ดู​อาการ​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="32">ใน​วันที่​เจ็ด​ให้​ปุโรหิต​ตรวจ​ดู​ผู้​นั้น ถ้า​แผล​คัน​ไม่ได้​ลาม​ไป​และ​ไม่ได้​มี​ขน​สีเหลือง​ขึ้นมา อีก​ทั้ง​แผล​นี้​ก็​ไม่ได้​ลาม​ลึก​ลง​ไป​ใต้​ผิวหนัง</verse>
				<verse number="33">ชาย​หรือ​หญิง​คน​นั้น​จะ​ต้อง​โกน​ขน​บริเวณ​รอบ​ๆ แผล​นั้น​ออก และ​ปุโรหิต​จะ​กัก​ตัว​เขา​ไว้​อีก​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="34">ใน​วันที่​เจ็ด​ให้​ปุโรหิต​ตรวจ​ผู้​นั้น​อีก ถ้า​แผล​คัน​นี้​ไม่ได้​ลาม​ไป​และ​ไม่ได้​ลาม​ลึก​ลง​ไป​ใต้​ผิวหนัง ปุโรหิต​จะ​ประกาศ​ว่า​เขา​สะอาด เขา​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​และ​ถือ​ว่า​เขา​ปราศจาก​มลทิน</verse>
				<verse number="35">แต่​ถ้า​แผล​คัน​นั้น​ลาม​ออก​ไป​หลังจาก​ประกาศ​ว่า​เขา​ไม่​เป็น​มลทิน​แล้ว</verse>
				<verse number="36">ปุโรหิต​จะ​ตรวจ​อีก​ครั้ง ถ้า​แผล​คัน​นั้น​ลาม​ออก​ไป​ก็​ประกาศ​ว่า​เขา​เป็น​มลทิน​โดย​ไม่​ต้อง​รอ​ดู​ว่า​มี​ขน​สีเหลือง​หรือ​ไม่</verse>
				<verse number="37">แต่​ถ้า​ปุโรหิต​เห็นว่า​แผล​นั้น​ไม่​ลาม​ออก​ไป​และ​มี​ขน​สีดำ​ขึ้น​บริเวณ​นั้น แผล​คัน​นั้น​ก็​หาย​แล้ว เขา​ก็​ไม่​เป็น​มลทิน และ​ปุโรหิต​จะ​ประกาศ​ว่า​เขา​สะอาด ไม่​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="38">ถ้า​ชาย​หรือ​หญิง​คน​ใด​มี​รอย​ด่าง​ขาว​ขึ้น​ที่​ผิวหนัง</verse>
				<verse number="39">ให้​ปุโรหิต​ตรวจ​ดู ถ้า​รอย​เหล่า​นี้​คล้ำ​ลง รอย​ที่​ขึ้น​บน​ผิวหนัง​ประเภท​นี้​ก็​เป็น​เพียง​ผื่น​ที่​ไม่​เป็น​อันตราย เขา​ก็​ไม่​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="40">ถ้า​ชาย​คน​ใด​ผม​ร่วง​จน​หัว​ล้าน​เลี่ยน เขา​ก็​ไม่​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="41">ถ้า​ผม​บริเวณ​หน้าผาก​ร่วง​จน​เถิก เขา​ก็​ไม่​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="42">แต่​ถ้า​บริเวณ​ที่​ล้าน​นั้น​มี​รอย​แดง​เรื่อ​ๆ ก็​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ที่​เป็น​มลทิน​บน​ศีรษะ​หรือ​ที่​หน้าผาก</verse>
				<verse number="43">ปุโรหิต​จะ​ตรวจ​ดู ถ้า​มี​แผล​บวม​แดง​เรื่อ​ๆ ที่​ศีรษะ​หรือ​หน้าผาก​คล้าย​โรค​ผิวหนัง​ที่​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="44">ชาย​ผู้​นี้​ก็​เป็น​โรค​ติดต่อ​และ​เป็น​มลทิน ปุโรหิต​จะ​ประกาศ​ว่า​เขา​เป็น​มลทิน​เพราะ​แผล​บน​ศีรษะ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="45">ผู้​ใด​ถูก​ตรวจ​พบ​ว่า​เป็น​โรค​ที่​เป็น​มลทิน ผู้​นั้น​ต้อง​สวม​เสื้อผ้า​ฉีก​ขาด ปล่อย​ผม​รุงรัง​ปิด​ใบหน้า​ส่วน​ล่าง​และ​ร้อง​ว่า ‘เป็น​มลทิน! เป็น​มลทิน!’</verse>
				<verse number="46">ตราบใด​ที่​เขา​ยัง​เป็น​โรค​ติดต่อ เขา​ก็​เป็น​มลทิน และ​เขา​ต้อง​อยู่​ตาม​ลำพัง​นอก​ค่าย</verse>
				<verse number="47">ถ้า​สงสัย​ว่า​มี​เชื้อรา​ที่​เป็น​มลทิน​ขึ้น​ที่​เสื้อผ้า​ขน​สัตว์​หรือ​ผ้า​ลินิน</verse>
				<verse number="48">หรือ​ที่​สิ่ง​ถักทอ​จาก​ลินิน หรือ​จาก​ขน​สัตว์ หรือ​ที่​แผ่น​หนัง หรือ​เครื่องใช้​ที่​ทำ​จาก​หนัง</verse>
				<verse number="49">ถ้า​หาก​ใน​ส่วน​ใด​ของ​เสื้อผ้า แผ่น​หนัง สิ่ง​ถักทอ หรือ​เครื่อง​หนัง​ใด​ๆ มี​จุด​เขียว​หรือ​แดง สิ่ง​นั้น​ก็​มี​เชื้อรา​ที่​เป็น​มลทิน จะ​ต้อง​นำมา​ให้​ปุโรหิต​ดู</verse>
				<verse number="50">ปุโรหิต​จะ​ตรวจ​ดู​ส่วน​ที่​ขึ้น​รา และ​แยก​สิ่ง​นั้น​ไว้​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="51">ใน​วันที่​เจ็ด​ปุโรหิต​จะ​ตรวจ​ดู​อีก​ครั้ง ถ้า​เชื้อรา​นั้น​ลาม​ออก​ไป​ใน​เสื้อผ้า สิ่ง​ถักทอ หรือ​แผ่น​หนัง ไม่ว่า​สิ่งใด​ที่​เป็น​เครื่องใช้ ก็​แสดง​ว่า​มี​เชื้อรา​ที่​เป็น​มลทิน สิ่งของ​นั้น​ก็​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="52">ปุโรหิต​ต้อง​เผา​เสื้อผ้า สิ่ง​ถักทอ​จาก​ขน​สัตว์​หรือ​ลินิน หรือ​เครื่อง​หนัง​ใด​ๆ ที่​ขึ้น​รา เนื่องจาก​มี​เชื้อรา​ที่​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="53">แต่​ถ้า​ปุโรหิต​ตรวจ​ดู​เครื่องใช้​เหล่า​นั้น​แล้ว​พบ​ว่า​เชื้อรา​ไม่ได้​ลาม​ออก​ไป​ใน​เสื้อผ้า สิ่ง​ถักทอ หรือ​เครื่อง​หนัง</verse>
				<verse number="54">เขา​ต้อง​สั่ง​ให้​นำ​สิ่ง​เหล่า​นั้น​ไป​ซักล้าง แล้ว​แยก​ออก​จาก​เครื่องใช้​อื่น​ๆ ไว้​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="55">หลังจาก​ซักล้าง​แล้ว ปุโรหิต​ต้อง​ตรวจ​ดู​อีก​ครั้ง ถ้า​พบ​ว่า​ยัง​มี​เชื้อรา​ติด​อยู่​แม้​จะ​ไม่ได้​ลาม​ออก​ไป​ก็​ให้​ถือ​ว่า​เป็น​มลทิน ต้อง​เผา​ทิ้ง ไม่ว่า​เชื้อรา​จะ​อยู่​ด้าน​ใด​บน​ของ​สิ่ง​นั้น</verse>
				<verse number="56">แต่​ถ้า​ปุโรหิต​ตรวจ​พบ​ว่า​เชื้อรา​ใน​เครื่องใช้​เหล่า​นี้​จาง​ลง​หลังจาก​ซักล้าง ก็​ให้​ตัด​ส่วน​ที่​ขึ้น​รา​ทิ้ง</verse>
				<verse number="57">ถ้า​มี​เชื้อรา​ปรากฏ​ขึ้น​อีก​และ​ลุกลาม​ออก​ไป ก็​ให้​เผา​เสื้อผ้า สิ่ง​ถักทอ หรือ​เครื่อง​หนัง​เหล่า​นี้​เสีย</verse>
				<verse number="58">แต่​ถ้า​ซักล้าง​แล้ว​และ​กำจัด​เชื้อรา​ออก​ไป​ได้ ก็​ให้​นำ​ไป​ซัก​อีก​รอบ จึง​จะ​ถือ​ว่า​สิ่ง​นั้น​สะอาด”</verse>
				<verse number="59">ทั้งหมด​นี้​คือ​กฎ​ระเบียบ​เกี่ยวกับ​เชื้อรา​ที่​เป็น​มลทิน​ใน​เสื้อผ้า​ทำ​จาก​ขน​สัตว์​หรือ​ผ้า​ลินิน สิ่ง​ถักทอ หรือ​เครื่อง​หนัง​ใด​ๆ เพื่อ​จะ​บอก​ได้​ว่า​เป็น​มลทิน​หรือ​ไม่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ต่อไป​นี้​เป็น​ระเบียบ​สำหรับ​คน​ที่​เคย​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง เมื่อ​พวก​เขา​ถูก​นำ​มาหา​ปุโรหิต​และ​รับ​การ​ชำระ​ให้​สะอาด​ตาม​ระเบียบ​พิธี</verse>
				<verse number="3">ปุโรหิต​จะ​ออก​ไป​นอก​ค่าย​พัก​เพื่อ​ตรวจ​ดู​พวก​เขา หาก​เห็นว่า​หาย​จาก​โรค​ผิวหนัง​ที่​เป็น​มลทิน ​แล้ว</verse>
				<verse number="4">ปุโรหิต​จะ​สั่ง​ให้​นำ​นก​สอง​ตัว​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​และ​ไม่​เป็น​มลทิน ไม้​สน​ซีดาร์ ด้าย​แดง และ​กิ่ง​หุสบ เพื่อ​ใช้​ใน​การ​ชำระ​คน​นั้น​ให้​สะอาด</verse>
				<verse number="5">ปุโรหิต​จะ​สั่ง​ให้​ฆ่า​นก​ตัว​หนึ่ง​เหนือ​น้ำ​สะอาด​ที่​อยู่​ใน​ภาชนะ​ดินเผา</verse>
				<verse number="6">จาก​นั้น​เขา​จะ​เอา​นก​อีก​ตัว​หนึ่ง​ซึ่ง​ยัง​มี​ชีวิต​พร้อม​กับ​ไม้​สน​ซีดาร์ ด้าย​แดง และ​กิ่ง​หุสบ​จุ่ม​ลง​ใน​เลือด​ของ​นก​ที่​ถูก​ฆ่า​เหนือ​น้ำ​สะอาด</verse>
				<verse number="7">จาก​นั้น​ปุโรหิต​จะ​พรม​เลือด​ที่​ตัว​คน​นั้น​เจ็ด​ครั้ง​เพื่อ​ชำระ​โรค​ที่​เป็น​มลทิน แล้ว​ประกาศ​ว่า​เขา​ไม่​เป็น​มลทิน หลังจาก​นั้น​จึง​ปล่อย​นก​ที่​มี​ชีวิต​ตัว​นั้น​ไป​ใน​ที่​กลางแจ้ง</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​ได้​รับ​การ​ชำระ​ให้​สะอาด​นั้น​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​ของ​ตน โกน​ผม และ​อาบน้ำ แล้ว​เขา​จะ​สะอาด​ตาม​ระเบียบ​พิธี หลังจาก​นั้น​ให้​เขา​กลับมา​อาศัย​อยู่​ใน​ค่าย​พัก​อีก​ครั้ง แต่​จะ​ต้อง​อยู่​นอก​เต็นท์​ของ​ตน​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="9">ใน​วันที่​เจ็ด​เขา​จะ​โกน​ขน​ทั้งหมด คือ​เส้นผม หนวด เครา และ​ขน​คิ้ว เขา​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า อาบน้ำ แล้ว​เขา​จะ​สะอาด</verse>
				<verse number="10">ใน​วันที่​แปด เขา​ต้อง​นำ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​สอง​ตัว​ซึ่ง​ไม่​มี​ตำหนิ และ​ลูก​แกะ​ตัวเมีย​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​ไม่​มี​ตำหนิ​หนึ่ง​ตัว แป้ง​โม่​ละเอียด​สาม​ใน​สิบ​เอฟาห์ เคล้า​น้ำมัน​มะกอก​สำหรับ​เป็น​ธัญ​บูชา และ​น้ำมัน​หนึ่ง​ลก</verse>
				<verse number="11">ปุโรหิต​ผู้​ทำ​หน้าที่​ตรวจ​โรค​จะ​นำ​คน​นั้น​พร้อม​ด้วย​เครื่อง​บูชา​ของ​เขา​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="12">จาก​นั้น​ปุโรหิต​จะ​ถวาย​แกะ​ตัว​ผู้​ตัว​หนึ่ง​และ​น้ำมัน​หนึ่ง​ลก​เป็น​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด​โดย​ยก​ขึ้น​ถวาย​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เป็น​เครื่อง​บูชา​ยก​ขึ้น​ถวาย</verse>
				<verse number="13">ปุโรหิต​จะ​ฆ่า​แกะ​ตัว​นั้น​ใน​บริเวณ​สถาน​นมัสการ​ตรง​บริเวณ​ที่​ฆ่า​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป ​และ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด​นี้​เป็น​ของ​ปุโรหิต​เช่น​เดียว​กับ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป เป็น​ของ​ที่​บริสุทธิ์​ที่สุด</verse>
				<verse number="14">ปุโรหิต​จะ​เอา​เลือด​ของ​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด​แตะ​ที่​ติ่งหู​ขวา นิ้ว​หัวแม่มือ​ขวา และ​นิ้ว​หัวแม่เท้า​ขวา​ของ​คน​ที่​จะ​ได้รับ​การ​ชำระ</verse>
				<verse number="15">จาก​นั้น​ปุโรหิต​จะ​เท​น้ำมัน​ลง​ใน​อุ้ง​มือ​ซ้าย</verse>
				<verse number="16">เอา​นิ้ว​ชี้​ขวา​จุ่ม​น้ำมัน​นั้น​พรม​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เจ็ด​ครั้ง</verse>
				<verse number="17">ปุโรหิต​จะ​ใช้​น้ำมัน​ที่​เหลือ​อยู่​บาง​ส่วน​แตะ​ที่​ติ่งหู​ขวา นิ้ว​หัวแม่มือ​ขวา และ​นิ้ว​หัวแม่เท้า​ขวา​ของ​คน​นั้น ซ้ำ​บน​รอย​เลือด​ของ​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เอา​น้ำมัน​ที่​เหลือ​ใน​ฝ่ามือ​ทา​ศีรษะ​ของ​คน​ที่​จะ​ได้​รับ​การ​ชำระ และ​ลบ​บาป​ให้​เขา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ปุโรหิต​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป และ​ลบ​บาป​ให้​คน​ที่​จะ​ได้​รับ​การ​ชำระ​นั้น​ให้​พ้น​จาก​มลทิน​ของ​เขา หลังจาก​นั้น​ปุโรหิต​จะ​ฆ่า​สัตว์​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="20">นำ​ไป​ถวาย​พร้อม​กับ​ธัญ​บูชา​บน​แท่น​บูชา​เป็น​การ​ลบ​บาป​ให้​ผู้​นั้น และ​เขา​ก็​จะ​สะอาด</verse>
				<verse number="21">แต่​ถ้า​เขา​ยากจน​เกิน​กว่า​จะ​นำ​แกะ​สอง​ตัว​มา​ถวาย ก็​ให้​เขา​นำ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​มา​เพียง​ตัว​เดียว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด​เพื่อ​ยก​ขึ้น​ถวาย​เป็น​การ​ลบ​บาป​ให้​เขา โดย​ถวาย​พร้อม​กับ​แป้ง​ละเอียด​หนึ่ง​ใน​สิบ​เอฟาห์ เคล้า​กับ​น้ำมัน​มะกอก​เป็น​ธัญ​บูชา และ​น้ำมัน​หนึ่ง​ลก</verse>
				<verse number="22">และ​นก​เขา​หรือ​นก​พิราบ​รุ่น​สอง​ตัว​แล้ว​แต่​จะ​หา​นก​ชนิด​ใด​ได้ ตัว​หนึ่ง​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป อีก​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="23">ใน​วันที่​แปด​เขา​ต้อง​นำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​มา​ให้​ปุโรหิต​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เพื่อ​การ​ชำระ</verse>
				<verse number="24">ปุโรหิต​จะ​เอา​แกะ​สำหรับ​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด​กับ​น้ำมัน​หนึ่ง​ลก​มา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ยก​ขึ้น​ถวาย​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">แล้ว​ฆ่า​ลูก​แกะ​นั้น​เป็น​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด เอา​เลือด​แตะ​ที่​ติ่งหู​ขวา นิ้ว​หัวแม่มือ​ขวา กับ​นิ้ว​หัวแม่เท้า​ขวา​ของ​คน​นั้น</verse>
				<verse number="26">ปุโรหิต​จะ​เท​น้ำมัน​ใส่​อุ้ง​มือ​ซ้าย</verse>
				<verse number="27">และ​เอา​นิ้ว​ชี้​ขวา​จุ่ม​น้ำมัน​นั้น​พรม​เจ็ด​ครั้ง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="28">จาก​นั้น​จะ​เอา​น้ำมัน​นี้​แตะ​ที่​ติ่งหู​ขวา นิ้ว​หัวแม่มือ​ขวา และ​นิ้ว​หัวแม่เท้า​ขวา​ของ​คน​นั้น ซึ่ง​เป็น​ที่​เดียว​กับ​ที่​เขา​แตะ​เลือด​ของ​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด</verse>
				<verse number="29">น้ำมัน​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​อุ้ง​มือ​จะ​ใช้​ทา​บน​ศีรษะ​ของ​คน​ที่​ได้​รับ​การ​ชำระ เป็น​การ​ลบ​บาป​ให้​เขา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="30">จาก​นั้น​เขา​จะ​ถวาย​นก​เขา​หรือ​นก​พิราบ​หนุ่ม​สอง​ตัว แล้ว​แต่​จะ​หา​นก​ชนิด​ใด​ได้</verse>
				<verse number="31">ตัว​หนึ่ง​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป ส่วน​อีก​ตัว​หนึ่ง​ใช้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ถวาย​ควบคู่​กับ​ธัญ​บูชา ปุโรหิต​จะ​ลบ​บาป​ให้​ผู้​นั้น​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​โดย​วิธี​นี้”</verse>
				<verse number="32">ทั้งหมด​นี้​คือ​กฎ​ระเบียบ​เกี่ยวกับ​ผู้​ที่​หาย​จาก​โรค​ผิวหนัง​ที่​เป็น​มลทิน ซึ่ง​ไม่​สามารถ​นำ​เครื่อง​บูชา​ตาม​ปกติ​มา​เพื่อ​ใช้​ใน​พิธี​ชำระ​นี้​ได้</verse>
				<verse number="33">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="34">“เมื่อ​เจ้า​ทั้งหลาย​ไป​ถึง​ดินแดน​คานาอัน​ซึ่ง​เรา​จะ​ยก​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เจ้า และ​เรา​ให้​มี​เชื้อรา​แพร่​กระจาย​ใน​บ้าน​หลัง​ใด​หลัง​หนึ่ง​ใน​ดินแดน​นั้น</verse>
				<verse number="35">เจ้าของ​บ้าน​ซึ่ง​พบ​เชื้อรา​ใน​บ้าน​ของ​ตน​ต้อง​ไป​แจ้ง​ปุโรหิต​ว่า ‘ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​บาง​สิ่ง​ที่​ดู​เหมือน​เชื้อรา​ที่​เป็น​มลทิน​ใน​บ้าน​ของ​ข้าพเจ้า’</verse>
				<verse number="36">ปุโรหิต​จะ​ให้​ขน​ของ​ออก​จาก​บ้าน​ให้​หมด​ก่อน​เข้า​ตรวจ​ดู เพื่อ​ทุก​สิ่ง​ใน​บ้าน​จะ​ไม่​ต้อง​ถูก​ประกาศ​ว่า​เป็น​มลทิน จาก​นั้น​ปุโรหิต​จะ​เข้า​ไป​ตรวจ​ดู​ใน​บ้าน</verse>
				<verse number="37">ถ้า​พบ​ริ้วรอย​เขียว​หรือ​แดง​ที่​ผนัง​บ้าน​ซึ่ง​กิน​ลึก​ลง​ไป​ใน​พื้น​ผนัง​บ้าน</verse>
				<verse number="38">ปุโรหิต​จะ​ออก​มา​จาก​ประตู​บ้าน​และ​ปิด​บ้าน​นั้น​ไว้​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="39">ใน​วันที่​เจ็ด ปุโรหิต​จะ​กลับมา​ตรวจ​ดู​อีก​ครั้ง ถ้า​เชื้อรา​ได้​แพร่​กระจาย​ออก​ไป​บน​ผนัง</verse>
				<verse number="40">ปุโรหิต​จะ​สั่ง​ให้​รื้อ​หิน​ส่วน​ที่​ติดเชื้อ​ออก และ​เอา​ไป​ทิ้ง​ยัง​ที่​ที่​เป็น​มลทิน​นอก​เมือง</verse>
				<verse number="41">และ​สั่ง​ให้​ขัด​ถู​ผนัง​ภายใน​บ้าน​ให้​ทั่ว​ทุก​ซอก​ทุก​มุม เศษ​ผง​เศษ​ขยะ​ก็​ให้​นำ​ไป​ทิ้ง​ยัง​ที่​ที่​เป็น​มลทิน​นอก​เมือง</verse>
				<verse number="42">แล้ว​ให้​เขา​เอา​หิน​ก้อน​อื่น​มา​แทน​ส่วน​ที่​รื้อ​ออก​ไป เอา​ปูน​โบก​ผนัง​เสีย​ใหม่</verse>
				<verse number="43">แต่​ถ้า​ภายหลัง​มี​เชื้อรา​ที่​เป็น​มลทิน​กลับมา​ปรากฏ​ใน​บ้าน​นั้น​อีก​หลังจาก​ได้​รื้อ​หิน​ออก​และ​ฉาบ​ผนัง</verse>
				<verse number="44">ปุโรหิต​จะ​มา​ตรวจ​ดู​อีก​ครั้ง และ​ถ้า​เชื้อรา​ได้​แพร่​กระจาย​ภายใน​บ้าน เชื้อรา​นั้น​ฝัง​แน่น บ้าน​หลัง​นั้น​ก็​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="45">ต้อง​รื้อ​บ้าน​หลัง​นั้น​ทิ้ง แล้ว​ขน​หิน ไม้ และ​ปูน​ออก​ไป​ทิ้ง​ยัง​ที่​ที่​เป็น​มลทิน​นอก​เมือง</verse>
				<verse number="46">ผู้​ที่​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ขณะ​ที่​ยัง​ปิด​อยู่ จะ​เป็น​มลทิน​จน​ถึง​เวลา​เย็น</verse>
				<verse number="47">ผู้​ที่​นอน​หรือ​กิน​อาหาร​ใน​บ้าน​นั้น​จะ​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​ของ​ตน</verse>
				<verse number="48">แต่​เมื่อ​ปุโรหิต​กลับมา​ตรวจ​ดู​และ​เชื้อรา​นั้น​ไม่ได้​แพร่​กระจาย​ไป​หลังจาก​โบก​ปูน​ใหม่​เรียบร้อย​แล้ว ก็​จะ​ประกาศ​ว่า​บ้าน​หลัง​นั้น​สะอาด​เพราะ​เชื้อรา​ที่​เป็น​มลทิน​นั้น​ได้​หาย​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="49">ปุโรหิต​จะ​ประกอบ​พิธี​ชำระ​บ้าน​หลัง​นั้น​โดย​ใช้​นก​สอง​ตัว ไม้​สน​ซีดาร์ ด้าย​แดง และ​กิ่ง​หุสบ</verse>
				<verse number="50">เขา​จะ​ฆ่า​นก​ตัว​หนึ่ง​เหนือ​น้ำ​สะอาด​ที่​อยู่​ใน​ภาชนะ​ดินเผา</verse>
				<verse number="51">แล้ว​จุ่ม​ไม้​สน​ซีดาร์ กิ่ง​หุสบ ด้าย​แดง และ​นก​อีก​ตัว​ซึ่ง​ยัง​มี​ชีวิต​ลง​ใน​เลือด​ของ​นก​ที่​ถูก​ฆ่า​เหนือ​น้ำ​สะอาด เอา​เลือด​พรม​ที่​ตัว​บ้าน​เจ็ด​ครั้ง</verse>
				<verse number="52">ปุโรหิต​จะ​ชำระ​บ้าน​หลัง​นั้น​ด้วย​เลือด​ของ​นก น้ำ​สะอาด นก​ที่​มี​ชีวิต ไม้​สน​ซีดาร์ กิ่ง​หุสบ และ​ด้าย​แดง</verse>
				<verse number="53">แล้ว​ปุโรหิต​จะ​ปล่อย​นก​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​ไป​ใน​ที่​กลางแจ้ง​นอก​เมือง ปุโรหิต​จะ​ลบ​มลทิน​ของ​บ้าน​ด้วย​วิธี​นี้ และ​บ้าน​นั้น​ก็​จะ​สะอาด”</verse>
				<verse number="54">ทั้งหมด​นี้​เป็น​กฎ​ระเบียบ​เกี่ยวกับ​โรค​ผิวหนัง​ชนิด​ต่าง​ๆ ที่​เป็น​มลทิน เกี่ยวกับ​โรค​ผื่น​คัน</verse>
				<verse number="55">เกี่ยวกับ​เชื้อรา​ที่​เป็น​มลทิน​บน​เสื้อผ้า​หรือ​ใน​บ้าน</verse>
				<verse number="56">และ​เกี่ยวกับ​รอย​บวม ผื่น หรือ​ตุ่ม​ใส</verse>
				<verse number="57">เพื่อ​ตัดสิน​ว่า​สิ่งใด​สะอาด​หรือ​เป็น​มลทิน นี่​คือ​กฎ​ระเบียบ​เกี่ยวกับ​โรค​ผิวหนัง​และ​เชื้อรา​ที่​เป็น​มลทิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​กับ​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘ชาย​ใด​มี​ของ​เหลว​ซึ่ง​เป็น​ผล​จาก​การ​ติดเชื้อ​หลั่ง​ออก​มา​จาก​อวัยวะ​สืบ​พันธุ์ สิ่ง​ที่​หลั่ง​ออก​มา​นั้น​ก็​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="3">ไม่ว่า​สิ่ง​นั้น​จะ​ไหล​ออก​มา​หรือ​คั่ง​อยู่​ก็​ตาม​ก็​ทำ​ให้​เขา​เป็น​มลทิน สิ่ง​ที่​หลั่ง​ออก​จะ​ทำ​ให้​เขา​เป็น​มลทิน​ใน​กรณี​ต่อไป​นี้​คือ</verse>
				<verse number="4">ชาย​ใด​มี​สิ่ง​ที่​หลั่ง​ออก​มา นอน​ที่​เตียง​ใด​หรือ​นั่ง​บน​สิ่งใด สิ่ง​นั้น​พลอย​เป็น​มลทิน​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="5">ใคร​ก็​ตาม​ที่​แตะต้อง​เตียง​ของ​เขา​จะ​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​และ​อาบน้ำ เขา​จะ​เป็น​มลทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น</verse>
				<verse number="6">ใคร​ก็​ตาม​นั่ง​บน​ที่​นั่ง​ของ​ชาย​ที่​มี​สิ่ง​ที่​หลั่ง​ออก ผู้​นั้น​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​และ​อาบน้ำ และ​เขา​จะ​เป็น​มลทิน​จน​ถึง​เวลา​เย็น</verse>
				<verse number="7">ใคร​ก็​ตาม​ที่​สัมผัส​ชาย​ผู้​มี​สิ่ง​ที่​หลั่ง​ออก จะ​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​และ​อาบน้ำ และ​เขา​จะ​เป็น​มลทิน​จน​ถึง​เวลา​เย็น</verse>
				<verse number="8">ถ้า​ชาย​ผู้​มี​สิ่ง​ที่​หลั่ง​ออก​ถ่ม​น้ำลาย​ไป​ถูก​คน​ที่​สะอาด คน​นั้น​จะ​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​และ​อาบน้ำ และ​เขา​จะ​เป็น​มลทิน​จน​ถึง​เวลา​เย็น</verse>
				<verse number="9">เขา​นั่ง​บน​อาน​ใด​ๆ อาน​นั้น​ก็​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="10">ผู้​ใด​แตะต้อง​สิ่ง​ที่​เขา​นั่ง​ทับ จะ​เป็น​มลทิน​จน​ถึง​เวลา​เย็น ผู้​ใด​หยิบ​ฉวย​สิ่ง​เหล่า​นั้น จะ​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​และ​อาบน้ำ และ​เขา​จะ​เป็น​มลทิน​จน​ถึง​เวลา​เย็น</verse>
				<verse number="11">ถ้า​ชาย​ผู้​มี​สิ่ง​ที่​หลั่ง​ออก​ถูก​เนื้อ​ต้อง​ตัว​ผู้​ใด​โดย​ไม่ได้​ล้าง​มือ​ก่อน ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​ของ​ตน​และ​อาบน้ำ และ​เขา​เป็น​มลทิน​จน​ถึง​เวลา​เย็น</verse>
				<verse number="12">ถ้า​ผู้​เป็น​มลทิน​ไป​แตะต้อง​ภาชนะ​ดินเผา จะ​ต้อง​ทุบ​ภาชนะ​นั้น​ทิ้ง ส่วน​ภาชนะ​ไม้​จะ​ต้อง​ล้าง​น้ำ​ทุก​ใบ</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​เขา​ปลอด​จาก​สิ่ง​ที่​หลั่ง​ออก ให้​เขา​คอย​อยู่​เจ็ด​วัน เป็น​การ​ชำระ​ตน​ให้​สะอาด​ตาม​ระเบียบ​พิธี เขา​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​และ​อาบน้ำ​ด้วย​น้ำ​สะอาด แล้ว​เขา​จะ​สะอาด</verse>
				<verse number="14">ใน​วันที่​แปด​เขา​ต้อง​นำ​นก​เขา​หรือ​นก​พิราบ​รุ่น​สอง​ตัว​มา​เข้าเฝ้า​พระยาห์เวห์​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ แล้ว​มอบ​นก​ให้​แก่​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="15">ปุโรหิต​จะ​ถวาย​นก​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป อีก​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว ปุโรหิต​จะ​ลบ​บาป​ให้​ชาย​ผู้​นั้น​ที่​มี​สิ่ง​ที่​หลั่ง​ออก​ด้วย​วิธี​นี้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ชาย​คน​ใด​หลั่ง​น้ำ​อสุจิ เขา​จะ​ต้อง​ชำระ​ทั้ง​ร่างกาย​ด้วย​น้ำ และ​เป็น​มลทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น</verse>
				<verse number="17">ผ้า​หรือ​หนัง​ซึ่ง​เปื้อน​น้ำ​อสุจิ​จะ​ต้อง​นำ​ไป​ซักล้าง​ด้วย​น้ำ และ​เป็น​มลทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ผู้ชาย​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ผู้หญิง​และ​มี​การ​หลั่ง​น้ำ​อสุจิ ทั้ง​คู่​จะ​ต้อง​อาบน้ำ​และ​เป็น​มลทิน​จน​ถึง​เวลา​เย็น</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ผู้หญิง​มี​ประจำเดือน จะ​อยู่​ใน​ระยะ​เป็น​มลทิน​ตลอด​เจ็ด​วัน ผู้​ใด​ถูก​เนื้อ​ต้อง​ตัว​เธอ จะ​เป็น​มลทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น</verse>
				<verse number="20">ที่​ซึ่ง​เธอ​นอน​หรือ​นั่ง​ใน​ช่วง​ที่​มี​ประจำเดือน​จะ​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="21">ผู้​ใด​แตะต้อง​เตียง​ของ​เธอ ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​และ​อาบน้ำ และ​เขา​จะ​เป็น​มลทิน​จน​ถึง​เวลา​เย็น</verse>
				<verse number="22">ผู้​ใด​แตะต้อง​สิ่ง​ที่​เธอ​นั่ง​ทับ ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​และ​อาบน้ำ และ​เขา​จะ​เป็น​มลทิน​จน​ถึง​เวลา​เย็น</verse>
				<verse number="23">ไม่ว่า​จะ​เป็น​เตียง​หรือ​สิ่ง​ที่​เธอ​นั่ง​ทับ เมื่อ​ผู้​ใด​ไป​แตะต้อง​สิ่ง​นั้น เขา​จะ​เป็น​มลทิน​จน​ถึง​เวลา​เย็น</verse>
				<verse number="24">ชาย​ใด​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​เธอ​และ​สัมผัส​ประจำเดือน​ของ​เธอ เขา​จะ​เป็น​มลทิน​ไป​เจ็ด​วัน และ​เขา​นอน​ที่​เตียง​ใด เตียง​นั้น​จะ​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ผู้หญิง​คน​ใด​ที่​มี​เลือด​ไหล​ออก​เป็น​เวลา​หลาย​วัน นอกเหนือ​จาก​ที่​เป็น​ประจำเดือน​ปกติ หรือ​มี​ประจำเดือน​หลาย​วัน​เกิน​กำหนด เธอ​จะ​เป็น​มลทิน​ตราบ​เท่า​ที่​เธอ​มี​เลือด​ไหล​ออก​เหมือน​อย่าง​วันที่​เธอ​มี​ประจำเดือน</verse>
				<verse number="26">ใน​ช่วง​นั้น​เธอ​นอน​ที่​ใด ที่​นั่น​ก็​เป็น​มลทิน​เช่น​เดียว​กับ​เวลา​ที่​เธอ​มี​ประจำเดือน​ตาม​ปกติ ทุก​อย่าง​ที่​เธอ​นั่ง​ทับ​จะ​เป็น​มลทิน​เช่น​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="27">ผู้​ใด​แตะต้อง​เตียง​ของ​เธอ​หรือ​สิ่ง​ที่​เธอ​นั่ง​ทับ​จะ​เป็น​มลทิน จะ​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​และ​อาบน้ำ และ​เป็น​มลทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​เธอ​ได้​รับ​การ​ชำระ​จาก​สิ่ง​ที่​หลั่ง​ออก​มา​แล้ว เธอ​ต้อง​นับ​ต่อไป​อีก​เจ็ด​วัน หลังจาก​นั้น​เธอ​จะ​สะอาด​ตาม​ระเบียบ​พิธี</verse>
				<verse number="29">ใน​วันที่​แปด​เธอ​จะ​ต้อง​นำ​นก​เขา​หรือ​นก​พิราบ​รุ่น​สอง​ตัว​มา​มอบ​แก่​ปุโรหิต​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="30">ปุโรหิต​จะ​ถวาย​นก​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​และ​อีก​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว ปุโรหิต​จะ​ลบ​บาป​ให้​เธอ​โดย​วิธี​นี้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เนื่องด้วย​สิ่ง​ที่​หลั่ง​ออก​ที่​เป็น​มลทิน​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="31">เจ้า​จะ​ต้อง​แยก​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหลาย​ออก​จาก​สิ่ง​ที่​ทำ​ให้​เขา​เป็น​มลทิน เพื่อ​เขา​จะ​ไม่​ตาย​ด้วย​มลทิน​ของ​เขา​ที่​ทำ​ให้​ที่​ประทับ ​ของ​เรา​ซึ่ง​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เขา​นั้น​เป็น​มลทิน’ ”</verse>
				<verse number="32">ทั้งหมด​นี้​คือ​กฎ​ระเบียบ​สำหรับ​ผู้ชาย​ที่​เป็น​มลทิน​เนื่องจาก​สิ่ง​ที่​หลั่ง​ออก​หรือ​หลั่ง​อสุจิ</verse>
				<verse number="33">และ​สำหรับ​ผู้หญิง​ที่​อยู่​ใน​ช่วง​มี​ประจำเดือน และ​สำหรับ​ผู้ชาย​หรือ​ผู้หญิง​ที่​มี​สิ่ง​ที่​หลั่ง​ออก และ​สำหรับ​ผู้ชาย​ที่​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ผู้หญิง​ที่​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​หลังจาก​ที่​ลูก​ชาย​สอง​คน​ของ​อาโรน​สิ้น​ชีวิต​เมื่อ​พวก​เขา​เข้า​มาหา​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​เตือน​อาโรน​พี่ชาย​ของ​เจ้า​ไม่​ให้​เข้า​ไป​ใน​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​หลัง​ม่าน​ซึ่ง​อยู่​เบื้อง​หน้า​ฝา​หีบ​ซึ่ง​เป็น​ที่​ลบล้าง​บาป​ที่​อยู่​บน​หีบ​พันธสัญญา​ตาม​อำเภอใจ มิฉะนั้น​เขา​จะ​ต้อง​ตาย เพราะ​เรา​จะ​ปรากฏ​ใน​กลุ่ม​เมฆ​เหนือ​ฝา​หีบ​ซึ่ง​เป็น​ที่​ลบล้าง​บาป</verse>
				<verse number="3">ต่อไป​นี้​เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ใน​การ​ที่​อาโรน​จะ​เข้า​ไป​ยัง​บริเวณ​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด เขา​ต้อง​นำ​วัว​หนุ่ม​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป ​และ​แกะ​ตัว​ผู้​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ไป</verse>
				<verse number="4">เขา​ต้อง​สวม​เสื้อ​ตัว​ใน​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​ทำ​ด้วย​ผ้า​ลินิน​กับ​เครื่อง​แต่ง​กาย​ชั้น​ใน​ผ้า​ลินิน​ที่​ติด​กับ​ร่างกาย​ของ​เขา คาด​สาย​คาด​เอว​ลินิน และ​โพก​ศีรษะ​ด้วย​ผ้า​ลินิน นี่​เป็น​เครื่อง​แต่ง​กาย​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้น​เขา​ต้อง​อาบน้ำ​ก่อน​ที่​จะ​สวม​ใส่</verse>
				<verse number="5">ให้​เขา​รับ​แพะ​ตัว​ผู้​สอง​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป และ​แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​จาก​ชุมชน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="6">ให้​อาโรน​ถวาย​วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป เพื่อ​ลบ​บาป​ให้​ตนเอง​และ​ครอบครัว</verse>
				<verse number="7">จาก​นั้น​จะ​นำ​แพะ​สอง​ตัว​มา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ที่​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="8">เขา​จะ​ต้อง​จับ​ฉลาก​สำหรับ​แพะ​ทั้ง​สอง​นั้น ฉลาก​อัน​หนึ่ง​สำหรับ​พระยาห์เวห์ และ​อีก​อัน​หนึ่ง​สำหรับ​แพะ​รับ​บาป</verse>
				<verse number="9">อาโรน​จะ​ถวาย​แพะ​ตัว​ที่​ใช้​ถวาย​พระยาห์เวห์​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="10">แต่​แพะ​ที่​ได้​รับ​เลือก​โดย​ฉลาก​ให้​เป็น​แพะ​รับ​บาป​จะ​ถูก​นำ​มา​ถวาย​ทั้ง​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ เพื่อ​เป็น​การ​ลบ​บาป โดย​ส่ง​มัน​เข้า​ไป​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​เป็น​แพะ​รับ​บาป</verse>
				<verse number="11">อาโรน​จะ​นำ​วัว​หนุ่ม​มา​ฆ่า​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​เพื่อ​ลบ​บาป​ให้​ตนเอง​และ​ครอบครัว</verse>
				<verse number="12">เขา​จะ​เอา​กระถาง​ไฟ​บรรจุ​ถ่าน​คุ​โชน​จาก​แท่น​บูชา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​และ​กอบ​ผง​เครื่อง​หอม​ซึ่ง​บด​ละเอียด​สอง​กำมือ​นำ​เข้า​ไป​หลัง​ม่าน</verse>
				<verse number="13">เขา​จะ​โรย​เครื่อง​หอม​บน​ไฟ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ให้​ควัน​เครื่อง​หอม​ปกคลุม​ทั่ว​ฝา​หีบ​ซึ่ง​เป็น​ที่​ลบล้าง​บาป​เหนือ​แผ่น​ศิลา​จารึก​พันธสัญญา เพื่อ​ว่า​เขา​จะ​ไม่​ตาย</verse>
				<verse number="14">เขา​จะ​นำ​เลือด​บาง​ส่วน​ของ​วัว​หนุ่ม​เข้า​ไป​และ​ใช้​นิ้ว​พรม​บน​ด้าน​หน้า​ของ​ฝา​หีบ​ซึ่ง​เป็น​ที่​ลบล้าง​บาป จาก​นั้น​เขา​จะ​ใช้​นิ้ว​พรม​เลือด​นั้น​ตรง​หน้า​ฝา​หีบ​ซึ่ง​เป็น​ที่​ลบล้าง​บาป​เจ็ด​ครั้ง</verse>
				<verse number="15">แล้ว​อาโรน​จะ​ฆ่า​แพะ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​สำหรับ​ประชาชน และ​นำ​เลือด​ของ​มัน​เข้า​ไป​หลัง​ม่าน แล้ว​ทำ​เช่น​เดียว​กับ​ที่​ทำ​กับ​เลือด​วัว​ตัว​ผู้​คือ เขา​จะ​พรม​เลือด​นั้น​ที่​ข้าง​บน​และ​ข้าง​หน้า​ของ​ฝา​หีบ​ซึ่ง​เป็น​ที่​ลบล้าง​บาป</verse>
				<verse number="16">เขา​จะ​ลบ​บาป​สำหรับ​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​ด้วย​วิธี​นี้​เนื่องจาก​มลทิน​และ​การ​กบฏ​ของ​ชาว​อิสราเอล ไม่ว่า​บาป​ของ​พวก​เขา​จะ​เป็น​อะไร อาโรน​จะ​ต้อง​ทำ​อย่าง​เดียวกัน​นี้​สำหรับ​เต็นท์​นัด​พบ​ซึ่ง​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เขา ซึ่ง​แวดล้อม​ด้วย​มลทิน​ของ​เขา​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="17">ห้าม​ผู้​ใด​อยู่​ใน​เต็นท์​นัด​พบ​ขณะ​ที่​อาโรน​เข้า​ไป​ทำ​การ​ลบ​บาป​ใน​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด จนกว่า​เขา​จะ​ออก​มา​อีก​ครั้ง​หลัง​จาก​ลบ​บาป​ให้​ตนเอง ให้​ครอบครัว​และ​ชุมชน​อิสราเอล​ทั้งหมด​แล้ว</verse>
				<verse number="18">จาก​นั้น​อาโรน​จะ​ไป​ยัง​แท่น​บูชา คือ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​และ​ทำ​การ​ลบ​บาป​สำหรับ​แท่น​นั้น เขา​จะ​เอา​เลือด​วัว​ตัว​ผู้​และ​เลือด​แพะ​บาง​ส่วน​ทา​ที่​เชิงงอน​ของ​แท่น</verse>
				<verse number="19">แล้ว​เอา​นิ้ว​จุ่ม​เลือด​พรม​บน​แท่น​บูชา​เจ็ด​ครั้ง เป็น​การ​ชำระ​แท่น​นั้น​ให้​บริสุทธิ์​พ้น​จาก​มลทิน​ของ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​อาโรน​ลบ​บาป​สำหรับ​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด เต็นท์​นัด​พบ และ​แท่น​บูชา​เสร็จ​แล้ว เขา​จะ​นำ​แพะ​ที่​มี​ชีวิต​ตัว​นั้น​มา</verse>
				<verse number="21">วาง​มือ​ทั้ง​สอง​บน​หัว​แพะ สารภาพ​ความ​ชั่วร้าย​และ​การ​กบฏ​ของ​ชาว​อิสราเอล สารภาพ​ความ​บาป​ทั้งหมด​ของ​พวก​เขา และ​วาง​บาป​ทั้งหมด​ลง​บน​หัว​แพะ เขา​จะ​มอบหมาย​ให้​ชาย​คน​หนึ่ง​จูง​แพะ​ออก​ไป​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="22">แพะ​ตัว​นั้น​จะ​แบก​เอา​บาป​ทั้งหมด​ของ​พวก​เขา​ไป​ยัง​ที่​เปลี่ยว ชาย​คน​นั้น​จะ​ปล่อย​มัน​ไว้​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="23">จาก​นั้น​ให้​อาโรน​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​นัด​พบ ถอด​ชุด​ผ้า​ลินิน​ซึ่ง​ใช้​สวม​เข้า​ไป​ใน​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​วาง​ไว้​ใน​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="24">แล้ว​อาบน้ำ​ชำระ​กาย​ใน​บริเวณ​สถาน​นมัสการ สวม​เสื้อผ้า​ชุด​ปกติ แล้ว​ออก​ไป​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​สำหรับ​ตนเอง​และ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​สำหรับ​ประชาชน เพื่อ​ลบ​บาป​ให้​ตนเอง​และ​ประชาชน</verse>
				<verse number="25">เขา​จะ​เผา​ไขมัน​ของ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​บน​แท่น​บูชา​ด้วย</verse>
				<verse number="26">ชาย​คน​ที่​จูง​แพะ​ออก​ไป​ปล่อย​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​เสร็จ​แล้ว เขา​ต้อง​อาบน้ำ ซัก​เสื้อผ้า แล้ว​จึง​กลับ​เข้า​มา​ใน​ค่าย​พัก</verse>
				<verse number="27">วัว​หนุ่ม​และ​แพะ​ซึ่ง​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป ซึ่ง​อาโรน​นำ​เลือด​ของ​มัน​เข้า​ไป​ใน​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​เพื่อ​ทำ​การ​ลบ​บาป จะ​ถูก​นำ​ไป​เผา​ให้​หมด​นอก​ค่าย​พัก รวม​ทั้ง​หนัง เนื้อ และ​ไส้</verse>
				<verse number="28">แล้ว​ผู้​ทำ​หน้าที่​เผา​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​และ​อาบน้ำ แล้ว​ค่อย​กลับมา​ที่​ค่าย​พัก</verse>
				<verse number="29">ต่อไป​นี้​เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ถาวร​สำหรับ​พวก​เจ้า​คือ พวก​เจ้า​ต้อง​บังคับ​ตนเอง ​และ​ห้าม​ทำ​กิจ​ธุระ​ใด​ๆ ใน​วันที่​สิบ​เดือน​ที่​เจ็ด ไม่ว่า​จะ​เป็น​คน​อิสราเอล​โดย​กำเนิด​หรือ​เป็น​คน​ต่าง​ชาติ​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="30">เพราะ​ใน​วัน​นี้​จะ​มี​การ​ลบ​บาป​สำหรับ​พวก​เจ้า เพื่อ​ชำระ​เจ้า​ให้​สะอาด แล้ว​เจ้า​จะ​สะอาด​พ้น​จาก​บาป​ทั้งสิ้น​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="31">นี่​เป็น​วัน​สะบาโต​แห่ง​การ​หยุด​พัก เจ้า​ต้อง​บังคับ​ตน ถือ​เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ถาวร​สืบไป​ทุก​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="32">ปุโรหิต​ซึ่ง​ได้รับ​การ​เจิม​และ​สถาปนา​ให้​เป็น​มหา​ปุโรหิต​สืบทอด​จาก​บิดา​จะ​เป็น​ผู้​ลบ​บาป เขา​จะ​ต้อง​สวม​เครื่อง​แต่ง​กาย​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​ทำ​จาก​ผ้า​ลินิน</verse>
				<verse number="33">และ​ลบ​บาป​สำหรับ​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด เต็นท์​นัด​พบ​และ​แท่น​บูชา สำหรับ​ปุโรหิต​และ​ประชาชน​ทั้งหมด​ใน​ชุมชน</verse>
				<verse number="34">นี่​เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ถาวร​สำหรับ​เจ้า​ทั้งหลาย​สืบไป​คือ ให้​ลบ​บาป​ทั้งสิ้น​สำหรับ​ชาว​อิสราเอล​ปี​ละ​ครั้ง” และ​เขา​ก็​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​กล่าว​แก่​อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย และ​แก่​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​สั่ง​ไว้​ดังนี้​ว่า</verse>
				<verse number="3">คน​อิสราเอล​คน​ใด​ถวาย​วัว ลูก​แกะ​หรือ​แพะ​ใน​ค่าย​หรือ​นอก​ค่าย</verse>
				<verse number="4">แทน​ที่​จะ​นำมา​ที่​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ เพื่อ​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​ตรง​หน้า​พลับพลา​ของ​พระยาห์เวห์ ให้​ถือ​ว่า​คน​นั้น​ได้​ทำ​ผิด​ใน​เรื่อง​ทำ​ให้​โลหิต​ตก และ​จะ​ถูก​ตัด​ออก​จาก​หมู่​ประชาชน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="5">กฎ​ข้อ​นี้​มี​ไว้​เพื่อ​ให้​ชาว​อิสราเอล​เลิก​ถวาย​เครื่อง​บูชา​กลางแจ้ง พวก​เขา​ต้อง​นำมา​ให้​ปุโรหิต นั่น​คือ​นำมา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ แล้ว​เผา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ</verse>
				<verse number="6">ปุโรหิต​จะ​เอา​เลือด​ราด​ลง​บน​แท่น​บูชา ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ และ​เผา​ไขมัน​เป็น​กลิ่น​หอม​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พอใจ</verse>
				<verse number="7">ประชาชน​จะ​ได้​เลิก​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แก่​เทวรูป​แพะ ซึ่ง​เป็น​การ​ทำ​ตัว​แพศยา นี่​เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ถาวร​สำหรับ​เจ้า​ทั้งหลาย​สืบ​ไป​ทุก​ชั่วอายุ’</verse>
				<verse number="8">จง​กล่าว​แก่​พวก​เขา​ว่า ‘เรา​ขอ​ย้ำ​ว่า​ผู้​ใด​ก็​ตาม​ไม่ว่า​คน​อิสราเอล​หรือ​คน​ต่าง​ชาติ​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่​พวก​เขา ที่​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​หรือ​เครื่อง​บูชา</verse>
				<verse number="9">และ​ไม่ได้​นำ​มา​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ​เพื่อ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​ประชาชน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​เป็น​ปฏิปักษ์​กับ​ทุก​คน​ที่​กิน​เลือด ไม่ว่า​คน​นั้น​จะ​เป็น​คน​อิสราเอล​หรือ​คน​ต่าง​ชาติ​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่​พวก​เขา เรา​จะ​ตัด​คน​นั้น​ออก​จาก​หมู่​ประชาชน</verse>
				<verse number="11">เพราะ​ชีวิต​ของ​สิ่ง​มี​ชีวิต​อยู่​ใน​เลือด และ​เรา​ได้​ให้​เลือด​แก่​เจ้า​เพื่อ​ลบ​บาป​สำหรับ​ตัว​เจ้า​บน​แท่น​บูชา เลือด​นั้น​เอง​ที่​ได้​ลบ​บาป​สำหรับ​ชีวิต​ของ​คน​ๆ หนึ่ง</verse>
				<verse number="12">ฉะนั้น​เรา​จึง​สั่ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า “พวก​เจ้า​และ​คน​ต่าง​ชาติ​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่​พวก​เจ้า​จะ​ต้อง​ไม่​กิน​เลือด”</verse>
				<verse number="13">ใคร​ก็​ตาม ไม่ว่า​คน​อิสราเอล​หรือ​คน​ต่าง​ชาติ​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่​พวก​เจ้า​ที่​ล่า​สัตว์ แล้ว​ฆ่า​สัตว์​หรือ​นก​ที่​อนุญาต​ให้​เป็น​อาหาร​ได้ จะ​ต้อง​เท​เลือด​ออก​มา​แล้ว​เอา​ดิน​กลบ</verse>
				<verse number="14">เพราะ​ชีวิต​ของ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทุก​อย่าง​คือ​เลือด นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​เรา​พูด​กับ​ชาว​อิสราเอล​ว่า “เจ้า​จะ​ต้อง​ไม่​กิน​เลือด​ของ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ใด​ๆ เพราะ​ชีวิต​ของ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทุก​ชนิด​คือ​เลือด​ของ​มัน ผู้​ใด​กิน​เลือด​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก”</verse>
				<verse number="15">ผู้​ใด​ไม่ว่า​คน​อิสราเอล​โดย​กำเนิด​หรือ​คน​ต่าง​ชาติ ซึ่ง​กิน​ซาก​ของ​สัตว์​ใด​ที่​ตาย​เอง​หรือ​ถูก​สัตว์​ร้าย​ฆ่า​ตาย จะ​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​และ​อาบน้ำ และ​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี​จน​ถึง​เวลา​เย็น แล้ว​เขา​จึง​จะ​สะอาด</verse>
				<verse number="16">แต่​ถ้า​เขา​ไม่​อาบน้ำ​และ​ซัก​เสื้อผ้า เขา​จะ​ต้อง​รับ​โทษ’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="3">เจ้า​ต้อง​ไม่​ประพฤติ​ตน​ตาม​อย่าง​ชาว​อียิปต์​ซึ่ง​พวก​เจ้า​เคย​อาศัย​อยู่​ด้วย และ​อย่า​ทำ​อย่าง​ชาว​คานาอัน​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​เรา​กำลัง​จะ​พา​พวก​เจ้า​ไป อย่า​ทำ​ตาม​อย่าง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ต้อง​เชื่อฟัง​กฎ​บัญญัติ​และ​ใส่ใจ​ทำ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="5">จง​รักษา​กฎ​เกณฑ์​และ​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา เพราะ​คน​ที่​เชื่อฟัง​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​โดย​สิ่ง​เหล่า​นี้ เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">อย่า​ให้​ผู้​ใด​ใน​พวก​เจ้า​เข้า​หา​และ​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ญาติ​สนิท เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">อย่า​ทำ​ให้​พ่อ​ของ​เจ้า​อับอาย​ขายหน้า​โดย​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​แม่​เจ้า เธอ​เป็น​แม่​ของ​เจ้า อย่า​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​เธอ</verse>
				<verse number="8">อย่า​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ภรรยา​ของ​พ่อ นั่น​จะ​ทำ​ให้​พ่อ​ของ​เจ้า​อับอาย​ขายหน้า</verse>
				<verse number="9">อย่า​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​พี่​สาว​น้อง​สาว​ของ​เจ้า ไม่ว่า​จะ​เป็น​ลูกสาว​ของ​พ่อ​หรือ​ของ​แม่ ไม่ว่า​เกิด​ใน​บ้าน​เดียวกัน​หรือ​เกิด​คน​ละ​ที่​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="10">อย่า​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​หลาน​สาว​ของ​เจ้า​ซึ่ง​ทำ​ให้​ตัว​เจ้า​เอง​อับอาย​ขายหน้า</verse>
				<verse number="11">อย่า​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ลูกสาว​ต่าง​แม่​แต่​พ่อ​เดียวกัน เพราะ​เธอ​คือ​พี่​น้อง​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="12">อย่า​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ป้า​หรือ​อา​เพราะ​เป็น​ญาติ​สนิท​ของ​พ่อ​เจ้า</verse>
				<verse number="13">อย่า​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ป้า​หรือ​น้า​เพราะ​เป็น​ญาติ​สนิท​ของ​แม่​เจ้า</verse>
				<verse number="14">อย่า​ทำ​ให้​พี่ชาย​หรือ​น้อง​ชาย​ของ​พ่อ​เจ้า​อับอาย​ขายหน้า โดย​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ภรรยา​ของ​เขา เพราะ​เธอ​เป็น​ป้า​สะใภ้​หรือ​อา​สะใภ้​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">อย่า​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ลูก​สะใภ้​ของ​เจ้า เธอ​เป็น​ภรรยา​ของ​ลูก​ชาย​ของ​เจ้า อย่า​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​เธอ</verse>
				<verse number="16">อย่า​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ภรรยา​ของ​พี่ชาย​หรือ​ของ​น้อง​ชาย​เจ้า​เพราะ​นั่น​ทำ​ให้​พี่น้อง​ของ​เจ้า​อับอาย​ขายหน้า</verse>
				<verse number="17">อย่า​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​หญิง​คน​ใด​และ​กับ​ลูกสาว​ของ​เธอ และ​อย่า​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​หลาน​สาว​ของ​เธอ เพราะ​หญิง​เหล่า​นั้น​เป็น​ญาติ​สนิท​ของ​เธอ การ​ทำ​เช่น​นั้น​เป็น​ความ​ชั่ว</verse>
				<verse number="18">อย่า​เอา​พี่​สาว​หรือ​น้อง​สาว​ของ​ภรรยา​เจ้า​มา​เป็น​คู่​แข่ง​ของ​เธอ อย่า​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​พี่น้อง​ของ​ภรรยา ขณะ​ที่​ภรรยา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="19">อย่า​เข้า​หา​เพื่อ​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​หญิง​ที่​กำลัง​มี​ประจำเดือน</verse>
				<verse number="20">อย่า​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ภรรยา​ของ​เพื่อนบ้าน อัน​เป็น​การ​สร้าง​มลทิน​แก่​ตัว​เอง​ร่วม​กับ​หญิง​นั้น</verse>
				<verse number="21">อย่า​เอา​ลูกหลาน​ลุย​ไฟ​เซ่น​บูชา​พระโมเลค อย่า​หมิ่นประมาท​นาม​พระเจ้า​ของ​เจ้า เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">อย่า​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​เพศ​เดียวกัน​อัน​เป็น​สิ่ง​น่า​รังเกียจ</verse>
				<verse number="23">อย่า​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​สัตว์​และ​ทำ​ให้​ตัวเอง​เป็น​มลทิน ผู้หญิง​ก็​ห้าม​ทอด​กาย​ให้​สัตว์​มี​เพศ​สัมพันธ์​ด้วย นั่น​เป็น​ความ​วิปริต</verse>
				<verse number="24">อย่า​ทำ​ตัว​ให้​มี​มลทิน​ด้วย​เหตุใด​ๆ ใน​ข้อ​เหล่า​นี้ ซึ่ง​เป็น​การ​กระทำ​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ซึ่ง​เรา​กำลัง​จะ​ขับไล่​ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า​เจ้า</verse>
				<verse number="25">ทั่ว​ดินแดน​นั้น​แปดเปื้อน​มลทิน เรา​จึง​ลงโทษ​บาป​ของ​เขา​เหล่า​นั้น​และ​แผ่นดิน​กำลัง​สำรอก​ผู้​ที่​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​ออก​มา</verse>
				<verse number="26">แต่​เจ้า​ต้อง​ถือ​รักษา​กฎ​เกณฑ์​และ​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา ทั้ง​คน​อิสราเอล​โดย​กำเนิด​และ​คน​ต่าง​ชาติ​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่​พวก​เจ้า จะ​ต้อง​ไม่​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​รังเกียจ​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="27">เพราะ​ประชาชน​ใน​ดินแดน​ตรง​หน้า​เจ้า​ได้​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้ แผ่นดิน​นั้น​จึง​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="28">และ​ถ้า​เจ้า​ทำ​ให้​แผ่นดิน​เป็น​มลทิน แผ่นดิน​นั้น​ก็​จะ​สำรอก​พวก​เจ้า​ออก​มา เหมือน​ที่​ได้​สำรอก​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ออก​มา​ก่อนหน้า​เจ้า</verse>
				<verse number="29">ทุก​คน​ที่​ทำ​สิ่ง​น่า​รังเกียจ​อย่าง​ใด​อย่าง​หนึ่ง​เหล่า​นี้ จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​หมู่​ประชาชน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="30">ฉะนั้น​จง​ปฏิบัติ​ตาม​ข้อ​กำหนด​ของ​เรา อย่า​ทำ​ตาม​อย่าง​ธรรมเนียม​ที่​น่า​รังเกียจ​เหล่า​นี้ ซึ่ง​ทำ​กัน​อยู่​ก่อนหน้า​พวก​เจ้า​เข้า​มา อย่า​ทำ​ให้​ตัว​เจ้า​มลทิน​ไป​กับ​พวก​เขา เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​แจ้ง​ชุมชน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ว่า ‘เจ้า​ทั้งหลาย​จง​บริสุทธิ์ เพราะ​เรา​คือ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​เจ้า​นั้น​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="3">พวก​เจ้า​แต่ละ​คน​ต้อง​เคารพ​พ่อ​แม่ และ​ถือ​รักษา​สะบาโต​ของ​เรา เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="4">อย่า​หัน​ไป​หา​รูป​เคารพ หรือ​หล่อ​โลหะ​เป็น​พระ​สำหรับ​เจ้า เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เจ้า​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​แด่​พระยาห์เวห์ จง​ทำ​อย่าง​ถูกต้อง​เพื่อ​จะ​เป็น​ที่​ยอมรับ​แทน​ตัว​เจ้า</verse>
				<verse number="6">จง​กิน​ใน​วันที่​ถวาย​นั้น​หรือ​ใน​วัน​รุ่งขึ้น ส่วน​ใด​ที่​เหลือ​ค้าง​ถึง​วันที่​สาม​ต้อง​เผา​ทิ้ง</verse>
				<verse number="7">ถ้า​นำมา​กิน​ใน​วันที่​สาม​ก็​เป็น​สิ่ง​ที่​ไม่​บริสุทธิ์ และ​จะ​ไม่​เป็น​ที่​ยอมรับ</verse>
				<verse number="8">ใคร​ก็​ตาม​ที่​กิน​จะ​ต้อง​รับผิดชอบ เพราะ​เขา​ได้​ทำ​ให้​สิ่ง​ที่​บริสุทธิ์​แด่​พระยาห์เวห์​เป็น​มลทิน เขา​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​หมู่​ประชาชน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เจ้า​เก็บเกี่ยว​พืชผล​จาก​ที่ดิน​ของ​เจ้า อย่า​เก็บเกี่ยว​จน​ถึง​ขอบ​นา และ​อย่า​เก็บ​เมล็ด​ข้าว​ซึ่ง​ตก​เกลื่อน​ตาม​พื้น​ดิน</verse>
				<verse number="10">อย่า​เก็บ​ผล​องุ่น​ซ้ำ​เป็น​รอบ​สอง หรือ​เก็บ​ที่​หล่น​อยู่​ตาม​พื้น จง​ปล่อย​ไว้​เป็น​ส่วน​ของ​คน​ยากจน​และ​คน​ต่าง​ชาติ เพราะ​เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="11">อย่า​ลัก​ขโมย อย่า​โกหก อย่า​หลอกลวง​กัน</verse>
				<verse number="12">อย่า​สาบาน​เท็จ​โดย​อ้าง​นาม​ของ​เรา นั่น​เป็น​การ​ลบหลู่​นาม​พระเจ้า​ของ​เจ้า เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">อย่า​ปล้น​ชิง​หรือ​เอารัดเอาเปรียบ​เพื่อนบ้าน อย่า​หน่วง​เหนี่ยว​ค่า​แรง​ลูกจ้าง​ไว้​จน​ถึง​รุ่งเช้า</verse>
				<verse number="14">อย่า​แช่ง​ด่า​คน​หูหนวก หรือ​กลั่นแกล้ง​คน​ตาบอด​ให้​เดิน​สะดุด แต่​จง​ยำเกรง​พระเจ้า​ของ​เจ้า เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">อย่า​บิดเบือน​ความ​ยุติธรรม อย่า​ลำเอียง​เข้าข้าง​คน​จน​หรือ​เอาใจ​คน​ใหญ่​คน​โต แต่​จง​ตัดสิน​ความ​อย่าง​เที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="16">อย่า​เที่ยว​ซุบซิบ​นินทา​ว่า​ร้าย​ใน​หมู่​ประชาชน​ของ​เจ้า อย่า​มุ่งร้าย​ต่อ​เพื่อนบ้าน เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">อย่า​มี​ใจ​เกลียด​ชัง​พี่น้อง​อิสราเอล​ของ​เจ้า จง​ตักเตือน​เพื่อนบ้าน​อย่าง​ตรง​ไป​ตรง​มา เพื่อ​เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​มี​ส่วนร่วม​ใน​ความ​ผิด​ของ​เขา</verse>
				<verse number="18">อย่า​หา​ทาง​แก้แค้น​หรือ​อาฆาต​จองเวร​คน​ใด​ใน​หมู่​ประชาชน​ของ​เจ้า แต่​จง​รัก​เพื่อนบ้าน​เหมือน​รัก​ตนเอง เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">จง​รักษา​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา อย่า​ผสมพันธุ์​สัตว์​ต่าง​ชนิด​กัน อย่า​หว่าน​เมล็ด​พืช​ต่าง​พันธุ์​ปนเป​กัน​ใน​ที่ดิน​ของ​เจ้า อย่า​สวม​เสื้อผ้า​ที่​ทอ​จาก​วัสดุ​ต่าง​ชนิด​กัน</verse>
				<verse number="20">ชาย​ใด​หลับนอน​กับ​ทาส​หญิง​ซึ่ง​หมั้นหมาย​กับ​ชาย​อีก​คน​หนึ่ง แต่​ทาส​หญิง​คน​นั้น​ยัง​ไม่ได้​ถูก​ไถ่​ไว้​หรือ​ยัง​ไม่​ได้รับ​อิสรภาพ ชาย​หญิง​คู่​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ลงโทษ ​ตาม​สมควร แต่​ทั้ง​คู่​ไม่​มี​โทษ​ถึง​ตาย เพราะ​ทาส​หญิง​นั้น​ยัง​ไม่​เป็น​ไท</verse>
				<verse number="21">อย่างไร​ก็​ตาม​ชาย​คน​นั้น​ต้อง​นำ​แกะ​ตัว​ผู้​มา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ เป็น​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด​ที่​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="22">ปุโรหิต​จะ​ใช้​แกะ​ตัว​ผู้​ของ​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด​ทำ​การ​ลบ​บาป​ให้​เขา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​สำหรับ​บาป​ที่​เขา​ได้​ทำ และ​บาป​ของ​เขา​จะ​ได้รับ​การ​อภัย</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​เจ้า​เข้า​ไป​ยัง​ดินแดน​นั้น​แล้ว และ​ได้​ปลูก​ไม้​ผล​ชนิด​ใด​ก็​ตาม จง​ถือ​ว่า​ผล​ของ​มัน​เป็น​ของ​ต้องห้าม อย่า​กิน​ผลไม้​ที่​เกิด​ใน​สาม​ปี​แรก​เพราะ​ถือ​เป็น​ของ​ต้องห้าม</verse>
				<verse number="24">ใน​ปี​ที่​สี่ ผล​ของ​มัน​ทั้งหมด​จะ​บริสุทธิ์ เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​การ​สรรเสริญ​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">แต่​เจ้า​จะ​กิน​ผล​ของ​มัน​ได้​ใน​ปี​ที่​ห้า ด้วย​วิธี​นี้​พืชพันธุ์​ของ​เจ้า​จะ​เพิ่มพูน เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="26">อย่า​กิน​เนื้อ​ซึ่ง​ยัง​มี​เลือด​ค้าง​อยู่ อย่า​ทำนาย​โชค​ชะตา​ราศี หรือ​เป็น​พ่อมด​หมอผี</verse>
				<verse number="27">อย่า​ถอน​ไรผม​หรือ​เล็ม​เครา​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="28">อย่า​เชือด​เนื้อ​ตัว​เอง​เพื่อ​ไว้อาลัย​คน​ตาย หรือ​สัก​เครื่องหมาย​ใด​ๆ บน​กาย​ของ​เจ้า เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="29">อย่า​ทำ​ให้​ลูก​สาว​ของ​เจ้า​เสื่อมเสีย​โดย​ให้​เธอ​เป็น​โสเภณี มิฉะนั้น​แผ่นดิน​จะ​กลาย​เป็น​ถิ่น​ค้า​ประเวณี และ​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="30">จง​ถือ​รักษา​สะบาโต​ของ​เรา และ​เคารพ​สถาน​นมัสการ​ของ​เรา เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="31">อย่า​หัน​ไป​หา​คน​ทรง​หรือ​หมอผี เพราะ​พวก​เขา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​มลทิน เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="32">เจ้า​จง​ให้​เกียรติ​และ​แสดง​ความ​เคารพ​นับถือ​ต่อ​ผู้​อาวุโส และ​จง​ยำเกรง​พระเจ้า​ของ​เจ้า เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="33">อย่า​เอา​รัด​เอาเปรียบ​คน​ต่าง​ชาติ​ใน​ดินแดน​ของ​เจ้า อย่า​ทำ​ไม่​ดี​กับ​เขา</verse>
				<verse number="34">เจ้า​ต้อง​ปฏิบัติ​ต่อ​เขา​เช่น​เดียว​กับ​คน​อิสราเอล​โดย​กำเนิด จง​รัก​พวก​เขา​เหมือน​รัก​ตนเอง เพราะ​เจ้า​เอง​เคย​เป็น​คน​ต่าง​ชาติ​ใน​ประเทศ​อียิปต์ เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="35">อย่า​ใช้​มาตร​อัน​ไม่​เที่ยง​ตรง​ใน​การ​ชั่ง ตวง วัด</verse>
				<verse number="36">จง​ใช้​มาตร​อัน​เที่ยง​ตรง​ใน​การ​ชั่ง ตวง วัด ทั้ง​เอฟาห์ ​และ​ฮิน ​ที่​เที่ยง​ตรง เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ผู้นำ​เจ้า​ออก​มา​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="37">จง​ถือ​รักษา​และ​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​และ​กฎ​บัญญัติ​ทั้งสิ้น​ของ​เรา เรา​คือ​พระยาห์เวห์’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​กล่าว​แก่​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘ชาว​อิสราเอล​คน​ใด​หรือ​คน​ต่าง​ชาติ​คน​ใด​ซึ่ง​มา​อาศัย​อยู่​ใน​อิสราเอล ที่​ได้​ถวาย​ลูกหลาน​ของ​ตน​เป็น​เครื่อง​บูชา​แด่​พระโมเลค เขา​จะ​ต้อง​ตาย ประชาชน​ใน​ชุมชน​จะ​ต้อง​เอา​หิน​ขว้าง​เขา</verse>
				<verse number="3">เรา​เอง​จะ​เป็น​ปฏิปักษ์​กับ​คน​นั้น และ​ตัด​เขา​ออก​จาก​หมู่​ประชาชน​ของ​เขา เพราะ​การ​ที่​เขา​ยก​ลูก​ให้​พระโมเลค​ก็​ทำ​ให้​สถาน​นมัสการ​ของ​เรา​เป็น​มลทิน​และ​ลบหลู่​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา</verse>
				<verse number="4">และ​ถ้า​ประชาชน​ใน​ชุมชน​ทำ​เป็น​ไม่​รู้​ไม่​เห็น ไม่​ยอม​ประหาร​คน​นั้น​ที่​ยก​ลูก​ให้​พระโมเลค</verse>
				<verse number="5">เรา​เอง​จะ​เป็น​ศัตรู​กับ​คน​นั้น​และ​ครอบครัว​ของ​เขา และ​จะ​ตัด​เขา​กับ​ทุก​คน​ที่​ทำ​ตาม​เขา​ที่​ขาย​ตัว​ให้​พระโมเลค​ออก​จาก​หมู่​ประชาชน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​เป็น​ศัตรู​กับ​ผู้​ที่​หัน​ไป​หา​คน​ทรง​และ​หมอผี ทำ​ตัว​แพศยา​โดย​การ​ติดตาม​คน​เหล่า​นี้ และ​เรา​จะ​ตัด​คน​นั้น​ออก​จาก​หมู่​ประชาชน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="7">จง​ชำระ​ตัว​และ​จง​บริสุทธิ์ เพราะ​เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="8">จง​รักษา​และ​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา เรา​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้​ทำ​ให้​เจ้า​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="9">ผู้​ใด​แช่ง​ด่า​พ่อ​แม่​ของ​ตน​จะ​ต้อง​มี​โทษ​ถึง​ตาย เขา​ได้​แช่ง​ด่า​พ่อ​แม่​ของ​เขา​เอง ที่​เขา​ต้อง​ตาย​นั้น​ก็​เพราะ​ความ​ผิด​ของ​เขา​เอง</verse>
				<verse number="10">ผู้​ใด​เป็น​ชู้​กับ​ภรรยา​ของ​คน​อื่น คือ​กับ​ภรรยา​ของ​เพื่อนบ้าน ทั้ง​ชาย​และ​หญิง​ที่​เป็น​ชู้​กัน​จะ​ต้อง​ถูก​ประหาร</verse>
				<verse number="11">ผู้​ใด​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ภรรยา​ของ​พ่อ ก็​ทำ​ให้​พ่อ​ของ​ตน​อับอาย​ขายหน้า ทั้ง​ชาย​และ​หญิง​คู่​นั้น​จะ​ต้อง​ตาย ที่​พวก​เขา​ต้อง​ตาย​นั้น​ก็​เพราะ​ความ​ผิด​ของ​พวก​เขา​เอง</verse>
				<verse number="12">ผู้​ใด​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ลูก​สะใภ้​ของ​ตน ทั้ง​คู่​ต้อง​ถูก​ประหาร​เพราะ​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​วิปริต ที่​พวก​เขา​ต้อง​ตาย​นั้น​ก็​เพราะ​ความ​ผิด​ของ​พวก​เขา​เอง</verse>
				<verse number="13">ผู้​ใด​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​เพศ​เดียวกัน พวก​เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​รังเกียจ​เดียดฉันท์ จะ​ต้อง​ประหาร​ทั้ง​คู่ ที่​พวก​เขา​ต้อง​ตาย​นั้น​ก็​เพราะ​ความ​ผิด​ของ​พวก​เขา​เอง</verse>
				<verse number="14">ผู้​ใด​แต่งงาน​กับ​ทั้ง​หญิงสาว​และ​แม่​ของ​เธอ นั่น​เป็น​ความ​ชั่วช้า ทั้ง​สาม​คน​จะ​ต้อง​ถูก​เผา เพื่อ​ไม่​ให้​มี​ความ​ชั่วร้าย​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="15">ชาย​ใด​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​สัตว์ จง​ประหาร​ทั้ง​คน​และ​สัตว์</verse>
				<verse number="16">หญิง​ใด​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​สัตว์ จง​ประหาร​ทั้ง​คน​และ​สัตว์ ที่​เขา​ต้อง​ตาย​นั้น​ก็​เพราะ​ความ​ผิด​ของ​เขา​เอง</verse>
				<verse number="17">ชาย​ใด​แต่งงาน​และ​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​พี่​สาว​หรือ​น้อง​สาว​ของ​ตน แม้​จะ​ต่าง​บิดา​หรือ​ต่าง​มารดา ก็​เป็น​การ​กระทำ​อัน​น่า​ละอาย ทั้ง​สอง​คน​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​ไป​ต่อหน้าต่อตา​หมู่​ประชาชน​ของ​พวก​เขา เขา​ทำ​ให้​พี่​สาว​น้อง​สาว​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า​และ​เขา​จะ​ต้อง​รับ​โทษ</verse>
				<verse number="18">ชาย​ใด​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​หญิง​ที่​กำลัง​มี​ประจำเดือน ทั้ง​คู่​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​หมู่​ประชาชน​ของ​พวก​เขา เพราะ​เขา​ได้​เปิดเผย​แหล่ง​โลหิต​ของ​หญิง​นั้น และ​เธอ​ก็​ได้​เปิดเผย​ด้วย</verse>
				<verse number="19">ชาย​ใด​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ป้า น้า หรือ​อา​ของ​ตน ก็​ทำ​ให้​ญาติ​สนิท​อับอาย​ขายหน้า ทั้ง​คู่​จะ​ต้อง​รับผิดชอบ</verse>
				<verse number="20">ชาย​ใด​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ป้า​สะใภ้ น้า​สะใภ้ หรือ​อา​สะใภ้ ก็​ทำ​ให้​ลุง น้า หรือ​อา​อับอาย​ขายหน้า พวก​เขา​จะ​ต้อง​รับผิดชอบ​และ​ตาย​โดย​ปราศจาก​ลูก​สืบสกุล</verse>
				<verse number="21">ชาย​ใด​แต่งงาน​กับ​พี่​สะใภ้​หรือ​น้อง​สะใภ้​ของ​ตน เป็น​การ​กระทำ​อัน​ไม่​บริสุทธิ์ เขา​ทำ​ให้​พี่ชาย​น้อง​ชาย​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า คน​ทั้ง​คู่​จะ​ไม่​มี​ลูก​สืบสกุล</verse>
				<verse number="22">จง​ถือ​รักษา​และ​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​และ​กฎ​บัญญัติ​ทั้งสิ้น​ของ​เรา เพื่อ​ดินแดน​ที่​เรา​กำลัง​จะ​นำ​เจ้า​ทั้งหลาย​เข้า​ไป​อาศัย​จะ​ไม่​สำรอก​พวก​เจ้า​ออก​มา</verse>
				<verse number="23">เจ้า​อย่า​ได้​ดำเนิน​ตาม​ขนบ​ธรรมเนียม​ของ​ประชาชาติ​ทั้งหลาย​ที่​เรา​กำลัง​จะ​ขับไล่​ออก​ไป​ต่อหน้า​เจ้า เพราะ​พวก​เขา​ทำ​สิ่ง​ทั้งปวง​เหล่า​นี้ เรา​จึง​ชิงชัง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="24">แต่​เรา​พูด​กับ​เจ้า​ว่า “เจ้า​จะ​ครอบครอง​ดินแดน​ของ​พวก​เขา เรา​จะ​ให้​ดินแดน​นั้น​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เจ้า เป็น​ดินแดน​อัน​อุดม​ด้วย​น้ำ​นม​และ​น้ำผึ้ง” เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ผู้​แยก​เจ้า​ออก​จาก​ชนชาติ​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="25">ฉะนั้น​เจ้า​ต้อง​แยกแยะ​ระหว่าง​สัตว์​และ​นก​ที่​เป็น​มลทิน​และ​ไม่​เป็น​มลทิน อย่า​ปล่อย​ตัว​แปดเปื้อน​มลทิน​ด้วย​สัตว์ นก สัตว์​ที่​เลื้อย​คลาน ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​ห้าม​เจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="26">เจ้า​ต้อง​เป็น​คน​บริสุทธิ์​สำหรับ​เรา เพราะ​เรา​คือ​พระยาห์เวห์​เป็น​ผู้​บริสุทธิ์ และ​ได้​แยก​เจ้า​ออก​จาก​ชาติ​อื่น​ๆ ทั้งปวง เพื่อ​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เรา</verse>
				<verse number="27">คน​ทรง​ทั้ง​หญิง​และ​ชาย หรือ​พ่อมด​หมอผี​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย เจ้า​จะ​ต้อง​เอา​หิน​ขว้าง​พวก​เขา ที่​พวก​เขา​ต้อง​ตาย​นั้น​ก็​เพราะ​ความ​ผิด​ของ​พวก​เขา​เอง’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​พูด​กับ​พวก​ปุโรหิต​ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน​ว่า ‘ปุโรหิต​จะ​ต้อง​ไม่​ทำ​ตัว​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี​เพราะ​การ​ตาย​ของ​ญาติ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="2">เว้น​แต่​เป็น​ญาติ​สนิท คือ​พ่อ​แม่ ลูกชาย​ลูกสาว พี่ชาย​น้อง​ชาย</verse>
				<verse number="3">หรือ​พี่​สาว​น้อง​สาว​ที่​เป็น​โสด​ซึ่ง​พึ่งพา​เขา​เนื่องจาก​เธอ​ไม่​มี​สามี เขา​อาจ​จะ​ทำ​ให้​ตัวเอง​เป็น​มลทิน​เพื่อ​เธอ</verse>
				<verse number="4">เขา​ต้อง​ไม่​ทำ​ตัวเอง​ให้​เป็น​มลทิน​เพราะ​คน​ที่​มา​เป็น​ญาติ​กับ​เขา​โดย​การ​สมรส และ​ทำ​ให้​ตัวเอง​แปดเปื้อน</verse>
				<verse number="5">ปุโรหิต​ต้อง​ไม่​โกน​ผม หรือ​กัน​เครา หรือ​เชือด​เนื้อ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="6">เขา​จะ​ต้อง​บริสุทธิ์​แด่​พระเจ้า​ของ​เขา และ​ห้าม​ลบหลู่​หรือ​หมิ่นประมาท​นาม​พระเจ้า​ของ​เขา เพราะ​เขา​เป็น​ผู้​ถวาย​โภชน​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​เป็น​เครื่อง​บูชา​แด่​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา ดังนั้น​พวก​เขา​ต้อง​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="7">ปุโรหิต​ต้อง​ไม่​แต่งงาน​กับ​หญิง​โสเภณี หรือ​หญิง​ที่​หย่าร้าง​จาก​สามี เพราะ​ปุโรหิต​เป็น​ผู้​ที่​ถูก​แยก​ไว้​เพื่อ​พระเจ้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="8">จง​ถือ​ว่า​พวก​เขา​เป็น​คน​ที่​เรา​ได้​แยก​ไว้​เพื่อ​เรา​เอง เพราะ​พวก​เขา​เป็น​ผู้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระเจ้า​ของ​เจ้า จง​ถือ​ว่า​พวก​เขา​บริสุทธิ์​เพราะ​เรา​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้​บริสุทธิ์ เรา​ได้​แยก​เจ้า​ไว้​ให้​เป็น​ประชาชน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">ลูกสาว​ของ​ปุโรหิต​คน​ใด​ปล่อย​ตัว​ให้​เป็น​มลทิน​โดย​เป็น​หญิง​โสเภณี​ก็​ทำ​ให้​พ่อ​อับอาย​ขายหน้า เธอ​จะ​ต้อง​ถูก​เผา​ไฟ</verse>
				<verse number="10">มหา​ปุโรหิต​เป็น​ผู้​หนึ่ง​ใน​บรรดา​พี่น้อง​ของ​เขา ซึ่ง​ได้รับ​การ​เจิม​ตั้ง​ด้วย​น้ำมัน​เจิม​บน​ศีรษะ และ​ได้รับ​การ​สถาปนา​ให้​สวม​เครื่อง​แต่ง​กาย​ปุโรหิต เขา​จะ​ต้อง​ไม่​ปล่อย​ผม​รุงรัง เป็น​การ​ไว้ทุกข์ หรือ​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตน</verse>
				<verse number="11">เขา​ต้อง​ไม่​เข้า​ไป​ใน​สถานที่​ซึ่ง​มี​ศพ​อยู่ เขา​ต้อง​ไม่​ทำ​ให้​ตัวเอง​เป็น​มลทิน แม้แต่​เพื่อ​พ่อ​แม่​ของ​เขา</verse>
				<verse number="12">เขา​จะ​ไม่​ออก​จาก​สถาน​นมัสการ​ของ​พระเจ้า​ของ​เขา หรือ​ทำ​ให้​สถาน​นมัสการ​นั้น​เป็น​มลทิน เพราะ​เขา​ได้รับ​การ​อุทิศ​ถวาย​โดย​น้ำมัน​เจิม​ของ​พระเจ้า เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">หญิง​ที่​เขา​แต่งงาน​ด้วย​จะ​ต้อง​เป็น​หญิง​พรหมจารี</verse>
				<verse number="14">เขา​จะ​ต้อง​ไม่​แต่งงาน​กับ​หญิง​ม่าย หญิง​ที่​หย่าร้าง หรือ​หญิง​โสเภณี หญิง​ที่​เขา​แต่งงาน​ด้วย​จะ​ต้อง​เป็น​หญิง​พรหมจารี​ตระกูล​เดียวกัน</verse>
				<verse number="15">เพื่อ​เขา​จะ​ไม่​ทำ​ให้​ตระกูล​ของ​เขา​เป็น​มลทิน​ใน​หมู่​ประชาชน​ของ​เขา เรา​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้​ทำ​ให้​พวก​เขา​บริสุทธิ์ ’ ”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="17">“จง​กล่าว​แก่​อาโรน​ว่า ‘นับ​แต่​นี้​ต่อไป​ทุก​ชั่วอายุ อย่า​ให้​ลูก​หลาน​คน​ใด​ของ​เจ้า​ที่​มี​ร่างกาย​ไม่​สม​ประกอบ เข้า​มา​ใกล้​เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระเจ้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="18">ผู้​ใด​ที่​มี​ตำหนิ อย่า​เข้า​มา​ใกล้ ไม่ว่า​ตาบอด ขา​พิการ เสีย​โฉม หรือ​พิกล​พิการ</verse>
				<verse number="19">มือ​เท้า​เป็น​ง่อย</verse>
				<verse number="20">หลัง​โก่ง แคระแกร็น ตา​พิการ เป็น​หิด เป็น​โรค​ผิวหนัง หรือ​มี​อวัยวะ​เพศ​ไม่​สม​ประกอบ</verse>
				<verse number="21">แม้​จะ​เป็น​ลูก​หลาน​ของ​ปุโรหิต​อาโรน ก็​จะ​ไม่​ได้รับ​อนุญาต​ให้​เข้า​มา​ใกล้​เพื่อ​ถวาย​โภชน​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์ เขา​ไม่​สม​ประกอบ เขา​จะ​ต้อง​ไม่​เข้า​มา​ใกล้​เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระเจ้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="22">เขา​สามารถ​กิน​เครื่อง​บูชา​ที่​บริสุทธิ์​ที่สุด​ของ​พระเจ้า​ของ​เขา หรือ​ที่​บริสุทธิ์​ได้​ด้วย</verse>
				<verse number="23">แต่​เขา​จะ​เข้า​ใกล้​ม่าน​หรือ​เข้า​ใกล้​แท่น​บูชา​ไม่ได้​เนื่องจาก​มี​ร่างกาย​ไม่​สม​ประกอบ ซึ่ง​จะ​เป็น​การ​ลบหลู่​สถาน​นมัสการ​ของ​เรา เรา​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้​ทำ​ให้​พวก​เขา​บริสุทธิ์’ ”</verse>
				<verse number="24">ดังนั้น​โมเสส​จึง​บอก​สิ่ง​เหล่า​นี้​แก่​อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย และ​แก่​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​บอก​อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย​ให้​ปฏิบัติ​ต่อ​เครื่อง​บูชา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ซึ่ง​ชาว​อิสราเอล​นำมา​ถวาย​แก่​เรา​นั้น​ด้วย​ความ​เคารพ จะ​ได้​ไม่​เป็น​การ​ลบหลู่​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">จง​บอก​กับ​พวก​เขา​ว่า ‘นับ​แต่​นี้​ต่อไป​ทุก​ชั่วอายุ ลูก​หลาน​ของ​เจ้า​คน​ใด​ซึ่ง​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี แต่​ยัง​ขืน​เข้า​ใกล้​เครื่อง​บูชา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ซึ่ง​ชาว​อิสราเอล​นำมา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ตัดขาด ไม่​ให้​มา​อยู่​ต่อหน้า​เรา เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">ถ้า​ลูก​หลาน​คน​ใด​ของ​อาโรน​ที่​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ที่​เป็น​มลทิน หรือ​มี​สิ่ง​ที่​หลั่ง​ออก​จาก​ร่าง​กาย ห้าม​กิน​เครื่อง​บูชา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​จนกว่า​จะ​รับ​การ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์​แล้ว เขา​จะ​เป็น​มลทิน​ด้วย​ถ้า​เขา​แตะต้อง​สิ่ง​ที่​แปดเปื้อน​จาก​ศพ​หรือ​จาก​คน​ที่​หลั่ง​น้ำ​อสุจิ</verse>
				<verse number="5">หรือ​ถ้า​เขา​แตะต้อง​สัตว์​เลื้อย​คลาน​ที่​ทำ​ให้​เขา​เป็น​มลทิน หรือ​แตะต้อง​ผู้​ที่​ทำ​ให้​เขา​เป็น​มลทิน ไม่ว่า​จะ​เป็น​มลทิน​ใน​ลักษณะ​ใด​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="6">ผู้​ที่​แตะต้อง​สิ่ง​เหล่า​นั้น​จะ​เป็น​มลทิน​จน​ถึง​เวลา​เย็น เขา​จะ​ต้อง​ไม่​กิน​เครื่อง​บูชา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​จนกว่า​จะ​ได้​อาบน้ำ​ชำระ​ตัว</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ดวง​อาทิตย์​ลับ​ไป​แล้ว เขา​จึง​จะ​สะอาด และ​กิน​เครื่อง​บูชา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​นั้น​ได้ เพราะ​เป็น​อาหาร​ของ​เขา</verse>
				<verse number="8">เขา​ต้อง​ไม่​กิน​สัตว์​ใด​ซึ่ง​ตาย​เอง​หรือ​ถูก​สัตว์​ป่า​ฆ่า​ตาย เพราะ​จะ​ทำ​ให้​เขา​เป็น​มลทิน เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">ปุโรหิต​ทั้งหลาย​ต้อง​ปฏิบัติ​ตาม​ข้อ​กำหนด​ของ​เรา เพื่อ​เขา​จะ​ไม่​มี​ความ​ผิด​และ​ตาย​เพราะ​ลบหลู่​สิ่ง​เหล่า​นั้น เรา​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้​ทำ​ให้​พวก​เขา​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="10">ผู้​ที่​ไม่​ใช่​คน​ใน​ครอบครัว​ของ​ปุโรหิต ห้าม​กิน​เครื่อง​บูชา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ ผู้​ที่​มา​เยี่ยมเยียน​ปุโรหิต​หรือ​ลูกจ้าง​ก็​กิน​ไม่ได้</verse>
				<verse number="11">ยกเว้น​ทาส​ที่​ปุโรหิต​ซื้อ​ตัว​มา​หรือ​ลูก​ทาส​ที่​เกิด​ใน​เรือน​ของ​ปุโรหิต​สามารถ​กิน​อาหาร​ดังกล่าว​ได้</verse>
				<verse number="12">ถ้า​ลูก​สาว​ของ​ปุโรหิต​แต่งงาน​กับ​คน​ที่​ไม่​ได้​เป็น​ปุโรหิต ห้าม​เธอ​กิน​เครื่อง​บูชา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​ได้รับ​ส่วน​แบ่ง​มา​นั้น</verse>
				<verse number="13">แต่​ถ้า​ลูกสาว​ของ​ปุโรหิต​เป็น​ม่าย​หรือ​หย่าร้าง​และ​ไม่​มี​ลูก แล้ว​เธอ​กลับมา​อาศัย​ใน​ครอบครัว​ของ​พ่อ​เหมือน​ตอน​ที่​ยัง​เป็น​สาว เธอ​จะ​กิน​อาหาร​ของ​พ่อ​ได้​อีก ผู้​ใด​ก็​ตาม​ที่​ไม่​มี​สิทธิ์ อย่า​กิน​อาหาร​นี้</verse>
				<verse number="14">ถ้า​ผู้​ใด​กิน​เครื่อง​บูชา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​โดย​รู้​เท่า​ไม่​ถึง​การณ์ เขา​ต้อง​คืน​ให้​แก่​ปุโรหิต​ตาม​จำนวน​ที่​เขา​กิน​ไป และ​เพิ่ม​อีก​หนึ่ง​ใน​ห้า​ของ​มูลค่า​ของ​สิ่ง​นั้น</verse>
				<verse number="15">ปุโรหิต​จะ​ต้อง​ไม่​ลบหลู่​เครื่อง​บูชา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ซึ่ง​ชาว​อิสราเอล​นำมา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">โดย​ยอม​ให้​ผู้​ที่​ไม่​มี​สิทธิ์​กิน​เครื่อง​บูชา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ เป็น​เหตุ​ให้​พวก​เขา​มี​ความ​ผิด​ต้อง​ชดใช้ เรา​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้​ทำ​ให้​พวก​เขา​บริสุทธิ์’ ”</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="18">“จง​กล่าว​แก่​อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย และ​แก่​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ว่า ‘ถ้า​คน​ใด​ใน​พวก​เจ้า ไม่ว่า​ชาว​อิสราเอล​หรือ​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​อาศัย​ใน​อิสราเอล จะ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​แด่​พระยาห์เวห์ ไม่ว่า​จะ​ถวาย​ตาม​สัตย์​ปฏิญาณ​หรือ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ตาม​ความ​สมัครใจ</verse>
				<verse number="19">เจ้า​จะ​ต้อง​ถวาย​สัตว์​ตัวผู้​ที่​ไม่​มี​ตำหนิ ไม่ว่า​จะ​เป็น​วัว แกะ หรือ​แพะ เพื่อ​ของ​ถวาย​นั้น​จะ​เป็น​ที่​ยอมรับ​แทน​ตัว​เจ้า</verse>
				<verse number="20">อย่า​นำ​สิ่งใด​ที่​มี​ตำหนิ​มา​ถวาย เพราะว่า​สิ่ง​นั้น​จะ​ไม่​เป็น​ที่​ยอมรับ​แทน​ตัว​เจ้า</verse>
				<verse number="21">ผู้​ใด​คัดเลือก​สัตว์​จาก​ฝูง​วัว​หรือ​ฝูง​แพะ​แกะ​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ ไม่ว่า​จะ​ทำ​ตาม​สัตย์​ปฏิญาณ​หรือ​ถวาย​ตาม​ความ​สมัครใจ จะ​ต้อง​ถวาย​สัตว์​ที่​ไม่​มี​ตำหนิ​จึง​จะ​เป็น​ที่​ยอมรับ</verse>
				<verse number="22">อย่า​ถวาย​สัตว์​ตาบอด พิกล​พิการ​หรือ​ไม่​สม​ประกอบ มี​แผล เป็น​เรื้อน หรือ​โรค​ผิวหนัง​อื่น​ๆ แด่​พระยาห์เวห์ อย่า​นำมา​วาง​บน​แท่น​บูชา ถวาย​เป็น​โภชน​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">แต่​ถ้า​ลูก​วัว ​หรือ​ลูก​แกะ​ที่​นำมา​ถวาย​มี​อวัยวะ​ส่วน​ใด​งอก​ผิด​ปกติ​หรือ​ขาด​หาย​ไป อาจ​จะ​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ตาม​ความ​สมัครใจ​ได้ แต่​จะ​ไม่​ได้รับ​การ​ยอมรับ​ว่า​เป็น​ของ​ถวาย​ตาม​สัตย์​ปฏิญาณ</verse>
				<verse number="24">สัตว์​ตัว​ใด​มี​อวัยวะ​เพศ​ไม่​ปกติ ลีบ หรือ​ถูก​ตอน อย่า​นำมา​ถวาย​พระยาห์เวห์ เจ้า​อย่า​ทำ​เช่น​นี้​ใน​ดินแดน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="25">เจ้า​อย่า​รับ​สัตว์​เหล่า​นี้​จาก​มือ​ของ​คน​ต่าง​ชาติ​และ​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​แด่​พระเจ้า​ของ​เจ้า เพราะ​สัตว์​ที่​พิการ​และ​มี​ตำหนิ​จะ​ไม่​เป็น​ที่​ยอมรับ​แทน​ตัว​เจ้า’ ”</verse>
				<verse number="26">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="27">“เมื่อ​ลูก​วัว แกะ หรือ​แพะ​เกิด​มา จง​ปล่อย​มัน​ไว้​กับ​แม่​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน ตั้งแต่​วันที่​แปด​เป็นต้น​ไป​จึง​จะ​เป็น​ที่​ยอมรับ​ให้​เป็น​โภชน​บูชา​ที่​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="28">อย่า​ฆ่า​ลูก​และ​แม่​ของ​วัว​หรือ​แกะ​ใน​วัน​เดียวกัน</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ขอบพระคุณ​แด่​พระยาห์เวห์​จะ​ต้อง​ถวาย​ตาม​วิธี​ซึ่ง​จะ​เป็น​ที่​ยอมรับ​แทน​ตัว​เจ้า</verse>
				<verse number="30">จง​กิน​ให้​หมด​ใน​วัน​นั้น อย่า​เหลือ​ค้าง​ถึง​วัน​รุ่งขึ้น เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="31">จง​ถือ​รักษา​และ​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​เรา เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="32">อย่า​ลบหลู่​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา ชาว​อิสราเอล​จะ​ต้อง​รับรู้​ว่า​เรา​บริสุทธิ์ เรา​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้​ทำ​ให้​เจ้า​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="33">และ​เป็น​ผู้นำ​เจ้า​ออก​จาก​อียิปต์​เพื่อ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า เรา​คือ​พระยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘ต่อไป​นี้​เป็น​เทศกาล​ที่​เรา​กำหนด​ไว้ เป็น​เทศกาล​ตาม​กำหนด​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​เจ้า​ต้อง​ประกาศ​ให้​ถือ​เป็น​การ​ประชุม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="3">เจ้า​มี​หก​วัน​ไว้​ทำงาน​ต่าง​ๆ แต่​วัน​ที่​เจ็ด​เป็น​สะบาโต​แห่ง​การ​หยุด​พัก เป็น​วัน​ประชุม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ เจ้า​อย่า​ทำ​งาน​ใด​ๆ เลย ไม่ว่า​เจ้า​จะ​อยู่​ที่ไหน วัน​นั้น​เป็น​สะบาโต​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">ต่อไป​นี้​คือ​เทศกาล​ที่​พระยาห์เวห์​กำหนด​ไว้​ให้​พวก​เจ้า​ถือ​เป็น​วัน​ประชุม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ตาม​วาระ</verse>
				<verse number="5">เทศกาล​ปัสกา​ของ​พระยาห์เวห์​เริ่ม​ตั้งแต่​ดวง​อาทิตย์​ตก​ใน​วันที่​สิบสี่​เดือน​ที่​หนึ่ง</verse>
				<verse number="6">เทศกาล​กิน​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​เริ่ม​ตั้งแต่​วันที่​สิบห้า​ของ​เดือน​เดียวกัน เจ้า​ต้อง​กิน​ขนมปัง​ไม่​ใส่​ยีสต์​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="7">ใน​วัน​แรก​ของ​เทศกาล จง​จัด​การ​ประชุม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​และ​อย่า​ทำ​งาน​ใน​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="8">จง​เผา​โภชน​บูชา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน และ​ใน​วันที่​เจ็ด​ให้​จัด​ประชุม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ อย่า​ทำ​งาน​ประจำ​ใด​ๆ เลย’ ”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="10">“จง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘เมื่อ​เจ้า​เข้า​สู่​ดินแดน​ซึ่ง​เรา​จะ​ยก​ให้​เจ้า​และ​เก็บเกี่ยว​ผลผลิต จง​นำ​ข้าว​ฟ่อน​แรก​ที่​เก็บ​เกี่ยว​ได้​มา​มอบให้​แก่​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="11">ใน​วัน​ถัด​จาก​สะบาโต ปุโรหิต​ต้อง​ยื่น​ฟ่อน​ข้าว​นั้น​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ เพื่อ​พระองค์​จะ​ยอมรับ​แทน​ตัว​เจ้า</verse>
				<verse number="12">ใน​วันที่​เจ้า​ยก​ฟ่อน​ข้าว​ขึ้น​ถวาย เจ้า​จะ​ต้อง​ถวาย​ลูก​แกะ อายุ​หนึ่ง​ขวบ​ไม่​มี​ตำหนิ​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">พร้อม​ด้วย​ธัญ​บูชา​คือ แป้ง​โม่​ละเอียด​สอง​ใน​สิบ​เอฟาห์ เคล้า​น้ำมัน​มะกอก เพื่อ​เป็น​เครื่อง​โภชน​บูชา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระองค์​พอใจ พร้อม​กัน​นี้​จง​ถวาย​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​คือ เหล้า​องุ่น​หนึ่ง​ใน​สี่​ฮิน​ด้วย</verse>
				<verse number="14">เจ้า​อย่า​กิน​ขนมปัง​หรือ​เมล็ด​ข้าว​อบ หรือ​เมล็ด​ข้าว​ใหม่​จนกว่า​จะ​ถึง​วันที่​เจ้า​นำ​เครื่อง​บูชา​เหล่า​นี้​มา​ถวาย​แด่​พระเจ้า​ของ​เจ้า นี่​เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ถาวร​สืบไป​ทุก​ชั่วอายุ​ไม่ว่า​เจ้า​จะ​อยู่​ที่​ใด</verse>
				<verse number="15">หลังจาก​วัน​สะบาโต วันที่​ได้​นำ​ฟ่อน​ข้าว​มา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ยก​ขึ้น​ถวาย จง​นับ​จาก​วัน​นั้น​ไป​จน​ครบ​เจ็ด​สัปดาห์​เต็ม</verse>
				<verse number="16">นับ​ไป​จน​ครบ​ห้าสิบ​วัน​จน​ถึง​วัน​ถัด​จาก​วัน​สะบาโต​ที่​เจ็ด แล้ว​จง​นำ​เมล็ด​ข้าว​ใหม่​มา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">ไม่ว่า​เจ้า​จะ​อยู่​ที่​ใด จง​นำ​ขนมปัง​สอง​ก้อน​ที่​ทำ​จาก​แป้ง​ละเอียด​สอง​ใน​สิบ​เอฟาห์ ใส่​ยีสต์​มา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ยก​ขึ้น​ถวาย​จาก​ผล​แรก​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">พร้อม​กับ​ขนมปัง​นี้​ให้​นำ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​ไม่​มี​ตำหนิ​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​เจ็ด​ตัว วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว​และ​แกะ​ผู้​สอง​ตัว​มา​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ พร้อม​ด้วย​ธัญ​บูชา​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา ทั้งหมด​นี้​เป็น​โภชน​บูชา เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ</verse>
				<verse number="19">จาก​นั้น​จง​ถวาย​แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป และ​ลูก​แกะ​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​สอง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ</verse>
				<verse number="20">ปุโรหิต​ต้อง​ยก​ลูก​แกะ​สอง​ตัว​ขึ้น​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ เป็น​เครื่อง​บูชา​ยก​ขึ้น​ถวาย​พร้อม​กับ​ขนมปัง​ของ​ผล​แรก เป็น​เครื่อง​บูชา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​สำหรับ​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="21">จง​ประกาศ​ให้​วัน​นั้น​มี​การ​ประชุม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ และ​อย่า​ทำ​งาน​ประจำ​ใด​ๆ ใน​วัน​นั้น​เลย นี่​เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ถาวร​สืบไป​ทุก​ชั่วอายุ​ไม่ว่า​เจ้า​จะ​อยู่​ที่​ใด</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​เจ้า​เก็บเกี่ยว​พืชผล อย่า​เก็บ​จน​เกลี้ยง​ไป​ถึง​ขอบ​นา อย่า​เก็บ​เมล็ด​ข้าว​ที่​ตก​เกลื่อนกลาด จง​ปล่อย​ไว้​ให้​เป็น​ส่วน​ของ​คน​ยากไร้​และ​คน​ต่าง​ชาติ เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า’ ”</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="24">“จง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘ให้​ถือ​วันที่​หนึ่ง​ของ​เดือน​ที่​เจ็ด​เป็น​วัน​สะบาโต​เพื่อ​หยุด​พัก มี​การ​ฉลอง​ด้วย​เสียง​แตร​กระหึ่ม เป็น​วัน​ประชุม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="25">ให้​หยุด​ทำ​งาน​ทุก​อย่าง แต่​จง​ถวาย​โภชน​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์’ ”</verse>
				<verse number="26">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="27">“วันที่​สิบ​ของ​เดือน​ที่​เจ็ด​เป็น​วัน​ลบ​บาป ให้​มี​การ​ประชุม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ จง​บังคับ​ตน และ​ถวาย​โภชน​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="28">อย่า​ทำ​งาน​ใด​ๆ ใน​วัน​นั้น​เพราะ​เป็น​วัน​ลบ​บาป เพื่อ​ลบ​บาป​ให้​แก่​เจ้า​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="29">ผู้​ใด​ไม่ได้​บังคับ​ตน​ใน​วัน​นั้น เขา​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​หมู่​ประชาชน</verse>
				<verse number="30">ผู้​ที่​ทำงาน​ใด​ๆ ใน​วัน​นั้น เรา​จะ​ทำลาย​พวก​เขา​ไป​จาก​หมู่​ประชาชน</verse>
				<verse number="31">เจ้า​อย่า​ทำ​งาน​ใด​ๆ เลย นี่​เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ถาวร​สืบไป​ทุก​ชั่วอายุ​ไม่ว่า​เจ้า​จะ​อยู่​ที่​ใด</verse>
				<verse number="32">ให้​ถือ​เป็น​วัน​สะบาโต​แห่ง​การ​หยุด​พัก​สำหรับ​เจ้า และ​เจ้า​ต้อง​บังคับ​ตน​ตั้งแต่​เย็น​วันที่​เก้า​เดือน​นั้น​จน​ถึง​เย็น​วัน​รุ่งขึ้น เจ้า​จะ​ต้อง​ถือ​รักษา​สะบาโต​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="33">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="34">“จง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘วันที่​สิบห้า​ของ​เดือน​ที่​เจ็ด​เป็น​วัน​เริ่ม​ฉลอง​เทศกาล​อยู่​เพิง​ของ​พระยาห์เวห์​ให้​ฉลอง​ไป​จน​ครบ​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="35">ใน​วัน​แรก​เป็น​วัน​ประชุม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ อย่า​ทำ​งาน​ใด​ๆ เลย</verse>
				<verse number="36">ทุก​วัน​ใน​ช่วง​เทศกาล​นี้ จง​ถวาย​โภชน​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน และ​ใน​วันที่​แปด​ให้​มี​การ​ประชุม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​และ​ถวาย​โภชน​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​เป็น​พิธี​ปิด​การ​ประชุม อย่า​ทำ​งาน​ใด​ๆ เลย</verse>
				<verse number="37">(ต่อไป​นี้​คือ​เทศกาล​ที่​พระยาห์เวห์​กำหนด​ไว้ ซึ่ง​เจ้า​จะ​ต้อง​ประกาศ​ให้​เป็น​การ​ประชุม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ เพื่อ​นำ​โภชน​บูชา​มา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ คือ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว ธัญ​บูชา เครื่อง​สัตวบูชา​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ตาม​ที่​กำหนด​ไว้​แต่ละ​วัน</verse>
				<verse number="38">เครื่อง​บูชา​เหล่า​นี้​เพิ่มเติม​จาก​เครื่อง​ถวาย​เพื่อ​สะบาโต​ต่าง​ๆ ของ​พระยาห์เวห์ และ เพิ่มเติม​จาก​ของ​ถวาย​ต่าง​ๆ ตาม​คำ​ปฏิญาณ​และ​ของ​ถวาย​ตาม​ความ​สมัครใจ​แด่​พระยาห์เวห์)</verse>
				<verse number="39">จง​ฉลอง​เทศกาล​แด่​พระยาห์เวห์​ตลอด​เจ็ด​วัน เริ่ม​ตั้งแต่​วันที่​สิบห้า​เดือน​ที่​เจ็ด หลังจาก​ที่​พวก​เจ้า​ได้​เก็บเกี่ยว​พืชผล​จาก​แผ่นดิน ให้​ถือ​วัน​แรก​สุด​และ​วันที่​แปด​เป็น​วัน​สะบาโต​แห่ง​การ​หยุด​พัก</verse>
				<verse number="40">เจ้า​จง​นำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​มา​ใน​วัน​แรก​คือ​กิ่ง​จาก​ต้นไม้​ใหญ่​ที่​ใบ​ดก​ปกคลุม ได้แก่ กิ่ง​อินทผลัม กิ่ง​จาก​ต้น​หลิว และ​จาก​ต้น​อื่น​ๆ ที่​มี​ใบ​ดก และ​จง​รื่นเริง​ยินดี​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ตลอด​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="41">ใน​เดือน​ที่​เจ็ด​ของ​ทุก​ปี เจ้า​จง​ฉลอง​เทศกาล​แด่​พระยาห์เวห์​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน นี่​เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ถาวร​สืบไป​ทุก​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="42">ชาว​อิสราเอล​โดย​กำเนิด​ทุก​คน​ต้อง​อยู่​ใน​ที่​พักพิง​ชั่วคราว​ตลอด​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="43">เพื่อ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​ได้​ให้​ชาว​อิสราเอล​อาศัย​อยู่​ใน​ที่​พักพิง​ชั่วคราว เมื่อ​เรา​นำ​พวก​เขา​ออก​มา​จาก​อียิปต์ เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า’ ”</verse>
				<verse number="44">ดังนั้น​โมเสส​จึง​ประกาศ​เทศกาล​เหล่า​นี้​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​กำหนด​ไว้​แก่​ชาว​อิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​สั่ง​ชาว​อิสราเอล​ให้​นำ​น้ำมัน​บริสุทธิ์​สกัด​จาก​มะกอก​มา​ให้​เจ้า​สำหรับ​ใช้​จุด​ตะเกียง เพื่อ​ตะเกียง​จะ​ได้​ลุก​อยู่​เสมอ​ตลอด​เวลา</verse>
				<verse number="3">ส่วน​ด้าน​นอก​ม่าน​ที่​กั้น​หีบ​พันธสัญญา​ใน​เต็นท์​นัด​พบ​นั้น อาโรน​ต้อง​คอย​ดูแล​ตะเกียง​ให้​ไฟ​ลุก​อยู่​เสมอ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ตั้งแต่​เย็น​จน​ถึง​รุ่งเช้า นี่​เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ถาวร​สืบไป​ทุก​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="4">จง​ดูแล​ตะเกียง​ที่​อยู่​บน​เชิง​ตะเกียง​ทองคำ​บริสุทธิ์​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​อยู่​เสมอ</verse>
				<verse number="5">จง​ใช้​แป้ง​ละเอียด​ทำ​ขนมปัง​สิบสอง​ก้อน แต่​ละ​ก้อน​ใช้​แป้ง​ประมาณ 1 เอฟาห์</verse>
				<verse number="6">วาง​ขนมปัง​นี้​บน​โต๊ะ​ทองคำ​บริสุทธิ์​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ โดย​วาง​เป็น​สอง​แถว แต่​ละ​แถว​มี​หก​ก้อน</verse>
				<verse number="7">จง​ใส่​เครื่อง​หอม​บริสุทธิ์​ไว้​ทุก​แถว เพื่อ​เป็น​ส่วน​อนุสรณ์ เป็น​สิ่ง​ที่​ใช้​แทน​ขนมปัง และ​เพื่อ​เป็น​โภชน​บูชา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">จง​วาง​ขนมปัง​นี้​ไว้​ต่อหน้า พระยาห์เวห์​สม่ำเสมอ​ทุก​สะบาโต​ใน​นาม​ของ​ชาว​อิสราเอล เป็น​พันธสัญญา​ยืนยง​ถาวร</verse>
				<verse number="9">อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย​จะ​กิน​ขนมปัง​เหล่า​นี้​ใน​บริเวณ​สถาน​นมัสการ เพราะ​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​ที่สุด เป็น​ส่วน​ที่​ปุโรหิต​ได้รับ​อย่าง​ถาวร​จาก​โภชน​บูชา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="10">มี​ลูกชาย​ของ​แม่​ชาว​อิสราเอล​และ​พ่อ​ชาว​อียิปต์ เขา​ออก​ไป​ใน​หมู่​คน​อิสราเอล และ​ทะเลาะ​วิวาท​กับ​ชาย​อิสราเอล​คน​หนึ่ง​ใน​ค่าย​พักแรม</verse>
				<verse number="11">ลูกชาย​ของ​หญิง​ชาว​อิสราเอล​นั้น​พูด​ลบหลู่​นาม​ของ​พระเจ้า​ด้วย​คำ​สาป​แช่ง เขา​จึง​ถูก​นำ​ตัว​มา​ให้​โมเสส​ตัดสิน (แม่​ของ​เขา​คือ​เชโลมิธ ลูกสาว​ของ​ดิบรี​แห่ง​เผ่า​ดาน)</verse>
				<verse number="12">เขา​ถูก​คุม​ตัว​ไว้​จนกว่า​พวก​เขา​จะ​รู้​ความ​ประสงค์​ของ​พระยาห์เวห์​ชัดเจน</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="14">“จง​นำ​ตัว​คน​ที่​หมิ่นประมาท​นั้น​ออก​ไป​นอก​ค่าย​พัก และ​ให้​ทุก​คน​ที่​ได้ยิน​เขา​กล่าว​หมิ่นประมาท​วาง​มือ​บน​ศีรษะ​ของ​เขา จาก​นั้น​ชุมนุม​ชน​ทั้งหมด​จง​เอา​หิน​ขว้าง​เขา</verse>
				<verse number="15">จง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘ถ้า​ผู้​ใด​แช่ง​ด่า​พระเจ้า เขา​จะ​ต้อง​รับผิดชอบ</verse>
				<verse number="16">ผู้​ใด​หมิ่นประมาท​นาม​พระยาห์เวห์ จะ​ต้อง​ถูก​ประหาร ชุมนุม​ชน​ทั้งหมด​จะ​ต้อง​เอา​หิน​ขว้าง​เขา ไม่ว่า​คน​ต่าง​ชาติ​หรือ​คน​อิสราเอล​โดย​กำเนิด ผู้​ใด​หมิ่นประมาท​นาม​พระเจ้า​จะ​ต้อง​ถูก​ประหาร</verse>
				<verse number="17">ผู้​ใด​ฆ่า​คน​จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่า</verse>
				<verse number="18">ผู้​ใด​ฆ่า​สัตว์​ของ​คน​อื่น​จะ​ต้อง​ชดใช้ ชีวิต​แลก​ชีวิต</verse>
				<verse number="19">ผู้​ใด​ทำ​ให้​เพื่อนบ้าน​ของ​เขา​บาดเจ็บ​จะ​ต้อง​ถูก​ทำ​ให้​บาดเจ็บ​อย่าง​เดียวกัน</verse>
				<verse number="20">กระดูก​ต้อง​ชดใช้​ด้วย​กระดูก ตา​ต้อง​ชดใช้​ด้วย​ตา ฟัน​ด้วย​ฟัน เขา​ทำร้าย​คน​อื่น​อย่างไร​ก็​จะ​ถูก​ทำร้าย​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="21">ผู้​ใด​ฆ่า​สัตว์​จะ​ต้อง​ชดใช้​สำหรับ​สัตว์​ตัว​นั้น ผู้​ใด​ฆ่า​คน​จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่า</verse>
				<verse number="22">กฎ​บัญญัติ​นี้​สำหรับ​ทั้ง​คน​ต่าง​ชาติ​และ​คน​อิสราเอล​โดย​กำเนิด เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า’ ”</verse>
				<verse number="23">โมเสส​จึง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล พวก​เขา​ก็​นำ​ตัว​ชาย​ที่​หมิ่นประมาท​ออก​ไป​นอก​ค่าย​พัก เอา​หิน​ขว้าง​เขา ชาว​อิสราเอล​ได้​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ที่​ภูเขา​ซีนาย​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘เมื่อ​เจ้า​ทั้งหลาย​เข้า​สู่​ดินแดน​ซึ่ง​เรา​จะ​ยก​ให้​เจ้า ดินแดน​นั้น​จะ​ต้อง​ถือ​สะบาโต​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">เจ้า​อาจ​จะ​หว่าน ลิด​แขนง​องุ่น หรือ​เก็บเกี่ยว​พืชผล​เป็น​เวลา​หก​ปี</verse>
				<verse number="4">แต่​ปี​ที่​เจ็ด​แผ่นดิน​จะ​ต้อง​มี​ปี​สะบาโต​เพื่อ​หยุด​พัก​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ อย่า​ไถ​หว่าน​ที่ดิน หรือ​ลิด​แขนง​สวน​องุ่น​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="5">อย่า​เก็บเกี่ยว​พืชผล​ใด​ๆ ซึ่ง​งอก​ขึ้น​เอง และ​อย่า​เก็บ​องุ่น​ซึ่ง​ขึ้น​เอง​ตาม​แขนง​ที่​เจ้า​ไม่ได้​ลิด จง​ให้​เป็น​ปี​แห่ง​การ​หยุด​พัก​สำหรับ​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="6">พืชผล​ใด​ซึ่ง​งอก​ขึ้น​ใน​ปี​สะบาโต​นั้น​จะ​เป็น​อาหาร​สำหรับ​เจ้า​ทุก​คน ทั้ง​ตัว​เจ้า​เอง ทาส​ชาย​หญิง ลูกจ้าง หรือ​คน​ที่​มา​พัก​อาศัย​ชั่วคราว​ท่ามกลาง​เจ้า</verse>
				<verse number="7">ฝูง​สัตว์​และ​สัตว์​ป่า​ใน​ที่ดิน​ของ​เจ้า​ก็​เช่น​กัน สามารถ​กิน​พืชผล​ที่​งอก​ขึ้น​นั้น​ได้</verse>
				<verse number="8">ให้​นับ​ไป​เจ็ด​ปี​เป็น​ปี​สะบาโต เอา​ปี​สะบาโต​เจ็ด​ครั้ง​คูณ​ด้วย​เจ็ด ดังนั้น​ปี​สะบาโต​เจ็ด​ครั้ง​คือ​เวลา 49 ปี</verse>
				<verse number="9">จาก​นั้น​จง​เป่า​แตร​ให้​ดัง​ทั่ว​ทุก​หนแห่ง ใน​วันที่​สิบ​ของ​เดือน​ที่​เจ็ด​ซึ่ง​เป็น​วัน​ลบ​บาป จง​เป่า​แตร​ให้​ดัง​ทั่ว​ทั้ง​แผ่นดิน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="10">จง​อุทิศ​ปี​ที่​ห้าสิบ​ให้​แก่​เรา และ​ประกาศ​อิสรภาพ​ทั่ว​ดินแดน​แก่​ผู้​อาศัย​ทุก​คน ให้​เป็น​ปี​แห่ง​อิสรภาพ​สำหรับ​เจ้า พวก​เจ้า​แต่ละ​คน​จง​กลับ​สู่​ที่ดิน​กรรมสิทธิ์​ของ​ครอบครัว และ​กลับ​สู่​วงศ์​ตระกูล​ของ​ตน</verse>
				<verse number="11">ปี​ที่​ห้าสิบ​เป็น​ปี​แห่ง​อิสรภาพ​สำหรับ​เจ้า อย่า​หว่าน​และ​อย่า​เก็บเกี่ยว​สิ่ง​ที่​งอก​ขึ้น​เอง หรือ​อย่า​เก็บ​ผล​องุ่น​ที่​ขึ้น​เอง</verse>
				<verse number="12">เพราะ​เป็น​ปี​แห่ง​อิสรภาพ และ​เป็น​ที่​อุทิศ​ให้​แก่​เรา จง​กิน​แต่​พืชผล​ที่​เกิดขึ้น​เอง​ตาม​ธรรมชาติ</verse>
				<verse number="13">ใน​ปี​ที่​ห้าสิบ​นี้ ทุก​คน​จง​กลับ​สู่​ที่ดิน​อัน​เป็น​กรรมสิทธิ์​ดั้งเดิม​ของ​ตน</verse>
				<verse number="14">ถ้า​เจ้า​ซื้อ​ขาย​ที่ดิน​กับ​พี่น้อง​ร่วม​ชาติ อย่า​เอารัดเอาเปรียบ​กัน</verse>
				<verse number="15">เจ้า​จง​ซื้อ​ที่ดิน​จาก​พี่น้อง​ร่วม​ชาติ​โดย​คำนวณ​ราคา​ตาม​จำนวน​ปี​นับ​จาก​ปี​แห่ง​อิสรภาพ เขา​จะ​ต้อง​ขาย​ให้​เจ้า​ใน​ราคา​ตาม​จำนวน​ปี​ที่​เหลือ​สำหรับ​การ​เก็บเกี่ยว​พืชผล</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ยัง​เหลือ​อีก​หลาย​ปี เจ้า​จง​เพิ่ม​ราคา ถ้า​เหลือ​ไม่​กี่​ปี จง​ลด​ราคา เพราะ​ที่​จริง​แล้ว​สิ่ง​ที่​เขา​ขาย​ให้​เจ้า​คือ​จำนวน​พืชผล​ที่​จะ​ได้</verse>
				<verse number="17">อย่า​เอารัดเอาเปรียบ​กัน จง​ยำเกรง​พระเจ้า​ของ​เจ้า เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="18">จง​ทำ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา จง​ใส่ใจ​ที่​จะ​เชื่อฟัง​และ​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา แล้ว​เจ้า​จะ​ดำเนิน​ชีวิต​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย​ใน​ดินแดน​นั้น</verse>
				<verse number="19">แล้ว​แผ่นดิน​จะ​ให้​พืชผล​แก่​เจ้า เจ้า​จะ​อิ่มหนำ​สำราญ​และ​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย​ใน​ที่​แห่ง​นั้น</verse>
				<verse number="20">เจ้า​อาจ​ถาม​ว่า “แล้ว​พวก​เรา​จะ​กิน​อะไร​ใน​ปี​ที่​เจ็ด ถ้า​เรา​ไม่​ปลูก​และ​เก็บเกี่ยว​พืชผล​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="21">เรา​จะ​อวยพร​เจ้า​ใน​ปี​ที่​หก จน​แผ่นดิน​ให้​พืชผล​มาก​พอ​สำหรับ​สาม​ปี</verse>
				<verse number="22">ขณะ​ที่​เจ้า​ปลูก​ใน​ช่วง​ปี​ที่​แปด เจ้า​จะ​ยัง​กิน​พืชผล​เก่า​นั้น​ต่อไป​จน​กระทั่ง​ถึง​ฤดู​เก็บเกี่ยว​ของ​ปี​ที่​เก้า</verse>
				<verse number="23">ที่ดิน​จะ​ขาย​ขาด​ไม่ได้​เพราะ​แผ่นดิน​เป็น​ของ​เรา พวก​เจ้า​เป็น​เพียง​คน​ต่าง​ชาติ​และ​คน​แปลก​หน้า​อาศัย​ทำ​กิน​จาก​เรา</verse>
				<verse number="24">ทั่ว​แดน​ที่​เจ้า​ถือ​ครอง​เป็น​กรรมสิทธิ์ จง​ให้​มี​การ​ไถ่ถอน​ที่ดิน​คืน​ได้</verse>
				<verse number="25">ถ้า​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ของ​เจ้า​ยากจน​และ​ขาย​ที่ดิน​บาง​ส่วน​ไป ญาติ​สนิท​ที่สุด​ของ​คน​นั้น​อาจ​จะ​มา​ไถ่​คืน​ได้</verse>
				<verse number="26">ถ้า​ไม่​มี​คน​อื่น​มา​ไถ่​คืน​ให้​เขา แต่​ตัว​คน​นั้น​เอง​ร่ำรวย​ขึ้น มี​เงิน​พอ​ที่​จะ​ไถ่</verse>
				<verse number="27">เขา​สามารถ​มา​ซื้อ​คืน​ใน​ราคา​ซึ่ง​ได้​สัดส่วน​กับ​จำนวน​พืชผล​จาก​วันที่​ขาย​ที่ดิน เจ้าของ​ใหม่​จะ​ต้อง​ยอมรับ​เงิน​จำนวน​นั้น​และ​คืน​ที่ดิน​ให้</verse>
				<verse number="28">แต่​ถ้า​เจ้า​ของ​เดิม​ไม่​สามารถ​ซื้อ​คืน ก็​จะ​ตก​เป็น​ของ​เจ้า​ของ​คน​ใหม่​จน​ถึง​ปี​แห่ง​อิสรภาพ​ซึ่ง​จะ​ต้อง​คืน​ให้​เจ้า​ของ​เดิม​อีก​ครั้ง</verse>
				<verse number="29">ผู้​ใด​ขาย​บ้าน​ใน​เขต​กำแพง​เมือง เขา​มี​สิทธิ์​ซื้อ​คืน​อย่าง​เต็มที่​ใน​ช่วง​เวลา​หนึ่ง​ปี​แรก</verse>
				<verse number="30">ถ้า​ไม่ได้​ซื้อ​คืน​ภายใน​หนึ่ง​ปี บ้าน​ที่​อยู่​ใน​กำแพง​เมือง​หลัง​นั้น​จะ​ตก​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เจ้า​ของ​คน​ใหม่​และ​ลูกหลาน​ของ​เขา​อย่าง​ถาวร ไม่​ต้อง​คืน​ให้​เจ้า​ของ​เดิม​ใน​ปี​แห่ง​อิสรภาพ</verse>
				<verse number="31">ส่วน​บ้าน​ซึ่ง​อยู่​ใน​หมู่​บ้าน​ที่​ไม่​มี​กำแพง​เมือง​ล้อม​รอบ จะ​เป็น​เหมือน​ที่ดิน​โล่ง​คือ​ซื้อ​คืน​ได้ และ​จะ​ต้อง​คืน​ให้​เจ้า​ของ​เดิม​ใน​ปี​แห่ง​อิสรภาพ</verse>
				<verse number="32">คน​เลวี​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​ไถ่​บ้าน​ของ​พวก​เขา​ใน​เมือง​ของ​คน​เลวี​ซึ่ง​เขา​เป็น​เจ้าของ​ได้​เสมอ</verse>
				<verse number="33">ดังนั้น​ทรัพย์สิน​ของ​คน​เลวี​สามารถ​ไถ่ถอน​ได้ นั่น​คือ​บ้าน​ที่​ขาย​ใน​เมือง​ใด​ก็​ตาม​ที่​พวก​เขา​ถือ​กรรมสิทธิ์ และ​จะ​ต้อง​คืน​ให้​กับ​เจ้าของ​เดิม​ใน​ปี​แห่ง​อิสรภาพ เพราะ​บ้าน​ทั้งหลาย​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​คน​เลวี​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พวก​เขา​ท่ามกลาง​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="34">แต่​ห้าม​ขาย​ที่ดิน​ที่​เป็น​ทุ่ง​หญ้า​เลี้ยง​สัตว์​ของ​เมือง​นั้น เพราะ​เป็น​กรรมสิทธิ์​ถาวร​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="35">ถ้า​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ของ​เจ้า​ยากจน​ลง ไม่​สามารถ​หา​เลี้ยง​ชีพ​ได้ เจ้า​จง​ช่วยเหลือ​เขา​เหมือน​ที่​เอื้อเฟื้อ​แก่​คน​ต่าง​ชาติ​หรือ​คน​แปลก​หน้า​ที่​อาศัย​อยู่​กับ​เจ้า​ชั่วคราว เพื่อ​เขา​จะ​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า​ต่อไป​ได้</verse>
				<verse number="36">อย่า​คิด​ดอกเบี้ย​หรือ​หา​กำไร​ใด​ๆ จาก​เขา แต่​จง​ยำเกรง​พระเจ้า เพื่อ​พี่น้อง​นั้น​จะ​คงอยู่​ท่ามกลาง​เจ้า​ได้</verse>
				<verse number="37">อย่า​คิด​ดอกเบี้ย​จาก​เงิน​ที่​ให้​เขา​ยืม หรือ​ค้า​กำไร​จาก​การ​ขาย​อาหาร​แก่​เขา</verse>
				<verse number="38">เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า ผู้นำ​เจ้า​ออก​มา​จาก​อียิปต์​เพื่อ​ยก​ดินแดน​คานาอัน​ให้​แก่​เจ้า และ​เพื่อ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="39">หาก​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ของ​เจ้า​ยากจน​และ​ขาย​ตัวเอง​ให้​เจ้า อย่า​ใช้​งาน​เขา​เยี่ยง​ทาส</verse>
				<verse number="40">แต่​จง​ปฏิบัติ​ต่อ​เขา​เสมือน​ลูกจ้าง หรือ​ผู้​ที่​มา​อาศัย​ชั่วคราว​ท่ามกลาง​เจ้า และ​เขา​จะ​รับใช้​เจ้า​จน​ถึง​ปี​กึ่ง​ศตวรรษ</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​นั้น​เขา​และ​ลูก​ๆ จะ​ต้อง​ได้รับ​การ​ปลดปล่อย​ให้​เป็น​อิสระ​และ​กลับไป​สู่​วงศ์​ตระกูล​และ​ที่ดิน​ของ​บรรพบุรุษ</verse>
				<verse number="42">เพราะ​ชาว​อิสราเอล​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​เรา ซึ่ง​เรา​นำ​ออก​มา​จาก​อียิปต์ เขา​ต้อง​ไม่​ถูก​ขาย​เป็น​ทาส</verse>
				<verse number="43">อย่า​ปกครอง​เขา​อย่าง​โหดร้าย แต่​จง​ยำเกรง​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="44">ทาส​ชาย​หญิง​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​มา​จาก​ชนชาติ​ต่าง​ๆ รอบ​ๆ เจ้า เจ้า​อาจ​ซื้อ​ทาส​จาก​พวก​เขา</verse>
				<verse number="45">และ​เจ้า​อาจ​ซื้อ​คน​ที่​มา​ขอ​อาศัย​อยู่​ชั่วคราว​ท่ามกลาง​เจ้า​บาง​คน และ​สมาชิก​ใน​ตระกูล​ของ​เขา​ที่​เกิด​ใน​ดินแดน​ของ​เจ้า และ​พวก​เขา​จะ​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="46">เจ้า​จะ​ยก​พวก​เขา​ให้​เป็น​มรดก​สืบทอด​ไป​ยัง​ลูกหลาน​หรือ​เป็น​ทาส​ชั่ว​ชีวิต​ก็​ได้ แต่​ห้าม​เจ้า​ปกครอง​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​อย่าง​ทารุณ​โหดร้าย</verse>
				<verse number="47">ถ้า​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​มา​อาศัย​อยู่​ชั่วคราว​ใน​หมู่​พวก​เจ้า​ร่ำรวย​ขึ้น แล้ว​มี​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ของ​เจ้า​ที่​ยากจน และ​ขาย​ตัวเอง​เป็น​ทาส​ของ​คน​ต่าง​ชาติ​คน​นั้น​หรือ​ของ​เครือ​ญาติ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="48">เขา​มี​สิทธิ์​ไถ่​ถอน​ตัว​หลังจาก​ขาย​ตัว​เป็น​ทาส ให้​ญาติ​ของ​เขา​ไถ่​ตัว​เขา​คืน​มา</verse>
				<verse number="49">จะ​เป็น​ลุง น้า อา ลูกพี่ลูกน้อง หรือ​ใคร​ก็​ได้​ซึ่ง​เป็น​ญาติ​ตาม​สายเลือด​ใน​ตระกูล​ของ​เขา หรือ​คน​นั้น​อาจ​จะ​ไถ่​ตัว​เอง​เป็น​อิสระ​เมื่อ​ร่ำรวย​มี​เงิน​พอ</verse>
				<verse number="50">ตัว​เขา​และ​ผู้​ที่​ซื้อ​เขา​ไป​จะ​ต้อง​นับ​เวลา​จาก​ปี​ที่​เขา​ขาย​ตัวเอง​เป็น​ทาส​ไป​จน​ถึง​ปี​กึ่ง​ศตวรรษ ราคา​ที่​จะ​ไถ่​ตัว​เขา​จะ​ต้อง​ตั้ง​อยู่​บน​พื้นฐาน​ของ​อัตรา​ค่า​จ้าง​คน​งาน​ตาม​จำนวน​ปี​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="51">ถ้า​ยัง​มี​เหลือ​อีก​หลาย​ปี เขา​ต้อง​จ่าย​ค่า​ไถ่​ตัว​ใน​สัดส่วน​ที่​มาก​ขึ้น​ตาม​ราคา​ที่​จ่าย​ซื้อ​เขา​มา</verse>
				<verse number="52">ถ้า​เหลือ​อีก​ไม่​กี่​ปี​ก็​ถึง​ปี​กึ่ง​ศตวรรษ เขา​จะ​ต้อง​คำนวณ​และ​จ่าย​ค่า​ไถ่​ตัว​ตาม​จำนวน​ปี​ที่​เหลือ​นั้น</verse>
				<verse number="53">ผู้​ที่​ซื้อ​ตัว​เขา​ไป​จะ​ต้อง​ปฏิบัติ​ต่อ​เขา​เสมือน​ลูกจ้าง​ราย​ปี เจ้า​ต้อง​ดูแล​ไม่​ให้​เจ้า​ของ​ปกครอง​เขา​อย่าง​ทารุณ​โหดร้าย</verse>
				<verse number="54">ถ้า​เขา​ยัง​ไม่ได้​รับ​การ​ไถ่​ตัว​โดย​วิธี​เหล่า​นี้ เขา​และ​ลูกหลาน​จะ​ได้รับ​การ​ปลดปล่อย​ให้​เป็น​อิสระ​เมื่อ​ถึง​ปี​กึ่ง​ศตวรรษ</verse>
				<verse number="55">เพราะ​ชาว​อิสราเอล​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​เรา พวก​เขา​เป็น​ผู้​รับใช้​ที่​เรา​นำ​ออก​มา​จาก​อียิปต์ เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">“ ‘เจ้า​อย่า​สร้าง​รูป​เคารพ หรือ​ทำ​แบบ​จำลอง หรือ​ตั้ง​ศิลา​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​ตัว​เจ้า​และ​อย่า​วาง​หิน​สลัก​ใน​ดินแดน​ของ​เจ้า​เพื่อ​กราบ​ไหว้ เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="2">จง​ถือ​รักษา​สะบาโต​ของ​เรา และ​เคารพ​สถาน​นมัสการ​ของ​เรา เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">ถ้า​เจ้า​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา และ​ใส่ใจ​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ให้​ฝน​ตก​ตาม​ฤดูกาล แผ่นดิน​จะ​ให้​พืชผล​อุดม​และ​ต้นไม้​จะ​ออก​ผล</verse>
				<verse number="5">ช่วง​เวลา​นวด​ข้าว​จะ​เนิ่นนาน​ถึง​ฤดู​เก็บ​ผล​องุ่น และ​ฤดู​เก็บ​ผล​องุ่น​จะ​เนิ่นนาน​ไป​ถึง​ฤดู​หว่าน เจ้า​จะ​ได้​กิน​อย่าง​อิ่มหนำ และ​อาศัย​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย​ใน​แผ่นดิน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​ให้​ความ​สงบสุข​ใน​แผ่นดิน​นั้น ยาม​นอน​เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​หวาด​ผวา เรา​จะ​ขับไล่​สัตว์​ร้าย​ออก​ไป​จาก​แผ่นดิน​นั้น และ​ดาบ​จะ​ไม่​แผ้วพาน​แผ่นดิน​ของ​เจ้า​เลย</verse>
				<verse number="7">เจ้า​จะ​รุกไล่​ศัตรู​ของ​เจ้า คน​เหล่า​นั้น​จะ​ล้ม​ตาย​ด้วย​คม​ดาบ​ต่อหน้า​เจ้า</verse>
				<verse number="8">พวก​เจ้า​ห้า​คน​จะ​รุกไล่​ศัตรู​นับ​ร้อย พวก​เจ้า​ร้อย​คน​จะ​รุกไล่​ศัตรู​นับ​หมื่น ศัตรู​ทั้งหลาย​จะ​ล้ม​ตาย​ด้วย​คม​ดาบ​ต่อหน้า​เจ้า</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ดูแล​เจ้า​ด้วย​ความ​โปรดปราน​และ​ให้​เจ้า​มี​ลูก​เต็ม​บ้าน​มี​หลาน​เต็ม​เมือง และ​เรา​จะ​รักษา​พันธสัญญา​ของ​เรา​ที่​ให้​ไว้​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="10">เจ้า​จะ​ยัง​คง​กิน​พืชผล​จาก​การ​เก็บเกี่ยว​ใน​ปี​ที่​แล้ว เมื่อ​ต้อง​ขยับขยาย​จัด​ที่​สำหรับ​พืชผล​รุ่น​ใหม่</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​ตั้ง​ที่​พำนัก ของ​เรา​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า และ​เรา​จะ​ไม่​ชิงชัง​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ดำเนิน​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า เจ้า​จะ​เป็น​ประชาชน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="13">เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า ผู้นำ​เจ้า​ทั้งหลาย​ออก​มา​จาก​อียิปต์ เพื่อ​เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​เป็น​ทาส​ของ​ชาว​อียิปต์​อีก​ต่อไป เรา​ได้​ทำลาย​แอก​ของ​เจ้า และ​ช่วย​ให้​เจ้า​ก้าว​เดิน​ไป​อย่าง​สง่า​ผ่าเผย</verse>
				<verse number="14">แต่​ถ้า​เจ้า​ไม่​ฟัง​เรา ไม่​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="15">และ​ถ้า​เจ้า​ปฏิเสธ​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา และ​ชิงชัง​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา ไม่ได้​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​เรา​และ​ละเมิด​พันธสัญญา​ของ​เรา</verse>
				<verse number="16">แล้ว​เรา​จะ​ทำ​กับ​เจ้า​อย่าง​นี้​คือ เรา​จะ​นำ​ความ​หวาดหวั่น​พรั่นพรึง​มา​อย่าง​ฉับพลัน โรค​ต่าง​ๆ และ​ความ​เจ็บ​ไข้​ที่​ทำลาย​สายตา​ของ​เจ้า และ​ทำ​ให้​เจ้า​หมด​เรี่ยว​หมด​แรง เจ้า​จะ​หว่าน​พืช​โดย​เปล่า​ประโยชน์ เพราะ​ศัตรู​ของ​เจ้า​จะ​มา​กิน</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​ตั้ง​ตน​เป็น​ปฏิปักษ์​กับ​เจ้า เพื่อ​เจ้า​จะ​พ่ายแพ้​ต่อ​ศัตรู พวก​ที่​เกลียด​ชัง​เจ้า​จะ​ปกครอง​เจ้า เจ้า​จะ​วิ่ง​หนี​แม้​ขณะ​ที่​ไม่​มี​ใคร​ไล่ตาม</verse>
				<verse number="18">และ​ถ้า​เจ้า​ยัง​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง เรา​จะ​ลงโทษ​เจ้า​หนัก​ขึ้น​เจ็ด​เท่า​ให้​สม​กับ​บาป​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="19">เรา​จะ​ทำลาย​ความ​เย่อหยิ่ง​ดื้อด้าน​ของ​เจ้า และ​ทำ​ให้​ท้องฟ้า​เหนือ​เจ้า​เป็น​เช่น​เหล็ก​และ​แผ่นดิน​เบื้อง​ล่าง​เจ้า​เป็น​ดั่ง​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="20">เจ้า​จะ​เสีย​เหงื่อ​ลงแรง​โดย​เปล่า​ประโยชน์​เพราะ​แผ่นดิน​จะ​ไม่​ให้​พืชผล ต้นไม้​ใน​ที่ดิน​ของ​เจ้า​ก็​จะ​ไม่​ออก​ผล</verse>
				<verse number="21">ถ้า​เจ้า​ยัง​คง​ขัดขืน​ต่อต้าน​และ​ไม่​ยอม​ฟัง​เรา เรา​จะ​ทวี​ความ​ทุกข์​ยาก​ขึ้น​อีก​เจ็ด​เท่า​ให้​สาสม​กับ​บาป​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​ส่ง​สัตว์​ร้าย​มา​เล่นงาน​เจ้า​และ​พวก​มัน​จะ​ปล้น​เอา​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ไป มัน​จะ​ทำลาย​ฝูง​สัตว์​ของ​เจ้า และ​จะ​ทำ​ให้​จำนวน​คน​ของ​เจ้า​ลดลง​จน​ถนน​หนทาง​ทิ้ง​ร้าง</verse>
				<verse number="23">ถ้า​เรา​ทำ​กับ​เจ้า​ถึง​ขนาด​นี้​แล้ว เจ้า​ยัง​ไม่​ยอมรับ​การ​ดัด​นิสัย​จาก​เรา แต่​ยัง​คง​ขัดขืน​ต่อต้าน​เรา</verse>
				<verse number="24">เรา​เอง​จะ​ต่อสู้​กับ​เจ้า และ​จะ​ให้​เจ้า​ทุกข์​ทรมาน​เพราะ​บาป​ของ​ตน​หนัก​ยิ่ง​ขึ้น​อีก​เจ็ด​เท่า</verse>
				<verse number="25">และ​เรา​จะ​นำ​ดาบ​มายัง​เจ้า​เพื่อ​แก้แค้น​ที่​พันธสัญญา​ของ​เรา​ถูก​ละเมิด เมื่อ​เจ้า​ถอย​หนี​เข้า​ไป​ยัง​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​เจ้า เรา​จะ​ส่ง​โรค​ระบาด​ร้ายแรง​มา​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า และ​เจ้า​จะ​ตก​อยู่​ใน​มือ​ของ​ศัตรู</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​ทลาย​แหล่ง​เสบียง​ของ​เจ้า ถึง​ขนาด​หญิง​สิบ​คน​ใช้​เตา​เพียง​เตา​เดียว​อบ​ขนม​ให้​พวก​เจ้า และ​ต้อง​ชั่ง​อาหาร​แบ่ง​กัน​กิน เจ้า​จะ​กิน​แต่​ไม่​อิ่ม</verse>
				<verse number="27">ถ้า​ถึง​ขนาด​นี้​แล้ว​เจ้า​ยัง​ไม่​ฟัง​เรา แต่​ยัง​คง​ขัดขืน​ต่อต้าน​เรา</verse>
				<verse number="28">เรา​จะ​ต่อสู้​กับ​เจ้า​ด้วย​ความ​โกรธ และ​เรา​เอง​จะ​ลงโทษ​บาป​ของ​เจ้า​หนัก​ยิ่ง​ขึ้น​เจ็ด​เท่า</verse>
				<verse number="29">เจ้า​จะ​กิน​เนื้อ​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="30">เรา​จะ​ทลาย​แท่น​บูชา​บน​ที่​สูง​ของ​เจ้า จะ​โค่น​แท่น​เผา​เครื่อง​หอม​ของ​เจ้า ทิ้ง​ซาก​ศพ​ของ​เจ้า ​ไว้​บน​รูป​เคารพ​ที่​ไม่​มี​ชีวิต​ของ​พวก​เจ้า และ​เรา​จะ​ชิงชัง​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="31">เรา​จะ​ทำ​ให้​นคร​ต่าง​ๆ ของ​เจ้า​ร้าง และ​ทำลาย​สถาน​นมัสการ​ของ​เจ้า เรา​จะ​ไม่​ปีติ​ยินดี​ใน​กลิ่น​หอม​ที่​น่า​พอใจ​จาก​เครื่อง​บูชา​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="32">เรา​เอง​จะ​ทิ้ง​ให้​แผ่นดิน​ร้าง​จน​ศัตรู​ของ​เจ้า​ที่​เข้า​มา​พัก​อาศัย​ตกใจ</verse>
				<verse number="33">เรา​จะ​ทำ​ให้​พวก​เจ้า​กระจัดกระจาย​ไป​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ เรา​จะ​ชัก​ดาบ​ออก​จาก​ฝัก​รุกไล่​เจ้า ดินแดน​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​ทิ้ง​ร้าง​และ​เมือง​ต่าง​ๆ จะ​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="34">แล้ว​แผ่นดิน​จะ​ได้​ชื่นชม​กับ​ปี​สะบาโต​ของ​มัน​ตลอด​ช่วง​ที่​ถูก​ทิ้ง​ร้าง​ซึ่ง​เจ้า​อยู่​ใน​ดินแดน​ของ​ศัตรู แผ่นดิน​จะ​ได้​พัก​สงบ​และ​ชื่นชม​กับ​สะบาโต​ของ​มัน</verse>
				<verse number="35">ตลอด​ช่วง​ที่​ถูก​ทิ้ง​ร้าง แผ่นดิน​จะ​ได้​พัก​สงบ ชดเชย​กับ​ที่​ไม่ได้​หยุด​พัก​ใน​ช่วง​สะบาโต​ขณะ​ที่​เจ้า​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="36">สำหรับ​พวก​ที่​เหลือ​อยู่ เรา​จะ​ทำ​ให้​จิตใจ​ของ​พวก​เขา​หวาดหวั่น​ขวัญผวา​ใน​แดน​ของ​ศัตรู​ถึง​ขนาด​เสียง​ใบไม้​ถูก​ลม​พัด​ปลิว​ก็​ทำ​ให้​พวก​เขา​หนี​ไป เขา​จะ​วิ่งราว​กับ​หนี​เตลิด​จาก​คม​ดาบ และ​เขา​จะ​ล้ม​ลง​แม้​ไม่​มี​ใคร​ไล่ตาม</verse>
				<verse number="37">เขา​จะ​สะดุด​ล้ม​ทับ​กัน​ราวกับ​หนี​เตลิด​จาก​คม​ดาบ​แม้​ไม่​มี​ใคร​รุกไล่​พวก​เขา ดังนั้น​เจ้า​จะ​ไม่​สามารถ​ยืนหยัด​ต่อหน้า​ศัตรู​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="38">เจ้า​จะ​พินาศ​ใน​หมู่​ชนชาติ​ทั้งหลาย และ​ถูก​กลืน​หาย​ไป​ใน​ดินแดน​ของ​ศัตรู</verse>
				<verse number="39">คน​ที่​เหลือ​อยู่​จะ​เสื่อมโทรม​ไป​ใน​ดินแดน​ของ​ศัตรู​เพราะ​บาป​ของ​พวก​เขา และ​เพราะ​บาป​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="40">แต่​ถ้า​พวก​เขา​สารภาพ​บาป​ของ​ตน​และ​บาป​ของ​บรรพบุรุษ​สำหรับ​ความ​ไม่​สัตย์ซื่อ​และ​ขัดขืน​ต่อต้าน​เรา</verse>
				<verse number="41">ซึ่ง​ทำ​ให้​เรา​เป็น​ศัตรู​กับ​เขา จน​เรา​ส่ง​พวก​เขา​ไป​ยัง​ดินแดน​ของ​เหล่า​ศัตรู ตราบจน​จิตใจ​ที่​ไม่ได้​เข้า​สุหนัต​ของ​เขา​ถ่อม​ลง​และ​พวก​เขา​ชดใช้​บาป​ของ​ตน</verse>
				<verse number="42">เมื่อ​นั้น​เรา​จะ​ระลึก​ถึง​พันธสัญญา​ของ​เรา​ที่​ให้​ไว้​กับ​ยาโคบ อิสอัค และ​อับราฮัม และ​จะ​ระลึก​ถึง​แผ่นดิน​นั้น</verse>
				<verse number="43">เพราะ​แผ่นดิน​นั้น​จะ​ชื่นชม​กับ​สะบาโต​ของ​มัน​ขณะ​ที่​ถูก​ทิ้ง​ร้าง​อยู่ พวก​เขา​จะ​ชดใช้​บาป​ของ​ตน​ที่​ได้​ละทิ้ง​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา​และ​เกลียด​ชัง​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา</verse>
				<verse number="44">แต่​กระนั้น​เมื่อ​เขา​อยู่​ใน​ดินแดน​ของ​ศัตรู เรา​จะ​ไม่​ปฏิเสธ​หรือ​เกลียด​ชัง​พวก​เขา​จน​ถึง​กับ​ทำลาย​ล้าง​พวก​เขา​ให้​หมด​สิ้น ซึ่ง​เป็น​การ​ละเมิด​พันธสัญญา​ของ​เรา​กับ​พวก​เขา เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="45">แต่​เพื่อ​เห็น​แก่​พวก​เขา เรา​จะ​ระลึก​ถึง​พันธสัญญา​ที่​ให้​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา​ซึ่ง​เรา​ได้​พา​ออก​มา​จาก​อียิปต์​ต่อหน้า​ประชาชาติ​ทั้งหลาย เพื่อ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา เรา​คือ​พระยาห์เวห์’ ”</verse>
				<verse number="46">ทั้งหมด​นี้​คือ​กฎ​เกณฑ์ กฎ​บัญญัติ และ​ข้อ​บังคับ ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ได้​ตั้ง​ไว้​ระหว่าง​พระองค์​เอง​กับ​ชาว​อิสราเอล​ผ่าน​ทาง​โมเสส​ที่​ภูเขา​ซีนาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘ถ้า​คน​ใด​ได้​ปฏิญาณ​ไว้​ว่า​จะ​อุทิศ​ถวาย​ผู้​หนึ่ง​ผู้​ใด​แด่​พระยาห์เวห์ โดย​การ​ถวาย​สิ่ง​มี​ค่า​จำนวน​ต่อไป​นี้​แทน​คือ</verse>
				<verse number="3">ผู้ชาย​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ถึง​หกสิบ​ปี​ให้​ตั้ง​ค่า​ตัว​เป็น​เงิน​หนัก 50 เชเขล ตาม​เชเขล​ของ​สถาน​นมัสการ</verse>
				<verse number="4">ถ้า​เป็น​ผู้หญิง ให้​ตั้ง​ราคา​ค่า​ตัว​เป็น​เงิน​หนัก 30 เชเขล</verse>
				<verse number="5">ผู้​ที่​อายุ​ห้า​ถึง​ยี่สิบ​ปี ถ้า​เป็น​ผู้ชาย​ให้​ตั้ง​ราคา​ค่า​ตัว​เป็น​เงิน​หนัก 20 เชเขล ถ้า​เป็น​ผู้หญิง​ให้​ตั้ง​ราคา​ค่า​ตัว​เป็น​เงิน​หนัก 10 เชเขล</verse>
				<verse number="6">ผู้​ที่​อายุ​หนึ่ง​เดือน​ถึง​ห้า​ขวบ ถ้า​เป็น​ผู้ชาย​ให้​ตั้ง​ราคา​ค่า​ตัว​เป็น​เงิน​หนัก 5 เชเขล ถ้า​เป็น​ผู้หญิง​ให้​ตั้ง​ราคา​ค่า​ตัว​เป็น​เงิน​หนัก 3 เชเขล</verse>
				<verse number="7">ผู้​ที่​อายุ​หกสิบ​ปี​ขึ้นไป ถ้า​เป็น​ผู้ชาย​ให้​ตั้ง​ราคา​ค่า​ตัว​เป็น​เงิน​หนัก 15 เชเขล ถ้า​เป็น​ผู้หญิง​ให้​ตั้ง​ราคา​ค่า​ตัว​เป็น​เงิน​หนัก 10 เชเขล</verse>
				<verse number="8">ถ้า​ผู้​ที่​ถวาย​คำ​ปฏิญาณ​ยากจน​เกิน​กว่า​ที่​จะ​ถวาย​เงิน​ตาม​ที่​ระบุ​ไว้ ให้​พา​บุคคล​ที่​เขา​ประสงค์​จะ​ถวาย​ตัว​มา​พบ​ปุโรหิต ซึ่ง​จะ​กำหนด​มูลค่า​ที่​ผู้​ปฏิญาณ​จะ​สามารถ​ถวาย​ได้</verse>
				<verse number="9">ถ้า​สิ่ง​ที่​เขา​ปฏิญาณ​ว่า​จะ​ถวาย​นั้น​เป็น​สัตว์​ที่​ยอมรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์ สัตว์​ตัว​นั้น​ที่​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​ต้อง​ถือ​ว่า​เป็น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">เขา​จะ​เอา​ตัว​อื่น​มา​เปลี่ยน​ไม่ได้ เอา​ดี​มา​แทน​ไม่​ดี หรือ​เอา​ไม่​ดี​มา​แทน​ดี​ก็​ไม่ได้ ถ้า​เขา​เปลี่ยน​ตัว ทั้ง​ตัว​แรก​และ​ตัว​ที่​มา​เปลี่ยน​จะ​เป็น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">ถ้า​สิ่ง​ที่​เขา​ปฏิญาณ​จะ​ถวาย​เป็น​สัตว์​ที่​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี ซึ่ง​ไม่​ยอมรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​จะ​ต้อง​นำ​สัตว์​นั้น​มา​มอบ​ให้​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="12">ผู้​ที่​จะ​ประเมิน​คุณภาพ​ว่า​ดี​หรือ​ไม่​ดี ปุโรหิต​กำหนด​ราคา​เท่าใด ก็​ให้​เป็น​ไป​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="13">ถ้า​เจ้าของ​ต้องการ​จะ​ไถ่​สัตว์​ตัว​นั้น ก็​ให้​จ่าย​เพิ่ม​อีก​หนึ่ง​ใน​ห้า​ของ​ราคา​ที่​ตั้ง​ไว้</verse>
				<verse number="14">ผู้​ใด​ถวาย​บ้าน​ให้​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์ ปุโรหิต​จะ​ประเมิน​คุณภาพ​ว่า​ดี​หรือ​ไม่​ดี ปุโรหิต​กำหนด​ราคา​เท่าใด ก็​ให้​ถือ​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="15">ถ้า​ผู้​ถวาย​บ้าน​จะ​ไถ่​คืน เขา​ต้อง​จ่าย​เพิ่ม​อีก​หนึ่ง​ใน​ห้า​ของ​ราคา แล้ว​บ้าน​จะ​กลับ​คืน​เป็น​ของ​เขา</verse>
				<verse number="16">ผู้​ใด​ถวาย​ที่ดิน​ส่วน​หนึ่ง​ของ​ตระกูล​แด่​พระยาห์เวห์​จะ​ตี​ราคา​ตาม​ปริมาณ​เมล็ด​พืช​ซึ่ง​จะ​ใช้​หว่าน​ใน​ที่​นั่น​คือ เงิน​หนัก 50 เชเขล​ต่อ​เมล็ด​ข้าว​บาร์เลย์​ประมาณ 1 โฮเมอร์</verse>
				<verse number="17">ถ้า​ผู้​ใด​ถวาย​ที่ดิน​ใน​ปี​กึ่ง​ศตวรรษ​ให้​ตี​ราคา​เต็ม​ตาม​อัตรา</verse>
				<verse number="18">ถ้า​ถวาย​หลัง​ปี​กึ่ง​ศตวรรษ ปุโรหิต​จะ​พิจารณา​ราคา​ตาม​จำนวน​ปี​ที่​เหลือ​อยู่​ก่อน​ถึง​ปี​กึ่ง​ศตวรรษ​รอบ​ต่อไป​และ​ราคา​ที่​ตั้ง​ไว้​จะ​ลดลง</verse>
				<verse number="19">ถ้า​คน​นั้น​ตกลง​จะ​ไถ่​ที่ดิน​คืน เขา​จะ​จ่าย​เงิน​เพิ่ม​อีก​หนึ่ง​ใน​ห้า​ของ​ราคา​ประเมิน และ​รับ​ที่ดิน​คืน​เป็น​ของ​เขา​อีก</verse>
				<verse number="20">แต่​ถ้า​เขา​ไม่​ไถ่​คืน หรือ​ถ้า​ขาย​ที่ดิน​นั้น​แก่​คน​อื่น ที่ดิน​นั้น​จะ​ไถ่​คืน​อีก​ไม่ได้​เลย</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ที่ดิน​คืน​สู่​เจ้า​ของ​เดิม​ใน​ปี​กึ่ง​ศตวรรษ ที่ดิน​ผืน​นี้​จะ​ถือ​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​เหมือน​ที่ดิน​ซึ่ง​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​ที่ดิน​นี้​จะ​กลาย​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​บรรดา​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="22">ถ้า​ผู้​ใด​ถวาย​ที่ดิน​ซึ่ง​เขา​ซื้อ​มา​แด่​พระยาห์เวห์ แต่​ไม่​ใช่​ที่ดิน​ส่วน​มรดก​ของ​ครอบครัว</verse>
				<verse number="23">ปุโรหิต​จะ​ประเมิน​ราคา​นับ​ถึง​ปี​กึ่ง​ศตวรรษ และ​เขา​จะ​ถวาย​เงิน​จำนวน​ดังกล่าว​แด่​พระยาห์เวห์​ใน​วัน​นั้น เป็น​สิ่ง​ที่​บริสุทธิ์​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="24">ใน​ปี​กึ่ง​ศตวรรษ ที่ดิน​นั้น​จะ​คืน​ให้​เจ้า​ของ​เดิม​ซึ่ง​ขาย​ที่ดิน​ให้</verse>
				<verse number="25">ราคา​ประเมิน​ทั้งหมด​ระบุ​ตาม​เชเขล​ของ​สถาน​นมัสการ ซึ่ง 20 เกราห์​เท่ากับ 1 เชเขล</verse>
				<verse number="26">เจ้า​ไม่​ควร​คิดว่า​จะ​ถวาย​ลูก​วัว ​หรือ​ลูก​แกะ​หัวปี​แด่​พระยาห์เวห์ เพราะ​ลูก​หัวปี​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="27">ถ้า​เป็น​ลูก​หัวปี​ของ​สัตว์​ที่​เป็น​มลทิน เจ้า​ของ​จะ​ซื้อ​คืน​ตาม​ราคา​ที่​ปุโรหิต​ประเมิน และ​จ่าย​เพิ่ม​อีก​หนึ่ง​ใน​ห้า ถ้า​เจ้าของ​ไม่​ไถ่​คืน ปุโรหิต​ก็​จะ​ขาย​ให้​แก่​ผู้​อื่น​ตาม​ราคา​ที่​ตั้ง​ไว้</verse>
				<verse number="28">อย่างไร​ก็​ตาม​สิ่ง​ที่​ถวาย​เป็น​สิทธิ์​ขาด ​แด่​พระยาห์เวห์ ไม่ว่า​จะ​เป็น​ตัว​บุคคล สัตว์ หรือ​ที่ดิน​มรดก​ย่อม​เป็น​สิทธิ์​ขาด ไม่​มี​การ​ซื้อ​ขาย​หรือ​ไถ่​คืน เพราะ​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​ที่สุด​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="29">ผู้​ใด​ถูก​ถวาย​เป็น​สิทธิ์​ขาด​เพื่อ​ให้​ทำลาย​ล้าง จะ​ไถ่​คืน​ไม่ได้ เขา​จะ​ต้อง​ถูก​ประหาร​ชีวิต</verse>
				<verse number="30">หนึ่ง​ใน​สิบ​ของ​ผลผลิต​จาก​แผ่นดิน ไม่ว่า​เมล็ด​ข้าว​จาก​ผืน​ดิน​หรือ​ผลไม้​จาก​ต้น​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ต้อง​แยก​ไว้​เพื่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="31">ถ้า​ผู้​ใด​ต้องการ​ไถ่​คืน​สิบลด​ของ​เขา จะ​ต้อง​จ่าย​เพิ่ม​อีก​หนึ่ง​ใน​ห้า​ของ​ราคา</verse>
				<verse number="32">หนึ่ง​ใน​สิบ​ของ​ฝูง​สัตว์​ทั้งหมด​คือ ทุก​ตัว​ที่​สิบ​ที่​ผ่าน​ไป​ใต้​ไม้เท้า​ของ​ผู้​เลี้ยง จะ​เป็น​ส่วน​ที่​แยก​ไว้​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="33">จะ​ไม่​มี​การ​เลือก​ว่า​ตัว​นั้น​ดี​ตัว​นี้​ไม่​ดี หรือ​เอา​ตัว​หนึ่ง​มา​แทน​อีก​ตัว​หนึ่ง เพราะ​ถ้า​มี​การ​เปลี่ยน​ตัว ทั้ง​ตัว​ที่​ถูก​เปลี่ยน​กับ​ตัว​ที่​เอา​มา​เปลี่ยน​ย่อม​เป็น​ของ​ที่​แยก​ไว้​สำหรับ​พระเจ้า ไถ่​คืน​ไม่ได้’ ”</verse>
				<verse number="34">ทั้งหมด​นี้​คือ​คำ​สั่ง​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ให้​แก่​โมเสส​ที่​ภูเขา​ซีนาย​สำหรับ​ชาว​อิสราเอล</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="4">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">วันที่​หนึ่ง​เดือน​ที่​สอง​ของ​ปี​ที่​สอง หลังจาก​ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​ประเทศ​อียิปต์ พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ใน​เต็นท์​นัด​พบ​ที่​ถิ่น​ทุรกันดาร​ซีนาย​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​สำรวจ​สำมะโน​ประชากร​ชุมชน​อิสราเอล​ทั้งหมด แยก​เป็น​ราย​ตระกูล​และ​ครอบครัว ให้​ทำ​บัญชี​รายชื่อ​ผู้ชาย​ทุก​คน​ที​ละ​คน</verse>
				<verse number="3">เจ้า​กับ​อาโรน​จะ​ต้อง​นับ​จำนวน​ผู้ชาย​ใน​อิสราเอล​ที่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป​ซึ่ง​สามารถ​ทำ​หน้าที่​ใน​กองทัพ​ได้ โดย​แยก​พวก​เขา​ออก​เป็น​หมู่​เหล่า</verse>
				<verse number="4">ผู้ชาย​หนึ่ง​คน​จาก​แต่ละ​เผ่า​ซึ่ง​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​ของ​ตน จะ​เป็น​ผู้​ช่วย​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="5">ต่อไป​นี้​เป็น​รายชื่อ​ของ​ผู้นำ​ที่​จะ​มา​ช่วย​เจ้า​ได้แก่ จาก​เผ่า​รูเบน​คือ เอลีซูร์​ลูก​ชาย​เชเดเออร์</verse>
				<verse number="6">จาก​เผ่า​สิเมโอน​คือ เชลูมิเอล​ลูก​ชาย​ศูริชัดดัย</verse>
				<verse number="7">จาก​เผ่า​ยูดาห์​คือ นาห์โชน​ลูก​ชาย​อัมมีนาดับ</verse>
				<verse number="8">จาก​เผ่า​อิสสาคาร์​คือ เนธันเอล​ลูก​ชาย​ศุอาร์</verse>
				<verse number="9">จาก​เผ่า​เศบูลุน​คือ เอลีอับ​ลูก​ชาย​เฮโลน</verse>
				<verse number="10">จาก​พวก​ลูก​ชาย​ของ​โยเซฟ​ได้แก่ จาก​เผ่า​เอฟราอิม​คือ เอลีชามา​ลูก​ชาย​อัมมีฮูด จาก​เผ่า​มนัสเสห์​คือ กามาลิเอล​ลูก​ชาย​เปดาซูร์</verse>
				<verse number="11">จาก​เผ่า​เบนยามิน​คือ อาบีดัน​ลูก​ชาย​กิเดโอนี</verse>
				<verse number="12">จาก​เผ่า​ดาน​คือ อาหิเยเซอร์​ลูก​ชาย​อัมมีชัดดัย</verse>
				<verse number="13">จาก​เผ่า​อาเชอร์​คือ ปากีเอล​ลูก​ชาย​โอคราน</verse>
				<verse number="14">จาก​เผ่า​กาด​คือ เอลียาสาฟ​ลูก​ชาย​เดอูเอล</verse>
				<verse number="15">จาก​เผ่า​นัฟทาลี​คือ อาหิรา​ลูก​ชาย​เอนัน”</verse>
				<verse number="16">คน​เหล่า​นี้​ได้รับ​การ​แต่งตั้ง​จาก​ชุมชน​ให้​เป็น​ผู้นำ​เผ่า​ต่าง​ๆ ตาม​บรรพบุรุษ พวก​เขา​เป็น​หัวหน้า​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="17">โมเสส​และ​อาโรน​ได้​นำ​ชาย​เหล่า​นี้​ตาม​บัญชี​รายชื่อ​ที่​ให้​ไว้​มา</verse>
				<verse number="18">และ​ได้​เรียก​ประชุม​ประชาชน​ทั้งหมด​ใน​วันที่​หนึ่ง​เดือน​ที่​สอง ประชาชน​ได้​ระบุ​บรรพบุรุษ​ของ​ตน​ตาม​ตระกูล​และ​ครอบครัว และ​ได้​ขึ้น​บัญชี​รายชื่อ​ผู้ชาย​ที่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป​ที​ละ​คน</verse>
				<verse number="19">ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส ดังนั้น​เขา​จึง​นับ​จำนวน​คน​เหล่า​นี้​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ซีนาย</verse>
				<verse number="20">จาก​เชื้อสาย​ของ​รูเบน​ลูก​ชาย​หัวปี​ของ​อิสราเอล​คือ ผู้ชาย​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป​ทุก​คน​ที่​ออก​รบ​ได้ ขึ้น​บัญชี​รายชื่อ​ที​ละ​คน​ตาม​ตระกูล และ​ตาม​ครอบครัว</verse>
				<verse number="21">จำนวน​พล​จาก​เผ่า​รูเบน 46,500 คน</verse>
				<verse number="22">จาก​เชื้อสาย​ของ​สิเมโอน​คือ ผู้ชาย​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป​ทุก​คน​ที่​ออก​รบ​ได้ ขึ้น​บัญชี​รายชื่อ​ที​ละ​คน​ตาม​ตระกูล และ​ตาม​ครอบครัว</verse>
				<verse number="23">จำนวน​พล​จาก​เผ่า​สิเมโอน 59,300 คน</verse>
				<verse number="24">จาก​เชื้อสาย​ของ​กาด​คือ ผู้ชาย​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป​ทุก​คน​ที่​ออก​รบ​ได้ ขึ้น​บัญชี​รายชื่อ​ตาม​ตระกูล และ​ตาม​ครอบครัว</verse>
				<verse number="25">จำนวน​พล​จาก​เผ่า​กาด 45,650 คน</verse>
				<verse number="26">จาก​เชื้อสาย​ของ​ยูดาห์​คือ ผู้ชาย​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป​ทุก​คน​ที่​ออก​รบ​ได้ ขึ้น​บัญชี​รายชื่อ​ตาม​ตระกูล และ​ตาม​ครอบครัว</verse>
				<verse number="27">จำนวน​พล​จาก​เผ่า​ยูดาห์ 74,600 คน</verse>
				<verse number="28">จาก​เชื้อสาย​ของ​อิสสาคาร์​คือ ผู้ชาย​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป​ทุก​คน​ที่​ออก​รบ​ได้ ขึ้น​บัญชี​รายชื่อ​ตาม​ตระกูล และ​ตาม​ครอบครัว</verse>
				<verse number="29">จำนวน​พล​จาก​เผ่า​อิสสาคาร์ 54,400 คน</verse>
				<verse number="30">จาก​เชื้อสาย​ของ​เศบูลุน​คือ ผู้ชาย​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป​ทุก​คน​ที่​ออก​รบ​ได้ ขึ้น​บัญชี​รายชื่อ​ตาม​ตระกูล และ​ตาม​ครอบครัว</verse>
				<verse number="31">จำนวน​พล​จาก​เผ่า​เศบูลุน 57,400 คน</verse>
				<verse number="32">จาก​พวก​ลูก​ชาย​โยเซฟ​ได้แก่ จาก​เชื้อสาย​ของ​เอฟราอิม​คือ ผู้ชาย​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป​ทุก​คน​ที่​ออก​รบ​ได้ ขึ้น​บัญชี​รายชื่อ​ตาม​ตระกูล และ​ตาม​ครอบครัว</verse>
				<verse number="33">จำนวน​พล​จาก​เผ่า​เอฟราอิม 40,500 คน</verse>
				<verse number="34">จาก​เชื้อสาย​ของ​มนัสเสห์​คือ ผู้ชาย​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป​ทุก​คน​ที่​ออก​รบ​ได้ ขึ้น​บัญชี​รายชื่อ​ตาม​ตระกูล และ​ตาม​ครอบครัว</verse>
				<verse number="35">จำนวน​พล​จาก​เผ่า​มนัสเสห์ 32,200 คน</verse>
				<verse number="36">จาก​เชื้อสาย​ของ​เบนยามิน​คือ ผู้ชาย​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป​ทุก​คน​ที่​ออก​รบ​ได้ ขึ้น​บัญชี​รายชื่อ​ตาม​ตระกูล และ​ตาม​ครอบครัว</verse>
				<verse number="37">จำนวน​พล​จาก​เผ่า​เบนยามิน 35,400 คน</verse>
				<verse number="38">จาก​เชื้อสาย​ของ​ดาน​คือ ผู้ชาย​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป​ทุก​คน​ที่​ออก​รบ​ได้ ขึ้น​บัญชี​รายชื่อ​ตาม​ตระกูล และ​ตาม​ครอบครัว</verse>
				<verse number="39">จำนวน​พล​จาก​เผ่า​ดาน 62,700 คน</verse>
				<verse number="40">จาก​เชื้อสาย​ของ​อาเชอร์​คือ ผู้ชาย​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป​ทุก​คน​ที่​ออก​รบ​ได้ ขึ้น​บัญชี​รายชื่อ​ตาม​ตระกูล และ​ตาม​ครอบครัว</verse>
				<verse number="41">จำนวน​พล​จาก​เผ่า​อาเชอร์ 41,500 คน</verse>
				<verse number="42">จาก​เชื้อสาย​ของ​นัฟทาลี​คือ ผู้ชาย​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป​ทุก​คน​ที่​ออก​รบ​ได้ ขึ้น​บัญชี​รายชื่อ​ตาม​ตระกูล และ​ตาม​ครอบครัว</verse>
				<verse number="43">จำนวน​พล​จาก​เผ่า​นัฟทาลี 53,400 คน</verse>
				<verse number="44">ทั้งหมด​นี้​คือ​จำนวน​ผู้ชาย​ที่​โมเสส อาโรน​และ​ผู้นำ​ทั้ง​สิบสอง​เผ่า​ของ​อิสราเอล​ได้​นับ​ไว้ แต่ละ​คน​เป็น​ตัวแทน​ครอบครัว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="45">คือ​ผู้ชาย​ชาว​อิสราเอล​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป​ทุก​คน​ที่​ออก​รบ​ได้​นั้น ได้​ถูก​นับ​ไว้​ตาม​ครอบครัว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="46">รวม​ทั้งสิ้น 603,550 คน</verse>
				<verse number="47">แต่​จำนวน​นี้​ไม่​รวม​คน​เผ่า​เลวี</verse>
				<verse number="48">พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="49">“ยกเว้น​เผ่า​เลวี ไม่​ต้อง​ลง​จำนวน​ใน​สำมะโน​ประชากร​ของ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="50">แต่​จง​ตั้ง​คน​เลวี​ให้​รับผิดชอบ​งาน​เกี่ยวกับ​พลับพลา​แห่ง​สักขีพยาน พวก​เขา​ต้อง​หาม​พลับพลา ดูแล​เครื่องใช้​และ​ทุก​สิ่ง​ที่​อยู่​ใน​พลับพลา พวก​เขา​ต้อง​ตั้ง​ค่าย​อาศัย​อยู่​รอบ​พลับพลา</verse>
				<verse number="51">เมื่อใด​ก็​ตาม​ที่​มี​การ​เคลื่อนย้าย​พลับพลา คน​เลวี​จะ​เป็น​ผู้​ปลด​พลับพลา​ลง และ​เมื่อใด​ที่​มี​การ​ตั้ง​พลับพลา คน​เลวี​จะ​เป็น​ผู้​ตั้ง​ขึ้น ผู้​อื่น​ที่​เข้า​ใกล้​พลับพลา​จะ​ต้อง​ถูก​ประหาร​ชีวิต</verse>
				<verse number="52">ชาว​อิสราเอล​จะ​ต้อง​ตั้ง​เต็นท์​ของ​ตน​เป็น​หมู่​เหล่า แต่ละ​คน​อยู่​ใน​ค่าย​ของ​ตน​ภายใต้​ธง​ประจำ​กอง</verse>
				<verse number="53">ส่วน​คน​เลวี​จะ​ต้อง​ตั้ง​เต็นท์​รอบ​พลับพลา​แห่ง​สักขีพยาน​เพื่อ​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​เรา​จะ​ไม่​ตก​แก่​ชุมชน​อิสราเอล ให้​คน​เลวี​รับผิดชอบ​ดูแล​พลับพลา​แห่ง​สักขีพยาน”</verse>
				<verse number="54">ชาว​อิสราเอล​ก็​ปฏิบัติ​ตาม​ทุก​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ชาว​อิสราเอล​ต้อง​ตั้ง​ค่าย​รอบ​เต็นท์​นัด​พบ ให้​ห่าง​จาก​เต็นท์​นัด​พบ​พอ​สมควร แต่ละ​คน​อยู่​ภายใต้​ธง​ประจำ​กอง​ของ​เขา​พร้อม​กับ​ธง​ประจำ​ครอบครัว”</verse>
				<verse number="3">ด้าน​ตะวันออก​ทาง​ที่​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น เป็น​ที่​ตั้ง​ค่าย​ของ​หมู่​เหล่า​ยูดาห์​ภายใต้​ธง​ประจำ​กอง​ของ​พวก​เขา ผู้นำ​คือ​นาห์โชน​ลูก​ชาย​ของ​อัมมีนาดับ</verse>
				<verse number="4">จำนวน​พล 74,600 คน</verse>
				<verse number="5">ถัด​มา​เป็น​ที่​ตั้ง​ค่าย​ของ​เผ่า​อิสสาคาร์ ผู้นำ​คือ​เนธันเอล​ลูก​ชาย​ของ​ศุอาร์</verse>
				<verse number="6">จำนวน​พล 54,400 คน</verse>
				<verse number="7">จาก​นั้น​ได้แก่​เผ่า​เศบูลุน ผู้นำ​คือ​เอลีอับ​ลูก​ชาย​ของ​เฮโลน</verse>
				<verse number="8">จำนวน​พล 57,400 คน</verse>
				<verse number="9">รวม​พล​แนวรบ​ด้าน​เผ่า​ยูดาห์​ตาม​หมู่​เหล่า​ของ​พวก​เขา​ได้ 186,400 คน กลุ่ม​นี้​จะ​เคลื่อน​กำลัง​ออก​ไป​เป็น​กลุ่ม​แรก</verse>
				<verse number="10">ด้าน​ใต้​ของ​พลับพลา เป็น​ที่​ตั้ง​ค่าย​ของ​หมู่​เหล่า​รูเบน​ภายใต้​ธง​ประจำ​กอง​ของ​พวก​เขา ผู้นำ​คือ​เอลีซูร์​ลูก​ชาย​ของ​เชเดเออร์</verse>
				<verse number="11">จำนวน​พล 46,500 คน</verse>
				<verse number="12">ถัด​มา​คือ​เผ่า​สิเมโอน ผู้นำ​คือ​เชลูมิเอล​ลูก​ชาย​ของ​ศูริชัดดัย</verse>
				<verse number="13">จำนวน​พล 59,300 คน</verse>
				<verse number="14">ถัด​มา​คือ​เผ่า​กาด ผู้นำ​คือ​เอลียาสาฟ​ลูก​ชาย​ของ​เดอูเอล</verse>
				<verse number="15">จำนวน​พล 45,650 คน</verse>
				<verse number="16">รวม​พล​แนวรบ​ด้าน​เผ่า​รูเบน​ตาม​หมู่​เหล่า​ของ​พวก​เขา​ได้ 151,450 คน กลุ่ม​นี้​จะ​เคลื่อน​กำลัง​เป็น​กลุ่ม​ที่​สอง</verse>
				<verse number="17">ส่วน​เต็นท์​นัด​พบ​และ​ค่าย​ของ​เผ่า​เลวี​จะ​ตั้ง​อยู่​กลาง​ค่าย พวก​เขา​จะ​เคลื่อน​ออก​ตาม​ลำดับ​เดียวกับ​การ​ตั้ง​ค่าย แต่ละ​กลุ่ม​อยู่​ใน​ตำแหน่ง​ของ​ตนเอง​ภายใต้​ธง​ประจำ​กอง​ของ​ตน</verse>
				<verse number="18">ด้าน​ตะวันตก​ของ​พลับพลา เป็น​ที่​ตั้ง​ค่าย​ของ​หมู่​เหล่า​เอฟราอิม​ภายใต้​ธง​ประจำ​กอง​ของ​พวก​เขา ผู้นำ​คือ​เอลีชามา​ลูก​ชาย​ของ​อัมมีฮูด</verse>
				<verse number="19">จำนวน​พล 40,500 คน</verse>
				<verse number="20">ถัด​มา​คือ​เผ่า​มนัสเสห์ ผู้นำ​คือ​กามาลิเอล​ลูก​ชาย​ของ​เปดาซูร์</verse>
				<verse number="21">จำนวน​พล 32,200 คน</verse>
				<verse number="22">ถัด​มา​คือ​เผ่า​เบนยามิน ผู้นำ​คือ​อาบีดัน​ลูก​ชาย​ของ​กิเดโอนี</verse>
				<verse number="23">จำนวน​พล 35,400 คน</verse>
				<verse number="24">รวม​พล​ใน​แนวรบ​ด้าน​เผ่า​เอฟราอิม​ตาม​หมู่​เหล่า​ของ​พวก​เขา​ได้ 108,100 คน พวก​เขา​จะ​เคลื่อน​พล​เป็น​กลุ่ม​ที่​สาม</verse>
				<verse number="25">ด้าน​เหนือ​ของ​พลับพลา เป็น​ที่​ตั้ง​ค่าย​ของ​หมู่​เหล่า​ดาน​ภายใต้​ธง​ประจำ​กอง​ของ​พวก​เขา ผู้นำ​คือ​อาหิเยเซอร์​ลูก​ชาย​ของ​อัมมีชัดดัย</verse>
				<verse number="26">จำนวน​พล 62,700 คน</verse>
				<verse number="27">ถัด​มา​คือ​เผ่า​อาเชอร์ ผู้นำ​คือ​ปากีเอล​ลูก​ชาย​ของ​โอคราน</verse>
				<verse number="28">จำนวน​พล 41,500 คน</verse>
				<verse number="29">ถัด​มา​คือ​เผ่า​นัฟทาลี ผู้นำ​คือ​อาหิรา​ลูก​ชาย​ของ​เอนัน</verse>
				<verse number="30">จำนวน​พล 53,400 คน</verse>
				<verse number="31">รวม​พล​ใน​แนวรบ​ด้าน​เผ่า​ดาน​ได้ 157,600 คน เวลา​เดินทาง​จะ​อยู่​รั้ง​ท้าย​ขบวน​ภายใต้​ธง​ประจำ​กอง​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="32">ทั้งหมด​นี้​คือ​ชาว​อิสราเอล​นับ​ตาม​ครอบครัว​ของ​พวก​เขา​ที่​อยู่​ใน​ค่าย ตาม​หมู่​เหล่า​มี​จำนวน​ทั้งสิ้น 603,550 คน</verse>
				<verse number="33">ทั้ง​นี้​ไม่​นับ​คน​เลวี​รวม​กับ​ชาว​อิสราเอล​อื่น​ๆ ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส</verse>
				<verse number="34">ดังนั้น​ชาว​อิสราเอล​จึง​ได้​ทำ​ทุก​สิ่ง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​สั่ง​โมเสส​คือ แต่ละ​คน​พร้อม​กับ​ตระกูล​และ​ครอบครัว​ของ​ตน ได้​ตั้ง​ค่าย​พัก​แรม​ภายใต้​ธง​ประจำ​กอง​ของ​พวก​เขา และ​เคลื่อน​พล​ตาม​ที่​กำหนด​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ต่อไป​นี้​เป็น​เรื่องราว​ของ​ครอบครัว​อาโรน​และ​โมเสส เมื่อ​ครั้ง​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​บน​ภูเขา​ซีนาย</verse>
				<verse number="2">พวก​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน​ได้แก่ นาดับ​ซึ่ง​เป็น​ลูก​ชาย​หัวปี อาบีฮู เอเลอาซาร์ และ​อิธามาร์</verse>
				<verse number="3">คน​เหล่า​นี้​ซึ่ง​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน ได้รับ​การ​เจิม​ตั้ง​และ​สถาปนา​ให้​ปรนนิบัติ​ใน​ฐานะ​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="4">แต่​นาดับ​และ​อาบีฮู​เสีย​ชีวิต​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ซีนาย​เมื่อ​ได้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​โดย​จุด​ไฟ​ต้องห้าม​ขึ้น คน​ทั้ง​สอง​ไม่​มี​ลูก จึง​เหลือ​แต่​เอเลอาซาร์​และ​อิธามาร์​ทำ​หน้าที่​ปุโรหิต​ใน​ช่วง​ชีวิต​ของ​อาโรน​ผู้​เป็น​พ่อ</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="6">“จง​นำ​คน​เผ่า​เลวี​มา​รายงาน​ตัว​ต่อ​ปุโรหิต​อาโรน​เพื่อ​ช่วย​งาน​เขา</verse>
				<verse number="7">คน​เหล่า​นี้​จะ​ปฏิบัติ​หน้าที่​ใน​เต็นท์​นัด​พบ​แทน​อาโรน​และ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด โดย​รับผิดชอบ​งาน​เกี่ยวกับ​พลับพลา</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​จะ​ต้อง​คอย​ดูแล​ส่วน​ประกอบ​ทั้งหมด​ของ​เต็นท์​นัด​พบ และ​ปฏิบัติ​หน้าที่​ที่​พลับพลา​เพื่อ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="9">จง​มอบ​คน​เลวี​ให้​แก่​อาโรน​และ​แก่​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา คน​เลวี​เป็น​ชาว​อิสราเอล​ที่​คอย​ช่วย​งาน​เขา อย่าง​เต็มที่</verse>
				<verse number="10">จง​แต่งตั้ง​อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา​ให้​ปฏิบัติ​หน้าที่​ปุโรหิต ใคร​อื่น​ล่วงล้ำ​เข้า​มา​ใกล้​สถาน​นมัสการ​จะ​ต้อง​ถูก​ประหาร”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​อีก​ว่า</verse>
				<verse number="12">“เรา​ได้​เลือก​ชนเผ่า​เลวี​จาก​ชาว​อิสราเอล​ให้​เป็น​ตัวแทน​ลูก​หัวปี​ของ​หญิง​คน​อิสราเอล​ทุก​คน คน​เลวี​เป็น​ของ​เรา</verse>
				<verse number="13">เพราะ​ลูก​หัวปี​เป็น​ของ​เรา ตั้งแต่​วันที่​เรา​ประหาร​ลูก​หัวปี​ทั้งปวง​ของ​ชาว​อียิปต์ เรา​ได้​แยก​ลูก​หัวปี​ของ​อิสราเอล​ทั้งหมด ไม่ว่า​คน​หรือ​สัตว์​มา​เป็น​ของ​เรา เรา​คือ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ซีนาย​ว่า</verse>
				<verse number="15">“จง​นับ​จำนวน​คน​เลวี​ตาม​ครอบครัว​และ​ตระกูล​ของ​เขา นับ​ผู้ชาย​ทุก​คน​ที่​อายุ​หนึ่ง​เดือน​ขึ้น​ไป”</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​โมเสส​ก็​นับ​พวก​เขา​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">ต่อไป​นี้​เป็น​รายชื่อ​ลูก​ชาย​ทั้งหลาย​ของ​เลวี ได้แก่ เกอร์โชน โคฮาท และ​เมรารี</verse>
				<verse number="18">คน​ใน​ตระกูล​เกอร์โชน ได้แก่ ลิบนี และ​ชิเมอี</verse>
				<verse number="19">คน​ใน​ตระกูล​โคฮาท ได้แก่ อัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน และ​อุสซีเอล</verse>
				<verse number="20">คน​ใน​ตระกูล​เมรารี ได้แก่ มาห์ลี และ​มูชี ทั้งหมด​นี้​คือ​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​คน​เลวี​ตาม​ครอบครัว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="21">ตระกูล​ของ​ลิบนี​และ​ชิเมอี​เป็น​ของ​เกอร์โชน ต่อไป​นี้​คือ​ตระกูล​ทั้งหลาย​ของ​เกอร์โชน</verse>
				<verse number="22">รวม​ผู้ชาย​ทั้งหมด​ที่​อายุ​หนึ่ง​เดือน​ขึ้น​ไป​มี 7,500 คน</verse>
				<verse number="23">ตระกูล​เกอร์โชน​จะ​ตั้ง​ค่าย​ด้าน​ทิศ​ตะวันตก​หลัง​พลับพลา</verse>
				<verse number="24">ผู้นำ​ครอบครัว​ต่าง​ๆ ใน​ตระกูล​เกอร์โชน​คือ​เอลียาสาฟ​ลูก​ชาย​ของ​ลาเอล</verse>
				<verse number="25">ตระกูล​เกอร์โชน​รับผิดชอบ​ดูแล​พลับพลา​และ​เต็นท์ พร้อม​เครื่อง​คลุม​เต็นท์​และ​ม่าน​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="26">ม่านกั้น​รอบ​ลาน​พลับพลา ม่านกั้น​ทาง​เข้า​ลาน​พลับพลา​และ​แท่น​บูชา และ​เชือก​ทั้งหมด​ที่​ใช้​โยง​พลับพลา​เข้า​ด้วยกัน และ​ทุก​อย่าง​ที่​เกี่ยวข้อง​เพื่อ​ใช้​ใน​งาน​นี้</verse>
				<verse number="27">ตระกูล​ของ​อัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน และ​อุสซีเอล​เป็น​ของ​โคฮาท ต่อไป​นี้​คือ​ตระกูล​ทั้งหลาย​ของ​โคฮาท</verse>
				<verse number="28">รวม​ผู้ชาย​ทั้งหมด​ที่​อายุ​หนึ่ง​เดือน​ขึ้น​ไป​มี 8,600 คน ตระกูล​โคฮาท​รับผิดชอบ​ดูแล​สถาน​นมัสการ</verse>
				<verse number="29">ตระกูล​โคฮาท​จะ​ตั้ง​ค่าย​ด้าน​ทิศใต้​ของ​พลับพลา</verse>
				<verse number="30">ผู้นำ​ครอบครัว​ต่าง​ๆ ใน​ตระกูล​โคฮาท​คือ เอลีซาฟาน​ลูก​ชาย​ของ​อุสซีเอล</verse>
				<verse number="31">พวก​เขา​รับผิดชอบ​ดูแล​หีบ​พันธสัญญา โต๊ะ​สำหรับ​เชิง​ตะเกียง แท่น​ทั้ง​สอง​และ​เครื่องใช้​ต่าง​ๆ ของ​สถาน​นมัสการ ม่าน และ​ทุก​อย่าง​ที่​เกี่ยวข้อง​เพื่อ​ใช้​ใน​งาน​นี้</verse>
				<verse number="32">หัวหน้า​ใหญ่​ของ​คน​เลวี​คือ ปุโรหิต​เอเลอาซาร์​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน เขา​ได้​รับ​แต่งตั้ง​ให้​ดูแล​พวก​คน​ที่​รับผิดชอบ​ดูแล​สถาน​นมัสการ</verse>
				<verse number="33">ลูกหลาน​ของ​มาห์ลี​และ​มูชี​เป็น​ของ​ตระกูล​เมรารี</verse>
				<verse number="34">รวม​ชาย​ทั้งหมด​ที่​อายุ​หนึ่ง​เดือน​ขึ้น​ไป​มี 6,200 คน</verse>
				<verse number="35">ผู้นำ​ครอบครัว​ต่าง​ๆ ใน​ตระกูล​เมรารี​คือ​ศุรีเอล​ลูก​ชาย​ของ​อาบีฮายิล พวก​เขา​จะ​ตั้ง​ค่าย​ด้าน​ทิศ​เหนือ​ของ​พลับพลา</verse>
				<verse number="36">ตระกูล​เมรารี​ได้รับ​มอบหมาย​ให้​ดูแล​ไม้​ฝา​ของ​พลับพลา คาน​ขวาง เสา ฐาน​รอง​รับ อุปกรณ์​ต่าง​ๆ และ​ทุก​ส่วน​ที่​เกี่ยวข้อง​เพื่อ​ใช้​ใน​งาน​นี้</verse>
				<verse number="37">ตลอดจน​เสา​รอบ​ลาน​พลับพลา ฐาน​รองรับ หลัก​หมุด และ​เชือก</verse>
				<verse number="38">โมเสส​และ​อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา​จะ​ตั้ง​เต็นท์​ที่​ด้าน​ทิศ​ตะวันออก​ของ​พลับพลา ด้าน​หน้า​เต็นท์​นัด​พบ พวก​เขา​รับผิดชอบ​ดูแล​สถาน​นมัสการ​แทน​ชาว​อิสราเอล ใคร​อื่น​ล่วงล้ำ​เข้า​ใกล้​สถาน​นมัสการ​จะ​มี​โทษ​ถึง​ตาย</verse>
				<verse number="39">รวม​ชาย​เลวี​อายุ​หนึ่ง​เดือน​ขึ้น​ไป​ทั้งหมด ซึ่ง​โมเสส​และ​อาโรน​ได้​นับ​ไว้​ตาม​ตระกูล​ของ​พวก​เขา ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ มี 22,000 คน</verse>
				<verse number="40">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​ทำ​ทะเบียน​รายชื่อ​ลูก​ชาย​หัวปี​ทุก​คน​ของ​อิสราเอล​ที่​มี​อายุ​หนึ่ง​เดือน​ขึ้น​ไป</verse>
				<verse number="41">คน​เลวี​จะ​เป็น​ของ​เรา เป็น​ตัวแทน​ลูก​ชาย​หัวปี​ของ​ชาว​อิสราเอล และ​ฝูง​สัตว์​ของ​คน​เลวี​จะ​เป็น​ตัวแทน​ลูก​หัวปี​ทั้งหมด​ของ​ฝูง​สัตว์​ของ​ชาว​อิสราเอล เรา​คือ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="42">ดังนั้น​โมเสส​จึง​นับ​จำนวน​ลูก​ชาย​หัวปี​ทั้งหมด​ของ​ชาว​อิสราเอล​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง</verse>
				<verse number="43">ลูก​ชาย​หัวปี​อายุ​หนึ่ง​เดือน​ขึ้น​ไป​ตาม​รายชื่อ​มี​ทั้งสิ้น 22,273 คน</verse>
				<verse number="44">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="45">“จง​มอบ​คน​เลวี​ให้​เรา​แทน​ลูก​ชาย​หัวปี​ทั้งหมด​ของ​อิสราเอล และ​มอบ​ฝูง​สัตว์​ของ​คน​เลวี​ให้​เรา​แทน​ฝูง​สัตว์​ของ​พวก​เขา คน​เลวี​จะ​เป็น​ของ​เรา เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="46">สำหรับ​ลูก​ชาย​หัวปี​ของ​ชาว​อิสราเอล 273 คน​ซึ่ง​เกิน​จำนวน​คน​เลวี​นั้น</verse>
				<verse number="47">จง​เก็บ​เงิน​หนัก​คน​ละ​ห้า​เชเขล ตาม​เชเขล​ของ​สถาน​นมัสการ ซึ่ง​เท่ากับ​ยี่สิบ​เกราห์</verse>
				<verse number="48">จง​มอบ​เงิน​ค่า​ไถ่​ตัว​ชาว​อิสราเอล​ที่​เกิน​มา​นี้​ให้​แก่​อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="49">โมเสส​จึง​รวบรวม​เงิน​ค่า​ไถ่​จาก​คน​ที่​เกิน​จำนวน​เหล่า​นี้​ซึ่ง​ไถ่​แล้ว​โดย​ทาง​คน​เลวี</verse>
				<verse number="50">เขา​รวบรวม​จาก​ลูก​คน​หัวปี​ของ​ชาว​อิสราเอล​ได้​เงิน​หนัก 1,365 เชเขล ตาม​เชเขล​ของ​สถาน​นมัสการ</verse>
				<verse number="51">โมเสส​มอบ​เงิน​ค่า​ไถ่​นี้​ให้​แก่​อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​ทำ​บัญชี​รายชื่อ​คน​โคฮาท​ซึ่ง​เป็น​เชื้อสาย​ของ​คน​เลวี​ตาม​ตระกูล​และ​ตาม​ครอบครัว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">จง​นับ​ผู้ชาย​ทุก​คน​ซึ่ง​มี​อายุ​ตั้งแต่​สามสิบ​ปี​ถึง​ห้าสิบ​ปี​ซึ่ง​มี​คุณสมบัติ​ที่​จะ​มา​รับใช้​ใน​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="4">ภารกิจ​ของ​คน​โคฮาท​ใน​เต็นท์​นัด​พบ​คือ ดูแล​สิ่ง​บริสุทธิ์​ที่สุด</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​โยกย้าย​ค่าย​พัก อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย​ต้อง​เข้า​ไป​ปลด​ม่านกั้น​ลง​มา​คลุม​หีบ​พันธสัญญา</verse>
				<verse number="6">จาก​นั้น​เอา​หนัง​พะยูน ​คลุม​ทับ​ม่าน ใช้​ผ้า​สีน้ำเงิน​คลุม​ทับ​หนัง​พะยูน​อีก​ชั้น​หนึ่ง แล้ว​สอด​คานหาม​หีบ​พันธสัญญา</verse>
				<verse number="7">ให้​พวก​เขา​คลี่​ผ้า​สีน้ำเงิน​คลุม​โต๊ะ​เครื่อง​ถวาย​เบื้อง​พระพักตร์ วาง​จาน ชาม เหยือก​สำหรับ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา และ​ขนมปัง​ซึ่ง​ต้อง​ตั้ง​ไว้​เสมอ​บน​โต๊ะ​นั้น</verse>
				<verse number="8">เอา​ผ้า​สีแดง​คลุม​ทับ​สิ่ง​เหล่า​นั้น แล้ว​ใช้​หนัง​พะยูน​คลุม​ทับ​ไว้ และ​สอด​คานหาม​เข้า​ที่​ห่วง​ของ​โต๊ะ</verse>
				<verse number="9">จาก​นั้น​เอา​ผ้า​สีน้ำเงิน​คลุม​เชิง​ตะเกียง พร้อม​กับ​ตะเกียง กรรไกร​แต่ง​ไส้​ตะเกียง ถาด และ​ภาชนะ​ทั้งหมด​สำหรับ​บรรจุ​น้ำมัน​มะกอก​เพื่อ​ใช้​เติม​ตะเกียง</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ใช้​หนัง​พะยูน​ห่อ​ทับ​อีก​รอบ นำ​ทั้ง​ห่อ​ขึ้นไป​วาง​บน​แคร่​หาม</verse>
				<verse number="11">จาก​นั้น​คลี่​ผ้า​สีน้ำเงิน​คลุม​แท่น​บูชา​ทองคำ คลุม​ด้วย​หนัง​พะยูน​อีก​ชั้น แล้ว​สอด​คาน​ลอด​ห่วง​ของ​แท่น</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​ต้อง​ใช้​ผ้า​สีน้ำเงิน​ห่อ​ภาชนะ​เครื่องใช้​ทั้งหมด​ที่​ใช้​ใน​สถาน​นมัสการ คลุม​ทับ​ด้วย​หนัง​พะยูน แล้ว​นำ​ไป​วาง​บน​แคร่​หาม</verse>
				<verse number="13">ให้​เขา​เอา​ขี้เถ้า​ออก​จาก​แท่น​บูชา​ทอง​สัมฤทธิ์ และ​ใช้​ผ้า​สีม่วง​คลุม​แท่น</verse>
				<verse number="14">แล้ว​เอา​ภาชนะ​เครื่องใช้​ประจำ​แท่น​ทั้งหมด​ได้แก่ ถาด​รอง​ไฟ ขอ​เกี่ยว ทัพพี อ่าง​ประพรม และ​ภาชนะ​อื่น​ๆ วาง​บน​ผ้า​นั้น แล้ว​คลุม​ด้วย​หนัง​พะยูน เอา​คาน​สอด​ประจำ​ที่</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย​คลุม​เครื่อง​ตกแต่ง​อัน​บริสุทธิ์​และ​เครื่องใช้​บริสุทธิ์​เหล่า​นี้​ทั้งหมด​แล้ว และ​เมื่อ​ทั้ง​ค่าย​พร้อม​จะ​เคลื่อนย้าย คน​โคฮาท​จะ​เข้า​มา​หาม​สิ่ง​เหล่า​นี้ แต่​พวก​เขา​จะ​แตะต้อง​สิ่ง​บริสุทธิ์​ไม่ได้ มิฉะนั้น​จะ​ต้อง​ตาย งาน​ของ​คน​โคฮาท​คือ​การ​แบก​หาม​สิ่ง​ต่าง​ๆ ใน​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="16">ปุโรหิต​เอเลอาซาร์​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน​จะ​รับผิดชอบ​เรื่อง​น้ำมัน​เติม​ประทีป เครื่อง​หอม ธัญ​บูชา​ประจำ​วัน และ​น้ำมัน​เจิม เขา​มี​หน้าที่​ตรวจตรา​ดูแล​พลับพลา​และ​ของ​ทั้งหมด​ใน​พลับพลา รวม​ทั้ง​เครื่องใช้​และ​เครื่อง​ตกแต่ง​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พลับพลา”</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="18">“อย่า​ปล่อย​ให้​บรรดา​คน​ตระกูล​โคฮาท​ถูก​ตัดขาด​จาก​เผ่า​เลวี</verse>
				<verse number="19">เพื่อ​ป้องกัน​ไม่​ให้​เขา​ต้อง​ตาย​เมื่อ​เข้า​มา​ใกล้​สิ่ง​บริสุทธิ์​ที่สุด เจ้า​จง​ทำ​ดังนี้​คือ อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย​จะ​เข้า​มา​ใน​สถาน​นมัสการ คอย​กำกับ​ว่า​ให้​แต่ละ​คน​ทำ​อะไร​และ​ต้อง​แบก​หาม​สิ่งใด​บ้าง</verse>
				<verse number="20">แต่​คน​โคฮาท​จะ​ต้อง​ไม่​เข้า​ไป​มอง​สิ่ง​บริสุทธิ์​แม้​ชั่ว​อึดใจ มิฉะนั้น​พวก​เขา​จะ​ตาย”</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="22">“จง​ขึ้น​ทะเบียน​คน​เกอร์โชน​ตาม​ครอบครัว​และ​ตาม​ตระกูล​ของ​เขา</verse>
				<verse number="23">จง​นับ​ชาย​ทุก​คน​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​สามสิบ​ถึง​ห้าสิบ​ปี ซึ่ง​มี​คุณสมบัติ​ที่​จะ​มา​รับใช้​ใน​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="24">นี่​คือ​หน้าที่​ของ​คน​ตระกูล​เกอร์โชน​ใน​การ​ทำงาน​และ​ขน​สัมภาระ</verse>
				<verse number="25">พวก​เขา​จะ​ต้อง​ขน​ม่าน​พลับพลา เต็นท์​นัด​พบ เครื่อง​คลุม​ต่าง​ๆ และ​เครื่อง​คลุม​ชั้น​นอก​ที่​ทำ​จาก​หนัง​พะยูน ม่าน​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="26">ม่านกั้น​ลาน​พลับพลา​และ​แท่น​บูชา ม่าน​สำหรับ​ทาง​เข้า เชือก และ​อุปกรณ์​อื่น​ๆ คน​เกอร์โชน​จะ​ต้อง​รับผิดชอบ​งาน​เกี่ยวกับ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="27">งาน​ทุก​อย่าง​ของ​คน​เกอร์โชน ไม่ว่า​งาน​แบก​หาม​หรือ​งาน​อื่น​ๆ จะ​ต้อง​อยู่​ภายใต้​การ​กำกับ​ดูแล​ของ​อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา เจ้า​ต้อง​กำหนด​สิ่ง​ที่​จะ​ต้อง​แบก​หาม​ทุก​อย่าง​ให้​พวก​เขา​รับผิดชอบ</verse>
				<verse number="28">นี่​คือ​งาน​ของ​ตระกูล​เกอร์โชน​ที่​เต็นท์​นัด​พบ โดย​มี​ปุโรหิต​อิธามาร์​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน​คอย​กำกับ​ดูแล</verse>
				<verse number="29">จง​นับ​คน​เมรารี​ตาม​ตระกูล​และ​ตาม​ครอบครัว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="30">จง​นับ​ชาย​ทุก​คน​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​สามสิบ​ปี​ถึง​ห้าสิบ​ปี ซึ่ง​มี​คุณสมบัติ​ที่​จะ​มา​รับใช้​ใน​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="31">นี่​เป็น​หน้าที่​ส่วน​ที่​เขา​จะ​ต้อง​ทำ​ที่​เต็นท์​นัด​พบ​คือ ขน​ไม้​ฝา​ของ​พลับพลา คาน​ขวาง เสา ฐาน​รอง​รับ</verse>
				<verse number="32">เสา​ของ​ลาน​พลับพลา​พร้อม​ทั้ง​ฐาน​รอง​รับ หลัก​หมุด เชือก เครื่องใช้ และ​เครื่อง​ประกอบ​อื่น​ๆ ทั้งหมด จง​มอบ​หน้าที่​แบก​หาม​อย่าง​เจาะจง​ให้​แต่ละ​คน</verse>
				<verse number="33">นี่​คือ​งาน​รับใช้​ของ​ตระกูล​เมรารี​ที่​เต็นท์​นัด​พบ โดย​มี​ปุโรหิต​อิธามาร์​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน​คอย​กำกับ​ดูแล”</verse>
				<verse number="34">โมเสส อาโรน​และ​บรรดา​ผู้นำ​ชุมชน​ได้​นับ​คน​โคฮาท​ตาม​ตระกูล​และ​ตาม​ครอบครัว​ต่าง​ๆ ของ​เขา</verse>
				<verse number="35">ชาย​ทุก​คน​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​สามสิบ​ปี​ถึง​ห้าสิบ​ปี ซึ่ง​มี​คุณสมบัติ​ที่​จะ​มา​รับใช้​ใน​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="36">นับ​ตาม​ตระกูล​ได้ 2,750 คน</verse>
				<verse number="37">นี่​คือ​ยอด​รวม​จำนวน​ตระกูล​โคฮาท​ซึ่ง​รับใช้​ใน​เต็นท์​นัด​พบ โมเสส​กับ​อาโรน​ได้​นับ​จำนวน​พวก​เขา​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ผ่าน​ทาง​โมเสส</verse>
				<verse number="38">เขา​ได้​นับ​คน​เกอร์โชน​ตาม​ตระกูล​และ​ตาม​ครอบครัว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="39">ชาย​ทุก​คน​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​สามสิบ​ปี​ถึง​ห้าสิบ​ปี​ซึ่ง​มี​คุณสมบัติ​ที่​จะ​มา​รับใช้​ใน​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="40">นับ​ตาม​ตระกูล​และ​ตาม​ครอบครัว​ได้ 2,630 คน</verse>
				<verse number="41">นี่​คือ​ยอด​รวม​จำนวน​คน​ตระกูล​เกอร์โชน​ซึ่ง​รับใช้​ที่​เต็นท์​นัด​พบ โมเสส​กับ​อาโรน​นับ​จำนวน​พวก​เขา​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง</verse>
				<verse number="42">เขา​ได้​นับ​คน​เมรารี​ตาม​ตระกูล​และ​ตาม​ครอบครัว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="43">ชาย​ทุก​คน​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​สามสิบ​ปี​ถึง​ห้าสิบ​ปี ซึ่ง​มี​คุณสมบัติ​ที่​จะ​มา​รับใช้​ใน​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="44">นับ​ตาม​ตระกูล​ของ​พวก​เขา​ได้ 3,200 คน</verse>
				<verse number="45">นี่​คือ​ยอด​รวม​จำนวน​คน​ตระกูล​เมรารี โมเสส​กับ​อาโรน​นับ​จำนวน​พวก​เขา​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ผ่าน​ทาง​โมเสส</verse>
				<verse number="46">ดังนั้น​โมเสส อาโรน และ​บรรดา​ผู้นำ​ของ​อิสราเอล​ได้​นับ​จำนวน​คน​เลวี​ทั้งหมด​ตาม​ตระกูล​และ​ตาม​ครอบครัว​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="47">ชาย​ทุก​คน​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​สามสิบ​ปี​ถึง​ห้าสิบ​ปี​ซึ่ง​มี​คุณสมบัติ​ที่​จะ​มา​รับใช้​และ​ขน​ย้าย​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="48">รวม​ทั้งสิ้น 8,580 คน</verse>
				<verse number="49">แต่ละ​คน​ได้รับ​มอบหมาย​หน้าที่​และ​รายการ​สิ่ง​ที่​ต้อง​ขน​ย้าย​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​ผ่าน​ทาง​โมเสส ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​นับ​จำนวน​คน​เลวี​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​สั่ง​ชาว​อิสราเอล​ให้​ส่ง​คน​ที่​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ที่​เป็น​มลทิน ผู้​มี​สิ่ง​ที่​หลั่ง​ออก​หรือ​ผู้​ที่​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี​เพราะ​ไป​แตะต้อง​ซาก​ศพ ออก​ไป​จาก​ค่าย</verse>
				<verse number="3">ไม่ว่า​จะ​เป็น​หญิง​หรือ​ชาย จง​ส่ง​คน​เหล่า​นี้​ออก​ไป​นอก​ค่าย เพื่อ​ไม่​ให้​เป็น​มลทิน​แก่​ค่าย​พัก​ซึ่ง​เรา​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="4">ชาว​อิสราเอล​ก็​ปฏิบัติ​ตาม​โดย​ส่ง​คน​เหล่า​นั้น​ออก​ไป​นอก​ค่าย​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="6">“จง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘เมื่อ​ชาย​หรือ​หญิง​ใด​ทำ​ผิด​ต่อ​คน​อื่น​อย่าง​หนึ่ง​อย่าง​ใด ผู้​นั้น​ย่อม​มี​ความ​ผิด​เพราะ​ไม่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">เขา​จะ​ต้อง​สารภาพ​บาป​และ​ชดใช้​เต็ม​จำนวน​ตาม​ความ​เสียหาย และ​ชดใช้​เพิ่ม​อีก​หนึ่ง​ใน​ห้า​ให้​แก่​ผู้​เสียหาย</verse>
				<verse number="8">แต่​หาก​ผู้​เสียหาย​ไม่​มี​ญาติ​สนิท​ที่​จะ​รับ​แทน ค่า​ชดใช้​นั้น​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ต้อง​นำ​ไป​มอบ​แก่​ปุโรหิต​พร้อม​ด้วย​แกะ​ตัวผู้​เพื่อ​ทำ​การ​ลบ​บาป​ให้​คน​ที่​ผิด​นั้น</verse>
				<verse number="9">ของ​ถวาย​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ทั้งหมด​ที่​ชาว​อิสราเอล​นำมา​มอบ​แก่​ปุโรหิต​ถือ​เป็น​ของ​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="10">ของ​ถวาย​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​ผู้​ถวาย แต่​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​ให้​ปุโรหิต​จะ​เป็น​ของ​ปุโรหิต’ ”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="12">“จง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘ถ้า​ภรรยา​ของ​ชาย​ใด​หลง​ผิด​และ​ไม่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​เขา</verse>
				<verse number="13">และ​ชาย​อีก​คน​มา​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​เธอ โดย​ปกปิด​ไม่​ให้​สามี​ของ​เธอ​รู้ และ​มลทิน​ของ​เธอ​ไม่​ถูก​ตรวจ​พบ (เพราะ​ไม่​มี​พยาน​หลักฐาน​และ​จับ​ไม่ได้​คาหนังคาเขา)</verse>
				<verse number="14">และ​ถ้า​สามี​รู้สึก​หึงหวง และ​สงสัย​ใน​ตัว​ภรรยา​ของ​ตน ไม่ว่า​ภรรยา​จะ​ทำ​ผิด​หรือ​ไม่​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="15">เขา​จะ​ต้อง​พา​ภรรยา​มาหา​ปุโรหิต และ​นำ​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​เธอ​มา​ด้วย คือ​แป้ง​บาร์เลย์​หนึ่ง​ใน​สิบ​เอฟาห์ ไม่​ต้อง​เคล้า​น้ำมัน​มะกอก​หรือ​โรย​เครื่อง​หอม เพราะ​เป็น​ธัญ​บูชา​เรื่อง​ความ​หึงหวง และ​เป็น​เครื่อง​บูชา​เตือน​ให้​ระลึก​ถึง​ความ​ผิด</verse>
				<verse number="16">ปุโรหิต​จะ​พา​เธอ​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">จาก​นั้น​เขา​จะ​เอา​น้ำ​บริสุทธิ์​บรรจุ​ใน​ภาชนะ​ดินเผา ผสม​ฝุ่น​ที่​พื้น​พลับพลา​ลง​ใน​น้ำ​นั้น</verse>
				<verse number="18">หลังจาก​ปุโรหิต​พา​เธอ​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ เขา​จะ​ปล่อย​ผม​ของ​เธอ และ​ให้​เธอ​ถือ​เครื่อง​บูชา​เตือน​ให้​ระลึก​ถึง​ความ​ผิด​และ​ธัญ​บูชา​เรื่อง​ความ​หึงหวง ใน​ขณะ​ที่​ปุโรหิต​ถือ​น้ำ​ขม​แห่ง​คำ​สาป</verse>
				<verse number="19">ปุโรหิต​จะ​ให้​เธอ​สาบาน​ตน​แล้ว​พูด​กับ​เธอ​ว่า “หาก​ไม่​มี​ชาย​อื่น​ที่​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​เจ้า และ​เจ้า​ไม่ได้​หลง​ผิด และ​ไม่​เป็น​มลทิน​ขณะ​อยู่​กิน​กับ​สามี​ของ​เจ้า ขอให้​น้ำ​ขม​ที่​นำ​คำ​สาป​แช่ง​มา​นี้​ไม่​ทำ​อันตราย​เจ้า</verse>
				<verse number="20">แต่​หาก​เจ้า​หลง​ผิด​ขณะ​ที่​ยัง​อยู่​กิน​กับ​สามี และ​เจ้า​ได้​ทำ​ตัว​ให้​เป็น​มลทิน​โดย​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ชาย​อื่น​ที่​ไม่​ใช่​สามี”</verse>
				<verse number="21">ตอน​นี้​ปุโรหิต​จะ​ให้​ผู้หญิง​นี้​อยู่​ภายใต้​คำ​สาป​แช่ง​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ที่​สาป​แช่ง ​ท่ามกลาง​ประชาชน​ของ​เจ้า​เมื่อ​พระองค์​ให้​เจ้า​แท้ง​ลูก​และ​ทำ​ให้​ท้อง​ของ​เจ้า​บวม</verse>
				<verse number="22">ขอให้​น้ำ​นี้​นำ​คำ​สาป​แช่ง​เข้า​สู่​ร่างกาย​ของ​เจ้า ทำ​ให้​เจ้า​ท้อง​บวม​หรือ​แท้ง​ลูก” แล้ว​ผู้หญิง​นี้​ต้อง​กล่าว​ว่า “อาเมน ให้​เป็น​ไป​ตาม​นั้น​เถิด”</verse>
				<verse number="23">ปุโรหิต​จะ​เขียน​คำ​สาป​แช่ง​เหล่า​นี้​ลง​บน​หนังสือ​ม้วน แล้ว​นำ​มา​ล้าง​ออก​ใน​น้ำ​ขม​นี้</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ปุโรหิต​จะ​ให้​เธอ​ดื่ม​น้ำ​ขม​แห่ง​คำ​สาป​แช่ง น้ำ​นี้​จะ​เข้า​ไป​ใน​ตัว​เธอ​และ​ทำ​ให้​เธอ​ทุกข์​ทรมาน</verse>
				<verse number="25">ปุโรหิต​จะ​รับ​ธัญ​บูชา​เรื่อง​ความ​หึงหวง​จาก​มือ​ของ​เธอ นำมา​ยก​ขึ้น​ถวาย​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ แล้ว​นำ​มา​ที่​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="26">ต่อ​จาก​นั้น​ปุโรหิต​จะ​กอบ​ธัญ​บูชา​ขึ้นมา​กำมือ​หนึ่ง เป็น​เครื่อง​บูชา​ส่วน​อนุสรณ์ เผา​บน​แท่น​บูชา แล้ว​ให้​เธอ​ดื่ม​น้ำ​นี้</verse>
				<verse number="27">หาก​เธอ​ได้​ทำ​ตัว​ให้​เป็น​มลทิน​และ​ไม่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​สามี เมื่อ​ปุโรหิต​ให้​เธอ​ดื่ม​น้ำ​ที่​นำ​การ​สาป​แช่ง​มา น้ำ​จะ​เข้า​ไป​ใน​ตัว​ของ​เธอ​และ​ทำ​ให้​เธอ​ทุกข์​ทรมาน​อย่าง​แสน​สาหัส ทำ​ให้​ท้อง​ของ​เธอ​บวม​หรือ​แท้ง​ลูก​ไป เธอ​จะ​เป็น​ที่​สาป​แช่ง</verse>
				<verse number="28">แต่​หาก​เธอ​ไม่​เป็น​มลทิน​และ​บริสุทธิ์ ไม่ได้​คบชู้ เธอ​จะ​พ้น​ผิด​และ​จะ​สามารถ​มี​ลูก​ได้</verse>
				<verse number="29">นี่​คือ​กฎ​บัญญัติ​เรื่อง​ความ​หึงหวง เมื่อ​ภรรยา​ได้​หลง​ผิด​และ​ทำ​ตัว​ให้​เป็น​มลทิน ใน​ขณะ​ที่​แต่งงาน​อยู่​กิน​กับ​สามี​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="30">หรือ​เมื่อ​สามี​รู้สึก​หึงหวง​และ​สงสัย​ใน​ตัว​ภรรยา ปุโรหิต​จะ​นำ​เธอ​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​ดำเนิน​การ​ตาม​ที่​กล่าว​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="31">สามี​ของ​เธอ​จะ​ไม่​ต้อง​รับ​ผิด​ใด​ๆ แต่​เธอ​ต้อง​รับ​ผล​เพราะ​บาป​ของ​เธอ’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘ชาย​หรือ​หญิง​คน​ใด​ถวาย​สัตย์​ปฏิญาณ​เป็น​พิเศษ​ว่า​จะ​เป็น​นาศีร์​อุทิศ​ตน​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​ต้อง​งด​เครื่องดื่ม​มึนเมา​หรือ​เหล้า​องุ่น น้ำ​องุ่น ผล​องุ่น​สด​หรือ​ลูกเกด และ​น้ำส้มสายชู​ที่​ได้​จาก​เหล้า​องุ่น</verse>
				<verse number="4">ตลอด​ระยะ​เวลา​ที่​พวก​เขา​อยู่​ภายใต้​คำ​ปฏิญาณ​เป็น​นาศีร์​นั้น เขา​จะ​ไม่​กิน​สิ่งใด​ที่​มา​จาก​ต้น​องุ่น แม้แต่​เมล็ด​หรือ​เปลือก​องุ่น</verse>
				<verse number="5">ตลอด​ช่วง​การ​ปฏิญาณ​เป็น​นาศีร์ พวก​เขา​จะ​ต้อง​ไม่​ให้​ผม​บน​ศีรษะ​ของ​เขา​สัมผัส​มีดโกน​เลย และ​ถูก​แยก​ไว้​สำหรับ​พระเจ้า​ไป​จนกว่า​สิ้นสุด​ช่วง​เวลา​อุทิศ​ตน​แด่​พระยาห์เวห์ เขา​จึง​ต้อง​ไว้​ผม​ยาว</verse>
				<verse number="6">ตลอด​ระยะ​เวลา​ที่​พวก​เขา​อุทิศ​ตัว​เป็น​นาศีร์​แด่​พระยาห์เวห์ พวก​เขา​จะ​ต้อง​ไม่​เข้า​ใกล้​ซาก​ศพ</verse>
				<verse number="7">แม้ว่า​จะ​เป็น​ศพ​ของ​พ่อ​แม่​หรือ​พี่น้อง เขา​จะ​ต้อง​ไม่​ทำ​ตัว​ให้​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี เพราะ​สัญลักษณ์​แห่ง​การ​อุทิศ​ตัว​แด่​พระเจ้า​อยู่​บน​ศีรษะ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="8">ตลอด​ระยะ​เวลา​ใน​การ​อุทิศ​ตัว พวก​เขา​ต้อง​ชำระ​ตัว​ให้​บริสุทธิ์​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">หาก​มี​คน​มา​ตาย​ต่อหน้า​นาศีร์​โดย​ปัจจุบัน​ทัน​ด่วน ทำ​ให้​ผม​ที่​เป็น​สัญลักษณ์​ของ​การ​อุทิศ​ถวาย​ของ​พวก​เขา​เป็น​มลทิน พวก​เขา​ต้อง​โกน​ศีรษะ​ใน​วัน​ชำระ​ตัว​คือ​วันที่​เจ็ด</verse>
				<verse number="10">ใน​วันที่​แปด​เขา​ต้อง​นำ​นก​เขา​หรือ​นก​พิราบ​รุ่น​สอง​ตัว​มา​มอบ​แก่​ปุโรหิต​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="11">ปุโรหิต​จะ​ถวาย​นก​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป อีก​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​เพื่อ​ลบ​บาป​สำหรับ​นาศีร์​คน​นั้น เพราะ​เขา​ได้​ทำ​บาป​โดย​การ​อยู่​ใกล้​ซาก​ศพ ใน​วัน​เดียวกัน​นั้น​เขา​ต้อง​ชำระ​ศีรษะ​ถวาย​อีก​ครั้ง</verse>
				<verse number="12">เขา​ต้อง​อุทิศ​ตน​แด่​พระยาห์เวห์​ใหม่​อีก​ครั้ง​ตาม​ช่วง​เวลา​ของ​การ​เป็น​นาศีร์ และ​ต้อง​นำ​แกะ​ตัว​ผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​ตัว​หนึ่ง​มา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด วัน​อื่น​ๆ ก่อนหน้า​นั้น​ไม่​นับ เพราะ​เขา​ได้​เป็น​มลทิน​ตลอด​ระยะ​เวลา​ที่​เขา​อุทิศ​ตัว​เป็น​นาศีร์</verse>
				<verse number="13">นี่​คือ​กฎ​ของ​การ​เป็น​นาศีร์​เมื่อ​สิ้นสุด​ช่วง​เวลา​การ​อุทิศ​ตัว พวก​เขา​จะ​ต้อง​มา​ที่​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="14">และ​ถวาย​สัตว์​ที่​ไม่​มี​ตำหนิ​แด่​พระยาห์เวห์​คือ ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว ลูก​แกะ​ตัวเมีย​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป และ​แกะ​ตัว​ผู้​อีก​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ</verse>
				<verse number="15">พร้อม​กับ​ธัญ​บูชา​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา ขนมปัง​ทำ​จาก​แป้ง​ละเอียด​ที่​ไม่​ใส่​ยีสต์​หนึ่ง​กระจาด ได้แก่ ขนมปัง​แผ่น​หนา​ที่​มี​น้ำมัน​มะกอก​ผสม และ​ขนมปัง​แผ่น​บาง​ทา​ด้วย​น้ำมัน​มะกอก</verse>
				<verse number="16">ปุโรหิต​จะ​ยก​ของ​เหล่า​นี้​ขึ้น​ถวาย​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​แล้ว​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​และ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="17">จาก​นั้น​เขา​จะ​ถวาย​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ​กระจาด​นั้น และ​แกะ​ตัวผู้​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​พร้อม​ด้วย​ธัญ​บูชา​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">แล้ว​นาศีร์​ต้อง​โกน​ผม​ออก​เพื่อ​เป็น​สัญลักษณ์​ของ​การ​อุทิศ​ตัว ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ แล้ว​เอา​ผม​นั้น​ใส่​ใน​ไฟ​ที่​เผา​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​อยู่</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​นาศีร์​นั้น​โกน​ผม​ที่​เป็น​สัญลักษณ์​ของ​การ​อุทิศตัว​เสร็จ​แล้ว ปุโรหิต​จะ​เอา​โคนขา​หน้า​ของ​แกะ​ตัว​ผู้​ที่​ต้ม​แล้ว ขนมปัง​แผ่น​หนา​ไม่​ใส่​ยีสต์ และ​ขนมปัง​แผ่น​บาง​ไม่​ใส่​ยีสต์​จาก​กระจาด​ใส่​ไว้​ใน​มือ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="20">แล้ว​ปุโรหิต​จะ​ยก​สิ่ง​เหล่า​นั้น​ขึ้น​ถวาย​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เป็น​เครื่อง​บูชา​ยก​ขึ้น​ถวาย ทั้งหมด​นั้น​เป็น​ของ​บริสุทธิ์ เป็น​ส่วน​ของ​ปุโรหิต​พร้อม​กับ​เนื้อ​อก​และ​โคนขา​ซึ่ง​ยื่น​ถวาย​แด่​พระองค์ หลังจาก​นั้น​นาศีร์​ผู้​นั้น​จึง​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​ได้</verse>
				<verse number="21">ทั้งหมด​นี้​คือ​กฎ​ของ​นาศีร์ ผู้​ที่​ถวาย​ปฏิญาณ​แด่​พระยาห์เวห์​ตาม​การ​อุทิศ​ตัว​ของ​เขา นอกจาก​นี้​เขา​จะ​ถวาย​สิ่ง​อื่น​อีก​ก็​ได้ แต่​เขา​จะ​ต้อง​ทำ​ตาม​คำ​ปฏิญาณ ตาม​กฎ​ของ​นาศีร์​ให้​สำเร็จ’ ”</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="23">“จง​บอก​อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย​ว่า นี่​เป็น​วิธี​ที่​เจ้า​จะ​อวยพร​ชาว​อิสราเอล จง​กล่าว​แก่​พวก​เขา​ดังนี้</verse>
				<verse number="24">‘ขอ​พระยาห์เวห์​อำนวยพร และ​พิทักษ์​รักษา​ท่าน</verse>
				<verse number="25">ขอให้​ใบหน้า​ของ​พระยาห์เวห์​ทอแสง​มา​เหนือ​ท่าน ขอ​พระองค์​เมตตา​กรุณา​ท่าน</verse>
				<verse number="26">ขอ​พระยาห์เวห์​หันหน้า​มาหา​ท่าน และ​มอบ​สันติสุข​แก่​ท่าน’</verse>
				<verse number="27">ดังนั้น​อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย​จะ​ประทับ​นาม​ของ​เรา​เหนือ​ชาว​อิสราเอล และ​เรา​จะ​อวยพร​พวก​เขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เมื่อ​โมเสส​สร้าง​พลับพลา​เสร็จ​แล้ว เขา​เจิม​และ​ชำระ​พลับพลา​กับ​ส่วน​ประกอบ​ทั้งหมด รวม​ทั้ง​แท่น​บูชา​และ​ภาชนะ​เครื่องใช้​ทุก​อย่าง​สำหรับ​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="2">บรรดา​ผู้นำ​ของ​อิสราเอล​และ​หัวหน้า​ครอบครัว​ต่าง​ๆ ได้​ถวาย​เครื่อง​บูชา พวก​เขา​เป็น​ผู้นำ​เผ่า​ต่าง​ๆ ซึ่ง​รับผิดชอบ​ผู้​ที่​ได้​ขึ้น​ทะเบียน​ไว้</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​นำ​เกวียน​หก​เล่ม​และ​วัว​สิบสอง​ตัว​มา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ ผู้นำ​สอง​คน​ถวาย​เกวียน​เล่ม​หนึ่ง​กับ​วัว​คน​ละ​ตัว​ตรง​หน้า​พลับพลา</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="5">“จง​รับ​ของ​ถวาย​จาก​เขา​เถิด และ​ใช้​วัว​กับ​เกวียน​เหล่า​นั้น​สำหรับ​งาน​ที่​เต็นท์​นัด​พบ จง​มอบ​ของ​เหล่า​นั้น​ให้​คน​เลวี​ไว้​ใช้​ใน​งาน​ของ​เขา​แต่ละ​คน”</verse>
				<verse number="6">โมเสส​จึง​นำ​เกวียน​และ​วัว​ไป​มอบให้​คน​เลวี</verse>
				<verse number="7">เขา​มอบ​เกวียน​สอง​เล่ม​และ​วัว​สี่​ตัว​ให้​คน​เกอร์โชน​เพื่อ​ใช้สอย​ใน​งาน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="8">มอบ​เกวียน​สี่​เล่ม​พร้อม​วัว​แปด​ตัว​แก่​คน​เมรารี​เพื่อ​ใช้​ใน​งาน​ของ​เขา คน​เหล่า​นี้​อยู่​ใต้​บังคับ​บัญชา​ของ​ปุโรหิต​อิธามาร์​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน</verse>
				<verse number="9">แต่​โมเสส​ไม่ได้​มอบ​สิ่งใด​ให้​คน​โคฮาท เพราะ​พวก​เขา​จะ​ต้อง​หาม​เครื่องใช้​ศักดิ์สิทธิ์​ตาม​ที่​พวก​เขา​รับผิดชอบ</verse>
				<verse number="10">ใน​วันที่​เจิม​แท่น​บูชา บรรดา​ผู้นำ​ได้​นำ​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย​ที่​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ให้​ผู้นำ​แต่ละ​คน​นำ​ของ​ถวาย​มา​คน​ละ​วัน​เพื่อ​มอบถวาย​แท่น​บูชา”</verse>
				<verse number="12">ใน​วัน​แรก คน​ที่​นำ​ของ​ถวาย​มา​คือ นาห์โชน​ลูก​ชาย​ของ​อัมมีนาดับ​แห่ง​เผ่า​ยูดาห์</verse>
				<verse number="13">ของ​ถวาย​ได้แก่ จาน​เงิน​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 130 เชเขล อ่าง​ประพรม ทำ​จาก​เงิน​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 70 เชเขล ทั้ง​จาน​และ​ชาม​ใส่​แป้ง​ละเอียด​เคล้า​น้ำมัน​มะกอก​สำหรับ​เป็น​ธัญ​บูชา</verse>
				<verse number="14">จาน​ทองคำ​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 10 เชเขล บรรจุ​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="15">วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว แกะ​ผู้​หนึ่ง​ตัว ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​หนึ่ง​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="16">แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="17">วัว​ตัว​ผู้​สอง​ตัว แกะ​ผู้​ห้า​ตัว แพะ​ตัว​ผู้​ห้า​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​ห้า​ตัว สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ นี่​คือ​ของ​ถวาย​จาก​นาห์โชน​ลูก​ชาย​ของ​อัมมีนาดับ</verse>
				<verse number="18">วันที่​สอง เนธันเอล​ลูก​ชาย​ของ​ศุอาร์ ผู้นำ​เผ่า​อิสสาคาร์​นำ​ของ​มา​ถวาย</verse>
				<verse number="19">ของ​ที่​เขา​นำ​มา​ถวาย​ได้แก่ จาน​เงิน​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 130 เชเขล อ่าง​ประพรม​ทำ​จาก​เงิน​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 70 เชเขล ทั้ง​จาน และ​ชาม​ใส่​แป้ง​ละเอียด​เคล้า​น้ำมัน​มะกอก​สำหรับ​เป็น​ธัญ​บูชา</verse>
				<verse number="20">จาน​ทองคำ​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 10 เชเขล​บรรจุ​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="21">วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว ลูก​แกะ​ตัว​ผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​หนึ่ง​ตัว สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="22">แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="23">วัว​ตัว​ผู้​สอง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​ห้า​ตัว แพะ​ตัว​ผู้​ห้า​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัว​ผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​ห้า​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ นี่​คือ​ของ​ถวาย​จาก​เนธันเอล​ลูก​ชาย​ของ​ศุอาร์</verse>
				<verse number="24">วันที่​สาม เอลีอับ​ลูก​ชาย​ของ​เฮโลน ผู้นำ​เผ่า​เศบูลุน​นำ​ของ​มา​ถวาย</verse>
				<verse number="25">ของ​ถวาย​ของ​เขา​ได้แก่ จาน​เงิน​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 130 เชเขล อ่าง​ประพรม​ทำ​จาก​เงิน​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 70 เชเขล ทั้ง​จาน และ​ชาม​ใส่​แป้ง​ละเอียด​เคล้า​น้ำมัน​มะกอก​สำหรับ​เป็น​ธัญ​บูชา</verse>
				<verse number="26">จาน​ทองคำ​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 10 เชเขล​บรรจุ​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="27">วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​หนึ่ง​ตัว สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="28">แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="29">วัว​ตัว​ผู้​สอง​ตัว แกะ​ผู้​ห้า​ตัว แพะ​ตัว​ผู้​ห้า​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​ห้า​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ นี่​คือ​ของ​ถวาย​จาก​เอลีอับ​ลูก​ชาย​ของ​เฮโลน</verse>
				<verse number="30">วันที่​สี่ เอลีซูร์​ลูก​ชาย​ของ​เชเดเออร์ ผู้นำ​เผ่า​รูเบน​นำ​ของ​มา​ถวาย</verse>
				<verse number="31">ของ​ถวาย​ของ​เขา​ได้แก่ จาน​เงิน​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 130 เชเขล อ่าง​ประพรม​ทำ​จาก​เงิน​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 70 เชเขล ทั้ง​จาน และ​ชาม​ใส่​แป้ง​ละเอียด​เคล้า​น้ำมัน​มะกอก​สำหรับ​เป็น​ธัญ​บูชา</verse>
				<verse number="32">จาน​ทองคำ​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 10 เชเขล​บรรจุ​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="33">วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​หนึ่ง​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="34">แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="35">วัว​ตัว​ผู้​สอง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​ห้า​ตัว แพะ​ตัว​ผู้​ห้า​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​ห้า​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ นี่​คือ​ของ​ถวาย​จาก​เอลีซูร์​ลูก​ชาย​ของ​เชเดเออร์</verse>
				<verse number="36">วันที่​ห้า เชลูมิเอล​ลูก​ชาย​ของ​ศูริชัดดัย ผู้นำ​เผ่า​สิเมโอน​นำ​ของ​มา​ถวาย</verse>
				<verse number="37">ของ​ถวาย​ของ​เขา​ได้แก่ จาน​เงิน​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 130 เชเขล อ่าง​ประพรม​ทำ​จาก​เงิน​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 70 เชเขล ทั้ง​จาน และ​ชาม​ใส่​แป้ง​ละเอียด​เคล้า​น้ำมัน​มะกอก​สำหรับ​เป็น​ธัญ​บูชา</verse>
				<verse number="38">จาน​ทองคำ​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 10 เชเขล​บรรจุ​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="39">วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​หนึ่ง​ตัว สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="40">แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="41">วัว​ตัว​ผู้​สอง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​ห้า​ตัว แพะ​ตัว​ผู้​ห้า​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​ห้า​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ นี่​คือ​ของ​ถวาย​จาก​เชลูมิเอล​ลูก​ชาย​ของ​ศูริชัดดัย</verse>
				<verse number="42">วันที่​หก เอลียาสาฟ​ลูก​ชาย​ของ​เดอูเอล ผู้นำ​เผ่า​กาด​นำ​ของ​มา​ถวาย</verse>
				<verse number="43">ของ​ถวาย​ของ​เขา​ได้แก่ จาน​เงิน​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 130 เชเขล อ่าง​ประพรม​ทำ​จาก​เงิน​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 70 เชเขล ทั้ง​จาน และ​ชาม​ใส่​แป้ง​ละเอียด​เคล้า​น้ำมัน​มะกอก​สำหรับ​เป็น​ธัญ​บูชา</verse>
				<verse number="44">จาน​ทองคำ​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 10 เชเขล​บรรจุ​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="45">วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว แกะ​ผู้​หนึ่ง​ตัว ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​หนึ่ง​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="46">แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="47">วัว​ตัว​ผู้​สอง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​ห้า​ตัว แพะ​ตัว​ผู้​ห้า​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​ห้า​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ นี่​คือ​ของ​ถวาย​จาก​เอลียาสาฟ​ลูก​ชาย​ของ​เดอูเอล</verse>
				<verse number="48">วันที่​เจ็ด เอลีชามา​ลูก​ชาย​ของ​อัมมีฮูด ผู้นำ​เผ่า​เอฟราอิม​นำ​ของ​มา​ถวาย</verse>
				<verse number="49">ของ​ถวาย​ของ​เขา​ได้แก่ จาน​เงิน​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 130 เชเขล อ่าง​ประพรม​ทำ​จาก​เงิน​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 70 เชเขล ทั้ง​จาน และ​ชาม​ใส่​แป้ง​ละเอียด​เคล้า​น้ำมัน​มะกอก​สำหรับ​เป็น​ธัญ​บูชา</verse>
				<verse number="50">จาน​ทองคำ​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 10 เชเขล​บรรจุ​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="51">วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​หนึ่ง​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="52">แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="53">วัว​ตัว​ผู้​สอง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​ห้า​ตัว แพะ​ตัว​ผู้​ห้า​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​ห้า​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ นี่​คือ​ของ​ถวาย​จาก​เอลีชามา​ลูก​ชาย​ของ​อัมมีฮูด</verse>
				<verse number="54">วันที่​แปด กามาลิเอล​ลูก​ชาย​ของ​เปดาซูร์ ผู้นำ​เผ่า​มนัสเสห์​นำ​ของ​มา​ถวาย</verse>
				<verse number="55">ของ​ถวาย​ของ​เขา​ได้แก่ จาน​เงิน​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 130 เชเขล อ่าง​ประพรม​ทำ​จาก​เงิน​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 70 เชเขล ทั้ง​จาน และ​ชาม​ใส่​แป้ง​ละเอียด​เคล้า​น้ำมัน​มะกอก​สำหรับ​เป็น​ธัญ​บูชา</verse>
				<verse number="56">จาน​ทองคำ​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 10 เชเขล​บรรจุ​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="57">วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​หนึ่ง​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="58">แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="59">วัว​ตัว​ผู้​สอง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​ห้า​ตัว แพะ​ตัว​ผู้​ห้า​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัว​ผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​ห้า​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ นี่​คือ​ของ​ถวาย​จาก​กามาลิเอล​ลูก​ชาย​ของ​เปดาซูร์</verse>
				<verse number="60">วันที่​เก้า อาบีดัน​ลูก​ชาย​ของ​กิเดโอนี ผู้นำ​เผ่า​เบนยามิน​นำ​ของ​มา​ถวาย</verse>
				<verse number="61">ของ​ถวาย​ของ​เขา​ได้แก่ จาน​เงิน​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 130 เชเขล อ่าง​ประพรม​ทำ​จาก​เงิน​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 70 เชเขล ทั้ง​จาน และ​ชาม​ใส่​แป้ง​ละเอียด​เคล้า​น้ำมัน​มะกอก​สำหรับ​เป็น​ธัญ​บูชา</verse>
				<verse number="62">จาน​ทองคำ​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 10 เชเขล​บรรจุ​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="63">วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​หนึ่ง​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="64">แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="65">วัว​ตัว​ผู้​สอง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​ห้า​ตัว แพะ​ตัว​ผู้​ห้า​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​ห้า​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ นี่​คือ​ของ​ถวาย​จาก​อาบีดัน​ลูก​ชาย​ของ​กิเดโอนี</verse>
				<verse number="66">วันที่​สิบ อาหิเยเซอร์​ลูก​ชาย​ของ​อัมมีชัดดัย ผู้นำ​เผ่า​ดาน​นำ​ของ​มา​ถวาย</verse>
				<verse number="67">ของ​ถวาย​ของ​เขา​ได้แก่ จาน​เงิน​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 130 เชเขล อ่าง​ประพรม​ทำ​จาก​เงิน​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 70 เชเขล ทั้ง​จาน และ​ชาม​ใส่​แป้ง​ละเอียด​เคล้า​น้ำมัน​มะกอก​สำหรับ​เป็น​ธัญ​บูชา</verse>
				<verse number="68">จาน​ทองคำ​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 10 เชเขล​บรรจุ​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="69">วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​หนึ่ง​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="70">แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="71">วัว​ตัว​ผู้​สอง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​ห้า​ตัว แพะ​ตัว​ผู้​ห้า​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​ห้า​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ นี่​คือ​ของ​ถวาย​จาก​อาหิเยเซอร์​ลูก​ชาย​ของ​อัมมีชัดดัย</verse>
				<verse number="72">วันที่​สิบเอ็ด ปากีเอล​ลูก​ชาย​ของ​โอคราน ผู้นำ​เผ่า​อาเชอร์​นำ​ของ​มา​ถวาย</verse>
				<verse number="73">ของ​ถวาย​ของ​เขา​ได้แก่ จาน​เงิน​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 130 เชเขล อ่าง​ประพรม​ทำ​จาก​เงิน​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 70 เชเขล ทั้ง​จาน และ​ชาม​ใส่​แป้ง​ละเอียด​เคล้า​น้ำมัน​มะกอก​สำหรับ​เป็น​ธัญ​บูชา</verse>
				<verse number="74">จาน​ทองคำ​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 10 เชเขล​บรรจุ​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="75">วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​หนึ่ง​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="76">แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="77">วัว​ตัว​ผู้​สอง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​ห้า​ตัว แพะ​ตัว​ผู้​ห้า​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัว​ผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​ห้า​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ นี่​คือ​ของ​ถวาย​จาก​ปากีเอล​ลูก​ชาย​ของ​โอคราน</verse>
				<verse number="78">วันที่​สิบสอง อาหิรา​ลูก​ชาย​ของ​เอนัน ผู้นำ​เผ่า​นัฟทาลี​นำ​ของ​มา​ถวาย</verse>
				<verse number="79">ของ​ถวาย​ของ​เขา​ได้แก่ จาน​เงิน​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 130 เชเขล อ่าง​ประพรม​ทำ​จาก​เงิน​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 70 เชเขล ทั้ง​จาน และ​ชาม​ใส่​แป้ง​ละเอียด​เคล้า​น้ำมัน​มะกอก​สำหรับ​เป็น​ธัญ​บูชา</verse>
				<verse number="80">จาน​ทองคำ​หนึ่ง​ใบ​หนัก​ประมาณ 10 เชเขล​บรรจุ​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="81">วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​หนึ่ง​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="82">แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="83">วัว​ตัว​ผู้​สอง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​ห้า​ตัว แพะ​ตัว​ผู้​ห้า​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัว​ผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​ห้า​ตัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ นี่​คือ​ของ​ถวาย​จาก​อาหิรา​ลูก​ชาย​ของ​เอนัน</verse>
				<verse number="84">สิ่ง​เหล่า​นี้​คือ​ของ​ถวาย​จาก​บรรดา​ผู้นำ​อิสราเอล เพื่อ​มอบถวาย​แท่น​บูชา​เมื่อ​แท่น​ได้รับ​การ​เจิม​คือ จาน​เงิน​สิบสอง​ใบ อ่าง​ประพรม​ทำ​จาก​เงิน​สิบสอง​ใบ และ​จาน​ทองคำ​สิบสอง​ใบ</verse>
				<verse number="85">จาน​เงิน​แต่ละ​ใบ​หนัก​ประมาณ 130 เชเขล อ่าง​ประพรม​ทำ​จาก​เงิน​แต่ละ​ใบ​หนัก​ประมาณ 70 เชเขล รวม​แล้ว​หนัก​ประมาณ 400 เชเขล</verse>
				<verse number="86">จาน​ทองคำ​บรรจุ​เครื่อง​หอม​สิบสอง​ใบ​แต่ละ​ใบ​หนัก​ประมาณ 10 เชเขล รวม​แล้ว​หนัก​ประมาณ 120 เชเขล</verse>
				<verse number="87">จำนวน​สัตว์​ทั้งหมด​ที่​ใช้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ได้แก่ วัว​หนุ่ม​สิบสอง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​สิบสอง​ตัว ลูก​แกะ​ตัว​ผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​สิบสอง​ตัว​พร้อม​ด้วย​เครื่อง​ธัญ​บูชา มี​แพะ​ตัว​ผู้​สิบสอง​ตัว​ใช้​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="88">สัตว์​ที่​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​ทั้งหมด​มี​วัว​ตัว​ผู้ 24 ตัว แกะ​ตัว​ผู้ 60 ตัว แพะ​ตัว​ผู้ 60 ตัว ลูก​แกะ​ตัว​ผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ 60 ตัว ทั้งหมด​นี้​คือ​ของ​ถวาย​เพื่อ​มอบถวาย​แท่น​บูชา​หลังจาก​แท่น​ได้รับ​การ​เจิม</verse>
				<verse number="89">เมื่อ​โมเสส​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​นัด​พบ​เพื่อ​พูด​กับ​พระยาห์เวห์ เขา​ได้ยิน​เสียง​พูด​กับ​เขา​จาก​ฝา​หีบ​ซึ่ง​เป็น​ที่​ลบล้าง​บาป​เหนือ​หีบ​พันธสัญญา​ระหว่าง​เครูบ​ทั้ง​สอง พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​ด้วย​วิธี​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​บอก​อาโรน​ว่า ‘เมื่อ​ท่าน​จุด​ตะเกียง​ทั้ง​เจ็ด​ดวง ต้อง​ให้​ตะเกียง​ส่อง​แสง​สว่าง​บริเวณ​ด้าน​หน้า​ของ​เชิง​ตะเกียง’ ”</verse>
				<verse number="3">อาโรน​ก็​ปฏิบัติ​ตาม เขา​จุด​ตะเกียง​บน​เชิง​ตะเกียง​ให้​แสง​ส่อง​ไป​ข้าง​หน้า​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส</verse>
				<verse number="4">เชิง​ตะเกียง​นี้​ทำ​ขึ้น​ด้วย​วิธีการ​เคาะ​แต่ง​ขึ้น​จาก​ทองคำ​ตั้งแต่​ฐาน​จน​ถึง​ยอด ตาม​แบบ​ที่​พระยาห์เวห์​สำแดง​แก่​โมเสส</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="6">“จง​แยก​คน​เลวี​จาก​เผ่า​อื่น​ๆ ของ​ชาว​อิสราเอล และ​ชำระ​พวก​เขา​ตาม​ระเบียบ​พิธี</verse>
				<verse number="7">จง​ทำ​สิ่ง​ต่อไป​นี้​เพื่อ​ที่​จะ​ชำระ​พวก​เขา​คือ พรม​น้ำ​แห่ง​การ​ชำระ​เหนือ​พวก​เขา แล้ว​ให้​โกน​ขน​ทั้ง​ตัว​และ​ซัก​เสื้อผ้า และ​พวก​เขา​ก็​จะ​ได้​ชำระ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="8">ให้​พวก​เขา​นำ​วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว พร้อม​ด้วย​ธัญ​บูชา​คือ​แป้ง​ละเอียด​เคล้า​น้ำมัน​มะกอก และ​ให้​นำ​วัว​หนุ่ม​อีก​ตัว​หนึ่ง​มา​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="9">จง​พา​คน​เลวี​มา​ที่​หน้า​เต็นท์​นัด​พบ​ต่อหน้า​ชุมชน​อิสราเอล​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="10">จง​นำ​คน​เลวี​มา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​และ​ให้​ชาว​อิสราเอล​วาง​มือ​บน​พวก​เขา</verse>
				<verse number="11">อาโรน​จะ​ต้อง​นำ​คน​เลวี​มา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ เป็น​ดั่ง​เครื่อง​บูชา​ยก​ขึ้น​ถวาย​จาก​ชาว​อิสราเอล เพื่อ​พวก​เขา​จะ​พร้อม​ปฏิบัติ​งาน​รับใช้​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">แล้ว​คน​เลวี​ต้อง​วาง​มือ​บน​หัว​วัว​ทั้ง​สอง​ตัว และ​ใช้​วัว​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​แด่​พระยาห์เวห์​อีก​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​เพื่อ​ลบ​บาป​ให้​คน​เลวี</verse>
				<verse number="13">จาก​นั้น​ให้​คน​เลวี​มา​ยืน​ต่อหน้า​อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย แล้ว​มอบถวาย​พวก​เขา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ยก​ขึ้น​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ต้อง​แยก​คน​เลวี​ออก​จาก​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ด้วย​วิธี​นี้ และ​คน​เลวี​จะ​เป็น​ของ​เรา</verse>
				<verse number="15">หลังจาก​ที่​เจ้า​ได้​ชำระ​คน​เลวี​ให้​บริสุทธิ์ และ​ถวาย​ตัว​พวก​เขา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ยก​ขึ้น​ถวาย​แล้ว พวก​เขา​จะ​มา​ปฏิบัติ​งาน​ที่​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​คือ​ชาว​อิสราเอล​ที่​ยก​ให้​เป็น​สิทธิ์​ขาด​ของ​เรา เรา​รับ​พวก​เขา​เป็น​ตัวแทน​ลูก​ชาย​หัวปี​ซึ่ง​เป็น​ลูก​คน​แรก​จาก​ครรภ์​ของ​หญิง​อิสราเอล​ทุก​คน</verse>
				<verse number="17">เพราะ​ลูก​หัวปี​ของ​อิสราเอล​ทั้งหมด​ไม่ว่า​คน​หรือ​สัตว์​ต้อง​เป็น​ของ​เรา ใน​คืน​ที่​เรา​ประหาร​ลูก​หัวปี​ทั้งสิ้น​ของ​อียิปต์ เรา​ได้​แยก​พวก​เขา​ไว้​เป็น​ของ​เรา​แล้ว</verse>
				<verse number="18">เรา​รับ​คน​เลวี​แทน​ลูก​ชาย​หัวปี​ทั้งปวง​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="19">จาก​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด เรา​ได้​มอบ​คน​เลวี​ให้​เป็น​ดั่ง​ของขวัญ​แก่​อาโรน​และ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา เพื่อ​จะ​ปฏิบัติ​งาน​ที่​เต็นท์​นัด​พบ​แทน​ชาว​อิสราเอล และ​ทำ​การ​ลบ​บาป​พวก​เขา เพื่อ​ภัยพิบัติ​ใด​ๆ จะ​ไม่​เกิดขึ้น​แก่​ชาว​อิสราเอล​เมื่อ​เข้า​มา​ใกล้​สถาน​นมัสการ”</verse>
				<verse number="20">โมเสส อาโรน และ​ชุมชน​อิสราเอล​ทั้งหมด​จึง​ถวาย​คน​เลวี​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="21">คน​เลวี​ได้​ชำระ​ตน​และ​ซัก​เสื้อผ้า แล้ว​อาโรน​ถวาย​พวก​เขา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ยก​ขึ้น​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​และ​ลบ​บาป​ให้​พวก​เขา​เพื่อ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="22">ตั้งแต่​นั้น​พวก​เขา​มา​ปฏิบัติ​งาน​ที่​เต็นท์​นัด​พบ​ภายใต้​การ​ดูแล​ของ​อาโรน​กับ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา พวก​เขา​ปฏิบัติ​ต่อ​คน​เลวี​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="24">“ให้​ผู้ชาย​จาก​เผ่า​เลวี​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบห้า​ปี​ขึ้นไป​มา​ปฏิบัติ​งาน​ที่​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="25">แต่​เมื่อ​อายุ​ครบ​ห้าสิบ​ปี​ก็​ให้​เกษียณ​จาก​หน้าที่ ไม่​ต้อง​ทำ​งาน​ประจำ​อีก</verse>
				<verse number="26">พวก​เขา​อาจ​จะ​ช่วย​งาน​พี่น้อง​ที่​เต็นท์​นัด​พบ แต่​ไม่​ต้อง​ลงมือ​ทำ​เอง เจ้า​จง​มอบหมาย​หน้าที่​รับผิดชอบ​แก่​คน​เลวี​ตาม​นี้​เถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ซีนาย​ใน​เดือน​ที่​หนึ่ง​ของ​ปี​ที่​สอง​หลังจาก​พวก​เขา​ออก​จาก​อียิปต์​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​ชาว​อิสราเอล​ฉลอง​เทศกาล​ปัสกา​ตาม​เวลา​ที่​กำหนด​ไว้</verse>
				<verse number="3">ให้​ฉลอง​พิธี​นี้​ตาม​เวลา​ที่​กำหนด​คือ เริ่ม​ตั้งแต่​พลบค่ำ​ของ​วันที่​สิบสี่​เดือน​ที่​หนึ่ง จง​ปฏิบัติ​ตาม​ระเบียบ​และ​ข้อ​กำหนด​ของ​เรา​เกี่ยวกับ​พิธี​นี้​ทุก​ประการ”</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​โมเสส​จึง​ประกาศ​ให้​ชาว​อิสราเอล​ฉลอง​เทศกาล​ปัสกา</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​ก็​ฉลอง​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ซีนาย​ตั้งแต่​พลบค่ำ​ของ​วันที่​สิบสี่​ของ​เดือน​ที่​หนึ่ง ชาว​อิสราเอล​ก็​ทำ​ทุก​อย่าง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="6">แต่​มี​บาง​คน​ไม่​สามารถ​ฉลอง​ปัสกา​ใน​วัน​นั้น​เพราะ​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี​ใน​เรื่อง​ศพ ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​มาหา​โมเสส​กับ​อาโรน​ใน​วัน​เดียวกัน​นั้น</verse>
				<verse number="7">และ​กล่าว​กับ​โมเสส​ว่า “พวก​ข้าพเจ้า​เป็น​มลทิน​เนื่องจาก​ศพ เหตุใด​จึง​ถูก​ห้าม​ไม่​ให้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​ร่วม​กับ​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​คน​อื่น​ๆ ตาม​เวลา​ที่​กำหนด”</verse>
				<verse number="8">โมเสส​ตอบ​พวก​เขา​ว่า “จง​คอย​อยู่​ก่อน ดู​ว่า​พระยาห์เวห์​จะ​สั่ง​ว่า​อย่างไร​เกี่ยวกับ​พวก​ท่าน”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="10">“จง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘เมื่อ​ใคร​ใน​พวก​เจ้า​หรือ​ครอบครัว​ของ​เจ้า​เป็น​มลทิน​เพราะ​ศพ หรือ​อยู่​ระหว่าง​การ​เดินทาง​ก็​ยัง​ฉลอง​ปัสกา​ของ​พระยาห์เวห์​ได้</verse>
				<verse number="11">แต่​ต้อง​เป็น​เดือน​ถัด​ไป คือ​เริ่ม​จาก​ตอน​พลบค่ำ​ของ​วันที่​สิบสี่​ของ​เดือน​ที่​สอง พวก​เขา​ต้อง​กิน​ลูก​แกะ​พร้อม​กับ​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ​และ​ผัก​ขม</verse>
				<verse number="12">อย่า​เหลือ​สิ่งใด​ค้าง​ไว้​จน​ถึง​เช้า​วัน​รุ่งขึ้น และ​อย่า​หัก​กระดูก​ของ​แกะ​แม้​สัก​ซี่ เมื่อ​พวก​เขา​ฉลอง​ปัสกา​นี้ พวก​เขา​ต้อง​รักษา​กฎ​ระเบียบ​ของ​พิธี​นี้​ทุก​ประการ</verse>
				<verse number="13">แต่​หาก​ผู้​ใด​ไม่ได้​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี​และ​ไม่ได้​อยู่​ระหว่าง​การ​เดินทาง แต่​ไม่​ฉลอง​เทศกาล​ปัสกา จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​หมู่​ประชาชน​ของ​เขา เนื่องจาก​ไม่​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​ตาม​เวลา​ที่​กำหนด ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​รับ​ผล​จาก​บาป​ของ​ตน</verse>
				<verse number="14">คน​ต่าง​ชาติ​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่​พวก​เจ้า​ที่​ต้องการ​ร่วม​ฉลอง​ปัสกา​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ให้​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​ระเบียบ​เดียวกัน เป็น​กฎ​เกณฑ์​สำหรับ​ทั้ง​คน​ต่าง​ชาติ​และ​คน​อิสราเอล​โดย​กำเนิด’ ”</verse>
				<verse number="15">วันที่​พลับพลา​ซึ่ง​เป็น​เต็นท์​แห่ง​สักขีพยาน​ถูก​ตั้ง​ขึ้น มี​เมฆ​ที่​ลักษณะ​คล้าย​ไฟ ปกคลุม​เหนือ​พลับพลา​ตั้งแต่​เย็น​จน​ถึง​เช้า</verse>
				<verse number="16">เป็น​ไป​ต่อเนื่อง​อย่าง​นี้​คือ เมฆ​ปกคลุม​พลับพลา​ใน​เวลา​กลางวัน และ​ใน​เวลา​กลางคืน เมฆ​ก็​มี​ลักษณะ​คล้าย​ไฟ</verse>
				<verse number="17">เมื่อใด​ก็​ตาม​ที่​เมฆ​ซึ่ง​อยู่​เหนือ​เต็นท์​นั้น​ลอย​ขึ้น ชาว​อิสราเอล​ก็​ออก​เดินทาง ที่​ใด​ก็​ตาม​ซึ่ง​เมฆ​มา​หยุด​อยู่ ชาว​อิสราเอล​ก็​จะ​ตั้ง​ค่าย​พัก​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="18">ชาว​อิสราเอล​ออก​เดินทาง​และ​ตั้ง​ค่าย​พัก​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ ตราบใด​ที่​เมฆ​ยัง​อยู่​เหนือ​พลับพลา เขา​ก็​ตั้ง​ค่าย​พัก​แรม​อยู่</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​เมฆ​อยู่​เหนือ​พลับพลา​เป็น​เวลา​นาน ชาว​อิสราเอล​ก็​ทำ​ตาม​ระเบียบ​ที่​พระยาห์เวห์​วาง​ไว้ และ​ไม่ได้​ออก​เดินทาง</verse>
				<verse number="20">บาง​ครั้ง​เมฆ​อยู่​เหนือ​พลับพลา​เพียง​ไม่​กี่​วัน พวก​เขา​จะ​ตั้ง​ค่าย​พัก​หรือ​ออก​เดินทาง​ตาม​แต่​พระยาห์เวห์​สั่ง</verse>
				<verse number="21">บาง​ครั้ง​เมฆ​ก็​อยู่​เพียง​ชั่ว​ข้าม​คืน เมื่อ​เมฆ​ลอย​ขึ้น​ใน​เวลา​เช้า พวก​เขา​ก็​ออก​เดินทาง เมื่อใด​ก็​ตาม​ที่​เมฆ​ลอย​ขึ้น​ไม่ว่า​กลางวัน​หรือ​กลางคืน พวก​เขา​ก็​ออก​เดินทาง</verse>
				<verse number="22">ไม่ว่า​เมฆ​อยู่​เหนือ​พลับพลา​สอง​วัน หรือ​หนึ่ง​เดือน หรือ​หนึ่ง​ปี ชาว​อิสราเอล​จะ​อยู่​ใน​ค่าย​พัก​ไม่​ออก​เดินทาง แต่​เมื่อ​เมฆ​ลอย​ขึ้น พวก​เขา​ก็​ออก​เดินทาง</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​ตั้ง​ค่าย​พัก​หรือ​ออก​เดินทาง​ตาม​แต่​พระยาห์เวห์​สั่ง พวก​เขา​เชื่อฟัง​และ​ทำ​ตาม​ระเบียบ​ของ​พระยาห์เวห์ ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ไว้​ทาง​โมเสส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​ทำ​แตร​เงิน​คู่​หนึ่ง​โดย​ใช้​ค้อน​เคาะ​ขึ้น​รูป​สำหรับ​เป่า​เรียก​ชุมนุม​และ​เป็น​สัญญาณ​ให้​เคลื่อนย้าย​ค่าย</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​เป่า​แตร​ทั้ง​สอง​ด้วย​เสียง​ยาว ประชาชน​ทั้งหมด​จะ​มา​ชุมนุม​กัน​ต่อหน้า​เจ้า​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="4">หาก​เป่า​คัน​เดียว ให้​เฉพาะ​ผู้นำ​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล​มา​ชุมนุม​กัน​ต่อหน้า​เจ้า</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เป่า​สัญญาณ​เสียง​สั้น​เพื่อ​จะ​ออก​เดินทาง ตระกูล​ที่​ตั้ง​ค่าย​พัก​แรม​ด้าน​ทิศ​ตะวันออก​ของ​พลับพลา​จะ​ออก​เดินทาง​ก่อน</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เป่า​สัญญาณ​เสียง​สั้น​ครั้ง​ที่​สอง ตระกูล​ต่าง​ๆ ด้าน​ทิศใต้​จะ​ออก​เดินทาง เสียง​แตร​นี้​เป็น​สัญญาณ​ออก​เดินทาง</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​จะ​เรียก​ชุมนุม​ชน​จง​เป่า​แตร​ทั้ง​สอง​ด้วย​เสียง​ยาว แต่​ไม่​ใช่​เสียง​สัญญาณ​ออก​เดินทาง</verse>
				<verse number="8">บรรดา​ปุโรหิต​คือ​พวก​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน​เป็น​ผู้​เป่า​แตร นี่​ต้อง​เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ถาวร​สำหรับ​เจ้า​สืบไป​ทุก​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เจ้า​สู้รบ​กับ​ศัตรู​ที่​มา​ข่มเหง​เจ้า​ใน​ดินแดน​ของ​เจ้า จง​เป่า​แตร​ทั้ง​สอง แล้ว​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ระลึก​ถึง​เจ้า และ​ช่วย​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​เหล่า​ศัตรู</verse>
				<verse number="10">จง​เป่า​แตร​ทั้ง​สอง​ใน​เทศกาล​รื่นเริง​ของ​เจ้า​ด้วย ใน​เทศกาล​ต่าง​ๆ ตาม​เวลา​ที่​กำหนด​และ​วัน​ต้น​เดือน เพื่อ​ฉลอง​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​เป็น​อนุสรณ์​ให้​นึก​ถึง​เจ้า​ต่อหน้า​พระเจ้า​ของ​เจ้า เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="11">เมฆ​ซึ่ง​อยู่​เหนือ​พลับพลา​แห่ง​สักขีพยาน​ลอย​ขึ้น​ใน​วันที่​ยี่สิบ​เดือน​ที่​สอง​ของ​ปี​ที่​สอง</verse>
				<verse number="12">ชาว​อิสราเอล​จึง​ออก​จาก​ถิ่น​ทุรกันดาร​ซีนาย ติดตาม​เมฆ​จน​เมฆ​นั้น​มา​หยุด​อยู่​ที่​ถิ่น​ทุรกันดาร​ปาราน</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​ออก​เดินทาง​เป็น​ครั้ง​แรก​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ผ่าน​ทาง​โมเสส</verse>
				<verse number="14">หมู่​เหล่า​ของ​ค่าย​ยูดาห์​ออก​เดินทาง​ก่อน​ภายใต้​ธง​ประจำ​กอง​ของ​พวก​เขา โดย​มี​นาห์โชน​ลูก​ชาย​ของ​อัมมีนาดับ​เป็น​ผู้นำ</verse>
				<verse number="15">ถัด​จาก​นั้น​คือ​เผ่า​อิสสาคาร์ นำ​โดย​เนธันเอล​ลูก​ชาย​ของ​ศุอาร์</verse>
				<verse number="16">ถัด​ไป​คือ​เผ่า​เศบูลุน นำ​โดย​เอลีอับ​ลูก​ชาย​ของ​เฮโลน</verse>
				<verse number="17">แล้ว​จึง​รื้อ​พลับพลา​ลง และ​คน​เกอร์โชน​กับ​คน​เมรารี​จะ​เป็น​คน​แบก​พลับพลา​นั้น​ออก​เดินทาง​ต่อไป</verse>
				<verse number="18">ถัด​ไป​คือ​หมู่​เหล่า​ของ​ค่าย​รูเบน เคลื่อน​ขบวน​ออก​ไป​ภายใต้​ธง​ประจำ​กอง​ของ​พวก​เขา โดย​มี​เอลีซูร์​ลูก​ชาย​ของ​เชเดเออร์​เป็น​ผู้นำ</verse>
				<verse number="19">ถัด​ไป​คือ​เผ่า​สิเมโอน​นำ​โดย​เชลูมิเอล​ลูก​ชาย​ของ​ศูริชัดดัย</verse>
				<verse number="20">แล้ว​ถึง​เผ่า​กาด​นำ​โดย​เอลียาสาฟ​ลูก​ชาย​ของ​เดอูเอล</verse>
				<verse number="21">จาก​นั้น​คือ​คน​โคฮาท​ซึ่ง​แบก​ของ​บริสุทธิ์​ประจำ​พลับพลา​พลับพลา​จะ​ถูก​ตั้ง​ขึ้น​เรียบร้อย​แล้ว​ก่อน​ที่​พวก​เขา​จะ​ไป​ถึง</verse>
				<verse number="22">ถัด​ไป​คือ​หมู่​เหล่า​ของ​ค่าย​เอฟราอิม​เคลื่อน​ขบวน​ออก​ไป​ภายใต้​ธง​ประจำ​กอง​ของ​พวก​เขา โดย​มี​เอลีชามา​ลูก​ชาย​ของ​อัมมีฮูด​เป็น​ผู้นำ</verse>
				<verse number="23">แล้ว​ถึง​เผ่า​มนัสเสห์​นำ​โดย​กามาลิเอล​ลูก​ชาย​ของ​เปดาซูร์</verse>
				<verse number="24">และ​เผ่า​เบนยามิน​นำ​โดย​อาบีดัน​ลูก​ชาย​ของ​กิเดโอนี</verse>
				<verse number="25">ท้าย​ขบวน​คือ​กลุ่ม​ระวัง​หลัง หมู่​เหล่า​ของ​ค่าย​ดาน​เคลื่อน​ขบวน​ออก​ไป​ภายใต้​ธง​ประจำ​กอง​ของ​พวก​เขา โดย​มี​อาหิเยเซอร์​ลูก​ชาย​ของ​อัมมีชัดดัย​เป็น​ผู้นำ</verse>
				<verse number="26">เผ่า​อาเชอร์​นำ​โดย​ปากีเอล​ลูก​ชาย​ของ​โอคราน</verse>
				<verse number="27">และ​เผ่า​นัฟทาลี​นำ​โดย​อาหิรา​ลูก​ชาย​ของ​เอนัน</verse>
				<verse number="28">ลำดับ​ขบวนการ​เดินทาง​ของ​คน​อิสราเอล​ตาม​หมู่​เหล่า​เป็น​ไป​ตาม​นี้</verse>
				<verse number="29">ครั้ง​นั้น​โมเสส​พูด​กับ​โฮบับ​ลูก​ชาย​ของ​เรอูเอล​ชาว​มีเดียน​พ่อตา​ของ​โมเสส​ว่า “เรา​ทั้งหลาย​จะ​ออก​เดินทาง​ไป​ยัง​ดินแดน​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​ว่า ‘เรา​จะ​ให้​เจ้า’ เชิญ​มา​ร่วม​เดินทาง​กับ​เรา​เถิด เรา​จะ​ปฏิบัติ​ต่อ​ท่าน​อย่าง​ดี เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​สัญญา​จะ​มอบ​สิ่ง​ดี​ให้​แก่​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="30">เขา​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ไป ข้าพเจ้า​จะ​กลับ​ภูมิลำเนา​ไป​หา​พวก​พ้อง​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="31">แต่​โมเสส​กล่าว​ว่า “อย่า​จาก​เรา​ไป​เลย ท่าน​ชำนาญ​ลู่ทาง​ใน​การ​ตั้ง​ค่าย​พัก​แรม​กลาง​ถิ่น​ทุรกันดาร ท่าน​จะ​ได้​ช่วย​เป็น​หู​เป็น​ตา​ให้​พวก​เรา</verse>
				<verse number="32">ถ้า​ท่าน​ไป​กับ​เรา เรา​จะ​แบ่งปัน​สิ่ง​ดี​ทุก​อย่าง​ที่​พระยาห์เวห์​มอบ​ให้​เรา​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="33">ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​ออก​เดินทาง​จาก​ภูเขา​แห่ง​พระยาห์เวห์​และ​เดินทาง​เป็น​เวลา​สาม​วัน ใน​ระหว่าง​นั้น​มี​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​นำหน้า​เพื่อ​หา​สถานที่​ตั้ง​ค่าย​พัก​สำหรับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​พวก​เขา​ออก​เดินทาง​จาก​ค่าย เมฆ​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​เหนือ​พวก​เขา​ใน​เวลา​กลางวัน</verse>
				<verse number="35">ทุก​ครั้ง​ที่​หีบ​พันธสัญญา​นำหน้า​ไป โมเสส​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​ขอ​ลุกขึ้น​เถิด! ให้​ศัตรู​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์​กระจัดกระจาย​ไป ให้​บรรดา​ข้าศึก​พ่าย​หนี​ไป​ต่อหน้า​พระองค์”</verse>
				<verse number="36">และ​เมื่อ​วาง​หีบ​พันธสัญญา​ลง เขา​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​ขอ​พระองค์​กลับมา สู่​คน​อิสราเอล​นับ​แสน​นับ​ล้าน​นี้​เถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ครั้ง​นั้น​ประชาชน​บ่น​ถึง​ความ​ทุกข์​ลำบาก​ของ​พวก​เขา เมื่อ​พระยาห์เวห์​ได้ยิน ความ​โกรธ​ก็​พลุ่ง​ขึ้น แล้ว​มี​ไฟ​จาก​พระยาห์เวห์​ลง​มา​เผาผลาญ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​รอบ​นอก​ของ​ค่าย</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา​ร้อง​ขอ​ให้​โมเสส​ช่วย เมื่อ​โมเสส​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ไฟ​ก็​ดับ</verse>
				<verse number="3">ที่​แห่ง​นั้น​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า​ทาเบราห์ เพราะ​มี​ไฟ​จาก​พระยาห์เวห์​ลง​มา​เผาผลาญ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="4">ฝูงชน​ที่​มา​กับ​พวก​เขา​เริ่ม​อยาก​กิน​อาหาร​อย่าง​อื่น และ​ชาว​อิสราเอล​เริ่ม​คร่ำครวญ​อีก​ว่า “อยาก​กิน​เนื้อ​เหลือเกิน!</verse>
				<verse number="5">นึก​ถึง​ปลา​ที่​เรา​เคย​กิน​กัน​ใน​อียิปต์​โดย​ไม่​ต้อง​ซื้อ อีก​ทั้ง​แตงกวา แตงโม กระเทียม​ต้น หอม​ใหญ่ และ​กระเทียม</verse>
				<verse number="6">แต่​ตอน​นี้​เรา​เบื่อ​อาหาร​แล้ว เรา​ไม่​เคย​เห็น​อะไร​เลย​นอกจาก​มานา!”</verse>
				<verse number="7">มานา​มี​ลักษณะ​เหมือน​เมล็ด​ผักชี ดู​คล้าย​ๆ ยาง​ไม้​ตะคร้ำ</verse>
				<verse number="8">ประชาชน​เที่ยว​เก็บ​มา​ตำ​หรือ​โม่​เป็น​แป้ง แล้ว​ต้ม​และ​ทำ​เป็น​ขนม มี​รสชาติ​เหมือน​ขนม​บาง​อย่าง​ที่​ทำ​จาก​น้ำมัน​มะกอก</verse>
				<verse number="9">มานา​นั้น​ร่วง​ลง​มา​พร้อม​กับ​หยาด​น้ำค้าง​ใน​เวลา​กลางคืน</verse>
				<verse number="10">โมเสส​ได้ยิน​เสียง​คร่ำครวญ​ของ​ผู้​คน​จาก​ทุก​ครอบครัว แต่ละ​คน​ยืน​อยู่​หน้า​ทาง​เข้า​เต็นท์​ของ​เขา พระยาห์เวห์​โกรธ​ยิ่งนัก โมเสส​ก็​หนักใจ</verse>
				<verse number="11">เขา​ถาม​พระยาห์เวห์​ว่า “ทำไม​พระองค์​นำ​ความ​หนักใจ​นี้​มา​ให้​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​ทำ​สิ่ง​ใด​ให้​พระองค์​ไม่​พอใจ​หรือ จึง​ให้​ข้าพเจ้า​แบก​ภาระ​ทั้งหมด​ของ​ชนชาติ​นี้</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​ตั้งครรภ์​คน​ทั้งหมด​นี้​หรือ​ไร ข้าพเจ้า​ให้​กำเนิด​เขา​หรือ ทำไม​พระองค์​บอก​ให้​ข้าพเจ้า​อุ้ม​พวก​เขา​เหมือน​พี่เลี้ยง​อุ้ม​ทารก​ไว้​ใน​อ้อมแขน ไป​จน​ถึง​ดินแดน​ที่​พระองค์​สัญญา​โดย​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้า​จะ​ไป​หา​เนื้อ​จาก​ที่ไหน​มา​ให้​คน​ทั้งหมด​นี้ พวก​เขา​คร่ำครวญ​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘ให้​พวก​เรา​ได้​กิน​เนื้อ​เถิด!’</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​คน​เดียว​อุ้ม​คน​ทั้งหมด​นี้​ไม่​ไหว ภาระ​นี้​หนัก​เกิน​ไป</verse>
				<verse number="15">หาก​พระองค์​จะ​ทำ​กับ​ข้าพเจ้า​อย่าง​นี้ ก็​ขอ​ทำ​ต่อไป​และ​ฆ่า​ข้าพเจ้า​เถอะ ถ้า​ข้าพเจ้า​เป็น​ที่​โปรดปราน​ใน​สาย​ตา​ของ​พระองค์ อย่า​ให้​ข้าพเจ้า​ต้อง​เผชิญ​กับ​ความ​พินาศ​ของ​ตัวเอง​เลย”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​นำ​ผู้​อาวุโส​เจ็ดสิบ​คน​ของ​อิสราเอล​ซึ่ง​เจ้า​รู้​จัก​ใน​ฐานะ​ผู้นำ​และ​เจ้าหน้าที่​ใน​หมู่​ประชาชน​นั้น​มา​พบ​เรา ให้​พวก​เขา​มา​ยืน​อยู่​กับ​เจ้า​ที่​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​ลง​มา​พูด​กับ​เจ้า​ที่​นั่น และ​จะ​ให้​ฤทธิ์เดช​ของ​พระวิญญาณ​ที่​อยู่​เหนือ​เจ้า​บาง​ส่วน​ไป​อยู่​เหนือ​คน​เหล่า​นั้น​ด้วย พวก​เขา​จะ​ช่วย​แบก​ภาระ​เรื่อง​ประชาชน​ร่วม​กับ​เจ้า เจ้า​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​แบก​เอง​ตาม​ลำพัง</verse>
				<verse number="18">จง​บอก​ประชาชน​ว่า ‘จง​ชำระ​ตัว​ให้​บริสุทธิ์ เตรียม​พร้อม​สำหรับ​พรุ่งนี้​ซึ่ง​พวก​เจ้า​จะ​ได้​เนื้อ​กิน พระยาห์เวห์​ได้ยิน​ที่​พวก​เจ้า​โอดครวญ​แล้ว​ว่า “เรา​อยาก​กิน​เนื้อ​เหลือเกิน! อยู่​ที่​อียิปต์​ยัง​ดี​เสีย​กว่า!” บัดนี้​พระยาห์เวห์​จะ​ให้​เนื้อ และ​เจ้า​จะ​ได้​กิน</verse>
				<verse number="19">ไม่​เพียง​แค่​วัน​สอง​วัน ห้า​วัน สิบวัน​หรือ​ยี่สิบ​วัน</verse>
				<verse number="20">แต่​เจ้า​จะ​มี​เนื้อ​กิน​หนึ่ง​เดือน​เต็ม จน​ล้น​ออก​มา​ทาง​จมูก​จน​เจ้า​เอือม เพราะ​เจ้า​ปฏิเสธ พระยาห์เวห์​ผู้​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า และ​คร่ำครวญ​ต่อ​พระองค์​ว่า “ทำไม​พวก​เรา​ต้อง​จาก​อียิปต์​มา” ’ ”</verse>
				<verse number="21">แต่​โมเสส​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​มี​ผู้ชาย​ถึง​หกแสน​คน​ยืน​อยู่​ที่นี่ และ​พระองค์​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​ให้​เนื้อ​พวก​เขา​กิน​ตลอด​หนึ่ง​เดือน​เต็ม!’</verse>
				<verse number="22">ต่อ​ให้​เอา​ฝูง​แพะ แกะ และ​วัว​ทั้งหมด​มา​ฆ่า​กิน​จะ​พอ​หรือ หาก​จะ​จับ​ปลา​หมด​ทะเล​มา​ให้​พวก​เขา​กิน​จะ​เพียงพอ​หรือ”</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​ตอบ​โมเสส​ว่า “แขน​ของ​พระยาห์เวห์​สั้น​ไป​หรือ​อย่างไร คราว​นี้​เจ้า​จะ​เห็น​ว่า​ที่​เรา​พูด​นั้น​จะ​เป็น​จริง​หรือ​ไม่”</verse>
				<verse number="24">ดังนั้น​โมเสส​จึง​ออก​มา​แจ้ง​แก่​ประชาชน​ถึง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​เรียก​ประชุม​ผู้​อาวุโส​เจ็ดสิบ​คน​โดย​ให้​ยืน​รอบ​พลับพลา</verse>
				<verse number="25">แล้ว​พระยาห์เวห์​ลง​มา​ใน​เมฆ​พูด​กับ​โมเสส และ​เอา​ฤทธิ์เดช​ของ​พระวิญญาณ​ที่​อยู่​เหนือ​โมเสส​บาง​ส่วน ไป​อยู่​เหนือ​ผู้​อาวุโส​ทั้ง​เจ็ดสิบ​คน เมื่อ​พระวิญญาณ​อยู่​เหนือ​พวก​เขา เขา​ก็​เผย​พระวจนะ และ​ไม่​ได้​ทำ​อย่าง​นั้น​อีก​เลย</verse>
				<verse number="26">แต่​มี​ผู้​อาวุโส​สอง​คน​ใน​กลุ่ม​เจ็ดสิบ​คน​คือ เอลดาด​และ​เมดาด​ยัง​อยู่​ใน​ค่าย​พัก ไม่ได้​ออก​ไป​ที่​พลับพลา พระวิญญาณ​ก็​มา​อยู่​เหนือ​พวก​เขา​ด้วย และ​พวก​เขา​ก็​เผย​พระวจนะ​อยู่​ใน​ค่าย</verse>
				<verse number="27">ชาย​หนุ่ม​คน​หนึ่ง​วิ่ง​มา​แจ้ง​เหตุการณ์​ที่​เกิดขึ้น​ให้​โมเสส​ทราบ​ว่า “เอลดาด​และ​เมดาด​กำลัง​เผย​พระวจนะ​อยู่​ใน​ค่าย”</verse>
				<verse number="28">โยชูวา​ลูก​ชาย​ของ​นูน​ซึ่ง​คอย​รับใช้​โมเสส​มา​ตั้งแต่​หนุ่ม​ๆ ท้วง​ว่า “โมเสส เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​ห้าม​เขา​เถิด!”</verse>
				<verse number="29">แต่​โมเสส​ตอบ​ว่า “ท่าน​อิจฉา​แทน​เรา​หรือ เรา​อยาก​ให้​ประชาชน​ของ​พระยาห์เวห์​ทุก​คน​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ และ​ให้​พระยาห์เวห์​เอา​พระวิญญาณ​ของ​พระองค์​ไป​อยู่​เหนือ​พวก​เขา!”</verse>
				<verse number="30">แล้ว​โมเสส​กับ​บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​ก็​กลับ​ไป​ยัง​ค่าย​พัก</verse>
				<verse number="31">ทันใด​นั้น​มี​กระแส​ลม​จาก​พระยาห์เวห์​พัด​พา​นก​คุ่ม​จาก​ทะเล​มา​ตก​อยู่​รอบ ค่าย​ทุก​ทิศ สูง​พ้น​พื้น​ดิน​ประมาณ 90 เซนติเมตร เป็น​รัศมี​เท่ากับ​ระยะ​ทาง​ที่​เดิน​ได้​ใน​หนึ่ง​วัน</verse>
				<verse number="32">ประชาชน​พา​กัน​ออก​ไป​จับ​นก​มา​ฆ่า​กิน​ตลอด​วัน​คืน และ​ทุก​วัน​รุ่งขึ้น ประชาชน​ก็​ออก​ไป​จับ​นก​คุ่ม ไม่​มี​ใคร​จับ​ได้​น้อย​กว่า​สิบ​โฮเมอร์ พวก​เขา​เอา​เนื้อ​นก​คุ่ม​ตาก​ไว้​รอบ​ค่าย</verse>
				<verse number="33">แต่​ขณะ​ที่​เนื้อ​ยัง​คา​ปาก ยัง​ไม่ได้​กลืน​ลง​ไป ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​ประชาชน พระองค์​โจมตี​พวก​เขา​ด้วย​โรค​ระบาด​อย่าง​รุนแรง</verse>
				<verse number="34">สถานที่​แห่ง​นั้น​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า ขิบโรทหัทธาอาวาห์ เพราะ​ที่​นั่น​พวก​เขา​ได้​ฝัง​คน​ที่​ตะกละ​กิน​อาหาร​อื่น</verse>
				<verse number="35">ประชาชน​เดินทาง​ต่อ​จาก​ขิบโรทหัทธาอาวาห์​มาถึง​ฮาเซโรท และ​พัก​อยู่​ที่​นั่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">มิเรียม​กับ​อาโรน​เริ่ม​พูด​โจมตี​โมเสส เพราะ​โมเสส​ได้​แต่งงาน​และ​มี​ภรรยา​เป็น​ชาว​คูช</verse>
				<verse number="2">ทั้ง​สอง​ถาม​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ผ่าน​โมเสส​คน​เดียว​หรือ พระองค์​ไม่ได้​พูด​ผ่าน​เรา​ด้วย​หรือ” พระยาห์เวห์​ได้ยิน​สิ่ง​นี้</verse>
				<verse number="3">(โมเสส​เป็น​คน​ถ่อม​ใจ​มาก ถ่อม​ใจ​ยิ่ง​กว่า​ใคร​ๆ ใน​โลก)</verse>
				<verse number="4">ทันใด​นั้น​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส อาโรน และ​มิเรียม​ว่า “เจ้า​ทั้ง​สาม​จง​ออก​มา​ที่​เต็นท์​นัด​พบ” ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​ออก​มา</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ลง​มา​ใน​เสา​เมฆ พระองค์​ยืน​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นั้น และ​เรียก​ให้​อาโรน​กับ​มิเรียม​ก้าว​ออก​มา เมื่อ​ทั้ง​สอง​ก้าว​มา​ข้าง​หน้า</verse>
				<verse number="6">พระองค์​พูด​ว่า “จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​เรา เมื่อ​มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​อยู่​ใน​หมู่​พวก​เจ้า เรา​พระยาห์เวห์ ได้​สำแดง​ตัวเอง​แก่​เขา​ใน​นิมิต เรา​พูด​กับ​เขา​ใน​ความ​ฝัน</verse>
				<verse number="7">แต่​กับ​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​ไม่​เป็น​เช่น​นั้น เขา​สัตย์ซื่อ​กว่า​ใคร​ๆ ใน​นิเวศ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="8">เรา​พูด​กับ​เขา​ซึ่ง​ๆ หน้า อย่าง​ชัดเจน​และ​ไม่​เป็น​ปริศนา เขา​ได้​เห็น​รูปลักษณ์​ของ​พระยาห์เวห์ พวก​เจ้า​ไม่​กลัว​หรือ​อย่างไร ที่​พูด​โจมตี​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="9">ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​อาโรน​และ​มิเรียม แล้ว​พระองค์​ก็​ไป​จาก​พวก​เขา</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เมฆ​ที่​อยู่​เหนือ​เต็นท์​นั้น​ลอย​ขึ้น มิเรียม​ก็​เป็น​โรค​เรื้อน ผิว​ด่าง​ขาว​ดั่ง​หิมะ อาโรน​หัน​ไป​และ​เห็น​ว่า​เธอ​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ที่​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="11">จึง​กล่าว​กับ​โมเสส​ว่า “เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า ได้โปรด​อย่า​ถือ​โทษ​บาป​ที่​เรา​ทำ​ไป​โดย​ความ​โง่เขลา​นี้</verse>
				<verse number="12">ขอ​อย่า​ให้​มิเรียม​เป็น​เหมือน​ทารก​ที่​แท้ง​ตั้งแต่​อยู่​ใน​ครรภ์ และ​ออก​มา​ด้วย​ร่างกาย​ที่​ถูก​กัด​กิน​ไป​ครึ่ง​หนึ่ง”</verse>
				<verse number="13">โมเสส​จึง​ร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า “พระเจ้า โปรด​รักษา​เธอ​ด้วย​เถิด!”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​ตอบ​โมเสส​ว่า “หาก​พ่อ​ของ​เธอ​ถ่ม​น้ำลาย​ใส่​หน้า​เธอ เธอ​จะ​เป็น​มลทิน​ไป​เจ็ด​วัน​ไม่​ใช่​หรือ จง​กัก​เธอ​ไว้​นอก​ค่าย​เจ็ด​วัน แล้ว​จึง​ให้​กลับ​เข้า​มา​ได้”</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​มิเรียม​จึง​ถูก​กัก​ไว้​นอก​ค่าย​เจ็ด​วัน และ​ประชาชน​ไม่ได้​ออก​เดินทาง​จน​เธอ​กลับ​เข้า​มา</verse>
				<verse number="16">หลังจาก​นั้น ประชาชน​ก็​ออก​เดินทาง​จาก​ฮาเซโรท มา​ตั้ง​ค่าย​พัก​แรม​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ปาราน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​ส่ง​ผู้ชาย​บาง​คน​ที่​เป็น​ผู้นำ​ของ​แต่ละ​เผ่า เข้า​ไป​สำรวจ​ดินแดน​คานาอัน​ที่​เรา​จะ​ยก​ให้​ชาว​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​โมเสส​จึง​ส่ง​พวก​เขา​ออก​ไป​จาก​ถิ่น​ทุรกันดาร​ปาราน​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ พวก​เขา​ทั้งหมด​เป็น​ผู้นำ​ของ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="4">มี​รายชื่อ​ดัง​ต่อไป​นี้ ชัมมูอา​ลูก​ชาย​ของ​ศักเกอร์​จาก​เผ่า​รูเบน</verse>
				<verse number="5">ชาฟัท​ลูก​ชาย​ของ​โฮรี​จาก​เผ่า​สิเมโอน</verse>
				<verse number="6">คาเลบ​ลูก​ชาย​ของ​เยฟุนเนห์​จาก​เผ่า​ยูดาห์</verse>
				<verse number="7">อิกาล​ลูก​ชาย​ของ​โยเซฟ​จาก​เผ่า​อิสสาคาร์</verse>
				<verse number="8">โฮเชยา​ลูก​ชาย​ของ​นูน​จาก​เผ่า​เอฟราอิม</verse>
				<verse number="9">ปัลที​ลูก​ชาย​ของ​ราฟู​จาก​เผ่า​เบนยามิน</verse>
				<verse number="10">กัดดีเอล​ลูก​ชาย​ของ​โสดี​จาก​เผ่า​เศบูลุน</verse>
				<verse number="11">กัดดี​ลูก​ชาย​ของ​สุสี​จาก​เผ่า​มนัสเสห์</verse>
				<verse number="12">อัมมีเอล​ลูก​ชาย​ของ​เกมัลลี​จาก​เผ่า​ดาน</verse>
				<verse number="13">เสธูร์​ลูก​ชาย​ของ​มีคาเอล​จาก​เผ่า​อาเชอร์</verse>
				<verse number="14">นาห์บี​ลูก​ชาย​ของ​โวฟสี​จาก​เผ่า​นัฟทาลี</verse>
				<verse number="15">เกอูเอล​ลูก​ชาย​ของ​มาคี​จาก​เผ่า​กาด</verse>
				<verse number="16">โมเสส​ส่ง​คน​เหล่า​นี้​ไป​สำรวจ​ดินแดน (โมเสส​ตั้งชื่อ​ให้​โฮเชยา​ลูก​ชาย​ของ​นูน​ว่า โยชูวา)</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​โมเสส​ส่ง​พวก​เขา​ไป​สำรวจ​คานาอัน เขา​กล่าว​ว่า “จง​ขึ้น​เหนือ​ผ่าน​เนเกบ​ไป​ยัง​ดินแดน​เทือกเขา</verse>
				<verse number="18">ดู​ว่า​ดินแดน​นั้น​เป็น​อย่างไร ผู้​คน​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​เข้มแข็ง​หรือ​อ่อนแอ มี​มาก​หรือ​น้อย</verse>
				<verse number="19">ดินแดน​ที่​อยู่​อาศัย​เป็น​อย่างไร ดี​หรือ​ไม่​ดี บ้าน​เมือง​เป็น​เช่น​ใด มี​กำแพง​เมือง​หรือ​มี​ป้อม​ปราการ​หรือ​ไม่</verse>
				<verse number="20">เนื้อ​ดิน​เป็น​อย่างไร ดิน​ดี​หรือ​ไม่ มี​ต้นไม้​มาก​หรือ​ไม่ จง​หา​ทาง​เก็บ​พืชผล​ของ​ดินแดน​นั้น​กลับมา​ให้​ดู​ด้วย” (เวลา​นั้น​เป็น​ฤดู​ผล​องุ่น​สุก​รุ่น​แรก)</verse>
				<verse number="21">เขา​เหล่า​นั้น​จึง​ไป​สำรวจ​ดินแดน​แถบ​นั้น ตั้งแต่​ถิ่น​ทุรกันดาร​ศิน​ไป​ไกล​จน​ถึง​เรโหบ ทาง​ที่​จะ​ไป​ยัง​เลโบฮามัท</verse>
				<verse number="22">เขา​ขึ้นไป​ถึง​เนเกบ ถึง​เมือง​เฮโบรน (ก่อตั้ง​ขึ้น​ก่อน​เมือง​โศอัน​ใน​อียิปต์​เจ็ด​ปี) เป็น​ที่​ซึ่ง​อาหิมาน เชชัย และ​ทัลมัย เชื้อสาย​ของ​อานาค​อาศัย​อยู่</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​มาถึง​หุบเขา​เอชโคล์ พวก​เขา​ตัด​องุ่น​พวง​มหึมา​พวง​หนึ่ง ต้อง​ใช้​คน​ถึง​สอง​คน​เอา​คาน​สอด​หาม​มา พร้อม​ด้วย​ผล​ทับทิม​และ​ผล​มะเดื่อ</verse>
				<verse number="24">ที่​แห่ง​นั้น​ได้​ชื่อ​ว่า​หุบเขา​เอชโคล์​เพราะ​พวง​องุ่น​ที่​ชาว​อิสราเอล​ตัด​มา​จาก​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="25">หลังจาก​นั้น​สี่สิบ​วัน พวก​เขา​ก็​กลับมา​จาก​การ​สำรวจ</verse>
				<verse number="26">พวก​เขา​กลับมา​และ​รายงาน​โมเสส อาโรน​และ​ชุมชน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ที่​คาเดช​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ปาราน และ​นำ​ผลไม้​ที่​เก็บ​มา​ให้​ดู​ด้วย</verse>
				<verse number="27">พวก​เขา​รายงาน​โมเสส​ว่า “พวก​เรา​ไป​ถึง​ดินแดน​ที่​ท่าน​ใช้​ให้​ไป​ดู เป็น​ดินแดน​ที่​อุดม​ด้วย​น้ำ​นม​และ​น้ำผึ้ง ดู​ผลไม้​เหล่า​นี้​สิ</verse>
				<verse number="28">แต่​ผู้​คน​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​มี​กำลัง​เข้มแข็ง​มาก เมือง​ของ​เขา​ก็​แสน​ใหญ่โต มี​ป้อม​กำแพง​แน่น​หนา มิหนำซ้ำ​พวก​ข้าพเจ้า​ยัง​เห็น​ครอบครัว​ของ​อานาค​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย</verse>
				<verse number="29">ชาว​อามาเลข​อาศัย​อยู่​ใน​เนเกบ ส่วน​ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​เยบุส และ​ชาว​อาโมไรต์​อยู่​บริเวณ​เทือกเขา และ​ชาว​คานาอัน​อาศัย​อยู่​ตาม​ชาย​ฝั่ง​ทะเล​และ​ลุ่ม​แม่น้ำ​จอร์แดน”</verse>
				<verse number="30">คาเลบ​จึง​บอก​ให้​ประชาชน​เงียบ​ต่อหน้า​โมเสส​และ​พูด​ว่า “เรา​ควร​จะ​ขึ้นไป​ยึด​ดินแดน​นี้​เป็น​กรรมสิทธิ์ เรา​สามารถ​เอา​ชนะ​ได้​แน่”</verse>
				<verse number="31">แต่​คน​อื่น​ๆ คัดค้าน​ว่า “เรา​สู้​พวก​เขา​ไม่ได้​หรอก พวก​เขา​แข็งแกร่ง​กว่า​เรา​มาก”</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​กระจาย​ข่าว​ใน​แง่​ร้าย​ท่ามกลาง​ชาว​อิสราเอล​เกี่ยวกับ​ดินแดน​ที่​ไป​สำรวจ​มา​ว่า “ดินแดน​ที่​เรา​ไป​สำรวจ​นั้น​กลืน​ผู้​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​นั้น ผู้​คน​ที่​เรา​พบ​เห็น​ล้วน​แต่​มี​รูปร่าง​สูง​ใหญ่</verse>
				<verse number="33">เรา​เห็น​คน​เนฟิล​ที่​นั่น​ด้วย (เชื้อสาย​ของ​อานาค​มา​จาก​คน​เนฟิล) ใน​สายตา​ของ​เรา​เอง เรา​เป็น​เหมือน​ตั๊กแตน และ​พวก​เขา​ก็​เห็น​เรา​เป็น​อย่าง​นั้น​ด้วย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ใน​คืน​นั้น​สมาชิก​ทั้งหมด​ใน​ชุมชน​ส่งเสียง​ร้องไห้​กัน​ดัง​ระงม</verse>
				<verse number="2">ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​บ่น​ว่า​โมเสส​กับ​อาโรน ชุมนุม​ชน​ทั้งหมด​พูด​ว่า “เรา​น่า​จะ​ตาย​ตั้งแต่​ยัง​อยู่​ที่​อียิปต์! หรือ​ไม่​ก็​ตาย​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​นี้!</verse>
				<verse number="3">ทำไม​พระยาห์เวห์​ถึง​พา​เรา​มา​ยัง​ดินแดน​นี้ เพียง​เพื่อ​ให้​ตาย​ด้วย​คม​ดาบ​หรือ ลูก​เมีย​ของ​เรา​จะ​ต้อง​ตก​เป็น​เชลย เรา​ออก​จาก​ที่นี่​กลับไป​อียิปต์​ไม่​ดี​กว่า​หรือ”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พวก​เขา​พูด​กัน​ว่า “พวก​เรา​ควร​เลือก​ผู้นำ​สัก​คน​และ​กลับ​ไป​อียิปต์​กัน”</verse>
				<verse number="5">โมเสส​และ​อาโรน​จึง​หมอบ​กราบ​ซบ​หน้า​ลง​กับ​พื้น​ต่อหน้า​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ที่​มา​ชุมนุม​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="6">โยชูวา​ลูก​ชาย​ของ​นูน​และ​คาเลบ​ลูก​ชาย​ของ​เยฟุนเนห์​ซึ่ง​ออก​ไป​สำรวจ​ดินแดน​ด้วย​จึง​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตน</verse>
				<verse number="7">และ​กล่าว​แก่​คน​อิสราเอล​ที่​มา​ชุมนุม​ทั้งหมด​ว่า “ดินแดน​ที่​เรา​เข้า​ไป​สำรวจ​นั้น​ดี​เยี่ยม​จริง​ๆ</verse>
				<verse number="8">หาก​พระยาห์เวห์​โปรดปราน​พวก​เรา พระองค์​จะ​นำ​เรา​เข้า​ไป​ใน​ดินแดน​ที่​อุดม​ด้วย​น้ำ​นม​และ​น้ำผึ้ง และ​จะ​ยก​ดินแดน​นั้น​ให้​แก่​เรา</verse>
				<verse number="9">ขอ​เพียง​แต่​เรา​อย่า​กบฏ​ต่อ​พระยาห์เวห์​เลย ไม่​ต้อง​กลัว​ผู้​คน​ใน​ดินแดน​นั้น เพราะ​เรา​จะ​กลืน​กิน​พวก​เขา สิ่ง​ที่​พิทักษ์​รักษา​พวก​เขา​ก็​สูญสิ้น​ไป​แล้ว แต่​พระยาห์เวห์​สถิต​กับ​เรา อย่า​กลัว​พวก​เขา​เลย”</verse>
				<verse number="10">แต่​ชุมนุม​ชน​ทั้งหมด​พูด​ว่า​จะ​เอา​ก้อนหิน​ขว้าง​เขา​ทั้ง​สอง แล้ว​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​มา​ปรากฏ​ที่​เต็นท์​นัด​พบ​ต่อหน้า​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “คน​พวก​นี้​จะ​เหยียดหยาม​เรา​ไป​อีก​นาน​แค่​ไหน พวก​เขา​จะ​ไม่​ยอม​เชื่อถือ​เรา​อีก​นาน​เท่าใด ทั้ง​ๆ ที่​เรา​ได้​ทำ​หมาย​สำคัญ​ทุก​อย่าง​ท่ามกลาง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​โจมตี​พวก​เขา​ด้วย​โรค​ระบาด​และ​ทำลาย​พวก​เขา แต่​เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ชนชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่​และ​แข็งแกร่ง​กว่า​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="13">โมเสส​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “ชาว​อียิปต์​จะ​ได้ยิน​เรื่อง​นี้! เรื่อง​ที่​พระองค์​นำ​ประชาชน​เหล่า​นี้​ออก​มา​จาก​พวก​เขา​โดย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">และ​เขา​จะ​เล่า​เรื่อง​นี้​ให้​ผู้​อาศัย​ใน​ดินแดน​นี้​ฟัง พวก​เขา​ได้ยิน​แล้ว​ว่า พระองค์​คือ พระยาห์เวห์​สถิต​อยู่​กับ​ประชาชน​เหล่า​นี้ และ​พระองค์ พระยาห์เวห์​ได้​ให้​พวก​เขา​เห็น​หน้า​ของ​พระองค์ และ​เมฆ​ของ​พระองค์​อยู่​เหนือ​พวก​เขา พระองค์​นำ​หน้า​พวก​เขา​ด้วย​เสา​เมฆ​ใน​เวลา​กลางวัน​และ​เสา​เพลิง​ใน​เวลา​กลางคืน</verse>
				<verse number="15">หาก​พระองค์​ฆ่า​ประชาชน​ทั้งหมด​ไม่​เหลือ​สัก​คน​ที่​รอด​ชีวิต ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​ได้ยิน​เรื่อง​นี้​จะ​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="16">‘พระยาห์เวห์​ไม่​สามารถ​นำ​คน​เหล่า​นี้​ไป​ยัง​ดินแดน​ตาม​คำ​สัญญา ตาม​ที่​ปฏิญาณ​ว่า​จะ​มอบให้ พระองค์​จึง​ฆ่า​พวก​เขา​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร’</verse>
				<verse number="17">บัดนี้​ขอ​สำแดง​กำลัง​ของ​พระยาห์เวห์ ดัง​ที่​ได้​ประกาศ​ไว้​ว่า</verse>
				<verse number="18">‘พระยาห์เวห์​โกรธ​ช้า บริบูรณ์​ด้วย​ความ​รัก ให้​อภัย​บาป​และ​การ​กบฏ แต่​พระองค์​จะ​ไม่​ละเว้น​โทษ​ผู้​กระทำ​ผิด พระองค์​ลงโทษ​ลูก​หลาน​ของ​เขา​เพราะ​บาป​ของ​พ่อ​แม่​ไป​จน​ถึง​สาม​สี่​ชั่วอายุ​คน’</verse>
				<verse number="19">โดย​เห็น​แก่​ความ​รัก​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์ ขอ​อภัย​บาป​ของ​คน​เหล่า​นี้​ดัง​ที่​พระองค์​อภัย​ให้​เสมอ​มา ตั้งแต่​พวก​เขา​ออก​จาก​อียิปต์​จวบจน​เวลา​นี้”</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “เรา​อภัย​ให้​พวก​เขา​ตาม​ที่​เจ้า​ขอร้อง​แล้ว</verse>
				<verse number="21">แต่​เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ทั่ว​โลก​จะ​เต็ม​ไป​ด้วย​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="22">ทุก​คน​ที่​ได้​เห็น​เกียรติ​สิริ​ของ​เรา และ​เห็น​หมาย​สำคัญ​ที่​เรา​ได้​ทำ​ทั้ง​ใน​อียิปต์​และ​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร แต่​ยัง​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​เรา​และ​ลองดี​กับ​เรา​นับ​สิบ​ครั้ง</verse>
				<verse number="23">จะ​ไม่​มี​สัก​คน​เดียว​ใน​พวก​คน​เหล่า​นี้ ที่​จะ​ได้​เห็น​ดินแดน​ที่​เรา​สัญญา​ไว้​โดย​ปฏิญาณ​ว่า​จะ​ยก​ให้​บรรพบุรุษ​ของ​เขา จะ​ไม่​มี​ใคร​ที่​ดูหมิ่น​เรา แล้ว​จะ​ได้​เห็น​ดินแดน​นี้</verse>
				<verse number="24">ส่วน​คาเลบ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​มี​จิตใจ​แตกต่าง​ออก​ไป และ​ติดตาม​เรา​อย่าง​สุดใจ เรา​จะ​พา​เขา​เข้า​ไป​ยัง​ดินแดน​ที่​เขา​ได้​สำรวจ​มา และ​ลูกหลาน​ของ​เขา​จะ​ได้​ดินแดน​นั้น​เป็น​มรดก</verse>
				<verse number="25">เนื่องจาก​ชาว​อามาเลข และ​ชาว​คานาอัน​อาศัย​อยู่​ใน​หุบเขา พรุ่งนี้​เจ้า​จะ​ต้อง​ออก​เดินทาง​กลับ​ไป​ยัง​ถิ่น​ทุรกันดาร ตาม​ทาง​ถึง​ทะเล​แดง ”</verse>
				<verse number="26">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="27">“ชุมชน​ที่​ชั่วร้าย​เหล่า​นี้​จะ​บ่น​ว่า​เรา​อีก​นาน​แค่​ไหน เรา​ได้ยิน​คำ​พร่ำ​บ่น​ของ​ชาว​อิสราเอล​เหล่า​นี้​แล้ว</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น​จง​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนี้​ว่า เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด เรา​จะ​ทำ​กับ​เจ้า​อย่าง​ที่​เรา​ได้ยิน​เจ้า​พูด​ไว้</verse>
				<verse number="29">คือ​พวก​เจ้า​จะ​ล้ม​ตาย​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​นี้ คือ​พวก​เจ้า​ทุก​คน​ที่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป​ตาม​ที่​ได้​ขึ้น​ทะเบียน​ไว้ และ​ได้​บ่น​ว่า​เรา</verse>
				<verse number="30">จะ​ไม่​มี​สัก​คน​ได้​เข้า​ดินแดน​ที่​เรา​สัญญา​ว่า​จะ​ยก​ให้​เป็น​ที่​อยู่​อาศัย​ของ​เจ้า ยกเว้น​คาเลบ​ลูก​ชาย​ของ​เยฟุนเนห์​กับ​โยชูวา​ลูก​ชาย​ของ​นูน</verse>
				<verse number="31">ส่วน​ลูกหลาน​ที่​พวก​เจ้า​พูด​ว่า​จะ​ถูก​ปล้น​เอา​ไป​นั้น เรา​จะ​พา​พวก​เขา​เข้า​ไป​ชื่นชม​ดินแดน​ที่​เจ้า​ปฏิเสธ</verse>
				<verse number="32">ส่วน​พวก​เจ้า​จะ​ล้ม​ตาย​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​นี้</verse>
				<verse number="33">ลูกหลาน​ของ​เจ้า​จะ​เลี้ยง​แกะ​อยู่​ที่นี่​เป็น​เวลา​สี่สิบ​ปี ต้อง​ทุกข์​ยาก​เพราะ​ความ​ไม่​สัตย์ซื่อ​ของ​พวก​เจ้า จวบจน​คน​สุดท้าย​ใน​พวก​เจ้า​ล้ม​ตาย​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="34">เป็น​เวลา​สี่สิบ​ปี คือ​หนึ่ง​ปี​แทน​หนึ่ง​วัน​ของ​สี่สิบ​วัน​แห่ง​การ​สำรวจ​ดินแดน พวก​เจ้า​จะ​ทุกข์​ยาก​เพราะ​บาป​ของ​ตน​และ​รู้​ว่า​การ​ที่​ทำ​ให้​เรา​ต่อสู้​กับ​เจ้า​นั้น​เป็น​อย่างไร’</verse>
				<verse number="35">เรา​คือ​พระยาห์เวห์ ได้​ลั่น​วาจา​แล้ว และ​เรา​จะ​ทำ​ตาม​นั้น​แน่นอน​กับ​ทั้ง​ชุมชน​ที่​ชั่วร้าย​นี้​ซึ่ง​รวมหัว​กัน​ต่อต้าน​เรา พวก​เขา​จะ​พบ​จุดจบ​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​นี้ พวก​เขา​จะ​ตาย​ที่นี่”</verse>
				<verse number="36">ดังนั้น​พวก​ผู้ชาย​ที่​โมเสส​ใช้​ไป​สำรวจ​ดินแดน​และ​กลับมา​รายงาน​ใน​แง่​ร้าย​เกี่ยวกับ​ดินแดน​นั้น และ​ทำ​ให้​ทั้ง​ชุมชน​บ่น​ว่า​โมเสส</verse>
				<verse number="37">คน​พวก​นี้​ที่​กระจาย​ข่าว​ใน​แง่​ร้าย​เกี่ยวกับ​ดินแดน​นั้น​ก็​ถูก​ทำ​ให้​ตาย​ด้วย​โรค​ระบาด​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="38">ใน​บรรดา​คน​ที่​ไป​สำรวจ มี​เพียง​โยชูวา​ลูก​ชาย​ของ​นูน​กับ​คาเลบ​ลูก​ชาย​ของ​เยฟุนเนห์​เท่านั้น​ที่​รอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​โมเสส​แจ้ง​เรื่อง​นี้​แก่​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด พวก​เขา​โศกเศร้า​คร่ำครวญ​อย่าง​หนัก</verse>
				<verse number="40">เช้าตรู่​วัน​รุ่งขึ้น พวก​เขา​มุ่งหน้า​ขึ้นไป​ยัง​จุด​สูง​สุด​ของ​แถบ​เทือกเขา และ​กล่าว​ว่า “เรา​ทำ​บาป​แน่​แล้ว! ตอน​นี้​เรา​พร้อม​ที่​จะ​ขึ้นไป​ยัง​ดินแดน​ที่​พระยาห์เวห์​สัญญา​ไว้​แล้ว”</verse>
				<verse number="41">แต่​โมเสส​กล่าว​ว่า “ทำไม​พวก​ท่าน​จึง​ไม่​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ งาน​นี้​จะ​ไม่​สำเร็จ!</verse>
				<verse number="42">อย่า​ขึ้นไป​เลย​เพราะ​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​อยู่​กับ​ท่าน ท่าน​จะ​พ่ายแพ้​ศัตรู</verse>
				<verse number="43">เพราะ​ชาว​อามาเลข​กับ​ชาว​คานาอัน​จะ​ประจัน​หน้า​กับ​พวก​ท่าน​ที่​นั่น เพราะ​พวก​ท่าน​ได้​หัน​หนี​จาก​พระยาห์เวห์ พระองค์​จะ​ไม่​อยู่​กับ​ท่าน ท่าน​จะ​ล้ม​ตาย​ด้วย​คม​ดาบ”</verse>
				<verse number="44">แต่​ถึง​อย่างไร พวก​เขา​ก็​ดันทุรัง​บุก​ขึ้น​ไป​ยัง​แถบ​เทือกเขา ทั้ง​ๆ ที่​โมเสส​หรือ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​เคลื่อน​ไป​จาก​ค่าย​พัก</verse>
				<verse number="45">แล้ว​ชาว​อามาเลข​กับ​ชาว​คานาอัน​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​แถบ​เทือกเขา​นั้น ก็​ยก​กำลัง​มา​โจมตี​และ​ไล่​ตี​พวก​เขา​ตลอด​ทาง​ไป​จน​ถึง​โฮรมาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘เมื่อ​พวก​เจ้า​เข้า​สู่​ดินแดน​ซึ่ง​เรา​ยก​ให้​เป็น​ที่​อยู่​อาศัย​นั้น</verse>
				<verse number="3">และ​เจ้า​นำ​เครื่อง​บูชา​จาก​ฝูง​แพะ​แกะ​หรือ​ฝูง​วัว​มา​เป็น​โภชน​บูชา เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ ไม่ว่า​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​หรือ​ของ​ถวาย​ต่าง​ๆ ตาม​ที่​ปฏิญาณ​ไว้​เป็น​พิเศษ​หรือ​ตาม​ความ​สมัครใจ หรือ​เป็น​ของ​ถวาย​ประจำ​เทศกาล</verse>
				<verse number="4">ให้​นำ​ธัญ​บูชา​มา​ถวาย​พระยาห์เวห์​ด้วย​คือ แป้ง​ละเอียด​หนึ่ง​ใน​สิบ​เอฟาห์ เคล้า​กับ​น้ำมัน​มะกอก​หนึ่ง​ใน​สี่​ฮิน</verse>
				<verse number="5">จง​เตรียม​เหล้า​องุ่น​หนึ่ง​ใน​สี่​ฮิน เป็น​เครื่องดื่ม​บูชา​ควบคู่​กับ​ลูก​แกะ​แต่ละ​ตัว​ที่​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​หรือ​เป็น​เครื่อง​บูชา</verse>
				<verse number="6">หาก​ถวาย​แกะ​ตัว​ผู้ จง​ใช้​ธัญ​บูชา​คือ​แป้ง​ละเอียด​สอง​ใน​สิบ​เอฟาห์ ​เคล้า​กับ​น้ำมัน​มะกอก​หนึ่ง​ใน​สาม​ฮิน</verse>
				<verse number="7">พร้อม​ด้วย​เหล้า​องุ่น​หนึ่ง​ใน​สาม​ฮิน เป็น​เครื่อง​ดื่ม​บูชา จง​ถวาย​เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​เจ้า​เตรียม​วัว​หนุ่ม​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว หรือ​ของ​ถวาย​ตาม​ที่​ปฏิญาณ​ไว้​เป็น​พิเศษ หรือ​เป็น​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">จง​นำ​ธัญ​บูชา​ควบคู่​กับ​วัว​นั้น​มา​ด้วย คือ​แป้ง​ละเอียด​สาม​ใน​สิบ​เอฟาห์ เคล้า​น้ำมัน​มะกอก​ครึ่ง​ฮิน</verse>
				<verse number="10">พร้อม​ทั้ง​เหล้า​องุ่น​ครึ่ง​ฮิน​เป็น​เครื่อง​ดื่ม​บูชา จะ​เป็น​โภชน​บูชา เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ</verse>
				<verse number="11">จง​จัดเตรียม​วัว​หนุ่ม แกะ​ตัว​ผู้ ลูก​แกะ หรือ​ลูก​แพะ​แต่ละ​ตัว​ใน​ลักษณะ​นี้</verse>
				<verse number="12">จง​ทำ​อย่าง​นี้​สำหรับ​เครื่อง​บูชา​แต่ละ​อย่าง ให้​มาก​ตาม​จำนวน​ที่​เจ้า​เตรียม​ไว้</verse>
				<verse number="13">คน​อิสราเอล​โดย​กำเนิด​ทุก​คน​ต้อง​ปฏิบัติ​ตาม​นี้ เมื่อ​นำ​โภชน​บูชา​มา​เพื่อ​เผา​ถวาย​เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ</verse>
				<verse number="14">เมื่อใด​ก็​ตาม​ที่​คน​ต่าง​ชาติ​หรือ​ใคร​อื่น​ที่​มา​อาศัย​ใน​หมู่​พวก​เจ้า นำ​โภชน​บูชา​มา​ถวาย​เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ เขา​จะ​ต้อง​ปฏิบัติ​เช่น​เดียว​กับ​พวก​เจ้า​ทุก​ประการ​สืบไป​ทุก​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="15">ชุมชน​นี้​จะ​ต้อง​มี​กฎ​เกณฑ์​เดียวกัน​ทั้ง​สำหรับ​เจ้า​และ​สำหรับ​คน​ต่าง​ชาติ​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่​พวก​เจ้า นี่​เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ถาวร​สืบไป​ทุก​ชั่วอายุ เจ้า​และ​คน​ต่าง​ชาติ​เป็น​เหมือน​กัน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">ทั้ง​เจ้า​และ​คน​ต่าง​ชาติ​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่​พวก​เจ้า​จะ​ต้อง​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​และ​ข้อ​บังคับ​อย่าง​เดียวกัน’ ”</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="18">“จง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘เมื่อ​เจ้า​เข้า​ไป​ดินแดน​ที่​เรา​กำลัง​นำ​เจ้า​ไป</verse>
				<verse number="19">และ​เจ้า​กิน​อาหาร​จาก​ดินแดน​นั้น จง​ถวาย​ส่วน​หนึ่ง​เป็น​ของ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="20">จง​นำ​ขนมปัง​แถว​หนึ่ง​ซึ่ง​ทำ​จาก​ธัญญาหาร​รุ่น​แรก​ของ​เจ้า มา​เป็น​ของ​ถวาย​จาก​ลาน​นวด​ข้าว</verse>
				<verse number="21">จง​นำ​ของ​ถวาย​จาก​ธัญญาหาร​รุ่น​แรก​นี้ มา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​สืบไป​ทุก​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="22">หาก​พวก​เจ้า​ที่​เป็น​ชุมชน​พลาดพลั้ง​ไม่​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​เหล่า​นี้​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ให้​ไว้​ทาง​โมเสส</verse>
				<verse number="23">คือ​คำ​สั่ง​ใด​ๆ ที่​พระยาห์เวห์​ให้​แก่​เจ้า​ผ่าน​ทาง​เขา นับ​จาก​วันที่​พระยาห์เวห์​ให้​คำ​สั่ง​สืบไป​จน​ชั่วลูกชั่วหลาน</verse>
				<verse number="24">และ​ถ้า​ทั้ง​ชุมชน​ทำ​ความ​ผิด​นี้​โดย​ไม่​เจตนา​และ​ไม่​รู้​ตัว ทั้ง​ชุมชน​จะ​ต้อง​ถวาย​วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ พร้อม​ด้วย​ธัญ​บูชา​และ​เครื่องดื่ม​บูชา​ตาม​ที่​ระบุ​ไว้ และ​ถวาย​แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="25">ปุโรหิต​จะ​ทำ​การ​ลบ​บาป​สำหรับ​ชุมชน​อิสราเอล​ทั้งหมด และ​พวก​เขา​จะ​ได้รับ​การ​อภัย​เพราะ​ทำ​ผิด​โดย​ไม่​เจตนา และ​เขา​ได้​ถวาย​โภชน​บูชา​และ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​แด่​พระยาห์เวห์​เพื่อ​ไถ่​ความ​ผิด​ของ​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="26">ชุมชน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ตลอดจน​คน​ต่าง​ชาติ​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เขา​จะ​ได้รับ​การ​อภัย เพราะ​ประชาชน​ทั้งหมด​มี​ส่วน​ใน​ความ​ผิด​โดย​ไม่​เจตนา​นั้น</verse>
				<verse number="27">แต่​หาก​คน​เพียง​คน​เดียว​ทำ​บาป​โดย​ไม่​เจตนา เขา​ต้อง​ถวาย​แพะ​ตัวเมีย​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="28">ปุโรหิต​จะ​ลบ​บาป​ให้​ผู้​นั้น​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​และ​เขา​จะ​ได้รับ​การ​อภัย</verse>
				<verse number="29">กฎ​บัญญัติ​เดียวกัน​นี้​ใช้​กับ​ทุก​คน​ที่​ทำ​บาป​โดย​ไม่​เจตนา ไม่ว่า​เขา​จะ​เป็น​คน​อิสราเอล​โดย​กำเนิด​หรือ​คน​ต่าง​ชาติ</verse>
				<verse number="30">แต่​หาก​ผู้​ใด​จงใจ​ทำ​บาป ไม่ว่า​จะ​เป็น​คน​อิสราเอล​โดย​กำเนิด​หรือ​คน​ต่าง​ชาติ นั่น​เป็น​การ​หมิ่น​ประมาท​พระยาห์เวห์ ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​ชุมชน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="31">เพราะ​พวก​เขา​ได้​ลบหลู่​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ฝ่าฝืน​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์ เขา​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก ความ​ผิด​นั้น​ยัง​คง​อยู่​กับ​เขา​ต่อไป’ ”</verse>
				<verse number="32">ขณะ​ที่​ชาว​อิสราเอล​อยู่​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร ชาย​คน​หนึ่ง​ถูก​จับ​ได้​ขณะ​เก็บ​ฟืน​ใน​วัน​สะบาโต</verse>
				<verse number="33">คน​ที่​พบ​เขา​กำลัง​เก็บ​ฟืน​จึง​นำ​ตัว​เขา​มา​พบ​โมเสส อาโรน และ​ชุมนุม​ชน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="34">ชาย​นั้น​ถูก​คุม​ตัว​ไว้​เพราะ​พวก​เขา​ยัง​ไม่​รู้​ชัด​ว่า​ควร​จัดการ​กับ​เขา​อย่างไร</verse>
				<verse number="35">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ชาย​คน​นั้น​จะ​ต้อง​ตาย ชุมนุม​ชน​ทั้งหมด​ต้อง​เอา​หิน​ขว้าง​เขา​นอก​ค่าย​พัก”</verse>
				<verse number="36">ดังนั้น​ชุมนุม​ชน​จึง​พา​เขา​ออก​ไป​นอก​ค่าย และ​เอา​หิน​ขว้าง​จน​ตาย​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส</verse>
				<verse number="37">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="38">“จง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘ตลอด​ทุก​ชั่วอายุ เจ้า​จะ​ต้อง​ทำ​พู่ และ​ร้อย​พู่​แต่ละ​อัน​ด้วย​ด้าย​สีน้ำเงิน​ห้อย​ที่​มุม​ชาย​เสื้อ</verse>
				<verse number="39">พู่​เหล่า​นั้น​จะ​เตือน​ให้​เจ้า​ระลึก​ถึง​คำ​สั่ง​ทั้งสิ้น​ของ​พระยาห์เวห์​เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​เชื่อฟัง และ​ไม่​ทำ​ตัว​เป็น​โสเภณี​โดย​ทำ​ตาม​ตัณหา​ของ​ใจ​และ​ตา​ของ​เจ้า​เอง</verse>
				<verse number="40">แล้ว​เจ้า​จะ​จำ​ได้​ว่า​ต้อง​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ทั้งหมด​ของ​เรา และ​จะ​ได้​เป็น​คน​บริสุทธิ์​ต่อ​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="41">เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า ผู้นำ​เจ้า​ออก​มา​จาก​อียิปต์​เพื่อ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">โคราห์​ลูก​ชาย​ของ​อิสฮาร์ อิสฮาร์​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​โคฮาท โคฮาท​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เลวี และ​ลูกหลาน​เผ่า​รูเบน​คือ​ดาธาน​กับ​อาบีรัม​ลูก​ชาย​ของ​เอลีอับ ส่วน​โอน​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เปเลท พวก​เขา​มี​ใจ​เหิมเกริม</verse>
				<verse number="2">และ​ลุกฮือ​ขึ้น​ต่อต้าน​โมเสส มี​ชาย​ชาว​อิสราเอล 250 คน ซึ่ง​เป็น​ผู้นำ​ชุมชน​ที่​มี​ชื่อเสียง เคย​ได้รับ​การ​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​สมาชิก​สภา​มา​เข้า​พวก​ด้วย</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​รวม​ตัว​กัน​ต่อต้าน​โมเสส​กับ​อาโรน และ​กล่าว​กับ​เขา​ทั้ง​สอง​ว่า “ท่าน​ทำ​เกินไป​แล้ว! ชุมชน​ทั้งหมด พวก​เขา​ทุก​คน ล้วน​บริสุทธิ์​และ​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​พวก​เขา ทำไม​ท่าน​จึง​ตั้งตัว​อยู่​เหนือ​ชุมนุม​ชน​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​โมเสส​ได้ยิน​เช่น​นี้​ก็​หมอบ​กราบ​ซบ​หน้า​ลง</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เขา​กล่าว​กับ​โคราห์​กับ​พรรคพวก​ว่า “พรุ่งนี้​เช้า​พระยาห์เวห์​จะ​แสดง​ให้​เห็น​ว่า​ใคร​เป็น​คน​ของ​พระองค์ ใคร​เป็น​ผู้​บริสุทธิ์ และ​พระองค์​จะ​ให้​ผู้​นั้น​เข้า​มา​ใกล้​พระองค์ ผู้​ที่​พระองค์​เลือก พระองค์​จะ​ให้​เข้า​ใกล้ชิด​พระองค์</verse>
				<verse number="6">ท่าน​คือ​โคราห์​และ​พรรคพวก​ทั้งหมด จง​ทำ​อย่าง​นี้ จง​เอา​กระถาง​ไฟ​มา</verse>
				<verse number="7">และ​พรุ่งนี้​จง​เอา​ถ่าน​ที่​ติดไฟ​กับ​เครื่อง​หอม​ใส่​ใน​กระถาง​นั้น​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​เลือก​จะ​เป็น​ผู้​บริสุทธิ์ ลูกหลาน​เลวี​เอ๋ย​ท่าน​ทำ​เกินไป​แล้ว!”</verse>
				<verse number="8">โมเสส​กล่าว​กับ​โคราห์​ด้วย​ว่า “ฟัง​เถิด คน​เลวี​เอ๋ย!</verse>
				<verse number="9">ยัง​ไม่​พอ​หรือ​ที่​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​ได้​แยก​ท่าน​ไว้​จาก​ชุมชน​อิสราเอล​ที่​เหลือ เพื่อ​ให้​เข้า​ใกล้​พระองค์ มา​ปฏิบัติ​หน้าที่​ใน​พลับพลา​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ได้​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ชุมชน​อิสราเอล​เพื่อ​ปรนนิบัติ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​ได้​นำ​ท่าน​กับ​พี่น้อง​ทุก​คน​ใน​เผ่า​เลวี​มา​ใกล้​พระองค์ แต่​นี่​ท่าน​จะ​เรียกร้อง​เอา​ตำแหน่ง​ปุโรหิต​ด้วย</verse>
				<verse number="11">ที่​ท่าน​กับ​พรรคพวก​รวม​ตัว​กัน​มา​อย่าง​นี้ เป็น​การ​ต่อต้าน​พระยาห์เวห์ อาโรน​เป็น​ใคร​เล่า​ที่​ท่าน​จะ​มา​บ่น​ว่า​เขา”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​โมเสส​จึง​เรียก​ดาธาน​และ​อาบีรัม​ลูก​ชาย​ของ​เอลีอับ​มา​พบ แต่​คน​ทั้ง​สอง​พูด​ว่า “เรา​จะ​ไม่​ไป!</verse>
				<verse number="13">ที่​ท่าน​พา​เรา​ออก​มา​จาก​ดินแดน​อัน​อุดม​ด้วย​น้ำ​นม​และ​น้ำผึ้ง เพื่อ​มา​ฆ่า​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​นี้​ยัง​ไม่​พอ​หรือ และ​บัดนี้​ยัง​อยาก​เป็น​เจ้า​เป็น​นาย​เหนือ​พวก​เรา​อีก!</verse>
				<verse number="14">มิหนำซ้ำ​ท่าน​ก็​ไม่ได้​พา​เรา​เข้า​สู่​ดินแดน​อัน​อุดม​ด้วย​น้ำ​นม​น้ำผึ้ง หรือ​ยก​ไร่นา สวน​องุ่น​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เรา​เลย ท่าน​ต้องการ​ทำ​กับ​คน​เหล่า​นี้​เยี่ยง​ทาส ​ใช่ไหม เรา​จะ​ไม่​ไป!”</verse>
				<verse number="15">โมเสส​โกรธ​มาก​และ​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “ขอ​อย่า​รับ​ของ​ถวาย​จาก​พวก​เขา​เลย ข้าพเจ้า​ไม่​เคย​แม้แต่​ริบ​ลา​ของ​พวก​เขา​มา​สัก​ตัว​หนึ่ง​และ​ไม่​เคย​ทำ​ผิด​ต่อ​พวก​เขา​เลย”</verse>
				<verse number="16">โมเสส​กล่าว​กับ​โคราห์​ว่า “พรุ่งนี้​ท่าน​กับ​พรรคพวก​ต้อง​มา​เข้าเฝ้า​พระยาห์เวห์ อาโรน​ก็​จะ​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="17">แต่ละ​คน​จง​เอา​กระถาง​ไฟ​ใส่​เครื่อง​หอม​มา​คน​ละ​หนึ่ง​กระถาง รวม​ทั้งหมด 250 กระถาง มา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ท่าน​และ​อาโรน​ก็​ต้อง​นำ​กระถาง​ไฟ​มา​ด้วย”</verse>
				<verse number="18">ดังนั้น​แต่ละ​คน​จึง​นำ​กระถาง​ไฟ​ของ​ตน​มา​จุด​ไฟ​ใส่​เครื่อง​หอม และ​ยืน​อยู่​กับ​โมเสส​กับ​อาโรน​ที่​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​โคราห์​รวบรวม​สมัคร​พรรคพวก​เพื่อ​ประจัน​หน้า​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ปรากฏ​ต่อหน้า​ชุมนุม​ชน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="21">“จง​แยก​ตัว​เจ้า​ออก​จาก​ชุมนุม​ชน​นี้ เพื่อ​เรา​จะ​นำ​จุดจบ​มา​ให้​พวก​เขา​ใน​ชั่ว​พริบตา”</verse>
				<verse number="22">แต่​โมเสส​กับ​อาโรน​หมอบ​ลง​ซบ​หน้า​กับ​พื้น และ​ร้อง​ว่า “ข้าแต่​พระเจ้า พระเจ้า​ผู้​ให้​ลมหายใจ​แก่​สรรพสิ่ง​ที่​มี​ชีวิต พระองค์​จะ​โกรธ​ชุมนุม​ชน​ทั้งหมด​เมื่อ​คน​เพียง​คน​เดียว​ทำ​บาป​หรือ”</verse>
				<verse number="23">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="24">“จง​บอก​ชุมนุม​ชน​ว่า ‘จง​ถอย​ห่าง​จาก​เต็นท์​ของ​โคราห์ ดาธาน และ​อาบีรัม’ ”</verse>
				<verse number="25">โมเสส​จึง​ลุกขึ้น​ไป​หา​ดาธาน​กับ​อาบีรัม มี​พวก​ผู้​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​ติดตาม​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="26">โมเสส​เตือน​ชุมนุม​ชน​ว่า “จง​ถอย​ห่าง​จาก​เต็นท์​ของ​คน​ชั่วร้าย​พวก​นี้! อย่า​แตะต้อง​สิ่งของ​ใด​ๆ ของ​เขา มิฉะนั้น​ท่าน​จะ​พลอย​ถูก​กวาดล้าง​ไป​ด้วย​เพราะ​บาป​ทั้งสิ้น​ของ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="27">คน​ทั้งหลาย​จึง​ถอย​ห่าง​จาก​เต็นท์​ของ​โคราห์ ดาธาน และ​อาบีรัม ดาธาน​กับ​อาบีรัม​ออก​มา​ยืน​อยู่​ที่​ประตู​เต็นท์​พร้อม​กับ​ภรรยา​และ​ลูก​เล็ก​เด็ก​แดง</verse>
				<verse number="28">โมเสส​กล่าว​ว่า “โดย​วิธี​นี้​ท่าน​ทั้งหลาย​จะ​ได้​รู้​กัน​ว่า พระยาห์เวห์​ใช้​ให้​ข้าพเจ้า​ทำ​สิ่ง​ต่าง​ๆ ทั้งหมด​นี้ และ​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ทำ​ไป​ตาม​ความ​คิด​ของ​ข้าพเจ้า​เอง</verse>
				<verse number="29">หาก​คน​เหล่า​นี้​ตาย​ไป​อย่าง​ปกติ​วิสัย​และ​ต้อง​ทน​ทุกข์​กับ​เคราะห์​กรรม​อัน​เกิด​แก่​มนุษย์​ทั้ง​มวล ก็​แสดง​ว่า​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​ใช้​ข้าพเจ้า​มา</verse>
				<verse number="30">แต่​หาก​พระยาห์เวห์​ทำ​บาง​สิ่ง​ที่​ไม่​เคย​เกิดขึ้น​มา​ก่อน และ​พื้น​ธรณี​แยก​ออก​กลืน​คน​เหล่า​นี้ พร้อม​ทั้ง​ข้าวของ​ทุก​อย่าง​ของ​เขา​และ​พวก​เขา​ลง​ไป​สู่​แดน​มรณา​ทั้งเป็น พวก​ท่าน​ก็​จะ​รู้​ว่า​คน​เหล่า​นี้​ได้​ลบหลู่​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="31">ทันที​ที่​โมเสส​พูด​จบ พื้น​ธรณี​ก็​แยก​ออก​ตรง​บริเวณ​ที่​คน​เหล่า​นั้น​ยืน​อยู่</verse>
				<verse number="32">สูบ​เอา​พวก​เขา ทั้ง​คน​ใน​ครัวเรือน​และ​คน​ที่​เข้า​ร่วม​กับ​โคราห์​ทุก​คน ตลอดจน​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เขา​ลง​ไป</verse>
				<verse number="33">คน​เหล่า​นี้​ลง​ไป​สู่​แดน​มรณา​ทั้งเป็น พร้อม​กับ​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ครอบครอง แล้ว​พื้น​แผ่นดิน​ก็​กลบ​ฝัง​พวก​เขา​จน​พินาศ​หาย​ไป​จาก​ชุมชน</verse>
				<verse number="34">ชาว​อิสราเอล​พา​กัน​หนี​กระเจิดกระเจิง​เพราะ​เสียง​ร้อง​ของ​คน​เหล่า​นั้น พลาง​ร้อง​ว่า “ธรณี​กำลัง​จะ​สูบ​พวก​เรา​ไป​ด้วย​แล้ว!”</verse>
				<verse number="35">และ​มี​ไฟ​จาก​พระยาห์เวห์​เผาผลาญ​คน 250 คน​ที่​กำลัง​เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย</verse>
				<verse number="36">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="37">“จง​สั่ง​ปุโรหิต​เอเลอาซาร์​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน​ให้​เอา​กระถาง​ไฟ​ออก​จาก​กอง​ไฟ​ที่​ยัง​คุกรุ่น​อยู่ และ​เกลี่ย​ถ่าน​ทิ้ง​ให้​ห่าง​ออก​ไป​เพราะ​กระถาง​ไฟ​นั้น​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="38">ให้​นำ​กระถาง​ไฟ​ของ​คน​เหล่า​นั้น​ซึ่ง​ถูก​ประหาร​ชีวิต​เพราะ​ทำ​บาป​มา​ตี​เป็น​แผ่น​โลหะ​ปิด​ที่​แท่น​บูชา ด้วย​ว่า​กระถาง​ไฟ​เหล่า​นี้​บริสุทธิ์ เพราะ​ได้​ถวาย​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​แล้ว แผ่น​โลหะ​ปิด​แท่น​บูชา​นี้​จะ​เป็น​สิ่ง​เตือน​ใจ​ชาว​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="39">ปุโรหิต​เอเลอาซาร์​จึง​เอา​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​ได้​จาก​กระถาง​ไฟ​ของ​คน​ที่​ถูก​เผา​จน​เสีย​ชีวิต​มา​ตี​เป็น​แผ่น​โลหะ​ปิด​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="40">ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​สั่ง​เขา​ผ่าน​ทาง​โมเสส เพื่อ​เป็น​สิ่ง​เตือน​ใจ​ชาว​อิสราเอล​ว่า ไม่​ให้​ใคร​นอกเหนือ​จาก​เชื้อสาย​ของ​อาโรน​มา​เผา​เครื่อง​หอม​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ มิฉะนั้น​เขา​จะ​เป็น​เหมือน​กับ​โคราห์​และ​พรรคพวก</verse>
				<verse number="41">เช้า​วัน​รุ่งขึ้น​ชุมชน​อิสราเอล​ทั้งหมด​พา​กัน​บ่น​โมเสส​กับ​อาโรน​ว่า “ท่าน​ได้​ฆ่า​คน​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="42">แต่​เมื่อ​ชุมนุม​ชน​มา​รวม​ตัว​กัน​ต่อต้าน​โมเสส​กับ​อาโรน และ​ได้​เหลียว​มอง​ไป​ที่​เต็นท์​นัด​พบ ทันใด​นั้น​เมฆ​มา​ปกคลุม​พลับพลา​และ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​ปรากฏ</verse>
				<verse number="43">แล้ว​โมเสส​กับ​อาโรน​ไป​ยืน​ตรง​หน้า​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="44">และ​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="45">“จง​ไป​จาก​ชุมนุม​ชน​นี้ เพื่อ​เรา​จะ​ได้​เอา​พวก​เขา​มาถึง​จุดจบ​ทันที” โมเสส​กับ​อาโรน​หมอบ​ลง​ซบ​หน้า​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="46">โมเสส​พูด​กับ​อาโรน​ว่า “รีบ​เอา​กระถาง​ไฟ​ใส่​ถ่าน​ไฟ​จาก​แท่น​บูชา โปรย​เครื่อง​หอม​ใส่ แล้ว​รีบ​ยก​ไป​ยัง​เหล่า​ประชาชน ลบ​บาป​ให้​พวก​เขา ความ​โกรธเกรี้ยว​ได้​ออก​มา​จาก​พระยาห์เวห์​แล้ว โรค​ระบาด​ได้​เกิดขึ้น​แล้ว”</verse>
				<verse number="47">อาโรน​ก็​ทำ​ตาม​ที่​โมเสส​บอก​และ​วิ่ง​เข้า​ไป​ใน​หมู่​ประชาชน เพราะ​โรค​ระบาด​เริ่มขึ้น​แล้ว แต่​อาโรน​ถวาย​เครื่อง​หอม​และ​ลบ​บาป​สำหรับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="48">เขา​ยืน​อยู่​ระหว่าง​คน​เป็น​กับ​คน​ตาย แล้ว​โรค​ก็​หยุด​ระบาด</verse>
				<verse number="49">แต่​มี​คน 14,700 คน​ตาย​ไป​แล้ว​เพราะ​โรค​ระบาด ไม่​รวม​คน​ที่​ได้​ตาย​ไป​พร้อม​กับ​โคราห์</verse>
				<verse number="50">แล้ว​อาโรน​จึง​กลับ​มาหา​โมเสส​ที่​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ​เพราะ​โรค​หยุด​ระบาด​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​สั่ง​ชาว​อิสราเอล และ​ให้​ผู้นำ​แต่ละ​เผ่า​ทั้ง​สิบ​สอง​เผ่า​เอา​ไม้เท้า​ประจำ​เผ่า​ตน​มา​ให้​เจ้า แล้ว​เขียน​ชื่อ​ผู้นำ​แต่ละ​คน​บน​ไม้เท้า​ประจำ​เผ่า​ตน</verse>
				<verse number="3">ไม้เท้า​ประจำ​เผ่า​เลวี​ให้​เขียน​ชื่อ​อาโรน เพราะ​ต้อง​มี​ไม้เท้า​หนึ่ง​อัน​สำหรับ​ผู้นำ​เผ่า​แต่ละ​คน</verse>
				<verse number="4">จง​วาง​ไม้เท้า​เหล่า​นี้​หน้า​หีบ​พันธสัญญา​ใน​เต็นท์​นัด​พบ​ที่​ซึ่ง​เรา​มา​พบ​เจ้า</verse>
				<verse number="5">ไม้เท้า​ของ​ผู้​ที่​เรา​เลือกสรร​จะ​แตก​หน่อ และ​เรา​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​ทน​ฟัง​เสียง​ชาว​อิสราเอล​พร่ำ​บ่น​เจ้า​ตลอด​เวลา​อีก”</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​โมเสส​จึง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล และ​ผู้นำ​เผ่า​ต่าง​ๆ ก็​นำ​ไม้เท้า​สิบสอง​อัน​มา​มอบ​ให้​โมเสส คือ​ไม้เท้า​ของ​ผู้นำ​แต่ละ​คน​และ​ไม้เท้า​ของ​อาโรน​ก็​รวม​อยู่​ใน​นั้น</verse>
				<verse number="7">โมเสส​วาง​ไม้เท้า​เหล่า​นี้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ใน​เต็นท์​แห่ง​สักขีพยาน</verse>
				<verse number="8">วัน​รุ่งขึ้น​เมื่อ​โมเสส​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​นั้น ก็​พบ​ว่า​ไม้เท้า​ของ​อาโรน​ตัวแทน​เผ่า​เลวี​ไม่​เพียง​แตก​หน่อ​เท่านั้น แต่​ยัง​ผลิ​ดอก​ออก​ผล​อัลมอนด์​ด้วย</verse>
				<verse number="9">โมเสส​จึง​นำ​ไม้เท้า​จาก​เบื้อง​หน้า​พระยาห์เวห์​มา​ยัง​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด พวก​เขา​พา​กัน​มอง​ดู และ​ผู้นำ​แต่ละ​คน​รับ​ไม้เท้า​ของ​ตน​คืน​ไป</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูด​สั่ง​โมเสส​ว่า “จง​นำ​ไม้เท้า​ของ​อาโรน​กลับไป​วาง​หน้า​หีบ​พันธสัญญา ให้​เก็บ​รักษา​ไว้​เป็น​สิ่ง​เตือน​ใจ​พวก​ที่​ชอบ​กบฏ ให้​เลิก​บ่น​ว่า​เรา​เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ไม่​ต้อง​ตาย”</verse>
				<verse number="11">โมเสส​ก็​ปฏิบัติ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ทุก​ประการ</verse>
				<verse number="12">ชาว​อิสราเอล​กล่าว​กับ​โมเสส​ว่า “เรา​ตาย​แน่! เรา​พินาศ​แน่! เรา​ย่อยยับ​กัน​หมด​แน่!</verse>
				<verse number="13">ใคร​เฉียด​ใกล้​พลับพลา​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​ต้อง​ตาย เรา​จะ​ตาย​กัน​หมด​ใช่ไหม”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​อาโรน​ว่า “เจ้า​กับ​พวก​ลูก​ชาย​และ​ครอบครัว​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​รับผิดชอบ​เมื่อ​มี​การ​ละเมิด​ที่​เกี่ยวข้อง​กับ​สถาน​นมัสการ และ​เจ้า​กับ​พวก​ลูก​ชาย​เท่านั้น​ที่​ต้อง​รับผิดชอบ​เมื่อ​มี​การ​ละเมิด​เกี่ยวกับ​การ​เป็น​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="2">จง​นำ​พวก​คน​เลวี​พี่น้อง​ร่วม​เผ่า​ของ​เจ้า​มา​ร่วม​ทำงาน​และ​มา​ช่วย​งาน​เจ้า เมื่อ​เจ้า​กับ​พวก​ลูก​ชาย​มา​ปฏิบัติ​งาน​หน้า​เต็นท์​แห่ง​สักขีพยาน</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​ขึ้น​ตรง​ต่อ​เจ้า และ​ปฏิบัติ​งาน​ทั้งปวง​ที่​เต็นท์ แต่​อย่า​ให้​พวก​เขา​เข้า​มา​ใกล้​ภาชนะ​เครื่องใช้​ของ​สถาน​นมัสการ​หรือ​แท่น​บูชา มิฉะนั้น​ทั้ง​พวก​เขา​และ​เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย</verse>
				<verse number="4">ให้​พวก​เขา​ร่วม​งาน​กับ​เจ้า​และ​รับผิดชอบ​ดูแล​งาน​ทั้งปวง​ใน​เต็นท์​นัด​พบ และ​อย่า​ให้​ใคร​อื่น​มา​ใกล้​บริเวณ​ที่​เจ้า​อยู่</verse>
				<verse number="5">เจ้า​จง​รับผิดชอบ​ดูแล​สถาน​นมัสการ​และ​แท่น​บูชา เพื่อ​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​เรา​จะ​ไม่​ตก​แก่​ชาว​อิสราเอล​อีก</verse>
				<verse number="6">เรา​เอง​ได้​เลือก​สรร​คน​เลวี​พี่น้อง​ของ​เจ้า​จาก​ท่ามกลาง​ชาว​อิสราเอล​ให้​เป็น​ของขวัญ​สำหรับ​เจ้า เพื่อ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​ให้​ปฏิบัติ​งาน​ที่​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="7">แต่​เจ้า​กับ​พวก​ลูก​ชาย​เท่านั้น​จะ​ทำ​หน้าที่​ปุโรหิต รวม​ทั้ง​งาน​เกี่ยวกับ​แท่น​บูชา​และ​ทุก​สิ่ง​ที่​อยู่​หลัง​ม่าน เรา​ยก​งาน​ด้าน​ปุโรหิต​ให้​เจ้า​เป็น​ของขวัญ คน​อื่น​ที่​มา​ใกล้​สถาน​นมัสการ​จะ​ต้อง​ตาย”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​อาโรน​ว่า “เรา​เอง​ได้​ตั้ง​เจ้า ให้​ดู​แล​ของ​ถวาย​ทุก​อย่าง​ที่​ถวาย​แก่​เรา คือ​ของ​ถวาย​ที่​บริสุทธิ์​ทั้งหมด​ซึ่ง​ชาว​อิสราเอล​ถวาย​ให้​เรา เรา​ยก​ให้​เจ้า​กับ​ลูก​ชาย เป็น​ส่วน​แบ่ง​ที่​เจ้า​จะ​ได้​รับ​ถาวร​สืบไป</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ต้อง​ได้รับ​ของ​ถวาย​บริสุทธิ์​ที่สุด​ใน​ส่วน​ที่​ไม่ได้​เผา​ถวาย เรา​ยก​ของขวัญ​ทั้งหมด​ที่​พวก​เขา​นำมา​เป็น​ของ​ถวาย​บริสุทธิ์​ที่สุด​ให้​เป็น​ของ​เจ้า​กับ​พวก​ลูกชาย ไม่ว่า​จะ​เป็น​ธัญ​บูชา เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป หรือ​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด</verse>
				<verse number="10">จง​กิน​ของ​ถวาย​นี้​โดย​ถือ​เป็น​ของ​บริสุทธิ์​ที่สุด และ​ผู้ชาย​ทุก​คน​จะ​กิน​ของ​ถวาย​นี้ เจ้า​ต้อง​ถือ​ว่า​นี่​เป็น​ของ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="11">สิ่ง​ต่าง​ๆ ที่​ชาว​อิสราเอล​นำมา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ยก​ขึ้น​ถวาย​ก็​เป็น​ของ​เจ้า​ด้วย เรา​ยก​ให้​เจ้า ลูก​ชาย และ​ลูก​สาว​ของ​เจ้า เป็น​ส่วน​ที่​เจ้า​ได้​รับ​ถาวร​สืบไป ทุก​คน​ใน​ครัวเรือน​ของ​เจ้า​ที่​ไม่​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี​สามารถ​กิน​ได้</verse>
				<verse number="12">เรา​ยก​ส่วน​ที่​ดี​ที่สุด​ของ​น้ำมัน​มะกอก เหล้า​องุ่น เมล็ด​ข้าว​ทั้งหมด​ซึ่ง​เป็น​ผล​แรก​ที่​พวก​เขา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​ให้​เจ้า</verse>
				<verse number="13">ผล​แรก​ทั้งหมด​จาก​แผ่นดิน​ที่​พวก​เขา​นำมา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ เรา​ยก​ให้​เจ้า ทุก​คน​ใน​ครัวเรือน​ของ​เจ้า​ที่​ไม่​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี​สามารถ​กิน​ได้</verse>
				<verse number="14">ทุก​สิ่ง​ใน​อิสราเอล​ที่​อุทิศ ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​เป็น​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">ลูก​หัวปี​ทั้งหมด​ที่​เกิด​มา ไม่ว่า​มนุษย์​หรือ​สัตว์​ซึ่ง​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​เป็น​ของ​เจ้า แต่​เจ้า​ต้อง​ไถ่​ลูก​ชาย​หัวปี​ทุก​คน​หรือ​สัตว์​เพศ​ผู้​ตัวแรก​ของ​สัตว์​ที่​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ลูก​หัวปี​นั้น​อายุ​ครบ​หนึ่ง​เดือน เจ้า​จะ​ต้อง​ไถ่​ลูก​หัวปี​เหล่า​นั้น​เป็น​เงิน​หนัก​คน​ละ​หรือ​ตัว​ละ 5 เชเขล ตาม​เชเขล​ของ​สถาน​นมัสการ​ซึ่ง​เท่ากับ 20 เกราห์</verse>
				<verse number="17">แต่​ลูก​หัวปี​ของ​วัว แกะ​หรือ​แพะ​จะ​ไถ่​คืน​ไม่ได้​เพราะ​เป็น​ของ​บริสุทธิ์ จง​เอา​เลือด​ของ​มัน​ราด​ลง​บน​แท่น​บูชา และ​เผา​ไขมัน​เป็น​โภชน​บูชา เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ</verse>
				<verse number="18">เรา​ยก​เนื้อ​ของ​สัตว์​เหล่า​นี้​ให้​เจ้า​เช่น​เดียว​กับ​ส่วน​เนื้อ​อก และ​โคนขา​ขวา​ซึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ยก​ขึ้น​ถวาย เรา​ยก​ให้​เจ้า</verse>
				<verse number="19">ส่วน​ที่​แยก​ไว้​จาก​ของ​ถวาย​บริสุทธิ์​ซึ่ง​ชาว​อิสราเอล​นำมา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​เรา​ยก​ให้​เจ้า​กับ​ลูก​ชาย​และ​ลูก​สาว​ของ​เจ้า ส่วน​นี้​เป็น​ส่วน​ที่​เจ้า​ได้​รับ​ถาวร​สืบไป นี่​เป็น​พันธสัญญา​นิรันดร์​แห่ง​เกลือ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​สำหรับ​ทั้ง​เจ้า​และ​เชื้อสาย​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​อาโรน​ว่า “เจ้า​จะ​ไม่ได้​ครอง​กรรมสิทธิ์​ใน​ดินแดน​ของ​พวก​เขา และ​ไม่​ได้รับ​ส่วน​แบ่ง​ใด​ๆ ใน​หมู่​พวก​เขา เรา​เป็น​ส่วน​แบ่ง​และ​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เจ้า​ท่ามกลาง​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="21">เรา​ยก​สิบลด​ทั้งหมด​ที่​คน​อิสราเอล​นำมา​ถวาย​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​คน​เลวี เพื่อ​ตอบแทน​งาน​ซึ่ง​เขา​ทำ​ใน​ขณะ​ที่​ปรนนิบัติ​รับใช้​ที่​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="22">นับ​แต่​นี้​ไป​ชาว​อิสราเอล​อย่า​เข้า​ใกล้​เต็นท์​นัด​พบ มิฉะนั้น​เขา​จะ​ต้อง​รับ​ผล​จาก​บาป​ของ​เขา​และ​เสีย​ชีวิต</verse>
				<verse number="23">คน​เลวี​จะ​เป็น​ผู้​ปฏิบัติ​หน้าที่​ที่​เต็นท์​นัด​พบ และ​รับผิดชอบ​สำหรับ​การ​ละเมิด​ใด​ๆ ที่​พวก​เขา​ทำ​ต่อ​เต็นท์​นั้น นี่​เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ถาวร​สืบไป พวก​เขา​จะ​ไม่​ได้รับ​กรรมสิทธิ์​ใด​ๆ ใน​ท่ามกลาง​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="24">แต่​เรา​ยก​สิบลด​ซึ่ง​ชาว​อิสราเอล​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​คน​เลวี ด้วย​เหตุ​นี้​เรา​จึง​กล่าว​ว่า ‘พวก​เขา​จะ​ไม่ได้​ครอบครอง​กรรมสิทธิ์​ใด​ๆ ใน​ท่ามกลาง​ชาว​อิสราเอล’ ”</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="26">“จง​บอก​คน​เลวี​ว่า ‘เมื่อ​เจ้า​ได้รับ​สิบลด​จาก​ชาว​อิสราเอล​ซึ่ง​เรา​ยก​ให้​เจ้า​เป็น​กรรมสิทธิ์ จง​ถวาย​สิบลด​จาก​สิบลด​นั้น​เป็น​ของ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">ของ​ถวาย​นี้​จะ​ถือ​ว่า​เป็น​ข้าว​จาก​ลาน​นวด​ข้าว และ​เหล้า​องุ่น​จาก​บ่อ​ย่ำ​องุ่น​สำหรับ​เจ้า</verse>
				<verse number="28">ด้วย​วิธี​นี้​เจ้า​ก็​จะ​ได้​มอบ​ของ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ จาก​สิบลด​ทั้งหมด​ที่​เจ้า​รับ​จาก​ชาว​อิสราเอล จาก​สิบลด​เหล่า​นี้​จง​มอบ​ส่วน​ที่​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​แก่​ปุโรหิต​อาโรน</verse>
				<verse number="29">เจ้า​ต้อง​ยก​ส่วน​ที่​ดี​ที่สุด​และ​บริสุทธิ์​ที่สุด​ของ​ทุก​สิ่ง​ที่​ได้​รับ​เป็น​ส่วน​ที่​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="30">จง​กล่าว​กับ​คน​เลวี​ว่า ‘เมื่อ​เจ้า​นำ​ส่วน​ดี​ที่สุด​นี้​มา​ถวาย ก็​ถือ​ว่า​เป็น​ผลผลิต​จาก​ลาน​นวด​ข้าว​หรือ​บ่อ​ย่ำ​องุ่น​สำหรับ​เจ้า</verse>
				<verse number="31">ส่วน​ที่​เหลือ​จาก​นี้ เจ้า​กับ​คน​ใน​ครัวเรือน​จะ​นำ​ไป​กิน​ที่ไหน​ก็​ได้ เพราะ​เป็น​ค่า​ตอบแทน​ที่​เจ้า​ทำงาน​รับใช้​ที่​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​เจ้า​ได้​ถวาย​ส่วน​ดี​ที่สุด​นี้​แล้ว เจ้า​ก็​จะ​ไม่​มี​ความ​ผิด ไม่ได้​ทำ​ให้​ของ​ถวาย​บริสุทธิ์​ของ​ชาว​อิสราเอล​เป็น​มลทิน และ​เจ้า​จะ​ไม่​ตาย’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="2">“นี่​คือ​ข้อ​บังคับ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​สั่ง​ไว้​คือ จง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล​ให้​นำ​วัว​ตัวเมีย​สีแดง​ไร้​ตำหนิ​หรือ​ไม่​มี​มลทิน และ​ที่​ไม่​เคย​เทียม​แอก​ตัว​หนึ่ง​มา​ให้​เจ้า</verse>
				<verse number="3">จง​มอบ​วัว​ตัว​นี้​แก่​ปุโรหิต​เอเลอาซาร์ มัน​จะ​ถูก​นำ​ออก​ไป​นอก​ค่าย และ​ถูก​ฆ่า​ต่อหน้า​เขา</verse>
				<verse number="4">ปุโรหิต​เอเลอาซาร์​จะ​เอา​นิ้ว​จุ่ม​เลือด​พรม​มา​ทาง​หน้า​เต็นท์​นัด​พบ​เจ็ด​ครั้ง</verse>
				<verse number="5">จง​เผา​วัว​นี้​ทั้ง​หนัง เนื้อ เลือด และ​ไส้​ต่อหน้า​เขา</verse>
				<verse number="6">ปุโรหิต​จะ​เอา​ไม้​สน​ซีดาร์ กิ่ง​หุสบ และ​ด้าย​แดง​โยน​เข้า​ใน​กอง​ไฟ​นั้น</verse>
				<verse number="7">จาก​นั้น​ปุโรหิต​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​และ​อาบน้ำ เขา​จะ​กลับมา​ที่​ค่าย​พัก​ก็​ได้ แต่​จะ​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี​จวบจน​เวลา​เย็น</verse>
				<verse number="8">ผู้​ที่​เผา​วัว​นั้น​ก็​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​และ​อาบน้ำ และ​จะ​เป็น​มลทิน​จน​ถึง​เวลา​เย็น​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="9">ผู้​ที่​ไม่​เป็น​มลทิน​จะ​โกย​เถ้า​จาก​วัว​ตัว​นั้น​ไป​ไว้​ใน​ที่​ที่​ไม่​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี​นอก​ค่าย​พัก ชุมชน​อิสราเอล​ต้อง​เก็บ​เถ้า​นี้​ไว้​ใช้​ทำ​น้ำ​แห่ง​การ​ชำระ​เพื่อ​ล้าง​มลทิน​บาป</verse>
				<verse number="10">ผู้​ที่​โกย​เถ้า​จาก​วัว​นั้น​จะ​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​ของ​ตน​และ​เป็น​มลทิน​จวบจน​เวลา​เย็น นี่​เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ถาวร​สืบไป​สำหรับ​ทั้ง​ชาว​อิสราเอล​และ​คน​ต่าง​ชาติ​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่​พวก​เขา</verse>
				<verse number="11">ผู้​ใด​แตะต้อง​ศพ​มนุษย์​ก็​จะ​เป็น​มลทิน​ตลอด​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="12">เขา​ต้อง​อาบน้ำ​ชำระ​ตัว​ใน​วันที่​สาม​และ​เจ็ด แล้ว​เขา​จึง​จะ​สะอาด แต่​ถ้า​เขา​ไม่​ชำระ​ตัว​ใน​วันที่​สาม​และ​เจ็ด เขา​ก็​จะ​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="13">ผู้​ใด​แตะต้อง​ศพ แล้ว​ไม่ได้​ชำระ​ตัว ผู้​นั้น​ก็​ทำ​ให้​พลับพลา​ของ​พระยาห์เวห์​เป็น​มลทิน คน​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​อิสราเอล เพราะ​เขา​ไม่​ได้รับ​การ​พรม​ด้วย​น้ำ​แห่ง​การ​ชำระ เขา​จึง​ยัง​เป็น​มลทิน​อยู่</verse>
				<verse number="14">กฎ​ที่​ใช้​เมื่อ​มี​ผู้​เสีย​ชีวิต​ใน​เต็นท์ คือ​ผู้​ใด​ที่​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​หรือ​อยู่​ใน​เต็นท์​จะ​เป็น​มลทิน​ไป​ตลอด​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="15">ภาชนะ​ใด​ๆ ใน​เต็นท์​ซึ่ง​ไม่​มี​ฝา​ปิด​ก็​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="16">ผู้​ใด​ที่​อยู่​กลางแจ้ง และ​ไป​แตะต้อง​ซาก​ศพ​คน​ที่​ถูก​ฆ่า​ตาย​ด้วย​คม​ดาบ​หรือ​ตาย​ด้วย​เหตุ​ปกติวิสัย หรือ​ไป​แตะต้อง​กระดูก​คน​ตาย​หรือ​หลุม​ฝัง​ศพ เขา​จะ​เป็น​มลทิน​ไป​ตลอด​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="17">สำหรับ​ผู้​ที่​เป็น​มลทิน จง​นำ​เถ้า​จาก​เครื่อง​บูชา​ลบ​บาป​ใส่​ลง​ไป​ใน​ภาชนะ และ​เท​น้ำ​สะอาด​ผสม​ลง​ไป</verse>
				<verse number="18">จาก​นั้น​ให้​ผู้​ที่​ไม่​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี​เอา​กิ่ง​หุสบ​จุ่ม​น้ำ​นั้น​พรม​ที่​เต็นท์​และ​เครื่องมือ​เครื่องใช้​ทั้งหมด รวม​ทั้ง​คน​ที่​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย เขา​จะ​ต้อง​พรม​คน​ที่​แตะต้อง​กระดูก​หรือ​หลุม​ศพ หรือ​แตะต้อง​คน​ที่​ถูก​ฆ่า​ตาย​หรือ​ตาย​ด้วย​เหตุ​ปกติวิสัย​ด้วย</verse>
				<verse number="19">ผู้​ที่​ไม่​เป็น​มลทิน​จะ​ต้อง​พรม​คน​ที่​เป็น​มลทิน​ใน​วันที่​สาม​และ​วันที่​เจ็ด และ​เขา​ต้อง​ชำระ​คน​ที่​เป็น​มลทิน​ใน​วันที่​เจ็ด​ด้วย เขา​จะ​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​และ​อาบน้ำ​เพื่อ​ชำระ​ตน​ให้​พ้น​มลทิน แล้ว​เขา​จะ​สะอาด​ใน​เย็น​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="20">แต่​ถ้า​ผู้​ใด​เป็น​มลทิน​และ​ไม่ได้​ชำระ​ตัว​จะ​ถูก​ตัด​ออก​จาก​ชุมชน เพราะ​ทำ​ให้​สถาน​นมัสการ​ของ​พระยาห์เวห์​เป็น​มลทิน เพราะ​เขา​ไม่​ได้รับ​การ​พรม​ด้วย​น้ำ​แห่ง​การ​ชำระ เขา​จึง​ยัง​เป็น​มลทิน​อยู่</verse>
				<verse number="21">นี่​เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ถาวร​สำหรับ​พวก​เขา ผู้​ทำ​หน้าที่​พรม​น้ำ​แห่ง​การ​ชำระ​จะ​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​ของ​ตน​ด้วย และ​ผู้​ใด​แตะต้อง​น้ำ​แห่ง​การ​ชำระ​นั้น​จะ​เป็น​มลทิน​จน​ถึง​เย็น</verse>
				<verse number="22">ผู้​เป็น​มลทิน​แตะต้อง​สิ่งใด สิ่ง​นั้น​จะ​เป็น​มลทิน และ​ผู้​ใด​ไป​แตะต้อง​สิ่ง​นั้น ก็​จะ​เป็น​มลทิน​ไป​จน​ถึง​เวลา​เย็น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ชุมชน​อิสราเอล​ทั้งหมด​มาถึง​ถิ่น​ทุรกันดาร​ศิน​ใน​เดือน​ที่​หนึ่ง และ​ตั้ง​ค่าย​พัก​แรม​ที่​คาเดช มิเรียม​สิ้น​ชีวิต​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="2">ที่​แห่ง​นั้น​ไม่​มี​น้ำ​ให้​ประชาชน​ดื่ม พวก​เขา​จึง​รวม​ตัว​กัน​ต่อต้าน​โมเสส​กับ​อาโรน</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​โต้เถียง​โมเสส​และ​กล่าว​ว่า “เรา​น่า​จะ​ตาย​พร้อม​กับ​พี่น้อง​ของ​เรา​ซึ่ง​ล้ม​ตาย​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์!</verse>
				<verse number="4">เหตุใด​ท่าน​จึง​นำ​ชุมชน​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ตาย​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​นี้ รวม​ทั้ง​ฝูง​สัตว์​เลี้ยง​ของ​เรา​ด้วย</verse>
				<verse number="5">ทำไม​ถึง​นำ​พวก​เรา​ออก​จาก​อียิปต์​มา​อยู่​ใน​ที่​เลวร้าย​เช่น​นี้ ไม่​มี​เมล็ด​ข้าว​หรือ​มะเดื่อ องุ่น หรือ​ทับทิม มิหนำซ้ำ​ยัง​ไม่​มี​น้ำ​ให้​ดื่ม!”</verse>
				<verse number="6">โมเสส​กับ​อาโรน​ออก​จาก​ชุมนุม​ชน ไป​ยัง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ​และ​หมอบ​กราบ​ซบ​หน้า​ลง และ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ปรากฏ​ต่อ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="8">“จง​เอา​ไม้เท้า​มา แล้ว​เจ้า​กับ​อาโรน​พี่ชาย​ของ​เจ้า​จง​เรียก​ประชาชน​มา​รวม​กัน จง​พูด​กับ​ศิลา​ก้อน​นั้น​ต่อหน้า​พวก​เขา​และ​ศิลา​นั้น​จะ​หลั่ง​น้ำ​ออก​มา เจ้า​จะ​ให้​น้ำ​แก่​ชุมชน​จาก​ศิลา​นั้น เพื่อ​ทั้ง​คน​และ​ฝูง​สัตว์​จะ​ได้​ดื่ม​กิน”</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น​โมเสส​จึง​นำ​ไม้เท้า​จาก​เบื้อง​หน้า​พระยาห์เวห์​มา​ตาม​คำ​สั่ง</verse>
				<verse number="10">เขา​กับ​อาโรน​เรียก​ประชาชน​มา​รวม​กัน​ที่​หน้า​ศิลา และ​โมเสส​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ฟัง​นะ เจ้า​พวก​กบฏ เรา​จะ​ต้อง​เอา​น้ำ​ออก​จาก​ศิลา​นี้​ให้​พวก​เจ้า​หรือ”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​โมเสส​ก็​เงื้อ​ไม้เท้า​ขึ้น​ฟาด​ก้อนหิน​สอง​ครั้ง น้ำ​จึง​พุ่ง​ออก​มา ทั้ง​คน​และ​ฝูง​สัตว์​ได้​ดื่ม​กิน</verse>
				<verse number="12">แต่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า “เพราะ​เจ้า​ไม่ได้​ไว้วางใจ​เรา เจ้า​จึง​ไม่​ให้​เกียรติ​เรา​ใน​ฐานะ​องค์​บริสุทธิ์​ต่อหน้า​ชาว​อิสราเอล เจ้า​จะ​ไม่ได้​พา​ชุมชน​นี้​เข้า​สู่​ดินแดน​ที่​เรา​ยก​ให้​เขา”</verse>
				<verse number="13">ที่นี่​คือ​น้ำ​แห่ง​เมรีบาห์ เป็น​ที่​ซึ่ง​ชาว​อิสราเอล​โต้เถียง​พระยาห์เวห์ และ​ที่​นั่น​พระองค์​ได้รับ​การ​พิสูจน์​ว่า​เป็น​องค์​บริสุทธิ์​ท่ามกลาง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="14">โมเสส​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​จาก​คาเดช​ไป​ยัง​กษัตริย์​เอโดม​ว่า “คน​อิสราเอล​พี่น้อง​ของ​ท่าน​กล่าว​เช่น​นี้​ว่า ท่าน​คง​ทราบ​เรื่องราว​ความ​ทุกข์​ยาก​ลำบาก​ของ​เรา​ทั้งหมด​แล้ว</verse>
				<verse number="15">บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ไป​ยัง​อียิปต์ และ​พวก​เรา​ก็​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​หลาย​ปี ชาว​อียิปต์​ข่มเหง​รังแก​เรา​กับ​บรรพบุรุษ</verse>
				<verse number="16">แต่​เมื่อ​เรา​ร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์ พระองค์​ได้ยิน​และ​ส่ง​ทูต​องค์​หนึ่ง​นำ​เรา​ออก​มา​จาก​อียิปต์ บัดนี้​เรา​ตั้ง​ค่าย​พัก​อยู่​ที่​คาเดช ซึ่ง​เป็น​เมือง​ชายแดน​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="17">โปรด​อนุญาต​ให้​เรา​ผ่าน​ประเทศ​ของ​ท่าน เรา​จะ​ไม่​ล่วงล้ำ​ไร่นา​หรือ​สวน​องุ่น​ของ​ท่าน เรา​จะ​ไม่​ดื่ม​น้ำ​จาก​บ่อ​ของ​ท่าน แต่​จะ​ไป​ตาม​ทาง​หลวง และ​จะ​ไม่​หัน​ไป​ทาง​ขวา​หรือ​ทาง​ซ้าย​จนกว่า​จะ​ผ่านพ้น​เขตแดน​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="18">แต่​เอโดม​ตอบ​ว่า “เจ้า​จะ​ผ่าน​เขตแดน​นี้​ไม่ได้ ขืน​ฝ่า​เข้า​มา เรา​จะ​ยก​พล​ออก​ไป​โจมตี​พวก​เจ้า​ด้วย​ดาบ”</verse>
				<verse number="19">ชาว​อิสราเอล​ตอบ​ว่า “พวก​เรา​จะ​ไป​ตาม​ถนน​สาย​หลัก หาก​เรา​หรือ​สัตว์​ของ​เรา​ดื่ม​น้ำ​ของ​ท่าน เรา​จะ​จ่าย​ค่า​ตอบแทน เรา​เพียง​แต่​ต้องการ​เดิน​ผ่าน​ไป​เท่านั้น ไม่​มี​อย่าง​อื่น​เคลือบ​แฝง”</verse>
				<verse number="20">แต่​พวก​เขา​ตอบ​ว่า “พวก​เจ้า​ผ่าน​เขตแดน​ไม่ได้” จาก​นั้น​เอโดม​ยกทัพ​ใหญ่​และ​มี​อานุภาพ​มาก​ออก​มา​ต่อสู้​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="21">ใน​เมื่อ​เอโดม​ไม่​ยอม​ให้​ผ่าน​เขตแดน อิสราเอล​จึง​เปลี่ยน​เส้นทาง</verse>
				<verse number="22">ชุมชน​อิสราเอล​ทั้งหมด​เดินทาง​จาก​คาเดช​มายัง​ภูเขา​โฮร์</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ที่​ภูเขา​โฮร์ ใกล้​ชายแดน​เอโดม​ว่า</verse>
				<verse number="24">“อาโรน​จะ​ตาย​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา เขา​จะ​ไม่ได้​เข้า​ไป​ใน​ดินแดน​ที่​เรา​ยก​ให้​ชาว​อิสราเอล เพราะ​เจ้า​ทั้ง​สอง​กบฏ​ต่อ​คำ​สั่ง​ของ​เรา​เรื่อง​น้ำ​แห่ง​เมรีบาห์</verse>
				<verse number="25">บัดนี้​จง​นำ​อาโรน​และ​เอเลอาซาร์​ลูก​ของ​เขา​ขึ้นไป​บน​ภูเขา​โฮร์</verse>
				<verse number="26">จง​ถอด​เครื่อง​แต่ง​กาย​ปุโรหิต​ของ​อาโรน​และ​สวม​ให้​เอเลอาซาร์ เพราะ​อาโรน​จะ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา เขา​จะ​ตาย​ที่​นั่น”</verse>
				<verse number="27">โมเสส​ก็​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ พวก​เขา​ขึ้นไป​บน​ภูเขา​โฮร์​ต่อหน้า​ชุมนุม​ชน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="28">โมเสส​ถอด​เครื่อง​แต่ง​กาย​ปุโรหิต​ของ​อาโรน​สวม​ให้​เอเลอาซาร์ อาโรน​สิ้น​ชีวิต​บน​ยอด​เขา​นั้น แล้ว​โมเสส​กับ​เอเลอาซาร์​จึง​กลับ​ลง​มา</verse>
				<verse number="29">ครั้น​ชุมนุม​ชน​ทั้งหมด​รู้​ว่า​อาโรน​สิ้น​ชีวิต​แล้ว ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​ไว้อาลัย​ให้​อาโรน​สามสิบ​วัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">เมื่อ​กษัตริย์​แห่ง​อาราด​ชาว​คานาอัน​ผู้​อาศัย​อยู่​ใน​เนเกบ​ได้ยิน​ข่าว​ว่า​ชาว​อิสราเอล​เคลื่อน​เข้า​มา​ตาม​เส้นทาง​สู่​อาธาริม เขา​ก็​มา​โจมตี​อิสราเอล​และ​จับ​บาง​คน​ไป​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="2">อิสราเอล​จึง​ถวาย​ปฏิญาณ​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า “หาก​พระองค์​ช่วย​ให้​พวก​เรา​รบ​ชนะ​คน​เหล่า​นี้ พวก​เรา​จะ​ทำลาย​ล้าง ​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​พวก​เขา​ให้​สิ้นซาก”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​สดับ​ฟัง​คำ​ขอ​ของ​อิสราเอล และ​มอบ​ชาว​คานาอัน​ไว้​ใน​มือ​ของ​พวก​เขา พวก​เขา​ทำลาย​ล้าง​คน​เหล่า​นั้น​กับ​เมือง​ต่าง​ๆ จน​หมดสิ้น ที่​แห่ง​นั้น​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า โฮรมาห์</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​เดินทาง​จาก​ภูเขา​โฮร์​ไป​ตาม​ทาง​ที่​จะ​ไป​ทะเล​แดง ​เพื่อ​อ้อม​ดินแดน​เอโดม แต่​ประชาชน​เริ่ม​หมด​ความ​อดทน​ระหว่าง​ทาง</verse>
				<verse number="5">พา​กัน​พูด​ต่อว่า​พระเจ้า​และ​โมเสส​ว่า “ทำไม​ท่าน​ถึง​ได้​พา​เรา​ออก​จาก​อียิปต์​ให้​มา​ตาย​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​นี้ ไม่​มี​ขนมปัง! ไม่​มี​น้ำ! เรา​เกลียด​อาหาร​ที่​น่า​สะอิดสะเอียน​นี้​เต็ม​ทน​แล้ว!”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พระยาห์เวห์​จึง​ส่ง​งู​พิษ​มา​ใน​หมู่​พวก​เขา ชาว​อิสราเอล​หลาย​คน​ถูก​งู​กัด​ตาย</verse>
				<verse number="7">ประชาชน​จึง​มาหา​โมเสส​และ​พูด​ว่า “พวก​เรา​ทำ​บาป​ที่​ต่อว่า​พระยาห์เวห์​กับ​ต่อว่า​ท่าน โปรด​อธิษฐาน​ขอ​พระยาห์เวห์​ให้​นำ​งู​ออก​ไป​เถิด” ดังนั้น​โมเสส​จึง​อธิษฐาน​เผื่อ​ประชาชน</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​ทำ​งู​ตัว​หนึ่ง​ติด​ไว้​ที่​ยอด​เสา ผู้​ใด​ถูก​งู​กัด จง​มอง​ดู​งู​นั้น​แล้ว​จะ​รอด​ชีวิต”</verse>
				<verse number="9">โมเสส​จึง​ทำ​งู​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์​ติด​ไว้​ที่​ยอด​เสา และ​เมื่อ​คน​ที่​ถูก​งู​กัด​มอง​ดู​งู​ทอง​สัมฤทธิ์​นั้น เขา​ก็​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="10">ชาว​อิสราเอล​ออก​เดินทาง​มา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​โอโบท</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เดินทาง​ต่อมา​ยัง​อิเยอาบาริม​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ตรงข้าม​โมอับ​ฝั่ง​ตะวันออก</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​เดินทาง​ต่อ​จาก​ที่​นั่น และ​มา​ตั้ง​ค่าย​พัก​ที่​หุบเขา​เศเรด</verse>
				<verse number="13">แล้ว​เคลื่อน​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​ริม​แม่น้ำ​อารโนน​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร ซึ่ง​ต่อ​เข้า​ไป​ใน​เขตแดน​ของ​ชาว​อาโมไรต์ แม่น้ำ​อารโนน​เป็น​เส้น​พรมแดน​ฝั่ง​โมอับ ซึ่ง​กั้น​ระหว่าง​โมอับ​กับ​อาโมไรต์</verse>
				<verse number="14">ด้วย​เหตุ​นี้​ใน​หนังสือ​สงคราม​ของ​พระยาห์เวห์​จึง​ระบุ​ว่า “…สาหับ ​ใน​เมือง​สุฟาห์ และ​หุบเขา​ลึก อารโนน</verse>
				<verse number="15">และ ​ที่​ลาด​ชัน​ของ​หุบเขา​ทั้งหลาย ซึ่ง​นำ​ไป​สู่​ที่​ตั้ง​ของ​เมือง​อาร์ เลียบ​ไป​ตาม​เขตแดน​ของ​โมอับ”</verse>
				<verse number="16">จาก​ที่​นั่น​อิสราเอล​เดินทาง​ต่อมา​ยัง​เบเออร์​ซึ่ง​เป็น​บ่อ​น้ำ​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​เรียก​ชุมนุม​ชน เรา​จะ​ให้​น้ำ​แก่​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="17">อิสราเอล​จึง​ขับร้อง​เพลง​นี้​ว่า “บ่อ​น้ำ​เอ๋ย จง​ให้​น้ำ​พุ่ง​ขึ้น​มา​เถิด ให้​เรา​ร้อง​เพลง​ถึง​บ่อ​น้ำ</verse>
				<verse number="18">ซึ่ง​บรรดา​ผู้นำ​ได้​ขุด​ขึ้น ฝีมือ​เจาะ​ของ​เหล่า​เจ้านาย ด้วย​คทา​และ​ไม้​เท้า​ของ​ท่าน​เหล่า​นั้น” แล้ว​พวก​เขา​ก็​ออก​จาก​ถิ่น​ทุรกันดาร​เดินทาง​ไป​มัทธานาห์</verse>
				<verse number="19">ผ่าน​มัทธานาห์ นาหะลีเอล​และ​บาโมท</verse>
				<verse number="20">จน​มาถึง​หุบเขา​ใน​โมอับ มี​ยอด​เขา​ปิสกาห์​ซึ่ง​มอง​ลง​มา​เห็น​ที่​รกร้าง</verse>
				<verse number="21">อิสราเอล​ส่ง​ทูต​เข้า​พบ​กษัตริย์​สิโหน​ของ​ชาว​อาโมไรต์​เพื่อ​แจ้ง​ว่า</verse>
				<verse number="22">“โปรด​อนุญาต​ให้​เรา​ผ่าน​ประเทศ​ของ​ท่าน เรา​จะ​ไม่​รุกล้ำ​ที่นา​หรือ​สวน​องุ่น​ของ​ท่าน จะ​ไม่​ดื่ม​น้ำ​จาก​บ่อ​ของ​ท่าน เรา​จะ​เดินทาง​บน​ทาง​หลวง​ไป​จนกว่า​จะ​ผ่าน​เขตแดน​ของ​ท่าน​ไป​แล้ว”</verse>
				<verse number="23">แต่​สิโหน​ไม่​ยอม​ให้​อิสราเอล​ผ่าน​เขตแดน ทั้ง​ยัง​ยกทัพ​ทั้งหมด​มา​สู้​กับ​อิสราเอล​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​โดย​รบ​กัน​ที่​ยาฮาส</verse>
				<verse number="24">อิสราเอล​จึง​สังหาร​สิโหน​และ​ครอบครอง​ดินแดน​ของ​เขา ตั้งแต่​แม่น้ำ​อารโนน​จด​แม่น้ำ​ยับบอก ไป​ประชิด​พรมแดน​ของ​พวก​อัมโมน เนื่องจาก​ชายแดน​ของ​พวก​เขา​มี​แนว​ป้องกัน​เข้มแข็ง</verse>
				<verse number="25">อิสราเอล​ได้​ยึดครอง​เมือง​ทั้งหมด​ของ​ชาว​อาโมไรต์ รวม​ทั้ง​เฮชโบน​และ​ถิ่น​ที่​อาศัย​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="26">เฮชโบน​เป็น​เมือง​ของ​สิโหน​กษัตริย์​ของ​ชาว​อาโมไรต์ ซึ่ง​ได้​รบ​กับ​กษัตริย์​ของ​ชาว​โมอับ​คน​ก่อน และ​ยึดครอง​ดินแดน​ทั้งหมด​ของ​เขา​มา​จน​จด​แม่น้ำ​อารโนน</verse>
				<verse number="27">ด้วย​เหตุ​นี้​เหล่า​กวี​จึง​ขับ​ขาน​ว่า “เชิญ​มา​เฮชโบน และ​สร้าง​มัน​ขึ้น​ใหม่ มา​กอบกู้​เมือง​ของ​สิโหน​เถิด</verse>
				<verse number="28">ไฟ​ออก​มา​จาก​เฮชโบน เปลว​ไฟ​กล้า​จาก​นคร​แห่ง​สิโหน เผาผลาญ​เมือง​อาร์​แห่ง​โมอับ พลเมือง​ของ​ที่​สูง​แห่ง​อารโนน</verse>
				<verse number="29">วิบัติ​แก่​เจ้า โมอับ! เจ้า​ถูก​ทำลาย​แล้ว ประชาชน​ของ​พระ​เคโมช! เคโมช​ปล่อย​ให้​พวก​ลูก​ชาย​ของ​ตน​เป็น​ผู้​ลี้​ภัย และ​ลูก​สาว​ต้อง​ตก​เป็น​เชลย ของ​สิโหน​กษัตริย์​ของ​ชาว​อาโมไรต์</verse>
				<verse number="30">แต่​เรา​ได้​โค่น​ล้ม​พวก​เขา อาณาจักร​เฮชโบน​ถูก​ทำลาย​จน​ถึง​ดีโบน เรา​ล้มล้าง​พวก​เขา​ไป​ไกล​ถึง​โนฟาห์ ซึ่ง​ขยาย​ไป​จน​จด​เมเดบา”</verse>
				<verse number="31">ดังนั้น​อิสราเอล​จึง​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ใน​ดินแดน​ของ​ชาว​อาโมไรต์</verse>
				<verse number="32">หลังจาก​โมเสส​ได้​ส่ง​คน​ไป​สำรวจ​เมือง​ยาเซอร์ ชาว​อิสราเอล​ก็​ยึด​ถิ่นฐาน​โดย​รอบ​ได้ และ​ขับไล่​ชาว​อาโมไรต์​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​ออก​ไป</verse>
				<verse number="33">แล้ว​พวก​เขา​วน​กลับ​ไป​ตาม​เส้นทาง​สู่​บาชาน และ​กษัตริย์​โอก​แห่ง​บาชาน​ยก​ทัพ​ทั้งหมด​ขึ้นมา​สู้รบ​กับ​พวก​เขา​ที่​เอเดรอี</verse>
				<verse number="34">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ไม่​ต้อง​กลัว​เขา เพราะ​เรา​ได้​มอบ​เขา​กับ​กองทัพ​ทั้งหมด​ตลอดจน​ดินแดน​ของ​เขา​ไว้​ใน​มือ​เจ้า​แล้ว จง​ทำ​กับ​เขา​เหมือน​ที่​ได้​ทำ​กับ​สิโหน​กษัตริย์​ชาว​อาโมไรต์​ผู้​ที่​ปกครอง​ใน​เฮชโบน”</verse>
				<verse number="35">อิสราเอล​ก็​สังหาร​โอก ลูก​หลาน และ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของ​เขา ไม่​เหลือ​รอด​สัก​คน แล้ว​อิสราเอล​ก็​เข้า​ครอบครอง​ดินแดน​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">แล้ว​ชาว​อิสราเอล​เดินทาง​มาถึง​ที่​ราบ​โมอับ และ​ตั้ง​ค่าย​พัก​ริม​แม่น้ำ​จอร์แดน ตรงข้าม​เมือง​เยรีโค</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​บาลาค​ลูก​ชาย​ของ​ศิปโปร์​ได้​เห็น​การ​ทั้งปวง​ซึ่ง​คน​อิสราเอล​ทำ​แก่​ชาว​อาโมไรต์</verse>
				<verse number="3">และ​โมอับ​หวาด​ผวา​เนื่องจาก​คน​อิสราเอล​มี​กำลัง​คน​มากมาย โมอับ​คร้าม​กลัว​ชาว​อิสราเอล​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="4">ชาว​โมอับ​จึง​หารือ​กับ​บรรดา​ผู้นำ​มีเดียน​ว่า “ฝูงชน​นี้​จะ​มา​กลืน​กิน​ทุก​อย่าง​เหมือน​วัว​กิน​หญ้า” ดังนั้น​บาลาค​ลูก​ชาย​ของ​ศิปโปร์​ผู้​เป็น​กษัตริย์​โมอับ​ใน​เวลา​นั้น</verse>
				<verse number="5">จึง​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​ไป​เรียก​บาลาอัม​ลูก​ชาย​ของ​เบโอร์ ซึ่ง​อยู่​ที่​เปโธร์​บ้าน​เกิด​เมือง​นอน​ของ​เขา​ใกล้​แม่น้ำ​ยูเฟรติส บาลาค​กล่าว​ว่า “ชนชาติ​หนึ่ง​ออก​มา​จาก​อียิปต์ แห่​กัน​มา​มืด​ฟ้า​มัว​ดิน​และ​มา​ประชิด​แดน​ข้าพเจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="6">ขอ​มา​แช่ง​คน​เหล่า​นี้ เพราะ​พวก​เขา​แข็งแกร่ง​เกิน​กำลัง​ของ​เรา เผื่อ​ว่า​เรา​จะ​ได้​ขับไล่​พวก​เขา​ออก​จาก​ดินแดน เพราะ​เรา​รู้​มา​ว่า​ทุก​คน​ที่​ท่าน​อวยพร​ก็​ได้​รับ​พร ส่วน​คน​ที่​ท่าน​สาป​แช่ง​ก็​ต้อง​คำ​สาป”</verse>
				<verse number="7">เหล่า​ผู้​อาวุโส​ของ​โมอับ​และ​มีเดียน​จึง​จาก​ไป​และ​นำ​เงิน​จ่าย​ค่า​ทำนาย​ไป​ด้วย เมื่อ​มา​พบ​บาลาอัม ก็​แจ้ง​ตาม​ที่​บาลาค​กล่าว</verse>
				<verse number="8">บาลาอัม​กล่าว​ว่า “เชิญ​พัก​ค้าง​คืน​ที่นี่​ก่อน แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​บอก​คำตอบ​ที่​พระยาห์เวห์​ให้​มา” ดังนั้น​พวก​ข้าราชการ​ชาว​โมอับ​จึง​พัก​อยู่​กับ​เขา</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​มา​หา​บาลาอัม​และ​ถาม​ว่า “คน​เหล่า​นี้​ที่​อยู่​กับ​เจ้า​เป็น​ใคร”</verse>
				<verse number="10">บาลาอัม​ตอบ​พระเจ้า​ว่า “บาลาค​ลูก​ชาย​ของ​ศิปโปร์​กษัตริย์​แห่ง​โมอับ​ส่ง​ข่าว​มา​ว่า</verse>
				<verse number="11">‘ชนชาติ​หนึ่ง​ที่​ออก​มา​จาก​อียิปต์​อย่าง​มืด​ฟ้า​มัว​ดิน บัดนี้​ขอ​เชิญ​ท่าน​ไป​สาป​แช่ง​พวก​เขา​ให้​เรา เผื่อ​ว่า​เรา​จะ​สามารถ​สู้รบ​และ​ขับไล่​พวก​เขา​ออก​ไป​ได้’ ”</verse>
				<verse number="12">แต่​พระเจ้า​พูด​กับ​บาลาอัม​ว่า “อย่า​ไป​กับ​พวก​นั้น เจ้า​จะ​สาป​แช่ง​คน​เหล่า​นั้น​ไม่ได้​เพราะ​พวก​เขา​ได้​รับ​พร​แล้ว”</verse>
				<verse number="13">เช้า​วัน​รุ่งขึ้น​บาลาอัม​ลุกขึ้น​และ​บอก​พวก​ข้าราชการ​ที่​บาลาค​ส่ง​มา​ว่า “กลับไป​ประเทศ​ของ​พวก​ท่าน​เถิด เพราะ​พระยาห์เวห์​ไม่​อนุญาต​ให้​ข้าพเจ้า​ไป​กับ​พวก​ท่าน”</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​พวก​ข้าราชการ​ชาว​โมอับ​จึง​กลับไป​รายงาน​บาลาค​ว่า “บาลาอัม​ไม่​ยอม​มา​กับ​พวก​เรา”</verse>
				<verse number="15">บาลาค​พยายาม​อีก​ครั้ง โดย​ส่ง​พวก​ข้าราชการ​จำนวน​มาก​กว่า​และ​มี​เกียรติยศ​ยิ่ง​กว่า​ครั้ง​ก่อน​ไป</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​มา​แจ้ง​บาลาอัม​ว่า “บาลาค​ลูก​ชาย​ของ​ศิปโปร์​กล่าว​ว่า อย่า​ให้​มี​สิ่งใด​มา​ขัดขวาง​ไม่​ให้​ท่าน​มาหา​เรา</verse>
				<verse number="17">เพราะ​เรา​จะ​ตอบแทน​ท่าน​อย่าง​งาม และ​ทำ​ตาม​ทุก​อย่าง​ที่​ท่าน​บอก มา​แช่ง​ชนชาติ​นี้​ให้​เรา​เถิด”</verse>
				<verse number="18">แต่​บาลาอัม​ตอบ​ว่า “แม้​บาลาค​จะ​ให้​เงิน​และ​ทอง​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ใน​วัง​ของ​เขา ข้าพเจ้า​ก็​ไม่อาจ​ทำ​สิ่ง​ใด​นอกเหนือ​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​ได้ ไม่ว่า​เรื่อง​เล็ก​หรือ​เรื่อง​ใหญ่</verse>
				<verse number="19">เอาเถอะ เชิญ​ค้าง​คืน​ที่นี่​ก่อน ข้าพเจ้า​จะ​ดู​ว่า​พระยาห์เวห์​จะ​พูด​อะไร​เพิ่มเติม​บ้าง​หรือ​ไม่”</verse>
				<verse number="20">คืน​นั้น​พระเจ้า​มา​และ​พูด​กับ​บาลาอัม​ว่า “ใน​เมื่อ​คน​เหล่า​นี้​มา​เรียก​เจ้า ก็​จง​ไป​กับ​เขา แต่​จง​ทำ​ตาม​ที่​เรา​สั่ง​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="21">ครั้น​รุ่งเช้า​บาลาอัม​ก็​ลุกขึ้น​ผูก​อาน​ลา​ไป​กับ​พวก​ข้าราชการ​ชาว​โมอับ</verse>
				<verse number="22">แต่​พระเจ้า​โกรธ​บาลาอัม​มาก ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ยืน​ดัก​กลาง​ถนน​เพื่อ​ขัดขวาง​เขา บาลาอัม​ขี่​ลา​ไป​และ​มี​คน​รับใช้​สอง​คน​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​ลา​เห็น​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ยืน​ถือ​ดาบ​อยู่​กลาง​ทาง ก็​เบี่ยง​ออก​นอก​ทาง​เข้า​ไป​ใน​ทุ่ง​นา แต่​บาลาอัม​ตี​ลา​เพื่อ​บังคับ​ให้​มัน​กลับ​มา​บน​ถนน</verse>
				<verse number="24">จาก​นั้น​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ยืน​อยู่​ตรง​ทาง​แคบ​ที่​จะ​ผ่าน​สวน​องุ่น โดย​มี​กำแพง​ตั้ง​กั้น​สอง​ด้าน</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ลา​เห็น​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​เบียด​ตัว​ชิด​รั้ว​ทำ​ให้​เท้า​ของ​บาลาอัม​กระแทก​กับ​กำแพง​รั้ว เขา​จึง​ตี​ลา​อีก</verse>
				<verse number="26">แล้ว​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ล่วงหน้า​ไป​และ​ยืน​อยู่​ตรง​ที่​แคบ​ซึ่ง​ลา​ไม่​สามารถ​จะ​หัน​ไป​ทาง​ไหน​ได้​เลย</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​ลา​เห็น​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​หมอบ​ลง​โดย​ที่​บาลาอัม​ยัง​นั่ง​อยู่​บน​หลัง เขา​จึง​โมโห​และ​เอา​ไม้เท้า​ตี​ลา​อีก</verse>
				<verse number="28">พระยาห์เวห์​เปิด​ปาก​ลา ลา​จึง​พูด​กับ​บาลาอัม​ว่า “ข้า​ทำ​อะไร​ท่าน​หรือ​จึง​มา​ตี​ข้า​ถึง​สาม​ครั้ง”</verse>
				<verse number="29">บาลาอัม​ตอบ​ลา​ว่า “ก็​เจ้า​น่ะ​สิ ทำ​ให้​ข้า​กลาย​เป็น​คน​โง่ ถ้า​ข้า​มี​ดาบ​สัก​เล่ม​อยู่​ใน​มือ ข้า​จะ​ฆ่า​เจ้า​เสีย​เดี๋ยวนี้”</verse>
				<verse number="30">ลา​กล่าว​กับ​บาลาอัม​ว่า “ข้า​ไม่​ใช่​ลา​ของ​ท่าน​ซึ่ง​ท่าน​ขี่​มา​จน​ถึง​ตอน​นี้​หรือ ข้า​เคย​ทำ​กับ​ท่าน​อย่าง​นี้​มา​ก่อน​หรือ​เปล่า” เขา​ตอบ​ว่า “ไม่​เคย”</verse>
				<verse number="31">แล้ว​พระยาห์เวห์​จึง​เปิด​ตา​ของ​บาลาอัม เขา​เห็น​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ยืน​ถือ​ดาบ​อยู่​กลาง​ทาง เขา​ก็​ทรุด​กาย​และ​หมอบ​กราบ​ซบ​หน้า​ลง</verse>
				<verse number="32">ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ถาม​ว่า “ทำไม​เจ้า​ตี​ลา​ถึง​สาม​ครั้ง เรา​มา​ขัดขวาง​เจ้า​เพราะ​เจ้า​กำลัง​ผลีผลาม​ออก​ไป​นอกลู่​นอก​ทาง</verse>
				<verse number="33">ลา​เห็น​เรา แล้ว​ก็​หลบ​เลี่ยง​ไป​ถึง​สาม​ครั้ง ไม่​เช่น​นั้น​เรา​คง​ประหาร​เจ้า​แน่นอน และ​ปล่อย​ให้​ลา​รอด​ชีวิต​ไป”</verse>
				<verse number="34">บาลาอัม​กล่าว​กับ​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ว่า “ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​บาป​แล้ว ข้าพเจ้า​ไม่​ทราบ​ว่า​ท่าน​ยืน​อยู่​กลาง​ทาง​เพื่อ​ขัดขวาง​ข้าพเจ้า ถ้า​ท่าน​ไม่​อยาก​ให้​ข้าพเจ้า​ไป ข้าพเจ้า​ก็​จะ​กลับ”</verse>
				<verse number="35">ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​กล่าว​กับ​บาลาอัม​ว่า “จง​ไป​กับ​คน​เหล่า​นี้​เถิด แต่​จง​พูด​ตาม​ที่​เรา​สั่ง​เท่านั้น” ดังนั้น​บาลาอัม​จึง​ไป​กับ​พวก​ข้าราชการ​ที่​บาลาค​ส่ง​มา</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​บาลาค​ได้ยิน​ว่า​บาลาอัม​กำลัง​มา​ก็​ออก​มา​พบ​ที่​ชายแดน คือ​ที่​เมือง​ของ​ชาว​โมอับ ริม​แม่น้ำ​อารโนน</verse>
				<verse number="37">บาลาค​กล่าว​กับ​บาลาอัม​ว่า “เรา​ส่ง​คน​ไป​เชิญ​ท่าน​มา​โดย​ด่วน​ไม่​ใช่​หรือ เหตุใด​ท่าน​จึง​ไม่​ยอม​มา เรา​ไม่​สามารถ​ปูนบำเหน็จ​แก่​ท่าน​หรือ”</verse>
				<verse number="38">บาลาอัม​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​มา​แล้ว​ก็​จริง แต่​ไม่อาจ​พูด​อะไร​ตาม​ใจ​ชอบ​ได้ ข้าพเจ้า​ต้อง​พูด​แต่​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ใส่​ไว้​ใน​ปาก​ของ​ข้าพเจ้า​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="39">แล้ว​บาลาอัม​ก็​ร่วม​ทาง​ไป​กับ​บาลาค​ถึง​ที่​คีริยาทหุโซท</verse>
				<verse number="40">บาลาค​เอา​วัว​และ​แกะ​ถวาย​บูชา และ​ยก​บาง​ส่วน​ให้​บาลาอัม​กับ​พวก​ข้าราชการ​ที่​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="41">วัน​รุ่งขึ้น​บาลาค​พา​บาลาอัม​ขึ้นไป​บน​บาโมทบาอัล​ซึ่ง​เขา​มอง​ลง​มา​เห็น​บริเวณ​รอบ​นอก​ค่าย​พัก​ของ​คน​อิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">บาลาอัม​กล่าว​ว่า “จง​ก่อ​แท่น​บูชา​ขึ้น​ที่นี่​เจ็ด​แท่น และ​เตรียม​วัว​หนุ่ม​กับ​แกะ​ตัว​ผู้​อย่าง​ละ​เจ็ด​ตัว​ให้​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="2">บาลาค​ก็​ปฏิบัติ​ตาม​บาลาอัม​โดย​ถวาย​วัว​หนุ่ม​และ​แกะ​ตัว​ผู้​อย่าง​ละ​ตัว​บน​แท่น​แต่ละ​แท่น</verse>
				<verse number="3">แล้ว​บาลาอัม​กล่าว​กับ​บาลาค​ว่า “จง​ยืน​อยู่​ข้าง​เครื่อง​บูชา​ของ​ท่าน​ที่นี่ ข้าพเจ้า​จะ​ไป​ดู​ว่า​พระยาห์เวห์​จะ​มา​หา​ข้าพเจ้า​หรือ​ไม่ แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​บอก​ให้​ฟัง​ว่า​พระองค์​พูด​อย่างไร” แล้ว​เขา​ก็​ขึ้นไป​บน​ยอด​เขา</verse>
				<verse number="4">พระเจ้า​มา​ปรากฏ​แก่​บาลาอัม และ​บาลาอัม​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​ได้​เตรียม​แท่น​บูชา​เจ็ด​แท่น และ​ได้​ถวาย​วัว​หนุ่ม​กับ​แกะ​ตัว​ผู้​อย่าง​ละ​ตัว​บน​แท่น​แต่ละ​แท่น”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ใส่​ถ้อยคำ​ใน​ปาก​ของ​บาลาอัม​และ​พูด​ว่า “จง​กลับไป​หา​บาลาค และ​กล่าว​ถ้อยคำ​นี้​กับ​เขา”</verse>
				<verse number="6">บาลาอัม​จึง​กลับ​ลง​มา และ​พบ​บาลาค​ยืน​อยู่​ข้าง​เครื่อง​บูชา​พร้อม​ด้วย​พวก​ข้าราชการ​ชาว​โมอับ​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="7">บาลาอัม​จึง​กล่าว​ถ้อยคำ​ว่า “บาลาค​นำ​ข้าพเจ้า​มา​จาก​อารัม กษัตริย์​แห่ง​โมอับ​พา​ข้าพเจ้า​มา​จาก​ภูเขา​ฝั่ง​ตะวันออก เขา​กล่าว​ว่า ‘มา​เถิด มา​แช่ง​ยาโคบ​ให้​เรา มา​ประณาม​อิสราเอล’</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​จะ​สาป​แช่ง ผู้​ที่​พระเจ้า​ไม่ได้​สาป​แช่ง​ได้​อย่างไร ข้าพเจ้า​จะ​ประณาม ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​ประณาม​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="9">จาก​ยอด​ผา ข้าพเจ้า​เห็น​คน​เหล่า​นั้น จาก​เบื้อง​สูง ข้าพเจ้า​แล​เห็น​พวก​เขา ข้าพเจ้า​เห็น​ชนชาติ​หนึ่ง​อยู่​ตาม​ลำพัง และ​ไม่ได้​ถือ​ว่า​ตน​เป็น​หนึ่ง​ใน​บรรดา​ชนชาติ</verse>
				<verse number="10">ใคร​เล่า​อาจ​นับ​ยาโคบ​ซึ่ง​มากมาย​ดั่ง​ผงธุลี ใคร​เล่า​อาจ​นับ​แม้​เพียง​เศษเสี้ยว​ของ​อิสราเอล ขอให้​ข้าพเจ้า​ได้​ตาย​อย่าง​คน​ชอบธรรม ขอให้​บั้นปลาย​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​เช่น​พวก​เขา​เถิด!”</verse>
				<verse number="11">บาลาค​กล่าว​กับ​บาลาอัม​ว่า “ท่าน​ทำ​อะไร เรา​พา​ท่าน​มา​แช่ง​ศัตรู ท่าน​กลับมา​อวยพร​พวก​เขา!”</verse>
				<verse number="12">บาลาอัม​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​ต้อง​พูด​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ใส่​ไว้​ใน​ปาก​ของ​ข้าพเจ้า​ไม่​ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="13">บาลาค​จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า “เชิญ​ไป​ยัง​อีก​ที่​หนึ่ง​กับ​ข้าพเจ้า ท่าน​จะ​ไม่ได้​เห็น​พวก​เขา​ทั้งหมด แต่​จะ​เห็น​บริเวณ​ภาย​นอก​ค่าย​ของ​คน​อิสราเอล​เท่านั้น และ​จาก​ที่​นั่น จง​สาป​แช่ง​พวก​เขา​ให้​กับ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="14">บาลาค​จึง​พา​บาลาอัม​ไป​ยัง​ทุ่ง​โศฟิม บน​ยอด​เขา​ปิสกาห์ ก่อ​แท่น​บูชา​ขึ้น​เจ็ด​แท่น และ​ถวาย​วัว​หนุ่ม​กับ​แกะ​ตัว​ผู้​อย่าง​ละ​ตัว​บน​แท่น​แต่ละ​แท่น</verse>
				<verse number="15">บาลาอัม​บอก​บาลาค​ว่า “จง​ยืน​ข้าง​เครื่อง​บูชา​ของ​ท่าน ข้าพเจ้า​จะ​ไป​เข้าเฝ้า​พระเจ้า​ที่​โน่น”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​มา​หา​บาลาอัม และ​ใส่​ถ้อยคำ​ไว้​ใน​ปาก​ของ​เขา​แล้ว​พูด​ว่า “จง​กลับไป​หา​บาลาค​และ​กล่าว​ถ้อยคำ​นี้​กับ​เขา”</verse>
				<verse number="17">บาลาอัม​จึง​กลับ​มา​หา​บาลาค​และ​พบ​เขา​กับ​พวก​ข้าราชการ​ชาว​โมอับ​ยืน​อยู่​ข้าง​เครื่อง​บูชา บาลาค​ถาม​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​อะไร​บ้าง”</verse>
				<verse number="18">บาลาอัม​จึง​กล่าว​ถ้อยคำ​ว่า “ลุกขึ้น​เถิด บาลาค ฟัง​นะ ลูก​ชาย​ของ​ศิปโปร์​เอ๋ย จง​ฟัง​เรา</verse>
				<verse number="19">พระเจ้า​ไม่​ใช่​มนุษย์ จะ​ได้​พูด​โกหก พระองค์​ไม่ได้​เปลี่ยน​ใจ​เหมือน​มนุษย์ พระองค์​ลั่น​วาจา​แล้ว​ไม่​กระทำ​หรือ พระองค์​สัญญา​แล้ว​ไม่​ทำ​ตาม​สัญญา​หรือ</verse>
				<verse number="20">ข้าพเจ้า​ได้​รับ​คำ​สั่ง​ให้​อวยพร พระเจ้า​ได้​อวยพร ข้าพเจ้า​ไม่อาจ​กล่าว​เป็น​อื่น</verse>
				<verse number="21">ไม่​เห็น​เคราะห์​กรรม​อัน​ใด​ใน​ยาโคบ ไม่​พบ​ความ​ทุกข์​ยาก​ใด​ใน​อิสราเอล พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา​อยู่​กับ​พวก​เขา เสียง​โห่ร้อง​ยกย่อง​องค์​กษัตริย์​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="22">พระเจ้า​พา​พวก​เขา​ออก​มา​จาก​อียิปต์ พวก​เขา​ทรง​พลัง​อย่าง​วัว​ป่า</verse>
				<verse number="23">ไม่​มี​เคราะห์​ใด​ๆ ตก​แก่ ​ยาโคบ ไม่​มี​ลาง​ร้าย​ใด​ๆ แก่ ​อิสราเอล ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​จะ​พูด​ถึง​ยาโคบ ที่​จะ​พูด​ถึง​อิสราเอล​ว่า ‘ดู​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​กระทำ​เถิด!’</verse>
				<verse number="24">ประชาชน​เหล่า​นี้​ผงาด​ขึ้นมา​เยี่ยง​นาง​สิงห์ พวก​เขา​ตื่น​ขึ้น​เยี่ยง​ราชสีห์ พวก​เขา​จะ​ไม่​หยุด​พัก​จนกว่า​จะ​ได้​เขมือบ​เหยื่อ และ​ได้​ดื่ม​เลือด​ของ​เหยื่อ​เสีย​ก่อน”</verse>
				<verse number="25">บาลาค​กล่าว​กับ​บาลาอัม​ว่า “ถ้า​ท่าน​จะ​ไม่​แช่ง​ด่า​พวก​เขา ก็​อย่า​อวยพร​เขา​เลย!”</verse>
				<verse number="26">บาลาอัม​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​บอก​ท่าน​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า​ข้าพเจ้า​จะ​ต้อง​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พูด”</verse>
				<verse number="27">บาลาค​พูด​กับ​บาลาอัม​ว่า “เรา​จะ​พา​ท่าน​ไป​อีก​ที่​หนึ่ง พระเจ้า​อาจ​พอใจ​ที่​จะ​ให้​ท่าน​แช่ง​พวก​เขา​ที่​นั่น”</verse>
				<verse number="28">บาลาค​จึง​พา​บาลาอัม​ไป​ที่​ยอด​เขา​เปโอร์​ซึ่ง​มอง​ลง​มา​เห็น​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="29">บาลาอัม​กล่าว​ว่า “จง​ก่อ​แท่น​บูชา​เจ็ด​แท่น​และ​เตรียม​วัว​หนุ่ม​เจ็ด​ตัว​กับ​แกะ​ตัว​ผู้​เจ็ด​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา”</verse>
				<verse number="30">บาลาค​ก็​ทำ​ตาม​ที่​บาลาอัม​กล่าว และ​ถวาย​วัว​หนุ่ม​และ​แกะ​ตัว​ผู้​อย่าง​ละ​หนึ่ง​ตัว​บน​แท่น​แต่ละ​แท่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">เมื่อ​บาลาอัม​เห็นว่า​พระยาห์เวห์​พอใจ​ที่​จะ​อวยพร​อิสราเอล เขา​ก็​ไม่​ไป​ทำนาย​เหมือน​ครั้ง​ก่อน​ๆ แต่​หัน​หน้า​ไป​มอง​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​บาลาอัม​มอง​เห็น​อิสราเอล​แยก​ตั้ง​ค่าย​ตาม​เผ่า พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​ก็​มา​อยู่​เหนือ​เขา</verse>
				<verse number="3">บาลาอัม​จึง​กล่าว​ถ้อยคำ​ว่า “คำ​เผย​พระวจนะ​ของ​บาลาอัม​ลูก​ชาย​เบโอร์ คำ​เผย​พระวจนะ​ของ​ผู้​ที่​ดวง​ตา​มอง​เห็น​ชัด</verse>
				<verse number="4">คำ​เผย​พระวจนะ​ของ​ผู้​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า ผู้​เห็น​นิมิต​จาก​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์ ผู้​ล้ม​ลง​นอน​คว่ำ และ​ตา​ของ​เขา​ก็​สว่าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="5">ยาโคบ เต็นท์​ของ​ท่าน​งาม​ยิ่ง อิสราเอล! ที่​พำนัก​ของ​ท่าน​งาม​เหลือเกิน</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​แผ่​ขยาย​ออก​ไป​ดั่ง​หุบเขา ดั่ง​อุทยาน​ริม​แม่น้ำ ดั่ง​ต้น​กฤษณา​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ปลูก ดั่ง​ต้น​สน​ซีดาร์​ริม​น้ำ</verse>
				<verse number="7">น้ำ​จะ​ไหล​ล้น​จาก​ถัง​ของ​เขา เมล็ด​พันธุ์​ของ​เขา​จะ​ได้รับ​น้ำ​อย่าง​อุดม กษัตริย์​ของ​เขา​จะ​ยิ่ง​ใหญ่​กว่า​อากัก อาณาจักร​ของ​เขา​จะ​ได้​รับ​การ​เชิดชู</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​พา​พวก​เขา​ออก​จาก​อียิปต์ พวก​เขา​มี​พละ​กำลัง​เยี่ยง​วัว​ป่า พวก​เขา​เขมือบ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ที่​เป็น​ศัตรู และ​หัก​กระดูก​พวก​นั้น​เป็น​ชิ้น​ๆ พวก​เขา​ทิ่ม​แทง​คน​เหล่า​นั้น​ด้วย​ลูก​ธนู</verse>
				<verse number="9">เยี่ยง​ราชสีห์ พวก​เขา​หมอบ​ตัว​และ​นอน​ลง เยี่ยง​นาง​สิงห์ ที่​ใคร​เล่า​จะ​กล้า​แหย่​พวก​เขา​ได้ ขอให้​ผู้​ที่​อวยพร​ท่าน​ได้​รับ​พร และ​ให้​ผู้​ที่​แช่ง​ท่าน​ถูก​แช่ง!”</verse>
				<verse number="10">บาลาค​โกรธ​จัด เขา​ตบ​มือ​และ​ตวาด​บาลาอัม​ว่า “เรา​เรียก​ให้​เจ้า​มา​แช่ง​ศัตรู แต่​เจ้า​กลับมา​อวยพร​พวก​มัน​ถึง​สาม​ครั้ง</verse>
				<verse number="11">ไป​ให้​พ้น​เดี๋ยวนี้ กลับ​บ้าน​ไป! เรา​บอก​ว่า​จะ​ปูนบำเหน็จ​ให้​เจ้า​อย่าง​งาม แต่​พระยาห์เวห์​ขัดขวาง​ไม่​ให้​เจ้า​ได้​รับ”</verse>
				<verse number="12">บาลาอัม​ตอบ​บาลาค​ว่า “ข้าพเจ้า​ไม่ได้​บอก​ผู้​ส่ง​สาส์น​ที่​ท่าน​ส่ง​มา​หรือ​ว่า</verse>
				<verse number="13">‘ถึง​แม้​บาลาค​จะ​ให้​เงิน​และ​ทอง​ทั้งหมด​ใน​วัง​ของ​เขา ข้าพเจ้า​ก็​ไม่​อาจ​ทำ​สิ่ง​ใด​ตาม​ใจ​ตัวเอง​ไม่​ว่า​ดี​หรือ​เลว ไม่​อาจ​นอก​เหนือ​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​ได้ และ​ข้าพเจ้า​ต้อง​พูด​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​เท่านั้น’</verse>
				<verse number="14">บัดนี้​ข้าพเจ้า​จะ​กลับไป​หา​คน​ของ​ข้าพเจ้า แต่​ขอ​เตือน​ถึง​สิ่ง​ที่​ชนชาติ​นี้​จะ​ทำ​แก่​ชนชาติ​ของ​ท่าน​ใน​วัน​ข้าง​หน้า”</verse>
				<verse number="15">เขา​จึง​กล่าว​ถ้อยคำ​ว่า “คำ​เผย​พระวจนะ​ของ​บาลาอัม​ลูก​ชาย​ของ​เบโอร์ คำ​เผย​พระวจนะ​ของ​ผู้​มี​ดวงตา​มอง​เห็น​ชัด</verse>
				<verse number="16">คำ​เผย​พระวจนะ​ของ​ผู้​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า ผู้​มี​ความ​รู้​จาก​องค์​ผู้​สูง​สุด ผู้​เห็น​นิมิต​จาก​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์ ผู้​ล้ม​ลง​นอน​คว่ำ และ​ตา​ของ​เขา​ก็​สว่าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​เห็น​เขา แต่​ไม่​ใช่​ขณะ​นี้ ข้าพเจ้า​มอง​ดู​เขา แต่​ไม่​ใช่​ระยะ​ใกล้ ดาว​ดวง​หนึ่ง​จะ​ออก​มา​จาก​ยาโคบ คทา​อัน​หนึ่ง​จะ​ขึ้น​มา​จาก​อิสราเอล เขา​จะ​บด​ขยี้​หน้าผาก​ของ​โมอับ และ​ทุบ​กะโหลก​ศีรษะ ​ของ ​ประชาชน​ทั้ง​หมด​ของ​เชท</verse>
				<verse number="18">เอโดม​จะ​ถูก​พิชิต เสอีร์​ศัตรู​ของ​เขา​ก็​จะ​ถูก​พิชิต ส่วน​อิสราเอล​จะ​เข้มแข็ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="19">ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ผู้​หนึ่ง​จะ​ออก​มา​จาก​ยาโคบ และ​ทำลาย​ล้าง​ผู้​รอด​ตาย​ของ​เมือง​นั้น”</verse>
				<verse number="20">จาก​นั้น​บาลาอัม​มอง​ดู​ชาว​อามาเลข และ​กล่าว​ถ้อยคำ​ว่า “อามาเลข​เป็น​ชนชาติ​หมายเลข​หนึ่ง แต่​จุดจบ​ของ​พวก​เขา​คือ​ความ​พินาศ​ย่อยยับ”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​เขา​มอง​ดู​ชาว​เคไนต์​และ​กล่าว​ถ้อยคำ​ว่า “ที่​พำนัก​ของ​เจ้า​มั่นคง รัง​ของ​เจ้า​อยู่​ที่​ซอก​หิน</verse>
				<verse number="22">กระนั้น​เจ้า​ชาว​เคไนต์​จะ​ถูก​ทำลาย​ล้าง เมื่อ​อัสชูร์​มา​กวาด​ต้อน​เจ้า​ไป​เป็น​เชลย”</verse>
				<verse number="23">แล้ว​บาลาอัม​กล่าว​ถ้อยคำ​ว่า “อนิจจา! ใคร​เล่า​จะ​รอด​ชีวิต​อยู่​ได้​เมื่อ​พระเจ้า​กระทำ​เช่น​นี้</verse>
				<verse number="24">เรือ​จะ​มา​จาก​ชาย​ฝั่ง​ของ​เกาะ​ไซปรัส และ​พวก​เขา​จะ​ปราบ​ทั้ง​อัสชูร์​และ​เอเบอร์ แต่​พวก​เขา​ก็​จะ​พินาศ​ย่อยยับ​เช่น​กัน”</verse>
				<verse number="25">แล้ว​บาลาอัม​ก็​ลุกขึ้น​กลับ​ไป​ยัง​ที่​อยู่​ของ​ตน และ​บาลาค​ก็​ไป​ตาม​ทาง​ของ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ขณะ​อิสราเอล​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​ชิทธีม พวก​ผู้ชาย​เริ่ม​ทำ​ผิด​ทาง​เพศ​กับ​หญิง​ชาว​โมอับ</verse>
				<verse number="2">ผู้​เชื้อเชิญ​พวก​เขา​ไป​ร่วม​กิน​ของ​เซ่น​ไหว้​แก่​พระ​ของ​พวก​เธอ ประชาชน​ก็​ร่วม​งาน​เลี้ยง​และ​กราบ​ไหว้​พระ​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​คน​อิสราเอล​จึง​เอา​ตัวเอง​เทียม​แอก​กับ​พระบาอัล​แห่ง​เปโอร์ พระยาห์เวห์​โกรธ​อิสราเอล​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​นำ​ตัว​บรรดา​ผู้นำ​ของ​ประชาชน​เหล่า​นั้น​มา​ประหาร แล้ว​แขวน​ไว้​กลาง​แดด​ระอุ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เพื่อ​ความ​โกรธ​อัน​รุนแรง​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​หัน​ออก​จาก​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น​โมเสส​จึง​สั่ง​เหล่า​ตุลาการ​ของ​อิสราเอล​ว่า “พวก​ท่าน​แต่ละ​คน​จะ​ต้อง​ประหาร​คน​ของ​พวก​ท่าน​ที่​ได้​เอา​ตัวเอง​เทียม​แอก​กับ​พระบาอัล​แห่ง​เปโอร์”</verse>
				<verse number="6">ขณะ​นั้น​ชาย​อิสราเอล​คน​หนึ่ง​พา​หญิง​ชาว​มีเดียน​เข้า​มา​ใน​ค่าย​พัก​ต่อหน้าต่อตา​โมเสส​และ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ที่​มา​ชุมนุม​ซึ่ง​กำลัง​ยืน​ร่ำไห้​อยู่​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ฟีเนหัส​ลูก​ชาย​เอเลอาซาร์​ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​ปุโรหิต​อาโรน​เห็น​เช่น​นี้ ก็​ละ​จาก​ชุมนุม​ชน​และ​ถือ​หอก​ติด​มือ​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="8">เขา​ติดตาม​ชาย​คน​นั้น​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์ แล้ว​พุ่ง​หอก​ทะลุ​ร่าง​ของ​ชาย​ชาว​อิสราเอล​และ​พุ่ง​หอก​เสียบ​ท้อง​ของ​หญิง​นั้น แล้ว​ภัยพิบัติ​ที่​เกิด​แก่​ชาว​อิสราเอล​ก็​สงบ​ลง</verse>
				<verse number="9">แต่​มี​ผู้​เสีย​ชีวิต​เพราะ​ภัยพิบัติ​ไป​แล้ว​ถึง 24,000 คน</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="11">“ฟีเนหัส​ลูก​ชาย​เอเลอาซาร์​ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​ปุโรหิต​อาโรน เป็น​คน​ที่​หัน​โทสะ​ของ​เรา​ไป​จาก​ชาว​อิสราเอล เนื่องจาก​เขา​เหมือน​กับ​เรา​ที่​กระตือรือร้น​เพื่อ​จะ​ปกป้อง​เกียรติ​ของ​เรา เรา​จึง​ไม่​นำ​จุดจบ​มา​ให้​พวก​เขา​เหตุ​เพราะ​ความ​กระตือรือร้น​นั้น</verse>
				<verse number="12">ด้วย​เหตุ​นี้​จง​บอก​เขา​ว่า​เรา​ได้​ตั้ง​พันธสัญญา​แห่ง​สันติภาพ​กับ​เขา</verse>
				<verse number="13">เขา​กับ​ลูกหลาน​จะ​ได้​ถือ​พันธสัญญา​ครอง​ความ​เป็น​ปุโรหิต​ตลอดไป เนื่องจาก​เขา​มี​ใจ​กระตือรือร้น​เพื่อ​เกียรติ​ของ​พระเจ้า​ของ​เขา และ​ได้​ลบ​บาป​ให้​ชาว​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="14">คน​อิสราเอล​ที่​ถูก​ฆ่า​พร้อม​หญิง​ชาว​มีเดียน​นั้น​ชื่อ​ว่า​ศิมรี เขา​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​สาลู​ซึ่ง​เป็น​ผู้นำ​คน​หนึ่ง​ของ​ตระกูล​สิเมโอน</verse>
				<verse number="15">หญิง​คน​นั้น​ชื่อ​คอสบี เธอ​เป็น​ลูก​สาว​ของ​ศูร์​ซึ่ง​เป็น​ผู้นำ​คน​หนึ่ง​ของ​ชาว​มีเดียน</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="17">“จง​ตั้ง​ตน​เป็น​ศัตรู​กับ​ชาว​มีเดียน​และ​ฆ่า​พวก​เขา</verse>
				<verse number="18">เพราะ​พวก​เขา​ปฏิบัติ​ต่อ​พวก​เจ้า​เหมือน​ศัตรู เมื่อ​พวก​เขา​หลอกลวง​พวก​เจ้า​ใน​เหตุการณ์​ที่​เปโอร์ ซึ่ง​เกี่ยว​ข้อง​กับ​น้อง​สาว​พวก​เขา​คือ​คอสบี​ลูก​สาว​ของ​ผู้นำ​แห่ง​มีเดียน หญิง​ที่​ถูก​ฆ่า​เมื่อ​มี​ภัยพิบัติ​เกิด​ขึ้น​อัน​เป็น​ผล​จาก​เหตุการณ์​นั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">หลังจาก​ภัยพิบัติ​ยุติลง​แล้ว พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​เอเลอาซาร์​ลูก​ชาย​ของ​ปุโรหิต​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​ทำ​สำมะโน​ประชากร​ชาย​ทุก​คน​ใน​อิสราเอล​ที่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป เพื่อ​สำรวจ​ว่า​ใน​แต่ละ​ครอบครัว​มี​ใคร​บ้าง​ที่​สามารถ​ออก​รบ​ได้”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​โมเสส​และ​ปุโรหิต​เอเลอาซาร์​จึง​แจ้ง​พวก​เขา​ขณะ​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ใน​ที่​ราบ​โมอับ​ริม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ตรงข้าม​เมือง​เยรีโค ​ว่า</verse>
				<verse number="4">“จง​ทำ​สำมะโน​ประชากร​ชาย​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส” ชาว​อิสราเอล​ที่​ออก​มา​จาก​อียิปต์ ได้แก่</verse>
				<verse number="5">เชื้อสาย​ของ​รูเบน​ลูก​หัวปี​ของ​อิสราเอล​มี​ดังนี้ โดย​ทาง​ฮาโนค เป็น​ตระกูล​ฮาโนค โดย​ทาง​ปัลลู เป็น​ตระกูล​ปัลลู</verse>
				<verse number="6">โดย​ทาง​เฮสโรน เป็น​ตระกูล​เฮสโรน โดย​ทาง​คารมี เป็น​ตระกูล​คารมี</verse>
				<verse number="7">ทั้งหมด​นี้​คือ​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​รูเบน นับ​ได้ 43,730 คน</verse>
				<verse number="8">ลูก​ชาย​ของ​ปัลลู​คือ​เอลีอับ</verse>
				<verse number="9">และ​ลูก​ชาย​ของ​เอลีอับ​คือ เนมูเอล ดาธาน และ​อาบีรัม ดาธาน​และ​อาบีรัม​นี้​เป็น​เจ้าหน้าที่​ของ​ชุมชน​ซึ่ง​ได้​กบฏ​ต่อ​โมเสส​และ​อาโรน และ​เป็น​พรรคพวก​ของ​โคราห์​เมื่อ​พวก​เขา​กบฏ​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">พื้น​ธรณี​แยก​ออก​และ​สูบ​พวก​เขา​ลง​ไป​พร้อม​กับ​โคราห์ ซึ่ง​พรรคพวก​ของ​เขา 250 คน​ถูก​ไฟ​คลอก​ตาย และ​นั่น​เป็น​เครื่อง​เตือน​ใจ​เหล่า​ประชาชน</verse>
				<verse number="11">แต่​เชื้อสาย​โคราห์​ไม่ได้​สูญสิ้น​ไป</verse>
				<verse number="12">เชื้อสาย​ของ​สิเมโอน​แยก​ตาม​ตระกูล มี​ดังนี้ โดย​ทาง​เนมูเอล เป็น​ตระกูล​เนมูเอล โดย​ทาง​ยามีน เป็น​ตระกูล​ยามีน โดย​ทาง​ยาคีน เป็น​ตระกูล​ยาคีน</verse>
				<verse number="13">โดย​ทาง​เศราห์ เป็น​ตระกูล​เศราห์ และ​โดย​ทาง​ชาอูล เป็น​ตระกูล​ชาอูล</verse>
				<verse number="14">ทั้งหมด​นี้​คือ​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​สิเมโอน นับ​ได้ 22,200 คน</verse>
				<verse number="15">เชื้อสาย​ของ​กาด​แยก​ตาม​ตระกูล มี​ดังนี้ โดย​ทาง​เศโฟน เป็น​ตระกูล​เศโฟน โดย​ทาง​ฮักกี เป็น​ตระกูล​ฮักกี โดย​ทาง​ชูนี เป็น​ตระกูล​ชูนี</verse>
				<verse number="16">โดย​ทาง​โอสนี เป็น​ตระกูล​โอสนี โดย​ทาง​เอรี เป็น​ตระกูล​เอรี</verse>
				<verse number="17">โดย​ทาง​อาโรดี เป็น​ตระกูล​อาโรดี และ​โดย​ทาง​อาเรลี เป็น​ตระกูล​อาเรลี</verse>
				<verse number="18">ทั้งหมด​นี้​คือ​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​กาด นับ​ได้ 40,500 คน</verse>
				<verse number="19">เอร์​และ​โอนัน​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​ยูดาห์ แต่​พวก​เขา​เสีย​ชีวิต​ที่​คานาอัน</verse>
				<verse number="20">เชื้อสาย​ของ​ยูดาห์​แยก​ตาม​ตระกูล มี​ดังนี้ โดย​ทาง​เชลาห์ เป็น​ตระกูล​เชลาห์ โดย​ทาง​เปเรศ เป็น​ตระกูล​เปเรศ โดย​ทาง​เศราห์ เป็น​ตระกูล​เศราห์</verse>
				<verse number="21">เชื้อสาย​ของ​เปเรศ มี​ดังนี้ โดย​ทาง​เฮสโรน เป็น​ตระกูล​เฮสโรน และ​โดย​ทาง​ฮามูล เป็น​ตระกูล​ฮามูล</verse>
				<verse number="22">ทั้งหมด​นี้​คือ​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์ นับ​ได้ 76,500 คน</verse>
				<verse number="23">เชื้อสาย​ของ​อิสสาคาร์​แยก​ตาม​ตระกูล มี​ดังนี้ โดย​ทาง​โทลา เป็น​ตระกูล​โทลา โดย​ทาง​ปูวาห์ เป็น​ตระกูล​ปูวาห์</verse>
				<verse number="24">โดย​ทาง​ยาชูบ เป็น​ตระกูล​ยาชูบ และ​โดย​ทาง​ชิมโรน เป็น​ตระกูล​ชิมโรน</verse>
				<verse number="25">ทั้งหมด​นี้​คือ​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​อิสสาคาร์ นับ​ได้ 64,300 คน</verse>
				<verse number="26">เชื้อสาย​ของ​เศบูลุน แยก​ตาม​ตระกูล​มี​ดังนี้ โดย​ทาง​เสเรด เป็น​ตระกูล​เสเรด โดย​ทาง​เอโลน เป็น​ตระกูล​เอโลน และ​โดย​ทาง​ยาเลเอล เป็น​ตระกูล​ยาเลเอล</verse>
				<verse number="27">ทั้งหมด​นี้​คือ​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​เศบูลุน นับ​ได้ 60,500 คน</verse>
				<verse number="28">เชื้อสาย​ของ​โยเซฟ​แยก​ตาม​ตระกูล​นับ​ตาม​มนัสเสห์​และ​เอฟราอิม​คือ</verse>
				<verse number="29">เชื้อสาย​ของ​มนัสเสห์ มี​ดังนี้ โดย​ทาง​มาคีร์ เป็น​ตระกูล​มาคีร์ (มาคีร์​เป็น​พ่อ​ของ​กิเลอาด) โดย​ทาง​กิเลอาด เป็น​ตระกูล​กิเลอาด</verse>
				<verse number="30">เชื้อสาย​ของ​กิเลอาด มี​ดังนี้ โดย​ทาง​อีเยเซอร์ เป็น​ตระกูล​อีเยเซอร์ โดย​ทาง​เฮเลค เป็น​ตระกูล​เฮเลค</verse>
				<verse number="31">โดย​ทาง​อัสรีเอล เป็น​ตระกูล​อัสรีเอล โดย​ทาง​เชเคม เป็น​ตระกูล​เชเคม</verse>
				<verse number="32">โดย​ทาง​เชมิดา เป็น​ตระกูล​เชมิดา และ​โดย​ทาง​เฮเฟอร์ เป็น​ตระกูล​เฮเฟอร์</verse>
				<verse number="33">(เศโลเฟหัด​ลูก​ชาย​ของ​เฮเฟอร์​ไม่​มี​ลูก​ชาย มี​แต่​ลูก​สาว​ได้แก่ มาห์ลาห์ โนอาห์ โฮกลาห์ มิลคาห์​และ​ทีรซาห์)</verse>
				<verse number="34">ทั้งหมด​นี้​คือ​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​มนัสเสห์ นับ​ได้ 52,700 คน</verse>
				<verse number="35">เชื้อสาย​ของ​เอฟราอิม​แยก​ตาม​ตระกูล มี​ดังนี้ โดย​ทาง​ชูเธลาห์ เป็น​ตระกูล​ชูเธลาห์ โดย​ทาง​เบเคอร์ เป็น​ตระกูล​เบเคอร์ โดย​ทาง​ทาหาน เป็น​ตระกูล​ทาหาน</verse>
				<verse number="36">เชื้อสาย​ของ​ชูเธลาห์​คือ โดย​ทาง​เอราน เป็น​ตระกูล​เอราน</verse>
				<verse number="37">ทั้งหมด​นี้​คือ​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​เอฟราอิม​นับ​ได้ 32,500 คน ทั้งหมด​นี้​คือ​เชื้อสาย​ของ​โยเซฟ​แยก​ตาม​ตระกูล</verse>
				<verse number="38">เชื้อสาย​ของ​เบนยามิน​แยก​ตาม​ตระกูล มี​ดังนี้ โดย​ทาง​เบลา เป็น​ตระกูล​เบลา โดย​ทาง​อัชเบล เป็น​ตระกูล​อัชเบล โดย​ทาง​อาหิรัม เป็น​ตระกูล​อาหิรัม</verse>
				<verse number="39">โดย​ทาง​ชูฟาม เป็น​ตระกูล​ชูฟาม และ​โดย​ทาง​หุฟาม เป็น​ตระกูล​หุฟาม</verse>
				<verse number="40">เชื้อสาย​ของ​เบลา​ทาง​อาร์ด​และ​นาอามาน มี​ดังนี้ โดย​ทาง​อาร์ด เป็น​ตระกูล​อาร์ด และ​โดย​ทาง​นาอามาน เป็น​ตระกูล​นาอามาน</verse>
				<verse number="41">ทั้งหมด​นี้​คือ​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​เบนยามิน นับ​ได้ 45,600 คน</verse>
				<verse number="42">เชื้อสาย​ของ​ดาน​แยก​ตาม​ตระกูล มี​ดังนี้ โดย​ทาง​ชูฮัม เป็น​ตระกูล​ชูฮัม นี่​คือ​ตระกูล​ของ​ดาน</verse>
				<verse number="43">ทั้งหมด​ล้วน​อยู่​ใน​ตระกูล​ชูฮัม รวม 64,400 คน</verse>
				<verse number="44">เชื้อสาย​ของ​อาเชอร์​แยก​ตาม​ตระกูล มี​ดังนี้ โดย​ทาง​อิมนาห์ เป็น​ตระกูล​อิมนาห์ โดย​ทาง​อิชวี เป็น​ตระกูล​อิชวี โดย​ทาง​เบรีอาห์ เป็น​ตระกูล​เบรียาห์</verse>
				<verse number="45">และ​เชื้อสาย​ของ​ตระกูล​เบรียาห์ มี​ดังนี้ โดย​ทาง​เฮเบอร์ เป็น​ตระกูล​เฮเบอร์ โดย​ทาง​มัลคีเอล เป็น​ตระกูล​มัลคีเอล</verse>
				<verse number="46">(อาเชอร์​มี​ลูก​สาว​คน​หนึ่ง​ชื่อ​เสราห์)</verse>
				<verse number="47">ทั้งหมด​นี้​คือ​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​อาเชอร์​นับ​ได้ 53,400 คน</verse>
				<verse number="48">เชื้อสาย​ของ​นัฟทาลี​แยก​ตาม​ตระกูล มี​ดังนี้ โดย​ทาง​ยาเซเอล เป็น​ตระกูล​ยาซีเอล โดย​ทาง​จาก​กูนี เป็น​ตระกูล​กูนี</verse>
				<verse number="49">โดย​ทาง​เยเซอร์ เป็น​ตระกูล​เยเซอร์ โดย​ทาง​ชิลเลม เป็น​ตระกูล​ชิลเลม</verse>
				<verse number="50">ทั้งหมด​นี้​คือ​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​นัฟทาลี​นับ​ได้ 45,400 คน</verse>
				<verse number="51">รวม​พล​อิสราเอล​ทั้งหมด​ได้ 601,730 คน</verse>
				<verse number="52">พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="53">“จง​แบ่ง​ดินแดน​แก่​เผ่า​ต่าง​ๆ ตาม​สัดส่วน​จำนวน​คน​ที่​นับ​ได้</verse>
				<verse number="54">เผ่า​ใหญ่​ได้รับ​ที่ดิน​มาก และ​เผ่า​ที่​เล็ก​กว่า​ได้รับ​ที่ดิน​น้อย​ลง​ตาม​ส่วน และ​แต่ละ​กลุ่ม​จะ​ได้รับ​มรดก​ตาม​จำนวน​รายชื่อ​ที่​ขึ้น​ทะเบียน​ไว้</verse>
				<verse number="55">ให้​จับ​ฉลาก​แบ่ง​ดินแดน แต่ละ​กลุ่ม​ได้​ครอง​กรรมสิทธิ์​ตาม​จำนวน​รายชื่อ​เผ่า​บรรพบุรุษ</verse>
				<verse number="56">แบ่งสรร​กรรมสิทธิ์​โดย​จับ​ฉลาก​ตาม​ส่วน​เผ่า​ใหญ่​และ​เผ่า​เล็ก”</verse>
				<verse number="57">ต่อไป​นี้​คือ​เผ่า​เลวี​นับ​ตาม​ตระกูล ได้แก่ โดย​ทาง​เกอร์โชน เป็น​ตระกูล​เกอร์โชน โดย​ทาง​โคฮาท เป็น​ตระกูล​โคฮาท โดย​ทาง​เมรารี เป็น​ตระกูล​เมรารี</verse>
				<verse number="58">ต่อไป​นี้​ก็​คือ​ตระกูล​ของ​เลวี​ด้วย ได้แก่ ตระกูล​ลิบนี ตระกูล​เฮโบรน ตระกูล​มาห์ลี ตระกูล​มูชี ตระกูล​โคราห์ (โคฮาท​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​อัมราม</verse>
				<verse number="59">ภรรยา​ของ​อัมราม​ชื่อ​โยเคเบด​ผู้​เป็น​เชื้อสาย​ของ​เลวี ซึ่ง​ถือ​กำเนิด​เป็น​ชาว​เลวี ที่​เกิด​ใน​อียิปต์ เธอ​ให้​กำเนิด​ลูก​ชาย​แก่​อัมราม​คือ​อาโรน​กับ​โมเสส และ​ลูก​สาว​คือ​มิเรียม</verse>
				<verse number="60">อาโรน​เป็น​พ่อ​ของ​นาดับ อาบีฮู เอเลอาซาร์ และ​อิธามาร์</verse>
				<verse number="61">แต่​นาดับ​และ​อาบีฮู​เสีย​ชีวิต​ตอน​ที่​พวก​เขา​จุด​ไฟ​ซึ่ง​ไม่​ได้รับ​อนุญาต​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์)</verse>
				<verse number="62">จำนวน​ผู้ชาย​ทั้งหมด​ใน​ตระกูล​เลวี​ที่​อายุ​หนึ่ง​เดือน​ขึ้น​ไป​นับ​ได้ 23,000 คน แต่​ไม่ได้​นับ​รวม​เข้า​ใน​สำมะโน​ประชากร​ของ​ชาว​อิสราเอล เพราะ​ชาว​เลวี​ไม่​ได้รับ​ส่วน​แบ่ง​ที่ดิน​เหมือน​ตระกูล​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="63">ทั้งหมด​นี้​คือ​สำมะโน​ประชากร​ชาว​อิสราเอล​ซึ่ง​โมเสส​และ​ปุโรหิต​เอเลอาซาร์​จัด​ทำ​ขึ้น​ใน​ที่​ราบ​โมอับ​ริม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ตรงข้าม​เมือง​เยรีโค</verse>
				<verse number="64">ไม่​มี​สัก​คน​เดียว​ใน​สำมะโน​ประชากร​นี้​ที่​มี​ชื่อ​อยู่​ใน​สำมะโน​ประชากร​คราว​ก่อน​ซึ่ง​โมเสส​และ​ปุโรหิต​อาโรน​นับ​จำนวน​ชาว​อิสราเอล​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ซีนาย</verse>
				<verse number="65">ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​แก่​ชาว​อิสราเอล​เหล่า​นั้น​ว่า​พวก​เขา​จะ​ตาย​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​แน่นอน ยกเว้น​คาเลบ​ลูก​ชาย​ของ​เยฟุนเนห์​และ​โยชูวา​ลูก​ชาย​ของ​นูน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">บรรดา​ลูก​สาว​ของ​เศโลเฟหัด​ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เฮเฟอร์ เฮเฟอร์​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​กิเลอาด กิเลอาด​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​มาคีร์ มาคีร์​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​มนัสเสห์ มนัสเสห์​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​โยเซฟ เศโลเฟหัด​อยู่​ใน​ตระกูล​ของ​มนัสเสห์ ชื่อ​ลูก​สาว​ทั้งหลาย​ของ​เขา​คือ มาห์ลาห์ โนอาห์ โฮกลาห์ มิลคาห์ และ​ทีรซาห์ หญิง​เหล่า​นี้​ก้าว​ออก​มา</verse>
				<verse number="2">ยืน​ต่อหน้า​โมเสส ปุโรหิต​เอเลอาซาร์ พวก​ผู้นำ​และ​ประชาชน​ทั้งหมด​ตรง​บริเวณ​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ พวก​เธอ​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="3">“พ่อ​ของ​พวก​เรา​เสีย​ชีวิต​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​เพราะ​บาป​ของ​เขา​เอง และ​เขา​ไม่​มี​ลูก​ชาย เขา​ไม่ได้​เป็น​หนึ่ง​ใน​พวก​โคราห์​ที่​รวมหัว​กัน​กบฏ​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">เหตุใด​ชื่อ​ของ​เขา​จะ​ต้อง​ถูก​ลบ​ไป​จาก​ตระกูล​เพียง​เพราะ​เขา​ไม่​มี​ลูก​ชาย โปรด​ให้​พวก​เรา​ได้รับ​ทรัพย์สิน​ร่วม​กับ​ญาติ​พี่น้อง​ของ​พ่อ​เถิด”</verse>
				<verse number="5">โมเสส​จึง​นำ​เรื่อง​นี้​มา​ร้องเรียน​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">และ​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="7">“ลูก​สาว​ของ​เศโลเฟหัด​พูด​ถูก เจ้า​ต้อง​แบ่ง​ทรัพย์สิน​ให้​พวก​เธอ​เป็น​มรดก​ร่วม​กับ​ญาติ​พี่น้อง​ของ​พ่อ จง​ยก​ส่วน​มรดก​ของ​พ่อ​ให้​พวก​เธอ</verse>
				<verse number="8">จง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘หาก​ชาย​ใด​ตาย​ไป​โดย​ไม่​มี​ลูก​ชาย มรดก​ของ​เขา​จะ​ยก​ให้​เป็น​ของ​ลูก​สาว</verse>
				<verse number="9">หาก​คน​นั้น​ไม่​มี​ลูก​สาว มรดก​นั้น​จะ​ยก​ให้​พี่ชาย​น้อง​ชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="10">หาก​เขา​ไม่​มี​พี่ชาย​หรือ​น้อง​ชาย มรดก​จะ​ตก​เป็น​ของ​พี่ชาย​หรือ​น้อง​ชาย​ของ​พ่อ​เขา</verse>
				<verse number="11">หาก​พ่อ​ของ​เขา​ไม่​มี​พี่ชาย​หรือ​น้อง​ชาย มรดก​จะ​ตก​เป็น​ของ​ญาติ​สนิท​ที่สุด​ใน​ตระกูล​ของ​เขา นี่​เป็น​ข้อ​กำหนด​ตาม​กฎหมาย​สำหรับ​ชาว​อิสราเอล​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส’ ”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​ขึ้นไป​บน​เทือกเขา​อาบาริม​นี้ และ​มอง​ดู​แผ่นดิน​ที่​เรา​ยก​ให้​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​เจ้า​ได้​ดู​แล้ว เจ้า​ก็​จะ​ไป​อยู่​รวม​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​เหมือน​อาโรน​พี่ชาย​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="14">เพราะ​เมื่อ​ชุมชน​กบฏ​ต่อต้าน​ใน​เรื่อง​น้ำ​ที่​ถิ่น​ทุรกันดาร​ศิน พวก​เจ้า​ทั้ง​สอง​ฝ่าฝืน​คำ​สั่ง​ของ​เรา ไม่​ได้​ให้​เกียรติ​เรา​ใน​ฐานะ​องค์​บริสุทธิ์​ต่อหน้า​พวก​เขา” (นี่​คือ​ปัญหา​เรื่อง​น้ำ​ซึ่ง​เกิด​ขึ้น​ที่​เมรีบาห์​คาเดช​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ศิน)</verse>
				<verse number="15">โมเสส​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า</verse>
				<verse number="16">“ขอ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้​ให้​ลมหายใจ​แก่​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้งหมด โปรด​แต่งตั้ง​บาง​คน​ให้​ปกครอง​เหนือ​ชุมชน​นี้</verse>
				<verse number="17">คน​ที่​จะ​เข้า​ออก​ต่อ​หน้า​พวก​เขา นำ​พวก​เขา​ออก​ไป​และ​นำ​กลับ​เข้า​มา เพื่อ​ประชาชน​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​ไม่​เป็น​อย่าง​แกะ​ที่​ปราศจาก​ผู้​เลี้ยงดู”</verse>
				<verse number="18">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “จง​นำ​โยชูวา​ลูก​ชาย​ของ​นูน​ผู้​มี​จิต​วิญญาณ​แห่ง​การ​เป็น​ผู้นำ ​อยู่​ภายใน​เข้า​มา แล้ว​วาง​มือ​บน​เขา</verse>
				<verse number="19">โดย​ให้​เขา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ปุโรหิต​เอเลอาซาร์​และ​ชุมนุม​ชน​ทั้งปวง แล้ว​แต่งตั้ง​เขา​ต่อหน้า​คน​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="20">จง​มอบ​สิทธิ​อำนาจ​ของ​เจ้า​บาง​ส่วน​ให้​เขา เพื่อ​ชุมชน​อิสราเอล​ทั้งหมด​จะ​เชื่อฟัง​เขา</verse>
				<verse number="21">เขา​จะ​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ปุโรหิต​เอเลอาซาร์​ผู้​ซึ่ง​ขอ​คำ​ตัดสิน​ให้​เขา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​โดย​ฉลาก​ศักดิ์สิทธิ์ เมื่อ​ปุโรหิต​เอเลอาซาร์​สั่ง​ให้​ออก​ไป โยชูวา​กับ​ชุมชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​จะ​ออก​ไป เมื่อ​ปุโรหิต​เอเลอาซาร์​สั่ง​ให้​เข้า​มา พวก​เขา​ก็​จะ​เข้า​มา”</verse>
				<verse number="22">โมเสส​ก็​ปฏิบัติ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง เขา​พา​โยชูวา​มา​ต่อหน้า​ปุโรหิต​เอเลอาซาร์​และ​ชุมนุม​ชน​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="23">แล้ว​โมเสส​จึง​วาง​มือ​บน​โยชูวา​และ​แต่งตั้ง​เขา​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​ให้​คำ​สั่ง​นี้​แก่​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘จง​ใส่ใจ​ที่​จะ​นำ​โภชน​บูชา​มา​ถวาย​เรา​ตาม​เวลา​ที่​กำหนด เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​เรา​พอใจ’</verse>
				<verse number="3">จง​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘โภชน​บูชา​ที่​เจ้า​นำมา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​นั้น​ประกอบ​ด้วย​ลูก​แกะ​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​ซึ่ง​ไม่​มี​ตำหนิ วัน​ละ​สอง​ตัว เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ที่​ถวาย​เป็น​ประจำ</verse>
				<verse number="4">ตัว​หนึ่ง​ถวาย​ตอน​เช้า ส่วน​อีก​ตัว​ถวาย​ตอน​พลบค่ำ</verse>
				<verse number="5">และ​ถวาย​ธัญ​บูชา​ควบคู่​คือ​แป้ง​โม่​ละเอียด​ประมาณ​หนึ่ง​ใน​สิบ​เอฟาห์ ​ผสม​น้ำมัน​มะกอก​ประมาณ​หนึ่ง​ใน​สี่​ฮิน</verse>
				<verse number="6">นี่​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ที่​กำหนด​ไว้​ที่​ภูเขา​ซีนาย ให้​ถวาย​เป็น​ประจำ เป็น​ดั่ง​กลิ่น​หอม เป็น​โภชน​บูชา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ที่​ถวาย​ควบคู่​กับ​ลูก​แกะ​แต่ละ​ตัว​นั้น​คือ​เหล้า​ประมาณ​หนึ่ง​ใน​สี่​ฮิน ให้​ริน​เครื่องดื่ม​บูชา​นี้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ใน​สถาน​นมัสการ</verse>
				<verse number="8">จง​ถวาย​ลูก​แกะ​ตัว​ที่​สอง​ใน​ตอน​พลบค่ำ​ควบคู่​กับ​ธัญ​บูชา​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​อย่าง​เดียว​กับ​ใน​ตอน​เช้า เป็น​โภชน​บูชา เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ</verse>
				<verse number="9">ใน​วัน​สะบาโต จง​ถวาย​ลูก​แกะ​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​ไม่​มี​ตำหนิ​สอง​ตัว ควบคู่​กับ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​และ​ธัญ​บูชา​คือ​แป้ง​โม่​ละเอียด​ประมาณ​สอง​ใน​สิบ​เอฟาห์ ​เคล้า​น้ำมัน​มะกอก</verse>
				<verse number="10">เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​สำหรับ​ทุก​วัน​สะบาโต นอกเหนือ​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ที่​ถวาย​เป็น​ประจำ​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา</verse>
				<verse number="11">ทุก​วัน​ต้น​เดือน​จง​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​แด่​พระยาห์เวห์ โดย​ใช้​วัว​หนุ่ม​สอง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​เจ็ด​ตัว ทั้งหมด​ล้วน​ไม่​มี​ตำหนิ</verse>
				<verse number="12">เจ้า​ต้อง​ถวาย​ธัญ​บูชา​คือ ถวาย​แป้ง​โม่​ละเอียด​เคล้า​น้ำมัน​ประมาณ​สาม​ใน​สิบ​เอฟาห์ ​ควบคู่​กับ​วัว​หนุ่ม​แต่ละ​ตัว ถวาย​ประมาณ​สอง​ใน​สิบ​เอฟาห์​ควบคู่​กับ​แกะ​ตัว​ผู้</verse>
				<verse number="13">และ​ถวาย​ประมาณ​หนึ่ง​ใน​สิบ​เอฟาห์ ​ควบคู่​กับ​ลูก​แกะ​แต่ละ​ตัว นี่​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระเจ้า​พอใจ เป็น​โภชน​บูชา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ควบคู่​กับ​วัว​คือ​เหล้า​องุ่น​ประมาณ​ครึ่ง​ฮิน ​ควบคู่​กับ​แกะ​คือ เหล้า​องุ่น​ประมาณ​หนึ่ง​ใน​สาม​ฮิน และ​ควบคู่​กับ​ลูก​แกะ​แต่ละ​ตัว​คือ​เหล้า​องุ่น​ประมาณ​หนึ่ง​ใน​สี่​ฮิน นี่​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ที่​ถวาย​ทุก​เดือน​ใน​วัน​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ​ตลอด​ทั้ง​ปี</verse>
				<verse number="15">และ​ถวาย​แพะ​ตัว​ผู้​แด่​พระยาห์เวห์​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป นอกเหนือ​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ที่​ถวาย​เป็น​ประจำ​ควบคู่​กับ​เครื่องดื่ม​บูชา</verse>
				<verse number="16">ใน​วันที่​สิบสี่​ของ​เดือน​ที่​หนึ่ง จง​ถือ​เทศกาล​ปัสกา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">ใน​วันที่​สิบห้า​ของ​เดือน​เดียวกัน​เป็น​การ​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​โดย​การ​กิน​ขนมปัง​ไม่​ใส่​ยีสต์​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="18">ใน​วัน​แรก​ของ​เทศกาล จง​จัด​การ​ประชุม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​และ​อย่า​ทำ​งาน​ใน​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="19">เจ้า​ต้อง​ถวาย​โภชน​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​คือ​วัว​หนุ่ม​สอง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​เจ็ด​ตัว ทั้งหมด​ล้วน​ไม่​มี​ตำหนิ</verse>
				<verse number="20">ถวาย​ธัญ​บูชา​คือ​แป้ง​โม่​ละเอียด​ประมาณ​สาม​ใน​สิบ​เอฟาห์​เคล้า​น้ำมัน​ควบคู่​กับ​วัว​แต่ละ​ตัว แป้ง​ประมาณ​สอง​ใน​สิบ​เอฟาห์​ควบคู่​กับ​แกะ​ตัว​ผู้</verse>
				<verse number="21">และ​แป้ง​ประมาณ​หนึ่ง​ใน​สิบ​เอฟาห์​ควบคู่​กับ​ลูก​แกะ​แต่ละ​ตัว</verse>
				<verse number="22">จง​ถวาย​แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​เพื่อ​ลบ​บาป​ของ​เจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="23">เครื่อง​บูชา​เหล่า​นี้​จะ​ถวาย​เพิ่มเติม​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ที่​ถวาย​เป็น​ประจำ​ตอน​เช้า</verse>
				<verse number="24">ทุก​วัน​ตลอด​สัปดาห์​ของ​เทศกาล​นี้ จง​เตรียม​อาหาร​เหล่า​นี้ เป็น​โภชน​บูชา เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ เพิ่มเติม​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ที่​ถวาย​เป็น​ประจำ​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา</verse>
				<verse number="25">ใน​วันที่​เจ็ด​ให้​จัด​ประชุม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​และ​อย่า​ทำ​งาน​ประจำ​ใด​ๆ เลย</verse>
				<verse number="26">ใน​วัน​ถวาย​ผล​แรก เมื่อ​เจ้า​นำ​เครื่อง​บูชา​ที่​เป็น​เมล็ด​ข้าว​ใหม่​ใน​ช่วง​เทศกาล​แห่ง​สัปดาห์​มา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​นั้น จง​จัดการ​ประชุม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​และ​อย่า​ทำ​งาน​ประจำ​ใด​ๆ เลย</verse>
				<verse number="27">จง​ถวาย​วัว​หนุ่ม​สอง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​เจ็ด​ตัว​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ</verse>
				<verse number="28">พร้อม​ด้วย​ธัญ​บูชา​คือ​แป้ง​โม่​ละเอียด​ประมาณ​สาม​ใน​สิบ​เอฟาห์​เคล้า​น้ำมัน​ควบคู่​กับ​วัว​แต่ละ​ตัว ถวาย​แป้ง​ประมาณ​สอง​ใน​สิบ​เอฟาห์​ควบคู่​กับ​แกะ​ตัว​ผู้</verse>
				<verse number="29">และ​ถวาย​แป้ง​ประมาณ​หนึ่ง​ใน​สิบ​เอฟาห์​ควบคู่​กับ​ลูก​แกะ​แต่ละ​ตัว</verse>
				<verse number="30">และ​จง​ถวาย​แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​สำหรับ​เจ้า</verse>
				<verse number="31">นอกเหนือ​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ที่​ถวาย​เป็น​ประจำ​และ​ธัญ​บูชา จง​ถวาย​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ด้วย เจ้า​ต้อง​แน่ใจ​ว่า​สัตว์​ที่​นำมา​ถวาย​นั้น​ไม่​มี​ตำหนิ​ใด​ๆ เลย’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">“ ‘ใน​วันที่​หนึ่ง​เดือน​ที่​เจ็ด​ของ​ทุก​ปี จง​จัดการ​ประชุม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​และ​อย่า​ทำ​งาน​ประจำ นี่​เป็น​วัน​ที่​เจ้า​จะ​เป่า​แตร</verse>
				<verse number="2">จง​ถวาย​วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​เจ็ด​ตัว ทั้งหมด​ต้อง​ไม่​มี​ตำหนิ ให้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ</verse>
				<verse number="3">จง​ถวาย​ธัญ​บูชา​คือ แป้ง​โม่​ละเอียด​ประมาณ​สาม​ใน​สิบ​เอฟาห์ ​เคล้า​น้ำมัน​มะกอก​ควบคู่​กับ​วัว​หนุ่ม ถวาย​แป้ง​ประมาณ​สอง​ใน​สิบ​เอฟาห์ ​ควบคู่​กับ​แกะ​ตัว​ผู้</verse>
				<verse number="4">และ​ถวาย​แป้ง​ประมาณ​หนึ่ง​ใน​สิบ​เอฟาห์ ​ควบคู่​กับ​ลูก​แกะ​แต่ละ​ตัว</verse>
				<verse number="5">และ​จง​ถวาย​แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป ​เพื่อ​ลบ​บาป​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="6">นอกเหนือ​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว ธัญ​บูชา​และ​เครื่องดื่ม​บูชา​ที่​ถวาย​เป็น​ประจำ​ทุก​วัน​และ​ทุก​เดือน จง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ตาม​ที่​กล่าว​มา​นี้ เป็น​โภชน​บูชา เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ</verse>
				<verse number="7">ใน​วันที่​สิบ​ของ​เดือน​ที่​เจ็ด​นั้น จง​จัดการ​ประชุม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ เจ้า​ต้อง​ปฏิเสธ​ตน​เอง ​และ​อย่า​ทำ​งาน</verse>
				<verse number="8">จง​ถวาย​วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​เจ็ด​ตัว ทั้งหมด​ต้อง​ไม่​มี​ตำหนิ เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ</verse>
				<verse number="9">จง​ถวาย​ธัญ​บูชา​คือ​แป้ง​โม่​ละเอียด​ประมาณ​สาม​ใน​สิบ​เอฟาห์​เคล้า​น้ำมัน​ควบคู่​กับ​วัว​หนุ่ม ถวาย​แป้ง​ประมาณ​สอง​ใน​สิบ​เอฟาห์​ควบคู่​กับ​แกะ​ตัว​ผู้</verse>
				<verse number="10">และ​ถวาย​แป้ง​ประมาณ​หนึ่ง​ใน​สิบ​เอฟาห์​ควบคู่​กับ​ลูก​แกะ​แต่ละ​ตัว</verse>
				<verse number="11">นอกเหนือ​จาก​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​เพื่อ​ลบ​บาป และ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ที่​ถวาย​เป็น​ประจำ​ควบคู่​กับ​ธัญ​บูชา​และ​เครื่องดื่ม​บูชา จง​ถวาย​แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​ด้วย</verse>
				<verse number="12">ใน​วันที่​สิบห้า​ของ​เดือน​ที่​เจ็ด จง​จัดการ​ประชุม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​และ​อย่า​ทำ​งาน​ประจำ จง​ฉลอง​เทศกาล​แด่​พระยาห์เวห์​ตลอด​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="13">จง​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ได้แก่ วัว​หนุ่ม​สิบสาม​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​สอง​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​สิบสี่​ตัว ทั้งหมด​ต้อง​ไม่​มี​ตำหนิ เป็น​โภชน​บูชา เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ</verse>
				<verse number="14">จง​ถวาย​ธัญ​บูชา​คือ​แป้ง​โม่​ละเอียด​ประมาณ​สาม​ใน​สิบ​เอฟาห์​เคล้า​น้ำมัน​ควบคู่​กับ​วัว​หนุ่ม​แต่ละ​ตัว ถวาย​แป้ง​ประมาณ​สอง​ใน​สิบ​เอฟาห์​ควบคู่​กับ​แกะ​ตัว​ผู้​แต่ละ​ตัว</verse>
				<verse number="15">และ​ถวาย​แป้ง​ประมาณ​หนึ่ง​ใน​สิบ​เอฟาห์​ควบคู่​กับ​ลูก​แกะ​แต่ละ​ตัว</verse>
				<verse number="16">นอกเหนือ​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ที่​ถวาย​เป็น​ประจำ​ควบคู่​กับ​ธัญ​บูชา​และ​เครื่องดื่ม​บูชา จง​ถวาย​แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​ด้วย</verse>
				<verse number="17">ใน​วันที่​สอง​ของ​เทศกาล จง​ถวาย​วัว​หนุ่ม​สิบสอง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​สอง​ตัว ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​สิบสี่​ตัว ทั้งหมด​ต้อง​ไม่​มี​ตำหนิ</verse>
				<verse number="18">ควบคู่​กับ​ธัญ​บูชา​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ตาม​จำนวน​ที่​กำหนด​ไว้</verse>
				<verse number="19">นอกเหนือ​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ที่​ถวาย​เป็น​ประจำ​ควบคู่​กับ​ธัญ​บูชา​และ​เครื่องดื่ม​บูชา จง​ถวาย​แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​ด้วย</verse>
				<verse number="20">ใน​วันที่​สาม จง​ถวาย​วัว​หนุ่ม​สิบเอ็ด​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​สอง​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​สิบสี่​ตัว ทั้งหมด​ต้อง​ไม่​มี​ตำหนิ</verse>
				<verse number="21">ควบคู่​กับ​ธัญ​บูชา​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ตาม​จำนวน​ที่​กำหนด​ไว้</verse>
				<verse number="22">นอกเหนือ​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ที่​ถวาย​เป็น​ประจำ​ควบคู่​กับ​ธัญ​บูชา​และ​เครื่องดื่ม​บูชา จง​ถวาย​แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​ด้วย</verse>
				<verse number="23">ใน​วันที่​สี่ จง​ถวาย​วัว​หนุ่ม​สิบ​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​สอง​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​สิบสี่​ตัว ทั้งหมด​ต้อง​ไม่​มี​ตำหนิ</verse>
				<verse number="24">ควบคู่​กับ​ธัญ​บูชา​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ตาม​จำนวน​ที่​กำหนด​ไว้</verse>
				<verse number="25">นอกเหนือ​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ที่​ถวาย​เป็น​ประจำ​ควบคู่​กับ​ธัญ​บูชา​และ​เครื่องดื่ม​บูชา จง​ถวาย​แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​ด้วย</verse>
				<verse number="26">ใน​วันที่​ห้า จง​ถวาย​วัว​หนุ่ม​เก้า​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​สอง​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​สิบสี่​ตัว ทั้งหมด​ต้อง​ไม่​มี​ตำหนิ</verse>
				<verse number="27">ควบคู่​กับ​ธัญ​บูชา​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ตาม​จำนวน​ที่​กำหนด​ไว้</verse>
				<verse number="28">นอกเหนือ​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ที่​ถวาย​เป็น​ประจำ​ควบคู่​กับ​ธัญ​บูชา​และ​เครื่องดื่ม​บูชา จง​ถวาย​แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​ด้วย</verse>
				<verse number="29">ใน​วันที่​หก จง​ถวาย​วัว​หนุ่ม​แปด​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​สอง​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​สิบสี่​ตัว ทั้งหมด​ต้อง​ไม่​มี​ตำหนิ</verse>
				<verse number="30">ควบคู่​กับ​ธัญ​บูชา​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ตาม​จำนวน​ที่​กำหนด​ไว้</verse>
				<verse number="31">นอกเหนือ​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ที่​ถวาย​เป็น​ประจำ​ควบคู่​กับ​ธัญ​บูชา​และ​เครื่องดื่ม​บูชา จง​ถวาย​แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​ด้วย</verse>
				<verse number="32">ใน​วันที่​เจ็ด จง​ถวาย​วัว​หนุ่ม​เจ็ด​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​สอง​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​สิบสี่​ตัว ทั้งหมด​ต้อง​ไม่​มี​ตำหนิ</verse>
				<verse number="33">ควบคู่​กับ​ธัญ​บูชา​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ตาม​จำนวน​ที่​กำหนด​ไว้</verse>
				<verse number="34">นอกเหนือ​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ที่​ถวาย​เป็น​ประจำ​ควบคู่​กับ​ธัญ​บูชา​และ​เครื่องดื่ม​บูชา จง​ถวาย​แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​ด้วย</verse>
				<verse number="35">ใน​วันที่​แปด จง​จัดการ​ประชุม​พิเศษ​คือ​พิธี​ปิด​และ​อย่า​ทำ​งาน​ประจำ</verse>
				<verse number="36">จง​ถวาย​โภชน​บูชา​ที่​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​เพื่อ​เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ ได้แก่ วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว แกะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว ลูก​แกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ขวบ​เจ็ด​ตัว ทั้งหมด​ต้อง​ไม่​มี​ตำหนิ</verse>
				<verse number="37">ควบคู่​กับ​ธัญ​บูชา​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ตาม​จำนวน​ที่​กำหนด​ไว้</verse>
				<verse number="38">นอกเหนือ​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ที่​ถวาย​เป็น​ประจำ​ควบคู่​กับ​ธัญ​บูชา​และ​เครื่องดื่ม​บูชา จง​ถวาย​แพะ​ตัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​ด้วย</verse>
				<verse number="39">นอกเหนือ​จาก​ของ​ถวาย​ตาม​สัตย์​ปฏิญาณ​และ​เครื่อง​บูชา​ตาม​ความ​สมัครใจ​ของ​ท่าน จง​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว ธัญ​บูชา เครื่องดื่ม​บูชา และ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ จง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​เหล่า​นี้​แด่​พระยาห์เวห์​ใน​เทศกาล​ต่าง​ๆ ตาม​ที่​กำหนด​ไว้​ด้วย’ ”</verse>
				<verse number="40">โมเสส​จึง​แจ้ง​ทุก​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​เขา​แก่​ชาว​อิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">โมเสส​พูด​กับ​หัวหน้า​เผ่า​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล​ว่า “พระยาห์เวห์​สั่ง​ดังนี้​คือ</verse>
				<verse number="2">ผู้​ใด​ถวาย​ปฏิญาณ​ต่อ​พระยาห์เวห์​หรือ​ลั่น​วาจา​สาบาน​ว่า​จะ​ทำ​สิ่ง​ใด ก็​อย่า​ผิด​คำ​ปฏิญาณ​ให้​เขา​ทำ​ตาม​ที่​ลั่น​วาจา​ไว้​ทุก​ประการ</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​หญิงสาว​คน​หนึ่ง​ที่​ยัง​อาศัย​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​พ่อ​และ​กล่าว​ปฏิญาณ​ต่อ​พระยาห์เวห์​หรือ​กล่าว​คำ​สาบาน</verse>
				<verse number="4">และ​พ่อ​ของ​เธอ​ได้ยิน​เธอ​กล่าว​ปฏิญาณ​หรือ​คำ​สาบาน​นั้น แต่​เขา​ไม่ได้​ทักท้วง​อะไร คำ​ปฏิญาณ​หรือ​คำ​สาบาน​ทุก​ประการ​ของ​เธอ​ก็​ยัง​มี​ผล​อยู่</verse>
				<verse number="5">แต่​หาก​พ่อ​ของ​เธอ​ได้ยิน​และ​ห้ามปราม คำ​ปฏิญาณ​หรือ​คำ​สาบาน​นั้น​ก็​เป็น​โมฆะ พระยาห์เวห์​จะ​ไม่​ถือ​โทษ​เธอ​เนื่องจาก​พ่อ​ของ​เธอ​ห้ามปราม​ไว้</verse>
				<verse number="6">หาก​เธอ​แต่งงาน​หลังจาก​ได้​กล่าว​ปฏิญาณ​หรือ​พลั้ง​ปาก​สาบาน​โดย​ไม่​ยั้ง​คิด</verse>
				<verse number="7">และ​สามี​ของ​เธอ​รู้​ถึง​คำ​ปฏิญาณ​นั้น​ใน​ภายหลัง​และ​ไม่​ทักท้วง​อะไร คำ​ปฏิญาณ​หรือ​คำ​สาบาน​ของ​เธอ​ก็​ยัง​คง​มี​ผล​อยู่</verse>
				<verse number="8">แต่​หาก​สามี​ของ​เธอ​รู้​และ​ลบล้าง​คำ​ปฏิญาณ​หรือ​วาจา​พลั้ง​ปาก​ของ​เธอ​แล้ว พระยาห์เวห์​ก็​จะ​ไม่​ถือ​โทษ​เธอ</verse>
				<verse number="9">แต่​คำ​ปฏิญาณ​หรือ​คำ​สาบาน​ของ​หญิง​ม่าย​หรือ​หญิง​ที่​ถูก​หย่าร้าง​จะ​ยัง​มี​ผล​บังคับ</verse>
				<verse number="10">หาก​หญิง​ที่​อยู่​กิน​กับ​สามี​กล่าว​คำ​ปฏิญาณ​หรือ​คำ​สาบาน​ผูกมัด​ตัวเอง</verse>
				<verse number="11">และ​สามี​ของ​เธอ​ได้ยิน​แต่​ไม่ได้​ทักท้วง​อะไร​และ​ไม่​ห้ามปราม คำ​ปฏิญาณ​หรือ​คำ​สาบาน​ทุก​ประการ​ก็​ยัง​คง​มี​ผล​อยู่</verse>
				<verse number="12">แต่​หาก​สามี​ของ​เธอ​ได้ยิน​แล้ว​ลบล้าง​คำ​ปฏิญาณ​หรือ​คำ​สาบาน​จาก​ปาก​ของ​เธอ สามี​ของ​เธอ​ก็​ทำ​ให้​คำ​เหล่า​นั้น​เป็น​โมฆะ และ​พระยาห์เวห์​จะ​ไม่​ถือ​โทษ​เธอ</verse>
				<verse number="13">สามี​ของ​เธอ​จะ​รับรอง​หรือ​ลบล้าง​คำ​ปฏิญาณ​ก็​ได้</verse>
				<verse number="14">แต่​หาก​เขา​ไม่​พูด​อะไร​นับ​ตั้งแต่​วัน​ที่​ได้ยิน ก็​ให้​ถือ​ว่า​เขา​ได้​รับรอง​คำ​ปฏิญาณ​นั้น​แล้ว การ​ที่​เขา​ไม่​กล่าว​ทักท้วง​อะไร ก็​ให้​ถือ​ว่า​เป็น​การ​รับรอง​คำ​ปฏิญาณ​หรือ​คำ​สาบาน​นั้น​ๆ</verse>
				<verse number="15">แต่​ถ้า​เขา​มา​ลบล้าง​คำ​เหล่า​นั้น​ใน​ภายหลัง เขา​จะ​ต้อง​เป็น​คน​รับ​ผล​จาก​การ​กระทำ​ผิด​ของ​เธอ”</verse>
				<verse number="16">ทั้งหมด​นี้​คือ​ระเบียบ​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ให้​ไว้​แก่​โมเสส​เกี่ยวกับ​ความ​สัมพันธ์​ระหว่าง​สามี​ภรรยา และ​พ่อ​กับ​ลูก​สาว​ที่​ยัง​อาศัย​อยู่​ใน​บ้าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​แก้แค้น​ชาว​มีเดียน​ให้​ชาว​อิสราเอล หลังจาก​นั้น​เจ้า​จะ​ไป​อยู่​ร่วม​กับ​คน​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​โมเสส​จึง​กล่าว​แก่​ประชาชน​ว่า “พวก​เจ้า​บาง​คน​จะ​ต้อง​เตรียม​อาวุธ​ไป​ทำ​สงคราม​กับ​ชาว​มีเดียน เพื่อ​นำ​การ​แก้แค้น​ของ​พระยาห์เวห์​ไป​ถึง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="4">จง​เกณฑ์​พล​อิสราเอล​มา​เผ่า​ละ​หนึ่ง​พัน​คน”</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​จึง​รวม​กำลัง​พล​ได้ 12,000 คน​จาก​เผ่า​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล และ​ถือ​อาวุธ​เข้า​สู่​สงคราม</verse>
				<verse number="6">โมเสส​ส่ง​คน​ที่​ได้​มา​เผ่า​ละ​หนึ่ง​พัน​คน​นั้น​ไป​รบ​โดย​มี​ฟีเนหัส​ลูก​ชาย​ของ​ปุโรหิต​เอเลอาซาร์​นำ​ทัพ​ไป พร้อม​ด้วย​เครื่องใช้​จาก​สถาน​นมัสการ​และ​แตร​สัญญาณ</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​สู้รบ​กับ​มีเดียน​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส และ​ฆ่า​ผู้ชาย​ทุก​คน</verse>
				<verse number="8">รวม​ทั้ง​กษัตริย์​ของ​ชาว​มีเดียน​ห้า​องค์​คือ เอวี เรเคม ศูร์ เฮอร์ และ​เรบา บาลาอัม​ลูก​ชาย​ของ​เบโอร์​ก็​ถูก​ฆ่า​ตาย​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="9">ชาว​อิสราเอล​จับกุม​ผู้หญิง​และ​เด็ก​ชาว​มีเดียน​มา​เป็น​เชลย ทั้ง​กวาดต้อน​ฝูง​สัตว์​ทั้งหมด​และ​ริบ​ข้าวของ​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="10">แล้ว​เผา​เมือง​และ​ค่าย​พัก​ของ​ชาว​มีเดียน​จน​หมดสิ้น</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​กวาดต้อน​คน ฝูง​สัตว์ และ​ริบ​ทรัพย์สิน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="12">แล้ว​นำ​มา​มอบ​ให้​โมเสส ปุโรหิต​เอเลอาซาร์ และ​คน​อิสราเอล​ที่​มา​ชุมนุม​ซึ่ง​ตั้ง​ค่าย​พัก​ใน​ที่​ราบ​โมอับ ริม​แม่น้ำ​จอร์แดน ตรงข้าม​เมือง​เยรีโค</verse>
				<verse number="13">โมเสส ปุโรหิต​เอเลอาซาร์ และ​บรรดา​ผู้นำ​ของ​ชุมชน​ออก​มา​รอ​รับ​พวก​เขา​นอก​ค่าย</verse>
				<verse number="14">โมเสส​โกรธ​นาย​ทหาร​และ​แม่ทัพ​นายกอง​ที่​กลับ​จาก​การ​รบ​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="15">โมเสส​ถาม​พวก​เขา​ว่า “ทำไม​จึง​ปล่อย​ให้​พวก​ผู้หญิง​รอด​ชีวิต​อยู่​ได้</verse>
				<verse number="16">คน​เหล่า​นี้​แหละ​ที่​ทำ​ตาม​คำ​แนะนำ​ของ​บาลาอัม และ​ล่อลวง​ชาว​อิสราเอล​ให้​ไม่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระยาห์เวห์​ใน​เหตุการณ์​ที่​เปโอร์ เป็น​ต้นเหตุ​แห่ง​ภัยพิบัติ​ที่​ทำลาย​ล้าง​ประชาชน​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">จง​ฆ่า​เด็ก​ผู้ชาย​ทุก​คน​และ​ฆ่า​ผู้หญิง​ทุก​คน​ที่​เคย​หลับนอน​กับ​ผู้ชาย​แล้ว</verse>
				<verse number="18">แต่​จง​ไว้​ชีวิต​หญิงสาว​ที่​ยัง​ไม่​เคย​หลับนอน​กับ​ผู้ชาย​ไว้​สำหรับ​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="19">ใคร​ก็​ตาม​ที่​ฆ่า​คน​หรือ​แตะต้อง​ผู้​ที่​ถูก​ฆ่า​ตาย จง​ออก​ไป​อยู่​นอก​ค่าย​พัก​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน แล้ว​จง​ชำระ​ตัวเอง​และ​เชลย​ของ​เจ้า​ใน​วันที่​สาม​และ​วันที่​เจ็ด</verse>
				<verse number="20">จง​ชำระ​เครื่อง​นุ่ง​ห่ม​และ​ทุก​สิ่ง​ที่​ทำ​จาก​หนัง​สัตว์ ขน​แพะ หรือ​ไม้​ให้​สะอาด​ด้วย”</verse>
				<verse number="21">จาก​นั้น​ปุโรหิต​เอเลอาซาร์​กล่าว​กับ​ทหาร​ที่​กลับมา​จาก​การ​รบ​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​กฎ​บัญญัติ​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ให้​แก่​โมเสส​กำหนด​ไว้</verse>
				<verse number="22">คือ​ทอง เงิน ทอง​สัมฤทธิ์ เหล็ก ดีบุก ตะกั่ว</verse>
				<verse number="23">และ​สิ่งใด​ๆ ซึ่ง​ทน​ความ​ร้อน​ได้ จง​เอา​ไป​เผา​ไฟ​เพื่อ​ชำระ จาก​นั้น​ล้าง​ด้วย​น้ำ​แห่ง​การ​ชำระ แต่​สิ่งใด​ที่​ไม่​ทน​ความ​ร้อน​จะ​ต้อง​ล้าง​ด้วย​น้ำ</verse>
				<verse number="24">ใน​วันที่​เจ็ด​จง​ซัก​เสื้อผ้า แล้ว​ท่าน​จะ​สะอาด และ​กลับ​เข้า​มา​ใน​ค่าย​พัก​ได้”</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="26">“เจ้า​และ​ปุโรหิต​เอเลอาซาร์​กับ​หัวหน้า​ครอบครัว​ต่าง​ๆ ของ​แต่ละ​เผ่า จง​นับ​จำนวน​คน​และ​สัตว์​ทั้งหมด​ที่​ยึด​มา​ได้</verse>
				<verse number="27">แล้ว​แบ่ง​เป็น​สอง​ส่วน​เท่า​กัน ส่วน​หนึ่ง​เป็น​ของ​ทหาร​ที่​ร่วม​รบ อีก​ส่วน​หนึ่ง​เป็น​ของ​ประชาชน​ที่​เหลือ</verse>
				<verse number="28">ให้​นำ​หนึ่ง​ใน​ห้าร้อย​จาก​ส่วน​ของ​ทหาร​ที่​ร่วม​รบ ไม่ว่า​จะ​เป็น​คน วัว ลา แกะ​หรือ​แพะ​มา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="29">เอา​ส่วน​นี้​จาก​ส่วน​แบ่ง​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​พวก​เขา​ยก​ให้​ปุโรหิต​เอเลอาซาร์ เป็น​ดั่ง​ของ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="30">ให้​เลือก​หนึ่ง​ใน​ห้าสิบ​จาก​ส่วน​ที่​เป็น​ของ​ชาว​อิสราเอล ไม่ว่า​จะ​เป็น​คน วัว ลา แกะ แพะ หรือ​สัตว์​อื่น​ๆ มอบให้​คน​เลวี​ซึ่ง​รับผิดชอบ​ดูแล​พลับพลา​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="31">ดังนั้น​โมเสส​และ​ปุโรหิต​เอเลอาซาร์​จึง​ปฏิบัติ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​สั่ง​โมเสส</verse>
				<verse number="32">ทรัพย์สิน​ที่​ผู้​ออก​รบ​ยึด​มา​ได้​มี​ดังนี้ แกะ 675,000 ตัว</verse>
				<verse number="33">วัว 72,000 ตัว</verse>
				<verse number="34">ลา 61,000 ตัว</verse>
				<verse number="35">และ​หญิงสาว​พรหมจารี 32,000 คน</verse>
				<verse number="36">ครึ่ง​หนึ่ง​ที่​เป็น​ส่วน​ของ​บรรดา​ผู้​ออก​รบ​คือ แกะ 337,500 ตัว</verse>
				<verse number="37">เป็น​ส่วน​ที่​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ 675 ตัว</verse>
				<verse number="38">วัว 36,000 ตัว เป็น​ส่วน​ที่​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ 72 ตัว</verse>
				<verse number="39">ลา 30,500 ตัว เป็น​ส่วน​ที่​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ 61 ตัว</verse>
				<verse number="40">ผู้​คน 16,000 คน เป็น​ส่วน​ที่​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ 32 คน</verse>
				<verse number="41">โมเสส​มอบ​ส่วน​ที่​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​ทั้งหมด​นั้น​ให้​กับ​ปุโรหิต​เอเลอาซาร์​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง</verse>
				<verse number="42">โมเสส​แบ่ง​ครึ่ง​หนึ่ง​จาก​ส่วน​ของ​ผู้​ร่วม​รบ​ให้​กับ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="43">ส่วน​ครึ่ง​หนึ่ง​ที่​เป็น​ของ​คน​อิสราเอล​ได้แก่ แกะ 337,500 ตัว</verse>
				<verse number="44">วัว 36,000 ตัว</verse>
				<verse number="45">ลา 30,500 ตัว</verse>
				<verse number="46">และ​ผู้​คน 16,000 คน</verse>
				<verse number="47">จาก​ส่วน​ครึ่ง​หนึ่ง​ที่​เป็น​ของ​ชาว​อิสราเอล​นี้ โมเสส​เลือก​หนึ่ง​คน​จาก​ทุก​ๆ ห้าสิบ​คน และ​สัตว์​ด้วย และ​มอบ​ให้​คน​เลวี​ผู้​รับผิดชอบ​ดูแล​พลับพลา​ของ​พระยาห์เวห์​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง</verse>
				<verse number="48">จาก​นั้น​เหล่า​แม่ทัพ​นายกอง​ซึ่ง​บัญชาการ​กองร้อย​และ​กองพัน​ต่าง​ๆ มา​พบ​โมเสส</verse>
				<verse number="49">และ​พูด​ว่า “ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ได้​ตรวจ​นับ​ทหาร​ภายใต้​บัญชา ไม่​มี​สัก​คน​ที่​ขาด​หาย​ไป</verse>
				<verse number="50">ดังนั้น​พวก​เรา​จึง​นำ​เครื่องทอง​ที่​เรา​ริบ​ได้ มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​ได้แก่ กำไล​มือ สร้อย​ข้อมือ แหวน​ตรา ตุ้มหู และ​สร้อย​คอ เพื่อ​ขอ​ลบ​บาป​ให้​แก่​ข้าพเจ้า​ทั้งหลาย​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="51">โมเสส​กับ​ปุโรหิต​เอเลอาซาร์​รับ​เครื่องทอง​ของ​ถวาย​ทั้งหมด​นี้​จาก​พวก​เขา</verse>
				<verse number="52">รวม​แล้ว​ได้​ทอง​ที่​เหล่า​แม่ทัพ​นายกอง​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​หนัก​ประมาณ 16,750 เชเขล</verse>
				<verse number="53">ทหาร​แต่ละ​คน​ได้​ครอง​ทรัพย์สิน​ต่าง​ๆ เป็น​กรรมสิทธิ์​ส่วนตัว</verse>
				<verse number="54">โมเสส​และ​ปุโรหิต​เอเลอาซาร์​รับ​เครื่อง​ทอง​เหล่า​นี้​จาก​เหล่า​แม่ทัพ​นายกอง และ​นำมา​เก็บ​รักษา​ไว้​ใน​เต็นท์​นัด​พบ เป็น​อนุสรณ์​สำหรับ​ชาว​อิสราเอล​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">คน​เผ่า​รูเบน​และ​คน​เผ่า​กาด​ซึ่ง​มี​ฝูง​สัตว์​เป็น​จำนวน​มาก เห็นว่า​ดินแดน​ยาเซอร์​และ​กิเลอาด​เป็น​ทำเล​เหมาะ​แก่​ฝูง​สัตว์</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น​จึง​พา​กัน​มา​พบ​โมเสส ปุโรหิต​เอเลอาซาร์ และ​เหล่า​ผู้นำ​ของ​ชุมชน แล้ว​กล่าว​ว่า</verse>
				<verse number="3">“อาทาโรท ดีโบน ยาเซอร์ นิมราห์ เฮชโบน เอเลอาเลห์ เสบาม เนโบ และ​เบโอน</verse>
				<verse number="4">ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พิชิต​ต่อหน้า​คน​อิสราเอล เป็น​ดินแดน​ที่​ดี​เหมาะ​สำหรับ​ฝูง​สัตว์ และ​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​มี​ฝูง​สัตว์</verse>
				<verse number="5">หาก​พวก​เรา​เป็น​ที่​โปรดปราน​ของ​ท่าน ก็​ขอ​ยก​ดินแดน​ส่วน​นี้​ให้​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน อย่า​ให้​พวก​เรา​ต้อง​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​เลย”</verse>
				<verse number="6">โมเสส​กล่าว​กับ​คน​เผ่า​กาด​และ​คน​เผ่า​รูเบน​ว่า “จะ​ให้​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ออก​รบ​ใน​ขณะ​ที่​พวก​ท่าน​นั่ง​อยู่​ที่นี่​อย่าง​นั้น​หรือ</verse>
				<verse number="7">ทำไม​พวก​ท่าน​จึง​บั่นทอน​กำลังใจ​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ไม่​ให้​ข้าม​ไป​ยัง​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ให้​แก่​พวก​เขา</verse>
				<verse number="8">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​ท่าน​ทำ​เมื่อ​เรา​ส่ง​พวก​เขา​จาก​คาเดชบารเนีย​ไป​สำรวจ​ดินแดน​นั้น</verse>
				<verse number="9">หลังจาก​พวก​เขา​ขึ้น​ไป​ที่​หุบเขา​เอชโคล์​และ​ดู​ดินแดน​นั้น​แล้ว พวก​เขา​ก็​ทำ​ให้​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ท้อใจ ไม่​ยอม​เข้า​สู่​ดินแดน​ที่​พระยาห์เวห์​ให้​พวก​เขา</verse>
				<verse number="10">ใน​วัน​นั้น​ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​พลุ่ง​ขึ้น และ​พระองค์​ปฏิญาณ​ว่า</verse>
				<verse number="11">‘เนื่องจาก​พวก​เขา​ไม่ได้​ติดตาม​เรา​อย่าง​สุด​หัวใจ ดังนั้น​จะ​ไม่​มี​ผู้ชาย​สัก​คน​ที่​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป​ขณะ​เมื่อ​ออก​มา​จาก​อียิปต์​จะ​ได้​เห็น​ดินแดน​ที่​เรา​สัญญา​ไว้​กับ​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="12">ไม่​มี​เลย​สัก​คน ยกเว้น​คาเลบ​ลูก​ชาย​ของ​เยฟุนเนห์​แห่ง​เคนัส​และ​โยชูวา​ลูก​ชาย​ของ​นูน​ผู้​ได้​ติดตาม​พระยาห์เวห์​อย่าง​สุดใจ’</verse>
				<verse number="13">ความ​โกรธา​ของ พระยาห์เวห์​เผา​ผลาญ​อิสราเอล พระองค์​ทำ​ให้​เขา​ทั้งหลาย​เร่ร่อน​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ตลอด​สี่สิบ​ปี กระทั่ง​คน​ใน​ชั่วอายุ​นั้น​ที่​ทำ​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระองค์​ตาย​หมด</verse>
				<verse number="14">แต่​นี่​พวก​ท่าน เป็น​เลือด​เนื้อ​เชื้อไข​ของ​คน​บาป เดิน​ตาม​รอย​บรรพบุรุษ และ​ทำ​ให้​พระยาห์เวห์​โกรธ​อิสราเอล​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="15">หาก​พวก​ท่าน​หัน​ออก​จาก​การ​ติดตาม​พระเจ้า พระองค์​จะ​ปล่อย​ประชาชน​ทั้งหมด​นี้​ไว้​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​อีก ท่าน​จะ​เป็น​ต้นเหตุ​ที่​ทำ​ให้​ประชาชน​ย่อยยับ”</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​จึง​ขึ้นมา​ชี้แจง​ว่า “ไม่​ใช่​เช่น​นั้น พวก​เรา​แค่​อยาก​จะ​สร้าง​คอก​ให้​ฝูง​สัตว์​เลี้ยง และ​สร้าง​บ้าน​เรือน​ให้​พวก​ผู้หญิง​กับ​เด็ก​ๆ ของ​เรา​อยู่</verse>
				<verse number="17">ส่วน​พวก​เรา​จะ​ถือ​อาวุธ​เพื่อ​ออก​รบ และ​นำหน้า​ชาว​อิสราเอล​ไป​จนกว่า​จะ​ได้​นำ​พวก​เขา​ไป​ยัง​ดินแดน​ของ​พวก​เขา ใน​ขณะ​ที่​พวก​ผู้หญิง​กับ​เด็ก​ๆ ของ​เรา​จะ​อาศัย​ใน​เมือง​ป้อม​ปราการ เพื่อ​ปกป้อง​พวก​เขา​ให้​พ้น​จาก​ชาว​ดินแดน​นั้น</verse>
				<verse number="18">พวก​เรา​จะ​ไม่​กลับ​บ้าน​จนกว่า​ชาว​อิสราเอล​แต่​ละ​คน​จะ​ได้รับ​มรดก​ของ​เขา​เสีย​ก่อน</verse>
				<verse number="19">พวก​เรา​จะ​ไม่​รับ​มรดก​ใด​ๆ ร่วม​กับ​พวก​เขา​ใน​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน เพราะ​เรา​ได้​รับ​มรดก​ของ​เรา​ที่​ฟาก​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​นี้​แล้ว”</verse>
				<verse number="20">โมเสส​จึง​กล่าว​ว่า “ถ้า​ท่าน​จะ​ทำ​ตาม​คำ​พูด คือ​ถือ​อาวุธ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เพื่อ​ออก​รบ</verse>
				<verse number="21">และ​ถ้า​ทุก​คน​ใน​พวก​ท่าน​ถือ​อาวุธ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ จน​กระทั่ง​พระองค์​ขับไล่​เหล่า​ศัตรู​ของ​พระองค์​พ้น​จาก​หน้า​ของ​พระองค์​แล้ว</verse>
				<verse number="22">ท่าน​ก็​จะ​กลับมา​ได้​เมื่อ​แผ่นดิน​นั้น​สยบ​ราบคาบ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​ท่าน​จะ​พ้น​จาก​หน้าที่​ต่อ​พระยาห์เวห์​และ​ต่อ​อิสราเอล แล้ว​ดินแดน​ฟาก​ตะวันออก​นี้​จะ​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​ท่าน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">แต่​ถ้า​พวก​ท่าน​ไม่​ทำ​ตาม​ที่​พูด​ไว้ ท่าน​ก็​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์ จง​รู้​แน่​เถิด​ว่า​บาป​นั้น​จะ​ตาม​สนอง​ท่าน</verse>
				<verse number="24">จง​ไป​สร้าง​บ้าน​เมือง​ให้​ผู้หญิง​และ​เด็ก​ๆ ของ​ท่าน สร้าง​คอก​ให้​ฝูง​สัตว์​ของ​ท่าน และ​จง​ทำ​ตาม​ที่​ท่าน​สัญญา​ไว้”</verse>
				<verse number="25">ชนเผ่า​รูเบน​และ​เผ่า​กาด​ตอบ​ว่า “พวก​เรา​คือ​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน จะ​ทำ​ตาม​ที่​เจ้านาย​ของ​เรา​สั่ง</verse>
				<verse number="26">ลูก​หลาน ภรรยา และ​ฝูง​สัตว์​ของ​เรา​จะ​ยัง​คง​อยู่​ที่​เมือง​ต่าง​ๆ ใน​ดินแดน​กิเลอาด​นี้</verse>
				<verse number="27">แต่​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ที่​เป็น​ชาย​ทุก​คน​จะ​ถือ​อาวุธ​ออก​รบ จะ​ข้าม​ไป​สู้รบ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ตาม​ที่​เจ้านาย​ของ​เรา​บอก”</verse>
				<verse number="28">โมเสส​จึง​ออก​คำ​สั่ง​แก่​ปุโรหิต​เอเลอาซาร์ โยชูวา​ลูก​ชาย​ของ​นูน และ​ผู้นำ​เผ่า​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล​เกี่ยวกับ​คน​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="29">โมเสส​พูด​ว่า “หาก​ผู้ชาย​เผ่า​กาด​และ​เผ่า​รูเบน​ทุก​คน​ถือ​อาวุธ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ร่วม​ออก​รบ​กับ​พวก​ท่าน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​เมื่อ​พิชิต​ดินแดน​นั้น​ได้​แล้ว พวก​ท่าน​ต้อง​ยก​ดินแดน​กิเลอาด​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="30">แต่​หาก​พวก​เขา​ไม่​ข้าม​ไป​ออก​รบ​ร่วม​กับ​ท่าน พวก​เขา​จะ​ต้อง​ยอมรับ​ดินแดน​คานาอัน​เป็น​กรรมสิทธิ์​ร่วม​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="31">คน​เผ่า​กาด​และ​เผ่า​รูเบน​ตอบ​ว่า “ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​จะ​ปฏิบัติ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง</verse>
				<verse number="32">เรา​จะ​ถือ​อาวุธ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​เข้า​สู่​คานาอัน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​แต่​ดินแดน​กรรมสิทธิ์​ของ​เรา​จะ​อยู่​ที่​ฟาก​นี้​ของ​แม่น้ำ”</verse>
				<verse number="33">โมเสส​จึง​กำหนด​ให้​ดินแดน​ของ​กษัตริย์​สิโหน​ของ​ชาว​อาโมไรต์ และ​ของ​กษัตริย์​โอก​แห่ง​บาชาน ทั้ง​ที่ดิน​และ​เมือง​ต่าง​ๆ กับ​อาณา​บริเวณ​โดย​รอบ​เป็น​ของ​เผ่า​กาด เผ่า​รูเบน และ​ครึ่ง​เผ่า​ของ​เผ่า​มนัสเสห์​ลูก​ชาย​ของ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="34">คน​เผ่า​กาด​สร้าง​เมือง​ดีโบน อาทาโรท อาโรเออร์</verse>
				<verse number="35">อัทโรทโชฟาน ยาเซอร์ โยกเบฮาห์</verse>
				<verse number="36">เบธนิมราห์ และ​เบธฮาราน เป็น​เมือง​ที่​มี​ป้อม​ปราการ​และ​สร้าง​คอก​สำหรับ​ฝูง​สัตว์</verse>
				<verse number="37">เผ่า​รูเบน​สร้าง​เมือง​เฮชโบน เอเลอาเลห์ คีริยาธาอิม</verse>
				<verse number="38">เนโบ บาอัลเมโอน (เมือง​เหล่า​นี้​ถูก​เปลี่ยน​ชื่อ) และ​สิบมาห์ พวก​เขา​ได้​ตั้งชื่อ​เมือง​ที่​สร้าง​ขึ้น​ใหม่</verse>
				<verse number="39">เชื้อสาย​มาคีร์​แห่ง​เผ่า​มนัสเสห์​ไป​ตี​เมือง​กิเลอาด และ​ขับไล่​ชาว​อาโมไรต์​ซึ่ง​อยู่​ที่​นั่น​ออก​ไป</verse>
				<verse number="40">โมเสส​จึง​ยก​เมือง​กิเลอาด​ให้​คน​มาคีร์​ซึ่ง​เป็น​ลูกหลาน​ของ​มนัสเสห์ และ​พวก​เขา​ได้​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="41">ยาอีร์​แห่ง​เผ่า​มนัสเสห์​ได้​ยึด​ถิ่นฐาน​ของ​พวก​เขา​และ​เปลี่ยน​ชื่อ​เป็น​ฮัฟโวทยาอีร์</verse>
				<verse number="42">และ​โนบาห์​ได้​ยึด​เคนาท​กับ​ถิ่นฐาน​โดย​รอบ และ​ตั้งชื่อ​ว่า​โนบาห์​ตาม​ชื่อ​ของ​ตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">ต่อไป​นี้​คือ​เส้นทาง​ออก​จาก​อียิปต์​ของ​ชาว​อิสราเอล เป็น​หมู่​เหล่า​ภายใต้​การ​นำ​ของ​โมเสส​กับ​อาโรน</verse>
				<verse number="2">โมเสส​บันทึก​เส้นทาง​การ​เดินทาง​ทุก​ระยะ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​เมือง​ราเมเสส​ใน​วันที่​สิบห้า​เดือน​ที่​หนึ่ง วัน​รุ่งขึ้น​หลังจาก​พิธี​ปัสกา พวก​เขา​ยก​พล​ออก​มา​อย่าง​สง่า​ผ่าเผย ต่อหน้าต่อตา​ชาว​อียิปต์</verse>
				<verse number="4">ซึ่ง​ยุ่ง​อยู่​กับ​การ​ฝัง​ศพ​บรรดา​ลูก​หัวปี​ที่​ถูก​พระยาห์เวห์​ประหาร เนื่องจาก​พระยาห์เวห์​ลงโทษ​พระ​ต่าง​ๆ ของ​อียิปต์</verse>
				<verse number="5">ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​ราเมเสส​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​สุคคท</verse>
				<verse number="6">จาก​สุคคท​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​เอธาม​ใกล้​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="7">จาก​เอธาม​วก​กลับ​ไป​ที่​ปีหะหิโรท ไป​ยัง​แถบ​ตะวันออก​ของ​บาอัลเซโฟน และ​ตั้ง​ค่าย​ใกล้​ๆ มิกดล</verse>
				<verse number="8">ออก​จาก​ปีหะหิโรท แล้ว​ข้าม​ทะเล​เข้า​ไป​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร และ​หลังจาก​เดินทาง​เป็น​เวลา​สาม​วัน​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร เอธาม​ก็​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​มาราห์</verse>
				<verse number="9">ออก​จาก​มาราห์​แล้ว​มาถึง​เอลิม ที่​ซึ่ง​มี​ธาร​น้ำพุ​สิบสอง​แห่ง และ​มี​ต้น​อินทผลัม​เจ็ดสิบ​ต้น พวก​เขา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="10">จาก​เอลิม พวก​เขา​มา​ตั้ง​ค่าย​พัก​ริม​ทะเล​แดง</verse>
				<verse number="11">และ​จาก​ทะเล​แดง​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​ถิ่น​ทุรกันดาร​สิน</verse>
				<verse number="12">จาก​ถิ่น​ทุรกันดาร​สิน​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​โดฟคาห์</verse>
				<verse number="13">จาก​โดฟคาห์​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​อาลูช</verse>
				<verse number="14">จาก​อาลูช​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​เรฟีดิม ที่​ซึ่ง​ไม่​มี​น้ำ​ให้​ประชาชน​ดื่ม</verse>
				<verse number="15">จาก​เรฟีดิม พวก​เขา​มา​ยัง​ถิ่น​ทุรกันดาร​ซีนาย</verse>
				<verse number="16">จาก​ถิ่น​ทุรกันดาร​ซีนาย​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​ขิบโรทหัทธาอาวาห์</verse>
				<verse number="17">จาก​ขิบโรทหัทธาอาวาห์​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​ฮาเซโรท</verse>
				<verse number="18">จาก​ฮาเซโรท​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​ริทมาห์</verse>
				<verse number="19">จาก​ริทมาห์​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​ริมโมน​เปเรศ</verse>
				<verse number="20">จาก​ริมโมน​เปเรศ​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​ลิบนาห์</verse>
				<verse number="21">จาก​ลิบนาห์​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​ริสสาห์</verse>
				<verse number="22">จาก​ริสสาห์​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​เคเฮลาธาห์</verse>
				<verse number="23">จาก​เคเฮลาธาห์​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​ภูเขา​เชเฟอร์</verse>
				<verse number="24">จาก​ภูเขา​เชเฟอร์​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​ฮาราดาห์</verse>
				<verse number="25">จาก​ฮาราดาห์​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​มักเฮโลท</verse>
				<verse number="26">จาก​มักเฮโลท​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​ทาหัท</verse>
				<verse number="27">จาก​ทาหัท​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​เทราห์</verse>
				<verse number="28">จาก​เทราห์​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​มิทคาห์</verse>
				<verse number="29">จาก​มิทคาห์​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​ฮัชโมนาห์</verse>
				<verse number="30">จาก​ฮัชโมนาห์​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​โมเสโรท</verse>
				<verse number="31">จาก​โมเสโรท​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​เบเนยาอะคัน</verse>
				<verse number="32">จาก​เบเนยาอะคัน​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​โฮร์​ฮักกีดกาด</verse>
				<verse number="33">จาก​โฮร์​ฮักกีดกาด​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​โยทบาธาห์</verse>
				<verse number="34">จาก​โยทบาธาห์​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​อับโรนาห์</verse>
				<verse number="35">จาก​อับโรนาห์​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​เอซีโอนเกเบอร์</verse>
				<verse number="36">จาก​เอซีโอนเกเบอร์​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​คาเดช​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ศิน</verse>
				<verse number="37">จาก​คาเดช​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​ภูเขา​โฮร์ ตรง​ชายแดน​เอโดม</verse>
				<verse number="38">ปุโรหิต​อาโรน​ขึ้นไป​บน​ภูเขา​โฮร์​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​และ​สิ้น​ชีวิต​ที่​นั่น ใน​วันที่​หนึ่ง​เดือน​ที่​ห้า​ปี​ที่​สี่​สิบ​นับ​ตั้งแต่​ชาว​อิสราเอล​ออก​มา​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​อาโรน​สิ้น​ชีวิต​ที่​ภูเขา​โฮร์​นั้น เขา​มี​อายุ 123 ปี</verse>
				<verse number="40">กษัตริย์​ชาว​คานาอัน​แห่ง​อาราด​ผู้​อาศัย​อยู่​ใน​เนเกบ​ที่​คานาอัน​ได้​ข่าว​ว่า​ชาว​อิสราเอล​ยก​มา</verse>
				<verse number="41">จาก​ภูเขา​โฮร์​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​ศัลโมนาห์</verse>
				<verse number="42">จาก​ศัลโมนาห์​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​ปูโนน</verse>
				<verse number="43">จาก​ปูโนน​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​โอโบท</verse>
				<verse number="44">จาก​โอโบท​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​อิเยอาบาริม​ที่​ชายแดน​โมอับ</verse>
				<verse number="45">จาก​อิเยอาบาริม​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​ดีโบน กาด</verse>
				<verse number="46">จาก​ดีโบน​กาด​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​อัลโมน​ดิบลาธาอิม</verse>
				<verse number="47">จาก​อัลโมน​ดิบลาธาอิม​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​เทือกเขา​อาบาริม​ใกล้​เนโบ</verse>
				<verse number="48">จาก​เทือกเขา​อาบาริม​มา​ตั้ง​ค่าย​ใน​ที่​ราบ​โมอับ​ริม​แม่น้ำ​จอร์แดน ตรงข้าม​เมือง​เยรีโค</verse>
				<verse number="49">ที่​ซึ่ง​พวก​เขา​ตั้ง​ค่าย​พัก​อยู่​ริม​แม่น้ำ​จอร์แดน จาก​เบธเยชิโมท​จด​อาแบลชิทธีม</verse>
				<verse number="50">ใน​ที่​ราบ​โมอับ​ริม​แม่น้ำ​จอร์แดน ตรงข้าม​เมือง​เยรีโค​นี้​เอง​พระยาห์เวห์​พูด​สั่ง​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="51">“จง​แจ้ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘เมื่อ​เจ้า​ทั้งหลาย​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​เข้า​ไป​ยัง​ดินแดน​คานาอัน</verse>
				<verse number="52">จง​ขับไล่​ชาว​ดินแดน​นั้น​ออก​ไป​ให้​หมด และ​ทำลาย​ล้าง​รูป​เคารพ​ทั้งปวง​ของ​พวก​เขา ไม่ว่า​หิน​สลัก รูป​เคารพ​ที่​หล่อ​ขึ้น และ​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="53">จง​เข้า​ยึด​และ​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ที่​นั่น​เพราะ​เรา​ยก​ดินแดน​นี้​ให้​เจ้า</verse>
				<verse number="54">จง​ทอด​ฉลาก​แบ่งสรร​ที่ดิน​กัน​ตาม​ตระกูล ที่ดิน​ผืน​ใหญ่​จะ​จับ​ฉลาก​แบ่ง​กัน​ใน​หมู่​ตระกูล​ใหญ่ ส่วน​ที่​เล็ก​ลง​มา​จะ​จับ​ฉลาก​แบ่ง​กัน​ใน​หมู่​ตระกูล​เล็ก สิ่ง​ที่​เขา​จับ​ฉลาก​ได้​ก็​จะ​เป็น​ของ​เขา จง​แบ่ง​ที่ดิน​ไป​ตาม​เผ่า​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="55">แต่​หาก​เจ้า​ทั้งหลาย​ไม่​ยอม​ขับไล่​ประชาชน​ที่​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​ออก​ไป คน​ที่​เหลือ​อยู่​จะ​เป็น​หอก​ข้าง​แคร่​และ​จะ​เป็น​หนาม​ยอก​อก​ของ​เจ้า พวก​เขา​จะ​ก่อ​ปัญหา​ให้​กับ​เจ้า​ใน​ดินแดน​ที่​เจ้า​อาศัย​อยู่</verse>
				<verse number="56">และ​เรา​จะ​ทำ​กับ​เจ้า​ตาม​ที่​เรา​วางแผน​ไว้​ว่า​จะ​ทำ​กับ​พวก​เขา’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​สั่ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘เมื่อ​เจ้า​ทั้งหลาย​เข้า​สู่​คานาอัน​ดินแดน​ซึ่ง​จะ​แบ่งสรร​ยก​ให้​เป็น​มรดก​ของ​เจ้า​นั้น​จะ​มี​พรมแดน​ดังนี้</verse>
				<verse number="3">ดินแดน​ทาง​ใต้​คือ​ทะเล​ทราย​ศิน เลียบ​ไป​ตาม​พรมแดน​เอโดม เขต​แดน​ทาง​ใต้​เริ่ม​จาก​ด้าน​ฝั่ง​ตะวันออก​จาก​ด้าน​ใต้​สุด​ของ​ทะเล​ตาย</verse>
				<verse number="4">ไล่​ลง​มา​ผ่าน​ช่อง​แคบ​แมงป่อง​ไป​ยัง​ศิน ลง​ใต้​ไป​ที่​คาเดชบารเนีย เรื่อย​มาถึง​ฮาซารัดดาร์​และ​อัสโมน</verse>
				<verse number="5">จาก​อัสโมน​วก​ไป​ตาม​ลำน้ำ​แห่ง​อียิปต์​และ​สิ้นสุด​ลง​ที่​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน</verse>
				<verse number="6">เขตแดน​ทาง​ฝั่ง​ตะวันตก​ของ​เจ้า​คือ​ชาย​ฝั่ง​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน นี่​จะ​เป็น​เขตแดน​ของ​เจ้า​ทาง​ฝั่ง​ตะวันตก</verse>
				<verse number="7">เขตแดน​ทาง​ฝั่ง​เหนือ​ของ​เจ้า​เริ่ม​จาก​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน​เรื่อย​ไป​ถึง​ภูเขา​โฮร์</verse>
				<verse number="8">ไป​ยัง​เลโบฮามัท ไป​เศดัด</verse>
				<verse number="9">เรื่อย​ไป​ถึง​ศิโฟรน​จน​จด​ฮาซาเอนัน นี่​จะ​เป็น​เขตแดน​ของ​เจ้า​ทาง​ฝั่ง​เหนือ</verse>
				<verse number="10">เขตแดน​ทาง​ฝั่ง​ตะวันออก​เริ่ม​จาก​ฮาซาเอนัน​จน​ถึง​ที่​เชฟาม</verse>
				<verse number="11">เรื่อย​ลง​มาถึง​ริบลาห์ ด้าน​ตะวันออก​ของ​เมือง​อายิน ไล่​มา​ตาม​ลาด​เขา​ด้าน​ตะวันออก​ของ​ทะเล​กาลิลี</verse>
				<verse number="12">แล้ว​เรื่อยมา​ตาม​แม่น้ำ​จอร์แดน​และ​สิ้นสุด​ที่​ทะเล​ตาย นี่​จะ​เป็น​ดินแดน​ของ​พวก​เจ้า​ตาม​เขตแดน​โดย​รอบ’ ”</verse>
				<verse number="13">โมเสส​สั่ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า “จง​จับ​ฉลาก​แบ่งสรร​ดินแดน​นี้​เป็น​มรดก พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ไว้​ให้​แบ่ง​กัน​ใน​หมู่​เก้า​เผ่า​และ​อีก​ครึ่ง​เผ่า</verse>
				<verse number="14">เพราะ​เผ่า​รูเบน กาด​และ​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า​ได้รับ​มรดก​ของ​ตน​แล้ว</verse>
				<verse number="15">สอง​เผ่า​และ​ครึ่ง​เผ่า​นี้​ได้รับ​ดินแดน​ทาง​ฟาก​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​แห่ง​เยรีโค​เป็น​มรดก”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="17">“ต่อไป​นี้​เป็น​รายชื่อ​ผู้​ที่​จะ​ทำ​หน้าที่​จัดสรร​มรดก​ใน​ดินแดน​คือ ปุโรหิต​เอเลอาซาร์ โยชูวา​ลูก​ชาย​ของ​นูน</verse>
				<verse number="18">และ​ผู้นำ​ซึ่ง​ได้รับ​แต่งตั้ง​จาก​แต่ละ​เผ่า เพื่อ​ช่วย​แบ่งสรร​ดินแดน​นั้น</verse>
				<verse number="19">รายชื่อ​ของ​พวก​เขา ได้แก่ คาเลบ​ลูก​ชาย​ของ​เยฟุนเนห์​จาก​เผ่า​ยูดาห์</verse>
				<verse number="20">เชมูเอล​ลูก​ชาย​ของ​อัมมีฮูด​จาก​เผ่า​สิเมโอน</verse>
				<verse number="21">เอลีดาด​ลูก​ชาย​ของ​คิสโลน​จาก​เผ่า​เบนยามิน</verse>
				<verse number="22">บุคคี​ลูก​ชาย​ของ​โยกลี​ผู้นำ​จาก​เผ่า​ดาน</verse>
				<verse number="23">ฮันนีเอล​ลูก​ชาย​ของ​เอโฟด ผู้นำ​จาก​เผ่า​มนัสเสห์​ลูก​ของ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="24">เคมูเอล​ลูก​ชาย​ของ​ชิฟทาน ผู้นำ​จาก​เผ่า​เอฟราอิม​ลูก​ของ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="25">เอลีซาฟาน​ลูก​ชาย​ของ​ปารนาค ผู้นำ​จาก​เผ่า​เศบูลุน</verse>
				<verse number="26">ปัลทีเอล​ลูก​ชาย​ของ​อัสซาน ผู้นำ​จาก​เผ่า​อิสสาคาร์</verse>
				<verse number="27">อาหิฮูด​ลูก​ชาย​ของ​เชโลมี ผู้นำ​จาก​เผ่า​อาเชอร์</verse>
				<verse number="28">เปดาเฮล​ลูก​ชาย​ของ​อัมมีฮูด ผู้นำ​จาก​เผ่า​นัฟทาลี”</verse>
				<verse number="29">คน​เหล่า​นี้​คือ​ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้​จัดสรร​มรดก​แก่​ชาว​อิสราเอล​ใน​ดินแดน​คานาอัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ใน​ที่​ราบ​โมอับ​ริม​แม่น้ำ​จอร์แดน ตรงข้าม​เมือง​เยรีโค ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​สั่ง​ชาว​อิสราเอล​ให้​ยก​เมือง​บาง​เมือง​และ​ทุ่ง​หญ้า​โดย​รอบ​จาก​มรดก​ที่​ชาว​อิสราเอล​ครอบครอง​ให้​แก่​ชน​เลวี</verse>
				<verse number="3">เมือง​เหล่า​นี้​จะ​เป็น​ที่​พัก​อาศัย​ของ​พวก​เขา และ​ทุ่ง​หญ้า​ซึ่ง​อยู่​รายรอบ​สำหรับ​ฝูง​สัตว์​ของ​เขา</verse>
				<verse number="4">ทุ่ง​หญ้า​ของ​ชน​เลวี​มี​ระยะ​ห่าง 1,000 คิวบิท จาก​กำแพง​เมือง​ทั้ง​สี่​ด้าน</verse>
				<verse number="5">ฉะนั้น​จะ​มี​อาณาเขต​ด้าน​ทิศ​เหนือ ทิศใต้ ทิศ​ตะวันออก ทิศ​ตะวันตก​ด้าน​ละ 2,000 คิวบิท ​โดย​มี​เมือง​อยู่​ใจกลาง พวก​เขา​จะ​ได้​ใช้​พื้นที่​นี้​เป็น​ทุ่ง​หญ้า​เลี้ยง​สัตว์​สำหรับ​เมือง​นั้น​ๆ</verse>
				<verse number="6">เจ้า​จง​ยก​เมือง​หก​แห่ง​ให้​แก่​คน​เลวี เพื่อ​เป็น​เมือง​ลี้​ภัย​สำหรับ​ผู้​ที่​ทำ​ให้​คน​ตาย​โดย​ไม่​เจตนา​จะ​หนี​ไป​ลี้​ภัย นอกจาก​นั้น​จง​ยก​เมือง​ต่าง​ๆ ให้​อีก 42 เมือง</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ต้อง​ยก​เมือง​ให้​ชน​เลวี​รวม​ทั้งหมด 48 หัวเมือง​และ​ทุ่ง​หญ้า​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="8">เมือง​ที่​เจ้า​ยก​ให้​คน​เลวี​จาก​ดินแดน​ที่​ชาว​อิสราเอล​ครอบครอง​จะ​ต้อง​เป็น​ไป​ตาม​สัดส่วน​ของ​มรดก​ใน​แต่ละ​เผ่า คือ​เผ่า​ที่​มี​มาก​ก็​ให้​มาก แต่​เผ่า​ที่​มี​น้อย​ก็​ให้​น้อย”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="10">“จง​บอก​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘เมื่อ​พวก​เจ้า​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​เข้า​สู่​คานาอัน​แล้ว</verse>
				<verse number="11">จง​กำหนด​เมือง​ลี้​ภัย​ไว้ เพื่อ​ผู้​ที่​ทำ​ให้​คน​ตาย​โดย​ไม่​เจตนา​จะ​หนี​เข้า​ไป​พักพิง</verse>
				<verse number="12">เมือง​เหล่า​นี้​จะ​เป็น​ที่​หลบหนี​จาก​การ​แก้แค้น​จาก​ญาติ​ของ​ผู้​ตาย เพื่อ​ไม่​ให้​จำเลย​ตาย​ก่อน​ที่​จะ​ถูก​ไต่สวน​ต่อหน้า​ชุมนุม​ชน</verse>
				<verse number="13">เมือง​ทั้ง​หก​แห่ง​นี้​จะ​เป็น​เมือง​ลี้​ภัย</verse>
				<verse number="14">โดย​มี​สาม​แห่ง​ตั้ง​อยู่​ใน​ดินแดน​คานาอัน​และ​อีก​สาม​แห่ง​อยู่​ที่​ฟาก​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="15">เมือง​ลี้​ภัย​ทั้ง​หก​แห่ง​นี้​ไม่​เพียง​แต่​เป็น​ที่​หลบ​ภัย​ของ​ชาว​อิสราเอล​เท่านั้น แต่​สำหรับ​คน​ต่าง​ชาติ​และ​ผู้​สัญจร​อีก​ด้วย เพื่อ​ว่า​ใคร​ก็​ตาม​ที่​ได้​ฆ่า​ผู้​อื่น​โดย​ไม่​เจตนา​จะ​ได้​หนี​ไป​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="16">แต่​ผู้​ใด​ใช้​เหล็ก​ฟาด​ผู้​อื่น​ตาย เขา​เป็น​ฆาตกร​และ​ต้อง​ถูก​ฆ่า</verse>
				<verse number="17">หรือ​หาก​ผู้​ใด​ใช้​ก้อนหิน​ทุบ​ผู้​อื่น​ตาย เขา​เป็น​ฆาตกร​และ​ต้อง​ถูก​ฆ่า</verse>
				<verse number="18">หรือ​หาก​ผู้​ใด​ใช้​ไม้​ตี​ผู้​อื่น​ตาย เขา​เป็น​ฆาตกร และ​ต้อง​ถูก​ฆ่า​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="19">ผู้​แก้แค้น​จะ​ฆ่า​ฆาตกร คือ​เมื่อ​ผู้​แก้แค้น​พบ​ตัว​ฆาตกร จะ​ต้อง​ฆ่า​เขา</verse>
				<verse number="20">หาก​ผู้​ใด​จงใจ​ผลัก​หรือ​ขว้าง​สิ่งใด​ใส่​ผู้​อื่น​ด้วย​ความ​มุ่งร้าย ทำ​ให้​ผู้​นั้น​ถึง​แก่​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="21">หรือ​หาก​ผู้​ใด​เป็น​ศัตรู​กัน​และ​คน​หนึ่ง​ชกต่อย​อีก​คน​จน​ตาย​ด้วย​ความ​โกรธ เขา​เป็น​ฆาตกร ผู้​แก้แค้น​จะ​ฆ่า​เขา​เมื่อ​พบ​ตัว</verse>
				<verse number="22">แต่​หาก​ผู้​ใด​ผลัก​หรือ​ขว้าง​ปา​สิ่งใด​ใส่​ผู้​อื่น​โดย​ไม่​เจตนา ไม่ได้​ทำ​เพราะ​เป็น​ศัตรู​กัน</verse>
				<verse number="23">หรือ​ทำ​ก้อนหิน​ตก​ใส่​ผู้​อื่น​โดย​ไม่​เจตนา ไม่​เห็น และ​ไม่ได้​เป็น​ศัตรู​กัน เป็น​เหตุ​ให้​ผู้​นั้น​ถึง​แก่​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="24">ชุมนุม​ชน​จะ​ต้อง​ตัดสิน​ความ​ระหว่าง​ผู้​ถูก​กล่าวหา​กับ​ผู้​แก้แค้น​ตาม​กฎ​ระเบียบ​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="25">ชุมนุม​ชน​ต้อง​ปกป้อง​ผู้​ถูก​กล่าวหา​จาก​ผู้​แก้แค้น และ​ส่ง​เขา​กลับ​ไป​ยัง​เมือง​ที่​เขา​ไป​ลี้​ภัย​นั้น และ​เขา​ต้อง​อยู่​ที่​นั่น​จวบจน​มหา​ปุโรหิต​ผู้​ได้รับ​การ​เจิม​ด้วย​น้ำมัน​บริสุทธิ์​สิ้น​ชีวิต​ลง</verse>
				<verse number="26">แต่​หาก​ผู้​ถูก​กล่าวหา​หนี​ออก​จาก​เมือง​ลี้​ภัย</verse>
				<verse number="27">และ​ผู้​แก้แค้น​พบ​เขา​นอก​เมือง​นั้น​และ​ฆ่า​เขา​ไม่​ถือ​เป็น​การ​ฆาตกรรม</verse>
				<verse number="28">เพราะ​ผู้​ถูก​กล่าวหา​ต้อง​พัก​อยู่​ใน​เมือง​ลี้​ภัย​จวบจน​มหา​ปุโรหิต​สิ้น​ชีวิต​เท่านั้น หลังจาก​นั้น​เขา​จึง​สามารถ​กลับ​ภูมิลำเนา​เดิม​ของ​ตน</verse>
				<verse number="29">นี่​เป็น​ข้อ​บังคับ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​สำหรับ​เจ้า​ทั้งหลาย​สืบไป​ทุก​ชั่วอายุ ไม่ว่า​เจ้า​จะ​อาศัย​อยู่​ที่​ไหน</verse>
				<verse number="30">ฆาตกร​ทุก​คน​จะ​ถูก​ประหาร​ก็​ต่อเมื่อ​มี​พยาน​มาก​กว่า​หนึ่ง​ปาก หาก​มี​พยาน​กล่าวหา​เพียง​ปาก​เดียว จำเลย​ไม่​ต้อง​ถูก​ประหาร</verse>
				<verse number="31">อย่า​รับ​ค่า​ไถ่​ชีวิต​ของ​ฆาตกร​ผู้​สมควร​ตาย พวก​เขา​จะ​ต้อง​ถูก​ประหาร​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="32">และ​อย่า​รับ​ค่า​ไถ่​จาก​ผู้​ที่​หนี​ไป​อยู่​ใน​เมือง​ลี้​ภัย เพื่อ​ให้​เขา​กลับ​ภูมิลำเนา​ก่อน​มหา​ปุโรหิต​สิ้น​ชีวิต</verse>
				<verse number="33">อย่า​ทำ​ให้​แผ่นดิน​ที่​เจ้า​อยู่​แปดเปื้อน​มลทิน เพราะ​การ​ฆาตกรรม​ทำ​ให้​แผ่นดิน​แปดเปื้อน และ​ไม่อาจ​ชำระ​มลทิน​ให้​แผ่นดิน​ได้ นอกจาก​ใช้​เลือด​ของ​ฆาตกร</verse>
				<verse number="34">เจ้า​อย่า​ได้​สร้าง​มลทิน​แก่​แผ่นดิน​ที่​เจ้า​อาศัย​อยู่​และ​ที่​เรา​สถิต​อยู่ เพราะ​เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​อยู่​ท่ามกลาง​ชาว​อิสราเอล’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">บรรดา​หัวหน้า​ครอบครัว​ใน​ตระกูล​กิเลอาด​ลูก​ชาย​ของ​มาคีร์ ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​มนัสเสห์ ซึ่ง​อยู่​ใน​ตระกูล​ต่าง​ๆ ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​โยเซฟ มา​พบ​โมเสส​และ​พวก​ผู้นำ​ซึ่ง​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา​ร้องเรียน​ว่า “พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้​ท่าน​จัดสรร​ที่ดิน​โดย​จับ​ฉลาก​กัน​ใน​หมู่​ชาว​อิสราเอล และ​ให้​ยก​มรดก​ของ​เศโลเฟหัด​ญาติ​ของ​เรา​แก่​พวก​ลูก​สาว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">แต่​หาก​พวก​เธอ​แต่งงาน​กับ​คน​อิสราเอล​เผ่า​อื่น ที่ดิน​มรดก​ของ​พวก​เธอ​ก็​จะ​กลาย​เป็น​ของ​คน​เผ่า​ที่​เธอ​แต่งงาน​ด้วย ทำ​ให้​ที่ดิน​รวม​ของ​เผ่า​ของ​เรา​ลดลง​ไป</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ถึง​ปี​กึ่ง​ศตวรรษ​สำหรับ​ชาว​อิสราเอล มรดก​ของ​พวก​เธอ​ก็​จะ​ถูก​รวม​เข้า​กับ​มรดก​ของ​เผ่า​ที่​พวก​เธอ​แต่งงาน​ด้วย เป็น​การ​เอา​ที่ดิน​ของ​พวก​เธอ​ไป​จาก​ส่วน​มรดก​ตาม​เผ่า​ที่​เป็น​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="5">โมเสส​จึง​แจ้ง​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​ต่อหน้า​ชุมชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า “สิ่ง​ที่​เผ่า​ของ​ลูกหลาน​โยเซฟ​ร้องเรียน​มา​ก็​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​สั่ง​ว่า​ลูก​สาว​ทั้งหลาย​ของ​เศโลเฟหัด​จะ​แต่งงาน​กับ​ใคร​ก็​ได้​ตาม​ใจ​ชอบ แต่​ต้อง​เป็น​คน​ใน​เผ่า​ของ​พ่อ​ของ​พวก​เธอ</verse>
				<verse number="7">มรดก​ใน​อิสราเอล​จะ​ต้อง​ไม่​เปลี่ยน​กรรมสิทธิ์​จาก​ของ​เผ่า​หนึ่ง​ไป​เป็น​ของ​อีก​เผ่า​หนึ่ง เพราะ​คน​อิสราเอล​ทุก​คน​จะ​ต้อง​รักษา​ที่ดิน​ของ​เผ่า​ซึ่ง​ได้รับ​มรดก​ตกทอด​มา​จาก​บรรพบุรุษ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="8">หญิงสาว​ทุก​เผ่า​ของ​อิสราเอล​ที่​เป็น​ทายาท​รับ​มรดก​จะ​ต้อง​แต่งงาน​กับ​ชาย​เผ่า​เดียวกัน เพื่อ​อิสราเอล​จะ​รักษา​ที่ดิน​อัน​เป็น​มรดก​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="9">มรดก​จะ​ต้อง​ไม่​เปลี่ยน​กรรมสิทธิ์​จาก​เผ่า​หนึ่ง​ไป​สู่​อีก​เผ่า​หนึ่ง เพราะ​ว่า​คน​อิสราเอล​แต่ละ​เผ่า​จะ​ต้อง​รักษา​ที่ดิน​อัน​เป็น​มรดก​ของ​ตน​ไว้”</verse>
				<verse number="10">ลูก​สาว​ของ​เศโลเฟหัด​จึง​ปฏิบัติ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​สั่ง​โมเสส</verse>
				<verse number="11">ลูก​สาว​ของ​เศโลเฟหัด​ทั้ง​มาห์ลาห์ ทีรซาห์ โฮกลาห์ มิลคาห์​และ​โนอาห์ จึง​แต่งงาน​กับ​ลูกพี่ลูกน้อง​ทาง​สาย​พ่อ</verse>
				<verse number="12">พวก​เธอ​แต่งงาน​กับ​ชาย​ใน​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​เผ่า​มนัสเสห์​ลูก​ชาย​ของ​โยเซฟ มรดก​ของ​พวก​เธอ​จึง​ยัง​คงอยู่​ใน​ตระกูล​และ​เผ่า​ของ​พ่อ</verse>
				<verse number="13">ทั้งหมด​นี้​คือ​คำ​สั่ง​และ​กฎ​ระเบียบ​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ให้​แก่​ชาว​อิสราเอล​ผ่าน​ทาง​โมเสส​ใน​ที่​ราบ​โมอับ​ริม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ตรงข้าม​เมือง​เยรีโค</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="5">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ต่อไป​นี้​เป็น​ถ้อยคำ​ซึ่ง​โมเสส​กล่าว​แก่​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน คือ​ที่​ราบ​อาราบาห์ ซึ่ง​อยู่​ตรงข้าม​เมือง​สูฟ ที่​ราบ​นี้​อยู่​ระหว่าง​ปาราน​กับ​โทเฟล ลาบาน ฮาเซโรท และ​ดีซาหับ</verse>
				<verse number="2">(การ​เดินทาง​จาก​โฮเรบ​ไป​ยัง​คาเดชบารเนีย​ผ่าน​ไป​ทาง​ภูเขา​เสอีร์ ต้อง​ใช้​เวลา​สิบเอ็ด​วัน)</verse>
				<verse number="3">ใน​วันที่​หนึ่ง เดือน​ที่​สิบเอ็ด ปี​ที่​สี่​สิบ โมเสส​ประกาศ​แก่​ชาว​อิสราเอล​ถึง​สิ่ง​ทั้งปวง​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​เกี่ยวกับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="4">ใน​เวลา​นั้น​เขา​เพิ่ง​รบ​ชนะ​กษัตริย์​สิโหน​ของ​ชาว​อาโมไรต์​ผู้​ปกครอง​เฮชโบน และ​พวก​เขา​รบ​ชนะ​กษัตริย์​โอก​แห่ง​บาชาน​ผู้​ปกครอง​อัชทาโรท​ที่​เอเดรอี</verse>
				<verse number="5">โมเสส​เริ่ม​ชี้แจง​กฎ​บัญญัติ​ที่​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ใน​ดินแดน​โมอับ​ดังนี้​ว่า</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เรา​พูด​กับ​เรา​ที่​ภูเขา​โฮเรบ​ว่า “พวก​เจ้า​พัก​อยู่​ที่​ภูเขา​นี้​นาน​พอ​แล้ว</verse>
				<verse number="7">จง​เลิก​ค่าย​และ​รุก​เข้า​ไป​ใน​แดน​เทือกเขา​ของ​ชาว​อาโมไรต์ จง​เข้า​ไป​ยัง​ชนชาติ​ที่​อยู่​ใกล้เคียง​ทั้งปวง​ใน​ที่​ราบ​อาราบาห์ ใน​ภูเขา ใน​เชิง​เขา​ทาง​ตะวันตก ใน​เนเกบ​และ​ชาย​ฝั่ง​ทะเล ไป​ยัง​ดินแดน​คานาอัน​และ​เลบานอน จน​จด​แม่น้ำ​ใหญ่​คือ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส</verse>
				<verse number="8">ดู​เถิด​เรา​ได้​ยก​ดินแดน​นี้​ให้​เจ้า จง​ไป​ครอบครอง​ดินแดน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สัญญา​ว่า​จะ​ยก​ให้​แก่​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​คือ​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ และ​กับ​เชื้อสาย​ของ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="9">ครั้ง​นั้น​ข้าพเจ้า​ได้​กล่าว​แก่​พวก​ท่าน​ว่า “พวก​ท่าน​เป็น​ภาระ​หนัก​เกิน​กว่า​ข้าพเจ้า​จะ​รับผิดชอบ​เพียง​คน​เดียว</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน​ทำ​ให้​ท่าน​ทวี​จำนวน​ขึ้น​จน​ใน​วัน​นี้​มี​มากมาย​ดุจ​ดวง​ดาว​ใน​ท้องฟ้า</verse>
				<verse number="11">ขอ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​ท่าน เพิ่มพูน​พวก​ท่าน​มาก​ขึ้น​อีก​พัน​เท่า และ​อวยพร​พวก​ท่าน​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="12">แต่​ข้าพเจ้า​เพียง​คน​เดียว​จะ​รับ​ปัญหา ภาระ และ​กรณี​พิพาท​ทั้งปวง​ของ​พวก​ท่าน​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="13">จง​เลือก​บาง​คน​ที่​เฉลียว​ฉลาด มี​ความ​เข้าใจ และ​เป็น​ที่​นับถือ​จาก​แต่ละ​เผ่า ข้าพเจ้า​จะ​แต่งตั้ง​คน​เหล่า​นั้น​ให้​เป็น​ผู้​นำ​ของ​พวก​ท่าน”</verse>
				<verse number="14">ท่าน​ตอบ​ข้าพเจ้า​ว่า “สิ่ง​ที่​ท่าน​เสนอ​มา​นั้น​ดี​แล้ว”</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​แต่งตั้ง​บรรดา​ผู้​นำ​ซึ่ง​เฉลียว​ฉลาด​และ​เป็น​ที่​นับถือ​จาก​เผ่า​ต่าง​ๆ ให้​เป็น​ผู้​บังคับ​บัญชา​คน​พัน​คน​บ้าง ร้อย​คน​บ้าง ห้าสิบ​คน​บ้าง และ​สิบ​คน​บ้าง และ​ให้​เป็น​เจ้าหน้าที่​ประจำ​เผ่า</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​กำชับ​บรรดา​ผู้​วินิจฉัย​ของ​ท่าน​ใน​ครั้ง​นั้น​ว่า​ให้​ฟัง​ความ​และ​ตัดสิน​อย่าง​ยุติธรรม ไม่ว่า​จะ​เป็น​กรณี​พิพาท​ระหว่าง​ชาว​อิสราเอล​ทั้ง​สอง​ฝ่าย หรือ​ระหว่าง​ชาว​อิสราเอล​กับ​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​ท่าน</verse>
				<verse number="17">อย่า​ลำเอียง​เข้าข้าง​ใคร​ใน​การ​ตัดสิน จง​ฟัง​ความ​ทั้ง​ผู้​ใหญ่​และ​ผู้​น้อย​เสมอ​หน้า​กัน ไม่​ต้อง​เกรงกลัว​ผู้​ใด เพราะ​การ​พิพากษา​เป็น​ของ​พระเจ้า ข้อ​พิพาท​ใด​ๆ ซึ่ง​ยุ่งยาก​เกิน​กำลัง​ก็​ให้​มา​แจ้ง​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ฟัง​ความ​เอง</verse>
				<verse number="18">ครั้ง​นั้น​ข้าพเจ้า​ได้​กำชับ​ทุก​สิ่ง​ที่​พวก​ท่าน​ต้อง​ทำ</verse>
				<verse number="19">จาก​นั้น​เรา​เดินทาง​ออก​จาก​โฮเรบ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​สั่ง มุ่งหน้า​ไป​ยัง​แถบ​เทือกเขา​ของ​ชาว​อาโมไรต์ ผ่าน​ถิ่น​ทุรกันดาร​อัน​กว้าง​ใหญ่​และ​น่า​สะพรึง​กลัว​ตาม​ที่​ท่าน​เห็น​แล้ว จน​มาถึง​คาเดชบารเนีย</verse>
				<verse number="20">ข้าพเจ้า​จึง​กล่าว​แก่​ท่าน​ว่า “พวก​ท่าน​มาถึง​แดน​เทือกเขา​ของ​ชาว​อาโมไรต์ ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​จะ​มอบ​ให้​เรา</verse>
				<verse number="21">ดู​เถิด พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน​ได้​ยก​ดินแดน​นี้​ให้​พวก​ท่าน จง​ขึ้นไป​ยึดครอง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​บอก​ท่าน อย่า​กลัว อย่า​ท้อแท้​เลย”</verse>
				<verse number="22">แต่​พวก​ท่าน​มาหา​ข้าพเจ้า​และ​กล่าว​ว่า “ให้​เรา​ส่ง​สายสืบ​ไป​ใน​ดินแดน​นั้น​และ​กลับมา​รายงาน​เส้นทาง​กับ​เมือง​ที่​เรา​ควร​จะ​เข้า​ไป​ยึดครอง​ก่อน”</verse>
				<verse number="23">ความ​คิด​นี้​ฟัง​ดู​เข้าที ข้าพเจ้า​จึง​เลือก​สายสืบ​สิบสอง​คน​โดย​เลือก​มา​เผ่า​ละ​หนึ่ง​คน</verse>
				<verse number="24">คน​เหล่า​นั้น​ขึ้นไป​ยัง​แถบ​เทือกเขา ไป​ถึง​หุบเขา​เอชโคล์​และ​สำรวจ​ดู​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="25">พวก​เขา​เก็บ​ผลไม้​จาก​ดินแดน​นั้น​ลง​มา​ให้​เรา​และ​รายงาน​ว่า “ดินแดน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​กำลัง​จะ​มอบ​ให้​เรา​นั้น​อุดม​สมบูรณ์”</verse>
				<verse number="26">แต่​พวก​ท่าน​ไม่​ยอม​เข้า​ไป​ใน​ดินแดน​นั้น พวก​ท่าน​ฝ่าฝืน​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="27">พวก​ท่าน​บ่น​อยู่​ใน​เต็นท์​ว่า “พระยาห์เวห์​เกลียด​เรา จึง​นำ​เรา​ออก​จาก​อียิปต์​เพื่อ​ให้​ชาว​อาโมไรต์​ทำลาย</verse>
				<verse number="28">เรา​จะ​ไป​ไหน​ได้ พี่น้อง​ของ​เรา​ทำ​ให้​เรา​ขวัญหนีดีฝ่อ เขา​บอกว่า ‘ผู้​คน​แถบ​นั้น​แข็งแรง​และ​สูง​ใหญ่​กว่า​เรา เมือง​ทั้งหลาย​ก็​ใหญ่โต กำแพง​สูง​เสียด​ฟ้า ทั้ง​ยัง​เห็น​คน​อานาค​ที่​นั่น​ด้วย’ ”</verse>
				<verse number="29">ข้าพเจ้า​จึง​บอก​ท่าน​ว่า “อย่า​ตระหนก​ตกใจ อย่า​กลัว​พวก​เขา​เลย</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน​นำ​หน้า​ท่าน พระองค์​จะ​ต่อสู้​เพื่อ​ท่าน เหมือน​ที่​พระองค์​ทำ​ต่อหน้าต่อตา​พวก​ท่าน​ทั้ง​ใน​อียิปต์</verse>
				<verse number="31">และ​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร ที่​นั่น​ท่าน​ได้​เห็น​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​โอบ​อุ้ม​ท่าน​ดั่ง​พ่อ​โอบ​อุ้ม​ลูก​ตลอด​ทาง​มา​จน​ถึง​ที่นี่”</verse>
				<verse number="32">ถึง​อย่าง​นั้น​ท่าน​ก็​ยัง​ไม่​ไว้วางใจ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="33">พระองค์​นำ​หน้า​ท่าน​มา​ตลอด​ทาง​ด้วย​ไฟ​ใน​ตอน​กลางคืน​และ​ด้วย​เมฆ​ใน​ตอน​กลางวัน เพื่อ​เสาะหา​ที่​ตั้ง​ค่าย​พัก​และ​เพื่อ​ชี้แนะ​ทาง​ที่​ท่าน​ควร​ไป</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​พระยาห์เวห์​ได้ยิน​คำ​บ่น​ว่า​ของ​ท่าน ก็​โกรธ​และ​สัญญา​อย่าง​หนักแน่น​ว่า</verse>
				<verse number="35">“ไม่​มี​สัก​คน​เดียว​ใน​ชั่วอายุ​อัน​เลวร้าย​นี้​จะ​ได้​เห็น​ดินแดน​อัน​อุดม​สมบูรณ์​ซึ่ง​เรา​สัญญา​ว่า​จะ​ให้​แก่​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="36">ยกเว้น​คาเลบ​ลูก​ชาย​ของ​เยฟุนเนห์ เขา​จะ​ได้​เห็น​ดินแดน​นั้น และ​เรา​จะ​มอบ​ดินแดน​ที่​เขา​เหยียบ​ย่าง​ให้​แก่​เขา​กับ​เชื้อสาย​ของ​เขา​เพราะ​เขา​ได้​ติดตาม​พระยาห์เวห์​อย่าง​สุดใจ”</verse>
				<verse number="37">เพราะ​พวก​ท่าน​เป็น​เหตุ พระยาห์เวห์​จึง​โกรธ​ข้าพเจ้า​ด้วย​และ​พูด​ว่า “เจ้า​ก็​จะ​ไม่ได้​เข้า​ใน​ดินแดน​นั้น​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="38">แต่​โยชูวา​ลูก​ชาย​ของ​นูน​ผู้​ช่วย​ของ​เจ้า​จะ​ได้​เข้า​ไป จง​ให้​กำลังใจ​เขา​เพราะ​เขา​จะ​นำ​อิสราเอล​เข้า​ยึดครอง​ดินแดน​นั้น​เป็น​กรรมสิทธิ์</verse>
				<verse number="39">และ​เด็ก​เล็ก​ๆ ซึ่ง​เจ้า​พูด​ว่า​จะ​ถูก​จับ​เป็น​เชลย ลูก​หลาน​ของ​เจ้า​ผู้​ยัง​ไม่​รู้​ดี​รู้​ชั่ว พวก​เขา​จะ​ได้​เข้า​ใน​ดินแดน​นั้น เรา​จะ​มอบ​ดินแดน​นั้น​ให้​พวก​เขา​ครอบครอง</verse>
				<verse number="40">แต่​ส่วน​พวก​เจ้า​จง​วก​กลับ​ข้าม​ถิ่น​ทุรกันดาร​ไป​ยัง​ทะเล​แดง ”</verse>
				<verse number="41">แล้ว​พวก​ท่าน​จึง​ตอบ​ว่า “เรา​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์ เรา​จะ​ขึ้นไป​ต่อสู้​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​เรา” ดังนั้น​ท่าน​ทุก​คน​จึง​ถือ​อาวุธ​พร้อม​รบ คิดว่า​จะ​บุก​ขึ้นไป​ใน​แถบ​เทือกเขา​ได้​อย่าง​ง่ายดาย</verse>
				<verse number="42">แต่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “จง​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘อย่า​ขึ้นไป​ต่อสู้ เพราะ​เรา​จะ​ไม่​อยู่​กับ​เจ้า เจ้า​จะ​พ่ายแพ้​ศัตรู’ ”</verse>
				<verse number="43">ข้าพเจ้า​บอก​พวก​ท่าน แต่​ท่าน​ไม่​ยอม​ฟัง กลับ​ฝ่าฝืน​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ และ​บุก​ขึ้น​ไป​ยัง​แถบ​เทือกเขา​ด้วย​ความ​หยิ่ง​ผยอง</verse>
				<verse number="44">ชาว​อาโมไรต์​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​แถบ​เทือกเขา​นั้น​ยกทัพ​ออก​มา​สู้รบ​กับ​ท่าน พวก​เขา​รุกไล่​ท่าน​เหมือน​ฝูง​ผึ้ง และ​ไล่​ตี​พวก​ท่าน​จาก​เสอีร์​ตลอด​ทาง​ไป​จน​ถึง​โฮรมาห์</verse>
				<verse number="45">พวก​ท่าน​กลับมา​ร่ำไห้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​แต่​พระองค์​ไม่​สนใจ​เสียง​ร่ำไห้​ของ​ท่าน​และ​ไม่​ฟัง​ท่าน</verse>
				<verse number="46">ดังนั้น​ท่าน​จึง​พัก​อยู่​ที่​คาเดช​นาน​หลาย​วัน ท่าน​ใช้​เวลา​ทั้งหมด​อยู่​ที่​นั่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">จาก​นั้น​เรา​วก​กลับ​ไป​ยัง​ถิ่น​ทุรกันดาร ตาม​เส้นทาง​สู่​ทะเล​แดง ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ข้าพเจ้า เรา​รอนแรม​อยู่​แถบ​เทือกเขา​เสอีร์​เป็น​เวลา​นาน</verse>
				<verse number="2">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="3">“เจ้า​ทั้งหลาย​วนเวียน​อยู่​แถบ​เทือกเขา​นี้​นาน​พอ​แล้ว บัดนี้​จง​ขึ้นไป​ทาง​เหนือ</verse>
				<verse number="4">จง​สั่ง​ประชาชน​ดังนี้​ว่า ‘เจ้า​กำลัง​จะ​ผ่าน​ดินแดน​ของ​ญาติ​พี่น้อง​ของ​เจ้า​ผู้​เป็น​เชื้อสาย​ของ​เอซาว​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​เสอีร์ พวก​เขา​จะ​หวาด​กลัว​เจ้า แต่​จง​ระมัดระวัง</verse>
				<verse number="5">อย่า​ยั่วยุ​พวก​เขา​ให้​ทำ​สงคราม​เพราะ​เรา​จะ​ไม่​ยก​ดินแดน​ของ​เขา​ให้​เจ้า​แม้แต่​คืบ​เดียว เรา​ได้​ยก​ดินแดน​เทือกเขา​เสอีร์​ให้​เป็น​ของ​เอซาว​แล้ว</verse>
				<verse number="6">เจ้า​จะ​ต้อง​จ่าย​เงิน​ค่า​อาหาร​ที่​เจ้า​กิน​และ​ค่า​น้ำ​ที่​เจ้า​ดื่ม​ให้​แก่​เขา’ ”</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​อวยพร​การงาน​ทุก​อย่าง​ที่​ท่าน​ทำ พระองค์​ดูแล​ท่าน​ตลอด​การ​เดินทาง​ผ่าน​ถิ่น​ทุรกันดาร​อัน​กว้าง​ใหญ่​นี้ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​สถิต​กับ​ท่าน​ตลอด​สี่สิบ​ปี​มา​นี้ และ​ท่าน​ไม่ได้​ขัดสน​สิ่งใด​เลย</verse>
				<verse number="8">ฉะนั้น​เรา​จึง​เดินทาง​ผ่าน​ญาติ​พี่น้อง​ของ​เรา คือ​เชื้อสาย​เอซาว​ซึ่ง​อาศัย​ใน​เสอีร์ หัน​จาก​เส้นทาง​อาราบาห์​ซึ่ง​มา​จาก​เอลัท​และ​เอซีโอนเกเบอร์ และ​เลี้ยว​ไป​ตาม​ทาง​ถิ่น​ทุรกันดาร​โมอับ</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “อย่า​ไป​รบกวน​หรือ​ยั่วยุ​ชาว​โมอับ​ให้​ทำ​สงคราม เพราะ​เรา​จะ​ไม่​ยก​ดินแดน​ส่วน​ใด​ของ​เขา​ให้​เจ้า เรา​ได้​ยก​ดินแดน​อาร์​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เชื้อสาย​โลท​แล้ว”</verse>
				<verse number="10">(ชาว​เอมิม​เคย​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น เป็น​ชนชาติ​ใหญ่​และ​เข้มแข็ง สูง​ใหญ่​เหมือน​ชาว​อานาค</verse>
				<verse number="11">ทั้ง​ชาว​เอมิม​และ​ชาว​อานาค​มัก​จะ​ถูก​เรียก​ว่า​เรฟาอิม แต่​คน​โมอับ​เรียก​พวก​เขา​ว่า​เอมิม</verse>
				<verse number="12">ชาว​โฮรี​เคย​อาศัย​อยู่​ใน​เสอีร์ แต่​ถูก​เชื้อสาย​ของ​เอซาว​ขับไล่​ออก​ไป พวก​เขา​ทำลาย​ชาว​โฮรี​และ​ยึดครอง​ดินแดน เหมือน​ที่​อิสราเอล​จะ​ยึดครอง​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ยก​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พวก​เขา)</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “บัดนี้​จง​ลุกขึ้น​ข้าม​หุบเขา​เศเรด” เรา​ก็​ข้าม​ไป</verse>
				<verse number="14">เรา​ใช้​เวลา 38 ปี​เดินทาง​จาก​คาเดชบารเนีย​จน​เรา​ข้าม​หุบเขา​เศเรด ถึง​ตอน​นั้น​นัก​รบ​ทั้งหมด​ใน​รุ่น​นั้น​ก็​ตาย​หมด​ค่าย​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สาบาน​ไว้</verse>
				<verse number="15">มือ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​ต่อสู้​พวก​เขา​จน​พวก​เขา​ทั้งหมด​ถูก​กำจัด​ไป​จาก​ค่าย</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​นัก​รบ​คน​สุดท้าย​ของ​รุ่น​นั้น​ตาย​ไป</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​จึง​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="18">“วัน​นี้​พวก​เจ้า​จง​ข้าม​ชายแดน​โมอับ​ที่​อาร์</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​เจ้า​เข้า​ใกล้​ชาว​อัมโมน อย่า​รบกวน​หรือ​ยั่วยุ​พวก​เขา​ให้​ทำ​สงคราม เพราะ​เรา​จะ​ไม่​ยก​ดินแดน​ใด​ๆ ของ​เขา​ให้​เจ้า เรา​ได้​ยก​ดินแดน​นี้​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เชื้อสาย​โลท​แล้ว”</verse>
				<verse number="20">(ดินแดน​นั้น​ก็​เช่น​กัน​เคย​เป็น​ที่​อาศัย​ของ​พวก​เรฟาอิม​ซึ่ง​ชาว​อัมโมน​เรียก​พวก​เขา​ว่า ศัมซุมมิม</verse>
				<verse number="21">คน​เหล่า​นี้​เป็น​ชนชาติ​ใหญ่​และ​เข้มแข็ง สูง​ใหญ่​เหมือน​คน​อานาค พระยาห์เวห์​ทำลาย​พวก​เขา​ต่อหน้าต่อตา​คน​อัมโมน คน​อัมโมน​ได้​ขับไล่​และ​ยึดครอง​ดินแดน​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​เคย​ช่วยเหลือ​เชื้อสาย​ของ​เอซาว​ที่​อาศัย​ใน​เสอีร์​เช่น​นี้​มา​ก่อน โดย​ทำลาย​ล้าง​ชาว​โฮรี​ต่อหน้าต่อตา​พวก​เขา ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​ขับไล่​ชาว​โฮรี​ออก​ไป​และ​เข้า​ยึดครอง​ดินแดน​แทน​ตราบจน​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="23">เช่น​เดียว​กับ​เมื่อ​ครั้ง​ชาว​คัฟโทร์ ​ได้​ออก​มา​ทำลาย​และ​ยึดครอง​ดินแดน​แทน​ที่​ชาว​อัฟวิม​ผู้​อาศัย​ใน​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ ไป​จน​ถึง​กาซา)</verse>
				<verse number="24">“บัดนี้​จง​ข้าม​ลุ่ม​แม่น้ำ​อารโนน ดู​เถิด เรา​กำลัง​จะ​ยก​กษัตริย์​สิโหน​ชาว​อาโมไรต์​แห่ง​เฮชโบน​กับ​ดินแดน​ของ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า จง​เริ่มต้น​ยึด​ดินแดน​และ​ทำ​ศึก​กับ​เขา</verse>
				<verse number="25">ตั้งแต่​วัน​นี้​เป็นต้น​ไป เรา​จะ​ให้​ชนชาติ​ทั้งปวง​ทั่ว​ใต้​ฟ้า​ครั่นคร้าม​หวาด​กลัว​เจ้า พวก​เขา​จะ​ได้ยิน​กิตติศัพท์​ของ​เจ้า​และ​จะ​หวาด​ผวา​และ​หวั่น​วิตก​เพราะ​เจ้า”</verse>
				<verse number="26">จาก​ทะเล​ทราย​เคเดโมท ข้าพเจ้า​ส่ง​ทูต​ไป​เจรจา​โดย​สันติ​วิธี​กับ​กษัตริย์​สิโหน​แห่ง​เฮชโบน​ว่า</verse>
				<verse number="27">“ขอให้​เรา​ผ่าน​ประเทศ​ของ​ท่าน เรา​จะ​ไป​ตาม​ทาง​หลวง​โดย​ไม่​รุกล้ำ​ไป​ทาง​ขวา​หรือ​ทาง​ซ้าย</verse>
				<verse number="28">เรา​จะ​จ่าย​เงิน​ซื้อ​อาหาร​และ​น้ำ​จาก​ท่าน ขอ​เพียง​แต่​ยอม​ให้​เรา​เดิน​ผ่าน</verse>
				<verse number="29">เหมือน​ที่​เชื้อสาย​ของ​เอซาว​ที่​เสอีร์ และ​ชาว​โมอับ​ที่​อาร์​กระทำ​ให้​กับ​เรา จน​เรา​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​เพื่อ​ไป​ยัง​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​มอบ​ให้”</verse>
				<verse number="30">แต่​กษัตริย์​สิโหน​แห่ง​เฮชโบน​ไม่​ยินยอม​ให้​เรา​ผ่าน​ดินแดน ทั้ง​นี้​เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กระทำ​ให้​จิตใจ​ของ​เขา​แข็ง​กระด้าง และ​ทำ​ให้​ใจ​ของ​เขา​ดื้อดึง เพื่อ​จะ​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน​ดัง​ที่​เป็น​อยู่​ขณะ​นี้</verse>
				<verse number="31">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ดู​เถิด เรา​กำลัง​จะ​มอบ​สิโหน​กับ​ดินแดน​ของ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า บัดนี้​จง​เข้า​พิชิต​และ​ครอบครอง​ดินแดน​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​สิโหน​ยก​ไพร่พล​ทั้งหมด​ออก​มา​สู้​กับ​เรา​ที่​ยาฮาส</verse>
				<verse number="33">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​ได้​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เรา เรา​ประหาร​เขา​กับ​บรรดา​ลูกชาย และ​กอง​กำลัง​ทั้งหมด​ของ​เขา</verse>
				<verse number="34">ครั้ง​นั้น​เรา​ยึด​เมือง​ทั้งหมด​ของ​เขา​และ​ทำลายล้าง ​พวก​เขา​หมดสิ้น ทั้ง​ผู้ชาย ผู้หญิง และ​เด็ก เรา​ไม่​ปล่อย​ให้​ใคร​รอด​ชีวิต​เลย</verse>
				<verse number="35">แต่​เรา​ยึด​ฝูง​สัตว์​พร้อม​ทั้ง​ทรัพย์สิน​ที่​ได้​จาก​เมือง​ต่าง​ๆ มา​เป็น​ของ​เรา</verse>
				<verse number="36">เรา​รบ​ชนะ​ตั้งแต่​อาโรเออร์​จาก​ลุ่ม​แม่น้ำ​อารโนน รวมหัว​เมือง​ต่าง​ๆ แถบ​นั้น​จน​จด​กิเลอาด ไม่​มี​สัก​เมือง​เดียว​ที่​แข็ง​แกร่ง​เกิน​กำลัง​ของ​เรา พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​มอบ​เมือง​ทั้งหมด​แก่​เรา</verse>
				<verse number="37">อย่างไร​ก็​ดี พวก​ท่าน​เลี่ยง​จาก​ดินแดน​ของ​ชาว​อัมโมน จาก​ดินแดน​แถบ​แม่น้ำ​ยับบอก และ​ดินแดน​เทือกเขา​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​สั่ง​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ต่อมา​เรา​ขึ้น​ไป​ตาม​เส้นทาง​สู่​บาชาน และ​กษัตริย์​โอก​แห่ง​บาชาน​ยก​ทัพ​ทั้งหมด​ขึ้นมา​สู้รบ​กับ​เรา​ที่​เอเดรอี</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ไม่​ต้อง​กลัว​เขา เพราะ​เรา​ได้​มอบ​เขา​กับ​กองทัพ​ทั้งหมด​ตลอดจน​ดินแดน​ของ​เขา​ไว้​ใน​มือ​เจ้า​แล้ว จง​ทำ​กับ​เขา​เหมือน​ที่​ได้​ทำ​กับ​สิโหน​กษัตริย์​ชาว​อาโมไรต์​ผู้​ที่​ปกครอง​ใน​เฮชโบน”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​ได้​มอบ​กษัตริย์​โอก​แห่ง​บาชาน​กับ​ไพร่พล​ทั้งหมด​ไว้​ใน​มือ​ของ​เรา เรา​ฆ่า​พวก​เขา​หมด​ไม่​เหลือ​รอด​สัก​คน</verse>
				<verse number="4">ใน​เวลา​นั้น​เรา​ยึด​หัว​เมือง​ทั้ง​หกสิบ​แห่ง​ของ​เขา คือ​ทั่ว​ภูมิภาค​อารโกบ​ซึ่ง​เป็น​อาณาจักร​ของ​โอก​ใน​บาชาน</verse>
				<verse number="5">เมือง​เหล่า​นี้​เป็น​เมือง​ป้อม​ปราการ มี​กำแพง​สูง ประตู​ก็​ลง​ดาล​แน่น​หนา และ​เรา​ตี​หมู่บ้าน​มากมาย​หลาย​แห่ง​ซึ่ง​ไม่​มี​กำแพง​ล้อม​รอบ​ได้​ด้วย</verse>
				<verse number="6">เรา​ทำลายล้าง ​พวก​เขา​หมดสิ้น​เหมือน​ที่​ได้​ทำ​แก่​กษัตริย์​สิโหน​แห่ง​เฮชโบน คือ​ทำลาย​ล้าง​ทุก​เมือง ทำลาย​ทั้ง​ผู้ชาย ผู้หญิง และ​เด็ก</verse>
				<verse number="7">แต่​เรา​ยึด​ฝูง​สัตว์​พร้อม​ทั้ง​ทรัพย์สิน​ที่​ได้​จาก​เมือง​ต่าง​ๆ มา​เป็น​ของ​เรา</verse>
				<verse number="8">ครั้ง​นั้น​เรา​ได้​ยึดครอง​ดินแดน​ทั้งหมด​ของ​กษัตริย์​ชาว​อาโมไรต์​ทั้ง​สอง​ใน​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน จาก​โกรกธาร​อารโนน​จด​ภูเขา​เฮอร์โมน</verse>
				<verse number="9">(ชาว​ไซดอน​เรียก​ภูเขา​เฮอร์โมน​ว่า สีรีออน ส่วน​ชาว​อาโมไรต์​เรียก​ว่า เสนีร์)</verse>
				<verse number="10">เรา​ยึด​ทุก​เมือง​บน​ที่​ราบ​สูง​นั้น และ​กิเลอาด​กับ​บาชาน​ทั้งหมด​ไป​ถึง​เมือง​สาเลคาห์​และ​เมือง​เอเดรอี​ของ​อาณาจักร​โอก​ใน​บาชาน</verse>
				<verse number="11">(กษัตริย์​โอก​แห่ง​บาชาน​ผู้​นี้​เป็น​เรฟาอิม​คน​สุดท้าย​ที่​เหลือ​อยู่ เตียง​ของ​เขา​ตกแต่ง​ด้วย​เหล็ก เตียง​นี้​ยาว 4 เมตร และ​กว้าง 1.8 เมตร และ​ยัง​อยู่​ที่​รับบาห์​ซึ่ง​เป็น​เมือง​หนึ่ง​ของ​ชาว​อัมโมน)</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​ยก​ดินแดน​ที่​ยึด​มา​ได้​ใน​ครั้ง​นั้น​ให้​แก่​เผ่า​รูเบน​และ​เผ่า​กาด คือ​ตั้งแต่​อาโรเออร์​ริม​โกรกธาร​อารโนน ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​แดน​เทือกเขา​กิเลอาด​และ​หัวเมือง​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="13">ส่วน​ดินแดน​กิเลอาด​ที่​เหลือ​และ​ดินแดน​บาชาน​ทั้งหมด​ซึ่ง​เดิม​เป็น​อาณาจักร​ของ​กษัตริย์​โอก​มอบให้​แก่​เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า (อารโกบ​ใน​บาชาน​นี้​เคย​ได้​ชื่อ​ว่า ดินแดน​แห่ง​เรฟาอิม</verse>
				<verse number="14">ยาอีร์​ซึ่ง​เป็น​เชื้อสาย​ของ​มนัสเสห์​ครอบครอง​ภูมิภาค​อารโกบ​ทั้งหมด​จน​จด​ชายแดน​ของ​ชาว​เกชูร์​และ​ชาว​มาอาคาห์ ดินแดน​บาชาน​ได้​ชื่อ​ตาม​เขา​จึง​เรียก​กัน​ว่า ฮัฟโวทยาอีร์ มา​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้)</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​ยก​ดินแดน​กิเลอาด​ให้​มาคีร์</verse>
				<verse number="16">ส่วน​เผ่า​รูเบน​และ​เผ่า​กาด ข้าพเจ้า​ยก​ดินแดน​จาก​กิเลอาด​ลง​ไป​จด​โกรกธาร​อารโนน (ถือ​เอา​ตอน​กลาง​ของ​โกรกธาร​เป็น​พรมแดน) เรื่อย​มาถึง​แม่​น้ำ​ยับบอก​ซึ่ง​เป็น​แนว​เขตแดน​ของ​ชาว​อัมโมน</verse>
				<verse number="17">แนว​เขตแดน​ด้าน​ตะวันตก​คือ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ใน​อาราบาห์​จาก​คินเนเรท​จด​ทะเล​แห่ง​อาราบาห์ (คือ​ทะเล​ตาย) ด้าน​ล่าง​ของ​ลาด​เขา​ปิสกาห์</verse>
				<verse number="18">ครั้ง​นั้น​ข้าพเจ้า​สั่ง​เผ่า​รูเบน เผ่า​กาด และ​เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน​ได้​มอบ​ดินแดน​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ให้​ท่าน​ยึดครอง แต่​ชาย​ฉกรรจ์​ทุก​คน​ใน​พวก​ท่าน จง​ถือ​อาวุธ​ออก​รบ นำหน้า​ชาว​อิสราเอล​คน​อื่น​ๆ ข้าม​แม่น้ำ​ไป</verse>
				<verse number="19">ส่วน​ภรรยา​ของ​ท่าน ลูก​ๆ และ​ฝูง​สัตว์ (ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​ท่าน​มี​ฝูง​สัตว์​ใหญ่โต) ให้​พัก​อยู่​ใน​เมือง​ที่​ข้าพเจ้า​ยก​ให้</verse>
				<verse number="20">จนกว่า​พระยาห์เวห์​ให้​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ได้​พัก​สงบ​เหมือน​พวก​ท่าน และ​ได้​ยึด​ครอง​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน​มอบ​ให้​ที่​อีก​ฝั่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน เมื่อ​นั้น​พวก​ท่าน​แต่ละ​คน​จึง​กลับ​สู่​ดินแดน​ที่​ข้าพเจ้า​มอบให้​ท่าน​เป็น​กรรมสิทธิ์”</verse>
				<verse number="21">ครั้ง​นั้น​ข้าพเจ้า​กำชับ​โยชูวา​ว่า “ท่าน​ก็​ได้​เห็น​กับ​ตา​แล้ว​ถึง​สิ่ง​ทั้งปวง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กระทำ​แก่​กษัตริย์​ทั้ง​สอง​นั้น พระยาห์เวห์​จะ​กระทำ​อย่าง​เดียวกัน​ต่อ​อาณาจักร​ทั้งปวง​ที่​ฝั่ง​โน้น​ซึ่ง​ท่าน​กำลัง​มุ่ง​ไป</verse>
				<verse number="22">พวก​ท่าน​อย่า​กลัว​พวก​เขา เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เอง​จะ​ต่อสู้​เพื่อ​ท่าน”</verse>
				<verse number="23">ครั้ง​นั้น​ข้าพเจ้า​ได้​อ้อนวอน​พระยาห์เวห์​ว่า</verse>
				<verse number="24">“พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต พระองค์​เริ่ม​สำแดง​ความ​ยิ่งใหญ่​และ​ฤทธิ์เดช​แก่​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​แล้ว เพราะ​มี​พระเจ้า​ใด​เล่า​ทั่ว​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก​ที่​ได้​กระทำ​การ​ยิ่งใหญ่​เกรียงไกร​เสมอ​เหมือน​พระองค์</verse>
				<verse number="25">ขอ​โปรด​ให้​ข้าพเจ้า​ได้​ไป​เห็น​ดินแดน​อัน​อุดม​สมบูรณ์​ที่​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน คือ​แดน​เทือกเขา​อัน​งดงาม​นั้น​กับ​เทือกเขา​เลบานอน”</verse>
				<verse number="26">แต่​พระยาห์เวห์​โกรธ​ข้าพเจ้า​เพราะ​พวก​ท่าน​และ​พระองค์​ไม่​ฟัง​ข้าพเจ้า พระยาห์เวห์​สั่ง​ว่า “พอ​แล้ว เลิก​พูด​เรื่อง​นี้​เสีย​ที</verse>
				<verse number="27">จง​ขึ้นไป​บน​ยอด​เขา​ปิสกาห์​และ​มอง​ไป​ให้​ทั่ว​ทุก​ทิศ จง​มอง​ดู​แผ่นดิน​นั้น​ให้​เต็ม​ตา​ของ​เจ้า เพราะ​เจ้า​จะ​ไม่ได้​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป</verse>
				<verse number="28">แต่​จง​มอบหมาย​งาน​ให้​โยชูวา จง​ให้​กำลังใจ​เขา​และ​ช่วย​ให้​เขา​เข้มแข็ง​ขึ้น เพราะ​เขา​จะ​นำ​ประชาชน​ข้าม​ไป​ครอบครอง​ดินแดน​ที่​เจ้า​จะ​เห็น”</verse>
				<verse number="29">ดังนั้น​เรา​ทั้งหลาย​จึง​ยัง​คง​พัก​อยู่​ใน​หุบเขา​ใกล้​เบธเปโอร์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">บัดนี้​คน​อิสราเอล จง​ฟัง ​กฎ​เกณฑ์​และ​กฎ​บัญญัติ​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​จะ​สอน จง​ปฏิบัติ​ตาม​เพื่อ​ท่าน​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​และ​เข้า​ไป​ครอบครอง​ดินแดน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​กำลัง​ยก​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="2">อย่า​เพิ่มเติม​หรือ​ตัดทอน​ข้อความ​ใด​ๆ ที่​ข้าพเจ้า​สั่ง​ท่าน แต่​จง​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน ซึ่ง​ข้าพเจ้า​ให้​ไว้​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ได้​เห็น​กับ​ตา​แล้ว​ถึง​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​กระทำ​ที่​บาอัลเปโอร์ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน​ประหาร​ทุก​คน​ที่​ติดตาม​พระบาอัล​แห่ง​เปโอร์</verse>
				<verse number="4">แต่​ทุก​คน​ที่​ยึด​มั่น​ใน​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน​ก็​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ตราบจน​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="5">ดู​เถิด ข้าพเจ้า​ได้​สอน​กฎ​เกณฑ์​และ​กฎ​บัญญัติ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​สั่ง​ไว้ เพื่อ​ท่าน​จะ​ปฏิบัติ​ตาม​ใน​ดินแดน​ที่​ท่าน​จะ​เข้า​ยึดครอง</verse>
				<verse number="6">จง​ปฏิบัติ​ตาม​อย่าง​เคร่งครัด เพื่อ​แสดง​ให้​ชนชาติ​ทั้งหลาย​เห็น​ถึง​สติ​ปัญญา​และ​ความ​เข้าใจ​ของ​ท่าน เมื่อ​พวก​เขา​ได้ยิน​ถึง​กฎ​เกณฑ์​เหล่า​นี้ พวก​เขา​จะ​กล่าว​ว่า “ชนชาติ​ยิ่งใหญ่​นี้​มี​ปัญญา​และ​มี​ความ​เข้าใจ​จริง​ๆ”</verse>
				<verse number="7">ชาติ​ใด​เล่า​ที่​ยิ่งใหญ่​ขนาด​มี​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา​อยู่​ใกล้ชิด​อย่าง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​อยู่​ใกล้ชิด​เรา​ทุก​ครั้ง​ที่​เรา​อธิษฐาน​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">และ​มี​ชาติ​ใด​เล่า​ที่​ยิ่งใหญ่​ขนาด​มี​กฎ​เกณฑ์​และ​กฎ​บัญญัติ​อัน​ชอบธรรม​เหมือน​กฎ​บัญญัติ​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​กำหนด​ไว้​ต่อหน้า​พวก​ท่าน​ใน​วัน​นี้</verse>
				<verse number="9">ขอ​ท่าน​เพียง​แต่​ใส่ใจ และ​เฝ้า​ระวัง​เพื่อ​จะ​ไม่​หลง​ลืม​สิ่ง​ที่​ท่าน​เห็น​กับ​ตา ไม่​ปล่อย​ให้​สิ่ง​เหล่า​นี้​เลือนราง​จาก​ใจ​ตราบ​ชั่ว​ชีวิต จง​สอน​ลูกหลาน​สืบ​ต่อ​กัน​ไป</verse>
				<verse number="10">จง​รำลึก​ถึง​วันที่​ท่าน​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ที่​ภูเขา​โฮเรบ เมื่อ​พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “จง​เรียก​ประชาชน​มา​ชุมนุม​ต่อหน้า​เรา เพื่อ​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​เรา เพื่อ​เขา​จะ​เรียนรู้​ที่​จะ​ยำเกรง​เรา​ตราบ​เท่า​ที่​เขา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​บน​แผ่นดิน​นี้ และ​เพื่อ​เขา​จะ​สอน​ถ้อยคำ​นั้น​แก่​ลูกหลาน”</verse>
				<verse number="11">พวก​ท่าน​ได้​เข้า​มา​ใกล้​และ​ยืน​อยู่​ที่​เชิง​เขา​ซึ่ง​มี​ไฟ​ลุก​โชติช่วง​ขึ้น​สู่​ท้องฟ้า และ​มี​เมฆ​ดำ​กับ​ความ​มืดมิด</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ท่าน​ออก​มา​จาก​ไฟ​นั้น ท่าน​ได้ยิน​เสียง​พูด​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์​แต่​ไม่ได้​เห็น​รูปพรรณ​สัณฐาน มี​แต่​เสียง​เท่านั้น</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ประกาศ​พันธสัญญา คือ​บัญญัติ​สิบ​ประการ​ซึ่ง​พระองค์​สั่ง​ให้​ท่าน​ปฏิบัติ​ตาม แล้ว​พระองค์​ได้​จารึก​บัญญัติ​นั้น​ไว้​บน​ศิลา​สอง​แผ่น</verse>
				<verse number="14">และ​พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้​ข้าพเจ้า​สอน​กฎ​เกณฑ์​และ​กฎ​บัญญัติ​ซึ่ง​ท่าน​จะ​ต้อง​ปฏิบัติ​ตาม ใน​ดินแดน​ที่​ท่าน​กำลัง​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​ยึดครอง</verse>
				<verse number="15">พวก​ท่าน​ไม่ได้​เห็น​รูปพรรณ​สัณฐาน​ใด​ๆ ของ​พระยาห์เวห์​ใน​วันที่​พระองค์​พูด​กับ​ท่าน​ออก​มา​จาก​ไฟ​ที่​ภูเขา​โฮเรบ ฉะนั้น​จง​ระวัง​ตัว​ให้​ดี</verse>
				<verse number="16">เพื่อ​ท่าน​จะ​ไม่​เสื่อม​ทราม​ลง​ไป​และ​สร้าง​รูป​เคารพ​ให้​กับ​ตัวเอง ซึ่ง​เป็น​รูป​จำลอง​ใน​รูปทรง​ใด​ๆ ไม่ว่า​จะ​เป็น​รูปทรง​เหมือน​ผู้ชาย​หรือ​ผู้หญิง</verse>
				<verse number="17">เหมือน​สัตว์​ต่าง​ๆ บน​ผืน​ดิน​หรือ​นก​ใน​อากาศ</verse>
				<verse number="18">เหมือน​สัตว์​เลื้อย​คลาน​บน​บก​หรือ​ปลา​ชนิด​ใด​ๆ​ที่​อยู่​ใน​น้ำ</verse>
				<verse number="19">และ​เมื่อ​ท่าน​เงย​หน้า​ดู​ท้องฟ้า​แล้ว​เห็น​ดวง​อาทิตย์ ดวง​จันทร์ และ​ดวง​ดาว คือ​ทุก​สิ่ง​ที่​จัด​เรียง​อยู่​ใน​ท้องฟ้า อย่า​ให้​ตัวเอง​ถูก​ล่อลวง​เพื่อ​ไป​กราบ​ไหว้​สิ่ง​เหล่า​นั้น และ​นมัสการ​สิ่ง​ต่าง​ๆ ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน​ได้​จัดสรร​ให้​กับ​ชนชาติ​ทั้งปวง​ทั่ว​ใต้​ฟ้า</verse>
				<verse number="20">แต่​กับ​พวก​ท่าน พระยาห์เวห์​ได้​นำ​ออก​มา​จาก​เตา​หลอม​เหล็ก คือ​ออก​จาก​อียิปต์ เพื่อ​ให้​เป็น​ประชาชน​ใน​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์​อย่าง​ที่​เป็น​อยู่​วัน​นี้</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​โกรธ​ข้าพเจ้า​เพราะ​พวก​ท่าน​และ​พระองค์​สัญญา​อย่าง​หนักแน่น​ว่า ข้าพเจ้า​จะ​ไม่ได้​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​เข้า​สู่​ดินแดน​อัน​อุดม​สมบูรณ์​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน​จะ​ให้​เป็น​มรดก​แก่​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="22">ข้าพเจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​ใน​ดินแดน​ทาง​ฝั่ง​นี้ จะ​ไม่ได้​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป ส่วน​ท่าน​จะ​ข้าม​ไป​ยึดครอง​ดินแดน​อัน​อุดม​สมบูรณ์​นั้น</verse>
				<verse number="23">จง​ระวัง อย่า​ลืม​พันธสัญญา​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน​ได้​กระทำ​ไว้​กับ​ท่าน อย่า​สร้าง​รูป​เคารพ​เป็น​รูปทรง​ใด​ๆ ให้​กับ​ตน​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน​ห้าม​ไว้</verse>
				<verse number="24">เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เป็น​ไฟ​ที่​เผา​ผลาญ เป็น​พระเจ้า​ผู้​หวงแหน</verse>
				<verse number="25">หลังจาก​ที่​ท่าน​มี​ลูก​มี​หลาน​และ​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​นั้น​เป็น​เวลา​นาน​แล้ว ถ้า​หาก​พวก​ท่าน​เสื่อม​ทราม​ลง​ไป​และ​สร้าง​รูป​เคารพ​ใด​ๆ ซึ่ง​เป็น​การ​กระทำ​ที่​ชั่วร้าย​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน และ​เป็น​การ​ยั่ว​โทสะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="26">วัน​นี้​ข้าพเจ้า​ขอให้​ฟ้า​ดิน​เป็น​พยาน​ว่า​ไม่​ช้า​ท่าน​จะ​พินาศ​ย่อยยับ​จาก​ดินแดน​ซึ่ง​พวก​ท่าน​กำลัง​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​เข้า​ไป​ครอบครอง ท่าน​จะ​อยู่​ที่​นั่น​ได้​ไม่​นาน​และ​ถูก​ทำลาย​ไป​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="27">พระยาห์เวห์​จะ​ขับไล่​ท่าน​ให้​กระจัดกระจาย​ไป​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ท่าน​จะ​เหลือ​รอด​เพียง​ไม่​กี่​คน​ท่ามกลาง​ชนชาติ​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="28">ที่​นั่น​ท่าน​จะ​นมัสการ​บรรดา​เทพเจ้า​ที่​มนุษย์​สร้าง​ขึ้น​จาก​ไม้​และ​หิน ซึ่ง​มอง​ก็​ไม่​เห็น ฟัง กิน หรือ​ดม​อะไร​ก็​ไม่ได้</verse>
				<verse number="29">แต่​ถ้า​ท่าน​แสวงหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน​ที่​นั่น ท่าน​จะ​พบ​พระองค์​หาก​ท่าน​แสวงหา​พระองค์​อย่าง​สุด​จิต​สุด​ใจ</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​ท่าน​ทุกข์​ลำเค็ญ​และ​สิ่ง​ทั้งปวง​นี้​ได้​เกิดขึ้น​แก่​ท่าน​แล้ว ภายหลัง​ท่าน​ก็​จะ​หวน​กลับ​มาหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​และ​เชื่อฟัง​พระองค์</verse>
				<verse number="31">เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน​เป็น​พระเจ้า​ผู้​เมตตา พระองค์​จะ​ไม่​ทอดทิ้ง หรือ​ทำลาย​ท่าน หรือ​ลืม​พันธสัญญา​ที่​ได้​ให้​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ซึ่ง​พระองค์​ยืนยัน​กับ​พวก​เขา​โดย​คำ​ปฏิญาณ</verse>
				<verse number="32">จง​ถาม​ถึง​วัน​เก่า​ก่อน นาน​ก่อน​สมัย​ของ​ท่าน ตั้งแต่​ครั้ง​พระเจ้า​สร้าง​มนุษย์​ไว้​ใน​โลก จง​ถาม​จาก​ฟ้า​ข้าง​นี้​ถึง​ฟ้า​ข้าง​โน้น เคย​มี​อะไร​ที่​ยิ่งใหญ่​อย่าง​นี้​เกิดขึ้น​มา​ก่อน​หรือ มี​ใคร​เคย​ได้ยิน​อะไร​อย่าง​นี้​ด้วย​หรือ</verse>
				<verse number="33">มี​ชนชาติ​ใด​บ้าง​ที่​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระเจ้า ​พูด​ออก​มา​จาก​ไฟ​แล้ว​หลังจาก​นั้น​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​เหมือน​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="34">มี​พระ​ใด​เล่า​ที่​นำ​ชนชาติ​หนึ่ง​ออก​มา​จาก​อีก​ชนชาติ​หนึ่ง​เพื่อ​ให้​มา​เป็น​ชนชาติ​ของ​ตน​โดย​การ​ทดสอบ โดย​หมาย​สำคัญ​และ​ปาฏิหาริย์ โดย​สงคราม โดย​มือ​ที่​มี​กำลัง​เข้มแข็ง​และ​แขน​ที่​เหยียด​ออก โดย​กิจ​อัน​ยิ่งใหญ่​และ​น่า​ครั่นคร้าม เหมือน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​กระทำ​เพื่อ​ท่าน​ใน​อียิปต์​ต่อหน้าต่อตา​ท่าน</verse>
				<verse number="35">พระองค์​เปิดเผย​สิ่ง​เหล่า​นี้​เพื่อ​ให้​พวก​ท่าน​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า นอกจาก​พระองค์​แล้ว​ไม่​มี​พระเจ้า​อื่น​ใด</verse>
				<verse number="36">จาก​ฟ้าสวรรค์​พระองค์​ให้​ท่าน​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระองค์ เพื่อ​ฝึก​วินัย​พวก​ท่าน ใน​โลก​นี้​พระองค์​ให้​ท่าน​ได้​เห็น​ไฟ​มหึมา​ของ​พระองค์ และ​ท่าน​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์​ออก​มา​จาก​ไฟ​นั้น</verse>
				<verse number="37">นั่น​เพราะ​พระองค์​รัก​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​และ​ได้​เลือกสรร​เชื้อสาย​ของ​พวก​เขา พระองค์​จึง​นำ​ท่าน​ออก​จาก​อียิปต์​ด้วย​การ​สถิต​อยู่​และ​ด้วย​กำลัง​อัน​เข้มแข็ง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="38">พระองค์​ขับไล่​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ซึ่ง​ยิ่งใหญ่​และ​เข้มแข็ง​กว่า​ท่าน แล้ว​นำ​ท่าน​เข้า​ไป​ใน​ดินแดน​ของ​คน​เหล่า​นั้น​และ​มอบ​ให้​เป็น​มรดก​ของ​ท่าน​ดังเช่น​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="39">ใน​วัน​นี้​จง​รับรู้​และ​จำ​ใส่ใจ​ว่า​พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า​ทั้ง​ใน​สวรรค์​เบื้อง​บน​และ​แผ่นดิน​โลก​เบื้อง​ล่าง ไม่​มี​พระเจ้า​อื่น​ใด</verse>
				<verse number="40">จง​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​และ​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​แจ้ง​ท่าน​ใน​วัน​นี้ เพื่อ​ท่าน​กับ​ลูกหลาน​จะ​อยู่​เย็น​เป็น​สุข และ​อาศัย​อยู่​อย่าง​ยาวนาน​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มอบ​ให้​ท่าน​ตลอดไป</verse>
				<verse number="41">จาก​นั้น​โมเสส​กำหนด​เมือง​สาม​เมือง​ทาง​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="42">สำหรับ​เป็น​เมือง​ลี้​ภัย​ของ​ผู้​ที่​ฆ่า​คน​ตาย​โดย​ไม่​เจตนา​และ​ไม่ได้​คิด​ร้าย​ไว้​ล่วงหน้า เขา​จะ​ได้​หนี​ไป​เมือง​ลี้​ภัย​เมือง​ใด​เมือง​หนึ่ง​เพื่อ​รักษา​ชีวิต​ของ​ตน​ไว้</verse>
				<verse number="43">เมือง​ลี้​ภัย​เหล่า​นี้​ได้แก่ เมือง​เบเซอร์​บน​ที่​ราบ​สูง​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​สำหรับ​เผ่า​รูเบน เมือง​ราโมท​ใน​กิเลอาด​สำหรับ​เผ่า​กาด และ​เมือง​โกลาน​ใน​บาชาน​สำหรับ​เผ่า​มนัสเสห์</verse>
				<verse number="44">ต่อไป​นี้​คือ​กฎ​บัญญัติ​ซึ่ง​โมเสส​กำหนด​ให้​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="45">เป็น​ข้อ​กำหนด กฎ​เกณฑ์ และ​กฎ​บัญญัติ​ซึ่ง​โมเสส​ให้​ไว้​เมื่อ​พวก​เขา​ออก​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="46">และ​มา​อยู่​ที่​หุบเขา​ใกล้​เบธเปโอร์ ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน ใน​ดินแดน​ซึ่ง​เคย​เป็น​ของ​กษัตริย์​สิโหน​ของ​ชาว​อาโมไรต์​ผู้​ปกครอง​ใน​เฮชโบน ซึ่ง​โมเสส​และ​ชาว​อิสราเอล​ได้​พิชิต​เขา​ขณะ​ออก​มา​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="47">และ​ยึดครอง​ดินแดน​ของ​เขา​และ​ของ​กษัตริย์​โอก​แห่ง​บาชาน กษัตริย์​ทั้ง​สอง​ของ​ชาว​อาโมไรต์​ที่​อยู่​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="48">ดินแดน​นี้​เริ่ม​จาก​อาโรเออร์​ตรง​ริม​โกรกธาร​อารโนน​จด​ภูเขา​สีรีออน (คือ​เฮอร์โมน)</verse>
				<verse number="49">รวม​ทั้ง​ดินแดน​อาราบาห์​ทั้งหมด​ทาง​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​จน​ถึง​ทะเลตาย ซึ่ง​อยู่​ด้าน​ล่าง​ของ​ลาด​เขา​ปิสกาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">โมเสส​เรียก​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​มา​ประชุม​และ​กล่าว​ว่า “คน​อิสราเอล​จง​ฟัง​กฎ​เกณฑ์​และ​กฎ​บัญญัติ​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​ประกาศ​แก่​ท่าน​วัน​นี้ จง​เรียนรู้​และ​ปฏิบัติ​ตาม​อย่าง​เคร่งครัด</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​ทำ​พันธสัญญา​กับ​เรา​ที่​ภูเขา​โฮเรบ</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​ไม่ได้​ทำ​พันธสัญญา​นี้​กับ​บรรพบุรุษ ​ของ​เรา แต่​กับ​พวก​เรา​ทุก​คน​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​ที่นี่​ใน​วัน​นี้</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​พูด​ออก​มา​จาก​ไฟ​ต่อหน้า​ท่าน​บน​ภูเขา​นั้น”</verse>
				<verse number="5">(ใน​ครั้ง​นั้น​ข้าพเจ้า​เป็น​คน​กลาง​ระหว่าง​พระยาห์เวห์​กับ​ท่าน​เพื่อ​ประกาศ​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​แก่​ท่าน เพราะ​ท่าน​กลัว​ไฟ​และ​ไม่ได้​ขึ้นไป​บน​ภูเขา) และ​พระองค์​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="6">“เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เจ้า ผู้​นำ​เจ้า​ออก​มา​จาก​อียิปต์ ออก​จาก​แดน​ทาส</verse>
				<verse number="7">อย่า​มี​พระเจ้า​อื่น​ใด​ต่อหน้า​เรา</verse>
				<verse number="8">อย่า​สร้าง​รูป​จำลอง​สำหรับ​ตนเอง เป็น​รูป​สิ่ง​หนึ่ง​สิ่ง​ใด​ที่​มี​อยู่​ใน​ฟ้าสวรรค์​เบื้อง​บน แผ่นดิน​โลก​เบื้อง​ล่าง หรือ​ท้องน้ำ​เบื้อง​ลึก</verse>
				<verse number="9">อย่า​กราบ​ไหว้​หรือ​นมัสการ​สิ่ง​เหล่า​นั้น เพราะ​เรา พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​เป็น​พระเจ้า​ผู้​หวงแหน เรา​จะ​ลงโทษ​ลูกหลาน​เพราะ​บาป​ของ​พ่อ​แม่​ผู้​เกลียด​ชัง​เรา​ไป​จน​สาม​สี่​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="10">แต่​เรา​จะ​แสดง​ความ​รัก​ต่อ​ลูกหลาน​ของ​ผู้​ที่​รัก​เรา​และ​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​เรา​ไป​จน​พัน​ชั่วอายุ​คน</verse>
				<verse number="11">อย่า​ใช้​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ใน​ทาง​ที่​ผิด เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ลงโทษ​ใคร​ก็​ตาม​ที่​ใช้​นาม​ของ​พระองค์​แบบ​นั้น</verse>
				<verse number="12">จง​ถือ​รักษา​วัน​สะบาโต ​โดย​การ​สงวน​วัน​นั้น​ไว้​สำหรับ​พระยาห์เวห์ ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="13">จง​ทำงาน​ทั้งสิ้น​ของ​เจ้า​ใน​หก​วัน</verse>
				<verse number="14">แต่​ใน​วันที่​เจ็ด​เป็น​วัน​สะบาโต​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า อย่า​ทำ​งาน​ใด​ๆ ใน​วัน​นั้น ไม่ว่า​ตัว​เจ้า ลูก​ชาย ลูก​สาว ทาส​ชาย​หญิง วัว​หรือ​ลา​หรือ​สัตว์​ต่าง​ๆ ของ​เจ้า แม้แต่​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ของ​เจ้า เพื่อ​ทาส​ชาย​หญิง​ของ​เจ้า​จะ​ได้​พัก​เช่น​เดียว​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">จง​ระลึก​ว่า​พวก​เจ้า​เคย​เป็น​ทาส​อยู่​ใน​อียิปต์ และ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​นำ​เจ้า​ออก​มา​โดย​มือ​ที่​มี​กำลัง​เข้มแข็ง​และ​แขน​ที่​เหยียด​ออก ดังนั้น​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จึง​สั่ง​ให้​เจ้า​ถือ​รักษา​วัน​สะบาโต</verse>
				<verse number="16">จง​ให้​เกียรติ​พ่อ​แม่​ของ​เจ้า​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​สั่ง​ไว้ เพื่อ​เจ้า​จะ​มี​ชีวิต​ยืนยาว​และ​อยู่​เย็น​เป็น​สุข​ใน​ดินแดน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​กำลัง​ยก​ให้​เจ้า</verse>
				<verse number="17">อย่า​ฆ่า​คน</verse>
				<verse number="18">อย่า​คบ​ชู้</verse>
				<verse number="19">อย่า​ลัก​ขโมย</verse>
				<verse number="20">อย่า​เป็น​พยาน​เท็จ​ใส่ร้าย​เพื่อนบ้าน</verse>
				<verse number="21">อย่า​โลภ​อยาก​ได้​ภรรยา​ของ​เพื่อนบ้าน หรือ​ปรารถนา​ที่​จะ​ได้​บ้าน​เรือน​หรือ​ที่ดิน ทาส​ชาย​หญิง วัว​หรือ​ลา​ของ​เขา หรือ​สิ่ง​ใด​ๆ ที่​เป็น​ของ​เพื่อนบ้าน”</verse>
				<verse number="22">ทั้งหมด​นี้​คือ​พระบัญญัติ​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ประกาศ​ด้วย​เสียง​ดัง​แก่​พวก​ท่าน​ทั้งหมด​ที่​มา​ชุมนุม​กัน​บน​ภูเขา เป็น​เสียง​ที่​ออก​มา​จาก​ไฟ เมฆ และ​ความ​มืดมิด และ​พระองค์​ไม่ได้​เพิ่มเติม​สิ่งใด จาก​นั้น​พระองค์​จึง​จารึก​ไว้​บน​ศิลา​สอง​แผ่น​และ​มอบ​แก่​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พวก​ท่าน​ได้ยิน​เสียง​จาก​ความ​มืดมิด ขณะ​ที่​ภูเขา​มี​ไฟ​ลุกโชน บรรดา​หัวหน้า​เผ่า​และ​ผู้​อาวุโส​ของ​พวก​ท่าน​มาหา​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="24">และ​พวก​เขา​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​เปิดเผย​เกียรติ​สิริ​และ​บารมี​ของ​พระองค์ และ​เรา​ได้ยิน​เสียง​ออก​มา​จาก​ไฟ วัน​นี้​เรา​ได้​เห็น​มนุษย์​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​แม้​เมื่อ​พระเจ้า​พูด​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="25">แต่​บัดนี้​ทำไม​เรา​จะ​ต้อง​มา​ตาย​เล่า ไฟ​มหึมา​นี้​จะ​เผา​เรา​เป็น​จุล​ทีเดียว เรา​จะ​ต้อง​ตาย​แน่​หาก​เรา​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​ต่อไป</verse>
				<verse number="26">เพราะ​มี​มนุษย์​คน​ใด​เล่า​ที่​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่ พูด​ออก​มา​จาก​ไฟ​เหมือน​ที่​เรา​ได้ยิน​แล้ว​ยัง​มี​ชีวิต​รอด</verse>
				<verse number="27">ท่าน​จง​เข้า​ไป​ใกล้​และ​ฟัง​ทุก​อย่าง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​พูด​เถิด แล้ว​กลับมา​บอก​เรา​ถึง​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​พูด​แก่​ท่าน เรา​จะ​ฟัง​และ​ปฏิบัติ​ตาม”</verse>
				<verse number="28">พระยาห์เวห์​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​ท่าน​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​และ​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “เรา​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​คน​เหล่า​นี้​พูด​กับ​เจ้า​แล้ว ทุก​อย่าง​ที่​พวก​เขา​พูด​นั้น​ดี​แล้ว</verse>
				<verse number="29">เรา​อยาก​ให้​เขา​มี​จิตใจ​เช่น​นี้​เสมอ​ไป​คือ​ยำเกรง​เรา​และ​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ทั้งหมด​ของ​เรา เพื่อ​ทุก​อย่าง​จะ​เป็น​ผลดี​สำหรับ​เขา​และ​ลูกหลาน​ตลอดไป!</verse>
				<verse number="30">จง​ไป​บอก​พวก​เขา​ให้​กลับ​ไป​ยัง​เต็นท์​ของ​ตน</verse>
				<verse number="31">ส่วน​เจ้า​จง​อยู่​กับ​เรา​ที่นี่ เพื่อ​เรา​จะ​มอบ​คำ​สั่ง กฎ​เกณฑ์ และ​กฎ​บัญญัติ​ทั้งปวง​แก่​เจ้า เจ้า​จง​สั่งสอน​ให้​พวก​เขา​ปฏิบัติ​ตาม​ใน​ดินแดน​ที่​เรา​กำลัง​ยก​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="32">ฉะนั้น​จง​ใส่ใจ​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​สั่ง​ไว้ อย่า​ออก​นอก​ลู่​นอก​ทาง</verse>
				<verse number="33">จง​ดำเนิน​ชีวิต​ด้วย​การ​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​ทั้งหมด​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​สั่ง​ไว้ เพื่อ​ท่าน​จะ​มี​ชีวิต​ยืนยาว​และ​เจริญ​รุ่งเรือง​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​ท่าน​จะ​เข้า​ยึดครอง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ต่อไป​นี้​คือ​คำ​สั่ง กฎ​เกณฑ์ และ​กฎ​บัญญัติ​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​สั่ง​ข้าพเจ้า​ให้​สอน​ท่าน​ปฏิบัติ​ตาม​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​ท่าน​กำลัง​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​เข้า​ไป​ยึดครอง</verse>
				<verse number="2">เพื่อ​ท่าน​และ​ลูกหลาน​รุ่น​ต่อ​ๆ ไป​จะ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ตลอด​ชีวิต โดย​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​และ​คำ​สั่ง​ทั้งสิ้น​ของ​พระองค์​ที่​ข้าพเจ้า​มอบให้ และ​เพื่อ​ท่าน​จะ​ชื่นชม​กับ​ชีวิต​ที่​ยืนยาว</verse>
				<verse number="3">คน​อิสราเอล​จง​ฟัง​และ​ใส่ใจ​ปฏิบัติ​ตาม​เพื่อ​จะ​เป็น​ผลดี​แก่​ท่าน และ​ท่าน​จะ​ทวี​จำนวน​มาก​ขึ้น​ใน​ดินแดน​อัน​อุดม​สมบูรณ์​ด้วย​น้ำ​นม​และ​น้ำผึ้ง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​สัญญา​ไว้​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="4">คน​อิสราเอล​จง​ฟัง​เถิด พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา พระยาห์เวห์​เป็น​หนึ่ง</verse>
				<verse number="5">จง​รัก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​อย่าง​สุด​ใจ สุด​จิต และ​สุด​กำลัง​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="6">จง​ให้​คำ​สั่ง​ทั้งปวง​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​แจ้ง​ท่าน​ใน​วัน​นี้​อยู่​ใน​ใจ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="7">จง​พร่ำ​สอน​ถ้อยคำ​เหล่า​นี้​แก่​ลูก​หลาน​ของ​ท่าน จง​พูด​ถึง​ขณะ​นั่ง​อยู่​ที่​บ้าน ขณะ​เดิน​ไป​ตาม​ทาง ใน​ยาม​ที่​นอน​ลง​หรือ​ลุก​ขึ้น</verse>
				<verse number="8">จง​ผูก​ไว้​ที่​มือ​เป็น​สัญลักษณ์​และ​คาด​ไว้​ที่​หน้าผาก</verse>
				<verse number="9">จง​เขียน​ไว้​ที่​วงกบ​ประตู​และ​ประตู​รั้ว​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​พา​ท่าน​เข้า​สู่​ดินแดน​ซึ่ง​พระองค์​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​คือ​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ ว่า​จะ​มอบ​ให้​ท่าน เป็น​ดินแดน​ที่​มี​เมือง​ใหญ่​รุ่งเรือง​ซึ่ง​ท่าน​ไม่ได้​สร้าง</verse>
				<verse number="11">มี​บ้านเรือน​ที่​เพียบพร้อม​ด้วย​สิ่ง​ดี​ๆ สารพัด​ซึ่ง​ท่าน​ไม่ได้​จัดหา มี​บ่อ​น้ำ​ซึ่ง​ท่าน​ไม่ได้​ลงแรง​ขุด มี​สวน​องุ่น​และ​ดง​มะกอก​ซึ่ง​ท่าน​ไม่ได้​ปลูก และ​เมื่อ​ท่าน​ได้​กิน​จน​อิ่มหนำ</verse>
				<verse number="12">จง​ระวัง​ให้​ดี อย่า​ลืม​พระยาห์เวห์​ผู้​นำ​ท่าน​ออก​มา​จาก​อียิปต์ ออก​จาก​แดน​ทาส</verse>
				<verse number="13">จง​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน จง​รับใช้​พระองค์​เพียง​ผู้​เดียว และ​จง​สาบาน​ใน​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">อย่า​ติดตาม​พระ​อื่น​ใด​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ที่​อยู่​รอบ​ตัว​ท่าน</verse>
				<verse number="15">เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ผู้​สถิต​ท่ามกลาง​ท่าน เป็น​พระเจ้า​ที่​หวงแหน และ​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์​จะ​เผาผลาญ​ท่าน พระองค์​จะ​กวาดล้าง​ท่าน​ออก​ไป​จาก​แผ่นดิน​นี้</verse>
				<verse number="16">อย่า​ทดสอบ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เหมือน​ที่​ท่าน​ได้​ทำ​ที่​มัสสาห์</verse>
				<verse number="17">จง​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง ข้อ​กำหนด และ​กฎ​เกณฑ์​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มอบ​แก่​ท่าน​อย่าง​เคร่งครัด</verse>
				<verse number="18">จง​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​และ​ดีงาม​ใน​สาย​พระเนตร​ของ​พระยาห์เวห์​เพื่อ​ทุก​สิ่ง​จะ​เป็น​ผลดี​แก่​ท่าน​และ​ท่าน​จะ​ได้​เข้า​ไป​ครอบครอง​ดินแดน​อัน​อุดม​สมบูรณ์​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ทรง​สัญญา​ไว้​ด้วย​คำ​ปฏิญาณ​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="19">โดย​กำจัด​ศัตรู​ทั้งปวง​ที่​อยู่​ต่อหน้า​ท่าน​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​ไว้</verse>
				<verse number="20">ใน​อนาคต​เมื่อ​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​ถาม​ว่า “ข้อ​กำหนด กฎ​เกณฑ์ และ​กฎ​บัญญัติ​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​สั่ง​ไว้​นี้​มี​ความหมาย​อย่างไร”</verse>
				<verse number="21">จง​บอก​เขา​ว่า “พวก​เรา​เคย​เป็น​ทาส​ของ​ฟาโรห์​อยู่​ใน​อียิปต์ แต่​พระยาห์เวห์​นำ​เรา​ออก​มา​จาก​อียิปต์​ด้วย​มือ​อัน​มี​กำลัง​เข้มแข็ง</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​ทำ​หมาย​สำคัญ​และ​ปาฏิหาริย์​อัน​ยิ่งใหญ่​น่า​สะพรึง​กลัว​แก่​อียิปต์ และ​แก่​ฟาโรห์​รวม​ทั้ง​ราชวงศ์​ทั้งปวง​ของ​พระองค์​ต่อหน้า​ต่อ​ตา​เรา</verse>
				<verse number="23">แต่​พระองค์​นำ​เรา​ออก​มา​จาก​ที่​นั่น​เข้า​สู่​ดินแดน​นี้​และ​มอบ​ดินแดน​นี้​แก่​เรา​ตาม​ที่​พระองค์​สัญญา​ไว้​ด้วย​คำ​ปฏิญาณ​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้​เรา​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ทั้งปวง​นี้​และ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา เพื่อ​เรา​จะ​รุ่งเรือง​และ​มี​ชีวิต​อยู่​เหมือน​ใน​วัน​นี้</verse>
				<verse number="25">และ​เรา​ก็​จะ​ได้รับ​ความ​ชอบธรรม หาก​เรา​ใส่ใจ​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ทั้งปวง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​ตาม​ที่​พระองค์​สั่ง​ไว้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​นำ​ท่าน​เข้า​สู่​ดินแดน​ซึ่ง​ท่าน​กำลัง​เข้า​ยึดครอง และ​ขับไล่​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า​ท่าน คือ​ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​เกอร์กาชี ชาว​อาโมไรต์ ชาว​คานาอัน ชาว​เปริสซี ชาว​ฮีไวต์ และ​ชาว​เยบุส รวม​เป็น​เจ็ด​ชนชาติ​ซึ่ง​ใหญ่​และ​เข้มแข็ง​กว่า​ท่าน</verse>
				<verse number="2">และ​เมื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มอบ​พวก​เขา​ให้​แก่​ท่าน​และ​ท่าน​เอา​ชนะ​พวก​เขา​ได้​แล้ว ท่าน​ต้อง​ทำลายล้าง ​พวก​เขา​ให้​หมด​สิ้น อย่า​ทำ​สนธิ​สัญญา​ใด​ๆ กับ​เขา​หรือ​แสดง​ความ​เมตตา​ปรานี​ต่อ​เขา</verse>
				<verse number="3">อย่า​แต่งงาน​ข้าม​เชื้อชาติ อย่า​ยก​ลูก​สาว​ของ​ท่าน​ให้​ลูก​ชาย​ของ​พวก​เขา หรือ​อย่า​เอา​ลูก​สาว​ของ​เขา​มา​เป็น​สะใภ้</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พวก​เขา​จะ​ทำ​ให้​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​หัน​จาก​การ​ติดตาม​เรา​ไป​นมัสการ​พระ​อื่น​ๆ แล้ว​ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​เผาผลาญ​ทำลาย​ท่าน​อย่าง​รวดเร็ว</verse>
				<verse number="5">จง​ทำ​อย่าง​นี้​กับ​พวก​เขา คือ​รื้อ​ทำลาย​แท่น​บูชา​ของ​เขา ทุบ​หิน​ศักดิ์สิทธิ์ โค่น​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์ และ​เผา​รูป​เคารพ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="6">เพราะ​ท่าน​เป็น​ประชาชน​บริสุทธิ์​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เลือกสรร​ท่าน​จาก​ชนชาติ​ทั้งปวง​บน​แผ่นดิน​โลก เพื่อ​ให้​ท่าน​เป็น​ประชาชน​ของ​พระองค์ เป็น​กรรมสิทธิ์​อัน​ล้ำค่า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​เลือก​ท่าน​และ​รัก​ท่าน ไม่​ใช่​เพราะ​ท่าน​มี​จำนวน​มาก​กว่า​ชนชาติ​อื่น​ๆ แท้​จริง​พวก​ท่าน​เป็น​ชนชาติ​เล็ก​ที่สุด​เสีย​ด้วยซ้ำ</verse>
				<verse number="8">แต่​เพราะ​พระยาห์เวห์​รัก​ท่าน​และ​พระองค์​รักษา​คำ​ปฏิญาณ​ที่​ให้​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน พระองค์​จึง​นำ​ท่าน​ออก​มา​ด้วย​มือ​ที่​มี​กำลัง​เข้มแข็ง และ​ไถ่​ท่าน​ออก​จาก​แดน​ทาส จาก​อำนาจ​ของ​ฟาโรห์​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์</verse>
				<verse number="9">ด้วย​เหตุ​นี้​จง​รู้​เถิด​ว่า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​นั้น​เป็น​พระเจ้า พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​สัตย์ซื่อ ผู้​รักษา​พันธสัญญา​แห่ง​ความ​รัก​ของ​พระองค์​ต่อ​คน​ที่​รัก​พระองค์​และ​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์​ไป​ถึง​พัน​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="10">แต่ บรรดา​คน​ที่​เกลียด​ชัง​พระองค์ จะ​ได้​รับ​การ​ตอบ​สนอง​ด้วย​การ​ทำลาย​ล้าง พระองค์​จะ​ตอบ​สนอง​คน​เหล่า​นั้น​ที่​เกลียด​ชัง​พระองค์​โดย​ไม่​รอ​ช้า</verse>
				<verse number="11">ฉะนั้น​จง​ใส่ใจ​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง กฎ​เกณฑ์ และ​กฎ​บัญญัติ​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​ให้​แก่​ท่าน​ใน​วัน​นี้</verse>
				<verse number="12">หาก​ท่าน​เอาใจใส่​กฎ​บัญญัติ​เหล่า​นี้​และ​ระมัดระวัง​ที่​จะ​ปฏิบัติ​ตาม พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​รักษา​พันธสัญญา​แห่ง​ความ​รัก​กับ​ท่าน​ตาม​ที่​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="13">พระองค์​จะ​รัก​และ​อวยพร​ท่าน​และ​ทำ​ให้​ท่าน​ทวี​จำนวน​ขึ้น พระองค์​จะ​อวยพร​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​และ​พืชผล​จาก​แผ่นดิน​ของ​ท่าน ทั้ง​ข้าว เหล้า​องุ่น​ใหม่ และ​น้ำมัน​มะกอก ลูก​วัว​และ​ลูก​แกะ​จาก​ฝูง​สัตว์​ของ​ท่าน ใน​ดินแดน​ซึ่ง​พระองค์​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ว่า​จะ​มอบ​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="14">ท่าน​จะ​ได้รับ​พระพร​มาก​กว่า​ชนชาติ​อื่น​ใด จะ​ไม่​มี​ชาย​หญิง​คน​ใด​ใน​พวก​ท่าน​ที่​เป็น​หมัน และ​ฝูง​สัตว์​ของ​ท่าน​ก็​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​จะ​ปกป้อง​ท่าน​จาก​ความ​เจ็บ​ไข้​ได้​ป่วย​ทั้งสิ้น และ​พระองค์​จะ​ไม่​ทรมาน​ท่าน​ด้วย​โรค​ร้าย​ใด​ๆ อย่าง​ที่​ท่าน​รู้​ว่า​เกิดขึ้น​ใน​อียิปต์ แต่​จะ​ให้​โรค​ร้าย​นั้น​เกิด​แก่​คน​ทั้งปวง​ที่​เกลียด​ท่าน</verse>
				<verse number="16">ท่าน​ต้อง​ทำลาย​ชนชาติ​ทั้งปวง​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน อย่า​สงสาร​เขา​และ​อย่า​ปรนนิบัติ​พระ​ต่าง​ๆ ของ​เขา เพราะ​นั่น​จะ​เป็น​หลุม​พราง​ดัก​ท่าน</verse>
				<verse number="17">ท่าน​อาจ​รำพึง​ว่า “ชนชาติ​พวก​นี้​เข้มแข็ง​กว่า แล้ว​เรา​จะ​ไป​ขับไล่​ได้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="18">แต่​อย่า​กลัว​พวก​เขา​เลย จง​ระลึก​ถึง​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​กระทำ​ต่อ​ฟาโรห์​และ​ชาว​อียิปต์​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="19">ท่าน​ก็​ได้​เห็น​มา​แล้ว​กับ​ตา ทั้ง​การ​ทดสอบ​ครั้ง​ใหญ่ หมาย​สำคัญ และ​ปาฏิหาริย์​ต่าง​ๆ ได้​เห็น​มือ​ที่​มี​กำลัง​เข้มแข็ง​และ​แขน​ที่​เหยียด​ออก พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ใช้​สิ่ง​เหล่า​นี้​นำ​ท่าน​ออก​มา พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ทำ​แบบ​เดียวกัน​นี้​กับ​ชนชาติ​ทั้งปวง​ที่​ท่าน​เกรงกลัว​ใน​ขณะ​นี้</verse>
				<verse number="20">ยิ่ง​กว่า​นั้น พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ส่ง​ฝูง​ต่อ​มา​ไล่​ต่อย แม้​แต่​กับ​พวก​ผู้​รอด​ชีวิต​ที่​หลบ​ซ่อน​จาก​ท่าน​ให้​พินาศ</verse>
				<verse number="21">อย่า​กลัว​ชนชาติ​เหล่า​นี้​เลย เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ผู้​อยู่​ท่ามกลาง​ท่าน พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​ยิ่งใหญ่​และ​น่า​เกรงขาม</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ค่อย​ๆ ขับไล่​ชนชาติ​เหล่า​นี้​ออก​ไป​ต่อหน้า​ท่าน​ที​ละ​น้อย พระองค์​ไม่ได้​อนุญาต​ให้​ท่าน​กำจัด​เขา​หมด​ใน​คราว​เดียว มิฉะนั้น​สัตว์​ป่า​รอบ​ตัว​ท่าน​จะ​ทวี​จำนวน​ขึ้น​อย่าง​รวดเร็ว</verse>
				<verse number="23">แต่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​มอบ​พวก​เขา​ให้​ท่าน ให้​เขา​สับสน​วุ่นวาย​จน​กระทั่ง​ถูก​ทำลาย​ล้าง​ไป</verse>
				<verse number="24">พระองค์​จะ​มอบ​บรรดา​กษัตริย์​ของ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน ท่าน​จะ​ลบ​ชื่อ​คน​เหล่า​นั้น​ออก​จาก​ใต้​ฟ้า ไม่​มี​ผู้​ใด​สามารถ​ยืนหยัด​ต่อสู้​ท่าน​ได้ ท่าน​จะ​ทำลาย​ล้าง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="25">จง​เผา​รูป​จำลอง​พระ​ต่าง​ๆ ของ​พวก​เขา​ทิ้ง อย่า​โลภ​เงิน​ทอง​ที่​ใช้​ทำ​รูป​จำลอง​เหล่า​นั้น อย่า​เก็บ​ไว้​เป็น​บ่วง​ดัก​ตัว​ท่าน​เอง เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​รังเกียจ​มัน</verse>
				<verse number="26">อย่า​นำ​สิ่ง​ที่​น่า​รังเกียจ​เข้า​ไป​ไว้​ใน​บ้าน​ของ​ท่าน เกรง​ว่า​ท่าน​จะ​เป็น​เหมือน​สิ่ง​นั้น คือ​ถูก​แยก​ออก​มา​เพื่อ​ทำลาย จง​ถือ​ว่า​สิ่ง​นั้น​ต่ำทราม​และ​น่า​รังเกียจ เพราะ​มัน​คือ​สิ่ง​ที่​ถูก​แยก​ออก​มา​เพื่อ​ทำลาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">จง​ใส่ใจ​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ทุก​ประการ​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​แจ้ง​ท่าน​ใน​วัน​นี้ เพื่อ​ท่าน​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​และ​ทวี​จำนวน​ขึ้น และ​เข้า​ไป​ยึดครอง​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="2">จง​ระลึก​ว่า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​นำ​ท่าน​ผ่าน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ตลอด​สี่สิบ​ปี​ที่​ผ่าน​มา​นี้​อย่างไร พระองค์​ทำ​ให้​ท่าน​ถ่อม​ลง​และ​ทดสอบ​ดู​ใจ​ของ​ท่าน​ว่า​ท่าน​จะ​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์​หรือ​ไม่</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ทำ​ให้​ท่าน​ถ่อม​ลง​โดย​ให้​ท่าน​หิวโหย แล้ว​ก็​เลี้ยงดู​ท่าน​ด้วย​มานา ซึ่ง​ท่าน​หรือ​บรรพบุรุษ​ไม่​เคย​รู้จัก​มา​ก่อน ทั้ง​นี้​เพื่อ​สอน​ท่าน​ว่า มนุษย์​จะ​ดำรง​ชีวิต​ด้วย​อาหาร​เพียง​อย่าง​เดียว​ไม่​ได้ แต่​ดำรง​ชีวิต​ด้วย​ทุก​ถ้อยคำ​ที่​มา​จาก​ปาก​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">ตลอด​สี่สิบ​ปี​ที่​ผ่าน​มา​นี้​เสื้อผ้า​ของ​ท่าน​ไม่ได้​ซีด​เปื่อย เท้า​ของ​ท่าน​ไม่ได้​บวม</verse>
				<verse number="5">ฉะนั้น​ท่าน​พึง​รู้​อยู่​แก่​ใจ​ว่า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ฝึก​วินัย​ท่าน​เหมือน​พ่อ​ฝึก​วินัย​ลูก</verse>
				<verse number="6">จง​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน จง​ดำเนิน​ชีวิต​ด้วย​การ​เชื่อฟัง​พระองค์​และ​ยำเกรง​พระองค์</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​นำ​ท่าน​เข้า​สู่​ดินแดน​อัน​อุดม​สมบูรณ์ คือ​ดินแดน​ที่​มี​ห้วย ลำธาร น้ำ​ใต้​ดิน​ที่​ไหล​ทะลัก​ออก​มา​สู่​หุบเขา​และ​เนิน​เขา</verse>
				<verse number="8">เป็น​ดินแดน​แห่ง​ข้าว​สาลี​และ​ข้าว​บาร์เลย์ องุ่น​และ​ต้น​มะเดื่อ ต้น​ทับทิม น้ำมัน​มะกอก และ​น้ำผึ้ง</verse>
				<verse number="9">ดินแดน​ที่​มี​อาหาร​อุดม​สมบูรณ์​และ​ท่าน​จะ​ไม่​ขาดแคลน​สิ่งใด ดินแดน​ซึ่ง​มี​ก้อนหิน​เป็น​เหล็ก และ​ท่าน​สามารถ​ขุด​แร่​ทองแดง​ได้​จาก​ภูเขา</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ท่าน​กิน​อิ่มหนำ จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​สำหรับ​ดินแดน​อัน​อุดม​สมบูรณ์​ซึ่ง​พระองค์​มอบ​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="11">จง​ระวัง​ให้​ดี อย่า​ลืม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ด้วย​การ​ไม่​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง กฎ​บัญญัติ และ​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​ให้​แก่​ท่าน​ใน​วัน​นี้</verse>
				<verse number="12">มิฉะนั้น​เมื่อ​ท่าน​ได้​กิน​จน​อิ่มหนำ เมื่อ​ท่าน​ตั้ง​ถิ่นฐาน​สร้าง​บ้าน​น่า​อยู่</verse>
				<verse number="13">และ​เมื่อ​ฝูง​วัว แพะ​และ​แกะ ทั้ง​เงิน​และ​ทอง และ​ทุก​สิ่ง​ที่​ท่าน​มี​ทวี​จำนวน​ขึ้น​มากมาย</verse>
				<verse number="14">จิตใจ​ของ​ท่าน​ก็​จะ​หยิ่ง​ผยอง​และ​ลืม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ผู้​นำ​ท่าน​ออก​มา​จาก​อียิปต์ จาก​ดินแดน​แห่ง​ความ​เป็น​ทาส</verse>
				<verse number="15">พระองค์​นำ​ท่าน​ผ่าน​ถิ่น​ทุรกันดาร​อัน​กว้าง​ใหญ่​และ​น่า​สะพรึง​กลัว ที่​ซึ่ง​ร้อน​ระอุ​และ​แห้ง​แล้ง มี​งู​พิษ​และ​แมงป่อง พระองค์​ให้​น้ำ​ออก​มา​จาก​ศิลา​เพื่อ​ท่าน</verse>
				<verse number="16">พระองค์​เลี้ยงดู​ท่าน​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ด้วย​มานา​ซึ่ง​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ไม่​เคย​รู้จัก​มา​ก่อน เพื่อ​ทำ​ให้​ท่าน​ถ่อม​ลง​และ​ทดสอบ​ท่าน เพื่อ​จะ​เป็น​ผลดี​แก่​ท่าน​ใน​บั้นปลาย</verse>
				<verse number="17">ท่าน​อาจ​บอก​ตัวเอง​ว่า “เรา​มั่งมี​ขึ้นมา​ด้วย​กำลัง​และ​อำนาจ​ของ​เรา​เอง”</verse>
				<verse number="18">แต่​จง​ระลึก​ว่า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​คือ​ผู้​ให้​ความ​สามารถ​ที่​ทำ​ให้​ท่าน​มั่งมี เป็น​การ​ยืนยัน​พันธสัญญา​ที่​ให้​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ดัง​ที่​เป็น​อยู่​วัน​นี้</verse>
				<verse number="19">หาก​ท่าน​ลืม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน แล้ว​หัน​ไป​ติดตาม นมัสการ และ​กราบ​ไหว้​พระ​อื่น​ๆ ข้าพเจ้า​ขอ​ยืนยัน​ว่า​ท่าน​จะ​พินาศ​แน่นอน</verse>
				<verse number="20">หาก​ท่าน​ไม่​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ท่าน​ก็​จะ​ถูก​ทำลาย​ไป เหมือน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำลาย​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ไป​ต่อหน้า​ท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">คน​อิสราเอล​จง​ฟัง​เถิด บัดนี้​ท่าน​กำลัง​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​เข้า​ไป​ยึดครอง​ดินแดน​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ที่​ฝั่ง​โน้น​ซึ่ง​ยิ่งใหญ่​และ​เข้มแข็ง​กว่า​ท่าน เมือง​ของ​เขา​ใหญ่โต มี​กำแพง​สูง​เสียด​ฟ้า</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา​สูง​ใหญ่​และ​แข็งแรง​เพราะ​พวก​เขา​คือ​คน​อานาค! ท่าน​รู้​และ​เคย​ได้ยิน​ผู้​คน​กล่าว​กัน​ว่า “ใคร​จะ​ต่อสู้​พวก​คน​อานาค​ได้”</verse>
				<verse number="3">แต่​วัน​นี้​จง​มั่นใจ​ว่า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน​คือ​ผู้​ที่​จะ​นำหน้า​ท่าน​ไป​เหมือน​ไฟ​เผาผลาญ พระองค์​จะ​ทำลาย​ล้าง​พวก​เขา ปราบ​พวก​เขา​ลง​ต่อหน้า​ท่าน แล้ว​ท่าน​จะ​ขับไล่​และ​กวาดล้าง​พวก​เขา​ออก​ไป​โดย​เร็ว ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สัญญา​ไว้​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ขับไล่​พวก​เขา​ออก​ไป​พ้น​หน้า​ท่าน​แล้ว อย่า​นึก​ใน​ใจ​ว่า “พระยาห์เวห์​นำ​เรา​มา​ยึดครอง​ดินแดน​นี้​เพราะ​ความ​ชอบธรรม​ของ​เรา” เปล่า​เลย เป็น​เพราะ​ความ​ชั่วร้าย​ของ​ชนชาติ​เหล่า​นี้​ต่างหาก พระยาห์เวห์​จึง​ขับไล่​พวก​เขา​ออก​ไป​ต่อหน้า​ท่าน</verse>
				<verse number="5">ที่​พวก​ท่าน​จะ​เข้า​ยึดครอง​ดินแดน​ของ​เขา​ได้ ไม่​ใช่​เพราะ​ความ​ชอบธรรม​หรือ​ความ​สัตย์​ธรรม​ของ​ท่าน แต่​เป็น​เพราะ​ความ​ชั่วร้าย​ของ​ชนชาติ​เหล่า​นี้ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ทั้งหลาย​จึง​ขับไล่​พวก​เขา​ออก​ไป​ต่อหน้า​ท่าน เพื่อ​ให้​เป็น​ไป​ตาม​คำ​ปฏิญาณ​ที่​พระองค์​ให้​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน คือ​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="6">พึง​เข้าใจ​เถิด​ว่า​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มอบ​ดินแดน​อัน​อุดม​สมบูรณ์​นี้​ให้​ท่าน​ครอบครอง ไม่​ใช่​เพราะ​ความ​ชอบธรรม​ของ​ท่าน เพราะ​ที่​จริง​ท่าน​เป็น​พวก​คน​ที่​ดื้อรั้น​หัวแข็ง</verse>
				<verse number="7">จง​ระลึก​เสมอ​และ​อย่า​ลืม​ที่​ท่าน​เคย​ยั่ว​โทสะ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร ตั้งแต่​วันที่​ท่าน​ออก​จาก​อียิปต์​จน​มาถึง​ที่นี่ ท่าน​กบฏ​ขัดขืน​พระยาห์เวห์​เสมอ​มา</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ทำ​ให้​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระยาห์เวห์​พลุ่ง​ขึ้น​ที่​โฮเรบ ทำ​ให้​พระองค์​โกรธ​จน​จะ​ทำลาย​ท่าน​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ข้าพเจ้า​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​เพื่อ​รับ​แผ่น​ศิลา​จารึก​พันธสัญญา​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ทำ​ไว้​กับ​พวก​ท่าน ข้าพเจ้า​อยู่​บน​ภูเขา​สี่สิบ​วัน​สี่สิบ​คืน ไม่​ได้​กิน​อาหาร​หรือ​ดื่ม​น้ำ​เลย</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ให้​ศิลา​สอง​แผ่น​ซึ่ง​จารึก​ด้วย​นิ้ว​ของ​พระเจ้า เป็น​พระบัญญัติ​ทั้งปวง​ที่​พระยาห์เวห์​ประกาศ​ออก​มา​จาก​ไฟ​บน​ภูเขา​แก่​ท่าน​ใน​วัน​ชุมนุม​ประชาชน​นั้น</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ครบ​สี่สิบ​วัน​สี่สิบ​คืน พระยาห์เวห์​ให้​ศิลา​สอง​แผ่น​เป็น​ศิลา​พันธสัญญา​แก่​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​สั่ง​ข้าพเจ้า​ว่า “จง​ลง​ไป​จาก​ที่นี่​โดย​เร็ว​เพราะ​ประชาชน​ของ​เจ้า​ที่​เจ้า​นำ​ออก​มา​จาก​อียิปต์​ได้​เสื่อม​ทราม​ไป​แล้ว พวก​เขา​หันเห​จาก​สิ่ง​ที่​เรา​สั่ง​ไว้​อย่าง​รวดเร็ว และ​ได้​สร้าง​รูป​เคารพ​สำหรับ​ตน​ขึ้นมา”</verse>
				<verse number="13">และ​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “เรา​ได้​เห็น​ชนชาติ​นี้​แล้ว เป็น​ชนชาติ​ที่​ดื้อรั้น​หัวแข็ง​เสีย​จริง!</verse>
				<verse number="14">อย่า​มา​ห้าม​เรา เพราะ​เรา​จะ​ทำลาย​และ​ลบ​ชื่อ​พวก​เขา​ออก​จาก​ใต้​ฟ้า และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ชนชาติ​ที่​เข้มแข็ง​และ​มี​จำนวน​มากมาย​กว่า​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​จึง​กลับ​ลง​มา​จาก​ภูเขา​ซึ่ง​มี​ไฟ​ลุกโชน และ​ถือ​ศิลา​แห่ง​พันธสัญญา​สอง​แผ่น​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ข้าพเจ้า​มอง​ดู​ก็​เห็นว่า​ท่าน​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ท่าน​ได้​หล่อ​รูป​ลูก​วัว​ไว้​เป็น​รูป​เคารพ​สำหรับ​ตัว​เอง ท่าน​หัน​ออก​จาก​ทาง​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ไว้​อย่าง​รวดเร็ว</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​จึง​ทุ่ม​แผ่น​ศิลา​จารึก​ลง​กับ​พื้น​จน​แตก​เป็น​เสี่ยง​ๆ ต่อหน้า​ต่อตา​ท่าน</verse>
				<verse number="18">แล้ว​อีก​ครั้ง​หนึ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​หมอบ​กราบ​ลง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​สี่สิบ​วัน​สี่สิบ​คืน ไม่​กิน​ไม่​ดื่ม​อะไร​เพราะ​บาป​ทั้งปวง​ที่​ท่าน​ได้​ทำ ท่าน​ได้​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ยั่วยุ​ให้​พระองค์​โกรธ</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้า​เกรงกลัว​โทสะ​และ​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระยาห์เวห์​เพราะ​พระองค์​โกรธ​จน​จะ​ทำลาย​ท่าน​อยู่​แล้ว แต่​พระยาห์เวห์​ฟัง​ข้าพเจ้า​อีก​ครั้ง</verse>
				<verse number="20">และ​พระยาห์เวห์​โกรธ​อาโรน​มาก​จน​จะ​ทำลาย​เขา แต่​ใน​ครั้ง​นั้น​ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​เผื่อ​อาโรน​ด้วย</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้า​จึง​เอา​สิ่ง​ผิด​บาป​ของ​พวก​ท่าน​คือ​รูป​ลูก​วัว​ซึ่ง​ท่าน​สร้าง​ขึ้น​มา​เผา​ไฟ​แล้ว​บด​เป็น​ผง ทิ้ง​ลง​ใน​ลำธาร​ซึ่ง​ไหล​ลง​มา​จาก​ภูเขา</verse>
				<verse number="22">ท่าน​ยัง​ทำ​ให้​พระยาห์เวห์​โกรธ​อีก​ที่​ทาเบราห์ ที่​มัสสาห์ และ​ที่​ขิบโรทหัทธาอาวาห์</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พระยาห์เวห์​ส่ง​ท่าน​ออก​จาก​คาเดชบารเนีย​และ​พูด​สั่ง​ว่า “จง​เข้า​ไป​ครอบครอง​ดินแดน​ที่​เรา​ให้​เจ้า” แต่​ท่าน​กบฏ​ขัดขืน​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ท่าน​ไม่​ไว้วางใจ​และ​ไม่​เชื่อฟัง​พระองค์</verse>
				<verse number="24">ท่าน​กบฏ​ต่อ​พระยาห์เวห์​มา​ตั้งแต่​ข้าพเจ้า​รู้จัก​ท่าน​แล้ว</verse>
				<verse number="25">ข้าพเจ้า​จึง​หมอบ​กราบ​ลง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ตลอด​สี่สิบ​วัน​สี่สิบ​คืน เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​จะ​ทำลาย​ท่าน</verse>
				<verse number="26">ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า “พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต ขอ​อย่า​ทำลาย​ประชาชน​ของ​พระองค์ ประชาชน​ที่​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์​เอง ซึ่ง​พระองค์​ไถ่​มา​โดย​ฤทธิ์เดช​อัน​ยิ่งใหญ่ และ​นำ​ออก​มา​จาก​อียิปต์​ด้วย​มือ​ที่​มี​กำลัง​เข้มแข็ง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="27">ขอ​ระลึก​ถึง​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ โปรด​มอง​ข้าม​ความ​ดื้อรั้น​หัวแข็ง ความ​ชั่วร้าย และ​บาป​ของ​คน​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="28">มิฉะนั้น​ประเทศ​ซึ่ง​พระองค์​นำ​พวก​เรา​ออก​มา​จะ​กล่าว​ว่า ‘เพราะ​พระยาห์เวห์​ไม่​สามารถ​พา​พวก​เขา​ไป​ยัง​ดินแดน​ที่​สัญญา​ไว้ และ​เพราะ​พระองค์​เกลียด​พวก​เขา จึง​พา​พวก​เขา​เข้า​ไป​ตาย​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร’</verse>
				<verse number="29">แต่​พวก​เขา​เป็น​ประชาชน​ของ​พระองค์ เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์​ที่​พระองค์​นำ​ออก​มา​โดย​ฤทธิ์เดช​อัน​ยิ่งใหญ่​และ​ด้วย​แขน​ที่​เหยียด​ออก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ครั้ง​นั้น​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “จง​สกัด​ศิลา​สอง​แผ่น​เหมือน​ชุด​แรก​และ​กลับ​ขึ้น​มาหา​เรา​บน​ภูเขา จง​ทำ​หีบ​ไม้ ​สำหรับ​เก็บ​รักษา​ด้วย</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​จารึก​ข้อความ​เหมือน​กับ​ศิลา​ชุด​แรก​ซึ่ง​เจ้า​ทำ​แตก​ไป​แล้ว​นั้น และ​ให้​เจ้า​เก็บ​รักษา​แผ่น​ศิลา​ชุด​ใหม่​นี้​ไว้​ใน​หีบ”</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​จึง​ใช้​ไม้​กระถิน​เทศ​ทำ​หีบ​และ​สกัด​ศิลา​สอง​แผ่น​เหมือน​ชุด​แรก และ​ข้าพเจ้า​ถือ​ศิลา​สอง​แผ่น​ขึ้นไป​บน​ภูเขา</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​จารึก​ข้อความ​เดียวกัน​กับ​ครั้ง​ก่อน คือ​บัญญัติ​สิบ​ประการ​ซึ่ง​ประกาศ​แก่​ท่าน​บน​ภูเขา โดย​พระองค์​พูด​ออก​มา​จาก​ไฟ​ใน​วัน​ชุมนุม​นั้น และ​พระยาห์เวห์​มอบ​ศิลา​นั้น​แก่​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​ก็​ลง​มา​จาก​ภูเขา แล้ว​เก็บ​แผ่น​ศิลา​ไว้​ใน​หีบ​ที่​ข้าพเจ้า​ทำ​ขึ้น ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ข้าพเจ้า​ไว้ ซึ่ง​ศิลา​นั้น​ยัง​อยู่​ใน​หีบ​นั้น​ตราบจน​บัดนี้</verse>
				<verse number="6">(ชาว​อิสราเอล​เดินทาง​จาก​บ่อ​น้ำ​เบเนยาอะคัน​มายัง​โมเสราห์ ที่​ซึ่ง​อาโรน​สิ้น​ชีวิต​ลง​และ​ถูก​ฝัง​ไว้ และ​เอเลอาซาร์​ลูก​ชาย​ของ​เขา​สืบทอด​ตำแหน่ง​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="7">จาก​ที่​นั่น​พวก​เขา​เดินทาง​ต่อ​จน​ถึง​กุดโกดาห์​และ​จน​ถึง​โยทบาธาห์​ซึ่ง​เป็น​ดินแดน​แห่ง​ธาร​น้ำ</verse>
				<verse number="8">ครั้ง​นั้น​พระยาห์เวห์​แยก​เผ่า​เลวี​ไว้​เพื่อ​หาม​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์ เพื่อ​ยืน​รับใช้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​และ​กล่าว​อวยพร​ใน​นาม​ของ​พระองค์​ดัง​ที่​พวก​เขา​ยัง​ทำ​อยู่​ตราบจน​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="9">ด้วย​เหตุ​นี้​เผ่า​เลวี​จึง​ไม่​ได้​รับ​ส่วน​แบ่ง​หรือ​ได้​ที่ดิน​เป็น​มรดก​ใน​หมู่​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล พระยาห์เวห์​เป็น​มรดก​ของ​พวก​เขา​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​บอก​กับ​เขา)</verse>
				<verse number="10">ส่วน​ข้าพเจ้า​ได้​อยู่​บน​ภูเขา​สี่สิบ​วัน​สี่สิบ​คืน​เหมือน​คราว​แรก ครั้ง​นี้​พระยาห์เวห์​ก็​รับ​ฟัง​ข้าพเจ้า​อีก​เช่น​กัน พระองค์​ไม่ได้​ประสงค์​จะ​ทำลาย​ท่าน</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ไป​เถิด นำ​ประชาชน​ไป​ตาม​ทาง​ของ​เขา เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เข้า​ครอบครอง​ดินแดน​ที่​เรา​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​ว่า​จะ​ยก​ให้​เขา”</verse>
				<verse number="12">บัดนี้​คน​อิสราเอล พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ขอ​สิ่ง​อื่น​ใด​จาก​ท่าน​หรือ นอก​จาก​ให้​ท่าน​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ให้​ดำเนิน​ชีวิต​ด้วย​การ​เชื่อฟัง​พระองค์ รัก​พระองค์ ปรนนิบัติ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ด้วย​สุดจิต​สุดใจ</verse>
				<verse number="13">และ​ยึดถือ​ตาม​คำ​สั่ง​และ​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​แจ้ง​ท่าน​ใน​วัน​นี้​เพื่อ​ประโยชน์​สุข​ของ​ท่าน​เอง</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เป็น​เจ้า​ของ​ฟ้าสวรรค์ ทั้ง​ฟ้าสวรรค์​อัน​สูงสุด และ​โลก​กับ​ทุก​สิ่ง​ใน​นั้น</verse>
				<verse number="15">แต่​ถึง​อย่าง​นั้น​พระยาห์เวห์​ยัง​รัก​และ​โปรดปราน​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน จึง​ได้​เลือกสรร​ท่าน​ทั้งหลาย​ผู้​เป็น​เชื้อสาย​ของ​พวก​เขา ให้​อยู่​เหนือ​ชนชาติ​อื่น​ทั้งปวง​ดังเช่น​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​จง​เข้า​สุหนัต​ใจ​ของ​ท่าน อย่า​ดื้อรั้น​หัวแข็ง​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เป็น​พระเจ้า​เหนือ​พระ​ทั้งปวง เป็น​องค์​เจ้านาย​เหนือ​เจ้านาย​ทั้งหลาย เป็น​พระเจ้า​ผู้​ยิ่งใหญ่ มี​ฤทธิ์​และ​น่า​เกรงขาม ผู้​ไม่​ลำเอียง​และ​ไม่​รับ​สินบน</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ดูแล​ปกป้อง​ลูก​กำพร้า​พ่อ​และ​หญิง​ม่าย พระองค์​รัก​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน พระองค์​จัดเตรียม​อาหาร​และ​เครื่อง​นุ่ง​ห่ม​แก่​พวก​เขา</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น​พวก​ท่าน​จง​รัก​คน​ต่าง​ชาติ เพราะ​พวก​ท่าน​เอง​เคย​เป็น​คน​ต่าง​ชาติ​ใน​อียิปต์</verse>
				<verse number="20">จง​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​และ​ปรนนิบัติ​พระองค์ จง​ยึดมั่น​ใน​พระองค์​และ​ปฏิญาณ​โดย​อ้าง​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="21">พระองค์​คือ​ผู้เดียว​ที่​ท่าน​สรรเสริญ พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​ท่าน ผู้​สำแดง​ปาฏิหาริย์​อัน​ยิ่งใหญ่​และ​น่า​ครั่นคร้าม​เพื่อ​ท่าน ซึ่ง​ท่าน​เอง​ได้​เห็น​กับ​ตา​แล้ว</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ลง​ไป​อียิปต์​นั้น​มี​เพียง​เจ็ดสิบ​คน แต่​เดี๋ยวนี้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กระทำ​ให้​ท่าน​มี​จำนวน​มากมาย​ดุจ​ดวง​ดาว​ใน​ท้องฟ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">จง​รัก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​และ​ปฏิบัติ​ตาม​ข้อ​กำหนด กฎหมาย กฎ​บัญญัติ และ​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์​เสมอ</verse>
				<verse number="2">ใน​วัน​นี้​จง​จำ​ไว้​เถิด​ว่า​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​ไม่​ใช่​ผู้​ที่​เคย​เห็น​หรือ​มี​ประสบการณ์​กับ​การ​ฝึก​วินัย​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ทั้ง​บารมี มือ​ที่​มี​กำลัง​เข้มแข็ง​และ​แขน​ที่​เหยียด​ออก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">หมาย​สำคัญ​และ​สิ่ง​ต่าง​ๆ ซึ่ง​พระองค์​กระทำ​ใน​ใจกลาง​อียิปต์​ต่อ​ฟาโรห์​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์​และ​ทั้ง​ประเทศ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="4">สิ่ง​ที่​พระองค์​กระทำ​ต่อ​กองทัพ ม้า​และ​รถ​ม้า​ศึก​ของ​อียิปต์ การ​ที่​พระองค์​ทำ​ให้​น้ำ​ใน​ทะเล​แดง ​ท่วม​พวก​เขา​ขณะ​กำลัง​รุกไล่​ท่าน และ​ที่​พระยาห์เวห์​ทำลาย​พวก​เขา​อย่าง​สิ้นซาก​จน​ถึง​วัน​นี้</verse>
				<verse number="5">ลูกหลาน​ของ​ท่าน​ไม่ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ทำ​เพื่อ​ท่าน​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​จวบจน​เดินทาง​มาถึง​ที่นี่</verse>
				<verse number="6">และ​สิ่ง​ที่​พระองค์​ทำ​แก่​ดาธาน​กับ​อาบีรัม​ลูก​ชาย​ของ​เอลีอับ​เผ่า​รูเบน เมื่อ​แผ่นดิน​แยก​ออก​ท่ามกลาง​อิสราเอล​ทั้งปวง​และ​กลืน​พวก​เขา​ลง​ไป​พร้อม​ทั้ง​ครอบครัว เต็นท์ ตลอดจน​ทุก​ชีวิต​ที่​เป็น​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="7">แต่​พวก​ท่าน​ได้​เห็น​กับ​ตา​ของ​ตัวเอง​ถึง​การ​อัศจรรย์​อัน​ยิ่งใหญ่​ทั้งปวง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​จง​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ทั้งหมด​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​แจ้ง​ท่าน​ใน​วัน​นี้ เพื่อ​ท่าน​จะ​เข้มแข็ง​และ​เข้า​ไป​ยึด​ดินแดน​ซึ่ง​พวก​ท่าน​กำลัง​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​เข้า​ไป​ยึดครอง</verse>
				<verse number="9">และ​เพื่อ​ท่าน​จะ​มี​ชีวิต​ยืน​นาน​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ว่า​จะ​มอบ​ให้​พวก​เขา​กับ​เชื้อสาย เป็น​ดินแดน​อัน​อุดม​สมบูรณ์​ด้วย​น้ำ​นม​และ​น้ำผึ้ง</verse>
				<verse number="10">ดินแดน​ที่​ท่าน​กำลัง​จะ​เข้า​ไป​ยึดครอง​นี้​ไม่​เหมือน​อียิปต์​ที่​ท่าน​จาก​มา ซึ่ง​ท่าน​หว่าน​เมล็ด​แล้ว​ต้อง​วิด​น้ำ​เข้า​แปลง​เหมือน​สวน​ผัก</verse>
				<verse number="11">แต่​ดินแดน​ที่​ท่าน​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​เข้า​ไป​ยึดครอง​นี้​เป็น​ดินแดน​แห่ง​ภูเขา​และ​หุบเขา​ซึ่ง​ได้​ดื่มด่ำ​สายฝน​จาก​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="12">เป็น​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เอาใจใส่​ดูแล​และ​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เฝ้า​มอง​อยู่​เหนือ​ที่​นั่น​ตั้งแต่​เริ่มต้น​จน​จบ​ปี</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​หาก​ท่าน​สัตย์ซื่อ​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​แจ้ง​ท่าน​ใน​วัน​นี้ คือ​รัก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​และ​ปรนนิบัติ​พระองค์​ด้วย​สุดจิต​สุดใจ</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระองค์​จะ​ให้​ฝน​ตก​ตาม​ฤดูกาล​บน​แผ่นดิน​ของ​ท่าน ทั้ง​ฝน​ฤดู​ใบไม้​ร่วง​และ​ฝน​ฤดู​ใบไม้​ผลิ​ซึ่ง​จะ​ให้​ผลผลิต เมล็ด​ข้าว เหล้า​องุ่น​ใหม่ และ​น้ำมัน​มะกอก</verse>
				<verse number="15">พระองค์​จะ​ให้​หญ้า​ใน​ท้องทุ่ง​แก่​ฝูง​สัตว์​ของ​ท่าน​และ​ท่าน​จะ​มี​กิน​อย่าง​อิ่มหนำ</verse>
				<verse number="16">จง​ระวัง​อย่า​ให้​จิตใจ​ของ​ท่าน​ถูก​ล่อลวง​ไป​กราบ​ไหว้​บูชา​พระ​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​เผาผลาญ​ท่าน และ​พระองค์​จะ​ปิด​ท้องฟ้า​ไม่​ให้​ฝน​ตก และ​พื้น​ดิน​จะ​ไม่​ผลิตผล แล้ว​ใน​ไม่​ช้า​ท่าน​จะ​พินาศ​ไป​จาก​ดินแดน​อัน​อุดม​สมบูรณ์​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​มอบ​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="18">จง​จดจำ​ถ้อยคำ​เหล่า​นี้​ของ​ข้าพเจ้า​ไว้​ใน​ความ​คิด​และ​จิตใจ​ของ​ท่าน จง​ผูก​ไว้​ที่​มือ​เป็น​สัญลักษณ์​และ​คาด​ไว้​ที่​หน้าผาก</verse>
				<verse number="19">จง​ถ้อยคำ​เหล่า​นี้​แก่​ลูก​หลาน​ของ​ท่าน จง​พูด​ถึง​ขณะ​นั่ง​อยู่​ที่​บ้าน ขณะ​เดิน​ไป​ตาม​ทาง ใน​ยาม​ที่​นอน​ลง​หรือ​ลุก​ขึ้น</verse>
				<verse number="20">จง​เขียน​ไว้​ที่​วงกบ​ประตู​และ​ประตู​รั้ว​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="21">เพื่อ​ท่าน​และ​ลูก​หลาน​ของ​ท่าน​จะ​มี​ชีวิต​ยืนยาว​เท่ากับ​วัน​เวลา​ที่​ฟ้า​อยู่​เหนือ​โลก ใน​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ปฏิญาณ​ว่า​จะ​ให้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="22">หาก​ท่าน​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ทั้งปวง​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​มอบให้​ท่าน​อย่าง​เคร่งครัด คือ​ให้​รัก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ดำเนิน​ชีวิต​ด้วย​การ​เชื่อฟัง​พระองค์​และ​ยึดมั่น​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="23">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​จะ​ขับไล่​ชนชาติ​ทั้งปวง​ที่​อยู่​ตรง​หน้า​ท่าน ท่าน​จะ​ยึดครอง​ดินแดน​ของ​ชนชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่​และ​เข้มแข็ง​กว่า​ท่าน</verse>
				<verse number="24">ทุก​หนแห่ง​ที่​ท่าน​เหยียบ​ย่าง​จะ​ตก​เป็น​ของ​ท่าน พรมแดน​ของ​ท่าน​จะ​ขยาย​จาก​ถิ่น​ทุรกันดาร​จด​เลบานอน และ​จาก​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​จด​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน</verse>
				<verse number="25">ไม่​มี​ผู้​ใด​อาจหาญ​ยืนหยัด​ต่อสู้​กับ​ท่าน​ได้ เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ให้​เกิด​ความ​หวาด​กลัว​ครั่นคร้าม​ต่อ​พวก​ท่าน​ไป​ทั่ว​ดินแดน​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="26">ดู​เถิด วัน​นี้​ข้าพเจ้า​วาง​พระพร​และ​คำ​สาป​แช่ง​ไว้​ต่อหน้า​ท่าน</verse>
				<verse number="27">ท่าน​จะ​ได้รับ​พระพร​หาก​ท่าน​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​แจ้ง​ท่าน​ใน​วัน​นี้</verse>
				<verse number="28">และ​รับ​การ​สาป​แช่ง​หาก​ท่าน​ไม่​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​หันเห​จาก​ทาง​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​สั่ง​ท่าน​ใน​วัน​นี้ โดย​ไป​ติดตาม​พระ​อื่น​ๆ ซึ่ง​ท่าน​ไม่​เคย​รู้จัก</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​นำ​ท่าน​ไป​ยัง​ดินแดน​ซึ่ง​ท่าน​จะ​เข้า​ไป​ยึดครอง จง​ประกาศ​พระพร​บน​ภูเขา​เกริซิม​และ​ประกาศ​คำ​สาป​แช่ง​บน​ภูเขา​เอบาล</verse>
				<verse number="30">ตาม​ที่​พวก​ท่าน​รู้​อยู่​แล้ว​ว่า​ภูเขา​เหล่า​นี้​อยู่​อีก​ฝั่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันตก​ใกล้​หมู่​ต้นไม้​ใหญ่​แห่ง​โมเรห์ ใน​พรมแดน​ของ​ชาว​คานาอัน​ผู้​อาศัย​ใน​อาราบาห์ ใกล้​ๆ กิลกาล</verse>
				<verse number="31">ท่าน​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​เข้า​ไป​ยึดครอง​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มอบ​ให้ เมื่อ​ท่าน​เข้า​ยึดครอง​และ​อาศัย​ใน​ดินแดน​นั้น​แล้ว</verse>
				<verse number="32">ท่าน​จง​เชื่อฟัง​กฎ​เกณฑ์​และ​กฎ​บัญญัติ​ทั้งปวง​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​วาง​ไว้​ต่อหน้า​ท่าน​ใน​วัน​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ต่อไป​นี้​คือ​กฎ​เกณฑ์​และ​กฎ​บัญญัติ​ซึ่ง​ท่าน​จะ​ต้อง​ใส่ใจ​ปฏิบัติ​ตาม​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​มอบ​ไว้​ให้​ท่าน นาน​ตราบ​เท่า​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​นั้น</verse>
				<verse number="2">จง​ทำลาย​สถานที่​ทุก​แห่ง​ที่​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ซึ่ง​ท่าน​กำลัง​จะ​ขับไล่ ได้​ใช้​เพื่อ​กราบ​ไหว้​พระ​ต่าง​ๆ ให้​สิ้นซาก ไม่ว่า​บน​ยอด​เขา เนิน​เขา หรือ​ใต้​ต้นไม้​ใหญ่</verse>
				<verse number="3">จง​พัง​แท่น​บูชา ทุบ​หิน​ศักดิ์สิทธิ์ เผา​ต้น​เสา​ของ​เจ้าแม่​อาเชราห์ ทำลาย​รูป​เคารพ และ​กำจัด​พวก​พระ​เหล่า​นี้​ให้​สิ้น​ชื่อ​ไป​จาก​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="4">อย่า​นมัสการ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ด้วย​วิธีการ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="5">แต่​จง​หา​สถานที่​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​เลือก​จาก​ท่ามกลาง​เผ่า​ของ​พวก​ท่าน เพื่อ​ให้​เป็น​ที่​พำนัก​สำหรับ​นาม​ของ​พระองค์ ท่าน​ต้อง​ไป​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="6">จง​นำ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​ของ​ถวาย​ต่าง​ๆ สิบลด​และ​ของ​ถวาย​พิเศษ เครื่อง​ถวาย​ตาม​คำ​ปฏิญาณ เครื่อง​บูชา​ตาม​ความ​สมัครใจ และ​ลูก​หัวปี​จาก​ฝูง​แพะ​แกะ​และ​ฝูง​วัว​ของ​ท่าน​ไป​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="7">ใน​ที่​แห่ง​นั้น ท่าน​กับ​ครอบครัว​จะ​เลี้ยง​ฉลอง​กัน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​จะ​ชื่นชม​ยินดี​ใน​ทุก​สิ่ง​ที่​ท่าน​ลงมือ​ทำ เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​อวยพร​ท่าน</verse>
				<verse number="8">อย่า​ทำ​ตาม​ใจ​ชอบ​อย่าง​ที่​ท่าน​ทำ​อยู่​ที่นี่​ใน​ขณะ​นี้</verse>
				<verse number="9">เนื่องจาก​ท่าน​ยัง​ไป​ไม่​ถึง​ที่​พัก​สงบ​และ​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​มอบ​ให้​เป็น​มรดก</verse>
				<verse number="10">แต่​ท่าน​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​เข้า​ไป​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ให้​เป็น​มรดก และ​พระองค์​จะ​ให้​ท่าน​พัก​สงบ​จาก​ศัตรู​รอบ​ด้าน เพื่อ​ท่าน​จะ​ใช้​ชีวิต​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​นั้น​ท่าน​จง​นำ​ทุก​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​กำชับ​ไว้ คือ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​ของ​ถวาย​ต่าง​ๆ สิบลด​และ​ของ​ถวาย​พิเศษ และ​ทรัพย์สิน​ที่​ดี​ที่สุด​ตาม​ที่​ท่าน​ได้​ปฏิญาณ​ไว้​แด่​พระยาห์เวห์​มายัง​สถานที่​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เลือก​ให้​เป็น​ที่​พำนัก​สำหรับ​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">จง​ชื่นชม​ยินดี​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ที่​นั่น ทั้ง​ตัว​ท่าน ลูก​ชาย​ลูก​สาว คน​ใช้​ชาย​หญิง และ​คน​เผ่า​เลวี​ใน​เมือง​ของ​ท่าน​ซึ่ง​ไม่ได้​รับ​ส่วน​แบ่ง​หรือ​มรดก​ของ​ตน</verse>
				<verse number="13">จง​ระวัง อย่า​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ที่ไหน​ๆ ตาม​ใจ​ชอบ</verse>
				<verse number="14">จง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​เหล่า​นั้น​เฉพาะ​ใน​สถานที่​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​จะ​เลือก​จาก​เผ่า​หนึ่ง​ของ​ท่าน​เท่านั้น และ​จง​ปฏิบัติ​ทุก​สิ่ง​ที่​นั่น​ตาม​ที่​ข้าพเจ้า​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="15">อย่างไร​ก็​ตาม​ท่าน​อาจ​ฆ่า​สัตว์​ใน​เมือง​ใด​ก็​ได้ และ​กิน​เนื้อ​ได้​มาก​เท่า​ที่​ต้องการ​เหมือน​กิน​ละมั่ง​และ​กวาง ตาม​ปริมาณ​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​อวยพร​ท่าน ทั้ง​ผู้​ที่​เป็น​มลทิน​และ​ไม่​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี​ก็​กิน​ได้</verse>
				<verse number="16">แต่​อย่า​กิน​เลือด ให้​เทลง​บน​พื้น​เหมือน​เท​น้ำ</verse>
				<verse number="17">อย่า​กิน​สิ่ง​เหล่า​นี้​ใน​เมือง​ของ​ท่าน คือ​สิบลด​ของ​ข้าว เหล้า​องุ่น​ใหม่ น้ำมัน​มะกอก หรือ​ลูก​หัวปี​จาก​ฝูง​แพะ​แกะ​และ​ฝูง​วัว หรือ​สิ่งใด​ๆ ซึ่ง​ท่าน​ปฏิญาณ​ว่า​จะ​ถวาย​แด่​พระเจ้า ของ​ถวาย​ตาม​ความ​สมัครใจ หรือ​ของ​ถวาย​พิเศษ</verse>
				<verse number="18">ทั้ง​ตัว​ท่าน ลูก​ชาย​ลูก​สาว คน​ใช้​ชาย​หญิง และ​คน​เลวี​จาก​เมือง​ของ​ท่าน​จะ​ต้อง​นำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​มา​กิน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ใน​สถานที่​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​เลือก และ​จง​ปีติ​ยินดี​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ใน​ทุก​สิ่ง​ที่​ท่าน​ลงมือ​ทำ</verse>
				<verse number="19">อย่า​ละเลย​คน​เลวี​ตราบ​เท่า​ที่​ท่าน​อาศัย​ใน​ดินแดน​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ขยาย​พรมแดน​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้ และ​ท่าน​อยาก​กิน​เนื้อ​สัตว์​แล้ว​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​อยาก​กิน​เนื้อ” ท่าน​ก็​กิน​ได้​มาก​เท่า​ที่​ต้องการ</verse>
				<verse number="21">หาก​สถานที่​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เลือก​เป็น​ที่​พำนัก​สำหรับ​นาม​ของ​พระองค์​นั้น​อยู่​ไกล​เกินไป​สำหรับ​ท่าน ท่าน​ก็​สามารถ​ฆ่า​สัตว์​จาก​ฝูง​แพะ​แกะ​และ​ฝูง​วัว​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ให้​ท่าน​ตาม​ที่​ข้าพเจ้า​สั่ง​ไว้ และ​กิน​เนื้อ​นั้น​ใน​เมือง​ของ​ท่าน​ได้​มาก​เท่า​ที่​ต้องการ</verse>
				<verse number="22">ให้​กิน​เนื้อ​นั้น​เหมือน​ที่​ท่าน​กิน​ละมั่ง​หรือ​กวาง ทั้ง​ผู้​ที่​เป็น​มลทิน​และ​ไม่​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี​ก็​สามารถ​กิน​เนื้อ​นั้น​ได้</verse>
				<verse number="23">แต่​จง​แน่ใจ​ว่า​ท่าน​ไม่​ได้​กิน​เลือด​เพราะ​เลือด​เป็น​ชีวิต อย่า​กิน​ชีวิต​พร้อม​กับ​เนื้อ</verse>
				<verse number="24">ท่าน​ต้อง​ไม่​กิน​เลือด จง​เท​ลง​บน​พื้น​ดิน​เหมือน​เท​น้ำ</verse>
				<verse number="25">อย่า​กิน​เลือด เพื่อ​จะ​เป็น​ผลดี​แก่​ท่าน​และ​ลูก​หลาน เนื่องจาก​ท่าน​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="26">แต่​ของ​ที่​อุทิศ​ถวาย​แด่​พระเจ้า​และ​สิ่งใด​ๆ ซึ่ง​ท่าน​ปฏิญาณ​ไว้ ให้​นำ​ไป​ยัง​สถานที่​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​จะ​เลือก</verse>
				<verse number="27">จง​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​บน​แท่น​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ทั้ง​เนื้อ​และ​เลือด เลือด​นั้น​จะ​ต้อง​เทลง​ข้าง​แท่น​บูชา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ส่วน​เนื้อ​ท่าน​กิน​ได้</verse>
				<verse number="28">จง​ใส่ใจ​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​ระเบียบ​เหล่า​นี้​ที่​ข้าพเจ้า​มอบ​ให้ เพื่อ​ทุก​สิ่ง​จะ​เป็น​ผลดี​แก่​ท่าน​และ​ลูกหลาน​สืบไป เพราะ​ท่าน​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​และ​ดีงาม​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="29">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ทำลาย​ล้าง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ต่อหน้า​ท่าน คือ​ชนชาติ​ที่​ท่าน​กำลัง​จะ​บุกรุก​และ​ขับไล่ แต่​เมื่อ​ท่าน​ขับไล่​พวก​เขา​ออก​ไป​และ​ตั้ง​รกราก​ใน​ดินแดน​นั้น</verse>
				<verse number="30">และ​หลังจาก​พวก​เขา​ถูก​ทำลาย​ไป​ต่อหน้า​ท่าน​แล้ว จง​ระวัง​อย่า​หลง​ติดกับ​โดย​ไป​ไต่ถาม​เกี่ยวกับ​พระ​ของ​ชนชาติ​เหล่า​นั้น​ว่า “ชนชาติ​เหล่า​นี้​ปรนนิบัติ​พระ​ของ​เขา​อย่างไร เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ทำ​ตาม”</verse>
				<verse number="31">อย่า​นมัสการ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ด้วย​วิธีการ​ของ​พวก​เขา เพราะ​ใน​การ​นมัสการ​พระ​ของ​เขา พวก​เขา​ล้วน​ทำ​สิ่ง​น่า​ชิงชัง​ที่​พระยาห์เวห์​เกลียด พวก​เขา​ถึง​กับ​นำ​ลูก​ชาย​ลูก​สาว​มา​เผา​เป็น​เครื่อง​บูชา​แก่​พระ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="32">จง​พิเคราะห์​ดู​ว่า​ท่าน​ได้​ปฏิบัติ​ตาม​ทุก​สิ่ง​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​สั่ง อย่า​เพิ่มเติม​หรือ​ตัดทอน​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">หาก​มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​หรือ​ผู้​ที่​ทำนาย​อนาคต​โดย​อ้าง​ความ​ฝัน​อยู่​ใน​หมู่​พวก​ท่าน และ​ประกาศ​กับ​พวก​ท่าน​ว่า​จะ​เกิด​หมาย​สำคัญ​หรือ​ปาฏิหาริย์</verse>
				<verse number="2">และ​หาก​หมาย​สำคัญ​หรือ​ปาฏิหาริย์​ที่​เขา​บอก​ไว้​เป็น​จริง​ขึ้นมา และ​ผู้​เผย​พระวจนะ​กล่าว​ว่า “ให้​เรา​ไป​ติดตาม​พระ​อื่น​ๆ เถิด” (บรรดา​พระ​ที่​ท่าน​ไม่​รู้จัก) “ให้​เรา​ไป​กราบ​ไหว้​พระ​เหล่า​นั้น​เถิด”</verse>
				<verse number="3">อย่า​ไป​ฟัง​คำ​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​หรือ​ผู้​ฝัน​เห็น​เหตุการณ์​คน​นั้น​เลย พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​ทดสอบ​ว่า​ท่าน​รัก​พระองค์​ด้วย​สุดจิต​สุดใจ​หรือ​ไม่</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​คือ​ผู้​ที่​ท่าน​ต้อง​ติดตาม​และ​ยำเกรง จง​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​และ​เชื่อฟัง​พระองค์ จง​ปรนนิบัติ​และ​ยึดมั่น​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="5">ผู้​เผย​พระวจนะ​และ​ผู้​ฝัน​เห็น​เหตุการณ์​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ประหาร เพราะ​เขา​ยุยง​ให้​กบฏ​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ผู้​ได้​นำ​ท่าน​ออก​จาก​อียิปต์​และ​ไถ่​ท่าน​จาก​แดน​ทาส ผู้​เผย​พระวจนะ​และ​ผู้​ฝัน​เห็น​นั้น​พยายาม​ชักจูง​ท่าน​ให้​หันเห​จาก​ทาง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​สั่ง​ให้​เดิน​ตาม ท่าน​ต้อง​ขจัด​ความ​ชั่ว​ออก​ไป​จาก​หมู่​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="6">หาก​พี่น้อง​ของ​ท่าน​เอง หรือ​ลูก​ชาย​ลูก​สาว หรือ​ภรรยา​ที่​รัก หรือ​เพื่อน​สนิท แอบ​ชักจูง​ท่าน​โดย​กล่าว​ว่า “ให้​เรา​ไป​นมัสการ​พระ​อื่น​ๆ เถิด” (พระ​ซึ่ง​ท่าน​หรือ​บรรพบุรุษ​ไม่​เคย​รู้จัก​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="7">พระ​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ รอบ​ตัว​ท่าน ไม่ว่า​ใกล้​หรือ​ไกล​จาก​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​ข้าง​หนึ่ง​ไป​อีก​ข้าง​หนึ่ง)</verse>
				<verse number="8">อย่า​คล้อย​ตาม​หรือ​รับ​ฟัง อย่า​สงสาร​เขา ไม่​ต้อง​ไว้​ชีวิต​หรือ​ปกป้อง​เขา​เลย</verse>
				<verse number="9">จง​ประหาร​เขา ตัว​ท่าน​เอง​จง​ลงมือ​ประหาร​เขา​เป็น​คน​แรก แล้ว​จึง​ให้​ประชาชน​ทั้งปวง​ลงมือ</verse>
				<verse number="10">จง​เอา​หิน​ขว้าง​เขา​ให้​ตาย เพราะ​เขา​พยายาม​ชักจูง​ท่าน​ให้​หันเห​จาก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ผู้​นำ​ท่าน​ออก​จาก​อียิปต์ จาก​แดน​ทาส</verse>
				<verse number="11">แล้ว​อิสราเอล​ทั้งปวง​จะ​ได้ยิน​เรื่องราว​และ​จะ​ได้​เข็ด​ขยาด และ​ไม่​มี​ใคร​ใน​พวก​ท่าน​จะ​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย​แบบ​นั้น​อีก</verse>
				<verse number="12">หาก​ท่าน​ได้ยิน​คน​กล่าว​ถึง​เมือง​ใด​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ให้​ท่าน​เป็น​ที่​พัก​อาศัย</verse>
				<verse number="13">ว่า​มี​พวก​ที่​ชอบ​สร้าง​ปัญหา​ได้​ชักจูง​ชาว​เมือง​ให้​หลง​ผิด​ไป​โดย​กล่าว​ว่า “ให้​เรา​ไป​นมัสการ​พระ​อื่น​ๆ เถิด” (พระ​ซึ่ง​ท่าน​ไม่​รู้จัก​มา​ก่อน)</verse>
				<verse number="14">ท่าน​ต้อง​สืบสวน​ไล่เลียง​และ​ไต่ถาม​อย่าง​ถี่ถ้วน หาก​เป็น​ความ​จริง​และ​พิสูจน์​ได้​ว่า​มี​การ​กระทำ​อัน​น่า​รังเกียจ​เช่น​นั้น​ใน​หมู่​ท่าน</verse>
				<verse number="15">ท่าน​ต้อง​ประหาร​ทุก​คน​ที่​อาศัย​ใน​เมือง​นั้น​ด้วย​ดาบ ทำลายล้าง ​ทั้ง​ประชาชน​และ​ฝูง​สัตว์​ให้​สิ้นซาก</verse>
				<verse number="16">แล้ว​นำ​ข้าวของ​ทั้งหมด​ที่​ยึด​ได้​มา​กอง​ไว้​กลาง​ลาน​เมือง​และ​จุด​ไฟ​เผา​ทั้ง​เมือง​และ​ข้าวของ​ให้​สิ้น เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน เมือง​นั้น​จะ​กลาย​เป็น​ซาก​ปรักหักพัง​ตลอดไป อย่า​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​อีก​เลย</verse>
				<verse number="17">อย่า​ให้​พบ​สิ่ง​ที่​ต้อง​ทำลาย​ทิ้ง ​ใน​มือ​ของ​ท่าน​เลย แล้ว​พระยาห์เวห์​จะ​หัน​จาก​ความ​โกรธ​อัน​รุนแรง​มา​เมตตา​และ​รัก​เอ็นดู​ท่าน และ​ให้​ท่าน​ทวี​จำนวน​ขึ้น​ตาม​ที่​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ท่าน​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ทั้งปวง​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​แจ้ง​ท่าน​ใน​วัน​นี้ และ​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ท่าน​ทั้งหลาย​เป็น​ลูก​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน เมื่อ​ท่าน​ไว้​ทุกข์​ให้​ผู้​ตาย อย่า​เชือด​เนื้อ​เถือ​หนัง​ตัวเอง​หรือ​โกน​หัว</verse>
				<verse number="2">ท่าน​เป็น​ชนชาติ​บริสุทธิ์​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน พระยาห์เวห์​เลือก​สรร​ท่าน​จาก​ชนชาติ​ทั้งหลาย​บน​พื้น​โลก​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ล้ำค่า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">อย่า​กิน​สิ่งใด​ๆ ซึ่ง​น่า​ขยะแขยง</verse>
				<verse number="4">สัตว์​ต่อไป​นี้​ท่าน​กิน​ได้ คือ วัว แกะ แพะ</verse>
				<verse number="5">กวาง ละมั่ง เก้ง แพะ​ป่า สมัน เลียงผา และ​แกะ​ภูเขา</verse>
				<verse number="6">ท่าน​กิน​สัตว์​ใด​ๆ ที่​มี​กีบ​แยก​และ​เคี้ยวเอื้อง​ได้</verse>
				<verse number="7">แต่​อย่า​กิน​สัตว์​ที่​ที่​เคี้ยวเอื้อง​หรือ​มี​กีบ​แยก ท่าน​อย่า​กิน​อูฐ กระต่าย กระจงผา ซึ่ง​เคี้ยวเอื้อง​แต่​กีบ​ไม่​แยก สัตว์​เหล่า​นี้​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี​สำหรับ​ท่าน</verse>
				<verse number="8">อย่า​กิน​หมู ซึ่ง​แม้​กีบ​แยก​แต่​ไม่​เคี้ยวเอื้อง และ​อย่า​แตะต้อง​ซาก​ของ​สัตว์​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="9">ท่าน​กิน​สัตว์​น้ำ​ทุก​ชนิด​ที่​มี​ครีบ​และ​เกล็ด​ได้</verse>
				<verse number="10">แต่​ท่าน​ต้อง​ไม่​กิน​สัตว์​น้ำ​ชนิด​อื่น​ๆ ที่​ไม่​มี​ครีบ​และ​เกล็ด​เพราะ​ถือ​ว่า​เป็น​มลทิน​สำหรับ​ท่าน</verse>
				<verse number="11">ท่าน​กิน​สัตว์​ปีก​ใด​ๆ ที่​ไม่​เป็น​มลทิน​ได้</verse>
				<verse number="12">แต่​ที่​ท่าน​กิน​ไม่​ได้​คือ นก​อินทรี แร้ง แร้ง​ดำ</verse>
				<verse number="13">เหยี่ยว​แดง เหยี่ยว​ดำ​ทุก​ชนิด เหยี่ยว​ปีก​แหลม​ชนิด​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="14">กา​ชนิด​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="15">นก​เค้า​ใหญ่ นก​เค้า นก​นางนวล เหยี่ยว​ทุ่ง​ทุก​ชนิด</verse>
				<verse number="16">นก​ฮูก นก​ทึดทือ นก​แสก</verse>
				<verse number="17">นก​เค้า​ป่า นก​ออก นก​กา​น้ำ</verse>
				<verse number="18">นก​กระสา นก​ยาง​ทุก​ชนิด นก​กะราง​หัวขวาน และ​ค้างคาว</verse>
				<verse number="19">แมลง​บิน​ได้​เป็น​มลทิน​สำหรับ​ท่าน อย่า​กิน​เลย</verse>
				<verse number="20">ส่วน​สัตว์​มี​ปีก​ที่​ไม่​เป็น​มลทิน ท่าน​กิน​ได้</verse>
				<verse number="21">อย่า​กิน​สัตว์​ที่​ตาย​แล้ว​เมื่อ​ท่าน​ไป​เจอ ท่าน​อาจ​จะ​ยก​หรือ​ขาย​ให้​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​อาศัย​ใน​เมือง​ของ​ท่าน เขา​กิน​ได้ ส่วน​ท่าน​อย่า​กิน​เพราะ​ท่าน​เป็น​ชนชาติ​บริสุทธิ์​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน อย่า​ต้ม​ลูก​แพะ​ใน​น้ำ​นม​แม่​ของ​มัน</verse>
				<verse number="22">จง​แยก​หนึ่ง​ใน​สิบ​ของ​ผลิตผล​ทั้งหมด​จาก​ไร่นา​ของ​ท่าน​ใน​แต่ละ​ปี​ไว้​ต่างหาก</verse>
				<verse number="23">จง​นำ​สิบลด​นี้​มา​กิน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ใน​ที่​ซึ่ง​พระองค์​จะ​เลือก​เป็น​ที่​พำนัก​สำหรับ​นาม​ของ​พระองค์ คือ​สิบลด​จาก​เมล็ด​ข้าว เหล้า​องุ่น​ใหม่ น้ำมัน​มะกอก และ​ลูก​หัวปี​จาก​ฝูง​แพะ​แกะ​และ​ฝูง​วัว เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​เรียนรู้​ที่​จะ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เสมอ</verse>
				<verse number="24">หาก​ที่​นั่น​ไกล​มาก​และ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​อวยพร​ท่าน และ​ท่าน​ไม่​สามารถ​แบก​หาม​สิบลด​มา (เนื่องจาก​สถานที่​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​เลือก​เป็น​ที่​สถาปนา​นาม​ของ​พระองค์​นั้น​อยู่​ไกล​มาก)</verse>
				<verse number="25">ท่าน​ก็​จง​แลก​สิบลด​เป็น​เงิน​แล้ว​นำ​มายัง​สถานที่​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​เลือก</verse>
				<verse number="26">จง​ใช้​เงิน​นั้น​ซื้อ​สิ่งใด​ก็​ได้​ที่​ท่าน​ต้องการ ไม่ว่า​จะ​เป็น​วัว แกะ เหล้า​องุ่น​ใหม่ หรือ​เครื่องดื่ม​อื่น​ๆ ที่​ได้​จาก​การ​หมัก หรือ​สิ่งของ​อื่น​ๆ ที่​ท่าน​ต้องการ แล้ว​ท่าน​และ​ครอบครัว​จะ​กิน​ด้วย​ความ​ปีติ​ยินดี​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="27">อย่า​ละเลย​คน​เลวี​ใน​เมือง​ของ​ท่าน เพราะ​พวก​เขา​ไม่​ได้​รับ​ส่วน​แบ่ง​หรือ​มรดก​ของ​ตน</verse>
				<verse number="28">ทุก​ปลาย​ปี​ที่​สาม​จง​นำ​สิบลด​ทั้งหมด​ของ​พืชผล​ของ​ปี​นั้น​มา​สะสม​ไว้​ใน​เมือง​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="29">เพื่อ​คน​เลวี (ผู้​ซึ่ง​ไม่​ได้​รับ​ส่วน​แบ่ง​หรือ​มรดก​ของ​ตน) คน​ต่าง​ชาติ ลูก​กำพร้า​พ่อ และ​หญิง​ม่าย​ที่​อยู่​ใน​เมือง​ของ​ท่าน​จะ​ได้​กิน​อย่าง​อิ่มหนำ แล้ว​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​อวยพร​ท่าน​ใน​การงาน​ทุก​อย่าง​ที่​ท่าน​ทำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ทุก​ปลาย​ปี​ที่​เจ็ด​ท่าน​ต้อง​ยก​หนี้สิน</verse>
				<verse number="2">โดย​ทำ​ดังนี้​คือ เจ้าหนี้​ทุก​ราย​จะ​ยก​หนี้​ให้​พี่น้อง​ร่วม​ชาติ​อิสราเอล พวก​เขา​ไม่​ควร​เรียกร้อง​ให้​คนใด​ใน​หมู่​คน​ของ​ตน​ต้อง​ใช้​หนี้ เพราะ​เป็น​วาระ​ที่​พระยาห์เวห์​ประกาศ​ให้​ยกเลิก​พันธะ​หนี้สิน</verse>
				<verse number="3">ท่าน​อาจ​ทวง​หนี้​จาก​คน​ต่าง​ชาติ​ได้ แต่​จง​ยก​หนี้​ให้​พี่น้อง​ร่วม​ชาติ</verse>
				<verse number="4">อย่างไร​ก็​ตาม​จะ​ไม่​มี​คน​ยากจน​ใน​หมู่​พวก​ท่าน เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​อวยพร​ท่าน​อย่าง​เหลือ​ล้น​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​พระองค์​ให้​เป็น​มรดก​แก่​ท่าน​เพื่อ​ครอบครอง</verse>
				<verse number="5">ถ้า​เพียง​แต่​ท่าน​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​อย่าง​ครบถ้วน และ​ใส่ใจ​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ทั้งปวง​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​แจ้ง​ท่าน​ใน​วัน​นี้</verse>
				<verse number="6">เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​อวยพร​ท่าน​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้ ท่าน​จะ​ให้​หลาย​ชนชาติ​ยืม​แต่​ไม่​เคย​ต้อง​ยืม​จาก​ใคร ท่าน​จะ​ปกครอง​หลาย​ชนชาติ​แต่​จะ​ไม่​มี​ใคร​ได้​ปกครอง​ท่าน</verse>
				<verse number="7">หาก​มี​คน​ยากจน​ท่ามกลาง​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ใน​เมือง​ใด​ของ​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​มอบ​ให้​ท่าน อย่า​นิ่ง​ดูดาย​หรือ​ไม่​ยอม​เห็นใจ​ช่วยเหลือ​เขา</verse>
				<verse number="8">จงใจ​กว้าง​เอื้อเฟื้อ​ให้​เขา​ยืม​ตาม​ที่​เขา​จำเป็น</verse>
				<verse number="9">จง​ระวัง อย่า​มี​ความ​คิด​ชั่วร้าย​ว่า “ปี​ที่​เจ็ด​ซึ่ง​เป็น​ปี​แห่ง​การ​ยก​หนี้สิน​ใกล้​จะ​มาถึง​แล้ว” ก็​เลย​ไร้​น้ำใจ​ไม่​ยอม​ให้​อะไร​แก่​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ผู้​ยากไร้ เขา​อาจ​ร้อง​ทุกข์​ต่อ​พระยาห์เวห์ แล้ว​จะ​ถือ​เป็น​ความ​ผิด​บาป​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="10">ท่าน​จง​ให้​เขา​ยืม​ด้วย​ใจ​กว้างขวาง​และ​อย่า​มี​ใจ​คิด​เสียดาย เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​อวยพร​ท่าน​ใน​กิจการ​งาน​ทุก​อย่าง​และ​ทุก​สิ่ง​ที่​ท่าน​ทำ</verse>
				<verse number="11">จะ​มี​คน​จน​ใน​แผ่นดิน​เสมอ ฉะนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​กำชับ​ให้​ท่าน​เอื้อเฟื้อ​แก่​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ที่​ยากไร้​และ​ขัดสน​ใน​ดินแดน​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="12">หาก​ชาว​ฮีบรู​คนใด​ใน​หมู่​พวก​ท่าน ไม่ว่า​ชาย​หรือ​หญิง ขาย​ตัวเอง​ให้​ท่าน​และ​รับใช้​ท่าน​มา​ครบ​หก​ปี ท่าน​ต้อง​ปล่อย​เขา​เป็น​อิสระ​ใน​ปี​ที่​เจ็ด</verse>
				<verse number="13">และ​อย่า​ปล่อย​เขา​ไป​มือ​เปล่า</verse>
				<verse number="14">จง​มี​น้ำใจ​ให้​ของ​จาก​ฝูง​สัตว์ ลาน​นวด​ข้าว และ​บ่อ​ย่ำ​องุ่น​แก่​เขา​ด้วย จง​แบ่งปัน​ให้​เขา​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​อวยพร​ท่าน</verse>
				<verse number="15">จง​ระลึก​ว่า​ท่าน​เคย​เป็น​ทาส​อยู่​ใน​อียิปต์ และ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ไถ่​ท่าน ด้วย​เหตุ​นี้​ข้าพเจ้า​จึง​แจ้ง​คำ​สั่ง​นี้​แก่​ท่าน​ใน​วัน​นี้</verse>
				<verse number="16">แต่​ถ้า​ทาส​ของ​ท่าน​กล่าว​ว่า “ข้าพเจ้า​ไม่​อยาก​จาก​ท่าน​ไป” เพราะ​เขา​รัก​ท่าน​และ​ครอบครัว​ของ​ท่าน และ​เขา​อยู่​กับ​ท่าน​มี​ความ​สุข​ดี</verse>
				<verse number="17">ก็​จง​ใช้​เหล็ก​แหลม​เจาะ​ติ่งหู​เขา​แนบ​กับ​ประตู และ​เขา​จะ​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน​ไป​ตลอด​ชีวิต กับ​ทาส​หญิง​ก็​ทำ​เช่น​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ท่าน​ปล่อย​ทาส​เป็น​อิสระ อย่า​รู้สึก​เสียดาย เพราะ​ตลอด​หก​ปี​ที่​เขา​รับใช้​ท่าน ค่า​แรง​ของ​เขา​มี​ค่า​เป็น​สอง​เท่า​ของ​ค่า​แรง​ลูกจ้าง และ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​อวยพร​ทุก​สิ่ง​ที่​ท่าน​ทำ</verse>
				<verse number="19">จง​แยก​สัตว์​หัวปี​ตัวผู้​ทุก​ตัว​จาก​ฝูง​แพะ​แกะ​และ​ฝูง​วัว​สำหรับ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน อย่า​เอา​ลูก​วัว​หัวปี​ไป​ใช้​งาน และ​อย่า​ตัด​ขน​ลูก​แกะ​หัวปี</verse>
				<verse number="20">แต่ละ​ปี​ท่าน​กับ​ครอบครัว​จะ​กิน​สัตว์​เหล่า​นี้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ใน​สถานที่​ซึ่ง​พระองค์​จะ​เลือก</verse>
				<verse number="21">หาก​สัตว์​หัวปี​มี​ตำหนิ​เช่น ขา​เก ตาบอด หรือ​มี​อะไร​ผิด​ปกติ อย่า​นำมา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="22">ท่าน​จง​กิน​สัตว์​เหล่า​นี้​ใน​เมือง​ของ​ท่าน​เอง ทั้ง​ผู้​ที่​เป็น​มลทิน​และ​ไม่​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี​ใน​ขณะ​นั้น​ก็​กิน​ได้​เหมือน​ที่​กิน​เนื้อ​ละมั่ง​หรือ​กวาง</verse>
				<verse number="23">แต่​อย่า​กิน​เลือด จง​เทลง​บน​พื้น​ดิน​เหมือน​เท​น้ำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">จง​ฉลอง​เทศกาล​ปัสกา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ใน​เดือน​อาบีบ เพราะ​ใน​เดือน​นั้น​พระองค์​นำ​ท่าน​ออก​จาก​อียิปต์​ใน​ยาม​ค่ำคืน</verse>
				<verse number="2">จง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ปัสกา​จาก​ฝูง​แพะ​แกะ​และ​ฝูง​วัว​ของ​ท่าน​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ใน​ที่​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​จะ​เลือก​เป็น​ที่​พำนัก​สำหรับ​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">อย่า​กิน​เครื่อง​บูชา​นี้​พร้อม​กับ​ขนมปัง​ที่​ใส่​ยีสต์ แต่​จง​กิน​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน ซึ่ง​เป็น​ขนมปัง​แห่ง​ความ​ทุกข์ เพราะ​ท่าน​ออก​มา​จาก​อียิปต์​อย่าง​เร่งรีบ เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​ระลึก​ถึง​ตอน​ที่​ท่าน​ออก​มา​จาก​อียิปต์​ตลอด​ชีวิต​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="4">ตลอด​เจ็ด​วัน​อย่า​ให้​มี​ยีสต์​ใน​อาณาเขต​ของ​ท่าน​เลย และ​อย่า​ให้​เนื้อ​ที่​ท่าน​ถวาย​ใน​เย็น​วัน​แรก​เหลือ​ค้าง​ถึง​รุ่งเช้า</verse>
				<verse number="5">อย่า​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ปัสกา​ใน​เมือง​ใด​ๆ ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มอบ​ให้</verse>
				<verse number="6">ท่าน​จะ​ต้อง​ถวาย​ใน​สถานที่​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​เลือก​เป็น​ที่​พำนัก​สำหรับ​นาม​ของ​พระองค์​เท่านั้น จง​ถวาย​ปัสกา​ใน​เวลา​เย็น​เมื่อ​ดวง​อาทิตย์​ลับ​ไป ใน​วัน​ครบ​รอบ​ปี แห่ง​การ​เดินทาง​ออก​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="7">จง​ย่าง​และ​กิน​เครื่อง​บูชา​ใน​สถานที่​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​เลือก แล้ว​กลับ​ไป​ยัง​เต็นท์​ใน​เช้า​วัน​รุ่งขึ้น</verse>
				<verse number="8">และ​จง​กิน​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ​เป็น​เวลา​หก​วัน และ​ใน​วันที่​เจ็ด​ให้​ประชาชน​มา​ชุมนุม​กัน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​อย่า​ทำ​งาน​ใด​ๆ เลย</verse>
				<verse number="9">เจ็ด​สัปดาห์​หลังจาก​ที่​ท่าน​เริ่ม​ลงมือ​เกี่ยว​ข้าว</verse>
				<verse number="10">จง​ฉลอง​เทศกาล​แห่ง​สัปดาห์​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​โดย​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ตาม​ความ​สมัครใจ ตาม​สัดส่วน​ของ​พระพร​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ให้​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="11">และ​จง​ชื่นชม​ยินดี​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ใน​สถานที่​ซึ่ง​พระองค์​จะ​เลือก​เป็น​ที่​พำนัก​สำหรับ​นาม​ของ​พระองค์ ทั้ง​ตัว​ท่าน ลูก​ชาย​ลูก​สาว ทาส​ชาย​หญิง คน​เลวี​ใน​เมือง​ของ​ท่าน คน​ต่าง​ชาติ ลูก​กำพร้า​พ่อ และ​หญิง​ม่าย​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="12">อย่า​ลืม​ว่า​ท่าน​เคย​เป็น​ทาส​ใน​อียิปต์ ฉะนั้น​จง​ใส่ใจ​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="13">หลังจาก​เก็บ​รวบรวม​ผลิตผล​จาก​ลาน​นวด​ข้าว​และ​บ่อ​ย่ำ​องุ่น​แล้ว จง​ฉลอง​เทศกาล​อยู่​เพิง​ตลอด​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="14">ตัว​ท่าน ลูก​ชาย​ลูก​สาว ทาส​ชาย​หญิง คน​เลวี คน​ต่าง​ชาติ ลูก​กำพร้า​พ่อ และ​หญิง​ม่าย​ใน​เมือง​ของ​ท่าน​จง​ฉลอง​วาระ​ชื่นชม​ยินดี​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="15">ตลอด​เจ็ด​วัน​จง​ฉลอง​เทศกาล​นี้​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ใน​สถานที่​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​จะ​เลือก เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​อวยพร​ท่าน​ใน​การ​เก็บเกี่ยว​และ​ใน​การงาน​ทุก​อย่าง​ที่​ท่าน​ทำ และ​ท่าน​จะ​ชื่นชม​ยินดี​เต็มที่</verse>
				<verse number="16">พวก​ผู้ชาย​ทุก​คน​ของ​พวก​ท่าน​จะ​ต้อง​มา​ปรากฏ​ตัว​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ปี​ละ​สาม​ครั้ง​ใน​สถานที่​ซึ่ง​พระองค์​เลือก​ใน​เทศกาล​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ เทศกาล​แห่ง​สัปดาห์ และ​เทศกาล​อยู่​เพิง อย่า​ให้​ผู้​ใด​มา​ปรากฏ​ตัว​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ด้วย​มือ​เปล่า</verse>
				<verse number="17">แต่ละ​คน​ต้อง​นำ​ของ​ถวาย​มา​ตาม​สัดส่วน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​อวยพร</verse>
				<verse number="18">จง​แต่งตั้ง​ตุลาการ​และ​เจ้าหน้าที่​ปกครอง​สำหรับ​แต่ละ​เผ่า​ใน​ทุก​เมือง​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​มอบ​ให้​ท่าน คน​เหล่า​นี้​จะ​ตัดสิน​ความ​อย่าง​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="19">อย่า​บิดเบือน​ความ​ยุติธรรม​หรือ​มี​อคติ​ลำเอียง อย่า​รับ​สินบน​เพราะ​สินบน​ปิด​ตา​คน​ที่​มี​สติ​ปัญญา​และ​และ​ทำ​ให้​คำ​พูด​ของ​คน​ไร้​ความ​ผิด​ถูก​บิดเบือน</verse>
				<verse number="20">จง​ปฏิบัติ​ตาม​ความ​ยุติธรรม​เท่านั้น เพื่อ​ท่าน​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​และ​ครอบครอง​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​มอบ​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="21">อย่า​ตั้ง​เสา​ไม้​ของ​เจ้าแม่​อาเชราห์​ขึ้น​ข้าง​ๆ แท่น​บูชา​ที่​ท่าน​สร้าง​ถวาย​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="22">และ​อย่า​ตั้ง​หิน​ศักดิ์สิทธิ์​ขึ้น เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เกลียด​ชัง​สิ่ง​เหล่า​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">อย่า​ถวาย​แกะ​หรือ​วัว​ที่​มี​ตำหนิ​หรือ​พิการ​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน เพราะ​เป็น​สิ่ง​ที่​น่า​รังเกียจ​สำหรับ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">หาก​พบ​ว่า​ชาย​หรือ​หญิง​คน​ใด​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​ท่าน​ใน​เมือง​ใด​เมือง​หนึ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​มอบ​ให้​ท่าน ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ด้วย​การ​ละเมิด​พันธสัญญา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">และ​ขัดขืน​คำ​สั่ง​ของ​ข้าพเจ้า โดย​ไป​กราบ​ไหว้​นมัสการ​พระ​อื่น​หรือ​ดวง​อาทิตย์ ดวง​จันทร์ หรือ​ดวง​ดาว​ใน​ท้องฟ้า</verse>
				<verse number="4">และ​มี​ผู้​มา​ร้องเรียน​ต่อ​ท่าน ท่าน​ต้อง​ไต่สวน​อย่าง​รอบคอบ หาก​เป็น​จริง​และ​มี​ข้อ​พิสูจน์​ว่า​มี​สิ่ง​ที่​น่า​รังเกียจ​เช่น​นี้​เกิดขึ้น​ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="5">ก็​จง​นำ​ชาย​หรือ​หญิง​ที่​ทำ​ชั่ว​นั้น​ออก​ไป​ที่​ประตู​เมือง แล้ว​เอา​หิน​ขว้าง​ให้​ตาย</verse>
				<verse number="6">แต่​อย่า​ประหาร​ใคร​เมื่อ​มี​พยาน​เพียง​คน​เดียว จะ​ต้อง​มี​พยาน​อย่าง​น้อย​สอง​หรือ​สาม​คน</verse>
				<verse number="7">คน​ที่​เป็น​พยาน​ต้อง​ลงมือ​ขว้าง​ก่อน จาก​นั้น​ประชาชน​จะ​ร่วม​ขว้าง​ด้วย ท่าน​ต้อง​ขจัด​ความ​ชั่วร้าย​ออก​ไป​จาก​หมู่​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="8">หาก​มี​คดี​ความ​ใด​ยุ่งยาก​เกิน​กว่า​ท่าน​จะ​ตัดสิน ไม่ว่า​เป็น​คดี​ฆ่า​คน​ตาย​โดย​เจตนา คดี​ฟ้องร้อง หรือ​คดี​ทำร้าย​ร่างกาย จง​นำ​คดี​เหล่า​นั้น​ไป​ยัง​สถานที่​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​เลือก</verse>
				<verse number="9">ไป​แจ้ง​ต่อ​ปุโรหิต​ซึ่ง​เป็น​คน​เลวี และ​แจ้ง​ตุลาการ​ซึ่ง​ประจำการ​อยู่​ใน​ขณะ​นั้น คน​เหล่า​นี้​จะ​เป็น​ผู้​ไต่สวน​และ​ตัดสิน</verse>
				<verse number="10">ท่าน​จะ​ต้อง​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​ตัดสิน​ของ​เขา​ที่​แจ้ง​ท่าน​ใน​ที่​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​จะ​เลือก จง​ใส่ใจ​ปฏิบัติ​ตาม​ทุก​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​สั่ง​ท่าน</verse>
				<verse number="11">จง​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สอน​และ​คำ​ตัดสิน​ของ​เขา อย่า​หันเห​ไป​ทาง​ขวา​หรือ​ทาง​ซ้าย​จาก​สิ่ง​ที่​เขา​บอก​ท่าน</verse>
				<verse number="12">ผู้​ใด​ดูหมิ่น​ตุลาการ​หรือ​ปุโรหิต​ซึ่ง​ปรนนิบัติ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ที่​นั่น​จะ​ต้อง​ถูก​ประหาร ท่าน​ต้อง​ขจัด​ความ​ชั่ว​ออก​จาก​อิสราเอล</verse>
				<verse number="13">ประชาชน​ทั้งปวง​จะ​ได้ยิน​เรื่องราว​แล้ว​เกรงกลัว​และ​จะ​ไม่​กล้า​ดูหมิ่น​อีก</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ท่าน​เข้า​ไป​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มอบ​ให้​ท่าน และ​ได้​ยึดครอง​กับ​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ที่​นั่น​แล้ว​ท่าน​กล่าว​ว่า “ให้​พวก​เรา​ตั้ง​กษัตริย์​ปกครอง​เรา​เหมือน​ชนชาติ​ทั้งปวง​รอบ​ๆ เรา”</verse>
				<verse number="15">จง​แน่ใจ​ว่า​ท่าน​แต่งตั้ง​คน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เลือก​ให้​เป็น​กษัตริย์ เขา​จะ​ต้อง​เป็น​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ของ​ท่าน ไม่​ใช่​คน​ต่าง​ชาติ</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์​ต้อง​ไม่​หา​ม้า​มากมาย​มา​เป็น​ของ​ตัว หรือ​ส่ง​คน​ไป​ที่​อียิปต์​เพื่อ​หา​ม้า​มา​เพิ่ม เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​สั่ง​ไว้​ว่า “เจ้า​จะ​ต้อง​ไม่​หวน​กลับ​ไป​ทาง​นั้น​อีก”</verse>
				<verse number="17">เขา​จะ​ต้อง​ไม่​มี​ภรรยา​หลาย​คน มิฉะนั้น​จิตใจ​ของ​เขา​จะ​หันเห​ไป และ​เขา​จะ​ต้อง​ไม่​สะสม​เงิน​ทอง​ไว้​มากมาย</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เขา​ขึ้น​ครองราชย์ ให้​เขา​คัดลอก​กฎ​บัญญัติ​นี้​จาก​หนังสือ​ม้วน​ของ​ปุโรหิต​ผู้​เป็น​ชน​เลวี</verse>
				<verse number="19">กฎ​บัญญัติ​นี้​จะ​ได้​อยู่​กับ​เขา ให้​เขา​อ่าน​ตลอด​ชีวิต เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เรียนรู้​ที่​จะ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา และ​ใส่ใจ​ที่​จะ​ปฏิบัติ​ตาม​ทุก​ถ้อยคำ​ของ​กฎ​บัญญัติ​และ​กฎ​เกณฑ์​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="20">เพื่อ​เขา​จะ​ไม่​ถือ​ว่า​ตัวเอง​ดี​กว่า​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​และ​หันเห​จาก​กฎ​บัญญัติ​ไป​ทาง​ขวา​หรือ​ทาง​ซ้าย แล้ว​เขา​กับ​เชื้อสาย​ของ​เขา​จะ​ได้​ปกครอง​เหนือ​อาณาจักร​ใน​อิสราเอล​ยาวนาน​สืบไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ปุโรหิต​ชาว​เลวี​รวม​ทั้ง​คน​ใน​เผ่า​เลวี​ทั้งหมด​จะ​ไม่​ได้​รับ​ส่วน​แบ่ง​หรือ​มรดก​ร่วม​กับ​อิสราเอล พวก​เขา​จะ​ยัง​ชีพ​ด้วย​โภชน​บูชา​ซึ่ง​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​เพราะ​นั่น​เป็น​ส่วน​กรรมสิทธิ์​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา​จะ​ไม่​ได้​รับ​มรดก​ใน​หมู่​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล เพราะ​พระยาห์เวห์​เป็น​มรดก​ของ​เขา​ตาม​ที่​พระองค์​สัญญา​กับ​พวก​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ประชาชน​ถวาย​วัว​ตัว​ผู้​หรือ​แกะ​เป็น​เครื่อง​บูชา บรรดา​ปุโรหิต​จะ​ได้​โคนขา​หน้า เนื้อ​แก้ม และ​เนื้อ​ท้อง​เป็น​ส่วน​แบ่ง</verse>
				<verse number="4">จง​มอบ​ผลิตผล​รุ่น​แรก คือ​เมล็ด​ข้าว เหล้า​องุ่น​ใหม่ น้ำมัน​มะกอก และ​ขน​แกะ​ที่​ตัด​ครั้ง​แรก​ให้​แก่​พวก​เขา</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เลือก​สรร​พวก​เขา​และ​เชื้อสาย​ของ​พวก​เขา​จาก​ทุก​เผ่า​ให้​มา​ปฏิบัติ​หน้าที่​รับใช้​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​เสมอ​ไป</verse>
				<verse number="6">หาก​ชาว​เลวี​คน​ใด​ปรารถนา​จะ​ย้าย​ถิ่นฐาน​จาก​เมือง​ใด​ใน​อิสราเอล​มายัง​สถานที่​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​จะ​เลือก เขา​ก็​ทำ​ได้</verse>
				<verse number="7">และ​ให้​เขา​ปฏิบัติ​หน้าที่​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา​ได้​เช่น​เดียว​กับ​ญาติ​พี่น้อง​เลวี​ทั้งปวง​ซึ่ง​ปฏิบัติ​หน้าที่​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">เขา​มี​สิทธิ์​ได้รับ​ส่วน​แบ่ง​จาก​เครื่อง​บูชา​และ​ของ​ถวาย​อย่าง​เท่าเทียม​กัน แม้​จะ​ได้รับ​เงิน​จาก​การ​ขาย​ทรัพย์สิน​ของ​ครอบครัว​แล้ว​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ท่าน​เข้า​สู่​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มอบ​ให้ อย่า​เลียนแบบ​การ​กระทำ​อัน​น่า​ชิงชัง​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="10">อย่า​ให้​ผู้​ใด​ใน​พวก​ท่าน​ให้​ลูก​ชาย​ลูก​สาว​ลุย​ไฟ เป็น​หมอดู​หรือ​นัก​คาถา​อาคม แปล​ความหมาย​ลาง​บอก​เหตุ​ต่าง​ๆ เป็น​พ่อมด​แม่มด</verse>
				<verse number="11">หรือ​ทำ​เวทมนตร์ หรือ​เป็น​คน​ทรง หรือ​เป็น​หมอผี หรือ​ไป​ปรึกษา​คน​ที่​ตาย​แล้ว</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​รังเกียจ​คน​ที่​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้ และ​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ขับไล่​ชนชาติ​เหล่า​นั้น​ออก​ไป​ต่อหน้า​ท่าน​ก็​เพราะ​การ​ปฏิบัติ​อัน​น่า​ชิงชัง​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="13">ท่าน​จะ​ต้อง​เป็น​คน​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="14">ชนชาติ​ต่าง​ๆ ซึ่ง​ท่าน​จะ​ขับไล่​ออก​ไป​จาก​ดินแดน​นั้น​ฟัง​คำ​ของ​นัก​คาถา​อาคม​และ​หมอดู แต่​ส่วน​ท่าน​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ไม่​อนุญาต​ให้​ท่าน​ทำ​เช่น​นั้น</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ตั้ง​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​หนึ่ง​ขึ้น​มา​เพื่อ​ท่าน​เหมือน​กับ​ข้าพเจ้า เขา​จะ​มา​จาก​หมู่​พวก​ท่าน จาก​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ของ​ท่าน ซึ่ง​ท่าน​ต้อง​ฟัง​เขา</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ท่าน​ได้​ขอ​จาก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ที่​ภูเขา​โฮเรบ​ใน​วัน​ชุมนุม​นั้น เมื่อ​ท่าน​กล่าว​ว่า “ขอ​อย่า​ให้​เรา​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา หรือ​อย่า​ให้​เรา​เห็น​เปลว​ไฟ​ใหญ่​นั้น​อีก​เลย มิฉะนั้น​เรา​จะ​ต้อง​ตาย”</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ที่​พวก​เขา​กล่าว​มา​ก็​ดี</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​ตั้ง​ผู้​เผย​พระวจนะ​ขึ้นมา​คน​หนึ่ง​เหมือน​เจ้า​ใน​หมู่​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ของ​เขา เรา​จะ​ใส่​ถ้อยคำ​ของ​เรา​ไว้​ใน​ปาก​ของ​เขา และ​เขา​จะ​บอก​ทุก​สิ่ง​ที่​เรา​สั่ง​แก่​ประชาชน</verse>
				<verse number="19">เรา​เอง​จะ​จัดการ​กับ​ใคร​ก็​ตาม​ที่​ไม่​ฟัง​คำ​พูด​ของ​เรา​ซึ่ง​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​นั้น​กล่าว​ใน​นาม​ของ​เรา</verse>
				<verse number="20">แต่​ผู้​เผย​พระวจนะ​ที่​แอบอ้าง​นาม​ของ​เรา​ทั้ง​ๆ ที่​เรา​ไม่ได้​สั่ง​ให้​เขา​พูด หรือ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ที่​กล่าว​ใน​นาม​พระ​อื่น​ๆ จะ​ต้อง​มี​โทษ​ถึง​ตาย”</verse>
				<verse number="21">ท่าน​อาจ​กล่าว​กับ​ตนเอง​ว่า “แล้ว​เรา​จะ​รู้​ได้​อย่างไร​ว่า​ถ้อยคำ​นี้​ไม่ได้​มา​จาก​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="22">หาก​สิ่ง​ที่​ผู้​เผย​พระวจนะ​ประกาศ​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​ไม่​เกิดขึ้น​หรือ​เป็น​จริง แสดง​ว่า​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​พูด​ถ้อยคำ​นั้น ผู้​เผย​พระวจนะ​นั้น​แต่ง​เรื่อง​ขึ้น​มา​เอง ดังนั้น​ท่าน​อย่า​ตื่น​กลัว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ทำลาย​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ใน​ดินแดน​ซึ่ง​พระองค์​กำลัง​จะ​มอบ​ให้​ท่าน เมื่อ​ท่าน​ขับไล่​พวก​เขา​ออก​ไป​และ​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ใน​บ้าน​เมือง​ของ​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="2">จง​เลือก​เมือง​สาม​แห่ง​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​มอบ​ให้​ท่าน​ครอบครอง</verse>
				<verse number="3">กำหนด​ระยะ​ทาง​ไป​ยัง​เมือง​เหล่า​นี้​และ​แบ่ง​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ให้​เป็น​มรดก​นั้น​ออก​เป็น​สาม​ส่วน เพื่อ​ผู้​ที่​ฆ่า​คน​จะ​หนี​ไป​ลี้​ภัย​ที่​เมือง​ใด​เมือง​หนึ่ง​ใน​เมือง​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="4">ต่อไป​นี้​คือ​กฎ​เกี่ยว​กับ​ผู้​ที่​ทำ​ให้​คน​ตาย​แล้ว​หนี​ไป​เมือง​ลี้​ภัย​เพื่อ​ความ​ปลอดภัย คือ​ผู้​ที่​ฆ่า​เพื่อนบ้าน​ตาย​โดย​ไม่​เจตนา ไม่ได้​วาง​แผนการ​ร้าย​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="5">ยก​ตัวอย่าง​เช่น​ชาย​คน​หนึ่ง​เข้า​ไป​ตัด​ไม้​ใน​ป่า​กับ​เพื่อนบ้าน ใน​ขณะ​ที่​เหวี่ยง​ขวาน หัว​ขวาน​ก็​กระเด็น​ออก​มา​ถูก​เพื่อนบ้าน​ถึง​แก่​ความ​ตาย เขา​สามารถ​หนี​ไป​ยัง​เมือง​ลี้​ภัย​แห่ง​ใด​แห่ง​หนึ่ง​ใน​สาม​เมือง​นี้​และ​ได้รับ​การ​คุ้มครอง</verse>
				<verse number="6">ถ้า​มี​เพียง​เมือง​เดียว​อาจ​จะ​ไกล​เกินไป ทำ​ให้​ญาติ​ของ​ผู้​ตาย​ตาม​ล้างแค้น​เขา​ได้​ทัน เขา​จะ​ถูก​ฆ่า​ทั้ง​ๆ ที่​ไม่​สมควร​ตาย ใน​เมื่อ​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​นั้น​ไม่​ได้​เกิด​จาก​การ​คิด​ชั่ว​ไว้​ล่วงหน้า</verse>
				<verse number="7">ด้วย​เหตุ​นี้​ข้าพเจ้า​จึง​สั่ง​ให้​ท่าน​ตั้ง​เมือง​สาม​แห่ง​นี้​ขึ้น</verse>
				<verse number="8">หาก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ขยาย​อาณาเขต​ของ​ท่าน​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้​ด้วย​คำ​ปฏิญาณ​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน และ​มอบ​ดินแดน​ทั้งหมด​ที่​พระองค์​สัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="9">เนื่องจาก​ท่าน​เชื่อฟัง​กฎ​บัญญัติ​ทั้งปวง​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​สั่ง​ท่าน​วัน​นี้ คือ​ให้​รัก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​และ​ดำเนิน​ชีวิต​ด้วย​การ​เชื่อฟัง​พระองค์​เสมอ เมื่อ​นั้น​จง​กำหนด​เมือง​ลี้​ภัย​ขึ้น​อีก​สาม​แห่ง</verse>
				<verse number="10">จง​ทำ​อย่าง​นี้​เพื่อ​เลือด​ของ​ผู้​บริสุทธิ์​จะ​ไม่​ต้อง​หลั่ง​ลง​บน​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ให้​เป็น​มรดก และ​เพื่อ​ท่าน​จะ​ไม่​มี​ความ​ผิด​ฐาน​ทำ​ให้​มี​การ​หลั่ง​เลือด</verse>
				<verse number="11">แต่​หาก​ผู้​ใด​เกลียด​ชัง​เพื่อนบ้าน และ​ซุ่ม​ดัก​คอย​เล่นงาน และ​ฆ่า​เพื่อนบ้าน แล้ว​หนี​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ลี้​ภัย​ไม่ว่า​แห่ง​ใด</verse>
				<verse number="12">บรรดา​ผู้​อาวุโส​ประจำ​เมือง​ของ​เขา​จะ​ส่ง​คน​มา​จับกุม​ตัว​เขา​และ​นำ​เขา​กลับมา​มอบให้​แก่​ผู้​แก้แค้น​แทน​ผู้​ตาย​เพื่อ​ประหาร</verse>
				<verse number="13">อย่า​สงสาร​เขา​เลย จง​ขจัด​ความ​ผิด​จาก​การ​ทำ​ให้​ผู้​ที่​ไม่​มี​ความ​ผิด​ต้อง​หลั่ง​โลหิต​ออก​ไป​จาก​อิสราเอล เพื่อ​ท่าน​จะ​อยู่​เย็น​เป็น​สุข</verse>
				<verse number="14">อย่า​โยกย้าย​หลัก​เขต​ของ​เพื่อนบ้าน​ซึ่ง​บรรพบุรุษ​ปัก​ไว้​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ให้​เป็น​มรดก</verse>
				<verse number="15">พยาน​เพียง​คน​เดียว​ไม่​เพียงพอ​ที่​จะ​ตัดสิน​ใคร​ไม่ว่า​คดี​อาชญากรรม​หรือ​การ​กระทำ​ผิด แต่ละ​คดี​จะ​ต้อง​มี​พยาน​ยืนยัน​สอง​สาม​คน</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ผู้​ใด​เป็น​พยาน​มุ่งร้าย​กล่าวโทษ​อีก​ผู้​หนึ่ง​ว่า​ประกอบ​อาชญากรรม</verse>
				<verse number="17">ทั้ง​คู่​ต้อง​มา​ยืน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ต่อหน้า​ปุโรหิต​และ​ตุลาการ​ซึ่ง​ประจำ​หน้าที่​ขณะ​นั้น</verse>
				<verse number="18">ตุลาการ​จะ​ต้อง​ไต่สวน​อย่าง​ถี่ถ้วน หาก​พิสูจน์​ได้​ว่า​พยาน​โกหก เป็น​พยาน​เท็จ​กล่าว​ร้าย​พี่น้อง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="19">ให้​กระทำ​แก่​พยาน​เท็จ​เหมือน​อย่าง​ที่​เขา​ตั้งใจ​จะ​กระทำ​กับ​อีก​ฝ่าย​หนึ่ง ท่าน​ต้อง​ขจัด​ความ​ชั่วร้าย​ออก​ไป​จาก​หมู่​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="20">แล้ว​ประชาชน​ที่​เหลือ​ซึ่ง​ได้ยิน​เรื่อง​นี้​ก็​จะ​ขยาด และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​กล้า​ทำ​ชั่ว​อย่าง​นี้​ใน​หมู่​พวก​ท่าน​อีก</verse>
				<verse number="21">อย่า​สงสาร​เขา ชีวิต​ต้อง​ชดใช้​ด้วย​ชีวิต ตา​ต้อง​ชดใช้​ด้วย​ตา ฟัน​ด้วย​ฟัน มือ​ด้วย​มือ เท้า​ด้วย​เท้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">เมื่อ​ท่าน​ออก​รบ​และ​เห็น​ศัตรู​มี​ม้า รถ​ม้า​ศึก และ​กองทัพ​ยิ่งใหญ่​กว่า​ท่าน อย่า​กลัว​พวก​เขา​เลย เพราะว่า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ผู้​นำ​ท่าน​ออก​มา​จาก​อียิปต์​นั้น​จะ​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="2">ก่อน​ออก​รบ ปุโรหิต​จะ​เดิน​มา​ข้าง​หน้า​และ​กล่าว​กับ​กองทัพ​ว่า</verse>
				<verse number="3">“คน​อิสราเอล จง​ฟัง​เถิด วัน​นี้​ท่าน​กำลัง​จะ​ไป​รบ​กับ​ศัตรู ไม่​ต้อง​ขวัญหนีดีฝ่อ​หรือ​หวาด​กลัว อย่า​หวาดหวั่น​พรั่นพรึง​หรือ​ตื่น​ตระหนก​ตกใจ</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​คือ​ผู้​ที่​ไป​กับ​ท่าน เพื่อ​ต่อสู้​กับ​ศัตรู​แทน​ท่าน​และ​ให้​ชัยชนะ​แก่​ท่าน”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​แม่ทัพ​นายกอง​จะ​กล่าว​แก่​กองทัพ​ว่า “มี​ใคร​บ้าง​ที่​เพิ่ง​สร้าง​บ้าน​ใหม่ แต่​ยัง​ไม่ได้​เริ่ม​เข้า​อยู่​ใน​บ้าน​นั้น ถ้า​มี​จง​กลับไป​บ้าน เพราะ​ท่าน​อาจ​ตาย​ใน​สงคราม แล้ว​คน​อื่น​จะ​มา​อยู่​แทน</verse>
				<verse number="6">มี​ใคร​บ้าง​เพิ่ง​ปลูก​สวน​องุ่น แต่​ยัง​ไม่ได้​กิน​ผล​เลย ถ้า​มี​จง​กลับ​บ้าน ท่าน​อาจ​ตาย​ใน​สงคราม แล้ว​คน​อื่น​จะ​มา​กิน​แทน</verse>
				<verse number="7">มี​ใคร​บ้าง​ที่​เพิ่ง​หมั้น​และ​ยัง​ไม่ได้​แต่งงาน ถ้า​มี​จง​กลับ​บ้าน​เถิด ไม่​เช่น​นั้น​ท่าน​อาจ​ตาย​ใน​สงคราม​แล้ว​คน​อื่น​จะ​มา​แต่งงาน​กับ​คู่หมั้น​ของ​ท่าน​แทน”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​แม่ทัพ​นายกอง​กล่าว​เสริม​ว่า “มี​ใคร​ใจเสาะ​หรือ​หวาดหวั่น​บ้าง ถ้า​มี​จง​กลับ​บ้าน​ไป​ก่อน​ที่​จะ​ทำ​ให้​คน​อื่น​เสียขวัญ​ไป​ด้วย”</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​แม่ทัพ​นายกอง​กล่าว​จบ​แล้ว ก็​จะ​ประกาศ​รายชื่อ​ผู้​นำ​ทัพ</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ท่าน​ประชิด​เมือง​ใด ก่อนอื่น​จง​ยื่น​ข้อ​เสนอ​ให้​เขา​ยอม​เจรจา</verse>
				<verse number="11">หาก​เมือง​นั้น​ยอมรับ​ข้อ​เสนอ​และ​เปิด​ประตู​เมือง​ให้ ชาว​เมือง​ทั้งหมด​จะ​ถูก​เกณฑ์​แรงงาน​มา​ทำงาน​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="12">หาก​เขา​ไม่​ยอม​เจรจา​อย่าง​สันติ​แต่​ต่อสู้​กับ​ท่าน ก็​จง​ล้อม​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มอบ​เมือง​นั้น​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน จง​ใช้​ดาบ​ฆ่า​ชาย​ทุก​คน​ใน​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="14">แต่​ท่าน​อาจ​ยึด​ผู้หญิง เด็ก ฝูง​สัตว์ และ​ทรัพย์สิน​ต่าง​ๆ ใน​เมือง​นั้น​เป็น​ของ​ท่าน และ​ท่าน​อาจ​นำ​ของ​ที่​ยึด​ได้​จาก​ศัตรู​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มอบ​ให้​ไป​ใช้​ได้</verse>
				<verse number="15">ข้อ​ปฏิบัติ​เหล่า​นี้​ใช้​เฉพาะ​เมือง​ไกล​ๆ ไม่​ใช่​เมือง​ที่​เป็น​ของ​ประเทศ​ใกล้เคียง</verse>
				<verse number="16">ส่วน​เมือง​ต่าง​ๆ ใน​ประเทศ​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ยก​ให้​เป็น​มรดก จง​อย่า​ไว้​ชีวิต​สิ่งใด​ที่​มี​ลมหายใจ</verse>
				<verse number="17">จง​ทำลายล้าง ​ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​อาโมไรต์ ชาว​คานาอัน ชาว​เปริสซี ชาว​ฮีไวต์ และ​ชาว​เยบุส​ให้​หมด​สิ้น​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="18">ไม่​เช่น​นั้น​พวก​เขา​จะ​สอน​ให้​ท่าน​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​ชิงชัง​โดย​การ​กราบ​ไหว้​พระ​ต่าง​ๆ ของ​เขา และ​ท่าน​จะ​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ท่าน​ล้อม​เมือง​อยู่​นาน​และ​ต่อสู้​เพื่อ​ยึด​เมือง​นั้น อย่า​ใช้​ขวาน​โค่น​ต้นไม้​ทิ้ง​เพราะ​ท่าน​จะ​ได้​กิน​ผล​ของ​มัน ไม่​ต้อง​โค่น​ต้นไม้​ลง ต้นไม้​เป็น​มนุษย์​หรือ​ท่าน​จึง​ต้อง​ล้อม​ทำลาย</verse>
				<verse number="20">แต่​ท่าน​อาจ​โค่น​ต้น​ซึ่ง​ไม่ได้​ให้​ผลไม้​และ​ใช้​ต้นไม้​เหล่า​นั้น​ทำ​เครื่อง​ล้อม​เมือง​ของ​ศัตรู​จนกว่า​เมือง​จะ​แตก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">หาก​มี​คน​พบ​ศพ​กลาง​ทุ่ง​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มอบ​ให้​ท่าน​เป็น​กรรมสิทธิ์ โดย​ไม่​รู้​ว่า​ใคร​เป็น​คน​ฆ่า</verse>
				<verse number="2">ผู้​อาวุโส​และ​ตุลาการ​ของ​ท่าน​จะ​วัด​ระยะ​จาก​ศพ​ไป​ยัง​เมือง​ที่​ใกล้​ที่สุด</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ผู้​อาวุโส​ของ​เมือง​นั้น​จะ​นำ​วัว​สาว​ซึ่ง​ไม่​เคย​ถูก​ใช้​งาน​และ​ไม่​เคย​เทียม​แอก</verse>
				<verse number="4">ไป​ยัง​หุบเขา​ที่​ไม่​เคย​มี​การ​ไถ​หว่าน​และ​มี​ธาร​น้ำ​ไหล แล้ว​หัก​คอ​วัว​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="5">ปุโรหิต​ชน​เลวี​จะ​ก้าว​ไป​ข้าง​หน้า เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​เลือก​ปุโรหิต​ให้​ปฏิบัติ​หน้าที่ ให้​อวยพร​ใน​นาม​พระยาห์เวห์ และ​ให้​ตัดสิน​กรณี​พิพาท​และ​การ​ทำร้าย​ร่างกาย</verse>
				<verse number="6">บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​เมือง​ที่​ใกล้​ที่สุด​นั้น​จะ​ล้าง​มือ​เหนือ​วัว​ซึ่ง​ถูก​หัก​คอ​ใน​หุบเขา</verse>
				<verse number="7">และ​ประกาศ​ว่า “มือ​ของ​เรา​ไม่ได้​ทำ​ให้​หลั่ง​เลือด และ​ตา​ของ​เรา​ไม่ได้​เห็น​ว่า​ใคร​ทำ</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​โปรด​รับ​การ​ลบ​มลทิน​บาป​สำหรับ​อิสราเอล​ประชาชน​ของ​พระองค์​ซึ่ง​พระองค์​ไถ่​ไว้​แล้ว อย่า​ให้​ประชาชน​ของ​พระองค์​ต้อง​รับ​โทษ​เพราะ​คน​บริสุทธิ์​ผู้​นี้​ที่​ถูก​ฆ่า​ตาย​เลย” แล้ว​การ​หลั่ง​เลือด​นี้​จะ​ได้รับ​การ​ลบ​บาป</verse>
				<verse number="9">ท่าน​ก็​จะ​ได้​ขจัด​ความ​ผิด​เนื่องจาก​การ​หลั่ง​เลือด​ของ​คน​บริสุทธิ์​ออก​ไป​จาก​พวก​ท่าน เพราะ​ท่าน​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ท่าน​ออก​รบ​และ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มอบ​ข้าศึก​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน และ​ท่าน​จับ​เขา​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="11">หาก​ท่าน​เห็น​หญิง​งาม​ใน​หมู่​เชลย​ซึ่ง​ท่าน​ชอบ​และ​อยาก​ได้​ไว้​เป็น​ภรรยา</verse>
				<verse number="12">จง​พา​เธอ​มา​ที่​บ้าน​ของ​ท่าน ให้​เธอ​โกน​ผม​และ​ตัด​เล็บ</verse>
				<verse number="13">และ​เปลี่ยน​เสื้อผ้า​ซึ่ง​สวม​อยู่​เมื่อ​ถูก​จับ​มา​เป็น​เชลย ให้​เธอ​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​ท่าน ไว้ทุกข์​แก่​พ่อ​แม่​ของ​เธอ​หนึ่ง​เดือน​เต็ม​ๆ หลังจาก​นั้น​ท่าน​จึง​รับ​เธอ​มา​เป็น​ภรรยา</verse>
				<verse number="14">หาก​เธอ​ไม่​ถูก​ใจ​ท่าน จง​ปล่อย​เธอ​ไป​ตาม​ทาง​ที่​เธอ​ต้องการ อย่า​ขาย​หรือ​ปฏิบัติ​กับ​เธอ​เยี่ยง​ทาส เพราะ​ท่าน​ได้​ทำ​ให้​เธอ​อับอาย​แล้ว</verse>
				<verse number="15">หาก​ชาย​ใด​มี​ภรรยา​สอง​คน เขา​รัก​คน​หนึ่ง​และ​ไม่​รัก​อีก​คน​หนึ่ง และ​ทั้ง​สอง​ให้​กำเนิด​ลูก​ชาย​แก่​เขา แต่​ลูก​หัวปี​เป็น​ลูก​ของ​ภรรยา​ที่​เขา​ไม่​รัก</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​เขา​แบ่ง​ทรัพย์สิน​ให้​ลูก​ชาย​ของ​เขา เขา​จะ​ต้อง​ไม่​ให้​สิทธิ์​ลูก​หัวปี​แก่​ลูก​ชาย​ที่​เกิด​จาก​ภรรยา​ที่​เขา​รัก​แทน​ลูก​ชาย​หัวปี​จริง​ๆ ที่​เกิด​จาก​ภรรยา​ที่​เขา​ไม่​รัก</verse>
				<verse number="17">เขา​ต้อง​ยอมรับ​ลูก​ชาย​ของ​ภรรยา​ที่​เขา​ไม่​รัก​เป็น​ลูก​หัวปี​โดย​ยก​ทรัพย์สิน​ให้​แก่​ลูก​หัวปี​เป็น​สอง​เท่า ลูก​ชาย​คน​นี้​เป็น​เครื่องหมาย​แรก​แห่ง​กำลัง​ของ​พ่อ​ของ​เขา สิทธิ์​ลูก​หัวปี​เป็น​ของ​เขา</verse>
				<verse number="18">หาก​คน​ใด​มี​ลูก​ชาย​ที่​ดื้อดึง​หัวแข็ง ไม่​อยู่​ใน​โอวาท​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​พ่อ​แม่ แม้​ถูก​สอน​วินัย​แล้ว</verse>
				<verse number="19">ให้​พ่อ​แม่​นำ​ตัว​ลูก​ชาย​คน​นั้น​มา​พบ​ผู้​อาวุโส​ของ​เมือง​นั้น​ที่​ประตู​เมือง</verse>
				<verse number="20">เขา​จะ​แจ้ง​ผู้​อาวุโส​ว่า “ลูก​คน​นี้​ดื้อรั้น​หัวแข็ง ไม่​เชื่อฟัง ชอบ​สำมะเลเทเมา”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​ชาว​เมือง​นั้น​จะ​เอา​หิน​ขว้าง​เขา​ให้​ตาย ท่าน​ต้อง​ขจัด​ความ​ชั่วร้าย​ออก​ไป​จาก​หมู่​พวก​ท่าน คน​อิสราเอล​ทั้งปวง​จะ​ได้ยิน​เหตุการณ์​ที่​เกิดขึ้น​แล้ว​เกรงกลัว</verse>
				<verse number="22">ผู้​ใด​ทำ​ความ​ผิด​ที่​มี​โทษ​ถึง​ตาย เมื่อ​ถูก​ฆ่า​แขวน​ศพ​ไว้​บน​ต้น​ไม้</verse>
				<verse number="23">อย่า​ปล่อย​ให้​ศพ​ค้าง​ข้าม​คืน​อยู่​บน​เสา จง​ฝัง​ใน​วัน​นั้น เพราะ​คน​ที่​ถูก​แขวน​ไว้​บน​เสา​นั้น​ก็​ถูก​พระเจ้า​สาป​แช่ง อย่า​ทำ​ให้​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มอบ​ให้​ท่าน​เป็น​มรดก​นั้น​เป็น​มลทิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">หาก​ท่าน​เห็น​วัว​หรือ​แกะ​ของ​เพื่อนบ้าน​หลง​มา อย่า​นิ่ง​ดู​ดาย จง​นำ​มัน​กลับ​ไป​คืน​เจ้า​ของ</verse>
				<verse number="2">หาก​เจ้า​ของ​อยู่​ไกล​หรือ​ท่าน​ไม่​รู้​ว่า​ใคร​เป็น​เจ้าของ จง​พา​มัน​ไป​ที่​บ้าน​ของ​ท่าน และ​ดูแล​มัน​จนกว่า​เจ้าของ​จะ​มา​ถาม​หา จึง​คืน​มัน​ให้​เขา</verse>
				<verse number="3">ไม่ว่า​จะ​เป็น​ลา เสื้อผ้า หรือ​สิ่ง​ใด​ๆ ของ​เขา​ที่​สูญหาย อย่า​นิ่ง​ดู​ดาย</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ท่าน​เห็น​ลา​หรือ​วัว​ของ​เพื่อนบ้าน​ล้ม​อยู่​ตาม​ทาง อย่า​นิ่ง​ดู​ดาย จง​เข้า​ไป​ช่วยเหลือ​ให้​มัน​ยืนขึ้น​ได้​อีก</verse>
				<verse number="5">สตรี​อย่า​สวม​เครื่อง​แต่ง​กาย​ของ​บุรุษ​และ​บุรุษ​ก็​อย่า​สวม​เครื่อง​แต่ง​กาย​ของ​สตรี เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​รังเกียจ​ผู้​ที่​ทำ​เช่น​นั้น</verse>
				<verse number="6">หาก​พบ​รัง​นก​ริม​ทาง หรือ​บน​ต้นไม้ หรือ​ที่​พื้น และ​มี​แม่​นก​กก​ไข่​หรือ​ลูก​ของ​มัน อย่า​จับ​แม่​นก​พร้อม​กับ​ลูก​นก</verse>
				<verse number="7">ท่าน​อาจ​จับ​ลูก​นก​ไว้ แต่​จง​ปล่อย​แม่​นก​ไป เพื่อ​ประโยชน์​สุข​ของ​ท่าน และ​เพื่อ​ท่าน​จะ​มี​ชีวิต​ยืนยาว</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​สร้าง​บ้าน​ใหม่ จง​ก่อ​กำแพง​อิฐ​รอบ​หลังคา​เพื่อ​ท่าน​จะ​ไม่​นำ​ความ​ผิด​จาก​การ​ทำ​ให้​หลั่ง​เลือด​มา​สู่​บ้าน​ของ​ท่าน​หาก​มี​คน​พลัด​ตก​ลง​มา</verse>
				<verse number="9">อย่า​หว่าน​เมล็ด​พืช​สอง​ชนิด​ปน​กัน​ใน​สวน​องุ่น​ของ​ท่าน หาก​ท่าน​ทำ ทั้ง​ผล​องุ่น​และ​พืชพันธุ์​นั้น​จะ​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="10">อย่า​เอา​วัว​กับ​ลา​เข้า​เทียม​แอก​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="11">อย่า​สวม​เสื้อผ้า​ที่​ทอ​จาก​ด้าย​ขน​สัตว์​ปน​ด้าย​ลินิน</verse>
				<verse number="12">ท่าน​จง​เย็บ​พู่​ห้อย​ไว้​ที่​มุม​ทั้ง​สี่​ของ​เสื้อ​คลุม</verse>
				<verse number="13">หาก​ชาย​ใด​แต่งงาน​และ​หลังจาก​ที่​หลับนอน​กับ​ภรรยา​แล้ว​กลับ​ไม่​ชอบ​เธอ</verse>
				<verse number="14">และ​ทำ​ให้​เธอ​เสื่อมเสีย​ชื่อเสียง​โดย​พูด​ให้ร้าย​ว่า “ข้าพเจ้า​แต่งงาน​กับ​หญิง​นี้ แต่​เมื่อ​เข้า​หา​เธอ กลับ​ไม่​พบ​หลักฐาน​ที่​พิสูจน์​ว่า​เธอ​เป็น​สาว​พรหมจารี”</verse>
				<verse number="15">พ่อ​แม่​ของ​หญิง​นั้น​ต้อง​นำ​ข้อ​พิสูจน์​พรหมจารี​ของ​เธอ​มา​ให้​ผู้​อาวุโส​ประจำ​เมือง​พิจารณา​ที่​ประตู​เมือง</verse>
				<verse number="16">ผู้​เป็น​พ่อ​จะ​กล่าว​แก่​บรรดา​ผู้​อาวุโส​ว่า “ข้าพเจ้า​ยก​ลูก​สาว​ให้​เป็น​ภรรยา​ของ​ชาย​ผู้​นี้ แต่​เขา​ไม่​ชอบ​เธอ</verse>
				<verse number="17">และ​ตอน​นี้​เขา​มา​พูด​ใส่ร้าย​เธอ​ว่า ‘ข้าพเจ้า​พบ​ว่า ลูกสาว​ของ​ท่าน​ไม่​ใช่​สาว​พรหมจารี’ แต่​นี่​เป็น​ข้อ​พิสูจน์​ความ​เป็น​พรหมจารี​ของ​ลูก​สาว​ของ​ข้าพเจ้า” แล้ว​คลี่​ผ้า​ออก​ให้​คณะ​ผู้​อาวุโส​ของ​เมือง​นั้น​ดู</verse>
				<verse number="18">ผู้​อาวุโส​จะ​นำ​ชาย​ผู้​นั้น​มา​ลงโทษ</verse>
				<verse number="19">และ​ปรับ​เขา​เป็น​เงิน​หนัก 100 เชเขล มอบให้​แก่​พ่อ​ของ​หญิง​นั้น เพราะ​เขา​ทำ​ให้​หญิง​พรหมจารี​ชาว​อิสราเอล​เสีย​ชื่อ​เสียง เธอ​ยัง​คง​เป็น​ภรรยา​ของ​เขา​ต่อไป เขา​จะ​หย่า​กับ​เธอ​ไม่ได้​ตลอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="20">แต่​หาก​คำ​กล่าวหา​เป็น​ความ​จริง และ​ไม่​มี​หลักฐาน​พิสูจน์​ว่า​หญิง​นั้น​เป็น​สาว​พรหมจารี</verse>
				<verse number="21">เธอ​จะ​ถูก​นำ​ตัว​ไป​ที่​ประตู​บ้าน​ของ​พ่อ และ​ให้​ชาว​เมือง​นั้น​เอา​หิน​ขว้าง​ให้​ตาย เธอ​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​ละอาย​ใน​อิสราเอล​โดย​ปล่อย​ตัว​ให้​ผู้ชาย​ทั้ง​ๆ ที่​ยัง​ไม่ได้​ออกเรือน ท่าน​จะ​ต้อง​ขจัด​ความ​ชั่วร้าย​ออก​ไป​จาก​หมู่​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="22">ชาย​ใด​ถูก​จับ​ได้​ใน​ขณะ​นอน​กับ​ภรรยา​ของ​คน​อื่น ทั้ง​ตัว​เขา​และ​หญิง​คน​นั้น​จะ​ต้อง​มี​โทษ​ถึง​ตาย ท่าน​จะ​ต้อง​ขจัด​ความ​ชั่วร้าย​ออก​ไป​จาก​อิสราเอล</verse>
				<verse number="23">ชาย​ใด​พบ​สาว​พรหมจารี​ซึ่ง​หมั้น​แล้ว​และ​หลับนอน​กับ​เธอ​ใน​เมือง</verse>
				<verse number="24">ทั้ง​คู่​จะ​ต้อง​ถูก​นำ​ตัว​ไป​ที่​ประตู​เมือง​และ​ถูก​หิน​ขว้าง​ตาย เพราะ​เหตุ​ที่​ฝ่าย​หญิง​ไม่ได้​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ และ​ฝ่าย​ชาย​ได้​ละเมิด​พรหมจารี​คู่หมั้น​ของ​คน​อื่น ท่าน​ต้อง​ขจัด​ความ​ชั่วร้าย​ออก​ไป​จาก​หมู่​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="25">แต่​หาก​เหตุการณ์​นี้​เกิดขึ้น​นอก​เมือง ชาย​ผู้​ข่มขืน​หญิงสาว​ที่​ผู้​อื่น​หมั้นหมาย​ไว้​แล้ว​ต้อง​ตาย​เพียง​คน​เดียว</verse>
				<verse number="26">อย่า​ทำ​อะไร​ฝ่าย​หญิง เพราะ​เธอ​ไม่ได้​ทำ​บาป​อะไร​ที่​สมควร​ตาย กรณี​นี้​คล้ายคลึง​กับ​กรณี​ที่​มี​คน​ทำร้าย​เพื่อนบ้าน​ถึง​แก่​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="27">เพราะ​เหตุ​เกิด​ที่​นอก​เมือง​หญิงสาว​นั้น​อาจ​ส่ง​เสียง​ร้อง​แล้ว แต่​ไม่​มี​ใคร​ได้ยิน​จึง​ไม่​มี​ใคร​ช่วย​เธอ​ออก​มา</verse>
				<verse number="28">ชาย​ใด​ถูก​จับ​ได้​ว่า​ข่มขืน​สาว​พรหมจารี​ที่​ยัง​ไม่ได้​หมั้นหมาย</verse>
				<verse number="29">เขา​จะ​ต้อง​จ่าย​เงิน​หนัก 50 เชเขล ​แก่​พ่อ​ของ​หญิง​นั้น​และ​แต่งงาน​กับ​เธอ เพราะ​เขา​ได้​ล่วง​ละเมิด​หญิง​นั้น เขา​จะ​หย่า​กับ​เธอ​ไม่ได้​ตลอด​ชีวิต​ของ​เขา</verse>
				<verse number="30">อย่า​ให้​ผู้​ใด​แต่งงาน​กับ​ภรรยา​ของ​พ่อ เขา​จะ​ต้อง​ไม่​ทำ​ให้​เตียง​นอน ​ของ​พ่อ​อัปยศ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">ชาย​ใด​ถูก​ตอน​โดย​การ​ทุบ​หรือ​ตัด ห้าม​เข้า​ร่วม​การ​ชุมนุม​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">ห้าม​ลูก​ที่​เกิด​จาก​การ​สมรส​ต้องห้าม หรือ​เชื้อสาย​ของ​เขา​เข้า​ร่วม​การ​ชุมนุม​ของ​พระยาห์เวห์​จน​ถึง​สิบ​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="3">ห้าม​ชาว​อัมโมน​หรือ​ชาว​โมอับ​หรือ​เชื้อสาย​ของ​เขา​เข้า​ร่วม​การ​ชุมนุม​ของ​พระยาห์เวห์​จน​ถึง​สิบ​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พวก​เขา​ไม่​ยอม​ให้​อาหาร​และ​น้ำ​แก่​ท่าน​เมื่อ​ครั้ง​ที่​ออก​มา​จาก​อียิปต์ และ​เขา​ว่า​จ้าง​บาลาอัม​ลูก​ชาย​ของ​เบโอร์​จาก​เปโธร์​ใน​อารัมนาหะราอิม ​มา​ประกาศ​คำ​สาป​แช่ง​เหนือ​ท่าน</verse>
				<verse number="5">แต่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ไม่​ฟัง​บาลาอัม แต่​พลิกผัน​คำ​สาป​แช่ง​ให้​กลาย​เป็น​พร​สำหรับ​ท่าน เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​รัก​ท่าน</verse>
				<verse number="6">อย่า​ทำ​สนธิ​สัญญา​ผูกมิตร​กับ​พวก​เขา​ตลอด​ชีวิต​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="7">อย่า​รังเกียจ​คน​เอโดม​เพราะ​เขา​เป็น​พี่น้อง​ของ​ท่าน และ​อย่า​รังเกียจ​คน​อียิปต์​เพราะ​ท่าน​เคย​เป็น​คน​ต่าง​ชาติ​ใน​ประเทศ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="8">ลูก​หลาน​ชั่วอายุ​ที่​สาม​ของ​พวก​เขา​สามารถ​เข้า​มา​ร่วม​การ​ชุมนุม​ของ​พระยาห์เวห์​ได้</verse>
				<verse number="9">ระหว่าง​การ​รบ ผู้​ที่​อยู่​ใน​ค่าย​พัก​จะ​ต้อง​หลีก​ห่าง​จาก​ทุก​สิ่ง​ที่​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="10">ชาย​ใด​เป็น​มลทิน​เนื่องจาก​การ​หลั่ง​น้ำ​อสุจิ​ใน​เวลา​กลางคืน​จะ​ต้อง​ออก​ไป​อยู่​นอก​ค่าย​พัก</verse>
				<verse number="11">จน​ตกเย็น​จึง​อาบน้ำ และ​เมื่อ​ดวง​อาทิตย์​ลับ​ฟ้า​จึง​กลับ​เข้า​มา​ใน​ค่าย​ได้</verse>
				<verse number="12">จง​กำหนด​ที่​สำหรับ​ขับถ่าย​ไว้​นอก​ค่าย​พัก</verse>
				<verse number="13">ท่าน​จะ​ต้อง​มี​สิ่ง​ที่​ใช้​เป็น​อุปกรณ์​สำหรับ​ขุด และ​เมื่อ​ขับถ่าย​แล้ว จง​ขุด​หลุม​และ​กลบ​อุจจาระ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="14">เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ดำเนิน​อยู่​ใน​ค่าย​พัก เพื่อ​ปกป้อง​คุ้มครอง​ท่าน​และ​มอบ​ศัตรู​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน ค่าย​พัก​จะ​ต้อง​บริสุทธิ์​เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​ไม่​เห็น​สิ่ง​ที่​ไม่​บังควร​แล้ว​เมิน​พระพักตร์​ไป​จาก​ท่าน</verse>
				<verse number="15">ทาส​คน​ใด​หนี​นาย​มา​พึ่ง​ท่าน อย่า​จับ​เขา​ส่ง​คืน​นาย</verse>
				<verse number="16">จง​ยอม​ให้​เขา​อาศัย​อยู่​กับ​ท่าน​ใน​เมือง​ใด​ก็​ได้​ตาม​ที่​เขา​เลือก อย่า​ข่มเหง​รังแก​เขา</verse>
				<verse number="17">อย่า​ให้​มี​ชาย​หญิง​ชาว​อิสราเอล​คน​ใด​เป็น​โสเภณี​ใน​เทวสถาน</verse>
				<verse number="18">อย่า​นำ​รายได้​จาก​หญิง​โสเภณี​หรือ​ชาย​โสเภณี ​มา​แก้​บน​ใน​นิเวศ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน เพราะ​ทั้ง​สอง​เป็น​ที่​รังเกียจ​สำหรับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ท่าน​ให้​พี่น้อง​อิสราเอล​ยืม​เงิน อาหาร หรือ​สิ่ง​อื่น​ใด​ก็​ตาม อย่า​เรียก​ดอกเบี้ย</verse>
				<verse number="20">ท่าน​อาจ​เก็บ​ดอกเบี้ย​จาก​คน​ต่าง​ชาติ​ได้ แต่​ไม่​ใช่​เก็บ​จาก​พี่น้อง​อิสราเอล​ด้วย​กัน เพื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ได้​อวยพร​ท่าน​ใน​ทุก​สิ่ง​ที่​ท่าน​ทำ​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​ท่าน​กำลัง​จะ​เข้า​ไป​ครอบครอง</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ท่าน​ถวาย​สัตย์​ปฏิญาณ​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน อย่า​ผัดผ่อน​ที่​จะ​ทำ​ตาม​ที่​ปฏิญาณ​ไว้ เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​เรียกร้อง​ให้​ทำ​ตาม​คำ​ปฏิญาณ​นั้น​แน่นอน มิฉะนั้น​ท่าน​จะ​มี​ความ​ผิด​บาป</verse>
				<verse number="22">หาก​ท่าน​ไม่​ปฏิญาณ ท่าน​ก็​จะ​ไม่​มี​ความ​ผิด</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​ท่าน​กล่าว​ปฏิญาณ ท่าน​จะ​ต้อง​ทำ​ตาม​ที่​พูด​ไว้​ทุก​อย่าง เพราะ​ท่าน​พูด​ปฏิญาณ​ด้วย​ปาก​ตัวเอง​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​โดย​ความ​สมัครใจ</verse>
				<verse number="24">ถ้า​ท่าน​เข้า​ไป​ใน​สวน​องุ่น​ของ​เพื่อนบ้าน ท่าน​อาจ​เก็บ​องุ่น​กิน​ได้​ตาม​ที่​ต้องการ แต่​อย่า​ใส่​ตะกร้า​นำ​ออก​ไป</verse>
				<verse number="25">ถ้า​ท่าน​เข้า​ไป​ใน​ทุ่ง​นา​ของ​เพื่อนบ้าน ท่าน​อาจ​เก็บ​เมล็ด​ข้าว​ด้วย​มือ​ของ​ท่าน​ได้ แต่​อย่า​ใช้​เคียว​เกี่ยว​รวง​ข้าว​จาก​ต้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ชาย​ใด​ที่​แต่งงาน​กับ​หญิง​คน​หนึ่ง​แล้ว​ไม่​พึงพอใจ​เพราะ​พบ​ว่า​เธอ​ทำ​เรื่อง​บัดสี ก็​ให้​เขา​เขียน​หนังสือ​หย่า​ให้​เธอ​และ​ส่ง​ตัว​เธอ​ออก​ไป​จาก​บ้าน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="2">และ​ถ้า​หลังจาก​ออก​ไป แล้ว​เธอ​ก็​ไป​เป็น​ภรรยา​ของ​ชาย​อีก​คน</verse>
				<verse number="3">และ​สามี​คน​ที่​สอง​ก็​ไม่​พึงพอใจ​เธอ แล้ว​เขียน​หนังสือ​หย่า​มอบให้​และ​ส่ง​ตัว​เธอ​ออก​ไป​จาก​บ้าน​ของ​เขา หรือ​หาก​เขา​ตาย​ไป</verse>
				<verse number="4">สามี​คน​แรก​ที่​หย่า​กัน​แล้ว ห้าม​กลับไป​แต่งงาน​กับ​เธอ​อีก​เพราะ​เธอ​เป็น​มลทิน​แล้ว เป็น​ที่​น่า​รังเกียจ​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ อย่า​นำ​บาป​มา​เหนือ​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มอบ​ให้​ท่าน​เป็น​มรดก</verse>
				<verse number="5">อย่า​เกณฑ์​ชาย​ที่​เพิ่ง​แต่งงาน​ให้​ออก​รบ​หรือ​มอบหมาย​หน้าที่​ใด​ๆ แก่​เขา ตลอด​ปี​แรก​ให้​เขา​มี​ความ​สุข​อยู่​กับ​ภรรยา​ที่​บ้าน</verse>
				<verse number="6">อย่า​ยึด​หิน​โม่​เป็น​ของ​ค้ำประกัน​การ​กู้​ยืม เพราะ​เป็น​การ​เอา​เครื่องมือ​เลี้ยง​ชีพ​ของ​คน​นั้น​มา​เป็น​ของ​ค้ำประกัน</verse>
				<verse number="7">ผู้​ใด​ลักพาตัว​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​และ​ปฏิบัติ​ต่อ​เขา​เยี่ยง​ทาส​หรือ​ขาย​เขา​ไป ผู้​ลักพาตัว​จะ​ต้อง​ตาย ท่าน​ต้อง​ขจัด​ความ​ชั่วร้าย​ออก​ไป​จาก​หมู่​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="8">ใน​กรณี​ของ​โรค​ผิวหนัง​ที่​เป็น​มลทิน จง​ใส่ใจ​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​ปุโรหิต​ชาว​เลวี​อย่าง​เคร่งครัด ท่าน​ต้อง​ใส่ใจ​ปฏิบัติ​ตาม​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​สั่ง​พวก​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="9">จง​จดจำ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ทำ​ต่อ​มิเรียม​ระหว่าง​ทาง​หลังจาก​ที่​ท่าน​ออก​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ท่าน​ให้​เพื่อนบ้าน​ยืม​สิ่งใด อย่า​เข้า​ไป​เอา​ของ​ค้ำประกัน​ใน​บ้าน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="11">จง​คอย​อยู่​ข้าง​นอก ให้​ผู้​ขอ​กู้​นำ​ของ​ค้ำประกัน​ออก​มา​ให้​ท่าน​เอง</verse>
				<verse number="12">หาก​คน​นั้น​ยากจน ท่าน​อย่า​เก็บ​ของ​ค้ำประกัน​ไว้​ข้าม​คืน</verse>
				<verse number="13">จง​คืน​เสื้อ​คลุม​ให้​เขา​ก่อน​ดวง​อาทิตย์​ตก​ดิน เพื่อ​เขา​จะ​ใช้​ห่ม​นอน แล้ว​เขา​จะ​ขอบคุณ​ท่าน และ​จะ​ถือ​ว่า​เป็น​การ​กระทำ​ที่​ชอบธรรม​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="14">อย่า​เอารัดเอาเปรียบ​ลูกจ้าง​ที่​ยากไร้​และ​ขัดสน ไม่ว่า​จะ​เป็น​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​หรือ​คน​ต่าง​ชาติ​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="15">จง​จ่าย​ค่า​แรง​แก่​เขา​ทุก​วัน​ก่อน​ดวง​อาทิตย์​ลับ​ฟ้า เนื่องจาก​เขา​ยากจน​และ​ใจ​จดจ่อ​อยู่​ที่​ค่า​จ้าง มิฉะนั้น​เขา​อาจ​จะ​ร้อง​กล่าวโทษ​ท่าน​ต่อ​พระยาห์เวห์​และ​ท่าน​จะ​มี​ความ​ผิด​บาป</verse>
				<verse number="16">อย่า​ประหาร​พ่อ​แม่​เพราะ​บาป​ของ​ลูก หรือ​ประหาร​ลูก​เพราะ​บาป​ของ​พ่อ​แม่ แต่ละ​คน​จะ​ต้อง​ตาย​เพราะ​บาป​ของ​ตนเอง</verse>
				<verse number="17">จง​ให้​ความ​ยุติธรรม​แก่​คน​ต่าง​ชาติ​และ​ลูก​กำพร้า​พ่อ อย่า​เอา​เสื้อ​คลุม​ของ​หญิง​ม่าย​เป็น​ของ​ค้ำประกัน​หนี้สิน</verse>
				<verse number="18">จง​ระลึก​ว่า​ท่าน​เคย​เป็น​ทาส​ใน​อียิปต์​และ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ไถ่​ท่าน​ออก​มา ด้วย​เหตุ​นี้​ข้าพเจ้า​จึง​สั่ง​ท่าน​ให้​ทำ​เช่น​นี้</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ท่าน​เก็บเกี่ยว​พืชผล หาก​ท่าน​ลืม​ฟ่อน​ข้าว​มัด​หนึ่ง​ไว้​ใน​ท้องนา อย่า​กลับไป​เอา จง​ปล่อย​ไว้​สำหรับ​คน​ต่าง​ชาติ ลูก​กำพร้า​พ่อ และ​หญิง​ม่าย เพื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​อวยพร​การงาน​ทุก​อย่าง​ที่​ท่าน​ทำ</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ท่าน​ฟาด​ผล​มะกอก​จาก​ต้น ไม่​ต้อง​เก็บ​ซ้ำ​ที่​กิ่ง​เดิม จง​ปล่อย​ส่วน​ที่​เหลือ​ไว้​เป็น​ของ​คน​ต่าง​ชาติ ลูก​กำพร้า​พ่อ และ​หญิง​ม่าย</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ท่าน​เก็บเกี่ยว​องุ่น​ใน​สวน​ของ​ท่าน อย่า​เก็บ​ซ้ำ​จน​เกลี้ยง จง​ปล่อย​ส่วน​ที่​เหลือ​ไว้​เป็น​ของ​คน​ต่าง​ชาติ ลูก​กำพร้า​พ่อ และ​หญิง​ม่าย</verse>
				<verse number="22">จง​ระลึก​ว่า​ท่าน​เคย​เป็น​ทาส​ใน​อียิปต์ ด้วย​เหตุ​นี้​ข้าพเจ้า​จึง​สั่ง​ท่าน​ให้​ทำ​เช่น​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">เมื่อ​ผู้​ใด​มี​ข้อ​พิพาท​กัน​ให้​นำ​เรื่อง​มาถึง​ศาล ตุลาการ​จะ​ตัดสิน​คดี ปล่อย​ตัว​ผู้​บริสุทธิ์ และ​ลงโทษ​ผู้​กระทำ​ผิด</verse>
				<verse number="2">หาก​ผู้​กระทำ​ผิด​สมควร​ถูก​โบย ตุลาการ​จะ​สั่ง​ให้​เขา​นอน​ลง​และ​ให้​โบย​ต่อหน้า มาก​น้อย​ตาม​แต่​โทษ​หนัก​เบา</verse>
				<verse number="3">แต่​อย่า​โบย​เขา​เกิน​สี่สิบ​ที ถ้า​ผู้​กระทำ​ผิด​ถูก​โบย​มาก​กว่า​นี้ พี่น้อง​อิสราเอล​ของ​ท่าน​ก็​จะ​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​ใน​สายตา​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="4">อย่า​เอา​ตะกร้อ​ครอบ​ปาก​วัว​ซึ่ง​นวด​ข้าว​อยู่</verse>
				<verse number="5">ถ้า​พี่น้อง​อาศัย​อยู่​ด้วยกัน​และ​มี​คน​หนึ่ง​ตาย​ไป​โดย​ไม่​มี​ลูก​ชาย อย่า​ให้​ภรรยา​ม่าย​ของ​เขา​แต่งงาน​กับ​คน​นอก​ครอบครัว​สามี ให้​พี่น้อง​ของ​สามี​รับ​เธอ​เป็น​ภรรยา​และ​ทำ​หน้าที่​พี่​เขย​น้อง​เขย​ให้​กับ​เธอ</verse>
				<verse number="6">ลูก​คน​แรก​ที่​เกิด​มา​จะ​สืบ​ชื่อ​ของ​คน​ที่​ตาย​ไป เพื่อ​ชื่อ​ของ​คน​นั้น​จะ​ไม่​ถูก​ลบ​ไป​จาก​อิสราเอล</verse>
				<verse number="7">แต่​หาก​พี่น้อง​นั้น​ไม่​ยอม​แต่งงาน​กับ​ภรรยา​ของ​ผู้​ตาย เธอ​จะ​ไป​หา​บรรดา​ผู้​อาวุโส​ที่​ประตู​เมือง​และ​กล่าว​ว่า “พี่น้อง​สามี​ของ​ดิฉัน​ไม่​ยอม​สืบ​ชื่อ​ของ​พี่น้อง​ที่​ตาย​ไป​ใน​อิสราเอล เขา​ไม่​ยอม​ทำ​หน้าที่​พี่​เขย​น้อง​เขย​ให้​กับ​ดิฉัน”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​เมือง​นั้น​จะ​เรียก​ตัว​พี่น้อง​คน​นั้น​มา​เจรจา หาก​เขา​ยัง​ยืนกราน​ปฏิเสธ​ว่า “ข้าพเจ้า​ไม่​ต้องการ​แต่งงาน​กับ​เธอ”</verse>
				<verse number="9">ภรรยา​ม่าย​ของ​พี่น้อง​ของ​เขา​จะ​เดิน​เข้า​ไป​หา​เขา​ต่อหน้า​บรรดา​ผู้​อาวุโส ถอด​รองเท้า​ของ​เขา​ออก​มา​ข้าง​หนึ่ง แล้ว​ถ่ม​น้ำลาย​รด​หน้า​เขา​และ​พูด​ว่า “คน​ที่​ไม่​ยอม​สืบ​สาย​ตระกูล​ให้​พี่น้อง​ของ​ตน​ก็​ต้อง​ถูก​กระทำ​อย่าง​นี้</verse>
				<verse number="10">ใน​อิสราเอล​จะ​รู้จัก​ตระกูล​ของ​ชาย​ผู้​นั้น​ว่า​เป็น​ครอบครัว​ของ​คน​ที่​ถูก​ถอด​รองเท้า​ออก”</verse>
				<verse number="11">หาก​ชาย​สอง​คน​ต่อสู้​กัน และ​ภรรยา​ของ​ฝ่าย​หนึ่ง​ตรง​เข้า​มา​ช่วย​สามี​โดย​บีบ​ของ​ลับ​ของ​ฝ่าย​ตรงข้าม</verse>
				<verse number="12">ท่าน​จะ​ต้อง​ตัด​มือ​ของ​เธอ​ทิ้ง อย่า​สงสาร​เธอ</verse>
				<verse number="13">อย่า​มี​ตุ้ม​น้ำหนัก​ที่​ต่าง​กัน​ไว้​ใน​ถุง​ของ​ท่าน อัน​หนึ่ง​หนัก อัน​หนึ่ง​เบา</verse>
				<verse number="14">อย่า​มี​เครื่อง​ตวง​วัด​ที่​ต่าง​กัน​ใน​บ้าน​ของ​ท่าน อัน​หนึ่ง​ใหญ่ อัน​หนึ่ง​เล็ก</verse>
				<verse number="15">จง​ใช้​มาตรา​ชั่ง ตวง วัด ที่​ถูกต้อง​แม่นยำ​และ​เที่ยง​ตรง เพื่อ​ท่าน​จะ​มี​ชีวิต​ยืนยาว​ใน​ดินแดน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มอบ​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="16">เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​รังเกียจ​ผู้​คดโกง</verse>
				<verse number="17">อย่า​ลืม​สิ่ง​ที่​ชาว​อามาเลข​ทำ​แก่​ท่าน​เมื่อ​ท่าน​ออก​มา​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​พบ​ท่าน​ระหว่าง​ทาง เมื่อ​ท่าน​อ่อน​ระโหย​โรยแรง พวก​เขา​โจมตี​คน​ที่​อยู่​รั้ง​ท้าย โดย​ไม่​มี​ความ​เกรงกลัว​พระเจ้า​เลย</verse>
				<verse number="19">ฉะนั้น​เมื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ให้​ท่าน​พัก​สงบ​จาก​ศัตรู​ทั้งปวง​ใน​ดินแดน​ที่​จะ​ยก​ให้​ท่าน​เป็น​มรดก จง​ลบ​ชื่อ​ของ​อามาเลข​ออก​จาก​ภายใต้​ฟ้าสวรรค์ อย่า​ลืม​ข้อ​นี้!</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">เมื่อ​ท่าน​เข้า​ไป​ยึดครอง​และ​ตั้ง​ถิ่นฐาน​อยู่​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ให้​ท่าน​เป็น​มรดก</verse>
				<verse number="2">จง​นำ​พืชผล​รุ่น​แรก​บาง​ส่วน​ที่​ท่าน​เก็บเกี่ยว​จาก​ผืน​ดิน​ของ​ดินแดน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​มอบ​ให้​ท่าน และ​เอา​พืชผล​ใส่​ตะกร้า​มายัง​สถานที่​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​เลือก​เป็น​ที่​พำนัก​สำหรับ​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">และ​กล่าว​แก่​ปุโรหิต​ซึ่ง​ประจำการ​ใน​ขณะ​นั้น​ว่า “ข้าพเจ้า​ขอ​ประกาศ​ใน​วัน​นี้​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ว่า ข้าพเจ้า​ได้​มายัง​ดินแดน​ที่​พระยาห์เวห์​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ว่า​จะ​มอบ​ให้​เรา”</verse>
				<verse number="4">ปุโรหิต​จะ​รับ​ตะกร้า​จาก​มือ​ของ​ท่าน​ไป​วาง​ไว้​หน้า​แท่น​บูชา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="5">จาก​นั้น​ท่าน​จะ​ประกาศ​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ว่า “บรรพบุรุษ​ของ​ข้าพเจ้า​คือ​ชาว​อารัม​ผู้​ร่อนเร่​พเนจร และ​เขา​ลง​ไป​อาศัย​อยู่​ที่​อียิปต์​พร้อม​กับ​คน​เพียง​หยิบมือ​เดียว แต่​เมื่อ​อยู่​ที่​นั่น​ก็​กลาย​เป็น​ชนชาติ​ใหญ่ มี​อำนาจ และ​มี​คน​มาก</verse>
				<verse number="6">แต่​ชาว​อียิปต์​ปฏิบัติ​ต่อ​เรา​อย่าง​ไม่​เป็นธรรม เคี่ยวเข็ญ​ให้​เรา​ตรากตรำ​ทำงาน​หนัก</verse>
				<verse number="7">แล้ว​เรา​ร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา และ​พระยาห์เวห์​ได้ยิน​เสียง​ของ​เรา​และ​มอง​เห็น​เห็น​ความ​ทุกข์​ลำเค็ญ ความ​เหนื่อย​ยาก และ​การ​กดขี่​ข่มเหง​ที่​เรา​ได้รับ</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​นำ​เรา​ออก​จาก​อียิปต์​ด้วย​มือ​ที่​มี​กำลัง​เข้มแข็ง​และ​แขน​ที่​เหยียด​ออก ด้วย​ความ​น่า​ครั่นคร้าม​ยิ่งนัก ด้วย​หมาย​สำคัญ​และ​ปาฏิหาริย์</verse>
				<verse number="9">พระองค์​นำ​เรา​มา​ยัง​สถานที่​แห่ง​นี้​และ​มอบ​ดินแดน​อัน​อุดม​สมบูรณ์​ด้วย​น้ำ​นม​และ​น้ำผึ้ง​แก่​เรา</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​บัดนี้​ข้าพเจ้า​ได้​นำ​พืชผล​รุ่น​แรก​จาก​ผืน​ดิน​ที่​พระองค์​มอบ​ให้​มา​ถวาย” แล้ว​จง​วาง​ตะกร้า​นั้น​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​ก้ม​กราบ​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ท่าน​กับ​ชาว​เลวี​และ​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่​พวก​ท่าน​จะ​ฉลอง​สิ่ง​ดีงาม​ทั้งปวง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​มอบ​ให้​ท่าน​และ​ครัวเรือน​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ท่าน​ได้​แยก​สิบลด​ของ​ผลิตผล​ทั้งหมด​ไว้​แล้ว​ใน​ปี​ที่​สาม​ซึ่ง​เป็น​ปี​แห่ง​สิบลด จง​มอบ​หนึ่ง​ใน​สิบ​ของ​ผลิตผล​ทั้งปวง​ของ​ท่าน​แก่​ชาว​เลวี คน​ต่าง​ชาติ ลูก​กำพร้า​พ่อ และ​หญิง​ม่าย เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​กิน​อิ่มหนำ​ใน​เมือง​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="13">จาก​นั้น​ท่าน​จง​บอก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ว่า “ข้าพเจ้า​ได้​นำ​ส่วน​ศักดิ์สิทธิ์​จาก​บ้าน​ของ​ข้าพเจ้า​มา​มอบ​ให้​ชาว​เลวี คน​ต่าง​ชาติ ลูก​กำพร้า​พ่อ และ​หญิง​ม่าย​ตาม​ที่​พระองค์​สั่ง​ไว้ ข้าพเจ้า​ไม่ได้​หันเห​หรือ​ลืม​คำ​สั่ง​ทั้งปวง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​กิน​ส่วน​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ขณะ​ไว้ทุกข์ หรือ​ยก​ส่วน​ใด​ออก​ไป​ขณะ​ที่​เป็น​มลทิน หรือ​อุทิศ​ส่วน​ใด​แก่​ผู้​ตาย ข้าพเจ้า​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​และ​ทำ​ทุก​สิ่ง​ตาม​คำ​สั่ง</verse>
				<verse number="15">ขอ​มอง​ลง​มา​จาก​สวรรค์​ที่​พำนัก​อัน​บริสุทธิ์ และ​อวยพร​อิสราเอล​ประชาชน​ของ​พระองค์ และ​อวยพร​ดินแดน​ซึ่ง​พระองค์​ได้​มอบ​ให้​พวก​เรา อัน​เป็น​ดินแดน​ที่​อุดม​ด้วย​น้ำ​นม​และ​น้ำผึ้ง​ตาม​ที่​พระองค์​สัญญา​ด้วย​คำ​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เรา”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​สั่ง​พวก​ท่าน​ใน​วัน​นี้​ให้​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​และ​กฎ​บัญญัติ​ต่าง​ๆ เหล่า​นี้ จง​ถือ​ปฏิบัติ​อย่าง​ถี่ถ้วน​ด้วย​สุดจิต​สุดใจ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="17">วัน​นี้​ท่าน​ได้​ประกาศ​แล้ว​ว่า​พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​ท่าน​จะ​ดำเนิน​ใน​ทาง​ของ​พระองค์ จะ​รักษา​กฎ​เกณฑ์ คำ​สั่ง และ​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์ และ​จะ​เชื่อฟัง​พระองค์</verse>
				<verse number="18">ใน​วัน​นี้​พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า​ท่าน​เป็น​ประชาชน​ของ​พระองค์ เป็น​กรรมสิทธิ์​ล้ำค่า​ของ​พระองค์​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้ และ​ท่าน​จะ​ต้อง​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ทั้งสิ้น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">พระองค์​ประกาศ​ไว้​ว่า​จะ​ตั้ง​ให้​ท่าน​เป็น​ที่​ยกย่อง มี​เกียรติยศ และ​ชื่อเสียง​เหนือ​กว่า​ชนชาติ​อื่น​ๆ ทั้งปวง​ที่​พระองค์​สร้าง ท่าน​จะ​เป็น​ชนชาติ​บริสุทธิ์ สำหรับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">โมเสส​และ​ผู้​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​สั่ง​ประชาชน​ว่า “จง​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ทั้งปวง​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​แจ้ง​ท่าน​ใน​วัน​นี้</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ท่าน​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​เข้า​สู่​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มอบ​ให้ จง​ตั้ง​หิน​ใหญ่​จำนวน​หนึ่ง​ขึ้น​และ​ฉาบ​ปูน</verse>
				<verse number="3">จารึก​ทุก​ถ้อยคำ​ของ​กฎ​บัญญัติ​นี้​ไว้​บน​หิน​เหล่า​นั้น เมื่อ​ท่าน​ข้าม​ไป​สู่​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​มอบ​ให้​ท่าน ซึ่ง​เป็น​ดินแดน​ที่​อุดม​ด้วย​น้ำ​นม​และ​น้ำผึ้ง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​สัญญา​ไว้​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="4">และ​เมื่อ​ท่าน​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป จง​ตั้ง​หิน​เหล่า​นี้​ขึ้น​บน​ภูเขา​เอบาล​ตาม​ที่​ข้าพเจ้า​สั่ง​ท่าน​วัน​นี้ และ​ฉาบ​ด้วย​ปูน</verse>
				<verse number="5">จง​สร้าง​แท่น​บูชา​หิน​ขึ้น​ที่​นั่น​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน อย่า​ใช้​เครื่องมือ​เหล็ก​สกัด​หิน​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="6">จง​สร้าง​แท่น​บูชา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ด้วย​หิน​ที่​พบ​ใน​ท้องทุ่ง และ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​บน​แท่น​นั้น</verse>
				<verse number="7">จง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​บน​แท่น​นั้น​เช่น​กัน และ​เลี้ยง​ฉลอง​รื่นเริง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="8">จง​จารึก​ทุก​ถ้อยคำ​ของ​กฎ​บัญญัติ​นี้​ลง​ไป​ให้​ชัดเจน​บน​ก้อนหิน​ที่​ท่าน​ตั้ง​ขึ้น”</verse>
				<verse number="9">จาก​นั้น​โมเสส​และ​ปุโรหิต​ชาว​เลวี​ก็​กล่าว​แก่​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ว่า “คน​อิสราเอล​จง​เงียบ​และ​ฟัง​เถิด บัดนี้​ท่าน​ได้​เป็น​ประชาชน​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​แล้ว</verse>
				<verse number="10">จง​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​และ​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​และ​กฎ​เกณฑ์​ทั้งปวง​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​แจ้ง​ท่าน​วัน​นี้”</verse>
				<verse number="11">ใน​วัน​เดียวกัน​นั้น​โมเสส​สั่ง​ประชาชน​ดังนี้​ว่า</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ท่าน​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​แล้ว เผ่า​สิเมโอน เลวี ยูดาห์ อิสสาคาร์ โยเซฟ และ​เบนยามิน จะ​ยืน​อยู่​บน​ภูเขา​เกริซิม​เพื่อ​อวยพร​ประชาชน</verse>
				<verse number="13">ส่วน​เผ่า​รูเบน กาด อาเชอร์ เศบูลุน ดาน และ​นัฟทาลี จะ​ยืน​อยู่​บน​ภูเขา​เอบาล เพื่อ​กล่าว​คำ​สาป​แช่ง</verse>
				<verse number="14">คน​เลวี​จะ​ป่าวร้อง​แก่​คน​อิสราเอล​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​ว่า</verse>
				<verse number="15">“ขอ​แช่ง​คน​ที่​สร้าง​รูป​เคารพ​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​รังเกียจ เป็น​ผลงาน​จาก​น้ำมือ​ของ​ช่าง​และ​ตั้ง​ไว้​อย่าง​ลับ​ๆ แล้ว​ประชาชน​ทั้งปวง​จะ​ขานรับ​ว่า ‘อาเมน!’</verse>
				<verse number="16">ขอ​แช่ง​คน​ที่​ไม่​ให้​เกียรติ​พ่อ​แม่ แล้ว​ประชาชน​ทั้งปวง​จะ​ขานรับ​ว่า ‘อาเมน!’</verse>
				<verse number="17">ขอ​แช่ง​คน​ที่​ย้าย​หลัก​เขต​ที่ดิน​ของ​เพื่อนบ้าน แล้ว​ประชาชน​ทั้งปวง​จะ​ขานรับ​ว่า ‘อาเมน!’</verse>
				<verse number="18">ขอ​แช่ง​คน​ที่​นำ​คน​ตาบอด​ให้​หลง​ทาง แล้ว​ประชาชน​ทั้งปวง​จะ​ขานรับ​ว่า ‘อาเมน!’</verse>
				<verse number="19">ขอ​แช่ง​คน​ที่​ไม่​ให้​ความ​ยุติธรรม​แก่​คน​ต่าง​ชาติ ลูก​กำพร้า​พ่อ หรือ​หญิง​ม่าย แล้ว​ประชาชน​ทั้งปวง​จะ​ขานรับ​ว่า ‘อาเมน!’</verse>
				<verse number="20">ขอ​แช่ง​คน​ที่​หลับนอน​กับ​ภรรยา​ของ​พ่อ เพราะ​เขา​หยาม​เกียรติ​พ่อ​ของ​เขา แล้ว​ประชาชน​ทั้งปวง​จะ​ขานรับ​ว่า ‘อาเมน!’</verse>
				<verse number="21">ขอ​แช่ง​คน​ที่​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​สัตว์ แล้ว​ประชาชน​ทั้งปวง​จะ​ขานรับ​ว่า ‘อาเมน!’</verse>
				<verse number="22">ขอ​แช่ง​คน​ที่​หลับนอน​กับ​พี่​สาว​น้อง​สาว​ของ​ตน ไม่ว่า​จะ​เป็น​ลูก​สาว​ของ​พ่อ​หรือ​ลูก​สาว​ของ​แม่​ก็​ตาม แล้ว​ประชาชน​ทั้งปวง​จะ​ขานรับ​ว่า ‘อาเมน!’</verse>
				<verse number="23">ขอ​แช่ง​คน​ที่​หลับนอน​กับ​แม่ยาย​ของ​ตน แล้ว​ประชาชน​ทั้งปวง​จะ​ขานรับ​ว่า ‘อาเมน!’</verse>
				<verse number="24">ขอ​แช่ง​คน​ที่​ลอบ​สังหาร​เพื่อนบ้าน​ของ​เขา แล้ว​ประชาชน​ทั้งปวง​จะ​ขานรับ​ว่า ‘อาเมน!’</verse>
				<verse number="25">ขอ​แช่ง​คน​ที่​รับ​สินบน​เพื่อ​ฆ่า​ผู้​บริสุทธิ์ แล้ว​ประชาชน​ทั้งปวง​จะ​ขานรับ​ว่า ‘อาเมน!’</verse>
				<verse number="26">ขอ​แช่ง​คน​ที่​ไม่​ยึดมั่น​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​นี้ แล้ว​ประชาชน​ทั้งปวง​จะ​ขานรับ​ว่า ‘อาเมน!’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">หาก​ท่าน​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​อย่าง​เต็มที่ และ​ใส่ใจ​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ทั้งหมด​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​แจ้ง​ท่าน​ใน​วัน​นี้ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​เชิดชู​ท่าน​เหนือ​ประชาชาติ​ทั้งปวง​ใน​โลก</verse>
				<verse number="2">พระพร​ทั้งหมด​นี้​จะ​มาถึง​ท่าน​และ​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน หาก​ท่าน​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="3">ท่าน​จะ​ได้รับ​พร​ทั้ง​ใน​เมือง​และ​ใน​ชนบท</verse>
				<verse number="4">ผลิตผล​จาก​ครรภ์​ของ​ท่าน​จะ​ได้รับ​พร ทั้ง​ผลิตผล​จาก​แผ่นดิน​ของ​ท่าน ลูกอ่อน​จาก​ฝูง​สัตว์​ของ​ท่าน คือ​ฝูง​วัว​และ​ฝูง​แกะ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="5">ตะกร้า​และ​ราง​นวด​แป้ง​ของ​ท่าน​จะ​ได้รับ​พร</verse>
				<verse number="6">ท่าน​จะ​ได้รับ​พร​เมื่อ​ท่าน​เข้า​มา​และ​จะ​ได้รับ​พร​เมื่อ​ท่าน​ออก​ไป</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​จะ​ปราบ​ศัตรู​ทั้งหลาย​ที่​ลุกขึ้น​โจมตี​ท่าน​ให้​พ่ายแพ้​ไป​ต่อหน้า​ท่าน พวก​เขา​จะ​มา​สู้​ท่าน​จาก​ทาง​เดียว แต่​เตลิด​หนี​ไป​จาก​ท่าน​เจ็ด​ทาง</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​จะ​อวยพร​ยุ้งฉาง​ของ​ท่าน​และ​ทุก​สิ่ง​ที่​ท่าน​ลงมือ​ทำ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​อวยพร​ท่าน​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​พระองค์​จะ​มอบ​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="9">หาก​ท่าน​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​และ​เชื่อฟัง​พระองค์ พระยาห์เวห์​ก็​จะ​สถาปนา​ท่าน​ให้​เป็น​ดั่ง​ชนชาติ​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้​กับ​ท่าน​ด้วย​คำ​ปฏิญาณ</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ชนชาติ​ทั้งปวง​ใน​โลก​จะ​เห็นว่า​ท่าน​ได้​รับ​การ​เรียก​ชื่อ​ตาม​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ และ​พวก​เขา​จะ​เกรงกลัว​ท่าน</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​จะ​ให้​ท่าน​มี​ความ​เจริญ​รุ่งเรือง​อย่าง​ล้นเหลือ​ด้วย​ผลิตผล​จาก​ครรภ์​ของ​ท่าน ลูกอ่อน​ของ​ฝูง​สัตว์ และ​ผลิตผล​จาก​แผ่นดิน ใน​ดินแดน​ที่​พระองค์​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ว่า​จะ​ยก​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​จะ​เปิด​ฟ้าสวรรค์​ซึ่ง​เป็น​คลัง​อัน​อุดม​สมบูรณ์​ของ​พระองค์ ให้​ฝน​ตก​ใน​แผ่นดิน​ของ​ท่าน​ตาม​ฤดูกาล และ​จะ​อวยพร​งาน​ทุก​อย่าง​ที่​ท่าน​ทำ ท่าน​จะ​ให้​หลาย​ชนชาติ​กู้​ยืม แต่​ไม่​ยืม​จาก​ใคร​เลย</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​จะ​กระทำ​ให้​ท่าน​เป็น​หัว​ไม่​ใช่​หาง ถ้า​เพียง​แต่​ท่าน​ใส่ใจ​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​แจ้ง​ใน​วัน​นี้ และ​ปฏิบัติ​ตาม​อย่าง​เคร่งครัด ท่าน​จะ​อยู่​บน​สุด​เสมอ ไม่​มี​วัน​จะ​อยู่​ล่าง​สุด​เลย</verse>
				<verse number="14">อย่า​หันเห​จาก​คำ​สั่ง​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​แจ้ง​ท่าน​ใน​วัน​นี้​ไป​ทาง​ขวา​หรือ​ทาง​ซ้าย อย่า​ไป​ติดตาม​และ​ปรนนิบัติ​พระ​อื่น</verse>
				<verse number="15">แต่​หาก​ท่าน​ไม่​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​และ​ไม่​ใส่ใจ​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​และ​กฎ​เกณฑ์​ทั้งปวง​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​กำลัง​แจ้ง​ท่าน​ใน​วัน​นี้ คำ​สาป​แช่ง​ทั้งปวง​นี้​ก็​จะ​ตก​มา​ถึง​ท่าน</verse>
				<verse number="16">ท่าน​จะ​ถูก​สาป​แช่ง​ทั้ง​ใน​เมือง​และ​ใน​ชนบท</verse>
				<verse number="17">ตะกร้า​ของ​ท่าน​และ​ราง​นวด​แป้ง​จะ​ถูก​สาป​แช่ง</verse>
				<verse number="18">ผลิตผล​จาก​ครรภ์​ของ​ท่าน​จะ​ถูก​สาป​แช่ง ทั้ง​ผลิตผล​จาก​แผ่นดิน​ของ​ท่าน และ​ฝูง​วัว​ฝูง​แกะ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="19">ท่าน​จะ​ถูก​สาป​แช่ง​เมื่อ​ท่าน​เข้า​มา และ​ถูก​สาป​แช่ง​เมื่อ​ท่าน​ออก​ไป</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​จะ​ให้​คำ​สาป​แช่ง​ตก​อยู่​แก่​ท่าน ให้​ท่าน​สับสน​และ​ทุก​สิ่ง​ที่​ท่าน​ลงมือ​กระทำ​จะ​ถูก​ประณาม จน​ท่าน​ถูก​ทำลายล้าง​และ​ถึง​แก่​หายนะ​อย่าง​รวดเร็ว เหตุ​เพราะ​ความ​ชั่ว​ของ​ท่าน​ที่​ได้​ละทิ้ง​พระองค์</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​จะ​ลงโทษ​ท่าน​ด้วย​โรคภัยไข้เจ็บ​ต่าง​ๆ จนกว่า​พระองค์​จะ​ทำลาย​ท่าน​ให้​หมด​ไป​จาก​ดินแดน​ที่​ท่าน​จะ​เข้า​ยึดครอง</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​จะ​โจมตี​ท่าน​ด้วย​โรค​ผอม​แห้ง ด้วย​ความ​เจ็บ​ไข้​และ​การ​อักเสบ ด้วย​ความ​ร้อน​ระอุ​และ​ความ​แห้ง​แล้ง ด้วย​โรค​ใบ​ไหม้​และ​โรค​รา​น้ำค้าง ซึ่ง​จะ​รังควาน​ท่าน​ไป​จนกว่า​ท่าน​จะ​พินาศ</verse>
				<verse number="23">ท้องฟ้า​เหนือ​ศีรษะ​ของ​ท่าน​จะ​เป็น​ทอง​สัมฤทธิ์ และ​แผ่นดิน​เบื้อง​ล่าง​จะ​เป็น​เหล็ก</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​จะ​เปลี่ยน​ฝน​ให้​กลาย​เป็น​ฝุ่น​ผง​โปรย​ลง​จาก​ท้องฟ้า​จนกว่า​ท่าน​จะ​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​พ่ายแพ้​ศัตรู ท่าน​จะ​มา​สู้​พวก​เขา​ทาง​เดียว แต่​เตลิด​หนี​จาก​เขา​เจ็ด​ทาง และ​ท่าน​จะ​กลาย​เป็น​สิ่ง​น่า​สยดสยอง​แก่​อาณาจักร​ทั้งปวง​ใน​โลก</verse>
				<verse number="26">ซาก​ศพ​ของ​พวก​ท่าน​จะ​ตก​เป็น​เหยื่อ​ของ​นก​ใน​อากาศ​และ​สัตว์​ป่า​ใน​แผ่นดิน​โลก และ​จะ​ไม่​มี​ผู้​ใด​ขับไล่​พวก​มัน​ไป</verse>
				<verse number="27">พระยาห์เวห์​จะ​ให้​ท่าน​ทุกข์​ทรมาน​ด้วย​ฝี​เหมือน​ชาว​อียิปต์ ด้วย​เนื้องอก แผล​ติดเชื้อ และ​อาการ​คัน​ซึ่ง​รักษา​ไม่​หาย</verse>
				<verse number="28">พระยาห์เวห์​จะ​ให้​ท่าน​ทน​ทุกข์​อยู่​กับ​ความ​คลุ้มคลั่ง ตาบอด และ​ใจ​สับสน</verse>
				<verse number="29">เวลา​กลางวัน​แสก​ๆ ท่าน​จะ​คลำ​สะเปะสะปะ​เหมือน​คน​ตาบอด​อยู่​ใน​ความ​มืด ท่าน​จะ​ไม่​ประสบ​ความ​สำเร็จ​ใน​ทุก​สิ่ง​ที่​ท่าน​ทำ ท่าน​จะ​ถูก​กดขี่​ข่มเหง​และ​ถูก​ปล้น​ชิง​วัน​แล้ว​วัน​เล่า​โดย​ไม่​มี​ใคร​ช่วย​เลย</verse>
				<verse number="30">ท่าน​จะ​หมั้นหมาย​หญิงสาว​ไว้​แต่​ชาย​อื่น​จะ​ชิง​ตัว​เธอ​ไป​ข่มขืน ท่าน​จะ​สร้าง​บ้าน​แต่​ไม่ได้​อาศัย​ใน​บ้าน​นั้น ท่าน​จะ​ลงแรง​ปลูก​สวน​องุ่น​แต่​ไม่​มี​วัน​ได้​กิน​ผล​ของ​มัน</verse>
				<verse number="31">วัว​ของ​ท่าน​จะ​ถูก​เชือด​ต่อหน้าต่อตา​ท่าน​แต่​ท่าน​จะ​ไม่ได้​กิน​ส่วน​ไหน​ของ​มัน​เลย ลา​ของ​ท่าน​จะ​ถูก​ไล่​ต้อน​ไป​ต่อหน้า​ท่าน​และ​ไม่ได้​กลับ​คืน​มา แกะ​ของ​ท่าน​จะ​ถูก​ยก​ให้​แก่​ศัตรู​และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​ช่วย​ปกป้อง​มัน</verse>
				<verse number="32">ลูก​ชาย​ลูก​สาว​ของ​ท่าน​จะ​ถูก​ยก​ให้​เป็น​ทาส​ของ​อีก​ชนชาติ​หนึ่ง ท่าน​จะ​ตั้งตา​คอย​ลูก​วัน​แล้ว​วัน​เล่า​จน​ตา​อ่อนล้า​และ​ไม่​มี​แรง​แม้แต่​จะ​ยก​มือ​ขึ้น</verse>
				<verse number="33">ชนชาติ​หนึ่ง​ซึ่ง​ท่าน​ไม่​เคย​รู้จัก​จะ​มา​กิน​ผลิตผล​ที่​ได้​จาก​แผ่นดิน​ของ​ท่าน และ​ผลิตผล​ที่​ได้​จาก​การ​ลงแรง​ของ​ท่าน ตลอด​วัน​คืน​แห่ง​ชีวิต​ของ​ท่าน​จะ​มี​แต่​การ​กดขี่​ข่มเหง​อัน​โหดร้าย​ทารุณ</verse>
				<verse number="34">สิ่ง​ต่าง​ๆ ที่​ท่าน​เห็น​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​คลุ้มคลั่ง</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์​จะ​ทรมาน​กาย​ของ​ท่าน​ด้วย​ฝี​ชนิด​ที่​เจ็บ​ปวด​ซึ่ง​รักษา​ไม่​หาย เป็น​ฝี​ลาม​ทั่ว​ตัว​ตั้งแต่​ส้นเท้า​ถึง​กลาง​กระหม่อม</verse>
				<verse number="36">พระยาห์เวห์​จะ​ขับไล่​ท่าน​กับ​กษัตริย์​ซึ่ง​ท่าน​เลือก​ให้​ปกครอง​ท่าน​นั้น​ไป​ยัง​ชนชาติ​ซึ่ง​ท่าน​หรือ​บรรพบุรุษ​ไม่​เคย​รู้จัก ที่​นั่น​ท่าน​จะ​นมัสการ​พระ​อื่น​ๆ ซึ่ง​สร้าง​ขึ้น​จาก​ไม้​และ​หิน</verse>
				<verse number="37">ท่าน​จะ​กลาย​เป็น​สิ่ง​ที่​น่า​สยดสยอง เป็น​ขี้ปาก​และ​คำ​ถากถาง​ใน​หมู่​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ที่​พระยาห์เวห์​ขับไล่ไสส่ง​ท่าน​ไป</verse>
				<verse number="38">ท่าน​จะ​หว่าน​มาก​แต่​เก็บเกี่ยว​ได้​น้อย​เพราะ​ตั๊กแตน​มา​กัด​กิน​พืชผล</verse>
				<verse number="39">ท่าน​จะ​ปลูก​สวน​องุ่น​และ​ดูแล​รักษา แต่​ไม่ได้​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​หรือ​เก็บ​ผล​องุ่น​เพราะ​มี​หนอน​มา​กัด​กิน</verse>
				<verse number="40">ท่าน​จะ​มี​ต้น​มะกอก​ทั่ว​แผ่นดิน แต่​ไม่​มี​น้ำมัน​ให้​ใช้​เพราะ​ผล​มะกอก​จะ​ร่วง​หมด</verse>
				<verse number="41">ท่าน​จะ​มี​ลูก​ชาย​ลูก​สาว แต่​จะ​รักษา​พวก​เขา​ไว้​ให้​อยู่​กับ​ท่าน​ไม่ได้ เพราะ​พวก​เขา​จะ​ตก​ไป​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="42">ฝูง​ตั๊กแตน​จะ​ทำลาย​ต้นไม้​และ​พืชผล​ใน​แผ่นดิน​ของ​ท่าน​จน​หมดสิ้น</verse>
				<verse number="43">คน​ต่าง​ชาติ​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่​พวก​ท่าน​จะ​รุ่งเรือง​ยิ่ง​ขึ้น​เรื่อย​ๆ แต่​ท่าน​จะ​ตกต่ำ​ลง​ทุก​ที</verse>
				<verse number="44">เขา​จะ​เป็น​ฝ่าย​ให้​ท่าน​ยืม ไม่​ใช่​ท่าน​เป็น​ฝ่าย​ให้​เขา​ยืม เขา​จะ​เป็น​หัว ส่วน​ท่าน​จะ​เป็น​หาง</verse>
				<verse number="45">คำ​สาป​แช่ง​ทั้งหมด​นี้​จะ​ตก​แก่​ท่าน และ​จะ​ตาม​เล่นงาน​ท่าน​จน​ย่อยยับ​ไป เนื่องจาก​ท่าน​ไม่ได้​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​และ​ไม่​รักษา​คำ​สั่ง​และ​กฎ​เกณฑ์​ต่าง​ๆ ที่​ให้​ท่าน​ไว้</verse>
				<verse number="46">สิ่ง​เหล่า​นี้​จะ​เป็น​หมาย​สำคัญ​และ​การ​อัศจรรย์​แก่​ท่าน​และ​แก่​เชื้อสาย​ของ​ท่าน​ตลอดไป</verse>
				<verse number="47">เพราะ​ท่าน​ไม่ได้​รับใช้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี​และ​ด้วย​ความ​เต็มใจ​ใน​ยาม​ที่​ท่าน​รุ่งเรือง</verse>
				<verse number="48">ฉะนั้น​ท่าน​จะ​ต้อง​รับใช้​พวก​ศัตรู​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ส่ง​มา​เล่นงาน​ท่าน​อย่าง​หิวโหย​และ​กระหาย อย่าง​เปลือย​กาย​และ​สิ้นเนื้อประดาตัว พระองค์​จะ​วาง​แอก​เหล็ก​บน​คอ​ของ​ท่าน​จนกว่า​พระองค์​จะ​ทำลาย​ท่าน​ให้​สิ้น​ไป</verse>
				<verse number="49">พระยาห์เวห์​จะ​นำ​ชนชาติ​หนึ่ง​จาก​แดน​ไกล จาก​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก​ซึ่ง​พูด​ภาษา​ที่​ท่าน​ไม่อาจ​เข้าใจ​มา​ต่อสู้​กับ​ท่าน​ดั่ง​อินทรี​โฉบ</verse>
				<verse number="50">เป็น​ชนชาติ​ซึ่ง​หน้าตา​ดุร้าย ไม่​เคารพ​นับถือ​คน​ชรา​หรือ​เวทนา​เด็ก​เล็ก</verse>
				<verse number="51">พวก​เขา​จะ​กลืน​กิน​ลูกอ่อน​จาก​ฝูง​สัตว์​ของ​ท่าน และ​พืชผล​จาก​แผ่นดิน​ของ​ท่าน​จน​ท่าน​ถูก​ทำลาย​สิ้น พวก​เขา​จะ​ไม่​เหลือ​เมล็ด​ข้าว เหล้า​องุ่น​ใหม่ น้ำมัน​มะกอก ลูก​วัว หรือ​ลูก​แกะ​จาก​ฝูง​สัตว์​ของ​ท่าน​จนกว่า​ท่าน​จะ​พินาศ</verse>
				<verse number="52">พวก​เขา​จะ​ล้อม​เมือง​ต่าง​ๆ ทั่ว​ดินแดน​ของ​ท่าน ตราบจน​กำแพง​สูง​ซึ่ง​ท่าน​เชื่อมั่น​จะ​พัง​ลง พวก​เขา​จะ​ล้อม​เมือง​ทั้งสิ้น​ทั่ว​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​มอบ​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="53">ใน​ช่วง​ถูก​ยึด​เมือง​ซึ่ง​ศัตรู​ทรมาน​ท่าน​อย่าง​โหดร้าย​ทารุณ​นั้น ท่าน​ถึง​กับ​กิน​ผลิตผล​จาก​ครรภ์​ของ​ท่าน คือ​กิน​เนื้อ​ลูก​ชาย​ลูก​สาว​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มอบ​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="54">แม้แต่​ผู้ชาย​ที่​อ่อนโยน​และ​ใจ​อ่อน​ที่สุด​ใน​พวก​ท่าน​ก็​ยัง​ใจ​ดำ​ต่อ​พี่น้อง​ของ​ตนเอง ต่อ​ภรรยา​ที่​เขา​รัก​และ​ลูก​ของ​เขา​ที่​ยัง​รอด​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="55">เขา​จะ​ไม่​ยอม​แบ่ง​เนื้อ​ลูก​ของ​ตน​ที่​เคี้ยว​อยู่​ให้​คน​เหล่า​นั้น​สัก​คน​เดียว นั่น​เป็น​ทั้งหมด​ที่​เขา​เหลือ​อยู่ เพราะ​ความ​ทุกข์​ยาก​ที่​ศัตรู​ก่อ​ขึ้น​ขณะ​มา​ล้อม​เมือง​ทั้งหมด​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="56">ผู้หญิง​ที่​อ่อนโยน​และ​ใจ​อ่อน​ที่สุด​ใน​พวก​ท่าน ผู้​ซึ่ง​เท้า​แทบ​จะ​ไม่​แตะ​ดิน จะ​ไม่​ยอม​แบ่งปัน​ให้​กับ​สามี​ที่​เธอ​รัก​หรือ​ลูก​ชาย​ลูก​สาว​ของ​ตน</verse>
				<verse number="57">เธอ​จะ​ซุกซ่อน​ทารก​ที่​เพิ่ง​คลอด​ใหม่​ของ​เธอ​เพื่อ​เก็บ​ไว้​กิน​คน​เดียว​ใน​ช่วง​ยึด​เมือง ท่ามกลาง​ความ​ทุกข์​ลำเค็ญ​ด้วย​น้ำ​มือ​ของ​ศัตรู​ที่​ล้อม​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="58">หาก​ท่าน​ไม่​ใส่ใจ​ปฏิบัติ​ตาม​ถ้อยคำ​ทั้งปวง​ใน​กฎ​บัญญัติ​ซึ่ง​บันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​นี้ และ​ไม่​ยำเกรง​นาม​อัน​ทรง​เกียรติ​สิริ​และ​น่า​เกรงขาม​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="59">พระยาห์เวห์​จะ​ส่ง​ภัยพิบัติ​อัน​น่า​สะพรึง​กลัว ภัยพิบัติ​อัน​รุนแรง​และ​เนิ่นนาน โรคภัย​อัน​ร้ายแรง​และ​เรื้อรัง​มา​เหนือ​ท่าน​กับ​เชื้อสาย​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="60">พระองค์​จะ​นำ​โรค​ร้าย​ทั้งปวง​แห่ง​อียิปต์​ซึ่ง​ท่าน​ขยาด​กลัว​ยิ่งนัก​มายัง​ท่าน โรค​นั้น​จะ​คงอยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="61">พระยาห์เวห์​จะ​นำ​โรคภัย​และ​ภัยพิบัติ​สารพัด​แม้​ไม่ได้​บันทึก​ใน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​นี้​มายัง​ท่าน จนกว่า​ท่าน​จะ​ถูก​ทำลาย​ไป</verse>
				<verse number="62">แม้ว่า​ท่าน​เคย​มี​จำนวน​มากมาย​เหมือน​ดวง​ดาว​ใน​ท้องฟ้า ท่าน​ก็​จะ​เหลือ​อยู่​เพียง​น้อยนิด เพราะ​ท่าน​ไม่​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="63">เช่น​เดียว​กับ​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจ​จะ​ให้​ท่าน​เจริญ​และ​ทวี​จำนวน​ขึ้น พระองค์​ก็​จะ​พอใจ​ใน​การ​ทำลาย​ล้าง​ท่าน ท่าน​จะ​ถูก​ขุด​ราก​ถอน​โคน​จาก​แผ่นดิน​ที่​ท่าน​จะ​เข้า​ไป​ยึดครอง</verse>
				<verse number="64">แล้ว​พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​กระจัดกระจาย​ไป​ตาม​ชนชาติ​ต่าง​ๆ จาก​สุด​โลก​ด้าน​หนึ่ง​ไป​ยัง​อีก​ด้าน​หนึ่ง ท่าน​จะ​กราบ​ไหว้​พระ​อื่น​ๆ ซึ่ง​ทำ​จาก​ไม้​และ​หิน​ที่​นั่น เป็น​พระ​ที่​ท่าน​หรือ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ไม่​เคย​รู้จัก​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="65">ท่าน​จะ​ไม่ได้​อยู่​อย่าง​สงบสุข​เลย​ใน​หมู่​ชนชาติ​เหล่า​นั้น ไม่​มี​แม้แต่​ที่​ให้​วาง​เท้า พระยาห์เวห์​จะ​ให้​ท่าน​หวาด​วิตก ทำ​ให้​ดวงตา​อ่อน​ระโหย​และ​ดวงใจ​หดหู่​สิ้น​หวัง</verse>
				<verse number="66">ท่าน​จะ​ใช้​ชีวิต​อยู่​ใน​ความ​สงสัย เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​หวาดหวั่น​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน ไม่​มี​ความ​มั่นใจ​ใด​ๆ ใน​ชีวิต</verse>
				<verse number="67">ยาม​เช้า​ท่าน​จะ​พูด​ว่า “อยาก​ให้​เป็น​เวลา​เย็น!” และ​ใน​ยาม​เย็น​ท่าน​จะ​พูด​ว่า “อยาก​ให้​เป็น​เวลา​เช้า!” เพราะ​ความ​อก​สั่น​ขวัญ​แขวน​ที่​จะ​เต็ม​ล้น​ใน​ใจ​ของ​ท่าน​และ​ภาพ​ต่าง​ๆ ที่​ตา​ของ​ท่าน​จะ​เห็น</verse>
				<verse number="68">พระยาห์เวห์​จะ​ส่ง​ท่าน​ลง​เรือ​กลับไป​อียิปต์​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​บอก​ท่าน​ว่า​ไม่​ให้​กลับไป​ที่​นั่น​อีก ท่าน​จะ​เสนอ​ขาย​ตัวเอง​เป็น​ทาส​ชาย​หญิง​ให้​แก่​ศัตรู​ของ​ท่าน​ที่​นั่น​แต่​จะ​ไม่​มี​ใคร​ซื้อ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">ทั้งหมด​นี้​คือ​เงื่อนไข​ของ​พันธสัญญา​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ให้​ทำ​กับ​ชาว​อิสราเอล​ใน​ดินแดน​โมอับ เพิ่มเติม​จาก​พันธสัญญา​ที่​พระองค์​ได้​ทำ​กับ​พวก​เขา​ที่​ภูเขา​โฮเรบ</verse>
				<verse number="2">โมเสส​ได้​เรียก​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​มา​ประชุม​และ​กล่าว​แก่​พวก​เขา​ว่า ท่าน​ได้​เห็น​ทุก​สิ่ง​กับ​ตา​แล้ว​ว่า​พระยาห์เวห์​ทำ​อะไร​บ้าง​ใน​อียิปต์ ทั้ง​ต่อ​ฟาโรห์ ต่อ​ข้า​ราชการ​ทั้งปวง และ​ต่อ​ดินแดน​ทั้งสิ้น​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ได้​เห็น​ภัยพิบัติ​ครั้ง​ใหญ่ หมาย​สำคัญ​และ​ปาฏิหาริย์​อัน​ยิ่งใหญ่​เหล่า​นั้น​ด้วย​ตา​ของ​ท่าน​เอง</verse>
				<verse number="4">แต่​จน​ทุก​วัน​นี้​พระยาห์เวห์​ก็​ยัง​ไม่​ให้​ท่าน​มี​จิตใจ​ที่​จะ​เข้าใจ หรือ​ตา​ที่​มอง​เห็น หรือ​หู​ที่​ได้ยิน</verse>
				<verse number="5">กระนั้น​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ตลอด​สี่สิบ​ปี​ที่​เรา​นำ​เจ้า​ผ่าน​ถิ่น​ทุรกันดาร​มา เสื้อผ้า​ของ​เจ้า​ไม่ได้​ขาดวิ่น รองเท้า​ไม่ได้​สึก​ไป</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ไม่​ได้​กิน​ขนมปัง​และ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​หรือ​สุรา เรา​ทำ​เช่น​นี้​เพื่อ​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ท่าน​มาถึง​ที่นี่ กษัตริย์​สิโหน​แห่ง​เฮชโบน​และ​กษัตริย์​โอก​แห่ง​บาชาน​ออก​มา​รบ​กับ​พวก​เรา แต่​พวก​เรา​ชนะ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="8">เรา​ยึดครอง​ดินแดน​ของ​พวก​เขา​และ​ยก​ให้​เป็น​มรดก​ของ​เผ่า​รูเบน เผ่า​กาด และ​เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า</verse>
				<verse number="9">จง​ใส่ใจ​ปฏิบัติ​ตาม​ข้อ​กำหนด​ของ​พันธสัญญา​นี้​ทุก​ประการ เพื่อ​ท่าน​จะ​เจริญ​รุ่งเรือง​ใน​ทุก​สิ่ง​ที่​ท่าน​ทำ</verse>
				<verse number="10">ใน​วัน​นี้​ท่าน​ทุก​คน​มา​พร้อม​หน้า​กัน​ที่​นี่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ทั้ง​ผู้​นำ หัวหน้า​ประชาชน ผู้​อาวุโส เจ้าหน้าที่ และ​ผู้ชาย​อื่น​ๆ ทุก​คน​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="11">พร้อม​ทั้ง​ลูก​ๆ และ​ภรรยา​ของ​ท่าน และ​คน​ต่าง​ชาติ​ใน​ค่าย​ของ​ท่าน​ซึ่ง​ตัด​ฟืน​และ​หาบ​น้ำ​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="12">ท่าน​ยืน​อยู่​ที่นี่​เพื่อ​เข้า​ร่วม​ใน​พันธสัญญา​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน เป็น​พันธสัญญา​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ทำ​กับ​ท่าน​ใน​วัน​นี้ และ​ประทับ​ตรา​ไว้​ด้วย​คำ​ปฏิญาณ</verse>
				<verse number="13">เพื่อ​ยืนยัน​กับ​ท่าน​ใน​วัน​นี้​ใน​ฐานะ​ที่​ท่าน​เป็น​ประชาชน​ของ​พระองค์​ว่า พระองค์​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้​กับ​ท่าน​และ​ตาม​ที่​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​คือ​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​ทำ​พันธสัญญา​นี้​ด้วย​คำ​ปฏิญาณ​ไม่​เฉพาะ​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="15">ซึ่ง​ยืน​อยู่​กับ​เรา​ที่นี่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​ใน​วัน​นี้​เท่านั้น แต่​ทำ​กับ​บรรดา​ผู้​ที่​ไม่ได้​อยู่​ที่นี่​ใน​วัน​นี้​ด้วย</verse>
				<verse number="16">ท่าน​เอง​ย่อม​รู้​ว่า​เรา​อยู่​กัน​อย่างไร​ใน​อียิปต์​และ​เรา​เดินทาง​ผ่าน​ดินแดน​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ มาถึง​ที่นี่​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="17">ท่าน​ได้​เห็น​เทวรูป​และ​รูป​เคารพ​อัน​น่า​ชิงชัง​ซึ่ง​ทำ​จาก​ไม้ หิน เงิน และ​ทอง​ใน​หมู่​พวก​เขา</verse>
				<verse number="18">ใน​วัน​นี้​จง​ระวัง​อย่า​ให้​มี​คน​ใด ไม่ว่า​ชาย​หรือ​หญิง ตระกูล​หรือ​เผ่า​ใด​ใน​พวก​ท่าน เอา​ใจ​ออก​ห่าง​จาก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​ไป​กราบ​ไหว้​พระ​ของ​ชนชาติ​อื่น​ๆ จง​ระวัง​อย่า​ให้​มี​ราก​ซึ่ง​ผลิต​ผล​ที่​เป็น​พิษ​มี​รส​ขม​ใน​หมู่​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​คน​เช่น​นั้น​ได้ยิน​คำ​ปฏิญาณ​นี้ เขา​ก็​ขอ​พร​ให้​กับ​ตนเอง​โดย​คิดว่า “ฉัน​จะ​ยัง​คง​ปลอดภัย​แม้​จะ​ดึงดัน​ไป​ตาม​ทาง​ของ​ฉัน​เอง” พวก​เขา​จะ​นำ​มา​ซึ่ง​ภัยพิบัติ​ทั้ง​บน​ผืน​ดิน​ที่​ชุ่มชื้น​และ​แห้ง​แล้ง</verse>
				<verse number="20">จะ​ไม่​มี​วัน​ที่​พระยาห์เวห์​ยินดี​ยกโทษ​ให้​เขา ความ​โกรธเกรี้ยว​และ​ความ​หวงแหน​ของ​พระองค์​จะ​เผาผลาญ​พวก​เขา คำ​สาป​แช่ง​ทั้งปวง​ที่​บันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​นี้​จะ​ตก​อยู่​แก่​เขา และ​พระยาห์เวห์​จะ​ลบ​ชื่อ​เขา​ออก​จาก​ใต้​ฟ้า​สวรรค์</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​จะ​แยก​พวก​เขา​ออก​จาก​เผ่า​ทั้งปวง​ของ​อิสราเอล​เพื่อ​ให้​เจอ​กับ​ภัยพิบัติ​ตาม​คำ​สาป​แช่ง​ทั้งสิ้น​ของ​พันธสัญญา​ซึ่ง​บันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​นี้</verse>
				<verse number="22">แล้ว​ลูก​หลาน​ของ​ท่าน​ใน​ชั่วอายุ​ต่อมา และ​คน​ต่าง​ชาติ​จาก​แดน​ไกล​จะ​เห็น​หายนะ​ใน​แผ่นดิน และ​โรคภัย​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ใช้​ทรมาน​พวก​เขา</verse>
				<verse number="23">แผ่นดิน​ทั้งหมด​จะ​ถูก​เผา​ไหม้​กลาย​เป็น​เกลือ​และ​กำมะถัน เพาะ​ปลูก​ไม่ได้ ไม่​มี​พืชพันธุ์​ใด​งอก​ขึ้น ปลูก​ผัก​ไม่ได้ เช่น​เดียว​กับ​หายนะ​ของ​เมือง​โสโดม โกโมราห์ อัดมาห์ และ​เศโบยิม ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ทำลายล้าง​ด้วย​ความ​โกรธ​รุนแรง</verse>
				<verse number="24">ชนชาติ​ทั้งหลาย​จะ​ถาม​ว่า “ทำไม​พระยาห์เวห์​กระทำ​กับ​ดินแดน​นี้​ถึง​เพียง​นี้ เหตุใด​พระองค์​จึง​โกรธ​รุนแรง​ขนาด​นี้”</verse>
				<verse number="25">แล้ว​พวก​เขา​จะ​ว่า “เพราะ​ชนชาติ​นี้​ละทิ้ง​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา พันธสัญญา​ซึ่ง​พระองค์​ทำ​กับ​พวก​เขา​เมื่อ​ครั้ง​ที่​นำ​พวก​เขา​ออก​มา​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="26">พวก​เขา​หลง​เตลิด​ไป​กราบ​ไหว้​พระ​อื่น​ๆ พระ​ที่​พวก​เขา​ไม่​รู้จัก พระ​ที่​พระองค์​ไม่ได้​มอบ​ให้​เขา</verse>
				<verse number="27">ฉะนั้น​ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​จึง​เผาผลาญ​ดินแดน​นี้​เพื่อ​พระองค์​จะ​นำ​คำ​สาป​แช่ง​ทั้งปวง​ที่​บันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​นี้​มา​เหนือ​ดินแดน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="28">โดย​โทสะ​อัน​ร้ายแรง​และ​ความ​โกรธเกรี้ยว​อัน​ใหญ่​หลวง พระยาห์เวห์​ได้​ขุด​ราก​ถอน​โคน​พวก​เขา​ออก​จาก​แผ่นดิน และ​เหวี่ยง​ทิ้ง​ไป​ใน​ดินแดน​อื่น​ดัง​ที่​เป็น​อยู่​ขณะ​นี้”</verse>
				<verse number="29">สิ่ง​ลี้ลับ​ทั้งหลาย​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา แต่​สิ่ง​ต่าง​ๆ ที่​พระองค์​เปิดเผย​ก็​เป็น​ของ​เรา​กับ​ลูกหลาน​ตลอดไป เพื่อ​เรา​จะ​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​นี้​ทุก​ถ้อยคำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">เมื่อ​พระพร​และ​คำ​สาป​แช่ง​ทั้งปวง​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​ตั้ง​ไว้​ต่อหน้า​ท่าน​เกิดขึ้น ท่าน​ก็​จะ​คิด​ได้​ใน​ขณะ​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​กระจาย​ท่าน​ไป</verse>
				<verse number="2">และ​เมื่อใด​ที่​ท่าน​และ​ลูก​หลาน​หัน​กลับ​มา​หา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​เชื่อฟัง​พระองค์​อย่าง​สุด​จิต​สุด​ใจ​ใน​ทุก​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​สั่ง​ท่าน​ใน​วัน​นี้</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​นั้น​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ก็​จะ​ให้​ท่าน​กลับ​รุ่งเรือง​ขึ้น​อีก​ครั้ง​หนึ่ง พระองค์​จะ​เอ็นดู​สงสาร​ท่าน และ​รวบรวม​ท่าน​กลับ​คืน​มา​จาก​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ซึ่ง​พระองค์​ได้​กระจาย​ท่าน​ไป</verse>
				<verse number="4">แม้​ท่าน​จะ​ถูก​ขับไล่​ไป​ยัง​ดินแดน​ที่​ห่างไกล​ที่สุด​ภายใต้​ฟ้าสวรรค์ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ก็​จะ​รวบรวม​ท่าน​จาก​ที่​นั่น​และ​นำ​ท่าน​กลับมา​อีก</verse>
				<verse number="5">พระองค์​จะ​นำ​ท่าน​มายัง​ดินแดน​ที่​เป็น​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน และ​ท่าน​จะ​ครอบครอง​ดินแดน​นี้ พระองค์​จะ​ให้​ท่าน​รุ่งเรือง​และ​มี​จำนวน​มาก​ยิ่ง​กว่า​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ให้​จิตใจ​ของ​ท่าน​และ​ของ​ลูกหลาน​ท่าน​เข้า​สุหนัต เพื่อ​ท่าน​จะ​รัก​พระองค์​สุดจิต​สุดใจ​และ​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ก็​จะ​ให้​คำ​สาป​แช่ง​ทั้งปวง​นี้​ตก​แก่​ศัตรู​ผู้​เกลียด​ชัง​และ​ข่มเหง​รังแก​ท่าน</verse>
				<verse number="8">ท่าน​จะ​หวน​กลับ​มา​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​และ​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ทั้งสิ้น​ที่​ข้าพเจ้า​แจ้ง​ท่าน​ใน​วัน​นี้</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ให้​ท่าน​เจริญ​รุ่งเรือง​ใน​การงาน​ทุก​อย่าง​ที่​ท่าน​ทำ​และ​ให้​ลูก​หลาน​ทวี​ขึ้น ให้​ฝูง​สัตว์​มี​ลูก​อ่อน​มากมาย​และ​พืชผล​ของ​แผ่นดิน​งอกงาม พระยาห์เวห์​จะ​ปลาบปลื้ม​ใน​ตัว​ท่าน​และ​ทำ​ให้​ท่าน​เจริญ​รุ่งเรือง​อีก​ครั้ง​หนึ่ง​เหมือน​อย่าง​ที่​พระองค์​ปลาบปลื้ม​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="10">หาก​ท่าน​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​ถือ​รักษา​คำ​สั่ง​และ​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์​ซึ่ง​บันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​นี้ และ​หัน​กลับ​มา​หา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ด้วย​สุดจิต​สุดใจ</verse>
				<verse number="11">สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​สั่ง​ท่าน​ใน​วัน​นี้​ไม่​ใช่​สิ่ง​ที่​เหลือ​บ่า​กว่า​แรง​หรือ​เกิน​เอื้อม​สำหรับ​ท่าน</verse>
				<verse number="12">ไม่ได้​อยู่​สูง​ใน​ฟ้า​สวรรค์​จน​ท่าน​ต้อง​ถาม​ว่า “ใคร​จะ​ขึ้น​ไป​บน​สวรรค์​แทน​เรา​และ​นำ​มา​ประกาศ​แก่​เรา​เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ปฏิบัติ​ตาม”</verse>
				<verse number="13">และ​ไม่​ใช่​อยู่​โพ้น​ทะเล​จน​ท่าน​ต้อง​ถาม​ว่า “ใคร​จะ​ข้าม​ทะเล​แทน​เรา​และ​นำ​มา​ประกาศ​แก่​เรา​เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ปฏิบัติ​ตาม”</verse>
				<verse number="14">เปล่า​เลย แต่​ถ้อยคำ​นี้​อยู่​ใกล้​ตัว​ท่าน​อย่าง​ยิ่ง อยู่​ใน​ปาก​และ​อยู่​ใน​ใจ​ของ​ท่าน​เพื่อ​ท่าน​จะ​ปฏิบัติ​ตาม</verse>
				<verse number="15">ดู​เถิด วัน​นี้​ข้าพเจ้า​ได้​ตั้ง​ชีวิต​กับ​ความ​รุ่งเรือง​ผาสุก​และ​ความ​ตาย​กับ​หายนะ​ไว้​ตรง​หน้า​ท่าน</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ข้าพเจ้า​สั่ง​ท่าน​ใน​วัน​นี้​ให้​รัก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ให้​ดำเนิน​ตาม​ทาง​ของ​พระองค์ และ​ให้​รักษา​คำ​สั่ง กฎ​เกณฑ์ และ​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์ แล้ว​ท่าน​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​และ​ทวี​จำนวน​ขึ้น และ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน จะ​อวยพร​ท่าน​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​ท่าน​กำลัง​เข้า​ไป​ยึดครอง</verse>
				<verse number="17">แต่​หาก​จิตใจ​ของ​ท่าน​หันเห​ไป​และ​ไม่​เชื่อฟัง หาก​ท่าน​ถูก​ชักจูง​ให้​ไป​กราบ​ไหว้​นมัสการ​พระ​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้า​ประกาศ​แก่​ท่าน​ใน​วัน​นี้​ว่า​ท่าน​จะ​ถูก​ทำลาย​อย่าง​แน่นอน ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​ได้​ไม่​นาน​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​ท่าน​กำลัง​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​ยึดครอง</verse>
				<verse number="19">วัน​นี้​ข้าพเจ้า​อ้าง​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก​มา​เป็น​พยาน​ต่อสู้​ท่าน​ว่า ข้าพเจ้า​ได้​ตั้ง​ชีวิต​และ​ความ​ตาย พระพร​และ​คำ​สาป​แช่ง​ไว้​ต่อหน้า​ท่าน บัดนี้​จง​เลือก​ชีวิต เพื่อ​ท่าน​กับ​ลูกหลาน​จะ​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="20">และ​เพื่อ​ท่าน​จะ​รัก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ยอม​ฟัง​เสียง​ของ​พระองค์ และ​ยึดมั่น​ใน​พระองค์ เพราะ​พระยาห์เวห์​เป็น​ชีวิต​ของ​ท่าน และ​พระองค์​จะ​ให้​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​ยาว​นาน​ใน​ดินแดน​ที่​พระองค์​ปฏิญาณ​ว่า​จะ​มอบ​ให้​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน คือ​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">แล้ว​โมเสส​ออก​ไป​กล่าว​ถ้อยคำ​เหล่า​นี้​แก่​ประชาชน​อิสราเอล​ทั้งปวง​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บัดนี้​ข้าพเจ้า​อายุ 120 ปี​แล้ว ข้าพเจ้า​ไม่​สามารถ​เป็น​ผู้​นำ​ของ​ท่าน​ต่อไป​ได้ พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘เจ้า​จะ​ไม่ได้​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน’</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เอง​จะ​นำ​ท่าน​ข้าม​ไป พระองค์​จะ​ทำลาย​ชนชาติ​เหล่า​นี้​ต่อหน้า​ท่าน และ​ท่าน​จะ​เข้า​ไป​ยึดครอง​ดินแดน​ของ​พวก​เขา โยชูวา​จะ​นำ​ท่าน​ข้าม​ไป​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​ไว้</verse>
				<verse number="4">และ​พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​กับ​ชนชาติ​เหล่า​นั้น​เหมือน​ที่​ทำ​แก่​กษัตริย์​สิโหน​และ​กษัตริย์​โอก​ของ​ชาว​อาโมไรต์ ซึ่ง​พระองค์​ทำลาย​ไป​พร้อม​กับ​ดินแดน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​จะ​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน และ​ท่าน​ต้อง​ทำ​ทุก​อย่าง​กับ​พวก​เขา​ตาม​ที่​ข้าพเจ้า​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="6">จง​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ​เถิด อย่า​กลัว​หรือ​ครั่นคร้าม​พวก​เขา​เลย เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ไป​กับ​ท่าน พระองค์​จะ​ไม่​ทอดทิ้ง​หรือ​ละทิ้ง​ท่าน​เลย”</verse>
				<verse number="7">จาก​นั้น​โมเสส​เรียก​โยชูวา​มา​และ​กล่าว​กับ​เขา​ต่อหน้า​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​ว่า “จง​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ​เถิด เพราะ​ท่าน​ต้อง​นำ​ประชาชน​เหล่า​นี้​เข้า​ยึดครอง​ดินแดน ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา​ว่า​จะ​ให้​แก่​พวก​เขา และ​ท่าน​ต้อง​แบ่งสรร​ดินแดน​นั้น​ให้​พวก​เขา​เป็น​มรดก</verse>
				<verse number="8">อย่า​กลัว อย่า​ท้อแท้​เลย พระยาห์เวห์​เอง​จะ​นำ​หน้า​ท่าน​และ​อยู่​กับ​ท่าน พระองค์​จะ​ไม่​ทอดทิ้ง​หรือ​ละทิ้ง​ท่าน​เลย”</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น​โมเสส​ได้​บันทึก​กฎ​บัญญัติ​นี้ และ​มอบ​ให้​แก่​ปุโรหิต​ชาว​เลวี​ผู้​ทำ​หน้าที่​หาม​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์ และ​แก่​ผู้​อาวุโส​ทั้งปวง​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="10">แล้ว​โมเสส​สั่ง​พวก​เขา​ว่า “ทุก​ปลาย​ปี​ที่​เจ็ด​ซึ่ง​เป็น​ปี​แห่ง​การ​ยก​หนี้ ใน​ช่วง​เทศกาล​อยู่​เพิง</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​อิสราเอล​ทั้งปวง​มา​ชุมนุม​กัน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ใน​สถานที่​ซึ่ง​พระองค์​จะ​เลือก จง​อ่าน​กฎ​บัญญัติ​นี้​ให้​พวก​เขา​ฟัง​ต่อหน้า</verse>
				<verse number="12">จง​เรียก​ชุมนุม​ประชาชน​ทั้ง​ผู้ชาย ผู้หญิง เด็ก และ​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​พวก​ท่าน เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​ฟัง​และ​เรียนรู้​ที่​จะ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​ปฏิบัติ​ตาม​ทุก​ถ้อยคำ​ใน​กฎ​บัญญัติ​นี้​อย่าง​เคร่งครัด</verse>
				<verse number="13">ลูกหลาน​ซึ่ง​ไม่​รู้จัก​กฎ​บัญญัติ​เหล่า​นี้​จะ​ได้ยิน และ​เรียนรู้​ที่​จะ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ตราบ​ที่​ท่าน​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน ซึ่ง​ท่าน​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​ยึดครอง”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ใกล้​จะ​ถึง​เวลา​ตาย​ของ​เจ้า​แล้ว จง​เรียก​โยชูวา​เข้า​มา​ใน​เต็นท์​นัด​พบ​เพื่อ​เรา​จะ​มอบหมาย​ภารกิจ​ให้​เขา” ดังนั้น​โมเสส​กับ​โยชูวา​จึง​มา​ที่​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="15">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​มา​ปรากฏ​ใน​เสา​เมฆ​ที่​ทาง​เข้า​เต็นท์</verse>
				<verse number="16">และ​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เจ้า​จะ​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า แล้ว​ไม่​นาน​ประชาชน​เหล่า​นี้​จะ​ขาย​ตัว​ให้​พระ​ของ​คน​ต่าง​ชาติ​ใน​ดินแดน​ที่​เขา​จะ​เข้า​ไป เขา​จะ​ทิ้ง​เรา​และ​ละเมิด​พันธสัญญา​ที่​เรา​ทำ​ไว้​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="17">ใน​วัน​นั้น​เรา​จะ​โกรธ​และ​ละทิ้ง​พวก​เขา เรา​จะ​ซ่อน​หน้า​จาก​พวก​เขา​และ​พวก​เขา​จะ​ถูก​ทำลาย จะ​มี​ภัยพิบัติ​และ​ความ​ยุ่งยาก​มากมาย​เกิดขึ้น ใน​วัน​นั้น​พวก​เขา​จะ​ถาม​ว่า ‘ภัยพิบัติ​เหล่า​นี้​เกิดขึ้น​กับ​เรา​เพราะ​พระเจ้า​ของ​เรา​ไม่ได้​อยู่​กับ​เรา​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ’</verse>
				<verse number="18">และ​ใน​วัน​นั้น​เรา​จะ​ซ่อน​หน้า​จาก​พวก​เขา​อย่าง​แน่นอน เพราะ​ความ​ชั่วช้า​ทั้งปวง​ของ​พวก​เขา​ที่​หัน​ไป​หา​บรรดา​พระ​อื่น</verse>
				<verse number="19">บัดนี้​เจ้า​ทั้ง​สอง​จง​เขียน​บท​เพลง​นี้​และ​สอน​ชาว​อิสราเอล​ให้​ร้อง​จน​ติด​ปาก เพื่อ​เป็น​พยาน​ฝ่าย​เรา​ใน​การ​ต่อสู้​พวก​เขา</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​เรา​นำ​พวก​เขา​เข้า​สู่​ดินแดน​อัน​อุดม​ด้วย​น้ำ​นม​และ​น้ำผึ้ง​ที่​เรา​สัญญา​ด้วย​คำ​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา เมื่อ​พวก​เขา​อิ่มหมีพีมัน​และ​รุ่งเรือง พวก​เขา​จะ​หัน​ไป​นมัสการ​พระ​อื่น​แล้ว​ละทิ้ง​เรา​และ​ละเมิด​พันธสัญญา​ของ​เรา</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ภัยพิบัติ​และ​ความ​ยุ่งยาก​มากมาย​เกิด​กับ​พวก​เขา บทเพลง​นี้​จะ​เป็น​พยาน​ต่อสู้​พวก​เขา เพราะ​ลูกหลาน​ของ​พวก​เขา​จะ​ไม่​ลืม​บทเพลง​นี้ เรา​รู้​อยู่​แล้ว​ว่า​พวก​เขา​มี​แนวโน้ม​จะ​ทำ​อะไร​ตั้งแต่​ก่อน​ที่​เรา​จะ​นำ​พวก​เขา​เข้า​ไป​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​เรา​สัญญา​ด้วย​คำ​ปฏิญาณ​กับ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น​โมเสส​จึง​เขียน​เนื้อเพลง​บท​นี้​ใน​วัน​นั้น​และ​สอน​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​ให้​คำ​สั่ง​นี้​แก่​โยชูวา​ลูกชาย​ของ​นูน​ว่า “จง​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ​เถิด เพราะ​เจ้า​จะ​นำ​ชาว​อิสราเอล​เข้า​สู่​ดินแดน​ที่​เรา​สัญญา​ด้วย​คำ​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​พวก​เขา และ​เรา​เอง​จะ​อยู่​กับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​โมเสส​เขียน​กฎ​บัญญัติ​ทั้งปวง​ซึ่ง​บันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​นี้​ตั้งแต่​ต้น​จน​จบ​แล้ว</verse>
				<verse number="25">เขา​สั่ง​คน​เลวี​ซึ่ง​หาม​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​ว่า</verse>
				<verse number="26">“จง​วาง​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​นี้​ไว้​ข้าง​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​มัน​จะ​อยู่​ที่​นั่น​เพื่อ​เป็น​พยาน​ต่อสู้​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="27">เพราะ​ข้าพเจ้า​รู้​อยู่​ว่า​พวก​ท่าน​ชอบ​กบฏ​และ​ดื้อรั้น​หัวแข็ง​เพียงใด แม้​ทุก​วัน​นี้​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​ยัง​อยู่​กับ​ท่าน ท่าน​ยัง​กบฏ​ต่อ​พระยาห์เวห์​ถึง​เพียง​นี้ ท่าน​จะ​ยิ่ง​กบฏ​มาก​ขึ้น​สัก​เพียงใด​หลังจาก​ที่​ข้าพเจ้า​ตาย​ไป​แล้ว!</verse>
				<verse number="28">จง​เรียก​ชุมนุม​ผู้​อาวุโส​ประจำ​เผ่า​ทั้งปวง​และ​เจ้าหน้าที่​ทั้งหมด​ของ​ท่าน เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​กล่าว​ถ้อยคำ​เหล่า​นี้​ให้​เขา​ฟัง และ​อ้าง​ฟ้าสวรรค์​กับ​แผ่นดิน​โลก​มา​เป็น​พยาน​เพื่อ​ต่อสู้​พวก​เขา</verse>
				<verse number="29">เพราะ​ข้าพเจ้า​รู้​อยู่​ว่า​หลังจาก​ข้าพเจ้า​ตาย​ไป ท่าน​จะ​เสื่อม​ทราม​ลง​และ​หันเห​จาก​ทาง​ที่​ข้าพเจ้า​สั่ง​ท่าน​ไว้ ใน​เวลา​ต่อมา​จะ​มี​ภัยพิบัติ​เกิดขึ้น​กับ​ท่าน เพราะ​ท่าน​จะ​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ยั่ว​โทสะ​พระองค์​ด้วย​สิ่ง​ที่​มือ​ของ​ท่าน​ได้​ทำ”</verse>
				<verse number="30">โมเสส​จึง​ท่อง​บทเพลง​ตั้งแต่​ต้น​จน​จบ​ให้​ชุมชน​อิสราเอล​ฟัง​ดังนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">ฟ้า​สวรรค์​เอ๋ย ฟัง​เถิด​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​กล่าว แผ่นดิน​โลก​เอ๋ย จง​สดับ​วาจา​จาก​ปาก​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">ขอให้​คำ​สอน​ของ​ข้าพเจ้า​พรั่งพรู​ลง​มา​ดั่ง​ฝน และ​ให้​ถ้อยคำ​ของ​ข้าพเจ้า​หยาด​หยด​มา​ดุจ​น้ำค้าง เหมือน​สาย​ฝน​โปรยปราย​ลง​บน​หญ้า​อ่อน เหมือน​ฝน​ชุ่ม​ริน​รด​พืชพันธุ์​เขียว​สด</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​จะ​ประกาศ​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ ขอ​สดุดี​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา!</verse>
				<verse number="4">พระองค์​เป็น​พระศิลา กิจการ​ของ​พระองค์​สมบูรณ์​พร้อม และ​วิถีทาง​ของ​พระองค์​ล้วน​ยุติธรรม พระเจ้า​ผู้​สัตย์ซื่อ​ผู้​ไม่​ทำ​สิ่ง​ที่​ผิด​ใด​ๆ เลย พระองค์​ชอบธรรม​และ​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​ทำ​ตัว​เสื่อม​ทราม​และ​ไม่​ได้​เป็น​ลูก​ของ​พระองค์ พวก​เขา​ทำ​ตัว​น่า​อับอาย​โดย​เป็น​คน​รุ่น​ที่​วิปริต​และ​กลับกลอก</verse>
				<verse number="6">ท่าน​ตอบสนอง​ต่อ​พระยาห์เวห์​เช่น​นี้​หรือ ประชาชน​ที่​โง่เขลา​เบา​ปัญญา พระเจ้า​ไม่​ใช่​พระบิดา​พระ​ผู้​สร้าง​ของ​ท่าน ผู้​ก่อ​ร่าง​สร้าง​ท่าน​ขึ้น​มา​หรือ</verse>
				<verse number="7">จง​ระลึก​ถึง​วัน​คืน​เก่าก่อน คิดถึง​ชั่วอายุ​ตั้งแต่​อดีต​นาน​มา ถาม​พ่อ​ของ​ท่าน​ดู​เถิด เขา​จะ​บอก​ท่าน​ได้ ถาม​พวก​ผู้​อาวุโส​เถิด พวก​เขา​จะ​อธิบาย​ให้​ท่าน​ฟัง</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​องค์​ผู้​สูง​สุด​มอบ​มรดก​แก่​ชนชาติ​ต่าง​ๆ เมื่อ​พระองค์​แบ่งแยก​มวล​มนุษยชาติ พระองค์​กำหนด​เขตแดน​สำหรับ​ชนชาติ​ทั้งหลาย ตาม​จำนวน​บุตร​ทั้งหลาย​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="9">ส่วน​ของ​พระยาห์เวห์​คือ​ประชาชน​ของ​พระองค์ ยาโคบ​คือ​ส่วน​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">พระองค์​พบ​เขา​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ที่​ถูก​ทิ้ง​ร้าง และ​เต็ม​ไป​ด้วย​เสียง​โหยหวน พระองค์​ปกป้อง​และ​ดูแล​เขา พระองค์​พิทักษ์​เขา​ดั่ง​แก้วตา​ดวงใจ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">เหมือน​นก​อินทรี​ตะกุย​รัง​ของ​มัน และ​บิน​ร่อน​อยู่​เหนือ​ลูกอ่อน กาง​ปีก​ออก​รองรับ ประคับประคอง​พา​ลูก​บิน​ไป</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​ผู้​เดียว​นำ​เขา​ไป ไม่​มี​พระ​ต่างด้าว​อยู่​กับ​เขา</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ทำ​ให้​เขา​ทะยาน​ไป​ตาม​เบื้อง​สูง​แห่ง​แผ่นดิน และ​เลี้ยงดู​เขา​ด้วย​ผลผลิต​จาก​ท้องทุ่ง พระองค์​บำรุง​เลี้ยง​เขา​ด้วย​น้ำผึ้ง​จาก​ศิลา และ​ด้วย​น้ำมัน​จาก​หินผา</verse>
				<verse number="14">ด้วย​น้ำ​นม​และ​นม​ข้น​จาก​ฝูง​สัตว์ และ​ด้วย​แพะ​แกะ​อ้วนพี กับ​แกะ​ผู้​ชั้นเยี่ยม​แห่ง​บาชาน และ​ข้าว​สาลี​ที่​ดี​ที่สุด เขา​ดื่ม​น้ำ​องุ่น​สีแดง​ก่ำ​ที่​มี​ฟอง</verse>
				<verse number="15">เยชูรูน อ้วนพี​ขึ้น​ก็​พยศ ครั้น​อิ่มหนำ​ก็​อ้วน​ใหญ่ ขน​เป็น​มันปลาบ เขา​ทอดทิ้ง​พระเจ้า​ผู้​สร้าง​เขา ปฏิเสธ​พระศิลา​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​ตน</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​ยั่วยุ​ให้​พระองค์​อิจฉา​ด้วย​พระ​ต่างด้าว​ของ​เขา และ​ยั่ว​โทสะ​พระองค์​ด้วย​รูป​เคารพ​อัน​น่า​ชิงชัง​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="17">พวก​เขา​เซ่น​สังเวย​แก่​พระ​เทียม​เท็จ​ซึ่ง​ไม่​ใช่​พระเจ้า เป็น​พระ​ซึ่ง​เขา​ไม่​เคย​รู้จัก พระ​ซึ่ง​เพิ่ง​ปรากฏ พระ​ซึ่ง​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ไม่​เกรงกลัว</verse>
				<verse number="18">ท่าน​ได้​ทอดทิ้ง​พระศิลา​ผู้​ให้​กำเนิด​ท่าน ท่าน​ลืม​พระเจ้า​ผู้​ให้​ท่าน​เกิด​มา</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​เห็น​สิ่ง​นี้​และ​ปฏิเสธ​พวก​เขา เพราะ​ว่า​ลูก​ชาย​ลูก​สาว​ของ​พระองค์​ทำ​ให้​พระองค์​โกรธ</verse>
				<verse number="20">พระองค์​พูด​ว่า “เรา​จะ​ซ่อน​หน้า​จาก​พวก​เขา และ​ดู​ว่า​บั้นปลาย​ของ​เขา​จะ​เป็น​เช่น​ใด เพราะ​เขา​เป็น​คน​รุ่น​ที่​นอก​ลู่​นอก​ทาง ลูกหลาน​ผู้​ไม่​สัตย์ซื่อ</verse>
				<verse number="21">เขา​ทำ​ให้​เรา​อิจฉา​ด้วย​สิ่ง​ที่​ไม่​ใช่​พระ และ​ยั่ว​โทสะ​เรา​ด้วย​รูป​เคารพ​ไร้​ค่า เรา​จะ​ทำ​ให้​เขา​อิจฉา​โดย​พวก​ที่​ไม่​ใช่​ชนชาติ เรา​จะ​ยั่ว​เขา​ให้​โกรธ​ด้วย​ชนชาติ​หนึ่ง​ที่​ไม่​มี​ความ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="22">เพราะ​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​เรา​จุด​เปลว​ไฟ ซึ่ง​เผา​ถึง​ก้นบึ้ง​ของ​แดน​มรณา ไฟ​นั้น​จะ​เผาผลาญ​โลก​และ​พืชผล​ทั้งปวง และ​บันดาล​ให้​ภูเขา​ทั้งหลาย​ลุก​เป็น​ไฟ”</verse>
				<verse number="23">“เรา​จะ​สุม​หายนะ​ลง​เหนือ​พวก​เขา และ​ยิง​ธนู​เข้า​ใส่​พวก​เขา</verse>
				<verse number="24">เรา​จะ​ส่ง​การ​กันดาร​อาหาร​มา​ต่อสู้​พวก​เขา ส่ง​โรค​ระบาด​มา​ล้างผลาญ​และ​ภัยพิบัติ​ร้ายแรง​มา​เล่นงาน​พวก​เขา เรา​จะ​ส่ง​เขี้ยว​เล็บ​ของ​สัตว์​ป่า​มา​ทำ​ร้าย​พวก​เขา ส่ง​พิษ​ของ​งู​ร้าย​ซึ่ง​เลื้อย​มา​ใน​ผงคลี</verse>
				<verse number="25">ตาม​ท้อง​ถนน​มี​คม​ดาบ​ปลิด​ชีวิต​ลูกหลาน​ของ​พวก​เขา ภายใน​บ้าน​มี​ความ​หวาดหวั่น​พรั่นพรึง ชาย​หนุ่ม​และ​หญิงสาว​จะ​พินาศ ทั้ง​ทารก​และ​คน​แก่​ผม​หงอก</verse>
				<verse number="26">เรา​พูด​แล้ว​ว่า​เรา​จะ​กระจาย​พวก​เขา​ออก​ไป และ​ลบ​ชื่อ​พวก​เขา​จาก​ความ​ทรงจำ​ของ​มนุษยชาติ</verse>
				<verse number="27">แต่​เรา​หวั่น​คำ​ถากถาง​ของ​ศัตรู เกรง​ว่า​ปฏิปักษ์​จะ​เข้าใจ​ผิด และ​พูด​ว่า ‘มือ​ของ​พวก​เรา​พิชิต​ชัยชนะ พระยาห์เวห์​ไม่ได้​สิ่ง​ทั้งหมด​นี้’ ”</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​เป็น​ชนชาติ​ที่​ไร้​ความ​คิด ขาด​ความ​รอบรู้</verse>
				<verse number="29">ถ้า​เพียง​แต่​พวก​เขา​ฉลาด​และ​เข้าใจ​เรื่อง​นี้ และ​มอง​ออก​ว่า​บั้นปลาย​ของ​ตน​จะ​เป็น​เช่น​ใด!</verse>
				<verse number="30">คน​เดียว​จะ​ไล่​คน​เป็น​พัน​ได้​อย่างไร หรือ​สอง​คน​ทำ​ให้​คน​เป็น​หมื่น​หนี​เตลิด​ได้​อย่างไร ถ้า​ไม่​ใช่​เพราะ​พระศิลา​ของ​พวก​เขา​ได้​ขาย​พวก​เขา​เสีย​แล้ว ถ้า​ไม่​ใช่​เพราะ​พระยาห์เวห์​มอบ​พวก​เขา​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="31">เพราะ​ศิลา​ของ​ชนชาติ​อื่น​ๆ ไม่​เหมือน​พระศิลา​ของ​เรา แม้​ศัตรู​ของ​เรา​ก็​ยอมรับ​เช่น​นั้น</verse>
				<verse number="32">เถา​องุ่น​ของ​พวก​เขา​มา​จาก​เถา​องุ่น​แห่ง​โสโดม และ​จาก​ท้องทุ่ง​แห่ง​โกโมราห์ ผล​องุ่น​ของ​พวก​เขา​เต็ม​ไป​ด้วย​ยา​พิษ พวง​องุ่น​ของ​พวก​เขา​มี​แต่​ความ​ขมขื่น</verse>
				<verse number="33">เหล้า​องุ่น​ของ​พวก​เขา​คือ​พิษ​งู​ร้าย เป็น​พิษ​ร้าย​ของ​งูเห่า</verse>
				<verse number="34">“เรา​เก็บงำ​เรื่อง​นี้ และ​ประทับ​ตรา​เก็บ​ไว้​ใน​คลัง​ของ​เรา​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="35">การ​แก้แค้น​เป็น​หน้าที่​ของ​เรา​เอง เรา​จะ​คืน​สนอง เมื่อ​ถึง​เวลา​เท้า​ของ​พวก​เขา​จะ​ลื่น​ไถล วัน​แห่ง​หายนะ​ของ​พวก​เขา​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว และ​ความ​ย่อยยับ​จะ​ถาโถม​เข้า​ใส่​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="36">พระยาห์เวห์​จะ​พิพากษา​ประชาชน​ของ​พระองค์ และ​พระองค์​เอ็นดู​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ เมื่อ​พระองค์​มอง​เห็น​พละ​กำลัง​ของ​พวก​เขา​เสื่อม​ลง และ​ไม่​มี​ใคร​หลงเหลือ​อยู่ ไม่ว่า​ทาส​หรือ​ไท</verse>
				<verse number="37">พระองค์​จะ​พูด​ว่า “พระ​ทั้งหลาย​ของ​พวก​เขา​ไป​ไหน​เสีย​เล่า ศิลา​ที่​พวก​เขา​ลี้​ภัย​ไป​ไหน​เสีย​แล้ว</verse>
				<verse number="38">ไหนล่ะ​พระ​ที่​กิน​ไขมัน​ของ​เครื่อง​บูชา และ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​ของ​เครื่องดื่ม​บูชา​ของ​พวก​เขา ให้​พระ​เหล่า​นั้น​ลุกขึ้น​มา​ช่วย​พวก​เจ้า​สิ! ให้​พระ​เหล่า​นั้น​มา​ให้​ที่​พักพิง​แก่​พวก​เจ้า​สิ!</verse>
				<verse number="39">จง​ดู​เถิด เรา​เอง​นี่แหละ​คือ​ผู้​นั้น! ไม่​มี​พระ​อื่น​ใด​นอกจาก​เรา เรา​ทำ​ให้​ตาย​และ​เรา​ให้​ชีวิต เรา​ทำ​ให้​บาดเจ็บ​และ​เรา​จะ​รักษา​ให้​หาย และ​ไม่​มี​ผู้​ใด​ช่วย​ให้​พ้น​มือ​ของ​เรา​ไป​ได้</verse>
				<verse number="40">เรา​ชู​มือ​ขึ้น​ฟ้า​และ​สาบาน​อย่าง​จริงจัง​ว่า เรา​ดำรง​อยู่​นิรันดร์​ฉันใด</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​เรา​ลับ​ดาบ​อัน​วาววับ​ของ​เรา และ​เมื่อ​เรา​กุม​การ​พิพากษา​ไว้​ใน​มือ เรา​จะ​แก้แค้น​ศัตรู​ของ​เรา และ​ตอบแทน​ผู้​ที่​เกลียด​ชัง​เรา​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="42">เรา​จะ​ทำ​ให้​ลูกศร​ของ​เรา​ดื่ม​เลือด​จน​เมามาย ส่วน​ดาบ​ของ​เรา​จะ​กิน​เนื้อ คือ​เลือด​เนื้อ​ของ​ผู้​ถูก​สังหาร​และ​เชลย ศีรษะ​ของ​บรรดา​ผู้​นำ​ของ​ศัตรู”</verse>
				<verse number="43">ชนชาติ​ทั้งหลาย​เอ๋ย จง​ชื่นชม​ยินดี​ร่วม​กับ​ประชาชน​ของ​พระองค์​เถิด เพราะ​พระองค์​จะ​แก้แค้น​ให้​แก่​โลหิต​ของ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ พระองค์​จะ​ล้างแค้น​ศัตรู​ของ​พระองค์ และ​ลบ​มลทิน​บาป​ให้​แก่​ดินแดน​และ​ประชาชน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="44">โมเสส​มา​กับ​โยชูวา ​ลูก​ชาย​ของ​นูน กล่าว​เนื้อเพลง​ทั้ง​บท​นี้​ให้​ประชาชน​ฟัง</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​โมเสส​ท่อง​ข้อความ​ให้​อิสราเอล​ทั้งปวง​ฟัง​จบ​แล้ว</verse>
				<verse number="46">ก็​กล่าว​แก่​พวก​เขา​ว่า “จง​จำ​ใส่​ใจ​ทุก​ถ้อยคำ​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​ประกาศ​แก่​ท่าน​อย่าง​หนักแน่น​ใน​วัน​นี้ เพื่อ​ท่าน​จะ​สั่ง​ให้​ลูก​หลาน​ใส่ใจ​ปฏิบัติ​ตาม​ทุก​ถ้อยคำ​ใน​กฎ​บัญญัติ​นี้</verse>
				<verse number="47">กฎ​บัญญัติ​นี้​ไม่ได้​เป็น​เพียง​ถ้อยคำ​ที่​พูด​ไป​เปล่า​ๆ แต่​เป็น​ชีวิต​ของ​ท่าน โดย​กฎ​บัญญัติ​นี้​ท่าน​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ยาวนาน​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​ท่าน​กำลัง​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​ครอบครอง”</verse>
				<verse number="48">ใน​วัน​เดียวกัน​นั้น​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="49">“จง​ขึ้นไป​บน​ภูเขา​เนโบ​ใน​เทือกเขา​อาบาริม ใน​โมอับ​ตรงข้าม​เมือง​เยรีโค และ​มอง​ดู​คานาอัน ดินแดน​ซึ่ง​เรา​ยก​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​แก่​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="50">บน​ภูเขา​ที่​เจ้า​ขึ้นไป​นั้น เจ้า​จะ​ตาย​ไป​อยู่​ร่วม​กับ​ญาติ​พี่น้อง​ของ​เจ้า เช่น​เดียว​กับ​อาโรน​พี่ชาย​ของ​เจ้า​ซึ่ง​ตาย​ที่​ภูเขา​โฮร์​และ​ถูก​รวบ​ไป​อยู่​กับ​ญาติ​พี่น้อง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="51">เพราะ​เจ้า​ทั้ง​สอง​ไม่​ได้​ให้​เกียรติ​เรา​ต่อหน้า​ชาว​อิสราเอล​ที่​สายน้ำ​แห่ง​เมรีบาห์​คาเดช​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ศิน และ​ไม่ได้​เชิดชู​ความ​บริสุทธิ์​ของ​เรา​ใน​ท่ามกลาง​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="52">ฉะนั้น​เจ้า​จะ​เห็น​ดินแดน​นั้น​แต่​ไกล เจ้า​จะ​ไม่ได้​เข้า​ไป​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​เรา​จะ​ยก​ให้​ประชาชน​อิสราเอล”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">ก่อน​สิ้น​ชีวิต โมเสส​คน​ของ​พระเจ้า​ได้​อวยพร​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">เขา​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​มา​จาก​ซีนาย และ​ฉายแสง​อรุณ​เหนือ​พวก​เขา​จาก​เสอีร์ พระองค์​เปล่ง​รังสี​จาก​ภูเขา​ปาราน พระองค์​มา​พร้อม​กับ ผู้​บริสุทธิ์​นับ​หมื่น​แสน จาก​ทิศใต้ จาก​ลาด​เขา ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">แน่นอน พระองค์​รัก​ประชาชน บรรดา​คน​ของ​พระเจ้า​อยู่​ใน​มือ​ของ​พระองค์ พวก​เขา​กราบ​ลง​แทบ​เท้า​ของ​พระองค์ และ​รับ​การ​สั่งสอน​จาก​พระองค์</verse>
				<verse number="4">คือ​กฎ​บัญญัติ​ที่​โมเสส​ให้​แก่​เรา​ไว้ เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​ชุมชน​ยาโคบ</verse>
				<verse number="5">พระองค์​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​เยชูรูน เมื่อ​บรรดา​ผู้​นำมา​ชุมนุม​กัน ร่วม​กับ​เผ่า​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="6">ขอให้​รูเบน​ดำรง​อยู่​เป็น​อมตะ อย่า​ให้ คน​ของ​เขา​มี​น้อย”</verse>
				<verse number="7">และ​เขา​กล่าว​ถึง​ยูดาห์​ว่า “พระยาห์เวห์​ขอ​ฟัง​เสียง​ร่ำร้อง​ของ​ยูดาห์ นำ​เขา​มายัง​ประชาชน​ของ​เขา เขา​ต่อสู้​ฟันฝ่า​ด้วย​มือ​ของ​เขา​เอง ขอ​ช่วย​ยูดาห์​ต่อสู้​กับ​ศัตรู!”</verse>
				<verse number="8">เขา​กล่าว​ถึง​เลวี​ว่า “อูริม​และ​ทูมมิม​ของ​พระองค์ เป็น​ของ​ผู้​รับใช้​ที่​สัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์ พระองค์​ทดสอบ​เขา​ที่​มัสสาห์ พระองค์​โต้แย้ง​กับ​เขา​ที่​ห้วงน้ำ​เมรีบาห์</verse>
				<verse number="9">เขา​กล่าว​ถึง​พ่อ​แม่​ของ​ตน​ว่า ‘ข้าพเจ้า​ไม่​เห็น​แก่​หน้า​พวก​เขา’ เขา​ไม่​เห็น​แก่​พี่น้อง​ของ​ตน หรือ​ไม่​คำนึง​ถึง​ลูก​ของ​ตนเอง แต่​เขา​พิทักษ์​รักษา​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์ และ​ปกป้อง​พันธสัญญา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">เขา​สอน​คติธรรม​ของ​พระองค์​แก่​ยาโคบ และ​สอน​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​แก่​อิสราเอล เขา​ถวาย​เครื่อง​หอม​ต่อหน้า​พระองค์ และ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​บน​แท่น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​ขอ​อวยพร​ทักษะ​ทั้งสิ้น​ของ​เขา และ​พึงพอใจ​ผลงาน​ที่​เขา​ทำ ขอ​บด​ขยี้​ผู้​ที่​ลุกขึ้น​ต่อสู้​เขา ขอ​ฟาดฟัน​ศัตรู​ของ​เขา​จน​ลุกขึ้น​ไม่ได้​อีก”</verse>
				<verse number="12">เขา​กล่าว​ถึง​เบนยามิน​ว่า “ขอให้​ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​รัก​พักพิง​ใน​พระองค์​อย่าง​มั่นคง​ปลอดภัย เพราะ​พระองค์​เป็น​โล่​ป้องกัน​เขา​วันยังค่ำ และ​ให้​ผู้​ที่​พระองค์​รัก​พักพิง​อยู่​ตรง​กลาง​ระหว่าง​ไหล่​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="13">เขา​กล่าว​ถึง​โยเซฟ​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​อวยพร​ดินแดน​ของ​เขา ด้วย​น้ำ​ค้าง​ล้ำเลิศ​จาก​ฟ้าสวรรค์​เบื้อง​บน และ​ด้วย​ห้วงน้ำ​ลึก​เบื้อง​ล่าง</verse>
				<verse number="14">ด้วย​ผลิตผล​ที่​ดี​ที่สุด​จาก​ดวง​อาทิตย์ และ​ด้วย​ผลิตผล​ล้ำเลิศ​ที่สุด​จาก​ดวง​จันทร์</verse>
				<verse number="15">ด้วย​ของ​ขวัญ​เลอเลิศ​จาก​ภูเขา​ดึกดำบรรพ์ ด้วย​ความ​สมบูรณ์​พูน​ผล​จาก​ภูเขา​อัน​ถาวร​นิรันดร์</verse>
				<verse number="16">ด้วย​ของ​ขวัญ​ล้ำค่า​จาก​ผืน​แผ่นดิน และ​ความ​อุดม​สมบูรณ์​จาก​พื้น​พสุธา และ​ด้วย​ความ​โปรดปราน​จาก​พระองค์​ผู้​พำนัก​ใน​พุ่ม​ไม้​ที่​ลุก​เป็น​ไฟ ขอให้​พร​ทั้งปวง​นี้​มา​เหนือ​โยเซฟ เหนือ​เจ้านาย​ใน​หมู่​พี่น้อง</verse>
				<verse number="17">ผู้​ทรง​ไว้​ซึ่ง​ศักดา​ดุจ​ลูก​วัว​หนุ่ม​หัวปี เขา​สัตว์​ของ​เขา​คือ​เขา​ของ​วัว​ป่า เขา​จะ​ขวิด​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ด้วย​เขา​สัตว์​เหล่า​นั้น แม้​ชนชาติ​ที่​อยู่​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก นี่แหละ​คือ​ชน​เอฟราอิม​นับ​หมื่น และ​ชน​มนัสเสห์​นับ​พัน”</verse>
				<verse number="18">เขา​กล่าว​ถึง​เศบูลุน​ว่า “จง​ร่าเริง​ยินดี​เถิด เศบูลุน​เอ๋ย เมื่อ​ท่าน​ออก​ไป และ​ท่าน​อิสสาคาร์​เอ๋ย จง​ร่าเริง​ยินดี​ใน​เต็นท์​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​จะ​เรียก​ชุมนุม​ประชาชน​ที่​ภูเขา และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แห่ง​ความ​ชอบธรรม​ที่​นั่น เขา​จะ​เฉลิมฉลอง​ความ​อุดม​สมบูรณ์​แห่ง​ท้องทะเล เฉลิมฉลอง​ทรัพย์​สมบัติ​ที่​ซ่อน​ไว้​ใน​หาดทราย”</verse>
				<verse number="20">เขา​กล่าว​ถึง​กาด​ว่า “ขอ​ถวาย​สรรเสริญ​แด่​พระองค์​ผู้​ขยาย​อาณาจักร​ของ​กาด! กาด​มี​ชีวิต​อยู่​เยี่ยง​ราชสีห์ ซึ่ง​ฉีกทึ้ง​แขน​หรือ​ศีรษะ</verse>
				<verse number="21">เขา​เลือก​ดินแดน​ดี​เยี่ยม​ที่สุด​ไว้​เป็น​ของ​ตนเอง ส่วน​ที่​เป็น​ของ​ผู้​นำ​ถูก​สงวน​ไว้​สำหรับ​เขา เมื่อ​บรรดา​หัวหน้า​ประชาชน​มา​ชุมนุม​กัน เขา​ทำ​ให้​ลุล่วง​ตาม​ความ​ประสงค์​อัน​ชอบธรรม​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ตาม​การ​วินิจฉัย​ของ​พระองค์​เกี่ยวกับ​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="22">เขา​กล่าว​ถึง​ดาน​ว่า “ดาน​เหมือน​ลูก​สิงห์ โลดแล่น​ออก​มา​จาก​บาชาน”</verse>
				<verse number="23">เขา​กล่าว​ถึง​นัฟทาลี​ว่า “นัฟทาลี​อิ่มเอิบ​ด้วย​ความ​โปรดปราน​จาก​พระยาห์เวห์ และ​เต็ม​เปี่ยม​ด้วย​พระพร​ของ​พระองค์ เขา​จะ​ครอบครอง​ไป​ทาง​ใต้​ถึง​ทะเลสาบ”</verse>
				<verse number="24">เขา​กล่าว​ถึง​อาเชอร์​ว่า “อาเชอร์​เป็น​ลูกชาย​ที่​ได้รับ​พร​มาก​ที่สุด ขอให้​เขา​เป็น​ที่​ชื่นชอบ​ของ​พี่น้อง และ​ให้​เขา​ล้าง​เท้า​ของ​ตน​ด้วย​น้ำมัน</verse>
				<verse number="25">ดาล​ประตู​ของ​ท่าน​จะ​เป็น​เหล็ก​และ​ทอง​สัมฤทธิ์ และ​พลังวังชา​ของ​ท่าน​จะ​อยู่​คู่​คืน​วัน​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="26">ไม่​มี​ผู้​ใด​เสมอ​เหมือน​พระเจ้า​แห่ง​เยชูรูน ผู้​ก้าว​ข้าม​ฟ้า​สวรรค์​มา​เพื่อ​ช่วย​ท่าน ผู้​ควบ​เมฆ​มา​ด้วย​บารมี​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="27">พระเจ้า​องค์​นิรันดร์​เป็น​ที่​ลี้​ภัย​ของ​ท่าน และ​เบื้อง​ล่าง​คือ​อ้อมแขน​อัน​นิรันดร์ พระองค์​จะ​ขับไล่​เหล่า​ศัตรู​ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า​ท่าน โดย​พูด​ว่า ‘จง​ทำลาย​พวก​เขา​เสีย!’</verse>
				<verse number="28">ฉะนั้น​อิสราเอล​จะ​อาศัย​อยู่​โดย​สวัสดิภาพ ยาโคบ​จะ​พำนัก ​อยู่​อย่าง​มั่นคง ใน​ดินแดน​แห่ง​ข้าว​และ​เหล้า​องุ่น​ใหม่ ที่​ซึ่ง​ฟ้าสวรรค์​หยาด​ริน​น้ำค้าง​ลง​มา</verse>
				<verse number="29">คน​อิสราเอล! พระพร​นี้​มี​แก่​ท่าน ใคร​เล่า​เสมอ​เหมือน​ท่าน ชนชาติ​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ช่วย​ให้​รอด พระองค์​เป็น​โล่​และ​เป็น​ผู้​ช่วย​ท่าน และ​เป็น​ดาบ​อัน​รุ่งโรจน์​ของ​ท่าน ศัตรู​ของ​ท่าน​จะ​ก้ม​หัว​ให้​ท่าน และ​ท่าน​จะ​ย่ำ​บน​ที่​สูง​ของ​เขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">จาก​ที่​ราบ​โมอับ โมเสส​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​เนโบ​ถึง​ยอด​เขา​ปิสกาห์ ซึ่ง​อยู่​ตรง​ข้าม​เมือง​เยรีโค ที่​นั่น​พระยาห์เวห์​แสดง​ดินแดน​ทั้งหมด​ให้​เขา​เห็น คือ​จาก​กิเลอาด​จน​จด​ดาน</verse>
				<verse number="2">เขต​ทั้งหมด​ของ​นัฟทาลี เขต​แดน​ของ​เอฟราอิม​กับ​มนัสเสห์ เขต​แดน​ทั้งหมด​ของ​ยูดาห์​จน​จด​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน</verse>
				<verse number="3">เนเกบ​และ​ภูมิภาค​ทั้งหมด จาก​หุบเขา​เยรีโค​นคร​แห่ง​ต้น​อินทผลัม​จน​จด​โศอาร์</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เขา​ว่า “นี่​คือ​ดินแดน​ที่​เรา​สัญญา​ด้วย​คำ​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ เมื่อ​เรา​กล่าว​ว่า ‘เรา​จะ​ยก​ดินแดน​นี้​ให้​แก่​เชื้อสาย​ของ​เจ้า’ ตอน​นี้​เรา​ให้​เจ้า​เห็น​กับ​ตา​แล้ว แต่​เจ้า​จะ​ไม่ได้​ข้าม​ไป”</verse>
				<verse number="5">และ​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​สิ้น​ชีวิต​ลง​ที่​นั่น​ใน​โมอับ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​ไว้</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ฝัง​เขา ​ไว้​ใน​หุบเขา​ตรง​ข้าม​เบธเปโอร์​ใน​โมอับ แต่​ไม่​มี​ใคร​รู้​ตำแหน่ง​ที่​แน่นอน​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="7">โมเสส​สิ้น​ชีวิต​เมื่อ​อายุ​ได้ 120 ปี สายตา​ยัง​ดี​และ​เรี่ยวแรง​ไม่​ได้​ถดถอย</verse>
				<verse number="8">ชาว​อิสราเอล​ไว้​ทุกข์​ให้​โมเสส​เป็น​เวลา​สามสิบ​วัน​ใน​ที่​ราบ​โมอับ​นั้น จน​กระทั่ง​ช่วง​เวลา​แห่ง​การ​ร้องไห้​ไว้ทุกข์​จบ​สิ้น​ลง</verse>
				<verse number="9">โยชูวา​ลูกชาย​ของ​นูน​เต็ม​เปี่ยม​ด้วย​วิญญาณ ​แห่ง​สติ​ปัญญา​เพราะ​โมเสส​ได้​วาง​มือ​บน​เขา ชาว​อิสราเอล​จึง​เชื่อฟัง​เขา​และ​ทำ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="10">ตั้งแต่​นั้น​มา​ไม่​มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​ใด​ใน​อิสราเอล​เสมอ​เหมือน​โมเสส​ผู้​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​รู้จัก​หน้า​ต่อหน้า</verse>
				<verse number="11">ผู้​ได้​ทำ​หมาย​สำคัญ​และ​การอัศจรรย์​ทั้งปวง​ที่​พระยาห์เวห์​ใช้​เขา​ไป​ทำ​ใน​อียิปต์ คือ ต่อ​ฟาโรห์ ต่อ​ข้าราชการ และ​ต่อ​ดินแดน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="12">ไม่​เคย​มี​ผู้​ใด​สำแดง​อานุภาพ​ยิ่งใหญ่ หรือ​กระทำ​สิ่ง​น่า​ครั่นคร้าม​ที่​โมเสส​กระทำ​ใน​สายตา​ของ​อิสราเอล​ทั้งปวง</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="6">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">หลังจาก​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​สิ้น​ชีวิต​แล้ว พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โยชูวา​ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​นูน​และ​เป็น​ผู้​ช่วย​ของ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​ตาย​แล้ว บัดนี้​เจ้า​กับ​ประชาชน​ทั้งปวง​จง​เตรียม​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน เข้า​สู่​ดินแดน​ที่​เรา​กำลัง​จะ​ยก​ให้​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="3">ทุก​แห่ง​ที่​เท้า​ของ​พวก​เจ้า​เหยียบ​ย่ำ เรา​จะ​ยก​ที่​นั่น​ให้​พวก​เจ้า ตาม​ที่​เรา​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​โมเสส</verse>
				<verse number="4">ดินแดน​ของ​พวก​เจ้า​จะ​มี​อาณาเขต​ตั้งแต่​ถิ่น​ทุรกันดาร​ถึง​เทือกเขา​เลบานอน และ​จาก​แม่น้ำ​ใหญ่ คือ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​จด​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน​ทาง​ตะวันตก ครอบคลุม​ดินแดน​ทั้งหมด​ของ​ชาว​ฮิตไทต์</verse>
				<verse number="5">ไม่​มี​ใคร​ยืนหยัด​ต่อสู้​เจ้า​ได้​ตลอด​ชีวิต​ของ​เจ้า เพราะ​เรา​จะ​อยู่​กับ​เจ้า​เหมือน​ที่​เรา​อยู่​กับ​โมเสส เรา​จะ​ไม่​ละ​จาก​เจ้า​หรือ​ทอดทิ้ง​เจ้า​เลย</verse>
				<verse number="6">จง​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ​เถิด เพราะ​เจ้า​จะ​นำ​ประชาชน​เหล่า​นี้​เข้า​ไป​ครอบครอง​ดินแดน​ซึ่ง​เรา​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา​ว่า​จะ​ยก​ให้​พวก​เขา​เป็น​มรดก</verse>
				<verse number="7">จง​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ​เถิด จง​ใส่​ใจ​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ทั้งหมด ที่​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​ให้​กับ​เจ้า อย่า​หัน​จาก​กฎ​ไป​ซ้าย​หรือ​ขวา เจ้า​จะ​ประสบ​ความ​สำเร็จ​ไม่​ว่า​จะ​ไป​ที่​ใด</verse>
				<verse number="8">อย่า​ให้​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​นี้​ห่าง​จาก​ปาก​ของ​เจ้า จง​ใคร่ครวญ​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน เพื่อ​จะ​ทำ​ตาม​ทุก​สิ่ง​ที่​เขียน​ไว้​อย่าง​เคร่งครัด แล้ว​เจ้า​จะ​ประสบ​ความ​สำเร็จ​และ​เจริญ​รุ่งเรือง</verse>
				<verse number="9">เรา​สั่ง​เจ้า​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า จง​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ​เถิด อย่า​หวาด​กลัว อย่า​ท้อใจ เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​อยู่​กับ​เจ้า ไม่​ว่า​เจ้า​จะ​ไป​ที่​ไหน”</verse>
				<verse number="10">โยชูวา​จึง​สั่ง​พวก​เจ้าหน้าที่​ของ​ประชาชน​ว่า</verse>
				<verse number="11">“จง​ไป​ทั่ว​ค่าย​พัก​และ​แจ้ง​ประชาชน​ว่า ‘เตรียม​เสบียง​อาหาร​ให้​พร้อม อีก​สาม​วัน ท่าน​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน ไป​ยึดครอง​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มอบ​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​ท่าน’ ”</verse>
				<verse number="12">แต่​โยชูวา​พูด​กับ​เผ่า​รูเบน เผ่า​กาด และ​เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า​ว่า</verse>
				<verse number="13">“จง​จำ​คำ​ที่​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​สั่ง​ไว้​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ให้​ท่าน​พัก โดย​มอบ​ดินแดน​นี้​แก่​ท่าน’</verse>
				<verse number="14">ให้​ภรรยา ลูกหลาน และ​ฝูง​สัตว์​ของ​ท่าน​พัก​ใน​ดินแดน​ฟาก​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน ซึ่ง​โมเสส​ยก​ให้​ท่าน​ได้ แต่​นัก​รบ​ทั้งหมด​ของ​ท่าน​ต้อง​พร้อม​รบ นำ​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ข้าม​แม่น้ำ​ไป ท่าน​จะ​ต้อง​ช่วย​พวก​เขา</verse>
				<verse number="15">ไป​จนกว่า​พระยาห์เวห์​จะ​ให้​เขา​ได้​หยุด​พัก​เหมือน​กับ​ท่าน และ​จนกว่า​เขา​ได้​ครอบ​ครอง​ดินแดน ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ให้​พวก​เขา​เช่น​กัน หลังจาก​นั้น ท่าน​จึง​กลับ​มา​ครอบ​ครอง​ดินแดน​ที่​ฟาก​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน ซึ่ง​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​ยก​ให้​ท่าน”</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​จึง​ตอบ​โยชูวา​ว่า “เรา​จะ​ทำ​ทุก​อย่าง​ตาม​ที่​ท่าน​สั่ง เรา​จะ​ไป​ทุก​แห่ง​ที่​ท่าน​ส่ง​เรา​ไป</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​เชื่อฟัง​ท่าน​เหมือน​กับ​ที่​ได้​เชื่อฟัง​โมเสส ขอ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​อยู่​กับ​ท่าน​เหมือน​ที่​อยู่​กับ​โมเสส</verse>
				<verse number="18">ใคร​ที่​ขัดขืน​ไม่​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​ของ​ท่าน ไม่​ว่า​ท่าน​จะ​สั่ง​อะไร คน​นั้น​จะ​ต้อง​ตาย ขอ​เพียง​ให้​ท่าน​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ!”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">แล้ว​โยชูวา​ลูก​ชาย​ของ​นูน​ส่ง​สายสืบ​สอง​คน​ไป​จาก​ชิทธีม​อย่าง​ลับ​ๆ และ​สั่ง​ว่า “จง​ไป​ดู​ทั่ว​ดินแดน​นั้น โดยเฉพาะ​ที่​เมือง​เยรีโค” คน​ทั้ง​สอง​เข้า​ไป​ถึง​บ้าน​ของ​หญิง​โสเภณี​ชื่อ​ราหับ​และ​พัก​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="2">มี​คน​ไป​บอก​กษัตริย์​เยรีโค​ว่า “ดู​เถิด! เมื่อ​คืน​มี​ชาว​อิสราเอล​บาง​คน​เข้า​มา เพื่อ​สืบ​ดู​ดินแดน​นี้”</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​เยรีโค​จึง​ส่ง​คน​มา​สั่ง​ราหับ​ว่า “จง​นำ​ตัว​คน​ที่​มา​พัก​ใน​บ้าน​ของ​เจ้า​ออก​มา เพราะ​เป็น​สายสืบ​มา​สืบ​ทั่ว​ดินแดน​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="4">แต่​เธอ​ได้​ซ่อน​ตัว​คน​ทั้ง​สอง​ไว้ จึง​พูด​ว่า “ใช่ พวก​เขา​มา​ที่นี่ แต่​ดิฉัน​ไม่​รู้​ว่า​เขา​มา​จาก​ไหน</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​ออก​จาก​เมือง​ไป​ตอน​พลบค่ำ ใกล้​เวลา​ปิด​ประตู​เมือง ดิฉัน​ไม่​รู้​ว่า​เขา​ไป​ทาง​ไหน ถ้า​พวก​ท่าน​รีบ​ตาม​ไป​อาจ​จะ​ทัน”</verse>
				<verse number="6">(ที่​จริง​เธอ​พา​คน​ทั้ง​สอง​ขึ้น​ไป​บน​ดาดฟ้า ให้​ซ่อน​ตัว​อยู่​ใต้​กอง​เส้น​ป่าน​ที่​ผึ่ง​อยู่)</verse>
				<verse number="7">คน​เหล่า​นั้น​จึง​ไล่​ตาม​สายสืบ​ไป​ตาม​ถนน ซึ่ง​ทอด​ไป​ยัง​ท่า​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน และ​ทันที​ที่​คน​ไล่​ตาม​ออก​ไป ประตู​เมือง​ก็​ปิด​ลง</verse>
				<verse number="8">ราหับ​ขึ้นไป​พบ​คน​ทั้ง​สอง​ก่อน​ที่​พวก​เขา​จะ​เข้า​นอน</verse>
				<verse number="9">เธอ​กล่าว​กับ​เขา​ว่า “ดิฉัน​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​ยก​ดินแดน​นี้​ให้​ท่าน และ​เรา​ทุก​คน​กลัว​ท่าน​มาก ทุก​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​นี้​จึง​ตก​อยู่​ใน​ความ​กลัว​เพราะ​ท่าน</verse>
				<verse number="10">เรา​ได้ยิน​เรื่อง​ที่​พระยาห์เวห์​ให้​ทะเล​แดง ​แห้ง​เป็น​ทาง​ผ่าน​แก่​พวก​ท่าน​ตอน​ที่​ท่าน​ออก​มา​จาก​อียิปต์ และ​เรา​ได้ยิน​ถึง​สิ่ง​ที่​ท่าน​ทำ​กับ​สิโหน​และ​โอก กษัตริย์​ทั้ง​สอง​ของ​ชาว​อาโมไรต์​ทาง​ฟาก​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ซึ่ง​ท่าน​ทำลายล้าง​จน​หมดสิ้น</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ได้​ฟัง​แล้ว​เรา​ทุก​คน​ก็​มี​ใจ​หวาดหวั่น​ขวัญผวา เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​เบื้อง​บน​และ​แผ่นดิน​โลก​เบื้อง​ล่าง</verse>
				<verse number="12">บัดนี้​ขอ​ท่าน​โปรด​สาบาน​ใน​นาม​พระยาห์เวห์​ว่า ท่าน​จะ​แสดง​ความ​เมตตา​ต่อ​ครอบครัว​ของ​ดิฉัน​เพราะ​ดิฉัน​ได้​เมตตา​ต่อ​ท่าน โปรด​ให้​เครื่องหมาย​ที่​ชัดเจน​อย่าง​หนึ่ง​ไว้</verse>
				<verse number="13">ว่า​ท่าน​จะ​ไว้​ชีวิต​พ่อ​แม่ พี่น้อง​ชาย​หญิง​ของ​ดิฉัน​กับ​คน​ทั้งหมด​ของ​พวก​เขา และ​ว่า​ท่าน​จะ​ช่วย​พวก​เรา​ให้​รอดพ้น​จาก​ความ​ตาย”</verse>
				<verse number="14">คน​ทั้ง​สอง​ให้​ความ​มั่นใจ​แก่​เธอ​ว่า “ชีวิต​แลก​ด้วย​ชีวิต หาก​เจ้า​ไม่​แพร่งพราย​สิ่ง​ที่​เรา​ทำ​อยู่ เรา​จะ​สัตย์ซื่อ​และ​กรุณา​เจ้า​เมื่อ​พระยาห์เวห์​มอบ​ดินแดน​นี้​แก่​เรา”</verse>
				<verse number="15">เธอ​จึง​เอา​เชือก​หย่อน​ลง​ทาง​หน้าต่าง ให้​พวก​เขา​ไต่​ลง​ไป เนื่องจาก​บ้าน​ของ​เธอ​เป็น​ส่วน​หนึ่ง​ของ​กำแพง​เมือง</verse>
				<verse number="16">เธอ​บอก​พวก​เขา​ว่า “หนี​ไป​ซ่อน​ที่​เนิน​เขา​เถิด รอ​อยู่​สัก​สาม​วัน​จนกว่า​คน​ที่​เที่ยว​ตาม​หา​ท่าน​กลับ​เข้า​มา แล้ว​จึง​ค่อย​ไป”</verse>
				<verse number="17">ตอน​นี้​ชาย​ทั้ง​สอง​บอก​เธอ​ว่า “เรา​จะ​พ้น​จาก​ข้อ​ผูกมัด​ที่​เจ้า​ให้​เรา​สาบาน</verse>
				<verse number="18">ถ้า​เจ้า​ไม่​ทำ​ตาม​นี้ เมื่อ​เรา​บุก​เข้า​มา​ใน​ดินแดน ถ้า​เจ้า​ไม่​ผูก​เชือก​สีแดง​ไว้​ตรง​หน้าต่าง ที่​เจ้า​หย่อน​เรา​ลง​มา ถ้า​เจ้า​ไม่​พา​พ่อ​แม่​พี่น้อง ทุก​คน​ใน​ครอบครัว มา​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="19">ถ้า​ใคร​ใน​พวก​เจ้า​ออก​นอก​บ้าน​ไป​ที่​ถนน เขา​ต้อง​รับผิดชอบ​ต่อ​การ​ตาย​ของ​ตัวเอง เรา​จะ​ไม่​รับผิดชอบ ส่วน​คน​ที่​อยู่​ใน​บ้าน​กับ​เจ้า การ​ตาย​ของ​พวก​เขา​เรา​จะ​รับผิดชอบ</verse>
				<verse number="20">แต่​หาก​เจ้า​แพร่งพราย​สิ่ง​ที่​เรา​ทำ​อยู่ เรา​ก็​จะ​พ้น​จาก​ข้อ​ผูก​มัด​ที่​เจ้า​ให้​เรา​สาบาน​ไว้”</verse>
				<verse number="21">เธอ​ตอบ​ว่า “ตกลง​ตาม​ที่​ท่าน​ว่า” แล้ว​ราหับ​ก็​ส่ง​คน​ทั้ง​สอง​ไป พวก​เขา​ก็​จาก​ไป และ​เธอ​ผูก​เชือก​แดง​ไว้​ที่​หน้าต่าง​บาน​นั้น</verse>
				<verse number="22">สายสืบ​ทั้ง​สอง​ขึ้น​ไป​บน​เนิน​เขา ค้าง​อยู่​ที่​นั่น​สาม​วัน จน​กลุ่ม​คน​ที่​ตาม​หา​ตัว​เขา​กลับมา​ใน​เมือง​นั้น หลังจาก​เที่ยว​ตาม​หา​ตลอด​ทาง​แล้ว​ไม่​พบ</verse>
				<verse number="23">จาก​นั้น​คน​ทั้ง​สอง​ก็​ลง​จาก​เนิน​เขา ลุย​ข้าม​แม่น้ำ​ไป​รายงาน​ให้​โยชูวา​ลูก​ชาย​ของ​นูน​ทราบ​ทุก​เหตุการณ์​ที่​เกิดขึ้น​โดย​ตลอด</verse>
				<verse number="24">พวก​เขา​กล่าว​แก่​โยชูวา​ว่า “พระยาห์เวห์​มอบ​ดินแดน​ทั้งหมด​นั้น​แก่​เรา​อย่าง​แน่นอน ทุก​คน​ที่​นั่น​หวาด​หวั่น​ขวัญ​ผวา​เพราะ​พวก​เรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เช้าตรู่​วัน​รุ่งขึ้น โยชูวา​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​ออก​เดินทาง​จาก​ชิทธีม​มา​ถึง​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​จอร์แดน และ​ตั้ง​ค่าย​พัก​อยู่​ที่​นั่น​ก่อน​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​ไป</verse>
				<verse number="2">สาม​วัน​หลังจาก​นั้น บรรดา​เจ้าหน้าที่​ออก​ไป​ทั่ว​ค่าย</verse>
				<verse number="3">แจ้ง​คำ​สั่ง​แก่​ประชาชน​ว่า “เมื่อ​ท่าน​เห็น​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​เห็น​ปุโรหิต​เผ่า​เลวี​หาม​หีบ​นั้น ท่าน​ต้อง​เคลื่อน​ออก​จาก​ที่​ของ​ท่าน​ตาม​ไป</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ท่าน​จะ​รู้​ว่า​ต้อง​ไป​ทาง​ไหน เพราะ​ท่าน​ไม่​เคย​เดิน​ผ่าน​ทาง​นี้​มา​ก่อน แต่​อย่า​เข้า​ไป​ใกล้​หีบ​พันธสัญญา จง​รักษา​ระยะ​ห่าง​ประมาณ 900 เมตร”</verse>
				<verse number="5">โยชูวา​สั่ง​ประชาชน​ว่า “จง​ชำระ​ตน​ให้​บริสุทธิ์ เพราะ​พรุ่งนี้​พระยาห์เวห์​จะ​กระทำ​การ​อัศจรรย์​ยิ่งใหญ่​ท่ามกลาง​ท่าน”</verse>
				<verse number="6">โยชูวา​พูด​กับ​บรรดา​ปุโรหิต​ว่า “จง​หาม​หีบ​พันธสัญญา​และ​ผ่าน​หน้า​ประชาชน​ไป​เถิด” พวก​เขา​จึง​ยก​หีบ​พันธสัญญา​นำหน้า​ประชาชน​ไป</verse>
				<verse number="7">และ​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “วัน​นี้​เรา​จะ​เริ่ม​ยก​ชู​เจ้า​ขึ้น​ใน​สายตา​ของ​คน​อิสราเอล​ทั้งปวง เพื่อ​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​อยู่​กับ​เจ้า​เหมือน​ที่​เคย​อยู่​กับ​โมเสส</verse>
				<verse number="8">จง​บอก​ปุโรหิต​ที่​หาม​หีบ​พันธสัญญา​ว่า ‘เมื่อ​พวก​ท่าน​มาถึง​ริม​แม่น้ำ​จอร์แดน จง​ก้าว​ไป​ยืน​อยู่​ใน​แม่น้ำ’ ”</verse>
				<verse number="9">โยชูวา​กล่าว​กับ​ชาว​อิสราเอล​ว่า “จง​มา​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เถิด</verse>
				<verse number="10">วัน​นี้​ท่าน​จะ​ได้​รู้​ว่า พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่​นั้น​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน และ​พระองค์​จะ​ขับไล่​ชาว​คานาอัน ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​ฮีไวต์ ชาว​เปริสซี ชาว​เกอร์กาชี ชาว​อาโมไรต์ และ​ชาว​เยบุส​ออก​ไป​ต่อหน้า​ท่าน​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="11">ดู​เถิด หีบ​พันธสัญญา​ของ​องค์​เจ้านาย​แห่ง​มวล​พิภพ จะ​นำ​หน้า​พวก​ท่าน​ลง​ไป​ใน​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="12">บัดนี้​จง​เลือก​ชาย​สิบสอง​คน​จาก​แต่ละ​เผ่า​ของ​อิสราเอล มา​เผ่า​ละ​หนึ่ง​คน</verse>
				<verse number="13">ทันที​ที่​เท้า​ของ​ปุโรหิต​ผู้​หาม​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์ คือ​องค์​เจ้านาย​แห่ง​มวล​พิภพ ก้าว​ลง​ไป​ใน​แม่น้ำ​จอร์แดน น้ำ​ที่​ไหล​ลง​มา​จะ​หยุด​ไหล​และ​ตั้ง​ชัน​ขึ้น”</verse>
				<verse number="14">ฉะนั้น​เมื่อ​ประชาชน​รื้อ​ค่าย​เพื่อ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน บรรดา​ปุโรหิต​ก็​หาม​หีบ​พันธสัญญา​นำหน้า​พวก​เขา​ไป</verse>
				<verse number="15">ขณะ​นั้น​เป็น​ฤดู​เก็บเกี่ยว ซึ่ง​น้ำ​ใน​แม่น้ำ​จอร์แดน​ล้น​ตลิ่ง แต่​ทันที​ที่​เท้า​ของ​ปุโรหิต​ผู้​หาม​หีบ​พันธสัญญา​แตะ​ผิว​น้ำ​ตรง​ริม​แม่น้ำ</verse>
				<verse number="16">น้ำ​ทาง​ต้นน้ำ​ก็​หยุด​ไหล​แต่​ตั้ง​ขึ้น​ใน​ระยะ​ที่​ไกล​จน​ถึง​บริเวณ​เมือง​อาดัม​ใกล้​ศาเรธาน ส่วน​น้ำ​ที่​ไหล​ลง​ทะเล​อาราบาห์ (นั่น​คือ​ทะเล​ตาย) ก็​ขาด​จาก​กัน​อย่าง​สิ้นเชิง ดังนั้น​ประชาชน​จึง​ข้าม​ไป​ยัง​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​หน้า​เมือง​เยรีโค</verse>
				<verse number="17">ปุโรหิต​ผู้​หาม​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​หยุด​ยืน​อยู่​บน​พื้น​แห้ง​กลาง​แม่น้ำ​จอร์แดน ใน​ขณะ​ที่​คน​อิสราเอล​ทั้ง​ชนชาติ​ก็​ข้าม​ไป​บน​พื้น​แห้ง​จน​ครบ​ทุก​คน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เมื่อ​คน​ทั้ง​ชนชาติ​ได้​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​แล้ว พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​เลือก​ชาย​สิบสอง​คน​จาก​ประชาชน​เผ่า​ละ​หนึ่ง​คน</verse>
				<verse number="3">และ​สั่ง​พวก​เขา​ให้​ยก​ก้อนหิน​สิบสอง​ก้อน​จาก​กลาง​แม่น้ำ​จอร์แดน​ตรง​ที่​พวก​ปุโรหิต​กำลัง​ยืน​อยู่ และ​เอา​มา​วาง​ลง​ตรง​สถานที่​ซึ่ง​เจ้า​จะ​ตั้ง​ค่าย​พัก​คืน​นี้”</verse>
				<verse number="4">โยชูวา​จึง​เรียก​ชาย​สิบสอง​คน​ที่​เขา​ได้​แต่งตั้ง​ขึ้น​จาก​ท่ามกลาง​ชาว​อิสราเอล​เผ่า​ละ​หนึ่ง​คน​ให้​มา​รวม​ตัว​กัน</verse>
				<verse number="5">และ​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “จง​ออก​ไป​กลาง​แม่น้ำ​จอร์แดน​ตรง​ที่​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ตั้ง​อยู่ และ​จง​แบก​หิน​ขึ้น​บ่า​มา​คน​ละ​หนึ่ง​ก้อน ตาม​จำนวน​เผ่า​ของ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="6">เพื่อ​เป็น​อนุสรณ์​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน ใน​อนาคต​เมื่อ​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​ถาม​ว่า ‘หิน​เหล่า​นี้​มี​ความหมาย​ว่า​อย่างไร’</verse>
				<verse number="7">จง​บอก​พวก​เขา​ว่า​แม่น้ำ​จอร์แดน​แยก​ออก​ต่อหน้า​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์ เมื่อ​หีบ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน น้ำ​ใน​แม่น้ำ​จอร์แดน​ก็​แยก​ขาด​จาก​กัน หิน​เหล่า​นี้​จะ​เป็น​อนุสรณ์​เตือน​ใจ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="8">ชาว​อิสราเอล​ก็​ทำ​ตาม​ที่​โยชูวา​สั่ง พวก​เขา​ยก​หิน​สิบสอง​ก้อน​จาก​กลาง​แม่น้ำ​จอร์แดน​ตาม​จำนวน​เผ่า​ของ​ชาว​อิสราเอล ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โยชูวา​ไว้ และ​เอา​มา​วาง​ลง​ตรง​สถานที่​ตั้ง​ค่าย​พัก​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="9">โยชูวา​นำ​หิน​สิบสอง​ก้อน​ที่​เคย ​อยู่​กลาง​แม่น้ำ​จอร์แดน ตรง​ที่​ปุโรหิต​ผู้​หาม​หีบ​พันธสัญญา​ยืน​อยู่​นั้น​มา​ตั้ง​ไว้ และ​หิน​เหล่า​นั้น​ยัง​อยู่​ที่​นั่น​จวบจน​วัน​นี้</verse>
				<verse number="10">ปุโรหิต​ผู้​หาม​หีบ​พันธสัญญา​ยัง​ยืน​อยู่​กลาง​แม่น้ำ​จนกว่า​ประชาชน​จะ​ทำ​ทุก​สิ่ง​สำเร็จ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โยชูวา เหมือน​ที่​โมเสส​ได้​กำชับ​โยชูวา​ไว้ ประชาชน​รีบรุด​ข้าม​แม่น้ำ</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ทุก​คน​ข้าม​ไป​แล้ว หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​และ​พวก​ปุโรหิต​มา​ยัง​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง ใน​ขณะ​ที่​ประชาชน​เฝ้า​ดู​อยู่</verse>
				<verse number="12">พวก​ผู้ชาย​เผ่า​รูเบน กาด และ​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า​ก็​ข้าม​แม่น้ำ​ไป​โดย​พร้อม​รบ และ​นำหน้า​ชาว​อิสราเอล​ไป​ตาม​ที่​โมเสส​ได้​สั่ง​พวก​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="13">มี​คน​ราว​สี่หมื่น​คน​ที่​ถือ​อาวุธ​ข้าม​แม่น้ำ และ​บุก​ไป​ยัง​ที่​ราบ​เยรีโค​เพื่อ​ออก​รบ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">วัน​นั้น​พระยาห์เวห์​ยก​ชู​โยชูวา​ขึ้น​ต่อหน้า​คน​อิสราเอล​ทั้งปวง และ​พวก​เขา​เคารพ​ยำเกรง​โยชูวา​อย่าง​เต็มที่​ไป​ตลอด​ชีวิต​ของ​โยชูวา​เหมือน​ที่​เขา​เคย​เคารพ​ยำเกรง​โมเสส​อย่าง​เต็มที่​นั้น</verse>
				<verse number="15">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า</verse>
				<verse number="16">“จง​สั่ง​ปุโรหิต​ผู้​หาม​หีบ​พันธสัญญา​ให้​ขึ้น​จาก​แม่น้ำ​จอร์แดน”</verse>
				<verse number="17">โยชูวา​ก็​ออก​คำ​สั่ง​แก่​ปุโรหิต​ว่า “จง​ขึ้น​มา​จาก​แม่น้ำ​จอร์แดน”</verse>
				<verse number="18">ปุโรหิต​จึง​หาม​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​ขึ้น​จาก​แม่น้ำ ทันที​ที่​เท้า​ของ​พวก​เขา​ก้าว​ขึ้น​ฝั่ง สายน้ำ​ก็​ไหล​กลับ​สู่​ที่​เดิม​และ​เอ่อ​ล้น​ตลิ่ง​เหมือน​ก่อนหน้า</verse>
				<verse number="19">ใน​วันที่​สิบ​ของ​เดือน​แรก ประชาชน​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​ตั้ง​ค่าย​พัก​แรม​ที่​กิลกาล ชิด​เขต​แดน​ด้าน​ตะวันออก​ของ​เมือง​เยรีโค</verse>
				<verse number="20">โยชูวา​ก็​ให้​ตั้ง​หิน​สิบสอง​ก้อน​ที่​ยก​มา​จาก​แม่น้ำ​จอร์แดน​นั้น​ไว้​ที่​กิลกาล</verse>
				<verse number="21">เขา​กล่าว​แก่​ชาว​อิสราเอล​ว่า “ใน​อนาคต​เมื่อ​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​ถาม​พ่อ​แม่​ของ​เขา​ว่า ‘ก้อนหิน​เหล่า​นี้​มี​ความหมาย​ว่า​อย่างไร’</verse>
				<verse number="22">จง​บอก​เขา​ว่า ‘คน​อิสราเอล​เดิน​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​บน​พื้น​ดิน​แห้ง’</verse>
				<verse number="23">เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ทำ​ให้​แม่น้ำ​จอร์แดน​แห้ง​ต่อหน้า​พวก​ท่าน เพื่อ​พวก​ท่าน​จะ​ข้าม​ไป​ได้ เหมือน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เคย​ทำ​ให้​ทะเล​แดง ​แห้ง​เป็น​ทาง​ต่อหน้า​เรา​จน​พวก​เรา​ได้​ข้าม​ไป</verse>
				<verse number="24">พระองค์​ทำ​เช่น​นี้​เพื่อ​คน​ทั้ง​โลก​จะ​รู้​ว่า​มือ​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น​มี​อานุภาพ และ​เพื่อ​พวก​ท่าน​จะ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ตลอดไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เมื่อ​กษัตริย์​ชาว​อาโมไรต์​ทั้งหมด​ทาง​ฟาก​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​และ​กษัตริย์​ชาว​คานาอัน​ทั้งหมด​ตาม​ชาย​ฝั่ง​ทะเล ได้ยิน​ว่า​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​แม่น้ำ​จอร์แดน​แห้ง​ต่อ​หน้า​ต่อ​ตา​ชาว​อิสราเอล​จน​พวก​เขา ​ได้​ข้าม​ไป กษัตริย์​เหล่า​นั้น​ก็​มี​ใจ​หวาดหวั่น​ขวัญผวา ไม่​กล้า​เผชิญ​หน้า​กับ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ใน​ครั้ง​นั้น​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “จง​ลับ​หิน​เป็น​มีด เพื่อ​ให้​ชาว​อิสราเอล​เข้า​สุหนัต​อีก​ครั้ง”</verse>
				<verse number="3">โยชูวา​จึง​ทำ​มีด​จาก​หิน​และ​ให้​ชาว​อิสราเอล​เข้า​สุหนัต​ที่​กิเบอัธหะอาราโลท</verse>
				<verse number="4">ที่​เขา​ทำ​เช่น​นี้​เนื่องจาก​คน​ทั้งหมด​ที่​ออก​มา​จาก​อียิปต์ คือ​ชาย​ทุก​คน​ที่​อยู่​ใน​วัย​ออก​รบ​ได้​ล้วน​ตาย​หมด​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​หลัง​ออก​มา​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="5">ทุก​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ออก​มา​ได้​เข้า​สุหนัต แต่​ทุก​คน​ที่​เกิด​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ระหว่าง​เดินทาง​จาก​อียิปต์​ยัง​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต</verse>
				<verse number="6">ชาว​อิสราเอล​ร่อนเร่​อยู่​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ตลอด​สี่สิบ​ปี จน​ชาย​ทุก​คน​ที่​อยู่​ใน​วัย​ที่​ออก​รบ​ได้​เมื่อ​ออก​มา​จาก​อียิปต์​ตาย​จน​หมด​เนื่อง​จาก​พวก​เขา​ไม่​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระยาห์เวห์​ปฏิญาณ​กับ​พวก​เขา​ไว้​ว่า พวก​เขา​จะ​ไม่​ได้​เห็น​ดินแดน​อัน​อุดม​ด้วย​น้ำ​นม​และ​น้ำผึ้ง​ตาม​ที่​พระองค์​สัญญา​ไว้​อย่าง​หนักแน่น​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา​ว่า​จะ​ยก​ให้​พวก​เรา</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​โยชูวา​จึง​ยก​ชู​บรรดา​ลูก​ชาย​ของ​พวก​เขา​ขึ้น​มา​แทน​ที่​พวก​เขา และ​ให้​คน​เหล่า​นี้​เข้า​สุหนัต คน​เหล่า​นี้​ยัง​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต​ระหว่าง​การ​เดินทาง</verse>
				<verse number="8">หลังจาก​คน​ทั้ง​ชนชาติ​เข้า​สุหนัต​แล้ว ก็​พัก​อยู่​ใน​ค่าย​จน​หาย​เป็น​ปกติ</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “วัน​นี้​เรา​ได้​กลิ้ง​ความ​อัปยศ​แห่ง​อียิปต์​ออก​ไป​พ้น​จาก​เจ้า​แล้ว” สถานที่​นั้น​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า​กิลกาล ​ตราบจน​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="10">ใน​เย็น​วันที่​สิบสี่​ของ​เดือน​นั้น ขณะ​ตั้ง​ค่าย​พัก​อยู่​ที่​กิลกาล​ใน​ที่​ราบ​เยรีโค ชาว​อิสราเอล​ได้​ฉลอง​ปัสกา</verse>
				<verse number="11">อีก​วัน​หลัง​จาก​ฉลอง​ปัสกา พวก​เขา​กิน​พืชผล​จาก​แผ่นดิน​นั้น คือ​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ​และ​ข้าว​คั่ว</verse>
				<verse number="12">มานา​หยุด​ตก​ลง​มา​หลังจาก​วัน ​ที่​พวก​เขา​กิน​อาหาร​นี้​จาก​แผ่นดิน ไม่​มี​มานา​ให้​ชาว​อิสราเอล​อีก​เลย ใน​ปี​นั้น​พวก​เขา​กิน​พืชผล​จาก​แผ่นดิน​คานาอัน</verse>
				<verse number="13">ขณะ​ที่​โยชูวา​อยู่​ใกล้​เมือง​เยรีโค เขา​เงย​หน้า​ขึ้น​เห็น​ชาย​คน​หนึ่ง​ชัก​ดาบ​ออก​จาก​ฝัก​ยืน​อยู่​ตรง​หน้า โยชูวา​จึง​ก้าว​เข้า​ไป​หา​และ​ถาม​ว่า “ท่าน​อยู่​ฝ่าย​เรา​หรือ​ฝ่าย​ศัตรู”</verse>
				<verse number="14">ผู้​นั้น​ตอบ​ว่า “ไม่​ใช่​ทั้ง​สอง​อย่าง เรา​มา​ใน​ฐานะ​ผู้​บัญชาการ​กองทัพ​ของ​พระยาห์เวห์” โยชูวา​จึง​หมอบ​ซบ​หน้า​ลง​กับ​พื้น​ด้วย​ความ​เคารพ​ยำเกรง​และ​ถาม​ว่า “พระยาห์เวห์ ​มี​คำ​สั่ง​ประการ​ใด​กับ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​หรือ”</verse>
				<verse number="15">ผู้​บัญชาการ​กองทัพ​ของ​พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “จง​ถอด​รองเท้า​ออก เพราะ​ที่​ซึ่ง​เจ้า​ยืน​อยู่​นี้​เป็น​ที่​ศักดิ์สิทธิ์” โยชูวา​ก็​ปฏิบัติ​ตาม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ประตู​เมือง​เยรีโค​ถูก​ปิด​แน่น​หนา ไม่​อนุญาต​ให้​ผู้​ใด​เข้า​ออก​เลย​เนื่องจาก​พวก​เขา​กลัว​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “เรา​ได้​มอบ​เมือง​เยรีโค บรรดา​กษัตริย์​และ​นัก​รบ​ของ​เมือง​นี้​ไว้​ใน​มือ​เจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="3">จง​เดิน​ขบวน​รอบ​เมือง​หนึ่ง​รอบ​พร้อม​ด้วย​เหล่า​นัก​รบ​ถือ​อาวุธ จง​ทำ​เช่น​นี้​เป็น​เวลา​หก​วัน</verse>
				<verse number="4">ให้​ปุโรหิต​เจ็ด​คน​ถือ​แตร​เขา​แกะ​เดิน​นำหน้า​หีบ​พันธสัญญา ใน​วันที่​เจ็ด​จง​เดิน​รอบ​เมือง​เจ็ด​รอบ ให้​ปุโรหิต​ทั้ง​เจ็ด​นั้น​เป่า​แตร​เขา​แกะ</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เจ้า​ได้ยิน​เสียง​แตร​ดัง​ยาว จง​ให้​ทั้ง​กองทัพ​โห่ร้อง​เสียง​ดัง แล้ว​กำแพง​เมือง​ก็​จะ​พังทลาย และ​กองทัพ​จะ​บุก​ขึ้น​ไป ให้​ทุก​คน​ตรง​ดิ่ง​เข้า​ไป”</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​โยชูวา​ลูก​ชาย​ของ​นูน​จึง​เรียก​ประชุม​ปุโรหิต​และ​พูด​ว่า “จง​หาม​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​โดย​มี​ปุโรหิต​เจ็ด​คน​ถือ​แตร​เขา​แกะ​เดิน​นำหน้า”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​เขา​สั่ง​กองทัพ​ว่า “จง​รุดหน้า​ไป! จง​เดิน​ขบวน​รอบ​เมือง​โดย​มี​กอง​คุ้มกัน​ติด​อาวุธ​ครบ​มือ​นำหน้า​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​โยชูวา​พูด​กับ​ประชาชน​แล้ว ปุโรหิต​ทั้ง​เจ็ด​ที่​ถือ​เขา​แกะ​เจ็ด​คัน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ก็​เดิน​นำหน้า​ไป​พร้อม​เป่า​เขา​แกะ และ​มี​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​ตาม​มา</verse>
				<verse number="9">กอง​คุ้มกัน​ถือ​อาวุธ​เดิน​นำหน้า​ปุโรหิต​ผู้​เป่า​แตร​เขา​แกะ และ​มี​กอง​คุ้มกัน​ระวัง​หลัง​อยู่​ท้าย​ขบวน​หีบ​พันธสัญญา เสียง​เป่า​แตร​เขา​แกะ​ดัง​อยู่​ตลอด​เวลา</verse>
				<verse number="10">แต่​โยชูวา​ได้​สั่ง​กองทัพ​ไว้​แล้ว​ว่า “อย่า​โห่ร้อง อย่า​ส่งเสียง อย่า​เอ่ย​ออก​มา​แม้แต่​คำ​เดียว จน​ถึง​วันที่​ข้าพเจ้า​สั่ง​ให้​โห่ร้อง จึง​โห่ร้อง!”</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​เขา​จึง​ให้​หาม​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​ไป​รอบ​เมือง​วัน​ละ​รอบ หลังจาก​นั้น​กองทัพ​ก็​กลับ​เข้า​ค่าย และ​ค้าง​คืน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="12">วัน​รุ่งขึ้น​โยชูวา​ตื่น​แต่​เช้า ปุโรหิต​หาม​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">ปุโรหิต​เจ็ด​คน​ถือ​แตร​เขา​แกะ​คน​ละ​คัน เป่า​แตร​เขา​แกะ​เดิน​นำหน้า​ขบวน​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์ นัก​รบ​ติด​อาวุธ​นำ​ขบวน กอง​คุ้มกัน​ตาม​หลัง​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​ขณะ​เสียง​แตร​เขา​แกะ​ดัง​อยู่</verse>
				<verse number="14">ใน​วันที่​สอง​พวก​เขา​เดิน​รอบ​เมือง​หนึ่ง​รอบ​แล้ว​กลับ​ไป​ยัง​ค่าย​พัก เขา​ทำ​เช่น​นี้​อยู่​หก​วัน</verse>
				<verse number="15">รุ่งเช้า​วันที่​เจ็ด พวก​เขา​เดิน​รอบ​เมือง​เหมือน​อย่าง​เคย แต่​คราว​นี้​ไม่​ใช่​เพียง​รอบ​เดียว พวก​เขา​เดิน​ถึง​เจ็ด​รอบ</verse>
				<verse number="16">ใน​รอบ​ที่​เจ็ด ขณะ​ที่​ปุโรหิต​เป่า​แตร​เขา​แกะ โยชูวา​สั่ง​กองทัพ​ว่า “จง​โห่ร้อง! พระยาห์เวห์​มอบ​เมือง​นี้​ให้​เรา​แล้ว!</verse>
				<verse number="17">ทั้ง​เมือง​และ​ทุก​อย่าง​ใน​เมือง​นี้​ต้อง​อุทิศ​ถวาย ​แด่​พระยาห์เวห์ แต่​ให้​ไว้​ชีวิต​ราหับ​หญิง​โสเภณี​และ​ทุก​คน​ใน​บ้าน​ของ​เธอ เพราะ​เธอ​ช่วย​ซ่อน​ตัว​สายสืบ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="18">แต่​อย่า​แตะต้อง​ข้าวของ​ใด​ๆ ทั้งสิ้น​ที่​ต้อง​อุทิศ​ถวาย มิฉะนั้น​ตัว​เจ้า​เอง​จะ​ถูก​ทำลาย​ล้าง​และ​ทั่ว​ทั้ง​ค่าย​ของ​อิสราเอล​จะ​ต้อง​เดือดร้อน​และ​ถึง​แก่​หายนะ</verse>
				<verse number="19">แต่​เงิน ทอง และ​เครื่องใช้​ไม้สอย​ต่าง​ๆ ที่​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์​และ​เหล็ก เป็น​ของ​ศักดิ์สิทธิ์​แด่​พระยาห์เวห์​และ​ต้อง​นำ​มา​ยัง​คลัง​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​เสียง​แตร​ดัง​ขึ้น กองทัพ​ก็​โห่ร้อง​อย่าง​สุด​เสียง กำแพง​เมือง​เยรีโค​ก็​พัง​ครืน​ลง​มา ชาว​อิสราเอล​ทุก​คน​จึง​ตรง​ดิ่ง​เข้า​ยึด​เมือง</verse>
				<verse number="21">พวก​เขา​อุทิศ​ถวาย​เมือง​นั้น​แด่​พระยาห์เวห์​และ​ทำลาย​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทุก​อย่าง​ใน​เมือง​นั้น​ด้วย​ดาบ ไม่ว่า​ชาย​หรือ​หญิง คน​หนุ่ม​หรือ​คน​แก่ วัว แกะ และ​ลา</verse>
				<verse number="22">โยชูวา​พูด​กับ​สายสืบ​สอง​คน​นั้น​ว่า “จง​ไป​ที่​บ้าน​ของ​หญิง​โสเภณี ช่วย​เธอ​กับ​คน​ของ​เธอ​ออก​มา​ตาม​ที่​เจ้า​สาบาน​ไว้”</verse>
				<verse number="23">คน​หนุ่ม​ทั้ง​สอง​ที่​ได้​เป็น​สายสืบ​จึง​เข้า​ไป​นำ​ราหับ พ่อ​แม่ พี่น้อง และ​คน​ของ​เธอ​ทั้งหมด​ออก​มา​ทั้ง​ครอบครัว และ​ให้​ไป​พัก​อยู่​นอก​ค่าย​พัก​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="24">แล้ว​คน​อิสราเอล​ก็​เผา​เมือง​กับ​สิ่งของ​ทุก​อย่าง แต่​นำ​เงิน ทอง ภาชนะ​ทอง​สัมฤทธิ์ และ​เหล็ก​ไป​เก็บ​ไว้​ใน​คลัง​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">แต่​โยชูวา​ได้​ไว้​ชีวิต​ราหับ​หญิง​โสเภณี ครอบครัว และ​คน​ของ​เธอ เพราะ​เธอ​ได้​ซ่อน​ตัว​สายสืบ​ซึ่ง​โยชูวา​ส่ง​ไป​เมือง​เยรีโค เธอ​อาศัย​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ชาว​อิสราเอล​ตราบจน​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="26">ใน​ครั้ง​นั้น​โยชูวา​ประกาศ​แช่ง​ว่า “ผู้​ใด​ที่​จะ​สร้าง​เมือง​เยรีโค​ขึ้น​ใหม่ ขอ​ให้​ผู้​นั้น​ถูก​สาป​แช่ง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ดังนี้ ‘ผู้​ใด​วาง​ฐาน​ราก​ของ​เมือง ลูก​ชาย​หัวปี​ของ​ผู้​นั้น​จะ​เสีย​ชีวิต ผู้​ใด​ติดตั้ง​ประตู​เมือง ลูก​คน​สุดท้อง​ของ​ผู้​นั้น​จะ​เสีย​ชีวิต’ ”</verse>
				<verse number="27">เช่น​นี้​แหละ​พระยาห์เวห์​สถิต​กับ​โยชูวา ชื่อเสียง​ของ​เขา​เลื่องลือ​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">แต่​ชาว​อิสราเอล​ไม่​สัตย์ซื่อ​เกี่ยวกับ​ของ​ที่​ต้อง​อุทิศ​ถวาย อาคาน​ลูก​ชาย​ของ​คารมี​ผู้​เป็น​ลูก​ของ​ศิมรี ​ผู้​เป็น​ลูก​ของ​เศราห์​เผ่า​ยูดาห์ เขา​ได้​แอบ​เก็บ​บาง​สิ่ง​ไว้ ดังนั้น​ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​จึง​เผาผลาญ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ครั้ง​นั้น​โยชูวา​ส่ง​คน​จาก​เมือง​เยรีโค​ไป​เมือง​อัย​ซึ่ง​อยู่​ใกล้​เบธอาเวน​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ของ​เบธเอล และ​สั่ง​พวก​เขา​ว่า “จง​ขึ้นไป​สำรวจ​ดินแดน​นั้น” ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​ขึ้นไป​สำรวจ​เมือง​อัย</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​กลับมา​รายงาน​โยชูวา​ว่า “ไม่​ต้อง​นำ​กองทัพ​ทั้งหมด​ไป​รบ​กับ​อัย ส่ง​เพียง​สอง​หรือ​สามพัน​คน​ไป​ยึด​ก็​พอ ไม่​ต้อง​ให้​กองทัพ​ทั้งหมด​เหนื่อย​ยาก เพราะ​ที่​นั่น​มี​เพียง​ไม่​กี่​คน​อาศัย​อยู่”</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​จึง​มี​ทหาร​ออก​ไป​ราว​สามพัน​คน แต่​ต้อง​แตก​พ่าย​หนี​จาก​ชาว​เมือง​อัย</verse>
				<verse number="5">ซึ่ง​ฆ่า​พวก​เขา​ตาย​ราว 36 คน ชาว​เมือง​อัย​ไล่ล่า​พวก​เขา​จาก​ประตู​เมือง​ไป​จน​ถึง​เหมือง​หิน และ​ไล่​โจมตี​พวก​เขา​ลง​มา​ถึง​เนิน​เขา เรื่อง​นี้​ทำ​ให้​ชาว​อิสราเอล​มี​ใจ​หวาดหวั่น​ขวัญผวา</verse>
				<verse number="6">โยชูวา​จึง​ฉีก​เสื้อผ้า​หมอบ​กราบ​ซบ​หน้า​ลง​กับ​พื้น​ด้าน​หน้า​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​จน​ถึง​เวลา​เย็น บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​ก็​ทำ​เช่น​เดียว​กัน และ​โปรย​ฝุ่น​ใส่​ศีรษะ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="7">โยชูวา​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต เหตุใด​จึง​นำ​ประชาชน​นี้​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​มา​สู่​เงื้อม​มือ​ชาว​อาโมไรต์​ให้​เขา​ทำลาย​เรา พวก​ข้าพเจ้า​น่า​จะ​พอใจ​ที่​จะ​อาศัย​ฝั่ง​ข้าง​โน้น​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="8">ได้โปรด​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​จะ​พูด​อย่างไร​ดี ใน​เมื่อ​อิสราเอล​พ่ายแพ้​ศัตรู​มา​เช่น​นี้</verse>
				<verse number="9">ชาว​คานาอัน​และ​ชนชาติ​ใกล้เคียง​ได้ยิน​เรื่อง​นี้ ก็​จะ​มา​รุมล้อม​กวาดล้าง​พวก​เรา​ให้​สิ้น​ชื่อ​ไป​จาก​แผ่นดิน และ​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​นาม​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “จง​ลุกขึ้น! เจ้า​หมอบ​กราบ​ซบ​หน้า​ลง​กับ​พื้น​ทำไม</verse>
				<verse number="11">อิสราเอล​ได้​ทำ​บาป ฝ่าฝืน​พันธสัญญา​ของ​เรา​ซึ่ง​เรา​สั่ง​ให้​เขา​ปฏิบัติ พวก​เขา​ฉกฉวย​ของ​บาง​ส่วน​ที่​ต้อง​อุทิศ​ถวาย เขา​ขโมย​และ​โกหก เก็บ​สิ่ง​เหล่า​นั้น​ไว้​กับ​ทรัพย์สิน​ส่วนตัว</verse>
				<verse number="12">ด้วย​เหตุ​นี้​เอง​ชาว​อิสราเอล​จึง​ไม่​สามารถ​ต่อสู้​กับ​ศัตรู แต่​ต้อง​หันหลัง​วิ่ง​หนี​เพราะ​พวก​เขา​ถูก​กำหนด​ไว้​ให้​พินาศ เรา​จะ​ไม่​อยู่​กับ​พวก​เจ้า​อีก​ต่อไป เว้น​แต่​ว่า​เจ้า​ทั้งหลาย​ได้​ทำลาย​ของ​ที่​ต้อง​อุทิศ​ถวาย​ซึ่ง​เรา​สั่ง​ให้​ทำลาย​ไป​เสีย​ก่อน</verse>
				<verse number="13">ไป​เถอะ ไป​ชำระ​ประชาชน​ให้​บริสุทธิ์ และ​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘จง​ชำระ​ตน​ให้​บริสุทธิ์ เตรียม​ตัว​สำหรับ​วัน​พรุ่งนี้ เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ดังนี้​ว่า มี​สิ่ง​ที่​ต้อง​อุทิศ​ถวาย​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า​คน​อิสราเอล เจ้า​จะ​ไม่​สามารถ​ต่อสู้​กับ​ศัตรู​จนกว่า​จะ​กำจัด​สิ่ง​เหล่า​นั้น​ออก​ไป</verse>
				<verse number="14">เช้า​วัน​พรุ่งนี้​พวก​เจ้า​แต่ละ​เผ่า​จง​มา​รายงาน​ตัว เผ่า​ใด​ที่​พระยาห์เวห์​เลือก จง​ออก​มา​ข้าง​หน้า​ที​ละ​ตระกูล ตระกูล​ใด​ที่​พระยาห์เวห์​เลือก จง​ออก​มา​ข้าง​หน้า​ที​ละ​ครอบครัว ครอบครัว​ใด​ที่​พระยาห์เวห์​เลือก จง​ออก​มา​ข้าง​หน้า​ที​ละ​คน</verse>
				<verse number="15">คน​ใด​ที่​ถูก​จับ​ได้​ว่า​มี​ของ​ต้อง​อุทิศ​ถวาย จะ​ถูก​เผา​ทำลาย​พร้อม​กับ​ทุก​สิ่ง​ที่​เป็น​ของ​เขา เพราะ​เขา​ได้​ฝ่าฝืน​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​และ​กระทำ​อย่าง​อุกอาจ​ใน​หมู่​คน​อิสราเอล!’ ”</verse>
				<verse number="16">เช้าตรู่​วัน​รุ่งขึ้น โยชูวา​จึง​ให้​คน​อิสราเอล​ออก​มา​ข้าง​หน้า​ที​ละ​เผ่า และ​เผ่า​ยูดาห์​ได้รับ​เลือก</verse>
				<verse number="17">ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์​ก็​ออก​มา​ข้าง​หน้า และ​ตระกูล​เศราห์​ได้รับ​เลือก ครอบครัว​ต่าง​ๆ ของ​เศราห์​จึง​ออก​มา​ข้าง​หน้า ครอบครัว​ศิมรี​ได้รับ​เลือก</verse>
				<verse number="18">โยชูวา​ให้​ครอบครัว​ศิมรี​ออก​มา​ที​ละ​คน แล้ว​คน​ที่​ได้รับ​เลือก​คือ​อาคาน​ลูก​ชาย​ของ​คารมี​ซึ่ง​เป็น​ลูก​ของ​ศิมรี ซึ่ง​เป็น​ลูก​ของ​เศราห์​แห่ง​เผ่า​ยูดาห์</verse>
				<verse number="19">โยชูวา​จึง​กล่าว​กับ​อาคาน​ว่า “ลูก​เอ๋ย​จง​ถวาย​เกียรติ​สิริ​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล และ​ให้​เกียรติ​พระองค์ บอก​เรา​เถิด​ว่า​เจ้า​ทำ​อะไร​ลง​ไป อย่า​ปิดบัง​ไว้​เลย”</verse>
				<verse number="20">อาคาน​ตอบ​ว่า “เป็น​ความ​จริง​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ทำ​ลง​ไป​คือ</verse>
				<verse number="21">ใน​กอง​ของ​ที่​ริบ​มา​ได้ ข้าพเจ้า​เห็น​เสื้อ​คลุม​สวยงาม​จาก​บาบิโลน เงิน​หนัก 200 เชเขล และ​ทอง​แท่ง​หนัก 50 เชเขล ข้าพเจ้า​โลภ​อยาก​ได้ จึง​นำมา​ฝัง​ไว้​ใต้​พื้น​ดิน​ใน​เต็นท์​ของ​ข้าพเจ้า โดย​ฝัง​เงิน​ไว้​ใต้​สุด”</verse>
				<verse number="22">โยชูวา​จึง​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​ไป พวก​เขา​วิ่ง​ไป​ที่​เต็นท์​ของ​อาคาน พบ​ของ​ซ่อน​อยู่​ใน​เต็นท์​นั้น โดย​ที่​เงิน​ถูก​ฝัง​ไว้​ใต้​สุด</verse>
				<verse number="23">เขา​นำ​ของ​เหล่า​นั้น​จาก​เต็นท์​มา​ให้​โยชูวา​กับ​ปวงชน​ชาว​อิสราเอล พวก​เขา​วาง​มัน​ลง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="24">แล้ว​โยชูวา​กับ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​จึง​นำ​อาคาน​ลูก​ชาย​ของ​เศราห์ เงิน เสื้อ​คลุม ทอง​แท่ง พวก​ลูก​ชาย​และ​ลูก​สาว​ของ​เขา วัว ลา แกะ เต็นท์ และ​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​มี ไป​ยัง​หุบเขา​อาโคร์</verse>
				<verse number="25">โยชูวา​กล่าว​ว่า “ทำไม​เจ้า​จึง​นำ​ความ​เดือดร้อน​มา​สู่​พวก​เรา วัน​นี้​พระยาห์เวห์​จะ​นำ​ความ​เดือดร้อน​มา​สู่​เจ้า” ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​เอา​หิน​ขว้าง​ใส่​อาคาน แล้ว​ก็​ขว้าง​ใส่​ครอบครัว​ของ​เขา​จน​ตาย และ​เผา​ร่าง​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="26">ประชาชน​เอา​หิน​สุม​ทับ​อาคาน​เป็น​พะเนิน ซึ่ง​ยัง​คง​อยู่​จน​ถึง​วัน​นี้ แล้ว​ความ​โกรธ​อัน​รุนแรง​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​สงบ​ลง ด้วย​เหตุ​นี้​สถานที่​นั้น​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า​อาโคร์ ตราบจน​วัน​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “อย่า​กลัว​เลย อย่า​ท้อใจ จง​ยก​พล​ทั้งหมด​ไป​กับ​เจ้า​และ​โจมตี​เมือง​อัย​เถิด เรา​ได้​มอบ​กษัตริย์​เมือง​อัย ประชาชน​ของ​เขา เมือง​ของ​เขา​และ​แผ่นดิน​ของ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="2">เจ้า​จะ​ทำ​กับ​เมือง​อัย​และ​กษัตริย์​ของ​เขา เหมือน​ที่​ทำ​กับ​เยรีโค​และ​กษัตริย์​ของ​เมือง​นั้น แต่​ครั้ง​นี้​เจ้า​จะ​ริบ​ข้าวของ​และ​ฝูง​สัตว์​เป็น​ของ​ตน​ได้ จง​ซุ่ม​โจมตี​ที่​ท้าย​เมือง”</verse>
				<verse number="3">โยชูวา​กับ​กองทัพ​ทั้งหมด​จึง​เคลื่อน​ออก​ไป​เพื่อ​เข้า​โจมตี​เมือง​อัย เขา​เลือก​นัก​รบ​ชั้น​ยอด​สามหมื่น​คน​และ​ส่ง​ออก​ไป​ใน​ยาม​ค่ำคืน</verse>
				<verse number="4">และ​สั่ง​ว่า “จง​ฟัง​คำ​สั่ง​ให้​ดี พวก​ท่าน​จะ​ซุ่ม​โจมตี​ที่​ท้าย​เมือง อย่า​ไป​ไกล​จาก​บริเวณ​นั้น ทุก​คน​ต้อง​เตรียม​พร้อม</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​กับ​คน​อื่น​ทั้งหมด​จะ​รุก​เข้า​เมือง และ​เมื่อ​ชาว​เมือง​อัย​ออก​มา​ต่อสู้​เหมือน​ครั้ง​ก่อน เรา​จะ​ถอย​หนี</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​ล่อ​ให้​พวก​เขา​รุกไล่​เรา จน​พวก​เขา​ออก​จาก​เมือง​มา​จน​หมด เพราะ​พวก​เขา​จะ​พูด​กัน​ว่า ‘อิสราเอล​ถอย​หนี​เหมือน​ครั้ง​ก่อน’</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พวก​ท่าน​จง​ออก​จาก​ที่​ซุ่ม​โจมตี​และ​บุก​เข้า​ยึด​เมือง พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน​จะ​มอบ​เมือง​นี้​ไว้​ใน​มือ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="8">พอ​ยึด​เมือง​ได้ จง​จุด​ไฟ​เผา​เมือง จง​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​จง​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​เรา​อย่าง​เคร่งครัด”</verse>
				<verse number="9">โยชูวา​จึง​ส่ง​พวก​เขา​ออก​ไป และ​พวก​เขา​ไป​ยัง​ที่​ซุ่ม​โจมตี​และ​รอ​อยู่​ตรง​ระหว่าง​เมือง​เบธเอล​กับ​เมือง​อัย คือ​ทาง​ด้าน​ตะวันตก​ของ​เมือง​อัย ส่วน​โยชูวา​ยัง​คง​ค้าง​คืน​อยู่​กับ​ประชาชน</verse>
				<verse number="10">เช้าตรู่​วัน​รุ่งขึ้น​โยชูวา​รวบรวม​กองทัพ เขา​กับ​บรรดา​ผู้นำ​ชาว​อิสราเอล​ยกทัพ​เดิน​นำ​หน้า​ไป​ยัง​เมือง​อัย</verse>
				<verse number="11">กอง​กำลัง​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับ​โยชูวา​ยกทัพ​มา​จน​ถึง​หน้า​เมือง และ​ตั้ง​ค่าย​ที่​ด้าน​เหนือ​ของ​เมือง​อัย โดย​มี​หุบเขา​คั่น​ระหว่าง​พวก​เขา​กับ​เมือง</verse>
				<verse number="12">โยชูวา​จัด​ทหาร​ราว​ห้าพัน​คน​ให้​ซุ่ม​โจมตี​อยู่​ตรง​ระหว่าง​เมือง​เบธเอล​กับ​เมือง​อัย คือ​ทาง​ด้าน​ตะวันตก​ของ​เมือง​อัย</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​พวก​ทหาร​จึง​เข้า​ประจำ​ที่ คือ​ใน​ค่าย​หลัก​ที่​อยู่​ทาง​ด้าน​เหนือ​ของ​เมือง กับ​ตรง​ที่​ซุ่ม​โจมตี​ทาง​ตะวันตก​ของ​เมือง คืน​นั้น​โยชูวา​เข้า​ไป​ใน​หุบเขา</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​กษัตริย์​เมือง​อัย​เห็น​เช่น​นี้​จึง​ยก​พล​ทั้งหมด​รีบรุด​ออก​มา​ตั้งแต่​เช้าตรู่ เพื่อ​ประจัน​หน้า​กับ​อิสราเอล​ตรง​บริเวณ​ด้าน​หน้า​อาราบาห์ แต่​ไม่​เฉลียว​ใจ​ว่า​มี​กอง​กำลัง​ซุ่ม​โจมตี​อยู่​ที่​ท้าย​เมือง</verse>
				<verse number="15">โยชูวา​กับ​อิสราเอล​ทั้งปวง​ยอม​ถอย​ร่น​ต่อหน้า​พวก​อัย และ​หนี​ไป​ทาง​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="16">ชาย​ชาว​อัย​ทั้งหมด​ถูก​ส่ง​ไป​รุกไล่​โยชูวา​และ​ถูก​ล่อ​ออก​จาก​เมือง</verse>
				<verse number="17">ไม่​มี​ชาย​สัก​คน​เดียว​หลงเหลือ​อยู่​ใน​เมือง​อัย​หรือ​เบธเอล เพราะ​ต่าง​ไป​ตาม​ล่า​ชาว​อิสราเอล​กัน​หมด และ​ประตู​เมือง​ก็​เปิด​ทิ้ง​ไว้</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “จง​ชี้​ปลาย​หอก​ใน​มือ​ของ​เจ้า​ไป​ทาง​เมือง​อัย เพราะ​เรา​จะ​มอบ​เมือง​นี้​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า” โยชูวา​ก็​ยื่น​หอก​ชี้​ไป​ทาง​เมือง​อัย</verse>
				<verse number="19">ทันที​ที่​เขา​ทำ​เช่น​นั้น ทหาร​ซึ่ง​ซุ่ม​อยู่​ก็​บุก​ตรง​รี่​เข้า​ไป​ใน​เมือง​และ​จุด​ไฟ​เผา​เมือง​อย่าง​รวดเร็ว</verse>
				<verse number="20">ชาว​เมือง​อัย​เหลียว​หลัง​กลับมา​ดู เห็น​ควัน​โขมง​ลอย​ขึ้นมา​จาก​เมือง​เต็ม​ท้องฟ้า แต่​ไม่​มี​ช่อง​ทาง​จะ​หนี เพราะ​ทหาร​ชาว​อิสราเอล​ซึ่ง​กำลัง​หนี​ไป​ยัง​ถิ่น​ทุรกันดาร​หวน​กลับ​มา​ประจัน​หน้า​กับ​พวก​ที่​ไล่ล่า​เขา</verse>
				<verse number="21">เพราะ​เมื่อ​โยชูวา​กับ​อิสราเอล​ทั้งปวง​เห็น​กอง​กำลัง​ที่​ซุ่ม​อยู่​ยึด​เมือง​ได้​และ​ควัน​โขมง​ลอย​ขึ้นมา​จาก​เมือง ก็​หวน​กลับ​มา​โจมตี​ชาว​เมือง​อัย</verse>
				<verse number="22">กอง​กำลัง​ที่​ซุ่ม​อยู่​ก็​ออก​มา​ตี​ขนาบ ชาว​เมือง​อัย​ตก​อยู่​ใน​วงล้อม​และ​ถูก​ชาว​อิสราเอล​ฆ่า​ตาย​หมด ไม่​มี​สัก​คน​รอด​ชีวิต หรือ​ตก​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="23">ยกเว้น​กษัตริย์​เมือง​อัย​ซึ่ง​ถูก​คุม​ตัว​มา​พบ​โยชูวา</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​คน​อิสราเอล​ไล่​ตาม​และ​ฆ่า​ผู้ชาย​ชาว​เมือง​อัย​ทุก​คน​ใน​ทุ่ง​นา​และ​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​จน​หมด​แล้ว ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​กลับมา​ที่​เมือง​อัย​และ​ฆ่า​ทุก​คน​ที่​เหลือ​อยู่</verse>
				<verse number="25">เป็นอันว่า​ชาย​หญิง​ชาว​เมือง​อัย​ทั้งหมด 12,000 คน​ถูก​กวาดล้าง​ไป​ใน​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="26">เพราะ​โยชูวา​ไม่ได้​ลด​มือ​ซึ่ง​ชู​หอก​ชี้​ไป​ทาง​เมือง​อัย​เลย​ตราบจน​เขา​ได้​ทำลาย​ล้าง ​ทุก​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="27">แต่​อิสราเอล​ได้​กวาดต้อน​ฝูง​สัตว์​และ​ยึด​ทรัพย์สิน​จาก​เมือง​นั้น​เก็บ​ไว้​เป็น​ของ​ตน ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โยชูวา​ไว้</verse>
				<verse number="28">เป็นอันว่า​โยชูวา​ได้​เผา​เมือง​อัย ​และ​ทำ​ให้​กลาย​เป็น​ซาก​หัก​พัง​อย่าง​ถาวร เป็น​ที่​ทิ้ง​ร้าง​ไว้​ตราบจน​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="29">โยชูวา​เสียบ​ร่าง​ของ​กษัตริย์​เมือง​อัย​ติด​ไว้​กับ​ต้นไม้​จน​ถึง​เวลา​เย็น เมื่อ​ดวง​อาทิตย์​ตก​ดิน เขา​ปลด​ร่าง​นั้น​ลง​มา​โยน​ไว้​ที่​ทาง​เข้า​ประตู​เมือง​และ​พวก​เขา​สุม​ก้อนหิน​กลบ​ร่าง​นั้น​เป็น​กอง​พะเนิน​ซึ่ง​ยัง​คง​อยู่​ตราบจน​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="30">แล้ว​โยชูวา​ก่อ​แท่น​บูชา​ถวาย​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​ที่​ภูเขา​เอบาล</verse>
				<verse number="31">ตาม​ที่​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​กำชับ​ชาว​อิสราเอล​ไว้ โยชูวา​ก่อ​แท่น​บูชา​ขึ้น​ตาม​ที่​บันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส คือ​ก่อ​ด้วย​ก้อนหิน​ซึ่ง​ไม่​เคย​ถูก​สกัด​หรือ​สลัก​ด้วย​เครื่องมือ​เหล็ก​เลย แล้ว​พวก​เขา​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​แด่​พระยาห์เวห์​บน​แท่น​บูชา​นั้น</verse>
				<verse number="32">ต่อหน้า​ชาว​อิสราเอล โยชูวา​คัดลอก​กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส​ตาม​ที่​บันทึก​ไว้​นั้น​ลง​บน​ก้อนหิน</verse>
				<verse number="33">ปวงชน​ชาว​อิสราเอล​กับ​บรรดา​ผู้​อาวุโส เจ้าหน้าที่​และ​ตุลาการ​ยืน​อยู่​สอง​ฟาก​ของ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​หันหน้า​เข้า​หา​ปุโรหิต​เผ่า​เลวี​ผู้​หาม​หีบ ทั้ง​คน​ต่าง​ชาติ​ผู้​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เขา​และ​คน​พื้นเมือง​ก็​อยู่​ที่​นั่น ประชาชน​ครึ่ง​หนึ่ง​ยืน​อยู่​หน้า​ภูเขา​เกริซิม อีก​ครึ่ง​หนึ่ง​ยืน​อยู่​หน้า​ภูเขา​เอบาล​ตาม​ที่​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​กำชับ​ไว้​ก่อน​หน้า​นั้น เมื่อ​เขา​สั่ง​ให้​อวยพร​ประชาชน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="34">จาก​นั้น​โยชูวา​อ่าน​ข้อความ​ทั้งหมด​ใน​กฎ​บัญญัติ คือ​คำ​อวยพร​และ​คำ​สาป​แช่ง​ตาม​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="35">ไม่​มี​สัก​คำ​เดียว​ที่​โมเสส​ได้​กำชับ​ไว้​ซึ่ง​โยชูวา​ไม่ได้​อ่าน​ต่อหน้า​ชุมชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด ซึ่ง​รวม​ทั้ง​ผู้หญิง​กับ​เด็ก และ​คน​ต่าง​ชาติ​ผู้​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">เมื่อ​กษัตริย์​ทั้งหลาย​ทาง​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ได้แก่ กษัตริย์​ชาติ​ต่าง​ๆ ใน​ดินแดน​เทือกเขา​ตาม​เชิง​เขา​ด้าน​ตะวันตก ตาม​ชาย​ฝั่ง​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน​ไป​จน​ถึง​เลบานอน (คือ​บรรดา​กษัตริย์​ของ​ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​อาโมไรต์ ชาว​คานาอัน ชาว​เปริสซี ชาว​ฮีไวต์ และ​ของ​ชาว​เยบุส) ได้ยิน​เหตุการณ์​ที่​เกิดขึ้น​นี้</verse>
				<verse number="2">ก็​พา​กัน​รวม​ทัพ​เพื่อ​ทำศึก​กับ​โยชูวา​และ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="3">แต่​เมื่อ​ประชาชน​ใน​กิเบโอน​ได้ยิน​ถึง​สิ่ง​ที่​โยชูวา​ได้​ทำ​กับ​เมือง​เยรีโค​และ​เมือง​อัย</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​ก็​วาง​อุบาย​ส่ง​ทูต​มา​พบ​โยชูวา บรรทุก ​กระสอบ​ขาด​ๆ กับ​ถุง​เหล้า​องุ่น​คร่ำคร่า​ปุปะ​มา​บน​หลัง​ลา</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​สวม​เสื้อผ้า​เก่า สวม​รองเท้า​สึก​และ​ขาด ส่วน​ขนมปัง​ซึ่ง​เป็น​เสบียง​ของ​เขา​ก็​แห้ง​ขึ้น​รา</verse>
				<verse number="6">ทูต​เหล่า​นั้น​มา​พบ​โยชูวา​ที่​ค่าย​พัก​ใน​กิลกาล พวก​เขา​พูด​กับ​โยชูวา​และ​ชาว​อิสราเอล​ว่า “พวก​ข้าพเจ้า​มา​จาก​แดน​ไกล ขอ​ท่าน​ทำ​สัญญา​ไมตรี​กับ​เรา”</verse>
				<verse number="7">ชาว​อิสราเอล​ตอบ​ชาว​ฮีไวต์​เหล่า​นี้​ว่า “แต่​พวก​ท่าน​อาจ​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​ละแวก​นี้ เรา​จะ​ทำ​สัญญา​ไมตรี​กับ​พวก​ท่าน​ได้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​กล่าว​กับ​โยชูวา​ว่า “เรา​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน” แต่​โยชูวา​ถาม​ว่า “พวก​ท่าน​เป็น​ใคร มา​จาก​ที่ไหน”</verse>
				<verse number="9">เขา​ตอบ​ว่า “ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​มา​จาก​ดินแดน​ไกล​โพ้น ได้ยิน​กิตติศัพท์​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​สิ่ง​ทั้งปวง​ที่​พระองค์​กระทำ​ใน​อียิปต์</verse>
				<verse number="10">ตลอดจน​สิ่ง​ที่​พระองค์​กระทำ​กับ​กษัตริย์​สอง​องค์​ของ​ชาว​อาโมไรต์​ทาง​ฟาก​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน คือ​กษัตริย์​สิโหน​แห่ง​เฮชโบน​และ​กษัตริย์​โอก​แห่ง​บาชาน​ผู้​ปกครอง​ใน​อัชทาโรท</verse>
				<verse number="11">บรรดา​ผู้​อาวุโส​และ​ประชาชน​ใน​ประเทศ​ของ​ข้าพเจ้า​จึง​กล่าว​กับ​พวก​ข้าพเจ้า​ว่า ‘จง​นำ​เสบียง​อาหาร​สำหรับ​การ​เดินทาง​ไป​พบ​พวก​เขา​และ​กล่าว​ว่า “เรา​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน ขอ​ทำ​สนธิ​สัญญา​กับ​เรา​เถิด” ’</verse>
				<verse number="12">ขนมปัง​นี้​ยัง​อุ่น​อยู่ เมื่อ​พวก​ข้าพเจ้า​จัด​สัมภาระ​และ​ออก​เดินทาง​จาก​บ้าน​มา แต่​เดี๋ยวนี้​แห้ง​กรัง​และ​ขึ้น​รา​ดัง​ที่​ท่าน​เห็น</verse>
				<verse number="13">ถุง​เหล้า​องุ่น​นี้​ก็​ยัง​ใหม่​อยู่ แต่​ตอน​นี้​สึก​หมด เสื้อผ้า​รองเท้า​ของ​พวก​ข้าพเจ้า​ก็​เก่า​คร่ำคร่า​เพราะ​รอนแรม​มา​ไกล​มาก”</verse>
				<verse number="14">ชาว​อิสราเอล​ตรวจ​ดู​ข้าวของ​ของ​พวก​เขา แต่​ไม่ได้​สอบถาม​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">โยชูวา​จึง​ทำ​สัญญา​ไมตรี​ไว้​ชีวิต​พวก​เขา และ​บรรดา​ผู้นำ​ชุมนุม​ประชาชน​ก็​สาบาน​รับรอง​ข้อ​ตกลง​นี้</verse>
				<verse number="16">สาม​วัน​ต่อมา​หลังจาก​ทำ​สัญญา​ไมตรี​กับ​ชาว​กิเบโอน​แล้ว ชาว​อิสราเอล​ก็​รู้​ความ​จริง​ว่า​ที่​แท้​คน​เหล่า​นี้​เป็น​เพื่อนบ้าน​ใกล้เคียง</verse>
				<verse number="17">ชาว​อิสราเอล​จึง​ออก​เดินทาง​และ​ใน​วันที่​สาม​ก็​มาถึง​เมือง​ของ​พวก​เขา อัน​ได้แก่ กิเบโอน เคฟีราห์ เบเอโรท และ​คีริยาทเยอาริม</verse>
				<verse number="18">แต่​ชาว​อิสราเอล​ไม่ได้​โจมตี​พวก​เขา เพราะ​บรรดา​ผู้​นำ​ของ​ชุมนุม​ประชาชน​ได้​สาบาน​ไว้​กับ​ชาว​กิเบโอน​โดย​อ้าง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล ชุมนุม​ประชาชน​ทั้งปวง​จึง​บ่น​ว่า​พวก​ผู้นำ</verse>
				<verse number="19">แต่​ผู้นำ​ทั้งปวง​ตอบ​ว่า “เรา​ได้​สาบาน​ไว้​โดย​อ้าง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล และ​บัดนี้​เรา​ก็​ไม่อาจ​แตะต้อง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="20">เรา​จะ​ทำ​กับ​พวก​เขา​ดังนี้​คือ​ยอม​ไว้​ชีวิต​พวก​เขา เพราะ​ถ้า​เรา​ผิด​คำ​สาบาน ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระเจ้า​จะ​ตก​อยู่​กับ​เรา”</verse>
				<verse number="21">พวก​เขา​กล่าว​ต่อไป​ว่า “ให้​พวก​เขา​มี​ชีวิต​อยู่​และ​ทำ​หน้าที่​หาบ​น้ำ​และ​ตัด​ฟืน​เพื่อ​เป็น​การ​รับใช้​ชุมชน​ทั้งหมด” ดังนั้น​พวก​ผู้นำ​จึง​ได้​รักษา​สัญญา​ที่​ให้​ไว้​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="22">แล้ว​โยชูวา​จึง​เรียก​ตัว​ชาว​กิเบโอน​มา​ถาม​ว่า “ทำไม​ถึง​โกหก​ว่า ‘เรา​อาศัย​อยู่​แดน​ไกล’ ใน​เมื่อ​จริง​ๆ แล้ว​พวก​เจ้า​อยู่​ใกล้​ๆ พวก​เรา​นี่​เอง</verse>
				<verse number="23">บัดนี้​คำ​สาป​แช่ง​จึง​ตก​อยู่​แก่​พวก​เจ้า เจ้า​จะ​ต้อง​มา​รับใช้​เรา​โดย​การ​ตัด​ฟืน​และ​หาบ​น้ำ​สำหรับ​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ของ​ข้า​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="24">พวก​เขา​ตอบ​โยชูวา​ว่า “ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ได้​รับ​การ​บอกเล่า​มา​อย่าง​ชัดเจน ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​พูด​สั่ง​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ให้​ปราบ​ดินแดน​ทั้งหมด​นี้ และ​ทำลาย​ล้าง​ชาว​ถิ่น​ทั้งปวง​ไป​ต่อหน้า​ท่าน ดังนั้น​พวก​ข้าพเจ้า​รัก​ตัว​กลัว​ตาย​เพราะ​พวก​ท่าน​เป็น​เหตุ พวก​เรา​จึง​ทำ​เช่น​นี้</verse>
				<verse number="25">บัดนี้​เรา​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​ท่าน​แล้ว เชิญ​ทำ​กับ​เรา​ตาม​ที่​ท่าน​เห็นว่า​ดี​และ​ถูกต้อง​เถิด”</verse>
				<verse number="26">โยชูวา​จึง​ไม่​อนุญาต​ให้​ชาว​อิสราเอล​ประหาร​พวก​เขา</verse>
				<verse number="27">แต่​ให้​ชาว​กิเบโอน​มา​ตัด​ฟืน​และ​หาบ​น้ำ​สำหรับ​ชุมชน และ​จัดเตรียม​สิ่ง​จำเป็น​ต่าง​ๆ สำหรับ​แท่น​บูชา​ของ​พระยาห์เวห์ ใน​สถานที่​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​เลือก นับ​ตั้งแต่​นั้น​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">เมื่อ​กษัตริย์​อาโดนีเซเดค​แห่ง​เยรูซาเล็ม​ได้ยิน​เรื่องราว​ที่​โยชูวา​เข้า​ยึด​และ​ทำลาย ​ล้าง​เมือง​อัย​ให้​หมดสิ้น​และ​ฆ่า​กษัตริย์​ของ​เมือง​นั้น เช่น​เดียว​กับ​ที่​ได้​ทำลาย​เมือง​เยรีโค​และ​กษัตริย์​ของ​เมือง​นั้น และ​เรื่อง​ที่​ชาว​เมือง​กิเบโอน​ได้​ทำ​สัญญา​ไมตรี​กับ​อิสราเอล​และ​เป็น​พันธมิตร​ของ​พวก​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="2">เขา​กับ​ประชาชน​ของ​เขา​ก็​หวั่น​วิตก​ยิ่งนัก เพราะ​กิเบโอน​เป็น​เมือง​สำคัญ​เท่ากับ​นคร​หลวง​ทั้งหลาย และ​ใหญ่​กว่า​เมือง​อัย ชาย​ทั้งปวง​ก็​ล้วน​แต่​เป็น​นัก​รบ​แกล้ว​กล้า</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​กษัตริย์​อาโดนีเซเดค​แห่ง​เยรูซาเล็ม จึง​ส่ง​คน​ไป​พบ​กษัตริย์​อื่น​ๆ คือ กษัตริย์​โฮฮัม​แห่ง​เฮโบรน กษัตริย์​ปิราม​แห่ง​ยารมูท กษัตริย์​ยาเฟีย​แห่ง​ลาคีช และ​กษัตริย์​เดบีร์​แห่ง​เอกโลน และ​ขอร้อง​ว่า</verse>
				<verse number="4">“โปรด​มา​ช่วย​เรา​โจมตี​กิเบโอน เพราะ​พวก​เขา​ได้​ไป​ทำ​สัญญา​ไมตรี​กับ​โยชูวา​และ​ชาว​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​ทั้ง​ห้า​ของ​ชาว​อาโมไรต์​คือ กษัตริย์​แห่ง​เยรูซาเล็ม เฮโบรน ยารมูท ลาคีช และ​เอกโลน​จึง​รวม​กำลัง​กัน แล้ว​เคลื่อน​ทัพ​ออก​มา​บุก​โจมตี​กิเบโอน</verse>
				<verse number="6">ชาว​กิเบโอน​จึง​ส่ง​ข่าว​มาถึง​โยชูวา​ที่​ค่าย​พัก​ใน​กิลกาล​ว่า “ขอ​อย่า​ทอดทิ้ง​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน โปรด​มา​ช่วย​พวก​เรา​โดย​เร็ว โปรด​ช่วย​พวก​เรา​ด้วย เพราะ​กษัตริย์​ทั้งปวง​ของ​ชาว​อาโมไรต์​จาก​แถบ​เทือกเขา​ได้​รวม​กำลัง​กัน​มา​โจมตี​เรา​แล้ว”</verse>
				<verse number="7">โยชูวา​กับ​กอง​กำลัง​ทั้งหมด​รวม​ทั้ง​นัก​รบ​ชั้น​ยอด​ทั้งปวง​จึง​ยกทัพ​ออก​จาก​กิลกาล​ไป​ช่วย​กิเบโอน</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “อย่า​กลัว​พวก​เขา​เลย เรา​มอบ​คน​เหล่า​นี้​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า​แล้ว จะ​ไม่​มี​ใคร​ยืนหยัด​ต่อสู้​เจ้า​ได้”</verse>
				<verse number="9">โยชูวา​กับ​พวก​เดินทาง​ตลอด​คืน​จาก​กิลกาล เข้า​จู่โจม​กองทัพ​ของ​ศัตรู โดย​ที่​ฝ่าย​นั้น​ไม่​ทัน​รู้​ตัว</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​กระทำ​ให้​พวก​เขา​แตกตื่น​ต่อหน้า​ชาว​อิสราเอล ดังนั้น​โยชูวา​กับ​ชาว​อิสราเอล​จึง​ปราบ​พวก​เขา​ให้​พ่ายแพ้​อย่าง​สิ้นเชิง​ที่​กิเบโอน คน​อิสราเอล​ตาม​ฆ่า​พวก​เขา​ตลอด​ทาง​ขึ้นไป​เบธโฮโรน​ถึง​อาเซคาห์​และ​มักเคดาห์</verse>
				<verse number="11">ขณะ​ที่​ศัตรู​วิ่ง​หนี​มา​ตาม​ทาง​จาก​เบธโฮโรน​ไป​ยัง​อาเซคาห์ พระยาห์เวห์​กระหน่ำ​ลูกเห็บ​ขนาด​ใหญ่​ลง​มา​ใส่​พวก​เขา คน​ตาย​เพราะ​ลูกเห็บ​มาก​ยิ่ง​กว่า​ด้วย​คม​ดาบ​ของ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="12">ใน​วันที่​พระยาห์เวห์​กระทำ​ให้​ชาว​อาโมไรต์​พ่ายแพ้​อิสราเอล โยชูวา​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ต่อหน้า​อิสราเอล​ว่า “ขอให้​ดวง​อาทิตย์​หยุด​นิ่ง​อยู่​เหนือ​กิเบโอน ขอให้​ดวง​จันทร์​หยุด​อยู่​กับ​ที่​เหนือ​หุบเขา​อัยยาโลน”</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​ดวง​อาทิตย์​ก็​หยุด​นิ่ง และ​ดวง​จันทร์​หยุด​โคจร ตราบจน​ชนชาติ​นั้น​ได้​แก้แค้น ​ศัตรู​ของ​ตน ดัง​ที่​มี​บันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​ของ​ยาชาร์ ดวง​อาทิตย์​ค้าง​อยู่​กลาง​ท้องฟ้า​และ​ไม่ได้​ตก​ดิน​เป็น​เวลา​หนึ่ง​วัน​เต็ม</verse>
				<verse number="14">ไม่​เคย​มี​วัน​แบบ​นั้น​มา​ก่อน และ​จะ​ไม่​มี​วัน​แบบ​นั้น​อีก ที่​พระยาห์เวห์​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​มนุษย์​อย่าง​นั้น พระยาห์เวห์​ต่อสู้​เพื่อ​อิสราเอล​อย่าง​แน่นอน!</verse>
				<verse number="15">แล้ว​โยชูวา​กับ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​กลับมา​ยัง​ค่าย​พัก​ที่​กิลกาล</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​กษัตริย์​ทั้ง​ห้า​องค์​หลบหนี​ไป​ซ่อน​ตัว​อยู่​ใน​ถ้ำ​ที่​มักเคดาห์</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​โยชูวา​ได้รับ​รายงาน​ว่า​พบ​กษัตริย์​ทั้ง​ห้า​ซ่อน​ตัว​อยู่​ใน​ถ้ำ​ที่​มักเคดาห์</verse>
				<verse number="18">เขา​จึง​สั่ง​ว่า “จง​กลิ้ง​หิน​ก้อน​ใหญ่​ปิด​ปาก​ถ้ำ​และ​วาง​คน​เฝ้า​ยาม​ไว้</verse>
				<verse number="19">แต่​อย่า​รามือ! จง​ตาม​ล่า​ศัตรู ตี​ขนาบ​จาก​ด้าน​หลัง อย่า​ปล่อย​ให้​พวก​เขา​กลับ​เข้า​เมือง​ได้ เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน​แล้ว”</verse>
				<verse number="20">โยชูวา​กับ​ชาว​อิสราเอล​จึง​ปราบ​พวก​เขา​ให้​พ่ายแพ้​อย่าง​สิ้นเชิง มี​ผู้​รอด​ชีวิต​ไม่​กี่​คน​ที่​หนี​ไป​ถึง​เมือง​ป้อม​ปราการ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="21">ทั้ง​กองทัพ​กลับ​มา​หา​โยชูวา​ยัง​ค่าย​พัก​ที่​มักเคดาห์​อย่าง​ปลอดภัย​ทุก​คน หลังจาก​นั้น​ไม่​มี​ผู้​ใด​กล้า​เอ่ย​ปาก​กล่าวหา​ชาว​อิสราเอล​อีก​เลย</verse>
				<verse number="22">โยชูวา​สั่ง​ว่า “จง​เปิด​ปาก​ถ้ำ​และ​นำ​ตัว​กษัตริย์​ทั้ง​ห้า​ออก​มา​หา​เรา”</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​นำ​กษัตริย์​ทั้ง​ห้า​ออก​มา​จาก​ถ้ำ คือ​กษัตริย์​แห่ง​เยรูซาเล็ม เฮโบรน ยารมูท ลาคีช และ​เอกโลน</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​พวก​เขา​นำ​เหล่า​กษัตริย์​มาหา​โยชูวา โยชูวา​เรียก​ประชุม​ชาย​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​และ​สั่ง​พวก​ผู้​บัญชาการ​กองทัพ​ที่​มา​กับ​ตน​ว่า “จง​เหยียบ​คอ​กษัตริย์​เหล่า​นี้” พวก​เขา​ก็​ก้าว​ออก​มา​เหยียบ​คอ​กษัตริย์​ทั้ง​ห้า​นั้น</verse>
				<verse number="25">โยชูวา​กล่าว​กับ​พวก​เขา​ว่า “อย่า​กลัว​หรือ​ท้อใจ​เลย จง​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ​เถิด พระยาห์เวห์​จะ​กระทำ​เช่น​นี้​ต่อ​ศัตรู​ทั้งปวง​ที่​ท่าน​จะ​ต่อสู้​ด้วย”</verse>
				<verse number="26">แล้ว​โยชูวา​ก็​ประหาร​กษัตริย์​ทั้ง​ห้า​และ​เสียบ​ร่าง​พวก​เขา​ติด​กับ​เสา​ห้า​ต้น และ​แขวน​ทิ้ง​ไว้​อย่าง​นั้น​จน​ถึง​เวลา​เย็น</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​ดวง​อาทิตย์​ตก​ดิน โยชูวา​สั่ง​ให้​ปลด​ร่าง​ของ​กษัตริย์​ทั้ง​ห้า​นั้น​ลง​จาก​เสา และ​นำ​มา​โยน​ทิ้ง​ใน​ถ้ำ​ที่​พวก​เขา​เคย​หลบ​ซ่อน​ตัว แล้ว​ให้​สุม​ก้อนหิน​เป็น​กอง​พะเนิน​ตรง​ปาก​ถ้ำ ซึ่ง​ยัง​คงอยู่​ที่​นั่น​ตราบจน​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="28">ใน​วัน​นั้น​โยชูวา​เข้า​ยึด​เมือง​มักเคดาห์ ฆ่า​กษัตริย์​ด้วย​ดาบ​และ​ทำลาย​ล้าง​ทุก​คน​ใน​เมือง​นั้น​จน​หมดสิ้น ทั่ว​ทั้ง​เมือง​ไม่​มี​ผู้​ใด​รอด​ชีวิต​อยู่ แล้ว​โยชูวา​ก็​ทำ​ต่อ​กษัตริย์​แห่ง​มักเคดาห์​เหมือน​ที่​ได้​ทำ​ต่อ​กษัตริย์​แห่ง​เยรีโค</verse>
				<verse number="29">แล้ว​โยชูวา​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​จึง​เคลื่อน​พล​ออก​จาก​มักเคดาห์​เพื่อ​ไป​โจมตี​ลิบนาห์</verse>
				<verse number="30">ที่​นั่น​ก็​เช่น​เดียว​กัน พระยาห์เวห์​มอบ​เมือง​นั้น​และ​กษัตริย์​ไว้​ใน​มือ​อิสราเอล ชาว​เมือง​ทุก​คน​ถูก​ประหาร​หมดสิ้น​ไม่​เหลือ​รอด​สัก​คน​เดียว แล้ว​โยชูวา​ก็​ทำ​ต่อ​กษัตริย์​ของ​เมือง​นั้น​เหมือน​ที่​ได้​ทำ​ต่อ​กษัตริย์​เยรีโค</verse>
				<verse number="31">จาก​ลิบนาห์ โยชูวา​กับ​อิสราเอล​ทั้งปวง​เข้า​โจมตี​ลาคีช</verse>
				<verse number="32">พระยาห์เวห์​มอบ​ลาคีช​ไว้​ใน​มือ​ของ​คน​อิสราเอล ใน​วันที่​สอง​โยชูวา​ยึด​เมือง​ได้ เขา​ทำลาย​เมือง​นั้น​และ​ฆ่าฟัน​ชาว​เมือง​ทุก​คน​เช่น​เดียว​กับ​ที่​ลิบนาห์</verse>
				<verse number="33">ระหว่าง​การ​เข้า​โจมตี​ลาคีช กษัตริย์​โฮราม​แห่ง​เกเซอร์​ยกทัพ​มา​ช่วย​ป้องกัน​เมือง แต่​พ่ายแพ้​โยชูวา​กับ​กองทัพ​และ​ถูก​ฆ่า​ตาย​หมด</verse>
				<verse number="34">จาก​ลาคีช​โยชูวา​กับ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​มุ่งหน้า​ไป​บุก​โจมตี​เมือง​เอกโลน</verse>
				<verse number="35">พวก​เขา​ยึด​เมือง​ได้​ใน​วัน​เดียวกัน​นั้น​และ​ฆ่าฟัน​ด้วย​ดาบ และ​ทำลาย​ล้าง​ทุก​คน​ใน​เมือง​นั้น​จน​หมดสิ้น​เหมือน​ที่​ได้​ทำ​ต่อ​ลาคีช</verse>
				<verse number="36">จาก​เอกโลน​โยชูวา​กับ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​ขึ้น​ไป​บุก​โจมตี​เมือง​เฮโบรน</verse>
				<verse number="37">เข้า​ยึด​เมือง​และ​หมู่บ้าน​โดย​รอบ เขา​ฆ่า​กษัตริย์​และ​ชาว​เมือง​ทั้งหมด​ด้วย​ดาบ ไม่​มี​เหลือ​รอด​แม้​สัก​คน​เดียว พวก​เขา​ทำลาย​ล้าง​เมือง​และ​ทุก​คน​จน​หมดสิ้น​เช่น​เดียว​กับ​ที่​ได้​ทำ​ต่อ​เอกโลน</verse>
				<verse number="38">แล้ว​โยชูวา​กับ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​กลับ​ลง​ไป​โจมตี​เดบีร์</verse>
				<verse number="39">พวก​เขา​เข้า​ยึด​เมือง​พร้อม​ทั้ง​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ ฆ่าฟัน​กษัตริย์​และ​ชาว​เมือง​ทุก​คน​ด้วย​ดาบ พวก​เขา​ทำลาย​ล้าง​ทุก​คน​จน​หมดสิ้น​เหมือน​ที่​ได้​ทำ​ต่อ​ลิบนาห์​และ​เฮโบรน ไม่​มี​เหลือ​รอด​สัก​คน​เดียว</verse>
				<verse number="40">เป็นอันว่า​โยชูวา​พิชิต​ดินแดน​แถบ​นั้น​ทั้งหมด ไม่ว่า​แถบ​เทือกเขา​เนเกบ เชิง​เขา​ด้าน​ตะวันตก ลาด​เขา ตลอดจน​กษัตริย์​ทั้งปวง ไม่​มี​เหลือ​รอด​แม้​สัก​คน​เดียว โยชูวา​ทำลาย​ล้าง​ทุก​สิ่ง​ที่​มี​ลมหายใจ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="41">โยชูวา​ปราบ​หมด​ตั้งแต่​คาเดชบารเนีย​จน​จด​กาซา และ​จาก​เขต​แดน​โกเชน​ทั้งหมด​จน​ถึง​กิเบโอน</verse>
				<verse number="42">โยชูวา​รบ​ชนะ​กษัตริย์​ต่าง​ๆ และ​ดินแดน​ของ​เขา​ทั้งหมด​ใน​คราว​เดียว​กัน เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​สู้รบ​เพื่อ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="43">แล้ว​โยชูวา​กับ​อิสราเอล​ทั้งปวง​กลับ​คืน​สู่​ค่าย​พัก​ใน​กิลกาล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เมื่อ​กษัตริย์​ยาบิน​แห่ง​ฮาโซร์​ได้ยิน​เรื่องราว​ที่​เกิดขึ้น ก็​ส่ง​ข่าว​ไป​ยัง​กษัตริย์​โยบับ​แห่ง​มาโดน กษัตริย์​แห่ง​ชิมโรน กษัตริย์​แห่ง​อัคชาฟ</verse>
				<verse number="2">และ​กษัตริย์​ทั้งหลาย​ใน​แถบ​ภูเขา​ทาง​เหนือ​ใน​อาราบาห์​ซึ่ง​อยู่​ทาง​ตอน​ใต้​ของ​คินเนเรท ใน​เชิง​เขา​ทาง​ตะวันตก และ​ใน​นาโฟทโดร์​ทาง​ตะวันตก</verse>
				<verse number="3">ชาว​คานาอัน​ทั้ง​ด้าน​ตะวันออก​และ​ตะวันตก ชาว​อาโมไรต์ ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​เปริสซี ชาว​เยบุส​ใน​แดน​เทือกเขา ชาว​ฮีไวต์​ที่​เชิง​เขา​เฮอร์โมน​ใน​ดินแดน​มิสปาห์</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​ยกทัพ​มา​พร้อม​กับ​ไพร่พล​ทั้งหมด พร้อม​ทั้ง​ม้า​และ​รถ​ม้า​ศึก​จำนวน​มหาศาล​เหมือน​ทราย​ที่​ชาย​ทะเล</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​ทั้งหมด​นี้​รวม​กำลัง​กัน และ​มา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​ลำห้วย​เมโรม เพื่อ​จะ​สู้รบ​กับ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “อย่า​กลัว​พวก​เขา​เลย เพราะ​วัน​พรุ่งนี้​เวลา​เดียวกัน เรา​จะ​มอบ​พวก​เขา​ให้​คน​อิสราเอล​ประหาร จง​ตัด​เอ็น​น่อง​ม้า​และ​เผา​รถ​ม้า​ศึก​ของ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​โยชูวา​กับ​กองทัพ​ทั้งหมด​จึง​ยกทัพ​มาถึง​ลำห้วย​เมโรม​และ​รุก​เข้า​โจมตี​ทันที</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​คน​อิสราเอล​ซึ่ง​รุกไล่​พวก​เขา​ไป​ไกล​ถึง​ไซดอน​ใหญ่​และ​มิสเรโฟทมาอิม ไป​ทาง​ตะวันออก​สู่​หุบเขา​มิสปาห์ จน​กระทั่ง​ไม่​มี​ศัตรู​เหลือ​รอด​สัก​คน​เดียว</verse>
				<verse number="9">โยชูวา​ก็​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​ตัด​เอ็น​น่อง​ม้า​และ​เผา​รถ​ม้า​ศึก</verse>
				<verse number="10">ครั้ง​นั้น​โยชูวา​ได้​วก​กลับ​มา​ยึด​เมือง​ฮาโซร์​และ​ฆ่า​กษัตริย์​ของ​เมือง​นั้น​ด้วย​ดาบ (ฮาโซร์​เคย​เป็น​เมือง​เอก​ของ​อาณาจักร​เหล่า​นั้น)</verse>
				<verse number="11">ทุก​คน​ใน​เมือง​นั้น​ถูก​ฆ่า​ตาย​ด้วย​ดาบ อิสราเอล​ทำลาย ​พวก​เขา​หมดสิ้น ไม่​มี​สัก​ชีวิต​เหลือ​รอด​อยู่ แล้ว​เขา​ก็​เผา​เมือง​ฮาโซร์</verse>
				<verse number="12">แล้ว​โยชูวา​เข้า​โจมตี​และ​ทำลาย​ล้าง​นคร​ต่าง​ๆ กษัตริย์​ทั้งหลาย​กับ​ชาว​เมือง​ทั้งปวง​ถูก​ทำลาย​หมดสิ้น ตาม​ที่​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="13">อย่างไร​ก็​ตาม​อิสราเอล​ไม่ได้​เผา​เมือง​ใด​วอดวาย​เป็น​เถ้า​ถ่าน ยกเว้น​เมือง​ฮาโซร์​ซึ่ง​โยชูวา​ได้​เผา​ทำลาย</verse>
				<verse number="14">ชาว​อิสราเอล​ริบ​ข้าวของ​และ​ฝูง​สัตว์​ใน​เมือง​ปรักหักพัง​เหล่า​นั้น​ไว้​เป็น​ของ​ตน แต่​ฆ่าฟัน​ชาว​เมือง​ทั้งหมด ไม่​มี​สัก​ชีวิต​เหลือ​รอด​อยู่</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ไว้​อย่างไร โมเสส​ก็​สั่ง​โยชูวา และ​โยชูวา​ก็​ปฏิบัติ​ตาม​ครบถ้วน​ทุก​ประการ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="16">เป็นอันว่า​โยชูวา​พิชิต​ดินแดน​ทั้งหมด คือ​แถบ​เทือกเขา​เนเกบ​ทั้งหมด ดินแดน​โกเชน​ทั้งหมด เชิง​เขา​ด้าน​ตะวันตก อาราบาห์ เนิน​เขา​และ​เชิง​เขา​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="17">จาก​ภูเขา​ฮาลัก​ซึ่ง​ขึ้น​ตรง​ไป​ยัง​เสอีร์ ไป​ถึง​บาอัลกาด​ใน​หุบเขา​เลบานอน​ตรง​เชิง​เขา​เฮอร์โมน โยชูวา​จับกุม​และ​ประหาร​กษัตริย์​ทั้งปวง​ของ​ดินแดน​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="18">โยชูวา​สู้รบ​กับ​กษัตริย์​เหล่า​นี้​อยู่​นาน</verse>
				<verse number="19">ไม่​มี​เมือง​ใด​ทำ​สัญญา​ไมตรี​กับ​ชาว​อิสราเอล​ยกเว้น​ชาว​ฮีไวต์​ที่​อาศัย​ใน​กิเบโอน เมือง​อื่น​ๆ ล้วน​ถูก​ยึดครอง และ​พ่ายแพ้​ใน​การ​รบ</verse>
				<verse number="20">เพราะ​พระยาห์เวห์​เอง​ที่​ทำ​ให้​กษัตริย์​เหล่า​นั้น​มี​ใจ​แข็ง​กระด้าง คิด​จะ​สู้รบ​กับ​อิสราเอล เพื่อ​พระองค์​จะ​ทำลาย​ล้าง​พวก​เขา​จน​หมดสิ้น​โดย​ปราศจาก​ความ​เมตตา​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="21">ครั้ง​นั้น​โยชูวา​ออก​ไป​ทำลาย​คน​อานาค​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​เทือกเขา​จาก​เฮโบรน เดบีร์ และ​อานาบ จาก​ดินแดน​เทือกเขา​ทั้งหมด​ของ​ยูดาห์​และ​อิสราเอล โยชูวา​ได้​ทำลาย​ล้าง​พวก​เขา​และ​เมือง​ของ​พวก​เขา​จน​หมดสิ้น</verse>
				<verse number="22">ไม่​มี​คน​อานาค​หลงเหลือ​อยู่​ใน​เขตแดน​ของ​คน​อิสราเอล แต่​มี​หลงเหลือ​อยู่​บ้าง​ใน​กาซา​กัท​และ​อัชโดด</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น​โยชูวา​จึง​ยึด​ดินแดน​ทั้งหมด​ได้​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้ และ​เขา​ได้​มอบให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​คน​อิสราเอล​แบ่ง​ตาม​เผ่า แล้ว​แผ่นดิน​นั้น​ก็​สงบ​ว่าง​เว้น​จาก​สงคราม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">บรรดา​กษัตริย์​ที่​ชาว​อิสราเอล​ได้​พิชิต และ​เข้า​ยึดครอง​ดินแดน​ของ​พวก​เขา​ทาง​ฟาก​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน ตั้งแต่​โกรกธาร​อารโนน​จด​ภูเขา​เฮอร์โมน รวม​แถบ​ตะวันออก​ทั้งหมด​ของ​อาราบาห์ ได้แก่</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​สิโหน​แห่ง​อาโมไรต์​ผู้​ปกครอง​เฮชโบน ดินแดน​ของ​เขา​จาก​อาโรเออร์​ซึ่ง​อยู่​ริม​โกรกธาร​อารโนน คือ​จาก​ตอน​กลาง​ของ​โกรกธาร​นี้​ไป​จด​แม่น้ำ​ยับบอก ซึ่ง​เป็น​พรมแดน​ของ​ชาว​อัมโมน ครอบคลุม​อาณาเขต​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​กิเลอาด</verse>
				<verse number="3">และ​อาราบาห์​ตะวันออก​จาก​ทะเล​กาลิลี ​ถึง​ทะเล​อาราบาห์ (นั่น​คือ​ทะเล​ตาย) ถึง​เบธเยชิโมท​และ​ด้าน​ใต้​ไป​ถึง​ลาด​เขา​ปิสกาห์</verse>
				<verse number="4">และ​ดินแดน​ของ​กษัตริย์​โอก​แห่ง​บาชาน​ซึ่ง​เป็น​หนึ่ง​ใน​เรฟาอิม​กลุ่ม​สุดท้าย ผู้​ปกครอง​อัชทาโรท​และ​เอเดรอี</verse>
				<verse number="5">เขา​มี​อำนาจ​ปกครอง​ใน​พื้นที่​แถบ​ภูเขา​เฮอร์โมน สาเลคาห์ บาชาน​ทั้งหมด จน​ถึง​ชายแดน​ของ​ชาว​เกชูร์​และ​มาอาคาห์ และ​อีก​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​กิเลอาด​จน​ถึง​พรมแดน​ของ​กษัตริย์​สิโหน​แห่ง​เฮชโบน</verse>
				<verse number="6">โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ชาว​อิสราเอล​พิชิต​พวก​เขา และ​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​มอบ​ดินแดน​นี้​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เผ่า​รูเบน เผ่า​กาด และ​เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า</verse>
				<verse number="7">บรรดา​กษัตริย์​ปกครอง​ดินแดน​ซึ่ง​โยชูวา​กับ​ชาว​อิสราเอล​พิชิต​ได้​ใน​ทาง​ฟาก​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน จาก​บาอัลกาด​ใน​หุบเขา​เลบานอน​จด​ภูเขา​ฮาลัก เรื่อย​ไป​จน​ถึง​เสอีร์ โยชูวา​ยก​ดินแดน​เหล่า​นั้น​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​คน​อิสราเอล​ตาม​แต่​ละ​เผ่า</verse>
				<verse number="8">ดินแดน​เหล่า​นี้​ได้แก่ แถบ​เทือกเขา แถบ​เชิง​เขา​ตะวันตก อาราบาห์ ลาด​เขา ถิ่น​ทุรกันดาร​และ​เนเกบ เป็น​ดินแดน​ของ​ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​อาโมไรต์ ชาว​คานาอัน ชาว​เปริสซี ชาว​ฮีไวต์ และ​ชาว​เยบุส กษัตริย์​เหล่า​นี้​ได้แก่</verse>
				<verse number="9">กษัตริย์​แห่ง​เยรีโค กษัตริย์​แห่ง​อัย (ใกล้​เบธเอล)</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​แห่ง​เยรูซาเล็ม กษัตริย์​แห่ง​เฮโบรน</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​แห่ง​ยารมูท กษัตริย์​แห่ง​ลาคีช</verse>
				<verse number="12">กษัตริย์​แห่ง​เอกโลน กษัตริย์​แห่ง​เกเซอร์</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​แห่ง​เดบีร์ กษัตริย์​แห่ง​เกเดอร์</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​แห่ง​โฮรมาห์ กษัตริย์​แห่ง​อาราด</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์​แห่ง​ลิบนาห์ กษัตริย์​แห่ง​อดุลลัม</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์​แห่ง​มักเคดาห์ กษัตริย์​แห่ง​เบธเอล</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​แห่ง​ทัปปูวาห์ กษัตริย์​แห่ง​เฮเฟอร์</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​แห่ง​อาเฟค กษัตริย์​แห่ง​ลาชาโรน</verse>
				<verse number="19">กษัตริย์​แห่ง​มาโดน กษัตริย์​แห่ง​ฮาโซร์</verse>
				<verse number="20">กษัตริย์​แห่ง​ชิมโรนเมโรน กษัตริย์​แห่ง​อัคชาฟ</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​แห่ง​ทาอานาค กษัตริย์​แห่ง​เมกิดโด</verse>
				<verse number="22">กษัตริย์​แห่ง​เคเดช กษัตริย์​แห่ง​โยกเนอัม​ใน​คารเมล</verse>
				<verse number="23">กษัตริย์​แห่ง​โดร์ (ใน​นาโฟทโดร์) กษัตริย์​แห่ง​โกยิม​ใน​กิลกาล</verse>
				<verse number="24">กษัตริย์​แห่ง​ทีรซาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">เมื่อ​โยชูวา​แก่​ลง พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เขา​ว่า “ตอน​นี้​เจ้า​แก่​มาก​แล้ว และ​ยัง​มี​ดินแดน​อีก​มาก​ที่​จะ​ต้อง​พิชิต</verse>
				<verse number="2">ดินแดน​ซึ่ง​ยัง​จะ​ต้อง​เข้า​ยึดครอง​ได้แก่ ดินแดน​ทั้งหมด​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย และ​เกชูร์</verse>
				<verse number="3">ตั้งแต่​แม่น้ำ​ชิโหร์​ทาง​ตะวันออก​ของ​อียิปต์​ถึง​เขตแดน​ของ​เอโครน​ทาง​เหนือ เขตแดน​ทั้งหมด​ที่​ถูก​นับ​ว่า​เป็น​ของ​ชาว​คานาอัน รวม​ถึง​เขตแดน​ของ​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ทั้ง​ห้า​ของ​ฟีลิสเตีย​ใน​กาซา อัชโดด อัชเคโลน กัท และ​เอโครน ตลอดจน​เขตแดน​ของ​ชาว​อัฟวิม</verse>
				<verse number="4">จาก​ทาง​ใต้ คือ​ดินแดน​ทั้งหมด​ของ​ชาว​คานาอัน จาก​อาราห์​ของ​ชาว​ไซดอน​จน​ถึง​อาเฟค ตรง​พรมแดน​ของ​ชาว​อาโมไรต์</verse>
				<verse number="5">ดินแดน​ของ​ชาว​เกบาล และ​เลบานอน​ทั้งหมด​ไป​ทาง​ตะวันออก จาก​บาอัลกาด​เชิง​ภูเขา​เฮอร์โมน​ถึง​เลโบฮามัท</verse>
				<verse number="6">สำหรับ​คน​ที่​อาศัย​ใน​เขต​ภูเขา​จาก​เลบานอน​ถึง​มิสเรโฟทมาอิม​คือ​ชาว​ไซดอน​ทั้งปวง เรา​เอง​จะ​ขับไล่​พวก​เขา​ออก​ไป​ต่อหน้า​ชาว​อิสราเอล จง​แบ่ง​ดินแดน​เหล่า​นี้​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​อิสราเอล​ตาม​ที่​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ไว้</verse>
				<verse number="7">และ​แบ่ง​ดินแดน​เหล่า​นี้​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เก้า​เผ่า​กับ​เผ่า​มนัสเสห์​อีก​ครึ่ง​เผ่า”</verse>
				<verse number="8">เผ่า​มนัสเสห์ ​อีก​ครึ่ง​เผ่า ชน​เผ่า​รูเบน และ​กาด ได้รับ​กรรมสิทธิ์​ทาง​ฟาก​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน ซึ่ง​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​ยก​ให้​ก่อน​แล้ว</verse>
				<verse number="9">กรรมสิทธิ์​นั้น​เริ่ม​จาก​ดินแดน​อาโรเออร์​ริม​โกรกธาร​อารโนน จาก​เมือง​ซึ่ง​อยู่​ตอน​กลาง​ของ​โกรกธาร​นี้​รวม​ถึง​ที่​ราบ​สูง​เมเดบา​ทั้งหมด​จน​ถึง​ดีโบน</verse>
				<verse number="10">และ​เมือง​ทั้งหมด​ของ​สิโหน​กษัตริย์​ชาว​อาโมไรต์​ซึ่ง​ครอง​เฮชโบน​ไป​จน​จด​พรมแดน​ของ​ชาว​อัมโมน</verse>
				<verse number="11">และ​ครอบคลุม​กิเลอาด​อาณาเขต​ของ​ชาว​เกชูร์​และ​ชาว​มาอาคาห์ บริเวณ​ภูเขา​เฮอร์โมน​ทั้งหมด บาชาน​ทั้งหมด​จน​จด​สาเลคาห์</verse>
				<verse number="12">กล่าว​คือ​อาณาเขต​ทั้งสิ้น​ของ​กษัตริย์​โอก​แห่ง​บาชาน ซึ่ง​ครอง​อัชทาโรท​และ​เอเดรอี เขา​ผู้​นี้​เป็น​หนึ่ง​ใน​เรฟาอิม​กลุ่ม​สุดท้าย โมเสส​พิชิต​พวก​เขา​และ​เข้า​ยึดครอง​ดินแดน</verse>
				<verse number="13">แต่​ชาว​อิสราเอล​ไม่ได้​ขับไล่​ชาว​เกชูร์​และ​ชาว​มาอาคาห์​ออก​ไป พวก​เขา​จึง​ยัง​คง​อาศัย​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ชาว​อิสราเอล​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="14">สำหรับ​เผ่า​เลวี โมเสส​ไม่ได้​มอบ​ดินแดน​ใด​ๆ ให้ เพราะ​พวก​เขา​ได้​รับ​โภชน​บูชา​ที่​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​เป็น​กรรมสิทธิ์​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้​กับ​เขา</verse>
				<verse number="15">ดินแดน​ซึ่ง​โมเสส​ยก​ให้​เผ่า​รูเบน​แบ่ง​ตาม​ตระกูล</verse>
				<verse number="16">ดินแดน​จาก​อาโรเออร์​ริม​โกรกธาร​อารโนน จาก​เมือง​ซึ่ง​อยู่​ตอน​กลาง​ของ​โกรกธาร​ไป​จน​ถึง​ที่​ราบ​ทั้งหมด​เลย​เมเดบา</verse>
				<verse number="17">จด​เฮชโบน และ​เมือง​ทั้งหมด​บน​ที่​ราบ​นั้น รวม​ทั้ง​ดีโบน บาโมทบาอัล เบธบาอัลเมโอน</verse>
				<verse number="18">ยาฮาส เคเดโมท เมฟาอาท</verse>
				<verse number="19">คีริยาธาอิม สิบมาห์ เศเรทชาหาร์​บน​ภูเขา​ใน​หุบเขา​นั้น</verse>
				<verse number="20">เบธเปโอร์ ลาด​เขา​ปิสกาห์ และ​เบธเยชิโมท</verse>
				<verse number="21">คือ​เมือง​ทั้งหมด​บน​ที่​ราบ​สูง​และ​อาณาจักร​ทั้งหมด​ของ​กษัตริย์​สิโหน​แห่ง​อาโมไรต์ ผู้​ครอบครอง​อยู่​ใน​เฮชโบน ซึ่ง​ถูก​โมเสส​พิชิต​พร้อม​กษัตริย์​อื่น​ๆ ของ​มีเดียน​คือ​เอวี เรเคม ศูร์ เฮอร์ และ​เรบา ผู้​เป็น​พันธมิตร​ของ​สิโหน ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​ถิ่น​นั้น</verse>
				<verse number="22">ชาว​อิสราเอล​ยัง​ได้​ประหาร​ผู้​ทำนาย​บาลาอัม​ลูก​ชาย​ของ​เบโอร์​ด้วย</verse>
				<verse number="23">ชาย​ฝั่ง​แม่น้ำ​จอร์แดน​เป็น​พรมแดน​ของ​รูเบน เมือง​กับ​หมู่บ้าน​เหล่า​นี้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เผ่า​รูเบน​แบ่ง​ตาม​ตระกูล</verse>
				<verse number="24">ดินแดน​ซึ่ง​โมเสส​ยก​ให้​เผ่า​กาด​แบ่ง​ตาม​ตระกูล ได้แก่</verse>
				<verse number="25">เขต​แดน​ยาเซอร์ เมือง​ทั้งหมด​ของ​กิเลอาด และ​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​ดินแดน​ของ​ชาว​อัมโมน ไกล​ถึง​อาโรเออร์​ใกล้​รับบาห์</verse>
				<verse number="26">และ​จาก​เฮชโบน​ถึง​รามัท​มิสปาห์​และ​เบโทนิม และ​จาก​มาหะนาอิม​ถึง​เขต​แดน​เดบีร์</verse>
				<verse number="27">และ​ใน​หุบเขา​ได้แก่ เบธฮารัม เบธนิมราห์ สุคคท และ​ศาโฟน ดินแดน​ส่วน​ที่​เหลือ​ของ​กษัตริย์​สิโหน​แห่ง​เฮชโบน (ฟาก​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน ขึ้นไป​จด​ทะเล​กาลิลี)</verse>
				<verse number="28">เมือง​กับ​หมู่บ้าน​เหล่า​นี้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เผ่า​กาด​แบ่ง​ตาม​ตระกูล</verse>
				<verse number="29">ดินแดน​ซึ่ง​โมเสส​ยก​ให้​เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า คือ​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​ครอบครัว​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​มนัสเสห์​แบ่ง​ตาม​ตระกูล ได้แก่</verse>
				<verse number="30">ดินแดน​จาก​มาหะนาอิม ครอบคลุม​บาชาน​ทั้งหมด​ซึ่ง​เป็น​อาณาจักร​ทั้งสิ้น​ของ​กษัตริย์​โอก​แห่ง​บาชาน​และ​เมือง​ทั้ง​หกสิบ​แห่ง​ใน​แว่นแคว้น​ยาอีร์​ใน​บาชาน</verse>
				<verse number="31">ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​กิเลอาด อัชทาโรท และ​เอเดรอี (ซึ่ง​เป็น​เมือง​เอก​ของ​กษัตริย์​โอก​ใน​บาชาน) ให้​แก่​เชื้อสาย​ของ​มาคีร์​ลูก​ชาย​มนัสเสห์ คือ​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​บรรดา​ลูกชาย​ของ​มาคีร์​แบ่ง​ตาม​ตระกูล</verse>
				<verse number="32">ทั้งหมด​นี้​คือ​กรรมสิทธิ์​ซึ่ง​โมเสส​แบ่งสรร​ให้ ขณะ​อยู่​ใน​ที่​ราบ​โมอับ​บน​ฝั่ง​แม่น้ำ​จอร์แดน​ด้าน​ตะวันออก​ของ​เมือง​เยรีโค</verse>
				<verse number="33">แต่​โมเสส​ไม่ได้​มอบ​กรรมสิทธิ์​ใด​ๆ แก่​เผ่า​เลวี เพราะว่า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พวก​เขา​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ทั้งหมด​นี้​คือ​ดินแดน​ใน​คานาอัน​ที่​ชาว​อิสราเอล​ได้​รับ​กรรมสิทธิ์ ซึ่ง​ปุโรหิต​เอเลอาซาร์ โยชูวา​ลูก​ชาย​ของ​นูน และ​หัวหน้า​ตระกูล​ของ​เผ่า​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล​เป็น​ผู้​แบ่งสรร​ให้</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา​จับ​สลาก​แบ่งสรร​กรรมสิทธิ์​ใน​หมู่​เก้า​เผ่า​ครึ่ง ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ไว้​ผ่าน​ทาง​โมเสส</verse>
				<verse number="3">โมเสส​ได้​มอบ​ดินแดน​ทาง​ฟาก​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ให้​แก่​สอง​เผ่า​ครึ่ง​เป็น​กรรมสิทธิ์​แล้ว แต่​เผ่า​เลวี​ไม่​ได้รับ​กรรมสิทธิ์​ใด​ๆ ท่ามกลาง​เผ่า​ที่​เหลือ</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ลูกหลาน​ของ​โยเซฟ​ได้​กลาย​เป็น​สอง​เผ่า คือ​เผ่า​มนัสเสห์​และ​เผ่า​เอฟราอิม ชน​เลวี​ไม่​ได้รับ​ดินแดน​ใด​ๆ นอกจาก​ให้​เมือง​เพื่อ​อาศัย​และ​ทุ่ง​หญ้า​สำหรับ​ฝูง​สัตว์</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น​ชาว​อิสราเอล​จึง​แบ่ง​ดินแดน​กัน​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="6">ครั้ง​นั้น​ประชาชน​เผ่า​ยูดาห์​เข้า​พบ​โยชูวา​ที่​กิลกาล และ​คาเลบ​ลูก​ชาย​ของ​เยฟุนเนห์​คน​เคนัส​กล่าว​ว่า “ท่าน​ทราบ​แล้ว​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​คน​ของ​พระเจ้า​ที่​คาเดชบารเนีย​เกี่ยวกับ​ท่าน​และ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​อายุ​สี่สิบ​ปี​เมื่อ​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​ส่ง​ข้าพเจ้า​จาก​คาเดชบารเนีย​ไป​สำรวจ​ดินแดน และ​ข้าพเจ้า​กลับมา​รายงาน​ตาม​ความ​คิด​เห็น​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ที่​ไป​กับ​เรา​ทำ​ให้​ประชาชน​หวาด​กลัว​เสียขวัญ แต่​ส่วน​ข้าพเจ้า​ติดตาม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​อย่าง​สุดใจ</verse>
				<verse number="9">โมเสส​จึง​ปฏิญาณ​กับ​ข้าพเจ้า​ใน​วัน​นั้น​ว่า ‘ดินแดน​ส่วน​ที่​เจ้า​เหยียบ​ย่าง​เข้า​ไป​นั้น​จะ​ตก​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เจ้า​กับ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ตลอดไป เพราะ​เจ้า​ได้​ติดตาม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​อย่าง​สุดใจ ’</verse>
				<verse number="10">บัดนี้​เป็น​ไป​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สัญญา​ไว้ พระองค์​โปรด​ให้​ข้าพเจ้า​อยู่​รอด​มา 45 ปี นับ​แต่​พระองค์​พูด​กับ​โมเสส ตอน​ที่​อิสราเอล​รอนแรม​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร เดี๋ยวนี้​ข้าพเจ้า​ก็​อายุ 85 ปี​แล้ว!</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้า​ยัง​คง​แข็งแรง​เหมือน​เมื่อ​ครั้ง​โมเสส​ใช้​ให้​เรา​เดินทาง​ไป ข้าพเจ้า​ยัง​แข็งขัน​ที่​จะ​ไป​สู้รบ​เท่า​ๆ กับ​ตอน​นั้น</verse>
				<verse number="12">ฉะนั้น​ขอให้​ท่าน​ยก​ดินแดน​เทือกเขา​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​สัญญา​ไว้​กับ​ข้าพเจ้า​ใน​วัน​นั้น ท่าน​เอง​ก็​ได้ยิน​แล้ว​ว่า​คน​อานาค​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น เมือง​ของ​เขา​ใหญ่โต มี​ปราการ​แน่น​หนา แต่​หาก​พระยาห์เวห์​ช่วยเหลือ ข้าพเจ้า​จะ​ขับไล่​พวก​เขา​ออก​ไป​ตาม​ที่​พระองค์​พูด​ไว้”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​โยชูวา​จึง​อวยพร​คาเลบ​ลูก​ชาย​ของ​เยฟุนเนห์ และ​มอบ​เฮโบรน​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เขา</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​เฮโบรน​จึง​เป็น​ของ​คาเลบ​ลูก​ชาย​ของ​เยฟุนเนห์​คน​เคนัส​ตั้งแต่​นั้น​มา เพราะ​คาเลบ​ได้​ติดตาม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​อย่าง​สุดใจ</verse>
				<verse number="15">(เฮโบรน​เคย​มี​ชื่อ​ว่า​คีริยาทอารบา ตาม​ชื่อ​ของ​อารบา​ผู้​เป็น​วีรบุรุษ​ผู้​ยิ่งใหญ่​ที่สุด​ของ​พวก​อานาค) แล้ว​แผ่นดิน​นั้น​ก็​สงบ​ว่าง​เว้น​จาก​สงคราม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">การ​จัดสรร​ดินแดน​ให้​แก่​เผ่า​ยูดาห์​แบ่ง​ตาม​ตระกูล ด้าน​ใต้​จด​เขตแดน​ของ​เอโดม ไป​จน​ถึง​ถิ่น​ทุรกันดาร​ศิน​ทาง​ตอน​ใต้​สุด</verse>
				<verse number="2">พรมแดน​ด้าน​ใต้​ของ​พวก​เขา​เริ่ม​จาก​อ่าว​ที่​ปลาย​ทะเล​ตาย​ด้าน​ใต้</verse>
				<verse number="3">ผ่าน​ทาง​ใต้​ของ​ช่อง​แคบ​แมงป่อง มายัง​ถิ่น​ทุรกันดาร​ศิน​ไป​ที่​ทาง​ใต้​ของ​คาเดชบารเนีย แล้ว​ผ่าน​เฮสโรน​ไป​ยัง​อัดดาร์ อ้อม​มา​ที่​คารคา</verse>
				<verse number="4">ผ่าน​มา​ยัง​อัสโมน​ไป​จด​ลำน้ำ​แห่ง​อียิปต์​และ​มา​สิ้นสุด​ที่​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน นี่​คือ​พรมแดน​ด้าน​ใต้​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="5">พรมแดน​ด้าน​ตะวันออก​คือ ทะเล​ตาย​ไป​ไกล​ถึง​ปาก​แม่น้ำ​จอร์แดน พรมแดน​ด้าน​เหนือ​เริ่ม​จาก​อ่าว​ของ​ทะเล​ที่​ปาก​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="6">ขึ้นไป​ถึง​เบธโฮกลาห์​ไป​ทาง​เหนือ​ของ​เบธอาราบาห์​ถึง​ศิลา​แห่ง​โบฮัน​ลูก​ชาย​ของ​รูเบน</verse>
				<verse number="7">จาก​ที่​นั่น​ผ่าน​หุบเขา​อาโคร์​ถึง​เดบีร์ แล้ว​ขึ้น​เหนือ​ไป​ยัง​กิลกาล​ตรงข้าม​ไหล่เขา​อาดุมมิม​ทาง​ด้าน​ใต้​ของ​หุบเขา ต่อไป​ถึง​แหล่ง​น้ำ​เอนเชเมช​และ​ไป​สู่​เอนโรเกล</verse>
				<verse number="8">ผ่าน​หุบเขา​เบนฮินโนม ตาม​ไหล่เขา​ทิศใต้​ของ​เมือง​เยบุส (คือ​เยรูซาเล็ม) แล้ว​ขึ้นไป​ยัง​ยอด​เขา​ทาง​ทิศ​ตะวันตก​ของ​หุบเขา​ฮินโนม ไป​ถึง​ทาง​ด้าน​เหนือ​ของ​หุบเขา​แห่ง​เรฟาอิม</verse>
				<verse number="9">จาก​ยอด​เขา​นี้ เส้น​แบ่ง​อาณาเขต​มุ่ง​ไป​ยัง​น้ำพุ​เนฟโทอาห์ เมือง​ต่าง​ๆ บริเวณ​ภูเขา​เอโฟรน​เรื่อยมา​จน​ถึง​บาอาลาห์ (คือ​คีริยาทเยอาริม)</verse>
				<verse number="10">จาก​นั้น​พรมแดน​โค้ง​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันตก จาก​บาอาลาห์​ไป​ถึง​ภูเขา​เสอีร์ เรื่อยมา​ตาม​ลาด​เขา​ด้าน​เหนือ​ของ​ภูเขา​เยอาริม (คือ​เคสะโลน) ลง​มา​ถึง​เบธเชเมช​และ​ไป​ยัง​ทิมนาห์</verse>
				<verse number="11">ไป​สู่​ลาด​เขา​ทาง​เหนือ​ของ​เอโครน เลี้ยว​ไป​ยัง​ชิกเคโรน เรื่อยมา​สู่​ภูเขา​บาอาลาห์ ผ่าน​ยับเนเอล​และ​สิ้นสุด​ที่​ทะเล</verse>
				<verse number="12">เขต​แดน​ด้าน​ตะวันตก​คือ​ชาย​ฝั่ง​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน นี่​คือ​พรมแดน​โดย​รอบ​ของ​ชน​ยูดาห์​แบ่ง​ตาม​ตระกูล​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="13">ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​โยชูวา​มอบ​ดินแดน​ส่วน​หนึ่ง​ใน​ยูดาห์​ให้​แก่​คาเลบ​ลูก​ชาย​ของ​เยฟุนเนห์ คือ​คีริยาทอารบา​หรือ​เฮโบรน (อารบา​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​คน​อานาค)</verse>
				<verse number="14">คาเลบ​ขับไล่​คน​อานาค​สาม​คน​ออก​ไป​จาก​เฮโบรน คือ​เชชัย อาหิมาน และ​ทัลมัย ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อานาค</verse>
				<verse number="15">จาก​นั้น​เขา​เดิน​ทัพ​ไป​โจมตี​ชาว​เมือง​เดบีร์ (เดิม​เรียก​ว่า คีริยาทเสเฟอร์)</verse>
				<verse number="16">และ​คาเลบ​พูด​ว่า “ใคร​บุก​เข้า​โจมตี​และ​ยึด​คีริยาทเสเฟอร์​ได้ เรา​จะ​ยก​อัคสาห์​ลูกสาว​ของ​เรา​ให้​เป็น​ภรรยา”</verse>
				<verse number="17">โอทนีเอล​ลูก​ชาย​ของ​เคนัส พี่น้อง​ของ​คาเลบ​ยึด​เมือง​ได้ ดังนั้น​คาเลบ​จึง​ยก​อัคสาห์​ลูกสาว​ของ​เขา​ให้​เป็น​ภรรยา</verse>
				<verse number="18">วัน​หนึ่ง​เมื่อ​เธอ​มา​หา​โอทนีเอล และ​รบเร้า​ให้​เขา ​ขอ​ที่ดิน​จาก​พ่อ​ของ​เธอ เมื่อ​เธอ​ลง​จาก​หลัง​ลา คาเลบ​ถาม​เธอ​ว่า “พ่อ​จะ​ช่วย​อะไร​เจ้า​ได้​บ้าง”</verse>
				<verse number="19">เธอ​ตอบ​ว่า “ขอ​เมตตา​ลูก​เป็น​พิเศษ ใน​เมื่อ​พ่อ​ได้​ยก​ที่ดิน​ใน​เนเกบ​ให้​ลูก​แล้ว โปรด​ยก​น้ำพุ​ให้​ลูก​ด้วย​เถิด” คาเลบ​จึง​ยก​น้ำพุ​บน​และ​น้ำพุ​ล่าง​ให้​เธอ</verse>
				<verse number="20">ต่อไป​นี้​คือ​กรรมสิทธิ์​ของ​เผ่า​ยูดาห์​แบ่ง​ตาม​ตระกูล</verse>
				<verse number="21">เมือง​ต่าง​ๆ ใต้​สุด​ของ​เผ่า​ยูดาห์​ใน​เนเกบ​ไป​ถึง​ชายแดน​ของ​เอโดม ได้แก่ ขับเซเอล เอเดอร์ ยากูร์</verse>
				<verse number="22">คีนาห์ ดีโมนาห์ อาดาดาห์</verse>
				<verse number="23">เคเดช ฮาโซร์ อิทนาน</verse>
				<verse number="24">ศิฟ เทเลม เบอาโลท</verse>
				<verse number="25">ฮาโซร์ฮาดัททาห์ เคริโอท เฮสโรน (คือ​ฮาโซร์)</verse>
				<verse number="26">อามัม เชมา โมลาดาห์</verse>
				<verse number="27">ฮาซารกัดดาห์ เฮชโมน เบธ​เปเลท</verse>
				<verse number="28">ฮาซารชูอาล เบเออร์เชบา บิซิโอธิยาห์</verse>
				<verse number="29">บาอาลาห์ อิยิม เอเซม</verse>
				<verse number="30">เอลโทลัด เคสีล โฮรมาห์</verse>
				<verse number="31">ศิกลาก มัดมันนาห์ สันสันนาห์</verse>
				<verse number="32">เลบาโอธ ชิลฮิม อายิน และ​ริมโมน รวม 29 เมือง​กับ​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="33">แถบ​เชิง​เขา​ทาง​ตะวันตก​ได้แก่ เอชทาโอล โศราห์ อัชนาห์</verse>
				<verse number="34">ศาโนอาห์ เอนกันนิม ทัปปูวาห์ เอนัม</verse>
				<verse number="35">ยารมูท อดุลลัม โสโคห์ อาเซคาห์</verse>
				<verse number="36">ชาอาราอิม อาดีธาอิม และ​เกเดราห์ (หรือ​เกเดโรธาอิม) รวม 14 เมือง​กับ​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="37">เศนัน ฮาดาชาห์ มิกดัลกาด</verse>
				<verse number="38">ดิเลอัน มิสปาห์ โยคเธเอล</verse>
				<verse number="39">ลาคีช โบสคาท เอกโลน</verse>
				<verse number="40">คับโบน ลามัส คิทลิช</verse>
				<verse number="41">เกเดโรท เบธดาโกน นาอามาห์ และ​มักเคดาห์ รวม 16 เมือง​กับ​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="42">ลิบนาห์ เอเธอร์ อาชัน</verse>
				<verse number="43">อิฟทาห์ อัชนาห์ เนซีบ</verse>
				<verse number="44">เคอีลาห์ อัคซิบ และ​มาเรชาห์ รวม 9 เมือง​กับ​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="45">เอโครน​กับ​หมู่บ้าน​และ​ถิ่นฐาน​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="46">ตะวันตก​ของ​เอโครน​ทั้งหมด​ใน​ละแวก​อัชโดด​กับ​หมู่บ้าน</verse>
				<verse number="47">อัชโดด​กับ​หมู่บ้าน​และ​ถิ่นฐาน​โดย​รอบ กาซา​กับ​หมู่บ้าน​และ​ถิ่นฐาน​โดย​รอบ ไป​ถึง​ลำน้ำ​แห่ง​อียิปต์​และ​ชาย​ฝั่ง​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน</verse>
				<verse number="48">ใน​ดินแดน​เทือกเขา ได้แก่ ชามีร์ ยาททีร์ โสโคห์</verse>
				<verse number="49">ดานนาห์ คีริยาทสันนาห์ (คือ​เดบีร์)</verse>
				<verse number="50">อานาบ เอชเทโมห์ อานิม</verse>
				<verse number="51">โกเชน โฮโลน และ​กิโลห์ รวม 11 เมือง​กับ​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="52">อาหรับ ดูมาห์ เอชาน</verse>
				<verse number="53">ยานิม เบธทัปปูวาห์ อาเฟคาห์</verse>
				<verse number="54">ฮุมทาห์ คีริยาทอารบา (คือ​เฮโบรน) และ​ศิโยร์ รวม 9 เมือง​กับ​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="55">มาโอน คารเมล ศิฟ ยุททาห์</verse>
				<verse number="56">ยิสเรเอล โยคเดอัม ศาโนอาห์</verse>
				<verse number="57">คาอิน กิเบอาห์ และ​ทิมนาห์ รวม 10 เมือง​กับ​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="58">ฮัลฮูล เบธซูร์ เกโดร์</verse>
				<verse number="59">มาอาราท เบธอาโนท และ​เอลเทโคน รวม 6 เมือง​กับ​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="60">คีริยาทบาอัล (คือ​คีริยาทเยอาริม) กับ​รับบาห์ รวม 2 เมือง​กับ​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="61">ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ได้แก่ เบธอาราบาห์ มิดดีน เสคะคาห์</verse>
				<verse number="62">นิบชาน เมือง​เกลือ และ​เอนเกดี รวม 6 เมือง​กับ​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="63">ชาว​ยูดาห์​ไม่​สามารถ​ขับไล่​ชาว​เยบุส​ออก​ไป​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม​ได้ ชาว​เยบุส​จึง​ยัง​คง​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​ร่วม​กับ​ประชาชน​ชาว​ยูดาห์​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ดินแดน​ที่​เป็น​ส่วน​ของ​เผ่า​โยเซฟ​เริ่ม​จาก​จอร์แดน​แห่ง​เยรีโค​ทาง​ตะวันออก​ของ​ห้วงน้ำ​แห่ง​เยรีโค ผ่าน​ถิ่น​ทุรกันดาร​เข้า​สู่​แถบ​เทือกเขา​แห่ง​เบธเอล</verse>
				<verse number="2">จาก​เบธเอล (คือ​ลูส) ข้าม​ไป​สู่​เขต​แดน​ของ​ชาว​อารคี​ใน​อาทาโรท</verse>
				<verse number="3">ลง​มา​ทาง​ตะวันตก​ถึง​เขต​แดน​ของ​ชาว​ยาเฟลที มายัง​เบธโฮโรน​ล่าง ไป​เกเซอร์​แล้ว​สุด​ที่​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน</verse>
				<verse number="4">เผ่า​มนัสเสห์​และ​เอฟราอิม​เชื้อสาย​ของ​โยเซฟ​ได้รับ​กรรมสิทธิ์​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="5">ดินแดน​ของ​เอฟราอิม​แบ่ง​ตาม​ตระกูล ได้แก่ พรมแดน​ด้าน​ตะวันออก​ของ​พวก​เขา​เริ่ม​จาก​อาทาโรทอัดดาร์ ไป​ยัง​เบธโฮโรน​ตอน​บน</verse>
				<verse number="6">และ​ต่อเนื่อง​ไป​ถึง​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน จาก​มิคเมธัท​ทาง​เหนือ เลี้ยว​ไป​ทาง​ตะวันออก​สู่​ทาอานาท​ชิโลห์ มายัง​ยาโนอาห์​ทาง​ด้าน​ตะวันออก</verse>
				<verse number="7">จาก​ยาโนอาห์​มา​ทาง​ใต้​สู่​อาทาโรท​และ​นาอาราห์ จด​เมือง​เยรีโค สิ้นสุด​ลง​ที่​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="8">จาก​ทัปปูวาห์​มา​ทาง​ทิศ​ตะวันตก​สู่​ลำห้วย​คานาห์ มา​สิ้นสุด​ที่​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน นี่​คือ​กรรมสิทธิ์​ของ​เผ่า​เอฟราอิม​แบ่ง​ตาม​ตระกูล</verse>
				<verse number="9">และ​ยัง​รวม​เมือง​ต่าง​ๆ กับ​หมู่บ้าน​ใน​เขต​ของ​เผ่า​มนัสเสห์​ที่​แยก​ไว้​ให้​ชาว​เอฟราอิม​อีก​ด้วย</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​ไม่ได้​ขับไล่​ชาว​คานาอัน​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​เกเซอร์​ออก​ไป ชาว​คานาอัน​จึง​ยัง​คง​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่​คน​เอฟราอิม แต่​ถูก​เกณฑ์​เป็น​ทาส​แรงงาน​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ดินแดน​ที่​เป็น​ส่วน​ของ​เผ่า​มนัสเสห์ ลูก​หัวปี​ของ​โยเซฟ​มี​ดังนี้ สำหรับ​มาคีร์ ลูก​ชาย​หัวปี​ของ​มนัสเสห์ ผู้​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​กิเลอาด​ได้รับ​ดินแดน​กิเลอาด​และ​บาชาน​ไป​แล้ว เพราะว่า​พวก​มาคีร์​เป็น​นัก​รบ​แกล้ว​กล้า</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น​ดินแดน​ส่วน​ที่​แบ่ง​นี้​จึง​ยก​ให้​แก่​ตระกูล​อื่น​ๆ ของ​มนัสเสห์​ได้แก่ ตระกูล​อาบีเอเซอร์ เฮเลค อัสรีเอล เชเคม เฮเฟอร์ และ​เชมิดา คน​เหล่า​นี้​เป็น​ลูกหลาน​ผู้ชาย​ของ​มนัสเสห์​ลูก​ของ​โยเซฟ​ตาม​ตระกูล​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​เศโลเฟหัด​ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เฮเฟอร์ ผู้​เป็น​ลูก​ของ​กิเลอาด ผู้​เป็น​ลูก​ของ​มาคีร์ ผู้​เป็น​ลูก​ของ​มนัสเสห์ ไม่​มี​ลูก​ชาย แต่​มี​ลูก​สาว​ห้า​คน​คือ มาห์ลาห์ โนอาห์ โฮกลาห์ มิลคาห์ และ​ทีรซาห์</verse>
				<verse number="4">หญิง​เหล่า​นี้​มา​พบ​ปุโรหิต​เอเลอาซาร์ โยชูวา​ลูก​ชาย​ของ​นูน และ​บรรดา​ผู้นำ แล้ว​เรียน​ว่า “พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ให้​ยก​กรรมสิทธิ์​แก่​พวก​ข้าพเจ้า​เหมือน​ญาติ​พี่น้อง​ของ​เรา” โยชูวา​จึง​ยก​กรรมสิทธิ์​ให้​พวก​เธอ​ร่วม​กับ​พี่น้อง​ของ​บิดา​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง</verse>
				<verse number="5">ส่วน​ของ​มนัสเสห์​ประกอบ​ด้วย​ที่ดิน​สิบ​ส่วน นอกเหนือ​จาก​กิเลอาด​และ​บาชาน​ทาง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="6">เนื่องด้วย​บรรดา​ลูก​สาว​ของ​เผ่า​มนัสเสห์​ได้รับ​กรรมสิทธิ์​ใน​หมู่​ลูก​ชาย ดินแดน​กิเลอาด​เป็น​ของ​เชื้อสาย​ส่วน​ที่​เหลือ​ของ​มนัสเสห์</verse>
				<verse number="7">อาณาเขต​ของ​มนัสเสห์​จาก​อาเชอร์​ลง​มา​ทาง​ใต้​สู่​มิคเมธัท​ทาง​ตะวันออก​ของ​เชเคม ทาง​ใต้​จาก​มิคเมธัท​ครอบคลุม​ถิ่น​เอนทัปปูวาห์</verse>
				<verse number="8">(ดินแดน​ทัปปูวาห์​เป็น​ของ​มนัสเสห์ แต่​เมือง​ทัปปูวาห์​ซึ่ง​อยู่​ใน​เขต​พรมแดน​ของ​มนัสเสห์​เป็น​ของ​เผ่า​เอฟราอิม)</verse>
				<verse number="9">จาก​นั้น​พรมแดน​ต่อไป​ทาง​ใต้​สู่​ลำห้วย​คานาห์ มี​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​เอฟราอิม​อยู่​ท่ามกลาง​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​มนัสเสห์ แต่​เขต​แดน​ของ​มนัสเสห์​อยู่​ทาง​ด้าน​เหนือ​ของ​ลำห้วย​และ​สิ้นสุด​ที่​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน</verse>
				<verse number="10">ดินแดน​ทาง​ใต้​เป็น​ของ​เอฟราอิม ทาง​เหนือ​เป็น​ของ​มนัสเสห์ ดินแดน​ของ​มนัสเสห์​ไกล​ไป​จน​จด​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน ทาง​เหนือ​จด​กับ​อาเชอร์ ทาง​ตะวันออก​จด​กับ​อิสสาคาร์</verse>
				<verse number="11">ใน​เขต​อิสสาคาร์​และ​อาเชอร์ เผ่า​มนัสเสห์​ยัง​ได้​รับ​เมือง​เบธชาน อิบเลอัม​และ​ชาว​โดร์ เอนโดร์ ทาอานาค และ​เมกิดโด รวม​ทั้ง​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ โดย​รอบ (รายชื่อ​ลำดับ​ที่​สาม​คือ​นาโฟท)</verse>
				<verse number="12">แต่​เนื่องจาก​เผ่า​มนัสเสห์​ไม่​สามารถ​ยึดครอง​เมือง​เหล่า​นั้น​ได้ ชาว​คานาอัน​จึง​ยัง​คง​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​ตาม​เดิม</verse>
				<verse number="13">แต่​เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​เข้มแข็ง​ขึ้น ก็​เกณฑ์​แรงงาน​ชาว​คานาอัน แต่​ไม่ได้​ขับไล่​พวก​เขา​ทั้งหมด​ออก​ไป</verse>
				<verse number="14">คน​เผ่า​โยเซฟ​กล่าว​กับ​โยชูวา​ว่า “เหตุใด​ท่าน​จึง​ยก​ดินแดน​เพียง​ส่วน​เดียว​ให้​พวก​เรา​เป็น​กรรมสิทธิ์ ใน​เมื่อ​เรา​มี​คน​มากมาย และ​พระยาห์เวห์​อวยพร​ให้​เรา​มี​มาก​มหาศาล”</verse>
				<verse number="15">โยชูวา​ตอบ​ว่า “หาก​พวก​ท่าน​มี​คน​มาก และ​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม​เล็ก​ไป​สำหรับ​ท่าน ก็​จง​ขึ้น​ไป​หัก​ร้าง​ถาง​พง​ใน​ที่​ของ​ชาว​เปริสซี​และ​เรฟาอิม”</verse>
				<verse number="16">คน​เผ่า​โยเซฟ​จึง​พูด​ว่า “แดน​เทือกเขา​ไม่​เพียง​พอ​สำหรับ​เรา และ​ชาว​คานาอัน​ทุก​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ที่​ราบ​ก็​มี​รถ​ม้า​ศึก​ที่​ทำ​ด้วย​เหล็ก ทั้ง​ใน​เบธชาน ถิ่นฐาน​โดย​รอบ และ​ใน​หุบเขา​ยิสเรเอล”</verse>
				<verse number="17">แต่​โยชูวา​กล่าว​กับ​เผ่า​โยเซฟ คือ​เอฟราอิม​และ​มนัสเสห์​ว่า “พวก​ท่าน​มี​คน​มาก​และ​มี​กำลัง​มาก ท่าน​จะ​ไม่ได้​แค่​ส่วน​เดียว</verse>
				<verse number="18">แต่​จะ​ได้​ดินแดน​ป่า​เขา​อีก​ด้วย จง​หัก​ร้าง​ถาง​พง และ​ยึด​ครอง​ไป​จน​สุด​เขต​เถิด ต่อ​ให้​ชาว​คานาอัน​จะ​เข้มแข็ง​และ​มี​รถ​ม้า​ศึก​เสริม​ด้วย​เหล็ก​ก็​ตาม พวก​ท่าน​ก็​ขับไล่​เขา​ออก​ไป​ได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​มา​ชุมนุม​กัน​ที่​ชิโลห์ และ​ตั้ง​เต็นท์​นัด​พบ​ขึ้น พวก​เขา​ได้​เข้า​ครอบครอง​ดินแดน​นั้น</verse>
				<verse number="2">แต่​ชาว​อิสราเอล​อีก​เจ็ด​เผ่า​ยัง​ไม่ได้​รับ​กรรมสิทธิ์​ของ​ตน</verse>
				<verse number="3">โยชูวา​จึง​กล่าว​แก่​ชาว​อิสราเอล​ว่า “ท่าน​จะ​รอ​อีก​นาน​เท่าใด​จึง​จะ​เข้า​ไป​ยึดครอง​ดินแดน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​มอบ​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="4">จง​คัดเลือก​คน​มา​เผ่า​ละ​สาม​คน ข้าพเจ้า​จะ​ส่ง​พวก​เขา​ไป​สำรวจ​และ​บันทึก​ลักษณะ​ของ​ดินแดน​ตาม​กรรมสิทธิ์​นั้น แล้ว​กลับมา​รายงาน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="5">ท่าน​จง​แบ่ง​ดินแดน​เป็น​เจ็ด​ส่วน ยูดาห์​ยัง​คง​อยู่​ใน​เขต​ของ​ตน​ทาง​ใต้ และ​เผ่า​โยเซฟ​อยู่​ใน​เขต​ของ​ตน​ทาง​เหนือ</verse>
				<verse number="6">หลังจาก​ท่าน​จด​รายละเอียด​ส่วน​ต่าง​ๆ ทั้ง​เจ็ด​ส่วน​แล้ว จง​นำมา​ให้​ข้าพเจ้า​ที่นี่ ข้าพเจ้า​จะ​ทอด​สลาก​แบ่งสรร​ให้​พวก​ท่าน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="7">อย่างไร​ก็​ตาม​คน​เผ่า​เลวี​จะ​ไม่​ได้รับ​ส่วน​แบ่ง​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน เพราะ​กรรมสิทธิ์​ของ​พวก​เขา​คือ​หน้าที่​ปุโรหิต​รับใช้​พระยาห์เวห์ สำหรับ​เผ่า​กาด รูเบน และ​เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า​ได้รับ​ดินแดน​ฟาก​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​แล้ว ซึ่ง​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​ยก​ให้​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​คน​เหล่า​นั้น​ออก​เดินทาง​เพื่อ​จะ​ไป​สำรวจ​ดินแดน โยชูวา​สั่ง​พวก​เขา​ว่า “จง​ไป​สำรวจ​และ​บันทึก​ลักษณะ​ของ​ดินแดน​นั้น แล้ว​กลับ​มา​หา​ข้าพเจ้า เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​จับ​สลาก​แบ่ง​ดินแดน​ให้​กับ​พวก​ท่าน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ที่​ชิโลห์”</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​จึง​ออก​ไป​สำรวจ​ทั่ว​ดินแดน จด​รายละเอียด​แต่ละ​เมือง​ใน​เจ็ด​เขต​ลง​บน​หนังสือ​ม้วน และ​กลับ​มา​รายงาน​โยชูวา​ใน​ค่าย​พัก​ที่​ชิโลห์</verse>
				<verse number="10">โยชูวา​ก็​จับ​ฉลาก​แบ่งสรร​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ที่​ชิโลห์ และ​มอบ​ดินแดน​ให้​กับ​ชาว​อิสราเอล​แต่ละ​เผ่า</verse>
				<verse number="11">สลาก​แรก​ได้แก่​เผ่า​เบนยามิน​แบ่ง​ตาม​ตระกูล เขต​แดน​ของ​เบนยามิน​อยู่​ระหว่าง​ยูดาห์​กับ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="12">อาณาเขต​ทิศ​เหนือ​เริ่ม​จาก​แม่น้ำ​จอร์แดน ผ่าน​ลาด​เขา​ทาง​เหนือ​ของ​เยรีโค แล้ว​เลี้ยว​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันตก​ผ่าน​ดินแดน​เทือกเขา​และ​ถิ่น​ทุรกันดาร​เบธอาเวน</verse>
				<verse number="13">จาก​นั้น​มายัง​ลาด​เขา​ของ​ลูส (คือ​เบธเอล) และ​ลง​มาถึง​อาทาโรทอัดดาร์​บน​ภูเขา​ทาง​ใต้​ของ​เบธโฮโรน​ล่าง</verse>
				<verse number="14">จาก​เนิน​เขา​ที่​หัน​ไป​ทาง​เมือง​เบธโฮโรน​ทาง​ด้าน​ใต้​ของ​เขต​แดน แล้ว​ลง​มา​ทาง​ใต้​ไป​ตาม​ด้าน​ตะวันตก สิ้น​สุด​ที่​คีริยาทบาอัล (คือ​คีริยาทเยอาริม) อัน​เป็น​เมือง​หนึ่ง​ของ​เผ่า​ยูดาห์ นี่​คือ​อาณาเขต​ทิศ​ตะวันตก</verse>
				<verse number="15">ทิศใต้​เริ่ม​จาก​ชาน​เมือง​คีริยาทเยอาริม​ทาง​ตะวันตก มา​ถึง​ธาร​น้ำพุ​เนฟโทอาห์</verse>
				<verse number="16">และ​ลง​มา​ที่​เชิง​เขา​ใกล้​หุบเขา​เบนฮินโนม ทาง​เหนือ​ของ​หุบเขา​เรฟาอิม มา​ตาม​หุบเขา​ฮินโนม เลียบ​ลาด​เขา​ทาง​ใต้​ของ​เมือง​เยบุส มา​สู่​เอนโรเกล</verse>
				<verse number="17">แล้ว​โค้ง​ไป​ทาง​เหนือ​สู่​เอนเชเมช ต่อไป​ถึง​เกลีโลท​ซึ่ง​อยู่​ตรงข้าม​ช่อง​แคบ​อาดุมมิม แล้ว​ลง​มา​สู่​ศิลา​แห่ง​โบฮัน​ลูก​ชาย​ของ​รูเบน</verse>
				<verse number="18">จาก​ที่​นั่น​ไป​ตาม​ลาด​เขา​ทาง​เหนือ​ของ​เบธอาราบาห์ ลง​ไป​ถึง​อาราบาห์</verse>
				<verse number="19">จาก​นั้น​ไป​ยัง​ลาด​เขา​ทาง​เหนือ​ของ​เบธโฮกลาห์ มา​ออก​ที่​อ่าว​ด้าน​เหนือ​ของ​ทะเล​ตาย ตรง​ปาก​แม่น้ำ​จอร์แดน​ด้าน​ทิศใต้ นี่​คือ​พรมแดน​ทาง​ใต้</verse>
				<verse number="20">พรมแดน​ทิศ​ตะวันออก​คือ​แม่น้ำ​จอร์แดน นี่​คือ​พรมแดน​โดย​รอบ​ของ​ดินแดน​ซึ่ง​ยก​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​เผ่า​เบนยามิน</verse>
				<verse number="21">เผ่า​เบนยามิน​แบ่ง​ตาม​ตระกูล​ได้รับ​เมือง​ต่าง​ๆ ดังนี้​คือ เยรีโค เบธโฮกลาห์ เอเมคเคซีส</verse>
				<verse number="22">เบธอาราบาห์ เศมาราอิม เบธเอล</verse>
				<verse number="23">อัฟวิม ปาราห์ โอฟราห์</verse>
				<verse number="24">เคฟาร์อัมโมนี โอฟนี และ​เกบา รวม 12 เมือง​กับ​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="25">กิเบโอน รามาห์ เบเอโรท</verse>
				<verse number="26">มิสปาห์ เคฟีราห์ โมซาห์</verse>
				<verse number="27">เรเคม อิรเปเอล ทาราลาห์</verse>
				<verse number="28">เศลาห์ ฮาเอเลฟ เมือง​ชาว​เยบุส (คือ​เยรูซาเล็ม) กิเบอาห์ และ​คีริยาท รวม 14 เมือง​กับ​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ นี่​คือ​กรรมสิทธิ์​ของ​เผ่า​เบนยามิน​แบ่ง​ตาม​ตระกูล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">สลาก​ที่​สอง​ได้แก่​เผ่า​สิเมโอน​แบ่ง​ตาม​ตระกูล กรรมสิทธิ์​ของ​พวก​เขา​อยู่​ใน​เขต​แดน​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="2">รวม​เมือง​ต่าง​ๆ ได้แก่ เบเออร์เชบา (หรือ​เชบา) โมลาดาห์</verse>
				<verse number="3">ฮาซารชูอาล บาลาห์ เอเซม</verse>
				<verse number="4">เอลโทลัด เบธูล โฮรมาห์</verse>
				<verse number="5">ศิกลาก เบธมารคาโบท ฮาซารซูซาห์</verse>
				<verse number="6">เบธเลบาโอท และ​ชารุเฮน รวม 13 เมือง​กับ​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="7">อายิน ริมโมน เอเธอร์ และ​อาชัน รวม 4 เมือง​กับ​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="8">และ​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ รอบ​เมือง​เหล่า​นี้​ไป​จน​ถึง​บาอาลัทเบเออร์ (รามาห์​ใน​เนเกบ) นี่​คือ​กรรมสิทธิ์​ของ​เผ่า​สิเมโอน​แบ่ง​ตาม​ตระกูล</verse>
				<verse number="9">กรรมสิทธิ์​ของ​เผ่า​สิเมโอน​มา​จาก​ส่วน​ที่​แต่​ก่อน​ยก​ให้​ยูดาห์ ทั้ง​นี้​เพราะ​ส่วน​ที่​ยูดาห์​ได้รับ​มาก​เกิน​กว่า​ที่​พวก​เขา​ต้องการ สิเมโอน​จึง​ได้​รับ​กรรมสิทธิ์​ใน​เขต​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="10">สลาก​ที่​สาม​ได้แก่​เผ่า​เศบูลุน​แบ่ง​ตาม​ตระกูล อาณาเขต​ของ​เขา​ไป​ไกล​ถึง​สาริด</verse>
				<verse number="11">มา​ทาง​ตะวันตก​ถึง​มาราลาห์​จด​กับ​ดับเบเชท และ​ขยาย​ไป​ถึง​ลำห้วย​ใกล้​โยกเนอัม</verse>
				<verse number="12">ไป​ทาง​ตะวันออก​จาก​สาริด ไป​ทาง​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น​สู่​เขต​แดน​คิสโลททาโบร์ ต่อมา​ถึง​ดาเบรัท​และ​ขึ้นไป​ยาเฟีย</verse>
				<verse number="13">จาก​นั้น​ต่อไป​ทาง​ตะวันออก​ถึง​กัทเฮเฟอร์ และ​เอทคาซิน​จน​ถึง​ริมโมน​และ​เลี้ยว​ไป​สู่​เนอาห์</verse>
				<verse number="14">จาก​ที่​นั่น​พรมแดน​อ้อม​ขึ้น​เหนือ​ไป​ยัง​ฮันนาโธน สิ้นสุด​ลง​ที่​หุบเขา​อิฟทาห์เอล</verse>
				<verse number="15">ครอบคลุม​เมือง​คัททาท นาหะลาล ชิมโรน อิดาลาห์ และ​เบธเลเฮม รวม 12 เมือง​พร้อม​ทั้ง​หมู่บ้าน​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="16">เมือง​และ​หมู่บ้าน​เหล่า​นี้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เผ่า​เศบูลุน​แบ่ง​ตาม​ตระกูล</verse>
				<verse number="17">สลาก​ที่​สี่​ได้แก่​อิสสาคาร์​แบ่ง​ตาม​ตระกูล</verse>
				<verse number="18">อาณาเขต​ของ​พวก​เขา​ครอบคลุม เมือง​ยิสเรเอล เคสุลโลท ชูเนม</verse>
				<verse number="19">ฮาฟาราอิม ชิโยน อานาหะราท</verse>
				<verse number="20">รับบีท คีชิโอน เอเบส</verse>
				<verse number="21">เรเมท เอนกันนิม เอนฮัดดาห์ และ​เบธปัสเซส</verse>
				<verse number="22">พรมแดน​ไป​จด​ทาโบร์ ชาหะซุมาห์ และ​เบธเชเมช สิ้นสุด​ลง​ที่​แม่น้ำ​จอร์แดน รวม​ทั้งสิ้น 16 เมือง​พร้อม​ทั้ง​หมู่บ้าน​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="23">เมือง​และ​หมู่บ้าน​เหล่า​นี้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เผ่า​อิสสาคาร์​แบ่ง​ตาม​ตระกูล</verse>
				<verse number="24">สลาก​ที่​ห้า​ได้แก่​เผ่า​อาเชอร์​แบ่ง​ตาม​ตระกูล</verse>
				<verse number="25">อาณาเขต​ของ​พวก​เขา​ครอบคลุม​เมือง​ต่าง​ๆ คือ เฮลคัท ฮาลี เบเทน อัคชาฟ</verse>
				<verse number="26">อัลลัมเมเลค อามัด​และ​มิชอาล พรมแดน​ทาง ทิศ​ตะวันตก​จด​คารเมล​และ​ชิโหร์​ลิบนาท</verse>
				<verse number="27">อ้อม​ไป​ทาง​ตะวันออก​สู่​เบธดาโกน จด​กับ​เศบูลุน​และ​หุบเขา​อิฟทาห์เอล ไป​ทาง​เหนือ​ถึง​เบธเอเมค​และ​เนอีเอล ผ่าน​คาบูล​ทาง​ซ้าย</verse>
				<verse number="28">จน​ถึง​อับโดน เรโหบ ฮัมโมน และ​คานาห์ ไป​ไกล​ถึง​ไซดอน​ใหญ่</verse>
				<verse number="29">จาก​นั้น​วก​กลับ​ไป​ยัง​รามาห์​และ​เมือง​ป้อม​ปราการ​ของ​ไทระ เลี้ยว​ไป​ทาง​โฮสาห์​และ​มา​ออก​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน​ใน​ภูมิภาค​อัคซิบ</verse>
				<verse number="30">อุมมาห์ อาเฟค และ​เรโหบ รวม 22 เมือง​พร้อม​ทั้ง​หมู่บ้าน​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="31">เมือง​และ​หมู่บ้าน​เหล่า​นี้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เผ่า​อาเชอร์​แบ่ง​ตาม​ตระกูล</verse>
				<verse number="32">สลาก​ที่​หก​ได้แก่​เผ่า​นัฟทาลี​แบ่ง​ตาม​ตระกูล</verse>
				<verse number="33">พรมแดน​ของ​พวก​เขา​เริ่ม​จาก​เฮเลฟ และ​ต้นไม้​ใหญ่​ใน​ศาอานันนิม ผ่าน​อาดามีเนเกบ และ​ยับเนเอล​ถึง​ลัคคูม สุด​เขต​ที่​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="34">พรมแดน​ไป​ทาง​ตะวันตก​ผ่าน​อัสโนททาโบร์​และ​มา​ออก​ที่​ฮุกกอก ทาง​ใต้​จด​เศบูลุน ทาง​ตะวันตก​จด​อาเชอร์ และ​ทาง​ตะวันออก​จด​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="35">เมือง​ป้อม​ปราการ​ต่าง​ๆ ได้แก่ ศิดดิม เศอร์ ฮัมมัท รัคคัท คินเนเรท</verse>
				<verse number="36">อาดามาห์ รามาห์ ฮาโซร์</verse>
				<verse number="37">เคเดช เอเดรอี เอนฮาโซร์</verse>
				<verse number="38">อิโรน มิกดัลเอล โฮเรม เบธอานาท และ​เบธเชเมช รวม 19 เมือง​พร้อม​ทั้ง​หมู่บ้าน​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="39">เมือง​และ​หมู่บ้าน​เหล่า​นี้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เผ่า​นัฟทาลี​แบ่ง​ตาม​ตระกูล</verse>
				<verse number="40">สลาก​ที่​เจ็ด​ได้แก่​เผ่า​ดาน​แบ่ง​ตาม​ตระกูล</verse>
				<verse number="41">ดินแดน​ใน​กรรมสิทธิ์​ของ​พวก​เขา​ครอบคลุม​เมือง​ต่าง​ๆ ดังนี้​คือ เมือง​โศราห์ เอชทาโอล อิรเชเมช</verse>
				<verse number="42">ชาอาลับบิน อัยยาโลน อิทลาห์</verse>
				<verse number="43">เอโลน ทิมนาห์ เอโครน</verse>
				<verse number="44">เอลเทเคห์ กิบเบโธน บาอาลัท</verse>
				<verse number="45">เยฮูด เบเนเบราค กัทริมโมน</verse>
				<verse number="46">เมยารโคน และ​รัคโคน รวม​ทั้ง​ดินแดน​ตรงข้าม​กับ​เมือง​ยัฟฟา</verse>
				<verse number="47">(เมื่อ​เผ่า​ดาน​สูญเสีย​ดินแดน​ของ​ตน​แล้ว พวก​เขา​จึง​ขึ้นไป​โจมตี​เมือง​เลเชม ฆ่า​ชาว​เมือง​นั้น​และ​เข้า​อาศัย​ที่​นั่น และ​เรียก​เมือง​เลเชม​ว่า​ดาน​ตาม​ชื่อ​บรรพบุรุษ​ของ​ตน)</verse>
				<verse number="48">เมือง​และ​หมู่บ้าน​เหล่า​นี้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เผ่า​ดาน​แบ่ง​ตาม​ตระกูล</verse>
				<verse number="49">เมื่อ​แบ่งสรร​ดินแดน​แก่​เผ่า​ต่าง​ๆ ตาม​อาณาเขต​ที่​ระบุ​ไว้​เสร็จ​แล้ว ชาว​อิสราเอล​ยก​ที่ดิน​ผืน​หนึ่ง​ให้​โยชูวา​ลูก​ชาย​ของ​นูน​เป็น​กรรมสิทธิ์​ท่ามกลาง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="50">ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ไว้ พวก​เขา​ยก​เมือง​ให้​ตาม​ที่​โยชูวา​ขอ​คือ​ทิมนาทเสราห์ ​ใน​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม เขา​ก็​สร้าง​เมือง​และ​ตั้ง​หลักแหล่ง​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="51">ทั้งหมด​นี้​คือ​ดินแดน​ต่าง​ๆ ซึ่ง​ปุโรหิต​เอเลอาซาร์ โยชูวา​ลูก​ชาย​ของ​นูน และ​บรรดา​ผู้​นำ​ของ​เผ่า​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล​แบ่งสรร โดย​การ​ทอด​สลาก​ที่​ชิโลห์​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ เป็นอันว่า​พวก​เขา​แบ่งสรร​ดินแดน​เสร็จ​เรียบร้อย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​สั่ง​ชาว​อิสราเอล​ให้​กำหนด​เมือง​ลี้​ภัย​ตาม​ที่​เรา​ได้​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="3">ผู้​ใด​ฆ่า​คน​ตาย​โดย​ไม่​เจตนา​และ​เป็น​อุบัติเหตุ ก็​หนี​ไป​ที่​เมือง​เหล่า​นี้ และ​ได้รับ​ความ​คุ้มครอง​ให้​พ้น​จาก​ผู้​แก้แค้น</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ผู้​ลี้​ภัย​หนี​มา​ยัง​เมือง​เหล่า​นี้ พวก​เขา​จะ​ต้อง​ยืน​อยู่​ตรง​ทาง​เข้า​ประตู​เมือง และ​ชี้แจง​คดี​ต่อหน้า​บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​เมือง​นั้น แล้ว​พวก​เขา​จะ​ต้อง​ยินยอม​ให้​ผู้​ลี้​ภัย​เข้า​มา และ​ให้​ที่​พัก​อาศัย​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="5">หาก​ผู้​แก้แค้น​ไล่​ตาม​มา ผู้​อาวุโส​ต้อง​ไม่​มอบ​ตัว​ผู้​ลี้​ภัย​ให้​ไป เพราะ​พวก​เขา​ฆ่า​เพื่อนบ้าน​โดย​ไม่​ตั้งใจ และ​ไม่​ได้​คิด​มุ่งร้าย​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="6">ผู้​ลี้​ภัย​จะ​ต้อง​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​นั้น​จน​ได้รับ​การ​ไต่สวน​ต่อหน้า​ชุมชน และ​จน​กระทั่ง​มหา​ปุโรหิต​ซึ่ง​ปฎิบัติ​หน้าที่​ใน​เวลา​นั้น​เสีย​ชีวิต พวก​เขา​จึง​จะ​กลับ​ภูมิลำเนา​เดิม​ที่​หนี​มา​ได้”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​แยก​เมือง​ลี้​ภัย​ไว้ คือ​เมือง​เคเดช​แห่ง​กาลิลี​ใน​แถบ​เทือกเขา​แห่ง​นัฟทาลี เชเคม​ใน​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม และ​คีริยาทอารบา (คือ​เฮโบรน) ใน​แถบ​เทือกเขา​แห่ง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="8">ส่วน​ทาง​ฟาก​ตะวันออก​ของ​จอร์แดน (จาก​เยรีโค​ไป​ยัง​อีก​ฟาก​หนึ่ง) พวก​เขา​กำหนด​เมือง​เบเซอร์​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​บน​ที่​ราบ​สูง​ใน​เขต​เผ่า​รูเบน เมือง​ราโมท​ใน​กิเลอาด​ใน​เขต​เผ่า​กาด และ​เมือง​โกลาน​ใน​บาชาน​ใน​เขต​เผ่า​มนัสเสห์</verse>
				<verse number="9">ชาว​อิสราเอล​หรือ​คน​ต่าง​ชาติ​คน​ใด​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่​พวก​เขา​ที่​ฆ่า​คน​โดย​ไม่​เจตนา ก็​หนี​ไป​หลบ​อยู่​ที่​เมือง​เหล่า​นี้​ได้​โดย​ไม่​ถูก​ฆ่า​ล้างแค้น ก่อน​ที่​เขา​จะ​ได้รับ​การ​ไต่สวน​คดี​ต่อหน้า​ชุมชน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">บรรดา​หัวหน้า​ครอบครัว​ของ​เผ่า​เลวี​มา​หารือ​กับ​ปุโรหิต​เอเลอาซาร์ โยชูวา​ลูก​ชาย​ของ​นูน​และ​บรรดา​หัวหน้า​ครอบครัว​ของ​เผ่า​อื่น​ๆ ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ที่​ชิโลห์​ใน​คานาอัน​และ​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ว่า ให้​ท่าน​ยก​เมือง​ต่าง​ๆ ให้​พวก​เรา​อยู่ พร้อม​กับ​ทุ่ง​หญ้า​สำหรับ​ฝูง​สัตว์​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​ชาว​อิสราเอล​จึง​ยก​เมือง​ต่าง​ๆ กับ​ทุ่ง​หญ้า​ใน​เขต​กรรมสิทธิ์​ของ​ตน​ให้​ชน​เลวี​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="4">ฉลาก​แรก​ได้แก่​ตระกูล​โคฮาท​แบ่ง​ตาม​ตระกูล ใน​ท่ามกลาง​พวก​เขา คน​เลวี​ผู้​เป็น​เชื้อสาย​ของ​ปุโรหิต​อาโรน​ได้รับ 13 เมือง​จาก​เผ่า​ยูดาห์ สิเมโอน และ​เบนยามิน</verse>
				<verse number="5">ส่วน​ลูกหลาน​ที่​เหลือ​ของ​โคฮาท​ได้รับ 10 เมือง​จาก​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​เผ่า​เอฟราอิม ดาน และ​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า</verse>
				<verse number="6">เชื้อสาย​ของ​เกอร์โชน​ได้รับ 13 เมือง​จาก​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​เผ่า​อิสสาคาร์ อาเชอร์ นัฟทาลี และ​มนัสเสห์​อีก​ครึ่ง​เผ่า​ใน​บาชาน</verse>
				<verse number="7">เชื้อสาย​ของ​เมรารี​แบ่ง​ตาม​ตระกูล​ได้รับ 12 เมือง​จาก​เผ่า​รูเบน กาด และ​เศบูลุน</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​ชาว​อิสราเอล​ได้​แบ่งสรร​เมือง​และ​ทุ่ง​หญ้า​เหล่า​นี้​ให้​แก่​คน​เลวี​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​แบ่งสรร​เมือง​จาก​เผ่า​ยูดาห์​และ​สิเมโอน​ตาม​รายชื่อ​ดังนี้</verse>
				<verse number="10">เมือง​ต่อไป​นี้​เป็น​ของ​คน​เลวี​ปุโรหิต​จาก​ตระกูล​โคฮาท​เชื้อสาย​ของ​อาโรน เนื่องจาก​สลาก​แรก​ตกเป็น​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="11">เมือง​ที่​พวก​เขา​ให้​คน​เลวี​ได้แก่ เมือง​คีริยาทอารบา (คือ​เฮโบรน) กับ​ทุ่ง​หญ้า​โดย​รอบ​ใน​แถบ​เทือกเขา​แห่ง​ยูดาห์ (อารบา​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​คน​อานาค)</verse>
				<verse number="12">แต่​ทุ่ง​นา​กับ​หมู่บ้าน​โดย​รอบ​ได้​ยก​ให้​แก่​คาเลบ​ลูก​ชาย​ของ​เยฟุนเนห์​เป็น​กรรมสิทธิ์</verse>
				<verse number="13">เป็นอันว่า​เชื้อสาย​ของ​ปุโรหิต​อาโรน​ได้รับ​เมือง​เฮโบรน (เป็น​เมือง​ลี้​ภัย​สำหรับ​ผู้​ถูก​กล่าวหา​ว่า​เป็น​ฆาตกร) ลิบนาห์</verse>
				<verse number="14">ยาททีร์ เอชเทโมอา</verse>
				<verse number="15">โฮโลน เดบีร์</verse>
				<verse number="16">อายิน ยุททาห์ กับ​เบธเชเมช รวม 9 เมือง​พร้อม​ทุ่ง​หญ้า​จาก​สอง​เผ่า</verse>
				<verse number="17">และ​จาก​เผ่า​เบนยามิน พวก​เขา​ให้ กิเบโอน เกบา</verse>
				<verse number="18">อานาโธท และ​อัลโมน​รวม 4 เมือง​พร้อม​ทุ่ง​หญ้า</verse>
				<verse number="19">ฉะนั้น​เมือง​ซึ่ง​มอบให้​แก่​บรรดา​ปุโรหิต​เชื้อสาย​ของ​อาโรน​รวม​ทั้งหมด 13 เมือง​พร้อม​ทุ่ง​หญ้า​เลี้ยง​สัตว์</verse>
				<verse number="20">ครอบครัว​อื่น​ๆ ของ​ตระกูล​โคฮาท​ของ​เผ่า​เลวี​ได้รับ​เมือง​ต่าง​ๆ จาก​เผ่า​เอฟราอิม ดังนี้</verse>
				<verse number="21">ใน​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม พวก​เขา​ได้​รับ เชเคม (เป็น​เมือง​ลี้​ภัย​สำหรับ​ผู้​ถูก​กล่าวหา​ว่า​ทำ​ฆาตกรรม) และ​เกเซอร์</verse>
				<verse number="22">ขิบซาอิม และ​เบธโฮโรน รวม 4 เมือง​พร้อม​ทุ่ง​หญ้า</verse>
				<verse number="23">จาก​เผ่า​ดาน พวก​เขา​ได้​รับ เมือง​เอลเทเคห์ กิบเบโธน</verse>
				<verse number="24">อัยยาโลน และ​กัทริมโมน รวม 4 เมือง​พร้อม​ทุ่ง​หญ้า</verse>
				<verse number="25">จาก​มนัสเสห์​อีก​ครึ่ง​เผ่า พวก​เขา​ได้​รับ เมือง​ทาอานาค และ​กัทริมโมน รวม 2 เมือง​พร้อม​ทุ่ง​หญ้า</verse>
				<verse number="26">ฉะนั้น​รวม​ทั้งหมด 10 เมือง​พร้อม​ทุ่ง​หญ้า​ที่​มอบให้​ครอบครัว​อื่น​ๆ ของ​ตระกูล​โคฮาท</verse>
				<verse number="27">ตระกูล​เกอร์โชน​ของ​เผ่า​เลวี​ได้รับ​ดังนี้ จาก​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า คือ​โกลาน​ใน​บาชาน (เป็น​เมือง​ลี้​ภัย​สำหรับ​ผู้​ถูก​กล่าวหา​ว่า​ทำ​ฆาตกรรม) และ​เบเอชเทราห์ รวม 2 เมือง​พร้อม​ทุ่ง​หญ้า</verse>
				<verse number="28">จาก​เผ่า​อิสสาคาร์​คือ คีชิโอน ดาเบรัท</verse>
				<verse number="29">ยารมูท และ​เอนกันนิม รวม 4 เมือง​พร้อม​ทุ่ง​หญ้า</verse>
				<verse number="30">จาก​เผ่า​อาเชอร์​คือ มิชอาล อับโดน</verse>
				<verse number="31">เฮลคัท และ​เรโหบ รวม 4 เมือง​พร้อม​ทุ่ง​หญ้า</verse>
				<verse number="32">จาก​เผ่า​นัฟทาลี​คือ เคเดช​ใน​กาลิลี (เป็น​เมือง​ลี้​ภัย​สำหรับ​ผู้​ถูก​กล่าวหา​ว่า​ทำ​ฆาตกรรม) ฮัมโมทโดร์ และ​คารทาน รวม 3 เมือง​พร้อม​ทุ่ง​หญ้า</verse>
				<verse number="33">รวม​ทั้งหมด 13 เมือง​พร้อม​ทุ่ง​หญ้า​ได้​ยก​ให้​แก่​ตระกูล​เกอร์โชน</verse>
				<verse number="34">ตระกูล​เมรารี (เผ่า​เลวี​ที่​เหลือ) ได้รับ​จาก​เผ่า​เศบูลุน​ดังนี้​คือ โยกเนอัม คารทาห์</verse>
				<verse number="35">ดิมนาห์ และ​นาหะลาล รวม 4 เมือง​พร้อม​ทุ่ง​หญ้า</verse>
				<verse number="36">จาก​เผ่า​รูเบน​คือ เบเซอร์ ยาฮาส</verse>
				<verse number="37">เคเดโมท และ​เมฟาอาท รวม 4 เมือง​พร้อม​ทุ่ง​หญ้า</verse>
				<verse number="38">จาก​เผ่า​กาด คือ​ราโมท​ใน​กิเลอาด (เป็น​เมือง​ลี้​ภัย​สำหรับ​ผู้​ถูก​กล่าวหา​ว่า​ทำ​ฆาตกรรม) มาหะนาอิม</verse>
				<verse number="39">เฮชโบน และ​ยาเซอร์​รวม 4 เมือง​พร้อม​ทุ่ง​หญ้า</verse>
				<verse number="40">รวม​ทั้งหมด 12 เมือง​ที่​ยก​ให้​แก่​ตระกูล​เมรารี​ซึ่ง​เป็น​คน​เลวี​ส่วน​ที่​เหลือ</verse>
				<verse number="41">เผ่า​เลวี​ได้รับ​ทั้งสิ้น 48 เมือง​พร้อม​ทุ่ง​หญ้า​ใน​ดินแดน​ที่​ชาว​อิสราเอล​ครอบครอง</verse>
				<verse number="42">เมือง​เหล่า​นี้​มี​ทุ่ง​หญ้า​ล้อม​รอบ​ทุก​เมือง</verse>
				<verse number="43">เป็นอันว่า​พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​ดินแดน​ทั้งหมด​นี้​แก่​อิสราเอล ตาม​ที่​พระองค์​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา และ​พวก​เขา​เข้า​ไป​ยึด​ครอง​และ​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="44">พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​ความ​สงบสุข​ทุก​ด้าน​แก่​พวก​เขา ตาม​ที่​พระองค์​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา ไม่​มี​ศัตรู​คน​ใด​ยืนหยัด​ต่อสู้​พวก​เขา​ได้ พระยาห์เวห์​มอบ​ศัตรู​ทั้งปวง​ไว้​ใน​เงื้อม​มือ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="45">สิ่ง​ดี​ทั้งปวง​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​สัญญา​ไว้​กับ​ชนชาติ​อิสราเอล​ล้วน​สัมฤทธิ์​ผล ไม่​มี​ขาด​ตก​บกพร่อง​ไป​แม้​แต่​ประการ​เดียว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">แล้ว​โยชูวา​เรียก​ชุมนุม​เผ่า​รูเบน กาด และ​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า</verse>
				<verse number="2">และ​กล่าว​กับ​พวก​เขา​ว่า “ท่าน​ทั้งหลาย​ได้​ทำ​ทุก​สิ่ง​ตาม​ที่​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​สั่ง​ไว้ และ​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​ของ​ข้าพเจ้า​ทุก​อย่าง</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ไม่ได้​ละทิ้ง​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล แต่​ปฏิบัติ​หน้าที่​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มอบหมาย​มา​เป็น​เวลา​นาน​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="4">บัดนี้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​มอบ​การ​หยุด​พัก​แก่​พวก​เขา​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้ ฉะนั้น​จง​กลับ​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​ท่าน​ใน​ดินแดน​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ซึ่ง​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​ให้​ท่าน​แล้ว</verse>
				<verse number="5">แต่​จง​ตั้งใจ​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​และ​กฎ​ซึ่ง​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​ไว้​กับ​ท่าน คือ​จง​รัก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ดำเนิน​ชีวิต​ด้วย​การ​เชื่อฟัง ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง ยึดมั่น และ​ปรนนิบัติ​พระองค์​ด้วย​สุด​จิต​สุด​ใจ​เถิด”</verse>
				<verse number="6">โยชูวา​จึง​อวยพร​พวก​เขา​และ​ส่ง​กลับ​ไป​ยัง​ดินแดน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="7">(โมเสส​ได้​มอบ​ดินแดน​บาชาน​ให้​เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า ส่วน​อีก​ครึ่ง​เผ่า โยชูวา​ได้​มอบ​ดินแดน​ทาง​ฟาก​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ให้​ครอบครอง​ร่วม​กับ​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ของ​พวก​เขา) โยชูวา​ส่ง​พวก​เขา​กลับ​บ้าน​และ​อวยพร​พวก​เขา</verse>
				<verse number="8">พร้อม​ทั้ง​กล่าว​ว่า “จง​กลับ​บ้าน​ไป​พร้อม​กับ​ทรัพย์​สมบัติ​มากมาย ทั้ง​ฝูง​สัตว์ เงิน ทอง ทอง​สัมฤทธิ์ และ​เหล็ก พร้อม​ทั้ง​เสื้อผ้า​อาภรณ์​จำนวน​มาก และ​จง​แบ่ง​ทรัพย์​สมบัติ​ที่​ยึด​มา​จาก​ศัตรู​ให้​แก่​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น​บรรดา​คน​เผ่า​รูเบน กาด และ​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า​จึง​จาก​ชาว​อิสราเอล​ที่​ชิโลห์​ใน​คานาอัน เพื่อ​กลับ​ไป​ยัง​กิเลอาด ซึ่ง​เป็น​ดินแดน​ที่​พวก​เขา​ได้​มา ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ผ่าน​ทาง​โมเสส</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พวก​เขา​มาถึง​เกลีโลท​ใกล้​แม่น้ำ​จอร์แดน​ใน​แผ่นดิน​คานาอัน ชนเผ่า​รูเบน กาด และ​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า​ได้​สร้าง​แท่น​บูชา​ขนาด​ใหญ่​ขึ้น​ใกล้​ๆ แม่น้ำ​จอร์แดน​นั้น</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​ได้ยิน​ว่า​พวก​เขา​ได้​สร้าง​แท่น​บูชา​ขึ้น​ที่​เกลีโลท ชายแดน​คานาอัน​ใกล้​แม่น้ำ​จอร์แดน​ใน​เขต​แดน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="12">ประชาชน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​มา​ชุมนุม​กัน​ที่​ชิโลห์​เตรียม​รบ​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​ชาว​อิสราเอล​จึง​ส่ง​ฟีเนหัส​ลูก​ชาย​ของ​ปุโรหิต​เอเลอาซาร์​มา​ยัง​ดินแดน​กิเลอาด​เพื่อ​พบ​เผ่า​รูเบน กาด และ​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า​นั้น</verse>
				<verse number="14">มี​ผู้​นำ​สิบ​คน​จาก​สิบ​เผ่า​ของ​อิสราเอล​มา​ด้วย แต่ละ​คน​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​จาก​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​พวก​เขา​มาถึง​กิเลอาด​ก็​กล่าว​กับ​เผ่า​รูเบน กาด และ​เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า​นั้น​ว่า</verse>
				<verse number="16">ชุมนุม​ประชาชน​ทั้งสิ้น​ของ​พระยาห์เวห์​กล่าว​ว่า “เหตุใด​ท่าน​จึง​ทรยศ​ต่อ​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​เช่น​นี้ ท่าน​ถือดี​อย่างไร​จึง​บังอาจ​หัน​หนี​จาก​พระยาห์เวห์​และ​สร้าง​แท่น​บูชา​ของ​ตัวเอง​เป็น​การ​กบฏ​ต่อ​พระองค์​ใน​ตอน​นี้</verse>
				<verse number="17">ยัง​ไม่​เข็ด​หลาบ​อีก​หรือ​กับ​บาป​ของ​เรา​ที่​เปโอร์ ซึ่ง​เดี๋ยวนี้​ก็​ยัง​ไม่ได้​ชำระ​ตนเอง​จาก​บาป​นั้น ทั้ง​ๆ ที่​ภัยพิบัติ​ตก​แก่​ชุมชน​ของ​พระยาห์เวห์!</verse>
				<verse number="18">และ​บัดนี้​ท่าน​กำลัง​หัน​หนี​จาก​พระยาห์เวห์​อีก​หรือ หาก​ท่าน​กบฏ​ต่อ​พระยาห์เวห์​วัน​นี้ พรุ่งนี้​พระองค์​จะ​พิโรธ​ชุมชน​อิสราเอล​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="19">หาก​แผ่นดิน​ที่​ท่าน​ครอบครอง​เป็น​มลทิน ก็​จง​ข้าม​มายัง​ดินแดน​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ซึ่ง​พลับพลา​ของ​พระยาห์เวห์​ตั้ง​อยู่ มา​แบ่งปัน​ดินแดน​กับ​เรา แต่​อย่า​ได้​กบฏ​ต่อ​พระยาห์เวห์​หรือ​ต่อ​พวก​เรา​โดย​สร้าง​แท่น​บูชา​ของ​ตนเอง นอกเหนือ​จาก​แท่น​บูชา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​อาคาน​ลูก​ชาย​ของ​เศราห์​ไม่​สัตย์ซื่อ​เรื่อง​ของ​ต้อง​อุทิศ​ถวาย ความ​โกรธเกรี้ยว​ก็​มา​เหนือ​ชุมชน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ไม่​ใช่​หรือ ไม่​ใช่​เขา​คน​เดียว​ที่​ตาย​ไป​เพราะ​บาป​นั้น”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​ชน​รูเบน กาด และ​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า​จึง​ตอบ​บรรดา​หัวหน้า​ตระกูล​ของ​อิสราเอล​ว่า</verse>
				<verse number="22">“องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​พระยาห์เวห์! องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​พระยาห์เวห์! พระองค์​รู้! และ​ให้​คน​อิสราเอล​รู้​เถิด! หาก​นี่​เป็น​การ​กบฏ​หรือ​ไม่​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์ วัน​นี้​ก็​อย่า​ไว้​ชีวิต​เรา​เลย</verse>
				<verse number="23">หาก​เรา​สร้าง​แท่น​บูชา​ของ​เรา​เอง เพื่อ​หันเห​จาก​พระยาห์เวห์​และ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว เครื่อง​ธัญ​บูชา หรือ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​บน​แท่น ก็​ขอให้​พระยาห์เวห์​จัดการ​กับ​เรา​ด้วย​พระองค์​เอง​เถิด</verse>
				<verse number="24">เปล่า​เลย! เรา​สร้าง​แท่น​นี้​ขึ้นมา​ก็​เพราะ​เรา​เกรง​ว่า​ใน​อนาคต​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​อาจ​จะ​กล่าว​กับ​ลูกหลาน​ของ​เรา​ว่า ‘ท่าน​มี​สิทธิ์​อะไร​ใน​การ​นมัสการ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​ตั้ง​แม่น้ำ​จอร์แดน​เป็น​พรมแดน​กั้น​ระหว่าง​เรา​กับ​ท่าน พวก​ท่าน คน​รูเบน​และ​กาด! ไม่​มี​สิทธิ์​มี​ส่วน​อะไร​ใน​พระยาห์เวห์’ แล้ว​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​จะ​ทำ​ให้​ลูกหลาน​ของ​เรา​เลิก​ยำเกรง​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="26">ฉะนั้น​เรา​จึง​กล่าว​ว่า ‘ให้​เรา​เตรียม​พร้อม​และ​สร้าง​แท่น​บูชา​ขึ้น ไม่​ใช่​สำหรับ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​หรือ​เครื่อง​บูชา​ต่าง​ๆ’</verse>
				<verse number="27">แต่​ตรง​กัน​ข้าม แท่น​นี้​จะ​เป็น​พยาน​ระหว่าง​เรา​กับ​ท่าน​และ​คน​รุ่น​ต่อ​ๆ ไป​ว่า เรา​จะ​นมัสการ​พระยาห์เวห์​ด้วย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ และ​เครื่อง​ถวาย​ต่าง​ๆ ของ​เรา​ที่​สถาน​นมัสการ​ของ​พระองค์ แล้ว​ใน​อนาคต ลูกหลาน​ของ​ท่าน​จะ​พูด​กับ​ลูกหลาน​ของ​เรา​ไม่​ได้​ว่า ‘ท่าน​ไม่​มี​สิทธิ์​มี​ส่วน​อะไร​ใน​พระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="28">และ​พวก​เรา​พูด​ว่า ‘หาก​พวก​เขา​พูด​อย่าง​นั้น​กับ​เรา​หรือ​ลูกหลาน​ของ​เรา พวก​เรา​ก็​จะ​ตอบ​ว่า ดู​แท่น​บูชา​จำลอง​ของ​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ได้​สร้าง​ขึ้น​สิ ไม่​ใช่​สำหรับ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​หรือ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว แต่​เพื่อ​เป็น​พยาน​ระหว่าง​เรา​กับ​ท่าน’</verse>
				<verse number="29">ขอ​อย่า​ให้​เรา​กบฏ​ต่อ​พระยาห์เวห์​หรือ​หันเห​ไป​จาก​พระองค์ ด้วย​การ​สร้าง​แท่น​บูชา​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว เครื่อง​ธัญ​บูชา หรือ​เครื่อง​บูชา​ต่าง​ๆ แทน​ที่​แท่น​บูชา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา ซึ่ง​ตั้ง​อยู่​หน้า​เต็นท์​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​ปุโรหิต​ฟีเนหัส​และ​ผู้​นำ​ทั้งหมด​ของ​ชุมชน คือ​หัวหน้า​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​ชาว​อิสราเอล​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​ชน​รูเบน กาด และ​มนัสเสห์​พูด ก็​พอใจ</verse>
				<verse number="31">ปุโรหิต​ฟีเนหัส​ลูก​ชาย​ของ​เอเลอาซาร์​ตอบ​ชน​รูเบน กาด และ​มนัสเสห์​ว่า “วัน​นี้​เรา​รู้​แล้ว​ว่า​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​เรา เพราะว่า​ท่าน​ไม่​ได้​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระยาห์เวห์​ใน​เรื่อง​นี้ บัดนี้​ท่าน​ได้​ช่วย​ชาว​อิสราเอล​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="32">แล้ว​ปุโรหิต​ฟีเนหัส​ลูก​ชาย​ของ​เอเลอาซาร์​และ​บรรดา​ผู้นำ​จึง​กลับ​จาก​การ​พบ​กับ​ชน​รูเบน​และ​กาด​ใน​กิเลอาด กลับ​มา​ยัง​คานาอัน​และ​รายงาน​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="33">พวก​เขา​ต่าง​ดีใจ​ที่​ได้​ฟัง​เรื่องราว​และ​สรรเสริญ​พระเจ้า และ​ไม่​พูด​เรื่อง​สู้รบ เพื่อ​ทำลาย​ดินแดน​ของ​ชน​เผ่า​รูเบน​และ​กาด​อีก</verse>
				<verse number="34">ชนเผ่า​รูเบน​และ​กาด​ตั้ง​ชื่อ​แท่น​นั้น​ว่า “พยาน​ระหว่าง​เรา​ว่า​พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">หลังจาก​นี้​เป็น​เวลา​นาน​และ​พระยาห์เวห์​ได้​ให้​อิสราเอล​พัก​สงบ​จาก​ศัตรู​รอบ​ด้าน ครั้ง​นั้น​โยชูวา​แก่​มาก​แล้ว</verse>
				<verse number="2">เขา​เรียก​ประชุม​อิสราเอล​ทั้งปวง อัน​มี​ผู้​อาวุโส ผู้​นำ ตุลาการ และ​เจ้าหน้าที่ เขา​กล่าว​กับ​คน​เหล่า​นั้น​ว่า “ข้าพเจ้า​ก็​แก่​มาก​แล้ว</verse>
				<verse number="3">ท่าน​เอง​ได้​เห็น​สิ่ง​ทั้งปวง​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​กระทำ​แก่​ชนชาติ​ทั้งหมด​นี้​เพื่อ​ท่าน พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​นี่​แหละ​ที่​ต่อสู้​กับ​ศัตรู​เพื่อ​ท่าน</verse>
				<verse number="4">จง​จำ​ไว้​ว่า​ข้าพเจ้า​ได้​แบ่งสรร​ดินแดน​ของ​ชาติ​ต่าง​ๆ ซึ่ง​ยัง​ไม่ได้​พิชิต​เช่น​เดียว​กับ​ดินแดน​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​พิชิต​แล้ว​ให้​แก่​ท่าน คือ​ดินแดน​ทั้งหมด​ระหว่าง​แม่น้ำ​จอร์แดน​กับ​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน​ด้าน​ตะวันตก</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เอง​จะ​ผลักไส​พวก​เขา​ออก​ไป​เพื่อ​ประโยชน์​ของ​ท่าน พระองค์​จะ​ขับไล่​พวก​เขา​ไป​ต่อหน้าต่อตา​ท่าน และ​ท่าน​จะ​ยึดครอง​ดินแดน​ของ​พวก​เขา​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​สัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="6">จง​เข้มแข็ง​และ​ใส่ใจ​ปฏิบัติ​ตาม​ทุก​สิ่ง​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส โดย​ไม่​หันเห​ไป​ทาง​ซ้าย​หรือ​ทาง​ขวา</verse>
				<verse number="7">อย่า​คบ​หา​กับ​ชนชาติ​เหล่า​นี้​ซึ่ง​ยัง​คง​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน อย่า​เอ่ย​นาม​หรือ​สาบาน​โดย​อ้าง​ชื่อ​พระ​ทั้งหลาย​ของ​เขา อย่า​ปรนนิบัติ​หรือ​กราบ​ไหว้​พระ​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="8">แต่​จง​ยึดมั่น​ใน​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เหมือน​ที่​ท่าน​ทำ​อยู่​จน​ถึง​บัดนี้</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​ได้​ขับไล่​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ที่​ยิ่งใหญ่​และ​เข้มแข็ง​ออก​ไป​ต่อหน้า​ท่าน และ​ไม่​มี​ผู้​ใด​ต้านทาน​ท่าน​ได้​ตราบจน​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="10">ท่าน​หนึ่ง​คน​รุกไล่​ศัตรู​นับ​พัน​เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ต่อสู้​เพื่อ​ท่าน​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="11">ฉะนั้น​จง​ใส่ใจ​ที่​จะ​รัก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="12">แต่​หาก​พวก​ท่าน​หัน​หนี และ​ไป​คบหา​กับ​ชนชาติ​เหล่า​นี้​ที่​ยัง​คง​หลงเหลือ​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน หาก​ท่าน​แต่งงาน​กับ​เขา​หรือ​ข้องเกี่ยว​กับ​เขา</verse>
				<verse number="13">ก็​จง​รู้​แน่​เถิด​ว่า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ไม่​ขับไล่​ชนชาติ​เหล่า​นั้น​ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า​ท่าน แต่​ใน​ทาง​กลับ​กัน เขา​จะ​กลาย​เป็น​บ่วงแร้ว​และ​กับดัก​ล่อ​ท่าน เป็น​แส้​ที่​โบย​หลัง​ของ​ท่าน เป็น​เสี้ยน​หนาม​ของ​ท่าน จนกว่า​ท่าน​จะ​พินาศ​ไป​จาก​ดินแดน​อัน​อุดม​สมบูรณ์​นี้​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มอบ​ให้​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="14">อีก​ไม่​นาน​ข้าพเจ้า​ก็​จะ​ตาย​ไป​เหมือน​คน​อื่น​ๆ ท่าน​ก็​รู้​ด้วย​สุดจิต​สุดใจ​ว่า​พระ​สัญญา​อัน​ประเสริฐ​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ให้​ไว้​กับ​ท่าน​นั้น​ล้วน​เป็น​จริง ไม่​มี​ขาด​ตก​บกพร่อง​ไป​แม้แต่​ข้อ​เดียว</verse>
				<verse number="15">แต่​เหมือน​กับ​ที่​สิ่ง​ดี​ทั้งปวง​มา​ถึง​ท่าน​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​สัญญา​ไว้​อย่างไร พระองค์​ก็​จะ​นำ​สิ่ง​เลวร้าย​ทั้งปวง​ตาม​ที่​เตือน​ไว้​มา​ถึง​ท่าน​อย่าง​นั้น จนกว่า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ทำลาย​ท่าน​ให้​หมด​ไป​จาก​ดินแดน​อัน​อุดม​สมบูรณ์​ที่​พระองค์​มอบ​ให้​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="16">หาก​ท่าน​ละเมิด​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ซึ่ง​พระองค์​ได้​สั่ง​ไว้ หัน​ไป​กราบ​ไหว้ และ​ปรนนิบัติ​พระ​อื่น ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​เผาผลาญ​ท่าน ท่าน​จะ​พินาศ​ไป​จาก​ดินแดน​อัน​อุดม​สมบูรณ์​ซึ่ง​พระองค์​มอบ​ให้​นี้​อย่าง​รวดเร็ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">แล้ว​โยชูวา​จึง​เรียก​อิสราเอล​ทุก​เผ่า​ที่​เชเคม พร้อม​ทั้ง​บรรดา​ผู้​อาวุโส ผู้​นำ ตุลาการ และ​เจ้าหน้าที่​ของ​อิสราเอล​มา​เข้าเฝ้า​ต่อหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">โยชูวา​กล่าว​แก่​ประชาชน​ทั้งปวง​ดังนี้ “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘นาน​มา​แล้ว​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​ทั้งหลาย รวม​ทั้ง​เทราห์​บิดา​ของ​อับราฮัม​และ​นาโฮร์​อาศัย​อยู่​ฟาก​ข้าง​โน้น​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​และ​นมัสการ​พระ​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="3">แต่​เรา​ได้​พา​อับราฮัม​บิดา​ของ​เจ้า​จาก​ดินแดน​นั้น ข้าม​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​มายัง​ดินแดน​คานาอัน และ​ให้​เขา​มี​ลูกหลาน​มากมาย เรา​ให้​อิสอัค​แก่​เขา</verse>
				<verse number="4">และ​เรา​ให้​ยาโคบ​กับ​เอซาว​แก่​อิสอัค เรา​ยก​ดินแดน​แถบ​ภูเขา​เสอีร์​ให้​แก่​เอซาว ส่วน​ยาโคบ​กับ​ครอบครัว​ไป​ยัง​อียิปต์</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เรา​ส่ง​โมเสส​กับ​อาโรน​ไป เรา​ลงโทษ​ชาว​อียิปต์​ด้วย​ภัยพิบัติ​ต่าง​ๆ ที่​เรา​ทำ และ​นำ​พวก​เจ้า​ออก​มา</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เรา​นำ​ประชาชน​ของ​เจ้า​ออก​จาก​อียิปต์​มาถึง​ทะเล และ​รถ​ม้า​ศึก​กับ​เหล่า​ทหาร​ม้า ​ของ​ชาว​อียิปต์​ไล่ล่า​พวก​เขา​มา​จน​ถึง​ทะเล​แดง</verse>
				<verse number="7">แต่​พวก​เขา​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์​และ​พระองค์​ก็​บันดาล​ความ​มืด​กั้น​ระหว่าง​พวก​เจ้า​กับ​ชาว​อียิปต์ พระองค์​ให้​ทะเล​ถาโถม​เข้า​ใส่​พวก​เขา เจ้า​ทั้งหลาย​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​เรา​ทำ​แก่​ชาว​อียิปต์​กับ​ตา จาก​นั้น​พวก​เจ้า​อาศัย​อยู่​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​เป็น​เวลา​นาน</verse>
				<verse number="8">เรา​ได้​นำ​เจ้า​ทั้งหลาย​มายัง​ดินแดน​ของ​ชาว​อาโมไรต์​ทาง​ฟาก​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน เขา​สู้รบ​กับ​เจ้า แต่​เรา​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า เรา​ทำลาย​พวก​เขา​ให้​พ้น​หน้า​เจ้า และ​เจ้า​เข้า​ยึดครอง​ดินแดน​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​บาลาค​ลูก​ชาย​ของ​ศิปโปร์​กษัตริย์​แห่ง​โมอับ​เตรียม​สู้รบ​กับ​อิสราเอล เขา​ได้​เรียก​บาลาอัม​ลูก​ชาย​ของ​เบโอร์​มา​แช่ง​เจ้า</verse>
				<verse number="10">แต่​เรา​ไม่​ฟัง​บาลาอัม ดังนั้น​เขา​จึง​อวยพร​เจ้า​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า และ​เรา​กอบกู้​เจ้า​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="11">จาก​นั้น​เจ้า​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​มายัง​เยรีโค ชาว​เยรีโค​สู้​กับ​เจ้า เช่น​เดียว​กับ​ชาว​อาโมไรต์ เปริสซี คานาอัน ฮิตไทต์ เกอร์กาชี ฮีไวต์ และ​เยบุส แต่​เรา​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="12">เรา​ส่ง​ฝูง​ต่อ​ล่วงหน้า​เจ้า​ไป เพื่อ​ขับไล่​พวก​เขา​รวม​ทั้ง​กษัตริย์​ชาว​อาโมไรต์​ทั้ง​สอง​องค์​ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า​เจ้า เจ้า​ชนะ​ได้​ไม่​ใช่​ด้วย​ดาบ​หรือ​ธนู​ของ​เจ้า​เอง</verse>
				<verse number="13">เรา​ยก​ที่ดิน​ที่​เจ้า​ไม่ได้​ลงแรง ยก​เมือง​ที่​เจ้า​ไม่ได้​สร้าง​ให้​แก่​เจ้า ซึ่ง​เจ้า​อาศัย​อยู่​ขณะ​นี้ และ​กิน​ผล​องุ่น​และ​มะกอก​ที่​เจ้า​ไม่ได้​ปลูก’</verse>
				<verse number="14">ฉะนั้น​ท่าน​ทั้งหลาย​จง​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​และ​ปรนนิบัติ​พระองค์​ด้วย​ความ​สัตย์ซื่อ​ทุก​ประการ จง​กำจัด​พระ​ทั้งหลาย​ซึ่ง​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​นมัสการ​ที่​ฟาก​โน้น​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​และ​ใน​อียิปต์ จง​ปรนนิบัติ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">แต่​หาก​ท่าน​ไม่​เต็มใจ​ที่​จะ​ปรนนิบัติ​พระยาห์เวห์ ก็​จง​เลือก​ใน​วัน​นี้​ว่า​ท่าน​จะ​ปรนนิบัติ​ใคร จะ​เป็น​พระ​ต่าง​ๆ ซึ่ง​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ปรนนิบัติ​ที่​ฟาก​ข้าง​โน้น​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส หรือ​พระ​ต่าง​ๆ ของ​ชาว​อาโมไรต์​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​ท่าน​อาศัย​อยู่​ขณะ​นี้ แต่​สำหรับ​ตัว​ข้าพเจ้า​เอง​กับ​ครอบครัว​จะ​ปรนนิบัติ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="16">ประชาชน​จึง​ตอบ​ว่า “ขอให้​การ​นั้น​ห่างไกล​จาก​เรา​เถิด เรา​จะ​ไม่​ทิ้ง​พระยาห์เวห์​ไป​ปรนนิบัติ​พระ​อื่น!</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา พระองค์​เอง​นี่แหละ​คือ​ผู้​ที่​นำ​เรา​และ​พ่อ​แม่​ของ​เรา​ออก​มา​จาก​อียิปต์ จาก​ดินแดน​แห่ง​ความ​เป็น​ทาส​พระองค์​กระทำ​หมาย​สำคัญ​อัน​ยิ่งใหญ่​เหล่า​นั้น​ต่อหน้าต่อตา​เรา พระองค์​ปกป้อง​คุ้มครอง​เรา​ตลอด​การ​เดินทาง​และ​จาก​ชนชาติ​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="18">และ​พระยาห์เวห์​ขับไล่​ชนชาติ​ทั้งปวง​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​นี้​รวม​ทั้ง​ชาว​อาโมไรต์​ออก​ไป เรา​ก็​จะ​รับใช้​พระยาห์เวห์​เช่น​กัน​เพราะ​พระองค์​แต่​ผู้​เดียว​เป็น​พระเจ้า​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="19">โยชูวา​ตอบ​ประชาชน​ว่า “ท่าน​ไม่​สามารถ​ปรนนิบัติ​พระยาห์เวห์​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​บริสุทธิ์​และ​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​หึงหวง พระองค์​จะ​ไม่​ให้​อภัย​การ​กบฏ​และ​บาป​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="20">หาก​ท่าน​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์​ไป​ปรนนิบัติ​พระ​ต่างด้าว พระองค์​จะ​หัน​กลับ​และ​นำ​ภัยพิบัติ​มา​เหนือ​ท่าน​และ​ทำลาย​ท่าน​หมดสิ้น แม้ว่า​พระองค์​ดี​ต่อ​ท่าน​ตลอดมา​ก็​ตาม”</verse>
				<verse number="21">แต่​ประชาชน​กล่าว​กับ​โยชูวา​ว่า “ไม่​ใช่​เช่น​นั้น! เรา​จะ​ปรนนิบัติ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="22">แล้ว​โยชูวา​จึง​กล่าว​ว่า “ท่าน​เป็น​พยาน​ผูกมัด​ตัวเอง​แล้ว​นะ​ว่า​ท่าน​เลือก​ที่​จะ​ปรนนิบัติ​พระยาห์เวห์” เขา​ตอบ​ว่า “ถูกแล้ว เรา​เป็น​พยาน”</verse>
				<verse number="23">โยชูวา​กล่าว​ว่า “ถ้า​เช่น​นั้น​จง​ทิ้ง​พระ​ต่างด้าว​ทั้งหลาย​ซึ่ง​อยู่​ท่ามกลาง​ท่าน และ​มอบ​จิตใจ​ของ​ท่าน​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​เถิด”</verse>
				<verse number="24">ประชาชน​กล่าว​กับ​โยชูวา​ว่า “ข้าพเจ้า​ทั้งหลาย​จะ​ปรนนิบัติ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​และ​เชื่อฟัง​พระองค์”</verse>
				<verse number="25">ใน​วัน​นั้น โยชูวา​จึง​ทำ​พันธสัญญา​สำหรับ​ประชาชน และ​ยืนยัน​อีก​ครั้ง​ถึง​กฎ​เกณฑ์​และ​กฎ​บัญญัติ​สำหรับ​พวก​เขา​ที่​เชเคม</verse>
				<verse number="26">โยชูวา​ยัง​ได้​บันทึก​สิ่ง​เหล่า​นี้​ลง​ใน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า และ​กลิ้ง​หิน​ก้อน​ใหญ่​มา​ตั้ง​ขึ้น​ใต้​ต้น​โอ๊ก​ข้าง​สถาน​บริสุทธิ์​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">โยชูวา​กล่าว​กับ​ประชาชน​ทั้งหมด​ว่า “ดู​เถิด! หิน​ก้อน​นี้​จะ​เป็น​พยาน​ผูก​มัด​เรา หิน​ก้อน​นี้​ได้ยิน​ทุก​คำ​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เรา ฉะนั้น​มัน​จะ​เป็น​พยาน​ผูกมัด​ท่าน หาก​ท่าน​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระเจ้า​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="28">จาก​นั้น​โยชูวา​จึง​ให้​ประชาชน​แยก​ย้าย​กัน​กลับ​ไป​ยัง​ดินแดน​ตาม​กรรมสิทธิ์​ของ​ตน</verse>
				<verse number="29">หลังจาก​เหตุการณ์​เหล่า​นี้ โยชูวา​ลูก​ชาย​ของ​นูน​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​สิ้น​ชีวิต​ลง​เมื่อ​อายุ 110 ปี</verse>
				<verse number="30">และ​เขา​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​ที่ดิน​กรรมสิทธิ์​ของ​เขา​ที่​ทิมนาทเสราห์ ใน​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม​ทาง​เหนือ​ของ​ภูเขา​กาอัช</verse>
				<verse number="31">อิสราเอล​ปรนนิบัติ​พระยาห์เวห์​ตลอด​ชั่ว​ชีวิต​ของ​โยชูวา​และ​ตลอด​ชีวิต​ของ​เหล่า​ผู้​อาวุโส​ซึ่ง​มี​อายุ​ยืน​ยาว​กว่า​โยชูวา และ​ผู้​ที่​มี​ประสบการณ์​เกี่ยวกับ​ทุก​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ทำ​เพื่อ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="32">กระดูก​ของ​โยเซฟ​ซึ่ง​ชาว​อิสราเอล​ได้​นำ​ออก​มา​จาก​อียิปต์​ถูก​ฝัง​ไว้​ที่​เชเคม ใน​ที่ดิน​ซึ่ง​ยาโคบ​ซื้อ​มา​จาก​ลูก​ชาย​ของ​ฮาโมร์​พ่อ​ของ​เชเคม ใน​ราคา​เงิน​หนึ่ง​ร้อย​แผ่น ซึ่ง​เป็น​มรดก​ของ​ลูกหลาน​เผ่า​โยเซฟ</verse>
				<verse number="33">และ​เอเลอาซาร์​ลูก​ชาย​ของ​อาโรน​ก็​ตาย และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ที่​เมือง​กิเบอาห์ ซึ่ง​แบ่งสรร​ให้​กับ​ฟีเนหัส​ลูก​ชาย​ของ​เขา​ใน​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="7">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">หลังจาก​ที่​โยชูวา​สิ้น​ชีวิต​แล้ว ชาว​อิสราเอล​ถาม​พระยาห์เวห์​ว่า “ใคร​ใน​พวก​เรา​ที่​จะ​ขึ้น​ไป​ก่อน​เพื่อ​ทำศึก​กับ​ชาว​คานาอัน”</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “ให้​ยูดาห์​ไป​ก่อน เรา​ได้​มอบ​ดินแดน​นั้น​ไว้​ใน​มือ​ของ​พวก​เขา​แล้ว”</verse>
				<verse number="3">คน​ใน​เผ่า​ยูดาห์​กล่าว​กับ​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​เผ่า​สิเมโอน​ว่า “โปรด​มา​ช่วย​เรา​รบ​กับ​ชาว​คานาอัน​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​เป็น​ของ​เรา​ตาม​ที่​ได้​แบ่งสรร​แล้ว และ​เรา​จะ​ไป​ช่วย​เมื่อ​ถึง​คราว​ของ​ท่าน​บ้าง” ดังนั้น​เผ่า​สิเมโอน​จึง​ไป​สมทบ​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ยูดาห์​เข้า​โจมตี พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​ชาว​คานาอัน​และ​ชาว​เปริสซี​ไว้​ใน​มือ​พวก​เขา พวก​เขา​ฆ่า​คน​เหล่า​นั้น​ไป​หนึ่ง​หมื่น​คน​ที่​เบเซก</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​พบ​อาโดนีเบเซก​ที่​นั่น​และ​สู้รบ​กับ​เขา จน​ชาว​คานาอัน​กับ​ชาว​เปริสซี​แตก​พ่าย​ไป</verse>
				<verse number="6">อาโดนีเบเซก​หนี​ไป แต่​พวก​เขา​ไล่ตาม​และ​จับกุม​ตัว​ไว้​ได้ แล้ว​ตัด​นิ้ว​หัวแม่มือ​กับ​นิ้ว​หัวแม่เท้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="7">แล้ว​อาโดนีเบเซก​กล่าว​ว่า “เรา​เคย​ตัด​นิ้ว​หัวแม่มือ​และ​นิ้ว​หัวแม่เท้า​กษัตริย์​เจ็ดสิบ​องค์ และ​ให้​พวก​เขา​กิน​เศษ​อาหาร​จาก​ใต้​โต๊ะ​ของ​เรา บัดนี้​พระเจ้า​แก้แค้น​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​ทำ​แล้ว” พวก​เขา​นำ​ตัว​อาโดนีเบเซก​ไป​ยัง​เยรูซาเล็ม และ​เขา​สิ้น​ชีวิต​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="8">คน​เผ่า​ยูดาห์​โจมตี​เยรูซาเล็ม​และ​ยึด​เมือง​ได้ พวก​เขา​ประหาร​ชาว​เมือง​นั้น แล้ว​จุด​ไฟ​เผา​เมือง</verse>
				<verse number="9">หลังจาก​นั้น​คน​เผ่า​ยูดาห์​ก็​ลง​ไป​รบ​กับ​ชาว​คานาอัน​ซึ่ง​อยู่​ใน​ดินแดน​เทือกเขา​ใน​เนเกบ​และ​แถบ​เชิง​เขา​ทาง​ตะวันตก</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​รุดหน้า​ไป​สู้รบ​กับ​ชาว​คานาอัน​ใน​เฮโบรน (เดิม​เรียก​ว่า คีริยาทอารบา) และ​พิชิต​เชชัย อาหิมาน และ​ทัลมัย</verse>
				<verse number="11">จาก​นั้น​พวก​เขา​บุก​เข้า​โจมตี​ชาว​เมือง​เดบีร์ (เดิม​เรียก​ว่า คีริยาทเสเฟอร์)</verse>
				<verse number="12">และ​คาเลบ​พูด​ว่า “ใคร​บุก​เข้า​โจมตี​และ​ยึด​คีริยาทเสเฟอร์​ได้ เรา​จะ​ยก​อัคสาห์​ลูกสาว​ของ​เรา​ให้​เป็น​ภรรยา”</verse>
				<verse number="13">โอทนีเอล​ลูก​ชาย​ของ​เคนัส น้อง​ชาย​ของ​คาเลบ​ยึด​เมือง​ได้ ดังนั้น​คาเลบ​จึง​ยก​อัคสาห์​ลูกสาว​ของ​เขา​ให้​เป็น​ภรรยา</verse>
				<verse number="14">วัน​หนึ่ง​เมื่อ​เธอ​มา​หา​โอทนีเอล และ​รบเร้า​ให้​เขา ​ขอ​ที่ดิน​จาก​พ่อ​ของ​เธอ เมื่อ​เธอ​ลง​จาก​หลัง​ลา คาเลบ​ถาม​เธอ​ว่า “พ่อ​จะ​ช่วย​อะไร​เจ้า​ได้​บ้าง”</verse>
				<verse number="15">เธอ​ตอบ​ว่า “ขอ​เมตตา​ลูก​เป็น​พิเศษ ใน​เมื่อ​พ่อ​ได้​ยก​ที่ดิน​ใน​เนเกบ​ให้​ลูก​แล้ว โปรด​ยก​น้ำพุ​ให้​ลูก​ด้วย​เถิด” คาเลบ​จึง​ยก​น้ำพุ​บน​และ​น้ำพุ​ล่าง​ให้​เธอ</verse>
				<verse number="16">ชาว​เคไนต์​ซึ่ง​เป็น​ลูกหลาน​ของ​พ่อตา​ของ​โมเสส​ได้​ย้าย​จาก​เมือง​แห่ง​ต้น​อินทผลัม ติดตาม​ประชาชน​เผ่า​ยูดาห์​มา​อาศัย​อยู่​กับ​คน​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​แห่ง​ยูดาห์​ใน​เนเกบ​ใกล้​อาราด</verse>
				<verse number="17">แล้ว​คน​ใน​เผ่า​ยูดาห์​ก็​สมทบ​กับ​เผ่า​สิเมโอน​ไป​โจมตี​ชาว​คานาอัน​ที่​เศฟัท ทำลายล้าง ​หมด​ทั้ง​เมือง เมือง​นั้น​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า​โฮรมาห์</verse>
				<verse number="18">คน​เผ่า​ยูดาห์​ยัง​ได้​ยึด ​กาซา อัชเคโลน และ​เอโครน พร้อม​ทั้ง​อาณาเขต​ของ​เมือง​นั้น​ๆ ด้วย</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​คน​เผ่า​ยูดาห์ พวก​เขา​ยึดครอง​ดินแดน​เทือกเขา​ได้ แต่​ไม่​สามารถ​ขับไล่​ชาว​เมือง​ออก​ไป​จาก​ที่​ราบ​เพราะ​พวก​นั้น​มี​รถ​รบ​เหล็ก</verse>
				<verse number="20">เมือง​เฮโบรน​ยก​ให้​คาเลบ​ตาม​ที่​โมเสส​สัญญา​ไว้ คาเลบ​ขับไล่​ลูก​ชาย​ทั้ง​สาม​ของ​อานาค​ออก​ไป</verse>
				<verse number="21">แต่​เผ่า​เบนยามิน​ไม่​สามารถ​ขับไล่​ชาว​เยบุส​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​ได้ ชาว​เยบุส​ยัง​คง​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​กับ​ชาว​เบนยามิน​ตราบจน​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="22">เผ่า​ของ​โยเซฟ​เข้า​โจมตี​เบธเอล และ​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พวก​เขา​ส่ง​คน​ไป​ดู​ลาดเลา​ที่​เบธเอล (เดิม​เรียก​ว่า ลูส)</verse>
				<verse number="24">สายสืบ​เห็น​ชาย​คน​หนึ่ง​กำลัง​จะ​ออก​มา​นอก​เมือง จึง​กล่าว​กับ​เขา​ว่า “จง​บอก​ทาง​เข้า​เมือง​แก่​เรา และ​เรา​จะ​ปรานี​เจ้า”</verse>
				<verse number="25">ชาย​ผู้​นั้น​จึง​ชี้​ช่อง​ทาง​ให้ พวก​เขา​ก็​เข้า​ไป​ประหาร​คน​ทั้ง​เมือง ยกเว้น​ชาย​ผู้​นั้น​กับ​ครอบครัว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="26">ต่อมา​ชาย​ผู้​นั้น​ย้าย​เข้า​ไป​ใน​ดินแดน​ของ​ชาว​ฮิตไทต์ สร้าง​เมือง​ขึ้น​ที่​นั่น และ​ตั้งชื่อ​เมือง​นั้น​ว่า​ลูส ซึ่ง​ยัง​คง​เรียก​กัน​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="27">แต่​เผ่า​มนัสเสห์​ไม่ได้​ขับไล่​ชาว​เมือง​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เบธชาน ทาอานาค โดร์ อิบเลอัม เมกิดโด พร้อม​ทั้ง​หมู่บ้าน​โดย​รอบ เพราะ​ชาว​คานาอัน​ยัง​ยืนกราน​ที่​จะ​อยู่​ใน​ดินแดน​นั้น</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​คน​อิสราเอล​แข็งแกร่ง​ขึ้น ก็​บีบ​บังคับ​ชาว​คานาอัน​ให้​ทำ​งาน​หนัก แต่​ไม่​เคย​ขับไล่​คน​เหล่า​นั้น​ออก​ไป​จาก​ดินแดน</verse>
				<verse number="29">เผ่า​เอฟราอิม​ก็​ไม่ได้​ขับไล่​ชาว​คานาอัน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เกเซอร์ คน​เหล่า​นี้​ยัง​คง​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="30">เศบูลุน​ก็​ไม่ได้​ขับไล่​ชาว​คานาอัน​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่​พวก​เขา​ใน​คิทโรน​หรือ​นาหะโลล แต่​เกณฑ์​แรงงาน​คน​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="31">เผ่า​อาเชอร์​ก็​ไม่ได้​ขับไล่​ชาว​เมือง​อัคโค ไซดอน อาห์ลาบ อัคซิบ เฮลบาห์ อาเฟค หรือ​เรโหบ</verse>
				<verse number="32">ด้วย​เหตุ​นี้​คน​เผ่า​อาเชอร์​จึง​อาศัย​อยู่​ร่วม​กับ​ชาว​คานาอัน​ซึ่ง​เป็น​คน​ถิ่น​นั้น</verse>
				<verse number="33">เผ่า​นัฟทาลี​ก็​ไม่ได้​ขับไล่​ชาว​เมือง​เบธเชเมช​หรือ​ชาว​เบธอานาท​ออก​ไป แต่​คน​เผ่า​นัฟทาลี​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​ชาว​คานาอัน​และ​เกณฑ์​แรงงาน​จาก​ชาว​เบธเชเมช​และ​เบธอานาท​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="34">ชาว​อาโมไรต์​บังคับ​ชาว​ดาน​ให้​อยู่​แต่​ใน​ดินแดน​เทือกเขา ไม่​ยอม​ให้​ลง​มา​ยัง​ที่​ราบ​เลย</verse>
				<verse number="35">ชาว​อาโมไรต์​ยัง​คง​ปักหลัก​อยู่​ที่​ภูเขา​เฮเรส อัยยาโลน และ ชาอัลบิม แต่​เมื่อ​เผ่า​ของ​โยเซฟ​มี​กำลัง​เข้มแข็ง​ขึ้น ก็​บีบ​บังคับ​เกณฑ์​แรงงาน​พวก​เขา</verse>
				<verse number="36">พรมแดน​ของ​ชาว​อาโมไรต์​เริ่ม​จาก​ช่อง​แคบ​แมงป่อง​ไป​สู่​เสลา​และ​เหนือ​ขึ้นไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ออก​จาก​กิลกาล​มายัง​โบคิม​และ​กล่าว​ว่า “เรา​นำ​เจ้า​ออก​มา​จาก​อียิปต์​เข้า​สู่​ดินแดน​นี้​ซึ่ง​เรา​สาบาน​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า เรา​กล่าว​ไว้​ว่า ‘เรา​จะ​ไม่​ล้มล้าง​พันธสัญญา​ที่​ให้​ไว้​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="2">และ​เจ้า​จะ​ต้อง​ไม่​ทำ​พันธสัญญา​กับ​ชาว​ดินแดน​นี้ แต่​เจ้า​จะ​ต้อง​ทำลาย​แท่น​บูชา​ทั้งหลาย​ของ​พวก​เขา’ แต่​เจ้า​ไม่​เชื่อฟัง​เรา เหตุใด​เจ้า​จึง​ทำ​เช่น​นี้</verse>
				<verse number="3">เรา​ได้​ลั่น​วาจา​ด้วย​ว่า เรา​จะ​ไม่​ขับไล่​พวก​เขา​ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า​เจ้า พวก​เขา​จะ​เป็น​กับดัก​จับ​เจ้า และ​พระ​ของ​เขา​จะ​เป็น​บ่วง​คล้อง​เจ้า”</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​กล่าว​ถ้อยคำ​เช่น​นี้​ต่อ​ปวงชน​ชาว​อิสราเอล​จบ​แล้ว พวก​เขา​ก็​ร้องไห้​เสียง​ดัง</verse>
				<verse number="5">เขา​จึง​เรียก​ที่​นั่น​ว่า​โบคิม พวก​เขา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="6">หลังจาก​ที่​โยชูวา​ให้​ชาว​อิสราเอล​แยกย้าย​กัน​ไป พวก​เขา​ก็​ไป​ครอบครอง​ดินแดน​ตาม​กรรมสิทธิ์​ของ​ตน</verse>
				<verse number="7">ประชาชน​ได้​ปรนนิบัติ​พระยาห์เวห์​ตลอด​ชั่ว​ชีวิต​ของ​โยชูวา​และ​ตลอด​ชีวิต​ของ​เหล่า​ผู้​อาวุโส​ซึ่ง​มี​อายุ​ยืน​ยาว​กว่า​โยชูวา​และ​ได้​เห็น​กิจ​อัน​ยิ่งใหญ่​ทั้งปวง​ที่​พระยาห์เวห์​ทำ​เพื่อ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="8">โยชูวา​ลูก​ชาย​ของ​นูน​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​สิ้น​ชีวิต​เมื่อ​อายุ 110 ปี</verse>
				<verse number="9">และ​เขา​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​ที่ดิน​กรรมสิทธิ์​ของ​เขา​ที่​ทิมนาท​เฮเรส ใน​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม ทาง​ตอน​เหนือ​ของ​ภูเขา​กาอัช</verse>
				<verse number="10">หลังจาก​คน​ใน​ชั่วอายุ​นั้น​สิ้น​ชีวิต​หมด​แล้ว คน​รุ่น​ต่อมา​ก็​ไม่​รู้จัก​พระยาห์เวห์​และ​ไม่​รู้​ถึง​สิ่ง​ที่​พระองค์​ทำ​เพื่อ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="11">ชาว​อิสราเอล​จึง​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ไป​รับใช้​พระบาอัล</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา​ผู้​นำ​พวก​เขา​ออก​มา​จาก​อียิปต์ โดย​หัน​ไป​ติดตาม​และ​นมัสการ​พระ​ต่าง​ๆ ของ​ชนชาติ​ที่​อยู่​รอบ​ด้าน พวก​เขา​ยั่วยุ​ให้​พระยาห์เวห์​โกรธ</verse>
				<verse number="13">เพราะ​พวก​เขา​ละทิ้ง​พระองค์​ไป​รับใช้​พระบาอัล​และ​พระ​อัชโทเรท</verse>
				<verse number="14">ด้วย​ความ​โกรธเกรี้ยว​ต่อ​คน​อิสราเอล พระยาห์เวห์​จึง​ปล่อย​ให้​พวก​เขา​พ่ายแพ้​ศัตรู​ที่​มา​ปล้น​พวก​เขา พระองค์​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​ศัตรู​รอบ​ด้าน​ซึ่ง​พวก​เขา​มิ​อาจ​ต้านทาน​ได้​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="15">เมื่อใด​ก็​ตาม​ที่​คน​อิสราเอล​ออก​รบ มือ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ต่อสู้​กับ​พวก​เขา ทำ​ให้​เขา​พ่ายแพ้​ตาม​ที่​พระองค์​ปฏิญาณ​ไว้​แล้ว พวก​เขา​ก็​เป็น​ทุกข์​แสน​สาหัส</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พระยาห์เวห์​แต่งตั้ง​ผู้​วินิจฉัย ​ให้​ช่วย​พวก​เขา​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​ผู้​ที่​มา​ปล้น</verse>
				<verse number="17">กระนั้น​อิสราเอล​ก็​ไม่​ยอม​ฟัง​ผู้​วินิจฉัย แต่​ขาย​ตัว​ให้​พระ​อื่น​ๆ และ​นมัสการ​พระ​เหล่า​นั้น พวก​เขา​หันเห​อย่าง​รวดเร็ว​จาก​วิถีทาง​ของ​บรรพบุรุษ​ผู้​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">เมื่อใด​ก็​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ตั้ง​ผู้​วินิจฉัย​ขึ้นมา​เพื่อ​พวก​เขา พระองค์​ก็​อยู่​กับ​ผู้​วินิจฉัย และ​ช่วย​พวก​เขา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ศัตรู​ตลอด​ชีวิต​ของ​ผู้​วินิจฉัย​คน​นั้น พระยาห์เวห์​ยอม​ผ่อนปรน​เพราะ​การ​คร่ำครวญ​ของ​พวก​เขา​ภายใต้​คน​ที่​กดขี่​ข่มเหง​และ​ทำ​ให้​พวก​เขา​ทุกข์​ยาก</verse>
				<verse number="19">แต่​เมื่อ​ผู้​วินิจฉัย​สิ้น​ชีวิต​ลง ประชาชน​ก็​กลับไป​สู่​หนทาง​ที่​เลวร้าย​ยิ่ง​กว่า​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา​เสีย​อีก โดย​หัน​ไป​ติดตาม​พระ​อื่น ไป​รับใช้​และ​นมัสการ​พระ​เหล่า​นั้น พวก​เขา​ไม่​ยอม​ละทิ้ง​การ​กระทำ​อัน​ชั่วร้าย​และ​ทาง​แห่ง​ความ​ดื้อดึง​ของ​ตน</verse>
				<verse number="20">ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​โกรธ​คน​อิสราเอล​นัก​และ​พูด​ว่า “เนื่องจาก​ชนชาติ​นี้​ละเมิด​พันธสัญญา​ที่​เรา​ตั้ง​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา​และ​ไม่​ยอม​ฟัง​เรา</verse>
				<verse number="21">นับ​จาก​นี้ เรา​จะ​ไม่​ขับไล่​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ที่​โยชูวา​ทิ้ง​ไว้​ตอน​เขา​ตาย</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​ใช้​ชนชาติ​เหล่า​นี้​ทดสอบ​คน​อิสราเอล​ดู​ว่า​เขา​จะ​ดำเนิน​ตาม​ทาง​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ทำ​ตาม​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา​หรือ​ไม่”</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​จึง​ปล่อย​ให้​ชนชาติ​ทั้งหลาย​คง​อยู่​ใน​ดินแดน​นั้น พระองค์​ไม่ได้​ขับไล่​พวก​เขา​ออก​ไป​ให้​หมด​ใน​คราว​เดียว​โดย​มอบไว้​ใน​มือ​ของ​โยชูวา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ต่อไป​นี้​คือ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ให้​ทิ้ง​ไว้ เพื่อ​ทดสอบ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ผู้​ซึ่ง​ไม่​เคย​ร่วม​รบ​ใน​คานาอัน</verse>
				<verse number="2">(พระองค์​ทำ​เช่น​นี้​เพื่อ​ที่​จะ​สอน​ลูกหลาน​ของ​ชาว​อิสราเอล​ซึ่ง​ไม่​เคย​ผ่าน​การ​รบ ให้​เรียนรู้​การ​ทำ​สงคราม)</verse>
				<verse number="3">ได้แก่ ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ทั้ง​ห้า​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย ชาว​คานาอัน​ทั้งปวง ชาว​ไซดอน และ​ชาว​ฮีไวต์​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​แถบ​ภูเขา​เลบานอน จาก​ภูเขา​บาอัลเฮอร์โมน​ถึง​เลโบฮามัท</verse>
				<verse number="4">ชนชาติ​เหล่า​นี้​เป็น​เครื่อง​ทดสอบ​ชาว​อิสราเอล เพื่อ​ดู​ว่า​พวก​เขา​จะ​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​ให้​ไว้​แก่​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา​ผ่าน​ทาง​โมเสส​หรือ​ไม่</verse>
				<verse number="5">ชาว​อิสราเอล​จึง​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​ชาว​คานาอัน ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​ฮีไวต์ ชาว​เปริสซี ชาว​อาโมไรต์ และ​ชาว​เยบุส</verse>
				<verse number="6">ชาว​อิสราเอล​รับ​ลูก​สาว​ของ​พวก​เขา​มา​เป็น​ภรรยา และ​ยก​ลูก​สาว​ของ​ตน​ให้​ลูก​ชาย​ของ​พวก​เขา และ​ไป​รับใช้​พระ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="7">ชาว​อิสราเอล​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​พวก​เขา​หลง​ลืม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา​และ​ไป​รับใช้​พระบาอัล​กับ​เจ้าแม่​อาเชราห์</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​โกรธ​คน​อิสราเอล​อย่าง​มาก ถึง​กับ​ขาย​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​กษัตริย์​คูชันริชาธาอิม​แห่ง​อารัมนาหะราอิม ชาว​อิสราเอล​ตก​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​เขา​เป็น​เวลา​แปด​ปี</verse>
				<verse number="9">แต่​เมื่อ​พวก​เขา​ร่ำร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระองค์​ก็​ตั้ง​โอทนีเอล​ลูก​ชาย​ของ​เคนัส​น้อง​ชาย​ของ​คาเลบ​ให้​ช่วย​กู้​พวก​เขา</verse>
				<verse number="10">พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​เหนือ​โอทนีเอล เขา​จึง​เป็น​ผู้​วินิจฉัย ​ของ​คน​อิสราเอล​และ​ออก​รบ พระยาห์เวห์​มอบ​กษัตริย์​คูชันริชาธาอิม​แห่ง​อารัม​ไว้​ใน​มือ​ของ​โอทนีเอล ซึ่ง​รบ​ชนะ​เขา</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​ดินแดน​นี้​จึง​มี​ความ​สงบสุข​อยู่​สี่สิบ​ปี จน​กระทั่ง​โอทนีเอล​ลูก​ชาย​ของ​เคนัส​สิ้น​ชีวิต</verse>
				<verse number="12">อีก​ครั้ง​ที่​ชาว​อิสราเอล​ทำ​สิ่ง​ชั่ว​ใน​สาย​ตา​ของ​พระยาห์เวห์ และ​เพราะ​เหตุ​นี้​พระยาห์เวห์​จึง​ให้​กษัตริย์​เอกโลน​แห่ง​โมอับ​มี​อำนาจ​เหนือ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​กษัตริย์​เอกโลน​ได้​ชาว​อัมโมน​และ​ชาว​อามาเลข​มา​สมทบ ก็​ยก​มา​โจมตี​คน​อิสราเอล และ​ยึดครอง​เมือง​แห่ง​ต้น​อินทผลัม ​ได้</verse>
				<verse number="14">ชาว​อิสราเอล​ต้อง​ขึ้น​กับ​กษัตริย์​เอกโลน​แห่ง​โมอับ​เป็น​เวลา​สิบแปด​ปี</verse>
				<verse number="15">ชาว​อิสราเอล​ก็​ร่ำร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์​อีก​ครั้ง และ​พระองค์​ให้​ผู้​ช่วย​กู้​คือ​เอฮูด​ซึ่ง​เป็น​คน​ถนัด​ซ้าย​แก่​พวก​เขา เอฮูด​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เกรา​ชาว​เบนยามิน ชาว​อิสราเอล​ให้​เขา​นำ​บรรณาการ​ไป​มอบ​แก่​กษัตริย์​เอกโลน​แห่ง​โมอับ</verse>
				<verse number="16">เอฮูด​ได้​เตรียม​ดาบ​สอง​คม​เล่ม​หนึ่ง​ยาว​ประมาณ 45 เซนติเมตร​เหน็บ​ไว้​ที่​ต้นขา​ขวา​ใต้​เสื้อผ้า</verse>
				<verse number="17">เขา​นำ​บรรณาการ​ไป​มอบ​ให้​กษัตริย์​เอกโลน​แห่ง​โมอับ​ซึ่ง​เป็น​คน​ที่​อ้วน​มาก</verse>
				<verse number="18">หลังจาก​เอฮูด​มอบ​บรรณาการ​แล้ว เขา​ก็​ให้​ผู้​คน​ที่​แบก​หาม​บรรณาการ​มา​นั้น​กลับไป</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​มาถึง​ที่​ตั้ง​รูปปั้น​หิน​ใกล้​กิลกาล เอฮูด​ก็​กลับ​มาหา​เอกโลน​และ​พูด​ว่า “ข้าแต่​กษัตริย์ ข้าพเจ้า​มี​ความ​ลับ​มา​บอก​ท่าน” กษัตริย์​กล่าว​กับ​พวก​คน​ที่​คอย​รับใช้​เขา​ว่า “ออก​ไป!” พวก​เขา​ทั้งหมด​ก็​ออก​ไป</verse>
				<verse number="20">เอฮูด​เดิน​เข้า​ไป​หา​กษัตริย์​เอกโลน​ซึ่ง​นั่ง​อยู่​เพียง​ลำพัง​ใน​ห้อง​ชั้น​บน​ของ​พระราชวัง แล้ว​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​มี​ถ้อยคำ​จาก​พระเจ้า​สำหรับ​ท่าน” เอกโลน​จึง​ลุกขึ้น​จาก​ที่​นั่ง</verse>
				<verse number="21">เอฮูด​ยื่น​มือ​ซ้าย​ชัก​ดาบ​จาก​ต้นขา​ขวา​ออก​มา​และ​แทง​หน้าท้อง​ของ​กษัตริย์​เอกโลน</verse>
				<verse number="22">ดาบ​จม​มิด​ด้าม​ทะลุ​หลัง เอฮูด​ไม่ได้​ชัก​ดาบ​กลับ ไขมัน​อาบ​ดาบ</verse>
				<verse number="23">แล้ว​เอฮูด​ออก​ไป​ทาง​เฉลียง เขา​ปิด​ประตู​ห้อง​ชั้น​บน​และ​ลั่น​กุญแจ​ไว้</verse>
				<verse number="24">หลังจาก​เขา​ไป​แล้ว พวก​คน​รับใช้​มา​เห็น​ประตู​ห้อง​ชั้น​บน​ลั่น​กุญแจ​ไว้ พวก​เขา​จึง​กล่าว​ว่า “กษัตริย์​คง​จะ​ปลดทุกข์​อยู่​ที่​ห้อง​ชั้น​ใน​ของ​วัง”</verse>
				<verse number="25">พวก​เขา​คอย​อยู่​นาน​จน​รู้สึก​วุ่นวาย​ใจ แต่​กษัตริย์​เอกโลน​ก็​ไม่ได้​เปิด​ประตู​ออก​มา พวก​เขา​จึง​หา​กุญแจ​มา​เปิด ก็​พบ​เจ้านาย​ของ​ตน​นอน​สิ้น​ชีวิต​อยู่​ที่​พื้น</verse>
				<verse number="26">ขณะ​ที่​พวก​เขา​รอ​อยู่​นั้น เอฮูด​ได้​หลบหนี​ผ่าน​ที่​ตั้ง​รูปปั้น​หิน​มาถึง​เสอีราห์</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​มาถึง​ที่​นั่น เอฮูด​ก็​เป่า​แตร​เขา​สัตว์​ใน​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม ชาว​อิสราเอล​ก็​ลง​มา​จาก​ภูเขา​ต่าง​ๆ โดย​มี​เอฮูด​นำหน้า</verse>
				<verse number="28">เขา​บัญชา​ว่า “จง​ตาม​ข้าพเจ้า​มา เพราะ​พระยาห์เวห์​มอบ​ชาว​โมอับ​ศัตรู​ของ​ท่าน​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน​แล้ว” พวก​เขา​จึง​ตาม​เอฮูด​ลง​ไป​ยึด​ท่า​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ซึ่ง​นำ​ไป​สู่​โมอับ สกัด​ไม่​ให้​ผู้​ใด​ข้าม​ไป​มา</verse>
				<verse number="29">ครั้ง​นั้น​พวก​เขา​สังหาร​ชาว​โมอับ​นับ​หมื่น​คน​ซึ่ง​ล้วน​แต่​แข็งแรง​และ​มี​กำลัง ไม่​ปล่อย​ให้​เล็ดลอด​ไป​แม้​สัก​คน​เดียว</verse>
				<verse number="30">โมอับ​จึง​ขึ้น​กับ​คน​อิสราเอล​นับ​ตั้งแต่​นั้น​มา แล้ว​แผ่นดิน​ก็​สงบสุข​เป็น​เวลา​แปดสิบ​ปี</verse>
				<verse number="31">ถัด​จาก​เอฮูด​คือ​ชัมการ์​ลูก​ชาย​ของ​อานาท เขา​ใช้​ประตัก​วัว​อัน​เดียว​ฆ่า​ชาว​ฟีลิสเตีย​หกร้อย​คน เขา​ช่วย​กู้​คน​อิสราเอล​ด้วย​เช่น​กัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ตอน​นี้​เอฮูด​สิ้น​ชีวิต​แล้ว ชาว​อิสราเอล​ก็​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​อีก</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​จึง​ขาย​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​กษัตริย์​ยาบิน​แห่ง​คานาอัน​ผู้​ปกครอง​ใน​ฮาโซร์ ผู้​บัญชาการ​กองทัพ​ของ​กษัตริย์​ยาบิน​คือ​สิเสรา​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ที่​ฮาโรเชธฮาโกยิม</verse>
				<verse number="3">ชาว​อิสราเอล​ได้​ร้อง​ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​ช่วย​พวก​เขา​เพราะว่า​กษัตริย์​ยาบิน​มี​รถ​รบ​เหล็ก​เก้าร้อย​คัน และ​ได้​กดขี่​ข่มเหง​ชาว​อิสราเอล​อย่าง​โหดร้าย​อยู่​ถึง​ยี่สิบ​ปี</verse>
				<verse number="4">ผู้​นำ ​ของ​คน​อิสราเอล​ใน​ครั้ง​นั้น​คือ ผู้​เผย​พระวจนะ​หญิง​เดโบราห์​ภรรยา​ของ​ลัปปิโดท</verse>
				<verse number="5">เธอ​เปิด​ศาล​ตัดสิน​อยู่​ใต้​ต้น​อินทผลัม​แห่ง​เดโบราห์ ซึ่ง​อยู่​ระหว่าง​รามาห์​กับ​เบธเอล​ใน​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม ชาว​อิสราเอล​ขึ้นไป​หา​เธอ​เพื่อ​ให้​ตัดสิน​ข้อ​พิพาท</verse>
				<verse number="6">เดโบราห์​ส่ง​คน​ไป​ตาม​ตัว​บาราค​ลูก​ชาย​ของ​อาบีโนอัม​จาก​เคเดช​ใน​เขต​นัฟทาลี​มา​พบ เธอ​กล่าว​กับ​บาราค​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​สั่ง​ท่าน​ว่า ‘จง​ยก​พล​หนึ่ง​หมื่น​คน​จาก​เผ่า​นัฟทาลี​กับ​เผ่า​เศบูลุน​ไป​ยัง​ภูเขา​ทาโบร์</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​นำ​ตัว​สิเสรา​แม่ทัพ​ของ​กษัตริย์​ยาบิน​พร้อม​ด้วย​รถ​ม้า​ศึก​และ​กอง​ทหาร​ของ​เขา​มา​ที่​แม่น้ำ​คีโชน และ​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า’ ”</verse>
				<verse number="8">บาราค​ตอบ​ว่า “ถ้า​ท่าน​ไป​กับ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ก็​จะ​ไป แต่​หาก​ท่าน​ไม่​ไป ข้าพเจ้า​ก็​จะ​ไม่​ไป”</verse>
				<verse number="9">เดโบราห์​จึง​ตอบ​ว่า “เรา​จะ​ไป​กับ​ท่าน​อย่าง​แน่นอน แต่​เพราะ​ท่าน​เลือก​วิธี​นี้ ท่าน​จะ​ไม่​ได้รับ​เกียรติ เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​มอบ​สิเสรา​ไว้​ใน​มือ​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง” ดังนั้น​เดโบราห์​จึง​ไป​ที่​เคเดช​กับ​บาราค</verse>
				<verse number="10">ที่​นั่น​บาราค​เกณฑ์​คน​จาก​เผ่า​เศบูลุน​และ​นัฟทาลี​และ​มี​ผู้ชาย​หนึ่ง​หมื่น​คน​ขึ้นไป​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​บาราค เดโบราห์​ก็​ขึ้นไป​กับ​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​เฮเบอร์​ชาว​เคไนต์ ได้​แยก​ออก​จาก​ชาว​เคไนต์​คน​อื่น​ๆ มา​ตั้ง​เต็นท์​อยู่​ที่​ต้นไม้​ใหญ่​แห่ง​ศาอานันนิม​ใกล้​เคเดช ชาว​เคไนต์​เป็น​ลูกหลาน​ของ​โฮบับ​พี่น้อง​ของ​ภรรยา ของ​โมเสส</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​สิเสรา​ได้​ข่าว​ว่า​บาราค​ลูก​ชาย​ของ​อาบีโนอัม​มา​ที่​ภูเขา​ทาโบร์</verse>
				<verse number="13">สิเสรา​ก็​รวม​พล​ทั้งหมด​และ​รถ​รบ​เหล็ก​เก้าร้อย​คัน​จาก​ฮาโรเชธฮาโกยิม​มายัง​แม่น้ำ​คีโชน</verse>
				<verse number="14">เดโบราห์​จึง​กล่าว​แก่​บาราค​ว่า “จง​ไป​เถิด! วัน​นี้​เป็น​วันที่​พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​สิเสรา​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน พระยาห์เวห์​นำ​หน้า​ท่าน​ไป​ไม่​ใช่​หรือ” ดังนั้น​บาราค​จึง​ลง​จาก​ภูเขา​ทาโบร์​ไป​พร้อม​กับ​ชาย​หนึ่ง​หมื่น​คน</verse>
				<verse number="15">ขณะ​บาราค​เคลื่อน​ทัพ​ไป​ข้าง​หน้า พระยาห์เวห์​รุกไล่​สิเสรา​กับ​รถ​ม้า​ศึก​และ​กองทัพ​ของ​เขา​ด้วย​ดาบ สิเสรา​ทิ้ง​รถ​รบ​ของ​ตน​แล้ว​วิ่ง​หนี​ไป</verse>
				<verse number="16">แต่​บาราค​รุกไล่​ศัตรู​และ​รถ​ม้า​ศึก​ไป​ไกล​ถึง​ฮาโรเชธฮาโกยิม ทหาร​ของ​สิเสรา​ทั้งหมด​ถูก​ฆ่า​ตาย​ด้วย​ดาบ ไม่​รอด​ชีวิต​แม้​สัก​คน​เดียว</verse>
				<verse number="17">แต่​สิเสรา​ก็​วิ่ง​หนี​มาถึง​เต็นท์​ของ​ยาเอล​ภรรยา​ของ​เฮเบอร์​ชาว​เคไนต์ ทั้ง​นี้​เพราะ​กษัตริย์​ยาบิน​แห่ง​ฮาโซร์​กับ​ตระกูล​เฮเบอร์​ชาว​เคไนต์​เป็น​พันธมิตร​กัน</verse>
				<verse number="18">ยาเอล​ออก​มา​ต้อนรับ​สิเสรา​และ​กล่าว​ว่า “เชิญ​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​เข้า​มา​ใน​เต็นท์​เถิด อย่า​กลัว​เลย” ดังนั้น​เขา​ก็​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์ เธอ​จึง​คลี่​ผ้าห่ม​คลุม​ตัว​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="19">เขา​กล่าว​ว่า “เรา​กระหาย​น้ำ ขอ​น้ำ​เรา​ดื่ม​หน่อย” เธอ​จึง​เอา​นม​มา​ให้​เขา​ดื่ม และ​เอา​ผ้า​คลุม​ตัว​เขา​ไว้​ดังเดิม</verse>
				<verse number="20">เขา​สั่ง​เธอ​ว่า “จง​ยืน​อยู่​ที่​ประตู​เต็นท์ ถ้า​มี​ใคร​ผ่าน​มา​และ​ถาม​เจ้า​ว่า ‘มี​ใคร​อยู่​ที่นี่​หรือ​ไม่’ จง​ตอบ​ว่า ‘ไม่​มี’ ”</verse>
				<verse number="21">แต่​ขณะ​ที่​สิเสรา​นอน​หลับ​อยู่​ด้วย​ความ​อ่อนเพลีย ยาเอล​ภรรยา​ของ​เฮเบอร์​ก็​หยิบ​หลัก​หมุด​เต็นท์​และ​ค้อน ย่อง​เข้า​มา​เงียบ​ๆ แล้ว​ตอก​หลัก​หมุด​เข้า​ที่​ขมับ​ของ​เขา​ทะลุ​ดิน เขา​ก็​ตาย</verse>
				<verse number="22">แล้ว​บาราค​ก็​ไล่ล่า​สิเสรา​มาถึง​ที่นี่ ยาเอล​ก็​ออก​ไป​พบ​และ​กล่าว​ว่า “มา​เถิด ข้าพเจ้า​จะ​ให้​ท่าน​ดู​คน​ที่​ท่าน​กำลัง​ตาม​หา” เขา​จึง​ตาม​เธอ​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์ พบ​สิเสรา​นอน​ตาย​อยู่​ที่​นั่น​มี​หลัก​หมุด​ทะลุ​ขมับ</verse>
				<verse number="23">ใน​วัน​นั้น​พระเจ้า​ทำ​ให้​กษัตริย์​ยาบิน​แห่ง​คานาอัน​พ่ายแพ้​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="24">และ​มือ​ของ​ชาว​อิสราเอล​ก็​เข้มแข็ง​ขึ้น​เรื่อย​ๆ จน​พวก​เขา​ทำลาย​กษัตริย์​ยาบิน​แห่ง​คานาอัน​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ใน​วัน​นั้น​เดโบราห์​กับ​บาราค​ลูก​ชาย​ของ​อาบีโนอัม​ร้องเพลง​บท​นี้​ว่า</verse>
				<verse number="2">“สรรเสริญ​พระยาห์เวห์! เมื่อ​เหล่า​เจ้านาย​ของ​คน​อิสราเอล​นำหน้า เมื่อ​ประชาชน​เต็มใจ​อุทิศ​ตน</verse>
				<verse number="3">ฟัง​เถิด กษัตริย์​ทั้งหลาย! ฟัง​สิ พวก​ท่าน​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง! ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​ถวาย ​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​ด้วย​บทเพลง</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พระองค์​คือ​พระยาห์เวห์​ออก​มา​จาก​เสอีร์ เมื่อ​พระองค์​ยก​ขบวน​ออก​จาก​ดินแดน​เอโดม แผ่นดิน​โลก​ก็​สั่น​สะท้าน ท้องฟ้า​หลั่ง​ริน เมฆ​เท​ฝน​ลง​มา</verse>
				<verse number="5">ภูเขา​สะเทือน​เลื่อน​ลั่น​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​แห่ง​ซีนาย ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="6">ใน​ยุค​ของ​ชัมการ์​ลูก​ชาย​ของ​อานาท ใน​สมัย​ของ​ยาเอล​ทาง​หลวง​ถูก​ทิ้ง​ร้าง ผู้​สัญจร​ไป​มา​ใช้​เส้นทาง​คดเคี้ยว</verse>
				<verse number="7">ชาว​บ้าน​ใน​อิสราเอล​จะ​ไม่​สู้รบ พวก​เขา​รีรอ​จนกว่า​ข้าพเจ้า​เดโบราห์​ขึ้นมา จน​กระทั่ง​ฉัน​ขึ้นมา​เป็น​ดั่ง​แม่​ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​เลือก​ผู้นำ​คน​ใหม่ เมื่อ​สงคราม​มา​ประชิด​ประตู​เมือง แต่​ไม่​มี​โล่​ไม่​มี​หอก​ให้​เห็น​เลย ท่ามกลาง​ชาย​ฉกรรจ์​สี่หมื่น​คน​ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="9">จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​ชื่นชม​บรรดา​เจ้านาย​ของ​คน​อิสราเอล และ​เหล่า​อาสาสมัคร​ใน​หมู่​ประชาชน สรรเสริญ​พระยาห์เวห์!</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ผู้​ขี่​ลา​สีขาว นั่ง​อยู่​บน​อาน​พรม และ​ท่าน​ผู้​เดิน​ตาม​ถนน จง​ใคร่ครวญ</verse>
				<verse number="11">เสียง​ของ​เหล่า​นัก​ร้อง ​ที่​แหล่ง​น้ำ พวก​เขา​เล่าขาน​ถึง​ชัยชนะ​ของ​พระยาห์เวห์ ถึง​ชัยชนะ​ของ​ชาว​บ้าน​ของ​พระองค์​ใน​อิสราเอล แล้ว​ประชาชน​ของ​พระยาห์เวห์ ลง​มา​ที่​ประตู​เมือง</verse>
				<verse number="12">‘ตื่น​เถิด​เดโบราห์​เอ๋ย ตื่น​ขึ้น​เถิด! ตื่น​เถิด ตื่น​ขึ้น เปล่ง​เสียง​ร้องเพลง! บาราค​เอ๋ย ลุกขึ้น​เถิด! ลูก​ชาย​ของ​อาบีโนอัม​เอ๋ย จง​นำ​เชลย​ของ​ท่าน​ไป’</verse>
				<verse number="13">พวก​ขุนนาง​ที่​เหลือ​อยู่​ลง​มา ประชาชน​ของ​พระยาห์เวห์​ลง​มา​ร่วม​กับ​ข้าพเจ้า​ต่อสู้​ผู้​เกรียงไกร</verse>
				<verse number="14">บาง​คน​มา​จาก​เอฟราอิม​ซึ่ง​เคย​เป็น​ดินแดน​ของ​ชาว​อามาเลข เบนยามิน​อยู่​กับ​ประชาชน​ที่​ติดตาม​ท่าน เหล่า​แม่ทัพ​ลง​มา​จาก​มาคีร์ บรรดา​ผู้​ถือ​คทา​ของ​ผู้​บัญชาการ​กองทัพ ​มา​จาก​เศบูลุน</verse>
				<verse number="15">เจ้านาย​แห่ง​อิสสาคาร์​ไป​กับ​เดโบราห์ อิสสาคาร์​สมทบ​กับ​บาราค และ​ถูก​ส่ง​เข้า​ไป​ใน​หุบเขา​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​บาราค แต่​ใน​แว่นแคว้น​แห่ง​รูเบน พา​กัน​ใคร่ครวญ​อย่าง​หนัก</verse>
				<verse number="16">ทำไม​ท่าน​จึง​พำนัก​อยู่​ท่ามกลาง​คอก​แกะ เพื่อ​ฟัง​เสียง​ผิวปาก​เรียก​ฝูง​แกะ​หรือ แต่​ใน​แว่นแคว้น​แห่ง​รูเบน พา​กัน​ใคร่ครวญ​อย่าง​หนัก</verse>
				<verse number="17">กิเลอาด​อยู่​ฟาก​ข้าง​โน้น​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน และ​ดาน​ทำไม​ยัง​มัว​อ้อยอิ่ง​อยู่​ข้าง​ๆ เรือ อาเชอร์​เอ้อระเหย​อยู่​ที่​ชาย​ฝั่ง นั่ง​เฉย​อยู่​ริม​ทะเล</verse>
				<verse number="18">ประชาชน​ของ​เศบูลุน​เสี่ยง​ชีวิต​ของ​ตน นัฟทาลี​ก็​อยู่​ใน​บน​ที่​สูง​แห่ง​ท้องทุ่ง​เช่น​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="19">เหล่า​กษัตริย์​มา​สู้รบ​กัน เหล่า​กษัตริย์​แห่ง​คานาอัน​สู้รบ​กัน ที่​ทาอานาค ใกล้​ห้วงน้ำ​แห่ง​เมกิดโด แต่​ไม่ได้​ปล้น​เอา​เงิน​เลย</verse>
				<verse number="20">ดวง​ดาว​จาก​ฟ้าสวรรค์ ออก​จาก​วงโคจร​มา​ต่อสู้​สิเสรา</verse>
				<verse number="21">แม่น้ำ​คีโชน แม่น้ำ​สาย​โบราณ กวาดล้าง​พวก​เขา​ออก​ไป จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​เอ๋ย จง​เดิน​หน้า​ต่อ​ไป จง​เข้มแข็ง​เถิด!</verse>
				<verse number="22">และ​แล้ว​เสียง​เกือกม้า​ก็​ดัง​กระหึ่ม ม้า​ศึก​ของ​เขา​ควบห้อ​ออก​ไป</verse>
				<verse number="23">ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​กล่าว​ว่า ‘จง​สาป​แช่ง​เมโรส สาป​แช่ง​ชาว​เมือง​นั้น​อย่าง​หนัก เพราะ​เขา​ไม่ได้​มา​ช่วย​พระยาห์เวห์ ช่วย​พระยาห์เวห์​ต่อสู้​ผู้​เกรียงไกร’</verse>
				<verse number="24">หญิง​ผู้​น่า​ยกย่อง​มาก​ที่สุด​คือ​ยาเอล ภรรยา​ของ​เฮเบอร์​ชาว​เคไนต์ เป็น​ผู้​ที่​น่า​ชมเชย​ที่สุด​ใน​หมู่​ผู้หญิง​ที่​อาศัย​ใน​เต็นท์</verse>
				<verse number="25">เขา​ร้อง​ขอ​น้ำ เธอ​ก็​ให้​น้ำ​นม เธอ​นำ​นม​ข้น​ใส่​ชาม​ที่​ใช้​กับ​เหล่า​ขุนนาง​มา​ให้​เขา</verse>
				<verse number="26">เธอ​เอื้อม​มือ​หยิบ​หลัก​หมุด​เต็นท์ มือ​ขวา​คว้า​ค้อน​ของ​ช่าง​ไม้ ตอก​ทะลุ​ขมับ​ของ​สิเสรา หัว​เขา​แหลก​เหลว เธอ​ตอก​หลัก​หมุด​ทะลุ​ขมับ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="27">เขา​ทรุด​ลง​แทบ​เท้า​ของ​เธอ เขา​ล้ม​ลง​ตรง​ที่​เขา​นอน​อยู่ เขา​ทรุด​ลง​ที่​แทบ​เท้า​ของ​เธอ เขา​ทรุด​ลง​ตรง​ไหน เขา​ก็​ล้ม​ลง​ตาย​ตรง​นั้น</verse>
				<verse number="28">แม่​ของ​สิเสรา เฝ้า​มอง​ลอด​ลูกกรง​หน้าต่าง​และ​ร่ำร้อง​ว่า ‘ทำไม​รถ​รบ​ของ​เขา​จึง​มา​ช้า ทำไม​ล้อ​ของ​รถ​ม้า​ศึก​ของ​เขา​แล่น​ช้า​นัก’</verse>
				<verse number="29">ผู้​ฉลาด​ที่สุด​ใน​หมู่​สตรี​ของ​เธอ​ก็​ตอบ​เธอ อัน​ที่​จริง​เธอ​เฝ้า​บอก​ตัวเอง​ว่า</verse>
				<verse number="30">‘พวก​เขา​ยัง​หา​และ​แบ่ง​ของ​เชลย​กัน​ไม่​เสร็จ​หรือ​ไร ผู้ชาย​แต่ละ​คน​ได้​หญิงสาว​หนึ่ง​คน​บ้าง สอง​คน​บ้าง สิเสรา​ริบ​ได้​เสื้อผ้า ปัก​สี​สด​สวย ผ้า​พัน​คอ​ปัก​ลวดลาย​สำหรับ​ฉัน ทั้งหมด​นี้​เป็น​ของ​ที่​ริบ​มา’</verse>
				<verse number="31">พระยาห์เวห์! ขอให้​ศัตรู​ทั้งปวง​ของ​พระองค์​พินาศ​ไป แต่​ขอให้​ทุก​คน​ที่​รัก​พระองค์​เป็น​เช่น​ดวง​อาทิตย์ ที่​โผล่​ขึ้น​ด้วย​พลัง” แล้ว​แผ่นดิน​ก็​สงบสุข​อยู่​ตลอด​สี่สิบ​ปี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ชาว​อิสราเอล​ได้​ทำ​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ และ​พระองค์​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​ชาว​มีเดียน​เป็น​เวลา​เจ็ด​ปี</verse>
				<verse number="2">เพราะว่า​ชาว​มีเดียน​มี​กำลัง​เข้มแข็ง​และ​โหดร้าย จน​ชาว​อิสราเอล​ต้อง​หนี​ไป​หา​ที่​หลบ​ซ่อน​อยู่​ใน​โพรง​ตาม​ภูเขา ใน​ถ้ำ และ​ที่​มั่น​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="3">เมื่อใด​ก็​ตาม​ที่​ชาว​อิสราเอล​หว่าน​พืช ชาว​มีเดียน ชาว​อามาเลข และ​ชนชาติ​อื่น​ๆ ทาง​ตะวันออก​จะ​พา​กัน​มา​บุกรุก​พื้นที่</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​มา​ตั้ง​ค่าย​และ​ทำลาย​พืชพันธุ์​ตลอด​ทาง​ไป​ถึง​กาซา ไม่​เหลือ​สิ่ง​มี​ชีวิต​สัก​อย่าง​เดียว​ให้​คน​อิสราเอล ไม่ว่า​แกะ วัว หรือ​ลา</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​กรู​เข้า​มา​พร้อม​กับ​ฝูง​สัตว์ เต็นท์​ของ​เขา​เหมือน​ตั๊กแตน​ฝูง​มหึมา นับ​จำนวน​พวก​เขา​และ​อูฐ​ได้​ไม่​ถ้วน พวก​เขา​บุกรุก​เข้า​มา​เพื่อ​ทำลาย​ล้าง​ดินแดน</verse>
				<verse number="6">ชาว​มีเดียน​ทำ​ให้​ชาว​อิสราเอล​สิ้นเนื้อประดาตัว จน​ต้อง​ร่ำร้อง​ให้​พระยาห์เวห์​ช่วย</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​ร่ำร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์​เพราะ​คน​มีเดียน</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ส่ง​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​หนึ่ง​มา​แจ้ง​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​ได้​นำ​เจ้า​ออก​มา​จาก​อียิปต์ ออก​จาก​แดน​ทาส</verse>
				<verse number="9">เรา​ช่วย​กู้​เจ้า​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​อียิปต์ เรา​ปลดปล่อย​เจ้า​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​พวก​ที่​กดขี่​ข่มเหง​เจ้า เรา​ขับไล่​ศัตรู​ออก​ไป​ต่อหน้า​เจ้า และ​ยก​ดินแดน​ของ​เขา​ให้​เจ้า</verse>
				<verse number="10">เรา​บอก​เจ้า​ว่า ‘เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า อย่า​กราบ​ไหว้​พระ​ต่าง​ๆ ของ​ชาว​อาโมไรต์​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​เจ้า​อาศัย​อยู่’ แต่​เจ้า​ก็​ไม่​ฟัง​เรา”</verse>
				<verse number="11">ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​มา​นั่ง​อยู่​ใต้​ต้น​โอ๊ก​ใน​โอฟราห์ ซึ่ง​เป็น​ที่ดิน​ของ​โยอาช​ตระกูล​อาบีเอเซอร์ กิเดโอน​ลูก​ชาย​ของ​โยอาช​กำลัง​นวด​ข้าว​สาลี​อยู่​ใน​บ่อ​ย่ำ​องุ่น เพื่อ​ให้​พ้น​จาก​สายตา​ชาว​มีเดียน</verse>
				<verse number="12">ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ปรากฏ​แก่​กิเดโอน​และ​กล่าว​ว่า “นัก​รบ​ผู้​เกรียงไกร​เอ๋ย พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="13">กิเดโอน​ตอบ​ว่า “ด้วย​ความ​เคารพ เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า หาก​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​พวก​เรา ทำไม​เหตุการณ์​ทั้งปวง​นี้​จึง​เกิดขึ้น​กับ​เรา ไหนล่ะ​การ​อัศจรรย์​ทั้งปวง​ซึ่ง​บรรพบุรุษ​เคย​เล่า​ให้​ฟัง พวก​เขา​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​นำ​พวก​เรา​ออก​มา​จาก​อียิปต์​ไม่​ใช่​หรือ’ แต่​บัดนี้​พระยาห์เวห์​ได้​ทอดทิ้ง​พวก​เรา และ​มอบ​เรา​ไว้​ใน​เงื้อม​มือ​ของ​ชาว​มีเดียน”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​หัน​มา​หา​เขา​และ​พูด​ว่า “จง​ไป​ช่วย​คน​อิสราเอล​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ชาว​มีเดียน​ด้วย​กำลัง​ที่​เจ้า​มี​อยู่ เรา​ใช้​เจ้า​ไป​ไม่​ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="15">แต่​กิเดโอน​ถาม​ว่า “เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า แต่​ข้าพเจ้า​นี่​หรือ​จะ​ไป​ช่วย​กู้​คน​อิสราเอล ตระกูล​ของ​ข้าพเจ้า​อ่อนแอ​ที่สุด​ใน​เผ่า​มนัสเสห์ และ​ข้าพเจ้า​ก็​เป็น​ผู้​เล็ก​น้อย​ที่สุด​ใน​ครอบครัว”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​จะ​อยู่​กับ​เจ้า และ​เจ้า​จะ​ฟาดฟัน​ชาว​มีเดียน​ทั้งหมด​ไม่​เหลือ​ใคร​สัก​คน​รอด​ชีวิต”</verse>
				<verse number="17">กิเดโอน​ตอบ​ว่า “หาก​พระองค์​โปรดปราน ขอ​ให้​หมาย​สำคัญ​เพื่อ​แสดง​ว่า​เป็น​พระองค์​จริง​ๆ ที่​กำลัง​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​อยู่</verse>
				<verse number="18">โปรด​อย่า​เพิ่ง​ไป​ไหน​จนกว่า​ข้าพเจ้า​จะ​กลับมา​และ​นำ​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย​พระองค์” และ​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​จะ​รอ​จน​เจ้า​กลับมา”</verse>
				<verse number="19">กิเดโอน​กลับ​เข้า​ไป​จัดแจง​ปรุง​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง และ​ทำ​ขนมปัง​ไม่​ใส่​เชื้อ​จาก​แป้ง​หนึ่ง​เอฟาห์ จาก​นั้น​นำ​เนื้อ​ใส่​กระจาด​และ​น้ำ​แกง​ใส่​หม้อ​มา​ถวาย​พระองค์​ที่​ใต้​ต้น​โอ๊ก</verse>
				<verse number="20">ทูต​ของ​พระเจ้า​กล่าว​กับ​กิเดโอน​ว่า “จง​วาง​เนื้อ​และ​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ​ไว้​บน​หิน​ก้อน​นี้ และ​เอา​น้ำ​แกง​ราด” กิเดโอน​ก็​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง</verse>
				<verse number="21">แล้ว​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​แตะ​เนื้อ​และ​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ​นั้น​ด้วย​ปลาย​ไม้เท้า​ที่​ถือ​อยู่​ใน​มือ ไฟ​ก็​ลุกขึ้น​จาก​ก้อนหิน เผา​เนื้อ​และ​ขนมปัง​จน​หมด แล้ว​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​หาย​ตัว​ไป</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​กิเดโอน​ตระหนัก​ว่า​เป็น​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ร้อง​ว่า “อนิจจา พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต! ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ต่อหน้าต่อตา!”</verse>
				<verse number="23">แต่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​กิเดโอน​ว่า “จง​มี​สันติสุข​เถิด! อย่า​กลัว​เลย เจ้า​จะ​ไม่​ตาย”</verse>
				<verse number="24">กิเดโอน​จึง​สร้าง​แท่น​บูชา​ขึ้น​ที่​นั่น​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​และ​ขนานนาม​ว่า “พระยาห์เวห์​เป็น​สันติสุข” แท่น​นี้​อยู่​ที่​โอฟราห์ ใน​ที่ดิน​ของ​ตระกูล​อาบีเอเซอร์​ตราบจน​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="25">ใน​คืน​นั้น​เอง​พระยาห์เวห์​สั่ง​กิเดโอน​ว่า “จง​นำ​วัว​ผู้​ตัว​ที่​สอง​อายุ​เจ็ด​ปี จาก​ฝูง​สัตว์​ของ​พ่อ​ของ​เจ้า​มา และ​รื้อ​แท่น​บูชา​พระบาอัล​ของ​พ่อ​และ​ฟัน​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์ ซึ่ง​ตั้ง​อยู่​ใกล้​ๆ ด้วย</verse>
				<verse number="26">จาก​นั้น​จง​สร้าง​แท่น​บูชา​ที่​เหมาะสม สำหรับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ขึ้น​บน​ยอด​เนิน​เขา​แห่ง​นั้น ใช้​ไม้​ที่​ฟัน​จาก​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์ เป็น​ฟืน​เผา​วัว​ผู้​ตัว​ที่​สอง เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว”</verse>
				<verse number="27">กิเดโอน​จึง​พา​คน​รับใช้​สิบ​คน​มา​ด้วย และ​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​แต่​เขา​ไม่​กล้า​ทำ​ใน​เวลา​กลางวัน​เพราะ​กลัว​สมาชิก​ใน​ครอบครัว​และ​ชาว​เมือง​นั้น เขา​จึง​แอบ​ทำ​ใน​เวลา​กลางคืน</verse>
				<verse number="28">เช้า​วัน​รุ่งขึ้น​เมื่อ​ชาว​เมือง​ตื่น​ขึ้น​มา​พบ​ว่า​แท่น​บูชา​พระบาอัล​ถูก​รื้อ​ทำลาย เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์​ข้าง​แท่น​ถูก​โค่น และ​มี​วัว​ผู้​ตัว​ที่​สอง​เผา​บูชา​บน​แท่น​ที่​เพิ่ง​สร้าง​ขึ้น​มา​ใหม่!</verse>
				<verse number="29">ผู้​คน​ต่าง​ถาม​กัน​ว่า “ใคร​ทำ​อย่าง​นี้” เมื่อ​เขา​สืบเสาะ​อย่าง​ถี่ถ้วน​ก็​ได้รับ​คำ​บอกเล่า​ว่า “กิเดโอน​ลูก​ชาย​ของ​โยอาช​เป็น​คน​ทำ”</verse>
				<verse number="30">คน​ใน​เมือง​นั้น​เรียกร้อง​กับ​โยอาช​ว่า “เอา​ตัว​ลูกชาย​ของ​เจ้า​ออก​มา เขา​ต้อง​ตาย​ที่​บังอาจ​มา​รื้อ​แท่น​บูชา​ของ​พระบาอัล แล้ว​ยัง​ฟัน​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์​ทิ้ง​อีก”</verse>
				<verse number="31">แต่​โยอาช​ตอบ​ฝูงชน​ที่​กำลัง​โกรธ​แค้น​ซึ่ง​ห้อมล้อม​เขา​ว่า “พวก​ท่าน​จะ​ช่วย​ออกโรง​แทน​พระบาอัล​หรือ จะ​พยายาม​ช่วย​พระบาอัล​หรือ​อย่างไร ใคร​สู้​แทน​พระบาอัล​จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่า​ตาย​ภายใน​เช้า​วัน​นี้! ถ้า​บาอัล​เป็น​เทพเจ้า​จริง​ๆ เขา​ย่อม​ดูแล​ปกป้อง​ตัวเอง​ได้​เวลา​ที่​มี​คน​มา​รื้อ​แท่น​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="32">ตั้งแต่​วัน​นั้น​มา​เขา​เรียก​กิเดโอน​ว่า​เยรุบบาอัล โดย​กล่าว​ว่า “ให้​พระบาอัล​ต่อสู้​กับ​เขา” เพราะ​เขา​ได้​ทำลาย​แท่น​บูชา​ของ​พระบาอัล</verse>
				<verse number="33">ครั้ง​นั้น​บรรดา​ชาว​มีเดียน ชาว​อามาเลข และ​ชนชาติ​อื่น​ๆ ทาง​ตะวันออก ผนึก​กำลัง​กัน​ยก​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​มา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​หุบเขา​ยิสเรเอล</verse>
				<verse number="34">แล้ว​พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​ลง​มา​เหนือ​กิเดโอน เขา​ก็​เป่า​แตร​เรียก​คน​ตระกูล​อาบีเอเซอร์​ให้​ติดตาม​เขา</verse>
				<verse number="35">เขา​ยัง​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​ไป​ทั่ว​เขต​มนัสเสห์ อาเชอร์ เศบูลุน และ​นัฟทาลี​อีก​ด้วย เพื่อ​เรียก​รวบรวม​กำลังพล​และ​พวก​เขา​ก็​ตอบรับ</verse>
				<verse number="36">กิเดโอน​พูด​กับ​พระเจ้า​ว่า “หาก​พระองค์​จะ​ใช้​ข้าพเจ้า​ช่วย​กู้​คน​อิสราเอล​จริง​ๆ ตาม​ที่​พระองค์​สัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="37">ดู​เถิด ข้าพเจ้า​จะ​วาง​ขน​แกะ​ไว้​ที่​ลาน​นวด​ข้าว หาก​ขน​แกะ​เปียก​น้ำค้าง​แต่​พื้น​ดิน​แห้ง ข้าพเจ้า​ก็​จะ​รู้​ได้​ว่า​พระองค์​จะ​ช่วย​กู้​คน​อิสราเอล​ด้วย​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​อย่าง​ที่​พระองค์​ได้​พูด​ไว้”</verse>
				<verse number="38">แล้ว​ก็​เป็น​เช่น​นั้น วัน​รุ่งขึ้น​เมื่อ​กิเดโอน​ตื่น​แต่​เช้า เขา​ก็​บิด​ขน​แกะ​มี​น้ำ​ค้าง​ไหล​ออก​มา​เต็ม​ชาม</verse>
				<verse number="39">กิเดโอน​จึง​พูด​กับ​พระเจ้า​ว่า “ขอ​อย่า​โกรธ​ข้าพเจ้า​เลย ข้าพเจ้า​จะ​ร้อง​ขอ​อีก​ครั้ง​เดียว ขอ​ข้าพเจ้า​ได้​ทดสอบ​กับ​ขน​แกะ​อีก​ครั้ง​หนึ่ง คราว​นี้​ขอให้​ขน​แกะ​แห้ง ส่วน​พื้น​ดิน​รอบ​ๆ เปียก​น้ำค้าง”</verse>
				<verse number="40">คืน​นั้น​พระเจ้า​ทำ​ตาม​คำ​ขอ​ของ​เขา ขน​แกะ​แห้ง​อยู่ แต่​พื้น​ดิน​มี​น้ำค้าง​ชุ่ม​ไป​หมด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ใน​เวลา​เช้าตรู่​เยรุบบาอัล (คือ​กิเดโอน) และ​คน​ของ​เขา​ทั้งหมด​ออก​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​น้ำพุ​ฮาโรด ค่าย​ของ​ชาว​มีเดียน​ตั้ง​อยู่​ทาง​เหนือ​ของ​พวก​เขา​ใน​หุบเขา​ซึ่ง​ใกล้​เนิน​เขา​โมเรห์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​กิเดโอน​ว่า “เจ้า​มี​กำลังพล​มาก​เกินไป เรา​จะ​ไม่​ให้​เจ้า​ชนะ​ชาว​มีเดียน​ด้วย​คน​มากมาย​ขนาด​นี้ เพื่อ​คน​อิสราเอล​จะ​ได้​ไม่​อวดอ้าง​กับ​เรา​ว่า ‘คือ​กำลัง​ของ​เรา​เอง​ที่​ช่วย​กู้​เรา’</verse>
				<verse number="3">บัดนี้​จง​ประกาศ​แก่​กองทัพ​ว่า ‘ผู้​ใด​หวาด​กลัว จง​หัน​กลับ​และ​ไป​จาก​ภูเขา​กิเลอาด​เถิด’ ” ฉะนั้น​จึง​มี 22,000 คน​กลับ​บ้าน เหลือ​อยู่​หนึ่ง​หมื่น​คน</verse>
				<verse number="4">แต่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​กิเดโอน​ว่า “ยัง​มี​คน​มาก​เกินไป จง​พา​พวก​เขา​ลง​ไป​ที่​แหล่ง​น้ำ เรา​จะ​เลือก​พวก​เขา​ที่​นั่น ถ้า​เรา​บอกว่า ‘คน​นี้​จะ​ไป​กับ​เจ้า’ เขา​ก็​จะ​ไป แต่​ถ้า​เรา​บอก​ว่า ‘คน​นี้​จะ​ไม่​ไป​กับ​เจ้า’ เขา​ก็​จะ​ไม่​ไป”</verse>
				<verse number="5">ฉะนั้น​กิเดโอน​จึง​นำ​คน​ของ​เขา​ลง​มา​ที่​ริม​น้ำ พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เขา​ที่​นั่น​ว่า “จง​แยก​คน​ที่​เลีย​น้ำ​กิน​เหมือน​สุนัข​ออก​จาก​คน​ที่​คุกเข่า​ลง​ดื่ม​น้ำ”</verse>
				<verse number="6">มี​เพียง​สามร้อย​คน​ที่​เอา​มือ​วัก​น้ำ​ขึ้น​เลีย​เหมือน​สุนัข นอก​นั้น​คุกเข่า​ลง​ดื่ม​น้ำ</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​กิเดโอน​ว่า “เรา​จะ​ช่วย​กู้​เจ้า​และ​มอบ​ชาว​มีเดียน​ไว้​ใน​เงื้อม​มือ​ของ​เจ้า​ด้วย​คน​สามร้อย​คน​นี้ ให้​คน​อื่น​กลับ​บ้าน​ไป​ให้​หมด”</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​กิเดโอน​จึง​ส่ง​ชาว​อิสราเอล​ที่​เหลือ​กลับ​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​ตน แต่​เอา​สามร้อย​คน​และ​เอา​เสบียง​อาหาร​กับ​แตร​ของ​คน​ที่​กลับ​บ้าน​ไว้ ฝ่าย​ชาว​มีเดียน​ตั้ง​ค่าย​พัก​อยู่​ใน​หุบเขา​เบื้อง​ล่าง</verse>
				<verse number="9">ใน​คืน​นั้น​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​กิเดโอน​ว่า “จง​ลุกขึ้น จง​ไป​ต่อสู้​กับ​ค่าย​นั้น เพราะว่า​เรา​กำลัง​จะ​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="10">แต่​หาก​เจ้า​หวาด​กลัว ไม่​กล้า​โจมตี จง​ลง​ไป​ที่​ค่าย​ของ​ชาว​มีเดียน​พร้อม​กับ​ปูราห์​คน​รับใช้​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="11">แล้ว​จง​ฟัง​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​กำลัง​พูด​กัน หลังจาก​นั้น​เจ้า​จะ​มี​กำลัง​ใจ​ที่​จะ​เข้า​โจมตี​ค่าย” ฉะนั้น​กิเดโอน​กับ​ปูราห์​คน​รับใช้​ของ​เขา​จึง​ลง​ไป​ยัง​ที่​มั่น​รอบ​นอก​ค่าย</verse>
				<verse number="12">คน​มีเดียน คน​อามาเลข และ​ชนชาติ​อื่น​ทั้งหมด​ทาง​ด้าน​ตะวันออก ตั้ง​ค่าย​อยู่​ใน​หุบเขา​อย่าง​หนา​แน่น​ดั่ง​ฝูง​ตั๊กแตน อูฐ​ของ​เขา​มี​มากมาย​นับ​ไม่​ถ้วน​เหมือน​ทราย​ที่​ชาย​ทะเล</verse>
				<verse number="13">กิเดโอน​มาถึง​พอดี​กับ​ที่​ชาย​คน​หนึ่ง​กำลัง​เล่า​ความ​ฝัน​ให้​เพื่อน​ฟัง​ว่า “ข้าพเจ้า​ฝัน​ว่า​มี​ขนมปัง​บาร์เลย์​กลม​ๆ ก้อน​หนึ่ง​กลิ้ง​เข้า​มา​ใน​ค่าย​ของ​ชาว​มีเดียน​และ​กระแทก​เต็นท์​อย่าง​แรง​จน​เต็นท์​ของ​เรา​พัง​ราบ​ลง​มา”</verse>
				<verse number="14">เพื่อน​ของ​เขา​ตอบ​ว่า “นี่​ไม่​ใช่​อื่น​ไกล เป็น​ดาบ​ของ​กิเดโอน​ลูก​ชาย​ของ​โยอาช​ชาว​อิสราเอล พระเจ้า​มอบ​ชาว​มีเดียน​และ​ค่าย​ทั้ง​ค่าย​ไว้​ใน​มือ​ของ​เขา​แล้ว”</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​กิเดโอน​ได้ยิน​ความ​ฝัน​และ​ความหมาย​ก็​ก้ม​กราบ​นมัสการ​พระเจ้า จาก​นั้น​กลับ​ไป​ยัง​ค่าย​พัก​ของ​คน​อิสราเอล แล้ว​ร้อง​ว่า “ลุกขึ้น​เถิด! พระยาห์เวห์​มอบ​ค่าย​ของ​ชาว​มีเดียน​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน​แล้ว”</verse>
				<verse number="16">กิเดโอน​แบ่ง​คน​สามร้อย​คน​ออก​เป็น​สาม​กลุ่ม แจกจ่าย​แตร​กับ​หม้อดิน​เปล่า​ๆ ที่​บรรจุ​คบเพลิง​ไว้​ข้าง​ใน​ให้​กับ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="17">เขา​กล่าว​กับ​คน​เหล่า​นั้น​ว่า “จง​ตาม​ข้าพเจ้า​มา​และ​เฝ้า​ดู เมื่อ​ข้าพเจ้า​ไป​ถึง​ริม​ค่าย จง​ทำ​ตาม​ข้าพเจ้า​ทุก​ประการ</verse>
				<verse number="18">ทันที​ที่​ข้าพเจ้า​และ​คน​ใน​กลุ่ม​ของ​ข้าพเจ้า​เป่า​แตร ท่าน​จง​เป่า​แตร​รอบ​ค่าย​และ​โห่ร้อง​ว่า ‘เพื่อ​พระยาห์เวห์​และ​เพื่อ​กิเดโอน’ ”</verse>
				<verse number="19">ราว​สี่​ห้า​ทุ่ม หลังจาก​ที่​ทหาร​รักษาการณ์​เพิ่ง​ผลัด​เวร​กัน กิเดโอน​และ​คน​หนึ่ง​ร้อย​คน​ที่​ไป​กับ​เขา​มาถึง​รอบ​นอก​ค่าย​ทันใด​นั้น​กิเดโอน​กับ​พวก​ก็​เป่า​แตร​และ​ทุบ​หม้อ​ใน​มือ​ทิ้ง</verse>
				<verse number="20">ทั้ง​สาม​กลุ่ม​เป่า​แตร​และ​ทุบ​หม้อ มือ​ซ้าย​ถือ​คบเพลิง มือ​ขวา​ถือ​แตร และ​โห่ร้อง​ว่า “ดาบ​นี้​เพื่อ​พระยาห์เวห์​และ​เพื่อ​กิเดโอน!”</verse>
				<verse number="21">จาก​นั้น​พวก​เขา​ก็​เพียง​แต่​ยืน​อยู่​รอบ​ค่าย ดู​ชาว​มีเดียน​ทั้งหมด​วิ่ง​พล่าน ร้อง​ตะโกน​ขณะ​ที่​หนี​เตลิด​ไป</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​คน​สามร้อย​คน​นั้น​เป่า​แตร พระยาห์เวห์​บันดาล​ให้​คน​มีเดียน​ทั้ง​ค่าย​หัน​มา​สู้รบ​และ​ฆ่าฟัน​กัน​เอง แล้ว​กองทัพ​มีเดียน​เตลิด​หนี​ไป​เบธ​ชิทธาห์ ซึ่ง​เป็น​ทาง​ไป​เศเรราห์​และ​หนี​ไป​ถึง​เขต​แดน​อาเบล​เมโฮลาห์​ใกล้​ทับบาท</verse>
				<verse number="23">ชาว​อิสราเอล​จาก​นัฟทาลี อาเชอร์ และ​มนัสเสห์​ทั้งหมด​ถูก​เรียก​ออก​มา พวก​เขา​รุกไล่​ชาว​มีเดียน</verse>
				<verse number="24">กิเดโอน​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​ไป​ทั่ว​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม​และ​กล่าว​ว่า “จง​ลง​มา​ต่อสู้​กับ​ชาว​มีเดียน​และ​ยึด​น่านน้ำ​จอร์แดน​ไป​จน​ถึง​เบธ​บาราห์​ก่อนหน้า​พวก​เขา” ดังนั้น​คน​เอฟราอิม​ทั้งหมด​จึง​ถูก​เรียก​ออก​มา และ​พวก​เขา​ยึด​น่านน้ำ​จอร์แดน​ไป​จน​ถึง​เบธ​บาราห์</verse>
				<verse number="25">พวก​เขา​จับ​ผู้​นำ​มีเดียน​สอง​คน คือ​โอเรบ​และ​เศเอบ พวก​เขา​ฆ่า​โอเรบ​ที่​ศิลา​แห่ง​โอเรบ​และ​ฆ่า​เศเอบ​ที่​บ่อ​ย่ำ​องุ่น​แห่ง​เศเอบ พวก​เขา​ตาม​ล่า​ชาว​มีเดียน​และ​นำ​ศีรษะ​ของ​โอเรบ​กับ​เศเอบ​มา​มอบ​ให้​กิเดโอน​ซึ่ง​อยู่​ที่​ริม​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">คน​เผ่า​เอฟราอิม​มา​ถาม​กิเดโอน​ว่า “ทำไม​จึง​ทำ​กับ​เรา​อย่าง​นี้ ทำไม​ท่าน​ไม่​เรียก​เรา​เมื่อ​ไป​รบ​กับ​ชาว​มีเดียน” แล้ว​พวก​เขา​ก็​โต้เถียง​กิเดโอน​อย่าง​ดุเดือด</verse>
				<verse number="2">แต่​เขา​ตอบ​คน​เหล่า​นั้น​ว่า “ความ​สำเร็จ​ของ​ข้าพเจ้า​เทียบ​กับ​สิ่ง​ที่​ท่าน​ทำ​ได้​หรือ ผล​องุ่น​ที่​เอฟราอิม​เก็บ​ตก​ได้​ก็​ยัง​ดี​กว่า​ผล​องุ่น​ที่​อาบีเอเซอร์​เก็บ​ได้​อย่าง​เต็มที่​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​มอบ​โอเรบ​และ​เศเอบ​ซึ่ง​เป็น​ผู้​นำ​มีเดียน​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ทำ​เทียบ​กับ​ท่าน​ได้​หรือ” เมื่อ​ได้​ฟัง​ดังนั้น พวก​เขา​จึง​ค่อย​หาย​ขุ่นเคือง</verse>
				<verse number="4">กิเดโอน​กับ​คน​ของ​เขา​สามร้อย​คน​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน พวก​เขา​ต่าง​ก็​อ่อนเพลีย แต่​ยัง​คง​รุกไล่​ชาว​มีเดียน​อยู่</verse>
				<verse number="5">กิเดโอน​กล่าว​กับ​ชาว​เมือง​สุคคท​ว่า “โปรด​ให้​เสบียง​แก่​ทหาร​ของ​ข้าพเจ้า​บ้าง​เถิด พวก​เขา​อิดโรย​มาก และ​ข้าพเจ้า​ก็​ยัง​ตาม​ล่า​กษัตริย์​เศบาห์​กับ​กษัตริย์​ศัลมุนนา​ของ​ชาว​มีเดียน​อยู่”</verse>
				<verse number="6">แต่​เจ้าหน้าที่​ของ​เมือง​สุคคท​กล่าว​ว่า “ท่าน​จับ​ตัว​กษัตริย์​เศบาห์​กับ​กษัตริย์​ศัลมุนนา​ได้​อย่าง​นั้น​หรือ เรื่อง​อะไร​ที่​เรา​จะ​ต้อง​ให้​เสบียง​แก่​ทหาร​ของ​ท่าน​เล่า”</verse>
				<verse number="7">กิเดโอน​จึง​ตอบ​ว่า “ถ้า​ท่าน​กล่าว​เช่น​นี้​แล้ว เมื่อ​พระยาห์เวห์​มอบ​กษัตริย์​เศบาห์​และ​กษัตริย์​ศัลมุนนา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เรา เรา​จะ​ฉีก​เนื้อ​พวก​ท่าน​ด้วย​หนาม​ทะเลทราย”</verse>
				<verse number="8">จาก​ที่​นั่น​กิเดโอน​ขึ้นไป​ที่​เปนีเอล ​และ​ขอ​เสบียง​อาหาร​เช่น​กัน แต่​ได้รับ​คำตอบ​อย่าง​เดียว​กับ​ที่​ได้​รับ​จาก​ชาว​เมือง​สุคคท</verse>
				<verse number="9">เขา​จึง​กล่าว​กับ​ชาว​เปนีเอล​ว่า “เมื่อ​เรา​รบ​ชนะ​กลับมา เรา​จะ​รื้อ​หอคอย​นี้​ทิ้ง”</verse>
				<verse number="10">ขณะ​นั้น​กษัตริย์​เศบาห์​กับ​กษัตริย์​ศัลมุนนา​และ​กอง​ทหาร​ที่​เหลือ​ราว 15,000 คน​อยู่​ที่​คารโคร์ ซึ่ง​เป็น​จำนวน​คน​ที่​เหลือ​ทั้งหมด​จาก​ทัพ​พันธมิตร​ของ​ฟาก​ตะวันออก เพราะ​พล​ดาบ​ถูก​ฆ่า​ตาย​ถึง 120,000 คน</verse>
				<verse number="11">กิเดโอน​ขึ้นไป​ตาม​เส้นทาง​ของ​คน​เร่ร่อน​ทาง​ตะวันออก​ของ​โนบาห์​และ​โยกเบฮาห์ บุก​โจมตี​โดย​ที่​ศัตรู​ไม่​คาดคิด</verse>
				<verse number="12">กษัตริย์​เศบาห์​และ​กษัตริย์​ศัลมุนนา​แห่ง​มีเดียน​หลบหนี​ไป แต่​กิเดโอน​ตาม​จับ​ตัว​มา​ได้ และ​รุกไล่​กอง​กำลัง​ทั้งหมด​แตก​พ่าย​ไป</verse>
				<verse number="13">จาก​นั้น​กิเดโอน​ลูก​ชาย​ของ​โยอาช​กลับ​จาก​ทำศึก​ผ่าน​ทาง​ช่อง​แคบ​เฮเรส</verse>
				<verse number="14">เขา​จับกุม​ตัว​ชาย​หนุ่ม​ชาว​สุคคท​ได้​คน​หนึ่ง​และ​ไต่สวน​เขา และ​ให้​ชาย​หนุ่ม​คน​นี้​จด​รายชื่อ​เจ้าหน้าที่​ทั้ง 77 คน​ซึ่ง​เป็น​ผู้​อาวุโส​ของ​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="15">แล้ว​กิเดโอน​กลับมา​ยัง​สุคคท และ​กล่าว​กับ​ชาว​เมือง​ว่า “นี่​คือ​กษัตริย์​เศบาห์​และ​กษัตริย์​ศัลมุนนา​ซึ่ง​พวก​ท่าน​เคย​หยาม​น้ำหน้า​ข้าพเจ้า​ไว้​ด้วย​คำ​พูด​ที่​ว่า ‘ท่าน​จับ​ตัว​กษัตริย์​เศบาห์​กับ​กษัตริย์​ศัลมุนนา​ได้​อย่าง​นั้น​หรือ เรื่อง​อะไร​ที่​เรา​จะ​ต้อง​ให้​เสบียง​แก่​ทหาร​ที่​อ่อนล้า​ของ​ท่าน​เล่า’ ”</verse>
				<verse number="16">กิเดโอน​ก็​จับ​ตัว​ผู้​อาวุโส​ของ​เมือง​นั้น​มา​หวด​ด้วย​หนาม​ทะเลทราย เป็น​บทเรียน​สั่งสอน​ชาว​เมือง​สุคคท</verse>
				<verse number="17">เขา​ทลาย​หอคอย​ของ​เมือง​เปนีเอล​และ​ฆ่า​ชาว​เมือง​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="18">กิเดโอน​กล่าว​กับ​กษัตริย์​เศบาห์​และ​กษัตริย์​ศัลมุนนา​ว่า “คน​ที่​ท่าน​สังหาร​ที่​ทาโบร์​นั้น​มี​ลักษณะ​ท่าทาง​อย่างไร” เขา​ตอบ​ว่า “ก็​คล้าย​ๆ กับ​ท่าน แต่ละ​คน​มี​ลักษณะ​ท่าทาง​เป็น​เจ้านาย”</verse>
				<verse number="19">กิเดโอน​ตอบ​ว่า “พวก​เขา​เป็น​พี่น้อง​แม่​เดียว​กัน​กับ​เรา พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด หาก​ท่าน​ไว้​ชีวิต​พวก​เขา เรา​จะ​ไม่​ฆ่า​ท่าน​ฉันนั้น”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​เขา​จึง​หัน​มา​สั่ง​เยเธอร์​ลูก​ชาย​หัวปี​ของ​เขา​ว่า “ฆ่า​พวก​เขา​เสีย!” แต่​เยเธอร์​ไม่ได้​ชัก​ดาบ​ออก​มา​เพราะ​เขา​ยัง​เด็ก​และ​หวาด​กลัว</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​เศบาห์​กับ​กษัตริย์​ศัลมุนนา​กล่าว​ว่า “ท่าน​ก็​ลงมือ​เอง​สิ ‘ยิ่ง​หนุ่ม​แน่น​มาก​เท่าใด​ก็​มี​กำลัง​มาก​เท่านั้น’ ” กิเดโอน​จึง​ตรง​เข้า​ประหาร​กษัตริย์​ทั้ง​สอง​องค์​นั้น​และ​ริบ​เอา​เครื่อง​ประดับ​คอ​อูฐ​ของ​พวก​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="22">ชาว​อิสราเอล​กล่าว​กับ​กิเดโอน​ว่า “เชิญ​ท่าน​และ​ลูกหลาน​มา​ปกครอง​เรา​เถิด เพราะ​ท่าน​ได้​ช่วย​กู้​เรา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ชาว​มีเดียน”</verse>
				<verse number="23">แต่​กิเดโอน​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​หรือ​ลูกชาย​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ปกครอง​ท่าน พระยาห์เวห์​จะ​ปกครอง​ท่าน”</verse>
				<verse number="24">แล้ว​เขา​กล่าว​ว่า “ข้าพเจ้า​ขอ​ท่าน​อย่าง​หนึ่ง คือ​ให้​แต่ละ​คน​มอบ​ตุ้มหู​ที่​ริบ​มา​ได้​นั้น​แก่​ข้าพเจ้า” (เป็น​ประเพณี​ของ​เชื้อสาย​อิชมาเอล​ที่​จะ​สวม​ตุ้มหู​ทองคำ)</verse>
				<verse number="25">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “เรา​ยินดี​มอบให้” ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​คลี่​เสื้อ​ตัว​หนึ่ง​ออก และ​แต่ละ​คน​ก็​โยน​ตุ้มหู​ที่​ริบ​มา​ได้​กอง​บน​เสื้อ​ตัว​นั้น</verse>
				<verse number="26">ตุ้มหู​ทองคำ​ที่​ได้​หนัก 1,700 เชเขล ไม่​รวม​เครื่อง​ประดับ จี้ และ​ผ้า​สีม่วง​ซึ่ง​เป็น​เครื่องทรง​ของ​กษัตริย์​แห่ง​มีเดียน หรือ​สายสร้อย​คล้อง​คอ​อูฐ</verse>
				<verse number="27">กิเดโอน​ใช้​ทอง​นี้​ทำ​เอโฟด ตั้ง​ไว้​ที่​โอฟราห์​เมือง​ของ​เขา คน​อิสราเอล​ทั้งปวง​พา​กัน​เล่น​ชู้​โดย​การ​นมัสการ​เอโฟด สิ่ง​นี้​จึง​กลาย​เป็น​กับดัก​ของ​กิเดโอน​กับ​ครอบครัว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น​พวก​มีเดียน​พ่ายแพ้​ชาว​อิสราเอล​และ​ไม่อาจ​ฟื้น​ตัว​ได้​อีก​เลย แผ่นดิน​ก็​สงบสุข​เป็น​เวลา​สี่สิบ​ปี ตลอด​ชีวิต​ของ​กิเดโอน</verse>
				<verse number="29">เยรุบบาอัล​ลูก​ชาย​ของ​โยอาช​กลับไป​ใช้​ชีวิต​อยู่​ที่​บ้าน​เกิด​เมือง​นอน</verse>
				<verse number="30">เขา​มี​ลูก​ชาย​ถึง​เจ็ดสิบ​คน เพราะ​เขา​มี​ภรรยา​หลาย​คน</verse>
				<verse number="31">ภรรยา​น้อย​ของ​เขา​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​อาศัย​ที่​เมือง​เชเคม​ได้​ให้​กำเนิด​ลูก​ชาย​คน​หนึ่ง​แก่​เขา เขา​ตั้งชื่อ​ว่า​อาบีเมเลค</verse>
				<verse number="32">กิเดโอน​ลูก​ชาย​ของ​โยอาช​สิ้น​ชีวิต​เมื่อ​ชรา​มาก​แล้ว และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ที่​อุโมงค์​ฝัง​ศพ​ของ​โยอาช​พ่อ​ของ​เขา​ใน​เมือง​โอฟราห์​ของ​ตระกูล​อาบีเอเซอร์</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​กิเดโอน​สิ้น​ชีวิต​ได้​ไม่​นาน ชาว​อิสราเอล​ก็​หวน​กลับ​ไป​เล่น​ชู้​กับ​พระบาอัล​อีก พวก​เขา​ตั้ง​พระบาอัล​เบรีท​เป็น​เทพเจ้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="34">และ​ไม่ได้​ระลึก​ถึง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา ผู้​ช่วย​กู้​พวก​เขา​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ศัตรู​ทั้งหมด​ที่​อยู่​รอบ​ด้าน</verse>
				<verse number="35">ทั้ง​พวก​เขา​ไม่​แสดง​ความ​ภักดี​ต่อ​ครอบครัว​ของ​เยรุบบาอัล (คือ​กิเดโอน) ทั้ง​ๆ ที่​เขา​ได้​ทำ​สิ่ง​ดีงาม​นานัปการ​เพื่อ​พวก​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">อาบีเมเลค​ลูก​ชาย​ของ​เยรุบบาอัล​ไป​เยี่ยม​พี่น้อง​ฝ่าย​แม่​ของ​เขา​ที่​เชเคม อาบีเมเลค​กล่าว​กับ​พวก​เขา​และ​กับ​คน​ใน​ตระกูล​ทาง​ฝ่าย​แม่​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​ถาม​ชาว​เมือง​เชเคม​ทั้งปวง​ว่า ‘สำหรับ​ท่าน​แล้ว​อะไร​จะ​ดี​กว่า​กัน​ระหว่าง​การ​ให้​ลูก​ชาย​ของ​เยรุบบาอัล​ทั้ง​เจ็ดสิบ​คน​ปกครอง หรือ​ให้​ชาย​เพียง​คน​เดียว​ปกครอง​ท่าน’ อย่า​ลืม​ว่า​ข้าพเจ้า​เป็น​เลือด​เนื้อ​เชื้อ​ไข​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ญาติ​พี่​น้อง​เล่า​คำ​กล่าว​นี้​แก่​ชาว​เมือง​เชเคม พวก​เขา​ก็​เอนเอียง​อยาก​ติดตาม​อาบีเมเลค​เพราะ​พวก​พี่น้อง​กล่าว​ว่า “เขา​เป็น​ญาติ​พี่น้อง​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​นำ​เงิน​หนัก 70 เชเขล จาก​วิหาร​ของ​พระบาอัล​เบรีท​มา​มอบ​แก่​อาบีเมเลค และ​อาบีเมเลค​เอา​เงิน​นั้น​ไป​ว่า​จ้าง​นักเลง​ไว้​ติดตาม​ตน</verse>
				<verse number="5">เขา​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​พ่อ​ที่​โอฟราห์​และ​ได้​สังหาร​พี่น้อง​พ่อ​เดียวกัน​ทั้ง​เจ็ดสิบ​คน​บน​ศิลา​แห่ง​หนึ่ง ยกเว้น​โยธาม​ลูกชาย​คน​สุดท้อง​ของ​เยรุบบาอัล​ซึ่ง​หนี​ไป​ซ่อน​ตัว​ทัน</verse>
				<verse number="6">จาก​นั้น​ชาว​เมือง​เชเคม​และ​เบธมิลโล​ก็​มา​ชุมนุม​กัน​ข้าง​ๆ ต้นไม้​ใหญ่​ที่​เสา​หิน​ใน​เชเคม​เพื่อ​แต่งตั้ง​อาบีเมเลค​เป็น​กษัตริย์</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​โยธาม​ได้ยิน​เรื่อง​นี้ ก็​ปีน​ขึ้น​ไป​บน​ยอด​เขา​เกริซิม​และ​ตะโกน​บอก​พวก​เขา​ว่า “พี่น้อง​ชาว​เมือง​เชเคม จง​ฟัง​ข้าพเจ้า เพื่อ​พระเจ้า​จะ​ฟัง​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="8">วัน​หนึ่ง​ต้นไม้​ทั้งหลาย​ออก​ไป​เจิม​ตั้ง​กษัตริย์​สำหรับ​พวก​ตน ต้นไม้​ทั้งหลาย​กล่าว​กับ​ต้น​มะกอก​ว่า ‘เชิญ​มา​เป็น​กษัตริย์​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="9">แต่​ต้น​มะกอก​ตอบ​ว่า ‘ควร​หรือ​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​ทิ้ง​น้ำมัน​ของ​ข้าพเจ้า​ที่​ใช้​ให้​เกียรติ​ทั้ง​พระ​และ​มนุษย์ เพื่อ​ไป​แกว่ง​ไกว​เหนือ​ต้นไม้​ทั้งปวง’</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ต้นไม้​ทั้งหลาย​ก็​ไป​พูด​กับ​ต้น​มะเดื่อ​ว่า ‘เชิญ​มา​เป็น​กษัตริย์​ของ​เรา​เถิด’</verse>
				<verse number="11">แต่​ต้น​มะเดื่อ​ตอบ​ว่า ‘ควร​หรือ​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​ทิ้ง​ผล​อัน​งาม​และ​หวาน​ฉ่ำ เพื่อ​ไป​แกว่ง​ไกว​เหนือ​ต้นไม้​ทั้งปวง’</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ต้นไม้​ทั้งหลาย​จึง​กล่าว​กับ​เถา​องุ่น​ว่า ‘เชิญ​มา​เป็น​กษัตริย์​ของ​เรา​เถิด’</verse>
				<verse number="13">แต่​เถา​องุ่น​ตอบ​ว่า ‘ควร​หรือ​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​เลิก​ผลิต​เหล้า​องุ่น​ซึ่ง​ให้​ความ​ชื่นใจ​แก่​ทั้ง​พระ​และ​มนุษย์ เพื่อ​ไป​แกว่ง​ไกว​เหนือ​ต้นไม้​ทั้งปวง’</verse>
				<verse number="14">ใน​ที่สุด​ต้นไม้​ทั้งหลาย​จึง​กล่าว​กับ​พุ่ม​หนาม​ว่า ‘เชิญ​มา​เป็น​กษัตริย์​ของ​เรา​เถิด’</verse>
				<verse number="15">พุ่ม​หนาม​ตอบ​ต้นไม้​ทั้งหลาย​ว่า ‘หาก​ท่าน​ต้องการ​เจิม​ตั้ง​ข้าพเจ้า​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​พวก​ท่าน​จริง​ๆ แล้ว​ละ​ก็ เชิญ​มา​พักพิง​อยู่​ใต้​ร่มเงา​ของ​ข้าพเจ้า ไม่​เช่น​นั้น​ก็​ขอให้​เปลว​ไฟ​ลุกโชน​จาก​พุ่ม​หนาม​และ​เผาผลาญ​บรรดา​สน​ซีดาร์​แห่ง​เลบานอน​ให้​วอด!’</verse>
				<verse number="16">ท่าน​ได้​ตั้ง​อาบีเมเลค​เป็น​กษัตริย์​ด้วย​ความ​ซื่อตรง​และ​จริงใจ​หรือ ท่าน​คิดว่า​ได้​ปฏิบัติ​ต่อ​เยรุบบาอัล​กับ​ครอบครัว​ของ​เขา​อย่าง​เป็นธรรม​แล้ว​หรือ ท่าน​ปฏิบัติ​ต่อ​เขา​อย่าง​สมควร​แล้ว​หรือ​อย่างไร</verse>
				<verse number="17">ขอ​จง​นึก​ถึง​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​ที่​ได้​ต่อสู้​เพื่อ​พวก​ท่าน และ​เสี่ยง​ชีวิต​เพื่อ​ช่วย​กู้​พวก​ท่าน​จาก​มือ​ของ​คน​มีเดียน</verse>
				<verse number="18">แต่​วัน​นี้​พวก​ท่าน​ทรยศ​ต่อ​ครอบครัว​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า เข่นฆ่า​ลูก​ชาย​ทั้ง​เจ็ดสิบ​คน​ของ​เขา​บน​ศิลา​แห่ง​เดียว และ​ตั้ง​อาบีเมเลค ลูก​นาง​ทาส​ของ​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​ชาว​เชเคม เพียง​เพราะ​เขา​เป็น​ญาติ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="19">หาก​วัน​นี้​ท่าน​ได้​ทำ​ด้วย​ความ​ซื่อตรง​และ​จริงใจ​ต่อ​เยรุบบาอัล​กับ​ครอบครัว ก็​ขอให้​อาบีเมเลค​เป็น​ความ​ชื่นบาน​ของ​ท่าน​และ​ขอให้​ท่าน​เป็น​ความ​ชื่นบาน​ของ​เขา​ด้วย!</verse>
				<verse number="20">แต่​หาก​ไม่​เป็น​เช่น​นั้น ก็​ขอให้​ไฟ​จาก​อาบีเมเลค​เผาผลาญ​ชาว​เมือง​เชเคม​และ​เบธมิลโล และ​ขอให้​ไฟ​จาก​ชาว​เมือง​เชเคม​และ​เบธมิลโล​เผาผลาญ​อาบีเมเลค​เถิด!”</verse>
				<verse number="21">จาก​นั้น​โยธาม​ก็​หลบหนี​ไป​อาศัย​อยู่​ที่​เบเออร์​เพราะ​กลัว​อาบีเมเลค​พี่ชาย​ของ​ตน</verse>
				<verse number="22">หลังจาก​ที่​อาบีเมเลค​ปกครอง​คน​อิสราเอล​อยู่​สาม​ปี</verse>
				<verse number="23">พระเจ้า​ปลุกปั่น​ให้​เกิด​ความ​เกลียด​ชัง​ระหว่าง​อาบีเมเลค​กับ​ชาว​เมือง​เชเคม เพื่อ​ชาว​เมือง​จะ​ทรยศ​ต่อ​อาบีเมเลค</verse>
				<verse number="24">พระเจ้า​ทำ​เช่น​นี้​ก็​เพื่อ​ให้​อาบีเมเลค​และ​ชาว​เมือง​เชเคม​ซึ่ง​ช่วยเหลือ​อาบีเมเลค​ใน​การ​สังหาร​ลูก​ชาย​ทั้ง​เจ็ดสิบ​คน​ของ​เยรุบบาอัล​ได้รับ​โทษ​อย่าง​สาสม​กับ​การ​กระทำ​ดังกล่าว</verse>
				<verse number="25">ชาว​เมือง​เชเคม​ต่อต้าน​อาบีเมเลค​โดย​ได้​ตั้ง​คน​ซุ่ม​ตาม​ยอด​เขา คอย​โจมตี​และ​ปล้น​ทุก​คน​ที่​ผ่าน​ไป​ทาง​นั้น​ด้วย และ​มี​ผู้​รายงาน​เรื่อง​นี้​แก่​อาบีเมเลค</verse>
				<verse number="26">ครั้ง​นั้น​กาอัล​ลูก​ชาย​ของ​เอเบด​ย้าย​เข้า​มา​อยู่​ที่​เชเคม​พร้อม​กับ​ตระกูล​ของ​ตน ชาว​เมือง​เชเคม​ก็​ไว้​เนื้อ​เชื่อ​ใจ​กาอัล</verse>
				<verse number="27">หลังจาก​ที่​พวก​เขา​ออก​ไป​เก็บ​องุ่น​จาก​สวน​และ​ย่ำ​องุ่น​เสร็จ​แล้ว ก็​จัดงาน​ฉลอง​ใน​วิหาร​ของ​เทพเจ้า​ของ​ตน ขณะ​ที่​กิน​เลี้ยง​อยู่​นั้น พวก​เขา​แช่ง​ด่า​อาบีเมเลค</verse>
				<verse number="28">แล้ว​กาอัล​ลูก​ชาย​ของ​เอเบด​กล่าว​ว่า “อาบีเมเลค​เป็น​ใคร​และ​ทำไม​พวก​เรา​ชาว​เชเคม​จะ​ต้อง​ไป​อยู่​ใต้​อาณัติ​เขา เขา​เป็น​ลูก​ของ​เยรุบบาอัล​ไม่​ใช่​หรือ และ​เศบุล​เป็น​ผู้​ช่วย​ของ​เขา​ไม่​ใช่​หรือ จง​รับใช้​คน​ของ​ฮาโมร์​พ่อ​ของ​เชเคม! ทำไม​จึง​ไป​รับใช้​อาบีเมเลค</verse>
				<verse number="29">แค่​เพียง​แต่​ชาว​เมือง​นี้​อยู่​ใต้​ปกครอง​ของ​เรา! เรา​ก็​จะ​กำจัด​อาบีเมเลค​เสีย เรา​จะ​บอก​อาบีเมเลค​ว่า ‘จง​เรียก​กองทัพ​ของ​ท่าน​ออก​มา​ให้​หมด!’ ”</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​เศบุล​ผู้ว่าการ​เมือง​นั้น​ได้ยิน​คำ​พูด​ของ​กาอัล​ลูก​ชาย​ของ​เอเบด​ก็​โกรธ​มาก</verse>
				<verse number="31">จึง​ลอบ​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​ไป​แจ้ง​อาบีเมเลค​ว่า “กาอัล​ลูก​ชาย​ของ​เอเบด​และ​ญาติ​ของ​เขา​มา​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เชเคม และ​บัดนี้​ปลุกปั่น​ชาว​เมือง​ให้​กบฏ​ต่อ​ท่าน</verse>
				<verse number="32">ดังนั้น​ขอให้​ท่าน​ยก​กำลัง​มา​ใน​เวลา​กลางคืน และ​ซ่อน​ตัว​อยู่​ตาม​ทุ่ง​นา</verse>
				<verse number="33">พอ​ฟ้า​สว่าง​จง​บุก​เข้า​เมือง​ทันที เมื่อ​กาอัล​และ​พรรคพวก​ออก​มา​สู้​กับ​ท่าน ท่าน​จง​หา​โอกาส​โจมตี​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="34">อาบีเมเลค​กับ​กอง​ทหาร​ทั้งหมด​จึง​ยก​ออก​มา​ใน​ยาม​ค่ำคืน กระจาย​เป็น​สี่​กลุ่ม ซ่อน​ตัว​อยู่​ใกล้​เมือง​เชเคม</verse>
				<verse number="35">ฝ่าย​กาอัล​ลูก​ชาย​ของ​เอเบด​ออก​ไป​ยืน​อยู่​ที่​ทาง​เข้า​ประตู​เมือง ขณะ​เดียวกับ​ที่​อาบีเมเลค​และ​เหล่า​ทหาร​ออก​มา​จาก​ที่​ซ่อน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​กาอัล​เห็น​คน​เหล่า​นั้น​ก็​ร้อง​บอก​เศบุล​ว่า “ดู​ซิ มี​คน​กำลัง​ลง​มา​จาก​ยอด​เขา!” เศบุล​ตอบ​ว่า “ท่าน​ตาฝาด​เห็น​เงา​ภูเขา​เป็น​คน​ไป​ได้”</verse>
				<verse number="37">แต่​กาอัล​พูด​ขึ้น​อีก​ว่า “ดู​ตรง​โน้น​เถิด คน​กำลัง​ลง​มา​จาก​กลาง​เนิน​เขา ​มา​หา​เรา และ​โน่น​อีก​กลุ่ม​หนึ่ง​กำลัง​มา​จาก​ทาง​ต้นไม้​ของ​ผู้​ทำนาย”</verse>
				<verse number="38">แล้ว​เศบุล​กล่าว​กับ​เขา​ว่า “ไหนล่ะ​ปาก​ช่าง​เจรจา ใคร​นะ​ที่​พูด​ว่า ‘อาบีเมเลค​เป็น​ใคร​กัน​ที่​เรา​จะ​ต้อง​ไป​อยู่​ใต้​อาณัติ​เขา’ นี่​ไม่​ใช่​คน​ที่​ท่าน​เยาะเย้ย​หรือ จง​ออก​ไป​สู้​กับ​เขา​สิ!”</verse>
				<verse number="39">ดังนั้น​กาอัล​จึง​นำ​ชาว​เชเคม​ออก​ไป​สู้​กับ ​อาบีเมเลค</verse>
				<verse number="40">อาบีเมเลค​ไล่ล่า​เขา​ไป​ตลอด​ทาง​จน​ถึง​ประตู​เมือง และ​หลาย​คน​ถูก​ฆ่า​ตาย​ขณะ​หนี​ไป</verse>
				<verse number="41">จาก​นั้น​อาบีเมเลค​ก็​พัก​อยู่​ที่​อารูมาห์ และ​เศบุล​ขับไล่​กาอัล​กับ​ตระกูล​ของ​เขา​ออก​จาก​เมือง​เชเคม</verse>
				<verse number="42">วัน​รุ่งขึ้น​ชาว​เชเคม​ออก​มา​ที่​ทุ่ง​นา มี​คน​รายงาน​เรื่อง​นี้​ต่อ​อาบีเมเลค</verse>
				<verse number="43">ดังนั้น​เขา​จึง​แบ่ง​คน​เป็น​สาม​กลุ่ม​ซุ่ม​อยู่​ที่​ทุ่ง​นา และ​เมื่อ​เขา​เห็น​ผู้​คน​ออก​มา​จาก​เมือง​ก็​ลุกขึ้น​โจมตี</verse>
				<verse number="44">อาบีเมเลค​กับ​พวก​รีบรุด​ไป​ยึด​ทาง​เข้า​ประตู​เมือง ขณะ​ที่​คน​อีก​สอง​กลุ่ม​ฆ่า​คน​ที่​อยู่​ใน​ทุ่ง​นา</verse>
				<verse number="45">ตลอด​วัน​นั้น​อาบีเมเลค​กระหน่ำ​โจมตี​จน​ยึด​เมือง​ได้​และ​ฆ่า​ชาว​เมือง​นั้น แล้ว​ทำลาย​เมือง​จน​ราบ​เป็น​หน้า​กลอง​และ​เอา​เกลือ​สาด​ทั่ว​เมือง</verse>
				<verse number="46">ชาว​เมือง​ใน​หอคอย​แห่ง​เชเคม​ได้ยิน​เหตุการณ์​ก็​ไป​หลบ​ภัย​อยู่​ที่​ป้อม​ของ​วิหาร​พระ​เอลเบรีท</verse>
				<verse number="47">เมื่อ​อาบีเมเลค​รู้​ว่า​พวก​เขา​ชุมนุม​กัน​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="48">จึง​นำ​กอง​กำลัง​ทั้งหมด​ขึ้นไป​ยัง​ภูเขา​ศัลโมน อาบีเมเลค​ใช้​ขวาน​ตัด​กิ่งไม้​แบก​ใส่​บ่า​ไป แล้ว​สั่ง​คน​ของ​เขา​ว่า “เร็วเข้า! จง​ทำ​ตาม​ข้าพเจ้า!”</verse>
				<verse number="49">คน​ทั้งปวง​ก็​ตัด​กิ่งไม้​แบก​ตาม​อาบีเมเลค นำมา​สุม​เป็น​กอง​อยู่​ตรง​กำแพง​ป้อม แล้ว​จุด​ไฟ​เผา​คน​ที่​อยู่​ใน​ป้อม ดังนั้น​ชาย​หญิง​ทั้งปวง​ที่​อยู่​ใน​หอคอย​แห่ง​เชเคม​ราว​พัน​คน​ก็​ตาย​หมด</verse>
				<verse number="50">จาก​นั้น​อาบีเมเลค​เข้า​โจมตี​และ​ยึด​เมือง​เธเบศ​ได้</verse>
				<verse number="51">แต่​ใน​เมือง​นั้น​มี​หอคอย​ที่​แข็ง​แกร่ง​อยู่​แห่ง​หนึ่ง พลเมือง​ทั้งหมด​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง​ได้​หนี​เข้า​ไป​หลบ​ซ่อน​ใน​นั้น พวก​เขา​ปิด​ประตู​ลงกลอน​และ​ขึ้นไป​บน​ยอด​หอคอย</verse>
				<verse number="52">อาบีเมเลค​ไป​ที่​หอคอย​และ​เข้า​โจมตี แต่​ขณะ​ที่​เข้า​ไป​ใกล้​ทาง​เข้า​หอคอย​เพื่อ​จุด​ไฟ​เผา</verse>
				<verse number="53">หญิง​คน​หนึ่ง​เอา​หิน​โม่​ชิ้น​บน​ทุ่ม​ลง​มา​ใส่​ศีรษะ​อาบีเมเลค ทำ​ให้​กะโหลก​ศีรษะ​ของ​เขา​แตก</verse>
				<verse number="54">อาบีเมเลค​รีบ​บอก​ผู้​ถือ​อาวุธ​ประจำ​ตัว​ของ​เขา​ว่า “ชัก​ดาบ​ออก​มา​ฆ่า​เรา อย่า​ให้​เขา​พูด​กัน​ว่า ‘เขา​ตาย​ด้วย​น้ำ​มือ​ผู้หญิง’ ” ดังนั้น​ผู้​รับใช้​ของ​เขา​จึง​เอา​ดาบ​แทง​อาบีเมเลค​ตาย</verse>
				<verse number="55">เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​เห็นว่า​อาบีเมเลค​ตาย​แล้ว​ก็​แยกย้าย​กัน​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="56">พระเจ้า​ตอบ​แทน​ความ​ชั่ว​ที่​อาบีเมเลค​ได้​ทำ​ต่อ​พ่อ​โดย​ฆ่า​พี่น้อง​ทั้ง​เจ็ดสิบ​คน​ของ​ตน​ด้วย​วิธี​นี้</verse>
				<verse number="57">พระเจ้า​ให้​ชาว​เชเคม​ได้รับ​โทษ​ตาม​ความ​ชั่ว​ของ​เขา คำ​สาป​แช่ง​ของ​โยธาม​ลูก​ชาย​ของ​เยรุบบาอัล​ก็​ตก​แก่​พวก​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">หลังจาก​ยุค​ของ​อาบีเมเลค ก็​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​จาก​ตระกูล​อิสสาคาร์ เขา​ชื่อ​โทลา เป็น​ลูก​ชาย​ของ​ปูอาห์ เป็น​หลาน​ของ​โดโด เขา​ขึ้นมา​ช่วย​กู้​คน​อิสราเอล เขา​อาศัย​อยู่​ที่​ชามีร์​ใน​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม</verse>
				<verse number="2">โทลา​นำ ​คน​อิสราเอล​อยู่ 23 ปี เมื่อ​เขา​สิ้น​ชีวิต​ก็​ถูก​ฝัง​ไว้​ที่​ชามีร์</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ยาอีร์​แห่ง​กิเลอาด​ดำรง​ตำแหน่ง​สืบ​ต่อ​มา เขา​วินิจฉัย​คน​อิสราเอล​อยู่ 22 ปี</verse>
				<verse number="4">เขา​มี​ลูก​ชาย​สามสิบ​คน พวก​เขา​ขี่​ลา​คน​ละ​ตัว​และ​ครอง​เมือง​สามสิบ​เมือง​ใน​ดินแดน​กิเลอาด ซึ่ง​ยัง​คง​เรียก​กัน​ว่า​ฮัฟโวท​ยาอีร์ ​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ยาอีร์​สิ้น​ชีวิต​ก็​ถูก​ฝัง​ไว้​ที่​คาโมน</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ชาว​อิสราเอล​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​อีก พวก​เขา​ปรนนิบัติ​พระบาอัล พระ​อัชโทเรท และ​พระ​ต่าง​ๆ ของ​ชาว​อารัม ไซดอน โมอับ อัมโมน และ​ฟีลิสเตีย เนื่องจาก​อิสราเอล​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์​และ​ไม่​ปรนนิบัติ​พระองค์​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="7">พระองค์​จึง​โกรธ​พวก​เขา พระองค์​ขาย​พวก​เขา​ให้​ตก​อยู่​ใน​มือ​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย​และ​ชาว​อัมโมน</verse>
				<verse number="8">ผู้​ซึ่ง​เข้า​มา​บด​ขยี้​พวก​เขา​ใน​ปี​นั้น ตลอด​สิบแปด​ปี​คน​เหล่า​นั้น​มา​กดขี่​ข่มเหง​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​ทาง​ฟาก​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ใน​กิเลอาด​ซึ่ง​เป็น​ดินแดน​ของ​ชาว​อาโมไรต์</verse>
				<verse number="9">ชาว​อัมโมน​ยัง​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​มา​สู้รบ​กับ​ยูดาห์ เบนยามิน และ​เผ่า​เอฟราอิม​ด้วย คน​อิสราเอล​ทุกข์​แสน​สาหัส</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ชาว​อิสราเอล​ร่ำร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า “พวก​เรา​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์ โดย​ละทิ้ง​พระเจ้า​ของ​เรา​และ​ไป​ปรนนิบัติ​พระบาอัล”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “เมื่อ​ชาว​อียิปต์ อาโมไรต์ อัมโมน ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="12">ไซดอน อามาเลข และ​มาโอน กดขี่​ข่มเหง​เจ้า​และ​เจ้า​ขอ​ให้​เรา​ช่วย เรา​ไม่ได้​ช่วย​เจ้า​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​พวก​เขา​หรือ</verse>
				<verse number="13">ถึง​กระนั้น​เจ้า​ก็​ยัง​ละทิ้ง​เรา​ไป​ปรนนิบัติ​พระ​อื่น​ๆ ฉะนั้น​เรา​จะ​ไม่​ช่วย​กู้​เจ้า​อีก​แล้ว</verse>
				<verse number="14">ไป​เถิด ไป​ร่ำไห้​กับ​พระ​ทั้งหลาย​ที่​เจ้า​เลือก ถึง​คราว​เจ้า​ลำบาก​ก็​ให้​พระ​เหล่า​นั้น​ช่วย​เจ้า​สิ!”</verse>
				<verse number="15">แต่​ชาว​อิสราเอล​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “พวก​เรา​ได้​ทำ​บาป​ไป​แล้ว ขอ​ทำ​กับ​พวก​เรา​ตาม​ที่​พระองค์​เห็นว่า​ดี​ที่สุด แต่​ตอน​นี้​ขอ​ช่วย​กู้​พวก​เรา​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​เขา​ก็​ทำลาย​พระ​ต่าง​ชาติ​เหล่า​นั้น​และ​ปรนนิบัติ​พระยาห์เวห์​และ​พระองค์​ไม่อาจ​ทน​ดู​ความ​ทุกข์​ทรมาน​ของ​คน​อิสราเอล​ได้​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="17">ครั้ง​นั้น​ชาว​อัมโมน​ออก​มา​รบ​และ​ตั้ง​ค่าย​ที่​กิเลอาด ส่วน​ชาว​อิสราเอล​รวม​ตัว​กัน​ตั้ง​ค่าย​ที่​มิสปาห์</verse>
				<verse number="18">บรรดา​ผู้​นำ​ของ​กิเลอาด​หารือ​กัน​ว่า “ผู้​ใด​นำ​ทัพ​ไป​โจมตี​พวก​อัมโมน ผู้​นั้น​จะ​ได้​เป็น​หัวหน้า​ของ​ทุก​คน​ที่​อยู่​ใน​กิเลอาด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เยฟธาห์​ชาว​กิเลอาด​เป็น​นัก​รบ​เกรียงไกร พ่อ​ของ​เขา​คือ​กิเลอาด แต่​แม่​ของ​เขา​เป็น​หญิง​โสเภณี​คน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="2">ภรรยา​ของ​กิเลอาด​มี​ลูก​ชาย​หลาย​คน และ​เมื่อ​พวก​เขา​โต​ขึ้น​ก็​ขับไล่ไสส่ง​เยฟธาห์ พวก​เขา​กล่าว​ว่า “เจ้า​จะ​ไม่ได้​กรรมสิทธิ์​ใด​ๆ ใน​ครอบครัว​ของ​เรา เพราะ​เจ้า​เป็น​ลูก​ของ​หญิง​อื่น”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​เยฟธาห์​จึง​หนี​พี่น้อง​ไป​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ใน​แผ่นดิน​โทบ ซึ่ง​มี​พวก​นักเลง​มา​เข้า​เป็น​สมัคร​พรรคพวก</verse>
				<verse number="4">ต่อมา​เมื่อ​ชาว​อัมโมน​ต่อสู้​กับ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="5">บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​กิเลอาด​ไป​ตาม​ตัว​เยฟธาห์​มา​จาก​แผ่นดิน​โทบ</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​กล่าว​ว่า “ขอ​เชิญ​มา​เป็น​แม่ทัพ​ของ​พวก​เรา เพื่อ​พวก​เรา​จะ​สู้รบ​กับ​ชาว​อัมโมน​ได้”</verse>
				<verse number="7">เยฟธาห์​กล่าว​กับ​พวก​เขา​ว่า “ท่าน​เกลียด​ข้าพเจ้า​และ​ไล่​ข้าพเจ้า​ออก​มา​จาก​บ้าน​พ่อ​ไม่​ใช่​หรือ ทำไม​ตอน​นี้​เดือดร้อน​ก็​มาหา​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="8">เหล่า​ผู้​อาวุโส​ของ​กิเลอาด​ตอบ​เขา​ว่า “ถึง​อย่างไร​ตอน​นี้​เรา​ก็​กลับ​มา​หา​ท่าน​แล้ว ไป​สู้​พวก​อัมโมน​ร่วม​กับ​เรา​เถิด แล้ว​ท่าน​จะ​ได้​เป็น​หัวหน้า​ของ​พวก​เรา​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ใน​กิเลอาด”</verse>
				<verse number="9">เยฟธาห์​ตอบ​ว่า “หาก​ท่าน​พา​ข้าพเจ้า​กลับไป​สู้​ชาว​อัมโมน และ​พระยาห์เวห์​มอบ​พวก​เขา​แก่​ข้าพเจ้า​แล้ว ข้าพเจ้า​จะ​ได้​เป็น​หัวหน้า​ของ​พวก​ท่าน​แน่​หรือ”</verse>
				<verse number="10">เหล่า​ผู้​อาวุโส​ของ​กิเลอาด​ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์​เป็น​พยาน เรา​จะ​ทำ​ตาม​ที่​ท่าน​พูด​แน่นอน”</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​เยฟธาห์​จึง​ไป​กับ​พวก​เขา และ​ประชาชน​ก็​ตั้ง​เขา​ให้​เป็น​หัวหน้า​และ​แม่​ทัพ​ของ​พวก​เขา แล้ว​เยฟธาห์​จึง​ย้ำ​ทุก​ถ้อยคำ​ที่​พูด​กับ​เหล่า​ผู้​อาวุโส​ของ​กิเลอาด​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ที่​มิสปาห์</verse>
				<verse number="12">แล้ว​เยฟธาห์​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​ไป​พบ​กษัตริย์​อัมโมน​และ​ถาม​ว่า “ท่าน​ขัดแย้ง​อะไร​กับ​ข้าพเจ้า​หรือ จึง​มา​โจมตี​ประเทศ​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​อัมโมน​ตอบ​กลับ​มา​ว่า “เมื่อ​คน​อิสราเอล​ออก​มา​จาก​อียิปต์ พวก​เขา​ได้​ยึด​ดินแดน​ของ​เรา​ไป​ตั้งแต่​แม่น้ำ​อารโนน​ถึง​แม่​น้ำ​ยับบอก ตลอดจน​ถึง​แม่​น้ำ​จอร์แดน บัดนี้​จง​คืน​ดินแดน​มา​แต่​โดย​ดี”</verse>
				<verse number="14">เยฟธาห์​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​กลับ​ไป​ยัง​กษัตริย์​อัมโมน</verse>
				<verse number="15">พร้อม​คำตอบ​ว่า “เยฟธาห์​กล่าว​ดังนี้​ว่า คน​อิสราเอล​ไม่ได้​ยึด​ดินแดน​ของ​โมอับ​หรือ​ของ​อัมโมน</verse>
				<verse number="16">แต่​เมื่อ​คน​อิสราเอล​ออก​มา​จาก​อียิปต์ ผ่าน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ไป​จน​ถึง​ทะเล​แดง และ​มาถึง​คาเดช​แล้ว</verse>
				<verse number="17">จาก​นั้น​คน​อิสราเอล​ได้​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​ไป​พบ​กษัตริย์​เอโดม​และ​กล่าว​ว่า ‘ขอให้​เรา​ผ่าน​ดินแดน​ของ​ท่าน’ แต่​กษัตริย์​เอโดม​ไม่​ยอม อิสราเอล​ส่ง​คน​ไป​พบ​กษัตริย์​โมอับ​ด้วย แต่ก็​ถูก​ปฏิเสธ ดังนั้น​คน​อิสราเอล​จึง​ยัง​คง​อยู่​ที่​คาเดช</verse>
				<verse number="18">จาก​นั้น​พวก​เขา​เดินทาง​ผ่าน​ถิ่น​ทุรกันดาร และ​อ้อม​ดินแดน​เอโดม​และ​โมอับ ผ่าน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ไป​ตาม​แนว​ชายแดน​ฝั่ง​ทิศ​ตะวันออก​ของ​โมอับ และ​ตั้ง​ค่าย​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​อารโนน แต่​ไม่​เคย​รุกล้ำ​เข้า​ไป​ใน​ดินแดน​โมอับ​เลย เพราะ​แม่น้ำ​อารโนน​เป็น​พรมแดน​ของ​ดินแดน​นั้น</verse>
				<verse number="19">แล้ว​คน​อิสราเอล​ก็​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​ไป​พบ​กษัตริย์​สิโหน​ของ​ชาว​อาโมไรต์​ผู้​ครอบครอง​อยู่​ที่​เฮชโบน และ​กล่าว​กับ​เขา​ว่า ‘ขอให้​เรา​ผ่าน​แดน​ของ​ท่าน​ไป​ยัง​ดินแดน​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="20">แต่​กษัตริย์​สิโหน​ก็​ไม่​เชื่อ​ใจ​ที่​จะ​ให้​คน​อิสราเอล ​ผ่าน​ดินแดน​ของ​ตน กลับ​ยกทัพ​ใหญ่​มา​ที่​ยาฮาส​และ​สู้รบ​กับ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="21">แล้ว​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​จึง​มอบ​กษัตริย์​สิโหน​กับ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​คน​อิสราเอล​และ​ให้​มีชัย​เหนือ​พวก​เขา คน​อิสราเอล​ยึดครอง​ดินแดน​ทั้งหมด​ของ​ชาว​อาโมไรต์</verse>
				<verse number="22">จาก​แม่น้ำ​อารโนน​จด​แม่น้ำ​ยับบอก และ​จาก​ถิ่น​ทุรกันดาร​จด​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="23">ใน​เมื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​ขับไล่​ชาว​อาโมไรต์​ออก​ไป​ต่อหน้า​คน​อิสราเอล​ประชาชน​ของ​พระองค์ บัดนี้​ท่าน​มี​สิทธิ์​อะไร​จะ​ยึด​คืน</verse>
				<verse number="24">ท่าน​จะ​ไม่​รับ​สิ่ง​ที่​พระ​เคโมช​ของ​ท่าน​ยก​ให้​ท่าน​หรือ ถ้า​ท่าน​เอง​ยัง​รับ เรา​ก็​จะ​ครอบ​ครอง​ทุก​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​มอบ​ให้​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="25">ท่าน​เหนือ​กว่า​กษัตริย์​บาลาค​แห่ง​โมอับ​ลูก​ชาย​ของ​ศิปโปร์​หรือ เขา​เคย​ทะเลาะ​หรือ​สู้รบ​กับ​คน​อิสราเอล​หรือ</verse>
				<verse number="26">ตลอด​สามร้อย​ปี​คน​อิสราเอล​ครอบครอง​เฮชโบน อาโรเออร์ และ​ดินแดน​โดย​รอบ และ​เมือง​ต่าง​ๆ เลียบ​แม่น้ำ​อารโนน ทำไม​ท่าน​จึง​ไม่​มา​เอา​คืน​ตั้งแต่​ตอน​นั้น</verse>
				<verse number="27">ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​ท่าน ท่าน​ต่างหาก​เป็น​ฝ่าย​ผิด​ที่​ยกทัพ​มา​รบ​กับ​ข้าพเจ้า ขอให้​พระยาห์เวห์​องค์​ตุลาการ​ตัดสิน​กรณี​พิพาท​ระหว่าง​ชาว​อิสราเอล​กับ​ชาว​อัมโมน​ใน​วัน​นี้”</verse>
				<verse number="28">แต่​กษัตริย์​อัมโมน​ไม่​ใส่​ใจ​กับ​ข้อความ​ของ​เยฟธาห์​เลย</verse>
				<verse number="29">แล้ว​พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​เหนือ​เยฟธาห์ เขา​ข้าม​กิเลอาด​และ​มนัสเสห์ ผ่าน​มิสปาห์​แห่ง​กิเลอาด และ​เข้า​โจมตี​กองทัพ​อัมโมน​จาก​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="30">เยฟธาห์​ได้​ปฏิญาณ​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า “หาก​พระองค์​มอบ​ชาว​อัมโมน​ไว้​ใน​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="31">อะไร​ก็​ตาม​ที่​ออก​จาก​ประตู​บ้าน​ของ​ข้าพเจ้า​มา​ต้อนรับ​ข้าพเจ้า เมื่อ​ข้าพเจ้า​กลับไป​พร้อม​กับ​ชัยชนะ​เหนือ​ชาว​อัมโมน สิ่ง​นั้น​จะ​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์​ข้าพเจ้า​จะ​ถวาย​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว”</verse>
				<verse number="32">จาก​นั้น​เยฟธาห์​จึง​ไป​สู้​กับ​ชาว​อัมโมน และ​พระยาห์เวห์​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="33">เขา​บุก​ทำลาย​ล้าง​ยี่สิบ​เมือง ตั้งแต่​อาโรเออร์​จน​จด​เขต​เมือง​มินนิท ไป​จน​ถึง​เอเบลเครามิม เป็นอันว่า​ชาว​อัมโมน​พ่ายแพ้​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​เยฟธาห์​กลับมา​บ้าน​ที่​มิสปาห์ ลูก​สาว​ของ​เขา​ร่ายรำ​ตาม​เสียง​รำมะนา​ออก​มา​ต้อนรับ​เขา! เธอ​เป็น​ลูก​คน​เดียว นอกจาก​เธอ​แล้ว เขา​ไม่​มี​ลูกชาย​ลูกสาว​คน​อื่น​อีก</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​เห็น​เธอ เขา​ก็​ฉีก​เสื้อผ้า​และ​ร้อง​ว่า “โธ่! ลูกสาว​ของ​พ่อ​เอ๋ย! เจ้า​ทำ​ให้​หัวใจ​ของ​พ่อ​แตก​สลาย เพราะ​พ่อ​ได้​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์​จะ​คืนคำ​ก็​ไม่ได้”</verse>
				<verse number="36">เธอ​ตอบ​ว่า “พ่อ​ทำ​กับ​ลูก​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์​เถิด ใน​เมื่อ​พระยาห์เวห์​มอบ​ชัยชนะ​เหนือ​อัมโมน​ศัตรู​ของ​พ่อ​แล้ว</verse>
				<verse number="37">แต่​ลูก​ขอร้อง​อย่าง​หนึ่ง​ว่า ขอให้​ลูก​ท่อง​ไป​ตาม​เนิน​เขา​ต่าง​ๆ ร้องไห้​อยู่​กับ​เพื่อน​ๆ สัก​สอง​เดือน เพราะ​ลูก​จะ​ไม่​มี​วัน​ได้​แต่งงาน”</verse>
				<verse number="38">เขา​กล่าว​ว่า “ไป​เถอะ​ลูก” และ​เขา​ให้​เธอ​ไป​เป็น​เวลา​สอง​เดือน เธอ​ก็​ไป​ที่​เนิน​เขา​กับ​เพื่อน​ๆ และ​ร่ำไห้​คร่ำครวญ​เนื่องจาก​เธอ​จะ​ไม่​มี​วัน​ได้​แต่งงาน</verse>
				<verse number="39">หลังจาก​นั้น​สอง​เดือน เธอ​ก็​กลับ​มา​หา​พ่อ เยฟธาห์​ก็​ทำ​กับ​เธอ​ตาม​ที่​ปฏิญาณ​ไว้​ทั้ง​ๆ ที่​เธอ​ยัง​เป็น​หญิง​พรหมจารี นับ​แต่​นั้น​มา​กลาย​เป็น​ขนบ​ประเพณี​ของ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="40">คือ​ทุก​ปี​หญิงสาว​ชาว​อิสราเอล​จะ​ออก​ไป​ไว้อาลัย​ให้​ลูก​สาว​ของ​เยฟธาห์​ชาว​กิเลอาด​เป็น​เวลา​สี่​วัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ชาว​เอฟราอิม​ระดม​กำลัง​และ​ข้าม​มา​ที่​ศาโฟน แล้ว​กล่าว​กับ​เยฟธาห์​ว่า “ทำไม​ท่าน​ไป​สู้รบ​กับ​คน​อัมโมน​โดย​ไม่​เรียก​พวก​เรา​ไป​ด้วย เรา​จะ​เผา​บ้าน​ของ​ท่าน​ให้​วอดวาย​ลง​มา​ทับ​ศีรษะ​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="2">เยฟธาห์​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​กับ​พรรคพวก​รบ​ติดพัน​ใน​ศึก​ครั้ง​ใหญ่​กับ​ชาว​อัมโมน และ​ถึงแม้​ข้าพเจ้า​เรียก​ท่าน ท่าน​ก็​ไม่ได้​มา​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​พวก​เขา​เลย</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ข้าพเจ้า​เห็นว่า​ท่าน​จะ​ไม่​ช่วย จึง​เสี่ยง​เอา​ชีวิต​เข้า​แลก ข้าพเจ้า​ข้าม​ออก​ไป​สู้​กับ​พวก​อัมโมน และ​พระยาห์เวห์​ก็​มอบ​ชัยชนะ​เหนือ​พวก​เขา เพราะ​เหตุใด​ท่าน​จึง​ยก​พวก​มา​สู้​กับ​ข้าพเจ้า​ใน​วัน​นี้”</verse>
				<verse number="4">เยฟธาห์​จึง​ระดม​ชาว​กิเลอาด​มา​สู้​กับ​ชาว​เอฟราอิม กิเลอาด​พิชิต​พวก​เขา​ลง​เพราะ​ชาว​เอฟราอิม​กล่าวหา​ว่า “กิเลอาด​เป็น​พวก​นอก​คอก​ของ​เอฟราอิม​และ​มนัสเสห์”</verse>
				<verse number="5">ชาว​กิเลอาด​ยึด​ท่า​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ซึ่ง​จะ​ไป​สู่​เอฟราอิม และ​เมื่อใด​ก็​ตาม​ที่​ชาว​เอฟราอิม​ซึ่ง​รอด​ชีวิต​กล่าว​ว่า “ขอให้​เรา​ข้าม​ไป​เถิด” ชาว​กิเลอาด​ก็​จะ​ถาม​เขา​ว่า “ท่าน​เป็น​ชาว​เอฟราอิม​หรือ” หาก​ผู้​นั้น​ตอบ​ว่า “ไม่ได้​เป็น”</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​ก็​จะ​กล่าว​ว่า “ไหน​ลอง​พูด​คำ​ว่า ‘ชิบโบเลท’ ซิ” ถ้า​เขา​พูด​ว่า “สิบโบเลท” ก็​จะ​ถูก​จับ​ไป​ฆ่า​ที่​ท่า​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน เพราะว่า​พวก​เขา​ออก​เสียง​ไม่​ถูกต้อง คราว​นั้น​มี​คน​เอฟราอิม​ถูก​จับ​ไป​ฆ่า​ถึง 42,000 คน</verse>
				<verse number="7">เยฟธาห์​ชาว​กิเลอาด​นำ ​อิสราเอล​อยู่​หก​ปี เมื่อ​เขา​สิ้น​ชีวิต​ก็​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​เมือง​แห่ง​หนึ่ง​ของ​กิเลอาด</verse>
				<verse number="8">ผู้​วินิจฉัย​คน​ถัด​มา​ที่​นำ​คน​อิสราเอล​คือ​อิบซาน​แห่ง​เบธเลเฮม</verse>
				<verse number="9">เขา​มี​ลูก​ชาย​สามสิบ​คน ลูก​สาว​สามสิบ​คน เขา​ให้​ลูก​สาว​ทั้ง​สาม​สิบ​คน​แต่งงาน​กับ​ชาย​ตระกูล​อื่น​ๆ และ​หา​หญิงสาว​สามสิบ​คน​จาก​ตระกูล​อื่น​มา​เป็น​ภรรยา​ลูก​ชาย​ของ​ตน เขา​นำ​คน​อิสราเอล​อยู่​เจ็ด​ปี</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เขา​สิ้น​ชีวิต​ก็​ถูก​ฝัง​ไว้​ที่​เบธเลเฮม</verse>
				<verse number="11">ผู้​วินิจฉัย​คน​ต่อมา​คือ​เอโลน​แห่ง​เผ่า​เศบูลุน เขา​นำ​คน​อิสราเอล​อยู่​สิบ​ปี</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เขา​สิ้น​ชีวิต​ก็​ถูก​ฝัง​ไว้​ที่​อัยยาโลน​ใน​ดินแดน​เศบูลุน</verse>
				<verse number="13">ผู้​วินิจฉัย​คน​ต่อมา​ที่​นำ​คน​อิสราเอล​คือ​อับโดน​ลูก​ชาย​ของ​ฮิลเลล​จาก​ปิราโธน</verse>
				<verse number="14">เขา​มี​ลูก​ชาย​สี่สิบ​คน​และ​หลาน​ชาย​สามสิบ​คน ซึ่ง​ขี่​ลา​เจ็ดสิบ​ตัว เขา​นำ​คน​อิสราเอล​อยู่​แปด​ปี</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เขา​สิ้น​ชีวิต​ก็​ถูก​ฝัง​ไว้​ที่​ปิราโธน​ใน​เอฟราอิม ดินแดน​เทือกเขา​ของ​ชาว​อามาเลข</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ชาว​อิสราเอล​หวน​กลับ​ไป​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​อีก พระยาห์เวห์​จึง​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย​เป็น​เวลา​สี่สิบ​ปี</verse>
				<verse number="2">ชาย​คน​หนึ่ง​ใน​โศราห์​ชื่อ​มาโนอาห์​จาก​ตระกูล​ใน​เผ่า​ดาน ภรรยา​ของ​เขา​ไม่​มี​ลูก ไม่​สามารถ​ให้​กำเนิด​ลูก​ได้</verse>
				<verse number="3">ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ปรากฏ​และ​กล่าว​กับ​เธอ​ว่า “เจ้า​เป็น​หมัน​แต่​เจ้า​กำลัง​จะ​ตั้งครรภ์​และ​ให้​กำเนิด​ลูก​ชาย</verse>
				<verse number="4">จง​อย่า​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​หรือ​ของ​มึนเมา และ​อย่า​กิน​สิ่งใด​ที่​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="5">เจ้า​จะ​ตั้งครรภ์​และ​มี​ลูก​ชาย​คน​หนึ่ง​ผู้​ซึ่ง​ใบ​มีดโกน​จะ​ไม่​เคย​สัมผัส​ผม​บน​ศีรษะ​ของ​เขา เพราะ​เขา​จะ​เป็น​นาศีร์​ที่​อุทิศ​แด่​พระเจ้า​ตั้งแต่​อยู่​ใน​ครรภ์ เขา​จะ​นำ​ใน​การ​ช่วย​กู้​คน​อิสราเอล​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย”</verse>
				<verse number="6">หญิง​นั้น​วิ่ง​ไป​บอก​สามี​ว่า “คน​ของ​พระเจ้า​มา​ปรากฏ​แก่​ข้าพเจ้า ดู​เหมือน​เขา​จะ​เป็น​ทูต​ของ​พระเจ้า น่า​เกรงขาม​มาก ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ถาม​ว่า​เขา​มา​จาก​ไหน และ​เขา​ก็​ไม่ได้​บอก​ชื่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="7">แต่​เขา​บอก​ข้าพเจ้า​ว่า ‘เจ้า​จะ​ตั้งครรภ์​และ​มี​ลูก​ชาย ตั้งแต่​นี้​ไป​เจ้า​ต้อง​ไม่​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​หรือ​ของ​มึนเมา​และ​ไม่​กิน​สิ่งใด​ที่​เป็น​มลทิน เพราะว่า​เด็ก​นั้น​จะ​เป็น​นาศีร์​ของ​พระเจ้า​ตั้งแต่​อยู่​ใน​ครรภ์​จวบจน​วัน​ตาย’ ”</verse>
				<verse number="8">มาโนอาห์​จึง​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า “องค์​เจ้านาย ขอ​โปรด​อนุญาต​ให้​คน​ของ​พระเจ้า​ที่​ส่ง​มา​นั้น​กลับมา​อีก​ครั้ง เพื่อ​สอน​ข้าพเจ้า​ทั้ง​สอง​ใน​การ​เลี้ยงดู​ลูก​ที่​จะ​เกิด​มา​นั้น”</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​มาโนอาห์ ทูต​ของ​พระเจ้า​มา​ปรากฏ​แก่​ภรรยา​ของ​เขา​อีก​ครั้ง​ขณะ​ที่​เธอ​อยู่​กลาง​ทุ่ง แต่​มาโนอาห์​ไม่ได้​อยู่​กับ​เธอ</verse>
				<verse number="10">เธอ​จึง​รีบ​ไป​บอก​สามี​ว่า “ชาย​คน​เดิม​ที่​ปรากฏ​แก่​ฉัน​เมื่อ​วัน​ก่อน​มา​ที่นี่!”</verse>
				<verse number="11">มาโนอาห์​จึง​ลุก​ตาม​ภรรยา​ไป เมื่อ​เขา​พบ​ชาย​คน​นั้น​แล้ว​ก็​ถาม​ว่า “ท่าน​เป็น​คน​เดียวกับ​ที่​พูด​กับ​ภรรยา​ของ​ข้าพเจ้า​เมื่อ​วัน​ก่อน​หรือ” ผู้​นั้น​ตอบ​ว่า “ใช่”</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​มาโนอาห์​จึง​ถาม​ว่า “เมื่อ​คำ​พูด​ของ​ท่าน​สำเร็จ​เป็น​จริง​แล้ว มี​กฎ​เกณฑ์​อะไร​ที่​ปกครอง​ชีวิต​และ​การงาน​ของ​เด็ก​นั้น​บ้าง​หรือ”</verse>
				<verse number="13">ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “ภรรยา​ของ​เจ้า​ต้อง​ปฏิบัติ​ตาม​ที่​เรา​สั่ง​ไว้​ทุก​อย่าง</verse>
				<verse number="14">เธอ​ต้อง​ไม่​กิน​สิ่ง​ที่​ทำ​จาก​องุ่น ต้อง​ไม่​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​หรือ​ของ​มึนเมา หรือ​กิน​สิ่งใด​ที่​เป็น​มลทิน เธอ​ต้อง​ทำ​ตาม​ที่​เรา​สั่ง​ไว้​ทุก​ประการ”</verse>
				<verse number="15">มาโนอาห์​จึง​กล่าว​กับ​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ว่า “โปรด​พัก​อยู่​ที่นี่​ก่อน เรา​จะ​ไป​ปรุง​ลูก​แพะ​มา​ให้​ท่าน”</verse>
				<verse number="16">ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “แม้​เจ้า​จะ​หน่วง​เหนี่ยว​เรา​ไว้ เรา​ก็​จะ​ไม่​กิน​อาหาร​ใด​ๆ ของ​เจ้า แต่​หาก​เจ้า​จัดเตรียม​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว จง​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​เถิด” (มาโนอาห์​ยัง​ไม่​ตระหนัก​ว่า​ผู้​นั้น​คือ​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์)</verse>
				<verse number="17">มาโนอาห์​จึง​เอ่ย​ถาม​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ว่า “ท่าน​ชื่อ​อะไร​หรือ เพื่อ​เรา​จะ​ให้​เกียรติ​ท่าน​ได้​เมื่อ​เหตุการณ์​เป็น​จริง​ตาม​ที่​ท่าน​พูด”</verse>
				<verse number="18">ทูต​องค์​นั้น​ตอบ​ว่า “เหตุใด​จึง​ถาม​ชื่อ​ของ​เรา ชื่อ​นั้น​เกิน​ความ​เข้าใจ ”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​มาโนอาห์​จึง​นำ​ลูก​แพะ​และ​เครื่อง​ธัญ​บูชา​มา​ถวาย​บน​ศิลา​แด่​พระยาห์เวห์​และ​พระยาห์เวห์​ทำ​สิ่ง​อัศจรรย์​ต่อหน้า​มาโนอาห์​กับ​ภรรยา</verse>
				<verse number="20">ขณะ​ที่​เปลว​ไฟ​พวยพุ่ง​จาก​แท่น​บูชา​ลอย​ขึ้น​สู่​ท้องฟ้า ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ลอย​ขึ้น​เหนือ​เปลว​ไฟ เมื่อ​เห็น​ดังนั้น​มาโนอาห์​กับ​ภรรยา​จึง​ซบ​หน้า​ลง​กับ​พื้น​ดิน</verse>
				<verse number="21">ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​ปรากฏ​แก่​มาโนอาห์​กับ​ภรรยา​อีก มาโนอาห์​จึง​ตระหนัก​ว่า​ผู้​นี้​คือ​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">มาโนอาห์​กล่าว​กับ​ภรรยา​ว่า “เรา​ต้อง​ตาย​แน่​ๆ! เพราะ​เรา​ได้​เห็น​พระเจ้า!”</verse>
				<verse number="23">แต่​ภรรยา​ตอบ​ว่า “หาก​พระยาห์เวห์​คิด​ที่​จะ​ประหาร​เรา พระองค์​ก็​คง​จะ​ไม่​รับ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​ธัญ​บูชา​จาก​มือ​ของ​เรา และ​จะ​ไม่​มา​แจ้ง​หรือ​แสดง​สิ่ง​ทั้งปวง​นี้​แก่​เรา”</verse>
				<verse number="24">เธอ​ได้​คลอดลูก​ชาย​และ​ตั้งชื่อ​ว่า​แซมสัน เด็ก​นั้น​เติบโต​ขึ้น และ​พระยาห์เวห์​อวยพร​เขา</verse>
				<verse number="25">พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​เริ่ม​กระตุ้น​เขา​ที่​มาหะเนห์ดาน ซึ่ง​ตั้ง​อยู่​ระหว่าง​โศราห์​กับ​เอชทาโอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">แซมสัน​ลง​ไป​ยัง​เมือง​ทิมนาห์ และ​เห็น​สาว​ชาว​ฟีลิสเตีย​คน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เขา​กลับมา​จึง​บอก​กับ​พ่อ​แม่​ว่า “ข้าพเจ้า​เห็น​สาว​ชาว​ฟีลิสเตีย​คน​หนึ่ง​ใน​ทิมนาห์ ช่วย​ไป​ขอ​เธอ​มา​เป็น​ภรรยา​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย”</verse>
				<verse number="3">พ่อ​แม่​ทักท้วง​ว่า “ไม่​มี​ผู้หญิง​ใน​หมู่​ญาติ​พี่น้อง​หรือ​คน​ชาติ​เดียวกับ​เรา​ถูกใจ​เจ้า​สัก​คน​เลย​หรือ เจ้า​จึง​ต้อง​ไป​หา​ภรรยา​จาก​พวก​ชาว​ฟีลิสเตีย​ซึ่ง​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต” แต่​แซมสัน​พูด​กับ​พ่อ​ว่า “เธอ​เป็น​คน​ที่​เหมาะ​กับ​ข้าพเจ้า ช่วย​ไป​ขอ​เธอ​มา​ให้​ข้าพเจ้า​เถิด”</verse>
				<verse number="4">(พ่อ​แม่​ของ​แซมสัน​ไม่​รู้​ว่า​การ​นี้​มา​จาก​พระยาห์เวห์​ผู้​หา​โอกาส​ที่​จะ​เผชิญ​หน้า​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ซึ่ง​ขณะ​นั้น​ปกครอง​คน​อิสราเอล​อยู่)</verse>
				<verse number="5">แซมสัน​กับ​พ่อ​แม่​ลง​ไป​ที่​ทิมนาห์ ขณะ​ที่​พวก​เขา​มาถึง​สวน​องุ่น​แห่ง​ทิมนาห์ ทันใด​นั้น​มี​สิงโต​หนุ่ม​คำราม​กระโจน​เข้า​ใส่​แซมสัน</verse>
				<verse number="6">พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​อยู่​กับ​แซมสัน​ด้วย​ฤทธิ์เดช​อัน​มหาศาล จน​เขา​สามารถ​ฉีก​สิงโต​ออก​จาก​กัน​ด้วย​มือ​เปล่า​ราวกับ​จับ​ลูก​แพะ​ฉีก​เป็น​สอง​ซีก แต่​แซมสัน​ไม่ได้​บอก​เรื่อง​นี้​ให้​พ่อ​แม่​รู้</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​มาถึง​ทิมนาห์ เขา​ได้​พูด​คุย​กับ​สาว​คน​นั้น​และ​เขา​ชอบ​เธอ</verse>
				<verse number="8">ต่อมา​เมื่อ​แซมสัน​กลับไป​อีก​เพื่อ​แต่งงาน​กับ​เธอ เขา​แวะ​ไป​ดู​ซาก​สิงโต ก็​พบ​รวง​ผึ้ง​อยู่​ใน​ซาก​นั้น​และ​มี​น้ำ​ผึ้ง​อยู่​ด้วย</verse>
				<verse number="9">เขา​จึง​นำ​น้ำผึ้ง​ติด​ตัว​ไป​ด้วย เดิน​ไป​กิน​ไป เมื่อ​เขา​ไป​พบ​พ่อ​แม่ เขา​ก็​เอา​น้ำผึ้ง​ให้​พ่อ​แม่​กิน​ด้วย แต่​ไม่ได้​บอก​ว่า​น้ำผึ้ง​นั้น​มา​จาก​ซาก​สิงโต</verse>
				<verse number="10">ขณะ​ที่​พ่อ​ไป​ดู​ตัว​ผู้หญิง​คน​นั้น แซมสัน​จัด​งาน​เลี้ยง​ขึ้น​ที่​นั่น​ตาม​ธรรมเนียม​สำหรับ​ชาย​หนุ่ม</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ผู้​คน​เห็น​เขา พวก​เขา​ก็​เลือก​ชาย​หนุ่ม​สามสิบ​คน​ให้​มา​เป็น​เพื่อน​แซมสัน</verse>
				<verse number="12">แซมสัน​กล่าว​กับ​คน​เหล่า​นั้น​ว่า “ขอให้​เรา​ทาย​ปริศนา​พวก​เจ้า​สัก​ข้อ​หนึ่ง​เถิด ถ้า​พวก​เจ้า​ตอบ​ได้​ภายใน​งาน​เลี้ยง​เจ็ด​วัน​นี้ เรา​ก็​จะ​ให้​เสื้อผ้า​ลินิน​พร้อม​เครื่อง​นุ่ง​ห่ม​สามสิบ​ชุด</verse>
				<verse number="13">แต่​ถ้า​ตอบ​ไม่ได้ พวก​เจ้า​ก็​ต้อง​เป็น​ฝ่าย​ยก​เสื้อผ้า​ลินิน​พร้อม​เครื่อง​นุ่ง​ห่ม​สามสิบ​ชุด​ให้​เรา” พวก​เขา​จึง​ว่า “เอาเลย ทาย​มา​สิ”</verse>
				<verse number="14">แซมสัน​จึง​กล่าว​ว่า “อาหาร​ออก​มา​จาก​ผู้​กิน ความ​หวาน​ออก​มา​จาก​ผู้​มี​กำลัง” ตลอด​สาม​วัน​คน​เหล่า​นั้น​ก็​ยัง​แก้​ปริศนา​ไม่ได้</verse>
				<verse number="15">ใน​วันที่​สี่ พวก​เขา​จึง​มา​คาดคั้น​ภรรยา​ของ​แซมสัน​ว่า “ไป​ตะล่อม​เอา​คำตอบ​จาก​สามี​ของ​เจ้า​มา​ซิ ไม่​อย่าง​นั้น​เรา​จะ​เผา​บ้าน​พ่อ​ของ​เจ้า​พร้อม​กับ​ตัว​เจ้า เจ้า​เชิญ​เรา​มา​ร่วม​งาน​เลี้ยง​นี้​เพื่อ​จะ​ขโมย​ทรัพย์สิน​ของ​เรา​อย่าง​นั้น​หรือ”</verse>
				<verse number="16">ภรรยา​ของ​แซมสัน​จึง​ร้องไห้​ฟูมฟาย​มาหา​แซมสัน​และ​กล่าว​ว่า “ท่าน​เกลียด​ฉัน! ท่าน​ไม่ได้​รัก​ฉัน​จริง​ถึง​ได้​ตั้ง​ปริศนา​ทาย​คน​ของ​ฉัน แล้ว​ไม่​บอก​คำตอบ​แก่​ฉัน” แซมสัน​ตอบ​ว่า “ขนาด​พ่อ​กับ​แม่​ของ​ข้า ข้า​ยัง​ไม่​บอก​เลย เรื่อง​อะไร​ข้า​ต้อง​บอก​เจ้า”</verse>
				<verse number="17">เธอ​ร้องไห้​เซ้าซี้​กับ​แซมสัน​ทุก​วัน​ตลอด​งาน​เลี้ยง​ทั้ง​เจ็ด​วัน ใน​วันที่​เจ็ด​แซมสัน​ก็​บอก​คำตอบ​แก่​เธอ เพราะ​เธอ​เอา​แต่​เซ้าซี้​เขา เธอ​จึง​นำ​คำตอบ​ไป​บอก​คน​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="18">ใน​วันที่​เจ็ด​ก่อน​ดวง​อาทิตย์​ตก​พวก​ผู้ชาย​ใน​เมือง​นั้น​ก็​ทาย​ปริศนา​ว่า “อะไร​เล่า​จะ​หวาน​กว่า​น้ำผึ้ง และ​อะไร​เล่า​มี​กำลัง​มาก​กว่า​สิงโต” แซมสัน​กล่าว​กับ​เขา​ว่า “ถ้า​ไม่​ได้​เอา​แม่​วัว​ของ​ข้า​ไถ พวก​เจ้า​ก็​ไม่​มี​วัน​ทาย​ปริศนา​ได้​หรอก”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​พระ​วิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​อยู่​กับ​แซมสัน​ด้วย​ฤทธิ์เดช​อัน​มหาศาล เขา​ลง​ไป​ยัง​เมือง​อัชเคโลน ฆ่า​ชาย​สามสิบ​คน ยึด​เอา​ทุก​สิ่ง​และ​นำ​เครื่อง​นุ่ง​ห่ม​ของ​คน​เหล่า​นั้น​มา​ให้​พวก​คน​ที่​ทาย​ปริศนา​ได้ แต่​แซมสัน​โกรธ​มาก​จึง​กลับ​ไป​ยัง​บ้าน​พ่อ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="20">ส่วน​ภรรยา​ของ​แซมสัน​ก็​ถูก​ยก​ให้​กับ​เพื่อน​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​มา​ร่วม​งาน​เลี้ยง​ของ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ต่อมา​ใน​ฤดู​เกี่ยว​ข้าว​สาลี แซมสัน​เอา​ลูก​แพะ​ไป​ให้​ภรรยา​ของ​เขา​และ​กล่าว​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​ภรรยา” แต่​พ่อ​ของ​เธอ​ไม่​ยอม​ให้​เขา​เข้า​ไป</verse>
				<verse number="2">เขา​กล่าว​ว่า “ข้า​คิดว่า​เจ้า​เกลียด​เธอ เลย​ยก​เธอ​ให้​กับ​เพื่อน​ของ​เจ้า น้อง​สาว​ของ​เธอ​สวย​กว่า​เธอ​อีก​ไม่​ใช่​หรือ เอา​เธอ​ไป​แทน​ก็​แล้ว​กัน”</verse>
				<verse number="3">แซมสัน​กล่าว​ว่า “คราว​นี้​ข้า​มี​เหตุ​จะ​แก้แค้น​พวก​ฟีลิสเตีย​ให้​สาสม ข้า​จะ​จัดการ​พวก​เขา​แน่”</verse>
				<verse number="4">แซมสัน​จึง​ออก​ไป​จับ​สุนัข​จิ้งจอก​มา​สามร้อย​ตัว มัด​หาง​ติด​กัน​เป็น​คู่ ผูก​คบเพลิง​ไว้​กับ​หาง​แต่ละ​คู่</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เขา​ก็​จุด​คบเพลิง ปล่อย​ให้​สุนัข​จิ้งจอก​วิ่ง​พล่าน​ไป​ตาม​ทุ่ง​นา​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย เผา​ฟ่อน​ข้าว​และ​ต้น​ข้าว​วอดวาย​รวม​ทั้ง​สวน​องุ่น​กับ​ดง​มะกอก​ด้วย</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ถาม​ว่า “ใคร​ทำ​อย่าง​นี้” พวก​เขา​ได้​รับ​คำ​ตอบ​ว่า “แซมสัน​ลูก​เขย​ชาว​ทิมนาห์​เป็น​คน​ทำ เพราะ​ภรรยา​ของ​เขา​ถูก​ยก​ให้​เพื่อน” ดังนั้น​ชาว​ฟีลิสเตีย​จึง​จับ​ตัว​หญิงสาว​พร้อม​ทั้ง​พ่อ​ของ​เธอ​มา​เผา​ทั้งเป็น</verse>
				<verse number="7">แซมสัน​กล่าว​กับ​พวก​เขา​ว่า “ใน​เมื่อ​พวก​ท่าน​ทำ​อย่าง​นี้ เรา​ปฏิญาณ​ว่า​จะ​ไม่​ยอม​รามือ​จนกว่า​จะ​ได้​ล้างแค้น”</verse>
				<verse number="8">เขา​ตรง​เข้า​เล่นงาน​คน​เหล่า​นั้น​อย่าง​ดุเดือด ฆ่า​พวก​เขา​ตาย​ไป​เป็น​จำนวน​มาก แล้ว​เขา​ไป​อาศัย​อยู่​ใน​ถ้ำ​ที่​ศิลา​แห่ง​เอตาม</verse>
				<verse number="9">ชาว​ฟีลิสเตีย​ขึ้นไป​ตั้ง​ค่าย​ใน​ยูดาห์​โดย​กระจาย​กำลัง​อยู่​ใกล้​ๆ เลฮี</verse>
				<verse number="10">ประชาชน​ชาว​ยูดาห์​จึง​ถาม​ว่า “พวก​ท่าน​มา​สู้รบ​กับ​เรา​ทำไม” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “พวก​เรา​มา​จับ​ตัว​นักโทษ​แซมสัน เพื่อ​จะ​ได้​ทำ​กับ​เขา​ให้​สาสม​กับ​ที่​เขา​ทำ​กับ​เรา​ไว้”</verse>
				<verse number="11">คน​ของ​ยูดาห์​สามพัน​คน​จึง​ลง​ไป​ยัง​ถ้ำ​ที่​ศิลา​แห่ง​เอตาม และ​กล่าว​กับ​แซมสัน​ว่า “ทำไม​เจ้า​ทำ​กับ​เรา​อย่าง​นี้ ไม่​รู้​หรือ​ว่า​พวก​ฟีลิสเตีย​เป็น​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​เรา​อยู่” แซมสัน​ตอบ​ว่า “ข้า​เพียง​แต่​ตอบโต้​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ​กับ​ข้า​ไว้​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​บอก​แซมสัน​ว่า “เรา​จะ​มา​จับ​ตัว​ท่าน​มัด​ส่ง​ให้​พวก​ฟีลิสเตีย” แซมสัน​กล่าว​ว่า “จง​สาบาน​กับ​ข้า​ว่า​พวก​ท่าน​จะ​ไม่​ลง​มือ​ฆ่า​ข้า​เอง”</verse>
				<verse number="13">คน​เหล่า​นั้น​ตอบ​ว่า “ตกลง เรา​เพียง​แต่​มัด​ท่าน แล้ว​ส่ง​ตัว​ไป​ให้​พวก​นั้น เรา​ไม่​ฆ่า​ท่าน​หรอก” ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​เอา​เชือก​ใหม่​สอง​เส้น​มัด​แซมสัน​แล้ว​คุม​ตัว​ไป​จาก​ศิลา​แห่ง​เอตาม</verse>
				<verse number="14">ขณะ​ที่​แซมสัน​มาถึง​เลฮี ชาว​ฟีลิสเตีย​ก็​โห่ร้อง​ตรง​เข้า​มา​หา พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​อยู่​กับ​แซมสัน​ด้วย​ฤทธิ์เดช​อัน​มหาศาล เชือก​ที่​มัด​แขน​ของ​เขา​อยู่​ก็​ขาด​ออก​จาก​ข้อมือ​เหมือน​เส้น​ป่าน​ลน​ไฟ</verse>
				<verse number="15">แซมสัน​เห็น​กระดูก​ขากรรไกร​ลา​ท่อน​หนึ่ง จึง​หยิบ​ขึ้นมา​ฟาด​สังหาร​ชาว​ฟีลิสเตีย​นับ​พัน​คน</verse>
				<verse number="16">แล้ว​แซมสัน​กล่าว​ว่า “กอง​สุม​เป็น​พะเนิน ด้วย​ขากรรไกร​ลา​อัน​เดียว ข้า​สังหาร​คน​นับ​พัน ด้วย​ขากรรไกร​ลา​อัน​เดียว”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​กล่าว​จบ​แล้ว แซมสัน​ก็​โยน​ขากรรไกร​ลา​ทิ้ง​ไป และ​ที่​แห่ง​นั้น​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า​รามัทเลฮี</verse>
				<verse number="18">เนื่องจาก​แซมสัน​กระหาย​น้ำ​มาก​จึง​วิงวอน​พระยาห์เวห์​ว่า “พระองค์​ให้​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​มี​ชัยชนะ​ยิ่งใหญ่​ขนาด​นี้ แต่​ข้า​พระองค์​จะ​ต้อง​มา​ตาย​ด้วย​ความ​กระหาย และ​ตก​อยู่​ใน​เงื้อม​มือ​ของ​คน​ที่​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต​อย่าง​นั้น​หรือ”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​พระเจ้า​ให้​น้ำ​พุ่ง​ขึ้น​มา​จาก​แอ่ง​ที่​เลฮี เมื่อ​แซมสัน​ดื่ม​น้ำ​ก็​ฟื้น​กำลัง​และ​สดชื่น​ขึ้น ธาร​น้ำพุ​แห่ง​นั้น​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า​เอนฮักโคเร ​ซึ่ง​ยัง​คง​อยู่​ที่​เลฮี​จน​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="20">แซมสัน​นำ ​คน​อิสราเอล​อยู่​ยี่สิบ​ปี​ใน​ยุค​สมัย​ของ​ฟีลิสเตีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">วัน​หนึ่ง​แซมสัน​ไป​ที่​กาซา​และ​พบ​หญิง​โสเภณี​คน​หนึ่ง​ที่​นั่น เขา​จึง​ไป​นอน​กับ​เธอ</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ชาว​เมือง​กาซา​ได้ยิน​ว่า “แซมสัน​อยู่​ที่นี่!” พวก​เขา​จึง​ล้อม​ที่​แห่ง​นั้น​ไว้​และ​ซุ่ม​อยู่​ที่​ประตู​เมือง​ตลอด​คืน พวก​เขา​คบคิด​กัน​เงียบ​ๆ ว่า “พอ​ฟ้าสาง เรา​จะ​ฆ่า​เขา”</verse>
				<verse number="3">แต่​แซมสัน​นอน​อยู่​ที่​นั่น​จน​ถึง​เที่ยงคืน แล้ว​ลุกขึ้น​ออก​ไป​ที่​ประตู​เมือง ยก​ประตู​เมือง​ขึ้นมา ดึง​เสา​ประตู​ทั้ง​สอง​ข้าง​พร้อม​ทั้ง​ดาล​ประตู​หลุด​ลอย​จาก​พื้น แล้ว​แบก​ประตู​ไป​จน​ถึง​ยอด​เนิน​เขา​ที่​หันหน้า​ไป​ทาง​เฮโบรน</verse>
				<verse number="4">ต่อมา​แซมสัน​หลง​รัก​สาว​คน​หนึ่ง​ชื่อ​เดลิลาห์ ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ที่​หุบเขา​โสเรก</verse>
				<verse number="5">พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ของ​ฟีลิสเตีย​ไป​พบ​หญิง​นั้น​และ​บอก​เธอ​ว่า “เจ้า​จง​ล้วง​ความ​ลับ​ของ​แซมสัน​ว่า​กำลัง​อัน​มหาศาล​ของ​เขา​มา​จาก​ไหน และ​ทำ​อย่างไร​พวก​เรา​จึง​จะ​สามารถ​ปราบ​และ​จับกุม​ตัว​เขา​ไว้​ได้ แล้ว​พวก​เรา​แต่ละ​คน​จะ​ให้​เงิน​หนัก 1,100 เชเขล ​แก่​เจ้า”</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​เดลิลาห์​จึง​กล่าว​กับ​แซมสัน​ว่า “โปรด​บอก​ความ​ลับ​ที่​ทำ​ให้​ท่าน​มี​พลัง​มหาศาล​อย่าง​นี้ ทำ​อย่างไร​จึง​จะ​มัด​และ​คุม​ตัว​ท่าน​ไว้​ได้”</verse>
				<verse number="7">แซมสัน​ตอบ​ว่า “ถ้า​ใช้​สาย​ธนู​ที่​หนัง​ยัง​ไม่​แห้ง​เจ็ด​เส้น​มัด​ตัว​ข้า ข้า​ก็​จะ​อ่อนแอ​เหมือน​คน​อื่น”</verse>
				<verse number="8">ฉะนั้น​พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ของ​ฟีลิสเตีย​จึง​เอา​สาย​ธนู​ที่​หนัง​ยัง​ไม่​แห้ง​เจ็ด​เส้น​มา​ให้​เดลิลาห์ เธอ​ก็​เอา​สาย​ธนู​มัด​แซมสัน</verse>
				<verse number="9">เดลิลาห์​ให้​คน​ซุ่ม​อยู่​ใน​อีก​ห้อง​หนึ่ง แล้ว​เธอ​ก็​ร้อง​ว่า “แซมสัน พวก​ฟีลิสเตีย​มา​จับ​ท่าน​แล้ว!” แซมสัน​ก็​สะบัด​สาย​ธนู​ขาด​อย่าง​ง่ายดาย​เหมือน​เชือก​ที่​ถูก​ไฟ​ลน ดังนั้น​ความ​ลับ​ของ​เขา​เรื่อง​พละ​กำลัง​จึง​ยัง​ไม่​ถูก​เปิดเผย</verse>
				<verse number="10">แล้ว​เดลิลาห์​กล่าว​กับ​แซมสัน​ว่า “ท่าน​โกหก​หลอกลวง​ฉัน โปรด​บอก​ฉัน​มา​เดี๋ยวนี้​ว่า​จะ​จับ​ท่าน​มัด​ไว้​ได้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="11">แซมสัน​กล่าว​ว่า “ถ้า​ใช้​เชือก​ใหม่​ที่​ไม่​เคย​ใช้​งาน​มา​ก่อน​มัด​ข้า​อย่าง​แน่น​หนา ข้า​ก็​จะ​อ่อนแอ​เหมือน​ชาย​อื่น”</verse>
				<verse number="12">ฉะนั้น​เดลิลาห์​จึง​เอา​เชือก​ใหม่​มา​มัด​เขา​ไว้ แล้ว​ให้​คน​ซุ่ม​อยู่​ใน​อีก​ห้อง​หนึ่ง​เหมือน​ครั้ง​ก่อน เดลิลาห์​ร้อง​ว่า “แซมสัน พวก​ฟีลิสเตีย​มา​จับ​ท่าน​แล้ว!” แต่​แซมสัน​ก็​สะบัด​เชือก​ออก​จาก​แขน​อย่าง​ง่ายดาย​เหมือน​เส้น​ด้าย</verse>
				<verse number="13">เดลิลาห์​กล่าว​ว่า “ตลอด​เวลา​มา​นี้ ท่าน​ก็​ยัง​โกหก​หลอกลวง​ฉัน จง​บอก​มา​ว่า​จะ​มัด​ท่าน​ไว้​ได้​อย่างไร” แซมสัน​ตอบ​ว่า “หาก​ทอ​เส้นผม​ทั้ง​เจ็ด​ปอย​ของ​ข้า​เข้า​ไป​ใน​หูก​ทอ​ผ้า แล้ว​กระทก​ด้วย​ฟืม ข้า​ก็​จะ​อ่อนแอ​เหมือน​ชาย​อื่น” ฉะนั้น​เมื่อ​แซมสัน​นอน​หลับ เดลิลาห์​ก็​ทอ​ผม​ทั้ง​เจ็ด​ปอย​ของ​เขา​เข้า​ใน​หูก</verse>
				<verse number="14">แล้ว ​กระทก​ด้วย​ฟืม เธอ​ร้อง​บอก​เขา​อีก​ครั้ง​ว่า “แซมสัน พวก​ฟีลิสเตีย​มา​จับ​ท่าน​แล้ว!” แซมสัน​ก็​ลุกขึ้น​ดึง​ผม​ออก ทำ​ให้​หูก​ทอ​ผ้า​เสียหาย</verse>
				<verse number="15">แล้ว​เดลิลาห์​ตัดพ้อ​ว่า “ท่าน​พูด​ได้​อย่างไร​ว่า ‘ข้า​รัก​เจ้า’ ใน​เมื่อ​ท่าน​ไม่​ไว้ใจ​ฉัน​เลย ท่าน​หลอกลวง​ฉัน​ถึง​สาม​ครั้ง​แล้ว ยัง​ไม่​บอก​ความ​ลับ​กับ​ฉัน​เสียที​ว่า​อะไร​ทำ​ให้​ท่าน​มี​เรี่ยวแรง​มาก​ถึง​ขนาด​นี้”</verse>
				<verse number="16">เธอ​จู้จี้​พร่ำ​บ่น​กับ​แซมสัน​ทุก​วัน​จน​เขา​เบื่อหน่าย​เหลือทน</verse>
				<verse number="17">เขา​จึง​บอก​เธอ​ทุก​อย่าง​ว่า “ใบ​มีดโกน​ไม่​เคย​สัมผัส​ผม​บน​ศีรษะ​ข้า​เลย เพราะ​ข้า​เป็น​นาศีร์​อุทิศ​แด่​พระเจ้า​ตั้งแต่​อยู่​ใน​ท้อง​แม่ ถ้า​หาก​โกน​ผม​ทิ้ง เรี่ยวแรง​กำลัง​ของ​ข้า​ก็​จะ​หมด​ไป ข้า​จะ​อ่อนแอ​เหมือน​คน​อื่น​ๆ”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เดลิลาห์​เห็นว่า​เขา​ได้​บอก​ความ​ลับ​ทั้งหมด​แก่​เธอ​แล้ว จึง​ส่ง​ข่าว​ไป​ถึง​พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ของ​ฟีลิสเตีย​ว่า “โปรด​มา​อีก​สัก​ครั้ง เพราะ​เขา​บอก​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​แก่​ฉัน​แล้ว” ดังนั้น​พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ของ​ฟีลิสเตีย​จึง​กลับมา พร้อม​นำ​เงิน​ติด​ตัว​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="19">หลังจาก​เดลิลาห์​ให้​แซมสัน​นอน​หลับ​หนุน​ตัก​เธอ​แล้ว เธอ​ก็​เรียก​คน​ให้​มา​โกน​ผม​แซมสัน​หมด​ทั้ง​เจ็ด​ปอย และ​เรี่ยวแรง​ของ​แซมสัน​ถดถอย​ลง แล้ว​กำลัง​ของ​เขา​ก็​หมด​ไป</verse>
				<verse number="20">แล้ว​เธอ​ร้อง​ว่า “แซมสัน พวก​ฟีลิสเตีย​มา​จับ​ตัว​ท่าน​แล้ว!” แซมสัน​ก็​ตื่น​ขึ้น และ​คิดว่า “เรา​จะ​สะบัด​ตัว​หลุด​รอด​ไป​เหมือน​ครั้ง​ก่อน​ๆ” แต่​เขา​ไม่​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​ทิ้ง​เขา​ไป​เสีย​แล้ว</verse>
				<verse number="21">จาก​นั้น​ชาว​ฟีลิสเตีย​จึง​จับ​ตัว​แซมสัน ควัก​ตา​ทั้ง​สอง​ข้าง​ของ​เขา​ออก​และ​นำ​ตัว​เขา​ไป​ยัง​กาซา ล่าม​เขา​ด้วย​โซ่​ทอง​สัมฤทธิ์​และ​ให้​โม่​ข้าว​อยู่​ใน​เรือนจำ</verse>
				<verse number="22">แต่​ไม่​นาน​ผม​ของ​แซมสัน​ก็​เริ่ม​ยาว​อีก</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ของ​ฟีลิสเตีย​ชุมนุม​กัน​เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ครั้ง​ใหญ่​แด่​พระดาโกน​เทพเจ้า​ของ​พวก​เขา เพื่อ​เป็น​การ​เฉลิม​ฉลอง​และ​กล่าว​ว่า “เทพเจ้า​ของ​เรา​มอบ​แซมสัน​ศัตรู​ของ​เรา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เรา​แล้ว”</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ประชาชน​เห็น​แซมสัน ก็​ร้อง​สรรเสริญ​เทพเจ้า​ของ​ตน​ว่า “เทพเจ้า​ของ​เรา​มอบ​ศัตรู ไว้​ใน​มือ​ของ​เรา​แล้ว คน​นี้​แหละ​ที่​ล้างผลาญ​แผ่นดิน​ของ​เรา และ​ฆ่า​พวก​เรา​ตาย​มากมาย”</verse>
				<verse number="25">ขณะ​ที่​พวก​เขา​กำลัง​มึนเมา พวก​เขา​ก็​ตะโกน​ขึ้น​ว่า “เอา​ตัว​แซมสัน​ออก​มา​สร้าง​ความ​บันเทิง​ให้​พวก​เรา​เถิด” แซมสัน​ถูก​นำ​ตัว​ออก​จาก​ที่​คุมขัง แล้ว​แสดง​ให้​พวก​เขา​ดู ขณะ​ที่​แซมสัน​ถูก​นำ​มา​ยืน​อยู่​ท่ามกลาง​หมู่​เสา</verse>
				<verse number="26">เขา​บอก​คน​รับใช้​ที่​จูง​มือ​ตน​มา​ว่า “พา​เรา​ไป​ตรง​ที่​จะ​คลำ​พบ​เสา​รองรับ​วิหาร เพื่อ​เรา​จะ​ได้​พิง​เสา”</verse>
				<verse number="27">ขณะ​นั้น​ภายใน​วิหาร​คลาคล่ำ​ไป​ด้วย​ฝูงชน​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ของ​ฟีลิสเตีย​ทั้งหมด​ก็​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย และ​บน​ดาดฟ้า​มี​ชาย​หญิง​ประมาณ​สามพัน​คน​เฝ้า​ดู​แซมสัน​แสดง​อยู่</verse>
				<verse number="28">แซมสัน​จึง​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า “พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต ขอ​ระลึก​ถึง​ข้าพเจ้า ได้โปรด​เถิด​พระเจ้า ขอ​ให้​พละ​กำลัง​แก่​ข้าพเจ้า​อีก​ครั้ง​เดียว เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​แก้แค้น​ชาว​ฟีลิสเตีย​ชดเชย​กับ​ที่​ต้อง​สูญเสีย​ดวงตา​ทั้ง​สอง​ข้าง​ไป”</verse>
				<verse number="29">จาก​นั้น​แซมสัน​ก็​ไป​ที่​เสา​สอง​ต้น​กลาง​วิหาร​ซึ่ง​เป็น​เสา​รองรับ​วิหาร มือ​ขวา​ยัน​เสา​ข้าง​หนึ่ง มือ​ซ้าย​ยัน​เสา​อีก​ข้าง​หนึ่ง แล้ว​รวบรวม​กำลัง​ดัน​เสา</verse>
				<verse number="30">แซมสัน​กล่าว​ว่า “เรา​ขอ​ตาย​พร้อม​พวก​ฟีลิสเตีย!” แล้ว​เขา​ก็​ดัน​เสา​สุด​แรง วิหาร​พัง​ครืน​ลง​มา​ทับ​พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ของ​ฟีลิสเตีย​และ​ประชาชน​ทั้งหมด​ใน​นั้น เป็นอันว่า​ขณะ​ที่​แซมสัน​กำลัง​จะ​ตาย เขา​ได้​ฆ่า​ชาว​ฟีลิสเตีย​มาก​ยิ่ง​กว่า​ตอน​ที่​เขา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="31">แล้ว​ญาติ​พี่น้อง​และ​ครอบครัว​ทาง​ฝ่าย​พ่อ​ของ​แซมสัน​ก็​ลง​มา​รับ​ศพ​ของ​เขา​กลับไป และ​ฝัง​ไว้​ระหว่าง​โศราห์​กับ​เอชทาโอล​ใน​อุโมงค์​ฝัง​ศพ​ของ​มาโนอาห์​พ่อ​ของ​แซมสัน แซมสัน​นำ ​คน​อิสราเอล​อยู่​ยี่สิบ​ปี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ใน​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​มีคาห์</verse>
				<verse number="2">เขา​กล่าว​กับ​แม่​ว่า “เงิน​หนัก 1,100 เชเขล ​ที่​แม่​คิดว่า​ถูก​ขโมย​ไป​และ​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​แม่​สาป​แช่ง​ขโมย​อยู่ ที่​แท้​ข้าพเจ้า​เอา​ไป​เอง” แม่​ก็​ตอบ​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​อวยพร​ลูกชาย​ของ​แม่​เถิด!”</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​เขา​คืน​เงิน​หนัก 1,100 เชเขล​แก่​แม่​ของ​เขา เธอ​กล่าว​ว่า “แม่​จะ​เอา​เงิน​นี้​ไป​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​สำหรับ​ลูก แม่​จะ​ทำ​รูป​บูชา​หุ้ม​ด้วย​เงิน​ให้​ลูก​เอา​กลับ​ไป”</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​หลังจาก​เขา​คืน​เงิน​ให้​แม่ เธอ​ก็​นำ​เงิน​หนัก 200 เชเขล ไป​ให้​ช่าง​เงิน​ทำ​รูป​เคารพ​ขึ้นมา​และ​ตั้ง​ไว้​ใน​บ้าน​ของ​มีคาห์</verse>
				<verse number="5">มีคาห์​คน​นี้​มี​หิ้ง​บูชา เขา​ทำ​เอโฟด​และ​เทวรูป​ประจำ​บ้าน และ​ตั้ง​ลูก​ชาย​คน​หนึ่ง​ของ​ตน​ให้​เป็น​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="6">ใน​สมัย​นั้น​คน​อิสราเอล​ไม่​มี​กษัตริย์​ปกครอง​ทุก​คน​ต่าง​ทำ​ตาม​ที่​ตนเอง​เห็น​ดี​เห็น​ชอบ</verse>
				<verse number="7">มี​หนุ่ม​เลวี​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​เขต​ของ​ตระกูล​ยูดาห์ มา​จาก​เบธเลเฮม​ใน​ยูดาห์</verse>
				<verse number="8">เขา​จาก​ที่​นั่น​มา​เพื่อ​หา​ที่​พัก​อาศัย​แห่ง​ใหม่ ระหว่าง​ทาง ​เขา​มาถึง​บ้าน​ของ​มีคาห์​ใน​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม</verse>
				<verse number="9">มีคาห์​ถาม​เขา​ว่า “ท่าน​มา​จาก​ไหน” เขา​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​เป็น​คน​เลวี​มา​จาก​เบธเลเฮม​ใน​ยูดาห์ กำลัง​หา​ที่​พัก​อาศัย”</verse>
				<verse number="10">มีคาห์​จึง​กล่าว​ว่า “มา​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า​เถิด มา​เป็น​พ่อ​และ​เป็น​ปุโรหิต​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ให้​เงิน​ท่าน​ปี​ละ 10 เชเขล ​พร้อม​ทั้ง​เสื้อผ้า​และ​อาหาร”</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​หนุ่ม​เลวี​จึง​ตกลง​อยู่​กับ​เขา​และ​เป็น​เหมือน​ลูก​ชาย​คน​หนึ่ง​ของ​มีคาห์</verse>
				<verse number="12">จาก​นั้น​มีคาห์​แต่งตั้ง​ชาย​หนุ่ม​เลวี​ผู้​นั้น​ให้​เป็น​ปุโรหิต​อาศัย​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="13">และ​มีคาห์​กล่าว​ว่า “บัดนี้​ข้าพเจ้า​รู้​แล้ว​ว่า​พระยาห์เวห์​จะ​ดี​ต่อ​ข้าพเจ้า เพราะว่า​ชาว​เลวี​คน​นี้​มา​เป็น​ปุโรหิต​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ใน​สมัย​นั้น​คน​อิสราเอล​ไม่​มี​กษัตริย์​ปกครอง และ​คน​เผ่า​ดาน​พยายาม​เสาะหา​ทำเล​เพื่อ​ตั้ง​ถิ่นฐาน เพราะว่า​พวก​เขา​ยัง​ไม่​มี​ดินแดน​กรรมสิทธิ์​ท่ามกลาง​เผ่า​ต่าง​ๆ ของ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ฉะนั้น​คน​เผ่า​ดาน​จึง​ส่ง​ผู้นำ​ห้า​คน​จาก​เมือง​โศราห์​และ​เอชทาโอล​ไป​สืบ​และ​สำรวจ​ดินแดน​ซึ่ง​จะ​เข้า​ไป​ตั้ง​ถิ่นฐาน คน​เหล่า​นั้น​เป็น​ตัวแทน​ของ​เผ่า​ดาน​ทั้งหมด คน​เผ่า​ดาน​กล่าว​กับ​พวก​เขา​ว่า “จง​ไป​สำรวจ​ดู​แผ่นดิน​นั้น” ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​เข้า​ไป​ใน​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม และ​มา​ที่​บ้าน​ของ​มีคาห์ ที่​ซึ่ง​พวก​เขา​จะ​พัก​ค้าง​คืน</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​พวก​เขา​เข้า​มา​ใกล้​บ้าน​ของ​มีคาห์ พวก​เขา​จำ​สำเนียง​ของ​หนุ่ม​เลวี​ผู้​นั้น​ได้ จึง​แวะ​ถาม​ว่า “ใคร​พา​เจ้า​มา​ที่นี่ มา​ทำ​อะไร​ที่นี่ และ​มา​ทำไม”</verse>
				<verse number="4">หนุ่ม​เลวี​ก็​เล่า​ให้​พวก​เขา​ฟัง​ถึง​สิ่ง​ที่​มีคาห์​ทำ​เพื่อ​เขา และ​กล่าว​ว่า “เขา​ได้​จ้าง​ข้าพเจ้า​ให้​เป็น​ปุโรหิต​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="5">คน​เหล่า​นั้น​จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น​ช่วย​ถาม​พระเจ้า​ให้​ด้วย​ว่า​การ​เดินทาง​ของ​เรา​ครั้ง​นี้​จะ​ประสบ​ความ​สำเร็จ​หรือ​ไม่”</verse>
				<verse number="6">ปุโรหิต​ตอบ​ว่า “จง​ไป​ดี​มี​สุข​เถิด พระยาห์เวห์​เห็น​ชอบ​กับ​การ​เดินทาง​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="7">ฉะนั้น​ทั้ง​ห้า​คน​จึง​เดินทาง​ต่อไป​จน​ถึง​เมือง​ลาอิช และ​เห็นว่า​ผู้​คน​ที่​นั่น​ต่าง​อยู่​อย่าง​สงบสุข มั่นคง​ปลอดภัย​เหมือน​ชาว​ไซดอน และ​เนื่องจาก​ดินแดน​อุดม​สมบูรณ์​ไม่​ขาด​สิ่งใด พวก​เขา​จึง​เจริญ​รุ่งเรือง​มาก นอกจาก​นี้​พวก​เขา​ยัง​อยู่​ห่างไกล​จาก​ไซดอน​และ​ไม่​มี​การ​ติดต่อ​กับ​ใคร​เลย​ด้วย</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​สายสืบ​กลับมา​ยัง​โศราห์​และ​เอชทาโอล พวก​พ้อง​ชาว​ดาน​ก็​ถาม​ว่า “พวก​เจ้า​ไป​พบ​เห็น​อะไร​มา​บ้าง”</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ให้​เรา​ไป​โจมตี​คน​เหล่า​นั้น​เถิด! เรา​เห็น​แล้ว​ว่า​ดินแดน​นั้น​ดี​มาก พวก​ท่าน​จะ​ไม่​ทำ​อะไร​เลย​หรือ อย่า​รีรอ​เลย ไป​ยึด​ที่​นั่น​กัน​เถิด</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พวก​ท่าน​ไป​ถึง ท่าน​จะ​พบ​ว่า​ผู้​คน​ที่​นั่น​ไม่​หวาด​ระแวง​อะไร​เลย ดินแดน​ก็​กว้างขวาง​และ​ไม่​ขาด​อะไร​เลย เป็น​ดินแดน​ที่​พระเจ้า​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน​แล้ว”</verse>
				<verse number="11">ฉะนั้น​ชาย​หกร้อย​คน​จาก​ตระกูล​ดาน​พร้อม​อาวุธ​ครบ​มือ ก็​ยก​ออก​จาก​โศราห์​และ​เอชทาโอล</verse>
				<verse number="12">ระหว่าง​ทาง​พวก​เขา​ตั้ง​ค่าย​ใกล้​ๆ คีริยาทเยอาริม​ใน​เขต​ยูดาห์ ด้วย​เหตุ​นี้​บริเวณ​ตะวันตก​ของ​คีริยาทเยอาริม​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า​มาหะเนห์ดาน ​จน​กระทั่ง​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​เดินทาง​จาก​ที่​นั่น​จน​มาถึง​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม และ​มาถึง​บ้าน​ของ​มีคาห์</verse>
				<verse number="14">ชาย​ทั้ง​ห้า​ที่​เคย​มา​สำรวจ​เมือง​ลาอิช​พูด​กับ​พี่น้อง​ชาว​ดาน​ของ​เขา​ว่า “ท่าน​รู้​ไหม​ว่า​ใน​บ้าน​นั้น​มี​หิ้ง​บูชา​พร้อม​เอโฟด เทวรูป​ประจำ​บ้าน รูป​บูชา​หุ้ม​ด้วย​เงิน ทีนี้​ท่าน​คง​รู้​แล้ว​ว่า​ควร​ทำ​อะไร”</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​แวะ​เข้า​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​หนุ่ม​เลวี​คน​นั้น​ซึ่ง​อยู่​ใน​ที่​ของ​มีคาห์​และ​ทักทาย​เขา</verse>
				<verse number="16">ชาย​ตระกูล​ดาน​หกร้อย​คน​ถือ​อาวุธ​ครบ​มือ​ยืน​อยู่​ตรง​ทาง​เข้า​ประตู</verse>
				<verse number="17">แล้ว​สายสืบ​ทั้ง​ห้า​เข้า​ไป​ใน​บ้าน เอา​รูป​เคารพ เอโฟด เทวรูป​ประจำ​บ้าน​ออก​มา ใน​ขณะ​ที่​ปุโรหิต​และ​คน​ถือ​อาวุธ​หกร้อย​คน​ยืน​อยู่​ที่​ปาก​ทาง​เข้า​ประตู</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​สายสืบ​ทั้ง​ห้า​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​มีคาห์ แล้ว​เอา​รูป​เคารพ เอโฟด และ​เทวรูป​ประจำ​บ้าน​ออก​มา ปุโรหิต​จึง​ร้อง​ถาม​ว่า “ท่าน​กำลัง​ทำ​อะไร​น่ะ”</verse>
				<verse number="19">เขา​เหล่า​นั้น​ตอบ​ว่า “จง​เงียบ​เถิด! อย่า​พูด​อะไร แล้ว​มา​กับ​เรา มา​เป็น​พ่อ​และ​เป็น​ปุโรหิต​ของ​เรา ทำ​หน้าที่​ให้​คน​ทั้ง​ตระกูล​ใน​อิสราเอล​ไม่​ดี​กว่า​อยู่​ประจำ​ครัวเรือน​ของ​คน​คน​เดียว​หรอก​หรือ”</verse>
				<verse number="20">ปุโรหิต​หนุ่ม​จึง​ยินดี​ไป​กับ​พวก​เขา และ​นำ​เอโฟด เทวรูป​ประจำ​บ้าน และ​รูป​เคารพ​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="21">คน​ทั้งหมด​เริ่ม​ออก​เดินทาง​อีก​ครั้ง​หนึ่ง ให้​ขบวน​เด็ก ฝูง​สัตว์ และ​ทรัพย์สิน​นำหน้า​ไป แล้ว​พวก​เขา​ก็​ไป​จาก​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​ออก​จาก​บ้าน​มีคาห์​มา​ไกล​พอ​ควร มีคาห์​กับ​เพื่อนบ้าน​ก็​ไล่ตาม​มา​ทัน​ชาว​ดาน</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พวก​เขา​ตะโกน​ให้​ขบวน​นั้น​หยุด ชาว​ดาน​จึง​หัน​มา​ถาม​มีคาห์​ว่า “พวก​ท่าน​ไล่ตาม​เรา​มา​อย่าง​นี้​ต้องการ​อะไร”</verse>
				<verse number="24">มีคาห์​ตอบ​ว่า “ถาม​มา​ได้​ว่า​ต้องการ​อะไร ก็​พวก​ท่าน​เอา​เทวรูป​ทั้งหมด​ของ​ข้าพเจ้า​มา พร้อม​ทั้ง​ปุโรหิต​ด้วย ข้าพเจ้า​จะ​มี​อะไร​เหลือ”</verse>
				<verse number="25">ชาว​ดาน​กล่าว​ว่า “ไม่​ต้อง​เถียง​กับ​เรา เดี๋ยว​มี​ใคร​โมโห​ขึ้นมา​และ​ทำร้าย​ท่าน ท่าน​กับ​ครอบครัว​ก็​จะ​ถูก​ฆ่า​เสีย​หมด”</verse>
				<verse number="26">ดังนั้น​ชาว​ดาน​ก็​เดินทาง​ต่อไป และ​มีคาห์​เห็นว่า​ฝ่าย​นั้น​มี​กำลัง​มาก​กว่า​จึง​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="27">ชาว​ดาน​พร้อม​ทั้ง​รูป​เคารพ​ของ​มีคาห์​และ​ปุโรหิต​นั้น​ก็​มาถึง​เมือง​ลาอิช ผู้​คน​อยู่​กัน​อย่าง​สงบ​สุข​ปลอดภัย พวก​เขา​จึง​บุก​โจมตี เข้า​สังหาร​ผู้​คน​ด้วย​ดาบ และ​เผา​เมือง​วอดวาย</verse>
				<verse number="28">ไม่​มี​ใคร​มา​ช่วย​เหลือ​เพราะ​พวก​เขา​อยู่​ไกล​จาก​ไซดอน​และ​ไม่ได้​คบหา​กับ​ผู้​ใด เมือง​นี้​อยู่​ใน​หุบเขา​ใกล้​เบธเรโหบ ชาว​ดาน​สร้าง​เมือง​ขึ้น​ใหม่​และ​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="29">แล้ว​ตั้งชื่อ​เมือง​ว่า​ดาน​ตาม​ชื่อ​บรรพบุรุษ​ซึ่ง​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​อิสราเอล แม้ว่า​เดิม​ชื่อ​เมือง​ลาอิช</verse>
				<verse number="30">พวก​เขา​สถาปนา​รูป​เคารพ​ขึ้น​สำหรับ​ตน​ที่​นั่น​และ​แต่งตั้ง​ชาย​ผู้​หนึ่ง​ชื่อ​โยนาธาน​ลูก​ชาย​ของ​เกอร์โชม ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​โมเสส และ​ตั้ง​พวก​ลูก​ชาย​ของ​เขา​ให้​เป็น​ปุโรหิต​สำหรับ​เผ่า​ดาน​สืบทอด​กัน​มา​จน​กระทั่ง​แผ่นดิน​นั้น​ตก​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="31">พวก​เขา​ใช้​รูป​เคารพ​ที่​มีคาห์​สร้าง​ขึ้น​ต่อไป ตลอด​เวลา​นั้น​บ้าน​ของ​พระเจ้า​อยู่​ใน​ชิโลห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">สมัย​นั้น​คน​อิสราเอล​ไม่​มี​กษัตริย์​ปกครอง มี​ชาย​ตระกูล​เลวี​คน​หนึ่ง อาศัย​อยู่​ใน​พื้นที่​ห่างไกล​ใน​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม เขา​ได้​พา​หญิงสาว​คน​หนึ่ง​จาก​เบธเลเฮม​ใน​ยูดาห์​มา​เป็น​ภรรยา​น้อย</verse>
				<verse number="2">แต่​หญิง​นั้น​ไม่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​สามี เธอ​ทิ้ง​เขา​กลับไป​อยู่​บ้าน​พ่อ​แม่​ของ​เธอ​ที่​เบธเลเฮม​ใน​ยูดาห์ หลังจาก​ผ่าน​ไป​สี่​เดือน</verse>
				<verse number="3">สามี​ของ​เธอ​ไป​เยี่ยม​เธอ​พร้อม​คน​ใช้​ของ​เขา​และ​ลา​สอง​ตัว เพื่อ​ชักชวน​ให้​กลับมา​อยู่​ด้วยกัน​อีก เธอ​พา​เขา​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​พ่อ​แม่ เมื่อ​พ่อ​ของ​เธอ​เห็น​เขา​ก็​ต้อนรับ​ด้วย​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="4">พ่อตา​จึง​ชวน​ลูกเขย​ให้​พัก​อยู่​ด้วย เขา​ก็​กิน​ดื่ม​และ​หลับนอน​อยู่​ที่​นั่น​เป็น​เวลา​สาม​วัน</verse>
				<verse number="5">ใน​วันที่​สี่​พวก​เขา​ก็​ตื่น​แต่​เช้า​เตรียม​ออก​เดินทาง แต่​พ่อ​ของ​หญิง​นั้น​กล่าว​กับ​ลูก​เขย​ว่า “หา​อะไร​กิน​ให้​ชื่นใจ​ก่อน​ที่​จะ​ไป”</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​เขา​และ​พ่อตา​จึง​นั่ง​ลง​กิน​ดื่ม​ด้วยกัน ต่อมา​พ่อ​ของ​หญิง​นั้น​ได้​ชักชวน​ว่า “ขอให้​พักผ่อน​ให้​สำราญ​อีก​สัก​คืน​เถิด”</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ชาย​นั้น​ลุกขึ้น​เตรียม​จะ​ไป พ่อตา​ก็​พูด​โน้มน้าว​อีก ดังนั้น​เขา​จึง​ค้าง​คืน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="8">เช้า​วันที่​ห้า เมื่อ​เขา​ลุกขึ้น​จะ​ไป พ่อ​ของ​หญิง​นั้น​กล่าว​ว่า “พัก​ให้​สดชื่น คอย​จน​บ่าย​หน่อย​แล้ว​ค่อย​ไป!” แล้ว​เขา​กับ​พ่อตา​ก็​นั่ง​ลง​กิน​ด้วย​กัน​อีก</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ชาย​ผู้​นั้น​กับ​ภรรยา​น้อย​และ​คน​รับใช้​กำลัง​จะ​ไป พ่อตา​ก็​พูด​ว่า “นี่​ก็​จวน​จะ​เย็น​แล้ว ค้าง​อีก​สัก​คืน​เถอะ คืน​นี้​เรา​จะ​ได้​ฉลอง​อีก​ครั้ง แล้ว​พรุ่งนี้​ลูก​ค่อย​ตื่น​แต่​เช้า​ออก​เดินทาง​ไป”</verse>
				<verse number="10">แต่​ชาย​ผู้​นั้น​ยืนกราน​ไม่​ยอม​ค้าง​คืน พวก​เขา​จึง​ออก​เดินทาง​มุ่ง​ไป​ยัง​เยบุส (คือ​เยรูซาเล็ม) พร้อม​ด้วย​ภรรยา​น้อย​และ​ลา​สอง​ตัว​ที่​มี​อาน</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​พวก​เขา​มา​เกือบ​ถึง​เยบุส​ก็​ใกล้​ค่ำ​แล้ว คน​รับใช้​นั้น​พูด​กับ​นาย​ว่า “ให้​เรา​แวะ​พัก​ที่​เมือง​ของ​ชาว​เยบุส และ​ค้าง​คืน​กัน​ที่​นี่​เถิด”</verse>
				<verse number="12">นาย​ของ​เขา​ตอบ​ว่า “ไม่ได้ เรา​จะ​ไม่​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ใด​ที่​ประชาชน​ไม่​ใช่​ชาว​อิสราเอล เรา​จะ​ไป​ต่อ​จน​ถึง​กิเบอาห์”</verse>
				<verse number="13">เขา​กล่าว​อีก​ว่า “ให้​เรา​พยายาม​ไป​ถึง​กิเบอาห์​หรือ​รามาห์ แล้ว​ค่อย​ค้าง​คืน​ที่​ใด​ที่​หนึ่ง”</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​เดินทาง​ต่อไป ขณะ​ที่​เขา​มาถึง​กิเบอาห์​ใน​เขต​เบนยามิน ดวง​อาทิตย์​กำลัง​จะ​ลับ​ฟ้า</verse>
				<verse number="15">เขา​หยุด​เพื่อ​จะ​ค้าง​คืน​ที่​นั่น แต่​เนื่องจาก​ไม่​มี​ใคร​เชิญ​ให้​พัก​ด้วย พวก​เขา​จึง​ไป​นั่ง​อยู่​ที่​ลาน​เมือง</verse>
				<verse number="16">เย็น​วัน​นั้น​ชาย​ชรา​ผู้​หนึ่ง​ซึ่ง​มา​จาก​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม เขา​กลับ​จาก​ทำงาน​ใน​ทุ่ง​นา​เพื่อ​จะ​กลับ​บ้าน​ใน​กิเบอาห์ (ซึ่ง​ชาว​เบนยามิน​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น)</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​เห็น​นัก​เดินทาง​นั่ง​อยู่​ที่​ลาน​เมือง ชาย​ชรา​ผู้​นั้น​จึง​ถาม​ว่า “พวก​ท่าน​มา​จาก​ที่ไหน และ​กำลัง​จะ​ไป​ที่​ไหน”</verse>
				<verse number="18">เขา​ตอบ​ว่า “พวก​เรา​มา​จาก​เบธเลเฮม​ใน​แผ่นดิน​ยูดาห์ กำลัง​จะ​กลับ​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​เรา ซึ่ง​เป็น​พื้นที่​ห่างไกล​ใน​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม ข้าพเจ้า​ได้​ไป​เมือง​เบธเลเฮม​ใน​แผ่นดิน​ยูดาห์ และ​ขณะ​นี้​กำลัง​จะ​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์ แต่​ไม่​มี​ใคร​เชิญ​เรา​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​เพื่อ​ค้าง​คืน</verse>
				<verse number="19">เรา​มี​ทั้ง​ฟาง​และ​หญ้า​สำหรับ​ลา และ​ขนมปัง​กับ​เหล้า​องุ่น​สำหรับ​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​คือ​ตัว​ข้าพเจ้า ผู้หญิง และ​คน​หนุ่ม​ที่​มา​ด้วยกัน​กับ​เรา พวก​เรา​ไม่​ขาด​สิ่งใด”</verse>
				<verse number="20">ชาย​ชรา​ผู้​นั้น​จึง​กล่าว​ว่า “เชิญ​ไป​พัก​ที่​บ้าน​ของ​ข้าพเจ้า ให้​ข้าพเจ้า​จัดหา​สิ่ง​ที่​ท่าน​ต้องการ ขอ​เพียง​อย่า​พัก​ที่​ลาน​เมือง​นี้​เลย”</verse>
				<verse number="21">ชาย​ชรา​จึง​พา​คน​เหล่า​นั้น​ไป​ที่​บ้าน​ของ​เขา​และ​ให้​อาหาร​แก่​ลา หลังจาก​ที่​พวก​เขา​ล้าง​เท้า​แล้ว ก็​กิน​ดื่ม​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="22">ขณะ​ที่​พวก​เขา​กำลัง​รื่นเริง​อยู่​นั้น ก็​มี​กลุ่ม​คน​ชั่ว​ของ​เมือง​นั้น​มา​ล้อม​บ้าน​ชาย​ชรา​ไว้ แล้ว​ทุบ​ประตู พร้อม​ทั้ง​ตะโกน​ใส่​ชาย​ชรา​เจ้าของ​บ้าน​ว่า “จง​นำ​ชาย​คน​นั้น​ที่​มา​พัก​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​เจ้า​ออก​มา เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ร่วม​เพศ​กับ​เขา”</verse>
				<verse number="23">เจ้าของ​บ้าน​ผู้​นั้น​จึง​ออก​ไป​ข้าง​นอก​พูด​กับ​คน​เหล่า​นั้น​ว่า “ไม่ได้​หรอก​เพื่อน​เอ๋ย อย่า​ทำ​สิ่ง​เลว​ทราม​ต่ำช้า​เช่น​นั้น​เลย เพราะว่า​เขา​เป็น​แขก​ของ​ข้าพเจ้า อย่า​อุกอาจ​ทำ​สิ่ง​นี้​เลย</verse>
				<verse number="24">นี่แน่ะ ข้าพเจ้า​จะ​พา​ลูกสาว​พรหมจารี​ของ​ข้าพเจ้า​และ​ภรรยา​น้อย​ของ​ชาย​คน​นั้น​ออก​มา​ให้​พวก​ท่าน​ทำ​อะไร​ก็​ได้​ตาม​ใจ​ชอบ แต่​อย่า​อุกอาจ​ทำ​สิ่ง​นี้​กับ​ชาย​คน​นั้น​เลย”</verse>
				<verse number="25">แต่​พวก​เขา​ไม่​ยอม​ฟัง ชาย​ตระกูล​เลวี​จึง​ผลัก​ภรรยา​น้อย​ออก​ไป คน​เหล่า​นั้น​ก็​รุม​ข่มขืน​และ​ทำ​ร้าย​เธอ​ตลอด​คืน แล้ว​ปล่อย​ตัว​เธอ​มา​เมื่อ​รุ่งสาง</verse>
				<verse number="26">เธอ​จึง​กลับมา​ที่​บ้าน​ที่​สามี​ของ​เธอ​พัก​อยู่ แล้ว​ล้ม​ลง​ที่​หน้า​ประตู​บ้าน นอน​อยู่​ที่​นั่น​จน​กระทั่ง​สว่าง</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​สามี​ของ​เธอ​ตื่น​ขึ้น​ใน​ตอน​เช้า​และ​เปิด​ประตู​ออก​มา​เพื่อ​เดินทาง​ต่อไป ก็​พบ​ภรรยา​น้อย​ของ​ตน​ล้ม​ฟุบ​นอน​อยู่​ที่​นั่น มือ​สอง​ข้าง​พาด​ธรณี​ประตู</verse>
				<verse number="28">เขา​จึง​กล่าว​กับ​เธอ​ว่า “ลุกขึ้น​ไป​กัน​เถอะ” แต่​ไม่​มี​เสียง​ตอบ เขา​จึง​ช้อน​ร่าง​ของ​เธอ​พาด​บน​หลัง​ลา แล้ว​พา​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​ถึง​บ้าน​แล้ว​ก็​หยิบ​มีด​มา​ฟัน​ร่าง​ของ​เธอ​แยก​เป็น​สิบสอง​ท่อน ส่ง​ไป​ยัง​เผ่า​ต่าง​ๆ ของ​คน​อิสราเอล​เผ่า​ละ​ท่อน</verse>
				<verse number="30">ทุก​คน​ที่​เห็น​พูด​กัน​ว่า “ตั้งแต่​วันที่​ชาว​อิสราเอล​ออก​มา​จาก​อียิปต์ ไม่​เคย​มี​เหตุการณ์​อย่าง​นี้​เลย ลอง​นึก​ดู! เรา​ต้อง​ทำ​อะไร​บาง​อย่าง! พูด​มา​ว่า​จะ​ทำ​อย่างไร!”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">จาก​นั้น​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​จาก​ดาน​จด​เบเออร์เชบา​และ​จาก​ดินแดน​กิเลอาด มา​ชุมนุม​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ที่​มิสปาห์​อย่าง​เป็น​น้ำ​หนึ่ง​ใจ​เดียวกัน</verse>
				<verse number="2">บรรดา​ผู้​นำ​เผ่า​ต่าง​ๆ ของ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​เข้า​ประจำ​ที่​ใน​ชุมนุม​ชน​ของ​พระเจ้า มี​ทหาร​สี่แสน​คน​ถือ​ดาบ​ครบ​มือ</verse>
				<verse number="3">(คน​เผ่า​เบนยามิน​ได้ยิน​ว่า​ชาว​อิสราเอล​ทุก​เผ่า​ได้​ขึ้น​ไป​ยัง​มิสปาห์) แล้ว​ชาว​อิสราเอล​กล่าว​ว่า “จง​เล่า​ให้​เรา​ฟัง​ว่า​เรื่อง​เลวร้าย​นี้​เกิดขึ้น​ได้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​ชาย​เลวี​สามี​ของ​หญิง​ที่​ถูก​ฆ่า​กล่าว​ว่า “ข้าพเจ้า​กับ​ภรรยา​น้อย​มา​ค้าง​คืน​ที่​กิเบอาห์​ใน​เขต​เบนยามิน</verse>
				<verse number="5">คืน​นั้น​ชาว​กิเบอาห์​มา​ล้อม​บ้าน คิด​จะ​ฆ่า​ข้าพเจ้า พวก​เขา​ข่มขืน​ภรรยา​น้อย​ของ​ข้าพเจ้า​จน​ตาย</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​จึง​ฟัน​ร่าง​ของ​เธอ​เป็น​สิบสอง​ท่อน ส่ง​แต่ละ​ท่อน​ไป​ยัง​แต่ละ​เขตแดน​ที่​เป็น​มรดก​ของ​คน​อิสราเอล เพราะว่า​คน​พวก​นั้น​ได้​อุกอาจ​ทำ​สิ่ง​เลวทราม​ต่ำช้า​นี้​ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="7">บัดนี้​พวก​ท่าน​ชาว​อิสราเอล โปรด​พูด​มา​และ​บอก​ข้าพเจ้า​ว่า​ท่าน​จะ​ตัดสิน​ใจ​ทำ​อะไร”</verse>
				<verse number="8">คน​ทั้งหมด​ก็​ลุกขึ้น​ตอบ​เป็น​เสียง​เดียวกัน​ว่า “พวก​เรา​จะ​ไม่​ยอม​กลับ​บ้าน​สัก​คน จะ​ไม่​มี​พวก​เรา​แม้แต่​คน​เดียว​กลับไป​บ้าน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​จัดการ​กับ​กิเบอาห์​ดังนี้​คือ เรา​จะ​ขึ้นไป​ต่อสู้​กับ​กิเบอาห์​ตาม​การ​ชี้นำ​ของ​สลาก​ที่​จับ​ได้</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​คัด​เอา​ชาย​สิบ​คน​จาก​ทุก​ร้อย​คน​ของ​ทุก​เผ่า​ใน​อิสราเอล และ​ร้อย​คน​จาก​พัน​คน และ​พัน​คน​จาก​หมื่น​คน​ให้​เป็น​กอง​กำลัง​คอย​ส่ง​เสบียง​ให้​กองทัพ และ​เมื่อ​กองทัพ​มาถึง​กิเบอาห์​ใน​เบนยามิน​ก็​จะ​เข้า​ทำลาย​กิเบอาห์ ให้​สาสม​กับ​การ​กระทำ​อย่าง​อุกอาจ​ที่​ทำ​ใน​อิสราเอล​ครั้ง​นี้”</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​จึง​ชุมนุม​และ​ผนึก​กำลัง​เป็น​หนึ่ง​เดียว​เข้า​สู้​กับ​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="12">เผ่า​ต่าง​ๆ ของ​คน​อิสราเอล​ส่ง​ผู้​สื่อสาร​ไป​ทั่ว​เขต​แดน​เบนยามิน​และ​แจ้ง​ว่า “จะ​ว่า​อย่างไร​กับ​อาชญากรรม​อัน​ชั่วร้าย​ที่​เกิดขึ้น​ใน​หมู่​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="13">จง​มอบตัว​ผู้​กระทำ​ผิด​จาก​กิเบอาห์​มา​ให้​เรา​ประหาร เพื่อ​ขจัด​มลทิน​ชั่วร้าย​จาก​คน​อิสราเอล” แต่​ชาว​เบนยามิน​ไม่​ฟัง​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​มา​จาก​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ตน มา​รวม​ตัว​กัน​ที่​กิเบอาห์​เพื่อ​สู้รบ​กับ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="15">ชาว​เบนยามิน​ระดม​พล​ดาบ 26,000 คน​จาก​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​เขา​อย่าง​รวดเร็ว มา​สมทบ​กับ​ชาย 700 คน​ที่​คัดเลือก​มา​จาก​กิเบอาห์</verse>
				<verse number="16">ใน​จำนวน​ทหาร​เหล่า​นี้​มี 700 คน​ซึ่ง​เป็น​นัก​เหวี่ยง​สลิง​ถนัด​ซ้าย แต่ละ​คน​สามารถ​เหวี่ยง​ก้อนหิน​ใส่​เส้นผม​เส้น​เดียว​โดย​ไม่​พลาด</verse>
				<verse number="17">ส่วน​คน​อิสราเอล ไม่​นับ​คน​เบนยามิน มี​พล​ดาบ 400,000 คน ทุก​คน​พร้อม​ทำศึก</verse>
				<verse number="18">ชาว​อิสราเอล​ไป​ยัง​เบธเอล ​และ​ถาม​พระเจ้า​ว่า “ควร​ให้​เผ่า​ใด​ออก​ไป​รบ​กับ​เผ่า​เบนยามิน​ก่อน” พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “ให้​ยูดาห์​ไป​ก่อน”</verse>
				<verse number="19">รุ่งขึ้น​ชาว​อิสราเอล​ยก​มา​ตั้ง​ค่าย​ใกล้​กิเบอาห์</verse>
				<verse number="20">ชาว​อิสราเอล​ออก​มา​เพื่อ​สู้รบ​กับ​ชาว​เบนยามิน​และ​ตั้ง​ทัพ​เผชิญ​หน้า​กัน​ที่​กิเบอาห์</verse>
				<verse number="21">ชาว​เบนยามิน​ออก​มา​จาก​กิเบอาห์​และ​ฆ่า​ชาว​อิสราเอล​ไป 22,000 คน​ใน​การ​รบ​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="22">แต่​ชาว​อิสราเอล​ให้​กำลังใจ​กัน​และ​กัน และ​ออก​มา​ตั้ง​แนวรบ​ที่​เดิม​เช่น​วัน​ก่อน</verse>
				<verse number="23">ชาว​อิสราเอล​ขึ้นมา​ร่ำไห้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​จน​ถึง​เวลา​เย็น และ​ถาม​ว่า “พวก​เรา​ควร​สู้รบ​กับ​ชาว​เบนยามิน​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ของ​เรา​อีก​หรือ​ไม่” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “จง​ไป​สู้รบ​กับ​พวก​เขา​เถิด”</verse>
				<verse number="24">ชาว​อิสราเอล​จึง​ยก​พล​มา​ประชิด​เบนยามิน​อีก​เป็น​วันที่​สอง</verse>
				<verse number="25">ครั้ง​นี้​เมื่อ​ชาว​เบนยามิน​ออก​จาก​กิเบอาห์​มา​สู้รบ ก็​ฆ่าฟัน​ชาว​อิสราเอล​ตาย​ไป 18,000 คน ล้วน​แต่​เป็น​พล​ดาบ</verse>
				<verse number="26">จาก​นั้น​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด กองทัพ​ทั้งหมด​ก็​ขึ้นไป​ที่​เบธเอล​ร่ำไห้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​ถือ​อดอาหาร​จน​ถึง​เย็น​วัน​นั้น แล้ว​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">และ​ชาว​อิสราเอล​ถาม​พระยาห์เวห์ (ใน​สมัย​นั้น​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​อยู่​ที่​เบธเอล</verse>
				<verse number="28">ฟีเนหัส​ลูก​ชาย​ของ​เอเลอาซาร์​หลาน​ของ​อาโรน​ปฏิบัติ​หน้าที่​อยู่​หน้า​หีบ​นั้น) พวก​เขา​ถาม​ว่า “พวก​เรา​ควร​ออก​ไป​สู้รบ​กับ​ชาว​เบนยามิน​ซึ่ง​เป็น​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ของ​เรา​อีก​หรือ​ไม่” พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “จง​ไป​เถิด วัน​พรุ่งนี้​เรา​จะ​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="29">ฉะนั้น​คน​อิสราเอล​จึง​ซุ่ม​กำลัง​รอบ​กิเบอาห์</verse>
				<verse number="30">และ​ออก​ไป​สู้​กับ​ชาว​เบนยามิน​อีก​ใน​วันที่​สาม ตั้ง​แนวรบ​ต่อสู้​กับ​กิเบอาห์​เหมือน​ที่​เคย​ทำ</verse>
				<verse number="31">ชาว​เบนยามิน​ออก​มา​ประจัน​หน้า​และ​ถูก​ล่อ​ให้​ห่าง​ออก​ไป​จาก​ตัว​เมือง พวก​เขา​เริ่ม​ฆ่าฟัน​ชาว​อิสราเอล​เช่น​ครั้ง​ก่อน มี​ราว​สามสิบ​คน​ล้ม​ตาย​กลาง​ทุ่ง​โล่ง​และ​ตาม​หนทาง ซึ่ง​สาย​หนึ่ง​ไป​ยัง​เบธเอล อีก​สาย​หนึ่ง​ไป​ยัง​กิเบอาห์</verse>
				<verse number="32">ชาว​เบนยามิน​ตะโกน​ว่า “เรา​กำลัง​จะ​ชนะ​พวก​เขา​อย่าง​ครั้ง​ก่อน” ส่วน​ชาว​อิสราเอล​กล่าว​ว่า “ให้​เรา​ถอย​ทัพ​และ​ล่อ​พวก​เขา​ออก​จาก​ตัว​เมือง​ไป​ตาม​ทาง”</verse>
				<verse number="33">คน​อิสราเอล​ทั้งปวง​ได้​เคลื่อน​ทัพ​ออก​จาก​ที่​มั่น​ไป​ตั้ง​ที่​บาอัล​ทามาร์ แต่​กอง​กำลัง​ของ​อิสราเอล​ที่​ซุ่ม​อยู่​ทาง​ทิศ​ตะวันตก ​ของ​กิเบอาห์ ​ก็​ออก​มา​จาก​ที่​มั่น</verse>
				<verse number="34">จาก​นั้น​พวก​นัก​รบ​ชั้น​ยอด​ของ​อิสราเอล​หนึ่ง​หมื่น​คน​ก็​บุก​โจมตี​ทัพ​หน้า​ของ​กิเบอาห์ สู้รบ​กัน​อย่าง​ดุเดือด จน​ชาว​เบนยามิน​ไม่​ตระหนัก​ว่า​ภัยพิบัติ​มา​ใกล้​ตัว​มาก​เพียงใด</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์​ให้​ชาว​เบนยามิน​พ่ายแพ้​คน​อิสราเอล ใน​วัน​นั้น​ชาว​อิสราเอล​ฆ่าฟัน​พล​ดาบ​ชาว​เบนยามิน 25,100 คน</verse>
				<verse number="36">ชาว​เบนยามิน​จึง​เห็นว่า​ตน​แพ้​แล้ว ตอน​นี้​พวก​คน​อิสราเอล​ทำ​เป็น​เปิด​ทาง​ให้​ชาว​เบนยามิน เพราะ​พวก​เขา​ไว้ใจ​กอง​กำลัง​ที่​ซุ่ม​อยู่​ใกล้​ๆ กิเบอาห์</verse>
				<verse number="37">คน​ที่​ซุ่ม​อยู่​จู่โจม​บุก​เข้า​ไป​ใน​เมือง​กิเบอาห์ กระจาย​กำลัง​ฆ่าฟัน​ชาว​เมือง​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="38">ชาว​อิสราเอล​นัดหมาย​กับ​พวก​ที่​ซุ่ม​อยู่ ให้​ส่ง​อาณัติ​สัญญาณ​เป็น​ควัน​กลุ่ม​ใหญ่​พุ่ง​ขึ้น​จาก​ใน​เมือง</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​นั้น​ชาว​อิสราเอล​จะ​หัน​กลับ​มา​โจมตี​ซึ่ง​หน้า ชาว​เบนยามิน​เริ่ม​ฆ่าฟัน​ชาว​อิสราเอล (ราว​สามสิบ​คน) เขา​พูด​กัน​ว่า “เรา​กำลัง​จะ​พิชิต​พวก​เขา​เช่น​เดียว​กับ​การ​รบ​ครั้ง​แรก”</verse>
				<verse number="40">แต่​เมื่อ​ควัน​ไฟ​พุ่ง​ขึ้น​จาก​ใน​เมือง ชาว​เบนยามิน​เหลียว​กลับ​มา​ดู​เห็น​ควัน​ไฟ​พุ่ง​ขึ้น​ฟ้า​จาก​ทั่ว​เมือง</verse>
				<verse number="41">จาก​นั้น​ชาว​อิสราเอล​หัน​กลับ​มา​โจมตี​ซึ่ง​หน้า ชาว​เบนยามิน​หวาด​กลัว​มาก เพราะ​ตระหนัก​ว่า​ภัยพิบัติ​มา​ถึง​ตน​แล้ว</verse>
				<verse number="42">ดังนั้น พวก​เขา​ก็​พ่าย​หนี​ต่อหน้า​ชาว​อิสราเอล​ไป​ทาง​ถิ่น​ทุรกันดาร แต่​พวก​เขา​หนี​ไม่​พ้น​แนวรบ และ​ชาว​อิสราเอล​ที่​โจมตี​เมือง​ออก​มา​สังหาร​พวก​เขา</verse>
				<verse number="43">อิสราเอล​โอบ​ล้อม​ทัพ​เบนยามิน และ​รุกไล่​มา​ทัน​พวก​เขา​อย่าง​ง่ายดาย ​ที่​บริเวณ​ใกล้​กับ​กิเบอาห์​ทาง​ตะวันออก</verse>
				<verse number="44">ชาว​เบนยามิน​เสีย​ชีวิต​ใน​สนาม​รบ 18,000 คน ทั้งหมด​ล้วน​เป็น​ทหาร​กล้า</verse>
				<verse number="45">ที่​เหลือ​หนี​เข้า​ไป​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ทาง​จะ​ไป​ศิลา​แห่ง​ริมโมน แต่​ถูก​ฆ่า​ระหว่าง​ทาง 5,000 คน ชาว​อิสราเอล​ไล่​ฆ่า​ชาว​เบนยามิน​ไป​ถึง​กิโดม​และ​ฆ่า​ตาย​ไป​อีก 2,000 คน</verse>
				<verse number="46">ใน​วัน​นั้น​คน​เบนยามิน​สูญเสีย​พล​ดาบ​ไป 25,000 คน ทั้งหมด​ล้วน​เป็น​นัก​รบ​แกล้ว​กล้า</verse>
				<verse number="47">แต่​เหลือ​อีก 600 คน​หนี​เข้า​ไป​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​สู่​ศิลา​แห่ง​ริมโมน และ​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​เป็น​เวลา​สี่​เดือน</verse>
				<verse number="48">ส่วน​คน​อิสราเอล​หวน​กลับ​ไป​ฆ่า​คน​เบนยามิน ทั้ง​ชาย​และ​หญิง เด็ก ฝูง​สัตว์ และ​เผา​ทุก​เมือง​ทุก​หมู่บ้าน​ทั่ว​ดินแดน​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">คน​อิสราเอล​ได้​กล่าว​ปฏิญาณ​ที่​มิสปาห์​ว่า “จะ​ไม่​มี​ใคร​สัก​คน​ใน​พวก​เรา​ยอม​ยก​ลูก​สาว​ของ​ตน​ให้​แก่​ชาว​เบนยามิน”</verse>
				<verse number="2">ครั้ง​นั้น​ชาว​อิสราเอล​มา​นั่ง​ชุมนุม​กัน​ต่อหน้า​พระเจ้า​ที่​เบธเอล ​จน​ถึง​เวลา​เย็น ต่าง​ร่ำไห้​ด้วย​ความ​รันทด​ใจ</verse>
				<verse number="3">และ​ร่ำร้อง​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล ทำไม​สิ่ง​นี้​เกิดขึ้น​แก่​คน​อิสราเอล ทำไม​จะ​ต้อง​มี​เผ่า​หนึ่ง​ขาด​หาย​ไป​จาก​คน​อิสราเอล​ใน​วัน​นี้”</verse>
				<verse number="4">เช้าตรู่​วัน​รุ่งขึ้น​ประชาชน​ก็​ก่อ​แท่น​บูชา และ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​กับ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ</verse>
				<verse number="5">และ​ชาว​อิสราเอล​ถาม​กัน​ว่า “มี​ใคร​ใน​เผ่า​ทั้งหมด​ของ​คน​อิสราเอล​ที่​ไม่ได้​มา​ร่วม​ชุมนุม​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์” เพราะ​พวก​เขา​ได้​ให้​สัตย์​ปฏิญาณ​ว่า​ผู้​ใด​ไม่​ยอม​มา​ชุมนุม​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ที่​มิสปาห์​จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่า​ตาย</verse>
				<verse number="6">ชาว​อิสราเอล​คร่ำครวญ​ถึง​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​เผ่า​เบนยามิน​ว่า “วัน​นี้​เผ่า​หนึ่ง​ใน​คน​อิสราเอล​ต้อง​ถูก​ตัดขาด​ไป​เสีย​แล้ว</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​หา​ภรรยา​ให้​คน​ที่​เหลือ​อยู่​ได้​อย่างไร ใน​เมื่อ​เรา​เอง​ได้​ปฏิญาณ​โดย​อ้าง​พระยาห์เวห์​ว่า​จะ​ไม่​ยก​ลูกสาว​ของ​เรา​ให้​เขา”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​พวก​เขา​ก็​ถาม​กัน​ว่า “มี​เผ่า​ใด​ของ​คน​อิสราเอล​ที่​ไม่ได้​มา​ร่วม​ชุมนุม​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ที่​มิสปาห์” พวก​เขา​พบ​ว่า​ไม่​มี​คน​จาก​ยาเบช กิเลอาด​มา​ร่วม​ค่าย​ชุมนุม​เลย​สัก​คน​เดียว</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เมื่อ​ขาน​นับ​ประชาชน ไม่​มี​สัก​คน​จาก​ยาเบช กิเลอาด​มา​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="10">ที่​ประชุม​จึง​ส่ง​นัก​รบ 12,000 คน​ให้​ไป​ฆ่าฟัน​ชาว​ยาเบช กิเลอาด​ทุก​คน​รวม​ทั้ง​ผู้หญิง​และ​เด็ก</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​กล่าว​กับ​เหล่า​นัก​รบ​ว่า “สิ่ง​ที่​เจ้า​ทั้งหลาย​ต้อง​ทำ​คือ จง​ฆ่า​ผู้ชาย​ทุก​คน​และ​ผู้หญิง​ทุก​คน​ที่​ไม่​ใช่​สาว​พรหมจารี”</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​พบ​ว่า​ใน​หมู่​ชาว​ถิ่น​ยาเบช กิเลอาด​มี​สาว​พรหมจารี 400 คน จึง​นำ​ตัว​มายัง​ค่าย​พัก​ที่​ชิโลห์​ใน​คานาอัน</verse>
				<verse number="13">จาก​นั้น​ประชาชน​ทั้งหมด​ก็​ส่ง​ทูต​สันติภาพ​ไป​พบ​คน​เบนยามิน​ที่​ศิลา​แห่ง​ริมโมน</verse>
				<verse number="14">คน​เบนยามิน​จึง​กลับมา​และ​ได้รับ​หญิงสาว​ชาว​ยาเบช กิเลอาด​ที่​รอด​ชีวิต​นั้น แต่​มี​หญิงสาว​ไม่​เพียงพอ​กับ​จำนวน​คน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="15">ประชาชน​โศกเศร้า​เสียใจ​กับ​เบนยามิน เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ให้​เกิด​ช่อง​ว่าง​ใน​เผ่า​ของ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="16">บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​ชุมนุม​ชน​หารือ​กัน​ว่า “เรา​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี​จึง​จะ​หา​ภรรยา​ให้​กับ​ชาย​เบนยามิน​ที่​เหลือ เนื่องจาก​ผู้หญิง​เบนยามิน​ตาย​หมด​แล้ว</verse>
				<verse number="17">คน​เบนยามิน​ที่​เหลือ​อยู่​ต้อง​มี​ทายาท เพื่อ​เผ่า​หนึ่ง​ของ​คน​อิสราเอล​จะ​ได้​ไม่​ขาด​หาย​ไป</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​ยก​ลูกสาว​ของ​เรา​เอง​ให้​ก็​ไม่ได้ เพราะ​เรา​ชาว​อิสราเอล​ปฏิญาณ​ไว้​แล้ว​ว่า ‘ถ้า​ผู้​ใด​ยก​ลูก​สาว​ให้​เป็น​ภรรยา​ของ​คน​เบนยามิน​คน​นั้น​จะ​ถูก​สาป​แช่ง’</verse>
				<verse number="19">แต่​ดู​เถิด​มี​เทศกาล​ฉลอง​ประจำ​ปี​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​ที่​ชิโลห์ ไป​ทาง​เหนือ​ของ​เบธเอล ทาง​ตะวันออก​ของ​เส้นทาง​จาก​เบธเอล​ไป​ยัง​เชเคม และ​ทาง​ใต้​ของ​เลโบนาห์”</verse>
				<verse number="20">เขา​เหล่า​นั้น​จึง​ไป​บอก​ชาย​เบนยามิน​ว่า “จง​ไป​แอบ​ซุ่ม​อยู่​ใน​สวน​องุ่น</verse>
				<verse number="21">และ​คอย​ดู​เมื่อ​หญิงสาว​ชาว​ชิโลห์​ออก​มา​เพื่อ​จะ​ไป​ร่วม​เต้นรำ พวก​เจ้า​แต่ละ​คน​จง​รีบรุด​ออก​จาก​สวน​องุ่น และ​ฉุด​พวก​เธอ​แต่ละ​คน​ไป​เป็น​ภรรยา แล้ว​กลับ​ไป​ยัง​ดินแดน​เบนยามิน</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​พ่อ​และ​พี่น้อง​ของ​เธอ​มา​ฟ้อง​เรา เรา​ก็​จะ​บอก​พวก​เขา​เอง​ว่า ‘โปรด​เห็นใจ​ยก​ลูกสาว​ให้​เขา​เถิด เพราะ​เมื่อ​เรา​ไม่ได้​หา​ภรรยา​ให้​พวก​เขา​ใน​ช่วง​ทำศึก​สงคราม ท่าน​จะ​ไม่​ผิด​เพราะ​ฝ่าฝืน​คำ​ปฏิญาณ ใน​เมื่อ​ท่าน​ไม่ได้​ยก​ลูกสาว​ให้​พวก​เขา’ ”</verse>
				<verse number="23">ฉะนั้น​คน​เบนยามิน​จึง​ทำ​ตาม​คำ​แนะนำ ชาย​แต่​ละ​คน​ไป​ฉุด​หญิงสาว​ที่​กำลัง​เต้นรำ​ไป​เป็น​ภรรยา และ​กลับ​ไป​ยัง​ดินแดน​กรรมสิทธิ์​ของ​ตน แล้ว​สร้าง​เมือง​ขึ้น​ใหม่ ตั้ง​รกราก​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="24">จาก​นั้น​ชาว​อิสราเอล​ต่าง​ก็​แยกย้าย​กัน​กลับ​สู่​เผ่า​และ​ตระกูล​ของ​ตน สู่​ดินแดน​กรรมสิทธิ์​ของ​ตน</verse>
				<verse number="25">ใน​สมัย​นั้น​คน​อิสราเอล​ไม่​มี​กษัตริย์​ปกครอง ทุก​คน​ต่าง​ทำ​ตาม​ที่​ตนเอง​เห็น​ดี​เห็น​ชอบ</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="8">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">สมัย​ที่​ผู้​วินิจฉัย​ปกครอง ​อยู่​เกิด​การ​กันดาร​อาหาร​ขึ้น​ใน​แผ่นดิน​นั้น ดังนั้น​ชาย​คน​หนึ่ง​จาก​เบธเลเฮม​ใน​เขต​ยูดาห์​กับ​ภรรยา​และ​ลูก​ชาย​สอง​คน​จึง​ไป​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​โมอับ​ระยะ​หนึ่ง</verse>
				<verse number="2">ชาย​คน​นั้น​ชื่อ​เอลีเมเลค ภรรยา​ของ​เขา​ชื่อ​นาโอมี และ​ลูก​ชาย​สอง​คน​ชื่อ​มาห์โลน​และ​คิลิโอน พวก​เขา​เป็น​ชาว​ถิ่น​เอฟราธาห์​จาก​เบธเลเฮม​ใน​เขต​ยูดาห์ พวก​เขา​ย้าย​ไป​อาศัย​อยู่​ที่​โมอับ</verse>
				<verse number="3">ต่อมา​เอลีเมเลค​สามี​ของ​นาโอมี​สิ้น​ชีวิต เหลือ​นาโอมี​กับ​ลูก​ชาย​ทั้ง​สอง</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​แต่งงาน​กับ​หญิง​ชาว​โมอับ คน​หนึ่ง​ชื่อ​โอรปาห์ อีก​คน​หนึ่ง​ชื่อ​รูธ หลังจาก​ที่​พวก​เขา​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​ราว​สิบ​ปี</verse>
				<verse number="5">ทั้ง​มาห์โลน​และ​คิลิโอน​ก็​สิ้น​ชีวิต จึง​เหลือ​แต่​นาโอมี</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​อยู่​ใน​โมอับ นาโอมี​ได้​ข่าว​ว่า​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ช่วย​ประชาชน​ของ​พระองค์​โดย​จัดเตรียม​อาหาร​ให้​พวก​เขา นาโอมี​กับ​ลูกสะใภ้​ทั้ง​สอง​ก็​เตรียม​ตัว​เดินทาง​จาก​โมอับ​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="7">เธอ​กับ​ลูกสะใภ้​สอง​คน​ออก​จาก​ถิ่น​ที่​อยู่ และ​เริ่ม​เดิน​ไป​ตาม​เส้นทาง​ที่​จะ​กลับ​ไป​ยัง​ดินแดน​ยูดาห์</verse>
				<verse number="8">แล้ว​นาโอมี​พูด​กับ​ลูกสะใภ้​ทั้ง​สอง​ว่า “ลูก​ทั้ง​สอง​กลับ​บ้าน​ไป​หา​แม่​ของ​ลูก​เถิด​นะ ขอ​พระยาห์เวห์​แสดง​ความ​กรุณา​แก่​เจ้า​เพราะ​เจ้า​ได้​กรุณา​ต่อ​แม่​และ​สามี​ผู้​ล่วงลับ</verse>
				<verse number="9">และ​ขอ​พระยาห์เวห์​อวยพร​ให้​ลูก​ได้​มี​ความ​มั่นคง​ใน​บ้าน​ของ​สามี​คน​ใหม่” แล้ว​เธอ​ก็​จูบ​ลา​ลูกสะใภ้​ทั้ง​สอง​และ​ทั้ง​สอง​ก็​ร่ำไห้​สะอึกสะอื้น</verse>
				<verse number="10">และ​พูด​กับ​เธอ​ว่า “เรา​จะ​ไป​กับ​แม่ ไป​หา​ญาติ​ของ​แม่”</verse>
				<verse number="11">แต่​นาโอมี​พูด​ว่า “กลับ​บ้าน​เถิด​ลูก​เอ๋ย จะ​ไป​กับ​แม่​ทำไม แม่​จะ​มี​ลูก​ชาย​ที่​จะ​ให้​เป็น​สามี​ของ​เจ้า​ได้​อีก​หรือ</verse>
				<verse number="12">กลับไป​บ้าน​ของ​ลูก​เถิด แม่​เอง​ก็​แก่​ชรา​เกิน​กว่า​จะ​มี​สามี​อีก ถึงแม้​แม่​จะ​คิดว่า​ยัง​มี​หวัง​ที่​จะ​ได้​สามี​ใน​คืน​นี้​และ​มี​ลูก​ชาย</verse>
				<verse number="13">ลูก​จะ​รอ​ให้​เขา​โต​ขึ้น​มา​หรือ ลูก​จะ​ไม่​แต่งงาน​เพื่อ​คอย​เขา​หรือ อย่า​เลย​ลูก​เอ๋ย แม่​มี​ความ​ขมขื่น​มาก​ยิ่ง​กว่า​ลูก​เสีย​อีก เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​หัน​มา​โจมตี​แม่!”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พวก​เธอ​ก็​ร้องไห้​เสียง​ดัง​อีก​ครั้ง จาก​นั้น​โอรปาห์​จึง​จูบ​ลา​แม่​สามี​และ​กลับไป แต่​รูธ​ยืนกราน​จะ​อยู่​กับ​นาโอมี</verse>
				<verse number="15">นาโอมี​พูด​กับ​เธอ​ว่า “ดู​ซิ​สะใภ้​อีก​คน​ก็​กลับไป​หา​ญาติ​และ​พระ​ของ​เขา เจ้า​ก็​ควร​กลับไป​ด้วย”</verse>
				<verse number="16">แต่​รูธ​ตอบ​ว่า “อย่า​รบเร้า​ให้​ลูก​ทิ้ง​แม่​ไป​เลย แม่​ไป​ไหน​ลูก​จะ​ไป​ด้วย แม่​อยู่​ที่​ไหน​ลูก​จะ​อยู่​ด้วย ญาติ​ของ​แม่​จะ​เป็น​ญาติ​ของ​ลูก และ​พระเจ้า​ของ​แม่​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​ลูก​ด้วย</verse>
				<verse number="17">แม่​ตาย​ที่ไหน​ลูก​จะ​ตาย​ที่​นั่น​ด้วย และ​ขอให้​ถูก​ฝัง​อยู่​ใน​ที่​เดียว​กัน ถ้า​ลูก​ยอม​ให้​มี​อะไร​มา​แยก​เรา​จาก​กัน​นอกจาก​ความ​ตาย ขอ​พระยาห์เวห์​จัดการ​กับ​ลูก​อย่าง​หนัก”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​นาโอมี​เห็นว่า​รูธ​ตั้งใจ​แน่วแน่​ที่​จะ​ไป​ด้วย​ก็​เลิก​รบเร้า​เธอ</verse>
				<verse number="19">หญิง​ทั้ง​สอง​จึง​เดินทาง​มายัง​เบธเลเฮม ทั่ว​ทั้ง​เมือง​พา​กัน​แตกตื่น​เมื่อ​เห็น​เธอ​ทั้ง​สอง​มา พวก​ผู้หญิง​ถาม​กัน​ว่า “นี่​นาโอมี​จริง​ๆ หรือ”</verse>
				<verse number="20">เธอ​ตอบ​ว่า “อย่า​เรียก​ฉัน​ว่า​นาโอมี ​เลย เรียก​ฉัน​ว่า​มารา ​เถอะ เพราะว่า​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์ ​ทำ​ให้​ชีวิต​ของ​ฉัน​ขมขื่น​มาก</verse>
				<verse number="21">ฉัน​มี​ทุก​อย่าง​ครบ​บริบูรณ์​เมื่อ​จาก​เมือง​นี้​ไป แต่​พระยาห์เวห์​นำ​ฉัน​กลับมา​มือ​เปล่า ทำไม​จึง​เรียก​ฉัน​ว่า​นาโอมี ใน​เมื่อ​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​ฉัน​ปวดร้าว ​และ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ทำ​ให้​ฉัน​ต้อง​ประสบ​เคราะห์​กรรม”</verse>
				<verse number="22">ช่วง​เวลา​ที่​นาโอมี​กลับ​จาก​โมอับ​มา​ยัง​เบธเลเฮม​พร้อม​กับ​รูธ​ลูกสะใภ้​ชาว​โมอับ​นั้น ตรง​กับ​ต้น​ฤดู​เกี่ยว​ข้าว​บาร์เลย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">นาโอมี​นั้น​มี​ญาติ​ฝ่าย​สามี​ผู้​หนึ่ง​ซึ่ง​มี​ฐานะ​ดี​อยู่​ใน​ตระกูล​เดียวกับ​เอลีเมเลค เขา​ชื่อ​โบอาส</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​รูธ​หญิงสาว​ชาว​โมอับ​พูด​กับ​นาโอมี​ว่า “ให้​ลูก​เข้า​ไป​คอย​เก็บ​รวง​ข้าว​ตก​ใน​นา​เถิด คง​จะ​มี​คน​ยอม​ให้​ลูก​เก็บ​บ้าง” นาโอมี​ตอบ​ว่า “ไป​เถิด​ลูก”</verse>
				<verse number="3">รูธ​ก็​ออก​ไป​เก็บ​รวง​ข้าว​ที่​ตก​เรี่ยราย​หลัง​คน​เกี่ยว​ใน​ทุ่ง​นา ปรากฏ​ว่า​ที่นา​ซึ่ง​รูธ​เข้า​ไป​นั้น​เป็น​ของ​โบอาส​ซึ่ง​เป็น​คน​ตระกูล​เดียวกับ​เอลีเมเลค</verse>
				<verse number="4">ขณะ​นั้น​โบอาส​กลับมา​จาก​เบธเลเฮม​และ​พูด​ทักทาย​คน​เกี่ยว​ข้าว​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​พวก​เจ้า​เถิด” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​อวยพร​ท่าน​เถิด”</verse>
				<verse number="5">โบอาส​ถาม​ผู้​ควบคุม​ดูแล​การ​เกี่ยว​ข้าว​ว่า “หญิงสาว​คน​นั้น​เป็น​ของ​ผู้​ใด”</verse>
				<verse number="6">ผู้​ควบคุม​ดูแล​ตอบ​ว่า “เธอ​คือ​หญิง​ชาว​โมอับ​ที่​มา​จาก​โมอับ​พร้อม​นาโอมี</verse>
				<verse number="7">เธอ​มา​ขอ​ว่า ‘โปรด​อนุญาต​ให้​ฉัน​เก็บ​รวง​ข้าว​ตก​ที่​หลงเหลือ​จาก​คน​เกี่ยว​ด้วย​เถิด’ เธอ​เข้า​มา​ใน​ทุ่ง​นา​และ​อยู่​ที่นี่​ตั้งแต่​เช้า​จน​ถึง​เวลา​นี้ เธอ​หยุด​พัก​ใต้​ร่มเงา​บ้าง​เพียง​ครู่​เดียว”</verse>
				<verse number="8">โบอาส​จึง​กล่าว​กับ​รูธ​ว่า “ลูก​เอ๋ย ฟัง​เถิด ไม่​ต้อง​ไป​เก็บ​ข้าว​ใน​นา​อื่น​หรอก อยู่​ที่นี่​แหละ ไม่​ต้อง​ไป​ไหน อยู่​กับ​พวก​ผู้หญิง​ที่​ทำงาน​ให้​ฉัน</verse>
				<verse number="9">ดู​ที่นา​ซึ่ง​มี​คน​เก็บเกี่ยว​อยู่ คอย​ตาม​หลัง​พวก​ผู้หญิง ฉัน​สั่ง​พวก​หนุ่ม​ๆ ไว้​แล้ว​ว่า​ไม่​ให้​มา​ยุ่มย่าม​กับ​เธอ ถ้า​หิว​น้ำ​ก็​เชิญ​ตาม​สบาย มา​ดื่ม​จาก​หม้อน้ำ​ที่​พวก​หนุ่ม​ๆ ตัก​ไว้​เถิด”</verse>
				<verse number="10">รูธ​จึง​หมอบ​ลง​ซบ​หน้า​กับ​พื้น และ​ถาม​เขา​ว่า “ทำไม​ท่าน​จึง​เมตตา​กรุณา​ต่อ​ดิฉัน​เช่น​นี้ ทั้ง​ๆ ที่​ดิฉัน​เป็น​เพียง​คน​ต่าง​ชาติ”</verse>
				<verse number="11">โบอาส​ตอบ​ว่า “ฉัน​ได้ยิน​ทุก​อย่าง​เกี่ยวกับ​เธอ ที่​ได้​แสดง​ความ​รัก​และ​น้ำใจ​ต่อ​แม่​สามี​ตั้งแต่​สามี​ของ​เธอ​ตาย​จาก​ไป ทั้ง​รู้​ถึง​การ​ที่​เธอ​จาก​พ่อ​แม่ จาก​บ้าน​เกิด​เมือง​นอน​มา​อาศัย​อยู่​กับ​ผู้​คน​ซึ่ง​เธอ​ไม่​เคย​รู้จัก​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="12">ขอ​พระยาห์เวห์​ตอบ​แทน​เธอ​ที่​ได้​ทำ​เช่น​นั้น และ​ขอ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​ผู้​ซึ่ง​เธอ​เข้า​มา​ลี้​ภัย​อยู่​ใต้​ร่ม​ปีก จะ​ให้​รางวัล​อัน​อุดม​แก่​เธอ”</verse>
				<verse number="13">รูธ​จึง​กล่าว​ว่า “เจ้านาย​ของ​ดิฉัน ขอให้​ดิฉัน​เป็น​ที่​โปรดปราน​ของ​ท่าน​ต่อไป ท่าน​ได้​ปลอบใจ​และ​พูด​กับ​ดิฉัน​ซึ่ง​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​อย่าง​กรุณา ทั้ง​ๆ ที่​ดิฉัน​ก็​ไม่ได้​เป็น​คน​งาน​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ถึง​เวลา​อาหาร โบอาส​กล่าว​กับ​เธอ​ว่า “มา​เถิด มา​กิน​ขนมปัง​จิ้ม​เหล้า​องุ่น​รส​เปรี้ยว​กับ​เรา​เถิด” ขณะ​ที่​เธอ​นั่ง​ร่วม​วง​กับ​คน​เกี่ยว​ข้าว โบอาส​ยื่น​ข้าว​คั่ว​ให้ เธอ​รับประทาน​จน​อิ่ม​และ​เหลือ​ไว้​บ้าง</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เธอ​กลับไป​เก็บ​ข้าว​อีก โบอาส​สั่ง​คน​งาน​หนุ่ม​ๆ ของ​เขา​ว่า “ปล่อย​ให้​เธอ​เก็บ​ข้าว​จาก​ฟ่อน​ข้าว​ได้ และ​อย่า​ตำหนิ​เธอ</verse>
				<verse number="16">จง​ดึง​รวง​ข้าว​จาก​มัด​ทิ้ง​ลง​บ้าง​เพื่อ​ให้​เธอ​เก็บ และ​อย่า​ดุ​ด่า​เธอ”</verse>
				<verse number="17">ฉะนั้น​รูธ​จึง​เก็บ​ข้าว​บาร์เลย์​อยู่​ใน​นา​จน​ถึง​เย็น จาก​นั้น​เธอ​นวด​ข้าว​ที่​เก็บ​มา​และ​ได้​ข้าว​หนึ่ง​เอฟาห์</verse>
				<verse number="18">เธอ​นำ​ข้าว​กลับไป​ใน​เมือง​และ​แม่​สามี​ก็​เห็นว่า​เธอ​เก็บ​ได้​มาก​เพียงใด รูธ​ยัง​ได้​นำ​อาหาร​มื้อ​กลางวัน​ที่​เหลือ​ไว้​มา​ให้​แม่​สามี​ด้วย</verse>
				<verse number="19">นาโอมี​ถาม​ว่า “ไป​เก็บ​มา​จาก​ไหน​กัน​วัน​นี้ เจ้า​ไป​ทำงาน​ที่​ไหน ขอ​พระเจ้า​อวยพร​คน​นั้น​ที่​ใจ​ดี​ต่อ​เจ้า” รูธ​จึง​เล่า​ให้​แม่​สามี​ฟัง​เกี่ยวกับ​คน​นั้น​ที่​เป็น​เจ้าของ​ที่นา​ที่​เธอ​ไป​ทำงาน และ​บอกว่า “คน​ที่​ฉัน​ไป​ทำงาน​ให้​วัน​นี้​ชื่อ​ว่า​โบอาส”</verse>
				<verse number="20">นาโอมี​พูด​กับ​ลูกสะใภ้​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​อวยพร​เขา​ด้วย​เถิด พระองค์​ไม่​หยุด​แสดง​ความ​กรุณา ทั้ง​ต่อ​คน​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​และ​คน​ที่​ตาย​จาก​ไป” เธอ​กล่าว​อีก​ว่า “ชาย​คน​นี้​เป็น​ญาติ​สนิท​คน​หนึ่ง​ของ​เรา เขา​เป็น​คน​หนึ่ง​ที่​มี​หน้าที่​ตาม​กฎหมาย​เพื่อ​ช่วยเหลือ​เรา​ใน​ฐานะ​ผู้​มี​สิทธิ์​ไถ่ ”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​รูธ​หญิงสาว​ชาว​โมอับ​จึง​พูด​ว่า “เขา​ยัง​กล่าว​กับ​ลูก​ว่า ‘จง​อยู่​กับ​คน​งาน​ของ​ฉัน​จนกว่า​พวก​เขา​จะ​เก็บเกี่ยว​ข้าวของ​ฉัน​เสร็จ’ ”</verse>
				<verse number="22">นาโอมี​กล่าว​กับ​รูธ​ลูกสะใภ้​ของ​เธอ​ว่า “ลูก​ไป​กับ​พวก​ผู้หญิง​ที่​ทำงาน​ให้​เขา​นั่นแหละ​ดี​แล้ว เพราะ​ถ้า​ไป​อยู่​ใน​นา​ของ​คน​อื่น ลูก​อาจ​ได้รับ​อันตราย”</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น​รูธ​จึง​เก็บ​ข้าว​อยู่​กับ​คน​งาน​หญิง​ของ​โบอาส​จน​สิ้นสุด​การ​เก็บเกี่ยว​ข้าว​บาร์เลย์​และ​ข้าว​สาลี และ​เธอ​อาศัย​อยู่​กับ​แม่​สามี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">วัน​หนึ่ง​แม่​สามี​ของ​รูธ​คือ​นาโอมี​พูด​กับ​รูธ​ว่า “ลูก​เอ๋ย แม่​จะ​ต้อง​หา​เหย้า​เรือน ​ให้​ลูก เพื่อ​ลูก​จะ​ได้​อยู่​ดี​มี​สุข</verse>
				<verse number="2">โบอาส​คน​ที่​ลูก​ไป​ทำงาน​ร่วม​กับ​คนงาน​หญิง​ของ​เขา​น่ะ เป็น​ญาติ​สนิท​ของ​เรา คืน​นี้​เขา​จะ​มา​ฝัด​ข้าว​บาร์เลย์​ที่​ลาน​นวด​ข้าว</verse>
				<verse number="3">จง​อาบน้ำ พรม​น้ำ​หอม สวม​เสื้อผ้า​ชุด​ที่​ดี​ที่สุด แล้ว​ไป​ที่​ลาน​นวด​ข้าว แต่​อย่า​ให้​เขา​รู้​ว่า​ลูก​อยู่​ที่​นั่น​จนกว่า​เขา​จะ​กิน​และ​ดื่ม​เสร็จ​แล้ว</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​เขา​ล้ม​ตัว​ลง​นอน ลูก​จง​คอย​สังเกต​ว่า​เขา​นอน​ที่ไหน จาก​นั้น​จง​ไป​เปิด​ผ้าห่ม​ที่​เท้า​ของ​เขา​ขึ้น แล้ว​นอน​ที่​นั่น เขา​จะ​บอก​ลูก​เอง​ว่า​ให้​ทำ​อะไร​บ้าง”</verse>
				<verse number="5">รูธ​ตอบ​ว่า “ลูก​จะ​ทำ​ทุก​อย่าง​ตาม​ที่​แม่​บอก”</verse>
				<verse number="6">เธอ​จึง​ไป​ยัง​ลาน​นวด​ข้าว และ​ทำ​ตาม​ที่​แม่​สามี​แนะนำ​ทุก​ประการ</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​โบอาส​ดื่ม​กิน​จน​อิ่มหนำ​แล้ว เขา​ก็​นอน​ลง​ข้าง​กอง​เมล็ด​ข้าว รูธ​จึง​ย่อง​เข้า​มา​เปิด​ผ้าห่ม​ที่​เท้า​ของ​โบอาส​ขึ้น​และ​นอน​ลง​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="8">ตอน​กลางดึก​มี​บาง​สิ่ง​ทำ​ให้​โบอาส​ตกใจ​ตื่น และ​เขา​พบ​ว่า​มี​ผู้หญิง​นอน​อยู่​แทบ​เท้า</verse>
				<verse number="9">เขา​ถาม​ว่า “เธอ​เป็น​ใคร​น่ะ” รูธ​ตอบ​ว่า “ดิฉัน​คือ​รูธ​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน โปรด​คลี่​ชาย​เสื้อ​ของ​ท่าน​คลุม​ตัว​ดิฉัน​ด้วย เพราะ​ท่าน​เป็น​ผู้​มี​สิทธิ์​ไถ่ ​ของ​ครอบครัว​เรา”</verse>
				<verse number="10">โบอาส​กล่าว​ว่า “ลูก​เอ๋ย ขอ​พระยาห์เวห์​อวยพร​เธอ​เถิด ครั้ง​นี้​เธอ​ได้​แสดง​น้ำใจ​ต่อ​นาโอมี​ยิ่ง​กว่า​ครั้ง​ก่อน​ๆ เพราะ​เธอ​ไม่ได้​วิ่ง​ตาม​คน​หนุ่ม​ๆ ไม่ว่า​จะ​รวย​หรือ​จน</verse>
				<verse number="11">บัดนี้​ลูก​เอ๋ย อย่า​กลัว​เลย ฉัน​จะ​ทำ​ตาม​ที่​เธอ​ขอ​ทุก​อย่าง ประชาชน​ใน​เมือง​ทุก​คน​ต่าง​รู้​ว่า​เธอ​เป็น​หญิง​จิตใจ​งาม</verse>
				<verse number="12">ถึง​แม้​ฉัน​เป็น​ผู้​มี​สิทธิ์​ไถ่​ของ​ครอบครัว​เรา แต่​ก็​ยัง​มี​อีก​คน​หนึ่ง​ที่​เป็น​ญาติ​สนิท​มาก​ยิ่ง​กว่า​ฉัน</verse>
				<verse number="13">คืน​นี้​ค้าง​เสีย​ที่นี่ ตอน​เช้า​ฉัน​จะ​ไป​พูด​กับ​คน​นั้น ถ้า​เขา​จะ​ทำ​หน้าที่​ผู้​มี​สิทธิ์​ไถ่​ให้​เธอ​ก็​ดี​แล้ว ก็​ให้​เขา​ไถ่​เธอ แต่​ถ้า​เขา​ไม่​เต็มใจ พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ฉัน​ก็​จะ​ทำ​หน้าที่​นี้​แน่​ฉันนั้น นอน​ที่นี่​เถอะ จนกว่า​จะ​เช้า”</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​เธอ​จึง​นอน​อยู่​แทบ​เท้า​ของ​เขา​จน​กระทั่ง​เช้า แต่​ตื่น​ขึ้น​ตอน​เช้า​มืด​ก่อน​ที่​จะ​มี​ใคร​สังเกต​เห็น และ​โบอาส​กล่าว​ว่า “อย่า​ให้​ใคร​รู้​ว่า​มี​ผู้หญิง​มา​ที่​ลาน​นวด​ข้าว​นี้​เลย”</verse>
				<verse number="15">เขา​กล่าว​ด้วย​ว่า “เอา​ผ้า​คลุม​ผม​มา​กาง​ออก​เถิด” เมื่อ​เธอ​ทำ​ตาม เขา​ก็​ตวง​ข้าว​บาร์เลย์ 6 ทะนาน​ให้​เธอ​แบก​ไป แล้ว​เขา ก็​กลับ​เข้า​ไป​ใน​เมือง</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​รูธ​กลับ​มา​หา​แม่​สามี นาโอมี​ถาม​ว่า “เป็น​อย่างไร​บ้าง​ลูก​ของ​แม่” เธอ​ก็​เล่า​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ที่​โบอาส​ทำ​ให้​นาโอมี​ฟัง</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พูด​อีก​ว่า “เขา​ได้​ให้​ข้าว​บาร์เลย์ 6 ทะนาน​แก่​ฉัน​และ​พูด​ว่า ‘อย่า​กลับ​ไป​หา​แม่​สามี​มือ​เปล่า​เลย’ ”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​นาโอมี​กล่าว​กับ​เธอ​ว่า “ลูก​เอ๋ย อดใจ​รอ​จนกว่า​จะ​รู้​ผล​เถิด เพราะ​โบอาส​จะ​ไม่​อยู่​เฉย​จนกว่า​จะ​จัดการ​เรื่อง​นี้​ให้​เรียบร้อย​ใน​วัน​นี้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ฝ่าย​โบอาส​ไป​ยัง​ประตู​เมือง​และ​นั่ง​ลง​ที่​นั่น​ใน​ขณะ​ที่​ผู้​มี​สิทธิ์​ไถ่ ​ที่​เขา​กล่าว​ถึง​ได้​ผ่าน​มา โบอาส​กล่าว​ว่า “เพื่อน​เอ๋ย เชิญ​มา​นั่ง​ที่​นี่​ก่อน” ทั้ง​สอง​จึง​นั่ง​ลง​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="2">โบอาส​ก็​เชิญ​ผู้​อาวุโส​ของ​เมือง​นั้น​มา​สิบ​คน​และ​กล่าว​ว่า “ขอ​เชิญ​นั่ง​ที่​นี่” พวก​เขา​ก็​นั่ง​ลง</verse>
				<verse number="3">แล้ว​โบอาส​พูด​กับ​ญาติ​ที่​เป็น​ผู้​มี​สิทธิ์​ไถ่​ว่า “นาโอมี​ซึ่ง​กลับมา​จาก​โมอับ​กำลัง​จะ​ขาย​ที่ดิน​ของ​เอลีเมเลค​ญาติ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​คิดว่า​ควร​จะ​พูด​เรื่อง​นี้​กับ​ท่าน และ​แนะ​ให้​ท่าน​ซื้อ​ที่ดิน​ต่อหน้า​ทุก​ท่าน​ที่​นั่ง​อยู่​ที่นี่​ต่อหน้า​บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​เรา หาก​ท่าน​อยาก​จะ​ไถ่ ขอให้​ไถ่​เถิด แต่​หาก​ท่าน ​ไม่​ไถ่ ขอให้​บอก ข้าพเจ้า​จะ​ได้​รู้ เพราะ​ไม่​มี​ใคร​มี​สิทธิ์​ไถ่​ยกเว้น​ท่าน และ​ข้าพเจ้า​มี​สิทธิ์​รอง​ลง​มา​จาก​ท่าน” ชาย​ผู้​นั้น​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ไถ่”</verse>
				<verse number="5">โบอาส​จึง​บอกว่า “ใน​วันที่​ท่าน​ซื้อ​ที่ดิน​จาก​นาโอมี​และ​จาก​รูธ​ชาว​โมอับ ท่าน​จะ​ได้ ภรรยา​ม่าย​ของ​ผู้​ตาย​ด้วย เพื่อ​สืบ​นาม​ของ​ผู้​ตาย​ต่อไป​บน​ที่ดิน​อัน​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="6">ผู้​มี​สิทธิ์​ไถ่​คน​นั้น​จึง​ตอบ​ว่า “ถ้า​เช่น​นั้น​ข้าพเจ้า​ไม่​สามารถ​ไถ่​ได้ เพราะ​ทรัพย์สิน​ส่วน​ของ​ข้าพเจ้า​อาจ​เสีย​ไป ขอ​ท่าน​ไถ่​ไว้​เอง​เถิด​เพราะ​ข้าพเจ้า​ไม่​สามารถ​ทำ​ได้”</verse>
				<verse number="7">(ใน​ครั้ง​นั้น​เป็น​ธรรมเนียม​ใน​อิสราเอล​สำหรับ​การ​ไถ่​และ​การ​ตกลง​โอน​สิทธิ์​ใน​ทรัพย์สิน โดย​ฝ่าย​หนึ่ง​ถอด​รองเท้า​ออก​มา​มอบให้​อีก​ฝ่าย​หนึ่ง เป็น​การ​ยืนยัน​ข้อ​ตกลง​ตาม​กฎหมาย​ใน​อิสราเอล)</verse>
				<verse number="8">ฉะนั้น​ขณะ​ที่​ผู้​มี​สิทธิ์​ไถ่​คน​นั้น​พูด​กับ​โบอาส​ว่า “ท่าน​ซื้อ​เอง​เถิด” เขา​ก็​ถอด​รองเท้า​ออก​มา</verse>
				<verse number="9">โบอาส​จึง​ประกาศ​กับ​บรรดา​ผู้​อาวุโส​และ​คน​ทั้งปวง​ว่า “ท่าน​ทั้งหลาย​เป็น​พยาน​ว่า​ใน​วัน​นี้​ข้าพเจ้า​ซื้อ​ทรัพย์สิน​ทั้งหมด​ของ​เอลีเมเลค คิลิโอน และ​มาห์โลน​จาก​นาโอมี</verse>
				<verse number="10">พร้อม​กัน​นี้​ข้าพเจ้า​ได้​ขอรับ​รูธ​หญิง​ชาว​โมอับ ภรรยา​ม่าย​ของ​มาห์โลน มา​เป็น​ภรรยา​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย เพื่อ​เธอ​จะ​ได้​มี​ลูก​สืบ​นาม​ของ​ผู้​ตาย​กับ​กรรมสิทธิ์​ของ​เขา เพื่อ​นาม​ของ​เขา​จะ​ไม่​ขาด​หาย​ไป​จาก​วงศ์​ตระกูล​หรือ​จาก​บ้าน​เกิด​เมือง​นอน​ของ​เขา ท่าน​ทั้งหลาย​เป็น​พยาน​ใน​วัน​นี้!”</verse>
				<verse number="11">บรรดา​ผู้​อาวุโส​และ​ประชาชน​ทั้งปวง​ซึ่ง​ยืน​อยู่​ที่​ประตู​เมือง​จึง​กล่าว​ว่า “เรา​เป็น​สักขีพยาน ขอ​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​หญิง​ผู้​นี้​ซึ่ง​ก้าว​เข้า​มา​สู่​เหย้า​เรือน​ของ​ท่าน​จง​เป็น​เหมือน​ราเชล​และ​เลอาห์ ผู้​ซึ่ง​ร่วม​กัน​สร้าง​ครอบครัว​ของ​คน​อิสราเอล ขอให้​ท่าน​ยิ่งใหญ่​ใน​เอฟราธาห์​และ​มี​ชื่อเสียง​ดี​ใน​เบธเลเฮม</verse>
				<verse number="12">โดย​ทาง​ลูกหลาน​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​จะ​มอบ​ให้​ท่าน​จาก​หญิงสาว​ผู้​นี้ ขอให้​ครอบครัว​ของ​ท่าน​เป็น​เช่น​ครอบครัว​ของ​เปเรศ​ซึ่ง​ทามาร์​คลอด​ให้​กับ​ยูดาห์”</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​โบอาส​จึง​รับ​รูธ​มา​เป็น​ภรรยา​และ​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​เธอ พระยาห์เวห์​ให้​เธอ​ตั้งครรภ์​และ​คลอดลูก​ชาย​คน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="14">พวก​ผู้หญิง​กล่าว​กับ​นาโอมี​ว่า “สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ผู้​ซึ่ง​ใน​วัน​นี้​ไม่ได้​ให้​เธอ​ปราศจาก​ผู้​มี​สิทธิ์​ไถ่ ขอให้​เขา​มี​ชื่อเสียง​เลื่องลือ​ทั่ว​อิสราเอล!</verse>
				<verse number="15">เขา​จะ​ฟื้นฟู​ชีวิต​ของ​เธอ​และ​เลี้ยงดู​เธอ​ยาม​เธอ​แก่​ชรา เพราะ​เขา​เกิด​จาก​ลูกสะใภ้​ซึ่ง​รัก​เธอ และ​ดี​กับ​เธอ​ยิ่ง​กว่า​ลูกชาย​ตั้ง​เจ็ด​คน”</verse>
				<verse number="16">นาโอมี​รับ​เด็ก​มา​ไว้​ใน​อ้อมแขน​และ​ดูแล​เขา</verse>
				<verse number="17">พวก​ผู้หญิง​ที่​อยู่​ที่​นั่น​กล่าว​ว่า “นาโอมี​มี​ลูก​ชาย” เขา​ตั้งชื่อ​เด็ก​นั้น​ว่า​โอเบด ซึ่ง​โอเบด​เป็น​บิดา​ของ​เจสซี และ​เจสซี​เป็น​บิดา​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="18">เชื้อสาย​ใน​ครอบครัว​ของ​เปเรศ​มี​ดังนี้ เปเรศ​เป็น​บิดา​ของ​เฮสโรน</verse>
				<verse number="19">เฮสโรน​เป็น​บิดา​ของ​ราม ราม​เป็น​บิดา​ของ​อัมมีนาดับ</verse>
				<verse number="20">อัมมีนาดับ​เป็น​บิดา​ของ​นาห์โชน นาห์โชน​เป็น​บิดา​ของ​สัลโมน</verse>
				<verse number="21">สัลโมน​เป็น​บิดา​ของ​โบอาส โบอาส​เป็น​บิดา​ของ​โอเบด</verse>
				<verse number="22">โอเบด​เป็น​บิดา​ของ​เจสซี และ​เจสซี​เป็น​บิดา​ของ​ดาวิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="9">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">มี​ชาย​ตระกูล​ศูฟ​คน​หนึ่ง​จาก​รามาธาอิม ​ใน​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม ชื่อ​เอลคานาห์ เป็น​ลูกชาย​ของ​เยโรฮัม เยโรฮัม​เป็น​ลูกชาย​เอลีฮู เอลีฮู​เป็น​ลูกชาย​โทหุ โทหุ​เป็น​ลูกชาย​ศูฟ​ชาว​เอฟราอิม</verse>
				<verse number="2">เอลคานาห์​มี​ภรรยา​สอง​คน​คือ​ฮันนาห์​และ​เปนินนาห์ เปนินนาห์​มี​ลูก ส่วน​ฮันนาห์​ไม่​มี​ลูก</verse>
				<verse number="3">ชาย​ผู้​นี้​จะ​เดินทาง​ขึ้น​ไป​จาก​เมือง​ของ​เขา​เพื่อ​นมัสการ​และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ที่​ชิโลห์​ทุก​ปี โฮฟนี​และ​ฟีเนหัส ลูกชาย​ทั้ง​สอง​ของ​เอลี​เป็น​ปุโรหิต​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="4">ทุก​ครั้ง​ที่​ถวาย​เครื่อง​บูชา เอลคานาห์​จะ​เอา​เนื้อ​สัตว์​ส่วน​ต่าง​ๆ ให้​เปนินนาห์​กับ​ลูกชาย​ลูกสาว​ทุก​คน</verse>
				<verse number="5">แต่​สำหรับ​ฮันนาห์​เขา​จะ​ให้​ถึง​สอง​ส่วน​เพราะ​เขา​รัก​เธอ แต่​พระยาห์เวห์​ปิด​ครรภ์​ของ​เธอ​ไว้</verse>
				<verse number="6">เพราะ​พระยาห์เวห์​ปิด​ครรภ์​ของ​ฮันนาห์ เปนินนาห์​จึง​คอย​ยั่วยุ​เธอ​ให้​ขุ่นเคือง​ใจ</verse>
				<verse number="7">เหตุการณ์​เป็น​อย่าง​นี้​ปี​แล้ว​ปี​เล่า ทุก​ครั้ง​ที่​ฮันนาห์​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์ เปนินนาห์​คู่​แข่ง​ก็​จะ​ยั่วยุ​จน​เธอ​ร้องไห้​ไม่​ยอม​กิน​อะไร</verse>
				<verse number="8">เอลคานาห์​สามี​ของ​เธอ​จะ​พูด​กับ​เธอ​ว่า “ฮันนาห์ เธอ​ร้องไห้​ทำไม ทำไม​ไม่​ยอม​กิน​อาหาร ทำไม​ต้อง​ทุกข์​ระทม​ใจ มี​ฉัน​อยู่​ทั้ง​คน​ไม่​ดี​กว่า​มี​ลูก​ชาย​สิบ​คน​หรือ”</verse>
				<verse number="9">ครั้ง​หนึ่ง​ขณะ​อยู่​ที่​ชิโลห์ หลังจาก​ที่​พวก​เขา​กิน​และ​ดื่ม​แล้ว ฮันนาห์​ก็​ลุกขึ้น ปุโรหิต​เอลี​นั่ง​อยู่​บน​เก้าอี้​ของ​ตน​ข้าง​เสา​ประตู​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">ฮันนาห์​อธิษฐาน​ร่ำไห้​ด้วย​ความ​ทุกข์​ระทม​ขมขื่น​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">เธอ​ถวาย​ปฏิญาณ​ว่า “พระยาห์เวห์​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์ หาก​พระองค์​เพียง​เหลียว​แล​ความ​ทุกข์​โศก​ของ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​และ​ระลึก​ถึง​ข้าพเจ้า ไม่​ลืม​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ แต่​ให้​ลูกชาย​คน​หนึ่ง​แก่​ข้าพเจ้า แล้ว​ข้าพเจ้า​ก็​จะ​มอบ​ถวาย​เขา​แด่​พระยาห์เวห์​ตลอด​ชีวิต​ของ​เขา และ​มีดโกน​จะ​ไม่​ถูกต้อง​ศีรษะ​ของ​เขา​เลย”</verse>
				<verse number="12">ขณะ​ที่​เธอ​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​อยู่​นั้น เอลี​สังเกต​เห็น​ริมฝีปาก​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="13">ฮันนาห์​อธิษฐาน​อยู่​ใน​ใจ​และ​ริมฝีปาก​ของ​เธอ​ขมุบขมิบ​แต่​ไม่​ได้ยิน​เสียง​ของ​เธอ เอลี​ก็​คิดว่า​เธอ​เมา​เหล้า</verse>
				<verse number="14">จึง​กล่าว​กับ​เธอ​ว่า “เธอ​จะ​เมา​ไป​อีก​นาน​สัก​เท่าใด เอา​เหล้า​องุ่น​ของ​เธอ​ไป​เก็บ​ไว้​เถอะ”</verse>
				<verse number="15">ฮันนาห์​ตอบ​ว่า “เปล่า​ค่ะ​เจ้านาย ดิฉัน​คือ​หญิง​ผู้​ทุกข์​ระทม ดิฉัน​ไม่ได้​เมา​เหล้า​องุ่น​หรือ​ของ​มึนเมา แต่​กำลัง​ระบาย​ความ​ใน​ใจ​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">ขอ​อย่า​เข้าใจ​ผิด​ว่า​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​เป็น​หญิง​ชั่ว ดิฉัน​กำลัง​อธิษฐาน​ด้วย​ความ​ทุกข์​ระทม​และ​เศร้า​ใจ​อย่าง​มาก”</verse>
				<verse number="17">เอลี​จึง​ตอบ​ว่า “ไป​ดี​มี​สุข​เถิด ขอ​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​มอบ​ให้​ตาม​คำ​ขอ​ของ​เธอ”</verse>
				<verse number="18">เธอ​กล่าว​ว่า “ขอให้​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​เป็น​ที่​โปรดปราน​ใน​สายตา​ของ​ท่าน​เถิด” แล้ว​เธอ​ก็​กลับไป​กิน​อาหาร​และ​ไม่ได้​มี​สีหน้า​เศร้าสลด​อีก​เลย</verse>
				<verse number="19">วัน​รุ่งขึ้น​พวก​เขา​ตื่น​แต่​เช้า​และ​นมัสการ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ จาก​นั้น​ก็​กลับ​บ้าน​ที่​รามาห์ เอลคานาห์​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ฮันนาห์​ภรรยา​ของ​เขา และ​พระยาห์เวห์​ระลึก​ถึง​เธอ</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ถึง​วาระ​กำหนด​ฮันนาห์​ก็​ตั้งครรภ์​และ​คลอด​ลูกชาย เธอ​ตั้ง​ชื่อ​เขา​ว่า​ซามูเอล ตาม​ที่​เธอ​กล่าว​ว่า “เพราะ​ดิฉัน​ขอ​เขา​จาก​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​เอลคานาห์​สามี​ของ​เธอ​และ​ทุก​คน​ใน​ครอบครัว​ขึ้นไป​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ประจำ​ปี​แด่​พระยาห์เวห์ และ​ทำ​ตาม​ที่​ได้​ปฏิญาณ​ไว้</verse>
				<verse number="22">ฮันนาห์​ไม่ได้​ไป​ด้วย เธอ​บอก​สามี​ว่า “รอ​จน​ลูก​คน​นี้​หย่านม ดิฉัน​จะ​พา​เขา​ไป​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​และ​เขา​จะ​ใช้​ชีวิต​อยู่​ที่​นั่น​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="23">เอลคานาห์​สามี​ของ​เธอ​บอก​เธอ​ว่า “ทำ​ตาม​ที่​เธอ​เห็นว่า​ดี​ที่สุด​เถิด อยู่​ที่​นี่​รอ​จน​เขา​หย่านม​ก่อน ขอให้​เป็น​ไป​ตาม​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ ​เถิด” เธอ​จึง​ยัง​คง​อยู่​ที่​บ้าน เลี้ยงดู​ลูก​จน​เด็ก​นั้น​หย่านม</verse>
				<verse number="24">หลังจาก​หย่านม​แล้ว เธอ​ก็​พา​เด็ก​คน​นั้น​มายัง​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ชิโลห์​ขณะ​ที่​เขา​ยัง​เล็ก​อยู่ พร้อม​ด้วย​วัว​ผู้​อายุ​สาม​ปี​หนึ่ง​ตัว แป้ง​หนึ่ง​เอฟาห์ และ​เหล้า​องุ่น​หนึ่ง​ถุง​หนัง</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​พวก​เขา​ฆ่า​วัว​ถวาย​เสร็จ​แล้ว​ก็​พา​เด็ก​นั้น​มา​พบ​เอลี</verse>
				<verse number="26">ฮันนาห์​กล่าว​กับ​เอลี​ว่า “ท่าน​เจ้าข้า ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ดิฉัน​คือ​หญิง​ซึ่ง​เคย​มา​ยืน​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ตรง​นี้</verse>
				<verse number="27">ดิฉัน​ขอ​ลูกชาย​คน​นี้​จาก​พระองค์ และ​พระยาห์เวห์​ก็​ให้​ตาม​คำ​วิงวอน</verse>
				<verse number="28">บัดนี้​ดิฉัน​นำ​เขา​มา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ เพื่อ​ทั้ง​ชีวิต​ของ​เขา​จะ​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์” แล้ว​เขา​ก็​นมัสการ​พระยาห์เวห์​อยู่​ที่​นั่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">แล้ว​ฮันนาห์​อธิษฐาน​ว่า “จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​ปีติ​ยินดี​ใน​พระยาห์เวห์ เขา ​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​รับ​การ​ยก​ชู​ขึ้น​ใน​พระยาห์เวห์ ริมฝีปาก​ข้าพเจ้า​ข่ม​ทับ​ศัตรู เพราะ​ข้าพเจ้า​ชื่นชม​ใน​การ​ช่วย​กู้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">ไม่​มี​ผู้​ใด​บริสุทธิ์​สูงส่ง​เสมอ​เหมือน​พระยาห์เวห์ ไม่​มี​ผู้​ใด​นอกจาก​พระองค์ ไม่​มี​ศิลา​ใด​เหมือน​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="3">อย่า​พูด​โอหัง​อีก​ต่อไป อย่า​ปริปาก​แสดง​ความ​จองหอง​เช่น​นั้น เพราะ​พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​รอบรู้ และ​เป็น​ผู้​ชั่ง​ดู​การ​กระทำ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="4">คันธนู​ของ​นัก​รบ​ก็​ถูก​หัก แต่​ผู้​ที่​ซวนเซ​ได้รับ​การ​เสริม​กำลัง</verse>
				<verse number="5">บรรดา​ผู้​ที่​อิ่มหนำ​ต้อง​ออก​รับ​จ้าง​เลี้ยง​ชีพ แต่​บรรดา​ผู้​ที่​หิวโหย​ไม่​ต้อง​หิวโหย​อีก​ต่อไป หญิง​หมัน​มี​ลูก​เจ็ด​คน แต่​หญิง​ผู้​มี​ลูกชาย​หลาย​คน​ก็​ร่วงโรย​ไป</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​กำหนด​ให้​ตาย​หรือ​ให้​มี​ชีวิต พระองค์​นำ​ไป​สู่​หลุม​ฝัง​ศพ​และ​ให้​เป็น​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="7">ความ​ยากจน​และ​ความ​ร่ำรวย​มา​จาก​พระยาห์เวห์ พระองค์​ทำ​ให้​ต่ำ​ลง​และ​ยก​ชู​ขึ้น</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ยก​คน​ยากจน​ขึ้น​จาก​ธุลี ยก​คน​ขัดสน​ขึ้น​จาก​กอง​ขี้เถ้า พระองค์​ให้​เขา​นั่ง​ร่วม​กับ​เจ้านาย และ​ให้​เขา​ครอง​บัลลังก์​อัน​มี​เกียรติ เพราะ​รากฐาน​ของ​แผ่นดิน​โลก​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์ พระองค์​สถาปนา​โลก​ไว้​บน​นั้น</verse>
				<verse number="9">พระองค์​จะ​พิทักษ์​ปกป้อง​ย่าง​เท้า​ของ​ผู้​รับใช้​ที่​สัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์ ส่วน​คน​ชั่วร้าย​จะ​นิ่ง​อึ้ง​อยู่​ใน​ที่​อัน​มืดมิด คน​เรา​ชนะ​ได้​ไม่​ใช่​ด้วย​พละ​กำลัง</verse>
				<verse number="10">บรรดา​ผู้​ที่​ต่อสู้​กับ​พระยาห์เวห์​จะ​ถูก​ทำลาย องค์​สูงสุด​จะ​ฟาดฟัน​พวก​เขา​ด้วย​ฟ้าผ่า​จาก​สวรรค์ พระยาห์เวห์​จะ​พิพากษา​ถึง​สุด​ปลาย​แผ่นดิน พระองค์​จะ​ให้​กำลัง​แก่​กษัตริย์​ของ​พระองค์ และ​เชิดชู​ผู้​ที่​พระองค์​เจิม​ตั้ง​ไว้”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เอลคานาห์​ก็​กลับ​บ้าน​ที่​รามาห์ ส่วน​เด็ก​น้อย​ซามูเอล​ปรนนิบัติ​รับใช้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ภายใต้​การ​ดูแล​ของ​ปุโรหิต​เอลี</verse>
				<verse number="12">ลูกชาย​ทั้ง​สอง​ของ​เอลี​เป็น​คน​ชั่วร้าย ไม่​เคารพ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">นี่​เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ของ​ปุโรหิต คือ​ทุก​ครั้ง​ที่​มี​ผู้​ถวาย​เครื่อง​บูชา ขณะ​ที่​กำลัง​ต้ม​เนื้อ​สัตว์​ถวาย​บูชา​นั้น คน​รับใช้​ของ​ปุโรหิต​จะ​ถือ​สามง่าม​มา</verse>
				<verse number="14">และ​จิ้ม​ลง​ใน​กระทะ​หรือ​ใน​กา​ต้ม ใน​หม้อ​หรือ​ใน​หม้อ​ต้ม​ใหญ่ อะไร​ติด​ขึ้นมา ปุโรหิต​ก็​จะ​เอา​ไป พวก​เขา​ปฏิบัติ​เช่น​นี้​ต่อ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​ที่​มา​ยัง​ชิโลห์</verse>
				<verse number="15">แต่​คน​รับใช้​ของ​ปุโรหิต​มา​ก่อน​การ​เผา​ไขมัน​บน​แท่น​บูชา และ​บอก​กับ​คน​ที่​มา​ถวาย​ว่า “จง​แบ่ง​เนื้อ​ดิบ​ให้​ปุโรหิต เพราะ​ท่าน​ไม่​รับ​เนื้อ​ต้ม​จาก​เจ้า รับ​แต่​เนื้อ​ดิบ​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="16">ถ้า​คน​นั้น​บอก​ว่า “ขอ​เผา​ไขมัน​ให้​เสร็จ​ก่อน แล้ว​ต้องการ​อะไร​ก็​เอา​ไป​เถิด” คน​รับใช้​นั้น​ก็​จะ​ตอบ​ว่า “ไม่ได้ ต้อง​เอา​เดี๋ยวนี้ ถ้า​ไม่​ให้ ข้า​จะ​ใช้​กำลัง”</verse>
				<verse number="17">บาป​ของ​คน​หนุ่ม​พวก​นี้​ใหญ่หลวง​นัก​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เพราะ​พวก​เขา ​ปฏิบัติ​ต่อ​ของ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​ด้วย​ความ​ดูหมิ่น</verse>
				<verse number="18">ฝ่าย​ซามูเอล​รับใช้​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ เป็น​เด็ก​ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​สวม​เอโฟด​ลินิน</verse>
				<verse number="19">แม่​ของ​เขา​ทำ​เสื้อ​ชุด​เล็ก​ๆ มา​ให้​ทุก​ปี​เมื่อ​เธอ​มา​พร้อม​กับ​สามี​เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ประจำ​ปี</verse>
				<verse number="20">เอลี​จะ​อวยพร​เอลคานาห์​และ​ภรรยา​ของ​เขา​ว่า “ขอให้​พระยาห์เวห์​ให้​ลูก​อีก​หลาย​คน​จาก​หญิง​คน​นี้​แก่​ท่าน​แทน​ที่​ลูก​หนึ่ง​คน​ที่​เธอ​ได้​อธิษฐาน​และ​ถวาย​แด่ ​พระยาห์เวห์” แล้ว​พวก​เขา​ก็​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​เมตตา​ฮันนาห์ เธอ​ตั้งครรภ์​และ​มี​ลูกชาย​สาม​คน ลูกสาว​สอง​คน ซามูเอล​ก็​เติบโต​ขึ้น​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​เอลี​ซึ่ง​ชรา​มาก​แล้ว ได้ยิน​ทุก​อย่าง​ที่​ลูกชาย​ทำ​ต่อ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด และ​การ​ที่​พวก​เขา​หลับนอน​กับ​ผู้หญิง​ซึ่ง​มา​ปรนนิบัติ​ที่​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="23">เอลี​จึง​กล่าว​กับ​ลูก​ของ​ตน​ว่า “ทำไม​ถึง​ทำ​อย่าง​นี้ พ่อ​ได้ยิน​จาก​ปาก​ทุก​คน​ว่า​ลูก​ทำ​ตัว​เลวทราม​มาก</verse>
				<verse number="24">อย่า​ทำ​เช่น​นี้​เลย​ลูก​เอ๋ย เรื่อง​ที่​พ่อ​ได้ยิน​คน​ของ​พระยาห์เวห์​พูด​กัน​ไป​ทั่ว​ไม่​มี​เรื่อง​ดี​เลย</verse>
				<verse number="25">ถ้า​ทำ​บาป​กับ​เพื่อน​มนุษย์​ด้วยกัน พระเจ้า อาจ​จะ​ไกล่เกลี่ย​ให้ แต่​ถ้า​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์​ใคร​จะ​ช่วย​อ้อนวอน​แทน​ได้” แต่​พวก​เขา​ไม่​ฟัง​คำ​ห้ามปราม​ของ​พ่อ เพราะ​พระยาห์เวห์​ตั้งใจ​จะ​ประหาร​พวก​เขา​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="26">ส่วน​ซามูเอล​เด็ก​น้อย​ก็​เติบโต​ขึ้น เป็น​ที่​โปรดปราน​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ของ​คน​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="27">ครั้ง​นั้น​คน​ของ​พระเจ้า​มา​พบ​เอลี​และ​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เรา​ไม่ได้​เปิดเผย​ตัวเอง​อย่าง​ชัดเจน​แก่​ครอบครัว​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​เมื่อ​ครั้ง​พวก​เขา​เป็น​ทาส​ของ​ฟาโรห์​อยู่​ใน​อียิปต์​หรอก​หรือ</verse>
				<verse number="28">เรา​แยก​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​ออก​จาก​เผ่า​อื่น​ๆ ของ​คน​อิสราเอล เพื่อ​ให้​มา​เป็น​ปุโรหิต​ของ​เรา ให้​มา​ที่​แท่น​บูชา​ของ​เรา เผา​เครื่อง​หอม​และ​สวม​เอโฟด​อยู่​ต่อหน้า​เรา และ​เรา​ก็​ได้​ยก​โภชน​บูชา​ซึ่ง​ชาว​อิสราเอล​นำมา​ถวาย​นั้น​ให้​แก่​ครอบครัว​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="29">เหตุใด​พวก​เจ้า​จึง​ดูหมิ่น​เครื่อง​บูชา​และ​เครื่อง​ถวาย​ซึ่ง​เรา​กำหนด​ไว้​เพื่อ​เรา​จะ​อยู่​ด้วย เหตุใด​เจ้า​จึง​ให้​เกียรติ​ลูกชาย​ของ​เจ้า​ยิ่ง​กว่า​เรา โดย​ขุน​ตัวเอง​จน​อ้วนพี​ด้วย​ส่วน​ดี​ๆ ของ​เครื่อง​ถวาย​บูชา​ทั้งปวง​จาก​คน​อิสราเอล​ที่​เป็น​ประชาชน​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="30">ด้วย​เหตุ​นี้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​จึง​ประกาศ​ว่า ‘เรา​สัญญา​ไว้​ว่า​สมาชิก​ใน​ครอบครัว​ของ​เจ้า​จะ​รับใช้​อยู่​ต่อหน้า​เรา​ตลอดไป’ แต่​บัดนี้​พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า ‘ให้การ​นั้น​ห่างไกล​จาก​เรา! เรา​จะ​ให้​เกียรติ​คน​ที่​ให้​เกียรติ​เรา และ​เรา​จะ​เหยียดหยาม​คน​ที่​ดูหมิ่น​เรา</verse>
				<verse number="31">ใกล้​จะ​ถึง​เวลา​ที่​เรา​จะ​ตัด​กำลัง​ของ​เจ้า​และ​ของ​ครอบครัว​ปุโรหิต​ของ​เจ้า เพื่อ​จะ​ไม่​มี​ใคร​ใน​ครอบครัว​นั้น​ได้​อยู่​จน​แก่​เฒ่า</verse>
				<verse number="32">เจ้า​จะ​ริษยา​ความ​เจริญ​รุ่งเรือง​ซึ่ง​เรา​จะ​ให้​แก่​คน​อิสราเอล แต่​เจ้า​กับ​ครอบครัว​จะ​ทุกข์​ยาก​และ​ขัดสน ไม่​มี​สัก​คน​เดียว​ได้​อยู่​จน​แก่​เฒ่า</verse>
				<verse number="33">ทุก​คน​ใน​พวก​เจ้า​ที่​เรา​ไม่ได้​ตัด​ออก​จาก​การ​รับใช้​ที่​แท่น​บูชา​ของ​เรา เรา​จะ​สงวน​ไว้​เพียง​เพื่อ​ทำ​ให้​สายตา​ของ​เจ้า​เสีย​ไป​และ​เพื่อ​ให้​เจ้า​หมด​กำลัง ลูกหลาน​ทั้งหมด​ของ​เจ้า​จะ​ตาย​ตั้งแต่​วัย​ฉกรรจ์’</verse>
				<verse number="34">และ​เพื่อ​เป็น​หมาย​สำคัญ​แก่​เจ้า โฮฟนี​กับ​ฟีเนหัส​ลูกชาย​ทั้ง​สอง​ของ​เจ้า​จะ​สิ้น​ชีวิต​ใน​วัน​เดียวกัน</verse>
				<verse number="35">เรา​จะ​แต่งตั้ง​ปุโรหิต​ที่​สัตย์ซื่อ​ขึ้น​เพื่อ​เรา​เอง ผู้​ซึ่ง​จะ​ทำ​ตาม​ความ​คิด​และ​จิตใจ​ของ​เรา เรา​จะ​สถาปนา​ครอบครัว​ปุโรหิต​ของ​เขา​ไว้​ให้​มั่นคง และ​พวก​เขา​จะ​ปรนนิบัติ​รับใช้​อยู่​ต่อหน้า​ผู้​ที่​เรา​เจิม​ตั้ง​ไว้​นั้น​ตลอดไป</verse>
				<verse number="36">ทุก​คน​ใน​เชื้อสาย​ของ​เจ้า​ที่​รอด​ชีวิต​จะ​มา​ค้อม​คำนับ​ผู้​นั้น และ​ร้อง​ขอ​เศษ​เงิน​กับ​ขนมปัง​ก้อน​หนึ่ง​ว่า ‘โปรด​มอบหมาย​งาน​ปุโรหิต​ให้​ข้าพเจ้า​ทำ​สัก​อย่าง​เถิด เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​มี​อาหาร​กิน’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เด็ก​น้อย​ซามูเอล​ปรนนิบัติ​รับใช้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ภายใต้​การ​ดูแล​ของ​เอลี ใน​สมัย​นั้น​นาน​ๆ ครั้ง​จึง​จะ​มี​นิมิต​หรือ​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">ส่วน​เอลี​ตา​มัว​จน​มอง​อะไร​แทบ​ไม่​เห็น​เพราะ​ชรา​มาก คืน​หนึ่ง​หลังจาก​ที่​เอลี​เข้า​นอน​แล้ว</verse>
				<verse number="3">ซามูเอล​หลับ​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​หีบ​พันธสัญญา​ตั้ง​อยู่ ตะเกียง​ของ​พระเจ้า​ยัง​ไม่​ดับ</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​เรียก​ซามูเอล ซามูเอล​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​อยู่​ที่นี่”</verse>
				<verse number="5">เขา​วิ่ง​ไป​หา​เอลี​และ​กล่าว​ว่า “ข้าพเจ้า​อยู่​ที่นี่ ท่าน​เรียก​ข้าพเจ้า​หรือ” เอลี​ตอบ​ว่า “ข้า​ไม่ได้​เรียก กลับไป​นอน​เถอะ” ซามูเอล​ก็​ไป​นอน</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​เรียก​อีก​ว่า “ซามูเอล!” ซามูเอล​ก็​ลุกขึ้น​วิ่ง​ไป​หา​เอลี​และ​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​อยู่​ที่นี่ ท่าน​เรียก​ข้าพเจ้า​หรือ” เอลี​กล่าว​ว่า “เปล่า​เลย​ลูก ข้า​ไม่ได้​เรียก กลับไป​นอน​เถอะ”</verse>
				<verse number="7">ซามูเอล​ยัง​ไม่​รู้จัก​พระยาห์เวห์​และ​ไม่​เคย​ได้รับ​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​เรียก​ซามูเอล​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม ซามูเอล​ก็​ลุกขึ้น​วิ่ง​ไป​หา​เอลี​และ​กล่าว​ว่า “ข้าพเจ้า​อยู่​ที่นี่ ท่าน​เรียก​ข้าพเจ้า​หรือ” เอลี​จึง​ตระหนัก​ว่า​พระยาห์เวห์​กำลัง​เรียก​ซามูเอล</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น​เอลี​จึง​บอก​ซามูเอล​ว่า “ไป​นอน​เถอะ และ​ถ้า​พระองค์​เรียก ก็​จง​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​โปรด​พูด​เถิด ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​คอย​ฟัง​อยู่’ ” ดังนั้น​ซามูเอล​จึง​กลับไป​นอน​ใน​ที่​ของ​เขา</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พระยาห์เวห์​มา​ยืน​ที่​นั่น​และ​เรียก​เช่น​ครั้ง​ก่อน​ว่า “ซามูเอล! ซามูเอล!” ซามูเอล​ตอบ​ว่า “พระเจ้า​ข้า โปรด​พูด​เถิด ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​คอย​ฟัง​อยู่”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ซามูเอล​ว่า “ดู​เถิด เรา​จะ​กระทำ​บาง​สิ่ง​ใน​อิสราเอล​ซึ่ง​ทำ​ให้​ทุก​คน​ที่​ได้ยิน​ถึง​กับ​ขนลุกขนพอง</verse>
				<verse number="12">ใน​เวลา​นั้น​เรา​จะ​กระทำ​ทุก​อย่าง​แก่​เอลี​ตาม​ที่​เรา​ได้​ลั่น​วาจา​ไว้​เกี่ยวกับ​ครอบครัว​ของ​เขา ตั้งแต่​ต้น​จน​ถึง​ที่สุด</verse>
				<verse number="13">เพราะ​เรา​บอก​เขา​แล้ว​ว่า​เรา​จะ​พิพากษา​ลงโทษ​ครอบครัว​ของ​เขา​ตลอดไป เพราะ​บาป​ที่​เขา​รู้​อยู่​แล้ว​ว่า​ลูก​ของ​เขา​ดูหมิ่น​พระเจ้า ​และ​เขา​ก็​ไม่ได้​ห้ามปราม</verse>
				<verse number="14">ฉะนั้น​เรา​ได้​ปฏิญาณ​ต่อ​ครอบครัว​ของ​เอลี​ว่า ‘ความ​ผิด​ของ​ครอบครัว​ของ​เอลี​จะ​ไม่​ได้รับ​การ​ลบล้าง​ด้วย​เครื่อง​บูชา​และ​เครื่อง​ถวาย​เลย’ ”</verse>
				<verse number="15">ซามูเอล​นอน​อยู่​จน​ถึง​เช้า แล้ว​ก็​เปิด​ประตู​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​เช่น​เคย เขา​ไม่​กล้า​บอก​เอลี​เกี่ยวกับ​นิมิต​นั้น</verse>
				<verse number="16">แต่​เอลี​เรียก​เขา​และ​กล่าว​ว่า “ลูก​ซามูเอล​เอ๋ย” ซามูเอล​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​อยู่​ที่นี่”</verse>
				<verse number="17">เอลี​ถาม​ว่า “พระเจ้า​พูด​อะไร​กับ​เจ้า​บ้าง บอก​มา​เถิด อย่า​ปิดบัง​สิ่งใด​จาก​ข้า ขอ​พระเจ้า​จัดการ​กับ​เจ้า​อย่าง​สาหัส​หาก​เจ้า​ปิดบัง​สิ่ง​ที่​พระองค์​พูด​กับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="18">ซามูเอล​จึง​เล่า​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ให้​ฟัง​โดย​ไม่​ปิด​บัง เอลี​จึง​กล่าว​ว่า “พระองค์​เป็น​พระยาห์เวห์​ขอให้​พระองค์​กระทำ​ตาม​ที่​เห็น​ชอบ​เถิด”</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​ซามูเอล​ใน​ขณะ​ที่​เขา​เติบโต​ขึ้น และ​พระองค์​ให้​ถ้อยคำ​ของ​ซามูเอล​เป็น​จริง​ทุก​คำ</verse>
				<verse number="20">คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ตั้งแต่​ดาน​จด​เบเออร์เชบา​รู้​ว่า​ซามูเอล​ได้รับ​การ​แต่งตั้ง​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​ยัง​คง​ปรากฏ​ที่​ชิโลห์ และ​เปิดเผย​พระองค์​เอง​แก่​ซามูเอล​ที่​นั่น​ผ่าน​ทาง​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">และ​คน​อิสราเอล​ทั้งปวง​ได้​ฟัง​คำ​ของ​ซามูเอล ครั้ง​นั้น​ชาว​อิสราเอล​ออก​ไป​รบ​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย​และ​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​เอเบนเอเซอร์ ส่วน​ฟีลิสเตีย​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​อาเฟค</verse>
				<verse number="2">ชาว​ฟีลิสเตีย​ดาหน้า​เข้า​ต่อสู้​กับ​คน​อิสราเอล เมื่อ​สงคราม​ขยาย​ออก​ไป คน​อิสราเอล​พ่ายแพ้​ฟีลิสเตีย ถูก​ฆ่า​ตาย​ไป​ประมาณ​สี่พัน​คน​ใน​สนาม​รบ</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​พวก​ทหาร​กลับมา​ยัง​ค่าย​พัก บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​หารือ​กัน​ว่า “ทำไม​วัน​นี้​พระยาห์เวห์​ให้​พวก​เรา​แพ้​พวก​ฟีลิสเตีย ให้​เรา​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​จาก​ชิโลห์​มา​ที่นี่ เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​ไป​กับ​เรา​และ​ช่วย​เรา​ให้​รอดพ้น​จาก​มือ​ของ​ศัตรู”</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​ประชาชน​จึง​ส่ง​คน​ไป​ที่​ชิโลห์ เพื่อ​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ผู้​นั่ง​บน​บัลลังก์​ระหว่าง​เครูบ โฮฟนี​และ​ฟีเนหัส​ลูกชาย​ของ​เอลี​ได้​มา​ที่​สนาม​รบ​พร้อม​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ค่าย​พัก คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​ตะโกน​โห่ร้อง​เสียง​ดัง​ปาน​แผ่นดิน​จะ​ถล่มทลาย</verse>
				<verse number="6">ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้ยิน​เสียง​อึกทึก​ครึกโครม​ก็​ถาม​กัน​ว่า “เกิด​อะไร​ขึ้น​จึง​มี​เสียง​ตะโกน​โห่ร้อง​ทั่ว​ค่าย​พวก​ฮีบรู” เมื่อ​รู้​ว่า​เป็น​เพราะ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ค่าย​พัก</verse>
				<verse number="7">ชาว​ฟีลิสเตีย​ก็​พา​กัน​ขวัญหนีดีฝ่อ​และ​ร้อง​ว่า “พระเจ้า​ได้ ​เข้า​มา​ใน​ค่าย​ของ​พวก​นั้น ไม่​นะ! เรา​ไม่​เคย​พบ​อะไร​อย่าง​นี้​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="8">ชะตา​ขาด​แล้ว! ใคร​จะ​ช่วย​เรา​จาก​มือ​เทพเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์​เหล่า​นี้​ได้ เทพ​เหล่า​นี้​แหละ​ที่​ทำลาย​ล้าง​ชาว​อียิปต์​ด้วย​ภัยพิบัติ​ทั้งปวง​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="9">พี่น้อง​ฟีลิสเตีย​ทั้งหลาย! จง​เข้มแข็ง​ให้​สม​กับ​เป็น​ลูกผู้ชาย มิฉะนั้น​เรา​จะ​ต้อง​ก้ม​หัว​ให้​พวก​ฮีบรู​เหมือน​ที่​พวก​เขา​เคย​ก้ม​หัว​ให้​พวก​ท่าน จง​สู้​อย่าง​ลูกผู้ชาย!”</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​พวก​ฟีลิสเตีย​จึง​สู้รบ และ​ชาว​อิสราเอล​ก็​พ่ายแพ้​และ​ทุก​คน​หนี​ไป​ยัง​เต็นท์​ของ​ตน มี​การ​ฆ่า​ฟัน​กัน​ครั้ง​ใหญ่ ทหาร​ราบ​ของ​อิสราเอล​ตาย​ไป​สามหมื่น​คน</verse>
				<verse number="11">หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​ถูก​ยึด​ไป โฮฟนี​และ​ฟีเนหัส ลูก​ทั้ง​สอง​ของ​เอลี​ถูก​ฆ่า​ตาย</verse>
				<verse number="12">ชาย​ตระกูล​เบนยามิน​คน​หนึ่ง​หนี​จาก​สนาม​รบ​มาถึง​ชิโลห์​ใน​วัน​นั้น​ด้วย​เสื้อผ้า​ขาดวิ่น​และ​มี​ฝุ่น​บน​ศีรษะ</verse>
				<verse number="13">เอลี​นั่ง​เก้าอี้​อยู่​ริม​ทาง​คอย​ฟัง​ข่าว เพราะ​จิตใจ​ของ​เขา​หวาด​กลัว​เรื่อง​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า เมื่อ​ชาย​ผู้​นั้น​มาถึง​เมือง​และ​เล่า​เหตุการณ์​ที่​เกิดขึ้น คน​ทั้ง​เมือง​ก็​พา​กัน​ร้องไห้​ระงม</verse>
				<verse number="14">เอลี​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​ก็​ถาม​ว่า “เอะอะ​อึกทึก​อะไร​กัน​หรือ” ชาย​ผู้​นั้น​ตรง​เข้า​มา​หา​เอลี</verse>
				<verse number="15">เอลี​มี​อายุ 98 ปี ตา​ฝ้าฟาง​มอง​ไม่​เห็น</verse>
				<verse number="16">เขา​บอก​เอลี​ว่า “ข้าพเจ้า​เพิ่ง​หนี​มา​จาก​สนาม​รบ​วัน​นี้​เอง” เอลี​ถาม​ว่า “ลูก​เอ๋ย เกิด​อะไร​ขึ้น”</verse>
				<verse number="17">ชาย​ผู้​นำ​ข่าว​มา​นั้น​ตอบ​ว่า “คน​อิสราเอล​พ่ายแพ้​ชาว​ฟีลิสเตีย กองทัพ​ของ​เรา​เสียหาย​มาก โฮฟนี​และ​ฟีเนหัส​ลูก​ทั้ง​สอง​ของ​ท่าน​ตาย​แล้ว และ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​ก็​ถูก​ยึด​ไป”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เขา​เอ่ย​ถึง​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า เอลี​ก็​ผงะ​หงาย​หลัง​หล่น​จาก​เก้าอี้​ตรง​ริม​ประตู คอ​หัก​เสีย​ชีวิต เพราะ​เขา​ชรา​และ​ตัว​หนัก เขา​นำ ​คน​อิสราเอล​มา​เป็น​เวลา​สี่สิบ​ปี</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ลูกสะใภ้​ของ​เอลี​คือ​ภรรยา​ของ​ฟีเนหัส​ซึ่ง​กำลัง​ตั้งครรภ์​ใกล้​คลอด ได้ยิน​ว่า​หีบ​ของ​พระเจ้า​ถูก​ยึด​ไป และ​สามี​กับ​พ่อ​สามี​สิ้น​ชีวิต เธอ​ก็​รู้สึก​เจ็บ​ครรภ์​เป็น​อย่าง​ยิ่ง​และ​คลอด​ลูก</verse>
				<verse number="20">ก่อน​ที่​เธอ​จะ​เสีย​ชีวิต ผู้หญิง​ที่​คอย​ดูแล​อยู่​ปลอบ​เธอ​ว่า “อย่า​หมด​หวัง เธอ​ได้​ลูกชาย” แต่​เธอ​ไม่ได้​สนใจ​หรือ​โต้ตอบ​ประการ​ใด</verse>
				<verse number="21">เธอ​ตั้งชื่อ​ทารก​นั้น​ว่า​อีคาโบด เธอ​กล่าว​ว่า “เกียรติ​สิริ​ถูก​พราก​ไป​จาก​อิสราเอล​แล้ว” เพราะ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​ถูก​ยึด​ไป​แล้ว สามี​ของ​เธอ​และ​พ่อ​สามี​ก็​สิ้น​ชีวิต​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="22">เธอ​กล่าว​ว่า “เกียรติ​สิริ​พราก​ไป​จาก​คน​อิสราเอล​แล้ว เพราะ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​ถูก​ยึด​ไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">หลังจาก​ชาว​ฟีลิสเตีย​ยึด​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​แล้ว พวก​เขา​ก็​นำ​หีบ​จาก​เอเบนเอเซอร์​ไป​ที่​เมือง​อัชโดด</verse>
				<verse number="2">จาก​นั้น​พวก​เขา​นำ​ไป​ไว้​ที่​วิหาร​ของ​พระดาโกน ตั้ง​ไว้​ใกล้​เทวรูป​ดาโกน</verse>
				<verse number="3">เช้า​วัน​รุ่งขึ้น ชาว​เมือง​อัชโดด​พบ​ว่า​พระดาโกน​ล้ม​ลง หน้า​คว่ำ​หมอบ​ลง​กับ​พื้น​ตรง​หน้า​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์! พวก​เขา​จึง​ตั้ง​เทวรูป​นั้น​ขึ้น​มา​ใหม่</verse>
				<verse number="4">เช้า​วัน​ต่อมา​ก็​เป็น​เช่น​เดิม​อีก พระดาโกน​คว่ำ​หน้า​หมอบ​อยู่​ตรง​หน้า​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์! ศีรษะ​และ​แขน​หัก​ทิ้ง​อยู่​ตรง​ธรณี​ประตู เหลือ​แต่​ลำตัว</verse>
				<verse number="5">ตั้งแต่​นั้น​มา​ทั้ง​ปุโรหิต​ของ​พระดาโกน​และ​ผู้​ที่​เข้า​สู่​วิหาร​ของ​พระดาโกน​ที่​อัชโดด​จะ​ไม่​ก้าว​เหยียบ​ธรณี​ประตู</verse>
				<verse number="6">มือ​ของ​พระยาห์เวห์​ลงโทษ​ชาว​เมือง​อัชโดด​และ​ละแวก​ใกล้เคียง​อย่าง​หนัก พระองค์​นำ​ภัยพิบัติ​มายัง​พวก​เขา​และ​ลงโทษ​พวก​เขา​ด้วย​ฝี​ระบาด</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ชาว​อัชโดด​เห็น​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​ก็​ร้อง​กัน​ว่า “เรา​จะ​เก็บ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​ไว้​ที่นี่​ต่อไป​ไม่ได้ เพราะ​มือ​ของ​พระองค์​ลงโทษ​เรา​และ​พระดาโกน​เทพเจ้า​ของ​เรา​อย่าง​หนัก”</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​เชิญ​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ทั้งหมด​ของ​ฟีลิสเตีย​มา​และ​ถาม​ว่า “จะ​ทำ​อย่างไร​กับ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล” บรรดา​เจ้านาย​เสนอ​ว่า “ให้​ย้าย​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​ไป​ยัง​เมือง​กัท” ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​ย้าย​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​ไป</verse>
				<verse number="9">แต่​เมื่อ​หีบ​พันธสัญญา​ย้าย​มา มือ​ของ​พระยาห์เวห์​เล่นงาน​เมือง​นั้น​ปั่นป่วน​วุ่นวาย​ไป​ทั้ง​เมือง พระเจ้า​ลงโทษ​ชาว​เมือง​นั้น ทั้ง​เด็ก​และ​ผู้​ใหญ่​ด้วย​ฝี​ระบาด</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​จึง​ส่ง​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​ไป​ยัง​เอโครน แต่​ขณะ​ที่​หีบ​พันธสัญญา​กำลัง​เข้า​สู่​เมือง​เอโครน ชาว​เมือง​ก็​ร้อง​กัน​ว่า “พวก​เขา​เอา​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​มา​ฆ่า​เรา​และ​ประชาชน​ของ​เรา​แล้ว”</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​เชิญ​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ทั้งหมด​ของ​ฟีลิสเตีย​มา​ประชุม​อีก และ​กล่าว​ว่า “ขอให้​ส่ง​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​กลับ​สู่​ภูมิลำเนา มิฉะนั้น​หีบ​นั้น ​จะ​ฆ่า​เรา​และ​ประชาชน​ของ​เรา” เพราะว่า​มือ​ของ​พระเจ้า​ลงโทษ​เมือง​นั้น​อย่าง​หนัก ความ​ตาย​ทำ​ให้​คน​ทั้ง​เมือง​หวาด​ผวา</verse>
				<verse number="12">ผู้​ที่​ไม่​เสีย​ชีวิต​ก็​เป็น​ฝี​ทรมาน​มาก​และ​เสียง​ร่ำไห้​ระงม​ขึ้นไป​ถึง​ฟ้าสวรรค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​ใน​ดินแดน​ฟีลิสเตีย​เป็น​เวลา​เจ็ด​เดือน</verse>
				<verse number="2">ชาว​ฟีลิสเตีย​เชิญ​บรรดา​ปุโรหิต​และ​โหร​ของ​ตน​มา​ถาม​ว่า “เรา​ควร​ทำ​อย่างไร​กับ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์ จง​บอก​เรา​เถิด​ว่า​เรา​จะ​ส่ง​หีบ​กลับ​คืน​ที่​เดิม​ได้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="3">คน​เหล่า​นั้น​ตอบ​ว่า “ถ้า​จะ​ส่ง​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​คืน อย่า​ส่ง​กลับ​ไป​โดย​ไม่​มี​ของ​กำนัล แต่​ต้อง​ส่ง​ไป​พร้อม​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด​เพื่อ​ถวาย​แด่​พระองค์​ด้วย แล้ว​พวก​ท่าน​จะ​ได้​หาย​โรค​และ​ท่าน​จะ​รู้​ว่า​ทำไม​พระองค์​ยัง​ลงโทษ​พวก​ท่าน​อยู่”</verse>
				<verse number="4">ชาว​ฟีลิสเตีย​ถาม​ว่า “เรา​จะ​ส่ง​อะไร​ไป​เป็น​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ส่ง​ฝี​ทองคำ​ห้า​ลูก​และ​หนู​ทองคำ​ห้า​ตัว​ตาม​จำนวน​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ของ​ฟีลิสเตีย เพราะ​ทั้ง​ท่าน​และ​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ล้วน​ถูก​ภัยพิบัติ​เล่นงาน</verse>
				<verse number="5">จง​ทำ​แบบ​จำลอง​ฝี​และ​หนู​ที่​มา​ทำลาย​บ้าน​เมือง​และ​ถวาย​เกียรติ​สิริ​แด่​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​เถิด บาง​ที​พระองค์​อาจ​จะ​ยั้ง​มือ​จาก​ท่าน​กับ​บรรดา​พระ​และ​ดินแดน​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="6">จะ​ดื้อดึง​แข็งขืน​อย่าง​ฟาโรห์​กับ​ชาว​อียิปต์​ไป​ทำไม เมื่อ​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​จัดการ​กับ​พวก​เขา​อย่าง​หนัก พวก​เขา​ก็​ยอม​ปล่อย​ชาว​อิสราเอล​ออก​มา​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="7">บัดนี้​จง​ต่อ​เกวียน​เล่ม​ใหม่​เทียม​ด้วย​แม่​วัว​สอง​ตัว​ที่​เพิ่ง​จะ​ตกลูก​และ​ไม่​เคย​เทียม​แอก​มา​ก่อน ส่วน​ลูก​ของ​มัน​แยก​ไป​ขัง​ไว้​ที่​คอก</verse>
				<verse number="8">จง​วาง​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​บน​เกวียน และ​บรรจุ​เครื่อง​ทองคำ​ที่​ท่าน​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด​ไว้​ใน​กล่อง​ข้าง​ๆ แล้ว​ปล่อย​แม่​วัว​ไป​ตาม​ใจ​ของ​มัน</verse>
				<verse number="9">แต่​จง​คอย​ดู​อยู่ หาก​มัน​ข้าม​พรมแดน​มุ่ง​ไป​ยัง​เบธเชเมช แสดง​ว่า​พระยาห์เวห์​นี่แหละ​ที่​นำ​ภัยพิบัติ​ยิ่งใหญ่​นี้​มา​เหนือ​เรา แต่​หาก​ไม่​เป็น​เช่น​นั้น เรา​ก็​จะ​ได้​รู้​ว่า​ภัยพิบัติ​นี้​เป็น​เพียง​เหตุ​บังเอิญ ไม่​ใช่​พระองค์​ที่​ลงโทษ​เรา”</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​จึง​ทำ​ตาม​นั้น เขา​เทียม​แม่​วัว​สอง​ตัว​เข้า​กับ​เกวียน ส่วน​ลูก​ของ​มัน​แยก​ไว้​ที่​คอก</verse>
				<verse number="11">จาก​นั้น​วาง​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​และ​กล่อง​บรรจุ​หนู​ทองคำ​กับ​ฝี​จำลอง​บน​เกวียน</verse>
				<verse number="12">แม่​วัว​มุ่งหน้า​ไป​ตาม​ถนน​ตรง​ไป​ยัง​เบธเชเมช เดิน​พลาง​ร้อง​พลาง​ตลอด​ทาง ไม่​หัน​ซ้าย​หัน​ขวา​เลย พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ของ​ฟีลิสเตีย​ก็​ติดตาม​ไป​จน​ถึง​พรมแดน​เบธเชเมช</verse>
				<verse number="13">ชาว​เมือง​เบธเชเมช​กำลัง​เกี่ยว​ข้าว​สาลี​อยู่​ใน​หุบเขา และ​เมื่อ​เห็น​หีบ​พันธสัญญา​ก็​ดีใจ​มาก</verse>
				<verse number="14">เกวียน​แล่น​เข้า​มา​ใน​ทุ่ง​นา​ของ​โยชูวา​แห่ง​เบธเชเมช และ​มา​หยุด​อยู่​ข้าง​ก้อนหิน​ใหญ่ ชาว​เมือง​จึง​ผ่า​ไม้​เกวียน​ทำ​ฟืน แล้ว​ฆ่า​แม่​วัว​ถวาย​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">คน​เลวี​ช่วย​กัน​ยก​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​และ​กล่อง​บรรจุ​เครื่องทอง​ออก​จาก​เกวียน​แล้ว​วาง​ไว้​บน​ก้อนหิน​ใหญ่​นั้น ใน​วัน​นั้น​ชาว​เมือง​เบธเชเมช​พา​กัน​นำ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​เครื่อง​บูชา​อื่น​ๆ มา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ทั้ง​ห้า​ของ​ฟีลิสเตีย​มอง​เห็น​เหตุการณ์​ทั้งหมด​นี้ จาก​นั้น​ก็​กลับไป​เอโครน​ใน​วัน​เดียวกัน</verse>
				<verse number="17">ฝี​ทองคำ​ทั้ง​ห้า​ซึ่ง​ชาว​ฟีลิสเตีย​ส่ง​มา​เพื่อ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​นั้น แต่ละ​อัน​สำหรับ​แต่ละ​เมือง​คือ อัชโดด กาซา อัชเคโลน กัท และ​เอโครน</verse>
				<verse number="18">และ​จำนวน​หนู​ทองคำ​ห้า​ตัว​เท่ากับ​จำนวน​เมือง​ของ​ฟีลิสเตีย​ซึ่ง​เป็น​ของ​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ทั้ง​ห้า คือ​เมือง​ป้อม​ปราการ​และ​หมู่บ้าน​ใน​ชนบท ก้อนหิน​ใหญ่​ซึ่ง​คน​เลวี​วาง​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น​ยัง​คง​ตั้ง​เป็น​พยาน​ใน​ทุ่ง​นา​ของ​โยชูวา​แห่ง​เบธเชเมช​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="19">แต่​พระเจ้า​ประหาร​ชาว​เมือง​เบธเชเมช​เจ็ดสิบ​คน ​ซึ่ง​มอง​เข้า​ไป​ใน​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์ ชาว​เมือง​พา​กัน​โศกเศร้า​ที่​พระยาห์เวห์​ลงโทษ​พวก​เขา​อย่าง​หนัก</verse>
				<verse number="20">พวก​เขา​ถาม​ว่า “ใคร​หนอ​จะ​สามารถ​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้​บริสุทธิ์​องค์​นี้​ได้ เรา​จะ​ส่ง​หีบ​พันธสัญญา​ไป​ที่​ไหน​ได้​บ้าง”</verse>
				<verse number="21">ฉะนั้น​เขา​จึง​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​ไป​แจ้ง​ชาว​เมือง​คีริยาทเยอาริม​ว่า “ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้​ส่ง​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​คืน​มา​ให้​แล้ว โปรด​มา​รับ​ไป​ไว้​ใน​เมือง​ของ​ท่าน​เถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ชาว​เมือง​คีริยาทเยอาริม​จึง​มา​รับ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​และ​นำ​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​อาบีนาดับ​บน​เนิน​เขา แล้ว​ชำระ​และ​แต่งตั้ง​เอเลอาซาร์​ลูกชาย​ของ​เขา​ให้​คอย​ระวัง​รักษา​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">หีบ​พันธสัญญา​ยัง​คงอยู่​ที่​คีริยาทเยอาริม​เป็น​เวลา​ถึง​ยี่สิบ​ปี จาก​นั้น​คน​อิสราเอล​ทั้งปวง​พา​กัน​หัน​กลับมา​หา​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">ซามูเอล​จึง​กล่าว​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​ว่า “หาก​ท่าน​ทั้งหลาย​กลับมา​หา​พระยาห์เวห์​อย่าง​สุดใจ​แล้ว ก็​ให้​กำจัด​บรรดา​พระ​ต่าง​ชาติ​กับ​พระ​อัชโทเรท​ออก​ไป และ​อุทิศ​ชีวิต​ของ​ท่าน​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​และ​ปรนนิบัติ​พระองค์​แต่​ผู้​เดียว แล้ว​พระองค์​จะ​ช่วย​กู้​ท่าน​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย”</verse>
				<verse number="4">ชาว​อิสราเอล​จึง​ทำลาย​เทวรูป​พระบาอัล​และ​พระ​อัชโทเรท และ​ปรนนิบัติ​พระยาห์เวห์​แต่​องค์​เดียว</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ซามูเอล​กล่าว​ว่า “ให้​คน​อิสราเอล​ทั้งปวง​มา​ชุมนุม​กัน​ที่​มิสปาห์ และ​ข้าพเจ้า​จะ​อธิษฐาน​วิงวอน​ต่อ​พระยาห์เวห์​เพื่อ​ท่าน”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พวก​เขา​มา​ชุมนุม​กัน​ที่​มิสปาห์ พวก​เขา​ก็​ตัก​น้ำ​ขึ้นมา​เทลง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ใน​วัน​นั้น​พวก​เขา​ถือ​อดอาหาร​และ​สารภาพ​ว่า “พวก​เรา​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์” ซามูเอล​จึง​เป็น​ผู้​นำ ​คน​อิสราเอล​ที่​มิสปาห์</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้ยิน​ว่า​คน​อิสราเอล​ชุมนุม​กัน​ที่​มิสปาห์ บรรดา​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ของ​ฟีลิสเตีย​ก็​มา​โจมตี​พวก​เขา เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​ทราบ​ข่าว​ก็​ตกใจ​กลัว​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​กล่าว​กับ​ซามูเอล​ว่า “อย่า​หยุด​วิงวอน​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​เพื่อ​พวก​เรา เพื่อ​พระองค์​จะ​ช่วย​กู้​เรา​จาก​มือ​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ซามูเอล​จึง​เอา​ลูก​แกะ​ตัว​หนึ่ง​ซึ่ง​ยัง​ไม่​อด​นม​มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​แด่​พระยาห์เวห์ เขา​ร่ำร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์​เพื่อ​คน​อิสราเอล แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​ตอบ</verse>
				<verse number="10">ขณะ​ที่​ซามูเอล​กำลัง​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​อยู่​นั้น ชาว​ฟีลิสเตีย​ก็​มาถึง​เพื่อ​เปิด​ฉาก​รบ​กับ​คน​อิสราเอล แต่​พระยาห์เวห์​ต่อสู้​ชาว​ฟีลิสเตีย​โดย​ให้​ฟ้าผ่า​ดัง​สนั่น​หวั่นไหว ทำ​ให้​พวก​เขา​ตื่น​ตกใจ​และ​แตก​ทัพ​ถอย​ร่น​ไป​ต่อหน้า​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="11">คน​อิสราเอล​เร่งรุด​ออก​จาก​เมือง​มิสปาห์​ตาม​ล่า​สังหาร​ชาว​ฟีลิสเตีย​ไป​ตลอด​ทาง​จน​ถึง​เบธคาร์</verse>
				<verse number="12">ซามูเอล​จึง​นำ​หิน​มา​ก้อน​หนึ่ง ตั้ง​ไว้​ระหว่าง​มิสปาห์​และ​เชน​และ​ขนานนาม​ว่า​เอเบนเอเซอร์ ตาม​ที่​เขา​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​ช่วย​เหลือ​เรา​ถึง​เพียง​นี้”</verse>
				<verse number="13">ชาว​ฟีลิสเตีย​พ่ายแพ้​และ​หยุด​รุกราน​เขตแดน​ของ​คน​อิสราเอล ตลอด​ชั่วอายุ​ของ​ซามูเอล มือ​ของ​พระยาห์เวห์​ต่อสู้​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="14">หัวเมือง​ต่าง​ๆ ระหว่าง​เอโครน​และ​กัท​ซึ่ง​ถูก​ชาว​ฟีลิสเตีย​ยึด​ไป​นั้น บัดนี้​คน​อิสราเอล​ตี​คืน​มา​ได้ ทั้ง​ยัง​กอบกู้​ดินแดน​ใกล้เคียง​จาก​มือ​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย และ​ใน​ระหว่าง​นั้น​คน​อิสราเอล​ก็​อยู่​อย่าง​สันติ​กับ​ชาว​อาโมไรต์</verse>
				<verse number="15">ซามูเอล​เป็น​ผู้นำ​ของ​คน​อิสราเอล​สืบ​ต่อ​มา​ตลอด​ชั่วอายุ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="16">ทุก​ปี​เขา​จะ​เดินทาง​วน​ไป​รอบ จาก​เบธเอล​ไป​ยัง​กิลกาล ไป​มิสปาห์ เพื่อ​พิจารณา​คดีความ​ของ​คน​อิสราเอล​ใน​ที่​ต่าง​ๆ เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="17">แต่​เขา​จะ​กลับมา​ยัง​รามาห์​ซึ่ง​เป็น​ถิ่น​พำนัก​ของ​เขา​เสมอ และ​พิจารณา​คดีความ​ของ​คน​อิสราเอล​ที่​นั่น​ด้วย เขา​ได้​สร้าง​แท่น​บูชา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​ที่​รามาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">เมื่อ​ซามูเอล​ชรา​แล้ว เขา​แต่งตั้ง​ลูกชาย​ขึ้น​เป็น​ผู้นำ ​ของ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ลูกชาย​หัวปี​ของ​เขา​ชื่อ​โยเอล ลูก​คน​ที่​สอง​ชื่อ​อาบียาห์ ทั้ง​สอง​ทำ​หน้าที่​อยู่​ใน​เบเออร์เชบา</verse>
				<verse number="3">แต่​ลูก​ทั้ง​สอง​ของ​เขา​ไม่​ดำเนิน​ตาม​อย่าง​พ่อ​เพราะ​โลภ​เงิน​ทอง รับ​สินบน และ​บิดเบือน​ความ​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="4">ผู้​อาวุโส​ทั้งหมด​ของ​อิสราเอล​จึง​รวม​ตัว​กัน​มา​พบ​ซามูเอล​ที่​รามาห์</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​กล่าว​ว่า “ท่าน​ชรา​แล้ว และ​ลูก​ๆ ของ​ท่าน​ก็​ไม่ได้​ดำเนิน​ตาม​อย่าง​ท่าน บัดนี้​ขอ​แต่งตั้ง​กษัตริย์​ขึ้นมา​นำ ​เรา​เหมือน​ชนชาติ​อื่น​ๆ ทั้งปวง”</verse>
				<verse number="6">แต่​เมื่อ​เขา​กล่าว​ว่า “ขอ​แต่งตั้ง​กษัตริย์​ขึ้นมา​นำ​เรา” ซามูเอล​ก็​รู้สึก​ไม่​พอใจ จึง​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เขา​ว่า “จง​ฟัง​ทุก​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​บอก​เถิด เพราะ​พวก​เขา​ไม่ได้​ทอดทิ้ง​เจ้า​แต่​ทอดทิ้ง​เรา และ​ไม่​ต้องการ​ให้​เรา​เป็น​กษัตริย์​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="8">นับ​ตั้งแต่​เรา​พา​พวก​เขา​ออก​มา​จาก​อียิปต์​จวบจน​บัดนี้ พวก​เขา​ทอดทิ้ง​เรา​อยู่​เสมอ​และ​หัน​ไป​ปรนนิบัติ​พระ​อื่น​ๆ พวก​เขา​ก็​กำลัง​ทำ​กับ​เจ้า​อย่าง​เดียวกัน</verse>
				<verse number="9">บัดนี้​จง​รับ​ฟัง​พวก​เขา แต่​จง​กำชับ​เตือน​พวก​เขา​ให้​รู้​ว่า​กษัตริย์​ที่​จะ​มา​ปกครอง​พวก​เขา​นั้น​จะ​มี​สิทธิ์​อะไร​บ้าง”</verse>
				<verse number="10">ซามูเอล​จึง​แจ้ง​ถ้อยคำ​ทั้งหมด​ของ​พระยาห์เวห์​แก่​ประชาชน​ที่​ขอให้​มี​กษัตริย์</verse>
				<verse number="11">เขา​กล่าว​ว่า “กษัตริย์​ที่​จะ​ปกครอง​พวก​ท่าน​จะ​มี​สิทธิ์​ดังนี้​คือ เขา​จะ​เกณฑ์​พวก​ลูกชาย​ของ​ท่าน​ให้​เป็น​พล​รถ​รบ พล​ม้า และ​วิ่ง​นำ​ขบวน​รถ​ม้า​ศึก​ของ​เขา</verse>
				<verse number="12">เขา​จะ​ให้​บาง​คน​เป็น​นาย​ทัพ​ดูแล​กองพัน กอง​ห้าสิบ ให้​บาง​คน​ไถ​นา​และ​เก็บเกี่ยว​พืชพันธุ์​ของ​เขา ให้​บาง​คน​ทำ​อาวุธ​และ​อุปกรณ์​รถ​ม้า​ศึก​ของ​เขา</verse>
				<verse number="13">เขา​จะ​เกณฑ์​พวก​ลูกสาว​ของ​พวก​ท่าน​ไป​ทำ​ครัว ทำ​ขนม และ​ปรุง​น้ำ​หอม</verse>
				<verse number="14">เขา​จะ​ริบ​พืชผล​ส่วน​ที่​ดี​ที่สุด​จาก​ทุ่ง​นา จาก​สวน​องุ่น และ​สวน​มะกอก​ของ​ท่าน แล้ว​ยก​ให้​คน​ที่​คอย​รับใช้​เขา</verse>
				<verse number="15">เขา​จะ​ยึด​หนึ่ง​ใน​สิบ​ของ​พืชผล​และ​เหล้า​องุ่น​ของ​ท่าน​ไป​แจกจ่าย​แก่​พวก​ข้าราชการ​และ​คน​ที่​คอย​รับใช้​เขา</verse>
				<verse number="16">เขา​จะ​เกณฑ์​คน​รับใช้​ชาย​หญิง​ของ​ท่าน และ​เอา​วัว​ลา​ที่​ดี​ที่สุด​ของ​ท่าน​ไป​ใช้สอย</verse>
				<verse number="17">เขา​จะ​เรียก​เอา​หนึ่ง​ใน​สิบ​จาก​ฝูง​สัตว์​เลี้ยง​ของ​ท่าน และ​ท่าน​เอง​จะ​ตก​เป็น​ทาส​ของ​เขา</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ถึง​วัน​นั้น​ท่าน​จะ​วอน​ขอ​การ​ปลดปล่อย​จาก​กษัตริย์​ที่​ท่าน​เลือก แต่​พระยาห์เวห์​จะ​ไม่​ตอบ”</verse>
				<verse number="19">แต่​ประชาชน​ไม่​ฟัง​คำ​เตือน​ของ​ซามูเอล พวก​เขา​ยืนกราน​ว่า “เรา​ต้องการ​กษัตริย์​ปกครอง</verse>
				<verse number="20">เรา​จะ​ได้​เหมือน​ชนชาติ​อื่น​ๆ ทั้งปวง​ที่​มี​กษัตริย์​นำ​ไป​รบ​ทัพ​จับ​ศึก”</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ซามูเอล​ได้ยิน​ทุก​สิ่ง​ที่​ประชาชน​พูด เขา​จึง​นำ​ความ​มา​บอก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “จง​ฟัง​เขา​และ​ตั้ง​กษัตริย์​ให้​เขา” ซามูเอล​จึง​กล่าว​แก่​ชาว​อิสราเอล​ว่า “ทุก​คน​จง​กลับ​ไป​ยัง​เมือง​ของ​ตน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">มี​ชาย​เผ่า​เบนยามิน​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​เป็น​คน​มี​ฐานะ​ชื่อ​คีช เป็น​ลูกชาย​อาบีเอล อาบีเอล​เป็น​ลูกชาย​เศโรร์ เศโรร์​เป็น​ลูกชาย​เบโครัท เบโครัท​เป็น​ลูกชาย​อาฟียาห์​แห่ง​เบนยามิน</verse>
				<verse number="2">คีช​มี​ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ซาอูล เป็น​ชาย​หนุ่ม​ที่​หล่อเหลา​ที่สุด​ใน​อิสราเอล เขา​สูง​กว่า​คน​อื่น​ๆ ราว​หนึ่ง​ช่วง​ศีรษะ</verse>
				<verse number="3">วัน​หนึ่ง​ฝูง​ลา​ของ​คีช​พ่อ​ของ​ซาอูล​หาย​ไป เขา​จึง​สั่ง​ซาอูล​ลูกชาย​ว่า “จง​ออก​ตามหา​ลา และ​เอา​คน​รับใช้​คน​หนึ่ง​ไป​ด้วย”</verse>
				<verse number="4">ทั้ง​สอง​เดินทาง​ทั่ว​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม ผ่าน​ทั่ว​ดินแดน​ชาลิชา เข้า​ไป​ยัง​เขตแดน​ชาอาลิม และ​ไป​ทั่ว​เขต​เบนยามิน​แต่ก็​ไม่​พบ​ฝูง​ลา​เลย</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​มาถึง​ดินแดน​ศูฟ ซาอูล​พูด​กับ​คน​รับใช้​ที่​มา​ด้วย​ว่า “กลับ​บ้าน​กัน​เถอะ เกรง​ว่า​ป่านนี้​พ่อ​คง​จะ​เลิก​ห่วง​ลา หัน​มา​กังวล​ใจ​เรื่อง​เรา​แทน”</verse>
				<verse number="6">แต่​คน​รับใช้​นั้น​ตอบ​ว่า “ดู​เถิด ใน​เมือง​นี้​มี​คน​ของ​พระเจ้า​อยู่​คน​หนึ่ง ผู้​คน​เคารพ​นับถือ​มาก เขา​กล่าว​อะไร​ก็​เป็น​ไป​ตาม​นั้น​ทุก​ประการ เรา​ไป​หา​เขา​กัน​เถอะ เขา​อาจ​บอก​เรา​ได้​ว่า​ควร​ไป​ทาง​ไหน”</verse>
				<verse number="7">ซาอูล​กล่าว​กับ​คน​รับใช้​ว่า “หาก​เรา​ไป เรา​จะ​ให้​อะไร​เขา​ได้​บ้าง อาหาร​ใน​ถุง​เสบียง​ของ​เรา​ก็​หมด​แล้ว เรา​ไม่​มี​ของ​ที่​จะ​มอบให้​คน​ของ​พระเจ้า เรา​มี​อะไร​บ้าง”</verse>
				<verse number="8">คน​รับใช้​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​มี​เงิน​อยู่​หนึ่ง​ใน​สี่​เชเขล จะ​มอบให้​คน​ของ​พระเจ้า เพื่อ​เขา​จะ​บอก​ทาง​แก่​เรา”</verse>
				<verse number="9">(ใน​อิสราเอล​สมัย​นั้น​หาก​มี​ใคร​จะ​ไป​ถาม​จาก​พระเจ้า เขา​จะ​พูด​ว่า “ให้​เรา​ไป​หา​ผู้​ทำนาย​กัน​เถิด” เพราะ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ใน​ปัจจุบัน​เคย​ถูก​เรียก​ว่า​ผู้​ทำนาย)</verse>
				<verse number="10">ซาอูล​กล่าว​กับ​คน​รับใช้​ว่า “ดี​แล้ว ให้​เรา​ไป​กัน​เถิด” พวก​เขา​จึง​มุ่งหน้า​ไป​ยัง​เมือง​ที่​คน​ของ​พระเจ้า​อยู่</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​พวก​เขา​ขึ้น​เนิน​เขา​เพื่อ​ไป​ยัง​เมือง​นั้น​ก็​พบ​พวก​หญิงสาว​ที่​ออก​มา​ตัก​น้ำ จึง​ถาม​ว่า “ผู้​ทำนาย​อยู่​ที่นี่​หรือ​เปล่า”</verse>
				<verse number="12">หญิงสาว​ตอบ​ว่า “อยู่​เจ้าข้า เขา​เพิ่ง​ล่วงหน้า​ไป รีบ​ๆ เถิด เขา​เพิ่ง​มาถึง​เมือง​ของ​เรา​วัน​นี้​เอง เพราะ​ผู้​คน​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​บน​สถาน​สูง</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พวก​ท่าน​ไป​ถึง​ตัว​เมือง​ก็​จะ​พบ​เขา​ก่อน​ที่​เขา​จะ​ขึ้นไป​กิน​อาหาร​บน​สถาน​สูง คน​ทั้งหลาย​จะ​ไม่​เริ่ม​กิน​อาหาร​จนกว่า​เขา​จะ​ไป​ถึง​เพราะ​เขา​ต้อง​อวยพร​เครื่อง​บูชา หลังจาก​นั้น​คน​ที่​ได้​รับ​เชิญ​จึง​จะ​กิน​อาหาร พวก​ท่าน​รีบ​ไป​ตอน​นี้​จะ​ได้​พบ​แน่”</verse>
				<verse number="14">คน​ทั้ง​สอง​จึง​ไป ขณะ​กำลัง​เดิน​เข้า​เมือง พวก​เขา​ก็​พบ​ซามูเอล​กำลัง​เดิน​มุ่งหน้า​มา​ทาง​พวก​เขา​ตาม​ทาง​ขึ้นไป​สถาน​สูง</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​ได้​เปิดเผย​แก่​ซามูเอล​ตั้งแต่​วัน​ก่อน​ที่​ซาอูล​จะ​มาถึง​ว่า</verse>
				<verse number="16">“วัน​พรุ่งนี้​เวลา​ประมาณ​นี้ เรา​จะ​ส่ง​ชาย​คน​หนึ่ง​จาก​เขต​แดน​เบนยามิน​มาหา​เจ้า จง​เจิม​คน​นั้น​ให้​เป็น​ผู้​นำ​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​เรา เขา​จะ​ช่วย​กู้​ประชาชน​ให้​รอดพ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ชาว​ฟีลิสเตีย เรา​เอ็นดู​สงสาร​ประชาชน​ของ​เรา เพราะ​เสียง​ร่ำร้อง​ของ​พวก​เขา​มาถึง​เรา​แล้ว”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ซามูเอล​มอง​เห็น​ซาอูล พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “คน​นี้​แหละ​ที่​เรา​บอก​เจ้า​ไว้ เขา​จะ​ปกครอง​ประชาชน​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="18">ซาอูล​เดิน​เข้า​มา​หา​ซามูเอล​ที่​ประตู​เมือง​และ​กล่าว​ว่า “ช่วย​บอก​ทาง​ไป​บ้าน​ผู้​ทำนาย​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="19">ซามูเอล​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​นี่แหละ​เป็น​ผู้​ทำนาย เชิญ​นำหน้า​ข้าพเจ้า​ขึ้น​ไป​ยัง​สถาน​สูง เพราะ​วัน​นี้​ท่าน​จะ​กิน​อาหาร​กับ​ข้าพเจ้า แล้ว​พรุ่งนี้​เช้า​ข้าพเจ้า​จะ​ส่ง​ท่าน​ไป​ตาม​ทาง​ของ​ท่าน​และ​จะ​บอก​ทุก​อย่าง​ที่​อยู่​ใน​ใจ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="20">ส่วน​ฝูง​ลา​ที่​หาย​ไป​เมื่อ​สาม​วัน​ก่อน​นั้น ไม่​ต้อง​ห่วง มี​คน​พบ​แล้ว ใคร​เล่า​ที่​คน​อิสราเอล​ปรารถนา​เป็น​อย่าง​มาก ก็​คือ​ตัว​ท่าน​และ​ทั้ง​วงศ์​ตระกูล​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="21">ซาอูล​ตอบ​ว่า “แต่ว่า​ข้าพเจ้า​เป็น​คน​เบนยามิน​ซึ่ง​เป็น​เผ่า​เล็ก​น้อย​ที่สุด​ของ​คน​อิสราเอล​ไม่​ใช่​หรือ และ​ตระกูล​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​เล็ก​ที่สุด​ใน​บรรดา​ตระกูล​ใน​เผ่า​เบนยามิน​ไม่​ใช่​หรือ เหตุใด​ท่าน​จึง​กล่าว​กับ​ข้าพเจ้า​เช่น​นั้น”</verse>
				<verse number="22">ซามูเอล​จึง​นำ​ซาอูล​กับ​คน​รับใช้​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​โถง และ​ให้​นั่ง​หัว​โต๊ะ​ท่ามกลาง​แขก​รับ​เชิญ​ซึ่ง​มี​ราว​สามสิบ​คน</verse>
				<verse number="23">ซามูเอล​สั่ง​พ่อครัว​ว่า “จง​นำ​เนื้อ​ชิ้น​ที่​ข้า​บอก​ให้​เจ้า​เก็บ​ไว้​ต่างหาก​ออก​มา”</verse>
				<verse number="24">พ่อครัว​จึง​นำ​เนื้อ​ส่วน​โคนขา​มา​วาง​ตรง​หน้า​ซาอูล ซามูเอล​กล่าว​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​เก็บ​ไว้​สำหรับ​ท่าน เชิญ​กิน​เถิด เพราะ​เนื้อ​นี้​ได้​แยก​ไว้​สำหรับ​ท่าน​ใน​โอกาส​นี้​ตั้งแต่​เวลา​ที่​ข้าพเจ้า​กล่าว​ว่า ‘ข้าพเจ้า​ได้​เชิญ​แขก​มา​แล้ว’ ” ซาอูล​ก็​กิน​อาหาร​ร่วม​กับ​ซามูเอล​ใน​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="25">หลังจาก​พวก​เขา​กลับ​จาก​สถาน​สูง​เข้า​มา​ใน​เมือง​แล้ว ซามูเอล​สนทนา​กับ​ซาอูล​บน​ดาดฟ้า​บ้าน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="26">วัน​รุ่งขึ้น​เมื่อ​ฟ้า​เริ่ม​สาง ซามูเอล​เรียก​ซาอูล​ซึ่ง​อยู่​บน​ดาดฟ้า​ว่า “จง​เตรียม​ตัว ข้า​จะ​ไป​ส่ง” เมื่อ​ซาอูล​พร้อม​แล้ว ทั้ง​สอง​ก็​ออก​ไป​ด้าน​นอก​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="27">ขณะ​ที่​ลง​มา​ถึง​สุด​เขต​เมือง ซามูเอล​บอก​ซาอูล​ว่า “จง​ให้​คน​รับใช้​ล่วงหน้า​ไป​ก่อน” แล้ว​คน​รับใช้​ก็​ไป ซามูเอล​บอก​ซาอูล​ว่า “ส่วน​ท่าน​ให้​รอ​ที่นี่​สักครู่ เพื่อ​เรา​จะ​แจ้ง​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​แก่​ท่าน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">แล้ว​ซามูเอล​ก็​เท​น้ำมัน​มะกอก​ชโลม​ศีรษะ​ของ​ซาอูล จูบ​เขา​และ​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​ได้​เจิม​ตั้ง​ท่าน​ให้​เป็น​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​เหนือ​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="2">ใน​วัน​นี้​เมื่อ​เจ้า​จาก​ข้า​ไป​แล้ว เจ้า​จะ​พบ​ชาย​สอง​คน​ใกล้​สุสาน​ของ​ราเชล​ที่​เศลซาห์​ชายแดน​เบนยามิน เขา​จะ​บอก​เจ้า​ว่า ‘พบ​ลา​ที่​หาย​ไป​แล้ว และ​พ่อ​ของ​เจ้า​เลิก​ห่วง​เรื่อง​ลา แต่​กังวล​ว่า​เจ้า​หาย​ไป​ไหน’ เขา​ถาม​ว่า ‘ข้าพเจ้า​จะ​ทำ​อย่างไร​เกี่ยวกับ​ลูกชาย​ของ​ข้าพเจ้า’</verse>
				<verse number="3">แล้ว​เจ้า​จะ​เดินทาง​ต่อ​จาก​ที่​นั่น​ไป​ถึง​ต้นไม้​ใหญ่​แห่ง​ทาโบร์ จะ​พบ​ชาย​สาม​คน​ซึ่ง​กำลัง​จะ​ไป​นมัสการ​พระเจ้า​ที่​เบธเอล คน​หนึ่ง​อุ้ม​ลูก​แพะ​สาม​ตัว อีก​คน​หนึ่ง​ถือ​ขนมปัง​สาม​ก้อน คน​ที่​สาม​ถือ​ถุง​หนัง​เหล้า​องุ่น​หนึ่ง​ถุง</verse>
				<verse number="4">เขา​ทั้ง​สาม​จะ​ทักทาย​เจ้า​และ​ยื่น​ขนมปัง​ให้​สอง​ก้อน​ซึ่ง​เจ้า​จะ​รับ​ไว้</verse>
				<verse number="5">หลังจาก​นั้น​เจ้า​จะ​ไป​ถึง​เมือง​กิเบอาห์​ของ​พระเจ้า​ซึ่ง​มี​กอง​ทหาร​รักษาการณ์​ของ​พวก​ฟีลิสเตีย เมื่อ​ไป​ถึง เจ้า​จะ​พบ​ขบวน​ผู้​เผย​พระวจนะ​ลง​มา​จาก​สถาน​สูง เล่น​พิณ รำมะนา เป่า​ขลุ่ย และ​ดีด​กระจับปี่ กล่าว​คำ​ทำนาย​มา​ตลอด​ทาง</verse>
				<verse number="6">พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​มา​เหนือ​เจ้า​ด้วย​ฤทธิ์เดช เจ้า​จะ​ร่วม​ทำนาย​กับ​คน​เหล่า​นั้น และ​เจ้า​จะ​เปลี่ยน​เป็น​คน​ละ​คน</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​สำเร็จ​ตาม​หมาย​สำคัญ​ต่าง​ๆ เหล่า​นี้​แล้ว จง​ทำ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ที่​เป็น​ภาระ​หน้าที่​ของ​เจ้า​เถิด เพราะ​พระเจ้า​อยู่​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="8">จง​ล่วงหน้า​ไป​ที่​กิลกาล คอย​ข้า​อยู่​เจ็ด​วัน ข้า​จะ​ไป​หา​เจ้า​แน่นอน เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ เมื่อ​ข้า​ไป​ถึง​ที่​นั่น​แล้ว ข้า​จะ​บอก​เจ้า​ว่า​ควร​ทำ​อะไร​บ้าง”</verse>
				<verse number="9">ขณะ​ที่​ซาอูล​หันหลัง​ไป​จาก​ซามูเอล พระเจ้า​เปลี่ยนแปลง​จิตใจ​ของ​ซาอูล และ​หมาย​สำคัญ​ทั้งปวง​ก็​เป็น​จริง​ใน​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ซาอูล​กับ​คน​รับใช้​มาถึง​กิเบอาห์ ก็​พบ​ขบวน​ผู้​เผย​พระวจนะ พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​มา​เหนือ​ซาอูล​ด้วย​ฤทธิ์เดช และ​เขา​ก็​ร่วม​เผย​พระวจนะ</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​คน​ทั้งปวง​ที่​เคย​รู้จัก​ซาอูล​มา​ก่อน เห็น​เขา​เผย​พระวจนะ​ร่วม​กับ​บรรดา​ผู้​เผย​พระวจนะ​ก็​ถาม​กัน​ว่า “เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​ลูกชาย​ของ​คีช ซาอูล​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ​กับ​เขา​ด้วย​หรือ”</verse>
				<verse number="12">ชาย​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​ถาม​กลับ​ว่า “แล้ว​คน​เหล่า​นี้​เป็น​ลูก​ของ​ใคร” เหตุการณ์​นี้​จึง​เป็น​ที่​มา​ของ​คำ​กล่าว​ที่​ว่า “ซาอูล​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ​กับ​เขา​ด้วย​หรือ”</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ซาอูล​หยุด​เผย​พระวจนะ เขา​ก็​ขึ้นไป​ยัง​สถาน​สูง</verse>
				<verse number="14">ลุง​ของ​ซาอูล​ถาม​เขา​และ​คน​รับใช้​ของ​เขา​ว่า “เจ้า​ไป​ไหน​มา” ซาอูล​ตอบ​ว่า “พวก​เรา​ไป​ตามหา​ลา แต่​ไม่​พบ จึง​ไป​หา​ซามูเอล”</verse>
				<verse number="15">ลุง​ของ​ซาอูล​กล่าว​ว่า “เล่า​ให้​ฟัง​ซิ​ว่า​ซามูเอล​พูด​อะไร​กับ​เจ้า​บ้าง”</verse>
				<verse number="16">ซาอูล​ตอบ​ว่า “เขา​ยืนยัน​ว่า​พบ​ลา​แล้ว” แต่​ซาอูล​ไม่ได้​บอก​ลุง​ว่า​ซามูเอล​ได้​เจิม​ตั้ง​ตน​เป็น​กษัตริย์</verse>
				<verse number="17">ซามูเอล​ได้​เรียก​ชุมนุม​ชาว​อิสราเอล​ให้​มา​พบ​พระยาห์เวห์​ที่​มิสปาห์</verse>
				<verse number="18">และ​กล่าว​กับ​พวก​เขา​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘เรา​ได้​นำ​คน​อิสราเอล​ออก​มา​จาก​อียิปต์ และ​ช่วย​กู้​พวก​เจ้า​จาก​อำนาจ​ของ​อียิปต์​และ​อาณาจักร​ทั้งปวง​ที่​กดขี่​ข่มเหง​เจ้า’</verse>
				<verse number="19">แต่​บัดนี้​ท่าน​ทอดทิ้ง​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ผู้​ช่วย​ท่าน​จาก​ภัยพิบัติ​และ​ความ​ทุกข์​ยาก​ทั้งปวง และ​พวก​ท่าน​กล่าว​ว่า ‘ขอให้​ตั้ง​กษัตริย์​ปกครอง​เรา’ ฉะนั้น​จง​แสดง​ตัว​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ที​ละ​เผ่า​ที​ละ​ตระกูล”</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ซามูเอล​ให้​ทุก​เผ่า​ของ​คน​อิสราเอล​ออก​มา​ด้าน​หน้า เผ่า​ที่​จับ​ฉลาก​ได้​คือ​เผ่า​เบนยามิน</verse>
				<verse number="21">จาก​นั้น​ซามูเอล​นำ​แต่ละ​ตระกูล​ใน​เผ่า​เบนยามิน​มา ก็​จับ​ฉลาก​ได้​ตระกูล​มัตรี และ​ใน​ที่สุด​ก็​จับ​ฉลาก​ได้​ซาอูล​ลูกชาย​ของ​คีช แต่​เมื่อ​เขา​มอง​หา​ซาอูล​ก็​ไม่​พบ</verse>
				<verse number="22">คน​เหล่า​นั้น​จึง​ถาม​พระยาห์เวห์​ว่า “เขา​มาถึง​ที่นี่​แล้ว​หรือ​ยัง” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “มา​แล้ว เขา​ซ่อน​ตัว​อยู่​ใน​กอง​เสบียง”</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​จึง​วิ่ง​ไป​นำ​ตัว​ซาอูล​ออก​มา ขณะ​เขา​ยืน​อยู่​ใน​หมู่​ประชาชน เขา​สูง​กว่า​คน​อื่น​ๆ หนึ่ง​ช่วง​ศีรษะ</verse>
				<verse number="24">ซามูเอล​กล่าว​แก่​ประชาชน​ทั้งปวง​ว่า “ท่าน​เห็น​คน​ที่​พระยาห์เวห์​เลือก​สรร​หรือ​ไม่ ไม่​มี​ผู้​ใด​เหมือน​เขา​อีก​แล้ว​ใน​หมู่​ประชาชน” แล้ว​ประชาชน​ทั้งปวง​โห่ร้อง​ว่า “ขอ​ให้​กษัตริย์​จง​เจริญ!”</verse>
				<verse number="25">ซามูเอล​ชี้แจง​แก่​ประชาชน​เรื่อง​สิทธิ์​และ​หน้าที่​ของ​การ​เป็น​กษัตริย์ เขา​บันทึก​กฎ​เหล่า​นั้น​ลง​ใน​หนังสือ​ม้วน​และ​เก็บ​รักษา​ไว้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ แล้ว​ซามูเอล​ก็​ให้​ประชาชน​แยกย้าย​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="26">ซาอูล​ก็​กลับ​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​ตน​ที่​กิเบอาห์​พร้อม​กับ​มี​นัก​รบ​แกล้ว​กล้า​ที่​พระเจ้า​ดลใจ​ไป​กับ​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="27">แต่​มี​พวก​วายร้าย​บาง​คน​พูด​ว่า “คน​นี้​จะ​มา​ช่วย​พวก​เรา​ให้​รอดพ้น​ได้​อย่างไร” พวก​เขา​ดูถูก​ซาอูล​และ​ไม่​ยอม​นำ​ของ​กำนัล​มา​ให้ แต่​ซาอูล​นิ่ง​เงียบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ครั้ง​นั้น​นาหาช ​ชาว​อัมโมน​ยกทัพ​มา​ล้อม​เมือง​ยาเบช กิเลอาด ชาว​เมือง​ยาเบช​ทั้งปวง​จึง​เจรจา​ว่า “พวก​เรา​ขอ​ทำ​สัญญา​สงบ​ศึก​และ​ยอม​อยู่​ใต้​อำนาจ​ท่าน”</verse>
				<verse number="2">แต่​นาหาช​ชาว​อัมโมน​ตอบ​ว่า “ก็​ได้ แต่​มี​ข้อแม้​ว่า​ข้า​จะ​ทะลวง​ตา​ข้าง​ขวา​ของ​พวก​เจ้า​ทุก​คน เป็น​การ​สร้าง​ความ​อัปยศ​แก่​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด”</verse>
				<verse number="3">เหล่า​ผู้​อาวุโส​ของ​ยาเบช​กล่าว​ว่า “โปรด​ให้​เวลา​พวก​เรา​เจ็ด​วัน เรา​จะ​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​ไป​ทั่ว​ดินแดน​อิสราเอล หาก​ไม่​มี​ผู้​ใด​มา​ช่วย เรา​ก็​จะ​ยินยอม​ตาม​ข้อแม้​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ผู้​ส่ง​สาส์น​มาถึง​เมือง​กิเบอาห์​ถิ่น​ของ​ซาอูล แล้ว​แจ้ง​เงื่อนไข​นี้​แก่​ประชาชน ทุก​คน​พา​กัน​ร้องไห้​เสียง​ดัง</verse>
				<verse number="5">ขณะ​นั้น​เอง​ซาอูล​ต้อน​ฝูง​วัว​กลับมา​จาก​ทุ่ง​นา จึง​ถาม​ว่า “มี​เรื่อง​อะไร​หรือ เหตุใด​พวก​เขา​จึง​ร้องไห้” พวก​เขา​ก็​แจ้ง​ให้​ซาอูล​ทราบ​ข่าว​จาก​ยาเบช</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ซาอูล​ได้ยิน​เช่น​นั้น พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​มา​เหนือ​เขา​ด้วย​ฤทธิ์เดช และ​เขา​โกรธ​มาก</verse>
				<verse number="7">เขา​จับ​วัว​ผู้​สอง​ตัว​มา​ฟัน​เป็น​ท่อน​ๆ และ​ให้​ผู้​ส่ง​สาส์น​แบก​ไป​ทั่ว​อิสราเอล พร้อม​ทั้ง​ประกาศ​ว่า “ใคร​ไม่​ยอม​ติดตาม​ซาอูล​กับ​ซามูเอล วัว​ของ​เขา​จะ​มี​สภาพ​อย่าง​นี้” ประชาชน​เกิด​ความ​เกรงกลัว​พระยาห์เวห์ เขา​ทั้งปวง​จึง​พร้อม​ใจ​กัน​มา</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ซาอูล​ตรวจ​พล​ที่​เบเซก​พบ​ว่า​มี​ชาย​ชาว​อิสราเอล​สามแสน​คน​และ​มี​คน​ยูดาห์​อีก​สามหมื่น​คน</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​บอก​ผู้​ส่ง​สาส์น​ทั้งหลาย​ว่า “ให้​กลับไป​แจ้ง​ชาว​ยาเบช กิเลอาด​ว่า ‘พวก​ท่าน​จะ​ได้รับ​การ​ช่วย​กู้​ก่อน​เที่ยง​วัน​พรุ่งนี้’ ” เมื่อ​ชาว​เมือง​ยาเบช​ได้​ทราบ​ข่าว​แล้ว ก็​ดีใจ​กัน​ทั่ว​หน้า</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​จึง​บอก​ชาว​อัมโมน​ว่า “พรุ่งนี้​พวก​เรา​จะ​ยอมแพ้​ท่าน ท่าน​จะ​ทำ​อะไร​กับ​พวก​เรา​ก็​ได้​ตามใจ​ชอบ”</verse>
				<verse number="11">วัน​รุ่งขึ้น​ซาอูล​แบ่ง​กองทัพ​ออก​เป็น​สาม​กอง บุก​เข้า​จู่โจม​ค่าย​อัมโมน​ตั้งแต่​เช้ามืด​และ​ฆ่าฟัน​พวก​เขา​ตลอด​ช่วง​เช้า ชาว​อัมโมน​ที่​เหลือ​ก็​กระจัดกระจาย​ไป​คน​ละ​ทิศ​ทาง</verse>
				<verse number="12">ประชาชน​กล่าว​กับ​ซามูเอล​ว่า “ใคร​นะ​ที่​พูด​ว่า ‘ซาอูล​หรือ​จะ​มา​ปกครอง​เรา’ นำ​ตัว​พวก​นั้น​ออก​มา​ที่นี่​ให้​เรา​ฆ่า​เสีย”</verse>
				<verse number="13">แต่​ซาอูล​กล่าว​ว่า “อย่า​ประหาร​ใคร​ใน​วัน​นี้​เลย เพราะ​วัน​นี้​พระยาห์เวห์​ช่วย​กู้​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="14">ซามูเอล​จึง​กล่าว​แก่​ประชาชน​ว่า “มา​เถิด ให้​พวก​เรา​ไป​ที่​กิลกาล​และ​รื้อฟื้น​เรื่อง​การ​เป็น​กษัตริย์​ของ​ซาอูล”</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​ประชาชน​ทั้งปวง​จึง​ไป​ที่​กิลกาล และ​ทำ​ให้​ซาอูล​เป็น​กษัตริย์​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ พวก​เขา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​แด่​พระยาห์เวห์​ที่​นั่น ซาอูล​และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​จัดการ​เฉลิมฉลอง​ครั้ง​ใหญ่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ซามูเอล​กล่าว​แก่​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ว่า “ดู​เถิด ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​ตาม​ที่​ท่าน​ทั้งหลาย​ขอ​และ​ตั้ง​กษัตริย์​ขึ้นมา​ปกครอง​ท่าน</verse>
				<verse number="2">บัดนี้​ท่าน​มี​กษัตริย์​เป็น​ผู้นำ ส่วน​ข้าพเจ้า​เอง​ก็​ชรา​และ​ผม​ก็​หงอก​แล้ว ลูกชาย​ของ​ข้าพเจ้า​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน ข้าพเจ้า​เป็น​ผู้​นำ​ของ​ท่าน​มา​ตั้งแต่​หนุ่ม​จวบจน​ถึง​วัน​นี้</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​ยืน​อยู่​ที่นี่​แล้ว จง​ให้การ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​และ​ต่อหน้า​ผู้​ที่​พระองค์​เจิม​ตั้ง​ไว้​เถิด​ว่า ข้าพเจ้า​เคย​ยึด​วัว​หรือ​ลา​ของ​ใคร​ไป​บ้าง ข้าพเจ้า​เคย​โกง​หรือ​เคย​ข่มเหง​รังแก​ใคร​บ้าง ข้าพเจ้า​เคย​รับ​สินบน​จาก​ใคร​บ้าง​เพื่อ​บิดเบือน​ความ​ยุติธรรม หาก​มี ข้าพเจ้า​จะ​สะสาง​ให้​เรียบร้อย”</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ไม่​เลย ท่าน​ไม่​เคย​โกง​หรือ​ข่มเหง​รังแก​เรา และ​ท่าน​ไม่​เคย​รับ​อะไร​จาก​ใคร”</verse>
				<verse number="5">ซามูเอล​กล่าว​กับ​พวก​เขา​ว่า “พระยาห์เวห์​เป็น​พยาน​และ​ผู้​ที่​พระองค์​เจิม​ตั้ง​เป็น​พยาน​ใน​วัน​นี้​ด้วย​ว่า ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ฉกฉวย​สิ่งใด​จาก​พวก​ท่าน​เลย” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “พระองค์​เป็น​พยาน”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ซามูเอล​กล่าว​กับ​ประชาชน​ว่า “พระยาห์เวห์​คือ​ผู้​ที่​แต่งตั้ง​โมเสส​กับ​อาโรน พระองค์​นำ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​ท่าน​ออก​มา​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="7">บัดนี้​จง​ยืน​สงบ​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​จะ​รื้อฟื้น​ความ​ทรงจำ​ของ​ท่าน​เกี่ยวกับ​กิจ​อัน​ชอบธรรม​ทั้งปวง ที่​พระยาห์เวห์​กระทำ​เพื่อ​ท่าน​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="8">หลังจาก​ที่​ยาโคบ​เข้า​สู่​อียิปต์ พวก​เขา​ได้​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์ และ​พระยาห์เวห์​ก็​ส่ง​โมเสส​กับ​อาโรน​มา​นำ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ออก​จาก​อียิปต์​และ​มา​ตั้ง​รกราก​ใน​แผ่นดิน​นี้</verse>
				<verse number="9">แต่​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​กลับ​ลืม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา พระองค์​จึง​ขาย​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​สิเสรา​แม่ทัพ​ของ​กองทัพ​แห่ง​ฮาโซร์ และ​ใน​มือ​ชาว​ฟีลิสเตีย​และ​กษัตริย์​แห่ง​โมอับ​ให้​ทำ​ศึก​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="10">บรรพบุรุษ​ร่ำร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า ‘พวก​เรา​ทำ​บาป​แล้ว​ที่​ได้​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์​ไป​ปรนนิบัติ​พระบาอัล​และ​พระ​อัชโทเรท แต่​บัดนี้​ขอ​ช่วย​กู้​เรา​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ศัตรู และ​พวก​เรา​จะ​ปรนนิบัติ​พระองค์’</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​จึง​ส่ง​เยรุบบาอัล บาราค เยฟธาห์ และ​ซามูเอล ​มา​ช่วย​ท่าน​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ศัตรู​รอบ​ด้าน เพื่อ​ท่าน​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="12">แต่​เมื่อ​ท่าน​เห็น​กษัตริย์​นาหาช​แห่ง​อัมโมน​ยก​มา​โจมตี ท่าน​ก็​กล่าว​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘เรา​ต้องการ​กษัตริย์​ปกครอง​เรา’ ทั้ง​ๆ ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เป็น​กษัตริย์​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="13">ดู​เถิด นี่​คือ​กษัตริย์​ที่​ท่าน​เลือก ผู้​ที่​ท่าน​ร้อง​ขอ ดู​เถิด​พระยาห์เวห์​ได้​ตั้ง​กษัตริย์​ปกครอง​ท่าน​แล้ว</verse>
				<verse number="14">หาก​ท่าน​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ ปรนนิบัติ​และ​เชื่อฟัง​พระองค์ ไม่ได้​ฝ่าฝืน​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์ ทั้ง​ท่าน​และ​กษัตริย์​ผู้​ปกครอง​ท่าน​ติดตาม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน นั่น​ก็​ดี​แล้ว!</verse>
				<verse number="15">แต่​หาก​ท่าน​ไม่​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​และ​ฝ่าฝืน​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์ มือ​ของ​พระองค์​จะ​จัดการ​กับ​ท่าน​เหมือน​ที่​จัดการ​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="16">บัดนี้​จง​สงบ​นิ่ง​และ​คอย​ดู​สิ่ง​ยิ่งใหญ่​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​กระทำ​ต่อหน้าต่อตา​ท่าน!</verse>
				<verse number="17">ขณะ​นี้​เป็น​ช่วง​เก็บเกี่ยว​ข้าว​สาลี​ไม่​ใช่​หรือ แต่​ข้าพเจ้า​จะ​ร่ำร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์​ให้​ส่ง​ฟ้าร้อง​และ​ฝน​มา แล้ว​ท่าน​จะ​ตระหนัก​ว่า ท่าน​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​เพียงใด​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ขอ​ให้​มี​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​ซามูเอล​ก็​ร่ำร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์​และ​ใน​วัน​นั้น​เอง​พระยาห์เวห์​ส่ง​ฟ้าร้อง​และ​ฝน​มา ดังนั้น​ประชาชน​ทั้งปวง​จึง​เกรงกลัว​พระยาห์เวห์​และ​ซามูเอล​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="19">ประชาชน​ทั้งปวง​กล่าว​กับ​ซามูเอล​ว่า “โปรด​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เพื่อ​พวก​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ด้วย เพื่อ​เรา​จะ​ไม่​ตาย เพราะ​นอกจาก​บาป​อื่น​ๆ ของ​เรา เรา​ยัง​เพิ่ม​บาป​ชั่ว​ที่​ร้อง​ขอ​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="20">ซามูเอล​ตอบ​ว่า “อย่า​กลัว​เลย ท่าน​ทั้งหลาย​ได้​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย​ทั้งหมด​นี้​แล้ว​ก็​จริง แต่​จง​ปรนนิบัติ​พระยาห์เวห์​อย่าง​สุดใจ อย่า​หันเห​ไป​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="21">อย่า​หัน​ไป​ติดตาม​รูป​เคารพ​อัน​ไร้​ค่า ซึ่ง​ไม่​สามารถ​ทำ​สิ่ง​ดี​อะไร​ให้​ได้​และ​ช่วย​อะไร​ท่าน​ก็​ไม่ได้ เพราะ​พระ​เหล่า​นั้น​ไร้​ประโยชน์</verse>
				<verse number="22">เพื่อ​เห็น​แก่​นาม​อัน​ยิ่งใหญ่ พระยาห์เวห์​จะ​ไม่​ละ​ประชาชน​ของ​พระองค์ เพราะว่า​พระยาห์เวห์​พอใจ​ที่​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​เป็น​ของ​พระองค์​เอง</verse>
				<verse number="23">ส่วน​ข้าพเจ้า​นั้น​ขอ​อย่า​ให้​ข้าพเจ้า​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์​ด้วย​การ​หยุด​อธิษฐาน​เพื่อ​ท่าน ข้าพเจ้า​จะ​ยัง​คง​สั่งสอน​แนวทาง​อัน​ดีงาม​และ​ถูกต้อง​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="24">จง​ใส่ใจ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​และ​ปรนนิบัติ​พระองค์​อย่าง​สัตย์ซื่อ​ด้วย​สุดใจ​ของ​ท่าน จง​คิด​ใคร่ครวญ​ถึง​สิ่ง​ยิ่งใหญ่​ทั้งหลาย​ที่​พระองค์​กระทำ​เพื่อ​ท่าน</verse>
				<verse number="25">แต่​หาก​ท่าน​ยัง​คง​ทำ​ชั่ว​ต่อไป ทั้ง​ท่าน​และ​กษัตริย์​ของ​ท่าน​จะ​พินาศ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ซาอูล​มี​อายุ​ได้​สามสิบ ​ปี​เมื่อ​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ปกครอง​คน​อิสราเอล​อยู่​สี่สิบ ​สอง​ปี</verse>
				<verse number="2">ซาอูล​เลือก​คน​อิสราเอล​สามพัน​คน ให้​สองพัน​คน​อยู่​กับ​เขา​ที่​มิคมาช​และ​ใน​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เบธเอล ส่วน​อีก​หนึ่ง​พัน​คน​อยู่​กับ​โยนาธาน​ที่​เมือง​กิเบอาห์​ใน​เขต​เบนยามิน คน​อื่น​ที่​เหลือ​ให้​กลับ​บ้าน​ไป</verse>
				<verse number="3">โยนาธาน​บุก​โจมตี​กอง​ทหาร​รักษาการณ์​ของ​ฟีลิสเตีย​ที่​เมือง​เกบา ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้​ข่าว​เรื่อง​นี้ แล้ว​ซาอูล​จึง​สั่ง​ให้​เป่า​แตร​ทั่ว​แดน​และ​ประกาศ​ว่า “ชาว​ฮีบรู​จง​ฟัง!”</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​คน​อิสราเอล​ทั้งปวง​จึง​ได้​ข่าว​ว่า “ซาอูล​โจมตี​กอง​ทหาร​รักษาการณ์​ของ​ฟีลิสเตีย บัดนี้​ชาว​ฟีลิสเตีย​รังเกียจ​คน​อิสราเอล​ยิ่งนัก” และ​พวก​ประชาชน​จึง​รวม​ตัว​กัน​มา​สมทบ​กับ​ซาอูล​ที่​กิลกาล</verse>
				<verse number="5">ชาว​ฟีลิสเตีย​รวม​ตัว​กัน​มา​สู้​กับ​คน​อิสราเอล มี​รถ​ม้า​ศึก​สามพัน​คัน พล​รถ​รบ​หกพัน​คน และ​มี​ทหาร​มากมาย​ดุจ​เม็ด​ทราย​ที่​ชาย​ทะเล พวก​เขา​ยก​มา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​มิคมาช​ทาง​ตะวันออก​ของ​เบธอาเวน</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​เห็นว่า​สถานการณ์​คับขัน​และ​กองทัพ​ของ​ตน​ถูก​ตี​อย่าง​หนัก​ก็​ซ่อน​ตัว​ตาม​ถ้ำ ตาม​สุมทุมพุ่มไม้ ตาม​ซอก​หิน และ​ใน​หลุม​ใน​บ่อ</verse>
				<verse number="7">ชาว​ฮีบรู​บาง​คน​ก็​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​หนี​ไป​ยัง​ดินแดน​ของ​กาด​และ​กิเลอาด ฝ่าย​ซาอูล​ยัง​คง​อยู่​ที่​กิลกาล กอง​ทหาร​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ด้วย​พา​กัน​ขวัญหนีดีฝ่อ</verse>
				<verse number="8">ซาอูล​รอ​อยู่​เจ็ด​วัน​ตาม​ที่​ซามูเอล​กำหนด​ไว้ แต่​เมื่อ​ซามูเอล​ยัง​ไม่​มา​ที่​กิลกาล​และ​คน​ของ​ซาอูล​เริ่ม​แตก​ทัพ</verse>
				<verse number="9">ซาอูล​จึง​สั่ง​ว่า “จง​นำ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​มา” แล้ว​ซาอูล​ก็​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="10">ทันที​ที่​ถวาย​เสร็จ ซามูเอล​ก็​มาถึง ซาอูล​จึง​ออก​ไป​ต้อนรับ</verse>
				<verse number="11">ซามูเอล​ถาม​ว่า “ท่าน​ทำ​อะไร​ลง​ไป” ซาอูล​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​เห็น​ไพร่พล​กระจัดกระจาย​ไป และ​ท่าน​ไม่ได้​มา​ตาม​เวลา​ที่​กำหนด​ไว้ ฝ่าย​ชาว​ฟีลิสเตีย​ก็​มา​ชุมนุม​กัน​อยู่​ที่​มิคมาช</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​คิดว่า ‘ชาว​ฟีลิสเตีย​จะ​ลง​มา​ถล่ม​ข้าพเจ้า​ที่​กิลกาล​แล้ว ข้าพเจ้า​เอง​ก็​ยัง​ไม่ได้​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์​เลย’ ฉะนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​รู้สึก​จำใจ​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว”</verse>
				<verse number="13">ซามูเอล​พูด​ว่า “ท่าน​ทำ​สิ่ง​โง่เขลา ท่าน​ไม่ได้​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน หาก​ท่าน​ได้​ปฏิบัติ​ตาม พระองค์​คง​จะ​สถาปนา​อาณาจักร​ของ​ท่าน​เหนือ​อิสราเอล​ตลอดไป</verse>
				<verse number="14">แต่​บัดนี้​อาณาจักร​ของ​ท่าน​จะ​ไม่​ยืนยง พระยาห์เวห์​ได้​เลือก​คน​ที่​พระองค์​พอใจ​ยิ่งนัก และ​แต่งตั้ง​เขา​ให้​เป็น​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ประชาชน​ของ​พระองค์ เนื่องจาก​ท่าน​ไม่ได้​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ซามูเอล​จึง​ไป​จาก​กิลกาล ​สู่​กิเบอาห์​ใน​เขต​เบนยามิน เมื่อ​ซาอูล​นับ​จำนวน​พล​ที่​ยัง​อยู่​พบ​ว่า​มี​เหลือ​เพียง​หกร้อย​คน</verse>
				<verse number="16">ซาอูล​กับ​โยนาธาน​ลูกชาย​และ​ทหาร​ที่​อยู่​ด้วย​พัก​ที่​เมือง​กิเบอาห์ ​ใน​เขต​เบนยามิน ส่วน​ชาว​ฟีลิสเตีย​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​มิคมาช</verse>
				<verse number="17">มี​โจร​สาม​กลุ่ม​จาก​ค่าย​ฟีลิสเตีย กอง​หนึ่ง​ไป​ยัง​โอฟราห์​ใน​แดน​ชูอัล</verse>
				<verse number="18">อีก​กอง​หนึ่ง​ไป​ยัง​เบธโฮโรน ส่วน​กอง​ที่​สาม​เคลื่อน​ไป​ยัง​ชายแดน​เหนือ​หุบเขา​เศโบอิม​ตรงข้าม​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="19">ครั้ง​นั้น​ทั่ว​แดน​อิสราเอล​ไม่​มี​ช่าง​ตี​เหล็ก​เลย เพราะ​ชาว​ฟีลิสเตีย​กล่าว​ว่า “เกรง​ว่า​ชาว​ฮีบรู​จะ​ตี​ดาบ​หรือ​หอก!”</verse>
				<verse number="20">ด้วย​เหตุ​นี้ เมื่อ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​จะ​ลับ​ผาล คราด ขวาน หรือ​เคียว ก็​ต้อง​ไป​หา​ชาว​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="21">อัตรา​ค่า​จ้าง​คือ​เงิน​หนัก​สอง​ใน​สาม​เชเขล เป็น​ค่า​ลับ​ผาล​และ​จอบ เงิน​หนัก​หนึ่ง​ใน​สาม​เชเขล​เป็น​ค่า​ลับ​คราด ขวาน และ​ประตัก</verse>
				<verse number="22">ฉะนั้น​ใน​วัน​สงคราม ทหาร​ที่​อยู่​กับ​ซาอูล​และ​โยนาธาน​ไม่​มี​หอก​หรือ​ดาบ​สัก​คน​เดียว เว้น​แต่​ซาอูล​และ​โยนาธาน​เท่านั้น​ที่​มี</verse>
				<verse number="23">ขณะ​เดียวกัน​นั้น​ช่อง​เขา​ที่​มิคมาช​มี​กอง​ทหาร​ของ​ฟีลิสเตีย​รักษาการณ์​อยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">วัน​หนึ่ง​โยนาธาน​ลูกชาย​ของ​ซาอูล​พูด​กับ​คน​หนุ่ม​ผู้​ถือ​อาวุธ​ว่า “ให้​เรา​ข้าม​ไป​ยัง​กอง​ทหาร​รักษาการณ์​ของ​ฟีลิสเตีย​ข้าง​โน้น​กัน​เถิด” แต่​โยนาธาน​ไม่ได้​บอก​พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="2">ซาอูล​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​ชายแดน​เมือง​กิเบอาห์ ใต้​ต้น​ทับทิม​ที่​มิโกรน ทหาร​ทั้ง​หกร้อย​คน​อยู่​กับ​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="3">ใน​จำนวน​นี้​มี​อาหิยาห์​ผู้​สวม​เอโฟด​อยู่​ด้วย เขา​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาหิทูบ พี่ชาย​ของ​อีคาโบด อาหิทูบ​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฟีเนหัส​ผู้​เป็น​ลูก​ของ​เอลี​ปุโรหิต​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ชิโลห์ ไม่​มี​ผู้​ใด​ทราบ​ว่า​โยนาธาน​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="4">โยนาธาน​ต้อง​ข้าม​ช่อง​เขา​ซึ่ง​อยู่​ระหว่าง​หน้าผา​โบเซส​และ​เสเนห์​เพื่อ​ไป​ยัง​กอง​ทหาร​รักษาการณ์​ของ​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="5">หน้าผา​ทาง​ด้าน​เหนือ​อยู่​ตรง​หน้า​มิคมาช ส่วน​ทาง​ใต้​อยู่​ตรง​หน้า​เกบา</verse>
				<verse number="6">โยนาธาน​กล่าว​กับ​คน​หนุ่ม​ผู้​ถือ​อาวุธ​ของ​เขา​ว่า “มา​เถิด ให้​เรา​ไป​ยัง​กอง​ทหาร​รักษาการณ์​ด้าน​นอก​ของ​พวก​ที่​ไม่​เข้า​สุหนัต​เหล่า​นั้น บาง​ที​พระยาห์เวห์​อาจ​จะ​กระทำ​การ​เพื่อ​เรา ไม่​มี​สิ่งใด​ขัดขวาง​ไม่​ให้​พระยาห์เวห์​ช่วย ไม่ว่า​คน​จะ​มาก​หรือ​น้อย”</verse>
				<verse number="7">ผู้​เชิญ​อาวุธ​กล่าว​ว่า “ขอ​จง​ทำ​ตาม​ที่​ท่าน​เห็น​ชอบ​เถิด ข้าพเจ้า​สนับสนุน​ท่าน​เต็มที่”</verse>
				<verse number="8">โยนาธาน​กล่าว​ว่า “ถ้า​เช่น​นั้น​มา​เถิด พวก​เรา​จะ​ข้าม​ไป​หา​พวก​นั้น​และ​ให้​เขา​เห็น​เรา</verse>
				<verse number="9">ถ้า​พวก​เขา​พูด​ว่า ‘หยุด​อยู่​ตรง​นั้น เดี๋ยว​พวก​เรา​จะ​ไป​หา​พวก​เจ้า’ พวก​เรา​ก็​จะ​หยุด​อยู่ ไม่​บุก​เข้า​ไป</verse>
				<verse number="10">แต่​ถ้า​พวก​เขา​พูด​ว่า ‘ขึ้นมา​สิ’ พวก​เรา​ก็​จะ​ปีน​ขึ้นไป เพราะ​นั่น​จะ​เป็น​หมาย​สำคัญ​แก่​พวก​เรา​ว่า​พระยาห์เวห์​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เรา​แล้ว”</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​ทั้ง​สอง​จึง​แสดง​ตัว​ให้​กอง​รักษาการณ์​ฟีลิสเตีย​เห็น ชาว​ฟีลิสเตีย​ก็​ตะโกน​ว่า “ดู​แน่ะ! พวก​ฮีบรู​คลาน​ออก​มา​จาก​รู​ที่​ซ่อน​ตัว​แล้ว”</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​ก็​ตะโกน​บอก​โยนาธาน​และ​ผู้​ติดตาม​ว่า “ขึ้นมา​สิ พวก​เรา​จะ​สอน​บทเรียน​ให้” โยนาธาน​ร้อง​บอก​ผู้​เชิญ​อาวุธ​ว่า “ปีน​ตาม​หลัง​ขึ้น​มา​เลย พระยาห์เวห์​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​คน​อิสราเอล​แล้ว”</verse>
				<verse number="13">โยนาธาน​ปีน​ขึ้นไป ผู้​เชิญ​อาวุธ​ปีน​ตาม​หลัง ชาว​ฟีลิสเตีย​ล้ม​ตาย​ต่อหน้า​โยนาธาน และ​ผู้​เชิญ​อาวุธ​ของ​โยนาธาน​ฆ่าฟัน​ตาม​หลัง​มา</verse>
				<verse number="14">ใน​การ​บุก​โจมตี​ครั้ง​แรก​นี้ โยนาธาน​กับ​ผู้​เชิญ​อาวุธ​ฆ่า​คน​ตาย​ไป​ยี่สิบ​คน​ใน​เนื้อที่​ราว​หนึ่ง​ไร่</verse>
				<verse number="15">ความ​หวาด​ผวา​แผ่​ไป​ทั่ว​กองทัพ​ฟีลิสเตีย ทั้ง​พวก​ที่​อยู่​ใน​ค่าย​และ​ใน​ท้องทุ่ง ทั้ง​พวก​ที่​อยู่​ใน​กอง​ทหาร​รักษาการณ์​และ​กองโจร และ​เกิด​แผ่นดิน​ไหว เป็น​ความ​หวาด​ผวา​ที่​พระเจ้า​ส่ง​มา</verse>
				<verse number="16">กอง​รักษาการณ์​ของ​ซาอูล​ที่​กิเบอาห์​ใน​เขต​เบนยามิน​เห็น​กองทัพ​แตก​กระเจิดกระเจิง</verse>
				<verse number="17">ซาอูล​จึง​พูด​กับ​ทหาร​ที่​อยู่​ด้วย​ว่า “จง​รวม​พล​และ​ตรวจ​ดู​ว่า​มี​ใคร​บ้าง​ไม่​อยู่​ที่นี่” และ​เมื่อ​ตรวจ​ดู​พบ​ว่า​โยนาธาน​กับ​ผู้​เชิญ​อาวุธ​หาย​ไป</verse>
				<verse number="18">ซาอูล​พูด​กับ​อาหิยาห์​ว่า “จง​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​มา​ที่นี่” (ครั้ง​นั้น​หีบ​พันธสัญญา​อยู่​กับ​ชาว​อิสราเอล)</verse>
				<verse number="19">ขณะ​ที่​ซาอูล​กำลัง​พูด​กับ​ปุโรหิต ความ​ชุลมุน​วุ่นวาย​ใน​ค่าย​พัก​ของ​ฟีลิสเตีย​ยิ่ง​ดัง​อึกทึก​ขึ้น​ทุก​ที ซาอูล​จึง​พูด​กับ​ปุโรหิต​ว่า “ยั้ง​มือ​ไว้​ก่อน”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​ซาอูล​กับ​คน​ทั้งหมด​ก็​รวม​ตัว​กัน​เข้า​สู้รบ พวก​เขา​เห็น​ชาว​ฟีลิสเตีย​กำลัง​ชุลมุน​วุ่นวาย​ใช้​ดาบ​ฆ่าฟัน​กัน​เอง</verse>
				<verse number="21">คน​ฮีบรู​ซึ่ง​ก่อนหน้า​นี้​อยู่​ฝ่าย​ฟีลิสเตีย​และ​ไป​ที่​ค่าย​ของ​พวก​เขา​ก็​กลับ​เข้า​มา​สมทบ​กับ​ชาว​อิสราเอล​ซึ่ง​อยู่​ฝ่าย​ซาอูล​และ​โยนาธาน</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​ที่​หลบ​ซ่อน​อยู่​ใน​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม​ได้​ข่าว​ว่า​พวก​ฟีลิสเตีย​ล่าถอย ก็​มา​ร่วม​รุกไล่​ข้าศึก​ด้วย</verse>
				<verse number="23">เป็นอันว่า ใน​วัน​นั้น​พระยาห์เวห์​ช่วย​คน​อิสราเอล​ให้​รอดพ้น และ​สงคราม​ก็​ขยาย​เลย​เมือง​เบธอาเวน​ไป</verse>
				<verse number="24">ใน​วัน​นั้น​ชาว​อิสราเอล​ต้อง​ทุกข์​ทรมาน​มาก​เพราะ​ซาอูล​ได้​ให้​ประชาชน​สาบาน​ว่า “ขอ​แช่ง​คน​ที่​บังอาจ​กิน​อะไร​ก่อน​พลบค่ำ​วัน​นี้ จนกว่า​ข้า​เอง​จะ​ได้​แก้แค้น​ศัตรู!” ฉะนั้น​จึง​ไม่​มี​ทหาร​คน​ใด​กิน​อาหาร</verse>
				<verse number="25">กองทัพ​ทั้งหมด​เข้า​ไป​ใน​ป่า เห็น​น้ำผึ้ง​อยู่​ตาม​พื้น</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​พวก​เขา​เห็น​น้ำผึ้ง​เยิ้ม ก็​ไม่​มี​ใคร​กล้า​เอา​มือ​แตะ​กิน​เพราะ​กลัว​คำ​สาบาน</verse>
				<verse number="27">แต่​โยนาธาน​ไม่​ได้ยิน​คำ​สั่ง​ของ​พ่อ​ที่​ให้​ประชาชน​สาบาน จึง​เอา​ไม้​ที่​ถือ​อยู่​แหย่​รวง​ผึ้ง​ดู และ​เมื่อ​ได้​ลิ้มรส​น้ำผึ้ง​แล้ว​ตา​ของ​เขา​ก็​แจ่มใส</verse>
				<verse number="28">ทหาร​คน​หนึ่ง​จึง​บอก​โยนาธาน​ว่า “พ่อ​ของ​ท่าน​ให้​ทหาร​สาบาน​ไว้​อย่าง​เคร่งครัด​ว่า ‘ขอ​แช่ง​คน​ที่​กิน​อะไร​ก่อน​พลบค่ำ​วัน​นี้!’ ผู้​คน​จึง​อ่อน​ระโหย​โรยแรง​กัน​หมด”</verse>
				<verse number="29">โยนาธาน​กล่าว​ว่า “พ่อ​ของ​ข้า​สร้าง​ความ​ยุ่งยาก​ให้​ประชาชน ดู​เถิด​ตา​ของ​ข้า​แจ่มใส​เพียงใด​เมื่อ​ได้​ชิม​น้ำผึ้ง​เพียง​นิดหน่อย</verse>
				<verse number="30">จะ​ดี​สัก​แค่​ไหน​หาก​คน​เหล่า​นี้​ได้​กิน​อาหาร​ที่​ยึด​มา​จาก​ศัตรู พวก​เขา​จะ​ไม่​ฆ่า​ฟัน​ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้​มาก​ยิ่ง​กว่า​นี้​หรือ”</verse>
				<verse number="31">ใน​วัน​นั้น​หลังจาก​ที่​ชาว​อิสราเอล​รุกไล่​สังหาร​ชาว​ฟีลิสเตีย​ตั้งแต่​มิคมาช​ไป​จน​ถึง​อัยยาโลน พวก​เขา​ก็​หมด​แรง</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​จึง​กรู​เข้า​ไป​หา​ของ​เชลย ฆ่า​แกะ วัว ลูก​วัว และ​กิน​เนื้อ​ซึ่ง​ยัง​มี​เลือด​อยู่</verse>
				<verse number="33">มี​ผู้​กล่าว​กับ​ซาอูล​ว่า “ดู​เถิด คน​ทั้งหลาย​ทำ​ผิด​ต่อ​พระยาห์เวห์​โดย​กิน​เนื้อ​ซึ่ง​ยัง​มี​เลือด​อยู่” ซาอูล​พูด​ว่า “พวก​เจ้า​ผิด​คำ​สาบาน​แล้ว จง​กลิ้ง​หิน​ก้อน​ใหญ่​มา​วาง​ตรง​นี้​ทันที”</verse>
				<verse number="34">แล้ว​พูด​ต่อไป​ว่า “จง​ไป​บอก​ทหาร​กอง​ต่าง​ๆ ว่า ‘พวก​เจ้า​แต่ละ​คน​จง​เอา​วัว​และ​แกะ​มา​ให้​ข้า และ​ฆ่า​พวก​มัน​ตรง​นี้ อย่า​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์​โดย​กิน​เนื้อ​ที่​ยัง​มี​เลือด​อยู่​เลย’ ” ดังนั้น​ทุก​คน​จึง​นำ​วัว​ของ​ตน​มา​ฆ่า​ที่​นั่น​ใน​คืน​นั้น</verse>
				<verse number="35">ซาอูล​จึง​ก่อ​แท่น​บูชา​ขึ้น​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ เป็น​ครั้ง​แรก​ที่​ซาอูล​ทำ​เช่น​นี้</verse>
				<verse number="36">ซาอูล​พูด​ว่า “ให้​เรา​ลง​ไป​ตาม​ล่า​ชาว​ฟีลิสเตีย​ตลอด​คืน​และ​ปล้น​พวก​เขา​จน​รุ่งเช้า ฆ่าฟัน​ให้​หมด​ทุก​คน” พวก​เขา​พูด​ว่า “ขอ​ทำ​ตาม​ที่​ท่าน​เห็น​ชอบ​เถิด” แต่​ปุโรหิต​ทักท้วง​ว่า “ให้​เรา​ถาม​พระเจ้า​ก่อน”</verse>
				<verse number="37">ฉะนั้น​ซาอูล​จึง​ถาม​พระเจ้า​ว่า “ข้าพเจ้า​ควร​ไล่ตาม​ชาว​ฟีลิสเตีย​หรือ​ไม่ พระองค์​จะ​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​คน​อิสราเอล​หรือ​ไม่” แต่​พระเจ้า​ไม่​ตอบ​อะไร​ใน​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="38">ซาอูล​จึง​พูด​ว่า “มา​ที่นี่ พวก​เจ้า​ทุก​คน​ที่​เป็น​ผู้นำ​กองทัพ พวก​เรา​ต้อง​หา​ให้​ได้​ว่า​วัน​นี้​มี​ใคร​ทำ​บาป​อะไร</verse>
				<verse number="39">พระยาห์เวห์​ผู้​ช่วย​กู้​คน​อิสราเอล​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด แม้​ผู้​ทำ​ผิด​จะ​เป็น​โยนาธาน​ลูก​ของ​ข้า​เอง เขา​ก็​จะ​ต้อง​ตาย​ฉันนั้น” แต่​ไม่​มี​พวก​เขา​สัก​คน​ที่​พูด​อะไร</verse>
				<verse number="40">ซาอูล​จึง​พูด​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​ว่า “โยนาธาน​กับ​ข้า​จะ​ยืน​อยู่​ตรง​นี้ ส่วน​พวก​เจ้า​ยืน​อยู่​ตรง​นั้น” พวก​เขา​พูด​ว่า “ขอ​ทำ​ตาม​ที่​ท่าน​เห็นว่า​ดี​ที่สุด”</verse>
				<verse number="41">แล้ว​ซาอูล​จึง​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​ว่า “ทำไม​พระองค์​จึง​ไม่​ตอบ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ใน​วัน​นี้ ถ้า​ข้าพเจ้า​หรือ​ลูกชาย​ข้าพเจ้า​คือ​โยนาธาน​เป็น​คน​ทำ​ผิด ก็​ขอ​ให้​ฉลาก​ออก​มา​เป็น​อูริม แต่​ถ้า​คน​อิสราเอล​เป็น​คน​ทำ​ผิด ก็​ขอให้​ฉลาก​ออก​มา​เป็น​ทูมมิม” ผล​การ​จับ​ฉลาก​ปรากฏ​ว่า​โยนาธาน​และ​ซาอูล​เป็น​ผู้​ทำ​ผิด ส่วน​ประชาชน​พ้น​ผิด</verse>
				<verse number="42">ซาอูล​จึง​พูด​ว่า “บัดนี้​จง​จับ​ฉลาก​ระหว่าง​เรา​กับ​โยนาธาน​ลูกชาย​ของ​เรา” และ​ฉลาก​ตก​แก่​โยนาธาน</verse>
				<verse number="43">ซาอูล​พูด​กับ​โยนาธาน​ว่า “บอก​มา​ซิ​ว่า​เจ้า​ทำ​อะไร​ลง​ไป” โยนาธาน​จึง​พูด​ว่า “ลูก​เพียง​แต่​ชิม​น้ำผึ้ง​นิด​เดียว แค่​ติด​ปลาย​ไม้​เท่านั้น และ​บัดนี้​ลูก​จะ​ต้อง​ตาย​หรือ”</verse>
				<verse number="44">ซาอูล​พูด​ว่า “โยนาธาน​เอ๋ย หาก​เจ้า​ไม่​ถูก​ลงโทษ​ถึง​ตาย ก็​ขอ​พระเจ้า​จัดการ​กับ​พ่อ​อย่าง​สาหัส”</verse>
				<verse number="45">แต่​ทหาร​ทั้งหลาย​พูด​ทักท้วง​ว่า “โยนาธาน​ผู้​ได้​ทำ​การ​กอบกู้​ครั้ง​ใหญ่​ใน​อิสราเอล​นี้​ควร​จะ​ตาย​หรือ พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด แม้แต่​ผม​สัก​เส้น​บน​ศีรษะ​ของ​เขา​ก็​จะ​ไม่​ตก​ถึง​พื้น​ฉันนั้น เพราะ​เขา​ทำศึก​ใน​วัน​นี้​ด้วย​ความ​ช่วยเหลือ​ของ​พระเจ้า” เป็นอันว่า​พวก​ประชาชน​ได้​ช่วย​ชีวิต​โยนาธาน​ไว้​และ​เขา​ไม่​ถูก​ประหาร</verse>
				<verse number="46">จาก​นั้น​ซาอูล​จึง​ถอย​ทัพ​เลิก​ติดตาม​ชาว​ฟีลิสเตีย พวก​เขา​ก็​กลับ​สู่​บ้านเรือน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="47">หลังจาก​ที่​ซาอูล​ได้​อำนาจ​ปกครอง​คน​อิสราเอล​แล้ว เขา​ก็​สู้รบ​กับ​ศัตรู​รอบ​ด้าน ได้แก่​โมอับ อัมโมน เอโดม กษัตริย์​ทั้งหลาย​แห่ง​โศบาห์ และ​ชาว​ฟีลิสเตีย ไม่ว่า​จะ​เขา​หัน​ไป​ทาง​ไหน เขา​ก็​ลงโทษ​พวก​นั้น</verse>
				<verse number="48">เขา​รบ​อย่าง​กล้าหาญ พิชิต​ชาว​อามาเลข และ​ช่วย​กู้​คน​อิสราเอล​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​พวก​ที่​มา​ปล้น</verse>
				<verse number="49">ลูกชาย​ของ​ซาอูล​ได้แก่ โยนาธาน อิชวี และ​มัลคีชูวา ลูกสาว​องค์​พี่​คือ​เมราบ องค์​น้อง​คือ​มีคาล</verse>
				<verse number="50">ภรรยา​ของ​ซาอูล​คือ​อาหิโนอัม​ลูกสาว​ของ​อาหิมาอัส แม่ทัพ​ของ​ซาอูล​คือ​อับเนอร์​ลูกชาย​ของ​เนอร์​ซึ่ง​เป็น​ลุง​ของ​ซาอูล</verse>
				<verse number="51">เนอร์​พ่อ​ของ​อับเนอร์​และ​คีช​พ่อ​ของ​ซาอูล เป็น​ลูกชาย​ของ​อาบีเอล</verse>
				<verse number="52">ชาว​อิสราเอล​ต้อง​สู้​รบ​ตบมือ​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ตลอด​สมัย​การ​ปกครอง​ของ​ซาอูล และ​ทุก​ครั้ง​ที่​ซาอูล​เห็น​ชาย​ฉกรรจ์​หรือ​ผู้​กล้าหาญ​ก็​จะ​เกณฑ์​ให้​มา​รับใช้​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ซามูเอล​กล่าว​กับ​ซาอูล​ว่า “พระยาห์เวห์​ใช้​ข้าพเจ้า​มา​เจิม​ตั้ง​ท่าน​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระองค์ ฉะนั้น​บัดนี้​จง​ฟัง​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด ‘เรา​จะ​ลงโทษ​ชาว​อามาเลข​ที่​ดัก​เล่นงาน​คน​อิสราเอล​ตอน​ที่​ออก​มา​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="3">บัดนี้​จง​ออก​ไป​โจมตี​ชาว​อามาเลข​และ​ทำลาย​ล้าง ​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​มี​ให้​หมด​สิ้น ไม่ว่า​ผู้ชาย ผู้หญิง เด็ก ทารก วัว แกะ อูฐ และ​ลา อย่า​ไว้​ชีวิต​เลย’ ”</verse>
				<verse number="4">ซาอูล​จึง​ระดม​พล​และ​ตรวจ​พล​ที่​เทลาอิม มี​กำลัง​ทหาร​ราบ​สองแสน​คน​สมทบ​กับ​กำลังพล​จาก​ยูดาห์​หนึ่ง​หมื่น​คน</verse>
				<verse number="5">ซาอูล​ยกทัพ​ไป​ยัง​เมือง​ของ​ชาว​อามาเลข​และ​ซุ่ม​อยู่​ใน​หุบเขา</verse>
				<verse number="6">เขา​กล่าว​กับ​ชาว​เคไนต์​ว่า “จง​ออก​ไป​จาก​หมู่บ้าน​ของ​ชาว​อามาเลข ท่าน​จะ​ได้​ไม่​ถูก​ทำลาย​ล้าง​ไป​พร้อม​กับ​พวก​เขา เนื่องจาก​ท่าน​ได้​เมตตา​ชาว​อิสราเอล​ตอน​ที่​พวก​เขา​ออก​มา​จาก​อียิปต์” ดังนั้น​คน​เคไนต์​จึง​ย้าย​ออก​จาก​ชาว​อามาเลข​ไป</verse>
				<verse number="7">จาก​นั้น​ซาอูล​ก็​โจมตี​ชาว​อามาเลข​ตั้งแต่​เมือง​ฮาวิลาห์ ตลอด​ทาง​ถึง​เมือง​ชูร์​ใกล้​เขตแดน​ทาง​ตะวันออก​ของ​อียิปต์</verse>
				<verse number="8">ซาอูล​จับกุม​อากัก​กษัตริย์​ของ​ชาว​อามาเลข ส่วน​คน​อื่น​ๆ ถูก​ทำลาย​ล้าง​ด้วย​คม​ดาบ​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="9">แต่​ซาอูล​กับ​ทหาร​ได้​ไว้​ชีวิต​อากัก และ​เก็บ​แกะ วัว ลูก​แกะ และ​ลูก​วัว​ที่​อ้วนท้วน ​ซึ่ง​ดี​ที่สุด​เอา​ไว้ เขา​ไม่​อยาก​ทำลาย​ล้าง​สิ่ง​เหล่า​นี้​ให้​หมด​สิ้น แต่​ทำลาย​ล้าง​เฉพาะ​สิ่ง​ที่​ไร้​ค่า​หรือ​ไร้​คุณภาพ​ให้​หมด​สิ้น​ไป</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พระยาห์เวห์​จึง​มี​ถ้อยคำ​มาถึง​ซามูเอล​ว่า</verse>
				<verse number="11">“เรา​เสียใจ​ที่​ได้​แต่งตั้ง​ซาอูล​เป็น​กษัตริย์ เพราะ​เขา​ละทิ้ง​เรา ไม่​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​เรา” ซามูเอล​โกรธ​และ​คร่ำครวญ​ต่อ​พระยาห์เวห์​ตลอด​คืน</verse>
				<verse number="12">เช้าตรู่​วัน​รุ่งขึ้น​เขา​ออก​ไป​หา​ซาอูล แต่​มี​คน​บอกว่า “ซาอูล​ได้​ไป​ที่​คารเมล​เพื่อ​สร้าง​อนุสาวรีย์​เพื่อ​เป็น​เกียรติ​แก่​ตัวเอง และ​จาก​นั้น​ก็​ไป​ที่​กิลกาล”</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ซามูเอล​มาถึง ซาอูล​กล่าว​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​อวยพร​ท่าน ข้าพเจ้า​ได้​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​เรียบร้อย​แล้ว”</verse>
				<verse number="14">แต่​ซามูเอล​ถาม​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น​เสียง​ร้อง​ของ​แกะ​และ​วัว​ที่​ข้า​ได้ยิน​นี้​หมายถึง​อะไร”</verse>
				<verse number="15">ซาอูล​ตอบ​ว่า “พวก​ทหาร​ได้​ยึด​สิ่ง​เหล่า​นั้น​มา​จาก​คน​อามาเลข พวก​เขา​เก็บ​แกะ​และ​วัว​ที่​ดี​ที่สุด​ไว้​เพื่อ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน แต่​พวก​เรา​ได้​ทำลาย​ล้าง​สิ่ง​อื่น​ๆ จน​หมด”</verse>
				<verse number="16">ซามูเอล​จึง​กล่าว​กับ​ซาอูล​ว่า “พอ​ที​เถอะ! จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​มี​มาถึง​ข้า​เมื่อ​คืน​นี้” ซาอูล​พูด​ว่า “จง​บอก​เถิด”</verse>
				<verse number="17">ซามูเอล​กล่าว​ว่า “แม้​ท่าน​เคย​คิดว่า​ตัวเอง​เล็ก​น้อย​มาก แต่​ท่าน​ก็​ได้​เป็น​ผู้​นำ​ของ​เผ่า​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล​ไม่​ใช่​หรือ พระยาห์เวห์​เจิม​ตั้ง​ท่าน​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="18">และ​พระองค์​มอบ​หมาย​ให้​ท่าน​ไป​ทำ​งาน​และ​พูด​ว่า ‘จง​ออก​ไป​สู้รบ​ทำลาย​ล้าง​ชาว​อามาเลข​ผู้​ชั่วร้าย​ให้​หมดสิ้น’</verse>
				<verse number="19">เหตุใด​ท่าน​จึง​ไม่​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์ ทำไม​ท่าน​จึง​ยึด​ของ​เชลย​และ​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="20">ซาอูล​พูด​ว่า “แต่​ข้าพเจ้า​ได้​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​และ​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​มอบ​หมาย ข้าพเจ้า​ได้​นำ​ตัว​กษัตริย์​อากัก​มา และ​ได้​ทำลาย​ล้าง​ชาว​อามาเลข​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="21">แต่​พวก​ทหาร​ยึด​แกะ​และ​วัว​ที่​ดี​ที่สุด​ซึ่ง​เป็น​ของ​ที่​ต้อง​ทำลาย​ถวาย​แด่​พระเจ้า มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ที่​กิลกาล”</verse>
				<verse number="22">แต่​ซามูเอล​โต้ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์​พอใจ​ใน​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​เครื่อง​สัตวบูชา ยิ่ง​กว่า​การ​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​หรือ การ​เชื่อฟัง​นั้น​ดี​ยิ่ง​กว่า​เครื่อง​บูชา การ​ใส่ใจ​ก็​ดี​กว่า​การ​ถวาย​ไขมัน​ของ​แกะ​ผู้</verse>
				<verse number="23">เพราะ​การ​กบฏ​เป็น​เหมือน​บาป​จาก​การ​เล่น​ไสยศาสตร์ และ​ความ​เย่อหยิ่ง​เป็น​เหมือน​ความ​ชั่ว​จาก​การ​กราบ​ไหว้​รูป​เคารพ เนื่องจาก​ท่าน​ได้​ปฏิเสธ​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ พระองค์​จึง​ปลด​ท่าน​ออก​จาก​การ​เป็น​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ซาอูล​จึง​กล่าว​กับ​ซามูเอล​ว่า “ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​บาป​แล้ว ข้าพเจ้า​ได้​ละเมิด​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​และ​คำ​สั่ง​ของ​ท่าน ข้าพเจ้า​กลัว​พวก​ทหาร จึง​ยอม​ทำ​ตาม​พวก​เขา</verse>
				<verse number="25">โปรด​อภัย​บาป​ของ​ข้าพเจ้า​เถิด และ​ขอ​กลับ​ไป​พร้อม​กับ​ข้าพเจ้า เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​นมัสการ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="26">แต่​ซามูเอล​พูด​กับ​เขา​ว่า “ข้า​จะ​ไม่​กลับ​ไป​กับ​ท่าน ท่าน​ได้​ปฏิเสธ​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ และ​พระยาห์เวห์​ปลด​ท่าน​จาก​การ​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​คน​อิสราเอล​แล้ว!”</verse>
				<verse number="27">ขณะ​ที่​ซามูเอล​จะ​กลับ​ออก​ไป ซาอูล​ก็​ดึง​ชาย​เสื้อ​คลุม​ของ​เขา​ไว้ ทำ​ให้​เสื้อ​ขาด</verse>
				<verse number="28">ซามูเอล​กล่าว​กับ​ซาอูล​ว่า “ใน​วัน​นี้​พระยาห์เวห์​ฉีก​อาณาจักร​อิสราเอล​จาก​ท่าน และ​มอบให้​ผู้​อื่น​ซึ่ง​ดี​กว่า​ท่าน</verse>
				<verse number="29">พระองค์​ผู้​เป็น​เกียรติ​สิริ​แห่ง​อิสราเอล​ไม่ได้​พูด​มุสา​หรือ​เปลี่ยน​ใจ เพราะ​พระองค์​ไม่​ใช่​มนุษย์​ที่​จะ​เปลี่ยน​ใจ”</verse>
				<verse number="30">ซาอูล​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​บาป​แล้ว แต่​ขอ​โปรด​ให้​เกียรติ​ข้าพเจ้า​ต่อหน้า​บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​ประชาชน​และ​ต่อหน้า​คน​อิสราเอล กลับไป​กับ​ข้าพเจ้า​เถิด เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​นมัสการ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="31">ซามูเอล​จึง​ยอม​กลับไป​ด้วย และ​ซาอูล​ก็​นมัสการ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="32">แล้ว​ซามูเอล​สั่ง​ว่า “นำ​ตัว​อากัก​กษัตริย์​ของ​อามาเลข​มาหา​เรา​สิ” อากัก​ก็​ออก​มา​โดย​มี​โซ่​ล่าม และ​เขา​นึก​ใน​ใจ​ว่า “เคราะห์​หาม​ยาม​ร้าย​ผ่าน​ไป​แล้ว เรา​รอด​แน่​ๆ”</verse>
				<verse number="33">แต่​ซามูเอล​กล่าว​ว่า “ดาบ​ของ​ท่าน​ทำ​ให้​แม่​หลาย​คน​สูญเสีย​ลูก​ไป​ฉันใด แม่​ของ​ท่าน​จะ​สูญเสีย​ลูก​ฉันนั้น” แล้ว​ซามูเอล​ก็​ประหาร​อากัก​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ที่​กิลกาล</verse>
				<verse number="34">จาก​นั้น​ซามูเอล​จึง​กลับไป​รามาห์ ส่วน​ซาอูล​ก็​กลับไป​กิเบอาห์​ที่​พำนัก​ของ​ตน</verse>
				<verse number="35">ตั้งแต่​นั้น​มา​ซามูเอล​ไม่​เคย​พบ​กับ​ซาอูล​อีก​เลย​จน​กระทั่ง​สิ้น​ชีวิต เขา​ทุกข์​โศก​เนื่องด้วย​ซาอูล​อยู่​เสมอ​และ​พระยาห์เวห์​ก็​เสียใจ​ที่​ได้​ตั้ง​ซาอูล​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​คน​อิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ซามูเอล​ว่า “เจ้า​จะ​คร่ำครวญ​เรื่อง​ที่​เรา​ปลด​ซาอูล​จาก​การ​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​คน​อิสราเอล​ไป​อีก​นาน​เท่าใด บัดนี้​จง​เติม​น้ำมัน​ให้​เต็ม​เขา​สัตว์​และ​ออก​เดินทาง เรา​จะ​ส่ง​เจ้า​ไป​พบ​เจสซี​แห่ง​เบธเลเฮม เรา​ได้​เลือก​ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ของ​เขา​ให้​เป็น​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="2">แต่​ซามูเอล​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ไป​ได้​อย่างไร ถ้า​ซาอูล​รู้​ข่าว​ก็​จะ​ฆ่า​ข้าพเจ้า​เสีย” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “จง​เอา​วัว​ตัวเมีย​ไป​ด้วย​ตัว​หนึ่ง และ​พูด​ว่า ‘ข้าพเจ้า​มา​เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="3">จง​เชิญ​เจสซี​ไป​ร่วม​การ​ถวาย​เครื่อง​บูชา แล้ว​เรา​จะ​บอก​ให้​เจ้า​รู้​ว่า​จะ​ต้อง​ทำ​อะไร​บ้าง เจ้า​จง​เจิม​ตั้ง​คน​ที่​เรา​บอก​ให้​กับ​เรา”</verse>
				<verse number="4">ซามูเอล​ก็​ทำ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​บอก​ไว้ เมื่อ​เขา​มาถึง​เบธเลเฮม บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​เมือง​นั้น​หวาด​กลัว​จน​ตัว​สั่น​และ​ถาม​เขา​ว่า “ท่าน​มา​อย่าง​สันติ​หรือ”</verse>
				<verse number="5">ซามูเอล​ตอบ​ว่า “ถูกแล้ว ข้าพเจ้า​มา​อย่าง​สันติ มา​เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​จง​ชำระ​ตัว​แล้ว​มา​ร่วม​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ด้วยกัน​เถิด” แล้ว​เขา​ประกอบ​พิธี​ชำระ​ให้​แก่​เจสซี​กับ​พวก​ลูกชาย​ของ​เขา​และ​เชิญ​คน​เหล่า​นั้น​มา​ร่วม​ใน​การ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ด้วย</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พวก​เขา​มาถึง ซามูเอล​มอง​ดู​เอลีอับ​และ​คิด​ใน​ใจ​ว่า “ชาย​ที่​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​คน​นี้​แน่​ที่​พระองค์​เจิม​ตั้ง​ไว้”</verse>
				<verse number="7">แต่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ซามูเอล​ว่า “อย่า​ตัดสิน​จาก​รูปร่าง​หน้าตา​หรือ​ส่วน​สูง เพราะ​เรา​ไม่​ได้​เลือก​คน​นี้ พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​มอง​อย่าง​ที่​มนุษย์​มอง มนุษย์​มอง​รูป​กาย​ภายนอก แต่​พระยาห์เวห์​มอง​ดู​จิตใจ”</verse>
				<verse number="8">จาก​นั้น​เจสซี​จึง​สั่ง​ให้​อาบีนาดับ​มา​อยู่​ต่อหน้า​ซามูเอล แต่​ซามูเอล​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​ไม่ได้​เลือก​คน​นี้”</verse>
				<verse number="9">เจสซี​จึง​เรียก​ตัว​ชัมมาห์ แต่​ซามูเอล​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​ก็​ไม่ได้​เลือก​คน​นี้”</verse>
				<verse number="10">เจสซี​ให้​ลูกชาย​ทั้ง​เจ็ด​คน​มา​อยู่​ต่อหน้า​ซามูเอล แต่​ซามูเอล​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​ไม่ได้​เลือก​คน​เหล่า​นี้”</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​ซามูเอล​ถาม​เจสซี​ว่า “ท่าน​มี​ลูก​ชาย​เท่า​นี้​หรือ” เจสซี​ตอบ​ว่า “ยัง​มี​ลูก​คน​สุดท้อง​อีก​คน​หนึ่ง เขา​เลี้ยง​แกะ​อยู่” ซามูเอล​กล่าว​ว่า “จง​ไป​ตาม​เขา​มา พวก​เรา​จะ​ไม่​นั่ง​ลง​จนกว่า​เขา​จะ​มา”</verse>
				<verse number="12">ฉะนั้น​เจสซี​จึง​ให้​คน​ไป​ตาม​เขา​มา เขา​เป็น​เด็ก​หนุ่ม​ผิวพรรณ​ดี รูปร่าง​หน้าตา​หล่อเหลา แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “คน​นี้​แหละ จง​ลุกขึ้น และ​เจิม​ตั้ง​เขา​เถิด”</verse>
				<verse number="13">ซามูเอล​จึง​หยิบ​เขา​สัตว์​บรรจุ​น้ำมัน​เจิม​ดาวิด​ต่อหน้า​พี่​ๆ และ​พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​เหนือ​ดาวิด​ด้วย​ฤทธิ์เดช​ตั้งแต่​วัน​นั้น​เป็นต้น​มา แล้ว​ซามูเอล​ก็​กลับไป​ที่​รามาห์</verse>
				<verse number="14">พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​ละ​จาก​ซาอูล และ​วิญญาณ​ชั่ว ​จาก​พระยาห์เวห์​มา​ทรมาน​ซาอูล</verse>
				<verse number="15">คน​ที่​คอย​รับใช้​ซาอูล​พูด​ว่า “ดู​เถิด วิญญาณ​ชั่ว​จาก​พระเจ้า​มา​ทรมาน​ท่าน</verse>
				<verse number="16">ขอ​เจ้านาย​ของ​เรา สั่ง​ผู้​รับใช้​ที่นี่​ให้​หา​นัก​พิณ​มา​บรรเลง​เพลง เมื่อ​วิญญาณ​ชั่ว​จาก​พระเจ้า​มา​รบกวน​ท่าน เสียง​พิณ​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​รู้สึก​ดี​ขึ้น”</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​ซาอูล​พูด​กับ​คน​ที่​คอย​รับใช้​เขา​ว่า “จง​หา​นัก​เล่น​พิณ​มา​ให้​ข้า​เถิด”</verse>
				<verse number="18">คน​หนึ่ง​ใน​พวก​นั้น​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​เคย​เห็น​ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ของ​เจสซี​แห่ง​เบธเลเฮม​เล่น​พิณ​เก่ง เขา​เป็น​นัก​รบ​กล้าหาญ พูดจา​คมคาย บุคลิก​หน้าตา​ดี และ​พระยาห์เวห์​สถิต​กับ​เขา”</verse>
				<verse number="19">ซาอูล​จึง​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​ไป​พบ​เจสซี​และ​กล่าว​ว่า “ขอให้​ส่ง​ตัว​ดาวิด​หนุ่ม​เลี้ยง​แกะ​ลูกชาย​ของ​ท่าน​มา​ให้​ข้า”</verse>
				<verse number="20">เจสซี​จึง​ส่ง​ดาวิด​มา​พร้อม​กับ​แพะ​หนุ่ม​และ​ให้​ลา​ตัว​หนึ่ง​บรรทุก​อาหาร​และ​เหล้า​องุ่น​หนึ่ง​ถุง​หนัง​มา​ให้​ซาอูล</verse>
				<verse number="21">ดาวิด​เข้า​มา​พบ​ซาอูล​และ​รับราชการ​กับ​เขา ซาอูล​ชอบ​ดาวิด​มาก และ​ได้​ตั้ง​ดาวิด​ให้​เป็น​หนึ่ง​ใน​มหาดเล็ก​ผู้​เชิญ​อาวุธ</verse>
				<verse number="22">ซาอูล​จึง​ส่ง​ข่าว​ไป​ถึง​เจสซี​ว่า “จง​ให้​ดาวิด​มา​รับ​ราชการ​กับ​ข้า​เพราะ​ข้า​พอใจ​เขา​มาก”</verse>
				<verse number="23">เมื่อใด​ก็​ตาม​ที่​วิญญาณ​ซึ่ง​มา​จาก​พระเจ้า​รบกวน​ซาอูล ดาวิด​จะ​บรรเลง​พิณ​ให้​ฟัง ซาอูล​จะ​รู้สึก​สบาย​ใจ​ขึ้น และ​วิญญาณ​ชั่ว​ก็​จาก​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ครั้ง​นั้น​ชาว​ฟีลิสเตีย​รวม​พล​มา​สู้รบ​และ​ชุมนุม​กัน​ที่​โสโคห์​ใน​ยูดาห์ พวก​เขา​ตั้ง​ค่าย​พัก​ที่​เอเฟสดัมมิม​ซึ่ง​อยู่​ระหว่าง​โสโคห์​กับ​อาเซคาห์</verse>
				<verse number="2">ซาอูล​และ​ชาว​อิสราเอล​มา​รวม​พล​และ​ตั้ง​ค่าย​พัก​อยู่​ที่​หุบเขา​เอลาห์ ตั้ง​แนวรบ​ประจัน​หน้า​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="3">ชาว​ฟีลิสเตีย​ยึด​เนิน​เขา​ด้าน​หนึ่ง ชาว​อิสราเอล​ยึด​เนิน​เขา​อีก​ด้าน​หนึ่ง มี​หุบเขา​คั่น​กลาง</verse>
				<verse number="4">ยอด​นัก​รบ​ชื่อ​โกลิอัท​จาก​เมือง​กัท​ออก​มา​จาก​ค่าย​ฟีลิสเตีย เขา​สูง​ประมาณ 3 เมตร</verse>
				<verse number="5">เขา​สวม​หมวก​เกราะ​ทอง​สัมฤทธิ์​และ​สวม​เสื้อ​เกราะ​ทอง​สัมฤทธิ์​หนัก​ห้าพัน​เชเขล</verse>
				<verse number="6">ใส่​สนับ​แข้ง​ทอง​สัมฤทธิ์ มี​หอก​ทอง​สัมฤทธิ์​คล้อง​อยู่​ที่​บ่า</verse>
				<verse number="7">ด้าม​หอก​เหมือน​ไม้​กระพั่น​ทอ​ผ้า ปลาย​หอก​ทำ​ด้วย​เหล็ก​หนัก​หกร้อย​เชเขล มี​คน​แบก​โล่​เดิน​นำหน้า</verse>
				<verse number="8">โกลิอัท​ยืน​ร้อง​ท้า​ทหาร​อิสราเอล​ว่า “พวก​เจ้า​จะ​มา​ตั้ง​แถว​สู้รบ​กัน​ทำไม ข้า​ก็​เป็น​ฟีลิสเตีย ส่วน​พวก​เจ้า​ก็​เป็น​คน​รับใช้​ของ​ซาอูล​ไม่​ใช่​หรือ จง​เลือก​คน​หนึ่ง​ลง​มา​สู้​กับ​ข้า</verse>
				<verse number="9">ถ้า​คน​ของ​เจ้า​ฆ่า​ข้า​ได้ พวก​ข้า​จะ​ยอมแพ้​พวก​เจ้า แต่​ถ้า​ข้า​ชนะ​และ​ฆ่า​เขา​ได้ พวก​เจ้า​ต้อง​ยอมแพ้​เป็น​ทาส​รับใช้​พวก​ข้า”</verse>
				<verse number="10">ชาว​ฟีลิสเตีย​คน​นั้น​พูด​ว่า “วัน​นี้​ข้า​ขอ​ท้า​กองทัพ​อิสราเอล! ส่ง​คน​มา​สู้​กับ​ข้า​สิ”</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ซาอูล​และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ได้ยิน​เช่น​นี้ ก็​พา​กัน​หวาด​ผวา​และ​ท้อแท้​ใจ</verse>
				<verse number="12">ฝ่าย​ดาวิด​เป็น​ลูกชาย​ของ​เจสซี​ชาว​ถิ่น​เอฟราธาห์​จาก​เบธเลเฮม​ใน​เขต​ยูดาห์ เจสซี​มี​ลูกชาย​แปด​คน เขา​ก็​ชรา​มาก​แล้ว​ใน​สมัย​ที่​ซาอูล​เป็น​กษัตริย์</verse>
				<verse number="13">ลูกชาย​สาม​คน​แรก​ของ​เจสซี​ที่​ติดตาม​ซาอูล​ไป​รบ​มี​ดังนี้​คือ เอลีอับ​ลูก​หัวปี อาบีนาดับ​ลูก​คน​ที่​สอง และ​ชัมมาห์​ลูก​คน​ที่​สาม</verse>
				<verse number="14">ดาวิด​เป็น​ลูก​คน​สุดท้อง พี่ชาย​สาม​คน​แรก​ติดตาม​ซาอูล​ไป</verse>
				<verse number="15">ส่วน​ดาวิด​ไป​ๆ มา​ๆ ระหว่าง​ซาอูล​กับ​การ​เลี้ยง​แกะ​ของ​พ่อ​ที่​เบธเลเฮม</verse>
				<verse number="16">ชาว​ฟีลิสเตีย​คน​นี้​มา​ยืน​ร้อง​ท้า​เป็น​ประจำ​ทุก​เช้า​เย็น​ตลอด​สี่สิบ​วัน</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​เจสซี​พูด​กับ​ดาวิด​ลูกชาย​ว่า “จง​รีบ​เอา​ข้าว​คั่ว​หนึ่ง​เอฟาห์ ​กับ​ขนมปัง​สิบ​ก้อน​นี้​ไป​ให้​พี่ชาย​ของ​เจ้า​ที่​ค่าย</verse>
				<verse number="18">เอา​เนย​แข็ง​สิบ​ชิ้น​นี้​ไป​ให้​ผู้​บังคับ​กอง​ของ​พี่​ๆ ด้วย จง​ดู​ว่า​พวก​พี่​เป็น​อย่างไร​กัน​บ้าง แล้ว​นำ​ข่าว ​จาก​พวก​เขา​กลับมา​บอก​พ่อ​ด้วย</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​อยู่​กับ​ซาอูล​และ​กองทัพ​อิสราเอล​ที่​หุบเขา​เอลาห์​ระหว่าง​การ​สู้รบ​กับ​คน​ฟีลิสเตีย”</verse>
				<verse number="20">ดาวิด​ทิ้ง​ฝูง​แกะ​ไว้​ให้​คน​เลี้ยง​แกะ​คน​หนึ่ง​ดูแล แล้ว​ออก​เดินทาง​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​เจสซี​ตั้งแต่​เช้าตรู่​ของ​วัน​รุ่งขึ้น​พร้อม​ด้วย​ของ​ฝาก เขา​มาถึง​ค่าย​พอดี​กับ​ที่​กองทัพ​อิสราเอล​กำลัง​จะ​ยก​ออก​ไป​สนาม​รบ มี​เสียง​ตะโกน​เสียง​โห่ร้อง​ออกศึก</verse>
				<verse number="21">คน​อิสราเอล​และ​คน​ฟีลิสเตีย​ต่าง​ก็​มา​ตั้ง​ขบวน​ประจัน​หน้า​กัน</verse>
				<verse number="22">ดาวิด​ทิ้ง​ข้าวของ​ไว้​กับ​เจ้าหน้าที่​ผู้​ดูแล​สัมภาระ แล้ว​วิ่ง​ออก​ไป​ที่​แนวรบ​และ​ถาม​พวก​พี่​ๆ ว่า​เป็น​อย่างไร​บ้าง</verse>
				<verse number="23">ขณะ​กำลัง​คุย​กับ​พวก​พี่​ๆ โกลิอัท​ยอด​นักรบ​ชาว​ฟีลิสเตีย​จาก​เมือง​กัท​ก้าว​ออก​จาก​แถว​มา​ยืน​ร้อง​ท้า​เช่น​เคย และ​ดาวิด​ก็​ได้ยิน</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ใด​ที่​เห็น​โกลิอัท ชาว​อิสราเอล​ก็​พา​กัน​วิ่ง​หนี​ด้วย​ความ​กลัว​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="25">ชาว​อิสราเอล​พูด​กัน​ว่า “เจ้า​เห็น​คน​นี้​ไหม เขา​ออก​มา​สบประมาท​คน​อิสราเอล​อยู่​เป็น​ประจำ กษัตริย์​จะ​มอบ​ทรัพย์สิน​มากมาย​ให้​แก่​คน​ที่​ฆ่า​เขา​ได้ และ​จะ​ยก​ลูกสาว​ให้​เป็น​ภรรยา ยิ่ง​กว่า​นั้น​ครอบครัว​ของ​พ่อ​เขา​จะ​ได้รับ​การ​ยกเว้น​ภาษี​ใน​อิสราเอล​ด้วย”</verse>
				<verse number="26">ดาวิด​ถาม​คน​ที่​ยืน​อยู่​ใกล้​ๆ ว่า “ผู้​ที่​ฆ่า​ฟีลิสเตีย​คน​นี้​และ​กู้หน้า​ให้​อิสราเอล​จะ​ได้รับ​บำเหน็จ​อะไร​บ้าง ชาว​ฟีลิสเตีย​ผู้​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต​คน​นี้​เป็น​ใคร​กัน ถึง​บังอาจ​มา​ร้อง​ท้า​กองทัพ​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่”</verse>
				<verse number="27">พวก​เขา​ก็​บอก​ซ้ำ​สิ่ง​ที่​พูด​ไป​แล้ว​ว่า “คน​ที่​ฆ่า​เขา​สำเร็จ​จะ​ได้รับ​สิ่ง​ต่าง​ๆ ดังกล่าว”</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​เอลีอับ​พี่ชาย​คน​โต​ของ​ดาวิด​ได้ยิน​ดาวิด​พูด​กับ​คน​นั้น​ก็​โกรธ และ​ถาม​ว่า “เจ้า​มา​ทำ​อะไร​ที่นี่ แล้ว​เจ้า​ทิ้ง​แกะ​ไม่​กี่​ตัว​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ไว้​ให้​ใคร​ดูแล ข้า​รู้​ว่า​เจ้า​ชอบ​คุยโว​และ​รู้จัก​ใจ​ชั่วช้า​ของ​เจ้า นึก​อยาก​มา​ดู​เขา​รบ​กัน​ล่ะ​สิ”</verse>
				<verse number="29">ดาวิด​ตอบ​ว่า “ข้า​ทำ​อะไร​ผิด​หรือ ถาม​ดู​ไม่ได้​หรือ”</verse>
				<verse number="30">แล้ว​ดาวิด​เดิน​ไป​ถาม​คน​อื่น​ๆ อีก​ใน​เรื่อง​เดิม ก็​ได้รับ​คำตอบ​อย่าง​เดียวกัน</verse>
				<verse number="31">มี​ผู้​ได้ยิน​คำ​พูด​ของ​ดาวิด​จึง​ไป​รายงาน​ซาอูล เขา​จึง​ให้​คน​ไป​ตาม​ตัว​ดาวิด​มา​พบ</verse>
				<verse number="32">ดาวิด​พูด​กับ​ซาอูล​ว่า “อย่า​ให้​ผู้​ใด​เสียขวัญ​เพราะ​ชาว​ฟีลิสเตีย​คน​นี้​เลย ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​จะ​ไป​รบ​กับ​เขา”</verse>
				<verse number="33">ซาอูล​ตอบ​ว่า “เจ้า​ออก​ไป​สู้​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย​คน​นั้น​ไม่ได้​หรอก เจ้า​เป็น​เพียง​เด็ก​หนุ่ม​คน​หนึ่ง ส่วน​เขา​เป็น​นัก​รบ​มา​ตั้งแต่​วัย​เยาว์​แล้ว”</verse>
				<verse number="34">แต่​ดาวิด​พูด​กับ​ซาอูล​ว่า “ข้าพเจ้า​ดูแล​แกะ​ของ​พ่อ เมื่อ​มี​สิงโต​หรือ​หมี​มา​คาบ​แกะ​ไป​จาก​ฝูง</verse>
				<verse number="35">ข้าพเจ้า​ไล่ตาม​ฟาดฟัน​ช่วย​แกะ​นั้น​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​สิงโต หาก​มัน​หัน​มา​เล่นงาน ข้าพเจ้า​ก็​จะ​กระชาก​ขน​ของ​มัน ฟาด​มัน และ​ฆ่า​เสีย</verse>
				<verse number="36">ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ได้​ฆ่า​ทั้ง​สิงโต​และ​หมี​มา​แล้ว ชาว​ฟีลิสเตีย​ผู้​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต​คน​นี้​จะ​เป็น​เหมือน​สัตว์​เหล่า​นั้น เพราะ​เขา​มา​สบประมาท​กองทัพ​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="37">พระยาห์เวห์​ผู้​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​เขี้ยว​เล็บ​ของ​สิงโต​และ​หมี จะ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​มือ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ผู้​นี้” ซาอูล​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “ไป​เถิด ขอ​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="38">จาก​นั้น​ซาอูล​ก็​ให้​ดาวิด​สวม​ชุด​นัก​รบ​ของ​ซาอูล​เอง มี​เสื้อ​เกราะ​และ​หมวก​เกราะ​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="39">ดาวิด​สะพาย​ดาบ​ทับ​เสื้อ​เกราะ ลอง​เดิน​วน​ไป​รอบ​ๆ เพราะ​ไม่​คุ้นเคย​กับ​ชุด​แบบ​นี้​มา​ก่อน ดาวิด​พูด​กับ​ซาอูล​ว่า “ข้าพเจ้า​ออก​ไป​อย่าง​นี้​ไม่ได้​เพราะ​ไม่​เคย​ชิน” แล้ว​ดาวิด​ก็​ถอด​ชุด​นั้น​ออก</verse>
				<verse number="40">จาก​นั้น​เขา​หยิบ​ไม้เท้า​และ​ไป​เก็บ​หิน​เกลี้ยง​ห้า​ก้อน​จาก​ลำธาร​ใส่​ไว้​ใน​ย่าม​ของ​เขา ใน​มือ​ถือ​สลิง เดิน​เข้า​ไป​หา​ชาว​ฟีลิสเตีย​คน​นั้น</verse>
				<verse number="41">ขณะ​นั้น​โกลิอัท​เดิน​เข้า​มา​หา​ดาวิด มี​คน​แบก​โล่​เดิน​นำหน้า</verse>
				<verse number="42">เมื่อ​เขา​เห็น​ดาวิด​ซึ่ง​ตัว​เล็ก​ยิ่ง​กว่า​เด็ก​ผู้ชาย และ​รูปหล่อ​ผิวพรรณ​ดี ก็​นึก​ดูหมิ่น</verse>
				<verse number="43">และ​กล่าว​ว่า “เห็น​ข้า​เป็น​หมา​หรือ​ไง ถึง​ได้​ถือ​ไม้เท้า​ออก​มา​หา” แล้ว​ก็​แช่ง​ด่า​ดาวิด​โดย​อ้าง​นาม​เทพเจ้า​ต่าง​ๆ ของ​ตน</verse>
				<verse number="44">โกลิอัท​พูด​ว่า “มา​สิ เดี๋ยว​ข้า​จะ​แล่​เนื้อ​เจ้า​ให้​นก​และ​สัตว์​ป่า​กิน!”</verse>
				<verse number="45">ดาวิด​พูด​ว่า “เจ้า​ถือ​ดาบ ถือ​หอก และ​หอก​ซัด​มา​สู้​กับ​ข้า ส่วน​ข้า​จะ​สู้​กับ​เจ้า​ใน​นาม​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​ของ​กองทัพ​อิสราเอล​ซึ่ง​เจ้า​ลบหลู่</verse>
				<verse number="46">วัน​นี้​พระยาห์เวห์​จะ​มอบ​เจ้า​ไว้​ใน​มือ​ข้า และ​ข้า​จะ​ฆ่า​และ​ตัด​หัว​เจ้า วัน​นี้​ข้า​จะ​เอา​ซาก​ศพ​ของ​กองทัพ​ฟีลิสเตีย​ให้​นก​และ​สัตว์​ป่า​กิน แล้ว​ทั้ง​โลก​จะ​ได้​รู้​ว่า​มี​พระเจ้า​ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="47">คน​ทั้งปวง​ที่​ชุมนุม​กัน​อยู่​ที่นี่​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​ช่วย​ให้​รอด​ด้วย​ดาบ​หรือ​หอก การ​ศึก​ครั้ง​นี้​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์ พระองค์​จะ​มอบ​เจ้า​ทุก​คน​ไว้​ใน​มือ​ของ​พวก​เรา”</verse>
				<verse number="48">ขณะ​ที่​โกลิอัท​เข้า​มา​ใกล้​เพื่อ​ต่อสู้ ดาวิด​ก็​วิ่ง​เข้า​ไป​ประจัน​หน้า</verse>
				<verse number="49">เอา​มือ​ล้วง​ลง​ไป​ใน​ย่าม​หยิบ​ก้อนหิน​ออก​มา​คล้อง​เข้า​กับ​สลิง แล้ว​เหวี่ยง​ก้อนหิน​อัด​เข้า​ที่​หน้าผาก​ของ​โกลิอัท ก้อนหิน​ฝัง​จม​เข้า​ไป โกลิอัท​ล้ม​คว่ำ​ลง​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="50">เป็นอันว่า​ดาวิด​พิชิต​ชาว​ฟีลิสเตีย​คน​นั้น​ด้วย​สลิง​และ​ก้อนหิน แม้​ไม่​มี​ดาบ​แต่ก็​ล้ม​เขา​ได้​และ​ฆ่า​เขา​เสีย</verse>
				<verse number="51">ดาวิด​วิ่ง​ขึ้นไป​ยืน​บน​ร่าง​ของ​เขา ดึง​ดาบ​ของ​โกลิอัท​ออก​จาก​ฝัก หลังจาก​ฆ่า​เขา​แล้ว ดาวิด​ก็​ใช้​ดาบ​นั้น​ตัด​ศีรษะ​เขา เมื่อ​ชาว​ฟีลิสเตีย​เห็น​วีรบุรุษ​ของ​ตน​ตาย​เสีย​แล้ว ก็​หันหลัง​วิ่ง​หนี​ไป</verse>
				<verse number="52">คน​อิสราเอล​และ​ยูดาห์​จึง​โห่ร้อง​มีชัย แล้ว​รุกไล่​ฟีลิสเตีย​ไป​ไกล​ถึง​ทาง​เข้า​เมือง​กัท ​และ​ประตู​เมือง​เอโครน ศพ​ชาว​ฟีลิสเตีย​เกลื่อนกลาด​ตลอด​เส้นทาง​ชาอาราอิม​ที่​จะ​ไป​ยัง​เมือง​กัท​และ​เมือง​เอโครน</verse>
				<verse number="53">หลังจาก​นั้น​ชาว​อิสราเอล​ก็​กลับมา​ปล้น​ค่าย​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="54">ดาวิด​นำ​ศีรษะ​ของ​โกลิอัท​ไป​ยัง​เยรูซาเล็ม และ​เก็บ​อาวุธ​ของ​เขา​ไว้​ใน​เต็นท์​ของ​ตน</verse>
				<verse number="55">ขณะ​ซาอูล​เฝ้า​มอง​ดาวิด​ออก​ไป​สู้​กับ​โกลิอัท เขา​ถาม​แม่ทัพ​อับเนอร์​ว่า “อับเนอร์ เด็ก​หนุ่ม​คน​นั้น​เป็น​ลูกเต้า​เหล่า​ใคร” อับเนอร์​ตอบ​ว่า “ข้าแต่​กษัตริย์ ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ข้าพเจ้า​ไม่​ทราบ​ฉันนั้น”</verse>
				<verse number="56">ซาอูล​พูด​ว่า “ไป​สืบ​มา​สิ​ว่า​ชาย​หนุ่ม​คน​นี้​เป็น​ลูก​ของ​ใคร”</verse>
				<verse number="57">ทันที​ที่​ดาวิด​กลับ​จาก​สังหาร​โกลิอัท อับเนอร์​นำ​ตัว​เขา​มา​พบ​ซาอูล ดาวิด​ยัง​หิ้ว​ศีรษะ​ของ​โกลิอัท​อยู่</verse>
				<verse number="58">ซาอูล​ถาม​ว่า “พ่อ​หนุ่ม เจ้า​เป็น​ลูกเต้า​เหล่า​ใคร” ดาวิด​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​เป็น​ลูกชาย​ของ​เจสซี​แห่ง​เบธเลเฮม ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">เมื่อ​ดาวิด​พูด​คุย​กับ​ซาอูล​เสร็จ​แล้ว โยนาธาน​รู้สึก​ผูกพัน​เป็น​น้ำ​หนึ่ง​ใจ​เดียวกัน​กับ​ดาวิด เขา​รัก​ดาวิด​เหมือน​รัก​ตนเอง</verse>
				<verse number="2">ตั้งแต่​วัน​นั้น​ซาอูล​เก็บ​ตัว​ดาวิด​ไว้ ไม่​อนุญาต​ให้​เขา​กลับ​บ้าน​ไป​หา​ครอบครัว</verse>
				<verse number="3">และ​โยนาธาน​ทำ​พันธสัญญา​เป็น​เพื่อน​แท้​กับ​ดาวิด​เพราะ​เขา​รัก​ดาวิด​เหมือน​รัก​ตนเอง</verse>
				<verse number="4">โยนาธาน​ถอด​เสื้อ​คลุม​ที่​สวม​อยู่​ยก​ให้​ดาวิด พร้อม​ทั้ง​เสื้อ​ตัว​ใน ดาบ ธนู และ​เข็มขัด</verse>
				<verse number="5">ซาอูล​มอบหมาย​ภารกิจ​ใด​ให้ ดาวิด​ก็​ทำ​จน​สำเร็จ​ลุล่วง ซาอูล​จึง​แต่งตั้ง​ดาวิด​ให้​มี​ตำแหน่ง​สูง​ใน​กองทัพ ซึ่ง​เป็น​ที่​พอใจ​ของ​บรรดา​ทหาร​และ​ข้าราชการ​ของ​ซาอูล</verse>
				<verse number="6">ขณะ​ที่​กองทัพ​อิสราเอล​ผู้​มีชัย​กำลัง​เดินทาง​กลับ​บ้าน หลังจาก​ที่​ดาวิด​ได้​สังหาร​ชาว​ฟีลิสเตีย​แล้ว มี​พวก​ผู้หญิง​จาก​หัวเมือง​ทั้งปวง​ของ​อิสราเอล​ออก​มา​ต้อนรับ​กษัตริย์​ซาอูล ร้องเพลง และ​ร่ายรำ​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี เล่น​รำมะนา​และ​ดีด​พิณ</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ร่ายรำ​และ​ร้อง​เพลง​ว่า “ซาอูล​ฆ่า​ศัตรู​นับ​พัน และ​ดาวิด​ฆ่า​ศัตรู​นับ​หมื่น”</verse>
				<verse number="8">ซาอูล​โกรธ​ยิ่งนัก บทเพลง​ร้อง​รับ​นั้น​ทำ​ให้​เขา​ไม่​พอใจ​มาก​และ​คิดว่า “พวก​เขา​ยกย่อง​ดาวิด​ว่า​ฆ่า​คน​เป็น​หมื่น​ๆ ส่วน​ข้า​แค่​พัน ต่อไป​เขา​จะ​ได้​อะไร​อีก​ถ้า​ไม่​ใช่​อาณาจักร​นี้”</verse>
				<verse number="9">นับ​แต่​นั้น​มา​ซาอูล​ก็​จับตา​ดู​ดาวิด​โดย​ไม่​ให้​คลาด​สายตา</verse>
				<verse number="10">วัน​รุ่งขึ้น​วิญญาณ​ชั่ว ​จาก​พระเจ้า​เข้า​ควบคุม​ซาอูล ซาอูล​พร่ำเพ้อ​อยู่​ใน​วัง ขณะ​ที่​ดาวิด​เล่น​พิณ​ให้​ฟัง​เช่น​เคย ซาอูล​ถือ​หอก​อยู่</verse>
				<verse number="11">และ​รำพึง​ว่า “ข้า​จะ​ตรึง​ดาวิด​ให้​ติด​กำแพง” แล้ว​ก็​พุ่ง​หอก​เข้า​ใส่​ดาวิด แต่​ดาวิด​หลบ​ได้​ทั้ง​สอง​ครั้ง</verse>
				<verse number="12">ซาอูล​กลัว​ดาวิด เพราะ​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​ดาวิด แต่​ละ​จาก​ซาอูล​ไป</verse>
				<verse number="13">ซาอูล​จึง​ให้​ดาวิด​ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า โดย​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​ผู้​บังคับ​กองพัน​นำ​ทหาร​ออก​ไป​รบ</verse>
				<verse number="14">ดาวิด​ประสบ​ความ​สำเร็จ​ใน​หน้าที่​การงาน​ทุก​ด้าน ทั้ง​นี้​เพราะ​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​เขา</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ซาอูล​เห็นว่า​ดาวิด​ประสบ​ความ​สำเร็จ​เช่น​นั้น​ก็​ยิ่ง​กลัว​ดาวิด​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="16">แต่​คน​ทั่ว​ทั้ง​อิสราเอล​และ​ยูดาห์​รัก​ดาวิด เพราะ​ดาวิด​เป็น​ผู้​นำ​พวก​เขา​ออก​ไป​รบ</verse>
				<verse number="17">ซาอูล​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “ข้า​พร้อม​จะ​ยก​เมราบ​ลูกสาว​คน​โต​ของ​ข้า​ให้​เป็น​ภรรยา​ของ​เจ้า แต่​เจ้า​จง​รับใช้​ข้า​อย่าง​กล้าหาญ และ​ต่อสู้​ศึก​สงคราม​ของ​พระยาห์เวห์” เพราะ​ซาอูล​นึก​ใน​ใจ​ว่า “ข้า​ไม่​ต้อง​ลงมือ​เอง ปล่อย​ให้​พวก​ฟีลิสเตีย​กำจัด​เขา​ดี​กว่า!”</verse>
				<verse number="18">ดาวิด​พูด​กับ​ซาอูล​ว่า “ข้าพเจ้า​เป็น​ใคร​กัน ครอบครัว​ของ​ข้าพเจ้า หรือ​ตระกูล​ของ​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​อะไร​ใน​อิสราเอล​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​เป็น​ถึง​ลูกเขย​ของ​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="19">แต่​เมื่อ​ถึง​เวลา​ที่​จะ​ยก​เมราบ​ลูกสาว​ของ​ซาอูล​ให้​แก่​ดาวิด ซาอูล​กลับ​ยก​เธอ​ให้​แก่​อาดรีเอล​จาก​เมโหลาห์</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​มีคาล​ลูกสาว​ของ​ซาอูล​หลง​รัก​ดาวิด ซาอูล​ยินดี​ยิ่งนัก​เมื่อ​ได้​ทราบ​เรื่อง​นี้</verse>
				<verse number="21">ซาอูล​นึก​ใน​ใจ​ว่า “ข้า​จะ​ยก​เธอ​ให้​เขา จะ​ได้​ใช้​เธอ​ล่อ​เขา​และ​ยืม​มือ​พวก​ฟีลิสเตีย​เล่นงาน​เขา” ซาอูล​จึง​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “นี่​เป็น​โอกาส​อีก​ครั้ง​ที่​เจ้า​จะ​มา​เป็น​ลูกเขย​ของ​ข้า”</verse>
				<verse number="22">ซาอูล​จึง​สั่ง​คน​ที่​คอย​รับใช้​เขา​ว่า “จง​ไป​พูด​กับ​ดาวิด​เป็น​การ​ส่วนตัว​ว่า ‘ดู​เถิด​กษัตริย์​ซาอูล​นิยม​ชมชอบ​ท่าน​มาก ทุก​คน​ที่​คอย​รับใช้​เขา​ก็​ชอบ​ท่าน บัดนี้​จง​มา​เป็น​ลูกเขย​ของ​กษัตริย์​เถิด’ ”</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​ก็​บอก​ข้อความ​เหล่า​นี้​แก่​ดาวิด แต่​ดาวิด​ตอบ​ว่า “ท่าน​คิดว่า​การ​เป็น​ลูกเขย​ของ​กษัตริย์​เป็น​เรื่อง​เล็ก​หรือ ข้าพเจ้า​เป็น​เพียง​คน​จน​ที่​ไม่​มี​ใคร​รู้จัก”</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​คน​รับใช้​ของ​ซาอูล​มา​รายงาน​ตาม​ที่​ดาวิด​กล่าว</verse>
				<verse number="25">ซาอูล​ก็​พูด​ว่า “จง​บอก​ดาวิด​ว่า ‘กษัตริย์​ไม่​ต้องการ​สินสอด​อะไร นอกจาก​หนัง​หุ้ม​ปลาย​องคชาติ​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ร้อย​คน​เพื่อ​เป็น​การ​แก้แค้น​ศัตรู’ ” แผนการ​ของ​ซาอูล​คือ​ยืม​มือ​ชาว​ฟีลิสเตีย​กำจัด​ดาวิด</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​คน​ที่​คอย​รับใช้​กษัตริย์​นำ​ความ​นี้​มา​แจ้ง​ดาวิด เขา​ก็​รับ​ข้อ​เสนอ​นี้​ด้วย​ความ​ยินดี ฉะนั้น​ก่อน​ถึง​เวลา​ที่​กำหนด​ไว้</verse>
				<verse number="27">ดาวิด​ก็​พา​พรรคพวก​ออก​ไป​สังหาร​ชาว​ฟีลิสเตีย​สองร้อย​คน และ​นำ​หนัง​หุ้ม​ปลาย​องคชาติ​กลับมา พวก​เขา​นับ​จน​ครบ​จำนวน​มอบให้​กับ​ซาอูล​เพื่อ​ดาวิด​จะ​ได้​เป็น​ลูกเขย​กษัตริย์ ดังนั้น​ซาอูล​จึง​ยก​มีคาล​ลูกสาว​ให้​แต่งงาน​กับ​ดาวิด</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​ซาอูล​ตระหนัก​ว่า​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​ดาวิด ทั้ง​มีคาล​ลูกสาว​ของ​ซาอูล​เอง​ก็​รัก​ดาวิด</verse>
				<verse number="29">ซาอูล​ก็​ยิ่ง​กลัว​ดาวิด​และ​เป็น​ศัตรู​กับ​เขา​ไป​ตลอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="30">ทุก​ครั้ง​ที่​นาย​ทัพ​ฟีลิสเตีย​รุก​เข้า​มา​โจมตี ดาวิด​จะ​ประสบ​ความ​สำเร็จ​ใน​การ​ต่อสู้​กับ​ศัตรู ​มาก​กว่า​ทหาร​อื่น​ๆ ของ​ซาอูล ชื่อ​ของ​ดาวิด​จึง​เลื่องลือ​ไป​ทั่ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ซาอูล​ยุยง​โยนาธาน​ลูกชาย​กับ​ทุก​คน​ที่​คอย​รับใช้​เขา​ให้​ฆ่า​ดาวิด แต่​โยนาธาน​ชื่นชอบ​ดาวิด​อย่าง​มาก</verse>
				<verse number="2">จึง​เตือน​ดาวิด​ว่า “ซาอูล​พ่อ​ของ​ข้า​หา​โอกาส​จะ​ฆ่า​ท่าน พรุ่งนี้​เช้า​ท่าน​จะ​ต้อง​ระวัง​ตัว จง​ไป​หา​ที่​หลบ​ซ่อน</verse>
				<verse number="3">ข้า​จะ​ออก​ไป​ยืน​กับ​พ่อ​ของ​ข้า​ใน​ทุ่ง​นา​ที่​ท่าน​อยู่ แล้ว​จะ​พูด​กับ​พ่อ​ถึง​เรื่อง​ของ​ท่าน เมื่อ​ได้​ความ​ว่า​อย่างไร ข้า​จะ​บอก​ให้​ทราบ”</verse>
				<verse number="4">โยนาธาน​พูด​กับ​ซาอูล​พ่อ​ของ​เขา​ถึง​คุณ​งาม​ความ​ดี​ของ​ดาวิด​ว่า “ขอ​พ่อ​อย่า​ได้​ประทุษร้าย​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​พ่อ​เลย เขา​ไม่ได้​มุ่งร้าย​ต่อ​พ่อ สิ่ง​ที่​เขา​ทำ​ก็​เอื้อ​ประโยชน์​แก่​พ่อ​อย่าง​ยิ่ง</verse>
				<verse number="5">เขา​เสี่ยง​เอา​ชีวิต​เป็น​เดิมพัน​เมื่อ​ฆ่า​ชาว​ฟีลิสเตีย​คน​นั้น พระยาห์เวห์​นำ​ชัยชนะ​อัน​ยิ่งใหญ่​มา​ให้​กับ​คน​อิสราเอล​ทั้งปวง ครั้ง​นั้น​พ่อ​ก็​เห็น​และ​ปีติ​ยินดี​กับ​ชัยชนะ​นี้ ทำไม​เดี๋ยวนี้​พ่อ​จะ​ประหาร​คน​บริสุทธิ์​อย่าง​ดาวิด​โดย​ไม่​มี​เหตุผล”</verse>
				<verse number="6">ซาอูล​รับ​ฟัง​โยนาธาน และ​สาบาน​ว่า “พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ดาวิด​จะ​ไม่​ถูก​ฆ่า​ฉันนั้น”</verse>
				<verse number="7">โยนาธาน​จึง​เรียก​ดาวิด​และ​เล่า​สิ่ง​ที่​พูด​คุย​กัน​ทั้งหมด​ให้​ฟัง จาก​นั้น​ก็​นำ​ดาวิด​ไป​พบ​ซาอูล ดาวิด​จึง​ได้​อยู่​กับ​ซาอูล​เหมือน​แต่​ก่อน</verse>
				<verse number="8">หลังจาก​นั้น​เกิด​สงคราม​อีก ดาวิด​ก็​ออก​ไป​สู้รบ​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย​และ​ฆ่าฟัน​จน​ศัตรู​แตก​พ่าย​ไป</verse>
				<verse number="9">แต่​วิญญาณ​ชั่ว ​จาก​พระยาห์เวห์​มา​เหนือ​ซาอูล​ขณะ​ที่​นั่ง​อยู่​ใน​วัง​และ​มือ​ถือ​หอก​อยู่ ขณะ​ที่​ดาวิด​กำลัง​เล่น​พิณ​ให้​ฟัง</verse>
				<verse number="10">ซาอูล​ก็​พุ่ง​หอก​หมาย​ตรึง​ดาวิด​ติด​ผนัง แต่​ดาวิด​เบี่ยง​ตัว​หลบ หอก​ของ​ซาอูล​จึง​พุ่ง​ไป​ปัก​ติด​ผนัง และ​ดาวิด​ก็​หนี​รอด​ไป​ได้​ใน​คืน​นั้น</verse>
				<verse number="11">ซาอูล​ส่ง​คน​จำนวน​หนึ่ง​ไป​เฝ้า​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​ดาวิด ให้​ฆ่า​ดาวิด​ใน​ตอน​เช้า แต่​มีคาล​ภรรยา​ของ​ดาวิด​เตือน​เขา​ว่า “ถ้า​ท่าน​ไม่​หนี​เอา​ชีวิต​รอด​ใน​คืน​นี้ พรุ่งนี้​เช้า​ท่าน​จะ​ถูก​ฆ่า”</verse>
				<verse number="12">มีคาล​จึง​ช่วย​ให้​ดาวิด​หนี​ลง​ทาง​หน้าต่าง​และ​รอด​ไป​ได้</verse>
				<verse number="13">เธอ​จึง​ยก​รูป​เคารพ​มา​วาง​นอน​ลง​บน​เตียง​ของ​ดาวิด ใช้​ผ้าห่ม​คลุม​ไว้ และ​เอา​ขน​แพะ​ติด​ไว้​ที่​ศีรษะ</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ซาอูล​ส่ง​คน​มา​จับกุม​ตัว​ดาวิด มีคาล​ก็​บอกว่า “เขา​ป่วย​อยู่”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ซาอูล​ส่ง​คน​กลับมา​ดู​ดาวิด​อีก​และ​สั่ง​พวก​เขา​ว่า “ไป​เอา​ตัว​มัน​มา​จาก​ที่​นอน​เพื่อ​ข้า​จะ​ฆ่า​มัน​เสีย”</verse>
				<verse number="16">แต่​เมื่อ​พวก​เขา​เข้า​ไป ก็​พบ​ว่า​มี​แต่​รูป​เคารพ​อยู่​บน​เตียง ที่​ศีรษะ​มี​ขน​แพะ​วาง​อยู่</verse>
				<verse number="17">ซาอูล​พูด​กับ​มีคาล​ว่า “ทำไม​ถึง​หลอกลวง​พ่อ ปล่อย​ให้​ศัตรู​หนี​ไป​ได้” มีคาล​บอก​ว่า “เขา​พูด​กับ​ลูก​ว่า ‘ให้​ข้า​หนี​ไป​เสีย ทำไม​ต้อง​ให้​ข้า​ฆ่า​เจ้า​ด้วย’ ”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ดาวิด​หนี​รอด​ไป​ได้ เขา​ไป​หา​ซามูเอล​ที่​รามาห์ และ​แจ้ง​ให้​เขา​ทราบ​ถึง​สิ่ง​ที่​ซาอูล​ได้​ทำ​แก่​ตน​ทั้งหมด ซามูเอล​จึง​พา​ดาวิด​ไป​อาศัย​อยู่​ด้วยกัน​ที่​นาโยท</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​มี​ผู้​รายงาน​ให้​ซาอูล​ทราบ​ว่า “ดาวิด​อยู่​ที่​นาโยท​ใน​รามาห์”</verse>
				<verse number="20">ซาอูล​จึง​ส่ง​คน​ไป​จับกุม​ตัว​เขา แต่​เมื่อ​คน​ของ​ซาอูล​เห็น​กลุ่ม​ผู้​เผย​พระวจนะ​กล่าว​พยากรณ์​อยู่ โดย​มี​ซามูเอล​ยืน​เป็น​หัวหน้า​กลุ่ม พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​ก็​มา​เหนือ​คน​ของ​ซาอูล พวก​เขา​จึง​ร่วม​กล่าว​คำ​พยากรณ์​ด้วย</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ซาอูล​รู้​เหตุการณ์​ที่​เกิดขึ้น เขา​ก็​ส่ง​คน​มา​อีก พวก​เขา​ก็​ร่วม​พยากรณ์​อีก ซาอูล​ส่ง​คน​มา​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม​และ​พวก​เขา​ก็​พยากรณ์​อีก​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="22">ใน​ที่สุด​ซาอูล​จึง​มา​ที่​รามาห์​ด้วย​ตัว​เอง ขณะ​มาถึง​บ่อ​น้ำ​ใหญ่​ที่​เสคู เขา​ถาม​ว่า “ซามูเอล​กับ​ดาวิด​อยู่​ที่ไหน” พวก​เขา​พูด​ว่า “อยู่​ที่​นาโยท​ใน​รามาห์”</verse>
				<verse number="23">ซาอูล​จึง​ไป​นาโยท​ใน​รามาห์ แต่​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​ลง​มา​เหนือ​ซาอูล ซาอูล​เดิน​ไป​พร้อม​ทั้ง​พยากรณ์​ไป​ด้วย​จน​มาถึง​นาโยท</verse>
				<verse number="24">เขา​ถอด​เสื้อผ้า​ออก และ​กล่าว​คำ​พยากรณ์​ต่อหน้า​ซามูเอล และ​นอน​เปลือยกาย​ตลอด​วัน​และ​ตลอด​คืน​นั้น นี่​เป็น​เหตุ​ที่​ผู้​คน​พูด​กัน​ว่า “ซาอูล​อยู่​ใน​กลุ่ม​ผู้​เผย​พระวจนะ​ด้วย​หรือ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ครั้ง​นั้น​ดาวิด​หนี​จาก​นาโยท​ที่​รามาห์​ไป​พบ​กับ​โยนาธาน ดาวิด​ถาม​ว่า “ข้า​ทำ​อะไร​หรือ ข้า​ก่อ​อาชญากรรม​อะไร​หรือ ข้า​ทำ​อะไร​ผิด​ต่อ​พ่อ​ของ​ท่าน​หรือ เขา​จึง​พยายาม​จะ​ฆ่า​ข้า”</verse>
				<verse number="2">โยนาธาน​ตอบ​ว่า “ไม่​เป็น​เช่น​นั้น​หรอก! ท่าน​จะ​ไม่​ตาย! ดู​เถิด พ่อ​ของ​ข้า​จะ​ไม่​ทำ​สิ่ง​ใด​ไม่ว่า​เรื่อง​เล็ก​หรือ​เรื่อง​ใหญ่​โดย​ไม่​ให้​ข้า​รู้ ทำไม​เขา​จะ​ต้อง​ปิดบัง​ข้า​ใน​เรื่อง​นี้ ไม่​เป็น​เช่น​นั้น​แน่!”</verse>
				<verse number="3">แต่​ดาวิด​สาบาน​และ​กล่าว​ว่า “พ่อ​ของ​ท่าน​รู้​ดี​ว่า​ท่าน​โปรดปราน​ข้า เขา​คง​รำพึง​ใน​ใจ​ว่า ‘อย่า​ให้​โยนาธาน​รู้​เรื่อง​นี้​เลย เดี๋ยว​เขา​จะ​สะเทือน​ใจ’ แต่​พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด​และ​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ข้า​อยู่​ใกล้​ความ​ตาย​แค่​คืบ​ฉันนั้น”</verse>
				<verse number="4">โยนาธาน​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น​บอก​มา​สิ​ว่า​ท่าน​จะ​ให้​ข้า​ทำ​อะไร ข้า​ยินดี​จะ​ทำ​ให้”</verse>
				<verse number="5">ดาวิด​ตอบ​ว่า “ดู​เถิด พรุ่งนี้​จะ​มี​งาน​ฉลอง​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ ข้า​น่า​จะ​ร่วม​กิน​อาหาร​กับ​กษัตริย์ แต่​ข้า​ขอ​ซ่อน​อยู่​ใน​ทุ่ง​นา​จน​ถึง​เย็น​วัน​มะรืน​นี้</verse>
				<verse number="6">หาก​พ่อ​ของ​ท่าน​ถาม​ถึง​ข้า ช่วย​บอก​เขา​ว่า ‘ดาวิด​ขอ​อนุญาต​รีบ​กลับไป​บ้าน​เกิด​ของ​เขา​เบธเลเฮม เพื่อ​ร่วม​ฉลอง​การ​ถวาย​บูชา​ประจำ​ปี​ของ​ตระกูล’</verse>
				<verse number="7">หาก​เขา​พูด​ว่า ‘ดี’ ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ก็​ปลอดภัย แต่​หาก​เขา​บันดาล​โทสะ ท่าน​ก็​แน่ใจ​ได้​ว่า​เขา​ตั้งใจ​จะ​ทำร้าย​ข้า</verse>
				<verse number="8">ส่วน​ท่าน​ขอ​ให้​กรุณา​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​เพราะ​ท่าน​ให้​ข้า​เข้า​ร่วม​กระทำ​พันธสัญญา​กับ​ท่าน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​หาก​ข้า​ทำ​ผิด​คิด​ร้าย​ใด​ๆ ท่าน​เอง​ก็​ฆ่า​ข้า​ได้​เลย! ทำไม​ต้อง​มอบ​ข้า​แก่​พ่อ​ของ​ท่าน​เล่า”</verse>
				<verse number="9">โยนาธาน​กล่าว​ว่า “ข้า​ไม่​ทำ​อย่าง​นั้น​เด็ดขาด ทำไม​ข้า​จะ​ไม่​บอก​ท่าน​ถ้า​ข้า​ได้​เบาะแส​ว่า​พ่อ​ของ​ข้า​ตั้ง​ใจ​แน่วแน่​ที่​จะ​ทำร้าย​ท่าน”</verse>
				<verse number="10">ดาวิด​จึง​ถาม​ว่า “แล้ว​ข้า​จะ​รู้​ได้​อย่างไร​ว่า​พ่อ​ของ​ท่าน​ตอบ​ท่าน​อย่าง​เกรี้ยวกราด​หรือ​ไม่”</verse>
				<verse number="11">โยนาธาน​ตอบ​ว่า “ไป​ทุ่ง​นา​กับ​ข้า​เถิด” แล้ว​คน​ทั้ง​สอง​ก็​ออก​ไป​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="12">แล้ว​โยนาธาน​บอก​ดาวิด​ว่า “ข้า​ขอ​ปฏิญาณ​โดย​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​ว่า ข้า​จะ​หยั่ง​ดู​พ่อ​ของ​ข้า​ใน​วัน​มะรืน​นี้​ใน​ช่วง​เวลา​นี้! ทำไม​ข้า​จะ​ไม่​ส่ง​ข่าว​ให้​ท่าน​รู้​หาก​เขา​มี​ท่าที​โปรดปราน​ท่าน</verse>
				<verse number="13">แต่​หาก​พ่อ​ของ​ข้า​ตั้งใจ​จะ​ทำร้าย​ท่าน แล้ว​ข้า​ไม่​บอก​ท่าน​และ​ส่ง​ท่าน​ไป​ให้​รอด​ปลอดภัย ก็​ขอ​พระยาห์เวห์​จัดการ​กับ​โยนาธาน​ให้​หนัก​กว่า ขอ​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​ท่าน​ดัง​ที่​เคย​อยู่​กับ​พ่อ​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="14">แต่​ขอให้​ท่าน​แสดง​ความ​กรุณา​ของ​พระยาห์เวห์​ต่อ​ข้า​ตราบ​ชั่ว​ชีวิต​ข้า เพื่อ​ข้า​เอง​จะ​ได้​ไม่​ถูก​ฆ่า</verse>
				<verse number="15">และ​ขอ​อย่า​ได้​ตัดรอน​ความ​เมตตา​กรุณา​ต่อ​ครอบครัว​ของ​ข้า​เลย​แม้​ใน​ยาม​ที่​พระยาห์เวห์​ทำลาย​ศัตรู​ทั้งปวง​ของ​ท่าน​ไป​จาก​แผ่นดิน​โลก”</verse>
				<verse number="16">โยนาธาน​จึง​ทำ​พันธสัญญา​ไว้​กับ​ครอบครัว​ของ​ดาวิด​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​จัดการ​กับ​ศัตรู​ของ​ดาวิด”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​โยนาธาน​ขอให้​ดาวิด​สาบาน​อีก​ครั้ง​โดย​อ้าง​ความ​รัก​ที่​โยนาธาน​มี​ต่อ​ดาวิด เพราะ​เขา​รัก​ดาวิด​เหมือน​รัก​ตนเอง</verse>
				<verse number="18">โยนาธาน​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “วัน​พรุ่งนี้​มี​งาน​ฉลอง​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ ผู้​คน​จะ​สังเกต​ว่า​ท่าน​ไม่​อยู่​เพราะ​ที่​นั่ง​ประจำ​ของ​ท่าน​จะ​ว่าง</verse>
				<verse number="19">วัน​มะรืน​นี้​เวลา​เย็น เมื่อ​เกิด​เรื่อง​ยุ่ง​ขึ้น ให้​ท่าน​ไป​ยัง​ที่​ซ่อน​และ​คอย​อยู่​ที่​ศิลา​เอเซล</verse>
				<verse number="20">ข้า​จะ​ยิง​ธนู​สาม​ดอก​ไป​ที่​ข้าง​ๆ ศิลา​เหมือน​กำลัง​ยิง​เข้า​เป้า</verse>
				<verse number="21">แล้ว​จะ​ส่ง​เด็ก​มา​และ​บอก​เขา​ว่า ‘จง​ไป​หา​ลูก​ธนู’ ถ้า​ข้า​บอก​เขา​ว่า ‘นั่นไง ลูก​ธนู​อยู่​ข้าง​ๆ ตัว เอา​มา​ที่นี่​สิ’ ท่าน​ก็​ออก​มา​เถิด​เพราะ​พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ท่าน​จะ​ปลอดภัย​และ​ไม่​มี​อันตราย​ใด​ๆ ฉันนั้น</verse>
				<verse number="22">แต่​ถ้า​ข้า​บอก​เด็ก​คน​นั้น​ว่า ‘ไป​โน่น ลูก​ธนู​อยู่​ข้าง​หน้า​โน่น​แน่ะ’ ท่าน​ก็​ต้อง​ไป เพราะ​พระยาห์เวห์​ส่ง​ท่าน​ออก​ไป</verse>
				<verse number="23">ส่วน​เรื่อง​ที่​เรา​ทั้ง​สอง​ตกลง​กัน​ไว้ อย่า​ลืม​ว่า​พระยาห์เวห์​เป็น​พยาน​ระหว่าง​ท่าน​กับ​ข้า​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="24">ดาวิด​จึง​ซ่อน​ตัว​อยู่​ใน​ทุ่ง เมื่อ​เริ่ม​งาน​ฉลอง​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ กษัตริย์​ก็​มา​และ​นั่ง​ลง​เพื่อ​ร่วม​กิน​อาหาร</verse>
				<verse number="25">กษัตริย์​นั่ง​ใน​ที่​ประจำ​ข้าง​กำแพง​ตรงข้าม​กับ​โยนาธาน อับเนอร์​นั่ง​อยู่​ข้าง​ๆ ซาอูล แต่​ที่​นั่ง​ของ​ดาวิด​ว่าง​อยู่</verse>
				<verse number="26">ซาอูล​ไม่ได้​พูด​อะไร​ใน​วัน​นั้น เนื่องจาก​คิด​ว่า “อาจ​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น​ที่​ทำ​ให้​ดาวิด​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี เขา​เป็น​มลทิน​แน่​ๆ”</verse>
				<verse number="27">แต่​เมื่อ​ที่​นั่ง​ของ​ดาวิด​ยัง​ว่าง​อยู่​อีก​ใน​วัน​รุ่งขึ้น​ซึ่ง​เป็น​วันที่​สอง​ของ​เดือน ซาอูล​จึง​ถาม​โยนาธาน​ลูกชาย​ว่า “ทำไม​ลูกชาย​ของ​เจสซี​ไม่​มา​ร่วม​โต๊ะ​ทั้ง​เมื่อ​วาน​และ​วัน​นี้”</verse>
				<verse number="28">โยนาธาน​ตอบ​ว่า “ดาวิด​มา​อ้อนวอน​ขอ​อนุญาต​ลูก​ไป​เบธเลเฮม</verse>
				<verse number="29">เขา​ขอ​ว่า ‘ให้​ข้า​ไป​เถิด เพราะ​ครอบครัว​ของ​ข้า​จัด​พิธี​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ใน​เมือง และ​พี่ชาย​ของ​ข้า​สั่ง​ให้​ข้า​ไป​ร่วม​ด้วย ถ้า​ข้า​เป็น​ที่​โปรดปราน​ของ​ท่าน อนุญาต​ให้​ข้า​ไป​พบ​พวก​พี่​ๆ เถิด’ เขา​จึง​ไม่ได้​มา​ร่วม​โต๊ะ​อาหาร​กับ​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="30">ซาอูล​โกรธ​โยนาธาน​มาก และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “เจ้า​ลูก​ของ​หญิง​จอม​กบฏ​และ​วิปริต! ข้า​หรือ​จะ​ไม่​รู้​ว่า​เจ้า​น่ะ​เข้าข้าง​เจ้า​ลูกชาย​ของ​เจสซี ขายหน้า​ทั้ง​ตัว​เจ้า​เอง ขายหน้า​ไป​ถึง​แม่​ที่​ให้​กำเนิด​เจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="31">ตราบใด​ที่​ลูก​ของ​เจสซี​คน​นี้​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ ตัว​เจ้า​หรือ​อาณาจักร​ของ​เจ้า​ก็​ตั้ง​อยู่​ไม่ได้ ไป​สิ​ส่ง​คน​ไป​เอา​ตัว​มัน​มา เพราะ​มัน​ต้อง​ตาย!”</verse>
				<verse number="32">โยนาธาน​ถาม​พ่อ​ว่า “เขา​ทำ​ผิด​อะไร​หรือ ทำไม​เขา​จะ​ต้อง​ถูก​ประหาร​ด้วย”</verse>
				<verse number="33">แต่​ซาอูล​พุ่ง​หอก​เข้า​ใส่​โยนาธาน​หมาย​จะ​ฆ่า​เสีย โยนาธาน​จึง​ตระหนัก​ว่า​พ่อ​ตั้งใจ​จะ​ฆ่า​ดาวิด</verse>
				<verse number="34">โยนาธาน​ลุก​จาก​โต๊ะ​อาหาร​ด้วย​ความ​โกรธ​จัด และ​ไม่​ยอม​กิน​อะไร​เลย​ใน​วันที่​สอง​ของ​เดือน​นั้น เพราะ​รู้สึก​เสียใจ​ที่​พ่อ​ปฏิบัติ​ต่อ​ดาวิด​อย่าง​น่า​ละอาย</verse>
				<verse number="35">เช้า​วัน​รุ่งขึ้น โยนาธาน​มา​ที่​ทุ่ง​นา​เพื่อ​พบ​กับ​ดาวิด โดย​พา​เด็ก​คน​หนึ่ง​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="36">โยนาธาน​สั่ง​เด็ก​คน​นั้น​ว่า “วิ่ง​ไป​เก็บ​ลูก​ธนู​ที่​ข้า​ยิง​ออก​ไป” ขณะ​ที่​เด็ก​นั้น​วิ่ง​ไป โยนาธาน​ก็​ยิง​ลูก​ธนู​ไป​ข้าง​หน้า</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​เด็ก​นั้น​วิ่ง​เกือบ​จะ​ไป​ถึง​ลูก​ธนู โยนาธาน​ตะโกน​ว่า “ลูก​ธนู​ยัง​อยู่​ตรง​หน้า​โน้น​ไม่​ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="38">แล้ว​เขา​ตะโกน​ว่า “รีบ​ๆ เข้า! ไป​เร็ว​ๆ! อย่า​หยุด!” เด็ก​นั้น​จึง​รีบ​วิ่ง​ไป​เก็บ​ลูก​ธนู​กลับ​มา​หา​เจ้านาย</verse>
				<verse number="39">(เด็ก​นั้น​ไม่​เข้าใจ​สัญญาณ​ทั้งหมด​เหล่า​นี้ มี​แต่​ดาวิด​และ​โยนาธาน​เท่านั้น​ที่​รู้)</verse>
				<verse number="40">จาก​นั้น​โยนาธาน​ส่ง​คันธนู​และ​ลูก​ธนู​ให้​เด็ก​นั้น​แล้ว​สั่ง​ว่า “จง​นำ​กลับไป​ที่​ตัว​เมือง”</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​เด็ก​นั้น​ไป​แล้ว ดาวิด​ก็​ออก​มา​จาก​ที่​ซ่อน​ทาง​ทิศใต้​ของ​โขดหิน ดาวิด​หมอบ​คำนับ​โยนาธาน​สาม​ครั้ง ซบ​หน้า​ลง​กับ​พื้น แล้ว​ทั้ง​สอง​ร้องไห้ จูบ​ลา​กัน แต่​ดาวิด​ร้องไห้​หนัก​กว่า</verse>
				<verse number="42">โยนาธาน​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “ไป​ดี​มี​สุข​เถิด เพราะ​เรา​ได้​เป็น​เพื่อน​ร่วม​สาบาน​ใน​นาม​พระยาห์เวห์​ว่า ‘พระยาห์เวห์​เป็น​พยาน​ระหว่าง​ท่าน​กับ​ข้า​และ​ระหว่าง​เชื้อสาย​ของ​เรา​ทั้ง​สอง​ฝ่าย​ตลอดไป’ ” แล้ว​ดาวิด​ก็​จาก​ไป ส่วน​โยนาธาน​กลับ​เข้า​เมือง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ดาวิด​เดินทาง​ไป​พบ​ปุโรหิต​อาหิเมเลค​ที่​เมือง​โนบ อาหิเมเลค​ตัว​สั่น​เมื่อ​พบ​ดาวิด เขา​ถาม​ว่า “ทำไม​ท่าน​มา​คน​เดียว ทำไม​ไม่​มี​ใคร​มา​ด้วย”</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​ตอบ​ปุโรหิต​อาหิเมเลค​ว่า “กษัตริย์​ส่ง​ข้าพเจ้า​มา​ทำ​ภารกิจ​อย่าง​หนึ่ง เขา​กำชับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘อย่า​ให้​ใคร​รู้​เรื่อง​ภารกิจ​นี้​ที่​ข้า​ส่ง​เจ้า​ไป​ทำ’ ข้าพเจ้า​นัด​กับ​พรรคพวก​ไว้​แล้ว​ว่า​จะ​ไป​พบ​กัน​ที่ไหน</verse>
				<verse number="3">ว่าแต่​ตอน​นี้​มี​อะไร​ให้​ข้าพเจ้า​กิน​บ้าง​ไหม ขอ​ขนมปัง​สัก​ห้า​ก้อน​หรือ​อะไร​ก็​ได้​ที่​ท่าน​มี”</verse>
				<verse number="4">ปุโรหิต​ตอบ​ดาวิด​ว่า “ข้าพเจ้า​ไม่​มี​ขนมปัง​ธรรมดา มี​แต่​ขนมปัง​ศักดิ์สิทธิ์ ซึ่ง​ข้าพเจ้า​คิดว่า​พวก​ท่าน​จะ​กิน​ได้​ก็​ต่อเมื่อ​คน​ของ​ท่าน​ไม่ได้​หลับนอน​กับ​หญิง​ใด​ตลอด​ช่วง​นี้”</verse>
				<verse number="5">ดาวิด​ตอบ​ว่า “แน่นอน โดย​ปกติ​เมื่อ ​ออก​ปฏิบัติ​ภารกิจ​ก็​จะ​กัน​พวก​ผู้หญิง​ให้​ห่าง​อยู่​แล้ว แม้​ปฏิบัติ​หน้าที่​ตาม​ธรรมดา​ก็​ยัง​รักษา​ตัว​ให้​บริสุทธิ์ วัน​นี้​ก็​ยิ่ง​กว่า​นั้น​อีก!”</verse>
				<verse number="6">เนื่องจาก​ไม่​มี​อาหาร​อื่น​ใด​เลย ปุโรหิต​จึง​ให้​ขนมปัง​ศักดิ์สิทธิ์​แก่​ดาวิด​คือ ขนมปัง​สำหรับ​ถวาย​เบื้อง​หน้า​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​ใน​วัน​นั้น​เพิ่ง​จะ​นำ​ขนมปัง​ใหม่​สด​มา​เปลี่ยน</verse>
				<verse number="7">ขณะ​นั้น​โดเอก​ชาว​เอโดม​หัวหน้า​คน​เลี้ยง​สัตว์​ของ​ซาอูล​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย เพราะ​เขา​มี​เหตุ​ต้อง​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">ดาวิด​ถาม​อาหิเมเลค​ว่า “มี​หอก​หรือ​ดาบ​บ้าง​ไหม เนื่องจาก​ภารกิจ​ของ​กษัตริย์​ครั้ง​นี้​เร่งด่วน​มาก ข้าพเจ้า​รีบร้อน​จน​ไม่ได้​เอา​อาวุธ​ติด​มือ​มา​เลย”</verse>
				<verse number="9">ปุโรหิต​ตอบ​ว่า “มี​ดาบ​ของ​โกลิอัท​ชาว​ฟีลิสเตีย​ซึ่ง​ท่าน​ฆ่า​ที่​หุบเขา​เอลาห์​ห่อ​อยู่​ใน​ผ้า​ข้าง​หลัง​เอโฟด ถ้า​ท่าน​ต้องการ​ก็​เอา​ไป​ได้​เลย เพราะ​มี​ดาบ​เล่ม​นั้น​อยู่​เล่ม​เดียว” ดาวิด​ตอบ​ว่า “ไม่​มี​ดาบ​เล่ม​ไหน​เหมือน​เล่ม​นั้น​อีก​แล้ว ขอให้​ข้าพเจ้า​เถิด”</verse>
				<verse number="10">ใน​วัน​นั้น​ดาวิด​หนี​จาก​ซาอูล​ไป​หา​กษัตริย์​อาคีช​แห่ง​กัท</verse>
				<verse number="11">แต่​ข้า​ราช​บริพาร​ของ​อาคีช​พูด​ว่า “นี่​คือ​กษัตริย์​ดาวิด​ของ​ดินแดน​นั้น​ไม่​ใช่​หรือ คน​นี้​ไม่​ใช่​หรือ​ที่​ประชาชน​ร้อง​รำ​ทำ​เพลง​ยกย่อง​ว่า ‘ซาอูล​ฆ่า​ศัตรู​นับ​พัน และ​ดาวิด​ฆ่า​ศัตรู​นับ​หมื่น’ ”</verse>
				<verse number="12">ดาวิด​จำ​ถ้อยคำ​เหล่า​นี้​ไว้​ใน​ใจ และ​หวาด​กลัว​กษัตริย์​อาคีช​แห่ง​กัท​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="13">จึง​แกล้ง​ทำ​เป็น​เสีย​สติ​ต่อหน้า​พวก​เขา เอา​มือ​ขีด​ข่วน​ประตู ปล่อย​น้ำลาย​ไหล​ยืด​ลง​มา​เลอะ​หนวด​เครา</verse>
				<verse number="14">อาคีช​พูด​กับ​ข้าราชการ​ว่า “ดู​ชาย​ผู้​นี้​สิ! เขา​เสีย​สติ! เหตุใด​จึง​นำ​เขา​มา​พบ​ข้า</verse>
				<verse number="15">ที่นี่​ก็​มี​คน​บ้า​มาก​พอ​แล้ว ทำไม​ต้อง​เอา​คน​นี้​เข้า​มา​ใน​วัง​ของ​ข้า​ด้วย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ดาวิด​จึง​ออก​จาก​เมือง​กัท​แล้ว​หนี​ไป​ยัง​ถ้ำ​อดุลลัม เมื่อ​พวก​พี่ชาย​และ​คน​ใน​ครัวเรือน​ของ​พ่อ​ได้​ข่าว​ก็​มา​พบ​เขา​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="2">ทุก​คน​ที่​มี​ปัญหา​ทุกข์​ร้อน​ต่าง​ๆ มี​หนี้สิน หรือ​มี​เรื่อง​ไม่​พอใจ​ก็​มา​เข้า​เป็น​พวก​กับ​ดาวิด และ​เขา​กลาย​เป็น​ผู้​บัญชาการ​ของ​คน​เหล่า​นี้ มี​คน​มา​อยู่​กับ​ดาวิด​ประมาณ​สี่ร้อย​คน</verse>
				<verse number="3">จาก​ที่​นั่น​ดาวิด​ไป​ยัง​มิสปาห์​ใน​โมอับ​และ​พูด​กับ​กษัตริย์​แห่ง​โมอับ​ว่า “ขอให้​พ่อ​แม่​ของ​ข้าพเจ้า​มา​อาศัย​อยู่​กับ​ท่าน จนกว่า​จะ​ทราบ​ว่า​พระเจ้า​จะ​กระทำ​ประการ​ใด​เพื่อ​ข้าพเจ้า​ต่อไป”</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​ดาวิด​จึง​ให้​พ่อ​แม่​มา​อาศัย​อยู่​กับ​กษัตริย์​โมอับ​ตลอด​เวลา​ที่​เขา​อยู่​ใน​ที่​มั่น</verse>
				<verse number="5">แต่​ผู้​เผย​พระวจนะ​กาด​มา​บอก​ดาวิด​ว่า “อย่า​พัก​อาศัย​ใน​ที่​มั่น​นี้ จง​กลับ​ไป​ยัง​ดินแดน​ยูดาห์” ดาวิด​จึง​ไป​ยัง​ป่า​เฮเรท</verse>
				<verse number="6">ฝ่าย​ซาอูล​ได้​ข่าว​ว่า​มี​ผู้​พบ​ดาวิด​กับ​พรรคพวก ซาอูล​นั่ง​อยู่​ใต้​ต้น​สน​หมอก​บน​เนิน​เขา​ที่​กิเบอาห์ มือ​ถือ​หอก​อยู่ โดย​มี​ทหาร​รายรอบ</verse>
				<verse number="7">ซาอูล​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ฟัง​นะ ชน​เบนยามิน​ทั้งหลาย! ลูก​เจสซี​หรือ​จะ​ให้​ที่ดิน​และ​สวน​องุ่น​แก่​เจ้า เขา​จะ​ให้​เจ้า​เป็น​แม่ทัพ​นายกอง​หรือ</verse>
				<verse number="8">นี่​หรือ​เป็น​เหตุ​ให้​พวก​เจ้า​สมคบ​กัน​เป็น​ศัตรู​กับ​ข้า ไม่​มี​ใคร​มา​บอก​ข้า​เมื่อ​ลูกชาย​ของ​ข้า​ไป​ทำ​พันธสัญญา​กับ​ลูก​เจสซี ไม่​มี​ใคร​ใน​พวก​เจ้า​ที่​ห่วงใย​ข้า และ​บอก​ข้า​ว่า​ลูกชาย​ข้า​เอง​ยุยง​คน​รับใช้​ของ​ข้า​ให้​มา​ดัก​เล่นงาน​ข้า​อย่าง​ทุก​วัน​นี้”</verse>
				<verse number="9">แต่​โดเอก​ชาว​เอโดม​ซึ่ง​ยืน​อยู่​กับ​ข้าราชการ​ของ​ซาอูล​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​เห็น​ลูกชาย​ของ​เจสซี​มา​พบ​อาหิเมเลค​ลูกชาย​ของ​อาหิทูบ​ที่​เมือง​โนบ</verse>
				<verse number="10">อาหิเมเลค​ถาม​พระยาห์เวห์​ให้​กับ​เขา พร้อม​ทั้ง​ให้​เสบียง​และ​ดาบ​ของ​โกลิอัท​ชาว​ฟีลิสเตีย​ด้วย”</verse>
				<verse number="11">ซาอูล​จึง​สั่ง​ให้​ตาม​ตัว​ปุโรหิต​อาหิเมเลค​ลูกชาย​ของ​อาหิทูบ​และ​ผู้ชาย​ทุก​คน​ใน​ครอบครัว​ของ​เขา​ซึ่ง​เป็น​ปุโรหิต​ที่​เมือง​โนบ​มา​พบ</verse>
				<verse number="12">ซาอูล​พูด​กับ​อาหิเมเลค​ว่า “ฟัง​ข้า​นะ​ลูกชาย​ของ​อาหิทูบ” อาหิเมเลค​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​ฟัง​อยู่ เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="13">ซาอูล​พูด​ว่า “ทำไม​เจ้า​กับ​ลูกชาย​ของ​เจสซี​จึง​สมคบ​กัน​ต่อต้าน​ข้า ทำไม​เจ้า​ถึง​ให้​อาหาร​ให้​ดาบ​และ​ถาม​พระเจ้า​ให้​เขา เขา​จึง​ได้​กบฏ​และ​มา​ซุ่ม​ดัก​โจมตี​ข้า​อย่าง​ทุก​วัน​นี้”</verse>
				<verse number="14">อาหิเมเลค​ตอบ​กษัตริย์​ว่า “มี​ใคร​บ้าง​หรือ​ใน​บรรดา​ข้าราชการ​ที่​จงรัก​ภักดี​ต่อ​ท่าน​เหมือน​ดาวิด​ลูกเขย​ของ​ท่าน ผู้​บังคับ​กอง​ทหาร​คุ้มกัน​และ​เป็น​ที่​เคารพ​นับถือ​อย่าง​สูง​ใน​บ้าน​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="15">นี่​เป็น​ครั้ง​แรก​หรือ​ที่​ข้าพเจ้า​ถาม​พระเจ้า​ให้​กับ​เขา ไม่​ใช่​เช่น​นั้น​แน่! ขอ​ท่าน​อย่า​ได้​กล่าวโทษ​ข้าพเจ้า​ผู้​ที่​รับใช้​ท่าน​กับ​ครอบครัว​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​เช่น​นี้​เลย เพราะ​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ไม่​รู้​อะไร​เลย​เกี่ยวกับ​เรื่อง​ทั้งหมด​นี้”</verse>
				<verse number="16">แต่​กษัตริย์​พูด​ว่า “อาหิเมเลค เจ้า​และ​ทั้ง​ครอบครัว​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​กษัตริย์​สั่ง​องครักษ์​ที่​อยู่​ข้าง​ๆ เขา​ว่า “จง​ฆ่า​ปุโรหิต​ของ​พระยาห์เวห์​เพราะ​พวก​เขา​เข้า​ข้าง​ดาวิด พวก​เขา​รู้​ว่า​ดาวิด​หนี​ข้า​ไป แต่​ไม่​ยอม​บอก​ข้า” แต่​เหล่า​ข้าราชการ​ไม่​กล้า​ทำ​อันตราย​ปุโรหิต​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​จึง​สั่ง​โดเอก​ว่า “เจ้า​จง​ลงมือ​จัดการ​พวก​ปุโรหิต” โดเอก​ชาว​เอโดม​ก็​หัน​ไป​ฆ่า​ปุโรหิต ใน​วัน​นั้น​เขา​ฆ่า​ไป 85 คน​ที่​สวม​เอโฟด​ลินิน</verse>
				<verse number="19">จาก​นั้น​โดเอก​ก็​ไป​ฆ่า​คน​ทั่ว​เมือง​โนบ​ซึ่ง​เป็น​เมือง​ของ​ปุโรหิต ไม่ว่า​ผู้ชาย ผู้หญิง เด็ก ทารก รวม​ทั้ง​วัว ลา และ​แกะ</verse>
				<verse number="20">แต่​อาบียาธาร์​ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ของ​อาหิเมเลค​ซึ่ง​เป็น​ลูก​ของ​อาหิทูบ​รอด​ไป​ได้ เขา​หนี​ไป​ร่วม​กับ​ดาวิด</verse>
				<verse number="21">อาบียาธาร์​เล่า​ให้​ดาวิด​ฟัง​ว่า ซาอูล​ฆ่า​ปุโรหิต​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">ดาวิด​จึง​กล่าว​กับ​อาบียาธาร์​ว่า “ใน​วัน​นั้น​เมื่อ​ข้าพเจ้า​เห็น​โดเอก​คน​เอโดม​ที่​นั่น ข้าพเจ้า​ก็​รู้​ว่า​เขา​จะ​ไป​ฟ้อง​ซาอูล​แน่ ข้าพเจ้า​ต้อง​รับผิดชอบ​ที่​ทำ​ให้​ครอบครัว​ของ​ท่าน​ต้อง​ตาย​กัน​หมด</verse>
				<verse number="23">อยู่​ที่นี่​กับ​ข้าพเจ้า​เถิด อย่า​กลัว​เลย ผู้​ที่​พยายาม​ฆ่า​ท่าน​ก็​พยายาม​ฆ่า​ข้าพเจ้า​ด้วย ท่าน​จะ​ปลอดภัย​เมื่อ​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">เมื่อ​มี​คน​มา​บอก​ดาวิด​ว่า “ดู​เถิด พวก​ฟีลิสเตีย​มา​ต่อสู้​กับ​ชาว​เคอีลาห์​และ​กำลัง​ปล้น​ลาน​นวด​ข้าว”</verse>
				<verse number="2">เขา​จึง​ถาม​พระยาห์เวห์​ว่า “ข้าพเจ้า​ควร​เข้า​โจมตี​พวก​ฟีลิสเตีย​หรือ​ไม่” พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “ไป​เถิด ไป​โจมตี​ชาว​ฟีลิสเตีย ป้องกัน​เมือง​เคอีลาห์​ไว้!”</verse>
				<verse number="3">แต่​คน​ของ​ดาวิด​พูด​ว่า “แม้แต่​ใน​ยูดาห์​พวก​เรา​ยัง​กลัว ถ้า​เรา​ไป​เมือง​เคอีลาห์​เพื่อ​ต่อสู้​กับ​กอง​กำลัง​ของ​ฟีลิสเตีย​จะ​ยิ่ง​น่า​กลัว​กว่า​นั้น​สัก​เท่าใด!”</verse>
				<verse number="4">ดาวิด​จึง​ถาม​พระยาห์เวห์​อีก​ครั้ง และ​พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “จง​ไป​ที่​เมือง​เคอีลาห์​เถิด เพราะ​เรา​จะ​มอบ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="5">ดาวิด​และ​พวก​จึง​ไป​ที่​เมือง​เคอีลาห์​และ​สู้รบ​ทำลาย​ชาว​ฟีลิสเตีย​เสียหาย​ยับเยิน ยึด​เอา​ฝูง​สัตว์​ของ​เขา​มา และ​ช่วย​ชีวิต​ชาว​เมือง​เคอีลาห์​ไว้​ได้</verse>
				<verse number="6">(เมื่อ​ปุโรหิต​อาบียาธาร์​ลูกชาย​ของ​อาหิเมเลค​หนี​ไป​หา​ดาวิด​ที่​เมือง​เคอีลาห์ เขา​ได้​นำ​เอโฟด​ติด​ตัว​ไป​ด้วย)</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ซาอูล​ทราบ​ข่าว​ว่า​ดาวิด​อยู่​ที่​เมือง​เคอีลาห์​ก็​พูด​ว่า “พระเจ้า​มอบ​ดาวิด​ไว้​ใน​มือ​ของ​ข้า​แล้ว เขา​เอง​ที่​เข้า​มา​ติดกับ​อยู่​ใน​เมือง​ที่​มี​กำแพง​และ​ประตู​แน่น​หนา​อย่าง​นี้”</verse>
				<verse number="8">และ​ซาอูล​ระดม​พล​ไป​ที่​เมือง​เคอีลาห์​เพื่อ​จับ​ตัว​ดาวิด​กับ​พรรคพวก</verse>
				<verse number="9">แต่​ดาวิด​ล่วงรู้​แผนการ​ของ​ซาอูล เขา​จึง​กล่าว​กับ​ปุโรหิต​อาบียาธาร์​ว่า “โปรด​นำ​เอโฟด​ออก​มา”</verse>
				<verse number="10">ดาวิด​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ได้ยิน​มา​อย่าง​แน่นอน​แล้ว​ว่า​ซาอูล​วางแผน​เพื่อ​จะ​มา​ทำลาย​ล้าง​เมือง​เคอีลาห์​เพราะ​ข้าพเจ้า​อยู่​ที่นี่</verse>
				<verse number="11">ชาว​เมือง​เคอีลาห์​จะ​จับกุม​ข้าพเจ้า​ไป​มอบให้​กษัตริย์​หรือ​ไม่ ซาอูล​จะ​มา​จริง​ๆ อย่าง​ที่​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ได้ยิน​ข่าว​หรือ​ไม่ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​โปรด​แจ้ง​แก่​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ด้วย​เถิด” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เขา​จะ​มา”</verse>
				<verse number="12">ดาวิด​ถาม​อีก​ว่า “แล้ว​ชาว​เคอีลาห์​จะ​ยอม​มอบตัว​ข้าพเจ้า​และ​คน​ของ​ข้าพเจ้า​แก่​ซาอูล​หรือ​ไม่” พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “เขา​จะ​ทำ​เช่น​นั้น”</verse>
				<verse number="13">ฉะนั้น​ดาวิด​และ​พรรคพวก​ประมาณ​หกร้อย​คน​จึง​ออก​จาก​เมือง​เคอีลาห์​และ​ระเหเร่ร่อน​ไป​ยัง​ที่​ต่าง​ๆ เมื่อ​ซาอูล​ได้​ข่าว​ว่า​ดาวิด​หนี​ไป​แล้ว เขา​จึง​ไม่ได้​มา​ที่​เมือง​เคอีลาห์</verse>
				<verse number="14">ดาวิด​ไป​อาศัย​อยู่​ใน​ที่​มั่น​ตาม​ถิ่น​ทุรกันดาร​และ​ใน​แดน​เทือกเขา​แห่ง​ถิ่น​ทุรกันดาร​ศิฟ ซาอูล​ตาม​ล่า​ดาวิด​วัน​แล้ว​วัน​เล่า แต่​พระเจ้า​ไม่​ได้​มอบ​ดาวิด​ไว้​ใน​มือ​ของ​ซาอูล</verse>
				<verse number="15">ขณะ​อยู่​ที่​โฮเรช​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ศิฟ ดาวิด​ได้​ข่าว ​ว่า​ซาอูล​ออก​ตาม​ล่า​ตัว​เขา​เพื่อ​จะ​ฆ่า​เสีย</verse>
				<verse number="16">โยนาธาน​ลูกชาย​ของ​ซาอูล​ออก​มา​พบ​ดาวิด​ที่​โฮเรช และ​ช่วย​ให้​เขา​เข้มแข็ง​ขึ้น​ใน​พระเจ้า</verse>
				<verse number="17">โยนาธาน​กล่าว​ว่า “อย่า​กลัว​เลย ซาอูล​พ่อ​ของ​ข้า​ไม่​มี​วัน​ทำ​อันตราย​ท่าน​ได้ ท่าน​จะ​ได้​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​คน​อิสราเอล และ​ข้า​จะ​เป็น​ที่​สอง​รอง​จาก​ท่าน แม้แต่​พ่อ​ของ​ข้า​ก็​รู้​เรื่อง​นี้”</verse>
				<verse number="18">คน​ทั้ง​สอง​ก็​ทำ​พันธสัญญา​กัน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​แล้ว​โยนาธาน​ก็​กลับ​เข้า​วัง ส่วน​ดาวิด​ยัง​คง​อยู่​ที่​โฮเรช​ต่อไป</verse>
				<verse number="19">แต่​ชาว​เมือง​ศิฟ​นำ​ความ​มา​บอก​ซาอูล​ที่​เมือง​กิเบอาห์​ว่า “ดาวิด​หลบ​ซ่อน​ตัว​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เรา​ใน​ที่​มั่น​ที่​โฮเรช บน​เนิน​เขา​ฮาคีลาห์ ทาง​ใต้​ของ​เยชิโมน​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="20">ข้าแต่​กษัตริย์ บัดนี้​ขอ​เชิญ​มา​เมื่อ​ท่าน​พอใจ และ​พวก​ข้าพเจ้า​จะ​รับผิดชอบ​ใน​การ​มอบ​ตัว​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="21">ซาอูล​ตอบ​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​อวยพร​พวก​เจ้า​ที่​ห่วงใย​ข้า</verse>
				<verse number="22">จง​ไป​หา​ข้อมูล​เพิ่ม ไป​หา​ว่า​ดาวิด​อยู่​ที่ไหน มี​ใคร​เห็น​เขา​บ้าง ข้า​รู้​มา​ว่า​เขา​เหลี่ยม​จัด</verse>
				<verse number="23">จง​ไป​ค้นหา​ที่​ซ่อน​ตัว​ของ​เขา​ทุก​ที่ แล้ว​กลับมา​รายงาน​ให้​ข้า​รู้​อย่าง​ละเอียด แล้ว​ข้า​จะ​ไป​กับ​พวก​เจ้า ถ้า​เขา​อยู่​ที่​นั่น​ข้า​จะ​สืบเสาะ​เอา​ตัว​เขา​มา​จาก​ทุก​ตระกูล​ของ​ยูดาห์​ให้​ได้”</verse>
				<verse number="24">ชาว​เมือง​ศิฟ​จึง​เดินทาง​ล่วงหน้า​ซาอูล​ไป ฝ่าย​ดาวิด​กับ​พวก​อยู่​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​มาโอน​ใน​อาราบาห์ ทาง​ใต้​ของ​เยชิโมน</verse>
				<verse number="25">ซาอูล​กับ​พวก​เริ่ม​ค้นหา เมื่อ​ดาวิด​รู้​ข่าว​จึง​หลบ​ไป​ที่​ภูเขา​และ​พัก​อยู่​ที่​ถิ่น​ทุรกันดาร​มาโอน เมื่อ​ซาอูล​ทราบ​ก็​เข้า​ไป​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​มาโอน​เพื่อ​ตาม​ล่า​ดาวิด</verse>
				<verse number="26">ซาอูล​และ​ดาวิด​ต่าง​มาถึง​คน​ละ​ฟาก​ของ​ภูเขา​ลูก​เดียวกัน ดาวิด​กับ​พวก​ก็​รีบ​หนี ขณะ​ที่​ซาอูล​กับ​พวก​เริ่ม​ตี​วง​ล้อม​เข้า​มา​เพื่อ​จับกุม</verse>
				<verse number="27">มี​ผู้​ส่ง​สาส์น​คน​หนึ่ง​มา​บอก​ซาอูล​ว่า “ขอ​รีบ​กลับ​เถิด พวก​ฟีลิสเตีย​มา​ปล้น​ดินแดน​แล้ว”</verse>
				<verse number="28">ซาอูล​จึง​ละ​จาก​การ​ตาม​ล่า​ดาวิด​กลับไป​สู้รบ​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย ที่​แห่ง​นั้น​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า​เสลาฮัมมาห์เลโคท</verse>
				<verse number="29">จาก​ที่​นั่น​ดาวิด​ก็​ไป​อาศัย​อยู่​ใน​ที่​มั่น​แห่ง​เอนเกดี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">หลังจาก​ที่​ซาอูล​กลับมา​จาก​การ​รบ​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย ก็​มี​คน​มา​บอก​ว่า “ดาวิด​อยู่​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​เอนเกดี”</verse>
				<verse number="2">ซาอูล​จึง​นำ​พวก​คน​หนุ่ม​ที่​มี​ความ​สามารถ​จาก​ทั่ว​อิสราเอล​สามพัน​คน​ไป​ค้นหา​ดาวิด​กับ​พวก​ตาม​ซอก​เขา​แห่ง​เลียงผา</verse>
				<verse number="3">เขา​มาถึง​คอก​แกะ​ริม​ทาง และ​เข้า​ไป​ใน​ถ้ำ​แห่ง​หนึ่ง​เพื่อ​ปลดทุกข์ ดาวิด​กับ​พวก​อยู่​ลึก​เข้า​ไป​ใน​ถ้ำ</verse>
				<verse number="4">คน​ของ​ดาวิด​พูด​ว่า “วัน​นี้​แหละ​คือ​วันที่​พระยาห์เวห์​พูด ​กับ​ท่าน​ไว้​ว่า ‘เรา​จะ​มอบ​ศัตรู​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า เจ้า​ทำ​อะไร​กับ​เขา​ก็​ได้​ตาม​ใจ​ชอบ’ ” แล้ว​ดาวิด​ก็​ย่อง​เข้า​ไป​ตัด​ชาย​เสื้อ​คลุม​ของ​ซาอูล​โดย​ที่​ซาอูล​ไม่​รู้​ตัว</verse>
				<verse number="5">ต่อมา​ดาวิด​รู้สึก​ผิด​ที่​ได้​ตัด​ชาย​เสื้อ​คลุม​ของ​ซาอูล</verse>
				<verse number="6">ดาวิด​กล่าว​กับ​พรรคพวก​ว่า “พระยาห์เวห์​ห้าม​ข้าพเจ้า​ไม่​ให้​ทำ​เช่น​นั้น​ต่อ​นาย​เหนือ​หัว​ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​เจิม​ตั้ง​ไว้​หรือ​ไม่​ให้​ยื่น​มือ​ทำร้าย​กษัตริย์ เพราะ​เขา​เป็น​ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​เจิม​ตั้ง​ไว้”</verse>
				<verse number="7">ดาวิด​พูด​ดังนี้​เพื่อ​กำชับ​คน​ของ​เขา​อย่าง​เข้มงวด​ว่า​ไม่​ให้​ทำร้าย​ซาอูล แล้ว​ซาอูล​ก็​ออก​จาก​ถ้ำ​และ​ไป​ตาม​ทาง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="8">ดาวิด​ก็​ออก​จาก​ถ้ำ​ตาม​มา​และ​ร้องเรียก​ว่า “กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า” เมื่อ​ซาอูล​หันหน้า​มา ดาวิด​ก็​หมอบ​กราบ​ลง</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พูด​กับ​ซาอูล​ว่า “ทำไม​ท่าน​ฟัง​ผู้​คน​ที่​พูด​ว่า ‘ดาวิด​มุ่ง​ทำร้าย​ท่าน’</verse>
				<verse number="10">วัน​นี้​ก็​ท่าน​เห็น​กับ​ตา​แล้ว​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​ท่าน​ไว้​ใน​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​ถ้ำ​นี้ มี​ผู้​สนับสนุน​ให้​ฆ่า​ท่าน แต่​ข้าพเจ้า​ไว้​ชีวิต​ท่าน เพราะ​ข้าพเจ้า​ลั่น​วาจา​ไว้​ว่า ‘ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ทำร้าย​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​เพราะว่า​ท่าน​เป็น​ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​เจิม​ตั้ง​ไว้’</verse>
				<verse number="11">ดู​เถิด พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ดู​เสื้อ​คลุม​ชิ้น​นี้​ของ​ท่าน​ที่​อยู่​ใน​มือ​ของ​ข้าพเจ้า! ข้าพเจ้า​ตัด​ออก​มา แต่​ไม่ได้​ฆ่า​ท่าน ดู​เถิด ข้าพเจ้า​ไม่​มี​สิ่งใด​ใน​มือ​ที่​ระบุ​ว่า​ข้า​ทำ​ผิด​หรือ​กบฏ​ต่อ​ท่าน และ​ไม่ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​ท่าน แม้ว่า​ท่าน​ตาม​ล่า​เอา​ชีวิต​ข้าพเจ้า​อยู่</verse>
				<verse number="12">ขอ​พระยาห์เวห์​ตัดสิน​ความ​ระหว่าง​เรา​สอง​ฝ่าย และ​ขอ​พระยาห์เวห์​คืน​สนอง​สิ่ง​ที่​ท่าน​ทำ​ผิด​ต่อ​ข้าพเจ้า แต่​ข้าพเจ้า​เอง​จะ​ไม่​แตะต้อง​ท่าน</verse>
				<verse number="13">คำ​โบราณ​กล่าว​ไว้​ว่า ‘การ​กระทำ​ชั่ว​มา​จาก​คน​ชั่ว’ ฉะนั้น​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​แตะต้อง​ท่าน​เลย</verse>
				<verse number="14">ใคร​หนอ​ที่​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ออก​ตาม​ล่า ท่าน​ไล่ล่า​ใคร สุนัข​ตาย​หรือ หมัด​ตัว​หนึ่ง​หรือ</verse>
				<verse number="15">ขอ​พระยาห์เวห์​เป็น​ตุลาการ​ตัดสิน​ระหว่าง​เรา ขอ​พิจารณา​คดี​ของ​ข้าพเจ้า​และ​ยืนยัน​ว่า​ข้าพเจ้า​ไม่​ผิด ขอ​ตัดสิน​ว่า​ข้าพเจ้า​ไม่​ผิด​โดย​การ​ช่วย​กู้​ให้​พ้น​มือ​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ดาวิด​พูด​จบ​แล้ว ซาอูล​ถาม​ว่า “นั่น​เสียง​ของ​เจ้า​หรือ ดาวิด​ลูก​ข้า” แล้ว​เขา​ก็​ร้องไห้​เสียง​ดัง</verse>
				<verse number="17">และ​พูด​ว่า “เจ้า​เป็น​คน​ชอบธรรม​มาก​กว่า​ข้า เจ้า​ดี​ต่อ​ข้า​มา​ตลอด​แต่​ข้า​กลับ​ร้าย​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="18">ใน​วัน​นี้​เจ้า​บอก​ถึง​สิ่ง​ดี​ที่​เจ้า​ทำ​แก่​ข้า เพราะ​แม้​พระยาห์เวห์​มอบ​ข้า​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า เจ้า​ก็​ไม่ได้​ฆ่า​ข้า</verse>
				<verse number="19">มี​ใคร​หรือ​ที่​พบ​ศัตรู​แล้ว​ปล่อย​ไป​โดย​ไม่​ทำ​อันตราย ขอ​พระยาห์เวห์​ปูนบำเหน็จ​แก่​เจ้า​ที่​ได้​กรุณา​ข้า​ใน​วัน​นี้</verse>
				<verse number="20">ข้า​รู้​ว่า​เจ้า​จะ​ได้​เป็น​กษัตริย์​อย่าง​แน่นอน และ​อาณาจักร​อิสราเอล​จะ​มั่นคง​เป็น​ปึกแผ่น​ใน​มือ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="21">บัดนี้​ขอให้​สาบาน​ใน​นาม​พระยาห์เวห์​เถิด​ว่า เมื่อ​ถึง​เวลา​นั้น เจ้า​จะ​ไม่​ฆ่า​ลูกหลาน​ของ​ข้า​หรือ​ล้มล้าง​ครอบครัว​ของ​บิดา​ข้า”</verse>
				<verse number="22">ดาวิด​ก็​ปฏิญาณ​ต่อ​ซาอูล จาก​นั้น​ซาอูล​จึง​กลับ​วัง ส่วน​ดาวิด​และ​พรรคพวก​กลับ​ไป​ยัง​ที่​มั่น​ของ​ตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ซามูเอล​สิ้น​ชีวิต​ลง คน​อิสราเอล​ทั้งปวง​พา​กัน​มา​ร่วม​ชุมนุม​ไว้อาลัย​ให้​แก่​ซามูเอล และ​ฝัง​ศพ​เขา​ที่​รามาห์​บ้าน​เกิด​ของ​เขา ส่วน​ดาวิด​ย้าย​ไป​ที่​ถิ่น​ทุรกันดาร​ปาราน</verse>
				<verse number="2">มี​เศรษฐี​คน​หนึ่ง​ใน​มาโอน มี​ทรัพย์สิน​อยู่​ที่​คารเมล เขา​มี​แพะ​หนึ่ง​พัน​ตัว แกะ​สามพัน​ตัว ขณะ​นั้น​เขา​ไป​ที่​คารเมล​เพื่อ​ตัด​ขน​แกะ</verse>
				<verse number="3">เศรษฐี​ผู้​นี้​มี​นาม​ว่า​นาบาล เป็น​เชื้อสาย​ของ​คาเลบ ภรรยา​ของ​เขา​ชื่อ​อาบีกายิล เป็น​คน​สวย​และ​เฉลียว​ฉลาด แต่​ตัว​นาบาล​เป็น​คน​ใจ​แคบ​และ​หยาบคาย</verse>
				<verse number="4">ขณะ​ที่​ดาวิด​อยู่​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร เขา​ได้ยิน​ว่า​นาบาล​กำลัง​ตัด​ขน​แกะ</verse>
				<verse number="5">ก็​สั่ง​ชาย​หนุ่ม​สิบ​คน​ว่า “จง​ไป​หา​นาบาล​ที่​คารเมล​และ​ทักทาย​เขา​ใน​นาม​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">และ​แจ้ง​เขา​ว่า ‘ขอให้​ท่าน​มี​อายุ​มั่น​ขวัญ​ยืน! ขอให้​ท่าน​และ​ครอบครัว​มี​สุขภาพ​ดี! ขอให้​ทุก​อย่าง​ใน​กรรมสิทธิ์​ของ​ท่าน​เจริญ​ขึ้น!</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​ทราบ​มา​ว่า​ท่าน​กำลัง​ตัด​ขน​แกะ พวก​เรา​ไม่​เคย​ทำร้าย​คน​เลี้ยง​แกะ​ของ​ท่าน​เลย​ขณะ​ที่​พวก​เขา​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เรา ตลอด​เวลา​ที่​พวก​เขา​อยู่​ใน​คารเมล​ก็​ไม่​มี​สิ่งใด​ขาด​หาย​ไป</verse>
				<verse number="8">โปรด​ถาม​คน​ของ​ท่าน​ดู​ว่า​เป็น​อย่าง​ที่​กล่าว​มา​นี้​หรือ​ไม่ ฉะนั้น​ขอ​ท่าน​เกื้อหนุน​แก่​คน​ของ​ข้าพเจ้า​เพราะ​เรา​มา​เยือน​ใน​งาน​เลี้ยง​ฉลอง​นี้ โปรด​ให้​ดาวิด​ลูกชาย​และ​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ตาม​แต่​จะ​เอื้อเฟื้อ’ ”</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​บรรดา​คน​ของ​ดาวิด​มาถึง ก็​เรียน​ให้​นาบาล​ทราบ​ตาม​นั้น​ใน​นาม​ของ​ดาวิด​และ​รอ​ฟัง​คำตอบ</verse>
				<verse number="10">นาบาล​ตอบ​คน​รับใช้​ของ​ดาวิด​ว่า “ดาวิด​เป็น​ใคร​กัน ลูก​เจสซี​คน​นี้​เป็น​ใคร​กัน ทุก​วัน​นี้​มี​ลูกจ้าง​มากมาย​หนี​นาย​ของ​ตัว​ไป</verse>
				<verse number="11">ควร​หรือ​ที่​ข้า​จะ​เอา​ขนมปัง น้ำ และ​เนื้อ​ที่​ข้า​ได้​ฆ่า​สำหรับ​คน​ตัด​ขน​แกะ​ของ​ข้า​ไป​ให้​กลุ่ม​คน​ที่​ข้า​ไม่​รู้จัก​หัว​นอน​ปลาย​เท้า”</verse>
				<verse number="12">คน​ของ​ดาวิด​จึง​กลับมา​รายงาน​ทุก​ถ้อยคำ​ที่​นาบาล​กล่าว</verse>
				<verse number="13">ดาวิด​สั่ง​ว่า “ให้​แต่​ละ​คน​คาด​ดาบ!” พวก​เขา​ทำ​ตาม​และ​ตัว​ดาวิด​เอง​ก็​คาด​ดาบ​ด้วย มี​คน​สี่ร้อย​คน​เดินทาง​ไป​กับ​ดาวิด ส่วน​อีก​สองร้อย​คน​เฝ้า​สัมภาระ​อยู่​ที่​กองหลัง</verse>
				<verse number="14">มี​คน​ใช้​คน​หนึ่ง​ไป​บอก​อาบีกายิล​ภรรยา​ของ​นาบาล​ว่า “ดาวิด​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​จาก​ถิ่น​ทุรกันดาร​มา​ทักทาย​นายท่าน แต่​นายท่าน​ไป​ดูถูก​เอ็ดตะโร​พวก​นั้น</verse>
				<verse number="15">แท้​ที่​จริง​คน​ของ​ดาวิด​ดี​ต่อ​พวก​เรา​มาก พวก​เขา​ไม่​เคย​ทำ​อันตราย​อะไร​เรา​เลย ตลอด​เวลา​ที่​เรา​อยู่​กลาง​ทุ่ง​ใกล้​ๆ พวก​เขา ไม่​มี​อะไร​หาย​สัก​อย่าง</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​เป็น​เกราะ​กำบัง​ให้​เรา​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน​ตลอด​เวลา​ที่​เรา​เลี้ยง​แกะ​อยู่​ใกล้​ๆ พวก​เขา</verse>
				<verse number="17">ขอให้​นาย​หญิง​ตรึกตรอง​ดู​ว่า​จะ​ทำ​อะไร​ได้​บ้าง เพราะ​ภัย​กำลัง​จะ​มาถึง​นายท่าน​และ​ครอบครัว นายท่าน​เป็น​คน​ชั่วร้าย​ไม่​ยอม​ฟัง​คำ​ทัดทาน​จาก​ใคร​เลย”</verse>
				<verse number="18">อาบีกายิล​ไม่​รอ​ช้า รีบ​จัด​ขนมปัง​สองร้อย​ก้อน เหล้า​องุ่น​สอง​ถุง​หนัง เนื้อ​แกะ​ที่​ทำ​เสร็จ​แล้ว​ห้า​ตัว ข้าว​คั่ว​ห้า​ซีห์ ขนม​ลูกเกด​หนึ่ง​ร้อย​ก้อน มะเดื่อ​อัด​สองร้อย​ก้อน และ​ใช้​ลา​บรรทุก​ของ​เหล่า​นี้​ไป</verse>
				<verse number="19">เธอ​สั่ง​คน​รับใช้​ว่า “รีบ​ล่วงหน้า​ไป​ก่อน เดี๋ยว​ฉัน​จะ​ตาม​ไป” แต่​เธอ​ไม่ได้​บอก​นาบาล​สามี​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="20">ขณะ​ที่​เธอ​ขี่​ลา​มา​ตาม​ทาง​สู่​หุบเขา​ลึก ก็​พบ​ดาวิด​กับ​พวก​สวน​ทาง​มา</verse>
				<verse number="21">ดาวิด​เพิ่ง​กล่าว​ว่า “เปล่า​ประโยชน์​ที่​ข้า​เฝ้า​ดูแล​ฝูง​สัตว์​ของ​เจ้า​คน​นี้​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร ไม่​ให้​อะไร​หาย​ไป​สัก​อย่าง เขา​กลับ​ตอบแทน​การ​ดี​ของ​ข้า​ด้วย​การ​ชั่ว</verse>
				<verse number="22">หาก​ถึง​รุ่งเช้า​แล้ว ข้า​ยัง​ไว้​ชีวิต​ผู้ชาย​ที่​เป็น​คน​ของ​นาบาล​แม้แต่​คน​เดียว ขอ​พระเจ้า​จัดการ​กับ​ดาวิด ​อย่าง​สาหัสสากรรจ์!”</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​อาบีกายิล​เห็น​ดาวิด เธอ​รีบ​ลง​จาก​หลัง​ลา หมอบ​กราบ​ซบ​หน้า​ลง​กับ​พื้น​ต่อหน้า​ดาวิด</verse>
				<verse number="24">เธอ​หมอบ​ลง​แทบ​เท้า​ดาวิด​และ​กล่าว​ว่า “ได้โปรด เจ้านาย​ของ​ดิฉัน ขอให้​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ได้​พูด​กับ​ท่าน ขอ​โปรด​ฟัง​สิ่ง​ที่​ผู้​รับใช้​จะ​พูด</verse>
				<verse number="25">ขอ​เจ้านาย​ของ​ดิฉัน​อย่า​สนใจ​นาบาล​คน​ชั่วร้าย​นั้น​เลย เขา​เป็น​คน​โง่​สม​ชื่อ​และ​ความ​เขลา​คง​จะ​ติดตาม​เขา​ไป ส่วน​ดิฉัน​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ไม่​ทัน​ได้​พบ​คน​ที่​ท่าน​ส่ง​ไป</verse>
				<verse number="26">เจ้านาย​ของ​ดิฉัน เนื่องจาก​พระยาห์เวห์​ป้องกัน​ไม่​ให้​มือ​ของ​ท่าน​เปื้อน​เลือด​ด้วย​การ​ลงมือ​แก้แค้น​เอง พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด​และ​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ขอให้​ศัตรู​และ​คน​ทั้งปวง​ที่​มุ่งร้าย​ต่อ​นายท่าน​จง​เป็น​เหมือน​นาบาล​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="27">และ​นี่​คือ​ของ​กำนัล​ที่​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​นำมา​มอบให้​ท่าน​กับ​คน​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="28">โปรด​ยกโทษ​ให้​กับ​ความ​อวดดี​ของ​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ด้วย พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ให้​วงศ์​ตระกูล​ของ​นายท่าน​ยืนยง​ตลอดไป​อย่าง​แน่นอน เพราะ​ท่าน​ได้​ต่อสู้​ใน​สงคราม​ของ​พระยาห์เวห์ ขอ​อย่า​ให้​พบ​การ​กระทำ​ผิด​ใน​ตัว​ท่าน​เลย​ตลอด​ชีวิต​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="29">ถึงแม้​จะ​มี​คน​ไล่ล่า​เอา​ชีวิต​ของ​ท่าน เจ้านาย​ของ​ดิฉัน​ก็​จะ​ปลอดภัย​อยู่​ภายใต้​การ​ปกป้อง​คุ้มครอง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน แต่​ชีวิต​ศัตรู​ของ​ท่าน​จะ​ลับ​หาย​ไป​เหมือน​ถูก​เหวี่ยง​จาก​สลิง</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​สิ่ง​ดีงาม​ทั้งปวง​บังเกิด​แก่​ท่าน​ตาม​คำ​สัญญา และ​ตั้ง​ท่าน​เป็น​ผู้​นำ​เหนือ​คน​อิสราเอล​แล้ว</verse>
				<verse number="31">ท่าน​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​เสียใจ​ที่​ฆ่า​คน​โดย​ไม่​จำเป็น​หรือ​ลงมือ​แก้แค้น​เอง และ​เมื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​นำ​ความ​สำเร็จ​มา​ให้​ท่าน​แล้ว โปรด​ระลึก​ถึง​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ด้วย”</verse>
				<verse number="32">ดาวิด​ตอบ​อาบีกายิล​ว่า “สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​ผู้​ส่ง​เจ้า​มา​พบ​ข้า​ใน​วัน​นี้</verse>
				<verse number="33">ขอ​พระเจ้า​อวยพร​เจ้า​สำหรับ​การ​ตัดสินใจ​ที่​ดี​ของ​เจ้า​และ​ที่​เจ้า​ช่วย​ป้องกัน​ข้า​ไม่​ให้​ฆ่า​คน​ใน​วัน​นี้ ไม่​ต้อง​แก้แค้น​ให้​มือ​เปื้อน​เลือด</verse>
				<verse number="34">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​ผู้​ป้องกัน​ไม่​ให้​ข้า​ทำ​อันตราย​เจ้า มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด หาก​เจ้า​ไม่ได้​มา​พบ​ข้า​อย่าง​รวดเร็ว คน​ของ​นาบาล​คง​ไม่​มี​ชีวิต​เหลือ​รอด​แม้แต่​คน​เดียว​ใน​เช้า​วัน​พรุ่งนี้​ฉันนั้น”</verse>
				<verse number="35">แล้ว​ดาวิด​จึง​รับ​ของ​กำนัล​จาก​เธอ และ​กล่าว​ว่า “จง​กลับ​บ้าน​ไป​โดย​สวัสดิภาพ​เถิด ข้า​รับ​ฟัง​และ​จะ​ทำ​ตาม​คำ​ร้อง​ขอ​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​เธอ​กลับมา​ถึง​บ้าน ก็​พบ​ว่า​นาบาล​ได้​จัด​งาน​เลี้ยง​ใหญ่​ราวกับ​งาน​เลี้ยง​ของ​กษัตริย์ เขา​กำลัง​เมา​อย่าง​หนัก เธอ​จึง​ไม่ได้​เล่า​สิ่งใด​ให้​เขา​ฟัง​เลย​จน​กระทั่ง​เช้า​วัน​รุ่งขึ้น</verse>
				<verse number="37">ใน​ตอน​เช้า​เมื่อ​เขา​สร่าง​เมา​แล้ว ภรรยา​ก็​เล่า​เหตุการณ์​ทุก​อย่าง​ที่​เกิดขึ้น​ให้​ฟัง เขา​ถึง​กับ​ตกใจ​มาก​และ​แน่นิ่ง​ไป​เหมือน​ก้อนหิน</verse>
				<verse number="38">ประมาณ​สิบวัน​หลังจาก​นั้น​พระยาห์เวห์​ลงโทษ​นาบาล​และ​เขา​ก็​ตาย</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​ดาวิด​ได้ยิน​ว่า​นาบาล​ตาย​แล้ว ก็​กล่าว​ว่า “สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ พระองค์​ให้​ความ​เป็นธรรม​แก่​ข้าพเจ้า​แล้ว​ที่​นาบาล​ดูหมิ่น​ข้าพเจ้า และ​ป้องกัน​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ไม่​ให้​ทำ​ผิด และ​ให้​นาบาล​ได้รับ​โทษ​สาสม​กับ​ความ​ผิด​แล้ว” จาก​นั้น​ดาวิด​ก็​ส่ง​คน​ไป​ขอ​อาบีกายิล​มา​เป็น​ภรรยา</verse>
				<verse number="40">คน​ของ​ดาวิด​มา​ที่​คารเมล และ​กล่าว​กับ​อาบีกายิล​ว่า “ดาวิด​ส่ง​เรา​มา​รับ​ท่าน​ไป​เป็น​ภรรยา​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="41">เธอ​กราบ​ซบ​หน้า​ลง​กับ​พื้น​และ​พูด​ว่า “ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​อยู่​นี่​แล้ว พร้อม​ที่​จะ​รับใช้​ท่าน และ​ล้าง​เท้า​ให้​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="42">อาบีกายิล​รีบ​ขึ้น​ลา​ไป​กับ​ผู้​ส่ง​สาส์น​ของ​ดาวิด โดย​มี​สาวใช้​ห้า​คน​ติดตาม​ไป​ด้วย เธอ​ได้​เป็น​ภรรยา​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="43">ดาวิด​ยัง​ได้​แต่งงาน​กับ​อาหิโนอัม​จาก​ยิสเรเอล​ด้วย และ​เธอ​ทั้ง​สอง​ได้​เป็น​ภรรยา​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="44">แต่​ซาอูล​ยก​มีคาล​ลูกสาว​ของ​เขา​ซึ่ง​เป็น​ภรรยา​ของ​ดาวิด​ให้​แก่​ปัลทีเอล ​ลูกชาย​ของ​ลาอิช​ผู้​มา​จาก​กัลลิม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ชาว​ศิฟ​มา​พบ​ซาอูล​ที่​เมือง​กิเบอาห์ และ​พูด​ว่า “ดาวิด​กำลัง​หลบ​ซ่อน​ตัว​อยู่​ที่​ภูเขา​ฮาคีลาห์​ตรงข้าม​กับ​เยชิโมน​ไม่​ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="2">ซาอูล​จึง​นำ​กอง​ทหาร​ชาว​อิสราเอล​ที่​คัดเลือก​แล้ว​สามพัน​คน​ไป​ตาม​ล่า​ดาวิด​ที่​ถิ่น​ทุรกันดาร​ศิฟ</verse>
				<verse number="3">ซาอูล​ตั้ง​ค่าย​พัก​อยู่​ที่​ริม​ทาง​บน​เนิน​เขา​ฮาคีลาห์​ตรง ข้าม​กับ​เยชิโมน ส่วน​ดาวิด​อยู่​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร เมื่อ​ดาวิด​เห็นว่า​ซาอูล​มา​ตาม​ล่า​ตน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="4">เขา​ก็​ส่ง​คน​มา​สืบ​ข่าว และ​รู้​ว่า​ซาอูล​มาถึง​แน่นอน​แล้ว</verse>
				<verse number="5">ดาวิด​จึง​มา​ดู​ลาดเลา​ที่​ที่​ซาอูล​ตั้ง​ค่าย​อยู่​และ​เห็น​สถานที่​ที่​ซาอูล​กับ​แม่ทัพ​อับเนอร์​ลูกชาย​ของ​เนอร์​นอน​อยู่ ซาอูล​นอน​หลับ​อยู่​ใน​ค่าย ส่วน​กองทัพ​ตั้ง​ค่าย​อยู่​รอบ​เขา</verse>
				<verse number="6">ดาวิด​จึง​ถาม​อาหิเมเลค​ชาว​ฮิตไทต์​และ​อาบีชัย​น้อง​ของ​โยอาบ​ลูกชาย​ของ​เศรุยาห์​ว่า “ใคร​จะ​ลง​ไป​หา​ซาอูล​ใน​ค่าย​กับ​ข้าพเจ้า” อาบีชัย​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ไป​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="7">ดาวิด​กับ​อาบีชัย​จึง​ลง​ไป​ที่​กองทัพ​ใน​เวลา​กลางคืน ซาอูล​นอน​หลับ​อยู่​ใน​ค่าย มี​หอก​ปัก​อยู่​ที่​พื้น​ข้าง​ๆ ศีรษะ ส่วน​อับเนอร์​และ​ทหาร​ทั้งหลาย​นอน​อยู่​รอบ​เขา</verse>
				<verse number="8">อาบีชัย​กล่าว​กับ​ดาวิด​ว่า “วัน​นี้​พระเจ้า​มอบ​ศัตรู​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน​แล้ว บัดนี้​ขอให้​ข้าพเจ้า​ใช้​หอก​ปัก​ซาอูล​ติด​พื้น​ครั้ง​เดียว​โดย​ไม่​ต้อง​ออก​แรง​ซ้ำ​เลย”</verse>
				<verse number="9">แต่​ดาวิด​กล่าว​กับ​อาบีชัย​ว่า “อย่า​ทำลาย​เขา​เลย! ใคร​เล่า​จะ​พ้น​ผิด​ไป​ได้​ที่​บังอาจ​แตะต้อง​ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​เจิม​ตั้ง​ไว้</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด พระยาห์เวห์​จะ​ลงมือ​เอง​ฉันนั้น เมื่อ​ถึง​อายุขัย เขา​ก็​จะ​สิ้น​ชีพ หรือ​ไม่​หาก​เขา​ออก​รบ​ก็​จะ​ย่อยยับ</verse>
				<verse number="11">แต่​ขอ​พระยาห์เวห์​ห้าม​ไม่​ให้​ข้าพเจ้า​แตะต้อง​ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​เจิม​ตั้ง​ไว้ ให้​เรา​เอา​หอก​และ​เหยือก​ข้าง​ศีรษะ​ของ​เขา​ไป​กัน​เถิด”</verse>
				<verse number="12">ดาวิด​จึง​เอา​หอก​และ​เหยือก​น้ำ​ข้าง​พระ​เศียร​ของ​ซาอูล​ออก​ไป​โดย​ไม่​มี​ใคร​รู้​เห็น​หรือ​ตื่น​ขึ้น​มา ทั้ง​นี้​เพราะ​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​คน​เหล่า​นั้น​หลับ​สนิท</verse>
				<verse number="13">จาก​นั้น​ดาวิด​ข้าม​ไป​อีก​ฟาก​หนึ่ง แล้ว​ไป​ยืน​อยู่​บน​ยอด​เขา​ไกล​ออก​ไป มี​ที่​ว่าง​กว้าง​ใหญ่​ระหว่าง​ทั้ง​สอง​ฝ่าย</verse>
				<verse number="14">เขา​ตะโกน​เรียก​อับเนอร์​ลูกชาย​ของ​เนอร์​และ​กอง​ทหาร​ว่า “อับเนอร์ ท่าน​จะ​ไม่​ตอบ​ข้าพเจ้า​หรือ” อับเนอร์​ตอบ​ว่า “นั่น​ใคร​มา​ร้องเรียก​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="15">ดาวิด​กล่าว​ว่า “ท่าน​เป็น​ลูกผู้ชาย​ไม่​ใช่​หรือ ทั่ว​อิสราเอล​มี​ใคร​ที่​เก่งกล้า​เหมือน​ท่าน ทำไม​จึง​ไม่​คอย​อารักขา​กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ท่าน ปล่อย​ให้​มี​บาง​คน​มา​ทำลาย​กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="16">ท่าน​ทำ​ได้​แย่​มาก พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ท่าน​กับ​คน​ของ​ท่าน​สมควร​ตาย​ฉันนั้น เพราะ​ท่าน​ไม่ได้​อารักขา​เจ้านาย​ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​เจิม​ตั้ง​ไว้ หา​ดู​ให้​ทั่ว​สิ ไหนล่ะ​หอก​กับ​เหยือก​น้ำ​ข้าง​พระ​เศียร”</verse>
				<verse number="17">ซาอูล​จำ​เสียง​ดาวิด​ได้ ก็​พูด​ว่า “นั่น​เสียง​ของ​เจ้า​หรือ ดาวิด​ลูก​ข้า” ดาวิด​ตอบ​ว่า “ใช่ ข้าพเจ้า​เอง กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="18">ทำไม​จึง​ตาม​ล่า​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน ข้าพเจ้า​ทำ​สิ่ง​ใด​ผิด​หรือ</verse>
				<verse number="19">ขอ​กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​รับ​ฟัง​คำ​ของ​ข้าพเจ้า หาก​พระยาห์เวห์​ยั่วยุ​ท่าน​ให้​ต่อสู้​กับ​ข้าพเจ้า ก็​ขอให้​พระองค์​โปรด​รับ​เครื่อง​บูชา​จาก​ข้าพเจ้า​ด้วย แต่​หาก​เป็น​แผนการ​ของ​มนุษย์ ก็​ขอให้​คน​นั้น​ถูก​สาป​แช่ง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์! พวก​เขา​ขับไล่​ข้าพเจ้า​ไม่​ให้​มี​ส่วนร่วม​ใน​กรรมสิทธิ์​จาก​พระยาห์เวห์​และ​พูด​ว่า ‘จง​ไป​ปรนนิบัติ​พระ​อื่น​ๆ เถิด’</verse>
				<verse number="20">ขอ​อย่า​ให้​ข้าพเจ้า​ต้อง​ไป​ตาย​ใน​ต่าง​แดน​ห่างไกล​จาก​เบื้อง​พระพักตร์​พระยาห์เวห์​เลย กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ออก​มา​ตาม​ล่า​หมัด​ตัว​หนึ่ง​เหมือน​คน​ล่า​นก​กระทา​บน​ภูเขา”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​ซาอูล​จึง​พูด​ว่า “ข้า​ได้​ทำ​บาป​แล้ว กลับมา​เถิด​ลูก​เอ๋ย ข้า​จะ​ไม่​พยายาม​หา​ช่อง​ทาง​ทำร้าย​เจ้า​อีก เพราะ​ใน​วัน​นี้​เจ้า​เห็น​ชีวิต​ข้า​มี​คุณค่า ข้า​โง่เขลา​ไป​และ​ทำ​ผิด​มหันต์”</verse>
				<verse number="22">ดาวิด​ตอบ​ว่า “นี่​หอก​ของ​ท่าน ขอ​ใช้​คน​ข้าม​มา​รับ​คืน​ไป</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​ปูนบำเหน็จ​แก่​ทุก​คน​ตาม​ความ​ชอบธรรม​และ​ความ​สัตย์ซื่อ​ของ​เขา พระยาห์เวห์​มอบ​ท่าน​ไว้​ใน​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​วัน​นี้ แต่​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​แตะต้อง​ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​เจิม​ตั้ง​ไว้</verse>
				<verse number="24">ใน​วัน​นี้​ข้าพเจ้า​เห็น​คุณค่า​ชีวิต​ของ​ท่าน​ฉันใด ขอ​พระยาห์เวห์​เห็น​คุณค่า​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า และ​ขอ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​พ้น​จาก​ความ​ทุกข์​ยาก​ทั้ง​มวล​ฉันนั้น”</verse>
				<verse number="25">แล้ว​ซาอูล​ก็​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “ขอ​พระเจ้า​อวยพร​เจ้า ดาวิด​ลูกชาย​ของ​ข้า เจ้า​จะ​ทำ​สิ่ง​ใหญ่​และ​ชนะ​อย่าง​แน่นอน” ด้วย​เหตุ​นี้ ดาวิด​จึง​จาก​ไป และ​ซาอูล​ก็​กลับ​วัง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">แต่​ดาวิด​คิดว่า “ไม่​วัน​ใด​ก็​วัน​หนึ่ง​ข้า​จะ​ต้อง​พินาศ​ด้วย​น้ำ​มือ​ของ​ซาอูล ข้า​หนี​ไป​ยัง​ดินแดน​ฟีลิสเตีย​เป็น​ดี​ที่สุด ซาอูล​จะ​ได้​เลิก​ตาม​ล่า​ข้า​ไป​ทั่ว​อิสราเอล และ​ข้า​จะ​รอดพ้น​จาก​มือ​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​กับ​พรรคพวก​หกร้อย​คน​จึง​พา​กัน​ไป​พบ​กษัตริย์​อาคีช​ลูกชาย​ของ​มาโอค​แห่ง​กัท</verse>
				<verse number="3">ดาวิด​กับ​พวก​ไป​อาศัย​อยู่​กับ​อาคีช​ที่​กัท ต่าง​ก็​พา​ครอบครัว​ไป​ด้วย ดาวิด​มี​ภรรยา​สอง​คน​คือ​อาหิโนอัม​แห่ง​ยิสเรเอล​และ​อาบีกายิล​แห่ง​คารเมล​ภรรยา​ม่าย​ของ​นาบาล</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ซาอูล​รู้​ว่า​ดาวิด​หนี​ไป​ที่​กัท​แล้ว จึง​เลิก​ติดตาม​ดาวิด</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ดาวิด​พูด​กับ​อาคีช​ว่า “หาก​ข้าพเจ้า​เป็น​ที่​โปรดปราน​ใน​สายตา​ของ​ท่าน ขอ​ให้​ข้าพเจ้า​อาศัย​อยู่​ใน​ที่​สัก​แห่ง​หนึ่ง​ใน​ชนบท ควร​หรือ​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​อยู่​ใน​เมือง​หลวง​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="6">ใน​วัน​นั้น​อาคีช​จึง​มอบ​เมือง​ศิกลาก​แก่​ดาวิด เมือง​นั้น​จึง​ขึ้น​กับ​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ตั้งแต่​นั้น​มา</verse>
				<verse number="7">ดาวิด​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ฟีลิสเตีย​เป็น​เวลา​หนึ่ง​ปี​กับ​สี่​เดือน</verse>
				<verse number="8">ระหว่าง​นั้น​ดาวิด​กับ​พวก​ได้​ออก​ปล้น​ชาว​เกชูร์ เกอร์ซี และ​อามาเลข (ซึ่ง​ชน​เหล่า​นี้​อาศัย​อยู่​ใน​ถิ่น​นั้น ไกล​ไป​ถึง​เมือง​ชูร์​และ​อียิปต์​ตั้งแต่​สมัย​โบราณ)</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ดาวิด​บุก​โจมตี​เมือง​ใด เขา​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​มี​ผู้หญิง​หรือ​ผู้ชาย​รอด​ชีวิต​ไป​ได้​แม้แต่​คน​เดียว แต่​จะ​ยึด​เอา​แกะ วัว ลา อูฐ และ​เสื้อผ้า แล้ว​กลับมา​พบ​อาคีช</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​อาคีช​ถาม​ว่า “วัน​นี้​ไป​ปล้น​ที่ไหน​มา​บ้าง” ดาวิด​ก็​จะ​ตอบ​ว่า “เนเกบ​ใน​ยูดาห์” หรือ​ไม่​ก็ “เนเกบ​ใน​เยราห์เมเอล” หรือ “เนเกบ​ของ​ชาว​เคไนต์”</verse>
				<verse number="11">ดาวิด​ไม่​ปล่อย​ให้​ทั้ง​หญิง​และ​ชาย​เหลือ​รอด​กลับมา​ที่​เมือง​กัท​เลย เพราะ​คิดว่า “คน​เหล่า​นั้น​อาจ​มา​ฟ้อง​ว่า ‘ดาวิด​ได้​ทำ​อะไร​ไป​บ้าง’ ” เป็น​เช่น​นี้​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า ตลอด​เวลา​ที่​ดาวิด​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="12">อาคีช​ไว้ใจ​ดาวิด​และ​พูด​กับ​ตัวเอง​ว่า “ถึง​ตอน​นี้​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​จะ​ต้อง​รังเกียจ​ดาวิด​เป็น​ที่สุด คราว​นี้​เขา​จะ​อยู่​ที่นี่​รับใช้​ข้า​ไป​ตลอด​ชีวิต”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">ครั้ง​นั้น​ชาว​ฟีลิสเตีย​ระดม​กำลัง​มา​สู้รบ​กับ​คน​อิสราเอล อาคีช​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “เจ้า​รู้​ใช่ไหม​ว่า​เจ้า​กับ​พรรคพวก​จะ​ต้อง​ไป​ร่วม​รบ​กับ​ข้า”</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​พูด​ว่า “แล้ว​ท่าน​จะ​เห็นว่า​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​สามารถ​ทำ​สิ่งใด​ได้​บ้าง” อาคีช​ตอบ​ว่า “ดี​มาก ข้า​จะ​ให้​เจ้า​เป็น​องครักษ์​ของ​ข้า​ตลอด​ชีวิต”</verse>
				<verse number="3">ฝ่าย​ซามูเอล​สิ้น​ชีวิต​ไป​แล้ว และ​คน​อิสราเอล​ทั้งปวง​พา​กัน​ไว้อาลัย​ให้​เขา เขา​ถูก​ฝัง​ไว้​ที่​รามาห์​ซึ่ง​เป็น​บ้าน​เกิด ซาอูล​ได้​กำจัด​คนทรง​และ​หมอดู​ทั้งหมด​ไป​จาก​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="4">ชาว​ฟีลิสเตีย​รวม​พล​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​ชูเนม ส่วน​ซาอูล​รวม​พล​อิสราเอล​ทั้งหมด​และ​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​กิลโบอา</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ซาอูล​เห็น​กองทัพ​ฟีลิสเตีย​ก็​หวาด​กลัว​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="6">และ​ถาม​พระยาห์เวห์​แต่​พระยาห์เวห์​ไม่​ตอบ​เลย ไม่ว่า​ทาง​ความ​ฝัน ทาง​อูริม หรือ​ทาง​ผู้​เผย​พระวจนะ</verse>
				<verse number="7">ซาอูล​จึง​สั่ง​คน​ที่​คอย​รับใช้​เขา​ว่า “จง​ไป​ตาม​หา​หญิง​คนทรง​เพื่อ​ข้า​จะ​ได้​ไป​ถาม​เธอ” พวก​เขา​กล่าว​ว่า “มี​อยู่​คน​หนึ่ง​ใน​เอนโดร์”</verse>
				<verse number="8">ซาอูล​จึง​ปลอม​ตัว​โดย​สวม​เสื้อผ้า​ของ​ผู้​อื่น​ไป​ที่​บ้าน​ของ​หญิง​คนทรง​ใน​เวลา​กลางคืน มี​ผู้​ติดตาม​สอง​คน ซาอูล​พูด​ว่า “ข้า​อยาก​จะ​พูด​กับ​วิญญาณ​ผู้​ตาย​คน​หนึ่ง จง​เรียก​เขา​มา​ตาม​ที่​ข้า​เอ่ย​ชื่อ”</verse>
				<verse number="9">แต่​หญิง​นั้น​กล่าว​ว่า “ท่าน​ย่อม​ทราบ​ดี​ว่า​ซาอูล​ได้​ทำ​อะไร เขา​กวาดล้าง​คนทรง​กับ​หมอดู​ให้​หมด​แผ่นดิน ทำไม​ท่าน​จึง​วาง​กับดัก​เพื่อ​ฆ่า​ดิฉัน”</verse>
				<verse number="10">ซาอูล​สาบาน​กับ​เธอ​โดย​อ้าง​พระยาห์เวห์​ว่า “พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด เจ้า​จะ​ไม่​ถูก​ลงโทษ​เพราะ​เรื่อง​นี้​ฉันนั้น”</verse>
				<verse number="11">หญิง​นั้น​จึง​ถาม​ว่า “จะ​ให้​เรียก​ใคร​ขึ้นมา” ซาอูล​พูด​ว่า “ให้​เรียก​ซามูเอล​ขึ้นมา”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​หญิง​นั้น​เห็น​ซามูเอล ก็​ร้อง​เสียง​หลง​และ​กล่าว​กับ​ซาอูล​ว่า “เหตุใด​ท่าน​จึง​หลอก​ดิฉัน ท่าน​คือ​ซาอูล!”</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​พูด​ว่า “อย่า​กลัว​ไป​เลย เจ้า​เห็น​อะไร​บ้าง” หญิง​นั้น​พูด​ว่า “ดิฉัน​เห็น​ร่าง​ของ​ผี​ตัว​หนึ่ง ​ขึ้นมา​จาก​แผ่นดิน​โลก”</verse>
				<verse number="14">ซาอูล​ถาม​ว่า “หน้าตา​ท่าทาง​เป็น​ยังไง” เธอ​พูด​ว่า “ชาย​ชรา​สวม​เสื้อ​คลุม​คน​หนึ่ง​กำลัง​ขึ้นมา” ซาอูล​จึง​ทราบ​ว่า​เป็น​ซามูเอล และ​หมอบ​กราบ​ซบ​หน้า​ลง​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="15">ซามูเอล​ถาม​ว่า “ทำไม​ท่าน​จึง​มา​รบกวน​และ​เรียก​ข้า​กลับมา​อีก” ซาอูล​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​กำลัง​เดือดร้อน​มาก ชาว​ฟีลิสเตีย​รบ​กับ​ข้าพเจ้า​อยู่ และ​พระเจ้า​ไป​จาก​ข้าพเจ้า​แล้ว พระองค์​ไม่​ตอบ​เลย ไม่ว่า​ทาง​ผู้​เผย​พระวจนะ​หรือ​ความ​ฝัน ข้าพเจ้า​จึง​เรียก​ท่าน​มา​เพื่อ​ถาม​ว่า​ควร​ทำ​อย่างไร”</verse>
				<verse number="16">ซามูเอล​กล่าว​ว่า “ทำไม​จึง​มา​ปรึกษา​ข้า ใน​เมื่อ​พระยาห์เวห์​ไป​จาก​เจ้า​และ​กลาย​เป็น​ศัตรู​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​ได้​กระทำ​ตาม​ที่​พระองค์​พยากรณ์​ไว้​ผ่าน​ทาง​ข้า พระยาห์เวห์​ริบ​อาณาจักร​จาก​มือ​ของ​เจ้า​และ​มอบให้​ดาวิด​เพื่อนบ้าน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="18">เนื่องจาก​เจ้า​ไม่​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​หรือ​สนอง​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระองค์​ที่​มี​ต่อ​ชาว​อามาเลข วัน​นี้​พระยาห์เวห์​จึง​กระทำ​กับ​เจ้า​เช่น​นี้</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​จะ​มอบ​ทั้ง​เจ้า​และ​คน​อิสราเอล​ไว้​ใน​มือ​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย พรุ่งนี้​เจ้า​กับ​ลูก​ๆ จะ​มา​อยู่​กับ​ข้า พระยาห์เวห์​จะ​มอบ​กองทัพ​อิสราเอล​ไว้​ใน​มือ​ของ​ฟีลิสเตีย​ด้วย”</verse>
				<verse number="20">ซาอูล​ล้ม​ลง​เหยียด​ยาว​บน​พื้น​ทันที รู้สึก​ตกใจ​กลัว​ยิ่งนัก​เพราะ​ถ้อยคำ​ของ​ซามูเอล ทั้ง​หมด​แรง​เพราะ​ความ​หิว เนื่องจาก​ไม่ได้​กิน​อะไร​เลย​ตลอด​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​หญิง​นั้น​เห็น​ว่า​ซาอูล​หวาด​วิตก​ยิ่งนัก จึง​พูด​ว่า “ดู​เถิด ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ได้​ยอม​เสี่ยง​ชีวิต​ทำ​ตาม​ที่​ท่าน​บอก</verse>
				<verse number="22">บัดนี้​โปรด​ทำ​ตาม​คำ​ของ​ดิฉัน​บ้าง และ​อนุญาต​ให้​ดิฉัน​นำ​อาหาร​มา​ให้​ท่าน​กิน เพื่อ​จะ​มี​กำลัง​ขึ้น แล้ว​เดินทาง​กลับ​ไป​ได้”</verse>
				<verse number="23">แต่​เขา​ปฏิเสธ​ว่า “ข้า​จะ​ไม่​กิน” ผู้​ติดตาม​ทั้ง​สอง​คน​จึง​สนับสนุน​คำ​ของ​หญิง​นั้น และ​คะยั้นคะยอ​จน​ใน​ที่สุด​ซาอูล​ก็​ยอม​ขึ้น​นั่ง​บน​ม้านั่ง​ยาว</verse>
				<verse number="24">หญิง​นั้น​มี​ลูก​วัว​ขุน​ที่​บ้าน​ตัว​หนึ่ง ก็​ออก​ไป​ฆ่า​เพื่อ​นำมา​ปรุง​อาหาร และ​นวด​แป้ง​อบ​ขนมปัง​ไม่​ใส่​เชื้อ</verse>
				<verse number="25">เธอ​นำ​อาหาร​มา​ให้​กษัตริย์​และ​พวก​ผู้​ติดตาม​กิน ใน​คืน​นั้น​เอง​พวก​เขา​ก็​เดินทาง​จาก​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">ชาว​ฟีลิสเตีย​ระดม​กำลัง​ทั้งหมด​ที่​อาเฟค ส่วน​คน​อิสราเอล​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​ริม​ธาร​น้ำพุ​ใน​ยิสเรเอล</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​บรรดา​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ของ​ฟีลิสเตีย​ยก​ขบวน​ออก​ไป​เป็น​กองร้อย​และ​กองพัน ดาวิด​และ​พรรคพวก​ก็​ร่วม​ขบวน​เป็น​กองหลัง​พร้อม​กับ​อาคีช</verse>
				<verse number="3">ขุนพล​ฟีลิสเตีย​ถาม​ว่า “คน​ฮีบรู​พวก​นี้​มา​ทำ​อะไร​อยู่​ที่นี่” อาคีช​ตอบ​ว่า “นี่​ไง​ดาวิด อดีต​ทหาร​ของ​กษัตริย์​ซาอูล​แห่ง​อิสราเอล เขา​มา​อยู่​กับ​ข้า​ปี​กว่า​แล้ว ข้า​ไม่​พบ​ข้อ​เสีย​ของ​เขา​เลย​ตั้งแต่​เขา​จาก​ซาอูล​มา”</verse>
				<verse number="4">แต่​ขุนพล​ฟีลิสเตีย​โกรธ​อาคีช และ​พูด​ว่า “ส่ง​เขา​กลับไป​เถิด เขา​จะ​ได้​กลับ​ไป​ยัง​สถานที่​ซึ่ง​ท่าน​กำหนด​ให้ ห้าม​เขา​ไป​ช่วย​เรา​รบ​เด็ดขาด มิฉะนั้น​เขา​จะ​ทรยศ​เรา​และ​ไป​เข้าข้าง​นาย​เดิม ลอง​คิด​ดู​สิ​ว่า​เขา​จะ​ได้รับ​ความ​โปรดปราน​สัก​เพียงใด​จาก​การ​นำ​ศีรษะ​ของ​พวก​เรา​ไป​ถวาย</verse>
				<verse number="5">ดาวิด​คน​นี้​ไม่​ใช่​หรือ​ที่​พวก​เขา​ร้องรำ​ทำ​เพลง​ว่า ‘ซาอูล​ฆ่า​ศัตรู​นับ​พัน และ​ดาวิด​ฆ่า​ศัตรู​นับ​หมื่น’ ”</verse>
				<verse number="6">อาคีช​จึง​เรียก​ดาวิด​มา​และ​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด เจ้า​เป็น​คน​ที่​น่า​เชื่อถือ และ​ข้า​จะ​ดีใจ​มาก​ถ้า​ได้​เจ้า​เข้า​มา​ร่วม​กองทัพ​กับ​ข้า​ฉันนั้น ตั้งแต่​วันที่​เจ้า​มา​หา​ข้า​จน​ถึง​วัน​นี้ ข้า​ไม่​พบ​ข้อ​เสีย​ใน​ตัว​เจ้า​เลย แต่​พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ไม่​ยอมรับ​เจ้า</verse>
				<verse number="7">บัดนี้​จง​กลับไป​อย่าง​สันติ อย่า​ทำ​อะไร​ให้​พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ของ​ฟีลิสเตีย​ไม่​พอใจ​เลย”</verse>
				<verse number="8">ดาวิด​ถาม​ว่า “ข้าพเจ้า​ทำ​อะไร​หรือ นับ​แต่​วันที่​ข้าพเจ้า​มา​พบ​ท่าน​จน​บัดนี้ ท่าน​พบ​สิ่งใด​ไม่​ดี​ใน​ตัว​ข้าพเจ้า​หรือ ทำไม​ข้าพเจ้า​ออก​ไป​สู้รบ​กับ​ศัตรู​ของ​กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ไม่ได้”</verse>
				<verse number="9">อาคีช​พูด​ว่า “ข้า​รู้​ว่า​เจ้า​เป็น​ที่​ชื่นชอบ​ใน​สายตา​ของ​ข้า​เหมือน​ทูต​ของ​พระเจ้า แต่​ขุนพล​ฟีลิสเตีย​กล่าว​ว่า ‘ห้าม​เขา​ไป​ช่วย​เรา​รบ​เด็ดขาด’</verse>
				<verse number="10">เจ้า​กับ​พวก​คน​รับใช้​นาย​ของ​เจ้า​จง​ตื่น​ขึ้น​แต่​เช้า​และ​กลับไป​ทันที​เมื่อ​ฟ้าสาง”</verse>
				<verse number="11">ดาวิด​กับ​พวก​จึง​ตื่น​ขึ้น​แต่​เช้า​ตรู่​และ​กลับ​ไป​ยัง​ดินแดน​ฟีลิสเตีย ส่วน​กองทัพ​ฟีลิสเตีย​เคลื่อน​สู่​ยิสเรเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">ดาวิด​และ​พรรคพวก​มาถึง​ศิกลาก​ใน​วันที่​สาม ฝ่าย​ชาว​อามาเลข​ได้​มา​ปล้น​เนเกบ​และ​เมือง​ศิกลาก พวก​เขา​โจมตี​และ​เผา​เมือง​ศิกลาก</verse>
				<verse number="2">จับ​ผู้หญิง​และ​ทุก​คน​ที่​อยู่​ใน​เมือง​ทั้ง​เด็ก​และ​ผู้​ใหญ่​ไป​เป็น​เชลย​โดย​ไม่ได้​ฆ่า​ใคร แต่​กวาดต้อน​ไป​พร้อม​กับ​พวก​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ดาวิด​กับ​พวก​มาถึง​ก็​พบ​ว่า​เมือง​ศิกลาก​ถูก​เผา​วอดวาย และ​ภรรยา​กับ​ลูกชาย​ลูกสาว​ถูก​จับ​ตัว​ไป​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="4">ทั้ง​ดาวิด​และ​พรรคพวก​ก็​ร้องไห้​เสียง​ดัง​จน​ไม่​เหลือ​แรง​ที่​จะ​ร้องไห้​อีก</verse>
				<verse number="5">ภรรยา​ทั้ง​สอง​คน​ของ​ดาวิด​ก็​ตก​เป็น​เชลย​ด้วย​คือ​อาหิโนอัม​แห่ง​ยิสเรเอล และ​อาบีกายิล​ภรรยา​ม่าย​ของ​นาบาล​แห่ง​คารเมล</verse>
				<verse number="6">ดาวิด​ทุกข์​ใจ​มาก​เพราะ​พรรคพวก​พูด​กัน​ว่า​จะ​เอา​หิน​ขว้าง​ดาวิด พวก​เขา​ต่าง​ก็​ขมขื่น​รันทด​ใจ​ด้วย​เรื่อง​ลูกชาย​ลูกสาว แต่​ดาวิด​ได้รับ​กำลัง​ใน​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="7">ดาวิด​จึง​พูด​กับ​ปุโรหิต​อาบียาธาร์​ลูกชาย​ของ​อาหิเมเลค​ว่า “โปรด​นำ​เอโฟด​มา” อาบียาธาร์​ก็​นำมา</verse>
				<verse number="8">ดาวิด​ถาม​พระยาห์เวห์​ว่า “ข้าพเจ้า​ควร​ไล่ตาม​กองโจร​นี้​ไป​หรือ​ไม่ จะ​ตาม​ทัน​หรือ​ไม่” พระเจ้า​พูด​ว่า “จง​ตาม​พวก​เขา​ไป​เถิด เจ้า​จะ​ตาม​ทัน​และ​ช่วย​ผู้​คน​ได้​สำเร็จ”</verse>
				<verse number="9">ดาวิด​กับ​พรรคพวก​หกร้อย​คน​มาถึง​หุบเขา​เบโสร์ ซึ่ง​บาง​คน​หยุด​พัก​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="10">มี​พวก​เขา​สองร้อย​คน​หมด​แรง ข้าม​หุบเขา​ไป​ไม่​ไหว แต่​ดาวิด​กับ​อีก​สี่ร้อย​คน​ยัง​คง​ตาม​ล่า​ต่อไป</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​พบ​ชาย​อียิปต์​คน​หนึ่ง​กลาง​ทุ่ง จึง​นำ​ตัว​มา​พบ​ดาวิด พวก​เขา​เอา​น้ำ​ดื่ม​และ​อาหาร​มา​ให้​คน​นั้น</verse>
				<verse number="12">คือ​มะเดื่อ​อัด​จำนวน​เล็ก​น้อย​และ​ขนม​ลูกเกด​สอง​ก้อน เขา​กิน​แล้ว​ก็​ค่อย​มี​กำลัง​วังชา​ขึ้น​เพราะ​ไม่ได้​กิน​ดื่ม​อะไร​มา​สาม​วัน​สาม​คืน​แล้ว</verse>
				<verse number="13">ดาวิด​ถาม​ว่า “เจ้า​เป็น​คน​ของ​ใคร​และ​มา​จาก​ไหน” เขา​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​เป็น​ชาว​อียิปต์ เป็น​ทาส​ของ​ชาว​อามาเลข​คน​หนึ่ง นาย​ทิ้ง​ข้าพเจ้า​ไว้​สาม​วัน​แล้ว​เพราะ​ข้าพเจ้า​ไม่​สบาย</verse>
				<verse number="14">เรา​ได้​ปล้น​เนเกบ​ของ​พวก​เคเรธี​กับ​พรมแดน​บาง​จุด​ที่​เป็น​ของ​ยูดาห์ และ​เนเกบ​ของ​คาเลบ แล้ว​เรา​เผา​เมือง​ศิกลาก”</verse>
				<verse number="15">ดาวิด​ถาม​ว่า “เจ้า​นำ​ทาง​ข้า​ลง​ไป​ถึง​กองโจร​นั้น​ได้​หรือ​ไม่” เขา​ตอบ​ว่า “หาก​ท่าน​สาบาน​ใน​นาม​ของ​พระเจ้า​ว่า​จะ​ไม่​ฆ่า​ข้าพเจ้า​หรือ​ส่ง​ตัว​กลับไป​ให้​นาย ข้าพเจ้า​จะ​นำ​ทาง​ท่าน​ไป​หา​พวก​นั้น”</verse>
				<verse number="16">เขา​นำ​ดาวิด​ลง​ไป​ที่​นั่น พวก​อามาเลข​กระจาย​กัน​อยู่​เต็ม​ทุ่ง กิน​ดื่ม​กัน​อย่าง​สนุกสนาน และ​ชื่นชม​กับ​ทรัพย์​มากมาย​ที่​ยึด​มา​ได้​จาก​แดน​ฟีลิสเตีย​และ​จาก​ยูดาห์</verse>
				<verse number="17">เย็น​วัน​นั้น​ดาวิด​สู้รบ​กับ​พวก​เขา​จน​ถึง​เย็น​วัน​รุ่งขึ้น ไม่​มี​ใคร​หนี​รอด​ไป​ได้​เว้น​แต่​ชาย​หนุ่ม​สี่ร้อย​คน​ซึ่ง​ขี่​อูฐ​หนี​ไป</verse>
				<verse number="18">ดาวิด​ได้​ของ​ทุก​อย่าง​ที่​พวก​อามาเลข​ริบ​ไป​คืน​มา​ทั้งหมด รวม​ทั้ง​ภรรยา​สอง​คน</verse>
				<verse number="19">ไม่​มี​สิ่งใด​ขาด​หาย​ไป ไม่ว่า​เด็ก​หรือ​ผู้​ใหญ่ เด็ก​ชาย​เด็ก​หญิง ของ​ที่​ถูก​ปล้น​หรือ​สิ่ง​ที่​ถูก​ริบ​ไป ดาวิด​ได้​คืน​มา​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="20">เขา​ยึด​ฝูง​สัตว์​ทั้งหมด​และ​คน​ของ​เขา​ก็​กวาดต้อน​มา​ข้าง​หน้า​อีก​ฝูง​หนึ่ง​บอกว่า “นี่​เป็น​ของ​ที่​ดาวิด​ยึด​มา”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​ดาวิด​กลับ​มาหา​สองร้อย​คน​ที่​หมด​แรง​ติดตาม​ไป​ไม่​ไหว ซึ่ง​รอ​อยู่​ที่​หุบเขา​เบโสร์ พวก​เขา​ออก​มา​พบ​ดาวิด​กับ​พวก เมื่อ​ดาวิด​กับ​พรรคพวก​มาถึง ดาวิด​ถาม​คน​เหล่า​นั้น​ว่า​เป็น​อย่างไร​บ้าง</verse>
				<verse number="22">แต่​พวก​อันธพาล​และ​คน​ชั่ว​ที่​อยู่​ใน​หมู่​คน​ที่​ไป​กับ​ดาวิด​กล่าว​ว่า “เรา​จะ​ไม่​แบ่ง​ของ​ที่​ยึด​คืน​มา​ได้​ให้​คน​เหล่า​นี้ เพราะ​พวก​เขา​ไม่ได้​ไป​กับ​เรา แต่​ให้​เขา​เอา​ภรรยา​เอา​ลูก​คืน​ไป แล้ว​ไป​เสีย”</verse>
				<verse number="23">ดาวิด​ตอบ​ว่า “อย่า​เลย​พี่น้อง​เอ๋ย พวก​ท่าน​อย่า​ทำ​เช่น​นั้น​กับ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​มอบให้​แก่​เรา พระองค์​ปกป้อง​เรา​และ​มอบ​กอง​ปล้นสะดม​ที่​มา​โจมตี​เรา​นั้น​ไว้​ใน​มือ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="24">ใคร​จะ​เห็น​ด้วย​กับ​สิ่ง​ที่​ท่าน​พูด เรา​จะ​แบ่ง​ให้​เท่า​ๆ กัน ทั้ง​คน​ที่​ออก​รบ​และ​คน​ที่​คอย​ดูแล​สัมภาระ”</verse>
				<verse number="25">ดาวิด​จึง​ตั้ง​เป็น​กฎ​เกณฑ์​และ​ข้อ​ปฏิบัติ​สำหรับ​คน​อิสราเอล​ตั้งแต่​วัน​นั้น​จน​ถึง​บัดนี้</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​ดาวิด​มาถึง​เมือง​ศิกลาก ก็​ส่ง​ของ​ที่​ยึด​มา​ได้​บาง​ส่วน​ไป​ให้​บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​ยูดาห์​ที่​เป็น​สหาย​ของ​เขา​และ​แจ้ง​ว่า “นี่​คือ​ของ​กำนัล​สำหรับ​ท่าน ได้​มา​จาก​การ​ปล้น​ศัตรู​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="27">เขา​ส่ง​ของ​กำนัล​เหล่า​นี้​ไป​ยัง​บรรดา​ผู้​นำ​ใน​เบธเอล ราโมท เนเกบ และ​ยาททีร์</verse>
				<verse number="28">ใน​อาโรเออร์ สิฟโมท เอชเทโมอา</verse>
				<verse number="29">และ​ราคาล ใน​หัวเมือง​ต่าง​ๆ ของ​วงศ์​เยราห์เมเอล​และ​วงศ์​เคไนต์</verse>
				<verse number="30">ใน​โฮรมาห์ โบร์อาชาน อาธาค</verse>
				<verse number="31">และ​เฮโบรน และ​ใน​ที่​ต่าง​ๆ ซึ่ง​ดาวิด​กับ​คน​ของ​เขา​เคย​เดินทาง​ไป​มา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">ฝ่าย​คน​อิสราเอล​สู้รบ​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย ชาว​อิสราเอล​แตก​หนี ผู้​คน​มากมาย​ล้ม​ตาย​บน​ภูเขา​กิลโบอา</verse>
				<verse number="2">ทหาร​ฟีลิสเตีย​ไล่​ตาม​ประชิด​ตัว​ซาอูล​กับ​ลูกชาย และ​ได้​สังหาร​ลูกชาย​ทั้ง​สาม​คือ โยนาธาน อาบีนาดับ และ​มัลคีชูวา</verse>
				<verse number="3">การ​รบ​เป็น​ไป​อย่าง​ดุเดือด ทหาร​ฟีลิสเตีย​ยิง​ธนู​เข้า​ใส่​ซาอูล ทำ​ให้​เขา​บาดเจ็บ​สาหัส</verse>
				<verse number="4">ซาอูล​พูด​กับ​ผู้​เชิญ​อาวุธ​ว่า “จง​ชัก​ดาบ​ออก​มา​แทง​ทะลุ​ร่าง​ของ​ข้า มิฉะนั้น​พวก​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต​เหล่า​นี้​จะ​มา​ฆ่า​ข้า​และ​นำ​ความ​อัปยศ​มา​ให้​ข้า” แต่​ผู้​เชิญ​อาวุธ​ไม่​กล้า​ทำ ฉะนั้น​ซาอูล​จึง​โถม​ตัว​ลง​บน​ดาบ​ของ​เขา​เอง</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ผู้​เชิญ​อาวุธ​เห็นว่า​ซาอูล​ตาย​แล้ว ก็​โถม​ตัว​ลง​บน​ดาบ​ของ​ตัวเอง​ตาย​ตาม​ไป</verse>
				<verse number="6">เป็นอันว่า​ซาอูล ลูกชาย​ทั้ง​สาม​คน ผู้​เชิญ​อาวุธ และ​คน​ทั้งหมด​ของ​ซาอูล​ก็​สิ้น​ชีวิต​ไป​ด้วยกัน​ใน​วัน​เดียว</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​ตาม​หุบเขา​และ​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​เห็นว่า​กองทัพ​อิสราเอล​แตก​หนี และ​เห็นว่า​ซาอูล​กับ​ลูกชาย​สิ้น​ชีวิต ก็​พา​กัน​ละทิ้ง​บ้าน​เมือง​หนี​ไป ชาว​ฟีลิสเตีย​ก็​เข้า​ยึดครอง</verse>
				<verse number="8">วัน​รุ่งขึ้น​เมื่อ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ออก​มา​ปลด​ของ​มี​ค่า​จาก​ศพ ก็​พบ​ร่าง​ของ​ซาอูล​และ​ลูกชาย​ทั้ง​สาม​บน​ภูเขา​กิลโบอา</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​ตัด​ศีรษะ​ของ​ซาอูล​และ​ปลด​ยุทธภัณฑ์​ของ​ซาอูล​ออก แล้ว​ส่ง​ผู้​สื่อสาร​ไป​ทั่ว​แดน​ฟีลิสเตีย ประกาศ​ข่าว​ใน​วิหาร​แห่ง​เทวรูป​ของ​พวก​เขา​และ​ใน​หมู่​ประชาชน</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​เก็บ​ยุทธภัณฑ์​ของ​ซาอูล​ไว้​ใน​วิหาร​ของ​พระ​อัชโทเรท ส่วน​ศพ​ของ​เขา​ถูก​มัด​เข้า​กับ​กำแพง​เมือง​เบธชาน</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ชาว​ยาเบช​กิเลอาด​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​ชาว​ฟีลิสเตีย​ทำ​ต่อ​ซาอูล</verse>
				<verse number="12">ผู้​กล้าหาญ​จาก​เมือง​นั้น​ก็​ยก​ขบวน​เดินทาง​ตลอด​คืน​ไป​ถึง​เมือง​เบธชาน พวก​เขา​ปลด​ร่าง​ของ​ซาอูล​กับ​ลูกชาย​ลง​จาก​กำแพง​เมือง แล้ว​นำ​ศพ​กลับมา​เผา​ที่​เมือง​ยาเบช</verse>
				<verse number="13">จาก​นั้น​ก็​นำ​กระดูก​ไป​ฝัง​ไว้​ใต้​ต้น​สน​หมอก​ที่​ยาเบช แล้ว​พา​กัน​ถือ​อดอาหาร​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="10">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">หลังจาก​ซาอูล​สิ้น​ชีวิต​แล้ว ดาวิด​กลับมา​จาก​การ​โค่น​ล้ม​ชาว​อามาเลข​และ​พัก​อยู่​ที่​เมือง​ศิกลาก​ได้​สอง​วัน</verse>
				<verse number="2">ใน​วันที่​สาม มี​ชาย​คน​หนึ่ง​มา​จาก​ค่าย​ของ​ซาอูล เสื้อผ้า​ขาดวิ่น และ​ฝุ่น​เต็ม​ศีรษะ เขา​มา​หมอบ​ลง​ที่​พื้น​ดิน​ตรง​หน้า​ดาวิด​เพื่อ​แสดง​ความ​เคารพ</verse>
				<verse number="3">ดาวิด​ถาม​ว่า “เจ้า​มา​จาก​ไหน” เขา​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​หนี​มา​จาก​ค่าย​ของ​ชาว​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="4">ดาวิด​ถาม​ว่า “เกิด​อะไร​ขึ้น บอก​ข้า​สิ” เขา​ตอบ​ว่า “ทหาร​ของ​พวก​เรา​เตลิด​หนี หลาย​คน​ถูก​ฆ่า​ตาย ซาอูล​และ​โยนาธาน​ลูกชาย​สิ้น​ชีวิต​แล้ว”</verse>
				<verse number="5">ดาวิด​จึง​ถาม​ชาย​หนุ่ม​ที่​มา​ส่ง​ข่าว​ว่า “เจ้า​รู้​ได้​อย่างไร​ว่า​ซาอูล​และ​โยนาธาน​ลูกชาย​สิ้น​ชีวิต​แล้ว”</verse>
				<verse number="6">เขา​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​อยู่​บน​ภูเขา​กิลโบอา เห็น​ซาอูล​โถม​ตัว​ลง​ให้​หอก​แทง​ตัวเอง โดย​มี​รถ​ม้า​ศึก​ของ​ศัตรู​ไล่​ประชิด​เข้า​มา</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ซาอูล​เห็น​ข้าพเจ้า ก็​ร้องเรียก​ให้​เข้า​ไป​หา แล้ว​ข้าพเจ้า​ถาม​ว่า ‘จะ​ให้​ข้าพเจ้า​ทำ​สิ่ง​ใด’</verse>
				<verse number="8">เขา​ถาม​ว่า ‘เจ้า​เป็น​ใคร’ ข้าพเจ้า​ตอบ​ว่า ‘ข้าพเจ้า​เป็น​ชาว​อามาเลข’</verse>
				<verse number="9">เขา​จึง​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘มา​ยืน​ตรง​นี้​และ​ฆ่า​ข้า​ให้​ตาย! ข้า​ใกล้​จะ​ตาย​แล้ว แต่ก็​ไม่​ตาย​เสียที’</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​ไป​ยืน​ข้าง​เขา​และ​ฆ่า​เขา เพราะ​เห็นว่า​ยังไง​เขา​ก็​จะ​ไม่​รอด​แน่​ๆ แล้ว​ข้าพเจ้า​ก็​เอา​มงกุฎ​บน​ศีรษะ​กับ​กำไร​ทองคำ​รัด​แขน​มา​ให้​ท่าน​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ดาวิด​กับ​พรรคพวก​ทั้งหมด​จึง​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตน</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​พา​กัน​ไว้ทุกข์ ร่ำไห้ และ​ถือ​อดอาหาร​จน​ถึง​เวลา​เย็น เพื่อ​ไว้อาลัย​แด่​ซาอูล และ​โยนาธาน​ลูกชาย และ​เพื่อ​กองทัพ​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ชนชาติ​อิสราเอล​ซึ่ง​สิ้น​ชีวิต​ด้วย​คม​ดาบ</verse>
				<verse number="13">ดาวิด​พูด​กับ​ชาย​หนุ่ม​ที่​นำ​ข่าว​มา​ว่า “เจ้า​มา​จาก​ไหน” เขา​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​เป็น​ลูก​คน​ต่าง​ชาติ​ชาว​อามาเลข”</verse>
				<verse number="14">ดาวิด​ถาม​ว่า “ทำไม​เจ้า​จึง​กล้า​ทำลาย​ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​เจิม​ตั้ง​ไว้”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ดาวิด​สั่ง​คน​ของ​ตน​ว่า “เอา​เขา​ไป​ฆ่า​เสีย!” คน​ของ​ดาวิด​ก็​ฆ่า​เขา</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ดาวิด​ได้​กล่าว​แล้ว​ว่า “โลหิต​ก็​ตก​อยู่​บน​ศีรษะ​ของ​เจ้า​เอง ปาก​ของ​เจ้า​เอง​ก็​เป็น​พยาน​ต่อต้าน​เจ้า​เมื่อ​เจ้า​พูด​ว่า ‘ข้าพเจ้า​ได้​ฆ่า​ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​เจิม​ตั้ง​ไว้’ ”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ดาวิด​คร่ำครวญ​ไว้อาลัย​แด่​กษัตริย์​ซาอูล​กับ​โยนาธาน​ลูกชาย</verse>
				<verse number="18">และ​สั่ง​ให้​สอน​บท​คร่ำครวญ​นี้​แก่​ประชาชน​ยูดาห์ (บันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​แห่ง​ยาชาร์) ความ​ว่า</verse>
				<verse number="19">“ละมั่ง ​นอน​สิ้น​ชีพ​อยู่​บน​ที่​สูง​ของ​เจ้า​คน​อิสราเอล วีรชน​แกล้ว​กล้า​ล้ม​ลง​เสีย​แล้ว​หนอ!</verse>
				<verse number="20">อย่า​แจ้ง​ข่าว​นี้​ใน​เมือง​กัท อย่า​ประกาศ​ข่าว​นี้​ตาม​ถนน​หนทาง​ใน​อัชเคโลน หา​ไม่​แล้ว​บุตรี​แห่ง​ฟีลิสเตีย​จะ​กระหยิ่ม​ยิ้มย่อง หา​ไม่​แล้ว​เหล่า​บุตรี​ของ​ผู้​ที่​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต​จะ​ลิงโลด​ยินดี</verse>
				<verse number="21">ภูเขา​แห่ง​กิลโบอา ขอ​อย่า​ให้​เจ้า​ได้​รับ​ฝน​หรือ​หยาด​น้ำค้าง ขอ​อย่า​ให้​ฝน​ตก​ลง​มา​บน​ที่นา​ขั้น​บันได​ของ​เจ้า เพราะ​ที่​นั่น​โล่​ของ​ผู้​เกรียงไกร​ถูก​ดูหมิ่น โล่​ของ​ซาอูล​ไม่ได้​ชโลม​ด้วย​น้ำมัน​อีก​แล้ว</verse>
				<verse number="22">ธนู​ของ​โยนาธาน​ดื่ม​เลือด​ไม่​หยุด และ​กิน​เนื้อ​ของ​ผู้​มี​กำลัง ดาบ​ของ​ซาอูล ไม่​กลับมา​เปล่า</verse>
				<verse number="23">ซาอูล​และ​โยนาธาน ยาม​อยู่​เป็น​ที่​รัก​และ​น่า​ชื่นชม ยาม​สิ้น​ไม่​พราก​จาก​กัน พวก​เขา​ว่องไว​กว่า​นก​อินทรี แข็งแกร่ง​กว่า​ราชสีห์</verse>
				<verse number="24">เหล่า​บุตรี​ของ​คน​อิสราเอล จง​ร่ำไห้​ให้​กับ​ซาอูล ผู้​แต่ง​กาย​ให้​เธอ​ด้วย​อาภรณ์​สีแดง​เข้ม​และ​สิ่ง​งดงาม และ​ตกแต่ง​อาภรณ์​ของ​เธอ​ด้วย​เครื่อง​ประดับ​ทองคำ</verse>
				<verse number="25">วีรชน​แกล้ว​กล้า​ล้ม​ลง​กลาง​สมรภูมิ! โยนาธาน​นอน​สิ้น​ชีพ​อยู่​บน​ที่​สูง​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="26">โยนาธาน พี่น้อง​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​อาลัย​ถึง​ท่าน ท่าน​เป็น​ที่​รัก​ยิ่ง​ของ​ข้าพเจ้า ความ​รัก​ที่​ท่าน​มี​ต่อ​ข้าพเจ้า​นั้น​ล้ำเลิศ ล้ำเลิศ​ยิ่ง​กว่า​ความ​รัก​ของ​สตรี</verse>
				<verse number="27">วีรชน​แกล้ว​กล้า​ล้ม​ลง​เสีย​แล้ว! อาวุธ​ยุทโธปกรณ์​ก็​พินาศ​ไป!”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">หลังจาก​นั้น​ดาวิด​ถาม​พระยาห์เวห์​ว่า “ข้าพเจ้า​ควร​กลับไป​เมือง​ใด​เมือง​หนึ่ง​ใน​ยูดาห์​หรือ​ไม่” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ไป​เถิด” ดาวิด​ถาม​ว่า “ข้าพเจ้า​ควร​ไป​เมือง​ใด” พระองค์​ตอบ​ว่า “เมือง​เฮโบรน”</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​จึง​ไป​ที่​นั่น​พร้อม​กับ​ภรรยา​ทั้ง​สอง​คน คือ​อาหิโนอัม​แห่ง​ยิสเรเอล​กับ​อาบีกายิล​ภรรยา​ม่าย​ของ​นาบาล​แห่ง​คารเมล</verse>
				<verse number="3">ดาวิด​ได้​นำ​พรรคพวก​และ​ครอบครัว​ของ​แต่ละ​คน​มา​อาศัย​ที่​เมือง​เฮโบรน​และ​ที่​หัว​เมือง​ต่าง​ๆ ด้วย</verse>
				<verse number="4">ชาว​ยูดาห์​มา​ที่​เฮโบรน​และ​เจิม​ตั้ง​ดาวิด​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​เผ่า​ยูดาห์ เมื่อ​ดาวิด​รู้​ว่า​ชาว​เมือง​ยาเบช​กิเลอาด​ได้​จัดการ​ฝัง​ศพ​ซาอูล</verse>
				<verse number="5">จึง​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​ไป​แจ้ง​คน​เหล่า​นั้น​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​อวยพร​ท่าน​ทั้งหลาย​ที่​ได้​สำแดง​ความ​กรุณา​ต่อ​ซาอูล​นาย​ของ​ท่าน โดย​จัดการ​ฝัง​ศพ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="6">บัดนี้​ขอ​พระยาห์เวห์​สำแดง​ความ​กรุณา​และ​ความ​สัตย์ซื่อ​ต่อ​ท่าน ข้าพเจ้า​เอง​ก็​จะ​เอื้อ​อารี​ต่อ​ท่าน​เนื่องด้วย​การ​กระทำ​ครั้ง​นี้​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="7">บัดนี้​จง​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ​เถิด เพราะ​ซาอูล​นาย​ของ​ท่าน​สิ้น​ชีวิต​แล้ว และ​ประชาชน​ยูดาห์​ได้​เจิม​ตั้ง​ข้าพเจ้า​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​อับเนอร์​ลูกชาย​ของ​เนอร์​แม่ทัพ​ของ​ซาอูล​ได้​พา​อิชโบเชท​ลูกชาย​ของ​ซาอูล​ไป​ยัง​เมือง​มาหะนาอิม</verse>
				<verse number="9">และ​แต่งตั้ง​ให้​อิชโบเชท​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​เหนือ​กิเลอาด อาชูร์​และ​ยิสเรเอล ตลอดจน​เอฟราอิม เบนยามิน และ​ทั่ว​ทั้ง​อิสราเอล​ด้วย</verse>
				<verse number="10">อิชโบเชท​ลูกชาย​ของ​ซาอูล​มี​อายุ​สี่สิบ​ปี​เมื่อ​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​อิสราเอล เขา​ปกครอง​อยู่​สอง​ปี แต่​เผ่า​ยูดาห์​ยัง​คง​ภักดี​ต่อ​ดาวิด</verse>
				<verse number="11">ดาวิด​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ยูดาห์​ใน​เมือง​เฮโบรน​อยู่​เจ็ด​ปี​กับ​หก​เดือน</verse>
				<verse number="12">อับเนอร์​ลูกชาย​ของ​เนอร์​กับ​คน​ของ​อิชโบเชท​ลูกชาย​ของ​ซาอูล​ออก​จาก​มาหะนาอิม​มายัง​กิเบโอน</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​โยอาบ​ลูกชาย​ของ​เศรุยาห์​และ​คน​ของ​ดาวิด​ออก​มา​เผชิญ​หน้า​กับ​พวก​เขา​ที่​สระ​กิเบโอน โดย​อยู่​กัน​คน​ละ​ฟาก​ของ​สระ</verse>
				<verse number="14">อับเนอร์​จึง​บอก​โยอาบ​ว่า “ให้​ทหาร​มา​ประลอง​ฝีมือ​กัน​ต่อหน้า​พวก​เรา​ดี​กว่า” โยอาบ​ตอบ​ว่า “ตกลง​ให้​พวก​เขา​สู้​กัน”</verse>
				<verse number="15">ฉะนั้น​ฝ่าย​เบนยามิน​และ​อิชโบเชท​ลูกชาย​ของ​ซาอูล​จึง​เลือก​ทหาร​มา​สิบ​สอง​คน​และ​ฝ่าย​ดาวิด​ก็​เลือก​สิบสอง​คน​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="16">แต่ละ​ฝ่าย​จับ​ศีรษะ​ของ​คู่​ต่อสู้​และ​เอา​ดาบ​สั้น​แทง​สีข้าง​ของ​อีก​ฝ่าย ต่าง​ก็​ล้ม​ตาย​ด้วยกัน​ทั้ง​คู่ สถานที่​แห่ง​นั้น​ใน​กิเบโอน​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า เฮลขัท​ฮัสซูริม</verse>
				<verse number="17">ทั้ง​สอง​ฝ่าย​สู้รบ​กัน​อย่าง​ดุเดือด​ใน​วัน​นั้น ผล​ปรากฏ​ว่า​อับเนอร์​และ​ชาว​อิสราเอล​พ่ายแพ้​คน​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="18">บุตร​ทั้ง​สาม​ของ​เศรุยาห์​คือ โยอาบ อาบีชัย และ​อาสาเฮล​อยู่​ที่​นั่น อาสาเฮล​นั้น​ฝีเท้า​เร็ว​เหมือน​ละมั่ง</verse>
				<verse number="19">เขา​วิ่ง​ไล่​อับเนอร์​โดย​ไม่​หัน​ซ้าย​หัน​ขวา</verse>
				<verse number="20">อับเนอร์​เหลียว​มา​เห็น​ก็​ถาม​ว่า “นั่น​เจ้า​หรือ​อาสาเฮล” อาสาเฮล​ตอบ​ว่า “ใช่ ข้า​เอง”</verse>
				<verse number="21">อับเนอร์​เตือน​เขา​ว่า “หัน​ไป​ทาง​ซ้าย​หรือ​ขวา​ก็​ได้ เล่นงาน​คน​อื่น​แล้ว​ปลด​อาวุธ​เขา​ไป​ดี​กว่า” แต่​อาสาเฮล​ไม่​ฟัง ยัง​คง​วิ่ง​ตาม​มา​อย่าง​ไม่​ลด​ละ</verse>
				<verse number="22">อับเนอร์​ตะโกน​ย้ำ​ว่า “อย่า​ตาม​มา​เลย! จะ​ให้​ข้า​ฆ่า​เจ้า​ทำไม ข้า​จะ​ไป​สู้หน้า​โยอาบ​พี่ชาย​ของ​เจ้า​ได้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="23">แต่​อาสาเฮล​ยัง​คง​วิ่ง​ตาม อับเนอร์​จึง​ใช้​หอก​แทง​ท้อง​อาสาเฮล​ทะลุ​หลัง เขา​ล้ม​ลง​ตาย​คา​ที่ ทุก​คน​ซึ่ง​มาถึง​ตรง​ที่​อาสาเฮล​นอน​ตาย​อยู่​ก็​ตะลึงงัน</verse>
				<verse number="24">แต่​โยอาบ​กับ​อาบีชัย​ไล่ตาม​อับเนอร์​ไป ดวง​อาทิตย์​เพิ่ง​ลับ​ขอบฟ้า เมื่อ​เขา​มาถึง​เนิน​เขา​อัมมาห์​ใกล้​กียาห์ ตาม​เส้นทาง​ไป​สู่​ถิ่น​ทุรกันดาร​กิเบโอน</verse>
				<verse number="25">คน​เบนยามิน​วิ่ง​ตาม​หลัง​อับเนอร์​มา​และ​รวม​พล​ตั้ง​แถว​บน​ยอด​เนิน​เขา</verse>
				<verse number="26">อับเนอร์​ตะโกน​ลง​ไป​บอก​โยอาบ​ว่า “เรา​จะ​ต้อง​เข่นฆ่า​กัน​ตลอดไป​หรือ ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​เรื่อง​นี้​จะ​จบลง​อย่าง​เศร้าโศก อีก​นาน​แค่​ไหน​เจ้า​ถึง​จะ​สั่ง​คน​ของ​เจ้า​ให้​เลิก​ตาม​ฆ่า​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ด้วยกัน”</verse>
				<verse number="27">โยอาบ​ตะโกน​กลับ​ไป​ว่า “พระเจ้า​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ถ้า​ท่าน​ไม่ได้​พูด​อะไร พวก​เรา​จะ​ตาม​ล่า​พวก​เขา​จน​รุ่งสาง​ฉันนั้น”</verse>
				<verse number="28">แล้ว​โยอาบ​ก็​เป่า​แตร กอง​กำลัง​ทั้งปวง​จึง​หยุด​ต่อสู้ หยุด​ไล่ตาม​ฝ่าย​อิสราเอล</verse>
				<verse number="29">ตลอด​คืน​นั้น​อับเนอร์​กับ​พรรคพวก​เดินทาง​ผ่าน​อาราบาห์ ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน และ​เดินทาง​ต่อ​ไป​จน​ตลอด​รุ่งเช้า และ​มา​ถึง​เมือง​มาหะนาอิม</verse>
				<verse number="30">โยอาบ​ก็​เลิก​ตาม​ล่า​อับเนอร์​และ​สั่ง​รวม​พล นอกจาก​อาสาเฮล​แล้ว​มี​คน​ของ​ดาวิด​อีก​เพียง​สิบเก้า​คน​ที่​ขาด​หาย​ไป</verse>
				<verse number="31">แต่​คน​ของ​ดาวิด​ฆ่า​คน​เบนยามิน​ที่​อยู่​กับ​อับเนอร์​ไป​ถึง​สามร้อย​คน</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​นำ​ร่าง​ของ​อาสาเฮล​ไป​ฝัง​ไว้​ใน​อุโมงค์​ของ​พ่อ​เขา​ที่​เบธเลเฮม จาก​นั้น​โยอาบ​กับ​คน​ของ​เขา​เดินทาง​ตลอด​คืน​และ​มาถึง​เมือง​เฮโบรน​เมื่อ​รุ่งสาง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">การ​สู้รบ​ระหว่าง​ฝ่าย​ครอบครัว​ของ​ซาอูล​กับ​ฝ่าย​ของ​ดาวิด​ยืดเยื้อ​เป็น​เวลา​นาน ดาวิด​เข้มแข็ง​ขึ้น​ทุก​ที​ๆ ใน​ขณะ​ที่​ฝ่าย​ครอบครัว​ของ​ซาอูล​เริ่ม​อ่อนแอ​ลง​เรื่อย​ๆ</verse>
				<verse number="2">ลูกชาย​ของ​ดาวิด​ที่​เกิด​ใน​เฮโบรน ได้แก่ อัมโนน​ลูกชาย​หัวปี เกิด​จาก​อาหิโนอัม​แห่ง​ยิสเรเอล</verse>
				<verse number="3">ลูกชาย​คน​ที่​สอง​คือ คิเลอาบ เกิด​จาก​อาบีกายิล​ภรรยา​ม่าย​ของ​นาบาล​แห่ง​คารเมล ลูกชาย​คน​ที่​สาม​คือ อับซาโลม เกิด​จาก​มาอาคาห์​ลูกสาว​ของ​กษัตริย์​ทัลมัย​แห่ง​เกชูร์</verse>
				<verse number="4">ลูกชาย​คน​ที่​สี่​คือ อาโดนียาห์ เกิด​จาก​ฮักกีท คน​ที่​ห้า​คือ เชฟาทิยาห์ เกิด​จาก​อาบีตัล</verse>
				<verse number="5">และ​ลูกชาย​คน​ที่​หก​คือ อิทเรอัม เกิด​จาก​เอกลาห์ บรรดา​ลูกชาย​ของ​ดาวิด​เกิด​ที่​เมือง​เฮโบรน</verse>
				<verse number="6">ขณะ​ที่​การ​สู้รบ​ระหว่าง​ฝ่าย​ครอบครัว​ของ​ซาอูล​กับ​ฝ่าย​ดาวิด​ดำเนิน​ไป อับเนอร์​ก็​ขยาย​อิทธิพล​มาก​ขึ้น​เรื่อย​ๆ ใน​ฝ่าย​ครอบครัว​ของ​ซาอูล</verse>
				<verse number="7">ซาอูล​มี​สนม​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ริสปาห์​ลูกสาว​ของ​อัยยาห์ และ​อิชโบเชท​ถาม​อับเนอร์​ว่า “เหตุใด​ท่าน​จึง​หลับนอน​กับ​สนม​ของ​พ่อ​ข้า”</verse>
				<verse number="8">คำ​พูด​นี้​ทำ​ให้​อับเนอร์​โกรธ​จัด​จึง​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​เป็น​สุนัข​รับใช้​ยูดาห์​หรือ ข้าพเจ้า​ยัง​คง​จงรัก​ภักดี​ต่อ​ซาอูล​พ่อ​ของ​ท่าน ต่อ​ครอบครัว​และ​สหาย​ของ​เขา​มา​จน​ถึง​บัดนี้ ข้าพเจ้า​ไม่ได้​มอบ​ท่าน​ให้​กับ​ดาวิด แต่​บัดนี้​ท่าน​กล่าวหา​ข้าพเจ้า​ด้วย​เรื่อง​ผู้หญิง​คน​นี้!</verse>
				<verse number="9">ขอ​พระเจ้า​จัดการ​กับ​ข้าพเจ้า​อย่าง​สาหัส หาก​ข้าพเจ้า​ไม่​ช่วย​ดาวิด​ให้​ลุล่วง​ตาม​คำ​สัญญา​ที่​พระยาห์เวห์​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​เขา</verse>
				<verse number="10">และ​ย้าย​อาณาจักร​จาก​ครอบครัว​ซาอูล มา​สถาปนา​บัลลังก์​ดาวิด​เหนือ​อิสราเอล​และ​ยูดาห์ จาก​ดาน​จด​เบเออร์เชบา”</verse>
				<verse number="11">อิชโบเชท​ไม่​กล้า​โต้ตอบ​ประการ​ใด​เพราะ​กลัว​อับเนอร์</verse>
				<verse number="12">แล้ว​อับเนอร์​ส่ง​ตัว​แทน​ไป​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “แผ่นดิน​นี้​เป็น​ของ​ใคร หาก​ทำ​ข้อ​ตกลง​กับ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ก็​จะ​ช่วย​นำ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​มา​อยู่​ฝ่าย​ท่าน”</verse>
				<verse number="13">ดาวิด​พูด​ว่า “ดี ข้า​จะ​ทำ​ข้อ​ตกลง​กับ​ท่าน แต่​มี​ข้อแม้​ว่า​ท่าน​ต้อง​นำ​ตัว​มีคาล​ลูกสาว​ของ​ซาอูล​มา​ด้วย​เมื่อ​ท่าน​มา​พบ​ข้า”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ดาวิด​จึง​ใช้​ผู้​ส่ง​สาส์น​ไป​เรียกร้อง​กับ​อิชโบเชท​ลูกชาย​ของ​ซาอูล​ว่า “จง​คืน​ตัว​มีคาล​ภรรยา​ของ​ข้า ซึ่ง​ข้า​ได้​ใช้​หนัง​ปลาย​องคชาติ​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ร้อย​คน​สู่ขอ​เธอ​มา”</verse>
				<verse number="15">อิชโบเชท​จึง​สั่ง​ให้​ชิง​ตัว​มีคาล​จาก​สามี​ของ​เธอ​คือ​ปัลทีเอล​ลูกชาย​ของ​ลาอิช</verse>
				<verse number="16">ปัลทีเอล​เดิน​ตาม​เธอ​มา​จน​ถึง​บาฮูริม​และ​ร้องไห้​มา​ตลอด​ทาง อับเนอร์​จึง​กล่าว​แก่​เขา​ว่า “กลับ​บ้าน​ไป!” เขา​ก็​กลับ</verse>
				<verse number="17">อับเนอร์​เกลี้ยกล่อม​บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​คน​อิสราเอล​ว่า “พวก​ท่าน​ก็​อยาก​ให้​ดาวิด​เป็น​กษัตริย์​มา​ตั้ง​นาน​แล้ว</verse>
				<verse number="18">ก็​จง​ทำ​เดี๋ยวนี้! เพราะ​พระยาห์เวห์​สัญญา​กับ​ดาวิด​ไว้​ว่า ‘ดาวิด​นี่แหละ​คือ​ผู้​ที่​เรา​จะ​ใช้​ให้​ช่วย​กู้​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​เรา​จาก​มือ​ชาว​ฟีลิสเตีย​และ​จาก​ศัตรู​ทั้งปวง’ ”</verse>
				<verse number="19">อับเนอร์​ยัง​ได้​พูด​กับ​เผ่า​เบนยามิน​ด้วย แล้ว​เขา​ก็​เดินทาง​มายัง​เมือง​เฮโบรน​เพื่อ​บอก​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ที่​คน​อิสราเอล​และ​เผ่า​เบนยามิน​ต้องการ​จะ​ทำ​แก่​ดาวิด</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​อับเนอร์​พร้อม​คน​ยี่สิบ​คน​มา​พบ​ดาวิด​ที่​เมือง​เฮโบรน ดาวิด​จัด​งาน​เลี้ยง​ให้​เขา​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="21">อับเนอร์​จึง​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ไป​รวบรวม​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​มา​เพื่อ​กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า พวก​เขา​จะ​ได้​ทำ​พันธสัญญา​กับ​ท่าน และ​ท่าน​จะ​ได้​ปกครอง​ทุก​คน​ตาม​ที่​ใจ​ท่าน​ปรารถนา” ดาวิด​จึง​ส่ง​อับเนอร์​กลับไป​โดย​สวัสดิภาพ</verse>
				<verse number="22">ขณะ​นั้น​โยอาบ​และ​คน​ของ​ดาวิด​เพิ่ง​กลับ​จาก​การ​ปล้น และ​นำ​ข้าวของ​มากมาย​ที่​ริบ​ได้​กลับมา​ด้วย แต่​อับเนอร์​ไม่ได้​อยู่​กับ​ดาวิด​ที่​เมือง​เฮโบรน​แล้ว​เพราะ​ดาวิด​ส่ง​เขา​กลับไป​อย่าง​สันติ</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​โยอาบ​และ​ทหาร​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับ​เขา​มาถึง โยอาบ​ก็​รู้​ว่า​อับเนอร์​ลูกชาย​ของ​เนอร์​เพิ่ง​มา​พบ​กษัตริย์​แล้ว​ถูก​ส่ง​กลับ​ไป​อย่าง​สันติ</verse>
				<verse number="24">โยอาบ​ก็​พบ​ดาวิด​และ​พูด​ว่า “เหตุใด​ท่าน​ทำ​อย่าง​นี้ ดู​เถิด อับเนอร์​มาถึง​แล้ว แต่​ปล่อย​เขา​ไป​ได้​อย่างไร ตอน​นี้​เขา​ก็​ไป​แล้ว!</verse>
				<verse number="25">ท่าน​ก็​รู้​อยู่​แล้ว​ว่า​เขา​มา​สืบ​ดู​ลาดเลา​เพื่อ​จะ​วางแผน​และ​กลับมา​เล่นงาน​เรา”</verse>
				<verse number="26">โยอาบ​จึง​อำลา​แล้ว​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​ตาม​อับเนอร์​ไป​จน​ทัน​และ​นำ​ตัว​เขา​กลับมา​จาก​บ่อ​สีราห์ แต่​ดาวิด​ไม่​รู้​เรื่อง​นี้</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​อับเนอร์​กลับมา​ถึง​เมือง​เฮโบรน โยอาบ​ดึง​ตัว​เขา​มา​ข้าง​ประตู​เมือง ทำ​เหมือน​มี​เรื่อง​จะ​คุย​เป็น​การ​ส่วนตัว แต่​แล้ว​โยอาบ​ก็​แทง​ท้อง​อับเนอร์​ตาย เป็น​การ​แก้แค้น​แทน​อาสาเฮล​น้อง​ชาย​ของ​ตน</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​ดาวิด​รู้​เรื่อง​จึง​พูด​ว่า “ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ข้า​กับ​อาณาจักร​ของ​ข้า​ไม่​ได้​มี​ส่วน​เกี่ยวข้อง​ใด​ๆ กับ​การ​ตาย​ของ​อับเนอร์​ลูกชาย​ของ​เนอร์</verse>
				<verse number="29">ขอให้​ความ​ผิด​ครั้ง​นี้​ตก​แก่​โยอาบ​และ​ทั้ง​ครอบครัว​ของ​เขา! ขอให้​ครอบครัว​ของ​เขา​มี​คน​ที่​เป็น​แผล​พุพอง​หรือ​โรค​เรื้อน พิกล​พิการ ตาย​ด้วย​ความ​อดอยาก หรือ​ล้ม​ตาย​ด้วย​สงคราม​เสมอ”</verse>
				<verse number="30">(โยอาบ​และ​อาบีชัย​น้อง​ชาย​ของ​เขา​ได้​สังหาร​อับเนอร์​เพราะ​เขา​ได้​ฆ่า​อาสาเฮล​น้อง​ชาย​ของ​พวก​เขา​ใน​การ​ต่อสู้​ที่​กิเบโอน)</verse>
				<verse number="31">ดาวิด​พูด​กับ​โยอาบ​และ​พรรคพวก​ที่​อยู่​ด้วย​ว่า “จง​ฉีก​เสื้อผ้า สวม​ชุด​ผ้า​กระสอบ และ​ไว้ทุกข์​ให้​อับเนอร์” กษัตริย์​ดาวิด​เอง​ติดตาม​ขบวน​แห่​ศพ​ไป​ยัง​สุสาน</verse>
				<verse number="32">ศพ​ของ​อับเนอร์​ถูก​ฝัง​ไว้​ที่​เมือง​เฮโบรน กษัตริย์​ร่ำไห้​เสียง​ดัง​ตรง​ที่​ฝัง​ศพ ประชาชน​ทั้งปวง​ก็​ร่ำไห้​ด้วย</verse>
				<verse number="33">ดาวิด​ขับร้อง​บท​คร่ำครวญ​สำหรับ​อับเนอร์​ว่า “ควร​หรือ​ที่​อับเนอร์​ต้อง​มา​ตาย​เยี่ยง​คน​เถื่อน</verse>
				<verse number="34">มือ​ของ​ท่าน​ไม่ได้​ถูก​มัด เท้า​ของ​ท่าน​ไม่ได้​ถูก​จองจำ ท่าน​ล้ม​ลง​ดั่ง​ผู้​ที่​ล้ม​ต่อหน้า​คน​ชั่ว” ประชาชน​ทั้งปวง​ก็​ร่ำไห้​ให้​กับ​อับเนอร์​อีก​ครั้ง</verse>
				<verse number="35">แล้ว​พวก​เขา​มา​คะยั้นคะยอ​ให้​ดาวิด​ยอม​กิน​อาหาร​บ้าง​ขณะ​ที่​ยัง​กลางวัน​อยู่ แต่​ดาวิด​สาบาน​ว่า “ขอ​พระเจ้า​จัดการ​กับ​ข้า​อย่าง​หนัก หาก​ข้า​กิน​ขนมปัง​หรือ​สิ่ง​อื่น​ใด​ก่อน​ดวง​อาทิตย์​ลับ​ฟ้า!”</verse>
				<verse number="36">การ​ทำ​เช่น​นี้​เป็น​ที่​ชื่นชอบ​แก่​ประชาชน​อย่าง​ยิ่ง อัน​ที่​จริง​พวก​เขา​ชื่นชอบ​ทั้ง​นั้น​ไม่ว่า​กษัตริย์​จะ​ทำ​สิ่ง​ใด</verse>
				<verse number="37">ใน​วัน​นั้น​ประชาชน​ที่​นั่น​และ​คน​อิสราเอล​ทั้งปวง​จึง​รู้​ว่า​ดาวิด​ไม่ได้​มี​ส่วน​เกี่ยวข้อง​ใด​ๆ กับ​การ​สังหาร​อับเนอร์​ลูกชาย​ของ​เนอร์​เลย</verse>
				<verse number="38">แล้ว​กษัตริย์​ดาวิด​พูด​กับ​พรรคพวก​ของ​พระองค์​ว่า “ท่าน​รู้​หรือ​ไม่ว่า​ใน​วัน​นี้​ผู้​บัญชาการ​และ​ผู้​นำ​ยิ่งใหญ่​คน​หนึ่ง​ได้​สิ้น​ชีพ​แล้ว​ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="39">และ​วัน​นี้​ถึงแม้​ข้า​จะ​เป็น​กษัตริย์​ที่​ได้รับ​การ​เจิม​ตั้ง แต่​ข้า​ก็​อ่อนแอ และ​ลูกชาย​ทั้ง​สอง​คน​ของ​เศรุยาห์​นี้​ก็​แข็งแกร่ง​เกินไป​สำหรับ​ข้า ขอ​พระยาห์เวห์​ตอบ​สนอง​คน​ชั่ว​ที่​ได้​ทำ​การ​ชั่ว​เถิด!”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เมื่อ​อิชโบเชท​ลูกชาย​ของ​ซาอูล​รู้​ว่า​อับเนอร์​เสีย​ชีวิต​ที่​เมือง​เฮโบรน​ก็​หวาดหวั่น และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​ก็​ตื่น​ตกใจ</verse>
				<verse number="2">อิชโบเชท​มี​หัวหน้า​กองโจร​สอง​คน คือ​บาอานาห์​และ​เรคาบ ทั้ง​สอง​เป็น​ลูกชาย​ของ​ริมโมน​เผ่า​เบนยามิน​แห่ง​เมือง​เบเอโรท ซึ่ง​ถือ​ว่า​เป็น​ส่วน​หนึ่ง​ของ​เบนยามิน</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ชาว​เบเอโรท​หนี​ไป​อาศัย​อยู่​ที่​เมือง​กิททาอิม​ใน​ฐานะ​คน​ต่าง​ถิ่น​ตราบจน​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="4">(โยนาธาน​ลูกชาย​ของ​ซาอูล​มี​ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​ขา​พิการ​ทั้ง​สอง​ข้าง เพราะ​ขณะ​ที่​เด็ก​นั้น​อายุ​ห้า​ขวบ มี​คน​นำ​ข่าว​เรื่อง​ซาอูล​กับ​โยนาธาน​จาก​ยิสเรเอล​มา​แจ้ง พี่เลี้ยง​จึง​อุ้ม​ขึ้น​และ​พา​หนี แต่​ด้วย​ความ​รีบ​เด็ก​นั้น​จึง​ตก​ลง​มา​และ​พิการ เขา​ชื่อ​ว่า เมฟีโบเชท)</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​เรคาบ​และ​บาอานาห์ บุตร​ของ​ริมโมน​ชาว​เมือง​เบเอโรท​ออก​เดินทาง​มายัง​บ้าน​ของ​อิชโบเชท​และ​มาถึง​ใน​เวลา​ใกล้​เที่ยง ขณะ​อิชโบเชท​กำลัง​นอน​หลับ​พัก​เที่ยง</verse>
				<verse number="6">ทั้ง​สอง​เข้า​ไป​ถึง​ด้าน​ใน​ของ​บ้าน​นั้น​และ​ทำ​ที​ว่า​จะ​เข้า​ไป​เอา​ข้าว​สาลี แล้ว​พวก​เขา​ก็​แทง​ที่​ท้อง​ของ​อิชโบเชท จาก​นั้น​เรคาบ​กับ​บาอานาห์​ก็​หนี​ไป</verse>
				<verse number="7">ทั้ง​สอง​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ขณะ​อิชโบเชท​นอน​หลับ​อยู่​บน​เตียงนอน​ใน​ห้อง​นอน หลังจาก​พวก​เขา​จ้วง​แทง​และ​ฆ่า พวก​เขา​ก็​ตัด​ศีรษะ​และ​หิ้ว​หนี​มา​ตลอด​คืน​ตาม​เส้นทาง​อาราบาห์</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​นำ​ศีรษะ​ของ​อิชโบเชท​มา​ให้​ดาวิด​ที่​เมือง​เฮโบรน และ​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า “นี่​คือ​ศีรษะ​ของ​อิชโบเชท​ลูกชาย​ของ​ซาอูล ศัตรู​ผู้​พยายาม​ตาม​ฆ่า​ท่าน วัน​นี้​พระยาห์เวห์​แก้แค้น​ต่อ​ซาอูล​และ​ลูกหลาน​ของ​เขา​เพื่อ​ท่าน​แล้ว”</verse>
				<verse number="9">ดาวิด​ตอบ​เรคาบ​และ​บาอานาห์​สอง​พี่น้อง​ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​ของ​ริมโมน​ชาว​เมือง​เบเอโรท​ว่า “พระยาห์เวห์​ผู้​ช่วย​กู้​ข้า​ให้​พ้น​จาก​ความ​ทุกข์​ร้อน​ทั้งปวง​นั้น​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​มี​คน​มา​บอก​ข้า​ว่า ‘กษัตริย์​ซาอูล​สิ้น​ชีวิต​แล้ว’ โดย​หลง​คิดว่า​เอา​ข่าว​ดี​มา​บอก ข้า​ก็​ได้​จับ​ฆ่า​ใน​ศิกลาก​ฉันนั้น นั่น​เป็น​บำเหน็จ​ที่​ข้า​ให้​สำหรับ​ข่าว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="11">ยิ่ง​กว่า​นั้น​สัก​เท่าใด​ข้า​จะ​ตอบแทน​อย่าง​สาสม​กับ​คน​สารเลว​ที่​ลอบ​ฆ่า​คน​บริสุทธิ์​ถึง​ใน​บ้าน​ทั้ง​ๆ ที่​เขา​ยัง​หลับ​อยู่​บน​เตียง ข้า​ไม่​ควร​เอา​ชีวิต​เจ้า​มา​ทดแทน​และ​กำจัด​เจ้า​ออก​จาก​แผ่นดิน​หรือ!”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ดาวิด​จึง​สั่ง​ทหาร​ให้​ฆ่า​เรคาบ​กับ​บาอานาห์ ตัด​มือ​และ​เท้า​ของ​คน​ทั้ง​สอง​ออก​มา เอา​ร่าง​แขวน​ไว้​ข้าง​สระ​ใน​เมือง​เฮโบรน แต่​พวก​เขา​เอา​ศีรษะ​ของ​อิชโบเชท​ไป​ฝัง​ไว้​ใน​อุโมงค์​ฝัง​ศพ​ของ​อับเนอร์​ที่​เมือง​เฮโบรน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">คน​อิสราเอล​ทุก​เผ่า​มา​พบ​ดาวิด​ที่​เมือง​เฮโบรน และ​พูด​ว่า “พวก​เรา​เป็น​พี่น้อง​ร่วม​สายโลหิต​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="2">ใน​อดีต​ขณะ​เมื่อ​ซาอูล​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​พวก​เรา ท่าน​ก็​เป็น​ผู้​นำ​คน​อิสราเอล​ใน​การ​รบ พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​ท่าน​ไว้​ว่า ‘เจ้า​จะ​เป็น​ผู้​เลี้ยงดู​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​เรา​และ​เป็น​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​เหนือ​พวก​เขา’ ”</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ผู้​อาวุโส​ทั้งปวง​ของ​คน​อิสราเอล​มา​พบ​กษัตริย์​ดาวิด​ที่​เมือง​เฮโบรน กษัตริย์​ทำ​พันธสัญญา​กับ​พวก​เขา​ที่​นั่น​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​พวก​เขา​เจิม​ตั้ง​ดาวิด​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ดาวิด​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​มี​อายุ​สามสิบ​ปี และ​ปกครอง​อยู่​สี่สิบ​ปี</verse>
				<verse number="5">เขา​ปกครอง​เหนือ​ยูดาห์​เจ็ด​ปี​หก​เดือน​ที่​เมือง​เฮโบรน และ​ปกครอง​เหนือ​อิสราเอล​กับ​ยูดาห์​ทั้งหมด​สามสิบ​สาม​ปี​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​ดาวิด​และ​พวก​ทหาร​เดิน​ทัพ​ไป​ยัง​เยรูซาเล็ม​เพื่อ​รบ​กับ​ชาว​เยบุส​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น ชาว​เยบุส​กล่าว​กับ​ดาวิด​ว่า “เจ้า​เข้า​มา​ใน​นี้​ไม่ได้​หรอก แม้แต่​คน​ตาบอด​และ​คน​ง่อย​ก็​ยัง​โยน​เจ้า​ออก​ไป​ได้” พวก​เขา​คิดว่า “ดาวิด​ไม่อาจ​บุก​เข้า​ไป​ได้”</verse>
				<verse number="7">แต่​ดาวิด​ยึด​ป้อม​ของ​เมือง​ศิโยน ซึ่ง​เรียก​ว่า​เมือง​ดาวิด​ได้</verse>
				<verse number="8">ใน​วัน​นั้น​ดาวิด​พูด​ว่า “ใคร​ก็​ตาม​ที่​พิชิต​พวก​เยบุส​ได้​จะ​ต้อง​เข้า​ไป​ทาง​อุโมงค์​ส่ง​น้ำ เพื่อ​บุก​เข้า​ประชิด​ตัว​และ​ฆ่า ‘พวก​คน​ตาบอด​และ​คน​ง่อย’ ซึ่ง​เป็น​ศัตรู​ของ​ดาวิด ” นี่​เป็น​เหตุ​ให้​ผู้​คน​พูด​กัน​ว่า “ ‘คน​ตาบอด​กับ​คน​ง่อย’ จะ​ไม่ได้​เข้า​ไป​ใน​วัง”</verse>
				<verse number="9">ดาวิด​จึง​พัก​อาศัย​อยู่​ใน​ป้อม​ปราการ​นั้น และ​ขนานนาม​ว่า​เมือง​ดาวิด เขา​สร้าง​พื้นที่​โดย​รอบ​ตั้งแต่​แนว​เนิน​ดิน ​เข้า​ไป​ข้าง​ใน</verse>
				<verse number="10">เขา​เริ่ม​ยิ่งใหญ่​ขึ้น​เรื่อย​ๆ เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์​อยู่​กับ​เขา</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​กษัตริย์​ฮีราม​แห่ง​เมือง​ไทระ​ส่ง​ทูต​มา​พบ​ดาวิด​พร้อม​ทั้ง​ซุง​ไม้​สน​ซีดาร์ และ​ช่าง​ไม้​กับ​ช่าง​สกัด​หิน พวก​เขา​สร้าง​วัง​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="12">ดาวิด​จึง​ตระหนัก​ว่า​ที่​พระยาห์เวห์​สถาปนา​เขา​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​อิสราเอล และ​เชิดชู​อาณาจักร​ของ​เขา ก็​เพื่อ​เห็น​แก่​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">หลังจาก​ที่​ย้าย​จาก​เมือง​เฮโบรน ดาวิด​มี​ภรรยา​และ​สนม​เพิ่ม​ขึ้น​อีก​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม และ​เขา​ให้​กำเนิด​ลูกชาย​ลูกสาว​เพิ่ม​ขึ้น​อีก</verse>
				<verse number="14">ลูกชาย​ซึ่ง​เกิด​ที่​นั่น​ได้แก่ ชัมมุวา โชบับ นาธัน โซโลมอน</verse>
				<verse number="15">อิบฮาร์ เอลีชูอา เนเฟก ยาเฟีย</verse>
				<verse number="16">เอลีชามา เอลียาดา และ​เอลีเฟเลท</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้​ข่าว​ว่า​ดาวิด​ได้รับ​การ​เจิม​ตั้ง​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​คน​อิสราเอล ก็​ระดม​พล​ทั้งหมด​มา​ตามหา​ดาวิด แต่​ดาวิด​รู้​เรื่อง​จึง​เข้า​ใน​ที่​มั่น</verse>
				<verse number="18">ครั้น​ชาว​ฟีลิสเตีย​มาถึง​ก็​กระจาย​พล​ทั่ว​หุบเขา​เรฟาอิม</verse>
				<verse number="19">ดาวิด​จึง​ถาม​พระยาห์เวห์​ว่า “ข้าพเจ้า​ควร​ออก​ไป​โจมตี​พวก​ฟีลิสเตีย​หรือ​ไม่ พระองค์​จะ​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​หรือ​ไม่” พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “ไป​เถิด เพราะ​เรา​จะ​มอบ​พวก​ฟีลิสเตีย​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า​แน่นอน”</verse>
				<verse number="20">ดาวิด​จึง​บุก​เข้า​โจมตี​ทัพ​ฟีลิสเตีย​ที่​บาอัลเปราซิม​และ​มี​ชัยชนะ ดาวิด​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​ถาโถม​เข้า​ใส่​ศัตรู​ต่อหน้าต่อตา​ข้าพเจ้า​ดั่ง​สายน้ำ​เชี่ยว” ที่​แห่ง​นั้น​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า บาอัลเปราซิม</verse>
				<verse number="21">ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้​ทิ้ง​พวก​รูป​เคารพ​ของ​ตน​ไว้​ที่​นั่น ดาวิด​และ​กอง​ทหาร​จึง​ยึด​ไว้</verse>
				<verse number="22">แต่​ชาว​ฟีลิสเตีย​กลับมา​อีก และ​กระจาย​กำลัง​ทั่ว​หุบเขา​เรฟาอิม</verse>
				<verse number="23">ดาวิด​จึง​ถาม​พระยาห์เวห์​และ​พระองค์​พูด​ว่า “อย่า​บุก​โจมตี​ทาง​ด้าน​หน้า แต่​จง​ตี​วงล้อม​ด้าน​หลัง แล้ว​บุก​เข้า​โจมตี​ทาง​ด้าน​หน้า​ของ​หมู่​ต้น​ป็อปลาร์</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​เจ้า​ได้ยิน​เสียง​คล้าย​เสียง​ย่ำ​เท้า​บน​ยอด​ต้น​ป็อปลาร์ จง​บุก​เข้า​ไป​โดย​เร็ว เพราะ​เป็น​สัญญาณ​ว่า​พระยาห์เวห์​ได้​ไป​ล่วงหน้า​เพื่อ​เล่นงาน​กองทัพ​ฟีลิสเตีย​แล้ว”</verse>
				<verse number="25">ดังนั้น​ดาวิด​ก็​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง และ​ทำลาย​ล้าง​ชาว​ฟีลิสเตีย​ตลอด​ทาง​ตั้งแต่​เมือง​กิเบโอน จน​ถึง​เมือง​เกเซอร์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">อีก​ครั้ง​ที่​ดาวิด​นำ​พวก​ชาย​หนุ่ม​ชาว​อิสราเอล​ที่​มี​ความ​สามารถ​จำนวน​สามหมื่น​คน</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​และ​ชาย​หนุ่ม​ทั้งหมด​เหล่า​นี้​ไป​ยัง​บาอาลาห์ ​แห่ง​ยูดาห์​เพื่อ​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​ซึ่ง​เรียก​ตาม​นาม ​ของ​พระองค์​คือ พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ผู้​นั่ง​บัลลังก์​อยู่​ระหว่าง​เครูบ​บน​หีบ​นั้น</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​ตั้ง​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​บน​เกวียน​ใหม่ และ​นำ​ลง​มา​จาก​บ้าน​ของ​อาบีนาดับ​ซึ่ง​อยู่​บน​เนิน​เขา โดย​มี​อุสซาห์​กับ​อาหิโย​ลูกชาย​ของ​อาบีนาดับ​เป็น​ผู้นำ​เกวียน</verse>
				<verse number="4">ที่​บรรทุก​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า ​และ​อาหิโย​เดิน​นำหน้า</verse>
				<verse number="5">ดาวิด​และ​ปวงชน​อิสราเอล​เฉลิมฉลอง​อย่าง​เต็มที่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ มี​การ​ขับร้อง​และ​บรรเลง​ดนตรี ​ด้วย​พิณ​เขา​คู่ พิณ​ใหญ่ รำมะนา กรับ​และ​ฉาบ</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พวก​เขา​มาถึง​ลาน​นวด​ข้าว​ของ​นาโคน วัว​สะดุด​เสีย​หลัก อุสซาห์​ยื่น​มือ​ออก​ไป​ยึด​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​ไว้</verse>
				<verse number="7">ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​จึง​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​อุสซาห์ เพราะ​เขา​บังอาจ​ทำ​อย่าง​ไม่​ยำเกรง​พระองค์ ด้วย​เหตุ​นี้​พระเจ้า​จึง​ประหาร​เขา และ​เขา​สิ้น​ชีวิต​อยู่​ข้าง​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="8">ดาวิด​โกรธ​เพราะ​พระยาห์เวห์​โกรธเกรี้ยว​อุสซาห์ ที่​แห่ง​นั้น​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า เปเรศอุสซาห์ ​จวบจน​บัดนี้</verse>
				<verse number="9">ใน​วัน​นั้น​ดาวิด​รู้สึก​เกรงกลัว​พระยาห์เวห์​และ​พูด​ว่า “หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​ถูก​นำ​มา​ให้​ข้า​ได้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="10">เขา​ไม่​เต็มใจ​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ยัง​เมือง​ดาวิด แต่​เอา​ไป​ไว้​ที่​บ้าน​ของ​โอเบดเอโดม​ชาว​กัท</verse>
				<verse number="11">หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​คงอยู่​ใน​บ้าน​ของ​โอเบดเอโดม​ชาว​กัท​เป็น​เวลา​สาม​เดือน และ​พระยาห์เวห์​อวยพร​เขา​กับ​ทุก​คน​ใน​ครัวเรือน</verse>
				<verse number="12">มี​คน​มา​บอก​กษัตริย์​ดาวิด​ว่า “พระยาห์เวห์​อวยพร​ครอบครัว​โอเบดเอโดม​และ​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​มี​เนื่องด้วย​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า” ดังนั้น​ดาวิด​จึง​ไป​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​จาก​บ้าน​ของ​โอเบดเอโดม​มายัง​เมือง​ดาวิด​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ผู้​หาม​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​เดิน​ไป​ได้​หก​ก้าว ดาวิด​ก็​ถวาย​วัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​และ​ลูก​วัว​ขุน​หนึ่ง​ตัว</verse>
				<verse number="14">ดาวิด​สวม​เอโฟด​ลินิน เต้นรำ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​อย่าง​สุด​กำลัง</verse>
				<verse number="15">ดาวิด​และ​คน​อิสราเอล​ทั้งปวง​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ท่ามกลาง​เสียง​โห่ร้อง​และ​เสียง​แตร</verse>
				<verse number="16">ขณะ​ที่​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​ผ่าน​เข้า​มา​ใน​เมือง​ดาวิด มีคาล​ลูกสาว​ของ​ซาอูล​มอง​จาก​หน้าต่าง​เห็น​กษัตริย์​ดาวิด​โลดเต้น​และ​ร่ายรำ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ก็​นึก​ดูแคลน​อยู่​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="17">พวก​เขา​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ตั้ง​ไว้​ใน​เต็นท์​ซึ่ง​ดาวิด​จัด​เตรียม​ไว้ แล้ว​ดาวิด​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว กับ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">หลังจาก​ที่​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​เสร็จ​แล้ว ดาวิด​ก็​อวยพร​ประชาชน​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="19">และ​ให้​ขนมปัง อินทผลัม​อัด และ​ขนม​ลูกเกด​อย่าง​ละ​หนึ่ง​ก้อน​แก่​ชาว​อิสราเอล​ทุก​คน​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง แล้ว​ประชาชน​ทั้งปวง​พา​กัน​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="20">ส่วน​ดาวิด​กลับ​วัง​มา​อวยพร​แก่​บรรดา​เชื้อ​พระวงศ์ แต่​มีคาล​ลูกสาว​ของ​ซาอูล​ออก​มา​ต้อนรับ และ​พูด​ว่า “วัน​นี้​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​สง่า​ภาคภูมิ​จริง​นะ เปลื้อง​ผ้า​ท่อน​บน​ต่อหน้า​ทาส​หญิง​เหมือน​คน​ถ่อย​ไร้​ยางอาย!”</verse>
				<verse number="21">ดาวิด​พูด​กับ​มีคาล​ว่า “ข้า​ทำ​เช่น​นี้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ผู้​เลือก​และ​แต่งตั้ง​ข้า​ให้​เป็น​ผู้​ปกครอง​เหนือ​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระยาห์เวห์ แทน​ที่​จะ​เลือก​พ่อ​ของ​เจ้า​หรือ​คน​ใด​คน​หนึ่ง​ใน​วงศ์ตระกูล​ของ​เขา ดังนั้น​ข้า​จะ​เฉลิมฉลอง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">แม้ว่า​ข้า​จะ​ดู​ไร้​เกียรติ​มาก​กว่า​นี้​และ​ดู​ด้อยค่า​ใน​สายตา​ของ​ข้า​เอง แต่​พวก​ทาส​หญิง​ที่​เจ้า​เอ่ย​มา​ก็​จะ​ยัง​คง​ให้​เกียรติ​ข้า”</verse>
				<verse number="23">และ​มีคาล​ลูกสาว​ของ​ซาอูล​ก็​ไม่​มี​ลูก​สัก​คน​จน​ถึง​วัน​ตาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">หลังจาก​กษัตริย์​ดาวิด​เข้า​ไป​ใน​วัง และ​พระยาห์เวห์​ให้​การ​พัก​สงบ​จาก​ศัตรู​รอบ​ด้าน​แล้ว</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​พูด​กับ​ผู้​เผย​พระวจนะ​นาธัน​ว่า “ดู​เถิด ข้าพเจ้า​อยู่​ใน​บ้าน​ทำ​จาก​ไม้​สน​ซีดาร์ ใน​ขณะ​ที่​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​ยัง​คงอยู่​ใน​เต็นท์”</verse>
				<verse number="3">นาธัน​ตอบ​กษัตริย์​ว่า “ขอ​ทำ​ตาม​ความ​คิด​ของ​ท่าน​เถิด​เพราะ​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="4">แต่​ใน​คืน​นั้น มี​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​นาธัน​ความ​ว่า</verse>
				<verse number="5">“จง​ไป​บอก​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า เจ้า​จะ​เป็น​ผู้​สร้าง​บ้าน​ให้​เรา​อยู่​หรือ</verse>
				<verse number="6">เรา​ไม่​เคย​อยู่​ใน​บ้าน​เลย​นับ​ตั้งแต่​เรา​นำ​ชาว​อิสราเอล​ออก​มา​จาก​อียิปต์​จวบจน​ทุก​วัน​นี้ เรา​ย้าย​จาก​ที่​หนึ่ง​ไป​ยัง​อีก​ที่​หนึ่ง​โดย​มี​เต็นท์​เป็น​ที่​พำนัก</verse>
				<verse number="7">ไม่ว่า​เรา​ไป​ที่ไหน​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด เรา​เคย​ออกปาก​กับ​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​คน​ใด​ซึ่ง​เรา​สั่ง​ให้​เลี้ยงดู​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​เรา​หรือ​ว่า “ทำไม​ไม่​สร้าง​บ้าน​ด้วย​ไม้​สน​ซีดาร์​ให้​เรา” ’</verse>
				<verse number="8">บัดนี้​จง​บอก​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​ว่า​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า ‘เรา​พา​เจ้า​ออก​มา​จาก​ทุ่ง​หญ้า จาก​การ​ดูแล​ฝูง​แกะ​และ​แต่งตั้ง​เจ้า​ให้​ปกครอง​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">เรา​อยู่​กับ​เจ้า​ไม่ว่า​เจ้า​ไป​ที่ไหน และ​เรา​ทำลาย​ศัตรู​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า​เจ้า บัดนี้​เรา​จะ​ทำ​ให้​นาม​ของ​เจ้า​ยิ่งใหญ่​เหมือน​นาม​บุคคล​สำคัญ​ทั้งหลาย​ของ​โลก</verse>
				<verse number="10">และ​เรา​จัดเตรียม​ที่​แห่ง​หนึ่ง​ให้​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​เรา​ตั้ง​รกราก เพื่อ​เขา​จะ​มี​บ้านเรือน​เป็น​ของ​ตนเอง​และ​ไม่​ต้อง​ถูก​รบกวน​อีก คน​ชั่ว​จะ​ไม่​มา​ข่มเหง​รังแก​พวก​เขา​อย่าง​ที่​เคย​ทำ​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="11">และ​เป็น​อย่าง​นั้น​เรื่อยมา​นับ​ตั้งแต่​เรา​ได้​ตั้ง​ผู้​นำ​ทั้งหลาย ​ให้​ปกครอง​ประชาชน​อิสราเอล เรา​จะ​ให้​เจ้า​พัก​สงบ​จาก​ศัตรู​ทั้งปวง​อีก​ด้วย’ ‘พระยาห์เวห์​ประกาศ​ต่อ​เจ้า​ว่า พระยาห์เวห์​เอง​จะ​สถาปนา​ครอบครัว​หนึ่ง​สำหรับ​เจ้า</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เจ้า​หมด​อายุขัย​และ​พัก​สงบ​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​แล้ว เรา​จะ​ตั้ง​ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ของ​เจ้า​ขึ้น​ปกครอง​ต่อ​จาก​เจ้า เป็น​เลือด​เนื้อ​เชื้อ​ไข​ของ​เจ้า​เอง เรา​จะ​สถาปนา​อาณาจักร​ของ​เขา</verse>
				<verse number="13">เขา​จะ​เป็น​ผู้​สร้าง​บ้าน​เพื่อ​นาม​ของ​เรา และ​เรา​จะ​สถาปนา​บัลลังก์​แห่ง​อาณาจักร​ของ​เขา​ตลอด​กาล</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​เป็น​พ่อ​ของ​เขา​และ​เขา​จะ​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เรา เมื่อ​เขา​ทำ​ผิด เรา​จะ​ใช้​มนุษย์​เป็น​ไม้เรียว​ลงโทษ​เขา โดย​ให้​มนุษย์​เฆี่ยน​ตี​เขา</verse>
				<verse number="15">แต่​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​เรา​จะ​ไม่​พราก​ไป​จาก​เขา ไม่​เหมือน​ที่​เรา​พราก​เอา​ไป​จาก​ซาอูล​ผู้​ซึ่ง​เรา​ถอดถอน​ออก​ไป​ต่อหน้า​เจ้า</verse>
				<verse number="16">ครอบครัว​และ​อาณาจักร​ของ​เจ้า​จะ​ดำรง​อยู่​ตลอดไป​ต่อหน้า​เรา บัลลังก์​ของ​เจ้า​จะ​ยั่งยืน​เป็น​นิตย์’ ”</verse>
				<verse number="17">นาธัน​จึง​รายงาน​ถ้อยคำ​ทั้งสิ้น​ที่​พระเจ้า​เปิดเผย​นี้​ให้​ดาวิด​ทราบ</verse>
				<verse number="18">จาก​นั้น​กษัตริย์​ดาวิด​จึง​เข้า​ไป​นั่ง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​และ​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต ข้าพเจ้า​เป็น​ผู้​ใด​เล่า ครอบครัว​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​ใคร​หนอ พระองค์​จึง​นำ​ข้าพเจ้า​มา​ไกล​ถึง​เพียง​นี้</verse>
				<verse number="19">และ​ไม่​เพียง​เท่า​นี้ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต พระองค์​ยัง​พูด​ถึง​อนาคต​ของ​ครอบครัว​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต ข้อ​บังคับ​นี้​มี​ไว้​เพื่อ​มนุษย์​เท่านั้น</verse>
				<verse number="20">ดาวิด​จะ​พูด​อะไร​มาก​ไป​กว่า​นี้​ได้ เพราะ​พระองค์​รู้จัก​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต</verse>
				<verse number="21">พระองค์​ทำ​สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่​นี้​และ​ให้​เป็น​ที่​ประจักษ์​แก่​ผู้​รับใช้​เพราะ​เห็น​แก่​พระวจนะ​ของ​พระองค์ และ​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต พระองค์​ยิ่งใหญ่​นัก! เท่า​ที่​พวก​เรา​ได้ยิน​มา​กับ​หู ไม่​มี​ผู้​ใด​เสมอ​เหมือน​พระองค์ ไม่​มี​พระเจ้า​อื่น​ใด​นอกจาก​พระองค์</verse>
				<verse number="23">และ​มี​ชนชาติ​ใด​เล่า​ทั่ว​พิภพ​ที่​เสมอ​เหมือน​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระองค์ ที่​พระเจ้า​มา​ไถ่​เขา​ใน​ฐานะ​ประชาชน​เพื่อ​พระองค์​เอง และ​เพื่อ​นำ​เกียรติยศ​มา​สู่​นาม​ของ​พระองค์ และ​กระทำ​การ​อัศจรรย์​อัน​ยิ่งใหญ่​น่า​เกรงขาม โดย​ขับไล่​ชนชาติ​ต่าง​ๆ กับ​พระ​ของ​พวก​เขา​ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า​ประชาชน​ของ​พระองค์​ซึ่ง​พระองค์​ไถ่​ออก​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="24">พระองค์​ตั้ง​ประชาชน​อิสราเอล​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์​เอง​ตลอด​นิรันดร์ และ​พระองค์​คือ​พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="25">และ​บัดนี้ พระเจ้า​พระยาห์เวห์ ขอ​รักษา​คำ​สัญญา​ที่​พระองค์​ให้​ไว้​เกี่ยวกับ​ผู้​รับใช้​และ​ครอบครัว​ของ​เขา​ตลอดไป ขอ​ทำ​ตาม​ที่​พระองค์​สัญญา​เถิด</verse>
				<verse number="26">เพื่อ​นาม​ของ​พระองค์​จะ​ยิ่งใหญ่​นิรันดร แล้ว​คน​ทั้งหลาย​จะ​กล่าว​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​คือ​พระเจ้า​ปกครอง​เหนือ​คน​อิสราเอล!’ และ​ครอบครัว​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​จะ​ได้รับ​การ​สถาปนา​ไว้​ต่อหน้า​ต่อตา​พระองค์</verse>
				<verse number="27">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล พระองค์​ได้​เปิดเผย​สิ่ง​นี้​แก่​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ และ​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​สร้าง​ครอบครัว​หนึ่ง​เพื่อ​เจ้า’ ดังนั้น​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​จึง​กล้า​อธิษฐาน​เช่น​นี้</verse>
				<verse number="28">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต พระองค์​เป็น​พระเจ้า! พันธสัญญา​ของ​พระองค์​เชื่อถือ​ได้ และ​พระองค์​สัญญา​จะ​ให้​สิ่ง​ดี​เหล่า​นี้​แก่​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="29">บัดนี้​ขอ​โปรด​อวยพร​ครอบครัว​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ให้​ยืนยง​ตลอดไป​ใน​สายตา​ของ​พระองค์ เพราะ​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ได้​พูด​ไว้​เช่น​นั้น ขอให้​ครอบครัว​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ได้​รับ​การ​อวยพร​จาก​พระองค์​ตลอดไป​เถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ต่อมา​ดาวิด​พิชิต​ชาว​ฟีลิสเตีย​อย่าง​ราบคาบ เขา​ยึด​เมือง​เมเธก​อัมมาห์​จาก​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​ยัง​ได้​พิชิต​ชาว​โมอับ จับ​เชลย​นอน​เรียง​แถว​บน​พื้น​แล้ว​วัด​ด้วย​สายวัด ทุก​ๆ สอง​ช่วง​ของ​สายวัด เชลย​ที่​นอน​อยู่​ใน​สอง​ช่วง​นั้น​จะ​ถูก​ประหาร และ​จะ​ไว้​ชีวิต​เชลย​ที่​อยู่​ใน​ช่วง​ที่​สาม ชาว​โมอับ​จึง​ขึ้น​แก่​ดาวิด​และ​ต้อง​ส่ง​บรรณาการ​ให้​เขา</verse>
				<verse number="3">ยิ่ง​กว่า​นั้น​ดาวิด​มีชัย​เหนือ​กษัตริย์​ฮาดัดเอเซอร์​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​เรโหบ​แห่ง​โศบาห์ เมื่อ​ฮาดัดเอเซอร์​ไป​กู้​อำนาจ​คืน ​ใน​แถบ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส</verse>
				<verse number="4">ดาวิด​ยึด​รถ​ม้า​ศึก​หนึ่งพัน​คัน พล​รถ​รบ​เจ็ดพัน​คน และ​ทหาร​ราบ​สองหมื่น​คน เขา​ตัด​เอ็น​ขา​ม้า​ศึก​ทั้งหมด ยกเว้น​ม้า​สำหรับ​เทียม​รถ​หนึ่ง​ร้อย​ตัว</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ชาว​อารัม​จาก​เมือง​ดามัสกัส​มา​ช่วย​กษัตริย์​ฮาดัดเอเซอร์​แห่ง​เมือง​โศบาห์ ดาวิด​สังหาร​พวก​เขา​ไป 22,000 คน</verse>
				<verse number="6">ดาวิด​วาง​กำลัง​ทหาร​ไว้​ใน​อาณาจักร​อารัม​แห่ง​ดามัสกัส และ​ชาว​อารัม​ก็​ขึ้น​กับ​เขา และ​ต้อง​ส่ง​บรรณาการ​มา​ให้​เขา พระยาห์เวห์​ให้​ชัยชนะ​แก่​ดาวิด​ไม่ว่า​เขา​จะ​ไป​ที่​ไหน</verse>
				<verse number="7">ดาวิด​นำ​โล่​ทองคำ​ของ​บรรดา​นาย​ทหาร​ของ​ฮาดัดเอเซอร์​มายัง​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​ดาวิด​ยัง​ได้​นำ​ทอง​สัมฤทธิ์​จำนวน​มหาศาล​จาก​เมือง​เทบาห์ และ​จาก​เมือง​เบโรธัย​ของ​ฮาดัดเอเซอร์​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​กษัตริย์​โทอู ​แห่ง​เมือง​ฮามัท​ได้​ข่าว​ว่า​ดาวิด​รบ​ชนะ​ทั้ง​กองทัพ​ของ​ฮาดัดเอเซอร์</verse>
				<verse number="10">ก็​ส่ง​โยรัม ​ลูกชาย​มา​ถวาย​คำนับ​กษัตริย์​ดาวิด​และ​ร่วม​ยินดี​ใน​ชัยชนะ​เหนือ​ฮาดัดเอเซอร์ เพราะ​ฮาดัดเอเซอร์​และ​โทอู​เป็น​ศัตรู​ขับเคี่ยว​กัน​มา โยรัม​นำ​เครื่องเงิน เครื่องทอง และ​เครื่องทอง​สัมฤทธิ์​มา​ถวาย​ด้วย</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​ดาวิด​ถวาย​สิ่ง​เหล่า​นี้​แด่​พระยาห์เวห์​เช่น​เดียว​กับ​เงิน​และ​ทอง​ซึ่ง​ริบ​จาก​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ที่​ดาวิด​พิชิต​คือ</verse>
				<verse number="12">เอโดม โมอับ อัมโมน ฟีลิสเตีย และ​อามาเลข ตลอดจน​ของ​เชลย​ที่​ริบ​มา​จาก​ฮาดัดเอเซอร์​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​เรโหบ​แห่ง​โศบาห์</verse>
				<verse number="13">และ​หลังจาก​ที่​ดาวิด​ประหาร​ชาว​เอโดม ​ที่​หุบเขา​เกลือ​ไป 18,000 คน ชื่อเสียง​ของ​เขา​ก็​โด่งดัง</verse>
				<verse number="14">ดาวิด​วาง​กำลัง​ทหาร​ไว้​ใน​เอโดม และ​ชาว​เอโดม​ทั้งปวง​ก็​ยอม​สวามิภักดิ์​ต่อ​เขา พระยาห์เวห์​ให้​ชัยชนะ​แก่​ดาวิด​ไม่ว่า​เขา​จะ​ไป​ที่​ไหน</verse>
				<verse number="15">ดาวิด​ปกครอง​ทั่ว​แดน​อิสราเอล เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​เที่ยงธรรม​เพื่อ​ประชาชน​ทั้งปวง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="16">โยอาบ​ลูกชาย​ของ​เศรุยาห์​เป็น​แม่ทัพ เยโฮชาฟัท​ลูกชาย​ของ​อาหิลูด​เป็น​อาลักษณ์​หลวง</verse>
				<verse number="17">ศาโดก​ลูกชาย​ของ​อาหิทูบ​และ​อาหิเมเลค​ลูกชาย​ของ​อาบียาธาร์​เป็น​ปุโรหิต เสไรอาห์​เป็น​เลขา</verse>
				<verse number="18">เบไนยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาดา​ดูแล​พวก​เคเรธี​และ​คน​เปเลท และ​บรรดา​ลูกชาย​ของ​ดาวิด​เป็น​ปุโรหิต</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ดาวิด​ถาม​ว่า “มี​สมาชิก​คน​ใด​ใน​ครอบครัว​ซาอูล​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​บ้าง​หรือ​ไม่ ข้า​จะ​ได้​แสดง​น้ำใจ​ต่อ​เขา​เพื่อ​เห็น​แก่​โยนาธาน”</verse>
				<verse number="2">ขณะ​นั้น​ยัง​มี​ข้าราชการ​คน​หนึ่ง​ของ​ซาอูล​ชื่อ​ศิบา เขา​จึง​ถูก​เรียก​ตัว​มา​พบ​และ​ดาวิด​พูด​กับ​เขา​ว่า “เจ้า​คือ​ศิบา​หรือ” เขา​ตอบ​ว่า “พระเจ้า​ข้า”</verse>
				<verse number="3">ดาวิด​ถาม​ว่า “ใน​ครอบครัว​ของ​ซาอูล​มี​ใคร​มี​ชีวิต​อยู่​บ้าง​ไหม ข้า​จะ​ได้​แสดง​ความ​กรุณา​ของ​พระเจ้า​ต่อ​เขา” ศิบา​ตอบ​กษัตริย์​ว่า “ลูกชาย​ของ​โยนาธาน​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ เท้า​ทั้ง​สอง​ข้าง​ของ​เขา​พิการ”</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​ถาม​ว่า “เขา​อยู่​ที่ไหน” ศิบา​ตอบ​ว่า “เขา​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​มาคีร์​ลูกชาย​ของ​อัมมีเอล​ใน​เมือง​โลเดบาร์”</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​ดาวิด​จึง​ให้​รับ​ตัว​เขา​มา​จาก​โลเดบาร์ จาก​บ้าน​มาคีร์​ลูกชาย​ของ​อัมมีเอล</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เมฟีโบเชท​ลูกชาย​ของ​โยนาธาน​ลูกชาย​ของ​ซาอูล​มา​พบ​ดาวิด ก็​กราบ​ลง​แสดง​ความ​เคารพ ดาวิด​พูด​ว่า “เมฟีโบเชท​เอ๋ย!” เขา​ตอบ​ว่า “พระเจ้า​ข้า”</verse>
				<verse number="7">ดาวิด​พูด​กับ​เขา​ว่า “อย่า​กลัว​เลย เพราะ​ข้า​จะ​แสดง​ความ​เมตตา​กรุณา​ต่อ​เจ้า​โดย​เห็น​แก่​โยนาธาน​พ่อ​ของ​เจ้า​อย่าง​แน่นอน ข้า​จะ​คืน​ที่ดิน​ทั้งหมด​ของ​ซาอูล​ปู่​ของ​เจ้า​ให้​กับ​เจ้า และ​เจ้า​จะ​มา​นั่ง​ร่วม​โต๊ะ​กับ​ข้า​เสมอ”</verse>
				<verse number="8">เมฟีโบเชท​กราบ​ลง แล้ว​พูด​ว่า “ควร​หรือ​ที่​สุนัข​ตาย​เช่น​ข้าพเจ้า​จะ​ได้รับ​ความ​กรุณา​จาก​ท่าน”</verse>
				<verse number="9">ดาวิด​จึง​เรียก​ตัว​ศิบา​ผู้​ดูแล​ทรัพย์สิน​ของ​ซาอูล​มา​และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “ข้า​ได้​ยก​ข้าวของ​ทุก​อย่าง​ที่​เป็น​ของ​ซาอูล​และ​ครอบครัว​ของ​เขา​ให้​แก่​หลาน​ของ​นาย​เจ้า</verse>
				<verse number="10">ตัว​เจ้า​กับ​ลูก​ๆ และ​คน​รับใช้ จง​ทำ​ไร่​ไถ​นา​ให้​เขา​และ​นำ​พืชผล​มา​เพื่อ​เลี้ยงดู​หลาน​ของ​นาย​เจ้า และ​เมฟีโบเชท​หลาน​ของ​นาย​เจ้า​จะ​ร่วม​โต๊ะ​กับ​ข้า​เสมอ” (ฝ่าย​ศิบา​มี​ลูก​ชาย​สิบห้า​คน​และ​คน​รับใช้​ยี่สิบ​คน)</verse>
				<verse number="11">ศิบา​ก็​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ทำ​ทุก​อย่าง​ตาม​คำ​สั่ง” ดังนั้น​เมฟีโบเชท​จึง​ร่วม​โต๊ะ​อาหาร​กับ​ดาวิด ​เหมือน​เป็น​ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="12">เมฟีโบเชท​มี​ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​มีคา ทุก​คน​ใน​ครัวเรือน​ของ​ศิบา​เป็น​คน​รับใช้​ของ​เมฟีโบเชท</verse>
				<verse number="13">เมฟีโบเชท​อาศัย​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม เพราะ​เขา​ต้อง​ร่วม​โต๊ะ​อาหาร​กับ​กษัตริย์​เป็น​ประจำ และ​เพราะ​เท้า​ทั้ง​สอง​ข้าง​ของ​เขา​พิการ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ต่อมา​กษัตริย์​นาหาช​แห่ง​อัมโมน​สิ้น​ชีวิต และ​ฮานูน​ลูกชาย​ขึ้น​ปกครอง​แทน</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​รำพึง​ว่า “ข้า​จะ​แสดง​ความ​กรุณา​ต่อ​ฮานูน​ลูกชาย​ของ​นาหาช​เหมือน​ที่​พ่อ​ของ​เขา​เคย​แสดง​ความ​กรุณา​ต่อ​ข้า” ดาวิด​จึง​ส่ง​ตัวแทน​ไป​แสดง​ความ​เสียใจ​ต่อ​ฮานูน​ที่​สูญเสีย​พ่อ แต่​เมื่อ​คน​ของ​ดาวิด​มายัง​ดินแดน​อัมโมน</verse>
				<verse number="3">พวก​ผู้​บัญชาการ​ชาว​อัมโมน​พูด​กับ​ฮานูน​เจ้านาย​ของ​ตน​ว่า “ท่าน​คิดว่า​ดาวิด​ให้​เกียรติ​แก่​พ่อ​ของ​ท่าน​โดย​ส่ง​ทูต​เหล่า​นี้​มา​แสดง​ความ​เห็นใจ​ต่อ​ท่าน​หรือ ดาวิด​ส่ง​พวก​เขา​มา​สอดแนม​เมือง​ดู​ลาดเลา​ก่อน​เข้า​โจมตี​ไม่​ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​ฮานูน​จึง​จับ​พวก​ทูต​ของ​ดาวิด​โกน​เครา​ออก​ครึ่ง​หนึ่ง และ​ตัด​เสื้อผ้า​ตรง​สะโพก​ออก​แล้ว​ปล่อย​ไป</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ดาวิด​รู้​เรื่อง​ก็​ส่ง​ผู้​สื่อสาร​ไป​พบ​ตัวแทน​เหล่า​นั้น​เพราะ​พวก​เขา​รู้สึก​อับอาย​ขายหน้า​อย่าง​มาก กษัตริย์​พูด​ว่า “จง​พัก​อยู่​ที่​เยรีโค​จนกว่า​เครา​จะ​ขึ้น​ดังเดิม​แล้ว​ค่อย​กลับมา”</verse>
				<verse number="6">ถึง​ตอน​นี้​ชาว​อัมโมน​ตระหนัก​ดี​ว่า​พวก​ตน​ได้​ทำ​ให้​ดาวิด​เกลียด​ชัง​แล้ว พวก​เขา​จึง​จ้าง​ทหาร​ราบ​ชาว​อารัม​จาก​เบธเรโหบ​และ​โศบาห์ 20,000 คน จาก​กษัตริย์​เมือง​มาอาคาห์ 1,000 คน และ​จาก​เมือง​โทบ 12,000 คน</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ดาวิด​รู้​เรื่อง​นี้ ก็​ส่ง​โยอาบ​และ​นัก​รบ​ทั้ง​กองทัพ​ไป</verse>
				<verse number="8">คน​อัมโมน​ออก​มา​ตั้ง​แนวรบ​ที่​ทาง​เข้า​ประตู​เมือง ขณะ​ที่​ชาว​อารัม​จาก​โศบาห์ เรโหบ โทบ และ​มาอาคาห์​อยู่​ใน​ที่​โล่ง​นอก​เมือง</verse>
				<verse number="9">โยอาบ​เห็นว่า​กอง​กำลัง​ของ​ศัตรู​ตั้ง​แนวรบ​อยู่​ทั้ง​ข้าง​หน้า​และ​ข้าง​หลัง ก็​จัด​กำลัง​ทหาร​ฝีมือ​ดี​ที่สุด​ของ​อิสราเอล​ส่วน​หนึ่ง​ไป​รับ​มือ​ชาว​อารัม</verse>
				<verse number="10">โยอาบ​ให้​ทหาร​ส่วน​ที่​เหลือ​อยู่​ภายใต้​การ​สั่งการ​ของ​อาบีชัย​น้อง​ชาย​ของ​เขา และ​จัด​ทัพ​เคลื่อน​ออก​ไป​รับมือ​กับ​ชาว​อัมโมน</verse>
				<verse number="11">โยอาบ​กล่าว​ว่า “ถ้า​พวก​อารัม​แข็งแกร่ง​เกิน​กำลัง​ของ​ข้า เจ้า​จง​มา​ช่วย​ข้า แต่​ถ้า​พวก​อัมโมน​แข็งแกร่ง​เกิน​กำลัง​ของ​เจ้า ข้า​จะ​ไป​ช่วย​เจ้า</verse>
				<verse number="12">จง​เข้มแข็ง​และ​ให้​เรา​ต่อสู้​อย่าง​กล้าหาญ เพื่อ​พี่น้อง​ของ​เรา​และ​เพื่อ​นคร​แห่ง​พระเจ้า​ของ​เรา พระยาห์เวห์​จะ​กระทำ​ตาม​ที่​พระองค์​เห็น​ชอบ”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​โยอาบ​กับ​กอง​ทหาร​ก็​บุก​เข้า​โจมตี ชาว​อารัม​ก็​ถอย​หนี</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ชาว​อัมโมน​เห็น​ชาว​อารัม​ล่าถอย พวก​เขา​ก็​ถอย​หนี​จาก​อาบีชัย​เข้า​ไป​ใน​เมือง โยอาบ​จึง​กลับ​จาก​การ​สู้รบ​กับ​ชาว​อัมโมน​และ​มายัง​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="15">หลังจาก​ชาว​อารัม​เห็นว่า​ถูก​อิสราเอล​รุกไล่​ก็​รวม​กำลัง​กัน​อีก</verse>
				<verse number="16">ฮาดัดเอเซอร์​นำ​คน​อารัม​จาก​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​มา​สมทบ พวก​เขา​มา​ยัง​เฮลาม มี​โชบัค​แม่ทัพ​ของ​ฮาดัดเอเซอร์​เป็น​ผู้​สั่งการ</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ดาวิด​รู้​ข่าว เขา​ก็​ระดม​พล​อิสราเอล​ทั้งหมด​และ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​มายัง​เฮลาม ชาว​อารัม​ตั้ง​แนวรบ​ประจัน​หน้า​กับ​ดาวิด​และ​สู้รบ​กัน</verse>
				<verse number="18">แต่​พวก​เขา​พ่าย​หนี​ต่อหน้า​อิสราเอล และ​ดาวิด​สังหาร​พล​รถ​รบ​ของ​พวก​เขา​เจ็ดร้อย​คน​กับ​ทหาร​ราบ ​อีก​สี่หมื่น​คน และ​สังหาร​โชบัค​แม่ทัพ​ของ​พวก​เขา​ตาย​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​บรรดา​กษัตริย์​ซึ่ง​ขึ้น​กับ​ฮาดัดเอเซอร์ เห็นว่า​พวก​เขา​พ่ายแพ้​อิสราเอล ก็​ขอ​สงบ​ศึก​และ​ยอม​เป็น​เมืองขึ้น​ของ​อิสราเอล ชาว​อารัม​จึง​ไม่​กล้า​มา​ช่วย​ชาว​อัมโมน​สู้รบ​อีก​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ใน​ฤดู​ใบไม้​ผลิ​อัน​เป็น​ช่วง​ที่​กษัตริย์​ทั้งหลาย​มัก​ออก​ไป​รบ ดาวิด​ส่ง​โยอาบ​กับ​คน​ของ​เขา​และ​กองทัพ​อิสราเอล​ทั้งหมด​ไป​ทำลาย​ชาว​อัมโมน พวก​เขา​ล้อม​เมือง​รับบาห์ แต่​ดาวิด​ยัง​คง​อยู่​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">เย็น​วัน​หนึ่ง​ดาวิด​ลุกขึ้น​จาก​เตียง​นอน และ​เดิน​ไป​รอบ​ๆ ดาดฟ้า​วัง จาก​ที่​นั่น​เขา​สังเกต​เห็น​สตรี​งดงาม​มาก​ผู้​หนึ่ง​กำลัง​อาบน้ำ​อยู่</verse>
				<verse number="3">ดาวิด​ใช้​คน​ไป​สืบ​ดู​ว่า​เธอ​เป็น​ใคร คน​นั้น​ก็​มา​พูด​ว่า “เธอ​คือ​บัทเชบา​ลูกสาว​ของ​เอลีอัม เป็น​ภรรยา​ของ​อุรียาห์​ชาว​ฮิตไทต์​ไม่​ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="4">ดาวิด​จึง​ให้​ผู้​ส่ง​สาส์น​ไป​ตาม​ตัว​เธอ​มา และ​เมื่อ​เธอ​มา​พบ เขา​ก็​ร่วม​หลับนอน​กับ​เธอ (เธอ​เพิ่ง​เสร็จ​จาก​การ​ชำระ​ตัว​จาก​มลทิน​หลัง​มี​ประจำเดือน) แล้ว​เธอ​ก็​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เธอ​พบ​ว่า​ตน​ตั้งครรภ์​ก็​ส่ง​ข่าว​มาถึง​ดาวิด​ว่า “ดิฉัน​ตั้งครรภ์”</verse>
				<verse number="6">ดาวิด​ส่ง​ข้อความ​ไป​ยัง​โยอาบ​ว่า “จง​ส่ง​ตัว​อุรียาห์​ชาว​ฮิตไทต์​มา​พบ​ข้า” โยอาบ​ก็​ส่ง​เขา​มา​พบ​ดาวิด</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​อุรียาห์​มาถึง ดาวิด​ก็​ถาม​ถึง​โยอาบ​และ​กองทัพ​ว่า​เป็น​อย่างไร​บ้าง สงคราม​คืบหน้า​ไป​ถึง​ไหน</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ดาวิด​สั่ง​อุรียาห์​ว่า “จง​กลับไป​บ้าน​พักผ่อน​เถิด” อุรียาห์​จึง​ออก​จาก​วัง และ​ดาวิด​ให้​คน​นำ​ของ​กำนัล​ตาม​หลัง​เขา​ไป</verse>
				<verse number="9">แต่​อุรียาห์​ไม่ได้​กลับ​บ้าน เขา​ค้าง​คืน​อยู่​ที่​ประตู​วัง​ร่วม​กับ​คน​รับใช้​ทั้งหมด​ของ​เจ้านาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ดาวิด​ทราบ​ว่า​อุรียาห์​ไม่ได้​กลับ​บ้าน เขา​จึง​ถาม​อุรียาห์​ว่า “เจ้า​เพิ่ง​กลับมา​จาก​แดน​ไกล​ไม่​ใช่​หรือ ทำไม​จึง​ไม่​กลับ​บ้าน”</verse>
				<verse number="11">อุรียาห์​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “หีบ​พันธสัญญา​และ​อิสราเอล​กับ​ยูดาห์​ล้วน​อยู่​ใน​เต็นท์ โยอาบ​ผู้​บัญชาการ​ของ​ข้าพเจ้า และ​ไพร่พล​ของ​เจ้านาย​ข้าพเจ้า​ล้วน​ตั้ง​ค่าย​อยู่​กลางแจ้ง ควร​หรือ​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​กลับ​บ้าน กิน​ดื่ม และ​หลับนอน​กับ​ภรรยา ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ทำ​เช่น​นั้น​เด็ดขาด!”</verse>
				<verse number="12">ดาวิด​พูด​ว่า “เอาล่ะ คืน​นี้​ค้าง​เสีย​ที่นี่​เถิด แล้ว​พรุ่งนี้​ข้า​จะ​ส่ง​เจ้า​กลับไป” ฉะนั้น​อุรียาห์​จึง​ค้าง​อยู่​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม​ใน​วัน​นั้น​และ​วัน​ต่อมา</verse>
				<verse number="13">ดาวิด​เชิญ​ชวน เขา​จึง​กิน​และ​ดื่ม​ร่วม​กับ​ดาวิด และ​ดาวิด​มอม​เหล้า​เขา แต่​เย็น​วัน​นั้น​อุรียาห์​ก็​ออก​ไป​นอน​บน​เสื่อ​ท่ามกลาง​คน​รับใช้​ของ​เจ้านาย​ของ​เขา และ​ไม่ได้​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="14">เช้า​วัน​รุ่งขึ้น​ดาวิด​ส่ง​จดหมาย​ถึง​โยอาบ มอบให้​อุรียาห์​เป็น​ผู้​ถือ​ไป</verse>
				<verse number="15">ใน​จดหมาย​นั้น​เขา​เขียน​ว่า “จง​ส่ง​ตัว​อุรียาห์​ออก​ไป​ที่​ด้าน​หน้า​ของ​แนวรบ​ที่​อันตราย​ที่สุด แล้ว​ถอย​ทัพ​ปล่อย​ให้​เขา​ถูก​ฆ่า​ตาย”</verse>
				<verse number="16">ขณะ​ล้อม​เมือง​อยู่ โยอาบ​จึง​มอบหมาย​ให้​อุรียาห์​ไป​ยัง​ตำแหน่ง​ที่​รู้​ว่า​ศัตรู​เข้มแข็ง​ที่สุด</verse>
				<verse number="17">ชาว​เมือง​นั้น​ก็​ออก​มา​สู้รบ​กับ​โยอาบ แล้ว​อุรียาห์​ชาว​ฮิตไทต์​ก็​ถูก​ฆ่า​ตาย​พร้อม​กับ​ทหาร​บาง​คน​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​โยอาบ​ส่ง​รายงาน​การ​สู้รบ​มา​ให้​ดาวิด</verse>
				<verse number="19">เขา​กำชับ​ผู้​ส่ง​สาส์น​ว่า “เมื่อ​เจ้า​รายงาน​จบ​แล้ว</verse>
				<verse number="20">กษัตริย์​อาจ​จะ​โกรธ​และ​ถาม​ว่า ‘ทำไม​พวก​ทหาร​ถึง​เข้า​ไป​ประชิด​เมือง​มาก​นัก​ล่ะ ไม่​รู้​หรือ​ว่า​อาจ​จะ​ถูก​ธนู​ยิง​มา​จาก​กำแพง</verse>
				<verse number="21">อาบีเมเลค​ลูกชาย​ของ​เยรุบเบเชท ​ก็​ถูก​ฆ่า​ตาย​มา​แล้ว​ที่​เธเบศ​โดย​น้ำมือ​ผู้หญิง​ที่​ทุ่ม​หิน​โม่​ลง​มา​จาก​กำแพง​ไม่​ใช่​หรือ แล้ว​ทำไม​พวก​เจ้า​จึง​เข้า​ไป​ชิด​กำแพง​มาก​นัก​เล่า’ ถ้า​พระองค์​ถาม​เช่น​นี้ ก็​จง​พูด​ว่า ‘มี​มาก​กว่า​นั้น อุรียาห์​ชาว​ฮิตไทต์​คน​รับใช้​ของ​ท่าน​ถูก​ฆ่า​ตาย​แล้ว’ ”</verse>
				<verse number="22">ผู้​ส่ง​สาส์น​จึง​เดินทาง​มา​พบ และ​บอก​ดาวิด​ตาม​ที่​โยอาบ​สั่ง​ทุก​อย่าง</verse>
				<verse number="23">เขา​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “ข้าศึก​มี​กำลัง​เหนือ​กว่า​เรา​และ​ออก​มา​สู้​กับ​เรา​ที่​นอก​เมือง แต่​เรา​รุกไล่​เขา​กลับไป​ที่​ทาง​เข้า​ประตู​เมือง</verse>
				<verse number="24">คน​บน​กำแพง​ยิง​ธนู​เข้า​ใส่​เรา ฝ่าย​เรา​ถูก​ฆ่า​ตาย​ไป​บ้าง แล้ว​อุรียาห์​ชาว​ฮิตไทต์​ก็​ตาย​ด้วย”</verse>
				<verse number="25">ดาวิด​พูด​กับ​ผู้​ส่ง​สาส์น​ว่า “บอก​โยอาบ​ว่า ‘อย่า​ท้อใจ​ใน​เรื่อง​นี้ ดาบ​ฆ่า​คน​ไม่​เลือก​หน้า จง​โจมตี​เมือง​นั้น​ต่อไป​และ​ทำลาย​เสีย’ จง​พูด​อย่าง​นี้​เพื่อ​ให้​กำลังใจ​โยอาบ​ด้วย”</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​ภรรยา​ของ​อุรียาห์​ได้ยิน​ว่า​สามี​ตาย​แล้ว เธอ​ก็​ไว้ทุกข์​ให้​เขา</verse>
				<verse number="27">และ​เมื่อ​ครบ​กำหนด​ไว้ทุกข์ ดาวิด​ก็​ส่ง​คน​ไป​รับ​ตัว​เธอ​มา​เป็น​ภรรยา เธอ​ให้​กำเนิด​ลูกชาย​คน​หนึ่ง แต่​พระยาห์เวห์​ไม่​พอ​ใจ​การ​กระทำ​ของ​ดาวิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ใช้​นาธัน​มา​พบ​ดาวิด นาธัน​จึง​มา​พบ​และ​พูด​ว่า “ใน​เมือง​แห่ง​หนึ่ง​มี​ชาย​สอง​คน คน​หนึ่ง​รวย​คน​หนึ่ง​จน</verse>
				<verse number="2">คน​ที่​รวย​มี​ฝูง​แกะ​และ​วัว​มากมาย</verse>
				<verse number="3">ส่วน​คน​ที่​จน​ไม่​มี​สมบัติ​อะไร​นอกจาก​ลูก​แกะ​ตัวเมีย​เล็ก​ๆ ตัว​หนึ่ง​ซึ่ง​เขา​ซื้อ​หา​มา​ได้ เขา​เลี้ยง​แกะ​ให้​เติบโต​ขึ้น​มา​ด้วย​กัน​กับ​ลูก​ของ​เขา เขา​ให้​มัน​กิน​อาหาร​จาก​จาน​ของ​เขา​และ​ให้​มัน​ดื่ม​จาก​ถ้วย​ของ​เขา​เอง ยาม​นอน​เขา​โอบ​กอด​มัน​ไว้​ใน​อ้อมแขน​เหมือน​ลูกสาว​ตัว​น้อย​ๆ</verse>
				<verse number="4">วัน​หนึ่ง​มี​แขก​มา​ที่​บ้าน​ของ​ชาย​ผู้​ร่ำรวย ชาย​คน​นี้​เสียดาย​ไม่​อยาก​จะ​ฆ่า​ลูก​แกะ​จาก​ฝูง​ของ​ตน​มา​เลี้ยง​แขก จึง​เอา​ลูก​แกะ​ของ​คน​ยากจน​มา​ทำ​อาหาร​เลี้ยง​แขก​แทน”</verse>
				<verse number="5">ดาวิด​โกรธ​จัด​และ​พูด​กับ​นาธัน​ว่า “พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ผู้​ที่​ทำ​เช่น​นั้น​ต้อง​ตาย!</verse>
				<verse number="6">เขา​จะ​ต้อง​ชดใช้​สี่​เท่า​สำหรับ​ลูก​แกะ​ตัว​นั้น เพราะ​เขา​บังอาจ​ทำ​เช่น​นี้​และ​แล้ง​น้ำใจ​ยิ่งนัก”</verse>
				<verse number="7">นาธัน​จึง​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “ท่าน​คือ​ชาย​คน​นั้น! พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘เรา​ได้​เจิม​ตั้ง​เจ้า​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล และ​ช่วย​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​ซาอูล</verse>
				<verse number="8">เรา​ยก​ครัวเรือน​ของ​นาย​เจ้า​ให้​แก่​เจ้า และ​ยก​เหล่า​ภรรยา​ของ​นาย​เจ้า​ไว้​ใน​อ้อมกอด​ของ​เจ้า ยก​ตระกูล​อิสราเอล​และ​ยูดาห์​ทั้งหมด​ให้​แก่​เจ้า และ​ถ้าหาก​ทั้งหมด​นี้​ยัง​น้อย​ไป เรา​ก็​จะ​ให้​มาก​ยิ่ง​กว่า​นี้​อีก</verse>
				<verse number="9">เหตุใด​เจ้า​จึง​เหยียดหยาม​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์​โดย​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​เรา เจ้า​อาศัย​ดาบ​ของ​ชาว​อัมโมน​สังหาร​อุรียาห์​ชาว​ฮิตไทต์ และ​ยึด​ภรรยา​ของ​เขา​มา</verse>
				<verse number="10">บัดนี้​ดาบ​จะ​ไม่​พราก​ไป​จาก​ครอบครัว​ของ​เจ้า เพราะ​เจ้า​ลบหลู่​ดูหมิ่น​เหยียดหยาม​เรา​และ​แย่งชิง​ภรรยา​ของ​อุรียาห์​ชาว​ฮิตไทต์​มา​เป็น​ของ​เจ้า’</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เรา​จะ​ให้​คน​ใน​ครัวเรือน​ของ​เจ้า​เอง​นำ​หายนะ​มา​สู่​เจ้า เรา​จะ​ยก​ภรรยา​ของ​เจ้า​ให้​ชาย​อื่น​ซึ่ง​ใกล้ชิด​กับ​เจ้า​ต่อหน้าต่อตา​เจ้า และ​เขา​จะ​หลับนอน​กับ​ภรรยา​ของ​เจ้า​ตอน​กลางวัน​แสก​ๆ</verse>
				<verse number="12">เจ้า​ทำ​ใน​ที่​ลับ แต่​เรา​จะ​ให้​เหตุการณ์​นี้​เกิดขึ้น​ใน​ที่​แจ้ง​ต่อหน้า​อิสราเอล​ทั้งปวง’ ”</verse>
				<verse number="13">ดาวิด​พูด​กับ​นาธัน​ว่า “ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์​แล้ว” นาธัน​จึง​ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์​ลบล้าง​บาป​ให้​ท่าน ท่าน​จะ​ไม่​ตาย</verse>
				<verse number="14">แต่​ท่าน​ทำ​เช่น​นี้​เป็น​การ​เย้ยหยัน​พระยาห์เวห์​อย่าง​มาก ลูกชาย​ที่​เกิด​มา​จะ​สิ้น​ชีวิต”</verse>
				<verse number="15">หลังจาก​นาธัน​กลับไป​แล้ว พระยาห์เวห์​จัดการ​กับ​ลูก​ของ​ดาวิด​ที่​เกิด​จาก​ภรรยา​ของ​อุรียาห์ เด็ก​นั้น​ก็​ป่วย</verse>
				<verse number="16">ดาวิด​วิงวอน​พระเจ้า​เพื่อ​เด็ก​นั้น เขา​อด​อาหาร​และ​สวม​ผ้า​กระสอบ ​นอน​อยู่​ที่​พื้น​ห้อง​ตลอด​เวลา​หลาย​คืน</verse>
				<verse number="17">พวก​ผู้​อาวุโส​ใน​วัง​มา​ยืน​อยู่​ข้าง​ๆ เพื่อ​ฉุด​เขา​ขึ้นมา​จาก​พื้น แต่​ดาวิด​ปฏิเสธ​และ​ไม่​กิน​อาหาร​ใด​ๆ ร่วม​กับ​พวก​เขา​เลย</verse>
				<verse number="18">ใน​วันที่​เจ็ด​เด็ก​นั้น​ก็​สิ้น​ชีวิต พวก​คน​ที่​คอย​รับใช้​ดาวิด​ไม่​กล้า​บอก​เขา​ว่า​เด็ก​คน​นั้น​ตาย​แล้ว เพราะ​พวก​เขา​คิด​กัน​ว่า “เมื่อ​เด็ก​นั้น​ยัง​อยู่ เขา​ยัง​ไม่​ฟัง​พวก​เรา แล้ว​เรา​จะ​ไป​บอก​ได้​อย่างไร​ว่า​เด็ก​นั้น​ตาย​แล้ว เขา​อาจ​ทำ​อะไร​ลง​ไป​เพราะ​ความ​สิ้น​หวัง”</verse>
				<verse number="19">ดาวิด​สังเกต​เห็น​พวก​คน​ที่​คอย​รับใช้​เขา​กระซิบกระซาบ​กัน ก็​ตระหนัก​ว่า​เด็ก​คน​นั้น​สิ้น​ชีวิต​แล้ว จึง​ได้​ถาม​ว่า “เด็ก​นั้น​ตาย​แล้ว​หรือ” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ใช่ เด็ก​นั้น​ตาย​แล้ว”</verse>
				<verse number="20">ดาวิด​จึง​ลุกขึ้น​จาก​พื้น หลังจาก​อาบน้ำ​แล้ว เขา​ก็​ชโลม​ครีม​ทา​ผิว​และ​เปลี่ยน​เสื้อผ้า เขา​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​และ​นมัสการ จาก​นั้น​จึง​กลับมา​ที่​บ้าน​ของ​ตน​และ​สั่ง​ให้​พวก​เขา​จัด​อาหาร​มา​ให้ แล้ว​ดาวิด​ก็​กิน</verse>
				<verse number="21">พวก​คน​ที่​คอย​รับใช้​เขา​ถาม​ว่า “เหตุใด​ท่าน​ทำ​เช่น​นี้ ขณะ​ที่​เด็ก​คน​นั้น​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ ท่าน​อด​อาหาร​และ​ร้องไห้ แต่​บัดนี้​เด็ก​คน​นั้น​ตาย​แล้ว ท่าน​ก็​ลุกขึ้น​กิน​อาหาร!”</verse>
				<verse number="22">ดาวิด​ตอบ​ว่า “ข้า​อดอาหาร​และ​ร้องไห้​ขณะ​ที่​เด็ก​นั้น​มี​ชีวิต​อยู่ เพราะ​ข้า​คิดว่า ‘ใคร​จะ​รู้​ว่า​บาง​ที​พระยาห์เวห์​อาจ​จะ​เมตตา​สงสาร​ข้า​และ​ไว้​ชีวิต​เด็ก​นั้น’</verse>
				<verse number="23">แต่​ใน​เมื่อ​เด็ก​นั้น​ตาย​แล้ว ข้า​จะ​อดอาหาร​ต่อ​ไป​ทำไม ข้า​จะ​ทำ​ให้​เขา​ฟื้น​ขึ้นมา​อีก​ได้​หรือ ข้า​ต่างหาก​ที่​จะ​เป็น​ฝ่าย​ไป​หา​เขา แต่​เขา​จะ​ไม่​กลับมา​หา​ข้า”</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ดาวิด​จึง​ปลอบโยน​บัทเชบา​ภรรยา​ของ​เขา เขา​เข้า​หา​เธอ​และ​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​เธอ เธอ​ก็​ตั้งครรภ์​แล้ว​คลอด​ลูกชาย​คน​หนึ่ง พวก​เขา​ตั้งชื่อ​เด็ก​คน​นี้​ว่า​โซโลมอน พระยาห์เวห์​รัก​เด็ก​คน​นี้</verse>
				<verse number="25">และ​เนื่องจาก​พระยาห์เวห์​รัก​เขา พระองค์​จึง​ใช้​ผู้​เผย​พระวจนะ​นาธัน​มา​ตั้งชื่อ​เด็ก​คน​นี้​ว่า เยดีดิยาห์</verse>
				<verse number="26">ครั้ง​นั้น​โยอาบ​สู้รบ​กับ​เมือง​รับบาห์​ของ​ชาว​อัมโมน และ​ยึด​ป้อม​หลวง​ได้</verse>
				<verse number="27">จึง​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​มา​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “ข้าพเจ้า​สู้รบ​กับ​รับบาห์ และ​ยึด​ต้นน้ำ​ไว้​ได้​แล้ว</verse>
				<verse number="28">บัดนี้​ขอ​นำ​กองทัพ​ที่​เหลือ​มา​ล้อม​และ​ยึด​เมือง ไม่​เช่น​นั้น​หาก​ข้าพเจ้า​ยึด​เมือง​นี้​ได้ เมือง​นี้​จะ​มี​ชื่อ​ตาม​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="29">ดาวิด​จึง​นำ​ทัพ​หลวง​มายัง​รับบาห์ เข้า​โจมตี​และ​ยึด​เมือง</verse>
				<verse number="30">ดาวิด​ถอด​มงกุฎ​จาก​ศีรษะ​กษัตริย์ ​ของ​พวก​เขา​มา​สวม​บน​ศีรษะ​ของ​เขา​เอง มงกุฎ​นั้น​ทำ​ด้วย​ทองคำ​หนัก 1 ตะลันต์ ประดับ​เพชร​นิล​จินดา ดาวิด​ริบ​ของ​เชลย​ได้​มากมาย​จาก​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="31">และ​เกณฑ์​ชาว​เมือง​นั้น​ให้​มา​ทำงาน​โดย​ใช้​เลื่อย จอบ เสียม ขวาน และ​ให้​ทำ​อิฐ ดาวิด​ทำ​เช่น​นี้​กับ​ทุก​เมือง​ของ​อัมโมน แล้ว​ดาวิด​กับ​กองทัพ​ทั้งหมด​ก็​กลับ​สู่​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ฝ่าย​อัมโนน​ลูกชาย​ของ​ดาวิด​หลง​รัก​ทามาร์​น้อง​สาว​ผู้​เลอโฉม​ของ​อับซาโลม​ลูกชาย​อีก​คน​หนึ่ง​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="2">อัมโนน​ทรมาน​ใจ​เพราะ​หลง​รัก​เธอ​จน​ล้มป่วย เธอ​เป็น​หญิง​พรหมจารี และ​ดู​เหมือน​ว่า​อัมโนน​จะ​ทำ​อะไร​เธอ​ไม่ได้​เลย</verse>
				<verse number="3">แต่​อัมโนน​มี​ที่ปรึกษา​เป็น​คน​เจ้า​ปัญญา เป็น​ญาติ​ชื่อ​โยนาดับ​ลูกชาย​ของ​ชิเมอาห์ พี่ชาย​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="4">เขา​ถาม​อัมโนน​ว่า “มี​เรื่อง​ทุกข์​ร้อน​อะไร​หรือ ทำไม​ท่าน​ซึ่ง​เป็น​ลูก​กษัตริย์​ถึง​ดู​หม่นหมอง​ทุก​ๆ เช้า​อย่าง​นี้ ท่าน​บอก​ข้าพเจ้า​ได้ไหม” อัมโนน​ตอบ​ว่า “ข้า​หลง​รัก​ทามาร์​น้อง​สาว​ของ​อับซาโลม​น้อง​ชาย​ของ​ข้า”</verse>
				<verse number="5">โยนาดับ​พูด​ว่า “ท่าน​ก็​แกล้ง​ทำ​เป็น​นอน​ป่วย​สิ เมื่อ​พ่อ​มา​เยี่ยม​ก็​พูด​ขอ​ว่า ‘ข้าพเจ้า​อยาก​ให้​ทามาร์​น้อง​สาว​ของ​ข้าพเจ้า​มา​เยี่ยม​และ​มา​ดู​แล​เรื่อง​อาหาร ให้​เธอ​จัดเตรียม​อาหาร​ต่อหน้า​ข้าพเจ้า เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​มอง​ดู​เธอ​และ​กิน​อาหาร​จาก​มือ​ของ​เธอ’ ”</verse>
				<verse number="6">อัมโนน​จึง​ทำที​เป็น​นอน​ป่วย เมื่อ​กษัตริย์​มา​เยี่ยม อัมโนน​ก็​พูด​กับ​เขา​ว่า “ข้าพเจ้า​อยาก​ให้​ทามาร์​น้อง​สาว​ของ​ข้าพเจ้า​มา​เตรียม​อาหาร​พิเศษ​ให้​ต่อหน้า​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ได้​กิน​อาหาร​จาก​มือ​ของ​เธอ”</verse>
				<verse number="7">ดาวิด​ส่ง​ข่าว​ไป​เรียก​ตัว​ทามาร์​จาก​วัง​ว่า “จง​ไป​ที่​บ้าน​อัมโนน​พี่ชาย​ของ​เจ้า​และ​เตรียม​อาหาร​ให้​เขา”</verse>
				<verse number="8">ทามาร์​จึง​มายัง​บ้าน​ของ​อัมโนน​พี่ชาย​ซึ่ง​นอน​อยู่ เธอ​นวด​แป้ง​ทำ​ขนม​ต่อหน้า​อัมโนน​แล้ว​ปิ้ง​ขนม</verse>
				<verse number="9">จาก​นั้น​ก็​ยก​กระทะ​ขนม​มา​ให้​แต่​เขา​ไม่​ยอม​แตะต้อง อัมโนน​สั่ง​ว่า “ทุก​คน​ออก​ไป​ให้​หมด” ทุก​คน​ก็​ออก​ไป</verse>
				<verse number="10">อัมโนน​บอก​ทามาร์​ว่า “ยก​อาหาร​เข้า​มา​ใน​ห้อง​นอน มา​ป้อน​พี่​หน่อย” ทามาร์​ก็​นำ​ขนมปัง​ที่​เตรียม​ไว้​เข้า​ไป​ให้​พี่ชาย​ของ​เธอ​ใน​ห้อง​นอน</verse>
				<verse number="11">แต่​เมื่อ​เธอ​ส่ง​อาหาร​ให้ อัมโนน​ก็​คว้า​ตัว​เธอ​ไว้​และ​บอกว่า “มา​นอน​กับ​พี่​เถิด”</verse>
				<verse number="12">ทามาร์​กล่าว​กับ​เขา​ว่า “ไม่​นะ​พี่ชาย! อย่า​บังคับ​น้อง ไม่​ควร​ทำ​สิ่ง​เลว​ร้าย​เช่น​นี้​ใน​อิสราเอล! อย่า​ทำ​ชั่ว​แบบ​นี้</verse>
				<verse number="13">แล้ว​น้อง​จะ​เป็น​อย่างไร จะ​เอา​หน้า​ไป​ไว้​ที่ไหน แล้ว​พี่​จะ​เป็น​อย่างไร พี่​เอง​ก็​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​วายร้าย​หน้า​โง่​คน​หนึ่ง​ใน​อิสราเอล ได้โปรด​เถิด เพียง​แต่​ขอ​ต่อ​กษัตริย์ เขา​ก็​จะ​ยก​น้อง​ให้​แต่งงาน​กับ​พี่”</verse>
				<verse number="14">แต่​อัมโนน​ไม่​ฟัง และ​เนื่องจาก​แข็งแรง​กว่า​จึง​ใช้​กำลัง​ขืนใจ​เธอ</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ความ​รัก​ก็​แปรเปลี่ยน​เป็น​ความ​เกลียด​ชัง อัมโนน​เกลียด​ชัง​เธอ​ยิ่ง​กว่า​ที่​เคย​หลง​รัก​เธอ จึง​ตะคอก​ว่า “ลุกขึ้น แล้ว​ไป​ให้​พ้น​จาก​ที่นี่!”</verse>
				<verse number="16">ทามาร์​กล่าว​ว่า “พี่​ไล่​น้อง​อย่าง​นี้​ก็​เลวร้าย​ยิ่ง​กว่า​สิ่ง​ที่​พี่​ได้​ทำ​กับ​น้อง” แต่​อัมโนน​ไม่​ฟัง</verse>
				<verse number="17">กลับ​เรียก​คน​รับใช้​ส่วนตัว​เข้า​มา​และ​สั่ง​ว่า “ไล่​ผู้หญิง​คน​นี้​ออก​ไป แล้ว​ปิด​ประตู​ลงกลอน​เสีย”</verse>
				<verse number="18">ดังนั้น​คน​รับใช้​ของ​เขา​จึง​ไล่​เธอ​ออก​ไป​ข้าง​นอก​และ​ลงกลอน​ประตู ทามาร์​นั้น​สวม​เสื้อ​คลุม​ที่​ตก​แต่ง​อย่าง​งดงาม ​ตาม​ธรรมเนียม​สำหรับ​ลูกสาว​ของ​กษัตริย์​ซึ่ง​เป็น​สาว​พรหมจารี</verse>
				<verse number="19">เธอ​โปรย​ขี้เถ้า​บน​ศีรษะ​และ​ฉีก​เสื้อ​คลุม​ที่​ตก​แต่ง​อย่าง​งดงาม​นั้น​ขาด เอา​มือ​ทั้ง​สอง​ข้าง​วาง​บน​ศีรษะ​และ​ร้องไห้​เสียง​ดัง​ออก​ไป</verse>
				<verse number="20">อับซาโลม​พี่ชาย​พูด​กับ​เธอ​ว่า “อัมโนน​พี่ชาย​ของ​น้อง​ข่มเหง​น้อง​หรือ น้อง​สาว​ของ​พี่ ตอน​นี้​นิ่ง​ไว้​ก่อน เขา​เป็น​พี่ชาย อย่า​จำ​เรื่อง​นี้​ให้​รก​ใจ​เลย” ทามาร์​จึง​อาศัย​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​อับซาโลม​อย่าง​เดียวดาย</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ดาวิด​รู้​เรื่อง​ทั้งหมด​ก็​โกรธ​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="22">และ​อับซาโลม​ไม่ได้​พูด​อะไร​สัก​คำ​เดียวกับ​อัมโนน​ไม่ว่า​ดี​หรือ​ร้าย เขา​เกลียด​ชัง​อัมโนน​ที่​ย่ำยี​ทามาร์​น้อง​สาว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="23">สอง​ปี​ต่อมา เมื่อ​มี​การ​ตัด​ขน​แกะ​ของ​อับซาโลม​ที่​บาอัล​ฮาโซร์​ใกล้​เขต​แดน​เอฟราอิม อับซาโลม​เชิญ​ลูกชาย​ทุก​คน​ของ​กษัตริย์​มา​งาน​ฉลอง​นี้</verse>
				<verse number="24">อับซาโลม​ไป​พบ​ดาวิด​และ​พูด​ว่า “ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​มี​งาน​ฉลอง​ตัด​ขน​แกะ ขอ​ให้​ท่าน​กับ​พวก​คน​ที่​คอย​รับใช้​ท่าน​มา​ร่วม​งาน​ด้วย​ได้​ไหม”</verse>
				<verse number="25">ดาวิด​พูด​ว่า “อย่า​เลย​ลูก ถ้า​พวก​เรา​ไป​กัน​ทั้งหมด จะ​เป็น​ภาระ​แก่​ลูก​เกินไป” ถึง​แม้ว่า​อับซาโลม​จะ​พูด​คะยั้นคะยอ แต่​ดาวิด​ก็​ยืนกราน​ไม่​ไป เขา​ยัง​อวยพร​ให้​ด้วย</verse>
				<verse number="26">อับซาโลม​จึง​พูด​ว่า “หาก​ไป​ไม่ได้ ขอ​ให้​พี่​อัมโนน​ไป​กับ​พวก​เรา” ดาวิด​ถาม​ว่า “ทำไม​ต้อง​ให้​อัมโนน​ไป​ด้วย”</verse>
				<verse number="27">อับซาโลม​อ้อนวอน​จน​กษัตริย์​อนุญาต​ให้​ลูกชาย​ทุก​คน​รวม​ทั้ง​อัมโนน​ไป​ร่วม​ใน​งาน</verse>
				<verse number="28">อับซาโลม​สั่ง​คน​ของ​ตน​ไว้​ว่า “รอ​จน​อัมโนน​เมา​เหล้า​องุ่น และ​เมื่อ​ข้า​พูด​กับ​เจ้า​ว่า ‘ฆ่า​อัมโนน​เสีย’ จาก​นั้น​ก็​จง​ฆ่า​เขา อย่า​กลัว​เลย ข้า​เอง​เป็น​ผู้​บงการ จง​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ​เถิด”</verse>
				<verse number="29">ดังนั้น​คน​ของ​อับซาโลม​จึง​จัดการ​กับ​อัมโนน​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​นาย ลูกชาย​องค์​อื่น​ๆ ของ​ดาวิด​ก็​รีบ​ขึ้น​ขี่​ล่อ​หนี​ไป</verse>
				<verse number="30">ขณะ​ที่​ลูกชาย​ทั้งหลาย​กำลัง​กลับมา มี​คน​มา​รายงาน​ดาวิด​ว่า “อับซาโลม​สังหาร​ลูกชาย​ทั้งหมด​ไม่​เหลือ​รอด​สัก​คน​เดียว”</verse>
				<verse number="31">ดาวิด​ลุกขึ้น ฉีก​เสื้อผ้า​และ​ลง​นอน​กับ​พื้น ทุก​คน​ที่​คอย​รับใช้​ดาวิด​ต่าง​ก็​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตน</verse>
				<verse number="32">แต่​โยนาดับ​ลูกชาย​ของ​ชิเมอาห์ พี่ชาย​ของ​ดาวิด​พูด​ว่า “ขอ​ท่าน​อย่า​ได้​คิดว่า​ลูกชาย​สิ้น​ชีวิต​ทุก​คน มี​อัมโนน​เพียง​คน​เดียว​ที่​สิ้น​ชีวิต อับซาโลม​วางแผน​นี้​ตั้งแต่​วันที่​อัมโนน​ข่มขืน​ทามาร์​น้อง​สาว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="33">ขอ​กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​อย่า​ได้​ใส่​ใจ​กับ​ข่าว​ที่​ว่า​ลูกชาย​ทุก​คน​ถูก​สังหาร มี​เพียง​อัมโนน​ที่​สิ้น​ชีวิต”</verse>
				<verse number="34">ขณะ​เดียวกัน​อับซาโลม​ก็​หนี​ไป ฝ่าย​ยาม​ที่​ยืน​รักษาการณ์ เห็น​คน​กลุ่ม​ใหญ่​กำลัง​มุ่งหน้า​มา​ทาง​ทิศ​ตะวันตก​ของ​เขา ตาม​เส้นทาง​ข้าง​เนิน​เขา ยาม​จึง​เข้า​มา​บอก​กับ​กษัตริย์​ว่า “ข้าพเจ้า​เห็น​คน​กลุ่ม​ใหญ่​มา​จาก​เมือง​โฮโรนาอิม ทาง​ข้าง​เนิน​เขา”</verse>
				<verse number="35">โยนาดับ​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า “โปรด​มอง​เถิด ลูกชาย​ทั้งหลาย​ของ​กษัตริย์​กำลัง​มา​แล้ว อย่าง​ที่​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​พูด”</verse>
				<verse number="36">กล่าว​ยัง​ไม่​ทัน​ขาด​คำ ลูกชาย​ทั้งหลาย​ก็​มาถึง​และ​พา​กัน​ร่ำไห้​เสียง​ดัง กษัตริย์​ดาวิด​ร่ำไห้ และ​ทุก​คน​ที่​คอย​รับใช้​เขา​ก็​ร่ำไห้​อย่าง​ทุกข์​ใจ​นัก</verse>
				<verse number="37">อับซาโลม​หนี​ไป​พบ​ทัลมัย​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​อัมมีฮูด​แห่ง​เกชูร์ ส่วน​ดาวิด​คร่ำครวญ​ถึง​อัมโนน​เป็น​เวลา​หลาย​วัน</verse>
				<verse number="38">หลังจาก​อับซาโลม​หนี​ไป​ยัง​เกชูร์​ก็​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​เป็น​เวลา​สาม​ปี</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​กษัตริย์​ดาวิด​คลาย​ความ​เศร้าโศก​เนื่องจาก​การ​ตาย​ของ​อัมโนน เขา​ก็​ระลึก​ถึง​อับซาโลม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ครั้น​โยอาบ​ลูกชาย​ของ​เศรุยาห์​ทราบ​ว่า​กษัตริย์​คิดถึง​อับซาโลม​มาก</verse>
				<verse number="2">เขา​จึง​ใช้​คน​ไป​ตาม​ตัว​หญิง​ฉลาด​คน​หนึ่ง​จาก​เทโคอา​ให้​มา​พบ​และ​กล่าว​กับ​เธอ​ว่า “จง​แกล้ง​ทำ​เป็น​ว่า​เจ้า​ไว้ทุกข์​อยู่ สวม​เสื้อผ้า​ไว้ทุกข์ ไม่​ใช้​เครื่อง​ประทิน​โฉม ทำที​ว่า​เจ้า​เศร้าโศก​เสียใจ​อย่าง​หนัก​มา​หลาย​วัน​เพราะ​คน​ตาย</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ไป​พบ​กษัตริย์​และ​พูด​ตาม​ที่​ข้า​สั่ง” แล้ว​โยอาบ​ก็​สอน​คำ​พูด​ให้​หญิง​นั้น</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​หญิง​จาก​เทโคอา​มา​พบ ​ดาวิด ก็​หมอบ​ซบ​ลง​ที่​พื้น​เพื่อ​คำนับ​และ​พูด​ว่า “ข้าแต่​กษัตริย์​โปรด​ช่วย​ดิฉัน​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​ถาม​ว่า “เจ้า​มี​เรื่อง​ทุกข์​ร้อน​อะไร​หรือ” เธอ​พูด​ว่า “ดิฉัน​เป็น​ม่าย สามี​ตาย​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="6">มี​ลูกชาย​สอง​คน เขา​ทะเลาะ​กัน​ที่​กลาง​ทุ่ง เนื่องจาก​ไม่​มี​คน​คอย​ห้าม​เขา คน​หนึ่ง​ก็​เลย​ถูก​ฆ่า​ตาย</verse>
				<verse number="7">ตอน​นี้​ญาติ​พี่น้อง​ทั้งหมด​เรียกร้อง​ให้​ดิฉัน​มอบตัว​ลูกชาย​เพื่อ​นำ​ตัว​ไป​ประหาร​โทษฐาน​ฆ่า​คน จะ​ได้​กำจัด​ทายาท​ไป พวก​เขา​จะ​ดับ​ถ่าน​ไฟ​ก้อน​เดียว​ที่​ดิฉัน​เหลือ​อยู่ เห็น​ที​สามี​ดิฉัน​จะ​ไร้​ผู้​สืบสกุล​เป็น​แน่”</verse>
				<verse number="8">ดาวิด​พูด​กับ​หญิง​นั้น​ว่า “จง​กลับไป​บ้าน ข้า​จะ​สั่งการ​ให้​เจ้า”</verse>
				<verse number="9">แต่​หญิง​จาก​เทโคอา​พูด​ว่า “กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ดิฉัน ขอ​ให้​โทษ​ตก​อยู่​กับ​ดิฉัน​และ​ครอบครัว แต่​ขอ​ให้​กษัตริย์​และ​บัลลังก์​ของ​ท่าน​พ้น​ความ​ผิด”</verse>
				<verse number="10">ดาวิด​ตอบ​ว่า “หาก​ผู้​ใด​กล่าว​อะไร​กับ​เจ้า จง​นำ​ตัว​เขา​มา​พบ​ข้า เขา​จะ​ไม่​มา​กวน​ใจ​เจ้า​อีก​เลย”</verse>
				<verse number="11">เธอ​พูด​ว่า “ขอ​กษัตริย์​พูด​ใน​นาม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา อย่า​ให้​มี​การ​สูญเสีย​เลือด​เนื้อ​อีก​นอกเหนือ​จาก​ที่​ได้​สูญเสีย​ไป​แล้ว ลูกชาย​ของ​ดิฉัน​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​เสีย​ชีวิต” ดาวิด​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ผม​สัก​เส้น​บน​ศีรษะ​ลูกชาย​ของ​เจ้า ข้า​จะ​ไม่​ยอม​ให้​ตก​ถึง​ดิน​ฉันนั้น”</verse>
				<verse number="12">เธอ​พูด​ว่า “โปรด​อนุญาต​ให้​ดิฉัน​พูด​สัก​คำ​กับ​เจ้านาย” ดาวิด​ตอบ​ว่า “พูด​มา​เถิด”</verse>
				<verse number="13">หญิง​นั้น​พูด​ว่า “ก็​แล้ว​ทำไม​ท่าน​ถึง​ทำ​เช่น​นี้​ต่อ​ประชาชน​ของ​พระเจ้า เมื่อ​ท่าน​พูด​เช่น​นี้ เท่ากับ​ตัดสิน​ว่า​ท่าน​เอง​เป็น​ฝ่าย​ผิด เพราะ​ท่าน​ไม่​ยอม​ให้​ลูกชาย​ที่​ถูก​เนรเทศ​ไป​นั้น​กลับมา</verse>
				<verse number="14">พวก​เรา​ล้วน​ต้อง​ตาย​ไป​เหมือน​น้ำ​หก​รด​แผ่นดิน จะ​รวบรวม​คืน​มา​อีก​ไม่ได้ แต่​นั่น​ไม่​ใช่​ความ​ปรารถนา​ของ​พระเจ้า พระองค์​คิด​หา​หนทาง​เพื่อ​ไม่​ให้​คน​ที่​ถูก​เนรเทศ​ไป​จะ​ต้อง​อยู่​อย่าง​คน​ถูก​เนรเทศ​จาก​พระองค์​ตลอดไป​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="15">ที่​ดิฉัน​มา​พูด​กับ​กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ดิฉัน​ก็​เพราะ​มี​คน​มา​ข่มขู่​ให้​กลัว ดิฉัน​บอก​ตัวเอง​ว่า ‘ดิฉัน​จะ​พูด​กับ​กษัตริย์ บาง​ที​พระองค์​อาจ​ให้​ตาม​คำร้อง​ขอ​ของ​ผู้​รับใช้</verse>
				<verse number="16">บาง​ที​กษัตริย์​อาจ​จะ​เห็น​ชอบ​ที่​จะ​ช่วย​ผู้​รับใช้​ของ​เขา​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​คน​ที่​พยายาม​ตัด​ดิฉัน​กับ​ลูก​จาก​มรดก​ของ​พระเจ้า’</verse>
				<verse number="17">และ​บัดนี้​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​พูด​ว่า ‘ขอ​ให้​ถ้อยคำ​ของ​กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ทำ​ให้​มรดก​ของ​ดิฉัน​มั่นคง​ปลอดภัย เพราะ​ท่าน​เป็น​เสมือน​ทูต​ของ​พระเจ้า​ที่​แยกแยะ​ความ​ดี​จาก​ความ​ชั่ว ขอ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​อยู่​กับ​ท่าน​เถิด’ ”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​กษัตริย์​พูด​กับ​หญิง​นั้น​ว่า “อย่า​ปิดบัง ข้า​จะ​ถาม​อะไร​เจ้า​สัก​อย่าง​หนึ่ง” เธอ​พูด​ว่า “ขอ​กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ดิฉัน โปรด​พูด​เถิด”</verse>
				<verse number="19">ดาวิด​พูด​ว่า “ทั้งหมด​นี้​โยอาบ​เป็น​ผู้​หนุน​หลัง​เจ้า​ใช่​หรือ​ไม่” หญิง​นั้น​ตอบ​ว่า “กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ดิฉัน ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ไม่​มี​ใคร​สามารถ​พลิก​ซ้าย​หัน​ขวา​จาก​สิ่งใด​ๆ ที่​ท่าน​พูด​ได้​ฉันนั้น ถูกแล้ว​โยอาบ​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​คือ​ผู้​สอน​ให้​ดิฉัน​ทำ​ตาม​นี้ และ​แนะนำ​ทุก​ถ้อยคำ​ที่​ออก​จาก​ปาก​ของ​ดิฉัน</verse>
				<verse number="20">โยอาบ​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ทำ​เช่น​นี้​เพื่อ​พลิก​สถานการณ์ เจ้านาย​ของ​ดิฉัน​มี​สติ​ปัญญา​เสมือน​ทูต​ของ​พระเจ้า เขา​รู้​เหตุการณ์​ทุก​อย่าง​ใน​แผ่นดิน”</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​จึง​พูด​กับ​โยอาบ​ว่า “ดี​มาก ข้า​จะ​ทำ​ตาม​นั้น จง​ไป​รับ​ตัว​อับซาโลม​ชาย​หนุ่ม​คน​นั้น​กลับมา​เถิด”</verse>
				<verse number="22">โยอาบ​ก็​หมอบ​กราบ​ซบ​หน้า​ลง​กับ​พื้น​เพื่อ​คำนับ​และ​อวยพร​กษัตริย์ โยอาบ​พูด​ว่า “วัน​นี้​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​รู้​แล้ว​ว่า เขา​เป็น​ที่​โปรดปราน​ใน​สายตา​ของ​ท่าน คือ​กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า เพราะ​กษัตริย์​ให้​ตาม​ที่​ข้าพเจ้า​ร้อง​ขอ”</verse>
				<verse number="23">โยอาบ​จึง​ไป​ยัง​เกชูร์​และ​รับ​ตัว​อับซาโลม​กลับมา​ยัง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="24">แต่​กษัตริย์​พูด​ว่า “ให้​เขา​ไป​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​เขา อย่า​มา​ให้​ข้า​เห็น​หน้า” อับซาโลม​จึง​ไป​พำนัก​ที่​บ้าน​ของ​ตน​และ​ไม่ได้​พบ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="25">ทั่ว​อิสราเอล​ไม่​มี​ใคร​ได้รับ​คำ​ชม​ว่า​เป็น​ชาย​ชาตรี​รูป​งาม​เท่า​อับซาโลม ตั้งแต่​เส้นผม​จด​ปลาย​เท้า​ไม่​มี​ตำหนิ​เลย​แม้​แต่​น้อย</verse>
				<verse number="26">เมื่อใด​ที่​เขา​ตัด​ผม​บน​ศีรษะ​ซึ่ง​ปกติ​เขา​จะ​ตัด​ปี​ละ​ครั้ง เขา​ก็​เอา​ผม​ที่​ตัด​มา​ชั่ง​ดู ผม​นั้น​หนัก​สองร้อย​เชเขล ​ตาม​พิกัด​หลวง</verse>
				<verse number="27">อับซาโลม​มี​ลูกชาย​สาม​คน​และ​มี​ลูกสาว​หนึ่ง​คน​ชื่อ​ว่า​ทามาร์ เธอ​มี​รูปโฉม​งดงาม​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="28">ตลอด​สอง​ปี​ที่​อับซาโลม​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม เขา​ไม่ได้​พบ​กษัตริย์​เลย</verse>
				<verse number="29">อับซาโลม​จึง​ให้​คน​ไป​ตาม​ตัว​โยอาบ​มา​เพื่อ​ให้​พบ​กษัตริย์​แทน แต่​โยอาบ​ไม่​ยอม​มา แม้​อับซาโลม​ให้​คน​ไป​ตาม​อีก เขา​ก็​ยัง​คง​ไม่​มา</verse>
				<verse number="30">อับซาโลม​จึง​สั่ง​พวก​คน​รับใช้​ว่า “ไป​จุด​ไฟ​เผา​นา​ข้าว​บาร์เลย์​ของ​โยอาบ​ที่​อยู่​ถัด​จาก​นา​ของ​ข้า” เขา​ก็​ปฏิบัติ​ตาม</verse>
				<verse number="31">โยอาบ​จึง​มา​พบ​อับซาโลม​ที่​บ้าน และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “เหตุใด​คน​รับใช้​ของ​ท่าน​จึง​ไป​จุด​ไฟ​เผา​นา​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="32">อับซาโลม​กล่าว​กับ​โยอาบ​ว่า “ข้า​ส่ง​คน​ไป​หา​ท่าน​และ​กล่าว​ว่า ‘มา​ที่นี่​เถิด ข้า​จะ​ได้​ให้​ท่าน​ช่วย​ไป​ถาม​กษัตริย์​ว่า “ทำไม​จึง​รับ​ตัว​ข้า​กลับมา​จาก​เกชูร์ ข้า​อยู่​ที่​นั่น​ยัง​ดี​เสีย​กว่า!” ’ ตอน​นี้​ข้า​อยาก​พบ​กษัตริย์​สัก​ครั้ง หาก​ข้า​ผิด​ด้วย​เรื่อง​ใด​ก็​ให้​พระองค์​ประหาร​ข้า​เถิด”</verse>
				<verse number="33">โยอาบ​จึง​ไป​บอก​กษัตริย์​ตาม​นี้ ดาวิด​จึง​เรียก​ตัว​อับซาโลม​มา​พบ อับซาโลม​เข้า​มา​หมอบ​กราบ​ซบ​หน้า​ลง​ถึง​พื้น​ต่อหน้า​กษัตริย์​และ​กษัตริย์​ก็​จูบ​อับซาโลม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ต่อมา​อับซาโลม​ได้​จัดหา​รถ​ม้า​ศึก​และ​มี​คน​ห้าสิบ​คน​คอย​วิ่ง​นำหน้า​รถ</verse>
				<verse number="2">อับซาโลม​จะ​ตื่น​แต่​เช้า​มา​ยืน​อยู่​ริม​ทาง​เข้า​ประตู​เมือง เมื่อใด​ก็​ตาม​ที่​มี​คน​นำ​เรื่อง​มา​ร้องทุกข์​เพื่อ​ให้​กษัตริย์​ตัดสิน อับซาโลม​ก็​จะ​เรียก​คน​นั้น​มา​พบ​และ​ถาม​ว่า “ท่าน​มา​จาก​เมือง​ไหน” เขา​จะ​ตอบ​ว่า “ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​มา​จาก​เผ่า​หนึ่ง​ใน​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="3">อับซาโลม​ก็​จะ​พูด​กับ​เขา​ว่า “คำร้อง​ของ​ท่าน​มี​มูล​และ​ควร​แก่​การ​พิจารณา แต่​น่า​เสียดาย​ที่​กษัตริย์​ไม่​มี​ตัวแทน​มา​รับ​ฟัง​ท่าน”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​อับซาโลม​จะ​กล่าว​เสริม​ว่า “ถ้า​เพียง​แต่​ข้า​ได้รับ​การ​แต่งตั้ง​เป็น​ผู้​พิพากษา​ใน​แผ่นดิน​นี้! ใคร​มี​คดี​ความ​หรือ​เรื่อง​ร้องทุกข์​จะ​ได้​มา​หา​ข้า แล้ว​ข้า​จะ​ให้​ความ​ยุติธรรม​แก่​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="5">และ​เมื่อ​มี​ใคร​มา​ค้อม​คำนับ​อับซาโลม อับซาโลม​จะ​จับ​มือ​กับ​เขา โอบ​และ​จูบ​เขา</verse>
				<verse number="6">อับซาโลม​ทำ​อย่าง​นี้​กับ​อิสราเอล​ทุก​คน​ที่​มา​ขอ​ความ​ยุติธรรม​จาก​กษัตริย์ จึง​ชนะใจ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="7">สี่​ปี​ผ่าน​ไป อับซาโลม​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า “ข้าพเจ้า​ขอ​อนุญาต​ไป​เมือง​เฮโบรน เพื่อ​ทำ​ตาม​คำ​ปฏิญาณ​ที่​ให้​ไว้​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ตอน​ที่​ข้าพเจ้า​อยู่​ที่​เมือง​เกชูร์​ใน​อารัม ข้าพเจ้า​ปฏิญาณ​ไว้​ว่า ‘หาก​พระยาห์เวห์​นำ​ข้าพเจ้า​กลับมา​ยัง​เยรูซาเล็ม ข้าพเจ้า​จะ​นมัสการ​พระยาห์เวห์​ที่​เมือง​เฮโบรน ’ ”</verse>
				<verse number="9">กษัตริย์​ดาวิด​พูด​ว่า “ขอให้​ไป​โดย​สวัสดิภาพ​เถิด” อับซาโลม​จึง​ไป​เมือง​เฮโบรน</verse>
				<verse number="10">จาก​นั้น​อับซาโลม​ลอบ​ส่ง​คน​ไป​บอก​กับ​ทุก​เผ่า​ใน​อิสราเอล​ว่า “ทันที​ที่​ได้ยิน​เสียง​แตร จง​กล่าว​ว่า ‘อับซาโลม​เป็น​กษัตริย์​ใน​เมือง​เฮโบรน’ ”</verse>
				<verse number="11">อับซาโลม​ได้​เชิญ​คน​จาก​กรุง​เยรูซาเล็ม​สองร้อย​คน​ไป​ร่วม​ด้วย​ใน​ฐานะ​แขก พวก​เขา​ไม่​ระแคะระคาย​แผนการ​ของ​อับซาโลม</verse>
				<verse number="12">ขณะ​กำลัง​ถวาย​เครื่อง​บูชา อับซาโลม​ให้​คน​ไป​เชิญ​อาหิโธเฟล​ชาว​กิโลห์ ซึ่ง​เป็น​ที่ปรึกษา​ของ​ดาวิด​มา​จาก​กิโลห์​บ้าน​เกิด​ของ​เขา ทำ​ให้​การ​สม​รู้​ร่วม​คิด​ครั้ง​นี้​มี​พลัง​มาก​ยิ่ง​ขึ้น และ​มี​คน​มา​เป็น​พวก​อับซาโลม​มาก​ขึ้น​เรื่อย​ๆ</verse>
				<verse number="13">มี​ผู้​สื่อสาร​มา​บอก​ดาวิด​ว่า “จิตใจ​ของ​ประชาชน​อิสราเอล​หัน​ไป​ฝักใฝ่​อยู่​กับ​อับซาโลม​แล้ว”</verse>
				<verse number="14">ดาวิด​จึง​พูด​กับ​ข้าราชการ​ทั้งปวง​ที่​อยู่​ด้วย​ใน​เยรูซาเล็ม​ว่า “พวก​เรา​ต้อง​หนี​แล้ว มิฉะนั้น​จะ​ไม่​มี​ใคร​สัก​คน​รอดพ้น​จาก​เงื้อม​มือ​อับซาโลม เรา​ต้อง​หนี​ทันที มิฉะนั้น​เขา​จะ​บุก​มา​เล่นงาน​เรา​อย่าง​รวดเร็ว ทำ​ให้​เรา​ย่อยยับ​กัน​หมด​และ​ทลาย​เมือง​นี้​ลง​ด้วย​คม​ดาบ”</verse>
				<verse number="15">ข้าราชการ​ทั้งหลาย​ตอบ​ว่า “เหล่า​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​พร้อม​ที่​จะ​ทำ​ทุก​อย่าง​ตาม​แต่​ท่าน​เห็น​ชอบ”</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์​และ​ครอบครัว​ทั้งหมด​จึง​ออก​เดินทาง เหลือ​ไว้​แต่​นาง​สนม​สิบ​คน​คอย​ดูแล​รักษา​วัง</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​กษัตริย์​จึง​ออก​เดินทาง​พร้อม​ด้วย​บรรดา​ผู้​ติดตาม และ​แวะ​พัก​แถว​สุด​เขต​เมือง</verse>
				<verse number="18">คน​ทั้งหมด​ของ​ดาวิด​เดิน​ขึ้น​หน้า​ไป พร้อม​ด้วย​คน​เคเรธี​และ​คน​เปเลท และ​ชาว​กัท​อีก​หกร้อย​คน​ซึ่ง​ติดตาม​ดาวิด​มา​จาก​เมือง​กัท​ก็​เดิน​นำหน้า​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="19">ดาวิด​พูด​กับ​อิททัย​ชาว​กัท​ว่า “เจ้า​มา​กับ​พวก​เรา​ทำไม จง​กลับไป​อยู่​กับ​กษัตริย์​อับซาโลม​เถิด เจ้า​เป็น​คน​ต่าง​ชาติ​ลี้​ภัย​มา​จาก​บ้าน​เกิด</verse>
				<verse number="20">เจ้า​เพิ่ง​มา​เมื่อ​วาน ควร​หรือ​ที่​ข้า​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เร่ร่อน​ไป​กับ​ข้า​ใน​เมื่อ​ข้า​ก็​ยัง​ไม่​รู้​ว่า​จะ​ไป​ที่​ไหน กลับไป​เถิด พา​คน​ของ​เจ้า​ไป​ด้วย ขอ​พระยาห์เวห์​แสดง​ความ​กรุณา​และ​ความ​สัตย์ซื่อ​ต่อ​เจ้า”</verse>
				<verse number="21">แต่​อิททัย​ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​และ​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ไม่ว่า​ท่าน​อยู่​ที่ไหน และ​ไม่ว่า​ข้าพเจ้า​จะ​ต้อง​เสี่ยง​เป็น​เสี่ยง​ตาย​ประการ​ใด ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​จะ​ขอ​อยู่​กับ​ท่าน​ฉันนั้น”</verse>
				<verse number="22">ดาวิด​จึง​พูด​ว่า “ถ้า​เช่น​นั้น​เดิน​นำหน้า​ไป​เถิด” อิททัย​กับ​คน​ทั้งหมด​ของ​เขา​และ​ครอบครัว​จึง​เดิน​หน้า​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="23">ขณะ​ที่​คน​ทั้งหมด​เดิน​ผ่าน​ไป ประชาชน​ทั้ง​เมือง​ก็​ร่ำไห้​เสียง​ดัง ดาวิด​และ​ผู้​ติดตาม​ทั้งหมด​ก็​ข้าม​หุบเขา​ขิดโรน​และ​มุ่งหน้า​ไป​ยัง​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="24">ศาโดก​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย และ​คน​เลวี​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ด้วย​กับ​เขา​ก็​ช่วย​กัน​หาม​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า พวก​เขา​วาง​หีบ​พันธสัญญา​ลง​และ​อาบียาธาร์​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จน​กระทั่ง​ทุก​คน​ออก​จาก​เมือง</verse>
				<verse number="25">กษัตริย์​ดาวิด​จึง​พูด​กับ​ศาโดก​ว่า “ขอให้​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​กลับ​เข้า​เมือง​เถิด หาก​พระยาห์เวห์​โปรดปราน​ข้า พระองค์​จะ​นำ​ข้า​ให้​กลับมา​เห็น​หีบ​พันธสัญญา​และ​ที่​พำนัก​ของ​พระองค์​อีก</verse>
				<verse number="26">แต่​หาก​พระองค์​พูด​ว่า ‘เรา​ไม่​พอใจ​เจ้า’ ตัว​ข้า​ก็​พร้อม​แล้ว ขอ​พระองค์​กระทำ​แก่​ข้า​ตาม​แต่​เห็น​ชอบ”</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์​พูด​กับ​ปุโรหิต​ศาโดก​อีก​ว่า “ท่าน​เข้าใจ​ใช่ไหม จง​กลับ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ด้วย​คำ​อวยพร​ของ​ข้าพเจ้า พา​อาหิมาอัส​ลูกชาย​ของ​ท่าน​และ​โยนาธาน​ลูกชาย​ของ​อาบียาธาร์​ไป​ด้วย ท่าน​กับ​อาบียาธาร์​พา​ลูกชาย​ทั้ง​สอง​กลับไป​เถิด</verse>
				<verse number="28">ข้าพเจ้า​จะ​หยุด​อยู่​ที่​สันดอน​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร คอย​ฟัง​ข่าว​จาก​ท่าน”</verse>
				<verse number="29">ศาโดก​กับ​อาบียาธาร์​จึง​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​กลับ​เข้า​กรุง​เยรูซาเล็ม​และ​พัก​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="30">ส่วน​ดาวิด​ยัง​คง​เดิน​ขึ้นไป​บน​ภูเขา​มะกอก​เทศ เขา​ร้องไห้​ไป​ตลอด​ทาง มี​ผ้า​คลุม​ศีรษะ ประชาชน​ที่​ตาม​ไป​ก็​เอา​ผ้า​คลุม​ศีรษะ​และ​ร้องไห้​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​มี​คน​บอก​ดาวิด​ว่า​อาหิโธเฟล​ร่วม​อยู่​ใน​กลุ่ม​ผู้​คบคิด​กับ​อับซาโลม​ด้วย ดาวิด​ก็​อธิษฐาน​ว่า “พระยาห์เวห์​ขอ​ทำ​ให้​คำ​แนะนำ​ของ​อาหิโธเฟล​กลาย​เป็น​คำ​แนะนำ​ที่​โง่เขลา​เถิด”</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​ดาวิด​มาถึง​ยอด​เขา​ซึ่ง​เคย​เป็น​ที่​นมัสการ​พระเจ้า ก็​พบ​หุชัย​ชาว​อารคี​รอ​อยู่ เสื้อผ้า​ของ​เขา​ขาดวิ่น​และ​มี​ฝุ่น​ธุลี​เต็ม​ศีรษะ</verse>
				<verse number="33">ดาวิด​ก็​พูด​กับ​หุชัย​ว่า “ถ้า​เจ้า​ไป​กับ​ข้า​ก็​เป็น​ภาระ​เปล่า​ๆ</verse>
				<verse number="34">จง​กลับ​เข้า​เมือง​เถิด และ​บอก​อับซาโลม​ว่า ‘ข้าแต่​กษัตริย์ ข้าพเจ้า​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน ข้าพเจ้า​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พ่อ​ท่าน​ใน​อดีต แต่​บัดนี้​ข้าพเจ้า​จะ​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน’ เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​ช่วย​ข้า​หักล้าง​คำ​แนะนำ​ของ​อาหิโธเฟล</verse>
				<verse number="35">ปุโรหิต​ศาโดก​กับ​อาบียาธาร์​อยู่​ที่​นั่น​กับ​เจ้า​ไม่​ใช่​หรือ มี​อะไร​ที่​เจ้า​ได้ยิน​จาก​วัง​ก็​จง​บอก​เขา</verse>
				<verse number="36">อาหิมาอัส​ลูกชาย​ของ​ศาโดก​กับ​โยนาธาน​ลูกชาย​ของ​อาบียาธาร์​ก็​อยู่​ด้วย เจ้า​ได้ยิน​อะไร​มา​ก็​ใช้​สอง​คน​นี้​มา​บอก​ข้า​เถิด”</verse>
				<verse number="37">ฉะนั้น​หุชัย​ผู้​เป็น​คน​สนิท​ของ​ดาวิด​จึง​กลับ​ไป​ยัง​เยรูซาเล็ม พอดี​กับ​ที่​อับซาโลม​กำลัง​จะ​เข้า​กรุง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ดาวิด​เพิ่ง​จะ​เดิน​ผ่าน​ยอด​เขา​ก็​พบ​ศิบา​หัวหน้า​คน​รับใช้​ของ​เมฟีโบเชท​มา​คอย​เฝ้า เขา​นำ​ลา​คู่​หนึ่ง​ผูก​อาน​พร้อม​บรรทุก​ขนมปัง​สองร้อย​ก้อน ขนม​ลูกเกด​หนึ่ง​ร้อย​ก้อน มะเดื่อ​อัด​หนึ่ง​ร้อย​ก้อน และ​เหล้า​องุ่น​หนึ่ง​ถุง​หนัง​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​ถาม​เขา​ว่า “เอา​ของ​พวก​นี้​มา​ทำไม” ศิบา​ตอบ​ว่า “ลา​นี้​สำหรับ​ให้​คน​ใน​ครัวเรือน​ของ​ท่าน​ขี่​ไป ขนมปัง​และ​ผลไม้​ไว้​ให้​คน​ของ​ท่าน​กิน ส่วน​เหล้า​องุ่น​ไว้​สำหรับ​ฟื้น​กำลัง​คน​ที่​อ่อน​ระโหย​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร”</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​ถาม​ว่า “หลาน​ของ​นาย​เจ้า​อยู่​ที่ไหน” ศิบา​ตอบ​ว่า “เขา​พัก​อยู่​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม​เพราะ​คิดว่า ‘ใน​วัน​นี้​ชาว​อิสราเอล​จะ​คืน​อาณาจักร​ของ​ปู่​ให้​กับ​ข้า​แล้ว’ ”</verse>
				<verse number="4">ดาวิด​จึง​พูด​กับ​ศิบา​ว่า “บัดนี้​ทุก​อย่าง​ใน​กรรมสิทธิ์​ของ​เมฟีโบเชท​เป็น​ของ​เจ้า​แล้ว” ศิบา​พูด​ว่า “กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า ขอให้​ข้าพเจ้า​เป็น​ที่​โปรดปราน​ใน​สายตา​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="5">ขณะ​ที่​ดาวิด​ใกล้​จะ​ถึง​บาฮูริม ชาย​คน​หนึ่ง​ออก​มา​แช่ง​ด่า​ดาวิด เขา​คือ​ชิเมอี​ลูกชาย​ของ​เกรา เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​ตระกูล​ของ​ซาอูล</verse>
				<verse number="6">เขา​เอา​ก้อนหิน​ขว้าง​ดาวิด​กับ​เหล่า​ข้าราชการ ทั้ง​ๆ ที่​กอง​ทหาร​และ​องครักษ์​ขนาบ​ข้าง​ดาวิด​ทั้ง​ซ้าย​ขวา</verse>
				<verse number="7">ชิเมอี​แช่ง​ด่า​ว่า “ไป​ให้​พ้น​นะ​เจ้า​ฆาตกร เจ้า​คน​ถ่อย!</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​คืน​สนอง​สำหรับ​เลือด​ทุก​หยด​ที่​เจ้า​ทำ​ให้​หลั่ง​ริน​ใน​ครอบครัว​ซาอูล​ซึ่ง​เจ้า​ปกครอง​แทน พระยาห์เวห์​ยก​อาณาจักร​ให้​อับซาโลม​ลูก​ของ​เจ้า ที่​เจ้า​ต้อง​ย่อยยับ​ก็​เพราะ​เจ้า​เป็น​ฆาตกร!”</verse>
				<verse number="9">อาบีชัย​ลูกชาย​ของ​เศรุยาห์​พูด​กับ​กษัตริย์​ดาวิด​ว่า “ควร​หรือ​ที่​สุนัข​ตาย​ตัว​นี้​จะ​มา​แช่ง​ด่า​ท่าน ให้​ข้าพเจ้า​ออก​ไป​ตัด​หัว​มัน​เถิด”</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​ห้าม​ว่า “ลูกชาย​ของ​เศรุยาห์​เอ๋ย เจ้า​เกี่ยวข้อง​อะไร​กับ​เรื่อง​นี้ ถ้า​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เขา​ว่า ‘จง​แช่ง​ด่า​ดาวิด’ ใคร​เล่า​จะ​ไป​ถาม​ว่า ‘ทำไม​เจ้า​จึง​ทำ​อย่าง​นี้’ ”</verse>
				<verse number="11">ดาวิด​พูด​กับ​อาบีชัย และ​เหล่า​ข้าราชการ​ว่า “แม้แต่​ลูก​ใน​ไส้​ของ​ข้า​เอง​ยัง​พยายาม​จะ​เอา​ชีวิต​ของ​ข้า แล้ว​คน​เบนยามิน​คน​นี้​จะ​ไม่​ยิ่ง​อยาก​เอา​ชีวิต​ของ​ข้า​หรือ ปล่อย​เขา​ไป​เถิด ให้​เขา​แช่ง​ด่า​ไป เพราะ​พระยาห์เวห์​คง​ใช้​เขา​มา</verse>
				<verse number="12">บาง​ที​พระยาห์เวห์​จะ​มอง​เห็น​ความ​ทุกข์​ลำเค็ญ​ของ​ข้า และ​อวยพร​ข้า​เพราะ​คำ​แช่ง​ด่า​ที่​ข้า​ได้รับ​ใน​วัน​นี้”</verse>
				<verse number="13">ดาวิด​กับ​พวก​จึง​เดินทาง​ต่อไป​ใน​ขณะ​ที่​ชิเมอี​เดิน​ไป​ตาม​แนว​เขา​ฝั่ง​ตรงข้าม​และ​แช่ง​ด่า​ไป เอา​ก้อนหิน​ขว้าง​ปา​และ​ซัด​ฝุ่น​ธุลี​เข้า​ใส่​ดาวิด​ด้วย</verse>
				<verse number="14">ทั้ง​กษัตริย์​และ​ข้าราชการ​ที่​ตาม​มา​ต่าง​ก็​อ่อน​ระโหย​เมื่อ​มาถึง​ที่​หมาย และ​หยุด​พัก​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="15">ขณะ​เดียวกัน​อับซาโลม​และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​มาถึง​กรุง​เยรูซาเล็ม​พร้อม​ด้วย​อาหิโธเฟล</verse>
				<verse number="16">แล้ว​หุชัย​ชาว​อารคี​ผู้​เป็น​คน​สนิท​ของ​ดาวิด​ก็​มา​พบ​อับซาโลม​และ​พูด​ว่า “ขอ​ให้​กษัตริย์​จง​เจริญ! ขอ​ให้​กษัตริย์​จง​เจริญ!”</verse>
				<verse number="17">อับซาโลม​พูด​กับ​หุชัย​ว่า “นี่​หรือ​ความ​รัก​ที่​ท่าน​มี​ให้​เพื่อน ทำไม​ท่าน​ไม่​ตาม​เพื่อน​ของ​ท่าน​ไป”</verse>
				<verse number="18">หุชัย​พูด​กับ​อับซาโลม​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​อยู่​ทำงาน​ให้​แต่​กับ​คน​ที่​พระยาห์เวห์​กับ​ผู้​นำ​เหล่า​นี้​และ​คน​อิสราเอล​ทั้งปวง​ได้​เลือก​ไว้</verse>
				<verse number="19">ยิ่ง​กว่า​นั้น​ไม่​ควร​หรือ​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​รับใช้​ท่าน​ผู้​เป็น​ลูกชาย ข้าพเจ้า​เคย​รับใช้​พ่อ​ของ​ท่าน​มา​แล้ว​อย่างไร บัดนี้​ขอรับ​ใช้​ท่าน​อย่าง​นั้น”</verse>
				<verse number="20">อับซาโลม​กล่าว​กับ​อาหิโธเฟล​ว่า “ช่วย​แนะนำ​ว่า​ข้า​ควร​ทำ​อย่างไร​ต่อไป”</verse>
				<verse number="21">อาหิโธเฟล​จึง​ตอบ​ว่า “ให้​ท่าน​ไป​หลับนอน​กับ​พวก​สนม​ที่​พ่อ​ของ​ท่าน​ปล่อย​ให้​เฝ้า​วัง แล้ว​อิสราเอล​ทั้งปวง​จะ​ได้​รู้​ว่า​ท่าน​เป็น​ที่​เกลียด​ชัง​ของ​พ่อ​ท่าน​ยิ่งนัก เพื่อ​คน​ของ​ท่าน​จะ​ได้​มี​ใจ​ฮึกเหิม​ยิ่ง​ขึ้น”</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​ตั้ง​เต็นท์​ขึ้น​บน​ดาดฟ้า​ของ​วัง และ​อับซาโลม​ก็​เข้า​ไป​หลับนอน​กับ​พวก​สนม​ของ​พ่อ​ต่อหน้าต่อตา​อิสราเอล​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="23">ครั้ง​นั้น​ทั้ง​ดาวิด​และ​อับซาโลม​ล้วน​ยึดถือ​คำ​แนะนำ​ทุก​อย่าง​ของ​อาหิโธเฟล เสมือน​กับ​ถาม​จาก​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">อาหิโธเฟล​พูด​กับ​อับซาโลม​ว่า “ข้าพเจ้า​ขอ​เลือก​กำลังพล 12,000 คน ออก​เดินทาง​ติดตาม​ดาวิด​ใน​คืน​วัน​นี้</verse>
				<verse number="2">และ​จะ​เข้า​โจมตี​ขณะ​ที่​เหนื่อย​ล้า​และ​อ่อนแอ ข้าพเจ้า​จะ​ได้​เขย่า​ขวัญ​กษัตริย์​ดาวิด แล้ว​ผู้​คน​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ด้วย​จะ​หนี​เตลิด​ไป ข้าพเจ้า​จะ​สังหาร​แต่​กษัตริย์</verse>
				<verse number="3">ส่วน​คน​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ด้วย​นั้น​จะ​ถูก​คุม​ตัว​มา​พบ​ท่าน​โดย​ไม่​ทำ​อันตราย​เขา ความ​ตาย​ของ​ชาย​ที่​ท่าน​มุ่ง​เอา​ชีวิต​จะ​ทำ​ให้​เรา​ได้​คน​ทั้งปวง​กลับ​คืน​มา​อย่าง​ปลอดภัย”</verse>
				<verse number="4">อับซาโลม​และ​บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​ล้วน​เห็น​ด้วย​กับ​แผนการ​นี้</verse>
				<verse number="5">แต่​อับซาโลม​กล่าว​ว่า “เรียก​หุชัย​ชาว​อารคี​มา​ถาม​ด้วย​ดี​กว่า จะ​ได้​ฟัง​ว่า​เขา​พูด​ว่า​อย่างไร”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​หุชัย​มาถึง อับซาโลม​ก็​กล่าว​ว่า “อาหิโธเฟล​ได้​ให้​คำ​แนะนำ​อย่าง​นี้ พวก​เรา​ควร​จะ​ทำ​ตาม​ที่​เขา​พูด​หรือ​ไม่ ถ้า​ไม่ จง​ให้​คำ​แนะนำ​แก่​เรา”</verse>
				<verse number="7">หุชัย​ตอบ​ว่า “ครั้ง​นี้​ข้าพเจ้า​คิดว่า​คำ​แนะนำ​ของ​อาหิโธเฟล​ไม่​ดี</verse>
				<verse number="8">ท่าน​รู้จัก​พ่อ​ของ​ท่าน​กับ​พรรคพวก​ดี แต่ละ​คน​ล้วน​เป็น​ชาย​ชาติ​นัก​สู้​และ​ดุร้าย​เหมือน​แม่​หมี​ที่​ถูก​ขโมย​ลูก​ไป นอกจาก​นี้​พ่อ​ของ​ท่าน​ยัง​เป็น​นัก​รบ​เจน​ศึก​และ​ไม่​พักแรม​กลาง​หมู่​ทหาร</verse>
				<verse number="9">บาง​ที​อาจ​จะ​ซ่อน​ตัว​อยู่​ตาม​ถ้ำ​หรือ​ที่ไหน​ๆ และ​หาก​พ่อ​ของ​ท่าน​เป็น​ฝ่าย​โจมตี​ก่อน ใคร​ต่อ​ใคร​ได้ยิน​เข้า​ก็​จะ​กล่าว​ว่า ‘กอง​ทหาร​ของ​อับซาโลม​ถูก​ประหาร​หมู่’</verse>
				<verse number="10">คราว​นี้​แม้​คน​ที่​กล้าหาญ​ที่สุด ต่อ​ให้​ใจ​สิงห์​แค่​ไหน​ก็​จะ​ต้อง​ขวัญเสีย เพราะ​อิสราเอล​ทั้งปวง​ล้วน​ทราบ​ว่า​พ่อ​ของ​ท่าน​เป็น​นัก​สู้ และ​ทหาร​ที่​อยู่​ด้วย​ก็​ล้วน​ห้าวหาญ</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้า​ขอ​แนะนำ​ให้​ระดม​พล​อิสราเอล​ทั้งหมด​จาก​ดาน​จด​เบเออร์เชบา​ซึ่ง​มากมาย​ดุจ​ทราย​ที่​ชาย​ฝั่ง​ทะเล โดย​มี​ท่าน​นำ​ทัพ​ไป​เอง</verse>
				<verse number="12">จาก​นั้น​เมื่อ​พวก​เรา​พบ​พ่อ​ของ​ท่าน​ที่ไหน เรา​ก็​จะ​กรู​เข้า​โจมตี​เหมือน​น้ำค้าง​กลบ​ผืน​ดิน​ไม่​ให้​เหลือ​รอด​สัก​คน​เดียว</verse>
				<verse number="13">และ​หาก​เขา​ถอย​ร่น​เข้า​เมือง ชาว​อิสราเอล​ทั้งสิ้น​ก็​จะ​เอา​เชือก​ล่าม​เมือง ลาก​ลง​หุบเขา​จน​ไม่​เหลือ​กรวด​สัก​ก้อน​ให้​เห็น”</verse>
				<verse number="14">อับซาโลม​และ​ผู้​นำ​อิสราเอล​ทั้งหมด​กล่าว​ว่า “คำ​แนะนำ​ของ​หุชัย​ชาว​อารคี​ดี​กว่า​คำ​แนะนำ​ของ​อาหิโธเฟล” เพราะ​พระยาห์เวห์​ตั้ง​ใจ​ที่​จะ​ขัดขวาง​คำ​แนะนำ​ที่​ดี​ของ​อาหิโธเฟล เพื่อ​นำ​ความ​ย่อยยับ​มา​สู่​อับซาโลม</verse>
				<verse number="15">หุชัย​รายงาน​ต่อ​ปุโรหิต​ศาโดก​และ​ปุโรหิต​อาบียาธาร์​ว่า “อาหิโธเฟล​ให้​คำ​แนะนำ​แก่​อับซาโลม​กับ​บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​ให้​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นั้น แต่​ข้าพเจ้า​ได้​แนะนำ​ให้​เขา​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="16">บัดนี้​ท่าน​จง​นำ​ข่าว​ไป​บอก​ดาวิด​ทันที​ว่า ‘อย่า​พักแรม​ที่​สันดอน​ตรง​ท่า​ข้าม​แม่น้ำ​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร แต่​ให้​ข้าม​ไป​เสีย มิฉะนั้น​ทั้ง​กษัตริย์​และ​คน​ที่​ตาม​มา​จะ​ถูก​กลืน​ไป​สิ้น’ ”</verse>
				<verse number="17">โยนาธาน​กับ​อาหิมาอัส​พัก​อยู่​ที่​เอนโรเกล เพื่อ​ไม่​ให้​มี​ผู้​พบ​เห็น​ตน​เข้า​ออก​เมือง​นั้น สาวใช้​คน​หนึ่ง​นำ​เนื้อความ​ที่​จะ​บอก​กษัตริย์​ดาวิด​มา​ให้​เขา</verse>
				<verse number="18">แต่​มี​เด็ก​หนุ่ม​คน​หนึ่ง​เห็น​พวก​เขา​และ​ไป​บอก​อับซาโลม ทั้ง​สอง​จึง​หนี​ไป​โดย​ทันที และ​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​ชาย​คน​หนึ่ง​ใน​บาฮูริม ชาย​คน​นั้น​มี​บ่อ​น้ำ​อยู่​ที่​ลาน​บ้าน ทั้ง​สอง​จึง​ปีน​ลง​ไป​ใน​บ่อ</verse>
				<verse number="19">ภรรยา​ของ​ชาย​คน​นั้น​เอา​ผ้า​ปิด​ปาก​บ่อ​และ​เกลี่ย​เมล็ด​ข้าว​บน​นั้น ไม่​มี​ใคร​ทราบ​เรื่อง​เลย</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​คน​ของ​อับซาโลม​มา​ถึง และ​ถาม​เธอ​ว่า “อาหิมาอัส​กับ​โยนาธาน​อยู่​ที่ไหน” เธอ​ก็​ตอบ​ว่า “พวก​เขา​ข้าม​ลำห้วย​ไป​แล้ว” พวก​เขา​ค้นหา​แต่​ไม่​พบ​ใคร​จึง​กลับมา​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="21">หลังจาก​นั้น​ทั้ง​สอง​ก็​ปีน​ขึ้น​จาก​บ่อ​ไป​บอก​ดาวิด​ว่า “โปรด​ข้าม​แม่น้ำ​ทันที อาหิโธเฟล​ได้​แนะนำ​ให้​อับซาโลม​ต่อสู้​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="22">ดาวิด​กับ​คน​ทั้งหมด​ที่​ตาม​มา​จึง​เดินทาง​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน พอ​รุ่งสาง​ก็​ข้าม​มา​ครบ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="23">ฝ่าย​อาหิโธเฟล​เห็นว่า​ไม่​มี​ใคร​ทำ​ตาม​คำ​แนะนำ​ของ​ตน ก็​ขึ้น​ลา​กลับ​ไป​ยัง​บ้าน​เกิด สั่งเสีย​เรียบร้อย​แล้ว​ผูก​คอ​ตาย และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​อุโมงค์​ของ​พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="24">ดาวิด​ไป​ที่​มาหะนาอิม ส่วน​อับซาโลม​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​มา​กับ​ทหาร​อิสราเอล​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="25">อับซาโลม​ได้​แต่งตั้ง​อามาสา​ให้​เป็น​แม่ทัพ​แทน​โยอาบ อามาสา​นั้น​เป็น​ลูกพี่ลูกน้อง​ฝ่าย​ทาง​แม่​ของ​โยอาบ พ่อ​ของ​อามาสา​คือ​เยเธอร์ ​ชาว​อิชมาเอล แม่​คือ​อาบีกายิล ​ผู้​เป็น​ลูกสาว​ของ​นาหาช อาบีกายิล​เป็น​พี่น้อง​กับ​เศรุยาห์​แม่​ของ​โยอาบ</verse>
				<verse number="26">อับซาโลม​และ​กองทัพ​อิสราเอล​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​กิเลอาด</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​ดาวิด​มา​ถึง​มาหะนาอิม โชบี​ลูกชาย​ของ​นาหาช​จาก​เมือง​รับบาห์​ของ​ชาว​อัมโมน มาคีร์​ลูกชาย​ของ​อัมมีเอล​จาก​เมือง​โลเดบาร์ และ​บารซิลลัย​ชาว​กิเลอาด​จาก​เมือง​โรเกลิม</verse>
				<verse number="28">นำ​เครื่อง​นอน หม้อ​หุงต้ม ถ้วย​ชาม แป้ง​สาลี แป้ง​บาร์เลย์ เมล็ด​ข้าว​คั่ว ถั่ว</verse>
				<verse number="29">น้ำผึ้ง นม​ข้น แกะ และ​เนย​แข็ง​จาก​นม​วัว มา​ให้​ดาวิด​กับ​ไพร่พล เพราะ​พวก​เขา​พูด​ว่า “คน​ทั้งหลาย​คง​หิวโหย​อ่อนล้า​และ​กระหาย​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ดาวิด​จัด​กำลังพล​และ​แต่งตั้ง​หัวหน้า​กองร้อย​กองพัน</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​ส่ง​ทหาร​ออก​ไป​โดย​ให้​หนึ่ง​ใน​สาม​อยู่​ภายใต้​คำ​บัญชาการ​ของ​โยอาบ อีก​หนึ่ง​ใน​สาม​นำ​โดย​อาบีชัย​น้อง​ชาย​ของ​โยอาบ​ลูกชาย​ของ​เศรุยาห์ และ​อีก​หนึ่ง​ใน​สาม​บัญชาการ​โดย​อิททัย​ชาว​กัท ดาวิด​พูด​กับ​เหล่า​ทหาร​ว่า “ข้า​จะ​ออก​รบ​ร่วม​กับ​พวก​ท่าน”</verse>
				<verse number="3">แต่​พวก​เขา​พูด​ว่า “ท่าน​อย่า​ออก​รบ​เลย เพราะ​หาก​พวก​เรา​ต้อง​หนี และ​ตาย​ไป​ถึง​ครึ่ง​หนึ่ง พวก​เขา​ก็​ไม่​แยแส แต่​ท่าน​มี​ค่า​เท่ากับ​พวก​เรา​หมื่น​คน ขอ​คอย​ช่วย​สนับสนุน​จาก​ใน​เมือง​จะ​ดี​กว่า”</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​ดาวิด​พูด​ว่า “ข้า​จะ​ทำ​ทุก​อย่าง​ที่​พวก​เจ้า​เห็นว่า​ดี​ที่สุด” ดาวิด​จึง​ยืน​อยู่​ที่​ข้าง​ประตู​เมือง ขณะ​ที่​ทหาร​ทั้งหมด​ยกทัพ​ออก​ไป​เป็น​กองร้อย​บ้าง​กองพัน​บ้าง</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​สั่ง​โยอาบ อาบีชัย และ​อิททัย​ว่า “เพื่อ​เห็น​แก่​ข้า ขอให้​ปฏิบัติ​ต่อ​อับซาโลม​อย่าง​ละมุน​ละม่อม​เถิด” กอง​ทหาร​ทั้งหมด​ก็​ได้ยิน​คำ​สั่ง​ของ​กษัตริย์​เกี่ยวกับ​อับซาโลม​โดย​ทั่ว​หน้า</verse>
				<verse number="6">กอง​ทหาร​ของ​ดาวิด​จึง​เคลื่อน​ออก​ไป​จาก​เมือง​เพื่อ​สู้รบ​กับ​อิสราเอล​และ​สงคราม​เกิดขึ้น​ที่​ป่า​เอฟราอิม</verse>
				<verse number="7">กองทัพ​อิสราเอล​ถูก​ทหาร​ของ​ดาวิด​บด​ขยี้ มี​ผู้​บาดเจ็บ​ล้ม​ตาย​มากมาย​ถึง​สองหมื่น​คน</verse>
				<verse number="8">สงคราม​ขยาย​ไป​ทั่ว​แถบ​นั้น และ​มี​คน​ที่​ต้อง​ตาย​ใน​ป่า​มาก​กว่า​ตาย​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="9">อับซาโลม​บังเอิญ​พบ​กับ​ทหาร​ของ​ดาวิด และ​เมื่อ​ขี่​ล่อ​หนี​ไป ล่อ​วิ่ง​ผ่าน​พุ่ม​ไม้​หนา​ของ​กิ่ง​ต้น​โอ๊ก​ใหญ่ ผม​ของ​อับซาโลม​เกี่ยว​ติด​กับ​กิ่งไม้​ใน​ขณะ​ที่​ล่อ​ก็​วิ่ง​ไป​ปล่อย​ให้​อับซาโลม​ห้อย​อยู่​กลาง​อากาศ</verse>
				<verse number="10">ทหาร​คน​หนึ่ง​ของ​ดาวิด​เห็น​จึง​มา​แจ้ง​โยอาบ​ว่า “ข้าพเจ้า​เห็น​อับซาโลม​ห้อย​อยู่​ที่​ต้น​โอ๊ก”</verse>
				<verse number="11">โยอาบ​ถาม​ว่า “เจ้า​เห็น​เขา​อยู่​ที่​นั่น​แล้ว​ทำไม​ไม่​ฆ่า​เขา ถ้า​เจ้า​ทำ ป่านนี้​ข้า​คง​ตก​รางวัล​เจ้า​อย่าง​งาม​ด้วย​เงิน​หนัก 10 เชเขล ​กับ​เข็มขัด​นัก​รบ​แล้ว”</verse>
				<verse number="12">แต่​ทหาร​คน​นั้น​ตอบ​ว่า “ถึง​จะ​ให้​เงิน​ข้าพเจ้า 1,000 เชเขล ข้าพเจ้า​ก็​จะ​ไม่​ยื่น​มือ​แตะต้อง​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์ เรา​ทุก​คน​ได้ยิน​เรื่อง​ที่​กษัตริย์​สั่ง​ท่าน สั่ง​อาบีชัย​และ​อิททัย​ว่า ‘เพื่อ​เห็น​แก่​ข้า อย่า​ทำ​อันตราย​อับซาโลม​เลย’</verse>
				<verse number="13">และ​หาก​ข้าพเจ้า​ได้​ทรยศ​ต่อ​เจ้า​เหนือ​หัว ใน​ที่สุด​กษัตริย์​ย่อม​จะ​ทราบ​เรื่อง​นี้ และ​ท่าน​ก็​คง​จะ​ตี​ตัว​ออก​ห่าง​จาก​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="14">โยอาบ​กล่าว​ว่า “ข้า​จะ​ไม่​รีรอ​อย่าง​เจ้า” ดังนั้น​เขา​จึง​เอา​หอก​สาม​อัน​ใน​มือ​เสียบ​ทะลุ​หัวใจ​อับซาโลม​ขณะ​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​และ​ห้อย​อยู่​ที่​ต้น​โอ๊ก​ใหญ่</verse>
				<verse number="15">ผู้​ถือ​อาวุธ​ทั้ง​สิบ​คน​ของ​โยอาบ​ก็​ล้อม​อับซาโลม​และ​สังหาร​เขา</verse>
				<verse number="16">แล้ว​โยอาบ​ก็​เป่า​แตร​เขา​สัตว์​หยุด​พวก​เขา​ไว้ ทหาร​จึง​เลิก​ตาม​ล่า​กองทัพ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="17">พวก​เขา​โยน​ศพ​อับซาโลม​ลง​ใน​หลุม​ลึก​ใน​ป่า แล้ว​สุม​ก้อนหิน​ทับ​เป็น​กอง​พะเนิน ฝ่าย​ทหาร​อิสราเอล​ต่าง​หนี​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="18">ขณะ​อับซาโลม​ยัง​มี​ชีวิต เขา​ได้​ตั้ง​เสา​ไว้​เป็น​อนุสรณ์​ที่​หุบเขา​กษัตริย์​เพราะ​เขา​คิดว่า “ข้า​ไม่​มี​ลูก​ชาย​จะ​สืบ​นาม” อับซาโลม​ตั้งชื่อ​เสา​นั้น​ตาม​ชื่อ​ของ​ตน เขา​เรียก​กัน​ว่า “อนุสรณ์​ของ​อับซาโลม” ตราบจน​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="19">อาหิมาอัส​ลูกชาย​ของ​ศาโดก​พูด​ว่า “ให้​ข้าพเจ้า​วิ่ง​ไป​บอก​ข่าว​แก่​กษัตริย์​เถิด​ว่า​พระยาห์เวห์​ได้​ช่วย​พระองค์​จาก​ศัตรู​แล้ว”</verse>
				<verse number="20">โยอาบ​ทัดทาน​ว่า “อย่า​เลย เจ้า​ไม่​ใช่​คน​ที่​จะ​นำ​ข่าว​ใน​วัน​นี้ ไว้​โอกาส​หน้า​ก็​แล้ว​กัน เพราะ​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​สิ้น​ชีวิต​แล้ว”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​โยอาบ​จึง​พูด​กับ​ชาว​คูช​คน​หนึ่ง​ว่า “จง​ไป​รายงาน​สิ่ง​ที่​เจ้า​เห็น​ให้​กษัตริย์​ทราบ” เขา​ก็​คำนับ​โยอาบ​แล้ว​วิ่ง​ออก​ไป</verse>
				<verse number="22">อาหิมาอัส​ลูกชาย​ของ​ศาโดก​กล่าว​กับ​โยอาบ​ว่า “แต่​ให้​ข้าพเจ้า​วิ่ง​ตาม​ชาว​คูช​คน​นั้น​ไป​เถิด” โยอาบ​ตอบ​ว่า “อย่า​เลย​ลูก​เอ๋ย ทำไม​ถึง​อยาก​ไป ไม่​มี​ข่าว​อะไร​ที่​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​ได้​รับ​บำเหน็จ”</verse>
				<verse number="23">เขา​บอก​ว่า “เอาเถิด ข้าพเจ้า​อยาก​วิ่ง​ไป” โยอาบ​จึง​พูด​ว่า “วิ่ง​ไป!” อาหิมาอัส​จึง​วิ่ง​ลัด​ผ่าน​ที่​ราบ ​แซง​ชาว​คูช​ไป</verse>
				<verse number="24">ขณะ​ดาวิด​นั่ง​อยู่​ระหว่าง​ประตู​เมือง​ชั้น​นอก​และ​ชั้น​ใน คน​ยาม​ก็​ปีน​บันได​ขึ้นไป​ยัง​จุด​ที่​ตน​รักษาการณ์​บน​กำแพง เมื่อ​เขา​มอง​ออก​ไป​ก็​เห็น​ชาย​คน​หนึ่ง​วิ่ง​มา</verse>
				<verse number="25">เขา​จึง​ร้องเรียก​กษัตริย์​และ​รายงาน​ให้​ทราบ กษัตริย์​พูด​ว่า “ถ้า​มี​คน​เดียว​คง​จะ​มา​แจ้ง​ข่าว​ดี” ขณะ​ที่​ผู้​สื่อสาร​วิ่ง​ใกล้​เข้า​มา​ทุก​ที</verse>
				<verse number="26">คน​ยาม​มอง​เห็น​อีก​คน​วิ่ง​มา​จึง​ร้อง​บอก​คน​เฝ้า​ประตู​ว่า “นั่น! มา​อีก​คน​หนึ่ง​แล้ว” กษัตริย์​พูด​ว่า “คง​จะ​มา​แจ้ง​ข่าว​ดี​เหมือน​กัน”</verse>
				<verse number="27">คน​ยาม​พูด​ว่า “คน​แรก​น่า​จะ​เป็น​อาหิมาอัส​ลูกชาย​ของ​ศาโดก” กษัตริย์​พูด​ว่า “เขา​เป็น​คน​ดี นำ​ข่าว​ดี​มา​บอก”</verse>
				<verse number="28">อาหิมาอัส​ร่ำร้อง​ต่อ​ดาวิด​ว่า “ทุก​อย่าง​เรียบร้อย​ดี” เขา​หมอบ​กราบ​ลง​ต่อหน้า​ดาวิด​และ​พูด​ว่า “สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน พระองค์​ได้​มอบ​บรรดา​ผู้​ที่​บังอาจ​ต่อกร​กับ​ท่าน​แก่​ท่าน​แล้ว”</verse>
				<verse number="29">ดาวิด​ถาม​ว่า “ลูก​อับซาโลม​ปลอดภัย​ดี​ใช่ไหม” อาหิมาอัส​ตอบ​ว่า “ตอน​ที่​ท่าน​โยอาบ​ใช้​ให้​ข้าพเจ้า​มา เห็น​ผู้​คน​โกลาหล แต่​ไม่​ทราบ​ว่า​เรื่อง​อะไร”</verse>
				<verse number="30">ดาวิด​พูด​ว่า “รอ​อยู่​ตรง​นี้​ก่อน” อาหิมาอัส​จึง​ก้าว​หลบ​เข้า​ไป</verse>
				<verse number="31">จาก​นั้น​คน​ชาว​เมือง​คูช​ก็​มาถึง​และ​พูด​ว่า “กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​นำ​ข่าว​ดี​มา​บอก! วัน​นี้​พระยาห์เวห์​ช่วย​ท่าน​ให้​รอด​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​บรรดา​ผู้​คิดคด​ทรยศ​ต่อ​ท่าน”</verse>
				<verse number="32">ดาวิด​ถาม​ว่า “ลูก​อับซาโลม​ปลอดภัย​ดี​ใช่ไหม” ชาย​ชาว​คูช​ผู้​นั้น​ตอบ​ว่า “ขอให้​ศัตรู​ทั้งปวง​และ​ผู้​คิด​ร้าย​ต่อ​ท่าน​เป็น​เช่น​ชาย​หนุ่ม​คน​นั้น​เถิด”</verse>
				<verse number="33">ดาวิด​เสีย​ใจ​อย่าง​ยิ่ง เขา​ขึ้นไป​ที่​ห้อง​ซึ่ง​อยู่​เหนือ​ประตู​เมือง​และ​ร่ำไห้​ไป​ตลอด​ทาง เขา​พูด​ว่า “อับซาโลม​ลูก​ของ​พ่อ! ลูก​ของ​พ่อ ลูก​ของ​พ่อ อับซาโลม​เอ๋ย! พ่อ​น่า​จะ​ตาย​แทน​ลูก อับซาโลม​ลูก​ของ​พ่อ! ลูก​ของ​พ่อ!”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">เมื่อ​มี​คน​มา​บอก​โยอาบ​ว่า “กษัตริย์​กำลัง​ร่ำไห้​และ​คร่ำครวญ​ถึง​อับซาโลม”</verse>
				<verse number="2">และ​เมื่อ​ทั้ง​กองทัพ​ได้ยิน​ว่า “กษัตริย์​กำลัง​เศร้าโศก​เสียใจ​เรื่อง​ลูกชาย” ความ​ปลื้ม​ปีติ​ใน​ชัยชนะ​ใหญ่หลวง​ใน​วัน​นั้น​ก็​กลับกลาย​เป็น​ความ​โศกสลด</verse>
				<verse number="3">ทั้ง​กองทัพ​ค่อย​ๆ เคลื่อน​เข้า​สู่​กรุง​อย่าง​เงียบ​เหงา​เหมือน​คน​ที่​เข้า​มา​อย่าง​อับอาย​เพราะ​หนี​จาก​การ​รบ</verse>
				<verse number="4">ดาวิด​ซบ​หน้า​ลง​กับ​มือ​คร่ำครวญ​ว่า “อับซาโลม​ลูก​ของ​พ่อ! อับซาโลม​ลูก​ของ​พ่อ ลูก​ของ​พ่อ!”</verse>
				<verse number="5">โยอาบ​จึง​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​เพื่อ​ไป​หา​กษัตริย์ เขา​พูด​ว่า “วัน​นี้​ท่าน​ทำ​ให้​คน​ของ​ท่าน ผู้​ได้​ปกป้อง​ชีวิต​ของ​ท่าน​รวม​ทั้ง​ชีวิต​ของ​ลูกชาย ลูกสาว ภรรยา และ​สนม​ไว้​นั้น​รู้สึก​อัปยศ​อดสู</verse>
				<verse number="6">ท่าน​รัก​อาลัย​พวก​ที่​ชิงชัง​ท่าน แต่​เกลียด​ชัง​คน​ที่​รัก​ท่าน ใน​วัน​นี้​ท่าน​แสดง​ให้​เห็น​ชัด​ว่า​บรรดา​นาย​ทัพ และ​เหล่า​ทหาร​ล้วน​ไม่​มี​ความหมาย​อะไร​เลย​สำหรับ​ท่าน หาก​อับซาโลม​มี​ชีวิต​อยู่​และ​พวก​ข้าพเจ้า​ตาย​ไป​หมด ท่าน​คง​จะ​พอใจ</verse>
				<verse number="7">บัดนี้​ขอ​ออก​ไป​ให้​กำลังใจ​แก่​พวก​ทหาร ข้าพเจ้า​ขอ​สาบาน​โดย​อ้าง​พระยาห์เวห์​ว่า หาก​ท่าน​ไม่​ไป​จะ​ไม่​เหลือ​พวก​เขา​แม้แต่​คน​เดียว​ใน​คืน​นี้ นี่​จะ​เป็น​สิ่ง​เลวร้าย​สำหรับ​ท่าน ยิ่ง​กว่า​ที่​ท่าน​เคย​ประสบ​ภัย​พิบัติ​ใด​มา​ตลอด​ชีวิต”</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​จึง​ออก​ไป​นั่ง​อยู่​ที่​ประตู​เมือง และ​เมื่อ​มี​คน​มา​บอก​เหล่า​ทหาร​ว่า “กษัตริย์​นั่ง​อยู่​ที่​ประตู​เมือง” พวก​เขา​ก็​พา​กัน​มา​อยู่​ต่อหน้า​กษัตริย์ ขณะ​เดียวกัน​คน​อิสราเอล​ก็​หนี​กลับ​บ้าน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="9">ผู้​คน​ถกเถียง​กัน​ทั่ว​ทุก​เผ่า​ของ​อิสราเอล​ว่า “กษัตริย์​ได้​ช่วย​กู้​เรา​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​ศัตรู ช่วย​เรา​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย แต่​บัดนี้​เขา​หนี​ออก​จาก​ประเทศ​เพื่อ​เอา​ชีวิต​รอด​จาก​อับซาโลม</verse>
				<verse number="10">และ​อับซาโลม​ผู้​ที่​พวก​เรา​เจิม​ตั้ง​ให้​ปกครอง​เรา ก็​สิ้น​ชีวิต​แล้ว​ใน​สงคราม ทำไม​เรา​ไม่​มา​พูด​ถึง​เรื่อง​เชิญ​กษัตริย์​กลับมา”</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​ดาวิด​ส่ง​ข่าว​ไป​ถึง​ปุโรหิต​ศาโดก​และ​ปุโรหิต​อาบียาธาร์​ว่า “จง​ถาม​บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​ยูดาห์​ว่า ‘ทำไม​ท่าน​เป็น​พวก​สุดท้าย​ที่​เชิญ​กษัตริย์​กลับ​วัง​ของ​พระองค์ เพราะว่า​กษัตริย์​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​พวก​ท่าน​พูด​กัน​ทั่ว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="12">พวก​ท่าน​เป็น​ญาติ​พี่น้อง เป็น​เลือด​เนื้อ​เชื้อ​ไข​เดียวกัน​แท้​ๆ ทำไม​จึง​กลาย​เป็น​พวก​สุดท้าย​ที่​มา​เชิญ​กษัตริย์​กลับ’</verse>
				<verse number="13">และ​ให้​ไป​บอก​อามาสา​ว่า ‘เจ้า​ก็​เป็น​เลือด​เนื้อ​เชื้อ​ไข​เดียวกับ​ข้า​ไม่​ใช่​หรือ ขอ​พระเจ้า​จัดการ​กับ​ข้า​อย่าง​สาหัส หาก​เจ้า​ไม่ได้​เป็น​แม่ทัพ​ของ​ข้า​แทน​โยอาบ​ไป​ตลอด​ชีวิต’ ”</verse>
				<verse number="14">ดาวิด​ชนะ​ใจ​บรรดา​คน​ยูดาห์ ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​มี​มติ​เป็น​เอกฉันท์ พวก​เขา​ส่ง​ถ้อยคำ​ถึง​กษัตริย์​ว่า “ขอ​กลับ​มา​หา​พวก​ข้าพเจ้า ทั้ง​ตัว​ท่าน​และ​บรรดา​คน​ของ​ท่าน​ด้วย”</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์​จึง​กลับ​และ​มาถึง​แม่น้ำ​จอร์แดน ชาว​ยูดาห์​พา​กัน​มา​ที่​กิลกาล​เพื่อ​พบ​กษัตริย์​และ​นำ​เขา​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​ชิเมอี​ลูกชาย​ของ​เกรา คน​เบนยามิน​จาก​บาฮูริม​รีบรุด​มา​สมทบ​กับ​คน​ยูดาห์​เพื่อ​พบ​กษัตริย์​ดาวิด</verse>
				<verse number="17">คน​ที่​มา​กับ​ชิเมอี​คือ​คน​เบนยามิน​หนึ่ง​พัน​คน พร้อม​ทั้ง​ศิบา​ผู้​ดูแล​บ้านเรือน​ของ​ซาอูล ลูกชาย​ทั้ง​สิบ​ห้า​คน​และ​คน​ใช้​ยี่สิบ​คน​ของ​ศิบา พวก​เขา​รีบรุด​มายัง​แม่น้ำ​จอร์แดน​ที่​กษัตริย์​อยู่</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​กุลีกุจอ​พา​คน​ใน​ครอบครัว​ของ​กษัตริย์​ข้าม​ฟาก และ​ทำ​สิ่งใด​ๆ ให้​ตาม​ที่​กษัตริย์​ปรารถนา เมื่อ​ชิเมอี​ลูกชาย​ของ​เกรา​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​มา เขา​หมอบ​กราบ​ลง​ต่อหน้า​กษัตริย์​ดาวิด</verse>
				<verse number="19">และ​พูด​ว่า “ขอ​เจ้านาย​โปรด​อภัย​โทษ​แก่​ข้าพเจ้า และ​อย่า​จดจำ​ความ​ผิดพลาด​ที่​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ทำ​เมื่อ​ครั้ง​ที่​ท่าน​ออก​จาก​เยรูซาเล็ม​เลย</verse>
				<verse number="20">เพราะ​ผู้​รับใช้​สำนึก​ว่า​ได้​ทำ​บาป​ไป​แล้ว ข้าพเจ้า​จึง​มา​ที่นี่​ใน​วัน​นี้​เป็น​คน​แรก​สุด​ของ​เผ่า​โยเซฟ​ที่​มา​พบ​กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="21">อาบีชัย​ลูกชาย​ของ​เศรุยาห์​พูด​ว่า “ชิเมอี​ไม่​สมควร​ตาย​หรอก​หรือ​ที่​ได้​บังอาจ​แช่ง​ด่า​กษัตริย์​ที่​พระยาห์เวห์​เจิม​ตั้ง​ไว้”</verse>
				<verse number="22">ดาวิด​พูด​ว่า “ลูกชาย​ของ​เศรุยาห์​เอ๋ย เจ้า​เกี่ยวข้อง​อะไร​กับ​เรื่อง​นี้ เจ้า​มี​สิทธิ์​อะไร​มา​ก้าวก่าย! ควร​หรือ​ที่​จะ​มี​ใคร​ใน​อิสราเอล​ถูก​ประหาร​ใน​วัน​นี้ ข้า​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​วัน​นี้​ข้า​คือ​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="23">แล้ว​กษัตริย์​จึง​พูด​กับ​ชิเมอี​ว่า “ข้า​ไว้​ชีวิต​เจ้า” และ​สาบาน​รับรอง</verse>
				<verse number="24">เมฟีโบเชท​หลาน​ชาย​ของ​ซาอูล​ก็​มา​พบ​กษัตริย์​ด้วย เขา​ไม่ได้​ดูแล​เท้า​หรือ​ซัก​เสื้อผ้า​หรือ​ขริบ​เครา​เลย​ตั้งแต่​วันที่​กษัตริย์​จาก​ไป​จวบจน​กลับมา​โดย​สวัสดิภาพ</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​เมฟีโบเชท​เดินทาง​จาก​เยรูซาเล็ม​มา​พบ กษัตริย์​ถาม​ว่า “เมฟีโบเชท ทำไม​เจ้า​จึง​ไม่​ไป​กับ​ข้า”</verse>
				<verse number="26">เขา​พูด​ว่า “กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​ขา​พิการ​จึง​สั่ง​ศิบา​ว่า ‘จง​จัด​อาน​ลา​ให้​ข้าพเจ้า​ได้​ไป​กับ​กษัตริย์’ แต่​ศิบา​ทรยศ</verse>
				<verse number="27">เขา​ใส่ร้าย​หาว่า​ข้าพเจ้า​ไม่​ยอม​ไป แต่​ท่าน​เป็น​เหมือน​ทูต​ของ​พระเจ้า ขอ​ทำ​ต่อ​ข้าพเจ้า​ตาม​ที่​เห็น​ชอบ​เถิด</verse>
				<verse number="28">เชื้อสาย​ทั้งหมด​ของ​ปู่​ข้าพเจ้า ไม่​สมควร​ได้รับ​สิ่งใด​จาก​ท่าน​นอกจาก​ความ​ตาย แต่​ท่าน​กลับ​ให้​เกียรติ​ร่วม​โต๊ะ​กิน​อาหาร ดังนั้น​ควร​หรือ​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​ปริปาก​ขอ​อะไร​จาก​กษัตริย์​อีก”</verse>
				<verse number="29">ดาวิด​พูด​ว่า “จะ​พูด​ให้​มาก​ความ​ไป​ทำไม เจ้า​กับ​ศิบา​จง​แบ่ง​ที่ดิน​กัน”</verse>
				<verse number="30">เมฟีโบเชท​พูด​ว่า “ให้​เขา​เอา​ไป​ทั้งหมด​เถิด ใน​เมื่อ​ท่าน​กลับมา​โดย​ปลอดภัย​เช่น​นี้​แล้ว”</verse>
				<verse number="31">บารซิลลัย​ชาว​กิเลอาด​ก็​มา​จาก​เมือง​โรเกลิม​ด้วย​เพื่อ​ตาม​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​พร้อม​กับ​กษัตริย์​และ​ส่ง​เขา​จาก​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="32">บารซิลลัย​ชรา​มาก อายุ​ได้​แปดสิบ​ปี​แล้ว เขา​ได้​นำ​เสบียง​อาหาร​มา​ให้​ขณะ​กษัตริย์​พัก​อยู่​ที่​มาหะนาอิม เพราะ​เขา​ร่ำรวย​มาก</verse>
				<verse number="33">กษัตริย์​พูด​กับ​บารซิลลัย​ว่า “ข้าม​มา​อยู่​กับ​ข้า​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม​เถิด ข้า​จะ​ดูแล​ท่าน​เอง”</verse>
				<verse number="34">แต่​บารซิลลัย​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​อยู่​ไป​ได้​อีก​กี่​ปี​หรือ​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​ตาม​กษัตริย์​ไป​ยัง​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="35">บัดนี้​ข้าพเจ้า​อายุ​แปดสิบ​ปี​แล้ว อะไร​ดี​ไม่​ดี​จะ​แยกแยะ​ได้​หรือ กิน​ดื่ม​อะไร​จะ​ลิ้มรส​ได้​หรือ เสียง​นัก​ร้อง​ชาย​หญิง​จะ​ได้ยิน​หรือ ควร​หรือ​ที่​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​จะ​ไป​เพิ่ม​ภาระ​ให้​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="36">ข้าพเจ้า​จะ​ขอ​ตาม​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​เท่านั้น ท่าน​จะ​ปูนบำเหน็จ​ให้​ทำไม​เล่า</verse>
				<verse number="37">ข้าพเจ้า​ขอ​กลับ​ไป​ตาย​ที่​บ้าน​เกิด​เมือง​นอน ใกล้​ๆ อุโมงค์​ฝัง​ศพ​ของ​พ่อ​แม่ แต่​นี่​คือ​คิมฮาม​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน ขอให้​เขา​ตาม​ท่าน​ไป ขอ​ปฏิบัติ​ต่อ​เขา​ตาม​ที่​เห็น​ชอบ​เถิด”</verse>
				<verse number="38">กษัตริย์​ดาวิด​พูด​ว่า “คิมฮาม​จะ​ไป​กับ​ข้า ข้า​จะ​ปฏิบัติ​ต่อ​เขา​ตาม​ที่​ท่าน​เห็น​สมควร สิ่งใด​ที่​ท่าน​ปรารถนา​จาก​ข้า ข้า​จะ​ทำ​ให้​ท่าน”</verse>
				<verse number="39">ดังนั้น​ประชาชน​ทั้งหมด​จึง​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน แล้ว​กษัตริย์​ก็​ข้าม​ไป กษัตริย์​จูบ​และ​ให้​พร​แก่​บารซิลลัย แล้ว​บารซิลลัย​ก็​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​กษัตริย์​ข้าม​ไป​ยัง​กิลกาล และ​คิมฮาม​ตาม​เขา​ไป​ด้วย กำลังพล​ยูดาห์​ทั้งหมด​และ​ทหาร​อิสราเอล​ครึ่ง​หนึ่ง​คอย​อยู่​ที่​นั่น​แล้ว</verse>
				<verse number="41">แล้ว​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​มา​พบ​กษัตริย์​และ​พูด​ว่า “เหตุใด​พี่น้อง​ชาว​ยูดาห์​จึง​ชิง​ตัดหน้า​เชิญ​กษัตริย์​กับ​คน​ใน​ครอบครัว​และ​กอง​กำลัง​ทั้งหมด​ของ​กษัตริย์​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​ก่อน”</verse>
				<verse number="42">คน​ยูดาห์​ทั้งหมด​โต้ตอบ​ว่า “เรา​ทำ​เช่น​นั้น​ก็​เพราะ​กษัตริย์​เกี่ยวโยง​ใกล้ชิด​กับ​พวก​เรา ทำไม​เรื่อง​แค่​นี้​พวก​ท่าน​ต้อง​โกรธ​ด้วย เรา​กิน​เสบียง​ใด​ๆ ของ​กษัตริย์​หรือ มี​สิ่งใด​ที่​เรา​ฉกฉวย​มา​เป็น​ของ​ตน​หรือ”</verse>
				<verse number="43">คน​อิสราเอล​โต้​กลับ​ว่า “พวก​เรา​มี​สิทธิ์​ใน​องค์​กษัตริย์​สิบ​ส่วน ดังนั้น​เรา​จึง​มี​สิทธิ์​ใน​กษัตริย์​ดาวิด​มาก​กว่า​พวก​ท่าน อย่าง​นั้น​แล้ว​ทำไม​พวก​ท่าน​ไม่​ไว้​หน้า​พวก​เรา เรา​เป็น​พวก​แรก​ใช่ไหม​ที่​พูด​ถึง​เรื่อง​การ​เชิญ​กษัตริย์​กลับมา” แต่​คน​ยูดาห์​อ้าง​สิทธิ์​ของ​ตน​อย่าง​หนักแน่น​ยิ่ง​กว่า​คน​อิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">มี​ผู้​ก่อ​ความ​ไม่​สงบ​คน​หนึ่ง​ชื่อ​เชบา​ลูกชาย​ของ​บิครี​ชาว​เบนยามิน​เผอิญ​อยู่​ที่​นั่น เขา​เป่า​แตร​เขา​สัตว์​และ​ร้อง​ตะโกน​ว่า “เรา​ไม่​มี​ส่วน​อะไร​กับ​ดาวิด เรา​ไม่​เกี่ยวข้อง​อะไร​กับ​ลูกชาย​ของ​เจสซี! พี่น้อง​อิสราเอล​ทั้งหลาย จง​กลับ​บ้าน​กัน​เถิด!”</verse>
				<verse number="2">คน​อิสราเอล​ทั้งปวง​จึง​ทิ้ง​ดาวิด​ไป​ติดตาม​เชบา​ลูกชาย​ของ​บิครี แต่​คน​ยูดาห์​อยู่​เคียง​ข้าง​กษัตริย์​ของ​ตน​ตลอด​ทาง​จาก​แม่น้ำ​จอร์แดน​ถึง​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ดาวิด​มา​ถึง​วัง​ใน​เยรูซาเล็ม เขา​เอา​สนม​ทั้ง​สิบ​ซึ่ง​เขา​ทิ้ง​ไว้​ให้​คอย​รักษา​วัง​นั้น​มา​กัก​ตัว​ไว้​ที่​ใน​บ้าน​หลัง​หนึ่ง และ​ให้​ได้รับ​การ​เลี้ยงดู​ตาม​ความ​ต้องการ แต่​กษัตริย์​ไม่​ได้​มี​ความ​สัมพันธ์​ทาง​เพศ​กับ​พวก​เธอ​อีก พวก​เธอ​จึง​ถูก​กัก​อยู่​ใน​ฐานะ​แม่ม่าย​ไป​จน​วัน​ตาย</verse>
				<verse number="4">จาก​นั้น​กษัตริย์​สั่ง​อามาสา​ว่า “จง​ระดม​พล​ยูดาห์​มา​ที่นี่​ภายใน​สาม​วัน แล้ว​ตัว​เจ้า​ก็​จง​มา​ด้วย”</verse>
				<verse number="5">แต่​เมื่อ​อามาสา​ออก​ไป​ระดม​พล​ยูดาห์ เขา​ใช้​เวลา​เกิน​กว่า​ที่​กษัตริย์​กำหนด​ไว้</verse>
				<verse number="6">ดาวิด​พูด​กับ​อาบีชัย​ว่า “เชบา​ลูกชาย​ของ​บิครี​จะ​เป็น​ภัย​ต่อเรา​ยิ่ง​กว่า​อับซาโลม​เสียอีก จง​นำ​คน​ของ​เรา​ตาม​ล่า​เอา​ตัว​เขา​มา ก่อน​ที่​เขา​จะ​เข้า​เมือง​ป้อม​ปราการ​และ​หนี​พ้น​มือ​เรา​ไป​ได้”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​คน​ของ​โยอาบ คน​เคเรธี และ​คน​เปเลท กับ​นัก​รบ​แกล้ว​กล้า​ทั้งหลาย​จึง​ยก​ออก​ไป​จาก​กรุง​เยรูซาเล็ม​ภายใต้​การ​นำ​ของ​อาบีชัย​เพื่อ​ตาม​ล่า​เชบา​ลูกชาย​ของ​บิครี</verse>
				<verse number="8">ขณะ​ที่​พวก​เขา​มาถึง​ศิลา​ใหญ่​แห่ง​กิเบโอน อามาสา​มา​พบ​กับ​พวก​เขา​ที่​นั่น โยอาบ​แต่ง​ชุด​ออกศึก คาด​ดาบ​สั้น​พร้อม​ฝัก​ไว้​ที่​เอว เขา​ก้าว​เข้า​ไป​ทักทาย​อามาสา​และ​แอบ​ชัก​ดาบ​สั้น​ออก​จาก​ฝัก</verse>
				<verse number="9">โยอาบ​พูด​กับ​อามาสา​ว่า “เป็น​อย่างไร​บ้าง​น้อง​ชาย” แล้ว​ใช้​มือ​ขวา​จับ​หนวด​ของ​อามาสา​ทำ​ท่า​เหมือน​จะ​จูบ</verse>
				<verse number="10">อามาสา​ไม่​ทัน​สังเกต​ดาบ​สั้น​ใน​มือ​โยอาบ โยอาบ​จึง​แทง​เข้า​ที่​ท้อง​จน​ไส้​ทะลัก​ออก​มา​ที่​พื้น โดย​ไม่​ต้อง​แทง​ซ้ำ อามาสา​ตาย​คา​ที่ แล้ว​โยอาบ​กับ​อาบีชัย​น้อง​ชาย​ก็​ตาม​ล่า​เชบา​ลูกชาย​ของ​บิครี​ต่อไป</verse>
				<verse number="11">ทหาร​คน​หนึ่ง​ของ​โยอาบ​ยืน​ข้าง​ร่าง​ของ​อามาสา​และ​กล่าว​ว่า “ผู้​ใด​ชื่นชอบ​โยอาบ​และ​ผู้​ใด​เป็น​ฝ่าย​ดาวิด จง​ตาม​โยอาบ​มา”</verse>
				<verse number="12">ส่วน​อามาสา​นอน​จม​กอง​เลือด​อยู่​กลาง​ถนน และ​เมื่อ​ทหาร​คน​นั้น​เห็น​ทหาร​ทั้งหมด​หยุด​ดู​ศพ​ของ​อามาสา เขา​จึง​ลาก​ศพ​จาก​ถนน​ไป​ทิ้ง​ไว้​กลาง​ทุ่ง​และ​โยน​เสื้อผ้า​คลุม​ไว้</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​กำจัด​ร่าง​ของ​อามาสา​ออก​ไป​ให้​พ้น​ทาง​แล้ว ทุก​คน​ต่าง​ก็​สมทบ​กับ​โยอาบ ออก​ตาม​ล่า​เชบา​ลูกชาย​ของ​บิครี</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​เชบา​เดินทาง​ไป​ทั่ว​ทุก​เผ่า​ของ​อิสราเอล​ไป​ยัง​อาเบล​เบธมาอาคาห์​และ​ทั่ว​ภูมิภาค​ของ​ชาว​บิครี ซึ่ง​รวม​ตัว​กัน​มา​ติดตาม​เขา</verse>
				<verse number="15">กอง​กำลัง​ของ​โยอาบ​มา​โอบ​ล้อม​เชบา​ใน​อาเบลเบธมาอาคาห์ ก่อ​เชิงเทิน​ใหญ่​ต่อ​กับ​กำแพง​เมือง แล้ว​เริ่ม​ทลาย​กำแพง</verse>
				<verse number="16">หญิง​เจ้า​ปัญญา​คน​หนึ่ง​ร้อง​บอก​จาก​ตัว​เมือง​ว่า “โปรด​ฟัง​หน่อย​เถิด เรียก​ท่าน​โยอาบ​มา​ทาง​นี้ ดิฉัน​ขอ​พูด​ด้วย”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​โยอาบ​มาถึง หญิง​นั้น​ถาม​ว่า “ท่าน​คือ​โยอาบ​หรือ” เขา​ตอบ​ว่า “ใช่” เธอ​กล่าว​ว่า “โปรด​ฟัง​สิ่ง​ที่​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​จะ​พูด” โยอาบ​ตอบ​ว่า “ข้า​ฟัง​อยู่”</verse>
				<verse number="18">เธอ​กล่าว​ต่อไป​ว่า “เคย​มี​คำ​กล่าว​ไว้​ว่า ‘ไป​เอา​คำตอบ​กับ​อาเบล’ แล้ว​เรื่อง​ก็​เรียบร้อย</verse>
				<verse number="19">เรา​เป็น​พวก​ที่​รัก​สันติ​และ​จงรัก​ภักดี​ใน​อิสราเอล ท่าน​กำลัง​พยายาม​ทำลาย​เมือง​แม่​ของ​อิสราเอล เหตุใด​ท่าน​จึง​ต้อง​การ​ที่​จะ​กลืน​กิน​มรดก​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="20">โยอาบ​ตอบ​ว่า “ขอให้​เรื่อง​นี้​ห่างไกล​จาก​ข้า! ข้า​ไม่​เคย​คิด​ที่​จะ​กลืน​กิน​หรือ​ทำลาย​เมือง​นี้​เลย!</verse>
				<verse number="21">ข้า​ต้องการ​แต่​เพียง​ได้​ตัว​คน​ที่​ชื่อ​เชบา​ลูกชาย​ของ​บิครี​จาก​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม​ซึ่ง​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​ดาวิด หาก​เจ้า​เอา​ตัว​ชาย​คน​นี้​มา​ให้ ข้า​ก็​จะ​ถอน​กำลัง​ไป​จาก​เมือง​นี้” หญิง​นั้น​ตอบ​ว่า “เรา​จะ​โยน​หัว​เขา​ข้าม​กำแพง​ลง​มา​ให้​ท่าน”</verse>
				<verse number="22">หญิง​นั้น​จึง​ไป​หา​พวก​ชาว​เมือง และ​ให้​คำ​ปรึกษา​อย่าง​ฉลาด​หลักแหลม พวก​เขา​ก็​ตัด​ศีรษะ​เชบา​ลูกชาย​ของ​บิครี​โยน​ลง​มา​ให้​โยอาบ โยอาบ​จึง​เป่า​แตร​เขา​สัตว์​เรียก​กอง​ทหาร​ให้​แยกย้าย​จาก​เมือง​นั้น​กลับ​บ้าน ส่วน​โยอาบ​กลับมา​พบ​กษัตริย์​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="23">โยอาบ​เป็น​ผู้​สั่งการ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของ​อิสราเอล เบไนยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาดา​เป็น​ผู้​สั่งการ คน​เคเรธี และ​คน​เปเลท</verse>
				<verse number="24">อาโดนีรัม ​เป็น​ผู้​ดูแล​คน​งาน​โยธา เยโฮชาฟัท​ลูกชาย​ของ​อาหิลูด​เป็น​ผู้​จด​บันทึก</verse>
				<verse number="25">เชวา​เป็น​เลขา ศาโดก​กับ​อาบียาธาร์​เป็น​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="26">และ​อิรา​แห่ง​ยาอีร์ ​เป็น​ปุโรหิต​ของ​ดาวิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ใน​สมัย​การ​ปกครอง​ของ​ดาวิด เกิด​การ​กันดาร​อาหาร​ติดต่อ​กัน​เป็น​เวลา​สาม​ปี ดาวิด​จึง​แสวงหา​หน้า​ของ​พระยาห์เวห์ และ​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เป็น​เพราะ​ซาอูล​ได้​สังหาร​ชาว​กิเบโอน เขา​และ​ครอบครัว​ต้อง​รับผิดชอบ”</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​ดาวิด​จึง​เรียก​ชาว​กิเบโอน​มา​ประชุม (กิเบโอน​ไม่ได้​เป็น​ส่วน​หนึ่ง​ของ​อิสราเอล แต่​เป็น​ชาว​อาโมไรต์​ที่​ได้​รับ​การ​ไว้​ชีวิต​ตาม​ที่​ชาว​อิสราเอล​ได้​ปฏิญาณ​ไว้ แต่​ซาอูล​พยายาม​กวาดล้าง​พวก​เขา เพราะ​ความ​กระตือรือร้น​ที่​จะ​ทำ​เพื่อ​อิสราเอล​และ​ยูดาห์)</verse>
				<verse number="3">ดาวิด​ถาม​ชาว​กิเบโอน​ว่า “ข้า​จะ​ทำ​อะไร​ให้​พวก​ท่าน​ได้​บ้าง ข้า​จะ​ชดใช้​ให้​ท่าน​ได้​อย่างไร เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​อวยพร​พวก​เรา​ซึ่ง​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="4">ชาว​กิเบโอน​ตอบ​ว่า “พวก​เรา​ไม่​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​เรียกร้อง​เงิน​ทอง​จาก​ซาอูล​กับ​ครอบครัว​ของ​เขา และ​ก็​ไม่​มี​สิทธิ์​เอา​ชีวิต​ใคร​ใน​อิสราเอล” ดาวิด​พูด​ว่า “ท่าน​ต้องการ​ให้​ข้า​ทำ​อะไร”</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​ตอบ​กษัตริย์​ว่า “สำหรับ​คน​ที่​ทำลาย​ล้าง​และ​คิด​ร้าย​ต่อ​พวก​เรา​จน​พวก​เรา​วอดวาย​และ​ไม่​มี​ที่​อยู่​ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="6">พวก​เรา​ขอ​ลูกหลาน​ของ​เขา​เจ็ด​คน​ที่​เป็น​ผู้ชาย​มา​ประหาร​และ​เอา​ศพ​ของ​พวก​เขา​ประจาน​ไว้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ใน​เมือง​กิเบอาห์​ของ​ซาอูล​ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​เลือก​สรร” ดาวิด​พูด​ว่า “ข้า​จะ​มอบ​คน​เหล่า​นั้น​ให้​ท่าน”</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​ดาวิด​ไว้​ชีวิต​เมฟีโบเชท​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยนาธาน​และ​เป็น​หลาน​ชาย​ของ​ซาอูล เนื่องจาก​คำ​มั่น​สัญญา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ระหว่าง​ดาวิด​กับ​โยนาธาน​ลูกชาย​ของ​ซาอูล</verse>
				<verse number="8">แต่​มอบตัว​อารโมนี​กับ​เมฟีโบเชท​ลูกชาย​ของ​ซาอูล​ซึ่ง​เกิด​จาก​ริสปาห์​ลูกสาว​ของ​อัยยาห์ ทั้ง​มอบ​ลูกชาย​ห้า​คน​ของ​เมราบ ​ลูกสาว​ของ​ซาอูล​ที่​เธอ​คลอด​ให้​กับ​อาดรีเอล​ลูกชาย​ของ​บารซิลลัย​แห่ง​เมโหลาห์</verse>
				<verse number="9">ชาว​กิเบโอน​ประหาร​และ​เอา​ศพ​คน​เหล่า​นั้น​ประจาน​ไว้​บน​ภูเขา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ คน​ทั้ง​เจ็ด​สิ้น​ชีวิต​ใน​ช่วง​ต้น​ฤดู​เก็บเกี่ยว​ข้าว​บาร์เลย์</verse>
				<verse number="10">ริสปาห์​ลูกสาว​ของ​อัยยาห์​คลี่​ผ้า​กระสอบ​ลง​บน​หิน​ก้อน​หนึ่ง​สำหรับ​ตน และ​พัก​อยู่​ที่​นั่น​ตลอด​ฤดู​เก็บเกี่ยว​จน​ฝน​เริ่ม​โปรยปราย​ลง​บน​ร่าง​เหล่า​นั้น เธอ​คอย​ไล่​นก​แร้ง​ที่​จะ​มา​จิก​กิน​ซาก​ศพ​ใน​เวลา​กลางวัน​และ​ฝูง​สัตว์​ป่า​ใน​เวลา​กลางคืน</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ดาวิด​รู้​ถึง​การ​กระทำ​ของ​ริสปาห์​ซึ่ง​เป็น​ลูกสาว​ของ​อัยยาห์​และ​เป็น​สนม​ของ​ซาอูล</verse>
				<verse number="12">ก็​ไป​นำ​อัฐิ​ของ​ซาอูล​กับ​โยนาธาน​ลูกชาย​มา​จาก​ชาว​ยาเบช​กิเลอาด (ซึ่ง​พวก​เขา​ไป​ขโมย​ศพ​ของ​ซาอูล​กับ​โยนาธาน​มา​จาก​ลาน​เมือง​เบธชาน ที่​ซึ่ง​คน​ฟีลิสเตีย​แขวน​ทั้ง​สอง​คน​ไว้​หลังจาก​พวก​เขา​รบ​ชนะ​ซาอูล​ที่​กิลโบอา)</verse>
				<verse number="13">ดาวิด​นำ​อัฐิ​ของ​ซาอูล​กับ​โยนาธาน​ลูกชาย​มา​จาก​ที่​นั่น และ​รวบรวม​กระดูก​ของ​ผู้​ที่​ถูก​ประหาร​และ​ถูก​ประจาน​เข้า​ไว้​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​ก็​ฝัง​อัฐิ​ของ​ซาอูล​กับ​โยนาธาน​ลูกชาย​ไว้​ใน​อุโมงค์​ฝัง​ศพ​ของ​คีช​พ่อ​ของ​ซาอูล​ที่​เศลา​เขต​เบนยามิน และ​ทำ​ทุก​สิ่ง​ตาม​ที่​กษัตริย์​สั่ง หลังจาก​นั้น​พระเจ้า​ตอบ​คำ​อธิษฐาน​เพื่อ​ดินแดน​นั้น</verse>
				<verse number="15">คน​ฟีลิสเตีย​มา​สู้รบ​กับ​อิสราเอล​อีก ดาวิด​ลง​ไป​กับ​ทหาร​เพื่อ​ต่อสู้​กับ​คน​ฟีลิสเตีย และ​ดาวิด​ก็​เหน็ดเหนื่อย​หมด​กำลัง</verse>
				<verse number="16">อิชบีเบโนบ​คือ​คน​หนึ่ง​ใน​เชื้อสาย​ของ​ราฟา​เจ้า​ของ​หอก​ทอง​สัมฤทธิ์​หนัก​สามร้อย​เชเขล คาด​ดาบ​เล่ม​ใหม่​หมาย​จะ​ปลิด​ชีพ​ดาวิด</verse>
				<verse number="17">แต่​อาบีชัย​ลูกชาย​ของ​เศรุยาห์​ตรง​รี่​เข้า​มา​ช่วย​สังหาร​ชาว​ฟีลิสเตีย​คน​นั้น จาก​นั้น​ทหาร​ของ​ดาวิด​ประกาศ​ว่า “ท่าน​อย่า​ออก​รบ​อีก​เลย เพื่อ​ไม่​ให้​ดวง​ประทีป​ของ​อิสราเอล​ต้อง​ดับ​ไป”</verse>
				<verse number="18">ต่อมา​ใน​ระหว่าง​การ​รบ​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ที่​เมือง​โกบ สิบเบคัย​ชาว​หุชาห์​ได้​สังหาร​สัฟ​ผู้​เป็น​ลูกหลาน​คน​หนึ่ง​ของ​ราฟา</verse>
				<verse number="19">และ​ใน​การ​รบ​กับ​ฟีลิสเตีย​อีก​ครั้ง​หนึ่ง​ที่​โกบ เอลฮานัน​ลูกชาย​ของ​ยาอาเร​โอเรกิม ​ชาว​เบธเลเฮม สังหาร​น้อง​ชาย​ของ ​โกลิอัท ชาว​กัท ผู้​ซึ่ง​ถือ​หอก​ด้าม​ใหญ่​เหมือน​ไม้​กระพั่น​ทอ​ผ้า</verse>
				<verse number="20">ใน​การ​รบ​อีก​ครั้ง​ที่​เมือง​กัท คน​ร่าง​ยักษ์​ผู้​หนึ่ง​มี​นิ้ว​มือ​นิ้ว​เท้า​ข้าง​ละ 6 นิ้ว​รวม​เป็น 24 นิ้ว​ซึ่ง​เป็น​เชื้อสาย​ราฟา​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="21">ได้​มา​ข่มขู่​อิสราเอล แต่​ถูก​โยนาธาน​ลูกชาย​ของ​ชิเมอาห์​พี่ชาย​ของ​ดาวิด​สังหาร</verse>
				<verse number="22">ดาวิด​และ​ทหาร​ปลิด​ชีพ​คน​ทั้ง​สี่​นี้​ซึ่ง​เป็น​ลูกหลาน​ของ​ราฟา​แห่ง​เมือง​กัท</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ดาวิด​ขับร้อง​เพลง​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​เมื่อ​ครั้ง​พระยาห์เวห์​ช่วย​กู้​เขา​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ซาอูล​และ​ศัตรู​อื่น​ๆ ทั้งปวง</verse>
				<verse number="2">เขา​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​เป็น​ศิลา เป็น​ป้อม​ปราการ และ​ผู้​ช่วย​กู้​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​ศิลา​ที่​ข้าพเจ้า​เข้า​ไป​ลี้​ภัย เป็น​โล่ เป็น​กำลัง ​แห่ง​ความ​รอด​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​เป็น​ที่​มั่น เป็น​ที่​ลี้​ภัย เป็น​องค์​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​พ้น​จาก​พวก​คน​อำมหิต</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​ร่ำร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์ ผู้​ควร​ค่า​แก่​การ​สรรเสริญ และ​ได้รับ​การ​ช่วย​ให้​รอดพ้น​จาก​ศัตรู</verse>
				<verse number="5">คลื่น​แห่ง​ความ​ตาย​ถาโถม​ใส่​ข้าพเจ้า กระแส​แห่ง​ความ​หายนะ​ท่วมท้น​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">บ่วง​แห่ง​แดน​คน​ตาย​รัด​รอบ​ตัว​ข้าพเจ้า กับดัก​แห่ง​ความ​ตาย​อยู่​ตรง​หน้า​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">ใน​ยาม​ทุกข์​โศก ข้าพเจ้า​ร่ำร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ร้องเรียก​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ฟัง​เสียง​ของ​ข้าพเจ้า​จาก​วิหาร​ของ​พระองค์ เสียง​ร่ำร้อง​ของ​ข้าพเจ้า​ดัง​ไป​ถึง​หู​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">แผ่นดิน​โลก​สะเทือน​เลื่อน​ลั่น ฐาน​ของ​สวรรค์ ​สั่นคลอน สวรรค์​สั่น​สะเทือน​เพราะ​พระองค์​โกรธ</verse>
				<verse number="9">ควัน​พวยพุ่ง​ออก​มา​จาก​จมูก​ของ​พระองค์ เปลว​ไฟ​เผาผลาญ​และ​ถ่าน​ไฟ​ลุกโชน ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">พระองค์​แหวก​ฟ้าสวรรค์​และ​ลง​มา เมฆ​มืดทึบ​อยู่​ใต้​เท้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ขึ้น​ขี่​เครูบ พระองค์​โผบิน ​ด้วย​ปีก​แห่ง​กระแส​ลม</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ทำ​ให้​ความ​มืด​ปกคลุม​อยู่​รายรอบ​พระองค์ ให้​เมฆ​ฝน​ดำ​ทะมึน ​ใน​ท้องฟ้า​อยู่​รอบ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">สายฟ้า​แลบ​แปลบปลาบ​ออก​มา จาก​แสง​สว่าง​เจิดจ้า​แห่ง​การ​ปรากฏ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​เปล่ง​กัมปนาท​จาก​ฟ้าสวรรค์ เสียง​ของ​องค์​ผู้​สูง​สุด​ดัง​ก้อง</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ยิง​ธนู​และ​ทำ​ให้​เหล่า​ศัตรู​กระเจิดกระเจิง​ไป พระองค์​ส่ง​ฟ้าแลบ ทำ​ให้​พวก​เขา​แตก​หนี​ไป</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​พระยาห์เวห์​กำราบ เมื่อ​ลม​พวยพุ่ง​ออก​จาก​จมูก​ของ​พระองค์ หุบเขา​ใน​ท้อง​ทะเล​ก็​เผย​ออก รากฐาน​ของ​โลก​ก็​ปรากฏ</verse>
				<verse number="17">พระองค์​เอื้อม​มือ​จาก​เบื้อง​บน​ลง​มา​จับ​ข้าพเจ้า​ไว้ พระองค์​ดึง​ข้าพเจ้า​ขึ้น​จาก​ห้วง​น้ำ​ลึก</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​พ้น​จาก​ศัตรู​ผู้​เก่งกาจ จาก​ปฏิปักษ์​ผู้​แข็งแกร่ง​กว่า​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​โจมตี​ใน​วัน​ที่​ข้าพเจ้า​เผชิญ​ภัย​พิบัติ แต่​พระยาห์เวห์​ค้ำชู​ข้าพเจ้า​ไว้</verse>
				<verse number="20">พระองค์​นำ​ข้าพเจ้า​ออก​มา​ยัง​ที่​กว้าง​ขวาง พระองค์​ช่วย​ข้าพเจ้า​ไว้​เพราะ​ปีติ​ยินดี​ใน​ตัว​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​ตอบ​แทน​ข้าพเจ้า​ตาม​ความ​ชอบธรรม​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ให้​รางวัล​แก่​ข้าพเจ้า เนื่องจาก​ข้าพเจ้า​เป็น​คน​มือ​สะอาด</verse>
				<verse number="22">เพราะ​ข้าพเจ้า​รักษา​ทาง​ของ​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ทำ​ผิด​โดย​หัน​ไป​จาก​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="23">กฎ​บัญญัติ​ทั้งสิ้น​ของ​พระองค์​อยู่​ต่อหน้า​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ไม่ได้​หัน​ไป​จาก​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="24">ข้าพเจ้า​เป็น​คน​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ​ต่อหน้า​พระองค์ และ​ได้​รักษา​ตน​ให้​พ้น​จาก​บาป</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​ตอบแทน​แก่​ข้าพเจ้า​ตาม​ความ​ชอบธรรม​ของ​ข้าพเจ้า ตาม​ที่​เห็นว่า​ข้าพเจ้า​สะอาด​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="26">กับ​คน​ที่​สัตย์ซื่อ จะ​แสดง​พระองค์​ว่า​สัตย์ซื่อ กับ​คน​ดี​ไร้​ที่​ติ จะ​แสดง​พระองค์​ว่า​ดี​ไร้​ที่​ติ</verse>
				<verse number="27">กับ​คน​ที่​บริสุทธิ์ จะ​แสดง​พระองค์​ว่า​บริสุทธิ์ แต่​กับ​คน​ที่​เจ้าเล่ห์ จะ​แสดง​พระองค์​ว่า​ฉลาด​หลักแหลม</verse>
				<verse number="28">พระองค์​ช่วย​คน​ที่​ถ่อม​ใจ​ให้​รอดพ้น แต่​จับตา​ดู​คน​หยิ่ง​ผยอง​เพื่อ​ทำ​ให้​เขา​ตกต่ำ​ลง</verse>
				<verse number="29">พระยาห์เวห์​พระองค์​เป็น​ตะเกียง​ของ​ข้าพเจ้า พระยาห์เวห์​เปลี่ยน​ความ​มืดมน​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​เป็น​ความ​สว่าง</verse>
				<verse number="30">ข้าพเจ้า​บุก​ตะลุย​กองทัพ​ได้ ​ด้วย​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระองค์ ข้าพเจ้า​ปีน​ข้าม​กำแพง​เมือง​ได้​โดย​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="31">สำหรับ​พระเจ้า วิถี​ของ​พระองค์​นั้น​ดี​พร้อม ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ไม่​มี​ที่​ติ พระองค์​เป็น​โล่​สำหรับ​ทุก​คน​ที่​เข้า​ลี้​ภัย​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="32">ใคร​เล่า​เป็น​พระเจ้า นอกจาก​พระยาห์เวห์ ผู้​ใด​เล่า​คือ​พระศิลา เว้น​แต่​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="33">พระเจ้า​นี่แหละ เป็น​ผู้​ให้​กำลัง​แก่​ข้าพเจ้า และ​รักษา​ให้​ทาง​ของ​ข้าพเจ้า​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="34">พระองค์​ทำ​ให้​เท้า​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​เหมือน​เท้า​กวาง พระองค์​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ยืน​อยู่​บน​ที่​สูง​ได้</verse>
				<verse number="35">พระองค์​ฝึก​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​พร้อม​รบ แขน​ของ​ข้าพเจ้า​จึง​โก่ง​คันธนู​ทอง​สัมฤทธิ์​ได้</verse>
				<verse number="36">พระองค์​ทำ​ให้​ความ​รอด​ของ​พระองค์​เป็น​โล่​ของ​ข้าพเจ้า ความ​ช่วย​เหลือ​ของ​พระองค์​ทำ​ให้ ​ข้าพเจ้า​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="37">พระองค์​เตรียม​ทาง​กว้าง​ให้​เท้า​ข้าพเจ้า​เดิน เพื่อ​ข้อเท้า​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​พลิก</verse>
				<verse number="38">ข้าพเจ้า​รุกไล่​ศัตรู​และ​บด​ขยี้​พวก​เขา ข้าพเจ้า​ไม่ได้​หันหลัง​กลับ​จน​พวก​เขา​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="39">ข้าพเจ้า​บด​ขยี้​พวก​เขา​จน​แหลกลาญ และ​ไม่อาจ​ลุก​ขึ้น​มา​ได้​อีก พวก​เขา​สยบ​อยู่​ใต้​เท้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="40">พระองค์​ให้​กำลัง​ข้าพเจ้า​เพื่อ​ทำ​ศึก พระองค์​ทำ​ให้​บรรดา​ศัตรู​ก้ม​หัว​ต่อ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="41">พระองค์​ทำ​ให้​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​ถอย​หนี​ไป ข้าพเจ้า​ทำลาย​ล้าง​ปฏิปักษ์​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="42">พวก​เขา​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ แต่​ไม่​มี​ใคร​ช่วย เขา​ร้อง​เรียก​พระยาห์เวห์ แต่​พระองค์​ไม่​ตอบ</verse>
				<verse number="43">ข้าพเจ้า​บด​ขยี้​พวก​เขา​แหลก​เป็น​ผงธุลี ข้าพเจ้า​เหยียบ​ย่ำ​พวก​เขา​เหมือน​เหยียบ​โคลน​ตาม​ถนน</verse>
				<verse number="44">พระองค์​ช่วย​กู้​ข้าพเจ้า​จาก​การ​โจมตี​ของ​ประชาชน พระองค์​สงวน​ข้าพเจ้า​ไว้​ให้​เป็น​ประมุข​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย ผู้​คน​ที่​ข้าพเจ้า​ไม่​รู้จัก บัดนี้​มา​รับใช้​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="45">คน​ต่าง​ชาติ​กลัว​จน​หัวหด​ต่อหน้า​ข้าพเจ้า ทันที​ที่​ได้ยิน​เรื่อง​ข้าพเจ้า พวก​เขา​ก็​เชื่อฟัง​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="46">พวก​เขา​ล้วน​เสียขวัญ ตัว​สั่น ​ออก​มา​จาก​ที่​มั่น</verse>
				<verse number="47">พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่! ขอ​ถวาย​สรรเสริญ​แด่​พระศิลา​ของ​ข้าพเจ้า! ขอ​พระเจ้า พระศิลา พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​ที่​ยกย่อง!</verse>
				<verse number="48">พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​แก้แค้น​ให้​ข้าพเจ้า ผู้​ปราบ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ สยบ​ต่อ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="49">ผู้​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอด​จาก​ศัตรู พระองค์​ยก​ข้าพเจ้า​ไว้​เหนือ​ข้าศึก พระองค์​ช่วย​กู้​ข้าพเจ้า​จาก​ชาย​ผู้​อำมหิต</verse>
				<verse number="50">เพราะ​เหตุ​นี้​ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="51">พระองค์​ให้​ชัยชนะ​ยิ่งใหญ่​แก่​กษัตริย์ พระองค์​แสดง​ความ​กรุณา​ไม่​สิ้นสุด​ต่อ​ผู้​ที่​พระองค์​เจิม​ตั้ง​ไว้ คือ​ดาวิด​และ​ลูกหลาน​ของ​เขา​สืบไป​เป็น​นิตย์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">ต่อไป​นี้​คือ​คำ​อำลา​ของ​ดาวิด “ถ้อยคำ​ดลใจ​ของ​ดาวิด​ลูกชาย​ของ​เจสซี วาทะ​ของ​บุรุษ​ผู้​ที่​องค์​สูงสุด​เชิดชู บุรุษ​ผู้​ได้รับ​การ​เจิม​ตั้ง​โดย​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ วีรบุรุษ​ผู้​ขับ​ขาน​บทเพลง​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​พูด​ผ่าน​ข้าพเจ้า ถ้อยคำ​ของ​พระองค์​อยู่​ที่​ลิ้น​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​พูด พระศิลา​แห่ง​อิสราเอล​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘เมื่อ​ผู้​หนึ่ง​ปกครอง​ปวงชน​ด้วย​ความ​ชอบธรรม เมื่อ​เขา​ปกครอง​ด้วย​ความ​ยำเกรง​พระเจ้า</verse>
				<verse number="4">เขา​ก็​เป็น​เช่น​แสง​อรุณ ดั่ง​อรุโณทัย​อัน​ไร้​เมฆ​หมอก ประดุจ​ฟ้า​กระจ่าง​หลัง​ฝน ซึ่ง​ทำ​ให้​หญ้า​งอก​ขึ้นมา​จาก​ผืน​ดิน’</verse>
				<verse number="5">ถ้า​ครอบครัว​ของ​ข้าพเจ้า​ไม่​ถูกต้อง​ต่อ​พระเจ้า แน่นอน​พระองค์​จะ​ไม่​ทำ​พันธสัญญา​นิรันดร์ ที่​กำหนด​ไว้​อย่าง​มั่นคง​ทุก​ส่วน​ทุก​ตอน​กับ​ข้าพเจ้า แน่นอน​พระองค์​จะ​ไม่​ให้​ความ​รอด และ​ความ​ปรารถนา​ทั้งปวง​ของ​ข้าพเจ้า​สัมฤทธิ์​ผล</verse>
				<verse number="6">ส่วน​คน​ชั่ว​จะ​ถูก​เหวี่ยง​ทิ้ง​ไป​หมด เหมือน​หนาม​ซึ่ง​จะ​ไม่​ใช้​มือ​กอบ​หรือ​กำ</verse>
				<verse number="7">ผู้​ใด​แตะต้อง​หนาม ย่อม​ใช้​เครื่องมือ​เหล็ก​หรือ​ด้าม​หอก พวก​เขา​ถูก​เผา​ทิ้ง​ใน​ที่​ที่​เขา​อยู่”</verse>
				<verse number="8">ต่อไป​นี้​คือ​ยอด​นักรบ​ของ​ดาวิด ได้แก่ โยเชบบัสเชเบธ ​แห่ง​ทาห์เคโมนี หัวหน้า​สาม​ทหาร​ยอด​นักรบ เขา​ใช้​หอก​สังหาร ​ข้าศึก​ถึง​แปดร้อย​คน​ใน​คราว​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="9">คน​ต่อมา​คือ​เอเลอาซาร์​ลูกชาย​ของ​โดดัย​ชาว​อาโหอาห์ เขา​เป็น​หนึ่ง​ใน​สาม​ทหาร​ยอด​นัก​รบ​ซึ่ง​อยู่​กับ​ดาวิด เพื่อ​ทำ​สงคราม​กับ​พวก​ฟีลิสเตีย​ซึ่ง​มา​รวม​พล​อยู่​ที่​เมือง​ปัสดัมมิม ครั้ง​นั้น​คน​อิสราเอล​ล่าถอย</verse>
				<verse number="10">แต่​เขา​ยืนหยัด​ฟาดฟัน​คน​ฟีลิสเตีย​จน​มือ​ล้า​เป็น​เหน็บ​ปล่อย​ดาบ​ไม่ได้ พระยาห์เวห์​ให้​ชัยชนะ​อัน​ยิ่งใหญ่​ใน​วัน​นั้น บรรดา​ทหาร​กลับ​มา​หา​เอเลอาซาร์ เพียง​เพื่อ​จะ​ริบ​ข้าวของ​จาก​ผู้​ตาย</verse>
				<verse number="11">ถัด​มา​คือ​ชัมมาห์​ลูกชาย​ของ​อากี​ชาว​ฮาราร์ เมื่อ​พวก​ฟีลิสเตีย​รวม​ตัว​กัน​อยู่​ที่​หนึ่ง​ซึ่ง​มี​ต้น​ถั่ว​เต็ม​ไป​หมด กองทัพ​อิสราเอล​ก็​ถอย​หนี</verse>
				<verse number="12">แต่​ชัมมาห์​ยืนหยัด​อยู่​กลาง​ทุ่ง​นั้น รับมือ​และ​พิชิต​ชาว​ฟีลิสเตีย และ​พระยาห์เวห์​ให้​ชัยชนะ​อัน​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="13">ใน​ฤดู​เก็บเกี่ยว สาม​ทหาร​แห่ง​สามสิบ​ยอด​นักรบ​มาหา​ดาวิด​ที่​ถ้ำ​อดุลลัม ขณะ​กอง​ทหาร​ของ​ฟีลิสเตีย​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ใน​หุบเขา​เรฟาอิม</verse>
				<verse number="14">ครั้ง​นั้น​ดาวิด​อยู่​ใน​ที่​มั่น ส่วน​แนวรบ​ของ​ฟีลิสเตีย​อยู่​ที่​เมือง​เบธเลเฮม</verse>
				<verse number="15">ดาวิด​กระหาย​น้ำ​และ​เปรย​ขึ้น​ว่า “ถ้า​มี​ใคร​ไป​เอา​น้ำ​จาก​บ่อ​ใกล้​ประตู​เมือง​เบธเลเฮม​มา​ให้​ข้า​ดื่ม​ก็​จะ​ดี!”</verse>
				<verse number="16">สาม​ทหาร​ยอด​นักรบ​ก็​ตี​ฝ่า​แนวรบ​ของ​ฟีลิสเตีย​ไป​ตัก​น้ำ​จาก​บ่อ​นั้น​มา​ให้ แต่​ดาวิด​ไม่​ยอม​ดื่ม กลับ​ริน​ลง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​กล่าว​ว่า</verse>
				<verse number="17">“พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ไม่อาจ​ดื่ม​ได้! นี่​คือ​เลือด​ของ​คน​เหล่า​นี้​ที่​เสี่ยง​ชีวิต​ไป​เอา​มา​ไม่​ใช่​หรือ” และ​ดาวิด​จึง​ไม่​ยอม​ดื่ม​น้ำ​นั้น นี่​คือ​วีรกรรม​ของ​สาม​ทหาร​ยอด​นัก​รบ</verse>
				<verse number="18">อาบีชัย​น้อง​ชาย​ของ​โยอาบ​ลูกชาย​ของ​เศรุยาห์​เป็น​หัวหน้า​ของ​สาม​ทหาร​ยอด​นักรบ เขา​ใช้​หอก​สังหาร​ข้าศึก​ถึง​สามร้อย​คน เขา​จึง​มี​ชื่อเสียง​เทียบเท่า​สาม​ทหาร​ยอด​นักรบ</verse>
				<verse number="19">แม้​จะ​ไม่ได้​เป็น​หนึ่ง​ใน​จำนวน​นั้น แต่​เขา​เป็น​ผู้​บัญชาการ​เหนือ​สาม​ทหาร​ยอด​นักรบ และ​มี​เกียรติ​ยิ่งใหญ่​กว่า</verse>
				<verse number="20">เบไนยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาดา​เป็น​ทหาร​กล้า​จาก​เมือง​ขับเซเอล ผู้​สร้าง​วีรกรรม​หลาย​ครั้ง เขา​สังหาร​นัก​รบ​ยอด​ฝีมือ​สอง​คน​ของ​โมอับ ครั้ง​หนึ่ง​เขา​ลง​ไป​ใน​หลุม​ฆ่า​สิงโต​ใน​วันที่​หิมะ​ตก​หนัก</verse>
				<verse number="21">และ​เขา​ได้​สังหาร​คน​อียิปต์​คน​หนึ่ง รูปร่าง​สูง​ใหญ่​แม้ว่า​คน​นั้น​ถือ​หอก​อยู่ เบไนยาห์​ถือ​ไม้​พลอง​เข้า​สู้ เขา​กระชาก​หอก​จาก​มือ​ของ​ชาว​อียิปต์​คน​นั้น​และ​สังหาร​ด้วย​หอก</verse>
				<verse number="22">นี่​คือ​วีรกรรม​ของ​เบไนยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาดา เขา​ก็​มี​ชื่อเสียง​เลื่องลือ​เทียบเท่า​สาม​ทหาร​ยอด​นัก​รบ​ด้วย</verse>
				<verse number="23">เขา​มี​เกียรติ​มาก​กว่า​ใคร​ๆ ใน​สามสิบ​ยอด​นัก​รบ แต่​ไม่ได้​รวม​อยู่​ใน​สาม​ทหาร​ยอด​นัก​รบ ดาวิด​แต่งตั้ง​ให้​เขา​ดูแล​กอง​ทหาร​องครักษ์</verse>
				<verse number="24">ใน​บรรดา​สามสิบ​ยอด​นัก​รบ ได้แก่ อาสาเฮล​น้อง​ชาย​ของ​โยอาบ เอลฮานัน​ลูกชาย​ของ​โดโด ชาว​เบธเลเฮม</verse>
				<verse number="25">ชัมมาห์​ชาว​ฮาโรด เอลีคา​ชาว​ฮาโรด</verse>
				<verse number="26">เฮเลส​ชาว​ปัลที อิรา​ลูกชาย​ของ​อิกเขช​ชาว​เทโคอา</verse>
				<verse number="27">อาบีเอเซอร์​ชาว​อานาโธท สิบเบคัย ​ชาว​หุชาห์</verse>
				<verse number="28">ศัลโมน​ชาว​อาโหอาห์ มาหะรัย​ชาว​เนโทฟาห์</verse>
				<verse number="29">เฮเลด ลูกชาย​ของ​บาอานาห์​ชาว​เนโทฟาห์ อิธัย​ลูกชาย​ของ​รีบัย​ชาว​กิเบอาห์​ใน​เขต​เบนยามิน</verse>
				<verse number="30">เบไนยาห์​ชาว​ปิราโธน ฮิดดัย ​ชาว​ห้วย​กาอัช</verse>
				<verse number="31">อาบีอัลโบน​ชาว​อารบา อัสมาเวท​ชาว​บาฮูริม</verse>
				<verse number="32">เอลียาห์บา​ชาว​ชาอัลโบน บรรดา​ลูกชาย​ของ​ยาเชน โยนาธาน</verse>
				<verse number="33">ลูกชาย​ของ ​ชัมมาห์​ชาว​ฮาราร์ อาหิอัม​ลูกชาย​ของ​ชาราร์ ​ชาว​ฮาราร์</verse>
				<verse number="34">เอลีเฟเลท​ลูกชาย​ของ​อาหัสบัย​ชาว​มาอาคาห์ เอลีอัม​ลูกชาย​ของ​อาหิโธเฟล​ชาว​กิโลห์</verse>
				<verse number="35">เฮสโร​ชาว​คารเมล ปาอารัย​ชาว​อาราบ</verse>
				<verse number="36">อิกาล​ลูกชาย​ของ​นาธัน​ชาว​โศบาห์ ลูกชาย​ของ​ฮากรี</verse>
				<verse number="37">เศเลก​ชาว​อัมโมน นาหะรัย ชาว​เบเอโรท​ผู้​ถือ​อาวุธ​ประจำ​ตัว​ของ​โยอาบ​ลูกชาย​ของ​เศรุยาห์</verse>
				<verse number="38">อิรา​ชาว​อิธรา กาเรบ​ชาว​อิธรา</verse>
				<verse number="39">และ​อุรียาห์​ชาว​ฮิตไทต์ รวม​ทั้งหมด 37 คน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">อีก​ครั้ง​หนึ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​โกรธ​อิสราเอล และ​ดลใจ​ดาวิด​ให้​หา​เรื่อง​เดือดร้อน​มา​ให้​พวก​เขา โดย​พูด​ว่า “จง​ไป​ทำ​สำมะโน​ไพร่พล​อิสราเอล​และ​ยูดาห์”</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​จึง​พูด​กับ​โยอาบ​และ​บรรดา​นาย​ทัพ ​ว่า “จง​ทำ​ทะเบียน​พล​รบ​ทั้งหมด​ของ​ทุก​เผ่า​ใน​อิสราเอล​จาก​ดาน​จด​เบเออร์เชบา เพื่อ​ข้า​จะ​รู้​ว่า​มี​คน​อยู่​เท่าไร”</verse>
				<verse number="3">แต่​โยอาบ​ตอบ​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เพิ่มพูน​กำลังพล​ร้อย​เท่า และ​ขอให้​กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​กับ​ตา เหตุใด​ท่าน​จึง​มี​ความ​ประสงค์​ให้​ทำ​เช่น​นี้”</verse>
				<verse number="4">แต่​คำ​สั่ง​ของ​กษัตริย์​ย่อม​มี​อำนาจ​เหนือ​โยอาบ​และ​บรรดา​นาย​ทัพ ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​อำลา​กษัตริย์​เพื่อ​ไป​ทำ​รายชื่อ​ของ​พล​รบ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="5">หลังจาก​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน พวก​เขา​ไป​ตั้ง​ค่าย​พัก​ใน​หุบเขา​ทาง​ใต้​ของ​เมือง​อาโรเออร์ แล้ว​ผ่าน​กาด​ไป​ยัง​ยาเซอร์</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​ไป​ที่​กิเลอาด​และ​เขต​แดน​ทาห์ทิมโหดชิ แล้ว​ไป​ดานยาอัน​และ​ไป​ทั่ว​จน​ถึง​ไซดอน</verse>
				<verse number="7">จาก​นั้น​ไป​ยัง​ป้อม​แห่ง​เมือง​ไทระ และ​หัวเมือง​ทั้งหมด​ของ​ชาว​ฮีไวต์ และ​ชาว​คานาอัน ท้าย​สุด​ไป​ยัง​เบเออร์เชบา​ใน​เนเกบ​แห่ง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="8">หลังจาก​พวก​เขา​ไป​ทั่ว​แดน​ก็​กลับมา​ยัง​เยรูซาเล็ม ใช้​เวลา​เก้า​เดือน​ยี่สิบ​วัน</verse>
				<verse number="9">โยอาบ​รายงาน​จำนวน​พล​รบ​ต่อ​กษัตริย์ คน​ที่​อยู่​ใน​เกณฑ์​ออก​รบ​ได้​มี​แปดแสน​คน​ใน​อิสราเอล ส่วน​ใน​ยูดาห์​มี​ห้าแสน​คน</verse>
				<verse number="10">หลังจาก​สำรวจ​ไพร่พล​แล้ว ดาวิด​ก็​สำนึก​ผิด​จึง​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ทำ​นั้น​บาป​มาก พระยาห์เวห์​บัดนี้​ขอ​โปรด​ยก​โทษ​ความ​ผิด​ของ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​โง่เขลา​มาก”</verse>
				<verse number="11">ก่อน​ดาวิด​ตื่น​นอน​ตอน​เช้า​วัน​รุ่งขึ้น มี​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ผู้​เผย​พระวจนะ​กาด​ซึ่ง​เป็น​ผู้​ทำนาย​ให้​ดาวิด ความ​ว่า</verse>
				<verse number="12">“จง​ไป​บอก​ดาวิด​ว่า พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เรา​มี​ข้อ​เสนอ​สาม​ประการ ให้​เจ้า​เลือก​อย่าง​หนึ่ง​แล้ว​เรา​จะ​จัดการ​กับ​เจ้า​ตาม​นั้น’ ”</verse>
				<verse number="13">กาด​จึง​มา​พบ​ดาวิด​พูด​ว่า “ท่าน​จะ​เลือก​การ​กันดาร​อาหาร​ทั่ว​ดินแดน​สาม​ปี หรือ​เตลิด​หนี​จาก​ศัตรู​ผู้​รุกไล่​สาม​เดือน หรือ​ยอม​ให้​มี​โรค​ระบาด​ใน​ดินแดน​สาม​วัน ขอ​ตรึกตรอง​แล้ว​แจ้ง​คำตอบ​เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​นำ​ไป​บอก​พระองค์​ผู้​ซึ่ง​ใช้​ข้าพเจ้า​มา”</verse>
				<verse number="14">ดาวิด​ตอบ​กาด​ว่า “ข้าพเจ้า​ลำบาก​ใจ​มาก แต่​ขอ​ตก​อยู่​ใน​อุ้ง​มือ​ของ​พระยาห์เวห์​ดี​กว่า​ตก​อยู่​ใน​เงื้อม​มือ​ของ​มนุษย์ เพราะ​ความ​เมตตา​ของ​พระองค์​ใหญ่หลวง​นัก”</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​ให้​เกิด​โรค​ระบาด​ใน​อิสราเอล​ตั้งแต่​เช้า​วัน​นั้น​จน​ครบ​กำหนด จาก​ดาน​จด​เบเออร์เชบา มี​ผู้​เสีย​ชีวิต​เจ็ดหมื่น​คน</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ทูตสวรรค์​เงื้อ​มือ​ขึ้น​จะ​ทำลาย​ล้าง​กรุง​เยรูซาเล็ม พระยาห์เวห์​ผ่อนปรน​เรื่อง​ภัยพิบัติ​นั้น จึง​พูด​กับ​ทูต​นั้น​ว่า “พอ​แล้ว! ยั้ง​มือ​เถิด” ขณะ​นั้น​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​กำลัง​ยืน​อยู่​ที่​ลาน​นวด​ข้าว​ของ​อาราวนาห์​ชาว​เยบุส</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ดาวิด​เห็น​ทูต​องค์​นั้น​ผู้​ทำ​ให้​ประชาชน​ล้ม​ตาย​ก็​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “ข้าพเจ้า​ผู้​เลี้ยง ​ที่​ทำ​ผิด​ทำ​บาป พวก​เขา​ทำ​ผิด​อัน​ใด​เล่า ประชาชน​เหล่า​นี้​เป็น​แต่​เพียง​ฝูง​แกะ ขอ​ลงโทษ​ข้าพเจ้า​กับ​ครอบครัว​เท่านั้น​เถิด”</verse>
				<verse number="18">ใน​วัน​นั้น​กาด​มา​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “ขอ​ขึ้นไป​สร้าง​แท่น​บูชา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​ที่​ลาน​นวด​ข้าว​ของ​อาราวนาห์​ชาว​เยบุส​เถิด”</verse>
				<verse number="19">ดาวิด​จึง​ไป​ปฏิบัติ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ผ่าน​ทาง​กาด</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​อาราวนาห์​เห็น​กษัตริย์​และ​ข้าราชการ​มาหา​ตน​ก็​เข้า​ไป​หมอบ​กราบ​ลง​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="21">อาราวนาห์​ถาม​ว่า “ท่าน​มา​ด้วย​ความ​ประสงค์​อัน​ใด” ดาวิด​พูด​ว่า “เพื่อ​มา​ซื้อ​ลาน​นวด​ข้าว​ของ​เจ้า ข้า​จะ​สร้าง​แท่น​บูชา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ พระองค์​จะ​ได้​ระงับ​โรค​ระบาด​ครั้ง​นี้​เสีย”</verse>
				<verse number="22">อาราวนาห์​พูด​ว่า “ขอ​กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ใช้​ทุก​สิ่ง​ตาม​ที่​ประสงค์​เถิด นี่​คือ​วัว​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว และ​นี่​คือ​เลื่อน​นวด​ข้าว​กับ​แอก​วัว​ใช้​เป็น​ฟืน</verse>
				<verse number="23">ข้าพเจ้า​อาราวนาห์ ​ขอ​มอบ​ทั้งหมด​นี้​ให้​กษัตริย์ และ​ขอ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ยอมรับ​ท่าน​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="24">แต่​กษัตริย์​ตอบ​อาราวนาห์​ว่า “ข้า​ยืนยัน​ที่​จะ​ซื้อ​จาก​เจ้า ข้า​จะ​ไม่​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้า​โดย​ที่​ไม่​ลง​ทุน​อะไร​เลย” เป็นอันว่า​ดาวิด​ซื้อ​ลาน​นวด​ข้าว​กับ​วัว​ด้วย​เงิน​หนัก 50 เชเขล</verse>
				<verse number="25">แล้ว​ดาวิด​สร้าง​แท่น​บูชา​ขึ้น​ที่​นั่น​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ และ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​กับ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ พระยาห์เวห์​ตอบ​คำ​อธิษฐาน​เพื่อ​แผ่นดิน โรค​ระบาด​ที่​เกิด​แก่​อิสราเอล​ก็​หมด​ไป</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="11">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เมื่อ​กษัตริย์​ดาวิด​ชรา​มาก​แล้ว แม้​จะ​ห่ม​ผ้า​สัก​กี่​ผืน​ก็​ไม่​อุ่น</verse>
				<verse number="2">คน​ที่​คอย​รับใช้​เขา​จึง​พูด​ว่า “ควร​หา​สาว​พรหมจารี​มา​คอย​ปรนนิบัติ​และ​ดูแล​เขา ให้​เธอ​นอน​แนบ​เคียง​กาย​เพื่อ​องค์​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​เรา​จะ​อบอุ่น”</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​จึง​เฟ้น​หา​หญิงสาว​งดงาม​ทั่ว​อิสราเอล ใน​ที่สุด​ก็​เลือก​อาบีชาก​ชาว​ชูเนม จึง​นำ​ตัว​เธอ​มา​พบ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="4">หญิงสาว​นั้น​งดงาม​มาก คอย​ดูแล​ปรนนิบัติ แต่​กษัตริย์​ไม่ได้​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​เธอ</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​อาโดนียาห์​ลูกชาย​ของ​ฮักกีท กำเริบเสิบสาน​และ​กล่าว​ว่า “ข้า​จะ​เป็น​กษัตริย์” ดังนั้น​จึง​จัด​รถ​ม้า​ศึก พล​ขับ ​และ​เกณฑ์​คน​ห้าสิบ​คน​ให้​วิ่ง​นำ​ขบวน</verse>
				<verse number="6">(พ่อ​ของ​เขา​ไม่​เคย​ห้ามปราม​หรือ​ถาม​ว่า “เหตุใด​เจ้า​จึง​ทำ​เช่น​นั้น” เขา​ยัง​เป็น​คน​หล่อเหลา เกิด​ถัด​จาก​อับซาโลม)</verse>
				<verse number="7">อาโดนียาห์​คบคิด​กับ​โยอาบ​ลูกชาย​ของ​เศรุยาห์​และ​ปุโรหิต​อาบียาธาร์​ซึ่ง​สนับสนุน​ตน</verse>
				<verse number="8">แต่​ปุโรหิต​ศาโดก เบไนยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาดา ผู้​เผย​พระวจนะ​นาธัน ชิเมอี เรอี และ​องครักษ์​ของ​ดาวิด​ไม่ได้​ร่วม​อยู่​ฝ่าย​อาโดนียาห์</verse>
				<verse number="9">อาโดนียาห์​ถวาย​แกะ วัว กับ​ลูก​วัว​ขุน​ที่​ศิลา​แห่ง​โศเฮเลท​ใกล้​เอนโรเกล เขา​ได้​เชิญ​ลูกชาย​ทุก​คน​ของ​ดาวิด​และ​บรรดา​ข้าราชการ​ของ​ยูดาห์​มา​ร่วม​พิธี</verse>
				<verse number="10">แต่​ไม่​เชิญ​ผู้​เผย​พระวจนะ​นาธัน เบไนยาห์​ทหาร​องครักษ์ และ​โซโลมอน​น้อง​ชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="11">ผู้​เผย​พระวจนะ​นาธัน​จึง​ไป​ถาม​บัทเชบา​แม่​ของ​โซโลมอน​ว่า “ท่าน​ทราบ​หรือ​ไม่​ว่า​อาโดนียาห์​ลูกชาย​ของ​ฮักกีท​ตั้ง​ตน​เป็น​กษัตริย์​แล้ว โดย​ที่​กษัตริย์​ดาวิด​ไม่​ทราบ​เรื่อง​เลย</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​ขอ​ถวาย​คำ​ปรึกษา​เพื่อ​ท่าน​จะ​สงวน​ชีวิต​ของ​ท่าน​กับ​โซโลมอน​ลูกชาย​ของ​ท่าน​ไว้​ได้</verse>
				<verse number="13">โปรด​ไป​พบ​กษัตริย์​ดาวิด​และ​ถาม​ว่า ‘กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ปฏิญาณ​กับ​ดิฉัน​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า “โซโลมอน​ลูก​ของ​เจ้า จะ​ได้​เป็น​กษัตริย์​ครอง​บัลลังก์​สืบ​ต่อ​จาก​ข้า” แล้ว​ทำไม​อาโดนียาห์​จึง​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์’</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ขณะ​ที่​ท่าน​กำลัง​พูด​คุย​กับ​กษัตริย์ ข้าพเจ้า​จะ​เข้า​ไป​กล่าว​เสริม​จาก​คำ​พูด​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="15">บัทเชบา​จึง​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​ของ​กษัตริย์​ซึ่ง​ชรา​มาก​แล้ว อาบีชาก​ชาว​ชูเนม​กำลัง​ปรนนิบัติ​เขา</verse>
				<verse number="16">บัทเชบา​คุกเข่า​แล้ว​กราบ​ลง​ต่อหน้า​กษัตริย์ กษัตริย์​ถาม​ว่า “เจ้า​ประสงค์​สิ่งใด”</verse>
				<verse number="17">เธอ​พูด​ว่า “ท่าน​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​ดิฉัน​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ว่า ‘โซโลมอน​ลูก​ของ​เจ้า​จะ​ได้​เป็น​กษัตริย์​ครอง​บัลลังก์​สืบ​ต่อ​จาก​ข้า’</verse>
				<verse number="18">แต่​บัดนี้​กลับกลาย​เป็น​ว่า​อาโดนียาห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​องค์​ใหม่​โดย​ที่​ท่าน​ผู้​เป็น​กษัตริย์​ไม่ได้​ทราบ​เรื่อง​เลย</verse>
				<verse number="19">อาโดนียาห์​ได้​ถวาย​วัว ลูก​วัว​ขุน กับ​แกะ​มากมาย ทั้ง​ได้​เชิญ​ลูกชาย​ทุก​คน​ของ​ท่าน ปุโรหิต​อาบียาธาร์ แม่ทัพ​โยอาบ แต่​ไม่​เชิญ​โซโลมอน​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="20">กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ดิฉัน คน​อิสราเอล​ทั้งปวง​กำลัง​จับตา​ดู​ว่า​จะ​เลือก​ใคร​ขึ้น​ปกครอง​สืบ​ต่อ​จาก​ท่าน</verse>
				<verse number="21">มิฉะนั้น​แล้ว​ทันที​ที่​ท่าน​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ พวก​เขา​จะ​ปฏิบัติ​ต่อ​ดิฉัน​กับ​ลูก​โซโลมอน​เหมือน​เป็น​อาชญากร”</verse>
				<verse number="22">ขณะ​ที่​เธอ​กำลัง​พูด​กับ​กษัตริย์ ผู้​เผย​พระวจนะ​นาธัน​ก็​มาถึง</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​จึง​บอก​กษัตริย์​ว่า “ผู้​เผย​พระวจนะ​นาธัน​มา​รอ​พบ” นาธัน​จึง​เข้า​มา​หมอบ​กราบ​ลง​ต่อหน้า​กษัตริย์</verse>
				<verse number="24">นาธัน​พูด​ว่า “กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​แต่งตั้ง​อาโดนียาห์​เป็น​กษัตริย์​ครอง​บัลลังก์​สืบ​ต่อ​จาก​ท่าน​แล้ว​หรือ</verse>
				<verse number="25">วัน​นี้​เขา​ได้​ถวาย​วัว ลูก​วัว​ขุน กับ​แกะ​มากมาย และ​เชิญ​ลูกชาย​ทุก​คน​ของ​ท่าน แม่ทัพ​นายกอง และ​ปุโรหิต​อาบียาธาร์ ขณะ​นี้​พวก​เขา​กำลัง​เลี้ยง​ฉลอง​และ​โห่ร้อง​ว่า ‘กษัตริย์​อาโดนียาห์ จง​เจริญ!’</verse>
				<verse number="26">แต่​ข้าพเจ้า​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน ปุโรหิต​ศาโดก เบไนยาห์​บุตร​เยโฮยาดา และ​โซโลมอน​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ไม่​ได้รับ​เชิญ</verse>
				<verse number="27">นี่​กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​กระทำ​การ​ครั้ง​นี้​ไป​โดย​ไม่​ให้​บรรดา​ผู้​รับใช้​ของ​เขา​รู้​หรือ​ว่า ใคร​ควร​นั่ง​บน​บัลลังก์​ปกครอง​สืบ​ต่อ​จาก​เขา”</verse>
				<verse number="28">กษัตริย์​ดาวิด​พูด​ว่า “เรียก​บัทเชบา​เข้า​มา” เธอ​จึง​เข้า​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​กษัตริย์</verse>
				<verse number="29">แล้ว​กษัตริย์​พูด​ปฏิญาณ​ว่า “พระยาห์เวห์​ผู้​ช่วยเหลือ​ข้า​ให้​พ้น​จาก​ความ​ยาก​ลำบาก​ทั้งปวง​นั้น​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด</verse>
				<verse number="30">วัน​นี้​ข้า​จะ​ทำ​ตาม​ที่​ได้​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​เจ้า​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​แน่​ฉันนั้น คือ​โซโลมอน​ลูก​ของ​เจ้า​จะ​ได้​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จาก​ข้า และ​จะ​ครอง​บัลลังก์​แทน​ข้า”</verse>
				<verse number="31">บัทเชบา​จึง​หมอบ​ซบ​ลง​กับ​พื้น และ​พูด​ว่า “ขอให้​กษัตริย์​ดาวิด​เจ้านาย​ของ​ดิฉัน​มี​ชีวิต​ยืนยาว​เป็น​นิตย์!”</verse>
				<verse number="32">กษัตริย์​ดาวิด​สั่ง​ว่า “จง​เรียก​ปุโรหิต​ศาโดก ผู้​เผย​พระวจนะ​นาธัน และ​เบไนยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาดา​ให้​เข้า​มา” เมื่อ​พวก​เขา​มา​อยู่​ต่อหน้า​กษัตริย์</verse>
				<verse number="33">เขา​จึง​พูด​กับ​คน​เหล่า​นั้น​ว่า “จง​นำ​พวก​คน​รับใช้​ของ​ข้า​ไป​กับ​เจ้า และ​ให้​โซโลมอน​ลูกชาย​ข้า​ขี่​ล่อ​ของ​ข้า​ไป​ที่​กีโฮน</verse>
				<verse number="34">ให้​ปุโรหิต​ศาโดก​และ​ผู้​เผย​พระวจนะ​นาธัน​เจิม​ตั้ง​เขา​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​คน​อิสราเอล​ที่​นั่น จง​เป่า​แตร​และ​โห่ร้อง​ว่า ‘กษัตริย์​โซโลมอน​จง​เจริญ!’</verse>
				<verse number="35">จาก​นั้น​จง​กลับมา​กับ​เขา ให้​เขา​นั่ง​บน​บัลลังก์​ปกครอง​แทน​ข้า ข้า​ได้​แต่งตั้ง​เขา​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​อิสราเอล​และ​ยูดาห์”</verse>
				<verse number="36">เบไนยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาดา​ตอบ​ว่า “อาเมน ขอ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ประกาศ​เช่น​นั้น​เถิด</verse>
				<verse number="37">ขอ​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​โซโลมอน​เหมือน​ที่​อยู่​กับ​ท่าน​มา​แล้ว เพื่อ​กระทำ​ให้​บัลลังก์​ของ​พระองค์​ยิ่งใหญ่​กว่า​ของ​กษัตริย์​ดาวิด​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า!”</verse>
				<verse number="38">ฉะนั้น​ปุโรหิต​ศาโดก ผู้​เผย​พระวจนะ​นาธัน เบไนยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาดา พวก​เคเรธี​และ​เปเลท​จึง​ลง​ไป​เชิญ​โซโลมอน​ขึ้น​นั่ง​บน​ล่อ​ของ​ดาวิด​และ​คุ้มกัน​เขา​ไป​จน​ถึง​กีโฮน</verse>
				<verse number="39">ปุโรหิต​ศาโดก​นำ​น้ำมัน​จาก​พลับพลา​ศักดิ์สิทธิ์​บรรจุ​ใน​เขา​สัตว์​มา​เจิม​ตั้ง​โซโลมอน แล้ว​พวก​เขา​เป่า​แตร​และ​คน​ทั้งปวง​โห่ร้อง​ว่า “ขอ​กษัตริย์​โซโลมอน​จง​เจริญ!”</verse>
				<verse number="40">จาก​นั้น​เขา​ทั้งปวง​ตาม​โซโลมอน​กลับมา มี​การ​เป่า​ขลุ่ย​ครึกครื้น​รื่นเริง​เป็น​การ​ใหญ่ เสียง​สนั่น​หวั่นไหว​จน​แผ่นดิน​สะท้าน</verse>
				<verse number="41">อาโดนียาห์​และ​แขก​รับ​เชิญ​ทั้งปวง​ได้ยิน​เสียง​กระหึ่ม​ขณะ​กำลัง​จะ​เสร็จ​สิ้น​งาน​เลี้ยง เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​แตร โยอาบ​ถาม​ว่า “เหตุใด​จึง​มี​เสียง​อึกทึก​ครึกโครม​ทั่ว​เมือง​นี้”</verse>
				<verse number="42">พูด​ยัง​ไม่​ทัน​ขาด​คำ โยนาธาน​บุตร​ของ​ปุโรหิต​อาบียาธาร์​ก็​เข้า​มา อาโดนียาห์​กล่าว​ว่า “เข้า​มา​เถิด เจ้า​เป็น​คน​ดี จะ​ต้อง​มี​ข่าว​ดี​มา​บอก”</verse>
				<verse number="43">โยนาธาน​ตอบ​ว่า “ไม่​เป็น​เช่น​นั้น! กษัตริย์​ดาวิด​เจ้า​เหนือ​หัว​ของ​พวก​เรา​ตั้ง​โซโลมอน​เป็น​กษัตริย์​แล้ว</verse>
				<verse number="44">พระองค์​ให้​โซโลมอน​ไป​ยัง​กีโฮน​พร้อม​ด้วย​ปุโรหิต​ศาโดก ผู้​เผย​พระวจนะ​นาธัน เบไนยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาดา คน​เคเรธี และ​คน​เปเลท โซโลมอน​นั่ง​บน​ล่อ​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="45">แล้ว​ปุโรหิต​ศาโดก​กับ​ผู้​เผย​พระวจนะ​นาธัน​เจิม​ตั้ง​โซโลมอน​เป็น​กษัตริย์​ที่​กีโฮน พวก​เขา​ฉลอง​ครื้นเครง​มา​ตลอด​ทาง ทั่ว​ทั้ง​เมือง​จึง​พา​กัน​เอิกเกริก นี่​คือ​เสียง​ที่​ท่าน​ได้ยิน</verse>
				<verse number="46">ยิ่ง​กว่า​นั้น​โซโลมอน​ขึ้น​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="47">และ​เหล่า​ข้าราชการ​มา​ร่วม​ฉลอง​กับ​กษัตริย์​ดาวิด และ​พูด​ว่า ‘ขอ​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ให้​นาม​ของ​โซโลมอน​เลื่องลือ​ยิ่ง​กว่า​ท่าน และ​บัลลังก์​ของ​เขา​ยิ่งใหญ่​กว่า​ของ​ท่าน​เถิด!’ แล้ว​กษัตริย์​ดาวิด​โน้ม​กราบ​ลง​นมัสการ​บน​เตียงนอน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="48">แล้ว​พูด​ว่า ‘สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​ผู้​ให้​ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​ทายาท​สืบทอด​บัลลังก์​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​วัน​นี้’ ”</verse>
				<verse number="49">ถึง​ตอน​นี้​แขก​รับ​เชิญ​ทั้งหลาย​ของ​อาโดนียาห์​ผุด​ลุกขึ้น​ด้วย​ความ​ตกใจ และ​หนี​กัน​ไป​คน​ละ​ทิศ​คน​ละ​ทาง</verse>
				<verse number="50">ส่วน​อาโดนียาห์​หนี​เข้า​ไป​จับ​เชิงงอน​ของ​แท่น​บูชา​ไว้​ด้วย​ความ​กลัว​โซโลมอน</verse>
				<verse number="51">เมื่อ​มี​ผู้​ไป​บอก​โซโลมอน​ว่า “อาโดนียาห์​กลัว​ท่าน​จึง​จับ​เชิงงอน​ของ​แท่น​บูชา​ไว้​และ​กล่าว​ว่า ‘ขอให้​กษัตริย์​โซโลมอน​ปฏิญาณ​กับ​ข้าพเจ้า​ใน​วัน​นี้​ว่า​จะ​ไม่​ประหาร​ชีวิต​ผู้​รับใช้​ของ​เขา​ด้วย​ดาบ’ ”</verse>
				<verse number="52">โซโลมอน​ตอบ​ว่า “ถ้า​เขา​ทำ​ตัว​ดี ผม​สัก​เส้น​ของ​เขา​ก็​จะ​ไม่​ร่วง​ลง​พื้น แต่​หาก​พบ​สิ่งใด​ไม่​ดี​ใน​ตัว​เขา เขา​จะ​ต้อง​ตาย”</verse>
				<verse number="53">กษัตริย์​โซโลมอน​จึง​ส่ง​คน​ไป​นำ​ตัว​อาโดนียาห์​มา​จาก​แท่น​บูชา อาโดนียาห์​เข้า​มา​กราบ​ลง​ต่อหน้า กษัตริย์​โซโลมอน​ก็​พูด​ว่า “กลับไป​บ้าน​ของ​ท่าน​เถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เมื่อ​ดาวิด​ใกล้​จะ​สิ้น​ชีวิต เขา​กำชับ​โซโลมอน​ลูกชาย​ของ​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="2">“พ่อ​กำลัง​จะ​จาก​ไป​ตาม​ธรรมดา​โลก ฉะนั้น​เจ้า​จง​เข้มแข็ง​และ​กระทำ​ให้​สม​กับ​เป็น​ชาย​ชาตรี</verse>
				<verse number="3">จง​รักษา​ข้อ​กำหนด​ที่​พระเจ้า​พระยาห์เวห์​วาง​ไว้ ดำเนิน​ชีวิต​ด้วย​การ​เชื่อฟัง​พระองค์​และ​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​เกณฑ์ คำ​สั่ง กฎ​บัญญัติ และ​กฎ​ระเบียบ​ของ​พระองค์ ตาม​ที่​บันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส เพื่อ​เจ้า​จะ​เจริญ​ก้าวหน้า ไม่ว่า​จะ​ไป​ที่​ไหน​หรือ​ทำ​สิ่ง​ใด</verse>
				<verse number="4">และ​เพื่อ​พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ตาม​คำ​สัญญา​ที่​พระองค์​ให้​ไว้​กับ​พ่อ​ว่า ‘หาก​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ระมัดระวัง​วิถี​การ​ดำเนิน​ชีวิต​ของ​ตน​อย่าง​สัตย์ซื่อ​ต่อเรา​ด้วย​สุดใจ​สุด​จิต​แล้ว เจ้า​จะ​ไม่​ขาด​คน​สืบทอด​บัลลังก์​อิสราเอล​เลย’</verse>
				<verse number="5">นี่แน่ะ! ลูก​เอง​ก็​รู้​สิ่ง​ที่​โยอาบ​ลูกชาย​ของ​เศรุยาห์​ทำ​กับ​พ่อ ที่​เขา​ได้​ฆ่า​แม่ทัพ​อิสราเอล​สอง​นาย​คือ อับเนอร์​ลูกชาย​ของ​เนอร์​และ​อามาสา​ลูกชาย​ของ​เยเธอร์ ทำ​ให้​เขา​ทั้ง​สอง​หลั่ง​เลือด​ใน​ยาม​สงบ​ราวกับ​ยาม​ศึก โลหิต​จึง​แปดเปื้อน​ผ้า​คาด​เอว​และ​รองเท้า​ของ​โยอาบ</verse>
				<verse number="6">ลูก​จง​ใช้​สติ​ปัญญา​จัดการ​กับ​เขา อย่า​ปล่อย​ให้​เขา​แก่​ตาย​อย่าง​สงบ</verse>
				<verse number="7">แต่​จง​แสดง​ความ​กรุณา​แก่​ลูก​ๆ ของ​บารซิลลัย​แห่ง​กิเลอาด และ​ให้​เขา​มา​ร่วม​โต๊ะ​อาหาร​ด้วย พวก​เขา​อยู่​ฝ่าย​พ่อ​เมื่อ​พ่อ​หนี​อับซาโลม​พี่ชาย​ของ​เจ้า​ไป</verse>
				<verse number="8">และ​ก็​อย่า​ลืม​ชิเมอี​ลูกชาย​ของ​เกรา​คน​เบนยามิน​จาก​บาฮูริม ผู้​ซึ่ง​แช่ง​ด่า​พ่อ​อย่าง​เจ็บ​แสบ​ตอน​ที่​พ่อ​ไป​ยัง​มาหะนาอิม เมื่อ​เขา​ลง​มา​ต้อนรับ​พ่อ​ที่​จอร์แดน พ่อ​ก็​ได้​สาบาน​กับ​เขา​โดย​อ้าง​พระยาห์เวห์​ว่า ‘ข้า​จะ​ไม่​ฆ่า​เจ้า​ด้วย​ดาบ’</verse>
				<verse number="9">แต่​บัดนี้​อย่า​ถือ​ว่า​เขา​พ้น​ผิด ลูก​เป็น​คน​ฉลาด​ย่อม​รู้​ว่า​จะ​จัดการ​กับ​เขา​อย่างไร จง​เอา​หัวหงอก​ของ​เขา​ลง​หลุม​ไป​ด้วย​การ​หลั่ง​เลือด”</verse>
				<verse number="10">จาก​นั้น​ดาวิด​ก็​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​เมือง​ดาวิด</verse>
				<verse number="11">ดาวิด​ปกครอง​อิสราเอล​เป็น​เวลา 40 ปี ปกครอง​ใน​เมือง​เฮโบรน 7 ปี และ​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​อีก 33 ปี</verse>
				<verse number="12">โซโลมอน​จึง​ขึ้น​ครอง​บัลลังก์​ของ​ดาวิด​พ่อ​ของ​เขา และ​สมัย​การ​ปกครอง​ของ​เขา​ก็​มั่นคง​เป็น​ปึกแผ่น</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​อาโดนียาห์​ลูกชาย​ของ​ฮักกีท​มา​พบ​บัทเชบา​แม่​ของ​โซโลมอน เธอ​ถาม​ว่า “เจ้า​มา​อย่าง​สันติ​หรือ” เขา​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​มา​อย่าง​สันติ”</verse>
				<verse number="14">เขา​กล่าว​อีก​ว่า “ข้าพเจ้า​มี​เรื่อง​มา​บอก​ท่าน” เธอ​ตอบ​ว่า “พูด​ไป​เถิด”</verse>
				<verse number="15">อาโดนียาห์​พูด​ว่า “ตาม​ที่​ทราบ​ดี​ว่า​อาณาจักร​เป็น​ของ​ข้าพเจ้า คน​อิสราเอล​ทั้งปวง​ล้วน​คาดหมาย​ว่า​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​เป็น​กษัตริย์ แต่​เหตุการณ์​กลับ​ตาลปัตร อาณาจักร​ตก​เป็น​ของ​น้อง​ชาย​แทน เพราะ​การ​นี้​เป็น​มา​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">บัดนี้​ข้าพเจ้า​มี​สิ่ง​หนึ่ง​จะ​ร้อง​ขอ โปรด​อย่า​ปฏิเสธ​เลย” เธอ​ตอบ​ว่า “พูด​มา​เถิด”</verse>
				<verse number="17">อาโดนียาห์​พูด​ต่อ​ว่า “โปรด​ขอ​กษัตริย์​โซโลมอน เพราะ​เขา​จะ​ไม่​ปฏิเสธ​ท่าน ขอ​มอบ​อาบีชาก​ชาว​ชูเนม​ให้​เป็น​ภรรยา​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="18">บัทเชบา​พูด​ว่า “ตกลง ข้า​จะ​ไป​ขอ​กษัตริย์​ให้”</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​บัทเชบา​เข้า​พบ​กษัตริย์​โซโลมอน​เพื่อ​พูด​ขอ​ให้​อาโดนียาห์ กษัตริย์​ก็​ยืนขึ้น​ต้อนรับ​และ​หมอบ​คำนับ แล้ว​จึง​นั่ง​บน​บัลลังก์ โซโลมอน​ให้​คน​ยก​บัลลังก์​มา​ให้​แม่​ของ​เขา เธอ​จึง​นั่ง​ทาง​ด้าน​ขวา​มือ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="20">เธอ​พูด​ว่า “แม่​จะ​ขอ​อะไร​สัก​อย่าง​หนึ่ง อย่า​ปฏิเสธ​แม่​เลย” กษัตริย์​ตอบ​ว่า “แม่​บอก​มา​เถิด ลูก​ไม่​ปฏิเสธ​อยู่​แล้ว”</verse>
				<verse number="21">เธอ​จึง​พูด​ว่า “ขอ​ยก​อาบีชาก​ชาว​ชูเนม​ให้​แต่งงาน​กับ​อาโดนียาห์​พี่ชาย​ของ​ลูก”</verse>
				<verse number="22">กษัตริย์​โซโลมอน​ตอบ​แม่​ว่า “ทำไม​แม่​ขอ​อาบีชาก​ชาว​ชูเนม​ให้​อาโดนียาห์ ขอ​บัลลังก์​ให้​เขา​ด้วย​สิ​เพราะ​เขา​เป็น​พี่ชาย​ของ​ลูก ปุโรหิต​อาบียาธาร์​และ​โยอาบ​ลูกชาย​ของ​เศรุยาห์​ก็​เป็น​ฝ่าย​เขา!”</verse>
				<verse number="23">แล้ว​กษัตริย์​โซโลมอน​พูด​ปฏิญาณ​โดย​อ้าง​พระยาห์เวห์​ว่า “ขอ​พระเจ้า​จัดการ​กับ​ข้า​อย่าง​รุนแรง​ที่สุด หาก​อาโดนียาห์​ไม่​ชดใช้​ด้วย​ชีวิต​ที่​บังอาจ​ขอ​เช่น​นี้!</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​สถาปนา​ข้า​ไว้​บน​บัลลังก์​ของ​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้า และ​ตั้ง​วงศ์​ตระกูล​หนึ่ง​ขึ้น​เพื่อ​ข้า​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้ ดังนั้น​พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด อาโดนียาห์​จะ​ต้อง​ตาย​ใน​วัน​นี้​ฉันนั้น!”</verse>
				<verse number="25">กษัตริย์​โซโลมอน​จึง​สั่ง​เบไนยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาดา เขา​ก็​ไป​ประหาร​ชีวิต​อาโดนียาห์</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​พูด​กับ​ปุโรหิต​อาบียาธาร์​ว่า “จง​กลับ​ไป​ยัง​ที่​ของ​ท่าน​ใน​อานาโธท ท่าน​สมควร​ตาย แต่​ข้า​จะ​ไม่​ประหาร​ท่าน​เวลา​นี้ เพราะ​ท่าน​ได้​หาม​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ต่อหน้า​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้า และ​ท่าน​ได้​ร่วม​ทุกข์​ร่วม​สุข​กับ​พ่อ​ของ​ข้า​มา​โดย​ตลอด”</verse>
				<verse number="27">โซโลมอน​จึง​ถอด​อาบียาธาร์​จาก​ตำแหน่ง​ปุโรหิต​ของ​พระยาห์เวห์ เป็น​อัน​สำเร็จ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ชิโลห์​เกี่ยวกับ​ครอบครัว​ของ​เอลี</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​ข่าว​มาถึง​โยอาบ​ผู้​สมคบ​กับ​อาโดนียาห์ แม้​เมื่อ​ก่อน​ไม่ได้​คบคิด​กับ​อับซาโลม โยอาบ​ก็​หนี​ไป​ที่​พลับพลา​ของ​พระยาห์เวห์​และ​จับ​เชิงงอน​ของ​แท่น​บูชา​ไว้</verse>
				<verse number="29">มี​ผู้​ไป​บอก​โซโลมอน​ว่า​โยอาบ​หนี​ไป​ยัง​พลับพลา​ของ​พระยาห์เวห์​และ​อยู่​ข้าง​ๆ แท่น​บูชา โซโลมอน​จึง​สั่ง​เบไนยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาดา​ว่า “ไป​ประหาร​เขา!”</verse>
				<verse number="30">เบไนยาห์​ก็​เข้า​ไป​ใน​พลับพลา​ของ​พระยาห์เวห์​และ​กล่าว​กับ​โยอาบ​ว่า “กษัตริย์​สั่ง​ว่า ‘จง​ออก​มา!’ ” แต่​โยอาบ​ตอบ​ว่า “ไม่ ข้า​จะ​ตาย​ที่นี่” เบไนยาห์​จึง​รายงาน​ต่อ​กษัตริย์​ว่า “โยอาบ​ตอบ​ข้าพเจ้า​เช่น​นี้”</verse>
				<verse number="31">กษัตริย์​จึง​สั่ง​เบไนยาห์​ว่า “ทำ​อย่าง​ที่​เขา​บอก ฆ่า​เขา​แล้ว​เอา​ไป​ฝัง ตัว​ข้า​และ​ทั้ง​ครอบครัว​ของ​ข้า​จะ​ได้​พ้น​จาก​มลทิน​ที่​โยอาบ​ได้​ฆ่า​ผู้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="32">พระยาห์เวห์​จะ​คืน​สนอง​เขา​ที่​ได้​ใช้​ดาบ​ฆ่า​ชาย​สอง​คน​ซึ่ง​ดี​กว่า​และ​ชอบธรรม​กว่า​เขา ซึ่ง​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้า​ไม่ได้​รู้​เรื่อง​นี้​เกี่ยวกับ​การ​ตาย​ของ​อับเนอร์​ลูกชาย​ของ​เนอร์​แม่ทัพ​อิสราเอล และ​อามาสา​ลูกชาย​ของ​เยเธอร์​แม่ทัพ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="33">ขอให้​โทษ​ผิด​จาก​โลหิต​นั้น​ตก​อยู่​แก่​โยอาบ​กับ​เชื้อสาย​ของ​เขา​ตลอดไป ส่วน​ดาวิด​กับ​เชื้อสาย ครอบครัว​และ​บัลลังก์​ของ​เขา​นั้น ขอให้​มี​สันติสุข​ของ​พระยาห์เวห์​สืบไป​นิรันดร์”</verse>
				<verse number="34">เบไนยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาดา​จึง​ไป​ประหาร​โยอาบ ศพ​ของ​โยอาบ​ถูก​ฝัง​ไว้​ที่​ตรง​นอก​บ้าน​ของ​เขา​ซึ่ง​อยู่​ใน​ประเทศ​นั้น</verse>
				<verse number="35">กษัตริย์​แต่งตั้ง​เบไนยาห์​เป็น​แม่ทัพ​แทน​โยอาบ และ​ให้​ศาโดก​เป็น​ปุโรหิต​แทน​อาบียาธาร์</verse>
				<verse number="36">กษัตริย์​ให้​คน​ไป​ตาม​ชิเมอี​มา และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “จง​สร้าง​บ้าน​และ​อาศัย​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​นี้ อย่า​ไป​ที่​อื่น​ใด​เลย</verse>
				<verse number="37">วัน​ใด​ที่​เจ้า​ออก​ไป​พ้น​หุบเขา​ขิดโรน เจ้า​ก็​แน่ใจ​ได้​ว่า​เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย และ​ถือ​เป็น​ความ​ผิด​ของ​เจ้า​เอง”</verse>
				<verse number="38">ชิเมอี​ตอบ​กษัตริย์​ว่า “สิ่ง​ที่​ท่าน​พูด​นั้น​ดี ผู้​รับใช้​จะ​ปฏิบัติ​ตาม” ชิเมอี​จึง​อาศัย​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​เป็น​เวลา​นาน</verse>
				<verse number="39">แต่​สาม​ปี​ต่อมา ทาส​ของ​ชิเมอี​สอง​คน​หลบหนี​ไป​พบ​กษัตริย์​อาคีช​ลูกชาย​ของ​มาอาคาห์​แห่ง​เมือง​กัท เมื่อ​มี​ผู้​มา​บอก​ชิเมอี​ว่า “ทาส​ของ​ท่าน​อยู่​ที่​เมือง​กัท”</verse>
				<verse number="40">เขา​ก็​ขึ้น​ลา​ไป​พบ​อาคีช​ที่​เมือง​กัท​เพื่อ​ตามหา​ทาส​และ​นำ​ตัว​ทาส​กลับมา​จาก​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​โซโลมอน​ทราบ​ว่า​ชิเมอี​ออก​จาก​กรุง​เยรูซาเล็ม​ไป​ยัง​เมือง​กัท​และ​กลับมา​แล้ว</verse>
				<verse number="42">กษัตริย์​ก็​ให้​ตาม​ชิเมอี​มา และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “ข้า​เตือน​เจ้า และ​ให้​เจ้า​สาบาน​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า ‘วัน​ใด​ที่​เจ้า​ออก​ไป​ที่​อื่น​เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย’ เจ้า​ก็​ตอบ​ว่า ‘สิ่ง​ที่​ท่าน​พูด​นั้น​ดี ข้าพเจ้า​จะ​ปฏิบัติ​ตาม’</verse>
				<verse number="43">แล้ว​เหตุใด​เจ้า​จึง​ไม่​ทำ​ตาม​ที่​ปฏิญาณ​ไว้​ต่อ​พระยาห์เวห์​และ​ไม่​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​ข้า”</verse>
				<verse number="44">กษัตริย์​พูด​กับ​ชิเมอี​ด้วย​ว่า “เจ้า​รู้​อยู่​แก่​ใจ​ถึง​ความ​เลวร้าย​ทั้งสิ้น​ที่​เจ้า​ทำ​ไว้​กับ​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้า บัดนี้​พระยาห์เวห์​จะ​คืน​สนอง​ความ​ผิด​ที่​เจ้า​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="45">แต่​กษัตริย์​โซโลมอน​จะ​ได้รับ​พร และ​บัลลังก์​ของ​ดาวิด​จะ​ยั่งยืน​มั่นคง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="46">จาก​นั้น​กษัตริย์​สั่ง​เบไนยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาดา เขา​ก็​ออก​ไป​ประหาร​ชิเมอี อาณาจักร​จึง​มั่นคง​เป็น​ปึกแผ่น​ใน​มือ​ของ​โซโลมอน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">โซโลมอน​สร้าง​สัมพันธไมตรี​กับ​ฟาโรห์​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์​และ​แต่งงาน​กับ​ลูกสาว​คน​หนึ่ง​ของ​ฟาโรห์ โซโลมอน​พา​เธอ​มา​ที่​เมือง​ดาวิด​จน​กระทั่ง​การ​ก่อสร้าง​วัง​และ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​กำแพง​รอบ​กรุง​เยรูซาเล็ม​เสร็จ​เรียบร้อย</verse>
				<verse number="2">แต่ว่า​ประชาชน​ยัง​คง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ที่​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย​เพราะ​วิหาร​เพื่อ​นาม​พระยาห์เวห์​ยัง​ไม่ได้​สร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="3">โซโลมอน​แสดง​ความ​รัก​ต่อ​พระยาห์เวห์ โดย​การ​ดำเนิน​ชีวิต​ตาม​คำ​สั่ง​สอน​ที่​พ่อ​คือ​ดาวิด​สั่ง​ไว้ ยกเว้น​เรื่อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​และ​เผา​เครื่อง​หอม​ซึ่ง​ยัง​คง​ทำ​ที่​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​ไป​ยัง​กิเบโอน​เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​บูชา เพราะ​ที่​นั่น​เป็น​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ที่​สำคัญ​ที่สุด เขา​ถวาย​สัตว์​หนึ่ง​พัน​ตัว​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​บน​แท่น​นั้น</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ปรากฏ​แก่​โซโลมอน​ที่​กิเบโอน​ใน​ความ​ฝัน​ยาม​ค่ำคืน พระเจ้า​พูด​ว่า “จง​ขอ​สิ่ง​ที่​เจ้า​ต้องการ​เถิด แล้ว​เรา​จะ​ให้​เจ้า”</verse>
				<verse number="6">โซโลมอน​ตอบ​ว่า “พระองค์​ได้​สำแดง​พระ​กรุณา​อย่าง​ยิ่ง​ต่อ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​คือ​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า เนื่องจาก​เขา​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระองค์ มี​ใจ​ชอบธรรม​และ​ซื่อตรง และ​พระองค์​ยัง​คง​แสดง​ความ​กรุณา​เดียวกัน​นี้​ต่อ​เขา​สืบ​มา​จน​ถึง​วัน​นี้ โดย​ให้​บุตร​คน​หนึ่ง​ครอง​บัลลังก์</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า บัดนี้​พระองค์​ทำ​ให้​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ได้​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จาก​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า แต่​ข้าพเจ้า​ยัง​เป็น​เพียง​เด็ก​เล็ก​ๆ คน​หนึ่ง ไม่​รู้​วิธี​ปฏิบัติ​ภาระ​หน้าที่</verse>
				<verse number="8">ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​อยู่​ท่ามกลาง​ประชาชน​ที่​เลือก​สรร ซึ่ง​เป็น​ชนชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่​และ​มากมาย​เหลือ​คณานับ</verse>
				<verse number="9">ฉะนั้น​ขอ​โปรด​ให้​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​มี​ความ​คิด​ฉลาด​หลักแหลม เพื่อ​จะ​ปกครอง​ประชาชน​ของ​พระองค์ และ​รู้​จัก​แยกแยะ​ผิด​ชอบ​ชั่ว​ดี เพราะ​ใคร​เล่า​จะ​สามารถ​ปกครอง​ชนชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์​นี้​ได้”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พอใจ​ที่​โซโลมอน​ขอ​เช่น​นี้</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​พระเจ้า​จึง​พูด​กับ​โซโลมอน​ว่า “เนื่องจาก​เจ้า​ขอ​อย่าง​นี้ ไม่ได้​ขอ​ชีวิต​ยืนยาว หรือ​ทรัพย์​สมบัติ​สำหรับ​ตัวเอง หรือ​ชีวิต​ศัตรู​ของ​เจ้า แต่​ขอให้​มี​ความ​ฉลาด​หลักแหลม​เพื่อ​ผดุง​ความ​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ให้​ตาม​ที่​เจ้า​ขอ เรา​จะ​ให้​เจ้า​มี​สติ​ปัญญา​และ​ความ​ฉลาด​หลักแหลม​อย่าง​ที่​ไม่​เคย​มี และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​เสมอ​เหมือน​เจ้า</verse>
				<verse number="13">ยิ่ง​กว่า​นั้น​เรา​จะ​ให้​สิ่ง​ที่​เจ้า​ไม่ได้​ขอ​อีก​ด้วย คือ​ทั้ง​ความ​มั่งคั่ง​และ​เกียรติ เพื่อ​ที่​จะ​ไม่​มี​กษัตริย์​คน​ใด​เสมอ​เหมือน​ตลอด​ชีวิต​เจ้า</verse>
				<verse number="14">และ​หาก​เจ้า​ดำเนิน​ชีวิต​ด้วย​การ​เชื่อฟัง​เรา ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​และ​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา​เหมือน​ดาวิด​พ่อ​ของ​เจ้า เรา​จะ​ให้​เจ้า​มี​ชีวิต​ยืนยาว”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​โซโลมอน​ก็​ตื่น​นอน​และ​ตระหนัก​ว่า​ได้​ฝัน​ไป เขา​กลับมา​ยัง​กรุง​เยรูซาเล็ม ยืน​อยู่​หน้า​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ จาก​นั้น​จึง​จัด​งาน​เลี้ยง​ให้​ข้าราชการ​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="16">มี​หญิง​โสเภณี​สอง​คน​มา​พบ​กษัตริย์​โซโลมอน</verse>
				<verse number="17">คน​หนึ่ง​พูด​ว่า “ได้โปรด​เถิด​เจ้านาย ดิฉัน​กับ​หญิง​คน​นี้​อาศัย​อยู่​ใน​บ้าน​เดียวกัน เธอ​อยู่​ด้วย​เมื่อ​ดิฉัน​คลอดลูก</verse>
				<verse number="18">พอ​ลูก​อายุ​ได้​สาม​วัน ผู้หญิง​คน​นี้​ก็​คลอดลูก​ด้วย​เช่น​กัน มี​เพียง​เรา​สอง​คน​อยู่​ใน​บ้าน ไม่​มี​คน​อื่น</verse>
				<verse number="19">ลูกชาย​ของ​หญิง​คน​นี้​ตาย​ไป​ตอน​กลางคืน​เพราะ​ถูก​เธอ​นอน​ทับ</verse>
				<verse number="20">แล้ว​เธอ​ตื่น​ขึ้น​มา​กลาง​ดึก ขณะ​ที่​ดิฉัน​หลับ​อยู่ เธอ​เอา​ลูกชาย​ของ​ดิฉัน​ออก​ไป​จาก​ข้าง​ตัว ไป​นอน​แนบ​อก และ​เอา​ลูก​ของ​เธอ​ที่​ตาย​แล้ว​มา​ไว้​แนบ​อก​ของ​ดิฉัน</verse>
				<verse number="21">เช้า​วัน​รุ่งขึ้น​ดิฉัน​ตื่น​ขึ้น​จะ​ให้​นม​ลูก ก็​พบ​ว่า​ลูก​ตาย​แล้ว พอ​สว่าง​ดิฉัน​เพ่ง​ดู จึง​เห็นว่า​ไม่​ใช่​ลูก​ของ​ดิฉัน”</verse>
				<verse number="22">หญิง​อีก​คน​พูด​ขึ้น​ว่า “นั่นแหละ​เป็น​ลูก​ของ​เธอ ส่วน​เด็ก​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​เป็น​ลูก​ของ​ฉัน” แต่​หญิง​คน​แรก​ยืนยัน​ว่า “ไม่​ใช่ ลูก​ที่​ตาย​แล้ว​เป็น​ของ​เธอ ลูก​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​เป็น​ของ​ฉัน” แล้ว​ทั้ง​สอง​คน​ก็​เถียง​กัน​ต่อหน้า​กษัตริย์</verse>
				<verse number="23">กษัตริย์​พูด​ว่า “คน​นี้​ก็​ว่า ‘ลูก​ฉัน​ยัง​อยู่ ลูก​เธอ​ตาย​แล้ว’ คน​นั้น​ก็​ว่า ‘ไม่​ใช่ ลูก​เธอ​ตาย​แล้ว ลูก​ฉัน​สิ​ยัง​อยู่’ ”</verse>
				<verse number="24">แล้ว​กษัตริย์​พูด​ว่า “เอา​ดาบ​มา​ให้​ข้า​สัก​เล่ม​สิ” ก็​มี​ผู้​นำ​ดาบ​มา​ถวาย</verse>
				<verse number="25">กษัตริย์​สั่ง​ว่า “จง​ฟัน​เด็ก​คน​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ออก​เป็น​สอง​ท่อน แบ่ง​ให้​ผู้หญิง​สอง​คน​นี้​คน​ละ​ท่อน”</verse>
				<verse number="26">หญิง​ที่​เป็น​แม่​จริง​ๆ ของ​เด็ก​นั้น​รัก​ลูก​มาก จึง​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า “อย่า​เลย​เจ้านาย ยก​ลูก​ให้​เธอ​ไป​เถิด อย่า​ฆ่า​ลูก​เลย!” แต่​อีก​คน​พูด​ว่า “ฟัน​เป็น​สอง​ท่อน​เลย จะ​ได้​ไม่​ต้อง​เป็น​ของ​เธอ​หรือ​ของ​ฉัน!”</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์​จึง​พูด​ว่า “อย่า​ฆ่า​เด็ก​นั้น​เลย จง​มอบ​เขา​ให้​กับ​หญิง​คน​ที่​ต้องการ​ให้​เด็ก​มี​ชีวิต​อยู่ เพราะ​เธอ​นั่นแหละ​เป็น​แม่”</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​คน​อิสราเอล​ทั้งปวง​ได้​รู้​ถึง​คำ​ตัดสิน​ของ​กษัตริย์ ก็​ยำเกรง​เขา เพราะ​เห็นว่า​กษัตริย์​มี​สติ​ปัญญา​จาก​พระเจ้า​เพื่อ​ผดุง​ความ​ยุติธรรม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ดังนั้น​โซโลมอน​จึง​ปกครอง​เหนือ​คน​อิสราเอล​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="2">ข้าราชการ​คน​สำคัญ​ของ​โซโลมอน ได้แก่ อาซาริยาห์​ลูกชาย​ของ​ศาโดก​เป็น​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="3">เอลีโฮเรฟ​และ​อาหิยาห์​ลูกชาย​ของ​ชิชา​เป็น​เลขา เยโฮชาฟัท​ลูกชาย​ของ​อาหิลูด​เป็น​อาลักษณ์</verse>
				<verse number="4">เบไนยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาดา​เป็น​แม่ทัพ ศาโดก และ​อาบียาธาร์​เป็น​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="5">อาซาริยาห์​ลูกชาย​ของ​นาธัน​ดูแล​ผู้ว่าการ​เขต ศาบุด​ลูกชาย​ของ​นาธัน​เป็น​ปุโรหิต และ​ที่ปรึกษา​ส่วนตัว</verse>
				<verse number="6">อาหิชาร์​เป็น​ผู้​จัดการ​ดูแล​วัง อาโดนีรัม​ลูกชาย​ของ​อับดา​เป็น​ผู้​ควบคุม​แรงงาน​โยธา</verse>
				<verse number="7">นอก​จาก​นี้​โซโลมอน​ยัง​มี​ผู้ว่าการ​ประจำ​เขต​สิบสอง​คน​ที่​ดูแล​ทั่ว​อิสราเอล รับผิดชอบ​จัดหา​เสบียง​จาก​ประชาชน​สำหรับ​กษัตริย์​และ​ครอบครัว แต่ละ​คน​รับ​หน้าที่​จัดหา​เสบียง​สำหรับ​แต่ละ​เดือน​ใน​รอบ​ปี</verse>
				<verse number="8">ต่อไป​นี้​เป็น​รายชื่อ​ของ​พวก​เขา เบนเฮอร์​ใน​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม</verse>
				<verse number="9">เบนเดเคอร์​ใน​มาคาส ชาอัลบิม เบธเชเมช และ​เอโลน​เบธฮานัน</verse>
				<verse number="10">เบนเฮเสด​ใน​อารุบโบท (โสโคห์​และ​ดินแดน​เฮเฟอร์​ทั้งหมด​เป็น​ของ​เขา)</verse>
				<verse number="11">เบนอาบีนาดับ (ผู้​ซึ่ง​แต่งงาน​กับ​ทาฟัท​ลูกสาว​ของ​โซโลมอน) ใน​นาโฟท​โดร์</verse>
				<verse number="12">บาอานา​ลูกชาย​ของ​อาหิลูด​ใน​ทาอานาค​และ​เมกิดโด เบธชาน​ทั้งหมด​ถัด​จาก​ศาเรธาน​ใต้​ยิสเรเอล จาก​เบธชาน​จด​อาเบล​เมโฮลาห์​ไป​ถึง​โยกเมอัม</verse>
				<verse number="13">เบนเกเบอร์​ใน​ราโมท กิเลอาด (ถิ่นฐาน​ของ​ยาอีร์​ลูกชาย​ของ​มนัสเสห์​ใน​กิเลอาด รวม​ทั้ง​ภูมิภาค​อารโกบ​ใน​บาชาน และ​เมือง​ป้อม​ปราการ​ของ​บาชาน​หกสิบ​เมือง​ซึ่ง​มี​ลูก​กรง​ประตู​ทอง​สัมฤทธิ์​ล้วน​เป็น​ของ​เขา)</verse>
				<verse number="14">อาหินาดับ​ลูกชาย​ของ​อิดโด​ใน​มาหะนาอิม</verse>
				<verse number="15">อาหิมาอัส (ซึ่ง​แต่งงาน​กับ​บาเสมัท​ลูกสาว​ของ​โซโลมอน) ใน​เขต​นัฟทาลี</verse>
				<verse number="16">บาอานา​ลูกชาย​ของ​หุชัย​ใน​อาเชอร์ และ​อาโลท</verse>
				<verse number="17">เยโฮชาฟัท​ลูกชาย​ของ​ปารูอาห์​ใน​อิสสาคาร์</verse>
				<verse number="18">ชิเมอี​ลูกชาย​ของ​เอลา​ใน​เบนยามิน</verse>
				<verse number="19">เกเบอร์​ลูกชาย​ของ​อุรี​ใน​กิเลอาด (ดินแดน​ของ​กษัตริย์​สิโหน​แห่ง​อาโมไรต์ และ​ดินแดน​ของ​กษัตริย์​โอก​แห่ง​บาชาน) เขา​เป็น​ผู้ว่าการ​เขต​คน​เดียว​ของ​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="20">ประชาชน​ยูดาห์​และ​อิสราเอล​มี​มากมาย​ดั่ง​เม็ด​ทราย​ที่​ชาย​ทะเล พวก​เขา​ล้วน​อิ่มหนำ​สุข​สำราญ​กัน​ทั่ว​หน้า</verse>
				<verse number="21">และ​โซโลมอน​ครอบครอง​ดินแดน​ทั้งหมด​จาก​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​จน​ถึง​ดินแดน​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย​จด​พรมแดน​ของ​อียิปต์ ดินแดน​เหล่า​นี้​ต่าง​นำ​บรรณาการ​มา​มอบ​ให้​และ​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​โซโลมอน​ตลอด​ชีวิต​ของ​เขา</verse>
				<verse number="22">เสบียง​ประจำ​วัน​ที่​โซโลมอน​ต้องการ​คือ แป้ง​ละเอียด 30 โคระ แป้ง​ขนม 60 โคระ</verse>
				<verse number="23">วัว​ขุน 10 ตัว วัว​จาก​ทุ่ง​หญ้า 20 ตัว แพะ​แกะ​รวม 100 ตัว นอกจาก​นี้​ยัง​มี​กวาง เก้ง สมัน และ​ไก่​ที่​คัด​แล้ว</verse>
				<verse number="24">โซโลมอน​ครอบครอง​อาณาจักร​ทั้งปวง​ทาง​ทิศ​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส จาก​ทิฟสาห์​ไป​ถึง​กาซา และ​มี​ความ​สงบสุข​ทุก​ๆ ด้าน</verse>
				<verse number="25">ตลอด​ชีวิต​ของ​โซโลมอน ยูดาห์​และ​อิสราเอล​จาก​ดาน​จด​เบเออร์เชบา​ล้วน​ดำเนิน​ชีวิต​อย่าง​ปลอดภัย ทุก​คน​อยู่​ใต้​เถา​องุ่น​และ​ต้น​มะเดื่อ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="26">โซโลมอน​มี​คอก​สำหรับ​ม้า​ที่​ใช้​เทียม​รถ 4,000 แห่ง และ​ม้า 12,000 ตัว</verse>
				<verse number="27">ใน​แต่ละ​เดือน​จะ​กำหนด​ให้​ผู้ว่าการ​ภาค​ส่ง​เสบียง​มา​ให้​โซโลมอน​และ​ทุก​คน​ที่​ร่วม​โต๊ะ​อาหาร​กับ​กษัตริย์ ไม่​ให้​มี​สิ่งใด​ขาด​ตก​บกพร่อง</verse>
				<verse number="28">อีก​ทั้ง​ยัง​จัดหา​ข้าว​บาร์เลย์​และ​ฟาง​สำหรับ​ม้า​ศึก​ที่​ใช้​เทียม​รถ​และ​ม้า​อื่น​ๆ ใน​คอก​ม้า​หลวง​ด้วย</verse>
				<verse number="29">พระเจ้า​ให้​สติ​ปัญญา​กับ​การ​หยั่งรู้​อัน​ลึกซึ้ง และ​ความ​เข้าใจ​อัน​กว้างขวาง​สุด​คะเน ดั่ง​เม็ด​ทราย​ที่​ชาย​ทะเล​แก่​โซโลมอน</verse>
				<verse number="30">โซโลมอน​เฉลียว​ฉลาด​ยิ่ง​กว่า​บรรดา​นัก​ปราชญ์​ของ​ทิศ​ตะวันออก และ​ปราชญ์​ทั้งปวง​ของ​อียิปต์</verse>
				<verse number="31">เขา​ฉลาด​กว่า​ใคร​ๆ รวม​ทั้ง​เอธาน​แห่ง​วงศ์​เอสราห์ เฮมาน คาลโคล์ และ​ดารดา บุตร​ทั้งหลาย​ของ​มาโฮล และ​นาม​ของ​เขา​เลื่องลือ​ไป​ทั่ว​ทุก​ประชาชาติ​ที่​อยู่​แวดล้อม</verse>
				<verse number="32">เขา​กล่าว สุภาษิต 3,000 ข้อ และ​มี​บทเพลง​ที่​แต่ง​ขึ้น 1,005 บท</verse>
				<verse number="33">เขา​พูด​เกี่ยวกับ​พฤกษชาติ ตั้งแต่​สน​ซีดาร์​แห่ง​เลบานอน​ลง​ไป​ถึง​ต้น​หุสบ​ซึ่ง​งอก​ออก​มา​จาก​กำแพง เขา​พูด​เกี่ยวกับ​สัตว์​และ​นก สัตว์​เลื้อย​คลาน​และ​ปลา​อีก​ด้วย</verse>
				<verse number="34">กษัตริย์​ทุก​ชาติ​ใน​โลก​ได้ยิน​ถึง​สติ​ปัญญา​ของ​โซโลมอน​ก็​ส่ง​คน​มา​ฟัง​สติ​ปัญญา​ของ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">กษัตริย์​ฮีราม​แห่ง​เมือง​ไทระ​มี​สัมพันธไมตรี​กับ​กษัตริย์​ดาวิด​เสมอ​มา ฉะนั้น​เมื่อ​ทราบ​ว่า​โซโลมอน​ได้รับ​การ​เจิม​ตั้ง​เพื่อ​ขึ้น​ปกครอง​สืบ​ต่อ​จาก​ดาวิด​พ่อ​ก็​ส่ง​ทูต​มา​พบ</verse>
				<verse number="2">โซโลมอน​มี​ข้อความ​ตอบ​ฮีราม​ว่า</verse>
				<verse number="3">“ท่าน​ทราบ​อยู่​ว่า​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​มี​ศึก​ติดพัน​รอบ​ด้าน จึง​ไม่​สามารถ​สร้าง​วิหาร​เพื่อ​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา จน​กระทั่ง​พระยาห์เวห์​ได้​สยบ​ข้าศึก​ทั้งหลาย​ไว้​เท้า​เขา</verse>
				<verse number="4">บัดนี้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​การ​พัก​สงบ​รอบ​ด้าน​แก่​ข้าพเจ้า ไม่​มี​ข้าศึก​หรือ​ภัยพิบัติ​ประการ​ใด</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​จึง​ตั้งใจ​จะ​สร้าง​วิหาร​ถวาย​เพื่อ​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​ไว้​ว่า ‘ลูก​ของ​เจ้า​ซึ่ง​เรา​จะ​ตั้ง​ให้​ครอง​บัลลังก์​แทน​เจ้า​จะ​สร้าง​วิหาร​เพื่อ​นาม​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้น​ขอ​ท่าน​โปรด​สั่ง​ให้​คน​ของ​ท่าน​ตัด​ไม้​สน​ซีดาร์​จาก​เลบานอน​ให้​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ส่ง​คน​ไป​ทำ​งาน​ด้วย และ​จะ​จ่าย​ค่า​จ้าง​ให้​คน​งาน​ของ​ท่าน​ตาม​ที่​ท่าน​ตั้ง​ไว้ ท่าน​ทราบ​อยู่​แล้ว​ว่า​ทาง​ฝ่าย​ข้าพเจ้า​ไม่​มี​ช่าง​ที่​เชี่ยวชาญ​การ​ตัด​ไม้​เหมือน​ชาว​ไซดอน”</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​กษัตริย์​ฮีราม​ได้รับ​ข้อความ​จาก​โซโลมอน​ก็​พอใจ​ยิ่งนัก​และ​พูด​ว่า “สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ใน​วัน​นี้ ที่​พระองค์​ให้​ลูกชาย​ที่​เฉลียว​ฉลาด​แก่​ดาวิด​เพื่อ​ปกครอง​ชนชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่​นี้”</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​ฮีราม​ส่ง​ถ้อยคำ​มา​ให้​โซโลมอน​ว่า “ข้าพเจ้า​ได้​รับ​ข้อความ​จาก​ท่าน​แล้ว และ​จะ​จัดส่ง​ท่อน​ซุง​ทั้ง​ไม้​สน​ซีดาร์​และ​ไม้​สน​จูนิเปอร์​ไป​ตาม​ที่​ท่าน​ต้องการ​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="9">คน​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​นำ​ไม้​ซุง​จาก​เลบานอน​ไป​ยัง​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน แล้ว​ผูก​แพ​ล่อง​มา​ตาม​ทะเล​สู่​จุดหมาย​ที่​ท่าน​กำหนด จาก​นั้น​จะ​ถอด​แพ​มอบ​ไม้​ซุง​ให้​ท่าน ท่าน​สามารถ​จ่าย​ค่า​ตอบแทน​ข้าพเจ้า​โดย​ส่ง​อาหาร​มา​ให้​ครอบครัว​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="10">ฮีราม​ก็​ส่ง​ไม้​สน​ซีดาร์​และ​ไม้​สน​อื่น​ๆ มา​ให้​โซโลมอน​ตาม​ความ​ประสงค์​ด้วย​วิธี​ดังกล่าว</verse>
				<verse number="11">และ​เพื่อ​เป็น​การ​ตอบแทน โซโลมอน​จึง​ส่ง​ข้าว​สาลี​ไป​ให้​ครอบครัว​ของ​ฮีราม​ปี​ละ​สองหมื่น​โคระ และ​น้ำมัน​มะกอก​บริสุทธิ์​ปี​ละ​สองหมื่น​บัท โซโลมอน​ทำ​อย่าง​นี้​ปีแล้วปีเล่า</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​ให้​สติ​ปัญญา​แก่​โซโลมอน​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้ ฮีราม​และ​โซโลมอน​มี​สัมพันธไมตรี​และ​ทำ​สนธิ​สัญญา​ต่อ​กัน</verse>
				<verse number="13">โซโลมอน​เกณฑ์​แรงงาน 30,000 คน​จาก​ทั่ว​แดน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="14">และ​ส่ง​พวก​เขา​หมุนเวียน​ไป​เลบานอน​เดือน​ละ 10,000 คน คน​หนึ่ง​จะ​ไป​อยู่​เลบานอน​หนึ่ง​เดือน และ​กลับมา​อยู่​บ้าน​สอง​เดือน อาโดนีรัม​เป็น​ผู้​บังคับ​สั่ง​แรงงาน​โยธา​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="15">โซโลมอน​ยัง​มี​กรรมกร​แบก​หาม​อีก 70,000 คน และ​ช่าง​สกัด​หิน 80,000 คน​ใน​แถบ​เทือกเขา</verse>
				<verse number="16">โดย​มี​หัวหน้า​คนงาน 3,300 คน ทำ​หน้าที่​ควบคุม​โครงการ​และ​ดูแล​คน​งาน</verse>
				<verse number="17">ตาม​คำ​สั่ง​ของ​โซโลมอน พวก​เขา​ขน​หิน​ก้อน​มหึมา​ที่​คัด​แล้ว​เพื่อ​สกัด​เป็น​หิน​ฐานราก​ของ​วิหาร</verse>
				<verse number="18">ผู้​คน​จาก​เกบาล​มา​ช่วย​ช่าง​ของ​โซโลมอน​และ​ฮีราม​ใน​การ​เลื่อย​ซุง ถาก​ไม้ และ​เตรียม​หิน​สำหรับ การ​สร้าง​วิหาร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​สี่​ร้อย​แปด​สิบ หลังจาก​ที่​คน​อิสราเอล​ออก​มา​จาก​อียิปต์ นับ​เป็น​ปี​ที่​สี่​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​โซโลมอน ตรง​กับ​เดือน​ศิฟ​ซึ่ง​เป็น​เดือน​ที่​สอง โซโลมอน​เริ่ม​การ​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">วิหาร​ที่​กษัตริย์​โซโลมอน​สร้าง​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​นี้​ยาว​ประมาณ 27 เมตร กว้าง​ประมาณ 9 เมตร สูง​ประมาณ 13.5 เมตร</verse>
				<verse number="3">มุข​หน้า​ห้อง​โถง​ของ​วิหาร​ยาว​เท่ากับ​ความ​กว้าง​ของ​ตัว​วิหาร​ประมาณ 9 เมตร และ​ลึก​จาก​ด้าน​หน้า​ประมาณ 4.5 เมตร</verse>
				<verse number="4">เขา​สร้าง​ช่อง​หน้าต่าง​ด้าน​บน​ตรง​กำแพง​วิหาร</verse>
				<verse number="5">เขา​สร้าง​โครงสร้าง​นอก​อาคาร​นี้​เพื่อ​สร้าง​เป็น​ห้อง​ต่าง​ๆ ติด​กำแพง​ด้าน​นอก​ของ​วิหาร​ไป​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="6">ชั้น​ล่าง​สุด​กว้าง​ประมาณ 2.3 เมตร ชั้น​ที่​สอง​กว้าง​ประมาณ 2.7 เมตร และ​ชั้น​ที่​สาม​กว้าง​ประมาณ 3.1 เมตร ใน​แต่ละ​ชั้น​ของ​ผนัง​ด้าน​นอก​วิหาร​จะ​หยัก​เข้า​เป็น​บ่า เพื่อ​ไม่​ให้​คาน​ยื่น​เข้า​ไป​ใน​ผนัง​วิหาร</verse>
				<verse number="7">การ​ก่อสร้าง​วิหาร​ใช้​แต่​หิน​ที่​สกัด​มา​เรียบร้อย​แล้ว​จาก​เหมือง​หิน จึง​ไม่​มี​เสียง​ค้อน เหล็ก​สกัด หรือ​เครื่องมือ​เหล็ก​ใน​บริเวณ​วิหาร​ขณะ​กำลัง​ก่อสร้าง</verse>
				<verse number="8">ทาง​เข้า​ชั้น​ล่าง​สุด ​อยู่​ทาง​ทิศใต้​ของ​วิหาร มี​บันได​ขึ้นไป​ยัง​ชั้น​สอง และ​ชั้น​สาม</verse>
				<verse number="9">เป็นอันว่า​เขา​สร้าง​วิหาร​เสร็จ ทำ​หลังคา​ด้วย​คาน​และ​กระดาน​ไม้​สน​ซีดาร์</verse>
				<verse number="10">เขา​สร้าง​ห้อง​ข้าง​รอบ​วิหาร​สูง​ชั้น​ละ​ประมาณ 2.3 เมตร เชื่อมต่อ​กับ​วิหาร​โดย​ใช้​คาน​ไม้​สน​ซีดาร์</verse>
				<verse number="11">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​โซโลมอน​ว่า</verse>
				<verse number="12">“เกี่ยวกับ​วิหาร​ที่​เจ้า​กำลัง​สร้าง​อยู่​นี้ หาก​เจ้า​ทำ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา รักษา​และ​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​และ​คำ​สั่ง​ทั้งสิ้น​ของ​เรา เรา​ก็​จะ​กระทำ​ให้​สัญญา​ที่​เรา​ให้​กับ​ดาวิด​พ่อ​ของ​เจ้า​สำเร็จ​ผ่าน​ทาง​เจ้า</verse>
				<verse number="13">และ​เรา​จะ​อยู่​กับ​ชาว​อิสราเอล และ​จะ​ไม่​ทอดทิ้ง​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​เรา​เลย”</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​โซโลมอน​ก็​สร้าง​วิหาร​สำเร็จ​เรียบร้อย</verse>
				<verse number="15">เขา​กรุ​ฝาผนัง​ด้าน​ใน​ด้วย​กระดาน​ไม้​สน​ซีดาร์​ตั้งแต่​พื้น​จด​เพดาน และ​ปู​พื้น​วิหาร​ด้วย​กระดาน​ไม้​สน​จูนิเปอร์</verse>
				<verse number="16">เขา​กั้น​ห้อง​ขนาด​ประมาณ 9 เมตร​ที่​ด้าน​หลัง​ของ​วิหาร​โดย​ใช้​กระดาน​ไม้​สน​ซีดาร์ จาก​พื้น​จด​เพดาน​เพื่อ​เป็น​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ชั้น​ใน​ของ​วิหาร​คือ​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด</verse>
				<verse number="17">ห้อง​โถง​ที่​อยู่​หน้า​ห้อง​นี้​ยาว​ประมาณ 18 เมตร</verse>
				<verse number="18">ด้าน​ใน​ของ​วิหาร​เป็น​ไม้​สน​ซีดาร์ สลัก​ลวดลาย​นูน​เป็น​ลาย​เครือเถา​และ​ดอกไม้​บาน ทุก​อย่าง​ทำ​จาก​ไม้​สน​ซีดาร์​เพื่อ​ไม่​ให้​เห็น​หิน​ข้าง​ใน</verse>
				<verse number="19">เขา​จัด​ให้​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ชั้น​ใน​เป็น​ที่​วาง​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="20">ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ชั้น​ใน​นี้​กว้าง ยาว และ​สูง​ด้าน​ละ​ประมาณ 9 เมตร เขา​บุ​ภายใน​ห้อง​นี้​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์ และ​บุ​แท่น​บูชา​ด้วย​ไม้​สน​ซีดาร์</verse>
				<verse number="21">โซโลมอน​บุ​ด้าน​ใน​ของ​วิหาร​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์ และ​วาง​โซ่​ทองคำ​กั้น​ทาง​เข้า​สู่​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​ซึ่ง​บุ​ด้วย​ทองคำ</verse>
				<verse number="22">นอกจาก​นี้​เขา​ยัง​บุ​ด้าน​ใน​วิหาร​ทั้งหมด​ด้วย​ทองคำ รวม​ทั้ง​แท่น​บูชา​ใน​ส่วน​ของ​สถาน​นมัสการ​ชั้น​ใน</verse>
				<verse number="23">สำหรับ​สถาน​นมัสการ​ชั้น​ใน เขา​ตั้ง​เครูบ​สอง​ตน ทำ​จาก​ไม้​มะกอก​แต่ละ​ตน​สูง​ประมาณ 4.5 เมตร</verse>
				<verse number="24">เครูบ​ตน​แรก​มี​ปีก​แต่ละ​ข้าง​ยาว​ประมาณ 2.3 เมตร และ​วัด​ความ​ยาว​จาก​ปลาย​ปีก​ข้าง​หนึ่ง​ถึง​ปลาย​ปีก​อีก​ข้าง​หนึ่ง​ได้​ประมาณ 4.5 เมตร</verse>
				<verse number="25">เครูบ​ตน​ที่​สอง​ก็​วัด​ได้​ประมาณ 4.5 เมตร​ด้วย เครูบ​ทั้ง​สอง​มี​ขนาด​และ​รูปทรง​เดียวกัน</verse>
				<verse number="26">เครูบ​แต่ละ​ตน​สูง​ประมาณ 4.5 เมตร</verse>
				<verse number="27">เขา​ตั้ง​เครูบ​ไว้​ใน​ห้อง​ชั้น​ใน​สุด​ของ​วิหาร ปีก​ทั้ง​สอง​ของ​เครูบ​กาง​ออก ปีก​ด้าน​นอก​ของ​เครูบ​ทั้ง​สอง​จด​ผนัง​ตน​ละ​ด้าน ส่วน​ปีก​ด้าน​ใน​จด​กัน​ตรง​กึ่ง​กลาง​ห้อง</verse>
				<verse number="28">เขา​หุ้ม​เครูบ​ทั้ง​สอง​ด้วย​ทองคำ</verse>
				<verse number="29">บน​ผนัง​รอบ​วิหาร​ทั้ง​ห้อง​ชั้น​ใน​และ​ห้อง​ชั้น​นอก​สลัก​เป็น​รูป​เครูบ ต้น​อินทผลัม และ​ดอกไม้​บาน</verse>
				<verse number="30">พื้น​ห้อง​ทั้ง​ห้อง​ชั้น​นอก​และ​ห้อง​ชั้น​ใน​ของ​วิหาร​บุ​ด้วย​ทองคำ</verse>
				<verse number="31">ตรง​ทาง​เข้า​สถาน​นมัสการ​ชั้น​ใน เขา​ทำ​ประตู​จาก​ไม้​มะกอก ซึ่ง​หนึ่ง​บาน​มี​ขนาด​กว้าง​หนึ่ง​ใน​ห้า​ของ​สถาน​นมัสการ​ชั้น​ใน</verse>
				<verse number="32">บาน​ประตู​ไม้​มะกอก​ทั้ง​สอง​บาน​สลัก​เป็น​รูป​เครูบ ต้น​อินทผลัม​และ​ดอกไม้​บาน แล้ว​หุ้ม​เครูบ​กับ​ต้น​อินทผลัม​ด้วย​ทองคำ</verse>
				<verse number="33">เขา​ทำ​อย่าง​เดียวกัน​ตรง​ทาง​เข้า​ห้อง​โถง เขา​ทำ​กรอบ​ประตู​จาก​ไม้​มะกอก ซึ่ง​หนึ่ง​บาน​มี​ขนาด​กว้าง​หนึ่ง​ใน​สี่​ของ​ห้อง​โถง</verse>
				<verse number="34">เขา​ยัง​สร้าง​ประตู​จาก​ไม้สน​จูนิเปอร์​สอง​บาน แต่ละ​บาน​มี​สอง​ทบ ซึ่ง​พับ​ไป​มา​ได้​ด้วย​เบ้า​ต่อ</verse>
				<verse number="35">บน​ประตู​สลัก​รูป​เครูบ ต้น​อินทผลัม และ​ดอกไม้​บาน แล้ว​บุ​ทองคำ​บน​ลาย​สลัก​นั้น​อย่าง​ประณีต</verse>
				<verse number="36">เขา​สร้าง​ลาน​ชั้น​ใน​ด้วย​หิน​สกัด​สาม​ชั้น สลับ​ด้วย​คาน​ไม้​สน​ซีดาร์​ที่​ตก​แต่ง​แล้ว​หนึ่ง​ชั้น</verse>
				<verse number="37">วาง​ฐานราก​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ใน​เดือน​ศิฟ​ของ​ปี​ที่​สี่</verse>
				<verse number="38">และ​สร้าง​วิหาร​เสร็จ​สมบูรณ์​ใน​รายละเอียด​ทุก​อย่าง​ตาม​แบบ​ที่​กำหนด​ไว้​ใน​เดือน​บูล​ซึ่ง​เป็น​เดือน​ที่​แปด​ของ​ปี​ที่​สิบเอ็ด รวม​เวลา​ก่อสร้าง​เจ็ด​ปี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">แต่​กษัตริย์​โซโลมอน​ใช้​เวลา​ก่อสร้าง​วัง​ของ​เขา​ทั้งสิ้น​สิบสาม​ปี</verse>
				<verse number="2">เขา​สร้าง​วัง​แห่ง​ป่า​เลบานอน​ยาว​ประมาณ 45 เมตร กว้าง​ประมาณ 23 เมตร สูง​ประมาณ 14 เมตร ใช้​เสา​ไม้​สน​ซีดาร์​สี่​แถว​รองรับ​คาน​ไม้​สน​ซีดาร์​ไว้</verse>
				<verse number="3">ทำ​หลังคา​ด้วย​คาน​ไม้​สน​ซีดาร์ 45 อัน ซึ่ง​วาง​อยู่​บน​เสา โดย​แบ่ง​วาง​เป็น​แถว แถว​ละ 15 อัน</verse>
				<verse number="4">มี​หน้าต่าง​อยู่​ด้าน​บน​เรียง​เป็น​ชุด ชุด​ละ​สาม​ช่อง แต่ละ​ชุด​หันหน้า​เข้า​หา​กัน</verse>
				<verse number="5">ประตู​ทุก​บาน​เป็น​กรอบ​ทรง​สี่เหลี่ยม​ผืน​ผ้า อยู่​ด้าน​หน้า​ห้อง​โถง​มี​สาม​ชุด ชุด​ละ​สาม​บาน​หันหน้า​เข้า​หา​กัน</verse>
				<verse number="6">เขา​สร้าง​ระเบียง​เสาหาน​ยาว​ประมาณ 23 เมตร​และ​กว้าง​ประมาณ 14 เมตร มี​มุข​ด้าน​หน้า​ซึ่ง​มี​เสาหาน​และ​หลังคา​ด้วย</verse>
				<verse number="7">เขา​สร้าง​ห้อง​บัลลังก์ คือ​หอ​วินิจฉัย​ที่​ใช้​เพื่อ​ตัดสิน​ความ เขา​กรุ​ห้อง​ด้วย​ไม้​สน​ซีดาร์​ตั้งแต่​พื้น​จน​ถึง​เพดาน</verse>
				<verse number="8">ถัด​จาก​หอ​วินิจฉัย​ไป​ด้าน​หลัง เขา​สร้าง​วัง​ส่วนตัว​ของ​เขา​และ​วัง​ของ​ภรรยา​ซึ่ง​เป็น​ลูกสาว​ของ​ฟาโรห์​ตาม​แบบ​หอ​วินิจฉัย</verse>
				<verse number="9">ตัว​อาคาร​เหล่า​นี้​ทั้งหมด​จาก​ด้าน​นอก​ถึง​ลาน​ใหญ่ และ​จาก​ฐานราก​ถึง​ชายคา​สร้าง​ด้วย​หิน​อย่าง​ดี ซึ่ง​ตัด​ให้​ได้​ขนาด​และ​ขัด​ให้​เรียบ​ทั้ง​ด้าน​ใน​และ​ด้าน​นอก</verse>
				<verse number="10">ฐานราก​เป็น​หิน​ก้อน​ใหญ่​คุณภาพ​ดี มี​ขนาด​หน้า​ตัด​ประมาณ 3.6 เมตร​บ้าง และ​ประมาณ 4.5 เมตร​บ้าง</verse>
				<verse number="11">บน​ชั้น​ฐานราก​วาง​ด้วย​หิน​อย่าง​ดี ตัด​ให้​ได้​ขนาด และ​สลับ​ด้วย​คาน​ไม้​สน​ซีดาร์</verse>
				<verse number="12">เขา​สร้าง​ผนัง​ล้อม​รอบ​ลาน​ใหญ่​จาก​หิน​ที่​ตัด​แต่ง​ไว้​แล้ว​สาม​ชั้น สลับ​ด้วย​ชั้น​คาน​ไม้​สน​ซีดาร์ ตาม​แบบ​ลาน​ชั้น​ใน​และ​มุข​หน้า​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​โซโลมอน​ให้​นำ​ชาย​คน​หนึ่ง​มา​จาก​เมือง​ไทระ เขา​ชื่อ​หุราม</verse>
				<verse number="14">แม่​ของ​เขา​เป็น​หญิง​ม่าย​จาก​เผ่า​นัฟทาลี ส่วน​พ่อ​เป็น​ชาว​เมือง​ไทระ​และ​เป็น​ช่าง​ทอง​สัมฤทธิ์ หุราม​เต็ม​ไป​ด้วย​สติ​ปัญญา ความ​เข้าใจ และ​ความ​รู้​ใน​งาน​ทอง​สัมฤทธิ์​ทุก​ชนิด เขา​มา​พบ​โซโลมอน​และ​ทำ​งาน​ทุก​อย่าง​ที่​ได้รับ​มอบหมาย</verse>
				<verse number="15">หุราม​หล่อ​เสาหาน​ทอง​สัมฤทธิ์​สอง​ต้น แต่ละ​ต้น​สูง​ประมาณ 8.1 เมตร เส้น​รอบ​วง​ประมาณ 5.4 เมตร</verse>
				<verse number="16">เขา​หล่อ​หัวเสา​ทอง​สัมฤทธิ์​สูง​ประมาณ 2.3 เมตร เพื่อ​ติด​บน​ยอด​เสาหาน</verse>
				<verse number="17">มี​ตาข่าย​โซ่​ระย้า​ประดับ​หัว​เสา เสา​ละ​เจ็ด​สาย</verse>
				<verse number="18">เขา​ทำ​ผล​ทับทิม​สอง​แถว ติด​รอบ​โซ่​ระย้า​ประดับ​หัว​เสา​ทั้ง​สอง​ต้น</verse>
				<verse number="19">ส่วน​หัว​เสาหาน​ที่​มุข​หน้า​ตกแต่ง​เป็น​รูป​ดอก​ลิลลี่​สูง​ประมาณ 1.8 เมตร</verse>
				<verse number="20">บน​หัว​เสา​ทั้ง​สอง​ต้น เหนือ​บัว​คว่ำ ถัด​จาก​สร้อย​ระย้า​ขึ้นไป​เป็น​แถว​ผล​ทับทิม​สองร้อย​ผล​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="21">เขา​ตั้ง​เสาหาน​ทั้ง​สอง​ไว้​ที่​มุข​หน้า​ของ​วิหาร เสา​ทาง​ใต้​ตั้งชื่อ​ว่า​ยาคีน เสา​ทาง​เหนือ​ตั้งชื่อ​ว่า​โบอาส</verse>
				<verse number="22">หัวเสา​มี​รูปทรง​เป็น​ดอก​ลิลลี่ เป็นอันว่า​งาน​เสาหาน​ก็​เสร็จ​เรียบร้อย</verse>
				<verse number="23">หุราม​หล่อ​อ่าง​ทะเล​ทรง​กลม​ด้วย​โลหะ​สูง​ประมาณ 4.5 เมตร เส้น​ผ่า​ศูนย์​กลาง​ประมาณ 2.3 เมตร​และ​เส้น​รอบ​วง​ประมาณ 14 เมตร</verse>
				<verse number="24">ใต้​ขอบ​ขัน​ด้าน​นอก​ตกแต่ง​เป็น​ลาย​เครือเถา​สอง​แถว สิบ​รูป​ทุก​ๆ 45 เซนติเมตร หล่อ​เป็น​เนื้อ​เดียวกัน​กับ​อ่าง​ทะเล</verse>
				<verse number="25">อ่าง​ทะเล​นี้​ตั้ง​อยู่​บน​วัว​ทอง​สัมฤทธิ์​สิบสอง​ตัว หันหลัง​เข้า​หา​กัน​ตรง​กลาง หันหน้า​ไป​ทาง​ทิศ​เหนือ ใต้ ตะวันออก และ​ตะวันตก ทิศ​ละ​สาม​ตัว</verse>
				<verse number="26">อ่าง​ทะเล​หนา​ประมาณ 7.5 เซนติเมตร ปาก​ขัน​เหมือน​ขอบ​ถ้วย​ซึ่ง​เหมือน​กับ​ดอก​ลิลลี่​บาน จุ​น้ำ​ได้​สองพัน​บัท</verse>
				<verse number="27">หุราม​ยัง​ทำ​แท่น​เคลื่อน​ที่​ด้วย​ทอง​สัมฤทธิ์​สิบ​แท่น แต่ละ​แท่น​กว้าง​ยาว​ประมาณ 1.8 เมตร สูง​ประมาณ 1.4 เมตร</verse>
				<verse number="28">แท่น​เหล่า​นี้​สร้าง​ขึ้น​ใน​ลักษณะ​นี้​คือ มี​ผนัง​ที่​ยึด​ติด​อยู่​กับ​กรอบ​ใน​แนว​ตั้ง</verse>
				<verse number="29">เขา​สลัก​รูป​สิงโต วัว และ​เครูบ​ไว้​บน​กรอบ​และ​บน​ผนัง​นั้น ด้าน​บน​และ​ล่าง​ของ​สิงโต​และ​วัว​เป็น​ลวดลาย​พวงมาลา​ที่​สลัก​ลาย​ด้วย​ค้อน</verse>
				<verse number="30">แต่ละ​แท่น​มี​ล้อ​ทอง​สัมฤทธิ์​สี่​ล้อ​และ​เพลา​ทอง​สัมฤทธิ์ แต่ละ​แท่น​รอง​รับ​อ่าง​ซึ่ง​ตั้ง​อยู่​บน​ที่​หนุน​ทั้ง​สี่ ซึ่ง​หล่อ​ขึ้น​โดย​มี​พวงมาลา​ประดับ​แต่ละ​ด้าน</verse>
				<verse number="31">ภายใน​แท่น​นี้​มี​ช่อง​เปิด​เป็น​รูปทรง​กลม​ลึก​ประมาณ 45 เซนติเมตร วัด​รอบ​ช่อง​เปิด​ทรง​กลม​รวม​ฐาน​ได้​ประมาณ 68 เซนติเมตร มี​ลาย​สลัก​รอบ​ช่อง​เปิด ผนัง​ของ​แท่น​ตั้ง​เป็น​ทรง​สี่เหลี่ยม​จัตุรัส ไม่​ใช่​วงกลม</verse>
				<verse number="32">ล้อ​ทั้ง​สี่​อยู่​ใต้​ผนัง และ​เพลา​ล้อ​ติด​เข้า​กับ​ตัว​แท่น เส้น​ผ่า​ศูนย์​กลาง​ของ​ล้อ​ประมาณ 68 เซนติเมตร</verse>
				<verse number="33">ล้อ​ทำ​ขึ้น​คล้าย​กับ​ล้อ​รถ​รบ ทั้ง​เพลา ซี่​ล้อ ขอบ​และ​ดุมล้อ​ล้วน​หล่อ​ขึ้น​จาก​โลหะ</verse>
				<verse number="34">แต่ละ​แท่น​มี​ที่​จับ​ที่​มุม​ทั้ง​สี่ มุม​ละ​อัน ยื่น​ออก​มา​จาก​แท่น</verse>
				<verse number="35">ที่​ด้าน​บน​ของ​แท่น​มี​ปลอก​ทรง​กลม​ลึก​ประมาณ 23 เซนติเมตร ทั้ง​ที่​หนุน​กับ​ผนัง​ยึดติด​เข้า​กับ​ด้าน​บน​ของ​แท่น</verse>
				<verse number="36">เขา​สลัก​รูป​เครูบ สิงโต ต้น​อินทผลัม บน​พื้น​ผิว​ของ​ที่​หนุน​และ​บน​ผนัง​ตลอดจน​ที่​ว่าง​ทุก​แห่ง และ​มี​พวงมาลา​อยู่​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="37">แท่น​ทั้ง​สิบ​สร้าง​ขึ้น​ตาม​นี้ โดย​มี​ขนาด​และ​รูปทรง​เดียวกัน หล่อ​จาก​พิมพ์​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="38">จาก​นั้น​เขา​ทำ​อ่าง​ทอง​สัมฤทธิ์​สิบ​ใบ เส้น​ผ่า​ศูนย์​กลาง​ประมาณ 1.8 เมตร ตั้ง​ไว้​บน​แท่น แท่น​ละ​ใบ แต่ละ​ใบ​จุ​น้ำ​ได้​สี่สิบ​บัท</verse>
				<verse number="39">เขา​ตั้ง​แท่น​เหล่า​นี้​ไว้​ที่​ด้าน​ใต้​ของ​วิหาร​ห้า​แท่น​และ​ด้าน​เหนือ​ห้า​แท่น ส่วน​อ่าง​ทะเล​นั้น​อยู่​ทาง​ด้าน​ใต้​ที่​มุม​ด้าน​ตะวันออก​เฉียง​ใต้​ของ​วิหาร</verse>
				<verse number="40">เขา​ยัง​ได้​ทำ​หม้อ ทัพพี และ​ชาม​ประพรม​ด้วย ใน​ที่สุด​หุราม​จึง​ทำงาน​ทั้งหมด​ที่​กษัตริย์​โซโลมอน​มอบ​หมาย​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​สำเร็จ​ครบถ้วน ได้แก่</verse>
				<verse number="41">เสาหาน​สอง​ต้น หัวเสา​รูป​บัว​คว่ำ​สอง​หัว ตาข่าย​ประดับ​หัว​เสา​สอง​ชุด</verse>
				<verse number="42">ทับทิม​สี่ร้อย​ผล สำหรับ​ตาข่าย​สอง​ชุด (ตาข่าย​แต่ละ​ชุด​มี​ทับทิม​สอง​แถว ประดับ​อยู่​บน​หัว​เสา​รูป​บัว​คว่ำ)</verse>
				<verse number="43">แท่น​ทอง​สัมฤทธิ์​สิบ​แท่น​พร้อม​อ่าง</verse>
				<verse number="44">อ่าง​ทะเล และ​วัว​สิบสอง​ตัว​ซึ่ง​รองรับ​ขัน</verse>
				<verse number="45">หม้อ ทัพพี และ​ชาม​ประพรม หุราม​ได้​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ให้​กับ​กษัตริย์​โซโลมอน​เพื่อ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ โดย​ใช้​ทอง​สัมฤทธิ์​ขัด​เงา</verse>
				<verse number="46">กษัตริย์​ให้​หล่อ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ขึ้น​ด้วย​เบ้า​ดิน​เหนียว​ใน​ที่​ราบ​แห่ง​แม่น้ำ​จอร์แดน ระหว่าง​เมือง​สุคคท​และ​เมือง​ศาเรธาน</verse>
				<verse number="47">กษัตริย์​โซโลมอน​ไม่ได้​ให้​ชั่ง​น้ำหนัก​สิ่ง​เหล่า​นี้​เพราะว่า​มี​จำนวน​มากมาย จึง​ไม่​ทราบ​น้ำหนัก​ที่​แน่นอน​ของ​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="48">โซโลมอน​ยัง​ได้​ทำ​เครื่องใช้​ทั้งปวง​ที่​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ได้แก่ แท่น​บูชา​ทองคำ โต๊ะ​ทองคำ​เอา​ไว้​วาง​ขนมปัง​สำหรับ​ถวาย​เบื้อง​หน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="49">คัน​ประทีป​ทองคำ​บริสุทธิ์ (วาง​ไว้​ด้าน​หน้า​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด ทั้ง​ด้าน​ซ้าย​และ​ขวา ด้าน​ละ​ห้า​คัน) ลวดลาย​ดอกไม้ ตะเกียง และ​คีม​ทำ​ด้วย​ทองคำ</verse>
				<verse number="50">ขัน​ทองคำ​บริสุทธิ์ กรรไกร​ตัด​ไส้​ตะเกียง อ่าง​ประพรม จาน​ชาม และ​กระถาง​ไฟ เบ้า​ทองคำ​ของ​ประตู​ห้อง​ชั้น​ใน​สุด​คือ​ประตู​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด และ​ของ​ประตู​ห้อง​โถง​ใหญ่​ของ​วิหาร</verse>
				<verse number="51">เมื่อ​งาน​ทั้งปวง​สำหรับ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​เสร็จ​เรียบร้อย​แล้ว โซโลมอน​นำ​เงิน ทอง และ​เครื่องใช้​ไม้สอย​ต่าง​ๆ ซึ่ง​ดาวิด​พ่อ​ของ​เขา​ได้​มอบ​ไว้​เพื่อ​การ​นี้​มา​เก็บ​ไว้​ใน​คลัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">จาก​นั้น​กษัตริย์​โซโลมอน​เรียก​บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​อิสราเอล หัวหน้า​เผ่า​ต่าง​ๆ และ​หัวหน้า​ครอบครัว​ทั้งหมด​ของ​ชาว​อิสราเอล​มา​พบ​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​มา​จาก​ศิโยน​เมือง​ดาวิด</verse>
				<verse number="2">ชาว​อิสราเอล​ทุก​คน​ก็​พา​กัน​มา​พบ​กษัตริย์​โซโลมอน​ใน​ช่วง​เทศกาล​ของ​เดือน​เอธานิม​ซึ่ง​เป็น​เดือน​ที่​เจ็ด</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ผู้​อาวุโส​ทั้งปวง​ของ​อิสราเอล​มาถึง​แล้ว ปุโรหิต​ก็​ยก​หีบ​พันธสัญญา​ขึ้น</verse>
				<verse number="4">และ​หาม​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​ไป ส่วน​เต็นท์​นัด​พบ​กับ​เครื่องใช้​ศักดิ์สิทธิ์​ทั้งปวง​ใน​นั้น ปุโรหิต​และ​ชน​เลวี​ช่วย​กัน​นำ​ไป​ยัง​วิหาร</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​โซโลมอน​และ​ชุมนุม​ประชาชน​อิสราเอล​ทั้งปวง​ที่​มา​ชุมนุม​กัน​หน้า​หีบ​พันธสัญญา​ได้​ถวาย​แกะ​และ​วัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​จำนวน​มาก​จน​นับ​ไม่​ถ้วน</verse>
				<verse number="6">จาก​นั้น​ปุโรหิต​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​เข้า​สู่​สถาน​นมัสการ​ชั้น​ใน​ของ​วิหาร​คือ​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด และ​ตั้ง​ไว้​ใต้​ปีก​ของ​เครูบ</verse>
				<verse number="7">เครูบ​ทั้ง​สอง​กาง​ปีก​เหนือ​ที่​ตั้ง​หีบ​พันธสัญญา​และ​ปก​เหนือ​หีบ​กับ​คานหาม</verse>
				<verse number="8">คานหาม​นี้​ยาว​มาก​จน​มอง​เห็น​ปลาย​ได้​จาก​ด้าน​ใน​ของ​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ซึ่ง​อยู่​หน้า​สถาน​นมัสการ​ชั้น​ใน แต่​มอง​ไม่​เห็น​จาก​ด้าน​นอก​ของ​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์ และ​คาน​นั้น​ก็​ยัง​คง​อยู่​ที่​นั่น​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="9">ใน​หีบ​นั้น​ไม่​มี​สิ่งใด​นอกจาก​ศิลา​สอง​แผ่น​ซึ่ง​โมเสส​ได้​ใส่​ไว้​เมื่อ​อยู่​ที่​ภูเขา​โฮเรบ ที่​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​กระทำ​พันธสัญญา​กับ​ชาว​อิสราเอล​หลังจาก​พวก​เขา​ออก​มา​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ปุโรหิต​ออก​มา​จาก​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์ ก็​มี​เมฆ​มา​ปกคลุม​ทั่ว​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">บรรดา​ปุโรหิต​ไม่อาจ​ปฏิบัติ​หน้าที่​เพราะ​เมฆ​นั้น เนื่องจาก​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​ปกคลุม​อยู่​ทั่ว​ทั้ง​วิหาร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">แล้ว​โซโลมอน​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ไว้​ว่า​พระองค์​จะ​พำนัก​ใน​เมฆ​ทึบ</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้า​ได้​สร้าง​วิหาร​อัน​สง่า​งาม​ถวาย เพื่อ​พระองค์​จะ​พำนัก​อยู่​นิรันดร์”</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​หัน​กลับ​มา​อวยพร​แก่​ประชาชน​อิสราเอล​ทั้งปวง​ซึ่ง​ชุมนุม​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="15">แล้ว​พูด​ว่า “สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล ผู้​กระทำ​ตาม​คำ​สัญญา​ที่​ได้​พูด​ไว้​กับ​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย​มือ​ของ​พระองค์​เอง เพราะ​พระองค์​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="16">‘นับ​แต่​วันที่​เรา​นำ​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​เรา​ออก​มา​จาก​อียิปต์ เรา​ไม่ได้​เลือก​เมือง​ของ​คน​อิสราเอล​เผ่า​ใด​เผ่า​หนึ่ง​ที่​จะ​ให้​วิหาร​ถูก​สร้าง​ขึ้น เพื่อ​ว่า​นาม​ของ​เรา​จะ​ได้​อยู่​ที่​นั่น แต่​เรา​เลือก​ดาวิด​ให้​ปกครอง​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="17">ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​ตั้ง​ใจ​จะ​สร้าง​วิหาร​ถวาย​แด่​นาม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="18">แต่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘ที่​เจ้า​มี​ใจ​จะ​สร้าง​วิหาร​เพื่อ​นาม​ของ​เรา​นั้น​ก็​ดี​อยู่</verse>
				<verse number="19">ถึง​กระนั้น​เจ้า​จะ​ไม่ได้​เป็น​ผู้​สร้าง​วิหาร แต่​ลูกชาย​ผู้​เป็น​เลือด​เนื้อ​เชื้อ​ไข​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​ผู้​สร้าง​วิหาร​เพื่อ​นาม​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​ทำ​ตาม​คำ​สัญญา คือ​ให้​ข้าพเจ้า​ได้​ครอง​บัลลังก์​แห่ง​อิสราเอล​สืบ​ต่อ​จาก​ดาวิด​ผู้​เป็น​พ่อ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สัญญา​ไว้ และ​ข้าพเจ้า​ได้​สร้าง​วิหาร​นี้​เพื่อ​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้า​ได้​จัดเตรียม​ที่​แห่ง​หนึ่ง​ใน​วิหาร​สำหรับ​หีบ​พันธสัญญา ซึ่ง​ภายใน​บรรจุ​พันธสัญญา​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ให้​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา เมื่อ​นำ​พวก​เขา​ออก​มา​จาก​อียิปต์”</verse>
				<verse number="22">จาก​นั้น​โซโลมอน​ยืน​อยู่​หน้า​แท่น​บูชา​ของ​พระยาห์เวห์ ต่อหน้า​ชุมนุม​ประชาชน​อิสราเอล​ทั้งหมด และ​ชูมือ​ขึ้น​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="23">และ​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล ทั่ว​ฟ้าสวรรค์​เบื้อง​บน​และ​แผ่นดิน​โลก​เบื้อง​ล่าง​ไม่​มี​พระ​อื่น​ใด​เสมอ​เหมือน พระองค์​ผู้​รักษา​พันธสัญญา​แห่ง​ความ​รัก​ต่อ​เหล่า​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ซึ่ง​ยัง​คง​ดำเนิน​ใน​ทาง​ของ​พระองค์​อย่าง​สุดใจ</verse>
				<verse number="24">พระองค์​รักษา​คำ​มั่น​สัญญา​ต่อ​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​สัญญา​ด้วย​ปาก​และ​กระทำ​ให้​สำเร็จ​ด้วย​มือ​ของ​พระองค์​ดังเช่น​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="25">และ​บัดนี้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล ขอ​รักษา​คำ​มั่น​สัญญา​ที่​มี​ต่อ​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​ที่​ว่า ‘หาก​เชื้อสาย​ของ​เจ้า​ใส่ใจ​ที่​จะ​ทำ​ทุก​อย่าง​และ​สัตย์ซื่อ​ใน​การ​ดำเนิน​ชีวิต​ต่อหน้า​เรา​เหมือน​อย่าง​เจ้า เจ้า​ก็​จะ​ไม่​ขาด​คน​สืบทอด​บัลลังก์​แห่ง​อิสราเอล​ต่อหน้า​เรา’</verse>
				<verse number="26">พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล บัดนี้​ขอ​โปรด​ให้​เป็น​ไป​ตาม​คำ​สัญญา​ที่​ได้​ให้​ไว้​แก่​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย​เถิด</verse>
				<verse number="27">แต่​พระเจ้า​จะ​พำนัก​อยู่​ใน​โลก​นี้​จริง​ๆ หรือ ใน​เมื่อ​ฟ้าสวรรค์​สูงสุด​ยัง​ไม่​อาจ​รับ​พระองค์​ไว้​ได้ วิหาร​แห่ง​นี้​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​สร้าง​ขึ้น​จะ​ยิ่ง​เล็ก​น้อย​กว่า​นั้น​สัก​เท่าใด!</verse>
				<verse number="28">ถึง​กระนั้น​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​และ​ตอบ​คำ​วิงวอน​ขอ​พระเมตตา ซึ่ง​ผู้​รับใช้​กำลัง​อธิษฐาน​ต่อหน้า​พระองค์​ใน​วัน​นี้</verse>
				<verse number="29">ขอ​พระองค์​มอง​วิหาร​แห่ง​นี้​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน วิหาร​ซึ่ง​พระองค์​พูด​ว่า ‘นาม​ของ​เรา​จะ​อยู่​ที่​นั่น’ เพื่อ​พระองค์​จะ​ฟัง​เมื่อ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​อธิษฐาน​ตรง​ต่อ​ที่​แห่ง​นี้</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​ผู้​รับใช้​และ​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระองค์​อธิษฐาน​วิงวอน​ตรง​ต่อ​ที่​แห่ง​นี้ ขอ​ฟัง​จาก​ฟ้าสวรรค์​อัน​เป็น​ที่​พำนัก​ของ​พระองค์ และ​เมื่อ​พระองค์​ฟัง​แล้ว ขอ​โปรด​ยกโทษ</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​ผู้​ใด​ทำ​ผิด​ต่อ​เพื่อนบ้าน​และ​ต้อง​สาบาน และ​พวก​เขา​มา​สาบาน​หน้า​แท่น​บูชา​ใน​วิหาร​นี้</verse>
				<verse number="32">ขอ​ฟัง​จาก​ฟ้าสวรรค์​และ​กระทำ​การ ขอ​ตัดสิน​ความ​ระหว่าง​ผู้​รับใช้​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์ ขอ​ลงโทษ​คน​ผิด​และ​ให้​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​ทำ​ตก​แก่​ตัว​เขา​เอง ส่วน​ผู้​บริสุทธิ์​ขอ​ประกาศ​ว่า​พวก​เขา​ไม่​ผิด เป็น​อัน​พิสูจน์​ว่า​เขา​เป็น​ผู้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระองค์​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์​และ​ถูก​ศัตรู​พิชิต หาก​เขา​หัน​กลับ​มา​หา​พระองค์ และ​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระองค์ อธิษฐาน​และ​วิงวอน​ต่อ​พระองค์​ใน​วิหาร​แห่ง​นี้</verse>
				<verse number="34">ขอ​ฟัง​จาก​ฟ้าสวรรค์​และ​อภัย​บาป​ของ​เหล่า​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระองค์ และ​นำ​เขา​กลับมา​ยัง​ดินแดน​ซึ่ง​พระองค์​มอบให้​บรรพบุรุษ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​ท้องฟ้า​ถูก​ปิด​และ​ไม่​มี​ฝน​เพราะ​ประชาชน​ของ​พระองค์​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์ เมื่อ​เขา​อธิษฐาน​ตรง​ต่อ​ที่​แห่ง​นี้ และ​สรรเสริญ​นาม​พระองค์ และ​หัน​จาก​บาป​ของ​ตน​เพราะ​พระองค์​ได้​ลงโทษ​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="36">ขอ​ฟัง​จาก​ฟ้าสวรรค์​และ​อภัย​บาป​ของ​ประชาชน​อิสราเอล​ผู้​ซึ่ง​รับใช้​พระองค์ ขอ​สอน​หนทาง​ดำเนิน​ชีวิต​ที่​ถูกต้อง และ​ให้​ฝน​รด​ดินแดน​ซึ่ง​พระองค์​ยก​ให้​เป็น​มรดก​แก่​เหล่า​ประชาชน</verse>
				<verse number="37">หาก​เกิด​การ​กันดาร​อาหาร หรือ​โรค​ระบาด​ใน​ดินแดน หรือ​โรค​พืช หรือ​โรค​รา​น้ำค้าง หรือ​ตั๊กแตน​บุก​มา​ทำลาย หรือ​เหล่า​ศัตรู​มา​ล้อม​เมือง ไม่ว่า​จะ​เป็น​โรค​หรือ​ภัยพิบัติ​ใด​ๆ ก็​ตาม​ที่​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="38">เมื่อ​มี​คำ​อธิษฐาน​หรือ​คำ​วิงวอน​จาก​ผู้​ใด​ผู้​หนึ่ง​ใน​หมู่​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระองค์ ซึ่ง​แต่ละ​คน​ย่อม​รู้​ถึง​ความ​ทุกข์​ใจ​ของ​ตน​ดี และ​ชูมือ​ขึ้น​ตรง​ต่อ​วิหาร​แห่ง​นี้</verse>
				<verse number="39">ขอ​ฟัง​จาก​ฟ้าสวรรค์​ซึ่ง​พระองค์​พำนัก​อยู่ ขอ​อภัย​โทษ​และ​จัดการ​กับ​แต่ละ​คน​ตาม​การ​กระทำ​ของ​เขา เนื่องจาก​พระองค์​รู้จัก​จิตใจ​ของ​เขา (เพราะ​พระองค์​เท่านั้น​รู้จัก​จิตใจ​มนุษย์​ทั้งปวง)</verse>
				<verse number="40">เพื่อ​เขา​จะ​ยำเกรง​พระองค์​ตลอด​เวลา​ที่​เขา​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ซึ่ง​พระองค์​มอบให้​บรรพบุรุษ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="41">ส่วน​คน​ต่าง​ชาติ​ซึ่ง​ไม่​ใช่​ประชาชน​อิสราเอล แต่​ได้​มา​จาก​แดน​ไกล​เนื่องด้วย​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="42">เพราะ​พวก​เขา​จะ​ได้ยิน​ถึง​นาม​อัน​ยิ่งใหญ่ มือ​อัน​มี​ฤทธิ์ และ​แขน​ที่​เหยียด​ออก​ของ​พระองค์ เมื่อ​เขา​มา​อธิษฐาน​ตรง​ต่อ​วิหาร​นี้</verse>
				<verse number="43">ขอ​ฟัง​จาก​ฟ้าสวรรค์​ที่​พำนัก​ของ​พระองค์​และ​ขอ​ตอบ​คำ​อธิษฐาน​ที่​บรรดา​คน​ต่าง​ชาติ​ได้​ขอ​จาก​พระองค์ เพื่อ​มวล​ประชาชาติ​ใน​โลก​จะ​รู้จัก​นาม​ของ​พระองค์ และ​ยำเกรง​พระองค์​เช่น​เดียว​กับ​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระองค์​เอง และ​รู้​ว่า​ข้าพเจ้า​ได้​สร้าง​บ้าน​แห่ง​นี้​เพื่อ​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="44">เมื่อ​พระองค์​ใช้​ประชาชน​ของ​พระองค์​ออก​ไป​รบ​กับ​ศัตรู​ไม่ว่า​ที่​ใด และ​เขา​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​มุ่ง​ตรง​มายัง​นคร​นี้​ที่​เลือก​สรร​ไว้ และ​ยัง​วิหาร​แห่ง​นี้​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​สร้าง​ขึ้น​เพื่อ​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="45">ขอ​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​และ​คำ​วิงวอน​ของ​เขา​จาก​ฟ้าสวรรค์​และ​ขอ​ช่วย​เหลือ​เขา</verse>
				<verse number="46">เมื่อ​พวก​เขา​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์ เพราะ​มี​ใคร​บ้าง​ที่​ไม่​ทำ​บาป​เลย และ​พระองค์​โกรธ​เขา​และ​ยอม​ให้​ศัตรู​พิชิต​เขา นำ​เขา​ไป​เป็น​เชลย​ใน​ต่าง​แดน ไม่ว่า​ใกล้​หรือ​ไกล</verse>
				<verse number="47">และ​ถ้า​เขา​สำนึก​ได้​ใน​แดน​เชลย กลับใจ​ใหม่ และ​วิงวอน​ต่อ​พระองค์​ใน​ดินแดน​นั้น​และ​พูด​ว่า ‘พวก​เรา​ได้​ทำ​บาป พวก​เรา​ผิด​ไป​แล้ว และ​พวก​เรา​ได้​ประพฤติ​ชั่ว’</verse>
				<verse number="48">และ​หาก​เขา​หัน​กลับ​มา​หา​พระองค์​ด้วย​สุดจิต​สุดใจ​ใน​แดน​เชลย และ​อธิษฐาน​ตรง​มา​ยัง​ดินแดน​แห่ง​นี้​ซึ่ง​พระองค์​มอบ​ให้​บรรพบุรุษ ตรง​มา​ยัง​นคร​ซึ่ง​พระองค์​เลือก​สรร​และ​ยัง​วิหาร​แห่ง​นี้​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​ได้​สร้าง​ขึ้น​เพื่อ​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="49">ก็​ขอ​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​และ​คำ​วิงวอน​ของ​เขา​จาก​ฟ้าสวรรค์​อัน​เป็น​ที่​พำนัก​ของ​พระองค์​และ​ขอ​ช่วย​เหลือ​เขา</verse>
				<verse number="50">แล้ว​ขอ​อภัย​โทษ​แก่​ประชาชน​ผู้​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์​และ​ยกโทษ​การ​ล่วง​ละเมิด​ของ​พวก​เขา ขอ​กระทำ​ให้​ผู้​ที่​จับกุม​เขา​นั้น​เมตตา​เขา</verse>
				<verse number="51">เพราะ​เขา​เป็น​ประชาชน​ของ​พระองค์​และ​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์ ซึ่ง​พระองค์​นำ​เขา​ออก​มา​จาก​อียิปต์​ออก​จาก​เตา​หลอม​เหล็ก</verse>
				<verse number="52">ขอให้​ดวงตา​ของ​พระองค์​เปิด​อยู่ และ​หู​ของ​พระองค์​ฟัง​คำ​วิงวอน​ของ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​กับ​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระองค์ ขอ​ฟัง​ทุก​เมื่อ​ที่​เขา​ร่ำร้อง​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="53">เพราะ​พระองค์​แยก​เขา​ออก​มา​จาก​ประชาชาติ​ทั้งปวง​ใน​โลก เพื่อ​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต ตาม​ที่​ประกาศ​ไว้​ผ่าน​ทาง​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ เมื่อ​พระองค์​นำ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เรา​ออก​มา​จาก​อียิปต์”</verse>
				<verse number="54">เมื่อ​โซโลมอน​อธิษฐาน​วิงวอน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ดังนี้​แล้ว ก็​ลุกขึ้น​จาก​หน้า​แท่น​บูชา​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​เขา​คุกเข่า​และ​ชูมือ​ขึ้น​สู่​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="55">เขา​ยืน​และ​อวยพร​ประชาชน​อิสราเอล​ทั้งปวง​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​ว่า</verse>
				<verse number="56">“สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ผู้​มอบ​การ​หยุด​พัก​ให้​แก่​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระองค์​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้ คำ​สัญญา​ล้ำเลิศ​ซึ่ง​ให้​ไว้​ผ่าน​ทาง​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​นั้น ไม่​มี​สัก​คำ​เดียว​ที่​ล้มเหลว​ไป</verse>
				<verse number="57">ขอให้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​อยู่​กับ​เรา​เหมือน​ที่​อยู่​กับ​เหล่า​บรรพบุรุษ​ของ​เรา ขอ​อย่า​ได้​ทอดทิ้ง​หรือ​ละ​จาก​เรา​เลย</verse>
				<verse number="58">ขอ​หัน​ใจ​ของ​เรา​มา​หา​พระองค์​ให้​ดำเนิน​ชีวิต​ด้วย​การ​เชื่อฟัง​พระองค์ และ​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง กฎ​เกณฑ์ และ​กฎ​บัญญัติ​ที่​ให้​ไว้​แก่​เหล่า​บรรพบุรุษ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="59">และ​ขอให้​คำ​อธิษฐาน​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​กล่าว​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​นี้​อยู่​ใกล้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​เสมอ​ไป​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน เพื่อ​พระองค์​จะ​ช่วย​เหลือ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​และ​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระองค์​ตาม​ความ​จำเป็น​ใน​แต่ละ​วัน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="60">เพื่อ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ทั่ว​โลก​จะ​ได้​ทราบ​ว่า​พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า​และ​ไม่​มี​พระ​เจ้า​อื่น​ใด​เลย</verse>
				<verse number="61">และ​ขอ​ให้​จิตใจ​ของ​ท่าน​จะ​ต้อง​ยอม​จำนน​อย่าง​สิ้นเชิง​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา ที่​จะ​ดำเนิน​ชีวิต​ตาม​กฎ​เกณฑ์​และ​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์​ดังเช่น​ขณะ​นี้”</verse>
				<verse number="62">จาก​นั้น​กษัตริย์​และ​คน​อิสราเอล​ทั้งปวง​ที่​อยู่​กับ​เขา​ก็​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="63">โซโลมอน​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​แด่​พระยาห์เวห์ คือ​วัว​ผู้ 22,000 ตัว แกะ​และ​แพะ 120,000 ตัว เป็นอันว่า​กษัตริย์​และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​ได้​ถวาย​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="64">ใน​วัน​นั้น​กษัตริย์​ประกอบ​พิธี​ชำระ​ส่วน​กลาง​ของ​ลาน​หน้า​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว ธัญ​บูชา และ​ไขมัน​ของ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​ที่​นั่น เพราะ​แท่น​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​ตั้ง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​นั้น​เล็ก​เกินไป​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว ธัญ​บูชา และ​ไขมัน​ของ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ</verse>
				<verse number="65">โซโลมอน​ร่วม​พิธี​ฉลอง​กับ​ประชาชน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ที่​นั่น ซึ่ง​เป็น​การ​ชุมนุม​ประชาชน​ครั้ง​ใหญ่ ผู้​คน​จาก​เลโบฮามัท​จด​ลำน้ำ​แห่ง​อียิปต์​พา​กัน​มา​เฉลิมฉลอง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​ตลอด​เจ็ด​วัน แล้ว​ฉลอง​ต่อ​อีก​เจ็ด​วัน รวม​เป็น​สิบสี่​วัน</verse>
				<verse number="66">ใน​วัน​รุ่งขึ้น โซโลมอน​อำลา​เหล่า​ประชาชน พวก​เขา​กล่าว​คำ​อวยพร แล้ว​กลับ​บ้าน​ด้วย​จิตใจ​เบิกบาน​ยินดี​ใน​สิ่ง​ดีงาม​ทั้งปวง ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ได้​กระทำ​เพื่อ​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​และ​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">เมื่อ​โซโลมอน​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ วัง และ​สิ่ง​อื่น​ๆ ทั้งหมด​เสร็จ​สิ้น​ตาม​ที่​ประสงค์​แล้ว</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ปรากฏ​แก่​โซโลมอน​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง เหมือน​ที่​ได้​ปรากฏ​มา​แล้ว​ที่​กิเบโอน</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โซโลมอน​ว่า “เรา​ได้ยิน​คำ​อธิษฐาน​และ​คำ​วิงวอน​ของ​เจ้า​ต่อเรา​แล้ว เรา​ได้​ชำระ​วิหาร​ที่​เจ้า​สร้าง​ขึ้น​นี้​ให้​บริสุทธิ์ โดย​สถาปนา​นาม​ของ​เรา​ไว้​ที่​นั่น​ชั่วนิรันดร์ ตา​และ​ใจ​ของ​เรา​จะ​อยู่​ที่​นั่น​เสมอ​ไป</verse>
				<verse number="4">ส่วน​เจ้า หาก​เจ้า​ดำเนิน​อยู่​ต่อหน้า​เรา​อย่าง​สัตย์ซื่อ​ด้วย​ใจ​สุจริต​และ​เที่ยง​ตรง​เหมือน​ดาวิด​พ่อ​ของ​เจ้า ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ทั้งสิ้น​ของ​เรา และ​รักษา​กฎ​เกณฑ์​และ​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="5">เรา​ก็​จะ​สถาปนา​บัลลังก์​ของ​เจ้า​เหนือ​อิสราเอล​ตลอดไป​ตาม​ที่​เรา​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​ดาวิด​พ่อ​ของ​เจ้า​ว่า ‘เจ้า​จะ​ไม่​ขาด​ผู้​สืบทอด​บัลลังก์​อิสราเอล​เลย’</verse>
				<verse number="6">แต่​หาก​เจ้า​หรือ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ละทิ้ง​เรา ไม่ได้​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​และ​กฎ​เกณฑ์​ที่​เรา​ได้​ให้​แก่​เจ้า หัน​ไป​ปรนนิบัติ​นมัสการ​พระ​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="7">เรา​ก็​จะ​ตัด​คน​อิสราเอล​ออก​จาก​ดินแดน​ซึ่ง​เรา​ได้​ยก​ให้​เขา เรา​จะ​ทิ้ง​วิหาร​แห่ง​นี้​ซึ่ง​เรา​ได้​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์​เพื่อ​นาม​ของ​เรา คน​อิสราเอล​จะ​กลาย​เป็น​ที่​เย้ยหยัน​และ​คำ​เปรียบเปรย​ใน​หมู่​ประชาชาติ</verse>
				<verse number="8">วิหาร​นี้​จะ​กลาย​เป็น​กอง​ซาก​ปรักหักพัง คน​ทั้งปวง ​ที่​ผ่าน​ไป​มา​ก็​จะ​ตกตะลึง​และ​จะ​เยาะเย้ย​ว่า ‘ทำไม​หนอ​พระยาห์เวห์​จึง​กระทำ​ต่อ​วิหาร​และ​ดินแดน​นี้​ถึง​เพียง​นี้’</verse>
				<verse number="9">ผู้​คน​จะ​ตอบ​ว่า ‘เพราะ​พวก​เขา​ได้​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา ผู้​นำ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา​ออก​จาก​อียิปต์ หัน​ไป​ฝักใฝ่​ปรนนิบัติ​นมัสการ​พระ​อื่น​ๆ แทน ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​นำ​เหตุ​ร้าย​ทั้งหมด​นี้​มา​สู่​พวก​เขา’ ”</verse>
				<verse number="10">ใน​ตอน​ปลาย​ของ​ช่วง​ยี่สิบ​ปี​ที่​โซโลมอน​ก่อ​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​วัง​ของ​เขา​เอง</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​โซโลมอน​มอบ​เมือง​ยี่สิบ​แห่ง​ใน​กาลิลี​ให้​กษัตริย์​ฮีราม​แห่ง​ไทระ​เป็น​ค่า​ตอบแทน​สำหรับ​ไม้​สน​ซีดาร์ ไม้​สน​จูนิเปอร์ และ​ทองคำ​ซึ่ง​กษัตริย์​โซโลมอน​ประสงค์</verse>
				<verse number="12">แต่​เมื่อ​ฮีราม​ออก​จาก​ไทระ​เพื่อ​มา​ดู​เมือง​เหล่า​นี้​ที่​โซโลมอน​มอบให้​ก็​ไม่​พอ​ใจ​เลย</verse>
				<verse number="13">ฮีราม​พูด​ว่า “น้อง​เอ๋ย เอา​เมือง​อะไร​มา​ยก​ให้​พี่​กัน​นี่” เมือง​เหล่า​นั้น​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า​ดินแดน​คาบูล มา​จน​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="14">ฮีราม​ได้​ส่ง​ทองคำ​มา​ให้​โซโลมอน 120 ตะลันต์</verse>
				<verse number="15">โซโลมอน​เกณฑ์​แรงงาน​โยธา​มา​ก่อสร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ วัง​ของ​เขา ระเบียง​ต่าง​ๆ กำแพง​กรุง​เยรูซาเล็ม เมือง​ฮาโซร์ เมกิดโด และ​เกเซอร์</verse>
				<verse number="16">(ฟาโรห์​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์​โจมตี​และ​เข้า​ยึด​เกเซอร์​แล้ว​เผา​ทิ้ง ประหาร​ชาว​คานาอัน​ผู้​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง ต่อมา​ได้​มอบ​เมือง​นี้​เป็น​สิน​สมรส​แก่​ลูกสาว​ซึ่ง​เป็น​ภรรยา​ของ​โซโลมอน</verse>
				<verse number="17">และ​โซโลมอน​ซ่อมแซม​เมือง​เกเซอร์) สร้าง​เบธโฮโรน​ล่าง</verse>
				<verse number="18">บาอาลัท​และ​ทัดโมร์ ​ใน​ทะเล​ทราย ภายใน​ดินแดน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="19">ทั้ง​ยัง​สร้าง​เมือง​ต่าง​ๆ เพื่อ​เป็น​คลัง​เสบียง​ของ​เขา และ​สร้าง​เมือง​สำหรับ​รถ​ม้า​ศึก​และ​ม้า เขา​สร้าง​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ปรารถนา​ใน​เยรูซาเล็ม เลบานอน และ​ใน​ที่​ต่าง​ๆ ทั่ว​อาณาเขต​ที่​เขา​ปกครอง</verse>
				<verse number="20">แต่​ยัง​มี​คน​ที่​เหลือ​อยู่​ซึ่ง​เป็น​ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​อาโมไรต์ ชาว​เปริสซี ชาว​ฮีไวต์ และ​ชาว​เยบุส (คน​เหล่า​นี้​ไม่​ใช่​ชาว​อิสราเอล)</verse>
				<verse number="21">โซโลมอน​เกณฑ์​ลูกหลาน​ที่​เหลือ​อยู่​ของ​คน​เหล่า​นี้​ซึ่ง​ชาว​อิสราเอล​ไม่​สามารถ​ทำลาย​ล้าง ​ให้​หมด​สิ้น​ได้ ให้​มา​เป็น​แรงงาน​ทาส​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="22">แต่​โซโลมอน​ไม่ได้​เกณฑ์​ให้​ชาว​อิสราเอล​คน​ใด​เป็น​ทาส แต่​ให้​เป็น​พล​รบ ข้าราชการ เจ้าหน้าที่ นาย​ทัพ ผู้​สั่งการ​รถ​รบ และ​พล​รถ​รบ</verse>
				<verse number="23">และ​มี​ข้าราชการ​ระดับ​หัวหน้า 550 คน เป็น​ผู้​ควบคุม​ดูแล​แรงงาน​โยธา​ใน​โครงการ​ต่าง​ๆ ของ​โซโลมอน</verse>
				<verse number="24">หลังจาก​ลูกสาว​ของ​ฟาโรห์​ขึ้น​มา​จาก​เมือง​ดาวิด​มา​ยัง​วัง​ที่​โซโลมอน​สร้าง​ให้​เธอ โซโลมอน​ก็​สร้าง​ระเบียง​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="25">โซโลมอน​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว และ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​ปี​ละ​สาม​ครั้ง บน​แท่น​ซึ่ง​สร้าง​ขึ้น​แด่​พระยาห์เวห์ และ​เผา​เครื่อง​หอม​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ด้วย ก็​เป็น​อัน​เรียบร้อย​ตาม​ภาระ​หน้าที่​ซึ่ง​มี​ต่อ​วิหาร</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​โซโลมอน​ยัง​ได้​สร้าง​กอง​เรือ​ขึ้น​ที่​เอซีโอนเกเบอร์ ซึ่ง​ใกล้​เอลัท​ใน​เอโดม บน​ชาย​ฝั่ง​ทะเล​แดง ​ด้วย</verse>
				<verse number="27">และ​กษัตริย์​ฮีราม​ส่ง​พวก​กะลาสี​ผู้​ช่ำชอง​ให้​มา​ร่วม​ทำงาน​ใน​กอง​เรือ​กับ​คน​ของ​โซโลมอน</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​เดินเรือ​ไป​ที่​เมือง​โอฟีร์ แล้ว​นำ​ทองคำ​หนัก 420 ตะลันต์ กลับมา​มอบ​ให้​กษัตริย์​โซโลมอน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">เมื่อ​ราชินี​แห่ง​เชบา​ได้ยิน​ถึง​กิตติศัพท์​และ​ความ​สัมพันธ์​ของ​โซโลมอน​กับ​พระยาห์เวห์ เธอ​จึง​มา​ทดสอบ​โซโลมอน​โดย​ตั้ง​ปัญหา​ยาก​ๆ</verse>
				<verse number="2">เธอ​มาถึง​กรุง​เยรูซาเล็ม​พร้อม​กับ​กอง​คาราวาน​ใหญ่ มี​อูฐ​บรรทุก​เครื่องเทศ ทองคำ​จำนวน​มาก และ​เพชร​นิล​จินดา เธอ​เข้า​มา​พบ​โซโลมอน และ​สนทนา​ทุก​เรื่อง​ที่​คิด​ไว้</verse>
				<verse number="3">โซโลมอน​ตอบ​ปัญหา​ของ​เธอ​ได้​ทุก​ข้อ ไม่​มี​สิ่งใด​ยาก​เกิน​กว่า​ที่​กษัตริย์​จะ​อธิบาย​แก่​เธอ</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ราชินี​แห่ง​เชบา​เห็น​สติ​ปัญญา​ทั้งสิ้น​ของ​โซโลมอน และ​วัง​ที่​สร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="5">เห็น​อาหาร​บน​โต๊ะ​ของ​เขา เห็น​ข้าราชการ​ที่​เข้า​เฝ้า มหาดเล็ก​ใน​เครื่องแบบ พนักงาน​เชิญ​ถ้วย และ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ซึ่ง​ถวาย​ที่ ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ เธอ​ก็​ประหลาด​ใจ​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="6">เธอ​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า “ที่​ดิฉัน​ได้ยิน​ได้​ฟัง​มา​ใน​ประเทศ​ของ​ดิฉัน​เกี่ยวกับ​ความ​สำเร็จ​และ​สติ​ปัญญา​ของ​ท่าน​ล้วน​เป็น​ความ​จริง</verse>
				<verse number="7">แต่​ดิฉัน​ไม่​เชื่อ​มา​ก่อน​เลย จน​กระทั่ง​ได้​มา​เห็น​กับ​ตา แท้​จริง​แล้ว​สิ่ง​ที่​ดิฉัน​ได้ยิน​มา​ก็​ยัง​ไม่​ถึง​ครึ่ง สติ​ปัญญา​และ​ความ​มั่งคั่ง​ของ​ท่าน​ยิ่งใหญ่​กว่า​ที่​เขา​ร่ำลือ​กัน​มาก​นัก</verse>
				<verse number="8">ประชาชน​ของ​ท่าน​คง​มี​ความ​สุข​ยิ่งนัก! ข้าราชการ​ของ​ท่าน​คง​มี​ความ​สุข​ที่​ได้​พบ และ​ฟัง​สติ​ปัญญา​ของ​ท่าน​อยู่​เสมอ!</verse>
				<verse number="9">สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน พระองค์​โปรดปราน​และ​ตั้ง​ท่าน​ให้​ครอง​บัลลังก์​แห่ง​อิสราเอล เนื่องด้วย​ความ​รัก​นิรันดร์​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​มี​ต่อ​คน​อิสราเอล จึง​ตั้ง​ท่าน​เป็น​กษัตริย์​เพื่อ​ผดุง​ความ​ยุติธรรม​และ​ความ​ชอบธรรม”</verse>
				<verse number="10">จาก​นั้น​เธอ​ก็​มอบ​เครื่อง​บรรณาการ​แด่​กษัตริย์​เป็น​ทองคำ​หนัก 120 ตะลันต์ เครื่องเทศ​มากมาย​และ​อัญมณี​ล้ำค่า ไม่​เคย​มี​ใคร​นำ​เครื่องเทศ​มา​มอบให้​มาก​เท่ากับ​ที่​ราชินี​แห่ง​เชบา​นำ​มา​มอบ​ให้​กษัตริย์​โซโลมอน​อีก​เลย</verse>
				<verse number="11">(กอง​เรือ​ของ​ฮีราม​นำ​ทองคำ​มา​จาก​โอฟีร์ พร้อม​ด้วย​ไม้จันทน์ ​จำนวน​มาก และ​เพชร​นิล​จินดา​ล้ำค่า</verse>
				<verse number="12">โซโลมอน​ใช้​ไม้จันทน์​ทำ​เสา ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​วัง​ของ​กษัตริย์ ทำ​พิณ​เขา​คู่​และ​พิณ​ใหญ่​สำหรับ​เหล่า​นัก​ดนตรี ไม่​เคย​เห็น​การ​นำ​เข้า​ไม้จันทน์​จำนวน​มากมาย​อย่าง​นั้น​มา​ก่อน​เลย)</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​โซโลมอน​ให้​ทุก​สิ่ง​ตาม​ที่​ราชินี​แห่ง​เชบา​ปรารถนา​และ​ร้อง​ขอ นอกเหนือ​จาก​ของ​กำนัล​ที่​โซโลมอน​ให้​จาก​กอง​คลัง​ของ​เขา จาก​นั้น​ราชินี​และ​ขบวน​ติดตาม​ก็​กลับ​สู่​ประเทศ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="14">ทุก​ปี​โซโลมอน​ได้รับ​ทองคำ​หนัก 666 ตะลันต์</verse>
				<verse number="15">ยัง​ไม่​รวม​ภาษี​อากร​จาก​พ่อค้า​วาณิช​และ​เครื่อง​บรรณาการ​จาก​บรรดา​กษัตริย์​อาระเบีย และ​พวก​ผู้​ว่า​การ​ของ​เขตแดน​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์​โซโลมอน​ให้​นำ​ทองคำ​มา​ตี​เป็น​โล่​ใหญ่ 200 อัน แต่ละ​อัน​ใช้​ทองคำ​หนัก​หกร้อย​เชเขล</verse>
				<verse number="17">และ​ทำ​เป็น​โล่​เล็ก 300 อัน แต่ละ​อัน​ใช้​ทองคำ​หนัก​สาม​มินา เขา​เก็บ​โล่​เหล่า​นี้​ไว้​ใน​วัง​แห่ง​ป่า​เลบานอน</verse>
				<verse number="18">แล้ว​กษัตริย์​ยัง​ได้​ทำ​บัลลังก์​ขนาด​ใหญ่​ตกแต่ง​ด้วย​งาช้าง​และ​บุ​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="19">บัลลังก์​นี้​มี​บันได​หก​ขั้น ด้าน​บน​พนัก​หลัง​เป็น​รูป​วงกลม ที่​วาง​มือ​ทั้ง​สอง​ข้าง​มี​สิงโต​ขนาบ​ข้าง​ละ​ตัว</verse>
				<verse number="20">ที่​บันได​แต่ละ​ขั้น​มี​สิงโต​ยืน​อยู่​ข้าง​ละ​ตัว รวม​เป็น​สิบสอง​ตัว ไม่​เคย​มี​เช่น​นี้​ใน​อาณาจักร​อื่น</verse>
				<verse number="21">ถ้วย​ทุก​ใบ​ของ​กษัตริย์​โซโลมอน​ทำ​ด้วย​ทองคำ และ​เครื่องใช้​ไม้สอย​ทั้งหมด​ใน​วัง​แห่ง​ป่า​เลบานอน​ล้วน​ทำ​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์ ไม่​มี​สิ่งใด​ทำ​ด้วย​เงิน เพราะ​ใน​สมัย​ของ​โซโลมอน​ถือ​ว่า​เงิน​ด้อยค่า</verse>
				<verse number="22">กษัตริย์​มี​กอง​เรือ​พาณิชย์ ร่วม​เดิน​ทะเล​กับ​กอง​เรือ​ของ​ฮีราม เรือ​จะ​บรรทุก​ทองคำ เงิน งาช้าง ลิง และ​ลิงบาบูน​กลับมา​ทุก​สาม​ปี</verse>
				<verse number="23">กษัตริย์​โซโลมอน​มั่งคั่ง​และ​มี​สติ​ปัญญา​เหนือ​กว่า​กษัตริย์​ใด​ๆ ทั้งปวง​ใน​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="24">คน​ทั่ว​โลก​อยาก​จะ​มา​ฟัง​สติ​ปัญญา​ซึ่ง​พระเจ้า​ใส่​ไว้​ใน​ใจ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="25">ปีแล้วปีเล่า ทุก​คน​ที่​มา​จะ​นำ​เครื่อง​บรรณาการ​มา​มอบให้ ได้แก่ เครื่อง​เงิน​เครื่อง​ทอง เสื้อผ้า​อาภรณ์ อาวุธ เครื่องเทศ ม้า และ​ล่อ</verse>
				<verse number="26">โซโลมอน​สะสม​รถ​ม้า​ศึก​และ​ม้า เขา​มี​รถ​ม้า​ศึก 1,400 คัน และ​ม้า 12,000 ตัว ซึ่ง​เขา​เก็บ​บาง​ส่วน​ไว้​ที่​หัว​เมือง​ซึ่ง​ใช้​เก็บ​รถ​ม้า​ศึก​และ​บาง​ส่วน​อยู่​กับ​เขา​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="27">เขา​ทำ​ให้​เงิน​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​มี​มากมาย​เหมือน​ก้อนหิน และ​มี​ไม้​สน​ซีดาร์​ดาษดื่น​เหมือน​ต้น​มะเดื่อ​แถบ​เชิง​เขา</verse>
				<verse number="28">ม้า​ของ​โซโลมอน​นั้น​นำ​เข้า​จาก​อียิปต์​และ​จาก​คูเอ คือ​พ่อค้า​หลวง​ซื้อ​มา​จาก​คูเอ​ใน​ราคา​ปัจจุบัน</verse>
				<verse number="29">รถ​ม้า​ศึก​แต่ละ​คัน​ที่​นำ​เข้า​จาก​อียิปต์​มี​ราคา​เท่ากับ​เงิน​หนัก 600 เชเขล ม้า​ราคา​ตัว​ละ 150 เชเขล พวก​เขา​ยัง​ส่งออก​ไป​ขาย​ต่อ​ให้​กษัตริย์​ทั้งปวง​ของ​ชาว​ฮิตไทต์​และ​ของ​ชาว​อารัม​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">นอกเหนือ​จาก​ลูกสาว​ของ​ฟาโรห์​แล้ว โซโลมอน​รัก​หญิง​ต่าง​ชาติ​จำนวน​มาก ได้แก่​ชาติ​โมอับ อัมโมน เอโดม ไซดอน และ​ฮิตไทต์</verse>
				<verse number="2">พวก​เธอ​มา​จาก​ชนชาติ​ที่​พระยาห์เวห์​ห้าม​ประชาชน​อิสราเอล​ว่า “เจ้า​จง​อย่า​แต่งงาน​กับ​คน​เหล่า​นั้น เพราะ​พวก​เขา​จะ​ชักนำ​เจ้า​ให้​หัน​ไป​ฝักใฝ่​พระ​ต่าง​ๆ ของ​เขา​อย่าง​แน่นอน” ถึง​กระนั้น​โซโลมอน​ก็​ผูกพัน​รัก​ใคร่​หญิง​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="3">โซโลมอน​มี​ภรรยา​เป็น​เจ้าหญิง​เจ็ดร้อย​คน​และ​นาง​สนม​สามร้อย​คน หญิง​เหล่า​นี้​ทำ​ให้​โซโลมอน​หลง​ไป</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​โซโลมอน​ชราภาพ หญิง​เหล่า​นี้​โน้มน้าว​ใจ​เขา​ให้​ไป​ติดตาม​พระ​ต่าง​ๆ โซโลมอน​ไม่ได้​ภักดี​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา​อย่าง​สุดใจ​เหมือน​ดาวิด​พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="5">โซโลมอน​หัน​ไป​ติดตาม​พระ​อัชโทเรท​เทวี​ของ​ชาว​ไซดอน และ​พระโมเลค​เทพเจ้า​ของ​ชาว​อัมโมน​ซึ่ง​น่า​ชิงชัง</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​โซโลมอน​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ไม่ได้​ติดตาม​พระยาห์เวห์​อย่าง​สุดใจ​เหมือน​ที่​ดาวิด​พ่อ​ของ​เขา​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="7">โซโลมอน​ถึง​กับ​สร้าง​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​บน​เนิน​เขา​ทาง​ตะวันออก​ของ​กรุง​เยรูซาเล็ม อุทิศ​แด่​พระ​เคโมช​เทพเจ้า​ของ​โมอับ​ซึ่ง​น่า​ชิงชัง และ​สำหรับ​พระโมเลค​เทพเจ้า​ของ​ชาว​อัมโมน​ซึ่ง​น่า​ชิงชัง</verse>
				<verse number="8">เขา​สร้าง​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ต่าง​ๆ ขึ้น เพื่อ​ให้​ภรรยา​ต่าง​ชาติ​ทั้งหลาย​เผา​เครื่อง​หอม และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​เทพเจ้า​ของ​พวก​เธอ</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​โกรธ​โซโลมอน​ที่​หันเห​ใจ​จาก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล ผู้​ปรากฏ​แก่​โซโลมอน​ถึง​สอง​ครั้ง​สอง​ครา</verse>
				<verse number="10">ทั้ง​ๆ ที่​พระองค์​ห้าม​โซโลมอน​ไม่​ให้​ไป​ติดตาม​พระ​อื่น​ๆ โซโลมอน​ก็​ยัง​ฝ่าฝืน​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​พูด​กับ​โซโลมอน​ว่า “เนื่องจาก​เจ้า​มี​ท่าที​เช่น​นี้​และ​ไม่ได้​รักษา​พันธสัญญา​และ​กฎ​เกณฑ์​ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ไว้ เรา​จะ​ฉีก​อาณาจักร​ของ​เจ้า​อย่าง​แน่นอน​ที่สุด และ​แบ่ง​ให้​ผู้​ใต้​บังคับ​บัญชา​คน​หนึ่ง​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="12">แต่​เพื่อ​เห็น​แก่​ดาวิด​พ่อ​ของ​เจ้า เรา​จะ​ยัง​ไม่​ทำ​เช่น​นั้น​ใน​ชั่ว​ชีวิต​ของ​เจ้า เรา​จะ​ฉีก​อาณาจักร​จาก​มือ​ลูกชาย​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="13">แต่​เรา​จะ​ไม่​ฉีก​หมด​ทั้ง​อาณาจักร เรา​จะ​เหลือ​ชนเผ่า​หนึ่ง​ไว้​ให้ เพราะ​เห็น​แก่​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา และ​เยรูซาเล็ม​ที่​เรา​ได้​เลือก​สรร​ไว้”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระยาห์เวห์​กระทำ​ให้​ศัตรู​คน​หนึ่ง​แข็ง​กร้าว​ต่อ​โซโลมอน​คือ​ฮาดัด ผู้​เป็น​เชื้อสาย​กษัตริย์​แห่ง​เอโดม</verse>
				<verse number="15">ก่อนหน้า​นี้​เมื่อ​ดาวิด​รบ​กับ​เอโดม แม่ทัพ​โยอาบ​ซึ่ง​ขึ้นมา​ฝัง​ศพ​ผู้​ตาย​ใน​สงคราม​ได้​สังหาร​ผู้ชาย​ทั้งปวง​ใน​เอโดม</verse>
				<verse number="16">โยอาบ​และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​อยู่​ที่​นั่น​หก​เดือน จน​สังหาร​ชาย​ชาว​เอโดม​ได้​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="17">แต่​ฮาดัด​ซึ่ง​ขณะ​นั้น​ยัง​เป็น​เด็ก​พร้อม​กับ​ข้าราชการ​ชาว​เอโดม​บาง​คน​ที่​รับใช้​พ่อ​ของ​เขา​ได้​หนี​ไป​อียิปต์</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​พา​กัน​เล็ดลอด​ออก​จาก​มีเดียน​หนี​ไป​ยัง​ปาราน แล้ว​มี​ผู้คน​จาก​ปาราน​มา​สมทบ ติดตาม​กัน​ไป​ถึง​อียิปต์ ฟาโรห์​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์​ได้​ให้​บ้าน ที่ดิน และ​อาหาร​แก่​ฮาดัด</verse>
				<verse number="19">ฟาโรห์​โปรดปราน​ฮาดัด​มาก จึง​ยก​น้อง​สาว​ของ​ภรรยา​ทาห์เปเนส​ให้​เป็น​ภรรยา</verse>
				<verse number="20">เธอ​ได้​ให้​กำเนิด​ลูกชาย​ชื่อ​เกนูบัท ซึ่ง​ภรรยา​ทาห์เปเนส​ได้​นำ​เข้า​มา​ใน​วัง เกนูบัท​อาศัย​อยู่​ร่วม​กัน​กับ​พวก​ลูก​ๆ ของ​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ฮาดัด​ได้​ข่าว​ว่า​ดาวิด​และ​แม่ทัพ​โยอาบ​จาก​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​แล้ว ฮาดัด​ขอ​อนุญาต​ฟาโรห์​ว่า “ขอให้​ข้าพเจ้า​ได้​กลับไป​บ้าน​เมือง​ของ​ข้าพเจ้า​เถิด”</verse>
				<verse number="22">ฟาโรห์​ถาม​ว่า “อยู่​ที่นี่​เจ้า​ขาดแคลน​อะไร​หรือ​ถึง​อยาก​กลับไป​บ้าน​เมือง​ของ​เจ้า” ฮาดัด​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​ไม่​ขาด​สิ่งใด​เลย แต่​โปรด​ให้​ข้าพเจ้า​ไป​เถิด!”</verse>
				<verse number="23">ศัตรู​อีก​คน​หนึ่ง​ของ​โซโลมอน​ซึ่ง​พระเจ้า​ยก​ให้​มี​อำนาจ​ขึ้น​คือ​เรโซน​ลูกชาย​ของ​เอลียาดา ซึ่ง​หนี​มา​จาก​ฮาดัดเอเซอร์​กษัตริย์​แห่ง​โศบาห์​ผู้​เป็น​นาย</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ดาวิด​ทำลาย​กองทัพ​ของ​เมือง​โศบาห์ เรโซน​ได้​รวบรวม​ผู้​คน​และ​ตั้ง​ตน​เป็น​หัวหน้า​คน​เหล่า​นั้น พวก​เขา​ไป​ยัง​ดามัสกัส ที่​ซึ่ง​เขา​ตั้ง​รกราก​และ​ยึดครอง​ได้</verse>
				<verse number="25">ตลอด​ชีวิต​ของ​โซโลมอน เรโซน​คือ​ศัตรู​ของ​คน​อิสราเอล นอกเหนือ​จาก​ความ​ทุกข์​ร้อน​อัน​เนื่อง​มา​จาก​ฮาดัด เรโซน​ปกครอง​อยู่​ใน​อารัม​และ​เป็น​ศัตรู​กับ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="26">เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท​ก็​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​ด้วย เขา​เป็น​ข้าราชการ​คน​หนึ่ง​ของ​โซโลมอน เป็น​คน​เผ่า​เอฟราอิม​จาก​เศเรดาห์ แม่​เป็น​หญิง​ม่าย​ชื่อ​เศรุวาห์</verse>
				<verse number="27">เรื่องราว​การ​กบฏ​ของ​เยโรโบอัม​มี​ดังนี้ โซโลมอน​สร้าง​ระเบียง และ​อุด​ช่อง​โหว่​ใน​กำแพง​เมือง​ของ​ดาวิด​พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="28">เยโรโบอัม​เป็น​คน​ที่​มี​ความ​สามารถ​มาก เมื่อ​โซโลมอน​เห็นว่า​ชาย​หนุ่ม​คน​นี้​ทำงาน​ให้​เขา​ได้​ดี ก็​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​ผู้​สั่งการ​กอง​โยธา​จาก​เผ่า​ของ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="29">วัน​หนึ่ง​ขณะ​ที่​เยโรโบอัม​กำลัง​ออก​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม ก็​พบ​กับ​ผู้​เผย​พระวจนะ​อาหิยาห์​จาก​เมือง​ชิโลห์​ซึ่ง​สวม​เสื้อ​คลุม​ตัว​ใหม่ คน​ทั้ง​สอง​อยู่​ตาม​ลำพัง​กลาง​ทุ่ง</verse>
				<verse number="30">อาหิยาห์​ก็​ฉีก​เสื้อ​คลุม​ของ​ตน​ออก​เป็น​สิบสอง​ชิ้น</verse>
				<verse number="31">แล้ว​กล่าว​กับ​เยโรโบอัม​ว่า “จง​รับ​ไป​สิบ​ชิ้น เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘ดู​เถิด เรา​จะ​ฉีก​อาณาจักร​จาก​มือ​โซโลมอน​และ​ยก​ให้​เจ้า​สิบ​เผ่า</verse>
				<verse number="32">แต่​เรา​จะ​เหลือ​ไว้​ให้​เขา​เผ่า​หนึ่ง เพื่อ​เห็น​แก่​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา และ​กรุง​เยรูซาเล็ม​ซึ่ง​เรา​ได้​เลือกสรร​จาก​เผ่า​ทั้งปวง​ของ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="33">ทั้ง​นี้​เพราะ​พวก​เขา ได้​ละทิ้ง​เรา​ไป​กราบ​ไหว้​พระ​อัชโทเรท​เทวี​ของ​ชาว​ไซดอน พระ​เคโมช​เทพเจ้า​ของ​ชาว​โมอับ และ​พระโมเลค​เทพเจ้า​ของ​ชาว​อัมโมน เขา​ไม่ได้​ดำเนิน​ชีวิต​ด้วย​การ​เชื่อฟัง​เรา ไม่ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​เรา และ​ไม่ได้​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​และ​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา​เหมือน​ดาวิด​พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="34">แต่​เรา​จะ​ไม่​ริบ​ทั้ง​อาณาจักร​จาก​มือ​ของ​โซโลมอน เพื่อ​เห็น​แก่​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ที่​เรา​ได้​เลือกสรร ผู้​ซึ่ง​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​และ​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา เรา​จะ​อนุญาต​ให้​โซโลมอน​ปกครอง​ไป​ตลอด​ชีวิต​เขา</verse>
				<verse number="35">เรา​จะ​ริบ​อาณาจักร​จาก​มือ​ลูก​ของ​เขา และ​ยก​ให้​เจ้า​สิบ​เผ่า</verse>
				<verse number="36">เรา​จะ​ยก​เผ่า​หนึ่ง​ให้​ลูก​ของ​เขา เพื่อ​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​จะ​มี​ดวง​ประทีป​ดวง​หนึ่ง​ต่อหน้า​เรา​เสมอ​ใน​เยรูซาเล็ม​นคร​ซึ่ง​เรา​ได้​เลือก​ที่​จะ​สถาปนา​นาม​ของ​เรา</verse>
				<verse number="37">ส่วน​เจ้า เรา​จะ​ตั้ง​ให้​ปกครอง​เหนือ​ทุก​สิ่ง​ที่​ใจ​ของ​เจ้า​ปรารถนา เจ้า​จะ​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="38">หาก​เจ้า​ทำ​ทุก​อย่าง​ตาม​ที่​เรา​สั่ง ดำเนิน​ชีวิต​ด้วย​การ​เชื่อฟัง​เรา และ​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​เรา โดย​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​และ​คำ​สั่ง​ของ​เรา​เหมือน​อย่าง​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา เรา​จะ​อยู่​กับ​เจ้า​และ​จะ​สร้าง​วงศ์​ตระกูล​ที่​มั่นคง​ให้​แก่​เจ้า​เหมือน​ที่​เรา​ได้​ทำ​เพื่อ​ดาวิด และ​ยก​คน​อิสราเอล​ให้​เจ้า​ปกครอง</verse>
				<verse number="39">เรา​จะ​กำราบ​เชื้อสาย​ของ​ดาวิด​ด้วย​เหตุ​นี้ แต่​ไม่​ตลอดไป’ ”</verse>
				<verse number="40">โซโลมอน​พยายาม​สังหาร​เยโรโบอัม แต่​เยโรโบอัม​หนี​ไป​พึ่ง​กษัตริย์​ชิชัก​แห่ง​อียิปต์ และ​อยู่​ที่​นั่น​จวบจน​โซโลมอน​สิ้น​ชีวิต</verse>
				<verse number="41">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​โซโลมอน คือ​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ​และ​สติ​ปัญญา​ทั้งหมด​ที่​เขา​มี ก็​เขียน​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​ของ​โซโลมอน​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="42">โซโลมอน​ปกครอง​คน​อิสราเอล​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​เป็น​เวลา​สี่สิบ​ปี</verse>
				<verse number="43">แล้ว​เขา​ก็​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​เมือง​ของ​ดาวิด​พ่อ​ของ​เขา และ​เรโหโบอัม​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ขึ้น​ปกครอง​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">เรโหโบอัม​ไป​ที่​เชเคม เพราะ​คน​อิสราเอล​ทั้งปวง​พา​กัน​ไป​ที่​นั่น​เพื่อ​ตั้ง​เรโหโบอัม​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท (ซึ่ง​หนี​กษัตริย์​โซโลมอน​ไป​อยู่​ใน​อียิปต์) ทราบ​ข่าว จึง​กลับมา​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​ก็​ส่ง​คน​ไป​ตาม​เยโรโบอัม​มา แล้ว​เขา​กับ​ชุมนุม​ชน​ทั้งหมด​ของ​คน​อิสราเอล​ก็​พบ​และ​พูด​กับ​เรโหโบอัม​ว่า</verse>
				<verse number="4">“พ่อ​ของ​ท่าน​วาง​แอก​หนัก​ให้​พวก​ข้าพเจ้า บัดนี้​ขอ​ผ่อน​ภาระ​และ​บรรเทา​แอก​ที่​วาง​ไว้ แล้ว​พวก​ข้าพเจ้า​จะ​รับใช้​ท่าน”</verse>
				<verse number="5">เรโหโบอัม​ตอบ​ว่า “ให้​เวลา​ข้า​สาม​วัน แล้ว​พวก​ท่าน​ค่อย​กลับมา​พบ” ประชาชน​จึง​กลับไป</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​เรโหโบอัม​หารือ​กับ​บรรดา​ผู้​อาวุโส​ซึ่ง​เคย​ให้​คำ​ปรึกษา​แด่​โซโลมอน​พ่อ​ของ​เขา​เมื่อ​ครั้ง​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ว่า “ท่าน​ว่า​ข้า​ควร​จะ​ตอบ​ประชาชน​เหล่า​นี้​ว่า​อย่างไร”</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “หาก​วัน​นี้​ท่าน​จะ​เป็น​ผู้​รับใช้​ประชาชน ปรนนิบัติ​เขา และ​ตอบ​ตาม​ที่​เขา​ต้องการ พวก​เขา​ก็​จะ​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​เสมอ​ไป”</verse>
				<verse number="8">แต่​เรโหโบอัม​ไม่​ฟัง​คำ​แนะนำ​ของ​ผู้​อาวุโส กลับ​ปรึกษา​สหาย​หนุ่ม​ๆ ซึ่ง​เติบโต​มา​ด้วยกัน​และ​กำลัง​รับใช้​เขา</verse>
				<verse number="9">เรโหโบอัม​ถาม​พวก​เขา​ว่า “พวก​เจ้า​จะ​แนะนำ​อย่างไร ข้า​ควร​จะ​ตอบ​คน​ที่​มา​พูด​กับ​ข้า​ว่า ‘ขอ​ผ่อนปรน​แอก​ที่​พ่อ​ของ​ท่าน​วาง​ไว้​บน​เหล่า​ข้าพเจ้า’ ว่า​อย่างไร”</verse>
				<verse number="10">พวก​คน​หนุ่ม​ที่​เติบโต​ขึ้นมา​กับ​เขา​ก็​ตอบ​ว่า “คน​เหล่า​นี้​บอก​กับ​ท่าน​ว่า ‘พ่อ​ของ​ท่าน​วาง​แอก​หนัก​บน​พวก​เรา ขอ​ทำ​ให้​แอก​ของ​เรา​เบา​ลง’ แต่​ให้​ท่าน​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘นิ้ว​ก้อย​ของ​ข้า​ก็​หนา​ยิ่ง​กว่า​เอว​ของ​พ่อ​เสียอีก</verse>
				<verse number="11">พ่อ​ของ​ข้า​วาง​แอก​หนัก​บน​พวก​เจ้า ข้า​จะ​ทำ​ให้​หนัก​ยิ่ง​ขึ้น​ไป​อีก พ่อ​ของ​ข้า​เคย​ใช้​แส้​เฆี่ยน​พวก​เจ้า ส่วน​ข้า​จะ​ใช้​แมงป่อง​เล่นงาน​พวก​เจ้า’ ”</verse>
				<verse number="12">สาม​วัน​ต่อมา​เยโรโบอัม​และ​ประชาชน​ทั้งปวง​กลับมา​พบ​กษัตริย์​เรโหโบอัม​ตาม​ที่​พูด​ไว้​ว่า “อีก​สาม​วัน​ค่อย​กลับมา​พบ​ข้า”</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​ตอบ​ประชาชน​ด้วย​ท่าที​แข็ง​กร้าว และ​ปฏิเสธ​คำ​แนะนำ​ของ​บรรดา​ผู้​อาวุโส</verse>
				<verse number="14">เขา​ทำ​ตาม​คำ​แนะนำ​ของ​พวก​คน​หนุ่ม​และ​พูด​ว่า “พ่อ​ของ​ข้า​วาง​แอก​หนัก​ให้​พวก​เจ้า ข้า​จะ​ให้​หนัก​ยิ่ง​ขึ้น​ไป​อีก พ่อ​ของ​ข้า​เคย​ใช้​แส้​เฆี่ยน​เจ้า ส่วน​ข้า​จะ​ใช้​แมงป่อง​เล่นงาน​เจ้า”</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​กษัตริย์​ไม่​รับ​ฟัง​ประชาชน เหตุการณ์​นี้​มา​จาก​พระยาห์เวห์ เพื่อ​ให้​สำเร็จ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​กับ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท​ผ่าน​ทาง​อาหิยาห์​ชาว​ชิโลห์</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​คน​อิสราเอล​ทั้งปวง​เห็นว่า​กษัตริย์​ไม่​ฟัง​พวก​ตน พวก​เขา​ก็​ตอบ​กษัตริย์​ว่า “พวก​เรา​เกี่ยวข้อง​อะไร​กับ​ดาวิด เรา​มี​ส่วน​อัน​ใด​กับ​ลูกชาย​ของ​เจสซี ชาว​อิสราเอล กลับ​บ้าน​กัน​เถิด! ให้​ดาวิด​ดูแล​ครอบครัว​ตัวเอง​ไป​ก็​แล้ว​กัน!” ดังนั้น​ชาว​อิสราเอล​จึง​พา​กัน​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="17">แต่​เรโหโบอัม​ยัง​คง​ปกครอง​คน​อิสราเอล​ซึ่ง​อยู่​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​เรโหโบอัม​ใช้​อาโดนีรัม ​ไป​เกณฑ์​แรงงาน​โยธา​ตาม​หน้าที่ แต่​คน​อิสราเอล​ทั้งปวง​รุม​เอา​ก้อนหิน​ขว้าง​เขา​จน​ตาย ส่วน​กษัตริย์​เรโหโบอัม​รีบ​หลบ​ขึ้น​รถ​ม้า​หนี​กลับ​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="19">ตั้งแต่​นั้น​มา​คน​อิสราเอล​ก็​กบฏ​ต่อ​ครอบครัว​ของ​ดาวิด​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​ทราบ​ว่า​เยโรโบอัม​กลับมา​แล้ว ก็​ให้​คน​ไป​เชิญ​เขา​มา​อยู่​ต่อหน้า​ชุมนุม​ชน และ​แต่งตั้ง​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด มี​เพียง​เผ่า​ยูดาห์​ที่​ยัง​คง​จงรัก​ภักดี​ต่อ​ครอบครัว​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​เรโหโบอัม​มา​ถึง​เยรูซาเล็ม เขา​ระดม​คน​หนุ่ม​ที่​มี​ความ​สามารถ​จาก​เผ่า​ยูดาห์​ทั้งหมด​และ​เผ่า​เบนยามิน​รวม​ทั้งหมด 180,000 คน เพื่อ​ไป​ทำ​สงคราม​กับ​คน​อิสราเอล กอบกู้​อาณาจักร​คืน​มา​ให้​เรโหโบอัม​ลูกชาย​ของ​โซโลมอน</verse>
				<verse number="22">แต่​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​มาถึง​เชไมอาห์​คน​ของ​พระเจ้า​ดังนี้</verse>
				<verse number="23">“จง​ไป​บอก​เรโหโบอัม​ลูกชาย​ของ​โซโลมอน​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์ ชนเผ่า​ยูดาห์​กับ​เบนยามิน​ทั้งหมด และ​ประชาชน​ที่​เหลือ​ว่า</verse>
				<verse number="24">‘พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า อย่า​ไป​รบ​กับ​ชาว​อิสราเอล​พี่น้อง​ของ​เจ้า ทุก​คน​จง​กลับ​บ้าน​ไป เพราะ​ทั้งหมด​นี้​เรา​เป็น​ผู้​กระทำ’ ” พวก​เขา​ก็​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​และ​พา​กัน​กลับ​บ้าน​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง</verse>
				<verse number="25">ครั้ง​นั้น​เยโรโบอัม​สร้าง​ป้อม​ปราการ​ที่​เมือง​เชเคม​ใน​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม​และ​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น จาก​ที่​นั่น​เขา​ไป​สร้าง​เมือง​เปนีเอล</verse>
				<verse number="26">เยโรโบอัม​คิด​ใน​ใจ​ว่า “บัดนี้​อาณาจักร​อาจ​จะ​หวน​กลับ​ไป​ยัง​ครอบครัว​ของ​ดาวิด​ก็​ได้</verse>
				<verse number="27">หาก​ประชาชน​เหล่า​นี้​ไป​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ใน​เยรูซาเล็ม พวก​เขา​จะ​กลับไป​สวามิภักดิ์​ต่อ​กษัตริย์​เรโหโบอัม​แห่ง​ยูดาห์​นาย​ของ​เขา เขา​จะ​ฆ่า​ข้า​และ​หัน​กลับ​ไป​หา​กษัตริย์​เรโหโบอัม”</verse>
				<verse number="28">หลังจาก​ขอ​คำ​แนะนำ​แล้ว กษัตริย์​เยโรโบอัม​จึง​สร้าง​ลูก​วัว​ทองคำ​สอง​ตัว และ​แจ้ง​ประชาชน​ว่า “เป็น​เรื่อง​ยุ่งยาก​เกินไป​ที่​จะ​ดั้นด้น​ไป​ถึง​กรุง​เยรูซาเล็ม คน​อิสราเอล​ทั้งหลาย นี่แหละ​เทพเจ้า​ของ​ท่าน​ซึ่ง​ได้​นำ​ท่าน​ออก​มา​จาก​อียิปต์”</verse>
				<verse number="29">เขา​ตั้ง​ลูก​วัว​ทองคำ​ตัว​หนึ่ง​ไว้​ที่​เบธเอล ส่วน​อีก​ตัว​หนึ่ง​อยู่​ที่​ดาน</verse>
				<verse number="30">สิ่ง​นี้​กลาย​เป็น​บาป เพราะ​ประชาชน​มา​นมัสการ​ลูก​วัว​ทองคำ​ตัว​หนึ่ง​ที่​เบธเอล และ​ไป​ไกล​ถึง​เมือง​ดาน​เพื่อ​นมัสการ​ลูก​วัว​ทองคำ​อีก​ตัว</verse>
				<verse number="31">เยโรโบอัม​สร้าง​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย และ​แต่งตั้ง​ปุโรหิต​จาก​คน​ทุก​ประเภท​แม้​พวก​เขา​ไม่​ใช่​คน​เลวี</verse>
				<verse number="32">เขา​กำหนด​เทศกาล​ฉลอง​ใน​วันที่​สิบห้า​เดือน​ที่​แปด คล้ายคลึง​กับ​เทศกาล​ใน​ยูดาห์​และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​บน​แท่น​บูชา กษัตริย์​ทำ​เช่น​นี้​ใน​เบธเอล​คือ ถวาย​บูชา​แก่​ลูก​วัว​ที่​สร้าง​ขึ้น เขา​ยัง​ได้​แต่งตั้ง​ปุโรหิต​ประจำ​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย​ซึ่ง​สร้าง​ขึ้น​ที่​เบธเอล</verse>
				<verse number="33">ใน​วันที่​สิบห้า​เดือน​ที่​แปด เป็น​วันที่​เขา​เอง​กำหนด​ไว้​เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​บน​แท่น​บูชา​ที่​สร้าง​ขึ้น​ใน​เบธเอล ดังนั้น​เขา​จึง​กำหนด​เทศกาล​ฉลอง​นี้​แก่​ชาว​อิสราเอล และ​ขึ้นไป​ยัง​แท่น​บูชา​เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​บูชา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">โดย​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ คน​ของ​พระเจ้า​คน​หนึ่ง​จาก​ยูดาห์​มายัง​เบธเอล ขณะ​ที่​เยโรโบอัม​ยืน​อยู่​ข้าง​แท่น​บูชา​เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​บูชา</verse>
				<verse number="2">โดย​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ คน​ของ​พระเจ้า​ก็​ร้อง​ต่อต้าน​แท่น​บูชา​ว่า “แท่น​บูชา แท่น​บูชา! พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘บุตร​คน​หนึ่ง​นาม​โยสิยาห์​จะ​ถือ​กำเนิด​ใน​ครอบครัว​ของ​ดาวิด เขา​ผู้​นั้น​จะ​เผา​บรรดา​ปุโรหิต​ของ​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย​ผู้​ซึ่ง​บัดนี้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ที่นี่ และ​กระดูก​มนุษย์​จะ​ถูก​นำ​มา​เผา​บน​เจ้า’ ”</verse>
				<verse number="3">ใน​วัน​เดียวกัน​นั้น​คน​ของ​พระเจ้า​ก็​ให้​หมาย​สำคัญ​ว่า “นี่​คือ​หมาย​สำคัญ​ที่​พระยาห์เวห์​ประกาศ​ไว้ แท่น​นี้​จะ​แยก​ออก และ​เถ้า​ถ่าน​บน​แท่น​นี้​จะ​ถูก​เท​ออก”</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​กษัตริย์​เยโรโบอัม​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ที่​คน​ของ​พระเจ้า​ประกาศ​เกี่ยวกับ​แท่น​บูชา​ที่​เบธเอล ก็​ยื่น​มือ​ออก​มา​จาก​แท่น​และ​พูด​ว่า “จับ​ชาย​คน​นี้​ไว้!” แต่​มือ​ของ​กษัตริย์​ก็​แข็ง​ทื่อ​อยู่​ใน​ท่า​นั้น ไม่​สามารถ​ชัก​มือ​กลับ​คืน​ดังเดิม</verse>
				<verse number="5">แล้ว​แท่น​บูชา​ก็​แยก​จาก​กัน เถ้า​ถ่าน​ร่วง​ลง​มา สำเร็จ​ตาม​หมาย​สำคัญ​ที่​คน​ของ​พระเจ้า​ให้​ไว้​โดย​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​พูด​กับ​คน​ของ​พระเจ้า​ว่า “ช่วย​อธิษฐาน​วิงวอน​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ให้​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​กลับ​คืน​สภาพ​ปกติ​ด้วย​เถิด” คน​ของ​พระเจ้า​จึง​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​เพื่อ​กษัตริย์ แล้ว​มือ​ของ​กษัตริย์​ก็​กลับ​เป็น​ปกติ</verse>
				<verse number="7">จาก​นั้น​กษัตริย์​พูด​กับ​คน​ของ​พระเจ้า​ว่า “มา​ที่​วัง​กับ​ข้าพเจ้า​เถิด มา​กิน​อาหาร​ด้วยกัน​สัก​มื้อ แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​ให้​รางวัล​ท่าน”</verse>
				<verse number="8">แต่​คน​ของ​พระเจ้า​ตอบ​กษัตริย์​ว่า “แม้​ท่าน​จะ​มอบ​สมบัติ​ให้​ครึ่ง​หนึ่ง ข้าพเจ้า​ก็​จะ​ไม่​ไป​กับ​ท่าน ทั้ง​จะ​ไม่​กิน​อาหาร​หรือ​ดื่ม​น้ำ​ใน​สถานที่​นี้</verse>
				<verse number="9">เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ข้าพเจ้า​ว่า ‘ห้าม​กิน​อาหาร​หรือ​ดื่ม​น้ำ หรือ​กลับไป​ตาม​เส้นทาง​ที่​มา’ ”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​เขา​จึง​กลับไป​อีก​ทาง​หนึ่ง ไม่​ใช่​เส้นทาง​เดียวกับ​ที่​มา​ยัง​เบธเอล</verse>
				<verse number="11">มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​ชรา​ผู้​หนึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​เบธเอล ลูก​ๆ ของ​เขา​กลับมา​บ้าน​และ​เล่า​ทุก​สิ่ง​ที่​คน​ของ​พระเจ้า​ได้​ทำ​ที่​เบธเอล​ใน​วัน​นั้น และ​สิ่ง​ที่​เขา​พูด​กับ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="12">พ่อ​ของ​พวก​เขา​ถาม​ว่า “เขา​ไป​ทาง​ไหน” ลูก​ๆ จึง​บอก​เส้นทาง​ที่​คน​ของ​พระเจ้า​จาก​ยูดาห์​เดินทาง​ไป</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​เขา​จึง​บอก​ลูก​ๆ ว่า “ผูก​อาน​ลา​ให้​ที” และ​เมื่อ​พวก​ลูก​ๆ ผูก​อาน​ลา​ให้​เสร็จ​แล้ว เขา​ก็​ขี่​ไป</verse>
				<verse number="14">และ​ตาม​คน​ของ​พระเจ้า​ไป​ทัน​ขณะ​ที่​เขา​นั่ง​อยู่​ใต้​ต้น​โอ๊ก จึง​เข้า​ไป​ถาม​ว่า “ท่าน​คือ​คน​ของ​พระเจ้า​ที่​มา​จาก​ยูดาห์​หรือ” เขา​ตอบ​ว่า “ถูกแล้ว”</verse>
				<verse number="15">ผู้​เผย​พระวจนะ​ชรา​จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า “เชิญ​มา​กิน​อาหาร​กับ​ข้าพเจ้า​ที่​บ้าน​เถิด”</verse>
				<verse number="16">คน​ของ​พระเจ้า​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​ไม่อาจ​กลับไป​กับ​ท่าน หรือ​กิน​ดื่ม​กับ​ท่าน​ที่นี่</verse>
				<verse number="17">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​สั่ง​ห้าม​ว่า ‘เจ้า​จง​อย่า​กิน​อาหาร​หรือ​ดื่ม​น้ำ​ที่​นั่น และ​อย่า​กลับไป​เส้นทาง​เดิม’ ”</verse>
				<verse number="18">แต่​ผู้​เผย​พระวจนะ​ชรา​นั้น​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​ก็​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ​เหมือน​กัน และ​ทูตสวรรค์​ตน​หนึ่ง​แจ้ง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​แก่​ข้าพเจ้า​ว่า ‘ให้​พา​เขา​กลับมา​ที่​บ้าน​ของ​เจ้า​เพื่อ​เขา​จะ​ได้​กิน​อาหาร​และ​ดื่ม​น้ำ’ ” (แต่​ผู้​เผย​พระวจนะ​ชรา​โกหก​เขา)</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น​คน​ของ​พระเจ้า​จึง​กลับไป​กับ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ชรา​และ​กิน​ดื่ม​ใน​บ้าน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="20">ขณะ​ที่​ทั้ง​สอง​นั่ง​อยู่​ที่​โต๊ะ มี​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์​มาถึง​ผู้​เผย​พระวจนะ​ชรา​ซึ่ง​พา​เขา​กลับมา</verse>
				<verse number="21">เขา​ก็​กล่าว​กับ​คน​ของ​พระเจ้า​ซึ่ง​มา​จาก​ยูดาห์​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เจ้า​ได้​ฝ่าฝืน​คำ​พูด​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ไม่​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="22">เจ้า​กลับมา​กิน​ดื่ม​ใน​สถานที่​ซึ่ง​พระองค์​ห้าม​ไว้ ฉะนั้น​ร่าง​ของ​เจ้า​จะ​ไม่ได้​ถูก​ฝัง​ใน​อุโมงค์​ของ​บรรพบุรุษ’ ”</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​คน​ของ​พระเจ้า​กิน​ดื่ม​เสร็จ​แล้ว ผู้​เผย​พระวจนะ​ซึ่ง​พา​เขา​กลับมา​ก็​ส่ง​เขา​ขึ้น​ลา​กลับ​ไป</verse>
				<verse number="24">ระหว่าง​ทาง​มี​สิงโต​ออก​มา​ฆ่า​เขา ร่าง​ของ​เขา​ถูก​ทิ้ง​ไว้​กลาง​ทาง มี​ลา​และ​สิงโต​ยืน​อยู่​ข้าง​ๆ</verse>
				<verse number="25">คน​ที่​ผ่าน​ไป​มา​เห็น​ศพ​ทิ้ง​อยู่​กลาง​ทาง มี​สิงโต​ยืน​อยู่​ข้าง​ๆ ก็​ไป​แจ้ง​ข่าว​ใน​เมือง​ซึ่ง​ผู้​เผย​พระวจนะ​ชรา​อาศัย​อยู่</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ที่​พา​เขา​กลับมา​ได้ยิน​เหตุการณ์​ที่​เกิดขึ้น​ก็​กล่าว​ว่า “นี่แหละ​คน​ของ​พระเจ้า​ที่​ฝ่าฝืน​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์​จึง​ให้​สิงโต​มา​ฉีกทึ้ง​เขา​จน​สิ้น​ชีวิต​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​เตือน​ไว้”</verse>
				<verse number="27">จาก​นั้น​เขา​ก็​สั่ง​ลูก​ๆ ว่า “ผูก​อาน​ลา​ให้​ที” พวก​ลูก​ๆ ก็​ปฏิบัติ​ตาม</verse>
				<verse number="28">เขา​มา​พบ​ร่าง​ที่​ถูก​ทิ้ง​อยู่​กลาง​ทาง ลา​และ​สิงโต​ยัง​ยืน​อยู่​ข้าง​ๆ สิงโต​ไม่ได้​กิน​ร่าง​นั้น ทั้ง​ไม่ได้​ฉีกทึ้ง​ลา</verse>
				<verse number="29">ผู้​เผย​พระวจนะ​จึง​เอา​ร่าง​คน​ของ​พระเจ้า​พาด​บน​ลา​ตัว​นั้น และ​นำ​กลับ​มายัง​เมือง​ของ​ตน เพื่อ​ไว้อาลัย​และ​ฝัง</verse>
				<verse number="30">เขา​วาง​ศพ​ไว้​ใน​อุโมงค์​ฝัง​ศพ​ที่​เตรียม​ไว้​สำหรับ​เขา​เอง​และ​คร่ำครวญ​ว่า “อนิจจา น้อง​ชาย​เอ๋ย!”</verse>
				<verse number="31">หลังจาก​ฝัง​ศพ​แล้ว เขา​กล่าว​กับ​ลูก​ๆ ว่า “เมื่อ​พ่อ​ตาย จง​ฝัง​พ่อ​ไว้​ใน​อุโมงค์​ฝัง​ศพ​เดียวกับ​ที่​ฝัง​คน​ของ​พระเจ้า ให้​กระดูก​ของ​พ่อ​อยู่​เคียง​ข้าง​กระดูก​ของ​เขา</verse>
				<verse number="32">เพราะ​ถ้อยคำ​ที่​เขา​ประกาศ​ไว้​โดย​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​เกี่ยวกับ​แท่น​บูชา​ใน​เบธเอล​และ​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​สะมาเรีย​จะ​เป็น​จริง​อย่าง​แน่นอน”</verse>
				<verse number="33">ถึง​เพียง​นี้​แล้ว​เยโรโบอัม​ก็​ยัง​ไม่​หันเห​จาก​วิถี​อัน​ชั่วร้าย​ของ​เขา กลับ​ตั้ง​ปุโรหิต​จาก​คน​ทุก​ประเภท​สำหรับ​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย ใคร​ที่​อยาก​เป็น​ปุโรหิต​ก็​แต่งตั้ง​สำหรับ​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="34">นี่​เป็น​บาป​ของ​ครอบครัว​เยโรโบอัม ซึ่ง​นำ​ครอบครัว​ไป​สู่​ความ​เสื่อม​ถอย​และ​ล่มสลาย​ไป​จาก​แผ่นดิน​โลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ครั้ง​นั้น​อาบียาห์​ลูกชาย​ของ​เยโรโบอัม​ป่วย​หนัก</verse>
				<verse number="2">เยโรโบอัม​จึง​พูด​กับ​ภรรยา​ว่า “จง​ปลอมตัว อย่า​ให้​ใคร​จำ​ได้​ว่า​เป็น​ภรรยา​ของ​เยโรโบอัม ไป​พบ​ผู้​เผย​พระวจนะ​อาหิยาห์​ที่​ชิโลห์ ผู้​ที่​บอกว่า​ข้า​จะ​ได้​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชนชาติ​นี้</verse>
				<verse number="3">เอา​ขนมปัง​สิบ​ก้อน ขนม​หวาน​กับ​น้ำผึ้ง​หนึ่ง​ไห​ไป​กำนัล​เขา​ด้วย เขา​จะ​บอก​เจ้า​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​ลูกชาย​ของ​ข้า”</verse>
				<verse number="4">ภรรยา​ของ​เยโรโบอัม​ก็​ทำ​ตาม​นั้น และ​มา​ยัง​บ้าน​ของ​อาหิยาห์​ที่​ชิโลห์ ฝ่าย​อาหิยาห์​ก็​มอง​อะไร​ไม่​เห็น​แล้ว​เพราะ​ชรา​มาก</verse>
				<verse number="5">แต่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​อาหิยาห์​ว่า “ภรรยา​ของ​เยโรโบอัม​ปลอมตัว​มา​เพื่อ​ถาม​เจ้า​เกี่ยวกับ​ลูกชาย​ของ​เธอ​ซึ่ง​ป่วย​อยู่ เจ้า​จง​ตอบ​ตาม​นี้”</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้น​เมื่อ​อาหิยาห์​ได้ยิน​เสียง​คน​เดิน​มา​ที่​ประตู​จึง​ร้อง​บอก​ว่า “เข้า​มา​เถิด ภรรยา​ของ​เยโรโบอัม ทำไม​ต้อง​ปลอมตัว​มา ข้า​มี​ข่าว​ร้าย​จะ​แจ้ง​ให้​ทราบ</verse>
				<verse number="7">จง​ไป​บอก​เยโรโบอัม​ว่า พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘เรา​ได้​ยก​เจ้า​ขึ้นมา​จาก​หมู่​ประชาชน ตั้ง​ให้​เป็น​ผู้​นำ​ของ​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​เรา</verse>
				<verse number="8">เรา​แบ่ง​อาณาจักร​จาก​ครอบครัว​ดาวิด​ยก​ให้​เจ้า แต่​เจ้า​ไม่ได้​เป็น​เหมือน​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา ซึ่ง​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​เรา​และ​ติดตาม​เรา​อย่าง​สุด​หัวใจ ผู้​ซึ่ง​ทำ​แต่​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ทำ​ชั่ว​ยิ่ง​กว่า​ทุก​คน​ก่อนหน้า​เจ้า เจ้า​ได้​สร้าง​พระ​ต่าง​ๆ ให้​ตัวเอง หล่อ​รูป​เคารพ​โลหะ​ทั้งหลาย​ยั่วยุ​ให้​เรา​โกรธ และ​หัน​หลัง​ให้​กับ​เรา</verse>
				<verse number="10">ฉะนั้น​เรา​จะ​นำ​หายนะ​มา​สู่​ครอบครัว​เยโรโบอัม และ​ประหาร​ชาย​ทุก​คน​ไม่ว่า​เป็น​ทาส​หรือ​เป็น​ไท ​ซึ่ง​เป็น​เชื้อสาย​ของ​เยโรโบอัม​จาก​อิสราเอล เรา​จะ​เผา​ครอบครัว​ของ​เยโรโบอัม​เหมือน​เผา​ขยะ​จนกว่า​จะ​สิ้นซาก​ไป</verse>
				<verse number="11">คน​ของ​เยโรโบอัม​ที่​ตาย​ใน​เมือง​จะ​ถูก​สุนัข​แทะ​กิน และ​ผู้​ที่​ตาย​ใน​ทุ่ง​นา​จะ​ถูก​นก​จิก​กิน พระยาห์เวห์​ได้​ลั่น​วาจา​ไว้!’</verse>
				<verse number="12">สำหรับ​เจ้า จง​กลับ​ไป​บ้าน เมื่อ​เจ้า​ย่าง​เท้า​เข้า​ตัว​เมือง เด็ก​นั้น​จะ​เสีย​ชีวิต</verse>
				<verse number="13">ทั่ว​ทั้ง​อิสราเอล​จะ​ไว้อาลัย​ให้​เขา​และ​ฝัง​เขา ใน​ครอบครัว​ของ​เยโรโบอัม​มี​เขา​เพียง​คน​เดียว​ที่​มี​คน​ฝัง​ศพ​ให้ เพราะ​ทั้ง​ครอบครัว​มี​เขา​คน​เดียว​เท่านั้น​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​เห็นว่า​มี​ดี​อยู่​บ้าง</verse>
				<verse number="14">ใน​วัน​นี้​พระยาห์เวห์​จะ​ตั้ง​กษัตริย์​คน​หนึ่ง​ให้​ปกครอง​คน​อิสราเอล​เพื่อ​เห็น​แก่​พระองค์​เอง ผู้​ซึ่ง​จะ​กวาดล้าง​ครอบครัว​เยโรโบอัม​ออก​ไป​ตั้งแต่​บัดนี้</verse>
				<verse number="15">แล้ว​พระยาห์เวห์​จะ​ฟาด​คน​อิสราเอล จน​พวก​เขา​เป็น​เหมือน​ต้น​อ้อ​ที่​โอนเอน​อยู่​ใน​น้ำ พระองค์​จะ​ขุด​ราก​ถอน​โคน​คน​อิสราเอล​จาก​ดินแดน​อัน​อุดม​สมบูรณ์​นี้ ซึ่ง​มอบ​ให้​แก่​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​และ​จะ​ทำ​ให้​พวก​เขา​กระจัดกระจาย​ออก​ไป​ไกล​กว่า​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​เพราะ​พวก​เขา​ได้​ยั่วยุ​พระยาห์เวห์​ให้​โกรธ​โดย​การ​สร้าง​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์</verse>
				<verse number="16">พระองค์​จะ​ทอดทิ้ง​คน​อิสราเอล​เพราะ​บาป​ซึ่ง​เยโรโบอัม​ได้​ทำ​และ​ชักนำ​คน​อิสราเอล​ให้​ทำ​ตาม”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ภรรยา​ของ​เยโรโบอัม​จึง​ลุกขึ้น​และ​กลับ​ไป​ยัง​ทีรซาห์ ทันที​ที่​เธอ​ก้าว​ข้าม​ธรณี​ประตู​บ้าน เด็ก​ชาย​คน​นั้น​ก็​สิ้น​ชีวิต</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​ฝัง​ศพ​และ​ทั่ว​ทั้ง​อิสราเอล​ไว้อาลัย​ให้​เด็ก​คน​นั้น ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ผ่าน​ทาง​ผู้​เผย​พระวจนะ​อาหิยาห์​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​เยโรโบอัม สงคราม​ต่าง​ๆ และ​การ​ปกครอง​มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="20">เขา​ปกครอง​อยู่ 22 ปี จาก​นั้น​ก็​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ และ​นาดับ​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​ปกครอง​แทน</verse>
				<verse number="21">เรโหโบอัม​ลูกชาย​ของ​โซโลมอน​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​เมื่อ​พระชนมายุ 41 ปี เขา​ปกครอง​อยู่ 17 ปี​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม นคร​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​เลือก​สรร​จาก​ทุก​เผ่า​ของ​คน​อิสราเอล ให้​เป็น​ที่​สถาปนา​นาม​ของ​พระองค์ แม่​ของ​เรโหโบอัม​คือ​นาอามาห์​ชาว​อัมโมน</verse>
				<verse number="22">ชน​ยูดาห์​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ บาป​ที่​พวก​เขา​ทำ​ยั่วยุ​ให้​พระองค์​โกรธ​และ​หึงหวง​ยิ่ง​กว่า​ที่​พวก​คน​ที่​อยู่​ก่อน​พวก​เขา​เคย​ทำ​เสียอีก</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​ได้​สร้าง​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย ศิลา​ศักดิ์สิทธิ์ และ​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์​บน​เนิน​เขา​สูง​ทุก​เนิน​และ​ใต้​ร่ม​ไม้​ใหญ่​ทุก​ต้น</verse>
				<verse number="24">ถึง​กับ​มี​โสเภณี​ชาย​ประจำ​สถาน​บูชา พวก​ประชาชน​เข้า​ร่วม​กิจกรรม​อัน​น่า​ชิงชัง​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ขับไล่​ไป​ให้​พ้น​หน้า​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="25">ใน​ปี​ที่​ห้า​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​เรโหโบอัม กษัตริย์​ชิชัก​แห่ง​อียิปต์​มา​โจมตี​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="26">ชิชัก​กวาด​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​ไป​จาก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​วัง รวม​ทั้ง​โล่​ทองคำ​ทั้งหมด​ซึ่ง​โซโลมอน​ทำ​ขึ้น</verse>
				<verse number="27">ดังนั้น​กษัตริย์​เรโหโบอัม​จึง​ทำ​โล่​ทอง​สัมฤทธิ์​ขึ้น​แทน และ​มอบหมาย​ให้​พวก​ผู้​บัญชาการ​ของ​ทหาร​องครักษ์​ซึ่ง​ประจำการ​อยู่​ที่​ทาง​เข้า​วัง​ดูแล</verse>
				<verse number="28">เมื่อใด​ก็​ตาม​ที่​กษัตริย์​มา​ยัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ พวก​ทหาร​องครักษ์​จะ​ถือ​โล่ หลังจาก​นั้น​ก็​นำ​โล่​กลับไป​ไว้​ที่​กอง​รักษาการณ์</verse>
				<verse number="29">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​เรโหโบอัม ตลอดจน​กิจ​ทั้งปวง​มี​เขียน​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="30">เรโหโบอัม​กับ​เยโรโบอัม​ทำ​สงคราม​กัน​อยู่​เสมอ</verse>
				<verse number="31">แล้ว​เรโหโบอัม​ก็​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ร่วม​กัน​ใน​เมือง​ดาวิด แม่​ของ​เรโหโบอัม​คือ​นาอามาห์​ชาว​อัมโมน แล้ว​อาบียาห์ ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​ปกครอง​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">อาบียาห์ ​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ตรง​กับ​ปี​ที่​สิบแปด​ใน​สมัย​ของ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท</verse>
				<verse number="2">เขา​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​สาม​ปี แม่​คือ​มาอาคาห์​ผู้​เป็น​ลูกสาว​ของ​อาบีชาโลม</verse>
				<verse number="3">เขา​ทำ​บาป​ทุก​อย่าง​เช่น​เดียว​กับ​พ่อ และ​ไม่ได้​มี​ใจ​ภักดี​แน่วแน่​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา​เหมือน​ดาวิด​บรรพบุรุษ</verse>
				<verse number="4">แต่​เพื่อ​เห็น​แก่​ดาวิด พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา​ให้​ดวง​ประทีป​ดวง​หนึ่ง​ใน​เยรูซาเล็ม​แก่​เขา โดย​ให้​ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ขึ้นมา​ปกครอง​ต่อ​และ​ทำ​ให้​เยรูซาเล็ม​เข้มแข็ง</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ดาวิด​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์​ทุก​ประการ​ตลอด​ชีวิต ยกเว้น​เรื่อง​ที่​เกี่ยวกับ​อุรียาห์​ชาว​ฮิตไทต์</verse>
				<verse number="6">ตลอด​ชีวิต​ของ​อาบียาห์​มี​สงคราม​ระหว่าง​เรโหโบอัม ​กับ​เยโรโบอัม</verse>
				<verse number="7">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​อาบียาห์​และ​กิจ​ทั้งปวง​มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ไม่​ใช่​หรือ และ​มี​สงคราม​ระหว่าง​อาบียาห์​กับ​เยโรโบอัม</verse>
				<verse number="8">และ​อาบียาห์​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​เมือง​ดาวิด แล้ว​อาสา​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​ปกครอง​แทน</verse>
				<verse number="9">อาสา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์ ตรง​กับ​ปี​ที่​ยี่สิบ​ใน​สมัย​ของ​เยโรโบอัม​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="10">เขา​ปกครอง​อยู่ 41 ปี​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม ย่า​ของ​เขา​คือ​มาอาคาห์ ลูกสาว​ของ​อาบีชาโลม</verse>
				<verse number="11">อาสา​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​เหมือน​ดาวิด​บรรพบุรุษ</verse>
				<verse number="12">อาสา​เนรเทศ​โสเภณี​ชาย​ประจำ​เทวสถาน​ออก​ไป​จาก​ดินแดน และ​ขจัด​เทวรูป​ทั้งปวง​ที่​บรรพบุรุษ​สร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="13">เขา​ถอด​มาอาคาห์​ย่า​ของ​เขา​ออก​จาก​ตำแหน่ง​แม่​ของ​กษัตริย์ เพราะ​เธอ​ได้​สร้าง​รูปปั้น​บูชา​เจ้าแม่​อาเชราห์​อัน​น่า​รังเกียจ อาสา​โค่น​รูป​นั้น​ลง​และ​เผา​ทิ้ง​ที่​หุบเขา​ขิดโรน</verse>
				<verse number="14">แม้​อาสา​ไม่ได้​รื้อ​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย​ทิ้ง แต่​ใจ​ของ​เขา​ก็​ภักดี​แน่วแน่​ต่อ​พระยาห์เวห์​ตลอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="15">เขา​นำ​เงิน​และ​ทอง​กับ​เครื่องใช้​ไม้สอย​ต่าง​ๆ ซึ่ง​เขา​กับ​พ่อ​ได้​ถวาย​แด่​พระเจ้า​มา​ไว้​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">มี​สงคราม​ระหว่าง​อาสา​กับ​กษัตริย์​บาอาชา​แห่ง​อิสราเอล​ตลอด​สมัย​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​บาอาชา​แห่ง​อิสราเอล​มา​สู้รบ​กับ​ยูดาห์ และ​บาอาชา​สร้าง​ป้อม​ปราการ​ที่​เมือง​รามาห์ เพื่อ​ปิด​ทาง​เข้า​ออก​สู่​เขต​แดน​ของ​กษัตริย์​อาสา​แห่ง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="18">อาสา​จึง​นำ​เงิน​และ​ทองคำ​ที่​เหลือ​ทั้งหมด​จาก​คลัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​จาก​วัง​ของ​เขา​เอง​มา​ให้​ข้าราชการ​เพื่อ​นำ​ไป​มอบให้​กษัตริย์​เบนฮาดัด​แห่ง​อารัม​ซึ่ง​ปกครอง​อยู่​ที่​เมือง​ดามัสกัส เบนฮาดัด​นี้​เป็น​ลูกชาย​ของ​ทับริมโมน ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​ของ​เฮซีโอน</verse>
				<verse number="19">กษัตริย์​อาสา​พูด​ว่า “ขอให้​ข้า​กับ​ท่าน​เป็น​พันธมิตร​กัน​เหมือน​พ่อ​ของ​เรา​ทั้ง​สอง ข้าพเจ้า​ส่ง​เงิน​และ​ทอง​นี้​มา​กำนัล​แด่​ท่าน ขอให้​ท่าน​ตัด​สัมพันธไมตรี​กับ​กษัตริย์​บาอาชา​แห่ง​อิสราเอล เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ถอย​ทัพ​ไป​จาก​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="20">เบนฮาดัด​เห็น​ชอบ​กับ​กษัตริย์​อาสา และ​ส่ง​แม่ทัพ​และ​กอง​กำลัง​ไป​โจมตี​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​คน​อิสราเอล เขา​พิชิต​เมือง​อิโยน ดาน อาเบลเบธมาอาคาห์ คินเนเรท​ทั้งหมด รวม​ทั้ง​นัฟทาลี</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​บาอาชา​ทราบ​เรื่อง​นี้​ก็​หยุด​การ​สร้าง​เมือง​รามาห์ แล้ว​ถอย​ทัพ​กลับ​ไป​ยัง​ทีรซาห์</verse>
				<verse number="22">จาก​นั้น​กษัตริย์​อาสา​เกณฑ์​ทุก​คน​ใน​ยูดาห์ ไม่​เว้น​ผู้​ใด​เลย ให้​พวก​เขา​ช่วย​กัน​ขน​หิน​และ​ไม้​ซึ่ง​บาอาชา​ใช้​อยู่​ที่​เมือง​รามาห์ นำ​ไป​สร้าง​เมือง​เกบา​ใน​แดน​เบนยามิน​และ​เมือง​มิสปาห์</verse>
				<verse number="23">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​อาสา ความ​สำเร็จ​ทั้งปวง กิจ​ทั้งสิ้น และ​เมือง​ต่าง​ๆ ที่​สร้าง​ขึ้น​มี​บันทึก​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ไม่​ใช่​หรือ เมื่อ​อาสา​ชรา​แล้ว​ก็​ป่วย​ด้วย​โรค​ที่​เท้า</verse>
				<verse number="24">แล้ว​อาสา​ก็​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ด้วยกัน​ใน​เมือง​ดาวิด และ​เยโฮชาฟัท​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​ปกครอง​แทน</verse>
				<verse number="25">นาดับ​ลูกชาย​ของ​เยโรโบอัม​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล ตรง​กับ​ปี​ที่​สอง​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​อาสา​แห่ง​ยูดาห์ เขา​ปกครอง​คน​อิสราเอล​อยู่​สอง​ปี</verse>
				<verse number="26">เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ ดำเนิน​ตาม​วิถี​และ​บาป​อย่าง​เดียวกัน​กับ​พ่อ และ​ชักนำ​คน​อิสราเอล​ให้​ทำ​ตาม</verse>
				<verse number="27">ฝ่าย​บาอาชา​ลูกชาย​ของ​อาหิยาห์​เผ่า​อิสสาคาร์​วางแผน​และ​ลงมือ​สังหาร​นาดับ ขณะ​ที่​เขา​ร่วม​กับ​กองทัพ​อิสราเอล​ล้อม​เมือง​กิบเบโธน​ของ​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="28">บาอาชา​สังหาร​นาดับ​แล้ว​ขึ้น​ปกครอง​แทน ตรง​กับ​ปี​ที่​สาม​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​อาสา​แห่ง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="29">ทันที​ที่​ขึ้น​ปกครอง บาอาชา​ก็​ประหาร​ทั้ง​ครอบครัว​ของ​เยโรโบอัม ไม่​ปล่อย​ให้​ใคร​รอด​ชีวิต​เลย เป็น​ไป​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ไว้​ผ่าน​ทาง​อาหิยาห์​ชาว​ชิโลห์​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="30">เพราะ​บาป​ที่​เยโรโบอัม​ได้​ทำ​และ​ชักนำ​คน​อิสราเอล​ให้​ทำ​ตาม และ​เพราะ​เขา​ได้​ยั่วยุ​ให้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​โกรธ</verse>
				<verse number="31">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​นาดับ​และ​กิจ​ทั้งปวง​มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="32">มี​สงคราม​ระหว่าง​อาสา​กับ​บาอาชา​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ตลอด​สมัย​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="33">บาอาชา​ลูกชาย​ของ​อาหิยาห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​เหนือ​ดินแดน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ที่​เมือง​ทีรซาห์ ตรง​กับ​ปี​ที่​สาม​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​อาสา​แห่ง​ยูดาห์ เขา​ปกครอง​อยู่ 24 ปี</verse>
				<verse number="34">บาอาชา​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ ดำเนิน​ตาม​วิถี​และ​บาป​อย่าง​เดียวกัน​กับ​เยโรโบอัม และ​ชักนำ​คน​อิสราเอล​ให้​ทำ​ตาม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">แล้ว​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​เยฮู​ลูกชาย​ของ​ฮานานี เพื่อ​กล่าวโทษ​บาอาชา​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เรา​ได้​ยก​เจ้า​ขึ้นมา​จาก​ฝุ่น​ธุลี แต่งตั้ง​เจ้า​ให้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​เรา แต่​เจ้า​กลับ​ดำเนิน​ตาม​ทาง​ของ​เยโรโบอัม และ​ชักนำ​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​เรา​ให้​ทำ​บาป และ​ยั่วยุ​ให้​เรา​โกรธ​ด้วย​บาป​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="3">ฉะนั้น​เรา​จะ​กวาด​ล้าง​บาอาชา​กับ​ครอบครัว และ​ทำ​ให้​ครอบครัว​ของ​เจ้า​เป็น​เช่น​ครอบครัว​ของ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​เนบัท</verse>
				<verse number="4">คน​ของ​บาอาชา​ที่​ตาย​ใน​เมือง​จะ​ถูก​สุนัข​กิน ส่วน​คน​ที่​ตาย​ใน​ท้องทุ่ง​จะ​ถูก​นก​จิก​กิน”</verse>
				<verse number="5">สำหรับ​เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​บาอาชา กิจ​ทั้งปวง​และ​ความ​สำเร็จ​ต่าง​ๆ มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="6">บาอาชา​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​ทีรซาห์ และ​เอลาห์​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="7">ยิ่ง​กว่า​นั้น​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ผ่าน​มา​ทาง​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยฮู​ลูกชาย​ของ​ฮานานี​มาถึง​บาอาชา​กับ​ครอบครัว​ของ​เขา เพราะ​ความ​ชั่ว​ทั้งปวง​ที่​เขา​ได้​ทำ​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​ยั่วยุ​ให้​พระยาห์เวห์​โกรธ​ด้วย​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ เขา​ประพฤติ​ตัว​เหมือน​ครอบครัว​ของ​เยโรโบอัม และ​เพราะ​เขา​ได้​ทำลาย​ครอบครัว​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="8">เอลาห์​ลูกชาย​ของ​บาอาชา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล ตรง​กับ​ปี​ที่​ยี่สิบ​หก​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​อาสา​แห่ง​ยูดาห์ เขา​ปกครอง​ใน​ทีรซาห์​อยู่​สอง​ปี</verse>
				<verse number="9">ศิมรี​ผู้​บัญชาการ​กอง​รถ​รบ​หลวง​ครึ่ง​กอง​วางแผน​กบฏ​ต่อ​เขา ครั้ง​นั้น​กษัตริย์​เอลาห์​พัก​อยู่​ที่​ทีรซาห์ เขา​เมามาย​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​อารซา​ผู้​จัดการ​ดูแล​วัง​ที่​ทีรซาห์</verse>
				<verse number="10">ศิมรี​ก็​เข้า​มา​สังหาร​เขา ซึ่ง​ตรง​กับ​ปี​ที่​ยี่สิบ​เจ็ด​ใน​สมัย​ของ​อาสา​แห่ง​ยูดาห์ จาก​นั้น​ศิมรี​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="11">ทันที​ที่​ขึ้น​ปกครอง ศิมรี​ก็​ประหาร​ครอบครัว​ของ​บาอาชา​ทั้งหมด เขา​ไม่​ไว้​ชีวิต​ชาย​แม้แต่​คน​เดียว ทั้ง​ญาติ​และ​มิตร</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​ศิมรี​ทำลาย​ครอบครัว​บาอาชา​ทั้งหมด​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ไว้​ผ่าน​ทาง​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยฮู</verse>
				<verse number="13">เพราะ​บาป​ทั้งปวง​ที่​บาอาชา​กับ​เอลาห์​ลูกชาย​ของ​เขา​ได้​ทำ​และ​ชักนำ​ให้​คน​อิสราเอล​ทำ​ตาม พวก​เขา​ได้​ยั่วยุ​ให้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​โกรธ​ด้วย​เรื่อง​รูป​เคารพ​อัน​ไร้​ค่า</verse>
				<verse number="14">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​เอลาห์ รวม​ทั้ง​พระ​ราชกิจ​ต่าง​ๆ มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="15">ใน​ปี​ที่​ยี่สิบเจ็ด​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​อาสา​แห่ง​ยูดาห์ ศิมรี​ปกครอง​ใน​ทีรซาห์​อยู่​เจ็ด​วัน กองทัพ​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ใกล้​เมือง​กิบเบโธน​ของ​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​ใน​ค่าย​ได้​ข่าว​ว่า​ศิมรี​วางแผน​กบฏ​และ​สังหาร​กษัตริย์​แล้ว ก็​ประกาศ​ให้​แม่ทัพ​อมรี​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​คน​อิสราเอล​ใน​วัน​นั้น​เอง​ที่​ค่าย</verse>
				<verse number="17">อมรี​และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​จึง​ถอน​ทัพ​จาก​กิบเบโธน​มา​ล้อม​ทีรซาห์</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ศิมรี​เห็นว่า​เมือง​ถูก​ยึด ก็​เข้า​ไป​ใน​ป้อม​วัง จุด​ไฟ​เผา​วัง​และ​คลอก​ตัวเอง​ตาย</verse>
				<verse number="19">นี่​เป็น​เพราะ​บาป​ที่​ศิมรี​ได้​ทำ คือ​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ ดำเนิน​ตาม​วิถี​และ​ทำ​บาป​แบบ​เดียว​กับ​เยโรโบอัม ทั้ง​ยัง​ชักนำ​ให้​คน​อิสราเอล​ทำ​ตาม​ด้วย</verse>
				<verse number="20">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​ศิมรี​และ​การ​กบฏ​ของ​เขา​บันทึก​อยู่​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="21">ครั้ง​นั้น​ประชาชน​อิสราเอล​แตกแยก​เป็น​สอง​ฝ่าย โดย​ฝ่าย​หนึ่ง​สนับสนุน​อมรี และ​อีก​ฝ่าย​สนับสนุน​ทิบนี​ลูกชาย​ของ​กินัท</verse>
				<verse number="22">แต่​ฝ่าย​อมรี​เข้มแข็ง​กว่า​ฝ่าย​ทิบนี​ลูกชาย​ของ​กินัท ดังนั้น​ทิบนี​จึง​ถูก​ฆ่า​ตาย​และ​อมรี​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์</verse>
				<verse number="23">อมรี​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ตรง​กับ​ปี​ที่​สาม​สิบเอ็ด​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​อาสา​แห่ง​ยูดาห์ เขา​ปกครอง​อยู่​สิบสอง​ปี โดย​ปกครอง​อยู่​ใน​ทีรซาห์​หก​ปี</verse>
				<verse number="24">อมรี​ซื้อ​ภูเขา​สะมาเรีย​จาก​เชเมอร์ เป็น​เงิน​หนัก​สอง​ตะลันต์ แล้ว​สร้าง​เมือง​ขึ้น​บน​ภูเขา​ขนานนาม​ว่า​สะมาเรีย​ตาม​ชื่อ​เชเมอร์​เจ้า​ของ​เดิม</verse>
				<verse number="25">แต่​อมรี​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ทำ​บาป​ยิ่ง​กว่า​กษัตริย์​คน​ก่อน​ๆ ทุก​คน</verse>
				<verse number="26">อมรี​ดำเนิน​ตาม​วิถี​ทั้งสิ้น​และ​ทำ​บาป​แบบ​เดียว​กับ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท ทั้ง​ยัง​ชักนำ​ให้​คน​อิสราเอล​ทำ​ตาม​ด้วย พวก​เขา​ได้​ยั่วยุ​ให้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​โกรธ​ด้วย​รูป​เคารพ​อัน​ไร้​ค่า</verse>
				<verse number="27">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​อมรี สิ่ง​ต่าง​ๆ ที่​เขา​ทำ​และ​ความ​สำเร็จ​ทั้งปวง​มี​บันทึก​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="28">อมรี​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ที่​สะมาเรีย และ​อาหับ​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="29">อาหับ​ลูกชาย​ของ​อมรี​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ใน​ปี​ที่​สาม​สิบแปด​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​อาสา​แห่ง​ยูดาห์ เขา​ปกครอง​อยู่​ใน​สะมาเรีย​และ​ปกครอง​อิสราเอล​อยู่ 22 ปี</verse>
				<verse number="30">อาหับ​ลูกชาย​ของ​อมรี​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​ยิ่ง​กว่า​กษัตริย์​คน​ก่อน​ๆ</verse>
				<verse number="31">อาหับ​ไม่​เพียง​เห็นว่า​เป็น​เรื่อง​เล็ก​น้อย​ที่​จะ​ทำ​บาป​ต่าง​ๆ ตาม​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท แต่​เขา​ยัง​แต่งงาน​กับ​เยเซเบล​ลูกสาว​ของ​กษัตริย์​เอทบาอัล​แห่ง​ไซดอน และ​เริ่ม​ปรนนิบัติ​และ​นมัสการ​พระบาอัล</verse>
				<verse number="32">อาหับ​สร้าง​แท่น​บูชา​สำหรับ​พระบาอัล​ใน​วิหาร​ของ​พระบาอัล​ที่​สร้าง​ขึ้น​ใน​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="33">นอกจาก​นี้​อาหับ​ยัง​สร้าง​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์ และ​ยั่วยุ​ให้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​โกรธ​ยิ่ง​กว่า​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​คน​ก่อน​ๆ ทุก​คน</verse>
				<verse number="34">ใน​สมัย​ของ​อาหับ ฮีเอล​จาก​เบธเอล​สร้าง​เมือง​เยรีโค​ขึ้น​ใหม่ เมื่อ​วาง​ฐานราก เขา​ต้อง​สูญเสีย​อาบีรัม​บุตร​หัวปี และ​เมื่อ​ติดตั้ง​ประตู​เมือง เขา​ต้อง​สูญเสีย​เสกุบ​บุตร​คน​สุดท้อง ทั้ง​นี้​เป็น​ไป​ตาม​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​พูด​ผ่าน​ทาง​โยชูวา​ลูกชาย​ของ​นูน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ครั้ง​นั้น​เอลียาห์​ชาว​ทิชบี ​ใน​กิเลอาด​กล่าว​กับ​อาหับ​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​ปรนนิบัติ​รับใช้​อยู่​นั้น​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด จะ​ไม่​มี​น้ำ​ค้าง​หรือ​ฝน​ใน​สอง​สาม​ปี​ข้าง​หน้า​จนกว่า​ข้าพเจ้า​จะ​บอก​ให้​มี​ฉันนั้น”</verse>
				<verse number="2">แล้ว​มี​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​เอลียาห์​ว่า</verse>
				<verse number="3">“จง​ไป​ซ่อน​ตัว​ที่​ลำห้วย​เครีท​ทาง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="4">เจ้า​จะ​ดื่ม​น้ำ​จาก​ลำห้วย​และ​เรา​ได้​สั่ง​ให้​นก​กา​คาบ​อาหาร​มา​เลี้ยง​เจ้า​ที่​นั่น”</verse>
				<verse number="5">เอลียาห์​ก็​ปฏิบัติ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง และ​ไป​อาศัย​อยู่​ที่​ลำห้วย​เครีท​ทาง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="6">นก​กา​คาบ​ขนมปัง​และ​เนื้อ​มา​ให้​เขา​ทุก​เช้า​และ​ทุก​เย็น และ​เขา​ดื่ม​น้ำ​จาก​ลำธาร</verse>
				<verse number="7">ต่อมา​ลำห้วย​นั้น​ก็​แห้ง​ผาก​เพราะ​ไม่​มี​ฝน​ตก​เลย​ทั่ว​ดินแดน​นั้น</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​เอลียาห์​ว่า</verse>
				<verse number="9">“จง​ไป​อาศัย​อยู่​ที่​เมือง​ศาเรฟัท​ใน​ไซดอน เรา​ได้​สั่ง​หญิง​ม่าย​คน​หนึ่ง​ที่​นั่น​ให้​เลี้ยงดู​เจ้า​ด้วย​อาหาร”</verse>
				<verse number="10">เอลียาห์​จึง​ไป​ยัง​ศาเรฟัท เมื่อ​มาถึง​ประตู​เมือง​ก็​เห็น​หญิง​ม่าย​คน​หนึ่ง​กำลัง​เก็บ​ฟืน เขา​จึง​เรียก​เธอ​และ​ร้อง​ขอ​ว่า “ช่วย​เอา​น้ำ​ใส่​เหยือก​มา​ให้​ข้า​ดื่ม​สัก​นิด​ได้ไหม”</verse>
				<verse number="11">ขณะ​ที่​หญิง​นั้น​จะ​ไป​เอา​มา เขา​บอก​เธอ​ว่า “โปรด​ช่วย​เอา​ขนมปัง​มา​ให้​สัก​ชิ้น​ด้วย”</verse>
				<verse number="12">หญิง​นั้น​ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ดิฉัน​ไม่​มี​ขนมปัง​เลย​สัก​ชิ้น​ฉันนั้น มี​เพียง​แป้ง​หยิบมือ​เดียว​ใน​หม้อ กับ​น้ำมัน​ก้น​ไห นี่​ก็​กำลัง​เก็บ​ฟืน​จะ​เอา​ไป​ทำ​อาหาร​กิน​กับ​ลูกชาย จาก​นั้น​เรา​ก็​จะ​อดตาย”</verse>
				<verse number="13">เอลียาห์​กล่าว​กับ​เธอ​ว่า “อย่า​กลัว​เลย กลับ​บ้าน​ไป​ทำ​ตาม​ที่​เจ้า​ว่า​เถิด แต่​ทำ​ขนมปัง​ชิ้น​เล็ก​ๆ มา​ให้​ข้า​ก่อน จาก​นั้น​จึง​ทำ​อาหาร​ให้​ตัว​เจ้า​กับ​ลูกชาย​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="14">เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘จะ​มี​แป้ง​ไม่​ขาด​หม้อ น้ำมัน​ไม่​ขาด​ไห จน​ถึง​วันที่​พระยาห์เวห์​ส่ง​ฝน​ลง​มา​บน​ดินแดน​นี้’ ”</verse>
				<verse number="15">หญิง​ม่าย​นั้น​จึง​ไป​ทำ​ตาม​ที่​เอลียาห์​สั่ง แล้ว​ก็​มี​อาหาร​ทุก​วัน​ไม่​ขาด​สำหรับ​เอลียาห์​และ​เธอ​กับ​ครอบครัว</verse>
				<verse number="16">เพราะ​มี​แป้ง​ไม่​ขาด​หม้อ น้ำมัน​ไม่​ขาด​ไห เป็น​จริง​ตาม​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​พูด​ผ่าน​ทาง​เอลียาห์</verse>
				<verse number="17">ต่อมา​ลูกชาย​ของ​หญิง​นั้น​ล้มป่วย อาการ​ทรุด​หนัก​ลง​เรื่อย​ๆ และ​ใน​ที่สุด​ก็​สิ้นใจ</verse>
				<verse number="18">เธอ​จึง​กล่าว​กับ​เอลียาห์​ว่า “คน​ของ​พระเจ้า ทำไม​ถึง​ทำ​กับ​ดิฉัน​อย่าง​นี้ ท่าน​มา​ที่นี่​เพื่อ​จะ​เตือน​ให้​ระลึก​ถึง​บาป​ของ​ดิฉัน และ​ประหาร​ลูกชาย​ของ​ดิฉัน​หรือ”</verse>
				<verse number="19">เอลียาห์​ตอบ​ว่า “ส่ง​ลูก​ของ​เจ้า​มา​ให้​ข้า” แล้ว​เขา​ก็​รับ​ตัว​เด็ก​นั้น​จาก​อ้อมแขน​ของ​แม่ อุ้ม​ขึ้นไป​ใน​ห้อง​ชั้น​บน​ซึ่ง​เขา​พัก​อาศัย​อยู่ วาง​เด็ก​นั้น​ลง​บน​เตียง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="20">แล้ว​ร่ำร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​นำ​ความ​ทุกข์​โศก​มายัง​หญิง​ม่าย​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​อาศัย​อยู่​ด้วย​นี้ โดย​ทำ​ให้​ลูก​ของ​เธอ​เสีย​ชีวิต​หรือ”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​เขา​เหยียด​กาย​ทับ​ตัว​เด็ก​นั้น​สาม​ครั้ง และ​ร่ำร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​โปรด​ให้​เด็ก​ชาย​คน​นี้​ฟื้น​คืน​ชีวิต​ด้วย​เถิด!”</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​ฟัง​คำ​ร่ำร้อง​ของ​เอลียาห์ เด็ก​นั้น​ก็​ฟื้น​คืน​ชีวิต</verse>
				<verse number="23">เอลียาห์​จึง​อุ้ม​เขา​ลง​มา​ข้าง​ล่าง​มอบให้​แก่​แม่​และ​กล่าว​ว่า “ดู​เถิด ลูก​ของ​เจ้า​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่!”</verse>
				<verse number="24">หญิง​นั้น​จึง​กล่าว​กับ​เอลียาห์​ว่า “ตอน​นี้​ดิฉัน​ทราบ​แล้ว​ว่า​ท่าน​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า และ​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์​จาก​ปาก​ของ​ท่าน​เป็น​ความ​จริง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">หลังจาก​นั้น​เป็น​เวลา​นาน ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​เอลียาห์​ใน​ปี​ที่​สาม​ว่า “จง​ไป​แสดง​ตัว​ต่อ​อาหับ เรา​จะ​ให้​ฝน​ตก​ลง​มา”</verse>
				<verse number="2">เอลียาห์​จึง​ไป​แสดง​ตัว​ต่อ​อาหับ ใน​เวลา​นั้น​การ​กันดาร​อาหาร​ใน​สะมาเรีย​รุนแรง​มาก</verse>
				<verse number="3">อาหับ​รับสั่ง​เรียก​โอบาดีห์​ผู้​จัดการ​ดูแล​วัง​ให้​มาหา (โอบาดีห์​เป็น​ผู้​เชื่อ​ที่​เข้มแข็ง​ใน​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ครั้ง​เยเซเบล​เข่นฆ่า​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์ โอบาดีห์​ช่วยเหลือ​ผู้​เผย​พระวจนะ​หนึ่ง​ร้อย​คน​ให้​ไป​หลบ​ซ่อน​ตัว​อยู่​ใน​ถ้ำ​สอง​แห่ง แห่ง​ละ​ห้าสิบ​คน​และ​จัดส่ง​อาหาร​กับ​น้ำ​ให้)</verse>
				<verse number="5">อาหับ​พูด​กับ​โอบาดีห์​ว่า “จง​ไป​ยัง​ตาน้ำ​หุบเขา​ทุก​แห่ง​ทั่ว​ดินแดน พวก​เรา​อาจ​จะ​พบ​หญ้า​พอ​ประทัง​ชีวิต​ม้า​และ​ล่อ จะ​ได้​ไม่​ต้อง​ฆ่า​สัตว์​ของ​พวก​เรา”</verse>
				<verse number="6">ทั้ง​สอง​จึง​แบ่ง​กัน​ออก​ไป​สำรวจ​ดู อาหับ​ไป​ทาง​หนึ่ง โอบาดีห์​ไป​อีก​ทาง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="7">ขณะ​เดิน​ไป​ตาม​ทาง เอลียาห์​ก็​มา​พบ​เขา โอบาดีห์​จำ​เอลียาห์​ได้ จึง​หมอบ​คำนับ​ลง​กับ​พื้น​และ​กล่าว​ว่า “นี่​เป็น​ท่าน​เอลียาห์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​จริง​ๆ หรือ”</verse>
				<verse number="8">เอลียาห์​ตอบ​ว่า “ถูกแล้ว ไป​บอก​กษัตริย์​เถิด​ว่า ‘เอลียาห์​อยู่​ที่นี่’ ”</verse>
				<verse number="9">โอบาดีห์​ถาม​ว่า “ข้าพเจ้า​ทำ​อะไร​ผิด​หรือ ท่าน​จึง​จะ​ส่ง​ข้าพเจ้า​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ไป​ให้​อาหับ​ประหาร</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ก็​ไม่​มี​ชาติ​ใด​หรือ​อาณาจักร​ใด​ที่​นายหัว​ของ​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ส่ง​คน​ไป​ค้นหา​ตัว​ท่าน​ฉันนั้น และ​ทุก​ครั้ง​ที่​มี​ชาติ​ใด​หรือ​อาณาจักร​ใด​บอกว่า​ท่าน​ไม่ได้​อยู่​ที่​นั่น เขา​ก็​จะ​ให้​คน​เหล่า​นั้น​สาบาน​ว่า​ไม่​พบ​ท่าน</verse>
				<verse number="11">มา​ตอน​นี้​ท่าน​บอก​ให้​ข้าพเจ้า​ไป​บอก​เจ้านาย​ว่า ‘เอลียาห์​อยู่​ที่นี่’</verse>
				<verse number="12">แต่​เมื่อ​ข้าพเจ้า​ไป​แล้ว ก็​ไม่​รู้​ว่า​พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​มา​รับ​ตัว​ท่าน​ไป​ไหน หาก​ข้าพเจ้า​ไป​บอก​แล้ว​อาหับ​ไม่​พบ​ท่าน ก็​จะ​ประหาร​ข้าพเจ้า ทั้ง​ๆ ที่​ข้าพเจ้า​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ได้​ปรนนิบัติ​นมัสการ​พระยาห์เวห์​มา​ตั้งแต่​ยัง​หนุ่ม​ๆ</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ไม่​เคย​ได้ยิน​หรือ​ว่า เมื่อ​ครั้ง​เยเซเบล​เข่นฆ่า​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น ข้าพเจ้า​ได้​ซ่อน​ตัว​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์​ร้อย​คน​ใน​ถ้ำ​สอง​แห่ง แห่ง​ละ​ห้าสิบ​คน และ​จัดส่ง​อาหาร​กับ​น้ำ​ให้</verse>
				<verse number="14">มา​ตอน​นี้​ท่าน​บอก​ให้​ไป​บอก​ว่า ‘เอลียาห์​อยู่​ที่นี่’ กษัตริย์​จะ​ประหาร​ชีวิต​ข้าพเจ้า​แน่!”</verse>
				<verse number="15">เอลียาห์​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ที่​ข้า​รับใช้​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ข้า​ก็​จะ​แสดง​ตัว​ต่อ​อาหับ​ใน​วัน​นี้​อย่าง​แน่นอน​ฉันนั้น”</verse>
				<verse number="16">โอบาดีห์​จึง​ไป​พบ​อาหับ​และ​บอก​เขา อาหับ​ก็​ออก​มา​พบ​เอลียาห์</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​อาหับ​เห็น​เอลียาห์​ก็​พูด​ว่า “นี่​หรือ​เจ้า​คน​ที่​นำ​ความ​เดือดร้อน​มา​สู่​คน​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="18">เอลียาห์​ตอบ​ว่า “ไม่​ใช่​ข้าพเจ้า ท่าน​กับ​ครอบครัว​พ่อ​ของ​ท่าน​ต่างหาก​ที่​นำ​ความ​เดือดร้อน​มา​สู่​คน​อิสราเอล ท่าน​ได้​ละทิ้ง​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ ไป​ติดตาม​พระบาอัล</verse>
				<verse number="19">บัดนี้​จง​รวม​ประชาชน​จาก​ทั่ว​อิสราเอล​มา​พบ​ข้าพเจ้า​บน​ภูเขา​คารเมล พร้อม​ทั้ง​ผู้​ทำนาย​ของ​พระบาอัล 450 คน และ​ผู้​ทำนาย​ของ​เจ้าแม่​อาเชราห์ 400 คน ซึ่ง​กิน​อาหาร​ร่วม​โต๊ะ​กับ​เยเซเบล”</verse>
				<verse number="20">อาหับ​จึง​ส่ง​ข่าว​ไป​ทั่ว​ทั้ง​อิสราเอล และ​เรียก​บรรดา​ผู้​ทำนาย​มา​ชุมนุม​บน​ภูเขา​คารเมล</verse>
				<verse number="21">เอลียาห์​มา​อยู่​ต่อหน้า​ประชาชน​และ​กล่าว​ว่า “พวก​ท่าน​จะ​เหยียบ​เรือ​สอง​แคม​ไป​นาน​สัก​เท่าใด หาก​พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า จง​ติดตาม​พระองค์ แต่​หาก​พระบาอัล​เป็น​พระเจ้า ก็​ไป​ติดตาม​เขา​เถิด” แต่​ประชาชน​ไม่​พูด​อะไร</verse>
				<verse number="22">เอลียาห์​จึง​กล่าว​ว่า “ข้า​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์​เพียง​คน​เดียว​ที่​เหลือ​อยู่ แต่​ฝ่าย​พระบาอัล​มี​ผู้​ทำนาย​ถึง 450 คน</verse>
				<verse number="23">จง​นำ​วัว​หนุ่ม​มา​สอง​ตัว ให้​ผู้​ทำนาย​ของ​พระบาอัล​เลือก​ไป​ตัว​หนึ่ง สับ​เป็น​ท่อน​ๆ วาง​บน​ฟืน​ที่​แท่น​บูชา แต่​ไม่​ต้อง​จุด​ไฟ แล้ว​ข้า​จะ​เตรียม​วัว​อีก​ตัว นำมา​วาง​บน​ฟืน​โดย​ไม่​จุด​ไฟ​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="24">จาก​นั้น​พวก​เจ้า​จง​ร้อง​ออก​นาม​พระ​ของ​พวก​เจ้า ส่วน​ข้า​จะ​ร้อง​ออก​นาม​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​องค์​ที่​ตอบ​โดย​ส่ง​ไฟ​มา​นั่นแหละ​คือ​พระเจ้า​ที่​แท้​จริง” และ​คน​ทั้งปวง​ก็​กล่าว​ว่า “สิ่ง​ที่​ท่าน​พูด​นั้น​ดี​แล้ว”</verse>
				<verse number="25">เอลียาห์​กล่าว​กับ​ผู้​ทำนาย​ของ​พระบาอัล​ว่า “พวก​เจ้า​ลง​มือ​ก่อน​สิ​เพราะ​มี​กัน​หลาย​คน จง​เลือก​วัว​ไป​ตัว​หนึ่ง จัดเตรียม​แล้ว​ร้องเรียก​พระ​ของ​เจ้า แต่​อย่า​จุด​ไฟ”</verse>
				<verse number="26">พวก​เขา​จึง​รับ​วัว​ไป​จัดเตรียม แล้ว​พวก​เขา​ร้องเรียก​พระบาอัล​ตั้งแต่​เช้า​จน​เที่ยง ร้อง​ตะโกน​ว่า “พระบาอัล โปรด​ตอบ​เถิด!” แต่​ไม่​มี​ใคร​ตอบ​อะไร​เลย พวก​เขา​ก็​ร่ายรำ​ไป​รอบ​ๆ แท่น​ที่​สร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="27">ตอน​เที่ยง​เอลียาห์​ก็​เริ่ม​ถากถาง​พวก​เขา​ว่า “ตะโกน​ดัง​ขึ้น​อีก​หน่อย! ก็​บาอัล​เป็น​พระเจ้า​นี่! บาง​ที​อาจ​จะ​กำลัง​เข้า​สมาธิ หรือ​เข้า​ห้อง​น้ำ​อยู่ หรือ​กำลัง​เดินทาง ไม่​ก็​หลับ​ไป ต้อง​ช่วย​กัน​ปลุก​ให้​ตื่น”</verse>
				<verse number="28">ฉะนั้น​พวก​เขา​ยิ่ง​ร้อง​ตะโกน​ดัง​ขึ้น เอา​ดาบ​และ​หอก​มา​เชือด​เนื้อ​ตัว​เอง​ตาม​พิธี​จน​เลือด​ไหล</verse>
				<verse number="29">เที่ยงวัน​ผ่าน​ไป พวก​เขา​ส่งเสียง​ตลอด​บ่าย​จน​ถึง​เวลา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ใน​ตอน​เย็น แต่​ไม่​มี​เสียง​ตอบรับ ไม่​มี​คำตอบ​อะไร​เลย ไม่​มี​ใคร​สนใจ</verse>
				<verse number="30">เอลียาห์​จึง​กล่าว​แก่​เหล่า​ประชาชน​ว่า “มา​ที่นี่​เถิด” พวก​เขา​ก็​มา เอลียาห์​ซ่อม​แท่น​บูชา​ของ​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​ถูก​ทำ​ให้​พังทลาย</verse>
				<verse number="31">เอลียาห์​นำ​หิน​มา​สิบ​สอง​ก้อน แต่ละ​ก้อน​แทน​แต่ละ​เผ่า​ซึ่ง​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​ยาโคบ ผู้​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ไว้​ว่า “อิสราเอล​จะ​เป็น​นาม​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="32">เขา​ใช้​หิน​สร้าง​แท่น​บูชา​ใน​นาม​พระยาห์เวห์​และ​ขุด​ร่อง​รอบ​แท่น​พอ​ที่​จะ​ใส่​เมล็ด​พืช​ได้​สอง​ซีห์</verse>
				<verse number="33">เขา​เรียง​ฟืน​บน​แท่น และ​สับ​วัว​หนุ่ม​ตัว​นั้น​เป็น​ท่อน​ๆ วาง​บน​ฟืน แล้ว​สั่ง​ว่า “จง​ตัก​น้ำ​ให้​เต็ม​สี่​ถัง เทลง​บน​เครื่อง​บูชา​กับ​ฟืน”</verse>
				<verse number="34">เขา​กล่าว​ว่า “จง​ทำ​อีก​ครั้ง” พวก​เขา​ก็​ปฏิบัติ​ตาม แล้ว​เขา​สั่ง​ว่า “ทำ​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม” พวก​เขา​ก็​ทำ​ตาม​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม</verse>
				<verse number="35">น้ำ​นั้น​ไหล​รอบ​แท่น​เต็ม​ร่อง​ที่​ขุด​ไว้</verse>
				<verse number="36">พอ​ถึง​เวลา​ถวาย​เครื่อง​บูชา ผู้​เผย​พระวจนะ​เอลียาห์​เดิน​มา​ข้าง​หน้า​และ​อธิษฐาน​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อับราฮัม อิสอัค และ​อิสราเอล ขอให้​เป็น​ที่​ทราบ​ทั่ว​กัน​ใน​วัน​นี้​ว่า​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล และ​ข้าพเจ้า​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ และ​กระทำ​ทั้งหมด​นี้​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="37">พระยาห์เวห์​ขอ​ตอบ​ข้าพเจ้า โปรด​ตอบ​เถิด​เพื่อ​ประชาชน​เหล่า​นี้​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า​และ​พระองค์​นำ​จิตใจ​ของ​พวก​เขา​กลับ​มา​หา​พระองค์”</verse>
				<verse number="38">ทันใด​นั้น​เอง​ไฟ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ตก​ลง​มา และ​เผา​เครื่อง​บูชา ฟืน หิน และ​พื้น​ดิน​ตรง​นั้น และ​แม้แต่​ใน​ร่อง​รอบ​แท่น​ก็​มี​ไฟ​เลีย​อยู่​บน​ผิว​น้ำ</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​ประชาชน​เห็น​ดังนั้น ก็​ซบ​หน้า​ลง​ร้อง​ว่า “พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า! พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า!”</verse>
				<verse number="40">แล้ว​เอลียาห์​ก็​สั่ง​พวก​เขา​ว่า “จง​จับกุม​ตัวผู้​ทำนาย​ของ​พระบาอัล​ไว้ อย่า​ให้​หนี​รอด​ไป​ได้​แม้แต่​คน​เดียว” แล้ว​พวก​เขา​ก็​เข้า​จับกุม เอลียาห์​นำ​ตัว​บรรดา​ผู้​ทำนาย​ไป​ประหาร​ที่​หุบเขา​คีโชน</verse>
				<verse number="41">จาก​นั้น​เอลียาห์​พูด​กับ​อาหับ​ว่า “เชิญ​ไป​กิน​และ​ดื่ม​เถิด เพราะ​มี​เสียง​ฝน​ห่า​ใหญ่”</verse>
				<verse number="42">อาหับ​จึง​ไป​กิน​และ​ดื่ม แต่​เอลียาห์​ปีน​ขึ้น​บน​ยอด​เขา​คารเมล แล้ว​เขา​โน้ม​ตัว​ลง​ถึง​พื้น​ดิน และ​ซบ​หน้า​ลง​ระหว่าง​เข่า</verse>
				<verse number="43">เขา​สั่ง​คน​รับใช้​ว่า “จง​ไป​และ​มอง​ไป​ทาง​ทะเล” เขา​ก็​ไป​และ​กลับมา​บอก​เอลียาห์​ว่า “ข้าพเจ้า​ไม่​เห็น​อะไร​เลย” เอลียาห์​สั่ง​ให้​เขา​กลับไป​ดู​จน​ครบ​เจ็ด​ครั้ง</verse>
				<verse number="44">ใน​ครั้ง​ที่​เจ็ด คน​ใช้​นั้น​รายงาน​ว่า “มี​เมฆ​เล็ก​ๆ ขนาด​ราว​ฝ่ามือ​เคลื่อน​ขึ้นมา​จาก​ทะเล” เอลียาห์​จึง​กล่าว​ว่า “จง​ไป​บอก​อาหับ​ว่า ‘จง​เตรียม​รถ​ม้า​แล้ว​ลง​จาก​ภูเขา ไม่​อย่าง​นั้น​จะ​ติด​ฝน​แล้ว​ไป​ไม่ได้’ ”</verse>
				<verse number="45">ไม่​ช้า​ท้องฟ้า​ก็​มืด​ทะมึน​ด้วย​เมฆ พายุ​และ​ฝน​เริ่ม​โหม​กระหน่ำ อาหับ​รีบ​ไป​ยัง​ยิสเรเอล</verse>
				<verse number="46">ฤทธิ์เดช​ของ​พระยาห์เวห์​ลง​มา​เหนือ​เอลียาห์ เขา​ก็​คาด​เอว​ทับ​เสื้อ​คลุม​ให้​กระชับ แล้ว​วิ่ง​นำหน้า​อาหับ​มา​ตลอด​ทาง​จน​ถึง​เมือง​ยิสเรเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">อาหับ​เล่า​ทุก​สิ่ง​ที่​เอลียาห์​ทำ​ให้​เยเซเบล​ฟัง และ​เล่า​ถึง​การ​ที่​เอลียาห์​ประหาร​ผู้​ทำนาย​ของ​พระบาอัล​ทั้งหมด​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น​เยเซเบล​จึง​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​มา​แจ้ง​เอลียาห์​ว่า “ขอให้​พระ​ทั้งหลาย​จัดการ​กับ​ข้า​อย่าง​สาหัส หาก​ภายใน​พรุ่งนี้​เวลา​เดียวกัน​นี้ ข้า​ยัง​ไม่​ปลิด​ชีวิต​เจ้า​เหมือน​ที่​เจ้า​ทำ​กับ​คน​ของ​ข้า”</verse>
				<verse number="3">เอลียาห์​กลัว ​จึง​หนี​เอา​ชีวิต​รอด เขา​ไป​ยัง​เบเออร์เชบา​ใน​ยูดาห์ และ​ทิ้ง​คน​รับใช้​ของ​เขา​ไว้​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="4">ส่วน​เขา​เอง​เดินทาง​เข้า​ไป​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​แต่​ลำพัง รอนแรม​ตลอด​วัน แล้ว​เขา​พบ​พุ่ม​ต้น​ซาก จึง​นั่ง​ลง​ใต้​พุ่ม​ไม้​นั้น​และ​อธิษฐาน​ให้​ตัวเอง​ตาย​เสีย เขา​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​ข้าพเจ้า​ทน​มา​มาก​พอ​แล้ว ขอ​เอา​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ไป​เถิด ข้าพเจ้า​ก็​ไม่​ดี​ไป​กว่า​บรรพบุรุษ​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เขา​ก็​นอน​ลง​ใต้​พุ่ม​ไม้​นั้น​และ​หลับ​ไป ทันใด​นั้น​มี​ทูตสวรรค์​คน​หนึ่ง​มา​แตะต้อง​ตัว​เขา​และ​บอกว่า “จง​ลุกขึ้น​และ​กิน​อาหาร”</verse>
				<verse number="6">เอลียาห์​มอง​ไป​รอบ​ๆ และ​เห็นว่า​มี​ขนมปัง​ผิง​อยู่​บน​ก้อนหิน​ร้อน​ๆ และ​มี​น้ำ​เหยือก​หนึ่ง​อยู่​ข้าง​ศีรษะ เขา​จึง​กิน​ขนมปัง ดื่ม​น้ำ แล้ว​ล้ม​ตัว​ลง​นอน​อีก</verse>
				<verse number="7">ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​มา​อีก​ครั้ง​หนึ่ง แตะต้อง​ตัว​เขา​และ​บอกว่า “จง​ลุกขึ้น​และ​กิน​อาหาร​เพราะ​การ​เดินทาง​ครั้ง​นี้​เกิน​กำลัง​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="8">เอลียาห์​จึง​ลุกขึ้น​กิน​และ​ดื่ม ทำ​ให้​เขา​มี​กำลังวังชา​พอ​ที่​จะ​เดินทาง​เป็น​เวลา​สี่สิบ​วัน​สี่สิบ​คืน​จน​มาถึง​โฮเรบ​ภูเขา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="9">เขา​เข้า​ไป​พักแรม​ค้าง​คืน​ใน​ถ้ำ​แห่ง​หนึ่ง​ที่​นั่น แล้ว​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​เขา​ว่า “เอลียาห์​เอ๋ย เจ้า​ทำ​อะไร​อยู่​ที่​นี่”</verse>
				<verse number="10">เอลียาห์​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​กระตือรือร้น​ทุ่มเท​ทำงาน​เพื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์ ชาว​อิสราเอล​ได้​ละทิ้ง​พันธสัญญา​ของ​พระองค์ พัง​แท่น​บูชา​ของ​พระองค์ สังหาร​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​พระองค์​ด้วย​คม​ดาบ เหลือ​ข้าพเจ้า​เพียง​คน​เดียว และ​บัดนี้​พวก​เขา​กำลัง​พยายาม​ฆ่า​ข้าพเจ้า​อีก​ด้วย”</verse>
				<verse number="11">พระองค์​พูด​ว่า “จง​ออก​ไป​ยืน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​บน​ภูเขา เพราะ​พระยาห์เวห์​กำลัง​จะ​ผ่าน​ไป” แล้ว​มี​ลม​พายุ​กล้า​พัด​ปะทะ​ภูเขา​อย่าง​รุนแรง ทำ​ให้​หิน​แตก​เป็น​เสี่ยง​ๆ ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ แต่​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​อยู่​ใน​ลม​นั้น หลัง​พายุ​ก็​เกิด​แผ่นดิน​ไหว แต่​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ไหว​นั้น</verse>
				<verse number="12">และ​ภายหลัง​แผ่นดิน​ไหว​ก็​เกิด​ไฟ​ลุก แต่​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​อยู่​ใน​ไฟ​นั้น หลังจาก​ไฟ​มี​เสียง​กระซิบ​อัน​อ่อนโยน</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​เอลียาห์​ได้ยิน เขา​ก็​ยก​เสื้อ​คลุม​ขึ้น​ปิด​หน้า และ​ออก​ไป​ยืน​อยู่​ตรง​ปาก​ถ้ำ มี​เสียง​หนึ่ง​กล่าว​กับ​เขา​ว่า “เอลียาห์​เอ๋ย เจ้า​มา​ทำ​อะไร​อยู่​ที่นี่”</verse>
				<verse number="14">เขา​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​กระตือรือร้น​ทุ่มเท​ทำงาน​เพื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์ ชาว​อิสราเอล​ได้​ละทิ้ง​พันธสัญญา​ของ​พระองค์ พัง​แท่น​บูชา​ของ​พระองค์ สังหาร​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​พระองค์​ด้วย​คม​ดาบ เหลือ​ข้าพเจ้า​เพียง​คน​เดียว และ​บัดนี้​พวก​เขา​กำลัง​พยายาม​ฆ่า​ข้าพเจ้า​อีก​ด้วย”</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เขา​ว่า “จง​กลับไป​ตาม​ทาง​ที่​เจ้า​มา แล้ว​ไป​ยัง​ถิ่น​ทุรกันดาร​แห่ง​ดามัสกัส เมื่อ​เจ้า​ไป​ถึง​ที่​นั่น จง​เจิม​ตั้ง​ฮาซาเอล​ให้​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​อารัม</verse>
				<verse number="16">ทั้ง​เจิม​ตั้ง​เยฮู​ลูกชาย​ของ​นิมชี​ให้​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล แล้ว​เจิม​ตั้ง​เอลีชา​ลูกชาย​ของ​ชาฟัท​จาก​อาเบล​เมโฮลาห์​ให้​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ​สืบ​ต่อ​จาก​เจ้า</verse>
				<verse number="17">ผู้​ใด​หนี​รอด​จาก​คม​ดาบ​ของ​ฮาซาเอล​จะ​ถูก​เยฮู​ฆ่า และ​ผู้​ใด​หนี​รอด​จาก​คม​ดาบ​ของ​เยฮู​จะ​ถูก​เอลีชา​ฆ่า</verse>
				<verse number="18">แต่​เรา​จะ​เก็บ​รักษา​คน​เจ็ดพัน​คน​ที่​ไม่ได้​คุกเข่า​กราบ​ไหว้​หรือ​จูบ​พระบาอัล​ไว้​ใน​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="19">เอลียาห์​จึง​ไป​จาก​ที่​นั่น พบ​เอลีชา​ลูกชาย​ของ​ชาฟัท​กำลัง​ไถ​นา โดย​มี​วัว​เทียม​ไถ​สิบสอง​คู่ เขา​อยู่​ที่​ปลาย​แถว​กับ​วัว​คู่​ที่​สิบสอง เอลียาห์​จึง​ตรง​เข้า​ไป​หา​และ​เหวี่ยง​เสื้อ​คลุม​ห่ม​ให้​เอลีชา</verse>
				<verse number="20">เอลีชา​ปล่อย​วัว​ไว้​ตรง​นั้น​และ​วิ่ง​ตาม​เอลียาห์ แล้ว​กล่าว​ว่า “ขอให้​ข้าพเจ้า​ไป​จูบ​ลา​พ่อ​แม่​ก่อน แล้ว​จะ​ติดตาม​ท่าน​ไป” เอลียาห์​ตอบ​ว่า “ไป​เถิด แต่​อย่า​ลืม​ว่า​ข้า​ได้​ทำ​อะไร​แก่​เจ้า”</verse>
				<verse number="21">เอลีชา​จึง​กลับไป​ฆ่า​วัว เอา​เนื้อ​มา​ทำ​อาหาร ใช้​คันไถ​ทำ​เป็น​ฟืน และ​แจกจ่าย​เนื้อ​ให้​คน​ทั้งหลาย​กิน​กัน จาก​นั้น​เอลีชา​ก็​ติดตาม​เอลียาห์​ไป​ใน​ฐานะ​คน​รับใช้​ของ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ครั้ง​นั้น​กษัตริย์​เบนฮาดัด​แห่ง​อารัม​ยก​กองทัพ​มา​สมทบ​กับ​กษัตริย์ 32 คน พร้อม​รถ​ม้า​ศึก​และ​ม้า​เข้า​ล้อม​และ​โจมตี​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="2">เบนฮาดัด​ส่ง​ทูต​เข้า​มา​ใน​เมือง​แจ้ง​กษัตริย์​อาหับ​แห่ง​อิสราเอล​ว่า “เบนฮาดัด​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="3">‘เงิน​และ​ทอง​ของ​ท่าน​เป็น​ของ​ข้า ภรรยา​และ​ลูก​ๆ ผู้​ที่​ดี​ที่สุด​ของ​ท่าน​ก็​เป็น​ของ​ข้า​ด้วย’ ”</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ตอบ​ว่า “กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า ตกลง​ตาม​ที่​ท่าน​ว่า ข้าพเจ้า​และ​ทั้งหมด​ที่​ข้าพเจ้า​มี​เป็น​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ทูต​กลับมา​แจ้ง​อีก​ว่า “เบนฮาดัด​พูด​ว่า ‘ข้า​ส่ง​คน​มา​เรียกร้อง​เอา​เงิน​และ​ทอง ภรรยา ลูก​ๆ ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="6">แต่​พรุ่งนี้​เวลา​เดียวกัน​นี้ ข้า​จะ​ส่ง​คน​มา​ตรวจ​ดู​วัง​ของ​ท่าน และ​บ้านเรือน​ของ​ข้าราชการ แล้ว​จะ​ริบ​เอา​ของ​มี​ค่า​ทุก​อย่าง​ไป​จาก​ท่าน’ ”</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​จึง​เรียก​ชุมนุม​ผู้​อาวุโส​ทั้งหมด​และ​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ดู​ชาย​คน​นี้​สิ เขา​พาล​หาเรื่อง​ข้า เมื่อ​เขา​มา​เรียกร้อง​เอา​ภรรยา ลูก​ๆ และ​เงิน​ทอง​ของ​ข้า ข้า​ก็​ไม่​ขัดขืน”</verse>
				<verse number="8">ผู้​อาวุโส​และ​ประชาชน​ทั้งปวง​ตอบ​ว่า “ขอ​อย่า​ฟัง​หรือ​ยอม​ตาม​ข้อ​เรียกร้อง​ของ​เขา​เลย”</verse>
				<verse number="9">อาหับ​จึง​พูด​แก่​ทูต​ของ​เบนฮาดัด​ว่า “ช่วย​ไป​บอก​กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​เถิด​ว่า ‘ผู้​รับใช้​ยอม​ทุก​อย่าง​ตาม​ที่​ท่าน​เรียกร้อง​ใน​ครั้ง​แรก แต่​ข้อ​เรียกร้อง​ครั้ง​หลัง​นี้​ไม่อาจ​ทำ​ตาม​ได้’ ” ทูต​จึง​กลับไป​รายงาน​เบนฮาดัด</verse>
				<verse number="10">แล้ว​เบนฮาดัด​มี​คำ​กล่าว​มาถึง​อาหับ​อีก​ว่า “ขอให้​เทพเจ้า​ทั้งหลาย​จัดการ​กับ​ข้า​อย่าง​หนัก หาก​ใน​สะมาเรีย​ยัง​เหลือ​ฝุ่น​พอ​ให้​คน​ของ​ข้า​คน​ละ​กำมือ”</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ตอบ​กลับ​ไป​ว่า “จง​บอก​เขา​ว่า ‘คน​ที่​เพิ่ง​สวม​ชุด​เกราะ อย่า​คุยโว​เหมือน​คน​ที่​ถอด​ชุด​แล้ว’ ”</verse>
				<verse number="12">คำตอบ​นี้​มาถึง​ขณะ​ที่​เบนฮาดัด​และ​กษัตริย์​ทั้งหลาย​กำลัง​ดื่ม​กัน​อยู่​ใน​พลับพลา เบนฮาดัด​สั่ง​คน​ของ​ตน​ว่า “เตรียม​บุก​โจมตี” พวก​เขา​ก็​เตรียม​ทัพ​เข้า​โจมตี​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="13">ขณะ​นั้น​มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​หนึ่ง​มา​พบ​กษัตริย์​อาหับ​แห่ง​อิสราเอล​และ​ประกาศ​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เจ้า​เห็น​กองทัพ​มหึมา​นี้​ไหม วัน​นี้​เรา​จะ​มอบไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า แล้ว​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์’ ”</verse>
				<verse number="14">อาหับ​ถาม​ว่า “แต่​ใคร​จะ​เป็น​ผู้​ทำ​การ​ครั้ง​นี้” ผู้​เผย​พระวจนะ​ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘บรรดา​ทหาร​หนุ่ม​ซึ่ง​อยู่​ภายใต้​พวก​ผู้​บัญชาการ​ภูมิภาค​ต่าง​ๆ’ ” อาหับ​ถาม​ว่า “ใคร​จะ​เป็น​ผู้​เริ่ม​รบ” ผู้​เผย​พระวจนะ​ตอบ​ว่า “ท่าน​นั่นแหละ”</verse>
				<verse number="15">อาหับ​จึง​รวบรวม​บรรดา​ทหาร​หนุ่ม​ซึ่ง​อยู่​ภายใต้​พวก​ผู้​บัญชาการ​ภูมิภาค​ต่าง​ๆ ได้ 232 คน แล้ว​ระดม​กำลัง​พล​อิสราเอล​ได้​ทั้งสิ้น 7,000 คน</verse>
				<verse number="16">ประมาณ​เที่ยงวัน ขณะ​ที่​เบนฮาดัด​และ​บรรดา​กษัตริย์​พันธมิตร​อีก 32 คน​กำลัง​มึนเมา​อยู่​ใน​พลับพลา</verse>
				<verse number="17">บรรดา​ทหาร​หนุ่ม​ซึ่ง​อยู่​ภายใต้​พวก​ผู้​บัญชาการ​ภูมิภาค​ต่าง​ๆ ก็​บุก​ขึ้น​หน้า​ไป​ก่อน พล​รักษาการณ์​ที่​เบนฮาดัด​วาง​ไว้​รายงาน​ว่า “มี​กอง​ทหาร​รุก​มา​จาก​สะมาเรีย”</verse>
				<verse number="18">เบนฮาดัด​สั่ง​ว่า “ไม่ว่า​พวก​เขา​มา​อย่าง​สันติ​หรือ​มา​ทำ​ศึก​ก็​ให้​จับ​เป็น”</verse>
				<verse number="19">บรรดา​ทหาร​หนุ่ม​ซึ่ง​อยู่​ภายใต้​พวก​ผู้​บัญชาการ​ภูมิภาค​ต่าง​ๆ เคลื่อน​พล​ออก​จาก​เมือง​โดย​มี​กองทัพ​ตาม​ไป</verse>
				<verse number="20">แต่ละ​คน​ต่าง​สังหาร​ข้าศึก คน​อารัม​พ่าย​หนี​และ​คน​อิสราเอล​ก็​รุก​ตาม ฝ่าย​กษัตริย์​เบนฮาดัด​แห่ง​อารัม​และ​พล​ม้า​บาง​คน​ขี่​ม้า​หนี​ไป​ได้</verse>
				<verse number="21">แต่​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ก็​รุกคืบ​หน้า​เข้า​ยึด​ม้า​ศึก​และ​รถ​ม้า​ศึก​ไว้ และ​กอง​ทหาร​อารัม​ต้อง​พ่ายแพ้​ยับเยิน</verse>
				<verse number="22">หลังจาก​นั้น​ผู้​เผย​พระวจนะ​มา​พบ​กษัตริย์​อาหับ​แห่ง​อิสราเอล​และ​พูด​ว่า “ขอ​เสริม​กำลัง​ที่​มั่น​และ​ตรวจตรา​ดู​ว่า​จะ​ต้อง​ทำ​อะไร​อีก​บ้าง​เพราะ​กษัตริย์​แห่ง​อารัม​จะ​กลับมา​โจมตี​อีก​ใน​ฤดู​ใบไม้​ผลิ​ครั้ง​ต่อไป”</verse>
				<verse number="23">ขณะ​เดียวกัน​บรรดา​ข้าราชการ​ของ​กษัตริย์​แห่ง​อารัม​แนะนำ​ว่า “พระเจ้า​ของ​พวก​เขา​เป็น​เทพเจ้า​แห่ง​ขุนเขา พวก​เขา​จึง​แข็งแกร่ง​เกิน​กำลัง​ของ​เรา แต่​หาก​สู้รบ​กัน​บน​ที่​ราบ เรา​ย่อม​จะ​แข็งแกร่ง​กว่า​พวก​เขา​แน่นอน</verse>
				<verse number="24">ครั้ง​นี้​ขอให้​พวก​แม่ทัพ​ไป​แทน​กษัตริย์​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="25">ท่าน​ต้อง​ระดม​ทัพ​ขึ้น​มา​ใหม่​เหมือน​ทัพ​ที่​สูญเสีย​ไป​นั้น พร้อม​ด้วย​ม้า​ศึก​และ​รถ​ม้า​ศึก​จำนวน​เท่า​เดิม แล้ว​พวก​เรา​จะ​สู้รบ​กับ​คน​อิสราเอล​ใน​ที่​ราบ​ได้ เรา​จะ​แข็งแกร่ง​กว่า​พวก​เขา​อย่าง​แน่นอน” เบนฮาดัด​เห็น​ด้วย​และ​ทำ​ตาม​คำ​แนะนำ​นั้น</verse>
				<verse number="26">ใน​ฤดู​ใบไม้​ผลิ​ต่อมา​เบนฮาดัด​เกณฑ์​ทัพ​อารัม​ยก​มา​ที่​อาเฟค​เพื่อ​รบ​กับ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="27">ฝ่าย​อิสราเอล​ก็​ระดม​พล และ​แจก​เสบียง แล้ว​เข้า​สู่​สนาม​รบ กองทัพ​อิสราเอล​ตั้ง​ค่าย​ประจัน​หน้า​แล​ดู​เหมือน​ฝูง​แพะ​เล็ก​ๆ สอง​ฝูง​เมื่อ​เทียบ​กับ​กอง​กำลัง​มืด​ฟ้า​มัว​ดิน​ของ​อารัม</verse>
				<verse number="28">คน​ของ​พระเจ้า​มา​พบ​และ​บอก​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เนื่องจาก​คน​อารัม​คิดว่า​พระยาห์เวห์​เป็น​เทพเจ้า​แห่ง​ขุนเขา ไม่​ใช่​เทพเจ้า​แห่ง​ที่​ราบ เรา​จะ​มอบ​กองทัพ​มหึมา​นี้​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์’ ”</verse>
				<verse number="29">กองทัพ​ทั้ง​สอง​ตั้ง​ค่าย​ประจัน​หน้า​กัน​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน แล้ว​ใน​วันที่​เจ็ด​ก็​เปิด​ฉาก​รบ ใน​วัน​นั้น​ชาว​อิสราเอล​ฆ่า​ทหาร​ราบ​ของ​ซีเรีย​ไป 100,000 คน</verse>
				<verse number="30">ที่​เหลือ​หนี​เข้า​เมือง​อาเฟค ซึ่ง​กำแพง​เมือง​ทลาย​ลง​มา​ทับ​พวก​เขา 27,000 คน เบนฮาดัด​หลบหนี​เข้า​ไป​ใน​เมือง​และ​ซ่อน​ตัว​อยู่​ใน​ห้อง​ชั้น​ใน​แห่ง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="31">บรรดา​ข้าราชการ​ของ​เขา​พูด​ว่า “พวก​เรา​ได้ยิน​มา​ว่า​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​นั้น​มี​จิตใจ​เมตตา ขอให้​พวก​เรา​นุ่ง​ผ้า​กระสอบ เอา​เชือก​คาด​ศีรษะ​ไป​พบ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล เผื่อ​เขา​จะ​ไว้​ชีวิต​ท่าน”</verse>
				<verse number="32">แล้ว​พวก​เขา​ก็​นุ่ง​ผ้า​กระสอบ เอา​เชือก​คาด​ศีรษะ ไป​พบ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล และ​พูด​ว่า “เบนฮาดัด​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​วิงวอน​ว่า ‘ขอ​โปรด​ไว้​ชีวิต​ข้าพเจ้า​ด้วย​เถิด’ ” กษัตริย์​พูด​ว่า “เขา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​หรือ เขา​เป็น​น้อง​ของ​ข้า”</verse>
				<verse number="33">คน​เหล่า​นั้น​รีบ​ฉวย​โอกาส​พูด​ว่า “ใช่​แล้ว เบนฮาดัด​น้อง​ของ​ท่าน!” กษัตริย์​พูด​ว่า “ไป​รับ​ตัว​เขา​มา” เมื่อ​เบนฮาดัด​มาถึง อาหับ​ก็​เชิญ​ให้​เขา​ขึ้น​มา​บน​รถ​ม้า</verse>
				<verse number="34">เบนฮาดัด​เสนอ​ว่า “ข้า​จะ​คืน​หัวเมือง​ต่าง​ๆ ที่​พ่อ​ของ​ข้า​ยึด​มา​จาก​พ่อ​ของ​ท่าน และ​ท่าน​จะ​ตั้ง​แหล่ง​ค้าขาย​ใน​เมือง​ดามัสกัส​เหมือน​ที่​พ่อ​ของ​ข้า​ตั้ง​ใน​เมือง​สะมาเรีย​ก็​ได้” อาหับ​พูด​ว่า “ข้า​จะ​ปล่อย​ท่าน​ไป​ตาม​เงื่อนไข​ของ​สนธิ​สัญญา​นี้” ทั้ง​สอง​จึง​ทำ​สนธิ​สัญญา​กัน แล้ว​อาหับ​ก็​ปล่อย​เบนฮาดัด​ไป</verse>
				<verse number="35">ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​หนึ่ง​กล่าว​กับ​เพื่อน​ตาม​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ว่า “ทำร้าย​ข้าพเจ้า​เถิด” แต่​คน​นั้น​ปฏิเสธ</verse>
				<verse number="36">ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​นั้น​จึง​กล่าว​ว่า “เพราะ​ท่าน​ไม่ได้​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์ สิงโต​ตัว​หนึ่ง​จะ​ฆ่า​ท่าน​ทันที​ที่​ท่าน​จาก​ข้าพเจ้า​ไป” เมื่อ​คน​นั้น​เดิน​จาก​ไป​ก็​มี​สิงโต​ออก​มา​ทำร้าย​เขา​ถึง​แก่​ชีวิต</verse>
				<verse number="37">แล้ว​ผู้​เผย​พระวจนะ​นั้น​กล่าว​กับ​อีก​คน​หนึ่ง​ว่า “ทำร้าย​ข้าพเจ้า​เถิด” เขา​ก็​ทำ​ตาม​และ​ทำ​ให้​ผู้​เผย​พระวจนะ​นั้น​บาดเจ็บ</verse>
				<verse number="38">ผู้​เผย​พระวจนะ​นั้น​เอา​แถบ​ผ้า​ปิด​ตา​เพื่อ​ปลอมตัว แล้ว​ไป​ยืน​คอย​เฝ้า​กษัตริย์​อยู่​ริม​ทาง</verse>
				<verse number="39">ขณะ​ที่​กษัตริย์​ผ่าน​มา ผู้​เผย​พระวจนะ​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​ไป​รบ มี​คน​เอา​ตัว​เชลย​มา​ฝาก​ข้าพเจ้า​ไว้​บอกว่า ‘คอย​ดู​คน​นี้​ให้​ดี ถ้า​เขา​หนี​ไป เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​หรือ​ไม่​ก็​จ่าย​เงิน​มา​หนึ่ง​ตะลันต์ ’</verse>
				<verse number="40">ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​กำลัง​ง่วน​อยู่​กับ​ธุระ​อื่น เชลย​คน​นั้น​ก็​หาย​ตัว​ไป​แล้ว” กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า “ดี​แล้ว​นี่ เป็น​ความ​ผิด​ของ​เจ้า​เอง เจ้า​ต้อง​ชดใช้”</verse>
				<verse number="41">แล้ว​ผู้​เผย​พระวจนะ​ดึง​แถบ​ผ้า​ที่​ปิด​ตา​ออก กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ก็​จำ​ได้​ว่า​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="42">ผู้​เผย​พระวจนะ​จึง​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เนื่องจาก​เจ้า​ไว้​ชีวิต​ผู้​ที่​เรา​กำหนด​ให้​ตาย ฉะนั้น​เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​แทน​เขา และ​ประชาชน​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​พินาศ​แทน​ประชาชน​ของ​เขา’ ”</verse>
				<verse number="43">กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​จึง​กลับ​สู่​ที่​ของ​ตน​ใน​สะมาเรีย​ด้วย​ความ​โกรธ​และ​ขุ่นเคือง​ใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ต่อมา​มี​เหตุการณ์​เกี่ยวข้อง​กับ​สวน​องุ่น​ของ​นาโบท​ชาว​ยิสเรเอล สวน​องุ่น​นี้​อยู่​ใน​ยิสเรเอล ใกล้​กับ​วัง​ของ​กษัตริย์​อาหับ​แห่ง​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="2">อาหับ​พูด​กับ​นาโบท​ว่า “จง​ยก​สวน​องุ่น​ของ​เจ้า​ให้​ข้า​ใช้​เป็น​สวน​ผัก​เพราะ​อยู่​ใกล้​วัง​ข้า ข้า​จะ​ขอ​แลก​ด้วย​สวน​องุ่น​ที่​ดี​ยิ่ง​กว่า​นี้ หรือ​ถ้า​เจ้า​อยาก​ได้​เป็น​เงิน ข้า​ก็​จะ​จ่าย​ให้​เต็ม​ราคา”</verse>
				<verse number="3">แต่​นาโบท​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​ห้าม​ไม่​ให้​ข้าพเจ้า​ยก​มรดก​ตกทอด​จาก​บรรพบุรุษ​แก่​ท่าน”</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​อาหับ​จึง​กลับ​วัง​ด้วย​ความ​โกรธ​และ​ขุ่นเคือง​ใจ​ที่​นาโบท​ชาว​ยิสเรเอล​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ยก​มรดก​ของ​บรรพบุรุษ​ให้​ท่าน” อาหับ​เอน​กาย​ลง​บน​เตียงนอน และ​หัน​หน้า​เข้าข้าง​ฝา​ไม่​ยอม​กิน​อะไร</verse>
				<verse number="5">เยเซเบล​ภรรยา​ของ​เขา​เข้า​มา​ถาม​ว่า “ทำไม​ท่าน​จึง​ขุ่นเคือง​ใจ​อย่าง​นี้ เหตุใด​ไม่​ยอม​กิน​อาหาร”</verse>
				<verse number="6">อาหับ​ตอบ​ว่า “เพราะ​ข้า​ได้​พูด​กับ​นาโบท​คน​ยิสเรเอล​ว่า ‘จง​ขาย​สวน​องุ่น​ของ​เจ้า​ให้​ข้า หรือ​ถ้า​เจ้า​พอใจ ข้า​จะ​แลก​สวน​องุ่น​ของ​เจ้า​กับ​อีก​ที่​หนึ่ง’ แต่​เขา​ตอบ​ว่า ‘ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ยก​สวน​องุ่น​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​ท่าน’ ”</verse>
				<verse number="7">เยเซเบล​ภรรยา​ของ​เขา​พูด​ว่า “ท่าน​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ไม่​ใช่​หรือ ขึ้นมา​กิน​เถิด! อย่า​กังวล​ใจ​ใน​เรื่อง​นั้น​เลย ดิฉัน​จะ​จัดการ​เอา​สวน​องุ่น​ของ​นาโบท​แห่ง​ยิสเรเอล​มา​ให้”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​เธอ​จึง​ร่าง​จดหมาย​ลง​นาม​อาหับ ประทับ​ตรา​ของ​เขา แล้ว​ส่ง​ไป​ยัง​ผู้​อาวุโส​และ​ขุนนาง​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เดียวกับ​นาโบท</verse>
				<verse number="9">จดหมาย​นั้น​มี​ใจความ​ว่า “จง​ประกาศ​วัน​ถือ​อดอาหาร แล้ว​ให้​นาโบท​นั่ง​ใน​ที่​สูง​เด่น​ท่ามกลาง​ประชาชน</verse>
				<verse number="10">หา​อันธพาล​สอง​คน​มา​นั่ง​ตรงข้าม และ​ปรักปรำ​นาโบท​ว่า​เขา​แช่ง​ด่า​พระเจ้า​และ​กษัตริย์ แล้ว​เอา​ตัว​นาโบท​ออก​ไป​และ​เอา​หิน​ขว้าง​ให้​ตาย”</verse>
				<verse number="11">บรรดา​ผู้​อาวุโส​และ​ขุนนาง​ที่​อาศัย​ใน​เมือง​เดียวกับ​นาโบท​จึง​ทำ​ตาม​ที่​เยเซเบล​สั่ง​มา​ใน​จดหมาย​นั้น</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​ประกาศ​ให้​ถือ​อดอาหาร และ​ให้​นาโบท​นั่ง​อยู่​ใน​ที่​โดดเด่น​กลาง​ที่​ประชุม</verse>
				<verse number="13">จาก​นั้น​มี​อันธพาล​สอง​คน​มา​นั่ง​ตรงกันข้าม​และ​กล่าวหา​นาโบท​ต่อหน้า​ประชาชน​ว่า “นาโบท​ได้​แช่ง​ด่า​พระเจ้า​และ​แช่ง​ด่า​กษัตริย์” พวก​เขา​จึง​ลาก​ตัว​นาโบท​ออก​ไป​นอก​เมือง​และ​เอา​หิน​ขว้าง​เขา​จน​ตาย</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พวก​เขา​ก็​ส่ง​ถ้อยคำ​ไป​บอก​เยเซเบล​ว่า “นาโบท​ถูก​หิน​ขว้าง​ตาย​แล้ว”</verse>
				<verse number="15">ทันที​ที่​เยเซเบล​รู้​ว่า​นาโบท​ถูก​หิน​ขว้าง​ตาย​แล้ว​ก็​พูด​กับ​อาหับ​ว่า “ขอ​ลุกขึ้น​ไป​ยึด​ครอง​สวน​องุ่น​ของ​นาโบท​ชาว​ยิสเรเอล​ที่​เขา​ไม่​ยอม​ขาย​ให้​ท่าน เขา​ตาย​แล้ว”</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​อาหับ​ได้ยิน​ว่า​นาโบท​ตาย​แล้ว​ก็​ลุกขึ้น​ไป​ยึด​ครอง​สวน​องุ่น​ของ​นาโบท</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​เอลียาห์​ชาว​ทิชบี​ว่า</verse>
				<verse number="18">“จง​ไป​พบ​กษัตริย์​อาหับ​แห่ง​อิสราเอล ผู้​ปกครอง​อยู่​ใน​สะมาเรีย ขณะ​นี้​เขา​อยู่​ที่​สวน​องุ่น​ของ​นาโบท​ซึ่ง​เขา​ยึด​มา</verse>
				<verse number="19">จง​บอก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ว่า เจ้า​ฆ่า​คน​ชิง​เอา​ทรัพย์สิน​ของ​เขา​มา​หรือ’ แล้ว​บอก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า สุนัข​จะ​เลีย​เลือด​ของ​เจ้า​ใน​ที่​ซึ่ง​สุนัข​ได้​เลีย​เลือด​ของ​นาโบท!’ ”</verse>
				<verse number="20">อาหับ​พูด​กับ​เอลียาห์​ว่า “เจ้า​ศัตรู​ของ​ข้า เจ้า​พบ​ข้า​เข้า​อีก​แล้ว​สิ!” เอลียาห์​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​มา​พบ​ท่าน เพราะ​ท่าน​ได้​ขาย​ตัวเอง​ให้​กับ​การ​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="21">พระองค์​จึง​พูด​ว่า ‘เรา​เอง​จะ​นำ​ภัยพิบัติ​มาถึง​เจ้า เรา​จะ​กวาดล้าง​เชื้อสาย​ของ​เจ้า​ทั้ง​ที่​เป็น​ทาส​และ​เป็น​ไท ​ใน​อิสราเอล​ไม่​ให้​เหลือ​ชีวิต​รอด​แม้แต่​คน​เดียว</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​ทำ​แก่​ครอบครัว​ของ​เจ้า​เหมือน​ที่​ทำ​แก่​ครอบครัว​ของ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท​และ​ครอบครัว​ของ​บาอาชา​ลูกชาย​ของ​อาหิยาห์ เพราะ​เจ้า​ยั่วยุ​ให้​เรา​โกรธ​และ​ชักนำ​ให้​อิสราเอล​ทำ​บาป’</verse>
				<verse number="23">และ​พระยาห์เวห์​ยัง​พูด​เกี่ยวกับ​เยเซเบล​ว่า ‘สุนัข​จะ​กัด​กิน​เยเซเบล​ข้าง​กำแพง​ของ ยิสเรเอล’</verse>
				<verse number="24">คน​ใน​ตระกูล​ของ​อาหับ​ที่​ตาย​ใน​เมือง​จะ​ถูก​สุนัข​กัด​กิน ส่วน​ผู้​ที่​ตาย​ใน​ท้องทุ่ง​จะ​ถูก​นก​จิก​กิน”</verse>
				<verse number="25">(ไม่​เคย​มี​ใคร​เหมือน​อาหับ​ผู้​ขาย​ตัวเอง​ให้​กับ​การ​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ ตาม​การ​ชักนำ​ของ​ภรรยา​เยเซเบล</verse>
				<verse number="26">อาหับ​ทำ​บาป​ที่​ร้ายแรง​ที่สุด โดย​หัน​ไป​ติดตาม​รูป​เคารพ​ต่าง​ๆ ตาม​อย่าง​ชาว​อาโมไรต์​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ขับไล่​ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า​คน​อิสราเอล)</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​อาหับ​ได้​ฟัง​ถ้อยคำ​เหล่า​นี้ ก็​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตน สวม​ผ้า​กระสอบ อด​อาหาร นอน​หลับ​ใน​ชุด​นั้น และ​สำรวม​ตน</verse>
				<verse number="28">จึง​มี​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์​มาถึง​เอลียาห์​ชาว​ทิชบี​ว่า</verse>
				<verse number="29">“เจ้า​เห็น​หรือ​ไม่​ว่า​อาหับ​ได้​ถ่อม​ใจ​ลง​ต่อหน้า​เรา เพราะ​เขา​ถ่อม​ใจ​ลง เรา​จะ​ไม่​ให้​เกิด​ภัยพิบัติ​นี้​ใน​ชั่ว​ชีวิต​ของ​เขา แต่​จะ​ให้​เกิด​แก่​ครอบครัว​ของ​เขา​ใน​สมัย​ลูก​ของ​เขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">สงคราม​ระหว่าง​อารัม​กับ​อิสราเอล​ว่าง​เว้น​ไป​สาม​ปี</verse>
				<verse number="2">แต่​ใน​ปี​ที่​สาม​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​แห่ง​ยูดาห์​ไป​หา​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​พูด​กับ​ข้าราชการ​ว่า “พวก​เจ้า​ก็​รู้​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า​ราโมท​กิเลอาด​เป็น​ของ​พวก​เรา แต่​เรา​ก็​ไม่​ทำ​อะไร​เพื่อ​ชิง​คืน​จาก​กษัตริย์​อารัม​เลย”</verse>
				<verse number="4">อาหับ​จึง​ถาม​เยโฮชาฟัท​ว่า “ท่าน​จะ​ช่วย​ข้าพเจ้า​รบ​กับ​ราโมท​กิเลอาด​ไหม” เยโฮชาฟัท​ตอบ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ว่า “เรา​สอง​คน​เป็น​พวก​เดียวกัน คน​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​เหมือน​เป็น​คน​ของ​ท่าน ม้า​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​เหมือน​เป็น​ม้า​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="5">แต่​เยโฮชาฟัท​พูด​กับ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​อีก​ว่า “ถาม​พระยาห์เวห์​ก่อน”</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​จึง​เรียก​ผู้​เผย​พระวจนะ​ราว​สี่ร้อย​คน​มา​พบ และ​ถาม​ว่า “ข้า​ควร​จะ​ไป​รบ​กับ​ราโมท​กิเลอาด หรือ​ข้า​ควร​จะ​ยับยั้ง​ไว้” เขา​เหล่า​นั้น​ตอบ​ว่า “ไป​เถิด เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​มอบ​ดินแดน​นั้น​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="7">แต่​เยโฮชาฟัท​ถาม​ว่า “ที่นี่​ไม่​มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์​ให้​ถาม​เลย​หรือ”</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ตอบ​เยโฮชาฟัท​ว่า “ยัง​มี​อยู่​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​พวก​เรา​จะ​ถาม​พระยาห์เวห์​ผ่าน​ทาง​เขา​ได้ แต่​ข้าพเจ้า​เกลียด​เขา เพราะ​เขา​ไม่​เคย​พยากรณ์​เรื่อง​ดี​ๆ เกี่ยวกับ​ข้าพเจ้า​เลย มี​แต่​เรื่อง​ร้าย​ๆ เขา​คือ​มีคายาห์​ลูกชาย​ของ​อิมลาห์” เยโฮชาฟัท​ตอบ​ว่า “กษัตริย์​ไม่​ควร​พูด​เช่น​นั้น”</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​จึง​เรียก​ข้าราชการ​คน​หนึ่ง​มา​และ​สั่ง​ว่า “จง​นำ​ตัว​มีคายาห์​ลูกชาย​ของ​อิมลาห์​มา​เดี๋ยวนี้”</verse>
				<verse number="10">ทั้ง​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​และ​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​แห่ง​ยูดาห์​สวม​เสื้อ​คลุม​ของ​กษัตริย์​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ของ​ตน​ใน​ลาน​นวด​ข้าว​ใกล้​ประตู​เมือง​สะมาเรีย ใน​ขณะ​ที่​กลุ่ม​ผู้​เผย​พระวจนะ​ก็​กล่าว​พยากรณ์​ต่อหน้า​พวก​เขา</verse>
				<verse number="11">ฝ่าย​เศเดคียาห์​ลูกชาย​ของ​เคนาอะนาห์​ได้​ทำ​เขา​เหล็ก​ขึ้นมา​และ​ประกาศ​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เจ้า​จะ​ขวิด​พวก​อารัม​ด้วย​เขา​เหล็ก​นี้​จน​พวก​เขา​ย่อยยับ​ไป’ ”</verse>
				<verse number="12">ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​อื่น​ๆ ทั้งหมด​ก็​กำลัง​พยากรณ์​อย่าง​เดียวกัน​ว่า “จง​บุก​เข้า​โจมตี​ราโมท​กิเลอาด​และ​มี​ชัยชนะ​เถิด เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​มอบ​เมือง​นั้น​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="13">ผู้​ส่ง​สาส์น​ที่​ไป​ตาม​ตัว​มีคายาห์​ได้​กล่าว​กับ​เขา​ว่า “ดู​เถิด ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​อื่น​ๆ ล้วน​แต่​ทำนาย​เป็น​เสียง​เดียวกัน​ว่า​กษัตริย์​จะ​ชนะ ขอให้​ท่าน​กล่าว​ไป​ใน​ทาง​ที่​ดี​เช่น​เดียว​กับ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="14">แต่​มีคายาห์​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ข้าพเจ้า​จะ​พูด​แต่​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​บอก​ฉันนั้น”</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เขา​มาถึง กษัตริย์​ถาม​ว่า “มีคายาห์ พวก​เรา​ควร​จะ​ไป​รบ​กับ​ราโมท​กิเลอาด​หรือ​เรา​ควร​จะ​ยับยั้ง​ไว้” มีคายาห์​ตอบ​ว่า “จง​บุก​เข้า​โจมตี​ราโมทกิเลอาด​และ​มี​ชัยชนะ​เถิด เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​มอบ​เมือง​นั้น​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์​พูด​ว่า “ข้า​จะ​ต้อง​ให้​เจ้า​สาบาน​กี่​ครั้ง​กี่​หน​ว่า​จะ​บอก​แต่​ความ​จริง​กับ​ข้า​ใน​นาม​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="17">มีคายาห์​จึง​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​เห็น​อิสราเอล​ทั้งปวง​กระจัดกระจาย​ไป​ตาม​ภูเขา​ต่าง​ๆ เหมือน​แกะ​ที่​ไม่​มี​คน​เลี้ยง และ​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘คน​เหล่า​นี้​ไม่​มี​นาย ให้​ทุก​คน​กลับ​บ้าน​โดย​สวัสดิภาพ​เถิด’ ”</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​พูด​กับ​เยโฮชาฟัท​ว่า “ข้าพเจ้า​บอก​ท่าน​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า​เขา​ไม่​เคย​พยากรณ์​เรื่อง​ดี​ๆ เกี่ยวกับ​ข้าพเจ้า​เลย มี​แต่​เรื่อง​ร้าย​ทั้ง​นั้น”</verse>
				<verse number="19">มีคายาห์​กล่าว​ต่อไป​ว่า “ฉะนั้น​จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ข้าพเจ้า​เห็น​พระยาห์เวห์​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​พระองค์ ทูตสวรรค์​ทั้งปวง​ยืน​เฝ้า​อยู่​รอบ​พระองค์​ทั้ง​ซ้าย​และ​ขวา</verse>
				<verse number="20">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘ใคร​จะ​หลอกล่อ​อาหับ​ให้​ไป​โจมตี​ราโมท​กิเลอาด​และ​ตาย​ที่​นั่น’ มี​คน​เสนอ​แนะ​ต่าง​ๆ นานา</verse>
				<verse number="21">ใน​ที่สุด​มี​วิญญาณ​ดวง​หนึ่ง​ก้าว​ออก​มา​ยืน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​และ​พูด​ว่า ‘ข้าพเจ้า​จะ​หลอกล่อ​เขา’</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​ถาม​ว่า ‘ทำ​อย่างไร’ วิญญาณ​นั้น​พูด​ว่า ‘ข้าพเจ้า​จะ​ไป​เป็น​วิญญาณ​หลอกลวง​อยู่​ใน​ปาก​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ทุก​คน​ของ​อาหับ’ พระองค์​จึง​พูด​ว่า ‘เจ้า​จะ​หลอกล่อ​เขา​สำเร็จ ไป​ทำ​ตาม​นั้น​เถิด’</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​ใส่​วิญญาณ​หลอกลวง​ใน​ปาก​ผู้​เผย​พระวจนะ​เหล่า​นี้​ของ​ท่าน พระยาห์เวห์​มี​ประกาศิต​ให้​ท่าน​ถึง​แก่​หายนะ​แล้ว”</verse>
				<verse number="24">แล้ว​เศเดคียาห์​ลูกชาย​ของ​เคนาอะนาห์​จึง​เข้า​มา​ตบหน้า​มีคายาห์​และ​ถาม​ว่า “พระวิญญาณ​จาก ​พระยาห์เวห์​ออก​จาก​ข้า​ไป​พูด​กับ​เจ้า​ได้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="25">มีคายาห์​ตอบ​ว่า “ท่าน​จะ​รู้​คำตอบ​ใน​วันที่​ท่าน​ไป​หลบ​ซ่อน​ตัว​อยู่​ใน​ห้อง​ชั้น​ใน”</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​จึง​สั่ง​ว่า “จง​คุม​ตัว​มีคายาห์​กลับไป​หา​อาโมน​ผู้​ว่า​การ​ของ​เมือง​นี้​และ​โยอาช​ลูกชาย​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="27">บอก​สอง​คน​นั้น​ว่า ‘กษัตริย์​พูด​ดังนี้​ว่า จง​ขัง​ชาย​ผู้​นี้​ไว้​ใน​คุก ให้​แต่​ขนมปัง​กับ​น้ำ​ประทัง​ชีวิต​จนกว่า​ข้า​จะ​กลับมา​อย่าง​ปลอดภัย’ ”</verse>
				<verse number="28">มีคายาห์​ประกาศ​ว่า “หาก​ท่าน​กลับมา​อย่าง​ปลอดภัย ก็​แสดง​ว่า​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​พูด​ผ่าน​ทาง​ข้าพเจ้า” แล้ว​เขา​กล่าว​อีก​ว่า “ทุก​คน​จง​จำ​คำ​พูด​ของ​ข้าพเจ้า​ไว้!”</verse>
				<verse number="29">ดังนั้น​กษัตริย์​อาหับ​แห่ง​อิสราเอล​และ​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​แห่ง​ยูดาห์​จึง​ไป​ยัง​ราโมท​กิเลอาด</verse>
				<verse number="30">กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​พูด​กับ​เยโฮชาฟัท​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ปลอมตัว​ไป​ออก​รบ ส่วน​ท่าน​ใส่​เสื้อ​คลุม​ของ​กษัตริย์​เถิด” แล้ว​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ก็​ปลอมตัว​และ​ออก​รบ</verse>
				<verse number="31">ฝ่าย​กษัตริย์​อารัม​ได้​สั่ง​ผู้​สั่งการ​รถ​รบ 32 คน​ของ​เขา​ว่า “อย่า​ต่อสู้​กับ​ใคร ไม่ว่า​ผู้​ใหญ่​หรือ​ผู้​น้อย แต่​จง​ต่อสู้​กับ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​เพียง​องค์​เดียว​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​ผู้​สั่งการ​รถ​รบ​เหล่า​นั้น​เห็น​เยโฮชาฟัท พวก​เขา​ก็​คิดว่า “นี่​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​แน่​ๆ” จึง​หัน​มา​โจมตี แต่​เมื่อ​เยโฮชาฟัท​ร้อง​ตะโกน​ออก​มา</verse>
				<verse number="33">ผู้​สั่งการ​รถ​รบ​เหล่า​นั้น​เห็นว่า​ไม่​ใช่​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล ก็​เลิก​ไล่ล่า​เขา</verse>
				<verse number="34">แต่​มี​คน​หนึ่ง​ยิง​ธนู​สุ่ม​ไป​ถูก​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ตรง​ช่วง​รอย​ต่อ​ของ​เสื้อ​เกราะ เขา​จึง​พูด​กับ​พล​ขับ​ว่า “จง​กลับ​รถ​พา​ข้า​ออก​จาก​สนาม​รบ ข้า​บาดเจ็บ​แล้ว”</verse>
				<verse number="35">สงคราม​ดำเนิน​ไป​อย่าง​ดุเดือด​ตลอด​ทั้ง​วัน กษัตริย์​ประคอง​ตัว​ไว้​ใน​รถ​ม้า​ศึก​ให้​ประจัน​หน้า​กับ​ชาว​อารัม โลหิต​จาก​บาดแผล​ไหล​นอง​พื้น​รถ ครั้น​ตกเย็น​ก็​สิ้น​ชีวิต</verse>
				<verse number="36">ขณะ​ที่​ดวง​อาทิตย์​กำลัง​ลับ​ไป มี​เสียง​ร้อง​บอก​ไป​ทั่ว​กองทัพ​ว่า “ทุก​คน​กลับ​บ้าน​เมือง​ของ​ตน​เถิด!”</verse>
				<verse number="37">ดังนั้น​กษัตริย์​อาหับ​ก็​สิ้น​ชีวิต และ​ศพ​ของ​เขา​ถูก​นำ​กลับมา​ฝัง​ไว้​ที่​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="38">เมื่อ​พวก​เขา​ล้าง​รถ​ม้า​ศึก​ที่​สระ​ใน​สะมาเรีย (ซึ่ง​พวก​หญิง​โสเภณี​มา​อาบน้ำ) สุนัข​ก็​มา​เลีย​โลหิต​ของ​กษัตริย์​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ลั่น​วาจา​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="39">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​อาหับ รวม​ถึง​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ วัง​ที่​สร้าง​และ​ตกแต่ง​ด้วย​งาช้าง และ​เมือง​ต่าง​ๆ ที่​เสริม​ปราการ ก็​มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="40">อาหับ​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​อาหัสยาห์​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="41">เยโฮชาฟัท​ลูกชาย​ของ​อาสา​ขึ้น​ปกครอง​ใน​ยูดาห์ ตรง​กับ​ปี​ที่​สี่​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​อาหับ​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="42">เยโฮชาฟัท​มี​อายุ 35 ปี​เมื่อ​ขึ้น​ปกครอง และ​ปกครอง​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​อยู่ 25 ปี แม่​ของ​เขา​คือ​อาซูบาห์​ลูกสาว​ของ​ชิลหิ</verse>
				<verse number="43">เยโฮชาฟัท​ดำเนิน​ตาม​แบบ​อย่าง​ของ​อาสา​พ่อ​ของ​เขา​ทุก​ประการ​โดย​ไม่​หันเห เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ แต่​ไม่ได้​ทำลาย​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย ประชาชน​จึง​ยัง​คง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​และ​เผา​เครื่อง​หอม​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="44">เยโฮชาฟัท​ได้​มี​สัมพันธไมตรี​กับ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ด้วย</verse>
				<verse number="45">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​เยโฮชาฟัท สิ่ง​ต่าง ๆ ที่​เขา​ทำ​สำเร็จ​และ​วีรกรรม​ใน​การ​สงคราม​มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="46">เยโฮชาฟัท​กำจัด​โสเภณี​ชาย​ใน​เทวสถาน​ซึ่ง​ยัง​หลงเหลือ​อยู่​จาก​สมัย​ของ​อาสา​พ่อ​ของ​เขา​ให้​หมด​ไป​จาก​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="47">ใน​สมัย​นั้น​เอโดม​ไม่​มี​กษัตริย์​ปกครอง มี​แต่​ผู้​ว่า​ราชการ​จังหวัด</verse>
				<verse number="48">เยโฮชาฟัท​สร้าง​กอง​เรือ​พาณิชย์ เพื่อ​ไป​ขน​ทองคำ​จาก​เมือง​โอฟีร์ แต่​เรือ​เหล่า​นั้น​ไม่ได้​ไป เพราะ​อับปาง​ลง​ที่​เอซีโอนเกเบอร์</verse>
				<verse number="49">ครั้ง​นั้น​อาหัสยาห์​ลูกชาย​ของ​อาหับ​กล่าว​กับ​เยโฮชาฟัท​ว่า “ขอให้​คน​ของ​ข้าพเจ้า​แล่น​เรือ​ไป​กับ​คน​ของ​ท่าน” แต่​เยโฮชาฟัท​ปฏิเสธ</verse>
				<verse number="50">แล้ว​เยโฮชาฟัท​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ด้วยกัน​ใน​เมือง​ดาวิด และ​เยโฮรัม​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​ปกครอง​แทน</verse>
				<verse number="51">อาหัสยาห์​ลูกชาย​ของ​อาหับ​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ใน​สะมาเรีย​ตรง​กับ​ปี​ที่​สิบเจ็ด​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​แห่ง​ยูดาห์ เขา​ปกครอง​คน​อิสราเอล​อยู่​สอง​ปี</verse>
				<verse number="52">อาหัสยาห์​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เพราะ​เขา​ดำเนิน​ตาม​วิถีทาง​ของ​พ่อ​กับ​แม่ และ​ตาม​วิถีทาง​ของ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท​ผู้​ได้​ชักนำ​อิสราเอล​ให้​ทำ​บาป</verse>
				<verse number="53">เขา​ปรนนิบัติ​นมัสการ​พระบาอัล และ​ยั่วยุ​ให้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​โกรธ​เหมือน​ที่​พ่อ​ของ​เขา​ได้​ทำ</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="12">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">หลังจาก​ที่​อาหับ​สิ้น​ชีวิต ชนชาติ​โมอับ​กบฏ​ต่อ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​อาหัสยาห์​พลัด​ตก​จาก​เฉลียง​ชั้น​บน​ของ​วัง​ที่​สะมาเรีย​อาการ​สาหัส เขา​จึง​บอก​พวก​ผู้​ส่ง​สาส์น​ว่า “จง​ไป​ปรึกษา​บาอัลเซบูบ​เทพเจ้า​แห่ง​เอโครน​ว่า​อาการ​บาดเจ็บ​ของ​ข้า​จะ​หาย​หรือ​ไม่”</verse>
				<verse number="3">แต่​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​กล่าว​กับ​เอลียาห์​ชาว​ทิชบี​ว่า “จง​ไป​พบ​ผู้​สื่อสาร​ของ​กษัตริย์​สะมาเรีย​นั้น​และ​ถาม​พวก​เขา​ว่า ‘ใน​อิสราเอล​ไม่​มี​พระ​เจ้า​หรือ ทำไม​พวก​เจ้า​จึง​ต้อง​ไป​ปรึกษา​บาอัลเซบูบ​เทพเจ้า​แห่ง​เอโครน’</verse>
				<verse number="4">เพราะ​เหตุ​นี้​พระยาห์เวห์​จึง​พูด​ว่า ‘เจ้า​จะ​ไม่ได้​ลุก​จาก​เตียง​ที่​นอน​อยู่ เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​แน่!’ ” แล้ว​เอลียาห์​ก็​ไป</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พวก​ผู้​ส่ง​สาส์น​กลับไป​พบ​กษัตริย์ เขา​ถาม​คน​เหล่า​นั้น​ว่า “พวก​เจ้า​กลับมา​ทำไม”</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “มี​ชาย​คน​หนึ่ง​เดิน​เข้า​มา​หา​พวก​เรา และ​บอก​ให้​พวก​เรา​กลับมา​บอก​ท่าน​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ใน​อิสราเอล​ไม่​มี​พระเจ้า​หรือ ทำไม​เจ้า​จึง​ต้อง​ส่ง​คน​ไป​ปรึกษา​บาอัลเซบูบ​เทพเจ้า​แห่ง​เอโครน เพราะ​เหตุ​นี้​เจ้า​จะ​ไม่ได้​ลุก​จาก​เตียง แต่​จะ​ต้อง​ตาย​แน่นอน!’ ”</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​ถาม​ว่า “ชาย​คน​ที่​มา​พบ​และ​บอก​เรื่อง​นี้​แก่​พวก​เจ้า​หน้าตา​ท่าทาง​เป็น​อย่างไร”</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “เขา​สวม​เสื้อ​คลุม​ขน​สัตว์ ​และ​ใช้​สายหนัง​คาด​เอว” กษัตริย์​พูด​ว่า “เขา​คือ​เอลียาห์​ชาว​ทิชบี”</verse>
				<verse number="9">เขา​จึง​ใช้​นาย​ทหาร​คน​หนึ่ง​พร้อม​ด้วย​ทหาร​ห้าสิบ​นาย​ไป​หา​เอลียาห์ นาย​ทหาร​ขึ้นไป​พบ​เอลียาห์​ซึ่ง​นั่ง​อยู่​บน​ยอด​เขา​แห่ง​หนึ่ง และ​กล่าว​กับ​เขา​ว่า “คน​ของ​พระเจ้า กษัตริย์​พูด​ว่า ‘จง​ลง​มา​เถิด!’ ”</verse>
				<verse number="10">เอลียาห์​ตอบ​นาย​ทหาร​ผู้​นั้น​ว่า “หาก​ข้า​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า ขอให้​ไฟ​ตก​ลง​มา​จาก​สวรรค์​เผาผลาญ​เจ้า​และ​ทหาร​ทั้ง​ห้า​สิบ​นาย​ของ​เจ้า!” ไฟ​ก็​ตก​ลง​มา​เผาผลาญ​นาย​ทหาร​และ​คน​ของ​เขา​วอดวาย</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​จึง​ส่ง​นาย​ทหาร​อีก​คน​พร้อม​ด้วย​ทหาร​ห้าสิบ​นาย​มา นาย​ทหาร​กล่าว​กับ​เอลียาห์​ว่า “คน​ของ​พระเจ้า กษัตริย์​พูด​ว่า ‘จง​ลง​มา​ทันที!’ ”</verse>
				<verse number="12">เอลียาห์​ตอบ​ว่า “หาก​ข้า​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า ขอให้​ไฟ​ตก​ลง​มา​จาก​สวรรค์​เผาผลาญ​เจ้า​และ​ทหาร​ห้าสิบ​นาย​ของ​เจ้า!” แล้ว​ไฟ​จาก​พระเจ้า​ก็​ลง​มา​จาก​สวรรค์​เผา​นาย​ทหาร​และ​ทหาร​ทั้ง​ห้า​สิบ​นาย​วอดวาย</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​จึง​ส่ง​นาย​ทหาร​กับ​ทหาร​อีก​ห้าสิบ​นาย​มา​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม คราว​นี้​นาย​ทหาร​คุกเข่า​ลง​อ้อนวอน​ต่อหน้า​เอลียาห์​ว่า “คน​ของ​พระเจ้า โปรด​ไว้​ชีวิต​ข้าพเจ้า​และ​คน​ทั้ง​ห้า​สิบ​คน​ซึ่ง​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน!</verse>
				<verse number="14">ไฟ​จาก​สวรรค์​ได้​ลง​มา​เผาผลาญ​นาย​ทหาร​สอง​คน​ก่อนหน้า​นี้​กับ​พวก แต่​บัดนี้​ขอให้​ไว้​ชีวิต​ข้าพเจ้า​เถิด!”</verse>
				<verse number="15">ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​กล่าว​กับ​เอลียาห์​ว่า “อย่า​กลัว​เลย ไป​กับ​เขา​เถิด” เอลียาห์​จึง​ลง​ไป​กับ​เขา แล้ว​ไป​พบ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="16">เอลียาห์​บอก​กษัตริย์​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า เป็น​เพราะ​ใน​อิสราเอล​ไม่​มี​พระเจ้า​ให้​ปรึกษา​ใช่ไหม เจ้า​จึง​ต้อง​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​ไป​ถาม​บาอัลเซบูบ​เทพเจ้า​แห่ง​เอโครน เนื่องจาก​เจ้า​ทำ​เช่น​นี้ เจ้า​จะ​ไม่ได้​ลุก​จาก​เตียง แต่​เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​แน่นอน!”</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​อาหัสยาห์​จึง​สิ้น​ชีวิต​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ไว้​ผ่าน​ทาง​เอลียาห์ เนื่องจาก​อาหัสยาห์​ไม่​มี​ลูกชาย โยรัม ​จึง​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน ตรง​กับ​ปี​ที่​สอง​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​กษัตริย์​เยโฮรัม​ลูกชาย​ของ​เยโฮชาฟัท​แห่ง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="18">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​อาหัสยาห์ และ​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ​มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เมื่อ​ใกล้​เวลา​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​รับ​เอลียาห์​ขึ้น​สวรรค์​ด้วย​พายุ​หมุน เอลียาห์​กับ​เอลีชา​เดินทาง​ออก​จาก​กิลกาล</verse>
				<verse number="2">เอลียาห์​กล่าว​กับ​เอลีชา​ว่า “เจ้า​จง​พัก​ที่นี่​เถิด พระยาห์เวห์​ส่ง​ข้า​ไป​ยัง​เบธเอล” แต่​เอลีชา​ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​และ​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ข้าพเจ้า​ก็​จะ​ไม่​ไป​จาก​ท่าน​ฉันนั้น” คน​ทั้ง​สอง​จึง​เดินทาง​ไป​ยัง​เบธเอล​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="3">บรรดา​ผู้​เผย​พระวจนะ​ที่​เบธเอล​ออก​มา​พบ​เอลีชา​และ​ถาม​ว่า “ท่าน​รู้​หรือ​ไม่ว่า​พระยาห์เวห์​กำลัง​จะ​รับ​อาจารย์​ของ​ท่าน​ไป​ใน​วัน​นี้” เอลีชา​ตอบ​ว่า “ข้า​รู้​แล้ว เงียบ​เถิด”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​เอลียาห์​กล่าว​กับ​เอลีชา​ว่า “เอลีชา​เอ๋ย จง​พัก​อยู่​ที่นี่ พระยาห์เวห์​ใช้​ข้า​ไป​ยัง​เมือง​เยรีโค” เอลีชา​ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​และ​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ไป​จาก​ท่าน​ฉันนั้น” คน​ทั้ง​สอง​จึง​เดินทาง​ต่อไป​ยัง​เมือง​เยรีโค</verse>
				<verse number="5">บรรดา​ผู้​เผย​พระวจนะ​ที่​เมือง​เยรีโค​มาหา​เอลีชา และ​ถาม​เขา​ว่า “ท่าน​รู้​หรือ​ไม่ว่า​พระยาห์เวห์​กำลัง​จะ​รับ​อาจารย์​ของ​ท่าน​ไป​ใน​วัน​นี้” เอลีชา​ตอบ​ว่า “ข้า​รู้​แล้ว เงียบ​เถิด”</verse>
				<verse number="6">เอลียาห์​จึง​กล่าว​กับ​เอลีชา​ว่า “จง​พัก​อยู่​ที่นี่ พระยาห์เวห์​ใช้​ข้า​ไป​ยัง​แม่น้ำ​จอร์แดน” เอลีชา​ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​และ​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ไป​จาก​ท่าน​ฉันนั้น” คน​ทั้ง​สอง​จึง​เดินทาง​ต่อไป​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="7">เอลียาห์​กับ​เอลีชามา​หยุด​อยู่​ริม​แม่น้ำ​จอร์แดน ขณะ​ที่​ผู้​เผย​พระวจนะ​ห้าสิบ​คน​ยืน​ดู​อยู่​ห่าง​ๆ</verse>
				<verse number="8">แล้ว​เอลียาห์​ถอด​เสื้อ​คลุม​ออก ม้วน​และ​ฟาด​ลง​ที่​แม่น้ำ น้ำ​ก็​แยก​ออก คน​ทั้ง​สอง​จึง​เดิน​ข้าม​ไป​บน​พื้น​แห้ง</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ข้าม​มา​แล้ว เอลียาห์​กล่าว​กับ​เอลีชา​ว่า “บอก​มา​เถิด ข้า​จะ​ทำ​อะไร​ให้​เจ้า​ได้​บ้าง​ก่อน​ที่​ข้า​จะ​ถูก​รับ​ไป” เอลีชา​ตอบ​ว่า “โปรด​ให้​ข้าพเจ้า​ได้​รับ​มรดก​คือ​จิต​วิญญาณ​ของ​ท่าน​เป็น​สอง​เท่า”</verse>
				<verse number="10">เอลียาห์​กล่าว​ว่า “เจ้า​ขอ​สิ่ง​ที่​ยาก​นัก แต่​หาก​เจ้า​เห็น​ข้า​ถูก​รับ​ขึ้นไป เจ้า​ก็​จะ​ได้​รับ​ตาม​ที่​ขอ หาก​ไม่​เห็น เจ้า​ก็​จะ​ไม่ได้”</verse>
				<verse number="11">ขณะ​ที่​คน​ทั้ง​สอง​เดิน​สนทนา​กัน​ไป ทันใด​นั้น​เอง​มี​ราชรถ​เพลิง​เทียม​ด้วย​ม้า​เพลิง​ปรากฏ​ขึ้น และ​แยก​คน​ทั้ง​สอง​จาก​กัน เอลียาห์​ก็​ถูก​พายุ​หมุน​หอบ​ขึ้น​สู่​สวรรค์</verse>
				<verse number="12">เอลีชา​เห็น​ดังนั้น จึง​ร้อง​ตะโกน​ว่า “ท่าน​พ่อ! ท่าน​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า! ผู้​เป็น​ราชรถ​และ​พล​ม้า​แห่ง​อิสราเอล” แล้ว​เอลีชา​ก็​ไม่​เห็น​เอลียาห์​อีก เขา​จึง​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตน​เป็น​สอง​ส่วน</verse>
				<verse number="13">จาก​นั้น​เขา​จึง​หยิบ​เสื้อ​คลุม​ที่​ร่วง​ลง​มา​จาก​เอลียาห์​ขึ้นมา และ​กลับไป​ยืน​ที่​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="14">แล้ว​เอา​เสื้อ​คลุม​นั้น​ฟาด​น้ำ​และ​ร้อง​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เอลียาห์​อยู่​ที่ไหน” น้ำ​ก็​แยก​ออก เอลีชา​จึง​เดิน​ข้าม​ไป</verse>
				<verse number="15">บรรดา​ผู้​เผย​พระวจนะ​จาก​เมือง​เยรีโค​ซึ่ง​เฝ้า​ดู​อยู่​ก็​กล่าว​ว่า “จิต​วิญญาณ​ของ​เอลียาห์​อยู่​กับ​เอลีชา​แล้ว” พวก​เขา​พา​กัน​มา​กราบ​คำนับ​เอลีชา​และ​กล่าว​ว่า</verse>
				<verse number="16">“ดู​เถิด เรา​มี​คน​หนุ่ม​ฉกรรจ์​ห้าสิบ​คน​ที่​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน ขอ​ให้​พวก​เขา​ออก​ไป​ค้นหา​อาจารย์​ของ​ท่าน​เถิด บาง​ที​พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​อาจ​จะ​รับ​อาจารย์​ของ​ท่าน​ขึ้นไป และ​ปล่อย​ไว้​บน​ภูเขา​หรือ​หุบเขา​แห่ง​ใด​แห่ง​หนึ่ง” เอลีชา​ตอบ​ว่า “ไม่​ต้อง​ส่ง​พวก​เขา​ไป”</verse>
				<verse number="17">แต่​พวก​เขา​รบเร้า​จน​เอลีชา​ขัด​ไม่ได้ ดังนั้น​เขา​จึง​กล่าว​ว่า “จะ​ไป​ก็​ไป” จาก​นั้น​คน​ห้าสิบ​คน​ก็​ออก​ไป​ตามหา​ตลอด​สาม​วัน แต่​ไม่​พบ​เอลียาห์</verse>
				<verse number="18">ส่วน​เอลีชา​ยัง​คง​อยู่​ที่​เมือง​เยรีโค เมื่อ​พวก​เขา​กลับ​มาถึง เอลีชา​จึง​กล่าว​กับ​พวก​เขา​ว่า “ข้า​บอก​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า​ไม่​ต้อง​ไป”</verse>
				<verse number="19">ชาว​เมือง​นั้น​มา​แจ้ง​เอลีชา​ว่า “ท่าน​ก็​เห็น​แล้ว​ว่า​เมือง​นี้​ตั้ง​อยู่​ใน​ทำเล​ดี แต่​น้ำ​นั้น​ใช้​ไม่ได้​และ​แผ่นดิน​ก็​ไม่​เกิดผล”</verse>
				<verse number="20">เอลีชา​กล่าว​ว่า “จง​เอา​ชาม​ใหม่​ใส่​เกลือ​มา​ให้​ข้า” พวก​เขา​ก็​นำมา​ให้​เอลีชา</verse>
				<verse number="21">เอลีชา​จึง​เดิน​ออก​ไป​ที่​บ่อ​น้ำ​เมือง​นั้น เท​เกลือ​ลง​ไป​และ​ประกาศ​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เรา​ได้​ทำ​ให้​น้ำ​แห่ง​นี้​มี​สภาพ​ดี​แล้ว ตั้งแต่​นี้​ไป​มัน​จะ​ไม่​เป็น​เหตุ​ให้​ตาย​หรือ​ทำ​ให้​แผ่นดิน​ไม่​เกิดผล​อีก’ ”</verse>
				<verse number="22">น้ำ​ก็​คง​สภาพ​ดี​เช่น​นั้น​ตลอดมา​จน​ทุก​วัน​นี้ ตาม​ที่​เอลีชา​ได้​กล่าว​ไว้</verse>
				<verse number="23">จาก​ที่​นั่น​เอลีชา​เดินทาง​ไป​ยัง​เบธเอล ระหว่าง​ทาง​มี​เด็ก​ผู้ชาย​บาง​คน​ออก​มา​จาก​เมือง​นั้น มา​ถากถาง​ล้อเลียน​เขา​ว่า “ออก​ไป​ให้​พ้น เจ้า​คน​หัวล้าน! ออก​ไป​ให้​พ้น เจ้า​คน​หัวล้าน!”</verse>
				<verse number="24">เอลีชา​จึง​หัน​กลับ​มา​มอง และ​สาป​แช่ง​พวก​เขา​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ แล้ว​มี​แม่​หมี​สอง​ตัว​ออก​จาก​ป่า​มา​ฆ่า​พวก​เขา​ตาย​ไป 42 คน</verse>
				<verse number="25">จาก​นั้น​เอลีชา​ไป​ยัง​ภูเขา​คารเมล และ​จาก​ที่​นั่น​กลับมา​ยัง​สะมาเรีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">โยรัม ลูกชาย​ของ​อาหับ​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ใน​สะมาเรีย ตรง​กับ​ปี​ที่​สิบแปด​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​แห่ง​ยูดาห์​ปกครอง​อยู่​สิบสอง​ปี</verse>
				<verse number="2">เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ แต่​ไม่​ถึง​ขนาด​ที่​พ่อ​และ​แม่​ของ​เขา​ได้​ทำ​ไว้ เขา​กวาดล้าง​หิน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระบาอัล​ซึ่ง​พ่อ​ได้​สร้าง​ไว้</verse>
				<verse number="3">แต่​โยรัม​ยัง​คง​ยึดมั่น​ใน​บาป​ของ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท​ซึ่ง​ชักนำ​คน​อิสราเอล​ให้​ทำ​ตาม โยรัม​ไม่ได้​เลิก​ทำ​บาป​นั้น</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​กษัตริย์​เมชา​แห่ง​โมอับ​เลี้ยง​แกะ เขา​ต้อง​นำ​ลูก​แกะ​หนึ่ง​แสน​ตัว​และ​ขน​แกะ​ตัวผู้​หนึ่ง​แสน​ตัว​มา​มอบ​เป็น​บรรณาการ​แด่​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="5">แต่​หลังจาก​อาหับ​สิ้น​ชีวิต​แล้ว กษัตริย์​โมอับ​ก็​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="6">ครั้ง​นั้น​กษัตริย์​โยรัม​จึง​ออก​จาก​สะมาเรีย และ​ระดม​ทัพ​อิสราเอล​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="7">และ​ส่ง​สาส์น​ไป​ยัง​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​แห่ง​ยูดาห์ มี​ใจ​ความ​ว่า “กษัตริย์​โมอับ​กบฏ​ต่อ​ข้าพเจ้า ท่าน​จะ​ช่วย​ข้าพเจ้า​รบ​กับ​โมอับ​หรือ​ไม่” เยโฮชาฟัท​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ไป​กับ​ท่าน เรา​เป็น​พวก​เดียวกัน คน​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​เหมือน​เป็น​คน​ของ​ท่าน ม้า​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​เหมือน​เป็น​ม้า​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​ถาม​ว่า “ว่าแต่​เรา​จะ​โจมตี​จาก​ทาง​ไหน” โยรัม​ตอบ​ว่า “จาก​ถิ่น​ทุรกันดาร​เอโดม”</verse>
				<verse number="9">ฉะนั้น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​จึง​กรีธา​ทัพ​ออก​ไป​ร่วม​รบ​กับ​กษัตริย์​ยูดาห์​และ​กษัตริย์​เอโดม หลังจาก​อ้อม​ผ่าน​ถิ่น​ทุรกันดาร​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน​ก็​ไม่​มี​น้ำ​เหลือ​สำหรับ​คน​และ​สัตว์​พาหนะ​เลย</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า “อะไร​กัน​นี่! พระยาห์เวห์​นำ​เรา​ทั้ง​สาม​กษัตริย์​มา​ที่นี่​เพื่อ​มอบไว้​ใน​มือ​ของ​โมอับ​หรือ”</verse>
				<verse number="11">แต่​เยโฮชาฟัท​ถาม​ว่า “ที่นี่​ไม่​มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์​เลย​หรือ ข้า​จะ​ได้​ขอให้​ช่วย​ถาม​พระยาห์เวห์” นาย​ทหาร​คน​หนึ่ง​ของ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ตอบ​ว่า “เอลีชา​ลูกชาย​ของ​ชาฟัท​อยู่​ที่นี่ เขา​เคย​เท​น้ำ​รด​มือ​ของ​เอลียาห์ ”</verse>
				<verse number="12">เยโฮชาฟัท​พูด​ว่า “ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​เขา” ฉะนั้น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล กษัตริย์​เยโฮชาฟัท และ​กษัตริย์​เอโดม​จึง​ไป​พบ​เอลีชา</verse>
				<verse number="13">เอลีชา​กล่าว​กับ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ว่า “ทำไม​ท่าน​ถึง​ต้องการ​ให้​ข้าพเจ้า​เข้า​ไป​เกี่ยวข้อง​ด้วย ไป​หา​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​พ่อ​แม่​ท่าน​สิ” แต่​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า “ไม่ได้ เพราะ​พระยาห์เวห์​นี่แหละ​ที่​เรียก​เรา​ทั้ง​สาม​กษัตริย์​มา​เพื่อ​มอบไว้​ใน​มือ​ของ​โมอับ”</verse>
				<verse number="14">เอลีชา​ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​รับใช้​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ถ้า​ไม่​ใช่​เพราะ​เห็น​แก่​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​แห่ง​ยูดาห์ ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​มอง​หน้า​ท่าน​ฉันนั้น ไม่​ใส่ใจ​ด้วยซ้ำ​ว่า​ท่าน​อยู่​ที่นี่</verse>
				<verse number="15">บัดนี้​ขอให้​ไป​หา​นัก​เล่น​พิณ​มา​คน​หนึ่ง” ขณะ​ที่​นัก​เล่น​พิณ​กำลัง​บรรเลง มือ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​เหนือ​เอลีชา</verse>
				<verse number="16">และ​เขา​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​จะ​ทำ​ให้​หุบเขา​แห่ง​นี้​เต็ม​ไป​ด้วย​สระน้ำ</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า ท่าน​จะ​ไม่​เห็น​ลม​ไม่​เห็น​ฝน แต่​หุบเขา​แห่ง​นี้​จะ​มี​น้ำ​เต็ม เพื่อ​ให้​ท่าน​กับ​ฝูง​วัว​และ​สัตว์​อื่น​ๆ มี​น้ำ​ดื่ม</verse>
				<verse number="18">การ​นี้​เป็น​เรื่อง​ง่าย​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ ทั้ง​พระองค์​จะ​มอบ​โมอับ​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="19">ท่าน​จะ​พิชิต​หัวเมือง​เอก​และ​หัวเมือง​ป้อม​ปราการ​ทุก​เมือง​ของ​เขา ท่าน​จะ​โค่น​ต้นไม้​งาม​ๆ ทุก​ต้น อุด​ตาน้ำ​ทั้งหลาย​และ​ทำลาย​แผ่นดิน​ดี​ๆ ทั้งหมด​ด้วย​หิน”</verse>
				<verse number="20">วัน​รุ่งขึ้น​ประมาณ​เวลา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ยาม​เช้า มี​น้ำ​ไหล​มา​จาก​ทาง​เอโดม ไม่​ช้า​น้ำ​ก็​นอง​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="21">ฝ่าย​โมอับ​ได้ยิน​ว่า​บรรดา​กษัตริย์​มา​รบ​กับ​ตน ก็​เกณฑ์​ผู้ชาย​ทุก​คน​ที่​พอ​จะ​รบ​ทัพ​จับ​ศึก​ได้ ไม่ว่า​หนุ่ม​หรือ​แก่ และ​ให้​คน​เหล่า​นั้น​ประจำการ​อยู่​ที่​ชายแดน</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​พวก​โมอับ​ตื่น​ขึ้น​แต่​เช้า ดวง​อาทิตย์​ส่อง​พื้น​น้ำ พวก​เขา​มอง​เห็น​น้ำ​มี​สีแดง​ฉาน​เหมือน​เลือด</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​ก็​ร้อง​ว่า “เลือด​นี่นา! สาม​ทัพ​นั้น​คง​ตะลุมบอน​ฆ่าฟัน​กัน​เอง พี่น้อง​โมอับ​เอ๋ย ไป​ริบ​ข้าวของ​กัน​เถอะ!”</verse>
				<verse number="24">แต่​เมื่อ​พวก​โมอับ​มาถึง​ค่าย​พัก​ของ​อิสราเอล กองทัพ​อิสราเอล​ก็​กรู​เข้า​ไป​สู้รบ​จน​พวก​เขา​พ่าย​หนี ฝ่าย​อิสราเอล​บุก​เข้า​ไป​ใน​ดินแดน​และ​สังหาร​ชาว​โมอับ</verse>
				<verse number="25">พวก​เขา​ทำลาย​เมือง​ต่าง​ๆ แต่ละ​คน​เอา​ก้อนหิน​กลบ​พื้นที่​ที่​อุดม​สมบูรณ์​เสีย​หมด ถม​ทาง​น้ำ​ทั้งหลาย โค่น​ต้นไม้​ดี​ๆ ทั้งหมด จน​เหลือ​แต่​เมือง​คีร์หะเรเสท​ที่​ก้อนหิน​ยัง​อยู่​ใน​ที่​เดิม แต่​พวก​ทหาร​ที่​ใช้​สลิง​ก็​ล้อม​และ​โจมตี​เมือง​คีร์หะเรเสท</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​กษัตริย์​โมอับ​เห็นว่า​แพ้​สงคราม จึง​นำ​พล​ดาบ​เจ็ดร้อย​คน​ตี​ฝ่า​ออก​ไป​ด้าน​กษัตริย์​เอโดม​แต่​ไม่​สำเร็จ</verse>
				<verse number="27">เขา​จึง​นำ​ลูกชาย​หัวปี​ซึ่ง​จะ​ได้​เป็น​กษัตริย์​คน​ต่อไป​มา​ฆ่า​และ​เผา​บูชายัญ​บน​กำแพง​เมือง พวก​เขา​คั่งแค้น​คน​อิสราเอล​ยิ่งนัก​และ​ต่าง​ถอน​ทัพ​กลับ​ไป​ยัง​ดินแดน​ของ​ตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">มี​ภรรยา​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​หนึ่ง​มา​ร้อง​ต่อ​เอลีชา​ว่า “ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ผู้​เป็น​สามี​ของ​ดิฉัน​เสีย​ชีวิต​แล้ว และ​ท่าน​ก็​ทราบ​ว่า​เขา​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ ตอน​นี้​เจ้าหนี้​จะ​มา​ยึด​ลูกชาย​สอง​คน​ของ​ดิฉัน​ไป​เป็น​ทาส”</verse>
				<verse number="2">เอลีชา​ตอบ​ว่า “ข้า​จะ​ช่วย​อะไร​ได้​บ้าง ที่​บ้าน​ของ​เจ้า​มี​อะไร​บ้าง​ล่ะ” เธอ​ตอบ​ว่า “ไม่​มี​อะไร​เลย​นอกจาก​น้ำมัน​มะกอก​หนึ่ง​เหยือก​เล็ก​ๆ”</verse>
				<verse number="3">เอลีชา​กล่าว​ว่า “จง​ไป​ขอ​ไห​เปล่า​จาก​เพื่อนบ้าน​ทุก​คน จง​ขอ​มา​หลาย​ๆ ใบ</verse>
				<verse number="4">แล้ว​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​กับ​ลูก ปิด​ประตู เท​น้ำมัน​ลง​ไห​ทุก​ใบ พอ​เต็ม​ใบ​หนึ่ง​ก็​ยก​ไป​ตั้ง​ไว้​ต่างหาก”</verse>
				<verse number="5">เธอ​ก็​กลับไป​ที่​บ้าน​และ​ปิด​ประตู ลูกชาย​ของ​เธอ​นำ​ไห​มา​ให้ เธอ​ก็​เท​น้ำมัน</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ไห​ทุก​ใบ​เต็ม เธอ​บอก​ลูกชาย​ว่า “เอา​ไห​มา​ให้​แม่​อีก​ใบ​สิ” ลูกชาย​ตอบ​ว่า “ไม่​มี​เหลือ​แล้ว” น้ำมัน​ก็​หยุด​ไหล</verse>
				<verse number="7">เธอ​จึง​ไป​แจ้ง​เอลีชา​คน​ของ​พระเจ้า และ​เขา​กล่าว​ว่า “จง​ไป​ขาย​น้ำมัน​เอา​เงิน​ใช้หนี้ ส่วน​ที่​เหลือ​เจ้า​กับ​ลูก​ๆ เก็บ​ไว้​เลี้ยง​ชีวิต”</verse>
				<verse number="8">วัน​หนึ่ง​เอลีชา​ไป​ที่​ชูเนม ใน​เมือง​นั้น​มี​หญิง​มั่งมี​คน​หนึ่ง​เชิญ​เขา​ไป​กิน​อาหาร ฉะนั้น​ทุก​ครั้ง​ที่​เขา​เดินทาง​ผ่าน​มา​ก็​จะ​แวะ​ไป​กิน​อาหาร​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="9">หญิง​นั้น​กล่าว​กับ​สามี​ว่า “ดิฉัน​รู้​ว่า​ชาย​คน​ที่​แวะ​เวียน​เข้า​มา​บ่อย​ๆ คน​นี้​คือ​คน​บริสุทธิ์​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="10">ให้​เรา​จัด​ห้อง​เล็ก​บน​ดาดฟ้า​สำหรับ​เขา ยก​เตียง โต๊ะ เก้าอี้ และ​ตะเกียง​เข้า​ไป​ตั้ง ทุก​ครั้ง​ที่​เขา​ผ่าน​มา​จะ​ได้​แวะ​พัก”</verse>
				<verse number="11">ครั้ง​หนึ่ง​เอลีชามา​ที่​นั่น​และ​ขึ้นไป​พัก​ใน​ห้อง​นั้น</verse>
				<verse number="12">เขา​สั่ง​เกหะซี​คน​รับใช้​ของ​เขา​ว่า “ไป​เรียก​หญิง​ชาว​ชูเนม​คน​นั้น​มา” เขา​จึง​ไป​เรียก​เธอ เธอ​ก็​มา​ยืน​อยู่​ตรง​หน้า​เขา</verse>
				<verse number="13">เอลีชา​กล่าว​กับ​เขา​ว่า “บอก​เธอ​ว่า ‘เจ้า​ต้อง​ลำบาก​เพื่อ​จัด​สิ่ง​ต่าง​ๆ ให้​เรา เรา​จะ​ทำ​อะไร​ให้​เจ้า​ได้​บ้าง อยาก​ให้​เรา​เอ่ย​ถึง​ความ​ดี​ความ​ชอบ​ของ​เจ้า​ต่อ​กษัตริย์​หรือ​ต่อ​แม่ทัพ​บ้าง​หรือ​เปล่า’ ” เธอ​ตอบ​ว่า “ดิฉัน​อยู่​ใน​หมู่​พี่น้อง ไม่​ขาด​สิ่งใด​เลย”</verse>
				<verse number="14">เอลีชา​ถาม​ว่า “พวก​เรา​จะ​ทำ​อะไร​ให้​เธอ​ได้​บ้าง” เกหะซี​ตอบ​ว่า “เธอ​ไม่​มี​ลูกชาย​และ​สามี​ของ​เธอ​ก็​ชรา​แล้ว”</verse>
				<verse number="15">เอลีชา​จึง​พูด​ว่า “เรียก​เธอ​มา​เถิด” เขา​ก็​เรียก​และ​เธอ​ยืน​อยู่​ที่​ประตู</verse>
				<verse number="16">เอลีชา​กล่าว​ว่า “ปี​หน้า​ใน​เวลา​ราว​ๆ นี้ เจ้า​จะ​ได้​อุ้ม​ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ไว้​ใน​อ้อมแขน​ของ​เจ้า” เธอ​ร้อง​ว่า “อย่า​เลย​นายท่าน ได้โปรด​คน​ของ​พระเจ้า ขอ​อย่า​หลอก​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​เลย!”</verse>
				<verse number="17">แต่​หญิง​นั้น​ก็​ตั้งครรภ์ และ​ปี​ต่อมา​ใน​ช่วง​เวลา​เดียวกัน​นั้น เธอ​ก็​คลอด​ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ตาม​ที่​เอลีชา​บอก​ไว้</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เด็ก​นั้น​โต​ขึ้น วัน​หนึ่ง​เขา​ออก​ไป​หา​พ่อ​ซึ่ง​ทำงาน​อยู่​กับ​คน​งาน​เก็บเกี่ยว</verse>
				<verse number="19">และ​เขา​บอก​พ่อ​ว่า “หัว​ของ​ลูก! หัว​ของ​ลูก!” พ่อ​ของ​เด็ก​จึง​สั่ง​คน​รับใช้​ว่า “อุ้ม​เขา​ไป​หา​แม่​สิ”</verse>
				<verse number="20">หลังจาก​คน​รับใช้​อุ้ม​เขา​ไป​หา​แม่ เด็ก​นั้น​ก็​นอน​หนุน​ตัก​แม่​จน​เที่ยง แล้ว​เขา​ก็​ตาย</verse>
				<verse number="21">เธอ​อุ้ม​เขา​ขึ้นไป​นอน​บน​เตียง​ของ​คน​ของ​พระเจ้า ปิด​ประตู​และ​ออก​มา</verse>
				<verse number="22">เธอ​บอก​สามี​ว่า “ช่วย​ส่ง​คน​รับใช้​คน​หนึ่ง​กับ​ลา​มา​ให้​ดิฉัน ดิฉัน​จะ​ได้​รีบ​ไป​หา​คน​ของ​พระเจ้า แล้ว​จะ​รีบ​กลับ​มา”</verse>
				<verse number="23">สามี​ถาม​ว่า “ทำไม​ต้อง​ไป​วัน​นี้​ด้วย ไม่​ใช่​วัน​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ​หรือ​วัน​สะบาโต​เลย” เธอ​ตอบ​ว่า “ไม่​เป็น​ไร​หรอก”</verse>
				<verse number="24">เธอ​ขึ้น​ลา​และ​สั่ง​คน​รับใช้​ว่า “นำ​ทาง​ไป​เร็ว​ๆ ไม่​ต้อง​เป็น​ห่วง​ข้า​หรอก​นะ อย่า​ลด​ความ​เร็ว นอกจาก​ข้า​จะ​บอก​เจ้า”</verse>
				<verse number="25">เธอ​จึง​ออก​เดินทาง​มาหา​คน​ของ​พระเจ้า​ที่​ภูเขา​คารเมล เมื่อ​คน​ของ​พระเจ้า​เห็น​เธอ​แต่​ไกล​ก็​พูด​กับ​เกหะซี​คน​รับใช้​ว่า “โน่น​แน่ะ! หญิง​ชาว​ชูเนม​คน​นั้น​กำลัง​มา!</verse>
				<verse number="26">จง​วิ่ง​ออก​ไป​รับ​เธอ และ​ถาม​ดู​ว่า ‘ท่าน​สบายดี​หรือ สามี​ของ​ท่าน​สบายดี​หรือ ลูก​ของ​ท่าน​สบายดี​หรือ​เปล่า’ ” เธอ​กล่าว​ว่า “ทุก​อย่าง​เรียบร้อย​ดี”</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​เธอ​มาถึง​ตัว​คน​ของ​พระเจ้า​ที่​ภูเขา เธอ​ยึด​เท้า​ของ​เขา​ไว้​แน่น เกหะซี​พยายาม​จะ​ผลัก​เธอ​ออก​ไป แต่​คน​ของ​พระเจ้า​กล่าว​ว่า “ปล่อย​เธอ​เถิด! เธอ​ทุกข์​ใจ​ยิ่งนัก​และ​พระยาห์เวห์​ปิดบัง​เรื่อง​นี้​ไว้ และ​ไม่ได้​บอก​ข้า​ว่า​เป็น​เพราะ​เหตุใด”</verse>
				<verse number="28">เธอ​กล่าว​ว่า “ท่าน​เจ้าข้า ดิฉัน​ขอ​ลูกชาย​จาก​ท่าน​หรือ ดิฉัน​ขอร้อง​ท่าน​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า ‘อย่า​มา​ให้​ความ​หวัง​ดิฉัน​เลย’ ”</verse>
				<verse number="29">เอลีชา​กล่าว​กับ​เกหะซี​ว่า “จง​คาด​เอว​ทับ​เสื้อ​คลุม​ให้​ทะมัดทะแมง ถือ​ไม้เท้า​ของ​ข้า​วิ่ง​ไป ไม่​ต้อง​ทักทาย​ใคร​ที่​เจ้า​พบ​เจอ ถ้า​มี​ใคร​ร้อง​ทัก​ก็​อย่า​ตอบ จง​เอา​ไม้เท้า​ของ​ข้า​ไป​วาง​บน​หน้า​เด็ก”</verse>
				<verse number="30">แต่​แม่​ของ​เด็ก​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​และ​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ดิฉัน​จะ​ไม่​ไป​จาก​ท่าน​ฉันนั้น” ฉะนั้น​เขา​จึง​ลุกขึ้น​และ​ตาม​เธอ​ไป</verse>
				<verse number="31">เกหะซี​ล่วงหน้า​ไป​ก่อน​และ​เอา​ไม้เท้า​วาง​บน​หน้า​เด็ก แต่​ไม่​มี​เสียง​หรือ​การ​ตอบสนอง​ใด​ๆ เกหะซี​จึง​กลับมา​บอก​เอลีชา​ว่า “เด็ก​นั้น​ยัง​ไม่​ฟื้น”</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​เอลีชา​มาถึง เด็ก​นั้น​นอน​ตาย​อยู่​บน​เตียง​ของ​เอลีชา</verse>
				<verse number="33">เขา​ก็​เข้า​ไป ปิด​ประตู​อยู่​กับ​เด็ก​นั้น​ตาม​ลำพัง​และ​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="34">จาก​นั้น​เขา​ขึ้นไป​บน​เตียง​และ​นอน​ทาบ​บน​ร่าง​ของ​เด็ก เอา​ปาก​ทาบ​บน​ปาก ตา​ประกบ​ตา มือ​ประกบ​มือ ขณะ​ที่​เขา​เหยียด​กาย​ลง​บน​เด็ก​นั้น ร่าง​ของ​เด็ก​ก็​เริ่ม​อบอุ่น​ขึ้น</verse>
				<verse number="35">เอลีชา​ลง​จาก​เตียง เดิน​ไป​เดิน​มา​อยู่​ใน​ห้อง แล้ว​ขึ้นไป​บน​เตียง เอน​ร่าง​ทับ​บน​ร่าง​เด็ก​อีก​ครั้ง เด็ก​นั้น​ก็​จาม​เจ็ด​ครั้ง แล้ว​ลืมตา​ขึ้น</verse>
				<verse number="36">เอลีชา​จึง​เรียก​เกหะซี​มา แล้ว​สั่ง​ว่า “ไป​เรียก​หญิง​ชาว​ชูเนม​มา” เขา​ก็​ไป​เรียก เมื่อ​เธอ​มา เอลีชา​กล่าว​ว่า “รับ​ลูก​ของ​เจ้า​ไป​เถิด”</verse>
				<verse number="37">เธอ​เข้า​มา​หมอบ​ลง​กับ​พื้น​แทบ​เท้า​ของ​เขา แล้ว​อุ้ม​ลูก​เดิน​ออก​ไป</verse>
				<verse number="38">เอลีชา​กลับ​ไป​ยัง​กิลกาล เกิด​การ​กันดาร​อาหาร​ใน​แถบ​นั้น วัน​หนึ่ง​ขณะ​ที่​เขา​นั่ง​อยู่​ต่อหน้า​กลุ่ม​ผู้​เผย​พระวจนะ เขา​บอก​คน​รับใช้​ของ​เขา​ว่า “ทำ​อาหาร​หม้อ​ใหญ่​เลี้ยง​ผู้​เผย​พระวจนะ​เหล่า​นี้​ด้วย”</verse>
				<verse number="39">คน​หนึ่ง​ออก​ไป​หา​สมุนไพร​ใน​ท้องทุ่ง และ​เจอ​ไม้​เลื้อย​มี​ผล​คล้าย​แตงกวา จึง​เก็บ​มา​มาก​เท่า​ที่​จะ​หอบ​ใส่​เสื้อ​คลุม​มา​ได้ เมื่อ​กลับ​มา​ถึง​เขา​ก็​หั่น​ใส่​หม้อ​โดย​ไม่​รู้​ว่า​เป็น​ไม้​เลื้อย​อะไร</verse>
				<verse number="40">ครั้น​ตัก​อาหาร​กิน​กัน พอ​เริ่ม​กิน​ก็​ร้อง​ว่า “คน​ของ​พระเจ้า มี​ความ​ตาย​อยู่​ใน​หม้อ​นี้” และ​พวก​เขา​กิน​อาหาร​นั้น​ไม่ได้</verse>
				<verse number="41">เอลีชา​กล่าว​ว่า “เอา​แป้ง​มา​สิ” แล้ว​เขา​ก็​เอา​แป้ง​ใส่​หม้อ แล้ว​บอกว่า “ตัก​ให้​ทุก​คน​กิน​ได้​แล้ว” อาหาร​ก็​ไม่​เป็น​พิษ​อีก</verse>
				<verse number="42">ชาย​คน​หนึ่ง​จาก​บาอัล​ชาลิชาห์​นำ​ขนมปัง​ข้าว​บาร์เลย์​ยี่สิบ​ก้อน​ทำ​จาก​เมล็ด​ข้าว​ผล​แรก​ของ​การ​เก็บเกี่ยว พร้อม​ด้วย​รวง​ข้าว​ใหม่​มา​มอบ​ให้​คน​ของ​พระเจ้า เอลีชา​จึง​สั่ง​ว่า “จง​นำ​ไป​เลี้ยง​คน​ทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="43">คน​รับใช้​ถาม​ว่า “ของ​แค่​นี้​จะ​เลี้ยง​คน​นับ​ร้อย​ได้​อย่างไร” แต่​เอลีชา​ตอบ​ว่า “ไป​เถิด เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘พวก​เขา​จะ​ได้​กิน​และ​ยัง​มี​เหลือ​อีก’ ”</verse>
				<verse number="44">เขา​ก็​เอา​ขนมปัง​มา​กิน​กัน​และ​มี​เหลือ​ด้วย​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ฝ่าย​นาอามาน​เป็น​แม่ทัพ​ของ​กษัตริย์​อารัม เขา​เป็น​คน​สำคัญ​ของ​เจ้านาย​และ​เป็น​ที่​ยกย่อง​นับถือ เพราะ​พระยาห์เวห์​ให้​ชัยชนะ​แก่​ประเทศ​อารัม​ผ่าน​ทาง​เขา เขา​เป็น​นัก​รบ​เก่งกล้า แต่​เป็น​โรค​เรื้อน</verse>
				<verse number="2">กอง​ทหาร​อารัม​ได้​ไป​รุกราน​คน​อิสราเอล และ​ใน​บรรดา​เชลย มี​เด็ก​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​ถูก​ยก​ให้​เป็น​สาวใช้​ของ​ภรรยา​นาอามาน</verse>
				<verse number="3">เด็ก​หญิง​ผู้​นี้​พูด​กับ​นาย​หญิง​ว่า “หนู​อยาก​ให้​นาย​ท่าน​ไป​พบ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ใน​สะมาเรีย! เขา​ผู้​นั้น​จะ​ได้​รักษา​นายท่าน​ให้​หาย​จาก​โรค​เรื้อน”</verse>
				<verse number="4">นาอามาน​จึง​บอก​เจ้านาย​ตาม​ที่​เด็ก​ผู้หญิง​จาก​อิสราเอล​คน​นั้น​พูด</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​อารัม​ตอบ​ว่า “อย่าง​นี้​ต้อง​ไป​ให้​ได้ ข้า​จะ​ฝาก​จดหมาย​ไป​ถึง​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล” นาอามาน​จึง​ออก​เดินทาง นำ​เงิน​หนัก 10 ตะลันต์ ทอง​หนัก 6,000 เชเขล และ​เสื้อผ้า​สิบ​ชุด​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="6">จดหมาย​ถึง​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​นั้น​มี​ใจความ​ว่า “พร้อม​กับ​จดหมาย​นี้ ข้าพเจ้า​ขอ​ส่ง​นาอามาน​ผู้​รับใช้​ของ​ข้าพเจ้า​มา​ให้​ท่าน​รักษา​โรค​เรื้อน”</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ได้​อ่าน​สาส์น​นั้น​ก็​ฉีก​เสื้อ​คลุม​และ​พูด​ว่า “ข้า​เป็น​พระเจ้า​หรือ ที่​จะ​สามารถ​ทำลาย​หรือ​ให้​ชีวิต​ได้ ทำไม​เขา​ส่ง​คน​โรค​เรื้อน​มา​ให้​ข้า​รักษา ดู​สิ เขา​พยายาม​หา​เหตุ​มา​รุกราน​ข้า​นั่น​เอง!”</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​เอลีชา​คน​ของ​พระเจ้า​ได้ยิน​ว่า​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ฉีก​เสื้อ​คลุม ก็​ส่ง​ข่าว​มา​บอก​เขา​ว่า “ทำไม​ท่าน​จึง​ฉีก​เสื้อ​คลุม ขอ​ส่ง​ชาย​คน​นั้น​มา​พบ​ข้าพเจ้า แล้ว​เขา​จะ​ได้​รู้​ว่า​มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​หนึ่ง​ใน​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="9">นาอามาน​จึง​นั่ง​รถ​ม้า​ศึก​มา​หยุด​อยู่​หน้า​ประตู​บ้าน​ของ​เอลีชา</verse>
				<verse number="10">เอลีชา​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​ออก​มา​บอก​นาอามาน​ว่า “จง​ไป​ชำระ​ตัว​ของ​ท่าน​ใน​แม่น้ำ​จอร์แดน​เจ็ด​ครั้ง แล้ว​เนื้อ​ของ​ท่าน​จะ​กลับ​เป็น​ปกติ​และ​ท่าน​จะ​หาย”</verse>
				<verse number="11">แต่​นาอามาน​โกรธ​จัด​และ​กล่าว​ว่า “ข้า​คิดว่า​เขา​จะ​ออก​มา​พบ​ข้า มา​ยืน​ร้อง​เรียก​นาม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา โบกไม้โบกมือ​เหนือ​แผล​และ​รักษา​ข้า​ให้​หาย​จาก​โรค​เรื้อน</verse>
				<verse number="12">แม่น้ำ​อาบานา​และ​แม่​น้ำ​ฟารปาร์​ที่​ดามัสกัส​ไม่​ดี​กว่า​แม่น้ำ​ของ​อิสราเอล​หรือ ข้า​ไป​อาบ​ใน​แม่น้ำ​เหล่า​นั้น​ให้​หาย​จาก​โรค​ไม่ได้​หรือ” ว่า​แล้ว​นาอามาน​ก็​ผลุนผลัน​ออก​ไป​ด้วย​ความ​โกรธ</verse>
				<verse number="13">แต่​บ่าว​ของ​นาอามาน​ไป​พูด​กับ​นาย​ว่า “ท่าน​พ่อ ถ้า​ผู้​เผย​พระวจนะ​บอก​ให้​ท่าน​ทำ​อะไร​ยาก​ๆ ท่าน​จะ​ไม่​ทำ​หรอก​หรือ ยิ่ง​กว่า​นั้น​เท่าใด​ท่าน​น่า​จะ​ทำ​ตาม​เมื่อ​เขา​บอก​ว่า ‘จง​ไป​ชำระ​ตัว​แล้ว​ก็​จะ​หาย!’ ”</verse>
				<verse number="14">ฉะนั้น​นาอามาน​จึง​ลง​ไป​ที่​แม่น้ำ​จอร์แดน แล้ว​จุ่ม​ตัว​เจ็ด​ครั้ง​ตาม​ที่​คน​ของ​พระเจ้า​สั่ง​ไว้ แล้ว​เนื้อ​ตัว​ของ​เขา​ก็​กลับ​เป็น​เหมือน​เด็ก​หนุ่ม และ​หาย​จาก​โรค​เรื้อน</verse>
				<verse number="15">นาอามาน​และ​ทุก​คน​ที่​คอย​รับใช้​เขา​จึง​กลับมา​พบ​คน​ของ​พระเจ้า เขา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​เอลีชา​และ​กล่าว​ว่า “ข้าพเจ้า​ทราบ​แล้ว​ว่า​ไม่​มี​พระ​เจ้า​อื่น​ใด​ใน​โลก​นอกจาก​ใน​อิสราเอล บัดนี้​โปรด​รับ​ของ​กำนัล​จาก​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​เถิด”</verse>
				<verse number="16">แต่​ผู้​เผย​พระวจนะ​ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์​ที่​ข้า​รับใช้​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ข้า​จะ​ไม่​รับ​แม้แต่​สิ่ง​เดียว​ฉันนั้น” ถึง​นาอามาน​คะยั้นคะยอ เขา​ก็​ยืนกราน​ปฏิเสธ</verse>
				<verse number="17">นาอามาน​กล่าว​ว่า “ใน​เมื่อ​ท่าน​ไม่​ยอมรับ​ของ​กำนัล ก็​ขอ​ดิน​เท่า​ที่​ล่อ​สอง​ตัว​จะ​บรรทุก​ได้​ให้​แก่​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​เอา​กลับไป​บ้าน เพราะ​ต่อ​แต่​นี้​ไป​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​จะ​ไม่​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​หรือ​ของ​ถวาย​แด่​เทพเจ้า​อื่น​ใด เว้น​แต่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">แต่​ขอ​พระยาห์เวห์​อภัย​โทษ​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​เรื่อง​หนึ่ง​คือ เมื่อ​กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​ของ​เทพเจ้า​ริมโมน​เพื่อ​กราบ​ไหว้ ข้าพเจ้า​จะ​ต้อง​คอย​พยุง​เขา​และ​ต้อง​ค้อม​ตัว​ลง​ด้วย ขอ​พระยาห์เวห์​อภัย​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ที่​จะ​ต้อง​ค้อม​ตัว​ลง​คำนับ​ใน​วิหาร​ของ​เทพเจ้า​ริมโมน”</verse>
				<verse number="19">เอลีชา​กล่าว​ว่า “ไป​โดย​สวัสดิภาพ​เถิด” หลังจาก​นาอามาน​ออก​เดินทาง​ไป​ได้​ระยะ​หนึ่ง</verse>
				<verse number="20">เกหะซี​คน​รับใช้​ของ​เอลีชา​คน​ของ​พระเจ้า​รำพึง​ว่า “นาย​ของ​ข้า​ใจ​ดี​เกินไป ไม่​น่า​ปล่อย​ให้​นาอามาน​คน​อารัม​ไป​โดย​ไม่​รับ​ของ​กำนัล​จาก​เขา พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ข้า​จะ​วิ่ง​ตาม​เขา​ไป​และ​เอา​บาง​อย่าง​จาก​เขา​ฉันนั้น”</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น​เกหะซี​รีบรุด​ตาม​นาอามาน​ไป เมื่อ​นาอามาน​เห็น​เขา​วิ่ง​มา​หา ก็​ลง​จาก​รถ​ม้า​มา​ถาม​ว่า “มี​อะไร​หรือ”</verse>
				<verse number="22">เกหะซี​ตอบ​ว่า “ทุก​อย่าง​เรียบร้อย​ดี นาย​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​มา​เรียน​ว่า ‘มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​สอง​คน​จาก​เทือกเขา​เอฟราอิม​เพิ่ง​มาถึง โปรด​ให้​เงิน​หนัก 1 ตะลันต์ ​กับ​เสื้อผ้า​สอง​ชุด​แก่​เขา’ ”</verse>
				<verse number="23">นาอามาน​ตอบ​ว่า “เอา​ไป 2 ตะลันต์​เลย” แล้ว​เขา​ก็​ให้​เสื้อผ้า​สอง​ชุด มัด​แท่ง​เงิน​หนัก 2 ตะลันต์​เข้า​ด้วยกัน ใส่​เป็น​สอง​ถุง​มอบให้​คน​รับใช้​สอง​คน​แบก​นำหน้า​เกหะซี​กลับไป</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​เกหะซี​มาถึง​เนิน​เขา ก็​รับ​ถุง​จาก​คน​รับใช้​นั้น​เก็บ​ไว้​ใน​บ้าน แล้ว​ให้​คน​รับใช้​นั้น​กลับไป</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​เกหะซี​เข้า​มา​ยืน​ต่อหน้า​นาย​ของ​เขา เอลีชา​ถาม​ว่า “เจ้า​ไป​ไหน​มา​เกหะซี” เขา​ตอบ​ว่า “ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ไม่ได้​ไป​ไหน​เลย”</verse>
				<verse number="26">เอลีชา​กล่าว​ว่า “เมื่อ​ชาย​ผู้​นั้น​ลง​จาก​รถ​ของ​เขา​มา​พบ​เจ้า จิตใจ​ของ​ข้า​อยู่​กับ​เจ้า​ด้วย​ไม่​ใช่​หรือ นี่​เป็น​โอกาส​ที่​จะ​รับ​เงิน เสื้อผ้า สวน​มะกอก สวน​องุ่น แกะ วัว​และ​ทาส​ชาย​หญิง​หรือ</verse>
				<verse number="27">โรค​เรื้อน​ของ​นาอามาน​จะ​ติด​ตัว​เจ้า​กับ​ลูกหลาน​ตลอดไป” แล้ว​เกหะซี​ก็​เดิน​ออก​ไป​จาก​เอลีชา​และ​เขา​ก็​เป็น​โรค​เรื้อน ผิว​ของ​เขา​เป็น​ด่าง​ขาว​เหมือน​หิมะ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">กลุ่ม​ผู้​เผย​พระวจนะ​กล่าว​กับ​เอลีชา​ว่า “ดู​เถิด​สถานที่​ซึ่ง​พวก​เรา​อยู่​กับ​ท่าน​นี้​ก็​คับแคบ​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="2">เรา​ขอ​ไป​ที่​แม่น้ำ​จอร์แดน​เพื่อ​ตัด​ต้นไม้​และ​สร้าง​สถานที่​พบปะ​กัน​ที่​นั่น” เขา​ตอบ​ว่า “ไป​เถิด”</verse>
				<verse number="3">คน​หนึ่ง​เอ่ย​ขึ้น​ว่า “ท่าน​ขอรับ โปรด​ไป​กับ​เหล่า​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ด้วย” เอลีชา​ตอบ​ว่า “ข้า​จะ​ไป”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​เอลีชา​ก็​ไป​กับ​พวก​เขา เมื่อ​พวก​เขา​มาถึง​แม่น้ำ​จอร์แดน​ก็​เริ่ม​ตัด​ไม้</verse>
				<verse number="5">ขณะ​นั้น​มี​คน​หนึ่ง​ทำ​หัว​ขวาน​เหล็ก​หลุด​ตกลง​ใน​แม่น้ำ เขา​จึง​ร้อง​ว่า “แย่​แล้ว​นาย​ท่าน นี่​เป็น​ขวาน​ที่​ขอ​ยืม​มา!”</verse>
				<verse number="6">คน​ของ​พระเจ้า​ถาม​ว่า “มัน​ตก​ลง​ไป​ที่ไหน” คน​นั้น​ชี้​ให้​เขา​ดู​ตำแหน่ง​ที่​หัว​ขวาน​ตก​ลง​ไป เอลีชา​จึง​ตัด​กิ่งไม้​เหวี่ยง​ลง​ตรง​นั้น แล้ว​หัว​ขวาน​เหล็ก​ก็​ลอย​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="7">เอลีชา​พูด​กับ​คน​นั้น​ว่า “หยิบ​ขึ้นมา​เถิด” เขา​ก็​เอื้อม​มือ​ไป​หยิบ​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="8">ครั้ง​นั้น​กษัตริย์​อารัม​รบ​กับ​คน​อิสราเอล เมื่อใด​ที่​เขา​พูด​กับ​ทหาร​ว่า “ข้า​จะ​ยก​กำลัง​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​นั่น​ที่นี่”</verse>
				<verse number="9">คน​ของ​พระเจ้า​ก็​จะ​เตือน​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ว่า “อย่า​ไป​ใกล้​ที่​นั่น​เพราะ​พวก​อารัม​กำลัง​จะ​ยกทัพ​มา”</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ก็​ส่ง​คน​ไป​ตรวจ​ดู​สถานที่​ซึ่ง​คน​ของ​พระเจ้า​ระบุ​ไว้ เอลีชา​เตือน​กษัตริย์​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า​เพื่อ​จะ​ระแวดระวัง​ที่​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="11">เรื่อง​นี้​ทำ​ให้​กษัตริย์​อารัม​กริ้ว​นัก จึง​เรียก​ประชุม​นาย​ทหาร​และ​สั่ง​ว่า “บอก​ข้า​มา! ใคร​ใน​พวก​เรา​ที่​เป็น​สาย​ให้​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="12">ทหาร​คน​หนึ่ง​พูด​ว่า “กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า ไม่​ใช่​พวก​ข้าพเจ้า แต่​ผู้​เผย​พระวจนะ​เอลีชา​ใน​อิสราเอล​ต่างหาก​เป็น​ผู้​บอก​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล แม้กระทั่ง​เนื้อความ​ที่​ท่าน​พูด​ใน​ห้อง​นอน”</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​จึง​สั่ง​ว่า “จง​ไป​สืบ​ดู​ว่า​เขา​อยู่​ที่ไหน ข้า​จะ​ส่ง​ทหาร​ไป​จับ​ตัว​มา” มี​ผู้​มา​รายงาน​ว่า “เอลีชา​อยู่​ที่​โดธาน”</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​จึง​ส่ง​ม้า รถ​ม้า​ศึก และ​กอง​กำลัง​ใหญ่​มา​ใน​เวลา​กลางคืน และ​ล้อม​เมือง​นั้น​ไว้</verse>
				<verse number="15">รุ่งขึ้น​เมื่อ​คน​รับใช้​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ตื่น​ขึ้น และ​ออก​ไป​ข้าง​นอก​ก็​เห็น​กองทัพ​ม้า​และ​รถ​ม้า​ศึก​ล้อม​เมือง​อยู่ จึง​บอก​เอลีชา​ว่า “แย่​แล้ว​นาย​ท่าน เรา​จะ​ทำ​อย่างไร​กัน​ดี”</verse>
				<verse number="16">เอลีชา​กล่าว​ว่า “อย่า​ตกใจ​กลัว​ไป​เลย ฝ่าย​เรา​มี​มาก​กว่า​ฝ่าย​เขา”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​เอลีชา​อธิษฐาน​ว่า “พระยาห์เวห์​ขอ​เบิกตา​ให้​เขา​เห็น” พระยาห์เวห์​ก็​เบิกตา​ให้​คน​รับใช้​นั้น​เห็น​รอบ​เนิน​เขา​เต็ม​ไป​ด้วย​ม้า​และ​รถ​ม้า​ศึก​เพลิง​รายรอบ​เอลีชา</verse>
				<verse number="18">ขณะ​ที่​ฝ่าย​ศัตรู​ตรง​เข้า​มา เอลีชา​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า “ขอให้​กองทัพ​นี้​ตา​พร่ามัว​เถิด” พระเจ้า​ก็​ให้​พวก​เขา​ตา​พร่ามัว​เหมือน​ที่​เอลีชา​ได้​ขอ</verse>
				<verse number="19">เอลีชา​บอก​พวก​เขา​ว่า “นี่​ไม่​ใช่​เส้นทาง​และ​เมือง​ที่​พวก​ท่าน​จะ​ไป ตาม​ข้า​มา​สิ ข้า​จะ​พา​ท่าน​ไป​หา​คน​ที่​ท่าน​ต้องการ” แล้ว​เอลีชา​ก็​พา​พวก​เขา​ไป​ยัง​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พวก​เขา​เข้า​มา​ใน​เมือง​แล้ว เอลีชา​ก็​อธิษฐาน​ว่า “พระยาห์เวห์​ขอ​เบิกตา​ของ​พวก​เขา​ให้​มอง​เห็น” พระยาห์เวห์​ก็​เบิกตา​ของ​พวก​เขา พวก​เขา​มอง​ดู​ก็​เห็นว่า​ตน​มา​อยู่​ใน​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​มอง​เห็น​พวก​เขา ก็​ถาม​เอลีชา​ว่า “ท่าน​พ่อ ข้าพเจ้า​จะ​ฆ่า​พวก​เขา​ได้​ไหม จะ​ฆ่า​เขา​ดี​ไหม”</verse>
				<verse number="22">เอลีชา​ตอบ​ว่า “อย่า​เลย ท่าน​จะ​ฆ่า​เชลยศึก​ด้วย​ดาบ​และ​ธนู​ของ​ท่าน​หรือ จง​ให้​อาหาร​เขา​กิน และ​ให้​น้ำ​เขา​ดื่ม แล้ว​ปล่อย​เขา​กลับไป​หา​เจ้านาย​ของ​เขา​เถิด”</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น​กษัตริย์​จึง​จัด​งาน​เลี้ยง​ใหญ่​ให้​พวก​เขา หลังจาก​กิน​ดื่ม​แล้ว​ก็​ส่ง​พวก​เขา​กลับไป​พบ​กษัตริย์​ของ​ตน ตั้งแต่​นั้น​มา​กองโจร​จาก​อารัม​ก็​ไม่​มา​กล้ำกราย​ดินแดน​อิสราเอล​อีก​เลย</verse>
				<verse number="24">อยู่​มา​ภายหลัง​กษัตริย์​เบนฮาดัด​แห่ง​อารัม​ระดม​กองทัพ​ทั้งหมด​มา​ล้อม​เมือง​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="25">เป็น​เหตุ​ให้​เกิด​การ​กันดาร​อาหาร​ครั้ง​ใหญ่​ใน​เมือง​นั้น การ​ล้อม​เมือง​ยืดเยื้อ​จน​แม้แต่​หัว​ลา​ยัง​มี​ราคา​สูง​เป็น​เงิน​หนัก​ถึง 80 เชเขล และ​เมล็ด​ถั่ว​ป่า ​หนึ่ง​ใน​สี่​ขาบ ซื้อ​ขาย​กัน​เป็น​เงิน​หนัก 5 เชเขล</verse>
				<verse number="26">ขณะ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ผ่าน​ใกล้​กำแพง​เมือง หญิง​คน​หนึ่ง​ร่ำร้อง​ว่า “กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ดิฉัน โปรด​ช่วย​ด้วย​เถิด!”</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์​ตอบ​ว่า “หาก​พระยาห์เวห์​ไม่​ช่วย​เจ้า ข้า​จะ​หา​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​ที่ไหน​มา​ให้​เจ้า จาก​ลาน​นวด​ข้าว​หรือ จาก​บ่อ​ย่ำ​องุ่น​หรือ”</verse>
				<verse number="28">แล้ว​เขา​ก็​ถาม​ว่า “มี​เรื่อง​อะไร​หรือ” หญิง​นั้น​ตอบ​ว่า “ผู้หญิง​คน​นี้​ได้​กล่าว​กับ​ดิฉัน​ว่า ‘วัน​นี้​ให้​เรา​กิน​เนื้อ​ลูกชาย​ของ​เจ้า แล้ว​วัน​รุ่งขึ้น​เรา​จะ​กิน​เนื้อ​ลูกชาย​ของ​ข้า’</verse>
				<verse number="29">ฉะนั้น​พวก​เรา​จึง​เอา​ลูกชาย​ของ​ดิฉัน​มา​ทำ​อาหาร​กิน ครั้น​วัน​รุ่งขึ้น​ดิฉัน​บอกว่า ‘ฆ่า​ลูก​ของ​เธอ​สิ จะ​ได้​เอา​มา​กิน​กัน’ แต่​เธอ​กลับ​ซ่อน​ลูก​ไว้”</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​กษัตริย์​ได้ยิน​เช่น​นั้น​ก็​ฉีก​เสื้อ​คลุม ขณะ​ดำเนิน​ไป​ตาม​กำแพง​เมือง ประชาชน​มอง​ดู​ก็​เห็นว่า เขา​สวม​ชุด​ผ้า​กระสอบ​ใต้​เสื้อ​คลุม​ของ​เขา</verse>
				<verse number="31">กษัตริย์​พูด​ว่า “ขอให้​พระเจ้า​จัดการ​กับ​ข้า​อย่าง​หนัก​ที่สุด หาก​ใน​วัน​นี้​หัว​ของ​เอลีชา​ลูกชาย​ของ​ชาฟัท​ยัง​ไม่​หลุด​จาก​บ่า!”</verse>
				<verse number="32">ฝ่าย​เอลีชา​กำลัง​นั่ง​สนทนา​กับ​บรรดา​ผู้​อาวุโส​อยู่​ใน​บ้าน เมื่อ​กษัตริย์​ใช้​ผู้​ส่ง​สาส์น​ไป​ตาม​ตัว​เขา ก่อน​ที่​คน​นั้น​จะ​มาถึง เอลีชา​กล่าว​กับ​ผู้​อาวุโส​เหล่า​นั้น​ว่า “พวก​ท่าน​ไม่​เห็น​หรือ​ว่า​ฆาตกร​นั้น​ส่ง​คน​มา​ตัด​หัว​ข้า​แล้ว ดู​เถิด เมื่อ​เขา​มาถึง จง​ปิด​ประตู และ​ไล่​เขา​ออก​ไป นั่น​ไม่​ใช่​เสียง​ฝีเท้า​ของ​นาย​ของ​เขา​ที่​ตาม​มา​ข้าง​หลัง​หรือ”</verse>
				<verse number="33">เอลีชา​พูด​ยัง​ไม่​ทัน​ขาด​คำ ผู้​ส่ง​สาส์น​ก็​มา​หา​เขา กษัตริย์​พูด​ว่า “ความ​เดือดร้อน​นี้​มา​จาก​พระยาห์เวห์ แล้ว​จะ​ให้​ข้า​รอคอย​พระยาห์เวห์​ต่อไป​อีก​หรือ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เอลีชา​ตอบ​ว่า “จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า วัน​พรุ่งนี้​เวลา​ราว​ๆ นี้ แป้ง​ที่​ดี​ที่สุด 1 ซีห์ หรือ​ข้าว​บาร์เลย์ 2 ซีห์ จะ​ซื้อ​ขาย​กัน​ด้วย​เงิน​หนัก 1 เชเขล ที่​ประตู​เมือง​สะมาเรีย”</verse>
				<verse number="2">นาย​ทหาร​ที่​ติดตาม​กษัตริย์​กล่าว​กับ​คน​ของ​พระเจ้า​ว่า “ต่อ​ให้​พระยาห์เวห์​เปิด​ฟ้าสวรรค์​ก็​จะ​เป็น​ไป​ได้​หรือ” เอลีชา​ตอบ​ว่า “เจ้า​จะ​เห็น​กับ​ตา แต่​เจ้า​จะ​ไม่​มี​โอกาส​ได้​กิน!”</verse>
				<verse number="3">มี​คน​โรค​เรื้อน ​สี่​คน​นั่ง​อยู่​ตรง​ทาง​เข้า​ประตู​เมือง พวก​เขา​พูด​กัน​ว่า “ทำไม​มา​นั่ง​รอ​ความ​ตาย​อยู่​ที่นี่</verse>
				<verse number="4">เรา​อยู่​ที่นี่​ก็​จะ​อดตาย ถ้า​กลับ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ก็​อดตาย​กัน​อยู่​ดี เรา​ไป​สวามิภักดิ์​ต่อ​พวก​อารัม​กัน​เถิด ถ้า​เขา​ไว้​ชีวิต​เรา เรา​ก็​อยู่ ถ้า​เขา​ฆ่า​เรา เรา​ก็​ตาย”</verse>
				<verse number="5">ตอน​พลบค่ำ​พวก​เขา​พา​กัน​ไป​ยัง​ค่าย​พัก​อารัม แต่​ไม่​มี​ใคร​อยู่​ที่​นั่น​เลย</verse>
				<verse number="6">เพราะ​พระยาห์เวห์​บันดาล​ให้​กองทัพ​อารัม​ได้ยิน​เสียง​รถ​ม้า​ศึก เสียง​ควบม้า เสียง​กองทัพ​ใหญ่ จึง​พูด​กัน​ว่า “กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​จ้าง​พวก​ฮิตไทต์​และ​กษัตริย์​อียิปต์​มา​โจมตี​เรา​แล้ว!”</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​จึง​เตลิด​หนี​ไป​เมื่อ​พลบค่ำ ทิ้ง​เต็นท์ ม้า ลา และ​ข้าวของ​ทุก​อย่าง​ไว้ แล้ว​หนี​เอา​ชีวิต​รอด</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​คน​โรค​เรื้อน​เหล่า​นั้น​มาถึง​ริม​ค่าย ก็​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​และ​กิน​ดื่ม พวก​เขา​เอา​เงิน​ทอง​และ​เสื้อผ้า​ออก​มา​แล้ว​ซ่อน​ไว้ พวก​เขา​กลับมา​อีก​และ​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​อื่น แล้ว​ขน​ของ​ไป​เก็บ​ซ่อน​ไว้</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พวก​เขา​พูด​กัน​ว่า “พวก​เรา​ทำ​อย่าง​นี้​ไม่​ถูก นี่​เป็น​ข่าว​ดี แล้ว​เรา​ไม่​ยอม​บอก​ใคร หาก​รอ​จน​ถึง​วัน​พรุ่งนี้​จะ​ต้อง​มี​โทษ​หนัก เรา​รีบ​กลับไป​รายงาน​ทาง​วัง​กัน​ดี​กว่า”</verse>
				<verse number="10">ฉะนั้น​พวก​เขา​จึง​กลับมา​ร้อง​บอก​ยาม​รักษาการณ์​ประตู​เมือง​ว่า “พวก​เรา​ได้​ออก​ไป​ที่​ค่าย​ของ​ชาว​อารัม พบ​ว่า​ม้า​และ​ลา​ถูก​ผูก​ไว้ เต็นท์​ก็​เป็น​ระเบียบ​ดี แต่​ไม่​มี​ใคร​อยู่​ที่​นั่น​เลย​สัก​คน”</verse>
				<verse number="11">ยาม​รักษาการณ์​จึง​ตะโกน​แจ้ง​ข่าว​ให้​ทาง​วัง​ทราบ</verse>
				<verse number="12">กษัตริย์​ตื่น​นอน​กลางดึก แล้ว​พูด​กับ​ข้าราชการ​ทั้งหลาย​ว่า “ข้า​จะ​บอก​พวก​เจ้า​ถึง​สิ่ง​ที่​คน​อารัม​ได้​ทำ​กับ​เรา พวก​เขา​รู้​ว่า​เรา​อดอยาก​จึง​ทิ้ง​ค่าย​ไป​หลบ​ซ่อน​ตัว​อยู่​ใน​ทุ่ง​นา และ​คิดว่า ‘พวก​เขา​จะ​ออก​มา​แน่​ๆ เรา​จะ​ได้​จับ​พวก​เขา​และ​บุก​เข้า​ยึด​เมือง’ ”</verse>
				<verse number="13">ข้าราชการ​คน​หนึ่ง​ตอบ​ว่า “ให้​บาง​คน​เอา​ม้า​ห้า​ตัว​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​ใน​เมือง​ไป เพราะ​อย่างไร​ม้า​พวก​นี้​ก็​ต้อง​ตาย​เหมือน​กับ​ชาว​อิสราเอล​ที่​เหลือ​ทั้งหมด​เหล่า​นี้ ดังนั้น​ให้​เรา​ส่ง​พวก​เขา​ไป​ดู​เถิด​ว่า​มี​อะไร​เกิดขึ้น”</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​เลือก​รถ​ม้า​ศึก​มา​สอง​คัน​พร้อม​ม้า และ​กษัตริย์​ก็​ส่ง​พวก​เขา​ตาม​กองทัพ​อารัม​ไป กษัตริย์​สั่ง​พวก​เขา​ว่า “จง​ไป​ดู​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น”</verse>
				<verse number="15">พวก​เขา​ตาม​ไป​ถึง​แม่​น้ำ​จอร์แดน พบ​เสื้อผ้า​และ​เครื่องใช้​ไม้สอย​ซึ่ง​พวก​อารัม​ทิ้ง​ไว้​ตลอด​ทาง​เนื่องจาก​หนี​เตลิด​ไป​อย่าง​ชุลมุน แล้ว​พวก​เขา​ก็​กลับมา​รายงาน​กษัตริย์</verse>
				<verse number="16">ประชาชน​จึง​กรู​กัน​ออก​ไป​ยึด​ข้าวของ​ใน​ค่าย​อารัม จึง​เป็น​จริง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ไว้​คือ ใน​วัน​นั้น​แป้ง​ที่​ดี​ที่สุด 1 ซีห์ หรือ​ข้าว​บาร์เลย์ 2 ซีห์ จะ​ขาย​กัน​ใน​ราคา​เพียง 1 เชเขล</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​แต่งตั้ง​นาย​ทหาร​องครักษ์​คน​นั้น​ให้​ดู​แล​ที่​ประตู​เมือง แต่​เขา​ถูก​ประชาชน​เหยียบ​ตาย​ที่​นั่น ตาม​ที่​คน​ของ​พระเจ้า​ได้​ทำนาย​ไว้​เมื่อ​วัน​ก่อน คราว​ที่​กษัตริย์​มา​ที่​บ้าน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="18">เหตุการณ์​เป็น​ไป​ตาม​ที่​คน​ของ​พระเจ้า​ได้​กล่าว​กับ​กษัตริย์​ว่า “วัน​พรุ่งนี้​เวลา​ราว​ๆ นี้​แป้ง​ที่​ดี​ที่สุด 1 ซีห์ หรือ​ข้าว​บาร์เลย์ 2 ซีห์ จะ​ขาย​กัน​ด้วย​เงิน​หนัก 1 เชเขล​ที่​ประตู​เมือง​สะมาเรีย”</verse>
				<verse number="19">แต่​นาย​ทหาร​ของ​กษัตริย์​ได้​แย้ง​คน​ของ​พระเจ้า​ว่า “ต่อ​ให้​พระยาห์เวห์​เปิด​ฟ้าสวรรค์​ก็​จะ​เป็น​ไป​ได้​หรือ” คน​ของ​พระเจ้า​ตอบ​ว่า “เจ้า​จะ​เห็น​กับ​ตา แต่​เจ้า​จะ​ไม่​มี​โอกาส​ได้​กิน!”</verse>
				<verse number="20">และ​ก็​เป็น​ไป​ตาม​นั้น​ทุก​ประการ เพราะ​เขา​ถูก​ประชาชน​เหยียบ​ตาย​ที่​ประตู​เมือง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">เอลีชา​กล่าว​แก่​หญิง​ซึ่ง​เขา​ได้​ชุบ​ชีวิต​บุตร​ของ​เธอ​ว่า “จง​พา​ครอบครัว​ของ​เจ้า​ย้าย​ไป​อยู่​ที่​อื่น​ชั่วคราว เพราะ​พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้​เกิด​การ​กันดาร​อาหาร​ใน​แผ่นดิน​อิสราเอล​ถึง​เจ็ด​ปี”</verse>
				<verse number="2">หญิง​นั้น​จึง​อพยพ​ครอบครัว​ไป​อาศัย​ที่​แผ่นดิน​ฟีลิสเตีย​เป็น​เวลา​เจ็ด​ปี​ตาม​ที่​คน​ของ​พระเจ้า​บอก</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ครบ​เจ็ด​ปี​เธอ​ก็​กลับมา​จาก​ดินแดน​ฟีลิสเตีย ไป​พบ​กษัตริย์​เพื่อ​ขอ​บ้าน​และ​ที่ดิน​คืน</verse>
				<verse number="4">ขณะ​นั้น​กษัตริย์​ได้​พูด​กับ​เกหะซี​คน​รับใช้​ของ​เอลีชา​ว่า “จง​เล่า​การ​ใหญ่​ทั้งปวง​ที่​เอลีชา​ทำ​ให้​ข้า​ฟัง​สิ”</verse>
				<verse number="5">ระหว่าง​ที่​เกหะซี​กำลัง​บอกเล่า​เรื่องราว​เมื่อ​ครั้ง​เอลีชา​ชุบ​ชีวิต​เด็ก​ชาย​คน​หนึ่ง เวลา​นั้น​เอง​แม่​ของ​เด็ก​นั้น​ก็​เดิน​เข้า​ไป​เพื่อ​วิงวอน​ขอ​บ้าน​และ​ที่ดิน​คืน เกหะซี​จึง​พูด​ว่า “กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า นี่แหละ​ผู้หญิง​คน​นั้น และ​นี่​ก็​ลูก​ของ​เธอ​ที่​เอลีชา​ช่วย​ให้​ฟื้น​คืน​ชีวิต”</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​จึง​ถาม​เธอ เธอ​ก็​บอก​ว่า​เป็น​เช่น​นั้น กษัตริย์​จึง​มอบ​หมาย​ให้​ข้าราชการ​คน​หนึ่ง​จัดการ​เรื่อง​ของ​เธอ และ​พูด​ว่า “จง​คืน​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ที่​เป็น​ของ​เธอ รวม​ทั้ง​รายได้​จาก​ที่ดิน​ของ​เธอ​ตั้งแต่​วันที่​เธอ​จาก​ไป​จน​ถึง​วัน​นี้​ด้วย”</verse>
				<verse number="7">เอลีชา​ไป​ยัง​กรุง​ดามัสกัส กษัตริย์​เบนฮาดัด​แห่ง​อารัม​ป่วย​อยู่ เมื่อ​ทราบ​ว่า​คน​ของ​พระเจ้า​มา</verse>
				<verse number="8">ก็​พูด​กับ​ฮาซาเอล​ว่า “จง​นำ​ของ​กำนัล​ไป​พบ​คน​ของ​พระเจ้า ให้​เขา​ช่วย​ถาม​พระยาห์เวห์​ว่า ‘ข้า​จะ​หาย​ป่วย​หรือ​ไม่’ ”</verse>
				<verse number="9">ฮาซาเอล​ก็​นำ​ผลผลิต​ดี​เยี่ยม​ของ​ดามัสกัส​บรรทุก​อูฐ​สี่สิบ​ตัว​มา​เป็น​ของ​กำนัล​สำหรับ​เอลีชา เขา​มา​ยืน​ต่อหน้า​เอลีชา​และ​กล่าว​ว่า “กษัตริย์​เบนฮาดัด​แห่ง​อารัม​บุตร​ของ​ท่าน​ส่ง​ข้าพเจ้า​มา​เรียน​ถาม​ว่า ‘ข้า​จะ​หาย​ป่วย​หรือ​ไม่’ ”</verse>
				<verse number="10">เอลีชา​ตอบ​ว่า “จง​ไป​บอก​เขา​ว่า ‘เจ้า​จะ​หาย​ป่วย​แน่นอน’ แต่​ถึง​อย่างไร พระยาห์เวห์​เปิดเผย​กับ​ข้า​ว่า​เขา​จะ​ตาย”</verse>
				<verse number="11">เอลีชา​จ้อง​หน้า​ฮาซาเอล​เขม็ง​จน​เขา​รู้สึก​อึดอัด แล้ว​คน​ของ​พระเจ้า​ก็​เริ่ม​ร้องไห้</verse>
				<verse number="12">ฮาซาเอล​ถาม​ว่า “ท่าน​ร้องไห้​ทำไม” เอลีชา​ตอบ​ว่า “ข้า​รู้​ถึง​เหตุการณ์​เลวร้าย​ที่​เจ้า​จะ​ทำ​แก่​ชาว​อิสราเอล เจ้า​จะ​เผา​ป้อม​ปราการ​ของ​เขา ฆ่าฟัน​พวก​คน​หนุ่ม จับ​เด็ก​ทารก​ฟาด​กับ​พื้น และ​ผ่า​ท้อง​หญิง​มี​ครรภ์”</verse>
				<verse number="13">ฮาซาเอล​กล่าว​ว่า “ผู้​น้อย​เป็น​เพียง​สุนัข​ตัว​หนึ่ง​จะ​ทำ​การ​อุกอาจ​เช่น​นั้น​ได้​หรือ” เอลีชา​ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์​เปิดเผย​กับ​ข้า​ว่า​เจ้า​จะ​ได้​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​อารัม”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ฮาซาเอล​ก็​ละ​จาก​เอลีชา​กลับมา​พบ เมื่อ​กษัตริย์​เบนฮาดัด​ถาม​ว่า “เอลีชา​บอก​อะไร​เจ้า​บ้าง” ฮาซาเอล​ตอบ​ว่า “เขา​บอกว่า​ท่าน​จะ​หาย​ป่วย​แน่นอน”</verse>
				<verse number="15">แต่​วัน​รุ่งขึ้น​ฮาซาเอล​ก็​เอา​ผ้า​หนา​ๆ ชุบ​น้ำ​ปิด​หน้า​กษัตริย์ เขา​จึง​สิ้น​ชีวิต แล้ว​ฮาซาเอล​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="16">ใน​ขณะ​ที่​เยโฮชาฟัท​ยัง​คง​เป็น​กษัตริย์​ยูดาห์​อยู่ เยโฮรัม​ลูกชาย​ของ​เขา​เริ่มขึ้น​ปกครอง ตรง​กับ​ปี​ที่​ห้า​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​กษัตริย์​โยรัม​แห่ง​อิสราเอล​ลูกชาย​ของ​อาหับ</verse>
				<verse number="17">ขณะ​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​เยโฮรัม​มี​อายุ 32 ปี และ​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​แปด​ปี</verse>
				<verse number="18">เยโฮรัม​ดำเนิน​ตาม​อย่าง​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล ตาม​อย่าง​ครอบครัว​ของ​อาหับ เพราะ​เขา​แต่งงาน​กับ​ลูกสาว​คน​หนึ่ง​ของ​อาหับ เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">แต่​พระยาห์เวห์​ไม่​ประสงค์​จะ​ทำลาย​ล้าง​ยูดาห์​เพราะ​เห็น​แก่​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ พระองค์​สัญญา​ไว้​ว่า​จะ​รักษา​ดวง​ประทีป​ดวง​หนึ่ง​ไว้​สำหรับ​ดาวิด​และ​เชื้อสาย​ของ​เขา​ตลอดไป</verse>
				<verse number="20">ใน​สมัย​ของ​เยโฮรัม เอโดม​กบฏ​ต่อ​ยูดาห์​และ​ตั้ง​กษัตริย์​ปกครอง​ตนเอง</verse>
				<verse number="21">เยโฮรัม ​จึง​ไป​ยัง​ศาอีร์​พร้อม​ด้วย​รถ​ม้า​ศึก​ทั้งหมด ชาว​เอโดม​โอบ​ล้อม​เขา​กับ​ผู้​สั่งการ​รถ​รบ แต่​เยโฮรัม​ตี​ฝ่า​วงล้อม​ออก​ไป​ได้​ใน​เวลา​กลางคืน ส่วน​กองทัพ​ของ​เขา​หนี​เตลิด​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="22">เอโดม​จึง​กบฏ​ต่อ​ยูดาห์​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้ ครั้ง​นั้น​ลิบนาห์​ก็​กบฏ​ด้วย</verse>
				<verse number="23">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​เยโฮรัม​และ​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="24">แล้ว​เยโฮรัม​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ด้วยกัน​ใน​เมือง​ดาวิด แล้ว​อาหัสยาห์​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="25">อาหัสยาห์​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​เยโฮรัม​แห่ง​ยูดาห์​ขึ้น​ปกครอง ตรง​กับ​ปี​ที่​สิบสอง​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​โยรัม​ลูกชาย​ของ​อาหับ​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="26">อาหัสยาห์​มี​อายุ 22 ปี​เมื่อ​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ปกครอง​อยู่​เพียง​ปี​เดียว​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม แม่​ของ​เขา​คือ​อาธาลิยาห์ หลาน​สาว​ของ​กษัตริย์​อมรี​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="27">อาหัสยาห์​ดำเนิน​ตาม​อย่าง​ครอบครัว​อาหับ และ​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​เหมือน​ครอบครัว​ของ​อาหับ เพราะ​เขา​แต่งงาน​กับ​ครอบครัว​ของ​อาหับ</verse>
				<verse number="28">อาหัสยาห์​เข้า​ร่วม​กับ​โยรัม​ลูกชาย​ของ​อาหับ ไป​รบ​กับ​กษัตริย์​ฮาซาเอล​แห่ง​อารัม​ที่​เมือง​ราโมท​กิเลอาด โยรัม​ได้รับ​บาดเจ็บ​ด้วย​น้ำมือ​ของ​ชาว​อารัม</verse>
				<verse number="29">ดังนั้น​กษัตริย์​โยรัม​จึง​กลับมา​พักฟื้น​ที่​ยิสเรเอล เพราะ​บาดเจ็บ​จาก​สงคราม​กับ​กษัตริย์​ฮาซาเอล​แห่ง​อารัม​ที่​ราโมท แล้ว​อาหัสยาห์​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​เยโฮรัม​แห่ง​ยูดาห์​ก็​ลง​ไป​เยี่ยม​ดู​อาการ​ของ​โยรัม​ลูกชาย​ของ​อาหับ​ที่​ยิสเรเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">เอลีชา​เรียก​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​หนึ่ง​มา​สั่ง​ว่า “จง​คาด​เอว​ทับ​เสื้อ​คลุม​ให้​ทะมัดทะแมง ถือ​น้ำมัน​มะกอก​ขวด​นี้​ไป​ราโมท​กิเลอาด</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ไป​ถึง​ที่​นั่น​แล้ว ให้​ถาม​หา​เยฮู​ลูกชาย​ของ​เยโฮชาฟัท​หลาน​นิมชี นำ​เขา​ออก​จาก​กลุ่ม​เพื่อน​และ​พา​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​ชั้น​ใน</verse>
				<verse number="3">แล้ว​เท​น้ำมัน​ลง​บน​ศีรษะ​ของ​เขา​และ​ประกาศ​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​เจิม​ตั้ง​เจ้า​ให้​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​คน​อิสราเอล’ จาก​นั้น​เจ้า​จง​เปิด​ประตู​และ​วิ่ง​ไป อย่า​ชักช้า!”</verse>
				<verse number="4">ฉะนั้น​ผู้​เผย​พระวจนะ​หนุ่ม​จึง​ไป​ที่​ราโมท​กิเลอาด</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เขา​ไป​ถึง​ที่​นั่น​ก็​พบ​นาย​ทัพ​ทั้งหลาย​นั่ง​อยู่​ด้วยกัน จึง​กล่าว​ว่า “ข้าพเจ้า​มี​เรื่อง​จะ​เรียน​ท่าน​แม่ทัพ” เยฮู​ถาม​ว่า “แม่ทัพ​คน​ไหนล่ะ” เขา​ตอบ​ว่า “ท่าน​นี่​แหละ ท่าน​แม่ทัพ”</verse>
				<verse number="6">เยฮู​จึง​ลุกขึ้น​เข้า​ไป​ใน​บ้าน แล้ว​ผู้​เผย​พระวจนะ​เท​น้ำมัน​ลง​บน​ศีรษะ​ของ​เยฮู​และ​ประกาศ​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘เรา​เจิม​ตั้ง​เจ้า​ให้​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">เจ้า​จง​ทำลาย​ล้าง​ครอบครัว​ของ​อาหับ​นาย​ของ​เจ้า เรา​จะ​แก้แค้น​ให้​กับ​โลหิต​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา และ​บรรดา​ผู้​รับใช้​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​ถูก​เยเซเบล​สังหาร</verse>
				<verse number="8">ทั้ง​ครอบครัว​ของ​อาหับ​จะ​พินาศ เรา​จะ​ประหาร​ผู้ชาย​ทุก​คน​ใน​ครอบครัว​ของ​อาหับ​ทั้ง​ที่​เป็น​ทาส​หรือ​เป็น​ไท ​ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ให้​ครอบครัว​ของ​อาหับ​เป็น​เหมือน​ครอบครัว​ของ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท​และ​เหมือน​ครอบครัว​ของ​บาอาชา​ลูกชาย​ของ​อาหิยาห์</verse>
				<verse number="10">ส่วน​เยเซเบล​จะ​ถูก​สุนัข​กัด​กิน​บน​ที่ดิน​ผืน​นั้น​ใน​ยิสเรเอล และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​ฝัง​ศพ​เธอ’ ” แล้ว​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​นั้น​ก็​เปิด​ประตู​วิ่ง​ออก​ไป</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​เยฮู​กลับไป​หา​เพื่อน​พ้อง เพื่อน​คน​หนึ่ง​ถาม​เขา​ว่า “ทุก​อย่าง​เรียบร้อย​ดี​หรือ เจ้า​คน​บ้า​นั่น​มาหา​ท่าน​ทำไม” เยฮู​ตอบ​ว่า “พวก​ท่าน​ก็​รู้​ว่า​เขา​เป็น​ใคร​และ​มา​พูด​เรื่อง​อะไร”</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “อย่า​บ่ายเบี่ยง​เลย! จง​บอก​มา​เถิด” เยฮู​จึง​กล่าว​ว่า “เขา​บอก​ข้าพเจ้า​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า​เรา​ได้​เจิม​ตั้ง​เจ้า​ให้​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​คน​อิสราเอล’ ”</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​จึง​กุลีกุจอ​เอา​เสื้อ​คลุม​ของ​ตน​ปู​บน​บันได​ให้​เยฮู​ยืน พวก​เขา​เป่า​แตร​และ​ร้อง​ประกาศ​ว่า “เยฮู​เป็น​กษัตริย์!”</verse>
				<verse number="14">ฉะนั้น​เยฮู​ลูกชาย​ของ​เยโฮชาฟัท​หลาน​นิมชี​ได้​กบฏ​ต่อ​โยรัม (โยรัม​กับ​กองทัพ​อิสราเอล​สู้รบ​ป้องกัน​เมือง​ราโมท​กิเลอาด​กับ​กษัตริย์​ฮาซาเอล​แห่ง​อารัม</verse>
				<verse number="15">แต่​กษัตริย์​โยรัม ​กลับ​มายัง​ยิสเรเอล​เพื่อ​พักฟื้น​จาก​อาการ​บาดเจ็บ​เพราะ​น้ำมือ​ของ​ชาว​อารัม​ใน​การ​สู้รบ​กับ​กษัตริย์​ฮาซาเอล​แห่ง​อารัม) เยฮู​กล่าว​ว่า “ถ้า​พวก​ท่าน​ปรารถนา​ให้​ข้า​เป็น​กษัตริย์ ก็​อย่า​ให้​ใคร​เล็ดลอด​จาก​เมือง​ไป​แจ้ง​ข่าว​นี้​ที่​ยิสเรเอล”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​เยฮู​ก็​ขับ​รถ​ม้า​ศึก​มา​ที่​ยิสเรเอล​เพราะ​โยรัม​พักฟื้น​อยู่​ที่​นั่น กษัตริย์​อาหัสยาห์​แห่ง​ยูดาห์​ก็​ได้​มา​เยี่ยม​โยรัม​ด้วย</verse>
				<verse number="17">ยาม​รักษาการณ์​บน​หอคอย​ของ​ยิสเรเอล​เห็น​เยฮู​กับ​กอง​ทหาร​ของ​เยฮู​เข้า​มา​ใกล้​ก็​ร้อง​ตะโกน​ว่า “ข้าพเจ้า​เห็น​กอง​ทหาร​กำลัง​ตรง​มา​ทาง​นี้” โยรัม​สั่ง​ว่า “ส่ง​พล​ม้า​ไป​พบ​พวก​เขา​และ​ถาม​ว่า ‘ท่าน​มา​อย่าง​สันติ​หรือ’ ”</verse>
				<verse number="18">พล​ม้า​นั้น​ออก​ไป​พบ​เยฮู​และ​กล่าว​ว่า “กษัตริย์​ให้​มา​ถาม​ว่า ‘ท่าน​มา​อย่าง​สันติ​หรือ’ ” เยฮู​ตอบ​ว่า “ท่าน​จะ​มา​พูด​อะไร​เรื่อง​สันติภาพ จง​ตาม​ข้า​มา​เถิด” ยาม​รักษาการณ์​รายงาน​กษัตริย์​ว่า “ผู้​ส่ง​สาส์น​ออก​ไป​พบ​พวก​เขา​แล้ว แต่​ไม่ได้​กลับมา”</verse>
				<verse number="19">กษัตริย์​จึง​ส่ง​พล​ม้า​ออก​ไป​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง เมื่อ​เขา​มาถึง​ก็​แจ้ง​ว่า “กษัตริย์​ให้​มา​ถาม​ว่า ‘ท่าน​มา​อย่าง​สันติ​หรือ’ ” เยฮู​ตอบ​ว่า “ท่าน​จะ​มา​พูด​อะไร​เรื่อง​สันติภาพ จง​ตาม​ข้า​มา​เถิด”</verse>
				<verse number="20">ยาม​รายงาน​ว่า “ผู้​สื่อสาร​ไป​พบ​พวก​นั้น​แล้ว​ก็​ไม่​กลับมา​อีก ดู​จาก​การ​ขับ​รถ​น่า​จะ​เป็น​เยฮู​ลูกชาย​ของ​นิมชี เขา​ขับ​มา​เร็ว​อย่าง​บ้าคลั่ง”</verse>
				<verse number="21">โยรัม​สั่ง​ว่า “เตรียม​รถ​ม้า​ศึก​ให้​พร้อม” จาก​นั้น​กษัตริย์​โยรัม​แห่ง​อิสราเอล​และ​กษัตริย์​อาหัสยาห์​แห่ง​ยูดาห์​ต่าง​ก็​ขึ้น​รถ​ม้า​ศึก​ของ​ตน​ออก​มา​พบ​เยฮู และ​ประจัน​หน้า​กัน​ที่​ทุ่ง​นา​ของ​นาโบท​ชาว​ยิสเรเอล</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​โยรัม​เห็น​เยฮู​ก็​ถาม​ว่า “เจ้า​มา​อย่าง​สันติ​หรือ​เยฮู” เยฮู​ตอบ​ว่า “จะ​สันติ​ได้​อย่างไร​ใน​เมื่อ​ยัง​มี​การ​กราบ​ไหว้​รูป​เคารพ และ​การ​เล่น​คาถา​อาคม​ของ​เยเซเบล​แม่​ของ​ท่าน​อยู่​มากมาย​เช่น​นี้”</verse>
				<verse number="23">โยรัม​หัน​กลับ​และ​หนี​ไป พลาง​บอก​อาหัสยาห์​ว่า “อาหัสยาห์! พวก​นี้​เป็น​กบฏ!”</verse>
				<verse number="24">เยฮู​จึง​โก่ง​ธนู​ยิง​ออก​ไป​เต็ม​แรง ถูก​โยรัม​ที่​กลาง​หลัง ลูก​ธนู​เสียบ​ทะลุ​หัวใจ​โยรัม​ล้ม​ลง​ใน​รถ​ม้า​ศึก</verse>
				<verse number="25">เยฮู​กล่าว​กับ​บิดคาร์​พล​รถ​รบ​ของ​เขา​ว่า “เอา​ศพ​ของ​โยรัม​โยน​ลง​ไป​บน​ที่ดิน​ของ​นาโบท​ชาว​ยิสเรเอล จำ​ได้​ไหม​เมื่อ​ครั้ง​เรา​สอง​คน​ขี่​ม้า​ติดตาม​อาหับ​พ่อ​ของ​เขา พระยาห์เวห์​กล่าว​คำ​พยากรณ์​เกี่ยวกับ​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="26">‘พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า เมื่อ​วาน​นี้​เรา​ได้​เห็น​เลือด​ของ​นาโบท​กับ​ลูก​ๆ และ​เรา​จะ​ให้​เจ้า​ชดใช้​บน​ที่ดิน​นี้ พระยาห์เวห์​พูด​ดังนั้น’ บัดนี้​จง​ทิ้ง​ร่าง​ของ​เขา​ไว้​บน​ที่​ผืน​นั้น​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​ไว้”</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​กษัตริย์​อาหัสยาห์​แห่ง​ยูดาห์​เห็น​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น ก็​หนี​ไป​ตาม​เส้นทาง​สู่​เบธฮักกาน เยฮู​ขี่​ม้า​ไล่ตาม​และ​ร้อง​ตะโกน​ว่า “ฆ่า​คน​นี้​ด้วย!” พวก​ทหาร​จึง​ทำ​ให้​อาหัสยาห์​บาดเจ็บ​อยู่​ใน​รถ​ม้า​ศึก​ระหว่าง​ทาง​ขึ้นไป​ยัง​กูร​ใกล้​อิบเลอัม แต่​อาหัสยาห์​หนี​ไป​ไกล​ถึง​เมกิดโด​และ​สิ้น​ชีวิต​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="28">คน​รับใช้​ของ​เขา​รับ​ศพ​ขึ้น​รถ​ม้า​ศึก​กลับมา​ยัง​เยรูซาเล็ม และ​ฝัง​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ใน​อุโมงค์​ของ​เขา​ที่​เมือง​ดาวิด</verse>
				<verse number="29">(กษัตริย์​อาหัสยาห์​ขึ้น​ปกครอง​เหนือ​ยูดาห์ ตรง​กับ​ปี​ที่​สิบเอ็ด​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​โยรัม​ลูกชาย​ของ​อาหับ)</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​เยเซเบล​ได้ยิน​ว่า​เยฮู​มา​ที่​ยิสเรเอล ก็​เขียน​ตา​แต่ง​ผม​และ​มอง​ออก​มา​นอก​หน้าต่าง</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​เยฮู​ผ่าน​ประตู​วัง​เข้า​มา เธอ​ก็​ร้อง​ถาม​ว่า “มา​ดี​หรือ​เปล่า เจ้า​ฆาตกร​ศิมรี​ผู้​ฆ่า​นาย​ของ​ตัวเอง”</verse>
				<verse number="32">เยฮู​มอง​ขึ้น​ไป​ที่​หน้าต่าง​และ​ร้อง​ตะโกน​ว่า “มี​ใคร​อยู่​ฝ่าย​ข้า​บ้าง มี​ใคร​บ้าง” ขันที​สอง​สาม​คน​ก็​มอง​ลง​มา</verse>
				<verse number="33">เยฮู​จึง​กล่าว​ว่า “โยน​เธอ​ลง​มา!” พวก​เขา​ก็​ช่วย​กัน​จับ​เธอ​ทิ้ง​ลง​มา​ทาง​หน้าต่าง โลหิต​กระเซ็น​เปรอะ​กำแพง​และ​ม้า ขณะ​ที่​เธอ​ถูก​ม้า​เหยียบ</verse>
				<verse number="34">เยฮู​เข้า​ไป​ใน​วัง​กิน​อาหาร​และ​ดื่ม แล้ว​เขา​กล่าว​ว่า “ให้​ใคร​ออก​ไป​ฝัง​ผู้หญิง​ที่​ถูก​สาป​แช่ง​คน​นั้น​เถิด เพราะ​เธอ​เป็น​ลูกสาว​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="35">แต่​เมื่อ​พวก​เขา​ออก​ไป​จะ​ฝัง​ศพ​เธอ ก็​พบ​แต่​หัว​กะโหลก กระดูก​มือ และ​กระดูก​เท้า</verse>
				<verse number="36">จึง​กลับมา​บอก​เยฮู เยฮู​จึง​กล่าว​ว่า “นี่แหละ​เป็น​ไป​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ไว้​ผ่าน​ทาง​เอลียาห์​ชาว​ทิชบี​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ว่า​สุนัข​จะ​กัด​กิน​เนื้อ​เยเซเบล ​บน​ที่ดิน​ผืน​นั้น​ใน​ยิสเรเอล</verse>
				<verse number="37">ร่าง​ของ​เธอ​จะ​กระจัดกระจาย​เหมือน​มูลสัตว์​บน​ท้องทุ่ง​ของ​ยิสเรเอล จน​ไม่​มี​ใคร​บอก​ได้​ว่า ‘นี่​คือ​เยเซเบล’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ใน​เมือง​สะมาเรีย​มี​ผู้ชาย​ที่​เป็น​เชื้อ​พระวงศ์​ของ​อาหับ​อยู่​เจ็ดสิบ​คน เยฮู​จึง​ส่ง​สาส์น​ไป​ยัง​เจ้าหน้าที่​ของ​ยิสเรเอล บรรดา​ผู้​อาวุโส​และ​องครักษ์​ของ​เหล่า​เชื้อ​พระวงศ์​ของ​อาหับ มี​ใจความ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ใน​เมื่อ​พวก​ลูกชาย​เจ้านาย​ของ​ท่าน​ก็​อยู่​กับ​พวก​ท่าน และ​ท่าน​มี​รถ​ม้า​ศึก ม้า เมือง​ป้อม​ปราการ และ​อาวุธ ดังนั้น​ทันที​ที่​ได้รับ​สาส์น​ฉบับ​นี้</verse>
				<verse number="3">จง​เลือก​เชื้อ​พระวงศ์​คน​ที่​ดี​เลิศ​ที่สุด​ของ​เจ้านาย​ของ​ท่าน และ​ตั้ง​เขา​ไว้​บน​บัลลังก์​ของ​พ่อ จาก​นั้น​จง​ต่อสู้​เพื่อ​ครอบครัว​เจ้า​นาย​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="4">แต่​พวก​เขา​หวาดหวั่น​ขวัญผวา​และ​กล่าว​ว่า “กษัตริย์​สอง​องค์​ยัง​ไม่​อาจ​ต่อกร​กับ​เขา​ได้ แล้ว​เรา​จะ​ทำ​อะไร​ได้”</verse>
				<verse number="5">ฉะนั้น​ผู้​จัดการ​ดูแล​วัง ผู้​ว่า​การ​ประจำ​เมือง บรรดา​ผู้​อาวุโส และ​องครักษ์​ทั้งหลาย​จึง​ส่ง​สาส์น​มาถึง​เยฮู​ว่า “พวก​เรา​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​และ​จะ​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​ท่าน เรา​จะ​ไม่​แต่งตั้ง​ผู้​หนึ่ง​ผู้​ใด​เป็น​กษัตริย์ ท่าน​จง​ทำ​ตาม​ที่​เห็นว่า​ดี​ที่สุด​เถิด”</verse>
				<verse number="6">เยฮู​เขียน​สาส์น​ฉบับ​ที่​สอง​ถึง​คน​เหล่า​นั้น​ความ​ว่า “หาก​ท่าน​ทั้งหลาย​เป็น​ฝ่าย​ข้า​และ​จะ​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​ข้า ก็​จง​นำ​ศีรษะ​พวก​ลูกชาย​เจ้านาย​ของ​ท่าน​มา​ให้​ข้า​ที่​ยิสเรเอล​พรุ่งนี้​ใน​เวลา​เดียวกัน​นี้” ขณะ​นั้น​พวก​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​อาหับ​ทั้ง​เจ็ดสิบ​คน​พัก​อยู่​ตาม​บ้าน​ของ​บรรดา​ผู้​นำ​เมือง​ที่​เลี้ยงดู​พวก​เขา</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ผู้​นำ​เหล่า​นั้น​ได้รับ​สาส์น​ก็​ประหาร​พวก​ลูกชาย​ของ​อาหับ​ทั้ง​เจ็ดสิบ​คน ตัด​ศีรษะ​ใส่​ตะกร้า​นำมา​มอบให้​เยฮู​ที่​ยิสเรเอล</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ผู้​ส่ง​สาส์น​มา​แจ้ง​เยฮู​ว่า “พวก​เขา​ได้​นำ​ศีรษะ​ของ​บรรดา​เชื้อ​พระวงศ์​มา​แล้ว” เยฮู​ก็​สั่ง​ว่า “ให้​กอง​สุม​กัน​เป็น​สอง​กอง​ตรง​ทาง​เข้า​ประตู​เมือง​จน​ถึง​รุ่งเช้า”</verse>
				<verse number="9">เช้า​วัน​รุ่งขึ้น​เยฮู​ก็​ออก​ไป​ปราศรัย​ต่อหน้า​ประชาชน​ทั้งปวง​ว่า “พวก​ท่าน​ไม่ได้​ทำ​ผิด​อัน​ใด ข้าพเจ้า​เอง​ที่​คิด​ล้มล้าง​นาย​ของ​ข้าพเจ้า​และ​ประหาร​เขา แต่​ใคร​เล่า​ประหาร​เชื้อ​พระวงศ์​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="10">รู้​ไว้​เถิด​ว่า​ถ้อยคำ​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​เกี่ยวกับ​ครอบครัว​ของ​อาหับ​จะ​สำเร็จ​ทุก​ประการ พระยาห์เวห์​ได้​กระทำ​ตาม​ที่​ประกาศ​ไว้​ผ่าน​ทาง​เอลียาห์​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="11">จาก​นั้น​เยฮู​ก็​ประหาร​ทุก​คน​ที่​เหลือ​ใน​ครอบครัว​ของ​อาหับ​ซึ่ง​อยู่​ใน​ยิสเรเอล รวม​ทั้ง​พวก​ผู้นำ​คน​สำคัญ สหาย​คน​สนิท​และ​ปุโรหิต​ของ​เขา ไม่​มี​ใคร​สัก​คน​รอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="12">แล้ว​เยฮู​ออก​เดินทาง​ไป​สะมาเรีย ที่​เบธเอเขด​หมู่บ้าน​ของ​คน​เลี้ยง​แกะ</verse>
				<verse number="13">เยฮู​พบ​เชื้อ​พระวงศ์​ของ​อาหัสยาห์​แห่ง​ยูดาห์ จึง​ถาม​ว่า “พวก​ท่าน​เป็น​ใคร​กัน” เขา​ตอบ​ว่า “พวก​เรา​เป็น​ญาติ​ของ​กษัตริย์​อาหัสยาห์ เรา​ลง​มา​เพื่อ​ทักทาย​ครอบครัว​ของ​กษัตริย์​และ​ราชินี​ผู้​เป็น​แม่​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="14">เยฮู​สั่ง​ว่า “จับ​ตัว​ไว้” แล้ว​จับกุม​พวก​เขา​ไป​ยัง​บ่อ​น้ำ​แห่ง​เบธเอเขด และ​ประหาร​พวก​เขา​ทั้งหมด 42 คน ไม่​ให้​ใคร​เหลือ​รอด​สัก​คน​เดียว</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เยฮู​ออก​เดินทาง​ต่อไป​ก็​พบ​เยโฮนาดับ​ลูกชาย​ของ​เรคาบ​ออก​มา​ต้อนรับ เยฮู​ทักทาย​แล้ว​พูด​ว่า “ท่าน​ใจ​ตรง​กับ​ข้า เหมือน​ที่​ใจ​ข้า​ตรง​กับ​ท่าน​หรือ​เปล่า” เยโฮนาดับ​ตอบ​ว่า “ถูกต้อง​แล้ว” เยฮู​จึง​พูด​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น ยื่น​มือ​มา​เถิด” แล้ว​เยฮู​ก็​ช่วย​ดึง​เยโฮนาดับ​ขึ้นมา​บน​รถ​ม้า​ศึก</verse>
				<verse number="16">เยฮู​พูด​ว่า “มา​กับ​ข้า​สิ มา​ดู​ว่า​ข้า​กระตือรือร้น​เพื่อ​พระยาห์เวห์​แค่​ไหน” เยโฮนาดับ​จึง​ร่วม​เดินทาง​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​เยฮู​มาถึง​สะมาเรีย​ก็​ประหาร​คน​ที่​เหลือ​อยู่​ทั้งหมด​ใน​ครอบครัว​ของ​อาหับ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ไว้​กับ​เอลียาห์</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เยฮู​เรียก​ประชาชน​ทั้งปวง​มา​รวม​กัน​และ​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “อาหับ​ปรนนิบัติ​พระบาอัล​เล็ก​น้อย เยฮู​จะ​ปรนนิบัติ​พระบาอัล​ให้​มาก</verse>
				<verse number="19">จง​เรียก​บรรดา​ผู้​ทำนาย​และ​ปุโรหิต​ของ​พระบาอัล รวม​ทั้ง​พวก​ที่​รับใช้​พระบาอัล​มา​ให้​หมด อย่า​ให้​ขาด​แม้​สัก​คน​เดียว เพราะ​ข้า​จะ​จัด​ให้​มี​การ​เซ่น​สังเวย​ครั้ง​ใหญ่​แก่​พระบาอัล ใคร​ไม่​มา​จะ​ต้อง​ถูก​ประหาร” ทั้ง​นี้​เป็น​แผน​ลวง​ของ​เยฮู​ที่​จะ​กำจัด​พวก​ที่​รับใช้​พระบาอัล</verse>
				<verse number="20">เยฮู​พูด​ว่า “จง​พร้อม​ใจ​กัน​มา​ชุมนุม​เพื่อ​เป็น​เกียรติ​แก่​พระบาอัล” พวก​เขา​จึง​ป่าว​ประกาศ​ข้อความ​นั้น</verse>
				<verse number="21">แล้ว​เขา​จึง​แจ้ง​ไป​ทั่ว​แดน​อิสราเอล พวก​ที่​รับใช้​พระบาอัล​พา​กัน​มา​ครบ​ทุก​คน แน่น​ขนัด​เต็ม​วิหาร​ของ​พระบาอัล</verse>
				<verse number="22">เยฮู​สั่ง​คน​ดูแล​เสื้อผ้า​ว่า “จง​นำ​เสื้อ​คลุม​มา​ให้​ผู้​รับใช้​ของ​พระบาอัล​ให้​ครบ​ทุก​คน” เขา​จึง​นำ​เสื้อ​คลุม​ออก​มา​ให้​ทุก​คน</verse>
				<verse number="23">จาก​นั้น​เยฮู​กับ​เยโฮนาดับ​ลูกชาย​ของ​เรคาบ​เข้า​ไป​ใน​วิหาร และ​กล่าว​แก่​พวก​ผู้​รับใช้​พระบาอัล​ว่า “มอง​ดู​ให้​รอบ อย่า​ให้​มี​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​ร่วม​อยู่​ใน​นี้​เลย ให้​มี​แต่​ผู้​ที่​รับใช้​พระบาอัล​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="24">ขณะ​ที่​ปุโรหิต​ของ​พระบาอัล​เริ่ม​ถวาย​เครื่อง​บูชา​และ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว เยฮู​วาง​กำลัง​แปดสิบ​คน​ไว้​นอก​วิหาร และ​สั่ง​พวก​เขา​ว่า “หาก​ใคร​ปล่อย​ให้​คน​ที่​ข้า​มอบหมาย​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า​หนี​รอด​ไป​ได้​แม้แต่​คน​เดียว ข้า​จะ​เอา​ชีวิต​ของ​เจ้า​ทดแทน​ชีวิต​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​เสร็จ เยฮู​สั่ง​ทหาร​และ​ยาม​ว่า “จง​เข้า​ไป​ฆ่า​ให้​หมด อย่า​ให้​หนี​รอด​ไป​ได้​สัก​คน​เดียว” พวก​เขา​จึง​ฆ่าฟัน​คน​เหล่า​นั้น​ทั้งหมด​และ​โยน​ศพ​ออก​มา​ข้าง​นอก แล้ว​เข้า​ไป​ยัง​สถาน​บูชา​ชั้น​ใน​ของ​วิหาร​ของ​พระบาอัล</verse>
				<verse number="26">พวก​เขา​โค่น​รื้อ​เสา​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระบาอัล​ออก​มา​เผา​ทิ้ง​นอก​วิหาร</verse>
				<verse number="27">พวก​เขา​ทำลาย​หิน​ศักดิ์สิทธิ์​และ​วิหาร​ของ​พระบาอัล และ​ประชาชน​ก็​ใช้​ที่​นั่น​เป็น​ห้อง​ส้วม​ตั้งแต่​นั้น​มา</verse>
				<verse number="28">เป็นอันว่า​เยฮู​ได้​ล้มล้าง​การ​นมัสการ​พระบาอัล​ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="29">แต่​เยฮู​ยัง​ทำ​บาป​ตาม​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท​ซึ่ง​ได้​ชักนำ​คน​อิสราเอล​ให้​ทำ​ตาม คือ​นมัสการ​ลูก​วัว​ทองคำ​ที่​เบธเอล​และ​ดาน</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เยฮู​ว่า “เพราะ​เจ้า​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​เรา​สำเร็จ​ลุล่วง​ไป​ด้วย​ดี และ​ได้​ทำลาย​ครอบครัว​ของ​อาหับ​ตาม​ที่​เรา​ได้​ตั้งใจ​ไว้​ทุก​ประการ ดังนั้น​เชื้อสาย​ของ​เจ้า​สี่​ชั่วอายุ​คน​จะ​ได้​ครอง​บัลลังก์​ของ​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="31">แต่​เยฮู​ไม่ได้​ใส่ใจ​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​ด้วย​สุด​จิต​สุด​ใจ เขา​ไม่ได้​หัน​จาก​บาป​ของ​เยโรโบอัม​ซึ่ง​ชักนำ​คน​อิสราเอล​ให้​ทำ​ตาม</verse>
				<verse number="32">ใน​ครั้ง​นั้น​พระยาห์เวห์​เริ่ม​ตัดทอน​อาณาเขต​ของ​คน​อิสราเอล ฮาซาเอล​พิชิต​ดินแดน​อิสราเอล​ได้​มากมาย​หลาย​ส่วน</verse>
				<verse number="33">ทาง​แถบ​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน ใน​ดินแดน​กิเลอาด​ทั้งหมด (เขต​เผ่า​กาด รูเบน และ​มนัสเสห์) จาก​อาโรเออร์ ริม​โกรกธาร​อารโนน​ผ่าน​กิเลอาด​ไป​จน​ถึง​บาชาน</verse>
				<verse number="34">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​เยฮู ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ และ​ความ​สำเร็จ​ทั้งหมด​มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="35">แล้ว​เยฮู​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​สะมาเรีย แล้ว​เยโฮอาหาส​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="36">เยฮู​ปกครอง​คน​อิสราเอล​ใน​สะมาเรีย 28 ปี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เมื่อ​อาธาลิยาห์​แม่​ของ​อาหัสยาห์​เห็นว่า​ลูกชาย​ของ​เธอ​ตาย​แล้ว ก็​สังหาร​ครอบครัว​ทั้งหมด​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="2">แต่​เยโฮเชบา​ลูกสาว​ของ​กษัตริย์​เยโฮรัม น้อง​สาว​ของ​อาหัสยาห์​ซ่อน​ตัว​โยอาช​ลูกชาย​ของ​อาหัสยาห์​ไว้​ไม่​ให้​ถูก​ประหาร​พร้อม​ลูกชาย​คน​อื่น​ๆ เยโฮเชบา​พา​โยอาช​กับ​พี่เลี้ยง​ไป​ซ่อน​ไว้​ใน​ห้อง​นอน ให้​พ้น​จาก​อาธาลิยาห์ โยอาช​จึง​ไม่​ถูก​ประหาร</verse>
				<verse number="3">โยอาช​กับ​พี่เลี้ยง​หลบ​ซ่อน​ตัว​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ตลอด​หก​ปี​ที่​อาธาลิยาห์​ปกครอง</verse>
				<verse number="4">ใน​ปี​ที่​เจ็ด​เยโฮยาดา​เรียก​ชุมนุม​นายกอง​ทหาร​องครักษ์​ชาว​คารี​และ​ยาม​ให้​มา​ยัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​ทำ​พันธสัญญา​กับ​คน​เหล่า​นั้น​และ​ให้​พวก​เขา​ถวาย​สัตย์​ปฏิญาณ​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ จาก​นั้น​นำ​โยอาช​ลูกชาย​ของ​อาหัสยาห์​ออก​มา​อยู่​ต่อหน้า​พวก​เขา</verse>
				<verse number="5">เยโฮยาดา​สั่ง​พวก​เขา​ว่า “หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​ผู้​ประจำ​หน้าที่​รักษาการณ์​ใน​วัน​สะบาโต​จะ​เฝ้า​วัง</verse>
				<verse number="6">หนึ่ง​ใน​สาม​อยู่​ที่​ประตู​สูร และ​หนึ่ง​ใน​สาม​อยู่​ที่​ประตู​หลัง​ยาม​ซึ่ง​อยู่​เวร​เฝ้า​วิหาร</verse>
				<verse number="7">และ​อีก​สอง​พวก​ซึ่ง​ออก​เวร​วัน​สะบาโต​ทั้งหมด​จะ​เฝ้า​วิหาร​เพื่อ​อารักขา​กษัตริย์</verse>
				<verse number="8">จง​อารักขา​รอบ​องค์​กษัตริย์ ถือ​อาวุธ​พร้อม​และ​ประหาร​ทุก​คน​ที่​พยายาม​จะ​บุก​เข้า​มา จง​อยู่​เคียง​ข้าง​เขา​ไม่ว่า​จะ​ไป​ทาง​ใด”</verse>
				<verse number="9">บรรดา​นาย​ทหาร​จึง​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​ปุโรหิต​เยโฮยาดา ต่าง​นำ​พล​ที่​จะ​ผลัด​เวร​กัน​ใน​วัน​สะบาโต​มา​พบ​เยโฮยาดา</verse>
				<verse number="10">แล้ว​เขา​นำ​หอก​และ​โล่​ของ​กษัตริย์​ดาวิด​ใน​คลัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​มา​แจกจ่าย​ให้​บรรดา​นาย​ทหาร</verse>
				<verse number="11">ทหาร​ยาม​ถือ​อาวุธ​พร้อม​ยืน​อารักขา​รอบ​องค์​กษัตริย์ ประจำการ​อยู่​ใกล้​แท่น​บูชา​และ​จาก​ด้าน​ทิศใต้​ของ​วิหาร​ไป​จด​ด้าน​ทิศ​เหนือ</verse>
				<verse number="12">เยโฮยาดา​นำ​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​ออก​มา​และ​สวม​มงกุฎ​ให้​เขา แล้ว​จึง​มอบ​หนังสือ​พันธสัญญา​ให้​เขา​และ​ประกาศ​ว่า​เขา​เป็น​กษัตริย์ เขา​ได้รับ​การ​เจิม​ตั้ง แล้ว​ประชาชน​ก็​ปรบมือ​และ​โห่ร้อง​ว่า “ขอ​กษัตริย์​จง​เจริญ!”</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​อาธาลิยาห์​ได้ยิน​เสียง​ยาม​และ​ประชาชน เธอ​ก็​มา​หา​ประชาชน​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">เธอ​มอง​เห็น​กษัตริย์​ยืน​อยู่​ข้าง​เสา​ตาม​ประเพณี มี​เจ้าหน้าที่​กับ​คน​เป่า​แตร​อยู่​ข้าง​เขา และ​ปวงชน​กำลัง​รื่นเริง​ยินดี​และ​เป่า​แตร อาธาลิยาห์​ก็​ฉีก​เสื้อ​คลุม​และ​ร้อง​ตะโกน​ว่า “กบฏ! กบฏ!”</verse>
				<verse number="15">ปุโรหิต​เยโฮยาดา​สั่ง​บรรดา​ผู้​บังคับ​กองร้อย​ซึ่ง​รับผิดชอบ​กอง​ทหาร​ว่า “คุม​ตัว​เธอ​ออก​ไป​จาก​แถว​ทหาร และ​ฆ่า​ทุก​คน​ที่​ติดตาม​เธอ” เพราะ​ปุโรหิต​พูด​ว่า “อย่า​ประหาร​เธอ​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​จึง​คุม​ตัว​เธอ​ไป​ยัง​ประตู​ที่​ม้า​ผ่าน​เข้า​วัง และ​ฆ่า​เธอ​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="17">จาก​นั้น​เยโฮยาดา​ให้​กษัตริย์​และ​ประชาชน​ทั้งปวง​ทำ​พันธสัญญา​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า​พวก​เขา​จะ​เป็น​ประชาชน​ของ​พระยาห์เวห์ ทั้ง​ให้​กษัตริย์​และ​ประชาชน​กระทำ​พันธสัญญา​ต่อ​กัน</verse>
				<verse number="18">ประชาชน​ทุก​คน​ทั่ว​แดน​กรู​เข้า​ไป​รื้อ​ทำลาย​วิหาร​ของ​พระบาอัล ทุบ​แท่น​บูชา​และ​เทวรูป​ทั้งหลาย​ทิ้ง และ​ประหาร​มัททาน​ปุโรหิต​ของ​พระบาอัล​ตรง​หน้า​แท่น แล้ว​ปุโรหิต​เยโฮยาดา​ตั้ง​กอง​รักษาการณ์​ดูแล​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">เยโฮยาดา บรรดา​นาย​ทหาร บรรดา​ทหาร​องครักษ์​ชาว​คารี ทหาร​ยาม และ​ประชาชน​ทั้งปวง​นำ​กษัตริย์​โยอาช​ลง​มา​จาก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ผ่าน​ป้อม​ทหาร​รักษาการณ์​เข้า​สู่​วัง แล้ว​กษัตริย์​ขึ้น​นั่ง​บน​บัลลังก์</verse>
				<verse number="20">ประชาชน​ทั่ว​แดน​พา​กัน​ชื่นชม​ยินดี และ​นคร​ก็​สงบสุข เพราะ​อาธาลิยาห์​ถูก​ประหาร​ด้วย​ดาบ​ที่​วัง​แล้ว</verse>
				<verse number="21">โยอาช ​มี​อายุ​เจ็ด​ปี​เมื่อ​ขึ้น​ปกครอง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">โยอาช​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ตรง​กับ​ปี​ที่​เจ็ด​ใน​สมัย​ของ​เยฮู โยอาช ​ได้​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ปกครอง​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​อยู่​สี่สิบ​ปี แม่​ของ​เขา​คือ​ศิบียาห์​จาก​เบเออร์เชบา</verse>
				<verse number="2">โยอาช​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​ตลอด​หลาย​ปี​ที่​มี​ปุโรหิต​เยโฮยาดา​คอย​ให้​คำ​ปรึกษา</verse>
				<verse number="3">แต่​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย​ยัง​ไม่​ถูก​ทำลาย ประชาชน​ยัง​คง​ไป​ถวาย​เครื่อง​บูชา​และ​เผา​เครื่อง​หอม​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="4">โยอาช​พูด​กับ​เหล่า​ปุโรหิต​ว่า “จง​รวบรวม​เงิน​ที่​ผู้​คน​นำมา​ถวาย​เป็น​ดั่ง​เครื่อง​บูชา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ คือ​เงิน​ที่​เรียก​เก็บ​ราย​บุคคล​จาก​การ​ทำ​สำมะโน​ประชาชน เงิน​ถวาย​ตาม​คำ​ปฏิญาณ และ​เงิน​ถวาย​ตาม​ความ​สมัครใจ​ให้​แก่​วิหาร</verse>
				<verse number="5">ให้​ปุโรหิต​ทุก​คน​รับ​เงิน​จาก​ผู้​ดูแล​รักษา​เงิน​คน​ใด​คน​หนึ่ง แล้ว​ใช้​เงิน​นั้น​ซ่อมแซม​วิหาร​ส่วน​ที่​ชำรุด”</verse>
				<verse number="6">แต่​จน​ถึง​ปี​ที่​ยี่สิบสาม​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​โยอาช บรรดา​ปุโรหิต​ก็​ยัง​ไม่ได้​ซ่อมแซม​วิหาร</verse>
				<verse number="7">โยอาช​จึง​เรียก​เยโฮยาดา​และ​ปุโรหิต​อื่น​ๆ มา​พบ​และ​ถาม​ว่า “เหตุใด​ท่าน​ทั้งหลาย​จึง​ยัง​ไม่ได้​ซ่อมแซม​วิหาร​ส่วน​ที่​ชำรุด ต่อ​แต่​นี้​ไป​อย่า​รับ​เงิน​จาก​ผู้​ดูแล​รักษา​เงิน​อีก​เลย แต่​จง​มอบไว้​สำหรับ​การ​บูรณะ​ซ่อมแซม​วิหาร”</verse>
				<verse number="8">บรรดา​ปุโรหิต​จึง​ตกลง​กัน​ว่า​จะ​ไม่​รับ​เงิน​จาก​ประชาชน​อีก​ต่อไป และ​จะ​ไม่​ดำเนินการ​ซ่อมแซม​วิหาร​เอง</verse>
				<verse number="9">ปุโรหิต​เยโฮยาดา​เจาะ​รู​ไว้​ที่​ฝา​หีบ​ใหญ่ และ​นำ​หีบ​มา​ตั้ง​ไว้​ที่​ข้าง​ขวา​แท่น​บูชา ตรง​ทาง​เข้า​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ปุโรหิต​ที่​เฝ้า​ประตู​จะ​นำ​เงิน​ถวาย​ทั้งหมด​ที่​คน​นำมา​ถวาย​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​หย่อน​ลง​ใน​หีบ</verse>
				<verse number="10">เมื่อใด​ก็​ตาม​ที่​เห็นว่า​ใน​หีบ​มี​เงิน​มาก​แล้ว เลขา​ของ​กษัตริย์​และ​มหา​ปุโรหิต​จะ​นับ​เงิน​ที่​นำมา​ถวาย​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​เก็บ​ใส่​ถุง</verse>
				<verse number="11">หลังจาก​จัดสรร​เงิน​ที่​นับ​แล้ว​ก็​นำ​ไป​มอบ​ให้​ผู้​ควบคุม​การ​ก่อสร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ เพื่อ​จ่าย​ให้​ช่าง​ไม้ ช่าง​ก่อสร้าง</verse>
				<verse number="12">ช่าง​ก่อ ช่าง​สกัด​หิน เพื่อ​ซื้อ​ไม้​ซุง​และ​หิน​สกัด และ​เพื่อ​ค่า​ใช้จ่าย​อื่น​ๆ สำหรับ​การ​ซ่อมแซม​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">เงิน​ถวาย​นี้​ไม่ได้​ใช้​สำหรับ​ทำ​อ่าง​เงิน กรรไกร​ตัด​ไส้​ตะเกียง อ่าง​ประพรม แตร หรือ​ภาชนะ​เงิน​หรือ​ทอง​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">แต่​จ่าย​ให้​กับ​คน​งาน​เพื่อ​การ​ซ่อมแซม​วิหาร​เท่านั้น</verse>
				<verse number="15">ไม่​จำเป็น​ต้อง​มี​รายงาน​บัญชี​จาก​ผู้​ควบคุม​การ​ก่อสร้าง​เหล่า​นี้ เพราะ​พวก​เขา​ทำ​งาน​ด้วย​ความ​ซื่อสัตย์​สุจริต​อย่าง​แท้​จริง</verse>
				<verse number="16">ส่วน​เงิน​ที่​นำมา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ลบ​มลทิน​และ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป ​นั้น​ให้​เป็น​ของ​ปุโรหิต ไม่​ต้อง​นำมา​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">ครั้ง​นั้น​กษัตริย์​ฮาซาเอล​แห่ง​อารัม​มา​โจมตี​เมือง​กัท​และ​ยึด​เมือง​ไว้​ได้ แล้ว​เคลื่อน​ทัพ​มุ่งหน้า​จะ​มา​โจมตี​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="18">แต่​กษัตริย์​โยอาช​แห่ง​ยูดาห์​นำ​สิ่งของ​ศักดิ์สิทธิ์​ซึ่ง​ผู้​ที่​อยู่​ก่อน​หน้า​เขา คือ​เยโฮชาฟัท เยโฮรัม และ​อาหัสยาห์​แห่ง​ยูดาห์​ได้​ถวาย พร้อม​ทั้ง​สิ่งของ​ที่​โยอาช​เอง​ได้​ถวาย รวม​ถึง​ทองคำ​ทั้งหมด​ใน​คลัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ของ​วัง ส่ง​ไป​ให้​กษัตริย์​ฮาซาเอล​แห่ง​อารัม ฮาซาเอล​จึง​ถอน​ทัพ​จาก​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="19">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​โยอาช และ​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="20">ข้าราชการ​ของ​โยอาช​สมคบ​กัน​ฆ่า​เขา​ที่​เบธมิลโล​บน​เส้นทาง​จะ​ไป​สิลลา</verse>
				<verse number="21">คน​ที่​ฆ่า​เขา​คือ​โยซาบาด​ลูกชาย​ของ​ชิเมอัท และ​เยโฮซาบาด​ลูกชาย​ของ​โชเมอร์ โยอาช​สิ้น​ชีวิต​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ร่วม​กับ​บรรพบุรุษ​ใน​เมือง​ดาวิด แล้ว​อามาซิยาห์​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">เยโฮอาหาส​ลูกชาย​ของ​เยฮู​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ใน​สะมาเรีย​ตรง​กับ​ปี​ที่​ยี่สิบสาม​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​โยอาช​ลูกชาย​ของ​อาหัสยาห์​แห่ง​ยูดาห์ เขา​ปกครอง​อยู่​สิบเจ็ด​ปี</verse>
				<verse number="2">เยโฮอาหาส​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ ตาม​อย่าง​บาป​ของ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท​ซึ่ง​ชักนำ​คน​อิสราเอล​ให้​ทำ​ตาม เขา​ไม่ได้​เลิก​ทำ​บาป​นั้น</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​จึง​โกรธ​คน​อิสราเอล​ยิ่งนัก และ​ให้​พวก​เขา​ตก​อยู่​ภายใต้​อำนาจ​ของ​กษัตริย์​ฮาซาเอล​แห่ง​อารัม​และ​เบนฮาดัด​ลูกชาย​เป็น​เวลา​นาน</verse>
				<verse number="4">แล้ว​เยโฮอาหาส​อธิษฐาน​วิงวอน​พระยาห์เวห์ และ​พระยาห์เวห์​ฟัง​เพราะ​มอง​เห็นว่า​กษัตริย์​อารัม​กดขี่​ข่มเหง​คน​อิสราเอล​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​จึง​จัดเตรียม​ผู้​ช่วย​กู้​ซึ่ง​ช่วย​คน​อิสราเอล​พ้น​จาก​อำนาจ​ของ​อารัม ดังนั้น​ชาว​อิสราเอล​จึง​ได้​อยู่​ใน​บ้าน​เรือน​ของ​ตน​เหมือน​แต่​ก่อน</verse>
				<verse number="6">แต่​พวก​เขา​ยัง​ไม่ได้​หัน​หนี​จาก​บาป​ของ​ครอบครัว​เยโรโบอัม​ซึ่ง​ชักนำ​คน​อิสราเอล​ให้​ทำ​ตาม พวก​เขา​ยัง​คง​ดำเนิน​ใน​บาป​นั้น เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์ ​ยัง​คง​อยู่​ใน​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="7">กองทัพ​ของ​เยโฮอาหาส​เหลือ​เพียง​พล​ม้า​ห้าสิบ​คน รถ​ม้า​ศึก​สิบ​คัน และ​พล​เดิน​เท้า​หนึ่ง​หมื่น​คน เนื่องจาก​ถูก​กษัตริย์​อารัม​ทำลาย​จน​เป็น​เหมือน​ฝุ่น​ละออง​เวลา​นวด​ข้าว</verse>
				<verse number="8">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​เยโฮอาหาส ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ และ​ความ​สำเร็จ​ทั้งปวง​มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="9">เยโฮอาหาส​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ที่​สะมาเรีย แล้ว​เยโฮอาช ​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="10">เยโฮอาช​ลูกชาย​ของ​เยโฮอาหาส​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ใน​สะมาเรีย ตรง​กับ​ปี​ที่​สามสิบ​เจ็ด​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​โยอาช​แห่ง​ยูดาห์ เขา​ปกครอง​สิบหก​ปี</verse>
				<verse number="11">เยโฮอาช​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ไม่ได้​เลิก​ทำ​บาป​ของ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท​ซึ่ง​ชักนำ​คน​อิสราเอล​ให้​ทำ​ตาม เขา​ยัง​คง​ดำเนิน​ใน​บาป​นั้น</verse>
				<verse number="12">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​เยโฮอาช ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ และ​ความ​สำเร็จ​ทั้งปวง รวม​ทั้ง​การ​สงคราม​กับ​กษัตริย์​อามาซิยาห์​แห่ง​ยูดาห์​มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="13">เยโฮอาช​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​สะมาเรีย​ร่วม​กับ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล แล้ว​เยโรโบอัม​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​เอลีชา​ป่วย​หนัก​ใกล้​ตาย กษัตริย์​เยโฮอาช​แห่ง​อิสราเอล​มา​เยี่ยม​และ​ร้องไห้​ต่อหน้า​เขา และ​คร่ำครวญ​ว่า “ท่าน​พ่อ! ท่าน​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า! ผู้​เป็น​ราชรถ​และ​พล​ม้า​แห่ง​อิสราเอล!”</verse>
				<verse number="15">เอลีชา​สั่ง​ว่า “เอา​คันธนู​กับ​ลูกศร​มา​สิ” เยโฮอาช​ก็​ทำ​ตาม</verse>
				<verse number="16">เขา​บอก​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ว่า “หยิบ​ธนู​ขึ้นมา​เถิด” เมื่อ​กษัตริย์​หยิบ​ธนู​แล้ว เอลีชา​ก็​วาง​มือ​บน​มือ​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="17">เขา​กล่าว​ว่า “จง​เปิด​หน้าต่าง​ด้าน​ตะวันออก” เขา​ก็​เปิด เอลีชา​สั่ง​ว่า “จง​ยิง​ออก​ไป!” เขา​ก็​ยิง เอลีชา​ประกาศ​ว่า “ลูกศร​แห่ง​ชัยชนะ​ของ​พระยาห์เวห์ ลูกศร​แห่ง​ชัยชนะ​เหนือ​อารัม! เจ้า​จะ​ทำลาย​ชาว​อารัม​ที่​อาเฟค​จน​หมดสิ้น”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เขา​กล่าว​ว่า “หยิบ​ลูกศร​ขึ้นมา” กษัตริย์​ก็​หยิบ เอลีชา​สั่ง​ว่า “ฟาด​ลง​กับ​พื้น” เขา​ก็​ฟาด​สาม​ครั้ง​แล้ว​ก็​หยุด</verse>
				<verse number="19">คน​ของ​พระเจ้า​ไม่​พอใจ​และ​กล่าว​ว่า “ท่าน​น่า​จะ​ฟาด​พื้น​สัก​ห้า​หรือ​หก​ครั้ง จะ​ได้​ฟาดฟัน​อารัม​ให้​สิ้น​ไป นี่​ท่าน​จะ​ชนะ​อารัม​แค่​สาม​ครั้ง​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="20">เอลีชา​สิ้น​ชีวิต​และ​ถูก​ฝัง​ไว้ ครั้ง​นั้น​กองโจร​ของ​ชาว​โมอับ​เคย​มา​บุกรุก​ดินแดน​ทุก​ฤดู​ใบไม้​ผลิ</verse>
				<verse number="21">ครั้ง​หนึ่ง​คน​อิสราเอล​กำลัง​ฝัง​ร่าง​ของ​ชาย​คน​หนึ่ง ทันที​ที่​เห็น​กองโจร​ก็​โยน​ร่าง​เข้า​ไป​ใน​อุโมงค์​ฝัง​ศพ​ของ​เอลีชา เมื่อ​ร่าง​นั้น​แตะ​กับ​โครง​กระดูก​ของ​เอลีชา​ก็​กลับ​มี​ชีวิต​ลุกขึ้น​ยืน</verse>
				<verse number="22">กษัตริย์​ฮาซาเอล​แห่ง​อารัม​กดขี่​ข่มเหง​คน​อิสราเอล​ตลอด​สมัย​ของ​เยโฮอาหาส</verse>
				<verse number="23">แต่​พระยาห์เวห์​กรุณา​พวก​เขา พระองค์​สงสาร​และ​ห่วงใย​พวก​เขา​เพราะ​เห็น​แก่​พันธสัญญา​ที่​ให้​ไว้​กับ​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ แม้​บัดนี้​ก็​ไม่ได้​ประสงค์​จะ​ทำลาย​หรือ​เนรเทศ​พวก​เขา​ไป​ให้​พ้น​หน้า</verse>
				<verse number="24">กษัตริย์​ฮาซาเอล​แห่ง​อารัม​สิ้น​ชีวิต เบนฮาดัด​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="25">แล้ว​เยโฮอาช​ลูกชาย​ของ​เยโฮอาหาส​ยึด​หัวเมือง​ต่าง​ๆ คืน​จาก​เบนฮาดัด​ลูกชาย​ของ​ฮาซาเอล​ซึ่ง​ยึด​ไป​ตั้งแต่​สมัย​เยโฮอาหาส​ผู้​เป็น​พ่อ เยโฮอาช​รบ​ชนะ​เบนฮาดัด​สาม​ครั้ง ดังนั้น​เขา​จึง​ได้​หัวเมือง​อิสราเอล​คืน​มา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">อามาซิยาห์​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​โยอาช​แห่ง​ยูดาห์​ขึ้น​ปกครอง​ตรง​กับ​ปี​ที่​สอง​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​เยโฮอาช ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​เยโฮอาหาส​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ขณะ​นั้น​เขา​มี​อายุ 25 ปี เขา​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม 29 ปี แม่​ของ​เขา​คือ​เยโฮอัดดาน​จาก​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">อามาซิยาห์​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ แม้​จะ​ไม่​เทียบเท่า​ดาวิด​ผู้​เป็น​บรรพบุรุษ เขา​ดำเนิน​ตาม​แบบ​อย่าง​ทั้งสิ้น​ของ​โยอาช​ผู้​เป็น​พ่อ</verse>
				<verse number="4">แต่​ไม่ได้​ทำลาย​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย ประชาชน​ยัง​คง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​และ​เผา​เครื่อง​หอม​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="5">ทันที​ที่​อามาซิยาห์​กุม​อำนาจ​เหนือ​อาณาจักร ก็​ประหาร​ชีวิต​ข้าราชการ​ที่​สังหาร​กษัตริย์​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="6">แต่​เขา​ไม่ได้​ประหาร​ลูก​ๆ ของ​พวก​ฆาตกร ตาม​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​สั่ง​ไว้​ว่า “อย่า​ประหาร​พ่อ​แม่​เพราะ​บาป​ของ​ลูก หรือ​ประหาร​ลูก​เพราะ​บาป​ของ​พ่อ​แม่ แต่ละ​คน​จะ​ต้อง​ตาย​เพราะ​บาป​ของ​ตนเอง”</verse>
				<verse number="7">อามาซิยาห์​คือ​ผู้​พิชิต​ชาว​เอโดม​หนึ่ง​หมื่น​คน​ใน​หุบเขา​เกลือ เขา​ตี​เมือง​เสลา​ได้ และ​เปลี่ยน​ชื่อ​เป็น​โยกเธเอล ซึ่ง​ยัง​คง​เรียก​กัน​อยู่​จน​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="8">แล้ว​อามาซิยาห์​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​ไป​ถึง​เยโฮอาช​ลูกชาย​ของ​เยโฮอาหาส​ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​กษัตริย์​เยฮู​แห่ง​อิสราเอล​ท้าทาย​ว่า “ให้​เรา​ออก​มา​ประจัน​หน้า​กัน​ใน​สงคราม”</verse>
				<verse number="9">แต่​กษัตริย์​เยโฮอาช​แห่ง​อิสราเอล​ตอบ​กษัตริย์​อามาซิยาห์​แห่ง​ยูดาห์​ว่า “ต้น​หนาม​ใน​เลบานอน​ส่ง​ข่าว​มาถึง​ต้น​สน​ซีดาร์​ใน​เลบานอน​ว่า ‘ยก​ลูกสาว​ของ​ท่าน​ให้​แต่งงาน​กับ​ลูกชาย​ของ​ข้าพเจ้า​เถิด’ แล้ว​มี​สัตว์​ป่า​ตัว​หนึ่ง​ใน​เลบานอน​มา​เหยียบ​ย่ำ​ต้น​หนาม​นั้น​ป่นปี้</verse>
				<verse number="10">ท่าน​พิชิต​เอโดม​ได้​ก็​เลย​ผยอง ขอ​เชิญ​ภาคภูมิใจ​ใน​ชัยชนะ​ไป​เถิด แต่​จง​อยู่​กับ​บ้าน! จะ​แกว่ง​เท้า​หา​เสี้ยน​ไป​ทำไม ทำไม​หาเรื่อง​ให้​ตัว​ท่าน​เอง​และ​ยูดาห์​ย่อยยับ​ไป​ด้วย”</verse>
				<verse number="11">แต่ว่า​อามาซิยาห์​ไม่​ฟัง กษัตริย์​เยโฮอาช​แห่ง​อิสราเอล​จึง​บุก​เข้า​โจมตี และ​มา​เผชิญ​หน้า​กับ​กษัตริย์​อามาซิยาห์​แห่ง​ยูดาห์​ที่​เบธเชเมช​ใน​ยูดาห์</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ยูดาห์​ก็​ถูก​คน​อิสราเอล​รุกไล่ ทุก​คน​พ่าย​หนี​กลับ​บ้าน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​เยโฮอาช​แห่ง​อิสราเอล​จับกุม​กษัตริย์​อามาซิยาห์​แห่ง​ยูดาห์​ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยอาช​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาหัสยาห์​ได้​ที่​เบธเชเมช เยโฮอาช​เข้า​กรุง​เยรูซาเล็ม และ​ทลาย​กำแพง​เมือง​เยรูซาเล็ม​ตั้งแต่​ประตู​เอฟราอิม​จน​ถึง​ประตู​มุม​เป็น​ระยะ​ทาง​ประมาณ 180 เมตร</verse>
				<verse number="14">เยโฮอาช​ริบ​เงิน​และ​ทอง​ทั้งหมด​ตลอดจน​เครื่องใช้​ไม้สอย​ทุก​ชิ้น​ที่​พบ​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ใน​คลัง​หลวง พร้อม​ทั้ง​จับ​ตัว​ประกัน​ไป แล้ว​กลับ​สู่​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="15">เหตุการณ์​ต่าง​ๆ ใน​สมัย​ของ​เยโฮอาช สิ่ง​ที่​เขา​ทำ และ​ความ​สำเร็จ​ทั้งปวง รวม​ทั้ง​สงคราม​กับ​กษัตริย์​อามาซิยาห์​แห่ง​ยูดาห์ มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="16">เยโฮอาช​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​สะมาเรีย​ร่วม​กับ​กษัตริย์​คน​อื่น​ๆ ของ​อิสราเอล แล้ว​เยโรโบอัม​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="17">อามาซิยาห์​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​โยอาช​แห่ง​ยูดาห์​มี​ชีวิต​ยืนยาว​กว่า​เยโฮอาช​ลูกชาย​กษัตริย์​เยโฮอาหาส​แห่ง​อิสราเอล​สิบห้า​ปี</verse>
				<verse number="18">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​อามาซิยาห์​มี​บันทึก​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="19">มี​ผู้​คิด​ร้าย​หมาย​ปลิด​ชีวิต​อามาซิยาห์​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม เขา​จึง​หนี​ไป​ยัง​เมือง​ลาคีช แต่​ผู้​คิด​ร้าย​เหล่า​นั้น​ส่ง​คน​ตาม​ไป​ปลิด​ชีวิต​เขา​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="20">ศพ​ของ​เขา​ถูก​นำ​ขึ้น​หลัง​ม้า​กลับมา​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​ร่วม​กับ​เหล่า​บรรพบุรุษ​ใน​เมือง​ดาวิด</verse>
				<verse number="21">แล้ว​ชาว​ยูดาห์​แต่งตั้ง​อาซาริยาห์ ​ผู้​มี​อายุ​สิบหก​ปี​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน​อามาซิยาห์​พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="22">เขา​เป็น​ผู้​บูรณะ​เมือง​เอลัท​และ​ยึด​คืน​มา​เป็น​ของ​ยูดาห์ หลังจาก​ที่​อามาซิยาห์​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​แล้ว</verse>
				<verse number="23">เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​เยโฮอาช​แห่ง​อิสราเอล​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ครอง​กรุง​สะมาเรีย​ตรง​กับ​ปี​ที่​สิบห้า​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​อามาซิยาห์​แห่ง​ยูดาห์​ลูกชาย​ของ​โยอาช เขา​ปกครอง​อยู่ 41 ปี</verse>
				<verse number="24">เยโรโบอัม​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ไม่ได้​เลิก​ทำ​บาป​ของ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท​ซึ่ง​ชักนำ​คน​อิสราเอล​ให้​ทำ​ตาม</verse>
				<verse number="25">เขา​เป็น​ผู้​ยึด​เขต​แดน​จาก​เลโบฮามัท ​จด​ทะเล​ตาย ให้​กลับ​คืน​มา​เป็น​ของ​คน​อิสราเอล เป็น​ไป​ตาม​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล ที่​พูด​ผ่าน​ทาง​ผู้​เผย​พระวจนะ​โยนาห์​ลูกชาย​ของ​อามิททัย​จาก​กัทเฮเฟอร์</verse>
				<verse number="26">พระยาห์เวห์​มอง​เห็น​ทุก​คน​ใน​อิสราเอล ​ทั้ง​ที่​เป็น​ทาส​หรือ​เป็น​ไท​ว่า​กำลัง​ทุกข์​ลำเค็ญ​เพียงใด และ​ไม่​มี​ใคร​ช่วย​เหลือ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="27">และ​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​พูด​ไว้​ว่า​จะ​ลบ​ชื่อ​คน​อิสราเอล​ออก​ไป​จาก​แผ่นดิน​โลก ฉะนั้น​พระองค์​จึง​ใช้​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เยโฮอาช​มา​ช่วย​เหลือ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="28">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​เยโรโบอัม ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ และ​ความ​สำเร็จ​ด้าน​การ​ทหาร ตลอดจน​การ​กอบกู้​เมือง​ดามัสกัส​กับ​เมือง​ฮามัท​ซึ่ง​เคย​เป็น​ของ​ยูดาห์​มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="29">เยโรโบอัม​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​คือ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล แล้ว​เศคาริยาห์​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">อาซาริยาห์ ​ลูกชาย​กษัตริย์​อามาซิยาห์​แห่ง​ยูดาห์​ขึ้น​ปกครอง​ตรง​กับ​ปี​ที่​ยี่สิบเจ็ด​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​เยโรโบอัม​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​มี​อายุ​สิบหก​ปี เขา​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม 52 ปี แม่​ของ​เขา​คือ​เยโคลียาห์​จาก​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​เช่น​เดียว​กับ​อามาซิยาห์​พ่อ</verse>
				<verse number="4">แต่​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย​ยัง​ไม่ได้​ถูก​ทำลาย​ไป ประชาชน​ยัง​คง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​และ​เผา​เครื่อง​หอม​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ให้​กษัตริย์​อาซาริยาห์​เป็น​โรค​เรื้อน ​จน​สิ้น​ชีวิต อาซาริยาห์​จึง​พัก​อยู่​ใน​บ้าน​ที่​แยก​ต่างหาก โยธาม​ลูกชาย​ของ​เขา​ดูแล​วัง​และ​ปกครอง​ประชาชน​ใน​แผ่นดิน​นั้น</verse>
				<verse number="6">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​อาซาริยาห์​และ​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="7">อาซาริยาห์​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ใกล้​ๆ กับ​พวก​เขา​ใน​เมือง​ดาวิด แล้ว​โยธาม​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="8">เศคาริยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโรโบอัม​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ตรง​กับ​ปี​ที่​สาม​สิบแปด​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​อาซาริยาห์​แห่ง​ยูดาห์ เขา​ปกครอง​อยู่​ใน​สะมาเรีย​หก​เดือน</verse>
				<verse number="9">เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​เช่น​เดียว​กับ​ผู้​ที่​มา​ก่อน​หน้า เขา​ไม่ได้​หัน​จาก​บาป​ของ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท​ซึ่ง​ชักนำ​คน​อิสราเอล​ให้​ทำ​ตาม</verse>
				<verse number="10">ชัลลูม​ลูกชาย​ของ​ยาเบช​คิด​ร้าย​และ​ปลิด​ชีวิต​เศคาริยาห์​ต่อหน้า​ประชาชน แล้ว​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="11">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​เศคาริยาห์​บันทึก​อยู่​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="12">จึง​เป็น​จริง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เยฮู​ว่า “เชื้อสาย​ของ​เจ้า​สี่​ชั่วอายุ​คน​จะ​ได้​ครอง​บัลลังก์​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="13">ชัลลูม​ลูกชาย​ของ​ยาเบช​ขึ้น​ปกครอง​ตรง​กับ​ปี​ที่​สาม​สิบเก้า​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​อุสซียาห์​แห่ง​ยูดาห์ และ​เขา​ปกครอง​อยู่​ใน​สะมาเรีย​หนึ่ง​เดือน</verse>
				<verse number="14">จาก​นั้น​เมนาเฮม​ลูกชาย​ของ​กาดี​จาก​เมือง​ทีรซาห์​ขึ้นมา​ยัง​สะมาเรีย ปลง​พระชนม์​ชัลลูม​แล้ว​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="15">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​ชัลลูม​และ​การ​ชิง​ราชบัลลังก์​บันทึก​อยู่​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="16">ครั้ง​นั้น​เมนาเฮม​ยกทัพ​จาก​เมือง​ทีรซาห์​เข้า​โจมตี​เมือง​ทิฟสาห์​และ​ทุก​คน​ใน​เมือง​และ​ละแวก​นั้น เนื่องจาก​ชาว​เมือง​นั้น​ไม่​ยอม​เปิด​ประตู​รับ เขา​ปล้น​เมือง​ทิฟสาห์​และ​ผ่า​ท้อง​หญิง​มี​ครรภ์​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="17">เมนาเฮม​ลูกชาย​ของ​กาดี​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล ตรง​กับ​ปี​ที่​สาม​สิบเก้า​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​อาซาริยาห์​แห่ง​ยูดาห์ เขา​ปกครอง​อยู่​ใน​สะมาเรีย​สิบ​ปี</verse>
				<verse number="18">เมนาเฮม​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​ไม่ได้​เลิก​ทำ​บาป​ของ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท​ซึ่ง​ชักนำ​คน​อิสราเอล​ให้​ทำ​ตาม​ตลอด​สมัย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="19">ต่อมา​กษัตริย์​ปูล แห่ง​อัสซีเรีย​เข้า​รุกราน เมนาเฮม​มอบ​เงิน​หนัก​ประมาณ 1,000 ตะลันต์ เพื่อ​ขอ​การ​สนับสนุน​ให้​ตน​ได้​ครอบครอง​อาณาจักร​อย่าง​มั่นคง</verse>
				<verse number="20">เมนาเฮม​รีด​เงิน​จำนวน​นี้​จาก​คน​อิสราเอล คน​รวย​ทุก​คน​ต้อง​จ่าย​เงิน​หนัก 50 เชเขล ​ให้​กับ​กษัตริย์​อัสซีเรีย ดังนั้น​กษัตริย์​อัสซีเรีย​จึง​ถอน​ทัพ​กลับไป</verse>
				<verse number="21">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​เมนาเฮม ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="22">เมนาเฮม​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​เปคาหิยาห์​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="23">เปคาหิยาห์​ลูกชาย​ของ​เมนาเฮม​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ใน​สะมาเรีย​ตรง​กับ​ปี​ที่​ห้าสิบ​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​อาซาริยาห์​แห่ง​ยูดาห์ เขา​ปกครอง​อยู่​สอง​ปี</verse>
				<verse number="24">เปคาหิยาห์​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​ไม่ได้​เลิก​ทำ​บาป​ของ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท​ซึ่ง​ชักนำ​คน​อิสราเอล​ให้​ทำ​ตาม</verse>
				<verse number="25">แล้ว​ผู้​สั่งการ​เปคาห์​ลูกชาย​ของ​เรมาลิยาห์​ได้​สมคบ​กับ​ชาว​กิเลอาด​ห้าสิบ​คน ปลง​พระชนม์​เปคาหิยาห์ รวม​ทั้ง​สังหาร​อารโกบ​และ​อารีเอห์​ด้วย เหตุการณ์​นี้​เกิดขึ้น​ที่​ป้อม​ชั้น​ใน​ของ​วัง​ที่​สะมาเรีย และ​เปคาห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="26">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​เปคาหิยาห์​และ​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="27">เปคาห์​ลูกชาย​ของ​เรมาลิยาห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ใน​สะมาเรีย​ตรง​กับ​ปี​ที่​ห้าสิบสอง​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​อาซาริยาห์​แห่ง​ยูดาห์ เขา​ปกครอง​อยู่​ยี่สิบ​ปี</verse>
				<verse number="28">เปคาห์​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​ไม่ได้​เลิก​ทำ​บาป​ของ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท​ซึ่ง​ชักนำ​คน​อิสราเอล​ให้​ทำ​ตาม</verse>
				<verse number="29">ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​เปคาห์​แห่ง​อิสราเอล กษัตริย์​ทิกลัท​ปิเลเสอร์​แห่ง​อัสซีเรีย​มา​ยึด​เมือง​อิโยน อาเบลเบธมาอาคาห์ ยาโนอาห์ เคเดช และ​ฮาโซร์ เขา​ยึด​กิเลอาด กาลิลี ดินแดน​นัฟทาลี​ทั้งหมด และ​จับ​เชลย​ไป​ยัง​อัสซีเรีย</verse>
				<verse number="30">แล้ว​โฮเชยา​ลูกชาย​ของ​เอลาห์​ก็​กบฏ​และ​ปลง​พระชนม์​กษัตริย์​เปคาห์​ลูกชาย​ของ​เรมาลิยาห์ และ​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน ตรง​กับ​ปี​ที่​ยี่สิบ​ใน​สมัย​ของ​โยธาม​ลูกชาย​ของ​อุสซียาห์</verse>
				<verse number="31">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​เปคาห์​บันทึก​อยู่​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="32">โยธาม​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​อุสซียาห์​แห่ง​ยูดาห์​ขึ้น​ปกครอง​ตรง​กับ​ปี​ที่​สอง​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​เปคาห์​ลูกชาย​ของ​เรมาลิยาห์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="33">ขณะ​นั้น​เขา​มี​อายุ 25 ปี​และ​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​สิบหก​ปี แม่​ของ​เขา​คือ​เยรูชา​ลูกสาว​ของ​ศาโดก</verse>
				<verse number="34">โยธาม​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​เช่น​เดียว​กับ​อุสซียาห์​พ่อ</verse>
				<verse number="35">แต่​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย​ยัง​ไม่​ถูก​ทำลาย ประชาชน​ยัง​คง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​และ​เผา​เครื่อง​หอม​ที่​นั่น โยธาม​บูรณะ​ประตู​บน​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="36">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​โยธาม​และ​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ มี​บันทึก​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="37">(ใน​สมัย​นั้น​พระยาห์เวห์​ใช้​กษัตริย์​เรซีน​แห่ง​อารัม​และ​กษัตริย์​เปคาห์​ลูกชาย​ของ​เรมาลิยาห์​มา​โจมตี​ยูดาห์)</verse>
				<verse number="38">โยธาม​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ร่วม​กัน​ใน​เมือง​ดาวิด ซึ่ง​เป็น​เมือง​ของ​บรรพบุรุษ จาก​นั้น​อาหัส​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">อาหัส​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​โยธาม​แห่ง​ยูดาห์​ขึ้น​ปกครอง​ตรง​กับ​ปี​ที่​สิบเจ็ด​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​เปคาห์​ลูกชาย​ของ​เรมาลิยาห์</verse>
				<verse number="2">ขณะ​นั้น​เขา​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี และ​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​สิบหก​ปี อาหัส​ไม่ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา​เหมือน​ที่​ดาวิด​ผู้​เป็น​บรรพบุรุษ​เคย​ทำ</verse>
				<verse number="3">แต่​ทำ​ตาม​อย่าง​กษัตริย์​ทั้งหลาย​ของ​คน​อิสราเอล ถึง​กับ​เอา​ลูกชาย​ของ​เขา​มา​เผา​ไฟ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ตาม​แบบ​อย่าง​อัน​น่า​ชิงชัง​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ที่​พระยาห์เวห์​ขับไล่​ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="4">อาหัส​ถวาย​เครื่อง​บูชา​และ​เผา​เครื่อง​หอม​ตาม​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย บน​เนิน​เขา​ต่าง​ๆ และ​ใต้​ต้นไม้​ใหญ่​ทุก​ต้น</verse>
				<verse number="5">ต่อมา​กษัตริย์​เรซีน​แห่ง​อารัม​และ​กษัตริย์​เปคาห์​ลูกชาย​ของ​เรมาลิยาห์​แห่ง​อิสราเอล​กรีธา​ทัพ​มา​รบ​กับ​อาหัส​และ​ล้อม​กรุง​เยรูซาเล็ม แต่​พิชิต​ไม่ได้</verse>
				<verse number="6">ครั้ง​นั้น​กษัตริย์​เรซีน​แห่ง​อารัม​ยึด​เอลัท​คืน​ให้​อารัม โดย​ขับไล่​ชาว​ยูดาห์​ออก​ไป แล้ว​ชาว​เอโดม​จึง​เข้า​ไป​อาศัย​อยู่​ที่​เอลัท​ตราบจน​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="7">อาหัส​ส่ง​ทูต​ไป​แจ้ง​กษัตริย์​ทิกลัท​ปิเลเสอร์​แห่ง​อัสซีเรีย​ว่า “ข้าพเจ้า​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​และ​ผู้​สวามิภักดิ์​ต่อ​ท่าน ขอ​โปรด​มา​ช่วย​รบ​กับ​ทัพ​อารัม​และ​คน​อิสราเอล​ซึ่ง​ยก​มา​โจมตี​ข้าพเจ้า​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="8">อาหัส​ได้​นำ​ทองคำ​และ​เงิน​ที่​มี​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​คลัง​หลวง​ส่ง​ไป​เป็น​ของขวัญ​แด่​กษัตริย์​อัสซีเรีย</verse>
				<verse number="9">กษัตริย์​อัสซีเรีย​จึง​โจมตี​และ​ยึด​เมือง​ดามัสกัส ประหาร​เรซีน แล้ว​กวาดต้อน​ชาว​เมือง​ไป​เป็น​เชลย​ที่​เมือง​คีร์</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​อาหัส​ไป​ที่​เมือง​ดามัสกัส​เพื่อ​พบ​กษัตริย์​ทิกลัท​ปิเลเสอร์​แห่ง​อัสซีเรีย เขา​เห็น​แท่น​บูชา​ที่​เมือง​ดามัสกัส จึง​ส่ง​แบบ​ร่าง​และ​รายละเอียด​ใน​การ​สร้าง​แท่น​บูชา​มา​ให้​ปุโรหิต​อุรียาห์</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​ปุโรหิต​อุรียาห์​จึง​สร้าง​แท่น​บูชา​ขึ้นมา​อีก​แท่น​หนึ่ง​ตาม​แบบ​ที่​กษัตริย์​อาหัส​ส่ง​มา​จาก​เมือง​ดามัสกัส​ทุก​ประการ และ​สร้าง​เสร็จ​ก่อน​ที่​กษัตริย์​อาหัส​จะ​กลับมา</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​กษัตริย์​กลับมา​จาก​เมือง​ดามัสกัส​และ​เห็น​แท่น ก็​ถวาย​เครื่อง​บูชา​บน​แท่น​นั้น</verse>
				<verse number="13">เขา​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว ธัญ​บูชา เครื่องดื่ม​บูชา และ​เอา​เลือด​จาก​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​ราด​ลง​บน​แท่น​นั้น</verse>
				<verse number="14">ส่วน​แท่น​บูชา​ทอง​สัมฤทธิ์​ซึ่ง​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​แท่น​เดิม​นั้น เขา​ย้าย​จาก​ด้าน​หน้า​ของ​วิหาร คือ​ระหว่าง​แท่น​บูชา​ใหม่​กับ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ไป​ตั้ง​ไว้​ด้าน​ทิศ​เหนือ​ของ​แท่น​บูชา​ใหม่</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์​อาหัส​สั่ง​ปุโรหิต​อุรียาห์​ว่า “จง​ใช้​แท่น​บูชา​ใหม่​นี้​สำหรับ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ยาม​เช้า ธัญ​บูชา​ยาม​เย็น เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​กับ​ธัญ​บูชา​ของ​กษัตริย์ และ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​กับ​ธัญ​บูชา​และ​เครื่องดื่ม​บูชา​ของ​ประชาชน และ​เอา​เลือด​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​เครื่อง​บูชา​ต่าง​ๆ สาด​ที่​แท่น​ใหม่​นี้​ด้วย ส่วน​แท่น​ทอง​สัมฤทธิ์​นั้น ข้า​จะ​ใช้​สำหรับ​ขอ​คำ​แนะนำ”</verse>
				<verse number="16">ปุโรหิต​อุรียาห์​ก็​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​กษัตริย์​อาหัส</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​อาหัส​รื้อ​แผง​ด้าน​ข้าง​ของ​แท่น​เคลื่อน​ที่​ทอง​สัมฤทธิ์ และ​ย้าย​ขัน​บรรจุ​น้ำ​ที่​วาง​บน​แท่น​ออก​ไป เขา​ย้าย​อ่าง​ทะเล​จาก​หลัง​ของ​วัว​ทอง​สัมฤทธิ์​ไป​ตั้ง​ไว้​บน​ฐาน​หิน</verse>
				<verse number="18">และ​เพื่อ​เอาใจ​กษัตริย์​อัสซีเรีย อาหัส​ย้าย​ศาลา​สะบาโต​ไป​จาก​วิหาร แล้ว​ปิด​ทาง​เดิน​ส่วนตัว​ของ​กษัตริย์​ซึ่ง​อยู่​ด้าน​นอก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​อาหัส​มี​บันทึก​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="20">อาหัส​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ร่วม​กัน​ใน​เมือง​ดาวิด แล้ว​เฮเซคียาห์​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">โฮเชยา​ลูกชาย​ของ​เอลาห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ใน​สะมาเรีย​ตรง​กับ​ปี​ที่​สิบสอง​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​อาหัส​แห่ง​ยูดาห์ เขา​ปกครอง​อยู่​เก้า​ปี</verse>
				<verse number="2">เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ แต่​ไม่​มาก​เท่า​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​คน​ก่อน​ๆ</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​ชัลมาเนเสอร์​แห่ง​อัสซีเรีย​มา​โจมตี​โฮเชยา​ซึ่ง​เคย​สวามิภักดิ์​และ​ส่ง​บรรณาการ​ให้​เขา</verse>
				<verse number="4">แต่​กษัตริย์​อัสซีเรีย​พบ​ว่า​โฮเชยา​คิด​กบฏ งด​ส่ง​บรรณาการ​ประจำ​ปี และ​ส่ง​ทูต​ไป​พบ​กษัตริย์​โส ​แห่ง​อียิปต์ เขา​จึง​ให้​จับ​โฮเชยา​ล่าม​โซ่​ตรวน​และ​จำ​ไว้​ใน​คุก</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​อัสซีเรีย​ยกทัพ​มา​ตี​ทั่ว​แผ่นดิน​อิสราเอล​และ​ล้อม​เมือง​สะมาเรีย​อยู่​สาม​ปี</verse>
				<verse number="6">ใน​ปี​ที่​เก้า​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​โฮเชยา กษัตริย์​อัสซีเรีย​ก็​เข้า​ยึด​เมือง​สะมาเรีย​และ​กวาดต้อน​ชาว​อิสราเอล​ไป​เป็น​เชลย​ที่​อัสซีเรีย เขา​ให้​ตั้ง​หลักแหล่ง​ใน​เมือง​ฮาลาห์​ใน​โกซาน​บริเวณ​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​ฮาโบร์ และ​ตาม​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​มีเดีย</verse>
				<verse number="7">ที่​เป็น​เช่น​นี้​ก็​เพราะ​คน​อิสราเอล​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา ผู้​ช่วย​พวก​เขา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ฟาโรห์​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์ พวก​เขา​หัน​ไป​นมัสการ​พระ​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="8">ดำเนิน​ตาม​แบบ​อย่าง​ของ​บรรดา​ชนชาติ​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ขับไล่​ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า​พวก​เขา และ​ตาม​แบบ​อย่าง​ที่​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ชักนำ</verse>
				<verse number="9">ชาว​อิสราเอล​ยัง​ได้​ลอบ​ทำ​บาป​หลาย​อย่าง​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา และ​สร้าง​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ไว้​ทั่ว​ทุก​เมือง จาก​หอคอย​จด​ป้อม​ปราการ</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​ได้​ตั้ง​หิน​ศักดิ์สิทธิ์​และ​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์​บน​เนิน​เขา​สูง​ทุก​ยอด​และ​โคน​ต้นไม้​ใหญ่​ทุก​ต้น</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​เผา​เครื่อง​หอม​ที่​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทุก​แห่ง เหมือน​อย่าง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ได้​ขับไล่​ออก​ไป​จาก​ดินแดน​เมื่อ​คน​อิสราเอล​เข้า​มา คน​อิสราเอล​ได้​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย​ยั่วยุ​ให้​พระยาห์เวห์​โกรธ</verse>
				<verse number="12">เขา​นมัสการ​รูป​เคารพ​ต่าง​ๆ ทั้ง​ๆ ที่​พระยาห์เวห์​ห้าม​ว่า “เจ้า​อย่า​ทำ​สิ่ง​นี้”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​ใช้​ผู้​เผย​พระวจนะ​และ​ผู้​ทำนาย​มา​เตือน​ทั้ง​อิสราเอล​และ​ยูดาห์​ว่า “จง​หัน​จาก​วิถี​ชั่วร้าย​ของ​เจ้า จง​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​และ​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา ตาม​กฎ​บัญญัติ​ทั้งสิ้น​ที่​เรา​ได้​สั่ง​ให้​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​เชื่อฟัง และ​ที่​เรา​ได้​แจ้ง​แก่​เจ้า​ผ่าน​ทาง​ผู้​เผย​พระวจนะ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="14">แต่​คน​อิสราเอล​ไม่​ยอม​ฟัง เขา​มี​ใจ​ดื้อดึง​เช่น​เดียว​กับ​บรรพบุรุษ​ผู้​ที่​ไม่ได้​วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="15">พวก​เขา​ทิ้ง​กฎ​เกณฑ์​กับ​พันธสัญญา​ซึ่ง​พระองค์​ให้​ไว้​แก่​บรรพบุรุษ และ​ข้อ​กำหนด​ที่​พระองค์​เตือน​พวก​เขา​ให้​ถือ​รักษา แต่​หัน​ไป​ติดตาม​รูป​เคารพ​อัน​ไร้​ค่า ตนเอง​จึง​เป็น​คน​ไร้​ค่า พวก​เขา​ทำ​ตาม​อย่าง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ที่​อยู่​แวดล้อม ทั้ง​ๆ ที่​พระยาห์เวห์​ห้าม​ว่า “จง​อย่า​ทำ​ตาม​พวก​เขา” แต่​เขา​กลับ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระองค์​ห้าม​ไว้</verse>
				<verse number="16">เขา​ลบหลู่​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา สร้าง​รูป​เคารพ​เป็น​ลูก​วัว​สอง​ตัว และ​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์ เขา​นมัสการ​พระบาอัล กราบ​ไหว้​ดวง​ดาว​ต่าง​ๆ ใน​ฟาก​ฟ้า</verse>
				<verse number="17">เขา​ถึง​กับ​เอา​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​ตน​ไป​เผา​ไฟ​เป็น​เครื่อง​บูชา เขา​ใช้​ไสยศาสตร์​และ​เวทมนตร์​คาถา ปล่อย​ตัว​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ยั่วยุ​ให้​พระองค์​โกรธ</verse>
				<verse number="18">ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​โกรธ​คน​อิสราเอล​ยิ่งนัก​และ​ขับไล่​เขา​ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า เหลือ​อยู่​แต่​เพียง​เผ่า​ยูดาห์</verse>
				<verse number="19">แม้แต่​ยูดาห์​เอง​ก็​ไม่​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา แต่​ทำ​ตาม​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="20">ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​ละทิ้ง​ชนชาติ​อิสราเอล​ทั้งหมด พระองค์​ลงโทษ​เขา​และ​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​ผู้​ปล้น​ชิง ตราบจน​ขจัด​เขา​ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​พระเจ้า​ฉีก​อิสราเอล​ออก​ไป​จาก​ครอบครัว​ของ​ดาวิด พวก​เขา​เลือก​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท​เป็น​กษัตริย์ เยโรโบอัม​ชักนำ​คน​อิสราเอล​ออก​จาก​การ​ติดตาม​พระยาห์เวห์ ไป​ทำ​บาป​อัน​ใหญ่​หลวง</verse>
				<verse number="22">ชาว​อิสราเอล​จม​อยู่​ใน​บาป​ของ​เยโรโบอัม​ไม่​ยอม​เลิกรา</verse>
				<verse number="23">จน​กระทั่ง​พระยาห์เวห์​ขจัด​เขา​ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า​ตาม​ที่​พระองค์​ได้​เตือน​ไว้​ผ่าน​ทาง​ผู้​เผย​พระวจนะ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ฉะนั้น​คน​อิสราเอล​จึง​ถูก​กวาดต้อน​จาก​บ้าน​เกิด​เมือง​นอน​ไป​เป็น​เชลย​อยู่​ใน​อัสซีเรีย​ตราบจน​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="24">กษัตริย์​อัสซีเรีย​นำ​คน​จาก​บาบิโลน คูธาห์ อัฟวา ฮามัท และ​เสฟารวาอิม​เข้า​มา​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​สะมาเรีย​แทน​ที่​ชาว​อิสราเอล พวก​เขา​มา​ยึดครอง​สะมาเรีย​และ​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​พวก​เขา​มาถึง​เป็น​ครั้ง​แรก เขา​ไม่ได้​นมัสการ​พระยาห์เวห์ พระองค์​จึง​ส่ง​สิงโต​มา​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เขา​และ​ฆ่า​บาง​คน​ไป</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​อัสซีเรีย​ได้รับ​รายงาน​ว่า “ประชาชน​ที่​ท่าน​ให้​เข้า​มา​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ใน​เมือง​สะมาเรีย​ไม่​รู้​ความ​ประสงค์​ของ​พระ​แห่ง​ดินแดน​นี้ พระ​นั้น​จึง​ส่ง​สิงโต​เข้า​มา​ฆ่า​เสีย​หลาย​คน​เพราะ​ไม่​รู้​สิ่ง​ที่​ควร​ปฏิบัติ”</verse>
				<verse number="27">แล้ว​กษัตริย์​อัสซีเรีย​จึง​มี​คำ​สั่ง​ว่า “ให้​ส่ง​ปุโรหิต​คน​หนึ่ง​ที่​ถูก​กวาดต้อน​มา​จาก​สะมาเรีย​กลับไป​อยู่​ที่​นั่น เพื่อ​สอน​ประชาชน​ให้​ทราบ​สิ่ง​ที่​พระ​แห่ง​ดินแดน​นั้น​ประสงค์”</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น​ปุโรหิต​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​เป็น​เชลย​มา​จาก​สะมาเรีย​จึง​มา​อยู่​ที่​เบธเอล​และ​สอน​ประชาชน​ให้​นมัสการ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="29">แต่​ชนชาติ​เหล่า​นี้​ได้​สร้าง​พระ​ของ​ตน​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ที่​มา​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ด้วย และ​ตั้ง​พระ​ไว้​ตาม​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย​ซึ่ง​ชาว​สะมาเรีย​ได้​สร้าง​ไว้</verse>
				<verse number="30">ประชาชน​ที่​มา​จาก​บาบิโลน​ก็​สร้าง​พระ​สุคคท​เบโนท พวก​ที่​มา​จาก​คูธาห์​สร้าง​พระ​เนอร์กัล ส่วน​พวก​ที่​มา​จาก​ฮามัท​สร้าง​พระ​อาชิมา</verse>
				<verse number="31">ชาว​อัฟวิม​สร้าง​พระ​นิบหัส​และ​พระ​ทารทัก และ​ชาว​เสฟารวาอิม​เผา​ลูก​ของ​ตน​สังเวย​แด่​พระ​อัดรัมเมเลค​และ​พระ​อานัมเมเลค ซึ่ง​เป็น​พระ​ของ​เมือง​เสฟารวาอิม</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​นมัสการ​พระยาห์เวห์ แต่​ตั้ง​คน​ของ​พวก​เขา​เอง​จาก​ทุก​ประเภท​ให้​เป็น​ปุโรหิต​ประจำ​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="33">พวก​เขา​นมัสการ​พระยาห์เวห์ แต่​ก็​นมัสการ​เทพเจ้า​ของ​ตน​ที่​นำมา​ด้วย​ตาม​ประเพณี​ชนชาติ​ดั้งเดิม</verse>
				<verse number="34">พวก​เขา​ยัง​คง​ยึดถือ​ขนบ​ธรรมเนียม​เดิม​จวบจน​ทุก​วัน​นี้ พวก​เขา​ไม่ได้​นมัสการ​พระยาห์เวห์​อย่าง​แท้​จริง​หรือ​ยึดมั่น​ใน​กฎ​เกณฑ์​และ​กฎ​ระเบียบ กฎ​บัญญัติ​และ​คำ​สั่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ให้​ไว้​แก่​เชื้อสาย​ของ​ยาโคบ​ซึ่ง​พระองค์​ขนานนาม​ว่า​อิสราเอล</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​พระยาห์เวห์​กระทำ​พันธสัญญา​กับ​ชาว​อิสราเอล พระองค์​สั่ง​ไว้​ว่า “อย่า​นมัสการ​พระ​อื่น​ใด อย่า​กราบ​ไหว้​ปรนนิบัติ​หรือ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แก่​พระ​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="36">แต่​เจ้า​จง​นมัสการ​พระยาห์เวห์​เพียง​ผู้​เดียว ผู้​นำ​เจ้า​ทั้งหลาย​ออก​จาก​อียิปต์​ด้วย​ฤทธิ์เดช​อัน​ยิ่งใหญ่​และ​ด้วย​แขน​ที่​เหยียด​ออก เจ้า​จะ​กราบ​ลง​และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระองค์</verse>
				<verse number="37">เจ้า​ทั้งหลาย​จะ​ต้อง​ใส่ใจ​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​เกณฑ์ กฎ​ระเบียบ กฎ​บัญญัติ และ​คำ​สั่ง​ที่​พระองค์​เขียน​ไว้​ให้​เจ้า อย่า​ไป​นมัสการ​พระ​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="38">อย่า​ลืม​พันธสัญญา​ที่​เรา​ทำ​กับ​เจ้า อย่า​นมัสการ​พระ​อื่น​ใด</verse>
				<verse number="39">แต่​จง​นมัสการ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า ผู้​ซึ่ง​จะ​กอบกู้​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​ศัตรู​ทั้งปวง”</verse>
				<verse number="40">แต่​คน​เหล่า​นั้น​ไม่​ฟัง พวก​เขา​ยัง​คง​ทำ​ตาม​ขนบ​ธรรมเนียม​ดั้งเดิม</verse>
				<verse number="41">พวก​เขา​นมัสการ​ทั้ง​พระยาห์เวห์​และ​รูป​เคารพ​ต่าง​ๆ ของ​ตน ลูกหลาน​ของ​เขา​ก็​ทำ​ตาม​อย่าง​บรรพบุรุษ​เช่น​นี้​เรื่อยมา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">เฮเซคียาห์​ลูกชาย​กษัตริย์​อาหัส​แห่ง​ยูดาห์​ขึ้น​ปกครอง​ตรง​กับ​ปี​ที่​สาม​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​โฮเชยา​ลูกชาย​ของ​เอลาห์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ขณะ​นั้น​เขา​มี​อายุ 25 ปี และ​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม 29 ปี แม่​ของ​เขา​คือ​อาบียาห์ ​ลูกสาว​ของ​เศคาริยาห์</verse>
				<verse number="3">เฮเซคียาห์​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​เหมือน​ที่​ดาวิด​บรรพบุรุษ​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="4">เขา​รื้อ​ทลาย​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย โค่น​หิน​ศักดิ์สิทธิ์ และ​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์ เขา​ทำลาย​งู​ทอง​สัมฤทธิ์​ซึ่ง​โมเสส​ได้​สร้าง​ขึ้น เพราะว่า​ชาว​อิสราเอล​เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย​รูป​งู​นั้น​ตลอดมา (งู​นั้น​มี​ชื่อ​เรียก​ว่า เนหุชทาน)</verse>
				<verse number="5">เฮเซคียาห์​วาง​ใจ​ใน​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล ไม่​มี​กษัตริย์​คน​ใด​ใน​ยูดาห์​ก่อนหน้า​หรือ​ภายหลัง​เขา​ที่​เสมอ​เหมือน​เขา</verse>
				<verse number="6">เขา​ยึด​มั่น​และ​ไม่​เลิก​ติดตาม​พระยาห์เวห์ และ​เขา​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​เฮเซคียาห์ และ​ไม่ว่า​เขา​ทำ​สิ่งใด​ก็​ประสบ​ความ​สำเร็จ เฮเซคียาห์​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​อัสซีเรีย ไม่​ยอม​ปรนนิบัติ​รับใช้​เขา</verse>
				<verse number="8">ทั้ง​พิชิต​ชาว​ฟีลิสเตีย​ไป​ไกล​ถึง​เมือง​กาซา​และ​ดินแดน​โดย​รอบ ทำลาย​ตั้งแต่​หอคอย​จน​ถึง​เมือง​ป้อม​ปราการ</verse>
				<verse number="9">ใน​ปี​ที่​สี่​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ซึ่ง​ตรง​กับ​ปี​ที่​เจ็ด​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​โฮเชยา​ลูกชาย​ของ​เอลาห์​แห่ง​อิสราเอล กษัตริย์​ชัลมาเนเสอร์​แห่ง​อัสซีเรีย​ยกทัพ​มา​บุก​อิสราเอล​และ​ล้อม​เมือง​สะมาเรีย​ไว้</verse>
				<verse number="10">จน​ถึง​ปลาย​ปี​ที่​สาม เมือง​สะมาเรีย​ก็​แตก​ซึ่ง​ตรง​กับ​ปี​ที่​หก​ใน​สมัย​ของ​เฮเซคียาห์ หรือ​ปี​ที่​เก้า​ใน​สมัย​ของ​โฮเชยา​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​อัสซีเรีย​กวาดต้อน​คน​อิสราเอล​ไป​ยัง​อัสซีเรีย เขา​ให้​ตั้ง​หลักแหล่ง​ใน​เมือง​ฮาลาห์ เมือง​โกซาน​บริเวณ​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​ฮาโบร์​และ​ตาม​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​มีเดีย</verse>
				<verse number="12">ที่​เป็น​เช่น​นี้​เพราะ​ชาว​อิสราเอล​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา แต่​ล่วง​ละเมิด​พันธสัญญา​ทั้งสิ้น​ของ​พระองค์​ตาม​ที่​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ไว้ พวก​เขา​ไม่​ยอม​ฟัง​และ​ไม่​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="13">ใน​ปี​ที่​สิบสี่​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์ กษัตริย์​เซนนาเคอริบ​แห่ง​อัสซีเรีย​มา​โจมตี​และ​ยึด​เมือง​ป้อม​ปราการ​ทั้งหลาย​ของ​ยูดาห์​ไป</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​เฮเซคียาห์​เจรจา​ขอ​สงบ​ศึก และ​ส่ง​สาส์น​ไป​บอก​กษัตริย์​อัสซีเรีย​ที่​ลาคีช​ว่า “ข้าพเจ้า​ทำ​ผิด​ไป​แล้ว ข้าพเจ้า​จะ​ยอม​จ่าย​ทุก​อย่าง​ตาม​ที่​ท่าน​เรียกร้อง ขอ​เพียง​แต่​ท่าน​ถอน​กำลัง​กลับไป” กษัตริย์​อัสซีเรีย​จึง​เรียกร้อง​เงิน​หนัก 300 ตะลันต์ และ​ทองคำ 30 ตะลันต์</verse>
				<verse number="15">เฮเซคียาห์​จึง​มอบ​เงิน​ทั้งหมด​ที่​มี​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ใน​คลัง​หลวง​ให้​เซนนาเคอริบ</verse>
				<verse number="16">ครั้ง​นั้น​เฮเซคียาห์​ลอก​ทองคำ​ที่​หุ้ม​ประตู​และ​เสา​ประตู​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ไป​มอบให้​กษัตริย์​อัสซีเรีย</verse>
				<verse number="17">ฝ่าย​กษัตริย์​อัสซีเรีย​ส่ง​แม่ทัพ​ใหญ่ เสนาบดี และ​แม่​ทัพ​จาก​ลาคีช​มา​พร้อม​ด้วย​ทัพ​ใหญ่ มาหา​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม พวก​เขา​มาถึง​เยรูซาเล็ม​และ​หยุด​อยู่​ที่​ทาง​ระบาย​น้ำ​ของ​สระ​บน​ซึ่ง​เป็น​เส้นทาง​สู่​ลาน​ซักล้าง</verse>
				<verse number="18">คน​เหล่า​นี้​เรียกร้อง​ให้​กษัตริย์​ออก​มา แล้ว​เอลียาคิม​ผู้​จัดการ​ดูแล​วัง​ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮิลคียาห์ เลขา​เชบนา​และ​โยอาห์​ผู้​จด​บันทึก​ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาสาฟ​ก็​ออก​ไป​พบ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="19">แม่ทัพ​อัสซีเรีย​จึง​กล่าว​กับ​พวก​เขา​ว่า “จง​ไป​บอก​เฮเซคียาห์​ว่า ‘กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่ คือ​กษัตริย์​แห่ง​อัสซีเรีย​พูด​ว่า​เจ้า​พึ่งพา​สิ่งใด​หรือ​จึง​ฮึกเหิม​ถึง​เพียง​นี้</verse>
				<verse number="20">เจ้า​พูด​ว่า​เจ้า​มี​ที่ปรึกษา​และ​พละ​กำลัง​ใน​การ​สู้รบ แต่​นั่น​ก็​เป็น​เพียง​ลม​ปาก เจ้า​พึ่ง​ใคร​จึง​บังอาจ​กบฏ​ต่อ​ข้า</verse>
				<verse number="21">ดู​สิ ข้า​รู้​ว่า​เจ้า​พึ่ง​อียิปต์​ซึ่ง​เป็น​เหมือน​ไม้​เท้า​ต้น​อ้อ​ที่​หัก ใคร​พิง​เข้า​ก็​ถูก​เสี้ยน​ตำ​เจ็บ​มือ! ใคร​พึ่ง​ฟาโรห์​แห่ง​อียิปต์​ก็​เป็น​แบบ​นี้​แหละ’</verse>
				<verse number="22">แต่​ถ้า​เจ้า​พูด​กับ​ข้า​ว่า ‘พวก​เรา​พึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา’ ก็​พวก​สถาน​บูชา​กับ​แท่น​บูชา​ของ​พระเจ้า​องค์​นี้​ไม่​ใช่​หรือ​ที่​เฮเซคียาห์​รื้อ​ออก และ​พูด​กับ​ชาว​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​ว่า ‘เจ้า​จะ​ต้อง​นมัสการ​หน้า​แท่น​บูชา​นี้​ใน​เยรูซาเล็ม’</verse>
				<verse number="23">มา​สิ มา​ต่อรอง​กับ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​นาย​ของ​ข้า ข้า​จะ​ให้​ม้า​สองพัน​ตัว​แก่​เจ้า​หาก​เจ้า​หา​คน​ขี่​ม้า​มา​ได้!</verse>
				<verse number="24">ต่อ​ให้​เจ้า​พึ่ง​รถ​ม้า​ศึก​และ​ม้า ​จาก​อียิปต์​ก็​ไม่อาจ​ต่อกร​กับ​นาย​ทหาร​ที่​เล็ก​ที่สุด​คน​หนึ่ง​ของ​นาย​ข้า​ได้</verse>
				<verse number="25">ยิ่ง​กว่า​นั้น​เจ้า​คิดว่า​ข้า​มา​โจมตี​และ​ทำลาย​ที่นี่​โดย​ไม่​มี​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์​หรือ​อย่างไร พระยาห์เวห์​เอง​นั่นแหละ​ที่​บอก​ให้​ข้า​ยกทัพ​มา​โจมตี​และ​ทำลาย​ดินแดน​นี้”</verse>
				<verse number="26">แล้ว​เอลียาคิม​ลูกชาย​ของ​ฮิลคียาห์ เชบนา​และ​โยอาห์​กล่าว​แก่​แม่ทัพ​นั้น​ว่า “โปรด​พูด​กับ​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​เป็น​ภาษา​อาราเมค​เถิด เพราะ​เรา​ฟัง​เข้าใจ อย่า​ใช้​ภาษา​ฮีบรู​เลย เดี๋ยว​ผู้​คน​บน​กำแพง​จะ​ได้ยิน”</verse>
				<verse number="27">แต่​แม่ทัพ​นั้น​ตอบ​ว่า “นาย​ข้า​ใช้​ข้า​มา​พูด​กับ​เจ้า​และ​นาย​ของ​เจ้า​เท่านั้น​หรือ ไม่​ใช่​กับ​พวก​ที่​นั่ง​อยู่​บน​กำแพง​ด้วย​หรือ พวก​นั้น​ก็​เหมือน​เจ้า จะ​ต้อง​กิน​อุจจาระ​และ​ดื่ม​ปัสสาวะ​ของ​ตัวเอง”</verse>
				<verse number="28">แล้ว​แม่ทัพ​ของ​อัสซีเรีย​ก็​ยืนขึ้น​ร้อง​บอก​เป็น​ภาษา​ฮีบรู​ว่า “จง​ฟัง​ความ​จาก​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่ คือ​กษัตริย์​แห่ง​อัสซีเรีย!</verse>
				<verse number="29">กษัตริย์​พูด​ดังนี้​ว่า ‘อย่า​ปล่อย​ให้​เฮเซคียาห์​หลอกลวง​พวก​เจ้า เขา​ช่วย​กู้​พวก​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​เรา​ไม่ได้​หรอก</verse>
				<verse number="30">อย่า​ปล่อย​ให้​เฮเซคียาห์​เกลี้ยกล่อม​เจ้า​ให้​วาง​ใจ​ใน​พระยาห์เวห์ อย่า​เชื่อ​เมื่อ​เขา​บอกว่า พระยาห์เวห์​จะ​ช่วย​กู้​เรา​แน่นอน เมือง​นี้​จะ​ไม่​ตก​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​กษัตริย์​อัสซีเรีย’</verse>
				<verse number="31">อย่า​ไป​ฟัง​เฮเซคียาห์ กษัตริย์​อัสซีเรีย​พูด​ดังนี้​ว่า จง​สวามิภักดิ์​ต่อ​ข้า​และ​ออก​มา​หา​ข้า แล้ว​พวก​เจ้า​แต่ละ​คน​จะ​ได้​กิน​ผล​องุ่น​และ​มะเดื่อ​จาก​สวน​ของ​ตน​และ​ดื่ม​น้ำ​จาก​บ่อ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="32">จนกว่า​ข้า​จะ​มา​พา​เจ้า​ไป​ดินแดน​หนึ่ง​ซึ่ง​เหมือน​ดินแดน​ของ​เจ้า​เอง เป็น​ดินแดน​ที่​มี​เมล็ด​ข้าว เหล้า​องุ่น​ใหม่ ขนมปัง สวน​องุ่น ต้น​มะกอก​และ​น้ำผึ้ง​อุดม​สมบูรณ์ จง​เลือก​ที่​จะ​อยู่​ดี​กว่า​ตาย! อย่า​ไป​ฟัง​เฮเซคียาห์​เพราะ​เขา​กำลัง​หลอก​เจ้า​ให้​หลง​ผิด เมื่อ​เขา​กล่าว​ว่า ‘พระยาห์เวห์​จะ​ช่วย​กู้​พวก​เรา’</verse>
				<verse number="33">มี​พระ​ของ​ชาติ​ไหน​บ้าง​ที่​กอบกู้​ดินแดน​ของ​ตน​ให้​พ้น​จาก​มือ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​ได้</verse>
				<verse number="34">ไหนล่ะ​บรรดา​เทพเจ้า​แห่ง​ฮามัท​และ​อารปัด ไหนล่ะ​บรรดา​เทพเจ้า​แห่ง​เสฟารวาอิม เฮนา และ​อิฟวาห์ พระ​เหล่า​นั้น​ช่วย​สะมาเรีย​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​ข้า​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="35">มี​เทพเจ้า​องค์​ไหน​ใน​ชนชาติ​เหล่า​นี้​บ้าง​ที่​สามารถ​ช่วย​ดินแดน​ของ​ตน​ให้​รอด​จาก​ข้า​ได้ ก็​แล้ว​พระยาห์เวห์​จะ​สามารถ​ช่วย​กู้​เยรูซาเล็ม​จาก​มือ​ของ​ข้า​ได้​หรือ”</verse>
				<verse number="36">แต่​เหล่า​ประชาชน​นิ่ง​เงียบ ไม่​โต้ตอบ​สัก​คำ​เดียว เพราะ​กษัตริย์​ได้​สั่ง​ว่า “อย่า​ตอบ​เขา”</verse>
				<verse number="37">แล้ว​เอลียาคิม​ผู้​จัดการ​ดูแล​วัง​ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮิลคียาห์ เลขา​เชบนา​และ​โยอาห์​ผู้​จด​บันทึก​ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาสาฟ​จึง​กลับไป​พบ​เฮเซคียาห์​ด้วย​เสื้อผ้า​ฉีก​ขาด และ​บอก​เขา​ตาม​ที่​แม่ทัพ​อัสซีเรีย​ได้​กล่าว​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">เมื่อ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ได้ยิน​เช่น​นั้น​ก็​ฉีก​เสื้อ​คลุม สวม​ผ้า​กระสอบ แล้ว​เข้า​สู่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">เขา​ใช้​เอลียาคิม​ผู้​จัดการ​ดูแล​วัง เชบนา​ผู้​เป็น​เลขา และ​บรรดา​ปุโรหิต​อาวุโส ให้​ไป​พบ​ผู้​เผย​พระวจนะ​อิสยาห์​ลูกชาย​ของ​อาโมศ ทุก​คน​ล้วน​สวม​ชุด​ผ้า​กระสอบ</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​กล่าว​กับ​อิสยาห์​ว่า “เฮเซคียาห์​พูด​ดังนี้​ว่า วัน​นี้​เป็น​วัน​แห่ง​ความ​ทุกข์​ระทม การ​ประณาม​หยาม​เหยียด และ​ความ​อับอาย เหมือน​เมื่อ​ทารก​พร้อม​จะ​เกิด แต่​ผู้​เป็น​แม่​ไม่​มี​แรง​จะ​เบ่ง​ออก​มา</verse>
				<verse number="4">บาง​ที​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ได้ยิน​ทุก​ถ้อยคำ​ของ​แม่ทัพ ซึ่ง​กษัตริย์​อัสซีเรีย​เจ้านาย​ของ​เขา​ใช้​ให้​มา​หมิ่นประมาท​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่ และ​พระองค์​จะ​ลงโทษ​เขา​เนื่องด้วย​ถ้อยคำ​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้ยิน​นั้น ดังนั้น​ขอ​โปรด​อธิษฐาน​เผื่อ​พวก​เรา​ที่​เหลือ​อยู่​เพียง​หยิบมือ​นี้​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ข้าราชการ​ของ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​มา​พบ​อิสยาห์</verse>
				<verse number="6">อิสยาห์​ก็​กล่าว​กับ​พวก​เขา​ว่า “จง​ไป​บอก​นาย​ของ​ท่าน​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า อย่า​กลัว​สิ่ง​ที่​ได้ยิน คือ​ถ้อยคำ​ซึ่ง​ลูกน้อง​ของ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​ได้​หมิ่น​ประมาท​ข้า</verse>
				<verse number="7">จง​ฟัง​เถิด! เมื่อ​เขา​ได้ยิน​รายงาน​บาง​อย่าง ข้า​จะ​ทำ​ให้​เขา​อยาก​กลับ​ไป​ยัง​ประเทศ​ของ​ตน และ​ข้า​จะ​ให้​เขา​ตาย​ด้วย​ดาบ​ที่​นั่น’ ”</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​แม่ทัพ​อัสซีเรีย​ได้​ข่าว​ว่า​กษัตริย์​ของ​ตน​ออก​จาก​ลาคีช​แล้ว ก็​ถอน​ทัพ​ไป​และ​พบ​เขา​กำลัง​รบ​อยู่​กับ​เมือง​ลิบนาห์</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เซนนาเคอริบ​ได้รับ​รายงาน​ว่า ทีรหะคาห์​กษัตริย์​ชาว​คูช ​แห่ง​อียิปต์​ยกทัพ​จะ​มา​สู้รบ​กับ​เขา ดังนั้น​เขา​จึง​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​กลับมา​แจ้ง​เฮเซคียาห์​ว่า</verse>
				<verse number="10">“จง​ไป​บอก​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​ดังนี้​ว่า อย่า​ยอม​ให้​พระเจ้า​ซึ่ง​เจ้า​พึ่งพา​นั้น​หลอกลวง​เจ้า​เมื่อ​พระองค์​พูด​ว่า ‘เยรูซาเล็ม​จะ​ไม่​ตก​อยู่​ใน​มือ​กษัตริย์​อัสซีเรีย’</verse>
				<verse number="11">เจ้า​ก็​รู้​ดี​ว่า​บรรดา​กษัตริย์​อัสซีเรีย​ได้​ทำ​อะไร​แก่​ประเทศ​ทั้งปวง​บ้าง กษัตริย์​เหล่า​นั้น​ได้​ทำลาย​ล้าง​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ราบคาบ แล้ว​เจ้า​จะ​ได้รับ​การ​ช่วย​กู้​หรือ</verse>
				<verse number="12">บรรดา​พระ​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ซึ่ง​ผู้​ที่​มา​ก่อน​ข้า​ได้​ทำลาย​ล้าง​ไป​นั้น​ได้​ช่วย​กู้​พวก​เขา​ไว้​หรือ อย่าง​พระ​ทั้งหลาย​ของ​โกซาน ฮาราน เรเซฟ และ​ชาว​เอเดน​ใน​เทลอัสสาร์</verse>
				<verse number="13">ไหนล่ะ​กษัตริย์​ฮามัท กษัตริย์​อารปัด กษัตริย์​เสฟารวาอิม เฮนา และ​อิฟวาห์”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​เฮเซคียาห์​รับ​สาส์น​ฉบับ​นี้​และ​อ่าน​จบ ก็​ไป​ยัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​คลี่​สาส์น​นั้น​ออก​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">แล้ว​เฮเซคียาห์​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​ผู้​นั่ง​บน​บัลลังก์​ระหว่าง​เครูบ พระองค์​ผู้​เดียว​เป็น​พระเจ้า​เหนือ​มวล​อาณาจักร​ของ​โลก พระองค์​สร้าง​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​ขอ​เอียง​หู​ฟัง พระยาห์เวห์​ขอ​เปิด​ตา​ดู​และ​ฟัง​ถ้อยคำ​ซึ่ง​เซนนาเคอริบ​ส่ง​มา​สบประมาท​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์ เป็น​ความ​จริง​ที่​ว่า​บรรดา​กษัตริย์​อัสซีเรีย​ได้​ทำลาย​ล้าง​ประชาชาติ​เหล่า​นั้น​และ​แผ่นดิน​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="18">และ​ได้​เผา​ทำลาย​พระ​ของ​พวก​เขา​ทิ้ง​เพราะ​พระ​เหล่า​นั้น​ไม่​ใช่​พระเจ้า เป็น​เพียง​แต่​ไม้​และ​หิน​ที่​ทำ​ขึ้น​ด้วย​มือ​มนุษย์</verse>
				<verse number="19">บัดนี้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เรา ขอ​ช่วย​พวก​เรา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​เขา เพื่อ​มวล​อาณาจักร​ใน​โลก​นี้​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​พระองค์​แต่​เพียง​ผู้เดียว​เท่านั้น​เป็น​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="20">จาก​นั้น​อิสยาห์​ลูกชาย​อาโมศ​จึง​ให้​นำ​ความ​มา​บอก​เฮเซคียาห์​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เรา​ได้ยิน​คำ​อธิษฐาน​ของ​เจ้า​เรื่อง​กษัตริย์​เซนนาเคอริบ​แห่ง​อัสซีเรีย​แล้ว</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​จึง​พูด​ถึง​เขา​ดังนี้​ว่า ลูกสาว​แห่ง​ศิโยน ผู้​เป็น​สาว​บริสุทธิ์ ดูหมิ่น​เจ้า​และ​เยาะเย้ย​เจ้า ลูกสาว​แห่ง​เยรูซาเล็ม ส่ายหน้า​เมื่อ​เจ้า​เตลิด​หนี</verse>
				<verse number="22">ใคร​นะ​ที่​เจ้า​เย้ยหยัน​และ​ลบหลู่ เจ้า​ขึ้นเสียง และ​ทำ​ตา​หยิ่ง​ยโส​ใส่​ใคร ก็​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล​น่ะ​สิ!</verse>
				<verse number="23">เจ้า​ใช้​ผู้​ส่ง​สาส์น​ของ​เจ้า มา​กล่าว​วาจา​ลบหลู่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​เจ้า​ได้​กล่าว​ว่า ด้วย​รถ​ม้า​ศึก​มากมาย​ของ​ข้า ข้า​ได้​ขึ้นไป​ถึง​บรรดา​ยอด​เขา​สูง สู่​สุดยอด​แห่ง​เลบานอน ข้า​ได้​โค่น​บรรดา​สน​ซีดาร์​ที่​สูง​ที่สุด และ​ต้น​สน​จูนิเปอร์​ที่​ดี​เยี่ยม​ที่สุด ข้า​ได้​เข้า​ไป​ถึง​ส่วน​ลึก​ที่สุด คือ​ป่า​อัน​อุดม​ที่สุด</verse>
				<verse number="24">ข้า​ได้​ขุด​บ่อ​น้ำ​ใน​ต่าง​แดน และ​ดื่ม​น้ำ​ที่​นั่น ด้วย​ส้นเท้า​ของ​ข้า ลำธาร​ทั้งหมด​ของ​อียิปต์​ก็​แห้ง​เหือด</verse>
				<verse number="25">เจ้า​ไม่​เคย​ได้ยิน​เลย​หรือ เรา​ได้​สั่ง​ไว้​นาน​มา​แล้ว เรา​ได้​วางแผน​ไว้​ตั้งแต่​อดีต และ​บัดนี้​เรา​ก็​ทำ​ให้​เป็น​ไป​ตาม​นั้น คือ​ให้​เจ้า​พิชิต​เมือง​ป้อม​ปราการ​ทั้งหลาย ทำ​ให้​กลาย​เป็น​กอง​หิน</verse>
				<verse number="26">ชาว​เมือง​เหล่า​นั้น​หมด​อำนาจ ถดถอย​และ​อับอาย พวก​เขา​เหมือน​พืช​ใน​ทุ่ง​นา เหมือน​หน่อ​อ่อน​เขียว​สด เหมือน​หญ้า​งอก​ขึ้น​บน​หลังคา ถูก​แดด​แผดเผา​ก่อน​จะ​โต​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="27">แต่​เรา​รู้​ว่า​เจ้า​อยู่​ที่​ไหน และ​รู้​เมื่อ​เจ้า​มา​และ​ไป และ​รู้​ที่​เจ้า​ฉุนเฉียว​ใส่​เรา</verse>
				<verse number="28">เพราะ​เจ้า​เกรี้ยวกราด​ใส่​เรา และ​เพราะ​คำ​พูด​โอหัง​ของ​เจ้า​เข้า​หู​เรา เรา​จะ​เอา​เบ็ด​เกี่ยว​จมูก​ของ​เจ้า และ​เอา​บังเหียน​ใส่​ปาก​ของ​เจ้า และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​กลับ​ไป ตาม​ทาง​ที่​เจ้า​มา</verse>
				<verse number="29">เฮเซคียาห์ นี่​จะ​เป็น​หมาย​สำคัญ​แก่​เจ้า คือ ปี​นี้​เจ้า​จะ​กิน​สิ่ง​ที่​งอก​ขึ้น​เอง และ​ปี​ที่​สอง​ก็​จะ​กิน​สิ่ง​ที่​ออก​ผล​จาก​ที่​เดิม แต่​ใน​ปี​ที่​สาม จง​หว่าน​และ​เก็บเกี่ยว จง​ทำ​ไร่​องุ่น​และ​กิน​ผล​ของ​มัน</verse>
				<verse number="30">ผู้​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​อาณาจักร​ยูดาห์​เพียง​หยิบมือ​นั้น จะ​หยั่ง​ราก​และ​เกิดผล​อีก​ครั้ง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="31">เพราะ​จะ​มี​คน​ที่​เหลือ​รอด​หยิบมือ​หนึ่ง​มา​จาก​เยรูซาเล็ม และ​ผู้​รอด​ชีวิต​กลุ่ม​หนึ่ง​จะ​มา​จาก​ภูเขา​ศิโยน ความ​กระตือรือร้น​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​จะ​ทำ​ให้​สำเร็จ​ตาม​นี้’</verse>
				<verse number="32">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​พูด​ถึง​กษัตริย์​อัสซีเรีย​ว่า ‘เขา​จะ​ไม่ได้​เข้า​มา​ใน​เมือง​นี้ หรือ​ยิง​ธนู​ที่นี่ เขา​จะ​ไม่​มา​ถือ​โล่​อยู่​หน้า​เมือง หรือ​สร้าง​แนว​ล้อม​โจมตี​มัน</verse>
				<verse number="33">เขา​มา​ทาง​ไหน​ก็​จะ​กลับไป​ทาง​นั้น เขา​จะ​ไม่ได้​เข้า​มา​ใน​เมือง​นี้ พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="34">เรา​จะ​ปกป้อง​และ​ช่วย​เมือง​นี้​ไว้ เพื่อ​เห็น​แก่​เรา​เอง​และ​เห็น​แก่​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา’ ”</verse>
				<verse number="35">ใน​คืน​นั้น​เอง​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ออก​ไป​ประหาร​คน​ใน​ค่าย​อัสซีเรีย 185,000 คน วัน​รุ่งขึ้น​เมื่อ​ผู้​คน​ตื่น​ขึ้น​ก็​เห็น​ซาก​ศพ​เกลื่อนกลาด!</verse>
				<verse number="36">กษัตริย์​เซนนาเคอริบ​แห่ง​อัสซีเรีย​จึง​ให้​รื้อ​ค่าย และ​ถอน​ทัพ​กลับ​ไป​ยัง​เมือง​นีนะเวห์​และ​พัก​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="37">วัน​หนึ่ง​ขณะ​ที่​นมัสการ​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระ​นิสรอค​ของ​เขา อัดรัมเมเลค​และ​ชาเรเซอร์​ลูกชาย​ของ​เขา​เอง​ได้​สังหาร​เขา​ด้วย​ดาบ แล้ว​หนี​ไป​ยัง​ดินแดน​อารารัต และ​เอสารฮัดโดน​ลูกชาย​อีก​คน​หนึ่ง​ของ​เขา​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ครั้ง​นั้น​เฮเซคียาห์​ป่วย​หนัก​ใกล้​สิ้น​ชีวิต ผู้​เผย​พระวจนะ​อิสยาห์​ลูกชาย​ของ​อาโมศ​มา​พบ​เขา​และ​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า จง​จัดการ​บ้าน​เมือง​ให้​เรียบร้อย​เพราะ​เจ้า​จะ​ไม่​หาย​ป่วย แต่​เจ้า​กำลัง​จะ​ตาย”</verse>
				<verse number="2">เฮเซคียาห์​หันหน้า​เข้า​หา​กำแพง และ​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า</verse>
				<verse number="3">“พระยาห์เวห์ ขอ​ระลึก​ว่า​ข้าพเจ้า​ได้​ดำเนิน​ชีวิต​อยู่​ใน​ทาง​ของ​พระองค์​อย่าง​สัตย์ซื่อ ยอม​อุทิศ​ตน​อย่าง​สิ้นสุด​ใจ​และ​ทำ​สิ่ง​ที่​ดี​ใน​สายตา​ของ​พระองค์​อย่างไร” แล้ว​เฮเซคียาห์​ก็​ร่ำไห้​อย่าง​ขมขื่น</verse>
				<verse number="4">ก่อน​ที่​อิสยาห์​จะ​ก้าว​พ้น​เขต​ลาน​ชั้น​กลาง ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="5">“จง​กลับไป​บอก​เฮเซคียาห์​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ประชาชน​ของ​เรา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ดาวิด​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​ได้ยิน​คำ​อธิษฐาน​และ​ได้​เห็น​น้ำตา​ของ​เจ้า​แล้ว เรา​จะ​รักษา​เจ้า วันที่​สาม​นับ​จาก​นี้​เจ้า​จะ​ลุก​จาก​เตียง​ไป​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ได้</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​ต่อ​อายุ​ให้​เจ้า​อีก​สิบห้า​ปี และ​เรา​จะ​ช่วย​เจ้า​กับ​เมือง​นี้​ให้​พ้น​จาก​มือ​กษัตริย์​อัสซีเรีย เรา​จะ​ปกป้อง​เมือง​นี้​ไว้​เพื่อ​ตัว​เรา​เอง​และ​เพื่อ​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา’ ”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​อิสยาห์​กล่าว​ว่า “จง​เตรียม​ยา​พอก​จาก​มะเดื่อ” พวก​เขา​จึง​ทำ​ตาม​นั้น​และ​นำมา​พอก​ที่​ฝี แล้ว​เฮเซคียาห์​ก็​หาย​ป่วย</verse>
				<verse number="8">เฮเซคียาห์​ถาม​อิสยาห์​ว่า “อะไร​จะ​เป็น​หมาย​สำคัญ​ให้​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​จะ​รักษา​ข้า และ​วันที่​สาม​นับ​จาก​นี้​ข้า​จะ​ขึ้นไป​ยัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​อีก”</verse>
				<verse number="9">อิสยาห์​ตอบ​ว่า “นี่​เป็น​หมาย​สำคัญ​ที่​พระยาห์เวห์​ให้​แก่​ท่าน เพื่อ​แสดง​ว่า​พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้​คือ ท่าน​อยาก​ให้​เงา​เคลื่อน​ไป​ข้าง​หน้า​สิบ​ขั้น หรือ​ถอย​หลัง​ไป​สิบ​ขั้น”</verse>
				<verse number="10">เฮเซคียาห์​พูด​ว่า “การ​ที่​เงา​จะ​เคลื่อน​ไป​ข้าง​หน้า​สิบ​ขั้น​ก็​เป็น​เรื่อง​ปกติ ดังนั้น​ขอให้​ถอย​หลัง​สิบ​ขั้น​ก็​แล้ว​กัน”</verse>
				<verse number="11">ผู้​เผย​พระวจนะ​อิสยาห์​จึง​ร่ำร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์ พระองค์​ก็​บันดาล​ให้​เงา​บน​นาฬิกา​แดด​ของ​อาหัส​เคลื่อน​ถอย​หลัง​ไป​สิบ​ขั้น</verse>
				<verse number="12">ครั้ง​นั้น​เมโรดัคบาลาดัน​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​บาลาดัน​แห่ง​บาบิโลน​ได้​ทราบ​ข่าว​ว่า​เฮเซคียาห์​ป่วย​ก็​ส่ง​จดหมาย​และ​ของขวัญ​มา​ให้</verse>
				<verse number="13">เฮเซคียาห์​ต้อนรับ​ผู้แทน​เหล่า​นั้น​และ​อวด​สมบัติ​ทั้งสิ้น​ใน​คลัง​ให้​พวก​เขา​ชม คือ​เงิน ทอง เครื่องเทศ น้ำมัน​มะกอก​อย่าง​ดี อาวุธ​ยุทโธปกรณ์ และ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ที่​มี ไม่​มี​สัก​สิ่ง​เดียว​ใน​วัง​หรือ​ทั่ว​อาณาจักร​ที่​เฮเซคียาห์​ไม่ได้​อวด</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ผู้​เผย​พระวจนะ​อิสยาห์​มา​พบ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์ และ​ถาม​ว่า “คน​พวก​นี้​พูด​อะไร พวก​เขา​มา​จาก​ไหน” เฮเซคียาห์​ตอบ​ว่า “มา​จาก​บาบิโลน​ดินแดน​อัน​ไกล​โพ้น”</verse>
				<verse number="15">ผู้​เผย​พระวจนะ​ถาม​ว่า “พวก​เขา​ได้​เห็น​อะไร​ใน​วัง​ของ​ท่าน​บ้าง” เฮเซคียาห์​ตอบ​ว่า “พวก​เขา​เห็น​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ใน​วัง​ของ​ข้าพเจ้า ไม่​มี​สัก​สิ่ง​เดียว​ใน​คลัง​ทรัพย์​ที่​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ให้​พวก​เขา​ดู”</verse>
				<verse number="16">อิสยาห์​จึง​กล่าว​แก่​เฮเซคียาห์​ว่า “จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ดังนี้</verse>
				<verse number="17">เวลา​นั้น​จะ​มาถึง​อย่าง​แน่นอน เมื่อ​ทุก​อย่าง​ใน​วัง​ของ​เจ้า​และ​ทุก​สิ่ง​ที่​ผู้​ซึ่ง​มา​ก่อน​เจ้า​ได้​สะสม​ไว้​จวบจน​บัดนี้​จะ​ถูก​กวาด​ไป​ยัง​บาบิโลน จะ​ไม่​มี​อะไร​เหลือ​เลย พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้</verse>
				<verse number="18">และ​เชื้อสาย​ของ​เจ้า​บาง​คน เลือด​เนื้อ​เชื้อ​ไข​ของ​เจ้า​เอง​จะ​ถูก​กวาดต้อน​ไป ต้อง​กลาย​เป็น​ขันที​อยู่​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน”</verse>
				<verse number="19">เฮเซคียาห์​ตอบ​ว่า “ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ตาม​ที่​ท่าน​ว่า​มา​ก็​ดี​อยู่” เพราะ​เฮเซคียาห์​คิด​ว่า “อย่าง​น้อย​ก็​ยัง​จะ​มี​ความ​สงบสุข​และ​ความ​มั่นคง​ปลอดภัย​ใน​ชั่วอายุ​ของ​ข้า​ไม่​ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="20">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​เฮเซคียาห์ ความ​สำเร็จ​ทั้งปวง การ​สร้าง​สระน้ำ​และ​ท่อ​ส่ง​น้ำ​มายัง​ตัว​เมือง​มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="21">เฮเซคียาห์​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ แล้ว​มนัสเสห์​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">เมื่อ​มนัสเสห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​มี​อายุ​สิบสอง​ปี และ​ปกครอง​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม 55 ปี แม่​ของ​เขา​คือ เฮฟซีบาห์</verse>
				<verse number="2">มนัสเสห์​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​ตาม​แบบ​อย่าง​อัน​น่า​ชิงชัง​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​พระยาห์เวห์​ขับไล่​ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="3">มนัสเสห์​สร้าง​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย​ซึ่ง​เฮเซคียาห์​พ่อ​ของ​เขา​ได้​ทำลาย​ทิ้ง​ไป​ขึ้น​มา​ใหม่ ทั้ง​สร้าง​แท่น​บูชา​พระบาอัล​และ​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์​เหมือน​ที่​กษัตริย์​อาหับ​แห่ง​อิสราเอล​ได้​ทำ เขา​กราบ​ไหว้​นมัสการ​ดวง​ดาว​ทั้งปวง​ใน​ฟาก​ฟ้า</verse>
				<verse number="4">เขา​สร้าง​แท่น​บูชา​สำหรับ​พระ​ต่าง​ๆ ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ไว้​ว่า “เรา​จะ​สถาปนา​นาม​ของ​เรา​ไว้​ใน​เยรูซาเล็ม”</verse>
				<verse number="5">เขา​สร้าง​แท่น​บูชา​สำหรับ​ดวง​ดาว​ทั้งปวง​ใน​ฟาก​ฟ้า​ที่​ลาน​ทั้ง​สอง​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">เขา​เอา​ลูกชาย​ของ​ตัวเอง​มา​เผา​ไฟ​เป็น​เครื่อง​บูชา เขา​ใช้​ไสยศาสตร์​และ​เวทมนตร์​คาถา ปรึกษา​คนทรง​และ​หมอดู ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​มาก​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ยั่วยุ​ให้​พระองค์​โกรธ</verse>
				<verse number="7">มนัสเสห์​สร้าง​เสา​สลัก​ของ​เจ้าแม่​อาเชราห์​แล้ว​ตั้ง​ไว้​ใน​วิหาร​ที่​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ไว้​กับ​ดาวิด​และ​โซโลมอน​ลูกชาย​ว่า “เรา​จะ​สถาปนา​นาม​ของ​เรา​ไว้​เป็น​นิตย์​ใน​วิหาร​แห่ง​นี้​และ​ใน​เยรูซาเล็ม​ซึ่ง​เรา​ได้​เลือกสรร​จาก​ทุก​เผ่า​ของ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="8">ขอ​เพียง​แต่​ชาว​อิสราเอล​ใส่ใจ​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​เรา​และ​กฎ​บัญญัติ​ทั้งปวง​ซึ่ง​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​ให้​ไว้ เรา​ก็​จะ​ไม่​ทำให้​พวก​เขา​ต้อง​ระเห็จ​จาก​ดินแดน​ที่​เรา​ยก​ให้​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา​อีก​เลย”</verse>
				<verse number="9">แต่​เหล่า​ประชาชน​ไม่​ยอม​ฟัง มนัสเสห์​ชักนำ​พวก​เขา​ให้​หลง​ผิด​ไป พวก​เขา​จึง​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​ยิ่ง​กว่า​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ทำลาย​ไป​ให้​พ้น​หน้า​ชาว​อิสราเอล​เสียอีก</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูด​ผ่าน​ผู้​เผย​พระวจนะ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ว่า</verse>
				<verse number="11">“เนื่องจาก​กษัตริย์​มนัสเสห์​แห่ง​ยูดาห์​ได้​ทำ​บาป​ที่​น่า​ชิงชัง​เหล่า​นี้ และ​ยัง​ชั่ว​ร้าย​ยิ่ง​กว่า​ชาว​อาโมไรต์​ซึ่ง​เคย​อยู่​มา​ก่อน และ​เนื่องจาก​เขา​ได้​ชักนำ​ชน​ยูดาห์​ให้​ทำ​บาป​ด้วย​รูป​เคารพ​ทั้งหลาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="12">ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​จะ​นำ​ภัยพิบัติ​มา​สู่​เยรูซาเล็ม​และ​ยูดาห์​จน​ทุก​คน​ที่​ได้ยิน​เรื่อง​นี้​จะ​ถึง​กับ​ขนลุก​ขน​พอง</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​ขึง​เชือก​วัด​เหนือ​เยรูซาเล็ม​เหมือน​ที่​ทำ​กับ​สะมาเรีย และ​ใช้​สาย​ดิ่ง​วัด​เหมือน​ที่​ทำ​กับ​พงศ์พันธุ์​ของ​อาหับ เรา​จะ​กวาดล้าง​เยรูซาเล็ม​เหมือน​คน​ล้าง​ชาม​เช็ด​แล้ว​คว่ำ​ทิ้ง​ไว้</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ทิ้ง​ชน​หยิบมือ​ที่​เหลือ​แห่ง​กรรมสิทธิ์​ของ​เรา​และ​มอบ​พวก​เขา​ให้​แก่​ศัตรู เขา​จะ​ถูก​ปล้น และ​ถูก​กวาดต้อน​ไป​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="15">เพราะ​พวก​เขา​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​เรา ยั่ว​โทสะ​เรา นับ​ตั้งแต่​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​ออก​มา​จาก​อียิปต์​จวบจน​บัดนี้”</verse>
				<verse number="16">มนัสเสห์​ไม่​เพียง​แต่​ชักนำ​ชน​ยูดาห์​ให้​ทำ​บาป ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​เท่านั้น แต่​ยัง​ได้​ประหาร​คน​บริสุทธิ์​เป็น​จำนวน​มาก​จน​เลือด​นอง​ทั่ว​ทั้ง​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="17">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​มนัสเสห์ ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ​ตลอดจน​บาป​ของ​เขา มี​บันทึก​อยู่​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="18">มนัสเสห์​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​อุทยาน​ของ​วัง​ที่​อุสซา แล้ว​อาโมน​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​อาโมน​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​มี​อายุ 22 ปี​และ​ปกครอง​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​สอง​ปี แม่​ของ​เขา​คือ​เมชุลเลเมท​ผู้​เป็น​ลูกสาว​ของ​ฮารูส​จาก​โยทบาห์</verse>
				<verse number="20">อาโมน​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​ตาม​อย่าง​มนัสเสห์​พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="21">อาโมน​ดำเนิน​ตาม​รอย​พ่อ​ของ​เขา​อย่าง​เต็มที่ เขา​กราบ​ไหว้​นมัสการ​รูป​เคารพ​ทั้งหลาย​ที่​พ่อ​ของ​เขา​นมัสการ</verse>
				<verse number="22">เขา​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​และ​ไม่ได้​ดำเนิน​ชีวิต​ด้วย​การ​เชื่อฟัง​พระองค์</verse>
				<verse number="23">ข้าราชการ​ของ​อาโมน​สมคบ​กัน​สังหาร​เขา​ใน​วัง</verse>
				<verse number="24">ประชาชน​ใน​ดินแดน​นั้น​จึง​ประหาร​ชีวิต​ผู้​ลอบ​สังหาร​กษัตริย์​อาโมน​ทุก​คน แล้ว​แต่งตั้ง​โยสิยาห์​ลูกชาย​ของ​อาโมน​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="25">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​อาโมน​และ​สิ่ง​ที่​ทำ​มี​บันทึก​อยู่​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="26">เขา​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​อุโมงค์​วาง​ศพ​ของ​เขา​ใน​อุทยาน​ที่​อุสซา แล้ว​โยสิยาห์​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">เมื่อ​โยสิยาห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​มี​อายุ​แปด​ปี เขา​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม 31 ปี แม่​ของ​เขา​คือ​เยดีดาห์​ลูกสาว​ของ​อาดายาห์​จาก​โบสคาท</verse>
				<verse number="2">โยสิยาห์​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ดำเนิน​ตาม​แบบ​อย่าง​ของ​ดาวิด​ผู้​เป็น​บรรพบุรุษ​อย่าง​เต็มที่ โดย​ไม่ได้​หันเห​ไป​ทาง​ขวา​หรือ​ทาง​ซ้าย</verse>
				<verse number="3">ใน​ปี​ที่​สิบแปด​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์ เขา​ใช้​เลขา​ชาฟาน​ลูกชาย​ของ​อาซาลิยาห์​หลาน​เมชุลลาม​ไป​ยัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">โยสิยาห์​สั่ง​ว่า “จง​ขึ้นไป​พบ​มหา​ปุโรหิต​ฮิลคียาห์ บอก​ให้​เขา​รวบรวม​เงิน​ที่​ปุโรหิต​ซึ่ง​เฝ้า​ประตู​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​เก็บ​จาก​ประชาชน​ที่​มา​นมัสการ</verse>
				<verse number="5">และ​นำ​ไป​มอบ​แก่​ผู้​ที่​ได้รับ​การ​แต่งตั้ง​ให้​บังคับ​สั่ง​งาน​วิหาร เพื่อ​จ่าย​ให้​แก่​คน​งาน​ที่​มา​ซ่อมแซม​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">คือ​ช่าง​ไม้ ช่าง​ก่อสร้าง และ​ช่าง​ก่อ และ​เพื่อ​ซื้อ​ไม้​และ​หิน​สกัด​ที่​ใช้​ใน​การ​ซ่อมแซม​วิหาร</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ไม่​ต้อง​ทำ​รายงาน​การ​เงิน​ซึ่ง​พวก​เขา​ได้​รับ​มา เพราะ​พวก​เขา​มี​ความ​ซื่อสัตย์​สุจริต”</verse>
				<verse number="8">มหา​ปุโรหิต​ฮิลคียาห์​แจ้ง​เลขา​ชาฟาน​ว่า “ข้าพเจ้า​ได้​พบ​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์” แล้ว​เขา​มอบให้​ชาฟาน​อ่าน</verse>
				<verse number="9">เลขา​ชาฟาน​จึง​ไป​รายงาน​กษัตริย์​ว่า “ข้าราชการ​ได้​จ่าย​เงิน​ที่​มี​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ให้​คน​งาน​และ​ผู้​ควบคุม​การ​ซ่อมแซม​วิหาร”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​เลขา​ชาฟาน​บอก​กษัตริย์​ว่า “ปุโรหิต​ฮิลคียาห์​ได้​มอบ​หนังสือ​นี้​แก่​ข้าพเจ้า” ชาฟาน​จึง​อ่าน​หนังสือ​นั้น​ต่อหน้า​กษัตริย์</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​กษัตริย์​ได้​ฟัง​เนื้อความ​ใน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​นั้น​ก็​ฉีก​เสื้อ​คลุม</verse>
				<verse number="12">และ​สั่ง​ปุโรหิต​ฮิลคียาห์ อาหิคัม​ลูกชาย​ของ​ชาฟาน อัคโบร์​ลูกชาย​ของ​มีคายาห์ เลขา​ชาฟาน และ​มหาดเล็ก​อาสายาห์​ว่า</verse>
				<verse number="13">“จง​ไป​ถาม​พระยาห์เวห์​ให้​ข้า​และ​เหล่า​ประชาชน​ทั่ว​ทั้ง​ยูดาห์​เกี่ยวกับ​สิ่ง​ที่​บันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​ที่​ได้​พบ​นี้ ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​เผาผลาญ​ข้า​นั้น​ร้ายแรง​นัก เพราะ​บรรดา​คน​ที่​ไป​ก่อนหน้า​ข้า​ไม่ได้​ปฏิบัติ​ตาม​ถ้อยคำ​ใน​หนังสือ​นี้​เลย ซึ่ง​มี​บันทึก​เกี่ยวโยง​มาถึง​พวก​เรา”</verse>
				<verse number="14">ปุโรหิต​ฮิลคียาห์ อาหิคัม​ลูกชาย​ของ​ชาฟาน อัคโบร์​ลูกชาย​ของ​มีคายาห์ ราช​เลขา​ชาฟาน และ​มหาดเล็ก​อาสายาห์ จึง​ไป​พบ​ผู้​เผย​พระวจนะ​หญิง​ฮุลดาห์​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ที่​เยรูซาเล็ม​ส่วน​ที่​เป็น​เขต​ใหม่ เธอ​เป็น​ภรรยา​ของ​ชัลลูม​ลูกชาย​ของ​ทิกวาห์​ผู้​เป็น​บุตร​ของ​ฮารฮัส​ผู้​ดูแล​ห้อง​เก็บ​เสื้อผ้า</verse>
				<verse number="15">เธอ​กล่าว​กับ​พวก​เขา​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​พูด​ดังนี้​ว่า จง​แจ้ง​ผู้​ที่​ใช้​เจ้า​มา​หา​เรา​ว่า</verse>
				<verse number="16">‘พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​จะ​นำ​หายนะ​ทุก​อย่าง​มา​ยัง​ที่​แห่ง​นี้​และ​มายัง​ประชาชน​ตาม​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​ซึ่ง​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ได้​อ่าน​นั้น</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พวก​เขา​ได้​ทอดทิ้ง​เรา​ไป​เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย​เทพเจ้า​อื่น​ๆ และ​ยั่ว​โทสะ​ของ​เรา​ด้วย​รูป​เคารพ​ทั้งปวง​ที่​มือ​ของ​พวก​เขา​ได้​ทำ​ขึ้น ความ​โกรธ​ของ​เรา​จะ​เผาผลาญ​ที่​แห่ง​นี้​และ​จะ​ระงับ​ไม่ได้’</verse>
				<verse number="18">จง​บอก​กษัตริย์​ยูดาห์​ซึ่ง​ใช้​พวก​เจ้า​มา​ถาม​พระยาห์เวห์​นั้น​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​พูด​เกี่ยวกับ​ข้อความ​ที่​เจ้า​ได้ยิน​ดังนี้​ว่า</verse>
				<verse number="19">เนื่องจาก​จิตใจ​ของ​เจ้า​น้อม​รับ​และ​เจ้า​ได้​ถ่อม​ตัว​ลง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เมื่อ​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​เรา​กล่าว​ไว้​เกี่ยวกับ​สถานที่​นี้​และ​ประชาชน​ที่​ว่า​จะ​ถูก​สาป​แช่ง ​และ​จะ​ต้อง​ร้าง และ​เนื่องจาก​เจ้า​ได้​ฉีก​เสื้อผ้า​และ​ร่ำไห้​ต่อหน้า​เรา และ​เรา​ก็​ได้ยิน​แล้ว พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนี้</verse>
				<verse number="20">ฉะนั้น​เรา​จะ​รวบรวม​เจ้า​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​เจ้า​จะ​ถูก​ฝัง​อย่าง​สงบสุข ไม่​ต้อง​เห็น​หายนะ​ทั้งปวง​ซึ่ง​เรา​จะ​นำมา​ยัง​สถานที่​นี้’ ” พวก​เขา​จึง​นำ​คำตอบ​ของ​เธอ​กลับไป​บอก​กษัตริย์​โยสิยาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">กษัตริย์​โยสิยาห์​จึง​เรียก​ผู้​อาวุโส​ของ​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​ทุก​คน​มา​รวม​กัน</verse>
				<verse number="2">เขา​ไป​ยัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​พร้อม​ประชาชน​ยูดาห์ ชาว​เยรูซาเล็ม ปุโรหิต ผู้​เผย​พระวจนะ คือ​ประชาชน​ทั้งปวง​ตั้งแต่​ผู้​น้อย​ที่สุด​จน​ถึง​ผู้​ใหญ่​ที่สุด กษัตริย์​อ่าน​ทุก​ถ้อยคำ​ใน​หนังสือ​พันธสัญญา​ซึ่ง​พบ​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ต่อหน้า​พวก​เขา</verse>
				<verse number="3">เขา​ยืน​อยู่​ข้าง​เสา เขา​รื้อฟื้น​พันธสัญญา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ถวาย​ปฏิญาณ​ที่​จะ​ติดตาม​พระยาห์เวห์ และ​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง ข้อ​กำหนด และ​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์​ด้วย​สุดจิต​สุดใจ เป็น​การ​ยืนยัน​ใจความ​ของ​พันธสัญญา​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​นี้ แล้ว​ประชาชน​ทั้งหมด​ก็​ปฏิญาณ​เข้า​ร่วม​ใน​พันธสัญญา</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​สั่ง​มหา​ปุโรหิต​ฮิลคียาห์ ปุโรหิต​อื่น​ๆ ที่​รอง​ลง​มา​และ​นาย​ประตู​ทั้งหลาย​ให้​กำจัด​เครื่องใช้​ทุก​อย่าง​สำหรับ​พระบาอัล เจ้าแม่​อาเชราห์ และ​ดวง​ดาว​ทั้งปวง​ใน​ฟาก​ฟ้า​ออก​ไป​จาก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​เผา​ของ​เหล่า​นั้น​ที่​ลาน​หุบเขา​ขิดโรน​นอก​กรุง​เยรูซาเล็ม​และ​นำ​เถ้า​ถ่าน​ไป​ทิ้ง​ที่​เบธเอล</verse>
				<verse number="5">โยสิยาห์​ปลด​ปุโรหิต​ของ​พระ​ทั้งหลาย​ซึ่ง​บรรดา​กษัตริย์​ยูดาห์​ได้​แต่งตั้ง​พวก​เขา​ให้​เผา​เครื่อง​หอม​ใน​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย​ทั่ว​แดน​ยูดาห์​และ​รอบ​ๆ กรุง​เยรูซาเล็ม​เพื่อ​บูชา​พระบาอัล ดวง​อาทิตย์ ดวง​จันทร์ ดารา​จักร​และ​ดวง​ดาว​ทั้งปวง​ใน​ฟาก​ฟ้า</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​รื้อ​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์​ออก​จาก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ นำ​ไป​เผา​ที่​หุบเขา​ขิดโรน นอก​กรุง​เยรูซาเล็ม แล้ว​บด​เป็น​ผง โปรย​บน​หลุม​ฝัง​ศพ​ของ​สามัญชน</verse>
				<verse number="7">ทั้ง​รื้อ​สำนัก​บูชา​ต่าง​ๆ ของ​โสเภณี​ชาย​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ใน​เขต​ที่​พวก​ผู้หญิง​ทอ​ผ้า​ให้​กับ​เจ้า​แม่​อาเชราห์</verse>
				<verse number="8">โยสิยาห์​นำ​บรรดา​ปุโรหิต​จาก​หัวเมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์​มายัง​กรุง​เยรูซาเล็ม และ​รื้อ​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย​จาก​เกบา​จด​เบเออร์เชบา ที่​ซึ่ง​ปุโรหิต​ทั้งหลาย​ได้​เผา​เครื่อง​หอม เขา​ทำลาย​สถาน​บูชา ​ตรง​ทาง​เข้า​ประตู​ที่​โยชูวา​ผู้​ว่า​การ​เมือง​ของ​เยรูซาเล็ม​สร้าง​ขึ้น ตั้ง​อยู่​ทาง​ซ้าย​มือ​ของ​ประตู​เมือง</verse>
				<verse number="9">ถึงแม้​ปุโรหิต​ของ​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​เหล่า​นี้​ไม่ได้​ทำ​หน้าที่​ปรนนิบัติ​รับใช้​ที่​แท่น​บูชา​ของ​พระยาห์เวห์​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม แต่ก็​กิน​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ​ร่วม​กับ​ปุโรหิต​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="10">โยสิยาห์​ทำลาย​โทเฟท​ใน​หุบเขา​เบนฮินโนม เพื่อ​จะ​ไม่​มี​ใคร​สามารถ​ใช้​ที่​นั่น​เผา​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​ตน​เป็น​เครื่อง​บูชา ​แก่​พระโมเลค​ได้​อีก</verse>
				<verse number="11">เขา​รื้อ​รูปปั้น​ม้า​ตรง​ทาง​เข้า​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​ตั้ง​อยู่​บน​ลาน ​ใกล้​กับ​ห้อง​ของ​ขุนนาง​นาธันเมเลค รูปปั้น​เหล่า​นี้​กษัตริย์​องค์​ก่อน​ๆ ของ​ยูดาห์​ได้​สร้าง​ถวาย​ดวง​อาทิตย์ จาก​นั้น​โยสิยาห์​ได้​เผา​รถ​ม้า​ศึก​ที่​สร้าง​ถวาย​ดวง​อาทิตย์​ด้วย</verse>
				<verse number="12">เขา​รื้อ​แท่น​บูชา​ต่าง​ๆ ที่​กษัตริย์​ยูดาห์​สร้าง​ขึ้น​บน​ดาดฟ้า​วัง​ใกล้​ห้อง​ชั้น​บน​ของ​อาหัส ส่วน​แท่น​บูชา​ซึ่ง​มนัสเสห์​สร้าง​ขึ้น​ใน​ลาน​ทั้ง​สอง​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น โยสิยาห์​ทุบ​เป็น​ชิ้น​เล็ก​ชิ้น​น้อย​และ​โยน​ทิ้ง​ใน​หุบเขา​ขิดโรน</verse>
				<verse number="13">เขา​ทำลาย​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย​ทาง​ตะวันออก​ของ​เยรูซาเล็ม ทาง​ใต้​ของ​เนิน​เขา​แห่ง​ความ​เสื่อม​ทราม ซึ่ง​กษัตริย์​โซโลมอน​แห่ง​อิสราเอล​สร้าง​ขึ้น​สำหรับ​เทวี​อัชโทเรท​อัน​ชั่วช้า​ของ​ชาว​ไซดอน สำหรับ​พระ​เคโมช​อัน​เลวทราม​ของ​โมอับ และ​สำหรับ​พระโมเลค​อัน​น่า​ชิงชัง​ของ​ชาว​อัมโมน</verse>
				<verse number="14">โยสิยาห์​ทุบ​หิน​ศักดิ์สิทธิ์​และ​โค่น​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์​ทิ้ง และ​ถม​ที่​เหล่า​นั้น​ด้วย​กระดูก​คน​ตาย</verse>
				<verse number="15">เขา​ยัง​รื้อ​แท่น​บูชา​และ​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ใน​เบธเอล​ซึ่ง​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท​ผู้​ชักนำ​คน​อิสราเอล​ให้​ทำ​บาป​ได้​สร้าง​ขึ้น โยสิยาห์​ทุบ​ทิ้ง​ให้​แหลก​เป็น​ธุลี และ​เผา​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์​ด้วย</verse>
				<verse number="16">ขณะ​ที่​โยสิยาห์​มอง​ไป​รอบ​ๆ เขา​สังเกต​เห็น​สุสาน​ต่าง​ๆ ข้าง​ภูเขา ก็​สั่ง​ให้​นำ​กระดูก​ใน​สุสาน​เหล่า​นั้น​ออก​มา​เผา​บน​แท่น​บูชา​แห่ง​เบธเอล เพื่อ​ให้​แท่น​นั้น​เสื่อม​ความ​ศักดิ์สิทธิ์ ตาม​ที่​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์​ประกาศ​ไว้​แล้ว​ว่า​จะ​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="17">โยสิยาห์​ถาม​ว่า “หิน​สุสาน​ที่​เห็น​นั้น​คือ​อะไร” ชาว​เมือง​นั้น​พูด​ว่า “เป็น​หลุม​ฝัง​ศพ​ของ​คน​ของ​พระเจ้า​จาก​ยูดาห์​ซึ่ง​ประกาศ​ว่า​สิ่ง​ที่​ท่าน​เพิ่ง​ทำ​เสร็จ​ลง​ไป​จะ​เกิดขึ้น​บน​แท่น​แห่ง​เบธเอล​นี้”</verse>
				<verse number="18">โยสิยาห์​จึง​พูด​ว่า “ปล่อย​สุสาน​นั้น​ไว้ อย่า​ให้​ใคร​ไป​รบกวน​กระดูก​ของ​เขา​เลย” พวก​เขา​จึง​ไม่ได้​เผา​กระดูก​ของ​ผู้​นั้น​และ​กระดูก​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​จาก​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="19">เช่น​เดียว​กับ​ที่​เบธเอล โยสิยาห์​ทลาย​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย​ทั่ว​สะมาเรีย​และ​ทำ​ให้​เสื่อม​ความ​ศักดิ์สิทธิ์ คือ​ที่​ซึ่ง​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​สร้าง​ขึ้น​ซึ่ง​เป็น​การ​ยั่วยุ​ให้​พระยาห์เวห์​โกรธ</verse>
				<verse number="20">โยสิยาห์​ประหาร​ปุโรหิต​ทั้งปวง​ของ​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​บน​แท่น​บูชา​เหล่า​นั้น และ​เผา​กระดูก​คน​บน​แท่น​บูชา​นั้น ด้วย​จาก​นั้น​ก็​กลับ​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="21">โยสิยาห์​สั่ง​ประชาชน​ทั้งปวง​ว่า “จง​ฉลอง​ปัสกา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ตาม​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​พันธสัญญา​นี้”</verse>
				<verse number="22">ไม่​เคย​มี​การ​ฉลอง​ปัสกา​อย่าง​นั้น​เลย​นับ​ตั้งแต่​สมัย​ผู้​วินิจฉัย​ของ​อิสราเอล​และ​ตลอด​ยุค​ของ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​และ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="23">แต่​พิธี​ปัสกา​นี้​ฉลอง​แด่​พระยาห์เวห์​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​ใน​ปี​ที่​สิบแปด​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์</verse>
				<verse number="24">ยิ่ง​กว่า​นั้น​โยสิยาห์​ยัง​ได้​กำจัด​คนทรง​หมอดู เทพเจ้า​ประจำ​เรือน รูป​เคารพ และ​สิ่ง​ที่​น่า​ชิงชัง​ทั้งปวง​ที่​พบ​เห็น​ใน​ยูดาห์​และ​กรุง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​ให้​ครบถ้วน​ตาม​ข้อ​กำหนด​ของ​กฎ​บัญญัติ​ซึ่ง​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​ที่​ปุโรหิต​ฮิลคียาห์​พบ​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">ก่อนหน้า​หรือ​หลัง​โยสิยาห์ ไม่​มี​กษัตริย์​คน​ใด​เสมอ​เหมือน​เขา ซึ่ง​หัน​กลับ​มา​หา​พระยาห์เวห์​อย่าง​สุด​จิต​สุด​ใจ​และ​สุด​กำลัง​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ทั้งสิ้น​ของ​โมเสส</verse>
				<verse number="26">แต่​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​หันเห​ความ​โกรธเกรี้ยว​อย่าง​รุนแรง​ที่​มี​ต่อ​ยูดาห์​อัน​เนื่อง​มา​จาก​การ​กระทำ​ทั้งสิ้น​ของ​มนัสเสห์​ซึ่ง​ยั่วยุ​ให้​พระองค์​โกรธ</verse>
				<verse number="27">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​ว่า “เรา​จะ​ขจัด​ยูดาห์​ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า​เรา เหมือน​ที่​เรา​ได้​ขจัด​อิสราเอล และ​เรา​จะ​ทิ้ง​เยรูซาเล็ม​เมือง​ที่​เรา​เลือกสรร​ไว้​และ​ทิ้ง​วิหาร​ซึ่ง​เรา​กล่าว​ว่า ‘นาม​ของ​เรา​จะ​อยู่​ที่​นั่น’ ”</verse>
				<verse number="28">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​โยสิยาห์​และ​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ มี​บันทึก​อยู่​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="29">ใน​ขณะ​ที่​โยสิยาห์​ยัง​ปกครอง​อยู่ ฟาโรห์เนโค​แห่ง​อียิปต์​มา​ยัง​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​เพื่อ​ช่วย​กษัตริย์​อัสซีเรีย โยสิยาห์​ยกทัพ​ออก​ไป​รบ​กับ​เนโค และ​ถูก​ประหาร​ที่​เมกิดโด</verse>
				<verse number="30">ทหาร​ของ​โยสิยาห์​จึง​นำ​พระ​ศพ​ขึ้น​รถ​ม้า​ศึก​จาก​เมกิดโด​มายัง​กรุง​เยรูซาเล็ม และ​ฝัง​ไว้​ใน​สุสาน​ของ​เขา​เอง ประชาชน​ได้​เลือก​เยโฮอาหาส​ลูกชาย​ของ​โยสิยาห์​และ​เจิม​ตั้ง​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน​พ่อ</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​เยโฮอาหาส​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​มี​อายุ 23 ปี เขา​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​สาม​เดือน แม่​ของ​เขา​คือ​ฮามุทาล​ลูกสาว​ของ​เยเรมีย์​แห่ง​ลิบนาห์</verse>
				<verse number="32">เยโฮอาหาส​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​เหมือน​ที่​ผู้​ซึ่ง​มา​ก่อน​เขา​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="33">ฟาโรห์​เนโค​จับ​เขา​ล่าม​โซ่​ไว้​ที่​ริบลาห์​ใน​ฮามัท เพื่อ​ไม่​ให้​เขา​ปกครอง​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม และ​บังคับ​ยูดาห์​ให้​จ่าย​เงิน​หนัก 100 ตะลันต์ และ​ทองคำ​หนัก 1 ตะลันต์</verse>
				<verse number="34">ฟาโรห์​เนโค​เลือก​เอลียาคิม​ลูกชาย​ของ​โยสิยาห์​ให้​ปกครอง​ใน​เยรูซาเล็ม แล้ว​เปลี่ยน​นาม​เป็น​เยโฮยาคิม ส่วน​เยโฮอาหาส​ถูก​นำ​ตัว​ไป​ยัง​อียิปต์​และ​สิ้น​ชีวิต​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="35">เยโฮยาคิม​เก็บ​ภาษี​แผ่นดิน​จาก​ประชาชน​เพื่อ​ให้​ได้​เงิน​และ​ทอง​เต็ม​จำนวน​ตาม​ที่​ฟาโรห์​เนโค​เรียกร้อง​มา</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​เยโฮยาคิม​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​มี​อายุ 25 ปี และ​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​สิบเอ็ด​ปี แม่​ของ​เขา​คือ​เศบิดาห์​ลูกสาว​เปดายาห์​จาก​รูมาห์</verse>
				<verse number="37">เยโฮยาคิม​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​เหมือน​ที่​ผู้​ซึ่ง​มา​ก่อน​เขา​ได้​ทำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ใน​สมัย​ของ​เยโฮยาคิม กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​มา​รุกราน​ดินแดน เยโฮยาคิม​เป็น​ข้า​รับใช้​เนบูคัดเนสซาร์​สาม​ปี แต่​แล้ว​ก็​หัน​มา​ต่อต้าน​และ​กบฏ​ต่อ​เนบูคัดเนสซาร์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ส่ง​ชาว​บาบิโลน อารัม โมอับ และ​อัมโมน​มา​ปล้น​และ​ทำลาย​ยูดาห์​ตาม​ที่​พระองค์​ได้​เตือน​ผ่าน​ทาง​บรรดา​ผู้​เผย​พระวจนะ​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">เหตุการณ์​เหล่า​นี้​เกิด​แก่​ยูดาห์​ตาม​คำ​สั่ง​ของ พระยาห์เวห์​เพื่อ​จะ​กวาดล้าง​พวก​เขา​ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า​เนื่องจาก​บาป​ทั้งหลาย​ของ​มนัสเสห์​และ​สิ่ง​ทั้งปวง​ที่​เขา​ทำ</verse>
				<verse number="4">รวม​ทั้ง​การ​ทำ​ให้​เลือด​ของ​ผู้​บริสุทธิ์​ต้อง​หลั่งไหล เพราะ​เขา​ทำ​ให้​เยรูซาเล็ม​นอง​ด้วย​เลือด​ของ​ผู้​บริสุทธิ์ และ​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​เต็ม​ใจ​ที่​จะ​ยกโทษ​ให้</verse>
				<verse number="5">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​เยโฮยาคิม​และ​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="6">เยโฮยาคิม​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​เยโฮยาคีน​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="7">ฟาโรห์​แห่ง​อียิปต์​ไม่ได้​ยกทัพ​กลับมา​อีก เพราะ​กษัตริย์​บาบิโลน​ยึด​ดินแดน​ทั้งหมด​ของ​เขา​ตั้งแต่​ลำน้ำ​แห่ง​อียิปต์​จด​แม่น้ำ​ยูเฟรติส</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​เยโฮยาคีน​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​มี​อายุ​สิบแปด​ปี และ​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​สาม​เดือน แม่​ของ​เขา​คือ​เนหุชทา​ลูกสาว​ของ​เอลนาธัน​จาก​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="9">เยโฮยาคีน​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​เหมือน​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="10">ใน​สมัย​การ​ปกครอง​นี้​เอง กองทัพ​ของ​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​บุก​มา​ล้อม​กรุง​เยรูซาเล็ม​ไว้</verse>
				<verse number="11">ระหว่าง​ที่​ล้อม​อยู่​นั้น เนบูคัดเนสซาร์​เอง​ได้​มา​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="12">กษัตริย์​เยโฮยาคีน​แห่ง​ยูดาห์ แม่​ของ​เขา พวก​คน​ที่​คอย​รับใช้ และ​ขุนนาง​ทั้งปวง​ของ​เขา​ยอม​จำนน​แก่​เนบูคัดเนสซาร์ ใน​ปี​ที่​แปด​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​กษัตริย์​แห่ง​บาบิโลน เยโฮยาคีน​ถูก​จับ​ไป​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="13">ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ไว้ เนบูคัดเนสซาร์​ริบ​เอา​สมบัติ​ทั้งปวง​จาก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​วัง​กลับไป ตลอดจน​ภาชนะ​เครื่องใช้​ทองคำ​ทั้งหมด​ซึ่ง​กษัตริย์​โซโลมอน​แห่ง​อิสราเอล​ให้​ทำ​ขึ้น​เพื่อ​ใช้​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ด้วย</verse>
				<verse number="14">เนบูคัดเนสซาร์​จับกุม​เชลย​หนึ่ง​หมื่น​คน​ไป​จาก​กรุง​เยรูซาเล็ม มี​ทั้ง​ข้าราชการ นัก​รบ ช่าง​ฝีมือ และ​ช่าง​โลหะ​ต่าง​ๆ เหลือ​ไว้​แต่​ราษฎร​ที่​ยากไร้​ที่สุด</verse>
				<verse number="15">เนบูคัดเนสซาร์​จับกุม​ตัว​เยโฮยาคีน​ไป​เป็น​เชลย​ที่​บาบิโลน พร้อม​ทั้ง​แม่​ของ​เขา ภรรยา​ทั้งหลาย​ของ​เขา ข้าราชการ และ​ผู้​คน​ที่​มี​ชื่อเสียง​ของ​ยูดาห์​ด้วย</verse>
				<verse number="16">ทั้ง​คุม​ตัว​เหล่า​นัก​รบ​ทั้งหมด​เจ็ดพัน​คน​ไป​ยัง​บาบิโลน ล้วน​แต่​แข็งแรง​และ​พร้อม​ที่​จะ​ออก​รบ และ​ช่าง​โลหะ​กับ​ช่าง​ฝีมือ​อีก​หนึ่ง​พัน​คน</verse>
				<verse number="17">จาก​นั้น​ก็​แต่งตั้ง​มัททานิยาห์​ลุง​ของ​เยโฮยาคีน​ให้​เป็น​กษัตริย์​แทน​และ​เปลี่ยน​ชื่อ​เป็น​เศเดคียาห์</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เศเดคียาห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​มี​อายุ 21 ปี และ​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​สิบเอ็ด​ปี แม่​ของ​เขา​คือ​ฮามุทาล​ลูกสาว​ของ​เยเรมีย์​จาก​ลิบนาห์</verse>
				<verse number="19">เศเดคียาห์​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​เหมือน​ที่​เยโฮยาคิม​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="20">เนื่องด้วย​ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์ เหตุการณ์​ทั้งหมด​นี้​จึง​เกิดขึ้น​กับ​กรุง​เยรูซาเล็ม​และ​ยูดาห์ และ​ใน​ที่สุด​พระองค์​เหวี่ยง​พวก​เขา​พ้น​จาก​หน้า​ของ​พระองค์ ครั้ง​นั้น​เศเดคียาห์​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​บาบิโลน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​จึง​ยกทัพ​ทั้งหมด​มา​โจมตี​กรุง​เยรูซาเล็ม​ใน​วันที่​สิบ​เดือน​ที่​สิบ​ของ​ปี​ที่​เก้า​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​กษัตริย์​เศเดคียาห์ เขา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​นอก​เมือง​แล้ว​สร้าง​เชิงเทิน​ล้อม​เมือง​ไว้</verse>
				<verse number="2">กรุง​เยรูซาเล็ม​ถูก​ล้อม​อยู่​จน​ถึง​ปี​ที่​สิบเอ็ด​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​เศเดคียาห์</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ถึง​วันที่​เก้า​ของ​เดือน​ที่​สี่ ​กรุง​นี้​ก็​กันดาร​อาหาร​อย่าง​หนัก​จน​ไม่​มี​อาหาร​กิน​เลย</verse>
				<verse number="4">แล้ว​กำแพง​เมือง​ก็​ถูก​พัง​ลง ทั้ง​กองทัพ​ก็​หนี​ไป​ใน​เวลา​กลางคืน ผ่าน​ประตู​ระหว่าง​กำแพง​สอง​ชั้น​ใกล้​ราช​อุทยาน แม้ว่า​ชาว​บาบิโลน ​ล้อม​เมือง​อยู่ พวก​เขา​หนี​ไป​ยัง​อาราบาห์</verse>
				<verse number="5">แต่​กองทัพ​บาบิโลน ​ไล่ล่า​กษัตริย์ และ​ตาม​เขา​ทัน​ใน​ที่​ราบ​เยรีโค ส่วน​ทหาร​ทั้งปวง​ของ​เศเดคียาห์​แตก​หนี​กัน​ไป​คน​ละ​ทิศ​คน​ละ​ทาง</verse>
				<verse number="6">และ​เขา​ก็​ถูก​จับกุม เขา​ถูก​คุม​ตัว​มา​พบ​กษัตริย์​บาบิโลน​ที่​ริบลาห์​และ​รับ​การ​ตัดสิน​โทษ</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ประหาร​บรรดา​ลูกชาย​ของ​เศเดคียาห์​ต่อหน้าต่อตา​เขา จาก​นั้น​จึง​ควัก​ตา​ของ​เขา​ออก​ทั้ง​สอง​ข้าง จองจำ​เขา​ด้วย​โซ่ตรวน​ทอง​สัมฤทธิ์ และ​คุม​ตัว​เขา​ไป​ยัง​บาบิโลน</verse>
				<verse number="8">ใน​วันที่​เจ็ด​เดือน​ที่​ห้า​ของ​ปี​ที่​สิบเก้า​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน เนบูซาระดาน​ผู้​สั่งการ​ทหาร​องครักษ์ ผู้​เป็น​ข้าราชการ​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน​มายัง​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="9">เขา​จุด​ไฟ​เผา​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ วัง และ​บ้านเรือน​ทุก​หลัง​ใน​เยรูซาเล็ม รวม​ทั้ง​อาคาร​สำคัญ​ทุก​แห่ง</verse>
				<verse number="10">ผู้​สั่งการ​ทหาร​องครักษ์​สั่ง​ให้​กองทัพ​บาบิโลน​ทั้งหมด​ทลาย​กำแพง​รอบ​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="11">เนบูซาระดาน​ผู้​สั่งการ​ทหาร​องครักษ์​กวาดต้อน​ผู้​คน​ที่​ยัง​อยู่​ใน​กรุง​นั้น ประชาชน​อื่น​ๆ ที่​เหลือ และ​ชาว​ยิว​ที่​ยอม​สวามิภักดิ์​ต่อ​กษัตริย์​บาบิโลน​ไป​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="12">แต่​ผู้​สั่งการ​ทหาร​องครักษ์​ได้​ทิ้ง​ประชาชน​ที่​ยากจน​ข้นแค้น​ที่สุด​บาง​คน​ไว้​ให้​ทำ​ไร่​องุ่น​และ​ทำ​ไร่​ไถ​นา</verse>
				<verse number="13">ชาว​บาบิโลน​ทำลาย​เสาหาน​ทอง​สัมฤทธิ์​ทั้ง​สอง แท่น​เคลื่อน​ที่ และ​อ่าง​ทะเล​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​นำ​ทอง​สัมฤทธิ์​ทั้งหมด​ไป​ยัง​บาบิโลน</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​ยัง​ได้​นำ​เอา​หม้อ ทัพพี กรรไกร​ตัด​ไส้​ตะเกียง จาน​ชาม และ​เครื่องใช้​ทอง​สัมฤทธิ์​ทั้งหมด​ที่​ใช้​ใน​วิหาร​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="15">ผู้​สั่งการ​ทหาร​องครักษ์​ยัง​ได้​ริบ​กระถาง​ไฟ​เผา​เครื่อง​หอม​และ​อ่าง​ประพรม​ทั้งหมด​ที่​ทำ​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์​หรือ​เงิน​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="16">ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​ได้​จาก​เสาหาน​ทั้ง​สอง​ต้น อ่าง​ทะเล และ​แท่น​เคลื่อน​ที่​ซึ่ง​โซโลมอน​สร้าง​ขึ้น เพื่อ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น​มี​ปริมาณ​มาก​เกิน​กว่า​ที่​จะ​ชั่ง​น้ำหนัก​ได้</verse>
				<verse number="17">เสา​แต่ละ​ต้น​สูง​ประมาณ 8.1 เมตร และ​มี​ข่าย​ทอง​สัมฤทธิ์​สลับ​กับ​ผล​ทับทิม​ทอง​สัมฤทธิ์​ประดับ​รอบ​หัว​เสา​ยาว​ประมาณ 1.4 เมตร</verse>
				<verse number="18">ผู้​สั่งการ​ทหาร​องครักษ์​ได้​จับ​ตัว​เสไรอาห์​หัวหน้า​ปุโรหิต เศฟันยาห์​รอง​หัวหน้า​ปุโรหิต และ​นาย​ประตู​สาม​คน​ไว้</verse>
				<verse number="19">เขา​จับกุม​ผู้​ที่​ยัง​อยู่​ใน​เมือง​ได้แก่ แม่​ทัพ ที่​ปรึกษา​ห้า​คน เลขา​ผู้​เป็น​หัวหน้า​กอง​เกณฑ์​พล และ​ทหาร​เกณฑ์​ที่​พบ​ใน​เมือง​อีก​หกสิบ​คน</verse>
				<verse number="20">ผู้​สั่งการ​เนบูซาระดาน​ได้​นำ​ตัว​คน​ทั้งหมด​นี้​ไป​พบ​กษัตริย์​บาบิโลน​ที่​ริบลาห์</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​ก็​ให้​ประหาร​คน​เหล่า​นี้​ที่​ริบลาห์​ใน​เขต​ฮามัท ดังนั้น​ยูดาห์​จึง​ตก​เป็น​เชลย ต้อง​ถูก​พราก​จาก​ดินแดน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="22">กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​แต่งตั้ง​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​ของ​อาหิคัม​และ​เป็น​หลาน​ชาฟาน​ให้​ปกครอง​ประชาชน​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​ยูดาห์</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​บรรดา​เจ้าหน้าที่​ของ​กองทัพ​กับ​พวก​ได้​ข่าว​ว่า​กษัตริย์​บาบิโลน​แต่งตั้ง​เกดาลิยาห์​เป็น​ผู้​ว่า​การ ก็​พา​กัน​มา​พบ​เกดาลิยาห์​ที่​มิสปาห์​ได้แก่ อิชมาเอล​ลูกชาย​ของ​เนธานิยาห์ โยฮานัน​ลูกชาย​ของ​คาเรอาห์ เสไรอาห์​ลูกชาย​ของ​ทันหุเมท​จาก​เนโทฟาห์​และ​ยาอาซันยาห์​ลูกชาย​ของ​คน​ตระกูล​มาอาคาห์​กับ​คน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="24">เกดาลิยาห์​ยืนยัน​กับ​พวก​เขา​ว่า “อย่า​กลัว​เจ้าหน้าที่​ของ​บาบิโลน จง​ตั้ง​รกราก​ใน​ดินแดน​และ​รับใช้​กษัตริย์​บาบิโลน แล้ว​ทุก​อย่าง​จะ​เป็น​ไป​ด้วย​ดี”</verse>
				<verse number="25">แต่​อิชมาเอล​ลูกชาย​ของ​เนธานิยาห์​และ​เป็น​หลาน​เอลีชามา​ซึ่ง​เป็น​เชื้อ​พระวงศ์​คน​หนึ่ง​ไป​ยัง​มิสปาห์​พร้อม​คน​อีก​สิบ​คน​ใน​เดือน​ที่​เจ็ด และ​ได้​สังหาร​เกดาลิยาห์​กับ​ชาว​ยูดาห์​และ​ชาว​บาบิโลน​ที่​อยู่​ด้วย</verse>
				<verse number="26">แล้ว​ประชาชน​ทั้งหมด​ตั้งแต่​ผู้​น้อย​ที่สุด​จน​ถึง​ผู้​ใหญ่​ที่สุด​พร้อม​ทั้ง​บรรดา​เจ้าหน้าที่​กองทัพ ก็​หนี​ไป​ยัง​อียิปต์​เพราะ​กลัว​ชาว​บาบิโลน</verse>
				<verse number="27">ใน​ปี​ที่​สาม​สิบเจ็ด​ของ​การ​ที่​กษัตริย์​เยโฮยาคีน​แห่ง​ยูดาห์​ตก​เป็น​เชลย ซึ่ง​เป็น​ปี​ที่​เอวิลเมโรดัก ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​บาบิโลน เขา​ปล่อย​เยโฮยาคีน​ออก​จาก​คุก​ใน​วันที่​ยี่สิบ​เจ็ด​เดือน​ที่​สิบสอง</verse>
				<verse number="28">เขา​พูด​กับ​เยโฮยาคีน​อย่าง​อ่อนโยน และ​ให้​นั่ง​ใน​ตำแหน่ง​ที่​มี​เกียรติ​กว่า​กษัตริย์​อื่น​ๆ ที่​ถูก​จับ​มา​เป็น​เชลย​ใน​บาบิโลน</verse>
				<verse number="29">ฉะนั้น​เยโฮยาคีน​จึง​ได้​ถอด​ชุด​นักโทษ​ออก และ​ได้​ร่วม​โต๊ะ​อาหาร​กับ​กษัตริย์​เป็น​ประจำ​ตลอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="30">กษัตริย์​ยัง​ได้​ให้​เบี้ย​เลี้ยง​ประจำ​วัน​แก่​เยโฮยาคีน​ไป​ตลอด​ชีวิต</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="13">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">อาดัม เสท เอโนช</verse>
				<verse number="2">เคนัน มาหะลาเลล ยาเรด</verse>
				<verse number="3">เอโนค เมธูเสลาห์ ลาเมค โนอาห์</verse>
				<verse number="4">ลูกชาย​ของ​โนอาห์ ได้แก่ เชม ฮาม และ​ยาเฟท</verse>
				<verse number="5">ลูกชาย ​ของ​ยาเฟท ได้แก่ โกเมอร์ มาโกก มาดัย ยาวาน ทูบัล เมเชค และ​ทิราส</verse>
				<verse number="6">ลูกชาย​ของ​โกเมอร์ ได้แก่ อัชเคนัส รีฟาท และ​โทการมาห์</verse>
				<verse number="7">ลูกชาย​ของ​ยาวาน ได้แก่ เอลีชาห์ ทารชิช คิทธิม และ​โรดานิม</verse>
				<verse number="8">ลูกชาย​ของ​ฮาม ได้แก่ คูช อียิปต์ พูต และ​คานาอัน</verse>
				<verse number="9">ลูกชาย​ของ​คูช ได้แก่ เสบา ฮาวิลาห์ สับทาห์ ราอามาห์ และ​สับเทคา ลูกชาย​ของ​ราอามาห์ ได้แก่ เชบา​กับ​เดดาน</verse>
				<verse number="10">คูช​เป็น​พ่อ ​ของ นิมโรด​ซึ่ง​ต่อมา​ได้​เป็น​นัก​รบ​ผู้​ยิ่งใหญ่​ของ​โลก</verse>
				<verse number="11">มิสราอิม​เป็น​พ่อ​ของ ชาว​ลูดิม ชาว​อานามิม ชาว​เลหะบิม ชาว​นัฟทูฮิม</verse>
				<verse number="12">ชาว​ปัทรุสิม ชาว​คัสลูฮิม (ซึ่ง​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย) และ​ชาว​คัฟโทร์</verse>
				<verse number="13">คานาอัน​เป็น​พ่อ​ของ ไซดอน​ผู้​เป็น​ลูกชาย​หัวปี และ​ของ​ชาว​ฮิตไทต์</verse>
				<verse number="14">ชาว​เยบุส ชาว​อาโมไรต์ ชาว​เกอร์กาชี</verse>
				<verse number="15">ชาว​ฮีไวต์ ชาว​อารคี ชาว​สินี</verse>
				<verse number="16">ชาว​อารวัด ชาว​เศเมอร์ และ​ชาว​ฮามัท</verse>
				<verse number="17">ลูกชาย​ของ​เชม ได้แก่ เอลาม อัสชูร อารปัคชาด ลูด และ​อารัม ลูกชาย​ของ​อารัม ได้แก่ อูส ฮูล เกเธอร์ และ​เมเชค</verse>
				<verse number="18">อารปัคชาด​เป็น​พ่อ​ของ​เชลาห์ เชลาห์​เป็น​พ่อ​ของ​เอเบอร์</verse>
				<verse number="19">เอเบอร์​มี​ลูกชาย​สอง​คน ได้แก่ เปเลก เพราะ​โลก​ถูก​แบ่ง​แยก​ใน​สมัย​ของ​เขา และ​น้อง​ชาย​ชื่อ​โยกทาน</verse>
				<verse number="20">โยกทาน​เป็น​พ่อ​ของ อัลโมดัด เชเลฟ ฮาซารมาเวท เยราห์</verse>
				<verse number="21">ฮาโดรัม อุซาล ดิคลาห์</verse>
				<verse number="22">โอบาล อาบีมาเอล เชบา</verse>
				<verse number="23">โอฟีร์ ฮาวิลาห์ และ​โยบับ ทั้งหมด​นี้​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยกทาน</verse>
				<verse number="24">เชม อารปัคชาด เชลาห์</verse>
				<verse number="25">เอเบอร์ เปเลก เรอู</verse>
				<verse number="26">เสรุก นาโฮร์ เทราห์</verse>
				<verse number="27">และ​อับราม (คือ​อับราฮัม)</verse>
				<verse number="28">ลูกชาย​ของ​อับราฮัม ได้แก่ อิสอัค​กับ​อิชมาเอล</verse>
				<verse number="29">เชื้อสาย​ของ​อิชมาเอล ได้แก่ เนบาโยท​ลูก​หัวปี เคดาร์ อัดเบเอล มิบสัม</verse>
				<verse number="30">มิชมา ดูมาห์ มัสสา ฮาดัด เทมา</verse>
				<verse number="31">เยทูร์ นาฟิช และ​เคเดมาห์ คน​เหล่า​นี้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อิชมาเอล</verse>
				<verse number="32">ลูกชาย​ซึ่ง​เกิด​จาก​เคทูราห์​ภรรยา​น้อย​ของ​อับราฮัม ได้แก่ ศิมราน โยกชาน เมดาน มีเดียน อิชบาก และ​ชูอาห์ ลูกชาย​ของ​โยกชาน ได้แก่ เชบา​กับ​เดดาน</verse>
				<verse number="33">ลูกชาย​ของ​มีเดียน ได้แก่ เอฟาห์ เอเฟอร์ ฮาโนค อาบีดา และ​เอลดาอาห์ คน​เหล่า​นี้​เป็น​เชื้อสาย​ของ​เคทูราห์</verse>
				<verse number="34">อับราฮัม​เป็น​พ่อ​ของ​อิสอัค อิสอัค​มี​ลูกชาย​สอง​คน ได้แก่ เอซาว​กับ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="35">ลูก​ชาย​ของ​เอซาว ได้แก่ เอลีฟัส เรอูเอล เยอูช ยาลาม และ​โคราห์</verse>
				<verse number="36">ลูก​ชาย​ของ​เอลีฟัส ได้แก่ เทมาน โอมาร์ เศโฟ กาทาม เคนัส และ​อามาเลข​ซึ่ง​เกิด​จาก​ทิมนา</verse>
				<verse number="37">ลูก​ชาย​ของ​เรอูเอล ได้แก่ นาหาท เศราห์ ชัมมาห์ และ​มิสซาห์</verse>
				<verse number="38">ลูก​ชาย​ของ​เสอีร์ ได้แก่ โลทาน โชบาล ศิเบโอน อานาห์ ดีโชน เอเซอร์ และ​ดีชาน</verse>
				<verse number="39">ลูก​ชาย​ของ​โลทาน ได้แก่ โฮรี และ​โฮมัม ทิมนา​เป็น​น้อง​สาว​ของ​โลทาน</verse>
				<verse number="40">ลูกชาย​ของ​โชบาล ได้แก่ อัลวาน มานาฮาท เอบาล เชโฟ และ​โอนัม ลูกชาย​ของ​ศิเบโอน ได้แก่ อัยยาห์​กับ​อานาห์</verse>
				<verse number="41">ลูกชาย​ของ​อานาห์ ได้แก่ ดีโชน ลูกชาย​ของ​ดีโชน ได้แก่ เฮมดาน เอชบาน อิธราน และ​เคราน</verse>
				<verse number="42">ลูก​ชาย​ของ​เอเซอร์ ได้แก่ บิลฮาน ศาอาวาน และ​อาขาน ลูก​ชาย​ของ​ดีชาน คือ อูศ และ​อารัน</verse>
				<verse number="43">กษัตริย์​ซึ่ง​ปกครอง​ใน​เอโดม​ก่อน​ที่​จะ​มี​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล ได้แก่ เบลา​ลูกชาย​ของ​เบโอร์​แห่ง​เมือง​ดินฮาบาห์</verse>
				<verse number="44">เมื่อ​เบลา​ตาย โยบับ​ลูก​ชาย​ของ​เศราห์​จาก​โบสราห์​ก็​ขึ้น​ปกครอง​แทน</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​โยบับ​ตาย หุชาม​จาก​ดินแดน​ของ​ชาว​เทมาน​ขึ้น​ปกครอง​ต่อ​จาก​เขา</verse>
				<verse number="46">เมื่อ​หุชาม​ตาย ฮาดัด​ลูก​ชาย​ของ​เบดัด ผู้​ชนะ​กองทัพ​มีเดียน​ใน​ดินแดน​โมอับ​ได้​ขึ้น​ปกครอง​แทน เมือง​ของ​เขา​ชื่อ​อาวีท</verse>
				<verse number="47">เมื่อ​ฮาดัด​ตาย สัมลาห์​จาก​มัสเรคาห์​ก็​ขึ้น​ปกครอง​แทน</verse>
				<verse number="48">เมื่อ​สัมลาห์​ตาย ชาอูล​จาก​เรโหโบท​ที่​อยู่​ริม​แม่น้ำ ​ได้​ขึ้น​ปกครอง​แทน</verse>
				<verse number="49">เมื่อ​ชาอูล​ตาย บาอัลฮานัน​ลูก​ชาย​ของ​อัคโบร์​ขึ้น​ปกครอง​แทน</verse>
				<verse number="50">เมื่อ​บาอัลฮานัน​ตาย ฮาดัด​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน เมือง​ของ​เขา​ชื่อ​ปาอู และ​ภรรยา​ของ​เขา​ชื่อ​เมเหทาเบล ลูก​สาว​ของ​มัทเรด ผู้​เป็น​ลูก​สาว​ของ​เมซาหับ</verse>
				<verse number="51">ต่อมา​ฮาดัด​ก็​ตาย​เช่น​กัน หัวหน้า​ต่าง​ๆ ของ​เอโดม ได้แก่ ทิมนา อัลวาห์ เยเธท</verse>
				<verse number="52">โอโฮลีบามาห์ เอลาห์ ปิโนน</verse>
				<verse number="53">เคนัส เทมาน มิบซาร์</verse>
				<verse number="54">มักดีเอล และ​อิราม คน​เหล่า​นี้​คือ​หัวหน้า​ของ​เอโดม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ลูกชาย​ของ​อิสราเอล ได้แก่ รูเบน สิเมโอน เลวี ยูดาห์ อิสสาคาร์ เศบูลุน</verse>
				<verse number="2">ดาน โยเซฟ เบนยามิน นัฟทาลี กาด และ​อาเชอร์</verse>
				<verse number="3">ลูกชาย​ของ​ยูดาห์ ได้แก่ เอร์ โอนัน และ​เชลาห์ ทั้ง​สาม​คน​เกิด​จาก​ลูกสาว​ของ​ชูอา​ชาว​คานาอัน เอร์​ลูกชาย​หัวปี​นั้น​เป็น​คน​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ พระองค์​จึง​ประหาร​เขา</verse>
				<verse number="4">ทามาร์​ลูกสะใภ้​ของ​ยูดาห์​ให้​กำเนิด​ลูก​แฝด คือ​เปเรศ​กับ​เศราห์​แก่​ยูดาห์ ยูดาห์​จึง​มี​ลูกชาย​ทั้งหมด​ห้า​คน</verse>
				<verse number="5">ลูกชาย​ของ​เปเรศ ได้แก่ เฮสโรน​กับ​ฮามูล</verse>
				<verse number="6">ลูกชาย​ของ​เศราห์ ได้แก่ ศิมรี เอธาน เฮมาน คาลโคล์ และ​ดารดา รวม​ห้า​คน</verse>
				<verse number="7">ลูกชาย​ของ​คารมี ได้แก่ อาคาร์ ​ผู้​นำ​ความ​ทุกข์​ร้อน​มา​สู่​อิสราเอล​โดย​เก็บ​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​สั่ง​ให้​ทำลาย</verse>
				<verse number="8">ลูกชาย​ของ​เอธาน ได้แก่ อาซาริยาห์</verse>
				<verse number="9">ลูกชาย​ของ​เฮสโรน ได้แก่ เยราห์เมเอล ราม และ​คาเลบ</verse>
				<verse number="10">ราม​เป็น​พ่อ​ของ​อัมมีนาดับ อัมมีนาดับ​เป็น​พ่อ​ของ​นาห์โชน​ผู้นำ​ของ​ตระกูล​ยูดาห์</verse>
				<verse number="11">นาห์โชน​เป็น​พ่อ​ของ​สัลโมน สัลโมน​เป็น​พ่อ​ของ​โบอาส</verse>
				<verse number="12">โบอาส​เป็น​พ่อ​ของ​โอเบด โอเบด​เป็น​พ่อ​ของ​เจสซี</verse>
				<verse number="13">เจสซี​เป็น​พ่อ​ของ เอลีอับ​ลูกชาย​หัวปี ลูกชาย​คน​ที่​สอง​คือ​อาบีนาดับ คน​ที่​สาม​คือ​ชิเมอา</verse>
				<verse number="14">คน​ที่​สี่​คือ​เนธันเอล คน​ที่​ห้า​คือ​รัดดัย</verse>
				<verse number="15">คน​ที่​หก​คือ​โอเซม และ​คน​ที่​เจ็ด​คือ​ดาวิด</verse>
				<verse number="16">เจสซี​มี​ลูกสาว​สอง​คน​คือ​เศรุยาห์​กับ​อาบีกายิล ลูกชาย​สาม​คน​ของ​เศรุยาห์​ได้แก่ อาบีชัย โยอาบ และ​อาสาเฮล</verse>
				<verse number="17">อาบีกายิล​มี​ลูก​ชื่อ​อามาสา มี​สามี​ชื่อ​เยเธอร์​ชาว​อิชมาเอล</verse>
				<verse number="18">คาเลบ​ลูกชาย​ของ​เฮสโรน​มี​ภรรยา​สอง​คน​คือ อาซูบาห์​กับ​เยรีโอท ลูกชาย​ของ​อาซูบาห์​ได้แก่ เยเชอร์ โชบับ และ​อารโดน</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​อาซูบาห์​สิ้น​ชีวิต​แล้ว คาเลบ​แต่งงาน​กับ​เอฟรัท​ซึ่ง​ให้​กำเนิด​ลูกชาย​ชื่อ​เฮอร์</verse>
				<verse number="20">เฮอร์​เป็น​พ่อ​ของ​อูรี อูรี​เป็น​พ่อ​ของ​เบซาเลล</verse>
				<verse number="21">เฮสโรน​แต่งงาน​กับ​ลูกสาว​ของ​มาคีร์​พ่อ​ของ​กิเลอาด (เขา​แต่งงาน​เมื่อ​อายุ​หกสิบ​ปี) และ​เธอ​ให้​กำเนิด​ลูกชาย​ชื่อ​เสกุบ</verse>
				<verse number="22">เสกุบ​เป็น​พ่อ​ของ​ยาอีร์​ซึ่ง​ครอง​เมือง 23 แห่ง​ใน​แดน​กิเลอาด</verse>
				<verse number="23">(แต่​เกชูร์​และ​อารัม​ยึด​เมือง​ฮัฟโวท ยาอีร์ ไป​จาก​เขา และ​ยึด​เมือง​เคนัท​กับ​หมู่บ้าน​หกสิบ​แห่ง​โดย​รอบ​ไป​ด้วย) คน​เหล่า​นี้​ล้วน​เป็น​เชื้อสาย​ของ​มาคีร์​พ่อ​กิเลอาด</verse>
				<verse number="24">หลังจาก​ที่​เฮสโรน​เสีย​ชีวิต​ใน​คาเลบ​เอฟราธาห์ อาบียาห์​ภรรยา​ของ​เฮสโรน​ให้​กำเนิด​ลูกชาย​ชื่อ​อัชฮูร์​ซึ่ง​เป็น​พ่อ ​ของ​เทโคอา</verse>
				<verse number="25">ลูกชาย​ของ​เยราห์เมเอล​ผู้​เป็น​ลูกชาย​หัวปี​ของ​เฮสโรน ได้แก่ ราม​ลูกชาย​หัวปี บูนาห์ โอเรน โอเซม และ ​อาหิยาห์</verse>
				<verse number="26">อาทาราห์​ภรรยา​อีก​คน​หนึ่ง​ของ​เยราห์เมเอล​ให้​กำเนิด​ลูกชาย​ชื่อ​โอนัม</verse>
				<verse number="27">ลูกชาย​ของ​ราม​ผู้​เป็น​ลูกชาย​หัวปี​ของ​เยราห์เมเอล ได้แก่ มาอัส ยามีน และ​เอเคอร์</verse>
				<verse number="28">ลูกชาย​ของ​โอนัม ได้แก่ ชัมมัย​กับ​ยาดา ลูกชาย​ของ​ชัมมัย ได้แก่ นาดับ​กับ​อาบีชูร์</verse>
				<verse number="29">อาบีชูร์​กับ​ภรรยา​ชื่อ​อาบีฮายิล​มี​ลูกชาย​ชื่อ อาห์บาน​กับ​โมลิด</verse>
				<verse number="30">ลูกชาย​ของ​นาดับ ได้แก่ เสเลด​กับ​อัปปาอิม เสเลด​สิ้น​ชีวิต​โดย​ไม่​มี​ลูก</verse>
				<verse number="31">ลูกชาย​ของ​อัปปาอิม ได้แก่ อิชอี​พ่อ​ของ​เชชัน เชชัน​เป็น​พ่อ​ของ​อาห์ลัย</verse>
				<verse number="32">ลูกชาย​ของ​ยาดา​น้อง​ชาย​ชัมมัย ได้แก่ เยเธอร์​กับ​โยนาธาน เยเธอร์​เสีย​ชีวิต​โดย​ไม่​มี​ลูก</verse>
				<verse number="33">ลูกชาย​ของ​โยนาธาน ได้แก่ เปเลธ​กับ​ศาซา คน​เหล่า​นี้​คือ​เชื้อสาย​ของ​เยราห์เมเอล</verse>
				<verse number="34">เชชัน​มี​แต่​ลูกสาว ไม่​มี​ลูกชาย เขา​มี​คน​ใช้​ชาว​อียิปต์​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ยารฮา</verse>
				<verse number="35">เชชัน​ยก​ลูกสาว​คน​หนึ่ง​ให้​ยารฮา เธอ​ให้​กำเนิด​ลูกชาย​ชื่อ​อัททัย</verse>
				<verse number="36">อัททัย​เป็น​พ่อ​ของ​นาธัน นาธัน​เป็น​พ่อ​ของ​ศาบาด</verse>
				<verse number="37">ศาบาด​เป็น​พ่อ​ของ​เอฟลาล เอฟลาล​เป็น​พ่อ​ของ​โอเบด</verse>
				<verse number="38">โอเบด​เป็น​พ่อ​ของ​เยฮู เยฮู​เป็น​พ่อ​ของ​อาซาริยาห์</verse>
				<verse number="39">อาซาริยาห์​เป็น​พ่อ​เฮเลส เฮเลส​เป็น​พ่อ​ของ​เอเลอาสาห์</verse>
				<verse number="40">เอเลอาสาห์​เป็น​พ่อ​ของ​สิสะมัย สิสะมัย​เป็น​พ่อ​ของ​ชัลลูม</verse>
				<verse number="41">ชัลลูม​เป็น​พ่อ​ของ​เยคามิยาห์ เยคามิยาห์​เป็น​พ่อ​ของ​เอลีชามา</verse>
				<verse number="42">ลูกชาย​ของ​คาเลบ​น้อง​ชาย​ของ​เยราห์เมเอล ได้แก่ เมชา​ลูกชาย​หัวปี​ซึ่ง​เป็น​พ่อ​ของ​ศิฟ ศิฟ​เป็น​พ่อ​ของ​มาเรชาห์ ​ซึ่ง​เป็น​พ่อ​ของ​เฮโบรน</verse>
				<verse number="43">ลูกชาย​ของ​เฮโบรน ได้แก่ โคราห์ ทัปปูวาห์ เรเคม และ​เชมา</verse>
				<verse number="44">เชมา​เป็น​พ่อ​ของ​ราฮัม ราฮัม​เป็น​พ่อ​ของ​โยรเคอัม เรเคม​เป็น​พ่อ​ของ​ชัมมัย</verse>
				<verse number="45">ชัมมัย​มี​ลูกชาย​ชื่อ​มาโอน มาโอน​เป็น​พ่อ​ของ​เบธซูร์</verse>
				<verse number="46">เอฟาห์​ภรรยา​น้อย​ของ​คาเลบ เป็น​แม่​ของ​ฮาราน โมซา และ​กาเซส ฮาราน​เป็น​พ่อ​ของ​กาเซส</verse>
				<verse number="47">ลูกชาย​ของ​ยาดัย ได้แก่ เรเกม โยธาม เกชาน เปเลท เอฟาห์ และ​ชาอัฟ</verse>
				<verse number="48">มาอาคาห์​ภรรยา​น้อย​ของ​คาเลบ มี​ลูก​ชื่อ​เชเบอร์ และ​ทีรหะนาห์</verse>
				<verse number="49">เธอ​ยัง​ให้​กำเนิด​ชาอัฟ​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​มัดมันนาห์ และ​เชวา​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​มัคเบนาห์​กับ​กิเบอาห์ และ​คาเลบ​มี​ลูกสาว​ชื่อ​อัคสาห์</verse>
				<verse number="50">คน​เหล่า​นี้​คือ​เชื้อสาย​ของ​คาเลบ ลูกชาย​ของ​เฮอร์​ผู้​เป็น​ลูกชาย​หัวปี​ของ​เอฟราธาห์ ได้แก่ โชบาล​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​คีริยาทเยอาริม</verse>
				<verse number="51">สัลมา​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​เบธเลเฮม และ​ฮาเรฟ​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​เบธกาเดอร์</verse>
				<verse number="52">เชื้อสาย​ของ​โชบาล​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​คีริยาทเยอาริม ได้แก่ ฮาโรเอห์​ซึ่ง​เป็น​ต้น​ตระกูล​ของ​ชาว​มานาฮาท​ครึ่ง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="53">และ​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​คีริยาทเยอาริม​ได้แก่ ตระกูล​อิทไรต์ ตระกูล​ปุไท ตระกูล​ชูมัท และ​ตระกูล​มิชรา ชาว​โศราห์​และ​ชาว​เอชทาโอล​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​ตระกูล​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="54">เชื้อสาย​ของ​สัลมา คือ เบธเลเฮม ชาว​เนโทฟาห์ อัทโรทเบธ โยอาบ ชาว​มานาฮาท​อีก​ครึ่ง​หนึ่ง และ​ชาว​โศราห์</verse>
				<verse number="55">รวม​ทั้ง​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​บรรดา​อาลักษณ์ ซึ่ง​อาศัย​ที่​ยาเบส​ได้แก่ ตระกูล​ทิราไธต์ ตระกูล​ชิเมอัท และ​ตระกูล​สุคา คน​เหล่า​นี้​เป็น​ชาว​เคไนต์ ซึ่ง​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​ฮัมมัท​ต้น​ตระกูล​เรคาบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ลูกชาย​ของ​ดาวิด​ที่​เกิด​ใน​เฮโบรน ได้แก่ อัมโนน​ลูกชาย​หัวปี เกิด​จาก​อาหิโนอัม​แห่ง​ยิสเรเอล ลูกชาย​คน​ที่​สอง​คือ​ดาเนียล เกิด​จาก​อาบีกายิล​แห่ง​คารเมล</verse>
				<verse number="2">ลูกชาย​คน​ที่​สาม​คือ​อับซาโลม เกิด​จาก​มาอาคาห์​ลูกสาว​ของ​กษัตริย์​ทัลมัย​แห่ง​เกชูร์ ลูกชาย​คน​ที่​สี่​คือ​อาโดนียาห์ เกิด​จาก​ฮักกีท</verse>
				<verse number="3">ลูกชาย​คน​ที่​ห้า​คือ​เชฟาทิยาห์ เกิด​จาก​อาบีตัล ลูกชาย​คน​ที่​หก​คือ​อิทเรอัม เกิด​จาก​เอกลาห์</verse>
				<verse number="4">ลูกชาย​ทั้ง​หก​คน​นี้​เกิด​ที่​เมือง​เฮโบรน ที่​ซึ่ง​ดาวิด​ปกครอง​อยู่​เจ็ด​ปี​หก​เดือน ดาวิด​ปกครอง​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​อีก 33 ปี</verse>
				<verse number="5">ลูกชาย​ซึ่ง​เกิด​ที่​นั่น ได้แก่ ชัมมุวา โชบับ นาธัน และ​โซโลมอน ทั้ง​สี่​คน​นี้​เกิด​จาก​บัทเชบา ลูกสาว​อัมมีเอล</verse>
				<verse number="6">ดาวิด​มี​ลูกชาย​คน​อื่น​ๆ อีก ได้แก่ อิบฮาร์ เอลีชูอา เอลีเฟเลท</verse>
				<verse number="7">โนกาห์ เนเฟก ยาเฟีย</verse>
				<verse number="8">เอลีชามา เอลียาดา และ​เอลีเฟเลท รวม​เป็น​เก้า​คน</verse>
				<verse number="9">รายชื่อ​เหล่า​นี้​ไม่​รวม​ลูกชาย​ที่​เกิด​จาก​สนม ดาวิด​มี​ลูกสาว​ชื่อ​ว่า​ทามาร์​ด้วย</verse>
				<verse number="10">ลูกชาย​ของ​โซโลมอน​คือ​เรโหโบอัม เรโหโบอัม​มี​ลูกชาย​คือ​อาบียาห์ อาบียาห์​มี​ลูกชาย​คือ​อาสา อาสา​มี​ลูกชาย​คือ​เยโฮชาฟัท</verse>
				<verse number="11">เยโฮชาฟัท​มี​ลูกชาย​คือ​เยโฮรัม เยโฮรัม​มี​ลูกชาย​คือ​อาหัสยาห์ อาหัสยาห์​มี​ลูกชาย​คือ​โยอาช</verse>
				<verse number="12">โยอาช​มี​ลูกชาย​คือ​อามาซิยาห์ อามาซิยาห์​มี​ลูกชาย​คือ​อาซาริยาห์ อาซาริยาห์​มี​ลูกชาย​คือ​โยธาม</verse>
				<verse number="13">โยธาม​มี​ลูกชาย​คือ​อาหัส อาหัส​มี​ลูกชาย​คือ​เฮเซคียาห์ เฮเซคียาห์​มี​ลูกชาย​คือ​มนัสเสห์</verse>
				<verse number="14">มนัสเสห์​มี​ลูกชาย​คือ​อาโมน อาโมน​มี​ลูกชาย​คือ​โยสิยาห์</verse>
				<verse number="15">ลูกชาย​ของ​โยสิยาห์ ได้แก่ โยฮานัน​ลูกชาย​หัวปี ลูกชาย​คน​ที่​สอง​คือ​เยโฮยาคิม ลูกชาย​คน​ที่​สาม​คือ​เศเดคียาห์ ลูกชาย​คน​ที่​สี่​คือ​ชัลลูม</verse>
				<verse number="16">ผู้​ปกครอง​สืบ​ต่อ​จาก​เยโฮยาคิม ได้แก่ เยโฮยาคีน ​ผู้​เป็น​ลูกชาย และ​เศเดคียาห์</verse>
				<verse number="17">เชื้อสาย​ของ​เยโฮยาคีน​ผู้​ตก​เป็น​เชลย ได้แก่ เชอัลทิเอล​ลูกชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="18">มัลคีราม เปดายาห์ เชนาสซาร์ เยคามิยาห์ โฮชามา และ​เนดาบียาห์</verse>
				<verse number="19">ลูกชาย​ของ​เปดายาห์ ได้แก่ เศรุบบาเบล​กับ​ชิเมอี ลูกชาย​ของ​เศรุบบาเบล ได้แก่ เมชุลลาม​กับ​ฮานันยาห์ ลูกสาว​คือ​เชโลมิท</verse>
				<verse number="20">และ​ลูก​คน​อื่น​ๆ อีก​ห้า​คน ได้แก่ ฮาชูบาห์ โอเฮล เบเรคิยาห์ ฮาสาดิยาห์ และ​ยูชับเฮเสด</verse>
				<verse number="21">เชื้อสาย​ของ​ฮานันยาห์ ได้แก่ เปลาทียาห์ และ​เยชายาห์​กับ​พวก​ลูกชาย​ของ​เรไฟยาห์ ของ​อารนัน ของ​โอบาดีห์ และ​ของ​เชคานิยาห์</verse>
				<verse number="22">เชื้อสาย​ของ​เชคานิยาห์ ได้แก่ เชไมอาห์ และ​ลูกชาย​คือ ฮัททัช อิกาล บารียาห์ เนอารียาห์ และ​ชาฟัท รวม​หก​คน</verse>
				<verse number="23">ลูกชาย​ของ​เนอารียาห์ ได้แก่ เอลีโอนัย ฮิสคีอาห์ และ​อัสรีคัม รวม​สาม​คน</verse>
				<verse number="24">ลูกชาย​ของ​เอลีโอนัย ได้แก่ โฮดาวิยาห์ เอลียาชีบ เปไลยาห์ อักขูบ โยฮานัน เดไลยาห์ และ​อานานี รวม​เจ็ด​คน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เชื้อสาย​ของ​ยูดาห์ ได้แก่ เปเรศ เฮสโรน คารมี เฮอร์ และ​โชบาล</verse>
				<verse number="2">เรอายาห์​ลูกชาย​ของ​โชบาล​ซึ่ง​เป็น​พ่อ​ของ​ยาหาท ยาหาท​เป็น​พ่อ​ของ​อาหุมัย​และ​ลาฮาด คน​เหล่า​นี้​อยู่​ใน​ตระกูล​โศราห์</verse>
				<verse number="3">ลูกชาย ​ของ​เอตาม​ได้แก่ ยิสเรเอล อิชมา อิดบาช และ​ฮัสเซเลลโพนี​ผู้​เป็น​ลูกสาว</verse>
				<verse number="4">เปนูเอล​พ่อ​ของ​เกโดร์ และ​เอเซอร์​พ่อ​ของ​หุชาห์ คน​เหล่า​นี้​คือ​เชื้อสาย​ของ​เฮอร์ ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​หัวปี​ของ​เอฟราธาห์ และ​เป็น​พ่อ ​ของ​เบธเลเฮม</verse>
				<verse number="5">อัชฮูร์​พ่อ​ของ​เทโคอา มี​ภรรยา​สอง​คน​คือ เฮลาห์​กับ​นาอาราห์</verse>
				<verse number="6">นาอาราห์​ให้​กำเนิด​อาหุสซาม เฮเฟอร์ เทเมนี และ​ฮาอาหัชทารี คน​เหล่า​นี้​เป็น​เชื้อสาย​ของ​นาอาราห์</verse>
				<verse number="7">ส่วน​เฮลาห์​ให้​กำเนิด เศเรท โศหาร์ เอทนาน</verse>
				<verse number="8">และ​โคส​ซึ่ง​เป็น​พ่อ​ของ​อานูบ​กับ​ฮัสโซเบบาห์ และ​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​อาหารเฮล​ลูกชาย​ของ​ฮารูม</verse>
				<verse number="9">ยาเบส​เป็น​ผู้​ที่​ทรง​เกียรติ​กว่า​พี่​ๆ น้อง​ๆ แม่​ตั้งชื่อ​เขา​ว่า ยาเบส เพราะ​เธอ​กล่าว​ว่า “เพราะ​ฉัน​คลอด​เขา​ด้วย​ความ​เจ็บ​ปวด”</verse>
				<verse number="10">ยาเบส​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​ว่า “ขอ​โปรด​อวยพร​ข้าพเจ้า และ​ขยาย​พรมแดน​ของ​ข้าพเจ้า! ขอ​มือ​ของ​พระองค์​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า และ​ปกป้อง​ข้าพเจ้า​จาก​ภยันตราย เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​พ้น​จาก​ความ​เจ็บ​ปวด” และ​พระเจ้า​ให้​ตาม​ที่​เขา​ร้อง​ขอ</verse>
				<verse number="11">เคลูบ​พี่น้อง​ของ​ชูฮาห์ มี​ลูกชาย​คือ​เมหิร์​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​เอชโทน</verse>
				<verse number="12">เอชโทน​เป็น​พ่อ​ของ​เบธราฟา ปาเสอาห์​และ​เทหินนาห์​ซึ่ง​เป็น​พ่อ​ของ​อิร์นาหาช คน​เหล่า​นี้​เป็น​คน​ของ​เรคาห์</verse>
				<verse number="13">ลูกชาย​ของ​เคนัส ได้แก่ โอทนีเอล​กับ​เสไรอาห์ ลูกชาย​ของ​โอทนีเอล ได้แก่ ฮาธาท​กับ​เมโอโนธัย</verse>
				<verse number="14">เมโอโนธัย​เป็น​พ่อ​ของ​โอฟราห์ เสไรอาห์​เป็น​พ่อ​ของ​โยอาบ พ่อ​แห่ง​เกหะราชิม ที่​ได้​ชื่อ​เช่น​นั้น​เพราะ​มี​ช่าง​ฝีมือ​จำนวน​มาก​อาศัย​อยู่</verse>
				<verse number="15">ลูกชาย​ของ​คาเลบ​ผู้​เป็น​ลูกชาย​เยฟุนเนห์ ได้แก่ อิรู เอลาห์ และ​นาอัม ลูกชาย​ของ​เอลาห์ ได้แก่ เคนัส</verse>
				<verse number="16">ลูกชาย​ของ​เยฮาลเลเลล ได้แก่ ศิฟ ศิฟาห์ ทิรียา และ​อาสาเรล</verse>
				<verse number="17">ลูกชาย​ของ​เอสราห์ ได้แก่ เยเธอร์ เมเรด​เอเฟอร์ และ​ยาโลน ภรรยา​คน​หนึ่ง​ของ​เมเรด​ให้​กำเนิด​มิเรียม ชัมมัย และ​อิชบาห์​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​เอชเทโมอา</verse>
				<verse number="18">คน​เหล่า​นี้​คือ​ลูก​ๆ ของ​บิธิยาห์​ลูกสาว​ฟาโรห์ ซึ่ง​เมเรด​แต่งงาน​ด้วย ภรรยา​อีก​คน​ของ​เมเรด​มา​จาก​เผ่า​ยูดาห์​ให้​กำเนิด​เยเรด​พ่อ​ของ​เกโดร์ เฮเบอร์​พ่อ​ของ​โสโค และ​เยคูธีเอล​พ่อ​ของ​ศาโนอาห์</verse>
				<verse number="19">ภรรยา​ของ​โฮดียาห์​เป็น​น้อง​สาว​ของ​นาฮัม มี​ลูกชาย​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​เคอีลาห์​แห่ง​เกเรม และ​เอชเทโมอา​แห่ง​มาอาคาห์</verse>
				<verse number="20">ลูกชาย​ของ​ชิโมน ได้แก่ อัมโนน รินนาห์ เบนฮานัน และ​ทิโลน เชื้อสาย​ของ​อิชอี ได้แก่ โศเหท​กับ​เบนโศเฮท</verse>
				<verse number="21">ลูกชาย​ของ​เชลาห์​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​ยูดาห์ ได้แก่ เอร์​พ่อ​ของ​เลคาห์ ลาอาดาห์​พ่อ​ของ​มาเรชาห์ และ​ตระกูล​ช่าง​ผ้า​ลินิน​เนื้อ​ดี​ที่​เมือง​เบธอัชเบอา</verse>
				<verse number="22">โยคิม​ชาว​โคเซบา โยอาช และ​สาราฟ​ซึ่ง​ปกครอง​ใน​โมอับ​และ​เมือง​ยาชูบิเลเฮม (บันทึก​เหล่า​นี้​มา​จาก​ครั้ง​โบราณ)</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​เป็น​ช่าง​ปั้น​หม้อ​ผู้​อาศัย​อยู่​ที่​เนทาอิม​กับ​เกเดราห์ และ​ทำงาน​ถวาย​กษัตริย์</verse>
				<verse number="24">เชื้อสาย​ของ​สิเมโอน ได้แก่ เนมูเอล ยามีน ยาริบ เศราห์ และ​ชาอูล</verse>
				<verse number="25">ชาอูล​มี​ลูกชาย​ชื่อ​ชัลลูม หลาน​ชื่อ​มิบสัม และ​เหลน​ชื่อ​มิชมา</verse>
				<verse number="26">เชื้อสาย​ของ​มิชมา ได้แก่ ฮัมมูเอล​ซึ่ง​มี​ลูกชาย​ชื่อ​ศักเกอร์ และ​หลาน​ชื่อ​ชิเมอี</verse>
				<verse number="27">ชิเมอี​มี​ลูกชาย​สิบหก​คน ลูกสาว​หก​คน แต่​พี่น้อง​ของ​ชิเมอี​ไม่​ได้​มี​ลูก​หลาย​คน ดังนั้น​ทั้ง​ตระกูล​ของ​พวก​เขา​จึง​มี​จำนวน​คน​ไม่​มาก​เหมือน​ชาว​ยูดาห์</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​อาศัย​อยู่​ที่​เมือง​เบเออร์เชบา เมือง​โมลาดาห์ เมือง​ฮาซารชูอาล</verse>
				<verse number="29">บิลฮาห์ เอเซม โทลัด</verse>
				<verse number="30">เบธูเอล โฮรมาห์ ศิกลาก</verse>
				<verse number="31">เบธมารคาโบท ฮาซารสูสิม เบธบิรี และ​ชาอาราอิม เมือง​เหล่า​นี้​เป็น​ของ​พวก​เขา​จวบจน​สมัย​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="32">หมู่บ้าน​โดย​รอบ​ได้แก่ เอตาม อายิน ริมโมน โทเคน และ​อาชัน รวม​ห้า​แห่ง</verse>
				<verse number="33">และ​หมู่บ้าน​ทั้งปวง​โดย​รอบ​เมือง​เหล่า​นี้​จด​บาอาลัท คือ​ถิ่นฐาน​ของ​พวก​เขา และ​พวก​เขา​เก็บ​บันทึก​ลำดับ​วงศ์ตระกูล​เอา​ไว้</verse>
				<verse number="34">เมโชบับ ยัมเลค โยชาห์​ลูกชาย​อามาซิยาห์</verse>
				<verse number="35">โยเอล เยฮู​ลูกชาย​โยชิบิยาห์​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เสไรอาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาสิเอล</verse>
				<verse number="36">เอลีโอนัย ยาอาโคบาห์ เยโชไฮยาห์ อาสายาห์ อาดีเอล เยสิมีเอล เบไนยาห์</verse>
				<verse number="37">และ​ศิซา​ลูกชาย​ซิฟี ผู้​เป็น​ลูกชาย​อัลโลน ผู้​เป็น​ลูกชาย​เยดายาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ชิมรี ผู้​เป็น​ลูกชาย​เชไมอาห์</verse>
				<verse number="38">รายชื่อ​ข้างต้น​นี้​เป็น​ผู้นำ​ของ​ตระกูล ซึ่ง​ครอบครัว​ของ​พวก​เขา​ขยาย​ใหญ่</verse>
				<verse number="39">และ​พวก​เขา​ได้​ไป​ยัง​รอบ​นอก​ของ​เกโดร์​สู่​ฟาก​ตะวันออก​ของ​หุบเขา เพื่อ​เสาะหา​ทุ่ง​หญ้า​สำหรับ​เลี้ยง​แพะ​แกะ</verse>
				<verse number="40">พวก​เขา​พบ​ทุ่ง​หญ้า​กว้าง​ใหญ่ อุดม​สมบูรณ์ และ​สงบสุข มี​เชื้อสาย​ของ​ฮาม​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="41">ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​แห่ง​ยูดาห์ คน​ทั้งหมด​ตาม​บันทึก​รายชื่อ​ข้างต้น​ได้​บุก​เข้า​โจมตี​และ​ทำลาย​ล้าง ​เชื้อสาย​ของ​ฮาม​กับ​ชาว​เมอูนี​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​จน​หมดสิ้น ดัง​ที่​เห็น​เด่น​ชัด​จวบจน​บัดนี้ แล้ว​ตั้ง​รกราก​แทน​เนื่องจาก​มี​ทุ่ง​หญ้า​สำหรับ​ฝูง​แพะ​แกะ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="42">และ​ชนเผ่า​สิเมโอน​เหล่า​นี้​จำนวน​ห้าร้อย​คน นำ​โดย​เปลาทียาห์ เนอารียาห์ เรไฟยาห์ และ​อุสซีเอล​ซึ่ง​ล้วน​เป็น​ลูกชาย​ของ​อิชอี พา​กัน​บุก​แดน​เทือกเขา​เสอีร์</verse>
				<verse number="43">พวก​เขา​ทำลาย​ล้าง​ชน​ชาว​อามาเลข​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่ แล้ว​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​ตราบจน​บัดนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">รูเบน​ลูกชาย​หัวปี​ของ​อิสราเอล (เนื่องจาก​ทำ​ให้​เตียง​สมรส​ของ​พ่อ​เป็น​มลทิน สิทธิ​ลูกชาย​หัวปี​ของ​เขา​จึง​ตก​อยู่​แก่​ลูกชาย​ของ​โยเซฟ​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อิสราเอล บันทึก​ลำดับ​วงศ์ตระกูล​จึง​ไม่ได้​เอ่ย​ถึง​รูเบน​ใน​ฐานะ​ลูกชาย​หัวปี</verse>
				<verse number="2">โยเซฟ​ได้รับ​สิทธิ​ลูกชาย​หัวปี แม้ว่า​ยูดาห์​เป็น​ตระกูล​ที่​เข้มแข็ง​ที่สุด​ใน​หมู่​พี่​น้อง และ​มี​เจ้านาย​คน​หนึ่ง​มา​จาก​ยูดาห์)</verse>
				<verse number="3">ลูกชาย​ของ​รูเบน​ผู้​เป็น​ลูกชาย​หัวปี​ของ​อิสราเอล​ได้แก่ ฮาโนค ปัลลู เฮสโรน และ​คารมี</verse>
				<verse number="4">เชื้อสาย​ของ​โยเอล ได้แก่ ลูกชาย​ชื่อ​เชไมอาห์ ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​โกก ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​ชิเมอี</verse>
				<verse number="5">ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​มีคาห์ ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​เรอายาห์ ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​บาอัล</verse>
				<verse number="6">ลูกชาย​ของ​บาอัล​คือ​เบเอราห์​ผู้นำ​คน​หนึ่ง​ของ​ตระกูล​รูเบน ซึ่ง​ถูก​จับ​ไป​เป็น​เชลย​ของ​กษัตริย์​ทิกลัท​ปิเลเสอร์ ​แห่ง​อัสซีเรีย</verse>
				<verse number="7">ญาติ​ของ​เขา​ตาม​ตระกูล​ต่าง​ๆ ที่​บันทึก​ใน​ลำดับ​วงศ์ตระกูล ได้แก่ เยอีเอล​ผู้​เป็น​หัวหน้า เศคาริยาห์</verse>
				<verse number="8">และ​เบลา​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาซาส ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เชมา ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยเอล พวก​เขา​ตั้ง​ถิ่นฐาน​จาก​เมือง​อาโรเออร์​จด​เมือง​เนโบ​และ​เมือง​บาอัลเมโอน</verse>
				<verse number="9">ทาง​ตะวันออก พวก​เขา​ครอบครอง​ดินแดน​ไป​จด​เขต​ถิ่น​ทุรกันดาร​ซึ่ง​ไป​สู่​แม่น้ำ​ยูเฟรติส เพราะ​ฝูง​สัตว์​ขยาย​เพิ่ม​ขึ้น​ใน​ดินแดน​กิเลอาด</verse>
				<verse number="10">ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​ซาอูล​พวก​เขา​รบ​ชนะ​ชาว​ฮาการ์​และ​ครอบครอง​ที่​อยู่​อาศัย​ของ​พวก​เขา​ทั่ว​ภูมิภาค​ตะวันออก​ทั้งหมด​ของ​กิเลอาด</verse>
				<verse number="11">ชนเผ่า​กาด​อาศัย​ถัด​จาก​พวก​เขา​ใน​ดินแดน​บาชาน​จน​จด​เมือง​สาเลคาห์</verse>
				<verse number="12">โยเอล​เป็น​หัวหน้า รอง​ลง​มา​คือ​ชาฟาม จาก​นั้น​คือ​ยานัย​กับ​ชาฟัท​ใน​บาชาน</verse>
				<verse number="13">ญาติ​ของ​เขา​ตาม​ครอบครัว​ต่าง​ๆ ได้แก่ มีคาเอล เมชุลลาม เชบา โยรัย ยาคาน ศิอา และ​เอเบอร์ รวม​เจ็ด​คน</verse>
				<verse number="14">คน​เหล่า​นี้​คือ​ลูกชาย​ของ​อาบีฮายิล ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​หุรี ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​ยาโรอาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​กิเลอาด ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​มีคาเอล ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยชิชัย ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​ยาโด ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​บูส</verse>
				<verse number="15">อาหิ​ลูกชาย​ของ​อับดีเอล ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​กูนี เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว</verse>
				<verse number="16">ชนเผ่า​กาด​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​กิเลอาด ใน​ดินแดน​บาชาน และ​หมู่บ้าน​โดย​รอบ และ​ตลอดไป​จน​สุด​ทุ่ง​หญ้า​แห่ง​ชาโรน</verse>
				<verse number="17">ทั้งหมด​นี้​ล้วน​มี​ชื่อ​อยู่​ใน​บันทึก​ลำดับ​วงศ์ตระกูล​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​โยธาม​แห่ง​ยูดาห์​และ​กษัตริย์​เยโรโบอัม​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="18">ชนเผ่า​รูเบน กาด และ​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า​มี​กำลัง​พล 44,760 คน​เพื่อ​ออก​รบ ทุก​คน​ล้วน​แข็งแรง​แกล้ว​กล้า สามารถ​ถือ​โล่ จับ​ดาบ ใช้​ธนู และ​ผ่าน​การ​ฝึก​เพื่อ​สู้รบ</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​สู้รบ​กับ​ชาว​ฮาการ์ ชาว​เยทูร์ ชาว​นาฟิช และ​ชาว​โนดับ</verse>
				<verse number="20">พระเจ้า​ช่วย​เหลือ​พวก​เขา​ใน​การ​สู้รบ และ​พระองค์​มอบ​ชาว​ฮาการ์​กับ​พันธมิตร​ทั้งปวง​ไว้​ใน​มือ​ของ​พวก​เขา เพราะ​พวก​เขา​ร่ำร้อง​ต่อ​พระองค์​ขณะ​สู้รบ พระองค์​ตอบ​คำ​อธิษฐาน​ของ​พวก​เขา​เนื่องจาก​พวก​เขา​วาง​ใจ​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="21">พวก​เขา​ยึด​ฝูง​สัตว์​มา​จาก​ชาว​ฮาการ์ มี​อูฐ 50,000 ตัว แกะ 250,000 ตัว ลา 2,000 ตัว และ​เชลย 100,000 คน</verse>
				<verse number="22">ศัตรู​มากมาย​ถูก​ฆ่า​ตาย​เพราะ​ศึก​ครั้ง​นี้​เป็น​ของ​พระเจ้า พวก​เขา​ครอบครอง​ดินแดน​อยู่​จน​กระทั่ง​ตก​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="23">เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า​ตั้ง​รกราก​อยู่​ทั่ว​แดน​จาก​บาชาน​จด​บาอัลเฮอร์โมน คือ​เสนีร์ (หรือ​ภูเขา​เฮอร์โมน) พวก​เขา​มี​จำนวน​มาก</verse>
				<verse number="24">หัวหน้า​ครอบครัว​ของ​พวก​เขา​ได้แก่ เอเฟอร์ อิชอี เอลีเอล อัสรีเอล เยเรมีย์ โฮดาวิยาห์ และ​ยาดีเอล ล้วน​แล้ว​แต่​เป็น​นัก​รบ​กล้าหาญ มี​ชื่อเสียง และ​เป็น​ผู้นำ​ครอบครัว</verse>
				<verse number="25">แต่​พวก​เขา​ไม่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ กลับ​ปล่อย​ตัว​ปล่อย​ใจ​ให้​กับ​เทพเจ้า​ต่าง​ๆ ของ​บรรดา​ชนชาติ​ที่​พระเจ้า​ได้​ทำลาย​ล้าง​ไป​ต่อหน้า​พวก​เขา</verse>
				<verse number="26">ฉะนั้น​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​ดลใจ​กษัตริย์​ปูล (คือ​ทิกลัท​ปิเลเสอร์) แห่ง​อัสซีเรีย​ให้​มา​พิชิต​และ​กวาดต้อน​ชนเผ่า​รูเบน กาด และ​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า​ไป​เป็น​เชลย​อยู่​ใน​แดน​ฮาลาห์ ฮาโบร์ ฮารา และ​แม่​น้ำ​โกซาน​จวบจน​ทุก​วัน​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ลูกชาย​ของ​เลวี ได้แก่ เกอร์โชน โคฮาท และ​เมรารี</verse>
				<verse number="2">ลูกชาย​ของ​โคฮาท ได้แก่ อัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน และ​อุสซีเอล</verse>
				<verse number="3">ลูกชาย​ของ​อัมราม ได้แก่ อาโรน โมเสส และ​มิเรียม ลูกชาย​ของ​อาโรน ได้แก่ นาดับ อาบีฮู เอเลอาซาร์ และ​อิธามาร์</verse>
				<verse number="4">เอเลอาซาร์​เป็น​พ่อ​ของ​ฟีเนหัส ฟีเนหัส​เป็น​พ่อ​ของ​อาบีชูวา</verse>
				<verse number="5">อาบีชูวา​เป็น​พ่อ​ของ​บุคคี บุคคี​เป็น​พ่อ​ของ​อุสซี</verse>
				<verse number="6">อุสซี​เป็น​พ่อ​ของ​เศราหิยาห์ เศราหิยาห์​เป็น​พ่อ​ของ​เมราโยท</verse>
				<verse number="7">เมราโยท​เป็น​พ่อ​ของ​อามาริยาห์ อามาริยาห์​เป็น​พ่อ​ของ​อาหิทูบ</verse>
				<verse number="8">อาหิทูบ​เป็น​พ่อ​ของ​ศาโดก ศาโดก​เป็น​พ่อ​ของ​อาหิมาอัส</verse>
				<verse number="9">อาหิมาอัส​เป็น​พ่อ​ของ​อาซาริยาห์ อาซาริยาห์​เป็น​พ่อ​ของ​โยฮานัน</verse>
				<verse number="10">โยฮานัน​เป็น​พ่อ​ของ​อาซาริยาห์ (เขา​เป็น​ปุโรหิต​ของ​วิหาร​ที่​โซโลมอน​สร้าง​ขึ้น​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม)</verse>
				<verse number="11">อาซาริยาห์​เป็น​พ่อ​ของ​อามาริยาห์ อามาริยาห์​เป็น​พ่อ​ของ​อาหิทูบ</verse>
				<verse number="12">อาหิทูบ​เป็น​พ่อ​ของ​ศาโดก ศาโดก​เป็น​พ่อ​ของ​ชัลลูม</verse>
				<verse number="13">ชัลลูม​เป็น​พ่อ​ของ​ฮิลคียาห์ ฮิลคียาห์​เป็น​พ่อ​ของ​อาซาริยาห์</verse>
				<verse number="14">อาซาริยาห์​เป็น​พ่อ​ของ​เสไรยาห์ และ​เสไรอาห์​เป็น​พ่อ​ของ​เยโฮซาดัก</verse>
				<verse number="15">เยโฮซาดัก​ถูก​กวาดต้อน​ไป​เป็น​เชลย เมื่อ​พระยาห์เวห์​ให้​ประชาชน​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​ตก​เป็น​เชลย​ของ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์</verse>
				<verse number="16">ลูกชาย​ของ​เลวี ได้แก่ เกอร์โชน โคฮาท และ​เมรารี</verse>
				<verse number="17">รายชื่อ​ลูกชาย​ของ​เกอร์โชน ได้แก่ ลิบนี​กับ​ชิเมอี</verse>
				<verse number="18">ลูกชาย​ของ​โคฮาท ได้แก่ อัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน และ​อุสซีเอล</verse>
				<verse number="19">ลูกชาย​ของ​เมรารี ได้แก่ มาห์ลี​กับ​มูชี ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​เลวี​ลำดับ​ตาม​ต้น​ตระกูล​มี​ดังนี้</verse>
				<verse number="20">เชื้อสาย​ของ​เกอร์โชน ได้แก่ ลิบนี​ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​ยาหาท ยาหาท​มี​ลูกชาย​คือ​ศิมมาห์</verse>
				<verse number="21">ศิมมาห์​มี​ลูกชาย​คือ​โยอาห์ โยอาห์​มี​ลูกชาย​คือ​อิดโด อิดโด​มี​ลูกชาย​คือ​เศราห์ เศราห์​มี​ลูกชาย​คือ​เยอาเธรัย</verse>
				<verse number="22">เชื้อสาย​ของ​โคฮาท ได้แก่ อัมมีนาดับ ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​โคราห์ โคราห์​มี​ลูกชาย​คือ​อัสสีร์</verse>
				<verse number="23">อัสสีร์​มี​ลูกชาย​คือ​เอลคานาห์ เอลคานาห์​มี​ลูกชาย​คือ​เอบียาสาฟ เอบียาสาฟ​มี​ลูกชาย​คือ​อัสสีร์</verse>
				<verse number="24">อัสสีร์​มี​ลูกชาย​คือ​ทาหัท ทาหัท​มี​ลูกชาย​คือ​อุรีเอล อุรีเอล​มี​ลูกชาย​คือ​อุสซียาห์ อุสซียาห์​มี​ลูกชาย​คือ​ชาอูล</verse>
				<verse number="25">เชื้อสาย​ของ​เอลคานาห์ ได้แก่ อามาสัย อาหิโมท</verse>
				<verse number="26">ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​เอลคานาห์ เอลคานาห์​มี​ลูกชาย​คือ​โศฟัย โศฟัย​มี​ลูกชาย​คือ​นาหาท</verse>
				<verse number="27">นาหาท​มี​ลูกชาย​คือ​เอลีอับ เอลีอับ​มี​ลูกชาย​คือ​เยโรฮัม เยโรฮัม​มี​ลูกชาย​คือ​เอลคานาห์ เอลคานาห์​มี​ลูกชาย​คือ​ซามูเอล</verse>
				<verse number="28">ลูกชาย​ของ​ซามูเอล ได้แก่ โยเอล ผู้​เป็น​ลูกชาย​หัวปี กับ​อาบียาห์​ลูกชาย​คน​รอง</verse>
				<verse number="29">เชื้อสาย​ของ​เมรารี ได้แก่ มาห์ลี​ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​ลิบนี ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​ชิเมอี ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​อุสซาห์</verse>
				<verse number="30">ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​ชิเมอา ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​ฮักกียาห์ ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​อาสายาห์</verse>
				<verse number="31">ต่อไป​นี้​คือ​ผู้​ที่​กษัตริย์​ดาวิด​แต่งตั้ง​ให้​บรรเลง​เพลง​ใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​หลังจาก​ที่​นำ​หีบ​พันธสัญญา​มา​ตั้ง​ไว้​ที่​นั่น​แล้ว</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​ทำ​หน้าที่​บรรเลง​เพลง​หน้า​พลับพลา ซึ่ง​ก็​คือ​เต็นท์​นัด​พบ ตราบจน​โซโลมอน​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม​เสร็จ​แล้ว พวก​เขา​ปฏิบัติ​หน้าที่​ตาม​กฎ​ระเบียบ​ที่​ตั้ง​ไว้</verse>
				<verse number="33">คน​เหล่า​นี้​ซึ่ง​ปฏิบัติ​หน้าที่​พร้อม​กับ​ลูกชาย​ทั้งหลาย​ของ​ตน ได้แก่ จาก​ตระกูล​โคฮาท คือ เฮมาน​นัก​ดนตรี ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยเอล โยเอล​เป็น​ลูกชาย​ของ​ซามูเอล</verse>
				<verse number="34">ซามูเอล​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอลคานาห์ เอลคานาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยโรฮัม เยโรฮัม​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอลีเอล เอลีเอล​เป็น​ลูกชาย​ของ​โทอาห์</verse>
				<verse number="35">โทอาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​ศูฟ ศูฟ​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอลคานาห์ เอลคานาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​มาฮาท มาฮาท​เป็น​ลูกชาย​ของ​อามาสัย</verse>
				<verse number="36">อามาสัย​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอลคานาห์ เอลคานาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยเอล โยเอล​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาซาริยาห์ อาซาริยาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​เศฟันยาห์</verse>
				<verse number="37">เศฟันยาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​ทาหัท ทาหัท​เป็น​ลูกชาย​ของ​อัสสีร์ อัสสีร์​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอบียาสาฟ เอบียาสาฟ​เป็น​ลูกชาย​ของ​โคราห์</verse>
				<verse number="38">โคราห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​อิสฮาร์ อิสฮาร์​เป็น​ลูกชาย​ของ​โคฮาท โคฮาท​เป็น​ลูกชาย​ของ​เลวี เลวี​เป็น​ลูกชาย​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="39">ผู้​ช่วย​มือ​ขวา​ของ​เฮมาน​คือ​อาสาฟ อาสาฟ​เป็น​ลูกชาย​ของ​เบเรคิยาห์ เบเรคิยาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​ชิเมอา</verse>
				<verse number="40">ชิเมอา​เป็น​ลูกชาย​ของ​มีคาเอล มีคาเอล​เป็น​ลูกชาย​ของ​บาอาเสยาห์ บาอาเสยาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​มัลคิยาห์</verse>
				<verse number="41">มัลคิยาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอทนี เอทนี​เป็น​ลูกชาย​ของ​เศราห์ เศราห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาดายาห์</verse>
				<verse number="42">อาดายาห์​เป็น​ลูกชาย​เอธาน เอธาน​เป็น​ลูกชาย​ของ​ศิมมาห์ ศิมมาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​ชิเมอี</verse>
				<verse number="43">ชิเมอี​เป็น​ลูกชาย​ของ​ยาหาท ยาหาท​เป็น​ลูกชาย​ของ​เกอร์โชน เกอร์โชน​เป็น​ลูกชาย​ของ​เลวี</verse>
				<verse number="44">ผู้​ช่วย​มือ​ซ้าย​ของ​เขา​คือ​เอธาน ตระกูล​เมรารี ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​ของ​คีชี คีชี​เป็น​ลูกชาย​ของ​อับดี อับดี​เป็น​ลูกชาย​ของ​มัลลุค</verse>
				<verse number="45">มัลลุค​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮาชาบิยาห์ ฮาชาบิยาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​อามาซิยาห์ อามาซิยาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮิลคียาห์</verse>
				<verse number="46">ฮิลคียาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​อัมซี อัมซี​เป็น​ลูกชาย​ของ​บานี บานี​เป็น​ลูกชาย​ของ​เชเมอร์</verse>
				<verse number="47">เชเมอร์​เป็น​ลูกชาย​ของ​มาห์ลี มาห์ลี​เป็น​ลูกชาย​ของ​มูชี มูชี​เป็น​ลูกชาย​ของ​เมรารี เมรารี​เป็น​ลูกชาย​ของ​เลวี</verse>
				<verse number="48">ส่วน​พี่น้อง​ตระกูล​เลวี​ได้รับ​มอบหมาย​หน้าที่​อื่น​ๆ ทั้งหมด​ใน​พลับพลา​ซึ่ง​เป็น​บ้าน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="49">แต่​อาโรน​และ​เชื้อสาย​ของ​เขา​เป็น​ผู้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ต่าง​ๆ และ​เครื่อง​หอม​บน​แท่น​เผา​เครื่อง​บูชา​ทั้ง​ตัว​รวม​ทั้ง​ดูแล​กิจ​ธุระ​ทั้งหมด​ที่​เกี่ยวกับ​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด และ​ขอ​การ​ลบ​บาป​สำหรับ​อิสราเอล​ให้​ครบถ้วน​ทุก​ประการ​ตาม​ที่​โมเสส​ผู้​รับใช้​พระเจ้า​ได้​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="50">เชื้อสาย​ของ​อาโรน ได้แก่ เอเลอาซาร์ ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​ฟีเนหัส ฟีเนหัส​มี​ลูกชาย​คือ​อาบีชูวา</verse>
				<verse number="51">อาบีชูวา​มี​ลูกชาย​คือ​บุคคี บุคคี​มี​ลูกชาย​คือ​อุสซี อุสซี​มี​ลูกชาย​คือ​เศราหิยาห์</verse>
				<verse number="52">เศราหิยาห์​มี​ลูกชาย​คือ​เมราโยท เมราโยท​มี​ลูกชาย​คือ​อามาริยาห์ อามาริยาห์​มี​ลูกชาย​คือ​อาหิทูบ</verse>
				<verse number="53">อาหิทูบ​มี​ลูกชาย​คือ​ศาโดก ศาโดก​มี​ลูกชาย​คือ​อาหิมาอัส</verse>
				<verse number="54">พื้นที่​ซึ่ง​ได้รับ​การ​แบ่ง​สรร​ให้​เป็น​เขต​แดน​สำหรับ​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ของ​พวก​เขา​มี​ดังนี้ (สลาก​แรก​สุด​ได้แก่ เชื้อสาย​ของ​อาโรน​ใน​ตระกูล​โคฮาท)</verse>
				<verse number="55">ใน​ยูดาห์​พวก​เขา​ได้​รับ​เมือง​เฮโบรน​และ​ทุ่ง​หญ้า​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="56">(แต่​ท้องทุ่ง​และ​หมู่บ้าน​ของ​เมือง​นั้น​ยก​ให้​แก่​คาเลบ​ลูกชาย​เยฟุนเนห์)</verse>
				<verse number="57">ดังนั้น​เชื้อสาย​ของ​อาโรน​จึง​ได้​รับ​เฮโบรน (เมือง​ลี้​ภัย) ลิบนาห์ ยาททีร์ เอชเทโมอา</verse>
				<verse number="58">ฮีเลน เดบีร์</verse>
				<verse number="59">อาชัน ยุททาห์ และ​เบธเชเมช​รวม​ทั้ง​ทุ่ง​หญ้า​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="60">และ​จาก​เผ่า​เบนยามิน พวก​เขา​ได้รับ​กิเบโอน เกบา อาเลเมท และ​อานาโธท​รวม​ทั้ง​ทุ่ง​หญ้า จำนวน​เมือง​ที่​แบ่งสรร​กัน​ใน​หมู่​ตระกูล​โคฮาท​รวม​ทั้งหมด 13 เมือง</verse>
				<verse number="61">คน​อื่น​ๆ ที่​เหลือ​ใน​เชื้อสาย​ของ​โคฮาท​ได้รับ​การ​แบ่งสรร 10 เมือง​จาก​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า</verse>
				<verse number="62">สำหรับ​เชื้อสาย​ของ​เกอร์โชน​ตาม​แต่​ละ​ตระกูล​ได้รับ 13 เมือง​ใน​บาชาน​จาก​เผ่า​อิสสาคาร์ อาเชอร์ นัฟทาลี และ​บาง​ส่วน​ของ​เผ่า​มนัสเสห์​ที่​อยู่​ใน​บาชาน</verse>
				<verse number="63">เชื้อสาย​ของ​เมรารี​ตาม​แต่​ละ​ตระกูล​ได้รับ 12 เมือง​จาก​เผ่า​รูเบน กาด และ​เศบูลุน</verse>
				<verse number="64">เป็นอันว่า​ชน​อิสราเอล​ได้​มอบ​เมือง​ต่าง​ๆ พร้อม​ทุ่ง​หญ้า​แก่​ชน​เลวี</verse>
				<verse number="65">พวก​เขา​แบ่งสรร​เมือง​ดังกล่าว​ให้​จาก​เผ่า​ยูดาห์ สิเมโอน และ​เบนยามิน</verse>
				<verse number="66">เผ่า​เอฟราอิม​มอบ​เมือง​ต่าง​ๆ พร้อม​ทุ่ง​หญ้า​โดย​รอบ​ให้​แก่​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​โคฮาท</verse>
				<verse number="67">ใน​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม พวก​เขา​ได้​รับ​เมือง​เชเคม (เมือง​ลี้​ภัย) และ​เมือง​เกเซอร์</verse>
				<verse number="68">เมือง​โยกเมอัม เมือง​เบธโฮโรน</verse>
				<verse number="69">เมือง​อัยยาโลน และ​เมือง​กัทริมโมน​พร้อม​ทุ่ง​หญ้า</verse>
				<verse number="70">เผ่า​มนัสเสห์​อีก​ครึ่ง​เผ่า​ได้​มอบ​เมือง​อาเนอร์​และ​เมือง​บิเลอัม​พร้อม​ทั้ง​ทุ่ง​หญ้า​ให้​แก่​ตระกูล​อื่น​ๆ ที่​เหลือ​ของ​โคฮาท</verse>
				<verse number="71">เชื้อสาย​เกอร์โชน​ได้รับ​ดังนี้ เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า มอบ​เมือง​โกลาน​ใน​บาชาน​กับ​อัชทาโรท พร้อม​ทุ่ง​หญ้า</verse>
				<verse number="72">เผ่า​อิสสาคาร์ มอบ​เมือง​เคเดช เมือง​ดาเบรัท</verse>
				<verse number="73">เมือง​ราโมท และ​เมือง​อาเนม พร้อม​ทุ่ง​หญ้า</verse>
				<verse number="74">เผ่า​อาเชอร์ มอบ​เมือง​มาชาล เมือง​อับโดน</verse>
				<verse number="75">เมือง​ฮุกอก และ​เมือง​เรโหบ พร้อม​ทุ่ง​หญ้า</verse>
				<verse number="76">และ​เผ่า​นัฟทาลี มอบ​เมือง​เคเดช​ใน​กาลิลี เมือง​ฮัมโมน และ​เมือง​คีริยาธาอิม พร้อม​ทุ่ง​หญ้า</verse>
				<verse number="77">เชื้อสาย​เมรารี (ชน​เลวี​ส่วน​ที่​เหลือ) ได้รับ​ดังนี้ เผ่า​เศบูลุน​มอบ​เมือง​โยกเนอัม เมือง​คารทาห์ เมือง​ริมโมโน​กับ​เมือง​ทาโบร์ พร้อม​ทุ่ง​หญ้า</verse>
				<verse number="78">เผ่า​รูเบน​จาก​อีก​ฟาก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​เมือง​เยรีโค มอบ​เมือง​เบเซอร์​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร เมือง​ยาซาห์</verse>
				<verse number="79">เมือง​เคเดโมท และ​เมือง​เมฟาอาท พร้อม​ทุ่ง​หญ้า</verse>
				<verse number="80">และ​เผ่า​กาด มอบ​เมือง​ราโมท​ใน​กิเลอาด เมือง​มาหะนาอิม</verse>
				<verse number="81">เมือง​เฮชโบน​และ​เมือง​ยาเซอร์ พร้อม​ทุ่ง​หญ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ลูกชาย​ของ​อิสสาคาร์ ได้แก่ โทลา ปูอาห์ ยาชูบ และ​ชิมโรน รวม​สี่​คน</verse>
				<verse number="2">ลูกชาย​ของ​โทลา ได้แก่ อุสซี เรไฟยาห์ เยรีเอล ยามัย อิบสัม และ​ซามูเอล ล้วน​แต่​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว ใน​สมัย​ของ​ดาวิด​มี​กำลัง​พล​จาก​เชื้อสาย​ของ​โทลา​ซึ่ง​บันทึก​ไว้​ใน​ลำดับ​วงศ์ตระกูล 22,600 คน</verse>
				<verse number="3">ลูกชาย​ของ​อุสซี ได้แก่ อิสราหิยาห์ ลูกชาย​ของ​อิสราหิยาห์ ได้แก่ มีคาเอล โอบาดีห์ โยเอล และ​อิสชีอาห์ ทั้ง​ห้า​คน​เป็น​หัวหน้า</verse>
				<verse number="4">ตาม​บันทึก​ลำดับ​วงศ์ตระกูล​ของ​พวก​เขา พวก​เขา​มี​กำลังพล 36,000 คน เพราะ​พวก​เขา​มี​ภรรยา​และ​ลูกชาย​มากมาย</verse>
				<verse number="5">กำลังพล​จาก​ทุก​ตระกูล​ของ​เผ่า​อิสสาคาร์​มี 87,000 คน ตาม​บันทึก​ลำดับ​วงศ์ตระกูล</verse>
				<verse number="6">ลูกชาย​ทั้ง​สาม​ของ​เบนยามิน ได้แก่ เบลา เบเคอร์ และ​เยดียาเอล</verse>
				<verse number="7">ลูกชาย​ของ​เบลา ได้แก่ เอสโบน อุสซี อุสซีเอล เยรีโมท และ​อิรี ล้วน​แต่​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว รวม​ห้า​คน ตาม​บันทึก​ลำดับ​วงศ์ตระกูล​ของ​พวก​เขา พวก​เขา​มี​กำลังพล 22,034 คน</verse>
				<verse number="8">ลูกชาย​ของ​เบเคอร์ ได้แก่ เศมิราห์ โยอาช เอลีเอเซอร์ เอลีโอนัย อมรี เยเรโมท อาบียาห์ อานาโธท และ​อาเลเมท ทั้งหมด​นี้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เบเคอร์</verse>
				<verse number="9">บันทึก​ลำดับ​วงศ์ตระกูล​ของ​พวก​เขา​มี​ชื่อ​หัวหน้า​ตระกูล​และ​กำลังพล 20,200 คน</verse>
				<verse number="10">ลูกชาย​ของ​เยดียาเอล ได้แก่ บิลฮาน ลูกชาย​ของ​บิลฮาน ได้แก่ เยอูช เบนยามิน เอฮูด เคนาอะนาห์ เศธาน ทารชิช และ​อาหิชาฮาร์</verse>
				<verse number="11">บรรดา​ลูกชาย​ของ​เยดียาเอล​ล้วน​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว มี​กำลัง​พล 17,200 คน</verse>
				<verse number="12">เชื้อสาย​ของ​อิระ​คือ ชาว​ชุปปิม​และ​หุปปิม ส่วน​ชาว​หุชิม ​เป็น​เชื้อสาย​ของ​อาเฮอร์</verse>
				<verse number="13">ลูกชาย​ของ​นัฟทาลี​ผู้​สืบ​เชื้อสาย​จาก​บิลฮาห์ ได้แก่ ยาซีเอล กูนี เยเซอร์ และ​ชิลเลม</verse>
				<verse number="14">เชื้อสาย​ของ​มนัสเสห์​ซึ่ง​เกิด​จาก​ภรรยา​น้อย​ชาว​อารัม ได้แก่ อัสรีเอล และ​มาคีร์​พ่อ​แห่ง​กิเลอาด</verse>
				<verse number="15">มาคีร์​ได้​ภรรยา​เป็น​ชาว​หุปปิม​และ​ชุปปิม น้อง​สาว​ของ​มาคีร์​คือ​มาอาคาห์ เชื้อสาย​อีก​คน​หนึ่ง​คือ​เศโลเฟหัด​ซึ่ง​มี​แต่​ลูกสาว</verse>
				<verse number="16">มาอาคาห์​ภรรยา​ของ​มาคีร์​มี​ลูกชาย​และ​ตั้ง​ชื่อ​ว่า เปเรช น้อง​ชาย​ของ​เขา​คือ​เชเรช ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​อุลาม​กับ​ราเคม</verse>
				<verse number="17">ลูกชาย​ของ​อุลาม ได้แก่ เบดาน คน​เหล่า​นี้​คือ​เชื้อสาย​ของ​กิเลอาด​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​มาคีร์​ลูกชาย​มนัสเสห์</verse>
				<verse number="18">ฮัมโมเลเคท น้อง​สาว​ของ​เขา​ให้​กำเนิด​อิชโฮด อาบีเอเซอร์ และ​มาห์ลาห์</verse>
				<verse number="19">ลูกชาย​ของ​เชมิดา ได้แก่ อาหิยัน เชเคม ลิคฮี และ​อานียัม</verse>
				<verse number="20">เชื้อสาย​ของ​เอฟราอิม ได้แก่ ชูเธลาห์​ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​เบเรด ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​ทาหัท ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​เอเลอาดาห์ ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​ทาหัท</verse>
				<verse number="21">ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​ศาบาด ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​ชูเธลาห์ เอเซอร์ และ​เอเลอัด​ถูก​ชาว​พื้นเมือง​ของ​กัท​ฆ่า​ตาย​เมื่อ​จะ​ไป​ยึด​ฝูง​สัตว์​ของ​คน​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="22">เอฟราอิม​ผู้​เป็น​พ่อ​เศร้าโศก​อยู่​หลาย​วัน และ​บรรดา​ญาติ​พา​กัน​มา​ปลอบโยน​เขา</verse>
				<verse number="23">หลังจาก​นั้น​เอฟราอิม​ก็​ร่วม​หลับนอน​กับ​ภรรยา เธอ​ตั้งครรภ์​และ​ให้​กำเนิด​ลูกชาย​ซึ่ง​เขา​ตั้งชื่อ​ให้​ว่า​เบรียาห์ เพราะ​เกิด​เหตุ​โศกสลด​ใน​ครอบครัว</verse>
				<verse number="24">ลูกสาว​ของ​เอฟราอิม​คือ​เชเอราห์​ผู้​สร้าง​เมือง​เบธโฮโรน​บน​และ​เบธโฮโรน​ล่าง​กับ​เมือง​อุสเซนเชเอราห์</verse>
				<verse number="25">เบรียาห์​มี​ลูกชาย​คือ​เรฟาห์ เรฟาห์​มี​ลูกชาย​คือ​เรเชฟ เรเชฟ​มี​ลูกชาย​คือ​เทลาห์ เทลาห์​มี​ลูกชาย​คือ​ทาหาน</verse>
				<verse number="26">ทาหาน​มี​ลูกชาย​คือ​ลาดาน ลาดาน​มี​ลูกชาย​คือ​อัมมีฮูด อัมมีฮูด​มี​ลูกชาย​คือ​เอลีชามา</verse>
				<verse number="27">เอลีชามา​มี​ลูกชาย​คือ​นูน นูน​มี​ลูกชาย​คือ​โยชูวา</verse>
				<verse number="28">ถิ่นฐาน​ของ​พวก​เขา​ได้แก่ เมือง​เบธเอล​กับ​หมู่บ้าน​ล้อม​รอบ​นาอารัน​ไป​ทาง​ตะวันออก เมือง​เกเซอร์​กับ​หมู่บ้าน​โดย​รอบ​ไป​ทาง​ตะวันตก และ​จาก​เมือง​เชเคม​กับ​หมู่บ้าน​โดย​รอบ​ไป​จน​ถึง​อัยยาห์​และ​หมู่บ้าน​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="29">เลียบ​ชายแดน​ของ​มนัสเสห์​ได้แก่ เมือง​เบธชาน เมือง​ทาอานาค เมือง​เมกิดโด และ​เมือง​โดร์ พร้อม​ทั้ง​หมู่บ้าน เชื้อสาย​ของ​โยเซฟ​ลูกชาย​ของ​อิสราเอล​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="30">ลูกชาย​ของ​อาเชอร์ ได้แก่ อิมนาห์ อิชวาห์ อิชวี และ​เบรียาห์ ลูกสาว​คือ​เสราห์</verse>
				<verse number="31">ลูกชาย​ของ​เบรียาห์ ได้แก่ เฮเบอร์​กับ​มัลคีเอล ซึ่ง​เป็น​พ่อ​ของ​บิรซาวิท</verse>
				<verse number="32">เฮเบอร์​เป็น​พ่อ​ของ​ยาเฟลท โชเมอร์ และ​โฮธาม​กับ​ชูอา​น้อง​สาว​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="33">ลูกชาย​ของ​ยาเฟลท ได้แก่ ปาสัค บิมฮาล และ​อัชวาท คน​เหล่า​นี้​คือ​ลูกชาย​ของ​ยาเฟลท</verse>
				<verse number="34">ลูกชาย​ของ​โชเมอร์ ได้แก่ อาหิ โรห์กาห์ ฮุบบาห์ และ​อารัม</verse>
				<verse number="35">ลูกชาย​ของ​เฮเลม​น้อง​ชาย​ของ​เขา ได้แก่ โศฟาห์ อิมนา เชเลช และ​อามัล</verse>
				<verse number="36">ลูกชาย​ของ​โศฟาห์ ได้แก่ สุอาห์ ฮารเนเฟอร์ ชูอัล เบรี อิมราห์</verse>
				<verse number="37">เบเซอร์ โฮด ชัมมา ชิลชาห์ อิธราน และ​เบเอรา</verse>
				<verse number="38">ลูกชาย​ของ​เยเธอร์ ได้แก่ เยฟุนเนห์ ปิสปาห์ และ​อารา</verse>
				<verse number="39">ลูกชาย​ของ​อุลลา ได้แก่ อาราห์ ฮันนีเอล และ​รีเซีย</verse>
				<verse number="40">คน​เหล่า​นี้​คือ​เชื้อสาย​ของ​อาเชอร์ เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว เป็น​นัก​รบ​แกล้ว​กล้า​ผู้​ได้รับ​เลือกสรร​และ​เป็น​ผู้นำ​ที่​โดดเด่น พวก​เขา​มี​กำลังพล 26,000 คน​ตาม​บันทึก​ลำดับ​วงศ์ตระกูล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ลูกชาย​ของ​เบนยามิน ได้แก่ เบลา​ลูกชาย​หัวปี คน​ที่​สอง​คือ​อัชเบล คน​ที่​สาม​คือ​อาหะราห์</verse>
				<verse number="2">คน​ที่​สี่​คือ​โนฮาห์ และ​คน​ที่​ห้า​คือ​ราฟา</verse>
				<verse number="3">ลูกชาย​ของ​เบลา ได้แก่ อัดดาร์ เกรา อาบีฮูด</verse>
				<verse number="4">อาบีชูวา นาอามาน อาโหอาห์</verse>
				<verse number="5">เกรา เชฟูฟาน และ​หุราม</verse>
				<verse number="6">เชื้อสาย​ของ​เอฮูด​ซึ่ง​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​ต่าง​ๆ ที่​อาศัย​อยู่​ที่​เมือง​เกบา และ​ถูก​บังคับ​ให้​ย้าย​ไป​อยู่​ที่​เมือง​มานาฮาท ได้แก่</verse>
				<verse number="7">นาอามาน อาหิยาห์ และ​เกรา​ผู้​ย้าย​พวก​เขา​ออก​ไป​นอก​ประเทศ​และ​เป็น​พ่อ​ของ​อุสซา​กับ​อาหิฮูด</verse>
				<verse number="8">หลังจาก​ชาหะราอิม​หย่า​กับ​หุชิม​และ​บาอารา เขา​มี​ลูกชาย​หลาย​คน​ที่​เกิด​ใน​โมอับ</verse>
				<verse number="9">ลูกชาย​ของ​เขา​ที่​เกิด​จาก​โฮเดช ได้แก่ โยบับ ศิเบีย เมชา มัลคาม</verse>
				<verse number="10">เยอูส สาเคีย และ​มิรมาห์ คน​เหล่า​นี้​คือ​ลูกชาย​ของ​เขา​ซึ่ง​ล้วน​แต่​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว</verse>
				<verse number="11">ลูกชาย​ที่​เกิด​จาก​หุชิม​คือ อาบีทูบ​กับ​เอลปาอัล</verse>
				<verse number="12">ลูกชาย​ของ​เอลปาอัล ได้แก่ เอเบอร์ มิชอัม เชเมด (ผู้​สร้าง​เมือง​โอโน​กับ​โลด ทั้ง​หมู่บ้าน​โดย​รอบ)</verse>
				<verse number="13">เบรียาห์​และ​เชมา ล้วน​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​ต่าง​ๆ ซึ่ง​อาศัย​ใน​อัยยาโลน พวก​เขา​ขับไล่​ชาว​เมือง​กัท​ออก​ไป</verse>
				<verse number="14">อาหิโย ชาชัก เยเรโมท</verse>
				<verse number="15">เศบาดิยาห์ อาราด เอเดอร์</verse>
				<verse number="16">มีคาเอล อิชปาห์ และ​โยฮา คน​เหล่า​นี้​ล้วน​เป็น​ลูกชาย​ของ​เบรียาห์</verse>
				<verse number="17">เศบาดิยาห์ เมชุลลาม ฮิสคี เฮเบอร์</verse>
				<verse number="18">อิชเมรัย อิสลิยาห์ และ​โยบับ คน​เหล่า​นี้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอลปาอัล</verse>
				<verse number="19">ยาคิม ศิครี ศับดี</verse>
				<verse number="20">เอลีเยนัย ศิลเลธัย เอลีเอล</verse>
				<verse number="21">อาดายาห์ เบไรอาห์ และ​ชิมราท คน​เหล่า​นี้​เป็น​บุตร​ของ​ชิเมอี</verse>
				<verse number="22">อิชปาน เอเบอร์ เอลีเอล</verse>
				<verse number="23">อับโดน ศิครี ฮานาน</verse>
				<verse number="24">ฮานันยาห์ เอลาม อันโธธียาห์</verse>
				<verse number="25">อิฟไดยาห์ และ​เปนูเอล คน​เหล่า​นี้​เป็น​ลูกชาย​ของ​ชาชัก</verse>
				<verse number="26">ชัมเชรัย เชหะรียาห์ อาธาลิยาห์</verse>
				<verse number="27">ยาอาเรชีอาห์ เอลียาห์ และ​ศิครี คน​เหล่า​นี้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยโรฮัม</verse>
				<verse number="28">ทั้งหมด​นี้​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​และ​ผู้​นำ​ตาม​บันทึก​ลำดับ​วงศ์ตระกูล พวก​เขา​อาศัย​ที่​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="29">เยอีเอล พ่อ ของ​กิเบโอน​อาศัย​อยู่​ที่​กิเบโอน ภรรยา​ของ​เขา​ชื่อ​มาอาคาห์</verse>
				<verse number="30">ลูกชาย​หัวปี​ของ​เขา​ชื่อ​อับโดน ลูกชาย​คน​ต่อ​ๆ มา​ได้แก่ ศูร์ คีช บาอัล เนอร์ นาดับ</verse>
				<verse number="31">เกโดร์ อาหิโย เศเคอร์</verse>
				<verse number="32">และ​มิกโลท​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​ชิเมอาห์ พวก​เขา​อาศัย​อยู่​ใกล้​ๆ ญาติ​พี่น้อง​ที่​เยรูซาเล็ม​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="33">เนอร์​เป็น​พ่อ​ของ​คีช ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​ซาอูล และ​ซาอูล​เป็น​พ่อ​ของ​โยนาธาน มัลคีชูวา อาบีนาดับ และ​เอชบาอัล</verse>
				<verse number="34">ลูกชาย​ของ​โยนาธาน ได้แก่ เมริบบาอัล ​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​มีคาห์</verse>
				<verse number="35">ลูกชาย​ของ​มีคาห์ ได้แก่ ปีโธน เมเลค ทาเรีย และ​อาหัส</verse>
				<verse number="36">อาหัส​เป็น​พ่อ​ของ​เยโฮอัดดาห์ เยโฮอัดดาห์​เป็น​พ่อ​ของ​อาเลเมท อัสมาเวท และ​ศิมรี ศิมรี​เป็น​พ่อ​ของ​โมซา</verse>
				<verse number="37">โมซา​เป็น​พ่อ​ของ​บิเนอา​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​ราฟาห์ ราฟาห์​เป็น​พ่อ​ของ​เอเลอาสาห์​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​อาเซล</verse>
				<verse number="38">อาเซล​มี​ลูกชาย​หก​คน ตาม​รายชื่อ​ดังนี้​คือ อัสรีคัม โบเครู อิชมาเอล เชอาริยาห์ โอบาดีห์ และ​ฮานาน คน​เหล่า​นี้​ทั้งหมด​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาเซล</verse>
				<verse number="39">ลูกชาย​ของ​เอเชก​น้อง​ชาย​อาเซล​ได้แก่ อุลาม​ลูกชาย​หัวปี คน​ที่​สอง​คือ​เยอูช และ​คน​ที่​สาม​คือ​เอลีเฟเลท</verse>
				<verse number="40">บรรดา​ลูกชาย​ของ​อุลาม​เป็น​นัก​รบ​แกล้ว​กล้า​และ​เป็น​นัก​ธนู คน​เหล่า​นี้​มี​ลูกชาย​และ​หลาน​รวม 150 คน คน​เหล่า​นี้​คือ​เชื้อสาย​ของ​เบนยามิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ชน​อิสราเอล​ทุก​คน​มี​ชื่อ​อยู่​ใน​บันทึก​ลำดับ​วงศ์ตระกูล​ซึ่ง​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​และ​ยูดาห์ พวก​เขา​ต้อง​ตก​ไป​เป็น​เชลย​ที่​บาบิโลน​เพราะ​ไม่​สัตย์ซื่อ</verse>
				<verse number="2">พวก​แรก​ที่​กลับ​มา​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ของ​ตน​อีก​ครั้ง​มี​ชาว​อิสราเอล ปุโรหิต ชน​เลวี และ​ผู้​ช่วย​งาน​ใน​วิหาร</verse>
				<verse number="3">คน​จาก​เผ่า​ยูดาห์ เบนยามิน เอฟราอิม และ​มนัสเสห์​ที่​มา​อาศัย​ใน​เยรูซาเล็ม ได้แก่</verse>
				<verse number="4">อุธัย​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อัมมีฮูด ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อมรี ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อิมรี ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​บานี เชื้อสาย​ของ​เปเรศ​ลูกชาย​ยูดาห์</verse>
				<verse number="5">จาก​เชื้อสาย​ชิโลห์ ได้แก่ อาสายาห์​ผู้​เป็น​ลูกชาย​หัวปี และ​ลูกชาย​ทั้งหลาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="6">จาก​เชื้อสาย​เศราห์ ได้แก่ เยอูเอล และ​คน​จาก​ยูดาห์​รวม​จำนวน 690 คน</verse>
				<verse number="7">จาก​เผ่า​เบนยามิน ได้แก่ สัลลู​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เมชุลลาม ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​โฮดาวิยาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​หัสเสนูอาห์</verse>
				<verse number="8">อิบเนยาห์​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยโรฮัม เอลาห์​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อุสซี ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​มิครี และ​เมชุลลาม​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เชฟาทิยาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เรอูเอล ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อิบนียาห์</verse>
				<verse number="9">รวม​คน​จาก​เผ่า​เบนยามิน​ตาม​บันทึก​ลำดับ​วงศ์ตระกูล​ได้ 956 คน ทั้งหมด​นี้​ล้วน​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว</verse>
				<verse number="10">บรรดา​ปุโรหิต ได้แก่ เยดายาห์ เยโฮยาริบ ยาคีน</verse>
				<verse number="11">อาซาริยาห์​เจ้าหน้าที่​ดูแล​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮิลคียาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เมชุลลาม ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​ศาโดก ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เมราโยท ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาหิทูบ</verse>
				<verse number="12">อาดายาห์​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยโรฮัม ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​ปาชเฮอร์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​มัลคิยาห์ และ​มาอาสัย​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาดีเอล ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​ยาเซราห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เมชุลลาม ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เมชิลเลมิท ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อิมเมอร์</verse>
				<verse number="13">มี​ปุโรหิต​ซึ่ง​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​รวม 1,760 คน เป็น​ผู้​ที่​มี​หน้าที่​รับผิดชอบ​ใน​บ้าน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">จาก​เผ่า​เลวี ได้แก่ เชไมอาห์​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​หัสชูบ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อัสรีคัม ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮาชาบิยาห์​จาก​ตระกูล​เมรารี</verse>
				<verse number="15">บัคบัคคาร์ เฮเรช กาลาล และ​มัททานิยาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​มีคา ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​ศิครี ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาสาฟ</verse>
				<verse number="16">โอบาดีห์​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เชไมอาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​กาลาล ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยดูธูน และ​เบเรคิยาห์​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาสา ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอลคานาห์ ผู้​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ ของ​ชาว​เนโทฟาห์</verse>
				<verse number="17">ยาม​เฝ้า​ประตู ได้แก่ ชัลลูม​ผู้​เป็น​หัวหน้า อักขูบ ทัลโมน อาหิมาน และ​คน​เลวี​พี่น้อง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="18">ยาม​เฝ้า​ประตู​เหล่า​นี้​ล้วน​เป็น​คน​จาก​ค่าย​ของ​เลวี พวก​เขา​ยัง​คง​รับผิดชอบ​ประตู​หลวง​ด้าน​ตะวันออก​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="19">ชัลลูม​ผู้​เป็น​ลูกชาย​โคเร ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอบียาสาฟ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​โคราห์ ชัลลูม​และ​เพื่อน​ร่วม​งาน​ซึ่ง​อยู่​ใน​ตระกูล​เดียวกับ​เขา (ตระกูล​โคราห์) รับผิดชอบ​เฝ้า​อยู่​ที่​ธรณี​ประตู​ของ​เต็นท์​เหมือน​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​ตน​รับผิดชอบ​ดูแล​ทาง​เข้า​ที่​พำนัก​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="20">แต่​เดิม​ฟีเนหัส​ลูกชาย​เอเลอาซาร์​เป็น​ผู้​ดูแล​ยาม​เหล่า​นี้ และ​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​เขา</verse>
				<verse number="21">เศคาริยาห์​ลูกชาย​เมเชเลมิยาห์​เป็น​ยาม​ประตู ดูแล​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="22">ผู้​ที่​ได้​รับ​เลือก​เป็น​ยาม​เฝ้า​ที่​ธรณี​ประตู​รวม 212 คน มี​รายชื่อ​อยู่​ใน​บันทึก​ลำดับ​วงศ์ตระกูล​ของ​หมู่บ้าน​ของ​ตน ดาวิด​กับ​ผู้​ทำนาย​ซามูเอล​ได้​แต่งตั้ง​ให้​ประจำ​หน้าที่</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​กับ​เชื้อสาย​ของ​พวก​เขา​มี​หน้าที่​ดูแล​ทาง​เข้า​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​เรียก​ว่า​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="24">ยาม​เฝ้า​ประตู​ประจำการ​อยู่​ทั้ง​สี่​ด้าน​คือ​ด้าน​ตะวันออก ตะวันตก เหนือ และ​ใต้</verse>
				<verse number="25">คน​เลวี​พี่น้อง​ของ​เขา​จาก​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ ผลัด​เวร​กัน​มา​ช่วย​งาน​คราว​ละ​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="26">หัวหน้า​ยาม​เฝ้า​ประตู​ทั้ง​สี่​คน​ซึ่ง​เป็น​ชน​เลวี​ได้รับ​ความ​ไว้วางใจ​ให้​รับผิดชอบ​ห้อง​ต่าง​ๆ และ​คลัง​ต่าง​ๆ ใน​บ้าน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="27">พวก​เขา​ต้อง​เฝ้า​ยาม​ประจำ​ตำแหน่ง​รอบ​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ตลอด​คืน และ​จะ​มา​ไข​กุญแจ​เปิด​ประตู​ทุก​เช้า</verse>
				<verse number="28">บาง​คน​มี​หน้าที่​ดูแล​ภาชนะ​ต่าง​ๆ ซึ่ง​ใช้​ใน​งาน​วิหาร จะ​ตรวจ​นับ​เมื่อ​รับ​เข้า​หรือ​นำ​ออก</verse>
				<verse number="29">บาง​คน​รับผิดชอบ​ส่วน​ต่าง​ๆ ของ​อาคาร ภาชนะ​ทั้งปวง​ใน​สถาน​นมัสการ ตลอดจน​แป้ง​อย่าง​ดี เหล้า​องุ่น น้ำมัน​มะกอก เครื่อง​หอม และ​เครื่องเทศ</verse>
				<verse number="30">แต่​ปุโรหิต​บาง​คน​ดูแล​การ​ผสม​เครื่องเทศ</verse>
				<verse number="31">มัททีธิยาห์​คน​เลวี ผู้​เป็น​ลูกชาย​หัวปี​ของ​ชัลลูม​ตระกูล​โคราห์ ได้​รับ​มอบหมาย​หน้าที่​ทำ​ขนมปัง​ถวาย​บูชา</verse>
				<verse number="32">พี่น้อง​ตระกูล​โคฮาท​บาง​คน​มี​หน้าที่​จัดเตรียม​ขนมปัง​วาง​ไว้​บน​โต๊ะ​ทุก​วัน​สะบาโต</verse>
				<verse number="33">บรรดา​นัก​ดนตรี​ซึ่ง​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​ต่าง​ๆ ของ​เลวี พัก​อยู่​ใน​ห้อง​ที่​วิหาร และ​ได้รับ​การ​ยกเว้น​จาก​หน้าที่​อื่น​ๆ เพราะ​ต้อง​รับผิดชอบ​งาน​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน</verse>
				<verse number="34">คน​เหล่า​นี้​คือ​หัวหน้า​ครอบครัว​และ​ผู้​นำ​ต่าง​ๆ ของ​ชน​เลวี มี​รายชื่อ​ตาม​บันทึก​ลำดับ​วงศ์ตระกูล พวก​เขา​พัก​อาศัย​อยู่​ที่​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="35">เยอีเอล​พ่อ ของ​กิเบโอน​อาศัย​อยู่​ที่​กิเบโอน ภรรยา​ของ​เขา​ชื่อ​มาอาคาห์</verse>
				<verse number="36">ลูกชาย​หัวปี​ของ​เขา​ชื่อ​อับโดน ลูกชาย​คน​ต่อ​ๆ มา​ได้แก่ ศูร์ คีช บาอัล เนอร์ นาดับ</verse>
				<verse number="37">เกโดร์ อาหิโย เศคาริยาห์ และ​มิกโลท</verse>
				<verse number="38">มิกโลท​เป็น​พ่อ​ของ​ชิเมอัม พวก​เขา​อาศัย​อยู่​ใกล้​ๆ ญาติ​พี่น้อง​ที่​เยรูซาเล็ม​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="39">เนอร์​เป็น​พ่อ​ของ​คีช​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​ซาอูล และ​ซาอูล​เป็น​พ่อ​ของ​โยนาธาน มัลคีชูวา อาบีนาดับ และ​เอชบาอัล</verse>
				<verse number="40">ลูกชาย​ของ​โยนาธาน ได้แก่ เมริบบาอัล ​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​มีคาห์</verse>
				<verse number="41">ลูกชาย​ของ​มีคาห์ ได้แก่ ปีโธน เมเลค ทาเรีย และ​อาหัส</verse>
				<verse number="42">อาหัส​เป็น​พ่อ​ของ​ยาดาห์ ยาดาห์ เป็น​พ่อ​ของ​อาเลเมท อัสมาเวท และ​ศิมรี ศิมรี​เป็น​พ่อ​ของ​โมซา</verse>
				<verse number="43">โมซา​เป็น​พ่อ​ของ​บิเนอา​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​เรไฟยาห์ เรไฟยาห์​เป็น​พ่อ​ของ​เอเลอาสาห์​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​อาเซล</verse>
				<verse number="44">อาเซล​มี​ลูกชาย​หก​คน ตาม​รายชื่อ​ดังนี้​คือ อัสรีคัม โบเครู อิชมาเอล เชอาริยาห์ โอบาดีห์ และ​ฮานาน คน​เหล่า​นี้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาเซล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ฝ่าย​คน​อิสราเอล​สู้รบ​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย ชาว​อิสราเอล​แตก​หนี ผู้​คน​มากมาย​ล้ม​ตาย​บน​ภูเขา​กิลโบอา</verse>
				<verse number="2">ทหาร​ฟีลิสเตีย​ไล่​ตาม​ประชิด​ตัว​ซาอูล​กับ​ลูกชาย และ​ได้​สังหาร​ลูกชาย​ทั้ง​สาม​คือ​โยนาธาน อาบีนาดับ และ​มัลคีชูวา</verse>
				<verse number="3">การ​รบ​เป็น​ไป​อย่าง​ดุเดือด ทหาร​ฟีลิสเตีย​ยิง​ธนู​เข้า​ใส่​ซาอูล​อาการ​สาหัส</verse>
				<verse number="4">ซาอูล​พูด​กับ​ผู้​เชิญ​อาวุธ​ว่า “จง​ชัก​ดาบ​ออก​มา​แทง​ทะลุ​ร่าง​ของ​ข้า มิฉะนั้น​พวก​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต​เหล่า​นี้​จะ​มา​ฆ่า​ข้า​และ​นำ​ความ​อัปยศ​มา​ให้​ข้า” แต่​ผู้​เชิญ​อาวุธ​ไม่​กล้า​ทำ ฉะนั้น​ซาอูล​จึง​โถม​ตัว​ลง​บน​ดาบ​ของ​เขา​เอง</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ผู้​เชิญ​อาวุธ​เห็นว่า​ซาอูล​ตาย​แล้ว ก็​โถม​ตัว​ลง​บน​ดาบ​ของ​ตัวเอง​ตาย​ตาม​ไป</verse>
				<verse number="6">เป็นอันว่า​ซาอูล ลูกชาย​ทั้ง​สาม​คน​และ​ทั้ง​ครอบครัว​ของ​เขา​ก็​สิ้น​ชีวิต​ไป​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​ใน​หุบเขา​เห็น​กองทัพ​แตก​หนี และ​เห็นว่า​ซาอูล​กับ​ลูกชาย​สิ้น​ชีวิต ก็​พา​กัน​ละทิ้ง​บ้าน​เมือง​หนี​ไป ชาว​ฟีลิสเตีย​ก็​เข้า​ยึดครอง</verse>
				<verse number="8">วัน​รุ่งขึ้น​เมื่อ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ออก​มา​ปลด​ของ​มี​ค่า​จาก​ศพ ก็​พบ​ร่าง​ของ​ซาอูล​และ​ลูกชาย​บน​ภูเขา​กิลโบอา</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​จึง​ตัด​ศีรษะ​ของ​ซาอูล​และ​ปลด​ยุทธภัณฑ์​ของ​ซาอูล​ออก แล้ว​ส่ง​ผู้​สื่อสาร​ไป​ทั่ว​แดน​ฟีลิสเตีย ประกาศ​ข่าว​ท่ามกลาง​เทวรูป​และ​ใน​หมู่​ประชาชน</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​เก็บ​ยุทธภัณฑ์​ของ​ซาอูล​ไว้​ใน​วิหาร​ของ​เทพเจ้า​ของ​ตน และ​แขวน​ศีรษะ​ของ​ซาอูล​ไว้​ใน​วิหาร​ของ​พระดาโกน</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ชาว​ยาเบช​กิเลอาด​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​ชาว​ฟีลิสเตีย​ทำ​ต่อ​ซาอูล</verse>
				<verse number="12">ผู้​กล้าหาญ​ทั้งหมด​ของ​พวก​เขา​ก็​ออก​ไป​นำ​ศพ​ของ​ซาอูล​กับ​ลูกชาย​ทั้ง​สาม​คน​กลับมา​ที่​ยาเบช แล้ว​ฝัง​กระดูก​ของ​พวก​เขา​ไว้​ใต้​ต้นไม้​ใหญ่​ใน​เมือง​ยาเบช แล้ว​พา​กัน​ถือ​อดอาหาร​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="13">ซาอูล​สิ้น​ชีวิต​เพราะ​ไม่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระยาห์เวห์ ไม่ได้​ปฏิบัติ​ตาม​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ ถึง​กับ​ขอ​คำ​ปรึกษา​จาก​คนทรง</verse>
				<verse number="14">ซาอูล​ไม่ได้​ถาม​พระยาห์เวห์ พระองค์​จึง​ประหาร​ซาอูล และ​ยก​อาณาจักร​ให้​แก่​ดาวิด​ลูกชาย​ของ​เจสซี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​มา​พบ​ดาวิด​ที่​เมือง​เฮโบรน และ​พูด​ว่า “พวก​เรา​เป็น​พี่น้อง​ร่วม​สายโลหิต​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="2">ตั้งแต่​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​ซาอูล ท่าน​ก็​เป็น​ผู้​นำ​คน​อิสราเอล​ใน​การ​รบ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​พูด​กับ​ท่าน​ไว้​ว่า ‘เจ้า​จะ​เป็น​ผู้​เลี้ยงดู​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​เรา​และ​เป็น​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​เหนือ​พวก​เขา’ ”</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ผู้​อาวุโส​ทั้งปวง​ของ​คน​อิสราเอล​มา​พบ​กษัตริย์​ดาวิด​ที่​เมือง​เฮโบรน ดาวิด​ทำ​พันธสัญญา​กับ​พวก​เขา​ที่​นั่น​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​พวก​เขา​เจิม​ตั้ง​ดาวิด​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​คน​อิสราเอล เป็น​จริง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สัญญา​ไว้​แล้ว​ผ่าน​ทาง​ซามูเอล</verse>
				<verse number="4">ดาวิด​และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​เดิน​ทัพ​ไป​ยัง​เยรูซาเล็ม (คือ​เมือง​เยบุส) ชาว​เยบุส​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="5">กล่าว​กับ​ดาวิด​ว่า “เจ้า​เข้า​มา​ใน​นี้​ไม่ได้​หรอก” แต่​ดาวิด​ยึด​ป้อม​ของ​เมือง​ศิโยน ซึ่ง​เรียก​ว่า​เมือง​ดาวิด​ได้</verse>
				<verse number="6">ดาวิด​บอก​ไว้​ว่า “ผู้​ใด​ที่​นำ​ทัพ​บุก​โจมตี​เมือง​เยบุส​จะ​ได้​เป็น​ผู้​บัญชาการ” โยอาบ​ลูกชาย​ของ​เศรุยาห์​บุก​ไป​เป็น​คน​แรก จึง​ได้​เป็น​ผู้​บัญชาการ​กองทัพ​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="7">ดาวิด​จึง​พัก​อาศัย​อยู่​ใน​ป้อม​ปราการ​นั้น ที่​นั่น​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า​เมือง​ดาวิด</verse>
				<verse number="8">เขา​สร้าง​เมือง​รอบ​ๆ ตั้งแต่​แนว​เนิน​ดิน ​ไป​จน​ถึง​กำแพง​ที่​ล้อม​รอบ​เมือง ใน​ขณะ​ที่​โยอาบ​ซ่อมแซม​ส่วน​อื่น​ๆ ที่​เหลือ​ของ​เมือง</verse>
				<verse number="9">และ​ดาวิด​ยิ่งใหญ่​ขึ้น​เรื่อย​ๆ เพราะ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​อยู่​กับ​เขา</verse>
				<verse number="10">ต่อไป​นี้​คือ​หัวหน้า​นัก​รบ​ของ​ดาวิด ซึ่ง​ร่วม​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​เสริม​แสนยานุภาพ​ของ​ดาวิด​ทั่ว​ราช​อาณาจักร ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สัญญา​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="11">รายชื่อ​ยอด​นักรบ​ของ​ดาวิด​คือ ยาโชเบอัม ​แห่ง​ตระกูล​ฮัคโมนี เป็น​หัวหน้า​กอง​ทหาร เขา​ใช้​หอก​สังหาร​ข้าศึก​ถึง​สามร้อย​คน​ใน​คราว​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="12">คน​ต่อมา​คือ​เอเลอาซาร์ ลูกชาย​ของ​โดดัย​ชาว​อาโหอาห์ เขา​เป็น​หนึ่ง​ใน​สาม​ทหาร​ยอด​นัก​รบ</verse>
				<verse number="13">ซึ่ง​อยู่​กับ​ดาวิด​เพื่อ​ทำ​สงคราม​กับ​พวก​ฟีลิสเตีย​ซึ่ง​มา​รวม​พล​อยู่​ที่​เมือง​ปัสดัมมิม กองทัพ​อิสราเอล​ที่​อยู่​ใน​ทุ่ง​ข้าว​บาร์เลย์​ก็​ถอย​หนี</verse>
				<verse number="14">แต่​ดาวิด​กับ​เขา​ปักหลัก​อยู่​กลาง​ทุ่ง รับมือ​และ​พิชิต​ชาว​ฟีลิสเตีย และ​พระยาห์เวห์​ให้​ชัยชนะ​อัน​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="15">ครั้ง​หนึ่ง​สาม​ทหาร​แห่ง​สามสิบ​ยอด​นักรบ​มาหา​ดาวิด​ที่​ศิลา​ที่​ถ้ำ​อดุลลัม ขณะ​กอง​ทหาร​ของ​ฟีลิสเตีย​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ใน​หุบเขา​เรฟาอิม</verse>
				<verse number="16">ครั้ง​นั้น​ดาวิด​อยู่​ใน​ที่​มั่น ส่วน​แนวรบ​ของ​ฟีลิสเตีย​อยู่​ที่​เมือง​เบธเลเฮม</verse>
				<verse number="17">ดาวิด​กระหาย​น้ำ​และ​เปรย​ขึ้น​ว่า “ถ้า​มี​ใคร​ไป​เอา​น้ำ​จาก​บ่อ​ใกล้​ประตู​เมือง​เบธเลเฮม​มา​ให้​ข้า​ดื่ม​ก็​จะ​ดี!”</verse>
				<verse number="18">สาม​ทหาร​ยอด​นักรบ​ก็​ตี​ฝ่า​แนวรบ​ของ​ฟีลิสเตีย​ไป​ตัก​น้ำ​จาก​บ่อ​นั้น​มา​ให้ แต่​ดาวิด​ไม่​ยอม​ดื่ม กลับ​ริน​ลง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">และ​กล่าว​ว่า “ขอ​พระเจ้า​ห้าม​ไว้​ไม่​ให้​ข้า​ดื่ม​น้ำ​นี้! ควร​หรือ​ที่​ข้า​จะ​ดื่ม​เลือด​ของ​คน​เหล่า​นี้​ที่​เสี่ยง​ชีวิต​ไป​เอา​มา” เนื่องจาก​พวก​เขา​เสี่ยง​ชีวิต​ไป​เอา​น้ำ​มา ดาวิด​จึง​ไม่​ยอม​ดื่ม​น้ำ​นั้น นี่​คือ​วีรกรรม​ของ​สาม​ทหาร​ยอด​นัก​รบ</verse>
				<verse number="20">อาบีชัย​น้อง​ชาย​ของ​โยอาบ​เป็น​หัวหน้า​ของ​สาม​ทหาร​ยอด​นักรบ เขา​ใช้​หอก​สังหาร​ข้าศึก​ถึง​สามร้อย​คน เขา​จึง​มี​ชื่อเสียง​เทียบเท่า​สาม​ทหาร​ยอด​นักรบ</verse>
				<verse number="21">เขา​เป็น​ผู้​บัญชาการ​และ​มี​เกียรติ​เป็น​สอง​เท่า​เหนือ​สาม​ทหาร​ยอด​นักรบ แม้​จะ​ไม่ได้​เป็น​หนึ่ง​ใน​จำนวน​นั้น</verse>
				<verse number="22">เบไนยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาดา​เป็น​ทหาร​กล้า​จาก​เมือง​ขับเซเอล​ผู้​สร้าง​วีรกรรม​หลาย​ครั้ง เขา​สังหาร​ยอด​ฝีมือ​สอง​คน​ของ​โมอับ ครั้ง​หนึ่ง​เขา​ลง​ไป​ใน​หลุม​ฆ่า​สิงโต​ใน​วันที่​หิมะ​ตก​หนัก</verse>
				<verse number="23">และ​เขา​ได้​สังหาร​คน​อียิปต์​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​สูง​ประมาณ 2.3 เมตร แม้ว่า​คน​นั้น​ถือ​หอก​ใหญ่​เท่ากับ​ไม้​กระพั่น​ทอ​ผ้า แต่​เบไนยาห์​ถือ​ไม้​พลอง​เข้า​สู้ เขา​กระชาก​หอก​จาก​มือ​ของ​ชาว​อียิปต์​คน​นั้น​และ​สังหาร​ด้วย​หอก</verse>
				<verse number="24">นี่​คือ​วีรกรรม​ของ​เบไนยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาดา เขา​ก็​มี​ชื่อเสียง​เลื่องลือ​เทียบเท่า​สาม​ทหาร​ยอด​นัก​รบ​ด้วย</verse>
				<verse number="25">เขา​มี​เกียรติ​มาก​กว่า​ใคร​ๆ ใน​สามสิบ​ยอด​นัก​รบ แต่​ไม่ได้​รวม​อยู่​ใน​สาม​ทหาร​ยอด​นัก​รบ ดาวิด​แต่งตั้ง​ให้​เขา​ดูแล​กอง​ทหาร​องครักษ์</verse>
				<verse number="26">เหล่า​นัก​รบ ได้แก่ อาสาเฮล​น้อง​ชาย​ของ​โยอาบ เอลฮานัน​ลูกชาย​ของ​โดโด ชาว​เบธเลเฮม</verse>
				<verse number="27">ชัมโมท​ชาว​ฮาโรด เฮเลส​ชาว​เปโลน</verse>
				<verse number="28">อิรา​ลูกชาย​ของ​อิกเขช​ชาว​เทโคอา อาบีเอเซอร์​ชาว​อานาโธท</verse>
				<verse number="29">สิบเบคัย​ชาว​หุชาห์ อิลัย​ชาว​อาโหอาห์</verse>
				<verse number="30">มาหะรัย​ชาว​เนโทฟาห์ เฮเลด​ลูกชาย​ของ​บาอานาห์​ชาว​เนโทฟาห์</verse>
				<verse number="31">อิธัย​ลูกชาย​ของ​รีบัย​ชาว​กิเบอาห์​ใน​เขต​เบนยามิน เบไนยาห์​ชาว​ปิราโธน</verse>
				<verse number="32">หุรัย​ชาว​ห้วย​กาอัช อาบีเอล​ชาว​อารบา</verse>
				<verse number="33">อัสมาเวท​ชาว​บาฮารู เอลียาห์บา​ชาว​ชาอัลโบน</verse>
				<verse number="34">ลูกชาย​ทั้งหลาย​ของ​ฮาเชม​ชาว​กิโซ โยนาธาน​ลูกชาย​ของ​ชากี​ชาว​ฮาราร์</verse>
				<verse number="35">อาหิอัม​ลูกชาย​ของ​สาคาร์​ชาว​ฮาราร์ เอลีฟัล​ลูกชาย​ของ​เออร์</verse>
				<verse number="36">เฮเฟอร์​ชาว​เมเคราห์ อาหิยาห์​ชาว​เปโลน</verse>
				<verse number="37">เฮสโร​ชาว​คารเมล นาอารัย​ลูกชาย​ของ​เอสบัย</verse>
				<verse number="38">โยเอล​น้อง​ชาย​ของ​นาธัน มิบฮาร์​ลูกชาย​ของ​ฮากรี</verse>
				<verse number="39">เศเลก​ชาว​อัมโมน นาหะรัย​ชาว​เบโรท ผู้​ถือ​อาวุธ​ประจำ​ตัว​ของ​โยอาบ​ลูกชาย​ของ​เศรุยาห์</verse>
				<verse number="40">อิรา​ชาว​อิธรา กาเรบ​ชาว​อิธรา</verse>
				<verse number="41">อุรียาห์​ชาว​ฮิตไทต์ ศาบาด​ลูกชาย​ของ​อาห์ลัย</verse>
				<verse number="42">อาดีนา​ลูกชาย​ของ​ชิซา​ชาว​รูเบน เป็น​หัวหน้า​ของ​ชาว​รูเบน​และ​คน​สามสิบ​คน​ที่​อยู่​กับ​เขา</verse>
				<verse number="43">ฮานาน​ลูกชาย​ของ​มาอาคาห์ โยชาฟัท​ชาว​มิธเน</verse>
				<verse number="44">อุสซียา​ชาว​อัชเทรัท ชามา และ​เยอีเอล​ลูกชาย​ของ​โฮธาม​ชาว​อาโรเออร์</verse>
				<verse number="45">เยดียาเอล​ลูกชาย​ของ​ชิมรี และ​โยฮา​ชาว​ทิไซต์​ผู้​เป็น​น้อง​ชาย</verse>
				<verse number="46">เอลีเอล​ชาว​มาหะไวต์ เยรีบัย และ​โยชาวิยาห์​ลูกชาย​ของ​เอลนาอัม อิทมาห์​ชาว​โมอับ</verse>
				<verse number="47">เอลีเอล โอเบด และ​ยาอาซีเอล​ชาว​เมโซบัย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ต่อไป​นี้​คือ​ผู้​ที่​มา​สมทบ​กับ​ดาวิด​ที่​ศิกลาก ขณะ​ที่​เขา​ถูก​ไล่​ไป​ให้​พ้น​หน้า​ซาอูล​ลูกชาย​ของ​คีช (พวก​เขา​อยู่​ใน​หมู่​นัก​รบ​ซึ่ง​ช่วย​ดาวิด​สู้รบ</verse>
				<verse number="2">ล้วน​เป็น​นัก​ธนู​และ​เป็น​มือ​สลิง​ผู้​เชี่ยวชาญ​ทั้ง​มือ​ซ้าย​และ​มือ​ขวา พวก​เขา​เป็น​เครือ​ญาติ​ของ​ซาอูล​ที่​มา​จาก​เผ่า​เบนยามิน) ได้แก่</verse>
				<verse number="3">หัวหน้า​อาหิเยเซอร์​และ​โยอาช ทั้ง​คู่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เชมาอาห์​แห่ง​เมือง​กิเบอา เยซีเอล และ​เปเลท​ลูกชาย​ของ​อัสมาเวท เบราคาห์ เยฮู​จาก​เมือง​อานาโธท</verse>
				<verse number="4">อิชมัยยาห์​จาก​เมือง​กิเบโอน​ผู้​เป็น​ยอด​นักรบ​ซึ่ง​อยู่​ใน​ระดับ​ผู้​นำ​ของ​สามสิบ​ยอด​นักรบ เยเรมีย์ ยาฮาซีเอล โยฮานัน โยซาบาด​จาก​เมือง​เกเดราห์</verse>
				<verse number="5">เอลูซัย เยรีโมท เบอัลลิยาห์ เชมาริยาห์ และ​เชฟาทิยาห์ จาก​ตระกูล​ฮารูฟ</verse>
				<verse number="6">เอลคานาห์ อิสชีอาห์ อาซาเรล โยเอเซอร์​กับ​ยาโชเบอัม​จาก​ตระกูล​โคราห์</verse>
				<verse number="7">และ​โยเอลาห์​กับ​เศบาดิยาห์​ลูกชาย​เยโรฮัม​ชาว​เกโดร์</verse>
				<verse number="8">นัก​รบ​บาง​คน​จาก​เผ่า​กาด​ก็​แปร​พรรค​มา​อยู่​กับ​ดาวิด​ใน​ที่​มั่น​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร พวก​เขา​เป็น​นัก​รบ​กล้าหาญ​ผู้​เจน​ศึก​และ​ช่ำชอง​ใน​การ​ใช้​โล่​กับ​หอก เป็น​คน​หน้าตา​ดุร้าย​เหมือน​สิงห์ ไว​เหมือน​ละมั่ง​บน​ภูเขา</verse>
				<verse number="9">เอเซอร์​เป็น​หัวหน้า โอบาดีห์​เป็น​รอง​หัวหน้า คน​ที่​สาม​คือ​เอลีอับ</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​สี่​คือ​มิชมันนาห์ คน​ที่​ห้า​คือ​เยเรมีย์</verse>
				<verse number="11">คน​ที่​หก​คือ​อัททัย คน​ที่​เจ็ด​คือ​เอลีเอล</verse>
				<verse number="12">คน​ที่​แปด​คือ​โยฮานัน คน​ที่​เก้า​คือ​เอลซาบาด</verse>
				<verse number="13">คน​ที่​สิบ​คือ​เยเรมีย์ คน​ที่​สิบเอ็ด​คือ​มัคบันนัย</verse>
				<verse number="14">คน​กาด​เหล่า​นี้​เป็น​นาย​ทัพ​ที่​ด้อย​ที่สุด​ก็​ยัง​เหมาะ​กับ​พล​นับ​ร้อย และ​ที่​ยิ่งใหญ่​ที่สุด​ก็​เหมาะ​กับ​พล​นับ​พัน</verse>
				<verse number="15">พวก​เขา​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​ใน​เดือน​ที่​หนึ่ง​ซึ่ง​เป็น​ฤดู​น้ำ​หลาก และ​สู้รบ​กับ​ทุก​คน​ใน​หุบเขา​ทั้ง​ด้าน​ตะวันออก​และ​ตะวันตก</verse>
				<verse number="16">มี​คน​อื่น​ๆ จาก​เผ่า​เบนยามิน​และ​ยูดาห์​มาหา​ดาวิด​ใน​ที่​มั่น</verse>
				<verse number="17">ดาวิด​ออก​ไป​พบ​พวก​เขา​และ​กล่าว​ว่า “หาก​พวก​ท่าน​มาหา​ข้า​อย่าง​สันติ มา​ช่วย​ข้า ข้า​ก็​พร้อม​ที่​จะ​ให้​ท่าน​เข้า​พวก แต่​หาก​ท่าน​มา​เพื่อ​ทรยศ​มอบ​ข้า​ให้​แก่​ศัตรู​ของ​ข้า ทั้ง​ๆ ที่​มือ​ของ​ข้า​ไม่ได้​ทำ​ร้าย​ใคร ก็​ขอให้​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​มอง​และ​ตัดสิน​โทษ​ท่าน​เถิด”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พระวิญญาณ​มา​เหนือ​อามาสัย​ผู้​นำ​ของ​สามสิบ​ยอด​นัก​รบ และ​เขา​กล่าว​ว่า “ดาวิด! เรา​เป็น​พวก​ท่าน ลูกชาย​ของ​เจสซี! เรา​อยู่​ฝ่าย​ท่าน ความ​สำเร็จ​จง​เป็น​ของ​ท่าน ความ​สำเร็จ​จง​เป็น​ของ​ทุก​คน​ที่​ช่วยเหลือ​ท่าน เพราะ​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ช่วย​ท่าน” ดาวิด​จึง​รับ​พวก​เขา​ไว้​และ​ตั้ง​ให้​เป็น​หัวหน้า​กอง​กำลัง​จู่โจม</verse>
				<verse number="19">มี​บาง​คน​จาก​เผ่า​มนัสเสห์​แปร​พรรค​มา​อยู่​กับ​ดาวิด​เมื่อ​เขา​ร่วม​ทัพ​ฟีลิสเตีย​จะ​ไป​รบ​กับ​ซาอูล (ดาวิด​กับ​พรรคพวก​ไม่ได้​ช่วย​ชาว​ฟีลิสเตีย​รบ เพราะ​เมื่อ​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ของ​ฟีลิสเตีย​ปรึกษา​กัน​แล้ว พวก​เขา​กล่าว​ว่า “ถ้า​เขา​ละทิ้ง​พวก​เรา กลับไป​เป็น​พวก​ของ​ซาอูล​นาย​เดิม หัว​ของ​พวก​เรา​คง​หลุด​จาก​บ่า”)</verse>
				<verse number="20">คน​มนัสเสห์​ที่​มา​เป็น​พวก​กับ​ดาวิด​ขณะ​ที่​เขา​ไป​ศิกลาก​ได้แก่ อัดนาห์ โยซาบาด เยดียาเอล มีคาเอล โยซาบาด เอลีฮู และ​ศิลเลธัย ล้วน​เป็น​หัวหน้า​กองพัน​ใน​มนัสเสห์</verse>
				<verse number="21">พวก​เขา​เป็น​นัก​รบ​กล้าหาญ เป็น​ผู้​บัญชาการ​กองทัพ​ที่​ช่วยเหลือ​ดาวิด​ต่อสู้​กับ​กองโจร</verse>
				<verse number="22">มี​คน​มา​สมทบ​กับ​ดาวิด​มาก​ขึ้น​เรื่อย​ๆ จน​กระทั่ง​ดาวิด​มี​กองทัพ​ยิ่งใหญ่​เกรียงไกร​เหมือน​กองทัพ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="23">ต่อไป​นี้​เป็น​จำนวน​พล​รบ​ที่​มา​สมทบ​กับ​ดาวิด​ที่​เมือง​เฮโบรน เพื่อ​จะ​ตั้ง​ดาวิด​เป็น​กษัตริย์​แทน​ซาอูล ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="24">มี​นัก​รบ​จาก​ยูดาห์ 6,800 คน มี​โล่​และ​หอก​พร้อม</verse>
				<verse number="25">มี​นัก​รบ​พร้อม​ออกศึก​จาก​สิเมโอน 7,100 คน</verse>
				<verse number="26">จาก​เลวี 4,600 คน</verse>
				<verse number="27">รวม​เยโฮยาดา​ซึ่ง​เป็น​หัวหน้า​ใน​ครอบครัว​ของ​อาโรน​พร้อม​กับ​คน 3,700 คน</verse>
				<verse number="28">และ​ศาโดก​นัก​รบ​หนุ่ม​ผู้​กล้าหาญ​พร้อม​ด้วย​เจ้าหน้าที่ 22 คน​จาก​ครอบครัว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="29">จาก​เบนยามิน เผ่า​ของ​ซาอูล​มี 3,000 คน ซึ่ง​ส่วน​ใหญ่​เคย​ภักดี​ต่อ​ครอบครัว​ของ​ซาอูล​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="30">มี​นัก​รบ​กล้าหาญ​จาก​เอฟราอิม 20,800 คน ล้วน​มี​ชื่อเสียง​ใน​ตระกูล​ของ​ตน</verse>
				<verse number="31">เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า​ส่ง​คน​มา​ตาม​รายชื่อ​ที่​ระบุ​ไว้ 18,000 คน เพื่อ​ตั้ง​ดาวิด​เป็น​กษัตริย์</verse>
				<verse number="32">มี​หัวหน้า​ตระกูล​จาก​อิสสาคาร์ 200 คน พร้อม​ทั้ง​ญาติ​ที่​อยู่​ใต้​บังคับ​สั่ง​ของ​เขา​ทุก​คน​ที่​เข้าใจ​จังหวะ​เวลา และ​รู้​ว่า​อิสราเอล​ควร​ทำ​อย่างไร</verse>
				<verse number="33">มี​นัก​รบ​เจน​ศึก​จาก​เศบูลุน 50,000 คน พร้อม​ออกศึก​โดย​ใช้​อาวุธ​ทุก​ชนิด​และ​มี​ความ​ภักดี​ต่อ​ดาวิด​อย่าง​แน่วแน่</verse>
				<verse number="34">มี​เจ้าหน้าที่​จาก​นัฟทาลี 1,000 คน และ​ทหาร 37,000 คน ถือ​โล่​และ​หอก</verse>
				<verse number="35">จาก​ดาน​มี 28,600 คน พร้อม​ออกศึก</verse>
				<verse number="36">มี​ทหาร​เจน​ศึก​จาก​อาเชอร์ 40,000 คน พร้อม​รบ</verse>
				<verse number="37">ชนเผ่า​รูเบน กาด และ​มนัสเสห์​อีก​ครึ่ง​เผ่า​จาก​ฟาก​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน 120,000 คน มี​อาวุธ​ทุก​ชนิด</verse>
				<verse number="38">ทั้งหมด​นี้​เป็น​นัก​รบ​ที่​สมัครใจ​ออกศึก พวก​เขา​มา​ยัง​เมือง​เฮโบรน ตั้งใจ​เต็มที่​ที่​จะ​เชิญ​ดาวิด​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​อิสราเอล ชาว​อิสราเอล​อื่น​ๆ ทั้งหมด​ก็​พร้อม​ใจ​กัน​ที่​จะ​ตั้ง​ดาวิด​เป็น​กษัตริย์</verse>
				<verse number="39">พวก​เขา​กิน​เลี้ยง​ร่วม​กับ​ดาวิด​เป็น​เวลา​สาม​วัน เพราะ​ครอบครัว​ของ​พวก​เขา​ได้​จัดเตรียม​เสบียง​มา​ให้</verse>
				<verse number="40">ทั้ง​ยัง​มี​ประชาชน​ทั้ง​ใกล้​และ​ไกล​เช่น อิสสาคาร์ เศบูลุน และ​นัฟทาลี นำ​อาหาร​บรรทุก​มา​บน​ลา อูฐ ล่อ และ​วัว นอกจาก​นั้น​ได้​นำ​สิ่งของ​มากมาย​มา​ร่วม​งาน​ฉลอง​นี้​ได้แก่ แป้ง มะเดื่อ​อัด ขนม​ลูกเกด เหล้า​องุ่น น้ำมัน​มะกอก วัว และ​แกะ เพราะ​มี​ความ​ชื่นชม​ยินดี​ใน​อิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ดาวิด​หารือ​กับ​แต่​ละ​คน​ใน​หมู่​ข้าราชการ ผู้​บัญชาการ​กองพัน และ​ผู้​บัญชาการ​กองร้อย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="2">แล้ว​จึง​พูด​กับ​ชุมชน​อิสราเอล​ทั้งปวง​ว่า “หาก​ท่าน​ทั้งหลาย​เห็น​ดี​และ​เป็น​ความ​ประสงค์​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา ก็​ให้​เรา​ส่ง​ข่าว​ไป​ยัง​พี่น้อง​ที่​เหลือ​อยู่​ทั่ว​แดน​อิสราเอล​ทั้ง​ใกล้​หรือ​ไกล รวม​ทั้ง​บรรดา​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี​ใน​เมือง​และ​ใน​ทุ่ง​หญ้า​ของ​พวก​เขา​ให้​มา​ร่วม​กับ​เรา</verse>
				<verse number="3">ให้​เรา​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา​กลับ​คืน​มา เพราะ​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​ซาอูล เรา​ได้​ละเลย​หีบ​นั้น ”</verse>
				<verse number="4">ชุมนุม​ประชาชน​ทั้งหมด​ล้วน​เห็น​พ้อง​ต้อง​กัน เพราะ​พวก​เขา​เห็น​ว่า​เป็น​สิ่ง​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="5">ดาวิด​จึง​เรียก​ชุมนุม​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด ตั้งแต่​แม่น้ำ​ชิโหร์​ใน​อียิปต์​จน​จด​เมือง​เลโบฮามัท เพื่อ​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​มา​จาก​คีริยาทเยอาริม</verse>
				<verse number="6">ดาวิด​และ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​จึง​ไป​ยัง​บาอาลาห์​แห่ง​ยูดาห์ (คีริยาทเยอาริม) เพื่อ​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​พระยาห์เวห์​ผู้​นั่ง​บัลลังก์​อยู่​ระหว่าง​เครูบ อัน​เป็น​หีบ​พันธสัญญา​ที่​เรียก​ตาม​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​เคลื่อน​ย้าย​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​จาก​บ้าน​ของ​อาบีนาดับ​ขึ้น​บน​เกวียน​ใหม่ โดย​มี​อุสซาห์​และ​อาหิโย​เป็น​ผู้นำ​ทาง​มา</verse>
				<verse number="8">ดาวิด​กับ​ประชาชน​อิสราเอล​ทั้งปวง​เฉลิมฉลอง​อย่าง​เต็มที่​ต่อหน้า​พระเจ้า มี​การ​ขับร้อง​และ​บรรเลง​ดนตรี​ด้วย​พิณ​เขา​คู่ พิณ​ใหญ่ รำมะนา ฉาบ และ​แตร</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​พวก​เขา​มาถึง​ลาน​นวด​ข้าว​ของ​คิโดน วัว​สะดุด​เสีย​หลัก อุสซาห์​ยื่น​มือ​ออก​รับ​หีบ​พันธสัญญา</verse>
				<verse number="10">ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​จึง​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​อุสซาห์ พระองค์​ประหาร​เขา​ที่​ยื่น​มือ​ออก​แตะต้อง​หีบ​พันธสัญญา เขา​จึง​สิ้น​ชีวิต​ลง​ต่อหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="11">ดาวิด​โกรธ​เพราะ​พระยาห์เวห์​โกรธเกรี้ยว​อุสซาห์ ที่​แห่ง​นั้น​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า เปเรศอุสซาห์ ​จวบจน​บัดนี้</verse>
				<verse number="12">ใน​วัน​นั้น​ดาวิด​รู้สึก​เกรงกลัว​พระเจ้า​และ​ถาม​ว่า “ข้า​จะ​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​กลับไป​กับ​ข้า​ได้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="13">ใน​ที่สุด​ดาวิด​ก็​ไม่ได้​นำ​หีบ​พันธสัญญา​มา​ยัง​เมือง​ดาวิด แต่​เอา​ไป​ไว้​ที่​บ้าน​ของ​โอเบดเอโดม​ชาว​กัท</verse>
				<verse number="14">หีบ​พันธสัญญา​คงอยู่​กับ​ครอบครัว​ของ​โอเบดเอโดม​ใน​บ้าน​ของ​เขา​เป็น​เวลา​สาม​เดือน และ​พระยาห์เวห์​อวยพร​ครัวเรือน​และ​กิจการ​งาน​ทุก​อย่าง​ของ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ฝ่าย​กษัตริย์​ฮีราม​แห่ง​เมือง​ไทระ​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​มา​พบ​ดาวิด พร้อม​ทั้ง​ซุง​ไม้​สน​ซีดาร์ และ​ช่าง​ไม้​กับ​ช่าง​สกัด​หิน​มา​สร้าง​วัง​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="2">และ​ดาวิด​ตระหนัก​ว่า​ที่​พระยาห์เวห์​สถาปนา​เขา​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​อิสราเอล และ​ที่​ได้​เชิดชู​อาณาจักร​ของ​เขา​อย่าง​มาก​นั้น ก็​เพื่อ​เห็น​แก่​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม​ดาวิด​มี​ภรรยา​เพิ่ม​และ​ได้​เป็น​พ่อ​ของ​ลูกชาย​ลูกสาว​เพิ่ม​ขึ้น</verse>
				<verse number="4">ลูกชาย​ซึ่ง​เกิด​ที่​นั่น​ได้แก่ ชัมมุวา โชบับ นาธัน โซโลมอน</verse>
				<verse number="5">อิบฮาร์ เอลีชูอา เอลเปเลท</verse>
				<verse number="6">โนกาห์ เนเฟก ยาเฟีย</verse>
				<verse number="7">เอลีชามา เบเอลยาดา และ​เอลีเฟเลท</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้​ข่าว​ว่า​ดาวิด​ได้รับ​การ​เจิม​ตั้ง​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​คน​อิสราเอล​ทั้งปวง ก็​ระดม​พล​ทั้งหมด​มา​ตามหา​ดาวิด แต่​ดาวิด​รู้​เรื่อง​จึง​ออก​ไป​พบ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ชาว​ฟีลิสเตีย​มาถึง​และ​ได้​บุก​เข้า​ปล้น​หุบเขา​เรฟาอิม</verse>
				<verse number="10">ดาวิด​จึง​ถาม​พระเจ้า​ว่า “ข้าพเจ้า​ควร​ออก​ไป​โจมตี​พวก​ฟีลิสเตีย​หรือ​ไม่ พระองค์​จะ​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​หรือ​ไม่” พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “ไป​เถิด เรา​จะ​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="11">ดาวิด​กับ​พรรคพวก​จึง​บุก​เข้า​โจมตี​ทัพ​ฟีลิสเตีย​ที่​บาอัลเปราซิม​และ​มี​ชัยชนะ ดาวิด​พูด​ว่า “พระเจ้า​ถาโถม​เข้า​ใส่​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​ดั่ง​สายน้ำ​เชี่ยว” ที่​แห่ง​นั้น​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า บาอัลเปราซิม</verse>
				<verse number="12">ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้​ทิ้ง​พระ​ต่าง​ๆ ของ​ตน​ไว้​ที่​นั่น ดาวิด​จึง​สั่ง​ให้​เผา​ทิ้ง</verse>
				<verse number="13">ต่อมา​ชาว​ฟีลิสเตีย​มา​ปล้น​หุบเขา​แห่ง​นั้น​อีก</verse>
				<verse number="14">ดาวิด​จึง​ถาม​พระเจ้า​อีก​และ​พระเจ้า​ตอบ​ว่า “อย่า​รุกไล่​ตาม​ไป​ตรง​ๆ แต่​จง​ตี​วงล้อม​แล้ว​บุก​เข้า​โจมตี​ทาง​ด้าน​หน้า​ของ​หมู่​ต้น​ป็อปลาร์</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เจ้า​ได้ยิน​เสียง​คล้าย​เสียง​ย่ำ​เท้า​บน​ยอด​ต้น​ป็อปลาร์ จง​บุก​เข้า​ทำ​สงคราม เพราะ​เป็น​สัญญาณ​ว่า​พระเจ้า​ได้​ไป​ล่วงหน้า​เพื่อ​เล่นงาน​กองทัพ​ฟีลิสเตีย​แล้ว”</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​ดาวิด​ก็​ทำ​ตาม​ที่​พระเจ้า​สั่ง และ​พวก​เขา​ทำลาย​ล้าง​กองทัพ​ฟีลิสเตีย​ตลอด​ทาง​ตั้งแต่​เมือง​กิเบโอน​จน​ถึง​เมือง​เกเซอร์</verse>
				<verse number="17">ชื่อเสียง​ของ​ดาวิด​จึง​เลื่องลือ​ไป​ทั่ว​ทุก​แดน และ​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​ชนชาติ​ทั้งปวง​ยำเกรง​ดาวิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">หลังจาก​ดาวิด​ได้​สร้าง​อาคาร​ต่าง​ๆ สำหรับ​ตัว​เขา​เอง​ใน​เมือง​ดาวิด​แล้ว ดาวิด​ก็​เตรียม​ที่​สำหรับ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​และ​ตั้ง​เต็นท์​ขึ้น​หลัง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ดาวิด​พูด​ว่า “อย่า​ให้​ผู้​ใด​อื่น​เว้น​แต่​คน​เลวี​ที่​จะ​หาม​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า เพราะว่า​พระยาห์เวห์​เลือก​พวก​เขา​ให้​หาม​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์ และ​รับใช้​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="3">ดาวิด​จึง​เรียก​ชุมนุม​อิสราเอล​ทั้งปวง​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​มายัง​ที่​ซึ่ง​ดาวิด​จัดเตรียม​ไว้</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ให้​เชื้อสาย​ของ​อาโรน​และ​คน​เลวี​มา​พร้อม​หน้า​กัน</verse>
				<verse number="5">จาก​เชื้อสาย​ของ​โคฮาท อุรีเอล​เป็น​หัวหน้า และ​ญาติ 120 คน</verse>
				<verse number="6">จาก​เชื้อสาย​ของ​เมรารี อาสายาห์​เป็น​หัวหน้า และ​ญาติ 220 คน</verse>
				<verse number="7">จาก​เชื้อสาย​ของ​เกอร์โชน โยเอล​เป็น​หัวหน้า และ​ญาติ 130 คน</verse>
				<verse number="8">จาก​เชื้อสาย​ของ​เอลีซาฟาน เชไมอาห์​เป็น​หัวหน้า และ​ญาติ 200 คน</verse>
				<verse number="9">จาก​เชื้อสาย​ของ​เฮโบรน เอลีเอล​เป็น​หัวหน้า และ​ญาติ 80 คน</verse>
				<verse number="10">จาก​เชื้อสาย​ของ​อุสซีเอล อัมมีนาดับ​เป็น​หัวหน้า และ​ญาติ 112 คน</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ดาวิด​สั่ง​ให้​ปุโรหิต​ทั้ง​สอง​คือ ศาโดก​กับ​อาบียาธาร์ และ​คน​เลวี​ได้แก่ อุรีเอล อาสายาห์ โยเอล เชไมอาห์ เอลีเอล และ​อัมมีนาดับ​มา​พบ</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พูด​ว่า “ท่าน​ทั้งหลาย​เป็น​หัวหน้า​ตระกูล​ต่าง​ๆ ของ​เลวี ท่าน​และ​พวก​พ้อง​ชาว​เลวี​จง​ชำระ​ตน​ให้​บริสุทธิ์​และ​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​มายัง​สถานที่​ซึ่ง​ข้า​ได้​จัดเตรียม​ไว้</verse>
				<verse number="13">ครั้ง​ก่อน​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​โกรธ​พวก​เรา เพราะ​พวก​ท่าน​ซึ่ง​เป็น​คน​เลวี​ไม่ได้​เป็น​ผู้​ที่​นำ​หีบ​พันธสัญญา​มา พวก​เรา​ไม่ได้​ถาม​พระองค์​ถึง​วิธีการ​ที่​จะ​นำ​หีบ​มา​ตาม​ที่​กำหนด​ไว้”</verse>
				<verse number="14">ฉะนั้น​เหล่า​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี​จึง​ชำระ​ตน​เพื่อ​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​มา</verse>
				<verse number="15">จาก​นั้น​คน​เลวี​ได้​ยก​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​ขึ้น​บ่า​โดย​ใช้​คานหาม ตาม​ที่​โมเสส​ได้​สั่ง​ไว้​ตาม​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">ดาวิด​สั่ง​บรรดา​หัวหน้า​ของ​คน​เลวี​ให้​แต่งตั้ง​พี่น้อง​คน​เลวี​เป็น​นัก​ดนตรี เพื่อ​บรรเลง​บทเพลง​รื่นเริง​ยินดี​ด้วย​เครื่อง​ดนตรี​ต่าง​ๆ ได้แก่ พิณ​ใหญ่ พิณ​เขา​คู่ และ​ฉาบ</verse>
				<verse number="17">คน​เลวี​จึง​แต่งตั้ง​เฮมาน​ลูกชาย​ของ​โยเอล แต่งตั้ง​อาสาฟ​ลูกชาย​เบเรคิยาห์​จาก​ญาติ​พี่น้อง​ของ​เขา และ​แต่งตั้ง​เอธาน​ลูกชาย​คูชายาห์​จาก​ญาติ​พี่น้อง​ตระกูล​เมรารี</verse>
				<verse number="18">ญาติ​พี่น้อง​ที่​เป็น​ผู้​ช่วย​รอง​ลง​มา​ได้แก่ เศคาริยาห์ ยาอาซีเอล เชมิราโมท เยฮีเอล อุนนี เอลีอับ เบไนยาห์ มาอาเสอาห์ มัททีธิยาห์ เอลีเฟเลหุ มิกเนยาห์ โอเบดเอโดม และ​เยอีเอล ​ยาม​เฝ้า​ประตู</verse>
				<verse number="19">นัก​ดนตรี​คือ​เฮมาน อาสาฟ และ​เอธาน​เป็น​ผู้​ตี​ฉาบ​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="20">เศคาริยาห์ ยาอาซีเอล เชมิราโมท เยฮีเอล อุนนี เอลีอับ มาอาเสอาห์ และ​เบไนยาห์​เล่น​พิณ​ใหญ่​คลอ​ตาม​ทำนอง​อาลาโมท</verse>
				<verse number="21">มัททีธิยาห์ เอลีเฟเลหุ มิกเนยาห์ โอเบดเอโดม เยอีเอล และ​อาซาซิยาห์ เล่น​พิณ​เขา​คู่​คลอ​ตาม​ทำนอง​เชมินิท</verse>
				<verse number="22">เคนานิยาห์​หัวหน้า​ของ​คน​เลวี​รับผิดชอบ​ดูแล​การ​ขับร้อง​เพราะ​เขา​เชี่ยวชาญ​มาก</verse>
				<verse number="23">เบเรคิยาห์​และ​เอลคานาห์​เป็น​ยาม​ประตู​เฝ้า​หีบ​พันธสัญญา</verse>
				<verse number="24">เชบานิยาห์ โยชาฟัท เนธันเอล อามาสัย เศคาริยาห์ เบไนยาห์ และ​เอลีเอเซอร์ ล้วน​เป็น​ปุโรหิต​ผู้​เป่า​แตร​นำหน้า​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า โอเบดเอโดม​กับ​เยฮียาห์​ก็​เป็น​ยาม​ประตู​เฝ้า​หีบ​พันธสัญญา​ด้วย</verse>
				<verse number="25">ดาวิด​และ​บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​และ​นาย​ทัพ​นายกอง​จึง​ไป​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​มา​จาก​บ้าน​ของ​โอเบดเอโดม​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี</verse>
				<verse number="26">เพราะ​พระเจ้า​ช่วย​คน​เลวี​ที่​หาม​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​ทั้งปวง​จึง​ถวาย​วัว​ผู้​เจ็ด​ตัว​และ​แกะ​ผู้​เจ็ด​ตัว</verse>
				<verse number="27">ดาวิด​พร้อม​ทั้ง​คน​เลวี​ทั้งหมด​ที่​หาม​หีบ​พันธสัญญา คณะ​นัก​ดนตรี และ​เคนานิยาห์​ผู้​รับผิดชอบ​คณะ​นัก​ร้อง​ต่าง​ก็​สวม​ชุด​ผ้า​ลินิน ดาวิด​สวม​เอโฟด​ลินิน​ด้วย</verse>
				<verse number="28">เป็นอันว่า​ปวงชน​อิสราเอล​ได้​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​มายัง​กรุง​เยรูซาเล็ม​ท่ามกลาง​เสียง​โห่ร้อง​ชื่นชม​ยินดี เสียง​เป่า​เขา​แกะ​และ​แตร เสียง​ฉาบ เสียง​พิณ​ใหญ่​และ​พิณ​เขา​คู่</verse>
				<verse number="29">ขณะ​ที่​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​เข้า​สู่​เมือง​ดาวิด มีคาล​ลูกสาว​ของ​ซาอูล​มอง​จาก​หน้าต่าง เห็น​กษัตริย์​ดาวิด​ร่ายรำ​และ​เฉลิม​ฉลอง​ก็​นึก​ดู​แคลน​อยู่​ใน​ใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">พวก​เขา​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​มา​ตั้ง​ไว้​ใน​เต็นท์​ซึ่ง​ดาวิด​จัด​เตรียม​ไว้ และ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​กับ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​ต่อหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">หลังจาก​ที่​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​เสร็จ​แล้ว ดาวิด​ก็​อวยพร​ประชาชน​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">และ​ให้​ขนมปัง อินทผลัม​อัด และ​ขนม​ลูกเกด​อย่าง​ละ​หนึ่ง​ก้อน​แก่​ชาว​อิสราเอล​ทุก​คน​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง</verse>
				<verse number="4">ดาวิด​แต่งตั้ง​คน​เลวี​บาง​คน​ให้​ปฏิบัติ​งาน​อยู่​หน้า​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์ โดย​การ​เฉลิมฉลอง ขอบพระคุณ และ​สรรเสริญ​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​ได้แก่</verse>
				<verse number="5">อาสาฟ​เป็น​หัวหน้า รอง​ลง​มา​คือ​เศคาริยาห์ คน​อื่น​ๆ ได้แก่ ยาอาซีเอล เชมิราโมท เยฮีเอล มัททีธิยาห์ เอลีอับ เบไนยาห์ โอเบดเอโดม และ​เยอีเอล คน​เหล่า​นี้​เล่น​พิณ​ใหญ่​และ​พิณ​เขา​คู่ อาสาฟ​เป็น​ผู้​ตี​ฉาบ</verse>
				<verse number="6">ปุโรหิต​เบไนยาห์​และ​ยาฮาซีเอล​เป่า​แตร​เป็น​ประจำ​หน้า​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="7">ใน​วัน​นั้น​ดาวิด​มอบ​บท​สดุดี​ขอบพระคุณ​พระยาห์เวห์​ให้​อาสาฟ​กับ​ผู้​ช่วย​ของ​เขา​เป็น​ครั้ง​แรก​ดังนี้​ว่า</verse>
				<verse number="8">จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ และ​ป่าว​ประกาศ​นาม​ของ​พระองค์ ให้​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ได้​รู้​ถึง​สิ่ง​ที่​พระองค์​ทำ</verse>
				<verse number="9">จง​ร้องเพลง​ถวาย​พระองค์ ร้อง​สรรเสริญ​ถวาย​พระองค์ บอก​ถึง​กิจ​อัน​มหัศจรรย์​ทั้งสิ้น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">จง​เทิดทูน​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์ ให้​จิตใจ​ของ​คน​ที่​แสวงหา​พระยาห์เวห์​ชื่นชม​ยินดี</verse>
				<verse number="11">จง​มุ่ง​มอง​ที่​พระยาห์เวห์​และ​กำลัง​ของ​พระองค์ จง​แสวงหา​หน้า​ของ​พระองค์​เสมอ</verse>
				<verse number="12">จง​ระลึก​ถึง​ปาฏิหาริย์​ที่​พระองค์​กระทำ ถึง​การ​อัศจรรย์​และ​คำ​พิพากษา​ที่​พระองค์​ประกาศ</verse>
				<verse number="13">พวก​เจ้า​ที่​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ คือ​เชื้อสาย​อิสราเอล ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ​ผู้​รับ​การ​เลือก​สรร</verse>
				<verse number="14">พระองค์​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา การ​พิพากษา​ของ​พระองค์​อยู่​ทั่ว​พื้น​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ระลึก​ถึง ​พันธสัญญา​ของ​พระองค์​ตลอด​กาล สัญญา​ที่​พระองค์​ให้​ไว้​ไป​จน​พัน​ชั่วอายุ​คน</verse>
				<verse number="16">พันธสัญญา​ที่​พระองค์​ทำ​กับ​อับราฮัม คำ​ปฏิญาณ​ที่​พระองค์​ให้​ไว้​กับ​อิสอัค</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ยืนยัน​ต่อ​ยาโคบ​เป็น​กฎ​เกณฑ์ ต่อ​อิสราเอล​เป็น​พันธสัญญา​นิรันดร์</verse>
				<verse number="18">“เรา​จะ​ยก​ดินแดน​คานาอัน​ให้​เจ้า ให้​เป็น​มรดก​ของ​เจ้า​ทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​อิสราเอล​ยัง​มี​จำนวน​น้อย​นัก น้อย​เหลือเกิน และ​เป็น​เพียง​คน​แปลก​หน้า​ใน​ดินแดน​นั้น</verse>
				<verse number="20">พวก​เขา ​ร่อนเร่​จาก​ชนชาติ​หนึ่ง​ไป​อีก​ชนชาติ​หนึ่ง จาก​อาณาจักร​หนึ่ง​ไป​อีก​อาณาจักร​หนึ่ง</verse>
				<verse number="21">พระองค์​ไม่​ยอม​ให้​ใคร​ข่มเหง​รังแก​เขา เพราะ​เห็น​แก่​เขา พระองค์​กำราบ​กษัตริย์​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="22">“อย่า​แตะต้อง​บรรดา​ผู้​ที่​เรา​เจิม​ตั้ง​ไว้ อย่า​ทำ​อันตราย​ใด​ๆ แก่​เหล่า​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="23">ทั่ว​ทั้ง​โลก​จง​ร้องเพลง​ถวาย​พระยาห์เวห์ จง​ประกาศ​ความ​รอด​ของ​พระองค์​ทุก​ๆ วัน</verse>
				<verse number="24">จง​ประกาศ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย ประกาศ​การ​กระทำ​อัน​ล้ำเลิศ​ของ​พระองค์​ท่ามกลาง​ชน​ทุก​ชาติ</verse>
				<verse number="25">เพราะ​พระยาห์เวห์​ยิ่งใหญ่​นัก และ​ควร​แก่​การ​สรรเสริญ​เป็น​ที่สุด พระองค์​เป็น​ที่​เคารพ​ยำเกรง​เหนือ​พระ​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="26">เพราะ​พระ​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ เป็น​เพียง​รูป​เคารพ แต่​พระยาห์เวห์​สร้าง​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="27">สง่าราศี​และ​บารมี​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์ กำลัง​และ​ความ​ปีติ​ยินดี​อยู่​ใน​ที่​พำนัก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="28">ทุก​ครอบครัว​ใน​ชนชาติ​ทั้งหลาย​เอ๋ย จง​เทิดทูน​พระยาห์เวห์​เถิด จง​เทิดทูน​พระยาห์เวห์​ถึง​เกียรติ​สิริ​และ​กำลัง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="29">จง​เทิดทูน​พระยาห์เวห์​ตาม​เกียรติ​สิริ​ที่​ควร​แก่​นาม​ของ​พระองค์ จง​นำ​เครื่อง​บูชา​มา​ต่อหน้า​พระองค์ จง​นมัสการ​พระยาห์เวห์​ใน ​สง่าราศี​แห่ง​ความ​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="30">ทั้ง​แผ่นดิน​โลก​จง​สั่น​สะท้าน​ต่อหน้า​พระองค์ โลก​ได้รับ​การ​สถาปนา​ไว้​อย่าง​มั่นคง จะ​ไม่​มี​วัน​คลอนแคลน</verse>
				<verse number="31">ฟ้าสวรรค์​จง​ชื่นชม​ยินดี แผ่นดิน​โลก​จง​เปรมปรีดิ์ ให้​ประชาชาติ​ทั้งหลาย​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​ครอบครอง!”</verse>
				<verse number="32">ท้องทะเล​และ​สรรพสิ่ง​ใน​นั้น​จง​แซ่ซ้อง​กังวาน ท้องทุ่ง​และ​ทุก​สิ่ง​ใน​นั้น​จง​ร่าเริง</verse>
				<verse number="33">ให้​ต้นไม้​ใน​ป่า​ร้องเพลง ให้​พวก​มัน​ร้องเพลง​อย่าง​ชื่นบาน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​มา​เพื่อ​พิพากษา​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="34">จง​ขอบพระคุณ​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​แสนดี ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="35">จง​ร่ำร้อง​ต่อ​พระองค์​ว่า “พระเจ้า พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด ขอ​ช่วย​เรา​ให้​รอดพ้น ขอ​รวบรวม​และ​ช่วย​กู้​พวก​เรา​จาก​ชนชาติ​ต่าง​ๆ เพื่อ​พวก​เรา​จะ​ขอบพระคุณ​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์ และ​ถวาย​เกียรติ​สิริ​พระองค์​ด้วย​คำ​สรรเสริญ”</verse>
				<verse number="36">ขอ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล จาก​นิรันดร์​กาล​จวบจน​นิรันดร์​กาล แล้ว​ประชาชน​ทั้งปวง​จง​กล่าว​ว่า “อาเมน” และ “สรรเสริญ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="37">ดาวิด​มอบ​หมาย​ให้​อาสาฟ​และ​คณะ​ปฏิบัติ​หน้าที่​อย่าง​สม่ำเสมอ​ที่​หน้า​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์ โดย​จัดการ​ทุก​อย่าง​ให้​ครบถ้วน​ตาม​ข้อ​กำหนด​ทุก​วัน</verse>
				<verse number="38">และ​ให้​โอเบดเอโดม และ​เพื่อน​ร่วม​งาน 68 คน​ร่วม​ปรนนิบัติ​ด้วย โอเบดเอโดม​ลูกชาย​เยดูธูน​และ​โฮสาห์​เป็น​ยาม​เฝ้า​ประตู</verse>
				<verse number="39">ดาวิด​ให้​ปุโรหิต​ศาโดก​และ​ปุโรหิต​คน​อื่น​ๆ ซึ่ง​รับใช้​ร่วม​กัน​กับ​เขา​ประจำ​อยู่​ที่​พลับพลา​ของ​พระยาห์เวห์​บน​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ใน​กิเบโอน</verse>
				<verse number="40">เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​บน​แท่น​เผา​เครื่อง​บูชา​ทั้ง​ตัว​แด่​พระยาห์เวห์ ทุก​เช้า​ทุก​เย็น​ตาม​ที่​บันทึก​ใน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​ให้​ไว้​แก่​อิสราเอล</verse>
				<verse number="41">และ​ให้​เฮมาน เยดูธูน กับ​คน​อื่น​ๆ อีก​หลาย​คน​ที่​ได้​รับ​เลือก​และ​ระบุ​ชื่อ​ไว้​เป็น​ผู้​ถวาย​คำ​ขอบพระคุณ​แด่​พระยาห์เวห์​ว่า “เพราะ​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์”</verse>
				<verse number="42">เฮมาน​กับ​เยดูธูน​รับผิดชอบ​การ​เป่า​แตร ตี​ฉาบ และ​บรรเลง​เครื่อง​ดนตรี​ต่าง​ๆ คลอ​ไป​กับ​บทเพลง​ศักดิ์สิทธิ์ ลูกชาย​ทั้งหลาย​ของ​เยดูธูน​ประจำ​อยู่​ที่​ประตู</verse>
				<verse number="43">จาก​นั้น​ประชาชน​ทั้งหมด​ก็​แยกย้าย​กัน​กลับ​บ้าน ส่วน​ดาวิด​กลับ​วัง​ไป​อวยพร​ครอบครัว​ของ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">หลังจาก​ดาวิด​เข้า​ไป​ใน​วัง​แล้ว เขา​พูด​กับ​ผู้​เผย​พระวจนะ​นาธัน​ว่า “ดู​เถิด ข้าพเจ้า​อยู่​ใน​บ้าน​ทำ​จาก​ไม้​สน​ซีดาร์ ใน​ขณะ​ที่​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​ใน​เต็นท์”</verse>
				<verse number="2">นาธัน​ตอบ​ดาวิด​ว่า “ขอ​ทำ​ตาม​ความ​คิด​ของ​ท่าน​เถิด เพราะ​พระเจ้า​อยู่​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="3">แต่​ใน​คืน​นั้น​มี​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​มาถึง​นาธัน​ความ​ว่า</verse>
				<verse number="4">“จง​ไป​บอก​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า เจ้า​ไม่​ใช่​ผู้​ที่​จะ​สร้าง​บ้าน​ให้​เรา​อยู่</verse>
				<verse number="5">เรา​ไม่​เคย​อยู่​ใน​บ้าน​เลย นับ​ตั้งแต่​เรา​นำ​อิสราเอล​ออก​มา​จาก​อียิปต์​จวบจน​ทุก​วัน​นี้ เรา​ไป​มา​กับ​เต็นท์​ตลอด ย้าย​จาก​ที่​พำนัก​หนึ่ง​ไป​ยัง​อีก​ที่​หนึ่ง</verse>
				<verse number="6">ไม่ว่า​เรา​ไป​ที่ไหน​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด เรา​เคย​ออกปาก​กับ​ผู้​นำ ​คน​ใด​ซึ่ง​เรา​สั่ง​ให้​เลี้ยงดู​ประชาชน​ของ​เรา​หรือ​ว่า ทำไม​ไม่​สร้าง​บ้าน​ด้วย​ไม้​สน​ซีดาร์​ให้​เรา’</verse>
				<verse number="7">บัดนี้​จง​บอก​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า เรา​พา​เจ้า​ออก​มา​จาก​ทุ่ง​หญ้า จาก​การ​ดูแล​ฝูง​แกะ และ​แต่งตั้ง​เจ้า​ให้​ปกครอง​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​เรา</verse>
				<verse number="8">เรา​อยู่​กับ​เจ้า​ไม่ว่า​เจ้า​ไป​ที่ไหน​และ​เรา​ทำลาย​ศัตรู​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า​เจ้า บัดนี้​เรา​จะ​ทำ​ให้​นาม​ของ​เจ้า​เหมือน​นาม​บุคคล​สำคัญ​ทั้งหลาย​ของ​โลก</verse>
				<verse number="9">และ​เรา​จัดเตรียม​ที่​แห่ง​หนึ่ง​ให้​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​เรา​ตั้ง​รกราก เพื่อ​เขา​จะ​มี​บ้านเรือน​เป็น​ของ​ตนเอง​และ​ไม่​ต้อง​ถูก​รบกวน​อีก คน​ชั่ว​จะ​ไม่​มา​ข่มเหง​รังแก​พวก​เขา​อย่าง​ที่​เคย​ทำ​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="10">และ​เป็น​อย่าง​นั้น​เรื่อยมา​นับ​ตั้งแต่​เรา​ได้​ตั้ง​ผู้​นำ​ทั้งหลาย​ให้​ปกครอง​ประชาชน​อิสราเอล เรา​จะ​ปราบ​ศัตรู​ทั้งปวง​ของ​เจ้า​ด้วย’ ‘เรา​ขอ​ประกาศ​ว่า​พระยาห์เวห์​จะ​สร้าง​ครอบครัว​หนึ่ง​สำหรับ​เจ้า</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​เจ้า​หมด​อายุขัย​และ​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​แล้ว เรา​จะ​ตั้ง​ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ของ​เจ้า​ขึ้น​ปกครอง​ต่อ​จาก​เจ้า เป็น​ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ของ​เจ้า​เอง และ​เรา​จะ​สถาปนา​อาณาจักร​ของ​เขา</verse>
				<verse number="12">เขา​จะ​เป็น​ผู้​สร้าง​บ้าน​ให้​เรา และ​เรา​จะ​สถาปนา​บัลลังก์​ของ​เขา​ตลอด​กาล</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​เป็น​พ่อ​ของ​เขา​และ​เขา​จะ​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เรา เรา​จะ​ไม่​พราก​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​เรา​ไป​จาก​เขา เหมือน​ที่​เรา​พราก​เอา​ไป​จาก​ผู้​ที่​ปกครอง​ก่อนหน้า​เจ้า</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ตั้ง​เขา​ไว้​ใน​บ้าน​และ​อาณาจักร​ของ​เรา​ตลอดไป บัลลังก์​ของ​เขา​จะ​ยั่งยืน​เป็น​นิตย์’ ”</verse>
				<verse number="15">นาธัน​จึง​รายงาน​ถ้อยคำ​ทั้งสิ้น​ที่​พระเจ้า​เปิดเผย​นี้​ให้​ดาวิด​ทราบ</verse>
				<verse number="16">จาก​นั้น​กษัตริย์​ดาวิด​จึง​เข้า​ไป​นั่ง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​พูด​ว่า “พระเจ้า​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​เป็น​ผู้​ใด​เล่า ครอบครัว​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​ใคร​หนอ พระองค์​จึง​นำ​ข้าพเจ้า​มา​ไกล​ถึง​เพียง​นี้</verse>
				<verse number="17">และ​ไม่​เพียง​เท่า​นี้ พระเจ้า​พระยาห์เวห์ พระองค์​ยัง​พูด​ถึง​อนาคต​ของ​ครอบครัว​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ พระองค์​มอง​ข้าพเจ้า​ราวกับ​ว่า​เป็น​ผู้​มี​เกียรติ​สูงส่ง</verse>
				<verse number="18">ดาวิด​จะ​พูด​อะไร​มาก​ไป​กว่า​นี้​ได้​ที่​พระองค์​ให้​เกียรติ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ถึง​เพียง​นี้ เพราะ​พระองค์​รู้จัก​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์ พระองค์​ทำ​สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่​นี้ และ​ให้​คำ​มั่น​สัญญา​อัน​ยิ่งใหญ่​เหล่า​นี้ เพราะ​เห็น​แก่​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ และ​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์ เท่า​ที่​พวก​เรา​ได้ยิน​มา​กับ​หู ไม่​มี​ผู้​ใด​เสมอ​เหมือน​พระองค์ ไม่​มี​พระเจ้า​อื่น​ใด​นอกจาก​พระองค์</verse>
				<verse number="21">และ​มี​ชนชาติ​ใด​เล่า​ทั่ว​พิภพ​ที่​เสมอ​เหมือน​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระองค์ ซึ่ง​พระเจ้า​มา​ไถ่​เขา​ใน​ฐานะ​ประชาชน​เพื่อ​พระองค์​เอง และ​เพื่อ​นำ​เกียรติยศ​มา​สู่​นาม​ของ​พระองค์ และ​กระทำ​การ​อัศจรรย์​อัน​ยิ่งใหญ่​น่า​เกรงขาม โดย​ขับไล่​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า​ประชาชน​ของ​พระองค์​ซึ่ง​พระองค์​ไถ่​ออก​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="22">พระองค์​ทำ​ให้​ประชาชน​อิสราเอล​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์​เอง​ตลอด​นิรันดร์ และ​พระองค์​คือ​พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="23">และ​บัดนี้ พระยาห์เวห์ ขอให้​คำ​สัญญา​ที่​พระองค์​ให้​ไว้​เกี่ยวกับ​ผู้​รับใช้​และ​ครอบครัว​ของ​เขา​นั้น​ได้​รับ​การ​สถาปนา​ไว้​ตลอด​นิรันดร์ ขอ​ทำ​ตาม​ที่​พระองค์​สัญญา​เถิด</verse>
				<verse number="24">เพื่อ​การ​นั้น​จะ​ตั้งมั่น​อยู่​และ​เพื่อ​นาม​ของ​พระองค์​จะ​ยิ่งใหญ่​นิรันดร์ แล้ว​ประชาชน​จะ​กล่าว​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​เหนือ​อิสราเอล พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล’ และ​ครอบครัว​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​จะ​ได้รับ​การ​สถาปนา​ไว้​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="25">พระองค์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​เปิดเผย​แก่​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ว่า​จะ​สร้าง​ครอบครัว​เพื่อ​เขา ดังนั้น​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​จึง​กล้า​อธิษฐาน​เช่น​นี้</verse>
				<verse number="26">พระยาห์เวห์ พระองค์​เป็น​พระเจ้า! พระองค์​สัญญา​จะ​ให้​สิ่ง​ดี​เหล่า​นี้​แก่​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="27">บัดนี้​พระองค์​พอใจ​ที่​จะ​อวยพร​ครอบครัว​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ให้​ยืนยง​ตลอดไป​ใน​สายตา​ของ​พระองค์ พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​อวยพร​ครอบครัว​ของ​ข้าพเจ้า​แล้ว และ​พวก​เขา​จะ​ได้รับ​พระพร​ของ​พระองค์​สืบไป​นิรันดร์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ต่อมา​ดาวิด​พิชิต​ชาว​ฟีลิสเตีย​อย่าง​ราบคาบ เขา​ยึด​เมือง​กัท​และ​หมู่บ้าน​โดย​รอบ​จาก​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​ยัง​ได้​พิชิต​ชาว​โมอับ​ด้วย พวก​เขา​ตก​เป็น​เมืองขึ้น​และ​นำ​บรรณาการ​มา​ให้​เขา</verse>
				<verse number="3">ยิ่ง​กว่า​นั้น​ดาวิด​ยัง​รบ​ชนะ​กษัตริย์​ฮาดัดเอเซอร์​แห่ง​เมือง​โศบาห์​ใน​แถบ​ใกล้​เมือง​ฮามัท ขณะ​เมื่อ​ฮาดัดเอเซอร์​ขึ้น​ไป​สถาปนา​ราช​อำนาจ ​แถบ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส</verse>
				<verse number="4">ดาวิด​ยึด​รถ​ม้า​ศึก​หนึ่งพัน​คัน พล​รถ​รบ​เจ็ดพัน​คน และ​ทหาร​ราบ​สองหมื่น​คน เขา​ตัด​เอ็น​ขา​ม้า​ศึก​ทั้งหมด ยกเว้น​ม้า​สำหรับ​เทียม​รถ​หนึ่ง​ร้อย​ตัว</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ชาว​อารัม​จาก​เมือง​ดามัสกัส​มา​ช่วย​กษัตริย์​ฮาดัดเอเซอร์​แห่ง​เมือง​โศบาห์ ดาวิด​สังหาร​พวก​เขา 22,000 คน</verse>
				<verse number="6">เขา​วาง​กำลัง​ทหาร​ไว้​ใน​อาณาจักร​อารัม​แห่ง​ดามัสกัส ชาว​อารัม​ก็​ขึ้น​กับ​ดาวิด​และ​ต้อง​ส่ง​บรรณาการ​มา​ให้​เขา พระยาห์เวห์​ให้​ชัยชนะ​แก่​ดาวิด​ไม่ว่า​เขา​จะ​ไป​ที่​ไหน</verse>
				<verse number="7">ดาวิด​นำ​โล่​ทองคำ​ของ​บรรดา​นาย​ทหาร​ของ​ฮาดัดเอเซอร์​มายัง​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="8">และ​นำ​ทอง​สัมฤทธิ์​จำนวน​มหาศาล​มา​จาก​เมือง​เทบาห์ ​และ​เมือง​คูน​ของ​ฮาดัดเอเซอร์ โซโลมอน​ใช้​ทอง​สัมฤทธิ์​เหล่า​นี้​ทำ​อ่าง​ทะเล เสาหาน และ​ภาชนะ​ทอง​สัมฤทธิ์​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​กษัตริย์​โทอู​แห่ง​เมือง​ฮามัท​ได้​ข่าว​ว่า​ดาวิด​รบ​ชนะ​ทั้ง​กองทัพ​ของ​กษัตริย์​ฮาดัดเอเซอร์​แห่ง​เมือง​โศบาห์</verse>
				<verse number="10">ก็​ส่ง​ฮาโดรัม​ลูกชาย​มา​ถวาย​คำนับ​กษัตริย์​ดาวิด​และ​ร่วม​ยินดี​ใน​ชัยชนะ​เหนือ​ฮาดัดเอเซอร์ เพราะ​ฮาดัดเอเซอร์​และ​โทอู​เป็น​ศัตรู​ที่​ขับเคี่ยว​กัน​มา ฮาโดรัม​นำ​เครื่องเงิน เครื่องทอง และ​เครื่องทอง​สัมฤทธิ์​มา​ถวาย​ด้วย</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​ดาวิด​ถวาย​สิ่ง​เหล่า​นี้​แด่​พระยาห์เวห์​เช่น​เดียว​กับ​เงิน​และ​ทอง​ที่​ริบ​มา​จาก​ชนชาติ​ทั้งหมด​ต่อไป​นี้​คือ เอโดม โมอับ อัมโมน ฟีลิสเตีย และ​อามาเลข</verse>
				<verse number="12">อาบีชัย​ลูกชาย​เศรุยาห์​สังหาร​ชาว​เอโดม 18,000 คน​ที่​หุบเขา​เกลือ</verse>
				<verse number="13">เขา​วาง​กำลัง​ทหาร​ไว้​ใน​เอโดม และ​ชาว​เอโดม​ทั้งปวง​ก็​ยอม​สวามิภักดิ์​ต่อ​ดาวิด พระยาห์เวห์​ให้​ชัยชนะ​แก่​ดาวิด​ไม่ว่า​เขา​จะ​ไป​ที่​ไหน</verse>
				<verse number="14">ดาวิด​ปกครอง​ทั่ว​แดน​อิสราเอล เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​เที่ยงธรรม​เพื่อ​ปวง​ประชาชน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="15">โยอาบ​ลูกชาย​เศรุยาห์​เป็น​แม่ทัพ เยโฮชาฟัท​ลูกชาย​อาหิลูด​เป็น​อาลักษณ์​หลวง</verse>
				<verse number="16">ศาโดก​ลูกชาย​อาหิทูบ​และ​อาหิเมเลค ​ลูกชาย​อาบียาธาร์​เป็น​ปุโรหิต ชัฟชา​เป็น​ราช​เลขา</verse>
				<verse number="17">เบไนยาห์​ลูกชาย​เยโฮยาดา​ดูแล​คน​เคเรธี​และ​คน​เปเลท บรรดา​ลูกชาย​ของ​ดาวิด​เป็น​ข้าราชการ​ชั้น​ผู้ใหญ่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ต่อมา​กษัตริย์​นาหาช​แห่ง​อัมโมน​สิ้น​ชีวิต และ​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​รำพึง​ว่า “ข้า​จะ​แสดง​ความ​กรุณา​ต่อ​ฮานูน​ลูกชาย​นาหาช​เพราะ​พ่อ​ของ​เขา​เคย​แสดง​ความ​กรุณา​ต่อ​ข้า” ดาวิด​จึง​ส่ง​ทูต​ไป​แสดง​ความ​เสียใจ​ต่อ​ฮานูน​ที่​สูญเสีย​พ่อ แต่​เมื่อ​คณะ​ทูต​ของ​ดาวิด​มา​พบ​ฮานูน​ที่​ดินแดน​อัมโมน​เพื่อ​แสดง​ความ​เห็นใจ​ต่อ​เขา</verse>
				<verse number="3">พวก​ผู้​บัญชาการ​ชาว​อัมโมน​พูด​กับ​ฮานูน​ว่า “ท่าน​คิดว่า​ดาวิด​ให้​เกียรติ​แก่​พ่อ​ของ​ท่าน​โดย​ส่ง​ทูต​เหล่า​นี้​มา​แสดง​ความ​เห็นใจ​ต่อ​ท่าน​หรือ พวก​เขา​มา​สอดแนม​ดู​ลาดเลา​ก่อน​เข้า​โจมตี​ไม่​ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​ฮานูน​จึง​จับ​คน​ของ​ดาวิด​โกน​เครา​และ​ตัด​เสื้อ​ผ้า​ตรง​สะโพก​ออก แล้ว​ปล่อย​ไป</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ดาวิด​ทราบ​เหตุการณ์​ที่​เกิดขึ้น จึง​ส่ง​ผู้​สื่อสาร​ไป​พบ​คน​เหล่า​นั้น​เพราะ​พวก​เขา​รู้สึก​อับอาย​ขายหน้า​อย่าง​มาก กษัตริย์​พูด​ว่า “จง​พัก​อยู่​ที่​เยรีโค​จนกว่า​เครา​จะ​ขึ้น​ดังเดิม แล้ว​ค่อย​กลับมา”</verse>
				<verse number="6">ถึง​ตอน​นี้​ชาว​อัมโมน​ตระหนัก​ดี​ว่า​ได้​ยั่วยุ​ดาวิด​อย่าง​ร้ายแรง ฮานูน​และ​ชาว​อัมโมน​จึง​นำ​เงิน​หนัก 1,000 ตะลันต์ ไป​จ้าง​รถ​ม้า​ศึก​และ​พล​รถ​รบ​จาก​อารัมนาหะราอิม อารัม มาอาคาห์ และ​โศบาห์</verse>
				<verse number="7">ฮานูน​จ้าง​รถ​ม้า​ศึก 32,000 คัน​และ​พล​รถ​รบ และ​ให้​เงิน​กษัตริย์​มาอาคาห์​กับ​กองทัพ​ซึ่ง​มา​ตั้ง​ค่าย​พัก​อยู่​ใกล้​เมือง​เมเดบา ขณะ​ที่​ชาว​อัมโมน​เคลื่อน​ทัพ​มา​จาก​เมือง​ต่าง​ๆ เพื่อ​สู้รบ</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ดาวิด​ทราบ​เช่น​นั้น​ก็​ส่ง​โยอาบ​และ​กองทัพ​อิสราเอล​ทั้งหมด​ไป</verse>
				<verse number="9">กองทัพ​อัมโมน​ออก​มา​ตั้ง​ประจัน​หน้า​กับ​กองทัพ​ของ​ดาวิด​ที่​ทาง​เข้า​เมือง​ของ​พวก​เขา ใน​ขณะ​ที่​บรรดา​กษัตริย์​ซึ่ง​มา​ร่วม​รบ​ด้วย​นั้น​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ใน​ที่​โล่ง​นอก​เมือง</verse>
				<verse number="10">โยอาบ​เห็นว่า​กอง​กำลัง​ของ​ศัตรู​ตั้ง​แนวรบ​อยู่​ทั้ง​ข้าง​หน้า​และ​ข้าง​หลัง ก็​จัด​กำลัง​ทหาร​ฝีมือ​ดี​ที่สุด​ของ​อิสราเอล​ส่วน​หนึ่ง​ไป​รับ​มือ​ชาว​อารัม</verse>
				<verse number="11">โยอาบ​ให้​ทหาร​ส่วน​ที่​เหลือ​อยู่​ภายใต้​การ​สั่งการ​ของ​อาบีชัย​น้อง​ชาย​ของ​เขา และ​จัด​ทัพ​เคลื่อน​ออก​ไป​รับมือ​กับ​ชาว​อัมโมน</verse>
				<verse number="12">โยอาบ​กล่าว​ว่า “ถ้า​พวก​อารัม​แข็งแกร่ง​เกิน​กำลัง​ของ​ข้า เจ้า​จง​มา​ช่วย​ข้า แต่​ถ้า​พวก​อัมโมน​แข็งแกร่ง​เกิน​กำลัง​ของ​เจ้า ข้า​จะ​ไป​ช่วย​เจ้า</verse>
				<verse number="13">จง​เข้มแข็ง​และ​ให้​เรา​ต่อสู้​อย่าง​กล้าหาญ​เพื่อ​พี่น้อง​ร่วม​ชาติ​ของ​เรา และ​เพื่อ​นคร​แห่ง​พระเจ้า​ของ​เรา พระยาห์เวห์​จะ​กระทำ​ตาม​ที่​พระองค์​เห็น​ชอบ”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​โยอาบ​กับ​กอง​ทหาร​ก็​บุก​เข้า​โจมตี ชาว​อารัม​ก็​ถอย​หนี</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ชาว​อัมโมน​ตระหนัก​ว่า​ชาว​อารัม​ล่าถอย พวก​เขา​ก็​ถอย​หนี​จาก​อาบีชัย​น้อง​ชาย​ของ​โยอาบ​เข้า​ไป​ใน​เมือง โยอาบ​จึง​ยกทัพ​กลับมา​ยัง​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="16">หลังจาก​ชาว​อารัม​เห็นว่า​ถูก​อิสราเอล​รุกไล่​พวก​เขา​ก็​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​ไป​นำ​กำลัง​ชาว​อารัม​จาก​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ แม่น้ำ​ยูเฟรติส​โดย​แม่ทัพ​โชฟาค​ของ​ฮาดัดเอเซอร์​นำ​ทัพ​มา</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ดาวิด​ทราบ​ข่าว เขา​ก็​ระดม​พล​อิสราเอล​ทั้งหมด​และ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​รบ​กับ​ศัตรู เขา​ตั้ง​แนวรบ​ประจัน​หน้า​กับ​ชาว​อารัม​และ​สู้รบ​กัน</verse>
				<verse number="18">แต่​ชาว​อารัม​พ่าย​หนี​ต่อหน้า​อิสราเอล และ​ดาวิด​สังหาร​พล​รถ​รบ​ของ​พวก​เขา​เจ็ดพัน​คน​กับ​ทหาร​ราบ​อีก​สี่หมื่น​คน และ​สังหาร​โชฟาค​แม่ทัพ​ของ​พวก​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ข้า​รับใช้​ของ​ฮาดัดเอเซอร์​เห็นว่า​พวก​เขา​พ่ายแพ้​อิสราเอล​ก็​ขอ​สงบ​ศึก​และ​ยอม​เป็น​เมืองขึ้น​ของ​ดาวิด ชาว​อารัม​จึง​ไม่​กล้า​มา​ช่วย​ชาว​อัมโมน​สู้รบ​อีก​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ใน​ฤดู​ใบไม้​ผลิ​อัน​เป็น​ช่วง​ที่​กษัตริย์​ทั้งหลาย​มัก​ออก​ไป​รบ โยอาบ​นำ​ทัพ​อิสราเอล​ไป​ทำลาย​ล้าง​ดินแดน​ของ​ชาว​อัมโมน แล้ว​เขา​ก็​ไป​ล้อม​เมือง​รับบาห์ แต่​ดาวิด​ยัง​คง​อยู่​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม โยอาบ​โจมตี​รับบาห์​และ​ทิ้ง​ให้​เป็น​ซาก​ปรักหักพัง</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​ถอด​มงกุฎ​จาก​ศีรษะ​ของ​กษัตริย์ ​ของ​พวก​เขา​มา​สวม​บน​ศีรษะ​ของ​ตน มงกุฎ​นั้น​ทำ​ด้วย​ทองคำ​หนัก​ประมาณ 34 กิโลกรัม ประดับ​เพชร​นิล​จินดา ดาวิด​ริบ​ของ​เชลย​ได้​มากมาย​จาก​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="3">และ​เกณฑ์​ชาว​เมือง​นั้น​ให้​มา​ทำงาน​โดย​ใช้​เลื่อย จอบ เสียม​และ​ขวาน ดาวิด​ทำ​เช่น​นี้​กับ​ทุก​เมือง​ของ​อัมโมน แล้ว​ดาวิด​กับ​กองทัพ​ทั้งหมด​ก็​กลับ​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="4">ต่อมา​มี​การ​สู้รบ​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย​อีก​ที่​เกเซอร์ ครั้ง​นั้น​สิบเบคัย​ชาว​หุชาห์​ได้​สังหาร​สิปปัย​เชื้อสาย​ของ​พวก​มนุษย์​ยักษ์​เรฟาอิม และ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ก็​ยอมแพ้</verse>
				<verse number="5">ใน​การ​รบ​กับ​ฟีลิสเตีย​อีก​ครั้ง​หนึ่ง เอลฮานัน​ลูกชาย​ยาอีร์​ได้​สังหาร​ลามี​น้อง​ชาย​ของ​โกลิอัท​ชาว​กัท ผู้​ซึ่ง​ถือ​หอก​ด้าม​ใหญ่​เหมือน​ไม้​กระพั่น​ทอ​ผ้า</verse>
				<verse number="6">ใน​การ​รบ​อีก​ครั้ง​ที่​เมือง​กัท คน​ร่าง​ยักษ์​ผู้​หนึ่ง​มี​นิ้ว​มือ​นิ้ว​เท้า​ข้าง​ละ 6 นิ้ว​รวม​เป็น 24 นิ้ว ซึ่ง​เป็น​เชื้อสาย​ราฟา​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="7">ได้​มา​ข่มขู่​อิสราเอล แต่​ถูก​โยนาธาน​ลูกชาย​ชิเมอา​พี่ชาย​ของ​ดาวิด​สังหาร</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ดาวิด​และ​ทหาร​ปลิด​ชีพ​คน​เหล่า​นี้​ซึ่ง​เป็น​เชื้อสาย​ของ​ราฟา​แห่ง​เมือง​กัท</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ซาตาน​ลุกขึ้น​เล่นงาน​อิสราเอล และ​ดลใจ​ให้​ดาวิด​ทำ​สำมะโน​ไพร่พล​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​จึง​พูด​กับ​โยอาบ​และ​เหล่า​ผู้​บัญชาการ​กองทัพ​ว่า “จง​ไป​นับ​ไพร่พล​อิสราเอล​จาก​เมือง​เบเออร์เชบา​จด​เมือง​ดาน​แล้ว​กลับมา​รายงาน เพื่อ​ข้า​จะ​รู้​ว่า​มี​คน​อยู่​เท่าไร”</verse>
				<verse number="3">แต่​โยอาบ​ตอบ​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​เพิ่มพูน​กำลังพล​ของ​ท่าน​ร้อย​เท่า ทั้งหมด​ก็​เป็น​คน​ของ​ท่าน​ไม่​ใช่​หรือ เหตุใด​จึง​ประสงค์​ให้​ทำ​เช่น​นี้ ควร​หรือ​ที่​จะ​นำ​ความ​ผิด​มา​สู่​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="4">แต่​คำ​สั่ง​ของ​กษัตริย์​ย่อม​มี​อำนาจ​เหนือ​โยอาบ โยอาบ​จึง​เดินทาง​ไป​ทั่ว​ดินแดน​อิสราเอล​แล้ว​กลับมา​ยัง​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="5">โยอาบ​รายงาน​ดาวิด​ว่า​จำนวน​คน​ที่​ออก​รบ​ได้​ทั่ว​ทั้ง​อิสราเอล​มี 1,100,000 คน และ 470,000 คน​ใน​ยูดาห์</verse>
				<verse number="6">แต่​โยอาบ​ไม่ได้​รวม​จำนวน​คน​เลวี​และ​เบนยามิน เพราะ​เขา​รู้สึก​ว่า​คำ​สั่ง​นี้​น่า​รังเกียจ</verse>
				<verse number="7">คำ​สั่ง​นี้​ก็​เป็น​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระเจ้า​ด้วย ดังนั้น​พระองค์​จึง​ลงโทษ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="8">ดาวิด​พูด​กับ​พระเจ้า​ว่า “สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ทำ​นั้น​บาป​มาก บัดนี้​ขอ​โปรด​ยกโทษ​ความ​ผิด​ของ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​โง่เขลา​มาก”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​กาด​ผู้​ทำนาย​ของ​ดาวิด​ว่า</verse>
				<verse number="10">“จง​ไป​บอก​ดาวิด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​มี​ข้อ​เสนอ​สาม​ประการ ให้​เจ้า​เลือก​อย่าง​หนึ่ง​แล้ว​เรา​จะ​จัดการ​กับ​เจ้า​ตาม​นั้น’ ”</verse>
				<verse number="11">กาด​จึง​มา​พบ​และ​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า ‘จง​เลือก​เอา</verse>
				<verse number="12">ระหว่าง​การ​กันดาร​อาหาร​สาม​ปี หรือ​ถูก​ดาบ​ของ​ศัตรู​ของ​เจ้า​ล้างผลาญ​สาม​เดือน หรือ​ถูก​ลงโทษ​ด้วย​ดาบ​ของ​พระยาห์เวห์​สาม​วัน​คือ โรค​ระบาด​ร้ายแรง​ซึ่ง​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​นำ​หายนะ​มา​สู่​อิสราเอล​ทุก​หย่อม​หญ้า’ ดังนั้น​ขอ​แจ้ง​คำตอบ​เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​นำ​ไป​บอก​พระองค์​ผู้​ใช้​ข้าพเจ้า​มา”</verse>
				<verse number="13">ดาวิด​ตอบ​กาด​ว่า “ข้า​ลำบาก​ใจ​มาก แต่​ขอ​ตก​อยู่​ใน​อุ้ง​มือ​ของ​พระยาห์เวห์​ดี​กว่า​ตก​อยู่​ใน​เงื้อม​มือ​ของ​มนุษย์ เพราะ​ความ​เมตตา​ของ​พระองค์​ใหญ่หลวง​นัก”</verse>
				<verse number="14">ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​ให้​เกิด​โรค​ระบาด​ใน​อิสราเอล เป็น​ผล​ให้​มี​คน​ล้ม​ตาย​เจ็ดหมื่น​คน</verse>
				<verse number="15">ใน​ช่วง​โรค​ระบาด พระเจ้า​ใช้​ทูตสวรรค์​คน​หนึ่ง​มา​ทำลาย​ล้าง​กรุง​เยรูซาเล็ม แต่​ขณะ​นั้น​พระยาห์เวห์​มอง​แล้ว​ทุกข์​ใจ​เนื่องด้วย​ภัยพิบัติ​นั้น จึง​พูด​กับ​ทูต​ผู้​ทำลาย​ว่า “พอ​แล้ว! ยั้ง​มือ​เถิด” ขณะ​นั้น​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​กำลัง​ยืน​อยู่​ที่​ลาน​นวด​ข้าว​ของ​อาราวนาห์ ​ชาว​เยบุส</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ดาวิด​มอง​เห็น​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ยืน​อยู่​ระหว่าง​ฟ้าสวรรค์​กับ​แผ่นดิน​โลก และ​ถือ​ดาบ​อยู่​เหนือ​กรุง​เยรูซาเล็ม ดาวิด​กับ​บรรดา​ผู้​อาวุโส​ซึ่ง​สวม​ผ้า​กระสอบ​อยู่​จึง​หมอบ​กราบ​ซบ​หน้า​ลง​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="17">ดาวิด​พูด​กับ​พระเจ้า​ว่า “ข้าพเจ้า​ไม่​ใช่​หรือ​ที่​สั่ง​ให้​นับ​จำนวน​ไพร่พล ข้าพเจ้า​คือ​ผู้​เลี้ยง ​ที่​ทำ​ผิด​ทำ​บาป ประชาชน​เหล่า​นี้​เป็น​แต่​เพียง​ฝูง​แกะ พวก​เขา​ทำ​ผิด​อัน​ใด​เล่า พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ให้​มือ​ของ​พระองค์​ลงโทษ​ข้าพเจ้า​กับ​ครอบครัว​เท่านั้น​เถิด แต่​อย่า​ให้​ภัยพิบัติ​นี้​ยัง​คง​อยู่​กับ​ประชาชน​ของ​พระองค์​เลย”</verse>
				<verse number="18">ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​จึง​สั่ง​กาด​ให้​ไป​แจ้ง​ดาวิด​ให้​ขึ้นไป​สร้าง​แท่น​บูชา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​ที่​ลาน​นวด​ข้าว​ของ​อาราวนาห์​ชาว​เยบุส</verse>
				<verse number="19">ดาวิด​จึง​ไป​ปฏิบัติ​ตาม​ถ้อยคำ​ซึ่ง​กาด​ได้​กล่าว​ไว้​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="20">ขณะ​อาราวนาห์​กำลัง​นวด​ข้าว​สาลี​อยู่ เขา​เหลียว​มา​เห็น​ทูตสวรรค์ ลูกชาย​สี่​คน​ของ​เขา​ที่​อยู่​ด้วย​ก็​วิ่ง​หนี​ไป​ซ่อน​ตัว</verse>
				<verse number="21">แล้ว​อาราวนาห์​เห็น​ดาวิด​เดิน​เข้า​มา​หา จึง​วิ่ง​จาก​ลาน​นวด​ข้าว​มา​กราบ​ซบ​หน้า​ลง​ถึง​ดิน​ต่อหน้า​ดาวิด</verse>
				<verse number="22">ดาวิด​พูด​กับ​อาราวนาห์​ว่า “ข้า​ขอ​ซื้อ​ลาน​นวด​ข้าว​แห่ง​นี้​จาก​เจ้า​เต็ม​ราคา แล้ว​ข้า​จะ​สร้าง​แท่น​บูชา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ พระองค์​จะ​ได้​ระงับ​โรค​ระบาด​ครั้ง​นี้”</verse>
				<verse number="23">อาราวนาห์​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ท่าน​รับ​ไป​เถิด จะ​ใช้​ทำ​สิ่งใด​ก็​ตาม​แต่​จะ​โปรด ขอ​รับ​วัว​ไป​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว เลื่อน​นวด​ข้าว​สามารถ​ใช้​เป็น​ฟืน และ​ข้าว​สาลี​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​ธัญ​บูชา ข้าพเจ้า​ขอ​ถวาย​ทั้งหมด​นี้”</verse>
				<verse number="24">แต่​กษัตริย์​ดาวิด​ตอบ​อาราวนาห์​ว่า “ข้า​ยืนยัน​ที่​จะ​ซื้อ​เต็ม​ราคา ข้า​ไม่อาจ​รับ​สิ่ง​ที่​เป็น​ของ​เจ้า​ไป​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ หรือ​จะ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​โดย​ไม่​ลงทุน​อะไร​เลย”</verse>
				<verse number="25">ดาวิด​จึง​จ่าย​ทองคำ​หนัก 600 เชเขล ให้​แก่​อาราวนาห์​เป็น​ค่า​ที่ดิน</verse>
				<verse number="26">แล้ว​ดาวิด​สร้าง​แท่น​บูชา​ขึ้น​ที่​นั่น​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ และ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​กับ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​ด้วย ดาวิด​ร่ำร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์ และ​พระยาห์เวห์​ตอบ​โดย​ให้​ไฟ​จาก​ฟ้าสวรรค์​มา​เผา​เครื่อง​บูชา​ทั้ง​ตัว​บน​แท่น​นั้น</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้​ทูต​องค์​นั้น​เก็บ​ดาบ​เข้า​ฝัก</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​ดาวิด​เห็นว่า​พระยาห์เวห์​ตอบ​คำ​วิงวอน​ที่​ลาน​นวด​ข้าว​ของ​อาราวนาห์​ชาว​เยบุส ก็​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ที่​นั่น​อีก</verse>
				<verse number="29">พลับพลา​ของ​พระยาห์เวห์​และ​แท่น​เผา​เครื่อง​บูชา​ทั้ง​ตัว​ซึ่ง​โมเสส​ได้​สร้าง​ขึ้น​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ยัง​คง​อยู่​บน​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ใน​กิเบโอน</verse>
				<verse number="30">แต่​ดาวิด​ไม่​สามารถ​ไป​สอบถาม​พระเจ้า​ที่​นั่น เพราะ​กลัว​ดาบ​ของ​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">แล้ว​ดาวิด​พูด​ว่า “บ้าน​ของ​พระเจ้า​พระยาห์เวห์​และ​แท่น​เผา​เครื่อง​บูชา​ทั้ง​ตัว​ของ​อิสราเอล​จะ​อยู่​ที่นี่”</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​จึง​เกณฑ์​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​อาศัย​ใน​อิสราเอล และ​มอบหมาย​ให้​เป็น​ช่าง​สกัด​หิน เตรียม​หิน​สำหรับ​ก่อสร้าง​บ้าน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">ดาวิด​เตรียม​เหล็ก​จำนวน​มาก เพื่อ​ทำ​หมุด​สำหรับ​ใช้​กับ​บาน​ประตู​และ​เหล็ก​ยึด และ​หลอม​ทอง​สัมฤทธิ์ จำนวน​มหาศาล​เกิน​กว่า​จะ​ชั่ง​ได้</verse>
				<verse number="4">ทั้ง​เตรียม​ซุง​ไม้​สน​ซีดาร์​มากมาย​เกิน​กว่า​จะ​นับ​ได้ ซึ่ง​ชาว​ไซดอน​และ​ชาว​ไทระ​ได้​นำ​มา​ถวาย​ดาวิด</verse>
				<verse number="5">ดาวิด​พูด​ว่า “โซโลมอน​ลูก​ของ​ข้า​ยัง​เด็ก​และ​อ่อน​ประสบการณ์ บ้าน​ซึ่ง​จะ​สร้าง​ขึ้น​เพื่อ​พระยาห์เวห์​ควร​จะ​งดงาม​โอ่อ่า​ตระการ มี​ชื่อเสียง​เลื่องลือ​ใน​สายตา​มวล​ประชาชาติ ฉะนั้น​ข้า​จะ​ตระเตรียม​เพื่อ​การ​นี้” ดาวิด​จึง​เตรียม​การ​ไว้​อย่าง​เต็มที่​ก่อน​สิ้น​ชีวิต</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ดาวิด​พูด​กำชับ​โซโลมอน​ลูกชาย​ให้​สร้าง​บ้าน​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="7">ดาวิด​พูด​ว่า “ลูก​เอ๋ย ใจ​พ่อ​คิด​จะ​สร้าง​บ้าน​เพื่อ​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พ่อ</verse>
				<verse number="8">แต่​มี​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​พ่อ​ว่า ‘เจ้า​ได้​ฆ่า​คน​มากมาย​ใน​สงคราม ทำ​ให้​เลือด​นอง​แผ่นดิน​ใน​สายตา​ของ​เรา ฉะนั้น​เจ้า​จะ​ไม่ได้​เป็น​ผู้​สร้าง​บ้าน​เพื่อ​นาม​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">แต่​จะ​มี​ลูก​คน​หนึ่ง​ของ​เจ้า​เป็น​บุคคล​แห่ง​สันติ ซึ่ง​เรา​จะ​ให้​เขา​พัก​สงบ​จาก​ศัตรู​รอบ​ด้าน ลูก​คน​นี้​จะ​มี​ชื่อ​ว่า​โซโลมอน และ​เรา​จะ​ให้​อิสราเอล​อยู่​เย็น​เป็น​สุข​ตลอด​สมัย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="10">เขา​คือ​ผู้​ที่​จะ​สร้าง​บ้าน​หลัง​หนึ่ง​เพื่อ​นาม​ของ​เรา เขา​จะ​เป็น​ลูกชาย​ของ​เรา และ​เรา​จะ​เป็น​พ่อ​ของ​เขา และ​จะ​สถาปนา​บัลลังก์​ของ​เขา​เหนือ​อิสราเอล​ตลอดไป’</verse>
				<verse number="11">บัดนี้ ลูก​เอ๋ย ขอให้​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​เจ้า ให้​เจ้า​ประสบ​ความ​สำเร็จ และ​สร้าง​บ้าน​สำหรับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ดัง​ที่​พระองค์​พูด​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="12">ขอ​พระยาห์เวห์​ให้​ความ​สุขุม​รอบคอบ​กับ​ความ​เข้าใจ​แก่​เจ้า เมื่อ​พระองค์​ตั้ง​เจ้า​ขึ้น​ปกครอง​อิสราเอล เพื่อ​เจ้า​จะ​รักษา​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="13">หาก​เจ้า​ใส่ใจ​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​และ​กฎ​บัญญัติ​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ให้​โมเสส​ไว้​สำหรับ​อิสราเอล เจ้า​ก็​จะ​ประสบ​ความ​สำเร็จ จง​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ​เถิด อย่า​กลัว​หรือ​อย่า​ท้อแท้</verse>
				<verse number="14">พ่อ​เพียร​สะสม​เพื่อ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ได้​ทองคำ​หนัก 100,000 ตะลันต์ เงิน​หนัก 1,000,000 ตะลันต์ เหล็ก​กับ​ทอง​สัมฤทธิ์​จำนวน​มหาศาล​เกิน​กว่า​จะ​ชั่ง​ได้ พร้อม​ทั้ง​ซุง​กับ​หิน เจ้า​อาจ​หา​เพิ่มเติม​อีก​ก็​ได้</verse>
				<verse number="15">เจ้า​มี​คนงาน​มากมาย​ทั้ง​ช่าง​สกัด​หิน ช่าง​ก่อ ช่าง​ไม้ ช่าง​ฝีมือ​ทุก​ประเภท</verse>
				<verse number="16">ผู้​ชำนาญ​งาน​ทอง เงิน ทอง​สัมฤทธิ์ และ​เหล็ก บัดนี้​จง​เริ่ม​งาน ขอให้​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​ลูก”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ดาวิด​สั่ง​ให้​บรรดา​ผู้​นำ​อิสราเอล​ช่วยเหลือ​โซโลมอน​ลูกชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="18">ดาวิด​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​อยู่​กับ​ท่าน​ไม่​ใช่​หรือ และ​พระองค์​ให้​ความ​สงบ​รอบ​ด้าน​แก่​พวก​ท่าน​ไม่​ใช่​หรือ เพราะ​พระองค์​มอบ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​อยู่​ใน​ดินแดน​นี้​ไว้​ใน​มือ​ของ​ข้า และ​ดินแดน​นี้​ก็​ขึ้น​ต่อ​พระยาห์เวห์​และ​ต่อ​ประชาชน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">บัดนี้​จง​ทุ่มเท​จิตใจ​และ​จิตวิญญาณ​แสวงหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน จง​เริ่ม​สร้าง​สถาน​นมัสการ​ของ​พระเจ้า​พระยาห์เวห์ เพื่อ​ท่าน​จะ​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​และ​เครื่องใช้​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ต่าง​ๆ เข้า​สู่​วิหาร ซึ่ง​จะ​สร้าง​ขึ้น​เพื่อ​นาม​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">เมื่อ​ดาวิด​ชรา​มาก​แล้ว ก็​ตั้ง​โซโลมอน​ลูกชาย​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​เรียก​ผู้​นำ​ทั้งปวง​ของ​อิสราเอล​มา​รวม​กัน รวม​ทั้ง​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี</verse>
				<verse number="3">มี​การ​นับ​จำนวน​คน​เลวี​ที่​มี​อายุ​สามสิบ​ปี​ขึ้นไป รวม​ทั้งสิ้น 38,000 คน</verse>
				<verse number="4">ดาวิด​พูด​ว่า “ให้ 24,000 คน​ดูแล​งาน​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ อีก 6,000 คน​เป็น​เจ้าหน้าที่​และ​ตุลาการ</verse>
				<verse number="5">อีก 4,000 คน​เป็น​ยาม​เฝ้า​ประตู​วิหาร และ​อีก 4,000 คน​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ พร้อม​กับ​บรรเลง​เครื่อง​ดนตรี​ต่าง​ๆ ที่​ข้า​เตรียม​ไว้”</verse>
				<verse number="6">ดาวิด​แบ่ง​คน​เลวี​เป็น​สาม​กลุ่ม​ใหญ่​ตาม​ชื่อ​ลูกชาย​ของ​เลวี​ได้แก่ ตระกูล​เกอร์โชน ตระกูล​โคฮาท และ​ตระกูล​เมรารี</verse>
				<verse number="7">จาก​ตระกูล​เกอร์โชน ได้แก่ ลาดาน​กับ​ชิเมอี</verse>
				<verse number="8">ลูกชาย​ของ​ลาดาน ได้แก่ เยฮีเอล​ผู้​เป็น​หัวหน้า เศธาม และ​โยเอล รวม​สาม​คน</verse>
				<verse number="9">ลูกชาย​ของ​ชิเมอี ได้แก่ เชโลโมท ฮาซีเอล และ​ฮาราน รวม​สาม​คน คน​เหล่า​นี้​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​ของ​เชื้อสาย​ลาดาน</verse>
				<verse number="10">ลูกชาย​ของ​ชิเมอี ได้แก่ ยาหาท ศีซา เยอูช และ​เบรียาห์ คน​เหล่า​นี้​คือ​ลูกชาย​ของ​ชิเมอี รวม​สี่​คน</verse>
				<verse number="11">(ยาหาท​เป็น​หัวหน้า คน​ที่​สอง​คือ​ศีซา ส่วน​เยอูช​และ​เบรียาห์​มี​ลูกชาย​ไม่​กี่​คน จึง​นับ​เป็น​ครอบครัว​เดียวกัน ได้รับ​มอบหมาย​งาน​เดียวกัน)</verse>
				<verse number="12">ลูกชาย​ของ​โคฮาท ได้แก่ อัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน และ​อุสซีเอล รวม​สี่​คน</verse>
				<verse number="13">ลูกชาย​ของ​อัมราม ได้แก่ อาโรน​กับ​โมเสส อาโรน และ​ลูกหลาน​ตลอด​ทุก​ชั่วอายุ​ถูก​แยก​ไว้​เพื่อ​ชำระ​สิ่ง​ที่​บริสุทธิ์​ที่สุด เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์ เพื่อ​รับใช้​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์​และ​เพื่อ​กล่าว​อำนวยพร​ใน​นาม​ของ​พระองค์​ตลอดไป</verse>
				<verse number="14">บรรดา​ลูกชาย​ของ​โมเสส​ซึ่ง​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า​นับ​รวม​เข้า​กับ​เผ่า​เลวี</verse>
				<verse number="15">ลูกชาย​ของ​โมเสส ได้แก่ เกอร์โชม​กับ​เอลีเอเซอร์</verse>
				<verse number="16">เชื้อสาย​ของ​เกอร์โชม ได้แก่ ชูบาเอล​ผู้​เป็น​หัวหน้า</verse>
				<verse number="17">ส่วน​เชื้อสาย​ของ​เอลีเอเซอร์ คือ​เรหับยาห์​ผู้​เป็น​หัวหน้า (เอลีเอเซอร์​มี​ลูก​คน​เดียว แต่​เรหับยาห์​มี​ลูก​หลาย​คน)</verse>
				<verse number="18">ลูกชาย​ของ​อิสฮาร์ ได้แก่ เชโลมิท​ผู้​เป็น​หัวหน้า</verse>
				<verse number="19">ลูกชาย​ของ​เฮโบรน ได้แก่ เยรียาห์​ผู้​เป็น​หัวหน้า คน​ที่​สอง​คือ​อามาริยาห์ คน​ที่​สาม​คือ​ยาฮาซีเอล และ​คน​ที่​สี่​คือ​เยคาเมอัม</verse>
				<verse number="20">ลูกชาย​ของ​อุสซีเอล ได้แก่ มีคาห์​ผู้​เป็น​หัวหน้า และ​คน​ที่​สอง​คือ​อิสชีอาห์</verse>
				<verse number="21">ลูกชาย​ของ​เมรารี ได้แก่ มาห์ลี​กับ​มูชี ลูกชาย​ของ​มาห์ลี ได้แก่ เอเลอาซาร์​กับ​คีช</verse>
				<verse number="22">(เอเลอาซาร์​สิ้น​ชีวิต​โดย​ไม่​มี​ลูกชาย​สืบสกุล มี​แต่​ลูกสาว​ซึ่ง​ก็​ได้​แต่งงาน​กับ​ลูก​พี่​ลูก​น้อง​คือ​ลูกชาย​ของ​คีช)</verse>
				<verse number="23">ลูกชาย​ของ​มูชี ได้แก่ มาห์ลี เอเดอร์ และ​เยรีโมท รวม​สาม​คน</verse>
				<verse number="24">คน​เหล่า​นี้​คือ​เชื้อสาย​ของ​เลวี​ตาม​ครอบครัว​ที่​ได้​ขึ้น​ทะเบียน​ไว้​ตาม​ชื่อ​ของ​หัวหน้า​ครอบครัว ชาย​ชาว​เลวี​ที่​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป​ที่​กล่าว​มา​นี้ ทุก​คน​มี​หน้าที่​ปฏิบัติ​งาน​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">เพราะ​ดาวิด​พูด​ไว้​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​โปรด​ให้​เหล่า​ประชาชน​ได้​พัก​สงบ และ​พระองค์​จะ​พำนัก​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​ตลอดไป​เป็น​นิตย์</verse>
				<verse number="26">คน​เลวี​จึง​ไม่​จำเป็น​ต้อง​แบก​หาม​พลับพลา​และ​เครื่องใช้​ต่าง​ๆ โยกย้าย​ไป​มา​อีก​ต่อไป”</verse>
				<verse number="27">มี​การ​นับ​จำนวน​คน​เลวี​ที่​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป​ตาม​คำ​สั่ง​ล่าสุด​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="28">งาน​ของ​คน​เลวี​คือ​ช่วยเหลือ​เชื้อสาย​ของ​อาโรน​ใน​การ​ปฏิบัติ​หน้าที่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ทั้ง​ดูแล​ลาน​วิหาร​และ​ห้อง​ต่าง​ๆ ที่​อยู่​ด้าน​ข้าง ชำระ​สิ่ง​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ทั้งปวง​ให้​ปราศจาก​มลทิน​และ​ทำ​หน้าที่​อื่น​ๆ ใน​บ้าน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="29">พวก​เขา​รับผิดชอบ​การ​จัด​ขนมปัง​เบื้อง​หน้า​ที่​วาง​บน​โต๊ะ แป้ง​อย่าง​ดี​สำหรับ​เครื่อง​ธัญ​บูชา ขนมปัง​ไม่​ใส่​เชื้อ การ​อบ​ปิ้ง​และ​การ​ผสม ตลอดจน​การ​ชั่ง​ตวง​วัด</verse>
				<verse number="30">และ​ทุก​เช้า​ทุก​เย็น​จะ​ยืน​ร้องเพลง​ขอบพระคุณ​และ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="31">ทุก​ครั้ง​ที่​มี​การ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​แด่​พระยาห์เวห์​ใน​วัน​สะบาโต งาน​ฉลอง​วัน​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ และ​เทศกาล​ตาม​กำหนด พวก​เขา​จะ​ปรนนิบัติ​รับใช้​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​สม่ำเสมอ​ครบ​จำนวน​และ​ทำ​งาน​ตาม​ที่​ได้​กำหนด​ไว้</verse>
				<verse number="32">คน​เลวี​จึง​ปฏิบัติ​หน้าที่​รับผิดชอบ​สำหรับ​เต็นท์​นัด​พบ สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​และ​งาน​ต่าง​ๆ ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ภายใต้​การ​บังคับ​สั่ง​ของ​ญาติ​ๆ ที่​เป็น​เชื้อสาย​ของ​อาโรน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">เชื้อสาย​ของ​อาโรน​แบ่ง​ตาม​หมู่​เหล่า​ได้​ดังนี้ ลูกชาย​ของ​อาโรน ได้แก่ นาดับ อาบีฮู เอเลอาซาร์ และ​อิธามาร์</verse>
				<verse number="2">แต่​นาดับ​กับ​อาบีฮู​เสีย​ชีวิต​ก่อน​พ่อ​โดย​ไม่​มี​ลูกชาย เอเลอาซาร์​กับ​อิธามาร์​จึง​ทำ​หน้าที่​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="3">ดาวิด​แยก​เชื้อสาย​ของ​อาโรน​เป็น​กลุ่ม​ๆ เพื่อ​แบ่ง​หน้าที่​ปฏิบัติ​งาน​โดย​มี​ศาโดก​เชื้อสาย​ของ​เอเลอาซาร์​และ​อาหิเมเลค​เชื้อสาย​ของ​อิธามาร์​คอย​ช่วยเหลือ​เขา</verse>
				<verse number="4">เชื้อสาย​ของ​เอเลอาซาร์​แยก​เป็น​สิบหก​กลุ่ม และ​อิธามาร์​แยก​เป็น​แปด​กลุ่ม ตาม​จำนวน​หัวหน้า​ครอบครัว​เพราะ​ใน​กลุ่ม​เชื้อสาย​ของ​เอเลอาซาร์​มี​ผู้​นำ​มาก​กว่า</verse>
				<verse number="5">การ​แบ่ง​งาน​ใช้​วิธี​ทอด​สลาก​เพื่อ​ไม่​ให้​เกิด​ความ​ลำเอียง จะ​ได้​มี​เจ้าหน้าที่​ประจำ​สถาน​นมัสการ และ​เจ้าหน้าที่​ของ​พระเจ้า​จาก​เชื้อสาย​ทั้ง​ของ​เอเลอาซาร์​และ​ของ​อิธามาร์</verse>
				<verse number="6">อาลักษณ์​เชไมอาห์​ลูกชาย​ของ​เนธันเอล​ชาว​เลวี​บันทึก​รายชื่อ​ของ​พวก​เขา​ต่อหน้า​กษัตริย์ และ​ต่อหน้า​เจ้า​หน้าที่​ทั้งหลาย ได้แก่ ปุโรหิต​ศาโดก อาหิเมเลค​ลูกชาย​อาบียาธาร์ และ​หัวหน้า​ครอบครัว​ของ​ปุโรหิต​และ​ของ​คน​เลวี ทอด​สลาก​มอบหมาย​งาน​ให้​กลุ่ม​หนึ่ง​จาก​สาย​เอเลอาซาร์ แล้ว​อีก​กลุ่ม​หนึ่ง​จาก​สาย​อิธามาร์​สลับ​กัน​ไป</verse>
				<verse number="7">สลาก​แรก​สุด​ได้แก่ เยโฮยาริบ ที่​สอง​คือ​เยดายาห์</verse>
				<verse number="8">ที่​สาม​คือ​ฮาริม ที่​สี่​คือ​เสโอริม</verse>
				<verse number="9">ที่​ห้า​คือ​มัลคิยาห์ ที่​หก​คือ​มิยามิน</verse>
				<verse number="10">ที่​เจ็ด​คือ​ฮักโขส ที่​แปด​คือ​อาบียาห์</verse>
				<verse number="11">ที่​เก้า​คือ​เยชูอา ที่​สิบ​คือ​เชคานิยาห์</verse>
				<verse number="12">ที่​สิบเอ็ด​คือ​เอลียาชีบ ที่​สิบสอง​คือ​ยาคิม</verse>
				<verse number="13">ที่​สิบสาม​คือ​หุปปาห์ ที่​สิบสี่​คือ​เยเชเบอับ</verse>
				<verse number="14">ที่​สิบห้า​คือ​บิลกาห์ ที่​สิบหก​คือ​อิมเมอร์</verse>
				<verse number="15">ที่​สิบเจ็ด​คือ​เฮซีร์ ที่​สิบแปด​คือ​ฮัปปิสเซส</verse>
				<verse number="16">ที่​สิบเก้า​คือ​เปธาหิยาห์ ที่​ยี่สิบ​คือ​เยเฮสเคล</verse>
				<verse number="17">ที่​ยี่สิบเอ็ด​คือ​ยาคีน ที่​ยี่สิบสอง​คือ​กามูล</verse>
				<verse number="18">ที่​ยี่สิบสาม​คือ​เดไลยาห์ และ​ที่​ยี่สิบสี่​คือ​มาอาซิยาห์</verse>
				<verse number="19">นี่​คือ​ลำดับ​ปฏิบัติ​งาน​เมื่อ​พวก​เขา​เข้า​สู่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ตาม​กฎ​ระเบียบ​ที่​อาโรน​บรรพบุรุษ​วาง​ไว้ ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​สั่ง​อาโรน</verse>
				<verse number="20">สำหรับ​เชื้อสาย​ส่วน​ที่​เหลือ​ของ​เลวี​มี​ดังนี้ จาก​ลูกชาย​ทั้งหลาย​ของ​อัมราม​คือ​ชูบาเอล จาก​ลูกชาย​ของ​ชูบาเอล​คือ​เยเดยาห์</verse>
				<verse number="21">ส่วน​เรหับยาห์ จาก​ลูกชาย​ของ​เขา​คือ​อิสชีอาห์​ผู้​เป็น​หัวหน้า</verse>
				<verse number="22">จาก​คน​อิสฮาร์​คือ​เชโลโมท จาก​ลูกชาย​เชโลโมท​คือ​ยาหาท</verse>
				<verse number="23">ลูกชาย​ทั้งหลาย​ของ​เฮโบรน​ได้แก่ เยรียาห์​ผู้​เป็น​หัวหน้า คน​ที่​สอง​คือ​อามาริยาห์ คน​ที่​สาม​คือ​ยาฮาซีเอล และ​คน​ที่​สี่​คือ​เยคาเมอัม</verse>
				<verse number="24">ลูกชาย​ของ​อุสซีเอล​คือ​มีคาห์ จาก​ลูกชาย​ของ​มีคาห์​คือ​ชามีร์</verse>
				<verse number="25">น้อง​ของ​มีคาห์​คือ​อิสชีอาห์ จาก​ลูกชาย​ของ​อิสชีอาห์​คือ​เศคาริยาห์</verse>
				<verse number="26">ลูกชาย​ทั้งหลาย​ของ​เมรารี​คือ​มาห์ลี​กับ​มูชี ลูกชาย​ของ​ยาอาซียาห์​คือ​เบโน</verse>
				<verse number="27">ลูกชาย​ทั้งหลาย​เมรารี ได้แก่ จาก​ยาอาซียาห์​คือ เบโน โชฮัม ศักเกอร์ และ​อิบรี</verse>
				<verse number="28">จาก​มาห์ลี​คือ​เอเลอาซาร์​ซึ่ง​ไม่​มี​ลูก</verse>
				<verse number="29">จาก​คีช​คือ เยราห์เมเอล​ลูกชาย​ของ​คีช</verse>
				<verse number="30">ลูกชาย​ทั้งหลาย​ของ​มูชี​ได้แก่ มาห์ลี เอเดอร์ และ​เยรีโมท คน​เหล่า​นี้​คือ​ชน​เลวี​ตาม​ครอบครัว​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="31">พวก​เขา​ได้​รับ​มอบหมาย​หน้าที่​ต่าง​ๆ โดย​การ​ทอด​สลาก​เช่น​เดียว​กับ​ญาติ​ๆ ของ​พวก​เขา​ที่​เป็น​เชื้อสาย​ของ​อาโรน ทุก​คน​ได้รับ​การ​ปฏิบัติ​เหมือน​กัน​โดย​ไม่​มี​การ​จำแนก​วัย​หรือ​ระดับ​รุ่น การ​แบ่ง​หน้าที่​โดย​การ​ทอด​สลาก​นี้​กระทำ​ต่อหน้า​กษัตริย์​ดาวิด​และ​ต่อหน้า​ศาโดก อาหิเมเลค กับ​บรรดา​หัวหน้า​ครอบครัว​ของ​ปุโรหิต​และ​ของ​ชน​เลวี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ดาวิด​และ​บรรดา​ผู้​บัญชาการ​กอง​พัน​และ​กอง​ร้อย​ได้​แยก​บาง​คน​จาก​กลุ่ม​ลูกชาย​ของ​อาสาฟ เฮมาน และ​เยดูธูน มา​ทำ​หน้าที่​เผย​พระวจนะ​คลอ​ด้วย​เสียง​พิณ​ใหญ่ พิณ​เขา​คู่ และ​ฉาบ รายชื่อ​ต่อไป​นี้​คือ​ผู้​ที่​ทำ​หน้าที่​ดังกล่าว</verse>
				<verse number="2">จาก​ลูกชาย​ทั้งหลาย​ของ​อาสาฟ ได้แก่ ศักเกอร์ โยเซฟ เนธานิยาห์ และ​อาสาเรลาห์ ลูกชาย​เหล่า​นี้​อยู่​ภายใต้​การ​ดูแล​ของ​อาสาฟ ซึ่ง​อาสาฟ​เผย​พระวจนะ​ภายใต้​การ​ดูแล​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="3">จาก​ลูกชาย​ทั้งหลาย​ของ​เยดูธูน ได้แก่ เกดาลิยาห์ เศรี เยชายาห์ ชิเมอี ฮาชาบิยาห์​และ​มัททีธิยาห์ รวม​ทั้งหมด​หก​คน อยู่​ภายใต้​การ​นำ​ของ​เยดูธูน​พ่อ​ของ​พวก​เขา ซึ่ง​เผย​พระวจนะ​โดย​บรรเลง​พิณ​ขอบพระคุณ​และ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">จาก​ลูกชาย​ทั้งหลาย​ของ​เฮมาน ได้แก่ บุคคียาห์ มัททานิยาห์ อุสซีเอล ชูบาเอล เยรีโมท ฮานานิยาห์ ฮานานี เอลียาธาห์ กิดดาลที และ​โรมัมทีเอเซอร์ โยชเบคาชาห์ มัลโลธี โฮธีร์ และ​มาหะซิโอท</verse>
				<verse number="5">(ทั้งหมด​นี้​คือ​พวก​ลูกชาย​ของ​เฮมาน​ผู้​ทำนาย​ของ​กษัตริย์ พระเจ้า​ให้​ลูกชาย​เหล่า​นี้​แก่​เขา​ตาม​คำ​สัญญา​เพื่อ​ยกย่อง​เชิดชู​เขา พระเจ้า​ให้​เฮมาน​มี​ลูกชาย​สิบสี่​คน​และ​ลูกสาว​สาม​คน)</verse>
				<verse number="6">คน​เหล่า​นี้​มี​หน้าที่​ตี​ฉาบ บรรเลง​พิณ​ใหญ่​และ​พิณ​เขา​คู่​เพื่อ​ปรนนิบัติ​ใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์ ภายใต้​การ​ควบคุม​วง​โดย​พ่อ​ของ​พวก​เขา ทั้ง​อาสาฟ เยดูธูน และ​เฮมาน​ขึ้น​ตรง​ต่อ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="7">เขา​ทั้ง​สาม​และ​ญาติ​พี่น้อง​ได้รับ​การ​ฝึกฝน​จน​เชี่ยวชาญ​ใน​ด้าน​ดนตรี​เพื่อ​พระยาห์เวห์ รวม​ทั้งสิ้น 288 คน</verse>
				<verse number="8">ต่าง​ได้รับ​มอบหมาย​ใน​หน้าที่​ตาม​การ​ทอด​สลาก​อย่าง​เท่าเทียม​กัน ไม่ว่า​หนุ่ม​หรือ​แก่ ไม่​คำนึง​ว่า​เป็น​ครู​หรือ​ศิษย์</verse>
				<verse number="9">สลาก​แรก​เป็น​ของ​อาสาฟ ตก​แก่​โยเซฟ กับ​ลูกชาย​และ​ญาติ​พี่น้อง​ของ​เขา และ​ญาติ​พี่น้อง​ของ​เขา รวม สลาก​ที่​สอง​เป็น​ของ​เกดาลิยาห์ กับ​ลูกชาย และ​ญาติ​พี่น้อง​รวม</verse>
				<verse number="10">สลาก​ที่​สาม​เป็น​ของ​ศักเกอร์ กับ​ลูกชาย และ​ญาติ​พี่น้อง​รวม</verse>
				<verse number="11">สลาก​ที่​สี่​เป็น​ของ​อิสรี กับ​ลูกชาย และ​ญาติ​พี่น้อง​รวม</verse>
				<verse number="12">สลาก​ที่​ห้า​เป็น​ของ​เนธานิยาห์ กับ​ลูกชาย และ​ญาติ​พี่น้อง​รวม</verse>
				<verse number="13">สลาก​ที่​หก​เป็น​ของ​บุคคียาห์ กับ​ลูกชาย และ​ญาติ​พี่น้อง​รวม</verse>
				<verse number="14">สลาก​ที่​เจ็ด​เป็น​ของ​เยสาเรลาห์ กับ​ลูกชาย และ​ญาติ​พี่น้อง​รวม</verse>
				<verse number="15">สลาก​ที่​แปด​เป็น​ของ​เยชายาห์ กับ​ลูกชาย และ​ญาติ​พี่น้อง​รวม</verse>
				<verse number="16">สลาก​ที่​เก้า​เป็น​ของ​มัททานิยาห์ กับ​ลูกชาย และ​ญาติ​พี่น้อง​รวม</verse>
				<verse number="17">สลาก​ที่​สิบ​เป็น​ของ​ชิเมอี กับ​ลูกชาย และ​ญาติ​พี่น้อง​รวม</verse>
				<verse number="18">สลาก​ที่​สิบเอ็ด​เป็น​ของ​อาซาเรล กับ​ลูกชาย และ​ญาติ​พี่น้อง​รวม</verse>
				<verse number="19">สลาก​ที่​สิบสอง​เป็น​ของ​ฮาชาบิยาห์ กับ​ลูกชาย และ​ญาติ​พี่น้อง​รวม</verse>
				<verse number="20">สลาก​ที่​สิบสาม​เป็น​ของ​ชูบาเอล กับ​ลูกชาย และ​ญาติ​พี่น้อง​รวม</verse>
				<verse number="21">สลาก​ที่​สิบสี่​เป็น​ของ​มัททีธิยาห์ กับ​ลูกชาย และ​ญาติ​พี่น้อง​รวม</verse>
				<verse number="22">สลาก​ที่​สิบห้า​เป็น​ของ​เยรีโมท กับ​ลูกชาย และ​ญาติ​พี่น้อง​รวม</verse>
				<verse number="23">สลาก​ที่​สิบหก​เป็น​ของ​ฮานานิยาห์ กับ​ลูกชาย และ​ญาติ​พี่น้อง​รวม</verse>
				<verse number="24">สลาก​ที่​สิบเจ็ด​เป็น​ของ​โยชเบคาชาห์ กับ​ลูกชาย และ​ญาติ​พี่น้อง​รวม</verse>
				<verse number="25">สลาก​ที่​สิบแปด​เป็น​ของ​ฮานานี กับ​ลูกชาย และ​ญาติ​พี่น้อง​รวม</verse>
				<verse number="26">สลาก​ที่​สิบเก้า​เป็น​ของ​มัลโลธี กับ​ลูกชาย และ​ญาติ​พี่น้อง​รวม</verse>
				<verse number="27">สลาก​ที่​ยี่สิบ​เป็น​ของ​เอลียาธาห์ กับ​ลูกชาย และ​ญาติ​พี่น้อง​รวม</verse>
				<verse number="28">สลาก​ที่​ยี่สิบเอ็ด​เป็น​ของ​โฮธีร์ กับ​ลูกชาย และ​ญาติ​พี่น้อง​รวม</verse>
				<verse number="29">สลาก​ที่​ยี่สิบ​สอง​เป็น​ของ​กิดดาลที กับ​ลูกชาย และ​ญาติ​พี่น้อง​รวม</verse>
				<verse number="30">สลาก​ที่​ยี่สิบ​สาม​เป็น​ของ​มาหะซิโอท กับ​ลูกชาย และ​ญาติ​พี่น้อง​รวม</verse>
				<verse number="31">สลาก​ที่​ยี่สิบ​สี่​เป็น​ของ​โรมัมทีเอเซอร์ กับ​ลูกชาย และ​ญาติ​พี่น้อง​รวม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">การ​แบ่ง​หมู่​เหล่า​ของ​ยาม​เฝ้า​ประตู​วิหาร​เป็น​ดังนี้ จาก​ตระกูล​โคราห์​ได้แก่ เมเชเลมิยาห์​ลูกชาย​ของ​โคเร​ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ของ​อาสาฟ</verse>
				<verse number="2">ลูกชาย​ทั้งหลาย​ของ​เมเชเลมิยาห์ ได้แก่ เศคาริยาห์​ลูกชาย​หัวปี คน​ที่​สอง​คือ​เยดียาเอล คน​ที่​สาม​คือ​เศบาดิยาห์ คน​ที่​สี่​คือ​ยาทนีเอล</verse>
				<verse number="3">คน​ที่​ห้า​คือ​เอลาม คน​ที่​หก​คือ​เยโฮฮานัน และ​คน​ที่​เจ็ด​คือ​เอลีโฮนัย</verse>
				<verse number="4">โอเบดเอโดม​ก็​มี​ลูกชาย​หลาย​คน​ด้วย​เช่น​กัน ได้แก่ เชไมอาห์​ลูกชาย​หัวปี คน​ที่​สอง​คือ​เยโฮซาบาด คน​ที่​สาม​คือ​โยอาห์ คน​ที่​สี่​คือ​สาคาร์ คน​ที่​ห้า​คือ​เนธันเอล</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​หก​คือ​อัมมีเอล คน​ที่​เจ็ด​คือ​อิสสาคาร์ และ​คน​ที่​แปด​คือ​เปอุลเลธัย (เพราะ​พระเจ้า​อวยพร​โอเบดเอโดม)</verse>
				<verse number="6">เชไมอาห์​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​มี​ลูกชาย​หลาย​คน ซึ่ง​เป็น​ผู้​นำ​ใน​เครือ​ญาติ​เพราะ​มี​ความ​สามารถ</verse>
				<verse number="7">ลูกชาย​ทั้งหลาย​ของ​เชไมอาห์​ได้แก่ โอทนี เรฟาเอล โอเบด และ​เอลซาบาด ญาติ​ของ​เขา​คือ​เอลีฮู​กับ​เสมาคิยาห์​ก็​เป็น​ผู้​มี​ความ​สามารถ​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="8">เชื้อสาย​ทั้งหมด​ของ​โอเบดเอโดม คือ​ตัว​พวก​เขา​กับ​บรรดา​ลูกชาย​และ​ญาติ​ทั้งหลาย รวม​ทั้งสิ้น 62 คน ล้วน​มี​ความ​สามารถ​และ​มี​กำลัง​ใน​การ​ปฏิบัติ​งาน</verse>
				<verse number="9">เมเชเลมิยาห์​มี​ลูกชาย​และ​ญาติ​พี่น้อง​รวม 18 คน ก็​เป็น​ผู้​มี​ความ​สามารถ​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="10">สำหรับ​โฮสาห์​ตระกูล​เมรารี ได้​แต่งตั้ง​ชิมรี​ให้​เป็น​ผู้​นำ​ของ​ลูกชาย​ทั้งหลาย​ของ​ตน (แม้ว่า​ชิมรี​จะ​ไม่​ใช่​ลูกชาย​หัวปี แต่​พ่อ​ตั้ง​เขา​เป็น​คน​แรก)</verse>
				<verse number="11">คน​ที่​สอง​คือ​ฮิลคียาห์ คน​ที่​สาม​คือ​เทบาลิยาห์ คน​ที่​สี่​คือ​เศคาริยาห์ ลูกชาย​และ​ญาติ​พี่น้อง​ของ​โฮสาห์​รวม 13 คน</verse>
				<verse number="12">หมู่​เหล่า​ของ​ยาม​เฝ้า​ประตู​วิหาร​ซึ่ง​แบ่ง​ตาม​หัวหน้า​ของ​เขา มี​หน้าที่​รับผิดชอบ​งาน​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​เช่น​เดียว​กับ​คน​เลวี​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="13">เขา​ได้​รับ​มอบหมาย​ให้​รักษาการณ์​ที่​ประตู​ต่าง​ๆ โดย​การ​จับ​สลาก​ตาม​ครอบครัว​ของ​พวก​เขา โดย​ไม่​คำนึง​ถึง​อายุ</verse>
				<verse number="14">สลาก​สำหรับ​หน้าที่​รับผิดชอบ​ประตู​ตะวันออก ได้แก่ เชเลมิยาห์ สลาก​ต่อมา​ด้าน​ทิศ​เหนือ ได้แก่ เศคาริยาห์ ลูกชาย​ของ​เขา​เป็น​ที่ปรึกษา​ที่​ชาญฉลาด</verse>
				<verse number="15">สลาก​สำหรับ​ประตู​ด้าน​ใต้ ได้แก่ โอเบดเอโดม สลาก​สำหรับ​ดูแล​คลัง​ได้แก่​ลูกชาย​ทั้งหลาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="16">สลาก​สำหรับ​ประตู​ด้าน​ตะวันตก​และ​ประตู​ชัลเลเคท​ที่​ถนน​สาย​บน ได้แก่ ชุปปิม​และ​โฮสาห์ ยาม​จะ​อยู่​ถัด​กัน​ไป​ดังนี้​คือ</verse>
				<verse number="17">ประตู​ด้าน​ตะวันออก มี​ยาม​คน​เลวี​วัน​ละ​หก​คน ด้าน​เหนือ​วัน​ละ​สี่​คน ด้าน​ใต้​วัน​ละ​สี่​คน คลัง​เก็บ​ของ​เวรยาม​ละ​สอง​คน</verse>
				<verse number="18">สำหรับ​บริเวณ​ลาน ​ไป​ทาง​ตะวันตก​มี​สอง​คน และ​ตาม​ทาง​เดิน​มี​อีก​สี่​คน</verse>
				<verse number="19">นี่​คือ​หมู่​เหล่า​ของ​ยาม​เฝ้า​ประตู​วิหาร​ผู้​เป็น​เชื้อสาย​ของ​โคราห์​และ​เมรารี</verse>
				<verse number="20">ชน​เลวี​คน​อื่น​ๆ ดูแล​คลัง​ใน​บ้าน​ของ​พระเจ้า​และ​คลัง​ของ​ถวาย​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="21">เชื้อสาย​ของ​ลาดาน​ตระกูล​เกอร์โชน​ซึ่ง​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​ตาม​เชื้อสาย​ลาดาน​ได้แก่ เยฮีเอลี</verse>
				<verse number="22">บรรดา​ลูกชาย​ของ​เยฮีเอลี เศธาม​กับ​โยเอล​น้อง​ชาย​ของ​เขา​ดูแล​คลัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">จาก​สาย​อัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน และ​อุสซีเอล ได้แก่</verse>
				<verse number="24">ชูบาเอล เชื้อสาย​ของ​เกอร์โชม​ลูกชาย​โมเสส เป็น​เจ้าหน้าที่​ดูแล​คลัง​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="25">ญาติ​พี่น้อง​ของ​เขา​ที่​สืบ​มา​ทาง​สาย​เอลีเอเซอร์​คือ​เรหับยาห์ ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​เยชายาห์ ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​โยรัม ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​ศิครี ซึ่ง​มี​ลูกชาย​คือ​เชโลมิท</verse>
				<verse number="26">เชโลมิท​กับ​ญาติ​พี่น้อง​ของ​เขา​ดูแล​เครื่อง​ถวาย​ที่​กษัตริย์​ดาวิด​และ​บรรดา​ผู้​นำ​ครอบครัว​ต่าง​ๆ ซึ่ง​เป็น​ผู้​บัญชาการ​กอง​พัน​และ​กอง​ร้อย​หรือ​ขุนพล​ถวาย​แด่​พระเจ้า</verse>
				<verse number="27">บุคคล​ดังกล่าว​ถวาย​ของ​เชลย​บาง​ส่วน​ที่​ได้​จาก​การ​รบ เพื่อ​ใช้​ใน​การ​ซ่อม​บำรุง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="28">เชโลมิท​กับ​ญาติ​พี่น้อง​ของ​เขา​ยัง​ดูแล​ข้าวของ​ต่าง​ๆ ที่​ผู้​ทำนาย​ซามูเอล ซาอูล​ลูกชาย​ของ​คีช อับเนอร์​ลูกชาย​เนอร์ โยอาบ​ลูกชาย​เศรุยาห์ และ​คน​อื่น​ๆ ถวาย​แด่​พระเจ้า</verse>
				<verse number="29">จาก​สาย​อิสฮาร์​ได้แก่ เคนานิยาห์ และ​บรรดา​ลูกชาย​ของ​เขา ซึ่ง​รับ​หน้าที่​ภายนอก​วิหาร คือ​เป็น​เจ้าหน้าที่​และ​ตุลาการ​ปกครอง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="30">จาก​สาย​เฮโบรน​ได้แก่ ฮาชาบิยาห์ และ​เครือ​ญาติ 1,700 คน​ซึ่ง​ล้วน​มี​ความ​สามารถ พวก​เขา​ดูแล​อิสราเอล​ทาง​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ให้​ทำ​งาน​ทั้งสิ้น​ของ​พระยาห์เวห์ และ​งาน​ราชการ​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="31">เยรียาห์​เป็น​หัวหน้า​ของ​สาย​เฮโบรน​ตาม​บันทึก​ลำดับ​วงศ์ตระกูล (ใน​ปี​ที่​สี่​สิบ​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​กษัตริย์​ดาวิด มี​การ​สำรวจ​บันทึก​ต่าง​ๆ และ​พบ​คน​ที่​มี​ความ​สามารถ​ใน​หมู่​เชื้อสาย​เฮโบรน​ที่​ยาเซอร์​ใน​แดน​กิเลอาด</verse>
				<verse number="32">เยรียาห์​มี​ญาติ 2,700 คน ซึ่ง​เป็น​ผู้​มี​ความ​สามารถ​และ​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​ต่าง​ๆ กษัตริย์​ดาวิด​จึง​ตั้ง​พวก​เขา​ให้​ดู​แล​ชนเผ่า​รูเบน กาด และ​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า​ให้​ทำงาน​ทั้งสิ้น​ของ​พระเจ้า และ​งาน​ราชการ​ของ​กษัตริย์)</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">ต่อไป​นี้​เป็น​รายชื่อ​หัวหน้า​ครอบครัว ผู้​บัญชาการ​กอง​พัน​และ​กอง​ร้อย และ​เจ้าหน้าที่​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล ซึ่ง​รับใช้​กษัตริย์​ใน​งาน​ที่​เกี่ยวกับ​การ​แบ่ง​กำลังพล​ประจำ​หน้าที่​แต่ละ​เดือน​ตลอด​ปี แต่ละ​กอง​มี​กำลัง​พล 24,000 คน</verse>
				<verse number="2">ผู้​สั่งการ​กองพล​ที่​หนึ่ง​ซึ่ง​รับผิดชอบ​เดือน​ที่​หนึ่ง​คือ ยาโชเบอัม​ลูกชาย​ศับดีเอล รับผิดชอบ​เดือน​ที่​หนึ่ง มี​กำลัง​พล 24,000 คน</verse>
				<verse number="3">เขา​เป็น​เชื้อสาย​ของ​เปเรศ และ​เป็น​ผู้​สั่งการ​กองทัพ​ทั้งหมด​ใน​เดือน​ที่​หนึ่ง</verse>
				<verse number="4">ผู้​สั่งการ​กองพล​ที่​สอง​ซึ่ง​รับผิดชอบ​เดือน​ที่​สอง​คือ โดดัย​ชาว​อาโหอาห์ มี​กำลัง​พล 24,000 คน มิกโลท​เป็น​ผู้​บังคับ​กอง</verse>
				<verse number="5">ผู้​สั่งการ​กองพล​ที่​สาม​ซึ่ง​รับผิดชอบ​เดือน​ที่​สาม​คือ เบไนยาห์​ลูกชาย​ปุโรหิต​เยโฮยาดา เขา​เป็น​หัวหน้า​และ​มี​กำลัง​พล 24,000 คน</verse>
				<verse number="6">เขา​คือ​เบไนยาห์​ผู้​เป็น​หัวหน้า​ของ​กลุ่ม​สามสิบ​ยอด​นัก​รบ​ของ​ดาวิด ลูกชาย​ของ​เขา​คือ​อัมมีซาบาด​เป็น​ผู้​บังคับ​กอง</verse>
				<verse number="7">ผู้​สั่งการ​กองพล​ที่​สี่​ซึ่ง​รับผิดชอบ​เดือน​ที่​สี่​คือ อาสาเฮล​น้อง​ชาย​ของ​โยอาบ เศบาดิยาห์​ลูกชาย​ของ​เขา​รับ​ตำแหน่ง​ต่อ มี​กำลัง​พล 24,000 คน</verse>
				<verse number="8">ผู้​สั่งการ​กองพล​ที่​ห้า​ซึ่ง​รับผิดชอบ​เดือน​ที่​ห้า​คือ แม่ทัพ​ชัมหุท​แห่ง​อิสราห์ มี​กำลัง​พล 24,000 คน</verse>
				<verse number="9">ผู้​สั่งการ​กองพล​ที่​หก​ซึ่ง​รับผิดชอบ​เดือน​ที่​หก​คือ อิรา​ลูกชาย​อิกเขช​จาก​เทโคอา มี​กำลัง​พล 24,000 คน</verse>
				<verse number="10">ผู้​สั่งการ​กองพล​ที่​เจ็ด​ซึ่ง​รับผิดชอบ​เดือน​ที่​เจ็ด​คือ เฮเลส​จาก​เปโลน​คน​เอฟราอิม มี​กำลัง​พล 24,000 คน</verse>
				<verse number="11">ผู้​สั่งการ​กองพล​ที่​แปด​ซึ่ง​รับผิดชอบ​เดือน​ที่​แปด​คือ สิบเบคัย​เชื้อสาย​หุชาห์​แห่ง​ตระกูล​เศราห์ มี​กำลัง​พล 24,000 คน</verse>
				<verse number="12">ผู้​สั่งการ​กองพล​ที่​เก้า​ซึ่ง​รับผิดชอบ​เดือน​ที่​เก้า​คือ อาบีเอเซอร์​จาก​อานาโธท​เผ่า​เบนยามิน มี​กำลัง​พล 24,000 คน</verse>
				<verse number="13">ผู้​สั่งการ​กองพล​ที่​สิบ​ซึ่ง​รับผิดชอบ​เดือน​ที่​สิบ​คือ มาหะรัย​จาก​เนโทฟาห์​ตระกูล​เศราห์ มี​กำลัง​พล 24,000 คน</verse>
				<verse number="14">ผู้​สั่งการ​กองพล​ที่​สิบเอ็ด​ซึ่ง​รับผิดชอบ​เดือน​ที่​สิบเอ็ด​คือ​เบไนยาห์​จาก​ปิราโธน ชาว​เอฟราอิม มี​กำลัง​พล 24,000 คน</verse>
				<verse number="15">ผู้​สั่งการ​กองพล​ที่​สิบสอง​ซึ่ง​รับผิดชอบ​เดือน​ที่​สิบสอง​คือ เฮลดัย​แห่ง​เนโทฟาห์ จาก​ครอบครัว​ของ​โอทนีเอล มี​กำลัง​พล 24,000 คน</verse>
				<verse number="16">ผู้นำ​ปกครอง​เผ่า​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล​มี​ดัง​ต่อไป​นี้ เผ่า​รูเบน​มี​เอลีเอเซอร์​ลูกชาย​ศิครี​ปกครอง เผ่า​สิเมโอน​มี​เชฟาทิยาห์​ลูกชาย​มาอาคาห์​ปกครอง</verse>
				<verse number="17">เผ่า​เลวี​มี​ฮาชาบิยาห์​ลูกชาย​เคมูเอล​ปกครอง เชื้อสาย​ของ​อาโรน​มี​ศาโดก​ปกครอง</verse>
				<verse number="18">เผ่า​ยูดาห์​มี​เอลีฮู​พี่ชาย​ของ​ดาวิด​ปกครอง เผ่า​อิสสาคาร์​มี​อมรี​ลูกชาย​มีคาเอล​ปกครอง</verse>
				<verse number="19">เผ่า​เศบูลุน​มี​อิชมัยอาห์​ลูกชาย​โอบาดีห์​ปกครอง เผ่า​นัฟทาลี​มี​เยรีโมท​ลูกชาย​อัสรีเอล​ปกครอง</verse>
				<verse number="20">เผ่า​เอฟราอิม​มี​โฮเชยา​ลูกชาย​อาซาซิยาห์​ปกครอง เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า​มี​โยเอล​ลูกชาย​เปดายาห์​ปกครอง</verse>
				<verse number="21">เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า​ใน​กิเลอาด​มี​อิดโด​ลูกชาย​เศคาริยาห์​ปกครอง เผ่า​เบนยามิน​มี​ยาอาซีเอล​ลูกชาย​อับเนอร์​ปกครอง</verse>
				<verse number="22">เผ่า​ดาน​มี​อาซาเรล​ลูกชาย​เยโรฮัม​ปกครอง คน​เหล่า​นี้​เป็น​ผู้นำ​ปกครอง​เผ่า​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="23">ดาวิด​ไม่ได้​นับ​จำนวน​คน​ที่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ลง​มา เพราะ​พระยาห์เวห์​สัญญา​ว่า​จะ​เพิ่มพูน​อิสราเอล​ให้​มากมาย​เหมือน​ดวง​ดาว​บน​ท้องฟ้า</verse>
				<verse number="24">โยอาบ​ลูกชาย​เศรุยาห์​เริ่ม​นับ​จำนวน​คน แต่​ไม่ได้​ทำ​จน​ครบ ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระเจ้า​ตก​แก่​อิสราเอล​เนื่องจาก​การ​นับ​จำนวน​นี้ ยอด​รวม​ไม่​เคย​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ ​ของ​กษัตริย์​ดาวิด</verse>
				<verse number="25">อัสมาเวท​ลูกชาย​อาดีเอล​รับผิดชอบ​คลัง​หลวง โยนาธาน​ลูกชาย​อุสซียาห์​รับผิดชอบ​คลัง​ต่าง​ๆ ตาม​หัวเมือง หมู่บ้าน และ​หอ​สังเกตการณ์​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="26">เอสรี​ลูกชาย​เคลูบ​รับผิดชอบ​คน​ทำ​งาน​ใน​เรือกสวน​ไร่นา​ของ​หลวง</verse>
				<verse number="27">ชิเมอี​จาก​รามาห์​รับผิดชอบ​สวน​องุ่น​หลวง ศับดี​แห่ง​ชิฟไมต์​รับผิดชอบ​ผลผลิต​จาก​สวน​องุ่น​สำหรับ​ห้อง​เก็บ​เหล้า​องุ่น</verse>
				<verse number="28">บาอัลฮานัน​จาก​เกเดอร์​รับผิดชอบ​สวน​มะกอก​และ​มะเดื่อ​ของ​หลวง​ใน​เชิง​เขา​ทาง​ตะวันตก โยอาช​รับผิดชอบ​การ​จัดหา​น้ำมัน​มะกอก</verse>
				<verse number="29">ชิตรัย​จาก​ชาโรน​รับผิดชอบ​ปศุสัตว์​ใน​ชาโรน ชาฟัท​ลูกชาย​อัดลัย​รับผิดชอบ​ปศุสัตว์​ใน​หุบเขา​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="30">โอบิล​จาก​อิชมาเอล​รับผิดชอบ​ฝูง​อูฐ เยเดยาห์​จาก​เมโรโนท​รับผิดชอบ​ฝูง​ลา</verse>
				<verse number="31">ยาซีส​แห่ง​ฮาการ์​รับผิดชอบ​ฝูง​แพะ​แกะ คน​เหล่า​นี้​เป็น​ผู้​รับผิดชอบ​ทรัพย์สิน​ส่วน​ตัว​ของ​กษัตริย์​ดาวิด</verse>
				<verse number="32">โยนาธาน​ลุง​ของ​ดาวิด​เป็น​ที่ปรึกษา เป็น​ผู้​มี​ความ​เข้าใจ​ลึกซึ้ง และ​เป็น​อาลักษณ์ เยฮีเอล​ลูกชาย​ฮัคโมนี ดูแล​ลูกชาย​ทั้งหลาย​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="33">อาหิโธเฟล​เป็น​ที่ปรึกษา​ของ​กษัตริย์ และ​หุชัย​แห่ง​อารคี​เป็น​คน​สนิท​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="34">(ผู้​สืบทอด​ตำแหน่ง​ของ​อาหิโธเฟล​คือ เยโฮยาดา​ลูกชาย​เบไนยาห์​และ​อาบียาธาร์) ส่วน​โยอาบ​เป็น​ผู้​บัญชาการ​กองทัพ​ของ​กษัตริย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">ดาวิด​เรียก​ชุมนุม​ข้าราชการ​ทั้งปวง​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม คือ​เจ้าหน้าที่​เผ่า​ต่าง​ๆ บรรดา​ผู้​สั่งการ​กองพล​ของ​กษัตริย์ เหล่า​ผู้​บัญชาการ​กอง​พัน​และ​กอง​ร้อย ผู้​ดูแล​รับผิดชอบ​ทรัพย์สิน​และ​ปศุสัตว์​ส่วนตัว​ของ​กษัตริย์​กับ​ลูก​ๆ ตลอดจน​เจ้าหน้าที่​ใน​วัง เหล่า​ยอด​นัก​รบ และ​บรรดา​ทหาร​กล้า</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​ยืน​ขึ้น​และ​พูด​ว่า “พี่น้อง​อิสราเอล​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ตั้งใจ​จะ​สร้าง​บ้าน​เพื่อ​เป็น​ที่​วาง​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์ และ​เพื่อ​เป็น​แท่น​วาง​เท้า​สำหรับ​พระเจ้า​ของ​เรา และ​ข้าพเจ้า​ได้​จัดเตรียม​การ​ก่อสร้าง​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="3">แต่​พระเจ้า​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘เจ้า​จะ​สร้าง​บ้าน​สำหรับ​นาม​ของ​เรา​ไม่ได้ เพราะ​เจ้า​เป็น​นัก​รบ​และ​ได้​ทำ​ให้​เลือด​นอง​แผ่นดิน​มา​มาก’</verse>
				<verse number="4">แต่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​ได้​เลือก​ข้าพเจ้า​ขึ้น​มา​จาก​ครอบครัว​ทั้งหมด ให้​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​อิสราเอล​ตลอด​กาล พระองค์​เลือก​เผ่า​ยูดาห์​เป็น​ผู้นำ และ​จาก​ยูดาห์​พระองค์​เลือก​ครอบครัว​ของ​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า และ​จาก​ลูกชาย​ทั้งหลาย​ของ​พ่อ พระองค์​พอใจ​ตั้ง​ข้าพเจ้า​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​เหนือ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="5">จาก​บรรดา​ลูกชาย​ทั้งหมด​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ได้​ให้​แก่​ข้าพเจ้า พระองค์​เลือก​โซโลมอน​ให้​ครอง​บัลลังก์​แห่ง​อาณาจักร​อิสราเอล​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘โซโลมอน​ลูกชาย​ของ​เจ้า คือ​ผู้​ที่​จะ​สร้าง​บ้าน​และ​ลาน​บ้าน​สำหรับ​เรา เพราะ​เรา​เลือก​เขา​เป็น​ลูกชาย​ของ​เรา​และ​เรา​จะ​เป็น​พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="7">หาก​เขา​ตั้งใจ​แน่วแน่ ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​และ​คำ​สั่ง​ของ​เรา​เหมือน​ที่​เขา​ทำ​อยู่​นี้​เรา​ก็​จะ​สถาปนา​อาณาจักร​ของ​เขา​ไว้​ตลอด​กาล’</verse>
				<verse number="8">บัดนี้​ข้าพเจ้า​ขอ​กำชับ​ท่าน​ต่อหน้า​อิสราเอล​ทั้งปวง ต่อหน้า​ที่​ประชุม​ประชาชน​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ต่อ​หู​พระเจ้า​ของ​เรา​ว่า จง​ใส่ใจ​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ทั้งสิ้น​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน เพื่อ​จะ​ได้​ครอง​ดินแดน​อัน​อุดม​แห่ง​นี้ และ​สืบทอด​เป็น​มรดก​ถึง​เชื้อสาย​ของ​ท่าน​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="9">ส่วน​เจ้า โซโลมอน​ลูกชาย​ของ​พ่อ จง​รู้จัก​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า จง​ปรนนิบัติ​พระองค์​ด้วย​สุด​หัวใจ​และ​ด้วย​ความ​เต็มใจ เพราะ​พระยาห์เวห์​พิเคราะห์​จิตใจ​ทุก​ดวง พระองค์​เข้าใจ​เจตนา​และ​แรง​จูงใจ​ทุก​อย่าง หาก​เจ้า​แสวงหา​พระองค์​ก็​จะ​พบ​พระองค์ แต่​หาก​เจ้า​ละทิ้ง​พระองค์ พระองค์​ก็​จะ​ปฏิเสธ​เจ้า​ตลอดไป</verse>
				<verse number="10">บัดนี้​จง​ไตร่ตรอง​ดู เพราะ​พระยาห์เวห์​เลือก​เจ้า​ให้​สร้าง​บ้าน​หลัง​หนึ่ง​เพื่อ​เป็น​สถาน​นมัสการ จง​เข้มแข็ง​และ​ทำ​งาน​นี้​เถิด”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ดาวิด​ให้​แม่​แบบ​ของ​มุข​หน้า​วิหาร​และ​อาคาร​ส่วน​ต่าง​ๆ ของ​วิหาร คลัง ห้อง​ชั้น​บน ห้อง​ชั้น​ใน และ​ห้อง​สำหรับ​พระที่นั่ง​กรุณา​แก่​โซโลมอน</verse>
				<verse number="12">ทั้ง​แบบ​สำหรับ​ลาน​ด้าน​นอก ห้อง​ข้าง​นอก คลัง​ต่าง​ๆ ของ​วิหาร และ​คลัง​สำหรับ​ทรัพย์​สิ่งของ​ซึ่ง​นำมา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ ดาวิด​ให้​แม่​แบบ​ทั้งหมด​นี้​ที่​พระวิญญาณ​ใส่​เข้า​มา​ใน​ความ​คิด​แก่​โซโลมอน</verse>
				<verse number="13">เขา​กำชับ​โซโลมอน​เกี่ยวกับ​การ​แบ่ง​หน้าที่​ของ​ปุโรหิต​และ​ชน​เลวี และ​หน้าที่​การ​ปรนนิบัติ​ทั้งปวง​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ตลอดจน​เกี่ยวกับ​ภาชนะ​ใช้สอย​ทุก​อย่าง​ซึ่ง​ใช้​ใน​งาน​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="14">เขา​กำหนด​น้ำหนัก​ทอง​และ​เงิน​สำหรับ​ภาชนะ​เครื่องใช้​เหล่า​นี้​คือ</verse>
				<verse number="15">น้ำหนัก​ทองคำ​สำหรับ​คัน​ประทีป​ทองคำ​ทั้งหมด​กับ​ตะเกียง และ​น้ำหนัก​ของ​คัน​ประทีป​แต่ละ​คัน ตะเกียง​แต่ละ​ดวง น้ำหนัก​เงิน​สำหรับ​คัน​ประทีป​เงิน​แต่ละ​คัน​และ​ตะเกียง​ตาม​ปริมาณ​ที่​จะ​ใช้</verse>
				<verse number="16">เขา​กำหนด​น้ำหนัก​ทองคำ​สำหรับ​โต๊ะ​วาง​ขนมปัง​ศักดิ์สิทธิ์​แต่ละ​โต๊ะ​กับ​น้ำหนัก​เงิน​สำหรับ​โต๊ะ​เงิน</verse>
				<verse number="17">น้ำหนัก​ทองคำ​บริสุทธิ์​สำหรับ​ขอ​เกี่ยว​เนื้อ อ่าง​ประพรม ถ้วย​ชาม และ​คนโท​ทองคำ และ​น้ำหนัก​เงิน​สำหรับ​ชาม​เงิน</verse>
				<verse number="18">ตลอดจน​น้ำหนัก​ทอง​หลอม​บริสุทธิ์​สำหรับ​แท่น​เผา​เครื่อง​หอม และ​เขา​มอบ​แบบ​ของ​รถ​ม้า​ศึก​ซึ่ง​เป็น​เครูบ​ทองคำ​ที่​คลี่​ปีก​ออก​อยู่​บน​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">ดาวิด​พูด​ว่า “พ่อ​เขียน​ทั้งหมด​นี้​เป็น​โดย​มือ​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​เหนือ​พ่อ และ​พระองค์​ให้​พ่อ​สามารถ​เข้าใจ​ใน​รายละเอียด​ทั้งปวง​ของ​แผนงาน”</verse>
				<verse number="20">ดาวิด​พูด​กับ​โซโลมอน​ลูกชาย​อีก​ว่า “จง​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ และ​ลงมือ​ทำ​งาน อย่า​กลัว​หรือ​ท้อแท้ เพราะ​พระเจ้า​พระยาห์เวห์​ผู้​เป็น​พระเจ้า​ของ​พ่อ​อยู่​กับ​เจ้า พระองค์​จะ​ไม่​ละทิ้ง​เจ้า พระองค์​จะ​ดูแล​ให้​งาน​ทุก​อย่าง​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​สำเร็จ​เรียบร้อย</verse>
				<verse number="21">การ​แบ่ง​หน้าที่​ของ​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี​พร้อม​แล้ว​สำหรับ​งาน​ทั้งหมด​เกี่ยวกับ​พระ​วิหาร​ของ​พระเจ้า ทุก​คน​ที่​เต็มใจ​ซึ่ง​เชี่ยวชาญ​ใน​งาน​เชิง​ช่าง​ฝีมือ​จะ​ช่วย​เจ้า​ใน​งาน​ทั้งปวง ข้าราชการ​และ​ประชาชน​ทั้งปวง​จะ​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​ของ​เจ้า​ทุก​ประการ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">จาก​นั้น​กษัตริย์​ดาวิด​พูด​กับ​ชุมนุม​ประชาชน​ทั้งหมด​ว่า “โซโลมอน​ลูกชาย​ของ​ข้าพเจ้า​ซึ่ง​พระเจ้า​เลือก​สรร​นั้น​ยัง​เด็ก​และ​อ่อน​ประสบการณ์​นัก งาน​ที่​รอ​อยู่​ก็​ใหญ่หลวง เพราะ​อาคาร​มโหฬาร​นี้​ไม่ได้​สร้าง​ขึ้น​เพื่อ​มนุษย์ แต่​สำหรับ​พระเจ้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​ได้​จัดเตรียม​ไว้​สุด​ความ​สามารถ​สำหรับ​วิหาร​ของ​พระเจ้า ไม่ว่า​ทอง เงิน ทอง​สัมฤทธิ์ เหล็ก ไม้ โอนิกซ์ หิน​จำพวก​โมรา เทอร์คอยซ์ สำหรับ​ฝัง​ประดับ​เพชร​พลอย​หลาก​สี หิน​ลาย และ​หิน​อ่อน​จำนวน​มหาศาล</verse>
				<verse number="3">และ​บัดนี้ ด้วย​ชีวิต​ที่​ทุ่มเท​เพื่อ​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ขอ​มอบ​ทอง​และ​เงิน​ซึ่ง​เป็น​สมบัติ​ส่วนตัว​เพื่อ​สมทบ​ใน​การ​ก่อสร้าง​วิหาร​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​นี้ นอกเหนือ​จาก​วัสดุ​ทั้งปวง​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​รวบรวม​ไว้​ให้​แล้ว​นั้น</verse>
				<verse number="4">ของ​ถวาย​ส่วนตัว​นี้​ได้แก่ ทองคำ​หนัก​ประมาณ 100 ตัน (เป็น​ทองคำ​จาก​โอฟีร์) และ​เงิน​บริสุทธิ์​หนัก​ประมาณ 240 ตัน สำหรับ​ใช้​กรุ​ผนัง​อาคาร</verse>
				<verse number="5">สำหรับ​ทำ​เครื่องเงิน​เครื่องทอง​และ​งาน​ช่าง​ฝีมือ บัดนี้​มี​ใคร​บ้าง​ที่​เต็ม​ใจ​จะ​ทุ่มเท​ถวาย​ตัว​แด่​พระยาห์เวห์​ใน​วัน​นี้”</verse>
				<verse number="6">บรรดา​ผู้​นำ​ของ​เชื้อสาย​ต่าง​ๆ เจ้าหน้าที่​ประจำ​เผ่า ผู้​บัญชาการ​กอง​พัน​และ​กอง​ร้อย และ​ข้าราชการ​ทั้งหลาย​จึง​พา​กัน​เต็มใจ​ถวาย</verse>
				<verse number="7">เพื่อ​งาน​สร้าง​วิหาร​ของ​พระเจ้า พวก​เขา​ได้​มอบ​ทองคำ​หนัก 5,000 ตะลันต์ กับ​อีก 10,000 ดาริค เงิน​หนัก 10,000 ตะลันต์ ทอง​สัมฤทธิ์​หนัก 18,000 ตะลันต์ และ​เหล็ก​หนัก 100,000 ตะลันต์</verse>
				<verse number="8">ใคร​มี​เพชร​นิล​จินดา​ก็​นำมา​ถวาย​ที่​คลัง​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ใน​ความ​ดูแล​ของ​เยฮีเอล​ตระกูล​เกอร์โชน</verse>
				<verse number="9">ประชาชน​พา​กัน​ชื่นชม​ยินดี​ที่​บรรดา​ผู้​นำ​ของ​ตน​เต็มใจ​มอบ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​อย่าง​สุด​หัวใจ กษัตริย์​ดาวิด​เอง​ก็​ปีติ​ยินดี​อย่าง​ยิ่ง</verse>
				<verse number="10">ดาวิด​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ต่อหน้า​ชุมนุม​ชน​ทั้งปวง​ว่า “คำ​สรรเสริญ​เป็น​ของ​พระองค์​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​บรรพบุรุษ​ของ​เรา จาก​นิรันดร์​กาล​ถึง​นิรันดร์​กาล</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์ ความ​ยิ่งใหญ่ ฤทธิ์เดช เกียรติ​สิริ บารมี และ​เดชานุภาพ เป็น​ของ​พระองค์ ทุก​สิ่ง​ใน​ฟ้าสวรรค์​และ​พิภพ​โลก​เป็น​ของ​พระองค์ พระยาห์เวห์ ราชอาณาจักร​เป็น​ของ​พระองค์ พระองค์​เป็น​ที่​ยกย่อง​เทิดทูน​ใน​ฐานะ​ประมุข​เหนือ​สิ่ง​สารพัด</verse>
				<verse number="12">ความ​มั่งคั่ง​และ​เกียรติ​มา​จาก​พระองค์ พระองค์​ครอบครอง​เหนือ​สรรพสิ่ง ใน​มือ​ของ​พระองค์​มี​กำลัง​และ​อำนาจ ที่​จะ​เชิดชู​และ​ให้​กำลัง​แก่​ทุก​คน</verse>
				<verse number="13">พระเจ้า​ของ​เรา บัดนี้​เรา​ขอบพระคุณ​พระองค์ และ​สรรเสริญ​นาม​อัน​รุ่งโรจน์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">แต่​ข้าพเจ้า​เป็น​ใคร​หนอ และ​ประชาชน​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​ใคร​กัน​เล่า ที่​จะ​สามารถ​ถวาย​แด่​พระองค์​อย่าง​เต็มใจ​เช่น​นี้ ทุก​สิ่ง​ล้วน​มา​จาก​พระองค์ พวก​เรา​เพียง​แต่​ถวาย​สิ่ง​ที่​มา​จาก​มือ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">พวก​เรา​ก็​เหมือน​บรรพบุรุษ คือ​เป็น​คน​แปลก​หน้า​และ​ต่าง​ถิ่น​ใน​สายตา​ของ​พระองค์ วัน​เวลา​ของ​พวก​เรา​ใน​โลก​นี้​ก็​เหมือน​เงา ไม่​มี​ความ​หวัง​ใด​ๆ</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เรา ทรัพย์​สมบัติ​ที่​พวก​เรา​ได้​รวบรวม​ขึ้น​เพื่อ​สร้าง​วิหาร​สำหรับ​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​นี้​ล้วน​มา​จาก​มือ​ของ​พระองค์ และ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ล้วน​เป็น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">พระเจ้า ข้าพเจ้า​ทราบ​ว่า​พระองค์​ชันสูตร​จิตใจ​และ​พอใจ​ใน​ความ​ซื่อสัตย์​สุจริต ข้าพเจ้า​ถวาย​สิ่ง​ทั้งปวง​นี้​ด้วย​ความ​เต็มใจ​และ​จาก​ใจ​จริง บัดนี้​ข้าพเจ้า​ดีใจ​ที่​เห็น​ประชาชน​ของ​พระองค์​ใน​ที่นี้​ถวาย​สิ่งของ​ด้วย​ความ​เต็มใจ</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อับราฮัม อิสอัค และ​อิสราเอล บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เรา ขอ​กระทำ​ให้​ประชาชน​ของ​พระองค์​มี​ความ​ปรารถนา​เช่น​นี้​ใน​จิตใจ​เสมอ และ​มี​จิตใจ​จงรัก​ภักดี​ต่อ​พระองค์​ตลอดไป</verse>
				<verse number="19">ขอ​โปรด​ให้​โซโลมอน​ลูกชาย​ของ​ข้าพเจ้า​ทุ่มเท​หัวใจ​ที่​จะ​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง ข้อ​กำหนด และ​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์ และ​ทำ​ทุก​สิ่ง​ใน​การ​สร้าง​วิหาร​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​เตรียม​การ​ไว้​นี้”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​ดาวิด​พูด​กับ​ชุมนุม​ประชาชน​ทั้งปวง​ว่า “จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน” เขา​ทั้งปวง​ก็​หมอบ​กราบ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​กษัตริย์ และ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="21">วัน​รุ่งขึ้น​พวก​เขา​นำ​วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​พัน​ตัว แกะ​ผู้​หนึ่ง​พัน​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​หนึ่ง​พัน​ตัว​มา​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว พร้อม​ทั้ง​เครื่องดื่ม​บูชา​และ​เครื่อง​บูชา​อื่น​ๆ มากมาย​มา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ สำหรับ​อิสราเอล​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="22">ใน​วัน​นั้น​มี​งาน​เลี้ยง​ฉลอง​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ แล้ว​พวก​เขา​สถาปนา​โซโลมอน​ลูกชาย​ของ​ดาวิด​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง พวก​เขา​เจิม​ตั้ง​โซโลมอน​ขึ้น​เป็น​ผู้​ปกครอง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​เจิม​ตั้ง​ศาโดก​เป็น​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="23">โซโลมอน​จึง​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ครอง​ราชบัลลังก์​ของ​พระยาห์เวห์​แทน​ดาวิด​พ่อ เขา​เจริญ​รุ่งเรือง และ​อิสราเอล​ทั้งปวง​ต่าง​เชื่อฟัง​เขา</verse>
				<verse number="24">บรรดา​ผู้​นำ​ของ​ชาติ ผู้​บัญชาการ​กอง​พัน​และ​กอง​ร้อย ตลอดจน​ลูกชาย​ทุก​คน​ของ​กษัตริย์​ดาวิด​ต่าง​ถวาย​ความ​จงรัก​ภักดี​ต่อ​กษัตริย์​โซโลมอน</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​เชิดชู​โซโลมอน​อย่าง​สูง​ใน​สายตา​ของ​ปวงชน​อิสราเอล และ​ให้​เกียรติ​บารมี​อย่าง​ที่​ไม่​มี​กษัตริย์​คน​ใด​ของ​อิสราเอล​เคย​ได้รับ​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="26">ดาวิด​ลูกชาย​ของ​เจสซี​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​อิสราเอล​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="27">เขา​ปกครอง​อิสราเอล​อยู่ 40 ปี โดย​ปกครอง​ใน​เมือง​เฮโบรน 7 ปี และ​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม 33 ปี</verse>
				<verse number="28">ดาวิด​สิ้น​ชีวิต​เมื่อ​เขา​ชรา​มาก ได้​ชื่นชม​กับ​ชีวิต​ยืนยาว เกียรติ และ​ความ​มั่งคั่ง โซโลมอน​ลูกชาย​ขึ้น​ปกครอง​แทน</verse>
				<verse number="29">เหตุการณ์​ต่าง​ๆ ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​ดาวิด​ตั้งแต่​ต้น​จน​จบ​บันทึก​ไว้​ใน​พงศาวดาร​ของ​ผู้​ทำนาย​ซามูเอล พงศาวดาร​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​นาธัน และ​ใน​พงศาวดาร​ของ​ผู้​ทำนาย​กาด</verse>
				<verse number="30">พร้อม​ทั้ง​รายละเอียด​เกี่ยวกับ​สมัย​ของ​เขา แสนยานุภาพ และ​เหตุการณ์​ทั้งปวง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​เขา และ​อิสราเอล​กับ​อาณาจักร​อื่น​ๆ ทั้งปวง</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="14">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">โซโลมอน​ลูกชาย​ของ​ดาวิด​สถาปนา​บัลลังก์​ให้​มั่นคง​เป็น​ปึกแผ่น เนื่องจาก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา​อยู่​กับ​เขา และ​ทำ​ให้​เขา​ยิ่งใหญ่​กว่า​ผู้​ใด</verse>
				<verse number="2">โซโลมอน​พูด​กับ​อิสราเอล​ทั้งปวง ไม่ว่า​จะ​เป็น​ผู้​บัญชาการ​กอง​พัน​และ​กอง​ร้อย ตุลาการ ผู้​นำ​ใน​อิสราเอล​หรือ​หัวหน้า​ตระกูล​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="3">แล้ว​โซโลมอน​กับ​ชุมนุม​ประชาชน​ทั้งหมด​ขึ้นไป​ยัง​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ใน​กิเบโอน เพราะ​เต็นท์​นัด​พบ​ของ​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ได้​สร้าง​ขึ้น​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​นั้น​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="4">ดาวิด​ได้​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​จาก​เมือง​คีริยาทเยอาริม​มายัง​สถานที่​ซึ่ง​ดาวิด​เตรียม​ไว้ เพราะ​เขา​ตั้ง​เต็นท์​สำหรับ​หีบ​นั้น​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="5">ส่วน​แท่น​ทอง​สัมฤทธิ์​ซึ่ง​เบซาเลล​ลูกชาย​อูรี​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เฮอร์​ได้​สร้าง​ขึ้น​อยู่​ใน​กิเบโอน​ตรง​หน้า​พลับพลา​ของ​พระยาห์เวห์ โซโลมอน​และ​ชุมนุม​ประชาชน​จึง​มา​ถาม​พระองค์​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="6">โซโลมอน​ขึ้นไป​ยัง​แท่น​ทอง​สัมฤทธิ์​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ใน​เต็นท์​นัด​พบ และ​ถวาย​สัตว์​หนึ่ง​พัน​ตัว​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="7">คืน​นั้น​พระเจ้า​ปรากฏ​แก่​โซโลมอน​และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “จง​ขอ​สิ่ง​ที่​เจ้า​ต้องการ​เถิด แล้ว​เรา​จะ​ให้​เจ้า”</verse>
				<verse number="8">โซโลมอน​ตอบ​พระเจ้า​ว่า “พระองค์​ได้​แสดง​ความ​กรุณา​อย่าง​ยิ่ง​ต่อ​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า และ​ตั้ง​ข้าพเจ้า​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="9">บัดนี้​พระเจ้า​พระยาห์เวห์ ขอ​ยืนยัน​คำ​มั่น​สัญญา​ที่​ให้​ไว้​กับ​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า เพราะ​พระองค์​ตั้ง​ข้าพเจ้า​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​ชนชาติ​ซึ่ง​มี​จำนวน​มากมาย​เหมือน​ฝุ่น​ธุลี</verse>
				<verse number="10">ขอให้​สติ​ปัญญา​และ​ความ​รอบรู้​เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​นำ​ชนชาติ​นี้ เพราะ​ใคร​เล่า​จะ​สามารถ​ปกครอง​ชนชาติ​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์​นี้​ได้”</verse>
				<verse number="11">พระเจ้า​พูด​กับ​โซโลมอน​ว่า “ใน​เมื่อ​เจ้า​มี​ใจ​ปรารถนา​เช่น​นี้ และ​เจ้า​ไม่ได้​ขอ​ความ​มั่งคั่ง ทรัพย์​สมบัติ หรือ​เกียรติ ไม่ได้​ขอ​เอา​ชีวิต​ศัตรู และ​ไม่ได้​ขอ​อายุ​ยืน​ยาว แต่​ขอ​สติ​ปัญญา​และ​ความ​รอบรู้ เพื่อ​ที่​จะ​ปกครอง​ประชาชน​ของ​เรา ซึ่ง​เรา​ได้​ตั้ง​เจ้า​ให้​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="12">ฉะนั้น​เรา​จะ​ให้​สติ​ปัญญา​และ​ความ​รอบรู้​ที่​เจ้า​ขอ​ไว้ และ​เรา​จะ​ให้​ความ​มั่งคั่ง ทรัพย์​สมบัติ และ​เกียรติ​แก่​เจ้า​อย่าง​ที่​ไม่​เคย​มี​มา​ก่อน และ​จะ​ไม่​มี​กษัตริย์​คน​ใด​เสมอ​เหมือน​เจ้า”</verse>
				<verse number="13">โซโลมอน​จึง​ออก​จาก​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ใน​กิเบโอน จาก​หน้า​เต็นท์​นัด​พบ​ไป​ยัง​กรุง​เยรูซาเล็ม และ​ปกครอง​เหนือ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="14">โซโลมอน​สะสม​รถ​ม้า​ศึก​และ​ม้า เขา​มี​รถ​ม้า​ศึก 1,400 คัน และ​ม้า 12,000 ตัว ซึ่ง​เขา​เก็บ​บาง​ส่วน​ไว้​ที่​หัว​เมือง​ซึ่ง​ใช้​เก็บ​รถ​ม้า​ศึก และ​บาง​ส่วน​อยู่​กับ​เขา​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="15">เขา​ทำ​ให้​เงิน​และ​ทอง​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​มี​มากมาย​เหมือน​ก้อนหิน และ​มี​ไม้​สน​ซีดาร์​ดาษดื่น​เหมือน​ต้น​มะเดื่อ​แถบ​เชิง​เขา</verse>
				<verse number="16">ม้า​ของ​โซโลมอน​นั้น​นำ​เข้า​จาก​อียิปต์​และ​จาก​คูเอ คือ​พ่อค้า​ของ​กษัตริย์​ซื้อ​มา​จาก​คูเอ​ตาม​ราคา​ปัจจุบัน</verse>
				<verse number="17">รถ​ม้า​ศึก​แต่ละ​คัน​ที่​นำ​เข้า​จาก​อียิปต์​มี​ราคา​เท่ากับ​เงิน​หนัก 600 เชเขล ม้า​ราคา​ตัว​ละ 150 เชเขล พวก​เขา​ยัง​ส่งออก​ไป​ขาย​ต่อ​ให้​กษัตริย์​ทั้งปวง​ของ​ชาว​ฮิตไทต์​และ​ของ​ชาว​อารัม​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">โซโลมอน​สั่ง​ให้​ลงมือ​สร้าง​วิหาร​เพื่อ​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ และ​วัง​ของ​โซโลมอน​เอง</verse>
				<verse number="2">เขา​เกณฑ์​คน​มา​แบก​หาม 70,000 คน มา​เป็น​ช่าง​สกัด​หิน​ใน​ภูเขา 80,000 คน และ​เป็น​ผู้​คุม​งาน 3,600 คน</verse>
				<verse number="3">โซโลมอน​ส่ง​สาส์น​ไป​บอก​กษัตริย์​ฮีราม ​แห่ง​เมือง​ไทระ​ว่า “โปรด​ส่ง​ซุง​ไม้​สน​ซีดาร์​มา​ให้​ข้าพเจ้า เหมือน​ที่​ท่าน​เคย​ส่ง​มา​ให้​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​สำหรับ​สร้าง​วัง</verse>
				<verse number="4">บัดนี้​ข้าพเจ้า​กำลัง​จะ​สร้าง​วิหาร​ขึ้น​เพื่อ​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​และ​ถวาย​แด่​พระองค์ เพื่อ​เผา​เครื่อง​หอม​และ​ถวาย​ขนมปัง​เบื้อง​พระพักตร์​อย่าง​สม่ำเสมอ เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ทุก​เช้า​เย็น​และ​ใน​วัน​สะบาโต วัน​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ และ​เทศกาล​ตาม​กำหนด​อื่น​ๆ แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา นี่​เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ถาวร​สืบไป​สำหรับ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="5">วิหาร​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​สร้าง​ขึ้น​นี้​ยิ่งใหญ่ เพราะ​พระเจ้า​ของ​เรา​ยิ่งใหญ่​เหนือ​กว่า​พระ​อื่น​ใด​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="6">แต่​ใคร​เล่า​สามารถ​สร้าง​ที่​พำนัก​สำหรับ​พระองค์ แม้​ฟ้าสวรรค์​สูงสุด​ก็​ยัง​ไม่​อาจ​รองรับ​พระองค์​ได้ แล้ว​ข้าพเจ้า​เป็น​ใคร​ที่​จะ​สร้าง​วิหาร​เพื่อ​พระองค์ ได้​แต่​สร้าง​สถานที่​เผา​เครื่อง​บูชา​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="7">ฉะนั้น​โปรด​ส่ง​ช่าง​ฝีมือ​มา​ให้​ข้าพเจ้า​ซึ่ง​เชี่ยวชาญ​งาน​ช่าง​ทอง เงิน ทอง​สัมฤทธิ์ เหล็ก และ​งาน​ย้อม​และ​ทอ​ผ้า​ด้วย​ด้าย​สีม่วง สีแดง กับ​สีน้ำเงิน และ​เชี่ยวชาญ​งาน​สลัก​เพื่อ​ทำงาน​ร่วม​กับ​ช่าง​ฝีมือ​ผู้​ชำนาญ​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​ยูดาห์​และ​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม ซึ่ง​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​เตรียม​ไว้</verse>
				<verse number="8">ทั้ง​ขอให้​ท่าน​ส่ง​ซุง​ไม้​สน​ซีดาร์ ไม้​สน​จูนิเปอร์ และ​ไม้​ประดู่​จาก​เลบานอน​มา​ด้วย เพราะ​ข้าพเจ้า​ทราบ​ว่า​คน​รับใช้​ของ​ท่าน​เชี่ยวชาญ​ใน​การ​ตัด​ไม้​ที่​นั่น คน​รับใช้​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ทำงาน​ร่วม​กับ​คน​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="9">เพื่อ​จะ​ได้​ซุง​จำนวน​มาก เพราะ​วิหาร​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​จะ​สร้าง​ขึ้น​นั้น​จะ​ต้อง​โอ่อ่า​และ​งาม​ตระการ</verse>
				<verse number="10">สำหรับ​คน​งาน​เลื่อย​ไม้​ซุง​ของ​ท่าน ข้าพเจ้า​จะ​ให้​ข้าว​สาลี​ตำ​แล้ว 20,000 โคร์ ข้าว​บาร์เลย์ 20,000 โคร์ เหล้า​องุ่น 20,000 บัท และ​น้ำมัน​มะกอก 20,000 บัท”</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​ฮีราม​แห่ง​เมือง​ไทระ​ส่ง​สาส์น​ตอบ​โซโลมอน​ว่า “เพราะว่า​พระยาห์เวห์​รัก​ประชาชน​ของ​พระองค์ จึง​ตั้ง​ท่าน​ให้​เป็น​กษัตริย์​ของ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พูด​อีก​ว่า “ขอ​ถวาย​สรรเสริญ​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล ผู้​สร้าง​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก! โปรด​ให้​ลูกชาย​ที่​มี​สติ​ปัญญา มี​ไหวพริบ​ปฏิภาณ และ​ความ​ฉลาด​หลักแหลม​แก่​กษัตริย์​ดาวิด เพื่อ​สร้าง​วิหาร​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​และ​สร้าง​วัง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้า​ได้​ส่ง​ช่าง​ฝีมือ​เอก​มา​ให้​ท่าน​คือ หุราม​อาบี</verse>
				<verse number="14">แม่​ของ​เขา​เป็น​คน​เผ่า​ดาน ส่วน​พ่อ​มา​จาก​ไทระ เขา​ได้​รับ​การ​ฝึกฝน​ให้​เป็น​ช่าง​ทอง เงิน ทอง​สัมฤทธิ์ และ​เหล็ก ทำ​งาน​หิน งาน​ไม้ งาน​ย้อม​และ​ทอ​ผ้า​ด้วย​ด้าย​สีม่วง น้ำเงิน และ​แดง กับ​ผ้า​ลินิน​เนื้อ​ดี ทั้ง​เชี่ยวชาญ​ใน​การ​แกะสลัก​และ​ทำ​ตาม​แบบ​ที่​กำหนด เขา​จะ​ทำงาน​ร่วม​กับ​ช่าง​ฝีมือ​ของ​ท่าน​และ​บรรดา​คน​ที่​ดาวิด​พ่อ​ของ​ท่าน​จัด​ไว้</verse>
				<verse number="15">ขอให้​ท่าน​ส่ง​ข้าว​สาลี ข้าว​บาร์เลย์ เหล้า​องุ่น และ​น้ำมัน​มะกอก​มา​ตาม​ที่​ได้​สัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="16">และ​พวก​ข้าพเจ้า​จะ​ตัด​ไม้​ซุง​จาก​เลบานอน​เท่า​ที่​ท่าน​ต้องการ ผูก​เป็น​แพ​ล่อง​มา​ทาง​ทะเล​ถึง​เมือง​ยัฟฟา แล้ว​ท่าน​สามารถ​ขน​จาก​ที่​นั่น​ไป​กรุง​เยรูซาเล็ม​ได้”</verse>
				<verse number="17">โซโลมอน​ทำ​สำมะโน​ประชาชน​คน​ต่าง​ชาติ​ทั้งหมด​ที่​อาศัย​ใน​อิสราเอล​ตาม​ที่​ดาวิด​พ่อ​ของ​เขา​เคย​ทำ พบ​ว่า​มี​อยู่ 153,600 คน</verse>
				<verse number="18">เขา​กำหนด​คน​ให้​แบก​หาม 70,000 คน ทำ​หน้าที่​สกัด​หิน​ใน​ภูเขา 80,000 คน และ​เป็น​หัวหน้า​คนงาน 3,600 คน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">จาก​นั้น​โซโลมอน​เริ่ม​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​บน​ภูเขา​โมริยาห์​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม ที่​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ปรากฏ​แก่​ดาวิด​พ่อ​ของ​โซโลมอน เดิม​เป็น​ลาน​นวด​ข้าว​ของ​อาราวนาห์ ​ชาว​เยบุส​ที่​ดาวิด​เตรียม​ไว้</verse>
				<verse number="2">เขา​เริ่ม​การ​ก่อสร้าง​ใน​วันที่​สอง​เดือน​ที่​สอง​ของ​ปี​ที่​สี่​ใน​สมัย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">ฐานราก​ของ​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ที่​โซโลมอน​ได้​วาง​นั้น​ยาว​ประมาณ 27 เมตร กว้าง​ประมาณ 9 เมตร (โดย​ใช้​หน่วย​ศอก​ตาม​มาตรฐาน​เดิม)</verse>
				<verse number="4">มุข​ที่​ด้าน​หน้า​ของ​วิหาร​ยาว​ประมาณ 9 เมตร​ตลอด​ความ​กว้าง​ของ​วิหาร และ​สูง​ประมาณ 54 เมตร เขา​บุ​ภายใน​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="5">ห้อง​โถง​กรุ​ด้วย​ไม้สน​จูนิเปอร์​บุ​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์ ตกแต่ง​ด้วย​ลวดลาย​ต้น​อินทผลัม​และ​โซ่</verse>
				<verse number="6">เขา​ตกแต่ง​วิหาร​ด้วย​อัญมณี​ล้ำค่า และ​ทองคำ​ที่​ใช้​นั้น​มา​จาก​เมือง​พารวายิม</verse>
				<verse number="7">คาน เพดาน วงกบ​ประตู ผนัง และ​ประตู​วิหาร ล้วน​บุ​ด้วย​ทองคำ และ​ที่​ผนัง​สลัก​ลวดลาย​เครูบ</verse>
				<verse number="8">ส่วน​ที่​เป็น​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด ความ​กว้าง​ได้​ขนาด​กับ​ความ​กว้าง​ของ​วิหาร​คือ​ประมาณ 9 เมตร ภายใน​บุ​ด้วย​ทองคำ​เนื้อ​ดี​หนัก 600 ตะลันต์</verse>
				<verse number="9">หมุด​ทองคำ​มี​น้ำหนัก 50 เชเขล ส่วน​ต่าง​ๆ ของ​ชั้น​บน​ก็​บุ​ทองคำ​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="10">สำหรับ​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด เขา​สร้าง​เครูบ​จำลอง​สอง​ตน​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ</verse>
				<verse number="11">ช่วง​กว้าง​ทั้งหมด​ของ​ปีก​เครูบ​ทั้ง​สอง​ตน​รวม​ประมาณ 9 เมตร ปีก​ข้าง​หนึ่ง​ของ​เครูบ​ตัวแรก​ยาว​ประมาณ 2.3 เมตร จด​กับ​ด้าน​หนึ่ง​ของ​ผนัง​ห้อง ปีก​อีก​ข้าง​หนึ่ง​ซึ่ง​ยาว​ประมาณ 2.3 เมตร​เช่น​กัน​จรด​กับ​ปีก​ของ​เครูบ​อีก​ตน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="12">ใน​ทำนอง​เดียวกัน ปีก​ข้าง​หนึ่ง​ของ​เครูบ​ตน​ที่​สอง​ยาว​ประมาณ 2.3 เมตร​จรด​กับ​ผนัง​อีก​ด้าน​หนึ่ง และ​ปีก​อีก​ข้าง​หนึ่ง​ซึ่ง​ยาว​ประมาณ 2.3 เมตร​เช่น​กัน​จรด​กับ​ปีก​ของ​เครูบ​ตน​แรก</verse>
				<verse number="13">ปีก​ของ​เครูบ​เหล่า​นี้​กาง​ออก​ยาว​ประมาณ 9 เมตร ทั้ง​สอง​ตน​ยืน​หันหน้า​ไป​ทาง​ห้อง​โถง</verse>
				<verse number="14">เขา​ทำ​ผ้าม่าน​ด้วย​ผ้า​ลินิน​ทอ​อย่าง​ดี​ปัก​ลวดลาย​เป็น​ภาพ​เครูบ ด้วย​ไหมพรม​สีน้ำเงิน ม่วง และ​แดง​เข้ม</verse>
				<verse number="15">สำหรับ​ด้าน​หน้า​ของ​วิหาร มี​เสาหาน​สอง​ต้น​สูง​ประมาณ 16 เมตร มี​หัวเสา​ขนาด​ประมาณ 2.3 เมตร</verse>
				<verse number="16">โซโลมอน​ให้​ทำ​โซ่​ระย้า ทองคำ​ติด​ไว้​บน​หัวเสา และ​มี​ทับทิม​หนึ่ง​ร้อย​ผล​ห้อย​ติด​กับ​ตาข่าย</verse>
				<verse number="17">เขา​ตั้ง​เสา​ไว้​ด้าน​หน้า​ของ​วิหาร เสา​ทาง​ใต้​ชื่อ​ยาคีน ส่วน​เสา​ทาง​เหนือ​ชื่อ​โบอาส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">โซโลมอน​สร้าง​แท่น​บูชา​ทอง​สัมฤทธิ์​กว้าง​ยาว​ด้าน​ละ​ประมาณ 9 เมตร สูง​ประมาณ 4.5 เมตร</verse>
				<verse number="2">เขา​ให้​หล่อ​อ่าง​ทะเล​ทรง​กลม​ด้วย​โลหะ​สูง​ประมาณ 2.3 เมตร เส้น​ผ่า​ศูนย์​กลาง​ประมาณ 4.5 เมตร​และ​เส้น​รอบ​วง​ประมาณ 14 เมตร</verse>
				<verse number="3">ใต้​ขอบ​ขัน​ด้าน​นอก​ตกแต่ง​เป็น​ลาย​รูป​วัว​สอง​แถว ทุก​ระยะ 45 เซนติเมตร​มี​สิบ​ตัว หล่อ​เป็น​เนื้อ​เดียวกัน​กับ​อ่าง​ทะเล</verse>
				<verse number="4">อ่าง​ทะเล​นี้​ตั้ง​อยู่​บน​วัว​ทอง​สัมฤทธิ์​สิบสอง​ตัว หันหลัง​เข้า​หา​กัน​ตรง​กลาง หันหน้า​ไป​ทาง​ทิศ​เหนือ ใต้ ตะวันออก และ​ตะวันตก ทิศ​ละ​สาม​ตัว</verse>
				<verse number="5">อ่าง​ทะเล​หนา​หนึ่ง​ฝ่ามือ ปาก​ขัน​เหมือน​ขอบ​ถ้วย​ซึ่ง​เหมือน​กับ​ดอก​ลิลลี่​บาน จุ​น้ำ​ได้ 3,000 บัท</verse>
				<verse number="6">จาก​นั้น​เขา​สร้าง​อ่าง​สิบ​ใบ เพื่อ​ใส่​น้ำ​สำหรับ​ล้าง​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว ตั้ง​อยู่​ทาง​ทิศใต้​และ​ทิศ​เหนือ​ด้าน​ละ​ห้า​ใบ ส่วน​อ่าง​ทะเล​มี​ไว้​ใส่​น้ำ​ให้​ปุโรหิต​ใช้​ชำระ​กาย</verse>
				<verse number="7">เขา​สร้าง​คัน​ประทีป​ทองคำ​สิบ​คัน​หล่อ​ขึ้น​ตาม​แบบ​ที่​กำหนด และ​ตั้ง​ไว้​ใน​วิหาร​ทาง​ทิศใต้​และ​ทิศ​เหนือ​ด้าน​ละ​ห้า​คัน</verse>
				<verse number="8">เขา​ยัง​สร้าง​โต๊ะ​สิบ​ตัว ตั้ง​ไว้​ใน​วิหาร​ทาง​ทิศ​เหนือ​และ​ทิศใต้​ด้าน​ละ​ห้า​ตัว และ​หล่อ​อ่าง​ประพรม​ทองคำ​หนึ่ง​ร้อย​ใบ</verse>
				<verse number="9">จาก​นั้น​สร้าง​ลาน​สำหรับ​ปุโรหิต​และ​ลาน​ใหญ่ ประตู​ลาน​หุ้ม​ด้วย​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="10">อ่าง​ทะเล​นั้น​ตั้ง​อยู่​ทาง​ด้าน​ใต้​ที่​มุม​ทิศ​ตะวันออก​เฉียง​ใต้</verse>
				<verse number="11">และ​หุราม​ยัง​ทำ​หม้อ ทัพพี และ​อ่าง​ประพรม​ด้วย ใน​ที่สุด​หุราม​จึง​ทำงาน​ที่​กษัตริย์​โซโลมอน​มอบ​หมาย​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​สำเร็จ​ครบถ้วน ได้แก่</verse>
				<verse number="12">เสาหาน​สอง​ต้น หัวเสา​รูป​บัว​คว่ำ​สอง​หัว ตาข่าย​ประดับ​หัว​เสา​สอง​ชุด</verse>
				<verse number="13">ทับทิม​สี่ร้อย​ผล สำหรับ​ตาข่าย​สอง​ชุด (ตาข่าย​แต่ละ​ชุด​มี​ทับทิม​สอง​แถว​ประดับ​อยู่​บน​หัว​เสา​รูป​บัว​คว่ำ)</verse>
				<verse number="14">อ่าง​พร้อม​แท่น</verse>
				<verse number="15">อ่าง​ทะเล​และ​วัว​สิบสอง​ตัว​ซึ่ง​รองรับ​ขัน</verse>
				<verse number="16">หม้อ ทัพพี ขอ​เกี่ยว​เนื้อ​และ​เครื่องใช้​ไม้สอย​ทั้งหมด หุราม​อาบี​ได้​ทำ​สิ่ง​ต่าง​ๆ เหล่า​นี้​ทั้งหมด​ให้​กับ​กษัตริย์​โซโลมอน​สำหรับ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ โดย​ใช้​ทอง​สัมฤทธิ์​ขัด​เงา</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​ให้​หล่อ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ขึ้น​ด้วย​เบ้า​ดิน​เหนียว​ใน​ที่​ราบ​แห่ง​แม่น้ำ​จอร์แดน​ระหว่าง​เมือง​สุคคท​และ​เมือง​ศาเรธาน</verse>
				<verse number="18">โซโลมอน​สร้าง​ทุก​สิ่ง​เหล่า​นี้​โดย​ใช้​ทอง​สัมฤทธิ์​จำนวน​มหาศาล​จน​ไม่​สามารถ​คำนวณ​ได้</verse>
				<verse number="19">โซโลมอน​ยัง​ได้​ทำ​เครื่องใช้​ทั้งปวง​ที่​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า ได้แก่ แท่น​บูชา​ทองคำ โต๊ะ​เอา​ไว้​วาง​ขนมปัง​สำหรับ​ถวาย​เบื้อง​หน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">คัน​ประทีป​ทองคำ​บริสุทธิ์​กับ​ตะเกียง​ให้​ลุก​โชติช่วง​หน้า​สถาน​นมัสการ​ชั้น​ใน ตาม​ที่​ระบุ​ไว้</verse>
				<verse number="21">ลวดลาย​ดอกไม้ ตะเกียง​และ​คีม​ทำ​ด้วย​ทองคำ (จาก​ทองคำ​แท่ง)</verse>
				<verse number="22">กรรไกร​ตัด​ไส้​ตะเกียง อ่าง​ประพรม จาน​ชาม และ​กระถาง​ไฟ ทั้งหมด​ทำ​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์ ประตู​ทองคำ​ของ​วิหาร​คือ​ประตู​ชั้น​ใน​สู่​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​และ​ประตู​ห้อง​โถง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เมื่อ​งาน​ทั้งสิ้น​ที่​โซโลมอน​ทำ​เกี่ยวกับ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​เสร็จ​เรียบร้อย​แล้ว โซโลมอน​ก็​นำ​ของ​ถวาย​ของ​กษัตริย์​ดาวิด​ผู้​เป็น​พ่อ ได้แก่ เงิน ทองคำ เครื่องใช้​ไม้สอย​ทุก​อย่าง​มา​เก็บ​ไว้​ใน​คลัง​วิหาร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">จาก​นั้น​โซโลมอน​เรียก​บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​อิสราเอล หัวหน้า​เผ่า​ต่าง​ๆ และ​หัวหน้า​ครอบครัว​ทั้งหมด​ของ​ชาว​อิสราเอล​มา​พบ​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​มา​จาก​ศิโยน​เมือง​ดาวิด</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ชาว​อิสราเอล​ทุก​คน​ก็​พา​กัน​มา​พบ​กษัตริย์​ใน​ช่วง​เทศกาล​ใน​เดือน​ที่​เจ็ด</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ผู้​อาวุโส​ทั้งปวง​ของ​อิสราเอล​มาถึง​แล้ว คน​เลวี​ก็​ยก​หีบ​พันธสัญญา​ขึ้น</verse>
				<verse number="5">บรรดา​ปุโรหิต​ซึ่ง​เป็น​คน​เลวี​หาม​หีบ​มา พร้อม​ทั้ง​เต็นท์​นัด​พบ และ​ภาชนะ​เครื่องใช้​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ทั้งปวง​ใน​นั้น</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​โซโลมอน​และ​ชุมนุม​ประชาชน​อิสราเอล​ทั้งปวง​ที่​มา​ชุมนุม​กัน​หน้า​หีบ​พันธสัญญา​ได้​ถวาย​แกะ​และ​วัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​จำนวน​มาก​จน​นับ​ไม่​ถ้วน</verse>
				<verse number="7">จาก​นั้น​ปุโรหิต​นำ​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​เข้า​สู่​สถาน​นมัสการ​ชั้น​ใน​ของ​วิหาร​คือ​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด และ​ตั้ง​ไว้​ใต้​ปีก​ของ​เครูบ</verse>
				<verse number="8">เครูบ​ทั้ง​สอง​กาง​ปีก​เหนือ​ที่​ตั้ง​หีบ​พันธสัญญา​และ​ปก​เหนือ​หีบ​กับ​คานหาม</verse>
				<verse number="9">คานหาม​ซึ่ง​ยื่น​ออก​มา​จาก​หีบ​นี้​ยาว​มาก​จน​มอง​เห็น​ปลาย​ได้​จาก​ด้าน​หน้า​ของ​สถาน​นมัสการ​ชั้น​ใน แต่​มอง​ไม่​เห็น​จาก​ด้าน​นอก​ของ​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์ และ​คาน​นั้น​ก็​ยัง​คง​อยู่​ที่​นั่น​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="10">ใน​หีบ​นั้น​ไม่​มี​สิ่งใด​นอกจาก​ศิลา​สอง​แผ่น​ซึ่ง​โมเสส​ได้​ใส่​ไว้​เมื่อ​อยู่​ที่​ภูเขา​โฮเรบ ที่​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​กระทำ​พันธสัญญา​กับ​ชาว​อิสราเอล​หลังจาก​พวก​เขา​ออก​มา​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="11">ปุโรหิต​ทั้งหลาย​จึง​ออก​มา​จาก​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์ ปุโรหิต​ทั้งหมด​ใน​ที่​นั้น​ได้​ชำระ​ตน​ให้​บริสุทธิ์​แล้ว ไม่ว่า​จะ​ประจำ​อยู่​หมู่​เหล่า​ใด</verse>
				<verse number="12">คน​เลวี​ทั้งปวง​ซึ่ง​เป็น​นัก​ดนตรี​ได้แก่ อาสาฟ เฮมาน เยดูธูน​และ​ลูกชาย​กับ​ญาติ​พี่น้อง​ของ​พวก​เขา​แต่ง​กาย​ด้วย​ผ้า​ลินิน​เนื้อ​ดี​ยืน​อยู่​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ของ​แท่น​บูชา พวก​เขา​ตี​ฉาบ บรรเลง​พิณ​ใหญ่​และ​พิณ​เขา​คู่ มี​ปุโรหิต 120 คน​เป่า​แตร</verse>
				<verse number="13">คน​เป่า​แตร​และ​นัก​ดนตรี​ได้​เล่น​ประสาน​กัน​อย่าง​กลมกลืน​เพื่อ​ถวาย​สรรเสริญ​และ​ขอบพระคุณ​พระยาห์เวห์ พร้อม​ด้วย​เสียง​แตร ฉาบ และ​เครื่อง​ดนตรี​ต่าง​ๆ พวก​นัก​ร้อง​เปล่ง​เสียง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​และ​ร้อง​เพลง​ว่า “พระองค์​ประเสริฐ ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์” แล้ว​มี​เมฆ​มา​ปกคลุม​ทั่ว​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">บรรดา​ปุโรหิต​ไม่อาจ​ปฏิบัติ​หน้าที่​เพราะ​เมฆ​นั้น เนื่องจาก​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​เต็ม​ทั่ว​ทั้ง​วิหาร​ของ​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">แล้ว​โซโลมอน​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​ได้​กล่าว​ไว้​ว่า​พระองค์​จะ​พำนัก​อยู่​ใน​เมฆ​ทึบ</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​ได้​สร้าง​วิหาร​อัน​สง่า​งาม​ถวาย​เพื่อ​พระองค์​จะ​พำนัก​อยู่​นิรันดร์”</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​หัน​กลับ​มา​อวยพร​ชุมนุม​ประชาชน​อิสราเอล​ซึ่ง​ยืน​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พูด​ว่า “สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล ผู้​ที่​มือ​ของ​พระองค์​ได้​กระทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​พระองค์​สัญญา​ไว้​ด้วย​ปาก​กับ​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="5">‘นับ​แต่​วันที่​เรา​นำ​ประชาชน​ของ​เรา​ออก​มา​จาก​อียิปต์ เรา​ไม่ได้​เลือก​เมือง​ของ​เผ่า​ใด​เผ่า​หนึ่ง​ของ​อิสราเอล​ให้​สร้าง​วิหาร​ขึ้น​เพื่อ​นาม​ของ​เรา​จะ​อยู่​ที่​นั่น หรือ​เลือก​ใคร​ขึ้นมา​เป็น​ผู้นำ​ปกครอง​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​เรา</verse>
				<verse number="6">แต่​บัดนี้​เรา​ได้​เลือก​เยรูซาเล็ม​เป็น​ที่​สถาปนา​นาม​ของ​เรา และ​ได้​เลือก​ดาวิด​ให้​ปกครอง​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="7">ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​ตั้ง​ใจ​จะ​สร้าง​วิหาร​ถวาย​แด่​นาม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="8">แต่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘ที่​เจ้า​มี​ใจ​จะ​สร้าง​วิหาร​เพื่อ​นาม​ของ​เรา​นั้น​ก็​ดี​อยู่</verse>
				<verse number="9">ถึง​กระนั้น​เจ้า​จะ​ไม่ได้​เป็น​ผู้​สร้าง​วิหาร แต่​ลูกชาย​ผู้​เป็น​เลือด​เนื้อ​เชื้อ​ไข​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​ผู้​สร้าง​วิหาร​เพื่อ​นาม​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​กระทำ​ตาม​คำ​สัญญา​คือ ให้​ข้าพเจ้า​ได้​ครอง​บัลลังก์​อิสราเอล​สืบ​ต่อ​จาก​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สัญญา​ไว้ และ​ข้าพเจ้า​ได้​สร้าง​วิหาร​นี้​เพื่อ​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="11">เป็น​ที่​ตั้ง​หีบ​พันธสัญญา ซึ่ง​ภายใน​บรรจุ​พันธสัญญา​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ให้​ไว้​กับ​ประชาชน​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="12">จาก​นั้น​โซโลมอน​ยืน​อยู่​หน้า​แท่น​บูชา​ของ​พระยาห์เวห์ ต่อหน้า​ชุมนุม​ประชาชน​อิสราเอล​ทั้งหมด​และ​เขา​ชู​มือ​ขึ้น</verse>
				<verse number="13">เขา​ได้​สร้าง​ยก​พื้น​ทอง​สัมฤทธิ์​กว้าง​ยาว​ด้าน​ละ​ประมาณ 2.3 เมตร และ​สูง​ประมาณ 1.3 เมตร ตั้ง​ไว้​ตรง​กลาง​ลาน​ชั้น​นอก เขา​ยืน​อยู่​บน​ยก​พื้น จาก​นั้น​เขา​คุกเข่า​ลง​ต่อหน้า​ชุมนุม​ประชาชน​อิสราเอล​ทั้งปวง แล้ว​ชู​มือ​ขึ้น​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="14">เขา​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล ทั่ว​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก​ไม่​มี​พระ​อื่น​ใด​เสมอ​เหมือน​พระองค์ ผู้​รักษา​พันธสัญญา​แห่ง​ความ​รัก​ต่อ​เหล่า​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ซึ่ง​ยัง​คง​ดำเนิน​ใน​ทาง​ของ​พระองค์​อย่าง​สุดใจ</verse>
				<verse number="15">พระองค์​รักษา​คำ​มั่น​สัญญา​ต่อ​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​สัญญา​ด้วย​ปาก​และ​กระทำ​ให้​สำเร็จ​ด้วย​มือ​ของ​พระองค์​ดังเช่น​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="16">และ​บัดนี้ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล ขอ​รักษา​คำ​มั่น​สัญญา​ที่​มี​ต่อ​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​ที่​ว่า ‘หาก​เชื้อสาย​ของ​เจ้า​ใส่ใจ​ทำ​ทุก​อย่าง​และ​ดำเนิน​อยู่​ต่อหน้า​เรา​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา​เหมือน​ที่​เจ้า​ได้​ทำ เจ้า​ก็​จะ​ไม่​ขาด​คน​ที่​จะ​สืบทอด​บัลลังก์​อิสราเอล​ต่อหน้า​เรา’</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล บัดนี้​ขอ​โปรด​ให้​เป็น​ไป​ตาม​คำ​มั่น​สัญญา​ที่​ให้​ไว้​แก่​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ด้วย​เถิด</verse>
				<verse number="18">แต่​พระเจ้า​จะ​พำนัก​อยู่​ใน​โลก​นี้​ร่วม​กับ​มนุษย์​จริง​ๆ หรือ ใน​เมื่อ​ฟ้าสวรรค์​สูงสุด​ยัง​ไม่​อาจ​รับ​พระองค์​ไว้​ได้ วิหาร​แห่ง​นี้​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​สร้าง​ขึ้น​จะ​ยิ่ง​เล็ก​น้อย​กว่า​นั้น​สัก​เท่าใด!</verse>
				<verse number="19">ถึง​กระนั้น​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​และ​ตอบ​คำ​วิงวอน​ขอ​พระเมตตา​ซึ่ง​ผู้​รับใช้​กำลัง​อธิษฐาน​ต่อหน้า​พระองค์​ใน​วัน​นี้</verse>
				<verse number="20">ขอ​พระองค์​มอง​วิหาร​แห่ง​นี้​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน วิหาร​ซึ่ง​พระองค์​พูด​ว่า​จะ​เป็น​ที่​สถาปนา​นาม​ของ​พระองค์ ขอ​พระองค์​ฟัง​เมื่อ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​อธิษฐาน​ตรง​ต่อ​ที่​แห่ง​นี้</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ผู้​รับใช้​และ​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระองค์​อธิษฐาน​วิงวอน​ตรง​ต่อ​ที่​แห่ง​นี้ ขอ​ฟัง​จาก​ฟ้าสวรรค์​อัน​เป็น​ที่​พำนัก​ของ​พระองค์ และ​เมื่อ​พระองค์​ฟัง​แล้ว ขอ​โปรด​ยกโทษ</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​ผู้​ใด​ทำ​ผิด​ต่อ​เพื่อนบ้าน​และ​ต้อง​สาบาน และ​เขา​มา​สาบาน​หน้า​แท่น​บูชา​ใน​วิหาร​นี้</verse>
				<verse number="23">ขอ​พระองค์​ฟัง​จาก​ฟ้าสวรรค์​และ​วินิจฉัย ขอ​ตัดสิน​ความ​ระหว่าง​ผู้​รับใช้​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์ ขอ​ลงโทษ​คน​ผิด​และ​ให้​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ​ตก​แก่​ศีรษะ​ของ​เขา​เอง ส่วน​ผู้​บริสุทธิ์​ขอ​พิสูจน์​ให้​เห็น​ว่า​เขา​ไม่​ผิด โดย​ปฏิบัติ​ต่อ​พวก​เขา​ตาม​ความ​บริสุทธิ์​ของ​เขา</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระองค์​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์​และ​ถูก​ศัตรู​พิชิต หาก​เขา​หัน​กลับ​มา​หา​พระองค์ มา​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระองค์ อธิษฐาน​และ​วิงวอน​ต่อ​พระองค์​ใน​วิหาร​แห่ง​นี้</verse>
				<verse number="25">ขอ​ฟัง​จาก​ฟ้าสวรรค์ และ​อภัย​บาป​ของ​เหล่า​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระองค์ และ​นำ​เขา​กลับมา​ยัง​ดินแดน​ซึ่ง​พระองค์​ให้​แก่​พวก​เขา​และ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​ท้องฟ้า​ถูก​ปิด​และ​ไม่​มี​ฝน​เพราะ​ประชาชน​ของ​พระองค์​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์ เมื่อ​เขา​อธิษฐาน​ตรง​ต่อ​ที่​แห่ง​นี้ มา​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระองค์ และ​หัน​จาก​บาป​ของ​ตน​เพราะ​พระองค์​ได้​ลงโทษ​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="27">ขอ​ฟัง​จาก​ฟ้าสวรรค์​และ​อภัย​บาป​ของ​ประชาชน​อิสราเอล​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ขอ​สอน​หนทาง​ดำเนิน​ชีวิต​ที่​ถูกต้อง และ​ให้​ฝน​แก่​ดินแดน​ซึ่ง​พระองค์​ยก​ให้​เป็น​มรดก​ของ​เหล่า​ประชาชน</verse>
				<verse number="28">หาก​เกิด​การ​กันดาร​อาหาร​หรือ​โรค​ระบาด​ใน​ดินแดน หรือ​โรค​พืช หรือ​โรค​รา​น้ำค้าง หรือ​ตั๊กแตน​บุก​มา​ทำลาย หรือ​เหล่า​ศัตรู​มา​ล้อม​เมือง ไม่ว่า​จะ​เป็น​โรค​หรือ​ภัยพิบัติ​ใด​ๆ ก็​ตาม​ที่​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​มี​คำ​อธิษฐาน​หรือ​คำ​วิงวอน​จาก​ผู้​ใด​ผู้​หนึ่ง​ใน​หมู่​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระองค์ ซึ่ง​แต่ละ​คน​ย่อม​รู้​ถึง​ความ​ทุกข์​ใจ​และ​ความ​เจ็บ​ปวด​ของ​ตน​ดี และ​ชูมือ​ขึ้น​ตรง​ต่อ​วิหาร​แห่ง​นี้</verse>
				<verse number="30">ขอ​ฟัง​จาก​ฟ้าสวรรค์​อัน​เป็น​ที่​พำนัก​ของ​พระองค์ ขอ​อภัย​โทษ​และ​จัดการ​กับ​แต่ละ​คน​ตาม​การ​กระทำ​ของ​เขา เนื่องจาก​พระองค์​รู้จัก​จิตใจ​ของ​เขา (เพราะ​พระองค์​เท่านั้น​รู้​ถึง​จิตใจ​มนุษย์)</verse>
				<verse number="31">เพื่อ​เขา​จะ​ยำเกรง​พระองค์​และ​ดำเนิน​ชีวิต​ด้วย​การ​เชื่อฟัง​พระองค์ ตลอด​เวลา​ที่​เขา​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ซึ่ง​พระองค์​ให้​แก่​บรรพบุรุษ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="32">ส่วน​คน​ต่าง​ชาติ​ซึ่ง​ไม่​ใช่​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระองค์ แต่​ได้​มา​จาก​แดน​ไกล​เนื่องด้วย​นาม​อัน​ยิ่งใหญ่ มือ​อัน​มี​ฤทธิ์​และ​แขน​ที่​เหยียด​ออก​ของ​พระองค์ เมื่อ​เขา​มา​อธิษฐาน​ตรง​ต่อ​วิหาร​แห่ง​นี้</verse>
				<verse number="33">ขอ​ฟัง​จาก​ฟ้าสวรรค์​อัน​เป็น​ที่​พำนัก​ของ​พระองค์ และ​ขอ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​คน​ต่าง​ชาติ​ผู้​นั้น​ได้​ขอ​ต่อ​พระองค์ เพื่อ​มวล​ประชาชาติ​ใน​โลก​จะ​รู้จัก​นาม​ของ​พระองค์​และ​ยำเกรง​พระองค์ เช่น​เดียว​กับ​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระองค์​เอง และ​รู้​ว่า​ข้าพเจ้า​ได้​สร้าง​บ้าน​หลัง​นี้​เพื่อ​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​พระองค์​ใช้​ประชาชน​ของ​พระองค์​ออก​ไป​รบ​กับ​ศัตรู​ไม่ว่า​ที่​ใด และ​เขา​อธิษฐาน​ต่อ​พระองค์​มุ่ง​ตรง​มายัง​นคร​นี้​ที่​เลือก​สรร​ไว้ และ​ยัง​วิหาร​แห่ง​นี้​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​สร้าง​ขึ้น​เพื่อ​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="35">ขอ​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​และ​คำ​วิงวอน​ของ​เขา​จาก​ฟ้าสวรรค์​และ​ขอ​ช่วย​เหลือ​เขา</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​พวก​เขา​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์ เพราะ​มี​ใคร​บ้าง​ที่​ไม่​ทำ​บาป​เลย และ​พระองค์​โกรธ​พวก​เขา และ​ยอม​ให้​ศัตรู​พิชิต​เขา​นำ​เขา​ไป​เป็น​เชลย​ใน​ต่าง​แดน​ไม่ว่า​ใกล้​หรือ​ไกล</verse>
				<verse number="37">ถ้า​เขา​กลับใจ​ได้​ใน​แดน​เชลย สำนึก​ผิด และ​วิงวอน​ต่อ​พระองค์​ใน​ดินแดน​นั้น แล้ว​พูด​ว่า ‘พวก​เรา​ได้​ทำ​บาป พวก​เรา​ผิด​ไป​แล้ว​และ​ได้​ประพฤติ​ชั่ว’</verse>
				<verse number="38">และ​หาก​เขา​หัน​กลับ​มา​หา​พระองค์​อย่าง​สุด​จิต​สุด​ใจ​ใน​แดน​เชลย และ​อธิษฐาน​ตรง​มา​ยัง​ดินแดน​แห่ง​นี้​ซึ่ง​พระองค์​ให้​แก่​บรรพบุรุษ ตรง​มา​ยัง​นคร​ซึ่ง​พระองค์​เลือก​สรร​และ​ยัง​วิหาร​แห่ง​นี้​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​ได้​สร้าง​ขึ้น​เพื่อ​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="39">ก็​ขอ​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​และ​คำ​วิงวอน​ของ​เขา​จาก​ฟ้าสวรรค์​อัน​เป็น​ที่​พำนัก​ของ​พระองค์ และ​ขอ​ช่วย​เหลือ​เขา​และ​อภัย​โทษ​แก่​ประชาชน​ของ​พระองค์​ผู้​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="40">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า บัดนี้​ขอ​พระองค์​มอง​และ​เงี่ย​หู​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ทั้งปวง​ต่อ​พระองค์​ใน​ที่​แห่ง​นี้</verse>
				<verse number="41">และ​บัดนี้ พระเจ้า​พระยาห์เวห์ ขอ​ลุกขึ้น​และ​มา​ยัง​ที่​พำนัก​ของ​พระองค์​เถิด ทั้ง​พระองค์​และ​หีบ​พันธสัญญา​แห่ง​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์ พระเจ้า​พระยาห์เวห์ ขอให้​บรรดา​ปุโรหิต​ของ​พระองค์​สวม​ความ​รอด​เป็น​อาภรณ์ ขอให้​ประชาชน​ผู้​สัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์​ปีติ​ยินดี​ใน​ความ​ประเสริฐ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="42">พระเจ้า​พระยาห์เวห์ ขอ​อย่า​ปฏิเสธ​ผู้​ที่​เจิม​ตั้ง​ไว้ ขอ​ระลึก​ถึง​ความ​รัก​อัน​ยิ่งใหญ่​ที่​สัญญา​ไว้​แก่​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เมื่อ​โซโลมอน​อธิษฐาน​จบ ก็​มี​ไฟ​จาก​ฟ้าสวรรค์​ลง​มา​เผา​ของ​ถวาย​และ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว และ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​ปกคลุม​ทั่ว​วิหาร</verse>
				<verse number="2">ปุโรหิต​ไม่​สามารถ​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ได้ เพราะ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​ปกคลุม​ทั่ว​วิหาร</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​เห็น​ไฟ​ลง​มา​และ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​เหนือ​วิหาร ก็​คุกเข่า​กราบ​ลง​กับ​พื้น นมัสการ​และ​ขอบพระคุณ​พระยาห์เวห์​ว่า “พระองค์​ประเสริฐ ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์”</verse>
				<verse number="4">จาก​นั้น​กษัตริย์​และ​ปวง​ประชาชน​ก็​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​โซโลมอน​ถวาย​วัว​ผู้ 22,000 ตัว กับ​แกะ​และ​แพะ 120,000 ตัว เป็นอันว่า​กษัตริย์​และ​ปวง​ประชาชน​ได้​ถวาย​วิหาร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="6">ปุโรหิต​ทั้งหลาย​เข้า​ประจำ​หน้าที่ เช่น​เดียว​กับ​คน​เลวี​ทั้งหลาย​ซึ่ง​ขับร้อง​บทเพลง​ขอบพระคุณ​ว่า “ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์” โดย​ใช้​เครื่อง​ดนตรี​ของ​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​กษัตริย์​ดาวิด​ทำ​ขึ้น​เพื่อ​ใช้​ใน​การ​สรรเสริญ​และ​ขอบพระคุณ​พระยาห์เวห์ เหล่า​ปุโรหิต​เป่า​แตร​อยู่​ด้าน​ตรงข้าม​คน​เลวี ส่วน​ประชาชน​ทั้งปวง​ยืน​อยู่</verse>
				<verse number="7">โซโลมอน​ประกอบ​พิธี​ชำระ​ส่วน​กลาง​ของ​ลาน​หน้า​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว และ​ไขมัน​ของ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​ที่​นั่น เพราะ​แท่น​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​ทำ​ขึ้น​นั้น​เล็ก​เกินไป​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว ธัญ​บูชา และ​ไขมัน​ของ​เครื่อง​บูชา</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​โซโลมอน​ร่วม​พิธี​ฉลอง​กับ​ประชาชน​อิสราเอล​ตลอด​เจ็ด​วัน มหาชน​จาก​ทั่ว​อิสราเอล​จาก​เมือง​เลโบฮามัท​จด​ลำน้ำ​แห่ง​อียิปต์</verse>
				<verse number="9">ใน​วันที่​แปด​มี​การ​ชุมนุม​ใหญ่​อีก​ครั้ง​หนึ่ง เพราะ​พวก​เขา​ได้​ฉลอง​การ​ถวาย​แท่น​บูชา​เจ็ด​วัน และ​ฉลอง​เทศกาล​อีก​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ใน​วันที่​ยี่สิบ​สาม​ของ​เดือน​ที่​เจ็ด โซโลมอน​ส่ง​ประชาชน​กลับ​บ้าน​ด้วย​ความ​สุข​และ​ชื่นชม​ยินดี​ใน​สิ่ง​ดีงาม​ต่าง​ๆ ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ได้​กระทำ​เพื่อ​ดาวิด​และ​โซโลมอน​และ​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​โซโลมอน​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​วัง​เสร็จ​แล้ว และ​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​คิด​จะ​ทำ​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​วัง​สำเร็จ​ครบถ้วน​แล้ว</verse>
				<verse number="12">คืน​วัน​หนึ่ง​พระยาห์เวห์​ปรากฏ​แก่​โซโลมอน​และ​พูด​ว่า “เรา​ได้ยิน​คำ​อธิษฐาน​ของ​เจ้า​และ​ได้​เลือก​สถานที่​แห่ง​นี้​เพื่อ​ตัว​เรา​เอง ให้​เป็น​วิหาร​สำหรับ​ถวาย​เครื่อง​บูชา</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​เรา​ปิด​กั้น​ฟ้า​ไว้​ไม่​ให้​ฝน​ตก หรือ​สั่ง​ให้​ตั๊กแตน​มา​กัด​กิน​พืชพันธุ์ หรือ​ส่ง​โรค​ระบาด​มา​ท่ามกลาง​ประชาชน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="14">หาก​ประชาชน​ของ​เรา​ซึ่ง​เรียก​ชื่อ​ตาม​นาม​ของ​เรา​จะ​ถ่อม​ใจ​ลง​และ​อธิษฐาน​แสวงหา​หน้า​ของ​เรา และ​หัน​กลับ​จาก​วิถี​อัน​ชั่วร้าย​ของ​เขา แล้ว​เรา​จะ​รับ​ฟัง​เขา​จาก​ฟ้าสวรรค์ เรา​จะ​อภัย​บาป​ของ​เขา และ​จะ​รักษา​แผ่นดิน​ของ​เขา​ให้​หาย</verse>
				<verse number="15">บัดนี้​เรา​จะ​เปิด​ตา​ดู​และ​เปิด​หู​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ทั้งหลาย​ใน​ที่​แห่ง​นี้</verse>
				<verse number="16">เรา​ได้​เลือก​วิหาร​แห่ง​นี้​และ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์ เพื่อ​นาม​ของ​เรา​จะ​อยู่​ที่​นั่น​ชั่วนิรันดร์ ตา​และ​ใจ​ของ​เรา​จะ​อยู่​ที่​นั่น​เสมอ​ไป</verse>
				<verse number="17">ส่วน​เจ้า หาก​เจ้า​ดำเนิน​อยู่​ต่อหน้า​เรา​อย่าง​สัตย์ซื่อ​เหมือน​ดาวิด​พ่อ​ของ​เจ้า หาก​เจ้า​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง รักษา​กฎ​เกณฑ์​และ​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="18">เรา​ก็​จะ​สถาปนา​บัลลังก์​ของ​เจ้า​เหมือน​ที่​เรา​ได้​ทำ​พันธสัญญา​ไว้​กับ​ดาวิด​พ่อ​ของ​เจ้า​ว่า ‘เจ้า​จะ​ไม่​ขาด​ผู้​สืบทอด​ขึ้นมา​ปกครอง​อิสราเอล​เลย’</verse>
				<verse number="19">แต่​หาก​พวก​เจ้า​ทั้งหลาย​หัน​หนี ละทิ้ง​กฎ​เกณฑ์​และ​คำ​สั่ง​ที่​เรา​ให้​พวก​เจ้า​ไว้ ไป​ปรนนิบัติ​และ​นมัสการ​พระ​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="20">เรา​ก็​จะ​ขุด​ราก​ถอน​โคน​อิสราเอล​ออก​จาก​ดินแดน​ของ​เรา​ซึ่ง​เรา​ได้​ยก​ให้​เขา และ​เรา​จะ​ทิ้ง​วิหาร​แห่ง​นี้​ซึ่ง​เรา​ได้​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์​เพื่อ​นาม​ของ​เรา เรา​จะ​ทำ​ให้​กลาย​เป็น​ที่​เย้ยหยัน​และ​คำ​เปรียบเปรย​ใน​หมู่​ประชาชาติ</verse>
				<verse number="21">วิหาร​นี้​จะ​กลาย​เป็น​กอง​ซาก​ปรักหักพัง คน​ทั้งปวง ​ที่​ผ่าน​ไป​มา​ก็​จะ​ตกตะลึง​และ​ถาม​ว่า ‘ทำไม​หนอ​พระยาห์เวห์​จึง​กระทำ​ต่อ​วิหาร​และ​ดินแดน​นี้​ถึง​เพียง​นี้’</verse>
				<verse number="22">ผู้​คน​จะ​ตอบ​ว่า ‘เพราะ​พวก​เขา​ได้​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา ผู้​นำ​พวก​เขา​ออก​มา​จาก​อียิปต์ หัน​ไป​ฝักใฝ่​ปรนนิบัติ​นมัสการ​พระ​อื่น​ๆ แทน ดังนั้น​พระองค์​จึง​นำ​เหตุ​ร้าย​ทั้งหมด​นี้​มา​สู่​พวก​เขา’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ใน​ตอน​ปลาย​ของ​ช่วง​ยี่สิบ​ปี​ที่​โซโลมอน​ก่อ​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​วัง​ของ​เขา​เอง</verse>
				<verse number="2">โซโลมอน​บูรณะ​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ ซึ่ง​กษัตริย์​ฮีราม ​ได้​มอบ​ให้ และ​ให้​ชาว​อิสราเอล​ไป​ตั้ง​ถิ่นฐาน​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="3">โซโลมอน​จึง​ไป​ยัง​เมือง​ฮามัท​โศบาห์ และ​ยึด​เมือง​นั้น​ได้</verse>
				<verse number="4">เขา​บูรณะ​เมือง​ทัดโมร์​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร และ​เมือง​คลัง​เสบียง​ทั้งหมด​ที่​เขา​เคย​สร้าง​ไว้​ใน​ฮามัท​ให้​แข็งแกร่ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="5">เขา​สร้าง​เมือง​เบธโฮโรน​บน​และ​เบธโฮโรน​ล่าง​ขึ้น​ใหม่​ให้​เป็น​เมือง​ป้อม​ปราการ เขา​เสริม​กำแพง​และ​เครื่อง​ป้องกัน​ที่​ประตู</verse>
				<verse number="6">ทั้ง​สร้าง​เมือง​บาอาลัท​และ​หัวเมือง​คลัง​ทั้งหมด ตลอดจน​ทุก​หัว​เมือง​ที่​เก็บ​รถ​ม้า​ศึก​และ​ม้า ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ปรารถนา​จะ​สร้าง​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม เลบานอน และ​ทั่ว​ราช​อาณาจักร​ที่​เขา​ปกครอง</verse>
				<verse number="7">ยัง​คง​มี​บรรดา​คน​ที่​เหลือ​อยู่​ที่​เป็น​ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​อาโมไรต์ ชาว​เปริสซี ชาว​ฮีไวต์ และ​ชาว​เยบุส (คน​เหล่า​นี้​ไม่​ใช่​ชาว​อิสราเอล)</verse>
				<verse number="8">โซโลมอน​เกณฑ์​เชื้อสาย​ที่​เหลือ​อยู่​ของ​คน​เหล่า​นี้​ที่​ยัง​หลงเหลือ​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​ชาว​อิสราเอล​ไม่ได้​กวาดล้าง​ไป​จน​หมด ให้​มา​เป็น​แรงงาน​ทาส​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="9">แต่​โซโลมอน​ไม่ได้​เกณฑ์​ให้​พลเมือง​อิสราเอล​คน​ใด​เป็น​ทาส แต่​ให้​เป็น​พล​รบ นาย​ทัพ ผู้​บัญชาการ​รถ​รบ​และ​พล​รถ​รบ</verse>
				<verse number="10">และ​มี​หัวหน้า​ข้าราชการ​ของ​กษัตริย์​โซโลมอน​อีก 250 คน เป็น​ผู้​ดูแล​สั่งการ​คน​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="11">โซโลมอน​พา​ลูกสาว​ของ​ฟาโรห์​จาก​เมือง​ดาวิด​มา​ยัง​วัง​ที่​เขา​สร้าง​ให้​เธอ เพราะ​เขา​พูด​ว่า “ต้อง​ไม่​ให้​ภรรยา​ของ​ข้า​อยู่​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์​ดาวิด​แห่ง​อิสราเอล เนื่องจาก​สถานที่​ทั้งหลาย​ซึ่ง​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​ผ่าน​เข้า​มา​นั้น​บริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="12">โซโลมอน​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​แด่​พระยาห์เวห์​บน​แท่น​บูชา​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​สร้าง​ขึ้น​ตรง​หน้า​มุข​ของ​วิหาร</verse>
				<verse number="13">ตาม​ระเบียบ​กำหนด​สำหรับ​ของ​ถวาย​ประจำ​วัน​ซึ่ง​โมเสส​สั่ง​ไว้​สำหรับ​วัน​สะบาโต วัน​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ และ​สาม​เทศกาล​ประจำ​ปี​อัน​ได้แก่ เทศกาล​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ เทศกาล​แห่ง​สัปดาห์ และ​เทศกาล​อยู่​เพิง</verse>
				<verse number="14">โซโลมอน​ดำเนิน​ตาม​ข้อ​ปฏิบัติ​ของ​ดาวิด​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​เขา​ใน​การ​มอบหมาย​หน้าที่​ให้​ปุโรหิต​แต่ละ​หมู่​เหล่า และ​ให้​คน​เลวี​นำ​การ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​และ​ช่วยเหลือ​ปุโรหิต​ตาม​หน้าที่​ประจำ​วัน ทั้ง​กำหนด​เวรยาม​ตาม​หมู่​เหล่า​ให้​เฝ้า​ประตู​ต่าง​ๆ ของ​วิหาร​ตาม​ที่​ดาวิด​คน​ของ​พระเจ้า​ได้​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="15">พวก​เขา​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​กษัตริย์​อย่าง​เคร่งครัด ทั้ง​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี ไม่ว่า​ใน​เรื่อง​ใด รวม​ทั้ง​เรื่อง​คลัง​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="16">กิจ​ทั้งปวง​ของ​โซโลมอน​สำเร็จ​ลุล่วง นับ​แต่​วันที่​วาง​ฐานราก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​จน​สำเร็จ​ครบถ้วน เป็น​อัน​ว่า​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​สำเร็จ​เรียบร้อย</verse>
				<verse number="17">จาก​นั้น​โซโลมอน​ไป​ที่​เอซีโอนเกเบอร์ และ​เอลัท​บน​ชาย​ฝั่ง​ของ​เอโดม</verse>
				<verse number="18">และ​ฮีราม​ส่ง​เรือ​มา​ให้​พร้อม​คน​ของ​เขา​ที่​เป็น​ทหาร​เรือ​ซึ่ง​รู้จัก​ทะเล​ดี คน​เหล่า​นี้​กับ​คน​ของ​โซโลมอน​เดินเรือ​ไป​ยัง​โอฟีร์ และ​นำ​ทองคำ​หนัก 450 ตะลันต์ ​กลับมา​ถวาย​กษัตริย์​โซโลมอน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">เมื่อ​ราชินี​แห่ง​เชบา​ได้ยิน​กิตติศัพท์​ของ​โซโลมอน ก็​มา​ยัง​กรุง​เยรูซาเล็ม​เพื่อ​ทดสอบ​เขา​โดย​ตั้ง​คำถาม​ยาก​ๆ เธอ​มาถึง​กรุง​เยรูซาเล็ม​พร้อม​กับ​กอง​คาราวาน​ใหญ่ มี​อูฐ​บรรทุก​เครื่องเทศ ทองคำ​จำนวน​มาก และ​เพชร​นิล​จินดา เธอ​พบ​โซโลมอน​และ​สนทนา​ทุก​เรื่อง​ที่​คิด​ไว้</verse>
				<verse number="2">โซโลมอน​ตอบ​ปัญหา​ของ​เธอ​ได้​ทุก​ข้อ ไม่​มี​สิ่งใด​ยาก​เกิน​กว่า​ที่​เขา​จะ​อธิบาย​แก่​เธอ</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ราชินี​แห่ง​เชบา​เห็น​สติ​ปัญญา​ของ​โซโลมอน และ​วัง​ที่​สร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="4">อาหาร​บน​โต๊ะ ข้าราชการ​ที่​เข้า​เฝ้า มหาดเล็ก​ใน​เครื่องแบบ และ​พนักงาน​เชิญ​ถ้วย​ใน​เครื่องแบบ และ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ซึ่ง​ถวาย​ที่ ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ เธอ​ก็​ประหลาด​ใจ​เป็น​ล้นพ้น</verse>
				<verse number="5">เธอ​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า “ที่​ดิฉัน​ได้ยิน​ได้​ฟัง​มา​ใน​ประเทศ​ของ​ดิฉัน​เกี่ยวกับ​ความ​สำเร็จ​และ​สติ​ปัญญา​ของ​ท่าน​ล้วน​เป็น​ความ​จริง</verse>
				<verse number="6">แต่​ดิฉัน​ไม่​เชื่อ​มา​ก่อน​เลย​จน​กระทั่ง​ได้​มา​เห็น​กับ​ตา แท้​จริง​แล้ว​ที่​ดิฉัน​ได้ยิน​มา​ก็​ยัง​ไม่​ถึง​ครึ่ง​ของ​สติ​ปัญญา​ของ​ท่าน ท่าน​ยิ่งใหญ่​กว่า​ที่​เขา​ร่ำลือ​กัน​มาก​นัก</verse>
				<verse number="7">ประชาชน​ของ​ท่าน​คง​มี​ความ​สุข​ยิ่งนัก! ข้าราชการ​ของ​ท่าน​คง​มี​ความ​สุข​ที่​ได้​พบ​และ​ฟัง​สติ​ปัญญา​ของ​ท่าน​อยู่​เสมอ!</verse>
				<verse number="8">สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ที่​ได้​โปรดปราน​และ​ตั้ง​ท่าน​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ครอง​บัลลังก์​ของ​พระองค์ และ​ปกครอง​ใน​นาม​ของ​พระเจ้า​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระเจ้า​ของ​ท่าน​รัก​อิสราเอล​ยิ่งนัก และ​ประสงค์​จะ​เชิดชู​อิสราเอล​ไว้​ตลอด​กาล จึง​ตั้ง​ท่าน​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​พวก​เขา​เพื่อ​ผดุง​ความ​ยุติธรรม​และ​ความ​ชอบธรรม”</verse>
				<verse number="9">เธอ​จึง​ถวาย​ทองคำ​หนัก 120 ตะลันต์ เครื่องเทศ​มากมาย และ​อัญมณี​ล้ำค่า​แด่​โซโลมอน ไม่​เคย​มี​เครื่องเทศ​เหมือน​ที่​ราชินี​แห่ง​เชบา​มอบ​ให้​กษัตริย์​โซโลมอน​มา​ก่อน​เลย</verse>
				<verse number="10">(พวก​คน​รับใช้​ของ​ฮีราม​และ​ของ​โซโลมอน​นำ​ทองคำ​มา​จาก​เมือง​โอฟีร์​กับ​ไม้​ประดู่ และ​เพชร​นิล​จินดา​ล้ำค่า</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​โซโลมอน​ใช้​ไม้​ประดู่​ทำ​ขั้น​บันได​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​บันได​วัง ทำ​พิณ​ใหญ่​และ​พิณ​เขา​คู่​สำหรับ​เหล่า​นัก​ดนตรี ไม่​พบ​เห็น​เช่น​นั้น​มา​ก่อน​เลย​ทั่ว​ยูดาห์)</verse>
				<verse number="12">กษัตริย์​โซโลมอน​ให้​ทุก​สิ่ง​ตาม​ที่​ราชินี​แห่ง​เชบา​ประสงค์​และ​ขอ เขา​ให้​เธอ​มาก​ยิ่ง​กว่า​ที่​เธอ​นำมา​ให้​เขา จาก​นั้น​ราชินี​กับ​ขบวน​ติดตาม​ก็​กลับ​ประเทศ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="13">ทุก​ปี​โซโลมอน​ได้รับ​ทองคำ​หนัก 666 ตะลันต์</verse>
				<verse number="14">ยัง​ไม่​รวม​ภาษี​อากร​ที่​พ่อค้า​วาณิช​นำมา รวม​ทั้ง​เงิน​และ​ทอง​จาก​บรรดา​กษัตริย์​อาระเบีย และ​เหล่า​ผู้​ปกครอง​ของ​ดินแดน​นั้น​นำมา​ถวาย</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์​โซโลมอน​ให้​นำ​ทองคำ​มา​ตี​เป็น​โล่​ใหญ่​สองร้อย​อัน แต่ละ​อัน​ใช้​ทองคำ​หนัก 600 เชเขล</verse>
				<verse number="16">และ​โล่​เล็ก​สามร้อย​อัน แต่ละ​อัน​ใช้​ทองคำ​หนัก 300 เชเขล เขา​เก็บ​โล่​เหล่า​นี้​ไว้​ใน​วัง​ป่า​แห่ง​เลบานอน</verse>
				<verse number="17">แล้ว​กษัตริย์​ยัง​ได้​ทำ​บัลลังก์​ขนาด​ใหญ่ ตกแต่ง​ด้วย​งาช้าง​และ​บุ​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="18">บัลลังก์​นี้​มี​บันได​หก​ขั้น​และ​แท่น​รอง​เท้า​ทำ​ด้วย​ทองคำ​ติด​กัน ที่​วาง​มือ​ทั้ง​สอง​ข้าง​มี​สิงโต​ขนาบ​ข้าง​ละ​ตัว</verse>
				<verse number="19">ที่​บันได​แต่ละ​ขั้น​มี​สิงโต​ยืน​อยู่​ข้าง​ละ​ตัว รวม​เป็น​สิบสอง​ตัว ไม่​เคย​มี​เช่น​นี้​ใน​ราชอาณาจักร​อื่น</verse>
				<verse number="20">ถ้วย​ทุก​ใบ​ของ​กษัตริย์​โซโลมอน​ทำ​ด้วย​ทองคำ และ​เครื่องใช้​ไม้สอย​ทั้งหมด​ใน​วัง​แห่ง​ป่า​เลบานอน​ล้วน​ทำ​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์ ไม่​มี​สิ่งใด​ทำ​ด้วย​เงิน เพราะ​ใน​สมัย​โซโลมอน​ถือ​ว่า​เงิน​ด้อยค่า</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​มี​กอง​เรือ​พาณิชย์ โดย​พวก​คน​รับใช้​ซึ่ง​ได้​มา​จาก​กษัตริย์​ฮีราม เรือ​จะ​บรรทุก​ทองคำ เงิน งาช้าง ลิง​และ​ลิงบาบูน​กลับมา​ทุก​สาม​ปี</verse>
				<verse number="22">กษัตริย์​โซโลมอน​มั่งคั่ง​และ​มี​สติ​ปัญญา​เหนือ​กว่า​กษัตริย์​อื่น​ทั้งปวง​ใน​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="23">กษัตริย์​ทั่ว​โลก​มา​พบ​โซโลมอน เพื่อ​ฟัง​สติ​ปัญญา​ซึ่ง​พระเจ้า​ให้​ไว้​ใน​ใจ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="24">ปีแล้วปีเล่า​ทุก​คน​ที่​มา​จะ​นำ​เครื่อง​บรรณาการ​มา​ถวาย​ได้แก่ เครื่องเงิน​เครื่องทอง เสื้อผ้า​อาภรณ์ อาวุธ เครื่องเทศ ม้า​และ​ล่อ</verse>
				<verse number="25">โซโลมอน​มี​ที่​เก็บ​รถ​ม้า​ศึก​และ​ม้า 4,000 แห่ง และ​มี​ม้า 12,000 ตัว ซึ่ง​เขา​เก็บ​บาง​ส่วน​ไว้​ที่​หัว​เมือง​ซึ่ง​ใช้​เก็บ​รถ​ม้า​ศึก​และ​บาง​ส่วน​อยู่​กับ​เขา​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="26">เขา​ปกครอง​กษัตริย์​ทั้งปวง​และ​อาณาจักร​ต่าง​ๆ ตั้งแต่​แม่น้ำ​ยูเฟรติส จน​จด​ดินแดน​ฟีลิสเตีย​และ​ไกล​ถึง​พรมแดน​อียิปต์</verse>
				<verse number="27">เขา​ทำ​ให้​เงิน​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​มี​มากมาย​เหมือน​ก้อนหิน และ​มี​ไม้​สน​ซีดาร์​ดาษดื่น​เหมือน​ต้น​มะเดื่อ​แถบ​เชิง​เขา</verse>
				<verse number="28">ม้า​ของ​โซโลมอน​นั้น​นำ​เข้า​จาก​อียิปต์​และ​ประเทศ​อื่น​ๆ​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="29">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​โซโลมอน​ตั้งแต่​ต้น​จน​จบ​มี​เขียน​ไว้​ใน​บันทึก​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​นาธัน ใน​คำ​พยากรณ์​ของ​อาหิยาห์​แห่ง​ชิโลห์ และ​ใน​นิมิต​ของ​ผู้​ทำนาย​อิดโด​เกี่ยวกับ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​เนบัท​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="30">โซโลมอน​ปกครอง​เหนือ​อิสราเอล​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​เป็น​เวลา​สี่สิบ​ปี</verse>
				<verse number="31">แล้ว​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​เมือง​ของ​ดาวิด​พ่อ​ของ​เขา และ​เรโหโบอัม​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">เรโหโบอัม​ไป​ที่​เชเคม เพราะ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​พา​กัน​ไป​ที่​นั่น​เพื่อ​ตั้ง​เรโหโบอัม​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​เนบัท (ซึ่ง​หนี​กษัตริย์​โซโลมอน​ไป​อยู่​ใน​อียิปต์) ทราบ​ข่าว​จึง​กลับมา​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​ก็​ส่ง​คน​ไป​ตาม​เยโรโบอัม​มา แล้ว​เขา​กับ​อิสราเอล​ทั้งปวง​ก็​มา​พบ​และ​พูด​กับ​เรโหโบอัม​ว่า</verse>
				<verse number="4">“พ่อ​ของ​ท่าน​วาง​แอก​หนัก​ให้​พวก​ข้าพเจ้า บัดนี้​ขอ​ผ่อน​ภาระ​และ​บรรเทา​แอก​ที่​วาง​ไว้ แล้ว​พวก​ข้าพเจ้า​จะ​รับใช้​ท่าน”</verse>
				<verse number="5">เรโหโบอัม​ตอบ​ว่า “อีก​สาม​วัน​ค่อย​กลับมา​พบ​ข้า” ประชาชน​จึง​กลับไป</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​เรโหโบอัม​หารือ​กับ​บรรดา​ผู้​อาวุโส​ซึ่ง​เคย​ให้​คำ​ปรึกษา​แด่​โซโลมอน​พ่อ​ของ​เขา​เมื่อ​ครั้ง​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ว่า “ท่าน​ว่า​ข้า​ควร​จะ​ตอบ​ประชาชน​เหล่า​นี้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “หาก​ท่าน​แสดง​ความ​เมตตา​ต่อ​ประชาชน เอาใจ​พวก​เขา​และ​ตอบ​ตาม​ที่​พวก​เขา​ต้องการ พวก​เขา​ก็​จะ​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​เสมอ​ไป”</verse>
				<verse number="8">แต่​เรโหโบอัม​ไม่​ฟัง​คำ​แนะนำ​ของ​ผู้​อาวุโส กลับ​ปรึกษา​พวก​หนุ่ม​ๆ ซึ่ง​เติบโต​มา​ด้วย​กัน​และ​รับใช้​เขา​อยู่</verse>
				<verse number="9">เรโหโบอัม​ถาม​พวก​เขา​ว่า “พวก​เจ้า​จะ​แนะนำ​อย่างไร ข้า​ควร​จะ​ตอบ​คน​ที่​มา​พูด​กับ​ข้า​ว่า ‘ขอ​ผ่อนปรน​แอก​ที่​พ่อ​ของ​ท่าน​วาง​ไว้​บน​พวก​ข้าพเจ้า’ ว่า​อย่างไร”</verse>
				<verse number="10">พวก​คน​หนุ่ม​ที่​เติบโต​ขึ้นมา​กับ​เขา​ก็​ตอบ​ว่า “ผู้คน​มา​พูด​กับ​ท่าน​ว่า ‘พ่อ​ของ​ท่าน​วาง​แอก​หนัก​บน​เรา ขอ​ทำ​ให้​แอก​ของ​เรา​เบา​ลง’ ตอน​นี้​ให้​ท่าน​บอก​กับ​พวก​เขา​ว่า ‘นิ้ว​ก้อย​ของ​ข้า​ก็​หนา​ยิ่ง​กว่า​เอว​ของ​พ่อ​ข้า​เสียอีก</verse>
				<verse number="11">พ่อ​ของ​ข้า​วาง​แอก​หนัก​บน​พวก​เจ้า ข้า​จะ​ทำ​ให้​หนัก​ยิ่ง​ขึ้น​ไป​อีก พ่อ​ของ​ข้า​เคย​ใช้​แส้​เฆี่ยน​พวก​เจ้า ส่วน​ข้า​จะ​ใช้​แมงป่อง​เล่นงาน​พวก​เจ้า’ ”</verse>
				<verse number="12">สาม​วัน​ต่อมา​เยโรโบอัม​และ​ประชาชน​ทั้งปวง​กลับมา​พบ​กษัตริย์​เรโหโบอัม​ตาม​ที่​พูด​ไว้​ว่า “อีก​สาม​วัน​ค่อย​กลับมา​พบ​ข้า”</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​ตอบ​พวก​เขา​ด้วย​ท่าที​แข็ง​กร้าว เขา​ปฏิเสธ​คำ​แนะนำ​ของ​เหล่า​ผู้​อาวุโส</verse>
				<verse number="14">เขา​ทำ​ตาม​คำ​แนะนำ​ของ​พวก​คน​หนุ่ม​และ​พูด​ว่า “พ่อ​ของ​ข้า​วาง​แอก​หนัก​ให้​พวก​เจ้า ข้า​จะ​ให้​หนัก​ยิ่ง​ขึ้น​ไป​อีก พ่อ​เคย​ใช้​แส้​เฆี่ยน​เจ้า ส่วน​ข้า​จะ​ใช้​แมงป่อง​เล่นงาน​เจ้า”</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​กษัตริย์​ไม่​รับ​ฟัง​ประชาชน เหตุการณ์​นี้​มา​จาก​พระเจ้า เพื่อ​ให้​สำเร็จ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ไว้​กับ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​เนบัท​ผ่าน​ทาง​อาหิยาห์​ชาว​ชิโลห์</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​อิสราเอล​ทั้งปวง​เห็นว่า​กษัตริย์​ไม่​ฟัง​พวก​ตน พวก​เขา​ก็​ตอบ​กษัตริย์​ว่า “เรา​เกี่ยวข้อง​อะไร​กับ​ดาวิด เรา​มี​ส่วน​อัน​ใด​กับ​ลูกชาย​ของ​เจสซี ชาว​อิสราเอล กลับ​บ้าน​กัน​เถิด! ให้​ดาวิด​ดูแล​ปกครอง​ครอบครัว​ของ​ตัวเอง​ไป​ก็​แล้ว​กัน!” ดังนั้น​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​จึง​พา​กัน​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="17">แต่​เรโหโบอัม​ยัง​คง​ปกครอง​คน​อิสราเอล​ซึ่ง​อยู่​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​เรโหโบอัม​ใช้​อาโดนีรัม ไป​เกณฑ์​แรงงาน​โยธา​ตาม​หน้าที่ แต่​อิสราเอล​รุม​เอา​ก้อนหิน​ขว้าง​เขา​จน​ตาย ส่วน​กษัตริย์​เรโหโบอัม รีบ​หลบ​ขึ้น​รถ​ม้า​หนี​กลับ​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น​อิสราเอล​จึง​กบฏ​ต่อ​ครอบครัว​ของ​ดาวิด​มา​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เมื่อ​เรโหโบอัม​มา​ถึง​เยรูซาเล็ม เขา​ระดม​คน​หนุ่ม​ที่​มี​ความ​สามารถ​จาก​เผ่า​ยูดาห์​และ​เผ่า​เบนยามิน 180,000 คน เพื่อ​ทำ​สงคราม​กับ​อิสราเอล​และ​กอบกู้​อาณาจักร​คืน​มา​ให้​เรโหโบอัม</verse>
				<verse number="2">แต่​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​เชไมอาห์​คน​ของ​พระเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="3">“จง​ไป​บอก​เรโหโบอัม​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​โซโลมอน​แห่ง​ยูดาห์ และ​คน​อิสราเอล​ทั้งปวง​ใน​ยูดาห์​กับ​เบนยามิน​ว่า</verse>
				<verse number="4">‘พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า อย่า​ไป​รบ​กับ​พี่น้อง​อิสราเอล​ของ​เจ้า ทุก​คน​จง​กลับ​บ้าน​ไป​เพราะ​ทั้งหมด​นี้​เรา​เป็น​ผู้​กระทำ’ ” พวก​เขา​ก็​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ไม่ได้​ไป​รบ​กับ​เยโรโบอัม</verse>
				<verse number="5">เรโหโบอัม​อาศัย​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​และ​สร้าง​เมือง​ต่าง​ๆ ใน​ยูดาห์​เพื่อ​ป้องกัน​ดินแดน​ได้แก่</verse>
				<verse number="6">เบธเลเฮม เอตาม เทโคอา</verse>
				<verse number="7">เบธซูร์ โสโค อดุลลัม</verse>
				<verse number="8">กัท มาเรชาห์ ศิฟ</verse>
				<verse number="9">อาโดราอิม ลาคีช อาเซคาห์</verse>
				<verse number="10">โศราห์ อัยยาโลน และ​เฮโบรน เมือง​เหล่า​นี้​คือ​เมือง​ป้อม​ปราการ​ใน​ยูดาห์​และ​เบนยามิน</verse>
				<verse number="11">เขา​เสริม​ปราการ​และ​เครื่อง​ป้องกัน​ต่าง​ๆ และ​ตั้ง​ผู้​สั่งการ​ไว้​ดูแล มี​เสบียง น้ำมัน​มะกอก และ​เหล้า​องุ่น​พร้อม</verse>
				<verse number="12">เขา​เก็บ​หอก​และ​โล่​ไว้​ทุก​เมือง และ​ทำ​ให้​เมือง​เหล่า​นี้​แข็งแกร่ง ดังนั้น​ยูดาห์​และ​เบนยามิน​ยัง​คง​เป็น​ของ​เขา</verse>
				<verse number="13">บรรดา​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี​จาก​เขต​ต่าง​ๆ ทั่ว​อิสราเอล​อยู่​ฝ่าย​เรโหโบอัม</verse>
				<verse number="14">คน​เลวี​ถึง​กับ​ทิ้ง​ทุ่ง​หญ้า​และ​ทรัพย์สิน​มายัง​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม เพราะ​ถูก​เยโรโบอัม​กับ​ลูกชาย​ปลด​ออก​จาก​ตำแหน่ง​ปุโรหิต​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เขา​แต่งตั้ง​ปุโรหิต​ของ​เขา​เอง​สำหรับ​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย​และ​สำหรับ​เทวรูป​แพะ​และ​ลูก​วัว​ซึ่ง​เยโรโบอัม​สร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="16">คน​จาก​ทุก​เผ่า​ของ​อิสราเอล​ที่​มี​ใจ​จดจ่อ​แสวงหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​ก็​ติดตาม​คน​เลวี​มายัง​กรุง​เยรูซาเล็ม​เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ</verse>
				<verse number="17">พวก​เขา​ทำ​ให้​อาณาจักร​ยูดาห์​แข็งแกร่ง​ขึ้น​และ​สนับสนุน​เรโหโบอัม​ลูกชาย​ของ​โซโลมอน​ตลอด​ช่วง​สาม​ปี​ที่​เรโหโบอัม​ดำเนิน​ตาม​แบบ​อย่าง​ของ​ดาวิด​และ​โซโลมอน</verse>
				<verse number="18">เรโหโบอัม​แต่งงาน​กับ​มาหะลัท​ลูกสาว​ของ​เยรีโมท​ลูกชาย​ของ​ดาวิด แม่​คือ​อาบีฮายิล ลูกสาว​ของ​เอลีอับ​ลูกชาย​เจสซี</verse>
				<verse number="19">เธอ​ให้​กำเนิด​ลูกชาย​ได้แก่ เยอูช เชมาริยาห์ และ​ศาอัม</verse>
				<verse number="20">ต่อมา​เขา​ก็​แต่งงาน​กับ​มาอาคาห์​ลูกสาว​ของ​อับซาโลม มี​ลูกชาย​คือ​อาบียาห์ อัททัย ศีศา และ​เชโลมิท</verse>
				<verse number="21">เรโหโบอัม​รัก​มาอาคาห์​ลูกสาว​ของ​อับซาโลม​ยิ่ง​กว่า​ภรรยา​และ​สนม​คน​อื่น​ๆ เขา​มี​ภรรยา 18 คน สนม 60 คน มี​ลูกชาย 28 คน และ​ลูกสาว 60 คน</verse>
				<verse number="22">เรโหโบอัม​ตั้ง​อาบียาห์ ลูกชาย​ที่​เกิด​จาก​มาอาคาห์​ให้​เป็น​เอก​ใน​หมู่​พี่​ๆ น้อง​ๆ เพื่อ​จะ​ได้​ตั้ง​เป็น​กษัตริย์​คน​ต่อไป</verse>
				<verse number="23">เขา​ทำ​การ​อย่าง​ชาญฉลาด​ใน​การ​แยกย้าย​ลูกชาย​คน​อื่น​ๆ ไป​ทั่ว​แดน​ยูดาห์​กับ​เบนยามิน และ​ไป​ยัง​เมือง​ป้อม​ปราการ​ทั้งปวง เขา​จัด​หา​สิ่ง​ต่าง​ๆ ให้​ลูก​ๆ อย่าง​บริบูรณ์​และ​จัดหา​ภรรยา​ให้​อย่าง​มากมาย​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">เมื่อ​บัลลังก์​ของ​เรโหโบอัม​มั่นคง​เป็น​ปึกแผ่น​และ​แข็งแกร่ง​ขึ้น เขา​กับ​อิสราเอล​ทั้งปวง ​ก็​ละทิ้ง​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">เนื่องจาก​พวก​เขา​ไม่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระยาห์เวห์ ดังนั้น​กษัตริย์​ชิชัก​แห่ง​อียิปต์​จึง​กรีธา​ทัพ​มา​ตี​กรุง​เยรูซาเล็ม​ใน​ปี​ที่​ห้า​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​เรโหโบอัม</verse>
				<verse number="3">โดย​มี​รถ​ม้า​ศึก 1,200 คัน พล​ม้า 60,000 คน และ​มี​ทหาร​ราบ​ชาว​ลิเบีย ชาว​สุคคียิม และ​ชาว​คูช ​จำนวน​นับ​ไม่​ถ้วน​มา​จาก​อียิปต์​กับ​เขา</verse>
				<verse number="4">เขา​ยึด​เมือง​ป้อม​ปราการ​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์​มา​จน​ถึง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="5">ผู้​เผย​พระวจนะ​เชไมอาห์​มา​พบ​เรโหโบอัม และ​มา​พบ​บรรดา​ผู้​นำ​ของ​ยูดาห์​ซึ่ง​มา​ชุมนุม​กัน​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​เพราะ​กลัว​ชิชัก และ​กล่าว​กับ​พวก​เขา​ดังนี้ “พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เจ้า​ทั้งหลาย​ได้​ทิ้ง​เรา บัดนี้​เรา​จึง​ทิ้ง​เจ้า​ให้​แก่​ชิชัก’ ”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​เรโหโบอัม​กับ​เหล่า​ผู้​นำ​อิสราเอล​ก็​ถ่อม​ใจ​ลง​และ​ยอมรับ​ว่า “พระยาห์เวห์​เที่ยงธรรม”</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​พระยาห์เวห์​เห็นว่า​พวก​เขา​ถ่อม​ใจ​ลง จึง​มี​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​เชไมอาห์​ว่า “เพราะ​พวก​เขา​ถ่อม​ใจ​ลง เรา​จะ​ไม่​ทำลาย​ล้าง​เขา แต่​จะ​ช่วย​กู้​ใน​ไม่​ช้า เรา​จะ​ไม่​ใช้​ชิชัก​ระบาย​โทสะ​ของ​เรา​เหนือ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="8">แต่​พวก​เขา​จะ​ต้อง​รับใช้​ชิชัก จะ​ได้​เรียนรู้​ความ​แตกต่าง​ระหว่าง​การ​รับใช้​เรา​กับ​การ​รับใช้​บรรดา​กษัตริย์​ชาติ​อื่น​ๆ”</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​กษัตริย์​ชิชัก​แห่ง​อียิปต์​มา​โจมตี​เยรูซาเล็ม เขา​กวาด​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​ไป​จาก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​วัง รวม​ทั้ง​โล่​ทองคำ​ซึ่ง​โซโลมอน​ทำ​ขึ้น</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​กษัตริย์​เรโหโบอัม​จึง​ทำ​โล่​ทอง​สัมฤทธิ์​ขึ้น​แทน และ​มอบหมาย​ให้​เหล่า​ผู้​สั่งการ​ทหาร​องครักษ์​ซึ่ง​ประจำการ​อยู่​ที่​ทาง​เข้า​วัง​ดูแล</verse>
				<verse number="11">เมื่อใด​ก็​ตาม​ที่​กษัตริย์​มา​ยัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ เหล่า​ทหาร​องครักษ์​จะ​ถือ​โล่​มา​กับ​เขา หลังจาก​นั้น​ก็​นำ​โล่​กลับไป​ไว้​ที่​กอง​รักษาการณ์</verse>
				<verse number="12">เนื่องจาก​เรโหโบอัม​ถ่อม​ตัว​ลง ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​จึง​ระงับ​ไป และ​พระเจ้า​ไม่ได้​ทำลาย​เขา​อย่าง​สิ้นซาก แท้​จริง​ยูดาห์​ก็​ยัง​มี​ดี​อยู่​บ้าง</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​เรโหโบอัม​สถาปนา​ตนเอง​ให้​มั่นคง​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​และ​ปกครอง​ใน​ฐานะ​กษัตริย์​ต่อไป เมื่อ​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​มี​อายุ 41 ปี และ​ปกครอง​อยู่ 17 ปี ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม นคร​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​เลือก​สรร​จาก​ทุก​เผ่า​ของ​อิสราเอล​ให้​เป็น​ที่​สถาปนา​นาม​ของ​พระองค์ แม่​ของ​เรโหโบอัม​คือ​นาอามาห์​ชาว​อัมโมน</verse>
				<verse number="14">เรโหโบอัม​ทำ​ชั่ว​เพราะ​ไม่ได้​มี​ใจ​แน่วแน่​ใน​การ​แสวงหา​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​เรโหโบอัม​ตั้งแต่​ต้น​จน​จบ​มี​เขียน​ไว้​ใน​บันทึก​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​เชไมอาห์ และ​ของ​ผู้​ทำนาย​อิดโด​ที่​เกี่ยวกับ​ลำดับ​วงศ์ตระกูล​ไม่​ใช่​หรือ เรโหโบอัม​กับ​เยโรโบอัม​ทำ​สงคราม​กัน​อยู่​เสมอ</verse>
				<verse number="16">เรโหโบอัม​ก็​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​เมือง​ดาวิด และ​อาบียาห์​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">อาบียาห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ตรง​กับ​ปี​ที่​สิบแปด​ของ​สมัย​ของ​เยโรโบอัม</verse>
				<verse number="2">เขา​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​สาม​ปี แม่​ของ​เขา​คือ​มาอาคาห์ ลูกสาว ​ของ​อุรีเอล​แห่ง​กิเบอาห์ มี​สงคราม​ระหว่าง​อาบียาห์​กับ​เยโรโบอัม</verse>
				<verse number="3">อาบียาห์​นำ​กองทัพ​ของ​เหล่า​นัก​รบ​เจน​ศึก​สี่แสน​คน​เข้า​สู้รบ และ​เยโรโบอัม​ได้​ตั้ง​แนวรบ​ต่อสู้​เขา​ด้วย​ทหาร​กล้า​แปดแสน​คน</verse>
				<verse number="4">อาบียาห์​ยืน​อยู่​บน​ภูเขา​เศมาราอิม​ใน​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม และ​พูด​ว่า “เยโรโบอัม​กับ​อิสราเอล​ทั้งปวง​จง​ฟัง​ข้า!</verse>
				<verse number="5">พวก​ท่าน​ก็​รู้​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ทำ​พันธสัญญา​ว่า​เชื้อสาย​ของ​ดาวิด​จะ​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ตลอดไป</verse>
				<verse number="6">แต่​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท​ข้าราชการ​ของ​โซโลมอน​ลูกชาย​ของ​ดาวิด​ทรยศ​นาย​ของ​ตน</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ก็​มี​พวก​วายร้าย​มา​สมทบ​และ​ต่อต้าน​เรโหโบอัม​ลูกชาย​ของ​โซโลมอน ซึ่ง​ขณะ​นั้น​ยัง​อ่อน​วัย และ​ใจ​ไม่​หนักแน่น ไม่​เข้มแข็ง​พอ​ที่​จะ​ต่อกร​กับ​พวก​เขา​ได้</verse>
				<verse number="8">และ​บัดนี้​พวก​ท่าน​คิด​ต่อต้าน​อาณาจักร​ของ​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​เชื้อสาย​ของ​ดาวิด​ปกครอง​อยู่ กองทัพ​ของ​ท่าน​มี​กำลัง​มหึมา​ก็​จริง ทั้ง​มี​ลูก​วัว​ทองคำ​สอง​ตัว​ซึ่ง​เยโรโบอัม​สร้าง​ขึ้น​ให้​เป็น​พระ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="9">แต่​ท่าน​ขับไล่​ปุโรหิต​ของ​พระยาห์เวห์​คือ​เชื้อสาย​อาโรน​กับ​คน​เลวี​ออก​ไป​ไม่​ใช่​หรือ และ​ตั้ง​ปุโรหิต​ขึ้น​เอง​เหมือน​ที่​ชาติ​อื่น​ๆ ทำ​กัน ใคร​ก็​ตาม​ที่​มี​วัว​หนุ่ม​สัก​ตัว​กับ​แกะ​ผู้​อีก​เจ็ด​ตัว​ก็​สามารถ​ชำระ​ตัวเอง​ให้​เป็น​ปุโรหิต​ของ​สิ่ง​ที่​ไม่​ใช่​พระเจ้า​ได้</verse>
				<verse number="10">แต่​ส่วน​พวก​เรา พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​เรา​และ​พวก​เรา​ไม่ได้​ละทิ้ง​พระองค์ ปุโรหิต​ผู้​รับใช้​พระยาห์เวห์​ก็​เป็น​เชื้อสาย​อาโรน​และ​มี​คน​เลวี​คอย​ช่วย​งาน</verse>
				<verse number="11">เขา​เหล่า​นั้น​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​เครื่อง​หอม​แด่​พระยาห์เวห์​ทุก​เช้า​เย็น และ​วาง​ขนมปัง​บน​โต๊ะ​ที่​ไม่​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี คัน​ประทีป​ทองคำ​ก็​จุด​อยู่​ทุก​ค่ำคืน เรา​เพียร​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา ส่วน​ท่าน​ละทิ้ง​พระองค์</verse>
				<verse number="12">พระเจ้า​อยู่​กับ​เรา ท่าน​เป็น​ผู้​นำ​ของ​เรา ปุโรหิต​ของ​พระองค์​เป่า​แตร​ศึก​สู้​กับ​ท่าน ประชาชน​อิสราเอล อย่า​สู้รบ​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​เลย เพราะ​ท่าน​ไม่​มี​วัน​ชนะ​หรอก”</verse>
				<verse number="13">ฝ่าย​เยโรโบอัม​ได้​ส่ง​กอง​ทหาร​ไป​โอบ​หลัง​ยูดาห์​เพื่อ​ซุ่ม​โจมตี</verse>
				<verse number="14">ยูดาห์​หัน​มา​และ​เห็นว่า​ศัตรู​ขนาบ​ทั้ง​หน้า​และ​หลัง​ก็​ร่ำร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์ ปุโรหิต​จึง​เป่า​แตร​ขึ้น</verse>
				<verse number="15">คน​ยูดาห์​ก็​เริ่ม​โห่ร้อง และ​เมื่อ​เขา​โห่ร้อง​ออกศึก พระเจ้า​ให้​เยโรโบอัม​กับ​ทหาร​อิสราเอล​พ่าย​หนี​ต่อหน้า​อาบียาห์​กับ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="16">อิสราเอล​พ่าย​หนี​ต่อหน้า​ยูดาห์ และ​พระเจ้า​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="17">อาบียาห์​กับ​พรรคพวก​เข้า​ฟาดฟัน​ข้าศึก​เสียหาย​ยับเยิน ทหาร​กล้า​ของ​อิสราเอล​ล้ม​ตาย​ถึง​ห้าแสน​คน</verse>
				<verse number="18">ครั้ง​นั้น​ชาว​อิสราเอล​ยอมแพ้ ประชาชน​ยูดาห์​มี​ชัยชนะ​เพราะ​พวก​เขา​พึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="19">อาบียาห์​รุกไล่​เยโรโบอัม และ​ยึด​เมือง​เบธเอล​เยชานาห์ เอโฟรน​และ​หมู่บ้าน​โดย​รอบ​ได้</verse>
				<verse number="20">เยโรโบอัม​ไม่อาจ​กู้​อำนาจ​คืน​มา​ได้​อีก​เลย​ตลอด​สมัย​ของ​อาบียาห์ และ​ต่อมา​พระยาห์เวห์​ก็​ประหาร​เยโรโบอัม​เสีย</verse>
				<verse number="21">ฝ่าย​อาบียาห์​เข้มแข็ง​มาก​ขึ้น เขา​มี​ภรรยา 14 คน ลูกชาย 22 คน และ​ลูกสาว 16 คน</verse>
				<verse number="22">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​อาบียาห์ ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ​และ​พูด​นั้น มี​บันทึก​ใน​จดหมาย​เหตุ​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​อิดโด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">และ​อาบียาห์​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​เมือง​ดาวิด แล้ว​อาสา​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​ปกครอง​แทน ใน​สมัย​ของ​เขา​แผ่นดิน​สงบสุข​อยู่​สิบ​ปี</verse>
				<verse number="2">อาสา​ทำ​สิ่ง​ที่​ดี​งาม​และ​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">เขา​รื้อ​แท่น​บูชา​ของ​ชน​ต่างด้าว​และ​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย เขา​ทุบ​หิน​ศักดิ์สิทธิ์​และ​โค่น​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์ ​ทิ้ง</verse>
				<verse number="4">เขา​สั่ง​ชน​ยูดาห์​ให้​แสวงหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา และ​เชื่อฟัง​กฎ​บัญญัติ​และ​คำ​สั่ง​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">เขา​รื้อ​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย​กับ​แท่น​เผา​เครื่อง​หอม​ออก​จาก​ทุก​เมือง​ของ​ยูดาห์ อาณาจักร​สงบสุข​ภายใต้​การ​ปกครอง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="6">เขา​ได้​สร้าง​เมือง​ป้อม​ปราการ​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์​เพราะ​แผ่นดิน​สงบสุข ไม่​มี​ข้าศึก​มา​สู้รบ​ใน​ช่วง​นั้น เพราะ​พระยาห์เวห์​ให้​การ​พัก​สงบ​แก่​เขา</verse>
				<verse number="7">อาสา​พูด​กับ​ชน​ยูดาห์​ว่า “ให้​เรา​สร้าง​เมือง​เหล่า​นี้ ก่อ​กำแพง​รอบ มี​หอคอย ประตู และ​ดาล ดินแดน​ยัง​เป็น​ของ​เรา เพราะ​เรา​แสวงหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา พระองค์​จึง​ให้​เรา​มี​ความ​สงบสุข​รอบ​ด้าน” พวก​เขา​ก็​ลงมือ​ทำ​และ​เจริญ​รุ่งเรือง</verse>
				<verse number="8">กองทัพ​ของ​อาสา​มี​กำลัง​จาก​ยูดาห์ 300,000 คน​ถือ​โล่​ใหญ่​กับ​หอก และ​จาก​เบนยามิน 280,000 คน​ถือ​โล่​เล็ก​กับ​ธนู คน​เหล่า​นี้​ล้วน​เป็น​นัก​รบ​แกล้ว​กล้า</verse>
				<verse number="9">เศราห์​ชาว​คูช​ยกทัพ​ใหญ่​ด้วย​กองทัพ​นับ​แสน​และ​มี​รถ​ม้า​ศึก​สามร้อย​คัน รุก​มาถึง​เมือง​มาเรชาห์</verse>
				<verse number="10">อาสา​ออก​มา​ประจัน​หน้า ตั้ง​แนวรบ​ที่​หุบเขา​เศฟาธาห์​ใกล้​มาเรชาห์</verse>
				<verse number="11">อาสา​ร่ำร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา​ว่า “พระยาห์เวห์ ไม่​มี​ใคร​อื่น​เสมอ​เหมือน​พระองค์​ที่​จะ​ช่วย​ผู้​ไร้​กำลัง​ต่อกร​กับ​ผู้​มี​อำนาจ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เรา ขอ​ช่วย​เรา เพราะ​พวก​เรา​พึ่ง​ใน​พระองค์ และ​เรา​มา​ต่อสู้​กองทัพ​มหึมา​นี้​ใน​นาม​ของ​พระองค์ พระยาห์เวห์ พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​เรา ขอ​อย่า​ให้​มนุษย์​ที่​ต้อง​ตาย​มา​เอา​ชนะ​พระองค์​เลย”</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​ปราบ​ชาว​คูช​ต่อหน้า​อาสา​กับ​ยูดาห์ ชาว​คูช​ถอย​หนี​ไป</verse>
				<verse number="13">และ​อาสา​กับ​กองทัพ​รุกไล่​พวก​เขา​ไป​ไกล​ถึง​เกราร์ ชาว​คูช​ล้ม​ตาย​มากมาย​จน​ไม่อาจ​ฟื้น​ตัว​ได้​อีก พวก​เขา​แหลกลาญ​ไป​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​กับ​กอง​กำลัง​ของ​พระองค์ ชน​ยูดาห์​นำ​ของ​เชลย​จำนวน​มาก​กลับมา</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​ทำลาย​ล้าง​หมู่บ้าน​ทั้งปวง​รอบ​เกราร์​เพราะ​ความ​หวาด​กลัว​ต่อ​พระยาห์เวห์​อยู่​เหนือ​พวก​นั้น พวก​เขา​ปล้น​ข้าวของ​ทั่ว​หมู่บ้าน​เหล่า​นั้น เนื่องจาก​มี​ของ​เชลย​มากมาย​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="15">พวก​เขา​ยัง​โจมตี​ค่าย​ของ​คน​เลี้ยง​สัตว์ และ​กวาดต้อน​แกะ แพะ อูฐ กลับมา​ยัง​กรุง​เยรูซาเล็ม​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​มา​เหนือ​อาซาริยาห์​ลูกชาย​โอเดด</verse>
				<verse number="2">เขา​จึง​ออก​มา​ต้อนรับ​อาสา​และ​พูด​ว่า “ฟัง​ข้าพเจ้า​เถิด อาสา​และ​ชน​ยูดาห์​กับ​เบนยามิน​ทั้งปวง พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้งหลาย​เมื่อ​ท่าน​อยู่​กับ​พระองค์ หาก​ท่าน​แสวงหา​พระองค์ ก็​จะ​พบ​พระองค์ แต่​หาก​ท่าน​ละทิ้ง​พระองค์ พระองค์​ก็​จะ​ละทิ้ง​ท่าน</verse>
				<verse number="3">นาน​มา​แล้ว​ที่​ใน​อิสราเอล​ไม่​มี​พระเจ้า​เที่ยงแท้ ไม่​มี​ปุโรหิต​ที่​จะ​สอน​และ​ไม่​มี​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="4">แต่​ใน​ยาม​ทุกข์​ลำเค็ญ พวก​เขา​หัน​กลับ​มา​หา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล พวก​เขา​แสวงหา​พระองค์ แล้ว​ก็​ได้​พบ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">ใน​ครั้ง​นั้น​การ​เดินทาง​ไป​ไหน​มา​ไหน​ก็​ไม่​ปลอดภัย เพราะ​คน​ที่​อาศัย​ใน​ดินแดน​ต่าง​ๆ ตก​อยู่​ใน​สภาพ​โกลาหล​วุ่นวาย​มาก</verse>
				<verse number="6">ชาติ​นี้​ขยี้​ชาติ​นั้น เมือง​นี้​รบ​กับ​เมือง​นั้น เพราะ​พระเจ้า​ให้​ความ​ทุกข์​ร้อน​ต่าง​ๆ นานา​รุม​กระหน่ำ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="7">แต่​ส่วน​ท่าน​จง​เข้มแข็ง​และ​อย่า​ยอม​แพ้​เพราะ​ผลงาน​ของ​ท่าน​จะ​ได้รับ​บำเหน็จ”</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​อาสา​ฟัง​ถ้อยคำ​เหล่า​นี้​และ​คำ​พยากรณ์​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​อาซาริยาห์​ลูกชาย​ของ​โอเดด ​ก็​มี​ใจ​เข้มแข็ง เขา​กวาดล้าง​รูป​เคารพ​อัน​น่า​ชิงชัง​ออก​จาก​ทั่ว​ดินแดน​ยูดาห์​กับ​เบนยามิน และ​จาก​หัวเมือง​ต่าง​ๆ ที่​ยึด​มา​ได้​ใน​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม เขา​ซ่อมแซม​แท่น​บูชา​ของ​พระยาห์เวห์​ตรง​หน้า​มุข​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">จาก​นั้น​เขา​เรียก​ชาว​ยูดาห์​และ​เบนยามิน​ทั้งปวง​กับ​ผู้​คน​จาก​เอฟราอิม มนัสเสห์ และ​สิเมโอน​ผู้​ได้​มา​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ท่ามกลาง​พวก​เขา​มา​ชุมนุม​กัน เพราะ​มี​คน​จำนวน​มาก​จาก​ฝ่าย​อิสราเอล​มา​อยู่​ฝ่าย​เขา เมื่อ​เห็นว่า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา​อยู่​กับ​เขา</verse>
				<verse number="10">คน​ทั้งปวง​มา​ชุมนุม​กัน​ที่​เยรูซาเล็ม​ใน​เดือน​ที่​สาม​ของ​ปี​ที่​สิบห้า​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​อาสา</verse>
				<verse number="11">ครั้ง​นั้น​พวก​เขา​ถวาย​วัว​ผู้​เจ็ดร้อย​ตัว​กับ​แกะ​และ​แพะ​เจ็ดพัน​ตัว​จาก​ของ​เชลย​ที่​พวก​เขา​ได้​นำ​กลับ​มา​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​ทำ​พันธสัญญา​ที่​จะ​แสวงหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ด้วย​สุดจิต​สุดใจ</verse>
				<verse number="13">ทุก​คน​ที่​ไม่​ยอม​แสวงหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​ต้อง​ถูก​ประหาร​ไม่ว่า​ผู้​ใหญ่​หรือ​ผู้​น้อย ชาย​หรือ​หญิง</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​ถวาย​ปฏิญาณ​แด่​พระยาห์เวห์​ด้วย​เสียง​โห่ร้อง​อัน​ดัง ด้วย​เสียง​แตร​และ​เสียง​เขา​สัตว์​ดัง​กระหึ่ม</verse>
				<verse number="15">ชน​ยูดาห์​ทั้งปวง​ชื่นชม​ยินดี​ใน​คำ​ปฏิญาณ​นั้น​เพราะ​พวก​เขา​ได้​ทำ​ด้วย​สุด​หัวใจ เขา​แสวงหา​พระเจ้า​อย่าง​กระตือรือร้น​และ​ได้​พบ​พระองค์ ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​โปรด​ให้​พวก​เขา​พัก​สงบ​ทุก​ด้าน</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์​อาสา​ยัง​ถอด​มาอาคาห์​ย่า​ของ​เขา​ออก​จาก​ตำแหน่ง​แม่​ของ​กษัตริย์ เพราะ​เธอ​ได้​สร้าง​รูปปั้น​บูชา​เจ้าแม่​อาเชราห์​อัน​น่า​รังเกียจ อาสา​โค่น​เสา​นั้น ทุบ​ให้​แหลกลาญ แล้ว​เผา​ทิ้ง​ที่​หุบเขา​ขิดโรน</verse>
				<verse number="17">แม้​เขา​ไม่ได้​รื้อ​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย​ออก​จาก​อิสราเอล แต่​ใจ​ของ​อาสา​ก็​ภักดี​แน่วแน่​ต่อ​พระยาห์เวห์​ตลอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="18">เขา​นำ​เงิน​และ​ทอง​กับ​เครื่องใช้​ไม้สอย​ต่าง​ๆ ซึ่ง​เขา​กับ​พ่อ​ได้​ถวาย​แด่​พระเจ้า​มา​ไว้​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="19">ไม่​มี​สงคราม​อีก​เลย​จน​ปี​ที่​สาม​สิบ​ห้า​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​อาสา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">กษัตริย์​บาอาชา​แห่ง​อิสราเอล​มา​สู้รบ​กับ​ยูดาห์​ใน​ปี​ที่​สาม​สิบหก​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​อาสา และ​บาอาชา​สร้าง​ป้อม​ปราการ​ที่​เมือง​รามาห์​เพื่อ​ปิด​ทาง​เข้า​ออก​สู่​เขต​แดน​ของ​กษัตริย์​อาสา​แห่ง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="2">อาสา​จึง​นำ​เงิน​และ​ทองคำ​จาก​คลัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​จาก​วัง​ของ​เขา​เอง ส่ง​ไป​ถวาย​กษัตริย์​เบนฮาดัด​แห่ง​อารัม​ซึ่ง​ปกครอง​อยู่​ที่​เมือง​ดามัสกัส และ​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="3">“ขอให้​ข้าพเจ้า​กับ​ท่าน​เป็น​พันธมิตร​กัน​เหมือน​ดัง​พ่อ​ของ​เรา​ทั้ง​สอง ข้าพเจ้า​ส่ง​เงิน​และ​ทอง​นี้​มา​ให้​ท่าน ขอ​ท่าน​ตัด​สัมพันธไมตรี​กับ​กษัตริย์​บาอาชา​แห่ง​อิสราเอล เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ถอย​ทัพ​ไป​จาก​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="4">เบนฮาดัด​เห็น​ชอบ​กับ​กษัตริย์​อาสา และ​ส่ง​แม่ทัพ​และ​กอง​กำลัง​ไป​โจมตี​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล พวก​เขา​พิชิต​เมือง​อิโยน ดาน อาเบลมาอิม และ​เมือง​คลัง​เสบียง​ทุก​เมือง​ใน​นัฟทาลี</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​บาอาชา​ทราบ​เรื่อง​นี้​ก็​หยุด​สร้าง​เมือง​รามาห์​และ​ทิ้ง​งาน</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​อาสา​จึง​นำ​ชาย​ชาว​ยูดาห์​ทั้งหมด​ไป​ยัง​เมือง​รามาห์ ให้​ขน​หิน​และ​ไม้​ซึ่ง​บาอาชา​ใช้​อยู่​นั้น​ไป​สร้าง​เมือง​เกบา​และ​เมือง​มิสปาห์</verse>
				<verse number="7">ครั้ง​นั้น​ผู้​ทำนาย​ฮานานี​มา​พบ​กษัตริย์​อาสา​แห่ง​ยูดาห์​และ​พูด​ว่า “เนื่องจาก​ท่าน​พึ่ง​กษัตริย์​แห่ง​อารัม​แทน​ที่​จะ​พึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน กองทัพ​ของ​กษัตริย์​อารัม​จึง​หลุด​มือ​ท่าน​ไป​เสีย​แล้ว</verse>
				<verse number="8">ครั้ง​นั้น​ชาว​คูช ​กับ​ชาว​ลิเบีย​มี​กองทัพ​มหาศาล รถ​ม้า​ศึก​และ​พล​ม้า ​มากมาย​ไม่​ใช่​หรือ แต่​เมื่อ​ท่าน​พึ่ง​พระยาห์เวห์ พระองค์​ก็​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="9">เพราะ​พระยาห์เวห์​มอง​ทั่ว​โลก เพื่อ​ทำ​ให้​ผู้​ที่​ภักดี​ต่อ​พระองค์​อย่าง​สุดใจ​เข้มแข็ง​ขึ้น ท่าน​ช่าง​โง่เขลา​เสียจริง​ที่​ทำ​เช่น​นั้น นับ​แต่​นี้​ไป​ท่าน​จะ​ต้อง​มี​สงคราม​เรื่อย​ๆ”</verse>
				<verse number="10">อาสา​โกรธ​ที่​ผู้​ทำนาย​กล่าว​เช่น​นั้น ถึง​กับ​ให้​นำ​ตัว​ไป​ขัง​คุก ครั้ง​นั้น​อาสา​กดขี่​ข่มเหง​ราษฎร​บาง​คน​อย่าง​ทารุณ​ด้วย</verse>
				<verse number="11">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​อาสา​ตั้งแต่​ต้น​จน​จบ​มี​บันทึก​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​และ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="12">ใน​ปี​ที่​สาม​สิบเก้า​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​อาสา เขา​ป่วย​หนัก​ด้วย​โรค​ที่​เท้า ถึงแม้​โรค​นั้น​จะ​ร้ายแรง แต่​เขา​ก็​ไม่ได้​แสวงหา​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์ เขา​พึ่ง​แต่​หมอ​เท่านั้น</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ใน​ปี​ที่​สี่​สิบเอ็ด​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​อาสา เขา​ก็​สิ้น​ชีวิต​และ​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ</verse>
				<verse number="14">เขา​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​อุโมงค์​ที่​เขา​สกัด​ขึ้น​เพื่อ​ตนเอง​ใน​เมือง​ดาวิด ศพ​ของ​เขา​ถูก​วาง​ไว้​บน​ที่​ตั้ง​ศพ​ซึ่ง​สุม​ด้วย​เครื่องเทศ​และ​เครื่อง​หอม​นานา​ชนิด และ​ก่อไฟ​กอง​ใหญ่​เป็น​การ​ให้​เกียรติ​แก่​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">เยโฮชาฟัท​ลูกชาย​ของ​อาสา​ขึ้น​ปกครอง และ​ทำ​ให้​ตน​เอง​แข็งแกร่ง​ขึ้น​เพื่อ​รบ​กับ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">เยโฮชาฟัท​วาง​กำลังพล​ไว้​ใน​หัวเมือง​ป้อม​ปราการ​ทุก​แห่ง​ของ​ยูดาห์ ใน​ที่​ต่าง​ๆ ทั่ว​ยูดาห์ และ​ใน​หัวเมือง​ต่าง​ๆ ของ​เอฟราอิม​ที่​อาสา​พ่อ​ของ​เขา​ยึด​มา</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​เยโฮชาฟัท เพราะ​เขา​เจริญ​รอย​ตาม​ดาวิด​ผู้​เป็น​พ่อ​ซึ่ง​อยู่​ก่อน​เขา และ​เขา​ไม่ได้​ปรึกษา​พระบาอัล</verse>
				<verse number="4">แต่​แสวงหา​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​และ​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์ ไม่ได้​ทำ​ตาม​อย่าง​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​สถาปนา​อาณาจักร​ที่​เยโฮชาฟัท​ปกครอง ชาว​ยูดาห์​ทั้งปวง​นำ​สิ่งของ​มา​ถวาย​แด่​เขา เขา​จึง​ร่ำรวย​และ​มี​เกียรติ​มาก</verse>
				<verse number="6">เยโฮชาฟัท​ปักใจ​แน่วแน่​ใน​ทาง​ของ​พระยาห์เวห์ ยิ่ง​กว่า​นั้น​เขา​กำจัด​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย​และ​บรรดา​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์​ออก​จาก​ยูดาห์​ด้วย</verse>
				<verse number="7">ใน​ปี​ที่​สาม​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​เยโฮชาฟัท เขา​ได้​ส่ง​บรรดา​เจ้าหน้าที่​ได้แก่ เบนฮายิล โอบาดีห์ เศคาริยาห์ เนธันเอล และ​มีคายาห์ ไป​สอน​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="8">มี​คน​เลวี​ไป​ด้วย​ได้แก่ เชไมอาห์ เนธานิยาห์ เศบาดิยาห์ อาสาเฮล เชมิราโมท เยโฮนาธัน อาโดนียาห์ โทบียาห์ และ​โทบอาโดนียาห์ พร้อม​กับ​ปุโรหิต​คือ​เอลีชามา​และ​เยโฮรัม</verse>
				<verse number="9">คน​เหล่า​นี้​นำ​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์​ไป​สอน​ประชาชน​ทั่ว​ทุก​หัว​เมือง​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="10">ทุก​อาณาจักร​รอบ​ๆ ยูดาห์​ต่าง​ก็​เกรงกลัว​พระยาห์เวห์ จึง​ไม่​มี​ใคร​กล้า​มา​ทำ​สงคราม​กับ​เยโฮชาฟัท</verse>
				<verse number="11">ชาว​ฟีลิสเตีย​บาง​พวก​นำ​ของขวัญ​และ​เงิน​มา​เป็น​บรรณาการ​แก่​เยโฮชาฟัท และ​ชาว​อาหรับ​ถวาย​แกะ​ผู้ 7,700 ตัว และ​แพะ 7,700 ตัว</verse>
				<verse number="12">เยโฮชาฟัท​ยิ่ง​มี​อำนาจ​มาก​ขึ้น เขา​สร้าง​ป้อม​กับ​เมือง​คลัง​ต่าง​ๆ ใน​ยูดาห์</verse>
				<verse number="13">เขา​มี​ขุม​กำลัง​ใหญ่​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์ ทั้ง​มี​นัก​รบ​เจน​ศึก​ประจำ​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="14">จัด​กำลัง​พล​ตาม​ครอบครัว​ดังนี้ จาก​ยูดาห์​มี​ผู้​บัญชาการ​กองพัน​ต่าง​ๆ ได้แก่ แม่ทัพ​อัดนาห์​คุม​กำลังพล 300,000 คน</verse>
				<verse number="15">ถัด​มา​คือ​แม่ทัพ​เยโฮฮานัน​คุม​กำลังพล 280,000 คน</verse>
				<verse number="16">ต่อมา​คือ​อามัสยาห์​ลูกชาย​ศิครี​เป็น​อาสาสมัคร​รับใช้​พระยาห์เวห์​คุม​กำลังพล 200,000 คน</verse>
				<verse number="17">จาก​เบนยามิน​ได้แก่ เอลียาดา​ซึ่ง​เป็น​นัก​รบ​กล้า​คุม​กำลังพล 200,000 คน ถือ​ธนู และ​โล่</verse>
				<verse number="18">ถัด​มา​คือ​เยโฮซาบาด​คุม​กำลังพล 180,000 คน ถือ​อาวุธ​พร้อม​ทำ​สงคราม</verse>
				<verse number="19">คน​เหล่า​นี้​คือ​ผู้​รับใช้​กษัตริย์ นอกเหนือ​จาก​ที่​เขา​ให้​เข้า​ประจำการ​อยู่​ใน​เมือง​ป้อม​ปราการ​ต่าง​ๆ ทั่ว​ยูดาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​มั่งคั่ง​และ​มี​เกียรติ​มาก เขา​เจริญ​สัมพันธไมตรี​กับ​อาหับ​โดย​การ​สมรส​ของ​ลูก​ชาย​ของ​เขา​กับ​ลูก​สาว​ของ​อาหับ</verse>
				<verse number="2">ต่อมา​เยโฮชาฟัท​ไป​หา​อาหับ​ที่​เมือง​สะมาเรีย อาหับ​ล้ม​แกะ​และ​วัว​มากมาย​เพื่อ​รับรอง​เยโฮชาฟัท​กับ​คณะ แล้ว​พูด​ชวน​เยโฮชาฟัท​ไป​โจมตี​เมือง​ราโมท​กิเลอาด</verse>
				<verse number="3">อาหับ​แห่ง​อิสราเอล​ถาม​เยโฮชาฟัท​แห่ง​ยูดาห์​ว่า “ท่าน​จะ​ช่วย​ข้าพเจ้า​รบ​กับ​ราโมท​กิเลอาด​ไหม” เยโฮชาฟัท​ตอบ​ว่า “เรา​สอง​เป็น​พวก​เดียวกัน คน​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​เหมือน​เป็น​คน​ของ​ท่าน เรา​จะ​ออก​รบ​ร่วม​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="4">แต่​เยโฮชาฟัท​พูด​กับ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​อีก​ว่า “ถาม​พระยาห์เวห์​ก่อน”</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​จึง​เรียก​ผู้​เผย​พระวจนะ​ราว​สี่ร้อย​คน​มา​พบ และ​ถาม​ว่า “พวก​เรา​ควร​จะ​ไป​รบ​กับ​ราโมท​กิเลอาด​หรือ​ข้า​ไม่​ควร​ไป” เขา​เหล่า​นั้น​ตอบ​ว่า “ไป​ได้​เลย เพราะ​พระเจ้า​จะ​มอบ​ดินแดน​นั้น​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="6">แต่​เยโฮชาฟัท​ถาม​ว่า “ที่นี่​ไม่​มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์​ให้​ถาม​อีก​แล้ว​หรือ”</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ตอบ​เยโฮชาฟัท​ว่า “ยัง​มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​อยู่​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​เรา​จะ​ถาม​พระยาห์เวห์​ผ่าน​ทาง​เขา​ได้ แต่​ข้าพเจ้า​เกลียด​เขา เพราะ​เขา​ไม่​เคย​พยากรณ์​เรื่อง​ดี​ๆ เกี่ยวกับ​ข้าพเจ้า​เลย มี​แต่​เรื่อง​ร้าย​ๆ เขา​คือ​มีคายาห์​ลูกชาย​อิมลาห์” เยโฮชาฟัท​ตอบ​ว่า “กษัตริย์​ไม่​ควร​พูด​เช่น​นั้น”</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​จึง​เรียก​มหาดเล็ก​คน​หนึ่ง​มา​และ​สั่ง​ว่า “จง​นำ​ตัว​มีคายาห์​ลูกชาย​อิมลาห์​มา​เดี๋ยวนี้”</verse>
				<verse number="9">ทั้ง​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​และ​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​แห่ง​ยูดาห์​สวม​เสื้อ​คลุม​ของ​กษัตริย์​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ของ​ตน​ใน​ลาน​นวด​ข้าว​ใกล้​ประตู​เมือง​สะมาเรีย ใน​ขณะ​ที่​กลุ่ม​ผู้​เผย​พระวจนะ​ก็​กล่าว​พยากรณ์​ต่อหน้า​พวก​เขา</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​เศเดคียาห์​ลูกชาย​เคนาอะนาห์​ได้​ทำ​เขา​เหล็ก​ขึ้นมา​และ​ประกาศ​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เจ้า​จะ​ขวิด​พวก​อารัม​ด้วย​เขา​เหล็ก​นี้​จน​พวก​เขา​ย่อยยับ​ไป’ ”</verse>
				<verse number="11">ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​อื่น​ๆ ทั้งหมด​ก็​กำลัง​พยากรณ์​อย่าง​เดียวกัน​ว่า “จง​บุก​เข้า​โจมตี​ราโมท​กิเลอาด​และ​มี​ชัยชนะ​เถิด เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​มอบ​เมือง​นั้น​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="12">คน​ที่​ไป​ตาม​ตัว​มีคายาห์​ได้​กล่าว​กับ​เขา​ว่า “ดู​เถิด ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​อื่น​ๆ ทุก​คน​ล้วน​ทำนาย​ว่า​กษัตริย์​จะ​ชนะ ขอให้​ท่าน​กล่าว​ไป​ใน​ทาง​ที่​ดี​เช่น​เดียว​กับ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="13">แต่​มีคายาห์​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ข้าพเจ้า​จะ​พูด​แต่​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​พูด​ฉันนั้น”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​เขา​มาถึง กษัตริย์​ถาม​ว่า “มีคายาห์​เอ๋ย พวก​เรา​ควร​จะ​ไป​รบ​กับ​ราโมท​กิเลอาด​หรือ​ข้า​ไม่​ควร​ไป” มีคายาห์​ตอบ​ว่า “จง​บุก​เข้า​โจมตี​ราโมทกิเลอาด​และ​มี​ชัยชนะ​เถิด เพราะ​พวก​เขา​จะ​ถูก​มอบไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์​พูด​ว่า “ข้า​จะ​ต้อง​ให้​เจ้า​สาบาน​กี่​ครั้ง​กี่​หน​ว่า​จะ​บอก​แต่​ความ​จริง​แก่​ข้า​ใน​นาม​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="16">มีคายาห์​จึง​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​เห็น​อิสราเอล​ทั้งปวง​กระจัดกระจาย​ไป​ตาม​ภูเขา​ต่าง​ๆ เหมือน​แกะ​ไม่​มี​คน​เลี้ยง และ​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘คน​เหล่า​นี้​ไม่​มี​นาย ให้​ทุก​คน​กลับ​บ้าน​โดย​สวัสดิภาพ​เถิด’ ”</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​พูด​กับ​เยโฮชาฟัท​ว่า “ข้าพเจ้า​บอก​ท่าน​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า เขา​ไม่​เคย​พยากรณ์​เรื่อง​ดี​ๆ เกี่ยวกับ​ข้าพเจ้า​เลย มี​แต่​เรื่อง​ร้าย​ทั้ง​นั้น”</verse>
				<verse number="18">มีคายาห์​กล่าว​ต่อไป​ว่า “ฉะนั้น​จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​เห็น​พระยาห์เวห์​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​พระองค์ ทูตสวรรค์​ทั้งปวง​ยืน​เฝ้า​ทั้ง​ซ้าย​และ​ขวา</verse>
				<verse number="19">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘ใคร​จะ​หลอกล่อ​กษัตริย์​อาหับ​แห่ง​อิสราเอล​ให้​ไป​โจมตี​ราโมท​กิเลอาด​และ​ตาย​ที่​นั่น’ มี​ผู้​เสนอ​แนะ​ต่าง​ๆ นานา</verse>
				<verse number="20">ใน​ที่สุด​มี​วิญญาณ​ดวง​หนึ่ง​ก้าว​ออก​มา​ยืน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​และ​พูด​ว่า ‘ข้าพเจ้า​จะ​หลอกล่อ​เขา’ พระยาห์เวห์​ถาม​ว่า ‘ทำ​อย่างไร’</verse>
				<verse number="21">วิญญาณ​นั้น​พูด​ว่า ‘ข้าพเจ้า​จะ​ไป​เป็น​วิญญาณ​หลอกลวง​อยู่​ใน​ปาก​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ทุก​คน​ของ​อาหับ’ พระองค์​จึง​พูด​ว่า ‘เจ้า​จะ​หลอกล่อ​เขา​สำเร็จ ไป​ทำ​ตาม​นั้น​เถิด’</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​ใส่​วิญญาณ​หลอกลวง​ใน​ปาก​ผู้​เผย​พระวจนะ​เหล่า​นี้​ของ​ท่าน พระยาห์เวห์​มี​ประกาศิต​ให้​ท่าน​ถึง​แก่​หายนะ​แล้ว”</verse>
				<verse number="23">แล้ว​เศเดคียาห์​ลูกชาย​เคนาอะนาห์​จึง​เข้า​มา​ตบหน้า​มีคายาห์​และ​ถาม​ว่า “วิญญาณ​จาก ​พระยาห์เวห์​ออก​จาก​ข้า​ไป​พูด​กับ​เจ้า​ได้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="24">มีคายาห์​ตอบ​ว่า “ท่าน​จะ​รู้​คำตอบ​ใน​วันที่​ท่าน​ไป​หลบ​ซ่อน​ตัว​อยู่​ใน​ห้อง​ชั้น​ใน”</verse>
				<verse number="25">กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​จึง​สั่ง​ว่า “จง​คุม​ตัว​มีคายาห์​กลับไป​หา​อาโมน​ผู้​ว่า​การ​ของ​เมือง​นี้​และ​โยอาช​ลูกชาย​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="26">บอก​สอง​คน​นั้น​ว่า ‘กษัตริย์​พูด​ดังนี้​ว่า​จง​ขัง​ชาย​ผู้​นี้​ไว้​ใน​คุก ให้​แต่​ขนมปัง​และ​น้ำ​ประทัง​ชีวิต จนกว่า​ข้า​จะ​กลับมา​อย่าง​ปลอดภัย’ ”</verse>
				<verse number="27">มีคายาห์​ประกาศ​ว่า “หาก​ท่าน​กลับมา​อย่าง​ปลอดภัย ก็​แสดง​ว่า​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​พูด​ผ่าน​ทาง​ข้าพเจ้า” แล้ว​เขา​ก็​กล่าว​อีก​ว่า “ทุก​คน​จง​จำ​คำ​พูด​ของ​ข้าพเจ้า​ไว้!”</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​และ​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​แห่ง​ยูดาห์​จึง​ไป​ยัง​ราโมท​กิเลอาด</verse>
				<verse number="29">กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​พูด​กับ​เยโฮชาฟัท​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ปลอมตัว​ไป​ออก​รบ ส่วน​ท่าน​ใส่​เสื้อ​คลุม​ของ​กษัตริย์​เถิด” แล้ว​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ก็​ปลอมตัว​และ​ออก​รบ</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​กษัตริย์​อารัม​ได้​สั่ง​ผู้​บัญชาการ​รถ​รบ​ของ​เขา​ว่า “อย่า​ต่อสู้​กับ​ใคร ไม่ว่า​ผู้​ใหญ่​หรือ​ผู้​น้อย แต่​จง​ต่อสู้​กับ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​เพียง​องค์​เดียว​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​ผู้​สั่งการ​รถ​รบ​เหล่า​นั้น​เห็น​เยโฮชาฟัท พวก​เขา​ก็​คิดว่า “นี่​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล” จึง​หัน​มา​โจมตี แต่​เยโฮชาฟัท​ร้อง​ขึ้นมา​และ​พระยาห์เวห์​ช่วย​ไว้ พระเจ้า​ให้​คน​เหล่า​นั้น​ถอย​ห่าง​ไป​จาก​เขา</verse>
				<verse number="32">เพราะ​เมื่อ​ผู้​สั่งการ​รถ​รบ​เหล่า​นั้น​เห็นว่า​ไม่​ใช่​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล ก็​เลิก​ไล่ล่า​เขา</verse>
				<verse number="33">แต่​มี​คน​หนึ่ง​ยิง​ธนู​สุ่ม​ไป​ถูก​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ตรง​ช่วง​รอย​ต่อ​ระหว่าง​แผ่น​บัง​อก​กับ​เกร็ด​เสื้อ​เกราะ เขา​จึง​พูด​กับ​พล​ขับ​ว่า “จง​กลับ​รถ​พา​ข้า​ออก​จาก​สนาม​รบ ข้า​บาดเจ็บ​แล้ว”</verse>
				<verse number="34">สงคราม​ดำเนิน​ไป​อย่าง​ดุเดือด​ตลอด​ทั้ง​วัน กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ประคอง​ตัวเอง​ไว้​ใน​รถ​ม้า​ศึก ให้​ประจัน​หน้า​กับ​ชาว​อารัม​จน​ตกเย็น เมื่อ​ดวง​อาทิตย์​ตก​ก็​สิ้น​ชีวิต</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">เมื่อ​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​แห่ง​ยูดาห์​กลับ​สู่​วัง​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="2">ผู้​ทำนาย​เยฮู​ลูกชาย​ฮานานี​มา​พบ​และ​พูด​ว่า “ควร​หรือ​ที่​ท่าน​ช่วย​คน​ชั่ว​และ​รัก ​บรรดา​ผู้​ที่​เกลียด​ชัง​พระยาห์เวห์ เพราะ​เหตุ​นี้​เอง​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระยาห์เวห์​จึง​ตก​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="3">แต่​ยัง​มี​ข้อ​ดี​อยู่​บ้าง​ใน​ตัว​ท่าน​เพราะ​ท่าน​ได้​ทำลาย​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์​จาก​แผ่นดิน​และ​ตั้งใจ​แสวงหา​พระเจ้า​อย่าง​แน่วแน่”</verse>
				<verse number="4">เยโฮชาฟัท​อาศัย​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม และ​เขา​ออก​ไป​เยี่ยม​ประชาชน​อีก จาก​เมือง​เบเออร์เชบา​จด​แดน​เทือกเขา​แห่ง​เอฟราอิม และ​นำ​พวก​เขา​กลับ​มา​หา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="5">เขา​แต่งตั้ง​ผู้​พิพากษา​ใน​ดินแดน ใน​แต่ละ​หัวเมือง​ป้อม​ปราการ​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="6">เขา​กำชับ​คน​เหล่า​นั้น​ว่า “ขอให้​ทำ​อย่าง​ละเอียด​รอบคอบ เพราะ​ท่าน​ไม่ได้​วินิจฉัย​คดีความ​เพื่อ​มนุษย์​ที่​ตาย​ได้ แต่​เพื่อ​พระยาห์เวห์​ผู้​ที่​อยู่​กับ​ท่าน​ทุก​คราว​ที่​ท่าน​พิพากษา​ตัดสิน</verse>
				<verse number="7">ให้​ความ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​อยู่​เหนือ​ท่าน จง​ตัดสิน​อย่าง​รอบคอบ เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​ไม่​มี​ความ​อยุติธรรม ความ​ลำเอียง และ​การ​รับ​สินบน”</verse>
				<verse number="8">ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม เยโฮชาฟัท​แต่งตั้ง​บาง​คน​ใน​หมู่​เลวี ปุโรหิต และ​หัวหน้า​ครอบครัว​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล​ให้​ผดุง​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ตัดสิน​ข้อ​พิพาท​ต่าง​ๆ ด้วย และ​คน​เหล่า​นี้​จึง​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="9">เขา​สั่ง​คน​เหล่า​นี้​ว่า “ท่าน​จง​ทำ​หน้าที่​ด้วย​ความ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​อย่าง​สัตย์ซื่อ​และ​ด้วย​สุดใจ</verse>
				<verse number="10">ทุก​คดีความ​ที่​มาถึง​ท่าน จาก​ประชาชน​ผู้​อาศัย​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ไม่ว่า​จะ​เป็น​คดี​ฆาตกรรม หรือ​การ​ละเมิด​กฎ​บัญญัติ คำ​สั่ง กฎ​เกณฑ์ หรือ​กฎ​ระเบียบ ท่าน​จะ​ต้อง​ว่ากล่าว​ตักเตือน​ไม่​ให้​เขา​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์ ไม่​เช่น​นั้น​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระองค์​จะ​ตก​อยู่​แก่​ท่าน​และ​ประชาชน​ของ​ท่าน จง​ทำ​เช่น​นี้​แล้ว​ท่าน​จะ​ไม่​บาป</verse>
				<verse number="11">อามาริยาห์​มหา​ปุโรหิต​จะ​สั่ง​พวก​ท่าน​ทุก​เรื่อง​ที่​เกี่ยวกับ​พระยาห์เวห์ และ​เศบาดิยาห์​ลูกชาย​อิชมาเอล​ผู้​เป็น​หัวหน้า​เผ่า​ยูดาห์​จะ​ควบคุม​ดูแล​ทุก​เรื่อง​ที่​เกี่ยวกับ​กษัตริย์ คน​เลวี​จะ​เป็น​เจ้าหน้าที่​ทำงาน​ต่าง​ๆ ต่อหน้า​ท่าน จง​ปฏิบัติ​งาน​ด้วย​ความ​กล้าหาญ ขอ​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​ทุก​คน​ที่​ทำ​หน้าที่​อย่าง​ดี”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ต่อมา​ชาว​โมอับ ชาว​อัมโมน และ​ชาว​เมอูนี​บาง​คน ​ยกทัพ​มา​รบ​กับ​เยโฮชาฟัท</verse>
				<verse number="2">มี​บาง​คน​มา​บอก​เยโฮชาฟัท​ว่า “กองทัพ​ใหญ่​กำลัง​เข้า​มา​รบ​กับ​ท่าน โดย​เคลื่อน​ทัพ​มา​จาก​เอโดม ​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​ทะเล และ​บัดนี้​มาถึง​ฮาซาโซนทามาร์ (คือ เอนเกดี) แล้ว”</verse>
				<verse number="3">เยโฮชาฟัท​ตื่น​ตระหนก​และ​มุ่ง​แสวงหา​พระยาห์เวห์ เขา​ประกาศ​ให้​ถือ​อดอาหาร​ทั่ว​ยูดาห์</verse>
				<verse number="4">ประชาชน​ยูดาห์​มา​รวม​กัน​เพื่อ​แสวงหา​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์ พวก​เขา​มา​จาก​ทุก​เมือง​ใน​ยูดาห์​เพื่อ​แสวงหา​พระองค์</verse>
				<verse number="5">เยโฮชาฟัท​ยืนขึ้น​ท่ามกลาง​ชุมนุม​ประชาชน​ของ​ยูดาห์​และ​ของ​เยรูซาเล็ม​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ตรง​หน้า​ลาน​ใหม่</verse>
				<verse number="6">และ​เขา​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เรา พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​อยู่​ใน​สวรรค์​ไม่​ใช่​หรือ พระองค์​ปกครอง​เหนือ​มวล​อาณาจักร​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ฤทธิ์เดช​และ​แสนยานุภาพ​อยู่​ใน​มือ​ของ​พระองค์ ไม่​มี​ผู้​ใด​อาจ​ต่อต้าน​พระองค์​ได้</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​ของ​พวก​เรา พระองค์​ขับไล่​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ใน​ดินแดน​นี้​ออก​ไป​ต่อหน้า​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระองค์ และ​ให้​ดินแดน​นี้​แก่​เชื้อสาย​อับราฮัม​สหาย​ของ​พระองค์​ตลอดไป​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​ได้​อาศัย​อยู่​ที่นี่​และ​ได้​สร้าง​สถาน​นมัสการ​เพื่อ​นาม​ของ​พระองค์ และ​กล่าว​ว่า</verse>
				<verse number="9">‘หาก​มี​ภัยพิบัติ​ตก​มา​ถึง ไม่ว่า​จะ​เป็น​สงคราม ภัยพิบัติ หรือ​การ​กันดาร​อาหาร พวก​เรา​จะ​มา​พบ​พระองค์​ที่​หน้า​วิหาร​ซึ่ง​นาม​ของ​พระองค์​อยู่​ที่นี่ และ​จะ​ร่ำร้อง​ต่อ​พระองค์​ใน​ยาม​ทุกข์​ลำเค็ญ แล้ว​พระองค์​จะ​ฟัง​และ​ช่วยเหลือ​พวก​เรา​ให้​พ้น​ภัย’</verse>
				<verse number="10">แต่​บัดนี้​มี​คน​มา​จาก​อัมโมน โมอับ และ​ภูเขา​เสอีร์ ซึ่ง​เมื่อ​ครั้ง​อิสราเอล​ออก​จาก​อียิปต์ พระองค์​ไม่​อนุญาต​ให้​อิสราเอล​บุกรุก​ดินแดน​ของ​พวก​เขา อิสราเอล​จึง​อ้อม​มา​และ​ไม่ได้​ทำลาย​ล้าง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="11">แต่​บัดนี้​ดู​เถิด พวก​เขา​กลับ​ตอบแทน​ด้วย​การ​ขับไล่​พวก​ข้าพเจ้า​ออก​จาก​ดินแดน​ซึ่ง​พระองค์​มอบให้​เป็น​กรรมสิทธิ์</verse>
				<verse number="12">พระเจ้า​ของ​พวก​เรา พระองค์​จะ​ไม่​ลงโทษ​เขา​หรือ เพราะว่า​พวก​เรา​ไม่​มี​กำลัง​อำนาจ​จะ​รับมือ​กับ​กองทัพ​ใหญ่​ที่​มา​โจมตี​นี้ พวก​เรา​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร แต่​ดวงตา​ของ​พวก​เรา​ก็​จับจ้อง​ที่​พระองค์”</verse>
				<verse number="13">ผู้ชาย​ยูดาห์​ทั้งปวง​กับ​ภรรยา​และ​ลูก​เล็ก​เด็ก​แดง​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​เหนือ​ชาย​คน​หนึ่ง​ใน​ชุมนุม​ชน​นั้น​คือ ยาฮาซีเอล​ลูกชาย​เศคาริยาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เบไนยาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยอีเอล ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​มัททานิยาห์​เผ่า​เลวี เชื้อสาย​ของ​อาสาฟ</verse>
				<verse number="15">ยาฮาซีเอล​กล่าว​ว่า “ขอ​ฟัง​เถิด กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​และ​ทุก​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ยูดาห์​และ​กรุง​เยรูซาเล็ม! พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ท่าน​ว่า ‘อย่า​กลัว​เลย ไม่​ต้อง​ท้อแท้​เพราะ​กองทัพ​ใหญ่​นี้ เพราะ​การ​ศึก​ครั้ง​นี้​ไม่​ใช่​ของ​เจ้า แต่​เป็น​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="16">พรุ่งนี้​จง​ออก​ไป​รบ​กับ​เขา เขา​จะ​ปีน​ขึ้นมา​ทาง​ช่อง​แคบ​ศิส และ​เจ้า​จะ​ประจัน​หน้า​กับ​เขา​ที่​ท้าย​หุบเขา​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​เยรูเอล</verse>
				<verse number="17">เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​รบ​ใน​สงคราม​ครั้ง​นี้ จง​เข้า​ประจำ​ที่ ยืน​นิ่ง​ๆ ดู​การ​ช่วย​กู้​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​มอบให้​ท่าน ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​เอ๋ย อย่า​กลัว​หรือ​ท้อแท้​ใจ​ไป​เลย พรุ่งนี้​จง​ออก​ไป​เผชิญ​หน้า​กับ​พวก​เขา และ​พระยาห์เวห์​จะ​อยู่​กับ​เจ้า’ ”</verse>
				<verse number="18">เยโฮชาฟัท​ก้ม​ลง​ซบ​หน้า​กับ​พื้น และ​ชาว​ยูดาห์​กับ​ชาว​เยรูซาเล็ม​ทั้งปวง​ก็​หมอบ​กราบ​ลง​นมัสการ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">แล้ว​มี​คน​เลวี​บาง​คน​จาก​ตระกูล​โคฮาท​และ​ตระกูล​โคราห์​ยืนขึ้น​เปล่ง​เสียง​ก้อง​กังวาน​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="20">เช้าตรู่​วัน​รุ่งขึ้น เมื่อ​พวก​เขา​พร้อม​ที่​จะ​เคลื่อน​ทัพ​ไป​ยัง​ถิ่น​ทุรกันดาร​เทโคอา เยโฮชาฟัท​ยืนขึ้น​และ​พูด​ว่า “ฟัง​ข้าพเจ้า​เถิด พี่น้อง​ประชาชน​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม! จง​เชื่อ​ใน​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​แล้ว​ท่าน​จะ​ได้รับ​การ​เชิดชู จง​เชื่อ​บรรดา​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​พระองค์ แล้ว​ท่าน​จะ​ประสบ​ความ​สำเร็จ”</verse>
				<verse number="21">หลังจาก​ที่​หารือ​กับ​ประชาชน​แล้ว เยโฮชาฟัท​ก็​แต่งตั้ง​ผู้​ร้องเพลง​ถวาย​พระยาห์เวห์​และ​สรรเสริญ​พระองค์​ใน ​ความ​บริสุทธิ์​สูงส่ง​ของ​พระองค์​ขณะ​เดิน​นำหน้า​กองทัพ​ไป​ว่า “จง​ขอบพระคุณ​พระยาห์เวห์ เพราะ​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​พวก​เขา​เริ่ม​ร้องเพลง​และ​สรรเสริญ พระยาห์เวห์​วาง​กำลัง​ซุ่ม​โจมตี​ชาว​อัมโมน ชาว​โมอับ และ​ชาว​ภูเขา​เสอีร์​ที่​มา​รุกราน​ยูดาห์ แล้ว​พวก​เขา​ก็​พ่ายแพ้</verse>
				<verse number="23">ชาว​อัมโมน​กับ​ชาว​โมอับ​หัน​ไป​เล่นงาน​พันธมิตร​จาก​ภูเขา​เสอีร์ ทำลาย​ล้าง​พวก​เขา​หมดสิ้น เสร็จ​แล้ว​ก็​หัน​มา​ห้ำหั่น​กัน​เอง</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ทัพ​ยูดาห์​มาถึง​ท้าย​หุบเขา​เหนือ​ถิ่น​ทุรกันดาร​และ​มอง​ดู​กองทัพ​ใหญ่ ก็​เห็น​แต่​ศพ​เกลื่อนกลาด​อยู่​ตาม​พื้น ไม่​มี​ใคร​หนี​รอด​ไป​ได้​เลย</verse>
				<verse number="25">เยโฮชาฟัท​กับ​พวก​จึง​ออก​ไป​ริบ​ข้าวของ ได้​เครื่องมือ เครื่อง​แต่ง​กาย และ​ของ​มี​ค่า​จำนวน​มหาศาล จน​ต้อง​ใช้​เวลา​ถึง​สาม​วัน​จึง​ขน​มา​หมด</verse>
				<verse number="26">ใน​วันที่​สี่​พวก​เขา​มา​ชุมนุม​กัน​ที่​หุบเขา​เบราคาห์​และ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ หุบเขา​นี้​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า​เบราคาห์ ​ตราบจน​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="27">จาก​นั้น​ชน​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​ทั้งหมด​กลับมา​ยัง​กรุง​เยรูซาเล็ม​โดย​มี​เยโฮชาฟัท​เป็น​ผู้นำ ทุก​คน​รื่นเริง​ยินดี​เพราะ​พระยาห์เวห์​โปรด​ให้​เขา​เปรมปรีดิ์​เหนือ​ศัตรู</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​เข้า​สู่​เยรูซาเล็ม​และ​ไป​ยัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​โดย​มี​วง​พิณ​ใหญ่ พิณ​เขา​คู่ และ​แตร​บรรเลง</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​อาณาจักร​ของ​ชนชาติ​ทั้งปวง​ได้ยิน​ถึง​การ​ที่​พระยาห์เวห์​สู้รบ​กับ​ศัตรู​ของ​อิสราเอล พวก​เขา​ก็​เกรงกลัว​พระเจ้า</verse>
				<verse number="30">และ​อาณาจักร​ของ​เยโฮชาฟัท​จึง​สงบสุข เพราะ​พระเจ้า​ของ​เขา​ให้​การ​พัก​สงบ​ทุก​ด้าน</verse>
				<verse number="31">เยโฮชาฟัท​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​เมื่อ​พระชนมายุ 35 ปี และ​ปกครอง​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม 25 ปี แม่​ของ​เขา​คือ​อาซูบาห์​ลูกสาว​ของ​ชิลหิ</verse>
				<verse number="32">เขา​ดำเนิน​ตาม​แบบ​อย่าง​ของ​อาสา​พ่อ​ของ​เขา​โดย​ไม่​หันเห เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="33">แต่​ไม่ได้​ทำลาย​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย และ​เหล่า​ประชาชน​ยัง​ไม่ได้​ปักใจ​ยึด​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="34">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​เยโฮชาฟัท​ตั้งแต่​ต้น​จน​จบ​มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​ของ​เยฮู​ลูกชาย​ฮานานี ซึ่ง​บันทึก​อยู่​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="35">ต่อมา​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​แห่ง​ยูดาห์​เป็น​พันธมิตร​กับ​กษัตริย์​อาหัสยาห์​แห่ง​อิสราเอล​ผู้​ที่​วิถี​ของ​เขา​ชั่วร้าย​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="36">เขา​ทั้ง​สอง​ร่วม​กัน​ต่อเรือ​ที่​เอซีโอนเกเบอร์​เพื่อ​เป็น​กอง​เรือ​พาณิชย์</verse>
				<verse number="37">ครั้ง​นั้น​เอลีเยเซอร์​ลูกชาย​โดดาวาหุ​แห่ง​มาเรชาห์​เผย​พระวจนะ​เกี่ยวกับ​เยโฮชาฟัท​ว่า “เพราะ​ท่าน​ผูกมิตร​กับ​อาหัสยาห์ พระยาห์เวห์​จะ​ทำลาย​กิจการ​ของ​ท่าน” แล้ว​กอง​เรือ​ก็​อับปาง​ตั้งแต่​ยัง​ไม่ได้​ออก​ทำ​การ​ค้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">เยโฮชาฟัท​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ด้วยกัน​ใน​เมือง​ดาวิด แล้ว​เยโฮรัม​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="2">ลูกชาย​คน​อื่น​ๆ ของ​เยโฮชาฟัท​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล ​ที่​เป็น​น้อง​ชาย​ของ​เยโฮรัม​ได้แก่ อาซาริยาห์ เยฮีเอล เศคาริยาห์ อาซาริยาฮู มีคาเอล และ​เชฟาทิยาห์</verse>
				<verse number="3">เยโฮชาฟัท​พ่อ​ของ​พวก​เขา​ได้​ให้​เงิน ทองคำ และ​ของ​มี​ค่า​แก่​ลูกชาย​แต่ละ​คน และ​ให้​ครอง​เมือง​ป้อม​ปราการ​ต่าง​ๆ ใน​ยูดาห์ แต่​ยก​อาณาจักร​ให้​แก่​เยโฮรัม​เพราะ​เป็น​ลูกชาย​หัวปี</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​เยโฮรัม​สถาปนา​อาณาจักร​ของ​พ่อ​ให้​มั่นคง​เป็น​ปึกแผ่น​แล้ว ก็​ใช้​ดาบ​ฆ่า​พี่น้อง​ทั้งหมด​ของ​ตน​และ​ข้าราชการ​บาง​คน​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="5">ขณะ​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​เยโฮรัม​มี​อายุ 32 ปี และ​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​แปด​ปี</verse>
				<verse number="6">เยโฮรัม​ดำเนิน​ตาม​วิถี​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล ตาม​อย่าง​ครอบครัว​ของ​อาหับ​เพราะ​เขา​แต่งงาน​กับ​ลูกสาว​คน​หนึ่ง​ของ​อาหับ เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">แต่​เนื่องจาก​พันธสัญญา​ที่ พระยาห์เวห์​กระทำ​กับ​ดาวิด พระยาห์เวห์​จึง​ไม่​ประสงค์​จะ​ทำลาย​ล้าง​ครอบครัว​ของ​ดาวิด พระองค์​สัญญา​ไว้​ว่า​จะ​รักษา​ดวง​ประทีป​ดวง​หนึ่ง​ไว้​สำหรับ​ดาวิด​และ​เชื้อสาย​ตลอดไป</verse>
				<verse number="8">ใน​สมัย​ของ​เยโฮรัม เอโดม​กบฏ​ต่อ​ยูดาห์​และ​ตั้ง​กษัตริย์​ปกครอง​ตนเอง</verse>
				<verse number="9">เยโฮรัม​จึง​กรีธา​ทัพ​ไป​พร้อม​ด้วย​ทหาร​และ​รถ​ม้า​ศึก​ทั้งหมด ชาว​เอโดม​โอบ​ล้อม​เขา​กับ​ผู้​สั่งการ​รถ​รบ แต่​เยโฮรัม​ตี​ฝ่า​วงล้อม​ออก​ไป​ได้​ใน​เวลา​กลางคืน</verse>
				<verse number="10">เอโดม​จึง​กบฏ​ต่อ​ยูดาห์​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้ ครั้ง​นั้น​ลิบนาห์​ก็​กบฏ​ด้วย เพราะ​เยโฮรัม​ได้​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="11">ทั้ง​ยัง​สร้าง​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​บน​เนิน​เขา​ทั้งหลาย​ของ​ยูดาห์ และ​ชักนำ​ชาว​เยรูซาเล็ม​ให้​เอา​ใจ​ออก​ห่าง​จาก​พระเจ้า และ​ทำ​ให้​ยูดาห์​หลง​ผิด​ไป</verse>
				<verse number="12">มี​จดหมาย​จาก​ผู้​เผย​พระวจนะ​เอลียาห์​มาถึง​เยโฮรัม​ความ​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ดาวิด​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เจ้า​ไม่ได้​เจริญ​รอย​ตาม​เยโฮชาฟัท​พ่อ​ของ​เจ้า​หรือ​กษัตริย์​อาสา​แห่ง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="13">แต่​เดิน​ตาม​วิถี​ของ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล และ​เจ้า​ได้​ชักนำ​ชาว​ยูดาห์​กับ​ชาว​เยรูซาเล็ม​ให้​นอกใจ​เรา​เช่น​เดียว​กับ​ครอบครัว​ของ​อาหับ มิหนำซ้ำ​ยัง​สังหาร​พี่น้อง​ซึ่ง​เป็น​คน​ใน​ครอบครัว​ของ​เจ้า​เอง​ซึ่ง​เป็น​คน​ดี​กว่า​เจ้า</verse>
				<verse number="14">ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​จะ​ลงโทษ​อย่าง​หนัก​แก่​คน​ของ​เจ้า ลูกชาย​กับ​ภรรยา​ของ​เจ้า และ​ทุก​สิ่ง​ที่​เจ้า​มี</verse>
				<verse number="15">ส่วน​เจ้า​เอง​จะ​ป่วย​หนัก​ด้วย​โรค​ลำไส้​เรื้อรัง​จน​กระทั่ง​ลำไส้​ของ​เจ้า​ทะลัก​ออก​มา’ ”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​ดลใจ​ชาว​ฟีลิสเตีย​และ​ชาว​อาหรับ​ซึ่ง​อยู่​ถัด​จาก​ชาว​คูช​ให้​เป็น​ศัตรู​กับ​เยโฮรัม</verse>
				<verse number="17">พวก​เขา​เข้า​มา​โจมตี​และ​รุกราน​ยูดาห์ ริบ​เอา​ข้าวของ​มี​ค่า​ทั้งหมด​ใน​วัง​ไป รวม​ทั้ง​บรรดา​ลูกชาย​และ​ภรรยา​ของ​เยโฮรัม​ด้วย ไม่​มี​ลูกชาย​คน​ใด​เหลือ​อยู่​เว้น​แต่​อาหัสยาห์ ​ลูกชาย​คน​สุดท้อง</verse>
				<verse number="18">หลังจาก​เหตุการณ์​ทั้งหมด​นี้ พระยาห์เวห์​ทรมาน​เยโฮรัม​ด้วย​โรค​ลำไส้​ซึ่ง​รักษา​ไม่ได้</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ปลาย​ปี​ที่​สอง ลำไส้​ของ​เยโฮรัม​ทะลัก​ออก​มา​และ​เขา​ก็​สิ้น​ชีวิต​ด้วย​ความ​เจ็บ​ปวด​แสน​สาหัส ประชาชน​ไม่ได้​ทำ​พิธี​จุด​ไฟ​เผา​ร่าง​ให้​สม​เกียรติ​เหมือน​ที่​เคย​ทำ​ให้​กับ​กษัตริย์​คน​อื่น​ที่​ปกครอง​ใน​สมัย​ก่อนหน้า</verse>
				<verse number="20">เยโฮรัม​มี​อายุ 32 ปี​เมื่อ​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม 8 ปี และ​สิ้น​ชีวิต​ไป​โดย​ไม่​มี​ใคร​โศกเศร้า​เสียใจ ศพ​ของ​เขา​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​เมือง​ดาวิด​แต่​ไม่​ใช่​ใน​อุโมงค์​วาง​ศพ​ของ​กษัตริย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ชาว​เยรูซาเล็ม​ตั้ง​อาหัสยาห์​ลูกชาย​คน​สุดท้อง​ของ​เยโฮรัม​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน เพราะ​กองโจร​ที่​เข้า​มา​ใน​ค่าย​กับ​ชาว​อาหรับ​ได้​สังหาร​ลูกชาย​ผู้​พี่​คน​อื่น​ๆ หมด​แล้ว อาหัสยาห์​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​เยโฮรัม​แห่ง​ยูดาห์​จึง​เริ่ม​ปกครอง</verse>
				<verse number="2">อาหัสยาห์​มี​อายุ 22 ปี ​เมื่อ​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​ปกครอง​อยู่​เพียง​ปี​เดียว​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม แม่​ของ​เขา​คือ​อาธาลิยาห์​หลาน​สาว​ของ​อมรี</verse>
				<verse number="3">อาหัสยาห์​ก็​เช่น​กัน เขา​ตาม​วิถี​ของ​ครอบครัว​อาหับ เพราะ​แม่​สนับสนุน​ให้​เขา​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="4">เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​ตาม​อย่าง​ครอบครัว​ของ​อาหับ เพราะ​หลังจาก​พ่อ​ของ​เขา​สิ้น​ชีวิต เขา​ก็​ยึด​เชื้อสาย​อาหับ​เป็น​ที่ปรึกษา​ซึ่ง​นำ​เขา​ไป​สู่​หายนะ</verse>
				<verse number="5">เขา​ทำ​ตาม​คำ​แนะนำ​ของ​คน​เหล่า​นั้น​เมื่อ​ไป​เข้า​ร่วม​กับ​โยรัม ​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​อาหับ​แห่ง​อิสราเอล เพื่อ​รบ​กับ​กษัตริย์​ฮาซาเอล​แห่ง​อารัม​ที่​เมือง​ราโมท​กิเลอาด โยรัม​ได้รับ​บาดเจ็บ​ด้วย​น้ำมือ​ของ​ชาว​อารัม</verse>
				<verse number="6">เขา​จึง​กลับมา​พักฟื้น​ที่​ยิสเรเอล​เพราะ​บาดเจ็บ​จาก​สงคราม​กับ​กษัตริย์​ฮาซาเอล​แห่ง​อารัม​ที่​ราโมท แล้ว​อาหัสยาห์ ​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​เยโฮรัม​แห่ง​ยูดาห์​ก็​ลง​ไป​เยี่ยม​ดู​อาการ​ของ​โยรัม​ลูกชาย​ของ​อาหับ​ที่​ยิสเรเอล</verse>
				<verse number="7">ใน​การ​เยี่ยม​ครั้ง​นี้​พระเจ้า​นำ​จุดจบ​มา​สู่​อาหัสยาห์ เมื่อ​อาหัสยาห์​มาถึง เขา​กับ​โยรัม​ก็​ออก​ไป​พบ​เยฮู​ลูกชาย​นิมชี ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ได้​เจิม​ตั้ง​ให้​เป็น​ผู้​ทำลาย​ล้าง​ครอบครัว​ของ​อาหับ</verse>
				<verse number="8">ขณะ​เยฮู​ออก​กวาดล้าง​ครอบครัว​ของ​อาหับ เขา​ได้​พบ​กับ​บรรดา​ข้าราชการ​ของ​ยูดาห์​และ​ญาติ​ของ​อาหัสยาห์​ที่​รับใช้​อาหัสยาห์ เยฮู​ก็​ประหาร​พวก​เขา</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เยฮู​ก็​ค้นหา​อาหัสยาห์ คน​ของ​เยฮู​พบ​อาหัสยาห์​หลบ​ซ่อน​อยู่​ใน​สะมาเรีย​จึง​คุม​ตัว​มา​ให้​เยฮู​ประหาร พวก​เขา​ฝัง​ศพ​ของ​อาหัสยาห์​โดย​ให้​เหตุผล​ว่า “เขา​เป็น​ลูกหลาน​ของ​เยโฮชาฟัท​ผู้​แสวงหา​พระยาห์เวห์​อย่าง​สุดใจ” ไม่​มี​ใคร​ใน​ครอบครัว​ของ​อาหัสยาห์​ที่​เข้มแข็ง​พอ​จะ​กู้​อาณาจักร​ให้​เป็น​ปึกแผ่น​เช่น​เดิม​ได้​เลย</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​อาธาลิยาห์​แม่​ของ​อาหัสยาห์​เห็นว่า​ลูกชาย​ของ​เธอ​ตาย​แล้ว ก็​สังหาร​ครอบครัว​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="11">แต่​เยโฮเชบา ​ลูกสาว​ของ​กษัตริย์​เยโฮรัม น้อง​สาว​ของ​อาหัสยาห์​และ​เป็น​ภรรยา​ของ​ปุโรหิต​เยโฮยาดา นำ​ตัว​โยอาช​ลูกชาย​ของ​อาหัสยาห์​มา​จาก​บรรดา​เจ้านาย​ที่​กำลัง​จะ​ถูก​ฆ่า ไป​ซ่อน​ไว้​ใน​ห้อง​นอน​พร้อม​กับ​พี่เลี้ยง เด็ก​นั้น​จึง​พ้น​จาก​มือ​ของ​อาธาลิยาห์</verse>
				<verse number="12">โยอาช​ซ่อน​ตัว​อยู่​กับ​พวก​เขา​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ตลอด​หก​ปี​ที่​อาธาลิยาห์​ปกครอง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​เจ็ด​แห่ง​การ​ปกครอง ปุโรหิต​เยโฮยาดา​ตัดสินใจ​อย่าง​เด็ดเดี่ยว ทำ​พันธสัญญา​กับ​ผู้​สั่งการ​กองร้อย​ได้แก่ อาซาริยาห์​ลูกชาย​เยโรฮัม อิชมาเอล​ลูกชาย​เยโฮฮานัน อาซาริยาห์​ลูกชาย​โอเบด มาอาเสอาห์​ลูกชาย​อาดายาห์ และ​เอลีชาฟัท​ลูกชาย​ศิครี</verse>
				<verse number="2">คน​เหล่า​นี้​เดินทาง​ไป​ทั่ว​ยูดาห์ เพื่อ​แจ้ง​คน​เลวี​และ​หัวหน้า​ครอบครัว​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล​จาก​ทุก​เมือง​ให้​มา​ชุมนุม​กัน​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">ประชาชน​ทั้งหมด​ทำ​พันธสัญญา​กับ​กษัตริย์​ที่​วิหาร​ของ​พระเจ้า เยโฮยาดา​กล่าว​กับ​พวก​เขา​ว่า “ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​จะ​ขึ้น​ปกครอง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สัญญา​ไว้​เกี่ยวกับ​เชื้อสาย​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ทั้งหลาย​จะ​ดำเนินการ​ดังนี้ หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​พวก​ท่าน​ที่​เป็น​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี​ซึ่ง​ประจำ​หน้าที่​ใน​วัน​สะบาโต​จะ​เฝ้า​อยู่​ที่​ประตู​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="5">อีก​หนึ่ง​ใน​สาม​ที่​วัง และ​อีก​หนึ่ง​ใน​สาม​ที่​ประตู​ฐานราก คน​อื่น​นอก​นั้น​ให้​อยู่​ที่​ลาน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">อย่า​ให้​ใคร​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ นอกจาก​ปุโรหิต​กับ​คน​เลวี​ซึ่ง​ประจำ​หน้าที่ เนื่องจาก​พวก​เขา​ได้​รับ​การ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์​แล้ว ส่วน​คน​อื่น​ๆ ให้​ปฏิบัติ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​มอบ​หมาย</verse>
				<verse number="7">คน​เลวี​จง​อารักขา​กษัตริย์ ถือ​อาวุธ​พร้อม และ​ประหาร​ทุก​คน​ที่​ล่วงล้ำ​เข้า​มา​ใน​วิหาร ขอให้​พวก​ท่าน​อยู่​เคียง​ข้าง​องค์​กษัตริย์​เสมอ​ไม่ว่า​เขา​จะ​ไป​ที่​ไหน”</verse>
				<verse number="8">คน​เลวี​และ​ชาย​ชาว​ยูดาห์​ทั้งหมด​ก็​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​ปุโรหิต​เยโฮยาดา แต่ละ​คน​ก็​นำ​คน​ของ​ตน​ไป ทั้ง​คน​ที่​จะ​เข้า​เวร​ใน​วัน​สะบาโต​และ​คน​ที่​จะ​พ้น​เวร เพราะ​ปุโรหิต​เยโฮยาดา​ไม่​ปล่อย​ให้​ออก​เวร</verse>
				<verse number="9">จาก​นั้น​เยโฮยาดา​นำ​หอก​พร้อม​ทั้ง​โล่​ใหญ่​และ​เล็ก​ของ​กษัตริย์​ดาวิด​ซึ่ง​เก็บ​ไว้​ใน​คลัง​วิหาร​ออก​มา​แจกจ่าย​แก่​นายกอง​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="10">ทหาร​เหล่า​นี้​ซึ่ง​มี​อาวุธ​ครบครัน​คอย​ถวาย​การ​อารักขา​กษัตริย์​ที่​ใกล้​ๆ แท่น​บูชา และ​จาก​ด้าน​ทิศใต้​ของ​วิหาร​ไป​จด​ด้าน​ทิศ​เหนือ</verse>
				<verse number="11">เยโฮยาดา​กับ​ลูกชาย​ทั้งหลาย​นำ​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​ออก​มา​และ​สวม​มงกุฎ​ให้​เขา มอบ​หนังสือ​พันธสัญญา และ​ประกาศ​ว่า​เขา​เป็น​กษัตริย์ พวก​เขา​เจิม​ลูก​ของ​กษัตริย์​และ​โห่ร้อง​ว่า “ขอ​กษัตริย์​จง​เจริญ!”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​อาธาลิยาห์​ได้ยิน​เสียง​อึกทึก​ของ​ประชาชน และ​เสียง​โห่ร้อง​ต้อนรับ​กษัตริย์ เธอ​ก็​มา​พบ​พวก​เขา​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">เธอ​มอง​เห็น​กษัตริย์​ยืน​อยู่​ข้าง​เสา​ตรง​ทาง​เข้า มี​ข้าราชการ​กับ​คน​เป่า​แตร​อยู่​ข้าง​เขา และ​ปวงชน​กำลัง​รื่นเริง​ยินดี​และ​เป่า​แตร นัก​ดนตรี​ก็​บรรเลง​ดนตรี​นำ​การ​สดุดี อาธาลิยาห์​ก็​ฉีก​เสื้อ​คลุม​และ​ร้อง​ตะโกน​ว่า “กบฏ! กบฏ!”</verse>
				<verse number="14">ปุโรหิต​เยโฮยาดา​ส่ง​บรรดา​ผู้​บังคับ​กองร้อย​ซึ่ง​รับผิดชอบ​กอง​ทหาร​ออก​ไป​และ​สั่ง​ว่า “คุม​ตัว​เธอ​ออก​ไป​จาก​แถว​ทหาร อย่า​ประหาร​เธอ​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ แต่​ให้​ฆ่า​ทุก​คน​ที่​พยายาม​จะ​เข้า​มา​ช่วย​เธอ”</verse>
				<verse number="15">พวก​เขา​จึง​คุม​ตัว​เธอ​ไป​ยัง​ประตู​ที่​ม้า​ผ่าน​เข้า​วัง​และ​ฆ่า​เธอ​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="16">จาก​นั้น​เยโฮยาดา​ได้​ทำ​พันธสัญญา​ร่วม​กับ​ประชาชน​และ​กษัตริย์​ว่า ​จะ​เป็น​ประชาชน​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ทุก​คน​กรู​เข้า​ไป​รื้อ​ทำลาย​วิหาร​ของ​พระบาอัล ทุบ​แท่น​บูชา​และ​เทวรูป​ทั้งหลาย​ทิ้ง​และ​ประหาร​มัททาน​ปุโรหิต​ของ​พระบาอัล​ตรง​หน้า​แท่น</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เยโฮยาดา​แต่งตั้ง​ปุโรหิต​ซึ่ง​เป็น​ชน​เลวี​ให้​ดู​แล​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ตาม​ที่​ดาวิด​มอบหมาย​ไว้ เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​แด่​พระยาห์เวห์​ตาม​ที่​บันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี​และ​ด้วย​การ​ร้องเพลง​ตาม​ที่​ดาวิด​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="19">เยโฮยาดา​ยัง​ได้​ตั้ง​ยาม​เฝ้า​ประตู​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ เพื่อ​ไม่​ให้​ผู้​ที่​เป็น​มลทิน​ด้วย​เหตุ​หนึ่ง​เหตุใด​เข้า​ไป​ได้</verse>
				<verse number="20">จาก​นั้น​เยโฮยาดา​ร่วม​กับ​บรรดา​ผู้​บัญชาการ​กอง​ร้อย ขุนนาง ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง และ​ประชาชน​ทั้งปวง นำ​กษัตริย์​ลง​มา​จาก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ดำเนิน​ผ่าน​ประตู​บน​สู่​วัง และ​เชิญ​ขึ้น​นั่ง​บน​บัลลังก์</verse>
				<verse number="21">ประชาชน​ทั่ว​แดน​พา​กัน​ชื่นชม​ยินดี​และ​นคร​ก็​สงบสุข เพราะ​อาธาลิยาห์​ถูก​ประหาร​ด้วย​ดาบ​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">เมื่อ​โยอาช​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​มี​อายุ​เจ็ด​ปี และ​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​สี่สิบ​ปี แม่​ของ​เขา​คือ​ศิบียาห์​จาก​เบเออร์เชบา</verse>
				<verse number="2">โยอาช​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​ตลอด​ชั่วอายุ​ของ​ปุโรหิต​เยโฮยาดา</verse>
				<verse number="3">เยโฮยาดา​เลือก​ภรรยา​สอง​คน​ให้​เขา และ​โยอาช​มี​ลูกชาย​ลูกสาว​หลาย​คน</verse>
				<verse number="4">ต่อมา​โยอาช​ตั้ง​ใจ​จะ​ซ่อมแซม​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">จึง​เรียก​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี​มา​ประชุม แล้ว​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “จง​ไป​ยัง​หัวเมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์ และ​รวบรวม​เงิน​ประจำ​ปี​จาก​อิสราเอล​ทั้งปวง เพื่อ​การ​ซ่อมแซม​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของ​ท่าน จง​ลงมือ​ทำ​เดี๋ยวนี้” แต่​คน​เลวี​ไม่ได้​ทำ​ตาม​ทัน​ที</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้น​กษัตริย์​เรียก​เยโฮยาดา​หัวหน้า​ปุโรหิต​มา​ถาม​ว่า “ทำไม​ท่าน​จึง​ไม่​ออก​คำ​สั่ง​ให้​คน​เลวี​ออก​ไป​เก็บ​ภาษี​บำรุง​วิหาร​จาก​หัวเมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์​และ​กรุง​เยรูซาเล็ม โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​กำหนด​ให้​เก็บ​ภาษี​นี้​จาก​ประชาชน​อิสราเอล​เพื่อ​บำรุง​รักษา​เต็นท์​แห่ง​สักขีพยาน”</verse>
				<verse number="7">ก่อนหน้า​นี้​บรรดา​ลูกชาย​ของ​อาธาลิยาห์​ผู้​ชั่วร้าย​ได้​บุก​เข้า​ไป​ใน​วิหาร และ​ถึง​กับ​นำ​ของ​ศักดิ์สิทธิ์​ไป​ใช้​สำหรับ​พระบาอัล</verse>
				<verse number="8">โยอาช​สั่ง​ให้​ทำ​หีบ​ใบ​หนึ่ง​ตั้ง​ไว้​ข้าง​นอก​ที่​ประตู​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">และ​ออก​หมาย​ประกาศ​ใน​ยูดาห์​และ​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม ให้​ประชาชน​นำ​ภาษี​ซึ่ง​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า​ได้​กำหนด​ให้​เก็บ​จาก​ชาว​อิสราเอล​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​มา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">เจ้าหน้าที่​และ​ประชาชน​ทั้งปวง​ต่าง​ยินดี​นำ​เงิน​มา​ใส่​ไว้​ใน​หีบ​จน​เต็ม</verse>
				<verse number="11">เมื่อใด​ที่​คน​เลวี​ยก​หีบ​มา​พบ​เจ้าหน้าที่​ของ​กษัตริย์​และ​พวก​เขา​เห็น​ว่า​มี​เงิน​มาก เลขา​ของ​กษัตริย์​กับ​เจ้าหน้าที่​ของ​มหา​ปุโรหิต​ก็​จะ​เก็บ​เงิน​ออก​จาก​หีบ แล้ว​นำ​หีบ​ไป​ตั้ง​ไว้​ที่​เดิม พวก​เขา​ทำ​เช่น​นี้​สม่ำเสมอ​จน​ได้​เงิน​ก้อน​ใหญ่</verse>
				<verse number="12">กษัตริย์​และ​เยโฮยาดา​มอบ​เงิน​นั้น​แก่​พวก​คน​ที่​รับผิดชอบ​งาน​ซ่อมแซม​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ คน​เหล่า​นี้​จ้าง​ช่าง​ก่อ ช่าง​ไม้ ช่าง​เหล็ก และ​ช่าง​ทอง​สัมฤทธิ์​มา​ซ่อมแซม​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">เจ้าหน้าที่​ฝ่าย​ต่าง​ๆ ปฏิบัติ​งาน​อย่าง​ขยันขันแข็ง ดูแล​ให้​งาน​ซ่อมแซม​คืบหน้า​ไป พวก​เขา​ปฏิสังขรณ์​วิหาร​ตาม​รูปแบบ​เดิม​และ​เสริม​ให้​แข็งแกร่ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ทุก​อย่าง​เสร็จ​สิ้น พวก​เขา​นำ​เงิน​ที่​เหลือ​มา​มอบ​แด่​กษัตริย์​และ​เยโฮยาดา และ​ใช้​ทำ​เครื่องใช้​ไม้​สอย​ต่าง​ๆ สำหรับ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ เครื่องใช้​ใน​พิธี​และ​การ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว รวม​ทั้ง​ชาม​และ​ภาชนะ​เงิน​และ​ทอง มี​การ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​อย่าง​สม่ำเสมอ​ตลอด​ชั่วอายุ​ของ​ปุโรหิต​เยโฮยาดา</verse>
				<verse number="15">เยโฮยาดา​มี​อายุ​ยืน​มาก เขา​สิ้น​ชีวิต​เมื่อ​อายุ 130 ปี</verse>
				<verse number="16">เขา​ถูก​ฝัง​ไว้​รวม​กับ​บรรดา​กษัตริย์​ใน​เมือง​ดาวิด เพราะ​เขา​ได้​บำเพ็ญ​ประโยชน์​มากมาย​ใน​อิสราเอล​เพื่อ​พระเจ้า​และ​เพื่อ​วิหาร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">หลังจาก​เยโฮยาดา​สิ้น​ชีวิต บรรดา​ข้าราชการ​ของ​ยูดาห์​มา​แสดง​ความ​เคารพ​ต่อ​กษัตริย์​และ​กษัตริย์​ฟัง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​พา​กัน​ละทิ้ง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ไป​กราบ​ไหว้​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์​และ​รูป​เคารพ​ต่าง​ๆ ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระเจ้า​จึง​ตก​แก่​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​เนื่องจาก​ความ​ผิด​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="19">แม้​พระยาห์เวห์​ใช้​ผู้​เผย​พระวจนะ​มา​เพื่อ​นำ​พวก​เขา​หัน​กลับไป​หา​พระองค์ และ​ถึงแม้​ว่า​ผู้​เผย​พระวจนะ​เหล่า​นั้น​ว่ากล่าว​ตักเตือน แต่​พวก​เขา​ก็​ไม่​ยอม​ฟัง</verse>
				<verse number="20">แล้ว​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​มา​เหนือ​เศคาริยาห์​ลูกชาย​ของ​ปุโรหิต​เยโฮยาดา เขา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ประชาชน​และ​กล่าว​ว่า “พระเจ้า​พูด​ว่า ‘เหตุใด​พวก​เจ้า​ไม่​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ พวก​เจ้า​จะ​ไม่​เจริญ​เพราะ​เจ้า​ได้​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์ พระองค์​จึง​ได้​ละทิ้ง​เจ้า’ ”</verse>
				<verse number="21">แต่​พวก​เขา​คบคิด​กัน​กำจัด​เศคาริยาห์ พวก​เขา​รุม​เอา​หิน​ขว้าง​เศคาริยาห์​จน​ตาย​ใน​ลาน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="22">กษัตริย์​โยอาช​ไม่ได้​ระลึก​ถึง​ความ​กรุณา​ของ​เยโฮยาดา​พ่อ​ของ​เศคาริยาห์​เลย แต่​กลับ​ฆ่า​ลูกชาย​ของ​เขา ขณะ​จะ​สิ้นใจ เศคาริยาห์​กล่าว​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​มอง​เห็น​สิ่ง​นี้​และ​เรียกร้อง​ความ​รับผิดชอบ​จาก​ท่าน”</verse>
				<verse number="23">ใน​ปี​ต่อมา กองทัพ​อารัม​มา​รบ​กับ​โยอาช บุก​โจมตี​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม สังหาร​ผู้​นำ​ทุก​คน​ของ​ประชาชน​และ​นำ​ของ​ที่​ยึด​มา​ได้​ทั้งหมด​กลับไป​มอบให้​กษัตริย์​ของ​พวก​เขา​ใน​เมือง​ดามัสกัส</verse>
				<verse number="24">แม้​กองทัพ​อารัม​มี​กำลัง​พล​น้อย แต่​พระยาห์เวห์​ก็​ให้​พวก​เขา​ชนะ​กองทัพ​ใหญ่ เพราะ​ยูดาห์​ได้​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ โยอาช​จึง​ถูก​ลงโทษ</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ชาว​อารัม​กลับไป ทิ้ง​ให้​โยอาช​บาดเจ็บ​สาหัส พวก​ข้าราชการ​ของ​เขา​คบคิด​กัน​กำจัด​โยอาช​ที่​ได้​ฆ่า​ลูกชาย​ของ​ปุโรหิต​เยโฮยาดา ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​สังหาร​โยอาช​ซึ่ง​นอน​หลับ​อยู่​บน​เตียง แล้ว​ฝัง​ศพ​เขา​ไว้​ใน​เมือง​ดาวิด แต่​ไม่​ใช่​ใน​อุโมงค์​วาง​ศพ​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="26">ผู้​สมคบ​กัน​คือ​ศาบาด ​ลูกชาย​ของ​ชิเมอัท​ชาว​อัมโมน และ​เยโฮซาบาด​ลูกชาย​ของ​ชิมริท ​ชาว​โมอับ</verse>
				<verse number="27">เรื่องราว​เกี่ยวกับ​ลูกชาย​ของ​โยอาช คำ​พยากรณ์​ต่าง​ๆ ว่า​ด้วย​โยอาช และ​เรื่องราว​การ​ซ่อมแซม​วิหาร​มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​ของ​บรรดา​กษัตริย์ และ​อามาซิยาห์​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">เมื่อ​อามาซิยาห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​มี​อายุ 25 ปี และ​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม 29 ปี แม่​ของ​เขา​คือ​เยโฮอัดดาน ​จาก​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">อามาซิยาห์​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​แต่​ไม่​ใช่​ด้วย​สุดใจ</verse>
				<verse number="3">ทันที​ที่​อามาซิยาห์​กุม​อำนาจ​เหนือ​อาณาจักร ก็​ประหาร​ชีวิต​พวก​ข้าราชการ​ที่​ฆ่า​กษัตริย์​คือ​พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="4">อามาซิยาห์​ไม่ได้​ประหาร​ลูก​ๆ ของ​พวก​เขา แต่​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​ระบุ​ไว้​ใน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส​ว่า “อย่า​ประหาร​พ่อ​เพราะ​บาป​ของ​ลูก หรือ​ประหาร​ลูก​เพราะ​บาป​ของ​พ่อ แต่ละ​คน​จะ​ต้อง​ตาย​เพราะ​บาป​ของ​ตนเอง”</verse>
				<verse number="5">อามาซิยาห์​เรียก​ประชาชน​ยูดาห์​มา​ชุมนุม และ​มอบหมาย​ให้​พวก​เขา​เป็น​ผู้​สั่งการ​กองพัน​และ​ผู้​สั่งการ​กองร้อย​ตาม​ครอบครัว​ของ​ตน​ทั่ว​ยูดาห์​และ​เบนยามิน จาก​นั้น​ระดม​พล​ที่​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป​พบ​ว่า​มี​สามแสน​คน​ซึ่ง​พร้อม​ออก​รบ สามารถ​ใช้​หอก​กับ​โล่​ได้</verse>
				<verse number="6">ทั้ง​ยัง​ใช้​เงิน​หนัก 100 ตะลันต์ จ้าง​นัก​รบ​จาก​อิสราเอล​หนึ่ง​แสน​คน</verse>
				<verse number="7">แต่​คน​ของ​พระเจ้า​มา​พูด​กับ​อามาซิยาห์​ว่า “ข้าแต่​กษัตริย์ อย่า​ให้​กอง​กำลัง​จาก​อิสราเอล​ร่วม​ทัพ​เลย เพราะ​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​อยู่​กับ​อิสราเอล​หรือ​คน​ใน​เผ่า​เอฟราอิม​เลย</verse>
				<verse number="8">ถึงแม้​ท่าน​ออก​รบ​อย่าง​กล้าหาญ พระเจ้า​ก็​จะ​เหวี่ยง​ท่าน​ออก​ไป​ต่อหน้า​ศัตรู เพราะ​พระเจ้า​มี​อำนาจ​จะ​ช่วยเหลือ​หรือ​จะ​โค่น​ล้ม​ก็​ได้”</verse>
				<verse number="9">อามาซิยาห์​ถาม​คน​ของ​พระเจ้า​ว่า “แล้ว​เงิน​หนัก 100 ตะลันต์​ที่​เรา​จ่าย​ไป​ให้​กอง​กำลัง​อิสราเอล​เหล่า​นี้​เล่า” คน​ของ​พระเจ้า​ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์​สามารถ​ให้​แก่​ท่าน​มาก​กว่า​นั้น​มาก​นัก”</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​อามาซิยาห์​จึง​ปลด​กอง​กำลัง​ที่​มา​จาก​เอฟราอิม​ให้​กลับ​บ้าน​ไป ซึ่ง​ทำ​ให้​พวก​เขา​โกรธ​แค้น​ยูดาห์​และ​กลับ​บ้าน​ไป​ด้วย​ความ​เกรี้ยวกราด</verse>
				<verse number="11">แล้ว​อามาซิยาห์​รวบรวม​พล​และ​นำ​ทัพ​ไป​ยัง​หุบเขา​เกลือ สังหาร​ชาว​เสอีร์​หนึ่ง​หมื่น​คน</verse>
				<verse number="12">กองทัพ​ยูดาห์​จับ​เป็น​ชาว​เสอีร์​อีก​หนึ่ง​หมื่น​คน แล้ว​นำ​พวก​เขา​ขึ้น​ไป​บน​ยอด​ผา​และ​โยน​ลง​มา​ให้​แหลก​เป็น​ชิ้น​ๆ</verse>
				<verse number="13">ส่วน​กอง​กำลัง​รับจ้าง​ซึ่ง​ถูก​ส่ง​กลับ​บ้าน​โดย​ไม่ได้​ร่วม​รบ​ก็​บุก​ปล้น​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์ จาก​สะมาเรีย​ถึง​เบธโฮโรน พวก​เขา​ฆ่า​ผู้​คน​สามพัน​คน และ​ริบ​เอา​ข้าวของ​ไป​เป็น​อัน​มาก</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​อามาซิยาห์​กลับมา​จาก​การ​ฆ่า​ฟัน​คน​เอโดม เขา​นำ​เทวรูป​ต่าง​ๆ ของ​ชาว​เสอีร์​มา​สถาปนา​ขึ้น​เป็น​เทพเจ้า​ของ​เขา หมอบ​กราบ​และ​เผา​เครื่อง​บูชา​ถวาย​แก่​เทวรูป​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​โกรธ​อามาซิยาห์​ยิ่งนัก จึง​ใช้​ผู้​เผย​พระวจนะ​มา​ถาม​ว่า “เหตุใด​เจ้า​จึง​ไป​หา​พระ​ต่าง​ๆ ของ​ชนชาติ​นี้ ซึ่ง​ไม่อาจ​แม้แต่​ช่วย​คน​ของ​ตัว​ให้​พ้น​มือ​เจ้า​ได้”</verse>
				<verse number="16">ขณะ​ที่​ผู้​เผย​พระวจนะ​กำลัง​พูด​อยู่ กษัตริย์​พูด​โต้ตอบ​ว่า “พวก​เรา​ได้​แต่งตั้ง​เจ้า​ให้​เป็น​ที่ปรึกษา​ของ​กษัตริย์​ตั้งแต่​เมื่อใด เงียบ​นะ! ไม่​เช่น​นั้น​จะ​ถูก​ฆ่า” ผู้​เผย​พระวจนะ​จึง​หยุด​แต่​กล่าว​ว่า “ข้าพเจ้า​ทราบ​ว่า​พระเจ้า​ตกลง​ใจ​จะ​ทำลาย​ท่าน​แล้ว​เพราะ​ท่าน​ทำ​อย่าง​นี้ และ​ไม่​รับ​ฟัง​คำ​แนะนำ​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="17">ต่อมา​กษัตริย์​อามาซิยาห์​แห่ง​ยูดาห์​หารือ​กับ​คณะ​ที่ปรึกษา แล้ว​ส่ง​คำ​ท้าทาย​ไป​ยัง​กษัตริย์​เยโฮอาช ​แห่ง​อิสราเอล ลูกชาย​ของ​เยโฮอาหาส​ลูกชาย​ของ​เยฮู​ว่า “จง​ออก​มา​เผชิญ​หน้า​กัน​ใน​สงคราม”</verse>
				<verse number="18">แต่​กษัตริย์​เยโฮอาช​แห่ง​อิสราเอล​ตอบ​กษัตริย์​อามาซิยาห์​แห่ง​ยูดาห์​ว่า “ต้น​หนาม​ใน​เลบานอน​ส่ง​ข่าว​มาถึง​ต้น​สน​ซีดาร์​ใน​เลบานอน​ว่า ‘ยก​ลูกสาว​ของ​ท่าน​ให้​แต่งงาน​กับ​ลูกชาย​ของ​ข้าพเจ้า​เถิด’ แล้ว​มี​สัตว์​ป่า​ตัว​หนึ่ง​ใน​เลบานอน​มา​เหยียบ​ย่ำ​ต้น​หนาม​นั้น​ป่นปี้</verse>
				<verse number="19">ท่าน​พิชิต​เอโดม​ได้​ก็​เลย​ผยอง แต่​จง​อยู่​กับ​บ้าน! จะ​แกว่ง​เท้า​หา​เสี้ยน​ไป​ทำไม ทำไม​หาเรื่อง​ให้​ตัว​ท่าน​เอง​และ​ยูดาห์​ย่อยยับ​ไป​ด้วย”</verse>
				<verse number="20">แต่​อามาซิยาห์​ไม่​ฟัง เพราะ​พระเจ้า​เตรียม​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เยโฮอาช เนื่องจาก​พวก​เขา​หัน​ไป​หา​พระ​ต่าง​ๆ ของ​เอโดม</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​เยโฮอาช​แห่ง​อิสราเอล​จึง​บุก​เข้า​โจมตี และ​มา​เผชิญ​หน้า​กับ​กษัตริย์​อามาซิยาห์​แห่ง​ยูดาห์​ที่​เบธเชเมช​ใน​ยูดาห์</verse>
				<verse number="22">แล้ว​ยูดาห์​ก็​ถูก​อิสราเอล​รุกไล่ ทุก​คน​พ่าย​หนี​กลับ​บ้าน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="23">กษัตริย์​เยโฮอาช​แห่ง​อิสราเอล​จับกุม​กษัตริย์​อามาซิยาห์​แห่ง​ยูดาห์ ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยอาช​ผู้​เป็น​ลูกชาย​อาหัสยาห์ ​ได้​ที่​เบธเชเมช แล้ว​นำ​ตัว​มา​ยัง​กรุง​เยรูซาเล็ม เยโฮอาช​ทลาย​กำแพง​เมือง​เยรูซาเล็ม​ตั้งแต่​ประตู​เอฟราอิม​จน​ถึง​ประตู​มุม​เป็น​ระยะ​ทาง​ประมาณ 180 เมตร</verse>
				<verse number="24">เขา​ริบ​เงิน​และ​ทอง​ทั้งหมด ตลอดจน​เครื่องใช้​ไม้สอย​ทุก​ชิ้น​ที่​พบ​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ซึ่ง​โอเบดเอโดม​ดูแล​รับผิดชอบ​อยู่ พร้อม​ทั้ง​ริบ​ทรัพย์​สมบัติ​จาก​วัง​และ​จาก​ตัว​ประกัน แล้ว​กลับ​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="25">อามาซิยาห์​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​โยอาช​แห่ง​ยูดาห์​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อไป​อีก​สิบห้า​ปี​หลังจาก​เยโฮอาช​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​เยโฮอาหาส​แห่ง​อิสราเอล​สิ้น​ชีวิต</verse>
				<verse number="26">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​อามาซิยาห์​ตั้งแต่​ต้น​จน​จบ​มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​และ​อิสราเอล​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="27">ตั้งแต่​อามาซิยาห์​หันเห​จาก​การ​ติดตาม​พระยาห์เวห์ มี​ผู้​คิด​ร้าย​หมาย​เอา​ชีวิต​อามาซิยาห์​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม เขา​จึง​หนี​ไป​ยัง​เมือง​ลาคีช แต่​ผู้​คิด​ร้าย​เหล่า​นั้น​ส่ง​คน​ตาม​ไป​ฆ่า​เขา​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="28">ศพ​ของ​เขา​ถูก​นำ​ขึ้น​หลัง​ม้า​กลับมา และ​ถูก​ฝัง​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​ใน​นคร​แห่ง​ยูดาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">แล้ว​ชาว​ยูดาห์​ทั้งปวง​ก็​แต่งตั้ง​อุสซียาห์ ​ผู้​มี​อายุ​สิบหก​ปี​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน​อามาซิยาห์​พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="2">หลังจาก​อามาซิยาห์​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ อุสซียาห์​สร้าง​เมือง​เอลัท​ขึ้น​ใหม่​และ​กู้​คืน​มา​เป็น​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​อุสซียาห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​มี​อายุ​สิบหก​ปี และ​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม 52 ปี แม่​ของ​เขา​คือ​เยโคลียาห์​จาก​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="4">อุสซียาห์​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​เช่น​เดียว​กับ​อามาซิยาห์​พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="5">เขา​แสวงหา​พระเจ้า​ตลอด​สมัย​ของ​เศคาริยาห์​ผู้​อบรม​สั่งสอน​เขา​ให้​ยำเกรง​พระเจ้า และ​ตราบ​เท่า​ที่​เขา​แสวงหา​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ก็​ให้​ความ​สำเร็จ​แก่​เขา</verse>
				<verse number="6">อุสซียาห์​รบ​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย เขา​ทลาย​กำแพง​เมือง​กัท ยับเนห์ และ​อัชโดด จาก​นั้น​ก็​สร้าง​เมือง​ต่าง​ๆ ใน​ย่าน​อัชโดด และ​ใน​ภูมิภาค​อื่น​ๆ ของ​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​ช่วย​อุสซียาห์​ใน​การ​รบ​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย ชาว​อาหรับ​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​กูร์บาอัล และ​ชาว​เมอูนี</verse>
				<verse number="8">ชาว​อัมโมน​นำ​บรรณาการ​มา​ให้​อุสซียาห์ และ​กิตติศัพท์​ของ​เขา​เลื่องลือ​ไป​ถึง​อียิปต์ เพราะ​เขา​มี​อำนาจ​มาก</verse>
				<verse number="9">อุสซียาห์​สร้าง​หอคอย​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​ที่​ประตู​มุม ประตู​หุบเขา และ​ที่​มุม​กำแพง​และ​ทำ​ให้​หอคอย​เหล่า​นั้น​แข็งแกร่ง</verse>
				<verse number="10">ทั้ง​สร้าง​หอคอย​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​และ​ขุด​บ่อ​เก็บ​น้ำ​หลาย​แห่ง เพราะ​เขา​มี​ฝูง​ปศุสัตว์​มากมาย​ทั้ง​แถบ​เชิง​เขา​และ​ตาม​ที่​ราบ และ​เขา​ให้​คน​ทำงาน​ใน​ไร่นา​และ​สวน​องุ่น​ทั้งหลาย​ทั้ง​ที่​อยู่​บน​เนิน​เขา​และ​ใน​ดินแดน​อุดม​ต่าง​ๆ เพราะ​เขา​รัก​การ​เกษตร</verse>
				<verse number="11">อุสซียาห์​มี​กองทัพ​ที่​ผ่าน​การ​ฝึกฝน​มา​อย่าง​ดี​และ​พร้อม​ออก​รบ แบ่ง​เป็น​กอง​ตาม​กำลัง​พล ผู้​ระดม​พล​คือ​เลขา​เยอีเอล และ​มาอาเสอาห์​เจ้าหน้าที่​ภายใต้​การ​สั่งการ​ของ​ฮานันยาห์ ซึ่ง​เป็น​ข้าราชการ​คน​หนึ่ง​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="12">มี​ผู้​นำ​ครอบครัว​ทั้งสิ้น 2,600 คน​คอย​ดูแล​นัก​รบ</verse>
				<verse number="13">กองทัพ​ที่​อยู่​ภายใต้​การ​สั่งการ​ของ​พวก​เขา​ประกอบ​ด้วย​ทหาร 307,500 คน ผ่าน​การ​ฝึกฝน​มา​อย่าง​ดี เป็น​แสนยานุภาพ​ไว้​ต่อกร​กับ​ศัตรู​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="14">อุสซียาห์​จัด​หา​โล่ หอก หมวก​เหล็ก เสื้อ​เกราะ ธนู และ​สลิง​ให้​ทั้ง​กองทัพ</verse>
				<verse number="15">ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม เขา​คิด​ค้น​อุปกรณ์​ไว้​ใช้​บน​หอคอย​และ​มุม​กำแพง ดังนั้น​พวก​ทหาร​จึง​สามารถ​ยิง​ธนู​และ​หิน​ก้อน​มหึมา​จาก​กำแพง​ได้ เขา​มี​ชื่อเสียง​เลื่องลือ​เพราะ​พระเจ้า​ช่วย​เหลือ​อุสซียาห์​อย่าง​เหลือ​ล้น​จน​เขา​มี​อำนาจ​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="16">แต่​เมื่อ​อุสซียาห์​เรือง​อำนาจ ความ​เย่อหยิ่ง​ลืม​ตน​ก็​นำ​เขา​ไป​สู่​ความ​ตกต่ำ อุสซียาห์​ไม่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา และ​ล่วงล้ำ​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​เพื่อ​เผา​เครื่อง​หอม​บน​แท่น</verse>
				<verse number="17">ปุโรหิต​อาซาริยาห์​ตาม​เข้า​มา​พร้อม​ด้วย​ปุโรหิต​ผู้​กล้าหาญ​ของ​พระยาห์เวห์​อีก​แปดสิบ​คน</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​เผชิญ​หน้า​กษัตริย์​อุสซียาห์​และ​พูด​ว่า “ท่าน​กษัตริย์​อุสซียาห์ ไม่​ใช่​หน้าที่​ของ​ท่าน​ที่​จะ​มา​เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย​พระยาห์เวห์ แต่​เป็น​งาน​ของ​ปุโรหิต​เชื้อสาย​ของ​อาโรน​ซึ่ง​ผ่าน​การ​ชำระ​ตน​เพื่อ​เผา​เครื่อง​หอม ขอ​ออก​ไป​จาก​สถาน​นมัสการ​นี้​เถิด เพราะ​ท่าน​ไม่​สัตย์ซื่อ​แล้ว และ​พระเจ้า​พระยาห์เวห์​จะ​ไม่​เชิดชู​ท่าน​ที่​ทำ​เช่น​นี้”</verse>
				<verse number="19">อุสซียาห์​ซึ่ง​ถือ​กระถาง​ไฟ​พร้อม​ที่​จะ​เผา​เครื่อง​หอม​ได้ยิน​ดังนั้น​ก็​โกรธ และ​เมื่อ​เขา​เกรี้ยวกราด​ใส่​ปุโรหิต​ที่​หน้า​แท่น​เผา​เครื่อง​หอม​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ โรค​เรื้อน ​ก็​ปรากฏ​ขึ้น​ที่​หน้าผาก​ของ​เขา</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​หัวหน้า​ปุโรหิต​อาซาริยาห์​และ​ปุโรหิต​อื่น​ๆ เห็น​โรค​เรื้อน​บน​หน้าผาก​ของ​เขา​ก็​ผลักไส​เขา​ออก​ไป อัน​ที่​จริง​อุสซียาห์​เอง​ก็​ร้อน​ใจ​จะ​ออก​ไป​อยู่​แล้ว​เพราะ​ถูก​พระยาห์เวห์​ลงโทษ</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​อุสซียาห์​เป็น​โรค​เรื้อน​จน​สิ้น​ชีวิต และ​พัก​อยู่​ใน​บ้าน​ที่​แยก​ต่างหาก ถูก​ตัดขาด​จาก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ โยธาม​ลูกชาย​ของ​เขา​ดูแล​วัง​และ​ปกครอง​ประชาชน​ใน​แผ่นดิน​นั้น</verse>
				<verse number="22">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​อุสซียาห์​ตั้งแต่​ต้น​จน​จบ​มี​บันทึก​ไว้​โดย​ผู้​เผย​พระวจนะ​อิสยาห์​ลูกชาย​อาโมศ</verse>
				<verse number="23">อุสซียาห์​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ ศพ​ของ​เขา​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​สุสาน​ซึ่ง​เป็น​ของ​กษัตริย์ เพราะ​ประชาชน​กล่าว​ว่า “เขา​เป็น​โรค​เรื้อน” แล้ว​โยธาม​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">เมื่อ​โยธาม​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​มี​อายุ 25 ปี เขา​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​สิบหก​ปี แม่​ของ​เขา​คือ​เยรูชา​ลูกสาว​ของ​ศาโดก</verse>
				<verse number="2">โยธาม​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​เช่น​เดียว​กับ​อุสซียาห์​พ่อ​ของ​เขา แต่​ไม่ได้​ล่วงล้ำ​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​เหมือน​อุสซียาห์ ส่วน​ประชาชน​ยัง​คง​ประพฤติ​ตัว​เสื่อม​ทราม​ต่อไป</verse>
				<verse number="3">โยธาม​บูรณะ​ประตู​บน​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ขึ้น​ใหม่ ทั้ง​ได้​ต่อ​เติม​กำแพง​บน​เนิน​เขา​แห่ง​โอเฟล</verse>
				<verse number="4">เขา​สร้าง​เมือง​ต่าง​ๆ ใน​แถบ​เทือกเขา​ของ​ยูดาห์ และ​ตั้ง​ป้อม​กับ​หอคอย​ต่าง​ๆ ใน​เขต​ป่าไม้</verse>
				<verse number="5">โยธาม​รบ​ชนะ​กษัตริย์​ของ​ชาว​อัมโมน ใน​ปี​นั้น​โยธาม​จึง​ได้​รับ​เครื่อง​บรรณาการ​ประจำ​ปี​จาก​ชาว​อัมโมน​เป็น​เงิน​หนัก 100 ตะลันต์ ข้าว​สาลี 10,000 โคร์ และ​ข้าว​บาร์เลย์ 10,000 โคร์ และ​ชาว​อัมโมน​ได้​ถวาย​เครื่อง​บรรณาการ​จำนวน​เท่า​เดิม​ใน​ปี​ที่​สอง​และ​สาม​ด้วย</verse>
				<verse number="6">โยธาม​เรือง​อำนาจ​เพราะ​เขา​ดำเนิน​ตาม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา​อย่าง​แน่วแน่</verse>
				<verse number="7">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​โยธาม รวม​ทั้ง​สงคราม​และ​กิจ​ทั้งปวง​มี​บันทึก​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​และ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​โยธาม​ขึ้น​ปกครอง เขา​มี​อายุ 25 ปี และ​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​สิบหก​ปี</verse>
				<verse number="9">โยธาม​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​เมือง​ดาวิด จาก​นั้น​อาหัส​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">เมื่อ​อาหัส​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี และ​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​สิบหก​ปี เขา​ไม่ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​เหมือน​ที่​ดาวิด​ผู้​เป็น​บรรพบุรุษ​เคย​ทำ</verse>
				<verse number="2">แต่​ทำ​ตาม​อย่าง​กษัตริย์​ทั้งหลาย​ของ​อิสราเอล ทั้ง​ยัง​หล่อ​รูป​เคารพ​ต่าง​ๆ สำหรับ​บูชา​พระบาอัล</verse>
				<verse number="3">อาหัส​เผา​เครื่อง​บูชา​ใน​หุบเขา​เบนฮินโนม และ​นำ​ลูก​ๆ ของ​เขา​มา​เผา​ไฟ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ตาม​แบบ​อย่าง​อัน​น่า​ชิงชัง​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ที่​พระยาห์เวห์​ขับไล่​ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="4">อาหัส​ถวาย​เครื่อง​บูชา​และ​เผา​เครื่อง​หอม​ตาม​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย บน​เนิน​เขา​ต่าง​ๆ และ​ใต้​ต้นไม้​ใหญ่​ทุก​ต้น</verse>
				<verse number="5">ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา​จึง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​กษัตริย์​แห่ง​อารัม ชาว​อารัม​เข้า​มา​พิชิต​และ​จับ​ประชาชน​จำนวน​มาก​ไป​เป็น​เชลย​ที่​ดามัสกัส พระเจ้า​ยัง​มอบ​อาหัส​ไว้​ใน​มือ​ของ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ด้วย ทำ​ให้​ต้อง​สูญเสีย​กำลังพล​มากมาย</verse>
				<verse number="6">ภายใน​วัน​เดียว​เปคาห์​ลูกชาย​เรมาลิยาห์​ฆ่า​ทหาร​ยูดาห์​ถึง 120,000 คน เพราะ​ยูดาห์​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="7">ศิครี​นัก​รบ​จาก​เอฟราอิม​สังหาร​มาอาเสอาห์​ลูกชาย​ของ​อาหัส อัสรีคัม​เจ้า​กรม​วัง และ​อุปราช​เอลคานาห์</verse>
				<verse number="8">พวก​ผู้ชาย​ชาว​อิสราเอล​จับ​ภรรยา ลูกชาย และ​ลูกสาว​ของ​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ของ​พวก​เขา​ซึ่ง​มา​จาก​ยูดาห์​สองแสน​คน​ไป​เป็น​เชลย และ​ยึด​ข้าวของ​จำนวน​มาก​กลับไป​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="9">แต่​โอเดด​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​ที่​นั่น และ​ออก​มา​ต้อนรับ​กองทัพ​ซึ่ง​กลับมา​ยัง​สะมาเรีย เขา​กล่าว​กับ​คน​เหล่า​นั้น​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​โกรธ​ยูดาห์ จึง​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​พวก​ท่าน แต่​ท่าน​ได้​สังหาร​พวก​เขา​อย่าง​โหดเหี้ยม​จน​สะเทือน​ไป​ถึง​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="10">และ​บัดนี้​ท่าน​ตั้งใจ​จะ​จับ​ตัว​ชาย​หญิง​ชาว​ยูดาห์​และ​ชาว​เยรูซาเล็ม​เหล่า​นี้​มา​เป็น​ทาส พวก​ท่าน​ไม่ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน​ด้วย​หรือ</verse>
				<verse number="11">จง​ฟัง​ข้าพเจ้า! จง​ส่ง​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ที่​ท่าน​จับ​มา​เป็น​เชลย​กลับไป เพราะ​ความ​โกรธเกรี้ยว​อัน​รุนแรง​ของ​พระยาห์เวห์​ตก​อยู่​แก่​ท่าน​แล้ว”</verse>
				<verse number="12">ผู้​นำ​บาง​คน​ของ​เอฟราอิม​ได้แก่ อาซาริยาห์​ลูกชาย​เยโฮฮานัน เบเรคิยาห์​ลูกชาย​เมชิลเลโมท เยฮิสคียาห์​ลูกชาย​ชัลลูม และ​อามาสา​ลูกชาย​หัดลัย เผชิญ​หน้า​กับ​พวก​ที่​กลับมา​จาก​การ​รบ</verse>
				<verse number="13">และ​กล่าว​ว่า “อย่า​นำ​พวก​เชลย​มา​ที่นี่ มิฉะนั้น​เรา​จะ​มี​ความ​ผิด​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ท่าน​จงใจ​จะ​เพิ่ม​บาป​ผิด​ของ​เรา​ให้​หนัก​ขึ้น​ไป​อีก​หรือ เพราะ​ความ​ผิด​ของ​เรา​ก็​หนักหนา​อยู่​แล้ว และ​ความ​โกรธ​อัน​รุนแรง​ของ​พระเจ้า​ก็​ตก​แก่​อิสราเอล​แล้ว”</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​พวก​ทหาร​จึง​ปล่อย​เชลย​และ​คืน​ข้าวของ​ที่​ริบ​มา​ต่อหน้า​บรรดา​เจ้าหน้าที่​และ​ประชาชน​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="15">คน​ทั้ง​สี่​ที่​เอ่ย​นาม​มา​แล้ว​นั้น​ก็​แจกจ่าย​เสื้อผ้า​ที่​ยึด​มา​ได้​ให้​แก่​เชลย​ทุก​คน​ที่​เปลือย​กาย​อยู่ ให้​เสื้อผ้า รองเท้า อาหาร เครื่องดื่ม และ​ยา​สมาน​แผล คน​ที่​อ่อนแอ​ก็​ให้​นั่ง​บน​หลัง​ลา จาก​นั้น​พวก​เขา​นำ​เหล่า​เชลย​กลับไป​หา​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ที่​เยรีโค​เมือง​แห่ง​ต้น​อินทผลัม แล้ว​พวก​เขา​กลับมา​ยัง​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="16">ครั้ง​นั้น​กษัตริย์​อาหัส​ส่ง​คน​ไป​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​กษัตริย์ ​อัสซีเรีย</verse>
				<verse number="17">ชาว​เอโดม​มา​รุกราน​ยูดาห์​อีก และ​กวาดต้อน​ผู้​คน​ไป​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="18">ขณะ​เดียวกัน​ชาว​ฟีลิสเตีย​ก็​ปล้น​เมือง​ต่าง​ๆ แถบ​เชิง​เขา​กับ​ใน​เนเกบ​แห่ง​ยูดาห์​และ​ยึดครอง​เมือง​เบธเชเมช อัยยาโลน เกเดโรท โสโค ทิมนาห์ และ​กิมโซ​กับ​หมู่บ้าน​โดย​รอบ​ของ​เมือง​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​กระทำ​ให้​ยูดาห์​ตกต่ำ​เนื่องจาก​กษัตริย์​อาหัส​แห่ง​อิสราเอล เพราะ​อาหัส​ส่งเสริม​ความ​ชั่วร้าย​ใน​ยูดาห์ และ​ไม่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระยาห์เวห์​อย่าง​มาก​ที่สุด</verse>
				<verse number="20">กษัตริย์​ทิกลัท​ปิเลเสอร์ ​แห่ง​อัสซีเรีย​มาหา​เขา​ก็​จริง แต่​มา​สร้าง​ความ​เดือดร้อน​แทน​ที่​จะ​ช่วย</verse>
				<verse number="21">อาหัส​นำ​ทรัพย์​สิ่งของ​จาก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​จาก​วัง และ​จาก​เหล่า​ข้าราชการ​มา​มอบ​ให้​แก่​กษัตริย์​อัสซีเรีย แต่ก็​ช่วย​อะไร​ไม่ได้</verse>
				<verse number="22">ใน​ยาม​เดือดร้อน​ลำเค็ญ​เช่น​นี้ กษัตริย์​อาหัส​ยิ่ง​ไม่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">เขา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แก่​บรรดา​เทพเจ้า​แห่ง​ดามัสกัส​ซึ่ง​รบ​ชนะ​เขา เพราะ​คิดว่า “พระ​เหล่า​นี้​ได้​ช่วย​เหลือ​เหล่า​กษัตริย์​อารัม ข้า​ก็​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ให้​ด้วย​เพื่อ​พระ​จะ​ได้​ช่วยเหลือ​ข้า​บ้าง” แต่​พระ​เหล่า​นี้​คือ​หายนะ​ของ​เขา​กับ​อิสราเอล​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="24">อาหัส​รวบรวม​ภาชนะ​ต่าง​ๆ จาก​วิหาร​ของ​พระเจ้า​และ​ตัด​เป็น​ชิ้น​ๆ เขา​ปิด​ประตู​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ตั้ง​แท่น​บูชา​ไว้​ทุก​หัวมุม​ถนน​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="25">เขา​สร้าง​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ใน​ทุก​เมือง​ของ​ยูดาห์ เพื่อ​เผา​เครื่อง​บูชา​แด่​พระ​ต่าง​ๆ เป็น​การ​ยั่ว​โทสะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="26">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​เขา​และ​กิจ​ทั้งปวง​ตั้งแต่​ต้น​จน​จบ​มี​บันทึก​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​และ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="27">อาหัส​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ ศพ​ของ​เขา​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม แต่​ไม่​ใช่​ใน​อุโมงค์​วาง​ศพ​ของ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล แล้ว​เฮเซคียาห์​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">เมื่อ​เฮเซคียาห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​มี​อายุ 25 ปี และ​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม 29 ปี แม่​ของ​เขา​คือ​อาบียาห์​ลูกสาว​ของ​เศคาริยาห์</verse>
				<verse number="2">เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​เหมือน​ที่​ดาวิด​บรรพบุรุษ​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="3">ใน​เดือน​แรก​ของ​ปี​ที่​หนึ่ง​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​เฮเซคียาห์ เขา​เปิด​ประตู​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ซ่อมแซม​เสีย​ใหม่</verse>
				<verse number="4">เขา​เรียก​ปุโรหิต​กับ​คน​เลวี​มา​ประชุม​ที่​ลาน​กลางแจ้ง​ด้าน​ตะวันออก</verse>
				<verse number="5">และ​พูด​ว่า “ฟัง​เถิด​ชาว​เลวี​ทั้งหลาย บัดนี้​จง​ชำระ​ตน​ให้​บริสุทธิ์ และ​ชำระ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​ท่าน จง​ขจัด​มลทิน​ทั้งปวง​จาก​สถาน​นมัสการ</verse>
				<verse number="6">บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ไม่​สัตย์ซื่อ ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​และ​ละทิ้ง​พระองค์ พวก​เขา​หันหน้า​หนี​จาก​ที่​พำนัก​ของ​พระยาห์เวห์​และ​หันหลัง​ให้​พระองค์</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ปิด​ประตู​มุข​วิหาร ดับ​ประทีป ไม่​เผา​เครื่อง​หอม​หรือ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ใด​ๆ ใน​สถาน​นมัสการ​แด่​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="8">ฉะนั้น​ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​จึง​ตก​แก่​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม พระเจ้า​ทำ​ให้​พวก​เขา​เป็น​ที่​น่า​ขยะแขยง น่า​สยดสยอง และ​น่า​เหยียดหยาม ดัง​ที่​ท่าน​เห็น​กับ​ตา</verse>
				<verse number="9">บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ถูก​ฆ่า​ตาย​ใน​สงคราม ลูกชาย​ลูกสาว​และ​ภรรยา​ของ​พวก​เรา​ถูก​จับ​ไป​เป็น​เชลย​ก็​เพราะ​เหตุ​นี้</verse>
				<verse number="10">บัดนี้​ข้าพเจ้า​ตั้งใจ​จะ​ทำ​พันธสัญญา​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล เพื่อ​ความ​โกรธ​อัน​รุนแรง​ของ​พระองค์​จะ​หันเห​ไป​จาก​พวก​เรา</verse>
				<verse number="11">ลูก​ๆ เอ๋ย อย่า​ละเลย​หน้าที่​ของ​ท่าน เพราะ​พระยาห์เวห์​เลือก​ท่าน​ให้​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์​และ​รับใช้​พระองค์ ปฏิบัติ​หน้าที่​ต่อหน้า​พระองค์​และ​เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย”</verse>
				<verse number="12">คน​เลวี​จึง​เข้า​ปฏิบัติ​งาน จาก​ตระกูล​โคฮาท ได้แก่ มาฮาท​ลูกชาย​อามาสัย​กับ​โยเอล​ลูกชาย​อาซาริยาห์ จาก​ตระกูล​เมรารี ได้แก่ คีช​ลูกชาย​อับดี​กับ​อาซาริยาห์​ลูกชาย​เยฮาลเลเลล จาก​ตระกูล​เกอร์โชน ได้แก่ โยอาห์​ลูกชาย​ศิมมาห์​กับ​เอเดน​ลูกชาย​โยอาห์</verse>
				<verse number="13">จาก​เชื้อสาย​เอลีซาฟาน ได้แก่ ชิมรี​กับ​เยอีเอล จาก​เชื้อสาย​อาสาฟ ได้แก่ เศคาริยาห์​กับ​มัททานิยาห์</verse>
				<verse number="14">จาก​เชื้อสาย​เฮมาน ได้แก่ เยฮีเอล​กับ​ชิเมอี จาก​เชื้อสาย​เยดูธูน ได้แก่ เชไมอาห์​กับ​อุสซีเอล</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​คน​เหล่า​นี้​ได้​เรียก​พวก​คน​เลวี​พี่น้อง​ของ​ตน​มา​ชุมนุม​และ​ชำระ​ตัว​แล้ว พวก​เขา​ก็​เริ่ม​ชำระ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ให้​บริสุทธิ์​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​กษัตริย์ ซึ่ง​ปฏิบัติ​ตาม​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">บรรดา​ปุโรหิต​เข้า​ไป​ชำระ​สถาน​นมัสการ​ของ​พระยาห์เวห์ พวก​เขา​นำ​เอา​สิ่ง​ที่​เป็น​มลทิน​ทั้งปวง​ที่​พบ​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ออก​มา​ที่​ลาน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ให้​คน​เลวี​ขน​ไป​ทิ้ง​ที่​หุบเขา​ขิดโรน</verse>
				<verse number="17">พวก​เขา​เริ่ม​ชำระ​วิหาร​เมื่อ​วันที่​หนึ่ง​เดือน​ที่​หนึ่ง และ​ใน​วันที่​แปด​ของ​เดือน​นั้น​ก็​ชำระ​ออก​มา​ถึง​หน้า​มุข​ของ​พระยาห์เวห์ ใช้​เวลา​อีก​แปด​วัน​ใน​การ​ชำระ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ งาน​ทั้งหมด​จึง​เสร็จ​สิ้น​ใน​วันที่​สิบหก​ของ​เดือน​ที่​หนึ่ง</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พวก​เขา​กลับมา​รายงาน​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ว่า “พวก​เรา​ได้​ชำระ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ทั้งหมด ตลอดจน​แท่น​เผา​เครื่อง​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​อุปกรณ์​ใช้สอย​ต่าง​ๆ โต๊ะ​วาง​ขนมปัง​เบื้อง​หน้า​พระเจ้า และ​เครื่องใช้​ไม้สอย​ทุก​ชิ้น​เรียบร้อย​แล้ว</verse>
				<verse number="19">ทั้ง​ได้​เตรียม​และ​ชำระ​เครื่องใช้​ไม้สอย​ทุก​ชิ้น​ที่​กษัตริย์​อาหัส​ย้าย​ออก​ไป เพราะ​เขา​ไม่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระเจ้า​ใน​ขณะ​ที่​เขา​เป็น​กษัตริย์ บัดนี้​ของ​เหล่า​นั้น​อยู่​หน้า​แท่น​บูชา​ของ​พระยาห์เวห์​แล้ว”</verse>
				<verse number="20">เช้าตรู่​วัน​รุ่งขึ้น​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ขึ้นไป​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​พร้อม​ด้วย​บรรดา​เจ้าหน้าที่​ของ​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="21">เขา​นำ​วัว​ผู้​เจ็ด​ตัว แกะ​ผู้​เจ็ด​ตัว ลูก​แกะ​ตัวผู้​เจ็ด​ตัว และ​แพะ​ผู้​เจ็ด​ตัว มา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป ​สำหรับ​อาณาจักร สำหรับ​สถาน​นมัสการ และ​สำหรับ​ยูดาห์ กษัตริย์​สั่ง​ให้​บรรดา​ปุโรหิต​เชื้อสาย​ของ​อาโรน​ถวาย​สัตว์​เหล่า​นั้น​บน​แท่น​บูชา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">พวก​เขา​จึง​ฆ่า​วัว​ผู้ แล้ว​ปุโรหิต​นำ​เลือด​ไป​ราด​ลง​บน​แท่น​บูชา และ​จาก​นั้น​ฆ่า​แกะ​ผู้​แล้ว​เอา​เลือด​ราด​ลง​บน​แท่น​บูชา จาก​นั้น​ฆ่า​ลูก​แกะ​แล้ว​เอา​เลือด​ราด​ลง​บน​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="23">แพะ​ผู้​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​ถูก​นำ​ออก​มา​ต่อหน้า​กษัตริย์​และ​ชุมนุม​ประชาชน แล้ว​พวก​เขา​วาง​มือ​ลง​บน​แพะ​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="24">จาก​นั้น​ปุโรหิต​ก็​ฆ่า​แพะ แล้ว​เอา​เลือด​แพะ​มา​ถวาย​บน​แท่น​เพื่อ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป เพื่อ​ลบ​บาป​ให้​กับ​อิสราเอล​ทั้งปวง เพราะ​กษัตริย์​สั่ง​ให้​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​สำหรับ​อิสราเอล​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="25">เฮเซคียาห์​ตั้ง​คน​เลวี​ประจำ​หน้าที่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ให้​บรรเลง​ฉาบ พิณ​ใหญ่ และ​พิณ​เขา​คู่​ตาม​ที่​ดาวิด​และ​กาด​ผู้​ทำนาย​ของ​กษัตริย์​และ​ผู้​เผย​พระวจนะ​นาธัน​ได้​กำหนด​ไว้ พระยาห์เวห์​สั่ง​เช่น​นี้​ผ่าน​ทาง​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="26">คน​เลวี​จึง​เข้า​ประจำ​ที่​เตรียม​บรรเลง​เครื่อง​ดนตรี​ที่​ดาวิด​ทำ​ขึ้น ส่วน​ปุโรหิต​ก็​เข้า​ประจำ​ที่​เตรียม​เป่า​แตร</verse>
				<verse number="27">เฮเซคียาห์​สั่ง​ให้​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​บน​แท่น และ​เมื่อ​เริ่ม​การ​ถวาย ก็​เริ่ม​ร้อง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​คลอ​ด้วย​เสียง​แตร​และ​เครื่อง​ดนตรี​ของ​กษัตริย์​ดาวิด​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="28">ขณะ​ที่​นัก​ดนตรี​บรรเลง​เพลง​และ​แตร​ถูก​เป่า ชุมนุม​ประชาชน​ทั้งสิ้น​ก็​น้อม​กราบ​นมัสการ เป็น​เช่น​นี้​จน​กระทั่ง​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​เสร็จ</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​เสร็จ​แล้ว กษัตริย์​และ​คน​ที่​อยู่​กับ​เขา​ก็​คุกเข่า​ลง​กราบ​นมัสการ</verse>
				<verse number="30">แล้ว​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​และ​เหล่า​ข้าราชการ​ก็​สั่ง​ให้​คน​เลวี​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ด้วย​บท​สดุดี​ของ​ดาวิด​และ​ของ​ผู้​ทำนาย​อาสาฟ ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​ร้องเพลง​สรรเสริญ​ด้วย​ความ​ยินดี​และ​ก้ม​กราบ​นมัสการ</verse>
				<verse number="31">แล้ว​เฮเซคียาห์​พูด​ว่า “บัดนี้​ท่าน​ทั้งหลาย​ได้​อุทิศ​ตัว​แด่​พระยาห์เวห์​แล้ว จง​นำ​เครื่อง​บูชา​และ​ของ​ถวาย​แห่ง​การ​ขอบพระคุณ​มายัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​เถิด” ดังนั้น​ประชาชน​จึง​นำ​เครื่อง​บูชา​และ​ของ​ถวาย​แห่ง​การ​ขอบพระคุณ​มา​ถวาย และ​ทุก​คน​ที่​เต็ม​ใจ​ก็​นำ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​มา​ถวาย​ด้วย</verse>
				<verse number="32">เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ซึ่ง​ประชาชน​นำมา​ถวาย​มี​ดังนี้​คือ วัว​ผู้​เจ็ดสิบ​ตัว แกะ​ผู้​หนึ่ง​ร้อย​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​สองร้อย​ตัว ทั้งหมด​นี้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="33">จำนวน​สัตว์​ที่​ชำระ​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ได้แก่ วัว​ผู้​หกร้อย​ตัว แกะ​และ​แพะ​สามพัน​ตัว</verse>
				<verse number="34">แต่​มี​ปุโรหิต​น้อย​เกินไป​สำหรับ​การ​ถลก​หนัง​สัตว์​ทั้งหมด​ที่​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว ฉะนั้น​คน​เลวี​ซึ่ง​เป็น​ญาติ​ของ​ปุโรหิต​จึง​ช่วยเหลือ​จน​เสร็จ และ​จน​ปุโรหิต​อื่น​ๆ ชำระ​ตน​แล้ว ทั้ง​นี้​เพราะ​คน​เลวี​เคร่งครัด​ใน​การ​ชำระ​ตน​มาก​กว่า​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="35">มี​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​มากมาย พร้อม​ทั้ง​ไขมัน​ของ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ควบคู่​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว ดังนั้น​การ​นมัสการ​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ได้รับ​การ​ฟื้นฟู​ขึ้น​อีก​ครั้ง</verse>
				<verse number="36">เฮเซคียาห์​และ​มวล​ประชาชน​ชื่นชม​ยินดี​ใน​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​กระทำ​เพื่อ​ประชาชน​ของ​พระองค์ เพราะ​ทุก​อย่าง​เสร็จ​สิ้น​อย่าง​รวดเร็ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">เฮเซคียาห์​แจ้ง​ไป​ทั่ว​แดน​อิสราเอล​กับ​ยูดาห์ และ​ส่ง​สาส์น​ไป​ยัง​เอฟราอิม​กับ​มนัสเสห์ เชื้อเชิญ​ทุก​คน​ให้​มา​ยัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​ฉลอง​เทศกาล​ปัสกา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​เฮเซคียาห์ ข้าราชการ และ​ประชาชน​ทั้งปวง​ใน​เยรูซาเล็ม​กำหนด​ให้​ฉลอง​ปัสกา​ใน​เดือน​ที่​สอง</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​ไม่​สามารถ​เฉลิมฉลอง​ตาม​กำหนด​เดิม​ได้ เพราะ​ปุโรหิต​ที่​ชำระ​ตน​แล้ว​มี​ไม่​เพียงพอ​และ​ประชาชน​ยัง​ไม่ได้​มา​ชุมนุม​กัน​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​และ​เหล่า​ประชาชน​ต่าง​เห็น​ชอบ​กับ​มติ​นี้</verse>
				<verse number="5">จึง​มี​การ​ประกาศ​ไป​ทั่ว​อิสราเอล​จาก​เมือง​เบเออร์เชบา​จด​เมือง​ดาน เชิญ​ชวน​ทุก​คน​มา​ร่วม​กัน​ฉลอง​ปัสกา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม เท่า​ที่​มี​บันทึก​มายัง​ไม่​เคย​มี​คน​มา​ร่วม​ฉลอง​กัน​มากมาย​เช่น​นั้น​เลย</verse>
				<verse number="6">ผู้​ส่ง​ข่าว​นำ​จดหมาย​จาก​กษัตริย์​และ​จาก​เหล่า​ข้าราชการ​ไป​ทั่ว​อิสราเอล​และ​ยูดาห์​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​กษัตริย์ ความ​ว่า “ประชาชน​อิสราเอล จง​หัน​กลับ​มา​หา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อับราฮัม อิสอัค และ​อิสราเอล​เถิด เพื่อ​พระองค์​จะ​หัน​กลับ​มา​หา​ท่าน​ทั้งหลาย​ที่​เหลือ​อยู่​ซึ่ง​รอดพ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​เหล่า​กษัตริย์​อัสซีเรีย</verse>
				<verse number="7">อย่า​เป็น​อย่าง​พ่อ​แม่​และ​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ของ​ท่าน​ซึ่ง​ไม่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ จน​พระองค์​ทำ​ให้​พวก​เขา​เป็น​ที่​น่า​สยดสยอง​ดัง​ที่​เห็น​อยู่</verse>
				<verse number="8">อย่า​ดื้อด้าน​เหมือน​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน จง​ยอม​จำนน​ต่อ​พระยาห์เวห์ จง​มายัง​สถาน​นมัสการ​ซึ่ง​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์​เป็น​นิตย์ จง​ปรนนิบัติ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน เพื่อ​ความ​โกรธเกรี้ยว​อัน​รุนแรง​ของ​พระองค์​จะ​หันเห​ไป​จาก​ท่าน</verse>
				<verse number="9">หาก​ท่าน​หัน​กลับ​มา​หา​พระยาห์เวห์ พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​และ​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​จะ​ได้รับ​ความ​เมตตา​เอ็นดู​จาก​ผู้​ที่​จับ​เขา​ไป​เป็น​เชลย และ​จะ​กลับมา​ยัง​ดินแดน​แห่ง​นี้​อีก เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เปี่ยม​ด้วย​พระคุณ​และ​พระ​เมตตา พระองค์​จะ​ไม่​หันหน้า​หนี​จาก​ท่าน หาก​ท่าน​หัน​กลับ​มา​หา​พระองค์”</verse>
				<verse number="10">ผู้​ส่ง​ข่าว​เดินทาง​จาก​เมือง​หนึ่ง​ไป​อีก​เมือง​หนึ่ง​ทั่ว​แดน​เอฟราอิม​กับ​มนัสเสห์​และ​ไป​ไกล​ถึง​เศบูลุน แต่​ถูก​ประชาชน​เยาะเย้ย​เหยียดหยาม</verse>
				<verse number="11">แต่​มี​บาง​คน​จาก​เผ่า​อาเชอร์ มนัสเสห์ และ​เศบูลุน ถ่อม​ใจ​ลง​และ​มายัง​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="12">ใน​ขณะ​เดียวกัน​มือ​ของ​พระเจ้า​ก็​อยู่​เหนือ​ประชาชน​ใน​ยูดาห์ ทำ​ให้​พวก​เขา​พร้อม​ใจ​กัน​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​กษัตริย์​และ​ข้าราชการ​ซึ่ง​เป็น​ไป​ตาม​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">ประชาชน​มากมาย​หลั่งไหล​มา​ชุมนุม​กัน​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม​ใน​เดือน​ที่​สอง เพื่อ​ฉลอง​เทศกาล​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​รื้อ​แท่น​บูชา​ทั้งหลาย​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​กับ​แท่น​เผา​เครื่อง​หอม​ต่าง​ๆ และ​นำ​ไป​ทิ้ง​ใน​หุบเขา​ขิดโรน</verse>
				<verse number="15">ใน​วันที่​สิบสี่​เดือน​ที่​สอง ประชาชน​ได้​ฆ่า​แกะ​ปัสกา จาก​นั้น​บรรดา​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี​รู้สึก​ละอาย​ใจ​และ​ชำระ​ตน แล้ว​พวก​เขา​นำ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​มายัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​เข้า​ประจำ​หน้าที่​ตาม​ที่​ระบุ​ไว้​ใน​กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส​ซึ่ง​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า และ​บรรดา​ปุโรหิต​ได้​เอา​เลือด​ซึ่ง​รับ​มา​จาก​คน​เลวี​ราด​ลง​บน​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="17">เนื่องจาก​มี​ประชาชน​หลาย​คน​ที่​ไม่ได้​ชำระ​ตน คน​เลวี​จึง​ต้อง​ฆ่า​ลูก​แกะ​ปัสกา​ให้​ทุก​คน​ที่​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี และ​ไม่​สามารถ​ชำระ​ลูก​แกะ​ของ​ตน ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">ถึงแม้​ว่า​คน​ส่วน​ใหญ่​ใน​หมู่​ประชาชน​ที่​มา​จาก​เอฟราอิม มนัสเสห์ อิสสาคาร์ และ​เศบูลุน ไม่ได้​ชำระ​ตน ก็​กิน​ปัสกา​ทั้ง​ๆ ที่​ขัด​ต่อ​กฎ​บัญญัติ แต่​เฮเซคียาห์​อธิษฐาน​เผื่อ​พวก​เขา​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​ผู้​ประเสริฐ​อภัย​ให้​แก่​ทุก​คน</verse>
				<verse number="19">ที่​ตั้ง​ใจ​จะ​แสวงหา​พระเจ้า พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ แม้ว่า​ตาม​กฎ​ของ​สถาน​นมัสการ​พวก​เขา​ยัง​เป็น​มลทิน​อยู่”</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​ฟัง​เฮเซคียาห์ และ​รักษา​เหล่า​ประชาชน</verse>
				<verse number="21">ชาว​อิสราเอล​ที่​อยู่​กัน​พร้อม​หน้า​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​จึง​ฉลอง​เทศกาล​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ​ตลอด​เจ็ด​วัน​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี​อย่าง​ใหญ่หลวง ฝ่าย​คน​เลวี​และ​บรรดา​ปุโรหิต​ก็​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ทุก​วัน คลอ​กับ​เสียง​เครื่อง​ดนตรี​ที่​อุทิศ​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">เฮเซคียาห์​พูด​ให้​กำลังใจ​คน​เลวี​ทั้งปวง​ที่​ได้​รับใช้​พระยาห์เวห์​อย่าง​ดี พวก​เขา​กิน​อาหาร​ส่วน​ของ​ตน ถวาย​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ และ​สรรเสริญ ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ตลอด​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="23">แล้ว​ประชาชน​ทั้งปวง​เห็น​พ้อง​ต้อง​กัน​ว่า​จะ​ฉลอง​เทศกาล​ต่อไป​อีก​เจ็ด​วัน จึง​มี​การ​ฉลอง​ต่อไป​อีก​เจ็ด​วัน​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี</verse>
				<verse number="24">กษัตริย์​เฮเซคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​มอบ​วัว​ผู้​หนึ่ง​พัน​ตัว​กับ​แกะ​และ​แพะ​เจ็ดพัน​ตัว​ให้​แก่​ชุมนุม​ประชาชน เหล่า​ข้าราชการ​มอบ​วัว​ผู้​หนึ่ง​พัน​ตัว​กับ​แกะ​และ​แพะ​หนึ่งหมื่น​ตัว ปุโรหิต​จำนวน​มาก​ชำระ​ตน​ให้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="25">ประชาชน​ยูดาห์​ทั้งปวง​ร่วม​กับ​บรรดา​ปุโรหิต คน​เลวี และ​คน​ทั้งหลาย​จาก​อิสราเอล รวม​ทั้ง​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​มา​จาก​อิสราเอล​และ​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ยูดาห์​ต่าง​พา​กัน​ชื่นชม​ยินดี</verse>
				<verse number="26">มี​ความ​เปรมปรีดิ์​ใหญ่หลวง​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม เพราะ​ไม่​เคย​มี​พิธี​ฉลอง​อย่าง​นี้​เลย​ตั้งแต่​สมัย​กษัตริย์​โซโลมอน​ลูกชาย​กษัตริย์​ดาวิด​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="27">ปุโรหิต​และ​คน​เลวี​ยืน​อวยพร​เหล่า​ประชาชน พระเจ้า​ฟัง​พวก​เขา​เพราะ​คำ​อธิษฐาน​ของ​เขา​เหล่า​นั้น​ขึ้นไป​ถึง​ฟ้าสวรรค์​คือ​ที่​พำนัก​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">เมื่อ​จบ​พิธี​ฉลอง​แล้ว ชน​อิสราเอล​ซึ่ง​อยู่​ที่​นั่น​ก็​ออก​ไป​ยัง​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์ ทุบ​ทำลาย​หิน​ศักดิ์สิทธิ์ โค่น​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์ ทำลาย​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย และ​ทำลาย​แท่น​บูชา​ต่าง​ๆ ทั่ว​ยูดาห์ เบนยามิน และ​ใน​เอฟราอิม​กับ​มนัสเสห์ หลังจาก​ทำลาย​หมดสิ้น​แล้ว​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​ก็​กลับ​สู่​บ้าน​เมือง​และ​ที่ดิน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="2">เฮเซคียาห์​แบ่ง​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี​เป็น​หมู่​เหล่า​ตาม​หน้าที่​ของ​แต่ละ​คน เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​กับ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ เพื่อ​ปรนนิบัติ ถวาย​คำ​ขอบ​พระคุณ และ​ร้อง​เพลง​สรรเสริญ​ที่​ประตู​ต่าง​ๆ ของ​ที่​พำนัก​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">เฮเซคียาห์​มอบ​ทรัพย์สิน​ส่วน​ตัว​เพื่อ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ที่​ถวาย​เป็น​ประจำ​เวลา​เช้า​และ​เวลา​เย็น เพื่อ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​สำหรับ​วัน​สะบาโต วัน​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ และ​เทศกาล​ต่าง​ๆ ประจำ​ปี​ตาม​ที่​ระบุ​ไว้​ใน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">เขา​สั่ง​ให้​ประชาชน​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​นำ​ส่วน​ที่​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี​ควร​ได้รับ​มา​ให้​พวก​เขา เพื่อ​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี​จะ​อุทิศ​ตน​ตาม​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">ประชาชน​ตอบสนอง​ต่อ​คำ​สั่ง​ทันที​ด้วย​ใจ​กว้าง​ขวาง โดย​นำ​ผล​แรก​ของ​เมล็ด​ข้าว เหล้า​องุ่น​ใหม่ น้ำมัน​มะกอก น้ำผึ้ง และ​พืชพันธุ์​ทุก​ชนิด​มา​ถวาย พวก​เขา​ได้​นำ​ของ​ถวาย​มา​มากมาย​คือ​หนึ่ง​ใน​สิบ​ของ​ทุก​อย่าง​ที่​มี</verse>
				<verse number="6">ประชาชน​อิสราเอล​และ​ยูดาห์​ซึ่ง​อาศัย​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์​ยัง​นำ​หนึ่ง​ใน​สิบ​ของ​ฝูง​วัว​กับ​ฝูง​แพะ​แกะ และ​หนึ่ง​ใน​สิบ​ของ​สิ่ง​บริสุทธิ์​มา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา โดย​รวม​ไว้​เป็น​กอง​ๆ</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​เริ่ม​นำ​เข้า​มา​ใน​เดือน​ที่​สาม​จน​ครบ​ถ้วน​ใน​เดือน​ที่​เจ็ด</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​เฮเซคียาห์​และ​เหล่า​ข้าราชการ​มา​เห็น​กอง​ของ​ถวาย​เหล่า​นี้​ก็​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​และ​อวยพร​ประชาชน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="9">เฮเซคียาห์​ถาม​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี​เกี่ยวกับ​ของ​ถวาย​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="10">และ​หัวหน้า​ปุโรหิต​อาซาริยาห์​จาก​ครอบครัว​ของ​ศาโดก​ตอบ​ว่า “ตั้งแต่​ประชาชน​นำ​ของ​ถวาย​มายัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ พวก​ข้าพเจ้า​กิน​จน​อิ่ม​และ​ยัง​เหลือ​มากมาย​ขนาด​นี้ เพราะ​พระยาห์เวห์​อวยพร​เหล่า​ประชาชน”</verse>
				<verse number="11">เฮเซคียาห์​สั่ง​ให้​จัดเตรียม​คลัง​ไว้​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ พวก​เขา​ก็​จัด</verse>
				<verse number="12">แล้ว​นำ​ของ​ถวาย​ต่าง​ๆ รวม​ทั้ง​สิบลด​เข้า​มา​เก็บ​ไว้​อย่าง​สัตย์ซื่อ โคนานิยาห์​คน​เลวี​เป็น​หัวหน้า​ดูแล รอง​ลง​มา​คือ​ชิเมอี​น้อง​ชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="13">เยฮีเอล อาซาซิยาห์ นาหาท อาสาเฮล เยรีโมท โยซาบาด เอลีเอล อิสมาคิยาห์ มาฮาท และ​เบไนยาห์ เป็น​ผู้​ช่วย​ของ​โคนานิยาห์​กับ​ชิเมอี​น้อง​ชาย​ของ​เขา คน​เหล่า​นี้​ทั้งหมด​ได้รับ​การ​แต่งตั้ง​โดย​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​และ​อาซาริยาห์​เจ้าหน้าที่​ดูแล​วิหาร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">โคเร​ลูกชาย​อิมนาห์​คน​เลวี​ซึ่ง​เป็น​ยาม​เฝ้า​ประตู​ตะวันออก​ดูแล​ของ​ถวาย​ตาม​ความ​สมัครใจ​แด่​พระเจ้า มี​หน้าที่​แจกจ่าย​ของ​ที่​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​และ​ของ​ถวาย​อัน​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="15">เอเดน มินยามิน เยชูอา เชไมอาห์ อามาริยาห์ และ​เชคานิยาห์ คอย​ช่วยเหลือ​เขา​อย่าง​สัตย์ซื่อ​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ปุโรหิต โดย​ทำ​หน้าที่​แจกจ่าย​ให้​แก่​พี่น้อง​ปุโรหิต​ตาม​หมู่​เหล่า​ของ​พวก​เขา​อย่าง​เท่าเทียม​กัน​ไม่ว่า​หนุ่ม​หรือ​แก่</verse>
				<verse number="16">นอกจาก​นี้​พวก​เขา​ยัง​แจกจ่าย​ให้​กับ​ผู้ชาย​อายุ​สาม​ปี​ขึ้นไป​ซึ่ง​มี​ชื่อ​อยู่​ใน​บันทึก​ลำดับ​วงศ์ตระกูล คือ​ทุก​คน​ที่​จะ​เข้า​ไป​ยัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ เพื่อ​ปฏิบัติ​หน้าที่​ประจำ​วัน​ของ​พวก​เขา ตาม​หน้าที่​รับผิดชอบ​และ​หมู่​เหล่า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="17">และ​พวก​เขา​แจกจ่าย​แก่​ปุโรหิต​ที่​มี​ชื่อ​ใน​บันทึก​ลำดับ​วงศ์ตระกูล​ตาม​ครอบครัว​ของ​พวก​เขา และ​แก่​คน​เลวี​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป ตาม​ความ​รับผิดชอบ​และ​หมู่​เหล่า​ของ​พวก​เขา​ด้วย​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="18">รวม​ทั้ง​ลูก​เล็ก​เด็ก​แดง ภรรยา และ​ลูกชาย​ลูกสาว​ใน​ชุมชน​ทั้งหมด ตาม​รายชื่อ​บันทึก​ลำดับ​วงศ์​ตระกูล เพราะ​พวก​เขา​สัตย์ซื่อ​ใน​การ​ชำระ​ตน​ให้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="19">สำหรับ​ปุโรหิต​ซึ่ง​เป็น​เชื้อสาย​ของ​อาโรน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ทุ่ง​หญ้า​โดย​รอบ​หรือ​ใน​เมือง​อื่น​ๆ จะ​มี​การ​ระบุ​ชื่อ​ผู้​แจกจ่าย​ส่วน​แบ่ง​ให้​แก่​ชาย​ทุก​คน​ใน​พวก​เขา​และ​แก่​คน​ทั้งปวง​ที่​มี​ชื่อ​อยู่​ใน​บันทึก​ลำดับ​วงศ์ตระกูล​ของ​คน​เลวี</verse>
				<verse number="20">เฮเซคียาห์​ทำ​เช่น​นี้​ทั่ว​ยูดาห์​เป็น​การ​ทำ​สิ่ง​ที่​ดี​งาม ถูกต้อง และ​สัตย์ซื่อ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="21">เฮเซคียาห์​ทำ​ทุก​สิ่ง​เพื่อ​งาน​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า และ​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​และ​คำ​สั่ง​ด้วย​การ​แสวงหา​พระเจ้า​และ​ทำงาน​อย่าง​สุดใจ เขา​จึง​เจริญ​รุ่งเรือง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">หลังจาก​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ได้​กระทำ​กิจ​ทั้งสิ้น​อย่าง​สัตย์ซื่อ​แล้ว กษัตริย์​เซนนาเคอริบ​แห่ง​อัสซีเรีย​มา​รุกราน​ยูดาห์ และ​ล้อม​เมือง​ป้อม​ปราการ​ทั้งหลาย หมาย​จะ​พิชิต​เป็น​เมืองขึ้น</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เฮเซคียาห์​เห็นว่า​เซนนาเคอริบ​ตั้งใจ​จะ​สู้รบ​กับ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">ก็​ปรึกษา​กับ​ข้าราชการ​และ​นาย​ทหาร​เพื่อ​จะ​ถม​ธาร​น้ำพุ​ต่าง​ๆ นอก​เมือง​และ​คน​เหล่า​นั้น​ก็​ช่วย​เฮเซคียาห์</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​ระดม​กำลัง​คน​กลุ่ม​ใหญ่​เพื่อ​อุด​ตาน้ำ​และ​ปิด​กั้น​ลำธาร​ที่​ไหล​ผ่าน​ทั่ว​แดน พวก​เขา​กล่าว​ว่า “ทำไม​จะ​ให้​บรรดา​กษัตริย์ ​อัสซีเรีย​มา​พบ​น้ำ​มากมาย​เล่า”</verse>
				<verse number="5">จาก​นั้น​เขา​เร่ง​ซ่อม​กำแพง อุด​รอย​โหว่​ทุก​แห่ง และ​สร้าง​หอคอย​บน​กำแพง ก่อ​กำแพง​รอบ​นอก และ​เสริม​กำลัง​ป้อม​ปราการ ใน​เมือง​ดาวิด เขา​ยัง​ได้​ทำ​อาวุธ​กับ​โล่​จำนวน​มาก​ด้วย</verse>
				<verse number="6">เขา​แต่งตั้ง​นาย​ทหาร​ดูแล​ประชาชน และ​ให้​คน​เหล่า​นั้น​มา​ชุมนุม​กัน​ต่อหน้า​เขา​ที่​ลาน​ประตู​เมือง และ​พูด​ให้​กำลังใจ​พวก​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="7">“จง​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ อย่า​กลัว​หรือ​ท้อแท้​เพราะ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​กับ​กองทัพ​มหึมา​ของ​เขา เพราะ​มี​พลัง​อำนาจ​หนึ่ง​อยู่​ฝ่าย​เรา​ซึ่ง​ยิ่งใหญ่​กว่า​ฝ่าย​เขา​มาก​นัก</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​เป็น​เพียง​มนุษย์ ส่วน​เรา​มี​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​ซึ่ง​จะ​ช่วย​เรา​ทำ​สงคราม” สิ่ง​ที่​เฮเซคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​กล่าว ทำ​ให้​ประชาชน​มี​ความ​มั่นใจ​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="9">ต่อมา​กษัตริย์​เซนนาเคอริบ​แห่ง​อัสซีเรีย​กับ​กอง​กำลัง​ทั้งหมด​ซึ่ง​ล้อม​เมือง​ลาคีช​อยู่​ส่ง​เจ้าหน้าที่​มายัง​กรุง​เยรูซาเล็ม ให้​นำ​สาส์น​มาถึง​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​และ​ปวงชน​ยูดาห์​ซึ่ง​อยู่​ที่​นั่น​ความ​ว่า</verse>
				<verse number="10">“กษัตริย์​เซนนาเคอริบ​แห่ง​อัสซีเรีย​พูด​ดังนี้​ว่า เจ้า​ทั้งหลาย​พึ่งพา​อะไร จึง​ยัง​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​ท่ามกลาง​วงล้อม​ของ​เรา</verse>
				<verse number="11">เฮเซคียาห์​หลอกลวง​พวก​เจ้า จะ​ให้​พวก​เจ้า​ตาย​เพราะ​ความ​หิว​และ​กระหาย โดย​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เรา​จะ​ช่วย​เรา​ให้​พ้น​มือ​กษัตริย์​อัสซีเรีย’</verse>
				<verse number="12">ก็​เฮเซคียาห์​คน​นี้​เอง​ไม่​ใช่​หรือ​ที่​รื้อ​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย​กับ​แท่น​บูชา​ต่าง​ๆ และ​พูด​กับ​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​ว่า ‘เจ้า​จะ​ต้อง​นมัสการ​และ​เผา​เครื่อง​บูชา​โดย​ใช้​แท่น​บูชา​ใน​วิหาร​เพียง​แห่ง​เดียว​เท่านั้น’</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​ข้า​กับ​เหล่า​กษัตริย์​ก่อนหน้า​ข้า​ทำ​อะไร​แก่​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ใน​ดินแดน​ต่าง​ๆ บ้าง พระ​ทั้งปวง​ของ​ชนชาติ​เหล่า​นั้น​สามารถ​กอบกู้​ดินแดน​ของ​เขา​จาก​มือ​ข้า​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="14">เทพเจ้า​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ องค์​ไหน​บ้าง​ที่​กษัตริย์​ก่อนหน้า​ข้า​ทำลาย​ล้าง​ไป​ซึ่ง​สามารถ​ช่วย​คน​ของ​ตน​ให้​พ้น​จาก​มือ​ข้า​ได้ ก็​แล้ว​พระเจ้า​ของ​พวก​เจ้า​จะ​ช่วย​เจ้า​จาก​มือ​ข้า​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="15">อย่า​ให้​เฮเซคียาห์​ล่อหลอก​หรือ​เกลี้ยกล่อม​เจ้า อย่า​เชื่อ​เขา​เลย เพราะ​ไม่​มี​เทพเจ้า​องค์​ไหน​ของ​ชนชาติ​หรือ​อาณาจักร​ใด​ๆ สามารถ​กอบกู้​คน​ของ​ตน​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​ข้า​หรือ​ของ​กษัตริย์​ก่อนหน้า​ข้า​ได้ พระเจ้า​ของ​เจ้า​ยิ่ง​ไม่อาจ​ช่วย​เจ้า​ให้​พ้น​มือ​ข้า!”</verse>
				<verse number="16">คน​ของ​เซนนาเคอริบ​ยัง​กล่าว​ลบหลู่​ดูหมิ่น​พระเจ้า​พระยาห์เวห์​และ​เฮเซคียาห์​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​อีก​ต่าง​ๆ นานา</verse>
				<verse number="17">เซนนาเคอริบ​ยัง​ส่ง​สาส์น​มา​เยาะเย้ย​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​ว่า “เช่น​เดียว​กับ​พระ​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ใน​ดินแดน​ต่าง​ๆ ที่​ไม่อาจ​ช่วย​คน​ของ​ตน​จาก​มือ​ข้า พระเจ้า​ของ​เฮเซคียาห์​ก็​ไม่อาจ​ช่วย​คน​ของ​เขา​จาก​มือ​ข้า​เช่น​กัน”</verse>
				<verse number="18">จาก​นั้น​พวก​เขา​ร้อง​บอก​เป็น​ภาษา​ฮีบรู​ข่มขู่​ประชาชน​บน​กำแพง​เมือง​เพื่อ​ข่มขวัญ​ให้​เสีย​กำลังใจ แล้ว​จะ​ได้​ยึด​เมือง</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​กล่าว​ถึง​พระเจ้า​แห่ง​เยรูซาเล็ม​เหมือน​ที่​ได้​กล่าว​ถึง​พระ​ต่าง​ๆ ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ใน​โลก​ซึ่ง​สร้าง​ขึ้น​ด้วย​มือ​มนุษย์</verse>
				<verse number="20">กษัตริย์​เฮเซคียาห์​และ​ผู้​เผย​พระวจนะ​อิสยาห์​ลูกชาย​ของ​อาโมศ​ร่ำร้อง​อธิษฐาน​ขึ้น​สู่​ฟ้าสวรรค์​เกี่ยวกับ​เรื่อง​นี้</verse>
				<verse number="21">และ​พระยาห์เวห์​ส่ง​ทูต​คน​หนึ่ง​มา​ทำลาย​ล้าง​นัก​รบ ผู้​นำ และ​นาย​ทหาร​ทั้งปวง​ใน​ค่าย​ของ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​จน​หมดสิ้น เซนนาเคอริบ​จึง​ถอย​ทัพ​กลับ​ดินแดน​ของ​เขา​ไป​ด้วย​ความ​อัปยศ​อดสู และ​เมื่อ​เขา​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​ของ​เทพเจ้า​ของ​เขา ลูกชาย​บาง​คน​ที่​เป็น​เลือด​เนื้อ​เชื้อไข​ของ​เขา​เอง​ก็​ฆ่า​เขา​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="22">เป็นอันว่า​พระยาห์เวห์​ช่วย​เฮเซคียาห์​และ​ชาว​เยรูซาเล็ม​จาก​เงื้อม​มือ​กษัตริย์​เซนนาเคอริบ​แห่ง​อัสซีเรีย​และ​คน​อื่น​ๆ พระองค์​ปกป้อง​ดูแล​พวก​เขา ​ทุก​ด้าน</verse>
				<verse number="23">คน​มากมาย​นำ​ของ​ถวาย​มายัง​กรุง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​และ​นำ​ของ​มี​ค่า​มา​มอบ​แด่​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​แห่ง​ยูดาห์ นับ​แต่​นั้น​มา​เขา​เป็น​ที่​นับถือ​อย่าง​ยิ่ง​ของ​ชนชาติ​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="24">ครั้ง​นั้น​เฮเซคียาห์​ป่วย​หนัก​ใกล้​สิ้น​ชีวิต เขา​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ผู้​ตอบ​เขา​โดย​ให้​หมาย​สำคัญ</verse>
				<verse number="25">แต่​เฮเซคียาห์​มี​ใจ​หยิ่ง​ผยอง​และ​ไม่ได้​สำนึก​ใน​ความ​กรุณา พระยาห์เวห์​จึง​โกรธเกรี้ยว​ต่อ​เฮเซคียาห์ ยูดาห์ และ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="26">แล้ว​เฮเซคียาห์​และ​ชาว​เยรูซาเล็ม​กลับใจ​จาก​ความ​เย่อหยิ่ง ฉะนั้น​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระยาห์เวห์​จึง​ไม่ได้​ตก​แก่​พวก​เขา​ใน​สมัย​ของ​เฮเซคียาห์</verse>
				<verse number="27">เฮเซคียาห์​มั่งคั่ง​และ​มี​เกียรติ​อย่าง​มาก เขา​สร้าง​คลัง​ต่าง​ๆ เพื่อ​เก็บ​เงิน​ทอง เพชร​นิล​จินดา เครื่องเทศ โล่ และ​ของ​มี​ค่า​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="28">ทั้ง​สร้าง​คลัง​เก็บ​ข้าว เหล้า​องุ่น​ใหม่ น้ำมัน​มะกอก พร้อม​ทั้ง​คอก​ต่าง​ๆ สำหรับ​ปศุสัตว์ แกะ​และ​แพะ</verse>
				<verse number="29">เขา​สร้าง​หมู่บ้าน​หลาย​แห่ง มี​ฝูง​สัตว์​และ​ฝูง​แพะ​แกะ​มากมาย เนื่องจาก​พระเจ้า​ให้​ความ​มั่งคั่ง​แก่​เขา​เป็น​อัน​มาก</verse>
				<verse number="30">เฮเซคียาห์​กั้น​น้ำพุ​กีโฮน​ด้าน​บน และ​ทำ​ทาง​ระบาย​น้ำ​มา​ทาง​แถบ​ตะวันตก​ของ​เมือง​ดาวิด เขา​ประสบ​ความ​สำเร็จ​ใน​กิจการ​ทุก​อย่าง​ที่​ทำ</verse>
				<verse number="31">แต่​เมื่อ​คณะ​ทูต​จาก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​บาบิโลน​มา​ถาม​เกี่ยวกับ​หมาย​สำคัญ​ที่​เกิดขึ้น​ใน​ดินแดน พระเจ้า​ปล่อย​เฮเซคียาห์​เพื่อ​จะ​ทดสอบ​และ​เพื่อ​จะ​ทราบ​ธาตุ​แท้​ใน​ใจ​ของ​เฮเซคียาห์</verse>
				<verse number="32">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​เฮเซคียาห์ และ​กิจ​ทั้งปวง​ที่​เขา​ทุ่มเท​เพื่อ​พระเจ้า​มี​บันทึก​อยู่​ใน​นิมิต​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​อิสยาห์​ลูกชาย​อาโมศ​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​และ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="33">เฮเซคียาห์​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​บน​เนิน​เขา​ซึ่ง​เป็น​อุโมงค์​วาง​ศพ​ของ​เชื้อสาย​ของ​ดาวิด ประชาชน​ทั่ว​ทั้ง​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​ร่วม​ยกย่อง​ให้​เกียรติ​เขา​เมื่อ​เขา​สิ้น​ชีวิต จาก​นั้น​มนัสเสห์​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">เมื่อ​มนัสเสห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​มี​อายุ​สิบสอง​ปี และ​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม 55 ปี</verse>
				<verse number="2">มนัสเสห์​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ ตาม​แบบ​อย่าง​อัน​น่า​ชิงชัง​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​พระยาห์เวห์​ขับไล่​ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="3">มนัสเสห์​สร้าง​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย​ซึ่ง​เฮเซคียาห์​พ่อ​ของ​เขา​ได้​ทำลาย​ทิ้ง​ไป​แล้ว​ขึ้น​มา​ใหม่ ทั้ง​สร้าง​แท่น​บูชา​พระบาอัล​และ​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์ เขา​กราบ​ไหว้​นมัสการ​ดวง​ดาว​ทั้งปวง​ใน​ฟาก​ฟ้า</verse>
				<verse number="4">เขา​สร้าง​แท่น​บูชา​สำหรับ​พระ​ต่าง​ๆ ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ไว้​ว่า “นาม​ของ​เรา​จะ​ดำรง​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="5">เขา​สร้าง​แท่น​บูชา​สำหรับ​ดวง​ดาว​ทั้งปวง​ใน​ฟาก​ฟ้า​ที่​ลาน​ทั้ง​สอง​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">เขา​นำ​ลูก​ของ​ตนเอง​มา​เผา​ไฟ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ใน​หุบเขา​เบนฮินโนม เขา​เล่น​คาถา​อาคม ทำนาย​โชค​ชะตา​ราศี ใช้​เวทมนตร์ และ​ปรึกษา​คน​ทรง​กับ​หมอผี เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​มาก​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ยั่วยุ​ให้​พระองค์​โกรธ</verse>
				<verse number="7">มนัสเสห์​ตั้ง​รูป​เคารพ​แกะสลัก​ที่​ทำ​ขึ้น​ไว้​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า ที่​ซึ่ง​พระเจ้า​ได้​พูด​ไว้​กับ​ดาวิด​และ​โซโลมอน​ลูกชาย​ว่า “เรา​จะ​สถาปนา​นาม​ของ​เรา​ไว้​เป็น​นิตย์​ใน​วิหาร​แห่ง​นี้​และ​ใน​เยรูซาเล็ม​ซึ่ง​เรา​ได้​เลือกสรร​จาก​ทุก​เผ่า​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="8">และ​ขอ​เพียง​แต่​ชาว​อิสราเอล​ใส่ใจ​ปฏิบัติ​ตาม​ทุก​สิ่ง​ที่​เรา​สั่ง​ไว้​ผ่าน​ทาง​โมเสส เกี่ยวกับ​กฎ​บัญญัติ กฎ​เกณฑ์ และ​กฎ​ระเบียบ​ต่าง​ๆ เรา​ก็​จะ​ไม่​ทำให้​พวก​เขา​ต้อง​ระเห็จ​จาก​ดินแดน​ที่​เรา​ยก​ให้​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา​อีก​เลย”</verse>
				<verse number="9">แต่​มนัสเสห์​กลับ​ชักนำ​ชาว​ยูดาห์​และ​ชาว​เยรูซาเล็ม​ให้​หลง​ผิด​ไป เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​ยิ่ง​กว่า​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ทำลาย​ไป​ให้​พ้น​หน้า​ชาว​อิสราเอล​เสียอีก</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูด​เตือน​มนัสเสห์​กับ​ประชาชน แต่​พวก​เขา​ไม่​สนใจ</verse>
				<verse number="11">ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​ส่ง​แม่ทัพ​ของ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​มา​สู้รบ และ​จับ​มนัสเสห์​ไป​เป็น​เชลย เอา​เบ็ด​เกี่ยว​จมูก​ของ​เขา พันธนาการ​ด้วย​โซ่ตรวน​ทอง​สัมฤทธิ์ และ​คุม​ตัว​ไป​ยัง​บาบิโลน</verse>
				<verse number="12">ใน​ความ​ทุกข์​ลำบาก มนัสเสห์​ถ่อม​ใจ​ลง​อย่าง​ยิ่ง​และ​ร้อง​ขอ​ความ​เมตตา​จาก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​มนัสเสห์​อธิษฐาน พระองค์​ก็​ฟัง​และ​ตอบ​คำ​วิงวอน​ของ​เขา​โดย​ให้​มนัสเสห์​ได้​กลับ​คืน​สู่​กรุง​เยรูซาเล็ม​และ​ราชอาณาจักร​อีก​ครั้ง​หนึ่ง มนัสเสห์​จึง​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">ต่อมา​มนัสเสห์​สร้าง​กำแพง​ชั้น​นอก​ของ​เมือง​ดาวิด​ขึ้น​ใหม่ จาก​ด้าน​ตะวันตก​ของ​ธาร​น้ำพุ​กีโฮน​ใน​หุบเขา​จน​ถึง​ประตู​ปลา และ​โอบ​ล้อม​เนิน​เขา​โอเฟล และ​ยัง​สร้าง​กำแพง​นั้น​ให้​สูง​ขึ้น​กว่า​เดิม​อย่าง​มาก เขา​ให้​ผู้​สั่งการ​ทหาร​เข้า​ประจำการ​ใน​เมือง​ป้อม​ปราการ​ทั้งหมด​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="15">เขา​กำจัด​บรรดา​พระ​ต่าง​ชาติ​ออก​ไป และ​นำ​รูป​เคารพ​ออก​จาก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​รื้อ​แท่น​บูชา​ทั้งหมด​ที่​สร้าง​ขึ้น​บน​ภูเขา​ที่​วิหาร​ตั้ง​อยู่​และ​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม และ​นำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ไป​ทิ้ง​นอก​เมือง</verse>
				<verse number="16">จาก​นั้น​ก็​ซ่อมแซม​แท่น​บูชา​ของ​พระยาห์เวห์ แล้ว​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​และ​เครื่อง​บูชา​ขอบคุณ​บน​แท่น​นั้น และ​สั่ง​ให้​ยูดาห์​ปรนนิบัติ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="17">แต่​ประชาชน​ยัง​คง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ตาม​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย แต่​เป็น​การ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="18">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​มนัสเสห์ รวม​ทั้ง​คำ​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​และ​ถ้อยคำ​ของ​บรรดา​ผู้​ทำนาย​ใน​นาม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​ล้วน​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="19">คำ​อธิษฐาน​ของ​มนัสเสห์ การ​ที่​พระเจ้า​ตอบ ตลอดจน​บาป​และ​ความ​ไม่​สัตย์ซื่อ​ทั้งปวง​ของ​มนัสเสห์ รวม​ทั้ง​สถานที่​ต่าง​ๆ ที่​สร้าง​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์​และ​รูป​เคารพ​ต่าง​ๆ ไว้​ก่อน​ที่​จะ​ถ่อม​ตัว​ลง ล้วน​กล่าว​ไว้​ใน​บันทึก​ของ​ผู้​ทำนาย</verse>
				<verse number="20">มนัสเสห์​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​วัง​ของ​เขา แล้ว​อาโมน​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​อาโมน​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​มี​อายุ 22 ปี​และ​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​สอง​ปี</verse>
				<verse number="22">อาโมน​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​ตาม​อย่าง​มนัสเสห์​พ่อ​ของ​เขา อาโมน​นมัสการ​และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แก่​รูป​เคารพ​ทั้งหมด​ที่​มนัสเสห์​ได้​สร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="23">แต่​ไม่ได้​ถ่อม​ตัว​ลง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เหมือน​มนัสเสห์​พ่อ​ของ​เขา อาโมน​กลับ​ทำ​ผิด​มาก​ยิ่ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="24">ข้าราชการ​ของ​อาโมน​คบคิด​กัน​ต่อต้าน​และ​ลอบ​สังหาร​เขา​ใน​วัง</verse>
				<verse number="25">แล้ว​ประชาชน​จึง​ประหาร​บรรดา​ผู้​ที่​คบคิด​กัน​ต่อต้าน​กษัตริย์​อาโมน และ​แต่งตั้ง​โยสิยาห์​ลูกชาย​ของ​อาโมน​ขึ้น​ปกครอง​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">เมื่อ​โยสิยาห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​มี​อายุ​แปด​ปี และ​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม 31 ปี</verse>
				<verse number="2">โยสิยาห์​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​ดำเนิน​ตาม​แบบ​อย่าง​ของ​ดาวิด​ผู้​เป็น​บรรพบุรุษ​โดย​ไม่​หันเห​ไป​ทาง​ขวา​หรือ​ทาง​ซ้าย</verse>
				<verse number="3">ใน​ปี​ที่​แปด​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​เขา เมื่อ​ยัง​เยาว์​วัย ก็​เริ่ม​แสวงหา​พระเจ้า​ของ​ดาวิด​ผู้​เป็น​บรรพบุรุษ และ​ใน​ปี​ที่​สิบสอง​แห่ง​การ​ปกครอง เขา​เริ่ม​ชำระ​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม กำจัด​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ทั้งหลาย เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์ รูป​เคารพ​แกะสลัก และ​รูป​เคารพ​หล่อ​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="4">เขา​สั่ง​ให้​ทุบ​แท่น​บูชา​พระบาอัล​ทิ้ง​และ​ทำลาย​แท่น​เผา​เครื่อง​หอม​เหนือ​แท่น​บูชา ทุบ​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์​และ​รูป​เคารพ​ทั้งหลาย แล้ว​นำ​ไป​โปรย​บน​หลุม​ศพ​ของ​บรรดา​ผู้​ที่​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แก่​พระ​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="5">เขา​เผา​กระดูก​ของ​บรรดา​ปุโรหิต​ของ​พระ​เหล่า​นั้น​บน​แท่น​บูชา​ของ​พวก​เขา​เอง เป็น​การ​ชำระ​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="6">นอกจาก​นี้​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​มนัสเสห์ เอฟราอิม และ​สิเมโอน​ไป​จน​ถึง​นัฟทาลี และ​ใน​ซาก​ปรักหักพัง​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="7">เขา​รื้อ​ทำลาย​แท่น​บูชา เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์ บด​ขยี้​รูป​เคารพ​เป็น​ผุยผง ทุบ​แท่น​เผา​เครื่อง​หอม​ทั่ว​แดน​อิสราเอล แล้ว​กลับมา​ยัง​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="8">ใน​การ​ชำระ​ดินแดน​และ​วิหาร​ใน​ปี​ที่​สิบแปด​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์ โยสิยาห์​แต่งตั้ง​ชาฟาน​ลูกชาย​ของ​อาซาลิยาห์​และ​มาอาเสอาห์​ผู้​ปกครอง​เมือง​กับ​โยอาห์​ผู้​จด​บันทึก​ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยอาฮาส ให้​ซ่อมแซม​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="9">คน​เหล่า​นี้​ไป​พบ​มหา​ปุโรหิต​ฮิลคียาห์​และ​มอบ​เงิน​ที่​คน​นำมา​ถวาย​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ให้​เขา ชน​เลวี​ที่​เป็น​ยาม​ประตู​ได้รับ​เงิน​เหล่า​นี้​จาก​ชาว​มนัสเสห์ ชาว​เอฟราอิม และ​ประชาชน​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​ใน​อิสราเอล​ทั้งหมด ตลอดจน​ชาว​ยูดาห์ ชาว​เบนยามิน และ​ผู้​คน​ที่​อาศัย​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พวก​เขา​นำ​เงิน​นี้​ไป​มอบ​ให้​ผู้​ควบคุม​การ​ซ่อมแซม​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ เพื่อ​จ่าย​ให้​คน​งาน​ที่​มา​ซ่อมแซม​บูรณะ​วิหาร</verse>
				<verse number="11">และ​ให้​ช่าง​ไม้​และ​ช่าง​ก่อ​ไป​ซื้อ​หิน​ที่​สกัด​และ​แต่ง​แล้ว กับ​ซุง กระดาน ไม้คาน สำหรับ​อาคาร​ต่าง​ๆ ที่​บรรดา​กษัตริย์​ยูดาห์​ปล่อย​ทิ้ง​ไว้​ใน​สภาพ​ปรักหักพัง</verse>
				<verse number="12">คน​งาน​ทำ​หน้าที่​อย่าง​สัตย์ซื่อ ผู้​สั่งการ​ได้แก่ ยาหาท​กับ​โอบาดีห์ ชน​เลวี​จาก​ตระกูล​เมรารี เศคาริยาห์​กับ​เมชุลลาม​จาก​ตระกูล​โคฮาท ส่วน​คน​เลวี​ซึ่ง​เชี่ยวชาญ​ใน​การ​บรรเลง​ดนตรี</verse>
				<verse number="13">มี​หน้าที่​ดูแล​สั่งการ​คน​งาน​ให้​ทำ​งาน​แต่ละ​อย่าง คน​เลวี​บาง​คน​ทำ​หน้าที่​เลขานุการ อาลักษณ์ และ​ยาม​ประตู</verse>
				<verse number="14">วัน​หนึ่ง​ขณะ​ที่​พวก​เขา​นำ​เงิน​ซึ่ง​ประชาชน​ถวาย​เข้า​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ออก​มา ปุโรหิต​ฮิลคียาห์​พบ​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​ให้​ผ่าน​ทาง​โมเสส</verse>
				<verse number="15">ฮิลคียาห์​กล่าว​กับ​เลขา​ชาฟาน​ว่า “ข้าพเจ้า​ได้​พบ​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์” แล้ว​มอบ​หนังสือ​ม้วน​นั้น​แก่​ชาฟาน</verse>
				<verse number="16">ชาฟาน​จึง​นำ​ไป​มอบ​ให้​กษัตริย์ และ​รายงาน​ว่า “บรรดา​เจ้าหน้าที่​ทำ​ทุก​อย่าง​ตาม​ที่​ได้รับ​มอบหมาย</verse>
				<verse number="17">พวก​เขา​นำ​เงิน​ออก​มา​จาก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ มอบ​ให้​แก่​หัวหน้า​ผู้​ดูแล​และ​คน​งาน”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เลขา​ชาฟาน​บอก​กษัตริย์​ว่า “ปุโรหิต​ฮิลคียาห์​ได้​มอบ​หนังสือ​นี้​แก่​ข้าพเจ้า” ชาฟาน​จึง​อ่าน​หนังสือ​นั้น​ต่อหน้า​กษัตริย์</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​กษัตริย์​ได้​ฟัง​เนื้อความ​ใน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​นั้น​ก็​ฉีก​เสื้อ​คลุม</verse>
				<verse number="20">และ​สั่ง​ฮิลคียาห์ อาหิคัม​ลูกชาย​ของ​ชาฟาน อับโดน​ลูกชาย​ของ​มีคาห์ เลขา​ชาฟาน และ​มหาดเล็ก​อาสายาห์​ว่า</verse>
				<verse number="21">“จง​ไป​ถาม​พระยาห์เวห์​ให้​ข้า​และ​ให้​กับ​คน​หยิบมือ​ที่​เหลือ​ใน​อิสราเอล​และ​ยูดาห์​เกี่ยวกับ​สิ่ง​ที่​บันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​ที่​ได้​พบ​นี้ ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ตก​แก่​พวก​เรา​นั้น​ใหญ่หลวง​นัก เพราะ​บรรดา​คน​ที่​จาก​ไป​ก่อนหน้า​พวก​เรา​ไม่ได้​ยึด​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์ ไม่ได้​ปฏิบัติ​ตาม​สิ่ง​ทั้งปวง​ที่​บันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​นี้​เลย”</verse>
				<verse number="22">ฮิลคียาห์​กับ​คน​ที่​กษัตริย์​ส่ง​มา​ด้วย​จึง​ไป​พบ​ผู้​เผย​พระวจนะ​หญิง​ฮุลดาห์​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ที่​เยรูซาเล็ม​แขวง​ใหม่ เธอ​เป็น​ภรรยา​ของ​ชัลลูม​ลูกชาย​ทกหาท ​ลูกชาย​ของ​หัสราห์ ชัลลูม​เป็น​ผู้​ดูแล​ห้อง​เก็บ​เสื้อผ้า​ใน​วิหาร</verse>
				<verse number="23">เธอ​กล่าว​กับ​พวก​เขา​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​พูด​ดังนี้​ว่า จง​แจ้ง​ผู้​ที่​ใช้​เจ้า​มา​หา​เรา​ว่า</verse>
				<verse number="24">‘พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​จะ​นำ​หายนะ​มายัง​ที่​แห่ง​นี้​และ​มายัง​ประชาชน​ตาม​คำ​สาป​แช่ง​ทั้งปวง​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​ซึ่ง​อ่าน​กัน​ต่อหน้า​กษัตริย์​ยูดาห์</verse>
				<verse number="25">เพราะ​พวก​เขา​ได้​ทอดทิ้ง​เรา​ไป​เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย​เทพเจ้า​อื่น​ๆ และ​ยั่ว​โทสะ​ของ​เรา​ด้วย​ทุก​สิ่ง​ที่​มือ​ของ​พวก​เขา​ได้​สร้าง​ขึ้น เรา​จะ​ระบาย​ความ​โกรธ​ลง​เหนือ​ที่​แห่ง​นี้​และ​จะ​ระงับ​ไม่ได้’</verse>
				<verse number="26">จง​บอก​กษัตริย์​ยูดาห์​ซึ่ง​ใช้​พวก​เจ้า​มา​ถาม​พระยาห์เวห์​นั้น​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล​พูด​เกี่ยวกับ​ข้อความ​ที่​เจ้า​ได้ยิน​ดังนี้​ว่า</verse>
				<verse number="27">เนื่องจาก​จิตใจ​ของ​เจ้า​น้อม​รับ และ​เจ้า​ได้​ถ่อม​ตัว​ลง​ต่อหน้า​พระเจ้า​เมื่อ​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​เรา​กล่าว​ไว้​เกี่ยวกับ​สถานที่​นี้​และ​ประชาชน และ​เพราะ​เจ้า​ถ่อม​ตัว ฉีก​เสื้อผ้า และ​ร่ำไห้​ต่อหน้า​เรา เรา​ได้ยิน​แล้ว พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนี้</verse>
				<verse number="28">เรา​จะ​รวบรวม​เจ้า​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​และ​เจ้า​จะ​ถูก​ฝัง​อย่าง​สงบสุข ไม่​ต้อง​เห็น​หายนะ​ทั้งปวง​ซึ่ง​เรา​จะ​นำมา​ยัง​สถานที่​นี้​และ​ประชาชน​เหล่า​นี้’ ” พวก​เขา​จึง​นำ​คำตอบ​ของ​เธอ​กลับไป​บอก​กษัตริย์</verse>
				<verse number="29">กษัตริย์​โยสิยาห์​จึง​เรียก​ผู้​อาวุโส​ของ​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​ทุก​คน​มา​รวม​กัน</verse>
				<verse number="30">เขา​ไป​ยัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​พร้อม​ประชาชน​ยูดาห์ ชาว​เยรูซาเล็ม ปุโรหิต และ​คน​เลวี​คือ​ประชาชน​ทั้งปวง ตั้งแต่​ผู้​น้อย​ที่สุด​จน​ถึง​ผู้​ใหญ่​ที่สุด กษัตริย์​อ่าน​ทุก​ถ้อยคำ​ใน​หนังสือ​พันธสัญญา​ซึ่ง​พบ​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ต่อหน้า​พวก​เขา</verse>
				<verse number="31">เขา​ยืน​อยู่​ข้าง​เสา รื้อฟื้น​พันธสัญญา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ที่​ว่า​จะ​ติดตาม​พระยาห์เวห์ และ​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง ข้อ​กำหนด และ​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์​ด้วย​สุดจิต​สุดใจ และ​ที่​จะ​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​แห่ง​พันธสัญญา​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​นี้</verse>
				<verse number="32">แล้ว​โยสิยาห์​ให้​ทุก​คน​ใน​เยรูซาเล็ม​และ​เบนยามิน​ปฏิญาณ​ตน​ต่อ​พันธสัญญา​นั้น ชาว​เยรูซาเล็ม​ก็​ทำ​เช่น​นี้​ตาม​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า​ผู้​เป็น​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="33">โยสิยาห์​กำจัด​รูป​เคารพ​อัน​น่า​ชิงชัง​ทั้งปวง​ไป​จาก​ดินแดน​ทั้งหมด​ที่​เป็น​ของ​ชาว​อิสราเอล และ​เรียก​ร้อง​ให้​คน​ทั้งปวง​ใน​อิสราเอล​ปรนนิบัติ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา พวก​เขา​ติดตาม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา​ตลอด​สมัย​ของ​โยสิยาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">โยสิยาห์​ฉลอง​ปัสกา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม มี​การ​ฆ่า​แกะ​ปัสกา ใน​วันที่​สิบสี่​เดือน​ที่​หนึ่ง</verse>
				<verse number="2">เขา​แต่งตั้ง​ปุโรหิต​ให้​เข้า​ประจำ​หน้าที่ และ​สนับสนุน​ให้​รับใช้​ใน​งาน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">เขา​พูด​กับ​คน​เลวี​ผู้​สั่งสอน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง​และ​ผู้​ชำระ​ตน​ถวาย​แก่​พระยาห์เวห์​แล้ว​นั้น​ว่า “จง​เก็บ​หีบ​พันธสัญญา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ไว้​ใน​วิหาร​ซึ่ง​โซโลมอน​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​ดาวิด​แห่ง​อิสราเอล​สร้าง​ขึ้น ไม่​ต้อง​หาม​ขึ้น​บ่า บัดนี้​จง​ปรนนิบัติ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​และ​ปรนนิบัติ​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">จง​เตรียม​ตัว​ทำ​หน้าที่​ตาม​ครอบครัว​เป็น​หมู่​เหล่า ตาม​คำ​สั่ง​ที่​กษัตริย์​ดาวิด​แห่ง​อิสราเอล​และ​โซโลมอน​ลูกชาย​ของ​เขา​เขียน​ไว้​เถิด</verse>
				<verse number="5">ให้​คน​เลวี​แต่ละ​กลุ่ม​ประจำ​หน้าที่​ใน​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​เพื่อ​ปรนนิบัติ​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ตาม​กลุ่ม​ครอบครัว​แต่ละ​กลุ่ม​ที่​ได้​แบ่ง​ไว้</verse>
				<verse number="6">จง​ฆ่า​แกะ​ปัสกา ชำระ​ตน และ​เตรียม​ลูก​แกะ​เพื่อ​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ของ​ท่าน ซึ่ง​เป็น​การ​ปฏิบัติ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ไว้​ผ่าน​ทาง​โมเสส”</verse>
				<verse number="7">โยสิยาห์​เตรียม​ลูก​แกะ​ลูก​แพะ​เพื่อ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ปัสกา​สามหมื่น​ตัว และ​วัว​ผู้​สามพัน​ตัว จาก​ทรัพย์สิน​ส่วน​ตัว​สำหรับ​ประชาชน​ทุก​คน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="8">ข้าราชการ​ของ​กษัตริย์​ก็​มอบ​ของ​ด้วย​ความ​สมัครใจ​แก่​ประชาชน ปุโรหิต และ​คน​เลวี ส่วน​ฮิลคียาห์ เศคาริยาห์ และ​เยฮีเอล เจ้าหน้าที่​ดูแล​วิหาร​ของ​พระเจ้า​มอบ​ลูก​แกะ​ลูก​แพะ 2,600 ตัว และ​วัว​ผู้ 300 ตัว​แก่​ปุโรหิต​เป็น​เครื่อง​บูชา​ปัสกา</verse>
				<verse number="9">บรรดา​ผู้​นำ​ของ​คน​เลวี​ได้แก่ โคนานิยาห์ กับ​เชไมอาห์​และ​เนธันเอล​น้อง​ชาย​ของ​เขา และ​ฮาชาบิยาห์ เยอีเอล และ​โยซาบาด​มอบ​ลูก​แกะ​ลูก​แพะ​ปัสกา​ห้าพัน​ตัว​กับ​วัว​ผู้​ห้าร้อย​ตัว​แก่​คน​เลวี</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เตรียม​ทุก​อย่าง​เรียบร้อย และ​ปุโรหิต​ทั้งหลาย​เข้า​ประจำ​ที่​ของ​ตน พร้อม​ทั้ง​คน​เลวี​ได้​เข้า​กลุ่ม​ปฏิบัติ​งาน​ตาม​หมู่​เหล่า​ดัง​ที่​กษัตริย์​สั่ง​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="11">ก็​ฆ่า​ลูก​แกะ​ปัสกา พวก​ปุโรหิต​เอา​เลือด​ที่​ส่ง​ให้​พวก​เขา​ราด​ลง​บน​แท่น​บูชา ใน​ขณะ​ที่​คน​เลวี​ถลก​หนัง​สัตว์</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​แยก​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​เพื่อ​มอบให้​ตระกูล​ต่าง​ๆ เพื่อ​ให้​ประชาชน​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​ตาม​ที่​บันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส พวก​เขา​ก็​ทำ​อย่าง​เดียวกัน​กับ​วัว​ผู้</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​ย่าง​สัตว์​ปัสกา​ตาม​ที่​ระบุ​ไว้ และ​ต้ม​ของ​ถวาย​อัน​บริสุทธิ์​ใน​หม้อ กระทะ ภาชนะ​ต่าง​ๆ แล้ว​รีบ​นำ​ออก​ไป​ให้​ประชาชน​ทั้งปวง​กิน</verse>
				<verse number="14">หลังจาก​นั้น​คน​เลวี​ก็​จัดเตรียม​สำหรับ​ตนเอง​กับ​ปุโรหิต เพราะ​ปุโรหิต​เชื้อสาย​ของ​อาโรน​ง่วน​อยู่​กับ​การ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​ไขมัน​เครื่อง​บูชา​จน​ค่ำ ดังนั้น​คน​เลวี​จึง​จัดเตรียม​อาหาร​สำหรับ​ตนเอง​และ​ปุโรหิต​เชื้อสาย​ของ​อาโรน</verse>
				<verse number="15">เหล่า​นัก​ดนตรี​เชื้อสาย​ของ​อาสาฟ​เข้า​ประจำ​ที่​ตาม​ที่​ดาวิด อาสาฟ เฮมาน และ​เยดูธูน​ผู้​ทำนาย​ของ​ดาวิด​ได้​กำหนด​ไว้ ยาม​เฝ้า​ประตู​แต่ละ​ประตู​ไม่​จำเป็น​ต้อง​ละ​จาก​จุด​ปฏิบัติ​งาน เพราะ​พี่น้อง​เลวี​ของ​เขา​เตรียม​อาหาร​ไว้​ให้</verse>
				<verse number="16">ครั้ง​นั้น​งาน​รับใช้​พระยาห์เวห์​ทั้งสิ้น​ใน​การ​ฉลอง​ปัสกา​และ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​บน​แท่น​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​ได้​สำเร็จ​ลุล่วง​ตาม​ที่​กษัตริย์​โยสิยาห์​สั่ง</verse>
				<verse number="17">ชาว​อิสราเอล​ซึ่ง​อยู่​ที่​นั่น​ร่วม​ฉลอง​ปัสกา และ​ต่อ​ด้วย​เทศกาล​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ​อีก​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="18">นับ​ตั้งแต่​ครั้ง​ผู้​เผย​พระวจนะ​ซามูเอล ไม่​เคย​มี​การ​ฉลอง​ปัสกา​ใน​อิสราเอล​เหมือน​ครั้ง​นั้น​เลย ไม่​มี​กษัตริย์​คน​ใด​ของ​อิสราเอล​ฉลอง​ปัสกา​เหมือน​โยสิยาห์​ร่วม​กับ​ปุโรหิต คน​เลวี ชน​ยูดาห์​และ​อิสราเอล​ทั้งปวง​ที่​อาศัย​อยู่​กับ​ประชาชน​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="19">การ​ฉลอง​นี้​มี​ขึ้น​ใน​ปี​ที่​สิบแปด​แห่ง​การ​ปกครอง​ของ​โยสิยาห์</verse>
				<verse number="20">หลังจาก​ที่​โยสิยาห์​จัด​ระเบียบ​วิหาร​เรียบร้อย​แล้ว กษัตริย์​เนโค​แห่ง​อียิปต์​ยกทัพ​มา​ที่​คารเคมิช​ริม​แม่น้ำ​ยูเฟรติส และ​โยสิยาห์​กรีธา​ทัพ​ออก​ไป​รบ​กับ​เขา</verse>
				<verse number="21">แต่​เนโค​ส่ง​ผู้​นำ​สาส์น​มายัง​โยสิยาห์​ความ​ว่า “กษัตริย์​ยูดาห์ ท่าน​และ​ข้าพเจ้า​มี​เรื่อง​ราว​บาดหมาง​อะไร​กัน​หรือ ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ยกทัพ​มา​โจมตี​ท่าน​ใน​ครั้ง​นี้ แต่​ข้าพเจ้า​มา​รบ​กับ​ครอบครัว​นั้น​ที่​ขับเคี่ยว​กัน​อยู่ พระเจ้า​ได้​สั่ง​ให้​ข้าพเจ้า​รีบเร่ง ดังนั้น​จง​อย่า​ขัดขวาง​พระเจ้า​ผู้​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า มิฉะนั้น​พระองค์​จะ​ทำลาย​ท่าน”</verse>
				<verse number="22">แต่​โยสิยาห์​ไม่​ยอม​ถอย​ทัพ กลับ​ปลอมตัว​เข้า​สู่​สงคราม​ใน​ที่​ราบ​เมกิดโด โยสิยาห์​ไม่​ยอม​ฟัง​คำ​สั่ง​ของ​พระเจ้า​ที่​พูด​ผ่าน​เนโค</verse>
				<verse number="23">พล​ธนู​ยิง​ถูก​กษัตริย์​โยสิยาห์ เขา​ร้อง​บอก​ทหาร​ว่า “พา​ข้า​ออก​ไป​ที ข้า​บาดเจ็บ​มาก”</verse>
				<verse number="24">พวก​เขา​จึง​ประคอง​กษัตริย์​ลง​จาก​รถ​ม้า​ศึก แล้ว​นำ​เขา​ขึ้น​รถ​ม้า​ศึก​อีก​คัน​กลับ​สู่​เยรูซาเล็ม โยสิยาห์​ก็​สิ้น​ชีวิต ศพ​ของ​เขา​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​สุสาน​บรรพบุรุษ​ของ​เขา ทั่ว​ทั้ง​ยูดาห์​และ​กรุง​เยรูซาเล็ม​พา​กัน​ไว้อาลัย</verse>
				<verse number="25">เยเรมีย์​แต่ง​บทเพลง​คร่ำครวญ​ไว้อาลัย​แด่​โยสิยาห์ และ​คณะ​นัก​ร้อง​ชาย​หญิง​ทุก​คน​ยัง​คง​ขับร้อง​เพลง​ไว้อาลัย​โยสิยาห์​ตราบจน​ทุก​วัน​นี้​ซึ่ง​กลาย​เป็น​ประเพณี​ใน​อิสราเอล และ​มี​บันทึก​ไว้​ใน​ประมวล​บทเพลง​คร่ำครวญ</verse>
				<verse number="26">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​โยสิยาห์​และ​กิจ​ต่าง​ๆ ที่​เขา​ทุ่มเท​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">เหตุการณ์​ทั้งสิ้น​ตั้งแต่​ต้น​จน​จบ​บันทึก​อยู่​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​และ​ยูดาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">และ​ประชาชน​ได้​เลือก​เยโฮอาหาส​ลูกชาย​ของ​โยสิยาห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​แทน​พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เยโฮอาหาส ​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​มี​อายุ 23 ปี และ​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​สาม​เดือน</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​อียิปต์​ปลด​เยโฮอาหาส​จาก​บัลลังก์​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม และ​บังคับ​ยูดาห์​ให้​จ่าย​เงิน​หนัก 100 ตะลันต์ และ​ทองคำ​หนัก 1 ตะลันต์</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​อียิปต์​แต่งตั้ง​เอลียาคิม​พี่ชาย​ของ​เยโฮอาหาส​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม และ​เปลี่ยน​นาม​เอลียาคิม​เป็น​เยโฮยาคิม ส่วน​เยโฮอาหาส​ถูก​เนโค​คุม​ตัว​ไป​ที่​อียิปต์</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เยโฮยาคิม​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​มี​อายุ 25 ปี และ​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​สิบเอ็ด​ปี เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​มา​โจมตี​และ​จับ​เยโฮยาคิม​พันธนาการ​ด้วย​โซ่ตรวน​ทอง​สัมฤทธิ์ คุม​ตัว​ไป​ยัง​บาบิโลน</verse>
				<verse number="7">เนบูคัดเนสซาร์​ยัง​นำ​เครื่องใช้​ไม้สอย​จาก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ไป​เก็บ​ไว้​ใน​วิหาร ​ของ​เขา​ใน​บาบิโลน​ด้วย</verse>
				<verse number="8">เหตุการณ์​อื่น​ๆ ใน​สมัย​ของ​เยโฮยาคิม สิ่ง​น่า​ชิงชัง​ที่​ทำ และ​ความ​เลวร้าย​ทั้งปวง​เกี่ยวกับ​พระ​องค์ มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​และ​ยูดาห์ แล้ว​เยโฮยาคีน​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เยโฮยาคีน​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​มี​อายุ​สิบแปด​ปี และ​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​สาม​เดือน​สิบวัน เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">ใน​ฤดู​ใบไม้​ผลิ กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ให้​นำ​ตัว​เยโฮยาคีน​ไป​ยัง​บาบิโลน พร้อม​กับ​ของ​มี​ค่า​ทั้งปวง​จาก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ตั้ง​เศเดคียาห์​ลุง ​ของ​เยโฮยาคีน​เป็น​กษัตริย์​ครอง​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​เศเดคียาห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​มี​อายุ 21 ปี และ​ปกครอง​อยู่​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​สิบเอ็ด​ปี</verse>
				<verse number="12">เศเดคียาห์​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา​และ​ไม่ได้​ถ่อม​ตัว​ลง​ต่อหน้า​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​ซึ่ง​นำ​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์​มา​บอก</verse>
				<verse number="13">ทั้ง​ยัง​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ผู้​ให้​เขา​ปฏิญาณ​ใน​นาม​พระเจ้า เศเดคียาห์​แข็งขืน ถือ​ทิฐิ​ใน​ใจ และ​ไม่​ยอม​หัน​มา​หา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="14">ยิ่ง​กว่า​นั้น​ผู้​นำ​ทั้งหมด​ของ​ปุโรหิต​และ​ของ​ประชาชน​ก็​ไม่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระเจ้า​มาก​ยิ่ง​ขึ้น หัน​ไป​ทำ​ตาม​ขนบ​ธรรมเนียม​อัน​น่า​ชิงชัง​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ และ​สร้าง​มลทิน​แก่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​พระเจ้า​ได้​ชำระ​แล้ว​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา​ได้​ส่ง​ทูต​ของ​พระองค์​มา​เตือน​พวก​เขา​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า เพราะ​พระองค์​เวทนา​ประชาชน​และ​ที่​พำนัก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">แต่​เหล่า​ประชาชน​ก็​เยาะเย้ย​บรรดา​ทูต​ของ​พระเจ้า ลบหลู่​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์ และ​หมิ่นประมาท​ผู้​เผย​พระวจนะ​ทั้งหลาย จน​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระยาห์เวห์​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​ประชาชน​ของ​พระองค์​และ​ไม่อาจ​ระงับ​ยับยั้ง​ได้​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="17">พระองค์​นำ​กษัตริย์​ของ​ชาว​บาบิโลน ​มา​ปราบ​เขา สังหาร​ชาย​หนุ่ม​ของ​เขา​ใน​สถาน​นมัสการ ไม่​ไว้​ชีวิต​ไม่ว่า​ชาย​หนุ่ม​หรือ​หญิงสาว คน​แก่​หรือ​คน​พิการ พระเจ้า​มอบ​พวก​เขา​ทั้งหมด​ไว้​ใน​มือ​ของ​เนบูคัดเนสซาร์</verse>
				<verse number="18">เขา​ได้​นำ​เครื่องใช้​ไม้​สอย​ทั้งหมด​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ไม่ว่า​เล็ก​หรือ​ใหญ่ และ​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งสิ้น​จาก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ทรัพย์สิน​ต่าง​ๆ ของ​กษัตริย์​และ​ของ​บรรดา​ข้าราชการ​กลับ​ไป​ยัง​บาบิโลน</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​จุด​ไฟ​เผา​วิหาร​ของ​พระเจ้า ทลาย​กำแพง​เยรูซาเล็ม เผา​วัง​ทุก​แห่ง​และ​ทำลาย​ของ​มี​ค่า​ทุก​อย่าง​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="20">บรรดา​คน​ที่​เหลือ​อยู่​ผู้​รอด​ชีวิต​จาก​คม​ดาบ​ถูก​จับ​กุม​ตัว​ไป​ที่​บาบิโลน พวก​เขา​ตก​เป็น​เชลย​ของ​กษัตริย์​กับ​ผู้​สืบทอด​บัลลังก์​จวบจน​อาณาจักร​เปอร์เซีย​ขึ้นมา​มี​อำนาจ</verse>
				<verse number="21">แผ่นดิน​ได้​ชื่นชม​กับ​สะบาโต​แห่ง​การ​หยุด​พัก​ตลอด​ช่วง​ปี​ที่​ถูก​ทิ้ง​ร้าง​จน​ครบ​เจ็ดสิบ​ปี​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​ผ่าน​ทาง​เยเรมีย์</verse>
				<verse number="22">ใน​ปี​แรก​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​ไซรัส​แห่ง​เปอร์เซีย พระยาห์เวห์​กระทำ​ให้​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์​ที่​พูด​ผ่าน​ทาง​เยเรมีย์​สำเร็จ โดย​พระยาห์เวห์​ดล​ใจ​กษัตริย์​ไซรัส​แห่ง​เปอร์เซีย​ให้​ออก​ประกาศ​ทั่ว​อาณาจักร​ของ​เขา และ​ให้​บันทึก​เป็น​ลายลักษณ์​อักษร​ด้วย​ว่า</verse>
				<verse number="23">“กษัตริย์​ไซรัส​แห่ง​เปอร์เซีย​พูด​ดังนี้​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​ได้​ให้​อาณาจักร​ทั้งสิ้น​ของ​โลก​นี้​กับ​ข้าพเจ้า และ​มอบหมาย​ให้​ข้าพเจ้า​สร้าง​วิหาร​ถวาย​พระองค์​ที่​เยรูซาเล็ม​ใน​เขต​ยูดาห์ ประชาชน​ของ​พระเจ้า​คน​ใด​ใน​หมู่​พวก​ท่าน​สามารถ​ขึ้น​ไป​ได้ และ​ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา​อยู่​ด้วย​เถิด’ ”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="15">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ใน​ปี​แรก​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​ไซรัส​แห่ง​เปอร์เซีย พระยาห์เวห์​กระทำ​ให้​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์​ที่​พูด​ผ่าน​ทาง​เยเรมีย์​สำเร็จ โดย​พระยาห์เวห์​ดล​ใจ​กษัตริย์​ไซรัส​แห่ง​เปอร์เซีย​ให้​ออก​ประกาศ​ทั่ว​อาณาจักร​ของ​เขา และ​ให้​บันทึก​เป็น​ลายลักษณ์​อักษร​ด้วย​ว่า</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​ไซรัส​แห่ง​เปอร์เซีย​พูด​ดังนี้​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​ได้​ให้​อาณาจักร​ทั้งสิ้น​ของ​โลก​นี้​กับ​ข้าพเจ้า และ​มอบหมาย​ให้​ข้าพเจ้า​สร้าง​วิหาร​ถวาย​พระองค์​ที่​เยรูซาเล็ม​ใน​เขต​ยูดาห์</verse>
				<verse number="3">ประชาชน​ของ​พระเจ้า​คน​ใด​ใน​หมู่​พวก​ท่าน​ขึ้น​ไป​ยัง​เยรูซาเล็ม​ใน​ยูดาห์ และ​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พระเจ้า​ผู้​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม ขอให้​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา​อยู่​กับ​เขา​เถิด</verse>
				<verse number="4">และ​ใน​ถิ่น​ใด​ที่​มี​ผู้​รอด​ชีวิต​เหล่า​นี้​อาศัย​อยู่ ประชาชน​จะ​ต้อง​จัดหา​เงิน ทอง ข้าวของ​และ​ฝูง​สัตว์ รวม​ทั้ง​ของ​ถวาย​ตาม​ความ​สมัครใจ​สำหรับ​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ใน​เยรูซาเล็ม​แก่​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​บรรดา​หัวหน้า​ครอบครัว​ของ​เผ่า​ยูดาห์​และ​เบนยามิน ปุโรหิต​และ​คน​เลวี คือ​ทุก​คน​ที่​พระเจ้า​ดลใจ ก็​เตรียม​ตัว​ขึ้น​ไป​สร้าง​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="6">เพื่อนบ้าน​ทุก​คน​ช่วยเหลือ​พวก​เขา ให้​เครื่องใช้​ทำ​จาก​เงิน​และ​ทอง ข้าวของ​และ​ฝูง​สัตว์ ของ​มี​ค่า​ต่าง​ๆ นอกเหนือ​จาก​ของ​ถวาย​ตาม​ความ​สมัครใจ</verse>
				<verse number="7">นอกจาก​นี้ กษัตริย์​ไซรัส​ยัง​มอบ​บรรดา​เครื่องใช้​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​เนบูคัดเนสซาร์​ยึด​มา​จาก​เยรูซาเล็ม​ไป​เก็บ​ไว้​ใน​วิหาร​เทพเจ้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​ไซรัส​แห่ง​เปอร์เซีย​ให้​ขุน​คลัง​มิทเรดาท​นำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ออก​มา​นับ แล้ว​มอบ​ให้​เชชบัสซาร์​เจ้านาย​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="9">รายการ​สิ่งของ​มี​ดังนี้ คือ ชาม​ทองคำ ชาม​เงิน กระทะ​เงิน</verse>
				<verse number="10">อ่าง​ทองคำ อ่าง​เงิน​ที่​เข้า​ชุด​กัน เครื่องใช้​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="11">มี​เครื่องใช้​ทอง​และ​เงิน​ทั้งสิ้น 5,400 ชิ้น เมื่อ​พวก​เชลย​ออก​จาก​บาบิโลน​ไป​ยัง​เยรูซาเล็ม เชชบัสซาร์​นำ​สิ่งของ​ทั้งหมด​นี้​ไป​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ต่อไป​นี้​เป็น​รายชื่อ​ผู้​ที่​กลับ​มา​หลังจาก​ที่​ถูก​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​กวาดต้อน​ไป​เป็น​เชลย​ใน​บาบิโลน (พวก​เขา​กลับ​มา​บ้าน​เกิด​ของ​ตน​ใน​เยรูซาเล็ม​และ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="2">พร้อม​กับ​เศรุบบาเบล เยชูอา เนหะมีย์ เสไรอาห์ เรเอไลยาห์ โมรเดคัย บิลชาน มิสปาร์ บิกวัย เรฮูม และ​บาอานาห์) จำนวน​ประชาชน​อิสราเอล​ได้แก่</verse>
				<verse number="3">เชื้อสาย ของ​ปาโรช</verse>
				<verse number="4">ของ​เชฟาทิยาห์</verse>
				<verse number="5">ของ​อาราห์</verse>
				<verse number="6">ของ​ปาหัทโมอับ (ทาง​สาย เยชูอา และ​โยอาบ)</verse>
				<verse number="7">ของ​เอลาม</verse>
				<verse number="8">ของ​ศัทธู</verse>
				<verse number="9">ของ​ศักคัย</verse>
				<verse number="10">ของ​บานี</verse>
				<verse number="11">ของ​เบบัย</verse>
				<verse number="12">ของ​อัสกาด</verse>
				<verse number="13">ของ​อาโดนีคัม</verse>
				<verse number="14">ของ​บิกวัย</verse>
				<verse number="15">ของ​อาดีน</verse>
				<verse number="16">ของ​อาเทอร์ (ทาง​สาย​เฮเซคียาห์)</verse>
				<verse number="17">ของ​เบไซ</verse>
				<verse number="18">ของ​โยราห์</verse>
				<verse number="19">ของ​ฮาชูม</verse>
				<verse number="20">ของ​กิบบาร์</verse>
				<verse number="21">ชาย ชาว​เบธเลเฮม</verse>
				<verse number="22">ชาว​เนโทฟาห์</verse>
				<verse number="23">ชาว​อานาโธท</verse>
				<verse number="24">ชาว​อัสมาเวท</verse>
				<verse number="25">ชาว​คีริยาทเยอาริม ชาว​เคฟีราห์ และ​ชาว​เบเอโรท</verse>
				<verse number="26">ชาว​รามาห์​และ​ชาว​เกบา</verse>
				<verse number="27">ชาว​มิคมาช</verse>
				<verse number="28">ชาว​เบธเอล​และ​ชาว​อัย</verse>
				<verse number="29">ชาว​เนโบ</verse>
				<verse number="30">ชาว​มักบีช</verse>
				<verse number="31">ชาว​เอลาม​อีก​พวก​หนึ่ง</verse>
				<verse number="32">ชาว​ฮาริม</verse>
				<verse number="33">ชาว​โลด ชาว​ฮาดิด และ​ชาว​โอโน</verse>
				<verse number="34">ชาว​เยรีโค</verse>
				<verse number="35">ชาว​เสนาอาห์</verse>
				<verse number="36">ปุโรหิต​ได้แก่ เชื้อสาย ของ​เยดายาห์ (ทาง​ครอบครัว ของ​เยชูอา)</verse>
				<verse number="37">ของ​อิมเมอร์</verse>
				<verse number="38">ของ​ปาชเฮอร์</verse>
				<verse number="39">ของ​ฮาริม</verse>
				<verse number="40">คน​เลวี​ได้แก่ เชื้อสาย​ของ​เยชูอา และ​ขัดมีเอล (ทาง​สาย​โฮดาวิยาห์)</verse>
				<verse number="41">คณะ​นัก​ดนตรี​ได้แก่ เชื้อสาย​ของ​อาสาฟ</verse>
				<verse number="42">ยาม​เฝ้า​ประตู​วิหาร​ได้แก่ เชื้อสาย​ของ ชัลลูม อาเทอร์ ทัลโมน อักขูบ ฮาทิทา และ​โชบัย</verse>
				<verse number="43">คน​รับใช้​ใน​วิหาร​ได้แก่ เชื้อสาย​ของ ศีหะ ฮาสูฟา ทับบาโอท</verse>
				<verse number="44">เคโรส สีอาฮา พาโดน</verse>
				<verse number="45">เลบานาห์ ฮากาบาห์ อักขูบ</verse>
				<verse number="46">ฮากาบ ชัลมัย ฮานัน</verse>
				<verse number="47">กิดเดล กาฮาร์ เรอายาห์</verse>
				<verse number="48">เรซีน เนโคดา กัสซาม</verse>
				<verse number="49">อุสซา ปาเสอาห์ เบสัย</verse>
				<verse number="50">อัสนาห์ เมอูนิม เนฟัสสิม</verse>
				<verse number="51">บัคบูค ฮาคูฟา ฮารฮูร์</verse>
				<verse number="52">บัสลูท เมหิดา ฮารชา</verse>
				<verse number="53">บารโขส สิเสรา เทมาห์</verse>
				<verse number="54">เนซิยาห์ และ​ฮาทิฟา</verse>
				<verse number="55">เชื้อสาย​คน​รับใช้​ของ​โซโลมอน ได้แก่ เชื้อสาย​ของ โสทัย หัสโสเฟเรท เปรุดา</verse>
				<verse number="56">ยาอาลา ดารโคน กิดเดล</verse>
				<verse number="57">เชฟาทิยาห์ ฮัททิล โปเคเรทหัสเซบาอิม และ​อามี</verse>
				<verse number="58">คน​รับใช้​ใน​วิหาร​และ​เชื้อสาย​คน​รับใช้​ของ​โซโลมอน​มี</verse>
				<verse number="59">อีก​กลุ่ม​หนึ่ง​เดินทาง​มา​จาก​เมือง​เทลเมลาห์ เทลหารชา เครูบ อัดโดน และ​อิมเมอร์ แต่​พวก​เขา​ไม่​มี​หลักฐาน​ว่า​ครอบครัว​สืบ​เชื้อสาย​จาก​อิสราเอล ได้แก่</verse>
				<verse number="60">เชื้อสาย​ของ​เดไลยาห์ โทบียาห์ และ​เนโคดา รวม</verse>
				<verse number="61">และ​จาก​พวก​ปุโรหิต​ได้แก่ เชื้อสาย​ของ โฮบายาห์ ฮักโขส และ​บารซิลลัย (ซึ่ง​แต่งงาน​กับ​ลูกสาว​คน​หนึ่ง​ของ​บารซิลลัย​ชาว​กิเลอาด และ​ได้​ชื่อ​ตาม​นั้น)</verse>
				<verse number="62">คน​เหล่า​นี้​ได้​ค้นหา​บันทึก​ครอบครัว​ของ​ตน แต่​ไม่​พบ จึง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​กลุ่ม​ปุโรหิต เพราะ​ถือ​ว่า​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="63">ผู้​ว่า​การ​สั่ง​ห้าม​ไม่​ให้​พวก​เขา​กิน​อาหาร​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​จนกว่า​จะ​มี​ปุโรหิต​ถาม​เรื่อง​นี้​กับ​อูริม​และ​ทูมมิม</verse>
				<verse number="64">คน​กลุ่ม​นี้​มี​ทั้งหมด 42,360 คน</verse>
				<verse number="65">ไม่​รวม​ทาส​ชาย​หญิง 7,337 คน และ​นัก​ร้อง​ชาย​หญิง 200 คน</verse>
				<verse number="66">พวก​เขา​มี​ม้า 736 ตัว ล่อ 245 ตัว</verse>
				<verse number="67">อูฐ 435 ตัว และ​ลา 6,720 ตัว</verse>
				<verse number="68">เมื่อ​พวก​เขา​มา​ถึง​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​ใน​เยรูซาเล็ม หัวหน้า​ครอบครัว​บาง​คน​ได้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ตาม​ความ​สมัครใจ เพื่อ​สร้าง​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ขึ้น​ใน​ที่​เดิม</verse>
				<verse number="69">แต่ละ​คน​ถวาย​เข้า​คลัง​เพื่อ​งาน​นี้​ตาม​กำลัง รวม​แล้ว​ได้​ทองคำ 61,000 ดาริค กับ​เงิน​ประมาณ 5,000 มินา และ​เครื่อง​แต่ง​กาย​ปุโรหิต 100 ชุด</verse>
				<verse number="70">ปุโรหิต คน​เลวี คณะ​นัก​ดนตรี ยาม​เฝ้า​ประตู​วิหาร และ​คน​รับใช้​ใน​วิหาร​ต่าง​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ใน​เมือง​ของ​ตน พร้อม​กับ​ประชาชน​อีก​บาง​ส่วน และ​ชาว​อิสราเอล​ที่​เหลือ​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ใน​เมือง​ของ​ตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เมื่อ​ถึง​เดือน​ที่​เจ็ด ชาว​อิสราเอล​ที่​ได้​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ใน​เมือง​ของ​ตน​ก็​มา​ชุมนุม​กัน​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">แล้ว​เยชูอา​ลูกชาย​โยซาดัก​กับ​ปุโรหิต​คน​อื่น​ๆ และ​เศรุบบาเบล​ลูกชาย​เชอัลทิเอล​กับ​พวก​พ้อง ได้​เริ่ม​สร้าง​แท่น​บูชา​ของ​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​เพื่อ​จะ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว ตาม​ที่​เขียน​ไว้​ใน​กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส​คน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">แม้ว่า​ประชาชน​เกรงกลัว​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ที่​อาศัย​ใน​แถบ​นั้น พวก​เขา​ก็​ยัง​สร้าง​แท่น​บูชา​ขึ้น​บน​ฐาน​เดิม และ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ตอน​เช้า​และ​ตอน​เย็น​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พวก​เขา​ฉลอง​เทศกาล​อยู่​เพิง​ตาม​ที่​เขียน​ไว้​ใน​กฎ​บัญญัติ และ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว ตาม​จำนวน​ที่​กำหนด​สำหรับ​แต่ละ​วัน</verse>
				<verse number="5">หลังจาก​นั้น พวก​เขา​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​เป็น​ประจำ เครื่อง​บูชา​วัน​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ และ​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​เทศกาล​ศักดิ์สิทธิ์​ทั้งหมด​ที่​กำหนด​ไว้​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ตาม​ความ​สมัครใจ​ของ​ประชาชน​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">ใน​วัน​ที่​หนึ่ง​ของ​เดือน​ที่​เจ็ด พวก​เขา​เริ่ม​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​แด่​พระยาห์เวห์ แม้​ว่า​พวก​เขา​ยัง​ไม่​ได้​เริ่ม​วาง​ฐาน​ราก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พวก​เขา​ให้​เงิน​กับ​ช่าง​ก่อ​และ​ช่าง​ไม้ และ​มอบ​อาหาร เครื่องดื่ม และ​น้ำมัน​มะกอก​ให้​กับ​ชาว​ไซดอน​และ​ชาว​ไทระ เพื่อ​ให้​พวก​เขา​ผูก​ซุง​ไม้​สน​ซีดาร์​ล่อง​ทะเล​จาก​เลบานอน​ไป​เมือง​ยัฟฟา ตาม​ที่​ได้รับ​อนุญาต​จาก​กษัตริย์​ไซรัส​แห่ง​เปอร์เซีย</verse>
				<verse number="8">ใน​เดือน​ที่​สอง​ของ​ปี​ที่​สอง หลัง​จาก​กลับ​มา​ถึง​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ใน​เยรูซาเล็ม เศรุบบาเบล​ลูกชาย​เชอัลทิเอล เยชูอา​ลูกชาย​ของ​โยซาดัก และ​คน​อื่น​ๆ (คือ​ปุโรหิต ชน​เลวี และ​ทุก​คน​ที่​ได้​กลับ​มา​เยรูซาเล็ม หลัง​จาก​ที่​เป็น​เชลย) ก็​เริ่ม​ทำงาน พวก​เขา​แต่งตั้ง​คน​เลวี​ที่​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป​ให้​เป็น​ผู้​คุม​การ​ก่อสร้าง​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">เยชูอา​กับ​บรรดา​ลูก​ชาย​และ​พี่น้อง​ของ​เขา ขัดมีเอล​กับ​บรรดา​ลูก​ชาย (ลูกหลาน​ของ​โฮดาวิยาห์) บรรดา​ลูก​ชาย​ของ​เฮนาดัด บรรดา​ลูก​ชาย​กับ​พี่น้อง​ของ​พวก​เขา ร่วม​กัน​ดูแล​คน​งาน​ก่อสร้าง​บ้าน​ของ​พระเจ้า ชาย​ทั้งหมด​นี้​เป็น​ชาว​เลวี</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ช่าง​ก่อสร้าง​วาง​ฐานราก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​แล้ว บรรดา​ปุโรหิต​ใน​ชุด​และ​แตร​ของ​พวก​เขา คน​เลวี (ลูกชาย​ของ​อาสาฟ) ถือ​ฉาบ​เข้า​ประจำ​ที่​เพื่อ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ตาม​ที่​กษัตริย์​ดาวิด​แห่ง​อิสราเอล​กำหนด​ไว้</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​ร้องเพลง​สรรเสริญ​และ​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์​ว่า “พระองค์​ประเสริฐ ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ที่​มี​ต่อ​อิสราเอล​ดำรง​นิรันดร์” จาก​นั้น ประชาชน​ทุก​คน​โห่ร้อง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​เพราะ​ฐานราก​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​วาง​ลง​เรียบร้อย​แล้ว</verse>
				<verse number="12">แต่​พวก​ปุโรหิต คน​เลวี และ​หัวหน้า​ครอบครัว​ซึ่ง​เคย​เห็น​วิหาร​เดิม ต่าง​ร้องไห้​ระงม​เมื่อ​ได้​เห็น​ฐาน​ราก​ของ​วิหาร​ที่​วาง​เสร็จ​แล้ว ขณะ​ที่​คน​อื่น​ๆ โห่ร้อง​ด้วย​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="13">ไม่​มี​ใคร​แยก​เสียง​โห่ร้อง​ยินดี​กับ​เสียง​ร้องไห้​ออก เพราะ​ผู้คน​เปล่ง​เสียง​ดัง​มาก และ​เสียง​นั้น​ได้ยิน​ก็​ได้ยิน​แต่​ไกล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เมื่อ​ศัตรู​ของ​ยูดาห์​และ​เบนยามิน​ได้ยิน​ว่า พวก​เชลย​กำลัง​สร้าง​วิหาร​เพื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา​ก็​มา​พบ​เศรุบบาเบล​และ​หัวหน้า​ครอบครัว​ต่าง​ๆ และ​พูด​ว่า “ขอให้​พวก​เรา​ช่วย​ท่าน​สร้าง​เถิด เพราะ​เรา​ก็​แสวงหา​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เช่น​กัน เรา​ได้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระองค์​นับ​ตั้งแต่​กษัตริย์​เอสารฮัดโดน​แห่ง​อัสซีเรีย​นำ​เรา​มา​ที่นี่”</verse>
				<verse number="3">แต่​เศรุบบาเบล เยชูอา และ​หัวหน้า​ครอบครัว​ต่าง​ๆ ของ​คน​อิสราเอล​ตอบ​ว่า “ท่าน​ไม่​มี​ส่วนร่วม​กับ​เรา​ใน​การ​สร้าง​วิหาร​เพื่อ​พระเจ้า​ของ​เรา พวก​เรา​เท่า​นั้น​ที่​จะ​สร้าง​ถวาย​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล ตาม​ที่​กษัตริย์​ไซรัส​แห่ง​เปอร์เซีย​สั่ง​เรา​ไว้”</verse>
				<verse number="4">ผู้คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ถิ่น​นั้น​จึง​พยายาม​ทำลาย​ขวัญ​ของ​ชาว​ยูดาห์ และ​ทำ​ให้​พวก​เขา​ไม่​กล้า​สร้าง​ต่อ</verse>
				<verse number="5">คน​เหล่า​นั้น​จ่าย​สินบน​ให้​เจ้าหน้าที่​ก่อกวน​ขัดขวาง​งาน​ของ​พวก​เขา​ตลอด​สมัย​ของ​กษัตริย์​ไซรัส​แห่ง​เปอร์เซีย ไป​จน​ถึง​สมัย​กษัตริย์​ดาริอัส​แห่ง​เปอร์เซีย</verse>
				<verse number="6">ตอน​ต้น​สมัย​กษัตริย์​เซอร์ซีส พวก​เขา​ตั้ง​ข้อหา​ฟ้องร้อง​ประชาชน​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="7">และ​ใน​สมัย​กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส​แห่ง​เปอร์เซีย บิชลาม มิทเรดาท และ​ทาเบเอล​กับ​พรรคพวก​เขียน​จดหมาย​ถึง​กษัตริย์​เป็น​ภาษา​อาราเมค</verse>
				<verse number="8">ผู้​สั่งการ​เรฮูม​และ​เลขานุการ​ชิมชัย​เขียน​จดหมาย​ฟ้องร้อง​เยรูซาเล็ม ถึง​กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส​ดังนี้​ว่า</verse>
				<verse number="9">เหล่า​ตุลาการ เจ้าหน้าที่ และ​ผู้​บริหาร​ที่​ปกครอง​คน​จาก​เปอร์เซีย อุรุก และ​บาบิโลน พวก​เอลาม​แห่ง​สุสา</verse>
				<verse number="10">และ​ชนชาติ​อื่น​ซึ่ง​อาชูร์บานิปาล​ผู้​ยิ่งใหญ่​และ​สูงศักดิ์​เนรเทศ​มา และ​ให้​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ใน​สะมาเรีย และ​ที่​อื่น​ๆ อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส</verse>
				<verse number="11">(นี่​เป็น​สำเนา​จดหมาย​ที่​พวก​เขา​ส่ง​ถึง​กษัตริย์) ถึง กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส จาก​ข้าราชการ​ของ​พระองค์​ใน​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส</verse>
				<verse number="12">ขอ​แจ้ง​ให้​กษัตริย์​ทราบ​ว่า ประชาชน​ซึ่ง​ถูก​ส่ง​ตัว​จาก​บาบิโลน​ไป​ยัง​เยรูซาเล็ม กำลัง​สร้าง​นคร​จอม​กบฏ​และ​ชั่วร้าย​นั้น​ขึ้น​ใหม่ พวก​เขา​กำลัง​ซ่อมแซม​กำแพง​เมือง​และ​ฐานราก</verse>
				<verse number="13">ยิ่ง​กว่า​นั้น ท่าน​ควร​ทราบ​ว่า หาก​เมือง​นี้​สร้าง​เสร็จ​และ​ซ่อมแซม​กำแพง​เมือง​เรียบร้อย พวก​เขา​ก็​จะ​ไม่​จ่าย​ภาษี บรรณาการ หรือ​ส่วย และ​ใน​ที่สุด​รายได้​ของ​หลวง​ก็​จะ​หาย​ไป</verse>
				<verse number="14">เพราะ​พวก​เรา​จงรัก​ภักดี ไม่​อยาก​เห็น​ท่าน​ถูก​หมิ่น​เกียรติ จึง​ส่ง​ข่าว​มา</verse>
				<verse number="15">เพื่อ​จะ​สั่ง​ให้​ค้น​ดู​จดหมาย​เหตุ​ของ​รุ่น​ก่อน​ๆ ท่าน​จะ​พบ​ว่า​นคร​นี้​ชอบ​กบฏ และ​สร้าง​ความ​เดือดร้อน​แก่​กษัตริย์​และ​แคว้น​ต่าง​ๆ เป็น​นคร​ที่​มี​ประวัติ​การ​ปลุก​ระดม​มา​ยาว​นาน ด้วย​เหตุ​นี้​จึง​ถูก​ทำลาย​ไป</verse>
				<verse number="16">เรา​ขอ​รายงาน​ท่าน​ว่า หาก​เมือง​นี้​สร้าง​สำเร็จ​และ​ฟื้น​กำแพง​เมือง​ขึ้น​ได้ ท่าน​อาจ​จะ​สูญเสีย​จักรวรรดิ​ที่​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​ไป</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​ส่ง​สาส์น​ตอบ​ว่า ถึง​ผู้​สั่งการ​เรฮูม เลขานุการ​ชิมชัย และ​พวก​พ้อง​ที่​อยู่​ใน​สะมาเรีย และ​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส สวัสดี</verse>
				<verse number="18">จดหมาย​ที่​ท่าน​ส่ง​มา​มี​การ​อ่าน​และ​แปล​ให้​เรา​ฟัง​แล้ว</verse>
				<verse number="19">เรา​สั่ง​ให้​ค้น​เรื่องราว​ก็​พบ​ว่า เมือง​นี้​มี​ประวัติ​ยาว​นาน​ว่า​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​และ​มัก​ก่อ​การ​จลาจล​และ​ความ​วุ่นวาย</verse>
				<verse number="20">ใน​เยรูซาเล็ม​เคย​มี​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่​ปกครอง​ดินแดน​เหนือ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​ทั้งหมด​และ​เรียก​เก็บ​ภาษี บรรณาการ และ​ส่วย​ได้​มากมาย</verse>
				<verse number="21">ฉะนั้น​จง​สั่ง​ให้​คน​เหล่า​นั้น​หยุด​งาน เพื่อ​ไม่​ให้​มี​การ​สร้าง​เมือง​นี้​จนกว่า​เรา​จะ​สั่ง</verse>
				<verse number="22">จง​ระวัง​อย่า​ละเลย​เรื่อง​นี้ จะ​ปล่อย​ให้​เรื่อง​บาน​ปลาย​จน​เสีย​รายได้​ของ​หลวง​ทำไม</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​เรฮูม​และ​เลขานุการ​ชิมชัย​กับ​พวก​ได้​อ่าน​สาส์น​ของ​กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส ก็​รีบ​ไป​ที่​เยรูซาเล็ม และ​ใช้​กำลัง​บังคับ​ให้​ชาว​ยิว​หยุด​การ​ก่อสร้าง</verse>
				<verse number="24">ดังนั้น งาน​ก่อสร้าง​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ใน​เยรูซาเล็ม​จึง​หยุด​ชะงัก​ลง​ตั้งแต่​นั้น จน​ถึง​ปี​ที่​สอง​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​ดาริอัส​แห่ง​เปอร์เซีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ฝ่าย​ผู้​เผย​พระวจนะ​ฮักกัย​และ​ผู้​เผย​พระวจนะ​เศคาริยาห์​เชื้อสาย​ของ​อิดโด ได้​เผย​พระวจนะ​แก่​ชาว​ยิว​ใน​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม ใน​นาม​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​ผู้​ปกครอง​เหนือ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="2">แล้ว​เศรุบบาเบล​ลูกชาย​เชอัลทิเอล​กับ​เยชูอา​ลูกชาย​โยซาดัก จึง​เริ่ม​ก่อสร้าง​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ใน​เยรูซาเล็ม​ขึ้น​ใหม่ และ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​ก็​อยู่​เคียง​ข้าง​คอย​สนับสนุน​พวก​เขา</verse>
				<verse number="3">ครั้ง​นั้น ทัทเทนัย​ผู้ว่าการ​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส และ​เชธาร์โบเซนัย​กับ​พวก มา​ถาม​พวก​เขา​ว่า “ใคร​อนุญาต​ให้​พวก​เจ้า​สร้าง​วิหาร​นี้​ขึ้น​ใหม่​และ​ทำ​ให้​เสร็จ”</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​ได้​ถาม​ว่า “คน​ที่​ก่อสร้าง​วิหาร​นี้​ชื่อ​อะไร​บ้าง”</verse>
				<verse number="5">แต่​พระเจ้า​ดูแล​บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​พวก​ยิว พวก​เขา​จึง​ทำงาน​รุดหน้า​ไป​ไม่​หยุด​ยั้ง จน​กระทั่ง​ฝ่าย​ตรง​ข้าม​ส่ง​รายงาน​ไป​แจ้ง​กษัตริย์​ดาริอัส และ​พระองค์​ส่ง​สาส์น​ตอบ​กลับ​มา</verse>
				<verse number="6">นี่​คือ​สำเนา​จดหมาย​ซึ่ง​ทัทเทนัย​ผู้ว่าการ​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส และ​เชธาร์โบเซนัย​กับ​พรรคพวก​ซึ่ง​เป็น​เจ้าหน้าที่​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส ส่ง​ไป​หา​กษัตริย์​ดาริอัส</verse>
				<verse number="7">รายงาน​ที่​พวก​เขา​ส่ง​ไป​ถึง​พระองค์ มี​ใจ​ความ​ว่า ถึง​กษัตริย์​ดาริอัส ขอ​กษัตริย์​จง​เจริญ</verse>
				<verse number="8">พวก​เรา​ขอ​แจ้ง​ให้​ทราบ​ว่า เรา​ได้​ไป​ที่​ยูดาห์ ไป​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ผู้​ยิ่งใหญ่ ประชาชน​กำลัง​ก่อสร้าง​โดย​ใช้​หิน​ก้อน​ใหญ่​และ​บุ​ผนัง​ด้วย​ไม้​กระดาน งาน​ดำเนิน​ไป​อย่าง​ขยัน​ขัน​แข็ง และ​คืบ​หน้า​อย่าง​รวดเร็ว​ใน​การ​ดูแล​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="9">เรา​ถาม​พวก​ผู้​อาวุโส​ว่า “ใคร​เป็น​คน​อนุญาต​ให้​พวก​เจ้า​สร้าง​วิหาร​นี้​ขึ้น​ใหม่​และ​ให้​ทำ​จน​เสร็จ”</verse>
				<verse number="10">ทั้ง​ยัง​ถาม​เอา​รายชื่อ​ของ​ผู้นำ​คน​เหล่า​นั้น​เพื่อ​แจ้ง​ท่าน</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​ตอบ​ข้าพเจ้า​ว่า “เรา​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก และ​เรา​กำลัง​สร้าง​วิหาร ซึ่ง​เคย​สร้าง​เสร็จ​แล้ว​เมื่อ​หลาย​ปี​ก่อน โดย​กษัตริย์​ยิ่งใหญ่​องค์​หนึ่ง​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="12">แต่​เพราะ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ทำ​ให้​พระ​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​โกรธ พระองค์​จึง​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ชาว​เคลเดีย กษัตริย์​แห่ง​บาบิโลน​ผู้​ทำลาย​วิหาร​นี้​และ​กวาดต้อน​ประชาชน​ไป​ที่​บาบิโลน</verse>
				<verse number="13">แต่​ใน​ปี​แรก​ใน​สมัย​กษัตริย์​ไซรัส​แห่ง​บาบิโลน พระองค์​ออก​กฤษฎีกา​ให้​สร้าง​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ขึ้น​ใหม่</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​ไซรัส​ถึง​กับ​คืน​เครื่องใช้​ทองคำ​และ​เงิน​จาก​บ้าน​ของ​พระเจ้า ซึ่ง​เนบูคัดเนสซาร์​ยึด​ไป​จาก​วิหาร​ใน​เยรูซาเล็ม มา​เก็บ​ไว้​ใน​วิหาร ​ที่​บาบิโลน แล้ว​กษัตริย์​ไซรัส​มอบ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ให้​ชาย​ชื่อ​เชชบัสซาร์​ซึ่ง​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​ผู้ว่าการ</verse>
				<verse number="15">และ​สั่ง​เชชบัสซาร์​ว่า ‘จง​นำ​ภาชนะ​เหล่า​นั้น​ไป​เก็บ​ไว้​ใน​วิหาร​ที่​เยรูซาเล็ม​และ​สร้าง​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ขึ้น​ใหม่​ใน​ที่​เดิม’</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น เชชบัสซาร์​ผู้​นี้​จึง​มา​วาง​ฐาน​ราก​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ใน​เยรูซาเล็ม การ​ก่อสร้าง​จึง​ดำเนิน​มา​จน​บัดนี้​แต่​ก็​ยัง​ไม่​เสร็จ”</verse>
				<verse number="17">ถ้า​ท่าน​เห็น​ชอบ ก็​ขอ​ให้​ค้น​ใน​หอ​จดหมาย​เหตุ​ของ​บาบิโลน เพื่อ​ดู​ว่า​กษัตริย์​ไซรัส​เคย​มี​กฤษฎีกา​ให้​สร้าง​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ใน​เยรูซาเล็ม​ขึ้น​ใหม่​หรือ​ไม่ และ​ขอ​แจ้ง​ให้​เรา​ทราบ​ถึง​การ​ตัดสินใจ​ของ​ท่าน​ใน​เรื่อง​นี้​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">กษัตริย์​ดาริอัส​จึง​มี​คำ​สั่ง​ให้​สืบค้น​ใน​หอ​จดหมาย​เหตุ​ใน​บาบิโลน</verse>
				<verse number="2">ก็​พบ​หนังสือ​ม้วน​ฉบับ​หนึ่ง​ใน​ป้อม​เอคบาทานา​ใน​มณฑล​มีเดีย ซึ่ง​มี​ข้อความ​ว่า บันทึก</verse>
				<verse number="3">ใน​ปี​ที่​หนึ่ง​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​ไซรัส กษัตริย์​มี​กฤษฎีกา​เกี่ยวกับ​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ที่​เยรูซาเล็ม​ดังนี้​ว่า ให้​สร้าง​วิหาร​ขึ้น​ใหม่​เพื่อ​เป็น​ที่​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ต่าง​ๆ และ​วาง​ฐานราก​ไว้ วิหาร​ต้อง​มี​ขนาด​สูง 60 ศอก และ​กว้าง 60 ศอก</verse>
				<verse number="4">ให้​ก่อ​ด้วย​หิน​ใหญ่​สาม​ชั้น​และ​ไม้​ซุง​อีก​หนึ่ง​ชั้น ค่า​ใช้จ่าย​เบิก​ได้​จาก​พระ​คลัง​หลวง</verse>
				<verse number="5">ทั้ง​ให้​นำ​เครื่องใช้​ทองคำ​และ​เงิน​ของ​บ้าน​ของ​พระเจ้า ซึ่ง​เนบูคัดเนสซาร์​ได้​ยึด​จาก​วิหาร​ใน​เยรูซาเล็ม​มา​ยัง​บาบิโลน กลับ​ไป​ที่​วิหาร​ใน​เยรูซาเล็ม เก็บ​ไว้​ใน​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ดัง​เดิม</verse>
				<verse number="6">จึง​มี​คำ​สั่ง​มา​ยัง​ทัทเทนัย​ผู้ว่าการ​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส กับ​เชธาร์โบเซนัย​และ​ข้าราชการ​คน​อื่น​ๆ ใน​แคว้น ให้​อยู่​ห่าง​จาก​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="7">อย่า​ขัดขวาง​การ​ก่อสร้าง​วิหาร​ของ​พระเจ้า ให้​ผู้ว่าการ​กับ​พวก​ผู้​อาวุโส​ของ​ชาว​ยิว​สร้าง​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ขึ้น​ใหม่​ใน​ที่​เดิม</verse>
				<verse number="8">นอกจาก​นี้ ใน​การ​ก่อสร้าง​บ้าน​ของ​พระเจ้า เรา​ขอ​ประกาศ​กฤษฎีกา​ให้​เจ้า​ทำ​สิ่ง​ต่าง​ๆ เพื่อ​ผู้​อาวุโส​ชาว​ยิว​ดัง​ต่อไป​นี้ อนุมัติ​ค่า​ใช้จ่าย​ของ​พวก​เขา​เต็ม​จำนวน​จาก​คลัง​หลวง จาก​รายได้​ของ​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส เพื่อ​งาน​ก่อสร้าง​จะ​ไม่​หยุด​ชะงัก</verse>
				<verse number="9">สิ่ง​ใด​ที่​จำเป็น เช่น วัว​ผู้ แกะ​ผู้ และ​ลูก​แกะ​ตัว​ผู้ เพื่อ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ถวาย​แด่​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์ ทั้ง​ข้าว​สาลี เกลือ เหล้า​องุ่น และ​น้ำมัน​มะกอก ซึ่ง​พวก​ปุโรหิต​ใน​เยรูซาเล็ม​ขอ​มา​นั้น ต้อง​มอบ​ให้​เขา​ทุก​วัน​อย่า​ให้​ขาด</verse>
				<verse number="10">เพื่อ​เขา​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ให้​เป็น​ที่​พอใจ​แด่​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์ และ​อธิษฐาน​เผื่อ​สวัสดิภาพ​ของ​กษัตริย์​กับ​บรรดา​ลูกชาย</verse>
				<verse number="11">นอก​จาก​นี้ เรา​ประกาศ​ว่า ถ้า​ใคร​ฝ่าฝืน​คำ​สั่ง​นี้ ให้​ดึง​ไม้คาน​อัน​หนึ่ง​ออก​จาก​บ้าน​ของ​เขา แล้ว​ยก​เขา​ขึ้น​เสียบ​ไม้​นั้น และ​ให้​บ้าน​ของ​พวก​เขา​กลาย​เป็น​กอง​ขยะ</verse>
				<verse number="12">ขอ​พระเจ้า​ผู้​สถาปนา​นาม​ของ​พระองค์​ที่​นั่น ทำลาย​ล้าง​กษัตริย์​และ​คน​ที่​บิดเบือน​กฤษฎีกา​นี้ หรือ​ทำลาย​วิหาร​นี้​ใน​เยรูซาเล็ม เรา ดาริอัส เป็น​ผู้​ออก​กฤษฎีกา จง​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​นี้​ด้วย​ความ​พากเพียร</verse>
				<verse number="13">เพราะ​กฤษฎีกา​ที่​กษัตริย์​ดาริอัส​ส่ง​มา ทัทเทนัย​ผู้ว่าการ​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส เชธาร์โบเซนัย และ​พวก​พ้อง​ของ​เขา จึง​ปฏิบัติ​ตาม​อย่าง​ขยัน​ขัน​แข็ง</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​ชาว​ยิว​จึง​ดำเนิน​การ​ก่อสร้าง และ​งาน​ก็​คืบหน้า​ไป ตาม​คำ​เทศนา​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ฮักกัย​กับ​เศคาริยาห์ ผู้​เป็น​ลูกหลาน​ของ​อิดโด พวก​เขา​สร้าง​วิหาร​สำเร็จ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล และ​กฤษฎีกา​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​เปอร์เซีย ได้แก่​ไซรัส ดาริอัส และ​อารทาเซอร์ซีส</verse>
				<verse number="15">วิหาร​เสร็จ​สมบูรณ์​ใน​วันที่​สาม​ของ​เดือน​อาดาร์ ใน​ปี​ที่​หก​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​ดาริอัส</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ประชาชน​อิสราเอล คือ​ปุโรหิต คน​เลวี และ​เชลย​คน​อื่น​ๆ ที่​กลับ​มา ก็​ฉลอง​การ​ถวาย​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ด้วย​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="17">ใน​พิธี​ถวาย​บ้าน​ของ​พระเจ้า พวก​เขา​ถวาย​วัว​ผู้​หนึ่ง​ร้อย​ตัว แกะ​ผู้​สอง​ร้อย​ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัวผู้​สี่ร้อย​ตัว และ​แพะ​ผู้​สิบ​สอง​ตัว​มา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป ​สำหรับ​อิสราเอล​ทั้งหมด คือ​แพะ​หนึ่ง​ตัว​สำหรับ​อิสราเอล​หนึ่ง​เผ่า</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พวก​เขา​ก็​แต่งตั้ง​ปุโรหิต​ใน​กอง​ของ​ตน และ​คน​เลวี​ใน​กลุ่ม​ของ​เขา เพื่อ​รับใช้​พระเจ้า​ใน​เยรูซาเล็ม ตาม​ที่​กำหนด​ไว้​ใน​หนังสือ​ของ​โมเสส</verse>
				<verse number="19">ใน​วันที่​สิบ​สี่​เดือน​ที่​หนึ่ง บรรดา​เชลย​ที่​กลับ​มา​ก็​ฉลอง​ปัสกา</verse>
				<verse number="20">ปุโรหิต​และ​คน​เลวี​ได้​ชำระ​ตน​ให้​บริสุทธิ์ และ​พวก​เขา​ทุก​คน​ก็​ไม่​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี คน​เลวี​ฆ่า​แกะ​ปัสกา​สำหรับ​เชลย​ทุก​คน สำหรับ​ตัวเอง และ​ปุโรหิต​ผู้​เป็น​ญาติ​พี่น้อง</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น ชาว​อิสราเอล​ที่​กลับ​มา​จาก​การ​เป็น​เชลย จึง​กิน​ปัสกา​ร่วม​กับ​คน​ทั้งหมด​ที่​แยก​ตัว​ออก​จาก​ธรรมเนียม​ปฏิบัติ​อัน​เป็น​มลทิน​ของ​ชน​ต่าง​ชาติ ซึ่ง​เป็น​เพื่อนบ้าน​ของ​พวก​เขา เพื่อ​แสวงหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="22">พวก​เขา​ฉลอง​เทศกาล​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ​ด้วย​ความ​ยินดี​ตลอด​เจ็ด​วัน เพราะ​พระยาห์เวห์​โปรด​ให้​พวก​เขา​ชื่นชม​ยินดี โดย​การ​เปลี่ยน​ท่าที​ของ​กษัตริย์​อัสซีเรีย ให้​มา​ช่วยเหลือ​เขา​ใน​การ​ก่อสร้าง​บ้าน​ของ​พระเจ้า ผู้​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">หลังจาก​เหตุการณ์​เหล่า​นี้ ระหว่าง​สมัย​ของ​กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส​แห่ง​เปอร์เซีย เอสรา​ลูก​ของ​เสไรอาห์ ผู้​เป็น​ลูก​ของ​อาซาริยาห์ ผู้​เป็น​ลูก​ของ​ฮิลคียาห์</verse>
				<verse number="2">ผู้​เป็น​ลูก​ของ​ชัลลูม ผู้​เป็น​ลูก​ของ​ศาโดก ผู้​เป็น​ลูก​ของ​อาหิทูบ</verse>
				<verse number="3">ผู้​เป็น​ลูก​ของ​อามาริยาห์ ผู้​เป็น​ลูก​ของ​อาซาริยาห์ ผู้​เป็น​ลูก​ของ​เมราโยท</verse>
				<verse number="4">ผู้​เป็น​ลูก​ของ​เศราหิยาห์ ผู้​เป็น​ลูก​ของ​อุสซี ผู้​เป็น​ลูก​ของ​บุคคี</verse>
				<verse number="5">ผู้​เป็น​ลูก​ของ​อาบีชูวา ผู้​เป็น​ลูก​ของ​ฟีเนหัส ผู้​เป็น​ลูก​ของ​เอเลอาซาร์ ผู้​เป็น​ลูก​ของ​อาโรน​หัวหน้า​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="6">เอสรา​ผู้​นี้​เดินทาง​มา​จาก​บาบิโลน เอสรา​เป็น​ครู​ผู้​เชี่ยวชาญ​ใน​กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​ได้​มอบ​กฎ​นี้​ให้ กษัตริย์​ให้​ทุก​อย่าง​ที่​เอสรา​ขอ เพราะ​มือ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา​อยู่​เหนือ​เขา</verse>
				<verse number="7">ชาว​อิสราเอล​บาง​คน รวม​ทั้ง​ปุโรหิต คน​เลวี นัก​ดนตรี ยาม​เฝ้า​ประตู และ​ผู้​ช่วย​งาน​ใน​วิหาร ก็​เดินทาง​มา​เยรูซาเล็ม​ใน​ปี​ที่​เจ็ด​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส​ด้วย</verse>
				<verse number="8">เอสรา​มา​ถึง​เยรูซาเล็ม​ใน​เดือน​ที่​ห้า​ปี​ที่​เจ็ด​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​นั้น</verse>
				<verse number="9">เอสรา​ออก​เดินทาง​จาก​บาบิโลน​วัน​ที่​หนึ่ง​เดือน​ที่​หนึ่ง และ​มา​ถึง​เยรูซาเล็ม​ใน​วัน​ที่​หนึ่ง​เดือน​ที่​ห้า เพราะ​มือ​อัน​เปี่ยม​พระคุณ​ของ​พระเจ้า​อยู่​เหนือ​เอสรา</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เอสรา​ได้​อุทิศ​ตน​ใน​การ​ศึกษา​และ​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์ และ​เพื่อ​สอน​กฎ​เกณฑ์​และ​กฎ​บัญญัติ​นั้น​ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="11">นี่​เป็น​สำเนา​สาส์น​ของ​กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส​ถึง​เอสรา ผู้​เป็น​ปุโรหิต​และ​เป็น​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ ซึ่ง​รอบรู้​เรื่อง​คำ​สั่ง​และ​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระยาห์เวห์​สำหรับ​คน​อิสราเอล ความ​ว่า</verse>
				<verse number="12">จาก​จอม​กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส ถึง​ปุโรหิต​เอสรา ผู้​สอน​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์ สวัสดี</verse>
				<verse number="13">บัดนี้ เรา​ออก​กฤษฎีกา​ว่า ชาว​อิสราเอล​คน​ใด​ใน​อาณาจักร​ของ​เรา รวม​ทั้ง​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี​ที่​อาสา​จะ​ไป​เยรูซาเล็ม​กับ​ท่าน ก็​ไป​ได้</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​และ​ที่ปรึกษา​ทั้ง​เจ็ด​ของ​พระองค์ ส่ง​ท่าน​ไป​เพื่อ​สอบ​ถาม​เรื่อง​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม เกี่ยวกับ​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า ซึ่ง​อยู่​ใน​มือ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="15">ยิ่ง​กว่า​นั้น จง​นำ​ทองคำ​และ​เงิน ซึ่ง​กษัตริย์​กับ​ที่ปรึกษา​ของ​พระองค์ ได้​สมัครใจ​ถวาย​แด่​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​ผู้​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="16">ทั้ง​เงิน​และ​ทอง​ทั้งหมด​ที่​รวบ​รวม​ได้​จาก​แคว้น​บาบิโลน กับ​ของ​ถวาย​ด้วย​ความ​สมัครใจ​ของ​ประชาชน​และ​ปุโรหิต สำหรับ​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="17">จง​ใช้​เงิน​เหล่า​นี้​ซื้อ​วัว​ผู้ แกะ​ผู้ ลูก​แกะ​ตัวผู้ เครื่อง​ธัญ​บูชา และ​เครื่องดื่ม​บูชา ถวาย​บน​แท่น​บูชา​ใน​วิหาร​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="18">เงิน​และ​ทอง​ที่​เหลือ​อาจ​จะ​ใช้​ตาม​ที่​ท่าน​และ​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ของ​ท่าน​เห็น​ว่า​ดี​ที่​สุด ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="19">จง​นำ​เครื่องใช้​ทั้งหมด​ซึ่ง​เรา​มอบ​ให้​ท่าน​ดูแล ไป​ถวาย​พระเจ้า​แห่ง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​ใช้​สำหรับ​การ​นมัสการ​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="20">สิ่ง​ใด​ที่​ท่าน​จำเป็น​ต้อง​ใช้​สำหรับ​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของ​ท่าน ก็​เบิก​จาก​คลัง​หลวง​ได้</verse>
				<verse number="21">บัดนี้ เรา กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส ได้​ออก​กฤษฎีกา​ให้​นาย​คลัง​ทุก​คน​ใน​มณฑล​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​ว่า ต้อง​จัด​หา​สิ่ง​ที่​ปุโรหิต​เอสรา​ผู้​สอน​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​ร้อง​ขอ​อย่าง​เต็ม​กำลัง</verse>
				<verse number="22">จน​ถึง​จำนวน​เงิน 100 ตะลันต์ ข้าว​สาลี 100 โคร์ เหล้า​องุ่น 100 บัท น้ำมัน​มะกอก 100 บัท และ​เกลือ​ไม่​จำกัด​จำนวน</verse>
				<verse number="23">จง​จัด​หา​ทุก​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​ระบุ​ไว้​อย่าง​แข็งขัน​เพื่อ​วิหาร​ของ​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์ เหตุใด​จึง​ต้อง​ให้​ความ​เกรี้ยว​โกรธ​ของ​พระองค์​ตก​แก่​อาณาจักร​ของ​กษัตริย์​และ​ลูกชาย​ของ​พระองค์​เล่า</verse>
				<verse number="24">พึง​รู้​อีก​ด้วย​ว่า​พวก​ท่าน​ไม่​มี​สิทธิ​อำนาจ​ที่​จะ​เรียก​เก็บ​ภาษี บรรณาการ หรือ​ส่วย​ใด​ๆ จาก​ปุโรหิต คน​เลวี นัก​ดนตรี ยาม​เฝ้า​ประตู ผู้​ช่วย​งาน​วิหาร หรือ​คนงาน​ใน​บ้าน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="25">สำหรับ​ท่าน เอสรา จง​ใช้​สติ​ปัญญา​ซึ่ง​พระเจ้า​มอบ​ให้​นั้น แต่งตั้ง​ตุลาการ​กับ​เจ้าหน้าที่ เพื่อ​ให้​ความ​ยุติธรรม​แก่​ประชาชน​ทุก​คน​ที่​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส ซึ่ง​รู้​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า ส่วน​ผู้​ที่​ไม่​รู้จัก​กฎ​บัญญัติ​ก็​จง​สอน​เขา</verse>
				<verse number="26">ผู้​ใด​ไม่​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​กฎหมาย​ของ​กษัตริย์ ต้อง​ถูก​ลง​อาญา​ถึง​ตาย เนรเทศ ริบ​ทรัพย์ หรือ​จำคุก</verse>
				<verse number="27">ขอ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา ผู้​ทำ​ให้​กษัตริย์​มี​ใจ​ที่​จะ​นำ​เกียรติยศ​มา​สู่​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​ใน​เยรูซาเล็ม​เช่น​นี้</verse>
				<verse number="28">ผู้​โปรดปราน​และ​เชิดชู​ข้าพเจ้า​ต่อหน้า​กษัตริย์ เหล่า​ที่ปรึกษา​และ​ข้าราชการ​ที่​มี​อำนาจ​ทั้งหมด เพราะว่า​มือ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​อยู่​เหนือ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จึง​มี​ใจ​กล้า รวบรวม​ผู้​นำ​จาก​อิสราเอล​ขึ้น​ไป​กับ​ข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ต่อไป​นี้​เป็น​รายชื่อ​ผู้นำ​ครอบครัว​และ​ผู้​ที่​ขึ้น​ทะเบียน​ไว้​กับ​พวก​เขา ที่​ร่วม​ทาง​มา​กับ​ข้าพเจ้า​จาก​บาบิโลน​ใน​สมัย​ของ​อารทาเซอร์ซีส</verse>
				<verse number="2">จาก​เชื้อสาย​ฟีเนหัส​คือ เกอร์โชม จาก​เชื้อสาย​อิธามาร์​คือ ดาเนียล จาก​เชื้อสาย​ดาวิด​คือ ฮัททัช</verse>
				<verse number="3">ซึ่ง​สืบ​เชื้อสาย​มา​ทาง​เชคานิยาห์ จาก​เชื้อสาย​ปาโรช​คือ เศคาริยาห์ และ​ชาย​อีก 150 คน​ที่​ขึ้น​ทะเบียน​กับ​เขา</verse>
				<verse number="4">จาก​เชื้อสาย​ปาหัทโมอับ​คือ เอลีเอโฮเอนัย​ลูก​เศราหิยาห์ และ​ชาย​อีก 200 คน</verse>
				<verse number="5">จาก​เชื้อสาย​ศัทธู คือ เชคานิยาห์​ลูก​ยาฮาซีเอล และ​ชาย​อีก 300 คน</verse>
				<verse number="6">จาก​เชื้อสาย​อาดีน​คือ เอเบด​ลูก​โยนาธาน และ​ชาย​อีก 50 คน</verse>
				<verse number="7">จาก​เชื้อสาย​เอลาม​คือ เยชายาห์​ลูก​อาธาลิยาห์ และ​ชาย​อีก 70 คน</verse>
				<verse number="8">จาก​เชื้อสาย​เชฟาทิยาห์​คือ เศบาดิยาห์​ลูก​มีคาเอล และ​ชาย​อีก 80 คน</verse>
				<verse number="9">จาก​เชื้อสาย​โยอาบ​คือ โอบาดีห์​ลูก​เยฮีเอล และ​ชาย​อีก 218 คน</verse>
				<verse number="10">จาก​เชื้อสาย​บานี คือ เชโลมิท​ลูก​โยสิฟียาห์ และ​ชาย​อีก 160 คน</verse>
				<verse number="11">จาก​เชื้อสาย​เบบัย​คือ เศคาริยาห์​ลูก​เบบัย และ​ชาย​อีก 28 คน</verse>
				<verse number="12">จาก​เชื้อสาย​อัสกาด​คือ โยฮานัน​ลูก​ฮักคาทาน และ​ชาย​อีก 110 คน</verse>
				<verse number="13">จาก​เชื้อสาย​อาโดนีคัม พวก​สุดท้าย​ซึ่ง​มี​ชื่อ​ว่า เอลีเฟเลท เยอูเอล เชไมอาห์ และ​ชาย​อีก 60 คน</verse>
				<verse number="14">จาก​เชื้อสาย​บิกวัย​คือ อุธัย ศักเคอร์ และ​ชาย​อีก 70 คน</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​ให้​พวก​เขา​มา​ชุมนุม​กัน​ที่​ลำน้ำ​ซึ่ง​ไหล​ไป​สู่​อาหะวา​และ​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​นั่น​สาม​วัน เมื่อ​ข้าพเจ้า​ตรวจ​ดู​หมู่​ประชาชน​และ​ปุโรหิต​พบ​ว่า​ไม่​มี​คน​เลวี​เลย</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​จึง​ให้​ไป​ตาม​บรรดา​ผู้​นำ​คือ เอลีเยเซอร์ อารีเอล เชไมอาห์ เอลนาธัน ยารีบ เอลนาธัน นาธัน เศคาริยาห์ และ​เมชุลลาม ทั้ง​ให้​ตาม​โยยาริบ​และ​เอลนาธัน​ซึ่ง​เป็น​ผู้​รอบรู้​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​สั่ง​คน​เหล่า​นี้​ไป​พบ​อิดโด​หัวหน้า​ชาว​ยิว​ที่​คาสิเฟีย ข้าพเจ้า​บอก​พวก​เขา​ให้​พูด​กับ​อิดโด​และ​เพื่อน​ชาว​เลวี ผู้​ช่วย​งาน​วิหาร​ที่​คาสิเฟีย เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​พา​คน​ทำงาน​สำหรับ​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา​มา​หา​เรา</verse>
				<verse number="18">เพราะ​มือ​อัน​เปี่ยม​พระคุณ​ของ​พระเจ้า​อยู่​เหนือ​เรา พวก​เขา​จึง​ส่ง​เชเรบิยาห์​ผู้​มี​ความ​สามารถ​กับ​ลูก​และ​พี่น้อง​ของ​เขา รวม 18 คน​มา​ให้ เชเรบิยาห์​เป็น​เชื้อสาย​ของ​มาห์ลี​ลูก​ของ​เลวี ผู้​เป็น​ลูก​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="19">และ​ฮาชาบิยาห์ พร้อม​กับ​เยชายาห์​จาก​เชื้อสาย​ของ​เมรารี และ​พี่น้อง​และ​หลาน​ชาย รวม​ยี่สิบ​คน</verse>
				<verse number="20">ทั้ง​ยัง​ส่ง​ผู้​ช่วย​งาน​ใน​วิหาร​อีก 220 คน นี่​เป็น​กลุ่ม​คน​ซึ่ง​ดาวิด​และ​ข้าราชการ​ตั้ง​ขึ้น​เพื่อ​ให้​คอย​ช่วย​งาน​คน​เลวี คน​ทั้งหมด​นี้​มี​ชื่อ​ขึ้น​ทะเบียน​ไว้</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้า​ประกาศ​ที่​ริม​ลำน้ำ​อาหะวา​ให้​ถือ​อด​อาหาร เพื่อ​เรา​จะ​ถ่อม​ใจ​ลง​ต่อหน้า​พระเจ้า​ของ​เรา และ​อธิษฐาน​ขอ​ให้​ทั้ง​ตัว​เรา ลูกหลาน และ​ข้าวของ​ทุก​อย่าง​เดินทาง​โดย​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="22">ข้าพเจ้า​ละอาย​ใจ​ที่​จะ​ขอ​กำลัง​ทหาร​และ​ทหาร​ม้า​จาก​กษัตริย์​ให้​อารักขา​เรา​จาก​ศัตรู​ตาม​รายทาง เพราะ​เรา​ได้​แจ้ง​กษัตริย์​ไว้​ว่า “มือ​อัน​เปี่ยม​พระคุณ​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา​อยู่​กับ​ทุก​คน​ที่​มอง​ดู​พระองค์ แต่​ความ​โกรธ​ใหญ่หลวง​มี​ต่อ​ทุก​คน​ที่​ละทิ้ง​พระองค์”</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น เรา​จึง​ถือ​อดอาหาร​และ​อ้อนวอน​พระเจ้า​ของ​เรา​ใน​เรื่อง​นี้ และ​พระองค์​ตอบ​คำ​อธิษฐาน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ข้าพเจ้า​แต่งตั้ง​ผู้​นำ​ปุโรหิต​สิบสอง​คน​ชื่อ​เชเรบิยาห์ ฮาชาบิยาห์ และ​พี่น้อง​ของ​เขา​สิบ​คน</verse>
				<verse number="25">และ​ข้าพเจ้า​ชั่ง​เงิน ทองคำ และ​เครื่อง​ใช้​ต่าง​ๆ มอบ​ให้​พวก​เขา กษัตริย์ ที่ปรึกษา​ของ​พระองค์ ข้าราชการ และ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ที่​นั่น ได้​ถวาย​สิ่ง​เหล่า​นี้​เพื่อ​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="26">ข้าพเจ้า​ชั่ง​น้ำหนัก​สิ่ง​ต่อไป​นี้​ให้​พวก​เขา มี​เงิน​หนัก 650 ตะลันต์ เครื่อง​เงิน​ต่าง​ๆ หนัก 100 ตะลันต์ ทองคำ​หนัก 100 ตะลันต์</verse>
				<verse number="27">ชาม​ทองคำ 20 ใบ มี​ค่า​เท่า​กับ​ทองคำ​หนัก 1,000 ดาริค และ​เครื่องทอง​สัมฤทธิ์​ขัด​เงา​ชั้น​ดี​สอง​ชิ้น ซึ่ง​มี​ค่า​เทียบเท่า​ทองคำ</verse>
				<verse number="28">ข้าพเจ้า​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ท่าน​และ​เครื่องใช้​เหล่า​นี้​ได้รับ​การ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ ส่วน​เงิน​และ​ทองคำ​เป็น​ของ​ถวาย​ตาม​ความ​สมัครใจ​แด่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="29">จง​ปกป้อง​รักษา​ของ​ทั้งหมด​นี้​ไว้​ให้​ดี​จนกว่า​ท่าน​จะ​นำ​ออก​มา​ชั่ง​ที่​คลัง​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​ใน​เยรูซาเล็ม ต่อหน้า​หัวหน้า​ปุโรหิต คน​เลวี และ​หัวหน้า​ครอบครัว​ต่าง​ๆ ของ​คน​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="30">แล้ว​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี​จึง​รับ​เงิน ทองคำ และ​ภาชนะ​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​ชั่ง​แล้ว ไป​ยัง​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="31">เรา​ออก​เดินทาง​จาก​ลำน้ำ​อาหะวา​มุ่ง​สู่​เยรูซาเล็ม​ใน​วันที่​สิบสอง​ของ​เดือน​ที่​หนึ่ง มือ​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา​อยู่​เหนือ​เรา และ​คุ้มครอง​เรา​จาก​ศัตรู​และ​โจร​ผู้​ร้าย​ตาม​ทาง</verse>
				<verse number="32">ดังนั้น​เรา​มา​ถึง​เยรูซาเล็ม​และ​พัก​อยู่​สาม​วัน</verse>
				<verse number="33">ใน​วันที่​สี่​ที่​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา เรา​ชั่ง​เงิน ทองคำ และ​เครื่องใช้​ศักดิ์สิทธิ์​ต่าง​ๆ มอบ​ให้​ปุโรหิต​เมเรโมท​ลูก​ของ​อุรียาห์ และ​เอเลอาซาร์​ลูก​ฟีเนหัส พร้อม​กับ​คน​เลวี ได้แก่​โยซาบาด​ลูก​เยชูอา​และ​โนอัดยาห์​ลูก​บินนุย​ก็​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย</verse>
				<verse number="34">มี​การ​ตรวจ​รับ​ทุก​อย่าง​ตาม​จำนวน​และ​น้ำหนัก และ​จด​น้ำหนัก​ทั้งหมด​ไว้​ใน​ครั้ง​นั้น</verse>
				<verse number="35">แล้ว​เชลย​ที่​กลับ​มา​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​แด่​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​ได้แก่ วัว​ผู้ 12 ตัว​สำหรับ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด แกะ​ผู้ 96 ตัว และ​ลูก​แกะ​ตัวผู้ 77 ตัว พร้อม​ทั้ง​แพะ​ผู้ 12 ตัว เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป ทั้งหมด​นี้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="36">พวก​เขา​ยัง​มอบ​คำ​สั่ง​ของ​กษัตริย์​แก่​เสนาบดี​และ​ผู้​ว่า​การ​มณฑล​ต่าง​ๆ ที่​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส แล้ว​คน​เหล่า​นี้​จึง​ได้​ช่วยเหลือ​ประชาชน​และ​บ้าน​ของ​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ภายหลัง​เหตุการณ์​เหล่า​นั้น พวก​ผู้​นำ​มา​แจ้ง​ข้าพเจ้า​ว่า “ประชาชน​อิสราเอล​รวม​ทั้ง​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี​ไม่ได้​แยก​ตัว​จาก​ชนชาติ​เพื่อนบ้าน ซึ่ง​มี​การ​ประพฤติ​ที่​น่า​รังเกียจ เหมือน​พวก​ชาว​คานาอัน ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​เปริสซี ชาว​เยบุส ชาว​อัมโมน ชาว​โมอับ ชาว​อียิปต์ และ​ชาว​อาโมไรต์</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา​รับ​ลูก​สาว​ของ​คน​เหล่า​นั้น​มา​เป็น​ภรรยา​และ​เป็น​สะใภ้ ทำ​ให้​เผ่าพันธุ์​บริสุทธิ์​ปนเป​กับ​ชนชาติ​โดย​รอบ ทั้ง​พวก​ผู้​นำ​และ​เจ้าหน้าที่​ก็​เป็น​ตัวการ​ใน​เรื่อง​ความ​ไม่​ซื่อสัตย์​นี้”</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เช่น​นี้​ก็​ฉีก​เสื้อผ้า​ทึ้ง​ผม​ทึ้ง​หนวด และ​นั่ง​ลง​อย่าง​ตระหนก​ตกใจ</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ทุก​คน​ที่​ยำเกรง​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​จน​ตัว​สั่น ก็​มา​นั่ง​ล้อม​รอบ​ข้าพเจ้า เพราะ​ความ​ไม่​ซื่อสัตย์​ของ​พวก​เชลย ข้าพเจ้า​นั่ง​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย​ความ​ตกใจ​จวบจน​เวลา​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ยาม​เย็น</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เมื่อ​ถึง​เวลา​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ยาม​เย็น ข้าพเจ้า​ลุก​ขึ้น​จาก​การ​เป็น​ทุกข์​ทั้ง​ที่​เสื้อผ้า​ขาดวิ่น คุก​เข่า​ชู​มือ​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">และ​อธิษฐาน​ว่า “ข้าพเจ้า​ละอาย​ใจ​และ​อับอาย​เกิน​กว่า​จะ​เงย​หน้า​ขึ้น​ต่อ​พระองค์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า เพราะ​บาป​ของ​พวก​เรา​สูง​ท่วม​ศีรษะ และ​ความ​ผิด​ก็​สูง​ถึง​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="7">นับ​แต่​สมัย​บรรพบุรุษ​จน​บัดนี้ พวก​เรา​มี​ความ​ผิด​ใหญ่หลวง เพราะ​บาป​ของ​เรา พวก​เรา​กับ​กษัตริย์​และ​ปุโรหิต​ของ​เรา​จึง​ตก​เป็น​เหยื่อ​คม​ดาบ ตก​เป็น​เชลย ถูก​ปล้น และ​ได้รับ​ความ​อัปยศ​จาก​น้ำมือ​ของ​พวก​กษัตริย์​ต่าง​ชาติ​อย่าง​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="8">แต่​บัดนี้ ใน​ชั่วขณะ​หนึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​เมตตา​ให้​มี​ชน​หยิบมือ​ที่​เหลือ ให้​เรา​มี​ที่​ตั้ง​มั่นคง ​ใน​สถาน​นมัสการ​ของ​พระองค์ และ​พระเจ้า​ของ​เรา​โปรด​ให้​เรา​ได้​ชื่น​ตา​ชื่นใจ และ​โล่ง​ใจ​จาก​การ​เป็น​ทาส</verse>
				<verse number="9">แม้​ว่า​เรา​เป็น​ทาส พระเจ้า​ของ​พวก​เรา​ก็​ไม่​ทิ้ง​เรา​ไว้​ให้​ถูก​จองจำ พระองค์​เมตตา​เรา​ต่อหน้า​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​เปอร์เซีย พระองค์​ให้​ชีวิต​ใหม่​กับ​เรา เพื่อ​สร้าง​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา​ขึ้น​ใหม่ และ​ซ่อมแซม​ส่วน​ที่​หัก​พัง และ​ให้​ปราการ​ป้องกัน​ใน​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​ของ​เรา แต่​ตอน​นี้ พวก​เรา​จะ​พูด​ว่า​อะไร​ได้ เพราะ​พวก​เรา​ได้​ละทิ้ง​คำ​สั่ง</verse>
				<verse number="11">ซึ่ง​พระองค์​ให้​ไว้​ผ่าน​ทาง​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ว่า ‘ดินแดน​ที่​เจ้า​จะ​เข้า​ครอบครอง​นั้น​เสื่อม​ทราม​ไป​เพราะ​มลทิน​บาป​ของ​ประชาชน​ที่​นั่น พวก​เขา​ทำ​ให้​ดินแดน​แปดเปื้อน​มลทิน​จาก​สุด​เขต​ด้าน​หนึ่ง​จด​อีก​ด้าน​หนึ่ง​โดย​การ​ประพฤติ​ที่​น่า​รังเกียจ</verse>
				<verse number="12">ฉะนั้น อย่า​ยก​ลูก​สาว​ให้​แต่งงาน​กับ​ลูก​ชาย​ของ​เขา หรือ​รับ​ลูก​สาว​ของ​เขา​มา​เป็น​สะใภ้ อย่า​ทำ​สัญญา​ผูก​มิตร​กับ​พวก​เขา​ไม่ว่า​จะ​เป็น​เวลา​ใด เพื่อ​ว่า​เจ้า​จะ​เข้มแข็ง​และ​อิ่มเอม​กับ​ความ​อุดม​ของ​แผ่นดิน และ​สืบทอด​เป็น​มรดก​แก่​ลูกหลาน​ตลอดไป’</verse>
				<verse number="13">สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​พวก​เรา​นั้น​ก็​เป็น​ผล​จาก​การ​ประพฤติ​ชั่ว​และ​ความ​ผิด​ใหญ่หลวง​ของ​เรา กระนั้น พระเจ้า พระองค์​ก็​ลง​โทษ​เรา​น้อย​กว่า​ที่​เรา​สมควร​ได้รับ และ​ให้​พวก​เรา​มี​คน​ที่​เหลือ​รอด</verse>
				<verse number="14">ก็​แล้ว​เรา​ยัง​จะ​ละเมิด​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์​อีก และ​แต่งงาน​กับ​ชนชาติ​ที่​ประพฤติ​สิ่ง​ที่​น่า​รังเกียจ​เช่น​นั้น​หรือ พระองค์​จะ​ไม่​โกรธ​จน​ทำลาย​ล้าง​พวก​เรา​ไม่​ให้​เหลือ​รอด​เลย​หรือ</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล พระองค์​ชอบธรรม​แล้ว! ทุก​วัน​นี้​พวก​เรา​เป็น​เพียง​คน​หยิบมือ​ที่​เหลือ เรา​มี​ความ​ผิด​ต่อหน้า​พระองค์ เพราะ​มลทิน​นี้​ข้าพเจ้า​ไม่​อาจ​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์​ได้​แม้​สัก​คน​เดียว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ขณะ​ที่​เอสรา​อธิษฐาน​และ​สารภาพ​บาป ร่ำไห้​และ​ทิ้ง​กาย​ลง​หน้า​บ้าน​ของ​พระเจ้า ชาว​อิสราเอล​หมู่​ใหญ่​ทั้ง​ผู้ชาย​ผู้หญิง​และ​เด็ก​มา​ห้อมล้อม​เขา พวก​เขา​ก็​ร้องไห้​อย่าง​ขมขื่น​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="2">แล้ว​เชคานิยาห์​ลูก​เยฮีเอล​เชื้อสาย​เอลาม​พูด​กับ​เอสรา​ว่า “พวก​เรา​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระเจ้า​ของ​เรา​ที่​ไป​แต่งงาน​กับ​ผู้หญิง​จาก​ชนชาติ​ต่าง​ๆ รอบ​ข้าง​เรา กระนั้น​ก็​ยัง​มี​ความ​หวัง​เหลือ​อยู่​สำหรับ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="3">บัดนี้ ให้​เรา​ทำ​พันธสัญญา​ต่อหน้า​พระเจ้า​ของ​เรา​ว่า​จะ​ทิ้ง​ภรรยา​เหล่า​นี้​กับ​ลูก​ๆ ตาม​คำ​แนะนำ​ของ​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​กับ​ผู้​ที่​เกรงกลัว​คำ​สั่ง​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา ขอให้​เป็น​ไป​ตาม​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="4">ลุกขึ้น​เถิด เรื่อง​นี้​สุด​แท้​แต่​ท่าน เรา​จะ​สนับสนุน​ท่าน ขอให้​กล้าหาญ​และ​ลง​มือ​ทำ”</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น เอสรา​จึง​ลุก​ขึ้น​และ​ให้​บรรดา​หัวหน้า​ปุโรหิต คน​เลวี และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ปฏิญาณ​ว่า​จะ​ทำ​ตาม​ที่​เสนอ​มา พวก​เขา​ก็​ปฏิญาณ</verse>
				<verse number="6">แล้ว​เอสรา​ละ​จาก​หน้า​บ้าน​ของ​พระเจ้า​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​ของ​เยโฮฮานัน​ลูก​เอลียาชีบ ขณะ​อยู่​ที่​นั่น​เขา​ไม่​กิน​อาหาร​หรือ​ดื่ม​น้ำ​เลย เพราะ​ยัง​ทุกข์​โศก​เรื่อง​ความ​ไม่​ซื่อสัตย์​ของ​พวก​เชลย</verse>
				<verse number="7">จาก​นั้น มี​การ​ออก​หมาย​ประกาศ​ทั่ว​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​ให้​เชลย​ทั้งหมด​มา​รวม​กัน​ที่​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="8">ผู้​ใด​ไม่​มา​ปรากฏ​ตัว​ภายใน​สาม​วัน​จะ​ถูก​ริบ​ทรัพย์สิน​ทั้งหมด ตาม​มติ​ของ​เจ้าหน้าที่​กับ​ผู้​อาวุโส และ​จะ​ถูก​ขับ​ออก​จาก​ชุมนุม​ของ​พวก​เชลย</verse>
				<verse number="9">ภายใน​สาม​วัน​คน​ยูดาห์​และ​เบนยามิน​ทั้งหมด​ก็​มา​ชุมนุม​กัน​ใน​เยรูซาเล็ม และ​ใน​วันที่​ยี่สิบ​เดือน​ที่​เก้า​ประชาชน​ทั้งหมด​มา​นั่ง​อยู่​ใน​ลาน​หน้า​บ้าน​ของ​พระเจ้า เป็น​ทุกข์​อย่าง​ยิ่ง​กับ​เรื่อง​นี้​และ​เพราะ​ฝน​ตก</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ปุโรหิต​เอสรา​จึง​ลุกขึ้น​และ​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “พวก​ท่าน​ไม่​ซื่อสัตย์ ไป​แต่งงาน​กับ​หญิง​ต่าง​ชาติ เพิ่ม​ความ​ผิด​ให้​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="11">บัดนี้ จง​ถวาย​เกียรติ ​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน และ​ทำ​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์ จง​แยก​ตัว​ออก​จาก​ชนชาติ​รอบ​ข้าง และ​จาก​ภรรยา​ต่าง​ชาติ​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="12">ทั้ง​ชุมชน​ก็​ตอบ​เสียง​ดัง​ว่า “ท่าน​พูด​ถูก! เรา​ต้อง​ทำ​ตาม​ที่​ท่าน​บอก</verse>
				<verse number="13">แต่​ที่​นี่​มี​คน​มากมาย ทั้ง​เป็น​ฤดู​ฝน เรา​จึง​ยืน​อยู่​ข้าง​นอก​ไม่​ได้ และ​เรื่อง​นี้​ไม่​อาจ​จัดการ​ให้​เสร็จ​ได้​ภายใน​วัน​สอง​วัน เพราะ​เรา​ได้​ทำ​บาป​ใหญ่หลวง​ใน​เรื่อง​นี้</verse>
				<verse number="14">ขอให้​บรรดา​เจ้าหน้าที่​จัดการ​แทน​ทั้ง​ชุมชน แล้ว​ให้​คน​ใน​เมือง​ของ​เรา​ทุก​คน ที่​มี​ภรรยา​เป็น​ชาว​ต่าง​ชาติ มา​พบ​กับ​ผู้​อาวุโส​และ​ตุลาการ​ใน​แต่​ละ​เมือง​ตาม​เวลา​ที่​กำหนด จนกว่า​ความ​โกรธ​อัน​รุนแรง​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา​ใน​เรื่อง​นี้​จะ​หัน​ไป​จาก​เรา”</verse>
				<verse number="15">มี​แต่​โยนาธาน​ลูก​อาสาเฮล​และ​ยาไซอาห์​ลูก​ทิกวาห์​ที่​ต่อต้าน​เรื่อง​นี้​โดย​ได้รับ​การ​สนับสนุน​จาก​เมชุลลาม​กับ​ชับเบธัย​คน​เลวี</verse>
				<verse number="16">เหล่า​เชลย​จึง​ทำ​ตาม​ที่​เสนอ​มา ปุโรหิต​เอสรา​เลือก​หัวหน้า​ครอบครัว​คน​หนึ่ง​จาก​ครอบครัว​แต่ละ​กลุ่ม​ที่​ได้​แบ่ง​ไว้​และ​ระบุ​ชื่อ​ทุก​คน ใน​วันที่​หนึ่ง​เดือน​ที่​สิบ หัวหน้า​เหล่า​นี้​นั่ง​ลง​เพื่อ​ไต่สวน​กรณี​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ถึง​วันที่​หนึ่ง​เดือน​ที่​หนึ่ง พวก​เขา​ก็​จัดการ​กับ​ทุก​คน​ที่​แต่งงาน​กับ​หญิง​ต่าง​ชาติ​เรียบร้อย</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​ไป​แต่งงาน​กับ​หญิง​ต่าง​ชาติ​ใน​หมู่​เชื้อสาย​ปุโรหิต​ได้แก่ จาก​เชื้อสาย​ของ​เยชูอา​ลูก​โยซาดัก และ​พี่น้อง​ของ​เขา​ได้แก่ มาอาเสอาห์ เอลีเยเซอร์ ยารีบ และ​เกดาลิยาห์</verse>
				<verse number="19">(พวก​เขา​ทั้งหมด​ยก​มือ​ปฏิญาณ​ว่า จะ​ทิ้ง​ภรรยา​และ​มอบ​แกะ​ผู้​จาก​ฝูง​คน​ละ​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด)</verse>
				<verse number="20">จาก​เชื้อสาย​ของ​อิมเมอร์​ได้แก่ ฮานานี และ​เศบาดิยาห์</verse>
				<verse number="21">จาก​เชื้อสาย​ของ​ฮาริม​ได้แก่ มาอาเสอาห์ เอลียาห์ เชไมอาห์ เยฮีเอล และ​อุสซียาห์</verse>
				<verse number="22">จาก​เชื้อสาย​ของ​ปาชเฮอร์​ได้แก่ เอลีโอเอนัย มาอาเสอาห์ อิชมาเอล เนธันเอล โยซาบาด และ​เอลาสาห์</verse>
				<verse number="23">ใน​หมู่​คน​เลวี​ได้แก่ โยซาบาด ชิเมอี เคลายาห์ (คือ​เคลิทา) เปธาหิยาห์ ยูดาห์ และ​เอลีเยเซอร์</verse>
				<verse number="24">จาก​พวก​นัก​ดนตรี ได้แก่ เอลียาชีบ จาก​พวก​ยาม​เฝ้า​ประตู​ได้แก่ ชัลลูม เทเลม และ​อูรี</verse>
				<verse number="25">และ​ใน​หมู่​ชาว​อิสราเอล​อื่น​ๆ ได้แก่ จาก​เชื้อสาย​ของ​ปาโรช​ได้แก่ รามียาห์ อิสซียาห์ มัลคียาห์ มิยามิน เอเลอาซาร์ มัลคียาห์ และ​เบไนยาห์</verse>
				<verse number="26">จาก​เชื้อสาย​ของ​เอลาม​ได้แก่ มัททานิยาห์ เศคาริยาห์ เยฮีเอล อับดี เยเรโมท และ​เอลียาห์</verse>
				<verse number="27">จาก​เชื้อสาย​ของ​ศัทธู​ได้แก่ เอลีโอเอนัย เอลียาชีบ มัททานิยาห์ เยเรโมท ศาบาด และ​อาซีซา</verse>
				<verse number="28">จาก​เชื้อสาย​ของ​เบบัย​ได้แก่ เยโฮฮานัน ฮานันยาห์ ศับบัย และ​อัทลัย</verse>
				<verse number="29">จาก​เชื้อสาย​ของ​บานี​ได้แก่ เมชุลลาม มัลลุค อาดายาห์ ยาชูบ เชอัล และ​เยเรโมท</verse>
				<verse number="30">จาก​เชื้อสาย​ของ​ปาหัทโมอับ​ได้แก่ อัดนา เคลาล เบไนยาห์ มาอาเสอาห์ มัททานิยาห์ เบซาเลล บินนุย และ​มนัสเสห์</verse>
				<verse number="31">จาก​เชื้อสาย​ของ​ฮาริม​ได้แก่ เอลีเยเซอร์ อิสชีอาห์ มัลคียาห์ เชไมอาห์ ชิเมโอน</verse>
				<verse number="32">เบนยามิน มัลลุค และ​เชมาริยาห์</verse>
				<verse number="33">จาก​เชื้อสาย​ของ​ฮาชูม​ได้แก่ มัทเทนัย มัททัตตาห์ ศาบาด เอลีเฟเลท เยเรมัย มนัสเสห์ และ​ชิเมอี</verse>
				<verse number="34">จาก​เชื้อสาย​ของ​บานี​ได้แก่ มาอาดัย อัมราม อูเอล</verse>
				<verse number="35">เบไนยาห์ เบไดยาห์ เคลุฮี</verse>
				<verse number="36">วานิยาห์ เมเรโมท เอลียาชีบ</verse>
				<verse number="37">มัททานิยาห์ มัทเทนัย และ​ยาอาสุ</verse>
				<verse number="38">จาก​เชื้อสาย​ของ​บินนุย ​ได้แก่ ชิเมอี</verse>
				<verse number="39">เชเลมิยาห์ นาธัน อาดายาห์</verse>
				<verse number="40">มัคนาเดบัย ชาชัย ชารัย</verse>
				<verse number="41">อาซาเรล เชเลมิยาห์ เชมาริยาห์</verse>
				<verse number="42">ชัลลูม อามาริยาห์ และ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="43">จาก​เชื้อสาย​ของ​เนโบ​ได้แก่ เยอีเอล มัททีธิยาห์ ศาบาด เศบินา ยาดดัย โยเอล และ​เบไนยาห์</verse>
				<verse number="44">คน​ทั้งหมด​นี้​แต่งงาน​กับ​หญิง​ต่าง​ชาติ และ​บาง​คน​มี​ลูก​ที่​เกิด​จาก​ภรรยา​เหล่า​นั้น</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="16">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​เนหะมีย์​ลูกชาย​ฮาคาลิยาห์​ความ​ว่า เมื่อ​ข้าพเจ้า​อยู่​ที่​ป้อม​เมือง​สุสา ใน​เดือน​คิสเลฟ ปี​ที่​ยี่สิบ​แห่ง​รัชกาล​อารทาเซอร์ซีส</verse>
				<verse number="2">ฮานานี​พี่น้อง​คน​หนึ่ง​จาก​ยูดาห์​มา​เยี่ยม​ข้าพเจ้า​พร้อม​กับ​คน​อื่น​ๆ ข้าพเจ้า​จึง​ซักถาม​พวก​เขา​เกี่ยว​กับ​เยรูซาเล็ม​และ​ชาว​ยิว​ที่​เหลือ​รอด​จาก​การ​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​ตอบ​ข้าพเจ้า​ว่า “คน​ที่​รอด​ชีวิต​จาก​การ​เป็น​เชลย​และ​กลับ​มา​ที่​แคว้น​เดิม​นั้น มี​ความ​ทุกข์​และ​อับอาย​มาก กำแพง​เยรูซาเล็ม​พัง​ทลาย ประตู​เมือง​ก็​ถูก​เผา”</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เช่น​นั้น​ก็​นั่ง​ลง​ร้องไห้ ข้าพเจ้า​โศกเศร้า ถือ​อด​อาหาร และ​อธิษฐาน​ต่อหน้า​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​อยู่​หลาย​วัน</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์ พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​ยิ่งใหญ่​และ​น่า​เกรงขาม ผู้​รักษา​พันธสัญญา​แห่ง​ความ​รัก​กับ​ผู้​ที่​รัก​และ​รักษา​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">ขอ​โปรด​ฟัง​และ​มอง​ดู​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ที่​กำลัง​อธิษฐาน​ต่อหน้า​พระองค์​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน​เพื่อ​คน​อิสราเอล​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​ขอ​สารภาพ​บาป​ที่​พวก​เรา​ชาว​อิสราเอล ทั้ง​ข้าพเจ้า​และ​ครอบครัว​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​ละเมิด​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">พวก​เรา​ได้​ประพฤติ​ตัว​เลวทราม​ต่อ​พระองค์ ไม่​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง กฎ​เกณฑ์ และ​กฎ​บัญญัติ​ทั้งหลาย​ที่​พระองค์​มอบ​แก่​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">โปรด​ระลึก​ถึง​ถ้อยคำ​ที่​พระองค์​ให้​แก่​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ว่า ‘หาก​พวก​เจ้า​ไม่​ซื่อสัตย์ เรา​จะ​ทำ​ให้​พวก​เจ้า​กระจัดกระจาย​ไป​อยู่​ตาม​ชนชาติ​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="9">แต่​หาก​เจ้า​หัน​กลับ​มา​หา​เรา และ​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​ของ​เรา ถึงแม้​เจ้า​จะ​ตก​เป็น​เชลย​ใน​แดน​ไกล​สุด​ขอบฟ้า เรา​ก็​จะ​รวบรวม​พวก​เจ้า​กลับ​มา​สถาน​ที่​ซึ่ง​เรา​ได้​เลือก​ให้​เป็น​ที่​สถาปนา​นาม​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​เป็น​ผู้​รับใช้​และ​เป็น​ประชาชน​ของ​พระองค์ ซึ่ง​พระองค์​ไถ่​ไว้​โดย​ฤทธิ์เดช​ยิ่งใหญ่​และ​มือ​อัน​เกรียงไกร</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์ โปรด​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ผู้​รับใช้​คน​นี้​และ​ของ​ผู้​รับใช้​คน​อื่น​ๆ ผู้​ยินดี​ใน​การ​ยำเกรง​นาม​ของ​พระองค์ โปรด​มอบ​ความ​สำเร็จ​แก่​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ใน​วัน​นี้ โดย​ให้​ข้าพเจ้า​เป็น​ที่​โปรดปราน​ของ​ชาย​ผู้​นี้” ข้าพเจ้า​เป็น​ผู้​เชิญ​ถ้วย​ดื่ม​ของ​กษัตริย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ใน​เดือน​นิสาน ปี​ที่​ยี่สิบ​ใน​สมัย​กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส ข้าพเจ้า​กำลัง​ถวาย​เหล้า​องุ่น​แด่​กษัตริย์ ข้าพเจ้า​ไม่​เคย​เศร้าหมอง​ต่อ​หน้า​กษัตริย์​มา​ก่อน​เลย</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​จึง​ถาม​ว่า “ทำไม​เจ้า​จึง​หน้าตา​เศร้าหมอง​นัก​ใน​เมื่อ​ไม่​ได้​เจ็บ​ป่วย​อะไร คง​ไม่​ใช่​อะไร​นอกจาก​ทุกข์​ใจ” ข้าพเจ้า​รู้สึก​กลัว​มาก</verse>
				<verse number="3">แต่​ข้าพเจ้า​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า “ขอ​กษัตริย์​จง​เจริญ! ข้าพเจ้า​อด​เศร้า​หมอง​ไม่​ได้ เพราะ​เมือง​ที่​ฝัง​บรรพบุรุษ​ของ​ข้าพเจ้า กลาย​เป็น​ซาก​หัก​พัง ประตู​เมือง​ก็​ถูก​เผา​วอดวาย”</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​ถาม​ว่า “เจ้า​ต้องการ​สิ่งใด” ข้าพเจ้า​จึง​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ตอบ​กษัตริย์​ว่า “หาก​ท่าน​พอใจ และ​หาก​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​เป็น​ที่​โปรดปราน​ใน​สายตา​ของ​ท่าน ขอ​ส่ง​ข้าพเจ้า​ไป​ยัง​เมือง​ใน​ยูดาห์​ซึ่ง​ฝัง​ศพ​บรรพบุรุษ​ไว้ เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​สร้าง​เมือง​นั้น​ขึ้น​ใหม่”</verse>
				<verse number="6">ขณะ​นั้น​กษัตริย์​ซึ่ง​มี​ราชินี​อยู่​ข้าง​ๆ ได้​ถาม​ข้าพเจ้า​ว่า “เจ้า​จะ​ไป​นาน​แค่​ไหน และ​จะ​กลับ​มา​เมื่อไหร่” เป็น​อัน​ว่า​กษัตริย์​เต็มใจ​ที่​จะ​ส่ง​ข้าพเจ้า​ไป ข้าพเจ้า​จึง​กำหนด​เวลา​เดินทาง</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​แจ้ง​ด้วย​ว่า “หาก​ท่าน​พอใจ โปรด​มอบ​จดหมาย​ให้​ข้าพเจ้า​ถือ​ไป​หา​ผู้​ว่า​การ​มณฑล​ที่​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส พวก​เขา​จะ​ได้​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​ไป​ถึง​ยูดาห์​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="8">และ​โปรด​มี​จดหมาย​ถึง​อาสาฟ​ผู้​ดูแล​อุทยาน​หลวง เพื่อ​เขา​จะ​ให้​ไม้​เพื่อ​สร้าง​คาน​ประตู​ป้อม​ใกล้​วิหาร สร้าง​กำแพง​เมือง และ​ที่​พัก​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​อยู่​เถิด” กษัตริย์​อนุมัติ​ตาม​คำ​ขอ​เพราะ​มือ​แห่ง​พระคุณ​ของ​พระเจ้า​อยู่​เหนือ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​จึง​ไป​พบ​ผู้​ว่า​การ​แคว้น​ต่าง​ๆ ที่​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส และ​มอบ​จดหมาย​ให้​พวก​เขา กษัตริย์​ยัง​ได้​ส่ง​นาย​ทหาร​และ​กอง​ทหาร​ม้า​ไป​กับ​ข้าพเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​สันบาลลัท​ชาว​โฮโรนาอิม​และ​โทบียาห์​ข้าราชบริพาร​ชาว​อัมโมน​ได้ยิน​เรื่อง​นี้ ก็​ไม่​พอใจ​ที่​มี​คน​มา​ส่งเสริม​สวัสดิภาพ​ของ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="11">หลังจาก​ที่​ข้าพเจ้า​มา​ถึง​เยรูซาเล็ม​ได้​สาม​วัน</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​ได้​ออก​ไป​ตอน​กลางคืน​กับ​คน​อีก​สอง​สาม​คน ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​บอก​ใคร​ถึง​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ดลใจ​ให้​ทำ​เพื่อ​เยรูซาเล็ม ไม่​มี​สัตว์​พาหนะ​อื่น​นอก​จาก​ตัว​ที่​ข้าพเจ้า​ขี่​ไป</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้า​ออก​ไป​ทาง​ประตู​หุบเขา​ใน​เวลา​กลางคืน ตรง​ไป​ยัง​บ่อ​น้ำ​หมาใน ประตู​กอง​ขยะ ตรวจ​ดู​กำแพง​เยรูซาเล็ม​ซึ่ง​หัก​พัง​และ​ประตู​ที่​ถูก​เผา</verse>
				<verse number="14">จาก​นั้น ข้าพเจ้า​ไป​ถึง​ประตู​น้ำพุ​และ​สระ​หลวง แต่​ไม่​มี​ช่อง​ว่าง​พอ​ให้​สัตว์​ที่​ข้าพเจ้า​ขี่​ผ่าน​ไป​ได้</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​จึง​ขึ้น​ไป​บน​หุบเขา​ตอน​กลางคืน เพื่อ​สำรวจ​กำแพง แล้ว​ย้อน​กลับ​มา​เข้า​เมือง​ผ่าน​ประตู​หุบเขา</verse>
				<verse number="16">พวก​ข้าราชการ​ไม่​รู้​ว่า​ข้าพเจ้า​ไป​ที่ไหน​หรือ​ทำ​อะไร เพราะ​ข้าพเจ้า​ยัง​ไม่​ได้​บอก​ใคร​เลย ไม่ว่า​ชาว​ยิว พวก​ปุโรหิต ขุนนาง ข้าราชการ หรือ​คน​อื่น​ๆ ที่​จะ​มา​ทำงาน</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ข้าพเจ้า​บอก​พวก​เขา​ว่า “ท่าน​ก็​เห็น​แล้ว​ว่า​พวก​เรา​ทุกข์​ใจ​กัน​เรื่อง​ใด เยรูซาเล็ม​เป็น​ซาก​หัก​พัง ประตู​เมือง​ก็​ถูก​เผา เรา​มา​ช่วย​กัน​สร้าง​กำแพง​เยรูซาเล็ม​ขึ้น​ใหม่​เถิด แล้ว​เรา​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​อับอาย​อีก​ต่อไป”</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้า​ยัง​เล่า​ให้​พวก​เขา​ฟัง​เรื่อง​ที่​มือ​แห่ง​พระคุณ​ของ​พระเจ้า​อยู่​เหนือ​ข้าพเจ้า และ​สิ่ง​ที่​กษัตริย์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า พวก​เขา​พูด​ว่า “เรา​เริ่ม​สร้าง​กัน​อีก​ครั้ง​เถิด” ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​เริ่ม​งาน​ที่​ดี​นี้</verse>
				<verse number="19">แต่​เมื่อ​สันบาลลัท​ชาว​โฮโรนาอิม​กับ​โทบียาห์​ข้าราชบริพาร​ชาว​อัมโมน​และ​เกเชม​ชาว​อาหรับ​ได้ยิน​เรื่อง​นี้ ก็​เยาะเย้ย​และ​ดูถูก​ว่า “พวก​เจ้า​กำลัง​ทำ​อะไร จะ​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​หรือ”</verse>
				<verse number="20">ข้าพเจ้า​จึง​ตอบ​พวก​เขา​ว่า “พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​จะ​ช่วย​ให้​เรา​ทำ​สำเร็จ เรา​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​จะ​เริ่ม​งาน​ก่อสร้าง ส่วน​ท่าน​ไม่​มี​สิทธิ์​ไม่​มี​ส่วน​ใน​เยรูซาเล็ม”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">มหา​ปุโรหิต​เอลียาชีบ​และ​ปุโรหิต​อื่น​ๆ จึง​ลง​มือ​ซ่อมแซม​ประตู​แกะ ทำ​พิธี​ถวาย​และ​ติดตั้ง​ประตู ซ่อม​ไป​จน​ถึง​หอคอย​หนึ่ง​ร้อย​ซึ่ง​พวก​เขา​ทำ​พิธี​ถวาย และ​ซ่อม​ไป​จน​ถึง​หอคอย​ฮานันเอล</verse>
				<verse number="2">ชาว​เมือง​เยรีโค​สร้าง​ส่วน​ถัด​ไป และ​ศักเกอร์​ลูกชาย​อิมรี​ก็​สร้าง​ส่วน​ถัด​ไป</verse>
				<verse number="3">ลูกชาย​ทั้งหลาย​ของ​หัสเสนาอาห์​ซ่อมแซม​ประตู​ปลา เขา​วาง​ไม้คาน ติดตั้ง​ประตู สลัก และ​ดาล</verse>
				<verse number="4">เมเรโมท​ลูกชาย​อุรียาห์​ลูกชาย​ของ​ฮักโขส​ซ่อม​ช่วง​ถัด​ไป เมชุลลาม​ลูกชาย​เบเรคิยาห์​ลูกชาย​ของ​เมเชซาเบล​ซ่อมแซม​ช่วง​ถัด​จาก​เขา และ​ศาโดก​ลูกชาย​บาอานา​ซ่อมแซม​ช่วง​ถัด​ไป</verse>
				<verse number="5">ถัด​ไป​เป็น​ชาว​เมือง​เทโคอา แต่​พวก​ขุนนาง​ของ​เขา​ไม่​ยอม​ลด​บ่า​ทำ​งาน​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​หัวหน้า</verse>
				<verse number="6">โยยาดา​ลูกชาย​ปาเสอาห์​กับ​เมชุลลาม​ลูกชาย​เบโสไดอาห์​ซ่อมแซม​ประตู​เยชานาห์ พวก​เขา​วาง​คาน ติด​ตั้ง​บาน​ประตู ด้วย​สลัก​และ​ดาล</verse>
				<verse number="7">ถัด​ไป​คือ​งาน​ซ่อมแซม​ของ​เมลาติยาห์​จาก​กิเบโอน​กับ​ของ​ยาโดน​จาก​เมโรโนท คน​จาก​กิเบโอน​และ​มิสปาห์​ซึ่ง​เป็น​เจ้าหน้าที่​ของ​ผู้​ว่า​การ​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส</verse>
				<verse number="8">อุสซีเอล​ลูกชาย​ฮารฮายาห์​ซึ่ง​เป็น​ช่าง​ทอง ได้​ซ่อมแซม​ส่วน​ถัด​ไป ถัด​จาก​นั้น​คือ​ฮานันยาห์​ผู้​ปรุง​น้ำ​หอม พวก​เขา​ซ่อมแซม​เยรูซาเล็ม​ไป​จน​ถึง​กำแพง​กว้าง</verse>
				<verse number="9">เรไฟยาห์​ลูกชาย​เฮอร์​ผู้​ปกครอง​เยรูซาเล็ม​ครึ่ง​หนึ่ง​ซ่อมแซม​ส่วน​ถัด​ไป</verse>
				<verse number="10">ถัด​ไป​คือ​เยดายาห์​ลูกชาย​ฮารุมัฟ​ซ่อม​ส่วน​ที่​อยู่​ตรงข้าม​บ้าน​ของ​เขา ถัด​ไป​คือ​ฮัททัช​ลูกชาย​ฮาชับเนยาห์</verse>
				<verse number="11">มัลคียาห์​ลูกชาย​ฮาริม​กับ​หัสชูบ​ลูกชาย​ปาหัทโมอับ​ซ่อมแซม​อีก​ช่วง​หนึ่ง​และ​หอคอย​เตา​อบ</verse>
				<verse number="12">ชัลลูม​ลูกชาย​ฮัลโลเหช​ผู้​ปกครอง​เยรูซาเล็ม​อีก​ครึ่ง​หนึ่ง ซ่อมแซม​อีก​ส่วน​หนึ่ง​โดย​มี​พวก​ลูกสาว​ของ​เขา​ช่วยเหลือ</verse>
				<verse number="13">ฮานูน​กับ​ชาว​ศาโนอาห์​ซ่อมแซม​ประตู​หุบเขา ติดตั้ง​ประตู สลัก​และ​ดาล และ​ซ่อม​กำแพง​ยาว 1,000 ศอก ไป​จน​ถึง​ประตู​กอง​ขยะ</verse>
				<verse number="14">ผู้​ที่​ซ่อม​ประตู​กอง​ขยะ​คือ มัลคียาห์​ลูกชาย​เรคาบ​ผู้​ปกครอง​เขต​เบธฮัคเคเรม เขา​ซ่อมแซม​และ​ติดตั้ง​ประตู สลัก และ​ดาล</verse>
				<verse number="15">ชัลลูม​ลูกชาย​โคลโฮเซห์​ผู้​ปกครอง​เขต​มิสปาห์ ซ่อมแซม​ประตู​น้ำพุ และ​ติด​หลังคา ติด​ประตู สลัก​และ​ดาล และ​ซ่อม​กำแพง​จาก​สระ​สิโลอัม ​ข้าง​อุทยาน​หลวง​ถึง​ขั้น​บันได​จาก​เมือง​ดาวิด</verse>
				<verse number="16">ถัด​จาก​เขา​คือ​เนหะมีย์​ลูกชาย​อัสบูก​ผู้​ปกครอง​เขต​เบธซูร์​ครึ่ง​หนึ่ง สร้าง​ไป​ถึง​จุด​ตรงข้าม​สุสาน​ของ ​ดาวิด​ไป​จน​ถึง​อ่าง​เก็บ​น้ำ​และ​โรง​ทหาร</verse>
				<verse number="17">ถัด​ไป​เป็น​กลุ่ม​คน​เลวี​ใต้​สังกัด​ของ​เรฮูม​ลูกชาย​บานี ข้าง​ๆ เขา​คือ​ฮาชาบิยาห์​ผู้​ปกครอง​เขต​เคอีลาห์​ครึ่ง​หนึ่ง​ซ่อมแซม​ส่วน​ที่​อยู่​ใน​เขต​ของ​เขา</verse>
				<verse number="18">ถัด​จาก​เขา มี​พี่น้อง​ชาว​เลวี​เป็น​ผู้​ซ่อมแซม นำ​โดย​บินนุย ​ลูกชาย​เฮนาดัด​ผู้​ปกครอง​เขต​เคอีลาห์​อีก​ครึ่ง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="19">ถัด​จาก​เขา​คือ​เอเซอร์​ลูกชาย​เยชูอา​ผู้​ปกครอง​ของ​เขต​มิสปาห์ ซ่อม​อีก​ส่วน​จาก​จุด​ที่​หันหน้า​ไป​ทาง​ขึ้น​คลัง​อาวุธ​ถึง​มุม​กำแพง</verse>
				<verse number="20">ถัด​มา​คือ​บารุค​ลูกชาย​ศับบัย​ที่​ซ่อมแซม​อย่าง​แข็งขัน จาก​มุม​กำแพง​ไป​ถึง​ทาง​เข้า​บ้าน​มหา​ปุโรหิต​เอลียาชีบ</verse>
				<verse number="21">ถัด​มา​คือ​เมเรโมท​ลูกชาย​อุรียาห์​ลูก​ของ​ฮักโขส ซ่อม​กำแพง​จาก​ทาง​เข้า​บ้าน​ของ​เอลียาชีบ​ถึง​ริม​สุด​บ้าน</verse>
				<verse number="22">ถัด​มา​ซ่อมแซม​โดย​พวก​ปุโรหิต​จาก​ภูมิภาค​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="23">ถัด​ขึ้น​ไป​เบนยามิน​กับ​หัสชูบ​ซ่อม​ส่วน​หน้า​บ้าน​ของ​เขา ถัด​จาก​นั้น อาซาริยาห์​ลูกชาย​มาอาเสอาห์ ลูก​ของ​อานานิยาห์ ซ่อม​ส่วน​ที่​อยู่​ข้าง​บ้าน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="24">ถัด​ไป​คือ​บินนุย​ลูกชาย​เฮนาดัด ซ่อม​อีก​ส่วน​หนึ่ง​จาก​บ้าน​ของ​อาซาริยาห์​จน​ถึง​มุม​กำแพง</verse>
				<verse number="25">ปาลาล​ลูกชาย​อุซัย​ซ่อม​ส่วน​ที่​อยู่​ตรง​ข้าม​กับ​มุม​กำแพง และ​หอคอย​ที่​ยื่น​จาก​วัง​ชั้น​บน ใกล้​กับ​ลาน​ทหาร​องครักษ์ ถัด​เขา​ไป​คือ​เปดายาห์​ลูกชาย​ปาโรช</verse>
				<verse number="26">และ​พวก​คน​รับใช้​ใน​วิหาร​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​บน​เนิน​เขา​โอเฟล ได้​ซ่อมแซม​จน​ถึง​จุด​ตรงข้าม​ประตู​น้ำ​ไป​ทาง​ตะวันออก​และ​หอคอย​ที่​ยื่น​ออก​มา</verse>
				<verse number="27">ถัด​มา​คือ​ชาว​เทโคอา ได้​ซ่อมแซม​อีก​ช่วง​หนึ่ง จาก​หอคอย​ใหญ่​ที่​ยื่น​ออก​ไป​จน​ถึง​กำแพง​โอเฟล</verse>
				<verse number="28">พวก​ปุโรหิต​ซ่อม​กำแพง​เหนือ​ประตู​ม้า แต่ละ​คน​ซ่อม​ส่วน​ที่​อยู่​หน้า​บ้าน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="29">ถัด​จาก​นั้น​ศาโดก​ลูกชาย​อิมเมอร์​ซ่อม​ส่วน​ที่​อยู่​ตรง​ข้าม​บ้าน​ของ​เขา ถัด​ไป​คือ​เชไมอาห์​ลูกชาย​เชคานิยาห์​ยาม​ประตู​ตะวันออก​เป็น​ผู้​ซ่อมแซม</verse>
				<verse number="30">ถัด​จาก​เขา​คือ​ฮานันยาห์​ลูกชาย​เชเลมิยาห์ ฮานูน​ลูกชาย​คน​ที่​หก​ของ​ศาลาฟ​ซ่อม​อีก​ส่วน​หนึ่ง ถัด​ไป​เมชุลลาม​ลูกชาย​เบเรคิยาห์​ซ่อมแซม​ส่วน​ที่​ตรงข้าม​ที่​พัก​ของ​เขา</verse>
				<verse number="31">ถัด​ไป​มัลคียาห์​ช่าง​ทอง​ซ่อมแซม​ไป​จน​ถึง​เรือน​คน​รับใช้​ใน​วิหาร​และ​เรือน​พ่อค้า ตรง​ข้าม​ประตู​ตรวจตรา​ไป​จน​ถึง​ห้อง​ชั้น​บน​หัว​มุม</verse>
				<verse number="32">ช่าง​ทอง​และ​พ่อค้า​คน​อื่น​ๆ ซ่อม​ส่วน​ที่​อยู่​ระหว่าง​ห้อง​ชั้น​บน​หัวมุม​นี้​ไป​จน​ถึง​ประตู​แกะ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">สันบาลลัท​โกรธ​จัด​เมื่อ​ได้ยิน​ว่า​พวก​เรา​กำลัง​สร้าง​กำแพง​ขึ้น​ใหม่ เขา​สบประมาท​ชาว​ยิว</verse>
				<verse number="2">เขา​ถากถาง​พวก​เรา​ต่อหน้า​เพื่อน​พ้อง​และ​กองทัพ​สะมาเรีย​ว่า “ชาว​ยิว​กระจอก​พวก​นี้​กำลัง​ทำ​อะไร​อยู่ จะ​ซ่อม​กำแพง​หรือ จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​หรือ จะ​สร้าง​เสร็จ​ใน​วัน​เดียว​หรือ จะ​เอา​หิน​ไหม้​ดำ​จาก​กอง​ขยะ​กลับ​มา​ใช้​อีก​หรือ”</verse>
				<verse number="3">โทบียาห์​ชาว​อัมโมน​ซึ่ง​อยู่​ข้าง​ๆ เขา​เอ่ย​ขึ้น​ว่า “ให้​สุนัข​จิ้งจอก​แค่​ตัว​เดียว​ปีน​ขึ้น​ไป กำแพง​ก็​จะ​พัง​ครืน​ลง​มา!”</verse>
				<verse number="4">พระเจ้า​ของ​เรา​ทั้งหลาย โปรด​ฟัง​เรา​เถิด เพราะ​พวก​เรา​ถูก​เย้ยหยัน ขอให้​คำ​ดูถูก​ของ​พวก​เขา​ย้อน​ตก​ใส่​ศีรษะ​เขา​เอง ขอ​ส่ง​พวก​เขา​ไป​เหมือน​ของ​ที่​ถูก​ปล้น​ใน​แผ่นดิน​ที่​เขา​ไป​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="5">ขอ​อย่า​เพิกเฉย​ต่อ​ความ​ผิด​ของ​เขา​หรือ​ลบล้าง​บาป​ของ​เขา​ให้​พ้น​จาก​สายตา​ของ​พระองค์ เพราะ​พวก​เขา​หยาม​หน้า บรรดา​ผู้​สร้าง​กำแพง</verse>
				<verse number="6">ใน​ที่สุด​กำแพง​ก็​เสร็จ​สูง​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​ความ​สูง​เดิม เพราะ​ประชาชน​ทำงาน​อย่าง​สุดใจ</verse>
				<verse number="7">แต่​เมื่อ​สันบาลลัท โทบียาห์ ชาว​อาหรับ ชาว​อัมโมน และ​ชาว​อัชโดด​ได้ยิน​ว่า​งาน​ซ่อมแซม​กำแพง​เมือง​เยรูซาเล็ม​คืบ​หน้า​ไป และ​ช่อง​โหว่​ใน​กำแพง​ก็​ถูก​อุด​หมด​แล้ว พวก​เขา​ก็​โกรธ​จัด</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​คบ​คิด​กัน​จะ​ยก​พวก​มา​สู้​กับ​เยรูซาเล็ม​เพื่อ​ก่อ​ความ​วุ่นวาย</verse>
				<verse number="9">แต่​เรา​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​ของ​เรา และ​ตั้ง​ยาม​ดูแล​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน​เพื่อ​รับ​มือ​กับ​การ​คุกคาม</verse>
				<verse number="10">ขณะ​เดียวกัน​ประชาชน​ใน​ยูดาห์​พูด​ว่า “คน​งาน​หมด​แรง​แล้ว และ​มี​ซาก​ปรักหักพัง​มาก​จน​เรา​ไม่​สามารถ​จะ​สร้าง​กำแพง​ขึ้น​ใหม่​ได้”</verse>
				<verse number="11">ศัตรู​ของ​เรา​ก็​พูด​ว่า “เรา​จะ​ไป​อยู่​ใน​หมู่​พวก​เขา​ก่อน​ที่​เขา​จะ​รู้​ตัว​หรือ​เห็น​เรา พวก​เรา​จะ​ฆ่า​เขา​และ​งาน​จะ​ได้​หยุด​ลง”</verse>
				<verse number="12">และ​ชาว​ยิว​ที่​อาศัย​อยู่​ใกล้​ๆ มา​บอก​เรา​สิบ​กว่า​ครั้ง​ว่า “ไม่​ว่า​พวก​ท่าน​จะ​หัน​ไป​ทาง​ไหน พวก​เขา​ก็​จะ​โจมตี​เรา”</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​วาง​ทหาร​ยาม​จาก​แต่​ละ​ครอบครัว​ไว้​หลัง​กำแพง ตรง​จุด​ต่าง​ๆ ที่​ต่ำ​ที่สุด​ที่​เป็น​ช่อง​โหว่ และ​ให้​ถือ​ดาบ หอก และ​ธนู​ไว้</verse>
				<verse number="14">หลังจาก​ดูแล​ตรวจตรา​แล้ว ข้าพเจ้า​ยืน​ขึ้น​กล่าว​กับ​พวก​ขุนนาง ข้าราชการ และ​ประชาชน​อื่น​ๆ ว่า “อย่า​กลัว​พวก​นั้น จง​ระลึก​ถึง​พระยาห์เวห์​ผู้​ยิ่งใหญ่​และ​น่า​เกรงขาม จง​ต่อสู้​เพื่อ​พี่น้อง ลูกชาย ลูกสาว ภรรยา และ​บ้าน​ของ​ท่าน​เถิด”</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ศัตรู​ของ​เรา​ได้​ข่าว​ว่า​เรา​ล่วงรู้​แผนการ​ของ​เขา​และ​รู้​ว่า​พระเจ้า​ขัดขวาง​เขา เรา​ทุก​คน​กลับ​มา​ที่​กำแพง​เพื่อ​ทำงาน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="16">ตั้งแต่​วัน​นั้น คน​ของ​ข้าพเจ้า​ครึ่ง​หนึ่ง​ทำงาน อีก​ครึ่ง​หนึ่ง​ถือ​หอก โล่ ธนู และ​สวม​เสื้อ​เกราะ พวก​นาย​ทหาร​ยืน​คุ้มกัน​อยู่​หลัง​ชาว​ยูดาห์​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="17">ซึ่ง​ก่อ​กำแพง​อยู่ คน​งาน​ขน​วัสดุ​ทำงาน​ด้วย​มือ​ข้าง​หนึ่ง มือ​อีก​ข้าง​ถือ​อาวุธ</verse>
				<verse number="18">ช่าง​ก่อ​แต่ละ​คน​สะพาย​ดาบ​อยู่​ข้าง​ตัว​ขณะ​ทำงาน ส่วน​คน​เป่า​เขา​สัตว์​อยู่​ข้าง​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้า​จึง​กล่าว​กับ​พวก​ขุนนาง ข้าราชการ และ​ประชาชน​อื่น​ๆ ว่า “งาน​ขยาย​ออก​ไป​มาก และ​พวก​เรา​ก็​อยู่​ห่าง​กัน​ไป​ตลอด​แนว​กำแพง</verse>
				<verse number="20">เมื่อใด​ที่​ท่าน​ได้ยิน​เสียง​เป่า​แตร ให้​รีบ​มา​รวม​ตัว​กับ​พวก​เรา​ที่​นั่น พระเจ้า​ของ​พวก​เรา​จะ​ต่อสู้​เพื่อ​เรา!”</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น​พวก​เรา​จึง​ทำงาน​ต่อ​ไป โดย​มี​คน​ครึ่ง​หนึ่ง​ถือ​หอก​คอย​ระวัง​ภัย​ตั้ง​แต่​รุ่งสาง​จน​ค่ำ​มืด</verse>
				<verse number="22">เวลา​นั้น​ข้าพเจ้า​บอก​กับ​ประชาชน​ด้วย​ว่า “ให้​ทุก​คน​กับ​ผู้​ช่วย​ของ​เขา​มา​ค้าง​คืน​ใน​เยรูซาเล็ม เพื่อ​จะ​ได้​เฝ้า​ยาม​ตอน​กลางคืน และ​ทำ​งาน​ตอน​กลางวัน”</verse>
				<verse number="23">ไม่ว่า​ข้าพเจ้า​หรือ​พี่น้อง คน​ของ​ข้าพเจ้า​หรือ​ยาม​ที่​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า ไม่​มี​ใคร​ถอด​เสื้อผ้า​เลย และ​ทุก​คน​มี​อาวุธ​ติด​ตัว​ตลอด​เวลา ไม่​เว้น​แม้​เวลา​ไป​เอา​น้ำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">พวก​ผู้ชาย​กับ​ภรรยา​ก็​โวยวาย​กับ​เพื่อน​ชาว​ยิว​กัน​ใหญ่</verse>
				<verse number="2">บาง​คน​พูด​ว่า “พวก​เรา​รวม​ทั้ง​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​เรา​มี​จำนวน​มาก เรา​ต้อง​ขวนขวาย​หา​อาหาร​เพื่อ​จะ​มี​ข้าว​กิน​ประทัง​ชีวิต”</verse>
				<verse number="3">บาง​คน​ก็​พูด​ว่า “เรา​ต้อง​จำนอง​บ้าน ที่นา และ​สวน​องุ่น เพื่อ​แลก​เมล็ด​ข้าว​ใน​ช่วง​กันดาร​อาหาร”</verse>
				<verse number="4">บาง​คน​ก็​ยัง​พูด​ว่า “เรา​ต้อง​กู้​ยืม​เงิน​เพื่อ​เสีย​ภาษี​ที่นา​และ​สวน​องุ่น​ให้​กษัตริย์</verse>
				<verse number="5">ถึง​แม้ว่า​เรา​จะ​เป็น​เลือด​เนื้อ​เชื้อ​ไข​เดียวกัน​กับ​เพื่อน​ชาว​ยิว​ของ​เรา และ​ถึง​แม้​ลูก​ของ​เรา​ก็​ดี​พอ​ๆ กับ​ลูก​ของ​พวก​เขา แต่​เรา​ต้อง​ให้​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​เรา​เป็น​ทาส ลูกสาว​ของ​เรา​บาง​คน​กลาย​เป็น​ทาส​โดย​ที่​เรา​ไม่​มี​ทาง​ไถ่​ตัว​คืน เพราะ​เรือกสวน​ไร่นา​ของ​เรา​ตก​เป็น​ของ​คน​อื่น​แล้ว”</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​โกรธ​มาก​ที่​ได้ยิน​เช่น​นี้</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ใคร่ครวญ​เรื่อง​นี้​แล้ว ข้าพเจ้า​ก็​ต่อว่า​ขุนนาง​และ​ข้าราชบริพาร​ว่า “พวก​ท่าน​คิด​ดอกเบี้ย​กับ​ประชาชน​ของ​ตนเอง!” ข้าพเจ้า​จึง​เรียก​ประชุม​ใหญ่​เพื่อ​จัดการ​กับ​คน​พวก​นี้</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “เรา​ต้อง​ทำ​ทุก​วิถีทาง​เพื่อ​ไถ่​เพื่อน​ชาว​ยิว​ของ​เรา​ที่​ถูก​ขาย​ให้​คน​ต่าง​ชาติ​กลับ​คืน​มา แต่​นี่​พวก​ท่าน​กลับ​ขาย​ประชาชน​ของ​ตัวเอง เพียง​เพื่อ​ให้​พวก​เขา​ถูก​ขาย​กลับ​มา​ให้​เรา!” คน​เหล่า​นั้น​ก็​นิ่ง​เงียบ​พูด​อะไร​ไม่​ออก</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​จึง​พูด​ต่อไป​ว่า “สิ่ง​ที่​พวก​ท่าน​ทำ​อยู่​นี้​ไม่​ถูกต้อง ท่าน​ควร​จะ​ดำเนิน​ชีวิต​ด้วย​ความ​ยำเกรง​พระเจ้า​ของ​พวก​เรา​ไม่​ใช่​หรือ จะ​ได้​ไม่​เป็น​ที่​ตำหนิ​ติเตียน​ของ​ศัตรู​ต่าง​ชาติ</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​กับ​พี่น้อง และ​คน​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​ให้​คน​ยืม​เงิน ยืม​ข้าว จง​เลิก​คิด​ดอกเบี้ย​อย่าง​นี้!</verse>
				<verse number="11">จง​คืน​ที่นา สวน​องุ่น สวน​มะกอก และ​บ้านเรือน​ให้​เขา​ทันที ทั้ง​ดอกเบี้ย​ที่​ท่าน​เก็บ ไม่ว่า​จะ​เป็น​หนึ่ง​เปอร์เซ็นต์​ของ​เงิน ข้าว เหล้า​องุ่น​ใหม่ หรือ​น้ำมัน​มะกอก”</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “เรา​จะ​คืน​ให้​และ​จะ​ไม่​เรียกร้อง​สิ่งใด​จาก​พวก​เขา​อีก เรา​จะ​ทำ​ตาม​ที่​ท่าน​บอก” ข้าพเจ้า​จึง​เรียก​บรรดา​ปุโรหิต​มา และ​ให้​ขุนนาง​และ​ข้าราชการ​เหล่า​นี้​สาบาน​ว่า​จะ​ทำ​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ข้าพเจ้า​ยัง​สะบัด​ชาย​เสื้อ​คลุม​ของ​ข้าพเจ้า​และ​ลั่น​วาจา​ว่า “ใคร​ไม่​รักษา​คำ​สัญญา​นี้ ขอให้​พระเจ้า​สลัด​บ้าน​และ​ทรัพย์สิน​ของ​พวก​เขา​ออก​ไป​อย่าง​นี้ ให้​เขา​ถูก​สลัด​ออก​ไป​จน​หมด​ตัว!” แล้ว​ประชาชน​ทั้งหมด​ขานรับ​ว่า “อาเมน” และ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ คน​ทั้งหลาย​ก็​ทำ​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="14">ยิ่ง​ไป​กว่า​นั้น ตลอด​สิบสอง​ปี​ที่​ข้าพเจ้า​เป็น​ผู้​ว่า​การ​ยูดาห์ ตั้งแต่​ปี​ที่​ยี่สิบ​ถึง​ปี​ที่​สาม​สิบ​สอง​แห่ง​รัชกาล​กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส ตัว​ข้าพเจ้า​หรือ​พี่น้อง​ไม่​ได้รับ​ส่วน​แบ่ง​อาหาร​ของ​ผู้​ว่า​การ​เลย</verse>
				<verse number="15">ผู้​ว่า​การ​คน​อื่น​ๆ ก่อนหน้า​ข้าพเจ้า​ได้​เบียดเบียน​ประชาชน เรียกร้อง​เอา​เงิน​หนัก 40 เชเขล นอกเหนือ​จาก​อาหาร​และ​เหล้า​องุ่น ลูกน้อง​ก็​วาง​อำนาจ​เหนือ​ประชาชน แต่​ข้าพเจ้า​ยำเกรง​พระเจ้า​จึง​ไม่​ทำ​เช่น​นั้น</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​กลับ​ทุ่มเท​ให้​กับ​งาน​สร้าง​กำแพง คน​ทั้งหมด​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​ชุมนุม​กัน​อยู่​ที่​นั่น​เพื่อ​ทำงาน เรา ไม่ได้​คิด​หา​จับจอง​ที่ดิน</verse>
				<verse number="17">ยิ่ง​กว่า​นั้น มี​คน​ยิว​และ​เจ้าหน้าที่​รวม 150 คน​ร่วม​โต๊ะ​กับ​ข้าพเจ้า​เป็น​ประจำ นอก​เหนือ​จาก​คน​จาก​ชนชาติ​ต่าง​ๆ โดย​รอบ​ที่​มา​หา​พวก​เรา</verse>
				<verse number="18">แต่ละ​วัน​ต้อง​จัดเตรียม​วัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว แกะ​อ้วน​หก​ตัว และ​เป็ด​ไก่​จำนวน​หนึ่ง​ให้​ข้าพเจ้า และ​ทุก​สิบ​วัน​มี​เหล้า​องุ่น​ทุก​ชนิด​มากมาย แต่​ข้าพเจ้า​ก็​ไม่​เคย​เรียกร้อง​ส่วน​แบ่ง​อาหาร​ของ​ผู้​ว่า​การ​จาก​ประชาชน เพราะ​พวก​เขา​เอง​ก็​เดือดร้อน​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="19">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​ระลึก​ถึง​ข้าพเจ้า​ด้วย​ความ​โปรดปราน สำหรับ​ทุก​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​เพื่อ​คน​เหล่า​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">เมื่อ​สันบาลลัท โทบียาห์ เกเชม​ชาว​อาหรับ และ​ศัตรู​อื่น​ๆ ของ​เรา​ได้​ข่าว​ว่า​ข้าพเจ้า​สร้าง​กำแพง​เสร็จ และ​ไม่​มี​ช่อง​โหว่​เหลือ​เลย แม้ว่า​ข้าพเจ้า​ยัง​ไม่​ได้​ติดตั้ง​ประตู</verse>
				<verse number="2">สันบาลลัท​กับ​เกเชม​ก็​ส่ง​จดหมาย​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า “ขอ​เชิญ​ท่าน​มา​พบ​พวก​เรา​ที่​หมู่บ้าน​แห่ง​หนึ่ง ​ใน​เขต​ที่​ราบ​โอโน” แต่​พวก​เขา​กำลัง​คบ​คิด​กัน​จะ​ทำร้าย​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​จึง​ส่ง​ผู้​ส่ง​สาส์น​ไป​ตอบ​พวก​เขา​ว่า “ข้าพเจ้า​กำลัง​ทำงาน​ใหญ่ และ​ลง​ไป​หา​พวก​ท่าน​ไม่​ได้ ทำไม​งาน​จะ​ต้อง​ชะงัก​ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​ทิ้ง​งาน​ไป​หา​ท่าน”</verse>
				<verse number="4">เขา​ส่ง​ข้อความ​อย่าง​เดียวกัน​มา​ถึง​สี่​ครั้ง ข้าพเจ้า​ก็​ตอบ​กลับ​อย่าง​เดิม​ทุก​ครั้ง</verse>
				<verse number="5">ครั้ง​ที่​ห้า สันบาลลัท​ส่ง​คน​รับใช้​มา​หา​ข้าพเจ้า ให้​ถือ​จดหมาย​เปิด​ผนึก​มา</verse>
				<verse number="6">ความ​ว่า “ชนชาติ​ต่าง​ๆ ลือ​กัน​เกี่ยวกับ​พวก​ท่าน และ​เกเชม ​ก็​บอก​ว่า​เป็น​ความ​จริง เขา​ลือ​กัน​ว่า​ท่าน​กับ​ชาว​ยิว​กำลัง​วาง​แผน​กบฏ ดังนั้น​ท่าน​จึง​สร้าง​กำแพง​ขึ้น ยิ่ง​กว่า​นั้น​ยัง​ลือ​ว่า ท่าน​จะ​เป็น​กษัตริย์​ของ​คน​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ถึง​กับ​แต่งตั้ง​ผู้​เผย​พระวจนะ​ให้​ประกาศ​เรื่อง​ของ​ตัวเอง​ที่​เยรูซาเล็ม​ว่า ‘มี​กษัตริย์​อยู่​ใน​ยูดาห์!’ เรื่อง​นี้​จะ​ต้อง​กลับ​ไป​รายงาน​ต่อ​กษัตริย์ ดังนั้น​เรา​มา​พบ​กัน​ดี​กว่า”</verse>
				<verse number="8">คำตอบ​จาก​ข้าพเจ้า​คือ “เรื่อง​ที่​ท่าน​กล่าว​มา​ทั้งหมด​นั้น​ไม่​มี​มูล​ความ​จริง​เลย ท่าน​กุ​ขึ้น​มา​เอง​ทั้ง​นั้น”</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​พยายาม​ข่มขวัญ​เรา คิด​ว่า “มือ​ของ​พวก​นั้น​จะ​ล้า​เกิน​กว่า​จะ​ทำงาน และ​งาน​ก็​จะ​ไม่​สำเร็จ” แต่​ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​ว่า “บัดนี้​ขอ​เพิ่ม​กำลัง​ให้​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="10">วัน​หนึ่ง​ข้าพเจ้า​ไป​ที่​บ้าน​ของ​เชไมอาห์​ลูก​ชาย​เดไลยาห์​ลูก​ของ​เมเหทาเบล เขา​เก็บ​ตัว​อยู่​ใน​บ้าน เขา​พูด​ว่า “ให้​เรา​ไป​พบ​กัน​ที่​บ้าน​ของ​พระเจ้า​คือ​ภายใน​วิหาร​และ​ปิด​ประตู​เสีย เพราะ​ตอน​กลางคืน​พวก​เขา​จะ​บุก​มา​ฆ่า​ท่าน”</verse>
				<verse number="11">แต่​ข้าพเจ้า​ตอบ​ว่า “คน​อย่าง​ข้าพเจ้า​มี​หรือ​จะ​หนี คน​อย่าง​ข้าพเจ้า​หรือ​จะ​หนี​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​เพื่อ​เอา​ชีวิต​รอด ข้าพเจ้า​ไม่​ไป!”</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​ตระหนัก​ว่า​พระเจ้า​ไม่​ได้​ส่ง​เขา​มา แต่​ที่​เขา​เผย​พระวจนะ​ต่อต้าน​ข้าพเจ้า เพราะ​โทบียาห์​กับ​สันบาลลัท​จ้าง​เขา</verse>
				<verse number="13">ให้​มา​ข่มขวัญ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ได้​ทำ​บาป​โดย​หนี​เข้า​ไป​ใน​วิหาร แล้ว​พวก​เขา​จะ​ได้​ทำลาย​ชื่อ​เสียง​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="14">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​จดจำ​การ​กระทำ​ของ​โทบียาห์​กับ​สันบาลลัท ขอ​จดจำ​ผู้​เผย​พระวจนะ​โนอัดยาห์ และ​ที่​เธอ​กับ​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​อื่น​ๆ ที่​เหลือ​ว่า​พยายาม​ข่มขู่​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="15">ใน​ที่สุด​กำแพง​ก็​เสร็จ​ใน​วันที่​ยี่สิบ​ห้า​เดือน​เอลูล ใช้​เวลา​เพียง 52 วัน</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​พวก​ศัตรู​ของ​เรา​ได้ยิน​เรื่อง​นี้ ชนชาติ​โดย​รอบ​ก็​กลัว​และ​เสีย​ขวัญ เพราะ​ตระหนัก​ว่า​งาน​นี้​สำเร็จ​ได้​ด้วย​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="17">ใน​ช่วง​นั้น​มี​จดหมาย​โต้ตอบ​ไป​มา​หลาย​ฉบับ​ระหว่าง​โทบียาห์​กับ​พวก​ขุนนาง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="18">หลาย​คน​ใน​ยูดาห์​ร่วม​สัตย์​สาบาน​กับ​โทบียาห์ เพราะ​เขา​เป็น​ลูกเขย​ของ​เชคานิยาห์​ลูกชาย​อาราห์ และ​เยโฮฮานัน​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​แต่งงาน​กับ​ลูกสาว​ของ​เมชุลลาม​ลูก​ชาย​เบเรคิยาห์</verse>
				<verse number="19">มิหนำซ้ำ พวก​เขา​พร่ำ​บอก​ข้าพเจ้า​ถึง​คุณ​งาม​ความ​ดี​ของ​โทบียาห์ แล้ว​เอา​คำ​พูด​ของ​ข้าพเจ้า​ไป​บอก​เขา และ​โทบียาห์​ก็​ส่ง​จดหมาย​หลาย​ฉบับ​มา​ข่มขู่​ข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">หลังจาก​ที่​ก่อ​กำแพง​เสร็จ​แล้ว ข้าพเจ้า​ก็​ติดตั้ง​ประตู และ​แต่งตั้ง​ยาม​เฝ้า​ประตู คณะ​นัก​ดนตรี และ​คน​เลวี</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​มอบหมาย​ให้​ฮานานี​พี่น้อง​ของ​ข้าพเจ้า​กับ​ฮานันยาห์​ผู้​สั่งการ​ป้อม​ร่วม​กัน​ดูแล​เยรูซาเล็ม เพราะ​เขา​เป็น​คน​ซื่อสัตย์​สุจริต​และ​ยำเกรง​พระเจ้า​มาก​กว่า​คน​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “อย่า​เปิด​ประตู​เยรูซาเล็ม​จนกว่า​แดด​จะ​ร้อน และ​ขณะ​ที่​ยาม​เฝ้า​ประตู​ประจำการ​อยู่​ให้​ปิด​ประตู​ลั่นดาล ทั้ง​ให้​แต่งตั้ง​ชาว​เมือง​เยรูซาเล็ม​เป็น​ยาม โดย​ให้​บาง​คน​ดูแล​ประจำ​ที่​ของ​ตน และ​บาง​คน​ดูแล​บริเวณ​ใกล้​บ้าน​ของ​ตน”</verse>
				<verse number="4">ใน​เวลา​นั้น​กรุง​เยรูซาเล็ม​กว้างขวาง​ใหญ่โต แต่​จำนวน​ประชาชน​น้อย บ้านเรือน​ก็​ยัง​ไม่ได้​สร้าง​ขึ้น​ใหม่</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น​พระเจ้า​จึง​ดลใจ​ข้าพเจ้า​ให้​เรียก​ขุนนาง เจ้าหน้าที่ พร้อม​ทั้ง​ราษฎร​ทั่วไป​ให้​มา​ชุมนุม​เพื่อ​ลง​ทะเบียน​ตาม​ครอบครัว ข้าพเจ้า​พบ​บันทึก​ลำดับ​วงศ์​ตระกูล​ของ​บรรดา​ผู้​ที่​กลับ​มา​ยัง​ยูดาห์​เป็น​พวก​แรก ซึ่ง​มี​ใจ​ความ​ว่า</verse>
				<verse number="6">ต่อไป​นี้​เป็น​รายชื่อ​ผู้​ที่​กลับ​มา​หลังจาก​ที่​ถูก​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​กวาดต้อน​ไป​เป็น​เชลย (พวก​เขา​กลับ​มา​บ้าน​เกิด​ของ​ตน​ใน​เยรูซาเล็ม​และ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="7">พร้อม​กับ​เศรุบบาเบล เยชูอา เนหะมีย์ อาซาริยาห์ ราอามิยาห์ นาหะมานี โมรเดคัย บิลชาน มิสเปเรท บิกวัย เนฮูม และ​บาอานาห์) จำนวน​ประชาชน​อิสราเอล​ได้แก่</verse>
				<verse number="8">เชื้อสาย ของ​ปาโรช</verse>
				<verse number="9">ของ​เชฟาทิยาห์</verse>
				<verse number="10">ของ​อาราห์</verse>
				<verse number="11">ของ​ปาหัทโมอับ (ทาง​สาย​เยชูอา​และ​โยอาบ)</verse>
				<verse number="12">ของ​เอลาม</verse>
				<verse number="13">ของ​ศัทธู</verse>
				<verse number="14">ของ​ศักคัย</verse>
				<verse number="15">ของ​บินนุย</verse>
				<verse number="16">ของ​เบบัย</verse>
				<verse number="17">ของ​อัสกาด</verse>
				<verse number="18">ของ​อาโดนีคัม</verse>
				<verse number="19">ของ​บิกวัย</verse>
				<verse number="20">ของ​อาดีน</verse>
				<verse number="21">ของ​อาเทอร์ (ทาง​สาย​เฮเซคียาห์)</verse>
				<verse number="22">ของ​ฮาชูม</verse>
				<verse number="23">ของ​เบไซ</verse>
				<verse number="24">ของ​ฮาริฟ</verse>
				<verse number="25">ของ​กิเบโอน</verse>
				<verse number="26">ชาย ชาว​เบธเลเฮม และ​ชาว​เนโทฟาห์</verse>
				<verse number="27">ชาว​อานาโธท</verse>
				<verse number="28">ชาว​เบธอัสมาเวท</verse>
				<verse number="29">ชาว​คีริยาทเยอาริม ชาว​เคฟีราห์ และ​ชาว​เบเอโรท</verse>
				<verse number="30">ชาว​รามาห์​และ​ชาว​เกบา</verse>
				<verse number="31">ชาว​มิคมาช</verse>
				<verse number="32">ชาว​เบธเอล​และ​ชาว​อัย</verse>
				<verse number="33">ชาว​เนโบ​อีก​พวก​หนึ่ง</verse>
				<verse number="34">ชาว​เอลาม​อีก​พวก​หนึ่ง</verse>
				<verse number="35">ชาว​ฮาริม</verse>
				<verse number="36">ชาว​เยรีโค</verse>
				<verse number="37">ชาว​โลด ชาว​ฮาดิด และ​ชาว​โอโน</verse>
				<verse number="38">ชาว​เสนาอาห์</verse>
				<verse number="39">ปุโรหิต​ได้แก่ เชื้อสาย ของ​เยดายาห์ (ทาง​สาย​ครอบครัว​ของ​เยชูอา)</verse>
				<verse number="40">ของ​อิมเมอร์</verse>
				<verse number="41">ของ​ปาชเฮอร์</verse>
				<verse number="42">ของ​ฮาริม</verse>
				<verse number="43">คน​เลวี​ได้แก่ เชื้อสาย​ของ​เยชูอา (ทาง​สาย​ขัดมีเอล จาก​สาย​โฮดาวิยาห์)</verse>
				<verse number="44">คณะ​นัก​ร้อง​ได้แก่ เชื้อสาย​ของ​อาสาฟ</verse>
				<verse number="45">ยาม​เฝ้า​ประตู​วิหาร​ได้แก่ เชื้อสาย​ของ ชัลลูม อาเทอร์ ทัลโมน อักขูบ ฮาทิทา และ​โชบัย</verse>
				<verse number="46">คน​รับใช้​ใน​วิหาร​ได้แก่ เชื้อสาย​ของ ศีหะ ฮาสูฟา ทับบาโอท</verse>
				<verse number="47">เคโรส สีอา พาโดน</verse>
				<verse number="48">เลบานาห์ ฮากาบาห์ ชัลมัย</verse>
				<verse number="49">ฮานัน กิดเดล กาฮาร์</verse>
				<verse number="50">เรอายาห์ เรซีน เนโคดา</verse>
				<verse number="51">กัสซาม อุสซา ปาเสอาห์</verse>
				<verse number="52">เบสัย เมอูนิม เนฟัสสิม</verse>
				<verse number="53">บัคบูค ฮาคูฟา ฮารฮูร์</verse>
				<verse number="54">บัสลูท เมหิดา ฮารชา</verse>
				<verse number="55">บารโขส สิเสรา เทมาห์</verse>
				<verse number="56">เนซิยาห์ และ​ฮาทิฟา</verse>
				<verse number="57">เชื้อสาย​คน​รับใช้​ของ​โซโลมอน​ได้แก่ เชื้อสาย​ของ โสทัย โสเฟเรท เปรีดา</verse>
				<verse number="58">ยาอาลา ดารโคน กิดเดล</verse>
				<verse number="59">เชฟาทิยาห์ ฮัททิล โปเคเรทหัสเซบาอิม และ​อาโมน</verse>
				<verse number="60">คน​รับใช้​ใน​วิหาร​และ​เชื้อสาย​ของ​คน​รับใช้​ของ​โซโลมอน​มี</verse>
				<verse number="61">อีก​กลุ่ม​หนึ่ง​เดินทาง​มา​จาก​เมือง​เทลเมลาห์ เทลหารชา เครูบ อัดโดน และ​อิมเมอร์ แต่​พวก​เขา​ไม่​มี​หลักฐาน​ว่า​ครอบครัว​ของ​พวก​เขา​สืบ​เชื้อสาย​จาก​อิสราเอล ได้แก่</verse>
				<verse number="62">เชื้อสาย​ของ​เดไลยาห์ โทบียาห์ และ​เนโคดา รวม</verse>
				<verse number="63">และ​จาก​พวก​ปุโรหิต ได้แก่ เชื้อสาย​ของ โฮบายาห์ ฮักโขส และ​บารซิลลัย (ซึ่ง​แต่งงาน​กับ​ลูกสาว​คน​หนึ่ง​ของ​บารซิลลัย​ชาว​กิเลอาด และ​ได้​ชื่อ​ตาม​นั้น)</verse>
				<verse number="64">คน​เหล่า​นี้​ได้​ค้นหา​บันทึก​ครอบครัว​ของ​ตน แต่​ไม่​พบ จึง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​กลุ่ม​ปุโรหิต​เพราะ​ถือ​ว่า​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="65">ฉะนั้น​ผู้​ว่า​การ​จึง​สั่ง​ห้าม​พวก​เขา​กิน​อาหาร​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​จนกว่า​จะ​มี​ปุโรหิต​ถาม​เรื่อง​นี้​กับ​อูริม​และ​ทูมมิม</verse>
				<verse number="66">คน​กลุ่ม​นี้​มี​ทั้งหมด 42,360 คน</verse>
				<verse number="67">ไม่​รวม​ทาส​ชาย​หญิง 7,337 คน และ​คณะ​นัก​ร้อง​ชาย​หญิง 245 คน</verse>
				<verse number="68">พวก​เขา​มี​ม้า 736 ตัว ล่อ 245 ตัว</verse>
				<verse number="69">อูฐ 435 ตัว และ​ลา 6,720 ตัว</verse>
				<verse number="70">หัวหน้า​ครอบครัว​บาง​คน​ร่วม​ถวาย​เพื่อ​งาน​นี้ ผู้ว่าการ​มอบ​ทองคำ​หนัก 1,000 ดาริค ชาม 50 ใบ เสื้อผ้า​สำหรับ​ปุโรหิต 530 ชุด</verse>
				<verse number="71">หัวหน้า​ครอบครัว​บาง​คน​มอบ​ทองคำ​หนัก กิโลกรัม เงิน​หนัก 2,200 มินา ให้​คลัง​สำหรับ​งาน​นี้</verse>
				<verse number="72">ส่วน​ประชาชน​ที่​เหลือ​มอบ​ทองคำ​หนัก 20,000 ดาริค เงิน​หนัก 2,000 มินา และ​เครื่อง​แต่ง​กาย​ปุโรหิต 67 ชุด</verse>
				<verse number="73">ปุโรหิต คน​เลวี ยาม​เฝ้า​ประตู​วิหาร คณะ​นัก​ดนตรี คน​รับใช้​ใน​วิหาร พร้อม​กับ​ประชาชน​บาง​คน​และ​ชาว​อิสราเอล​ที่​เหลือ ได้​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ใน​เมือง​ของ​ตน เมื่อ​ถึง​เดือน​ที่​เจ็ด ชาว​อิสราเอล​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ใน​เมือง​ของ​ตน​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ประชาชน​ทั้งหมด​ได้​รวม​ตัว​กัน​ที่​ลาน​หน้า​ประตู​น้ำ พวก​เขา​บอก​เอสรา​ผู้​เป็น​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​ให้​นำ​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​ให้​คน​อิสราเอล​ออก​มา</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น ใน​วันที่​หนึ่ง​เดือน​ที่​เจ็ด ปุโรหิต​เอสรา​จึง​นำ​ม้วน​กฎ​บัญญัติ​มา​ต่อหน้า​คน​ทั้งหมด ที่​มี​ทั้ง​ชาย​หญิง​และ​ทุก​คน​ที่​ฟัง​เข้าใจ​ได้</verse>
				<verse number="3">เอสรา​อ่าน​กฎ​บัญญัติ​นั้น​เสียง​ดัง ตั้งแต่​เช้าตรู่​จน​ถึง​เที่ยง​ที่​หน้า​ลาน​หน้า​ประตู​น้ำ ต่อหน้า​ชาย​หญิง​และ​ทุก​คน​ที่​ฟัง​เข้าใจ และ​ประชาชน​ก็​ตั้งใจ​ฟัง​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="4">ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​เอสรา​ยืน​อยู่​บน​เวที​ไม้​ที่​ทำ​ขึ้น​เพื่อ​โอกาส​นี้ คน​ที่​ยืน​ทาง​ขวา​ของ​เขา ได้แก่ มัททีธิยาห์ เชมา อานายาห์ อุรียาห์ ฮิลคียาห์ และ​มาอาเสอาห์ ทาง​ซ้าย​ได้แก่ เปดายาห์ มิชาเอล มัลคียาห์ ฮาชูม ฮัชบัดดานาห์ เศคาริยาห์ และ​เมชุลลาม</verse>
				<verse number="5">เอสรา​เปิด​หนังสือ ทุก​คน​มอง​เห็น​เขา​เพราะ​เขา​ยืน​อยู่​สูง​กว่า และ​เมื่อ​เขา​คลี่​หนังสือ​ม้วน​ออก ประชาชน​ทุก​คน​ก็​ยืน​ขึ้น</verse>
				<verse number="6">เอสรา​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้​ยิ่งใหญ่ และ​ประชาชน​ทั้งหมด​ชูมือ​ขึ้น​ขานรับ​ว่า “อาเมน! อาเมน!” แล้ว​ก้ม​กราบ​ซบ​หน้า​ลง​กับ​พื้น​นมัสการ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">คน​เลวี​ได้แก่ เยชูอา บานี เชเรบิยาห์ ยามีน อักขูบ ชับเบธัย โฮดียาห์ มาอาเสอาห์ เคลิทา อาซาริยาห์ โยซาบาด ฮานัน และ​เปไลยาห์ สอน​กฎ​บัญญัติ​กับ​ประชาชน​ที่​ยืน​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​อ่าน​จาก​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า​อย่าง​ชัดเจน และ​อธิบาย​ความหมาย​เพื่อ​ให้​ประชาชน​เข้าใจ​สิ่ง​ที่​อ่าน</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ประชาชน​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ใน​กฎ​บัญญัติ​ก็​ร้องไห้ ผู้​ว่า​การ​เนหะมีย์ ปุโรหิต​และ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​เอสรา และ​คน​เลวี​ซึ่ง​กำลัง​สอน​ประชาชน จึง​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “วัน​นี้​เป็น​วัน​บริสุทธิ์​สำหรับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน อย่า​ร้องไห้​หรือ​คร่ำครวญ​เลย”</verse>
				<verse number="10">เนหะมีย์​กล่าว​ว่า “จง​ไป​กิน​อาหาร​อย่าง​ดี​และ​ดื่ม​น้ำ​หวาน​ให้​สำราญ และ​แบ่ง​ให้​กับ​คน​ที่​ไม่​ได้​เตรียม​อะไร​มา วัน​นี้​เป็น​วัน​ฉลอง​เพื่อ​ถวาย​เกียรติ​แด่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา อย่า​โศกเศร้า​หม่น​หมอง เพราะ​ความ​ชื่นบาน​ใน​พระยาห์เวห์​เป็น​กำลัง​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="11">คน​เลวี​ทำ​ให้​ประชาชน​สงบ​ลง โดย​กล่าว​ว่า “จง​นิ่ง​เสีย วัน​นี้​เป็น​วัน​บริสุทธิ์ อย่า​โศกเศร้า​เลย”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ประชาชน​จึง​ออก​ไป​กิน​และ​ดื่ม แบ่งปัน​อาหาร และ​เฉลิมฉลอง​ด้วย​ความ​ยินดี​อย่าง​ยิ่ง เพราะ​ตอน​นี้​พวก​เขา​เข้าใจ​ถ้อยคำ​ที่​ได้​ฟัง​นั้น​แล้ว</verse>
				<verse number="13">ใน​วันที่​สอง​ของ​เดือน หัวหน้า​ครอบครัว​ทั้งหมด พร้อม​ด้วย​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี​มา​ล้อม​วง​กัน​รอบ​อาจารย์​เอสรา เพื่อ​ตั้งใจ​ฟัง​ถ้อยคำ​ใน​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​พบ​ข้อความ​ใน​กฎ​บัญญัติ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ผ่าน​ทาง​โมเสส​ว่า ให้​ชาว​อิสราเอล​อาศัย​ใน​ที่​พัก​ชั่วคราว​ตลอด​เทศกาล​ใน​เดือน​ที่​เจ็ด</verse>
				<verse number="15">และ​พวก​เขา​เห็น​ว่า ควร​ประกาศ​เรื่อง​นี้​ไป​ทั่ว​ทุก​เมือง​และ​ใน​เยรูซาเล็ม​ว่า “จง​ออก​ไป​ที่​เนิน​เขา แล้ว​นำ​กิ่ง​จาก​ต้น​มะกอก ต้น​มะกอก​ป่า และ​ไม้​พุ่ม​น้ำมัน​เขียว ใบ​อินทผลัม และ​ไม้​ใบ​ดก​อื่น​ๆ เพื่อ​สร้าง​เพิง​ชั่วคราว” ตาม​ที่​บันทึก​ไว้</verse>
				<verse number="16">ประชาชน​จึง​ออก​ไป​เก็บ​กิ่งไม้​มา​สร้าง​ที่​พัก​ชั่วคราว บน​ดาดฟ้า​บ้าน​และ​ใน​ลาน​บ้าน​ของ​ตน ลาน​บ้าน​ของ​พระเจ้า ลาน​ข้าง​ประตู​น้ำ และ​ลาน​ข้าง​ประตู​เอฟราอิม</verse>
				<verse number="17">ประชาชน​ทั้งหมด​ที่​กลับ​มา​จาก​การ​เป็น​เชลย​สร้าง​ที่​พัก​ชั่วคราว และ​อาศัย​อยู่​ใน​นั้น ชาว​อิสราเอล​ไม่​ได้​เฉลิมฉลอง​กัน​อย่าง​นี้​เลย ตั้งแต่​สมัย​โยชูวา​ลูกชาย​นูน​จน​กระทั่ง​ถึง​วัน​นั้น และ​พวก​เขา​ชื่นชม​ยินดี​อย่าง​ยิ่ง</verse>
				<verse number="18">เอสรา​อ่าน​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า​ทุก​วัน​ตลอด​เทศกาล พวก​เขา​เฉลิมฉลอง​เทศกาล​กัน​เจ็ด​วัน และ​ใน​วันที่​แปด​มี​การ​ประชุม​ตาม​กฎ​ที่​กำหนด​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ใน​วันที่​ยี่สิบ​สี่​ของ​เดือน​เดียว​กัน ชาว​อิสราเอล​มา​ชุมนุม​กัน ถือ​อดอาหาร สวม​เสื้อผ้า​กระสอบ และ​โปรย​ฝุ่น​บน​ศีรษะ</verse>
				<verse number="2">ลูกหลาน​ชาว​อิสราเอล​ได้​แยก​ตัว​ออก​จาก​ชาว​ต่าง​ชาติ​ทั้งปวง พวก​เขา​ยืน​ประจำ​ที่​และ​สารภาพ​บาป​ของ​ตน และ​บาป​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​ยืน​อยู่​กับ​ที่​และ​อ่าน​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา​เป็น​เวลา​สาม​ชั่วโมง และ​อีก​สาม​ชั่วโมง​สารภาพ​บาป​และ​นมัสการ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="4">คน​เลวี​บาง​คน​ได้แก่ เยชูอา บานี ขัดมีเอล เชบานิยาห์ บุนนี เชเรบิยาห์ บานี และ​เคนานี ยืน​อยู่​บน​บันได​สำหรับ​คน​เลวี พวก​เขา​ร้อง​ด้วย​เสียง​ดัง​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="5">และ​คน​เลวี​ได้แก่ เยชูอา ขัดมีเอล บานี ฮาชับเนยาห์ เชเรบิยาห์ โฮดียาห์ เชบานิยาห์ และ​เปธาหิยาห์ กล่าว​ว่า “จง​ยืน​ขึ้น​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ผู้​ดำรง​อยู่​ตั้งแต่​นิรันดร์​กาล​จน​นิรันดร์​กาล ขอ​สรรเสริญ​นาม​อัน​สูง​ส่ง​ของ​พระองค์ ขอให้​เป็น​ที่​ยกย่อง​เหนือ​คำ​อวยพร​และ​การ​สรรเสริญ​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ผู้​เดียว​เป็น​พระยาห์เวห์ พระองค์​สร้าง​ฟ้า​สวรรค์ สร้าง​แม้กระทั่ง​ฟ้า​สวรรค์​สูงสุด​และ​ดาว​ทั้งปวง​ใน​ฟาก​ฟ้า สร้าง​แผ่นดิน​โลก ท้อง​ทะเล และ​ทุก​สิ่ง​ใน​นั้น พระองค์​มอบ​ชีวิต​แก่​ทุก​สิ่ง และ​ชาว​สวรรค์​นมัสการ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">พระองค์​เป็น​พระเจ้า​พระยาห์เวห์ ผู้​เลือก​สรร​อับราม​และ​นำ​เขา​ออก​มา​จาก​เมือง​เออร์​ของ​ชาว​เคลเดีย​และ​มอบ​นาม​แก่​เขา​ว่า​อับราฮัม</verse>
				<verse number="8">พระองค์​เห็นว่า​เขา​มี​ใจ​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระองค์ และ​ทำ​พันธสัญญา​กับ​เขา​ว่า​จะ​มอบ​ดินแดน​ของ​ชาว​คานาอัน ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​อาโมไรต์ ชาว​เปริสซี ชาว​เยบุส และ​ชาว​เกอร์กาชี​แก่​เชื้อสาย​ของ​เขา พระองค์​ทำ​ตาม​สัญญา​เพราะ​พระองค์​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="9">พระองค์​มอง​ความ​ทุกข์​ยาก​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เรา​ใน​อียิปต์ ฟัง​เสียง​ร้อง​ของ​พวก​เขา​ที่​ทะเล​แดง</verse>
				<verse number="10">พระองค์​แสดง​หมาย​สำคัญ​และ​การ​อัศจรรย์​ต่าง​ๆ เพื่อ​ต่อสู้​กับ​ฟาโรห์ ข้าราชการ​และ​ชาว​อียิปต์​ทั้งปวง เพราะ​รู้​ว่า​ชาว​อียิปต์​ปฏิบัติ​ต่อ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เรา​อย่าง​เย่อหยิ่ง พระองค์​ทำ​ให้​นาม​ของ​พระองค์​เลื่องลือ​มา​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="11">พระองค์​แยก​ทะเล​ออก​เพื่อ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​จะ​เดิน​ข้าม​บน​ดิน​แห้ง แต่​พระองค์​กวาด​ศัตรู​ที่​รุก​ไล่​มา​ลง​ใน​ห้วง​น้ำ​ลึก เหมือน​ก้อนหิน​ตก​สู่​กระแส​น้ำ​เชี่ยว</verse>
				<verse number="12">พระองค์​นำ​พวก​เขา​ด้วย​เสา​เมฆ​ใน​เวลา​กลางวัน​และ​เสา​เพลิง​ใน​เวลา​กลางคืน เพื่อ​ให้​แสง​สว่าง​ตาม​ทาง​ที่​ไป</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ลง​มา​เหนือ​ภูเขา​ซีนาย​และ​พูด​กับ​เขา​เหล่า​นั้น​จาก​ฟ้าสวรรค์ และ​มอบ​กฎ​ระเบียบ​กับ​กฎ​บัญญัติ​ที่​เที่ยง​ตรง​และ​ถูกต้อง และ​มอบ​กฎ​เกณฑ์​กับ​คำ​สั่ง​อัน​ดีงาม</verse>
				<verse number="14">พระองค์​สอน​พวก​เขา​ให้​รู้จัก​สะบาโต​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์ และ​มอบ​คำ​สั่ง กฎ​เกณฑ์ และ​กฎ​บัญญัติ​ผ่าน​ทาง​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">ยาม​พวก​เขา​หิว พระองค์​มอบ​อาหาร​จาก​ฟ้าสวรรค์ ยาม​กระหาย​ก็​มอบ​น้ำ​จาก​ศิลา พระองค์​สั่ง​ให้​พวก​เขา​ยึด​ครอง​ดินแดน​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ยก​มือ​ปฏิญาณ​มอบ​ให้​เขา</verse>
				<verse number="16">แต่​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​เย่อหยิ่ง​และ​ดื้อดึง ไม่​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">ไม่​รับ​ฟัง และ​ลืม​การ​อัศจรรย์​ต่าง​ๆ ที่​พระองค์​กระทำ​ท่ามกลาง​พวก​เขา แต่​กลับ​ดื้อด้าน คิด​ทรยศ​โดย​ตั้ง​ผู้​นำ​คน​หนึ่ง เพื่อ​พา​กัน​กลับ​ไป​เป็น​ทาส​ใน​อียิปต์ แต่​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​ให้​อภัย มี​พระคุณ​และ​ความ​สงสาร โกรธ​ช้า​และ​เปี่ยม​ด้วย​ความ​รัก ฉะนั้น​พระองค์​ไม่​ได้​ทิ้ง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="18">แม้​เมื่อ​เขา​หล่อ​เทวรูป​ลูก​วัว​ขึ้น​สำหรับ​ตนเอง และ​ประกาศ​ว่า ‘นี่​คือ​พระเจ้า​ผู้​พา​เรา​ออก​มา​จาก​อียิปต์’ หรือ​เมื่อ​พวก​เขา​ดูหมิ่น​พระองค์​ร้ายแรง</verse>
				<verse number="19">เพราะ​ความ​กรุณา​อัน​ยิ่งใหญ่ พระองค์​จึง​ไม่​ละทิ้ง​พวก​เขา​ไว้​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร เสา​เมฆ​ก็​ยัง​คง​นำ​ทาง​พวก​เขา​ใน​เวลา​กลางวัน และ​เสา​เพลิง​ก็​ส่อง​สว่าง​บน​ทาง​ตลอด​คืน</verse>
				<verse number="20">พระองค์​มอบ​พระวิญญาณ​ล้ำเลิศ​มา​สั่งสอน​พวก​เขา พระองค์​ไม่​ได้​ระงับ​มา​นา​จาก​ปาก​ของ​เขา และ​มอบ​น้ำ​ดื่ม​ดับ​กระหาย​ให้​พวก​เขา</verse>
				<verse number="21">ตลอด​สี่สิบ​ปี​พระองค์​เลี้ยงดู​พวก​เขา​ใน​ทะเลทราย จน​ไม่​ขัดสน​สิ่งใด เสื้อผ้า​ก็​ไม่​เก่า​ขาด และ​เท้า​ก็​ไม่​ได้​บวม​ช้ำ</verse>
				<verse number="22">พระองค์​มอบ​อาณาจักร​และ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ แก่​พวก​เขา​แบ่ง​ส่วน​ให้​แม้แต่​ชายแดน​ไกล​โพ้น พวก​เขา​ยึดครอง​ดินแดน​ของ​กษัตริย์​สิโหน​แห่ง​เฮชโบน และ​ของ​กษัตริย์​โอก​แห่ง​บาชาน</verse>
				<verse number="23">พระองค์​ให้​พวก​เขา​มี​ลูกหลาน​มากมาย​ดั่ง​ดวง​ดาว​ใน​ท้องฟ้า และ​นำ​มา​ยัง​ดินแดน​ซึ่ง​พระองค์​บอก​พ่อ​แม่​ของ​พวก​เขา​ให้​เข้า​ไป​ครอบครอง</verse>
				<verse number="24">ลูกหลาน​ของ​พวก​เขา​เข้า​ยึดครอง​ดินแดน​นั้น พระองค์​ปราบ​ชาว​คานาอัน​ผู้​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​นั้น​ต่อหน้า​พวก​เขา พระองค์​มอบ​ชาว​คานาอัน​พร้อม​ทั้ง​กษัตริย์​และ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ไว้​ใน​มือ​พวก​เขา เพื่อ​ให้​จัดการ​ตาม​ใจ​ชอบ</verse>
				<verse number="25">พวก​เขา​ยึด​เมือง​ป้อม​ปราการ​และ​แผ่นดิน​อุดม​สมบูรณ์ ยึดครอง​บ้าน​ที่​มี​แต่​ของ​ดี มี​บ่อ​น้ำ​ที่​ขุด​แล้ว สวน​องุ่น สวน​มะกอก และ​ผลไม้​อุดม​สมบูรณ์ พวก​เขา​จึง​อิ่มหนำ และ​อิ่มเอม​กับ​ความ​ประเสริฐ​เลิศ​ล้ำ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="26">แต่​พวก​เขา​ไม่​เชื่อฟัง​และ​กบฏ​ต่อ​พระองค์ หัน​หลัง​ให้​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์ ฆ่า​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​พระองค์​ที่​เตือน​ให้​เขา​หัน​กลับ​มา​หา​พระองค์ พวก​เขา​ดูหมิ่น​พระองค์​อย่าง​ร้ายแรง</verse>
				<verse number="27">ฉะนั้น พระองค์​ส่ง​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ศัตรู​ผู้​กดขี่ แต่​เมื่อ​ถูก​ข่มเหง​พวก​เขา​ก็​ร้อง​บอก​พระองค์ พระองค์​ฟัง​จาก​ฟ้าสวรรค์​จึง​มอบ​ผู้​ช่วย​กู้​มา​ช่วย​พวก​เขา​จาก​มือ​ศัตรู​ด้วย​ความ​สงสาร</verse>
				<verse number="28">แต่​พอ​พวก​เขา​ได้​พัก​สงบ ก็​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระองค์​อีก พระองค์​จึง​ทิ้ง​เขา​ไว้​ใน​มือ​ศัตรู​ให้​ปกครอง​เขา และ​เมื่อ​เขา​ร้อง​บอก​พระองค์​อีก พระองค์​ก็​ฟัง​จาก​ฟ้าสวรรค์ และ​กอบกู้​พวก​เขา​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า​ด้วย​ความ​สงสาร</verse>
				<verse number="29">พระองค์​เตือน​พวก​เขา​เพื่อ​ให้​หัน​กลับ​มา​หา​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์ แต่​เขา​หยิ่ง​ผยอง​และ​ไม่​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์ ทำ​บาป​ต่อ​ข้อ​ปฏิบัติ​ของ​พระองค์​ซึ่ง​พระองค์​กล่าว​ว่า ผู้​ที่​เชื่อฟัง​จะ​ดำเนิน​ชีวิต​ตาม​กฎ​เหล่า​นั้น พวก​เขา​หัน​หลัง​ให้​พระองค์​อย่าง​ดื้อรั้น ไม่​ยอม​ฟัง</verse>
				<verse number="30">พระองค์​อดกลั้น​ใจ​ต่อ​พวก​เขา​มา​ตลอด​หลาย​ปี พระองค์​เตือน​สติ​พวก​เขา​โดย​พระวิญญาณ​ของ​พระองค์​เตือน​พวก​เขา​ผ่าน​ทาง​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​พระองค์ แต่​พวก​เขา​ก็​ไม่​แยแส พระองค์​จึง​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​ชนชาติ​เพื่อนบ้าน</verse>
				<verse number="31">แต่​ด้วย​ความ​เมตตา​อัน​ใหญ่​หลวง พระองค์​ไม่​ได้​ทำลาย​หรือ​ทอดทิ้ง​พวก​เขา เพราะ​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​มี​พระคุณ​และ​เมตตา</verse>
				<verse number="32">ฉะนั้น บัดนี้​พระเจ้า​ของ​เรา ผู้​เป็น​พระเจ้า​ผู้​ยิ่งใหญ่ ฤทธิ์​และ​น่า​เกรงขาม ผู้​รักษา​พันธสัญญา​แห่ง​ความ​รัก​ของ​พระองค์ ขอ​อย่า​ให้​ความ​ทุกข์​ยาก​ทั้งหมด​นี้​เล็ก​น้อย​ใน​สายตา​ของ​พระองค์ คือ​ความ​ทุกข์​ยาก​ที่​เกิดขึ้น​กับ​เรา กับ​กษัตริย์​และ​ผู้​นำ​กับ​ปุโรหิต และ​กับ​ผู้​เผย​พระวจนะ กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​และ​ประชาชน​ของ​พระองค์ ตั้งแต่​สมัย​กษัตริย์​แห่ง​อัสซีเรีย​จน​ถึง​วัน​นี้</verse>
				<verse number="33">ทั้งหมด​ที่​เกิดขึ้น​กับ​พวก​เรา​นั้น พระองค์​ยัง​คง​ชอบธรรม พระองค์​ทำ​ทุก​สิ่ง​อย่าง​สัตย์ซื่อ ขณะ​ที่​เรา​ประพฤติ​ชั่ว</verse>
				<verse number="34">กษัตริย์ ผู้​นำ ปุโรหิต และ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ไม่​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์ ไม่​ใส่​ใจ​คำ​สั่ง​หรือ​กฎ​เกณฑ์​ที่​พระองค์​เตือน​ให้​พวก​เขา​รักษา</verse>
				<verse number="35">แม้​ขณะ​ที่​อยู่​ใน​อาณาจักร​ของ​พวก​เขา ชื่นชม​ความ​ดี​เลิศ​ของ​พระองค์​ต่อ​พวก​เขา​ใน​ดินแดน​อัน​กว้างขวาง​และ​อุดม​ซึ่ง​พระองค์​ได้​มอบ​ให้ พวก​เขา​ไม่​ได้​รับใช้​พระองค์​หรือ​หัน​จาก​ทาง​ชั่ว​ของ​ตน</verse>
				<verse number="36">แต่​ดู​สิ วัน​นี้​พวก​เรา​ตก​เป็น​ทาส​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​พระองค์​มอบ​ให้​บรรพบุรุษ​ของ​เรา เพื่อ​ให้​พวก​เขา​อิ่มเอม​กับ​พืชผล​และ​สิ่ง​ดี​งาม​ใน​นั้น</verse>
				<verse number="37">เพราะ​บาป​ของ​พวก​เรา ผลผลิต​มั่งคั่ง​จึง​ตก​เป็น​ของ​กษัตริย์​ซึ่ง​พระองค์​ให้​ปกครอง​เรา พวก​เขา​ใช้​อำนาจ​เหนือ​ร่างกาย​ของ​เรา​และ​ฝูง​สัตว์​ของ​เรา​ตาม​ใจ​ชอบ พวก​เรา​ทุกข์​ยาก​แสน​สาหัส</verse>
				<verse number="38">เพราะ​สิ่ง​ทั้งปวง​นี้ พวก​เรา​ขอ​ทำ​ข้อ​ตกลง​อัน​มั่นคง​บันทึก​ไว้ และ​พวก​ผู้​นำ คน​เลวี และ​ปุโรหิต​ประทับ​ตรา​ของ​พวก​เขา​รับรอง ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ผู้​ที่​ประทับ​ตรา​ได้แก่ ผู้​ว่า​การ เนหะมีย์​ลูกชาย​ฮาคาลิยาห์ เศเดคียาห์</verse>
				<verse number="2">เสไรอาห์ อาซาริยาห์ เยเรมีย์</verse>
				<verse number="3">ปาชเฮอร์ อามาริยาห์ มัลคียาห์</verse>
				<verse number="4">ฮัททัช เชบานิยาห์ มัลลุค</verse>
				<verse number="5">ฮาริม เมเรโมท โอบาดีห์</verse>
				<verse number="6">ดาเนียล กินเนโธน บารุค</verse>
				<verse number="7">เมชุลลาม อาบียาห์ มิยามิน</verse>
				<verse number="8">มาอาซิยาห์ บิลกัย และ​เชไมอาห์ คน​เหล่า​นี้​ล้วน​เป็น​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="9">คน​เลวี​ได้แก่ เยชูอา​ลูกชาย​อาซันยาห์ บินนุย​แห่ง​เชื้อสาย​ของ​เฮนาดัด ขัดมีเอล</verse>
				<verse number="10">และ​พวก​พ้อง​ได้แก่ เชบานิยาห์ โฮดียาห์ เคลิทา เปไลยาห์ ฮานัน</verse>
				<verse number="11">มีคา เรโหบ ฮาชาบิยาห์</verse>
				<verse number="12">ศักเกอร์ เชเรบิยาห์ เชบานิยาห์</verse>
				<verse number="13">โฮดียาห์ บานี และ​เบนินู</verse>
				<verse number="14">บรรดา​ผู้​นำ​ประชาชน​ได้แก่ ปาโรช ปาหัทโมอับ เอลาม ศัทธู บานี</verse>
				<verse number="15">บุนนี อัสกาด เบบัย</verse>
				<verse number="16">อาโดนียาห์ บิกวัย อาดีน</verse>
				<verse number="17">อาเทอร์ เฮเซคียาห์ อัสซูร์</verse>
				<verse number="18">โฮดียาห์ ฮาชูม เบไซ</verse>
				<verse number="19">ฮาริฟ อานาโธท เนบัย</verse>
				<verse number="20">มักปีอาช เมชุลลาม เฮซีร์</verse>
				<verse number="21">เมเชซาเบล ศาโดก ยาดดูวา</verse>
				<verse number="22">เปลาทียาห์ ฮานัน อานายาห์</verse>
				<verse number="23">โฮเชยา ฮานันยาห์ หัสชูบ</verse>
				<verse number="24">ฮัลโลเหช ปิลหา โชเบก</verse>
				<verse number="25">เรฮูม ฮาชับนาห์ มาอาเสอาห์</verse>
				<verse number="26">อาหิอาห์ ฮานัน อานัน</verse>
				<verse number="27">มัลลุค ฮาริม และ​บาอานาห์</verse>
				<verse number="28">“ประชาชน​อื่น​ๆ ที่​เหลือ ทั้ง​ปุโรหิต คน​เลวี ยาม​เฝ้า​ประตู​วิหาร คณะ​นัก​ดนตรี คน​รับใช้​ใน​วิหาร และ​คน​อื่น​ๆ ทั้งหมด พร้อม​ทั้ง​ภรรยา​และ​ลูกชาย​ลูกสาว​ซึ่ง​รู้ความ​แล้ว ได้​แยก​ตัว​ออก​จาก​ชนชาติ​เพื่อนบ้าน​เพราะ​เห็น​แก่​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="29">ทั้งหมด​นี้​ร่วม​กับ​เพื่อน​ขุนนาง​ชาว​อิสราเอล​ปฏิญาณ​ตน​ที่​จะ​รับ​คำ​สาป​แช่ง​ของ​พระเจ้า หาก​ไม่​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า​ซึ่ง​มอบ​ผ่าน​ทาง​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ และ​ที่​จะ​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง ข้อ​บังคับ และ​กฎ​เกณฑ์​ทั้งสิ้น​ของ​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้านาย​ของ​เรา</verse>
				<verse number="30">เรา​สัญญา​ว่า​จะ​ไม่​ยก​ลูกสาว​ให้​แต่งงาน​กับ​ชนชาติ​รอบ​ๆ และ​ไม่​รับ​ลูกสาว​ของ​พวก​นั้น​มา​ให้​ลูกชาย​ของ​เรา</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​ชนชาติ​เพื่อนบ้าน​นำ​สินค้า​หรือ​เมล็ด​ข้าว​มา​ขาย​ใน​วัน​สะบาโต เรา​จะ​ไม่​ซื้อ​จาก​พวก​เขา​ใน​วัน​สะบาโต​หรือ​วัน​บริสุทธิ์​อื่น​ๆ เรา​จะ​ให้​ดิน​ได้​พัก​การ​ไถ​หว่าน​หรือ​เก็บเกี่ยว และ​จะ​ยกเลิก​หนี้สิน​ทั้งหมด​ทุก​ๆ เจ็ด​ปี</verse>
				<verse number="32">เรา​รับผิดชอบ​ที่​จะ​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​เหล่า​นี้ โดย​ให้​เงิน​ปี​ละ​หนึ่ง​ใน​สาม​เชเขล ​สำหรับ​การ​รับใช้​ใน​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="33">สำหรับ​ขนมปัง​เบื้อง​หน้า​พระเจ้า เครื่อง​ธัญ​บูชา​และ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว สำหรับ​วัน​สะบาโต งาน​เลี้ยง​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ และ​เทศกาล​ตาม​กำหนด สำหรับ​เครื่อง​ถวาย​ศักดิ์สิทธิ์ เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป ​เพื่อ​ลบ​บาป​ให้​คน​อิสราเอล และ​สำหรับ​กิจการ​ทั้งหมด​ใน​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="34">แล้ว​เรา​คือ​ปุโรหิต คน​เลวี และ​ประชาชน​ได้​จับ​สลาก​จัด​เวร​ให้​แต่ละ​ครอบครัว​นำ​ฟืน​มา​ยัง​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา เพื่อ​เผา​บน​แท่น​บูชา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา ตาม​กำหนด​แต่ละ​ปี ตาม​ที่​เขียน​ไว้​ใน​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="35">แต่ละ​ปี​เรา​ยัง​รับผิดชอบ​นำ​ผล​แรก​ของ​พืชผล​และ​ผลไม้​ทุก​ชนิด​มา​ยัง​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="36">เรา​จะ​นำ​ลูกชาย​หัวปี​ของ​เรา​และ​ลูก​หัวปี​จาก​ฝูง​สัตว์​มา​ยัง​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา แล้ว​มอบ​ให้​ปุโรหิต​ซึ่ง​รับใช้​อยู่​ที่​นั่น​ตาม​ที่​บันทึก​ไว้​ใน​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="37">นอกจาก​นั้น เรา​จะ​นำ​ผลผลิต​ต่าง​ๆ มา​ให้​ปุโรหิต​เก็บ​ไว้​ใน​คลัง​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา​ได้แก่ ผล​แรก​ของ​ธัญญาหาร ของ​ธัญ​บูชา ของ​ผลไม้​จาก​ต้นไม้​ทุก​ต้น​ของ​เรา ของ​เหล้า​องุ่น​ใหม่​และ​น้ำมัน​มะกอก และ​เรา​จะ​นำ​สิบลด คือ​หนึ่ง​ใน​สิบ​ของ​พืชผล​มา​มอบ​ให้​คน​เลวี เพราะ​คน​เลวี​เป็น​ผู้​เก็บ​รวบรวม​สิบลด​ใน​ทุก​เมือง​ที่​เรา​ทำงาน</verse>
				<verse number="38">ปุโรหิต​เชื้อสาย​ของ​อาโรน​หนึ่ง​คน​จะ​อยู่​กับ​คน​เลวี​ขณะ​รับ​สิบลด และ​คน​เลวี​จะ​นำ​หนึ่ง​ใน​สิบ​ของ​สิบลด​ทั้งหมด มา​เก็บ​ใน​คลัง​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="39">ประชาชน​อิสราเอล​รวม​ทั้ง​คน​เลวี​จะ​ต้อง​นำ​ของ​ถวาย​คือ​ธัญ​พืช เหล้า​องุ่น​ใหม่ และ​น้ำมัน​มะกอก​มา​ที่​คลัง​บ้าน ซึ่ง​เป็น​ที่​เก็บ​เครื่องใช้​สำหรับ​สถาน​นมัสการ และ​สำหรับ​ปุโรหิต​ผู้​รับใช้ ยาม​เฝ้า​ประตู และ​นัก​ดนตรี​ด้วย เรา​จะ​ไม่​ละเลย​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">พวก​ผู้​นำ​ประชาชน​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ใน​เยรูซาเล็ม ประชาชน​ที่​เหลือ​จับ​สลาก​กัน เพื่อ​เลือก​คน​หนึ่ง​ใน​สิบ​คน ให้​มา​อาศัย​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​นคร​ศักดิ์สิทธิ์ ส่วน​อีก​เก้า​คน​ที่​เหลือ​ให้​อาศัย​ใน​เมือง​ของ​ตน</verse>
				<verse number="2">ประชาชน​ต่าง​ชมเชย​ทุก​คน​ที่​สมัครใจ​ไป​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">ต่อไป​นี้​คือ​ผู้​นำ​จาก​เมือง​ต่าง​ๆ ที่​มา​อาศัย​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม (พวก​ชาว​อิสราเอล​บาง​ส่วน ปุโรหิต คน​เลวี คน​รับใช้​ใน​วิหาร และ​ลูกหลาน​คน​รับใช้​ของ​โซโลมอน ต่าง​อาศัย​อยู่​ใน​ที่ดิน​ของ​ตน​ตาม​หัวเมือง​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="4">ใน​ขณะ​ที่​ประชาชน​อีก​ส่วน​จาก​ทั้ง​ยูดาห์​และ​เบนยามิน​อาศัย​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม) จาก​เชื้อสาย​ของ​ยูดาห์​ได้แก่ อาธายาห์​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อุสซียาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เศคาริยาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อามาริยาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เชฟาทิยาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​มาหะลาเลล ซึ่ง​เป็น​เชื้อสาย​ของ​เปเรศ</verse>
				<verse number="5">และ​มาอาเสอาห์​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​บารุค ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​โคลโฮเซห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮาซายาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาดายาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยยาริบ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เศคาริยาห์ ซึ่ง​เป็น​เชื้อสาย​ของ​เชลาห์</verse>
				<verse number="6">เชื้อสาย​ของ​เปเรศ​ซึ่ง​มา​อาศัย​ที่​เยรูซาเล็ม​มี​ชาย​ผู้​เก่งกล้า 468 คน</verse>
				<verse number="7">จาก​เชื้อสาย​ของ​เบนยามิน​ได้แก่ สัลลู​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เมชุลลาม ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยเอด ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เปดายาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​โคลายาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​มาอาเสอาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อิธีเอล ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยชายาห์</verse>
				<verse number="8">และ​ผู้​ติดตาม​ของ​เขา​คือ​กับบัย​และ​สัลลัย รวม 928 คน</verse>
				<verse number="9">หัวหน้า​คือ โยเอล​ลูกชาย​ศิครี และ​ยูดาห์​ลูกชาย​หัสเสนูอาห์ ดูแล​ย่าน​ใหม่​ของ​เมือง</verse>
				<verse number="10">จาก​เหล่า​ปุโรหิต​ได้แก่ เยดายาห์​กับ​ลูกชาย​ของ​โยยาริบ และ​ยาคีน</verse>
				<verse number="11">กับ​เสไรอาห์​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮิลคียาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เมชุลลาม ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​ศาโดก ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เมราโยท ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาหิทูบ​เจ้าหน้าที่​ผู้​ดูแล​บ้าน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="12">กับ​พวก​พ้อง​ซึ่ง​ปฏิบัติ​งาน​ใน​วิหาร​รวม 822 คน และ​อาดายาห์​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยโรฮัม ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เปลาไลยาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อัมซี ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เศคาริยาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​ปาชเฮอร์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​มัลคิยาห์</verse>
				<verse number="13">กับ​พวก​พ้อง 242 คน​ซึ่ง​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว ต่อไป​คือ​อามาชสัย​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาซาเรล ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาซัย ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เมชิลเลโมท ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อิมเมอร์</verse>
				<verse number="14">กับ​พวก​พ้อง​ของ​เขา 128 คน​ซึ่ง​ล้วน​แต่​เป็น​ชาย​ผู้​เก่งกล้า ศับดีเอล​ลูกชาย​ฮักเกโดลิม​เป็น​หัวหน้า</verse>
				<verse number="15">จาก​คน​เลวี​ได้แก่ เชไมอาห์​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​หัสชูบ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อัสรีคัม ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮาชาบิยาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​บุนนี</verse>
				<verse number="16">ชับเบธัย​กับ​โยซาบาด ทั้ง​คู่​เป็น​หัวหน้า​คน​เลวี ดูแล​งาน​ภายนอก​บ้าน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="17">มัททานิยาห์​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​มีคา ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​ศับดี ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาสาฟ​ผู้​นำ​ใน​การ​อธิษฐาน​และ​ขอบพระคุณ บัคบูคิยาห์​ผู้​ช่วย​ของ​เขา และ​อับดา​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​ชัมมุวา ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​กาลาล ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยดูธูน</verse>
				<verse number="18">รวม​ทั้งสิ้น​มี​คน​เลวี 284 คน​ใน​นคร​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="19">ยาม​เฝ้า​ประตู​วิหาร​ได้แก่ อักขูบ ทัลโมน กับ​พวก​พ้อง​ซึ่ง​เฝ้า​ยาม​อยู่​ที่​ประตู​ต่าง​ๆ รวม 172 คน</verse>
				<verse number="20">ชาว​อิสราเอล​กับ​พวก​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี​ที่​เหลือ ก็​อาศัย​อยู่​ตาม​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์ ตาม​เขต​ที่ดิน​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="21">ส่วน​คน​รับใช้​ใน​วิหาร​อาศัย​อยู่​ที่​เนิน​เขา​โอเฟล โดย​มี​ศีหะ​กับ​กิชปา​คอย​ดูแล</verse>
				<verse number="22">หัวหน้า​คน​เลวี​ใน​เยรูซาเล็ม​คือ อุสซี​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​บานี ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮาชาบิยาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​มัททานิยาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​มีคา อุสซี​ผู้​เป็น​เชื้อสาย​ของ​ของ​อาสาฟ​ซึ่ง​เป็น​นัก​ดนตรี รับผิดชอบ​งาน​ใน​บ้าน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="23">พวก​นัก​ดนตรี​ทำงาน​ทุก​วัน​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="24">เปธาหิยาห์​ลูกชาย​เมเชซาเบล เชื้อสาย​ของ​เศราห์​ลูกชาย​ยูดาห์ เป็น​ตัวแทน​ของ​กษัตริย์​ดูแล​กิจการ​ทุก​อย่าง​เกี่ยวกับ​ประชาชน</verse>
				<verse number="25">ชาว​ยูดาห์​ส่วน​หนึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ได้แก่ คีริยาทอารบา ดีโบน เยขับเซเอล และ​หมู่บ้าน​รอบ​เมือง​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="26">เยชูอา โมลาดาห์ เบธ​เปเลท</verse>
				<verse number="27">ฮาซารชูอาล เบเออร์เชบา​กับ​หมู่บ้าน​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="28">ศิกลาก เมโคนาห์​กับ​หมู่บ้าน​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="29">เอนริมโมน โศราห์ ยารมูท</verse>
				<verse number="30">ศาโนอาห์ อดุลลัม​กับ​หมู่บ้าน​โดย​รอบ ลาคีช​และ​ทุ่ง​หญ้า​ใกล้​ๆ อาเซคาห์​กับ​หมู่บ้าน​โดย​รอบ กล่าว​คือ​อาศัย​อยู่​ทั่ว​ไป​จาก​เบเออร์เชบา​จด​หุบเขา​ฮินโนม</verse>
				<verse number="31">เชื้อสาย​ของ​เบนยามิน จาก​เกบา​มา​อาศัย​อยู่​ที่​มิคมาช อัยยา เบธเอล​กับ​หมู่บ้าน​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="32">ที่​อานาโธท โนบ และ​อานานิยาห์</verse>
				<verse number="33">ที่​ฮาโซร์ รามาห์ และ​กิททาอิม</verse>
				<verse number="34">ที่​ฮาดิด เศโบอิม และ​เนบัลลัท</verse>
				<verse number="35">ที่​โลด​และ​โอโน และ​ใน​เก​ฮาราชิม</verse>
				<verse number="36">คน​เลวี​ยูดาห์​บาง​กลุ่ม​มา​อาศัย​อยู่​ใน​เขต​เบนยามิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ต่อไป​นี้​คือ​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี​ซึ่ง​กลับ​มา​พร้อม​กับ​เศรุบบาเบล​ลูกชาย​เชอัลทิเอล และ​เยชูอา ได้แก่ เสไรอาห์ เยเรมีย์ เอสรา</verse>
				<verse number="2">อามาริยาห์ มัลลุค ฮัททัช</verse>
				<verse number="3">เชคานิยาห์ เรฮูม เมเรโมท</verse>
				<verse number="4">อิดโด กินเนโธน อาบียาห์</verse>
				<verse number="5">มิยามิน มาอาดียาห์ บิลกาห์</verse>
				<verse number="6">เชไมอาห์ โยยาริบ เยดายาห์</verse>
				<verse number="7">สัลลู อาโมค ฮิลคียาห์ และ​เยดายาห์ คน​เหล่า​นี้​คือ​บรรดา​ผู้​นำ​ปุโรหิต​กับ​พวก​พ้อง​ใน​สมัย​เยชูอา</verse>
				<verse number="8">คน​เลวี​ได้แก่ เยชูอา บินนุย ขัดมีเอล เชเรบิยาห์ ยูดาห์ และ​มัททานิยาห์​กับ​พวก​พ้อง​ซึ่ง​รับผิดชอบ​เรื่อง​บทเพลง​ขอบพระคุณ</verse>
				<verse number="9">บัคบูคิยาห์​กับ​อุนนี​และ​พวกพ้อง​ยืน​อยู่​ตรงกันข้าม​กับ​พวก​เขา​ใน​การ​รับใช้</verse>
				<verse number="10">เยชูอา​เป็น​บิดา​ของ​โยยาคิม ผู้​เป็น​บิดา​ของ​เอลียาชีบ ผู้​เป็น​บิดา​ของ​โยยาดา</verse>
				<verse number="11">ผู้​เป็น​บิดา​ของ​โยนาธาน และ​โยนาธาน​เป็น​บิดา​ของ​ยาดดูวา</verse>
				<verse number="12">หัวหน้า​ครอบครัว​ปุโรหิต​ใน​สมัย​โยยาคิม​ได้แก่ เมรายาห์​จาก​ครอบครัว​ของ​เสไรอาห์ ฮานันยาห์​จาก​ครอบครัว​ของ​เยเรมีย์</verse>
				<verse number="13">เมชุลลาม​จาก​ครอบครัว​ของ​เอสรา เยโฮฮานัน​จาก​ครอบครัว​ของ​อามาริยาห์</verse>
				<verse number="14">โยนาธาน​จาก​ครอบครัว​ของ​มัลลุค โยเซฟ​จาก​ครอบครัว​ของ​เชคานิยาห์</verse>
				<verse number="15">อัดนา​จาก​ครอบครัว​ของ​ฮาริม เฮลคาย​จาก​ครอบครัว​ของ​เมเรโมท</verse>
				<verse number="16">เศคาริยาห์​จาก​ครอบครัว​ของ​อิดโด เมชุลลาม​จาก​ครอบครัว​ของ​กินเนโธน</verse>
				<verse number="17">ศิครี​จาก​ครอบครัว​ของ​อาบียาห์ ปิลทัย​จาก​ครอบครัว​ของ​มินยามิน และ ครอบครัว​ของ​โมอัดยาห์</verse>
				<verse number="18">ชัมมุวา​จาก​ครอบครัว​ของ​บิลกาห์ เยโฮนาธัน​จาก​ครอบครัว​ของ​เชไมอาห์</verse>
				<verse number="19">มัทเทนัย​จาก​ครอบครัว​ของ​โยยาริบ อุสซี​จาก​ครอบครัว​ของ​เยดายาห์</verse>
				<verse number="20">คาลลัย​จาก​ครอบครัว​ของ​สัลลู เอเบอร์​จาก​ครอบครัว​ของ​อาโมค</verse>
				<verse number="21">ฮาชาบิยาห์​จาก​ครอบครัว​ของ​ฮิลคียาห์ เนธันเอล​จาก​ครอบครัว​ของ​เยดายาห์</verse>
				<verse number="22">บันทึก​รายชื่อ​หัวหน้า​ครอบครัว​ของ​เหล่า​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี​ใน​สมัย​ของ​เอลียาชีบ โยยาดา โยฮานัน และ​ยาดดูวา ทำ​ขึ้น​ใน​สมัย​ของ​ดาริอัส​แห่ง​เปอร์เซีย</verse>
				<verse number="23">หัวหน้า​ครอบครัว​ต่าง​ๆ ใน​หมู่​เชื้อสาย​ของ​เลวี​ไล่​ขึ้น​ไป​ถึง​สมัย​ของ​โยฮานัน​ลูกชาย​เอลียาชีบ​บันทึก​อยู่​ใน​หนังสือ​พงศาวดาร</verse>
				<verse number="24">บรรดา​ผู้​นำ​ของ​คน​เลวี​ได้แก่ ฮาชาบิยาห์ เชเรบิยาห์ เยชูอา​ลูกชาย​ขัดมีเอล และ​พวกพ้อง​ซึ่ง​ยืน​อยู่​ตรง​กัน​ข้าม​กับ​พวก​เขา​ร้องเพลง​สรรเสริญ​และ​ขอบคุณ​ตอบโต้​กัน​ตาม​ที่​ดาวิด​คน​ของ​พระเจ้า​ได้​กำหนด​ไว้</verse>
				<verse number="25">ยาม​เฝ้า​ประตู​วิหาร​ซึ่ง​รับผิดชอบ​คลัง​ต่าง​ๆ ตาม​แต่​ละ​ประตู​ได้แก่ มัททานิยาห์ บัคบูคิยาห์ โอบาดีห์ เมชุลลาม ทัลโมน และ​อักขูบ</verse>
				<verse number="26">คน​เหล่า​นี้​ปฏิบัติ​หน้าที่​อยู่​ใน​สมัย​ของ​โยยาคิม​ลูกชาย​เยชูอา ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยซาดัก และ​ใน​สมัย​ผู้​ว่า​การ​เนหะมีย์ และ​เอสรา​ผู้​เป็น​ปุโรหิต​และ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="27">คน​เลวี​ทั้งปวง​ทั่ว​แดน​ถูก​ตาม​ตัว​มา​ยัง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​ฉลอง​พิธี​มอบ​ถวาย​กำแพง​เยรูซาเล็ม​อย่าง​รื่นเริง​ด้วย​การ​ร้องเพลง​ขอบพระคุณ พร้อม​ด้วย​เสียง​ฉาบ พิณ​ใหญ่​และ​พิณ​เขา​คู่</verse>
				<verse number="28">คณะ​นัก​ดนตรี​ก็​ถูก​รวบรวม​มา​จาก​ภูมิภาค​ต่าง​ๆ รอบ​เยรูซาเล็ม​คือ​จาก​หมู่บ้าน​ชาว​เนโทฟาห์</verse>
				<verse number="29">จาก​เบธกิลกาล และ​จาก​เขต​เกบา​กับ​อัสมาเวท เพราะว่า​นัก​ดนตรี​เหล่า​นี้​ได้​สร้าง​หมู่บ้าน​เพื่อ​อยู่​อาศัย​รอบ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี​ชำระ​ตัว​ให้​บริสุทธิ์​ตาม​ระเบียบ​พิธี​แล้ว พวก​เขา​ก็​ทำ​พิธี​ชำระ​ประชาชน ประตู​ทั้งหลาย และ​กำแพง​เมือง</verse>
				<verse number="31">ข้าพเจ้า​ให้​บรรดา​ผู้​นำ​ยูดาห์​ขึ้น​ไป​บน กำแพง และ​แบ่ง​นัก​ร้อง​เป็น​สอง​คณะ​ใหญ่ เพื่อ​ร้องเพลง​ขอบคุณ คณะ​หนึ่ง​เดิน​ขึ้น​ไป​บน กำแพง​ไป​ทาง​ขวา​สู่​ประตู​กอง​ขยะ</verse>
				<verse number="32">โฮชายาห์​กับ​ผู้​นำ​ยูดาห์​ครึ่ง​หนึ่ง​ตาม​พวก​เขา​ไป</verse>
				<verse number="33">พร้อม​ด้วย​อาซาริยาห์ เอสรา เมชุลลาม</verse>
				<verse number="34">ยูดาห์ เบนยามิน เชไมอาห์ เยเรมีย์</verse>
				<verse number="35">รวม​ทั้ง​ปุโรหิต​ผู้​เป่า​แตร​กับ​เศคาริยาห์​ลูกชาย​โยนาธาน ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เชไมอาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​มัททานิยาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​มีคายาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​ศักเกอร์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาสาฟ</verse>
				<verse number="36">และ​พวก​พ้อง​ได้แก่ เชไมอาห์ อาซาเรล มิลาลัย กิลาลัย มาอัย เนธันเอล ยูดาห์ และ​ฮานานี ใช้​เครื่อง​ดนตรี​ตาม​ที่​ดาวิด​คน​ของ​พระเจ้า​ระบุ​ไว้ ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​เอสรา​เดิน​นำ​หน้า​ขบวน</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​ถึง​ประตู​น้ำพุ พวก​เขา​เดิน​ตรง​ขึ้น​บันได​ของ​เมือง​ดาวิด​ตรง​ทาง​ขึ้น​กำแพง และ​ผ่าน​เหนือ​ที่​ตั้ง​วัง​ของ​ดาวิด​ไป​ยัง​ประตู​น้ำ​ทาง​ทิศ​ตะวันออก</verse>
				<verse number="38">คณะ​นัก​ร้อง​คณะ​ที่​สอง​เดิน​ไป​ทาง​ตรง​กัน​ข้าม ข้าพเจ้า​เดิน​ตาม​พวก​เขา​ขึ้น​ไป​บน​กำแพง​พร้อม​ด้วย​ประชาชน​อีก​ครึ่ง​หนึ่ง ผ่าน​หอคอย​เตา​อบ​ไป​ยัง​กำแพง​กว้าง</verse>
				<verse number="39">เหนือ​ประตู​เอฟราอิม ประตู​เยชานาห์ ประตู​ปลา หอคอย​ฮานันเอล และ​หอคอย​กอง​ร้อย ไกล​ถึง​ประตู​แกะ และ​พวก​เขา​หยุด​ที่​ประตู​ยาม</verse>
				<verse number="40">คณะ​นัก​ร้อง​ขอบคุณ​พระเจ้า​ทั้ง​สอง​คณะ​เข้า​ประจำ​ที่​ใน​บ้าน​ของ​พระเจ้า ข้าพเจ้า​กับ​เจ้าหน้าที่​อีก​ครึ่ง​หนึ่ง​ก็​เข้า​ประจำ​ที่​ด้วย</verse>
				<verse number="41">และ​ปุโรหิต​ผู้​เป่า​แตร​ได้แก่ เอลียาคิม มาอาเสอาห์ มิยามิน มีคายาห์ เอลีโอเอนัย เศคาริยาห์ และ​ฮานันยาห์</verse>
				<verse number="42">ร่วม​ด้วย​มาอาเสอาห์ เชไมอาห์ เอเลอาซาร์ อุสซี เยโฮฮานัน มัลคียาห์ เอลาม และ​เอเซอร์ คณะ​นัก​ร้อง​ร้อง​เพลง​โดย​มี​ยิสรายาห์​เป็น​ผู้​ควบคุม</verse>
				<verse number="43">พวก​เขา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​มากมาย​ใน​วัน​นั้น ต่าง​ชื่นชม​ยินดี เพราะ​พระเจ้า​มอบ​ความ​ยินดี​อย่าง​ยิ่ง​กับ​พวก​เขา ผู้หญิง​กับ​เด็ก​ก็​ชื่นชม​ยินดี​ด้วย เสียง​โห่ร้อง​ยินดี​ใน​เยรูซาเล็ม​ดัง​ไป​ไกล</verse>
				<verse number="44">เวลา​นั้น​มี​การ​แต่งตั้ง​ผู้​ดูแล​คลัง​ของ​ถวาย​ผล​แรก​และ​สิบ​ลด ซึ่ง​รวบรวม​มา​จาก​ไร่นา​รอบ​เมือง​ต่าง​ๆ มา​ไว้​ใน​คลัง​ตาม​ที่​กฎ​บัญญัติ​ระบุ​ไว้​ให้​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี เพราะ​คน​ยูดาห์​พึง​พอใจ​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี​ผู้​รับใช้</verse>
				<verse number="45">พวก​เขา​รับใช้​พระเจ้า​และ​ทำ​หน้าที่​ใน​พิธี​ชำระ คณะ​นัก​ดนตรี​และ​ยาม​เฝ้า​ประตู​ก็​เช่น​กัน ต่าง​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​ดาวิด​และ​ลูกชาย​คือ​โซโลมอน</verse>
				<verse number="46">เพราะ​นาน​มา​แล้ว ใน​สมัย​ของ​ดาวิด​และ​อาสาฟ​มี​ผู้​ควบคุม​นัก​ดนตรี เพลง​สรรเสริญ​และ​ขอบคุณ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="47">ดังนั้น ใน​สมัย​ของ​เศรุบบาเบล​และ​เนหะมีย์ ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​จึง​แบ่ง​ของ​ถวาย​ประจำ​วัน​ให้​กับ​นัก​ดนตรี​และ​ยาม​เฝ้า​ประตู และ​ยัง​แบ่ง​อีก​ส่วน​หนึ่ง​ให้​กับ​คน​เลวี​คน​อื่น​ๆ คน​เลวี​เอง​ก็​กัน​ส่วน​หนึ่ง​ไว้​ให้​ลูกหลาน​ของ​อาโรน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ใน​วัน​นั้น​มี​การ​อ่าน​หนังสือ​ของ​โมเสส​ให้​ประชาชน​ฟัง และ​พบ​ข้อความ​ระบุ​ว่า ไม่​ควร​ให้​คน​อัมโมน​หรือ​คน​โมอับ​เข้า​ที่​ประชุม​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">เพราะ​พวก​เขา​ไม่​ยอม​ให้​อาหาร​และ​น้ำ​กับ​ชาว​อิสราเอล แต่​กลับ​จ้าง​บาลาอัม​มา​สาป​แช่ง (แต่​พระเจ้า​ของ​เรา​เปลี่ยน​คำ​แช่ง​เป็น​พร)</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ประชาชน​ได้ยิน​กฎ​ข้อ​นี้ ก็​แยก​เชื้อสาย​ของ​คน​ต่าง​ชาติ​ทั้งหมด​ออก​ไป​จาก​อิสราเอล</verse>
				<verse number="4">ก่อน​หน้า​นี้ ปุโรหิต​เอลียาชีบ​มี​หน้าที่​ดูแล​คลัง​ใน​บ้าน​ของ​พระเจ้า เขา​สนิท​กับ​โทบียาห์</verse>
				<verse number="5">และ​เขา​ได้​จัด​ห้อง​ใหญ่​ห้อง​หนึ่ง​ให้​โทบียาห์ ซึ่ง​เดิม​ใช้​เก็บ​ธัญ​บูชา เครื่อง​หอม และ​เครื่องใช้​ใน​วิหาร ทั้ง​สิบลด​ของ​ข้าว เหล้า​องุ่น​ใหม่​กับ​น้ำมัน​มะกอก เป็น​ส่วน​ที่​กำหนด​ไว้​สำหรับ​คน​เลวี คณะ​นัก​ดนตรี​กับ​ยาม​ประตู​และ​ของ​ถวาย​สำหรับ​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="6">แต่​ตอน​นั้น​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม เพราะ​ใน​ปี​ที่​สาม​สิบสอง​แห่ง​รัชกาล​กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส​แห่ง​บาบิโลน​ข้าพเจ้า​กลับ​ไป​พบ​กษัตริย์ ต่อมา​จึง​ขอ​อนุญาต</verse>
				<verse number="7">และ​กลับ​มา​เยรูซาเล็ม เมื่อ​รู้​พฤติกรรม​ชั่วร้าย​ของ​เอลียาชีบ​ที่​จัด​ห้อง​สำหรับ​โทบียาห์​ไว้​ใน​ลาน​บ้าน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​โกรธ​มาก​และ​โยน​ข้าวของ​ทั้งหมด​ของ​โทบียาห์​ออก​จาก​ห้อง​นั้น</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​สั่ง​ให้​ชำระ​ห้อง​นั้น​ให้​บริสุทธิ์ แล้ว​นำ​เครื่องใช้​ประจำ​บ้าน​ของ​พระเจ้า ธัญ​บูชา และ​เครื่อง​หอม​เข้า​มา​ไว้​ดังเดิม</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​ยัง​รู้​ด้วย​ว่า​คน​เลวี​ไม่​ได้รับ​ส่วน​ที่​เป็น​ของ​พวก​เขา ฉะนั้น คน​เลวี​ทุก​คน​กับ​คณะ​นัก​ดนตรี​ซึ่ง​ควร​อยู่​ทำ​หน้าที่ ก็​กลับ​ไป​ไร่นา​ของ​ตน</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้า​จึง​ตำหนิ​พวก​เจ้าหน้าที่​และ​ถาม​เขา​ว่า “ทำไม​จึง​ละเลย​บ้าน​ของ​พระเจ้า” จาก​นั้น​ข้าพเจ้า​เรียก​คน​เลวี​มา​ชุมนุม และ​ให้​เข้า​ประจำ​หน้าที่​ดังเดิม</verse>
				<verse number="12">ชน​ยูดาห์​หมด​สิบลด​ของ​ข้าว เหล้า​องุ่น​ใหม่ และ​น้ำมัน​มะกอก​มา​ที่​คลัง</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้า​แต่งตั้ง​ปุโรหิต​เชเลมิยาห์ ธรรมาจารย์​ศาโดก และ​เปดายาห์​คน​เลวี ให้​ดู​แล​คลัง​ต่าง​ๆ และ​ตั้ง​ฮานัน​ลูกชาย​ศักเกอร์ ลูก​ของ​มัททานิยาห์ ให้​เป็น​ผู้​ช่วย​พวก​เขา เพราะ​พวก​เขา​เชื่อถือ​ได้ จึง​มี​หน้าที่​แจกจ่าย​สิ่งของ​ต่าง​ๆ แก่​เพื่อน​ชาว​เลวี</verse>
				<verse number="14">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ระลึก​ถึง​ข้าพเจ้า​ใน​ข้อ​นี้ และ​ขอ​อย่า​ลบล้าง​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​อย่าง​ซื่อสัตย์ เพื่อ​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​และ​การ​รับใช้​ใน​บ้าน</verse>
				<verse number="15">ครั้ง​นั้น​ข้าพเจ้า​เห็น​คน​ใน​ยูดาห์​ย่ำ​องุ่น​ใน​วัน​สะบาโต และ​นำ​เมล็ด​ข้าว​บรรทุก​บน​หลัง​ลา พร้อม​ด้วย​น้ำ​องุ่น ผล​องุ่น ผล​มะเดื่อ และ​สิ่ง​สารพัด​เข้า​มา​ใน​เยรูซาเล็ม​ใน​วัน​สะบาโต ข้าพเจ้า​จึง​ตักเตือน​ไม่​ให้​ขาย​อาหาร​ใน​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="16">คน​จาก​ไทระ​ซึ่ง​อาศัย​ใน​เยรูซาเล็ม นำ​ปลา​และ​สินค้า​สารพัด​มา​ขาย​ให้​ชาว​ยูดาห์​ใน​เยรูซาเล็ม​ใน​วัน​สะบาโต</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​จึง​ตำหนิ​ขุนนาง​ยูดาห์​ว่า “พวก​ท่าน​กำลัง​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย​อะไร​กัน ท่าน​กำลัง​ลบหลู่​วัน​สะบาโต</verse>
				<verse number="18">บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ก็​ทำ​เช่น​นี้​ไม่​ใช่​หรือ พระเจ้า​ของ​เรา​จึง​นำ​หายนะ​ทั้งหมด​มา​สู่​เรา​และ​เมือง​นี้ พวก​ท่าน​กำลัง​ยั่วยุ​ความ​โกรธ​ที่​พระองค์​มี​ต่อ​คน​อิสราเอล​ให้​หนัก​ขึ้น​อีก โดย​ละเมิด​วัน​สะบาโต​เช่น​นี้”</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้า​จึง​สั่ง​ให้​ปิด​ประตู​เมือง​เยรูซาเล็ม​ตอน​ตก​ค่ำ​ของ​วัน​ก่อน​สะบาโต และ​ไม่​ให้​เปิด​จน​กว่า​จะ​หมด​วัน​สะบาโต ทั้ง​ส่ง​คน​ของ​ข้าพเจ้า​ไป​ประจำ​ที่​ประตู​ต่าง​ๆ เพื่อ​ไม่​ให้​ใคร​นำ​สินค้า​เข้า​มา​ใน​วัน​สะบาโต</verse>
				<verse number="20">มี​พ่อค้า​และ​คน​ขาย​สินค้า​ต่าง​ๆ มา​พัก​แรม​อยู่​นอก​เยรูซาเล็ม​หนึ่ง​หรือ​สอง​ครั้ง</verse>
				<verse number="21">แต่​ข้าพเจ้า​เตือน​พวก​เขา​ว่า “พวก​ท่าน​มา​พัก​แรม​อยู่​ริม​กำแพง​ทำไม ถ้า​ทำ​อย่าง​นี้​อีก เรา​จะ​จัดการ​กับ​ท่าน” ตั้งแต่​นั้น​พวก​เขา​ก็​ไม่​มา​ใน​วัน​สะบาโต​อีก</verse>
				<verse number="22">แล้ว​ข้าพเจ้า​จึง​สั่ง​คน​เลวี​ให้​ชำระ​ตน​และ​เฝ้า​ยาม​อยู่​ที่​ประตู เพื่อ​รักษา​วัน​สะบาโต​ให้​บริสุทธิ์ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​จดจำ​ข้าพเจ้า​ใน​ข้อ​นี้​ด้วย และ​ขอ​แสดง​ความ​เมตตา​ต่อ​ข้าพเจ้า​ตาม​ความ​รัก​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="23">ยิ่ง​กว่า​นั้น ข้าพเจ้า​ยัง​เห็น​ชาว​ยูดาห์​ที่​แต่งงาน​กับ​ผู้หญิง​จาก​อัชโดด อัมโมน และ​โมอับ</verse>
				<verse number="24">และ​ลูก​ๆ ของ​พวก​เขา​ครึ่ง​หนึ่ง​พูด​ภาษา​อัชโดด หรือ​ภาษา​ของ​ชาติ​ใด​ชาติ​หนึ่ง​เหล่า​นั้น แต่​พูด​ภาษา​ยูดาห์​ไม่​ได้​เลย</verse>
				<verse number="25">ข้าพเจ้า​จึง​ติเตียน​และ​สาป​แช่ง​ชาว​ยูดาห์ ทุบ​ตี​ทึ้ง​ผม​เขา​บาง​คน​และ​ทำ​ให้​พวก​เขา​สาบาน​ใน​นาม​พระเจ้า​ว่า “เจ้า​จะ​ไม่​ยก​ลูกสาว​ให้​แต่งงาน​กับ​ลูกชาย​ของ​คน​พวก​นั้น หรือ​รับ​ลูกสาว​เขา​มา​เป็น​ภรรยา​ของ​ตน หรือ​ของ​ลูกชาย</verse>
				<verse number="26">ก็​การ​แต่งงาน​ข้าม​ชาติ​แบบ​นี้​ไม่​ใช่​หรือ​ที่​ทำ​ให้​กษัตริย์​โซโลมอน​แห่ง​อิสราเอล​ทำ​บาป ใน​หมู่​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ไม่​มี​กษัตริย์​องค์​ใด​เทียบ​เทียม​โซโลมอน พระองค์​เป็น​ที่​รัก​ของ​พระเจ้า และ​พระเจ้า​ตั้ง​ให้​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด ถึง​กระนั้น โซโลมอน​ก็​ถูก​หญิง​ต่าง​ชาติ​นำ​ให้​ทำ​บาป</verse>
				<verse number="27">ตอน​นี้​จะ​ให้​เรา​ทน​ฟัง​ว่า พวก​ท่าน​ก็​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย และ​ทรยศ​ต่อ​พระเจ้า โดย​ไป​แต่งงาน​กับ​หญิง​ต่าง​ชาติ​หรือ”</verse>
				<verse number="28">ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ของ​โยยาดา​ลูก​ชาย​มหา​ปุโรหิต​เอลียาชีบ​ได้​แต่งงาน​กับ​ลูกสาว​ของ​สันบาลลัท​ชาว​โฮโรนาอิม ข้าพเจ้า​จึง​ไล่​เขา​ไป​ให้​พ้น​หน้า</verse>
				<verse number="29">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​จดจำ​คน​เหล่า​นี้ เพราะ​เขา​สร้าง​มลทิน​แก่​ตำแหน่ง​ปุโรหิต​และ​พันธสัญญา​ของ​การ​เป็น​ปุโรหิต​กับ​พันธสัญญา​ของ​คน​เลวี</verse>
				<verse number="30">เป็น​อัน​ว่า ข้าพเจ้า​ได้​ชำระ​พวก​ปุโรหิต​กับ​คน​เลวี​จาก​ทุก​สิ่ง​ของ​คน​ต่าง​ชาติ และ​มอบหมาย​งาน​ให้​แต่ละ​คน​ตาม​หน้าที่</verse>
				<verse number="31">ข้าพเจ้า​ยัง​ได้​จัด​ให้​หา​ฟืน​มา​ถวาย​ตาม​เวลา​ที่​กำหนด และ​ดูแล​ผล​แรก พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​จดจำ​ข้าพเจ้า​ด้วย​ความ​โปรดปราน​เถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="17">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เหตุการณ์​นี้​เกิดขึ้น​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​เซอร์ซีส ​ผู้​ปกครอง 127 มณฑล​จาก​อินเดีย​ถึง​คูช</verse>
				<verse number="2">เวลา​นั้น​กษัตริย์​เซอร์ซีส​ครอง​บัลลังก์​ใน​ป้อม​เมือง​สุสา</verse>
				<verse number="3">และ​ใน​ปี​ที่​สาม​แห่ง​สมัย​ของ​เขา เขา​จัด​งาน​เลี้ยง​ใหญ่​สำหรับ​ขุนนาง​และ​ข้าราชการ พวก​แม่ทัพ​แห่ง​มีเดีย​และ​เปอร์เซีย เจ้านาย และ​ขุนนาง​จาก​ทุก​มณฑล​ต่าง​ก็​มา</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​แสดง​ความ​มั่งคั่ง​ของ​อาณาจักร บารมี​และ​ความ​รุ่งโรจน์​ตลอด 180 วัน</verse>
				<verse number="5">หลังจาก​นั้น กษัตริย์​จัด​งาน​เลี้ยง​เจ็ด​วัน​ที่​ลาน​อุทยาน​ของ​วัง​สำหรับ​ทุก​คน​ที่​อยู่​ใน​ป้อม​เมือง​สุสา ตั้งแต่​ผู้​ยิ่งใหญ่​ที่สุด​จน​ถึง​ผู้​น้อย​ที่สุด</verse>
				<verse number="6">ใน​อุทยาน​มี​ม่าน​ลินิน​สีขาว​และ​สีน้ำเงิน ร้อย​ด้วย​เชือก​ลินิน​สีขาว​และ​สีม่วง​เข้า​กับ​ห่วง​เงิน​บน​เสา​หิน​อ่อน มี​เก้าอี้​นอน​ทองคำ​และ​เงิน​อยู่​บน​ทาง​เดิน​ซึ่ง​ฝัง​หิน​แดง หินอ่อน หอยมุก และ​พลอย​ราคา​แพง</verse>
				<verse number="7">เหล้า​องุ่น​แจกจ่าย​ใน​ถ้วย​ทองคำ​ซึ่ง​แต่​ละ​ใบ​แตกต่าง​กัน กษัตริย์​มี​เหล้า​องุ่น​ให้​ทุก​คน​ดื่ม​อย่าง​เหลือเฟือ</verse>
				<verse number="8">แขก​แต่ละ​คน​ดื่ม​ได้​โดย​ไม่​มี​ข้อ​จำกัด เพราะ​กษัตริย์​สั่ง​พนักงาน​เหล้า​องุ่น​ให้​บริการ​ทุก​คน​ตาม​ที่​เขา​ปรารถนา</verse>
				<verse number="9">ราชินี​วัชที​ก็​จัด​งาน​เลี้ยง​สำหรับ​ผู้หญิง​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์​เซอร์ซีส​ด้วย</verse>
				<verse number="10">ใน​วันที่​เจ็ด เมื่อ​กษัตริย์​เซอร์ซีส​เมา​เหล้า​องุ่น​ก็​เรียก​ขันที​ประจำ​ตัว​ทั้ง​เจ็ด คือ เมหุมาน บิสธา ฮารโบนา บิกธา อาบักธา เศธาร์ และ​คารคัส</verse>
				<verse number="11">ให้​ไป​เชิญ​ราชินี​วัชที ให้​สวม​มงกุฎ​มา​พบ เพื่อ​ให้​ประชาชน​และ​ขุนนาง​ยล​โฉม​เพราะ​เธอ​งดงาม​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="12">แต่​เมื่อ​ผู้​รับใช้​ไป​เชิญ​ตาม​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​กษัตริย์ ราชินี​วัชที​ไม่​ยอม​มา กษัตริย์​จึง​โกรธ​จัด</verse>
				<verse number="13">เนื่องจาก​เป็น​ประเพณี​ที่​กษัตริย์​จะ​ต้อง​ปรึกษา​กับ​ผู้​เชี่ยวชาญ​ใน​เรื่อง​กฎหมาย​และ​ความ​ยุติธรรม เขา​จึง​พูด​กับ​เหล่า​นัก​ปราชญ์ ผู้​เข้าใจ​ยุค​สมัย</verse>
				<verse number="14">และ​ใกล้ชิด​กับ​กษัตริย์​ที่สุด ได้แก่ คารเชนา เชธาร์ อัดมาธา ทารชิช เมเรส มารเสนา และ​เมมูคาน ขุนนาง​ทั้ง​เจ็ด​แห่ง​มีเดีย​และ​เปอร์เซีย ผู้​มี​สิทธิ​พิเศษ​ใน​การ​เข้า​พบ​กษัตริย์​และ​อำนาจ​สูง​สุด​ใน​อาณาจักร</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ถาม​ว่า “กฎหมาย​ระบุ​ให้​ทำ​อย่างไร​บ้าง​กับ​ราชินี​วัชที​ที่​ไม่​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​กษัตริย์​เซอร์ซีส เมื่อ​ให้​ขันที​ไป​เชิญ”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​เมมูคาน​ตอบ​ต่อหน้า​กษัตริย์​และ​พวก​ขุนนาง​ว่า “ราชินี​วัชที​ไม่​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​กษัตริย์​เท่านั้น แต่​ต่อ​ขุนนาง​และ​ประชาชน​ทุก​มณฑล​ของ​กษัตริย์​เซอร์ซีส​ด้วย</verse>
				<verse number="17">เพราะ​ผู้หญิง​ทุก​คน​จะ​รู้​สิ่ง​ที่​ราชินี​ทำ และ​จะ​พา​กัน​ดูถูก​สามี และ​พูด​กัน​ว่า ‘กษัตริย์​เซอร์ซีส​สั่ง​ให้​ราชินี​วัชที​ไป​พบ แต่​เธอ​ก็​ไม่​ไป’</verse>
				<verse number="18">วัน​นี้ ผู้หญิง​สูง​ศักดิ์​แห่ง​มีเดีย​และ​เปอร์เซีย​ที่​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​ราชินี​วัชที​ทำ ก็​จะ​ทำ​ต่อ​ขุนนาง​ของ​กษัตริย์​แบบ​เดียวกัน ขาด​ความ​เคารพ​และ​จะ​เกิด​ความ​ขัดแย้ง​ไม่​มี​สิ้นสุด</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น หาก​ท่าน​พอใจ ขอ​ร่าง​คำ​สั่ง​ให้​เป็น​กฎหมาย​ของ​ชาว​มีเดีย​และ​เปอร์เซีย​ซึ่ง​ล้มเลิก​ไม่​ได้ ห้าม​ไม่​ให้​ราชินี​วัชที​เข้า​พบ​ท่าน​อีก และ​มอบ​ตำแหน่ง​ราชินี​ให้​คน​อื่น​ที่​ดี​กว่า</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ประกาศ​คำ​สั่ง​นี้​ทั่ว​อาณาจักร​อัน​กว้าง​ใหญ่​ไพศาล​ของ​ท่าน​แล้ว ผู้หญิง​ทั้งหมด​ก็​จะ​เคารพ​สามี ตั้งแต่​ผู้​น้อย​ที่​สุด​จน​ถึง​ผู้​ยิ่งใหญ่​ที่สุด”</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​และ​ขุนนาง​พอใจ​กับ​คำ​แนะนำ กษัตริย์​จึง​ทำ​ตาม​ที่​เมมูคาน​เสนอ</verse>
				<verse number="22">และ​ส่ง​คำ​สั่ง​ไป​ทั่ว​ทุก​แห่ง​ใน​อาณาจักร ไป​ทุก​มณฑล โดย​ประกาศ​เป็น​ภาษา​ของ​แต่ละ​ชนชาติ​ว่า ผู้ชาย​ทุก​คน​ควร​เป็น​ผู้​ปกครอง​เหนือ​ครอบครัว​ของ​ตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ต่อมา​เมื่อ​ความ​โกรธ​ของ​กษัตริย์​เซอร์ซีส​สงบ​ลง เขา​ก็​คิดถึง​ราชินี​วัชที สิ่ง​ที่​เธอ​ทำ และ​กฤษฎีกา​ของ​เขา​เกี่ยวกับ​ราชินี</verse>
				<verse number="2">แล้ว​พวก​คน​รับใช้​ส่วน​ตัว​จึง​เสนอ​ว่า “ควร​เฟ้น​หา​สาว​พรหมจารี​ที่​งดงาม​มา​ให้​กษัตริย์</verse>
				<verse number="3">ขอ​แต่ง​ตั้ง​ผู้​แทน​ใน​แต่​ละ​มณฑล​ใน​อาณาจักร​ของ​ท่าน ให้​นำ​สาว​งาม​ทั้งหมด​มา​ที่​ฮาเร็ม​ใน​ป้อม​เมือง​สุสา ให้​เฮกัย​ขันที​ของ​กษัตริย์​เป็น​คน​ดูแล และ​ให้​สาว​งาม​เหล่า​นั้น​ได้​รับ​การ​บำรุง​ผิว</verse>
				<verse number="4">จาก​นั้น​หญิง​สาว​ที่​ทำ​ให้​กษัตริย์​โปรดปราน ก็​จะ​ได้​เป็น​ราชินี​แทน​ราชินี​วัชที” กษัตริย์​พอใจ​ความ​คิด​นี้​และ​ให้​เริ่ม​ทำ​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="5">มี​ชาว​ยิว​คน​หนึ่ง​จาก​เผ่า​เบนยามิน​อยู่​ใน​ป้อม​เมือง​สุสา เขา​ชื่อ​โมรเดคัย​เป็น​ลูก​ของ​ยาอีร์ ลูก​ของ​ชิเมอี ผู้​เป็น​ลูก​ของ​คีช</verse>
				<verse number="6">เขา​เป็น​คน​ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​จับ​มา​เป็น​เชลย​จาก​เยรูซาเล็ม และ​ใน​กลุ่ม​ที่​ถูก​กวาดต้อน​ไป​พร้อม​กับ​กษัตริย์​เยโฮยาคีน ​แห่ง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="7">โมรเดคัย​มี​ลูก​พี่​ลูก​น้อง​เป็น​สาว​งาม​น่า​รัก​ชื่อ ฮาดัสสาห์​หรือ​เอสเธอร์ ซึ่ง​เขา​เลี้ยง​เป็น​ลูกสาว​บุญธรรม​หลังจาก​พ่อ​แม่​ของ​เธอ​เสีย​ชีวิต</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​มี​คำ​สั่ง​ของ​กษัตริย์ หญิงสาว​หลาย​คน​จึง​ถูก​นำ​มา​อยู่​ที่​ป้อม​เมือง​สุสา​ใน​ความ​ดูแล​ของ​เฮกัย และ​เอสเธอร์​ก็​ถูก​นำ​มา​ที่​วัง​ของ​กษัตริย์​และ​อยู่​ใน​ความ​ดูแล​ของ​เฮกัย​ผู้​ดูแล​ฮาเร็ม</verse>
				<verse number="9">เฮกัย​เอ็นดู​และ​พอใจ​เอสเธอร์​มาก เขา​จึง​รีบ​จัดหา​เครื่อง​บำรุง​ผิว​และ​อาหาร​พิเศษ​ให้​ทันที ทั้ง​จัด​ผู้หญิง​เจ็ด​คน​คัดเลือก​จาก​วัง​มา​คอย​รับใช้​เธอ และ​ให้​เธอ​กับ​พวก​ผู้หญิง​ที่​คอย​รับใช้​เธอ​ย้าย​ไป​อยู่​ที่​ที่​ดี​ที่สุด​ใน​ฮาเร็ม</verse>
				<verse number="10">เอสเธอร์​ไม่​ได้​เปิดเผย​เรื่อง​เชื้อชาติ​และ​ภูมิหลัง​ครอบครัว​ของ​เธอ เพราะ​โมรเดคัย​สั่ง​ห้าม​ไว้</verse>
				<verse number="11">ทุก​วัน​โมรเดคัย​จะ​เดิน​วนเวียน​แถว​ๆ ลาน​ฮาเร็ม เพื่อ​ถาม​ข่าว​คราว​ความ​เป็น​ไป​ของ​เอสเธอร์</verse>
				<verse number="12">ก่อน​ถึง​เวร​ที่​หญิงสาว​แต่ละ​คน​เข้า​พบ​กษัตริย์​เซอร์ซีส พวก​เธอ​จะ​ต้อง​รับ​การ​บำรุง​ผิว​ครบ​สิบสอง​เดือน​ตาม​กำหนด​คือ หก​เดือน​แรก​บำรุง​ด้วย​น้ำมัน​มดยอบ จาก​นั้น​บำรุง​ด้วย​น้ำ​หอม​และ​เครื่อง​บำรุง​ผิว​อีก​หก​เดือน</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ถึง​รอบ​ที่​แต่ละ​คน​จะ​เข้า​พบ​กษัตริย์ จะ​ขอ​นำ​อะไร​จาก​ฮาเร็ม​ไป​วัง​ของ​กษัตริย์​ด้วย​ก็​ได้</verse>
				<verse number="14">ใน​เวลา​เย็น​เธอ​จะ​เข้า​วัง และ​เช้า​วัน​รุ่ง​ขึ้น​จะ​กลับ​ไป​อยู่​อีก​ที่​หนึ่ง​ใน​ฮาเร็ม​ใน​ความ​ดูแล​ของ​ชาอัชกาส ขันที​ของ​กษัตริย์​ผู้​คอย​ดูแล​สนม เธอ​จะ​ไม่​ได้​พบ​กษัตริย์​อีก​เว้น​แต่​ว่า​เขา​พอใจ และ​เรียก​ตัว​เธอ​มา​เข้า​พบ</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ถึง​รอบ​ของ​เอสเธอร์​ที่​จะ​เข้า​พบ​กษัตริย์ (หญิงสาว​ที่​โมรเดคัย​รับ​เป็น​ลูก​บุญธรรม เธอ​เป็น​ลูก​สาว​ของ​อาบีฮายิล ผู้​เป็น​ลุง​ของ​โมรเดคัย) เธอ​ไม่ได้​ขอ​สิ่งใด​นอกจาก​ที่​ขันที​เฮกัย​ผู้​ดูแล​ฮาเร็ม​แนะนำ และ​ทุก​คน​ที่​เห็น​เอสเธอร์​ก็​ชื่นชอบ​เธอ</verse>
				<verse number="16">เอสเธอร์​ถูก​นำ​มา​เข้า​พบ​กษัตริย์​เซอร์ซีส​ใน​วัง​เมื่อ​เดือน​เทเบท ซึ่ง​เป็น​เดือน​ที่​สิบ​ปี​ที่​เจ็ด​แห่ง​สมัย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​พอใจ​เอสเธอร์​มาก​กว่า​หญิง​อื่น​ทั้งหมด โปรดปราน​และ​พอใจ​เธอ​มาก​กว่า​หญิง​พรหมจารี​คน​อื่น​ๆ เขา​จึง​สวม​มงกุฎ​ให้ และ​ตั้ง​เธอ​เป็น​ราชินี​แทน​ราชินี​วัชที</verse>
				<verse number="18">และ​กษัตริย์​จัด​งาน​เลี้ยง​ใหญ่​แก่​ขุนนาง​และ​ข้าราชการ​ทั้งปวง​เพื่อ​เอสเธอร์ ประกาศ​วัน​หยุด​ทั่ว​ทุก​มณฑล และ​มอบ​ของ​ขวัญ​ด้วย​ใจ​กว้างขวาง</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​มี​การ​เฟ้น​ตัว​สาว​พรหมจารี​ครั้ง​ที่​สอง โมรเดคัย​นั่ง​ประจำ​อยู่​ที่​ประตู​วัง</verse>
				<verse number="20">แต่​เอสเธอร์​ยัง​คง​ไม่​เปิดเผย​เชื้อชาติ​และ​ภูมิหลัง​ครอบครัว​ของ​ราชินี​ตาม​ที่​โมรเดคัย​สั่ง​ไว้ เธอ​ยัง​คง​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​โมรเดคัย​เหมือน​ตอน​ที่​ยัง​อยู่​ใน​ความ​ดูแล​ของ​เขา</verse>
				<verse number="21">ใน​ช่วง​ที่​โมรเดคัย​นั่ง​ประจำ​อยู่​ที่​ประตู​วัง ข้าราชการ​สอง​คน ซึ่ง​เป็น​ยาม​เฝ้า​ประตู คือ​บิกธานา ​และ​เทเรช มี​เรื่อง​โกรธ​แค้น​และ​คิด​ลอบ​ฆ่า​กษัตริย์​เซอร์ซีส</verse>
				<verse number="22">แต่​โมรเดคัย​ล่วงรู้​แผน​นั้น​และ​บอก​ราชินี​เอสเธอร์ เธอ​จึง​รายงาน​กษัตริย์​และ​ยก​ความ​ดี​ให้​โมรเดคัย</verse>
				<verse number="23">มี​การ​สอบสวน​เรื่อง​นี้​และ​พบ​ว่า​เป็น​ความ​จริง ข้าราชการ​ทั้ง​สอง​จึง​ถูก​เสียบ​คอ​ที่​บน​ตะแลงแกง เรื่องราว​ทั้งหมด​ถูก​บันทึก​ไว้​ต่อหน้า​กษัตริย์​เซอร์ซีส​ใน​จดหมาย​เหตุ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">หลังจาก​เหตุการณ์​เหล่า​นี้​กษัตริย์​เซอร์ซีส​ยกย่อง​ฮามาน​ลูก​ฮัมเมดาธา​ชาว​อากัก แต่งตั้ง​ให้​เป็น​เสนาบดี มี​ยศ​สูง​กว่า​ขุนนาง​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="2">บรรดา​ข้าราชการ​ที่​ประตู​วัง​คุกเข่า​ลง​ให้​เกียรติ​ฮามาน ตาม​ที่​กษัตริย์​สั่ง​ไว้ แต่​โมรเดคัย​ไม่​ยอม​คุกเข่า​หรือ​ให้​เกียรติ​เขา</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พวก​ข้าราชการ​ที่​ประตู​วัง​ถาม​โมรเดคัย​ว่า “ทำไม​ท่าน​จึง​ฝ่าฝืน​คำ​สั่ง​ของ​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​พา​กัน​พูด​วัน​แล้ว​วัน​เล่า​แต่​โมรเดคัย​ยัง​ไม่​ยอม​ทำ​ตาม ใน​ที่สุด​คน​เหล่า​นั้น​ไป​บอก​ฮามาน​เพื่อ​ดู​ว่า​โมรเดคัย​จะ​ลอยนวล​ไป​ได้​หรือ​ไม่ เพราะ​โมรเดคัย​เคย​บอก​คน​เหล่า​นั้น​ว่า​เขา​เป็น​ชาว​ยิว</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ฮามาน​เห็น​ว่า​โมรเดคัย​ไม่​ยอม​คุกเข่า​หรือ​ให้​เกียรติ​ตน​ก็​โกรธ​จัด</verse>
				<verse number="6">แต่​เมื่อ​ฮามาน​รู้​ว่า​โมรเดคัย​เป็น​ชาว​ยิว เขา​ก็​รู้สึก​ไม่​สาแก่ใจ​ที่​จะ​กำจัด​โมรเดคัย​เพียง​คน​เดียว ฮามาน​จึง​หา​ช่อง​ทาง​ทำลาย​ล้าง​ชาว​ยิว​ซึ่ง​เป็น​ชนชาติ​ของ​โมรเดคัย​ให้​หมด​สิ้น​ไป​จาก​ราชอาณาจักร​ของ​เซอร์ซีส</verse>
				<verse number="7">ใน​เดือน​นิสาน​ซึ่ง​เป็น​เดือน​ที่​หนึ่ง ใน​ปี​ที่​สิบสอง​สมัย​ของ​กษัตริย์​เซอร์ซีส พวก​เขา​ทอด​เปอร์ (คือ​สลาก) ต่อหน้า​ฮามาน​เพื่อ​หา​วัน​และ​เดือน สลาก​นั้น​ตก ที่​เดือน​อาดาร์ ซึ่ง​เป็น​เดือน​ที่​สิบสอง</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ฮามาน​พูด​กับ​กษัตริย์​เซอร์ซีส​ว่า “มี​ชนชาติ​หนึ่ง​กระจัด​กระจาย​และ​แยก​กัน​ไป​อยู่​ทั่ว​ทุก​มณฑล​ใน​อาณาจักร​ของ​พระองค์​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ธรรมเนียม​ของ​เขา​ก็​แตกต่าง​จาก​ชนชาติ​อื่น​ทั้งหมด และ​พวก​เขา​ไม่​เชื่อฟัง​กฎหมาย​ของ​กษัตริย์ การ​ผ่อนปรน​กับ​คน​เหล่า​นี้​จึง​ไม่​เป็น​ผลดี​ต่อ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="9">หาก​กษัตริย์​พอใจ​ก็​ขอ​ออก​กฤษฎีกา​ให้​ทำลาย​ล้าง​คน​เหล่า​นี้ และ​ข้าพเจ้า​จะ​ถวาย​เงิน​หนัก 10,000 ตะลันต์ ให้​ผู้​ดูแล​งาน​ของ​กษัตริย์​เอา​ไป​เก็บ​ไว้​ใน​คลัง​หลวง”</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​จึง​ถอด​แหวน​ตรา​มอบ​แก่​ฮามาน​ลูก​ฮัมเมดาธา​ชาว​อากัก​ศัตรู​ของ​ชนชาติ​ยิว</verse>
				<verse number="11">และ​พูด​ว่า “เก็บ​เงิน​ไว้​เถิด เจ้า​จะ​ทำ​อะไร​กับ​ชนชาติ​นั้น​ก็​ได้​ตาม​ใจ​ชอบ”</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น ใน​วันที่​สิบสาม​ของ​เดือน​ที่​หนึ่ง ฮามาน​เรียก​ตัว​เหล่า​อาลักษณ์​หลวง​มา​ให้​ออก​คำ​สั่ง​ใน​นาม​กษัตริย์​เซอร์ซีส​ถึง​บรรดา​ผู้​ว่า​การ​และ​ขุนนาง​มณฑล​ต่าง​ๆ ทั่ว​จักรวรรดิ ใช้​ภาษา​ถิ่น​ของ​แต่ละ​มณฑล แล้ว​ประทับ​ด้วย​แหวน​ตรา</verse>
				<verse number="13">จาก​นั้น​ผู้​ถือ​สาร​เชิญ​จดหมาย​ไป​ยัง​ทุก​มณฑล​ใน​จักรวรรดิ เป็น​คำ​สั่ง​ประกาศ​ให้​ฆ่า​และ​ทำลาย​ล้าง​ชาว​ยิว​ทั้งหมด​ไม่​ว่า​หนุ่ม​หรือ​แก่ ตลอดจน​ผู้หญิง​และ​เด็ก​เล็ก​ภายใน​วัน​เดียว คือ​วันที่​สิบสาม​ของ​เดือน​อาดาร์​ซึ่ง​เป็น​เดือน​ที่​สิบสอง แล้ว​ริบ​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="14">ให้​ออก​สำเนา​ของ​คำ​สั่ง​เป็น​กฎหมาย​ใน​ทุก​มณฑล​เพื่อ​ประชาชน​ทุก​เชื้อชาติ​จะ​ได้​ทราบ​ทั่ว​กัน​และ​จะ​ได้​เตรียม​พร้อม​สำหรับ​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="15">ผู้​ส่ง​สาร​ก็​รีบ​ออก​ไป​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​กษัตริย์ หลังจาก​ออก​ประกาศ​ใน​ป้อม​เมือง​สุสา​แล้ว กษัตริย์​ก็​นั่ง​ลง​ดื่ม​ร่วม​กับ​ฮามาน ใน​ขณะ​ที่​ผู้​คน​ใน​เมือง​สุสา​วุ่นวาย​ใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เมื่อ​โมรเดคัย​รู้​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​ทั้งหมด ก็​ฉีก​เสื้อผ้า นุ่ง​ห่ม​ผ้า​กระสอบ โปรย​ขี้เถ้า​ใส่​ตัว และ​เข้า​ไป​ใน​ตัว​เมือง ร้องไห้​เสียง​ดัง​อย่าง​รันทด</verse>
				<verse number="2">แต่​โมรเดคัย​มา​ได้​แค่​ที่​ประตู​วัง​เท่านั้น เพราะ​ผู้​สวม​เสื้อ​ผ้า​กระสอบ​จะ​ไม่​ได้รับ​อนุญาต​ให้​ผ่าน​เข้า​ไป</verse>
				<verse number="3">ชาว​ยิว​ทั้งหลาย​ใน​ทุก​มณฑล​ซึ่ง​คำ​สั่ง​ของ​กษัตริย์​ไป​ถึง​ก็​ทุกข์​โศก​แสน​สาหัส พวก​เขา​อดอาหาร ร้องไห้​คร่ำครวญ หลาย​คน​นุ่ง​ห่ม​ผ้า​กระสอบ​และ​นอน​บน​กอง​ขี้เถ้า</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ขันที​และ​สาว​ใช้​ของ​เอสเธอร์​มา​บอก​เรื่อง​โมรเดคัย เธอ​ก็​ทุกข์​ใจ​มาก จึง​มอบ​เสื้อผ้า​ไป​ให้​โมรเดคัย​ใส่​แทน​ผ้า​กระสอบ แต่​เขา​ไม่​ยอมรับ​เสื้อผ้า​นั้น</verse>
				<verse number="5">เอสเธอร์​จึง​ให้​ตาม​ตัว​ขันที​ฮาธาค​ซึ่ง​มี​หน้าที่​รับใช้​เธอ และ​สั่ง​ให้​เขา​ออก​ไป​พบ​โมรเดคัย​เพื่อ​ถาม​ถึง​สาเหตุ​และ​ความ​ทุกข์​ร้อน</verse>
				<verse number="6">ฮาธาค​จึง​ออก​ไป​พบ​โมรเดคัย​ที่​ลาน​เมือง​หน้า​ประตู​วัง</verse>
				<verse number="7">โมรเดคัย​เล่า​ทุก​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น รวม​ทั้ง​เรื่อง​จำนวน​เงิน​ที่​ฮามาน​สัญญา​จะ​มอบ​เข้า​คลัง​หลวง​เพื่อ​ทำลาย​ชาว​ยิว</verse>
				<verse number="8">โมรเดคัย​ยัง​มอบ​สำเนา​คำ​สั่ง​ที่​ประกาศ​ใน​ป้อม​เมือง​สุสา​ให้​ทำลาย​ชาว​ยิว ให้​กับ​ฮาธาค เพื่อ​นำ​ไป​ให้​เอสเธอร์​และ​อธิบาย​ให้​เธอ​ฟัง แล้ว​บอก​ให้​เอสเธอร์​ไป​พบ​กษัตริย์ เพื่อ​วิงวอน​ขอ​ความ​เมตตา​ให้​ชนชาติ​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="9">ฮาธาค​กลับ​ไป​รายงาน​สิ่ง​ที่​โมรเดคัย​พูด​ให้​เอสเธอร์​ฟัง</verse>
				<verse number="10">เอสเธอร์​สั่ง​เขา​ให้​กลับ​มา​บอก​โมรเดคัย​ว่า</verse>
				<verse number="11">“ข้าราชการ​และ​ประชาชน​รู้​ดี​ว่า ชาย​หรือ​หญิง​ที่​เข้า​ไป​พบ​กษัตริย์​ใน​เขต​ชั้น​ใน​โดย​ที่​กษัตริย์​ไม่​เรียก จะ​มี​โทษ​ถึง​ตาย เว้น​แต่​กษัตริย์​จะ​ยื่น​คทา​ทองคำ​และ​ไว้​ชีวิต​พวก​เขา แต่​กษัตริย์​ไม่​ได้​เรียก​ข้าพเจ้า​เข้า​พบ​มา​กว่า​สามสิบ​วัน​แล้ว”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​มี​คน​นำ​คำ​พูด​ของ​เอสเธอร์​มา​บอก​กับ​โมรเดคัย</verse>
				<verse number="13">โมรเดคัย​ตอบ​กลับ​มา​ว่า “อย่า​คิด​ว่า​เจ้า​อยู่​ใน​วัง​นี้​แล้ว​จะ​เป็น​ชาว​ยิว​คน​เดียว​ที่​รอด</verse>
				<verse number="14">ถ้า​เจ้า​นิ่ง​เงียบ​อยู่​ตอน​นี้ การ​ช่วยเหลือ​และ​ปลดปล่อย​ชาว​ยิว​จะ​มา​จาก​ที่​อื่น แต่​เจ้า​กับ​ครอบครัว​พ่อ​ของ​เจ้า​จะ​พินาศ บาง​ที​ที่​เจ้า​ได้​รับ​ตำแหน่ง​ราชินี​ก็​เพื่อ​เวลา​เช่น​นี้​ก็​ได้ ใคร​จะ​รู้”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​เอสเธอร์​จึง​ให้​คน​มา​บอก​โมรเดคัย​ว่า</verse>
				<verse number="16">“ขอให้​ท่าน​รวบรวม​ชาว​ยิว​ทั้งหมด​ใน​ป้อม​เมือง​สุสา​ให้​ถือ​อดอาหาร​เพื่อ​ข้าพเจ้า อย่า​กิน​หรือ​ดื่ม​อะไร​ตลอด​สาม​วัน​สาม​คืน ข้าพเจ้า​กับ​พวก​ผู้​ช่วย​ก็​จะ​อดอาหาร​เช่น​เดียว​กับ​ท่าน หลังจาก​นั้น​ข้าพเจ้า​จะ​ไป​พบ​กษัตริย์ แม้​ขัด​กับ​กฎหมาย​ก็​ตาม​ที ถ้า​จะ​ต้อง​พินาศ ข้าพเจ้า​ก็​ยอม”</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​โมรเดคัย​จึง​ไป​ทำ​ตาม​ที่​เอสเธอร์​สั่ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ใน​วันที่​สาม​เอสเธอร์​เสื้อ​คลุม​ตาม​ยศ​เข้า​มา​ยืน​ที่​ลาน​ชั้น​ใน​หน้า​ห้อง​โถง ขณะ​ที่​กษัตริย์​นั่ง​บน​บัลลังก์</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​กษัตริย์​มอง​ดู​เห็น​ราชินี​เอสเธอร์​ยืน​อยู่​ที่​ลาน​ชั้น​ใน ก็​พอใจ​ใน​ตัว​เธอ​และ​ยื่น​คทา​ทองคำ​ให้​เอสเธอร์ เธอ​จึง​เข้า​มา​ใกล้​และ​แตะ​ยอด​คทา</verse>
				<verse number="3">แล้ว​กษัตริย์​ถาม​ว่า “มี​อะไร​หรือ​ราชินี​เอสเธอร์ เจ้า​ต้องการ​อะไร​หรือ แม้​กึ่ง​ราชสมบัติ​เรา​ก็​จะ​ให้”</verse>
				<verse number="4">เอสเธอร์​ตอบ​ว่า “หาก​ท่าน​จะ​กรุณา ดิฉัน​ใคร่​ขอ​เชิญ​ท่าน​มา​ยัง​งาน​เลี้ยง​ซึ่ง​ดิฉัน​จัด​ให้​ใน​วัน​นี้ โดย​ให้​ฮามาน​ตาม​มา​ด้วย”</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​พูด​ว่า “ไป​เรียก​ฮามาน​มา​ทัน​ที เรา​จะ​ได้​ทำ​ตาม​ที่​เอสเธอร์​ขอ” กษัตริย์​จึง​มา​ยัง​งาน​เลี้ยง​ซึ่ง​เอสเธอร์​จัด​ให้​โดย​มี​ฮามาน​ตาม​ไป</verse>
				<verse number="6">ขณะ​กำลัง​ดื่ม​เหล้า​องุ่น กษัตริย์​ถาม​เอสเธอร์​อีก​ครั้ง​ว่า “ตอน​นี้​บอก​สิ​ว่า​เจ้า​ต้องการ​สิ่งใด เรา​จะ​ยก​ให้​แม้​กึ่ง​ราชสมบัติ”</verse>
				<verse number="7">เอสเธอร์​ตอบ​ว่า “คำ​วิงวอน​ของ​ดิฉัน​คือ</verse>
				<verse number="8">หาก​ท่าน​กรุณา​ดิฉัน และ​ให้​ตาม​ที่​ขอ โปรด​มา​งาน​เลี้ยง​ที่​ดิฉัน​จะ​จัด​ให้​พร้อม​กับ​ฮามาน​วัน​พรุ่งนี้ แล้ว​ดิฉัน​จะ​ตอบ​คำถาม​ของ​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="9">วัน​นั้น​ฮามาน​กลับ​ออก​ไป​ด้วย​ความ​สุข​และ​เบิกบาน​ใจ แต่​ครั้น​เห็น​โมรเดคัย​ที่​ประตู​วัง และ​สังเกต​ว่า​โมรเดคัย​ไม่ได้​ยืนขึ้น​หรือ​พินอบพิเทา​ก็​โกรธ​โมรเดคัย​มาก</verse>
				<verse number="10">แต่​ฮามาน​ควบคุม​อารมณ์​ไว้​และ​กลับ​บ้าน ให้​คน​ไป​เรียก​เพื่อน​ๆ กับ​เศเรช​ภรรยา​ของ​เขา​มา</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ฮามาน​ก็​โอ้อวด​ถึง​ความ​มั่งคั่ง ถึง​พวก​ลูก​ชาย​ของ​ตน และ​ที่​กษัตริย์​เลื่อน​ยศ​ให้​และ​ยกย่อง​ตน​เหนือ​ขุนนาง​และ​ข้าราชการ​คน​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="12">ฮามาน​พูด​อีก​ว่า “นั่น​ยัง​ไม่​หมด มี​แต่​เรา​เท่านั้น​ที่​ราชินี​เอสเธอร์​เชิญ​ไป​งาน​เลี้ยง​ที่​เธอ​จัด​ให้​กษัตริย์ แล้ว​พรุ่งนี้​ก็​เชิญ​ให้​เรา​ตาม​กษัตริย์​ไป​อีก</verse>
				<verse number="13">แต่​ทั้งหมด​นี้​ไม่​ทำให้​เรา​พอ​ใจ​เลย​ตราบใด​ที่​ยัง​เห็น​เจ้า​ยิว​โมรเดคัย​นั่ง​อยู่​ที่​ประตู​วัง”</verse>
				<verse number="14">เศเรช​ภรรยา​ของ​ฮามาน​และ​เพื่อน​ๆ ทุก​คน​จึง​แนะนำ​ว่า “จง​ตั้ง​เสา​คน​สูง 50 ศอก แล้ว​ตอน​รุ่ง​เช้า​ท่าน​จง​ขอ​ให้​กษัตริย์​เสียบ​คอ​โมรเดคัย​บน​เสา​นั้น แล้ว​ท่าน​ก็​ค่อย​ไป​สนุก​ใน​งาน​เลี้ยง​กับ​กษัตริย์” ฮามาน​ชอบใจ​คำ​แนะนำ​มาก จึง​สั่ง​ให้​ตั้ง​เสา​ขึ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">คืน​นั้น​กษัตริย์​นอน​ไม่​หลับ จึง​สั่ง​ให้​นำ​บันทึก​พงศาวดาร​ใน​สมัย​ของ​ท่าน​มา​อ่าน</verse>
				<verse number="2">มี​ตอน​หนึ่ง​บันทึก​ว่า​โมรเดคัย​ได้​เปิดโปง​แผนการ​ของ​บิกธานา​และ​เทเรช​ข้าราชการ​ทั้ง​สอง​ซึ่ง​เป็น​ยาม​เฝ้า​ประตู ที่​คบคิด​กัน​จะ​ลอบ​ฆ่า​กษัตริย์​เซอร์ซีส</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​ถาม​ว่า “โมรเดคัย​ได้รับ​เกียรติ​และ​การ​ยอมรับ​อะไร​บ้าง​สำหรับ​เรื่อง​นี้​บ้าง” คน​ที่​คอย​รับใช้​เขา​ตอบ​ว่า “ยัง​ไม่​ได้รับ​อะไร​เลย”</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​ถาม​ว่า “มี​ใคร​อยู่​ใน​ลาน​วัง​บ้าง” ฮามาน​เพิ่ง​จะ​เข้า​มา​ที่​ลาน​ชั้น​นอก​ของ​วัง เพื่อ​ขอ​กษัตริย์​ให้​เสียบ​คอ​โมรเดคัย​บน​เสา​ที่​ตน​สร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​คอย​รับใช้​เขา​จึง​ตอบ​ว่า “ฮามาน​กำลัง​ยืน​อยู่​ขอรับ” กษัตริย์​สั่ง​ว่า “เรียก​เขา​เข้า​มา”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ฮามาน​มา​เข้า​พบ กษัตริย์​ถาม​เขา​ว่า “เรา​ควร​จะ​ทำ​อะไร​ให้​คน​ที่​เรา​ต้องการ​จะ​ยกย่อง​ได้​บ้าง” ฮามาน​รำพึง​ว่า “นอกจาก​เรา​แล้ว​จะ​มี​ใคร​อีก​ที่​กษัตริย์​อยาก​จะ​ยกย่อง”</verse>
				<verse number="7">ฮามาน​จึง​ตอบ​ว่า “สำหรับ​คน​ที่​กษัตริย์​อยาก​จะ​ยกย่อง</verse>
				<verse number="8">ขอให้​นำ​เสื้อ​คลุม​ที่​กษัตริย์​เคย​ใส่ และ​นำ​ม้า​ที่​มี​เครื่อง​ประดับ​ประจำ​ตัว​ท่าน​บน​หัว​ม้า​นั้น​ออก​มา</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ให้​เจ้านาย​สูง​สุด​คน​หนึ่ง​นำ​เสื้อ​คลุม​ไป​ให้​ผู้​ที่​กษัตริย์​พอใจ และ​เดิน​นำหน้า​ม้า​ที่​เขา​ขี่​ไป​ตาม​ถนน​ใน​เมือง​พลาง​ประกาศ​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​ผู้​ที่​กษัตริย์​พอใจ​ยกย่อง​จะ​ได้รับ!’ ”</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​สั่ง​ฮามาน​ว่า “จง​ไป​ทันที นำ​เสื้อ​คลุม​กับ​ม้า​ของ​เรา​ไป​ทำ​อย่าง​ที่​เจ้า​เสนอ​ให้​แก่​โมรเดคัย​ชาว​ยิว​ผู้​นั่ง​อยู่​ที่​ประตู​วัง ทำ​ตาม​ที่​เจ้า​เสนอ​มา อย่า​ให้​ขาด​สิ่ง​ใด​เลย”</verse>
				<verse number="11">ฮามาน​จึง​นำ​เสื้อ​คลุม​ไป​สวม​ให้​โมรเดคัย ให้​เขา​ขึ้น​ม้า​และ​จูง​ไป​ตาม​ถนน​ใน​เมือง และ​ร้อง​ตะโกน​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​ผู้​ที่​กษัตริย์​พอใจ​ยกย่อง​จะ​ได้รับ!”</verse>
				<verse number="12">หลังจาก​นั้น​โมรเดคัย​ก็​กลับไป​ที่​ประตู​วัง แต่​ฮามาน​ผลุนผลัน​กลับ​บ้าน คลุม​ศีรษะ​ด้วย​ความ​ทุกข์​โศก</verse>
				<verse number="13">และ​เล่า​เหตุการณ์​ที่​เกิดขึ้น​ทั้งหมด​ให้​เศเรช​ผู้​เป็น​ภรรยา​กับ​เพื่อน​ทุก​คน​ฟัง บรรดา​ที่ปรึกษา​และ​เศเรช​ภรรยา​ของ​เขา​กล่าว​ว่า “เพราะ​เหตุ​ที่​โมรเดคัย​เป็น​ชาว​ยิว ดังนั้น​การ​ที่​ท่าน​หมด​อำนาจ​ลง​ต่อหน้า​เขา ท่าน​ก็​จะ​สู้​เขา​ไม่ได้ แล้ว​ท่าน​จะ​ต้อง​เป็น​ฝ่าย​ย่อยยับ​แน่นอน!”</verse>
				<verse number="14">ขณะ​ที่​กำลัง​คุย​เรื่อง​นี้​กัน​อยู่ ขันที​ของ​กษัตริย์​ก็​มา​เร่ง​ฮามาน​ให้​ไป​ยัง​งาน​เลี้ยง​ซึ่ง​เอสเธอร์​จัด​ขึ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ดังนั้น​กษัตริย์​และ​ฮามาน​ก็​มา​ร่วม​งาน​เลี้ยง​ของ​ราชินี​เอสเธอร์</verse>
				<verse number="2">ขณะ​กำลัง​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​กัน​อยู่​ใน​งาน​เลี้ยง​วัน​ที่​สอง กษัตริย์​ถาม​ราชินี​อีก​ว่า “ราชินี​เอสเธอร์ เจ้า​จะ​ขอ​สิ่งใด​หรือ เรา​จะ​ให้ เจ้า​ปรารถนา​อะไร เรา​จะ​ยก​ให้​แม้​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​อาณาจักร”</verse>
				<verse number="3">ราชินี​เอสเธอร์​จึง​ตอบ​ว่า “หาก​ดิฉัน​เป็น​ที่​โปรดปราน​ของ​กษัตริย์ และ​หาก​ท่าน​กรุณา ก็​ขอ​ไว้​ชีวิต​ดิฉัน และ​ไว้​ชีวิต​ชนชาติ​ของ​ดิฉัน​ด้วย นี่​คือ​คำ​ขอ​ของ​ดิฉัน</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ดิฉัน​กับ​ชนชาติ​ของ​ดิฉัน​ถูก​ขาย​เพื่อ​ถูก​ทำลาย ฆ่า​และ​ทำลาย​ให้​สิ้น​ชาติ หาก​เรา​ถูก​ขาย​เป็น​ทาส​ชาย​หญิง ดิฉัน​อาจ​จะ​ทน​นิ่ง​อยู่ เพราะ​ความ​ทุกข์​แค่​นั้น​ไม่​ควร​ต้อง​ทำ​ให้​กษัตริย์​ต้อง​รำคาญ​ใจ ”</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​เซอร์ซีส​ถาม​ราชินี​เอสเธอร์​ว่า “คน​นั้น​คือ​ใคร คน​ที่​บังอาจ​ทำ​อย่าง​นั้น​อยู่​ที่ไหน”</verse>
				<verse number="6">เอสเธอร์​พูด​ว่า “ฮามาน​นี่แหละ​คือ​ศัตรู คน​ชั่ว​คน​นี้” ฮามาน​ตกใจ​กลัว​มาก​ต่อหน้า​กษัตริย์​และ​ราชินี</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​ลุก​ขึ้น​ด้วย​ความ​โกรธ ทิ้ง​เหล้า​องุ่น​และ​เข้า​ไป​ใน​อุทยาน ขณะ​ที่​ฮามาน​วิงวอน​ขอ​ชีวิต​จาก​ราชินี​เอสเธอร์ เพราะ​รู้​ตัว​ว่า​กษัตริย์​ได้​ตัดสิน​ชะตากรรม​ของ​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="8">ฮามาน​กราบ​ลง​บน​เก้าอี้​ยาว​ซึ่ง​ราชินี​เอสเธอร์​กำลัง​เอน​ตัว​นอน​อยู่​ด้วย​ความ​สิ้น​หวัง พอดี​กับ​ที่​กษัตริย์​กลับ​จาก​อุทยาน​มา​ที่​บริเวณ​งาน​เลี้ยง กษัตริย์​พูด​ว่า “นี่​มัน​จะ​ขืนใจ​ราชินี​ขณะ​ที่​เธอ​อยู่​กับ​เรา​ใน​วัง​เลย​หรือ” เมื่อ​กษัตริย์​พูด​จบ​ก็​มี​คน​เอา​ผ้า​มา​คลุม​หน้า​ฮามาน​ไว้</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ขันที​ฮารโบนา​ซึ่ง​รับใช้​กษัตริย์ ก็​เข้า​มา​บอก​ว่า “ฮามาน​เพิ่ง​สั่ง​ให้​ตั้ง​เสา​สูง 50 ศอก ใน​ลาน​บ้าน เพื่อ​แขวน​คอ​โมรเดคัย​ผู้​ที่​มา​รายงาน​เพื่อ​ช่วย​กษัตริย์” กษัตริย์​จึง​พูด​ว่า “เสียบ​คอ​ฮามาน​บน​นั้น​แหละ!”</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​ก็​เสียบ​คอ​ฮามาน​ไว้​บน​เสา​ที่​เขา​เตรียม​ไว้​สำหรับ​โมรเดคัย แล้ว​กษัตริย์​จึง​ค่อย​หาย​โกรธ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ใน​วัน​นั้น​เอง​กษัตริย์​เซอร์ซีส​มอบ​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ฮามาน​ศัตรู​ของ​ชาว​ยิว​แก่​ราชินี​เอสเธอร์ และ​โมรเดคัย​มา​เข้า​พบ​กษัตริย์ เนื่องจาก​เอสเธอร์​ได้​บอก​ว่า​โมรเดคัย​เกี่ยวข้อง​กับ​เธอ​อย่างไร</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​ถอด​แหวน​ตรา​ซึ่ง​ริบ​คืน​มา​จาก​ฮามาน​มอบ​แก่​โมรเดคัย และ​เอสเธอร์​แต่งตั้ง​โมรเดคัย​ให้​มี​สิทธิ์​เหนือ​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ฮามาน</verse>
				<verse number="3">ขณะ​นั้น​เอสเธอร์​มา​เข้า​พบ​กษัตริย์​อีก​ครั้ง​หนึ่ง หมอบ​ลง​แทบ​เท้า​และ​วิงวอน​น้ำตา ให้​กษัตริย์​โปรด​ระงับ​แผนการ​ร้าย​ต่อ​ชาว​ยิว​ของ​ฮามาน​ชาว​อากัก</verse>
				<verse number="4">แล้ว​กษัตริย์​ยื่น​คทา​ทองคำ​แก่​เอสเธอร์ เธอ​จึง​ยืนขึ้น​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="5">เธอ​ว่า “หาก​เป็น​ที่​พอใจ​ของ​ท่าน และ​หาก​ท่าน​โปรดปราน​ดิฉัน และ​เห็น​ควร​ที่​จะ​กระทำ​สิ่ง​นี้ และ​ถ้า​ท่าน​พอใจ​ดิฉัน ขอให้​มี​คำ​สั่ง​ออก​ไป​ล้มล้าง​คำ​สั่ง​ของ​ฮามาน​ลูก​ฮัมเมดาธา​ชาว​อากัก ที่​วางแผน​ทำลาย​ชาว​ยิว​ใน​ทุก​มณฑล</verse>
				<verse number="6">เพราะ​ดิฉัน​จะ​ทน​ดู​ความ​หายนะ​ของ​พี่น้อง​ร่วม​ชาติ และ​ความ​ย่อยยับ​ของ​ครอบครัว​ได้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​เซอร์ซีส​จึง​พูด​กับ​ราชินี​เอสเธอร์​และ​โมรเดคัย​ชาว​ยิว​ว่า “เรา​ได้​ยก​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ฮามาน​ให้​เอสเธอร์​แล้ว และ​พวก​เขา​ก็​เสียบ​ร่าง​เขา​บน​เสา​ที่​ตัวเอง​ตั้ง​ขึ้น เพราะ​พยายาม​ทำลาย​ล้าง​ชาว​ยิว</verse>
				<verse number="8">บัดนี้​จง​ร่าง​กฤษฎีกา​อีก​ฉบับ​สำหรับ​ชาว​ยิว​ทั้งปวง​ตาม​ที่​เจ้า​เห็น​ดี​ที่สุด ลงนาม​ของ​เรา​และ​ประทับ​ด้วย​แหวน​ตรา เพราะ​กฤษฎีกา​ที่​ลงนาม​กษัตริย์​และ​ประทับ​ด้วย​แหวน​ตรา​จะ​ยกเลิก​ไม่ได้”</verse>
				<verse number="9">บรรดา​อาลักษณ์​หลวง​ถูก​เรียก​ตัว​เข้า​มา​ทันที​ใน​วันที่​ยี่สิบสาม​เดือน​สิวัน ซึ่ง​เป็น​เดือน​ที่​สาม พวก​เขา​เขียน​กฤษฎีกา​ตาม​คำ​สั่ง​ทั้งหมด​ของ​โมรเดคัย ถึง​ชาว​ยิว เจ้าหน้าที่ ผู้​ว่า​การ และ​ขุนนาง​ทั้ง 127 มณฑล​จาก​อินเดีย​จด​คูช ​โดย​ใช้​ภาษา​ต่าง​ๆ ของ​ทุก​เผ่าพันธุ์​ทั่ว​จักรวรรดิ และ​ถึง​ชาว​ยิว​โดย​ใช้​ภาษา​ของ​ชาว​ยิว​เอง​ด้วย</verse>
				<verse number="10">โมรเดคัย​ร่าง​ข้อความ​ลง​นาม​กษัตริย์​เซอร์ซีส ประทับ​ด้วย​แหวน​ตรา และ​ให้​ผู้​ถือ​สาร​ขี่​ม้า​พันธุ์​ดี​ของ​กษัตริย์​ถือ​ไป</verse>
				<verse number="11">กฤษฎีกา​ของ​กษัตริย์​อนุญาต​ให้​ชาว​ยิว​ใน​ทุก​เมือง​รวม​ตัว​กัน​และ​ปกป้อง​ตนเอง เพื่อ​ทำลาย ฆ่า​และ​กวาด​ล้าง​กอง​กำลัง​ติด​อาวุธ​ของ​ชนชาติ​หรือ​มณฑล​ใด​ๆ ก็​ตาม​ที่​จะ​มา​โจมตี​พวก​เขา ผู้หญิง​และ​เด็ก และ​ยึด​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ศัตรู​เหล่า​นั้น​ได้</verse>
				<verse number="12">วันที่​กำหนด​ไว้​สำหรับ​ชาว​ยิว​ที่​จะ​ทำ​การ​นี้​ทั่ว​ทุก​มณฑล​ของ​กษัตริย์​เซอร์ซีส​คือ​วันที่​สิบสาม​เดือน​อาดาร์ ซึ่ง​เป็น​เดือน​ที่​สิบสอง</verse>
				<verse number="13">ให้​คัดลอก​คำ​สั่ง​นี้​เป็น​กฤษฎีกา​สำหรับ​ทุก​มณฑล และ​ประกาศ​แก่​ประชาชน​ทุก​เชื้อชาติ เพื่อ​ชาว​ยิว​จะ​ได้​เตรียม​พร้อม​สำหรับ​การ​แก้แค้น​ศัตรู​ใน​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="14">ผู้​ถือ​สาร​ขี่​ม้า​หลวง​ออก​ไป​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​กษัตริย์ และ​ประกาศ​คำ​สั่ง​นี้​ใน​ป้อม​เมือง​สุสา</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​โมรเดคัย​ออก​ไป​พ้น​หน้า​กษัตริย์ เขา​สวม​ชุด​สี​น้ำเงิน​และ​ขาว มงกุฎ​ทองคำ​ขนาด​ใหญ่ และ​เสื้อ​คลุม​ผ้า​ลินิน​เนื้อ​ดี​สี​ม่วง ส่วน​ใน​ป้อม​เมือง​สุสา​ก็​มี​การ​ฉลอง​รื่นเริง</verse>
				<verse number="16">นี่​เป็น​วาระ​แห่ง​ความ​สุข​และ​ยินดี ความ​เปรมปรีดิ์​และ​เกียรติ​ของ​ชาว​ยิว</verse>
				<verse number="17">ใน​ทุก​เมือง ทุก​มณฑล​ที่​คำ​สั่ง​ของ​กษัตริย์​มา​ถึง ชาว​ยิว​ก็​จะ​มี​ยินดี​และ​เปรมปรีดิ์ มี​งาน​เลี้ยง​เฉลิมฉลอง คน​ต่าง​ชาติ​มากมาย​กลาย​มา​เป็น​พวก​ยิว​เพราะ​ความ​หวาด​กลัว​ชาว​ยิว​ครอบงำ​พวก​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ใน​วันที่​สิบสาม​เดือน​ที่​สิบสอง​คือ​เดือน​อาดาร์ วัน​ซึ่ง​กฤษฎีกา​มี​ผล​บังคับ​ใช้ เป็น​วัน​ซึ่ง​ศัตรู​ของ​ชาว​ยิว​หวัง​จะ​กวาดล้าง​พวก​เขา แต่​เหตุการณ์​กลับ​ตาลปัตร ชาว​ยิว​เป็น​ฝ่าย​ได้​เปรียบ​ผู้​ที่​เกลียด​ชัง​เขา</verse>
				<verse number="2">ชาว​ยิว​รวม​ตัว​กัน​ใน​เมือง​ของ​ตน​ใน​ทุก​มณฑล​ของ​กษัตริย์​เซอร์ซีส เพื่อ​ต่อสู้​ผู้​ที่​ตั้งใจ​ทำลาย​ตน ไม่​มี​ใคร​ต่อต้าน​พวก​เขา​ได้​เพราะ​ชนชาติ​อื่น​ๆ เกรงกลัว​ชาว​ยิว</verse>
				<verse number="3">และ​บรรดา​ขุนนาง​ของ​มณฑล​ต่าง​ๆ เจ้าหน้าที่ ผู้​ว่า​การ และ​ข้าราชการ​ล้วน​ให้​ความ​ช่วยเหลือ​ชาว​ยิว​เพราะ​เกรงกลัว​โมรเดคัย​จับใจ</verse>
				<verse number="4">โมรเดคัย​มี​อำนาจ​มาก​ใน​วัง ชื่อเสียง​ของ​เขา​เลื่องลือ​ไป​ทั่ว​ทุก​มณฑล เขา​มี​อำนาจ​มาก​ขึ้น​ทุก​ที</verse>
				<verse number="5">ชาว​ยิว​ฆ่าฟัน​และ​ทำลาย​ล้าง​ศัตรู​ผู้​เกลียด​ชัง​ตน​ได้​ตาม​ใจ​ชอบ</verse>
				<verse number="6">ชาว​ยิว​ฆ่าฟัน​และ​ทำลาย​ศัตรู​ไป​ห้าร้อย​คน​ใน​ป้อม​เมือง​สุสา</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ยัง​ฆ่า​ปารชันดาธา ดาลโฟน อัสปาธา</verse>
				<verse number="8">โปราธา อาดัลยา อารีดาธา</verse>
				<verse number="9">ปารมัชทา อารีสัย อารีดัย ไวซาธา</verse>
				<verse number="10">ซึ่ง​เป็น​ลูก​ชาย​ทั้ง​สิบ​ของ​ฮามาน​ลูก​ฮัมเมดาธา​ศัตรู​ของ​ชาว​ยิว แต่​ไม่ได้​ริบ​ข้าวของ</verse>
				<verse number="11">ใน​วัน​เดียวกัน​นั้น​มี​ผู้​รายงาน​จำนวน​ผู้​ถูก​ฆ่า​ใน​ป้อม​เมือง​สุสา​แก่​กษัตริย์</verse>
				<verse number="12">พระองค์​จึง​พูด​กับ​ราชินี​เอสเธอร์​ว่า “ชาว​ยิว​ได้​เข่นฆ่า​ทำลาย​ล้าง​คน​ห้าร้อย​คน​ใน​ป้อม​เมือง​สุสา​นี้ รวม​ทั้ง​ลูก​ชาย​สิบ​คน​ของ​ฮามาน​ด้วย พวก​เขา​ทำ​อะไร​กับ​มณฑล​อื่น​ๆ ของ​เรา ตอน​นี้​เจ้า​จะ​ขอ​อะไร​อีก เรา​จะ​ให้ บอก​มา​เถิด​เจ้า​ปรารถนา​อะไร เรา​จะ​ให้”</verse>
				<verse number="13">เอสเธอร์​ตอบ​ว่า “หาก​ท่าน​จะ​กรุณา ขอ​อนุญาต​ให้​ชาว​ยิว​ที่​ป้อม​เมือง​สุสา​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​อย่าง​วัน​นี้​อีก​ใน​วัน​พรุ่งนี้ และ​ขอให้​เสียบ​ลูก​ชาย​ทั้ง​สิบ​คน​ของ​ฮามาน​บน​เสา”</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​จึง​มี​คำ​สั่ง​ให้​ทำ​ตาม​นั้น​ที่​ป้อม​เมือง​สุสา และ​พวก​เขา​เสียบ​ร่าง​ลูก​ชาย​ทั้ง​สิบ​ของ​ฮามาน</verse>
				<verse number="15">ชาว​ยิว​ใน​ป้อม​เมือง​สุสา​รวม​ตัว​กัน​อีก​ใน​วันที่​สิบสี่​เดือน​อาดาร์ และ​สังหาร​ศัตรู​อีก​สามร้อย​คน แต่​ไม่ได้​ริบ​ข้าวของ</verse>
				<verse number="16">ใน​ขณะ​เดียวกัน​ชาว​ยิว​อื่น​ๆ ทั่ว​จักรวรรดิ​รวม​ตัว​กัน​ปกป้อง​ชีวิต​ของ​ตนเอง​และ​ทำลาย​ศัตรู​ทั้งปวง สังหาร​พวก​นั้น​ไป 75,000 คน แต่​ไม่ได้​ริบ​ข้าวของ</verse>
				<verse number="17">เหตุการณ์​นี้​เกิดขึ้น​ใน​วันที่​สิบสาม​เดือน​อาดาร์ และ​พวก​เขา​หยุด​พัก​ใน​วันที่​สิบสี่ และ​ตั้ง​เป็น​วัน​ฉลอง​รื่นเริง​ยินดี</verse>
				<verse number="18">ส่วน​ชาว​ยิว​ที่​ป้อม​เมือง​สุสา​ชุมนุม​กัน​ใน​วันที่​สิบสาม​และ​วันที่​สิบสี่ แล้ว​หยุด​พัก​ใน​วันที่​สิบห้า และ​ตั้ง​เป็น​วัน​ฉลอง​รื่นเริง​ยินดี</verse>
				<verse number="19">ด้วย​เหตุ​นี้​ชาว​ยิว​ใน​ชนบท​ผู้​อาศัย​ใน​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ ฉลอง​กัน​ใน​วันที่​สิบสี่​เดือน​อาดาร์ เป็น​วัน​ฉลอง​รื่นเริง​ยินดี​และ​มอบ​ของ​ขวัญ​แก่​กัน​และ​กัน</verse>
				<verse number="20">โมรเดคัย​บันทึก​เหตุการณ์​เหล่า​นี้​ไว้ และ​เขียน​จดหมาย​ไป​ถึง​ชาว​ยิว​ทั้ง​ใกล้​และ​ไกล ทั่ว​ทุก​มณฑล​ของ​กษัตริย์​เซอร์ซีส</verse>
				<verse number="21">ให้​เฉลิมฉลอง​ประจำ​ปี​ใน​วันที่​สิบสี่​และ​สิบ​ห้า​เดือน​อาดาร์</verse>
				<verse number="22">เป็น​โอกาส​ที่​ชาว​ยิว​ปลอด​พ้น​จาก​ศัตรู เดือน​ที่​ความ​โศกเศร้า​กลาย​เป็น​ความ​รื่นเริง​ยินดี และ​การ​คร่ำครวญ​ไว้ทุกข์​กลาย​เป็น​วัน​แห่ง​การ​เฉลิม​ฉลอง จึง​ให้​ถือ​เป็น​วัน​ฉลอง​รื่นเริง มอบ​อาหาร​ให้​กัน​และ​กัน และ​ให้​ของ​ขวัญ​แก่​คน​ยากจน</verse>
				<verse number="23">ชาว​ยิว​จึง​ตกลง​ที่​จะ​ดำเนิน​การ​เฉลิม​ฉลอง​ที่​ได้​เริ่ม​สืบ​ไป ตาม​ที่​โมรเดคัย​เขียน​บอก</verse>
				<verse number="24">เพราะ​ฮามาน​ลูก​ฮัมเมดาธา​ชาว​อากัก​ศัตรู​ของ​ชาว​ยิว​ทั้งหมด​ได้​วางแผน​จะ​ทำลาย​พวก​ตน ตาม​เวลา​ที่​กำหนด​โดย​การ​จับ​สลาก​ที่​เรียก​ว่า​เปอร์</verse>
				<verse number="25">แต่​เมื่อ​กษัตริย์​รู้​แผนการ​นี้ เขา​ก็​ประกาศ​คำ​สั่ง​ที่​ทำ​ให้​แผน​ชั่วร้าย​ของ​ฮามาน​กลับ​ไป​เล่นงาน​ตัวเอง ตัว​ฮามาน​และ​ลูก​ต้อง​ถูก​เสียบ​บน​เสา</verse>
				<verse number="26">(เทศกาล​นี้​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า​ปูริม มา​จาก​คำ​ว่า “เปอร์”) เพราะ​ทุก​สิ่ง​ที่​เขียน​ไว้​ใน​จดหมาย​นั้น สิ่ง​ที่​พวก​เขา​ได้​เห็น และ​สิ่ง​ที่​ได้​เกิด​ขึ้น​กับ​เขา</verse>
				<verse number="27">ชาว​ยิว​จึง​ตั้ง​ธรรมเนียม​ขึ้น​ซึ่ง​พวก​เขา​กับ​ลูกหลาน และ​ทุก​คน​ที่​มา​เข้า​เป็น​พวก​จะ​ฉลอง​สอง​วัน​นี้​ทุก​ปี ตาม​วิธี​และ​เวลา​ที่​กำหนด</verse>
				<verse number="28">วัน​เหล่า​นี้​จะ​เป็น​วัน​รำลึก​ยึด​ถือ​กัน​ตลอด​ไป​ทุก​ชั่วอายุ ทุก​ครอบครัว ใน​ทุก​เมือง และ​ทุก​มณฑล ชาว​ยิว​จะ​ฉลอง​เทศกาล​ปูริม​สอง​วัน​นี้​เป็น​อนุสรณ์​ไป​ตราบ​ชั่ว​ลูก​หลาน</verse>
				<verse number="29">ราชินี​เอสเธอร์​ธิดา​อาบีฮายิล​จึง​ร่วม​กับ​โมรเดคัย​ชาว​ยิว​เขียน​จดหมาย​รับรอง​ด้วย​สิทธิ​อำนาจ​เต็มที่ ยืนยัน​จดหมาย​ฉบับ​ที่​สอง​นี้​ซึ่ง​เกี่ยวกับ​ปูริม</verse>
				<verse number="30">และ​โมรเดคัย​ส่ง​จดหมาย​ไป​ถึง​ชาว​ยิว​ทั้งปวง​ทั่ว 127 มณฑล​ใน​จักรวรรดิ​ของ​กษัตริย์​เซอร์ซีส อวยพร​ให้​อยู่​ดี​มี​สุข​และ​มั่นคง</verse>
				<verse number="31">ให้​ยึดถือ​สอง​วัน​นี้​เป็น​เทศกาล​ปูริม​ประจำ​ปี เป็น​คำ​สั่ง​ของ​โมรเดคัย​ชาว​ยิว​และ​คำ​สั่ง​ของ​ราชินี​เอสเธอร์ ชาว​ยิว​เอง​ก็​ได้​ลง​มติ​ให้​ประเพณี​นี้​เป็น​อนุสรณ์​สืบ​ไป​ถึง​ลูกหลาน รำลึก​ถึง​เวลา​ที่​ชน​ทั้ง​ชาติ​ร่วม​กัน​ถือ​อดอาหาร​และ​คร่ำครวญ</verse>
				<verse number="32">คำ​สั่ง​ของ​เอสเธอร์​รับรอง​กฎ​ระเบียบ​เกี่ยวกับ​ปูริม และ​มี​บันทึก​ไว้​เป็น​ลาย​ลักษณ์​อักษร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">กษัตริย์​เซอร์ซีส​เก็บ​ส่วย​อากร​จาก​ทั่ว​จักรวรรดิ ตลอดจน​ชาย​ฝั่ง​ทะเล​ห่างไกล</verse>
				<verse number="2">ฤทธิ์เดช​และ​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​เขา และ​เรื่องราว​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​โมรเดคัย ซึ่ง​กษัตริย์​ตั้ง​ให้​มี​บันทึก​ไว้​ใน​จดหมาย​เหตุ​กษัตริย์​แห่ง​มีเดีย​และ​เปอร์เซีย​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="3">โมรเดคัย​ชาว​ยิว​มี​อำนาจ​รอง​จาก​กษัตริย์​เซอร์ซีส เป็น​ผู้นำ​ใน​หมู่​ชาว​ยิว​และ​เป็น​ที่​นับถือ​อย่าง​สูง​จาก​เพื่อน​ชาว​ยิว เพราะ​เขา​ทำ​สิ่ง​ดี​เพื่อ​ชนชาติ​ของ​เขา และ​พูด​เพื่อ​ประโยชน์​ของ​ชาว​ยิว​ทั้งหมด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="18">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ใน​ดินแดน​อูส มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​โยบ เป็น​คน​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ เที่ยงธรรม ยำเกรง​พระเจ้า และ​หลีก​หนี​ความ​ชั่ว</verse>
				<verse number="2">เขา​มี​ลูก​ชาย​เจ็ด​คน​และ​ลูก​สาว​สาม​คน</verse>
				<verse number="3">เขา​มี​แกะ​เจ็ด​พัน​ตัว อูฐ​สาม​พัน​ตัว วัว​ห้า​ร้อย​คู่ ลา​ห้า​ร้อย​ตัว และ​มี​คน​รับใช้​มากมาย เขา​เป็น​คน​ยิ่งใหญ่​ที่​สุด​ใน​บรรดา​ชาว​ตะวันออก</verse>
				<verse number="4">พวก​ลูก​ชาย​ของ​โยบ​เคย​จัด​งาน​เลี้ยง​วัน​เกิด​ที่​บ้าน และ​จะ​เชิญ​พี่​น้อง​ผู้หญิง​ทั้ง​สาม​คน​มา​ร่วม​กิน​ดื่ม​ด้วย</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​จบ​งาน​เลี้ยง​แต่​ละ​ครั้ง โยบ​จะ​จัด​เตรียม​ให้​พวก​เขา​ชำระ​ตัว​ให้​บริสุทธิ์ ตอน​เช้าตรู่​โยบ​จะ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​สำหรับ​ลูก​แต่​ละ​คน​โดย​คิด​ว่า “บาง​ที​ลูก​ของ​ข้า​อาจ​ทำ​บาป​และ​แช่ง​ด่า​พระเจ้า​อยู่​ใน​ใจ” นี่​คือ​ธรรมเนียม​ปฏิบัติ​ของ​โยบ​เสมอ​มา</verse>
				<verse number="6">วัน​หนึ่ง​บรรดา​ทูตสวรรค์ ​มา​ชุมนุม​กัน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ซาตาน ก็​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​ถาม​ซาตาน​ว่า “เจ้า​มา​จาก​ไหน” ซาตาน​ตอบ​พระยาห์เวห์​ว่า “จาก​การ​เที่ยว​ไป​มา​ทั่ว​โลก”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​จึง​พูด​กับ​ซาตาน​ว่า “เจ้า​สังเกต​เห็น​โยบ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​หรือ​ไม่ ไม่​มี​ใคร​ใน​โลก​เหมือน​เขา เขา​เป็น​คน​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ เที่ยงธรรม ยำเกรง​พระเจ้า และ​หลีก​หนี​ความ​ชั่ว”</verse>
				<verse number="9">ซาตาน​ตอบ​ว่า “โยบ​ยำเกรง​พระเจ้า​โดย​ไม่​หวัง​อะไร​เลย​หรือ</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ได้​ล้อม​รั้ว​ปกป้อง​เขา​และ​ครอบครัว​กับ​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​มี​ไม่​ใช่​หรือ พระองค์​อวยพร​การงาน​ที่​เขา​ทำ ดังนั้น​ฝูง​สัตว์​ของ​เขา​จึง​ขยาย​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="11">ตอน​นี้​ลอง​พระองค์​ยื่น​มือ​ออก​ไป​ทำลาย​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​มี​ดู​สิ รับรอง​ว่า​เขา​จะ​แช่ง​ด่า​พระองค์​ต่อหน้า​แน่นอน”</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ซาตาน​ว่า “เอา​สิ ทุก​อย่าง​ที่​เขา​มี​ก็​อยู่​ใน​อำนาจ​ของ​เจ้า​แล้ว แต่​ห้าม​แตะต้อง​ตัว​เขา” แล้ว​ซาตาน​จึง​ไป​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">วัน​หนึ่ง​เมื่อ​ลูก​ชาย​ลูก​สาว​ของ​โยบ​กำลัง​กิน​เลี้ยง​และ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​อยู่​ที่​บ้าน​พี่ชาย​คน​โต</verse>
				<verse number="14">ก็​มี​คน​มา​บอก​โยบ​ว่า “ฝูง​วัว​กำลัง​ไถ​นา​อยู่ และ​ฝูง​ลา​กำลัง​กิน​หญ้า​อยู่​ใกล้​ๆ</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ก็​มี​พวก​เสบา​มา​ปล้น​เอา​ไป และ​ใช้​ดาบ​ฟัน​คน​เลี้ยง​ตาย​หมด มี​ข้า​คน​เดียว​ที่​หนี​รอด​มา​บอก​ท่าน!”</verse>
				<verse number="16">คน​แรก​พูด​ยัง​ไม่​ทัน​ขาด​คำ ก็​มี​อีก​คน​มา​บอก​ว่า “ไฟ​ของ​พระเจ้า​ตก​ลง​มา​จาก​ฟ้าสวรรค์ เผา​ฝูง​แกะ​กับ​คน​เลี้ยง​ของ​ท่าน​จน​หมด มี​ข้า​คน​เดียว​ที่​หนี​รอด​มา​บอก​ท่าน!”</verse>
				<verse number="17">ก่อน​ที่​คน​นั้น​จะ​พูด​จบ ก็​มี​อีก​คน​มา​บอก​ว่า “กองโจร​ชาว​เคลเดีย​สาม​กอง​บุก​ปล้น​ฝูง​อูฐ​ของ​ท่าน​ไป และ​ใช้​ดาบ​ฟัน​คน​เลี้ยง​ตาย​หมด มี​ข้า​คน​เดียว​ที่​หนี​รอด​มา​บอก​ท่าน!”</verse>
				<verse number="18">ขณะ​ที่​เขา​ยัง​พูด​อยู่​ก็​มี​อีก​คน​มา​บอก​ว่า “ตอน​ที่​ลูก​ชาย​ลูก​สาว​ของ​ท่าน​กำลัง​กิน​เลี้ยง​กัน​ที่​บ้าน​พี่ชาย​คน​โต</verse>
				<verse number="19">ทันใด​นั้น​ก็​มี​พายุ​ใหญ่​พัด​มา​จาก​ทะเลทราย โหม​กระหน่ำ​ซัด​จน​บ้าน​พัง​ลง​มา​ทับ​ทุก​คน​ตาย​หมด มี​ข้า​คน​เดียว​ที่​หนี​รอด​มา​บอก​ท่าน!”</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​โยบ​ได้ยิน​ดังนั้น ก็​ลุก​ขึ้น ฉีก​เสื้อ​คลุม และ​โกน​ศีรษะ เขา​ล้ม​ตัว​ลง​กับ​พื้น​นมัสการ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="21">เขา​พูด​ว่า “ข้า​ออก​จาก​ท้อง​แม่​มา​ตัว​เปล่า และ​ข้า​ก็​จะ​จาก​ไป ​ตัว​เปล่า พระยาห์เวห์​มอบ​ให้​และ​พระยาห์เวห์​เอา​ไป สรรเสริญ​นาม​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="22">ใน​เหตุการณ์​ทั้งหมด​นี้ โยบ​ไม่​ได้​ทำ​บาป​โดย​กล่าว​โทษ​พระเจ้า​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">อีก​วัน​หนึ่ง​เมื่อ​ทูตสวรรค์ ​มา​ร่วม​ชุมนุม​กัน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​และ​ซาตาน​ก็​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ด้วย</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ถาม​ซาตาน​ว่า “เจ้า​มา​จาก​ไหน” ซาตาน​ตอบ​พระยาห์เวห์​ว่า “จาก​การ​เที่ยว​ไป​มา​ทั่ว​โลก”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​จึง​พูด​กับ​ซาตาน​ว่า “เจ้า​สังเกต​ดู​โยบ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​หรือ​ไม่ ใน​โลก​นี้​ไม่​มี​ใคร​เหมือน​เขา เพราะ​เขา​เป็น​คน​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ เที่ยงธรรม ยำเกรง​พระเจ้า และ​ห่าง​จาก​ความ​ชั่ว เขา​ยัง​ซื่อสัตย์​ภักดี​ต่อ​เรา ทั้ง​ที่​เจ้า​ท้าทาย​ให้​เรา​ทำลาย​เขา​โดย​ไม่​มี​เหตุ”</verse>
				<verse number="4">ซาตาน​ตอบ​ว่า “หนัง​แทน​หนัง! คน​เรา​ยอม​เสีย​ทุก​สิ่ง​เพื่อ​แลก​ชีวิต​ของ​ตน</verse>
				<verse number="5">ตอน​นี้​พระองค์​ลอง​ยื่น​มือ​ออก​ไป​ทำลาย​เนื้อ​หนัง​และ​กระดูก​ของ​เขา​ดู​สิ รับรอง​ว่า​เขา​จะ​แช่ง​ด่า​พระองค์​ต่อหน้า​แน่นอน”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ก็​เอา​สิ เจ้า​จะ​ทำ​อะไร​เขา​ก็​ได้ แต่​ต้อง​ไว้​ชีวิต​เขา”</verse>
				<verse number="7">ซาตาน​จึง​ไป​จาก​พระยาห์เวห์ แล้ว​ทรมาน​โยบ​ให้​เจ็บ​ปวด​ด้วย​ฝี​ซึ่ง​ลาม​ตั้งแต่​ฝ่าเท้า​ถึง​กระหม่อม</verse>
				<verse number="8">โยบ​เอา​เศษ​หม้อ​แตก​ขูด​เนื้อ​ตัว​ขณะ​นั่ง​อยู่​กลาง​กอง​ขี้เถ้า</verse>
				<verse number="9">ภรรยา​ของ​โยบ​พูด​กับ​เขา​ว่า “ท่าน​จะ​ยัง​คง​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระเจ้า​อีก​หรือ จง​แช่ง​พระเจ้า​แล้ว​ตาย​เสีย​เถอะ!”</verse>
				<verse number="10">โยบ​ตอบ​ว่า “เธอ​พูด​เหมือน​คน​โง่เขลา เรา​จะ​รับ​แต่​สิ่ง​ดี​ๆ จาก​พระเจ้า แต่​ไม่​ยอมรับ​ความ​ทุกข์​ร้อน​เลย​หรือ” ใน​เหตุการณ์​ทั้งหมด​นี้​โยบ​ไม่​ได้​ทำ​บาป​ใน​สิ่ง​ที่​เขา​พูด​เลย</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​เพื่อน​สาม​คน​ของ​โยบ คือ​เอลีฟัส​ชาว​เทมาน บิลดัด​ชาว​ชูอาห์ และ​โศฟาร์​ชาว​นาอามาห์ ได้​ข่าว​เรื่อง​ความ​ทุกข์​ร้อน​ทั้ง​สิ้น​ที่​เกิดขึ้น​กับ​เขา จึง​นัด​กัน​ออก​จาก​บ้าน​เพื่อ​ไป​ร่วม​ทุกข์​และ​ให้​กำลังใจ​โยบ</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พวก​เขา​เห็น​โยบ​แต่​ไกล​ก็​จำ​เขา​แทบ​ไม่ได้ พวก​เขา​ต่าง​ร้องไห้​เสียง​ดัง ฉีก​เสื้อผ้า และ​โปรย​ฝุ่น​ใส่​ศีรษะ</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ก็​นั่ง​บน​พื้น​เป็น​เพื่อน​โยบ​เจ็ด​วัน​เจ็ด​คืน ไม่​มี​ใคร​เอ่ย​อะไร​สัก​คำ เพราะ​เห็น​ว่า​โยบ​ทุกข์​ทรมาน​สาหัส​เพียงใด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ต่อมา​โยบ​อ้า​ปาก​สาป​แช่ง​วัน​ที่​เขา​เกิด​มา</verse>
				<verse number="2">เขา​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="3">“ขอให้​วัน​ที่​ข้า​เกิด​มา​นั้น​พินาศ และ​คืน​ที่​พูด​กัน​ว่า ‘ตั้ง​ท้อง​เป็น​เด็ก​ผู้ชาย!’</verse>
				<verse number="4">ขอให้​วัน​นั้น​กลาย​เป็น​ความ​มืด ขอ​พระเจ้า​เบื้อง​บน​อย่า​สนใจ​วัน​นั้น อย่า​ให้​แสง​สว่าง​ส่อง​ใน​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="5">ขอให้​ความ​มืดมน​และ​ความ​มืดมิด​ครอบงำ​มัน​ไว้​อีก​ครั้ง ขอให้​เมฆ​ปกคลุม​เหนือ​มัน ขอให้​ความ​มืด​ดำ​ครอบคลุม​มัน</verse>
				<verse number="6">ขอให้​ความ​มืด​ทึบ​กลืน​คืน​ที่​ข้า​เกิด​มา ขอให้​ลบ​วัน​นั้น​ออก อย่า​นับ​รวม​วัน​นั้น​ใน​ปี​หรือ​ใน​เดือน​เลย</verse>
				<verse number="7">ขอให้​คืน​นั้น​เป็น​หมัน อย่า​ให้​ได้ยิน​เสียง​โห่​ร้อง​ยินดี</verse>
				<verse number="8">ขอ​ให้​คน​ที่​สาป​แช่ง​วัน​ทั้งหลาย สาป​แช่ง​วัน​นั้น คือ​คน​ที่​พร้อม​จะ​ปลุก​เรียก​เลวีอาธาน</verse>
				<verse number="9">ขอให้​ดาวรุ่ง​ใน​เช้า​นั้น​ดับ​แสง ขอให้​มัน​รอ​แสง​สว่าง​โดย​สูญเปล่า และ​ไม่​เห็น​แสง​อรุณ</verse>
				<verse number="10">เพราะ​มัน​ไม่​ได้​ปิด​ครรภ์​แม่​ของ​ข้า ให้​ข้า​เกิด​มา​เห็น​ความ​ทุกข์​นี้</verse>
				<verse number="11">ทำไม​ข้า​ถึง​ไม่​พินาศ​ตั้งแต่​เกิด ทำไม​ไม่​ตาย​ตอน​ออก​จาก​ท้อง​แม่</verse>
				<verse number="12">ทำไม​จึง​มี​ตัก​ที่​รองรับ​ข้า มี​อ้อมอก​ที่​ให้​นม</verse>
				<verse number="13">ไม่​เช่น​นั้น​ข้า​คง​ได้​นอน​อย่าง​สงบ ข้า​คง​ได้​หลับ​และ​พักผ่อน</verse>
				<verse number="14">กับ​บรรดา​กษัตริย์​และ​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​โลก ผู้​ได้​สร้าง​สถานที่​สำหรับ​ตน ซึ่ง​บัดนี้​พัง​ทลาย​ลง</verse>
				<verse number="15">กับ​บรรดา​เจ้านาย​ผู้​มี​ทอง ผู้​มี​เงิน​เต็ม​บ้าน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="16">ทำไม​ข้า​ถึง​ไม่​ถูก​ดิน​กลบ​หน้า​เหมือน​ทารก​ตาย​ใน​ท้อง เหมือน​ทารก​ที่​ไม่​เคย​เห็น​แสง​ตะวัน</verse>
				<verse number="17">ที่​นั่น​คน​ชั่ว​หยุด​วุ่นวาย และ​คน​เหนื่อย​อ่อน​ได้​พัก​สงบ</verse>
				<verse number="18">เชลย​อยู่​อย่าง​สบาย ไม่​ได้ยิน​เสียง​ตะคอก​จาก​นาย​ทาส​อีก</verse>
				<verse number="19">ทั้ง​ผู้​ใหญ่​ผู้​น้อย​อยู่​ที่​นั่น และ​พวก​ทาส​ก็​เป็น​อิสระ​จาก​นาย</verse>
				<verse number="20">ทำไม​จึง​ให้​แสง​สว่าง​แก่​ผู้​ที่​ทุกข์​ยาก และ​ให้​ชีวิต​แก่​ผู้​ที่​ขมขื่น​ใจ</verse>
				<verse number="21">แก่​ผู้​ที่​โหยหา​ความ​ตาย​แต่​ไม่​พบ ผู้​ที่​เสาะหา​มัน​ยิ่ง​กว่า​หา​ขุมทรัพย์​ที่​ซ่อน​อยู่</verse>
				<verse number="22">ผู้​เต็ม​ด้วย​ความ​เปรมปรีดิ์ และ​ชื่นชม​ยินดี​เมื่อ​พวก​เขา​ถึง​หลุม​ฝัง​ศพ</verse>
				<verse number="23">ทำไม​ยัง​ให้​ชีวิต กับ​ชาย​จนตรอก ผู้​ที่​พระเจ้า​ปิด​ทาง​ออก​ของ​ชีวิต​ไว้</verse>
				<verse number="24">เพราะ​การ​ถอน​ใจ​กลาย​เป็น​อาหาร​ประจำ​วัน​ของ​ข้า เสียง​ครวญ​คราง​ของ​ข้า​พรั่งพรู​ออก​มา​เหมือน​น้ำ</verse>
				<verse number="25">สิ่ง​ที่​ข้า​กลัว​ได้​มา​ถึง​ข้า​แล้ว สิ่ง​ที่​ข้า​หวาดหวั่น​ก็​เกิดขึ้น​กับ​ข้า</verse>
				<verse number="26">ข้า​ไม่​มี​สันติสุข ไม่​มี​ความ​สงบ ข้า​ไม่​ได้​พักผ่อน มี​แต่​ความ​วุ่นวาย​เท่านั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">แล้ว​เอลีฟัส​ชาว​เทมาน​โต้ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ถ้า​ใคร​จะ​พูด​อะไร​กับ​เจ้า​สัก​คำ เจ้า​จะ​ทน​ฟัง​ได้​ไหม แต่​ใคร​จะ​อดใจ​ไม่​พูด​ได้​ล่ะ</verse>
				<verse number="3">คิด​ดู​สิ​ว่า​เจ้า​เคย​แนะนำ​คน​มากมาย เคย​เสริม​มือ​ที่​อ่อนแอ​ให้​มี​กำลัง​แล้ว​อย่างไร</verse>
				<verse number="4">คำ​พูด​ของ​เจ้า​ค้ำจุน​ผู้​ที่​สะดุด​ล้ม เจ้า​ได้​ทำ​ให้​เข่า​ที่​อ่อนล้า​มี​กำลัง​ขึ้น</verse>
				<verse number="5">แต่​ตอน​นี้​เมื่อ​ความ​ทุกข์​ร้อน​มา​ถึง​เจ้า และ​เจ้า​ก็​ท้อแท้ พอ​มัน​กระหน่ำ​ใส่ เจ้า​ก็​ท้อใจ</verse>
				<verse number="6">ไม่​ควร​หรือ​ที่​คุณธรรม​ของ​เจ้า​จะ​ให้​ความ​มั่นใจ​กับ​เจ้า และ​ความ​ประพฤติ​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ​จะ​ให้​เป็น​ความ​หวัง​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="7">จง​พิจารณา​ดู​สิ​ว่า​คน​บริสุทธิ์​เคย​ต้อง​พินาศ​หรือ คน​เที่ยงธรรม​เคย​ถูก​ทำลาย​ที่ไหน</verse>
				<verse number="8">ข้า​สังเกต​ว่า​คน​ที่​ไถ​ความ​ชั่ว และ​หว่าน​ความ​เดือดร้อน ก็​จะ​เก็บเกี่ยว​สิ่ง​นั้น</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​พินาศ​ไป​ด้วย​ลมหายใจ​ของ​พระเจ้า สูญ​ไป​ด้วย​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">สิงโต​อาจ​ร้อง​ขู่​คำราม แต่​เขี้ยว​ของ​ราชสีห์​ก็​ยัง​ถูก​หัก</verse>
				<verse number="11">สิงโต​พินาศ​เพราะ​ขาด​เหยื่อ ลูก​ของ​นาง​สิงห์​ก็​ต้อง​กระจัดกระจาย​ไป</verse>
				<verse number="12">มี​ถ้อยคำ​แอบ​ส่ง​มา​ถึง​ข้า เป็น​เสียง​กระซิบ​ที่​หู​ของ​ข้า​ได้ยิน</verse>
				<verse number="13">ท่ามกลาง​ฝัน​ร้าย​ยาม​ค่ำคืน เมื่อ​ผู้​คน​หลับ​สนิท</verse>
				<verse number="14">ความ​หวาดหวั่น​สั่นเทา​จู่โจม​ข้า ทำ​ให้​กระดูก​ทุก​ซี่​ของ​ข้า​สั่น​สะท้าน</verse>
				<verse number="15">มี​วิญญาณ​แวบ​ผ่าน​หน้า​ข้า​ไป และ​ขน​บน​ตัว​ข้า​ก็​ลุก​ซู่</verse>
				<verse number="16">วิญญาณ​นั้น​หยุด แต่​ข้า​บอก​ไม่​ได้​ว่า​มัน​เป็น​อะไร มี​ร่าง​หนึ่ง​อยู่​ต่อหน้า​ต่อ​ตา​ข้า และ​ข้า​ได้ยิน​เสียง​แผ่ว​เบา​ว่า</verse>
				<verse number="17">‘มนุษย์​จะ​ชอบธรรม​กว่า​พระเจ้า​ได้​หรือ แม้​แต่​คน​เข้มแข็ง​จะ​บริสุทธิ์​กว่า​พระ​ผู้​สร้าง​ของ​เขา​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="18">หาก​พระเจ้า​ยัง​ไว้​วางใจ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​เอง​ไม่​ได้ หาก​พระองค์​ยัง​กล่าว​โทษ​ความ​ผิดพลาด​ของ​ทูตสวรรค์</verse>
				<verse number="19">จะ​ยิ่ง​กว่า​นั้น​เท่าใด​กับ​ผู้​อาศัย​ใน​บ้าน​ดิน ผู้​ซึ่ง​มี​รากฐาน​อยู่​ใน​ธุลีดิน ซึ่ง​ถูก​ขยี้​ให้​ตาย​ง่ายดาย​กว่า​แมลงเม่า!</verse>
				<verse number="20">จาก​รุ่งอรุณ​ถึง​พลบค่ำ เขา​ถูก​ห้ำหั่น​เป็น​ชิ้น​ๆ พินาศ​ไป​นิรันดร์​โดย​ไม่​มี​ใคร​สังเกต</verse>
				<verse number="21">เชือก​ขึง​เต็นท์​ของ​พวก​เขา​ถูก​ดึง​ออก เพื่อ​เขา​จะ​ตาย​ไป​โดย​ปราศจาก​สติ​ปัญญา​ไม่​ใช่​หรือ’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">“ร่ำร้อง​ไป​เถอะ แต่​ใคร​จะ​ตอบ​เจ้า เจ้า​จะ​หัน​ไป​หา​เทพ​องค์​ไหน</verse>
				<verse number="2">คน​โง่​ตาย​เพราะ​ความ​แค้น​เคือง ความ​อิจฉา​ฆ่า​คน​เขลา</verse>
				<verse number="3">ข้า​เอง​เคย​เห็น​คน​โง่​หยั่ง​ราก แต่​ทันใด​บ้าน​ของ​เขา​ก็​ถูก​สาป​แช่ง</verse>
				<verse number="4">ลูก​หลาน​ของ​เขา​ห่างไกล​จาก​ความ​ปลอดภัย และ​ถูก​คาดคั้น​ใน​ศาล​โดย​ไม่​มี​คน​ปกป้อง</verse>
				<verse number="5">พืชผล​ของ​เขา​ถูก​คน​หิวโหย​ผลาญ​หมด แม้​แต่​ที่​ขึ้น​ใน​พง​หนาม​ก็​หมดสิ้น ทรัพย์สิน​ของ​เขา​ถูก​คน​กระหาย​ฉกฉวย​ไป</verse>
				<verse number="6">เพราะ​ความ​ลำบาก​ไม่​ได้​เกิด​จาก​ดิน ความ​เดือดร้อน​ไม่​ได้​งอก​ขึ้น​จาก​ผืน​ดิน</verse>
				<verse number="7">แต่​มนุษย์​เกิด​มา​เพื่อ​เจอ​ความ​ทุกข์​ยาก แน่นอน​เหมือน​ประกาย​ไฟ​ที่​ย่อม​พุ่ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="8">หาก​ข้า​เป็น​เจ้า ข้า​จะ​วิงวอน​ต่อ​พระเจ้า ข้า​จะ​ร้อง​เรื่องราว​ของ​ข้า​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ทำ​การ​อัศจรรย์​ที่​เกิน​การ​หยั่งรู้ และ​ปาฏิหาริย์​เหลือ​คณานับ</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ให้​ฝน​แก่​แผ่นดิน​โลก ส่ง​น้ำ​มา​บน​ท้อง​ทุ่ง</verse>
				<verse number="11">พระองค์​เชิดชู​ผู้​ที่​ต่ำต้อย และ​ยก​ชู​ผู้​คร่ำครวญ​ขึ้น​สู่​สวัสดิภาพ</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ขัดขวาง​แผนการ​ของ​คน​เจ้าเล่ห์ เพื่อ​มือ​ของ​เขา​จะ​ทำงาน​ไม่​สำเร็จ</verse>
				<verse number="13">พระองค์​จับ​คน​ฉลาด​ด้วย​เล่ห์เหลี่ยม​ของ​เขา​เอง และ​ล้ม​แผน​การ​ของ​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="14">ความ​มืดมน​มา​ถึง​เขา​ใน​ยาม​กลางวัน ตอน​เที่ยง​วัน​เขา​คลำ​หา​ทาง​เหมือน​อยู่​ตอน​กลางคืน</verse>
				<verse number="15">พระเจ้า​ช่วย​คน​ยากไร้​จาก​ดาบ​ใน​ปาก​ของ​พวก​เขา จาก​เงื้อม​มือ​ผู้​มี​อิทธิพล</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​คน​ยากจน​จึง​มี​ความ​หวัง และ​ความ​อยุติธรรม​จะ​หุบ​ปาก​ไป</verse>
				<verse number="17">พระพร​เป็น​ของ​ผู้​ที่​พระเจ้า​ตักเตือน ดังนั้น​อย่า​ดูหมิ่น​การ​ฝึก​วินัย​จาก​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="18">เพราะ​พระองค์​ทำ​ให้​เป็น​แผล แต่ก็​สมาน​รอย​แผล พระองค์​ทำ​ให้​บาดเจ็บ แต่​ก็​รักษา​ให้​หาย</verse>
				<verse number="19">พระองค์​จะ​ช่วย​กู้​เจ้า​จาก​ภัยพิบัติ​หก​ครั้ง แม้​มี​ครั้ง​ที่​เจ็ด อันตราย​ก็​แตะต้อง​เจ้า​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="20">ใน​ยาม​กันดาร​อาหาร พระองค์​จะ​ช่วย​ให้​เจ้า​พ้น​จาก​ความ​ตาย และ​พ้น​จาก​คม​ดาบ​ใน​ยาม​สงคราม</verse>
				<verse number="21">พระองค์​จะ​ปกป้อง​เจ้า​ไว้​จาก​คำ​นินทา​ว่า​ร้าย และ​ไม่​ต้อง​กลัว​เมื่อ​ความ​พินาศ​มา​ถึง</verse>
				<verse number="22">เจ้า​จะ​หัวเราะ​เยาะ​ความ​พินาศ​และ​การ​กันดาร​อาหาร และ​ไม่​ต้อง​หวาด​กลัว​สัตว์​ป่า</verse>
				<verse number="23">เจ้า​จะ​ทำ​พันธสัญญา​กับ​ก้อนหิน​ใน​ท้องทุ่ง และ​สัตว์​ป่า​จะ​อยู่​ร่วม​กับ​เจ้า​อย่าง​สันติ</verse>
				<verse number="24">เจ้า​จะ​มั่นใจ​ว่า เต็นท์​ของ​เจ้า​มั่นคง​ปลอดภัย ตรวจ​ดู​ทรัพย์สิน​ก็​ไม่​มี​อะไร​หาย</verse>
				<verse number="25">เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​จะ​มี​มากมาย และ​เชื้อสาย​ของ​เจ้า​จะ​มากมาย​เหมือน​หญ้า​ใน​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="26">เจ้า​จะ​มา​ถึง​หลุม​ฝัง​ศพ​อย่าง​คน​ที่​พร้อม เหมือน​ฟ่อน​ข้าว​ที่​เกี่ยว​ตาม​ฤดูกาล</verse>
				<verse number="27">เรา​ได้​ตรวจสอบ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ก็​พบ​ว่า​เป็น​ความ​จริง ท่าน​โปรด​ฟัง​และ​นำ​ไป​ปฏิบัติ​เถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">แล้ว​โยบ​โต้ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ถ้า​ชั่ง​ดู​ความ​ทุกข์​ร้อน​ของ​ข้า และ​เอา​ความ​ลำเค็ญ​ทั้งหมด​ของ​ข้า​ขึ้น​ตาชั่ง​ได้!</verse>
				<verse number="3">แน่นอน​ว่า​มัน​จะ​หนัก​ยิ่ง​กว่า​เม็ด​ทราย​ใน​ทะเล ไม่​น่า​แปลกใจ​เลย​ที่​ข้า​พูด​ไป​อย่าง​วู่วาม</verse>
				<verse number="4">ลูกศร​ของ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​อยู่​ใน​ตัว​ข้า วิญญาณ​ของ​ข้า​ดื่ม​พิษ​ของ​มัน ความ​หวาดหวั่น​จาก​พระเจ้า​ประดัง​ใส่​ข้า</verse>
				<verse number="5">ลา​ป่า​จะ​ร้อง​เมื่อ​มี​หญ้า​กิน​หรือ วัว​จะ​ส่ง​เสียง​เมื่อ​มี​อาหาร​กิน​หรือ</verse>
				<verse number="6">จะ​กิน​อาหาร​จืด​โดย​ไม่​เหยาะ​เกลือ​งั้น​หรือ น้ำเลี้ยง​ของ​ต้น​แมลโลว์​จะ​มี​รสชาติ​อะไร</verse>
				<verse number="7">ข้า​ไม่​ยอม​แตะต้อง​อาหาร​แบบ​นั้น​หรอก เพราะ​มัน​น่า​สะอิดสะเอียน</verse>
				<verse number="8">โอ ขอ​ให้​ข้า​ได้​ตาม​ที่​ขอ ขอ​พระเจ้า​ให้​ตาม​ที่​ข้า​หวัง</verse>
				<verse number="9">คือ​พระเจ้า​จะ​ขยี้​ข้า พระองค์​จะ​ปล่อย​มือ แล้ว​ตัดขาด​ข้า​เสีย!</verse>
				<verse number="10">อย่าง​น้อย​ข้า​ก็​ยัง​สบายใจ และ​ยินดี​แม้​เจ็บ​ปวด​แสน​สาหัส ว่า​ข้า​ไม่​ได้​ปฏิเสธ​พระวจนะ​ของ​องค์​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="11">ข้า​มี​กำลัง​อะไร​เหลือ​ให้​ยัง​หวัง ข้า​มี​อนาคต​อะไร​ให้​อดทน​อยู่​ต่อ</verse>
				<verse number="12">ข้า​มี​กำลัง​ดั่ง​หินผา​หรือ เนื้อ​ข้า​เป็น​ทอง​สัมฤทธิ์​หรือ</verse>
				<verse number="13">ข้า​มี​พลัง​ที่​จะ​ช่วยเหลือ​ตัวเอง​หรือ ใน​เมื่อ​ความ​สำเร็จ​มลาย​ไป​จาก​ข้า​แล้ว</verse>
				<verse number="14">คน​ที่​ยั้ง​ความ​เมตตา​ไว้​จาก​เพื่อน ก็​ละทิ้ง​ความ​ยำเกรง​ต่อ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="15">แต่​พี่น้อง​ของ​ข้า​ก็​พึ่ง​ไม่​ได้​เลย เดี๋ยว​ก็​เหมือน​ลำธาร​ที่​ไหล​ๆ หยุด​ๆ เดี๋ยว​ก็​เหมือน​ลำธาร​ที่​ไหล​ล้น</verse>
				<verse number="16">มัน​ขุ่น​ดำ​จาก​น้ำแข็ง​ละลาย เอ่อล้น​จาก​หิมะ​ละลาย</verse>
				<verse number="17">แต่​หยุด​ไหล​ใน​หน้า​แล้ง และ​พอ​ร้อน​ระอุ​มัน​กลับ​แห้ง​ผาก</verse>
				<verse number="18">กอง​คาราวาน​หัน​ออก​จาก​เส้นทาง​ของ​ตน เข้า​ไป​ใน​แดน​รกร้าง แล้ว​ก็​พินาศ</verse>
				<verse number="19">กอง​คาราวาน​ของ​พ่อค้า​จาก​เทมา​เสาะ​หา​น้ำ พ่อค้า​เร่​จาก​เชบา​มอง​หา​ด้วย​ความ​หวัง</verse>
				<verse number="20">พวก​เขา​ทุกข์​เพราะ​มั่นใจ​มาก ครั้น​มา​ถึง​ก็​ต้อง​ผิด​หวัง</verse>
				<verse number="21">ตอน​นี้​เจ้า​ก็​เหมือน​กัน พิสูจน์​ให้​เห็น​แล้ว​ว่า​ไม่​ได้​ช่วย​อะไร พอ​เห็น​สิ่ง​สยดสยอง เจ้า​ก็​กลัว</verse>
				<verse number="22">ข้า​เคย​พูด​หรือ​ว่า ‘ขอ​อะไร​ให้​ข้า​บ้าง ใช้​เงิน​ทอง​ของ​เจ้า​มา​ไถ่​ข้า​เถิด</verse>
				<verse number="23">ขอ​ช่วย​ข้า​จาก​มือ​ของ​ศัตรู หรือ​ไถ่​ข้า​จาก​อุ้ง​มือ​ของ​คน​อำมหิต’</verse>
				<verse number="24">สอน​ข้า​แล้ว​ข้า​จะ​เงียบ แสดง​มา​ว่า​ข้า​ผิด​ตรง​ไหน</verse>
				<verse number="25">คำ​พูด​จริงใจ​ช่าง​น่า​เจ็บ​ปวด​เสีย​จริง! แต่​ข้อ​โต้แย้ง​ของ​เจ้า​พิสูจน์​อะไร​ได้</verse>
				<verse number="26">เจ้า​คิด​จะ​แก้​สิ่ง​ที่​ข้า​พูด และ​ทำ​เหมือน​ถ้อยคำ​ที่​สิ้น​หวัง​ของ​ข้า​เป็น​สายลม​หรือ</verse>
				<verse number="27">พวก​เจ้า​คง​ถึง​กับ​จับ​ฉลาก​เลือก​เด็ก​กำพร้า​พ่อ และ​ขาย​เพื่อน</verse>
				<verse number="28">แต่​ตอน​นี้ โปรด​เมตตา​ดู​ข้า​เถิด ข้า​จะ​โกหก​ต่อ​หน้า​เจ้า​หรือ</verse>
				<verse number="29">หยุด​ว่า​ข้า​ผิด​เสีย​ที อย่า​อยุติธรรม​นัก​เลย ขอ​ให้​ทบทวน​เพราะ​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​ข้า​เป็น​เดิมพัน</verse>
				<verse number="30">ข้า​พูด​สิ่ง​ชั่วร้าย​หรือ ปาก​ของ​ข้า​แยกแยะ​ความ​ชั่ว​ไม่​ได้​หรือ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">“มนุษย์​ไม่​ต้อง​ตรากตรำ​ใน​โลก​หรอก​หรือ ชีวิต​เขา​ไม่​เหมือน​ชีวิต​ลูกจ้าง​อย่าง​นั้น​หรือ</verse>
				<verse number="2">เหมือน​ทาส​ที่​รอ​เวลา​เย็น เหมือน​ลูกจ้าง​ตั้ง​ตา​รอ​รับ​ค่า​จ้าง</verse>
				<verse number="3">ข้า​ก็​เช่น​กัน ส่วน​ที่​ได้รับ​ก็​คือ​ปี​เดือน​อัน​ว่าง​เปล่า และ​คืน​วัน​อัน​ทุกข์​ลำเค็ญ</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​นอน​ลง ข้า​ก็​คิด​ว่า ‘อีก​นาน​ไหม​กว่า​จะ​ถึง​เวลา​ตื่น’ ค่ำคืน​ช่าง​ยาว​นาน ข้า​นอน​พลิก​ไป​มา​จน​รุ่งสาง</verse>
				<verse number="5">ร่างกาย​ข้า​คลุม​ด้วย​หนอน​และ​สะเก็ด​แผล ผิวหนัง​ก็​ปริ​แตก​และ​กลัด​หนอง</verse>
				<verse number="6">ชีวิต​ข้า​ผ่าน​ไป​ไว​กว่า​กระสวย​ของ​ช่าง​ทอ และ​จบ​ลง​อย่าง​สิ้น​หวัง</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​ระลึก​ว่า​ชีวิต​ข้า​เป็น​เพียง​ลมหายใจ ดวงตา​ข้า​จะ​ไม่​เห็น​ความ​สุข​อีก</verse>
				<verse number="8">ตา​ของ​คน​ที่​เห็น​ข้า​ตอน​นี้ ต่อไป​จะ​ไม่​เห็น​ข้า​อีก​แล้ว พระองค์​จะ​มอง​หา​ข้า แต่​ข้า​จะ​ไม่​อยู่​เสีย​แล้ว</verse>
				<verse number="9">เหมือน​เมฆ​จาง​และ​ลับ​หาย​ไป คน​ที่​ลง​ไป​สู่​หลุม​ฝัง​ศพ ก็​ไม่​หวน​คืน​มา​อีก</verse>
				<verse number="10">เขา​จะ​ไม่​มี​วัน​ได้​กลับ​บ้าน​อีก​เลย และ​บ้าน​ของ​เขา​ก็​จะ​ไม่​รู้จัก​เขา​อีก</verse>
				<verse number="11">ฉะนั้น​ข้า​จะ​ไม่​นิ่ง​เงียบ ข้า​จะ​พูด​ด้วย​ความ​ระทม​ใจ ข้า​จะ​บ่น​ด้วย​จิต​วิญญาณ​ที่​ขมขื่น</verse>
				<verse number="12">ข้า​เป็น​ทะเล​หรือ​สัตว์​ร้าย​แห่ง​ท้อง​ทะเล​หรือ พระองค์​จึง​วาง​ยาม​เฝ้า​ข้า​ไว้</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ข้า​คิด​ว่า​เตียง​จะ​ช่วย​ให้​หลับ​สบาย และ​ฟูก​นุ่ม​ๆ จะ​ทำ​ให้​ข้า​คลาย​ทุกข์​ที่​พร่ำ​บ่น​อยู่</verse>
				<verse number="14">กระนั้น พระองค์​ก็​ทำ​ให้​ข้า​กลัว​ด้วย​ความ​ฝัน และ​ทำ​ให้​ข้า​หวาดหวั่น​ด้วย​นิมิต</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​ให้​ข้า​ถูก​รัด​คอ​และ​ตาย​เสีย ยัง​ดี​กว่า​อยู่​ใน​ร่างกาย​นี้​ต่อไป</verse>
				<verse number="16">ข้า​เบื่อ​ชีวิต ข้า​จะ​ไม่​อยู่​ค้ำ​ฟ้า ขอ​ทิ้ง​ข้า​ไว้​ลำพัง เพราะ​วัน​เวลา​ของ​ข้า​ไม่​มี​ความหมาย</verse>
				<verse number="17">มนุษย์​นั้น​สำคัญ​ไฉน พระองค์​จึง​เอา​ใจ​ใส่​ขนาด​นั้น</verse>
				<verse number="18">ที่​พระองค์​ตรวจตรา​เขา​ทุก​เช้า และ​ทดสอบ​เขา​ทุก​ขณะ</verse>
				<verse number="19">พระองค์​จะ​ไม่​หัน​ไป​ทาง​อื่น หรือ​ให้​ข้า​อยู่​ตาม​ลำพัง​แม้​สัก​ครู่​เดียว​หรือ</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ผู้​เห็น​ทุก​สิ่ง​ที่​เรา​ทำ ถ้า​ข้า​ทำ​บาป ข้า​ทำ​อะไร​ให้​พระองค์​เล่า ทำไม​จึง​ทำ​ให้​ข้า​เป็น​เป้าหมาย​ของ​พระองค์ ข้า​กลาย​เป็น​ภาระ​ของ​พระองค์​หรือ</verse>
				<verse number="21">ทำไม​หนอ​พระองค์​ไม่​อภัย​ให้​ความ​ผิด​พลั้ง และ​ยกโทษ​บาป​ของ​ข้า เพราะ​อีก​ไม่​นาน ข้า​ก็​จะ​นอน​ลง​ใน​ดิน พระองค์​จะ​เสาะ​หา​ข้า แต่​ข้า​จะ​ไม่​อยู่​เสีย​แล้ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">จาก​นั้น​บิลดัด​ชาว​ชูอาห์​โต้ตอบ​โยบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​จะ​พูด​อย่าง​นี้​อีก​นาน​เท่าใด คำ​พูด​ของ​เจ้า​เป็น​ดั่ง​พายุบุแคม</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​บิดเบือน​ความ​ยุติธรรม​หรือ องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​บิดเบือน​ความ​ถูกต้อง​หรือ</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ลูก​ๆ ของ​เจ้า​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์ พระองค์​ก็​ลงโทษ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="5">แต่​ถ้า​เจ้า​จะ​แสวงหา​พระเจ้า​อย่าง​แท้​จริง และ​วิงวอน​ต่อ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="6">หาก​เจ้า​บริสุทธิ์​และ​เที่ยงธรรม แม้​แต่​ตอน​นี้ พระองค์​จะ​ลุกขึ้น​เพื่อ​เจ้า แล้ว​ให้​เจ้า​กลับ​คืน​สู่​ฐานะ​อัน​เจริญ​รุ่งเรือง</verse>
				<verse number="7">การ​เริ่มต้น​ของ​เจ้า​จะ​ดู​เหมือน​เล็ก​น้อย แต่​อนาคต​ของ​เจ้า​จะ​เจริญ​รุ่งเรือง</verse>
				<verse number="8">จง​ถาม​คน​รุ่น​ก่อน แล้ว​เจ้า​จะ​ค้น​พบ​สิ่ง​ที่​บรรพบุรุษ​ได้​เรียนรู้</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เรา​เกิด​มา​เมื่อ​วาน​นี้​เอง และ​ไม่​รู้​อะไร และ​วัน​เวลา​ของ​เรา​ใน​โลก​ก็​เป็น​เพียง​เงา</verse>
				<verse number="10">บรรพบุรุษ​จะ​ไม่​บอก​กล่าว​เล่า​สอน​หรือ จะ​ไม่​พูด​จาก​ความ​เข้าใจ​ของ​พวก​เขา​หรอก​หรือ</verse>
				<verse number="11">ต้น​กก​งอกงาม​ใน​ที่​ซึ่ง​ไม่​มี​หนองน้ำ​ได้​หรือ ต้น​อ้อ​จะ​โต​โดย​ไม่​มี​น้ำ​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="12">ขณะ​ที่​ยัง​งอกงาม​และ​ไม่​มี​ใคร​มา​ตัด มัน​ก็​เหี่ยว​เฉา​ไป​ไว​กว่า​ต้น​หญ้า​ฉันใด</verse>
				<verse number="13">ปลาย​ทาง​ของ​คน​ที่​ลืม​พระเจ้า ก็​เป็น​ไป​ฉันนั้น ความ​หวัง​ของ​คน​ที่​ไม่​มี​พระเจ้า​จะ​พินาศ​ไป</verse>
				<verse number="14">สิ่ง​ที่​พวก​เขา​พึ่งพา​นั้น​เปราะบาง สิ่ง​ที่​พวก​เขา​พึ่งพิง​คือ​ใย​แมงมุม</verse>
				<verse number="15">พวก​เขา​พักพิง แต่​ใย​นั้น​ก็​ขาด พวก​เขา​ยึด​ไว้ แต่​มัน​ไม่​คง​ทน</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​เหมือน​ต้นไม้​ที่​ได้รับ​น้ำ​ชุ่มชื่น​ใน​แสง​แดด แผ่​กิ่ง​ก้าน​ไป​ใน​สวน</verse>
				<verse number="17">มัน​หยั่ง​ราก​ลง​ไป​รอบ​ๆ กอง​หิน เสาะหา​ที่​จะ​ชอนไช​ไป</verse>
				<verse number="18">แต่​เมื่อ​ถูก​หัก​โค่น​จาก​ที่​เดิม ที่​นั่น​ก็​ตัดขาด​จาก​มัน​และ​พูด​ว่า ‘ข้า​ไม่​เคย​เห็น​เจ้า​มา​ก่อน’</verse>
				<verse number="19">แน่นอน​ว่า​ชีวิต​ของ​มัน​ก็​เหี่ยว​เฉา​ไป และ พืช​อื่น​ๆ ก็​งอก​ขึ้น​แทน​ที่</verse>
				<verse number="20">แน่นอน​ว่า​พระเจ้า​ไม่​ทอดทิ้ง​คน​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ หรือ​ทำ​ให้​มือ​คน​ทำ​ชั่ว​แข็งแกร่ง</verse>
				<verse number="21">พระองค์​จะ​ยัง​คง​ให้​ปาก​ของ​เจ้า​หัวเราะ และ​ให้​ริมฝีปาก​เจ้า​โห่​ร้อง​ยินดี</verse>
				<verse number="22">ศัตรู​ของ​เจ้า​จะ​สวม​ความ​อับอาย เต็นท์​ของ​คน​ชั่วร้าย​จะ​ไม่​มี​อีก​ต่อไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">โยบ​จึง​โต้ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จริง​อยู่ ข้า​รู้​ว่า​เป็น​อย่าง​นั้น​จริง แต่​มนุษย์​จะ​พิสูจน์​ความ​บริสุทธิ์​ของ​ตน​ต่อหน้า​พระเจ้า​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="3">แม้​พวก​เขา​ปรารถนา​จะ​โต้แย้ง​กับ​พระเจ้า แต่​ไม่​สามารถ​ตอบ​พระองค์​ได้ แม้​สัก​ครั้ง​เดียว​จาก​พัน​ครั้ง</verse>
				<verse number="4">เพราะ​สติ​ปัญญา​ของ​พระเจ้า​ลึกซึ้ง และ​ฤทธิ์เดช​มหาศาล มี​ใคร​บ้าง​ต่อต้าน​พระองค์ แล้ว​ออก​มา​รอด​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="5">พระองค์​เคลื่อน​ภูเขา​โดย​พวก​มัน​ไม่​รู้​ตัว และ​คว่ำ​พวก​มัน​ด้วย​ความ​โกรธ</verse>
				<verse number="6">พระองค์​เขย่า​โลก​ให้​ออก​จาก​ที่ ทำ​ให้​เสา​หลัก​ของ​มัน​สั่นคลอน</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​พระองค์​สั่ง ดวง​อาทิตย์​ก็​ไม่​ส่อง​แสง พระองค์​ผนึก​แสง​ของ​ดวง​ดาว​ไว้</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ผู้​เดียว​ที่​กาง​ฟ้าสวรรค์​ออก และ​ย่ำ​บน​คลื่น​ทะเล</verse>
				<verse number="9">พระองค์​คือ​ผู้​สร้าง​หมู่​ดาว​หมี​ใหญ่ ​และ​ดาวไถ ดาว​ลูก​ไก่​และ​หมู่​ดาว​ทิศใต้</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ทำ​การ​อัศจรรย์​อัน​เกิน​จะ​หยั่งรู้ และ​ปาฏิหาริย์​ที่​ไม่​อาจ​นับ​ได้</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​พระองค์​ผ่าน​มา ข้า​ไม่​เห็น​พระองค์ เมื่อ​พระองค์​ผ่าน​ไป ข้า​ก็​ไม่​หยั่งรู้</verse>
				<verse number="12">ถ้า​พระองค์​คว้า​ไป ใคร​จะ​หยุด​พระองค์​ได้ ใคร​จะ​กล้า​ถาม​พระองค์​ว่า ‘พระองค์​ทำ​อะไร​นั่น’</verse>
				<verse number="13">พระเจ้า​ไม่​ยับยั้ง​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์ แม้​แต่​กอง​กำลัง​ของ​ราหับ​ก็​หมอบ​แทบ​เท้า​พระองค์</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ข้า​จะ​กล้า​โต้แย้ง​กับ​พระเจ้า​หรือ จะ​หา​คำ​ไหน​มา​โต้เถียง​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">แม้​ข้า​ไม่​ผิด ข้า​ก็​ไม่​อาจ​โต้ตอบ​พระองค์ ได้​แต่​วอน​ขอ​ความ​เมตตา​จาก​องค์​ตุลาการ</verse>
				<verse number="16">ถึง​แม้​ว่า​ข้า​ร้อง​เรียก และ​พระองค์​ขาน​ตอบ ข้า​ก็​ไม่​เชื่อ​ว่า​พระองค์​จะ​ยอม​ฟัง</verse>
				<verse number="17">พระองค์​คง​จะ​บด​ขยี้​ข้า​ด้วย​พายุ และ​ทวี​บาดแผล​ให้​ข้า​โดย​ไม่​มี​สาเหตุ</verse>
				<verse number="18">พระองค์​จะ​ไม่​ยอม​ให้​ข้า​ได้​หายใจ แต่​จะ​เติม​ความ​ทุกข์เข็ญ​ให้​ข้า​จน​ล้น​ปรี่</verse>
				<verse number="19">ถ้า​เป็น​เรื่อง​พละ​กำลัง พระองค์​ก็​แข็งแกร่ง! ถ้า​เป็น​เรื่อง​ความ​ยุติธรรม ใคร​จะ​ท้าทาย​พระองค์ ​ได้</verse>
				<verse number="20">แม้​ข้า​ไร้​ความ​ผิด ปาก​ข้า​จะ​กล่าว​โทษ​ตัวเอง แม้​ข้า​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ มัน​จะ​พูด​ว่า​มี​ความ​ผิด</verse>
				<verse number="21">แม้​ว่า​ข้า​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ ข้า​ก็​ไม่​ห่วง​ตัวเอง ข้า​ชัง​ชีวิต​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="22">มัน​ก็​เหมือน​กัน​หมด ข้า​จึง​พูด​ว่า ‘พระองค์​ทำลาย​ทั้ง​คน​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ​และ​คน​ชั่วร้าย’</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​โทษทัณฑ์​นำ​ความ​ตาย​มา​ฉับพลัน พระองค์​ยิ้มเยาะ​ความ​สิ้น​หวัง​ของ​ผู้​ไม่​มี​ความ​ผิด</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​แผ่นดิน​ตก​อยู่​ใน​มือ​ของ​คน​ชั่ว พระเจ้า​ปิด​ตา​บรรดา​ผู้​พิพากษา​ให้​มืด​บอด หาก​ไม่​ใช่​พระองค์​แล้ว​จะ​เป็น​ใคร</verse>
				<verse number="25">วัน​คืน​ของ​ข้า​ไว​กว่า​นัก​วิ่ง โบยบิน​ไป​โดย​ไม่​มี​ความ​ชื่นใจ​แม้​แต่​น้อย</verse>
				<verse number="26">มัน​แล่น​ปราด​ไป​เหมือน​เรือ​พาไพรัส เหมือน​นก​อินทรี​โฉบ​ลง​มา​หา​เหยื่อ</verse>
				<verse number="27">หาก​พูด​ว่า ‘ข้า​จะ​ลืม​คำ​พร่ำ​บ่น​ของ​ตน ข้า​จะ​เปลี่ยน​สี​หน้า​และ​ยิ้มแย้ม’</verse>
				<verse number="28">ข้า​ก็​ยัง​ขยาด​ความ​ทุกข์​ทั้ง​สิ้น​ที่​มี เพราะ​รู้​ว่า​พระองค์​ยัง​ถือ​ว่า​ข้า​มี​ความ​ผิด</verse>
				<verse number="29">ใน​เมื่อ​ข้า​ถูก​ตัดสิน​แล้ว​ว่า​ผิด แล้ว​จะ​ดิ้นรน​ให้​เปล่า​ประโยชน์​ไป​ทำไม</verse>
				<verse number="30">ถึง​ข้า​จะ​ล้าง​ตัว​ด้วย​สบู่ เอา​ด่าง​ล้าง​มือ​ให้​สะอาด</verse>
				<verse number="31">พระองค์​ก็​จะ​เหวี่ยง​ข้า​ลง​บ่อ​โคลน แม้​แต่​เสื้อผ้า​ของ​ข้า​ก็​จะ​รังเกียจ​ตัว​ข้า​เอง</verse>
				<verse number="32">พระเจ้า​ไม่​ใช่​มนุษย์​เหมือน​ข้า ที่​ข้า​จะ​โต้ตอบ​ได้ ที่​เรา​จะ​ไป​เผชิญ​หน้า​กัน​ใน​ศาล</verse>
				<verse number="33">อยาก​ให้​มี​ใคร​สัก​คน​เป็น​คน​กลาง​ระหว่าง​เรา เพื่อ​จะ​ได้​ช่วย​ไกล่เกลี่ย</verse>
				<verse number="34">ใคร​สัก​คน​ที่​จะ​เอา​ไม้เรียว​ของ​พระเจ้า​ไป​จาก​ข้า เพื่อ​ว่า​ความ​น่า​สะพรึง​กลัว​ของ​พระองค์​จะ​ไม่​ทำ​ให้​ข้า​หวาด​กลัว​อีก</verse>
				<verse number="35">แล้ว​ข้า​จะ​พูด​ขึ้น​ได้​โดย​ไม่​ต้อง​กลัว​พระองค์ แต่​ตอน​นี้​ข้า​ทำ​อย่าง​นั้น​ไม่​ได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">“ข้า​เกลียด​ชีวิต​ของ​ข้า​เสีย​จริง ฉะนั้น​ข้า​จะ​พร่ำ​บ่น​ตาม​อำเภอใจ จะ​ระบาย​ความ​ขมขื่น​ใน​จิต​วิญญาณ</verse>
				<verse number="2">ข้า​จะ​พูด​กับ​พระเจ้า​ว่า ขอ​อย่า​ตัดสิน​ว่า​ข้า​ผิด​เท่านั้น แต่​โปรด​บอก​ด้วย​ว่า​พระองค์​ตั้ง​ข้อหา​อะไร​กับ​ข้า</verse>
				<verse number="3">พระองค์​พอใจ​หรือ​ที่​บีบคั้น​ข้า และ​ทอดทิ้ง​ผู้​ที่​เป็น​ผลงาน​ของ​พระองค์ ขณะ​ที่​พระองค์​ยิ้ม​ให้​กับ​แผนการ​ของ​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="4">พระองค์​มี​ตา​อย่าง​ตา​มนุษย์ หรือ​พระองค์​เห็น​อย่าง​มนุษย์</verse>
				<verse number="5">วัน​ของ​พระองค์​เหมือน​วัน​ของ​มนุษย์ หรือ​ปี​ของ​พระองค์​เหมือน​ปี​ของ​คน​เข้มแข็ง</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จึง​ต้อง​จับ​ผิด​ข้า และ​ขุด​คุ้ย​บาป​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="7">แม้​รู้​ว่า​ข้า​ไม่​ได้​ทำ​ผิด และ​ไม่​มี​ใคร​ช่วย​ข้า​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​พระองค์​ได้​เลย</verse>
				<verse number="8">มือ​ของ​พระองค์​ปั้น​และ​สร้าง​ข้า ตอน​นี้​จะ​กลับ​ทำลาย​หรือ</verse>
				<verse number="9">ขอ​ระลึก​ว่า พระองค์​ปั้น​ข้า​ขึ้น​มา​เหมือน​ปั้น​ดิน​เหนียว ตอน​นี้​จะ​เปลี่ยน​ข้า​กลับ​ไป​เป็น​ดิน​อีก​หรือ</verse>
				<verse number="10">พระองค์​เท​ข้า​ออก​มา​เหมือน​เท​นม และ​กวน​ข้า​เหมือน​ชีส​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ห่อ​หุ้ม​ข้า​ไว้​ด้วย​เนื้อ​กับ​หนัง และ​ถัก​ร้อย​ไว้​ด้วย​กระดูก​กับ​เส้นเอ็น​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ให้​ชีวิต​และ​แสดง​ความ​เมตตา และ​ด้วย​ความ​กรุณา พระองค์​ก็​ดูแล​วิญญาณ​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="13">แต่​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระองค์​ซ่อน​ไว้​ใน​ใจ และ​ข้า​รู้​ว่า​พระองค์​ตั้งใจ​เช่น​นี้</verse>
				<verse number="14">คือ​หาก​ข้า​ทำ​บาป พระองค์​เฝ้า​ดู​อยู่ และ​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​ข้า​ลอยนวล</verse>
				<verse number="15">หาก​ข้า​ทำ​ผิด​วิบัติ​ก็​เกิด​กับ​ข้า! แต่​ถึง​ไม่​ผิด ข้า​ก็​เงย​หน้า​ขึ้น​มา​ไม่ได้ เพราะ​ข้า​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​อดสู และ​จม​อยู่​ใน ความ​ทุกข์</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ข้า​เงย​หน้า​ขึ้น พระองค์​ก็​จะ​ไล่ตาม​มา​เหมือน​ราชสีห์ และ​แสดง​ฤทธิ์​อัน​น่า​เกรงขาม​ของ​พระองค์​ต่อ​ข้า​อีก</verse>
				<verse number="17">พระองค์​หา​พยาน​ใหม่​ๆ มา​กล่าวหา​ข้า และ​ทวี​ความ​โกรธ​ต่อ​ข้า กองทัพ​ของ​พระองค์​โจมตี​ข้า​ซ้ำ​แล้ว​ซ้ำ​อีก</verse>
				<verse number="18">ทำไม​พระองค์​จึง​นำ​ข้า​ออก​มา​จาก​ท้อง​แม่ ข้า​หวัง​จะ​ตาย​ไป​ก่อน​ที่​ใคร​จะ​เห็น</verse>
				<verse number="19">ถ้า​เพียง​แต่​ข้า​ไม่​เคย​เกิด​มา หรือ​ถูก​อุ้ม​ตรง​จาก​ท้อง​แม่​ไป​หลุม​ฝัง​ศพ!</verse>
				<verse number="20">วัน​คืน​ของ​ข้า​ใกล้​จะ​หมด​ลง​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ ขอ​หัน​ไป​จาก​ข้า เพื่อ​ข้า​จะ​มี​ความ​สุข​สัก​ชั่วขณะ</verse>
				<verse number="21">ก่อน​จะ​ไป​สู่​ที่​ที่​ไป​แล้ว​ไม่​ได้​กลับ สู่​ดินแดน​แห่ง​ความ​มืดมน​และ​ความ​มืด​มิด</verse>
				<verse number="22">ไป​ยัง​ดินแดน​แห่ง​รัตติกาล แห่ง​ความ​มืด​มิด​และ​ความ​วุ่นวาย ที่​ซึ่ง​แม้​แต่​แสง​สว่าง​ก็​ยัง​เหมือน​ความ​มืด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">โศฟาร์​ชาว​นาอามาห์​จึง​โต้ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จะ​ให้​ฟัง​ไป​อย่าง​นี้​โดย​ไม่​ตอบ​ใช่ไหม หรือ​นัก​พูด​คน​นี้​จะ​ให้​ถือ​ว่า​เป็น​ฝ่าย​ถูก</verse>
				<verse number="3">คำ​พูด​ไร้​สาระ​ของ​เจ้า​จะ​ทำ​ให้​คน​อื่น​นิ่ง​เงียบ​หรือ หรือ​จะ​ไม่​ให้​ใคร​ติเตียน​เมื่อ​เจ้า​พูด​เสียดสี</verse>
				<verse number="4">เจ้า​บอก​พระเจ้า​ว่า ‘ความ​เชื่อ​ของ​ข้า​ไร้​ที่​ติ และ​ข้า​บริสุทธิ์​ใน​สายตา​ของ​พระองค์’</verse>
				<verse number="5">ข้า​อยาก​ให้​พระเจ้า​พูด​เสีย​จริง ให้​พระองค์​เปิด​ริมฝีปาก​โต้ตอบ​เจ้า</verse>
				<verse number="6">และ​เปิดเผย​ความ​ลี้ลับ​แห่ง​สติ​ปัญญา​แก่​เจ้า เพราะ​สติ​ปัญญา​แท้​นั้น​มี​สอง​ด้าน รู้​เถิด​ว่า​พระเจ้า​ลืม​บาป​บาง​อย่าง​ของ​เจ้า​ด้วย​ซ้ำ</verse>
				<verse number="7">เจ้า​เข้าใจ​ความ​ล้ำลึก​ของ​พระเจ้า​ได้​หรือ เจ้า​คะเน​ขอบเขต​ของ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ได้​ไหม</verse>
				<verse number="8">สิ่ง​เหล่า​นี้​สูง​กว่า​ฟ้าสวรรค์ เจ้า​จะ​ทำ​อะไร​ได้ ลึก​กว่า​แดน​มรณา เจ้า​จะ​รู้​อะไร​ได้</verse>
				<verse number="9">หาก​จะ​วัด​ก็​ยาว​กว่า​แผ่นดิน และ​กว้าง​กว่า​ทะเล</verse>
				<verse number="10">ถ้า​พระองค์​มา​จับ​เจ้า​ขัง​คุก และ​เรียก​ตัว​มา​ขึ้น​ศาล ใคร​จะ​ยับยั้ง​พระองค์​ได้</verse>
				<verse number="11">พระองค์​รู้​แน่​ว่า​ใคร​โกหก​หลอกลวง เมื่อ​พระองค์​เห็น​ความ​ชั่วร้าย​จะ​ไม่​ใส่​ใจ​หรือ</verse>
				<verse number="12">คน​โง่​จะ​ฉลาด​ได้​ก็​ต่อ​เมื่อ ลา​ป่า​ออก​ลูก​เป็น​คน</verse>
				<verse number="13">กระนั้น ถ้า​เจ้า​ทุ่มเท​ใจ​ให้​พระเจ้า และ​ชู​มือ​ออก​ไป​หา​พระองค์</verse>
				<verse number="14">ถ้า​เจ้า​ทิ้ง​บาป​ใน​มือ​ของ​เจ้า และ​ไม่​ยอม​ให้​ความ​ชั่ว​อยู่​ใน​เต็นท์​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">เจ้า​ก็​จะ​เงย​หน้า​ขึ้น​ได้​โดย​ปราศจาก​ความ​ผิด จะ​ยืนหยัด​มั่นคง​และ​ปราศจาก​ความ​กลัว</verse>
				<verse number="16">เจ้า​จะ​ลืม​ความ​ทุกข์​ยาก​ได้​แน่นอน เหมือน​สายน้ำ​ที่​ไหล​ผ่าน​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="17">ชีวิต​จะ​เจิดจ้า​กว่า​เที่ยง​วัน และ​ความ​มืด​จะ​กลับ​เป็น​เหมือน​ยาม​เช้า</verse>
				<verse number="18">เจ้า​จะ​มั่นคง​เพราะ​มี​ความ​หวัง จะ​ดูแล​ตนเอง​และ​พักผ่อน​โดย​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="19">เจ้า​จะ​นอน​ลง​โดย​ไม่​ต้อง​กลัว และ​คน​มากมาย​จะ​มา​ขอ​พึ่ง​เจ้า</verse>
				<verse number="20">แต่​คน​ชั่วร้าย​จะ​มืด​แปด​ด้าน และ​หมด​ทาง​หนี ความ​หวัง​เดียว​ของ​เขา​คือ​ความ​ตาย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">โยบ​จึง​โต้ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เออ ข้า​รู้​แล้ว​ล่ะ​ว่า​มี​แต่​พวก​เจ้า​รอบรู้ และ​สติ​ปัญญา​จะ​ตาย​ไป​พร้อม​กับ​เจ้า!</verse>
				<verse number="3">แต่​ข้า​ก็​มี​ความ​คิด​จิตใจ​เหมือน​กัน ไม่​ได้​ด้อย​ไป​กว่า​เจ้า ใคร​บ้าง​จะ​ไม่​รู้​สิ่ง​เหล่า​นี้​ที่​เจ้า​พูด</verse>
				<verse number="4">ข้า​กลาย​เป็น​ตัว​ตลก​ใน​หมู่​เพื่อนฝูง แม้​ว่า​ข้า​ร้อง​บอก​พระเจ้า​และ​พระองค์​ตอบ ข้า​เป็น​ตัว​ตลก ทั้ง​ๆ ที่​ข้า​ชอบธรรม​และ​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ!</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​อยู่​สุข​สบาย​ก็​ดู​ถูก​ความ​อับ​โชค ว่า​เป็น​ชะตากรรม​ของ​คน​ที่​กำลัง​ล้ม</verse>
				<verse number="6">เต็นท์​ของ​โจร​ก็​อยู่​อย่าง​สงบสุข และ​คน​ที่​ยั่วยุ​พระเจ้า​ก็​ปลอดภัย คือ​คน​ที่​อยู่​ใน​กำมือ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="7">แต่​ถาม​สัตว์​ทั้งหลาย​ดู​สิ แล้ว​มัน​จะ​สอน​เจ้า ถาม​นก​ใน​อากาศ​ดู​สิ แล้ว​มัน​จะ​บอก​ให้​ฟัง</verse>
				<verse number="8">หรือ​พูด​กับ​แผ่นดิน แล้ว​มัน​จะ​สอน​เจ้า หรือ​ให้​ปลา​ใน​ทะเล​บอก​เจ้า</verse>
				<verse number="9">ใน​ทั้งหมด​นี้ มี​สิ่ง​ใด​ที่​ไม่​รู้​ว่า มือ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​กระทำ​สิ่ง​นี้</verse>
				<verse number="10">ใน​มือ​ของ​พระองค์​คือ​ชีวิต​ของ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้งปวง​และ ลมหายใจ​ของ​มวล​มนุษยชาติ</verse>
				<verse number="11">หู​ทดสอบ​ถ้อยคำ เหมือน​ลิ้น​ลิ้มรส​อาหาร​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="12">ปัญญา​พบ​ใน​หมู่​ผู้​อาวุโส และ​ชีวิต​ที่​ยืนยาว​นำ​มา​ซึ่ง​ความ​เข้าใจ​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="13">ปัญญา​และ​อำนาจ​เป็น​ของ​พระเจ้า คำ​ปรึกษา​และ​ความ​เข้าใจ​เป็น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">สิ่ง​ที่​พระองค์​ทลาย​ลง ก็​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​ไม่​ได้ คน​ที่​พระองค์​ขัง​ไว้ ก็​ปล่อย​ออก​มา​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="15">ถ้า​พระองค์​กัก​น้ำ​ไว้ ก็​จะ​เกิด​ความ​แห้ง​แล้ง แต่​ถ้า​พระองค์​ปล่อย มัน​ก็​ท่วม​ทำลาย​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="16">กำลัง​และ​ปัญญา​เป็น​ของ​พระองค์ ทั้ง​คน​หลอก​และ​คน​ที่​ถูก​หลอก​เป็น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ทำ​ให้​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​สิ้น​ท่า และ​ทำ​ให้​ตุลาการ​โง่​เขลา​ไป</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ถอด​พันธนาการ​ที่​ผูกมัด​กษัตริย์​ออก และ​เอา​ผ้า​ผูก​เอว ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="19">พระองค์​ทำ​ให้​ปุโรหิต​สิ้น​ท่า และ​โค่น​ล้ม​ข้าราชการ​ที่​มั่นคง​มา​ช้า​นาน</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ปิด​ปาก​ที่ปรึกษา​ผู้​น่า​เชื่อถือ และ​เอา​ความ​รอบรู้​ไป​จาก​ผู้​อาวุโส</verse>
				<verse number="21">พระองค์​เท​ความ​เหยียดหยาม​ลง​บน​พวก​เจ้านาย และ​ปลด​อาวุธ​ของ​ผู้​ที่​มี​กำลัง</verse>
				<verse number="22">พระองค์​เปิดเผย​ความ​ลี้ลับ​ของ​ความ​มืด และ​นำ​ความ​มืดมิด​มา​สู่​ความ​สว่าง</verse>
				<verse number="23">พระองค์​ทำ​ให้​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ยิ่งใหญ่​และ​ทำลาย​เสีย พระองค์​ขยาย​บรรดา​ชนชาติ แล้ว​ทำ​ให้​แตก​กัน​ไป</verse>
				<verse number="24">พระองค์​เอา​ความ​มี​เหตุ​มี​ผล​ไป​จาก​ผู้​นำ​ของ​โลก ทำ​ให้​พวก​เขา​พเนจร​ไป​ใน​ที่​รกร้าง​ไร้​หนทาง</verse>
				<verse number="25">พวก​เขา​คลำ​ไป​ใน​ความ​มืด ปราศจาก​แสง​สว่าง ทำ​ให้​เขา​โซเซ​เหมือน​คน​เมา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">“ดวงตา​ของ​ข้า​ได้​เห็น​ทั้งหมด​นี้ หู​ของ​ข้า​ได้ยิน​และ​เข้าใจ​แล้ว</verse>
				<verse number="2">ข้า​รู้​พอ​ๆ กับ​เจ้า​นั่นแหละ ไม่​ได้​ด้อย​ไป​กว่า​เจ้า​เลย</verse>
				<verse number="3">แต่​ข้า​อยาก​จะ​พูด​กับ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์ และ​สู้​คดี​ของ​ข้า​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="4">แต่​พวก​เจ้า​เอา​ความ​เท็จ​มา​เป็น​ยา​ทา​ให้​ข้า ล้วน​แล้ว​แต่​เป็น​หมอ​ที่​ไม่​ได้​ความ!</verse>
				<verse number="5">ถ้า​เพียง​แต่​เงียบ​เสีย​บ้าง! สำหรับ​เจ้า​ก็​จะ​นับ​ว่า​ฉลาด</verse>
				<verse number="6">ตอน​นี้​ฟัง​คำ​โต้แย้ง​ของ​ข้า ฟัง​คำ​อ้อนวอน​จาก​ปาก​ข้า​บ้าง</verse>
				<verse number="7">เจ้า​จะ​พูด​ชั่ว​ใน​นาม​ของ​พระเจ้า​หรือ จะ​พูด​หลอกลวง​เพื่อ​พระองค์​หรือ</verse>
				<verse number="8">เจ้า​จะ​ลำเอียง​เข้า​ข้าง​พระองค์​หรือ จะ​สู้ความ​แทน​พระเจ้า​หรือ</verse>
				<verse number="9">หาก​พระองค์​ตรวจสอบ​เจ้า ผล​จะ​ออก​มา​ดี​หรือ​เปล่า เจ้า​จะ​ตบตา​พระเจ้า​เหมือน​ตบตา​มนุษย์​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="10">พระองค์​จะ​ขึ้น​บัญชี​เจ้า​แน่นอน ถ้า​เจ้า​แอบ​แสดง​ความ​ลำเอียง</verse>
				<verse number="11">เจ้า​ไม่​กลัว​บารมี​ของ​พระองค์​หรือ ไม่​เกรงกลัว​พระองค์​เลย​หรือ</verse>
				<verse number="12">คำ​พูด​ของ​เจ้า​เป็น​เพียง​สุภาษิต​ขี้เถ้า คำ​แก้ต่าง​ของ​เจ้า​ก็​เปราะ​อย่าง​โล่​ดิน</verse>
				<verse number="13">เงียบ​เถอะ ปล่อย​ให้​ข้า​พูด อะไร​จะ​เกิด​กับ​ข้า​ก็​ให้​มัน​เกิด</verse>
				<verse number="14">เหตุใด​ข้า​จึง​ยอม​เสี่ยง​ตาย และ​กำ​ชีวิต​ของ​ตัวเอง​ไว้​ใน​มือ</verse>
				<verse number="15">แม้​พระองค์​จะ​สังหาร​ข้า ข้า​ก็​ยัง​หวัง​ใน​พระองค์ แน่นอน ข้า​จะ ​ขอ​สู้​คดี​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="16">อัน​ที่​จริง นี่​จะ​กลาย​เป็น​การ​กอบกู้​ข้า​ด้วย​ซ้ำ เพราะ​คน​ที่​ไม่​นับถือ​พระเจ้า ไม่​กล้า​มา​สู้หน้า​พระองค์​หรอก!</verse>
				<verse number="17">จง​ตั้งใจ​ฟัง​สิ่ง​ที่​ข้า​พูด​ให้​ดี ให้​คำ​ของ​ข้า​ก้อง​ใน​หู​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="18">ข้า​พร้อม​แล้ว​ที่​จะ​สู้ความ ข้า​รู้​ว่า​ตัวเอง​จะ​ได้รับ​การ​พิสูจน์​ว่า​ไม่​ผิด</verse>
				<verse number="19">มี​ใคร​จะ​ตั้ง​ข้อ​กล่าวหา​ว่า​ข้า​ผิด​ไหม ถ้า​มี ข้า​จะ​เงียบ​และ​ยอม​ตาย</verse>
				<verse number="20">พระเจ้า ขอ​แค่​ให้​สอง​สิ่ง​นี้​แก่​ข้า แล้ว​ข้า​จะ​ไม่​ซ่อน​ตัว​จาก​พระองค์</verse>
				<verse number="21">ขอ​ถอน​มือ​ของ​พระองค์​ออก​ไป​จาก​ข้า และ​หยุด​ขู่เข็ญ​ให้​ข้า​กลัว</verse>
				<verse number="22">แล้ว​เรียก​เถิด ข้า​จะ​ขานรับ หรือ​ขอ​ให้​ข้า​พูด แล้ว​พระองค์​ตอบ</verse>
				<verse number="23">ข้า​ได้​ทำ​ผิด​บาป​ไป​มาก​เท่าใด ขอให้​ข้า​เห็น​ถึง​การ​ละเมิด​และ​บาป​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="24">ทำไม​ซ่อน​หน้า​หนี​ข้า และ​ถือ​ว่า​ข้า​เป็น​ศัตรู​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="25">พระองค์​จะ​ทรมาน​ใบไม้​ที่​ปลิว​ตาม​ลม​หรือ จะ​รุก​ไล่​ฟาง​แห้ง​หรือ</verse>
				<verse number="26">เพราะ​พระองค์​เขียน​สิ่ง​ที่​ขมขื่น​เล่นงาน​ข้า และ​ให้​ข้า​รับ​ผล​บาป​ใน​วัย​หนุ่ม</verse>
				<verse number="27">พระองค์​ตีตรวน​เท้า​ของ​ข้า​ไว้ เฝ้า​ดู​ทาง​ทั้งสิ้น​ของ​ข้า โดย​ตีตรา​ไว้​ที่​ฝ่าเท้า​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น​มนุษย์​จึง​เสื่อมสูญ​ไป​เหมือน​สิ่ง​ที่​เน่า​เปื่อย เหมือน​เสื้อผ้า​ที่​ถูก​แมลง​กัด​กิน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">“คน​ที่​เกิด​จาก​ผู้หญิง​ล้วน​อายุ​สั้น และ​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ทุกข์​ร้อน</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา​เบ่งบาน​เหมือน​ดอกไม้ แล้ว​ก็​เหี่ยว​เฉา​ไป เหมือน​เงา​ที่​หาย​วับ​ไป​ไม่​จีรัง</verse>
				<verse number="3">พระองค์​จับ​ตา​มอง​พวก​เขา​หรือ และ​จะ​นำ​พวก​เขา ​มา​พิพากษา​หรือ</verse>
				<verse number="4">ใคร​จะ​เอา​สิ่ง​ที่​บริสุทธิ์​ออก​มา​จาก​สิ่ง​ที่​ไม่​บริสุทธิ์​ได้ ไม่​มี​สัก​คน!</verse>
				<verse number="5">วัน​เวลา​ของ​คน​ถูก​กำหนด​ไว้​แล้ว พระองค์​กำหนด​ปี​เดือน​ของ​เขา พระองค์​วาง​ขอบเขต​ซึ่ง​เขา​ล่วงล้ำ​ไป​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​ละ​สายตา​ไป​จาก​เขา และ​ปล่อย​ให้​เขา​อยู่​ตาม​ลำพัง จนกว่า​เวลา​ของ​เขา​จะ​หมด​ลง​เหมือน​ลูกจ้าง</verse>
				<verse number="7">อย่าง​น้อย​ก็​ยัง​มี​ความ​หวัง​สำหรับ​ต้นไม้ ถึง​มัน​ถูก​โค่น ก็​จะ​แตก​หน่อ​อีก​ครั้ง และ​งอก​กิ่ง​ใหม่​ขึ้น​มา​แทน</verse>
				<verse number="8">ราก​ของ​มัน​อาจ​จะ​แก่​ใน​ดิน และ​ตอ​ก็​ผุพัง</verse>
				<verse number="9">แต่​เมื่อ​ได้​กลิ่น​ของ​น้ำ มัน​จะ​แตก​หน่อ​ขึ้น​มา​ใหม่​เหมือน​ต้น​อ่อน​ได้</verse>
				<verse number="10">แต่​คน​ตาย​แล้ว​ก็​สิ้น​แรง เขา​สิ้น​ลม​หายใจ​และ​จาก​ไป</verse>
				<verse number="11">เหมือน​น้ำ​ใน​ทะเลสาบ​เหือด​แห้ง หรือ​แม่น้ำ​แห้ง​เหือด</verse>
				<verse number="12">เขา​ก็​จะ​นอน​ลง​และ​ไม่​ลุก​ขึ้น​อีก จน​ฟ้า​สิ้น​สลาย ผู้​คน​ก็​จะ​ไม่​ตื่น​ขึ้น หรือ​ถูก​ปลุก​ให้​ตื่น​ขึ้น​อีก</verse>
				<verse number="13">ถ้า​เพียง​พระองค์​จะ​ซ่อน​ข้า​ไว้​ใน​หลุม​ศพ และ​พราง​ข้า​ไว้​จนกว่า​พระองค์​จะ​หาย​โกรธ! ถ้า​เพียง​พระองค์​จะ​กำหนด​เวลา​ให้​ข้า และ​นึก​ถึง​ข้า​อีก!</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​คน​ตาย​ไป เขา​จะ​มี​ชีวิต​ได้​อีก​หรือ ตลอด​วัน​คืน​ที่​ข้า​สู้​เหนื่อย​ยาก ข้า​จะ​รอ​คอย​การ​เปลี่ยนแปลง​ใหม่ ​ที่​จะ​มา​ถึง</verse>
				<verse number="15">พระองค์​จะ​เรียก และ​ข้า​จะ​ขานรับ พระองค์​จะ​คิดถึง​สิ่ง​มี​ชีวิต​ที่​มือ​ของ​พระองค์​สร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="16">แน่นอน พระองค์​จะ​นับ​ย่างก้าว​ของ​ข้า แต่​ไม่​นับ​บาป​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="17">การ​ละเมิด​ของ​ข้า​จะ​ถูก​ปิด​ผนึก​ไว้​ใน​ถุง พระองค์​จะ​ปกปิด​บาป​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="18">แต่​เหมือน​ภูเขา​สึก​กร่อน​และ​ทลาย​ลง และ​หิน​ถูก​ย้าย​ไป​จาก​ที่​ของ​มัน</verse>
				<verse number="19">เหมือน​น้ำ​กัด​เซาะ​หิน และ​กระแส​น้ำ​พัด​พา​ดิน​ไป พระองค์​ก็​ทำลาย​ความ​หวัง​ของ​คน​อย่าง​นั้น​แหละ</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ปราบ​พวก​เขา​เพียง​ครั้ง​เดียว แล้ว​พวก​เขา​ก็​จาก​ไป พระองค์​เปลี่ยน​สีหน้า​ของ​พวก​เขา แล้ว​ส่ง​พวก​เขา​ไป</verse>
				<verse number="21">แม้​ลูก​ๆ ของ​พวก​เขา​ได้รับ​เกียรติ เขา​ก็​ไม่​รู้ แม้​ลูก​หลาน​ของ​พวก​เขา​ตกต่ำ เขา​ก็​ไม่​เห็น</verse>
				<verse number="22">พวก​เขา​รู้สึก​ได้​แต่​ความ​เจ็บ​ปวด​ของ​ร่างกาย และ​คร่ำครวญ​เพื่อ​ตัว​พวก​เขา​เอง​เท่านั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">แล้ว​เอลีฟัส​ชาว​เทมาน​โต้ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ควร​หรือ​ที่​คน​ฉลาด​จะ​ตอบ​อย่าง​ไร้​ความ​คิด หรือ​อัด​ลม​ตะวันออก​ที่​ร้อน​ระอุ​ไว้​เต็ม​ท้อง</verse>
				<verse number="3">ควร​หรือ​ที่​เขา​จะ​โต้แย้ง​ด้วย​คำ​ที่​ไร้​ประโยชน์ ด้วย​คำ​พูด​ที่​ไร้​ค่า</verse>
				<verse number="4">แต่​เจ้า​บ่อน​ทำลาย​ความ​ยำเกรง​พระเจ้า และ​ขัดขวาง​การ​อุทิศ​ตน​ต่อ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">บาป​ของ​เจ้า​ยุ​ให้​ปาก​พูด เจ้า​ใช้​ลิ้น​ของ​คน​เจ้าเล่ห์</verse>
				<verse number="6">ปาก​ของ​เจ้า​เอง​กล่าวโทษ​เจ้า ไม่​ใช่​ปาก​ข้า ริมฝีปาก​ของ​เจ้า​ปรักปรำ​เจ้า​เอง</verse>
				<verse number="7">เจ้า​เป็น​มนุษย์​คน​แรก​หรือ​ที่​เกิด​มา เจ้า​เกิด​ก่อน​เนิน​เขา​เหล่า​นี้​หรือ</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ฟัง​อยู่​ใน​สภา​ของ​พระเจ้า​อย่าง​นั้น​หรือ เจ้า​ผูกขาด​ปัญญา​ไว้​หรือ​อย่างไร</verse>
				<verse number="9">อะไร​บ้าง​ที่​เจ้า​รู้ แล้ว​เรา​ไม่​รู้ อะไร​บ้าง​ที่​เจ้า​เข้าใจ แล้ว​เรา​ไม่​เข้าใจ</verse>
				<verse number="10">บรรดา​คน​แก่​ผม​หงอก​ก็​อยู่​ฝ่าย​เรา คน​เหล่า​นั้น​แก่​ยิ่ง​กว่า​พ่อ​ของ​เจ้า​เสีย​อีก</verse>
				<verse number="11">คำ​ปลอบโยน​จาก​พระเจ้า และ​ถ้อยคำ​อ่อนโยน​ไม่​พอ​สำหรับ​เจ้า​ใช่ไหม</verse>
				<verse number="12">ทำไม​ใจ​จึง​พา​เจ้า​เตลิด​ไป ทำไม​ตา​ของ​เจ้า​จึง​ลุก​เป็น​ไฟ</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ถึง​ได้​เกรี้ยวกราด​ต่อ​พระเจ้า และ​พรั่งพรู​คำ​อย่าง​นี้​ออก​มา​จาก​ปาก</verse>
				<verse number="14">มนุษย์​เป็น​อะไร​เล่า ที่​จะ​บริสุทธิ์​ได้ คน​ที่​เกิด​จาก​สตรี​เป็น​ใคร​เล่า ที่​จะ​ชอบธรรม​ได้</verse>
				<verse number="15">ถ้า​พระเจ้า​ยัง​ไม่​วางใจ​ใน​ทูตสวรรค์​ผู้​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์ แม้​ฟ้าสวรรค์​ก็​ไม่​บริสุทธิ์​ใน​สายตา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พระเจ้า​จะ​วาง​ใจ​น้อย​กว่า​นี้​สัก​เท่าใด กับ​มนุษย์​ที่​ชั่วช้า​เลว​ทราม ผู้​ดื่ม​ความ​ชั่วร้าย​เหมือน​น้ำ!</verse>
				<verse number="17">ฟัง​นะ ข้า​จะ​อธิบาย​ให้​เจ้า​ฟัง จะ​เล่า​ประสบการณ์​ที่​เห็น​มา</verse>
				<verse number="18">ซึ่ง​พวก​ปราชญ์​ได้​กล่าว​ไว้ ไม่​ปิดบัง​สิ่ง​ใด​ที่​ได้รับ​มา​จาก​บรรพบุรุษ</verse>
				<verse number="19">(พวก​เดียว​ซึ่ง​ได้รับ​ดินแดน เมื่อ​ยัง​ไม่​มี​คน​ต่าง​ชาติ​ย้าย​มา​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เขา)</verse>
				<verse number="20">คน​ชั่วร้าย​ทน​ทุกข์​ทรมาน​ตลอด​ชีวิต คน​อำมหิต​ทุกข์​ทน​ตลอด​อายุขัย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="21">เสียง​น่า​กลัว​ก้อง​อยู่​ใน​หู​ของ​เขา และ​เมื่อ​เหตุการณ์​ราบรื่น​ดี โจร​ก็​บุก​ปล้น​เขา</verse>
				<verse number="22">เขา​หมด​หวัง​ที่​จะ​หนี​พ้น​ความ​มืดมน เขา​ถูก​หมาย​หัว​ให้​เป็น​เหยื่อ​คม​ดาบ</verse>
				<verse number="23">เขา​ร่อนเร่​หา​อาหาร​เหมือน​แร้ง รู้​ว่า​วัน​อัน​มืดมน​อยู่​แค่​เอื้อม</verse>
				<verse number="24">ความ​ทุกข์​ระทม​ทำ​ให้​เขา​หวาด​กลัว ถาโถม​ใส่​เขา​ราว​กับ​กษัตริย์​ที่​พร้อม​โจมตี</verse>
				<verse number="25">เพราะ​เขา​ชู​กำปั้น​ใส่​พระเจ้า และ​อหังการ​ต่อ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="26">เขา​พุ่ง​เข้า​ใส่​ด้วย​โล่​หนา​แข็งแกร่ง ท้าทาย​พระองค์</verse>
				<verse number="27">แม้​ว่า​หน้า​ของ​เขา​อวบ​ด้วย​ไขมัน และ​เอว​หนา​อ้วนพี</verse>
				<verse number="28">เขา​ก็​จะ​อาศัย​ใน​เมือง​ที่​ปรักหักพัง ใน​บ้าน​ร้าง บ้าน​ซึ่ง​พังทลาย​เป็น​ผุยผง</verse>
				<verse number="29">เขา​จะ​ไม่​ร่ำรวย​อีก​ต่อไป และ​ความ​มั่งคั่ง​ของ​เขา​จะ​ไม่​ยั่งยืน ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เขา​ก็​จะ​ไม่​เพิ่ม​พูน​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="30">เขา​จะ​หนี​ความ​มืด​ไม่​พ้น เปลว​ไฟ​จะ​เผา​ต้น​หน่อ​ของ​เขา​จน​แห้ง และ​ลมหายใจ​จาก​ปาก​ของ​พระเจ้า​จะ​พัด​เขา​ไป</verse>
				<verse number="31">อย่า​ให้​เขา​หลอก​ตัวเอง​โดย​วางใจ​ใน​สิ่ง​ไร้​ค่า เพราะ​จะ​ไม่​ได้​อะไร​ตอบแทน​เลย</verse>
				<verse number="32">เขา​จะ​เหี่ยว​เฉา​ไป​ก่อน​เวลา​อัน​ควร และ​กิ่ง​ก้าน​ของ​เขา​ก็​จะ​ไม่​งอกงาม</verse>
				<verse number="33">เขา​จะ​เหมือน​เถา​องุ่น​ที่​ผล​ดิบ​ร่วง​กราว เหมือน​ต้น​มะกอก​ที่​ดอก​ร่วง</verse>
				<verse number="34">เพราะ​หมู่​คน​อธรรม​จะ​เป็น​หมัน และ​ไฟ​จะ​เผาผลาญ​เต็นท์​ของ​คน​ที่​รัก​สินบน</verse>
				<verse number="35">คน​เหล่า​นี้​ตั้ง​ท้อง​ปัญหา และ​คลอด​ความ​ชั่ว​ออก​มา ท้อง​ของ​พวก​เขา​มี​แต่​การ​หลอกลวง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">โยบ​จึง​โต้ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">ข้า​ได้ยิน​เรื่อง​แบบ​นี้​มา​มาก​แล้ว พวก​เจ้า​ล้วน​เป็น​ผู้​ปลอบโยน​ที่​แย่​จริง​ๆ!</verse>
				<verse number="3">คำ​พูด​เยิ่นเย้อ​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​มี​วัน​จบ​สิ้น​หรือ เจ้า​เป็น​อะไร​ถึง​โต้แย้ง​ไม่​หยุด</verse>
				<verse number="4">ข้า​ก็​พูด​เหมือน​เจ้า​ได้ ถ้า​เจ้า​อยู่​ใน​สภาพ​เดียว​กับ​ข้า ข้า​สามารถ​ร่าย​คำ​พูด​สวย​หรู​มา​ต่อว่า​เจ้า แล้ว​ก็​ส่าย​หัว​ใส่​เจ้า​ได้</verse>
				<verse number="5">แต่​ปาก​ข้า​จะ​พูด​ให้​กำลังใจ​เจ้า ริมฝีปาก​ข้า​จะ​ปลอบ​ให้​เจ้า​คลาย​ทุกข์</verse>
				<verse number="6">แต่​แม้​ข้า​พูด ความ​เจ็บ​ปวด​นี้​ก็​ไม่​ได้​บรรเทา​ลง และ​แม้​ข้า​นิ่ง​เสีย ความ​เจ็บ​ปวด​ก็​ไม่​ได้​หาย​ไป</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า เป็น​พระองค์​แน่นอน​ที่​ทำ​ให้​ข้า​เหนื่อย​อ่อน พระองค์​ทำลาย​ทั้ง​ครอบครัว​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="8">ที่​พระองค์​ทำ​ให้​ข้า​ทรุดโทรม​ลง ก็​กลาย​เป็น​หลักฐาน ความ​ผ่ายผอม​ของ​ข้า​ลุก​ขึ้น​เป็น​พยาน​ปรักปรำ​ข้า</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​จู่โจม​ข้า ฉีก​เนื้อ​ข้า​ด้วย​ความ​โกรธเกรี้ยว และ​ขบ​ฟัน​ใส่​ข้า ศัตรู​จ้อง​ข้า​ตา​ลุก​วาว</verse>
				<verse number="10">ผู้​คน​อ้า​ปาก​เยาะเย้ย​ข้า เขา​ตบ​แก้ม​ข้า​ด้วย​ความ​เย้ยหยัน และ​รวม​หัว​กัน​เล่น​งาน​ข้า</verse>
				<verse number="11">พระเจ้า​มอบ​ข้า​ให้​คน​อธรรม โยน​ไว้​ใน​มือ​ของ​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="12">ข้า​อยู่​มา​อย่าง​สงบ แต่​พระองค์​ฉีก​ข้า​เป็น​ชิ้น​ๆ จับ​คอ​ข้า​และ​บด​ขยี้​ข้า​จน​แหลกลาญ แขวน​ข้า​ไว้​เป็น​เป้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">พล​ธนู​ของ​พระองค์​ล้อม​ข้า พระองค์​แทง​ไต​ข้า​อย่าง​ไม่​ปรานี และ​เท​น้ำดี​ของ​ข้า​ลง​พื้น</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ระเบิด​ใส่​ข้า​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า พระองค์​พุ่ง​ใส่​ข้า​เหมือน​นัก​รบ</verse>
				<verse number="15">ข้า​เย็บ​ผ้า​กระสอบ​ปิด​ผิวหนัง​ตัวเอง และ​ฝัง​หน้า​ไว้​ใน​ฝุ่น</verse>
				<verse number="16">หน้า​ของ​ข้า​แดง​ช้ำ​เพราะ​ร้องไห้ รอบ​ตา​ข้า​เป็น​วง​คล้ำ</verse>
				<verse number="17">ถึง​กระนั้น​มือ​ของ​ข้า​ก็​ปราศจาก​ความ​รุนแรง และ​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้า​ก็​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="18">แผ่นดิน​โลก​เอ๋ย อย่า​กลบ​เลือด​ของ​ข้า​ไว้ อย่า​ปิด​เสียง​ร้อง​ของ​ข้า​เลย!</verse>
				<verse number="19">บัดนี้​พยาน​ของ​ข้า​อยู่​ใน​สวรรค์ ผู้​สนับสนุน​ข้า​อยู่​เบื้อง​บน</verse>
				<verse number="20">ผู้​อ้อนวอน​แทน​ข้า​คือ​เพื่อน​ของ​ข้า ขณะ​ที่​ข้า​หลั่ง​น้ำตา​ต่อ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="21">ผู้​นั้น​ช่วย​วิงวอน​พระเจ้า​แทน​มนุษย์ เหมือน​เพื่อน​ช่วย​อ้อนวอน​แทน​กัน</verse>
				<verse number="22">อีก​ไม่​กี่​ปี ข้า​ก็​จะ​ไป​สู่​เส้นทาง ที่​ไม่​ได้​หวน​กลับ​มา​อีก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">จิต​วิญญาณ​ของ​ข้า​แหลก​สลาย วัน​คืน​ของ​ข้า​หด​สั้น​ลง หลุม​ฝัง​ศพ​รอ​ข้า​อยู่</verse>
				<verse number="2">แน่นอน​คน​เยาะเย้ย​อยู่​รอบ​ตัว​ข้า ตา​ข้า​ต้อง​มอง​ดู​ความ​เกลียด​ชัง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">“ข้าแต่​พระเจ้า ขอให้​ข้า​มี​สิ่ง​ค้ำ​ประกัน​ที่​พระองค์​เรียกร้อง ใคร​เล่า​จะ​ค้ำประกัน​ให้​ข้า</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ปิด​ความ​คิด​ของ​พวก​เขา​จาก​ความ​เข้าใจ ฉะนั้น​พระองค์​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​เขา​มี​ชัยชนะ</verse>
				<verse number="5">ถ้า​ใคร​ปรักปรำ​เพื่อน​เพราะ​เห็น​แก่​สินบน ลูกหลาน​ของ​เขา​จะ​ตา​มืดมัว</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า​ทำ​ให้​ข้า​ตก​เป็น​ขี้ปาก​ของ​ทุก​คน พวก​เขา​ถ่ม​น้ำลาย​ใส่​หน้า​ข้า</verse>
				<verse number="7">ตา​ของ​ข้า​มืดมัว​เพราะ​ความ​ทุกข์​โศก และ​ร่างกาย​ของ​ข้า​เป็น​เพียง​เงา</verse>
				<verse number="8">คน​ชอบธรรม​ใจ​หาย​เมื่อ​เห็น​ข้า คน​ไร้​ความ​ผิด​ถูก​ปลุก​ขึ้น​ให้​ต่อต้าน​คน​อธรรม</verse>
				<verse number="9">แต่​คน​ชอบธรรม​จะ​ยึดมั่น​ใน​วิถี​ของ​ตน คน​มือ​สะอาด​จะ​แข็งแกร่ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="10">ส่วน​พวก​เจ้า​ทุก​คน มา​สิ ลอง​ดู​อีก! ข้า​จะ​ไม่​พบ​สัก​คน​ที่​มี​ปัญญา​ใน​พวก​เจ้า​เลย</verse>
				<verse number="11">วัน​คืน​ผ่านพ้น​ไป แผนการ​ของ​ข้า​พัง​ทลาย กระนั้น​ความ​ปรารถนา​ใน​ใจ​ข้า</verse>
				<verse number="12">ก็​เปลี่ยน​กลางคืน​เป็น​กลางวัน ใน​ความ​มืด​นั้น ความ​สว่าง​ก็​มา​ใกล้​แล้ว</verse>
				<verse number="13">หาก​บ้าน​เดียว​ที่​ข้า​หวัง​คือ​หลุม​ฝัง​ศพ หาก​ข้า​กาง​ที่​นอน​ใน​แดน​แห่ง​ความ​มืด​มิด</verse>
				<verse number="14">หาก​ข้า​เรียก​ความ​เสื่อม​ทราม​ว่า ‘พ่อ’ และ​เรียก​หนอน​ว่า ‘แม่’ หรือ ‘พี่​สาว’</verse>
				<verse number="15">แล้ว​อย่าง​นั้น​ความ​หวัง​ของ​ข้า​อยู่​ที่​ไหน ใคร​บ้าง​จะ​เห็น​ความ​หวัง​ใน​ตัว​ข้า</verse>
				<verse number="16">หรือ​ความ​หวัง​ของ​ข้า จะ​ลง​ไป​สู่​ประตู​แห่ง​ความ​ตาย เรา​จะ​ลง​ไป​ใน​ธุลี​ดิน​ด้วย​กัน​หรือ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">บิลดัด​ชาว​ชูอาห์​โต้ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เมื่อไหร่​เจ้า​จะ​หยุด​พูด​แบบ​นี้ มี​เหตุผล​หน่อย แล้ว​เรา​ค่อย​มา​พูด​กัน</verse>
				<verse number="3">ทำไม​เห็น​เรา​เป็น​วัว​เป็น​ควาย โง่เขลา​ใน​สายตา​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ผู้​ฉีก​ตัวเอง​เป็น​ชิ้น​ๆ ด้วย​ความ​เกรี้ยวกราด โลก​จะ​ต้อง​ถูก​ทิ้ง​ร้าง​เพื่อ​เจ้า​หรือ และ​หิน​จะ​ต้อง​ถูก​เคลื่อน​จาก​ที่​ของ​มัน​หรือ​อย่างไร</verse>
				<verse number="5">ตะเกียง​ของ​คน​ชั่ว​ย่อม​ถูก​ดับ เปลว​ไฟ​ของ​เขา​ดับ​ลง</verse>
				<verse number="6">แสง​สว่าง​ใน​เต็นท์​ของ​เขา​มืด​ลง ตะเกียง​ข้าง​ตัว​เขา​ก็​ดับ</verse>
				<verse number="7">ย่างก้าว​ที่​มาดมั่น​ของ​เขา​อ่อนล้า แผนการ​ของ​เขา​เล่นงาน​ตัว​เขา​เอง</verse>
				<verse number="8">เขา​ก้าว​เท้า​ไป​ใน​ตาข่าย และ​หลง​เข้า​ไป​ติด​กับ</verse>
				<verse number="9">กับดัก​งับ​ส้นเท้า​ของ​เขา บ่วง​รัด​เขา​ไว้​แน่น</verse>
				<verse number="10">มี​บ่วงแร้ว​ซ่อน​ไว้​ดัก​เขา​บน​ดิน มี​กับดัก​อยู่​บน​เส้นทาง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="11">ความ​หวาดหวั่น​จู่โจม​เขา​ทุก​ด้าน คอย​เล่นงาน​ทุก​ย่างก้าว</verse>
				<verse number="12">ความ​พินาศ​จ้อง​จะ​เขมือบ​เขา ภัยพิบัติ​ก็​พร้อม​เมื่อ​เขา​ล้ม</verse>
				<verse number="13">มัน​กัดกิน​ผิวหนัง​ของ​เขา ความ​ตาย​เริ่ม​กัด​กิน​แขน​ขา​ของ​เขา</verse>
				<verse number="14">เขา​ถูก​ลาก​ออก​จาก​เต็นท์​ที่​มั่นคง​ปลอดภัย และ​ถูก​นำ​มา​ยัง​องค์​กษัตริย์​แห่ง​ความ​พรั่นพรึง</verse>
				<verse number="15">ไฟ​อยู่ ​ใน​เต็นท์​ของ​เขา ไฟ​กำมะถัน​กระจาย​อยู่​ทั่ว​ที่​พำนัก​ของ​เขา</verse>
				<verse number="16">ราก​ของ​เขา​แห้ง และ​กิ่ง​ก้าน​ของ​เขา​ก็​เหี่ยว​เฉา</verse>
				<verse number="17">อนุสรณ์​ของ​เขา​พินาศ​ไป​จาก​โลก สิ้น​ชื่อ​ไป​จาก​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="18">เขา​ถูก​ขับ​ไล่​จาก​ความ​สว่าง​ไป​สู่​แดน​แห่ง​ความ​มืด และ​ถูก​เนรเทศ​ไป​จาก​โลก</verse>
				<verse number="19">เขา​ไม่​มี​ลูก​หลาน​หรือ​ทายาท​เหลือ​ใน​หมู่​ชน​ของ​เขา ไม่​มี​ใคร​รอด​ตาย​ใน​ที่​ซึ่ง​เขา​เคย​อยู่</verse>
				<verse number="20">ผู้​คน​ทาง​ตะวันตก​ตกใจ​กับ​ชะตากรรม​ของ​เขา และ​ผู้​คน​ทาง​ตะวันออก​ก็​อก​สั่น​ขวัญ​แขวน</verse>
				<verse number="21">แน่นอน​ว่า​สิ่ง​เหล่า​นี้​เกิดขึ้น​ใน​ที่​อาศัย​ของ​คน​ชั่ว เกิดขึ้น​ใน​ที่​ของ​คน​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">โยบ​จึง​โต้ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​จะ​ทรมาน​ข้า​ไป​นาน​แค่​ไหน จะ​ใช้​คำ​พูด​เชือดเฉือน​ข้า​ไป​นาน​เท่าใด</verse>
				<verse number="3">สิบ​ครั้ง​แล้ว​นะ​ที่​เจ้า​ตำหนิ​ติเตียน​ข้า ที่​เจ้า​โจมตี​ข้า​โดย​ไม่​อาย</verse>
				<verse number="4">หาก​ข้า​หลง​ผิด​ไป​จริง​ๆ ความ​ผิดพลาด​ก็​เป็น​เรื่อง​ของ​ข้า​คน​เดียว</verse>
				<verse number="5">หาก​เจ้า​จะ​ยก​ตน​ข่ม​ข้า และ​ใช้​ความ​ตกต่ำ​ของ​ข้า​ปรักปรำ​ข้า</verse>
				<verse number="6">ก็​จง​รู้​เถิด​ว่า​พระเจ้า​ทำ​ผิด​ต่อ​ข้า และ​เหวี่ยง​แห​ของ​พระองค์​คลุม​รอบ​ตัว​ข้า​ไว้</verse>
				<verse number="7">ถึง​แม้​ข้า​ร้อง​ว่า ‘ทารุณ​เหลือ​เกิน!’ แต่ก็​ไม่​มี​คำตอบ แม้​ข้า​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ แต่ก็​ไม่​ได้รับ​ความ​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​กั้น​ทาง​ของ​ข้า​ไว้ ข้า​จึง​ผ่าน​ไป​ไม่ได้ พระองค์​ปกคลุม​ทาง​ของ​ข้า​ไว้​ใน​ความ​มืด</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​ริบ​ศักดิ์ศรี​ของ​ข้า​ไป และ​ถอด​มงกุฎ​จาก​ศีรษะ​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ทำลาย​ข้า​ทุก​ด้าน​จน​ย่อยยับ ถอน​ความ​หวัง​ของ​ข้า​ไป​เหมือน​ถอน​ราก​ต้นไม้</verse>
				<verse number="11">ความ​โกรธ​ของ​พระองค์​เผาผลาญ​ข้า พระองค์​นับ​ว่า​ข้า​เป็น​ศัตรู</verse>
				<verse number="12">กอง​กำลัง​ของ​พระองค์​ดาหน้า​เข้า​มา สร้าง​เชิงเทิน​เข้า​ประชิด​ข้า และ​ตั้ง​ค่าย​ล้อม​เต็นท์​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ให้​ครอบครัว​ห่างเหิน​ข้า คน​สนิท​ชิด​เชื้อ​ก็​กลาย​เป็น​คน​แปลก​หน้า</verse>
				<verse number="14">ญาติ​พี่น้อง​ของ​ข้า​จาก​ไป เพื่อน​สนิท​ก็​ลืม​ข้า</verse>
				<verse number="15">แขก​และ​สาว​ใช้​เห็น​ข้า​เป็น​คน​ต่างด้าว และ​มอง​ว่า​ข้า​เป็น​คน​แปลก​หน้า</verse>
				<verse number="16">ข้า​เรียก​คน​ใช้​ของ​ข้า แต่​เขา​ไม่​ตอบ แม้​ข้า​จะ​พูด​อ้อนวอน​เขา​ด้วย​ปาก​ของ​ข้า​เอง</verse>
				<verse number="17">ลมหายใจ​ของ​ข้า​เป็น​ที่​น่า​รังเกียจ​ของ​ภรรยา ข้า​เป็น​ที่​เกลียด​ชัง​ของ​ครอบครัว​ตัวเอง</verse>
				<verse number="18">แม้​เด็ก​เล็ก​ๆ ก็​ดูหมิ่น​ข้า เมื่อ​ข้า​ปรากฏ​ตัว พวก​เขา​ก็​หัวเราะ​เยาะ</verse>
				<verse number="19">เพื่อน​สนิท​ทุก​คน​ขยะแขยง​ข้า บรรดา​คน​ที่​ข้า​รัก​ก็​หัน​หลัง​ให้</verse>
				<verse number="20">ข้า​เหลือ​แต่​หนัง​หุ้ม​กระดูก ข้า​รอด​หวุดหวิด​เหลือ​แต่​หนัง​หุ้ม​ฟัน</verse>
				<verse number="21">เพื่อน​เอ๋ย สงสาร​ข้า​เถิด เพราะ​มือ​ของ​พระเจ้า​เล่นงาน​ข้า</verse>
				<verse number="22">ทำไม​พวก​เจ้า​ไล่​ล่า​ข้า เหมือน​ที่​พระเจ้า​ทำ​อยู่ จะ​แล่​เนื้อ​เถือ​หนัง​ข้า​ไม่​เลิก​เลย​หรือ</verse>
				<verse number="23">อยาก​ให้​บันทึก​ถ้อยคำ​ของ​ข้า ให้​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​ม้วน</verse>
				<verse number="24">ให้​จารึก​ไว้​ด้วย​เครื่องมือ​เหล็ก​บน ​แผ่น​ตะกั่ว หรือ​สลัก​ลง​บน​ศิลา​ตลอด​ไป!</verse>
				<verse number="25">ข้า​รู้​ว่า​ผู้​ไถ่ ​ของ​ข้า​มี​ชีวิต​อยู่ และ​ใน​ที่สุด​พระองค์​จะ​ยืน​บน​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="26">และ​หลังจาก​ที่​ผิวหนัง​ของ​ข้า​ถูก​ทำลาย​ไป แต่ ใน กาย​นี้ ข้า​จะ​ได้​เห็น​พระเจ้า</verse>
				<verse number="27">ข้า​เอง​จะ​ได้​เห็น​พระเจ้า ด้วย​ตา​ของ​ข้า​เอง ไม่​ใช่​คน​อื่น ภายใน​จิตใจ​ของ​ข้า​โหยหา!</verse>
				<verse number="28">หาก​เจ้า​ว่า ‘เรา​จะ​เล่นงาน​เขา​ให้​อยู่​หมัด เพราะ​ต้นตอ​ปัญหา​อยู่​ที่​เขา ’</verse>
				<verse number="29">เจ้า​เอง​ควร​จะ​กลัว​ดาบ​นั้น เพราะ​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​จะ​ลงโทษ​เจ้า​ด้วย​ดาบ แล้ว​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​การ​พิพากษา​นั้น​มี​จริง ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">แล้ว​โศฟาร์​ชาว​นาอามาห์​โต้ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ความ​คิด​ว้าวุ่น​ของ​ข้า​เร่งเร้า​ให้​ข้า​ตอบ เพราะ​ข้า​ไม่​สบายใจ​อย่าง​ยิ่ง</verse>
				<verse number="3">ข้า​ได้​ฟัง​คำ​ติเตียน​ซึ่ง​สบประมาท​ข้า และ​ความ​เข้าใจ​ของ​ข้า​ดลใจ​ให้​ข้า​ตอบ</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ย่อม​รู้​ว่า​เป็น​มา​อย่างไร​ตั้งแต่​เก่า​ก่อน เมื่อ​มนุษย์ ​ถูก​สร้าง​ขึ้น​มา​ใน​โลก</verse>
				<verse number="5">คือ​ความ​เบิกบาน​ใจ​ของ​คน​ชั่วร้าย​นั้น​สั้น ความ​ชื่นชม​ยินดี​ของ​คน​อธรรม​อยู่​เพียง​ครู่​เดียว</verse>
				<verse number="6">แม้​ความ​เย่อหยิ่ง​ของ​คน​ไร้​พระเจ้า​สูง​เสียด​ฟ้าสวรรค์ และ​หัว​ของ​เขา​แตะ​เมฆ</verse>
				<verse number="7">เขา​ก็​จะ​หาย​ไป​นิรันดร์​เหมือน​อุจจาระ​ของ​เขา​เอง คน​ที่​เคย​เห็น​เขา​จะ​พูด​ว่า ‘เขา​ไป​ไหน​แล้ว’</verse>
				<verse number="8">เขา​ลับ​หาย​ไป​เหมือน​ความ​ฝัน ไม่​มี​ใคร​เห็น​อีก ถูก​ขจัด​ไป​เหมือน​นิมิต​ยาม​ค่ำ​คืน</verse>
				<verse number="9">ตา​ที่​เคย​เห็น​เขา​จะ​ไม่​เห็น​เขา​อีก ใน​ที่​ของ​เขา​จะ​ไม่​พบ​เขา​อีก​เลย</verse>
				<verse number="10">ลูกหลาน​ของ​เขา​จะ​ต้อง​ชดใช้​ให้​คน​ยากจน เขา​ต้อง​คืน​ทรัพย์สิน​ด้วย​มือ​ของ​ตน​เอง</verse>
				<verse number="11">พลัง​แห่ง​วัย​ฉกรรจ์​ซึ่ง​เต็ม​ล้น​ใน​กระดูก​ของ​เขา จะ​นอน​ลง​กับ​เขา​ใน​ฝุ่น​ธุลี</verse>
				<verse number="12">แม้​ความ​ชั่วร้าย​จะ​หวาน​ละมุน​อยู่​ใน​ปาก และ​เขา​ซ่อน​มัน​ไว้​ใต้​ลิ้น</verse>
				<verse number="13">แม้​เขา​ไม่​อยาก​จะ​ปล่อย​มัน​ไป และ​อม​ไว้​ใน​ปาก​ต่อ​อีก​สัก​หน่อย</verse>
				<verse number="14">แต่​อาหาร​ของ​เขา​จะ​กลับ​บูด​เปรี้ยว​ใน​ท้อง กลาย​เป็น​เหมือน​พิษ​งู​ร้าย​ใน​ตัว​เขา</verse>
				<verse number="15">เขา​จะ​คาย​ทรัพย์​สมบัติ​ที่​กลืน​ออก​มา พระเจ้า​จะ​บีบ​ท้อง​ของ​เขา​ให้​สำรอก​ออก​มา</verse>
				<verse number="16">เขา​จะ​ดูด​พิษ​งู​เห่า และ​ตาย​ด้วย​เขี้ยว​งู</verse>
				<verse number="17">เขา​จะ​ไม่​ได้​เพลิดเพลิน​กับ​ลำธาร แม่น้ำ​ที่​ไหล​ไป​ด้วย​น้ำผึ้ง​และ​น้ำ​นม</verse>
				<verse number="18">เขา​จะ​ต้อง​คืน​สิ่ง​ที่​ตน​ตรากตรำ​มา โดย​ไม่​ได้​กิน เขา​จะ​ไม่​ได้​ชื่นชม​กำไร​จาก​การ​ค้า​ของ​ตน</verse>
				<verse number="19">เพราะ​เขา​ได้​ข่มเหง​คน​ยากจน​และ​ทำ​ให้​หมดตัว ทั้ง​ยัง​ยึด​บ้าน​เรือน​ที่​ตัวเอง​ไม่​ได้​สร้าง</verse>
				<verse number="20">แน่นอน เขา​จะ​ละโมบ​ไม่​มี​ที่​สิ้นสุด ทรัพย์​สมบัติ​ช่วย​อะไร​เขา​ไม่​ได้​เลย</verse>
				<verse number="21">ไม่​มี​อะไร​เหลือ​ให้​เขา​สวาปาม​อีก ความ​มั่งคั่ง​ของ​เขา​จะ​ไม่​ยั่งยืน</verse>
				<verse number="22">ใน​ยาม​ที่​มี​พร้อม​ทุก​สิ่ง ความ​ทุกข์​ก็​จู่โจม​เขา ความ​ลำเค็ญ​เหลือ​แสน​จะ​เล่นงาน​เขา</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​เขา​กิน​จน​เต็ม​ท้อง พระเจ้า​จะ​ระบาย​ความ​โกรธ​มา​เผาผลาญ และ​ฟาด​กระหน่ำ​เขา</verse>
				<verse number="24">แม้​จะ​หนี​จาก​อาวุธ​เหล็ก แต่​ลูก​ธนู​ทอง​สัมฤทธิ์​จะ​แทง​ทะลุ​เขา</verse>
				<verse number="25">เขา​จะ​ดึง​ลูก​ธนู​ออก​จาก​แผ่น​หลัง ดึง​ปลาย​ธนู​คมกริบ​ออก​จาก​ตับ ความ​พรั่นพรึง​จะ​เกิด​กับ​เขา</verse>
				<verse number="26">ความ​มืดมิด​รอ​คอย​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เขา ไฟ​ที่​ไม่​มี​ใคร​จุด​ไว้​จะ​เผาผลาญ​เขา และ​กลืน​กิน​สิ่ง​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​เต็นท์</verse>
				<verse number="27">ฟ้าสวรรค์​จะ​เปิดโปง​ความ​ผิด​ของ​เขา และ​โลก​จะ​ลุก​ขึ้น​ต่อต้าน​เขา</verse>
				<verse number="28">น้ำ​ท่วม​จะ​พัด​พา​บ้าน​ของ​เขา​ไป น้ำ​ไหล​เชี่ยว ​ใน​วัน​แห่ง​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="29">นี่​คือ​ชะตากรรม​ที่​พระเจ้า​มอบ​ให้​คน​ชั่ว เป็น​มรดก​ที่​พระเจ้า​กำหนด​ไว้​ให้​เขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">โยบ​โต้ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">ขอให้​ตั้งใจ​ฟัง​คำ​ของ​ข้า ขอให้​นี่​เป็น​การ​ปลอบใจ​ที่​เจ้า​ให้​ข้า</verse>
				<verse number="3">ขอให้​อดทน​ฟัง​ขณะ​ที่​ข้า​พูด แล้ว​หลังจาก​นั้น​เชิญ​ถากถาง​ต่อไป​ได้</verse>
				<verse number="4">“ข้า​บ่น​ต่อว่า​เรื่อง​มนุษย์​หรือ ทำไม​ข้า​จะ​ต้อง​อดกลั้น​ไว้</verse>
				<verse number="5">มอง​ดู​ข้า​สิ แล้ว​เจ้า​จะ​ตกใจ​กลัว จน​ต้อง​เอา​มือ​ปิด​ปาก​ตัวเอง​ไว้</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​คิด​เรื่อง​นี้ ข้า​เอง​ยัง​พรั่นพรึง สั่น​สะท้าน​ไป​ทั้ง​กาย</verse>
				<verse number="7">ทำไม​คน​ชั่วร้าย​ถึง​อายุ​ยืน อยู่​จน​แก่​เฒ่า​และ​มี​อำนาจ​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​เห็น​ลูก​ๆ มี​ฐานะ​มั่นคง​อยู่​รายล้อม และ​ได้​เห็น​ลูก​หลาน​เติบโต</verse>
				<verse number="9">บ้าน​ของ​พวก​เขา​ปลอดภัย​และ​ไม่​ต้อง​กลัว ไม่​ต้อง​พานพบ​ไม้เรียว​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="10">พ่อ​วัว​ของ​เขา​ผสมพันธุ์​ไม่​เคย​พลาด แม่​วัว​ก็​ตกลูก​และ​ไม่​เคย​แท้ง</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​ส่ง​ลูก​ไป​เหมือน​ฝูง​แกะ เด็ก​น้อย​ก็​ร้อง​เล่น​เต้นรำ</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​ร้องเพลง​คลอ​เสียง​พิณ​และ​รำมะนา สนุกสนาน​รื่นเริง​กับ​เสียง​ปี่</verse>
				<verse number="13">เขา​ใช้​ชีวิต​อย่าง​เจริญ​รุ่งเรือง และ​ลง​สู่​หลุม​ฝัง​ศพ​อย่าง​สงบ</verse>
				<verse number="14">แต่​เขา​พูด​กับ​พระเจ้า​ว่า ‘อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​พวก​เรา! เรา​ไม่​อยาก​รู้​วิถีทาง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​เป็น​ใคร​ที่​เรา​จะ​ต้อง​รับใช้ เรา​จะ​ได้​อะไร​จาก​การ​อธิษฐาน​ต่อ​พระองค์’</verse>
				<verse number="16">แต่​ความ​เจริญ​ของ​พวก​เขา​ไม่​ได้​อยู่​ใน​มือ​ของ​พวก​เขา​เอง ข้า​จึง​อยู่​ห่าง​ๆ จาก​แผนการ​ของ​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="17">กี่​ครั้ง​ที่​ตะเกียง​ของ​คน​ชั่ว​ถูก​ดับ​ไป กี่​ครั้ง​ที่​ภัยพิบัติ​เกิด​กับ​เขา นั่น​คือ​ชะตากรรม​ที่​พระเจ้า​บันดาล​ด้วย​ความ​โกรธ</verse>
				<verse number="18">กี่​ครั้ง​ที่​เขา​เหมือน​ฟาง​ปลิว​ตาม​ลม เหมือน​แกลบ​ที่​ถูก​พายุ​พัด​ไป</verse>
				<verse number="19">กล่าว​กัน​ว่า ‘พระเจ้า​สะสม​โทษ​ของ​คน​ชั่ว​ไว้​ให้​ลูกหลาน​ของ​เขา’ ขอ​พระเจ้า​ลงโทษ​คน​ชั่ว​นั้น​เอง เพื่อ​เขา​จะ​ได้​รู้​สำนึก!</verse>
				<verse number="20">ให้​ตา​ของ​เขา​เอง​เห็น​ความ​พินาศ ขอให้​เขา​ดื่ม​ความ​โกรธ​ของ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="21">เพราะ​พวก​เขา​จะ​แยแส​อะไร​กับ​ครอบครัว​ที่​ทิ้ง​ไว้​เบื้อง​หลัง เมื่อ​เดือน​ที่​กำหนด​ไว้​สิ้นสุด​แล้ว</verse>
				<verse number="22">ใคร​จะ​สั่งสอน​พระเจ้า​ได้ ใน​เมื่อ​พระองค์​พิพากษา​แม้​แต่​ผู้​ที่​สูง​สุด</verse>
				<verse number="23">คน​หนึ่ง​ตาย​เมื่อ​ยัง​แข็งแรง มั่นคง​และ​สุข​สบาย​ดี</verse>
				<verse number="24">ร่างกาย ได้รับ​การ​บำรุง​อย่าง​ดี และ​กระดูก​แข็งแรง</verse>
				<verse number="25">อีก​คน​หนึ่ง​ตาย​ไป​อย่าง​ขมขื่น​ใจ ไม่​เคย​ได้​ชื่นชม​สิ่ง​ดี​ๆ</verse>
				<verse number="26">สอง​คน​นี้​นอน​ข้าง​กัน​ใน​ธุลี​ดิน และ​หนอน​ก็​ปกคลุม​เขา​ทั้ง​คู่</verse>
				<verse number="27">ข้า​รู้​ดี​ว่า​เจ้า​คิด​อะไร​อยู่ แผน​ร้าย​ที่​เจ้า​จะ​เล่นงาน​ข้า</verse>
				<verse number="28">เจ้า​พูด​ว่า ‘ไหน​ล่ะ​คฤหาสน์​ของ​ผู้​ยิ่งใหญ่ และ​เต็นท์​ของ​คน​ชั่ว​อยู่​ที่ไหน’</verse>
				<verse number="29">เจ้า​ไม่​เคย​ถาม​คน​ที่​เดินทาง​หรือ เจ้า​ไม่​สนใจ​คำ​บอกเล่า​ของ​เขา​บ้าง​หรือ​ว่า</verse>
				<verse number="30">พวก​คน​ชั่ว​มัก​รอดพ้น​ใน​วัน​แห่ง​หายนะ พวก​เขา​ได้​รับ​การ​ช่วย​ให้​พ้น จาก​วัน​แห่ง​ความ​โกรธ​เกรี้ยว</verse>
				<verse number="31">ใคร​บ้าง​ประณาม​ความ​ประพฤติ​ของ​เขา​ซึ่ง​หน้า ใคร​ตอบแทน​สิ่ง​ที่​เขา​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​พวก​เขา​ถูก​หาม​ไป​ที่​หลุม​ฝัง​ศพ ก็​มี​ยาม​เฝ้า​ดูแล​อุโมงค์</verse>
				<verse number="33">ดิน​ใน​หุบเขา​นุ่ม​สบาย​สำหรับ​พวก​เขา ทุก​คน​ตาม​พวก​เขา​ไป และ​ฝูงชน​นับ​ไม่​ถ้วน​ก็​ไป ​ก่อนหน้า​เขา</verse>
				<verse number="34">แล้ว​เจ้า​จะ​ปลอบ​ข้า​ด้วย​เรื่อง​ไร้​สาระ​หรือ คำตอบ​ของ​เจ้า​ไม่​มี​อะไร​นอกจาก​คำ​ลวง!”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">เอลีฟัส​ชาว​เทมาน​โต้ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“มนุษย์​จะ​มี​ประโยชน์​อะไร​กับ​พระเจ้า​ได้ คน​ฉลาด​จะ​มี​ประโยชน์​กับ​พระองค์​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="3">หาก​เจ้า​ชอบ​ธรรม จะ​ทำ​ให้​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พอใจ​ตรง​ไหน หาก​เจ้า​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ จะ​มี​ประโยชน์​อะไร​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">เป็น​เพราะ​คุณธรรม​ของ​เจ้า​หรือ ที่​พระองค์​ตำหนิ​และ​ตั้ง​ข้อหา​เจ้า</verse>
				<verse number="5">ไม่​ใช่​เพราะ​เจ้า​ชั่วร้าย​มาก​หรือ ไม่​ใช่​เพราะ​บาป​ที่​ไม่​สิ้นสุด​ของ​เจ้า​หรอก​หรือ</verse>
				<verse number="6">เจ้า​เรียกร้อง​ของ​ค้ำ​ประกัน​จาก​ญาติ​พี่น้อง​โดย​ไม่​มี​เหตุผล ยึด​เสื้อผ้า​จาก​ผู้คน​จน​พวก​เขา​ล่อนจ้อน</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ไม่​ให้​น้ำ​แก่​ผู้​ที่​เหนื่อย​ล้า และ​ไม่​แบ่ง​อาหาร​แก่​ผู้​ที่​หิวโหย</verse>
				<verse number="8">แม้​ว่า​เจ้า​มี​อิทธิพล เป็น​เจ้าของ​ที่ดิน มี​เกียรติ​และ​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ไล่​แม่ม่าย​ออก​ไป​มือ​เปล่า และ​ริดรอน​แรง​ของ​ลูก​กำพร้า​พ่อ</verse>
				<verse number="10">นี่​คือ​เหตุผล​ที่​ทำไม​กับดัก​จึง​อยู่​รอบ​ตัว​เจ้า ทำไม​ภัย​ฉับพลัน​จึง​ทำ​ให้​เจ้า​หวาด​กลัว</verse>
				<verse number="11">ทำไม​จึง​มี​ความ​มืดมิด​จน​เจ้า​มอง​ไม่​เห็น และ​ทำไม​น้ำ​จึง​ท่วม​มิด​เจ้า</verse>
				<verse number="12">พระเจ้า​อยู่​ใน​ที่​สูง​บน​ฟ้าสวรรค์​ไม่​ใช่​หรือ มา​ดู​ว่า​ดาว​ที่​สูง​ที่​สุด​อยู่​สูง​แค่​ไหน</verse>
				<verse number="13">กระนั้น​เจ้า​ยัง​พูด​ว่า ‘พระเจ้า​รู้​อะไร พระองค์​พิพากษา​ผ่าน​ความ​มืดทึบ​นี้​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="14">เมฆ​หนาทึบ​บัง​พระองค์​ไว้ ดังนั้น​พระองค์​จึง​ไม่​เห็น​เรา เมื่อ​พระองค์​ไป​มา​ใน​แผ่น​ฟ้า​กว้าง’</verse>
				<verse number="15">เจ้า​จะ​เดิน​บน​ทาง​สาย​เก่า ที่​คน​ชั่ว​ได้​เดิน​นั้น​หรือ</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​ถูก​คร่า​ไป​ก่อน​เวลา รากฐาน​ของ​เขา​ถูก​น้ำ​ท่วม​ซัด​ไป</verse>
				<verse number="17">พวก​เขา​พูด​กับ​พระเจ้า​ว่า ‘อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​เรา! องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​จะ​ทำ​อะไร​เรา​ได้’</verse>
				<verse number="18">แต่​พระเจ้า​นี่แหละ​ทำ​ให้​บ้าน​ของ​เขา​เต็ม​ด้วย​ของ​ดี​ๆ ข้า​จึง​ยืน​ห่าง​จาก​แผนการ​ของ​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="19">คน​ชอบธรรม​เห็น​ความ​ย่อยยับ​ของ​คน​ชั่ว​แล้ว​ยินดี ผู้​บริสุทธิ์​เย้ยหยัน​พวก​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="20">‘ศัตรู​ของ​เรา​ถูก​ทำลาย​แน่ และ​ไฟ​เผา​ผลาญ​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​พวก​เขา’</verse>
				<verse number="21">จง​ยอม​จำนน​ต่อ​พระเจ้า​และ​อยู่​อย่าง​สันติ​กับ​พระองค์ แล้ว​ความ​เจริญ​รุ่งเรือง​จะ​มา​ถึง​เจ้า</verse>
				<verse number="22">จง​รับ​คำ​สั่งสอน​จาก​ปาก​ของ​พระองค์ และ​เก็บ​พระวจนะ​ของ​พระองค์​ไว้​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="23">ถ้า​เจ้า​กลับ​มา​หา​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์ เจ้า​ก็​จะ​ได้​กลับ​คืน​สู่​ความ​ปกติ​สุข ถ้า​เจ้า​ขจัด​ความ​ชั่วร้าย​ให้​ไกล​จาก​เต็นท์​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="24">ถ้า​เจ้า​ทิ้ง​แร่​ทองคำ​ของ​เจ้า​ลง​ดิน และ​โยน​ทอง​แห่ง​โอฟีร์​ของ​เจ้า​ทิ้ง​หุบเหว​ไป</verse>
				<verse number="25">แล้ว​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​จะ​เป็น​ทองคำ​ของ​เจ้า เป็น​เงิน​ดี​ที่​สุด​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="26">แน่นอน​ว่า​เจ้า​จะ​ชื่นชม​ยินดี​ใน​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์ และ​จะ​เงย​หน้า​ขึ้น​หา​พระเจ้า</verse>
				<verse number="27">เจ้า​จะ​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า และ​พระองค์​จะ​ฟัง​เจ้า แล้ว​เจ้า​จะ​ทำ​ตาม​ที่​ได้​ปฏิญาณ​ไว้</verse>
				<verse number="28">สิ่ง​ที่​เจ้า​ตัดสินใจ​จะ​สำเร็จ และ​แสง​สว่าง​จะ​ส่อง​ทาง​ให้​เจ้า</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​ผู้คน​ตกต่ำ​ลง​และ​เจ้า​พูด​ว่า ‘โปรด​ยก​ชู​เขา!’ พระองค์​ก็​จะ​ช่วย​คน​ต่ำต้อย​ให้​รอด</verse>
				<verse number="30">พระองค์​จะ​ช่วย​กู้​แม้แต่​คน​ที่​ทำ​ผิด มือ​ที่​สะอาด​ของ​เจ้า​จะ​ช่วย​กู้​เขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">แล้ว​โยบ​จึง​โต้ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“แม้แต่​วัน​นี้​คำ​ร้องทุกข์​ของ​ข้า​ก็​ขมขื่น มือ​ของ​พระองค์ หนักหน่วง​ทั้ง​ๆ ที่ ข้า​คร่ำครวญ</verse>
				<verse number="3">ถ้า​เพียง​ข้า​รู้​ว่า​จะ​หา​พระเจ้า​ได้​ที่ไหน ถ้า​เพียง​ข้า​ไป​ที่​พำนัก​ของ​พระองค์​ได้!</verse>
				<verse number="4">ข้า​จะ​แจ้ง​คดี​ของ​ข้า​ต่อหน้า​พระองค์ และ​โต้แย้ง​อย่าง​เต็ม​ปาก​เต็ม​คำ</verse>
				<verse number="5">ข้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระองค์​จะ​ตอบ​ข้า​อย่างไร และ​จะ​ใคร่ครวญ​สิ่ง​ที่​พระองค์​พูด</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จะ​ต่อต้าน​ข้า​อย่าง​รุนแรง​หรือ ไม่​หรอก พระองค์​จะ​ไม่​ตั้ง​ข้อหา​ข้า</verse>
				<verse number="7">ที่​นั่น​คน​ชอบธรรม​จะ​ชี้แจง​ความ​บริสุทธิ์​ของ​เขา​ต่อ​พระองค์​ได้ และ​ที่​นั่น​ข้า​จะ​ได้รับ​การ​ปลดปล่อย​โดย​องค์​ตุลาการ​ของ​ข้า​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="8">แต่​ถ้า​ข้า​ไป​ทาง​ตะวันออก พระองค์​ก็​ไม่​อยู่​ที่​นั่น ถ้า​ข้า​ไป​ทาง​ตะวันตก ก็​ไม่​พบ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​พระองค์​ทำ​งาน​ทาง​ทิศ​เหนือ ข้า​ไม่​เห็น​พระองค์ เมื่อ​พระองค์​หัน​มา​ทาง​ใต้ ข้า​ก็​ไม่​พบ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">แต่​พระองค์​ทราบ​ทาง​ที่​ข้า​ไป เมื่อ​พระองค์​ทดสอบ​ข้า​แล้ว ข้า​จะ​เป็น​ดั่ง​ทองคำ</verse>
				<verse number="11">ข้า​เดิน​ตาม​รอย​เท้า​ของ​พระองค์​อย่าง​ใกล้ชิด ข้า​อยู่​ใน​ทาง​ของ​พระองค์​โดย​ไม่​หันเห</verse>
				<verse number="12">ข้า​ไม่​ได้​พราก​จาก​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์ พระวจนะ​จาก​ปาก​ของ​พระองค์​ล้ำค่า​ยิ่ง​กว่า​อาหาร​ประจำ​วัน</verse>
				<verse number="13">แต่​พระองค์​ยืนกราน​เด็ดเดี่ยว แล้ว​ใคร​จะ​ต่อต้าน​พระองค์​ได้ พระองค์​ทำ​ทุก​สิ่ง​ตาม​ใจ</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ทำ​กับ​ข้า​ตาม​ประกาศิต​ของ​พระองค์ และ​ก็​ยัง​มี​แผนการ​อื่น​ๆ อีก​มากมาย</verse>
				<verse number="15">ด้วย​เหตุ​นี้​ข้า​จึง​เกรงกลัว​ต่อหน้า​พระองค์ เมื่อ​คิดถึง​เรื่อง​ทั้งหมด​นี้ ข้า​ก็​ยำเกรง​พระองค์</verse>
				<verse number="16">พระเจ้า​ทำ​ให้​จิตใจ​ของ​ข้า​อ่อน​แรง องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ทำ​ให้​ข้า​หวาด​กลัว</verse>
				<verse number="17">ถึง​กระนั้น ความ​มืด​ที่​กลบ​หน้า​ข้า ก็​ไม่​ทำ​ให้​ข้า​เงียบ​ลง​ได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">“ทำไม​หนอ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​จึง​ไม่​กำหนด​เวลา​ไว้​เพื่อ​การ​พิพากษา ทำไม​คน​ที่​รู้จัก​พระองค์​ต้อง​ชะเง้อ​หา​วัน​เวลา​เช่น​นั้น​โดย​เปล่า​ประโยชน์</verse>
				<verse number="2">มี​พวก​คน​โยกย้าย​หลัก​เขต พวก​เขา​ขโมย​ฝูง​สัตว์​มา​เลี้ยง</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​ไล่​เอา​ลา​ของ​เด็ก​กำพร้า​ไป และ​ยึด​วัว​ของ​แม่ม่าย​เป็น​ประกัน</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​ผลักไส​คน​ขัดสน​ไป​ให้​พ้น​ทาง และ​บังคับ​คน​ยากไร้​ให้​ต้อง​หลบ​ๆ ซ่อน​ๆ</verse>
				<verse number="5">ดั่ง​ลา​ป่า​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร คน​ยากไร้​ต้อง​ดิ้นรน​หา​อาหาร ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​เพื่อ​เลี้ยง​ลูก</verse>
				<verse number="6">เขา​เก็บ​หญ้า​แห้ง​ตาม​ท้อง​ทุ่ง และ​เก็บ​ของ​เหลือ​ใน​สวน​องุ่น​ของ​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="7">ยาม​ค่ำ​คืน​ต้อง​นอน​หนาว​ไม่​มี​ผ้า​พัน​กาย ไม่​มี​ผ้าห่ม​กัน​หนาว</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​เปียก​โชก​เพราะ​ฝน​บน​ภูเขา และ​เกาะ​หิน​เพราะ​ไม่​มี​ที่​กำบัง</verse>
				<verse number="9">ลูก​กำพร้า​พ่อ​ถูก​กระชาก​จาก​อก​แม่ เอา​ทารก​ของ​คน​ยากจน​ไป​ใช้​หนี้</verse>
				<verse number="10">คน​จน​จึง​เดิน​เปลือย​เปล่า​เพราะ​ขาด​เสื้อผ้า ต้อง​แบก​ฟ่อน​ข้าว​ทั้ง​ๆ ที่​ยัง​หิว</verse>
				<verse number="11">เขา​คั้น​น้ำมัน​มะกอก​ใน​ดง​มะกอก และ​ย่ำ​น้ำ​องุ่น​ทั้ง​ๆ ที่​ยัง​กระหาย</verse>
				<verse number="12">เสียง​ครวญ​คราง​ของ​คน​ใกล้​ตาย​ดัง​มา​จาก​ตัว​เมือง วิญญาณ​ของ​ผู้​บาดเจ็บ​ร้อง​วิงวอน​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ แต่​พระเจ้า​ไม่​เห็น​เอา​ผิด​กับ​ใคร</verse>
				<verse number="13">มี​คน​ที่​กบฏ​ต่อ​ความ​สว่าง ผู้​ไม่​รู้จัก​วิถี​ของ​ความ​สว่าง หรือ​อยู่​ใน​ทาง​นั้น</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​สิ้น​แสง​ตะวัน ฆาตกร​ก็​ลุกขึ้น ฆ่า​คน​จน​และ​คน​ขัดสน ยาม​ค่ำคืน​ก็​ลอบ​ออก​ไป​เหมือน​ขโมย</verse>
				<verse number="15">ตา​ของ​คน​คบชู้​เฝ้า​ดู​เวลา​พลบค่ำ เขา​คิด​ว่า ‘ไม่​มี​ใคร​เห็น​ข้า’ และ​ปกปิด​ใบหน้า​ไว้</verse>
				<verse number="16">ใน​ความ​มืด พวก​ขโมย​งัด​แงะ​บ้าน แต่​ตอน​กลาง​วัน​ก็​เก็บ​ตัว ไม่​อยาก​ยุ่ง​เกี่ยว​กับ​ความ​สว่าง</verse>
				<verse number="17">สำหรับ​พวก​เขา​ทุก​คน เที่ยงคืน​คือ​ยาม​เช้า เขา​เป็น​เพื่อน​กับ​ความ​มืดมิด​อัน​น่า​สยดสยอง</verse>
				<verse number="18">ถึง​กระนั้น​เขา​ก็​เป็น​ฟอง​บน​ผิว​น้ำ ที่ดิน​ส่วน​ของ​เขา​ถูก​สาป​แช่ง จึง​ไม่​มี​ใคร​ไป​ที่​สวน​องุ่น​ของ​เขา</verse>
				<verse number="19">ความ​ร้อน​ระอุ​แห้ง​แล้ง​ดูด​ซับ​หิมะ​ที่​ละลาย​ไป​ฉันใด หลุม​ฝัง​ศพ​ก็​พราก​คน​ที่​ทำ​บาป​ไป​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="20">ครรภ์​มารดา​ลืม​พวก​เขา ตัว​หนอน​รุม​กิน​เขา ไม่​มี​ใคร​จำ​คน​ชั่วร้าย​อีก​ต่อไป แต่​พวก​เขา​ถูก​โค่น​ลง​เหมือน​ต้นไม้</verse>
				<verse number="21">เพราะ​พวก​เขา​เอา​เปรียบ​หญิง​ที่​เป็น​หมัน​ไม่​มี​ลูก และ​ไม่​ปรานี​หญิง​ม่าย</verse>
				<verse number="22">แต่​พระเจ้า​ลาก​ผู้​ยิ่งใหญ่​ไป​ด้วย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์ แม้​จะ​เป็น​ปึกแผ่น แต่​ก็​ไม่​มี​ความ​มั่นคง​ใน​ชีวิต</verse>
				<verse number="23">พระองค์​อาจ​ปล่อย​ให้​เขา​พัก​ด้วย​ความ​รู้สึก​มั่นคง​ปลอดภัย แต่​จับ​ตา​ดู​วิถี​ทาง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="24">เขา​ได้​รับ​การ​ยกย่อง​อยู่​ชั่วครู่​หนึ่ง แล้ว​ก็​ผ่าน​ไป เขา​ต้อง​ตก​ต่ำ​ลง​และ​ถูก​รวบ​ไป​เหมือน​คน​อื่น​ๆ เขา​ถูก​ตัด​ออก​เหมือน​ยอด​รวง​ข้าว</verse>
				<verse number="25">ถ้า​ไม่​ได้​เป็น​อย่าง​นี้ ใคร​จะ​พิสูจน์​ว่า​ข้า​พูด​ผิด และ​ทำ​ให้​คำ​ที่​ข้า​พูด​มา​นี้​ไร้​สาระ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">แล้ว​บิลดัด​ชาว​ชูอาห์​โต้ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“อำนาจ​ครอบครอง​และ​ความ​น่า​เกรงขาม​เป็น​ของ​พระเจ้า พระองค์​ตั้ง​ความ​เป็น​ระเบียบ​ใน​สวรรค์​เบื้อง​สูง</verse>
				<verse number="3">กองทัพ​ของ​พระองค์​นั้น​นับ​ได้​หรือ ใคร​เล่า​ที่​แสง​สว่าง​ของ​พระองค์​ส่อง​ไม่​ถึง</verse>
				<verse number="4">มนุษย์​จะ​ชอบธรรม​ต่อหน้า​พระเจ้า​ได้​อย่างไร คน​ที่​เกิด​จาก​ผู้หญิง​จะ​บริสุทธิ์​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="5">ถ้า​แม้​แสง​จันทร์​ยัง​ไม่​กระจ่าง และ​ดวง​ดาว​ยัง​ไม่​บริสุทธิ์​ใน​สายตา​ของ​พระองค์​เลย</verse>
				<verse number="6">แล้ว​จะ​เหลือ​อะไร​กับ​มนุษย์ ซึ่ง​เป็น​เพียง​ตัว​ดักแด้ มนุษย์​ซึ่ง​เป็น​แค่​ตัว​หนอน!”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">โยบ​จึง​โต้ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​ช่วย​คน​หมด​แรง​ได้​มาก​เสียจริง! ช่วย​พยุง​แขน​ที่​อ่อนล้า​ได้​เยี่ยม​จริง​นะ!</verse>
				<verse number="3">คำ​แนะนำ​ที่​เจ้า​ให้​กับ​คน​ที่​ไร้​ปัญญา​นั้น​ช่าง​ยอดเยี่ยม! เจ้า​ได้​แสดง​ความ​เข้าใจ​ที่​ลึกซึ้ง​เสีย​นี่​กระไร!</verse>
				<verse number="4">ใคร​หนอ​ช่วย​เจ้า​พูด​อย่าง​นี้​ได้ วิญญาณ​ของ​ใคร​พูด​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="5">คน​ตาย​อยู่​ใน​ความ​ทุกข์​ทรมาน ทั้ง​คน​ที่​อยู่​ใต้​น้ำ​และ​ทุก​ชีวิต​ใน​นั้น</verse>
				<verse number="6">แดน​คน​ตาย​เปลือย​เปล่า​ต่อหน้า​พระเจ้า แดน​พินาศ ​ไม่​มี​อะไร​ปกปิด</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​คลี่​ท้องฟ้า​ทาง​ทิศ​เหนือ​บน​ความ​ว่าง​เปล่า และ​แขวน​โลก​ไว้​เหนือ​ที่​เวิ้งว้าง</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ห่อ​หุ้ม​น้ำ​ไว้​ใน​เมฆ​ของ​พระองค์ และ​เมฆ​ก็​ไม่​ได้​แตก​กระจาย​เพราะ​น้ำหนัก​ของ​มัน</verse>
				<verse number="9">พระองค์​คลี่​เมฆ บดบัง​จันทร์​เพ็ญ</verse>
				<verse number="10">พระองค์​กำหนด​เส้น​ขอบฟ้า​ที่​ทะเล เป็น​พรมแดน​ระหว่าง​ความ​สว่าง​กับ​ความ​มืด</verse>
				<verse number="11">เสา​ของ​ฟ้าสวรรค์​สั่น​สะเทือน เมื่อ​พระองค์​กำราบ</verse>
				<verse number="12">ด้วย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์ ทะเล​ก็​สงบ​ราบคาบ ด้วย​ปัญญา พระองค์​ฟัน​ราหับ​ออก​เป็น​ชิ้น​ๆ</verse>
				<verse number="13">ด้วย​ลมหายใจ ท้องฟ้า​ก็​สว่าง​สดใส มือ​ของ​พระองค์​แทง​พญา​งู​ที่​กำลัง​เลื้อย​ไป</verse>
				<verse number="14">เหล่า​นี้​เป็น​เพียง​เล็ก​น้อย​ที่​พระองค์​ทำ เป็น​แค่​เสียง​กระซิบ​แผ่ว​ๆ ที่​เรา​ได้ยิน​เกี่ยวกับ​พระองค์! แล้ว​ใคร​จะ​เข้าใจ​ฤทธิ์เดช​เหมือน​ฟ้าร้อง​ของ​พระองค์​ได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">โยบ​พูด​ต่อไป​ว่า</verse>
				<verse number="2">ตราบใด​ที่​พระเจ้า​มี​ชีวิต​อยู่ พระองค์​ปฏิเสธ​ที่​จะ​ให้​ความ​ยุติธรรม​แก่​ข้า องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์ ผู้​ทำ​ให้​ชีวิต​ข้า​ขมขื่น</verse>
				<verse number="3">ตราบใด​ที่​ข้า​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ ตราบใด​ที่​ข้า​ยัง​มี​ลมหายใจ​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="4">ตราบ​นั้น​ริมฝีปาก​ของ​ข้า​จะ​ไม่​พูด​สิ่ง​ชั่วร้าย และ​ลิ้น​ของ​ข้า​จะ​ไม่​พูด​โกหก</verse>
				<verse number="5">ข้า​จะ​ไม่​มี​วัน​ยอมรับ​ว่า​พวก​เจ้า​เป็น​ฝ่าย​ถูก จน​ตาย​ข้า​ก็​ขอ​ยืนยัน​ว่า​ข้า​ซื่อสัตย์​สุจริต</verse>
				<verse number="6">ข้า​จะ​ยึดมั่น​ใน​ความ​บริสุทธิ์​และ​จะ​ไม่​ปล่อย​มัน​ไป มโนธรรม​ของ​ข้า​จะ​ไม่​ตำหนิ​ข้า​ตราบ​ชั่ว​ชีวิต</verse>
				<verse number="7">ขอให้​ศัตรู​ของ​ข้า​เป็น​เหมือน​คน​ชั่ว ขอให้​ปฏิปักษ์​ของ​ข้า​เป็น​เหมือน​คน​อยุติธรรม!</verse>
				<verse number="8">เพราะ​คน​อธรรม​จะ​มี​ความ​หวัง​อะไร เมื่อ​พวก​เขา​ถูก​ตัด​ขาด เมื่อ​พระเจ้า​คร่า​ชีวิต​พวก​เขา​ไป</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ความ​ทุกข์​ลำบาก​มา​ถึง​พวก​เขา พระเจ้า​ฟัง​เสียง​ร้อง​ของ​พวก​เขา​หรือ</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​จะ​ปีติ​ยินดี​ใน​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​หรือ จะ​ร้อง​หา​พระเจ้า​ตลอด​เวลา​หรือ</verse>
				<verse number="11">ข้า​จะ​สอน​เจ้า​เรื่อง​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเจ้า จะ​ไม่​ปิด​บัง​วิถีทาง​ของ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="12">เจ้า​เอง​ก็​ได้​เห็น​ทั้งหมด​นี้​แล้ว ทำไม​จึง​ยัง​พูด​เหลวไหล​อีก</verse>
				<verse number="13">นี่​คือ​ชะตากรรม​ที่​พระเจ้า​กำหนด​ให้​คน​ชั่วร้าย เป็น​มรดก​ที่​คน​อำมหิต​ได้รับ​จาก​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="14">ถึง​เขา​มี​ลูกหลาน​มากมาย แต่​ก็​จะ​เป็น​เหยื่อ​ของ​คม​ดาบ และ​เชื้อสาย​ของ​เขา​จะ​ไม่​มี​วัน​พอ​กิน</verse>
				<verse number="15">คน​ที่​รอด​ชีวิต​ก็​จะ​ถูก​ฝัง​ด้วย​โรค​ระบาด และ​ภรรยา​ม่าย​ของ​เขา​จะ​ไม่​คร่ำครวญ</verse>
				<verse number="16">ถึงแม้​เขา​สะสม​เงิน​ไว้​มากมาย​ดั่ง​ฝุ่น​ธุลี และ​มี​เสื้อผ้า​เป็น​กอง​ๆ เหมือน​กอง​ดิน​เหนียว</verse>
				<verse number="17">ผู้​ชอบธรรม​จะ​นำ​สิ่ง​ที่​เขา​สะสม​ไว้​มา​ใส่ และ​คน​ไร้​ผิด​จะ​เอา​เงิน​ของ​เขา​มา​แบ่ง​กัน</verse>
				<verse number="18">บ้าน​ที่​เขา​สร้าง​ขึ้น​เหมือน​รัง​ของ​ดักแด้ เหมือน​กระท่อม​ที่​คน​เฝ้า​ยาม​สร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="19">เขา​นอน​ลง​บน​กอง​เงิน​กอง​ทอง แต่​เขา​จะ​ไม่ได้​ทำ​อย่าง​นั้น​อีก​ต่อไป เพราะ​เมื่อ​เขา​ลืมตา ทุก​อย่าง​ก็​สูญสิ้น​ไป</verse>
				<verse number="20">ความ​สยดสยอง​จู่โจม​เขา​เหมือน​น้ำ​ท่วม และ​พายุ​ซัด​เขา​ไป​ใน​ยาม​ราตรี</verse>
				<verse number="21">ลม​ตะวันออก​พัด​เขา​ไป กวาด​เขา​ไป​จาก​ที่​ของ​เขา</verse>
				<verse number="22">มัน​พัด​กระหน่ำ​เขา​อย่าง​ไม่​ปรานี ขณะ​ที่​เขา​พยายาม​จะ​หนี​จาก​อำนาจ​ของ​มัน</verse>
				<verse number="23">มัน​ก็​ปรบมือ​เยาะเย้ย และ​ขู่​เขา​ไป​จาก​ที่​ของ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">“มี​เหมือง​เงิน และ​แหล่ง​ถลุง​ทองคำ</verse>
				<verse number="2">แร่​เหล็ก​ได้​มา​จาก​พื้น​ดิน และ​ทองแดง​ถลุง​มา​จาก​สินแร่</verse>
				<verse number="3">มนุษย์​ไล่​ความ​มืด​ไป ค้นหา​แหล่ง​แร่​ที่​ลึกลับ​ที่สุด ใน​ความ​มืด​ทึบ</verse>
				<verse number="4">เขา​ขุด​ปล่อง​ไกล​จาก​ถิ่น​ที่​คน​อาศัย ใน​ที่​ซึ่ง​เท้า​ของ​มนุษย์​ไม่​เคย​เหยียบ​ย่าง​เข้า​ไป ใน​ที่​ห่างไกล​จาก​ผู้คน​นั้น​เขา​ห้อย​ตัว​และ​แกว่ง​ไป​มา</verse>
				<verse number="5">แผ่นดิน​โลก​เป็น​แหล่ง​อาหาร แต่​เบื้อง​ล่าง​หลอม​ตัว​ราวกับ​ถูก​ไฟ​เผา</verse>
				<verse number="6">ลาพิสลาซูลี​มา​จาก​หิน และ​ฝุ่น​ของ​มัน​มี​ทองคำ</verse>
				<verse number="7">ไม่​มี​นก​ล่า​เหยื่อ​รู้​เส้นทาง​ที่​ซ่อน​อยู่ ไม่​มี​ตา​ของ​เหยี่ยว​สังเกต​เห็น</verse>
				<verse number="8">สัตว์​ป่า​ที่​สง่า​งาม​ไม่​ย่างกราย​ไป​ที่​นั่น ไม่​มี​ราชสีห์​ผ่าน​ไป​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="9">คน​ทำลาย​หิน​ที่​แข็ง​แกร่ง​ด้วย​มือ​ของ​ตน และ​ทลาย​ภูเขา​ลง​ถึง​ราก</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​ขุด​อุโมงค์​ทะลุ​หินผา และ​ตา​ของ​พวก​เขา​มอง​เห็น​สิ่ง​มี​ค่า​ใน​นั้น</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​เสาะหา ​ต้นน้ำ​ลำธาร และ​นำ​สิ่ง​ที่​ซ่อนเร้น​มา​ใน​ที่​สว่าง</verse>
				<verse number="12">แต่​จะ​พบ​สติ​ปัญญา​ได้​จาก​ที่ไหน ความ​เข้าใจ​อยู่​ที่ไหน</verse>
				<verse number="13">มนุษย์​ไม่​เข้าใจ​ถึง​คุณค่า​ของ​สติ​ปัญญา หา​ไม่​พบ​ใน​ดินแดน​ของ​คน​เป็น</verse>
				<verse number="14">ห้วง​ลึก​กล่าว​ว่า ‘มัน​ไม่​อยู่​ใน​นี้’ ทะเล​กล่าว​ว่า ‘มัน​ไม่​อยู่​ที่นี่’</verse>
				<verse number="15">ปัญญา​ซื้อ​ไม่ได้​ด้วย​ทอง​เนื้อ​ดี​ที่สุด หรือ​ตี​ราคา​เป็น​เงิน​ได้</verse>
				<verse number="16">ซื้อ​ไม่​ได้​ด้วย​ทองคำ​เมือง​โอฟีร์ หรือ​ด้วย​โอนิกซ์​หรือ​ลาพิสลาซูลี​อัน​ล้ำค่า</verse>
				<verse number="17">ไม่ว่า​ทองคำ​หรือ​คริสตัล​ก็​เทียบ​ปัญญา​ไม่ได้ เพชร​พลอย​หรือ​เครื่องทอง​ก็​แลก​ไม่ได้</verse>
				<verse number="18">หิน​ปะการัง​และ​แก้ว​ผลึก​ยิ่ง​ไม่​ต้อง​เอ่ย​ถึง ค่า​ของ​สติ​ปัญญา​สูง​กว่า​ทับทิม</verse>
				<verse number="19">โทแพซ​แห่ง​คูช​ก็​เทียบ​ไม่ได้ ทองคำ​บริสุทธิ์​ก็​ซื้อ​ไม่ได้</verse>
				<verse number="20">ถ้า​เช่น​นั้น​สติ​ปัญญา​มา​จาก​ที่ไหน ความ​เข้าใจ​อยู่​ที่ไหน</verse>
				<verse number="21">มัน​ถูก​ซ่อน​จาก​สายตา​ของ​ทุก​ชีวิต และ​ถูก​ปิดบัง​ไว้​จาก​นก​ใน​ท้องฟ้า</verse>
				<verse number="22">แดน​พินาศ ​และ​ความ​ตาย​กล่าว​ว่า ‘เรา​เพียง​แต่​ได้ยิน​ข่าว​เล่าลือ​มา’</verse>
				<verse number="23">พระเจ้า​เข้าใจ​หนทาง​สู่​สติ​ปัญญา และ​พระองค์​เพียง​ผู้​เดียว​ทราบ​ว่า​มัน​อยู่​ที่ไหน</verse>
				<verse number="24">เพราะ​พระองค์​มอง​เห็น​ถึง​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก เห็น​ทุก​สิ่ง​ใต้​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​พระเจ้า​กำหนด​แรง​ลม และ​ชั่ง​ตวง​ห้วงน้ำ</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​พระองค์​ตั้ง​กฎ​เกณฑ์​ให้​ฝน และ​ทาง​ให้​พายุ​ฝน​ฟ้า​คะนอง</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พระองค์​มอง​สติ​ปัญญา​และ​ประเมิน​ค่า พระองค์​ยืนยัน​และ​ทดสอบ</verse>
				<verse number="28">และ​พระองค์​พูด​กับ​มวล​มนุษย์​ว่า ‘ความ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​คือ​สติ​ปัญญา และ​การ​หลีก​หนี​ความ​ชั่ว​คือ​ความ​เข้าใจ’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">โยบ​พูด​ต่อไป​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ข้า​ใฝ่​หา​ปี​เดือน​ที่​ล่วง​เลย​ไป เมื่อ​ครั้ง​ที่​พระเจ้า​เฝ้า​ดูแล​ข้า</verse>
				<verse number="3">ยาม​ตะเกียง​ของ​พระองค์​ส่อง​บน​ศีรษะ​ของ​ข้า ข้า​เดิน​ฝ่า​ความ​มืด​ด้วย​ความ​สว่าง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">คิดถึง​ใน​สมัย​ที่​ข้า​ยัง​รุ่งเรือง เมื่อ​มิตรภาพ​แน่นแฟ้น​ของ​พระเจ้า​อวย​พร​บ้าน​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ยัง​อยู่​กับ​ข้า และ​ลูก​ๆ ราย​ล้อม​ข้า</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ทาง​ของ​ข้า​โชก​ชุ่ม​ด้วย​ครีม และ​หินผา​ก็​เท​น้ำมัน​มะกอก​ให้​ข้า</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ข้า​ไป​ที่​ประตู​เมือง และ​นั่ง​ประจำ​ที่​ใน​ลาน​ชุมชน</verse>
				<verse number="8">คน​หนุ่ม​ๆ เห็น​ข้า​ก็​หลีก​ให้ และ​คน​สูง​อายุ​ก็​ลุก​ยืน​ต้อนรับ</verse>
				<verse number="9">คน​ระดับ​ผู้​นำ​หยุด​พูด และ​เอา​มือ​ปิด​ปาก</verse>
				<verse number="10">พวก​ขุนนาง​สงบ​เงียบ ลิ้น​แตะ​เพดาน​ปาก</verse>
				<verse number="11">ใคร​ที่​ได้​ฟัง​ข้า​พูด​ก็​ขื่นชม​ข้า คน​ที่​เห็น​ข้า ก็​ยกย่อง​ข้า</verse>
				<verse number="12">เพราะ​ข้า​ช่วยเหลือ​คน​ยากจน​ที่​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ และ​ช่วย​เด็ก​กำพร้า​พ่อ​ที่​ไม่​มี​ใคร​ช่วย</verse>
				<verse number="13">คน​ใกล้​ตาย​ก็​อวยพร​ข้า ข้า​ทำ​ให้​หัวใจ​ของ​หญิง​ม่าย​ร้องเพลง</verse>
				<verse number="14">ข้า​สวม​ความ​ชอบธรรม​เป็น​อาภรณ์ ความ​ยุติธรรม​คือ​เสื้อ​คลุม​และ​ผ้า​โพก​ศีรษะ​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="15">ข้า​เป็น​ดวงตา​ให้​คน​ตาบอด เป็น​เท้า​ให้​คน​ง่อย</verse>
				<verse number="16">ข้า​เป็น​บิดา​ให้​คน​ขัดสน และ​เป็น​ธุระ​ให้​คดี​ของ​คน​แปลก​หน้า</verse>
				<verse number="17">ข้า​หัก​เขี้ยว​ของ​คน​ชั่ว และ​ดึง​เหยื่อ​ออก​จาก​ปาก​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="18">ข้า​คิด​ว่า ‘ข้า​จะ​ตาย​ใน​บ้าน​ของ​ข้า​เอง วัน​คืน​ของ​ข้า​มากมาย​ดั่ง​เม็ด​ทราย</verse>
				<verse number="19">ราก​ของ​ข้า​จะ​หยั่ง​ถึง​น้ำ และ​น้ำค้าง​จะ​พรม​กิ่ง​ก้าน​ของ​ข้า​ตลอด​คืน</verse>
				<verse number="20">ศักดิ์ศรี​ของ​ข้า​จะ​ไม่​เสื่อม​ไป ธนู​ใน​มือ​ของ​ข้า​จะ​ใหม่​อยู่​เสมอ’</verse>
				<verse number="21">ผู้​คน​ฟัง​ข้า​อย่าง​มี​ความ​หวัง เงียบ​คอย​ฟัง​คำ​แนะนำ​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="22">หลังจาก​ข้า​พูด​แล้ว พวก​เขา​ก็​ไม่​พูด​ต่อ​อีก ถ้อยคำ​ของ​ข้า​เข้า​หู​เขา​ไป​อย่าง​แผ่วเบา</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​รอ​ข้า​เหมือน​รอ​สายฝน และ​ดื่มด่ำ​ถ้อยคำ​ของ​ข้า เหมือน​ดื่ม​ฝน​ฤดู​ใบไม้​ผลิ</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ข้า​ยิ้ม​ให้ พวก​เขา​แทบ​ไม่​เชื่อ​สายตา ใบหน้า​ยิ้มแย้ม​ของ​ข้า​มี​คุณค่า​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="25">ข้า​เลือก​ทาง​ให้​พวก​เขา​และ​นั่ง​เป็น​หัวหน้า ข้า​อยู่​เหมือน​กษัตริย์​ท่ามกลาง​กองทัพ เป็น​เหมือน​ผู้​ที่​ปลอบโยน​ผู้​ทุกข์​โศก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">“แต่​เดี๋ยวนี้ คน​ที่​อ่อน​กว่า​เย้ยหยัน​ข้า ซึ่ง​พ่อ​ของ​คน​เหล่า​นั้น ข้า​ยัง​รังเกียจ ที่​จะ​ให้​อยู่​กับ​สุนัข​เลี้ยง​แกะ​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="2">มือ​อัน​เปี่ยม​พลัง​ของ​พวก​เขา​มี​ประโยชน์​อะไร​กับ​ข้า ใน​เมื่อ​เขา​หมด​กำลัง​วังชา​แล้ว</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​ผอมโซ​เพราะ​อดอยาก​และ​หิวโหย ท่อง ​ไป​ใน​แผ่นดิน​ที่​แห้ง​แล้ง ใน​ดินแดน​รกร้าง​ยาม​ค่ำคืน</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​เก็บ​สมุนไพร​รส​เค็ม​ตาม​พุ่ม​ไม้ และ​เก็บ​ราก​ต้น​ซาก​เป็น​อาหาร</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​ถูก​ขับไล่​ออก​จาก​สังคม คน​ตะโกน​ไล่​ราว​กับ​เป็น​ขโมย</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​ถูก​บังคับ​ให้​อาศัย​ตาม​ลำธาร​ที่​แห้ง​ขอด ใน​โพรง​หรือ​ซอก​หิน</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ส่ง​เสียง​ร้อง​อยู่​ตาม​พุ่ม​ไม้ และ​เบียด​เสียด​กัน​อยู่​ใต้​พง​ไม้</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​เป็น​คน​ถ่อย​ด้อย​สกุล ถูก​ขับไล่​ไป​จาก​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="9">และ​ตอน​นี้​คน​หนุ่ม​พวก​นั้น​ร้อง​เพลง​เย้ย​ข้า ข้า​ตก​เป็น​ขี้ปาก​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​รังเกียจ​ข้า​และ​ไม่​เข้า​มา​ใกล้ พวก​เขา​ไม่​ลังเล​ที่​จะ​ถ่ม​น้ำลาย​รด​ข้า</verse>
				<verse number="11">ใน​เมื่อ​พระเจ้า​ปลด​ธนู​ของ​ข้า และ​ข่มเหง​ข้า​แล้ว พวก​เขา​ก็​ทิ้ง​ความ​ยับยั้ง​ชั่งใจ​ต่อหน้า​ข้า</verse>
				<verse number="12">ข้า​ถูก​เผ่า​นี้ ​จู่โจม​มา​ทาง​ขวา พวก​เขา​วาง​บ่วง​ไว้​ดัก​เท้า​ข้า และ​โอบ​ล้อม​เข้า​มา​ต่อสู้​กับ​ข้า</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​ปิด​กั้น​ทาง​หนี​ของ​ข้า และ​ทำลาย​ล้าง​ข้า พวก​เขา​พูด​ว่า ‘ไม่​มี​ใคร​ช่วย​เขา​ได้’</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​บุก​เข้า​มา​ตาม​ช่อง​โหว่ กลิ้ง​เข้า​มา​ท่ามกลาง​ซาก​ปรักหักพัง</verse>
				<verse number="15">ความ​หวาด​กลัว​ท่วมท้น​ข้า ศักดิ์ศรี​ของ​ข้า​สูญสิ้น​ไป​เหมือน​ลม​พัด สวัสดิภาพ​ของ​ข้า​ลอย​ลับ​ไป​ดั่ง​เมฆ</verse>
				<verse number="16">บัดนี้​ชีวิต​ของ​ข้า​ตกต่ำ​ลง วัน​แห่ง​ความ​ทุกข์​ระทม​ยึด​ข้า​ไว้</verse>
				<verse number="17">ค่ำคืน​ทิ่ม​แทง​กระดูก​ของ​ข้า ความ​เจ็บ​ปวด​กัด​กิน​ข้า​ไม่​หยุด</verse>
				<verse number="18">โดย​ฤทธิ์เดช​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์ พระเจ้า​กลาย​เป็น​เหมือน​เสื้อ พระองค์​รัด​ตัว​ข้า​เหมือน​คอ​เสื้อ</verse>
				<verse number="19">พระองค์​เหวี่ยง​ข้า​ลง​ใน​โคลน ข้า​กลาย​เป็น​เหมือน​ฝุ่น​และ​ขี้เถ้า</verse>
				<verse number="20">พระเจ้า ข้า​ร้อง​บอก​พระองค์ แต่​พระองค์​ไม่​ตอบ ข้า​ยืน​ขึ้น พระองค์​ก็​เพียง​แต่​มอง​เท่านั้น</verse>
				<verse number="21">พระองค์​โหดร้าย​ต่อ​ข้า และ​เล่นงาน​ข้า​ด้วย​มือ​อัน​มี​ฤทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="22">พระองค์​ฉวย​ข้า​ขึ้น และ​ให้​ลม​พัด​ข้า​ไป พระองค์​เหวี่ยง​ข้า​ไป​ใน​พายุ</verse>
				<verse number="23">ข้า​รู้​ว่า​พระองค์​จะ​นำ​ข้า​ไป​สู่​ความ​ตาย ไป​ยัง​ที่​ซึ่ง​กำหนด​ไว้​ให้​ทุก​ชีวิต</verse>
				<verse number="24">แน่นอน​ว่า​ไม่​มี​ใคร​ยื่น​มือ​ช่วย​คน​ที่​แตก​สลาย เมื่อ​เขา​ทุกข์​ยาก​และ​ร้อง​ขอ​ให้​ช่วย</verse>
				<verse number="25">ข้า​ไม่​ได้​ร้องไห้​เพื่อ​คน​ตก​ทุกข์​หรือ จิต​วิญญาณ​ข้า​ไม่​ได้​โศกเศร้า​เพื่อ​คน​ยากไร้​หรือ</verse>
				<verse number="26">แต่​เมื่อ​ข้า​หวัง​สิ่ง​ดี​กลับ​ได้​สิ่ง​เลวร้าย เมื่อ​ข้า​มอง​หา​ความ​สว่าง​กลับ​ได้​ความ​มืดมน</verse>
				<verse number="27">จิตใจ​ของ​ข้า​ทุกข์​ร้อน​ไม่​หยุดหย่อน พบ​แต่​วัน​อัน​ทุกข์​ระทม</verse>
				<verse number="28">ผิว​ข้า​หมอง​คล้ำ​แต่​ไม่​ใช่​เพราะ​กรำ​แดด ข้า​ยืน​ขึ้น​ใน​ที่​ประชุม และ​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ</verse>
				<verse number="29">แต่​ข้า​กลาย​เป็น​พี่น้อง​กับ​หมาป่า และ​เป็น​เพื่อน​กับ​นก​เค้า​แมว</verse>
				<verse number="30">ผิว​ของ​ข้า​ดำ​และ​ลอก ร่างกาย​ข้า​ร้อน​เป็น​ไฟ​ด้วย​พิษ​ไข้</verse>
				<verse number="31">พิณ​ของ​ข้า​บรรเลง​เสียง​คร่ำครวญ และ​ปี่​ของ​ข้า​บรรเลง​เสียง​ร่ำไห้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">“ข้า​ได้​ทำ​พันธสัญญา​กับ​นัยน์​ตา​ของ​ตัวเอง​ว่า จะ​ไม่​มอง​หญิง​สาว​ด้วย​ใจ​กำหนัด</verse>
				<verse number="2">เพราะ​อะไร​คือ​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​เบื้อง​บน​กำหนด​ให้​เรา อะไร​คือ​มรดก​จาก​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​เบื้อง​บน</verse>
				<verse number="3">ก็​คือ​หายนะ​สำหรับ​คน​ชั่ว และ​ภัยพิบัติ​สำหรับ​คน​ทำ​ผิด​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ไม่​เห็น​ทาง​ของ​ข้า และ​นับ​ทุก​ย่างก้าว​ของ​ข้า​หรอก​หรือ</verse>
				<verse number="5">หาก​ข้า​ได้​ดำเนิน​ชีวิต​กับ​ความ​เท็จ หรือ​เท้า​ของ​ข้า​มุ่ง​สู่​การ​หลอกลวง</verse>
				<verse number="6">ขอ​พระเจ้า​ชั่ง​ข้า​ด้วย​ตราชู​ที่​เที่ยง​ตรง แล้ว​พระองค์​จะ​รู้​ว่า​ข้า​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ</verse>
				<verse number="7">หาก​ข้า​เตลิด​จาก​ทาง​ของ​พระเจ้า หาก​ตา​ของ​ข้า​พา​ใจ​มัวเมา หรือ​หาก​มือ​ของ​ข้า​แปดเปื้อน​มลทิน</verse>
				<verse number="8">ก็​ขอให้​คน​อื่น​กิน​สิ่ง​ที่​ข้า​ได้​หว่าน และ​ขอให้​พืชผล​ของ​ข้า​ถูก​ถอน​ราก​ถอน​โคน</verse>
				<verse number="9">ถ้า​ใจ​ของ​ข้า​ถูก​ผู้หญิง​ล่อ​ไป หรือ​ถ้า​ข้า​ซุ่ม​อยู่​ที่​ประตู​เพื่อนบ้าน</verse>
				<verse number="10">ก็​ขอให้​ภรรยา​ข้า​โม่​แป้ง​ให้​คน​อื่น และ​ให้​ชาย​อื่น​หลับนอน​กับ​นาง</verse>
				<verse number="11">เพราะ​สิ่ง​นั้น​ชั่วร้าย เป็น​บาป​ที่​ต้อง​ถูก​ลงโทษ</verse>
				<verse number="12">มัน​เป็น​ไฟ​เผา​ผลาญ​สู่​แดน​พินาศ และ​จะ​ขุด​ราก​ถอน​โคน​สิ่ง​ที่​ข้า​ปลูก​ไว้</verse>
				<verse number="13">ถ้า​ข้า​ไม่​ให้​ความ​ยุติธรรม​แก่​คน​รับใช้ ไม่​ว่า​ชาย​หรือ​หญิง ที่​มา​กล่าว​โทษ​ข้า</verse>
				<verse number="14">ข้า​จะ​ทำ​อย่างไร​เมื่อ​ต้อง​เผชิญ​หน้า​กับ​พระเจ้า ข้า​จะ​ตอบ​อย่างไร​เมื่อ​พระองค์​เรียก​ให้​ชี้แจง​สิ่ง​ที่​ข้า​ทำ</verse>
				<verse number="15">พระเจ้า​ผู้​สร้าง​ข้า​ใน​ท้อง​แม่​ก็​สร้าง​พวก​เขา​ด้วย​ไม่​ใช่​หรือ พระเจ้า​องค์​เดียว​กัน​นี้​สร้าง​เรา​ทั้ง​สอง​ฝ่าย​ใน​ท้อง​แม่​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ข้า​บอก​ปัด​ความ​ต้องการ​ของ​คน​จน หรือ​ปล่อย​ให้​หญิง​ม่าย​คอย​เก้อ</verse>
				<verse number="17">ถ้า​ข้า​เก็บ​อาหาร​ไว้​คน​เดียว ไม่​ยอม​แบ่ง​ให้​เด็ก​กำพร้า</verse>
				<verse number="18">ที่​จริง​ตั้งแต่​เป็น​หนุ่ม ข้า​ก็​เลี้ยงดู​เด็ก​เหล่า​นี้​เหมือน​กับ​พ่อ​แท้​ๆ และ​ดูแล​หญิง​ม่าย​ตั้งแต่​ข้า​เกิด</verse>
				<verse number="19">ถ้า​ข้า​เห็น​คน​กำลัง​หนาว​ตาย​เพราะ​ไร้​เสื้อผ้า หรือ​เห็น​คน​ยากไร้​ไม่​มี​เครื่อง​นุ่ง​ห่ม</verse>
				<verse number="20">และ​พวก​เขา​ไม่​ได้​อวยพร​ข้า​ใน​ใจ ที่​ทำ​ให้​เขา​อบอุ่น​ด้วย​ขน​แกะ​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="21">ถ้า​ข้า​ได้​ยก​มือ​ขึ้น​ทำร้าย​เด็ก​กำพร้า เพราะ​ถือ​ว่า​ตน​มี​อิทธิพล​ใน​ศาล</verse>
				<verse number="22">ก็​ขอให้​แขน​ของ​ข้า​หลุด​จาก​บ่า ให้​มัน​หัก​ออก​จาก​ข้อต่อ</verse>
				<verse number="23">เพราะ​ข้า​หวาด​กลัว​หายนะ​จาก​พระเจ้า และ​เพราะ​เกรง​กลัว​บารมี​ของ​พระองค์​จน​ไม่​กล้า​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="24">ถ้า​ข้า​ไว้​ใจ​เงิน​ทอง หรือ​พูด​กับ​ทองคำ​บริสุทธิ์​ว่า ‘เจ้า​คือ​ความ​มั่นคง​ของ​ข้า’</verse>
				<verse number="25">ถ้า​ข้า​ยินดี​ใน​สมบัติ​มหาศาล ใน​ทรัพย์​สมบัติ​ที่​มือ​ข้า​หา​มา​ได้</verse>
				<verse number="26">ถ้า​ข้า​มอง​ดวง​ตะวัน​ส่องแสง หรือ​ดวง​จันทร์​งาม​กระจ่าง</verse>
				<verse number="27">จน​จิตใจ​ของ​ข้า​ถูก​ล่อลวง​อย่าง​ลับ​ๆ และ​กราบ​ไหว้</verse>
				<verse number="28">นี่​จะ​เป็น​บาป​อัน​ควร​แก่​การ​ลงโทษ เพราะ​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระเจ้า​เบื้อง​บน</verse>
				<verse number="29">ถ้า​ข้า​ยินดี​ใน​เคราะห์​ร้าย​ของ​ศัตรู หรือ​ลิงโลด​เมื่อ​เขา​เกิด​ทุกข์​ร้อน</verse>
				<verse number="30">ข้า​ไม่​เคย​ยอม​ให้​ปาก​ข้า​ทำ​บาป โดย​สาป​แช่ง​ให้​เขา​มี​อัน​เป็น​ไป</verse>
				<verse number="31">ถ้า​คน​ใน​บ้าน​ของ​ข้า​ไม่​เคย​ถาม​กัน​ว่า ‘เนื้อ​ที่​โยบ​ให้ มี​ใคร​กิน​ไม่​อิ่ม​บ้าง’</verse>
				<verse number="32">แม้​แต่​คน​แปลก​หน้า ข้า​ก็​ไม่​เคย​ปล่อย​ให้​นอน​ตาม​ถนน เพราะ​ประตู​บ้าน​ของ​ข้า​เปิด​ต้อนรับ​คน​เดินทาง​เสมอ</verse>
				<verse number="33">ถ้า​ข้า​ปิดบัง​บาป​ไว้​เหมือน​ที่​คน​ทั่วไป​ทำ โดย​ซ่อน​ความ​ผิด​ของ​ข้า​ไว้​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="34">เพราะ​ข้า​กลัว​ฝูงชน และ​หวั่นเกรง​วงศ์​ตระกูล​ต่าง​ๆ จะ​ดู​แคลน ข้า​จึง​เก็บ​ตัว​เงียบ​ไม่​ออก​นอก​บ้าน</verse>
				<verse number="35">(อยาก​ให้​ใคร​สัก​คน​ฟัง​ข้า! บัดนี้​ข้า​ลง​ชื่อ​แก้​คดี​ของ​ตนเอง ขอ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ตอบ​ข้า​ด้วย​เถิด ขอให้​โจทก์​เขียน​คำ​ฟ้องร้อง</verse>
				<verse number="36">แน่นอน​ว่า​ข้า​จะ​ใส่​มัน​ไว้​บน​บ่า ข้า​จะ​สวม​มัน​ไว้​เหมือน​มงกุฎ</verse>
				<verse number="37">ข้า​จะ​ให้​พระองค์​รู้​ทุก​ย่างก้าว​ของ​ข้า ข้า​จะ​รายงาน​พระองค์​เหมือน​ผู้​ปกครอง​คน​หนึ่ง)</verse>
				<verse number="38">ถ้า​ที่ดิน​ของ​ข้า​ร้อง​กล่าวโทษ​ข้า และ​รอย​ไถ​ชุ่ม​ด้วย​น้ำตา</verse>
				<verse number="39">ถ้า​ข้า​กิน​พืชผล​โดย​ไม่​จ่าย​เงิน หรือ​ทำร้าย​จิตใจ​ผู้​เช่า</verse>
				<verse number="40">ก็​ขอให้​หนาม​งอก​ขึ้น​แทน​ข้าว​สาลี และ​วัชพืช​กลิ่น​เหม็น​งอก​ขึ้น​แทน​ข้าว​บาร์เลย์” โยบ​พูด​จบ​ลง​ตรง​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">เพื่อน​ทั้ง​สาม​เลิก​โต้ตอบ​โยบ เพราะ​โยบ​เห็น​ว่า​ตน​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="2">แต่​เอลีฮู​ลูกชาย​บาราเคล​ชาว​บุซี​ใน​ครอบครัว​ของ​ราม โกรธ​ที่​โยบ​อ้าง​ว่า​ตน​เป็น​ฝ่าย​ถูก​แทน​ที่​จะ​เป็น​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">เอลีฮู​โกรธ​เพื่อน​ทั้ง​สาม​ของ​โยบ​ด้วย เพราะ​พวก​เขา​พูด​หักล้าง​โยบ​ไม่​ได้​แต่​ก็​ยัง​ปรักปรำ​เขา</verse>
				<verse number="4">เอลีฮู​รอ​ที่​จะ​พูด​จน​ถึง​ตอน​นี้​ก็​เพราะ​อายุ​น้อย​กว่า​คน​อื่น</verse>
				<verse number="5">แต่​เมื่อ​เห็น​ว่า​ชาย​ทั้ง​สาม​ไม่​มี​อะไร​จะ​พูด​แล้ว เขา​ก็​โกรธ​จัด</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​เอลีฮู​ลูกชาย​บาราเคล​ชาว​บุซี​จึง​พูด​ว่า “ข้า​อายุ​น้อย ส่วน​ท่าน​อาวุโส​แล้ว ข้า​จึง​กลัว ไม่​กล้า​บอก​ท่าน​ว่า​ข้า​รู้​อะไร</verse>
				<verse number="7">ข้า​คิด​ว่า ‘ควร​ให้​ผู้​อาวุโส​พูด ให้​ผู้​มี​ประสบการณ์​นาน​ปี​สอน​ปัญญา’</verse>
				<verse number="8">แต่​ที่​จริง​เป็น​วิญญาณ ใน​บุคคล ลมหายใจ​ของ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ที่​ให้​พวก​เขา​เข้าใจ</verse>
				<verse number="9">ไม่​ใช่​คน​แก่ เท่านั้น​ที่​มี​ปัญญา ไม่​ใช่​คน​สูง​วัย​เท่านั้น​ที่​เข้าใจ​ว่า​สิ่ง​ใด​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="10">ฉะนั้น​โปรด​ฟัง​ข้า ข้า​จะ​บอก​ท่าน​ใน​สิ่ง​ที่​ตัวเอง​รู้​ด้วย</verse>
				<verse number="11">ข้า​คอย​ขณะ​ที่​ท่าน​พูด ข้า​ฟัง​เหตุผล​ของ​พวก​ท่าน ขณะ​ที่​ท่าน​กำลัง​สรรหา​ถ้อยคำ</verse>
				<verse number="12">ข้า​สนใจ​ฟัง​เต็มที่ แต่​ไม่​มี​ใคร​พิสูจน์​ได้​ว่า​โยบ​ผิด ไม่​มี​ใคร​ตอบ​ข้อ​โต้แย้ง​ของ​โยบ​ได้</verse>
				<verse number="13">อย่า​พูด​ว่า ‘เรา​พบ​ปัญญา​แล้ว ให้​พระเจ้า​พิสูจน์​ว่า​เขา​ผิด ไม่​ใช่​มนุษย์’</verse>
				<verse number="14">แต่​โยบ​ไม่​ได้​พูด​โต้​ข้า และ​ข้า​จะ​ไม่​ตอบ​เขา​ด้วย​ข้อ​โต้แย้ง​ของ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="15">พวก​เขา​จน​ปัญญา​ไม่​พูด​อะไร​อีก หมด​คำ​จะ​โต้แย้ง</verse>
				<verse number="16">ข้า​จะ​ต้อง​คอย​อีก​หรือ ใน​เมื่อ​พวก​เขา​นิ่ง​เงียบ และ​ยืน​นิ่ง​ไม่​มี​คำตอบ</verse>
				<verse number="17">ข้า​ก็​ขอ​พูด​ด้วย ขอ​บอก​สิ่ง​ที่​ตัวเอง​รู้​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ข้า​มี​คำ​พูด​อยู่​มากมาย จิต​วิญญาณ​ภายใน​ตัว​เร่งเร้า​ให้​พูด</verse>
				<verse number="19">ข้าง​ใน​ข้า​เหมือน​มี​เหล้า​องุ่น​กัก​เก็บ​ไว้ เหมือน​ถุง​หนัง​เหล้า​องุ่น​ใหม่​ที่​พร้อม​จะ​ระเบิด</verse>
				<verse number="20">ข้า​ต้อง​พูด​และ​จะ​ได้​โล่ง​ใจ ข้า​ต้อง​เปิด​ปาก​ตอบ</verse>
				<verse number="21">ข้า​จะ​ไม่​ลำเอียง หรือ​สอพลอ​ใคร</verse>
				<verse number="22">เพราะ​ถ้า​ข้า​สอพลอ​เก่ง พระ​ผู้​สร้าง​จะ​เอา​ตัว​ข้า​ไป​ใน​ไม่​ช้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">“ท่าน​โยบ​บัดนี้​โปรด​ตั้งใจ​ฟัง ใส่​ใจ​ถ้อยคำ​ที่​ข้า​พูด​เถิด</verse>
				<verse number="2">ข้า​กำลัง​จะ​เปิด​ปาก คำ​พูด​อยู่​ที่​ปลาย​ลิ้น​แล้ว</verse>
				<verse number="3">ถ้อยคำ​ของ​ข้า​มา​จาก​ใจ​เที่ยงธรรม ริมฝีปาก​ของ​ข้า​พูด​สิ่ง​ที่​ข้า​รู้​อย่าง​จริงใจ</verse>
				<verse number="4">พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​ได้​สร้าง​ข้า ลมหายใจ​ของ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ให้​ชีวิต​กับ​ข้า</verse>
				<verse number="5">ฉะนั้น​หาก​ท่าน​ตอบ​ได้ ก็​จง​ตอบ​ข้า ยืนขึ้น​และ​โต้แย้ง​ต่อหน้า​ข้า</verse>
				<verse number="6">ใน​สายตา​พระเจ้า ข้า​ก็​เหมือน​ท่าน ข้า​ก็​เป็น​ดิน​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ไม่​ต้อง​กลัว​ข้า หรือ​กลัว​ว่า​ข้า​จะ​เล่นงาน​ท่าน​หนัก</verse>
				<verse number="8">แต่​ท่าน​ได้​พูด​ให้​ข้า​ได้ยิน ข้า​ได้​ฟัง​คำ​ที่​ท่าน​กล่าว​นั้น</verse>
				<verse number="9">ท่าน​กล่าว​ว่า ‘ข้า​บริสุทธิ์​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​ผิด ข้า​เป็น​คน​สะอาด​และ​ปราศจาก​บาป</verse>
				<verse number="10">ถึง​กระนั้น​พระเจ้า​ก็​เอา​ผิด​ข้า พระองค์​นับ​ว่า​ข้า​เป็น​ศัตรู</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ล่าม​ตรวน​เท้า​ของ​ข้า และ​เฝ้า​ดู​ทุก​หนทาง​ของ​ข้า​อย่าง​ใกล้ชิด’</verse>
				<verse number="12">แต่​ข้า​ขอ​บอกว่า​ท่าน​ผิด​ใน​ข้อ​นี้ เพราะ​พระเจ้า​ยิ่งใหญ่​กว่า​มนุษย์</verse>
				<verse number="13">ทำไม​ท่าน​บ่น​ต่อว่า​พระองค์ ว่า​ไม่​ตอบ​ถ้อยคำ​ของ​ใคร</verse>
				<verse number="14">ที่​จริง​พระเจ้า​พูด​ด้วย​วิธี​ใด​วิธี​หนึ่ง แม้ว่า​ไม่​มี​ใคร​รับรู้​ได้</verse>
				<verse number="15">ใน​ความ​ฝัน ใน​นิมิต​ยาม​ค่ำคืน เมื่อ​ผู้คน​หลับ​สนิท ขณะ​เคลิ้ม​อยู่​บน​ที่​นอน</verse>
				<verse number="16">พระองค์​อาจ​จะ​พูด​ข้าง​หู​เขา และ​ตักเตือน​ว่ากล่าว​ให้​เขา​กลัว</verse>
				<verse number="17">เพื่อ​หันเห​ไม่​ให้​พวก​เขา​ทำ​ผิด และ​ไม่​ให้​หยิ่ง​จองหอง</verse>
				<verse number="18">เพื่อ​ปกป้อง​พวก​เขา​จาก​เหว​ลึก และ​ไม่​ให้​พวก​เขา​พินาศ​จาก​คม​ดาบ</verse>
				<verse number="19">หรือ​ตี​สอน​บาง​คน​โดย​ให้​นอน​จม​ความ​เจ็บ​ปวด ให้​ปวด​ร้าว​ใน​กระดูก​อยู่​เรื่อย​ไป</verse>
				<verse number="20">จน​ตัว​พวก​เขา​เอง​เบื่อ​อาหาร และ​จิตใจ​เกลียด​อาหาร​ที่​อร่อย​ที่สุด</verse>
				<verse number="21">จน​พวก​เขา​ซูบ​ผอม เหลือ​แต่​หนัง​หุ้ม​กระดูก</verse>
				<verse number="22">พวก​เขา​เฉียด​ใกล้​เหว​ลึก และ​ชีวิต​เข้า​ไป​ใกล้​ทูต​แห่ง​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="23">แม้​ถ้า​มี​ทูตสวรรค์​หนึ่ง​ใน​พัน​องค์​อยู่​เคียง​ข้าง​พวก​เขา ทำ​หน้าที่​เป็น​ผู้​ส่ง​สาร ส่ง​มา​เพื่อ​บอก​พวก​เขา​ว่า​จะ​ซื่อตรง​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="24">และ​ทูต​นั้น​เมตตา​คน​นั้น​และ​บอก​พระเจ้า​ว่า ‘ขอ​โปรด​ไว้​ชีวิต​พวก​เขา​ไม่​ให้​ลง​ไป​ยัง​เหว​ลึก ข้า​ได้​พบ​ค่า​ไถ่​สำหรับ​พวก​เขา​แล้ว’</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​นั้น​เนื้อ​หนัง​ของ​พวก​เขา​จะ​กลับ​ไป​เหมือน​เด็ก และ​ได้​กำลัง​ของ​วัย​หนุ่ม​คืน​มา</verse>
				<verse number="26">จาก​นั้น คน​นั้น​ก็​จะ​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​ได้ และ​ได้รับ​ความ​โปรดปราน​จาก​พระองค์ พวก​เขา​จะ​ได้​เห็น​ใบหน้า​ของ​พระเจ้า และ​โห่ร้อง​ด้วย​ความ​ยินดี พระองค์​จะ​ให้​เขา​กลับ​คืน​สู่​ความ​สุข​สมบูรณ์</verse>
				<verse number="27">แล้ว​เขา​จะ​ไป​บอก​คน​อื่น​ว่า ‘ข้า​ทำ​บาป และ​ได้​บิดเบือน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง แต่​ก็​ไม่​ได้​รับ​โทษ​อย่าง​สาสม​เลย</verse>
				<verse number="28">พระเจ้า​ได้​ช่วย​ข้า​ไว้ ไม่​ให้​ลง​สู่​เหว​ลึก และ​ข้า​มี​ชีวิต​อยู่​ชื่นชม​แสง​สว่าง​ของ​ชีวิต​ต่อ​ไป’</verse>
				<verse number="29">พระเจ้า​กระทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ต่อ​คน​หนึ่ง ถึง​สอง​ครั้ง หรือ​สาม​ครั้ง</verse>
				<verse number="30">เพื่อ​นำ​พวก​เขา​กลับ​จาก​เหว​ลึก เพื่อ​ให้​ได้รับ​แสง​สว่าง​แห่ง​ชีวิต</verse>
				<verse number="31">ท่าน​โยบ​โปรด​ตั้งใจ​ฟัง​ข้า ขอให้​นิ่ง​สงบ และ​ข้า​จะ​พูด</verse>
				<verse number="32">หาก​ท่าน​มี​อะไร​จะ​พูด​ก็​ตอบ​ข้า พูด​ออก​มา เพราะ​ข้า​อยาก​แก้​ตัว​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="33">แต่​หาก​ไม่​มี ก็​จง​ฟัง​ข้า โปรด​เงียบ และ​ข้า​จะ​สอน​ปัญญา​แก่​ท่าน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">แล้ว​เอลีฮู​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ขอ​ฟัง​ข้า ท่าน​ผู้​มี​ปัญญา โปรด​ฟัง​ข้า ท่าน​ผู้​รอบรู้</verse>
				<verse number="3">เพราะ​หู​ลิ้มลอง​ถ้อยคำ เหมือน​ลิ้น​ลิ้มรส​อาหาร</verse>
				<verse number="4">ขอให้​พวก​เรา​แยกแยะ​เอง​ว่า​อะไร​ถูก ขอให้​พวก​เรา​เรียนรู้​ด้วยกัน​ว่า​สิ่งใด​ดี</verse>
				<verse number="5">โยบ​พูด​ว่า ‘ข้า​ไม่​มี​ความ​ผิด แต่​พระเจ้า​ไม่​ให้​ความ​ยุติธรรม​กับ​ข้า</verse>
				<verse number="6">แม้​ข้า​เอง​เป็น​ฝ่าย​ถูก ก็​ยัง​ถูก​หา​ว่า​โกหก แม้​ข้า​ไม่ได้​ทำ​ผิด ก็​ยัง​ถูก​ลงโทษ​เป็น​แผล​รักษา​ไม่​หาย’</verse>
				<verse number="7">มี​ใคร​บ้าง​ที่​เป็น​เหมือน​โยบ ผู้​ดื่มด่ำ​ความ​เย้ยหยัน​เหมือน​ดื่ม​น้ำ</verse>
				<verse number="8">เขา​เข้า​เป็น​พวก​กับ​คน​ชั่ว เขา​คบค้า​กับ​คน​เลว</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เขา​พูด​ว่า ‘ไม่​มี​ประโยชน์​อะไร ที่​พยายาม​จะ​ทำ​ให้​พระเจ้า​พอใจ’</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​จง​ฟัง​ข้า ท่าน​ผู้​มี​ความ​เข้าใจ ไม่​มี​วัน​ที่​พระเจ้า​จะ​ทำ​ชั่ว หรือ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​จะ​ทำ​ผิด</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ตอบแทน​ทุก​คน​ตาม​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​ทำ และ​ได้​รับ​สม​กับ​ความ​ประพฤติ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="12">เป็น​ไป​ไม่​ได้​ที่​พระเจ้า​จะ​ทำ​ผิด หรือ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​จะ​บิดเบือน​ความ​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="13">ใคร​แต่งตั้ง​พระองค์​ไว้​เหนือ​โลก ใคร​ให้​พระองค์​ควบคุม​ดูแล​โลก​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="14">ถ้า​พระองค์​เจตนา จะ​ถอน​วิญญาณ และ​ลมหายใจ​ของ​พระองค์​ไป​เสีย</verse>
				<verse number="15">มนุษยชาติ​ก็​จะ​พินาศ​สิ้น มวลมนุษย์​จะ​กลับ​เป็น​ฝุ่น​ธุลี​ดังเดิม</verse>
				<verse number="16">หาก​ท่าน​มี​ความ​เข้าใจ ขอ​จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="17">ผู้​ที่​เกลียด​ความ​ยุติธรรม​จะ​ปกครอง​ได้​หรือ ท่าน​จะ​กล่าว​โทษ​องค์​ผู้​เที่ยงธรรม​และ​มี​ฤทธิ์​หรือ</verse>
				<verse number="18">ไม่​ใช่​พระองค์​หรือ​ที่​พูด​กับ​พวก​กษัตริย์​ว่า ‘พวก​เจ้า​ไร้​ค่า’ และ​พูด​กับ​พวก​เจ้านาย​ว่า ‘พวก​เจ้า​ชั่วช้า’</verse>
				<verse number="19">พระองค์​ไม่​เข้าข้าง​บรรดา​เจ้าชาย หรือ​เห็น​แก่​คน​รวย​มาก​กว่า​คน​จน เพราะ​พวก​เขา​ล้วน​เป็น​ฝีมือ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="20">กลาง​ดึก​พวก​เขา​ตาย​อย่าง​ฉับพลัน ผู้​คน​สั่น​สะท้าน​และ​ก็​ตาย​ไป บรรดา​ผู้​ยิ่งใหญ่​ถูก​คร่า​ไป ไม่​ใช่​ด้วย​น้ำมือ​มนุษย์</verse>
				<verse number="21">ดวงตา​ของ​พระเจ้า​เฝ้า​ดู​วิถีทาง​ของ​มนุษย์ เห็น​ทุก​ย่างก้าว​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="22">ไม่​มี​เงา​มืดทึบ​และ​ความ​มืดมิด ที่​คน​ชั่ว​จะ​ซ่อน​ตัว​ได้</verse>
				<verse number="23">พระเจ้า​ไม่​จำเป็น​ต้อง​สอบสวน​มนุษย์​อีก พวก​เขา​จึง​ไม่​ต้อง​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์​เพื่อ​รับ​การ​ตัดสิน</verse>
				<verse number="24">พระองค์​ทำลาย​ผู้​ยิ่งใหญ่​ลง​โดย​ไม่​ต้อง​ไต่สวน และ​ตั้ง​คน​อื่น​ขึ้น​แทน​ที่</verse>
				<verse number="25">เพราะ​เห็น​การ​กระทำ​ของ​พวก​เขา จึง​คว่ำ​พวก​เขา​ลง​ใน​ชั่ว​ข้าม​คืน และ​พวก​เขา​ก็​ถูก​ขยี้​แหลกลาญ</verse>
				<verse number="26">พระองค์​ลงโทษ​พวก​เขา​ต่อหน้า​ทุก​ๆ คน โทษ​ฐาน​ที่​ทำ​ความ​ชั่ว</verse>
				<verse number="27">เพราะ​พวก​เขา​หันเห​จาก​การ​ติดตาม​พระเจ้า ไม่​สนใจ​วิถีทาง​ใด​ๆ ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​ทำ​ให้​เสียง​ร้อง​ของ​ผู้​ยากไร้​มา​ถึง​พระเจ้า พระองค์​จึง​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​ของ​ผู้​ขัดสน</verse>
				<verse number="29">แต่​หาก​พระองค์​นิ่ง​อยู่ ใคร​จะ​กล่าว​โทษ​พระองค์​ได้ ถ้า​พระองค์​ซ่อน​หน้า​ไว้ ใคร​จะ​เห็น​พระองค์​ได้ พระองค์​อยู่​เหนือ​ทั้ง​ปัจเจก​บุคคล​และ​ชนชาติ</verse>
				<verse number="30">เพื่อ​กัน​คน​อธรรม​ไม่​ให้​ขึ้น​ปกครอง ไม่​ให้​วาง​กับดัก​ประชาชน</verse>
				<verse number="31">ถ้า​มี​คน​หนึ่ง​บอก​พระเจ้า​ว่า ‘ข้า​ผิด​ไป​แล้ว แต่​จะ​ไม่​ทำ​ผิด​อีก</verse>
				<verse number="32">ที่​ยัง​ไม่​รู้​ว่า​ผิด ก็​ขอ​พระองค์​ชี้แนะ​สั่งสอน ถ้า​ข้า​ได้​ทำ​ผิด​ไป ก็​จะ​ไม่​ทำ​อีก’</verse>
				<verse number="33">พระเจ้า​ควร​จะ​ตอบแทน​ตาม​ความ​เห็น​ของ​ท่าน​หรือ ใน​เมื่อ​ท่าน​ไม่​ยอม​กลับใจ ท่าน​ต้อง​ตัดสินใจ ไม่​ใช่​ข้า ฉะนั้น​บอก​สิ่ง​ที่​ท่าน​รู้​มา​เถอะ</verse>
				<verse number="34">พวก​คน​ที่​มี​ความ​เข้าใจ​มา​แถลง และ​คน​มี​ปัญญา​ที่​ฟัง​ข้า​ก็​พูด​กับ​ข้า​ว่า</verse>
				<verse number="35">‘โยบ​พูด​โดย​ไม่​มี​ความ​รู้ คำ​พูด​ของ​เขา​ขาด​ความ​เข้าใจ​ที่​ลึกซึ้ง’</verse>
				<verse number="36">ขอให้​โยบ​ถูก​ทดสอบ​จน​ถึง​ที่สุด เพราะ​เขา​ตอบ​เหมือน​คน​ชั่วร้าย!</verse>
				<verse number="37">นอกจาก​ทำ​บาป​แล้ว เขา​ยัง​กบฏ​อีก เขา​ตบมือ​เยาะเย้ย​พวก​เรา และ​พรั่งพรู​คำ​พูด​ต่อว่า​พระเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">แล้ว​เอลีฮู​พูด​ต่อไป​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ท่าน​คิด​ว่า​ยุติธรรม​หรือ ที่​ท่าน​พูด​ว่า ‘ข้า​เป็น​ฝ่าย​ถูก ไม่​ใช่​พระเจ้า’</verse>
				<verse number="3">แต่​ท่าน​ก็​ยัง​ถาม​พระองค์​ว่า ‘จะ​มี​ประโยชน์​อะไร​กับ​ข้า และ​ข้า​จะ​ได้​อะไร​จาก​การ​ไม่​ทำ​บาป’</verse>
				<verse number="4">ข้า​ขอ​ตอบ​ท่าน และ​เพื่อน​ๆ ที่​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="5">จง​มอง​ขึ้น​ไป​บน​ฟ้าสวรรค์ ดู​เมฆ​ที่​อยู่​สูง​กว่า​ท่าน​สิ</verse>
				<verse number="6">ถ้า​ท่าน​ทำ​บาป​จะ​ส่ง​ผล​อะไร​ต่อ​พระองค์​หรือ ถ้า​ท่าน​มี​บาป​มาก​จะ​ส่ง​ผล​ต่อ​พระองค์​อย่างไร</verse>
				<verse number="7">ถ้า​ท่าน​ชอบธรรม ท่าน​ให้​อะไร​กับ​พระองค์​หรือ และ​พระองค์​ได้รับ​อะไร​จาก​มือ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="8">ความ​ชั่วร้าย​ของ​ท่าน​ส่ง​ผล​ต่อ​มนุษย์​อย่าง​ท่าน​เท่านั้น และ​ความ​ชอบธรรม​ของ​ท่าน​ก็​ส่ง​ผล​ต่อ​คน​อื่น​เท่านั้น</verse>
				<verse number="9">ผู้คน​ร้อง​โอดครวญ​เมื่อ​ถูก​กดขี่​ข่มเหง วิงวอน​ขอ​การ​พ้น​จาก​มือ​ผู้​มี​อำนาจ</verse>
				<verse number="10">แต่​ไม่​มี​ใคร​พูด​ว่า ‘พระเจ้า​พระ​ผู้​สร้าง​ข้า​อยู่​ที่ไหน ผู้​ให้​บทเพลง​ใน​ยาม​ค่ำ​คืน</verse>
				<verse number="11">ผู้​สอน​เรา​มาก​กว่า​ที่​สอน สัตว์​โลก และ​ทำ​ให้​เรา​ฉลาด​กว่า ​นก​ใน​ท้องฟ้า’</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ไม่​ตอบ​เมื่อ​มนุษย์​ร้อง​ทุกข์ เนื่องจาก​ความ​หยิ่ง​ผยอง​ของ​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="13">แท้​จริง​แล้ว พระเจ้า​ไม่​ฟัง​คำ​วิงวอน​ไร้​สาระ​ของ​พวก​เขา องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ไม่​ได้​สนใจ</verse>
				<verse number="14">ฉะนั้น​พระองค์​จะ​ยิ่ง​ไม่​ฟัง เมื่อ​ท่าน​บอก​ว่า​ท่าน​ไม่​เห็น​พระองค์ เมื่อ​พูด​ว่า​คดี​ของ​ท่าน​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์ และ​ท่าน​ต้อง​รอ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">และ​ยิ่ง​กว่า​นั้น เมื่อ​ท่าน​พูด​ว่า พระองค์​ไม่​เคย​ลงโทษ​ด้วย​ความ​โกรธ และ​พระองค์​ไม่​สังเกต​เห็น​ความ​ชั่วร้าย แม้​แต่​น้อย</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​โยบ​เปิด​ปาก​พูด​ไร้​สาระ และ​พูด​มาก​โดย​ปราศจาก​ความ​รู้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">เอลีฮู​พูด​ต่อไป​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ทน​ฟัง​อีก​สัก​หน่อย แล้ว​ข้า​จะ​แสดง​ให้​ท่าน​เห็นว่า ยัง​มี​อีก​มาก​ที่​ต้อง​พูด​แทน​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">ข้า​ได้​ความ​รู้​มา​จาก​แดน​ไกล ข้า​จะ​ชี้แจง​ว่า​ความ​ยุติธรรม​เป็น​ของ​พระ​ผู้​สร้าง​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="4">มั่นใจ​เถิด​ว่า​คำ​พูด​ของ​ข้า​เป็น​ความ​จริง ผู้​ที่​รอบรู้​แท้​จริง​อยู่​กับ​ท่าน​แล้ว</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​มี​ฤทธิ์ แต่ก็​ไม่​ดูหมิ่น​ผู้​ใด พระองค์​มี​ฤทธิ์​และ​แน่วแน่​ใน​จุดประสงค์</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ไม่​ไว้​ชีวิต​คน​ชั่ว แต่​มอบ​สิทธิ์​แก่​คน​ที่​ทุกข์​ยาก</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ไม่​ละ​สายตา​ไป​จาก​คน​ชอบธรรม แต่​ให้​เขา​ครอง​บัลลังก์​ร่วม​กับ​กษัตริย์ และ​เชิดชู​เขา​ตลอดไป</verse>
				<verse number="8">แต่​หาก​ผู้คน​ถูก​พันธนาการ ติด​บ่วง​ความ​ทุกข์​ทรมาน</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ก็​บอก​ว่า​พวก​เขา​ได้​ทำ​อะไร​ลง​ไป คือ​ที่​พวก​เขา​ทำ​บาป​ด้วย​ความ​ยโส​โอหัง</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ทำ​ให้​พวก​เขา​รับ​ฟัง​คำ​ตักเตือน และ​สั่ง​ให้​กลับใจ​จาก​ความ​ชั่ว</verse>
				<verse number="11">ถ้า​พวก​เขา​เชื่อฟัง​และ​ปรนนิบัติ​พระองค์ พวก​เขา​จะ​ใช้​ชีวิต​ที่​เหลือ​อยู่​อย่าง​เจริญ​รุ่งเรือง และ​อิ่มเอม​ใจ​ตลอด​ปี​ของ​เขา</verse>
				<verse number="12">แต่​ถ้า​พวก​เขา​ไม่​ฟัง พวก​เขา​จะ​พินาศ​ด้วย​คม​ดาบ และ​ตาย​โดย​ปราศจาก​ความ​รู้</verse>
				<verse number="13">คน​ไม่​เชื่อ​พระเจ้า​เก็บ​ความ​ขุ่นเคือง​ไว้​ใน​ใจ แม้​เมื่อ​พระองค์​ล่าม​ไว้ พวก​เขา​ก็​ไม่​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​ตาย​ตั้งแต่​ยัง​หนุ่ม ตาย​ใน​หมู่​ผู้ชาย​ขาย​ตัว​ตาม​สถาน​บูชา</verse>
				<verse number="15">แต่​พระองค์​ช่วย​ผู้​ที่​ทน​ทุกข์ ด้วย​ความ​ทุกข์​ของ​พวก​เขา พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ใน​ยาม​ทุกข์​ยาก</verse>
				<verse number="16">พระองค์​เกลี้ยกล่อม​ท่าน​ให้​ออก​จาก​ความ​ทุกข์​ยาก มา​ยัง​สถาน​ที่​กว้าง​ไร้​ข้อ​จำกัด มา​ที่​โต๊ะ​อาหาร​ของ​ท่าน​ซึ่ง​เพียบพร้อม​ด้วย​อาหาร​อัน​โอชะ</verse>
				<verse number="17">แต่​ตอน​นี้​ท่าน​มัว​หมกมุ่น​กับ​การ​พิพากษา​คน​ชั่วร้าย การ​พิพากษา​และ​ความ​ยุติธรรม​ยึด​ตัว​ท่าน​แล้ว</verse>
				<verse number="18">ระวัง​เถิด อย่า​ให้​ผู้​ใด​ล่อลวง​ท่าน​ด้วย​ทรัพย์​สมบัติ อย่า​ให้​สินบน​ก้อน​ใหญ่​ทำ​ให้​ท่าน​เขว​ไป</verse>
				<verse number="19">ทรัพย์สิน​หรือ​ความ​พยายาม​อัน​แรงกล้า​ใด​ๆ ของ​ท่าน​นั้น จะ​ค้ำจุน​ไม่​ให้​ท่าน​ทุกข์​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="20">อย่า​โหยหา​เวลา​ค่ำ​คืน เพื่อ​พราก​ผู้คน​ออก​จาก​บ้าน</verse>
				<verse number="21">จง​ระวัง อย่า​หัน​ไป​หา​ความ​ชั่ว ซึ่ง​ดู​เหมือน​ว่า​ท่าน​จะ​ชอบ​มาก​กว่า​ความ​ทุกข์</verse>
				<verse number="22">พระเจ้า​เป็น​ที่​ยกย่อง​โดย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์ ใคร​เล่า​เป็น​ครู​เสมอ​เหมือน​พระองค์</verse>
				<verse number="23">ใคร​จะ​บงการ​วิถีทาง​ของ​พระองค์​ได้ หรือ​พูด​กับ​พระองค์​ว่า ‘พระองค์​ทำ​ผิด’</verse>
				<verse number="24">อย่า​ลืม​ยกย่อง​งาน​ของ​พระเจ้า ซึ่ง​ผู้คน​ยกย่อง​ใน​บทเพลง</verse>
				<verse number="25">มนุษยชาติ​ได้​เห็น​ผลงาน​นั้น มนุษย์​เห็น​ได้​แต่​ไกล</verse>
				<verse number="26">พระเจ้า​ยิ่งใหญ่​เกิน​กว่า​เรา​จะ​เข้าใจ พระองค์​อยู่​มา​นาน​เกิน​กว่า​เรา​จะ​รู้</verse>
				<verse number="27">พระองค์​รวบรวม​หยด​น้ำ​ขึ้น​ไป แล้ว​กลั่น​เป็น​ฝน​รด​ธาร​น้ำ</verse>
				<verse number="28">หมู่เมฆ​เท​ความ​ชุ่มชื้น​ลง​มา​ให้ และ​โปรยปราย​สายฝน​แก่​มนุษยชาติ​อย่าง​เหลือเฟือ</verse>
				<verse number="29">ผู้​ใด​จะ​เข้าใจ​ได้​ถ่องแท้​ถึง​การ​กระจาย​ตัว​ของ​หมู่เมฆ และ​เสียง​คะนอง​ของ​ฟ้าผ่า</verse>
				<verse number="30">ดู​วิธี​ที่​พระองค์​กระจาย​ฟ้าแลบ​ไป​รอบ​พระองค์ และ​สว่าง​จ้า​คลุม​ไป​ถึง​ก้นบึ้ง​ทะเล</verse>
				<verse number="31">โดย​วิธี​นี้​พระองค์​ปกครอง ชนชาติ​ต่าง​ๆ และ​จัดหา​อาหาร​อย่าง​อุดม​สมบูรณ์</verse>
				<verse number="32">พระองค์​กุม​สาย​ฟ้า​ไว้​ใน​มือ และ​สั่ง​ให้​มัน​ฟาด​ลง​ตรง​ที่​หมาย</verse>
				<verse number="33">เสียง​ฟ้า​ร้อง​ของ​พระองค์​ประกาศ​ว่า​พายุ​กำลัง​มา แม้แต่​ฝูง​สัตว์​ก็​รู้​ว่า​พายุ​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">“จิตใจ​ของ​ข้า​สั่น​ระรัว และ​สะทกสะท้าน​ด้วย​ข้อ​นี้</verse>
				<verse number="2">ฟัง​สิ! ฟัง​เสียง​กัมปนาท​ของ​พระองค์ เสียง​ดัง​ก้อง​จาก​ปาก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ปล่อย​ฟ้าแลบ​ไป​ทั่ว​ใต้​ฟ้า​สวรรค์ และ​ส่ง​ไป​ไกล​ถึง​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="4">ติดตาม​ด้วย​เสียง​กึกก้อง เป็น​เสียง​กระหึ่ม​ด้วย​เดชานุภาพ เมื่อ​พระองค์​เปล่ง​เสียง พระองค์​ไม่​หน่วง​เหนี่ยว​อะไร​ไว้</verse>
				<verse number="5">เสียง​ของ​พระเจ้า​ดัง​กึกก้อง​น่า​อัศจรรย์ กระทำ​สิ่ง​ยิ่งใหญ่​เกิน​กว่า​เรา​เข้าใจ</verse>
				<verse number="6">พระองค์​สั่ง​หิมะ​ว่า ‘จง​ตกลง​มา​บน​แผ่นดิน​โลก’ และ​พูด​กับ​สายฝน​ว่า ‘จง​เท​ลง​มา​อย่าง​หนัก’</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​หยุด​คน​ทั้งปวง​จาก​การ​ทำงาน เพื่อ​ให้​ทุก​คน​ที่​พระองค์​สร้าง​จะ​รู้​ถึง​งาน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">สัตว์​ทั้งหลาย​เข้า​ที่​กำบัง และ​อยู่​ใน​ถ้ำ​ของ​มัน</verse>
				<verse number="9">พายุ​ออก​มา​จาก​ห้อง​ของ​มัน ความ​หนาว​เย็น​มา​จาก​ลม​แรง</verse>
				<verse number="10">ลมหายใจ​ของ​พระเจ้า​ทำ​ให้​เกิด​น้ำแข็ง ทำ​ให้​ห้วงน้ำ​กว้าง​ใหญ่​แข็ง​ตัว</verse>
				<verse number="11">พระองค์​บรรจุ​ความ​ชุ่มชื้น​ไว้​ใน​เมฆ และ​กระจาย​สาย​ฟ้าแลบ​ออก​ไป</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พระองค์​สั่ง เมฆ​ก็​หมุน​วน เหนือ​พื้น​ผิว​ของ​ทั้ง​โลก มัน​ทำ​ทุก​อย่าง​ตาม​ที่​สั่ง</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ส่ง​เมฆ​มา​เพื่อ​ลงโทษ​มนุษย์ หรือ​เพื่อ​รด​แผ่นดิน​โลก​ของ​พระองค์ และ​แสดง​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">ฟัง​เถิด ท่าน​โยบ จง​นิ่ง​พิจารณา​สิ่ง​อัศจรรย์​ทั้งปวง​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="15">ท่าน​รู้​ไหม​ว่า พระเจ้า​ควบคุม​เมฆ และ​ทำ​ให้​ฟ้าแลบ​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="16">ท่าน​รู้​ไหม​ว่า​เมฆ​ลอย​อยู่​ได้​อย่างไร ท่าน​รู้​ถึง​การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์​ผู้​มี​ความ​รู้​สมบูรณ์​หรือ</verse>
				<verse number="17">ท่าน​ผู้​ร้อน​อึดอัด​อยู่​ใน​เสื้อผ้า​ของ​ตัวเอง เมื่อ​แผ่นดิน​นิ่ง​สงบ​เพราะ​ลม​ใต้</verse>
				<verse number="18">แล้ว​ท่าน​ช่วย​พระเจ้า​คลี่​ท้องฟ้า ซึ่ง​แข็ง​เหมือน​กระจก​แผ่น​ทอง​สัมฤทธิ์​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="19">บอก​สิ​ว่า​เรา​ควร​พูด​กับ​พระองค์​ว่า​อย่างไร เนื่องจาก​ความ​มืด​ของ​เรา เรา​จึง​ฟ้อง​คดี​ของ​เรา​ไม่ได้</verse>
				<verse number="20">จะ​บอก​พระองค์​ได้​หรือ​ว่า​ข้า​อยาก​จะ​พูด มี​ใคร​บ้าง​ขอให้​ตนเอง​ถูก​กลืน​กิน</verse>
				<verse number="21">ไม่​มี​ใคร​มอง​ดู​ดวง​อาทิตย์​ได้ ซึ่ง​ส่อง​แสง​เจิดจ้า​ใน​ท้องฟ้า ยาม​ที่​ลม​พัด​เมฆ​ผ่านพ้น​ไป</verse>
				<verse number="22">พระเจ้า​มา​จาก​ทิศ​เหนือ​ด้วย​แสง​ทอง​เจิด​จรัส พระองค์​มา​ด้วย​บารมี​อัน​น่า​ครั่นคร้าม</verse>
				<verse number="23">องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​สูง​เกิน​กว่า​เรา​เอื้อม​ถึง และ​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​ยกย่อง กระนั้น​ใน​ความ​ยุติธรรม​และ​ความ​ชอบธรรม​อัน​ยิ่งใหญ่ พระองค์​ไม่​กดขี่</verse>
				<verse number="24">ฉะนั้น​ผู้คน​จึง​ยำเกรง​พระองค์ เพราะ​พระองค์​ไม่​แยแส​ทุก​คน​ที่​ใจ​มี​ปัญญา​ใช่ไหม ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">แล้ว​พระยาห์เวห์​ตอบ​โยบ​ออก​มา​จาก​พายุ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“นี่​ใคร​กัน​ที่​ทำ​ให้​แผน​ของ​เรา​มืดมัว ด้วย​คำ​พูด​ที่​ปราศจาก​ความ​รู้</verse>
				<verse number="3">จง​คาด​เอว​ให้​พร้อม​อย่าง​ลูกผู้ชาย เรา​จะ​ถาม แล้ว​เจ้า​จง​ตอบ</verse>
				<verse number="4">เจ้า​อยู่​ที่ไหน​เมื่อ​เรา​วาง​ฐานราก​ของ​โลก ถ้า​เจ้า​เข้าใจ จง​บอก​เรา​มา</verse>
				<verse number="5">ใคร​ที่​กำหนด​ขนาด​ของ​โลก แน่นอน​ว่า​เจ้า​รู้! ใคร​เป็น​ผู้​ขึง​เชือก​วัด​รอบ​โลก</verse>
				<verse number="6">อะไร​ที่​ค้ำจุน​ฐานราก​ของ​โลก​ไว้ หรือ​ใคร​ที่​วาง​ศิลา​มุม​เอก​ของ​มัน</verse>
				<verse number="7">ขณะ​ที่​เหล่า​ดวง​ดาว​แห่ง​รุ่งอรุณ​ขับขาน​บทเพลง​ด้วยกัน และ​ทูตสวรรค์​ทั้ง​มวล โห่ร้อง​ด้วย​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="8">ใคร​ที่​ปิด​ประตู​กั้น​ทะเล​ไว้ เมื่อ​มัน​พุ่ง​เหมือน​ออก​จาก​ครรภ์</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เรา​ใช้​เมฆ​เป็น​อาภรณ์​แก่​ทะเล และ​ห่อ​หุ้ม​มัน​ไว้​ใน​ความ​มืดทึบ</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เรา​กำหนด​ขอบเขต​จำกัด​มัน ตั้ง​ประตู​และ​ดาล​กั้น​ไว้</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​เรา​พูด​ว่า ‘เจ้า​ไป​ได้​ไกล​แค่​นี้ จะ​ไป​ไกล​ไม่​ได้ คลื่น​คะนอง​ของ​เจ้า​จะ​หยุด​อยู่​แค่​ตรง​นี้’</verse>
				<verse number="12">เจ้า​เคย​สั่ง​ให้​รุ่งอรุณ​มา​ถึง หรือ​กำหนด​ที่​เกิด​รุ่งสาง</verse>
				<verse number="13">เพื่อ​ให้​มัน​ยึด​ขอบ​แผ่นดิน​โลก และ​สลัด​คน​ชั่ว​ออก​ไป​หรือ</verse>
				<verse number="14">โลก​มี​รูปร่าง​เหมือน​ดิน​เหนียว​ภายใต้​ตรา​ประทับ ลักษณะ​ของ​มัน​โดดเด่น​เหมือน​เสื้อผ้า​อาภรณ์</verse>
				<verse number="15">คน​ชั่ว​ถูก​ปฏิเสธ​แสง​สว่าง และ​ถูก​หัก​แขน​ของ​เขา​ที่​เงื้อ​ขึ้น</verse>
				<verse number="16">เจ้า​เคย​เดินทาง​ไป​ถึง​ที่​ตาน้ำ​ของ​ห้วง​สมุทร หรือ​เคย​เดิน​ใน​ห้วง​ลึก​ของ​มัน​หรือ</verse>
				<verse number="17">เคย​เห็น​ประตู​แห่ง​ความ​ตาย​บ้าง​ไหม เคย​เห็น​ประตู​แห่ง​ความ​ดำ​มืด​หรือ​ยัง</verse>
				<verse number="18">เจ้า​หยั่งรู้​ความ​กว้าง​ใหญ่​ของ​โลก​หรือ​ไม่ ถ้า​เจ้า​รู้​ทั้งหมด​นี้ จง​บอก​เรา​มา</verse>
				<verse number="19">ทาง​ไป​สู่​ที่​พำนัก​ของ​ความ​สว่าง​อยู่​ที่ไหน และ​ความ​มืด​อาศัย​อยู่​ที่ไหน</verse>
				<verse number="20">เจ้า​พา​พวก​มัน​กลับ​ไป​ยัง​ที่​ของ​มัน​ได้​หรือ เจ้า​รู้​เส้นทาง​ไป​ที่​อยู่​ของ​พวก​มัน​หรือ</verse>
				<verse number="21">แน่​ละ เจ้า​ย่อม​รู้ เพราะ​เจ้า​เกิด​มา​แล้ว! และ​อยู่​มา​นาน​หลาย​ปี​แล้ว!</verse>
				<verse number="22">เจ้า​เคย​ไป​เยือน​คลัง​เก็บ​หิมะ​แล้ว​หรือ หรือ​เคย​เห็น​แหล่ง​เก็บ​ลูกเห็บ</verse>
				<verse number="23">ที่​เรา​สงวน​ไว้​เพื่อ​ยาม​ลำบาก ใน​วัน​ศึก​สงคราม​แล้ว​หรือ</verse>
				<verse number="24">ทาง​ไป​สู่​จุด​ที่​ฟ้าแลบ​กระจาย​ตัว​อยู่​ที่ไหน หรือ​ที่​ซึ่ง​ลม​ตะวันออก​พัด​กระจาย​ไป​ทั่ว​โลก​อยู่​ที่ไหน</verse>
				<verse number="25">ใคร​ขุด​ช่อง​ให้​ห่า​ฝน และ​ทำ​ทาง​ให้​พายุ​ฟ้าคะนอง</verse>
				<verse number="26">เพื่อ​รด​ผืน​ดิน​ซึ่ง​ไม่​มี​ใคร​อยู่ รด​ถิ่น​ทุรกันดาร​ซึ่ง​ไร้​ผู้​คน</verse>
				<verse number="27">เพื่อ​ให้​ความ​ชุ่มชื้น​แก่​ดินแดน​ร้าง และ​ให้​หญ้า​อ่อน​ผลิ​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="28">ฝน​มี​พ่อ​หรือ ใคร​ให้​กำเนิด​หยาด​น้ำค้าง</verse>
				<verse number="29">น้ำแข็ง​มา​จาก​ครรภ์​ของ​ใคร ใคร​ให้​กำเนิด​น้ำค้าง​แข็ง​แห่ง​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="30">น้ำ​จับ​ตัว​แข็ง​เหมือน​หิน​เมื่อ​ใด พื้น​ผิว​น้ำ​ลึก​จับ​ตัว​เป็น​น้ำแข็ง​เมื่อใด</verse>
				<verse number="31">เจ้า​เอา​โซ่ ​มัด​ดาว​ลูก​ไก่​ให้​เป็น​กลุ่ม​ก้อน​ได้​หรือ เจ้า​คลาย​เข็มขัด​ให้​ดาวไถ​ได้​ไหม</verse>
				<verse number="32">เจ้า​นำ​กลุ่ม​ดาว​ออก​มา​ตาม​ฤดูกาล ​ได้​หรือ หรือ​นำ​กลุ่ม​ดาว​หมี​ใหญ่ ​กับ​ลูก​ๆ ให้​โคจร​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="33">เจ้า​รู้​กฎ​ของ​ฟ้าสวรรค์​หรือ เจ้า​ตั้ง​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า เหนือ​โลก​ได้​ไหม</verse>
				<verse number="34">เจ้า​ร้อง​บอก​เมฆ ให้​น้ำ​ลง​มา​ท่วม​ตัว​เจ้า​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="35">เจ้า​ส่ง​สาย​ฟ้า​ออก​ไป​หรือ มัน​รายงาน​เจ้า​ไหม​ว่า ‘พวก​เรา​อยู่​ที่นี่’</verse>
				<verse number="36">ใคร​ให้​ปัญญา​แก่​นก หรือ​ให้​ความ​เข้าใจ​แก่​ไก่​ตัวผู้</verse>
				<verse number="37">ใคร​มี​ปัญญา​พอ​ที่​จะ​นับ​เมฆ​ได้ ใคร​ที่​จะ​คว่ำ​คนโท​น้ำ​บน​ฟ้าสวรรค์​ได้</verse>
				<verse number="38">เมื่อ​ฝุ่น​ธุลี​แห้ง​กรัง และ​ก้อน​ดิน​เกาะ​กัน​แน่น</verse>
				<verse number="39">เจ้า​ล่า​เหยื่อ​ให้​นาง​สิงห์ และ​เลี้ยงดู​สิงโต​ที่​หิวโหย​หรือ</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​มัน​หมอบ​อยู่​ใน​ถ้ำ หรือ​ซุ่ม​อยู่​ใน​พง</verse>
				<verse number="41">ใคร​หา​อาหาร​ให้​กา เมื่อ​ลูกอ่อน​ของ​มัน​ร้อง​หา​พระเจ้า และ​เร่ร่อน​เพราะ​ขาด​อาหาร”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">“เจ้า​รู้​ไหม​ว่า​แพะ​ภูเขา​ตกลูก​เมื่อใด เจ้า​เฝ้า​ดู​กวาง​ตัวเมีย​ออก​ลูก​หรือ</verse>
				<verse number="2">เจ้า​รู้​หรือ​ว่า​มัน​ตั้งท้อง​กี่​เดือน เจ้า​รู้​เวลา​ที่​มัน​ตกลูก​ไหม</verse>
				<verse number="3">พวก​มัน​หมอบ​ลง​และ​ตก​ลูก​ออก​มา แล้ว​การ​เจ็บ​ท้อง​คลอด​ก็​สิ้นสุด​ลง</verse>
				<verse number="4">ลูก​อ่อน​ของ​มัน​เติบโต​แข็งแรง​ใน​ป่า แล้ว​ก็​จาก​ไป​ไม่​กลับ​มา​อีก</verse>
				<verse number="5">ใคร​ปล่อย​ลา​ป่า​ให้​เป็น​อิสระ ใคร​แก้​เชือก​ที่​ผูก​มัน​ไว้</verse>
				<verse number="6">เรา​ให้​ที่​กันดาร​เป็น​บ้าน​ของ​มัน และ​ให้​ดิน​เค็ม​เป็น​ที่​อาศัย​ของ​มัน</verse>
				<verse number="7">มัน​หัวเราะ​เยาะ​เสียง​อึกทึก​ใน​เมือง และ​ไม่​ได้ยิน​เสียง​ตะโกน​ของ​ผู้​ขับ​ขี่</verse>
				<verse number="8">มัน​ท่อง​ไป​ตาม​เนิน​เขา​เพื่อ​หา​ทุ่ง​หญ้า และ​เสาะหา​ทุก​สิ่ง​ที่​เขียว​ขจี</verse>
				<verse number="9">วัว​ป่า​จะ​ยอม​รับใช้​เจ้า​หรือ มัน​จะ​อยู่​ข้าง​ราง​หญ้า​ของ​เจ้า​ตอน​กลางคืน​หรือ</verse>
				<verse number="10">เจ้า​สามารถ​เอา​สายรัด​มัน​มา​ลาก​ไถ​ให้​เจ้า​ได้​หรือ มัน​จะ​ยอม​ไถ​ที่​ลุ่ม​ตาม​เจ้า​ไป​หรือ</verse>
				<verse number="11">เจ้า​จะ​พึ่งพา​กำลัง​มหาศาล​ของ​มัน​หรือ เจ้า​จะ​มอบ​งาน​หนัก​ให้​มัน​หรือ</verse>
				<verse number="12">เจ้า​จะ​เชื่อ​ใจ​ให้​มัน​ขน​เมล็ด​ข้าว​ของ​เจ้า ไป​ที่​ลาน​นวด​ข้าว​หรือ</verse>
				<verse number="13">นก​กระจอกเทศ​กระพือ​ปีก​อย่าง​ร่าเริง แต่​ปีก​ของ​มัน​ไม่​อาจ​เทียบ กับ​ปีก​และ​ขน​ของ​นก​กระสา​ดำ​ได้</verse>
				<verse number="14">มัน​วาง​ไข่​ที่​พื้น และ​ปล่อย​ให้​อุ่น​อยู่​ใน​ทราย</verse>
				<verse number="15">ไม่​สนใจ​ว่า​อาจ​จะ​ถูก​เหยียบ​แตก หรือ​สัตว์​ป่า​จะ​มา​เหยียบ​ย่ำ</verse>
				<verse number="16">มัน​ทำ​กับ​ลูกอ่อน​อย่าง​ดุดัน ราว​กับ​ไม่​ใช่​ลูก และ​มัน​ไม่​สนใจ​แม้​มัน​จะ​เหนื่อย​เปล่า</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พระเจ้า​ไม่ได้​ให้​สติ​ปัญญา​แก่​มัน หรือ​ให้​มัน​รู้จัก​คิด</verse>
				<verse number="18">แต่​เมื่อ​มัน​กาง​ปีก​วิ่ง​ไป มัน​ก็​ยิ้มเยาะ​ม้า​และ​ผู้​ขี่</verse>
				<verse number="19">เจ้า​ให้​พละ​กำลัง​แก่​ม้า และ​ให้​แผง​คอ​ปลิว​ไสว​แก่​มัน​หรือ</verse>
				<verse number="20">เจ้า​ให้​มัน​เผ่น​โผน​เหมือน​ตั๊กแตน​หรือ เสียง​หายใจ​ของ​มัน​น่า​สะพรึง​กลัว</verse>
				<verse number="21">มัน​ตะกุย​ดิน ปีติ​ยินดี​ใน​พละ​กำลัง​ของ​มัน และ​ตรง​เข้า​พุ่ง​เข้า​ไป​ต่อสู้</verse>
				<verse number="22">มัน​หัวเราะ​เยาะ​ความ​กลัว ไม่​หวาด​กลัว​อะไร และ​ไม่​หนี​คม​ดาบ</verse>
				<verse number="23">ลูก​ธนู​พุ่ง​มา​ทาง​ด้าน​ข้าง พร้อม​กับ​ทวน​และ​หอก​ที่​ส่อง​ประกาย​วาววับ</verse>
				<verse number="24">มัน​ตะกุย​พื้น​ดิน​อย่าง​ดุเดือด และ​ยืน​นิ่ง​อยู่​ไม่ได้​เมื่อ​เสียง​แตร​ดัง​ขึ้น</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​แตร มัน​ร้อง ‘ฮี่แฮ่!’ มัน​ได้​กลิ่น​สงคราม​แต่​ไกล เสียง​โห่ร้อง​ออกศึก เสียง​ตะโกน​ของ​นาย​ทัพ</verse>
				<verse number="26">เหยี่ยว​บิน​ขึ้น​ฟ้า​และ​คลี่​ปีก​บิน​ไป​ทาง​ใต้ ด้วย​ปัญญา​ของ​เจ้า​หรือ</verse>
				<verse number="27">นก​อินทรี​ทะยาน​ขึ้น​และ​สร้าง​รัง​บน​ที่​สูง ตาม​คำ​สั่ง​ของ​เจ้า​หรือ</verse>
				<verse number="28">มัน​อาศัย​อยู่​บน​หน้าผา​และ​พัก​ที่​นั่น​ยาม​ค่ำคืน ชะโงก​ผา​คือ​ที่​มั่น​ของ​มัน</verse>
				<verse number="29">จาก​ที่​นั่น​มัน​มอง​หา​อาหาร ตา​ของ​มัน​มอง​เห็น​เหยื่อ​แต่​ไกล</verse>
				<verse number="30">ลูก​ของ​มัน​กิน​เลือด มี​คน​ถูก​เข่นฆ่า​ที่ไหน มัน​ก็​อยู่​ที่​นั่น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โยบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“คน​ที่​โต้แย้ง​กับ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​จะ​แก้ไข​พระองค์​งั้น​หรือ ให้​คน​ที่​กล่าวโทษ​พระเจ้า​ตอบ​มา​สิ!”</verse>
				<verse number="3">แล้ว​โยบ​ตอบ​พระยาห์เวห์​ว่า</verse>
				<verse number="4">“ข้า​ไม่​คู่ควร จะ​ตอบ​พระองค์​ได้​อย่างไร ข้า​เอา​มือ​ปิด​ปาก​ไว้</verse>
				<verse number="5">ข้า​พูด​ไป​แล้ว ข้า​ไม่​มี​คำตอบ พูด​ไป​สอง​ครั้ง​แล้ว ข้า​จะ​ไม่​พูด​อีก”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พระยาห์เวห์​ตอบ​โยบ​ออก​มา​จาก​พายุ​ว่า</verse>
				<verse number="7">“จง​คาด​เอว​ให้​พร้อม​อย่าง​ลูกผู้ชาย เรา​จะ​ถาม แล้ว​เจ้า​จง​ตอบ</verse>
				<verse number="8">เจ้า​หา​ว่า​เรา​ไม่​ยุติธรรม​หรือ จะ​ว่า​เรา​ผิด เพื่อ​ให้​เจ้า​เป็น​ฝ่าย​ถูก​งั้น​หรือ</verse>
				<verse number="9">เจ้า​มี​แขน​ทรง​พลัง​เหมือน​พระเจ้า​หรือ เปล่ง​เสียง​กัมปนาท​อย่าง​พระองค์​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="10">ถ้า​อย่าง​นั้น​ก็​ประดับ​ตัว​ด้วย​ศักดิ์ศรี​และ​สง่าราศี ห่ม​ตัว​ด้วย​เกียรติยศ​และ​บารมี</verse>
				<verse number="11">ปลดปล่อย​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​เจ้า​ออก​มา มอง​ดู​คน​ทั้งหมด​ที่​หยิ่ง​ยโส​และ​ทำ​ให้​พวก​เขา​ตกต่ำ​สิ</verse>
				<verse number="12">จง​มอง​ดู​ทุก​คน​ที่​หยิ่ง​ยโส​และ​ทำ​ให้​เขา​ต่ำ​ลง บด​ขยี้​คน​ชั่ว​ตรง​ที่​ที่​เขา​ยืน​สิ</verse>
				<verse number="13">จง​ฝัง​เขา​ทั้งหมด​ไว้​ใน​ฝุ่น​ธุลี กลบ​หน้า​พวก​เขา​ไว้​ใน​หลุม​ฝัง​ศพ</verse>
				<verse number="14">แล้ว​เรา​เอง​จะ​ยอมรับ​ว่า มือ​ขวา​ของ​เจ้า​ช่วย​ตัว​เจ้า​ให้​รอด​ได้</verse>
				<verse number="15">จง​มอง​ดู​เบเฮโมท ซึ่ง​เรา​สร้าง​ขึ้น​เหมือน​ที่​เรา​ได้​สร้าง​เจ้า มัน​กิน​หญ้า​เหมือน​วัว</verse>
				<verse number="16">ดู​พละ​กำลัง​ใน​บั้นเอว และ​กล้ามเนื้อ​ท้อง​ของ​มัน​สิ!</verse>
				<verse number="17">หาง​ของ​มัน​แกว่ง​เหมือน​ต้น​สน​ซีดาร์ เส้นเอ็น​ต้นขา​นั้น​สาน​กัน​แน่น</verse>
				<verse number="18">กระดูก​ของ​มัน​เหมือน​ท่อ​ทอง​สัมฤทธิ์ แข้ง​ขา​เหมือน​ท่อน​เหล็ก</verse>
				<verse number="19">มัน​เป็น​ผลงาน​ชิ้น​แรก​ๆ ของ​พระเจ้า แต่​พระ​ผู้​สร้าง​สามารถ​เข้า​ใกล้​มัน​ด้วย​ดาบ​ได้</verse>
				<verse number="20">เนิน​เขา​ให้​ผลผลิต​กับ​มัน และ​สัตว์​ป่า​ทั้งหมด​เล่น​อยู่​ใกล้​ๆ</verse>
				<verse number="21">มัน​นอน​ลง​ใต้​กอ​บัว ซ่อน​อยู่​กลาง​พง​อ้อ​ใน​บึง</verse>
				<verse number="22">มัน​ซ่อน​ตัว​ใต้​เงา​บัว ต้น​ป็อปลาร์​ริม​น้ำ​ล้อม​รอบ</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​แม่น้ำ​เชี่ยวกราก มัน​ไม่​ตกใจ มัน​มั่นคง แม้​ว่า​แม่น้ำ​จอร์แดน​จะ​ซัด​ใส่​ปาก​ของ​มัน</verse>
				<verse number="24">ใคร​จับ​มัน​ที่​ตา​ได้ หรือ​ดัก​จับ​และ​แทง​จมูก​ของ​มัน​ได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="41">
				<verse number="1">“เจ้า​ลาก​เลวีอาธาน​ด้วย​เบ็ด​ได้​หรือ เอา​เชือก​มัด​ลิ้น​มัน​ได้​หรือ​เปล่า</verse>
				<verse number="2">เจ้า​เอา​เชือก​สอด​จูง​จมูก​ของ​มัน หรือ​เอา​ตะขอ​เจาะ​คาง​มัน​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="3">มัน​จะ​วอน​ขอ​ความ​เมตตา​จาก​เจ้า จะ​พูด​กับ​เจ้า​อย่าง​นุ่มนวล​หรือ</verse>
				<verse number="4">มัน​จะ​ตกลง​ยินยอม เป็น​ทาส​รับใช้​ของ​เจ้า​ตลอด​ชีวิต​หรือ</verse>
				<verse number="5">เจ้า​จะ​เลี้ยง​มัน​เหมือน​นก หรือ​ผูก​ให้​สาว​ๆ ใน​บ้าน​ของ​เจ้า​เล่น​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="6">พ่อค้า​จะ​มา​ต่อ​ราคา​ซื้อ​มัน และ​แบ่ง​ขาย​กัน​หรือ</verse>
				<verse number="7">เจ้า​จะ​เอา​ฉมวก​แทง​ผิวหนัง​ของ​มัน หรือ​เอา​หอก​แทง​หัว​ของ​มัน​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="8">ถ้า​เจ้า​ลง​มือ​จับ​มัน​สัก​ครั้ง เจ้า​จะ​จดจำ​การ​ต่อสู้​และ​เข็ด​ขยาด ไม่​กล้า​ทำ​อีก!</verse>
				<verse number="9">เป็น​ความ​หวัง​ลม​ๆ แล้ง​ๆ ที่​คิด​จะ​ปราบ​มัน แค่​เห็น​มัน​ก็​ใจ​ฝ่อ​แล้ว</verse>
				<verse number="10">ไม่​มี​ใคร​ดุร้าย​พอ​ที่​จะ​ไป​ยั่ว​มัน ก็​แล้ว​ใคร​เล่า​กล้า​ยืน​ขึ้น​ต่อหน้า​เรา</verse>
				<verse number="11">ใคร​จะ​มา​ฟ้องร้อง​เรา​ซึ่ง​เรา​ต้อง​ชดใช้ ทุก​สิ่ง​ภายใต้​ฟ้าสวรรค์​เป็น​ของ​เรา</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ไม่​งด​กล่าว​ถึง​แข้ง​ขา กำลัง​และ​เรือนร่าง​อัน​สง่า​งาม​ของ​เลวีอาธาน</verse>
				<verse number="13">ใคร​สามารถ​ถลก​ผิวหนัง​ของ​มัน ใคร​แทง​เสื้อ​เกราะ​สอง​ชั้น ​ของ​มัน​ได้</verse>
				<verse number="14">ใคร​จะ​กล้า​เปิด​ปาก​ของ​มัน ซึ่ง​มี​ฟัน​น่า​กลัว​เรียงราย​อยู่</verse>
				<verse number="15">หลัง​ของ​มัน​มี ​เกล็ด​เหมือน​โล่ ซ้อน​ถี่​แนบ​กัน​เป็น​แถว</verse>
				<verse number="16">ผนึก​เรียง​กัน​แน่น จน​อากาศ​ผ่าน​เข้า​ไม่ได้</verse>
				<verse number="17">มัน​เกาะ​ติด​กัน​สนิท ยึด​แน่น​จน​ไม่​อาจ​แยก​จาก​กัน​ได้</verse>
				<verse number="18">เวลา​มัน​จาม มี​แสง​แวบวาบ​ออก​มา ดวงตา​ของ​มัน​ดั่ง​แสง​อรุณ</verse>
				<verse number="19">เปลว​เพลิง​พ่น​ออก​จาก​ปาก​ของ​มัน มี​ประกาย​ไฟ​แลบ​ออก​มา</verse>
				<verse number="20">ควัน​พุ่ง​จาก​รู​จมูก​ของ​มัน เหมือน​ไอน้ำ​จาก​หม้อ​เดือด​บน​ฟืน​ต้น​กก​ลุกไหม้</verse>
				<verse number="21">ลมหายใจ​ของ​มัน​จุด​ถ่านหิน​ให้​ลุก​โชน และ​เปลว​ไฟ​พุ่ง​ขึ้น​มา​จาก​ปาก​ของ​มัน</verse>
				<verse number="22">พละ​กำลัง​อยู่​ใน​คอ​ของ​มัน ความ​สยดสยอง​นำหน้า​มัน​ไป</verse>
				<verse number="23">เนื้อ​ของ​มัน​เกาะ​ติด​กัน​แน่น แข็ง​หนา​และ​ไม่​ขยับ​เขยื้อน</verse>
				<verse number="24">อก​ของ​มัน​แข็ง​ดั่ง​ศิลา แกร่ง​ดั่ง​แท่น​หิน​โม่</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​มัน​ลุกขึ้น คน​แข็งแรง​ที่สุด​ก็​ขวัญ​หนี​ดี​ฝ่อ พอ​มัน​ขยับ​ตัว พวก​เขา​ก็​ถอย​หนี</verse>
				<verse number="26">ดาบ หอก ลูกดอก หรือ​ทวน ก็​ทำ​อะไร​มัน​ไม่ได้</verse>
				<verse number="27">สำหรับ​มัน เหล็ก​ก็​ไม่​ต่าง​อะไร​กับ​ฟาง และ​ทอง​สัมฤทธิ์​คือ​ไม้​ผุ​ๆ</verse>
				<verse number="28">ลูก​ธนู​ทำ​ให้​มัน​หนี​ไป​ไม่ได้ สำหรับ​มัน หิน​สลิง​ก็​เหมือน​แกลบ</verse>
				<verse number="29">กระบอง​ก็​เป็น​เพียง​ฟาง​เส้น​หนึ่ง มัน​หัวเราะ​เยาะ​เสียง​หอก​พุ่ง</verse>
				<verse number="30">ท้อง​ของ​มัน​แหลม​เหมือน​เศษ​หม้อ​แตก ทิ้ง​รอย​ไว้​ใน​โคลน​เหมือน​เลื่อน​นวด​ข้าว</verse>
				<verse number="31">มัน​ทำ​ให้​ห้วง​ลึก​ปั่นป่วน​เหมือน​หม้อน้ำ​เดือด และ​ทำ​ให้​ทะเล​พลุ่งพล่าน​เหมือน​หม้อ​น้ำมัน​เดือด</verse>
				<verse number="32">มัน​ทิ้ง​ประกาย​แวววับ​ไว้​ข้าง​หลัง ใคร​เห็น​คง​นึก​ว่า​ทะเล​มี​ผม​สี​ขาว</verse>
				<verse number="33">ไม่​มี​อะไร​ใน​โลก​ที่​เหมือน​มัน เป็น​สัตว์​ซึ่ง​ปราศจาก​ความ​กลัว</verse>
				<verse number="34">มัน​ดูถูก​สัตว์​ทั้งปวง​ที่​เย่อหยิ่ง เป็น​ราชา​เหนือ​สรรพสิ่ง​ที่​ทรนง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="42">
				<verse number="1">โยบ​จึง​ตอบ​พระยาห์เวห์​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ข้า​รู้​ว่า​พระองค์​กระทำ​ทุก​สิ่ง​ได้ ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์​ไม่​มี​อะไร​ขวาง​ได้</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ถาม​ว่า ‘ใคร​หนอ​ที่​บดบัง​แผน​การ​ของ​เรา​ไว้​โดย​ปราศจาก​ความ​รู้’ แน่นอน ข้า​ได้​พูด​สิ่ง​ที่​ตัวเอง​ไม่​เข้าใจ สิ่ง​ที่​อัศจรรย์​เกิน​ความ​รู้​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="4">พระองค์​พูด​ว่า ‘ฟัง​เถิด เรา​จะ​พูด เรา​จะ​ถาม แล้ว​เจ้า​จง​ตอบ’</verse>
				<verse number="5">หู​ของ​ข้า​เคย​ได้ยิน​เรื่อง​ของ​พระองค์ แต่​บัดนี้​ตา​ของ​ข้า​ได้​เห็น​พระองค์</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้น​ข้า​จึง​เกลียด​ชัง​ตัวเอง และ​สำนึก​ผิด​ใน​กอง​ธุลี​และ​ขี้เถ้า”</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พูด​สิ่ง​เหล่า​นี้​กับ​โยบ​แล้ว พระองค์​พูด​กับ​เอลีฟัส​ชาว​เทมาน​ว่า “เรา​โกรธ​เจ้า​กับ​เพื่อน​ทั้ง​สอง​ของ​เจ้า เพราะ​เจ้า​ไม่ได้​พูด​ความ​จริง​เกี่ยวกับ​เรา เหมือน​ที่​โยบ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​พูด</verse>
				<verse number="8">บัดนี้​จง​นำ​วัว​ตัวผู้​เจ็ด​ตัว​และ​แกะ​ตัวผู้​เจ็ด​ตัว​ไป​หา​โยบ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา และ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​สำหรับ​พวก​เจ้า​เอง โยบ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​จะ​อธิษฐาน​เผื่อ​เจ้า แล้ว​เรา​จะ​รับ​คำ​อธิษฐาน​ของ​โยบ และ​ไม่​ลง​มือ​กับ​เจ้า​ตาม​ความ​โง่​เขลา​ของ​เจ้า พวก​เจ้า​ไม่​ได้​พูด​ความ​จริง​เกี่ยวกับ​เรา เหมือน​ที่​โยบ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​พูด”</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น เอลีฟัส​ชาว​เทมาน บิลดัด​ชาว​ชูอาห์ และ​โศฟาร์​ชาว​นาอามาห์ จึง​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​พวก​เขา และ​พระยาห์เวห์​รับ​คำ​อธิษฐาน​ของ​โยบ</verse>
				<verse number="10">หลังจาก​ที่​โยบ​อธิษฐาน​เผื่อ​เพื่อน​ๆ แล้ว พระยาห์เวห์​ก็​ฟื้น​คืน​ความ​รุ่งเรือง​ให้​โยบ​อีก​ครั้ง​หนึ่ง​และ​ให้​ทุก​สิ่ง​ให้​เขา​มาก​กว่า​เดิม​เป็น​สอง​เท่า</verse>
				<verse number="11">พี่​น้อง​ชาย​หญิง​และ​ทุก​คน​ที่​รู้จัก​เขา​มา​ก่อน พา​กัน​มา​ร่วม​เลี้ยง​ฉลอง​ใน​บ้าน​ของ​โยบ​และ​ปลอบใจ​โยบ​เรื่อง​ความ​ทุกข์เข็ญ ซึ่ง​พระยาห์เวห์​นำ​มา​ถึง​เขา แต่​ละ​คน​นำ​เงิน​หนึ่ง​แผ่น และ​แหวน​ทองคำ​หนึ่ง​วง​ให้​เขา</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​อวยพร​โยบ​ช่วง​บั้นปลาย​ชีวิต​ยิ่ง​กว่า​ชีวิต​ใน​ช่วง​แรก เขา​มี​แกะ 14,000 ตัว อูฐ 6,000 ตัว วัว​ผู้ 1,000 คู่ และ​ลา 1,000 ตัว</verse>
				<verse number="13">เขา​ยัง​มี​ลูกชาย​เจ็ด​คน และ​ลูกสาว​สาม​คน​ด้วย</verse>
				<verse number="14">ลูก​สาว​คน​แรก​ชื่อ​เยมีมาห์ คน​ที่​สอง​ชื่อ​เคสิยาห์ คน​ที่​สาม​ชื่อ​เคเรนหัปปุค</verse>
				<verse number="15">ทั่ว​แดน​นั้น​ไม่​มี​สาว​ใด​งดงาม​เท่า​ลูก​สาว​ของ​โยบ เขา​ยก​มรดก​ให้​พวก​เธอ​พร้อม​กับ​ที่​ให้​ลูกชาย</verse>
				<verse number="16">หลังจาก​นั้น​โยบ​มี​อายุ​ต่อไป​อีก 140 ปี มี​ชีวิต​อยู่​เห็น​หลาน​เหลน​ถึง​สี่​รุ่น</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ใน​ที่​สุด​โยบ​ก็​สิ้น​ชีวิต​เมื่อ​ชรา​มาก​แล้ว</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="19">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">พระพร​เป็น​ของ คน​ที่​ไม่​เดิน​ตาม​รอย​เท้า​ของ​คน​ชั่ว หรือ​ยืน​ใน​ทาง​ที่​คน​บาป​เดิน หรือ​นั่ง​กับ​คน​ที่​ชอบ​เยาะเย้ย</verse>
				<verse number="2">แต่​มี​ความ​ปีติ​ยินดี​ใน​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ใคร่ครวญ​กฎ​บัญญัติ​นั้น​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน</verse>
				<verse number="3">บุคคล​นั้น​เป็น​เหมือน​ต้นไม้​ที่​ปลูก​ไว้​ริม​ธาร​น้ำ ซึ่ง​ออก​ผล​ตาม​ฤดูกาล และ​ใบ​ก็​ไม่​เหี่ยว​เฉา ทำ​สิ่ง​ใด​ก็​เจริญ​รุ่งเรือง</verse>
				<verse number="4">ส่วน​คน​ชั่ว​ไม่​เป็น​เช่น​นั้น! เขา​เป็น​เหมือน​แกลบ ที่​ลม​พัด​ปลิว​ฟุ้ง​ไป</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น​คน​ชั่ว​จะ​ไม่​รอด​ใน​วัน​พิพากษา และ​คน​บาป​จะ​ไม่​อยู่​ใน​ที่​ชุมนุม​คน​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="6">เพราะ​พระยาห์เวห์​ดูแล​ทาง​ของ​คน​ชอบธรรม แต่​ทาง​ของ​คน​ชั่ว​นำ​ไป​สู่​ความ​พินาศ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เหตุใด​ชนชาติ​ทั้งหลาย​จึง​คบคิด กัน และ​ประชาชน​วาง​แผน​ให้​ป่วยการ</verse>
				<verse number="2">บรรดา​กษัตริย์​ของ​โลก​นี้​ตั้ง​ตน​ขึ้น และ​พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​รวม​ตัว​กัน ต่อต้าน​พระยาห์เวห์ และ​ต่อต้าน​ผู้​ซึ่ง​พระองค์​ได้​เจิม​ไว้</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พูด​ว่า “ให้​พวก​เรา​หัก​โซ่ตรวน และ​ปลด​พันธนาการ​ของ​พวก​เขา​ทิ้ง​ไป”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​ผู้​อยู่​ใน​สวรรค์​หัวเราะ พระองค์​เย้ยหยัน​พวก​เขา</verse>
				<verse number="5">พระองค์​กำราบ​พวก​เขา​ด้วย​ความ​โกรธ และ​ทำ​ให้​เขา​หวาด​กลัว​ด้วย​ความ​โกรธ​เกรี้ยว โดย​กล่าว​ว่า</verse>
				<verse number="6">“เรา​ได้​ตั้ง​กษัตริย์​ของ​เรา​ไว้​แล้ว บน​ศิโยน​ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​ผู้​นั้น​จะ​ประกาศ​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระยาห์เวห์​ว่า พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “เจ้า​เป็น​ลูก​ของ​เรา วัน​นี้​เรา​ได้​เป็น​พ่อ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="8">จง​ขอ​จาก​เรา แล้ว​เรา​จะ​มอบ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ให้​เป็น​มรดก​ของ​เจ้า ไป​จน​ถึง​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="9">เจ้า​จะ​ตี​พวก​เขา​ให้​แตก​ด้วย​กระบอง​เหล็ก และ​ฟาด​ให้​แหลก​เป็น​ชิ้น​ๆ เหมือน​หม้อ​ดิน”</verse>
				<verse number="10">ฉะนั้น กษัตริย์​ทั้งหลาย จง​มี​ปัญญา พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​โลก จง​ฟัง​คำ​เตือน</verse>
				<verse number="11">จง​ปรนนิบัติ​พระยาห์เวห์​ด้วย​ความ​ยำเกรง และ​เฉลิม​ฉลอง​การ​ปกครอง​ของ​พระองค์​จน​เนื้อ​เต้น</verse>
				<verse number="12">จง​ก้ม​กราบ​พระบุตร มิฉะนั้น​พระองค์​จะ​โกรธ และ​หนทาง​ของ​ท่าน​จะ​นำ​ไป​สู่​ความ​พินาศ เพราะ​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ของ​พระองค์​พลุ่ง​ขึ้น​ได้​ใน​พริบตา พระพร​เป็น​ของ​ทุก​คน​ที่​เข้า​มา​ลี้​ภัย​ใน​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​มี​มาก​เหลือเกิน! คน​มากมาย​ลุกขึ้น​ต่อต้าน​ข้าพเจ้า!</verse>
				<verse number="2">หลาย​คน​พูด​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า “พระเจ้า​จะ​ไม่​ช่วย​กู้​เขา”</verse>
				<verse number="3">แต่​พระยาห์เวห์​พระองค์​เป็น​โล่​ล้อม​ข้าพเจ้า​ไว้ องค์​ผู้​เป็น​สง่าราศี​ของ​ข้าพเจ้า ผู้​ยก​ศีรษะ​ของ​ข้าพเจ้า​ขึ้น</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​ร้อง​เรียก​พระยาห์เวห์ และ​พระองค์​ตอบ​ข้าพเจ้า​จาก​ภูเขา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​เอน​กาย​ลง​และ​หลับ​ไป ข้าพเจ้า​ตื่น​ขึ้น​อีก​เพราะ​พระยาห์เวห์​ค้ำจุน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​กลัว​แม้​ศัตรู​นับ​หมื่น ที่​รุม​ล้อม​ข้าพเจ้า​อยู่​รอบ​ด้าน</verse>
				<verse number="7">ลุก​ขึ้น​เถิด พระยาห์เวห์! พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​ช่วย​กู้​ข้าพเจ้า! ขอ​ตบ​หน้า​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​เลาะ​ฟัน​ของ​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="8">การ​ช่วย​กู้​มา​จาก​พระยาห์เวห์ ขอ​พระพร​ของ​พระองค์​อยู่​กับ​คน​ของ​พระองค์​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พระเจ้า​ผู้​ชอบธรรม​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ตอบ​เมื่อ​ข้าพเจ้า​ร้อง​หา​พระองค์ ขอ​บรรเทา​ความ​ทุกข์​โศก​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​เมตตา​และ​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">พวก​เจ้า​จะ​ทำ​ให้​เกียรติ​สิริ​ของ​เรา​กลาย​เป็น​ความ​อัปยศ​ไป​อีก​นาน​แค่​ไหน เจ้า​จะ​รัก​การ​หลง​ผิด​และ​แสวง​หา​พระ​จอม​ปลอม ​อีก​นาน​เท่าใด</verse>
				<verse number="3">จง​รู้​เถิด​ว่า​พระยาห์เวห์​แยก​ผู้​รับใช้​ที่​ซื่อสัตย์​ไว้​สำหรับ​พระองค์​เอง พระยาห์เวห์​จะ​ฟัง​เมื่อ​ข้าพเจ้า​ร้อง​เรียก​พระองค์</verse>
				<verse number="4">จง​กลัว​จน​ตัว​สั่น​และ อย่า​ทำ​บาป เมื่อ​อยู่​บน​ที่​นอน จง​สำรวจ​จิตใจ​ของ​ตน​และ​สงบ​นิ่ง</verse>
				<verse number="5">จง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ของ​ผู้​ชอบธรรม และ​วาง​ใจ​ใน​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​หลาย​คน​กำลัง​ถาม​ว่า “ใคร​จะ​นำ​ความ​เจริญ​รุ่งเรือง​มา​ให้​เรา” ขอ​ให้​แสง​แห่ง​ใบหน้า​ของ​พระองค์​ส่อง​มา​บน​เรา​เถิด</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ทำ​ให้​จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​เปี่ยม​ด้วย​ความ​ยินดี เมื่อ​ธัญญาหาร​และ​เหล้า​องุ่น​ใหม่​ของ​คน​เหล่า​นั้น​บริบูรณ์</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​จะ​นอน​ลง​และ​หลับ​อย่าง​สงบสุข เพราะ​พระยาห์เวห์​พระองค์​ผู้​เดียว ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​อาศัย​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ขอ​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า​เถิด​พระยาห์เวห์ ขอ​สนใจ​การ​คร่ำครวญ​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">พระเจ้า​และ​กษัตริย์​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​ฟัง​คำ​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ เพราะ​ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ใน​ยาม​เช้า​พระยาห์เวห์​พระองค์​ได้ยิน​เสียง​ข้าพเจ้า ใน​ยาม​เช้า​ข้าพเจ้า​ยื่น​คำร้อง​ต่อหน้า​พระองค์ และ​เฝ้า​รอ​ด้วย​ความ​หวัง</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระองค์​ไม่​ใช่​พระเจ้า​ที่​พอใจ​ใน​ความ​ชั่ว พระองค์​ไม่​ต้อนรับ​คน​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="5">คน​หยิ่ง​ยโส​ไม่​สามารถ ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์​ได้ พระองค์​เกลียด​ทุก​คน​ที่​ทำ​ชั่ว</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ทำลาย​คน​ที่​โกหก พระยาห์เวห์​รังเกียจ คน​กระหาย​เลือด​และ​คดโกง</verse>
				<verse number="7">แต่​ข้าพเจ้า​เข้า​ใน​บ้าน​ของ​พระองค์​ได้ ด้วย​ความ​รัก​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​กราบ​นมัสการ​พระองค์​ด้วย​ความ​ยำเกรง ต่อหน้า​วิหาร​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​เนื่องด้วย​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​นำ​ข้าพเจ้า​ไป​ใน​ทาง​ชอบธรรม​ของ​พระองค์ ขอ​ให้​ข้าพเจ้า​เดิน​ใน​วิถี​ของ​พระองค์​อย่าง​ราบรื่น</verse>
				<verse number="9">ถ้อยคำ​จาก​ปาก​ของ​พวก​เขา​เชื่อถือ​ไม่​ได้​เลย ใจ​พวก​เขา​มี​แต่​ความ​อาฆาต ลำคอ​ของ​พวก​เขา​คือ​หลุม​ฝัง​ศพ​ที่​เปิด​อยู่ และ​ใช้​ลิ้น​พูด​คำ​โกหก</verse>
				<verse number="10">ข้าแต่​พระเจ้า! โปรด​ประกาศ​ว่า​พวก​เขา​ผิด ให้​เขา​ล่มจม​ด้วย​กล​อุบาย​ของ​ตนเอง ขับไล่​เขา​ไป​เพราะ​บาป​มาก​มาย​ของ​พวก​เขา เพราะ​พวก​เขา​กบฏ​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">แต่​ให้​ทุก​คน​ที่​ลี้​ภัย​ใน​พระองค์​เปรมปรีดิ์ และ​ร้องเพลง​ยินดี​อยู่​เสมอ ขอ​พระองค์​ปกป้อง​พวก​เขา เพื่อ​คน​ที่​รัก​นาม​ของ​พระองค์​จะ​ยินดี​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="12">แน่​ทีเดียว​พระยาห์เวห์ พระองค์​อวยพร​คน​ชอบธรรม ความ​โปรดปราน​ของ​พระองค์​เป็น​ดั่ง​โล่​โอบ​ล้อม​พวก​เขา​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ขอ​พระยาห์เวห์ อย่า​กำราบ​ข้าพเจ้า​ขณะ​โกรธ หรือ​ฝึก​วินัย​ข้าพเจ้า​ขณะ​โกรธเกรี้ยว</verse>
				<verse number="2">ขอ​เมตตา​ข้าพเจ้า​เถิด​พระยาห์เวห์ เพราะ​ข้าพเจ้า​อ่อนล้า ขอ​รักษา​ข้าพเจ้า​เถิด​พระยาห์เวห์ เพราะ​กระดูก​ของ​ข้าพเจ้า​ปวดร้าว</verse>
				<verse number="3">จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​ทุกข์​ระทม อีก​นาน​เท่าใด พระยาห์เวห์ อีก​นาน​สัก​เท่าใด</verse>
				<verse number="4">ขอ​หัน​มา​ช่วย​กู้​ข้าพเจ้า​เถิด​พระยาห์เวห์ ขอ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอด​เพราะ​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">ใน​หมู่​คน​ตาย​ไม่​มี​ใคร​ประกาศ​นาม​พระองค์ ใคร​เล่า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​จาก​หลุม​ฝัง​ศพ</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​คร่ำครวญ​จน​อ่อนล้า ข้าพเจ้า​ร้องไห้​ทั้ง​คืน​จน​น้ำตา​ท่วม​ที่​นอน และ​หมอน​ก็​ชุ่ม​ด้วย​น้ำตา</verse>
				<verse number="7">ดวงตา​ของ​ข้าพเจ้า​อ่อนล้า​ด้วย​ความ​โศกเศร้า โรย​ไป​เพราะ​บรรดา​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">พวก​เจ้า​ทุก​คน​ที่​ทำ​ชั่ว จง​ไป​ให้​พ้น​หน้า เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้ยิน​เสียง​ร่ำไห้​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​ขอ​ความ​เมตตา​จาก​ข้าพเจ้า พระยาห์เวห์​ยอมรับ​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="10">ศัตรู​ทั้งสิ้น​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​มี​แต่​ความ​อับอาย​และ​ปวดร้าว พวก​เขา​จะ​หัน​กลับ​ไป​และ​อับอาย​ใน​ทันที</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ลี้​ภัย​ใน​พระองค์ ขอ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​ทุก​คน​ที่​ไล่​ล่า​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">มิฉะนั้น​เขา​จะ​ฉีก​ข้าพเจ้า​ขาด​เหมือน​สิงโต และ​ชำแหละ​ข้าพเจ้า​เป็น​ชิ้น​ๆ โดย​ไม่​มี​ใคร​ช่วย</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า หาก​ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​ผิด หรือ​มี​บาป​ใน​มือ​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="4">หาก​ข้าพเจ้า​ทำ​ชั่ว​ตอบแทน​พันธมิตร หรือ​ปล้น​คู่​อริ​โดย​ไม่​มี​เหตุ</verse>
				<verse number="5">ก็​ขอให้​ศัตรู​ไล่ล่า​ข้าพเจ้า​ได้​ทัน และ​เหยียบ​ย่ำ​ชีวิต​ข้าพเจ้า​ให้​จม​ดิน และ​ฝัง​ข้าพเจ้า​ใน​ธุลี​ดิน</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​ขอ​ลุกขึ้น​ด้วย​ความ​โกรธ ขอ​ยืน​ขึ้น​สู้​ความ​เกรี้ยวกราด​ของ​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ตื่น​ขึ้น​บัญชา​ความ​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="7">ขอให้​ชนชาติ​ทั้งหลาย​มา​ชุมนุม​อยู่​รอบ​พระองค์ ขณะ​ที่​พระองค์​นั่ง​บน​บัลลังก์​เหนือ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="8">ขอ​พระยาห์เวห์​พิพากษา​ชนชาติ​ทั้งหลาย ข้าแต่​พระยาห์เวห์​ขอ​ปกป้อง​ข้าพเจ้า​ตาม​ความ​ชอบธรรม​ของ​ข้าพเจ้า ตาม​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​ข้าพเจ้า​เถิด องค์​ผู้​สูง​สุด</verse>
				<verse number="9">ขอ​ยุติ​ความ​โหดร้าย​ของ​คน​ชั่ว และ​ทำ​ให้​ผู้​ชอบธรรม​ปลอดภัย พระเจ้า​ผู้​ชอบธรรม ผู้​สำรวจ​ความ​คิด​และ​จิตใจ</verse>
				<verse number="10">โล่ ​ของ​ข้าพเจ้า​คือ​พระเจ้า​สูง​สุด ผู้​ช่วย​คน​ใจ​เที่ยง​ตรง​ให้​รอด</verse>
				<verse number="11">พระเจ้า​เป็น​ผู้​พิพากษา​ที่​เที่ยงธรรม เป็น​พระเจ้า​ผู้​แสดง​ความ​โกรธเกรี้ยว​ทุก​วัน</verse>
				<verse number="12">หาก​เขา​ไม่​หัน​กลับ​จาก​บาป พระองค์ จะ​ลับ​ดาบ​ของ​พระองค์​ไว้ พระองค์​จะ​โก่ง​ธนู​เตรียม​ยิง</verse>
				<verse number="13">พระองค์​เตรียม​อาวุธ​พิฆาต​ของ​พระองค์​ไว้ พระองค์​เตรียม​ลูกศร​เพลิง​ของ​พระองค์​ไว้​พร้อม​แล้ว</verse>
				<verse number="14">ใคร​ที่​ตั้ง​ครรภ์​กับ​ความ​ชั่วร้าย ก่อ​กำเนิด​ปัญหา และ​ให้​กำเนิด​ความ​หลอกลวง</verse>
				<verse number="15">ใคร​ขุด​หลุม​พราง​ไว้ จะ​ตกลง​ไป​ใน​หลุม​ที่​พวก​เขา​ขุด​เอง</verse>
				<verse number="16">ปัญหา​ที่​พวก​เขา​ก่อ จะ​ย้อน​กลับ​มา​หา​ตัวเอง ความ​ทารุณ​ของ​พวก​เขา​ตก​ใส่​หัว​พวก​เขา​เอง</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​จะ​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์​เพราะ​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​จะ​ร้อง​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​สูง​สุด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้านาย​ของ​พวก​เรา นาม​ของ​พระองค์​เกริกไกร​ทั่ว​แผ่นดิน​โลก! พระองค์​ตั้ง​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์ ใน​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ตั้ง​ที่​มั่น​ต่อสู้​กับ​ศัตรู​ของ​พระองค์ โดย​การ​สรรเสริญ​ของ​เด็ก​และ​ทารก เพื่อ​ปิด​ปาก​ศัตรู​และ​คน​ที่​เคียดแค้น</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ข้าพเจ้า​เพ่ง​พินิจ​ฟ้าสวรรค์ อัน​เป็น​ฝีมือ​ของ​พระองค์ ดวง​จันทร์​และ​ดวง​ดาว​ทั้งหลาย ที่​พระองค์​ตั้ง​ไว้</verse>
				<verse number="4">มนุษย์​เป็น​ใคร​หนอ พระองค์​จึง​พะวง​ถึง​พวก​เขา มนุษย์​เป็น​ใคร​หนอ พระองค์​จึง​ห่วงใย​เขา</verse>
				<verse number="5">พระองค์​สร้าง​พวก​เขา ​ให้​ต่ำ​กว่า​ทูต​สวรรค์ ​เพียง​เล็ก​น้อย และ​สวม​มงกุฎ​แห่ง​ศักดิ์ศรี​และ​เกียรติ​ให้​พวก​เขา</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ทำ​ให้​พวก​เขา​มี​อำนาจ​ปกครอง​ผลงาน​จาก​มือ​ของ​พระองค์ พระองค์​ทำ​ให้​ทุก​สิ่ง​อยู่​ใต้​เท้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="7">ฝูง​แพะ​แกะ​และ​ฝูง​วัว และ​สัตว์​ป่า​ทั้งสิ้น​ใน​ทุ่ง​กว้าง</verse>
				<verse number="8">หมู่​นก​ใน​อากาศ และ​ปลา​ใน​ทะเล ทุก​สิ่ง​ที่​ว่าย​ไป​มา​ใน​ท้องทะเล</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้านาย​ของ​เรา นาม​ของ​พระองค์​เกริกไกร​ทั่ว​แผ่นดิน​โลก​จริง​ๆ!</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​จะ​ขอบคุณ​พระองค์​พระยาห์เวห์​หมด​หัวใจ ข้าพเจ้า​จะ​เล่า​ถึง​การ​งาน​อัศจรรย์​ทั้งสิ้น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​จะ​ชื่นชม​ยินดี​และ​เปรมปรีดิ์​ใน​พระองค์ ข้าแต่​องค์​ผู้​สูง​สุด ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​หัน​กลับ​ไป ล้ม​ลง​และ​พินาศ​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระองค์​ผดุง​สิทธิ์​และ​ความ​ยุติธรรม​แก่​ข้าพเจ้า พระองค์​นั่ง​บน​บัลลังก์​ใน​ฐานะ​ผู้​พิพากษา​ที่​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="5">พระองค์​กำราบ​ชนชาติ​ทั้งหลาย และ​ทำลาย​คน​ชั่ว พระองค์​ลบ​ชื่อ​ของ​พวก​เขา​ไป​เป็น​นิตย์</verse>
				<verse number="6">ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​พินาศ​ไม่​มี​ที่​สิ้นสุด พระองค์​ถอน​ราก​ถอน​โคน​เมือง​ของ​พวก​เขา แม้​กระทั่ง​อนุสรณ์​ของ​เขา​ก็​สูญ​ไป</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​ครอบครอง​อยู่​เป็น​นิตย์ พระองค์​ตั้ง​บัลลังก์​ของ​พระองค์​ไว้​เพื่อ​การ​พิพากษา</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ปกครอง​โลก​ด้วย​ความ​ชอบธรรม และ​พิพากษา​ชน​ทั้งหลาย​อย่าง​เท่าเทียม</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​เป็น​ที่​ลี้​ภัย​ของ​คน​ที่​ถูก​กดขี่ เป็น​ปราการ​มั่นคง​ใน​ยาม​ลำบาก</verse>
				<verse number="10">ทุก​คน​ที่​รู้​จัก​นาม​ของ​พระองค์​จะ​วาง​ใจ​ใน​พระองค์ เพราะ​พระยาห์เวห์​ไม่​เคย​ทอดทิ้ง​คน​ที่​แสวงหา​พระองค์</verse>
				<verse number="11">จง​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ผู้​ครอง​บัลลังก์​ใน​ศิโยน จง​ประกาศ​การงาน​ของ​พระองค์​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="12">เพราะ​พระองค์​ผู้​แก้แค้น​แทน​เลือด​นั้น​ไม่​ลืม พระองค์​ไม่​เพิกเฉย​ต่อ​เสียง​ร้อง​ของ​คน​ทุกข์​ยาก</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​โปรด​ดู​ว่า​ศัตรู​ข่มเหง​ข้าพเจ้า​เพียงใด! ขอ​เมตตา​และ​ยก​ข้าพเจ้า​ขึ้น​จาก​ประตู​แห่ง​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="14">เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​เปล่ง​เสียง​สรรเสริญ​พระองค์ ที่​ประตู​เมือง​ของ​ธิดา​แห่ง​ศิโยน และ​ปีติ​ยินดี​ใน​ความ​รอด​ของ​พระองค์​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="15">ชนชาติ​ทั้งหลาย​ได้​ตก​ลง​ไป​ใน​หลุม​ที่​ขุด​ไว้​เอง เท้า​ของ​เขา​ติด​กับดัก​ที่​ตนเอง​ซ่อน​ไว้</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​เป็น​ที่​รู้จัก​จาก​การ​กระทำ​อัน​ยุติธรรม​ของ​พระองค์ คน​ชั่ว​ติด​กับดัก​ด้วย​มือ​ของ​ตนเอง</verse>
				<verse number="17">คน​ชั่ว​ลง​ไป​ยัง​แดน​คน​ตาย คือ​ชนชาติ​ทั้งสิ้น​ที่​ลืม​พระเจ้า</verse>
				<verse number="18">แต่​พระเจ้า​จะ​ไม่​มี​วัน​ลืม​คน​ขัดสน ความ​หวัง​ของ​คน​ที่​ทุกข์​ยาก​จะ​ไม่​มี​วัน​สูญ​ไป</verse>
				<verse number="19">ลุกขึ้น​เถิด​พระยาห์เวห์ ขอ​อย่า​ให้​มนุษย์​ชนะ ขอ​พิพากษา​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="20">ขอ​พระยาห์เวห์ ทำ​ให้​พวก​เขา​เกรงกลัว ให้​ชนชาติ​ทั้งหลาย​รู้​ว่า​ตน​เป็น​เพียง​มนุษย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ทำไม​พระยาห์เวห์​พระองค์​ยืน​อยู่​แสน​ไกล ทำไม​ซ่อน​พระองค์​ใน​ยาม​เดือดร้อน</verse>
				<verse number="2">ด้วย​ความ​หยิ่ง​ผยอง คน​ชั่ว​ไล่ล่า​คน​อ่อนแอ ซึ่ง​ติดกับ​อุบาย​ที่​เขา​วาง​ไว้</verse>
				<verse number="3">เขา​อวด​เรื่อง​ตัณหา​ใน​ใจ​ตัวเอง เขา​อวยพร​คน​โลภ​และ​ลบหลู่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">คน​ชั่ว​ไม่​แสวงหา​พระเจ้า​เพราะ​เขา​เย่อหยิ่ง ใน​ความ​คิด​เขา​ไม่​เคย​มี​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">ทาง​ของ​คน​ชั่ว​เจริญ​รุ่งเรือง​เสมอ เขา​ปฏิเสธ ​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์ และ​เย้ยหยัน​ศัตรู​ของ​ตน</verse>
				<verse number="6">เขา​บอก​ตัวเอง​ว่า “ไม่​มี​อะไร​ทำ​ให้​เรา​สั่นคลอน​ได้” เขา​สาบาน​ว่า “ไม่​มี​ใคร​ทำ​อันตราย​เรา​ได้”</verse>
				<verse number="7">ปาก​ของ​เขา​เต็ม​ไป​ด้วย​คำ​โกหก​และ​คำ​ขู่ ปัญหา​และ​ความ​ชั่ว​อยู่​ใต้​ลิ้น​ของ​เขา</verse>
				<verse number="8">เขา​หมอบ​รอ​อยู่​ใกล้​หมู่บ้าน แล้ว​ฆ่า​คน​บริสุทธิ์ ตา​เขา​ซุ่ม​มอง​เหยื่อ</verse>
				<verse number="9">เหมือน​สิงโต​หมอบ​คอย​อยู่​ใน​ที่​ซ่อน เขา​หมอบ​รอ​จับ​คน​ไม่​มี​ทาง​สู้ เขา​จับ​คน​ไม่​มี​ทาง​สู้​และ​ลาก​ไป​ใน​ตาข่าย</verse>
				<verse number="10">คน​บริสุทธิ์​ถูก​บด​ขยี้​และ​ล้ม​ลง พวก​เขา​ล้ม​เหยื่อ​ด้วย​กำลัง​ที่​เหนือ​กว่า</verse>
				<verse number="11">คน​ชั่ว​บอก​ตัวเอง​ว่า “พระเจ้า​จะ​ไม่​สังเกต พระองค์​ปิด​หน้า​และ​ไม่​มี​ทาง​เห็น”</verse>
				<verse number="12">ขอ​ลุกขึ้น​เถิด​พระยาห์เวห์ ข้าแต่​พระเจ้า ขอ​ชู​มือ​ขึ้น​มา ขอ​อย่า​ลืม​คน​ไม่​มี​ทาง​สู้</verse>
				<verse number="13">ทำไม​คน​ชั่ว​จึง​ลบหลู่​พระเจ้า ทำไม​เขา​จึง​พูด​กับ​ตัวเอง​ว่า “พระองค์​จะ​ไม่​เอา​เรื่อง​เรา​หรอก”</verse>
				<verse number="14">แต่​พระเจ้า​พระองค์​เห็น​ปัญหา​ของ​คน​ทุกข์​ยาก พระองค์​คำนึง​ถึง​ความ​ทุกข์​โศก​ของ​พวก​เขา​และ​รับ​ไว้ เหยื่อ​เหล่า​นั้น​มอบ​ชีวิต​ไว้​กับ​พระองค์ พระองค์​เป็น​ผู้​ช่วยเหลือ​ลูก​กำพร้า​พ่อ</verse>
				<verse number="15">ขอ​พระองค์​หัก​แขน​ของ​คน​ชั่ว เรียก​ผู้​กระทำ​ความ​ผิด​มา​ชดใช้​ความ​ชั่วร้าย​ของ​เขา ที่​จะ​ไม่​มี​ใคร​ค้นพบ​ได้</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​เป็น​จอม​กษัตริย์​ชั่ว​นิรันดร์ บรรดา​ชนชาติ​จะ​พินาศ​ไป​จาก​แผ่นดิน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์ พระองค์​ได้ยิน​ความ​ปรารถนา​ของ​คน​ทุกข์​ยาก พระองค์​ให้​กำลังใจ​และ​ฟัง​เสียง​ร้อง​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ปกป้อง​ลูก​กำพร้า​พ่อ​และ​คน​ถูก​กดขี่ เพื่อ​ว่า​มนุษย์​บน​โลก จะ​ไม่​สร้าง​ความ​หวาด​กลัว​ให้​เขา​อีก​ต่อไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​ลี้​ภัย​อยู่​ใน​พระยาห์เวห์ แล้ว​เหตุใด​ท่าน​จึง​กล่าว​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “จง​หนี​ไป​ที่​ภูเขา​ของ​ท่าน​ดั่ง​นก</verse>
				<verse number="2">เพราะ​คน​ชั่ว​ได้​โก่ง​คันธนู พวก​เขา​ได้​เอา​ลูกศร​พาด​สาย​ไว้ เพื่อ​ยิง​จาก​เงา​มืด ไป​ที่​คน​มี​ใจ​เที่ยง​ตรง</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​รากฐาน​ถูก​ทำลาย​ลง​แล้ว คน​ชอบธรรม​จะ​ทำ​อะไร​ได้”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​อยู่​ใน​วิหาร​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ พระยาห์เวห์​นั่ง​บัลลังก์​แห่ง​ฟ้าสวรรค์ พระองค์​สังเกต​ทุก​คน​บน​โลก สายตา​ของ​พระองค์​ตรวจสอบ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ตรวจสอบ​คน​ชอบธรรม แต่​คน​ชั่ว บรรดา​คน​ที่​รัก​ความ​รุนแรง​นั้น พระองค์​เกลียด​เข้า​กระดูก​ดำ</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จะ​เท​ถ่าน​เพลิง และ​ไฟ​กำมะถัน​ลง​เหนือ​คน​ชั่ว​ดั่ง​ห่า​ฝน และ​เผาผลาญ​เขา​ด้วย​ลม​อัน​ร้อนแรง</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พระยาห์เวห์​ชอบธรรม พระองค์​รัก​ความ​ยุติธรรม ผู้​ชอบธรรม​จะ​เห็น​ใบหน้า​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ช่วย​ด้วย​เถิด​พระยาห์เวห์ เพราะ​ไม่​มี​ใคร​ซื่อสัตย์​อีก​แล้ว คน​ที่​ภักดี​สูญ​ไป​จาก​มนุษย์​แล้ว</verse>
				<verse number="2">ทุก​คน​โกหก​เพื่อนบ้าน​ของ​ตน พวก​เขา​ประจบ​ด้วย​ริมฝีปาก​สอพลอ แต่​ซ่อน​ความ​หลอกลวง​ไว้​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="3">ขอ​พระยาห์เวห์​ปิด​ทุก​ริมฝีปาก​ที่​สอพลอ และ​ทุก​ลิ้น​ที่​โอ้อวด</verse>
				<verse number="4">คน​เหล่า​นั้น​ที่​พูด​ว่า “เรา​จะ​ชนะ​ด้วย​ลิ้น​ของ​เรา ริมฝีปาก​ของ​เรา​เอง​จะ​ปกป้อง​เรา ใคร​เล่า​จะ​เป็น​นาย​เหนือ​เรา”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​จะ​ลุก​ขึ้น เพราะ​คน​ยากจน​ถูก​รีดไถ คน​ยากไร้​โอดครวญ เรา​จะ​ปกป้อง​พวก​เขา​จาก​ผู้​ที่​ทำร้าย”</verse>
				<verse number="6">และ​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น​ไร้​ที่​ติ ดั่ง​เงิน​บริสุทธิ์​ใน​เบ้า​หลอม ดั่ง​ทอง ที่​หลอม​เจ็ด​ครั้ง</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ พระองค์​จะ​คุ้มครอง​คน​ยากไร้​ให้​ปลอดภัย และ​ปกป้อง​เรา​จาก​คน​ชั่ว​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="8">คน​ชั่ว​ที่​เดิน​เพ่นพ่าน​ไป​ทั่ว​ทุก​แห่ง เมื่อ​ความ​ชั่วช้า​เป็น​ที่​ยกย่อง​ใน​หมู่​มนุษย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ พระองค์​จะ​ลืม​ข้าพเจ้า​ไป​นาน​เท่าใด ตลอด​กาล​หรือ พระองค์​จะ​ซ่อน​หน้า​จาก​ข้าพเจ้า​อีก​นาน​เท่าใด</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​ต้อง​ครุ่นคิด​กลัดกลุ้ม และ​ทุกข์​ใจ​วัน​แล้ว​วัน​เล่า​ไป​อีก​นาน​แค่​ไหน ศัตรู​จะ​ชนะ​ข้าพเจ้า​อีก​นาน​เท่าใด</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​มอง​ข้าพเจ้า​และ​ตอบ​เถิด โปรด​มอบ​แสง​สว่าง​แก่​ดวงตา​ของ​ข้าพเจ้า หรือ​ข้าพเจ้า​จะ​หลับใหล​อยู่​ใน​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="4">และ​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ว่า “ข้า​ชนะ​เขา​แล้ว” และ​ปฏิปักษ์​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ดีใจ​เมื่อ​ข้าพเจ้า​ล้ม​ลง</verse>
				<verse number="5">แต่​ข้าพเจ้า​วางใจ​ใน​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์ ใจ​ของ​ข้าพเจ้า​ชื่นชม​ยินดี​ใน​ความ​รอด​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​ดี​ต่อ​ข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">คน​โง่ ​รำพึง​ใน​ใจ​ว่า “ไม่​มี​พระเจ้า” พวก​เขา​เสื่อม​ทราม การ​กระทำ​ของ​เขา​ก็​เลวทราม ไม่​มี​สัก​คน​ที่​ทำ​ดี</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​มอง​ลง​มา​จาก​ฟ้าสวรรค์ ดู​มวล​มนุษยชาติ เพื่อ​ดู​ว่า​มี​สัก​คน​ไหม​ที่​เข้าใจ มี​มี​สัก​คน​ไหม​ที่​แสวงหา​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">ทุก​คน​ต่าง​หันเห​ไป ทุก​คน​ต่าง​เสื่อม​ทราม​ลง ไม่​มี​เลย​สัก​คน​ที่​ทำ​ดี ไม่​มี​แม้​แต่​คน​เดียว</verse>
				<verse number="4">คน​ชั่ว​เหล่า​นี้​ไม่​รู้​อะไร​เลย​หรือ พวก​เขา​กลืน​กิน​คน​ของ​เรา​เหมือน​กิน​ขนมปัง พวก​เขา​ไม่​เคย​ร้อง​หา​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">แต่​พวก​เขา​ก็​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​หวาด​กลัว เพราะ​พระเจ้า​อยู่​ใน​หมู่​คน​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="6">เจ้า​คน​ชั่ว​คอย​ขัดขวาง​แผนงาน​ของ​คน​ยากไร้ แต่​พระยาห์เวห์​เป็น​ที่​ลี้​ภัย​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="7">ขอให้​การ​ช่วย​กู้​อิสราเอล​มา​จาก​ศิโยน! เมื่อ​พระยาห์เวห์​ฟื้นฟู​ประชาชน​ของ​พระองค์ ก็​ให้​ยาโคบ​ยินดี​และ​อิสราเอล​เปรมปรีดิ์​เถิด!</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ ใคร​จะ​ได้​พักพิง​ใน​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ ใคร​จะ​ได้​อาศัย​บน​ภูเขา​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">คือ​คน​ที่​ดำเนิน​ชีวิต​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ คน​ทำ​สิ่ง​ที่​ชอบธรรม คน​พูด​ความ​จริง​จาก​ใจ</verse>
				<verse number="3">ไม่​ใช่​ลิ้น​พูด​นินทา​ว่า​ร้าย คน​ไม่​ทำ​ผิด​ต่อ​เพื่อนบ้าน และ​ไม่​ใส่​ร้าย​คน​อื่น</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​ดูถูก​คน​ชั่ว แต่​ยกย่อง​คน​ที่​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ คน​รักษา​คำ​ปฏิญาณ แม้​จะ​ต้อง​เดือดร้อน​ก็​ตาม และ​ไม่​เปลี่ยน​ใจ</verse>
				<verse number="5">ผู้​ให้​คน​จน​ยืม​เงิน​โดย​ไม่​คิด​ดอกเบี้ย ไม่​รับ​สินบน​เพื่อ​ปรักปรำ​คน​บริสุทธิ์ ใคร​ก็​ตาม​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้ จะ​ไม่​มี​วัน​หวั่นไหว​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ปกป้อง​ข้าพเจ้า​ให้​ปลอดภัย เพราะ​ข้าพเจ้า​ลี้​ภัย​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “พระองค์​คือ​องค์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า นอกจาก​พระองค์​แล้ว ข้าพเจ้า​ไม่​มี​อะไร​ดี​เลย”</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​ชื่นชม​คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า​ใน​แผ่นดิน​นี้​ว่า “เป็น​คน​สูงศักดิ์​ที่​ข้าพเจ้า​ยกย่อง”</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​วิ่ง​ตาม​พระ​อื่น​จะ​ทุกข์​ยาก​มาก​ขึ้น​เรื่อย​ๆ ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​เท​เลือด​เป็น​เครื่อง​บูชา​พระ​เหล่า​นั้น หรือ​เอ่ย​ชื่อ​พระ​อื่น​เลย</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ พระองค์​ผู้​เดียว​เป็น​มรดก​และ​ถ้วย​แห่ง​พระพร​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​รักษา​มรดก​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="6">เขตแดน​ที่​ข้าพเจ้า​ได้รับ​นั้น​น่า​รื่นรมย์ แน่นอน ข้าพเจ้า​มี​มรดก​ที่​น่า​ยินดี</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ ผู้​ให้​คำ​ปรึกษา​แก่​ข้าพเจ้า แม้​ใน​ยาม​ค่ำคืน ใจ​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​พร่ำ​สอน​ตนเอง</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​มอง​ที่​พระยาห์เวห์​เสมอ เพราะ​พระองค์​อยู่​ที่​ขวา​มือ​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​หวั่นไหว</verse>
				<verse number="9">ด้วย​เหตุ​นี้ จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​จึง​ยินดี และ​ลิ้น​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​ปรีดา กาย​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​จะ​พัก​อย่าง​ปลอดภัย​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="10">เพราะ​พระองค์​จะ​ไม่​ทอดทิ้ง​ข้าพเจ้า​ใน​แดน​คน​ตาย ไม่​ปล่อย​ให้​องค์​ผู้​ซื่อสัตย์ ​ของ​พระองค์​เน่า​เปื่อย</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ให้​ข้าพเจ้า​รู้จัก​หนทาง​แห่ง​ชีวิต พระองค์​จะ​ให้​ข้าพเจ้า​เปี่ยม​ด้วย​ความ​ยินดี​ต่อหน้า​พระองค์ ด้วย​ความ​ชื่นบาน​อยู่​ที่​ขวา​มือ​ของ​พระองค์​เป็น​นิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ขอ​ฟัง​ข้าพเจ้า​เถิด​พระยาห์เวห์ คำ​อ้อนวอน​ของ​ข้าพเจ้า​ยุติธรรม ขอ​ฟัง​เสียง​ร้อง​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า ที่​ไม่​ได้​มา​จาก​ริมฝีปาก​อัน​หลอกลวง</verse>
				<verse number="2">ขอให้​พระองค์​พิสูจน์​ว่า​ข้าพเจ้า​เป็น​ฝ่าย​ถูก ขอให้​ดวงตา​ของ​พระองค์​เห็น​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="3">แม้​พระองค์​สำรวจ​จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า แม้​พระองค์​ตรวจ​ดู​ข้าพเจ้า​ยาม​ค่ำ​คืน และ​ทดสอบ​ข้าพเจ้า พระองค์​จะ​พบ​ว่า​ข้าพเจ้า​มิ​ได้​วางแผน​ชั่ว ปาก​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ได้​ละเมิด</verse>
				<verse number="4">แม้​ผู้คน​พยายาม​ติด​สินบน​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ก็​ป้องกัน​ตน​จาก​ทาง​ของ​คน​ใจ​เหี้ยม ผ่าน​ทาง​คำ​บัญชา​จาก​ริมฝีปาก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">ย่างก้าว​ของ​ข้าพเจ้า​ยึด​มั่น​ใน​วิถี​ของ​พระองค์ เท้า​ของ​ข้าพเจ้า​ไม่​สะดุด</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า ข้าพเจ้า​ร้อง​เรียก​พระองค์ เพราะ​พระองค์​จะ​ตอบ​ข้าพเจ้า ขอ​เอียง​หู​และ​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">ขอ​แสดง​มหัศจรรย์​แห่ง​ความ​รัก​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์​แก่​ข้าพเจ้า พระองค์​ผู้​ช่วย​บรรดา​คน​ที่​ลี้​ภัย​ใน​พระองค์ ให้​พ้น​จาก​ศัตรู​ด้วย​มือ​ขวา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">ขอ​ปกป้อง​ข้าพเจ้า​ดั่ง​แก้วตา​ของ​พระองค์ ซ่อน​ข้าพเจ้า​ไว้​ใต้​ร่ม​ปีก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">ให้​พ้น​จาก​คน​ชั่ว​ที่​มุ่ง​ทำลาย​ข้าพเจ้า จาก​ศัตรู​ตัว​ฉกาจ​ที่​ล้อม​รอบ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="10">ใจ​ของ​เขา​ไร้​ความ​เมตตา และ​ปาก​พูดจา​โอหัง</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​ไล่ล่า​ข้าพเจ้า และ​บัดนี้​ล้อม​ข้าพเจ้า​ไว้ และ​จ้อง​จะ​เหวี่ยง​ข้าพเจ้า​ลง​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​เป็น​เหมือน​สิงโต​กระหาย​เหยื่อ เหมือน​ราชสีห์​ดุร้าย​ซุ่ม​รอ​ขย้ำ</verse>
				<verse number="13">ขอ​ลุกขึ้น​เถิด​พระยาห์เวห์ ต่อสู้​คน​ชั่ว ขอ​โค่น​เขา​ลง ขอ​ช่วย​ข้าพเจ้า​จาก​คน​ชั่ว​ด้วย​ดาบ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">ด้วย​มือ​ของ​พระองค์​พระยาห์เวห์ ขอ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอด​จาก​คน​เช่น​นี้ จาก​คน​ของ​โลก​ซึ่ง​มี​รางวัล​อยู่​แค่​ใน​ชีวิต​นี้ ขอให้​สิ่ง​ที่​พระองค์​สะสม​ไว้​เพื่อ​คน​ชั่ว​เติม​เต็ม​ท้อง​ของ​พวก​เขา ขอให้​ลูกหลาน​ของ​เขา​กิน​มัน​จน​หมด และ​มี​เหลือ​ไป​ถึง​ลูก​เล็ก​ของ​พวก​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="15">และ​ข้าพเจ้า​นั้น​จะ​ได้​รับ​การ​พิสูจน์​ว่า​เป็น​ฝ่าย​ถูก และ​ได้​เห็น​หน้า​ของ​พระองค์ เมื่อ​ตื่น​ขึ้น ข้าพเจ้า​จะ​อิ่ม​ใจ​ที่​ได้​เห็น​ลักษณะ​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​รัก​พระองค์​พระยาห์เวห์​ผู้​เป็น​กำลัง​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​เป็น​ศิลา เป็น​ป้อม​ปราการ และ​ผู้​ช่วย​กู้​ของ​ข้าพเจ้า พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​ศิลา​ที่​ข้าพเจ้า​เข้า​ไป​ลี้​ภัย เป็น​โล่ เป็น​เขา​สัตว์ ​แห่ง​ความ​รอด และ​เป็น​ที่​มั่น​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​ร้อง​เรียก​พระยาห์เวห์ ผู้​ควร​ค่า​แก่​การ​สรรเสริญ แล้ว​ข้าพเจ้า​ก็​ได้​รอดพ้น​จาก​ศัตรู</verse>
				<verse number="4">บ่วง​แห่ง​ความ​ตาย​พัน​ข้าพเจ้า​ไว้ กระแส​แห่ง​ความ​หายนะ​ถาโถม​ใส่​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="5">บ่วง​แห่ง​แดน​คน​ตาย​รัด​รอบ​ตัว​ข้าพเจ้า กับดัก​แห่ง​ความ​ตาย​อยู่​ตรง​หน้า​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">ใน​ยาม​ทุกข์​ใจ ข้าพเจ้า​ร้อง​เรียก​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ได้ยิน​เสียง​ของ​ข้าพเจ้า​จาก​วิหาร​ของ​พระองค์ เสียง​ร้อง​ของ​ข้าพเจ้า​ดัง​ถึง​หู​พระองค์</verse>
				<verse number="7">แผ่นดิน​โลก​สะเทือน​เลื่อน​ลั่น ฐาน​ของ​ภูเขา​ทั้งหลาย​สั่นคลอน ภูเขา​เหล่า​นั้น​สั่น​สะเทือน​เพราะ​พระองค์​โกรธ</verse>
				<verse number="8">ควัน​พวยพุ่ง​ออก​มา​จาก​จมูก​ของ​พระองค์ เปลว​ไฟ​เผาผลาญ​และ​ถ่าน​ไฟ​ลุกโชน พวยพุ่ง​ออก​จาก​ปาก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">พระองค์​แหวก​ฟ้าสวรรค์​และ​ลง​มา เมฆ​มืดทึบ​อยู่​ใต้​เท้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ขึ้น​ขี่​เครูบ​และ​โผ​บิน​ลง​มา ด้วย​ปีก​แห่ง​กระแส​ลม</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ให้​ความ​มืด​ปกคลุม​เป็น​ร่มเงา​ล้อม​รอบ​พระองค์ ให้​เมฆ​ฝน​ดำ​ทะมึน​ใน​ท้องฟ้า​อยู่​รอบ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">แสง​สว่าง​เจิดจ้า​แห่ง​การ​ปรากฏ​ของ​พระองค์ ทะลุ​ผ่าน​หมู่​เมฆ​ออก​มา พร้อม​กับ​พายุ​ลูกเห็บ​และ​สาย​ฟ้า​แลบ</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​เปล่ง​กัมปนาท​จาก​ฟ้าสวรรค์ เสียง​ของ​องค์​ผู้​สูง​สุด​ดัง​ก้อง</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ยิง​ธนู​และ​ทำ​ให้​ศัตรู​กระจัดกระจาย ด้วย​สายฟ้า​มหาศาล​ทำ​ให้​พวก​เขา​แตก​หนี​ไป</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​พระยาห์เวห์​กำราบ เมื่อ​ลม​พวยพุ่ง​ออก​จาก​จมูก​ของ​พระองค์ หุบเขา​ใน​ท้อง​ทะเล​ก็​เผย​ออก รากฐาน​ของ​โลก​ก็​ปรากฏ</verse>
				<verse number="16">พระองค์​เอื้อม​มือ​ลง​มา​จาก​เบื้อง​บน​จับ​ข้าพเจ้า​ไว้ พระองค์​ดึง​ข้าพเจ้า​ขึ้น​จาก​ห้วง​น้ำ​ลึก</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​พ้น​จาก​ศัตรู​ผู้​เก่งกาจ จาก​ปฏิปักษ์​ผู้​แข็งแกร่ง​กว่า​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​โจมตี​ใน​วัน​ที่​ข้าพเจ้า​เผชิญ​ภัย​พิบัติ แต่​พระยาห์เวห์​ค้ำชู​ข้าพเจ้า​ไว้</verse>
				<verse number="19">พระองค์​นำ​ข้าพเจ้า​ออก​มา​ยัง​ที่​กว้าง​ขวาง พระองค์​ช่วย​ข้าพเจ้า​ไว้​เพราะ​ปีติ​ยินดี​ใน​ตัว​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​ตอบ​แทน​ข้าพเจ้า​ตาม​ความ​ชอบธรรม​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ให้​รางวัล​แก่​ข้าพเจ้า เนื่องจาก​ข้าพเจ้า​เป็น​คน​มือ​สะอาด</verse>
				<verse number="21">เพราะ​ข้าพเจ้า​รักษา​ทาง​ของ​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​ทำ​ผิด​โดย​หัน​ไป​จาก​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="22">กฎ​บัญญัติ​ทั้งสิ้น​ของ​พระองค์​อยู่​ต่อหน้า​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ไม่ได้​หัน​ไป​จาก​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="23">ข้าพเจ้า​เป็น​คน​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ​ต่อหน้า​พระองค์ และ​ได้​รักษา​ตน​ให้​พ้น​จาก​บาป</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​ตอบแทน​แก่​ข้าพเจ้า​ตาม​ความ​ชอบธรรม​ของ​ข้าพเจ้า ตาม​ที่​เห็น​ว่า​ข้าพเจ้า​เป็น​คน​มือ​สะอาด</verse>
				<verse number="25">กับ​คน​ที่​สัตย์ซื่อ จะ​แสดง​พระองค์​ว่า​สัตย์ซื่อ กับ​คน​ดี​ไร้​ที่​ติ จะ​แสดง​พระองค์​ว่า​ดี​ไร้​ที่​ติ</verse>
				<verse number="26">กับ​คน​ที่​บริสุทธิ์ จะ​แสดง​พระองค์​ว่า​บริสุทธิ์ แต่​กับ​คน​เจ้าเล่ห์ จะ​แสดง​พระองค์​ว่า​ฉลาด​หลักแหลม</verse>
				<verse number="27">พระองค์​ช่วย​คน​ที่​ถ่อม​ใจ​ให้​รอด แต่​ทำ​ให้​คน​หยิ่ง​ผยอง​ตก​ต่ำ​ลง</verse>
				<verse number="28">พระยาห์เวห์​พระองค์​รักษา​ตะเกียง​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​ลุก​อยู่ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​เปลี่ยน​ความ​มืดมน​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​เป็น​ความ​สว่าง</verse>
				<verse number="29">ข้าพเจ้า​บุก​ตะลุย​กองทัพ​ได้ ​ด้วย​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระองค์ ข้าพเจ้า​ปีน​ข้าม​กำแพง​เมือง​ได้​โดย​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="30">สำหรับ​พระเจ้า วิถี​ของ​พระองค์​ดี​พร้อม ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ไม่​มี​ที่​ติ พระองค์​เป็น​โล่ สำหรับ​ทุก​คน​ที่​เข้า​ลี้​ภัย​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="31">ใคร​เล่า​เป็น​พระเจ้า นอกจาก​พระยาห์เวห์ ผู้​ใด​เล่า​คือ​พระศิลา เว้น​แต่​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="32">พระเจ้า​นี่แหละ เป็น​ผู้​ให้​กำลัง​แก่​ข้าพเจ้า และ​รักษา​ให้​ทาง​ของ​ข้าพเจ้า​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="33">พระองค์​ทำ​ให้​เท้า​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​เหมือน​เท้า​กวาง ให้​ข้าพเจ้า​ยืน​อยู่​บน​ที่​สูง​ได้</verse>
				<verse number="34">พระองค์​ฝึก​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​พร้อม​รบ แขน​ข้าพเจ้า​จึง​โก่ง​คันธนู​ทอง​สัมฤทธิ์​ได้</verse>
				<verse number="35">พระองค์​ทำ​ให้​ความ​รอด​ของ​พระองค์​เป็น​โล่​ของ​ข้าพเจ้า และ​ค้ำชู​ข้าพเจ้า​ไว้​ด้วย​มือ​ขวา ความ​ช่วย​เหลือ​ของ​พระองค์​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="36">พระองค์​เตรียม​ทาง​กว้าง​ให้​เท้า​ข้าพเจ้า​เดิน เพื่อ​ข้อเท้า​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​พลิก</verse>
				<verse number="37">ข้าพเจ้า​รุกไล่​ศัตรู​จน​ทัน ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​หัน​หลัง​กลับ​จน​พวก​เขา​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="38">ข้าพเจ้า​บด​ขยี้​จน​พวก​เขา​ไม่​อาจ​ลุก​ขึ้น​มา​ได้​อีก พวก​เขา​สยบ​อยู่​ใต้​เท้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="39">พระองค์​ให้​กำลัง​ข้าพเจ้า​เพื่อ​ทำ​ศึก พระองค์​ทำ​ให้​บรรดา​ศัตรู​ก้ม​หัว​ต่อ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="40">พระองค์​ทำ​ให้​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​ถอย​หนี​ไป ข้าพเจ้า​ทำลาย​ล้าง​ปฏิปักษ์​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="41">พวก​เขา​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ แต่​ไม่​มี​ใคร​ช่วย เขา​ร้อง​เรียก​พระยาห์เวห์ แต่​พระองค์​ไม่​ตอบ</verse>
				<verse number="42">ข้าพเจ้า​บด​ขยี้​พวก​เขา​แหลก​เหมือน​ฝุ่น​โดน​ลม​พัด ข้าพเจ้า​เหยียบ​ย่ำ​พวก​เขา ​เหมือน​เหยียบ​โคลน​ตาม​ถนน</verse>
				<verse number="43">พระองค์​ช่วย​ข้าพเจ้า​จาก​การ​โจมตี​ของ​ประชาชน พระองค์​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​เป็น​ประมุข​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย ผู้​คน​ที่​ข้าพเจ้า​ไม่​รู้จัก​บัดนี้​มา​รับใช้​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="44">คน​ต่าง​ชาติ​กลัว​จน​หัวหด​ต่อหน้า​ข้าพเจ้า ทันที​ที่​ได้ยิน​เรื่อง​ข้าพเจ้า พวก​เขา​ก็​เชื่อฟัง​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="45">พวก​เขา​ล้วน​เสียขวัญ ตัว​สั่น​ออก​มา​จาก​ที่​มั่น</verse>
				<verse number="46">พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่! ขอ​ถวาย​สรรเสริญ​แด่​พระศิลา​ของ​ข้าพเจ้า! ขอ​พระเจ้า พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​ที่​ยกย่อง!</verse>
				<verse number="47">พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​แก้แค้น​ให้​ข้าพเจ้า ผู้​ทำ​ให้​ชนชาติ​ต่าง​ๆ สยบ​ต่อ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="48">ผู้​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอด​จาก​ศัตรู พระองค์​ยก​ข้าพเจ้า​ไว้​เหนือ​ข้าศึก พระองค์​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอด​จาก​ชาย​ผู้​อำมหิต</verse>
				<verse number="49">เพราะ​เหตุ​นี้​ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="50">พระองค์​มอบ​ชัยชนะ​ยิ่งใหญ่​แก่​กษัตริย์​ของ​พระองค์ พระองค์​แสดง​ความ​รัก​ไม่​มี​สิ้น​สุด​ต่อ​ผู้​ที่​พระองค์​เจิม​ตั้ง​ไว้ คือ​ดาวิด​และ​ลูกหลาน​ของ​เขา​สืบไป​เป็น​นิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">สวรรค์​ประกาศ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระเจ้า ท้องฟ้า​แสดง​ฝีมือ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">วัน​แล้ว​วัน​เล่า​กล่าว​ถึง​พระเจ้า คืน​แล้ว​คืน​เล่า​เปิดเผย​ความ​รู้</verse>
				<verse number="3">พวก​มัน​ไม่​พูด ไม่​ใช้​ถ้อยคำ ไม่​มี​เสียง​ให้​ได้ยิน</verse>
				<verse number="4">กระนั้น​เสียง ​ของ​พวก​มัน​ก็​ออก​ไป​ทั่ว​โลก ถ้อยคำ​ของ​มัน​ไป​ถึง​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก พระเจ้า​ตั้ง​เต็นท์​ของ​ดวง​อาทิตย์​ไว้​ใน​ฟ้า​สวรรค์</verse>
				<verse number="5">เหมือน​เจ้าบ่าว​ออก​มา​จาก​ห้อง​ของ​ตน เหมือน​นัก​กีฬา​ยิ่งใหญ่​ที่​ยินดี​วิ่ง​เข้า​สู่​การ​แข่งขัน</verse>
				<verse number="6">ดวง​อาทิตย์​ขึ้น​จาก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​ฟ้าสวรรค์ แล้ว​โคจร​ไป​อีก​ฟาก​หนึ่ง ไม่​มี​สิ่ง​ใด​ขาด​ความ​อบอุ่น</verse>
				<verse number="7">กฎ​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์​สมบูรณ์​แบบ ทำ​ให้​จิตวิญญาณ​สดชื่น กฎ​เกณฑ์​ของ​พระยาห์เวห์​เชื่อถือ​ได้ ทำ​ให้​คน​รู้​น้อย​มี​ปัญญา</verse>
				<verse number="8">ข้อ​บังคับ​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น​ถูกต้อง ทำ​ให้​จิตใจ​ชื่นชม​ยินดี คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​ชัดเจน ให้​ดวงตา​เห็น​แสง​สว่าง</verse>
				<verse number="9">ความ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​นั้น​บริสุทธิ์ ยั่งยืน​เป็น​นิตย์ กฎ​เกณฑ์​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น​มั่นคง และ​ชอบธรรม​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="10">ล้ำค่า​กว่า​ทองคำ ยิ่ง​กว่า​ทอง​บริสุทธิ์ หวาน​กว่า​น้ำผึ้ง ยิ่ง​กว่า​น้ำผึ้ง​จาก​รัง​ผึ้ง</verse>
				<verse number="11">สิ่ง​เหล่า​นี้​เตือน​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ทุก​คน​ที่​ปฏิบัติ​ตาม​จะ​ได้รับ​รางวัล​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="12">แต่​ใคร​จะ​สังเกต​เห็น​ความ​ผิดพลาด​ของ​ตนเอง ขอ​อภัย​ความ​ผิด​ที่​ซ่อนเร้น​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="13">ขอ​ยับยั้ง​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ไม่​ให้​จงใจ​ทำ​บาป อย่า​ให้​บาป​ครอบงำ​ข้าพเจ้า แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​เป็น​คน​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ บริสุทธิ์​จาก​การ​ละเมิด​อัน​ใหญ่​หลวง</verse>
				<verse number="14">ขอให้​ถ้อยคำ​จาก​ปาก​และ​การ​ใคร่ครวญ​ใน​ใจ​ข้าพเจ้า​นี้ เป็น​ที่​พอใจ​ใน​สายตา​ของ​พระองค์ พระยาห์เวห์​ผู้​เป็น​ศิลา​และ​พระ​ผู้​ไถ่​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ขอ​พระยาห์เวห์​ตอบ​ท่าน​ใน​ยาม​ทุกข์​โศก ขอ​นาม​ของ​พระเจ้า​แห่ง​ยาโคบ​คุ้มครอง​ท่าน</verse>
				<verse number="2">ขอ​พระองค์​ส่ง​ความ​ช่วยเหลือ​ให้​แก่​ท่าน​จาก​สถาน​นมัสการ และ​สนับสนุน​ท่าน​จาก​ศิโยน</verse>
				<verse number="3">ขอ​พระองค์​ระลึก​ถึง​เครื่อง​บูชา​ทั้งปวง​ของ​ท่าน และ​รับ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="4">ขอ​พระองค์​ให้​ตาม​ใจ​ท่าน​ปรารถนา และ​ขอ​ทำ​ให้​แผนงาน​ทั้งสิ้น​ของ​ท่าน​สำเร็จ</verse>
				<verse number="5">ขอให้​เรา​โห่ร้อง​ยินดี​กับ​ชัยชนะ​ของ​ท่าน และ​ชู​ธง​ใน​นาม​พระเจ้า​ของ​เรา ขอ​พระยาห์เวห์​ตอบ​คำ​อธิษฐาน​ทั้งหมด​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="6">ตอน​นี้​ข้าพเจ้า​รู้​แล้ว​ว่า พระยาห์เวห์​มอบ​ชัยชนะ​ให้​ผู้​ที่​เจิม​ไว้ พระองค์​ตอบ​เขา​จาก​สถาน​นมัสการ​แห่ง​สวรรค์​ของ​พระองค์ ด้วย​ฤทธิ์เดช​แห่ง​ชัยชนะ​จาก​มือ​ขวา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">บาง​คน​วางใจ​รถ​รบ บาง​คน​วางใจ​ม้า แต่​พวก​เรา​วางใจ​ใน​นาม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="8">เขา​เหล่า​นั้น​จะ​ล้ม​ลง​พ่ายแพ้ แต่​พวก​เรา​จะ​ลุกขึ้น​และ​ยืนหยัด​มั่นคง</verse>
				<verse number="9">ขอ​มอบ​ชัยชนะ​ให้​กษัตริย์​เถิด​พระยาห์เวห์! ขอ​ตอบ​เมื่อ​เรา​ทั้งหลาย​ร้อง​เรียก​พระองค์!</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">กษัตริย์​ปีติ​ยินดี​ใน​กำลัง​ของ​พระองค์​พระยาห์เวห์ ท่าน​เปรมปรีดิ์​นัก​ใน​ชัยชนะ​ที่​พระองค์​มอบ​ให้!</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ให้​ตาม​ที่​ใจ​ท่าน​ปรารถนา ไม่ได้​หน่วง​เหนี่ยว​สิ่ง​ที่​ริมฝีปาก ท่าน​ขอ</verse>
				<verse number="3">พระองค์​มา​ทักทาย​ท่าน​ด้วย​พร​มากมาย และ​สวม​มงกุฎ​ทองคำ​บริสุทธิ์​บน​ศีรษะ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ขอ​ชีวิต พระองค์​ก็​มอบ​ให้ วัน​คืน​แห่ง​ชีวิต​ของ​ท่าน​จึง​ยืนยง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="5">โดย​ชัยชนะ​ที่​พระองค์​มอบ​ให้ ศักดิ์ศรี​ของ​ท่าน​จึง​ยิ่งใหญ่ พระองค์​มอบ​สง่าราศี​และ​บารมี​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="6">แน่นอน พระองค์​ได้​อวยพร​ท่าน​ไม่​รู้​จบ และ​ทำ​ให้​ท่าน​สุขใจ​จาก​ความ​ยินดี​ที่​ได้​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="7">เพราะ​กษัตริย์​วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์ โดย​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​องค์​ผู้​สูง​สุด ท่าน​จะ​ไม่​มี​วัน​หวั่นไหว</verse>
				<verse number="8">มือ​ของ​พระองค์​จะ​จับกุม​ศัตรู​ทั้งปวง มือ​ขวา​จะ​ยึด​ข้าศึก​ของ​พระองค์​ไว้</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​พระองค์​ปรากฏ​ใน​สนาม​รบ พระองค์​จะ​เผา​พวก​เขา​เหมือน​เตาไฟ​ที่​ลุกโชน พระยาห์เวห์​จะ​กลืน​พวก​เขา​ด้วย​ความ​โกรธ​เกรี้ยว และ​ไฟ​ของ​พระองค์​จะ​เผาผลาญ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="10">พระองค์​จะ​ทำลาย​ลูกหลาน​ของ​พวก​เขา​ไป​จาก​แผ่นดิน​โลก กำจัด​เผ่าพันธุ์​ของ​เขา​จาก​มนุษยชาติ</verse>
				<verse number="11">แม้​พวก​เขา​คิด​ร้าย​ต่อ​พระองค์ และ​วางแผน​ชั่ว ก็​จะ​ไม่​สำเร็จ</verse>
				<verse number="12">พระองค์​จะ​ทำ​ให้​เขา​หันหลัง​หนี​ไป เมื่อ​พระองค์​เล็ง​ธนู​ไป​ที่​พวก​เขา</verse>
				<verse number="13">ขอ​เชิดชู​เดชานุภาพ​ของ​พระองค์​พระยาห์เวห์ เรา​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ทำไม​ทอดทิ้ง​ข้าพเจ้า ทำไม​พระองค์​จึง​ห่างไกล ไม่​มา​ช่วย​กู้​ข้าพเจ้า ห่างไกล ไม่​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​อัน​ปวดร้าว​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ร้อง​เรียก​ตลอด​วัน แต่​พระองค์​ไม่​ตอบ ตลอด​คืน​ข้าพเจ้า​ก็​ไม่​ได้​หยุด​พัก</verse>
				<verse number="3">กระนั้น​พระองค์​นั่ง​บน​บัลลังก์ เป็น​องค์​บริสุทธิ์ พระองค์​คือ​ผู้​ที่​อิสราเอล​สรรเสริญ</verse>
				<verse number="4">บรรพบุรุษ​ของ​เรา​วางใจ​ใน​พระองค์ เขา​ทั้งหลาย​วาง​ใจ​และ​พระองค์​ช่วย​กู้​พวก​เขา</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​ร้อง​เรียก​และ​พระองค์​ช่วย​เขา​ให้​รอด พวก​เขา​วาง​ใจ​ใน​พระองค์​และ​ไม่​ต้อง​อับอาย</verse>
				<verse number="6">แต่​ข้าพเจ้า​เป็น​ตัว​หนอน ไม่​ใช่​คน ทุก​คน​ดูหมิ่น ประชาชน​ดูแคลน</verse>
				<verse number="7">คน​ทั้งปวง​ที่​เห็น​ข้าพเจ้า​ก็​เย้ยหยัน ส่าย​หัว​และ​เหยียด​หยาม​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="8">“เขา​วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์ ก็​ให้​พระยาห์เวห์​ช่วย​เขา​สิ ใน​เมื่อ​พระองค์​พอใจ​ใน​ตัว​เขา ก็​ให้​พระองค์​ช่วย​กู้​เขา​สิ”</verse>
				<verse number="9">กระนั้น​พระองค์​นำ​ข้าพเจ้า​ออก​มา​จาก​ครรภ์ และ​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​วาง​ใจ​ใน​พระองค์​ตั้งแต่​อยู่​ใน​อ้อมอก​แม่</verse>
				<verse number="10">ตั้งแต่​เกิด ข้าพเจ้า​ก็​ถูก​ทิ้ง​ไว้​กับ​พระองค์ ตั้งแต่​ข้าพเจ้า​ยัง​อยู่​ใน​ครรภ์​มารดา พระองค์​ก็​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="11">ขอ​อย่า​อยู่​ไกล​จาก​ข้าพเจ้า เพราะ​ความ​ทุกข์​ร้อน​อยู่​ใกล้ และ​ไม่​มี​ใคร​ช่วย​ได้​เลย</verse>
				<verse number="12">กระทิง​มากมาย​ล้อม​ข้าพเจ้า​ไว้ ฝูง​โค​ถึก​แห่ง​บาชาน​รุมล้อม​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="13">พวก​มัน​อ้า​ปาก​กว้าง​ใส่​ข้าพเจ้า เหมือน​สิงโต​คำราม​ที่​กัด​ฉีก​เหยื่อ</verse>
				<verse number="14">กำลัง​ของ​ข้าพเจ้า​ถูก​เท​ออก​ไป​เหมือน​น้ำ กระดูก​ทุก​ซี่​ของ​ข้าพเจ้า​หลุด​จาก​ข้อต่อ ใจ​ของ​ข้าพเจ้า​กลาย​เป็น​ขี้ผึ้ง หลอม​ละลาย​ภายใน​ตัว​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="15">ปาก ​ของ​ข้าพเจ้า​แห้ง​ผาก​ดั่ง​ดินเผา ลิ้น​ของ​ข้าพเจ้า​เกาะ​ติด​เพดาน​ปาก พระองค์​ปล่อย​ให้​ข้าพเจ้า​นอน เกลือก​ธุลี​แห่ง​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="16">พวก​สุนัข​ล้อม​รอบ​ข้าพเจ้า กลุ่ม​คน​ชั่ว​รุมล้อม​ข้าพเจ้า พวก​เขา​แทง ​มือ​และ​เท้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="17">กระดูก​ทั้งหมด​ของ​ข้าพเจ้า​อยู่​ใน​ที่​แจ้ง ผู้​คน​จ้อง​มอง​ข้าพเจ้า​อย่าง​สะใจ</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​เอา​เสื้อผ้า​ของ​ข้าพเจ้า​มา​แบ่ง​กัน และ​เอา​เครื่อง​นุ่ง​ห่ม​ของ​ข้าพเจ้า​มา​จับ​ฉลาก</verse>
				<verse number="19">ส่วน​พระองค์​พระยาห์เวห์ ขอ​อย่า​อยู่​ไกล​จาก​ข้าพเจ้า พระองค์​เป็น​กำลัง​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​รีบ​มา​ช่วย​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="20">ขอ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​พ้น​จาก​คม​ดาบ ช่วย​ชีวิต​ที่​มี​ค่า​ของ​ข้าพเจ้า​จาก​อำนาจ​พวก​สุนัข</verse>
				<verse number="21">ขอ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​พ้น​จาก​ปาก​สิงโต ให้​พ้น​จาก​เขา​ของ​วัว​ป่า</verse>
				<verse number="22">ข้าพเจ้า​จะ​ประกาศ​นาม​ของ​พระองค์​แก่​ประชาชน​ของ​ข้าพเจ้า และ​ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ใน​ที่​ประชุม</verse>
				<verse number="23">ท่าน​ผู้​ที่​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ จง​สรรเสริญ​พระองค์! ลูกหลาน​ทั้งสิ้น​ของ​ยาโคบ จง​สรรเสริญ​พระองค์! จง​ยำเกรง​พระองค์ ลูกหลาน​ทั้งสิ้น​ของ​อิสราเอล!</verse>
				<verse number="24">เพราะ​พระองค์​ไม่​ได้​ดูหมิ่น​หรือ​เหยียดหยาม ความ​ทุกข์​ทรมาน​ของ​คน​ที่​ตก​ทุกข์ พระองค์​ไม่​ได้​ซ่อน​หน้า​จาก​เขา แต่​ฟัง​เสียง​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​เขา</verse>
				<verse number="25">ข้าพเจ้า​ร้อง​สรรเสริญ​ใน​ที่​ชุมนุม​ใหญ่​มา​จาก​พระองค์ ข้าพเจ้า​จะ​ทำ​ตาม​คำ​ปฏิญาณ​ต่อหน้า​บรรดา​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์</verse>
				<verse number="26">คน​ยากไร้​จะ​ได้​กิน​และ​อิ่มหนำ คน​เหล่า​นั้น​ที่​เสาะหา​พระยาห์เวห์​จะ​สรรเสริญ​พระองค์ ขอให้​จิตใจ​ของ​พวก​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​ตลอด​กาล!</verse>
				<verse number="27">ทั่ว​ทุก​มุม​โลก​จะ​ระลึก​ได้ และ​หัน​มา​หา​พระยาห์เวห์ ทุก​ครอบครัว​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ จะ​หมอบ​กราบ​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="28">เพราะ​อำนาจ​การ​ปกครอง​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์ และ​พระองค์​ปกครอง​เหนือ​ชนชาติ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="29">บรรดา​คน​มั่งคั่ง​ใน​โลก​จะ​ฉลอง​และ​นมัสการ​พระองค์ ทุก​คน​ที่​กลับ​สู่​ผงคลี​ดิน​จะ​คุกเข่า​ต่อหน้า​พระองค์ คือ​คน​ที่​ไม่​สามารถ​รักษา​ชีวิต​ตน​ไว้​ได้</verse>
				<verse number="30">บรรดา​ลูกหลาน​จะ​ปรนนิบัติ​พระองค์ มนุษย์​จะ​กล่าว​ถึง​พระยาห์เวห์​ให้​คน​รุ่น​ต่อไป​ฟัง</verse>
				<verse number="31">พวก​เขา​จะ​ประกาศ​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์ แก่​ชน​รุ่น​หลัง​ที่​ยัง​ไม่​เกิด ว่า​พระองค์​ได้​ทำ​เช่น​นั้น​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​เลี้ยงดู​ข้าพเจ้า​ดั่ง​เหมือน​เลี้ยง​แกะ ข้าพเจ้า​ไม่​ขาด​สิ่ง​ใด​เลย</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ให้​ข้าพเจ้า​นอน​ลง​ใน​ทุ่ง​หญ้า​เขียว​ขจี พระองค์​นำ​ข้าพเจ้า​ไป​ยัง​ริม​น้ำ​อัน​สงบ</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ทำ​ให้​จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​สดชื่น พระองค์​ชี้แนะ​ทาง​ที่​ถูกต้อง​แก่​ข้าพเจ้า เพื่อ​เห็น​แก่​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">แม้​ข้าพเจ้า​เดิน ผ่าน​หุบเขา​เงา​ซึ่ง​มืดมิด​ที่สุด ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​กลัว​ความ​ชั่วร้าย เพราะ​พระองค์​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า ไม้เท้า​ของ​พระองค์​นำ​ทาง​ข้าพเจ้า ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​สบายใจ</verse>
				<verse number="5">พระองค์​จัด​โต๊ะ​อาหาร​สำหรับ​ข้าพเจ้า ต่อหน้า​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​เจิม​ศีรษะ​ข้าพเจ้า​ด้วย​น้ำมัน ถ้วย​ของ​ข้าพเจ้า​เต็ม​จน​ล้น</verse>
				<verse number="6">แน่นอน​ว่า​ความ​ดี​และ​ความ​รัก​ของ​พระองค์ จะ​ติดตาม​ข้าพเจ้า​ไป​ตลอด​ชีวิต และ​ข้าพเจ้า​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์ ตลอด​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">แผ่นดิน​โลก​และ​ทุก​สิ่ง​ใน​โลก​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์ โลก​และ​ทุก​ชีวิต​ที่​อาศัย​ใน​โลก</verse>
				<verse number="2">เพราะ​พระองค์​ตั้ง​แผ่นดิน​ไว้​บน​ท้อง​ทะเล และ​สถาปนา​มัน​ไว้​บน​ห้วงน้ำ</verse>
				<verse number="3">คน​ใด​เล่า​จะ​ได้​ขึ้น​ไป​ยัง​ภูเขา​ของ​พระยาห์เวห์ ใคร​เล่า​จะ​ยืน​ใน​สถานที่​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">คือ​คน​ที่​มือ​สะอาด​และ​ใจ​บริสุทธิ์ คน​ที่​ไม่​วางใจ​ใน​รูป​เคารพ หรือ​สาบาน​โดย​อ้าง​พระ​จอมปลอม</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​จะ​ได้รับ​พระพร​จาก​พระยาห์เวห์ และ​การ​พิสูจน์​จาก​พระเจ้า​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="6">คน​เช่น​นี้​แหละ​ที่​แสวงหา​พระองค์ เป็น​ผู้​แสวงหา​ใบหน้า​ของ​พระองค์ พระเจ้า​ของ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="7">ประตู​เมือง จง​เปิด​ออก ประตู​โบราณ จง​เปิด​ออก เพื่อ​กษัตริย์​ผู้​มี​สง่าราศี​จะ​ได้​เข้า​มา</verse>
				<verse number="8">ใคร​คือ​กษัตริย์​ผู้​มี​สง่าราศี​องค์​นี้ คือ​พระยาห์เวห์​ผู้​แข็งแกร่ง​และ​ยิ่งใหญ่ พระยาห์เวห์​ผู้​เกรียงไกร​ใน​สนาม​รบ</verse>
				<verse number="9">ประตู​เมือง จง​เปิด​ออก ประตู​โบราณ จง​เปิด​ออก เพื่อ​กษัตริย์​ผู้​มี​สง่าราศี​จะ​ได้​เข้า​มา</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​ผู้​มี​สง่าราศี​องค์​นี้​คือ​ใคร คือ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธานุภาพ พระองค์​คือ​กษัตริย์​ผู้​มี​สง่าราศี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​วางใจ​ใน​พระองค์ พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​วาง​ใจ​ใน​พระองค์ โปรด​อย่า​ให้​ข้าพเจ้า​อับอาย หรือ​ให้​ศัตรู​มี​ชัย​เหนือ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">คน​ที่​มี​ความ​หวัง​ใน​พระองค์ จะ​ไม่​ต้อง​ละอาย แต่​ความ​ละอาย​จะ​มา​ถึง คน​ที่​ทรยศ​โดย​ไม่​มี​เหตุ</verse>
				<verse number="4">ขอ​ให้​ข้าพเจ้า​เห็น​หนทาง​ของ​พระองค์​พระยาห์เวห์ สอน​ข้าพเจ้า​ถึง​วิถี​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">ขอ​นำ​ข้าพเจ้า​ไป​ใน​ความ​จริง​ของ​พระองค์ และ​สอน​ข้าพเจ้า เพราะ​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​ข้าพเจ้า และ​ความ​หวัง​ของ​ข้าพเจ้า​อยู่​ใน​พระองค์​ตลอด​ทั้ง​วัน</verse>
				<verse number="6">โปรด​จดจำ​ความ​เมตตา​และ​ความ​รัก​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​มี​มา​ตั้งแต่​โบราณ</verse>
				<verse number="7">ขอ​อย่า​จดจำ​บาป และ​วิถี​อัน​ดื้อรั้น​ใน​วัย​หนุ่ม​ของ​ข้าพเจ้า พระยาห์เวห์​ขอ​จดจำ​ข้าพเจ้า​ตาม​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​แสนดี</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​แสนดี​และ​เที่ยงธรรม ดังนั้น​จึง​สอน​ทาง​ของ​พระองค์​ให้​กับ​คน​บาป</verse>
				<verse number="9">พระองค์​นำ​คน​ถ่อม​ใจ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง และ​สอน​ทาง​ของ​พระองค์​แก่​พวก​เขา</verse>
				<verse number="10">ทาง​ทั้ง​สิ้น​ของ​พระยาห์เวห์​มี​ความ​รัก​และ​ซื่อสัตย์ แก่​บรรดา​คน​ที่​รักษา​กฎ​เกณฑ์​แห่ง​พันธสัญญา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">เพื่อ​เห็น​แก่​นาม​ของ​พระองค์​พระยาห์เวห์ ขอ​ยกโทษ​ความ​ชั่ว​ของ​ข้าพเจ้า แม้​มัน​จะ​ใหญ่หลวง</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ใคร​คือ​คน​ที่​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ พระองค์​จะ​สอน​พวก​เขา​ถึง​ทาง​ที่​พวก​เขา​ควร​เลือก</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​จะ​มี​ชีวิต​ที่​เจริญ​รุ่งเรือง และ​ลูกหลาน​จะ​ได้รับ​แผ่นดิน​นั้น​เป็น​มรดก</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​วางใจ​ใน​บรรดา​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์ พระองค์​เปิดเผย​พันธสัญญา​ของ​พระองค์​แก่​คน​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="15">ตา​ของ​ข้าพเจ้า​มอง​ที่​พระยาห์เวห์​เสมอ เพราะ​พระองค์​เท่านั้น​จะ​ปลด​บ่วง​จาก​เท้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="16">ขอ​หัน​มา​และ​เมตตา​ข้าพเจ้า​เถิด เพราะ​ข้าพเจ้า​ว้าเหว่​และ​ทุกข์​ยาก</verse>
				<verse number="17">ขอ​บรรเทา​ความ​ทุกข์​ใจ​ของ​ข้าพเจ้า และ​ปลด​ข้าพเจ้า​จาก​ความ​ปวดร้าว</verse>
				<verse number="18">ขอ​มอง​ดู​ความ​ทุกข์​ยาก​และ​ทุกข์​ใจ​ของ​ข้าพเจ้า และ​ขจัด​บาป​ทั้งสิ้น​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="19">ขอ​ดู​เถิด​ว่า ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​มี​มากมาย​เพียงใด และ​พวก​เขา​เกลียด​ข้าพเจ้า​รุนแรง​ขนาด​ไหน!</verse>
				<verse number="20">ขอ​คุ้มครอง​และ​ช่วย​ชีวิต​ข้าพเจ้า อย่า​ให้​ข้าพเจ้า​ต้อง​อับอาย เพราะ​ข้าพเจ้า​ลี้​ภัย​อยู่​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="21">ขอ​ความ​ซื่อตรง​และ​ความ​เที่ยงธรรม​คุ้มครอง​ข้าพเจ้า เพราะ​ความ​หวัง​ของ​ข้าพเจ้า​อยู่​ใน​พระองค์ พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">ข้าแต่​พระเจ้า ขอ​ไถ่​อิสราเอล ให้​พ้น​จาก​ความ​ทุกข์​ร้อน​ทั้ง​ปวง​ของ​พวก​เขา!</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ขอ​พระยาห์เวห์​พิสูจน์​ว่า​ข้าพเจ้า​บริสุทธิ์ เพราะ​ข้าพเจ้า​ใช้​ชีวิต​อย่าง​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ ข้าพเจ้า​วาง​ใจ​ใน​พระยาห์เวห์ โดย​ไม่​สะดุด​เลย</verse>
				<verse number="2">ขอ​ทดสอบ​และ​ลองใจ​ข้าพเจ้า​พระยาห์เวห์ ขอ​สำรวจ​ความ​คิด​จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ข้าพเจ้า​คำนึง​ถึง​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​เสมอ และ​ดำเนิน​ชีวิต​โดย​พึ่งพา​ความ​สัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​ไม่​นั่ง​กับ​คน​หลอกลวง หรือ​คบ​คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​เกลียด​ชุมนุม​ของ​คน​ชั่ว และ​ปฏิเสธ​ที่​จะ​ข้องแวะ​กับ​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​ล้าง​มือ​แสดง​ความ​บริสุทธิ์ และ​เดิน​อยู่​รอบ​แท่น​บูชา​ของ​พระองค์​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​ป่าวร้อง​สรรเสริญ​พระองค์ และ​เล่า​ถึง​งาน​อัน​อัศจรรย์​ทั้งสิ้น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​รัก​บ้าน​ที่​พระองค์​พำนัก​อยู่ ที่​ซึ่ง​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่</verse>
				<verse number="9">ขอ​อย่า​คร่า​วิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​ไป​พร้อม​กับ​คน​บาป หรือ​ปลิด​ชีวิต​ข้าพเจ้า​ไป​กับ​พวก​กระหาย​เลือด</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​มือ​ของ​เขา​มี​แผน​ชั่ว คน​ที่​มือ​ขวา​เต็ม​ไป​ด้วย​สินบน</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้า​ดำเนิน​ชีวิต​อย่าง​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ โปรด​เมตตา​และ​ไถ่​ข้าพเจ้า​เถิด</verse>
				<verse number="12">เท้า​ของ​ข้าพเจ้า​ยืน​อยู่​บน​พื้น​ราบ ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ใน​ที่​ชุมนุม​ใหญ่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​เป็น​ความ​สว่าง​และ​ความ​รอด​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ต้อง​กลัว​ใคร​อีก พระยาห์เวห์​เป็น​ฐาน​ที่​มั่น​สำหรับ​ชีวิต​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ต้อง​กลัว​ใคร​อีก</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​คน​ชั่ว​รุก​เข้า​มา จะ​กลืน​กิน​ข้าพเจ้า เป็น​ศัตรู​และ​ปฏิปักษ์​ของ​ข้าพเจ้า ที่​จะ​สะดุด​ล้ม​ลง</verse>
				<verse number="3">แม้​กองทัพ​รุมล้อม​ข้าพเจ้า ใจ​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​จะ​ไม่​หวั่น​กลัว แม้​สงคราม​จะ​จู่โจม​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ก็​ยัง​จะ​เชื่อมั่น</verse>
				<verse number="4">สิ่ง​หนึ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ขอ​จาก​พระยาห์เวห์ เพียง​สิ่ง​เดียว​ที่​ข้าพเจ้า​ใฝ่​หา คือ​การ​ได้​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์ ตลอด​วัน​คืน​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า เพื่อ​ชื่นชม​ความ​งาม​ของ​พระยาห์เวห์ และ​เพื่อ​แสวงหา​พระองค์​ใน​วิหาร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ใน​วัน​ที่​ทุกข์​ยาก พระองค์​จะ​คุ้มครอง​ข้าพเจ้า​ให้​ปลอดภัย​ใน​ที่​พำนัก​ของ​พระองค์ พระองค์​จะ​ซ่อน​ข้าพเจ้า​ไว้​ใน​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ และ​จะ​ตั้ง​ข้าพเจ้า​ไว้​สูง​บน​ศิลา</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​ได้รับ​การ​ยก​ชู เหนือ​พวก​ศัตรู​ที่​รุมล้อม​ข้าพเจ้า ใน​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ด้วย​เสียง​โห่ร้อง​ยินดี ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​และ​บรรเลง​ดนตรี​ถวาย​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">ขอ​ฟัง​เมื่อ​ข้าพเจ้า​ร้องเรียก​เถิด​พระยาห์เวห์ ขอ​พระองค์​กรุณา​และ​ตอบ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">ใจ​ของ​ข้าพเจ้า​บอก​ว่า “จง​แสวงหา​ใบหน้า​ของ​พระองค์!” พระยาห์เวห์​ข้าพเจ้า​จะ​แสวงหา​ใบหน้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">ขอ​อย่า​ซ่อน​หน้า​จาก​ข้าพเจ้า ขอ​อย่า​ผลักไส​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ไป​ด้วย​ความ​โกรธ พระองค์​เป็น​ผู้​ช่วย​ของ​ข้าพเจ้า​เสมอ​มา ขอ​อย่า​ปฏิเสธ​หรือ​ทอดทิ้ง​ข้าพเจ้า​เลย พระเจ้า​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="10">แม้​พ่อ​แม่​ทอดทิ้ง​ข้าพเจ้า พระยาห์เวห์​จะ​รับ​ข้าพเจ้า​ไว้</verse>
				<verse number="11">ขอ​พระยาห์เวห์​สอน​ทาง​ของ​พระองค์​แก่​ข้าพเจ้า ขอ​นำ​ข้าพเจ้า​ไป​ใน​ทาง​ตรง เพราะ​มี​คน​ข่มเหง​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="12">ขอ​อย่า​มอบ​ข้าพเจ้า​ตาม​ความ​ปรารถนา​ของ​ศัตรู เพราะ​มี​พยาน​เท็จ​ลุก​ขึ้น​กล่าวหา​ข้าพเจ้า พ่น​คำ​กล่าวหา​ที่​มุ่งร้าย</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้า​ยัง​คง​เชื่อมั่น​ใน​ข้อ​นี้ คือ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​เห็น​ความ​ดี​ของ​พระยาห์เวห์ ใน​ดินแดน​ของ​ผู้​มี​ชีวิต</verse>
				<verse number="14">จง​รอคอย​พระยาห์เวห์ จง​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ และ​รอคอย​พระยาห์เวห์​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ร้องเรียก​พระองค์ พระองค์​เป็น​ศิลา​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​อย่า​ทำ​เป็น​หูหนวก​ต่อ​ข้าพเจ้า เพราะ​ถ้า​พระองค์​ยัง​นิ่ง​เฉย ข้าพเจ้า​ก็​จะ​เป็น​เหมือน​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ลง​ไป​แดน​มรณา</verse>
				<verse number="2">ขอ​ฟัง​คำ​วิงวอน​ขอ​ความ​เมตตา​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย เมื่อ​ข้าพเจ้า​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระองค์ เมื่อ​ข้าพเจ้า​ยก​มือ​ขึ้น​ต่อ​สถานที่ ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ขอ​อย่า​ฉุด​ลาก​ข้าพเจ้า​ไป​พร้อม​กับ​คน​ชั่ว กับ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย คน​ที่​ปาก​ปราศรัย​น้ำใจ​เชือด​คอ กับ​เพื่อนบ้าน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="4">ขอ​ตอบแทน​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​กระทำ และ​การ​กระทำ​ชั่ว​ของ​พวก​เขา ขอ​ตอบแทน​พวก​เขา​ใน​สิ่ง​ที่​มือ​เขา​ได้​ทำ​ไว้ และ​คืน​สนอง​พวก​เขา​ให้​สาสม</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พวก​เขา​ไม่​คำนึง​ถึง​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ และ​สิ่ง​ที่​มือ​ของ​พระองค์​ได้​สร้าง ฉะนั้น​พระองค์​จะ​รื้อ​ทำลาย​เขา​ลง และ​ไม่​สร้าง​พวก​เขา​ขึ้น​อีก​เลย</verse>
				<verse number="6">สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​ได้ยิน​คำ​ร้อง​ขอ​ความ​เมตตา​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​เป็น​กำลัง​และ​เป็น​โล่​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​วาง​ใจ​ใน​พระองค์ และ​พระองค์​ช่วยเหลือ​ข้าพเจ้า จิตใจ​ข้าพเจ้า​โลด​เต้น​ด้วย​ความ​ยินดี และ​ข้าพเจ้า​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​บทเพลง</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​เป็น​กำลัง​สำหรับ​ประชาชน​ของ​พระองค์ เป็น​ป้อม​ปราการ​แห่ง​ความ​รอด​สำหรับ​ผู้​ที่​พระองค์​เจิม​ตั้ง​ไว้</verse>
				<verse number="9">ขอ​ช่วย​ประชาชน​ของ​พระองค์​ให้​รอด​และ​อวยพร​คน​ที่​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์ ขอ​เลี้ยงดู​พวก​เขา​ดั่ง​คน​เลี้ยง​แกะ​และ​โอบ​อุ้ม​เขา​ไว้​นิรันดร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">ชาว​สวรรค์​ทั้งหลาย จง​เทิดทูน​พระยาห์เวห์ จง​เทิดทูน​เกียรติ​สิริ​และ​กำลัง​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">จง​เทิดทูน​พระยาห์เวห์​ตาม​เกียรติ​สิริ​ที่​ควร​ค่า​แก่​นาม​ของ​พระองค์ จง​นมัสการ​พระยาห์เวห์​ใน​สง่าราศี​แห่ง​ความ​บริสุทธิ์ ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​เหนือ​ห้วง​น้ำ พระเจ้า​แห่ง​เกียรติ​สิริ​เปล่ง​กัมปนาท พระยาห์เวห์​เปล่ง​กัมปนาท​เหนือ​มหาสมุทร</verse>
				<verse number="4">เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​เต็ม​ด้วย​อำนาจ เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​เปี่ยม​ด้วย​บารมี</verse>
				<verse number="5">เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​โค่น​ต้น​สน​ซีดาร์ พระยาห์เวห์​หัก​ต้น​สน​ซีดาร์​แห่ง​เลบานอน​ออก​เป็น​ท่อน​ๆ</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ทำ​ให้​ภูเขา​เลบานอน​กระโดด​ดั่ง​ลูก​วัว ทำ​ให้​ภูเขา​สีรีออน ​กระโดด​เหมือน​วัว​ป่า​หนุ่ม</verse>
				<verse number="7">เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​ดัง​กึกก้อง มา​พร้อม​กับ​สายฟ้า​ฟาด</verse>
				<verse number="8">เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​เขย่า​ทะเลทราย พระยาห์เวห์​เขย่า​ทะเลทราย​แห่ง​คาเดช</verse>
				<verse number="9">เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​โค่น​ต้น​โอ๊ก และ​ทำ​ให้​ป่า​โล่ง​เตียน และ​ใน​วิหาร​ของ​พระองค์ ทุก​คน​ร้อง​ว่า “เกียรติ​สิริ!”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​นั่ง​บน​บัลลังก์​เหนือ​น้ำ​ท่วม พระยาห์เวห์​ครอง​บัลลังก์​เป็น​กษัตริย์​ชั่วนิรันดร์</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​มอบ​พละ​กำลัง​แก่​ประชาชน​ของ​พระองค์ พระยาห์เวห์​อวยพร​ประชาชน​ของ​พระองค์​ให้​มี​สันติสุข</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​จะ​เทิดทูน​พระองค์ เพราะ​พระองค์​ดึง​ข้าพเจ้า​ขึ้น​มา​จาก​ห้วง​ลึก และ​ไม่​ยอม​ให้​ศัตรู​ยินดี​เหนือ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระองค์ และ​พระองค์​รักษา​ข้าพเจ้า​ให้​หาย</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์ พระองค์​นำ​ข้าพเจ้า​ขึ้น​มา​จาก​แดน​คน​ตาย พระองค์​ไว้​ชีวิต​ข้าพเจ้า​ไว้​ไม่​ให้​ลง​ไป​ใน​หลุม​ฝัง​ศพ</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ผู้​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระยาห์เวห์ จง​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์ จง​สรรเสริญ​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์​คง​อยู่​เพียง​ชั่วครู่ แต่​ความ​โปรดปราน​ของ​พระองค์​คง​อยู่​ชั่ว​ชีวิต การ​ร้องไห้​อาจ​อยู่​ชั่ว​ข้าม​คืน แต่​ความ​ชื่นชม​ยินดี​จะ​มา​ใน​เวลา​เช้า</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ข้าพเจ้า​รู้สึก​มั่นคง​ปลอดภัย ข้าพเจ้า​พูด​ว่า “ข้า​จะ​ไม่​หวั่นไหว​เลย”</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ เมื่อ​พระองค์​โปรดปราน​ข้าพเจ้า ก็​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​มั่นคง​ดั่ง​ภูผา​หลวง แต่​เมื่อ​พระองค์​ซ่อน​หน้า​ไป ข้าพเจ้า​ก็​ท้อแท้</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ร้องเรียก​ต่อ​พระองค์ ร้อง​ขอ​ความ​เมตตา​จาก​องค์​เจ้านาย</verse>
				<verse number="9">“จะ​มี​ประโยชน์​อะไร​หาก​ข้าพเจ้า​นิ่ง​เงียบ หาก​ข้าพเจ้า​ลง​หลุม​ไป ธุลีดิน​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​หรือ มัน​จะ​ประกาศ​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์​หรือ</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ขอ​ฟัง​และ​เมตตา​ข้าพเจ้า​ด้วย พระยาห์เวห์​ขอ​โปรด​ช่วย​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="11">พระองค์​เปลี่ยน​การ​คร่ำครวญ​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​กลาย​เป็น​การ​เต้นรำ พระองค์​ถอด​ชุด​กระสอบ​ไว้​ทุกข์​ของ​ข้าพเจ้า​ออก และ​สวม​ความ​ชื่นบาน​ให้</verse>
				<verse number="12">เพื่อ​จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์ และ​ไม่​นิ่ง​เงียบ พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ตลอด​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​ลี้​ภัย​ใน​พระองค์​พระยาห์เวห์ ขอ​อย่า​ให้​ข้าพเจ้า​อับอาย​เลย ขอ​ไถ่​ข้าพเจ้า​ใน​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">ขอ​พระองค์​เอียง​หู​ฟัง ขอ​มา​ช่วย​กอบกู้​ข้าพเจ้า​โดย​เร็ว ขอ​เป็น​ศิลา​ให้​ข้าพเจ้า​ลี้​ภัย เป็น​ป้อม​ปราการ​มั่นคง​เพื่อ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอด</verse>
				<verse number="3">เพราะ​พระองค์​เป็น​ศิลา​และ​ป้อม​ปราการ​ของ​ข้าพเจ้า ฉะนั้น โปรด​นำ​ทาง​และ​ชี้​ทาง​แก่​ข้าพเจ้า​โดย​เห็น​แก่​นาม​ของ​พระองค์​เถิด</verse>
				<verse number="4">ขอให้​ข้าพเจ้า​พ้น​จาก​กับดัก​ที่​ดัก​ข้าพเจ้า​ไว้ เพราะ​พระองค์​เป็น​ที่​ลี้​ภัย​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​มอบ​จิตวิญญาณ​ไว้​ใน​มือ​ของ​พระองค์ โปรด​ไถ่​ข้าพเจ้า​เถิด พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้​สัตย์ซื่อ</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​เกลียด​ชัง​คน​ที่​ยึดติด​กับ​รูป​เคารพ​ไร้​ค่า ส่วน​ข้าพเจ้า​วาง​ใจ​ใน​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​จะ​เปรมปรีดิ์​และ​ยินดี​ใน​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​เห็น​ความ​ทุกข์​ยาก​ของ​ข้าพเจ้า และ​รู้​ถึง​ความ​เจ็บ​ปวด​ใน​ใจ​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ไม่​ได้​มอบ​ข้าพเจ้า​ไว้​ใน​มือ​ศัตรู แต่​วาง​เท้า​ของ​ข้าพเจ้า​ไว้​ใน​ที่​กว้าง</verse>
				<verse number="9">ขอ​พระยาห์เวห์​เมตตา​เพราะ​ข้าพเจ้า​ทุกข์​ใจ ดวงตา​ข้าพเจ้า​หม่น​ด้วย​ความ​ทุกข์ ทั้ง​กาย​และ​วิญญาณ​บอบช้ำ​ด้วย​ความ​ระทม</verse>
				<verse number="10">ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ถูก​กลืน​กิน​ด้วย​ความ​ปวดร้าว และ​ปี​เดือน​ก็​หมด​ไป​กับ​การ​คร่ำครวญ ข้าพเจ้า​อ่อน​แรง​เพราะ​ความ​ทุกข์​ยาก กระดูก​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​เสื่อม​ลง</verse>
				<verse number="11">เพราะ​ศัตรู​ทั้งหมด​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ตก​เป็น​ขี้ปาก​ให้​เพื่อนบ้าน​เย้ยหยัน และ​เป็น​ที่​น่า​รังเกียจ​ของ​เพื่อน​สนิท คน​ที่​เห็น​ข้าพเจ้า​บน​ถนน ก็​รีบ​หนี​ไป</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​ถูก​ลืม​ประหนึ่ง​คน​ตาย​แล้ว ข้าพเจ้า​เป็น​เหมือน​ภาชนะ​ที่​แตก</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​ซุบซิบ​มากมาย หวาด​ผวา​อยู่​รอบ​ด้าน พวก​เขา​คบคิด​กัน​เล่นงาน​ข้าพเจ้า หมาย​ปลิด​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="14">แต่​ข้าพเจ้า​วาง​ใจ​ใน​พระองค์​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​กล่าว​ว่า “พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="15">วัน​เวลา​ของ​ข้าพเจ้า​อยู่​ใน​มือ​ของ​พระองค์ ขอ​ปลดปล่อย​ข้าพเจ้า​จาก​มือ​ของ​เหล่า​ศัตรู จาก​พวก​ที่​ตาม​ล่า​เอา​ชีวิต​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="16">ขอ​ใบหน้า​ของ​พระองค์​ทอ​แสง​ลง​บน​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ โปรด​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอด​โดย​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">ขอ​อย่า​ให้​ข้าพเจ้า​อับอาย​เลย​พระยาห์เวห์ เพราะ​ข้าพเจ้า​ร้อง​ขอ​ต่อ​พระองค์ แต่​ขอให้​คน​ชั่ว​อับอาย และ​นิ่ง​เงียบ​ใน​แดน​คน​ตาย</verse>
				<verse number="18">ขอให้​ริมฝีปาก​โป้ปด​ของ​เขา​เงียบ​เสีย เพราะ​เขา​พูดจา​โอหัง​ต่อ​คน​ชอบธรรม ด้วย​ความ​เย่อหยิ่ง​และ​ดูแคลน</verse>
				<verse number="19">ความ​ดี​ของ​พระองค์​มากมาย​สัก​เท่าใด ที่​พระองค์​สะสม​ไว้​เพื่อ​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์ ที่​พระองค์​เตรียม​ไว้​ให้​คน​ที่​ลี้​ภัย​ใน​พระองค์ ต่อหน้า​คน​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="20">ใน​ร่มเงา​ของ​พระองค์ พระองค์​ซ่อน​เขา​ไว้ ให้​พ้น​จาก​การ​ปองร้าย​ของ​มนุษย์ พระองค์​ให้​เขา​ปลอดภัย​ใน​ที่​ของ​พระองค์ ให้​พ้น​จาก​ลิ้น​ที่​กล่าวหา</verse>
				<verse number="21">ขอ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​แสดง​ความ​รัก​อัน​อัศจรรย์​ต่อ​ข้าพเจ้า เมื่อ​ข้าพเจ้า​อยู่​ใน​เมือง​ซึ่ง​ถูก​ล้อม​ไว้</verse>
				<verse number="22">ใน​ยาม​ตกใจ ข้าพเจ้า​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​ถูก​ตัด​ออก​จาก​สายตา​ของ​พระองค์!” แต่​พระองค์​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​ขอ​ความ​เมตตา เมื่อ​ข้าพเจ้า​ร้อง​ให้​พระองค์​ช่วย</verse>
				<verse number="23">ประชาชน​ผู้​สัตย์ซื่อ​ทั้งสิ้น​ของ​พระเจ้า จง​รัก​พระยาห์เวห์​เถิด พระยาห์เวห์​ปกป้อง​คน​ที่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระองค์ แต่​คน​หยิ่ง​ยโส พระองค์​ลงโทษ​อย่าง​เต็มที่</verse>
				<verse number="24">ท่าน​ทั้งหลาย​ที่​ฝาก​ความ​หวัง​ใน​พระยาห์เวห์ จง​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่ ได้​รับ​การ​อภัย​ใน​การ​ละเมิด​ของ​เขา คน​ที่​บาป​ทั้งหลาย​ได้​รับ​การ​กลบ​เกลื่อน</verse>
				<verse number="2">พระพร​เป็น​ของ คน​ที่​พระยาห์เวห์​ไม่​ถือ​โทษ​บาป​ของ​เขา และ​ใน​จิต​วิญญาณ​ไม่​มี​การ​หลอกลวง</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ข้าพเจ้า​นิ่ง​เงียบ​อยู่ กระดูก​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​สึก​กร่อน​ไป โดย​การ​คร่ำครวญ​วัน​ยัง​ค่ำ</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน มือ​ของ​พระองค์​หนัก​อยู่​บน​ข้าพเจ้า เรี่ยวแรง​ของ​ข้าพเจ้า​เหือด​แห้ง​ลง เหมือน​อยู่​กลาง​แดด​ฤดู​ร้อน</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ข้าพเจ้า​สารภาพ​บาป​ต่อ​พระองค์ และ​ไม่​ปิด​ซ่อน​ความ​ชั่วช้า​ไว้ ข้าพเจ้า​กล่าว​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​สารภาพ การ​ล่วง​ละเมิด​ทั้งปวง​ต่อ​พระยาห์เวห์” และ​พระองค์​ก็​อภัย ความ​ผิด​บาป​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้น ให้​คน​สัตย์ซื่อ​ทั้งปวง​อธิษฐาน​ต่อ​พระองค์ ขณะ​ที่​ยัง​มี​โอกาส​พบ​พระองค์ และ​น้ำ​สูง​ขึ้น​หลาก​โถม​ซัด​เข้า​มา น้ำ​นั้น​ก็​จะ​ไม่​แผ้วพาน​เขา​เลย</verse>
				<verse number="7">พระองค์​เป็น​ที่​หลบ​ภัย​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ปกป้อง​ข้าพเจ้า​จาก​ความ​ยาก​ลำบาก และ​โอบ​ล้อม​ข้าพเจ้า​ด้วย​บทเพลง​แห่ง​การ​ช่วย​กู้</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​สอน​และ​ชี้แนะ​ทาง​ที่​เจ้า​ควร​ไป เรา​จะ​แนะนำ​เจ้า​ด้วย​สายตา​แห่ง​ความ​รัก</verse>
				<verse number="9">อย่า​เป็น​เหมือน​ม้า​หรือ​ล่อ ที่​ไม่​เข้าใจ​อะไร ต้อง​ใช้​บังเหียน​บังคับ​ควบคุม จึง​จะ​ยอม​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="10">คน​ชั่วร้าย​นั้น​เผชิญ​วิบัติ​มากมาย แต่​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระยาห์เวห์ โอบ​ล้อม​คน​ที่​วางใจ​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="11">ท่าน​ผู้​ชอบธรรม จง​ยินดี​และ​เปรมปรีดิ์​ใน​พระยาห์เวห์ ท่าน​ทั้งหลาย​ผู้​มี​จิตใจ​เที่ยงธรรม จง​ร้องเพลง​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">ท่าน​ผู้​ชอบธรรม​ทั้งหลาย จง​ร้องเพลง​ด้วย​ความ​ยินดี​แด่​พระยาห์เวห์ ควร​แล้ว​ที่​คน​เที่ยงธรรม​จะ​สรรเสริญ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ด้วย​เสียง​พิณ จง​บรรเลง​เพลง​แด่​พระองค์​ด้วย​พิณ​สิบ​สาย</verse>
				<verse number="3">จง​ร้อง​เพลง​บท​ใหม่​ถวาย​พระองค์ เล่น​พิณ​อย่าง​ชำนาญ และ​โห่ร้อง​ยินดี</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์​ถูกต้อง​และ​เป็น​จริง พระองค์​ซื่อสัตย์​ใน​ทุก​สิ่ง​ที่​ทำ</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​รัก​ความ​ชอบธรรม​และ​ความ​ยุติธรรม แผ่นดิน​โลก​เต็ม​ด้วย​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">โดย​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ ฟ้า​สวรรค์​ก็​ถูก​สร้าง​ขึ้น ดวง​ดาว​ทั้งปวง​มี​ขึ้น​โดย​ลม​จาก​ปาก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">พระองค์​รวบรวม​น้ำ​ทะเล​ไว้​ใน​ไห และ​เก็บ​ห้วงน้ำ​ลึก​ไว้​ใน​คลัง</verse>
				<verse number="8">ให้​ทั้ง​โลก​เกรงกลัว​พระยาห์เวห์ ให้​คน​ทั้ง​โลก​ยำเกรง​พระองค์</verse>
				<verse number="9">เพราะ​พระองค์​พูด โลก​ก็​ถูก​สร้าง​ขึ้น พระองค์​สั่ง มัน​ก็​คงอยู่</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ทำลาย​แผนการ​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย พระองค์​ขัดขวาง​เป้าหมาย​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="11">แต่​แผนการ​ของ​พระยาห์เวห์​ยั่งยืน​นิรันดร์ ความ​ประสงค์​ใน​ใจ​ของ​พระองค์​มั่นคง​ตลอด​ทุก​ชั่ว​อายุ</verse>
				<verse number="12">พระพร​เป็น​ของ​ชนชาติ​ที่​มี​พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า ชนชาติ​ซึ่ง​พระองค์​เลือก​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​มอง​ลง​มา​จาก​ฟ้าสวรรค์ และ​เห็น​มวล​มนุษย์</verse>
				<verse number="14">จาก​ที่​พำนัก พระองค์​เฝ้า​ดู ทุก​ชีวิต​ที่​อาศัย​ใน​โลก</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ผู้​สร้าง​จิตใจ​ของ​ทุก​คน ผู้​พิจารณา​ทุก​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​ทำ</verse>
				<verse number="16">ไม่​มี​กษัตริย์​คน​ใด​รอด​ได้​ด้วย​ขนาด​กองทัพ ไม่​มี​นัก​รบ​คน​ใด​หนี​พ้น​ด้วย​พละ​กำลัง​ของ​ตน</verse>
				<verse number="17">หวัง​ให้​ม้า​ศึก​ช่วย​กอบกู้ ก็​เปล่า​ประโยชน์ แม้​จะ​แข็งแกร่ง ก็​ช่วย​ให้​รอด​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="18">แต่​พระยาห์เวห์​เฝ้า​ดู​ผู้​ที่​ยำเกรง​พระองค์ คน​ที่​หวัง​ใน​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">เพื่อ​ช่วย​กู้​เขา​ให้​พ้น​จาก​ความ​ตาย และ​ให้​เขา​มี​ชีวิต​รอด​ใน​ยาม​กันดาร​อาหาร</verse>
				<verse number="20">เรา​รอคอย​พระยาห์เวห์​ด้วย​ความ​หวัง พระองค์​เป็น​ความ​ช่วยเหลือ​และ​เป็น​โล่​ของ​เรา</verse>
				<verse number="21">จิตใจ​ของ​เรา​ชื่นชม​ยินดี​ใน​พระองค์ เพราะ​เรา​วาง​ใจ​ใน​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​ขอ​ให้​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​อยู่​กับ​เรา แม้​ใน​ขณะ​ที่​เรา​ฝาก​ความ​หวัง​ไว้​ใน​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​จะ​เทิดทูน​พระยาห์เวห์​ตลอด​เวลา ริมฝีปาก​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​เสมอ</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​จะ​ยกย่อง​พระยาห์เวห์ ให้​คน​ทุกข์​ยาก​ได้ยิน​และ​ยินดี</verse>
				<verse number="3">มา​ถวาย​เกียรติ​แด่​พระยาห์เวห์​กับ​ข้าพเจ้า ให้​เรา​เทิดทูน​นาม​ของ​พระองค์​กัน​เถิด</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​แสวงหา​พระยาห์เวห์ และ​พระองค์​ตอบ พระองค์​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​พ้น​จาก​ความ​กลัว​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="5">บรรดา​คน​ที่​พึ่งพา​พระองค์​ก็​ผ่องใส ใบหน้า​ของ​พวก​เขา​ไม่​เคย​อดสู</verse>
				<verse number="6">คน​ยากจน​คน​นี้​ร้อง​ขอ และ​พระยาห์เวห์​ฟัง​เขา พระองค์​ช่วย​เขา​ให้​พ้น​จาก​ความ​ทุกข์​ร้อน​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="7">ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​ตั้ง​ค่าย​รายล้อม​บรรดา​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์ และ​ช่วย​พวก​เขา​ให้​รอด</verse>
				<verse number="8">ลอง​ชิม​แล้ว​จะ​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​แสนดี พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​ลี้​ภัย​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="9">ท่าน​ผู้​เป็น​คน​ของ​พระยาห์เวห์ จง​ยำเกรง​พระองค์ เพราะ​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์​ไม่​ขาด​สิ่งใด</verse>
				<verse number="10">ราชสีห์​อาจ​จะ​อ่อนแรง​และ​หิวโหย แต่​คน​ที่​แสวงหา​พระยาห์เวห์​ไม่​ขาด​สิ่ง​ดี​เลย</verse>
				<verse number="11">ลูก​เอ๋ย มา​ฟัง​เรา เรา​จะ​สอน​เจ้า​ให้​รู้​ถึง​ความ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">ใคร​ใน​พวก​เจ้า​ที่​รัก​ชีวิต และ​ปรารถนา​จะ​เห็น​คืน​วัน​อัน​ผาสุก​ยืนยาว</verse>
				<verse number="13">จง​รักษา​ลิ้น​จาก​การ​พูด​ชั่ว และ​ริมฝีปาก​จาก​การ​พูด​โกหก</verse>
				<verse number="14">จง​หัน​จาก​ความ​ชั่ว​และ​ทำ​ความ​ดี จง​แสวงหา​สันติภาพ​อย่าง​มุ่งมั่น</verse>
				<verse number="15">ตา​ของ​พระยาห์เวห์​เฝ้า​ดู​คน​ชอบธรรม และ​เงี่ย​หู​ฟัง​เสียง​ร้อง​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="16">แต่​พระยาห์เวห์​หัน​หน้า​เข้า​ต่อต้าน​คน​ทำ​ชั่ว เพื่อ​ลบ​ชื่อ​พวก​เขา​ออก​จาก​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="17">คน​ชอบธรรม​ร้อง​ขอ และ​พระยาห์เวห์​ฟัง​พวก​เขา พระองค์​ช่วย​กู้​เขา​จาก​ความ​ทุกข์​ร้อน​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​อยู่​ใกล้​คน​ที่​ใจ​แตก​สลาย และ​ช่วย​คน​ที่​สิ้น​หวัง</verse>
				<verse number="19">คน​ชอบธรรม​อาจ​เจอ​ปัญหา​มากมาย แต่​พระยาห์เวห์​ช่วย​ให้​เขา​รอดพ้น​ทุก​อย่าง</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ปกป้อง​กระดูก​ของ​เขา​ทุก​ชิ้น ไม่​ให้​หัก​สัก​ชิ้น​เดียว</verse>
				<verse number="21">ความ​ชั่ว​จะ​สังหาร​คน​ชั่ว ศัตรู​ของ​คน​ชอบธรรม​จะ​ถูก​ลงโทษ</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​จะ​ช่วย​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ทุก​คน​ที่​ลี้​ภัย​ใน​พระองค์​จะ​ไม่​ถูก​ลงโทษ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">ขอ​พระยาห์เวห์​ต่อสู้​กับ​คน​ที่​ต่อสู้​กับ​ข้าพเจ้า ขอ​รบ​กับ​บรรดา​คน​ที่​รบ​กับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">ขอ​ถือ​โล่​และ​เสื้อ​เกราะ ขอ​ลุกขึ้น​และ​มา​ช่วย​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">ขอ​ชู​หอก​และ​ขวาน​ศึก ต่อสู้​ผู้​รุกไล่​ข้าพเจ้า โปรด​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “เรา​คือ​ความ​รอด​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="4">ขอให้​คน​ที่​มุ่ง​เอา​ชีวิต​ข้าพเจ้า ต้อง​อัปยศ​อดสู ขอให้​คน​ที่​วางแผน​ทำลาย​ข้าพเจ้า ตกใจ​กลัว​ล่าถอย​ไป</verse>
				<verse number="5">ให้​เขา​เป็น​เหมือน​แกลบ​ถูก​ลม​พัด มี​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ขับไล่​ไป</verse>
				<verse number="6">ให้​ทาง​ของ​พวก​เขา​ลื่น​และ​มืดมิด มี​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ไล่ล่า</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พวก​เขา​วาง​ตาข่าย​ดัก​ข้าพเจ้า โดย​ไม่​มี​เหตุ และ​ขุด​หลุม​พราง​ดัก​ข้าพเจ้า โดย​ไม่​มี​เหตุ</verse>
				<verse number="8">ขอให้​ความ​พินาศ​จู่โจม​พวก​เขา โดย​ไม่​คาดคิด ขอให้​เขา​ติดกับ​ตาข่าย​ที่​วาง​ไว้​เอง ให้​ตก​หลุม​พราง​ของ​ตัวเอง และ​พินาศ​ไป</verse>
				<verse number="9">แล้ว​จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ยินดี​ใน​พระยาห์เวห์ และ​ชื่นชม​ใน​การ​ช่วย​กู้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">ทั้ง​ชีวิต​จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ประกาศ​ว่า “พระยาห์เวห์​เจ้าข้า ใคร​จะ​เสมอ​เหมือน​พระองค์ พระองค์​ช่วย​คน​ยากไร้​จาก​คน​ที่​แข็งแกร่ง​เกิน​กว่า​เขา ช่วย​คน​ยากไร้​และ​ขัดสน​จาก​คน​ที่​ปล้น​เขา”</verse>
				<verse number="11">พวก​พยาน​ที่​มุ่งร้าย​ขึ้น​มา​ปรักปรำ​ข้าพเจ้า สอบสวน​ใน​ข้อหา​ที่​ข้าพเจ้า​ไม่​รู้​เรื่อง</verse>
				<verse number="12">เขา​ตอบแทน​การ​ดี​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย​การ​ชั่ว และ​ละทิ้ง​ข้าพเจ้า​ให้​เปล่า​เปลี่ยว</verse>
				<verse number="13">แต่​เมื่อ​พวก​เขา​ป่วย ข้าพเจ้า​สวม​ผ้า​กระสอบ และ​ถ่อม​ใจ​ลง​อด​อาหาร เมื่อ​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​รับ​คำตอบ</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​คร่ำครวญ ราว​กับ​ว่า​เป็น​เพื่อน​หรือ​พี่น้อง​ของ​ตนเอง ข้าพเจ้า​ก้ม​ศีรษะ​ลง​ด้วย​ความ​โศกเศร้า ราว​กับ​ว่า​ร้องไห้​ให้​กับ​แม่​ของ​ตนเอง</verse>
				<verse number="15">แต่​เมื่อ​ข้าพเจ้า​สะดุด พวก​เขา​กลับ​พา​กัน​ดีใจ รวมหัว​กัน​เล่นงาน​โดย​ที่​ข้าพเจ้า​ไม่​รู้ พวก​เขา​ใส่ร้าย​ข้าพเจ้า​ไม่​หยุดหย่อน</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​เยาะเย้ย​ถากถาง​อย่าง​คน​อธรรม กัด​ฟัน​ใส่​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="17">องค์​เจ้านาย พระองค์​จะ​นิ่ง​ดู​อยู่​นาน​เท่าใด ขอ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​พ้น​จาก​ความ​ร้ายกาจ​นี้ ช่วย​ชีวิต​อัน​มี​ค่า​ของ​ข้าพเจ้า ให้​พ้น​จาก​สิงโต​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้า​จะ​ขอบคุณ​พระองค์​ใน​ที่​ชุมนุม​ใหญ่ ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ท่ามกลาง​มหาชน</verse>
				<verse number="19">อย่า​ให้​คน​เหล่า​นั้น​ที่​มา​เป็น​ศัตรู​โดย​ไม่​มี​เหตุ ยิ้มเยาะ​ข้าพเจ้า​ได้ อย่า​ให้​คน​ที่​เกลียด​ชัง​ข้าพเจ้า​โดย​ไม่​มี​เหตุ ขยิบตา​ให้​กัน</verse>
				<verse number="20">คน​เหล่า​นี้​ไม่​พูด​กัน​อย่าง​สงบ มี​แต่​คบ​คิด​กัน​ใส่​ร้าย คน​ที่​อยู่​อย่าง​สงบ​ใน​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="21">พวก​เขา​เย้ยหยัน​ข้าพเจ้า เขา​ว่า “นั่นไง! นั่นไง! เรา​เห็น​กับ​ตา​เลย”</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์ พระองค์​เห็น​โดย​ตลอด ขอ​อย่า​นิ่ง​เฉย พระยาห์เวห์​ขอ​อย่า​อยู่​ไกล​จาก​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="23">ตื่น​เถิด และ​ลุก​ขึ้น​ปกป้อง​ข้าพเจ้า! สู้​เพื่อ​ข้าพเจ้า​ด้วย พระเจ้า​และ​องค์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="24">ขอ​พิสูจน์​ข้าพเจ้า​ตาม​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า อย่า​ให้​พวก​เขา​ยิ้มเยาะ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="25">อย่า​ให้​พวก​เขา​คิด​ว่า “นั่นไง สมใจ​เรา​แล้ว!” หรือ​พูด​ว่า “เรา​ได้​กลืน​กิน​เขา​แล้ว”</verse>
				<verse number="26">ขอให้​ทุก​คน​ที่​ยิ้มเยาะ​ความ​ทุกข์​ของ​ข้าพเจ้า อับอาย​และ​สับสน ขอให้​ทุก​คน​ที่​ยก​ตน​ข่ม​ข้าพเจ้า ต้อง​อัปยศ​อดสู</verse>
				<verse number="27">ขอให้​คน​ที่​ชื่นชม​เมื่อ​ข้าพเจ้า​พ้น​ผิด โห่ร้อง​ยินดี​ปรีดา ขอให้​พวก​เขา​กล่าว​เสมอ​ว่า “สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ ผู้​พอใจ​ใน​ความ​ผาสุก​ของ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="28">ลิ้น​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ประกาศ​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์ และ​สรรเสริญ​พระองค์​วัน​ยัง​ค่ำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​มี​ข้อความ​จาก​พระเจ้า​อยู่​ใน​ใจ เกี่ยวกับ​ความ​บาป​ของ​คน​ชั่ว ​ว่า ใน​สายตา​ของ​พวก​เขา ไม่​ยำเกรง​พระเจ้า​เลย</verse>
				<verse number="2">ใน​สายตา​ของ​เขา เขา​ป้อยอ​ตนเอง เกิน​กว่า​จะ​เห็น​หรือ​เกลียด​บาป​ของ​ตน</verse>
				<verse number="3">วาจา​ของ​เขา​ชั่วร้าย​และ​หลอกลวง พวก​เขา​ไม่​ทำ​สิ่ง​ฉลาด​หรือ​ทำ​ความ​ดี</verse>
				<verse number="4">แม้​ยัง​นอน​อยู่​บน​เตียง พวก​เขา​ก็​คิด​แผน​ชั่ว อุทิศ​ตน​เดิน​ใน​ทาง​บาป และ​ไม่​ปฏิเสธ​สิ่ง​ที่​ผิด</verse>
				<verse number="5">ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระยาห์เวห์​ยิ่งใหญ่​เทียม​ฟ้า​สวรรค์ ความ​สัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์​สูง​เสียด​ฟ้า</verse>
				<verse number="6">ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​ดั่ง​ยอด​เขา​สูงสุด ความ​ยุติธรรม​ของ​พระองค์​ดุจ​ท้อง​มหาสมุทร พระยาห์เวห์ พระองค์​ปกป้อง​ดูแล​ทั้ง​คน​และ​สัตว์</verse>
				<verse number="7">ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ประเมิน​ค่า​ไม่​ได้! ผู้คน​ต่าง​ลี้​ภัย​อยู่​ใต้​ร่ม​ปีก​พระองค์</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​อิ่ม​ด้วย​ความ​อุดม​สมบูรณ์​จาก​บ้าน​ของ​พระองค์ พระองค์​ให้​เขา​ดื่ม​จาก​แม่น้ำ​แห่ง​ความ​ยินดี​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">เพราะ​พระองค์​เป็น​น้ำพุ​แห่ง​ชีวิต เรา​เห็น​แสง​สว่าง​ใน​ความ​สว่าง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">ขอ​ให้​พระองค์​รัก​คน​ที่​รู้จัก​พระองค์ และ​ให้​ความ​ชอบธรรม​แก่​คน​มี​ใจ​เที่ยงธรรม​ต่อไป</verse>
				<verse number="11">ขอ​อย่า​ให้​เท้า​ของ​คน​หยิ่ง​ผยอง​มา​เหยียบ​ย่ำ​ข้าพเจ้า หรือ​อย่า​ให้​มือ​ของ​คน​ชั่ว​ไล่​ข้าพเจ้า​ไป!</verse>
				<verse number="12">ดู​เถิด​ว่า​คน​ชั่ว​ล้ม​ลง​อย่างไร ถูก​เหวี่ยง​ลง และ​ลุก​ขึ้น​ไม่​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">อย่า​เดือด​เนื้อ​ร้อนใจ​เพราะ​คน​ชั่ว หรือ​อย่า​อิจฉา​คน​ที่​ทำ​ผิด</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ใน​ไม่​ช้า​เขา​ก็​จะ​เหี่ยว​แห้ง​ไป​เหมือน​ต้น​หญ้า และ​เฉา​ตาย​ไป​เหมือน​พืช​ผัก</verse>
				<verse number="3">จง​วาง​ใจ​ใน​พระยาห์เวห์​และ​ทำ​ความ​ดี จง​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​นั้น​และ​รื่นรมย์​อยู่​ใน​ทุ่ง​หญ้า​อัน​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="4">จง​ชื่นชม​ยินดี​ใน​พระยาห์เวห์ และ​พระองค์​จะ​ให้​สิ่ง​ที่​ใจ​ท่าน​ปรารถนา</verse>
				<verse number="5">จง​มอบ​ทาง​ของ​ท่าน​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์ จง​วาง​ใจ​ใน​พระองค์ และ​พระองค์​จะ​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้ คือ</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จะ​ให้​รางวัล​อัน​ความ​ชอบธรรม​ของ​ท่าน​ฉาย​แสง​ดั่ง​รุ่ง​อรุณ ให้​ความ​เที่ยง​ธรรม​ของ​ท่าน​เจิดจ้า​ดั่ง​แสง​อาทิตย์​เที่ยง​วัน</verse>
				<verse number="7">จง​สงบ​นิ่ง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​เพียร​รอคอย​พระองค์ อย่า​เดือด​เนื้อ​ร้อนใจ​เมื่อ​ผู้คน​ประสบ​ความ​สำเร็จ​ใน​ทาง​ของ​เขา เมื่อ​แผน​ชั่ว​ของ​พวก​เขา​ลุล่วง​ไป​ด้วย​ดี</verse>
				<verse number="8">จง​ระงับ​โทสะ หัน​จาก​ความ​โกรธ​เสีย อย่า​ร้อน​ใจ ซึ่ง​มี​แต่​จะ​นำ​ไป​สู่​ความ​เลวร้าย</verse>
				<verse number="9">เพราะ​พวก​คน​ชั่วร้าย​จะ​ถูก​ทำลาย แต่​บรรดา​คน​ที่​หวัง​ใน​พระยาห์เวห์​จะ​ได้รับ​แผ่นดิน​นั้น​เป็น​มรดก</verse>
				<verse number="10">อีก​หน่อย​คน​ชั่ว​ก็​จะ​หมด​สิ้น​ไป แม้​ท่าน​จะ​มอง​หา​แต่​ก็​จะ​ไม่​พบ</verse>
				<verse number="11">ส่วน​คน​ที่​ถ่อม​สุภาพ​จะ​ได้รับ​แผ่นดิน​นั้น​เป็น​มรดก และ​ชื่นชม​กับ​สันติสุข​และ​ความ​รุ่งเรือง</verse>
				<verse number="12">คน​ชั่ว​วางแผน​ปองร้าย​ผู้​ชอบธรรม และ​ขบ​เขี้ยว​เคี้ยว​ฟัน​ใส่​พวก​เขา</verse>
				<verse number="13">แต่​พระยาห์เวห์​หัวเราะ​เยาะ​คน​ชั่ว เพราะ​พระองค์​รู้​ว่า​วัน​ของ​พวก​เขา​กำลัง​มา​ถึง</verse>
				<verse number="14">คน​ชั่ว​ชัก​ดาบ และ​โก่ง​คันธนู เพื่อ​โค่น​ล้ม​คน​ยากไร้​และ​ขัดสน เพื่อ​เข่นฆ่า​คน​ที่​ดำเนิน​ใน​ทาง​เที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="15">แต่​ดาบ​ของ​เขา​เอง​จะ​เสียบ​ทะลุ​หัวใจ​เขา​เอง และ​ธนู​ของ​เขา​จะ​ถูก​หัก​ทำลาย</verse>
				<verse number="16">สิ่ง​เล็ก​น้อย​ที่​คน​ชอบธรรม​มี​อยู่ ก็​ดี​กว่า​ความ​มั่งคั่ง​ของ​คน​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="17">เพราะ​อำนาจ​ของ​คน​ชั่ว​จะ​ถูก​ขจัด​ไป แต่​พระยาห์เวห์​เชิดชู​ผู้​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="18">คน​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ​ใช้​ชีวิต​อยู่​ใต้​การ​ดูแล​ของ​พระยาห์เวห์ มรดก​ของ​พวก​เขา​จะ​ยั่งยืน​นิรันดร์</verse>
				<verse number="19">ใน​ยาม​เกิด​ภัยพิบัติ พวก​เขา​จะ​ไม่​อับเฉา ใน​ยาม​กันดาร​อาหาร ก็​จะ​เริงร่า​ใน​ความ​อุดม​สมบูรณ์</verse>
				<verse number="20">ส่วน​คน​ชั่ว​จะ​พินาศ แม้​ว่า​ศัตรู​ของ​พระยาห์เวห์​เป็น​เหมือน​ดอกไม้​ใน​ทุ่ง พวก​เขา​จะ​ถูก​ผลาญ และ​ลอย​ขึ้น​ไป​เหมือน​ควัน</verse>
				<verse number="21">คน​ชั่ว​ขอ​ยืม​แล้ว​ไม่​ใช้​คืน ส่วน​คน​ชอบธรรม​ให้​ด้วย​ใจ​กว้างขวาง</verse>
				<verse number="22">บรรดา​คน​ที่​พระยาห์เวห์​อวยพร​จะ​ได้​แผ่นดิน​นั้น​เป็น​มรดก แต่​บรรดา​คน​ที่​พระองค์​สาป​แช่ง​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​ย่าง​ก้าว ของ​คน​ที่​ยินดี​ใน​พระองค์​มั่นคง</verse>
				<verse number="24">แม้​เขา​อาจ​จะ​สะดุด​ก็​จะ​ไม่​ล้ม​ลง เพราะ​มือ​ของ​พระยาห์เวห์​ค้ำชู​ไว้</verse>
				<verse number="25">ข้าพเจ้า​เคย​หนุ่ม และ​ตอน​นี้​ชรา​แล้ว แต่​ไม่​เคย​เห็น​คน​ชอบธรรม​ถูก​ทอดทิ้ง หรือ​ลูกหลาน​ของ​เขา​ต้อง​ขอทาน</verse>
				<verse number="26">พวก​เขา​ใจ​กว้าง​และ​ให้​ยืม​เสมอ ลูกหลาน​ของ​พวก​เขา​ก็​เป็น​พระพร</verse>
				<verse number="27">จง​หัน​จาก​ความ​ชั่ว​และ​ทำ​ความ​ดี แล้ว​ท่าน​จะ​อาศัย​ใน​แผ่นดิน​นั้น​สืบไป</verse>
				<verse number="28">เพราะ​พระยาห์เวห์​รัก​คน​เที่ยงธรรม และ​จะ​ไม่​ทอดทิ้ง​คน​สัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์ คน​ชั่ว​จะ​ถูก​ทำลาย​ล้าง ลูกหลาน​ของ​คน​ชั่ว​จะ​พินาศ</verse>
				<verse number="29">คน​ชอบธรรม​จะ​ได้​แผ่นดิน​นั้น​เป็น​มรดก และ​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="30">ปาก​ของ​คน​ชอบธรรม​พูด​ถึง​ปัญญา และ​ลิ้น​ก็​พูด​สิ่ง​ที่​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="31">กฎ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า​อยู่​ใน​ใจ​พวก​เขา ย่าง​เท้า​ของ​เขา​จะ​ไม่​พลาดพลั้ง</verse>
				<verse number="32">คน​ชั่ว​หมอบ​คอย​คน​ชอบธรรม มุ่ง​เอา​ชีวิต​พวก​เขา</verse>
				<verse number="33">แต่​พระยาห์เวห์​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​คน​ชอบธรรม​อยู่​ใน​กำมือ​คน​ชั่ว หรือ​ยอม​ให้​เขา​ถูก​ตัดสิน​ลงโทษ​ใน​ศาล</verse>
				<verse number="34">จง​หวัง​ใน​พระยาห์เวห์ และ​เดิน​ตาม​ทาง​ของ​พระองค์ พระองค์​จะ​ยก​ท่าน​ให้​ได้​แผ่นดิน​นั้น​เป็น​มรดก ท่าน​จะ​เห็น​คน​ชั่วร้าย​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="35">ข้าพเจ้า​เห็น​คน​ชั่วร้าย​อำมหิต​เจริญ​รุ่งเรือง ดั่ง​ต้นไม้​พื้นเมือง​อัน​อุดม</verse>
				<verse number="36">แต่​ไม่​ช้า​ก็​จาก​ไป​และ​ดับ​สูญ แม้​ข้าพเจ้า​มอง​หา ก็​ไม่​พบ​เขา​อีก​เลย</verse>
				<verse number="37">จง​พิจารณา​คน​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ สังเกต​ดู​คน​เที่ยงธรรม คน​ที่​แสวงหา​สันติ​จะ​มี​อนาคต</verse>
				<verse number="38">แต่​คน​บาป​ทุก​คน​จะ​ถูก​ทำลาย คน​ชั่ว​จะ​ไม่​มี​อนาคต</verse>
				<verse number="39">ความ​รอด​ของ​คน​ชอบธรรม​มา​จาก​พระยาห์เวห์ พระองค์​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​พวก​เขา​ใน​ยาม​ทุกข์​ยาก</verse>
				<verse number="40">พระยาห์เวห์​ช่วย​และ​กอบกู้​พวก​เขา พระองค์​จะ​กอบกู้​พวก​เขา​จาก​คน​ชั่ว​และ​ให้​อยู่​รอด​ปลอดภัย เพราะ​พวก​เขา​ลี้​ภัย​ใน​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ขอ​อย่า​ลงโทษ​ข้าพเจ้า​เมื่อ​พระองค์​โกรธ หรือ​ฝึก​วินัย​ข้าพเจ้า​เมื่อ​โกรธเกรี้ยว</verse>
				<verse number="2">ลูก​ธนู​ของ​พระองค์​ปัก​ลึก​ใน​ตัว​ข้าพเจ้า มือ​ของ​พระองค์​ก็​ลง​มา​บน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">ร่างกาย​ของ​ข้าพเจ้า​ทรุดโทรม​เพราะ​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระองค์ กระดูก​ของ​ข้าพเจ้า​เสื่อมโทรม​เพราะ​บาป​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="4">ความ​ผิด​ของ​ข้าพเจ้า​สูง​ท่วมท้น เหมือน​ภาระ​หนัก​เกิน​จะ​แบก​ไว้</verse>
				<verse number="5">บาดแผล​ของ​ข้าพเจ้า​ร้าว​ระบม และ​กลัด​หนอง​เพราะ​บาป​อัน​โง่​เขลา​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​ถูก​ทำ​ให้​ทรุด​ลง​และ​ตกต่ำ​อย่าง​มาก ข้าพเจ้า​คร่ำครวญ​อยู่​วัน​ยัง​ค่ำ</verse>
				<verse number="7">หลัง​ของ​ข้าพเจ้า​ปวดร้าว ร่างกาย​ของ​ข้าพเจ้า​ทรุดโทรม</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​อ่อน​ระโหย​และ​บอบช้ำ ข้าพเจ้า​ครวญ​คราง​ด้วย​ร้าวราน​ใจ</verse>
				<verse number="9">องค์​เจ้านาย ความ​ปรารถนา​ทั้งสิ้น​ของ​ข้าพเจ้า​เปิดเผย​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์ เสียง​ถอน​ใจ​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​ซ่อน​จาก​พระองค์​ไม่ได้</verse>
				<verse number="10">ใจ​ข้าพเจ้า​เต้น​ระรัว พละ​กำลัง​ของ​ข้าพเจ้า​ถดถอย แม้​แต่​ตา​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​มืดมัว​ไป</verse>
				<verse number="11">เพื่อนฝูง​ปลีก​ตัว​ห่าง เพราะ​บาดแผล​ของ​ข้าพเจ้า เพื่อนบ้าน​หนี​หน้า</verse>
				<verse number="12">พวก​ที่​หมาย​จะ​ฆ่า​ข้าพเจ้า​ก็​วาง​กับดัก พวก​ที่​จะ​ทำร้าย​ข้าพเจ้า ก็​พูด​ถึง​แต่​ความ​หายนะ​ของ​ข้าพเจ้า พวก​เขา​วาง​อุบาย​และ​โกหก​วัน​ยัง​ค่ำ</verse>
				<verse number="13">แต่​ข้าพเจ้า​เหมือน​คน​หูหนวก​ที่​ไม่​ได้ยิน เหมือน​คน​ใบ้​ที่​พูด​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​เป็น​เหมือน​คน​ที่​ไม่​ได้ยิน ไม่​สามารถ​ปริปาก​โต้ตอบ​ได้</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​รอ​คอย​พระองค์​อยู่ องค์​เจ้านาย​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​จะ​ตอบ</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ข้าพเจ้า​พูด​ว่า “ขอ​อย่า​ให้​พวก​เขา​โอ้อวด หรือ​ยก​ตน​ข่ม​เมื่อ​ข้าพเจ้า​ก้าว​พลาด”</verse>
				<verse number="17">เพราะ​ข้าพเจ้า​กำลัง​จะ​ล้ม​ลง​อยู่​รอมร่อ และ​ความ​เจ็บ​ปวด​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า​เสมอ</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้า​สารภาพ​ความ​ชั่ว​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ร้อนใจ​ใน​บาป​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="19">คน​มากมาย​เป็น​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​โดย​ไม่​มี​เหตุ คน​ที่​เกลียด​ข้าพเจ้า​โดย​ไม่​เหตุผล​ก็​มาก</verse>
				<verse number="20">คน​ที่​ตอบแทน​ความ​ดี​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย​ความ​ชั่ว กล่าวหา​ข้าพเจ้า แม้​ข้าพเจ้า​พยายาม​จะ​ทำ​แต่​สิ่ง​ที่​ดี</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​ขอ​อย่า​ทอดทิ้ง​ข้าพเจ้า พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​อย่า​อยู่​ห่าง​จาก​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="22">รีบ​มา​ช่วย​ข้าพเจ้า​เถิด องค์​เจ้านาย​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ระวัง​ทาง​ของ​ข้าพเจ้า และ​จะ​ไม่​ให้​ลิ้น​ทำ​บาป ข้าพเจ้า​จะ​เอา​ตะกร้อ​ครอบ​ปาก​ตัวเอง เวลา​ที่​อยู่​ต่อหน้า​คน​ชั่ว”</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​นิ่ง​เงียบ ไม่​พูด​อะไร​เลย​แม้​แต่​สิ่ง​ดี​ๆ แต่​ความ​ทุกข์​ใจ​ของ​ข้าพเจ้า​ทวี​ขึ้น</verse>
				<verse number="3">ความ​ร้อนใจ​รุมเร้า​อยู่​ภายใน ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​ใคร่ครวญ ไฟ​ก็​สุม​อก จน​กระทั่ง​ลิ้น​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​เอ่ย​ออก​มา</verse>
				<verse number="4">“พระยาห์เวห์​ขอ​ให้​ข้าพเจ้า​เห็น​บั้นปลาย​ของ​ชีวิต และ​วัน​เวลา​ของ​ข้าพเจ้า​ที่​เหลือ ให้​รู้​ตัว​ว่า​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ผ่าน​ไป​เร็ว​ขนาด​ไหน</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ทำ​ให้​วัน​เวลา​ของ​ข้าพเจ้า​สั้น​แค่​คืบ ชั่ว​ชีวิต​ข้าพเจ้า​ไม่​มี​ค่า​อะไร​สำหรับ​พระองค์ ทุก​คน​อยู่​แค่​ชั่ว​ลมหายใจ แม้​แต่​คน​ที่​ดู​มั่นคง​ปลอดภัย​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="6">แน่นอน​ว่า​ทุก​คน​เป็น​เหมือน​แค่​เงา​เดิน​ไป​มา เร่งรีบ​ไป​โดย​สูญเปล่า สะสม​ทรัพย์​สมบัติ​โดย​ไม่​รู้​ว่า​สุดท้าย​แล้ว​จะ​เป็น​ของ​ใคร</verse>
				<verse number="7">แต่​บัดนี้ องค์​เจ้านาย ข้าพเจ้า​มอง​หา​อะไร ความ​หวัง​ของ​ข้าพเจ้า​อยู่​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="8">ขอ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​พ้น​จาก​การ​ละเมิด​ทั้งสิ้น​ของ​ข้าพเจ้า อย่า​ให้​คน​โง่​ดูถูก​ข้าพเจ้า​ได้</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​นิ่ง​เงียบ​อยู่ ไม่​ยอม​เปิด​ปาก เพราะ​พระองค์​เอง​คือ​ผู้​ที่​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​เป็น​เช่น​นี้</verse>
				<verse number="10">ขอ​อย่า​โบย​ข้าพเจ้า​อีก​เลย ข้าพเจ้า​สิ้น​แรง​อยู่​ใน​เงื้อม​มือ​ของ​พระองค์​แล้ว</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​พระองค์​กำราบ​และ​ฝึก​วินัย​ใคร​เพราะ​บาป​ของ​เขา พระองค์​จะ​ผลาญ​ทรัพย์สิน​ของ​เขา​เหมือน​มอด แน่นอน​ทุก​คน​ก็​เป็น​เพียง​ลม​หายใจ</verse>
				<verse number="12">ขอ​พระยาห์เวห์​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ฟัง​คำ​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ของ​ข้าพเจ้า อย่า​เฉยเมย​ต่อ​เสียง​ร่ำไห้​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​อาศัย​อยู่​กับ​พระองค์​เหมือน​คน​ต่าง​ชาติ เหมือน​คน​แปลก​หน้า เช่น​เดียว​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="13">ขอ​หัน​ไป​จาก​ข้าพเจ้า เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ใช้​ชีวิต​ด้วย​ความ​สุข​อีก​ครั้ง ก่อน​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​จาก​ไป และ​ไม่​มี​อยู่​อีก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​อดทน​รอคอย​พระยาห์เวห์ พระองค์​หัน​มา​และ​ฟัง​เสียง​ร้อง​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ฉุด​ข้าพเจ้า​ขึ้น​จาก​หลุม​แห่ง​ความ​สิ้น​หวัง จาก​หุบเหว​และ​แอ่ง​โคลน พระองค์​วาง​เท้า​ข้าพเจ้า​บน​ศิลา และ​ให้​ที่​อัน​มั่นคง​ให้​ยืน</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ใส่​เพลง​บท​ใหม่​ใน​ปาก​ข้าพเจ้า เป็น​เพลง​สรรเสริญ​แด่​พระเจ้า​ของ​เรา คน​มากมาย​จะ​เห็น​และ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ และ​ไว้​วาง​ใจ​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="4">พระพร​เป็น​ของ คน​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์ คน​ที่​ไม่ได้​หัน​ไป​หา​คน​หยิ่ง​ทะนง หรือ​คน​ที่​หัน​ไป​พึ่ง​พระ​จอมปลอม</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ทำ​การ​อัศจรรย์​มากมาย พระองค์​วางแผน​สิ่ง​ต่าง​ๆ เพื่อ​เรา ไม่​มี​ใคร​เทียบ​พระองค์​ได้ ถ้า​ข้าพเจ้า​จะ​พูด​และ​เล่า​ถึง​การ​งาน​ของ​พระองค์ ก็​มากมาย​เกิน​กว่า​จะ​เล่า​ไหว</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ไม่​ได้​ปรารถนา​เครื่อง​บูชา​และ​ของ​ถวาย พระองค์​ไม่​ได้​ปรารถนา​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป แต่​ได้​เปิด​หู​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ข้าพเจ้า​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​อยู่​ที่​นี่ ข้าพเจ้า​มา​แล้ว ใน​หนังสือ​ม้วน​ก็​เขียน​ถึง​ข้าพเจ้า​ไว้</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ปรารถนา​จะ​ทำ​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์ กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​อยู่​ใน​ใจ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​ประกาศ​การ​ช่วย​ให้​รอด​ของ​พระองค์​ใน​ที่​ชุมนุม​ใหญ่ พระยาห์เวห์ ตาม​ที่​พระองค์​รู้ ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​ปิด​ปาก​เงียบ</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​เก็บงำ​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​ไว้​ใน​ใจ แต่​พูด​ถึง​ความ​สัตย์ซื่อ​และ​การ​ช่วย​ให้​รอด​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​ปกปิด​ความ​รัก​มั่นคง​และ​ความ​สัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์ จาก​ที่​ชุมนุม​ใหญ่</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​ขอ​อย่า​ยับยั้ง​ความ​เมตตา​จาก​ข้าพเจ้า ขอให้​ความ​รัก​และ​ความ​สัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์​ปกป้อง​ข้าพเจ้า​ไว้​เสมอ</verse>
				<verse number="12">เพราะ​ปัญหา​นับ​ไม่​ถ้วน​อยู่​รอบ​ตัว​ข้าพเจ้า บาป​ของ​ข้าพเจ้า​ไล่​ทัน​จน​ข้าพเจ้า​มอง​อะไร​ไม่​เห็น บาป​นั้น​มาก​กว่า​ผม​บน​ศีรษะ​ของ​ข้าพเจ้า จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​ท้อแท้​อยู่​ภายใน</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​โปรด​พอใจ​ที่​จะ​ช่วย​ข้าพเจ้า พระยาห์เวห์​โปรด​รีบ​มา​ช่วย​ข้าพเจ้า​เถิด</verse>
				<verse number="14">ขอ​ให้​ทุก​คน​ที่​หมาย​จะ​เอา​ชีวิต​ข้าพเจ้า ต้อง​อับอาย​และ​อลหม่าน ขอ​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ปรารถนา​ให้​ข้าพเจ้า​พินาศ ต้อง​กลับ​ไป​ด้วย​ความ​อดสู</verse>
				<verse number="15">ขอให้​คน​ที่​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “นั่นไง! นั่นไง!” ตกใจ​กับ​ความ​อับอาย​ขาย​หน้า</verse>
				<verse number="16">แต่​ขอให้​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​แสวงหา​พระองค์ ยินดี​และ​เปรมปรีดิ์​ใน​พระองค์ ขอให้​คน​ที่​เฝ้า​รอ​การ​ช่วย​ให้​รอด​ของ​พระองค์​พูด​เสมอ​ว่า “พระยาห์เวห์​ยิ่งใหญ่!”</verse>
				<verse number="17">ส่วน​ข้าพเจ้า​นั้น​ยากจน​และ​แร้นแค้น ขอ​พระยาห์เวห์​ระลึก​ถึง​ข้าพเจ้า พระองค์​เป็น​ผู้​อุปถัมภ์ และ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​คือ​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​อย่า​รอ​ช้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="41">
				<verse number="1">พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​ใส่​ใจ​คน​อ่อนแอ พระยาห์เวห์​ช่วย​กู้​พวก​เขา​ใน​ยาม​เดือดร้อน</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​สงวน​ชีวิต​พวก​เขา คน​เหล่า​นี้​นับ​เป็น​ผู้​ได้รับ​พระพร​ใน​แผ่นดิน พระองค์​ไม่​ยอม​ให้​ศัตรู​ทำ​กับ​พวก​เขา​ตาม​ใจ​ชอบ</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​ประคับประคอง​พวก​เขา​ยาม​เจ็บ​ป่วย​อยู่​บน​เตียง และ​รักษา​ให้​พวก​เขา​หาย​ดี</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​ขอ​เมตตา และ​รักษา​ข้าพเจ้า​ให้​หาย เพราะ​ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์”</verse>
				<verse number="5">ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​พูด​ด้วย​ความ​มุ่งร้าย​ว่า “เมื่อไหร่​เขา​จะ​ตาย​และ​สิ้น​ชื่อ​ไป”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​เขา​มา​ดู​ข้าพเจ้า เขา​ก็​ทำ​เป็น​พูด​ดี​ทั้ง​ๆ ที่​ใจ​คิด​ร้าย แล้ว​ก็​กระจาย​ข่าว​ไป​ทั่ว</verse>
				<verse number="7">ศัตรู​ทั้งหมด​ของ​ข้าพเจ้า​รวม​หัว​กัน​นินทา​ว่า​ร้าย​ข้าพเจ้า และ​แช่ง​ชัก​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="8">“โรค​ร้าย​กัด​กิน​เขา เขา​ไม่​มี​วัน​ลุก​จาก​เตียง​นั่น​ได้​หรอก”</verse>
				<verse number="9">แม้​แต่​เพื่อน​สนิท คน​ที่​ข้าพเจ้า​ไว้​วาง​ใจ คน​ที่​กิน​อาหาร​ร่วม​กับ​ข้าพเจ้า ยัง​หัก​หลัง​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="10">แต่​ขอ​พระองค์​พระยาห์เวห์ เมตตา​ข้าพเจ้า​ด้วย ขอ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​ลุก​ขึ้น​เพื่อ​จะ​ได้​แก้แค้น</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​พระองค์​พอใจ​ข้าพเจ้า เพราะ​ศัตรู​เอา​ชนะ​ข้าพเจ้า​ไม่ได้</verse>
				<verse number="12">เพราะ​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​จึง​ค้ำชู​ข้าพเจ้า และ​ตั้ง​ข้าพเจ้า​ไว้​ต่อหน้า​พระองค์​เป็น​นิตย์</verse>
				<verse number="13">สรรเสริญ​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล จาก​นิรันดร์​สู่​นิรันดร์​กาล อาเมน​และ​อาเมน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="42">
				<verse number="1">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า กวาง​กระหาย​หา​ธาร​น้ำ​ฉันใด จิต​วิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​โหยหา​พระองค์​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="2">จิต​วิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​กระหาย​หา​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่ เมื่อไหร่​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​พบ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​กิน​น้ำตา​ต่าง​อาหาร ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน ขณะ​ที่​ผู้​คน​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​วัน​ยัง​ค่ำ​ว่า “พระเจ้า​ของ​เจ้า​อยู่​ที่ไหน”</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​ยัง​จำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ได้ เมื่อ​ระบาย​ความ​ใน​ใจ​ออก​มา ข้าพเจ้า​เคย​ไป​บ้าน​ของ​พระเจ้า ภายใต้​การ​คุ้มครอง​ของ​องค์​มหิทธิฤทธิ์ ด้วย​เสียง​โห่ร้อง​ยินดี​และ​สรรเสริญ​พระเจ้า ร่วม​กับ​ฝูงชน​ใน​เทศกาล​ฉลอง</verse>
				<verse number="5">จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า เหตุใด​จึง​ท้อแท้ เหตุใด​จึง​กระสับกระส่าย​อยู่​ภายใน​ข้าพเจ้า จง​หวัง​ใน​พระเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​จะ​ยัง​คง​สรรเสริญ​พระองค์ พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​ข้าพเจ้า​และ​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​ท้อแท้​อยู่​ภายใน​ข้าพเจ้า ฉะนั้น​ข้าพเจ้า​จะ​ระลึก​ถึง​พระองค์ จาก​ดินแดน​แห่ง​แม่น้ำ​จอร์แดน จาก​ยอด​ภูเขา​เฮอร์โมน จาก​ภูเขา​มิซาร์</verse>
				<verse number="7">ที่​ลึก​กู่​เรียก​ที่​ลึก ด้วย​เสียง​น้ำ​ตก​กึกก้อง​ของ​พระองค์ กระแส​คลื่น​และ​น้ำ​หลาก​ของ​พระองค์ ท่วมท้น​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">ยาม​กลางวัน พระยาห์เวห์​นำ​ทาง​ความ​รัก​ของ​พระองค์ ยาม​กลางคืน บทเพลง​ของ​พระองค์​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า เป็น​คำ​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​แห่ง​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​พูด​กับ​พระเจ้า​ศิลา​ของ​ข้าพเจ้า​ว่า “เหตุใด​พระองค์​ลืม​ข้าพเจ้า​แล้ว เหตุใด​ข้าพเจ้า​ต้อง​ระทม​ทุกข์ ต้อง​ถูก​ศัตรู​กดขี่​ข่มเหง”</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​ร้าวราน​เข้า​ไป​ถึง​กระดูก เมื่อ​ถูก​ศัตรู​เหยียดหยาม ตลอด​วัน​เขา​เยาะเย้ย​ว่า “พระเจ้า​ของ​เจ้า​อยู่​ที่ไหน”</verse>
				<verse number="11">จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า ทำไม​ถึง​โศกเศร้า ทำไม​ภายใน​ข้าพเจ้า​จึง​วุ่นวาย​เช่น​นี้ จง​หวัง​ใน​พระเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​จะ​ยัง​คง​สรรเสริญ​พระองค์ พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​และ​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="43">
				<verse number="1">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​พิสูจน์​ว่า​ข้าพเจ้า​เป็น​ฝ่าย​ถูก ขอ​สู้​คดี​ต่อ​ชนชาติ​ที่​ไม่​สัตย์ซื่อ ขอ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​พ้น จาก​คน​ชั่วร้าย​และ​หลอกลวง</verse>
				<verse number="2">พระองค์​เป็น​พระเจ้า เป็น​ที่​มั่น​ของ​ข้าพเจ้า เหตุใด​พระองค์​ทอดทิ้ง​ข้าพเจ้า เหตุใด​ข้าพเจ้า​ต้อง​ระทม​ทุกข์ ต้อง​ทน​การ​ข่มเหง​ของ​ศัตรู</verse>
				<verse number="3">โปรด​ส่ง​แสง​สว่าง​และ​ความ​เอาใจใส่​อัน​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์ มา​นำ​ข้าพเจ้า​ไป ให้​สิ่ง​เหล่า​นั้น​นำ​ข้าพเจ้า​ไป​สู่​ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ สู่​ที่​พำนัก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​ไป​ยัง​แท่น​บูชา​ของ​พระเจ้า ไป​ยัง​พระเจ้า​ผู้​เป็น​ความ​ยินดี​ปรีดา​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​พิณ​ใหญ่ ข้าแต่​พระเจ้า พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="5">จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า ทำไม​ถึง​โศกเศร้า ทำไม​ภายใน​ข้าพเจ้า​จึง​วุ่นวาย​เช่น​นี้ จง​หวัง​ใน​พระเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​จะ​ยัง​คง​สรรเสริญ​พระองค์ พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​และ​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="44">
				<verse number="1">ข้าแต่​พระเจ้า เรา​ทั้งหลาย​ได้ยิน​กับ​หู บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เรา​ได้​เล่า​ให้​ฟัง ถึง​สิ่ง​ที่​พระองค์​ทำ​ใน​สมัย​ของ​พวก​เขา นาน​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="2">ด้วย​มือ​ของ​พระองค์ พระองค์​ขับไล่​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ออก​ไป และ​ปลูกฝัง​บรรพบุรุษ​ของ​เรา พระองค์​บด​ขยี้​ชนชาติ​ทั้งหลาย และ​ทำ​ให้​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​เจริญ​รุ่งเรือง</verse>
				<verse number="3">ไม่​ใช่​ด้วย​ดาบ​ที่​ทำ​ให้​พวก​เขา​พิชิต​ดินแดน​ได้ ไม่​ใช่​ด้วย​แขน​ที่​นำ​ชัยชนะ​มา แต่​ด้วย​มือ​ขวา​ของ​พระองค์ แขน​ของ​พระองค์ และ​ด้วย​แสง​สว่าง​บน​ใบหน้า​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​รัก​พวก​เขา</verse>
				<verse number="4">พระองค์​เป็น​กษัตริย์​และ​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ผู้​กำหนด ​ชัยชนะ​แก่​ยาโคบ</verse>
				<verse number="5">โดย​พระองค์ ข้าพเจ้า​ทั้งหลาย​จึง​ขับไล่​ศัตรู​ให้​ล่าถอย โดย​นาม​ของ​พระองค์ พวก​เรา​จึง​บด​ขยี้​ข้าศึก</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​ไม่​วาง​ใจ​ใน​คันธนู​ของ​ตนเอง ดาบ​ไม่​ได้​นำ​ชัยชนะ​มา​ให้​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">แต่​เป็น​พระองค์​ทำ​ให้​เรา​ชนะ​ศัตรู พระองค์​ทำ​ให้​ปฏิปักษ์​อับอาย​ขายหน้า</verse>
				<verse number="8">เรา​ทั้งหลาย​จะ​อวด​พระเจ้า​เรื่อย​ไป จะ​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระองค์​เป็น​นิตย์</verse>
				<verse number="9">แต่​บัดนี้​พระองค์​ทอดทิ้ง​และ​ปล่อย​ให้​พวก​เรา​ตกต่ำ พระองค์​ไม่​ร่วม​ทัพ​ไป​กับ​เรา​อีก​แล้ว</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ให้​พวก​เรา​ล่าถอย​ต่อหน้า​ศัตรู ปฏิปักษ์​ก็​ปล้น​พวก​เรา</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ปล่อย​ให้​พวก​เรา​ถูก​ขย้ำ​กิน​เหมือน​แกะ และ​กระจัดกระจาย​ไป​ใน​ชนชาติ​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ขาย​ประชาชน​ของ​พระองค์​ไป​ด้วย​ราคา​ถูก ไม่​ได้​อะไร​จาก​การ​ขาย​นั้น​เลย</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ทำ​ให้​พวก​เรา​ตก​เป็น​ขี้ปาก​ของ​เพื่อนบ้าน ผู้​คน​รอบ​ข้าง​เหยียดหยาม​และ​เยาะเย้ย</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ทำ​ให้​พวก​เรา​กลาย​เป็น​คำ​เปรียบเปรย​ใน​หมู่​ชนชาติ พวก​เขา​ส่ายหน้า​ใส่​พวก​เรา</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​ใช้​ชีวิต​ด้วย​ความ​อัปยศ​ทั้ง​วัน และ​หน้า​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​คลุม​ด้วย​ความ​อับอาย</verse>
				<verse number="16">ด้วย​เสียง​เยาะเย้ย​ของ​คน​ที่​ประณาม​และ​แช่ง​ด่า​ข้าพเจ้า เพราะ​ศัตรู​ที่​พยายาม​แก้แค้น</verse>
				<verse number="17">ทั้งหมด​นี้​มา​ถึง​พวก​เรา ทั้ง​ที่​พวก​เรา​ไม่​ได้​ลืม​พระองค์ หรือ​ทำ​ผิด​ต่อ​พันธสัญญา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="18">หัวใจ​ของ​พวก​เรา​ไม่​ได้​หัน​จาก​พระองค์ เท้า​ก็​ไม่​ได้​คลาด​จาก​ทาง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">แต่​พระองค์​บด​ขยี้​เรา และ​ทำ​ให้​เรา​เป็น​ที่​อาศัย​ของ​หมาป่า พระองค์​คลุม​เรา​ไว้​ด้วย​ความ​มืดมิด</verse>
				<verse number="20">หาก​เรา​ได้​ลืม​นาม​พระเจ้า​ของ​เรา หรือ​ยก​มือ​ไหว้​พระ​ต่างด้าว</verse>
				<verse number="21">พระเจ้า​จะ​ไม่​รู้​หรือ ใน​เมื่อ​พระองค์​รู้​ถึง​ความ​ลับ​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="22">แต่​เพราะ​เห็น​แก่​พระองค์ พวก​เรา​จึง​เผชิญ​ความ​ตาย​โดย​ตลอด พวก​เรา​ถูก​นับ​ว่า​เป็น​แกะ​ที่​จะ​โดน​เชือด</verse>
				<verse number="23">องค์​เจ้านาย ตื่น​เถิด เหตุใด​พระองค์​หลับ​อยู่ ลุก​ขึ้น​เถิด! อย่า​ทอดทิ้ง​พวก​เรา​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="24">เหตุใด​พระองค์​ซ่อน​หน้า​เสีย และ​ลืม​ความ​ทุกข์​ยาก​และ​การ​ข่มเหง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="25">พวก​เรา​ถูก​เหยียบ​จม​ดิน ร่างกาย​ติด​แนบ​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="26">ขอ​ลุก​ขึ้น​มา​ช่วย​เรา​ด้วย​เถิด โปรด​ช่วย​เรา​เพื่อ​เห็น​แก่​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="45">
				<verse number="1">ใจ​ของ​ข้าพเจ้า​เปี่ยม​ด้วย​เรื่องราว​ที่​สูง​ส่ง ขณะ​ร่าย​บท​ร้อยกรอง​ถวาย​ราชา ลิ้น​ของ​ข้าพเจ้า​คือ​ปากกา​ของ​กวี​เอก</verse>
				<verse number="2">พระองค์​เลิศ​ล้ำ​ที่สุด​ใน​หมู่​มนุษย์ ริมฝีปาก​ของ​พระองค์​ได้รับ​การ​เจิม​ด้วย​พระคุณ เพราะ​พระเจ้า​อวยพร​พระองค์​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="3">คาด​ดาบ​ไว้​ข้าง​กาย​เถิด ราชา​ผู้​เกรียงไกร สวม​กาย​ด้วย​ความ​สง่า​งาม​และ​บารมี</verse>
				<verse number="4">รุดหน้า​ไป​อย่าง​มีชัย​ด้วย​บารมี ใน​อุดม​การณ์​แห่ง​ความ​จริง ความ​อ่อน​สุภาพ และ​ความ​ยุติธรรม ให้​มือ​ขวา​ของ​พระองค์​กระทำ​การ​อัน​น่า​ครั่นคร้าม</verse>
				<verse number="5">ให้​ลูกศร​คมกริบ​ของ​ราชา​แทง​ทะลุ​หัวใจ​ศัตรู​ของ​พระองค์ ให้​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ล้ม​ลง​แทบ​เท้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">ข้าแต่​พระเจ้า บัลลังก์​ของ​พระองค์ ​จะ​ดำรง​เป็น​นิตย์ พระองค์​จะ​ปกครอง​แผ่นดิน​ของ​พระองค์​ด้วย​คทา​แห่ง​ความ​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="7">พระองค์​รัก​ความ​ชอบธรรม และ​เกลียด​ชัง​ความ​ชั่ว ด้วย​เหตุ​นี้ พระเจ้า​ผู้​เป็น​พระเจ้า​ของ​พระองค์​จึง​ตั้ง​พระองค์​ไว้​เหนือ​สหาย​ทั้ง​ปวง โดย​เจิม​พระองค์​ด้วย​น้ำมัน​แห่ง​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="8">เสื้อ​คลุม​ของ​พระองค์​หอม​กรุ่น​ด้วย​มดยอบ พืช​อวบ​น้ำ​และ​กฤษณา เสียง​ดนตรี​เครื่อง​สาย​จาก​วัง​ที่​ประดับ​ด้วย​งาช้าง ทำ​ให้​พระองค์​เปรมปรีดิ์</verse>
				<verse number="9">ลูกสาว​ของ​กษัตริย์​ต่าง​ๆ อยู่​ท่ามกลาง​หญิง​สูง​ศักดิ์​ของ​พระองค์ ทาง​ขวา​ของ​พระองค์​คือ​เจ้าสาว​ผู้​สวม​ทองคำ​จาก​เมือง​โอฟีร์</verse>
				<verse number="10">ลูกสาว​เอ๋ย จง​ตั้งใจ​ฟัง จง​ลืม​ชนชาติ​และ​ครอบครัว​พ่อ​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="11">ขอให้​ราชา​หลงใหล​ใน​ความ​งาม​ของ​เธอ จง​ให้​เกียรติ​พระองค์​เพราะ​พระองค์​เป็น​นาย​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="12">ธิดา​แห่ง​เมือง​ไทระ​จะ​นำ​ของขวัญ ​มา​ถวาย คน​มั่งมี​จะ​แสวงหา​ความ​โปรดปราน​จาก​เธอ</verse>
				<verse number="13">เจ้าหญิง​ที่​อยู่​ใน​ห้อง​ของ​เธอ​มี​สง่า​ราศี​ทั้งสิ้น ชุด​เจ้าสาว​ของ​เธอ​ถัก​ทอ​ด้วย​ทองคำ</verse>
				<verse number="14">ใน​ชุด​ปัก​งาม​ตระการ เธอ​ถูก​นำ​ไป​พบ​กษัตริย์ พร้อม​ขบวน​เพื่อน​เจ้าสาว​พรหมจารี คน​เหล่า​นั้น​ถูก​นำ​ไป​พร้อม​กับ​เธอ</verse>
				<verse number="15">ขบวน​เคลื่อน​เข้า​สู่​วัง​ของ​กษัตริย์ ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี</verse>
				<verse number="16">บรรดา​ลูกชาย​จะ​ขึ้น​ครองราชย์​แทน​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​พระองค์ พระองค์​จะ​ตั้ง​ให้​พวก​เขา​เป็น​เจ้านาย​ทั่ว​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​จะ​ทำ​ให้​คน​ทุก​ชั่ว​อายุ​จดจำ​นาม​ของ​พระองค์ ด้วย​เหตุ​นี้​ชนชาติ​ทั้งหลาย​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​เป็น​นิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="46">
				<verse number="1">พระเจ้า​เป็น​ที่​ลี้​ภัย​และ​เป็น​กำลัง​ของ​เรา เป็น​ความ​ช่วยเหลือ​ที่​พร้อม​เสมอ​ใน​ยาม​ทุกข์​ร้อน</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น เรา​จะ​ไม่​กลัว แม้​เกิด​แผ่นดิน​ไหว และ​ภูเขา​ทลาย​ลง​ใจ​กลาง​ทะเล</verse>
				<verse number="3">แม้​ทะเล​คำราม​และ​ซัด​คลื่น​ฟูฟ่อง และ​ภูเขา​สะเทือน​ด้วย​ความ​พลุ่ง​พล่าน</verse>
				<verse number="4">มี​แม่น้ำ​สาย​หนึ่ง​ที่​ให้​ความ​ยินดี​แก่​นคร​ของ​พระเจ้า เป็น​ที่​พำนัก​บริสุทธิ์​ของ​องค์​ผู้​สูง​สุด</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​อยู่​ใน​นคร​นั้น เธอ​จะ​ไม่​ล่มสลาย พระเจ้า​จะ​ช่วย​เธอ​ใน​ยาม​รุ่งอรุณ</verse>
				<verse number="6">บรรดา​ชนชาติ​อลหม่าน อาณาจักร​ล่มสลาย พระเจ้า​เปล่ง​เสียง แผ่นดิน​โลก​ก็​หลอม​ละลาย​ไป</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์เดช​อยู่​กับ​เรา พระเจ้า​ของ​ยาโคบ​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="8">มา​ดู​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ ดู​ความ​รกร้าง​ที่​พระองค์​นำ​มา​สู่​โลก</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ยุติ​สงคราม​ทั่ว​โลก พระองค์​หัก​คันธนู​และ​ทำลาย​หอก​สะบั้น พระองค์​เผา​โล่ ​ด้วย​ไฟ</verse>
				<verse number="10">พระองค์​พูด​ว่า “จง​นิ่ง​เสีย และ​จง​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระเจ้า เรา​จะ​ได้รับ​การ​ยกย่อง​ท่ามกลาง​ชนชาติ เรา​จะ​ได้รับ​การ​ยกย่อง​ใน​โลก”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์เดช​อยู่​กับ​เรา พระเจ้า​ของ​ยาโคบ​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​เรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="47">
				<verse number="1">ชนชาติ​ทั้งปวง จง​ปรบมือ จง​โห่ร้อง​ยินดี​แด่​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">เพราะ​พระยาห์เวห์​ผู้​สูง​สุด​นั้น​น่า​ครั่นคร้าม เป็น​กษัตริย์​ยิ่งใหญ่​เหนือ​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ปราบ​ชาติ​ทั้งหลาย​ให้​อยู่​ใต้​เรา ปราบ​ชนชาติ​ทั้งปวง​ให้​อยู่​ใต้​เท้า​เรา</verse>
				<verse number="4">พระองค์​เลือกสรร​มรดก​ให้​แก่​เรา เป็น​ความ​ภาคภูมิใจ​ของ​ยาโคบ​ผู้​ที่​พระองค์​รัก</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​ขึ้น​ไป​ท่ามกลาง​เสียง​โห่ร้อง​ยินดี พระยาห์เวห์​ขึ้น​ไป​ท่ามกลาง​เสียง​แตร</verse>
				<verse number="6">จง​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระเจ้า จง​ร้อง​สรรเสริญ จง​ร้องเพลง​สรรเสริญ​องค์​กษัตริย์​ของ​เรา จง​ร้อง​สรรเสริญ</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พระเจ้า​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​สากล​โลก จง​ร้องเพลง​สดุดี​สรรเสริญ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​ปกครอง​เหนือ​นานา​ชาติ พระเจ้า​นั่ง​บน​ที่​นั่ง​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">เจ้านาย​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ร่วม​ชุมนุม​กัน เป็น​ประชาชน​ของ​พระเจ้า​ของ​อับราฮัม เพราะว่า​กษัตริย์ ทั้งหลาย​ของ​แผ่นดิน​โลก​เป็น​ของ​พระเจ้า พระองค์​เป็น​ที่​เทิดทูน​สูง​สุด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="48">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ยิ่งใหญ่ และ​ควร​แก่​การ​สรรเสริญ​เป็น​ที่สุด ใน​นคร​แห่ง​พระเจ้า​ของ​เรา​ภูเขา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">ศิโยน​นั้น​สูง​เด่น​งาม​ตา เป็น​ความ​ยินดี​ของ​คน​ทั่ว​โลก ดั่ง​ยอด​สูง​สุด​ของ​ซาโฟน คือ​ภูเขา​ศิโยน​นคร​แห่ง​องค์​จอม​ราชัน</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​อยู่​ใน​ป้อม​ของ​นคร​นั้น พระองค์​แสดง​ให้​เห็น​ว่า​พระองค์​เอง​เป็น​ปราการ​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​บรรดา​กษัตริย์​รวม​กำลัง แล้ว​รุดหน้า​ไป​ด้วย​กัน</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เห็น​นคร​นั้น พวก​เขา​อัศจรรย์​ใจ และ​พา​กัน​หนี​ไป​ด้วย​ความ​กลัว</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​หวาดหวั่น​ขวัญผวา เจ็บ​ปวด​ดั่ง​ผู้หญิง​กำลัง​คลอด​ลูก</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ทำลาย​พวก​เขา​ให้​เป็น​เหมือน​เรือ​แห่ง​ทารชิช แตก​เป็น​เสี่ยง​ๆ ด้วย​ลม​ตะวันออก</verse>
				<verse number="8">เรา​ได้ยิน​มา​อย่างไร เรา​ก็​ได้​เห็น​อย่าง​นั้น​ว่า ใน​นคร​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธานุภาพ ใน​นคร​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา พระเจ้า​ทำ​ให้​นคร​นั้น​มั่นคง นิรันดร์</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่​พระเจ้า ภายใน​วิหาร​ของ​พระองค์ พวก​ข้าพเจ้า​ใคร่ครวญ​ถึง​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">ข้าแต่​พระเจ้า เช่น​เดียว​กับ​นาม​ของ​พระองค์ คำ​สรรเสริญ​ของ​พระองค์​ก็​ไป​ถึง​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก มือ​ขวา​ของ​พระองค์​บริบูรณ์​ด้วย​ความ​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="11">ภูเขา​ศิโยน​ชื่นชม​ยินดี ชาว​ยูดาห์​ปลื้ม​ปีติ เพราะ​การ​พิพากษา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">จง​เดิน​รอบ​ศิโยน ไป​ให้​ทั่ว นับ​จำนวน​หอคอย​ใน​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="13">สังเกต​ดู​กำแพง​ป้องกัน​เมือง เที่ยว​ดู​ป้อม​ปราการ เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​เล่า ให้​คน​รุ่น​ต่อไป​ฟัง</verse>
				<verse number="14">เพราะว่า​พระเจ้า​องค์​นี้​เป็น​พระเจ้า​ของ​เรา​ตลอด​นิรันดร์ พระองค์​จะ​เป็น​ผู้​นำ​ทาง​ของ​เรา​จน​ถึง​ที่สุด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="49">
				<verse number="1">ชนชาติ​ทั้งปวง จง​ฟัง​ทาง​นี้ ทุก​คน​ทั่ว​โลก​จง​ฟัง</verse>
				<verse number="2">ทั้ง​ผู้​ใหญ่​และ​ผู้​น้อย คน​จน​และ​คน​รวย</verse>
				<verse number="3">ปาก​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​กล่าว​ถ้อยคำ​แห่ง​ปัญญา สมาธิ​ใน​ใจ​ข้าพเจ้า​จะ​ให้​ความ​เข้าใจ​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​จะ​เอียง​หู​ฟัง​ภาษิต ข้าพเจ้า​จะ​ใช้​พิณ​ขานไข​ปริศนา</verse>
				<verse number="5">ทำไม​ข้าพเจ้า​ต้อง​กลัว​ยาม​ตก​ที่​นั่ง​ลำบาก เมื่อ​คน​เจ้าเล่ห์​ชั่วร้าย​รุมล้อม​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">คน​พวก​นั้น​วาง​ใจ​ใน​ทรัพย์​สมบัติ และ​อวด​ความ​ร่ำรวย​เหลือ​ล้น​ของ​ตน</verse>
				<verse number="7">ไม่​มี​ใคร​ไถ่​ชีวิต​ให้​ใคร​คน​อื่น​ได้ หรือ​ถวาย​ค่า​ไถ่​ชีวิต​ของ​พวก​เขา​แด่​พระเจ้า</verse>
				<verse number="8">ค่า​ไถ่​สำหรับ​ชีวิต​หนึ่ง​นั้น​แพง​นัก ชดใช้​แค่​ไหน​ก็​ไม่​พอ</verse>
				<verse number="9">เพื่อ​ให้​เขา​มี​ชีวิต​อยู่​ชั่วนิรันดร์ และ​ไม่​ต้อง​เน่า​เปื่อย</verse>
				<verse number="10">เพราะ​ทุก​คน​ก็​เห็น​ว่า​คน​มี​ปัญญา​ก็​ตาย คน​โง่​และ​คน​สิ้นคิด​ก็​ย่อยยับ​ด้วย และ​ทิ้ง​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ตน​ไว้​ให้​คน​อื่น</verse>
				<verse number="11">หลุม​ศพ​ของ​เขา​จะ​เป็น​บ้าน​ของ​เขา ตลอด​กาล เป็น​ที่​อาศัย​ตลอด​ทุก​ชั่ว​อายุ แม้​พวก​เขา​ได้​ตั้งชื่อ ดินแดน​ตาม​ชื่อ​ของ​ตัว</verse>
				<verse number="12">มนุษย์​แม้​มั่งคั่ง​ก็​ไม่​อาจ​อยู่​ได้​ตลอด​ไป พวก​เขา​เหมือน​สัตว์​เดียรัจฉาน​ที่​ต้อง​จบ​ชีวิต​ลง</verse>
				<verse number="13">นี่​คือ​ชะตากรรม​ของ​คน​ที่​วางใจ​ตัวเอง และ​สาวก​ที่​เห็น​ดี​กับ​คำ​สอน ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="14">เขา​เป็น​เหมือน​แกะ​ที่​ถูก​กำหนด​ไว้​ให้​ตาย และ​ความ​ตาย​จะ​เป็น​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ของ​เขา (แต่​ใน​ยาม​เช้า​คน​เที่ยงธรรม​จะ​มี​ชัยชนะ​เหนือ​พวก​เขา) ร่าง​ของ​พวก​เขา​จะ​เน่า​เปื่อย​ใน​หลุม​ศพ ห่างไกล​จาก​คฤหาสน์​อัน​โอ่อ่า​ของ​ตน</verse>
				<verse number="15">แต่​พระเจ้า​จะ​ไถ่​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​พ้น​จาก​แดน​คน​ตาย พระองค์​จะ​รับ​ข้าพเจ้า​ไว้​แน่นอน</verse>
				<verse number="16">ไม่​ต้อง​หวั่น​วิตก​เมื่อ​คน​อื่น​ร่ำรวย​ขึ้น เมื่อ​บ้าน​ของ​พวก​เขา​โอ่อ่า​ขึ้น</verse>
				<verse number="17">เพราะ​เมื่อ​ตาย พวก​เขา​ก็​เอา​อะไร​ไป​ไม่​ได้ ความ​เลิศหรู​จะ​ไม่​ตาม​พวก​เขา​ลง​ไป</verse>
				<verse number="18">แม้​ขณะ​มี​ชีวิต​อยู่​พวก​เขา​ก็​นับ​ตัวเอง​ว่า​ได้รับ​พร และ​ผู้​คน​ยกย่อง​ใน​ยาม​ที่​เขา​รุ่งโรจน์</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​จะ​ไป​อยู่​กับ​คน​ที่​จาก​ไป​ก่อน ที่​จะ​ไม่​ได้​เห็น​แสง​แห่ง​ชีวิต​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="20">คน​ที่​มี​ความ​มั่งคั่ง​แต่​ขาด​ความ​เข้าใจ ก็​เหมือน​สัตว์​เดียรัจฉาน​ที่​ต้อง​พินาศ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="50">
				<verse number="1">องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​พระยาห์เวห์ พูด​และ​เรียก​คน​ทั้ง​โลก จาก​ที่​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น​จน​ถึง​ที่​ที่​มัน​ตก</verse>
				<verse number="2">พระเจ้า​เปล่ง​รัศมี จาก​ศิโยน​อัน​งาม​พร้อม</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​ของ​เรา​มา และ​จะ​ไม่​นิ่ง​เงียบ เปลว​ไฟ​เผาผลาญ​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์ พายุ​โหม​กระหน่ำ​อยู่​รอบ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">พระองค์​เรียก​ชุมนุม​ฟ้าสวรรค์​เบื้อง​บน​และ​แผ่นดิน​โลก เพื่อ​จะ​พิพากษา​ประชาชน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">“จง​รวบรวม​ผู้​ที่​เรา​ชำระ​ไว้​มา​ให้​เรา ซึ่ง​ทำ​พันธสัญญา​กับ​เรา​ผ่าน​ทาง​เครื่อง​บูชา”</verse>
				<verse number="6">ฟ้าสวรรค์​ป่าว​ประกาศ​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​ความ​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="7">“ประชาชน​ของ​เรา จง​ฟัง​และ​เรา​จะ​พูด อิสราเอล เรา​จะ​แจ้ง​ข้อหา​ของ​เจ้า เรา​เป็น​พระเจ้า พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="8">เรา​ไม่​ได้​กล่าวหา​เจ้า​ใน​เรื่อง​เครื่อง​บูชา หรือ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ซึ่ง​อยู่​ต่อหน้า​เรา</verse>
				<verse number="9">เรา​ไม่ได้​ต้องการ​วัว​หนุ่ม​จาก​โรง​วัว​ของ​เจ้า หรือ​แพะ​จาก​คอก​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="10">เพราะ​สัตว์​ทุก​ชนิด​ใน​ป่า​เป็น​ของ​เรา รวม​ทั้ง​สัตว์​เลี้ยง​บน​เนิน​เขา​นับ​พัน</verse>
				<verse number="11">เรา​รู้​จัก​นก​ทุก​ตัว​บน​ภูเขา หมู่​แมลง​ใน​ท้องทุ่ง​เป็น​ของ​เรา</verse>
				<verse number="12">หาก​เรา​หิว เรา​จะ​ไม่​บอก​เจ้า เพราะ​โลก​นี้​และ​สิ่ง​สารพัด​ใน​โลก​ล้วน​เป็น​ของ​เรา</verse>
				<verse number="13">เรา​กิน​เนื้อ​วัว​ผู้​หรือ เรา​ดื่ม​เลือด​แพะ​หรือ</verse>
				<verse number="14">จง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ขอบคุณ​แด่​พระเจ้า ทำ​ตาม​ที่​ได้​ถวาย​ปฏิญาณ​ต่อ​องค์​ผู้​สูง​สุด</verse>
				<verse number="15">และ​จง​ร้อง​หา​เรา​ใน​ยาม​ทุกข์​ร้อน เรา​จะ​ปลดปล่อย​เจ้า และ​เจ้า​จะ​ให้​เกียรติ​เรา”</verse>
				<verse number="16">ส่วน​คน​ชั่ว พระเจ้า​พูด​กับ​เขา​ว่า “เจ้า​ถือ​สิทธิ์​อะไร​ท่อง​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา หรือ​อ้าง​พันธสัญญา​ของ​เรา</verse>
				<verse number="17">ใน​เมื่อ​เจ้า​เกลียด​คำ​สอน​ของ​เรา และ​เหวี่ยง​ถ้อยคำ​ของ​เรา​ทิ้ง</verse>
				<verse number="18">เจ้า​เห็น​ขโมย​ก็​สม​รู้​ร่วม​คิด​กับ​เขา เจ้า​คบหา​กับ​คน​เป็น​ชู้</verse>
				<verse number="19">เจ้า​ใช้​ปาก​ทำ​ชั่ว ตวัด​ลิ้น​เพื่อ​ล่อลวง</verse>
				<verse number="20">เจ้า​นั่ง​เป็น​พยาน​ปรักปรำ​พี่น้อง ใส่ร้าย​พี่น้อง​ร่วม​ท้อง​เดียวกัน</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​เจ้า​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้ เรา​ก็​นิ่ง​อยู่ เจ้า​เลย​คิด​ว่า​เรา เป็น​เหมือน​เจ้า​ทุก​ประการ ตอน​นี้​เรา​จะ​กล่าวโทษ​เจ้า และ​ตั้ง​ข้อ​กล่าวหา​เจ้า​ต่อหน้า</verse>
				<verse number="22">เจ้า​คน​ลืม​พระเจ้า จง​พิจารณา​เรื่อง​นี้ มิฉะนั้น​เรา​จะ​ฉีก​เจ้า​เป็น​ชิ้น​ๆ โดย​ไม่​มี​ใคร​ช่วย​ได้</verse>
				<verse number="23">คน​ที่​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ขอบ​พระคุณ​ก็​ให้​เกียรติ​เรา และ​สำหรับ​คน​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ เรา​ก็​จะ​แสดง​ให้​เห็น​ความ​รอด​ของ​เรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="51">
				<verse number="1">ข้าแต่​พระเจ้า ขอ​เมตตา​ข้าพเจ้า ตาม​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์ ขอ​ลบล้าง​การ​ละเมิด​ของ​ข้าพเจ้า ตาม​ความ​กรุณา​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">ขอ​ล้าง​มลทิน​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​หมด และ​ชำระ​ข้าพเจ้า​จาก​บาป​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ข้าพเจ้า​รู้​ถึง​การ​ละเมิด​ของ​ตน​แล้ว และ​บาป​ของ​ข้าพเจ้า​อยู่​ตรง​หน้า​ข้าพเจ้า​เสมอ</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์ ต่อ​พระองค์​ผู้​เดียว และ​ได้​ทำ​สิ่ง​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระองค์ ดังนั้น​พระองค์​จึง​เป็น​ฝ่าย​ถูก​เมื่อ​ตัดสิน และ​ชอบธรรม​เมื่อ​พิพากษา</verse>
				<verse number="5">แน่​ทีเดียว ข้าพเจ้า​ก็​บาป​มา​ตั้งแต่​เกิด บาป​ตั้งแต่​วินาที​ที่​มารดา​ตั้งครรภ์</verse>
				<verse number="6">กระนั้น พระองค์​ปรารถนา​ความ​สัตย์ซื่อ แม้​ตั้งแต่​อยู่​ใน​ครรภ์ พระองค์​สอน​ข้าพเจ้า​ถึง​ปัญญา​ใน​สถานที่​ลับ​นั้น</verse>
				<verse number="7">ขอ​ชำระ​ข้าพเจ้า​ด้วย​กิ่ง​หุสบ​เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​สะอาด ขอ​ล้าง​ข้าพเจ้า เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ขาว​ยิ่ง​กว่า​หิมะ</verse>
				<verse number="8">โปรด​ให้​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​แห่ง​ความ​ชื่นชม​ยินดี​และ​ความ​เปรมปรีดิ์ โปรด​ให้​กระดูก​ที่​พระองค์​หัก​ทำลาย​แล้ว​นั้น​ปีติ​ยินดี</verse>
				<verse number="9">ขอ​ซ่อน​หน้า​จาก​บาป​ทั้งหลาย​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ลบล้าง​ความ​ผิด​ทั้งสิ้น​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="10">ข้าแต่​พระเจ้า ขอ​สร้าง​จิตใจ​ที่​บริสุทธิ์​ใน​ข้าพเจ้า และ​ฟื้น​จิตวิญญาณ​อัน​มั่นคง​ขึ้น​ใหม่​ภายใน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="11">ขอ​อย่า​เหวี่ยง​ข้าพเจ้า​ไป​จาก​หน้า​ของ​พระองค์ หรือ​อย่า​นำ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​ไป​จาก​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="12">ขอ​คืน​ความ​ยินดี​ใน​ความ​รอด​แก่​ข้าพเจ้า และ​มอบ​จิตวิญญาณ​ที่​เต็มใจ​เชื่อฟัง​เพื่อ​ค้ำชู​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​สอน​ทาง​ของ​พระองค์​กับ​ผู้​ละเมิด​คน​อื่น เพื่อ​คน​บาป​จะ​หัน​กลับ​มา​หา​พระองค์</verse>
				<verse number="14">ข้าแต่​พระเจ้า พระเจ้า​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ปลด​ปล่อย​ข้าพเจ้า​ให้​พ้น​จาก​ความ​ผิด​ที่​ทำ​ให้​เขา​โลหิต​ตก แล้ว​ลิ้น​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ร้อง​สรรเสริญ​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">ขอ​พระยาห์เวห์​เปิด​ริมฝีปาก​ของ​ข้าพเจ้า แล้ว​ปาก​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">พระองค์​ไม่​ยินดี​ใน​เครื่อง​บูชา มิฉะนั้น​ข้าพเจ้า​จะ​นำ​มา​ถวาย พระองค์​ไม่​พอใจ​ใน​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่​พระเจ้า เครื่อง​บูชา ​ของ​ข้าพเจ้า​คือ​จิต​วิญญาณ​ที่​ชอกช้ำ ใจ​ที่​ชอกช้ำ​และ​สำนึก​ผิด​นั้น พระเจ้า​พระองค์​จะ​ไม่​ดูหมิ่น</verse>
				<verse number="18">ขอ​พระองค์​ทำ​ให้​ศิโยน​รุ่งเรือง ขอ​สร้าง​กำแพง​ของ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="19">แล้ว​พระองค์​จะ​ปีติ​ยินดี​ใน​การ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ของ​คน​ชอบธรรม ด้วย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว แล้ว​เขา​จะ​ถวาย​วัว​ผู้​บน​แท่น​บูชา​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="52">
				<verse number="1">เจ้า​คน​เก่งกล้า ทำไม​ถึง​โอ้อวด​ความ​ชั่วร้าย ทำไม​ยัง​ยโส​โอหัง​อยู่​ทุก​วัน เจ้า​คน​อัปยศ​ใน​สายตา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">ลิ้น​ของ​เจ้า​วางแผน​ทำลาย​ล้าง ดั่ง​มีดโกน​คมกริบ เจ้า​ตวัด​ลิ้น​ตลบตะแลง</verse>
				<verse number="3">เจ้า​รัก​ความ​ชั่ว​มาก​กว่า​ความ​ดี รัก​ความ​เท็จ​ยิ่ง​กว่า​พูด​ความ​จริง</verse>
				<verse number="4">เจ้า​รัก​คำ​ให้ร้าย​ทุก​คำ เจ้า​คน​ลิ้น​ปลิ้นปล้อน!</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​จะ​นำ​เจ้า​ไป​สู่​ความ​พินาศ​นิรันดร์​อย่าง​แน่นอน พระองค์​จะ​ฉุด​และ​ดึง​เจ้า​จาก​เต็นท์​ของ​เจ้า พระองค์​จะ​ถอน​ราก​ถอน​โคน​เจ้า​จาก​แดน​คน​เป็น</verse>
				<verse number="6">คน​ชอบธรรม​จะ​เห็น​และ​เกรงกลัว เขา​จะ​หัวเราะ​เยาะ​เจ้า และ​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="7">“นี่​ไง คน​ที่ ไม่​ได้​ยึด​พระเจ้า​เป็น​ที่​มั่น แต่​พึ่ง​ทรัพย์​สมบัติ​มากมาย​ของ​ตน และ​สร้าง​อำนาจ​ขึ้น​มา​ด้วย​การ​ทำลาย​คน​อื่น!”</verse>
				<verse number="8">แต่​ข้าพเจ้า​เป็น​เหมือน​ต้น​มะกอก งอกงาม​ใน​บ้าน​ของ​พระเจ้า ข้าพเจ้า​วางใจ​ใน​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระเจ้า ตลอด​นิรันดร์</verse>
				<verse number="9">ต่อหน้า​คน​ที่​สัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​เสมอ สำหรับ​สิ่ง​ที่​พระองค์​ได้​ทำ ข้าพเจ้า​จะ​หวัง​ใน​นาม​ของ​พระองค์ เพราะ​นาม​นั้น​ประเสริฐ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="53">
				<verse number="1">คน​โง่​รำพึง​ใน​ใจ​ว่า “ไม่​มี​พระเจ้า” พวก​เขา​เสื่อม​ทราม​และ​วิถีทาง​ของ​เขา​ก็​เลวทราม ไม่​มี​สัก​คน​ที่​ทำ​ดี</verse>
				<verse number="2">พระเจ้า​มอง​ลง​มา​จาก​ฟ้าสวรรค์ ดู​มวล​มนุษยชาติ เพื่อ​ดู​ว่า​มี​สัก​คน​ไหม​ที่​เข้าใจ มี​สัก​คน​ไหม​ที่​แสวงหา​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">ทุก​คน​ต่าง​หันเห​ไป ทุก​คน​เสื่อม​ทราม​ลง ไม่​มี​เลย​สัก​คน​ที่​ทำ​ดี ไม่​มี​แม้​แต่​คน​เดียว</verse>
				<verse number="4">คน​ชั่ว​เหล่า​นี้​ไม่​รู้​อะไร​เลย​หรือ พวก​เขา​กลืน​กิน​คน​ของ​เรา​เหมือน​กิน​ขนมปัง พวก​เขา​ไม่​เคย​ร้อง​หา​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">แต่​ที่​นั่น​พวก​เขา​ก็​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​หวาด​กลัว ที่​ซึ่ง​ไม่​มี​อะไร​น่า​กลัว​เลย พระเจ้า​ทำ​ให้​กระดูก​ของ​คน​ที่​โจมตี​เจ้า​กระจัดกระจาย เจ้า​ทำ​ให้​พวก​เขา​อับอาย เพราะ​พระเจ้า​รังเกียจ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="6">ขอให้​การ​ช่วย​กู้​อิสราเอล​มา​จาก​ศิโยน! เมื่อ​พระเจ้า​ฟื้นฟู​ประชาชน​ของ​พระองค์ ก็​ให้​ยาโคบ​ยินดี​และ​อิสราเอล​เปรมปรีดิ์​เถิด!</verse>
			</chapter>
			<chapter number="54">
				<verse number="1">ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​ช่วย​ข้าพเจ้า​ด้วย​นาม​ของ​พระองค์ โดย​อำนาจ​ของ​พระองค์ ขอ​พิสูจน์​ว่า​ข้าพเจ้า​ไม่​ผิด</verse>
				<verse number="2">ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ฟัง​คำ​จาก​ปาก​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">ศัตรู​ผู้​เย่อหยิ่ง​พา​กัน​โจมตี​ข้าพเจ้า คน​ใจ​โหด​พยายาม​จะ​ฆ่า​ข้าพเจ้า โดย​ไม่​สนใจ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="4">แน่นอน​พระเจ้า​เป็น​ผู้​ช่วยเหลือ​ข้าพเจ้า องค์​เจ้านาย​คือ​ผู้​ค้ำจุน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="5">ขอให้​ความ​ชั่ว​ตก​แก่​คน​ที่​ใส่​ร้าย​ข้าพเจ้า ทำลาย​พวก​เขา​ด้วย​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ตาม​ใจ​สมัคร​แด่​พระองค์ ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระองค์​พระยาห์เวห์​เพราะ​สิ่ง​นี้​ประเสริฐ</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​พ้น​จาก​ความ​ลำบาก​ทั้ง​สิ้น และ​ตา​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​ชัยชนะ​เหนือ​เหล่า​ศัตรู</verse>
			</chapter>
			<chapter number="55">
				<verse number="1">ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า อย่า​เพิกเฉย​ต่อ​คำ​วิงวอน​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">ขอ​ฟัง​และ​ตอบ​เถิด ความ​คิด​รบกวน​จิตใจ และ​ข้าพเจ้า​วิตก</verse>
				<verse number="3">เพราะ​เสียง​ของ​ศัตรู เพราะ​การ​คุกคาม​ของ​คน​ชั่ว เพราะ​เขา​นำ​ความ​ทุกข์​มา​ให้​ข้าพเจ้า และ​โจมตี​ข้าพเจ้า​ด้วย​ความ​โกรธ</verse>
				<verse number="4">จิตใจ​ข้าพเจ้า​ร้าวราน​อยู่​ภายใน ความ​หวาด​ผวา​ต่อ​ความ​ตาย​จู่โจม​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="5">ความ​กลัว​และ​ความ​หวาดหวั่น​ครอบงำ​ข้าพเจ้า ความ​หวาด​กลัว​ท่วมท้น​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​กล่าว​ว่า “โอ ข้าพเจ้า​อยาก​มี​ปีก​เหมือน​นก​พิราบ! จะ​ได้​บิน​ไป​และ​พัก​สงบ</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​จะ​หนี​ไป​ไกล​ลิบ และ​พัก​อยู่​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​จะ​รีบ​ไป​ยัง​ที่​กำบัง ไกล​จาก​มรสุม​และ​พายุ​ร้าย​นี้”</verse>
				<verse number="9">องค์​เจ้านาย ขอ​ทำ​ให้​คน​ชั่ว​สับสน ทำ​ให้​คำ​พูด​ของ​เขา​ยุ่งเหยิง เพราะ​ข้าพเจ้า​เห็น​ความ​รุนแรง​และ​การ​ฆ่าฟัน​ใน​เมือง</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​ป้วนเปี้ยน​อยู่​บน​กำแพง​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน ความ​มุ่งร้าย​และ​ทารุณ​อยู่​ใน​นั้น</verse>
				<verse number="11">พวก​บ่อน​ทำลาย​ทำงาน​อยู่​ใน​เมือง การ​ข่มขู่​และ​หลอกลวง​มี​ไม่​ขาด​ตาม​ท้อง​ถนน</verse>
				<verse number="12">หาก​ศัตรู​ดูถูก​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ยัง​พอ​ทน​ได้ หาก​ปฏิปักษ์​ลุกขึ้น​ต่อต้าน​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ซ่อน​ตัว​เสีย</verse>
				<verse number="13">แต่​นี่​เป็น​ท่าน​เอง ซึ่ง​เหมือน​ข้าพเจ้า เพื่อน​ร่วม​ทาง เพื่อน​สนิท​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="14">ผู้​ซึ่ง​ครั้ง​หนึ่ง​ข้าพเจ้า​เคย​สนทนา​ด้วย​อย่าง​ชื่นบาน ที่​บ้าน​ของ​พระเจ้า ขณะ​ที่​เรา​เดิน​ไป ท่ามกลาง​ฝูงชน</verse>
				<verse number="15">ขอให้​ความ​ตาย​มา​ถึง​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​อย่าง​ไม่​ทัน​ตั้ง​ตัว ให้​ลง​ไป​แดน​มรณา​ทั้ง​เป็น เพราะ​ความ​ชั่ว​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="16">ส่วน​ข้าพเจ้า​ร้อง​หา​พระเจ้า และ​พระยาห์เวห์​ช่วย​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="17">ยาม​เย็น ยาม​เช้า และ​ยาม​เที่ยง ข้าพเจ้า​ร้อง​ด้วย​ความ​ทุกข์​ลำเค็ญ และ​พระองค์​ได้ยิน​เสียง​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ช่วย​ข้าพเจ้า​จาก​อันตราย จาก​สงคราม​ที่​เล่นงาน​ข้าพเจ้า แม้​ข้าศึก​มากมาย​ต่อสู้​กับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="19">พระเจ้า​ผู้​ครอบครอง​ตั้งแต่​โบราณ ผู้​ไม่​เปลี่ยนแปลง​นั้น จะ​ฟัง​และ​ทำ​ให้​เขา​ถ่อม​ลง เพราะ​พวก​เขา​ไม่​ยำเกรง​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">เพื่อน​ของ​ข้าพเจ้า​โจมตี​เพื่อน​ของ​เขา เขา​ละเมิด​พันธสัญญา</verse>
				<verse number="21">คำ​พูด​ของ​เขา​นุ่ม​เหมือน​เนย แต่​สงคราม​อยู่​ใน​ใจ​เขา ถ้อยคำ​ของ​เขา​ละมุน​กว่า​น้ำมัน​หอม แต่​ถ้อยคำ​เหล่า​นั้น​เป็น​ดาบ​ที่​ชัก​ออก​มา</verse>
				<verse number="22">จง​มอบ​ภาระ​ของ​ท่าน​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์ พระองค์​จะ​ค้ำจุน​ท่าน​ไว้ พระองค์​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้ คน​ชอบธรรม​สั่นคลอน</verse>
				<verse number="23">พระเจ้า แต่​พระองค์​จะ​นำ​คน​ชั่ว ลง​สู่​หลุม​แห่ง​ความ​เสื่อมโทรม คน​ที่​กระหาย​เลือด​และ​หลอกลวง จะ​มี​ชีวิต​ไม่​ถึง​ครึ่ง​อายุขัย​ของ​เขา แต่​ข้าพเจ้า​นั้น​วาง​ใจ​ใน​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="56">
				<verse number="1">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​พระองค์​เมตตา เพราะ​ศัตรู​รุกไล่​ข้าพเจ้า​อย่าง​ดุเดือด พวก​เขา​กระหน่ำ​โจมตี​ตลอด​วัน</verse>
				<verse number="2">ศัตรู​ไล่ล่า​ข้าพเจ้า​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน ข้าศึก​มากมาย​โจมตี​ข้าพเจ้า​อย่าง​อหังการ</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ข้าพเจ้า​กลัว ข้าพเจ้า​วาง​ใจ​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="4">ใน​พระเจ้า ซึ่ง​ข้าพเจ้า​เทิดทูน​พระวจนะ ใน​พระเจ้า ข้าพเจ้า​วาง​ใจ​และ​ไม่​กลัว มนุษย์​ธรรมดา​จะ​ทำ​อะไร​ข้าพเจ้า​ได้​เล่า</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​บิดเบือน​คำ​พูด​ของ​ข้าพเจ้า​ตลอด​ทั้ง​วัน แผนการ​ทั้งสิ้น​ของ​พวก​เขา​มี​ไว้​ทำร้าย​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​รวมหัว​กัน เขา​ซุ่ม​อยู่ เฝ้า​ดู​ทุก​ย่างก้าว​ของ​ข้าพเจ้า หวัง​จะ​ฆ่า​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">เพราะ​คน​เหล่า​นี้​ชั่วร้าย ขอ​อย่า​ปล่อย ​ให้​เขา​ลอยนวล พระเจ้า ขอ​โค่น​บรรดา​ชนชาติ​ลง​ด้วย​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">ขอ​บันทึก​ความ​ทุกข์​ยาก​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​นับ​หยด​น้ำตา​ของ​ข้าพเจ้า​ไว้​ใน​หนังสือ​ม้วน​ของ​พระองค์ สิ่ง​เหล่า​นี้​อยู่​ใน​บันทึก​ของ​พระองค์​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​หัน​กลับ เมื่อ​ข้าพเจ้า​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ เช่น​นี้​แล้ว ข้าพเจ้า​จะ​รู้​ว่า​พระเจ้า​อยู่​ฝ่าย​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="10">ใน​พระเจ้า​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​เทิดทูน​พระวจนะ ใน​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​สรรเสริญ​พระวจนะ</verse>
				<verse number="11">ใน​พระเจ้า​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​วาง​ใจ ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​กลัว มนุษย์​จะ​ทำ​อะไร​ข้าพเจ้า​ได้​เล่า</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​จะ​ทำ​ตาม​ที่​ปฏิญาณ​กับ​พระองค์ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ขอบคุณ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">เพราะ​พระองค์​กู้​ข้าพเจ้า​จาก​ความ​ตาย และ​เท้า​ของ​ข้าพเจ้า​จาก​การ​สะดุด เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ดำเนิน​ต่อหน้า​พระเจ้า ใน​ความ​สว่าง​ของ​ชีวิต</verse>
			</chapter>
			<chapter number="57">
				<verse number="1">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​เมตตา โปรด​เมตตา​ข้าพเจ้า​เถิด เพราะ​ข้าพเจ้า​ลี้​ภัย​ใน​พระองค์ ข้าพเจ้า​จะ​ลี้​ภัย​ใน​ร่ม​ปีก​ของ​พระองค์ จนกว่า​ภัยพิบัติ​นี้​ผ่าน​พ้น​ไป</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​ร้อง​ต่อ​พระเจ้า​สูง​สุด ต่อ​พระเจ้า​ผู้​พิสูจน์​ให้​ข้าพเจ้า​เห็น</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ส่ง​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​ฟ้าสวรรค์​มา​ช่วย​ข้าพเจ้า กำราบ​คน​ที่​รุกไล่​ข้าพเจ้า​อย่าง​ดุเดือด พระเจ้า​ส่ง​ความ​รัก​และ​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์​มา</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​อยู่​กลาง​วงล้อม​ของ​เหล่า​สิงห์ จำ​ต้อง​อยู่​ใน​หมู่​สัตว์​ร้าย​กระหาย​เหยื่อ คือ​พวก​คน​ที่​มี​เขี้ยว​เป็น​หอก​และ​ลูกศร มี​ลิ้น​เป็น​ดาบ​คม</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่​พระเจ้า ขอ​เป็น​ที่​ยกย่อง​เหนือ​ฟ้าสวรรค์ ขอ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์​ครอบคลุม​ไป​ทั่ว​โลก</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​ขึง​ตาข่าย​ดัก​เท้า​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​หมอบ​คุดคู้​ด้วย​ความ​ลำเค็ญ เขา​ขุด​หลุม​พราง​ดัก​ตาม​ทาง​ของ​ข้าพเจ้า แต่​พวก​เขา​เอง​ตก​ลง​ไป​ใน​นั้น</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่​พระเจ้า จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​แน่วแน่ จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​มั่นคง ข้าพเจ้า​จะ​ขับร้อง​และ​บรรเลง​ดนตรี</verse>
				<verse number="8">จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า จง​ตื่น​เถิด! พิณ​ใหญ่​และ​พิณ​เขา​คู่ จง​ตื่น​เถิด! ข้าพเจ้า​จะ​ปลุก​รุ่งอรุณ</verse>
				<verse number="9">ใน​หมู่​ชนชาติ​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ท่ามกลาง​ประชาชน</verse>
				<verse number="10">เพราะ​ความ​รัก​ของ​พระองค์​ยิ่งใหญ่​จรด​ฟ้าสวรรค์ ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์​จรด​ถึง​ท้องฟ้า</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่​พระเจ้า ขอ​เป็น​ที่​ยกย่อง​เหนือ​ฟ้าสวรรค์ ขอ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์​ครอบคลุม​ไป​ทั่ว​โลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="58">
				<verse number="1">พวก​เจ้า ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​พูด​อย่าง​ยุติธรรม​หรือ เจ้า​ตัดสิน​ประชาชน​เท่าเทียม​กัน​หรือ</verse>
				<verse number="2">ไม่​เลย ใน​ใจ​เจ้า​คิด​การ​อยุติธรรม มือ​เจ้า​แจกจ่าย​ความ​รุนแรง​บน​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="3">คน​ชั่ว​ก็​หลง​ผิด​ตั้งแต่​เกิด ตั้งแต่​ใน​ครรภ์ พวก​เขา​เอา​แต่​ใจ​และ​แพร่​ความ​เท็จ</verse>
				<verse number="4">พิษสง​ของ​พวก​เขา​เหมือน​พิษ​งู ดั่ง​งูเห่า​ที่​ปิด​หู</verse>
				<verse number="5">ไม่​ยอม​ฟัง​เสียง​หมองู ไม่​ว่า​หมองู​จะ​เก่ง​เพียงใด</verse>
				<verse number="6">ข้าแต่​พระเจ้า ขอ​หัก​ฟัน​ใน​ปาก​พวก​เขา พระยาห์เวห์​ขอ​เลาะ​เขี้ยว​สิงห์​เหล่า​นั้น​ออก!</verse>
				<verse number="7">ให้​เขา​มลาย​หาย​ไป​เหมือน​น้ำ​ไหล เมื่อ​เขา​น้าว​คันธนู ก็​ให้​ลูก​ธนู​ตก​ไป</verse>
				<verse number="8">ขอให้​เขา​เป็น​เหมือน​ทาก​ที่​ละลาย​ไป​ขณะ​คืบ​คลาน เหมือน​ทารก​แท้ง​ที่​ไม่​เคย​เห็น​ตะวัน</verse>
				<verse number="9">ก่อน​ที่​หม้อ​จะ​ร้อน​ไฟ​จาก​ไม้​หนาม ไม่​ว่า​ไม้​สด​หรือ​แห้ง คน​ชั่ว​จะ​ถูก​กวาดล้าง​ไป</verse>
				<verse number="10">คน​ชอบธรรม​จะ​ยินดี เมื่อ​พระเจ้า​แก้แค้น​แทน​เขา เมื่อ​พวก​เขา​จุ่ม​เท้า​ใน​เลือด​ของ​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="11">ผู้​คน​ก็​จะ​กล่าว​ว่า “แน่​แล้ว คน​ชอบธรรม​ยัง​ได้​รับ​รางวัล แน่​แล้ว มี​พระเจ้า​ผู้​พิพากษา​โลก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="59">
				<verse number="1">ข้าแต่​พระเจ้า ขอ​ช่วย​ข้าพเจ้า​จาก​ศัตรู ขอ​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​ข้าพเจ้า​ต่อ​คน​ที่​มา​โจมตี</verse>
				<verse number="2">ขอ​ช่วย​ข้าพเจ้า​จาก​คน​ทำ​ชั่ว ขอ​ช่วย​ข้าพเจ้า​จาก​คน​ที่​ล่า​โลหิต​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">ดู​เถิด พวก​เขา​ซุ่ม​ดัก​ฆ่า​ข้าพเจ้า! คน​ดุร้าย​คบคิด​กัน​เล่นงาน​ข้าพเจ้า ทั้ง​ที่​ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​ทำ​ผิด​ทำ​บาป​อะไร​เลย​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​ผิด แต่​พวก​เขา​ก็​พร้อม​จะ​โจมตี​ข้าพเจ้า ขอ​ลุกขึ้น​ช่วย​ข้าพเจ้า​เถิด โปรด​ดู​สภาพ​ของ​ข้าพเจ้า​เถิด!</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์เดช พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล ขอ​ลุกขึ้น​ลงโทษ​ชนชาติ​ทั้งสิ้น ขอ​อย่า​เมตตา​คน​ทรยศ​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​กลับ​มา​ใน​เวลา​เย็น เห่า​หอน​เหมือน​สุนัข และ​เพ่นพ่าน​ไป​ทั่ว​เมือง</verse>
				<verse number="7">ดู​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​พ่น​ออก​มา​จาก​ปาก คำ​พูด​จาก​ปาก​เขา​นั้น​คม​เหมือน​ดาบ และ​คิด​ว่า “ใคร​จะ​ได้ยิน​เรา”</verse>
				<verse number="8">แต่​พระยาห์เวห์ หัวเราะ​เยาะ​พวก​เขา พระองค์​เย้ยหยัน​ชนชาติ​ทั้งหมด​นั้น</verse>
				<verse number="9">พระองค์​คือ​กำลัง​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​เฝ้า​ดู​พระองค์ พระเจ้า​พระองค์​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​วางใจ​ได้ พระเจ้า​จะ​นำหน้า​ข้าพเจ้า จะ​ให้​ข้าพเจ้า​ยิ้มเยาะ​คน​ที่​ใส่ร้าย​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="11">แต่​ขอ​อย่า​ฆ่า​พวก​เขา องค์​เจ้านาย​ผู้​เป็น​โล่ ​ของ​เรา มิฉะนั้น​คน​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ลืม​ไป ด้วย​ฤทธานุภาพ​ของ​พระองค์ โปรด​ถอน​ราก​ถอน​โคน และ​โค่น​พวก​เขา​ลง</verse>
				<verse number="12">เพราะ​บาป​บน​ริมฝีปาก และ​เพราะ​วาจา​ของ​พวก​เขา ขอให้​เขา​ติดกับ​เพราะ​ความ​ยโส​โอหัง​ของ​ตนเอง เพราะ​คำ​สาป​แช่ง​และ​คำ​โกหก​ที่​พูด​ออก​มา</verse>
				<verse number="13">ขอ​พระองค์​ทำลาย​พวก​เขา​ด้วย​ความ​โกรธเกรี้ยว ทำลาย​เขา​ให้​สิ้นซาก แล้ว​จะ​ได้​รู้​กัน​จน​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก​ว่า พระเจ้า​ครอบครอง​เหนือ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​กลับ​มา​ใน​เวลา​เย็น เห่า​หอน​เหมือน​สุนัข และ​เพ่นพ่าน​ไป​ทั่ว​เมือง</verse>
				<verse number="15">พวก​เขา​ป้วนเปี้ยน​หา​อาหาร ไม่​พอใจ​ก็​ส่ง​เสียง​หอน</verse>
				<verse number="16">แต่​ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​ถึง​ฤทธานุภาพ​ของ​พระองค์ ใน​ยาม​เช้า​ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​ถึง​ความ​รัก​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​เป็น​ป้อม​ปราการ เป็น​ที่​ลี้​ภัย​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​ยาม​เดือดร้อน</verse>
				<verse number="17">พระองค์​เป็น​กำลัง​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์ พระเจ้า พระองค์​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​ข้าพเจ้า เป็น​พระเจ้า​ที่​ข้าพเจ้า​ไว้​วางใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="60">
				<verse number="1">พระเจ้า​พระองค์​ได้​ละทิ้ง​เรา​ทั้งหลาย และ​ทลาย​ที่​มั่น​ของ​พวก​เรา พระองค์​โกรธ​แล้ว บัดนี้​โปรด​ให้​เรา​กลับ​สู่​สภาพ​ดี</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ได้​เขย่า​แผ่นดิน​และ​ทำ​ให้​แยก​ออก ขอ​ประสาน​รอย​ร้าว เพราะ​ขณะ​นี้​แผ่นดิน​กำลัง​สั่น​สะเทือน</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ได้​ให้​ประชาชน​ของ​พระองค์​เผชิญ​เวลา​แห่ง​ความ​สิ้น​หวัง พระองค์​มอบ​เหล้า​องุ่น​ที่​ทำ​ให้​เรา​ซวนเซ</verse>
				<verse number="4">แต่​สำหรับ​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์​นั้น พระองค์​โปรด​ชู​ธง​ขึ้น คลี่​ออก​ต้าน​คัน​ธนู</verse>
				<verse number="5">ขอ​ช่วย​พวก​เรา​ด้วย​มือ​ขวา​ของ​พระองค์ เพื่อ​คน​ที่​พระองค์​รัก​จะ​รอด</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า​พูด​จาก​สถาน​นมัสการ​ของ​พระองค์​ว่า “ใน​ชัยชนะ เรา​จะ​แบ่ง​เชเคม และ​กำหนด​เขต​หุบเขา​สุคคท</verse>
				<verse number="7">กิเลอาด​เป็น​ของ​เรา มนัสเสห์​เป็น​ของ​เรา เอฟราอิม​คือ​หมวก​เกราะ​ของ​เรา ยูดาห์​คือ​คทา​ของ​เรา</verse>
				<verse number="8">โมอับ​เป็น​อ่าง​ชำระ​ของ​เรา เรา​โยน​รองเท้า​ลง​บน​เอโดม และ​เรา​จะ​โห่ร้อง​ด้วย​ชัยชนะ​เหนือ​ฟีลิสเตีย”</verse>
				<verse number="9">ใคร​จะ​พา​ข้าพเจ้า​ไป​ยัง​เมือง​ป้อม​ปราการ ใคร​จะ​นำ​ข้าพเจ้า​ไป​ยัง​เอโดม</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​พระองค์​ไม่​ใช่​หรือ​ที่​ตอน​นี้​ทอดทิ้ง​เรา และ​ไม่​ร่วม​ทัพ​กับ​เรา​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="11">ขอ​ช่วย​เรา​ต่อสู้​ข้าศึก เพราะ​ความ​ช่วยเหลือ​ของ​มนุษย์​นั้น​ไร้​ค่า</verse>
				<verse number="12">โดย​พระเจ้า​เรา​จะ​มี​ชัยชนะ พระองค์​จะ​เหยียบ​ย่ำ​ศัตรู​ของ​เรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="61">
				<verse number="1">ข้าแต่​พระเจ้า ขอ​ฟัง​เสียง​ร้อง​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​ร้องเรียก​พระองค์​จาก​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก ข้าพเจ้า​ร้อง​หา​ยาม​จิตใจ​อ่อน​ระโหย ขอ​นำ​ข้าพเจ้า​มา​ยัง​ศิลา​ซึ่ง​สูง​กว่า​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">เพราะ​พระองค์​เป็น​ที่​ลี้​ภัย​ของ​ข้าพเจ้า เป็น​หอคอย​มั่นคง​ต่อต้าน​ศัตรู</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​ปรารถนา​จะ​อาศัย​ใน​เต็นท์​ของ​พระองค์​ตลอด​ไป ขอ​ลี้​ภัย​ใต้​ร่ม​ปีก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระเจ้า​ได้ยิน​คำ​ปฏิญาณ​ของ​ข้าพเจ้า จึง​ได้​มอบ​มรดก​ของ​คน​ที่​ยำเกรง​นาม​พระองค์​แก่​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">ขอ​เพิ่มพูน​อายุขัย​ของ​กษัตริย์ ให้​ยืนยาว​หลาย​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="7">เพื่อ​กษัตริย์​จะ​ครอง​บัลลังก์​ต่อหน้า​พระเจ้า​ตลอด​ไป ขอ​ให้​ความ​รัก​และ​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์​ปกป้อง​องค์​กษัตริย์​ไว้</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระองค์ และ​ทำ​ตาม​คำ​ปฏิญาณ​ทุก​วัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="62">
				<verse number="1">จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​พัก​สงบ​ใน​พระเจ้า​อย่าง​แท้​จริง ความ​รอด​ของ​ข้าพเจ้า​มา​จาก​พระองค์</verse>
				<verse number="2">พระองค์​เป็น​ศิลา​และ​ความ​รอด​ของ​ข้าพเจ้า​อย่าง​แท้​จริง พระองค์​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​หวั่นไหว</verse>
				<verse number="3">พวก​เจ้า​จะ​ทำร้าย​ข้าพเจ้า​อีก​นาน​แค่​ไหน พวก​เจ้า​ทั้งหมด​จะ​โค่น​ล้ม​ข้าพเจ้า ที่​เป็น​เหมือน​กำแพง​เอียง​และ​รั้ว​โยกเยก​นี้​หรือ</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​จงใจ​ปลด​เขา ลง​จาก​ตำแหน่ง​สูง พวก​เขา​ชื่นชม​ใน​การ​โป้ปด ปาก​ของ​พวก​เขา​กล่าว​อวยพร แต่​ใน​ใจ​นั้น​สาป​แช่ง</verse>
				<verse number="5">จิตวิญญาณ​ของ​ข้า จง​พัก​สงบ​ใน​พระเจ้า ความ​หวัง​ของ​ข้าพเจ้า​มา​จาก​พระองค์</verse>
				<verse number="6">พระองค์​แต่​เพียง​ผู้​เดียว​เป็น​ศิลา​และ​ความ​รอด​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​หวั่นไหว</verse>
				<verse number="7">ความ​รอด​และ​เกียรติ​ของ​ข้าพเจ้า​อยู่​ที่​พระเจ้า พระองค์​เป็น​ศิลา​อัน​เปี่ยม​ฤทธิ์ เป็น​ที่​ลี้​ภัย​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">ประชาชน​ทั้งหลาย จง​วาง​ใจ​ใน​พระองค์​ตลอด​เวลา จง​เท​ความ​ใน​ใจ​ของ​ท่าน​ต่อ​พระองค์ เพราะ​พระเจ้า​เป็น​ที่​ลี้​ภัย​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">แน่นอน​คน​ต่ำต้อย​เป็น​เพียง​ลมหายใจ คน​สูงศักดิ์​เป็น​เพียง​มายา ถ้า​ชั่ง​ดู​ก็​ไม่​มี​ค่า​อะไร รวม​กัน​เป็น​เพียง​ลมหายใจ</verse>
				<verse number="10">อย่า​พึ่งพา​การ​ขู่​บังคับ อย่า​หวัง​ลม​ๆ แล้ง​ๆ กับ​ของ​ที่​ขโมย​มา แม้​จะ​ร่ำรวย​ขึ้น ก็​อย่า​ปักใจ​กับ​สิ่ง​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="11">สิ่ง​หนึ่ง​ที่​พระเจ้า​ได้​กล่าว สอง​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ได้ยิน คือ “พระเจ้า อำนาจ​เป็น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">และ​องค์​เจ้านาย ความ​รัก​มั่นคง​อยู่​กับ​พระองค์” และ “พระองค์​ให้​รางวัล กับ​คน​ตาม​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="63">
				<verse number="1">พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​แสวงหา​พระองค์​ด้วย​ใจ​จริง ข้าพเจ้า​กระหาย​หา​พระองค์ ร่างกาย​ของ​ข้าพเจ้า​โหยหา​พระองค์ ใน​ดินแดน​แห้ง​แล้ง​กันดาร ที่​ซึ่ง​ไม่​มี​น้ำ</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​เคย​เห็น​พระองค์​ใน​สถาน​นมัสการ เห็น​ฤทธานุภาพ​และ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ความ​รัก​ของ​พระองค์​ดี​กว่า​ชีวิต ริมฝีปาก​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ยกย่อง​พระองค์</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ตราบ​เท่า​ที่​มี​ชีวิต​อยู่ จะ​ชู​มือ​ขึ้น​ใน​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​จะ​อิ่มเอม​เต็มที่​เหมือน​ได้​กิน​อาหาร​ชั้น​เลิศ ริมฝีปาก​ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง ปาก​ก็​จะ​สรรเสริญ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">ขณะ​อยู่​บน​ที่​นอน ข้าพเจ้า​ระลึก​ถึง​พระองค์ ข้าพเจ้า​คิดถึง​พระองค์​ตลอด​คืน</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พระองค์​เป็น​ผู้​ช่วยเหลือ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จึง​ร้องเพลง​อยู่​ใน​ร่ม​ปีก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​ยึดมั่น​ใน​พระองค์ มือ​ขวา​ของ​พระองค์​ค้ำจุน​ข้าพเจ้า​ไว้</verse>
				<verse number="9">บรรดา​คน​ที่​คิด​ฆ่า​ข้าพเจ้า​จะ​ถูก​ทำลาย พวก​เขา​จะ​จม​ลง​ไป​ที่​ลึก​ของ​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​จะ​ถูก​เข่นฆ่า​ด้วย​ดาบ และ​ตก​เป็น​อาหาร​ของ​สุนัข​จิ้งจอก</verse>
				<verse number="11">แต่​กษัตริย์​จะ​ชื่นชม​ยินดี​ใน​พระเจ้า ทุก​คน​ที่​ปฏิญาณ​โดย​อ้าง​พระเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์ ส่วน​คน​โกหก​จะ​ปิด​ปาก​เงียบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="64">
				<verse number="1">พระเจ้า ขอ​ฟัง​เสียง​ร้องทุกข์​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ปกป้อง​ชีวิต​ข้าพเจ้า​จาก​การ​คุกคาม​ของ​ศัตรู</verse>
				<verse number="2">ขอ​ซ่อน​ข้าพเจ้า​จาก​การ​สมรู้ร่วมคิด​ของ​คน​ชั่วร้าย จาก​อุบาย​ของ​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​ลับ​ลิ้น​เหมือน​ลับ​ดาบ และ​พ่น​คำ​พูด​โหดร้าย​ดั่ง​ธนู​อาบ​ยา​พิษ</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​ยิง​ใส่​คน​บริสุทธิ์​จาก​ที่​ซุ่ม พวก​เขา​ยิง​ทันที​อย่าง​ไม่​เกรงกลัว</verse>
				<verse number="5">เขา​ปลุกใจ​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​ใน​การ​วางแผน​ชั่ว พวก​เขา​พูด​กัน​เรื่อง​วาง​กับดัก​ล่อ​เหยื่อ เขา​พูด​ว่า “ใคร​เล่า​จะ​เห็น​มัน ”</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​วาง​แผนการ​ที่​อยุติธรรม​และ​พูด​ว่า “เรา​ได้​วางแผน​ไว้​อย่าง​ยอดเยี่ยม!” แน่นอน ความ​คิด​และ​จิตใจ​ของ​มนุษย์​นั้น​เจ้าเล่ห์</verse>
				<verse number="7">แต่​พระเจ้า​จะ​ยิง​ธนู​ใส่​เขา พวก​เขา​จะ​ล้ม​โดย​ไม่​ทัน​รู้​ตัว</verse>
				<verse number="8">พระองค์​จะ​ทำ​ให้​เขา​ย่อยยับ ด้วย​ลิ้น​ของ​เขา​เอง ทุก​คน​ที่​เห็น​เขา​จะ​ส่ายหน้า​เย้ยหยัน</verse>
				<verse number="9">ประชาชน​ทั้งสิ้น​จะ​เกรงกลัว จะ​ประกาศ​การงาน​ของ​พระเจ้า และ​ใคร่ครวญ​สิ่ง​ที่​พระองค์​ได้​กระทำ</verse>
				<verse number="10">คน​ชอบธรรม​จะ​ชื่นชม​ยินดี​ใน​พระยาห์เวห์ และ​ลี้​ภัย​ใน​พระองค์ ผู้​มี​ใจ​เที่ยงธรรม​จะ​ได้รับ​สง่าราศี​ใน​พระองค์!</verse>
			</chapter>
			<chapter number="65">
				<verse number="1">พระเจ้า​ของ​เรา การ​สรรเสริญ​รอคอย พระองค์​อยู่​ใน​ศิโยน พวก​เรา​จะ​ทำ​ตาม​ที่​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ผู้​ฟัง​คำ​อธิษฐาน คน​ทั้งปวง​จะ​มา​หา​พระองค์</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​เรา​ท่วมท้น​ไป​ด้วย​บาป พระองค์​ได้​ยกโทษ ​การ​ละเมิด​ของ​เรา</verse>
				<verse number="4">พระพร​เป็น​ของ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​พระองค์​เลือกสรร และ​นำ​มา​ใกล้​ให้​อยู่​ใน​ที่​พำนัก​ของ​พระองค์! พวก​เรา​จะ​อิ่มเอม​ด้วย​สิ่ง​ดี​จาก​บ้าน​ของ​พระองค์ จาก​วิหาร​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ตอบ​เรา​ด้วย​การ​กระทำ​อัน​ชอบธรรม​และ​น่า​ครั่นคร้าม พระเจ้า​องค์​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา ผู้​เป็น​ความ​หวัง​ของ​คน​ทั่ว​ทุก​มุม​โลก และ​ของ​ทะเล​ไกล​โพ้น​ที่​สุด</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ผู้​สร้าง​ภูเขา​ด้วย​ฤทธิ์เดช และ​มี​กำลัง​เป็น​อาวุธ</verse>
				<verse number="7">ผู้​ระงับ​เสียง​ครืนครั่น​ของ​ท้อง​ทะเล เสียง​ครึกโครม​ของ​คลื่น และ​เสียง​โกลาหล​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="8">ทั้ง​โลก​หวั่น​เกรง​การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์ ทั้ง​ที่​ซึ่ง​ฟ้าสาง​และ​ที่​ซึ่ง​อาทิตย์​อัสดง พระองค์​ให้​มี​บทเพลง​แห่ง​ความ​ชื่นบาน</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ดูแล​แผ่นดิน​และ​รด​น้ำ​ให้ และ​บำรุง​แผ่นดิน​ให้​อุดม​สมบูรณ์ สายธาร​ของ​พระเจ้า​เต็ม​เปี่ยม เพื่อ​จัดหา​เมล็ด​ข้าว​ให้​แก่​ผู้​คน เพราะ​พระองค์​สั่ง​ไว้​เช่น​นั้น</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ให้​ฝน​ชุก​รด​ตาม​รอย​ไถ และ​ทำ​ให้​ดิน​ราบ​เป็น​เนื้อ​เดียวกัน ให้​สายฝน​ชโลม​ไล้​ผิว​ดิน​ให้​อ่อน​นุ่ม และ​อวย​พร​พืชพันธุ์</verse>
				<verse number="11">พระองค์​อวยพร​ปี​นั้น​ด้วย​พืชพันธุ์​ธัญญาหาร และ​เกวียน​ของ​พระองค์​มี​ล้น​ด้วย​ความ​อุดม​สมบูรณ์</verse>
				<verse number="12">ทุ่ง​หญ้า​เขียว​ขจี​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร เนิน​เขา​ปกคลุม​ด้วย​ความ​ชื่นบาน</verse>
				<verse number="13">ท้องทุ่ง​เต็ม​ไป​ด้วย​ฝูง​แกะ หุบเขา​ดาษดื่น​ด้วย​เมล็ด​ข้าว ผู้​คน​โห่ร้อง​ยินดี​และ​ร้อง​เพลง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="66">
				<verse number="1">แผ่นดิน​โลก​ทั้งสิ้น! จง​โห่ร้อง​ยินดี​ถวาย​แด่​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">จง​ร้องเพลง​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระองค์ จง​ให้​การ​สรรเสริญ​เต็ม​ด้วย​สง่าราศี!</verse>
				<verse number="3">จง​บอก​พระเจ้า​ว่า “การงาน​ของ​พระองค์​ช่าง​น่า​ครั่นคร้าม! ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์​ยิ่งใหญ่ จน​เหล่า​ศัตรู​ต้อง​สยบ​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="4">คน​ทั่ว​โลก​น้อม​นมัสการ​พระองค์ พวก​เขา​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์ แซ่ซ้อง​นาม​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="5">มา​เถิด มา​ดู​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​กระทำ งาน​เพื่อ​มวล​มนุษย์​ช่าง​น่า​ครั่นคร้าม​นัก!</verse>
				<verse number="6">พระองค์​เปลี่ยน​ทะเล​ให้​เป็น​พื้น​แห้ง พวก​เขา​เดิน​ข้าม​น้ำ​ไป มา​เถิด ให้​เรา​ชื่นชม​ยินดี​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ปกครอง​เป็น​นิตย์​ด้วย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์ จับตา​ดู​ชนชาติ​ทั้งหลาย อย่า​ให้​พวก​ที่​ชอบ​กบฏ​ลุก​ขึ้น​มา​สู้​พระองค์</verse>
				<verse number="8">ชนชาติ​ทั้งหลาย จง​สรรเสริญ​พระเจ้า​ของ​เรา ให้​เสียง​สรรเสริญ​พระองค์​ได้ยิน​ทั่ว​กัน</verse>
				<verse number="9">พระองค์​รักษา​ชีวิต​ของ​เรา​ไว้ คุ้มครอง​เท้า​ของ​เรา​ไม่​ให้​พลาด</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า พระองค์​ทดสอบ​เรา หล่อหลอม​เรา​ให้​บริสุทธิ์​เหมือน​หลอม​เงิน</verse>
				<verse number="11">พระองค์​กักขัง​เรา และ​วาง​ภาระ​หนัก​บน​หลัง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ให้​คน​ควบ​ม้า​ทับ​ศีรษะ​ของ​เรา เรา​ต้อง​ลุย​น้ำ​ลุย​ไฟ แต่​พระองค์​ก็​นำ​เรา​มา​สู่​ดินแดน​อัน​อุดม​สมบูรณ์</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้า​จะ​มา​ยัง​วิหาร​ของ​พระองค์​พร้อม​ด้วย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว และ​ทำ​ตาม​คำ​สัตย์​ปฏิญาณ​ที่​ให้​ไว้​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">คำ​ปฎิญาณ​ตาม​ที่​ข้าพเจ้า​ลั่น​วาจา​ไว้ ยาม​เมื่อ​ตก​ทุกข์​ได้​ยาก</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​จะ​ถวาย​สัตว์​อ้วนพี​เป็น​เครื่อง​บูชา และ​ถวาย​แกะ​ผู้ ข้าพเจ้า​จะ​ถวาย​วัว​ผู้​และ​แพะ</verse>
				<verse number="16">ฟัง​ทาง​นี้​เถิด ทุก​ท่าน​ที่​ยำเกรง​พระเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​เล่า​ให้​ฟัง​ว่า พระองค์​ทำ​สิ่งใด​เพื่อ​ข้าพเจ้า​บ้าง</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​ร้อง​หา​พระองค์​ด้วย​ปาก และ​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​ลิ้น</verse>
				<verse number="18">หาก​ข้าพเจ้า​ได้​บ่ม​ความ​ชั่ว​ไว้​ใน​ใจ องค์​เจ้านาย​คง​จะ​ไม่​ฟัง</verse>
				<verse number="19">แต่​แน่​ทีเดียว​พระเจ้า​ฟัง และ​ได้ยิน​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="20">สรรเสริญ​พระเจ้า ผู้​ไม่​ปฏิเสธ​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า หรือ​ยับยั้ง​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​จาก​ข้าพเจ้า!</verse>
			</chapter>
			<chapter number="67">
				<verse number="1">ขอ​พระเจ้า​เมตตา​และ​อวยพร​เรา​ทั้งหลาย ขอให้​ใบหน้า​ของ​พระองค์​ทอแสง​เหนือ​เรา</verse>
				<verse number="2">เพื่อ​ให้​คน​ทั่ว​โลก​รู้​ถึง​วิถี​ทาง​ของ​พระองค์ และ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​รู้​ถึง​ความ​รอด​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า ขอให้​ชนชาติ​ทั้งหลาย​สรรเสริญ​พระองค์ ขอให้​ทุก​ชนชาติ​สรรเสริญ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">ขอให้​นานา​ชาติ​ยินดี​และ​ร้อง​เพลง​อย่าง​ชื่นบาน เพราะ​พระองค์​ปกครอง​ประชาชน​อย่าง​เที่ยงธรรม และ​ชี้แนะ​นานา​ชาติ​ใน​โลก</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า ขอให้​ชนชาติ​ทั้งหลาย​สรรเสริญ​พระองค์ ขอให้​ทุก​ชนชาติ​สรรเสริญ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">แล้ว​แผ่นดิน​จะ​เกิด​ดอก​ออก​ผล และ​พระเจ้า พระเจ้า​ของ​เรา จะ​อวยพร​เรา</verse>
				<verse number="7">ขอ​พระเจ้า​อวยพร​เรา​ต่อไป เพื่อ​คน​ทั่ว​ทุก​มุม​โลก​จะ​ยำเกรง​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="68">
				<verse number="1">ขอ​พระเจ้า​ลุกขึ้น ให้​ศัตรู​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์​กระจัดกระจาย​ไป ให้​บรรดา​ข้าศึก​พ่าย​หนี​ไป​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="2">ขอ​พระองค์​เป่า​พวก​เขา​ออก​ไป​เหมือน​เป่า​ควัน ขอให้​คน​ชั่วร้าย​พินาศ​ไป​ต่อหน้า​พระเจ้า ดั่ง​ขี้ผึ้ง​ถูก​ไฟ​ลน</verse>
				<verse number="3">แต่​ขอให้​คน​ชอบธรรม​เปรมปรีดิ์ และ​ชื่นชม​ยินดี​ต่อหน้า​พระเจ้า ขอให้​พวก​เขา​ผาสุก​และ​ชื่นบาน</verse>
				<verse number="4">จง​ร้องเพลง​ถวาย​พระเจ้า ร้อง​เทิดทูน​นาม​พระองค์ แซ่ซ้อง​พระองค์​ผู้​มา​เหนือ​หมู่เมฆ นาม​ของ​พระองค์​คือ​พระยาห์เวห์ จง​ชื่นชม​ยินดี​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="5">บิดา​ของ​ลูก​กำพร้า​พ่อ​และ​ผู้​ปกป้อง​ของ​หญิง​ม่าย คือ​พระเจ้า​ใน​ที่​พำนัก​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า​ให้​คน​โดดเดี่ยว​เข้า​อยู่​ใน​ครอบครัว พระองค์​นำ​นักโทษ​ออก​มา​ด้วย​การ​ร้องเพลง แต่​พวก​กบฏ​อาศัย​ใน​ดินแดน​ที่​แตก​ระแหง</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า เมื่อ​พระองค์​นำ​หน้า​เหล่า​ประชาชน​ของ​พระองค์ เมื่อ​พระองค์​ยาตรา​ผ่าน​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="8">แผ่นดิน​โลก​ก็​สะเทือน​เลื่อน​ลั่น และ​ฟ้าสวรรค์​ก็​เท​ฝน​ลง​มา ต่อหน้า​พระเจ้า เอก​องค์​แห่ง​ภูเขา​ซีนาย ต่อหน้า​พระเจ้า พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่​พระเจ้า พระองค์​ให้​ฝน​อัน​อุดม ให้​ความ​ชุ่มชื่น​แก่​มรดก​ที่​อ่อนล้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า ประชาชน​ของ​พระองค์​ตั้ง​ถิ่นฐาน​อยู่​ที่​นั่น พระองค์​ให้​คน​ยากไร้​จาก​ความ​อุดม​สมบูรณ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">องค์​เจ้านาย​ประกาศ​พระวจนะ และ​พวก​ผู้หญิง​ที่​แจ้ง​ข่าว​ก็​เป็น​คน​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="12">“บรรดา​กษัตริย์​และ​กองทัพ​รีบ​หนี​เตลิด​ไป​แล้ว พวก​ผู้หญิง​แบ่ง​ของ​ที่​ริบ​ได้​กัน​ใน​บ้าน</verse>
				<verse number="13">แม้​ใน​ขณะ​ที่​ท่าน​นอน​อยู่​ท่ามกลาง​ฝูง​แกะ ปีก​นก​พิราบ​ของ​เรา​ก็​อาบ​ด้วย​เงิน และ​ขน​ก็​อร่าม​ด้วย​ทองคำ”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์ ​ทำ​ให้​กษัตริย์​ใน​ดินแดน​นั้น​กระจัดกระจาย​ไป เหมือน​หิมะ​ตก​บน​ภูเขา​ศัลโมน</verse>
				<verse number="15">ขุนเขา​แห่ง​บาชาน​ตั้ง​ตระหง่าน เทือก​เขา​บาชาน​ที่​มี​หลาย​ยอด​ลดหลั่น</verse>
				<verse number="16">เทือกเขา​หลาย​ยอด​เอ๋ย ทำไม​จึง​มอง ภูเขา​ที่​พระยาห์เวห์​เลือก เป็น​ที่​พำนัก​อย่าง​ริษยา</verse>
				<verse number="17">บรรดา​รถ​ม้า​ของ​พระเจ้า​มี​นับ​หมื่น​นับ​แสน องค์​เจ้านาย​มา​จาก​ภูเขา​ซีนาย เข้า​สู่​สถาน​นมัสการ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พระองค์​ขึ้น​สู่​เบื้อง​สูง พระองค์​เอา​เชลย​จำนวน​มาก​ไป​ด้วย พระองค์​รับ​ของ​ถวาย​จาก​ประชาชน แม้แต่​จาก คน​ที่​กบฏ เพื่อ​ที่​พระเจ้า​พระยาห์เวห์ พระองค์ จะ​พำนัก​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="19">ขอ​สรรเสริญ​องค์​เจ้านาย พระเจ้า​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา ผู้​แบกรับ​ภาระ​หนัก​ของ​เรา​ทุก​วัน</verse>
				<verse number="20">พระเจ้า​ของ​เรา​เป็น​พระเจ้า​ผู้​ช่วย​ให้​รอด การ​รอดพ้น​จาก​ความ​ตาย​มา​จาก​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้านาย</verse>
				<verse number="21">แน่นอน​พระเจ้า​จะ​บด​ขยี้​ศีรษะ​ศัตรู​ของ​พระองค์ กระหม่อม​ผม​ดก​หนา​ของ​คน​เดิน​ใน​ความ​บาป</verse>
				<verse number="22">องค์​เจ้านาย​พูด​ว่า “เรา​จะ​นำ​พวก​เขา​ออก​มา​จาก​บาชาน เรา​จะ​นำ​เขา​ออก​มา​จาก​ทะเล​ลึก</verse>
				<verse number="23">เพื่อ​พวก​เจ้า​จะ​เอา​เลือด​ศัตรู​ล้าง​เท้า และ​ลิ้น​ของ​สุนัข​ของ​เจ้า​จะ​ได้รับ​ส่วน​แบ่ง​ของ​มัน”</verse>
				<verse number="24">พระเจ้า ขบวน​แห่​ของ​พระองค์​ปรากฏ​ขึ้น​แล้ว ขบวน​ของ​พระเจ้า​จอม​ราชัน​ของ​ข้าพเจ้า​มา​สู่​สถาน​นมัสการ</verse>
				<verse number="25">หมู่​นัก​ร้อง​นำ​หน้า นัก​ดนตรี​ตาม​หลัง พร้อม​กับ​บรรดา​หญิง​สาว​ที่​เล่น​รำมะนา</verse>
				<verse number="26">จง​สรรเสริญ​พระเจ้า​ใน​ที่​ประชุม​ใหญ่ จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ใน​ที่​ชุมนุม​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="27">เบนยามิน​เผ่า​น้อย​นำ​พวก​เขา​ไป นั่น​เหล่า​เจ้าชาย​แห่ง​ยูดาห์ และ​นั่น​เจ้าชาย​แห่ง​เศบูลุน​กับ​เจ้าชาย​แห่ง​นัฟทาลี</verse>
				<verse number="28">พระเจ้า ขอ​รวบรวม​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์ พระเจ้า ขอ​แสดง​กำลัง​ของ​พระองค์​เหมือน​ที่​กระทำ​ใน​อดีต</verse>
				<verse number="29">บรรดา​กษัตริย์​จะ​นำ​เครื่อง​บรรณาการ​มา​ถวาย​พระองค์ เพราะ​วิหาร​ของ​พระองค์​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="30">ขอ​ลงโทษ​สัตว์​ร้าย​ใน​พง​อ้อ และ​ฝูง​โค​ถึก​ใน​หมู่​ลูก​วัว​แห่ง​ชนชาติ​ทั้งหลาย ขอ​สยบ​พวก​เขา​และ​ให้​นำ​เงิน​แท่ง​มา ให้​บรรดา​ชนชาติ​ที่​ใฝ่​สงคราม​กระจัดกระจาย​ไป</verse>
				<verse number="31">บรรดา​ทูต​จะ​มา​จาก​อียิปต์ คูช ​จะ​ยอม​จำนน​ต่อ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="32">บรรดา​อาณาจักร​ของ​แผ่นดิน​โลก จง​สดุดี​พระเจ้า จง​ร้องเพลง​สรรเสริญ​องค์​เจ้านาย</verse>
				<verse number="33">ผู้​ข้าม​ฟ้าสวรรค์​สูง​สุด ฟ้าสวรรค์​ดึกดำบรรพ์ ผู้​เปล่ง​เสียง​กัมปนาท​กึกก้อง</verse>
				<verse number="34">จง​ประกาศ​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเจ้า บารมี​ของ​พระองค์​อยู่​เหนือ​อิสราเอล ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์​อยู่​ใน​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="35">พระเจ้า พระองค์​น่า​ครั่นคร้าม​นัก​ใน​สถาน​นมัสการ​ของ​พระองค์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​มอบ​ฤทธิ์เดช และ​กำลัง​แก่​คน​ของ​พระองค์ สรรเสริญ​พระเจ้า!</verse>
			</chapter>
			<chapter number="69">
				<verse number="1">ข้าแต่​พระเจ้า ขอ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ด้วย เพราะ​น้ำ​ท่วม​ถึง​คอ​ข้าพเจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​จม​ดิ่ง​ลง​ใน​ตม​ลึก ซึ่ง​ไม่​มี​ที่​ให้​หยั่ง​เท้า ข้าพเจ้า​จม​อยู่​ใน​ห้วงน้ำ​ลึก น้ำ​ท่วม​มิด​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จน​อ่อนล้า คอ​ของ​ข้าพเจ้า​แห้ง​ผาก ตา​ของ​ข้าพเจ้า​หม่นหมอง เฝ้า​มอง​หา​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="4">พวก​ที่​เกลียด​ชัง​ข้าพเจ้า​โดย​ไม่​มี​เหตุ มาก​กว่า​เส้นผม​บน​ศีรษะ​ข้าพเจ้า​เสีย​อีก ศัตรู​ที่​มุ่ง​ทำลาย​ข้าพเจ้า โดย​ไม่​มี​เหตุ​มี​มากมาย​นัก ข้าพเจ้า​ถูก​บีบ​บังคับ ให้​คืน​สิ่ง​ที่​ไม่​ได้​ขโมย​มา</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า พระองค์​รู้​ดี​ว่า​ข้าพเจ้า​โง่​เขลา ความ​ผิด​ของ​ข้าพเจ้า​ซ่อน​จาก​พระองค์​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="6">องค์​เจ้านาย พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ ขอ​อย่า​ให้​คน​ที่​หวัง​ใน​พระองค์ ต้อง​อับอาย​เพราะ​ข้าพเจ้า พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล ขอ​อย่า​ให้​บรรดา​คน​แสวงหา​พระองค์ ต้อง​อดสู​เพราะ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">เพราะ​ข้าพเจ้า​ทน​ต่อ​คำ​เยาะเย้ย​เพราะ​เห็น​แก่​พระองค์ และ​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​เป็น​คน​ต่างด้าว​สำหรับ​ครอบครัว​ตัวเอง เป็น​คน​แปลก​หน้า​สำหรับ​พี่น้อง​ท้อง​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ความ​ร้อน​ใจ​เพื่อ​บ้าน​ของ​พระองค์​ท่วมท้น​ข้าพเจ้า การ​สบประมาท​ของ​คน​ที่​ดูหมิ่น​พระองค์​ก็​ตก​กับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ร้องไห้​และ​อด​อาหาร ข้าพเจ้า​ต้อง​ทน​การ​เย้ยหยัน</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​สวม​เสื้อ​กระสอบ ผู้​คน​ก็​ล้อเลียน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="12">ผู้คน​ซึ่ง​นั่ง​ที่​ประตู​เมือง​เยาะเย้ย​ข้าพเจ้า และ​คน​ขี้เมา​ร้อง​เพลง​ล้อเลียน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์ แต่​ข้า​อธิษฐาน​ต่อ​พระองค์ ใน​ยาม​ที่​พระองค์​โปรด ข้าแต่​พระเจ้า ด้วย​ความ​รัก​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์ ขอ​ตอบ​ข้าพเจ้า​ด้วย​ความ​รอด​อัน​แน่วแน่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">ขอ​ดึง​ข้าพเจ้า​พ้น​จาก​ตม​ลึก​นี้ อย่า​ให้​ข้าพเจ้า​จม​ลง​ไป ขอ​ช่วย​ข้าพเจ้า​จาก​คน​ที่​เกลียด​ชัง​ข้าพเจ้า ขอ​ให้​พ้น​จาก​ห้วงน้ำ​ลึก</verse>
				<verse number="15">ขอ​อย่า​ให้​น้ำ​ท่วม​มิด​ข้าพเจ้า หรือ​เหว​ลึก​กลืน​ข้าพเจ้า หรือ​ให้​แดน​คน​ตาย​งับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​ขอ​ตอบ​ข้าพเจ้า เพราะ​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดี​งาม ขอ​หัน​มา​หา​ข้าพเจ้า​ด้วย​เมตตา​คุณ​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="17">ขอ​อย่า​ซ่อน​หน้า​จาก​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ขอ​ตอบ​ข้าพเจ้า​โดย​เร็ว เพราะ​ข้าพเจ้า​กำลัง​เดือดร้อน</verse>
				<verse number="18">ขอ​มา​ใกล้​และ​ช่วย​ข้าพเจ้า​เถิด ขอ​ปลดปล่อย​ข้าพเจ้า​จาก​ศัตรู</verse>
				<verse number="19">พระองค์​รู้​ว่า​ข้าพเจ้า​ถูก​ดูหมิ่น เย้ยหยัน และ​อับอาย​เพียงใด ศัตรู​ทั้งหมด​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="20">คำ​เย้ยหยัน​ทำ​ให้​ใจ​ข้าพเจ้า​แตก​สลาย กลาย​เป็น​คน​สิ้น​ท่า​อนาถา ข้าพเจ้า​เหลียว​หา​ความ​เห็น​อก​เห็นใจ​แต่​ไม่​พบ มอง​หา​คน​ปลอบใจ แต่​ก็​ไม่​เจอ</verse>
				<verse number="21">พวก​เขา​เอา​น้ำดี​รส​ขม​ใส่​ใน​อาหาร​ของ​ข้าพเจ้า และ​ให้​น้ำส้มสายชู​เมื่อ​ข้าพเจ้า​กระหาย</verse>
				<verse number="22">ขอให้​สำรับ​ที่​ตั้ง​ไว้​ตรง​หน้า​พวก​เขา​กลาย​เป็น​บ่วง​รัด กลาย​เป็น​สิ่ง​คืน​สนอง​และ ​กับดัก</verse>
				<verse number="23">ขอให้​ดวง​ตา​ของ​พวก​เขา​มืด​มิด จะ​ได้​มอง​ไม่​เห็น และ​ให้​พวก​เขา​หลัง​โก่ง​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="24">ขอ​ระบาย​ความ​โกรธ​ใส่​พวก​เขา ให้​ความ​เกรี้ยวกราด​ตะครุบ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="25">ให้​ที่​อยู่​ของ​พวก​เขา​รกร้าง อย่า​ให้​มี​ใคร​อาศัย​อยู่​ใน​เต็นท์​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="26">เพราะ​พวก​เขา​ข่มเหง​คน​ที่​พระองค์​โบยตี และ​พูด​ถึง​ความ​เจ็บ​ปวด​ของ​คน​ที่​พระองค์​ทำ​ให้​บาดเจ็บ</verse>
				<verse number="27">ขอ​กล่าว​โทษ​พวก​เขา คดี​แล้ว​คดี​เล่า อย่า​ให้​มี​ส่วน​ใน​ความ​รอด​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="28">ขอให้​คน​เหล่า​นี้​ถูก​ลบ​ชื่อ​ออก​จาก​หนังสือ​แห่ง​ชีวิต และ​อย่า​ให้​มี​รายชื่อ​ร่วม​กับ​คน​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="29">แต่​สำหรับ​ข้าพเจ้า​ที่​ทุกข์​ยาก​และ​เจ็บ​ปวด พระเจ้า ขอ​ความ​รอด​จาก​พระองค์​ปกป้อง​ข้าพเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="30">ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​นาม​พระเจ้า​ด้วย​บทเพลง และ​ยกย่อง​พระองค์​ด้วย​การ​ขอบ​คุณ</verse>
				<verse number="31">สิ่ง​นี้​จะ​ทำ​ให้​พระยาห์เวห์​พอ​ใจ​ยิ่ง​กว่า​วัว​ผู้ ยิ่ง​กว่า​วัว​ผู้​ทั้ง​เขา​และ​กีบ</verse>
				<verse number="32">คน​ยากจน​จะ​เห็น​แล้ว​ยินดี ท่าน​ผู้​แสวงหา​พระเจ้า​ขอ​ให้​เบิกบาน​ใจ</verse>
				<verse number="33">พระยาห์เวห์​ฟัง​คน​ยากไร้ และ​ไม่​ดูหมิ่น​คน​ของ​พระองค์​ที่​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="34">ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก ทั้ง​ทะเล​และ​สรรพสิ่ง​ใน​นั้น จง​สรรเสริญ​พระองค์</verse>
				<verse number="35">เพราะ​พระเจ้า​จะ​ช่วย​กู้​ศิโยน และ​จะ​สร้าง​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์​ขึ้น​ใหม่ แล้ว​ประชาชน​จะ​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ที่​นั่น และ​ถือ​ครอง​สิทธิ์</verse>
				<verse number="36">ลูกหลาน​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​จะ​ได้​เป็น​มรดก คน​ที่​รัก​นาม​ของ​พระองค์​จะ​อยู่​ที่​นั่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="70">
				<verse number="1">ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​ช่วย​ข้าพเจ้า พระยาห์เวห์​โปรด​รีบ​มา​ช่วย​ข้าพเจ้า​เถิด</verse>
				<verse number="2">ขอ​ให้​คน​ที่​หมาย​จะ​เอา​ชีวิต​ข้าพเจ้า ต้อง​อับอาย​และ​อลหม่าน ขอ​ให้​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ปรารถนา​ให้​ข้าพเจ้า​พินาศ ต้อง​กลับ​ไป​ด้วย​ความ​อดสู</verse>
				<verse number="3">ขอให้​คน​ที่​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “นั่นไง! นั่นไง!” ล่า​ถอย​ไป​ด้วย​ความ​อับอาย​ขาย​หน้า</verse>
				<verse number="4">แต่​ขอให้​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​แสวงหา​พระองค์ ยินดี​และ​เปรมปรีดิ์​ใน​พระองค์ ขอให้​คน​ที่​เฝ้า​รอ​การ​ช่วย​ให้​รอด​ของ​พระองค์ พูด​เสมอ​ว่า “พระยาห์เวห์​ยิ่งใหญ่!”</verse>
				<verse number="5">แต่​สำหรับ​ข้าพเจ้า​ที่​ยากจน​ข้นแค้น ข้าแต่​พระเจ้า รีบ​มา​หา​ข้าพเจ้า​เถิด พระองค์​เป็น​ผู้​อุปถัมภ์ และ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​ข้าพเจ้า พระยาห์เวห์​ขอ​อย่า​รอ​ช้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="71">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​ลี้​ภัย​ใน​พระองค์​พระยาห์เวห์ ขอ​อย่า​ให้​ข้าพเจ้า​อับอาย​เลย</verse>
				<verse number="2">ขอ​กอบกู้​และ​ไถ่​ข้าพเจ้า​ใน​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์ ขอ​พระองค์​เอียง​หู​ฟัง​และ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอด</verse>
				<verse number="3">ขอ​เป็น​ศิลา​ให้​ข้าพเจ้า​ลี้​ภัย ซึ่ง​ข้าพเจ้า​สามารถ​เข้า​พักพิง​ได้​เสมอ ขอ​พระองค์​สั่ง​เพื่อ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอด เพราะ​พระองค์​เป็น​ศิลา​และ​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="4">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​คน​ชั่ว พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​คน​ที่​โหดร้าย​ทารุณ</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต เพราะ​พระองค์​เป็น​ความ​หวัง​ของ​ข้าพเจ้า เป็น​ความ​มั่นใจ​ของ​ข้าพเจ้า​มา​ตั้งแต่​เยาว์​วัย</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​พึ่งพา​พระองค์​มา​ตั้งแต่​เกิด พระองค์​นำ​ข้าพเจ้า​ออก​มา​จาก​ครรภ์​มารดา ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​ได้​เป็น​หมาย​สำคัญ​ให้​คน​มากมาย แต่​พระองค์​เป็น​ที่​ลี้​ภัย​อัน​แข็งแกร่ง​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">ปาก​ของ​ข้าพเจ้า​เต็ม​ด้วย​คำ​สรรเสริญ​พระองค์ ประกาศ​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์​ตลอด​ทั้ง​วัน</verse>
				<verse number="9">ขอ​อย่า​ละทิ้ง​ข้าพเจ้า​เมื่อ​ข้าพเจ้า​แก่​เฒ่า ขอ​อย่า​ทอดทิ้ง​ข้าพเจ้า​เมื่อ​ข้าพเจ้า​สิ้น​แรง</verse>
				<verse number="10">เพราะ​ศัตรู​พูด​ให้ร้าย​ข้าพเจ้า พวก​ที่​คอย​จะ​เอา​ชีวิต​ข้าพเจ้า​คบคิด​กัน</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​พูด​ว่า “พระเจ้า​ทิ้ง​เขา​แล้ว ไล่ล่า​และ​จับ​ตัว​เขา​เถิด เพราะ​ไม่​มี​ใคร​มา​ช่วย​เขา​หรอก”</verse>
				<verse number="12">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​อย่า​อยู่​ไกล พระเจ้า รีบ​มา​ช่วย​ข้าพเจ้า​เถิด</verse>
				<verse number="13">ขอให้​คน​ปรักปรำ​ข้าพเจ้า​พินาศ​ไป​ใน​ความ​อับอาย ขอให้​คน​มุ่ง​ร้าย​ข้าพเจ้า มี​แต่​ความ​อัปยศ​อดสู</verse>
				<verse number="14">ส่วน​ข้าพเจ้า​จะ​ยัง​มี​ความ​หวัง​อยู่​เสมอ ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ยิ่ง​ขึ้น​ไป</verse>
				<verse number="15">ปาก​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​เล่า​ถึง​การ​กระทำ​อัน​ชอบธรรม​ของ​พระองค์ และ​การ​ช่วย​กู้​ของ​พระองค์​ตลอด​วัน แม้​ไม่​รู้​ว่า​จะ​เล่า​เรื่อง​ทั้งหมด​อย่างไร</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต ข้าพเจ้า​จะ​มา​ประกาศ​กิจ​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​จะ​ประกาศ​การ​กระทำ​อัน​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​แต่​ผู้​เดียว</verse>
				<verse number="17">พระเจ้า ตั้งแต่​เยาว์​วัย​พระองค์​สอน​ข้าพเจ้า จน​ถึง​วัน​นี้​ข้าพเจ้า​ประกาศ​การ​กระทำ​อัน​อัศจรรย์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="18">แม้​เมื่อ​ข้าพเจ้า​เข้า​สู่​วัย​ชรา ผม​หงอก​ขาว พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​อย่า​ทิ้ง​ไป จน​กระทั่ง ข้าพเจ้า​ประกาศ​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์​แก่​คน​รุ่น​ต่อไป และ​การ​กระทำ​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์​แก่​คน​รุ่น​หลัง</verse>
				<verse number="19">พระเจ้า ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​สูง​ถึง​ฟ้าสวรรค์ พระองค์​กระทำ​สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่​ทั้งหลาย พระเจ้า ใคร​เล่า​จะ​เหมือน​พระองค์</verse>
				<verse number="20">แม้​พระองค์​ให้​ข้าพเจ้า​พบ​ปัญหา และ​ความ​ขมขื่น​มากมาย พระองค์​ก็​จะ​ทำ​ให้​ชีวิต​ข้าพเจ้า​กลับ​ดี​ขึ้น​อีก จาก​ส่วน​ลึก​ของ​แผ่นดิน​โลก พระองค์​จะ​ดึง​ข้าพเจ้า​ขึ้น​มา​อีก​ครั้ง</verse>
				<verse number="21">พระองค์​จะ​เพิ่ม​เกียรติ​ของ​ข้าพเจ้า และ​จะ​ปลอบโยน​ข้าพเจ้า​อีก​สัก​ครั้ง</verse>
				<verse number="22">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​พิณ​ใหญ่ เพราะ​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์ องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล ข้าพเจ้า​จะ​ร้อง​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​พิณ​เขา​คู่</verse>
				<verse number="23">ริมฝีปาก​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​โห่ร้อง​ยินดี เมื่อ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​ไถ่​ข้าพเจ้า​ไว้</verse>
				<verse number="24">ลิ้น​ข้าพเจ้า​จะ​เล่า​ถึง​กิจ​อัน​ชอบธรรม ของ​พระองค์​ทั้ง​วัน เพราะ​คน​ที่​ปองร้าย ข้าพเจ้า​ต้อง​อับอาย​และ​สับสน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="72">
				<verse number="1">ข้าแต่​พระเจ้า ขอ​มอบ​ความ​ยุติธรรม​แก่​กษัตริย์​องค์​นี้ ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​ด้วย​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">ขอให้​กษัตริย์​พิพากษา​คน​ของ​พระองค์​ด้วย​ความ​ชอบธรรม ให้​ความ​ยุติธรรม​แก่​คน​ทุกข์​ลำเค็ญ</verse>
				<verse number="3">ขอให้​ภูเขา​นำ​ความ​มั่งคั่ง​มา​สู่​ประชาชน เนิน​เขา​ให้​ผลผลิต​แห่ง​ความ​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="4">ขอให้​กษัตริย์​ปกป้อง​คน​ทุกข์​ยาก​ใน​หมู่​ประชาชน และ​ช่วยเหลือ​ลูกหลาน​ของ​คน​ยากไร้ ขอให้​กษัตริย์​บด​ขยี้​คน​กดขี่</verse>
				<verse number="5">ขอให้​กษัตริย์​อยู่​ยืนยง ​ดั่ง​ดวง​อาทิตย์ ดั่ง​ดวง​จันทร์​อยู่​คู่​ฟ้า คือ​ตลอด​ทุก​ชั่วอายุ​คน</verse>
				<verse number="6">ขอให้​กษัตริย์​เป็น​เหมือน​ฝน​ที่​ตก​ลง​มา​รด​ทุ่ง​หญ้า​โล่ง​เตียน เหมือน​สาย​ฝน​ที่​รด​ผืน​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="7">ขอให้​คน​ชอบธรรม​เจริญ​รุ่งเรือง​ใน​สมัย​ของ​เขา และ​ผาสุก​รุ่งเรือง​ไป​จนกว่า​ดวง​จันทร์​จะ​ดับ​สูญ</verse>
				<verse number="8">ขอให้​เขา​ปกครอง​ทะเล​ฟาก​หนึ่ง​จด​ทะเล​อีก​ฟาก จาก​แม่น้ำ​นั้น จน​สุด​โลก</verse>
				<verse number="9">ขอให้​พวก​ชนเผ่า​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​หมอบ​ต่อหน้า​เขา และ​ศัตรู​สยบ​ลง​คลุก​ฝุ่น</verse>
				<verse number="10">ขอให้​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​ทารชิช​และ​ชาย​ฝั่ง​ไกลโพ้น นำ​เครื่อง​บรรณาการ​มา​ให้​เขา ขอให้​เหล่า​กษัตริย์​แห่ง​เชบา​และ​เสบา มอบ​ของ​กำนัล​แก่​เขา</verse>
				<verse number="11">ขอให้​กษัตริย์​ทุก​องค์​หมอบ​ลง และ​ชนชาติ​ทั้งสิ้น​รับใช้​เขา</verse>
				<verse number="12">เพราะ​เขา​จะ​ช่วย​กู้​คน​ยากไร้​ที่​ร้องทุกข์ คน​ทุกข์​ลำเค็ญ​ซึ่ง​ไม่​มี​ใคร​ช่วย</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​จะ​สงสาร​คน​อ่อนแอ​และ​ขัดสน และ​ช่วย​ชีวิต​คน​ขัดสน</verse>
				<verse number="14">เขา​จะ​ช่วย​คน​เหล่า​นั้น​จาก​การ​กดขี่​และ​ความ​โหดร้าย เพราะ​เลือด​ของ​คน​เหล่า​นั้น​มี​ค่า​ใน​สายตา​เขา</verse>
				<verse number="15">ขอให้​กษัตริย์​อายุ​ยืน​นาน! ขอให้​เขา​ได้รับ​ทองคำ​จาก​เชบา ขอให้​มี​คน​อธิษฐาน​เผื่อ และ​อวยพร​เขา​ตลอด​วัน</verse>
				<verse number="16">ขอให้​ข้าว​อุดม​ทั่ว​แผ่นดิน ชู​รวง​พริ้ว​อยู่​บน​ยอด​เขา ขอให้​พืชผล​งอกงาม​ดั่ง​เลบานอน และ​เติบโต ​ดั่ง​หญ้า​แห่ง​ท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="17">ขอให้​ชื่อ​ของ​เขา​เลื่องลือ​ตลอด​กาล และ​ยั่งยืน​ดั่ง​ดวง​อาทิตย์ แล้ว​ชนชาติ​ทั้ง​สิ้น​จะ​ได้รับ​พร​เพราะ​เขา และ​จะ​เรียก​เขา​ว่า​ผู้​ได้รับ​พระพร</verse>
				<verse number="18">ขอ​สรรเสริญ​พระเจ้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล พระองค์​ผู้​เดียว​กระทำ​การ​อัน​มหัศจรรย์</verse>
				<verse number="19">ขอ​สรรเสริญ​นาม​อัน​รุ่งโรจน์​ของ​พระองค์​เป็น​นิตย์ ขอให้​ทั่ว​โลก​เต็ม​ไป​ด้วย​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์ อาเมน และ​อาเมน</verse>
				<verse number="20">จบ​คำ​อธิษฐาน​ของ​ดาวิด​ลูก​เจสซี​เพียง​เท่า​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="73">
				<verse number="1">แน่นอน พระเจ้า​ดี​ต่อ​อิสราเอล ต่อ​บรรดา​คน​มี​ใจ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="2">แต่​สำหรับ​ข้าพเจ้า เท้า​ของ​ข้าพเจ้า​เกือบ​จะ​ลื่น​พลาด ข้าพเจ้า​จวนเจียน​จะ​เสีย​หลัก</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ข้าพเจ้า​อิจฉา​คน​หยิ่ง​ผยอง เมื่อ​ข้าพเจ้า​เห็น​ความ​เจริญ​รุ่งเรือง​ของ​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​ไม่​ต้อง​ดิ้นรน​ต่อสู้ ร่างกาย​ก็​แข็งแรง​และ​สุขภาพ​ดี</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​ไม่​ต้อง​แบก​ภาระ​เหมือน​คน​ทั่วไป ไม่​ต้อง​เป็น​ทุกข์​ด้วย​โรค​ภัย​ไข้​เจ็บ</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้น​เขา​สวม​ความ​เย่อหยิ่ง​เป็น​สร้อย​คอ และ​สวม​ความ​รุนแรง​คลุม​กาย</verse>
				<verse number="7">ความ​ชั่วช้า​มา​จาก​ใจ​ที่​แข็ง​กระด้าง ของ​เขา จินตนาการ​อัน​ชั่วร้าย​ของ​พวก​เขา​ไร้​ขีด​จำกัด</verse>
				<verse number="8">เขา​เย้ยหยัน พูด​อย่าง​มุ่งร้าย และ​คุกคาม​การ​กดขี่​อย่าง​โอหัง</verse>
				<verse number="9">ริมฝีปาก​ของ​เขา​อ้าง​สิทธิ์​เหนือ​ฟ้าสวรรค์ ลิ้น​ก็​อวดอ้าง​กรรมสิทธิ์​เหนือ​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="10">ฉะนั้น​คน​ของ​เขา​จึง​หัน​ไป​หา​พวก​เขา และ​ดื่ม​ห้วงน้ำ​หมด​ไป​อย่าง​มากมาย</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​พูด​ว่า “พระเจ้า​จะ​รู้​ได้​อย่างไร องค์​ผู้​สูง​สุด​รู้​อะไร​หรือ”</verse>
				<verse number="12">คน​ชั่ว​เป็น​เช่น​นี้​แหละ สุข​สบาย​อยู่​ร่ำไป เขา​สะสม​ความ​มั่งคั่ง​ต่อไป</verse>
				<verse number="13">แน่นอน ข้าพเจ้า​รักษา​ใจ​ให้​บริสุทธิ์ และ​ชำระ​มือ​ปราศจาก​มลทิน</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​ถูก​รุม​เล่นงาน​วันยังค่ำ และ​การ​ลงโทษ​ใหม่​ๆ มา​ทุก​เช้า</verse>
				<verse number="15">ถ้า​ข้าพเจ้า​พูด​ออก​มา​อย่าง​นั้น ข้าพเจ้า​ก็​คง​ทรยศ​ต่อ​ลูก​ๆ ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ข้าพเจ้า​พยายาม​จะ​เข้าใจ​ทั้งหมด​นี้ ก็​ทำ​ให้​ลำบาก​ใจ​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="17">จน​กระทั่ง​ข้าพเจ้า​เข้า​ไป​ยัง​สถาน​นมัสการ​ของ​พระเจ้า ข้าพเจ้า​จึง​เข้าใจ​ถึง​จุด​หมาย​ปลาย​ทาง​สุดท้าย​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="18">แน่นอน พระองค์​ให้​เขา​ยืน​อยู่​บน​ที่​ลื่น พระองค์​เหวี่ยง​เขา​ลง​สู่​หายนะ</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​ถูก​ทำลาย​ไป​ทันที ถูก​กวาดล้าง​หมดสิ้น​ด้วย​ความ​สยดสยอง!</verse>
				<verse number="20">องค์​เจ้านาย เมื่อ​พระองค์​ลุกขึ้น พวก​เขา​เหมือน​คน​ตื่น​จาก​ฝัน พระองค์​จะ​ดูหมิ่น​เขา​ว่า​เป็น​เพียง​ภาพ​ใน​ความ​ฝัน</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​ทุกข์​โศก เมื่อ​ดวง​วิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​ขมขื่น</verse>
				<verse number="22">ข้าพเจ้า​ก็​ไม่​รู้จัก​คิด​และ​โง่เขลา ข้าพเจ้า​เป็น​เหมือน​สัตว์​เดียรัจฉาน​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="23">แต่​ถึง​กระนั้น ข้าพเจ้า​ยัง​อยู่​กับ​พระองค์​เสมอ พระองค์​ยึด​มือ​ขวา​ของ​ข้าพเจ้า​ไว้</verse>
				<verse number="24">พระองค์​นำ​ข้าพเจ้า​ด้วย​คำ​ปรึกษา​ของ​พระองค์ และ​ภายหลัง​พระองค์​จะ​รับ​ข้าพเจ้า​เข้า​สู่​เกียรติ​สิริ</verse>
				<verse number="25">นอกจาก​พระองค์​แล้ว ข้าพเจ้า​มี​ผู้​ใด​ใน​ฟ้าสวรรค์​หรือ และ​ใน​โลก​นี้​ข้าพเจ้า​ไม่​ปรารถนา​สิ่ง​ใด​นอกจาก​พระองค์</verse>
				<verse number="26">กาย​ใจ​ของ​ข้าพเจ้า​อาจ​จะ​เสื่อมถอย แต่​พระเจ้า​เป็น​พลัง​ใจ และ​เป็น​ส่วน​มรดก​ของ​ข้าพเจ้า​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="27">บรรดา​คน​ที่​ห่าง​ไกล​พระองค์​จะ​พินาศ พระองค์​ทำลาย​ล้าง​ทุก​คน​ที่​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="28">แต่​ส่วน​ข้าพเจ้า ดี​เหลือเกิน​ที่​ได้​อยู่​ใกล้​พระเจ้า ข้าพเจ้า​ได้​ให้​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​เป็น​ที่​ลี้​ภัย ข้าพเจ้า​จะ​เล่า​ถึง​การงาน​ทั้งสิ้น​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="74">
				<verse number="1">ข้าแต่​พระเจ้า เหตุใด​จึง​ทอดทิ้ง​ข้าพเจ้า​ทั้งหลาย​เป็น​นิตย์ เหตุใด​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์​จึง​คุกรุ่น​ขึ้น​ต่อ​แกะ​ใน​ทุ่ง​หญ้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">ขอ​ระลึก​ถึง​ชนชาติ​ที่​ซื้อ​มา​ตั้งแต่​เก่า​ก่อน ประชาชน​ที่​ไถ่​ไว้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์ ภูเขา​ศิโยน​ที่​พำนัก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ขอ​หัน​ย่าง​เท้า​มา​ยัง​ซาก​ปรักหักพัง​ตลอด​กาล ความ​ย่อยยับ​ทั้งหลาย​ซึ่ง​ศัตรู​นำ​มา​สู่​สถาน​นมัสการ</verse>
				<verse number="4">บรรดา​คู่​อริ​ของ​พระองค์​โห่ร้อง​ใน​บ้าน​ของ​พระองค์ พวก​เขา​ตั้ง​ธง​รบ​ของ​ตน​ขึ้น​เป็น​หมาย​สำคัญ</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​ทำ​ตัว​เหมือน​คน​ตัด​ไม้ เงื้อ​ขวาน​โค่น​ป่า</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​จาม​ไม้​ที่​แกะ​สลัก​ทั้งสิ้น พัง​ลง​ด้วย​ขวาน​ด้าม​ใหญ่​น้อย</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​เผา​สถาน​นมัสการ​ของ​พระองค์​วอดวาย พวก​เขา​ย่ำยี​ที่​สถาปนา​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​คิด​ใน​ใจ​ว่า “เรา​จะ​ขยี้​ให้​แหลกลาญ!” พวก​เขา​เผาผลาญ​ที่​นมัสการ​พระเจ้า​ทุก​แห่ง​ใน​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="9">เรา​ไม่​ได้รับ​หมาย​สำคัญ​ใด​จาก​พระเจ้า​เลย ไม่​มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​เหลือ​อยู่​สัก​คน​เดียว ไม่​มี​ใคร​ใน​พวก​เรา​รู้​ว่า จะ​เป็น​เช่น​นี้​ไป​นาน​สัก​เท่าใด</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า ศัตรู​จะ​เย้ยหยัน​พระองค์​ไป​นาน​เท่าใด ข้าศึก​จะ​จาบจ้วง​นาม​ของ​พระองค์​ตลอด​ไป​หรือ</verse>
				<verse number="11">เหตุใด​จึง​ยั้ง​มือ​ขวา​ของ​พระองค์​ไว้ ขอ​ยื่น​มือ​ขวา​ของ​พระองค์​ออก​มา และ​ทำลาย​พวก​เขา!</verse>
				<verse number="12">แต่​พระเจ้า​เป็น​กษัตริย์​ของ​ข้าพเจ้า​นาน​มา​แล้ว พระองค์​นำ​ความ​รอด​มา​บน​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="13">พระองค์​นี่แหละ​คือ​ผู้​ที่​แยก​ทะเล​ด้วย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์ พระองค์​ทำ​ให้​หัว​ของ​สัตว์​ร้าย​แห่ง​ห้วง​ทะเล​แหลกลาญ</verse>
				<verse number="14">พระองค์​นี่แหละ​คือ​ผู้​ที่​ขยี้​หัว​ทั้งหลาย​ของ​เลวีอาธาน และ​โยน​ให้​เป็น​อาหาร​ของ​สัตว์​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="15">พระองค์​นี่แหละ​คือ​ผู้​ที่​เปิด​บ่อ​น้ำพุ​และ​ลำธาร ให้​แม่น้ำ​ที่​ไหล​อยู่​เสมอ​นั้น​แห้ง​ขอด</verse>
				<verse number="16">วัน​และ​คืน​ล้วน​เป็น​ของ​พระองค์ พระองค์​ตั้ง​ดวง​อาทิตย์​และ​ดวง​จันทร์</verse>
				<verse number="17">พระองค์​คือ​ผู้​ที่​กำหนด​พรมแดน​ของ​โลก พระองค์​สร้าง​ทั้ง​ฤดู​ร้อน​และ​ฤดู​หนาว</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​ขอ​ระลึก​ว่า​ศัตรู​เย้ยหยัน​พระองค์​อย่างไร ชนชาติ​โง่เขลา​หมิ่น​นาม​ของ​พระองค์​อย่างไร</verse>
				<verse number="19">ขอ​อย่า​ยื่น​ชีวิต​นก​พิราบ​ของ​พระองค์​แก่​สัตว์​ป่า ขอ​อย่า​ลืม​คน​ทุกข์​ยาก​ของ​พระองค์​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="20">โปรด​ระลึก​ถึง​สัญญา​ของ​พระองค์ เพราะ​ความ​รุนแรง​แฝง​อยู่​ทั่ว​ทุก​มุม​มืด​ของ​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="21">ขอ​อย่า​ให้​คน​ถูก​ข่มเหง​ต้อง​จม​อยู่​ใน​ความ​อัปยศ ขอให้​คน​ยากไร้​และ​ขัดสน​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="22">ข้าแต่​พระเจ้า ขอ​ลุกขึ้น และ​แก้​คดี​ของ​พระองค์ ขอ​ระลึก​ว่า​คน​โง่​เย้ยหยัน​พระองค์​วันยังค่ำ</verse>
				<verse number="23">ขอ​อย่า​เพิกเฉย​ต่อ​เสียง​โห่ร้อง​ของ​ศัตรู​ของ​พระองค์ และ​เสียง​อึกทึก​ของ​ศัตรู​ที่​ดัง​ขึ้น​เรื่อย​ๆ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="75">
				<verse number="1">พระเจ้า เรา​ทั้งหลาย​สรรเสริญ​พระองค์ เรา​สรรเสริญ​พระองค์​เพราะ​นาม​ของ​พระองค์​อยู่​ใกล้ ผู้​คน​เล่า​ถึง​การ​อัน​อัศจรรย์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">พระองค์​พูด​ว่า “เรา​เลือก​เวลา​ที่​กำหนด​ไว้ เรา​เอง​ที่​ตัดสิน​ด้วย​ความ​เที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​โลก​และ​คน​ใน​โลก​สั่น​สะเทือน เรา​เอง​ที่​ยึด​เสา​หลัก​ของ​โลก​ให้​มั่นคง</verse>
				<verse number="4">เรา​พูด​กับ​คน​หยิ่ง​ผยอง​ว่า ‘อย่า​โอ้อวด​อีก​ต่อไป’ และ​พูด​กับ​คน​ชั่ว​ว่า ‘อย่า​อย่า​ยก​เขา​สัตว์ ​ของ​เจ้า​ขึ้น</verse>
				<verse number="5">อย่า​ลำพอง​ต่อ​ฟ้าสวรรค์ อย่า​พูดจา​ยโส​นัก​เลย’ ”</verse>
				<verse number="6">ไม่​มี​ใคร​ที่​มา​จาก​ทิศ​ตะวันออก​หรือ​ทิศ​ตะวันตก หรือ​มา​จาก​ถิ่น​ทุรกันดาร​จะ​ยก​ชู​ตนเอง​ได้</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​เอง​เป็น​ผู้​ตัดสิน ให้​คน​หนึ่ง​ตกต่ำ​ลง และ​ยก​อีก​คน​หนึ่ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="8">ใน​มือ​ของ​พระยาห์เวห์​มี​ถ้วย เต็ม​ด้วย​เหล้า​องุ่น​ฟอง​ฟู​ผสม​เครื่องเทศ พระองค์​เท​ออก และ​คน​ชั่ว​ทั้ง​โลก ดื่ม​จน​หมด​ไม่​เว้น​ตะกอน​ก้น​ถ้วย</verse>
				<verse number="9">สำหรับ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ประกาศ​เรื่อง​นี้​เป็น​นิตย์ ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="10">ผู้​พูด​ว่า “เรา​จะ​โค่น​อำนาจ​ของ​คน​ชั่ว​ทั้งปวง แต่​จะ​ยกย่อง​อำนาจ​ของ​คน​ชอบธรรม”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="76">
				<verse number="1">พระเจ้า​เป็น​ที่​รู้จัก​ใน​ยูดาห์ ใน​อิสราเอล​นาม​ของ​พระองค์​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="2">เต็นท์​ของ​พระองค์​อยู่​ใน​ซาเลม ที่​พำนัก​ของ​พระองค์​อยู่​ใน​ศิโยน</verse>
				<verse number="3">ที่​นั่น พระองค์​ทำลาย​ลูกศร โล่ ดาบ อาวุธ​ยุทโธปกรณ์​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="4">พระองค์​เจิดจ้า​ด้วย​ความ​สว่าง มี​บารมี​ยิ่ง​กว่า​ภูเขา​ที่​อุดม​ด้วย​สัตว์​ป่า</verse>
				<verse number="5">คน​เก่ง​กล้า​ถูก​ปล้น พวก​เขา​นอน​แน่​นิ่ง ล่วง​หลับ​ไป ไม่​มี​นัก​รบ​สัก​คน สามารถ​ยก​มือ​ขึ้น​ได้</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า​ของ​ยาโคบ เมื่อ​พระองค์​กำราบ ทั้ง​ม้า​และ​รถ​ม้า​ศึก​ก็​หยุด​นิ่ง</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ผู้​เดียว​เป็น​ที่​พึง​ยำเกรง เมื่อ​พระองค์​โกรธ ใคร​จะ​สามารถ​ยืน​ต่อหน้า​พระองค์​ได้</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ประกาศ​คำ​พิพากษา​จาก​ฟ้าสวรรค์ แผ่นดิน​โลก​ก็​กลัว​และ​เงียบ​กริบ</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​พระเจ้า​ลุก​ขึ้น​พิพากษา เพื่อ​ช่วย​คน​ทุกข์​ยาก​ของ​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="10">แน่นอน ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระองค์​ต่อ​มนุษย์​สรรเสริญ​พระองค์ และ​ผู้​รอด​ชีวิต​จาก​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระองค์​ถูก​ยับยั้ง​ไว้</verse>
				<verse number="11">จง​ปฏิญาณ​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​ทำ​ให้​สำเร็จ ให้​ดินแดน​เพื่อนบ้าน​ทั้งหมด นำ​เครื่อง​บรรณาการ​มา​ถวาย​พระองค์ ผู้​เป็น​ที่​ยำเกรง</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ทำ​ให้​พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ถ่อม​ใจ กษัตริย์​แห่ง​แผ่นดิน​โลก​ล้วน​ยำเกรง​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="77">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​ร้อง​ขอ​ให้​พระเจ้า​ช่วย ข้าพเจ้า​ร้อง​ขอ​ให้​พระเจ้า​ฟัง</verse>
				<verse number="2">ยาม​ทุกข์ ข้าพเจ้า​แสวงหา​องค์​เจ้านาย ยาม​ค่ำ​คืน ข้าพเจ้า​ชู​มือ​วิงวอน​ไม่​หยุด และ​ข้าพเจ้า​ก็​ไม่​ได้​รับ​การ​ปลอบโยน</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า ข้าพเจ้า​ระลึก​ถึง​พระองค์ และ​ร้อง​คร่ำครวญ ข้าพเจ้า​ตรึกตรอง แล้ว​จิต​วิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​อ่อนล้า</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ทำ​ให้​ตา​ของ​ข้าพเจ้า​ไม่​อาจ​ปิด​ลง​ได้ ข้าพเจ้า​ทน​ทุกข์​จน​พูด​ไม่​ออก</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​คิดถึง​วัน​คืน​ที่​ผ่าน​มา ปี​เดือน​ซึ่ง​ล่วงเลย​มา​นาน​แล้ว</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​นึก​ถึง​บทเพลง​ที่​ร้อง​ใน​ยาม​ค่ำคืน ใจ​ของ​ข้าพเจ้า​ตรึกตรอง​และ​จิตวิญญาณ​ก็​ถาม​ว่า</verse>
				<verse number="7">“องค์​เจ้านาย​จะ​ทอดทิ้ง​ตลอด​ไป​หรือ จะ​ไม่​โปรดปราน​อีก​เลย​หรือ</verse>
				<verse number="8">ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​สูญสิ้น​เป็น​นิตย์​หรือ สัญญา​ของ​พระองค์​ล้มเลิก​ตลอด​กาล​หรือ</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​ลืม​ที่​จะ​เมตตา​แล้ว​หรือ พระองค์​ระงับ​ความ​กรุณา​เพราะ​โกรธ​หรือ”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ข้าพเจ้า​ก็​คิด​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​อุทธรณ์​ใน​เรื่อง​นี้ คือ​ปี​เดือน​ที่​องค์​ผู้​สูง​สุด​เหยียด​มือ​ขวา​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้า​จะ​ระลึก​ถึง​การ​ทั้งหลาย​ของ​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​จะ​ระลึก​ถึง​การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์​เมื่อ​นาน​มา</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​จะ​ใคร่ครวญ​ถึง​การงาน​ทั้งสิ้น​ของ​พระองค์ และ​ตรึกตรอง​ถึง​การ​กระทำ​ยิ่งใหญ่​ทั้งสิ้น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">พระเจ้า ทาง​ของ​พระองค์​บริสุทธิ์ พระ​องค์​ใด​จะ​ยิ่งใหญ่​เท่า​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="14">พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​กระทำ​การ​อัศจรรย์ แสดง​ฤทธิ์เดช​ท่ามกลาง​ประชาชน</verse>
				<verse number="15">โดย​มือ​อัน​เกรียงไกร พระองค์​ไถ่​ประชาชน​ของ​พระองค์ คือ​ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ​และ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ห้วงน้ำ​เห็น​พระเจ้า ห้วงน้ำ​เห็น​พระองค์​ก็​คร้าม​กลัว ห้วง​ลึก​ก็​สั่น​สะท้าน</verse>
				<verse number="17">เมฆ​เท​ฝน​ลง​มา ฟ้าสวรรค์​กึกก้อง​คำราม ลูกศร​ของ​พระองค์​แวบวาบ​ไป​มา</verse>
				<verse number="18">เสียง​ฟ้าร้อง​ของ​พระองค์​ดัง​จาก​พายุ​หมุน ฟ้าแลบ​จุด​ประกาย​สว่าง​แก่​พิภพ ปฐพี​สั่น​และ​หวั่นไหว</verse>
				<verse number="19">ทาง​ของ​พระองค์​ผ่าน​ทะเล ทาง​ของ​พระองค์​ผ่าน​ห้วงน้ำ​หลาก แม้​ไม่​เห็น​รอย​เท้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="20">พระองค์​นำ​คน​ของ​พระองค์​ไป​ดั่ง​ฝูง​แกะ โดย​มือ​ของ​โมเสส​และ​อาโรน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="78">
				<verse number="1">ประชาชน​ของ​ข้าพเจ้า จง​ฟัง​คำ​สอน​ของ​ข้าพเจ้า​เถิด จง​ฟัง​ถ้อยคำ​จาก​ปาก​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​จะ​เอื้อนเอ่ย​เป็น​อุปมา ข้าพเจ้า​จะ​เผย​สิ่ง​ที่​ซ่อนเร้น​ตั้งแต่​โบราณกาล</verse>
				<verse number="3">สิ่ง​ที่​เรา​ได้ยิน​และ​รับรู้ สิ่ง​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​บอก​ต่อ​กัน​มา</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ไม่​ซ่อน​ไว้​จาก​เชื้อสาย​ของ​พวก​เขา เรา​จะ​บอก​คน​รุ่น​ต่อ​ไป ถึง​การ​กระทำ​อัน​น่า​สรรเสริญ​ของ​พระยาห์เวห์ ถึง​ฤทธิ์เดช​และ​การ​อัศจรรย์​ที่​พระองค์​ทำ</verse>
				<verse number="5">พระองค์​วาง​กฎ​เกณฑ์​สำหรับ​ยาโคบ และ​ตั้ง​กฎ​บัญญัติ​ใน​อิสราเอล ซึ่ง​พระองค์​สั่ง​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ไว้ ให้​สอน​ลูกหลาน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="6">เพื่อ​ชน​รุ่น​หลัง​จะ​ได้​รู้ แม้​แต่​ลูกหลาน​ที่​ยัง​ไม่​เกิด และ​ก็​จะ​ถึง​คราว​ที่​เขา​ต้อง​บอก​ลูกหลาน​ของ​ตน​ต่อไป</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พวก​เขา​จะ​วางใจ​ใน​พระเจ้า ไม่​ลืม​สิ่ง​ที่​พระองค์​กระทำ และ​จะ​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​จะ​ได้​ไม่​เป็น​เหมือน​บรรพบุรุษ ซึ่ง​ดื้อดึง​และ​ชอบ​กบฏ จิตใจ​ไม่​จงรัก​ภักดี​ต่อ​พระเจ้า จิตวิญญาณ​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">แม้​ชนเผ่า​เอฟราอิม​มี​ธนู​เป็น​อาวุธ​ครบครัน ก็​ยัง​หันหลัง​วิ่ง​หนี​ไป​ใน​ยาม​สงคราม</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เขา​ไม่​รักษา​พันธสัญญา​ของ​พระเจ้า ไม่​ยอม​ดำเนิน​ชีวิต​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">เขา​ลืม​สิ่ง​ที่​พระองค์​ได้​กระทำ ลืม​การ​อัศจรรย์​ที่​แสดง​ให้​เขา​เห็น</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ทำ​การ​อัศจรรย์​ต่อหน้า​ต่อ​ตา​บรรพบุรุษ​ของ​เขา ใน​ดินแดน​อียิปต์ ใน​เขต​แดน​โศอัน</verse>
				<verse number="13">พระองค์​แยก​ทะเล​และ​นำ​พวก​เขา​เดิน​ข้าม​ไป พระองค์​ทำ​ให้​น้ำ​ตั้ง​ขึ้น​เหมือน​กำแพง</verse>
				<verse number="14">พระองค์​นำ​เขา​ด้วย​เมฆ​ใน​ยาม​กลางวัน และ​ด้วย​แสง​จาก​ไฟ​ใน​ยาม​กลางคืน</verse>
				<verse number="15">พระองค์​แยก​หิน​ออก​จาก​กัน​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร ให้​น้ำ​พุ่ง​ขึ้น​มากมาย​เหมือน​ทะเล​ให้​เขา​ดื่ม</verse>
				<verse number="16">พระองค์​ทำ​ให้​ธาร​น้ำ​ไหล​ออก​มา​จาก​ศิลา และ​ให้​น้ำ​ไหล​ริน​ดั่ง​แม่น้ำ</verse>
				<verse number="17">ถึง​กระนั้น​พวก​เขา​ก็​ยัง​คง​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์ กบฏ​ต่อ​องค์​ผู้​สูง​สุด​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​จงใจ​ลองดี​กับ​พระเจ้า เรียกร้อง​อาหาร​ที่​อยาก​กิน</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​ต่อว่า​พระเจ้า​ว่า “พระเจ้า​จัด​สำรับ ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ได้​จริง​ๆ หรือ</verse>
				<verse number="20">ใช่​แล้ว พระองค์​ตี​หิน และ​น้ำ​ก็​พุ่ง​ออก​มา ลำธาร​ก็​มี​น้ำ​ไหล​ล้น แต่​พระองค์​จะ​ให้​ขนมปัง​พวก​เรา​ได้​ด้วย​หรือ พระองค์​ให้​เนื้อ​กับ​คน​ของ​พระองค์​ได้​หรือ”</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​พระยาห์เวห์​ได้ยิน​ก็​กราด​เกรี้ยว เพลิง​ของ​พระองค์​เผาผลาญ​ยาโคบ และ​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="22">เพราะ​พวก​เขา​ไม่​ได้​เชื่อ​ใน​พระเจ้า หรือ​ไว้​วาง​ใจ​ว่า​พระองค์​จะ​ช่วย​กู้​ได้</verse>
				<verse number="23">ถึง​กระนั้น​พระองค์​สั่ง​ฟ้า​เบื้อง​บน และ​เปิด​ประตู​สวรรค์</verse>
				<verse number="24">พระองค์​ให้​มานา​ลง​มา​เป็น​อาหาร พระองค์​ให้​ธัญญาหาร​จาก​ฟ้าสวรรค์​แก่​พวก​เขา</verse>
				<verse number="25">มนุษย์​ได้​กิน​อาหาร​ของ​ทูตสวรรค์ พระองค์​ให้​อาหาร​แก่​พวก​เขา​จน​อิ่มหนำ</verse>
				<verse number="26">พระองค์​ให้​ลม​ตะวันออก​มา​จาก​ฟ้าสวรรค์ และ​โดย​ฤทธิ์เดช​พระองค์​ให้​ลม​ใต้​พัด​มา</verse>
				<verse number="27">พระองค์​ให้​เนื้อ​ตกลง​มา​มากมาย​ดั่ง​ฝุ่น คือ​ฝูง​นก​คลาคล่ำ​ดั่ง​เม็ด​ทราย​ที่​ชาย​ทะเล</verse>
				<verse number="28">พระองค์​ทำ​ให้​นก​เหล่า​นั้น​ลง​มา​ที่​ค่าย​พัก​แรม รอบ​ๆ เต็นท์​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="29">พวก​เขา​กิน​จน​อิ่มหนำ พระองค์​ให้​จน​สม​อยาก</verse>
				<verse number="30">แต่​ก่อน​ที่​พวก​เขา​จะ​ละ​จาก​สิ่ง​ที่​อยาก​กิน แม้​อาหาร​ยัง​คา​ปาก​อยู่</verse>
				<verse number="31">ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ของ​พระเจ้า​ก็​พลุ่ง​ขึ้น พระองค์​ประหาร​คน​กำยำ​ล่ำสัน​ที่สุด​ใน​พวก​เขา และ​สังหาร​คน​หนุ่ม​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="32">ทั้ง​ๆ ที่​เห็น​ทั้งหมด​นี้​แล้ว พวก​เขา​ก็​ยัง​ทำ​บาป​ต่อไป ทั้ง​ๆ ที่​เห็น​การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์ เขา​ก็​ยัง​ไม่​เชื่อ</verse>
				<verse number="33">ดังนั้น​พระองค์​จึง​จบ​วัน​คืน​ของ​พวก​เขา​อย่าง​สูญเปล่า และ​ปี​เดือน​ของ​พวก​เขา​ด้วย​ความ​หวาด​กลัว</verse>
				<verse number="34">เมื่อใด​ก็​ตาม​ที่​พระเจ้า​ประหาร​พวก​เขา พวก​เขา​จะ​แสวงหา​พระองค์ จะ​กระตือรือร้น​กลับ​มา​หา​พระองค์​อีก​ครั้ง</verse>
				<verse number="35">พวก​เขา​ระลึก​ได้​ว่า​พระเจ้า​เป็น​ศิลา ระลึก​ได้​ว่า​พระเจ้า​ผู้​สูง​สุด​เป็น​พระ​ผู้​ไถ่​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="36">แต่​แล้ว พวก​เขา​ก็​ยกยอ​พระองค์​ด้วย​ลม​ปาก โกหก​พระองค์​ด้วย​ลิ้น​ของ​ตน</verse>
				<verse number="37">จิตใจ​เขา​ไม่​ได้​จง​รัก​ภักดี​ต่อ​พระองค์ ไม่​ได้​ซื่อสัตย์​ต่อ​พันธสัญญา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="38">ถึง​กระนั้น​พระองค์​ยัง​เมตตา​กรุณา พระองค์​อภัย​ความ​ชั่วช้า​ของ​เขา และ​ไม่​ทำลาย​ล้าง​พวก​เขา​เสีย​หมด หลาย​ครั้ง​พระองค์​ยับยั้ง​ความ​โกรธ ไม่​ให้​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​พลุ่ง​ขึ้น​เต็มที่</verse>
				<verse number="39">พระองค์​ระลึก​ว่า​เขา​เป็น​เพียง​มนุษย์ เป็น​แค่​ลม​วูบ​หนึ่ง ผ่าน​แล้ว​ก็​ผ่าน​ไป</verse>
				<verse number="40">พวก​เขา​กบฏ​ต่อ​พระองค์​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร และ​ทำ​ให้​พระองค์​เศร้า​ใจ​ใน​ดินแดน​ร้าง​บ่อย​เหลือเกิน!</verse>
				<verse number="41">พวก​เขา​ลองดี​กับ​พระเจ้า​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า พวก​ยั่วยุ​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="42">พวก​เขา​ไม่​ได้​นึก​ถึง​ฤทธิ์เดช ใน​วัน​ที่​พระองค์​ช่วย​ตน​จาก​คน​กดขี่​ข่มเหง</verse>
				<verse number="43">ใน​วันที่​พระองค์​แสดง​บรรดา​หมาย​สำคัญ​ใน​อียิปต์ และ​ปาฏิหาริย์​ใน​ดินแดน​โศอัน</verse>
				<verse number="44">พระองค์​เปลี่ยน​แม่น้ำ​ให้​เป็น​เลือด จน​ไม่​มี​ใคร​ดื่ม​จาก​ธาร​น้ำ​ได้</verse>
				<verse number="45">พระองค์​ส่ง​ฝูง​เหลือบ​มา​เล่น​งาน และ​ฝูง​กบ​มา​ทำลาย​ล้าง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="46">พระองค์​ยก​พืชผล​ของ​เขา​แก่​ตั๊กแตน ยก​ผลิตผล​แก่​ฝูง​ตั๊กแตน</verse>
				<verse number="47">พระองค์​ให้​ลูกเห็บ​ทำลาย​เถา​องุ่น และ​น้ำค้าง​แข็ง​ทำลาย​ต้น​มะเดื่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="48">พระองค์​ให้​ลูกเห็บ​จัดการ​กับ​ฝูง​วัว ให้​ฟ้าผ่า​จัดการ​ฝูง​ปศุสัตว์​ของ​เขา</verse>
				<verse number="49">พระองค์​ระบาย​ความ​เกรี้ยวกราด ความ​โกรธ​เกรี้ยว ความ​ขุ่นเคือง และ​ความ​โกรธ​แค้น ส่ง​เหล่า​ทูตสวรรค์​ผู้​ทำลาย​มา​ลงโทษ​เขา</verse>
				<verse number="50">พระองค์​เตรียม​ทาง​สำหรับ​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์ พระองค์​ไม่​ไว้​ชีวิต​พวก​เขา แต่​มอบ​เขา​แก่​โรค​ระบาด</verse>
				<verse number="51">พระองค์​ประหาร​ลูก​หัวปี​ทั้งสิ้น​ใน​อียิปต์ คือ​ผล​แรก​แห่ง​วัย​ฉกรรจ์​ใน​เต็นท์​ของ​ฮาม</verse>
				<verse number="52">แต่​พระองค์​นำ​คน​ของ​พระองค์​ออก​มา​ดั่ง​ฝูง​แกะ พระองค์​นำ​เขา​เหมือน​แกะ​ผ่าน​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="53">พระองค์​นำ​พวก​เขา​มา​อย่าง​ปลอดภัย พวก​เขา​จึง​ไม่​หวาดหวั่น แต่​น้ำ​ทะเล​ซัด​ท่วม​ศัตรู​ของ​เขา</verse>
				<verse number="54">และ​พระองค์​ก็​นำ​เขา​มา​ยัง​เขต​แดน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์ ดินแดน​เทือกเขา​ซึ่ง​ได้​มา​โดย​มือ​ขวา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="55">พระองค์​ขับไล่​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ไป​ต่อหน้าต่อตา​พวก​เขา และ​แบ่งสรร​ปันส่วน​ดินแดน​ให้​เป็น​มรดก พระองค์​ให้​เผ่า​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ใน​บ้าน​ของ​คน​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="56">แต่​พวก​เขา​ก็​ยัง​ลองดี​กับ​พระเจ้า และ​กบฏ​ต่อ​องค์​ผู้​สูง​สุด ไม่​ยอม​ทำ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="57">เหมือน​กับ​บรรพบุรุษ พวก​เขา​ไม่​รัก​ภักดี​และ​ไม่​ซื่อสัตย์ เหมือน​คันธนู​บิด​ที่​ไว้​ใจ​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="58">พวก​เขา​ทำ​ให้​พระองค์​โกรธ​ด้วย​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​เหล่า​นั้น ยั่วยุ​ให้​พระองค์​หึงหวง​ด้วย​รูป​เคารพ​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="59">เมื่อ​พระเจ้า​ได้ยิน พระองค์​กราด​เกรี้ยว พระองค์​ไม่​ยอมรับ​อิสราเอล​เลย</verse>
				<verse number="60">พระองค์​ละทิ้ง​พลับพลา​แห่ง​ชิโลห์ ที่​ซึ่ง​พระองค์​พำนัก​ท่ามกลาง​มนุษย์</verse>
				<verse number="61">และ​ยินยอม​ให้​หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระองค์​ถูก​ยึด​ไป และ​หยิบ​ยื่น​สง่าราศี​ของ​พระองค์​ใน​มือ​ศัตรู</verse>
				<verse number="62">พระองค์​ให้​คน​ของ​พระองค์​ตก​เป็น​เหยื่อ​คม​ดาบ พระองค์​กราด​เกรี้ยว​คน​ที่​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="63">ไฟ​เผา​ผลาญ​หนุ่ม​ฉกรรจ์ ส่วน​หญิงสาว​ไม่​มี​เพลง​สมรส</verse>
				<verse number="64">เหล่า​ปุโรหิต​ถูก​ประหาร​ด้วย​ดาบ และ​ภรรยา​ม่าย​ของ​พวก​เขา​ก็​ไม่​อาจ​ร้องไห้</verse>
				<verse number="65">แล้ว​องค์​เจ้านาย​ลุก​ขึ้น​ดั่ง​ตื่น​นอน เหมือน​นัก​รบ​สร่าง​จาก​ฤทธิ์​เหล้า​องุ่น</verse>
				<verse number="66">พระองค์​รุกไล่​ศัตรู​ของ​พระองค์​ให้​ล่าถอย และ​ส่ง​ไป​สู่​ความ​อัปยศ​นิรันดร์</verse>
				<verse number="67">แล้ว​พระองค์​ปฏิเสธ​เต็นท์​ของ​โยเซฟ พระองค์​ไม่​ได้​เลือก​ชนเผ่า​เอฟราอิม</verse>
				<verse number="68">แต่​พระองค์​เลือก​เผ่า​ยูดาห์ และ​ภูเขา​ศิโยน​ที่​พระองค์​รัก</verse>
				<verse number="69">พระองค์​สร้าง​สถาน​นมัสการ​ของ​พระองค์​ให้​สูง​ตระหง่าน​และ​ยืนยง ดั่ง​แผ่นดิน​โลก​ที่​พระองค์​ตั้ง​ไว้​เป็น​นิตย์</verse>
				<verse number="70">พระองค์​เลือก​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ และ​นำ​เขา​ออก​มา​จาก​คอก​แกะ</verse>
				<verse number="71">นำ​เขา​ออก​จาก​การ​เลี้ยง​แกะ มา​เป็น​ผู้​เลี้ยงดู​ยาโคบ ประชาชน​ของ​พระองค์ เลี้ยงดู​อิสราเอล กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="72">และ​ดาวิด​เลี้ยงดู​คน​เหล่า​นั้น​ด้วย​ใจ​สุจริต นำ​พวก​เขา​ไป​ใน​มือ​อัน​เชี่ยวชาญ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="79">
				<verse number="1">ข้าแต่​พระเจ้า ชนชาติ​ทั้งหลาย​ได้​รุกราน​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์ ทำ​ให้​วิหาร​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์​เป็น​มลทิน ทำ​ให้​เยรูซาเล็ม​กลาย​เป็น​ซาก​ปรักหักพัง</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา​ปล่อย​ให้​ศพ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ เป็น​อาหาร​ของ​ฝูง​นก​ใน​ท้องฟ้า ให้​เนื้อ​คน​ของ​พระองค์​ตก​เป็น​อาหาร​ของ​สัตว์​ป่า</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​ทำ​ให้​เลือด​หลั่ง​ริน ดั่ง​น้ำ​นอง​ทั่ว​เยรูซาเล็ม ไม่​มี​สัก​คน​ที่​จะ​จัดการ​ฝัง​ศพ</verse>
				<verse number="4">พวก​เรา​ตก​เป็น​คำ​เปรียบเปรย​ของ​เพื่อนบ้าน เป็น​ที่​ดูหมิ่น​และ​เยาะเย้ย​ของ​ชนชาติ​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="5">อีก​นาน​เท่าใด พระยาห์เวห์ พระองค์​จะ​โกรธ​ไป​ตลอด​กาล​หรือ ความ​หึงหวง​ของ​พระองค์​จะ​เผาผลาญ​ดั่ง​ไฟ​อีก​นาน​เท่าใด</verse>
				<verse number="6">ขอ​เท​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ลง​เหนือ​ชนชาติ​ทั้งหลาย ที่​ไม่​ยอมรับ​พระองค์ ลง​เหนือ​อาณาจักร​ต่าง​ๆ ที่​ไม่​ยอม​ร้อง​โดย​ออก​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พวก​เขา​ได้​กลืน​กิน​ยาโคบ และ​ทำลาย​ล้าง​ภูมิลำเนา​ของ​เขา</verse>
				<verse number="8">ขอ​อย่า​ให้​โทษ​บาป​ของ​บรรพบุรุษ​มา​ตก​กับ​เรา ขอ​ความ​เมตตา​ของ​พระองค์​มา​ถึง​เรา​โดย​เร็ว เพราะ​พวก​เรา​ตกต่ำ​ที่สุด</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​องค์​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา ขอ​ช่วย​พวก​เรา​เถิด เพื่อ​เห็น​แก่​เกียรติ​สิริ​แห่ง​นาม​ของ​พระองค์ โปรด​ช่วย​กู้​และ​อภัย​บาป​ของ​พวก​เรา เพื่อ​เห็น​แก่​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">เหตุใด​จะ​ให้​ชนชาติ​ต่าง​ๆ พูด​ได้​ว่า “พระเจ้า​ของ​พวก​เขา​อยู่​ที่ไหน” ต่อหน้าต่อตา​ของ​เรา ขอให้​ชนชาติ​ทั้งหลาย​รับรู้​โดย​ทั่ว​กัน​ว่า พระเจ้า​แก้แค้น​แทน​เลือด​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ที่​หลั่ง​ริน</verse>
				<verse number="11">ขอให้​เสียง​ครวญ​คราง​ของ​นักโทษ​มา​ถึง​ต่อหน้า​พระองค์ ด้วย​มือ​อัน​ทรง​พลัง​ของ​พระองค์ ขอ​ไว้​ชีวิต​ผู้​ถูก​สั่ง​ประหาร</verse>
				<verse number="12">องค์​เจ้านาย ขอ​แก้แค้น​บรรดา​เพื่อน​บ้าน​ของ​ข้าพเจ้า ซึ่ง​ลบหลู่​พระองค์​ให้​รับ​โทษ​หนัก​เจ็ด​เท่า</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พวก​เรา ประชาชน​ของ​พระองค์ แกะ​แห่ง​ทุ่ง​หญ้า​ของ​พระองค์ จะ​สรรเสริญ​พระองค์​เป็น​นิตย์ เรา​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​สืบ​ไป​ทุก​ชั่วอายุ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="80">
				<verse number="1">พระ​ผู้​เลี้ยง​ของ​อิสราเอล ขอ​ฟัง พระองค์​ผู้​นำ​โยเซฟ​อย่าง​นำ​ฝูง​แกะ พระองค์​ผู้​นั่ง​เหนือ​เครูบ ขอ​แสดง​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">ต่อหน้า​เอฟราอิม เบนยามิน และ​มนัสเสห์ ขอ​แสดง​ฤทธิ์เดช และ​มา​ช่วย​พวก​เรา</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่​พระเจ้า ขอ​ให้​พวก​เรา​คืน​สู่​สภาพ​ดี ขอ​ใบหน้า​ของ​พระองค์​ทอ​แสง​ลง​บน​เรา เพื่อ​เรา​จะ​ได้รับ​การ​ช่วย​ให้​รอด</verse>
				<verse number="4">อีก​นาน​เท่าใด​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์ ที่​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์​จะ​คุกรุ่น ต่อ​คำ​อธิษฐาน​ของ​ประชาชน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ให้​พวก​เขา​กิน​น้ำตา​ต่าง​อาหาร ให้​ดื่ม​น้ำตา​เต็ม​อิ่ม</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ทำ​ให้​เรา​เป็น​เป้าหมาย​การ​เยาะเย้ย ​ของ​เพื่อนบ้าน และ​พวก​ศัตรู​เย้ยหยัน​เรา</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์ ขอ​ให้​พวก​เรา​คืน​สู่​สภาพ​ดี ขอ​ใบหน้า​ของ​พระองค์​ทอ​แสง​เหนือ​เรา เพื่อ​เรา​จะ​ได้รับ​การ​ช่วย​ให้​รอด</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ย้าย​เถา​องุ่น​มา​จาก​อียิปต์ ขับไล่​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ออก​ไป​และ​ปลูก​เถา​องุ่น​นั้น​ไว้</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ถาง​พง​และ​พรวน​ดิน แล้ว​เถา​องุ่น​ก็​หยั่ง​ราก​งอก​คลุม​ทั่ว​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="10">แผ่​ร่มเงา​ปกคลุม​ภูเขา​ต่าง​ๆ ชู​กิ่ง​ก้าน​คลุม​สน​ซีดาร์​สูง​ใหญ่</verse>
				<verse number="11">แผ่​กิ่ง​ก้าน​ออก​ไป​ไกล​ถึง​ทะเล ชู​แขนง​ไป​ถึง​แม่น้ำ</verse>
				<verse number="12">เหตุใด​พระองค์​จึง​พัง​กำแพง​ลง ทุก​คน​ที่​ผ่าน​ไป​มา​ก็​เด็ด​ผล​องุ่น​ไป</verse>
				<verse number="13">พวก​หมู​ป่า​รุม​ทึ้ง​เถา​องุ่น และ​แมลง​จาก​ท้องทุ่ง​ก็​รุม​กิน</verse>
				<verse number="14">พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์! โปรด​กลับ​มา​หา​พวก​เรา มอง​ลง​จาก​ฟ้าสวรรค์​และ​เห็น​เถิด ขอ​ดูแล​เถา​องุ่น​นี้!</verse>
				<verse number="15">ราก​ที่​มือ​ขวา​ของ​พระองค์​ได้​ปลูก​ไว้ ลูก ​ซึ่ง​พระองค์​เลี้ยง​ดู​เพื่อ​พระองค์​เอง</verse>
				<verse number="16">เถา​องุ่น​ของ​พระองค์​ถูก​โค่น ถูก​เผา​วอดวาย เมื่อ​พระองค์​กำราบ ประชาชน​ก็​พินาศ</verse>
				<verse number="17">ให้​มือ​ของ​พระองค์​อยู่​บน​ผู้​ที่​อยู่​ขวา​มือ​ของ​พระองค์ บุตร​มนุษย์​ที่​พระองค์​เลี้ยง​ดู​เพื่อ​พระองค์​เอง</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เรา​จะ​ไม่​หันเห​ไป​จาก​พระองค์ ขอ​ชุบ​ชีวิต​ใหม่​ให้​พวก​เรา และ​เรา​จะ​ร้อง​เรียก​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์ ขอ​ให้​พวก​เรา​คืน​สู่​สภาพ​ดี ขอ​ใบหน้า​ของ​พระองค์​ทอ​แสง​ลง​บน​เรา เพื่อ​เรา​จะ​ได้รับ​การ​ช่วย​ให้​รอด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="81">
				<verse number="1">จง​ร้องเพลง​ชื่นบาน​แด่​พระเจ้า​ผู้​เป็น​กำลัง​ของ​เรา จง​โห่ร้อง​สดุดี​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="2">จง​บรรเลง​ดนตรี จง​เล่น​รำมะนา บรรเลง​พิณ​ใหญ่​และ​พิณ​เขา​คู่</verse>
				<verse number="3">จง​เป่า​แตร​เขา​แกะ​ใน​วัน​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ และ​เมื่อ​ถึง​วัน​เพ็ญ​และ​วัน​เทศกาล​ของ​เรา</verse>
				<verse number="4">นี่​คือ​กฎหมาย​สำหรับ​อิสราเอล คือ​ข้อ​ปฏิบัติ​จาก​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พระองค์​จัดการ​กับ​อียิปต์ พระองค์​ตั้ง​ไว้​เป็น​กฎ​เกณฑ์​สำหรับ​โยเซฟ และ​เรา​ได้ยิน​เสียง​ที่​เรา​ไม่​เคย​รู้จัก​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="6">พระองค์​พูด​ว่า “เรา​ปลด​ภาระ​ออก​จาก​บ่า​ของ​พวก​เขา ได้​ปลดปล่อย​มือ​ของ​เขา​จาก​งาน​ตรากตรำ</verse>
				<verse number="7">ใน​ยาม​ทุกข์​ยาก เจ้า​ร้อง​เรียก​เรา​และ​เรา​ก็​ช่วย​เจ้า เรา​ตอบ​เจ้า​จาก​เมฆ​ทึบ​ฟ้า​คำรณ เรา​ทดสอบ​เจ้า​ที่​แหล่ง​น้ำ​แห่ง​เมรีบาห์</verse>
				<verse number="8">จง​ฟัง​เรา ประชาชน​ของ​เรา และ​เรา​จะ​เตือน​เจ้า อิสราเอล​เอ๋ย ถ้า​เพียง​แต่​เจ้า​จะ​ฟัง​เรา</verse>
				<verse number="9">อย่า​มี​พระ​อื่น​ใด​ท่ามกลาง​เจ้า อย่า​กราบ​ไหว้​พระ​ต่างด้าว</verse>
				<verse number="10">เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า ผู้​นำ​เจ้า​ออก​มา​จาก​อียิปต์ จง​อ้า​ปาก​ให้​กว้าง​เถิด เรา​จะ​ป้อน​เจ้า​ให้​อิ่ม</verse>
				<verse number="11">แต่​ประชาชน​ของ​เรา​ไม่​ยอม​ฟัง​เรา อิสราเอล​ไม่​ยอม​จำนน​ต่อ​เรา</verse>
				<verse number="12">เรา​จึง​ปล่อย​เขา​ไป​ตาม​จิตใจ​ดื้อด้าน​ของ​ตน ไป​ตาม​แผนการ​ของ​เขา​เอง</verse>
				<verse number="13">ถ้า​เพียง​แต่​ประชาชน​ของ​เรา​จะ​ฟัง​เรา ถ้า​อิสราเอล​จะ​ดำเนิน​ตาม​ทาง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="14">เรา​ก็​คง​ได้​ปราบ​ศัตรู​ของ​เขา​ไป​โดย​เร็ว และ​ตวัด​มือ​สู้​ข้าศึก​ของ​เขา!</verse>
				<verse number="15">บรรดา​คน​ที่​เกลียด​ชัง​พระยาห์เวห์​จะ​สยบ​ลง​ต่อหน้า​พระองค์ และ​โทษทัณฑ์​ของ​พวก​ขา​จะ​คง​อยู่​เป็น​นิตย์</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​ให้​เจ้า​อิ่มเอม​ด้วย​ข้าว​สาลี​ที่​ดี​ที่สุด และ​ด้วย​น้ำ​ผึ้ง​จาก​ศิลา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="82">
				<verse number="1">พระเจ้า​เป็น​ประธาน​ใน​การ​ประชุม​ใหญ่ พระองค์​ประกาศ​คำ​ตัดสิน​ท่ามกลาง “เทพเจ้า​ทั้งหลาย” ว่า</verse>
				<verse number="2">“พวก​เจ้า​จะ​ตัดสิน​อย่าง​อยุติธรรม และ​ลำเอียง​เข้า​ข้าง​คน​ชั่ว ​ไป​นาน​สัก​เท่าใด</verse>
				<verse number="3">จง​ปกป้อง​คน​ที่​อ่อนแอ​และ​ลูก​กำพร้า​พ่อ ผดุง​สิทธิ์​ของ​คน​ยากจน​และ​คน​ถูก​กดขี่</verse>
				<verse number="4">จง​ช่วย​คน​อ่อนแอ​และ​ขัดสน ปลดปล่อย​เขา​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​คน​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="5">พระ​อื่น​ๆ ไม่​รู้​ไม่​เข้าใจ​อะไร​เลย พวก​เขา​ต่าง​เดิน​วนเวียน​อยู่​ใน​ความ​มืด รากฐาน​ทั้ง​มวล​ของ​โลก​สั่นคลอน</verse>
				<verse number="6">เรา​กล่าว​ว่า ‘พวก​เจ้า​เป็น “เทพเจ้า” และ​พวก​เจ้า​ล้วน​เป็น​ลูก​ของ​องค์​ผู้​สูง​สุด’</verse>
				<verse number="7">แต่​เจ้า​จะ​ตาย​เยี่ยง​มนุษย์​ปุถุชน เจ้า​จะ​ล้ม​ลง​เหมือน​เจ้านาย​คน​อื่น​ๆ ทุก​คน”</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่​พระเจ้า ขอ​ลุกขึ้น​พิพากษา​โลก เพราะ​ชนชาติ​ทั้งสิ้น​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="83">
				<verse number="1">ข้าแต่​พระเจ้า ขอ​อย่า​นิ่ง​เงียบ ขอ​อย่า​ทำ​หูหนวก ข้าแต่​พระเจ้า ขอ​อย่า​ยืน​ห่างเหิน</verse>
				<verse number="2">ขอ​ดู​ว่า​ศัตรู​ของ​พระองค์​คำราม​เช่น​ไร ปฏิปักษ์​ของ​พระองค์​เชิด​หน้า​ชู​คอ​แค่​ไหน</verse>
				<verse number="3">ด้วย​เล่ห์​เพทุบาย พวก​เขา​คบ​คิด​กัน​เล่นงาน​คน​ของ​พระองค์ วางแผน​จัดการ​กับ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​พระองค์​ทะนุถนอม</verse>
				<verse number="4">เขา​พูด​กัน​ว่า “มา​เถอะ ให้​เรา​กวาดล้าง​อิสราเอล​ให้​สิ้น​ชาติ สิ้น​ชื่อ​ไม่​มี​ใคร​จดจำ​อีก”</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​พร้อม​ใจ​กัน​วางแผน รวม​ตัว​เป็น​พันธมิตร​ต่อต้าน​พระองค์</verse>
				<verse number="6">คือ​เต็นท์​ของ​ชาว​เอโดม และ​ชาว​อิชมาเอล ของ​โมอับ และ​ฮาการ์</verse>
				<verse number="7">ชาว​ไบบลอส อัมโมน อามาเลข ฟีลิสเตีย กับ​ชาว​ไทระ</verse>
				<verse number="8">แม้แต่​ชาว​อัสซีเรีย​ก็​ยัง​เข้า​ร่วม​ด้วย เพื่อ​เสริม​กำลัง​ลูกหลาน​ของ​โลท</verse>
				<verse number="9">ขอ​ทำ​กับ​พวก​เขา​เหมือน​ที่​ทำ​กับ​ชาว​มีเดียน เหมือน​ที่​ทำ​กับ​สิเสรา​และ​ยาบิน​ที่​แม่น้ำ​คีโชน</verse>
				<verse number="10">ผู้​ซึ่ง​พินาศ​ย่อยยับ​ที่​เอนโดร์ และ​กลาย​เป็น​เหมือน​มูลสัตว์​บน​พื้น​ดิน</verse>
				<verse number="11">ขอ​ทำ​ให้​ขุนนาง​ของ​พวก​เขา​เป็น​เหมือน​โอเรบ​และ​เศเอบ ให้​เจ้านาย​เป็น​เหมือน​เศบาห์ และ​ศัลมุนนา</verse>
				<verse number="12">ผู้​ซึ่ง​พูด​ว่า “ให้​เรา​ยึด​ทุ่ง​หญ้า​ของ​พระเจ้า เป็น​กรรมสิทธิ์”</verse>
				<verse number="13">พระเจ้า ขอ​ทำ​ให้​พวก​เขา​เป็น​เหมือน​วัชพืช เหมือน​แกลบ​ปลิว​ไป​ตาม​ลม</verse>
				<verse number="14">เหมือน​ไฟ​ที่​เผาผลาญ​ป่า หรือ​เปลว​ไฟ​ที่​จุด​ให้​ภูเขา​ลุกโชน</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​ขอ​ไล่​ต้อน​พวก​เขา​ด้วย​พายุ ทำ​ให้​เขา​ครั่นคร้าม​ด้วย​มรสุม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​ขอ​คลุม​หน้า​พวก​เขา​ด้วย​ความ​อัปยศ เพื่อ​พวก​เขา​จะ​แสวงหา​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">ขอให้​พวก​เขา​อับอาย​และ​ท้อแท้​ร่ำไป ขอให้​พวก​เขา​พินาศ​ไป​ใน​ความ​อดสู</verse>
				<verse number="18">ให้​พวก​เขา​รู้​ว่า พระองค์​ผู้​มี​นาม​ว่า​พระยาห์เวห์ พระองค์​ผู้​เดียว​เป็น​องค์​ผู้​สูง​สุด​เหนือ​พิภพ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="84">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ ที่​พำนัก​ของ​พระองค์​ช่าง​งดงาม!</verse>
				<verse number="2">จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​โหยหา แม้​อ่อนล้า เพื่อ​จะ​เข้า​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์ กาย​ใจ​ของ​ข้าพเจ้า​ร่ำร้อง หา​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต</verse>
				<verse number="3">แม้แต่​นก​กระจอก​ยัง​หา​บ้าน​ได้ และ​นก​นางแอ่น​ยัง​พบ​ที่​ที่​จะ​ทำ​รัง และ​กก​ลูกอ่อน​ของ​มัน คือ​ที่​ใกล้​แท่น​บูชา​ของ​พระองค์ พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ จอม​ราชัน และ​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="4">พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​พำนัก​ใน​บ้าน​ของ​พระองค์ พวก​เขา​สรรเสริญ​พระองค์​ตลอด​เวลา</verse>
				<verse number="5">พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​มี​กำลัง​อยู่​ใน​พระองค์ ซึ่ง​มี​ใจ​มุ่งหน้า​ไป​ยัง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เดิน​ผ่าน​หุบเขา​แห่ง​น้ำตา พวก​เขา​ทำ​ให้​มัน​เป็น​แหล่ง​น้ำพุ และ​ฝน​ฤดู​ใบ​ไม้​ร่วง ก็​ปกคลุม​ที่​นั่น​ด้วย​แอ่ง​น้ำ</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​มี​กำลัง​เพิ่ม​ขึ้น​เรื่อย​ๆ จน​กระทั่ง​แต่ละ​คน​มา​ปรากฏ​ต่อหน้า​พระเจ้า​ใน​ศิโยน</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์ โปรด​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า พระเจ้า​ของ​ยาโคบ ขอ​ฟัง​เถิด</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​มอง​ดู​โล่ ​ของ​เรา ขอ​มอง​ผู้​ที่​เจิม​ตั้ง​ไว้​ด้วย​ความ​โปรดปราน</verse>
				<verse number="10">วัน​เดียว​ใน​บ้าน​ของ​พระองค์ ก็​ดี​กว่า​พัน​วัน​ใน​ที่​อื่น ข้าพเจ้า​ขอ​เป็น​คน​เฝ้า​ประตู​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ดี​กว่า​อยู่​ใน​เต็นท์​ของ​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระเจ้า​พระยาห์เวห์​เป็น​ตะวัน​และ​โล่​กำบัง พระยาห์เวห์​ให้​ความ​โปรดปราน​และ​เกียรติ ไม่​หน่วง​เหนี่ยว​สิ่ง​ดี​ไว้​เลย จาก​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ดำเนิน​ชีวิต​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​วาง​ใจ​ใน​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="85">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ พระองค์​แสดง​ความ​โปรดปราน​แก่​ดินแดน​ของ​พระองค์ และ​ให้​ยาโคบ​คืน​สู่​สภาพ​ดี</verse>
				<verse number="2">พระองค์​อภัย​ความ​ชั่วช้า​ของ​คน​ของ​พระองค์ ลบ​มลทิน​บาป​ทั้งสิ้น​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ระงับ​ความ​โกรธา​ทั้งสิ้น และ​หัน​จาก​ความ​โกรธ​อัน​รุนแรง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">พระเจ้า​องค์​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด ขอ​นำ​เรา​กลับ​สู่​สภาพ​ดี​อีก​ครั้ง ขอ​ระงับ​ความ​ขุ่น​ใจ​ต่อ​เรา​เถิด</verse>
				<verse number="5">พระองค์​จะ​โกรธ​อยู่​เป็น​นิตย์​หรือ พระองค์​จะ​กริ้ว​ไป​ชั่ว​ลูก​ชั่ว​หลาน​หรือ</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จะ​ไม่​ฟื้นฟู​พวก​เรา​อีก​ครั้ง​หรือ เพื่อ​ประชาชน​ของ​พระองค์​จะ​ชื่นชม​ยินดี​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​ขอ​แสดง​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์ และ​ให้​ความ​รอด​แก่​พวก​เรา</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​จะ​ฟัง​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​พระยาห์เวห์​พูด พระองค์​สัญญา​ว่า จะ​มอบ​สันติสุข​แก่​ประชาชน​ผู้​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์ แต่​อย่า​ให้​พวก​เขา​หัน​ไป​สู่​ความ​โง่​เขลา​อีก</verse>
				<verse number="9">แน่นอน ความ​รอด​ของ​พระองค์​อยู่​ใกล้​บรรดา​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์ เพื่อ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์​จะ​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="10">ความ​รัก​และ​ความ​ซื่อสัตย์​พบ​กัน ความ​ชอบธรรม​และ​สันติสุข​จุมพิต​กัน</verse>
				<verse number="11">ความ​ซื่อสัตย์​พุ่ง​ขึ้น​จาก​แผ่นดิน​โลก และ​ความ​ชอบธรรม​มอง​ลง​มา​จาก​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="12">โดย​แท้​จริง​พระยาห์เวห์​จะ​มอบ​สิ่ง​ที่​ดี แผ่นดิน​ของ​เรา​จะ​ให้​พืชผล​อุดม</verse>
				<verse number="13">ความ​ชอบธรรม​นำ​หน้า​พระองค์ เพื่อ​เตรียม​ทาง​ให้​ย่าง​เท้า​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="86">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ขอ​ฟัง​และ​ตอบ​ข้าพเจ้า​เถิด เพราะ​ข้าพเจ้า​ยากจน​และ​ขัดสน</verse>
				<verse number="2">ขอ​ปกป้อง​ชีวิต​ข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระองค์ พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​ช่วย​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ซึ่ง​วาง​ใจ​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="3">องค์​เจ้านาย ขอ​เมตตา​ข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​ร้อง​หา​พระองค์​วันยังค่ำ</verse>
				<verse number="4">องค์​เจ้านาย โปรด​นำ​ความ​ยินดี​มา​สู่​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ เพราะ​ข้าพเจ้า​วางใจ​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="5">องค์​เจ้านาย พระองค์​แสนดี​และ​ให้​อภัย เปี่ยม​ด้วย​ความ​รัก​ต่อ​ทุก​คน​ที่​ร้อง​หา​พระองค์</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​ขอ​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ฟัง​คำ​วิงวอน​ขอ​ความ​เมตตา​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">ใน​ยาม​ทุกข์​ใจ ข้าพเจ้า​จะ​ร้อง​หา​พระองค์ เพราะ​พระองค์​ตอบ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">องค์​เจ้านาย ท่ามกลาง​พระ​ทั้งหลาย ไม่​มี​พระ​องค์​ใด​เหมือน​พระองค์ ไม่​มี​การ​กระทำ​ใด​เทียบ​ได้​กับ​การ​กระทำ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">องค์​เจ้านาย บรรดา​ชนชาติ​ซึ่ง​พระองค์​สร้าง จะ​มา​นมัสการ​ต่อหน้า​พระองค์ พวก​เขา​จะ​ถวาย​เกียรติ​สิริ​แด่​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">เพราะ​พระองค์​ยิ่งใหญ่​และ​กระทำ​การ​อัศจรรย์ พระองค์​เป็น​พระเจ้า​เพียง​ผู้เดียว</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​โปรด​สอน​ทาง​ของ​พระองค์​แก่​ข้าพเจ้า เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​พึ่งพา​ความ​สัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์ โปรด​มอบ​จิตใจ​ที่​แน่วแน่ เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ยำเกรง​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​หมด​หัวใจ องค์​เจ้านาย​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​เทิดทูน​นาม​ของ​พระองค์​เป็น​นิตย์</verse>
				<verse number="13">เพราะ​ความ​รัก​ที่​พระองค์​มี​ต่อ​ข้าพเจ้า​นั้น​ยิ่งใหญ่ พระองค์​ได้​กู้​ข้าพเจ้า​จาก​ห้วง​ลึก และ​แดน​คน​ตาย</verse>
				<verse number="14">ข้าแต่​พระเจ้า ศัตรู​ผู้​ยโส​โอหัง​โจมตี​ข้าพเจ้า คน​โหดร้าย​พยายาม​ปลิด​ชีวิต​ข้าพเจ้า พวก​เขา​ไม่​ยำเกรง​พระองค์</verse>
				<verse number="15">แต่​องค์​เจ้านาย พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ที่​มี​เมตตา​และ​พระคุณ โกรธ​ช้า เต็ม​ด้วย​ความ​รัก​มั่นคง​และ​ความ​ซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="16">ขอ​หัน​มา​และ​เมตตา​ข้าพเจ้า​เถิด แสดง​กำลัง​ของ​พระองค์​เพื่อ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ โปรด​ช่วย​ข้าพเจ้า​เพราะ​ข้าพเจ้า​รับใช้​พระองค์ เหมือน​กับ​ที่​แม่​ของ​ข้าพเจ้า​ทำ</verse>
				<verse number="17">ขอ​แสดง​หมาย​สำคัญ​แห่ง​ความ​โปรดปราน​แก่​ข้าพเจ้า เพื่อ​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​เห็น​และ​อับอาย เพราะ​พระยาห์เวห์​พระองค์​ช่วย​และ​ปลอบโยน​ข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="87">
				<verse number="1">พระองค์​ตั้ง​เมือง​ของ​พระองค์​บน​ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​รัก​ประตู​เมือง​ศิโยน มาก​กว่า​ที่​พำนัก​อื่น​ทั้งหมด​ของ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="3">นคร​ของ​พระเจ้า เจ้า​จะ​เป็น​ที่​ยกย่อง</verse>
				<verse number="4">“เรา​จะ​เอ่ย​ถึง​ราหับ และ​บาบิโลน ใน​หมู่​คน​เหล่า​นั้น​ที่​รู้จัก​เรา และ​จะ​เอ่ย​ถึง​ฟีลิสเตีย ไทระ​พร้อม​กับ​คูช และ​จะ​กล่าว​ว่า ‘คน​นี้​เกิด​ใน​ศิโยน ’ ”</verse>
				<verse number="5">แท้​จริง​แล้ว คน​จะ​กล่าว​ถึง​ศิโยน​ว่า “คน​นั้น​คน​นี้​เกิด​ใน​เธอ และ​องค์​ผู้​สูง​สุด​จะ​สถาปนา​เธอ​ไว้”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​จะ​บันทึก​ลง​ใน​ทะเบียน​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ว่า “คน​นี้​เกิด​ใน​ศิโยน”</verse>
				<verse number="7">ขณะ​บรรเลง​เพลง พวก​เขา​จะ​ร้อง​ว่า “น้ำพุ​ทั้งสิ้น​ของ​ข้าพเจ้า​อยู่​ใน​เจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="88">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอด ข้าพเจ้า​ร้อง​เรียก​พระองค์​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน</verse>
				<verse number="2">ขอให้​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์ โปรด​เอียง​หู​ฟัง​คำ​ร้อง​ขอ​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ข้าพเจ้า​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ทุกข์​ร้อน และ​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​เฉียด​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​ถูก​นับ​รวม​อยู่​ใน​กลุ่ม​คน​ที่​ลง​สู่​หลุม ข้าพเจ้า​เป็น​เหมือน​คน​ไม่​มี​แรง</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​ถูก​แยก​ไว้​ใน​หมู่​คน​ตาย เหมือน​คน​ที่​ถูก​ฆ่า​ซึ่ง​นอน​อยู่​ใน​หลุม​ฝัง​ศพ คน​ที่​พระองค์​จะ​ไม่​นึก​ถึง​อีก​ต่อไป คน​ที่​พระองค์​จะ​ไม่​เหลียว​แล​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ให้​ข้าพเจ้า​จม​ลง​ใน​หลุม​ที่​ลึก​ที่สุด ใน​ห้วง​ลึก​ที่​มืดมิด​ที่สุด</verse>
				<verse number="7">ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระองค์​ตก​หนัก​บน​ข้าพเจ้า คลื่น​ของ​พระองค์​ซัด​ท่วม​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">พระองค์​พราก​เพื่อน​สนิท​ไป​จาก​ข้าพเจ้า ทำ​ให้​พวก​เขา​รังเกียจ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ถูก​กักขัง​และ​หมด​ทาง​หนี</verse>
				<verse number="9">ดวงตา​ของ​ข้าพเจ้า​หม่นหมอง​เพราะ​ความ​ทุกข์​โศก พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​วิงวอน​พระองค์​ทุก​วัน ข้าพเจ้า​ยก​มือ​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">พระองค์​แสดง​การ​อัศจรรย์​แก่​คน​ตาย​หรือ วิญญาณ​ของ​พวก​เขา​ลุกขึ้น​สรรเสริญ​พระองค์​ไหม</verse>
				<verse number="11">ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ถูก​ประกาศ​ใน​หลุม​ศพ​หรือ ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์​ถูก​ประกาศ​ใน​แดน​พินาศ ​ไหม</verse>
				<verse number="12">การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​รู้จัก​ใน​แดน​แห่ง​ความ​มืดมิด​หรือ การ​กระทำ​อัน​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​รู้จัก​ใน​แดน​แห่ง​การ​ลืมเลือน​ไหม</verse>
				<verse number="13">แต่​ข้าพเจ้า​ร้อง​ให้​พระองค์​ช่วย​พระยาห์เวห์ ยาม​เช้า คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์ เหตุใด​จึง​ทอดทิ้ง และ​ซ่อน​หน้า​หนี​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="15">ตั้งแต่​เยาว์​วัย ข้าพเจ้า​ทุกข์​ทรมาน​และ​เฉียด​ตาย ข้าพเจ้า​เผชิญ​ความ​น่า​สะพรึง​กลัว​ของ​พระองค์ และ​หมด​หวัง</verse>
				<verse number="16">ความ​เกรี้ยว​โกรธ​ของ​พระองค์​ท่วมท้น​ข้าพเจ้า ความ​น่า​สะพรึง​กลัว​ของ​พระองค์​ทำลาย​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="17">สิ่ง​เหล่า​นั้น​ล้อม​ข้าพเจ้า​ทั้ง​วัน​เหมือน​น้ำ​หลาก ท่วม​ข้าพเจ้า​จน​มิด</verse>
				<verse number="18">พระองค์​พราก​มิตร​และ​เพื่อนบ้าน​ไป​จาก​ข้าพเจ้า เหลือ​แต่​ความ​มืด​เป็น​เพื่อน​สนิท​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="89">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​ถึง​ความ​รัก​ยิ่งใหญ่​ของ​พระยาห์เวห์​ตลอด​ไป ปาก​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ประกาศ​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์ แก่​คน​ตลอด​ทุก​ชั่ว​อายุ</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​จะ​ประกาศ​ว่า ความ​รัก​ของ​พระองค์​มั่นคง​นิรันดร์ ว่า​พระองค์​สถาปนา​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์​ไว้​ใน​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="3">พระองค์​กล่าว​ว่า “เรา​ทำ​พันธสัญญา​กับ​ผู้​ที่​เรา​เลือกสรร เรา​ปฏิญาณ​ต่อ​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​ว่า</verse>
				<verse number="4">‘เรา​จะ​ตั้ง​เชื้อสาย​ของ​เจ้า​ตลอด​ไป และ​ให้​บัลลังก์​ของ​เจ้า​ยืนยง​ตลอด​ทุก​ชั่ว​อายุ’ ”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ ฟ้าสวรรค์​สรรเสริญ​การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์ และ​สรรเสริญ​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์​ใน​ที่​ชุมนุม​ของ​ผู้​บริสุทธิ์​ด้วย</verse>
				<verse number="6">เพราะ​ทั่ว​ฟ้า​เบื้อง​บน ใคร​เล่า​เสมอ​เหมือน​พระยาห์เวห์ ใน​หมู่​ชาว​สวรรค์ ใคร​จะ​เปรียบ​กับ​พระยาห์เวห์​ได้</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​เป็น​ที่​ยำเกรง​อย่าง​ยิ่ง​ใน​ที่​ประชุม​ของ​ผู้​บริสุทธิ์ พระองค์​น่า​ครั่นคร้าม​ยิ่ง​กว่า​ผู้​ที่​อยู่​รายล้อม​พระองค์​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="8">ใคร​จะ​เสมอ​เหมือน​พระองค์ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระยาห์เวห์ พระองค์​ยิ่งใหญ่​และ​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์​รายล้อม​พระองค์</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ปกครอง​เหนือ​ท้องทะเล​ที่​ปั่นป่วน เมื่อ​คลื่น​ซัด​โหม​กระหน่ำ พระองค์​ทำ​ให้​สงบ</verse>
				<verse number="10">พระองค์​บด​ขยี้​ราหับ​ดั่ง​ผู้​ที่​ถูก​ฆ่า และ​ทำ​ให้​ศัตรู​ของ​พระองค์​กระเจิด​กระเจิง​ไป​ด้วย​มือ​อัน​เข้มแข็ง</verse>
				<verse number="11">ฟ้าสวรรค์​เป็น​ของ​พระองค์ แผ่นดิน​โลก​ก็​เป็น​ของ​พระองค์​ด้วย พระองค์​สร้าง​โลก​และ​สรรพสิ่ง​ใน​โลก</verse>
				<verse number="12">พระองค์​สร้าง​ทิศ​เหนือ​และ​ทิศใต้ ภูเขา​ทาโบร์ และ​ภูเขา​เฮอร์โมน​แซ่ซ้อง​นาม​ของ​พระองค์​อย่าง​ชื่นบาน</verse>
				<verse number="13">แขน​ของ​พระองค์​มี​อานุภาพ มือ​ของ​พระองค์​แข็งแกร่ง มือ​ขวา​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​เชิดชู</verse>
				<verse number="14">ความ​ชอบธรรม​และ​ความ​ยุติธรรม​คือ​ฐาน​แห่ง​บัลลังก์​ของ​พระองค์ ความ​รัก​และ​ความ​ซื่อสัตย์​นำ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์ พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​รู้จัก​สรรเสริญ​พระองค์ คือ​คน​ที่​เดิน​ใน​ความ​สว่าง​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​ยินดี​ใน​นาม​ของ​พระองค์​ตลอด​ทั้ง​วัน เฉลิมฉลอง​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พระองค์​เป็น​เกียรติ​สิริ​และ​เป็น​กำลัง​ของ​พวก​เขา โดย​ความ​โปรดปราน​ของ​พระองค์ พระองค์​เชิดชู​พลัง​อำนาจ ของ​เรา</verse>
				<verse number="18">แน่​ทีเดียว โล่ ​ของ​เรา​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์ กษัตริย์​ของ​เรา​เป็น​ของ​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="19">ครั้ง​หนึ่ง​พระองค์​พูด​ผ่าน​ทาง​นิมิต กับ​ประชาชน​ผู้​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์​ว่า “เรา​ได้​ให้​กำลัง​แก่​นัก​รบ​คน​หนึ่ง เรา​ได้​เลี้ยงดู​ชาย​หนุ่ม​คน​หนึ่ง​จาก​ใน​หมู่​ชน</verse>
				<verse number="20">เรา​ได้​พบ​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา เรา​เจิม​เขา​ด้วย​น้ำมัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา</verse>
				<verse number="21">มือ​ของ​เรา​จะ​ค้ำชู​เขา แน่​ทีเดียว แขน​ของ​เรา​จะ​ช่วย​ให้​เขา​เข้มแข็ง</verse>
				<verse number="22">ข้าศึก​จะ​ไม่​ชนะ​เขา คน​ชั่วร้าย​จะ​ไม่​กดขี่​ข่มเหง</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​ขยี้​บรรดา​อริ​ของ​เขา และ​โค่น​ล้ม​ปฏิปักษ์​ต่อหน้า​เขา</verse>
				<verse number="24">ความ​รัก​มั่นคง​ของ​เรา​จะ​อยู่​กับ​เขา เขา​สัตว์ ​ของ​เขา​เชิดชู​ขึ้น​โดย​นาม​ของ​เรา</verse>
				<verse number="25">เรา​จะ​วาง​มือ​ของ​เขา​เหนือ​ทะเล วาง​มือ​ขวา​ของ​เขา​เหนือ​แม่น้ำ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="26">เขา​จะ​ร้อง​ต่อ​เรา​ว่า ‘พระองค์​เป็น​บิดา เป็น​พระเจ้า พระ​ศิลา และ​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​ข้าพเจ้า’</verse>
				<verse number="27">และ​เรา​จะ​ตั้ง​เขา​ให้​เป็น​ลูกชาย​หัวปี​ของ​เรา และ​ได้รับ​การ​ยกย่อง​สูง​สุด​ใน​หมู่​กษัตริย์​ของ​โลก</verse>
				<verse number="28">เรา​จะ​ถนอม​ความ​รัก​ที่​มี​ต่อ​เขา​ไป​ตลอด​กาล และ​พันธสัญญา​ของ​เรา​กับ​เขา​จะ​ไม่​มี​วัน​สิ้น​สุด</verse>
				<verse number="29">เรา​จะ​สถาปนา​เชื้อสาย​ของ​เขา​ไว้​เป็น​นิตย์ บัลลังก์​ของ​เขา​จะ​ยืนยง​คู่​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="30">หาก​ลูกหลาน​ของ​เขา​ละทิ้ง​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา ไม่​ทำ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา</verse>
				<verse number="31">หาก​พวก​เขา​ฝ่าฝืน​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา ไม่​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="32">เรา​จะ​ลงโทษ​บาป​ของ​พวก​เขา​ด้วย​ไม้เรียว และ​เฆี่ยน​ตี​เพราะ​ความ​ชั่วช้า</verse>
				<verse number="33">แต่​เรา​จะ​ไม่​ริบ​ความ​รัก​คืน และ​จะ​ไม่​ผิด​คำ​มั่น​สัญญา​ของ​เรา</verse>
				<verse number="34">เรา​จะ​ไม่​ละเมิด​พันธสัญญา​ของ​เรา หรือ​กลับกลอก​คืน​คำ</verse>
				<verse number="35">เรา​ปฏิญาณ​โดย​ความ​บริสุทธิ์​ของ​เรา​เพียง​ครั้ง​เดียว​เท่านั้น และ​เรา​จะ​ไม่​โกหก​ดาวิด</verse>
				<verse number="36">คือ​เชื้อสาย​ของ​เขา​จะ​ดำรง​อยู่​นิรันดร์ และ​บัลลังก์​ของ​เขา​จะ​ยั่งยืน​ต่อหน้า​เรา​ดุจ​ดวง​อาทิตย์</verse>
				<verse number="37">จะ​ตั้ง​มั่นคง​อยู่​ตลอด​กาล​ดั่ง​ดวง​จันทร์ ซึ่ง​เป็น​พยาน​ที่​ซื่อสัตย์​ใน​ท้องฟ้า”</verse>
				<verse number="38">แต่​บัดนี้​พระองค์​ได้​ปฏิเสธ​และ​เหวี่ยง​ข้าพเจ้า​ทิ้ง​แล้ว พระองค์​โกรธ​ผู้​ที่​เจิม​ไว้​นัก</verse>
				<verse number="39">พระองค์​ยกเลิก​พันธสัญญา​กับ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ และ​ทำ​ให้​มงกุฎ​ของ​เขา​คลุก​ฝุ่น​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="40">พระองค์​ทลาย​กำแพง​ทั้งหมด​ของ​เขา และ​ลด​ที่​มั่น​ของ​เขา​เหลือ​แค่​ซาก​ปรักหักพัง</verse>
				<verse number="41">ทุก​คน​ที่​ผ่าน​ไป​มา​ปล้น​เขา เขา​กลาย​เป็น​ขี้ปาก​ของ​เพื่อนบ้าน</verse>
				<verse number="42">พระองค์​ยก​ชู​มือ​ขวา​บรรดา​ปฏิปักษ์ พระองค์​ทำ​ให้​ศัตรู​ของ​เขา​เปรมปรีดิ์</verse>
				<verse number="43">แท้​จริง​พระองค์​หัน​คม​ดาบ​ของ​เขา และ​ไม่​ได้​สนับสนุน​เขา​ใน​ศึก​สงคราม</verse>
				<verse number="44">พระองค์​ยุติ​ความ​โอ่อ่า​ตระการ​ของ​เขา และ​คว่ำ​บัลลังก์​ของ​เขา​ลง​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="45">พระองค์​บั่นทอน​วัย​ฉกรรจ์​ของ​เขา และ​ให้​เขา​ต้อง​อัปยศ​อดสู</verse>
				<verse number="46">พระยาห์เวห์​อีก​นาน​เท่าใด พระองค์​จะ​ซ่อน​พระองค์​ตลอด​กาล​หรือ อีก​นาน​เท่าใด​ที่​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ของ​พระองค์​จะ​เผาผลาญ​ดุจ​ไฟ</verse>
				<verse number="47">ขอ​ระลึก​ว่า​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ผ่าน​ไป​เร็ว​เพียงใด พระองค์​สร้าง​มวล​มนุษย์​มา​โดย​เปล่า​ประโยชน์!</verse>
				<verse number="48">ใคร​บ้าง​อยู่​ค้ำ​ฟ้า​และ​ไม่​ต้อง​ตาย หรือ​ใคร​บ้าง​หนี​พ้น​อำนาจ​ของ​หลุม​ฝัง​ศพ</verse>
				<verse number="49">องค์​เจ้านาย ความ​รัก​ยิ่งใหญ่​ใน​กาล​ก่อน​ของ​พระองค์ ซึ่ง​สัญญา​ไว้​แก่​ดาวิด​ด้วย​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์​อยู่​ที่ไหน</verse>
				<verse number="50">องค์​เจ้านาย ขอ​ระลึก​ว่า​ผู้​รับใช้ ของ​พระองค์​ถูก​เย้ยหยัน​เพียงใด และ​ข้าพเจ้า​ทน​รับ​คำ​เยาะเย้ย​ของ​ชนชาติ​ทั้งปวง​ไว้​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="51">คำ​เยาะเย้ย​ที่​ศัตรู​ของ​พระยาห์เวห์​เย้ยหยัน ซึ่ง​พวก​เขา​เย้ยหยัน​ทุก​ย่าง​ก้าว​ของ​ผู้​ที่​พระองค์​เจิม​ไว้</verse>
				<verse number="52">ขอ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ตลอด​นิรันดร! อาเมน​และ​อาเมน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="90">
				<verse number="1">องค์​เจ้านาย พระองค์​เป็น​ที่​พักพิง​ของ​พวก​เรา ตลอด​ทุก​ชั่ว​อายุ</verse>
				<verse number="2">ก่อน​ภูเขา​จะ​ถือ​กำเนิด หรือ​พระองค์​ให้​ทั้ง​โลก​นี้​เกิด​ขึ้น พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ตั้งแต่​นิรันดร์​กาล​ถึง​นิรันดร์​กาล</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ทำ​ให้​ผู้คน​กลับ​คืน​สู่​ธุลีดิน โดย​พูด​ว่า “มนุษย์​เอ๋ย จง​คืน​สู่​ธุลีดิน”</verse>
				<verse number="4">หนึ่ง​พัน​ปี​ใน​สายตา​ของ​พระองค์ เหมือน​หนึ่ง​วัน​ที่​เพิ่ง​ผ่าน​ไป หรือ​เหมือน​หนึ่ง​ชั่ว​ยาม​ใน​ตอน​กลางคืน</verse>
				<verse number="5">แต่​พระองค์​กวาด​ล้าง​ผู้คน​ไป​ใน​ยาม​หลับใหล พวก​เขา​เป็น​เหมือน​หญ้า​เขียว​สด​ใน​ยาม​เช้า</verse>
				<verse number="6">ใน​ยาม​เช้า​มัน​ก็​งอก​ขึ้น​ใหม่ แต่​ตกเย็น​ก็​แห้ง​และ​เหี่ยว​ไป</verse>
				<verse number="7">เรา​ถูก​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์​เผา​ผลาญ และ​หวาด​กลัว​ด้วย​ความ​ขุ่นเคือง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">พระองค์​วาง​ความ​ชั่วช้า​ของ​เรา​ไว้​ต่อหน้า​พระองค์ บาป​ที่​เรา​ซ่อนเร้น​ก็​ถูก​ตีแผ่​ใน​ความ​สว่าง​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="9">วัน​เวลา​ทั้งสิ้น​ของ​เรา​หมด​ไป​เพราะ​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ของ​พระองค์ ปี​เดือน​ของ​เรา​จบ​ลง​ด้วย​เสียง​คร่ำครวญ</verse>
				<verse number="10">วัน​เวลา​ของ​เรา​อาจ​ถึง​เจ็ด​สิบ​ปี หรือ​แปด​สิบ​ปี​ถ้า​เรา​ยัง​แข็งแรง แม้​แต่​วัน​เวลา​ที่​ดี​ที่​สุด ก็​มี​แต่​ความ​ทุกข์​และ​ความ​โศกเศร้า ใน​ไม่​ช้า​ก็​ผ่าน​พ้น​และ​พวก​เรา​ก็​จาก​ไป</verse>
				<verse number="11">ถ้า​เพียง​เรา​รู้​ถึง​อานุภาพ​แห่ง​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์ ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระองค์​ยิ่งใหญ่​เหมือน​กับ​ความ​น่า​ยำเกรง​ที่​พระองค์​สมควร​ได้รับ</verse>
				<verse number="12">ขอ​สอน​พวก​เรา​ให้​นับ​วัน​เวลา​ของ​เรา เพื่อ​จะ​ได้​มี​จิตใจ​ที่​กอปร​ด้วย​สติ​ปัญญา</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์! ขอ​เมตตา​เถิด จะ​เป็น​อย่าง​นี้​ไป​อีก​นาน​เท่าใด โปรด​สงสาร​บรรดา​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">ขอให้​พวก​เรา​อิ่มเอม​ด้วย​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ใน​ยาม​เช้า เพื่อ​เรา​จะ​ร้องเพลง​ด้วย​ความ​ยินดี และ​มี​ความ​สุข​ตลอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="15">โปรด​มอบ​วัน​เวลา​ผาสุก​ยืนยาว ชดเชย​กับ​ปี​เดือน​ที่​พระองค์​ให้​เรา​ทุกข์​โศก</verse>
				<verse number="16">ขอ​ให้​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ได้​เห็น​การ​กระทำ​ของ​พระองค์ ให้​ลูกหลาน​พวก​เขา​ได้​เห็น​บารมี​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">ขอ​ความ​โปรดปราน ของ​องค์​เจ้านาย​พระเจ้า​ของ​เรา​อยู่​กับ​เรา ขอ​สถาปนา​ผลงาน​จาก​มือ​เรา​เถิด ขอ​สถาปนา​ผลงาน​จาก​มือ​ของ​เรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="91">
				<verse number="1">ใคร​ก็​ตาม​ที่​พำนัก​ใน​ที่​กำบัง​ของ​องค์​ผู้​สูง​สุด จะ​ได้​พักพิง​ใน​ร่มเงา​ของ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​จะ​กล่าว​ถึง​พระยาห์เวห์​ว่า “พระองค์​เป็น​ป้อม​ปราการ​และ​เป็น​ที่​ลี้​ภัย​ของ​ข้าพเจ้า เป็น​พระเจ้า ผู้​ที่​ข้าพเจ้า​ไว้​วาง​ใจ”</verse>
				<verse number="3">แน่นอน พระองค์​จะ​ช่วย​ท่าน จาก​กับดัก​ทั้งปวง และ​จาก​โรค​ติดต่อ​ร้ายแรง</verse>
				<verse number="4">พระองค์​จะ​ปกป้อง​ท่าน​ด้วย​ปีก​ของ​พระองค์ ท่าน​จะ​ลี้​ภัย​ใต้​ร่ม​ปีก​นั้น ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์​เป็น​โล่​และ​ปราการ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="5">ท่าน​จะ​ไม่​ต้อง​กลัว​ความ​สยดสยอง​ใน​ยาม​ค่ำคืน หรือ​ลูกศร​ที่​ยิง​เข้า​ใส่​ใน​ยาม​กลางวัน</verse>
				<verse number="6">ไม่​ต้อง​หวาดหวั่น​โรคภัย​ที่​คุกคาม​ใน​ความ​มืด หรือ​ภัยพิบัติ​ที่​ทำลาย​ยาม​เที่ยงวัน</verse>
				<verse number="7">คน​นับ​พัน​อาจ​จะ​ล้ม​ตาย​ข้าง​ตัว​ท่าน คน​นับ​หมื่น​ที่​ขวา​มือ​ท่าน แต่​ภัยพิบัติ​จะ​ไม่​เฉียด​ใกล้​ท่าน</verse>
				<verse number="8">ท่าน​จะ​เพียง​มอง​ดู​ด้วย​ตา​ตนเอง และ​ได้​เห็น​คน​ชั่ว​ถูก​ลงโทษ</verse>
				<verse number="9">หาก​ท่าน​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​ผู้​เป็น​ที่​ลี้​ภัย​ของ​ข้าพเจ้า” และ​ให้​องค์​ผู้​สูง​สุด​เป็น​ที่​พักพิง​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="10">จะ​ไม่​มี​อันตราย​เกิดขึ้น​กับ​ท่าน ไม่​มี​ภัยพิบัติ​เฉียด​ใกล้​เต็นท์​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระองค์​จะ​สั่ง​ทูตสวรรค์​ของ​พระองค์​เรื่อง​ท่าน ให้​ดูแล​ท่าน​ใน​ทุก​ทาง</verse>
				<verse number="12">ทูตสวรรค์​เหล่า​นั้น​จะ​ยื่น​มือ​ประคอง​ท่าน เพื่อ​ไม่​ให้​เท้า​ของ​ท่าน​กระทบ​หิน</verse>
				<verse number="13">ท่าน​จะ​เหยียบ​ย่ำ​สิงโต​และ​งูเห่า ท่าน​จะ​ย่ำ​ขยี้​ราชสีห์​และ​อสรพิษ</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​กล่าว​ว่า “เพราะ​เขา ​รัก​เรา ดังนั้น​เรา​จะ​ช่วย​เขา จะ​ปกป้อง​เขา​ไว้ เพราะ​เขา​ยอมรับ​นาม​ของ​เรา</verse>
				<verse number="15">เขา​จะ​ร้องเรียก​เรา และ​เรา​จะ​ตอบ​เขา เรา​จะ​อยู่​กับ​เขา​ใน​ยาม​เดือดร้อน เรา​จะ​ปลดปล่อย​เขา​และ​ให้​เกียรติ​เขา</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​ให้​เขา​อิ่มเอม​ด้วย​ชีวิต​ยืนยาว และ​แสดง​ให้​เขา​เห็น​ความ​รอด​ของ​เรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="92">
				<verse number="1">เป็น​การ​ดี​ที่​จะ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ ข้าแต่​องค์​ผู้​สูง​สุด และ​บรรเลง​เพลง​ถวาย​แด่​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">ประกาศ​ความ​รัก​ของ​พระองค์​ใน​ยาม​เช้า และ​ประกาศ​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์​ใน​ยาม​กลางคืน</verse>
				<verse number="3">ด้วย​เพลง​พิณ​สิบ​สาย และ​ทำนอง​ของ​พิณ</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​ให้​ข้าพเจ้า​เปรมปรีดิ์​กับ​การ​กระทำ​ต่าง​ๆ ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​ร้องเพลง​ชื่นบาน​กับ​สิ่ง​ที่​มือ​ของ​พระองค์​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ การงาน​ของ​พระองค์​ยิ่งใหญ่ ความ​คิด​ของ​พระองค์​สุด​ลึกล้ำ!</verse>
				<verse number="6">คน​เขลา​ไม่​รู้ คน​โง่​ไม่​เข้าใจ</verse>
				<verse number="7">คือ​ถึงแม้​คน​เลว​จะ​งอกงาม​ดั่ง​หญ้า และ​คน​ชั่ว​ทั้งปวง​จะ​รุ่งเรือง พวก​เขา​ก็​จะ​ถูก​ทำลาย​ไป​ตลอด​กาล</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ แต่​พระองค์​เป็น​ที่​เทิดทูน​ตลอด​นิรันดร์</verse>
				<verse number="9">แน่​ทีเดียว พระยาห์เวห์ แน่​ทีเดียว ที่​ศัตรู​ของ​พระองค์​จะ​พินาศ​ไป คน​ทำ​ชั่ว​ทั้งหมด​จะ​กระจัดกระจาย​ไป</verse>
				<verse number="10">แต่​พระองค์​ยก​ชู​เขา​สัตว์ ของ​ข้าพเจ้า​ดั่ง​เขา​กระทิง​ป่า น้ำมัน​ชั้น​ดี​ได้​เท​ลง​บน​ข้าพเจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="11">ตา​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​ความ​พ่ายแพ้​ของ​ศัตรู หู​ของ​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​ศัตรู​ผู้​ชั่วร้าย​พ่ายแพ้</verse>
				<verse number="12">คน​ชอบธรรม​จะ​งอกงาม​ดั่ง​ต้น​อินทผลัม พวก​เขา​จะ​เจริญ​ขึ้น​ดั่ง​สน​ซีดาร์​แห่ง​เลบานอน</verse>
				<verse number="13">ซึ่ง​ปลูก​ไว้​ใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​จะ​งอกงาม​ใน​อุทยาน​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="14">แม้​แก่​แล้ว​ก็​ยัง​ให้​ผล และ​จะ​ยัง​สดชื่น​เขียว​ชอุ่ม</verse>
				<verse number="15">ประกาศ​ว่า “พระยาห์เวห์​เที่ยงธรรม พระองค์​เป็น​ศิลา​ของ​ข้าพเจ้า ใน​พระองค์​ไม่​มี​ความ​ชั่วร้าย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="93">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ครองราชย์ พระองค์​สวม​ด้วย​บารมี พระยาห์เวห์​สวม​ด้วย​บารมี​และ​พละ​กำลัง แท้​จริง​แล้ว โลก​ได้รับ​การ​สถาปนา มั่นคง​และ​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="2">บัลลังก์​ของ​พระองค์​ได้รับ​การ​สถาปนา​มา​แต่​ดึกดำบรรพ์ พระองค์​ดำรง​อยู่​มา​ตลอด​นิรันดร์​กาล</verse>
				<verse number="3">ท้อง​ทะเล​ซัด​ขึ้น​พระยาห์เวห์ ห้วง​สมุทร​คึก​คำราม ท้อง​ทะเล​ซัด​คลื่น​ครึกโครม</verse>
				<verse number="4">พระองค์​มี​ฤทธิ์​เกริกไกร​กว่า​คลื่น​คะนอง มี​ฤทธิ์​เกริกไกร​ยิ่ง​กว่า​ทะเล​คลั่ง พระยาห์เวห์​เบื้อง​บน​มี​ฤทธิ์​เกริกไกร</verse>
				<verse number="5">กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์​พระยาห์เวห์​ตั้ง​มั่นคง ความ​บริสุทธิ์​ศักดิ์สิทธิ์ ประดับ​บ้าน​ของ​พระองค์​เป็น​นิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="94">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​แก้แค้น ข้าแต่​พระเจ้า​ผู้​แก้แค้น ขอ​แสดง​สง่า​ราศี​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">องค์​ตุลาการ​ของ​โลก ลุกขึ้น​เถิด แล้ว​เอา​คืน​คน​หยิ่ง​ผยอง​ให้​สาสม</verse>
				<verse number="3">นาน​เท่าใด​พระยาห์เวห์ ที่​คน​ชั่ว​จะ​ลิงโลด​ใน​ชัยชนะ</verse>
				<verse number="4">คน​พวก​นี้​พล่าม​วาจา​โอหัง คน​ทำ​ชั่ว​ทุก​คน​คุยโว​โอ้อวด</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ พวก​เขา​บด​ขยี้​คน​ของ​พระองค์ เขา​กดขี่​ข่มเหง​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​สังหาร​หญิง​ม่าย​และ​คน​ต่าง​ชาติ และ​ฆ่า​ลูก​กำพร้า​พ่อ</verse>
				<verse number="7">คน​พวก​นี้​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​ไม่​เห็น และ​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ​ไม่​สังเกต​เห็น”</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ผู้​ไร้​สติ​ใน​หมู่​ประชาชน จง​สังเกต​สิ คน​โง่​เอ๋ย เมื่อไหร่​จะ​ฉลาด​ขึ้น</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ผู้​สร้าง​หู​จะ​ไม่​ได้ยิน​หรือ พระองค์​ผู้​สร้าง​ตา​จะ​ไม่​เห็น​หรือ</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ผู้​ฝึก​วินัย​ชนชาติ​ทั้งหลาย​จะ​ไม่​ลงโทษ​หรือ พระองค์​ผู้​ที่​สอน​มนุษย์​จะ​ขาด​ความ​รู้​หรือ</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​รู้​แผนการ​ของ​มนุษย์​ทั้งหมด รู้​ว่า​มัน​ล้วน​ไม่​มี​ประโยชน์</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์ พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​พระองค์​ฝึก​วินัย และ​คน​ที่​พระองค์​สอน​จาก​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ให้​พวก​เขา​บรรเทา​ใน​ยาม​เดือดร้อน ตราบจน​หลุม​ได้​ขุด​ไว้​สำหรับ​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="14">เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ไม่​ปฏิเสธ​คน​ของ​พระองค์ พระองค์​จะ​ไม่​ละทิ้ง​คน​ที่​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">การ​พิพากษา​จะ​ตั้ง​มั่น​บน​ความ​ชอบธรรม​อีก​ครั้ง​หนึ่ง และ​บรรดา​คน​มี​จิตใจ​เที่ยงธรรม​จะ​ดำเนิน​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="16">ใคร​จะ​ลุกขึ้น​ต่อสู้​กับ​คน​ชั่ว​เพื่อ​ข้าพเจ้า ใคร​จะ​ยืนหยัด​ต่อต้าน​คน​ทำ​ชั่ว​เพื่อ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="17">หาก​พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​ช่วย​ข้าพเจ้า​ไว้ ใน​ไม่​ช้า ข้าพเจ้า​คง​จะ​อยู่​ใน​ความ​เงียบ​แห่ง​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ข้าพเจ้า​พูด​ว่า “เท้า​ของ​ข้าพเจ้า​กำลัง​ลื่น​ไถล” ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​พระยาห์เวห์​ก็​ค้ำจุน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ความ​วิตก​กังวล​สุม​ใจ​ข้าพเจ้า การ​ปลอบโยน​ของ​พระองค์​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ยินดี</verse>
				<verse number="20">ผู้​ครอง​บัลลังก์​ที่​เสื่อม​ทราม​จะ​ร่วม​มือ​กับ​พระองค์​ได้​หรือ คือ​บัลลังก์​ที่​ใช้​กฎ​เกณฑ์​สร้าง​ความ​ทุกข์​ยาก</verse>
				<verse number="21">คน​ชั่ว​รวม​ตัว​กัน​สู้​คน​ชอบธรรม และ​ตัดสิน​ประหาร​ชีวิต​คน​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="22">แต่​พระยาห์เวห์​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​ข้าพเจ้า และ​พระเจ้า​เป็น​ศิลา​ที่​ข้าพเจ้า​เข้า​ไป​ลี้​ภัย</verse>
				<verse number="23">พระองค์​จะ​ให้​คน​พวก​นั้น​รับ​โทษ​สาสม​กับ​บาป และ​ทำลาย​ล้าง​เพราะ​ความ​ชั่วร้าย​ของ​พวก​เขา พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​จะ​ทำลาย​ล้าง​พวก​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="95">
				<verse number="1">มา​เถิด ให้​เรา​ร้องเพลง​รื่นเริง​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ ให้​เรา​โห่ร้อง​แด่​องค์​ศิลา​แห่ง​ความ​รอด​ของ​เรา</verse>
				<verse number="2">ให้​เรา​มา​ต่อหน้า​พระองค์​ด้วย​การ​ขอบคุณ ให้​เรา​โห่ร้อง​สดุดี​พระองค์​ด้วย​ดนตรี​และ​บทเพลง</verse>
				<verse number="3">เพราะ​พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า​ยิ่งใหญ่ เป็น​กษัตริย์​ยิ่งใหญ่​เหนือ​ทวยเทพ​ทั้ง​มวล</verse>
				<verse number="4">ห้วง​ลึก​แห่ง​แผ่นดิน​โลก​อยู่​ใน​มือ​ของ​พระองค์ ยอด​เขา​ทั้งหลาย​เป็น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">ท้องทะเล​เป็น​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​สร้าง​ขึ้น และ​มือ​ของ​พระองค์​ปั้น​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="6">มา​เถิด ให้​เรา​กราบ​นมัสการ ให้​เรา​คุกเข่า​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ผู้​สร้าง​เรา</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​เรา เรา​เป็น​ประชาชน​ใน​ทุ่ง​หญ้า​ของ​พระองค์ เป็น​ฝูง​แกะ​ใน​ความ​ดูแล​ของ​พระองค์ วัน​นี้​หาก​เจ้า​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">อย่า​ทำ​ใจ​แข็ง​กระด้าง​เหมือน​ที่​เมรีบาห์ เหมือน​ที่​มัสสาห์ ​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="9">ที่​ซึ่ง​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เจ้า​ทดสอบ​เรา พวก​เขา​ลองดี​กับ​เรา​แม้​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​เรา​ทำ</verse>
				<verse number="10">ตลอด​สี่สิบ​ปี​เรา​โกรธ​คน​ชั่วอายุ​นั้น และ​เรา​พูด​ว่า “พวก​เขา​คือ​ชนชาติ​ที่​ใจ​หลง​ผิด และ​พวก​เขา​ไม่​รู้จัก​ทาง​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​เรา​จึง​สาบาน​ด้วย​ความ​โกรธ​ว่า “พวก​เขา​จะ​ไม่​มี​วัน​เข้า​สู่​การ​พัก​สงบ​ของ​เรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="96">
				<verse number="1">จง​ร้องเพลง​บท​ใหม่​แด่​พระยาห์เวห์ ทั่ว​ทั้ง​โลก จง​ร้องเพลง​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">จง​ร้องเพลง​แด่​พระยาห์เวห์ สรรเสริญ​นาม​ของ​พระองค์ จง​ประกาศ​ความ​รอด​ของ​พระองค์​ทุก​วัน</verse>
				<verse number="3">จง​ประกาศ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย ประกาศ​การ​กระทำ​อัน​ล้ำเลิศ​ของ​พระองค์​ท่ามกลาง​ชน​ทุก​ชาติ</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระยาห์เวห์​ยิ่งใหญ่ และ​ควร​แก่​การ​สรรเสริญ​ที่​สุด พระองค์​เป็น​ที่​ยำเกรง​เหนือ​พระ​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระ​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ เป็น​เพียง​รูป​เคารพ แต่​พระยาห์เวห์​สร้าง​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="6">สง่าราศี​และ​บารมี​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์ เดชานุภาพ​และ​เกียรติ​สิริ​อยู่​ใน​สถาน​นมัสการ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">บรรดา​ครอบครัว​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย จง​เทิดทูน​พระยาห์เวห์ จง​เทิดทูน​เกียรติ​สิริ​และ​กำลัง​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">จง​เทิดทูน​พระยาห์เวห์​ตาม​เกียรติ​สิริ​ที่​ควร​แก่​นาม​ของ​พระองค์ จง​นำ​เครื่อง​บูชา​มา​ยัง​บ้าน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">จง​นมัสการ​พระยาห์เวห์​ใน​สง่าราศี​แห่ง​ความ​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์ ทั้ง​แผ่นดิน​โลก จง​สั่น​สะท้าน​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="10">จง​พูด​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ว่า “พระยาห์เวห์​ครองราชย์” โลก​สถาปนา​ไว้​อย่าง​มั่นคง ไม่​มี​วัน​สั่นคลอน พระองค์​จะ​พิพากษา​ประชาชน​ทั้งปวง​อย่าง​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="11">ให้​ฟ้าสวรรค์​ชื่นชม​ยินดี แผ่นดิน​โลก​เปรมปรีดิ์ ให้​ท้องทะเล​และ​สรรพสิ่ง​ใน​นั้น​แซ่ซ้อง</verse>
				<verse number="12">ให้​ท้องทุ่ง​และ​ทุก​สิ่ง​ใน​นั้น​ร่าเริง ให้​ต้นไม้​ใน​ป่า​ร้องเพลง​ยินดี</verse>
				<verse number="13">ให้​สรรพสิ่ง​ทั้งปวง​ยินดี​ปรีดา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​มา พระองค์​มา​เพื่อ​พิพากษา​แผ่นดิน​โลก พระองค์​จะ​พิพากษา​โลก​ด้วย​ความ​ชอบธรรม และ​พิพากษา​ชนชาติ​ทั้งปวง​ด้วย​ความ​สัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="97">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ครองราชย์ จง​ให้​แผ่นดิน​โลก​เปรมปรีดิ์ ให้​ชาย​ทะเล​ไกล​โพ้น​ชื่นชม​ยินดี</verse>
				<verse number="2">เมฆ​และ​ความ​มืด​รายล้อม​พระองค์ ความ​ชอบธรรม​และ​ความ​ยุติธรรม​เป็น​รากฐาน​บัลลังก์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ไฟ​โชติช่วง​นำ​หน้า​พระองค์ และ​เผา​ผลาญ​ศัตรู​ของ​พระองค์​รอบ​ด้าน</verse>
				<verse number="4">สายฟ้า​ของ​พระองค์​ทำ​ให้​โลก​สว่างไสว แผ่นดิน​โลก​เห็น​แล้ว​สั่น​สะท้าน</verse>
				<verse number="5">ภูเขา​หลอมเหลว​ดั่ง​ขี้ผึ้ง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ต่อหน้า​องค์​เจ้านาย​จอม​โลกา</verse>
				<verse number="6">ฟ้าสวรรค์​ประกาศ​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์ ชนชาติ​ทั้งปวง​เห็น​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">บรรดา​คน​ที่​นมัสการ​รูป​เคารพ​ต้อง​อับอาย คน​เหล่า​นั้น​ที่​โอ้อวด​ใน​รูป​เคารพ เทพเจ้า​ทั้งปวง​เอ๋ย จง​นมัสการ​พระเจ้า!</verse>
				<verse number="8">ศิโยน​ได้ยิน​และ​ชื่นชม​ยินดี และ​บรรดา​หมู่บ้าน​ของ​ยูดาห์​เปรมปรีดิ์ เนื่อง​ด้วย​คำ​พิพากษา​ของ​พระองค์​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​เพราะ​พระองค์​เป็น​องค์​ผู้​สูง​สุด​เหนือ​ทั้ง​โลก พระองค์​เป็น​ที่​ยกย่อง​เหนือ​พระ​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="10">บรรดา​คน​ที่​รัก​พระยาห์เวห์ จง​เกลียด​ชัง​ความ​ชั่ว เพราะ​พระองค์​ปกป้อง​ชีวิต​คน​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระองค์ และ​ช่วย​พวก​เขา​จาก​เงื้อม​มือ​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="11">แสง​สว่าง​ส่อง ​มา​ยัง​คน​ชอบธรรม และ​ความ​สุข​มา​ยัง​คน​มี​ใจ​เที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="12">พวก​ท่าน​ผู้​ชอบธรรม จง​ชื่นชม​ยินดี​ใน​พระยาห์เวห์ และ​สรรเสริญ​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="98">
				<verse number="1">จง​ร้องเพลง​บท​ใหม่​แด่​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​กระทำ​สิ่ง​อัศจรรย์ มือ​ขวา​และ​แขน​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์ ได้​นำ​ความ​รอด​มา</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ให้​ความ​รอด​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​รู้จัก และ​เปิดเผย​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​ต่อ​ชนชาติ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ระลึก​ถึง​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์ และ​ความ​ซื่อสัตย์​ที่​พระองค์​มี​ต่อ​อิสราเอล สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก​ทั้งสิ้น​ได้​เห็น ความ​รอด​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="4">ชาว​โลก​ทั้งหลาย จง​โห่ร้อง​ยินดี​แด่​พระยาห์เวห์ จง​เปล่ง​เสียง​เป็น​เพลง​แห่ง​ความ​ชื่นบาน​คลอ​ดนตรี</verse>
				<verse number="5">จง​บรรเลง​บทเพลง​แด่​พระยาห์เวห์​ด้วย​พิณ ด้วย​พิณ​และ​เสียง​ขับขาน</verse>
				<verse number="6">ด้วย​เสียง​แตร​และ​แตร​เขา​แกะ จง​โห่ร้อง​ด้วย​ความ​ยินดี​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​จอม​กษัตรา</verse>
				<verse number="7">ให้​ท้องทะเล​และ​สรรพสิ่ง​ใน​นั้น โลก​และ​ทุก​ชีวิต​ใน​นั้น แซ่ซ้อง​กังวาน</verse>
				<verse number="8">ให้​แม่น้ำ​ทั้งหลาย​ปรบมือ ให้​ภูเขา​ร่วม​กัน​ร้องเพลง​รื่นเริง</verse>
				<verse number="9">ให้​ทุก​สิ่ง​ร้องเพลง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​มา​เพื่อ​ตัดสิน​โลก​นี้ พระองค์​จะ​ตัดสิน​โลก​ด้วย​ความ​ชอบธรรม และ​ตัดสิน​ชนชาติ​ทั้งหลาย​อย่าง​ยุติธรรม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="99">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ครองราชย์ ให้​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ครั่นคร้าม พระองค์​นั่ง​บัลลังก์​ระหว่าง​เครูบ ให้​แผ่นดิน​โลก​สั่น​สะท้าน</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ผู้​อยู่​ใน​ศิโยน​ยิ่งใหญ่ พระองค์​เป็น​ที่​เทิดทูน​เหนือ​ชนชาติ​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="3">ให้​พวก​เขา​สรรเสริญ​นาม​อัน​ยิ่งใหญ่​และ​น่า​เกรงขาม​ของ​พระองค์ พระองค์​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="4">จอม​กษัตริย์​องค์​นี้​มี​ฤทธิ์ พระองค์​รัก​ความ​ยุติธรรม พระองค์​ได้​สถาปนา​ความ​เสมอภาค​ไว้ พระองค์​ได้​กระทำ สิ่ง​ที่​ยุติธรรม​และ​ถูกต้อง​ใน​ยาโคบ</verse>
				<verse number="5">จง​ยกย่อง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา จง​นมัสการ​ที่​แท่น​รอง​เท้า​ของ​พระองค์ พระองค์​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="6">โมเสส​และ​อาโรน​อยู่​ใน​กลุ่ม​ปุโรหิต​ของ​พระองค์ ซามูเอล​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​กลุ่ม​ผู้​ร้อง​ออก​นาม​ของ​พระองค์ พวก​เขา​ร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์ และ​พระองค์​ตอบ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="7">พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​จาก​เสา​เมฆ เขา​เหล่า​นั้น​เชื่อฟัง​กฎ​เกณฑ์​และ​กฎหมาย​ที่​พระองค์​ให้​แก่​เขา</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา พระองค์​ตอบ​เขา​เหล่า​นั้น สำหรับ​อิสราเอล​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​ให้​อภัย แม้​พระองค์​ลงโทษ​เมื่อ​พวก​เขา​ทำ​ผิด ก็​ตาม</verse>
				<verse number="9">จง​เทิดทูน​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา และ​นมัสการ​ที่​ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​บริสุทธิ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="100">
				<verse number="1">ชาว​โลก​ทั้งหลาย จง​โห่ร้อง​ยินดี​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">จง​นมัสการ​พระยาห์เวห์​ด้วย​ความ​เปรมปรีดิ์ จง​มา​ต่อหน้า​พระองค์​ด้วย​บทเพลง​ชื่นบาน</verse>
				<verse number="3">จง​รู้​เถิด​ว่า​พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า พระองค์​นี้​แหละ​ที่​สร้าง​เรา และ​เรา​เป็น​ของ​พระองค์ พวก​เรา​เป็น​คน​ของ​พระองค์ เป็น​แกะ​ใน​ทุ่ง​หญ้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">จง​เข้า​ประตู​ของ​พระองค์​ด้วย​การ​ขอบคุณ เข้า​ใน​ลาน​บ้าน​ของ​พระองค์​ด้วย​การ​สรรเสริญ จง​ขอบคุณ​พระองค์​และ​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระยาห์เวห์​แสน​ดี และ​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์ ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์​คงอยู่​ตลอด​ทุก​ชั่วอายุ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="101">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​ถึง​ความ​รัก​มั่นคง และ​ความ​ยุติธรรม​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​จะ​ร้อง​เพลง​สรรเสริญ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​จะ​ระวัง​รักษา​ชีวิต​ให้​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ เมื่อใด​พระองค์​จะ​มา​หา​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​จัดการ​เรื่อง​ใน​บ้าน​ของ​ข้าพเจ้า ด้วย​จิตใจ​ที่​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​เห็น​ชอบ กับ​สิ่ง​เลวทราม​ใด​ๆ ข้าพเจ้า​เกลียด​การ​กระทำ​ของ​คน​ไม่​มี​ความ​เชื่อ และ​จะ​ไม่​ยุ่งเกี่ยว​กับ​สิ่ง​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​จะ​อยู่​ห่าง​จาก​คน​ใจ​คด จะ​ไม่​มี​ส่วนร่วม​กับ​สิ่ง​ชั่ว​เลย</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​จะ​ปิด​ปาก​คน​ที่ แอบ​ใส่ร้าย​เพื่อนบ้าน จะ​ไม่​ทน​กับ​คน​ที่ สายตา​เย่อหยิ่ง และ​จิตใจ​หยิ่ง​ยโส</verse>
				<verse number="6">ตา​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​มอง​คน​ที่​ซื่อสัตย์​ใน​แผ่นดิน เพื่อ​พวก​เขา​จะ​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า ผู้​ที่​ดำเนิน​ชีวิต​อย่าง​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ จะ​มา​ปรนนิบัติ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">คน​หลอกลวง​จะ​ไม่​ได้​อยู่ ใน​บ้าน​ของ​ข้าพเจ้า คน​พูด​เท็จ​จะ​ไม่​ได้​ยืน ต่อหน้า​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">ทุก​เช้า​ข้าพเจ้า​จะ​กำจัด คน​ชั่ว​ทั้งปวง​ใน​แผ่นดิน จะ​ตัด​คน​ทำ​ชั่ว​ให้​สิ้น จาก​นคร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="102">
				<verse number="1">โปรด​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า​เถิด​พระยาห์เวห์ ขอให้​เสียง​ร้อง​ให้​ช่วย​ของ​ข้าพเจ้า​มา​ถึง​พระองค์</verse>
				<verse number="2">ขอ​อย่า​ซ่อน​หน้า​จาก​ข้าพเจ้า เมื่อ​ข้าพเจ้า​ทุกข์​ยาก ขอ​เอียง​หู​ฟัง เมื่อ​ข้าพเจ้า​ร้องเรียก โปรด​ตอบ​โดย​เร็ว</verse>
				<verse number="3">เพราะ​วัน​เวลา​ของ​ข้าพเจ้า​หาย​ไป​เหมือน​ควัน กระดูก​ของ​ข้าพเจ้า​ไหม้​เหมือน​ถ่าน​ลุกโชน</verse>
				<verse number="4">ใจ​ข้าพเจ้า​ห่อเหี่ยว​และ​เฉา​ไป​เหมือน​หญ้า จน​ข้าพเจ้า​ลืม​กิน​อาหาร</verse>
				<verse number="5">ใน​ยาม​ทุกข์​ใจ ข้าพเจ้า​คร่ำครวญ​เสียง​ดัง และ​เหลือ​แต่​หนัง​หุ้ม​กระดูก</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​เหมือน​นก​ฮูก​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร เป็น​นก​ฮูก​ท่ามกลาง​ซาก​ปรักหักพัง</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​นอน​ไม่​หลับ ข้าพเจ้า​เป็น​เหมือน​นก​เดียวดาย​บน​หลังคา</verse>
				<verse number="8">ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​เยาะเย้ย​อยู่​วันยังค่ำ คู่​อริ​ใช้​ชื่อ​ข้าพเจ้า​เป็น​คำ​แช่ง​ด่า</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ข้าพเจ้า​กิน​ขี้เถ้า​ต่าง​อาหาร และ​ผสม​น้ำตา​ลง​ใน​เครื่องดื่ม</verse>
				<verse number="10">เพราะ​ความ​โกรธเกรี้ยว​อัน​ใหญ่หลวง​ของ​พระองค์ พระองค์​ยก​ข้าพเจ้า​ขึ้น​และ​เหวี่ยง​ข้าพเจ้า​ทิ้ง</verse>
				<verse number="11">วัน​เวลา​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​ดั่ง​เงา​ยาม​เย็น ข้าพเจ้า​เหี่ยว​เฉา​ไป​เหมือน​หญ้า</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์ แต่​พระองค์​อยู่​เหนือ​บัลลังก์​ตลอด​กาล เกียรติ​ของ​พระองค์​เลื่องลือ​ตลอด​ทุก​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="13">พระองค์​จะ​ลุกขึ้น​และ​เอ็นดู​สงสาร​ศิโยน เพราะ​บัดนี้​ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​จะ​เมตตา​เมือง​นั้น เวลา​ที่​กำหนด​มาถึง​แล้ว</verse>
				<verse number="14">เพราะ​ก้อนหิน​ของ​เมือง​นั้น​เป็น​ที่​รัก​ของ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ และ​ผง​ดิน​ของ​เมือง​นั้น​ทำ​ให้​พวก​เขา​เกิด​สงสาร</verse>
				<verse number="15">ชนชาติ​ทั้งหลาย​จะ​เกรงกลัว​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ บรรดา​กษัตริย์​ของ​โลก​จะ​ยำเกรง​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​สร้าง​ศิโยน​ขึ้น​ใหม่ และ​พระองค์​จะ​มา​ปรากฏ​ด้วย​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">พระองค์​จะ​ตอบ​คำ​อธิษฐาน​ของ​คน​ยากไร้ พระองค์​จะ​ไม่​ดู​หมิ่น​คำ​วิงวอน​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="18">ขอให้​บันทึก​เรื่อง​นี้​ไว้​เพื่อ​คน​รุ่น​หลัง เพื่อ​คน​ที่​จะ​เกิด​มา​จะ​ได้​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">“พระยาห์เวห์​มอง​ลง​มา​จาก​สถาน​นมัสการ​เบื้อง​บน จาก​สวรรค์​พระองค์​มอง​ดู​โลก</verse>
				<verse number="20">เพื่อ​ฟัง​เสียง​ครวญ​คราง​ของ​นักโทษ และ​ปลดปล่อย​คน​ต้อง​โทษ​ประหาร”</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​ถูก​ประกาศ​ใน​ศิโยน และ​คำ​สรรเสริญ​พระองค์​จะ​ประกาศ​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="22">ยาม​เมื่อ​ชนชาติ​และ​อาณาจักร​ต่าง​ๆ มา​ชุมนุม​เพื่อ​นมัสการ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">พระองค์​ตัด​กำลัง​ข้าพเจ้า​ทิ้ง​กลางคัน บั่นทอน​วัน​เวลา​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​สั้น​ลง</verse>
				<verse number="24">ข้าพเจ้า​จึง​ร้อง​ว่า “พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​อย่า​เอา​ชีวิต​ข้าพเจ้า​ไป​กลางคัน ปี​เดือน​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​ทุก​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="25">ใน​ปฐมกาล​พระองค์​วาง​ฐาน​ราก​ของ​แผ่นดิน​โลก และ​ฟ้า​สวรรค์​เป็น​ผลงาน​ฝีมือ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="26">สิ่ง​เหล่า​นี้​จะ​พินาศ​ไป แต่​พระองค์​ดำรง​อยู่ ทั้งหมด​นี้​จะ​เก่า​ไป​เหมือน​เครื่อง​นุ่ง​ห่ม พระองค์​จะ​เปลี่ยน​มัน​เหมือน​เปลี่ยน​เสื้อผ้า พวก​มัน​จะ​ถูก​โยน​ทิ้ง​ไป</verse>
				<verse number="27">แต่​พระองค์​ยัง​คง​เหมือน​เดิม และ​ปี​เดือน​ของ​พระองค์​จะ​ไม่​มี​วัน​สิ้นสุด</verse>
				<verse number="28">ลูกหลาน​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​จะ​อาศัย​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์ ลูกหลาน​ของ​พวก​เขา​จะ​ได้รับ​การ​สถาปนา​ต่อหน้า​พระองค์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="103">
				<verse number="1">จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ ทั้งหมด​ใน​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า จง​สรรเสริญ​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ และ​อย่า​ลืม​พระคุณ​ทั้งปวง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ผู้​ที่​อภัย​โทษ​บาป​ทั้งหมด​ของ​ท่าน และ​รักษา​โรค​ทั้งสิ้น​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="4">ผู้​ไถ่​ชีวิต​ของ​ท่าน​จาก​หลุม​ศพ และ​สวม​มงกุฎ​ท่าน​ด้วย​ความ​รัก​มั่นคง​และ​ความ​เมตตา</verse>
				<verse number="5">ผู้​ให้​ท่าน​อิ่มเอม​ด้วย​สิ่ง​ดี เพื่อ​วัย​ฉกรรจ์​ของ​ท่าน​กลับ​คืน​มา​เหมือน​อินทรี​หนุ่ม</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​ให้​ความ​เป็นธรรม และ​ความ​ยุติธรรม​กับ​ทุก​คน​ที่​ถูก​ข่มเหง</verse>
				<verse number="7">พระองค์​แสดง​ให้​โมเสส​เห็น​ทาง​ของ​พระองค์ และ​ชน​อิสราเอล​เห็น​การ​กระทำ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​มี​เมตตา​และ​พระคุณ โกรธ​ช้า​และ​เต็ม​ด้วย​ความ​รัก​มั่นคง</verse>
				<verse number="9">พระองค์​จะ​ไม่​กล่าวโทษ​อยู่​เสมอ หรือ​โกรธ​อยู่​เป็น​นิตย์</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ไม่​ได้​กระทำ​กับ​เรา​อย่าง​สาสม​กับ​บาป​ของ​เรา หรือ​ลงโทษ​อย่าง​สาสม​กับ​ความ​ชั่วช้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="11">เพราะว่า​ฟ้าสวรรค์​สูง​เหนือ​แผ่นดิน​เท่าใด ความ​รัก​ของ​พระองค์​ที่​มี​ต่อ​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์​ก็​ยิ่งใหญ่​เท่า​นั้น</verse>
				<verse number="12">ตะวันออก​ไกล​จาก​ตะวันตก​เท่าใด พระองค์​ก็​ยก​เอา​การ​ล่วง​ละเมิด​ของ​เรา​ออก​ไป​ไกล​เท่านั้น</verse>
				<verse number="13">พ่อ​เอ็นดู​สงสาร​ลูก​ของ​ตน​ฉันใด พระยาห์เวห์​ก็​เอ็นดู​สงสาร​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="14">เพราะ​พระองค์​รู้​ว่า​เรา​ถูก​สร้าง​ขึ้น​มา​อย่างไร พระองค์​ระลึก​ว่า​เรา​เป็น​ธุลีดิน</verse>
				<verse number="15">ชีวิต​มนุษย์​นั้น​ก็​เหมือน​หญ้า พวก​เขา​เจริญ​ขึ้น​ดุจ​ดอกไม้​ใน​ทุ่ง</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ลม​พัด​มา​ก็​หาย​ไป และ​ที่​แห่ง​นั้น​ก็​จำ​มัน​ไม่​ได้​อีก</verse>
				<verse number="17">แต่​จาก​นิรันดร์​กาล​ถึง​นิรันดร์​กาล ความ​รัก​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์ และ​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​อยู่​กับ​ลูกหลาน​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="18">อยู่​กับ​คน​ที่​รักษา​พันธสัญญา​ของ​พระองค์ และ​เชื่อฟัง​ข้อ​บังคับ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​สถาปนา​บัลลังก์​ของ​พระองค์​ไว้​ใน​สวรรค์ ราช​อาณาจักร​ของ​พระองค์​ครอบครอง​เหนือ​สรรพสิ่ง</verse>
				<verse number="20">จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​เถิด บรรดา​ทูตสวรรค์​ของ​พระองค์ คือ​พวก​ท่าน​ผู้​มี​ฤทธิ์ ผู้​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์ และ​เชื่อฟัง​พระวจนะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="21">จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​เถิด ชาว​สวรรค์​ทั้ง​มวล พวก​ท่าน​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ผู้​ทำ​ตาม​ประสงค์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="22">จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​เถิด ผลงาน​ทั้งสิ้น​ทุก​ที่​ใน​อาณาจักร​ของ​พระองค์ จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="104">
				<verse number="1">จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​เถิด พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ยิ่งใหญ่​นัก พระองค์​สวม​ด้วย​สง่าราศี​และ​บารมี</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​คลุม​พระองค์​ด้วย​แสง​สว่าง​เหมือน​เป็น​เครื่อง​นุ่ง​ห่ม พระองค์​ขึง​ฟ้าสวรรค์​ดั่ง​ขึง​เต็นท์</verse>
				<verse number="3">และ​วาง​คาน​ของ​ที่​พำนัก​ของ​พระองค์​ไว้​เหนือ​น้ำ พระองค์​ใช้​เมฆ​เป็น​รถ​ม้า​ศึก และ​มา​บน​ปีก​ของ​กระแส​ลม</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ใช้​ลม​เป็น​ผู้​ส่ง​สาส์น และ​เปลว​ไฟ​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ตั้ง​โลก​ไว้​บน​ฐาน โลก​จะ​ไม่​มี​วัน​เคลื่อนย้าย</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ปกคลุม​โลก​ไว้​ด้วย​ห้วง​น้ำ​ลึก​ราวกับ​เครื่อง​นุ่ง​ห่ม น้ำ​บ่า​ท่วม​มิด​ภูเขา</verse>
				<verse number="7">แต่​เมื่อ​พระองค์​กำราบ น้ำ​ก็​หนี​ไป เมื่อ​เปล่ง​เสียง​ดุจ​ฟ้าร้อง มัน​ก็​เตลิด</verse>
				<verse number="8">น้ำ​ไหล​ท่วม​ภูเขา ไหล​ลง​หุบเขา ไป​ยัง​ที่​ซึ่ง​กำหนด​ไว้​ให้</verse>
				<verse number="9">พระองค์​วาง​เขต​กั้น​ไม่​ให้​น้ำ​ข้าม​ไป เพื่อ​ไม่​ให้​น้ำ​ท่วม​แผ่นดิน​โลก​อีก</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ให้​น้ำพุ​หลั่ง​น้ำ​แก่​ลำห้วย ซึ่ง​ไหล​ไป​ระหว่าง​ภูเขา</verse>
				<verse number="11">ให้​สัตว์​ทั้งปวง​ใน​ท้องทุ่ง​ได้​ดื่ม​กิน ให้​ลา​ป่า​ได้​ดับ​กระหาย</verse>
				<verse number="12">นก​ใน​ท้องฟ้า​จึง​สร้าง​รัง​ริม​ธาร​น้ำ และ​ร้อง​เพลง​อยู่​กลาง​แมกไม้</verse>
				<verse number="13">พระองค์​รด​น้ำ​ภูเขา​จาก​ที่​พำนัก​เบื้อง​บน แผ่นดิน​อิ่มเอม​ด้วย​ผลงาน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ให้​หญ้า​งอกงาม​ขึ้น​เพื่อ​ฝูง​สัตว์ และ​พืชพันธุ์​แก่​ผู้คน​เพื่อ​เพาะ​ปลูก ให้​ธัญญาหาร​งอกงาม​จาก​ผืน​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="15">ให้​เหล้า​องุ่น​ที่​ให้​จิตใจ​มนุษย์​ชื่นบาน น้ำมัน​มะกอก​ที่​ทำ​ให้​ใบหน้า​ผ่องใส และ​ขนมปัง​เพื่อ​ค้ำชู​ใจ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="16">ต้นไม้​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​น้ำ​อุดม คือ​สน​ซีดาร์​แห่ง​เลบานอน​ซึ่ง​ปลูก​ไว้</verse>
				<verse number="17">นก​สร้าง​รัง​ที่​นั่น นก​กระสา​อาศัย​ใน​ป่า​สน</verse>
				<verse number="18">ภูเขา​สูง​เป็น​ของ​เลียงผา โตรก​ผา​เป็น​ที่​หลบ​ภัย​ของ​ตัว​ไฮแรกซ์</verse>
				<verse number="19">พระองค์​ให้​ดวง​จันทร์​กำหนด​ฤดูกาล และ​ให้​ดวง​อาทิตย์​รู้​เวลา​ลับ​ฟ้า</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พระองค์​นำ​ความ​มืด​มา กลางวัน​ก็​กลาย​เป็น​ค่ำคืน สัตว์​ป่า​ทั้งปวง​ค่อย​ๆ เดิน​ออก​มา</verse>
				<verse number="21">สิงโต​คำราม​หา​เหยื่อ ร้อง​หา​อาหาร​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="22">พอ​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น เหล่า​สิงโต​ก็​ลับ​หาย กลับ​ไป​นอน​ใน​ถ้ำ​ของ​มัน</verse>
				<verse number="23">แล้ว​ผู้​คน​ก็​ออก​ไป​ทำ​งาน ทำ​งาน​หนัก​จน​ถึง​เวลา​เย็น</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​การงาน​ของ​พระองค์​มากมาย​นัก! พระองค์​สร้าง​สรรพสิ่ง​เหล่า​นี้​ขึ้น​ด้วย​ปัญญา โลก​เต็ม​ไป​ด้วย​สิ่ง​ที่​พระองค์​สร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="25">มี​ท้อง​ทะเล​กว้าง​ใหญ่ คลาคล่ำ​ด้วย​สรรพสิ่ง​นับ​ไม่​ถ้วน คือ​สิ่ง​มี​ชีวิต​น้อย​ใหญ่</verse>
				<verse number="26">มี​เรือ​แล่น​ไป​มา และ​นั่น​เลวีอาธาน​ที่​พระองค์​สร้าง​ให้​เล่น​น้ำ</verse>
				<verse number="27">สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้งหมด​เฝ้า​คอย​พระองค์ ให้​อาหาร​ตาม​เวลา</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​พระองค์​ให้ พวก​มัน​ก็​เก็บ​รวบรวม เมื่อ​พระองค์​แบ​มือ​ออก พวก​มัน​ก็​อิ่มหนำ​ด้วย​สิ่ง​ดี</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​พระองค์​ซ่อน​หน้า พวก​มัน​ก็​หวาดหวั่น​พรั่นพรึง เมื่อ​พระองค์​ริบ​ลมหายใจ พวก​มัน​ก็​ตาย​และ​กลับ​สู่​ดิน</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​พระองค์​ให้​พระวิญญาณ​ของ​พระองค์ พวก​มัน​ก็​ถูก​สร้าง​ขึ้น และ​พระองค์​พลิก​โฉม​พื้น​ดิน​เสีย​ใหม่</verse>
				<verse number="31">ขอ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​ดำรง​อยู่​นิรันดร์ ขอ​พระองค์​ปีติ​ยินดี​ใน​การงาน ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​พระองค์​มอง โลก​ก็​สั่น​สะท้าน เมื่อ​แตะต้อง​ภูเขา ควัน​ก็​พวยพุ่ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="33">ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​ถวาย​พระยาห์เวห์​ตลอด​ชีวิต ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระเจ้า​ตราบ​เท่า​ที่​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="34">ขอให้​การ​ใคร่ครวญ​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​ที่​พอใจ​พระองค์ เพราะ​ข้าพเจ้า​ชื่นชม​ยินดี​ใน​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="35">แต่​ขอให้​คน​บาป​หมด​ไป​จาก​โลก และ​ไม่​มี​คน​ชั่วร้าย​อีก​ต่อไป จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="105">
				<verse number="1">จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ และ​ประกาศ​นาม​ของ​พระองค์ ให้​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ได้​รู้​ถึง​สิ่ง​ที่​พระองค์​ทำ</verse>
				<verse number="2">จง​ร้องเพลง​ถวาย​พระองค์ ร้อง​สรรเสริญ​ถวาย​พระองค์ บอก​ถึง​กิจ​อัน​มหัศจรรย์​ทั้งสิ้น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">จง​เทิดทูน​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์ ให้​จิตใจ​ของ​คน​ที่​แสวงหา​พระยาห์เวห์​ชื่นชม​ยินดี</verse>
				<verse number="4">จง​มุ่ง​มอง​ที่​พระยาห์เวห์​และ​กำลัง​ของ​พระองค์ จง​แสวงหา​ใบหน้า​ของ​พระองค์​เสมอ</verse>
				<verse number="5">จง​ระลึก​ถึง​ปาฏิหาริย์​ที่​พระองค์​กระทำ ถึง​การ​อัศจรรย์​และ​คำ​พิพากษา​ที่​พระองค์​ประกาศ</verse>
				<verse number="6">เชื้อสาย​ของ​อับราฮัม​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ​ผู้​รับ​การ​เลือก​สรร</verse>
				<verse number="7">พระองค์​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา การ​พิพากษา​ของ​พระองค์​อยู่​ทั่ว​พื้น​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ระลึก​ถึง​พันธสัญญา​ของ​พระองค์​ตลอด​กาล ระลึก​ถึง​สัญญา​ที่​ไว้​ตลอด​พัน​ชั่วอายุ​คน</verse>
				<verse number="9">พันธสัญญา​ที่​พระองค์​ทำ​กับ​อับราฮัม คำ​ปฏิญาณ​ที่​พระองค์​ให้​ไว้​กับ​อิสอัค</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ยืนยัน​ต่อ​ยาโคบ​เป็น​กฎ​เกณฑ์ ต่อ​อิสราเอล​เป็น​พันธสัญญา​นิรันดร์</verse>
				<verse number="11">“เรา​จะ​ยก​ดินแดน​คานาอัน​ให้​เจ้า ให้​เป็น​มรดก​ของ​เจ้า​ทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​อิสราเอล​ยัง​มี​จำนวน​น้อย​นัก น้อย​เหลือเกิน และ​เป็น​เพียง​คน​แปลก​หน้า​ใน​ดินแดน​นั้น</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​ร่อนเร่​จาก​ชนชาติ​หนึ่ง​ไป​อีก​ชนชาติ​หนึ่ง จาก​อาณาจักร​หนึ่ง​ไป​อีก​อาณาจักร​หนึ่ง</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ไม่​ยอม​ให้​ใคร​ข่มเหง​พวก​เขา เพราะ​เห็น​แก่​เขา พระองค์​กำราบ​กษัตริย์​ทั้งหลาย​ว่า</verse>
				<verse number="15">“อย่า​แตะต้อง​บรรดา​ผู้​ที่​เรา​เจิม​ไว้ อย่า​ทำ​อันตราย​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="16">พระองค์​สั่ง​ให้​เกิด​การ​กันดาร​อาหาร​ใน​ดินแดน​นั้น และ​ทำลาย​เสบียง​อาหาร​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="17">และ​พระองค์​ส่ง​ชาย​คน​หนึ่ง​ไป​ล่วงหน้า​พวก​เขา โยเซฟ​ถูก​ขาย​ไป​เป็น​ทาส</verse>
				<verse number="18">เท้า​ของ​เขา​ฟกช้ำ​เพราะ​ถูก​ตี​ตรวน คอ​ของ​เขา​ค้ำ​อยู่​คา​เหล็ก</verse>
				<verse number="19">ตราบจน​สิ่ง​ที่​เขา​บอก​ไว้​เป็น​จริง​ขึ้น​มา ตราบ​จน​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์​พิสูจน์​ว่า​เขา​พูด​จริง</verse>
				<verse number="20">ฟาโรห์​ได้​ส่ง​คน​มา​ปล่อย​ตัว​เขา ประมุข​ของ​ประชาชน​ปล่อย​เขา​เป็น​อิสระ</verse>
				<verse number="21">ฟาโรห์​ได้​ตั้ง​เขา​ให้​เป็น​นาย​เหนือ​สำนัก เป็น​คน​ดูแล​ทุก​สิ่ง​ที่​พระองค์​ครอบครอง</verse>
				<verse number="22">เพื่อ​ชี้แนะ​เจ้านาย​ทั้งหลาย​ตาม​ใจ​ชอบ และ​สั่งสอน​ปัญญา​ให้​กับ​ที่ปรึกษา​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="23">แล้ว​อิสราเอล​มา​อยู่​ใน​อียิปต์ ยาโคบ​อาศัย​อย่าง​คน​ต่าง​ชาติ​ใน​ดินแดน​ของ​ฮาม</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​คน​ของ​พระองค์​มี​ลูก​ดก จน​พวก​เขา​มี​จำนวน​มาก​เกิน​กว่า​ศัตรู</verse>
				<verse number="25">ศัตรู​ผู้​ที่​พระเจ้า​เปลี่ยน​ใจ​ให้​มา​เกลียด​คน​ของ​พระองค์ ให้​คบ​คิด​กัน​ต่อต้าน​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="26">พระองค์​ส่ง​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ กับ​อาโรน​ผู้​ซึ่ง​พระองค์​เลือกสรร</verse>
				<verse number="27">ทั้ง​สอง​แสดง​หมาย​สำคัญ​ของ​พระองค์​ท่ามกลาง​พวก​เขา แสดง​ปาฏิหาริย์​ของ​พระองค์​ใน​ดินแดน​ของ​ฮาม</verse>
				<verse number="28">พระองค์​ส่ง​ความ​มืด​มา​ทำ​ให้​ดินแดน​นั้น​มืด เพราะ​พวก​เขา​ขัดขืน​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="29">พระองค์​เปลี่ยน​น้ำ​ให้​เป็น​เลือด ทำ​ให้​ปลา​ของ​พวก​เขา​ตาย​หมด</verse>
				<verse number="30">ดินแดน​ของ​พวก​เขา​เต็ม​ไป​ด้วย​กบ ซึ่ง​เข้า​ไป​ถึง​ห้อง​นอน​ของ​บรรดา​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง</verse>
				<verse number="31">พระองค์​พูด แล้ว​ฝูง​เหลือบ​และ​ริ้น ก็​มา​ทั่ว​ดินแดน​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="32">พระองค์​เปลี่ยน​ฝน​ให้​เป็น​ลูกเห็บ และ​ฟ้า​คำรน​ทั่ว​ดินแดน​นั้น</verse>
				<verse number="33">พระองค์​ทำลาย​เถา​องุ่น​และ​ต้น​มะเดื่อ และ​โค่น​ต้นไม้​ใน​ดินแดน​ของ​พวก​เขา​ระเนระนาด</verse>
				<verse number="34">พระองค์​พูด ฝูง​ตั๊กแตน​ก็​มา มืด​ฟ้า​มัว​ดิน</verse>
				<verse number="35">มัน​กัด​กิน​ทุก​อย่าง​ที่​เขียว​ชอุ่ม​ใน​แผ่นดิน กัด​กิน​ผลิตผล​ทั้งหมด​จาก​พื้น​ดิน</verse>
				<verse number="36">จาก​นั้น​พระองค์​ประหาร​ลูก​หัวปี​ใน​ดินแดน​ของ​เขา ผล​แรก​จาก​วัย​หนุ่ม​ของ​เขา</verse>
				<verse number="37">พระองค์​นำ​อิสราเอล​ออก​มา​พร้อม​กับ​เงิน​และ​ทอง ไม่​มี​ใคร​สัก​คน​ใน​ตระกูล​ต่าง​ๆ ที่​อิดออด​ลังเล</verse>
				<verse number="38">อียิปต์​เปรมปรีดิ์​เมื่อ​พวก​เขา​ออก​ไป เพราะ​พวก​เขา​กลัว​อิสราเอล​ยิ่ง​นัก</verse>
				<verse number="39">พระองค์​แผ่​เมฆ​เป็น​ร่ม​กำบัง และ​ไฟ​เพื่อ​ให้​แสง​สว่าง​ยาม​ค่ำคืน</verse>
				<verse number="40">พวก​เขา​ร้อง​ขอ พระองค์​ก็​ส่ง​นก​คุ่ม​มา พระองค์​เลี้ยง​พวก​เขา​ให้​อิ่ม​ด้วย​อาหาร​จาก​สวรรค์</verse>
				<verse number="41">พระองค์​เปิด​ศิลา น้ำ​ก็​พุ่ง​ออก​มา มัน​ไหล​ดั่ง​แม่น้ำ​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="42">เพราะ​พระองค์​ระลึก​ถึง​สัญญา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ ที่​ให้​แก่​อับราฮัม​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="43">พระองค์​จึง​นำ​คน​ของ​พระองค์​ออก​มา​ด้วย​ความ​ชื่นบาน คน​ที่​พระองค์​เลือกสรร​ด้วย​เสียง​โห่​ร้อง​ยินดี</verse>
				<verse number="44">พระองค์​ให้​ดินแดน​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​แก่​พวก​เขา และ​เขา​ได้​ครอง​สิทธิ์​ใน​สิ่ง​ที่​คน​อื่น​ลง​แรง​ไว้</verse>
				<verse number="45">เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​รักษา​ข้อ​บังคับ และ​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์ จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="106">
				<verse number="1">จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ จง​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์​เพราะ​พระองค์​แสนดี ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="2">ใคร​จะ​ประกาศ​การ​กระทำ​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระยาห์เวห์ หรือ​สรรเสริญ​พระองค์​ได้​หมดจด​ครบ​ถ้วน</verse>
				<verse number="3">พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​รักษา​ความ​ยุติธรรม ผู้​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​เสมอ</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​ขอ​ระลึก​ถึง​ข้าพเจ้า เมื่อ​พระองค์​แสดง​ความ​โปรดปราน​คน​ของ​พระองค์ ขอ​มา​ช่วย​ข้าพเจ้า เมื่อ​พระองค์​ช่วย​พวก​เขา​ให้​รอด</verse>
				<verse number="5">เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ร่วม​ชื่นบาน​กับ​ความ​เจริญ​รุ่งเรือง​ของ​คน​ที่​พระองค์​เลือก​สรร​ไว้ เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ร่วม​ยินดี​กับ​ชนชาติ​ของ​พระองค์ และ​ร่วม​สรรเสริญ​กับ​ชนชาติ​ซึ่ง​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">พวก​เรา​ได้​ทำ​บาป​เช่น​เดียว​กับ​บรรพบุรุษ เรา​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ผิด​และ​ชั่วช้า​เลวทราม</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เรา​อยู่​ใน​อียิปต์ พวก​เขา​ไม่ได้​ระลึก​ถึง​การ​อัศจรรย์​ต่าง​ๆ ของ​พระองค์ พวก​เขา​ไม่ได้​จดจำ​ความ​กรุณา​นานัปการ​ของ​พระองค์ และ​กบฏ​ต่อ​พระองค์​ที่​ทะเล​แดง</verse>
				<verse number="8">ถึง​กระนั้น​พระองค์​ก็​ช่วย​พวก​เขา​ให้​รอด เพราะ​เห็น​แก่​นาม​ของ​พระองค์ เพื่อ​ให้​ฤทธิ์เดช​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​ประจักษ์</verse>
				<verse number="9">พระองค์​กำราบ​ทะเล​แดง มัน​ก็​เหือด​แห้ง นำ​พวก​เขา​เหล่า​นั้น​ผ่าน​ที่​ลึก​ราว​กับ​ผ่าน​ทะเลทราย</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ช่วย​พวก​เขา​จาก​เงื้อม​มือ​อริ กอบกู้​เขา​จาก​อุ้ง​มือ​ศัตรู</verse>
				<verse number="11">น้ำ​ไหล​ท่วม​มิด​เหล่า​ศัตรู ไม่​เหลือ​รอด​สัก​คน​เดียว</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พวก​เขา​จึง​เชื่อ​ใน​สัญญา​ของ​พระองค์ และ​ร้อง​เพลง​สรรเสริญ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">แต่​ไม่​นาน​พวก​เขา​ก็​ลืม​สิ่ง​ที่​พระองค์​ได้​กระทำ และ​ไม่​รอ​ให้​แผนงาน​ของ​พระองค์​เปิดเผย</verse>
				<verse number="14">ใน​ทะเลทราย​พวก​เขา​ยอมแพ้​แก่​ความ​อยาก ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​พวก​เขา​ลองดี​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="15">พระองค์​จึง​ให้​ตาม​ที่​พวก​เขา​เรียกร้อง แต่​ส่ง​โรค​ระบาด​มา​ท่ามกลาง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="16">ใน​ค่าย​พัก​นั้น พวก​เขา​เริ่ม​อิจฉา​โมเสส และ​เริ่ม​ริษยา​อาโรน ผู้​ซึ่ง​ได้รับ​การ​ชำระ และ​แยก​ไว้​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">ธรณี​จึง​แยก​ออก​และ​กลืน​ดาธาน และ​ฝัง​อาบีรัม​กับ​พวก</verse>
				<verse number="18">ไฟ​ปะทุ​ขึ้น​ใน​หมู่​สมัคร​พรรคพวก​ของ​เขา เปลว​ไฟ​เผาผลาญ​เหล่า​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="19">ที่​ภูเขา​โฮเรบ พวก​เขา​สร้าง​เทวรูป​ลูก​วัว และ​กราบ​ไหว้​รูป​เคารพ​หล่อ​จาก​โลหะ</verse>
				<verse number="20">พวก​เขา​แลก​องค์​ผู้​เปี่ยม​สง่าราศี กับ​รูปปั้น​ของ​วัว​ที่​กิน​หญ้า</verse>
				<verse number="21">พวก​เขา​ลืม​พระเจ้า​ผู้​ช่วย​ให้​เขา​รอด ผู้​ทำ​สิ่ง​ยิ่งใหญ่​ใน​อียิปต์</verse>
				<verse number="22">ผู้​ทำ​การ​อัศจรรย์​ใน​ดินแดน​ของ​ฮาม และ​สิ่ง​ที่​น่า​เกรงขาม​ที่​ทะเล​แดง</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น พระองค์​จึง​กล่าว​ว่า​จะ​ทำลาย​พวก​เขา ยัง​ดี​ที่​โมเสส​ผู้​ที่​พระองค์​เลือกสรร มา​ยืน​ขวาง​ทัดทาน​ไว้ เพื่อ​ไม่​ให้​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์​ทำลาย​พวก​เขา</verse>
				<verse number="24">แล้ว​พวก​เขา​ก็​ดูหมิ่น​แผ่นดิน​น่า​รื่นรมย์​นั้น พวก​เขา​ไม่​เชื่อ​สัญญา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="25">พวก​เขา​กลับ​บ่น​อยู่​ใน​เต็นท์ และ​ไม่​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="26">พระองค์​จึง​ชู​มือ​ปฏิญาณ​กับ​พวก​เขา​ว่า พระองค์​จะ​ให้​เขา​ล้ม​ตาย​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="27">จะ​ทำ​ให้​ลูกหลาน​พวก​เขา​ตก​ไป​อยู่​ใน​หมู่​ชนชาติ​ทั้งหลาย กระจัดกระจาย​ไป​ทั่ว​ดินแดน</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​เข้า​ร่วม​กับ​พระบาอัล​แห่ง​เปโอร์ และ​กิน​เครื่อง​เซ่น​ไหว้​เทพเจ้า​ไร้​ชีวิต</verse>
				<verse number="29">พวก​เขา​กระตุ้น​ให้​พระองค์​โกรธ​ด้วย​การ​ทำ​ชั่ว และ​ก็​เกิด​โรค​ระบาด​ใน​หมู่​พวก​เขา</verse>
				<verse number="30">แต่​ฟีเนหัส​ได้​ลุกขึ้น​จัดการ โรค​ระบาด​จึง​หยุด</verse>
				<verse number="31">นับ​เป็น​ความ​ชอบธรรม​ของ​เขา สืบ​ไป​ทุก​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="32">ที่​แหล่ง​น้ำ​เมรีบาห์​ก็​เช่น​กัน พวก​เขา​ทำ​ให้​พระองค์​โกรธ และ​ทำ​ให้​โมเสส​เดือดร้อน​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="33">เพราะ​พวก​เขา​กบฏ​ต่อ​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า โมเสส​จึง​หลุด​ปาก​พูดจา​เผ็ด​ร้อน</verse>
				<verse number="34">พวก​เขา​ไม่​ได้​ทำลาย​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="35">แต่​พวก​เขา​ผสม​ปนเป​อยู่​กับ​คน​ต่าง​ชาติ และ​รับ​เอา​ธรรมเนียม​ของ​เขา​มา</verse>
				<verse number="36">พวก​เขา​นมัสการ​รูป​เคารพ​ของ​คน​ต่าง​ชาติ ซึ่ง​กลาย​เป็น​กับดัก​ตนเอง</verse>
				<verse number="37">พวก​เขา​เซ่น​สังเวย​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​ตน แด่​พระเจ้า​เท็จ</verse>
				<verse number="38">พวก​เขา​ทำ​ให้​โลหิต​บริสุทธิ์​หลั่ง​ริน คือ​โลหิต​ของ​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​ตน ซึ่ง​พวก​เขา​เซ่น​สังเวย​พวก​รูป​เคารพ​ของ​คานาอัน ทำ​ให้​แผ่นดิน​เป็น​มลทิน​ด้วย​เลือด</verse>
				<verse number="39">พวก​เขา​ทำ​ตัว​แปดเปื้อน​มลทิน​ด้วย​สิ่ง​ที่​ทำ ด้วย​พฤติกรรม​เยี่ยง​โสเภณี</verse>
				<verse number="40">พระยาห์เวห์​จึง​โกรธ​ประชาชน​ของ​พระองค์ และ​ชิงชัง​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="41">พระองค์​ให้​พวก​เขา​ตก​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ และ​ให้​ศัตรู​ปกครอง​เขา</verse>
				<verse number="42">ข้าศึก​กดขี่​ข่มเหง และ​พวก​เขา​ตก​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​คน​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="43">พระองค์​กอบกู้​พวก​เขา​หลาย​ครั้ง แต่​เขา​ก็​ยัง​กบฏ​ต่อ​พระองค์ และ​เสื่อม​ไป​เพราะ​บาป​ของ​ตน</verse>
				<verse number="44">กระนั้น พระองค์​ก็​ยัง​เหลียว​แล​ความ​ทุกข์​ยาก เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​ร่ำร้อง​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="45">เพราะ​เห็น​แก่​พวก​เขา พระองค์​ระลึก​ถึง​พันธสัญญา​ของ​พระองค์ และ​ใจ​อ่อน​ลง​เพราะ​ความ​รัก​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="46">พระองค์​ทำ​ให้​ทุก​คน​ที่​จับ​พวก​เขา​เป็น​เชลย แสดง​ความ​เมตตา​ต่อ​เขา</verse>
				<verse number="47">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา ขอ​ช่วย​เรา​ให้​รอด ขอ​รวบรวม​พวก​เรา​จาก​ชนชาติ​ต่าง​ๆ เพื่อ​เรา​จะ​ขอบ​พระคุณ​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์ และ​ยกย่อง​สรรเสริญ​พระองค์</verse>
				<verse number="48">สรรเสริญ​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล จาก​นิรันดร์​สู่​นิรันดร์​กาล ให้​ประชาชน​ทั้งสิ้น​กล่าว​ว่า “อาเมน!” จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="107">
				<verse number="1">จง​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์​เพราะ​พระองค์​แสนดี ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="2">ให้​ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้​ไถ่​เล่า​เรื่อง​ของ​พวก​เขา คือ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​พระองค์​ไถ่​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ศัตรู</verse>
				<verse number="3">คน​เหล่า​นั้น​ที่​พระองค์​รวบรวม​จาก​ดินแดน​ต่าง​ๆ จาก​ตะวันออก​และ​ตะวันตก จาก​เหนือ​และ​ใต้</verse>
				<verse number="4">บาง​คน​ระเหเร่ร่อน​อยู่​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​แห้ง​แล้ง ไม่​พบ​ทาง​ไป​เมือง​ที่​พวก​เขา​จะ​ตั้ง​ถิ่นฐาน</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​ทั้ง​หิว​และ​กระหาย อ่อนแรง​ใจ​จะ​ขาด</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พวก​เขา​ร้อง​หา​พระยาห์เวห์​ใน​ความ​ทุกข์​ยาก พระองค์​ก็​ปลดปล่อย​พวก​เขา​จาก​ความ​ทุกข์​เข็ญ</verse>
				<verse number="7">พระองค์​นำ​พวก​เขา​ไป​ใน​ทาง​ตรง ไป​เมือง​ที่​พวก​เขา​จะ​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ได้</verse>
				<verse number="8">ให้​พวก​เขา​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์​สำหรับ​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์ และ​สำหรับ​การ​กระทำ​อัน​น่า​มหัศจรรย์​ที่​พระองค์​ทำ​เพื่อ​มวล​มนุษย์</verse>
				<verse number="9">เพราะว่า​พระองค์​ให้​คน​ที่​กระหาย​ได้​อิ่มเอม ให้​คน​ที่​หิวโหย​อิ่ม​ด้วย​สิ่ง​ดี</verse>
				<verse number="10">บาง​คน​นั่ง​อยู่​ใน​ความ​มืด ใน​ความ​มืด​มิด ถูก​ล่าม​ด้วย​โซ่ตรวน​ทุกข์​ทรมาน</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พวก​เขา​กบฏ​ต่อ​คำ​สั่ง​ของ​พระเจ้า และ​ดูหมิ่น​แผนงาน​ของ​องค์​ผู้​สูง​สุด</verse>
				<verse number="12">ฉะนั้น​พระองค์​สยบ​พวก​เขา​ด้วย​งาน​หนัก พวก​เขา​ล้ม​ลง​และ​ไม่​มี​ใคร​ช่วย</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พวก​เขา​ร้อง​หา​พระยาห์เวห์​ใน​ความ​ทุกข์​ยาก และ​พระองค์​ช่วย​พวก​เขา​ให้​รอด​จาก​ความ​ทุกข์เข็ญ</verse>
				<verse number="14">พระองค์​นำ​พวก​เขา​ออก​มา​จาก​ความ​มืด​มิด​หม่นหมอง และ​ทำลาย​โซ่​ตรวน​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="15">ให้​พวก​เขา​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์​สำหรับ​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์ และ​สำหรับ​การ​กระทำ​อัน​น่า​มหัศจรรย์​ที่​พระองค์​ทำ​เพื่อ​มนุษย์</verse>
				<verse number="16">เพราะ​พระองค์​ทลาย​ประตู​ทอง​สัมฤทธิ์ และ​ตัด​ลูกกรง​เหล็ก​ออก</verse>
				<verse number="17">บาง​คน​กลาย​เป็น​คน​โง่​โดย​กา​กบฏ​ของ​ตัวเอง และ​ต้อง​ทน​ทุกข์​เพราะ​ความ​ชั่วช้า​ของ​ตน</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​เบื่อ​อาหาร​ทุก​อย่าง และ​เฉียด​ใกล้​ประตู​แห่ง​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="19">แล้ว​พวก​เขา​ร้อง​หา​พระยาห์เวห์​ใน​ความ​ทุกข์​ยาก และ​พระองค์​ช่วย​พวก​เขา​ให้​รอด​จาก​ความ​ทุกข์เข็ญ</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ส่ง​พระวจนะ​ไป​รักษา​พวก​เขา พระองค์​ช่วย​พวก​เขา​จาก​หลุม​ฝัง​ศพ</verse>
				<verse number="21">ให้​พวก​เขา​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์​สำหรับ​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์ และ​การ​กระทำ​มหัศจรรย์​ที่​พระองค์​ทำ​เพื่อ​มวล​มนุษย์</verse>
				<verse number="22">ให้​เขา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ขอบคุณ และ​เล่า​ถึง​การงาน​ของ​พระองค์​ด้วย​บทเพลง​แห่ง​ความ​ชื่นชม​ยินดี</verse>
				<verse number="23">บาง​คน​ก็​ลง​เรือ​ออก​ไป​ใน​ทะเล พวก​เขา​ทำ​มา​ค้าขาย​ตาม​เส้นทาง​มหาสมุทร</verse>
				<verse number="24">พวก​เขา​ได้​เห็น​การ​งาน​ของ​พระยาห์เวห์ เห็น​การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์​ใน​ที่​ลึก</verse>
				<verse number="25">เพราะ​เมื่อ​พระองค์​พูด พายุ​ก็​ก่อ​ตัว และ​ซัด​คลื่น​สูง</verse>
				<verse number="26">พวก​เขา​ถูก​ซัด​ขึ้น​ฟ้า แล้ว​ดิ่ง​ลง​สู่​ห้วง​ลึก ขวัญ​หนี​ดี​ฝ่อ​ไป​ใน​ภัย​อันตราย</verse>
				<verse number="27">พวก​เขา​ถลา​และ​ซวนเซ​ไป​เหมือน​คน​ขี้เมา จน​ปัญญา​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร</verse>
				<verse number="28">ใน​ความ​ทุกข์​ยาก พวก​เขา​ร้อง​หา​พระยาห์เวห์ และ​พระองค์​นำ​พวก​เขา​ออก​จาก​ความ​ทุกข์​เข็ญ</verse>
				<verse number="29">พระองค์​ทำ​ให้​พายุ​สงบ​ลง​เป็น​เสียง​กระซิบ และ​คลื่น​ใน​ทะเล ​นิ่ง​เงียบ</verse>
				<verse number="30">พวก​เขา​ดีใจ​ที่​ทะเล​สงบ และ​พระองค์​นำ​พวก​เขา​เข้า​เทียบ​ท่า ดัง​ที่​เขา​ปรารถนา</verse>
				<verse number="31">ให้​พวก​เขา​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์​สำหรับ​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์ และ​การ​กระทำ​อัน​น่า​มหัศจรรย์​ที่​พระองค์​ทำ​เพื่อ​มวล​มนุษย์</verse>
				<verse number="32">ให้​พวก​เขา​เทิดทูน​พระองค์​ใน​ที่​ประชุม​ประชาชน และ​สรรเสริญ​พระองค์​ใน​ที่​ประชุม​ผู้​อาวุโส</verse>
				<verse number="33">พระองค์​เปลี่ยน​แม่น้ำ​ให้​เป็น​ทะเลทราย เปลี่ยน​น้ำพุ​เป็น​ดิน​แห้ง​แตก</verse>
				<verse number="34">เปลี่ยน​ดินแดน​อุดม​กลาย​เป็น​ที่​แห้ง​แล้ง เพราะ​ความ​ชั่วร้าย​ของ​คน​อาศัย​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="35">พระองค์​เปลี่ยน​ทะเลทราย​ให้​เป็น​แอ่ง​น้ำ และ​แผ่นดิน​แห้ง​แล้ง​ให้​เป็น​น้ำพุ</verse>
				<verse number="36">พระองค์​นำ​คน​หิวโหย​ไป​อาศัย​ที่​นั่น และ​พวก​เขา​ก่อ​ตั้ง​เมือง​เพื่อ​ตั้ง​ถิ่น​ฐาน</verse>
				<verse number="37">พวก​เขา​หว่าน​ใน​นา​และ​ปลูก​สวน​องุ่น และ​เก็บ​พืชผล​ได้​อย่าง​อุดม​สมบูรณ์</verse>
				<verse number="38">พระองค์​อวยพร​และ​พวก​เขา​ก็​ทวี​จำนวน​ขึ้น และ​พระองค์​ไม่​ได้​ให้​ฝูง​สัตว์​ของ​เขา​ลด​ลง</verse>
				<verse number="39">จาก​นั้น​พวก​เขา​ก็​มี​จำนวน​ลด​ลง และ​ตกต่ำ จาก​การ​กดขี่ ทุกข์​ภัย และ​ความ​โศกเศร้า</verse>
				<verse number="40">พระองค์​ผู้​ที่​ดูแคลน​เหล่า​เจ้านาย ทำ​ให้​พวก​เขา​เร่ร่อน​ไป​ใน​ที่​ร้าง​ไร้​หนทาง</verse>
				<verse number="41">แต่​พระองค์​ยก​คน​ขัดสน​ออก​จาก​ความ​ทุกข์​ยาก และ​ให้​ลูก​หลาน​ของ​เขา​เพิ่ม​ขึ้น​เหมือน​ฝูง​แกะ</verse>
				<verse number="42">คน​เที่ยงธรรม​เห็น​แล้ว​ชื่นชม​ยินดี แต่​คน​ชั่วร้าย​ทั้งหมด​ปิด​ปาก​เงียบ</verse>
				<verse number="43">ให้​คน​ฉลาด​เอา​ใส่​ใจ​สิ่ง​เหล่า​นี้ และ​ใคร่ครวญ​ถึง​การ​กระทำ​อัน​เปี่ยม​ด้วย​ความ​รัก​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="108">
				<verse number="1">ข้าแต่​พระเจ้า จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​แน่วแน่​มั่นคง ข้าพเจ้า​จะ​ขับร้อง​และ​บรรเลง​ดนตรี​ด้วย​สุด​ใจ</verse>
				<verse number="2">พิณ​ใหญ่​และ​พิณ​เขา​คู่ จง​ตื่น​เถิด ข้าพเจ้า​จะ​ปลุก​รุ่งอรุณ</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​พระยาห์เวห์​ใน​หมู่​ชนชาติ​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​จะ​ร้อง​สรรเสริญ​พระองค์​ท่ามกลาง​ประชาชน</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ความ​รัก​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์​สูง​กว่า​ฟ้าสวรรค์ ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์​จรด​ถึง​ท้องฟ้า</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่​พระเจ้า ขอ​เป็น​ที่​ยกย่อง​เหนือ​ฟ้าสวรรค์ ขอ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์​ครอบคลุม​ไป​ทั่ว​โลก</verse>
				<verse number="6">ขอ​ช่วย​พวก​เรา​ด้วย​มือ​ขวา​ของ​พระองค์ เพื่อ​คน​ที่​พระองค์​รัก​จะ​รอด</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​พูด​จาก​สถาน​นมัสการ​ของ​พระองค์​ว่า “ใน​ชัยชนะ เรา​จะ​แบ่ง​เชเคม และ​กำหนด​เขต​หุบเขา​สุคคท</verse>
				<verse number="8">กิเลอาด​เป็น​ของ​เรา มนัสเสห์​เป็น​ของ​เรา เอฟราอิม​เป็น​หมวก​เกราะ​ของ​เรา ยูดาห์​เป็น​คทา​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">โมอับ​เป็น​อ่าง​ชำระ​ของ​เรา เรา​โยน​รองเท้า​ของ​เรา​ลง​บน​เอโดม และ​เรา​โห่ร้อง​ด้วย​ชัยชนะ​เหนือ​ฟีลิสเตีย”</verse>
				<verse number="10">ใคร​จะ​พา​ข้าพเจ้า​ไป​ยัง​เมือง​ที่​มี​ป้อม​ปราการ ใคร​จะ​นำ​ข้าพเจ้า​ไป​ยัง​เอโดม</verse>
				<verse number="11">พระเจ้า พระองค์​ไม่​ใช่​หรือ​ที่​ทอดทิ้ง​พวก​เรา และ​ไม่​ร่วม​ทัพ​กับ​พวก​เรา​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="12">ขอ​ช่วย​เรา​ต่อสู้​ข้าศึก เพราะ​ความ​ช่วยเหลือ​ของ​มนุษย์​นั้น​ไร้​ค่า</verse>
				<verse number="13">โดย​พระเจ้า​เรา​จะ​มี​ชัยชนะ พระองค์​จะ​เหยียบ​ย่ำ​ศัตรู​ของ​เรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="109">
				<verse number="1">พระเจ้า​ผู้​ที่​ข้าพเจ้า​สรรเสริญ ขอ​อย่า​นิ่ง​เงียบ</verse>
				<verse number="2">เพราะ​คน​ที่​ชั่วร้าย​และ​หลอกลวง เปิด​ปาก​ต่อต้าน​ข้าพเจ้า พวก​เขา​พูด​ปรักปรำ​ข้าพเจ้า​ด้วย​ลิ้น​มุสา</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​รุม​ข้าพเจ้า​ด้วย​ถ้อยคำ​เกลียด​ชัง โจมตี​ข้าพเจ้า​โดย​ไม่​มี​สาเหตุ</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​ตอบแทน​มิตรภาพ​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย​การ​กล่าวหา แต่​ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​เพื่อ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​ตอบแทน​ความ​ดี​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย​ความ​ชั่ว ตอบแทน​มิตรภาพ​ด้วย​ความ​เกลียด​ชัง</verse>
				<verse number="6">ขอ​แต่งตั้ง​คน​ชั่ว​มา​ต่อต้าน​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า ให้​คน​กล่าวโทษ​ยืน​ที่​ขวา​มือ​เขา</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ถูก​ไต่สวน ขอให้​เขา​ถูก​ตัดสิน​ว่า​ผิด ให้​คำ​อธิษฐาน​ของ​เขา​มัด​ตัว​เขา</verse>
				<verse number="8">ขอให้​เขา​อายุ​สั้น ให้​คน​อื่น​ขึ้น​เป็น​ผู้นำ​แทน​เขา</verse>
				<verse number="9">ขอให้​ลูก​ๆ ของ​เขา​กำพร้า​พ่อ และ​ภรรยา​ของ​เขา​เป็น​ม่าย</verse>
				<verse number="10">ขอให้​ลูกหลาน​ของ​เขา​เร่ร่อน​ขอทาน ให้​ถูก​ขับไล่ จาก​บ้าน​อัน​ปรักหักพัง</verse>
				<verse number="11">ขอให้​เจ้าหนี้​ยึด​ของ​ทุก​อย่าง​ที่​เขา​มี ขอให้​คน​ต่าง​ถิ่น​มา​ปล้น​ชิง​สิ่ง​ที่​เขา​ลง​แรง​หา​มา</verse>
				<verse number="12">ขอ​อย่า​ให้​ใคร​เมตตา​กรุณา​เขา หรือ​สงสาร​ลูก​กำพร้า​พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="13">ขอให้​เชื้อสาย​ของ​เขา​ถูก​ตัด​ขาด ให้​สิ้น​ชื่อ​ใน​คน​รุ่น​ต่อไป</verse>
				<verse number="14">ขอให้​ความ​ชั่วช้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​เป็น​จดจำ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ขอให้​บาป​แม่​ของ​เขา​ไม่​ถูก​ลบเลือน</verse>
				<verse number="15">ขอให้​บาป​เหล่า​นั้น​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เสมอ เพื่อ​พระองค์​จะ​ลบ​ชื่อ​พวก​เขา​ไป​จาก​โลก</verse>
				<verse number="16">เพราะ​เขา​ไม่​เคย​คิด​ที่​จะ​เมตตา​ใคร แต่​เข่นฆ่า​คน​ยากไร้ คน​ขัดสน​และ​คน​ชอกช้ำ</verse>
				<verse number="17">เขา​รัก​ที่​จะ​แช่ง​ด่า ขอให้​คำ​แช่ง​ด่า​กลับ​มา​หา​เขา เขา​ไม่​ชื่นชอบ​การ​อวย​พร ขอให้​พร​อยู่​ไกล​จาก​เขา</verse>
				<verse number="18">เขา​แช่ง​ด่า​จน​ติด​นิสัย​เหมือน​เสื้อผ้า​ติด​กาย มัน​ซึม​เข้า​ไป​ใน​ตัว​เขา​เหมือน​น้ำ ซึม​เข้า​ไป​ใน​กระดูก​เหมือน​น้ำมัน</verse>
				<verse number="19">ขอให้​การ​แช่ง​ด่า​เป็น​ดั่ง​เสื้อ​คลุม​ห่อ​ตัว​เขา เป็น​ดั่ง​เข็มขัด​รัด​รอบ​เขา​ไว้​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="20">ขอให้​ทั้งหมด​นี้​เป็น​การ​ตอบแทน​จาก​พระยาห์เวห์​ที่​มี​ต่อ​บรรดา​คน​กล่าวหา​ข้าพเจ้า ที่​มี​ต่อ​บรรดา​คน​ที่​ใส่ร้าย​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="21">ข้าแต่​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต ขอ​ช่วย​ข้าพเจ้า เพื่อ​เห็น​แก่​นาม​ของ​พระองค์ ขอ​ช่วย​กู้​ข้าพเจ้า ด้วย​ความ​รัก​อัน​ประเสริฐ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="22">เพราะ​ข้าพเจ้า​ยากจน​และ​ขัดสน จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​ร้าว​ระบม​อยู่​ภายใน</verse>
				<verse number="23">ข้าพเจ้า​โรยรา​ไป​ดั่ง​เงา​สนธยา ข้าพเจ้า​ถูก​สลัด​ทิ้ง​เหมือน​ตั๊กแตน</verse>
				<verse number="24">เข่า​ของ​ข้าพเจ้า​อ่อนล้า​เพราะ​อด​อาหาร ร่างกาย​ผ่ายผอม​ซูบซีด</verse>
				<verse number="25">ข้าพเจ้า​เป็น​ขี้ปาก​ของ​พวก​ที่​กล่าวหา​ข้าพเจ้า เมื่อ​พวก​เขา​เห็น​ข้าพเจ้า​ก็​ส่ายหน้า</verse>
				<verse number="26">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ด้วย​เถิด ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอด​ตาม​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="27">พระยาห์เวห์​ให้​พวก​เขา​รู้​ว่า นี่​เป็น​ฝีมือ​ของ​พระองค์ ให้​รู้​ว่า​พระองค์​ที่​ทำ​การ​นี้</verse>
				<verse number="28">ขณะ​ที่​พวก​เขา​แช่ง​ด่า ขอ​พระองค์​อวยพร ขอให้​คน​ที่​ทำร้าย​ข้าพเจ้า​ถูก​ทำ​ให้​อับอาย แต่​ขอให้​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ชื่นชม​ยินดี</verse>
				<verse number="29">ขอให้​คน​กล่าวหา​ข้าพเจ้า​สวม​ความ​อับอาย และ​หุ้ม​ความ​อัปยศ​เหมือน​สวม​เสื้อ​คลุม</verse>
				<verse number="30">ปาก​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ยกย่อง​พระยาห์เวห์​อย่าง​ยิ่ง ท่ามกลาง​ผู้​บูชา​มหาศาล ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์</verse>
				<verse number="31">เพราะว่า​พระองค์​ยืน​อยู่​ที่​ขวา​มือ​ของ​คน​ขัดสน เพื่อ​ช่วย​ชีวิต​พวก​เขา​จาก​คน​ที่​ตัดสิน​โทษ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="110">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เจ้านาย ​ของ​ข้าพเจ้า​ว่า “จง​นั่ง​ที่​ขวา​มือ​ของ​เรา จนกว่า​เรา​จะ​ทำ​ให้​ศัตรู​ของ​เจ้า เป็น​แท่น​วาง​เท้า​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​จะ​ยื่น​คทา​อัน​ทรง​พลัง​ของ​ท่าน ออก​จาก​ศิโยน​และ​พูด​ว่า “จง​ปกครอง​ท่ามกลาง​ศัตรู!”</verse>
				<verse number="3">ใน​วัน​ออก​รบ กอง​ทหาร​ของ​ท่าน​จะ​เต็มใจ​สู้รบ ตั้ง​แนวรบ​ด้วย​ความ​งดงาม​ศักดิ์สิทธิ์ คน​หนุ่ม​วัย​ฉกรรจ์​จะ​มา​หา​ท่าน ดั่ง​น้ำค้าง​จาก​ครรภ์​ยาม​รุ่งอรุณ</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​ได้​ปฏิญาณ​แล้ว และ​จะ​ไม่​เปลี่ยน​ใจ​คือ “เจ้า​เป็น​ปุโรหิต​ชั่วนิรันดร์ ตาม​แบบ​ของ​เมลคีเซเดค”</verse>
				<verse number="5">องค์​เจ้านาย​อยู่​ที่​ขวา​มือ​ของ​ท่าน พระองค์​จะ​บด​ขยี้​พวก​กษัตริย์ ใน​วัน​แห่ง​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จะ​พิพากษา​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ให้​คน​ตาย​เกลื่อนกลาด และ​บด​ขยี้​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ทั่ว​โลก</verse>
				<verse number="7">ท่าน​จะ​ดื่ม​จาก​ลำธาร​ระหว่าง​ทาง และ​ดังนั้น​ท่าน​จะ​เชิด​หน้า​ขึ้น​ผงาด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="111">
				<verse number="1">จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​จะ​เทิดทูน​พระยาห์เวห์​หมด​หัวใจ ใน​ที่​ประชุม​ของ​คน​ชอบธรรม​และ​ใน​ที่​ชุมนุม</verse>
				<verse number="2">ผลงาน​ของ​พระยาห์เวห์​ยิ่งใหญ่ ทุก​คน​ที่​ปีติ​ยินดี​ก็​ใคร่ครวญ​ถึง​งาน​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="3">การ​กระทำ​ของ​พระองค์​สูงส่ง​และ​เกียรติ ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ทำ​ให้​การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​จดจำ พระยาห์เวห์​มี​พระคุณ​และ​เมตตา​กรุณา</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ให้​อาหาร​กับ​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์ พระองค์​ระลึก​ถึง​พันธสัญญา​ของ​พระองค์​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ได้​แสดง​ให้​ประชาชน​เห็น​ถึง​ฤทธิ์เดช​แห่ง​ผลงาน​ของ​พระองค์ โดย​มอบ​ดินแดน​ของ​ชนชาติ​อื่น​ให้​แก่​พวก​เขา</verse>
				<verse number="7">ผลงาน​จาก​มือ​ของ​พระองค์​นั้น​ซื่อสัตย์​และ​ยุติธรรม ข้อ​บังคับ​ทั้งหมด​ของ​พระองค์​เชื่อถือ​ได้</verse>
				<verse number="8">สิ่ง​เหล่า​นี้​ได้รับ​การ​สถาปนา​ไว้​นิรันดร์ ตรา​ขึ้น​ด้วย​ความ​ซื่อสัตย์​และ​ความ​เที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ชำระ​ค่า​ไถ่​สำหรับ​ประชาชน​ของ​พระองค์ พระองค์​สถาปนา​พันธสัญญา​ของ​พระองค์​ไว้​เป็น​นิตย์ นาม​ของ​พระองค์​นั้น​ศักดิ์สิทธิ์​และ​น่า​เกรงขาม</verse>
				<verse number="10">ความ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​เป็น​บ่อ​เกิด​ของ​ปัญญา ทุก​คน​ที่​ทำ​ตาม​ข้อ​บังคับ​ของ​พระองค์​ก็​มี​ความ​เข้าใจ​ดี การ​สรรเสริญ​พระองค์​ดำรง​อยู่​นิรันดร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="112">
				<verse number="1">จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ พระพร​เป็น​ของ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ และ​ยินดี​ใน​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">ลูกหลาน​ของ​พวก​เขา​จะ​ยิ่งใหญ่​ใน​แผ่นดิน ชั่ว​อายุ​ของ​ผู้​เที่ยงธรรม​จะ​ได้รับ​พระพร</verse>
				<verse number="3">ความ​มั่งคั่ง​และ​ทรัพย์สิน​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​พวก​เขา และ​ความ​ชอบธรรม​ของ​เขา​คง​อยู่​นิรันดร์</verse>
				<verse number="4">แม้​ใน​ความ​มืด แสง​ก็​ส่อง​สว่าง​แก่​คน​เที่ยงธรรม แก่​คน​มี​ใจ​เมตตา​กรุณา​และ​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​เอื้อเฟื้อ​และ​ให้​ยืม​อย่าง​เสรี คน​ดำเนิน​กิจการ​อย่าง​ยุติธรรม จะ​อยู่​เย็น​เป็น​สุข</verse>
				<verse number="6">แน่นอน คน​ชอบธรรม​จะ​ไม่​มี​วัน​สั่น​คลอน พวก​เขา​จะ​เป็น​ที่​จดจำ​เสมอ</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​จะ​ไม่​กลัว​ข่าว​ร้าย จิตใจ​แน่วแน่​และ​วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">ใจ​ของ​พวก​เขา​มั่นคง ไม่​กลัว ในที่สุด พวก​เขา​จะ​มอง​ดู​ศัตรู​อย่าง​ผู้​ชนะ</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​แจก​จ่าย​ให้​คน​ยากจน​อย่าง​เสรี ความ​ชอบธรรม​ของ​พวก​เขา​ดำรง​อยู่​นิรันดร์ เขา​สัตว์ ​ของ​พวก​เขา​ได้​รับ​การ​ยก​ขึ้น​อย่าง​มี​เกียรติ</verse>
				<verse number="10">คน​ชั่ว​จะ​เห็น​และ​หัว​เสีย พวก​เขา​จะ​ขบ​เขี้ยว​เคี้ยว​ฟัน​และ​ทรุดโทรม​ไป ความ​ปรารถนา​ของ​คน​ชั่ว​ร้าย​จะ​สูญ​เปล่า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="113">
				<verse number="1">จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ จง​สรรเสริญ บรรดา​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์ จง​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">ขอให้​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​เป็น​ที่​สรรเสริญ ทั้ง​บัดนี้​และ​ตลอด​นิรันดร</verse>
				<verse number="3">ตั้งแต่​ที่​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น จน​ถึง​ที่​ดวง​อาทิตย์​ตก นาม​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​ที่​สรรเสริญ</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​เป็น​ที่​ยกย่อง​เหนือ​ชนชาติ​ทั้งปวง เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์​สูง​กว่า​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="5">คน​ใด​จะ​เสมอ​เหมือน​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา ผู้​นั่ง​บน​บัลลังก์​เบื้อง​สูง</verse>
				<verse number="6">ผู้​โน้ม​พระองค์​ลง​มา มอง​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ยก​คน​ยากจน​ขึ้น​จาก​ธุลี ยก​คน​ขัดสน​ขึ้น​จาก​กอง​ขี้เถ้า</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ให้​เขา​นั่ง​ร่วม​กับ​เจ้านาย ร่วม​กับ​เจ้านาย​แห่ง​ชนชาติ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ให้​บ้านเรือน​แก่​ผู้หญิง​ที่​ไม่​มี​ลูก ให้​เป็น​แม่​ผู้​มี​สุข​ของ​ลูก​ๆ จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="114">
				<verse number="1">เมื่อ​อิสราเอล​ออก​จาก​อียิปต์ ยาโคบ​ออก​จาก​ชนชาติ​ที่​พูด​ต่าง​ภาษา</verse>
				<verse number="2">ยูดาห์​กลาย​เป็น​สถาน​นมัสการ​ของ​พระเจ้า อิสราเอล​เป็น​อาณาจักร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ทะเล​มอง​ดู​แล้ว​ถอย​หนี แม่น้ำ​จอร์แดน​หัน​กลับ</verse>
				<verse number="4">ภูเขา​ทั้งหลาย​กระโดด​เหมือน​แกะ​ผู้ เนิน​เขา​กระโดด​เหมือน​ลูก​แกะ</verse>
				<verse number="5">ทะเล เหตุใด​เจ้า​จึง​ถอย​หนี แม่น้ำ​จอร์แดน เหตุใด​เจ้า​จึง​หัน​กลับ</verse>
				<verse number="6">ภูเขา เหตุใด​จึง​กระโดด​เหมือน​แกะ​ผู้ เนิน​เขา เหตุใด​จึง​กระโดด​เหมือน​ลูก​แกะ</verse>
				<verse number="7">แผ่นดิน​โลก จง​สั่น​สะท้าน​ต่อหน้า​องค์​เจ้านาย ต่อหน้า​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="8">ผู้​ทำ​ให้​หิน​กลาย​เป็น​แอ่ง​น้ำ ศิลา​แกร่ง​กลาย​เป็น​น้ำพุ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="115">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ เกียรติ​สิริ​ไม่​ได้​มี​สำหรับ​พวก​เรา ไม่ได้​มี​สำหรับ​พวก​เรา แต่​มี​เพื่อ​นาม​ของ​พระองค์ เนื่องด้วย​ความ​รัก​มั่นคง​และ​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">เหตุใด​ชนชาติ​ทั้งหลาย​พูด​กัน​ว่า “พระเจ้า​ของ​พวก​เขา​อยู่​ที่ไหน”</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​ของ​เรา​อยู่​ใน​สวรรค์ พระองค์​กระทำ​ทุก​สิ่ง​ตาม​ใจ​ชอบ</verse>
				<verse number="4">ส่วน​รูป​เคารพ​ของ​พวก​เขา​ทำ​จาก​เงิน​และ​ทอง สร้าง​ขึ้น​ด้วย​มือ​มนุษย์</verse>
				<verse number="5">มี​ปาก​แต่​พูด​ไม่​ได้ มี​ตา​แต่​มอง​ไม่​เห็น</verse>
				<verse number="6">มี​หู​แต่​ไม่​ได้ยิน มี​จมูก​แต่​ไม่​ได้​กลิ่น</verse>
				<verse number="7">มี​มือ​แต่​สัมผัส​ไม่​ได้ มี​เท้า​แต่​เดิน​ไม่​ได้ ไม่​มี​แม้แต่​เสียง​จาก​ลำคอ</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​สร้าง​รูป​เคารพ​นั้น​ก็​จะ​เป็น​เหมือน​พวก​มัน และ​คน​ที่​วาง​ใจ​ใน​รูป​เคารพ​ก็​จะ​เป็น​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="9">ชน​อิสราเอล จง​วาง​ใจ​ใน​พระยาห์เวห์ พระองค์​เป็น​ความ​ช่วยเหลือ​และ​เป็น​โล่​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="10">ครอบครัว​ของ​อาโรน จง​วาง​ใจ​ใน​พระยาห์เวห์ พระองค์​เป็น​ความ​ช่วยเหลือ​และ​โล่​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="11">ท่าน​ทั้งหลาย​ผู้​ยำเกรง​พระองค์ จง​วาง​ใจ​ใน​พระยาห์เวห์ พระองค์​เป็น​ความ​ช่วยเหลือ​และ​โล่​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​ระลึก​ถึง​เรา​และ​จะ​อวยพร​เรา พระองค์​จะ​อวยพร​อิสราเอล​ประชาชน​ของ​พระองค์ พระองค์​จะ​อวยพร​ครอบครัว​ของ​อาโรน</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​จะ​อวยพร​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์ ไม่​ว่า​ผู้​ใหญ่​หรือ​ผู้​น้อย</verse>
				<verse number="14">ขอ​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​ท่าน​เจริญ​รุ่งเรือง ทั้ง​ท่าน​และ​ลูกหลาน​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="15">ขอให้​ท่าน​ได้รับ​พร​จาก​พระยาห์เวห์ ผู้​สร้าง​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="16">ฟ้าสวรรค์​สูงสุด​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์ แต่​แผ่นดิน​โลก​พระองค์​ให้​แก่​มวล​มนุษย์</verse>
				<verse number="17">คน​ตาย​ไม่​อาจ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ คือ​คน​ที่​ลง​ไป​สู่​ความ​เงียบงัน</verse>
				<verse number="18">แต่​เป็น​พวก​เรา​ที่​ยกย่อง​พระยาห์เวห์ ทั้ง​บัดนี้​และ​ตลอด​นิรันดร จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="116">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​รัก​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​ได้ยิน​เสียง​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ได้ยิน​คำ​ร้อง​ขอ​ความ​เมตตา​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">เพราะ​พระองค์​เอียง​หู​มา​ฟัง ข้าพเจ้า​จะ​ร้อง​เรียก​พระองค์​ตราบ​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="3">บ่วง​ความ​ตาย​พัน​ข้าพเจ้า​ไว้ ความ​ปวดร้าว​แห่ง​หลุม​ฝัง​ศพ​รุมเร้า​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ท่วมท้น​ด้วย​ความ​ทุกข์​และ​ความ​โศกเศร้า</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ข้าพเจ้า​ก็​ร้อง​ออก​นาม​พระยาห์เวห์​ว่า “พระยาห์เวห์​โปรด​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอด​ด้วย!”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​มี​พระคุณ​และ​ชอบธรรม พระเจ้า​ของ​เรา​เปี่ยม​ด้วย​ความ​เมตตา</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​ปกป้อง​คน​ที่​ไม่​ระวัง เมื่อ​ข้าพเจ้า​ตกต่ำ พระองค์​ช่วย​กู้​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">จง​กลับ​สู่​การ​พัก​สงบ​เถิด จิต​วิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า เพราะ​พระยาห์เวห์​ดี​ต่อ​เจ้า</verse>
				<verse number="8">เพราะ​พระองค์​ปลดปล่อย​ข้าพเจ้า​จาก​ความ​ตาย ดวงตา​ของ​ข้าพเจ้า​จาก​หยาด​น้ำตา เท้า​ของ​ข้าพเจ้า​จาก​การ​สะดุด</verse>
				<verse number="9">เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​ดำเนิน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ใน​ดินแดน​ของ​คน​เป็น</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์ เมื่อ​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​ทุกข์​ใจ​นัก”</verse>
				<verse number="11">ใน​ยาม​ตกใจ ข้าพเจ้า​พูด​ว่า “ทุก​คน​ล้วน​เป็น​คน​โกหก”</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​จะ​ตอบแทน​พระยาห์เวห์​ด้วย​สิ่งใด ให้​สม​กับ​ที่​พระองค์​ดี​มี​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้า​จะ​ชู​ถ้วย​แห่ง​ความ​รอด และ​ร้อง​ออก​นาม​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​จะ​ทำ​ตาม​ที่​ได้​สาบาน​ต่อ​พระยาห์เวห์ ต่อหน้า​ประชาชน​ทั้งหมด​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">ความ​ตาย​ของ​ผู้​รับใช้​ที่​สัตย์ซื่อ​ของ​พระยาห์เวห์ มี​ค่า​ใน​สายตา​พระองค์</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​แท้​จริง​ข้าพเจ้า​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​รับใช้​พระองค์ เหมือน​ที่​แม่​ของ​ข้าพเจ้า​ทำ พระองค์​ปลดปล่อย​ข้าพเจ้า​จาก​โซ่ตรวน​แล้ว</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ขอบคุณ​แด่​พระองค์ และ​จะ​ร้อง​ออก​นาม​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้า​จะ​ทำ​ตาม​ที่​ได้​สาบาน​ต่อ​พระยาห์เวห์ ต่อหน้า​ประชาชน​ทั้งหมด​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">ใน​ลาน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์ ใจ​กลาง​เยรูซาเล็ม จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="117">
				<verse number="1">ชนชาติ​ทั้งหลาย จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ เถิด ชนชาติ​ทั้งสิ้น จง​ยกย่อง​พระองค์</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ความ​รัก​ที่​พระองค์​มี​ต่อ​เรา​นั้น​ยิ่งใหญ่ และ​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระยาห์เวห์​ดำรง​อยู่​เป็น​นิตย์ จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="118">
				<verse number="1">จง​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์​เพราะ​พระองค์​แสนดี ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="2">ให้​อิสราเอล​พูด​ว่า “ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์”</verse>
				<verse number="3">ให้​ครอบครัว​ของ​อาโรน​พูด​ว่า “ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์”</verse>
				<verse number="4">ให้​บรรดา​คน​ที่​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ถูก​กดดัน​อย่าง​หนัก ข้าพเจ้า​ก็​ร้องเรียก​พระยาห์เวห์ และ​พระองค์​พา​ข้าพเจ้า​ไป​ที่​โล่ง​กว้าง</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​กลัว มนุษย์​จะ​ทำ​อะไร​ข้าพเจ้า​ได้​เล่า</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า พระองค์​เป็น​ผู้​ช่วยเหลือ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​มอง​ดู​ศัตรู​อย่าง​ผู้​ชนะ</verse>
				<verse number="8">เข้า​ลี้​ภัย​ใน​พระยาห์เวห์ ก็​ดี​กว่า​วาง​ใจ​ใน​มนุษย์</verse>
				<verse number="9">เข้า​ลี้​ภัย​ใน​พระยาห์เวห์ ก็​ดี​กว่า​วาง​ใจ​ใน​เจ้านาย</verse>
				<verse number="10">ชนชาติ​ทั้งปวง​รุมล้อม​ข้าพเจ้า แต่​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​จะ​ทำลาย​พวก​เขา​ให้​สิ้น</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​ล้อม​ข้าพเจ้า​ไว้​ทุก​ด้าน แต่​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​จะ​โค่น​พวก​เขา​ลง</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​รายล้อม​ข้าพเจ้า​เหมือน​ฝูง​ผึ้ง แต่​เขา​มอด​ดับ​ลง​รวดเร็ว​ดุจ​ไฟ​ไหม้​ต้น​หนาม ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​จะ​โค่น​พวก​เขา​ลง</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้า​ถูก​ผลัก​และ​กำลัง​จะ​ล้ม แต่​พระยาห์เวห์​ช่วย​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​เป็น​กำลัง​และ​เป็น​ปราการ ​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​เป็น​ความ​รอด​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="15">เสียง​โห่ร้อง​ยินดี​และ​เสียง​ไชโย ดัง​ก้อง​ใน​เต็นท์​ของ​คน​ชอบธรรม ว่า “มือ​ขวา​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​กระทำ​สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่!</verse>
				<verse number="16">มือ​ขวา​ของ​พระยาห์เวห์​ชู​ขึ้น​สูง มือ​ขวา​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​กระทำ​สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่!”</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ตาย แต่​มี​ชีวิต​อยู่ และ​จะ​ประกาศ​สิ่ง​ต่าง​ๆ ที่​พระยาห์เวห์​ทำ</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​ลงโทษ​ข้าพเจ้า​อย่าง​หนัก แต่​ไม่​ได้​มอบ​ข้าพเจ้า​ให้​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="19">จง​เปิด​ประตู​ของ​ผู้​ชอบธรรม​ให้​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​เข้า​ไป​และ​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="20">นี่​คือ​ประตู​ของ​พระยาห์เวห์ ผู้​ชอบธรรม​จะ​เข้า​ไป​ทาง​ประตู​นี้</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้า​ขอบคุณ​พระองค์​เพราะ​พระองค์​ตอบ​ข้าพเจ้า พระองค์​เป็น​ความ​รอด​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="22">ศิลา​ซึ่ง​ช่าง​ก่อ​ได้​ทิ้ง​แล้ว กลับกลาย​เป็น​ศิลา​มุม​เอก</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​ได้​กระทำ​การ​นี้ และ​เป็น​สิ่ง​อัศจรรย์​ใน​สายตา​ของ​เรา</verse>
				<verse number="24">นี่​คือ​วันที่​พระยาห์เวห์​สร้าง ให้​เรา​ยินดี​และ​ปรีดา​ใน​วัน​นี้</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​ขอ​ช่วย​พวก​เรา​ให้​รอด พระยาห์เวห์​โปรด​มอบ​ความ​สำเร็จ​แก่​พวก​เรา</verse>
				<verse number="26">พระพร​เป็น​ของ​ผู้​มา​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ พวก​เรา​อวยพร​ท่าน จาก​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า พระองค์​ให้​ความ​สว่าง​ของ​พระองค์​ส่อง​ลง​บน​เรา ให้​เรา​ถือ​กิ่งไม้​ร่วม​ขบวน​เฉลิม​ฉลอง ไป​ถึง เชิงงอน​ของ​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="28">พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์ พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​เทิดทูน​พระองค์</verse>
				<verse number="29">จง​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​แสนดี ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="119">
				<verse number="1">พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​วิถีทาง​ของ​เขา​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ ผู้​เดิน​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​รักษา​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์ และ​แสวงหา​พระองค์​หมด​ใจ</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​ไม่​ทำ​ผิด แต่​เดิน​ใน​ทาง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ให้​ข้อ​บังคับ ซึ่ง​เรา​ต้อง​เชื่อฟัง​อย่าง​เต็มที่</verse>
				<verse number="5">ขอให้​วิถี​ของ​ข้าพเจ้า​มั่นคง​แน่วแน่ ใน​การ​เชื่อฟัง​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์!</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​ไม่​อับอาย เมื่อ​พิจารณา​คำ​สั่ง​ทั้งสิ้น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​จิตใจ​เที่ยง​ตรง เมื่อ​เรียนรู้​กฎ​บัญญัติ​อัน​ชอบธรรม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​จะ​เชื่อฟัง​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์ ขอ​อย่า​ทิ้ง​ข้าพเจ้า​ไป</verse>
				<verse number="9">คน​หนุ่ม​สาว​จะ​อยู่​บน​ทาง​แห่ง​ความ​บริสุทธิ์​ได้​อย่างไร ก็​โดย​การ​มี​ชีวิต​ตาม​พระ​วจนะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​แสวงหา​พระองค์​หมด​ใจ ขอ​อย่า​ให้​ข้าพเจ้า​หลง​ไป​จาก​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้า​จดจำ​พระวจนะ​ของ​พระองค์​ไว้​ใน​ใจ เพื่อ​จะ​ไม่​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​สรรเสริญ​พระองค์ ขอ​สอน​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์​แก่​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="13">ด้วย​ริมฝีปาก​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ท่อง​จำ​กฎ​บัญญัติ​ทั้งสิ้น​ที่​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​ยินดี​ที่​ได้​ทำ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์ เหมือน​ชื่นชม​ใน​ทรัพย์​สมบัติ​มากมาย</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​ใคร่ครวญ​ข้อ​บังคับ​ของ​พระองค์ และ​ไตร่ตรอง​วิถีทาง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​ยินดี​ใน​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์ และ​จะ​ไม่​ละเลย​พระวจนะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">โปรด​ดี​กับ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​มี​ชีวิต​อยู่ เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​เชื่อฟัง​พระวจนะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="18">ขอ​เปิด​ตา​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​เห็น สิ่ง​มหัศจรรย์​ใน​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้า​เป็น​คน​แปลก​หน้า​ใน​โลก​นี้ ขอ​อย่า​ซ่อน​คำ​สั่ง​จาก​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="20">จิต​วิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ปรารถนา กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​ตลอด​เวลา</verse>
				<verse number="21">พระองค์​กำราบ​คน​หยิ่ง​ยโส​ผู้​ถูก​สาป​แช่ง ซึ่ง​หลง​ไป​จาก​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="22">ขอ​เอา​การ​ดู​ถูก​เหยียดหยาม ไป​จาก​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="23">ถึงแม้​พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​จะ​นั่ง​รวม​กัน​ใส่​ร้าย​ข้าพเจ้า ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ก็​จะ​ยัง​ใคร่ครวญ​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="24">กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์​เป็น​ความ​ยินดี​ของ​ข้าพเจ้า และ​เป็น​ที่ปรึกษา​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="25">ข้าพเจ้า​ตกต่ำ​ลง​จน​คลุก​ฝุ่น ขอ​สงวน​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ตาม​พระ​วจนะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="26">ข้าพเจ้า​ได้​เล่า​เรื่อง​วิถี​ทาง​ของ​ข้าพเจ้า และ​พระองค์​ก็​ตอบ ขอ​สอน​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์​แก่​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="27">โปรด​ให้​ข้าพเจ้า​เข้าใจ​วิถี​แห่ง​ข้อ​บังคับ​ของ​พระองค์ เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ใคร่ครวญ​ถึง​การ​กระทำ​อัน​อัศจรรย์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="28">จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​อ่อนล้า​เพราะ​ความ​ทุกข์​โศก ขอ​ให้​ข้าพเจ้า​เข้มแข็ง​ขึ้น​ตาม​พระ​วจนะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="29">ขอ​ปกป้อง​ข้าพเจ้า​จาก​วิถี​จอมปลอม ขอ​เมตตา​และ​สอน​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​แก่​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="30">ข้าพเจ้า​ได้​เลือก​หนทาง​แห่ง​ความ​สัตย์ซื่อ ปักใจ​แน่วแน่​ใน​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="31">พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ยึดมั่น​ใน​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์ ขอ​อย่า​ให้​ข้าพเจ้า​ต้อง​อับอาย</verse>
				<verse number="32">ข้าพเจ้า​วิ่ง​ใน​ทาง​แห่ง​บัญชา​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​ขยาย​ความ​เข้าใจ​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="33">พระยาห์เวห์​ขอ​สอน​วิถี​แห่ง​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์ เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ทำ​ตาม​จน​ถึง​ที่สุด</verse>
				<verse number="34">โปรด​มอบ​ความ​เข้าใจ แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​รักษา​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์ และ​ทำ​ตาม​ด้วย​สุดใจ</verse>
				<verse number="35">ขอ​นำ​ข้าพเจ้า​ไป​ตาม​ทาง​ที่​พระองค์​บัญชา เพราะ​ข้าพเจ้า​ชื่นชม​ใน​ทาง​นั้น</verse>
				<verse number="36">ขอ​หัน​จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​สู่​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์ ไม่​ใช่​มุ่ง​หา​ประโยชน์​เห็น​แก่​ตัว</verse>
				<verse number="37">ขอ​หัน​สายตา​ของ​ข้าพเจ้า​จาก​สิ่ง​ที่​ไร้​ค่า ขอ​สงวน​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ตาม​พระ​วจนะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="38">ขอ​ทำ​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้​กับ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ เพื่อ​พระองค์​จะ​เป็น​ที่​ยำเกรง</verse>
				<verse number="39">ขอ​เอา​ความ​อับอาย​ที่​ข้าพเจ้า​กลัว​ออก​ไป เพราะ​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​นั้น​ดี</verse>
				<verse number="40">ข้าพเจ้า​ฝักใฝ่​ข้อ​บังคับ​ของ​พระองค์​นัก! โปรด​สงวน​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ไว้​ใน​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="41">พระยาห์เวห์​ขอให้​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า และ​ความ​รอด​ของ​พระองค์​มา​ถึง​ตาม​สัญญา</verse>
				<verse number="42">แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​ตอบ​คน​ที่​เยาะเย้ย​ข้าพเจ้า​ได้ เพราะ​ข้าพเจ้า​วาง​ใจ​ใน​พระ​วจนะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="43">ขอ​อย่า​เอา​ถ้อยคำ​แห่ง​ความ​จริง​ไป​จาก​ปาก​ของ​ข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​ฝาก​ความ​หวัง​ไว้​กับ​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="44">ข้าพเจ้า​จะ​เชื่อฟัง​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​เสมอ เป็น​นิตย์​นิรันดร์</verse>
				<verse number="45">ข้าพเจ้า​จะ​ดำเนิน​ไป​อย่าง​เสรี เพราะ​ข้าพเจ้า​ได้​แสวงหา​ข้อ​บังคับ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="46">ข้าพเจ้า​จะ​พูด​ถึง​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์​ต่อหน้า​กษัตริย์ และ​จะ​ไม่​อับอาย</verse>
				<verse number="47">เพราะ​ข้าพเจ้า​ปีติ​ยินดี​ใน​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​รัก​คำ​สั่ง​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="48">ข้าพเจ้า​เอื้อม​ไป​รับ​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​รัก เพื่อ​จะ​ใคร่ครวญ​กฎหมาย​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="49">ขอ​ระลึก​ถึง​พระวจนะ​ที่​ให้​ไว้​แก่​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​ให้​ความ​หวัง​แก่​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="50">สิ่ง​ที่​ปลอบโยน​ข้าพเจ้า​ใน​ยาม​ทุกข์​ยาก​ก็​คือ สัญญา​ของ​พระองค์​รักษา​ชีวิต​ข้าพเจ้า​ไว้</verse>
				<verse number="51">คน​หยิ่ง​ยโส​เยาะเย้ย​ข้าพเจ้า​อย่าง​ไม่​ปรานี แต่​ข้าพเจ้า​ไม่​หัน​ไป​จาก​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="52">พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ระลึก​ถึง​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​แต่​โบราณ และ​ก็​ได้รับ​การ​ปลอบโยน</verse>
				<verse number="53">ข้าพเจ้า​ขุ่นเคือง​เพราะ​คน​ชั่ว ผู้​ละทิ้ง​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="54">กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์​เป็น​เพลง​ของ​ข้าพเจ้า ไม่​ว่า​ข้าพเจ้า​จะ​พัก​อยู่​ที่​ใด</verse>
				<verse number="55">พระยาห์เวห์ ใน​ยาม​ค่ำคืน ข้าพเจ้า​ระลึก​ถึง​นาม​ของ​พระองค์ เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="56">ที่​ข้าพเจ้า​ทำ​ตาม​เสมอ​มา ก็​คือ​เชื่อฟัง​ข้อ​บังคับ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="57">พระยาห์เวห์ พระองค์​เป็น​มรดก​ส่วน​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​สัญญา​ว่า​จะ​เชื่อฟัง​พระวจนะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="58">ข้าพเจ้า​แสวงหา​ใบหน้า​ของ​พระองค์​หมด​ใจ โปรด​เมตตา​ข้าพเจ้า​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="59">ข้าพเจ้า​พิจารณา​วิถีทาง​ของ​ตนเอง และ​หัน​เท้า​ก้าว​มา​สู่​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="60">ข้าพเจ้า​จะ​รีบ​และ​จะ​ไม่​ล่าช้า ที่​จะ​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="61">แม้​คน​ชั่ว​จะ​มัด​ข้าพเจ้า​ด้วย​เชือก ข้าพเจ้า​ก็​จะ​ไม่​ลืม​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="62">ตอน​เที่ยงคืน ข้าพเจ้า​ลุก​ขึ้น​ขอบคุณ​พระองค์ สำหรับ​กฎ​บัญญัติ​อัน​ชอบธรรม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="63">ข้าพเจ้า​เป็น​มิตร​กับ​ทุก​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์ กับ​คน​ที่​ทำ​ตาม​ข้อ​บังคับ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="64">พระยาห์เวห์ โลก​เปี่ยม​ด้วย​ความ​รัก​เมตตา​ของ​พระองค์ ขอ​สอน​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์​แก่​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="65">พระยาห์เวห์​ขอ​ดี​ต่อ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ตาม​พระ​วจนะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="66">ขอ​สอน​ข้าพเจ้า​ให้​มี​ความ​รู้​และ​ดุลยพินิจ​ที่​ดี เพราะ​ข้าพเจ้า​วางใจ​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="67">ก่อน​ตก​ทุกข์ ข้าพเจ้า​หลง​เตลิด​ไป แต่​บัดนี้​ข้าพเจ้า​เชื่อฟัง​พระวจนะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="68">พระองค์​แสน​ดี​และ​ทำ​สิ่ง​ดี​งาม ขอ​สอน​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์​ให้​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="69">แม้​คน​หยิ่ง​ยโส​ใส่ร้าย​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ก็​รักษา​ข้อ​บังคับ​ของ​พระองค์​จน​หมด​ใจ</verse>
				<verse number="70">จิตใจ​ของ​พวก​เขา​ดื้อด้าน​และ​ไร้​สำนึก แต่​ข้าพเจ้า​ยินดี​ใน​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="71">ดี​แล้ว​ที่​ข้าพเจ้า​ทุกข์​ยาก เพื่อ​จะ​ได้​เรียนรู้​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="72">สำหรับ​ข้าพเจ้า กฎ​บัญญัติ​จาก​ปาก​ของ​พระองค์​ล้ำค่า ยิ่ง​กว่า​เงิน​และ​ทอง​นับ​หมื่น</verse>
				<verse number="73">มือ​ของ​พระองค์​สร้าง​และ​ปั้นแต่ง​ข้าพเจ้า​ขึ้น โปรด​ให้​ข้าพเจ้า​ความ​เข้าใจ เพื่อ​จะ​เรียนรู้​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="74">ขอให้​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์​ยินดี​เมื่อ​เห็น​ข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​ฝาก​ความ​หวัง​ไว้​ใน​พระ​วจนะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="75">พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​นั้น​ชอบธรรม และ​ที่​พระองค์​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ทุกข์​ยาก ก็​เพราะ​พระองค์​ซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="76">ขอให้​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ปลอบโยน​ข้าพเจ้า ตาม​สัญญา​ที่​ให้​กับ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="77">ขอให้​เมตตา​สงสาร​ข้าพเจ้า เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​มี​ชีวิต​อยู่ เพราะ​ข้าพเจ้า​ยินดี​ใน​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="78">ขอให้​คน​หยิ่ง​ยโส​อับอาย เพราะ​พวก​เขา​ทำ​ผิด​ต่อ​ข้าพเจ้า​โดย​ไม่​มี​สาเหตุ ส่วน​ข้าพเจ้า​จะ​ใคร่ครวญ​ข้อ​บังคับ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="79">ขอให้​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์ คน​ที่​เข้า​ใจ​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์ หัน​มา​หา​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="80">ขอให้​ข้าพเจ้า​ทำ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์​ด้วย​สุดใจ เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​อับอาย</verse>
				<verse number="81">จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​อ่อนล้า เพราะ​โหยหา​ความ​รอด​ของ​พระองค์ แต่​ข้าพเจ้า​ฝาก​ความ​หวัง​ไว้​ใน​พระ​วจนะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="82">ดวงตา​ของ​ข้าพเจ้า​อ่อนล้า เพราะ​รอคอย​สัญญา​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​กล่าว​ว่า “เมื่อใด​หนอ​พระองค์​จะ​ปลอบโยน​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="83">แม้​ข้าพเจ้า​แห้ง​เหี่ยว​เหมือน​ถุง​หนัง​เหล้า​องุ่น​ที่​ถูก​รม​ควัน ข้าพเจ้า​ก็​ไม่​ลืม​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="84">ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ต้อง​รอ​ไป​อีก​นาน​เท่าใด เมื่อใด​พระองค์​จะ​ลงโทษ​บรรดา​คน​ที่​ข่มเหง​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="85">คน​หยิ่ง​ยโส​ขุด​หลุม​เพื่อ​ดัก​ข้าพเจ้า ทำ​สิ่ง​ที่​ขัด​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="86">คำ​สั่ง​ของ​พระองค์​ล้วน​แต่​เชื่อถือ​ได้ ขอ​ช่วย​ข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​ถูก​ข่มเหง​โดย​ไม่​มี​สาเหตุ</verse>
				<verse number="87">พวก​เขา​เกือบ​จะ​กำจัด​ข้าพเจ้า​ไป​จาก​แผ่นดิน แต่​ข้าพเจ้า​ก็​ไม่​ละทิ้ง​ข้อ​บังคับ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="88">ด้วย​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์ ขอ​รักษา​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ไว้ เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​เชื่อฟัง​กฎ​เกณฑ์​จาก​ปาก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="89">พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ของ​พระองค์​เป็น​นิรันดร์ ยืนหยัด​มั่นคง​ใน​สวรรค์</verse>
				<verse number="90">ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​ทุก​ชั่วอายุ พระองค์​สถาปนา​โลก โลก​ก็​ตั้ง​มั่น​อยู่</verse>
				<verse number="91">กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​ยั่งยืน​จน​ทุก​วัน​นี้ เพราะ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ปรนนิบัติ​พระองค์</verse>
				<verse number="92">หาก​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​ไม่​เป็น​ความ​ยินดี​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​คง​มอดม้วย​ใน​ความ​ทุกข์​ยาก</verse>
				<verse number="93">ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ลืม​ข้อ​บังคับ​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​รักษา​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ไว้​ด้วย​ข้อ​บังคับ​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="94">ขอ​ช่วย​กู้​ข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​เป็น​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​แสวงหา​ข้อ​บังคับ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="95">คน​ชั่ว​รอ​ทำลาย​ข้าพเจ้า แต่​ข้าพเจ้า​จะ​ใคร่ครวญ​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="96">ข้าพเจ้า​เห็น​ว่า ทุก​สิ่ง​ที่​ดี​พร้อม​ก็​มี​ขีด​จำกัด แต่​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์​ไร้​ขอบเขต</verse>
				<verse number="97">ข้าพเจ้า​รัก​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​จริง​ๆ! ข้าพเจ้า​ใคร่ครวญ​กฎ​บัญญัติ​นั้น​ตลอด​วัน</verse>
				<verse number="98">คำ​สั่ง​ของ​พระองค์​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า​เสมอ และ​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ฉลาด​กว่า​ศัตรู</verse>
				<verse number="99">ข้าพเจ้า​มี​ความ​เข้าใจ​ยิ่ง​กว่า​ครู​ของ​ข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​ใคร่ครวญ​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="100">ข้าพเจ้า​มี​ความ​เข้าใจ​มาก​กว่า​ผู้​อาวุโส เพราะ​ข้าพเจ้า​เชื่อฟัง​ข้อ​บังคับ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="101">ข้าพเจ้า​รักษา​เท้า​ให้​พ้น​จาก​ทาง​ชั่วร้าย เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​เชื่อฟัง​พระ​วจนะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="102">ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​ห่าง​จาก​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​เอง​สอน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="103">พระวจนะ​ของ​พระองค์​นั้น ข้าพเจ้า​ชิม​แล้ว​หวาน​นัก หวาน​กว่า​น้ำผึ้ง​เมื่อ​ถึง​ปาก​ของ​ข้าพเจ้า!</verse>
				<verse number="104">ข้าพเจ้า​ได้​ความ​เข้าใจ​จาก​ข้อ​บังคับ​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​จึง​เกลียด​ทุก​หนทาง​ที่​ผิด</verse>
				<verse number="105">พระวจนะ​ของ​พระองค์​เป็น​โคม​สำหรับ​ย่างก้าว​ของ​ข้าพเจ้า เป็น​แสง​สว่าง​ส่อง​ทาง​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="106">ข้าพเจ้า​ได้​ปฏิญาณ​และ​ยืนยัน​ไว้ ว่า​จะ​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​อัน​ชอบธรรม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="107">พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ทุกข์​ทรมาน​นัก ขอ​สงวน​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ตาม​พระวจนะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="108">พระยาห์เวห์​ขอ​รับ​คำ​สรรเสริญ​ด้วย​ใจ​จาก​ปาก​ของ​ข้าพเจ้า และ​สอน​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​ให้​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="109">แม้​ชีวิต​ข้าพเจ้า​ต้อง​เสี่ยง​ภัย​เสมอ ข้าพเจ้า​ก็​จะ​ไม่​ลืม​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="110">คน​ชั่ว​วาง​กับดัก​ข้าพเจ้า แต่​ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​หลง​ไป​จาก​ข้อ​บังคับ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="111">กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์​เป็น​มรดก​ของ​ข้าพเจ้า​ตลอด​ไป และ​เป็น​ความ​ชื่นชม​ยินดี​ใน​ใจ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="112">ข้าพเจ้า​ตั้งใจ​แน่วแน่​ว่า​จะ​ทำ​ตาม กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์​จน​ถึง​ที่สุด</verse>
				<verse number="113">ข้าพเจ้า​เกลียด​ชัง​คน​สอง​จิต​สอง​ใจ แต่​ข้าพเจ้า​รัก​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="114">พระองค์​เป็น​ที่​ลี้​ภัย​และ​เป็น​โล่​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ฝาก​ความ​หวัง​ไว้​ที่​พระวจนะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="115">เจ้า​คน​ทำ​การ​ชั่ว​ทั้งหลาย จง​ไป​ให้​พ้น เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​พระเจ้า​ของ​เรา!</verse>
				<verse number="116">ขอ​ค้ำจุน​ข้าพเจ้า​เถิด​พระเจ้า ตาม​ที่​พระองค์​สัญญา​ไว้ และ​ข้าพเจ้า​จะ​มี​ชีวิต​อยู่ ขอ​อย่า​ให้​ความ​หวัง​ของ​ข้าพเจ้า​พังทลาย</verse>
				<verse number="117">ขอ​ค้ำชู​ข้าพเจ้า​ไว้ และ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​รอด​ปลอดภัย ข้าพเจ้า​จะ​เคารพ​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์​เสมอ​ไป</verse>
				<verse number="118">พระองค์​ปฏิเสธ​ทุก​คน​ที่​หลง​ไป​จาก​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์ เพราะ​การ​หลง​ผิด​ของ​พวก​เขา​ก็​สูญเปล่า</verse>
				<verse number="119">พระองค์​ทิ้ง​คน​ชั่ว​ทั้ง​สิ้น​ใน​โลก​เหมือน​เศษ​ผง เพราะ​ฉะนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​รัก​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="120">เนื้อตัว​ของ​ข้าพเจ้า​สั่น​สะท้าน​เพราะ​เกรงกลัว​พระองค์ ข้าพเจ้า​ยำเกรง​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="121">ข้าพเจ้า​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​และ​ยุติธรรม ขอ​อย่า​ทิ้ง​ข้าพเจ้า​ไว้​กับ​คน​ที่​กดขี่​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="122">ขอ​รับประกัน​ความ​ผาสุก​ของ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ อย่า​ให้​คน​หยิ่ง​ผยอง​ข่มเหง​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="123">ดวงตา​ข้าพเจ้า​อ่อนล้า เพราะ​เฝ้า​มอง​หา​ความ​รอด​จาก​พระองค์ ใฝ่​หา​คำ​สัญญา​อัน​ชอบธรรม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="124">ขอ​ปฏิบัติ​ผู้​รับใช้​ตาม​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์ และ​สอน​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์​กับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="125">ข้าพเจ้า​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ โปรด​ให้​ความ​รอบรู้​กับ​ข้าพเจ้า เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​เข้าใจ​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="126">พระยาห์เวห์ ถึง​เวลา​ที่​พระองค์​จะ​ต้อง​จัดการ เพราะ​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​ถูก​ฝ่าฝืน</verse>
				<verse number="127">เพราะ​ว่า​ข้าพเจ้า​รัก​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์ มาก​กว่า​ทองคำ ยิ่ง​กว่า​ทองคำ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="128">และ​เพราะ​ข้าพเจ้า​เห็น​ว่า ข้อ​กำหนด​ของ​พระองค์​ล้วน​ถูกต้อง ข้าพเจ้า​จึง​เกลียด​วิถี​ที่​ผิด​ทุก​ทาง</verse>
				<verse number="129">กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์​ล้ำเลิศ ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​เชื่อฟัง</verse>
				<verse number="130">การ​เปิดเผย​พระวจนะ​ของ​พระองค์​ให้​ความ​สว่าง ทำ​ให้​คน​รู้​น้อย​เข้าใจ</verse>
				<verse number="131">ข้าพเจ้า​อ้า​ปาก​หอบ โหยหา​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="132">ขอ​หัน​มา​เมตตา​ข้าพเจ้า ดัง​ที่​พระองค์​ทำ​เสมอ​มา​กับ​คน​ที่​รัก​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="133">ขอ​นำ​ย่างก้าว​ของ​ข้าพเจ้า​ตาม​พระวจนะ​ของ​พระองค์ ขอ​อย่า​ให้​บาป​ครอบงำ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="134">ขอ​ไถ่​ข้าพเจ้า​จาก​การ​กดขี่​ของ​มนุษย์ เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​เชื่อฟัง​ข้อ​กำหนด​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="135">ขอ​ให้​ใบหน้า​ของ​พระองค์​ทอแสง​บน​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ และ​สอน​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์​ให้​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="136">น้ำตา​ของ​ข้าพเจ้า​ไหล​ริน​เป็น​สาย เพราะ​ผู้​คน​ไม่​เชื่อฟัง​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="137">พระยาห์เวห์ พระองค์​ผู้​ชอบธรรม และ​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="138">กฎ​เกณฑ์​ที่​วาง​ไว้​นั้น​ชอบธรรม น่า​เชื่อถือ​อย่าง​เต็มที่</verse>
				<verse number="139">ข้าพเจ้า​ร้อน​ใจ​จน​หมด​แรง เพราะ​ศัตรู​ไม่​แยแส​พระวจนะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="140">สัญญา​ของ​พระองค์​ผ่าน​การ​พิสูจน์​มา​อย่าง​ถี่ถ้วน และ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​รัก​สัญญา​นั้น</verse>
				<verse number="141">แม้​ข้าพเจ้า​ต่ำต้อย​และ​ถูก​ดูแคลน ข้าพเจ้า​ก็​ไม่​ลืม​ข้อ​บังคับ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="142">ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์ และ​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​เป็น​ความ​จริง</verse>
				<verse number="143">แม้​ความ​ทุกข์​และ​ความ​โศกเศร้า​ถาโถม​ใส่​ข้าพเจ้า แต่​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ปีติ​ยินดี</verse>
				<verse number="144">กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์​ชอบธรรม​เสมอ โปรด​ให้​ข้าพเจ้า​เข้าใจ​เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ได้</verse>
				<verse number="145">พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ร้องเรียก​ด้วย​สุด​ใจ โปรด​ตอบ​ข้าพเจ้า และ​ข้าพเจ้า​จะ​เชื่อฟัง​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="146">ข้าพเจ้า​วิงวอน ขอ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอด เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ทำ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="147">ข้าพเจ้า​ตื่น​ก่อน​รุ่งสาง ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ ข้าพเจ้า​ฝาก​ความ​หวัง​ไว้​ใน​พระ​วจนะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="148">ข้าพเจ้า​ลืม​ตา​ตื่น​ตลอด​คืน เพื่อ​จะ​ใคร่ครวญ​ถึง​สัญญา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="149">ขอ​ฟัง​คำ​ร้อง​ของ​ข้าพเจ้า​ตาม​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์ พระยาห์เวห์​ขอ​รักษา​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ไว้​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="150">คน​ที่​คบคิด​กัน​มุ่งร้าย​ข้าพเจ้า​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว พวก​เขา​ห่างไกล​จาก​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="151">พระยาห์เวห์ แต่​พระองค์​อยู่​ใกล้ และ​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์​ล้วน​เป็น​ความ​จริง</verse>
				<verse number="152">นาน​มา​แล้ว​ข้าพเจ้า​เรียนรู้​จาก​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์ ว่า​พระองค์​ตั้ง​กฎ​เกณฑ์​นั้น​ให้​ดำรง​เป็น​นิตย์</verse>
				<verse number="153">โปรด​มอง​ความ​ทุกข์​ของ​ข้าพเจ้า และ​ช่วย​กู้​ข้าพเจ้า​ด้วย เพราะ​ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​ลืม​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="154">โปรด​สู้​คดี​และ​ไถ่​ข้าพเจ้า ขอ​รักษา​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ตาม​ที่​พระองค์​สัญญา</verse>
				<verse number="155">ความ​รอด​อยู่​ห่างไกล​จาก​คน​ชั่วร้าย เพราะ​เขา​ไม่​แสวงหา​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="156">พระยาห์เวห์ ความ​กรุณา​ของ​พระองค์​ยิ่งใหญ่ ขอ​รักษา​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="157">ศัตรู​มากมาย​กดขี่​ข่มเหง​ข้าพเจ้า แต่​ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​หัน​ไป​จาก​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="158">ข้าพเจ้า​มอง​ดู​คน​ทรยศ​ด้วย​ความ​ชิงชัง เพราะ​พวก​เขา​ไม่​เชื่อฟัง​พระวจนะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="159">พระยาห์เวห์​ขอ​มอง​ดู​ว่า ข้าพเจ้า​รัก​ข้อ​บังคับ​ของ​พระองค์​เพียงใด ขอ​รักษา​ชีวิต​ข้าพเจ้า​ไว้​ตาม​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="160">พระ​วจนะ​ของ​พระองค์​ล้วน​เป็น​ความ​จริง กฎ​บัญญัติ​อัน​ชอบธรรม​ทั้งสิ้น​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="161">พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ข่มเหง​ข้าพเจ้า​โดย​ไม่​มี​สาเหตุ แต่​ใจ​ข้าพเจ้า​เกรงกลัว​พระ​วจนะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="162">ข้าพเจ้า​ชื่นชม​ยินดี​ใน​สัญญา​ของ​พระองค์ เหมือน​คน​ที่​พบ​ขุมทรัพย์​มหาศาล</verse>
				<verse number="163">ข้าพเจ้า​ชิงชัง​รังเกียจ​ความ​เท็จ แต่​ข้าพเจ้า​รัก​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="164">ข้าพเจ้า​สรรเสริญ​พระองค์​วัน​ละ​เจ็ด​ครั้ง สำหรับ​กฎ​บัญญัติ​อัน​ชอบธรรม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="165">บรรดา​คน​ที่​รัก​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์ มี​สันติสุข​ยิ่งใหญ่ ไม่​มี​สิ่ง​ใด​ทำ​ให้​พวก​เขา​สะดุด​ได้</verse>
				<verse number="166">พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​รอคอย​ความ​รอด​ของ​พระองค์ และ​ข้าพเจ้า​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="167">ข้าพเจ้า​เชื่อฟัง​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์ เพราะ​ข้าพเจ้า​รัก​กฎ​เกณฑ์​เหล่า​นั้น​นัก</verse>
				<verse number="168">ข้าพเจ้า​เชื่อฟัง​ข้อ​บังคับ​และ​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​เห็น​วิถี​ทาง​ทั้งสิ้น​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="169">พระยาห์เวห์ ขอให้​เสียง​ร้อง​ของ​ข้าพเจ้า​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์ โปรด​ให้​ความ​เข้าใจ​กับ​ข้าพเจ้า​ตาม​พระ​วจนะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="170">ขอให้​คำ​วิงวอน​ของ​ข้าพเจ้า​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์ ขอ​ช่วย​กู้​ข้าพเจ้า​ตาม​สัญญา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="171">ขอให้​ปาก​ของ​ข้าพเจ้า​พรั่งพรู​คำ​สรรเสริญ เพราะ​พระองค์​สอน​กฎหมาย​ของ​พระองค์​ให้​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="172">ขอให้​ลิ้น​ของ​ข้าพเจ้า​แซ่ซ้อง​พระวจนะ​ของ​พระองค์ เพราะ​คำ​สั่ง​ทั้งสิ้น​ของ​พระองค์​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="173">ขอให้​มือ​ของ​พระองค์​พร้อม​ที่​จะ​ช่วย​ข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​ได้​เลือก​ข้อ​บังคับ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="174">พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ใฝ่​หา​ความ​รอด​ของ​พระองค์ และ​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ปีติ​ยินดี</verse>
				<verse number="175">ขอให้​ข้าพเจ้า​มี​ชีวิต​อยู่​เพื่อ​ที่​จะ​สรรเสริญ​พระองค์ ขอให้​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​ค้ำชู​ข้าพเจ้า​ไว้</verse>
				<verse number="176">ข้าพเจ้า​หลง​ไป​เหมือน​ลูก​แกะ​หลง​ทาง โปรด​ตาม​หา​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ เพราะ​ข้าพเจ้า​ไม่​ลืม​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="120">
				<verse number="1">ยาม​ทุกข์​ใจ ข้าพเจ้า​วิงวอน​พระยาห์เวห์ และ​พระองค์​ตอบ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ขอ​ช่วย​กู้​ข้าพเจ้า จาก​ริมฝีปาก​ที่​โกหก และ​จาก​ลิ้น​ที่​หลอกลวง</verse>
				<verse number="3">เจ้า​ลิ้น​ปลิ้นปล้อน พระองค์​จะ​จัดการ​กับ​เจ้า​อย่างไร และ​ทำ​อะไร​มาก​กว่า​นั้น​อีก</verse>
				<verse number="4">พระองค์​จะ​ลงโทษ​เจ้า​ด้วย​ลูกศร​คมกริบ​ของ​นัก​รบ ด้วย​ถ่าน​ไม้​ซาก​อัน​ลุกโชน</verse>
				<verse number="5">วิบัติ​แก่​ข้าพเจ้า​ที่​มา​อาศัย​ใน​เมเชค มา​อยู่​ท่ามกลาง​เต็นท์​ของ​เคดาร์!</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​มา​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​คน ที่​เกลียด​ชัง​สันติภาพ​นาน​เกิน​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​มุ่ง​หา​สันติ แต่​พอ​ข้าพเจ้า​พูด พวก​เขา​ก็​มุ่ง​ทำ​สงคราม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="121">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​เงย​หน้า​มอง​ภูเขา​ทั้งหลาย ความ​ช่วยเหลือ​ของ​ข้าพเจ้า​มา​จาก​ไหน</verse>
				<verse number="2">ความ​ช่วยเหลือ​ของ​ข้าพเจ้า​มา​จาก​พระยาห์เวห์ ผู้​สร้าง​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="3">พระองค์​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​เท้า​ของ​ท่าน​ลื่น​ไถล พระองค์​ผู้​พิทักษ์​รักษา​ท่าน​จะ​ไม่​เคลิ้ม​ไป</verse>
				<verse number="4">แน่นอน พระองค์​ผู้​พิทักษ์​รักษา​อิสราเอล จะ​ไม่​เคลิ้ม​หรือ​หลับ​ไป</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พิทักษ์​รักษา​ท่าน พระยาห์เวห์​เป็น​ร่มเงา​ที่​ขวา​มือ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="6">ดวง​อาทิตย์​จะ​ไม่​ทำ​อันตราย​ท่าน​ใน​เวลา​กลางวัน หรือ​ดวง​จันทร์​ใน​เวลา​กลางคืน</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​จะ​พิทักษ์​รักษา​ท่าน​ให้​พ้น​จาก​ภยันตราย พระองค์​จะ​พิทักษ์​รักษา​ชีวิต​ท่าน</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​จะ​พิทักษ์​รักษา​เมื่อ​ท่าน​เดินทาง​ไป​มา ทั้ง​บัดนี้​และ​ตลอด​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="122">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​ยินดี เมื่อ​มี​คน​กล่าว​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ให้​เรา​ไป​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​กัน​เถิด”</verse>
				<verse number="2">เยรูซาเล็ม​เอ๋ย เท้า​ของ​เรา​กำลัง​ยืน​อยู่​ด้าน​ใน​ประตู​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="3">เยรูซาเล็ม​ได้​รับ​การ​สร้าง​ขึ้น​เป็น​นคร ซึ่ง​ประสาน​เข้า​ไว้​ด้วยกัน​อย่าง​แน่น​หนา</verse>
				<verse number="4">เป็น​ที่​ซึ่ง​ชนเผ่า​ต่าง​ๆ ขึ้น​มา คือ​คน​เผ่า​ต่าง​ๆ ของ​พระยาห์เวห์ เพื่อ​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ ตาม​กฎ​เกณฑ์​ที่​วาง​ไว้​ให้​อิสราเอล</verse>
				<verse number="5">บัลลังก์​เพื่อ​การ​พิพากษา​ตั้ง​อยู่​ที่​นั่น เป็น​บัลลังก์​แห่ง​ราชวงศ์​ดาวิด</verse>
				<verse number="6">จง​อธิษฐาน​ขอ​สันติภาพ​สำหรับ​เยรูซาเล็ม​ว่า “ขอให้​คน​ที่​รัก​เจ้า​มั่นคง​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="7">ขอให้​มี​สันติภาพ​ภายใน​กำแพง​ของ​เจ้า และ​มี​ความ​ปลอดภัย​ใน​ปราสาท​ราช​วัง”</verse>
				<verse number="8">เพื่อ​เห็น​แก่​ครอบครัว​และ​มิตร​สหาย​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​พูด​ว่า “สันติภาพ​จง​มี​อยู่​ใน​เจ้า”</verse>
				<verse number="9">เพื่อ​เห็น​แก่​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา ข้าพเจ้า​จะ​เสาะหา​ความ​เจริญ​รุ่งเรือง​ให้​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="123">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​เงย​หน้า​ขึ้น​ดู​พระองค์ พระองค์​ผู้​นั่ง​บน​บัลลังก์​ใน​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="2">ดั่ง​ดวงตา​ของ​ทาส​มอง​ไป​ที่​มือ​นาย​ของ​ตน ดั่ง​ดวงตา​ของ​ทาส​สาว​มอง​ไป​ที่​มือ​นาย​หญิง​ของ​เธอ ดวงตา​เรา​ก็​มอง​ไป​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา คอย​ให้​พระองค์​แสดง​ความ​เมตตา​กับ​เรา</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​ขอ​เมตตา​พวก​เรา ขอ​เมตตา​พวก​เรา​เถิด เพราะ​เรา​อดทน​ต่อ​การ​ดูหมิ่น​ไม่​สิ้นสุด</verse>
				<verse number="4">พวก​เรา​อดทน การ​เยาะเย้ย​จาก​คน​หยิ่ง​ผยอง การ​ดูแคลน​จาก​คน​ยโส​โอหัง​ไม่​สิ้นสุด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="124">
				<verse number="1">ถ้า​พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​อยู่​ฝ่าย​เรา ก็​ให้​อิสราเอล​พูด​เถิด​ว่า</verse>
				<verse number="2">ถ้า​พระยาห์เวห์ ไม่​ได้​อยู่​ฝ่าย​เรา ตอน​ที่​ผู้คน​โจมตี​เรา</verse>
				<verse number="3">เรา​ก็​คง​จะ​ถูก​กลืน​ทั้ง​เป็น ตอน​ที่​ความ​โกรธ​ของ​ศัตรู​พลุ่ง​ขึ้น​ใส่​เรา</verse>
				<verse number="4">น้ำ​คง​จะ​ท่วม​มิด​เรา กระแส​น้ำ​เชี่ยว​คง​พัด​ท่วม​เรา</verse>
				<verse number="5">น้ำ​เชี่ยวกราก คง​ซัด​กวาด​เรา​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="6">ขอ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ ผู้​ไม่​ยอม​ให้​พวก​เขา​ฉีก​พวก​เรา</verse>
				<verse number="7">เรา​หนี​รอด​มา​ได้​เหมือน​นก จาก​กับดัก​ของ​นายพราน กับดัก​นั้น​ถูก​หัก​ทิ้ง และ​เรา​ก็​หนี​รอด​มา​ได้</verse>
				<verse number="8">ความ​ช่วยเหลือ​ของ​เรา​อยู่​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ ผู้​สร้าง​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="125">
				<verse number="1">บรรดา​คน​ที่​วาง​ใจ​ใน​พระยาห์เวห์​ก็​เป็น​เหมือน​ภูเขา​ศิโยน ที่​ไม่​หวั่นไหว แต่​คง​อยู่​ตลอด​กาล</verse>
				<verse number="2">ดั่ง​ภูเขา​ที่​ล้อม​รอบ​เยรูซาเล็ม พระยาห์เวห์​ก็​โอบ​ล้อม​คน​ของ​พระองค์ ทั้ง​บัดนี้​และ​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="3">คทา​ของ​คน​ชั่ว​จะ​ไม่​คง​อยู่ เหนือ​แผ่นดิน​ที่​จัดสรร​ให้​คน​ชอบธรรม มิฉะนั้น​คน​ชอบธรรม จะ​ลง​มือ​ทำ​ชั่ว</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​ขอ​ดี​ต่อ​คน​ทำ​ดี ต่อ​คน​จิตใจ​เที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="5">แต่​บรรดา​คน​ที่​หัน​ไป​ทาง​คดเคี้ยว พระยาห์เวห์​จะ​เนรเทศ​ไป​พร้อม​กับ​คน​ทำ​ชั่ว สันติสุข​จง​มี​แด่​อิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="126">
				<verse number="1">เมื่อ​พระยาห์เวห์​ฟื้นฟู​ความ​รุ่งเรือง​ของ​ศิโยน เรา​ก็​เหมือน​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ฝัน​ไป</verse>
				<verse number="2">ปาก​ของ​เรา​เต็ม​ด้วย​เสียง​หัวเราะ ลิ้น​ของ​เรา​ด้วย​เสียง​เพลง​แห่ง​ความ​ยินดี แล้ว​ชนชาติ​ทั้งหลาย​พูด​กัน​ว่า “พระยาห์เวห์​กระทำ​การ​ยิ่งใหญ่​เพื่อ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​กระทำ​การ​ยิ่งใหญ่​เพื่อ​เรา เรา​จึง​เปี่ยม​ล้น​ด้วย​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​ขอ​ฟื้นฟู​ความ​รุ่งเรือง​ของ​เรา อย่าง​สายธาร​ใน​เนเกบ</verse>
				<verse number="5">บรรดา​คน​ที่​หว่าน​ด้วย​น้ำตา จะ​เก็บเกี่ยว​ด้วย​เสียง​เพลง​แห่ง​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="6">บรรดา​คน​ที่​แบก​เมล็ด​พืช​ออก​ไป หว่าน​ด้วย​น้ำตา จะ​แบก​ฟ่อน​ข้าว​กลับ​มา ด้วย​เสียง​เพลง​แห่ง​ความ​ยินดี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="127">
				<verse number="1">ถ้า​พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​สร้าง​บ้าน คน​สร้าง​บ้าน​ก็​เหนื่อย​เปล่า หาก​พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​พิทักษ์​รักษา​นคร ยาม​ยืน​เฝ้า​อยู่​ก็​เหนื่อย​เปล่า</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ตื่น​แต่​เช้า​มืด​ก็​เหนื่อย​เปล่า และ​นอน​ดึก​ทำงาน ตรากตรำ​เพื่อ​ปาก​ท้อง เพราะ​พระเจ้า​ให้​คน​ที่​พระองค์​รัก​หลับ​สบาย</verse>
				<verse number="3">เด็ก​เป็น​มรดก​จาก​พระยาห์เวห์ ลูก​หลาน​เป็น​รางวัล​จาก​พระองค์</verse>
				<verse number="4">เด็ก​ที่​เกิด​กับ​หนุ่ม​ฉกรรจ์ ก็​เหมือน​ลูกศร​ใน​มือ​นัก​รบ</verse>
				<verse number="5">พระพร​เป็น​ของ ชาย​ที่​มี​ลูก​ธนู​เต็ม​แล่ง เขา​จะ​ไม่​ต้อง​อับอาย เมื่อ​ขับเคี่ยว​กับ​คู่​ต่อสู้​ใน​ศาล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="128">
				<verse number="1">พระพร​เป็น​ของ​ทุก​คน​ที่​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ ทุก​คน​ที่​ดำเนิน​ด้วย​การ​เชื่อฟัง​พระองค์</verse>
				<verse number="2">ท่าน​จะ​กิน​ผล​จาก​น้ำ​พัก​น้ำ​แรง​ของ​ตนเอง พระพร​และ​ความ​เจริญ​รุ่งเรือง​จะ​เป็น​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="3">ภรรยา​ของ​ท่าน​จะ​เป็น​เหมือน​เถา​องุ่น​ลูก​ดก อยู่​ใน​บ้าน ลูก​จะ​เป็น​เหมือน​หน่อ​มะกอก อยู่​รอบ​โต๊ะ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ จะ​ได้รับ​พระพร​เช่น​นี้​แหละ</verse>
				<verse number="5">ขอ​พระยาห์เวห์​อวยพร​ท่าน​จาก​ศิโยน ขอให้​ท่าน​เห็น​ความ​เจริญ​รุ่งเรือง​ของ​เยรูซาเล็ม ทุก​วัน​คืน​ใน​ชีวิต​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="6">ขอให้​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​ดู​ลูกหลาน​ของ​ท่าน สันติสุข​จง​มี​แด่​อิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="129">
				<verse number="1">“พวก​เขา​ข่มเหง​ข้าพเจ้า​อย่าง​หนัก​ตั้งแต่​วัย​เยาว์” ให้​อิสราเอล​พูด​เถิด​ว่า</verse>
				<verse number="2">“พวก​เขา​ข่มเหง​ข้าพเจ้า​อย่าง​หนัก​ตั้งแต่​วัย​เยาว์ แต่​พวก​เขา​ก็​ไม่​ชนะ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">คน​ทำ​นา​บน​หลัง​ข้าพเจ้า และ​ฝาก​รอย​ไถ​ไว้​ยาว</verse>
				<verse number="4">แต่​พระยาห์เวห์​ชอบธรรม พระองค์​ปลด​ข้าพเจ้า​เป็น​อิสระ​จาก​บ่วง​ของ​คน​ชั่ว”</verse>
				<verse number="5">ขอให้​ทุก​คน​ที่​เกลียด​ชัง​ศิโยน กลับ​ไป​ด้วย​ความ​อับอาย</verse>
				<verse number="6">ขอให้​พวก​เขา​เป็น​เหมือน​หญ้า​บน​หลังคา ซึ่ง​เหี่ยว​เฉา​ไป​ก่อน​จะ​โต</verse>
				<verse number="7">ซึ่ง​คน​เก็บ​ก็​ได้​ไม่​เต็ม​มือ และ​คน​รวม​ก็​ได้​ไม่​เต็ม​แขน</verse>
				<verse number="8">ขอให้​คน​ที่​ผ่าน​ไป​มา อย่า​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ขอ​พระพร​จาก​พระยาห์เวห์​จง​มี​แด่​ท่าน เรา​ขอ​อวยพร​ท่าน​ใน​นาม​พระยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="130">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ร้อง​เรียก​พระองค์​จาก​ห้วง​ลึก</verse>
				<verse number="2">องค์​เจ้านาย ขอ​ฟัง​เสียง​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​เงี่ย​หู​ฟัง คำ​ร้อง​ขอ​ความ​เมตตา​ของ​ข้าพเจ้า​เถิด</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์ หาก​พระองค์​บันทึก​บาป​ไว้ องค์​เจ้านาย ใคร​จะ​ยืนหยัด​อยู่​ได้</verse>
				<verse number="4">แต่​พระองค์​อภัย​โทษ เพื่อ​เรา​จะ​ได้​รับใช้​พระองค์​ด้วย​ความ​ยำเกรง</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​รอคอย​พระยาห์เวห์ ทุก​ส่วน​ของ​ข้าพเจ้า​เฝ้า​คอย และ​ฝาก​ความ​หวัง​ไว้​ใน​พระวจนะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​รอคอย​องค์​เจ้านาย ยิ่ง​กว่า​คน​เฝ้า​ยาม​คอย​รุ่งเช้า ยิ่ง​กว่า​คน​เฝ้า​ยาม​คอย​รุ่งเช้า</verse>
				<verse number="7">อิสราเอล จง​ฝาก​ความ​หวัง​ไว้​ใน​พระยาห์เวห์ เพราะ​ใน​พระยาห์เวห์ มี​ความ​รัก​มั่นคง และ​การ​ไถ่​อย่าง​สมบูรณ์</verse>
				<verse number="8">พระองค์​เอง​จะ​ไถ่​อิสราเอล จาก​บาป​ทั้งสิ้น​ของ​พวก​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="131">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ ใจ​ของ​ข้าพเจ้า​ไม่​เย่อหยิ่ง นัยน์​ตา​ของ​ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​ยโส ข้าพเจ้า​ไม่​คิด​เรื่อง​ใหญ่ หรือ​ทำ​อะไร​อัศจรรย์​เกิน​ตัว</verse>
				<verse number="2">แต่​ข้าพเจ้า​สงบ​เงียบ เหมือน​เด็ก​หย่า​นม​ใน​อก​แม่ ข้าพเจ้า​สงบ​อยู่​ภายใน​เหมือน​เด็ก​หย่านม</verse>
				<verse number="3">อิสราเอล จง​ฝาก​ความ​หวัง​ไว้​ใน​พระยาห์เวห์ ทั้ง​บัดนี้​และ​ตลอด​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="132">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ขอ​ระลึก​ถึง​ดาวิด และ​การ​ปฏิเสธ​ตนเอง​ทั้งปวง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​ปฏิญาณ​ต่อ​พระยาห์เวห์ เขา​สาบาน​ต่อ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ของ​ยาโคบ​ไว้​ว่า</verse>
				<verse number="3">“ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​เข้า​บ้าน หรือ​เข้า​นอน</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ยอม​หลับ​ตา หรือ​ปล่อย​หนัง​ตา​เคลิ้ม​หลับ​ไป</verse>
				<verse number="5">จนกว่า​ข้าพเจ้า​จะ​พบ​สถานที่​สำหรับ​พระยาห์เวห์ ที่​พำนัก​ของ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ของ​ยาโคบ”</verse>
				<verse number="6">เรา​ได้ยิน​เรื่อง​นี้​ใน​เอฟราธาห์ เรา​ได้​พบ​สิ่ง​นี้​ใน​ทุ่ง​แห่ง​ยาอาร์</verse>
				<verse number="7">“ให้​เรา​ไป​ยัง​ที่​พำนัก​ของ​พระองค์ ให้​เรา​นมัสการ​ที่​แท่น​รอง​เท้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ ขอ​ลุก​ขึ้น​มา​ยัง​ที่​พำนัก​ของ​พระองค์​เถิด ทั้ง​พระองค์​และ​หีบ​พันธสัญญา​แห่ง​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">ขอให้​ปุโรหิต​ของ​พระองค์​สวม​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์ ขอให้​ประชาชน​ผู้​สัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์​ร้องเพลง​ด้วย​ความ​ยินดี”</verse>
				<verse number="10">เพื่อ​เห็น​แก่​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ขอ​อย่า​ปฏิเสธ​ผู้​ที่​เจิม​ไว้</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระยาห์เวห์​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​ดาวิด เป็น​คำ​ปฏิญาณ​ที่​แน่นอน ซึ่ง​พระองค์​จะ​ไม่​คืน​คำ ว่า “เรา​จะ​ให้​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​คน​หนึ่ง ขึ้น​ครอง​บัลลังก์​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="12">หาก​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​รักษา​พันธสัญญา​ของ​เรา และ​รักษา​กฎ​เกณฑ์​ที่​เรา​สั่ง​สอน​เขา ลูกหลาน​ของ​พวก​เขา​จะ​นั่ง บน​บัลลังก์​ของ​เจ้า​สืบ​ไป​เป็น​นิตย์”</verse>
				<verse number="13">เพราะ​พระยาห์เวห์​เลือก​ศิโยน พระองค์​ปรารถนา​ให้​ที่​นั่น​เป็น​ที่​พำนัก​โดย​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="14">“นี่​คือ​ที่​พำนัก​ของ​เรา​สืบ​ไป​เป็น​นิตย์ เรา​จะ​ครอง​บัลลังก์​อยู่​ที่​นี่ เพราะ​เรา​ประสงค์​เช่น​นั้น</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​อวยพร​ให้​เธอ​อุดม​สมบูรณ์ และ​ให้​คน​ยากจน​ของ​เธอ​ได้​อิ่มหนำ</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​สวม​ความ​รอด​ให้​ปุโรหิต​ของ​เมือง​นั้น ประชาชน​ที่​สัตย์ซื่อ​ของ​เธอ​จะ​ร้องเพลง​ด้วย​ความ​ยินดี​เสมอ​ไป</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​ให้​มี​เขา​สัตว์ ​เขา​หนึ่ง​งอก​ขึ้น​ที่​นี่​เพื่อ​ดาวิด และ​ตั้ง​ตะเกียง​สำหรับ​ผู้​ที่​เรา​เจิม​ไว้</verse>
				<verse number="18">รา​จะ​ให้​ศัตรู​ของ​เขา​สวม​ความ​อัปยศ​อดสู แต่​ศีรษะ​ของ​เขา​จะ​ประดับ​ด้วย​มงกุฎ​ส่อง​ประกาย​แวววับ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="133">
				<verse number="1">เป็น​การ​ดี​และ​น่า​ชื่นใจ​สัก​เท่าใด เมื่อ​คน​ของ​พระเจ้า​อาศัย​อยู่​ร่วม​กัน เป็น​น้ำ​หนึ่ง​ใจ​เดียวกัน!</verse>
				<verse number="2">เหมือน​น้ำมัน​ล้ำค่า​ริน​ลง​บน​ศีรษะ ไหล​ลง​มา​บน​หนวด​เครา ไหล​ลง​มา​บน​เครา​ของ​อาโรน ลง​มา​บน​ปก​เสื้อ​คลุม​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">ดั่ง​น้ำค้าง​แห่ง​ภูเขา​เฮอร์โมน ตก​ลง​บน​ภูเขา​ศิโยน เพราะ​พระยาห์เวห์​มอบ​พระพร​ที่​นั่น แม้​กระทั่ง​ชีวิต​ชั่ว​นิจ​นิรันดร์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="134">
				<verse number="1">จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ บรรดา​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​ปรนนิบัติ​ยาม​ค่ำคืน​ใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">จง​ชู​มือ​ของ​ท่าน​ใน​สถาน​นมัสการ และ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">ขอ​พระยาห์เวห์​อวยพร​ท่าน​จาก​ศิโยน คือ​พระองค์​ผู้​สร้าง​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="135">
				<verse number="1">จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ จง​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ จง​สรรเสริญ​พระองค์​เถิด พวก​ท่าน​ผู้​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ผู้​ปรนนิบัติ​รับใช้​ใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์ ใน​ลาน​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="3">จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระยาห์เวห์​แสนดี จง​ร้องเพลง​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระองค์​เพราะ​เป็น​เรื่อง​น่า​ยินดี</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระยาห์เวห์​เลือก​ยาโคบ​ไว้​สำหรับ​พระองค์​เอง เลือก​อิสราเอล​ไว้​เป็น​สมบัติ​ล้ำค่า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​ยิ่งใหญ่ รู้​ว่า​องค์​เจ้านาย​ของ​เรา​ยิ่งใหญ่​กว่า​พระ​อื่น​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​ทำ​สิ่ง​ตาม​ชอบ​ใจ ใน​ฟ้าสวรรค์​และ​บน​แผ่นดิน​โลก ใน​ห้วง​สมุทร​และ​ที่​ลึก​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ทำ​ให้​เมฆ​ลอย​ขึ้น​จาก​สุด​โลก พระองค์​ส่ง​ฟ้าแลบ​มา​กับ​ฝน และ​นำ​สายลม​ออก​มา​จาก​คลัง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ประหาร​ลูก​หัวปี​ของ​อียิปต์ ลูก​หัวปี​ทั้ง​ของ​มนุษย์​และ​ของ​สัตว์</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ส่ง​หมาย​สำคัญ​และ​การ​อัศจรรย์​มา​ท่ามกลาง​เจ้า อียิปต์ มา​ต่อสู้​ฟาโรห์​กับ​ผู้​รับใช้​ทั้งสิ้น​ของ​เขา</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ห้ำหั่น​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ประหาร​กษัตริย์​ผู้​เกรียงไกร</verse>
				<verse number="11">คือ​กษัตริย์​สิโหน​ของ​ชาว​อาโมไรต์ กษัตริย์​โอก​แห่ง​บาชาน และ​กษัตริย์​ทั้งหมด​ใน​คานาอัน</verse>
				<verse number="12">และ​พระองค์​ยก​ดินแดน​ของ​กษัตริย์​เหล่า​นั้น​ให้​เป็น​มรดก เป็น​มรดก​ของ​อิสราเอล​ประชาชน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์ นาม​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์ พระยาห์เวห์ เกียรติ​ของ​พระองค์​เลื่องลือ​ไป​ตลอด​ทุก​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="14">เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ให้​ความ​เป็นธรรม​กับ​คน​ของ​พระองค์ และ​เมตตา​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">รูป​เคารพ​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ทำ​จาก​เงิน​และ​ทอง สร้าง​ขึ้น​ด้วย​มือ​มนุษย์</verse>
				<verse number="16">มี​ปาก​แต่​พูด​ไม่​ได้ มี​ตา​แต่​มอง​ไม่​เห็น</verse>
				<verse number="17">มี​หู​แต่​ไม่​ได้ยิน หรือ​แม้แต่​ลมหายใจ​ใน​ปาก</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​สร้าง​รูป​เคารพ ก็​จะ​เป็น​เหมือน​พวก​มัน และ​คน​ที่​วาง​ใจ​ใน​พวก​มัน ก็​จะ​เป็น​เช่น​นั้น</verse>
				<verse number="19">ชาว​อิสราเอล​ทั้งปวง จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ ครอบครัว​ของ​อาโรน จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="20">ครอบครัว​ของ​เลวี จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ ท่าน​ผู้​ยำเกรง​พระองค์ จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="21">จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​จาก​ศิโยน จง​สรรเสริญ​พระองค์​ผู้​พำนัก​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="136">
				<verse number="1">จง​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​แสนดี ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="2">จง​ขอบคุณ​พระเจ้า​ผู้​อยู่​เหนือ​พระ​ทั้งปวง ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="3">จง​ขอบคุณ​องค์​เจ้านาย​เหนือ​เจ้านาย​ทั้งปวง ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="4">จง​ขอบคุณ​พระองค์​ผู้​ทำ​การ​อัศจรรย์​ยิ่งใหญ่​แต่​ผู้​เดียว ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="5">ผู้​สร้าง​ฟ้าสวรรค์​โดย​ความ​เข้าใจ ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="6">ผู้​คลี่​ผืน​แผ่นดิน​เหนือ​ห้วงน้ำ ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="7">ผู้​สร้าง​ดวง​สว่าง​มหึมา ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="8">ให้​ดวง​อาทิตย์​ครอง​กลางวัน ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="9">ให้​ดวง​จันทร์​และ​ดวง​ดาว​ครอง​กลางคืน ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="10">จง​ขอบคุณ​พระองค์​ผู้​ประหาร​ลูก​หัวปี​ของ​อียิปต์ ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="11">และ​นำ​อิสราเอล​ออก​มา​จาก​ท่ามกลาง​คน​อียิปต์ ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="12">ด้วย​มือ​อัน​เปี่ยม​ฤทธิ์​และ​แขน​ที่​เหยียด​ออก ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="13">จง​ขอบคุณ​พระองค์​ผู้​แยก​ทะเล​แดง ​ออก​เป็น​ทาง ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="14">และ​นำ​อิสราเอล​ข้าม​ทะเล​ไป ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="15">แต่​ให้​ฟาโรห์​กับ​กองทัพ​จม​ลง​ใน​ทะเล​แดง ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="16">จง​ขอบคุณ​พระองค์​ผู้​นำ​ประชาชน​ของ​พระองค์​ผ่าน​ถิ่น​ทุรกันดาร ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="17">จง​ขอบคุณ​พระองค์​ผู้​โค่น​ล้ม​กษัตริย์​ยิ่งใหญ่ ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="18">และ​ประหาร​บรรดา​กษัตริย์​ผู้​เกรียงไกร ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="19">คือ​กษัตริย์​สิโหน​ของ​ชาว​อาโมไรต์ ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="20">และ​กษัตริย์​โอก​แห่ง​บาชาน ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="21">และ​มอบ​ดินแดน​ของ​พวก​เขา​ให้​เป็น​มรดก ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="22">เป็น​มรดก​ของ​อิสราเอล​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="23">พระองค์​ผู้​ระลึก​ถึง​เรา​ผู้​อยู่​ใน​ฐานะ​ต่ำต้อย ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="24">และ​ช่วย​เรา​ให้​พ้น​จาก​ศัตรู ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="25">พระองค์​ผู้​ให้​อาหาร​กับ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้งสิ้น ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
				<verse number="26">จง​ขอบคุณ​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์ ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="137">
				<verse number="1">ที่​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​ของ​บาบิโลน พวก​เรา​นั่ง​ลง​และ​ร่ำไห้ เมื่อ​ระลึก​ถึง​ศิโยน</verse>
				<verse number="2">พวก​เรา​แขวน​พิณ​ของ​เรา​ไว้ ที่​ต้น​ป็อปลาร์</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ที่​นั่น ผู้​คุม​ขอให้​เรา​ร้อง​เพลง พวก​คน​ทรมาน​เรา สั่ง​ให้​เรา​ร้องเพลง​ยินดี พวก​เขา​พูด​ว่า “ร้องเพลง​แห่ง​ศิโยน​ให้​ฟัง​สัก​เพลง​ซิ!”</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ร้อง​เพลง​ของ​พระยาห์เวห์ ใน​ดินแดน​ของ​ต่าง​ชาติ​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="5">เยรูซาเล็ม หาก​เรา​ลืม​เจ้า ขอให้​มือ​ขวา​ของ​เรา​ลืม​ฝีมือ​เสีย</verse>
				<verse number="6">ขอให้​ลิ้น​ของ​เรา​ติด​เพดาน​ปาก หาก​เรา​ลืม​เจ้า หาก​เรา​ไม่​คิด​ว่า​เยรูซาเล็ม เป็น​สุดยอด​ของ​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​ขอ​จดจำ​สิ่ง​ที่​ชาว​เอโดม​ได้​ทำ ใน​วัน​ที่​เยรูซาเล็ม​แตก พวก​เขา​โห่ร้อง​ว่า “พัง​มัน​เลย ทลาย​ให้​ถึง​ราก​ถึง​โคน!”</verse>
				<verse number="8">ธิดา​บาบิโลน เจ้า​จะ​พินาศ​ย่อยยับ ความ​สุข​เป็น​ของ​ผู้​ที่​คืน​สนอง​เจ้า ตาม​สิ่ง​ที่​เจ้า​ทำ​กับ​เรา</verse>
				<verse number="9">ความ​สุข​เป็น​ของ​ผู้​ที่​จับ​พวก​ทารก​ของ​เจ้า ฟาด​ลง​กับ​ก้อนหิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="138">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​สุด​ใจ จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์​ต่อหน้า “พระ​ทั้งปวง”</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​จะ​กราบ​ลง​มา​ทาง​วิหาร​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ และ​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระองค์ เพราะ​ความ​รัก​มั่นคง​และ​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​เชิดชู​กฎหมาย​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ เกิน​ชื่อเสียง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ข้าพเจ้า​ร้อง​เรียก พระองค์​ก็​ตอบ พระองค์​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​มี​กำลัง​ใจ</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์ ขอให้​กษัตริย์​ทั่ว​โลก​สรรเสริญ​พระองค์ เมื่อ​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​พระองค์​ประกาศ​ไว้</verse>
				<verse number="5">ขอให้​พวก​เขา​ร้อง​เพลง​ถึง​วิถี​ของ​พระยาห์เวห์ เพราะ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="6">แม้​พระยาห์เวห์​ได้รับ​การ​เชิดชู แต่​พระองค์​ก็​มอง​ดู​ผู้​ต่ำต้อย​อย่าง​กรุณา แม้​ว่า​สูงส่ง แต่​พระองค์​ก็​เห็น​พวก​เขา​แต่​ไกล</verse>
				<verse number="7">แม้​ข้าพเจ้า​เดิน​อยู่​ท่ามกลาง​ความ​ทุกข์​ยาก พระองค์​ยัง​รักษา​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ไว้ พระองค์​เหยียด​มือ​ต่อสู้​กับ​ศัตรู​ผู้​เกรี้ยวกราด​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ช่วย​กู้​ข้าพเจ้า​ด้วย​มือ​ขวา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​จะ​พิสูจน์​ให้​ข้าพเจ้า​เห็น พระยาห์เวห์ ความ​รัก​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์ ขอ​อย่า​ละทิ้ง​งาน​ฝีมือ​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="139">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ พระองค์​ได้​ตรวจตรา​จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า และ​พระองค์​รู้จัก​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">พระองค์​รู้​เมื่อ​ข้าพเจ้า​นั่ง​ลง​และ​ลุกขึ้น พระองค์​รับรู้​ความ​คิด​ของ​ข้าพเจ้า​แต่​ไกล</verse>
				<verse number="3">พระองค์​หยั่งรู้​การ​ออก​ไป​และ​การ​หยุด​พัก​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​คุ้นเคย​กับ​หนทาง​ทั้งสิ้น​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์ ก่อน​ที่​ลิ้น​ข้าพเจ้า​จะ​เอ่ย​คำ พระองค์​ก็​รู้​ความ​ทั้งหมด​แล้ว</verse>
				<verse number="5">พระองค์​โอบ​ล้อม​ข้าพเจ้า​ทั้ง​ข้าง​หน้า​และ​ข้าง​หลัง พระองค์​วาง​มือ​เหนือ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">ความ​รู้​เช่น​นี้​อัศจรรย์​ยิ่งนัก​สำหรับ​ข้าพเจ้า สูง​เกิน​กว่า​ข้าพเจ้า​จะ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​จะ​ไป​ที่​ไหน ให้​พ้น​จาก​พระวิญญาณ​ของ​พระองค์​ได้ ข้าพเจ้า​จะ​หนี​ไป​ที่ไหน ให้​พ้น​จาก​หน้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">หาก​ข้าพเจ้า​ขึ้น​ไป​ยัง​สวรรค์ พระองค์​ก็​อยู่​ที่​นั่น หาก​ข้าพเจ้า​นอน​ลง​ใน​แดน​มรณา พระองค์​ก็​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="9">หาก​ข้าพเจ้า​บิน​ไป​ด้วย​ปีก​แห่ง​รุ่งอรุณ หาก​ข้าพเจ้า​ไป​อยู่​ที่​มหาสมุทร​สุด​ไกล​โพ้น</verse>
				<verse number="10">แม้แต่​ที่​นั่น มือ​ของ​พระองค์​ก็​จะ​นำ​ข้าพเจ้า มือ​ขวา​ของ​พระองค์​จะ​ยึด​ข้าพเจ้า​ไว้</verse>
				<verse number="11">หาก​ข้าพเจ้า​กล่าว​ว่า “แน่นอน ความ​มืด​จะ​บัง​ไว้ และ​ความ​สว่าง​จะ​กลาย​เป็น​ค่ำคืน​รอบ​ตัว​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="12">สำหรับ​พระองค์ แม้​ความ​มืด​ก็​ไม่​มืด กลางคืน​ก็​สว่าง​ดั่ง​กลางวัน เพราะ​สำหรับ​พระองค์ ความ​มืด​ก็​สว่าง</verse>
				<verse number="13">เพราะ​พระองค์​สร้าง​ส่วน​ลึก​ล้ำ​ใน​ตัว​ข้าพเจ้า พระองค์​ถักทอ​ข้าพเจ้า​ขึ้น​ใน​ท้อง​แม่</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​สรรเสริญ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​สร้าง​ข้าพเจ้า​มา​อย่าง​น่า​มหัศจรรย์​และ​น่า​ครั่นคร้าม ผลงาน​ของ​พระองค์​อัศจรรย์ ข้าพเจ้า​รู้​ดี</verse>
				<verse number="15">โครงร่าง​ของ​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ซ่อน​จาก​พระองค์ เมื่อ​ข้าพเจ้า​ถูก​สร้าง​ขึ้น​ใน​ที่​ลี้ลับ เมื่อ​ข้าพเจ้า​ถูก​ถักทอ​ขึ้น​ใน​ห้วง​ลึก​แห่ง​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="16">ตา​ของ​พระองค์​เห็น​ตั้งแต่​ข้าพเจ้า​ยัง​ไม่​เป็น​รูป​เป็น​ร่าง ทุก​วัน​คืน​ที่​กำหนด​ไว้​สำหรับ​ข้าพเจ้า บันทึก​ไว้​ใน​สมุด​ของ​พระองค์ ก่อน​ที่​วัน​เหล่า​นั้น​จะ​มา​ถึง</verse>
				<verse number="17">พระเจ้า! ความ​คิด​ของ​พระองค์​สำหรับ​ข้าพเจ้า​นั้น​ล้ำค่า! รวม​กัน​แล้ว​ก็​ยิ่งใหญ่​นัก!</verse>
				<verse number="18">หาก​ข้าพเจ้า​จะ​นับ ก็​มาก​ยิ่ง​กว่า​เม็ด​ทราย เมื่อ​ข้าพเจ้า​ตื่น ข้าพเจ้า​ยัง​อยู่​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">พระเจ้า​ขอ​เพียง​พระองค์​ประหาร​คน​ชั่ว เจ้า​พวก​กระหาย​เลือด จง​ไป​ให้​พ้น!</verse>
				<verse number="20">พวก​เขา​กล่าว​ถึง​พระองค์​ด้วย​เจตนา​ชั่ว ศัตรู​ของ​พระองค์​ใช้​นาม​ของ​พระองค์​ใน​ทาง​มิ​ชอบ</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​เกลียด​คน​ที่​เกลียด​พระองค์​หรือ ไม่​ได้​รังเกียจ​คน​ที่​กบฏ​ต่อ​พระองค์​หรือ</verse>
				<verse number="22">ข้าพเจ้า​มี​แต่​ความ​เกลียด​ชัง​ต่อ​พวก​เขา และ​เห็น​เป็น​ศัตรู​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="23">พระเจ้า ขอ​ตรวจ​ดู​และ​รู้​ถึง​จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ตรวจสอบ​และ​รู้​ถึง​ความ​คิด​กระวนกระวาย​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="24">โปรด​ดู​ว่า​มี​สิ่ง​ใด​ใน​ตัว​ข้าพเจ้า​ที่​พระองค์​ไม่​พอใจ และ​ขอ​นำ​ข้าพเจ้า​ไป​ใน​วิถี​นิรันดร์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="140">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ ขอ​ช่วย​ข้าพเจ้า​จาก​คน​ชั่วร้าย ขอ​ปกป้อง​ข้าพเจ้า​จาก​คน​ทารุณ</verse>
				<verse number="2">ผู้​ซึ่ง​วางแผน​ชั่ว​อยู่​ใน​ใจ และ​ปลุกปั่น​ให้​เกิด​สงคราม​ทุก​วัน</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​ลับ​ลิ้น​ให้​คมกริบ​เหมือน​ลิ้น​งู พิษ​งู​ร้าย​อยู่​ที่​ริมฝีปาก​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์ ขอ​ปกป้อง​ข้าพเจ้า​จาก​เงื้อม​มือ​คน​ชั่ว ขอ​คุ้มครอง​ข้าพเจ้า​จาก​คน​ทารุณ ที่​วางแผน​ให้​ข้าพเจ้า​สะดุด​ล้ม</verse>
				<verse number="5">คน​ยโส​โอหัง​ซ่อน​บ่วง​ดัก​ข้าพเจ้า พวก​เขา​คลี่​ตาข่าย​รอ​อยู่ และ​วาง​กับดัก​ตาม​ทาง​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า” พระยาห์เวห์​ขอ​ฟัง​คำ​ร้อง​ขอ​ความ​เมตตา​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต ผู้​ช่วย​กู้​ที่​แข็งแกร่ง​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ปกป้อง​ศีรษะ​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​ยาม​ศึก</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ ขอ​อย่า​ให้​คน​ชั่ว​สม​ปรารถนา ขอ​อย่า​ให้​แผน​ชั่ว​ของ​เขา​สำเร็จ</verse>
				<verse number="9">บรรดา​คน​ที่​ล้อม​รอบ​ข้าพเจ้า​ก็​เงย​หน้า​ขึ้น​อย่าง​ภาคภูมิ ขอให้​พวก​เขา​ถูก​กลืน​กิน​ด้วย​ความ​ชั่วร้าย​ของ​ริมฝีปาก​ตนเอง</verse>
				<verse number="10">ขอให้​ถ่าน​ไฟ​ร้อน​ตก​ใส่​พวก​เขา ขอให้​พวก​เขา​ถูก​โยน​ลง​ไฟ ลง​ใน​เหว​ลึก ไม่​มี​วัน​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="11">ขอ​อย่า​ให้​คน​ใส่​ร้าย​ป้าย​สี​มั่นคง​ใน​แผ่นดิน ขอให้​ความ​วิบัติ​ไล่ล่า​คน​โหดร้าย​ทารุณ</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​รู้​อยู่​ว่า​พระยาห์เวห์​ผดุง​ความ​ยุติธรรม​เพื่อ​คน​ยากไร้ และ​ปกป้อง​สิทธิ​ของ​คน​แร้นแค้น</verse>
				<verse number="13">แน่นอน คน​ชอบธรรม​จะ​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระองค์ และ​คน​เที่ยงธรรม​จะ​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="141">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​ร้อง​เรียก​พระองค์​พระยาห์เวห์ โปรด​มา​หา​ข้าพเจ้า​โดย​เร็ว และ​ได้ยิน​เมื่อ​ข้าพเจ้า​ร้อง​เรียก</verse>
				<verse number="2">ขอให้​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า เป็น​เหมือน​เครื่อง​หอม​ต่อหน้า​พระองค์ ขอให้​การ​ชู​มือ​วิงวอน​ของ​ข้าพเจ้า เป็น​เหมือน​เครื่อง​บูชา​ยาม​เย็น</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์ ขอ​ตั้ง​ยาม​ดูแล​ปาก​ข้าพเจ้า คอย​เฝ้า​ประตู​ริมฝีปาก​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="4">ขอ​อย่า​ให้​จิตใจ​ข้าพเจ้า​ถูก​โน้มน้าว​ไป​หา​สิ่ง​ชั่ว เพื่อ​มี​ส่วน​กับ​การ​กระทำ​ชั่วร้าย ร่วม​ไป​กับ​คน​ทำ​ชั่ว ขอ​อย่า​ให้​ข้าพเจ้า​กิน​ของ​โอชะ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="5">ขอให้​คน​ชอบธรรม​ตี​ข้าพเจ้า นั่น​เป็น​ความ​กรุณา ขอให้​เขา​ว่า​กล่าว​ข้าพเจ้า นั่น​เป็น​น้ำมัน​บน​ศีรษะ​ของ​ข้าพเจ้า ศีรษะ​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ปฏิเสธ เพราะ​ข้าพเจ้า​ยัง​อธิษฐาน​ต่อต้าน​การ​กระทำ​ของ​คน​ชั่ว​เสมอ</verse>
				<verse number="6">ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ของ​พวก​เขา​จะ​ถูก​เหวี่ยง​ลง​หน้าผา และ​คน​ชั่วร้าย​จะ​เรียนรู้​ว่า คำ​ที่​ข้าพเจ้า​กล่าว​ไว้​นั้น​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​จะ​พูด​ว่า “คน​ไถ​ดิน​และ​ทำ​ให้​ดิน​แตก​ฉันใด กระดูก​ของ​เรา​ก็​กระจัดกระจาย​อยู่​ที่​ปาก​หลุม​ศพ​ฉันนั้น”</verse>
				<verse number="8">แต่​ดวงตา​ของ​ข้าพเจ้า​จับจ้อง​ที่​พระองค์​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต ข้าพเจ้า​ลี้​ภัย​ใน​พระองค์ ขอ​อย่า​ยอม​ให้​ข้าพเจ้า​ตาย​ไป</verse>
				<verse number="9">ขอ​ปกป้อง​ข้าพเจ้า​ให้​พ้น​จาก​บ่วง​ที่​พวก​เขา​วาง​ดัก จาก​กับดัก​ที่​คน​ทำ​ชั่ว​วาง​ไว้</verse>
				<verse number="10">ขอให้​คน​ชั่วร้าย​ตก​ลง​ไป​ใน​ตาข่าย​ของ​เขา​เอง ใน​ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​ผ่าน​ไป​ได้​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="142">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​ร้อง​เสียง​ดัง​ต่อ​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​เปล่ง​เสียง​ขอ​ความ​เมตตา​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​ระบาย​ความ​ทุกข์​ต่อหน้า​พระองค์ ข้าพเจ้า​เล่า​ความ​เดือดร้อน​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​จิต​วิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​อ่อนล้า​อยู่​ภายใน พระองค์​คือ​ผู้​ดูแล​ทาง​ของ​ข้าพเจ้า บน​เส้นทาง​ที่​ข้าพเจ้า​เดิน คน​ได้​ซ่อน​บ่วง​ดัก​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="4">ดู​สิ ไม่​มี​ใคร​อยู่​ทาง​ขวา​มือ​ข้าพเจ้า​เลย ไม่​มี​ใคร​เหลียว​แล​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ไร้​ที่​พึ่ง ไม่​มี​ใคร​ห่วงใย​ชีวิต​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ร้อง​เรียก​พระองค์​ว่า “พระองค์​เป็น​ที่​ลี้​ภัย​ของ​ข้าพเจ้า เป็น​มรดก​ส่วน​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​ดินแดน​ของ​คน​เป็น”</verse>
				<verse number="6">ขอ​ฟัง​เสียง​ร่ำร้อง​ของ​ข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​อับจน​นัก ขอ​ช่วย​กู้​ข้าพเจ้า​จาก​ผู้​ไล่ล่า เพราะ​พวก​เขา​แข็งแกร่ง​เกิน​กำลัง​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">ขอ​ปล่อย​ข้าพเจ้า​ออก​จาก​คุก เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระองค์ แล้ว​คน​ชอบธรรม​จะ​ห้อมล้อม​ข้าพเจ้า เพราะ​พระองค์​ดี​ต่อ​ข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="143">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ ขอ​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ฟัง​คำ​ร้อง​ขอ​ความ​เมตตา​ของ​ข้าพเจ้า โดย​ความ​ซื่อสัตย์​และ​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์ ขอ​มา​ช่วย​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">ขอ​อย่า​นำ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​เข้า​สู่​การ​พิพากษา เพราะ​ไม่​มี​สัก​คน​ที่​ชอบธรรม​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ศัตรู​ไล่ล่า​ข้าพเจ้า เขา​เหยียบ​ข้าพเจ้า​จม​ดิน เขา​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​อยู่​ใน​ความ​มืด เหมือน​คน​ที่​ตาย​ไป​นาน​แล้ว</verse>
				<verse number="4">จิต​วิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​จึง​อ่อนล้า​อยู่​ภายใน จิตใจ​ภายใน​ข้าพเจ้า​ก็​ท้อแท้</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​ระลึก​ถึง​วัน​เก่า​ก่อน ข้าพเจ้า​ใคร่ครวญ​การงาน​ทั้ง​สิ้น​ของ​พระองค์ พิเคราะห์​สิ่ง​ที่​มือ​ของ​พระองค์​ได้​กระทำ</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​ไขว่คว้า​หา​พระองค์ จิต​วิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​กระหาย​หา​พระองค์​เหมือน​ดิน​แตก​ระแหง</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ ขอ​ตอบ​ข้าพเจ้า​โดย​เร็ว จิต​วิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​สิ้น​แรง​แล้ว ขอ​อย่า​ซ่อน​หน้า​ของ​พระองค์​จาก​ข้าพเจ้า มิฉะนั้น ข้าพเจ้า​จะ​เป็น​เหมือน​คน​ที่​ลง​ไป​ยัง​แดน​คน​ตาย</verse>
				<verse number="8">ขอให้​ข้าพเจ้า​เห็น​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ใน​ยาม​เช้า เพราะ​ข้าพเจ้า​ไว้​วางใจ​พระองค์ ขอ​แสดง​ทาง​ที่​ข้าพเจ้า​ควร​จะ​ไป เพราะ​ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​ต่อ​พระองค์​จาก​ใจ</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์ ขอ​ช่วย​กู้​ข้าพเจ้า​จาก​ศัตรู เพราะ​ข้าพเจ้า​ซ่อน​อยู่​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="10">ขอ​สอน​ข้าพเจ้า​ให้​ทำ​ตาม​ใจ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​พระวิญญาณ​ประเสริฐ​ของ​พระองค์ นำ​ข้าพเจ้า​ไป​ตาม​วิถี​อัน​ราบเรียบ</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์ ขอ​รักษา​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ไว้ เพราะ​เห็น​แก่​นาม​ของ​พระองค์ ด้วย​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์ ขอ​นำ​ข้าพเจ้า​ออก​จาก​ความ​ทุกข์​ยาก</verse>
				<verse number="12">ด้วย​ความ​รัก​มั่นคง​ที่​มี​ต่อ​ข้าพเจ้า ขอ​สยบ​ศัตรู​ทั้งปวง ขอ​ทำลาย​ปฏิปักษ์​ทั้งสิ้น​ของ​ข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="144">
				<verse number="1">ขอ​สรรเสริญ​แด่​พระยาห์เวห์ ศิลา​ของ​ข้าพเจ้า ผู้​ฝึก​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​ทำ​ศึก ฝึก​นิ้ว​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​สู้รบ</verse>
				<verse number="2">พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​เปี่ยม​ด้วย​ความ​รัก​และ​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​ข้าพเจ้า เป็น​ที่​มั่น​และ​เป็น​ผู้​ช่วย​กู้​ของ​ข้าพเจ้า เป็น​โล่​ของ​ข้าพเจ้า ผู้​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​เข้า​ลี้​ภัย ผู้​สยบ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ไว้​ใต้​อำนาจ​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์ มนุษย์​เป็น​ใคร​เล่า พระองค์​จึง​ห่วงใย​พวก​เขา มนุษย์​ธรรมดา​เป็น​ใคร​หนอ พระองค์​จึง​คิดถึง</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​เป็น​เพียง​ลมหายใจ วัน​เวลา​ของ​พวก​เขา​เหมือน​เงา​ที่​ผ่าน​ไป​รวดเร็ว</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ ขอ​โน้ม​ฟ้าสวรรค์ และ​ลง​มา ขอ​แตะ​ภูเขา​เพื่อ​ให้​ควัน​พวยพุ่ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="6">ขอให้​สายฟ้า​และ​ลูก​ธนู​ของ​พระองค์​พุ่ง​เข้า​ใส่​ศัตรู ให้​พวก​เขา​แตก​กระเจิง​ไป</verse>
				<verse number="7">ขอ​ยื่น​มือ​จาก​เบื้อง​สูง​ลง​มา​ช่วย​ข้าพเจ้า ขอ​ปลดปล่อย​ข้าพเจ้า​และ​ช่วย​กู้​ข้าพเจ้า จาก​กระแส​น้ำ​หลาก จาก​เงื้อม​มือ​ของ​คน​ต่าง​ชาติ</verse>
				<verse number="8">ผู้​ซึ่ง​ปาก​ของ​เขา​มี​แต่​คำ​มุสา มือ​ขวา​ของ​เขา​มี​แต่​การ​หลอกลวง</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​บท​ใหม่​แด่​พระองค์ ข้าพเจ้า​จะ​บรรเลง​พิณ​สิบ​สาย​แด่​พระองค์</verse>
				<verse number="10">แด่​พระองค์​ผู้​มอบ​ชัยชนะ​แก่​กษัตริย์​ทั้งหลาย ผู้​ช่วย​กู้​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ให้​รอด​จาก​คม​ดาบ</verse>
				<verse number="11">ขอ​ปลดปล่อย และ​ช่วย​ข้าพเจ้า จาก​เงื้อม​มือ​ของ​คน​ต่าง​ชาติ ผู้​ซึ่ง​ปาก​ของ​เขา​มี​แต่​คำ​มุสา มือ​ขวา​ของ​เขา​มี​แต่​การ​หลอกลวง</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ลูก​ชาย​ของ​พวก​เรา​ซึ่ง​อยู่​ใน​วัย​ฉกรรจ์ จะ​เป็น​เหมือน​ต้นไม้​จะ​เติบโต​อย่าง​ดี และ​ลูก​สาว​ของ​พวก​เรา​จะ​เป็น​ดั่ง​เสา​สลัก เพื่อ​ตกแต่ง​วัง</verse>
				<verse number="13">ยุ้งฉาง​ของ​เรา​จะ​มี​ธัญญาหาร​ทุก​ชนิด เต็ม​บริบูรณ์ ฝูง​แกะ​ของ​เรา​จะ​เพิ่ม​ขึ้น นับ​พัน​นับ​หมื่น​ใน​ทุ่ง​หญ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="14">ฝูง​วัว​ของ​เรา​จะ​บรรทุก​ของ​หนัก จะ​ไม่​มี​การ​เจาะ​กำแพง ไม่​ตก​เป็น​เชลย ไม่​มี​เสียง​ร้อง​คร่ำครวญ​ตาม​ถนน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="15">พระพร​เป็น​ของ​ชนชาติ​ที่​ได้รับ​สิ่ง​เหล่า​นี้ พระพร​เป็น​ของ​ชนชาติ​ที่​มี​พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="145">
				<verse number="1">พระเจ้า​จอม​กษัตริย์​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​เทิดทูน​พระองค์ ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระองค์​ตลอด​ไป​เป็น​นิตย์</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ทุก​วัน จะ​แซ่ซ้อง​ยกย่อง​นาม​ของ​พระองค์​สืบไป​เป็น​นิตย์</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​นั้น​ยิ่งใหญ่ สมควร​แก่​การ​สรรเสริญ​เป็น​ที่สุด ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์​นั้น​ไม่​มี​ผู้​ใด​หยั่ง​คะเน​ได้</verse>
				<verse number="4">คน​รุ่น​หนึ่ง​ยกย่อง​ผลงาน​ของ​พระองค์​แก่​คน​อีก​รุ่น พวก​เขา​เล่า​ถึง​กิจ​อัน​เปี่ยม​ฤทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​กล่าว​ถึง​บารมี​อัน​สูงส่ง​ตระการ​ของ​พระองค์ และ​ข้าพเจ้า​จะ​ตรึกตรอง​ถึง​ผลงาน​อัน​อัศจรรย์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​เล่า​ถึง​ฤทธิ์เดช​แห่ง​ผลงาน​อัน​น่า​อัศจรรย์​ของ​พระองค์ และ​ข้าพเจ้า​จะ​ประกาศ​การ​กระทำ​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​เฉลิมฉลอง​ความ​ดี​เลิศ​ล้ำ​ของ​พระองค์ และ​ร้อง​เพลง​ถึง​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​อย่าง​ยินดี</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​มี​พระคุณ​และ​เมตตา โกรธ​ช้า และ​เต็ม​ด้วย​ความ​รัก​มั่นคง</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​ดี​ต่อ​ทุก​คน พระองค์​รัก​เอ็นดู​ทุก​สิ่ง​ที่​สร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์ ผลงาน​ของ​พระองค์​ทั้งสิ้น​จะ​สรรเสริญ​พระองค์ ประชาชน​ผู้​สัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์​จะ​ยกย่อง​พระองค์</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​จะ​กล่าว​ถึง​เกียรติ​สิริ​แห่ง​อาณาจักร​ของ​พระองค์ และ​เล่า​ถึง​เดชานุภาพ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">เพื่อ​คน​ทั้งปวง​จะ​รู้​ถึง​กิจ​อัน​มี​ฤทธิ์เดช และ​ความ​โอ่อ่า​ตระการ​แห่ง​อาณาจักร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">อาณาจักร​ของ​พระองค์​เป็น​อาณาจักร​นิรันดร์ พระองค์​ครอบครอง​อยู่​ตลอด​ทุก​ชั่วอายุ พระยาห์เวห์​วางใจ​ได้​ใน​สัญญา​ทั้งสิ้น​ที่​ให้​ไว้ และ​สัตย์ซื่อ​ใน​ทุก​สิ่ง​ที่​พระองค์​ทำ</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​ประคอง​ทุก​คน​ที่​ล้ม​ลง​ให้​ลุก​ขึ้น และ​ยก​ชู​ผู้​ที่​ถ่อม​ตน</verse>
				<verse number="15">ดวงตา​ของ​ทุก​ชีวิต​แหงน​มอง​พระองค์ และ​พระองค์​ให้​อาหาร​ใน​เวลา​เหมาะสม</verse>
				<verse number="16">พระองค์​ยื่น​มือ​มา และ​ให้​ทุก​ชีวิต​ได้​อิ่มเอม​สม​ปรารถนา</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​ชอบธรรม​ใน​ทาง​ทั้งปวง​ของ​พระองค์ และ​สัตย์ซื่อ​ใน​ทุก​สิ่ง​ที่​ทำ</verse>
				<verse number="18">พระองค์​อยู่​ใกล้​ทุก​คน​ที่​ร้อง​ต่อ​พระองค์ ที่​ร้อง​ต่อ​พระองค์​ด้วย​ความ​สัตย์​จริง</verse>
				<verse number="19">พระองค์​สนอง​ความ​ต้องการ​ของ​ทุก​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์ พระองค์​ฟัง​คำ​ร้อง​ของ​เขา​และ​ช่วย​เขา​ให้​รอด</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​พิทักษ์​รักษา​คน​ทั้งปวง​ที่​รัก​พระองค์ แต่​จะ​ทำลาย​บรรดา​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="21">ปาก​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​กล่าว​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ ให้​ทุก​ชีวิต​สรรเสริญ​นาม​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์ สืบ​ไป​เป็น​นิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="146">
				<verse number="1">จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​เอ๋ย จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​เถิด</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ตลอด​ชีวิต ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​ตราบ​เท่า​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="3">อย่า​วาง​ใจ​ใน​เจ้านาย ใน​มนุษย์​ซึ่ง​ช่วย​อะไร​ไม่ได้</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​วิญญาณ​ออก​จาก​ร่าง​เขา​ก็​คืน​สู่​ดิน ใน​วัน​นั้น​เอง แผนการ​ของ​เขา​ก็​จบ​สิ้น</verse>
				<verse number="5">พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​มี​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ​เป็น​ผู้​ช่วยเหลือ มี​ความ​หวัง​อยู่​ใน​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ผู้​สร้าง​ฟ้า​สวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก ท้อง​ทะเล​และ​ทุก​สิ่ง​ใน​นั้น พระองค์​คง​ความ​ซื่อสัตย์​เป็น​นิตย์</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ให้​ความ​เป็นธรรม​กับ​คน​ถูก​ข่มเหง และ​ให้​อาหาร​แก่​คน​ที่​หิว พระยาห์เวห์​ปล่อย​ผู้​ถูก​คุมขัง​ให้​เป็น​อิสระ</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​ให้​คน​ตาบอด​มอง​เห็น พระยาห์เวห์​ยก​ชู​ผู้​ที่​แบก​ภาระ​หนัก พระยาห์เวห์​รัก​ผู้​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​พิทักษ์​รักษา​คน​ต่าง​ชาติ ค้ำชู​ลูก​กำพร้า​พ่อ​และ​หญิง​ม่าย แต่​ล้ม​แผนการ​ของ​คน​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ครอบครอง​อยู่​นิรันดร์ ศิโยน​เอ๋ย พระเจ้า​ของ​ท่าน​ครอบครอง​ตลอด​ทุก​ชั่วอายุ จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="147">
				<verse number="1">จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ เป็น​การ​ดี​ที่​จะ​ร้องเพลง​สดุดี​พระเจ้า​ของ​เรา ช่าง​น่า​ชื่นใจ​และ​สมควร​อย่าง​ยิ่ง​ที่​จะ​สรรเสริญ​พระองค์!</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​สร้าง​เยรูซาเล็ม​ขึ้น พระองค์​รวบรวม​เชลย​อิสราเอล​กลับ​คืน​มา</verse>
				<verse number="3">พระองค์​รักษา​คน​ที่​ดวงใจ​แหลก​สลาย และ​สมาน​รอย​แผล​ของ​เขา​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="4">พระองค์​กำหนด​จำนวน​ของ​ดวง​ดาว และ​ตั้งชื่อ​ให้​ดาว​ทุก​ดวง</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ของ​เรา​นี้​ยิ่งใหญ่​นัก และ​ฤทธานุภาพ​เกรียงไกร ความ​เข้าใจ​ของ​พระองค์​ไร้​ขีด​จำกัด</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​ค้ำชู​ผู้​ถ่อม​ใจ แต่​เหวี่ยง​คน​ชั่วร้าย​ลง​กับ​ดิน</verse>
				<verse number="7">จง​ร้องเพลง​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์ บรรเลง​พิณ​แด่​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="8">พระองค์​คลุม​ฟ้าสวรรค์​ด้วย​เมฆ พระองค์​ให้​ฝน​แก่​ผืน​ดิน และ​ทำ​ให้​หญ้า​บน​เนิน​เขา​งอกงาม</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ให้​อาหาร​แก่​ฝูง​วัว และ​แก่​ลูก​กา​เมื่อ​พวก​มัน​ร้องเรียก</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ไม่ได้​ยินดี​ใน​กำลัง​ของ​ม้า หรือ​ใน​กำลัง​ขา​ของ​นัก​รบ</verse>
				<verse number="11">แต่​พระยาห์เวห์​ชื่นชม​บรรดา​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์ คน​ที่​ฝาก​ความ​หวัง​ไว้​ใน​ความ​รัก​มั่นคง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">เยรูซาเล็ม จง​เทิดทูน​พระยาห์เวห์ ศิโยน จง​สรรเสริญ​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="13">เพราะ​พระองค์​ผนึก​ความ​แข็งแกร่ง​แห่ง​ประตู​เมือง​ของ​เจ้า และ​อวยพร​ประชาชน​ของ​เจ้า​ภายใน​เจ้า</verse>
				<verse number="14">พระองค์​มอบ​สันติภาพ​ทั่ว​เขต​แดน​ของ​เจ้า และ​ให้​เจ้า​อิ่มเอม​ด้วย​ข้าว​สาลี​ที่​ดี​ที่สุด</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ส่ง​คำ​บัญชา​มา​ยัง​โลก พระวจนะ​ของ​พระองค์​แพร่​ไป​โดย​เร็ว</verse>
				<verse number="16">พระองค์​กระจาย​หิมะ​ลง​มา​ดั่ง​ปุย​ขน​แกะ และ​โปรยปราย​น้ำค้าง​แข็ง​ดั่ง​ขี้เถ้า</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ส่ง​ลูกเห็บ​มา​เกรียวกราว​ดั่ง​ก้อน​กรวด คน​ใด​จะ​ทน​ต่อ​พายุ​อัน​เหน็บหนาว​ของ​พระองค์​ได้</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พระองค์​กล่าว​ลูกเห็บ​ก็​หลอม​ละลาย เมื่อ​พระองค์​กระตุ้น​สายลม สายน้ำ​ก็​ไหล​ไป</verse>
				<verse number="19">พระองค์​เปิดเผย​พระวจนะ​ของ​พระองค์​แก่​ยาโคบ เปิดเผย​กฎ​บัญญัติ​และ​กฎหมาย​ของ​พระองค์​แก่​อิสราเอล</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ไม่​ได้​กระทำ​เช่น​นี้​ต่อ​ชนชาติ​อื่น​ๆ พวก​เขา​ไม่​รู้​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์ จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="148">
				<verse number="1">จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​จาก​ฟ้าสวรรค์ จง​สรรเสริญ​พระองค์​ที่​เบื้อง​บน</verse>
				<verse number="2">จง​สรรเสริญ​พระองค์​เถิด ทูตสวรรค์​ทั้งปวง จง​สรรเสริญ​พระองค์ ชาว​สวรรค์​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="3">จง​สรรเสริญ​พระองค์​เถิด ดวง​อาทิตย์ และ​ดวง​จันทร์ จง​สรรเสริญ​พระองค์ ดวง​ดาว​ระยิบระยับ​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="4">จง​สรรเสริญ​พระองค์​เถิด ฟ้าสวรรค์​สูงสุด และ​ห้วงน้ำ​ทั้งหลาย​เหนือ​ฟาก​ฟ้า</verse>
				<verse number="5">ให้​สิ่ง​เหล่า​นั้น​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​บัญชา สิ่ง​เหล่า​นั้น​ก็​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="6">พระองค์​กำหนด​สิ่ง​เหล่า​นั้น​ให้​อยู่​ใน​ที่​ของ​มัน​ไว้​ตลอด​กาล พระองค์​มี​ประกาศิต​ซึ่ง​จะ​ไม่​มี​วัน​ล้มเลิก</verse>
				<verse number="7">จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​จาก​แผ่นดิน​โลก​เถิด เจ้า​สัตว์​ทะเล​มหึมา​และ​ห้วงน้ำ​ลึก​แห่ง​มหาสมุทร​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="8">ฟ้าแลบ​และ​ลูกเห็บ หิมะ​และ​เมฆ ลม​พายุ​ที่​กระทำ​ตาม​คำ​บัญชา</verse>
				<verse number="9">บรรดา​ภูเขา​และ​เนิน​เขา ต้น​หมาก​ราก​ไม้​และ​สน​ซีดาร์</verse>
				<verse number="10">สัตว์​ป่า​และ​ฝูง​สัตว์ สัตว์​ตัว​เล็ก​ตัว​น้อย​และ​นก​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="11">บรรดา​กษัตริย์​ของ​โลก​และ​ชนชาติ​ทั้งปวง เจ้านาย​และ​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ทุก​คน​ใน​โลก</verse>
				<verse number="12">คน​หนุ่ม​และ​คน​สาว คน​แก่​และ​เด็ก​ๆ</verse>
				<verse number="13">ให้​ทั้งหมด​นี้​สรรเสริญ​นาม​พระยาห์เวห์ เพราะ​นาม​ของ​พระองค์​เท่านั้น​ควร​แก่​การ​เทิดทูน ความ​สง่า​งาม​ของ​พระองค์​อยู่​เหนือ​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ยก​เขา​สัตว์ ​ขึ้น​แก่​ประชาชน​ของ​พระองค์ พระองค์​เป็น​ที่​สรรเสริญ​ของ​ผู้​รับใช้​ที่​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์ คือ​ประชาชน​อิสราเอล​ผู้​แนบ​ชิด​หัวใจ​พระองค์ จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="149">
				<verse number="1">จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ จง​ร้องเพลง​บท​ใหม่​แด่​พระยาห์เวห์ ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์​ใน​ที่​ชุมนุม​ของ​ประชาชน​ผู้​สัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">ให้​อิสราเอล​ปีติ​ยินดี​ใน​พระ​ผู้​สร้าง​ของ​ตน ให้​ชาว​ศิโยน​ชื่นชม​ยินดี​ใน​กษัตริย์​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">ให้​พวก​เขา​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระองค์​ด้วย​การ​เต้นรำ และ​บรรเลง​เพลง​แด่​พระองค์​ด้วย​พิณ​และ​รำมะนา</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระยาห์เวห์​ปีติ​ยินดี​ใน​ประชาชน​ของ​พระองค์ เชิดชู​ผู้​ถ่อม​ใจ​ด้วย​ชัยชนะ</verse>
				<verse number="5">ให้​ประชาชน​ผู้​สัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์​ปีติ​ยินดี​ใน​เกียรติยศ​นี้ และ​ร้อง​เพลง​ด้วย​ความ​ยินดี​บน​ที่​นอน</verse>
				<verse number="6">ขอให้​คำ​สรรเสริญ​พระเจ้า​ติด​ปาก​พวก​เขา และ​ดาบ​สอง​คม​อยู่​ใน​มือ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="7">เพื่อ​แก้แค้น​ชาติ​ต่าง​ๆ เพื่อ​ลงโทษ​ชนชาติ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="8">เพื่อ​พันธนาการ​เหล่า​กษัตริย์​ของ​พวก​เขา​ด้วย​โซ่ตรวน และ​พันธนาการ​เจ้านาย​ทั้งหลาย​ของ​เขา​ด้วย​โซ่​เหล็ก</verse>
				<verse number="9">เพื่อ​ตัดสิน​พวก​เขา​ตาม​คำ​ที่​เขียน​ไว้ นี่​คือ​ศักดิ์ศรี​ของ​ประชาชน​ผู้​สัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์ จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="150">
				<verse number="1">จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ จง​สรรเสริญ​พระเจ้า​ใน​สถาน​นมัสการ​ของ​พระองค์ จง​สรรเสริญ​พระองค์​ใน​ฟ้าสวรรค์​อัน​เกรียงไกร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">จง​สรรเสริญ​พระเจ้า​สำหรับ​กิจ​อัน​มี​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์ จง​สรรเสริญ​พระองค์​สำหรับ​ความ​ยิ่งใหญ่​อัน​ล้ำเลิศ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">จง​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​เสียง​แตร​ดัง​ก้อง จง​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​พิณ​ใหญ่​และ​พิณ​เขา​คู่</verse>
				<verse number="4">จง​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​รำมะนา​และ​การ​เต้นรำ จง​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​เครื่อง​สาย​และ​ปี่</verse>
				<verse number="5">จง​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​เสียง​ฉิ่ง​ฉาบ จง​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​ฉิ่ง​ฉาบ​เสียง​ดัง​กังวาน</verse>
				<verse number="6">ให้​ทุก​สิ่ง​ที่​มี​ลมหายใจ สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="20">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">สุภาษิต​ของ​กษัตริย์​โซโลมอน​แห่ง​อิสราเอล ลูกชาย​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="2">เพื่อ​ได้รับ​ปัญญา​และ​คำ​สั่งสอน เพื่อ​ให้​เข้าใจ​ถ้อยคำ​แห่ง​วิจารณญาณ</verse>
				<verse number="3">เพื่อ​รับ​ฟัง​คำ​สั่งสอน​ให้​ฉลาด​รอบคอบ ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง ยุติธรรม และ​เที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="4">เพื่อ​ให้​คน​อ่อน​ต่อ​โลก ​รู้​ทัน​เล่ห์เหลี่ยม ให้​คน​หนุ่ม​สาว​มี​ความ​รู้​และ​ความ​รอบคอบ</verse>
				<verse number="5">ให้​คน​ฉลาด​ฟัง​และ​เพิ่มพูน​ความ​รู้​ของ​เขา ให้​คน​ที่​มี​วิจารณญาณ​ได้รับ​การ​ชี้แนะ</verse>
				<verse number="6">เพื่อ​ให้​เข้าใจ​สุภาษิต​และ​คำ​อุปมา คำ​สอน​และ​คำ​ปริศนา​ของ​ปราชญ์</verse>
				<verse number="7">ความ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​เป็น​บ่อ​เกิด​ของ​ความ​รู้ ส่วน​คน​โง่ ​ดูหมิ่น​ปัญญา​และ​คำ​สั่งสอน</verse>
				<verse number="8">ลูก​เอ๋ย จง​ฟัง​คำ​สั่งสอน​ของ​พ่อ​เจ้า และ​อย่า​ละเลย​คำ​สอน​ของ​แม่​เจ้า</verse>
				<verse number="9">เพราะ​สอง​สิ่ง​นี้​เป็น​มาลัย​ประดับ​ศีรษะ และ​สร้อย​ประดับ​คอ​เจ้า</verse>
				<verse number="10">ลูก​เอ๋ย หาก​คน​บาป​มา​ชักชวน​เจ้า อย่า​คล้อย​ตาม​พวก​เขา</verse>
				<verse number="11">หาก​พวก​เขา​พูด​ว่า “มา​กับ​เรา​เถิด ให้​เรา​ซุ่ม​รอ​เอา​เลือด​คน​บริสุทธิ์ ดัก​ทำร้าย​คน​บริสุทธิ์​เล่น​กัน​เถิด</verse>
				<verse number="12">ให้​เรา​กลืน​พวก​เขา​ทั้ง​เป็น​เหมือน​หลุม​ฝัง​ศพ กลืน​ทั้ง​ตัว​เหมือน​คน​ตก​ลง​ใน​หลุม​ลึก</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​ยึด​ของ​มี​ค่า​ทุก​ชนิด เก็บ​ของ​ที่​ปล้น​มา​ให้​เต็ม​บ้าน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="14">จับ​ฉลาก​กับ​พวก​เรา​สิ เรา​จะ​แบ่ง​ของ​ที่​ปล้น​มา​ให้”</verse>
				<verse number="15">ลูก​เอ๋ย อย่า​ไป​ร่วม​กับ​คน​เหล่า​นี้ อย่า​เดิน​ใน​ทาง​ของ​เขา​เลย</verse>
				<verse number="16">เพราะ​เท้า​ของ​พวก​เขา​พุ่ง​ไป​สู่​ความ​ชั่วร้าย พวก​เขา​ไว​ใน​การ​เสีย​เลือด​เสีย​เนื้อ</verse>
				<verse number="17">ไร้​ประโยชน์​ที่​จะ​ขึง​ตาข่าย ตรง​ที่​นก​ทุก​ตัว​มอง​เห็น!</verse>
				<verse number="18">แต่​คน​พวก​นี้​ซุ่ม​รอ​เลือด​ของ​ตัวเอง เขา​ดัก​ทำร้าย​ตัวเอง!</verse>
				<verse number="19">นั่น​คือ​เส้นทาง​ของ​คน​หา​กำไร​โดย​ทุจริต มัน​ย่อม​คร่า​ชีวิต​ตัว​เขา​เอง</verse>
				<verse number="20">ปัญญา​ป่าวร้อง​ใน​ที่​แจ้ง เปล่ง​เสียง​ของ​เธอ​ใน​ที่​ชุมชน</verse>
				<verse number="21">เธอ​ร้อง​เรียก​อยู่​บน​ยอด​กำแพง ร้อง​บอก​ที่​ประตู​เมือง​ว่า</verse>
				<verse number="22">“พวก​อ่อน​ต่อ​โลก เจ้า​จะ​รัก​ความ​โง่​นาน​แค่​ไหน คน​ที่​ชอบ​เยาะเย้ย จะ​พอใจ​การ​เยาะเย้ย​ไป​นาน​เพียงไร คน​โง่​จะ​เกลียด​ความ​รู้​ไป​นาน​สัก​เท่าใด</verse>
				<verse number="23">จง​กลับใจ​ฟัง​คำ​ตักเตือน​ของ​เรา! เรา​จะ​เท​ความ​คิด​ของ​เรา​แก่​เจ้า และ​ให้​เจ้า​รู้​คำ​สอน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="24">แต่​เพราะ​เจ้า​ไม่​ฟัง​เมื่อ​เรา​ร้องเรียก ไม่​มี​ใคร​สนใจ​เมื่อ​เรา​กวัก​มือ</verse>
				<verse number="25">เพราะ​เจ้า​เพิกเฉย​คำ​แนะนำ​ทั้งสิ้น​ของ​เรา และ​ไม่​ยอมรับ​คำ​ตักเตือน​จาก​เรา</verse>
				<verse number="26">เรา​ก็​จะ​หัวเราะ​เมื่อ​ภัยพิบัติ​เกิด​ขึ้น​กับ​เจ้า เรา​จะ​เยาะเย้ย​เมื่อ​ความ​หายนะ​มา​ถึง​เจ้า</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​ความ​หายนะ​จู่โจม​เจ้า​ดั่ง​พายุ เมื่อ​ภัยพิบัติ​ถาโถม​เข้า​มา​ดั่ง​พายุ​หมุน เมื่อ​ความ​ทุกข์​ยาก​และ​ปัญหา​ท่วมท้น​เจ้า</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​นั้น​พวก​เขา​จะ​ร้องเรียก​เรา แต่​เรา​จะ​ไม่​ตอบ พวก​เขา​จะ​มอง​หา​เรา​แต่​จะ​ไม่​พบ</verse>
				<verse number="29">เพราะ​พวก​เขา​เกลียด​ชัง​ความ​รู้ และ​เลือก​ที่​จะ​ไม่​ยำเกรง​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="30">เพราะ​พวก​เขา​ไม่​ยอมรับ​คำ​แนะนำ​ของ​เรา และ​ดูถูก​ตักเตือน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="31">พวก​เขา​ก็​จะ​ได้รับ​ผล​จาก​วิถีทาง​ของ​ตัวเอง และ​เต็ม​อิ่ม​กับ​ผล​จาก​แผน​ร้าย​ของ​ตน</verse>
				<verse number="32">คน​อ่อน​ต่อ​โลก​จะ​ตาย​เพราะ​หัน​ออก​นอก​ลู่​นอก​ทาง และ​ความ​นิ่ง​เฉย​ของ​คน​โง่​จะ​ทำลาย​เขา</verse>
				<verse number="33">แต่​ใคร​ที่​ฟัง​เรา​จะ​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย จะ​สุข​สบาย ไม่​ต้อง​กลัว​อันตราย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ลูก​เอ๋ย หาก​เจ้า​รับ​ถ้อยคำ​ของ​เรา และ​สั่งสม​คำ​สั่ง​ของ​เรา​ไว้​กับ​ตัว</verse>
				<verse number="2">หาก​เจ้า​เงี่ย​หู​ฟัง​ปัญญา ใจ​จด​จ่อ​เพื่อ​จะ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="3">หาก​เจ้า​เรียก​หา​วิจารณญาณ และ​ร้อง​หา​ความ​เข้าใจ​จริง​ๆ</verse>
				<verse number="4">และ​หาก​เจ้า​มอง​หา​สิ่ง​นี้​ดั่ง​หา​เงิน เสาะ​หา​ดั่ง​หา​ขุมทรัพย์​ที่​ซ่อนเร้น</verse>
				<verse number="5">เจ้า​ก็​จะ​เข้าใจ​ความ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ และ​พบ​ความ​รู้​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="6">เพราะ​พระยาห์เวห์​มอบ​ปัญญา ความ​รู้​และ​ความ​เข้าใจ​จาก​ปาก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">พระองค์​สะสม​ความ​สำเร็จ​ไว้​ให้​คน​เที่ยงธรรม เป็น​โล่​ให้​คน​ที่​ดำเนิน​ชีวิต​อย่าง​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ</verse>
				<verse number="8">เพราะ​พระองค์​ปกป้อง​วิถี​ของ​คน​เที่ยงธรรม และ​คุ้มครอง​ทาง​ของ​คน​ที่​สัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เจ้า​จะ​เข้าใจ​ว่า​สิ่งใด​ถูกต้อง​ยุติธรรม และ​เที่ยงธรรม คือ​เข้าใจ​วิถี​อัน​ดี​ทุก​ทาง</verse>
				<verse number="10">เพราะ​สติ​ปัญญา​จะ​เข้า​สู่​จิตใจ​ของ​เจ้า และ​ความ​รู้​จะ​เป็น​ที่​รื่นรมย์​แก่​จิตวิญญาณ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="11">ความ​สุขุม​รอบคอบ​จะ​ปกป้อง​เจ้า ความ​เข้าใจ​จะ​คุ้มครอง​เจ้า</verse>
				<verse number="12">ปัญญา​จะ​ช่วย​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​ทาง​ของ​คน​ชั่ว จาก​คน​ที่​พูด​ตลบตะแลง</verse>
				<verse number="13">คน​ที่​ได้​ละทิ้ง​ทาง​ตรง ไป​เดิน​ใน​ทาง​มืดมน</verse>
				<verse number="14">คน​ที่​ยินดี​ใน​การ​ทำ​ชั่ว และ​ชื่นชอบ​ความ​วิปริต​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="15">วิถี​ของ​เขา​คดเคี้ยว และ​คน​ที่​ไม่​ซื่อตรง</verse>
				<verse number="16">ปัญญา​จะ​ช่วย​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​หญิง​แพศยา จาก​หญิง​เจ้าเล่ห์​ที่​พูดจา​เย้ายวน</verse>
				<verse number="17">ผู้​ทิ้ง​คู่ครอง​ที่​อยู่​ด้วย​ตั้งแต่​เป็น​สาว และ​เพิกเฉย​ต่อ​คำ​สัญญา​ที่​เธอ​ให้​ไว้​ต่อหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="18">บ้าน​ของ​เธอ​นำ​ไป​สู่​ความ​ตาย​อย่าง​แน่นอน และ​ทาง​ของ​เธอ​นำ​ไป​สู่​เมือง​ผี</verse>
				<verse number="19">ไม่​มี​ใคร​ไป​หา​เธอ​แล้ว​ได้​กลับ​มา หรือ​หวน​เข้า​สู่​ทาง​แห่ง​ชีวิต​ได้​อีก</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น เจ้า​ควร​จะ​เดิน​ใน​ทาง​ของ​คน​ดี และ​ยึดมั่น​วิถี​ของ​คน​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="21">เพราะ​คน​เที่ยงธรรม​จะ​อาศัย​ใน​แผ่นดิน​นั้น และ​คน​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ ก็​จะ​คง​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="22">แต่​คน​ชั่ว​จะ​ถูก​ตัดขาด​จาก​แผ่นดิน​นั้น และ​คน​ไม่​สัตย์ซื่อ​จะ​ถูก​ถอน​ราก​ถอน​โคน​จาก​ที่​นั่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ลูก​เอ๋ย อย่า​ลืม​คำ​สอน​ของ​เรา แต่​จง​รักษา​คำ​สั่ง​ของ​เรา​ไว้​ใน​ใจ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="2">เพราะ​สิ่ง​เหล่า​นี้​จะ​ต่อ​อายุ​เจ้า​ให้​ยืนยาว และ​นำ​สันติสุข​กับ​ความ​เจริญ​มา​ให้</verse>
				<verse number="3">อย่า​ให้​ความ​รัก​และ​ความ​ซื่อสัตย์​จาก​เจ้า​ไป จง​ผูก​สิ่ง​เหล่า​นี้​ไว้​รอบ​คอ จง​จารึก​ไว้​บน​แผ่น​ดวงใจ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="4">แล้ว​เจ้า​จะ​ได้รับ​ความ​โปรดปราน​และ​มี​ชื่อเสียง​ดี ทั้ง​ใน​สายตา​พระเจ้า​และ​ใน​สายตา​มนุษย์</verse>
				<verse number="5">จง​วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์​อย่าง​หมด​ใจ อย่า​พึ่ง​ความ​เข้าใจ​ของ​ตนเอง</verse>
				<verse number="6">จง​ยอม​พระองค์​ใน​ทุก​วิถี​ทาง​ของ​เจ้า แล้ว​พระองค์​จะ​ทำ​ให้​ทาง​ของ​เจ้า​ราบเรียบ</verse>
				<verse number="7">อย่า​คิด​ว่า​ตน​ฉลาด จง​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​และ​หลีก​หนี​ความ​ชั่ว</verse>
				<verse number="8">เพราะ​สิ่ง​นี้​จะ​รักษา​ร่างกาย​ของ​เจ้า และ​หล่อเลี้ยง​กระดูก​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="9">จง​ถวาย​เกียรติ​แด่​พระยาห์เวห์​ด้วย​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เจ้า ด้วย​ผล​แรก​จาก​ผลผลิต​ทั้งปวง​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ยุ้งฉาง​ของ​เจ้า​จะ​เต็ม​ล้น และ​ถัง​ของ​เจ้า​จะ​ล้น​ด้วย​เหล้า​องุ่น​ใหม่</verse>
				<verse number="11">ลูก​เอ๋ย อย่า​ดูหมิ่น​การ​ฝึก​วินัย​ของ​พระยาห์เวห์ และ​อย่า​ขุ่นเคือง​เมื่อ​พระองค์​ว่า​กล่าว​ตักเตือน</verse>
				<verse number="12">เพราะ​พระยาห์เวห์​ฝึก​วินัย​คน​ที่​พระองค์​รัก เหมือน​พ่อ​ฝึก​ลูก​ที่​ตน​ชื่นชม</verse>
				<verse number="13">พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​พบ​ปัญญา คน​เหล่า​นั้น​ที่​ได้รับ​ความ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="14">เพราะ​ปัญญา​ให้​กำไร​มาก​กว่า​เงิน และ​เธอ​ให้​ผล​ตอบแทน​มาก​กว่า​ทองคำ</verse>
				<verse number="15">ปัญญา​ล้ำค่า​กว่า​ทับทิม ไม่​มี​สิ่ง​ใด​ที่​เจ้า​ปรารถนา​จะ​เทียบ​ได้</verse>
				<verse number="16">ใน​มือ​ขวา​ของ​ปัญญา​มี​ชีวิต​ยืนยาว ใน​มือ​ซ้าย​มี​ความ​มั่งคั่ง​และ​เกียรติ</verse>
				<verse number="17">ทาง​ของ​ปัญญา​คือ​ทาง​อัน​น่า​รื่นรมย์ วิถี​ของ​เธอ​ทั้งสิ้น​คือ​ความ​สงบสุข</verse>
				<verse number="18">ปัญญา​เป็น​ต้นไม้​แห่ง​ชีวิต​แก่​ผู้​ที่​ยึด​เธอ​ไว้ ผู้​ที่​ยึด​เธอ​ไว้​มั่น​ก็​ได้รับ​พระพร</verse>
				<verse number="19">โดย​ปัญญา พระยาห์เวห์​วาง​ฐานราก​ของ​โลก โดย​ความ​เข้าใจ พระองค์​จัด​วาง​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="20">โดย​ความ​รู้​ของ​พระองค์ น้ำ​ลึก​ก็​ถูก​แยก​ออก และ​เมฆ​ก็​โปรย​น้ำค้าง​ลง​มา</verse>
				<verse number="21">ลูก​เอ๋ย อย่า​ให้​ปัญญา​และ​ความ​เข้าใจ​คลาด​สายตา​ของ​เจ้า จง​รักษา​ดุลยพินิจ​อัน​ดี​และ​ความ​สุขุม​รอบคอบ​ไว้</verse>
				<verse number="22">สอง​สิ่ง​นี้​จะ​เป็น​ชีวิต​สำหรับ​เจ้า และ​เป็น​เครื่อง​ประดับ​บน​คอ​เจ้า</verse>
				<verse number="23">แล้ว​เจ้า​จะ​เดิน​ทาง​ของ​ตน​อย่าง​ปลอดภัย และ​เท้า​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​สะดุด</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​เจ้า​นอน​ลง ก็​จะ​ไม่​กลัว เมื่อ​เจ้า​นอน​ลง เจ้า​จะ​หลับ​สบาย</verse>
				<verse number="25">ไม่​ต้อง​กลัว​ภัยพิบัติ​ฉับพลัน หรือ​หายนะ​ที่​จู่โจม​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="26">เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​อยู่​เคียง​ข้าง​เจ้า และ​จะ​ป้องกัน​ไม่​ให้​เท้า​ของ​เจ้า​ติดกับ</verse>
				<verse number="27">อย่า​ยั้ง​สิ่ง​ดี​ไว้​จาก​คน​ที่​มี​สิทธิ์​ได้รับ เมื่อ​อยู่​ใน​อำนาจ​ของ​เจ้า​จะ​ทำ​ได้</verse>
				<verse number="28">อย่า​พูด​กับ​เพื่อนบ้าน​ว่า “กลับ​มา​ใหม่​พรุ่งนี้ แล้ว​ฉัน​จะ​ให้” ใน​เมื่อ​เจ้า​ให้​ได้​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="29">อย่า​วางแผน​ทำร้าย​เพื่อนบ้าน ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใกล้​เจ้า​อย่าง​ไว้​เนื้อ​เชื่อ​ใจ</verse>
				<verse number="30">อย่า​กล่าวหา​ใคร​โดย​ไม่​มี​มูลเหตุ ใน​เมื่อ​คน​นั้น​ไม่​ได้​ทำร้าย​เจ้า</verse>
				<verse number="31">อย่า​อิจฉา​คน​โหดเหี้ยม หรือ​เลือก​วิถีทาง​ของ​คน​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="32">เพราะ​พระยาห์เวห์​รังเกียจ​คน​คดโกง แต่​เชื่อ​ใจ​คน​เที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="33">คำ​สาป​แช่ง​ของ​พระยาห์เวห์​ตก​บน​ที่​อาศัย​ของ​คน​ชั่ว แต่​พระองค์​อวยพร​บ้าน​ของ​คน​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="34">พระองค์​เยาะเย้ย​คน​ที่​ชอบ​เยาะเย้ย แต่​โปรดปราน​คน​ถ่อม​ใจ​และ​ถูก​รังแก</verse>
				<verse number="35">คน​ฉลาด​ได้รับ​เกียรติ​เป็น​มรดก ส่วน​คน​โง่​จะ​ได้รับ​แต่​ความ​อับอาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ลูก​เอ๋ย จง​ตั้งใจ​ฟัง​คำ​สั่งสอน​ของ​พ่อ​เจ้า จง​ใส่ใจ​เพื่อ​จะ​ได้​ความ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="2">เพราะ​เรา​ให้​บทเรียน​ที่​ดี​แก่​เจ้า ดังนั้น​อย่า​ละทิ้ง​คำ​สอน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="3">เพราะ​เรา​ก็​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​พ่อ ยัง​อ่อนเยาว์​และ​เป็น​ที่​รัก​ของ​แม่</verse>
				<verse number="4">ตอน​นั้น​พ่อ​สอน​และ​พูด​กับ​เรา​ว่า “จง​ยึด​คำ​สอน​ของ​พ่อ​ด้วย​สุดใจ​ของ​เจ้า ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พ่อ และ​เจ้า​จะ​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="5">จง​ได้​ปัญญา​และ​ความ​เข้าใจ อย่า​ลืม อย่า​หัน​ไป​จาก​คำ​สอน​ของ​พ่อ</verse>
				<verse number="6">อย่า​ทอดทิ้ง​ปัญญา แล้ว​เธอ​จะ​ปก​ปัก​รักษา​เจ้า จง​รัก​เธอ แล้ว​เธอ​จะ​ปกป้อง​เจ้า</verse>
				<verse number="7">จุด​เริ่มต้น​ของ​ปัญญา ​คือ​การ​รับ​เอา​ปัญญา แม้​ต้อง​ลงทุน​หมดตัว ก็​จง​รับ​เอา​ความ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="8">จง​ทะนุถนอม​เธอ แล้ว​เธอ​จะ​ยกย่อง​เจ้า จง​โอบ​กอด​เธอ แล้ว​เธอ​จะ​ให้​เกียรติ​เจ้า</verse>
				<verse number="9">เธอ​จะ​มอบ​มาลัย​เพื่อ​ประดับ​ศีรษะ​ของ​เจ้า และ​มงกุฎ​อัน​งดงาม​แก่​เจ้า”</verse>
				<verse number="10">ลูก​เอ๋ย จง​ฟัง​และ​ยอมรับ​ถ้อยคำ​ของ​เรา เพื่อ​เจ้า​จะ​มี​ชีวิต​ยืนยาว</verse>
				<verse number="11">เรา​สอน​เจ้า​ใน​ทาง​แห่ง​สติ​ปัญญา และ​นำ​เจ้า​ไป​ใน​ทาง​ตรง</verse>
				<verse number="12">ยาม​เจ้า​เดิน ย่างก้าว​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​ถูก​ขัดขวาง ยาม​เจ้า​วิ่ง เจ้า​จะ​ไม่​สะดุด</verse>
				<verse number="13">จง​ยึด​คำ​สอน​ไว้ อย่า​ให้​หลุด​มือ​ไป จง​รักษา​ไว้​เพราะ​มัน​เป็น​ชีวิต​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="14">อย่า​เข้า​ไป​ใน​ทาง​ของ​คน​เลว หรือ​เดิน​ใน​ทาง​ของ​คน​ทำ​ชั่ว</verse>
				<verse number="15">จง​หลีก​ห่าง อย่า​เดิน​บน​ทาง​นั้น จง​หัน​หนี​แล้ว​ไป​ทาง​อื่น</verse>
				<verse number="16">เพราะ​คน​ชั่ว​หยุด​พัก​ไม่​ได้​จนกว่า​จะ​ได้​ทำ​ชั่ว หลับ​ไม่​ลง​จนกว่า​จะ​ได้​ทำ​ให้​ใคร​สะดุด</verse>
				<verse number="17">เขา​กิน​ขนมปัง​แห่ง​ความ​ชั่วร้าย และ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​แห่ง​ความ​โหดเหี้ยม</verse>
				<verse number="18">ทาง​ของ​คน​ชอบธรรม​ดั่ง​แสง​ตะวัน​ยาม​เช้า ส่อง​สว่าง​ขึ้น​จน​เต็ม​วัน</verse>
				<verse number="19">แต่​ทาง​ของ​คน​ชั่ว​ดั่ง​ความ​มืด​มิด เขา​ไม่​รู้​ว่า​ตัวเอง​สะดุด​อะไร</verse>
				<verse number="20">ลูก​เอ๋ย จง​ตั้งใจ​ฟัง​สิ่ง​ที่​เรา​พูด เงี่ย​หู​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="21">อย่า​ให้​มัน​คลาด​จาก​สายตา จง​รักษา​มัน​ไว้​ใน​ใจ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="22">เพราะ​มัน​เป็น​ชีวิต​แก่​ผู้​ค้นพบ เป็น​สุขภาพ​ของ​ทั้ง​ร่างกาย​เขา</verse>
				<verse number="23">เหนือ​สิ่ง​อื่น​ใด จง​ระวัง​ใจ​ของ​เจ้า เพราะ​ทุก​สิ่ง​ที่​เจ้า​ทำ ล้วน​ไหล​ออก​มา​จาก​ใจ</verse>
				<verse number="24">ให้​ปาก​ของ​เจ้า​ปราศจาก​คำ​ตลบ​ตะแลง ให้​ริมฝีปาก​ห่างไกล​คำ​หลอกลวง</verse>
				<verse number="25">ให้​ตา​ของ​เจ้า​มอง​ตรง​ไป​ข้าง​หน้า จับจ้อง​สิ่ง​ที่​อยู่​ตรง​หน้า</verse>
				<verse number="26">จง​รอบคอบ​ใน​ทุก​ย่างก้าว​ของ​เจ้า และ​เดิน​ใน​ทุก​วิถี​ทาง​อย่าง​มั่นคง</verse>
				<verse number="27">อย่า​หัน​ไป​ขวา​หรือ​ซ้าย ยั้ง​เท้า​ของ​เจ้า​ไว้​จาก​ความ​ชั่วร้าย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ลูก​เอ๋ย จง​ตั้งใจ​ฟัง​ปัญญา​ของ​เรา จง​เงี่ย​หู​ฟัง​ถ้อยคำ​แห่ง​ความ​เข้าใจ​อัน​ลึกซึ้ง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="2">เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​รักษา​ความ​สุขุม​รอบคอบ และ​ริมฝีปาก​ของ​เจ้า​จะ​สงวน​ความ​รู้​ไว้</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ริมฝีปาก​ของ​หญิง​แพศยา​หวาน​ปาน​น้ำผึ้ง และ​คำ​พูด​ของ​เธอ​ก็​ลื่น​ยิ่ง​กว่า​น้ำมัน</verse>
				<verse number="4">แต่​ท้าย​ที่สุด เธอ​ขม​ยิ่ง​กว่า​บอระเพ็ด คม​ยิ่ง​กว่า​ดาบ​สอง​คม</verse>
				<verse number="5">เท้า​ของ​เธอ​นำ​ไป​สู่​ความ​ตาย ย่างก้าว​ของ​เธอ​ตรง​ดิ่ง​ไป​ยัง​หลุม​ฝัง​ศพ</verse>
				<verse number="6">เธอ​ไม่​สนใจ​ทาง​แห่ง​ชีวิต วิถี​ของ​เธอ​ไร้​จุดหมาย แต่​เธอ​ไม่​รู้​เลย</verse>
				<verse number="7">ลูก​เอ๋ย บัดนี้​จง​ฟัง​เรา และ​อย่า​หัน​หนี​จาก​ถ้อยคำ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="8">จง​ให้​วิถี​ของ​เจ้า​ห่างไกล​จาก​เธอ อย่า​เฉียด​ใกล้​ประตู​บ้าน​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="9">เกรง​ว่า​เจ้า​จะ​เสีย​เกียรติ​แก่​คน​อื่น และ​ศักดิ์ศรี ของ​เจ้า​แก่​คน​โหดร้าย</verse>
				<verse number="10">เกรง​ว่า​คน​แปลก​หน้า​จะ​เสวยสุข​ทรัพย์สิน​ของ​เจ้า และ​น้ำ​พัก​น้ำ​แรง​ของ​เจ้า​จะ​ตก​แก่​บ้าน​คน​อื่น</verse>
				<verse number="11">ใน​บั้นปลาย​ชีวิต เจ้า​จะ​ร้อง​โอดครวญ เมื่อ​กำลัง​และ​ร่างกาย​ของ​เจ้า​ถูก​กัด​กิน​จน​เสื่อมโทรม​ไป</verse>
				<verse number="12">เจ้า​จะ​พูด​ว่า “เรา​เคย​เกลียด​การ​ฝึก​วินัย! และ​ไม่​แยแส​คำ​ตักเตือน!</verse>
				<verse number="13">เรา​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​ครู​อาจารย์ หรือ​เอียง​หู​ฟัง​คน​ที่​สอน​เรา</verse>
				<verse number="14">และ​ใน​ไม่​ช้า เรา​จะ​ต้อง​เจอ​ปัญหา​หนัก ใน​ที่​ประชุม​ของ​คน​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="15">จง​ดื่ม​น้ำ​จาก​บ่อ​เก็บ​ของ​เจ้า น้ำ​ที่​ไหล​จาก​บ่อ​ของ​เจ้า​เอง</verse>
				<verse number="16">ควร​ให้​น้ำพุ​ของ​เจ้า​ไหล​ล้น​ออก​ไป​ตาม​ถนน​หรือ หรือ​ให้​ธาร​น้ำ​ของ​เจ้า​ไหล​ไป​ใน​ย่าน​ชุมชน</verse>
				<verse number="17">จง​ให้​สายน้ำ​เหล่า​นั้น​เป็น​ของ​เจ้า​ผู้​เดียว จง​อย่า​แบ่งปัน​กับ​คน​แปลก​หน้า</verse>
				<verse number="18">จง​ให้​น้ำพุ​ของ​เจ้า​ได้​รับ​พร และ​ยินดี​ใน​ภรรยา​คู่​ชีวิต​ที่​ได้​มา​ใน​วัย​หนุ่ม</verse>
				<verse number="19">ดั่ง​กวาง​ตัว​เมีย​น่า​รัก เลียงผา​สง่า​งาม ขอให้​เจ้า​อิ่มเอม​อ้อมอก​ของ​เธอ​เสมอ ให้​มึนเมา​ใน​ความ​รัก​ของ​เธอ​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="20">ลูก​เอ๋ย ไย​ไป​ลุ่มหลง​ภรรยา​ของ​ชาย​อื่น ทำไม​จึง​ไป​ซบ​อก​หญิง​แพศยา</verse>
				<verse number="21">เพราะ​ทาง​ของ​เจ้า​อยู่​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ พระองค์​ตรวจ​ดู​วิถี​ทาง​ทั้ง​สิ้น​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="22">คน​ชั่ว​ติดกับ​เพราะ​บาป​ของ​ตน และ​บ่วง​บาป​รัด​เขา​ไว้​แน่น</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​จะ​ตาย​เพราะ​ขาด​วินัย และ​หลง​ผิด​ไป เพราะ​ความ​โง่เง่า​ของ​ตนเอง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ลูก​เอ๋ย หาก​เจ้า​ค้ำประกัน​ให้​เพื่อนบ้าน หาก​เจ้า​จับ​มือ​วาง​มัดจำ​ให้​คน​แปลก​หน้า</verse>
				<verse number="2">เจ้า​ได้​ติดกับ​วาจา​ของ​เจ้า ถูก​ผูกมัด​เพราะ​คำ​พูด​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="3">ลูก​เอ๋ย จง​ทำ​เช่น​นี้​เพื่อ​ปลดปล่อย​ตัว​เจ้า​เอง ใน​เมื่อ​เจ้า​ตก​อยู่​ใน​เงื้อม​มือ​ของ​เพื่อนบ้าน ไป ไป​อ้อนวอน​จนกว่า​จะ​หมด​แรง อย่า​ให้​เพื่อน​บ้าน​ของ​เจ้า​ได้​หยุด​พัก!</verse>
				<verse number="4">อย่า​ให้​ตา​ของ​เจ้า​ได้​หลับ อย่า​ให้​เปลือก​ตา​ของ​เจ้า​เคลิ้ม​ไป</verse>
				<verse number="5">จง​ปลดปล่อย​ตัวเอง​ให้​เป็น​อิสระ​เหมือน​กวาง​หนี​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​นายพราน เหมือน​นก​ที่​หนี​จาก​บ่วง​ของ​คน​ดัก​นก</verse>
				<verse number="6">เจ้า​คน​ขี้เกียจ จง​ไป​เรียน​จาก​มด สังเกต​วิธีการ​ของ​มัน แล้ว​จง​ฉลาด​ขึ้น</verse>
				<verse number="7">มัน​ไม่​มี​ผู้​บัญชาการ ไม่​มี​ผู้​ควบคุม​ดูแล และ​ไม่​มี​ใคร​ปกครอง</verse>
				<verse number="8">แต่​มัน​ก็​ยัง​สะสม​เสบียง​ใน​ฤดู​ร้อน และ​รวบรวม​อาหาร​ตั้งแต่​ฤดู​เก็บเกี่ยว</verse>
				<verse number="9">เจ้า​คน​ขี้เกียจ จะ​นอน​อีก​นาน​สัก​เท่าใด เมื่อไหร่​เจ้า​จะ​ลุกขึ้น​เสีย​ที</verse>
				<verse number="10">หลับ​อีก​นิด เคลิ้ม​อีก​หน่อย กอด​อก​งีบ​ต่อ​สักครู่</verse>
				<verse number="11">ความ​จน​จะ​จู่โจม​เจ้า​เหมือน​โจร และ​ความ​ขัดสน​เหมือน​คน​ถือ​อาวุธ</verse>
				<verse number="12">คน​หา​เรื่อง​และ​ชั่วร้าย ซึ่ง​พูดจา​ลดเลี้ยว​เคี้ยว​คด</verse>
				<verse number="13">คน​ซึ่ง​ขยิบตา​อย่าง​เจ้า​เล่ห์ ขยับ​เท้า​และ กระดิก​นิ้ว​ส่ง​สัญญาณ</verse>
				<verse number="14">คน​ซึ่ง​วาง​แผน​ชั่วร้าย​ด้วย​ใจ​ทรยศ เขา​ยุ​ให้​เกิด​ความ​แตกแยก​เสมอ</verse>
				<verse number="15">ฉะนั้น​หายนะ​จึง​จู่โจม​เขา​ใน​ทันที เขา​แหลก​สลาย​เกิน​เยียวยา​ใน​พริบตา</verse>
				<verse number="16">มี​สิ่ง​น่า​รังเกียจ​หก​อย่าง​ที่​พระยาห์เวห์​เกลียด​ชัง ที่​จริง มี​เจ็ด​อย่าง​ที่​พระองค์​รังเกียจ คือ</verse>
				<verse number="17">ตา​ที่​หยิ่ง​ยโส ลิ้น​ที่​โป้ปด มือ​ที่​ฆ่า​คน​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="18">จิตใจ​ที่​คิด​แผนการ​ชั่วร้าย เท้า​ที่​เร่งรีบ​ไป​ทำ​ชั่ว</verse>
				<verse number="19">พยาน​เท็จ​ซึ่ง​พูด​โกหก และ​คน​ที่​ยุ​ให้​ชุมชน​แตกแยก​กัน</verse>
				<verse number="20">ลูก​เอ๋ย จง​รักษา​คำ​สั่ง​ของ​พ่อ​เจ้า และ​อย่า​ละเลย​คำ​สอน​ของ​แม่​เจ้า</verse>
				<verse number="21">จง​ตรึง​มัน​ไว้​ใน​ใจ​เสมอ ผูก​มัน​ไว้​รอบ​คอ​เจ้า</verse>
				<verse number="22">ยาม​เจ้า​เดิน คำ​สั่งสอน​นั้น​จะ​นำ​ทาง ยาม​เจ้า​หลับ มัน​จะ​คอย​ดูแล ครั้น​ยาม​เจ้า​ตื่น มัน​จะ​พูด​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="23">เพราะ​คำ​สั่ง​นี้​เป็น​ตะเกียง คำ​สอน​นี้​เป็น​แสง​สว่าง และ​การ​อบรม​บ่ม​นิสัย เป็น​ทาง​แห่ง​ชีวิต</verse>
				<verse number="24">เพื่อ​คุ้มครอง​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​ภรรยา​ของ​เพื่อน​บ้าน และ​คำ​ออดอ้อน​ของ​หญิง​แพศยา</verse>
				<verse number="25">อย่า​ให้​ใจ​กระสัน​ความ​งาม​ของ​เธอ หรือ​ตก​เป็น​ทาส​ดวงตา​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="26">เพราะ​โสเภณี​ก็​ซื้อ​ได้​ด้วย​ขนมปัง​ก้อน​เดียว แต่​ภรรยา​ของ​ชาย​อื่น​ล่า​ชีวิต​ของ​เจ้า​เป็น​เหยื่อ</verse>
				<verse number="27">คน​เรา​จะ​เล่น​กับ​ไฟ โดย​ที่​เสื้อผ้า​ไม่​ไหม้​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="28">คน​เรา​จะ​เดิน​ย่ำ​ถ่าน​ร้อน​จัด โดย​ที่​เท้า​ไม่​ไหม้​เกรียม​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="29">ชาย​ที่​ไป​นอน​กับ​ภรรยา​คน​อื่น​ก็​เช่น​กัน ไม่​มี​ใคร​ที่​แตะต้อง​เธอ​แล้ว​จะ​พ้น​โทษ​ได้</verse>
				<verse number="30">ผู้​คน​ยัง​สงสาร​หัว​ขโมย ที่​ขโมย​เพราะ​ความ​หิว</verse>
				<verse number="31">แต่​ถ้า​เขา​ถูก​จับ​ได้ ก็​จะ​ต้อง​จ่าย​คืน​เจ็ด​เท่า แม้​ว่า​ต้อง​ขาย​ทุก​อย่าง​ใน​บ้าน​เพื่อ​ชดใช้</verse>
				<verse number="32">แต่​ผู้ชาย​ที่​เป็น​ชู้​นั้น​ไม่​รู้จัก​คิด คน​ที่​ทำ​อย่าง​นั้น​ก็​ทำลาย​ตนเอง</verse>
				<verse number="33">ผล​ที่​จะ​ได้รับ​คือ​รอย​แผล​และ​ความ​อัปยศ เป็น​ความ​อับอาย​ตลอด​กาล</verse>
				<verse number="34">เพราะ​ความ​หึงหวง​จะ​กระตุ้น​ความ​โกรธ​ของ​สามี เมื่อ​เขา​แก้แค้น​ก็​จะ​ไม่​ปรานี​เลย</verse>
				<verse number="35">เขา​จะ​ไม่​ยอม​รับ​ค่า​ชดใช้​ใด​ๆ เขา​จะ​ปฏิเสธ​ไม่​ว่า​สินบน​จะ​มาก​แค่​ไหน​ก็​ตาม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ลูก​เอ๋ย จง​ปฏิบัติ​ตาม​คำ​ของ​เรา จง​เก็บ​สะสม​คำ​สั่ง​ของ​เรา​ไว้​กับ​ตัว</verse>
				<verse number="2">จง​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​เรา และ​เจ้า​จะ​มี​ชีวิต​อยู่ จง​รักษา​คำ​สอน​ของ​เรา​ไว้​ดั่ง​แก้วตา</verse>
				<verse number="3">จง​พัน​มัน​ไว้​รอบ​นิ้ว​เป็น​เครื่อง​เตือน​ใจ และ​จง​จารึก​มัน​ไว้​ใน​ดวงใจ</verse>
				<verse number="4">จง​พูด​กับ​ปัญญา​ว่า “เธอ​เป็น​พี่​สาว​ของ​ฉัน” จง​เรียก​ความ​เข้าใจ​ว่า “ญาติ​ของ​ฉัน”</verse>
				<verse number="5">สิ่ง​เหล่า​นี้​จะ​คุ้มกัน​เจ้า​จาก​หญิง​แพศยา จาก​คำ​เย้ายวน​ของ​หญิง​เสเพล</verse>
				<verse number="6">เพราะ​ที่​หน้าต่าง​บ้าน​ของ​เรา เรา​มอง​ลอด​โครง​ตาข่าย​ลง​ไป</verse>
				<verse number="7">เรา​มอง​ไป​ใน​หมู่​คน​อ่อน​ต่อ​โลก เรา​สังเกต​เห็น​ชาย​หนุ่ม​คน​หนึ่ง ที่​ไม่​รู้จัก​คิด</verse>
				<verse number="8">เขา​เดิน​ไป​ตาม​ถนน​ใกล้​หัวมุม​บ้าน​ของ​เธอ เดิน​ไป​ตาม​ทาง​บ้าน​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="9">ใน​เวลา​พลบค่ำ ใกล้​หมด​วัน เมื่อ​ราตรี​ย่าง​เข้า​มา</verse>
				<verse number="10">มี​หญิง​คน​หนึ่ง​ออก​มา​พบ​เขา แต่งตัว​เหมือน​โสเภณี​และ​มี​เจตนา​เจ้าเล่ห์</verse>
				<verse number="11">(เธอ​หัว​รั้น​และ​ไร้​ยางอาย เท้า​ไม่​เคย​อยู่​ติด​บ้าน</verse>
				<verse number="12">เดี๋ยว​อยู่​ที่​ถนน เดี๋ยว​อยู่​ที่​ลาน​เมือง ซุ่ม​ดัก​อยู่​ทุก​มุม​ถนน)</verse>
				<verse number="13">เธอ​โผ​กอด​เขา​และ​จูบ​เขา และ​พูด​หน้า​ไม่​อาย​ว่า</verse>
				<verse number="14">“วัน​นี้​ฉัน​ได้​แก้บน​หลาย​เรื่อง​แล้ว และ​ฉัน​มี​อาหาร​จาก​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​อยู่​ที่​บ้าน</verse>
				<verse number="15">ฉัน​จึง​ออก​มา​พบ​เธอ ฉัน​ตาม​หา​เธอ​และ​ก็​พบ​เธอ​แล้ว</verse>
				<verse number="16">ฉัน​ปู​เตียง​ไว้ ด้วย​ผ้า​ลินิน​สี​สวย​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="17">ฉัน​พรม​ที่​นอน​ให้​หอม​ด้วย​มดยอบ กฤษณา​และ​อบเชย</verse>
				<verse number="18">มา​สิ มา​ดื่มด่ำ​ความ​รัก​กัน​จน​ถึง​รุ่งเช้า เรา​มา​สำราญ​กับ​ความ​รัก​กัน</verse>
				<verse number="19">สามี​ของ​ฉัน​ไม่​อยู่​บ้าน เขา​เดินทาง​ไป​ไกล</verse>
				<verse number="20">เขา​เอา​เงิน​ไป​เต็ม​กระเป๋า กว่า​จะ​กลับ​มา​ก็​วัน​พระจันทร์​เต็ม​ดวง”</verse>
				<verse number="21">เธอ​ทำ​ให้​เขา​หลง​ด้วย​คำ​ออดอ้อน ยั่วยวน​เขา​ด้วย​คำ​หวาน​หู</verse>
				<verse number="22">เขา​ก็​เดิน​ตาม​เธอ​ไป​ทันที เหมือน​วัว​ตัว​ผู้​เดิน​เข้า​โรง​ฆ่า​สัตว์ เหมือน​กวาง ก้าว​ไป​ติดกับ</verse>
				<verse number="23">จน​กระทั่ง​ลูก​ธนู​แทง​ลึก​ถึง​ตับ เหมือน​นก​ที่​พุ่ง​เข้า​หา​กับดัก ไม่​รู้​ว่า​จะ​ต้อง​ตาย</verse>
				<verse number="24">ลูก​เอ๋ย บัดนี้​จง​ฟัง​เรา​เถิด จง​ตั้งใจ​ฟัง​สิ่ง​ที่​เรา​จะ​พูด</verse>
				<verse number="25">อย่า​ปล่อย​ใจ​ไป​ตาม​ทาง​ของ​เธอ อย่า​หลง​ไป​ตาม​ทาง​นั้น</verse>
				<verse number="26">มี​เหยื่อ​ที่​เธอ​ฟาดฟัน​มากมาย คน​ยิ่งใหญ่​ก็​ตาย​เพราะ​เธอ</verse>
				<verse number="27">บ้าน​ของ​เธอ​เป็น​ทาง​หลวง​ไป​สู่​หลุม​ศพ นำ​ไป​สู่​ห้อง​แห่ง​ความ​ตาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ปัญญา​ไม่​ได้​ส่ง​เสียง​เรียก​อยู่​หรือ ความ​เข้าใจ​ไม่​ได้​ร้องเรียก​อยู่​หรือ</verse>
				<verse number="2">ปัญญา​ยืน​อยู่​บน​จุด​สูง​สุด ริม​ทาง​เดิน และ​ตาม​ทาง​แยก</verse>
				<verse number="3">ปัญญา​ร้อง​เสียง​ดัง ที่​ข้าง​ประตู​เข้า​เมือง​ว่า</verse>
				<verse number="4">“ประชาชน​เอ๋ย เรา​ร้อง​เรียก​เจ้า เรา​ร้องเรียก​มวล​มนุษย์</verse>
				<verse number="5">เจ้า​คน​อ่อน​ต่อ​โลก จง​มี​ความ​สุขุม​รอบคอบ เจ้า​คน​โง่ จง​ใส่​ใจ​ใน​สิ่ง​นี้</verse>
				<verse number="6">ฟัง​เถิด เรา​มี​สิ่ง​ที่​เชื่อถือ​ได้​จะ​พูด เรา​เปิด​ปาก​พูด​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="7">ปาก​ของ​เรา​พูด​ความ​จริง เพราะ​ริมฝีปาก​ของ​เรา​รังเกียจ​ความ​ชั่ว</verse>
				<verse number="8">ทุก​คำ​จาก​ปาก​ของ​เรา​เที่ยงธรรม ไม่​มี​ลดเลี้ยว​หรือ​บิดเบือน</verse>
				<verse number="9">คำ​พูด​ของ​เรา​ถูกต้อง​สำหรับ​คน​ที่​มี​วิจารณญาณ และ​เที่ยงธรรม​สำหรับ​คน​ที่​ได้​พบ​ความ​รู้</verse>
				<verse number="10">จง​เลือก​คำ​สอน​ของ​เรา​แทน​เงิน เลือก​ความ​รู้​แทน​ทอง​เนื้อ​ดี</verse>
				<verse number="11">เพราะ​ปัญญา​มี​ค่า​กว่า​ทับทิม ไม่​มี​สิ่ง​ใด​ที่​เจ้า​ปรารถนา​จะ​เปรียบ​กับ​เธอ​ได้</verse>
				<verse number="12">เรา​คือ​ปัญญา เรา​อยู่​ด้วย​ความ​สุขุม​รอบคอบ เรา​มี​ความ​รู้​และ​ความ​เฉลียว​ฉลาด</verse>
				<verse number="13">ความ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​คือ​การ​เกลียด​ชัง​ความ​ชั่ว เรา​เกลียด​ชัง​ความ​เย่อหยิ่ง​จองหอง พฤติกรรม​ชั่วร้าย​และ​คำ​พูด​ตลบตะแลง</verse>
				<verse number="14">คำ​ปรึกษา​และ​ดุลยพินิจ​ที่​ดี​เป็น​ของ​เรา เรา​มี​ความ​เข้าใจ​และ​มี​อำนาจ</verse>
				<verse number="15">โดย​เรา บรรดา​กษัตริย์​จึง​ปกครอง และ​พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ก็​ตรา​กฎหมาย​ที่​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="16">โดย​เรา บรรดา​เจ้านาย​จึง​ปกครอง และ​พวก​ขุนนาง​คือ​คน​ทั้งปวง​ที่​ปกครอง​ใน​โลก</verse>
				<verse number="17">เรา​รัก​ผู้​ที่​รัก​เรา คน​ที่​เสาะหา​เรา​ก็​พบ​เรา</verse>
				<verse number="18">ทรัพย์​สมบัติ​และ​เกียรติยศ​อยู่​กับ​เรา ความ​มั่งคั่ง​และ​ความ​เจริญ​รุ่งเรือง​อัน​ยั่งยืน​ด้วย</verse>
				<verse number="19">ผล​ของ​เรา​ดี​ยิ่ง​กว่า​ทอง​เนื้อ​ดี สิ่ง​ที่​เรา​ให้​ล้ำค่า​ยิ่ง​กว่า​เงิน​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="20">เรา​เดิน​ใน​ทาง​แห่ง​ความ​ชอบธรรม ตาม​วิถี​แห่ง​ความ​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="21">เรา​ให้​มรดก​ล้ำค่า​แก่​ผู้​ที่​รัก​เรา และ​ทำ​ให้​คลัง​สมบัติ​ของ​เขา​เต็ม</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​สร้าง​เรา​ขึ้น​มา​เป็น​ผลงาน​ชิ้น​แรก ก่อน​งาน​ทั้งสิ้น​ของ​พระองค์​ตั้งแต่​โบราณ</verse>
				<verse number="23">เรา​ถูก​สร้าง​ขึ้น​มา​เนิ่นนาน​มา​แล้ว ตอน​แรก​เริ่ม เมื่อ​โลก​นี้​ถือ​กำเนิด​ขึ้น</verse>
				<verse number="24">เรา​เกิด​มา​ก่อน​จะ​มี​ห้วง​น้ำ​ลึก ก่อน​น้ำพุ​ที่​มี​น้ำ​พลุ่ง​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="25">ก่อน​ภูเขา​และ​เนิน​เขา​จะ​ถูก​สร้าง​ขึ้น เรา​ก็​เกิด​แล้ว</verse>
				<verse number="26">ก่อน​ที่​พระเจ้า​ได้​สร้าง​โลก​และ​ท้องทุ่ง ก่อน​ฝุ่น​ผง​ใด​ๆ ใน​โลก</verse>
				<verse number="27">เรา​อยู่​ที่​นั่น เมื่อ​พระองค์​จัด​วาง​ฟ้าสวรรค์ เมื่อ​พระองค์​ขีด​เส้น​ขอบฟ้า​บน​พื้น​ผิว​มหาสมุทร</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​พระองค์​วาง​ตำแหน่ง​เมฆ​เบื้อง​บน และ​กำหนด​ตาน้ำ​แห่ง​บาดาล​อย่าง​มั่นคง</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​พระองค์​ขีด​พรมแดน​ของ​ทะเล เพื่อ​น้ำ​จะ​ไม่​ล้ำ​เขต​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์ และ​เมื่อ​พระองค์​วาง​ฐานราก​ของ​โลก</verse>
				<verse number="30">ใน​ตอน​นั้น​เรา​อยู่​เคียง​ข้าง​พระองค์​ตลอด​เวลา เปี่ยม​ด้วย​ความ​ชื่นบาน​วัน​แล้ว​วัน​เล่า ชื่นชม​ยินดี​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์​เสมอ</verse>
				<verse number="31">ชื่นชม​ยินดี​กับ​โลก​ที่​พระองค์​สร้าง และ​เปรมปรีดิ์​ใน​มนุษยชาติ</verse>
				<verse number="32">ดังนั้น​ลูก​เอ๋ย จง​ฟัง​เรา พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​รักษา​วิถีทาง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="33">จง​ฟัง​คำ​สอน​ของ​เรา และ​จง​ฉลาด อย่า​มอง​ข้าม​ไป</verse>
				<verse number="34">พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​ฟัง​เรา เฝ้า​ดู​อยู่​ทุก​วัน​ที่​ประตู รอ​ที่​หน้า​บ้าน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="35">เพราะ​คน​ที่​พบ​เรา​ย่อม​พบ​ชีวิต และ​ได้รับ​ความ​โปรดปราน​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="36">แต่​คน​ที่​ไม่​พบ​เรา​ก็​ทำร้าย​ตัวเอง ทุก​คน​ที่​เกลียด​เรา​ก็​รัก​ความ​ตาย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">“ปัญญา​ได้​สร้าง​บ้าน​ของ​เธอ และ​ได้​ตั้ง ​เสา​บ้าน​เจ็ด​ต้น</verse>
				<verse number="2">เธอ​ได้​เตรียม​เนื้อ​และ​ผสม​เหล้า​องุ่น ทั้ง​จัด​โต๊ะ​อาหาร​ไว้​ด้วย</verse>
				<verse number="3">ปัญญา​ได้​ส่ง​คน​รับใช้​ออก​ไป เธอ​ร้อง​เชิญ​จาก​จุด​สูง​สุด​ของ​เมือง​ว่า</verse>
				<verse number="4">‘ให้​บรรดา​คน​อ่อน​ต่อ​โลก​มา​บ้าน​ของ​เรา​เถิด!’ เธอ​พูด​กับ​คน​ไม่​รู้จัก​คิด​ว่า</verse>
				<verse number="5">‘มา​กิน​อาหาร และ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​ที่​เรา​ผสม​ไว้</verse>
				<verse number="6">ละทิ้ง​วิถี​อ่อน​ต่อ​โลก​ของ​เจ้า แล้ว​เจ้า​จะ​มี​ชีวิต​อยู่ จง​เดิน​ใน​ทาง​แห่ง​ความ​เข้าใจ​อัน​ลึกซึ้ง’</verse>
				<verse number="7">ใคร​ตักเตือน​คน​ที่​ชอบ​เยาะเย้ย มี​แต่​จะ​ถูก​ตอก​กลับ ใคร​ตักเตือน​คน​ชั่วร้าย ก็​จะ​ถูก​ทำร้าย</verse>
				<verse number="8">อย่า​ไป​เตือน​คน​ที่​ชอบ​เยาะเย้ย เพราะ​พวก​เขา​จะ​เกลียด​เจ้า จง​ตักเตือน​คน​ฉลาด แล้ว​พวก​เขา​จะ​รัก​เจ้า</verse>
				<verse number="9">จง​สอน​คน​ฉลาด แล้ว​พวก​เขา​จะ​ฉลาด​ยิ่ง​ขึ้น จง​สอน​คน​ชอบธรรม แล้ว​พวก​เขา​จะ​เรียนรู้​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="10">ความ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​เป็น​บ่อ​เกิด​ของ​ปัญญา และ​การ​รู้จัก​องค์​บริสุทธิ์​ก่อ​ให้​เกิด​ความ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="11">เพราะ​โดย​ปัญญา วัน​เวลา​ของ​เจ้า​จะ​ยืนยาว และ​ปี​ใน​ชีวิต​ของ​เจ้า​จะ​เพิ่มพูน</verse>
				<verse number="12">ถ้า​เจ้า​ฉลาด ปัญญา​จะ​ให้​รางวัล​กับ​เจ้า แต่​ถ้า​เจ้า​ชอบ​เยาะเย้ย เจ้า​ก็​จะ​ทน​ทุกข์​ตาม​ลำพัง</verse>
				<verse number="13">ความ​โง่เขลา​เป็น​หญิง​เกเร เธอ​อ่อน​ต่อ​โลก​และ​ไม่​รู้​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="14">เธอ​นั่ง​อยู่​ที่​ประตู​บ้าน หรือ​ที่​จุด​สูง​สุด​ของ​เมือง</verse>
				<verse number="15">คอย​ร้องเรียก​คน​ที่​ผ่าน​ไป​มา ซึ่ง​มุ่งหน้า​ไป​ตาม​ทาง​ของ​ตน</verse>
				<verse number="16">ให้​บรรดา​คน​อ่อน​ต่อ​โลก​มา​บ้าน​ของ​เรา​เถิด! เธอ​พูด​กับ​คน​ไม่​รู้จัก​คิด​ว่า</verse>
				<verse number="17">น้ำ​ที่​ลัก​ดื่ม​ก็​หวาน​ดี อาหาร​ที่​แอบ​กิน​ก็​อร่อย!</verse>
				<verse number="18">แต่​พวก​เขา​ไม่​ว่า​ที่​นั่น​มี​คน​ตาย และ​แขก​ของ​เธอ​อยู่​ลึก​ใน​แดน​คน​ตาย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">สุภาษิต​ของ​โซโลมอน​มี​ดังนี้ ลูกชาย​ที่​ฉลาด​ทำ​ให้​พ่อ​สุขใจ​ยินดี แต่​ลูกชาย​ที่​โง่เขลา​ทำ​ให้​แม่​โศกเศร้า</verse>
				<verse number="2">ทรัพย์​สมบัติ​ที่​ได้​มา​อย่าง​ทุจริต​นั้น​ไม่​จีรัง​ยั่งยืน แต่​ความ​ชอบธรรม​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​ไม่​ปล่อย​ให้​คน​ชอบธรรม​หิวโหย แต่​พระองค์​ขัดขวาง​ความ​ปรารถนา​ของ​คน​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="4">มือ​ที่​เกียจคร้าน​ทำ​ให้​ยากจน แต่​มือ​ที่​ขยัน​ทำ​ให้​มั่งคั่ง</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​สะสม​พืชผล​ใน​ฤดู​ร้อน เป็น​ลูก​ที่​รอบคอบ แต่​คน​ที่​หลับ​ใน​ฤดู​เก็บเกี่ยว เป็น​ลูก​ที่​น่า​อับอาย</verse>
				<verse number="6">พระพร​อยู่​บน​ศีรษะ​ของ​คน​ชอบธรรม แต่​ความ​โหดร้าย​ไหล​ท่วม​ปาก​ของ​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="7">ชื่อ​ของ​คน​ชอบธรรม​จะ​ใช้​เป็น​คำ​อวยพร แต่​ชื่อ​ของ​คน​ชั่ว​จะ​เสื่อมเสีย​ไป</verse>
				<verse number="8">จิตใจ​ที่​ฉลาด​จะ​รับ​คำ​สั่งสอน ส่วน​คน​โง่​พูด​พล่อย​ๆ ก็​ถึง​แก่​หายนะ</verse>
				<verse number="9">ใคร​ที่​เดิน​ด้วย​ความ​ซื่อสัตย์​ก็​เดิน​อย่าง​มั่นคง แต่​ใคร​ที่​เดิน​ใน​ทาง​คด​จะ​ถูก​เปิดโปง</verse>
				<verse number="10">ใคร​ที่​ขยิบตา​อย่าง​มี​เลศนัย​ก่อ​ความ​เดือดร้อน และ​คน​โง่​ที่​พูด​พล่อย​ๆ ก็​พบ​หายนะ</verse>
				<verse number="11">ปาก​ของ​คน​ชอบธรรม​เป็น​น้ำพุ​ซึ่ง​ให้​ชีวิต แต่​ปาก​ของ​คน​ชั่ว​ซุกซ่อน​ความ​โหดร้าย</verse>
				<verse number="12">ความ​เกลียด​ชัง​ยั่วยุ​ให้​เกิด​ความ​แตกแยก แต่​ความ​รัก​บดบัง​ความ​ผิด​ทั้ง​มวล</verse>
				<verse number="13">ปัญญา​พบ​ได้​จาก​ริมฝีปาก​ของ​ผู้​มี​วิจารณญาณ แต่​ไม้เรียว​มี​ไว้​หวด​หลัง​คน​ไม่​รู้จัก​คิด</verse>
				<verse number="14">คน​ฉลาด​สั่งสม​ความ​รู้ แต่​ปาก​ของ​คน​โง่​นำ​ความ​ย่อยยับ</verse>
				<verse number="15">ความ​มั่งคั่ง​ของ​คน​รวย​เป็น​เมือง​ปราการ​ของ​พวก​เขา ส่วน​ความ​ยากจน​เป็น​หายนะ​ของ​คน​จน</verse>
				<verse number="16">ค่า​จ้าง​ของ​คน​ชอบธรรม​คือ​ชีวิต แต่​ค่า​ตอบแทน​ของ​คน​ชั่ว​คือ​บาป​และ​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="17">ใคร​ที่​ใส่​ใจ​วินัย​ก็​ชี้​ทาง​สู่​ชีวิต แต่​ใคร​เพิกเฉย​ต่อ​คำ​ตักเตือน​ก็​พา​คน​อื่น​หลง​ผิด</verse>
				<verse number="18">ใคร​ที่​ปกปิด​ความ​เกลียด​ด้วย​ริมฝีปาก​ที่​โกหก และ​พูด​ใส่​ร้าย​ก็​เป็น​คน​โง่</verse>
				<verse number="19">การ​พูด​มาก​หยุด​ความ​บาป​ไม่​ได้ แต่​คน​ฉลาด​รอบคอบ​ย่อม​ยั้ง​ลิ้น​ของ​ตน</verse>
				<verse number="20">ลิ้น​ของ​คน​ชอบธรรม​คือ​เงิน​เนื้อ​ดี แต่​จิตใจ​ของ​คน​ชั่ว​มี​ค่า​น้อย</verse>
				<verse number="21">ริมฝีปาก​ของ​คน​ชอบธรรม​หล่อเลี้ยง​คน​มากมาย แต่​คน​โง่​ตาย​เพราะ​ขาด​สามัญ​สำนึก</verse>
				<verse number="22">พระพร​ของ​พระยาห์เวห์​นำ​ความ​มั่งคั่ง​มา​ให้ โดย​ไม่​ต้อง​ทุกข์​ยาก</verse>
				<verse number="23">คน​โง่​เพลิดเพลิน​กับ​การ​วางแผน​ชั่ว แต่​คน​ที่​มี​ความ​เข้าใจ​จะ​ชื่นชม​ยินดี​ใน​สติ​ปัญญา</verse>
				<verse number="24">สิ่ง​ที่​คน​ชั่ว​หวาด​กลัว​จะ​มา​ถึง​พวก​เขา แต่​สิ่ง​ที่​คน​ชอบธรรม​ปรารถนา​จะ​บรรลุ​ผล</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​พายุ​กระหน่ำ คน​ชั่ว​จะ​จาก​ไป แต่​คน​ชอบธรรม​จะ​ยืนหยัด​มั่นคง​เป็น​นิตย์</verse>
				<verse number="26">น้ำส้มสายชู​กับ​ฟัน และ​ควัน​กับ​ตา​เป็น​อย่างไร คน​ขี้เกียจ​ก็​คน​ที่​ใช้​งาน​เขา​ขัดเคือง​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="27">ความ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​ต่อ​ชีวิต​ให้​ยืนยาว แต่​ปี​เดือน​ของ​คน​ชั่ว​นั้น​สั้น​ลง</verse>
				<verse number="28">ความ​หวัง​ของ​คน​ชอบธรรม​คือ​ความ​ยินดี แต่​ความ​หวัง​ของ​คน​ชั่ว​ก็​สูญเปล่า</verse>
				<verse number="29">ทาง​ของ​พระยาห์เวห์​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​คน​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ แต่​เป็น​ความ​หายนะ​ของ​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="30">คน​ชอบธรรม​จะ​ไม่​ถูก​ถอน​ราก​ถอน​โคน แต่​คน​ชั่ว​จะ​ไม่​คง​อยู่​ใน​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="31">ผล​แห่ง​สติ​ปัญญา​มา​จาก​ปาก​ของ​คน​ชอบธรรม แต่​ลิ้น​ที่​ปลิ้นปล้อน​จะ​เงียบ​ไป</verse>
				<verse number="32">ริมฝีปาก​ของ​คน​ชอบธรรม​รู้​ว่า สิ่ง​ใด​เป็น​ที่​โปรดปราน แต่​ปาก​ของ​คน​ชั่ว​รู้​แต่​สิ่ง​ที่​ตลบตะแลง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​เกลียด​ตาชั่ง​คดโกง แต่​โปรดปราน​เครื่อง​ชั่ง​ที่​แม่นยำ</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ความ​เย่อหยิ่ง​มา ความ​อัปยศ​ก็​ตาม​มา ส่วน​ปัญญา​มา​กับ​ความ​ถ่อม​สุภาพ</verse>
				<verse number="3">ความ​สัตย์​สุจริต​นำ​ทาง​ให้​คน​เที่ยงธรรม ส่วน​ความ​ปลิ้นปล้อน​ทำ​ให้​คน​ไม่​ซื่อสัตย์​พลิก​คว่ำ</verse>
				<verse number="4">ทรัพย์​สมบัติ​ช่วย​อะไร​ไม่​ได้​ใน​วัน​แห่ง​ความ​โกรธเกรี้ยว แต่​ความ​ชอบธรรม​กอบกู้​ให้​พ้น​จาก​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="5">ความ​ชอบธรรม​ของ​คน​ดี​ไร้​ที่​ติ​ย่อม​รักษา​ทาง​ให้​ตรง แต่​คน​ชั่ว​จะ​ล้ม​ลง​โดย​ความ​ชั่ว​ของ​ตนเอง</verse>
				<verse number="6">ความ​ชอบธรรม​ของ​คน​ซื่อตรง​ช่วย​กู้​เขา แต่​คน​ไม่​ซื่อสัตย์​ติดกับ​ความ​ปรารถนา​ชั่ว​ของ​ตน</verse>
				<verse number="7">ความ​หวัง​ของ​มนุษย์​ตาย​ไป​กับ​พวก​เขา คำ​สัญญา​ที่​จะ​ได้ ​อำนาจ​ก็​สูญเปล่า</verse>
				<verse number="8">คน​ชอบธรรม​ได้รับ​การ​ช่วยเหลือ​จาก​ปัญหา และ​ตก​อยู่​กับ​คน​ชั่วร้าย​แทน</verse>
				<verse number="9">ปาก​ของ​คน​ไม่​นับถือ​พระเจ้า​ทำลาย​เพื่อนบ้าน แต่​คน​ชอบธรรม​รอดพ้น​ได้​ด้วย​ความ​รู้</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​คน​ชอบธรรม​เจริญ​รุ่งเรือง บ้าน​เมือง​ก็​ปีติ​ยินดี เมื่อ​คน​ชั่ว​ย่อยยับ ก็​มี​เสียง​โห่ร้อง​ยินดี</verse>
				<verse number="11">โดย​พร​ของ​คน​เที่ยงธรรม บ้าน​เมือง​ก็​เป็น​ที่​ยกย่อง แต่​โดย​ปาก​ของ​คน​ชั่ว บ้าน​เมือง​ก็​พินาศ​ย่อยยับ</verse>
				<verse number="12">ใคร​ที่​เหยียดหยาม​เพื่อนบ้าน​ก็​ไร้​สามัญ​สำนึก แต่​คน​ที่​มี​ความ​เข้าใจ​ย่อม​นิ่ง​เงียบ</verse>
				<verse number="13">คำ​นินทา​แพร่งพราย​ความ​ลับ แต่​คน​ที่​เชื่อ​ใจ​ได้​รักษา​ความ​ลับ</verse>
				<verse number="14">ถ้า​ขาด​คำ​ชี้แนะ ประเทศ​ชาติ​ก็​ล่มจม แต่​ชัยชนะ​ได้​มา​จาก​ที่ปรึกษา​หลาย​คน</verse>
				<verse number="15">ใคร​ที่​ค้ำประกัน​ให้​คน​แปลก​หน้า​จะ​ต้อง​ทุกข์​ใจ แต่​ใคร​ที่​ไม่​ยอม​จับ​มือ​วาง​มัดจำ​ก็​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="16">ผู้หญิง​จิตใจ​ดี​ย่อม​ได้รับ​เกียรติ แต่​ชาย​โหดร้าย​จะ​ได้รับ​เพียง​ความ​มั่งคั่ง​เท่านั้น</verse>
				<verse number="17">คน​ที่​ใจ​เมตตา​ก็​นำ​ประโยชน์​สุข​มา​สู่​ตน แต่​คน​โหดร้าย​นำ​หายนะ​มา​ให้​ตัวเอง</verse>
				<verse number="18">คน​ชั่ว​ได้​ค่า​จ้าง​ที่​จอมปลอม แต่​คน​ที่​หว่าน​ความ​ชอบธรรม​ได้​เก็บเกี่ยว​รางวัล​ที่​แน่นอน</verse>
				<verse number="19">แท้​จริง​คน​ชอบธรรม​ย่อม​ได้รับ​ชีวิต แต่​ใคร​ติดตาม​ความ​ชั่ว​ก็​พบ​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​เกลียด​ชัง​คน​ใจ​คด แต่​ชื่นชม​คน​เหล่า​นั้น​ใน​วิถี​ทาง​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ</verse>
				<verse number="21">มั่นใจ​เถิด​ว่า คน​ชั่ว​จะ​ได้รับ​โทษ แต่​คน​ชอบธรรม​จะ​เป็น​อิสระ</verse>
				<verse number="22">ผู้หญิง​สวย​ที่​ไม่​รู้จัก​คิด ก็​เหมือน​ห่วง​ทองคำ​ที่​จมูก​หมู</verse>
				<verse number="23">ความ​ปรารถนา​ของ​คน​ชอบธรรม​บรรลุ​แต่​ผล​ดี แต่​ความ​หวัง​ของ​คน​ชั่ว​จบ​ลง​ด้วย​ความ​โกรธ</verse>
				<verse number="24">คน​หนึ่ง​ยิ่ง​ให้​ด้วย​ใจ​กว้าง​กลับ​จะ​ยิ่ง​ได้รับ​มาก​ขึ้น ส่วน​บาง​คน​ยิ่ง​ตระหนี่​กลับ​ยิ่ง​ขาดแคลน</verse>
				<verse number="25">คน​ใจ​กว้าง​จะ​เจริญ​รุ่งเรือง ใคร​ทำ​ให้​ผู้​อื่น​ชื่นบาน​ก็​จะ​ได้รับ​ความ​ชื่นบาน</verse>
				<verse number="26">ผู้​คน​แช่ง​คน​ที่​กัก​ตุน​ข้าว แต่​เขา​อธิษฐาน​ขอ​พระเจ้า​อวยพร​คน​ที่​เต็มใจ​ขาย</verse>
				<verse number="27">ใคร​ที่​แสวงหา​ความ​ดี​ก็​ได้รับ​ความ​โปรดปราน แต่​คน​ที่​แสวงหา​ความ​ชั่ว มัน​ก็​จะ​มา​หา​เขา</verse>
				<verse number="28">คน​ที่​วาง​ใจ​ใน​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ตน​จะ​ตกต่ำ แต่​คน​ชอบธรรม​จะ​งอกงาม​เหมือน​ใบไม้​เขียว​สด</verse>
				<verse number="29">ใคร​ทำ​ให้​ครอบครัว​เสียหาย​จะ​ได้​ลม​เป็น​มรดก และ​คน​โง่​จะ​รับใช้​คน​ฉลาด</verse>
				<verse number="30">ผล​ของ​คน​ชอบธรรม​เป็น​ต้นไม้​แห่ง​ชีวิต และ​คน​ฉลาด​ช่วย​ชีวิต​คน​มากมาย</verse>
				<verse number="31">ถ้า​คน​ชอบธรรม​ยัง​ได้​รับ​ผล​กรรม​ใน​โลก​นี้ แล้ว​คน​อธรรม​กับ​คน​บาป​จะ​ยิ่ง​กว่า​นั้น​สัก​เท่าใด!</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ใคร​ที่​รัก​วินัย​ก็​รัก​ความ​รู้ แต่​ใคร​ที่​เกลียด​คำ​ตักเตือน​ก็​โง่เขลา</verse>
				<verse number="2">คน​ดี​ย่อม​ได้รับ​ความ​โปรดปราน​จาก​พระยาห์เวห์ แต่​พระองค์​ประณาม​คน​ที่​คิด​แผน​ชั่ว</verse>
				<verse number="3">ไม่​มี​ใคร​มั่นคง​อยู่​ได้​ด้วย​ความ​ชั่ว แต่​ราก​ของ​คน​ชอบธรรม​นั้น​มั่นคง</verse>
				<verse number="4">ภรรยา​ที่​มี​เกียรติ​เป็น​มงกุฎ​ของ​สามี แต่​ภรรยา​ที่​น่า​อับอาย​เป็น​กระดูก​ผุ​ของ​สามี</verse>
				<verse number="5">แผนการ​ของ​คน​ชอบธรรม​นั้น​ยุติธรรม แต่​คำ​แนะนำ​ของ​คน​ชั่ว​นั้น​หลอกลวง</verse>
				<verse number="6">คำ​พูด​ของ​คน​ชั่วร้าย​ซุ่ม​เอา​ชีวิต แต่​ถ้อยคำ​ของ​คน​เที่ยงธรรม​ช่วย​ชีวิต​เขา</verse>
				<verse number="7">คน​อธรรม​จะ​ย่อยยับ​และ​สูญสิ้น แต่​บ้าน​ของ​คน​ชอบธรรม​ตั้ง​มั่นคง</verse>
				<verse number="8">คน​จะ​ได้​รับ​การ​ยกย่อง​ตาม​ความ​สุขุม​รอบคอบ​ของ​ตน และ​คน​ที่​ความ​คิด​บิดเบี้ยว​ย่อม​ถูก​ดูหมิ่น</verse>
				<verse number="9">เป็น​คน​ที่​ไม่​สำคัญ​แต่​มี​คน​รับใช้​หนึ่ง​คน ก็​ดี​กว่า​แสร้ง​วาง​โต​แต่​ไม่​มี​จะ​กิน</verse>
				<verse number="10">คน​ชอบธรรม​ห่วง​ความ​เป็น​อยู่​ของ​สัตว์​เลี้ยง ส่วน​ความ​กรุณา​ของ​คน​ชั่ว​ก็​ยัง​โหดเหี้ยม</verse>
				<verse number="11">คน​ที่​ไถ​นา​ของ​ตน​จะ​มี​อาหาร​อุดม แต่​คน​ที่​เอา​แต่​เพ้อฝัน​ก็​ไม่​รู้จัก​คิด</verse>
				<verse number="12">คน​ชั่ว​ปรารถนา​ที่​มั่น​ของ​คน​ทำ​ชั่ว แต่​ราก​ของ​คน​ชอบธรรม​ยืนยง</verse>
				<verse number="13">คน​ชั่ว​ติดกับ​คำ​พูด​ชั่วร้าย​ของ​ตนเอง ดังนั้น​คน​บริสุทธิ์​จึง​หลุด​พ้น​จาก​ปัญหา</verse>
				<verse number="14">ผล​จาก​วาจา​ทำ​ให้​คน​เรา​ได้​รับ​สิ่ง​ดี​ๆ และ​ผล​จาก​งาน​ก็​ให้​รางวัล</verse>
				<verse number="15">คน​โง่​คิด​ว่า​ทาง​ของ​ตน​ถูกต้อง แต่​คน​ฉลาด​รับ​ฟัง​คำ​แนะนำ</verse>
				<verse number="16">คน​โง่​แสดง​ความ​รำคาญ​ทันที แต่​คน​ฉลาด​รอบคอบ​ไม่​ใส่ใจ​คำ​ดูถูก</verse>
				<verse number="17">พยาน​ที่​ซื่อสัตย์​พูด​ความ​จริง แต่​พยาน​เท็จ​พูด​โกหก</verse>
				<verse number="18">คำ​พูด​พล่อย​ๆ แทง​เหมือน​ดาบ แต่​วาจา​ของ​คน​ฉลาด​รักษา​เยียวยา</verse>
				<verse number="19">คำ​พูด​สัตย์​จริง​คง​อยู่​ถาวร แต่​คำ​โกหก​อยู่​ได้​ไม่​นาน</verse>
				<verse number="20">ใจ​ที่​วางแผน​ชั่ว​เต็ม​ไป​ด้วย​อุบาย แต่​คน​ที่​ส่งเสริม​สันติ​มี​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="21">ไม่​มี​ภยันตราย​ใด​ๆ เกิดขึ้น​กับ​ผู้​ชอบธรรม แต่​คน​ชั่ว​มี​แต่​ความ​ทุกข์​ร้อน</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​เกลียด​ปาก​ที่​หลอกลวง แต่​ชื่นชม​คน​ที่​ไว้​วางใจ​ได้</verse>
				<verse number="23">คน​ฉลาด​รอบคอบ​ไม่​อวด​รู้ แต่​ใจ​ของ​คน​โง่​ป่าวร้อง​ความ​โง่</verse>
				<verse number="24">มือ​ที่​ขยันขันแข็ง​จะ​ปกครอง แต่​ความ​เกียจคร้าน​จบ​ด้วย​การ​เป็น​ทาส​แรงงาน</verse>
				<verse number="25">ความ​วิตก​กังวล​ทำ​ให้​หนักใจ แต่​คำ​ปลอบโยน​ทำ​ให้​ใจ​พอง​โต</verse>
				<verse number="26">คน​ชอบธรรม​เลือก​คบ​เพื่อน​อย่าง​ระมัดระวัง แต่​ทาง​ของ​คน​ชั่ว​พา​ตนเอง​ให้​หลง​ผิด</verse>
				<verse number="27">คน​เกียจคร้าน​ไม่​แม้​แต่​จะ​ปิ้ง ​เนื้อ​กิน แต่​คน​ขยัน​นั้น​กิน​ความ​ร่ำรวย​ที่​เขา​ล่า​มา​ได้</verse>
				<verse number="28">ทาง​แห่ง​ความ​ชอบธรรม​นำ​ไป​สู่​ชีวิต ตาม​ทาง​นั้น​คือ​ชีวิต​นิรันดร์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ลูก​ที่​ฉลาด​ฟัง​คำ​สั่งสอน​ของ​พ่อ​แม่ แต่​คน​ชอบ​เยาะเย้ย​ไม่​สนใจ​คำ​เตือน​สติ</verse>
				<verse number="2">คน​เรา​อิ่มเอม​กับ​ผล​ดี​ที่​เกิด​จาก​คำ​พูด​ของ​ตน แต่​คน​ทรยศ​หิว​ความ​โหดร้าย</verse>
				<verse number="3">คน​ที่​ระวัง​ปาก​ก็​รักษา​ชีวิต​ของ​ตน​ไว้ แต่​คน​ที่​พูด​พล่อย​ๆ จะ​หายนะ</verse>
				<verse number="4">ความ​หิว​ของ​คน​ขี้เกียจ​ไม่​เคย​ถูก​เติม​เต็ม แต่​คน​ขยัน​มี​แต่​สม​ปรารถนา</verse>
				<verse number="5">คน​ชอบธรรม​เกลียด​คำ​โกหก แต่​คน​ชั่ว​ทำ​ให้​ตัวเอง​มี​กลิ่น​เหม็น และ​นำ​ความ​อับอาย​มา​สู่​ตน</verse>
				<verse number="6">ความ​ชอบธรรม​ปกป้อง​คน​ซื่อสัตย์ แต่​ความ​ชั่วร้าย​คว่ำ​คน​บาป</verse>
				<verse number="7">คน​หนึ่ง​วาง​ท่า​ร่ำรวย แต่​ไม่​มี​อะไร​เลย แต่​อีก​คน​ทำที​ว่า​ยากจน แต่​มี​ทรัพย์​สมบัติ​มากมาย</verse>
				<verse number="8">ทรัพย์​สมบัติ​อาจ​จ่าย​ค่า​ไถ่​ชีวิต​คน​ได้ แต่​คน​จน​ไม่​อาจ​ตอบสนอง​ต่อ​คำ​ข่มขู่​ได้</verse>
				<verse number="9">แสง​ของ​คน​ชอบธรรม​ส่อง​สว่าง​สดใส แต่​ตะเกียง​ของ​คน​ชั่ว​จะ​ถูก​ดับ​ไป</verse>
				<verse number="10">ที่​ไหน​มี​การ​วิวาท ที่​นั่น​มี​ความ​หยิ่ง​ยโส แต่​ปัญญา​พบ​ได้​ใน​คน​ที่​รับ​ฟัง​คำ​แนะนำ</verse>
				<verse number="11">เงิน​ทุจริต​ร่อยหรอ​ลง​เรื่อย​ๆ แต่​คน​ที่​ออม​ที​ละ​เล็ก​ที​ละ​น้อย​ทำ​ให้​เงิน​เพิ่ม​พูน</verse>
				<verse number="12">ความ​หวัง​ที่​ถูก​หน่วง​ไว้​ทรมาน​จิตใจ แต่​ความ​ปรารถนา​ที่​สมหวัง​เป็น​ต้นไม้​แห่ง​ชีวิต</verse>
				<verse number="13">ใคร​ที่​ดูหมิ่น​คำ​สั่งสอน​จะ​ต้อง​ชดใช้ แต่​ใคร​ที่​ยำเกรง​คำ​สั่ง​นั้น​ก็​มี​รางวัล</verse>
				<verse number="14">คำ​สอน​ของ​ปราชญ์​เป็น​น้ำพุ​แห่ง​ชีวิต หัน​คน​ไป​จาก​บ่วง​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="15">วิจารณญาณ​ที่​ดี​ย่อม​ได้รับ​ความ​โปรดปราน แต่​ทาง​ของ​คน​ทรยศ​นำ​ไป​สู่​ความ​พินาศ</verse>
				<verse number="16">คน​ฉลาด​รอบคอบ​ทำ​สิ่ง​ต่าง​ๆ ด้วย​ความ​รู้ แต่​คน​โง่​เขลา​อวด​ความ​โง่​ของ​ตนเอง</verse>
				<verse number="17">คน​ส่ง​ข่าว​ที่​ชั่วร้าย​ตก​อยู่​ใน​ความ​ลำบาก แต่​ทูต​ที่​เชื่อ​ใจ​ได้​นำ​การ​เยียวยา​มา​ให้</verse>
				<verse number="18">ใคร​ที่​เพิกเฉย​ต่อ​วินัย​จะ​ยากจน​และ​อับอาย แต่​ใคร​ที่​รับ​ฟัง​คำ​ตักเตือน​ก็​ได้​รับ​เกียรติ</verse>
				<verse number="19">ความ​สมหวัง​เป็น​ที่​ชื่นใจ​แก่​วิญญาณ แต่​คน​โง่​เกลียด​การ​หัน​จาก​ความ​ชั่ว</verse>
				<verse number="20">คบ​คน​ฉลาด​แล้ว​กลาย​เป็น​คน​ฉลาด เพราะ​คบ​คน​โง่​นั้น​อันตราย</verse>
				<verse number="21">ความ​เดือดร้อน​ไล่​ตาม​คน​บาป แต่​คน​ชอบธรรม​ได้รับ​สิ่ง​ดี​เป็น​รางวัล</verse>
				<verse number="22">คน​ดี​ทิ้ง​มรดก​ไว้​ให้​ลูกหลาน แต่​คน​บาป​สะสม​สมบัติ​ไว้​ให้​คน​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="23">ทุ่ง​นา​ที่​ไม่​ได้​ไถ​ยัง​ให้​ผล​แก่​คน​ยากจน แต่​ความ​อยุติธรรม​กวาด​ไป​หมด</verse>
				<verse number="24">ใคร​ที่​ยั้ง​ไม้เรียว​ก็​เกลียด​ชัง​ลูก​ของ​ตน แต่​คน​ที่​รัก​ลูก​ก็​ใส่​ใจ​ฝึก​วินัย​ให้​เขา</verse>
				<verse number="25">คน​ชอบธรรม​ได้​กิน​จน​หนำใจ แต่​คน​ชั่ว​หิว​จน​ท้อง​กิ่ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">หญิง​ฉลาด​สร้าง​เรือน​ของ​ตน​ขึ้น ส่วน​หญิง​โง่​รื้อ​มัน​ลง​ด้วย​มือ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="2">คน​ที่​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​ดำเนิน​ชีวิต​อย่าง​เที่ยง​ตรง แต่​คน​ที่​ดู​หมิ่น​พระองค์​ก็​คดเคี้ยว​ใน​ทาง​ของ​ตน</verse>
				<verse number="3">คำ​พูด​ยโส​ของ​คน​โง่​เฆี่ยน​ตี​ตนเอง แต่​คำ​พูด​ของ​คน​ฉลาด​ปกป้อง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="4">ที่ไหน​ไม่​มี​วัว ราง​หญ้า​ก็​ว่าง​เปล่า แต่​แรง​วัว​ให้​ผลผลิต​อุดม​สมบูรณ์</verse>
				<verse number="5">พยาน​ซื่อสัตย์​ไม่​โกหก แต่​พยาน​เท็จ​โกหก​อยู่​เรื่อย</verse>
				<verse number="6">คน​ชอบ​เยาะเย้ย​แสวงหา​ปัญญา​แต่​ไม่​เคย​พบ แต่​ความ​รู้​ย่อม​มา​สู่​คน​มี​วิจารณญาณ​อย่าง​ง่ายดาย</verse>
				<verse number="7">อยู่​ให้​ห่าง​คน​โง่ เพราะ​เจ้า​จะ​ไม่​พบ​ความ​รู้​จาก​ปาก​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="8">ปัญญา​ของ​คน​หลักแหลม​คือ​การ​เข้าใจ​ทาง​ของ​ตน แต่​ความ​โง่​ของ​คน​โง่​คือ​การ​หลอก​ตัวเอง</verse>
				<verse number="9">คน​โง่​ล้อเล่น​กับ​ความ​ผิด​บาป แต่​ใน​หมู่​คน​เที่ยงธรรม​มี​แต่​ความ​ปรารถนา​ดี</verse>
				<verse number="10">มี​แต่​ใจ​ตนเอง​ที่​รู้​ถึง​ความ​ขมขื่น และ​ไม่​มี​ใคร​ร่วม​รับรู้​สันติสุข​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="11">บ้าน​ของ​คน​ชั่ว​จะ​ถูก​ทำลาย​ราบคาบ แต่​เพิง​ของ​คน​เที่ยงธรรม​จะ​เจริญ​ขึ้น</verse>
				<verse number="12">มี​ทาง​หนึ่ง​ซึ่ง​ดู​เหมือน​ถูกต้อง แต่​สุดท้าย​ก็​นำ​ไป​สู่​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="13">แม้​ขณะ​ที่​หัวเราะ ใจ​ก็​อาจ​เจ็บ​ปวด และ​ความ​ชื่นชม​ยินดี​อาจ​จบ​ลง​ด้วย​ความ​โศกเศร้า</verse>
				<verse number="14">คน​ทิ้ง​ความ​เชื่อ​จะ​ถูก​ลงโทษ​อย่าง​สาสม​จาก​ทาง​ของ​เขา แต่​คน​ดี​ก็​ได้รับ​รางวัล​ตอบแทน</verse>
				<verse number="15">คน​อ่อน​ต่อ​โลก​เชื่อ​ทุก​อย่าง แต่​คน​สุขุม​รอบคอบ​รู้จัก​ยั้ง​คิด​ใน​แต่​ละ​ก้าว</verse>
				<verse number="16">คน​ฉลาด​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​และ​ห่าง​จาก​ความ​ชั่ว คน​โง่​หุนหันพลันแล่น​กลับ​คิด​ว่า​ตน​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="17">คน​วู่วาม​ทำ​อะไร​โง่​ๆ และ​คน​คิด​วางแผน​ชั่ว​ก็​เป็น​ที่​เกลียด​ชัง</verse>
				<verse number="18">คน​อ่อน​ต่อ​โลก​รับ​ความ​โง่​เป็น​มรดก แต่​คน​สุขุม​รอบคอบ​รับ​ความ​รู้​เป็น​มงกุฎ</verse>
				<verse number="19">คน​ทำ​ชั่ว​จะ​กราบ​ลง​ต่อหน้า​คน​ดี และ​คน​เลว​จะ​กราบ​ลง​ตรง​ประตู​รั้ว​ของ​คน​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="20">คน​จน​นั้น​แม้​แต่​เพื่อนบ้าน​ก็​เมิน​หนี แต่​คน​ร่ำรวย​มี​เพื่อนฝูง​มากมาย</verse>
				<verse number="21">การ​ดูถูก​เพื่อนบ้าน​เป็น​บาป แต่​พระพร​เป็น​ของ​ผู้​เมตตา​คน​ยากไร้</verse>
				<verse number="22">คน​วางแผน​ชั่ว​ก็​หลง​ผิด​ไม่​ใช่​หรือ แต่​คน​ที่​คิด​การ​ดี​ก็​พบ ความ​รัก​เมตตา​และ​ความ​ซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="23">การ​พากเพียร​ทำงาน​ล้วน​ให้​ผล​กำไร ถ้า​ดี​แต่​พูด​ก็​ยากจน</verse>
				<verse number="24">ความ​มั่งคั่ง​เป็น​มงกุฎ​ของ​คน​ฉลาด แต่​ความ​โง่​ของ​คน​โง่​ก็​คือ​ความ​โง่</verse>
				<verse number="25">พยาน​ที่​พูด​ความ​จริง​ช่วย​ชีวิต​คน แต่​พยาน​เท็จ​ใส่​ร้าย​ป้าย​สี</verse>
				<verse number="26">คน​ที่​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​มี​ป้อม​ปราการ​มั่นคง และ​เป็น​ที่​ลี้​ภัย​ให้​ลูกหลาน</verse>
				<verse number="27">ความ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​เป็น​น้ำพุ​แห่ง​ชีวิต หัน​คน​ไป​จาก​บ่วง​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="28">ศักดิ์ศรี​ของ​กษัตริย์​อยู่​ที่​ประชากร​จำนวน​มาก ถ้า​ไม่​มี​ราษฎร เจ้านาย​ก็​อยู่​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="29">คน​ใด​อดทน​ย่อม​มี​ความ​เข้าใจ​มาก แต่​คน​ใจ​ร้อน​ก็​อวด​ความ​โง่​เขลา</verse>
				<verse number="30">ใจ​สงบ​เยือกเย็น​ให้​ชีวิต​กับ​ร่างกาย แต่​ความ​อิจฉา​ริษยา​กัด​กร่อน​กระดูก</verse>
				<verse number="31">ใคร​ที่​รังแก​คน​ยากจน ก็​ดู​หมิ่น​พระ​ผู้​สร้าง​ของ​ตน แต่​คน​ที่​เมตตา​คน​ขัดสน ก็​ให้​เกียรติ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​ภัยพิบัติ​มา​ถึง คน​ชั่ว​จะ​ถูก​โค่น​ล้ม แม้​ใน​ความ​ตาย คน​ชอบธรรม​ก็​แสวง​หา​ที่​ลี้​ภัย​ใน​พระเจ้า</verse>
				<verse number="33">สติ​ปัญญา​สงบ​อยู่​ใน​ใจ​คน​ที่​มี​วิจารณญาณ และ​แม้​ใน​หมู่​คน​โง่ เธอ​ก็​เป็น​ที่​ประจักษ์</verse>
				<verse number="34">ความ​ชอบธรรม​เชิดชู​ชาติ แต่​ความ​บาป​ลงโทษ​ประชาชน</verse>
				<verse number="35">กษัตริย์​โปรดปราน​คน​รับใช้​ที่​ฉลาด แต่​คน​รับใช้​ที่​น่า​ละอาย​ก็​กระตุ้น​ความ​โกรธ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">คำตอบ​อ่อนหวาน​ช่วย​ระงับ​ความ​โกรธ แต่​ถ้อยคำ​เผ็ด​ร้อน​ยั่ว​โทสะ</verse>
				<verse number="2">ลิ้น​คน​ฉลาด​ส่งเสริม​ความ​รู้ แต่​ปาก​คน​โง่​พรั่งพรู​ความ​โง่​ออก​มา</verse>
				<verse number="3">ตา​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​ทุก​หน​แห่ง จับ​ตา​ดู​ทั้ง​คน​ชั่ว​และ​คน​ดี</verse>
				<verse number="4">ถ้อยคำ​ที่​ปลอบโยน​เป็น​ต้นไม้​แห่ง​ชีวิต แต่​ลิ้น​ตลบตะแลง​ทำ​ให้​ใจ​แตก​สลาย</verse>
				<verse number="5">คน​โง่​ดูหมิ่น​วินัย​ของ​พ่อ​แม่ แต่​คน​ที่​ฟัง​คำ​ตักเตือน​ก็​แสดง​ว่า​ฉลาด</verse>
				<verse number="6">บ้าน​ของ​คน​ชอบธรรม​มี​ทรัพย์​มหาศาล แต่​รายได้​ของ​คน​ชั่ว​นำ​ความ​พินาศ​มา​ให้</verse>
				<verse number="7">ปาก​ของ​คน​ฉลาด​เผยแพร่​ความ​รู้ แต่​จิตใจ​ของ​คน​โง่​ไม่​ซื่อตรง</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​รังเกียจ​เครื่อง​บูชา​ของ​คน​ชั่ว แต่​พอใจ​คำ​อธิษฐาน​ของ​คน​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​เกลียด​วิถีทาง​ของ​คน​ชั่ว แต่​รัก​ผู้​ที่​ติดตาม​ความ​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="10">วินัย​ที่​เข้มงวด​นั้น​รอ​ใคร​ทิ้ง​ทาง​นั้น และ​คน​ที่​เกลียด​คำ​ตักเตือน​จะ​ตาย</verse>
				<verse number="11">แม้​แดน​มรณา​และ​แดน​พินาศ ​ก็​เปิดเผย​ต่อ​พระยาห์เวห์ จิตใจ​มนุษย์​จะ​ยิ่ง​กว่า​นั้น​สัก​เท่าใด!</verse>
				<verse number="12">คน​ชอบ​เยาะเย้ย​ไม่​ชอบ​ถูก​ตักเตือน พวก​เขา​จึง​หลีก​เลี่ยง​คน​ฉลาด</verse>
				<verse number="13">จิตใจ​ที่​เป็น​สุข​ทำ​ให้​หน้าตา​สดใส จิตใจ​ที่​ร้าวราน​ทำ​ให้​ดวง​วิญญาณ​แหลก​สลาย</verse>
				<verse number="14">ใจ​ของ​ผู้​ที่​มี​วิจารณญาณ​ใฝ่​หา​ความ​รู้ แต่​ปาก​ของ​คน​โง่​กิน​ความ​โง่​เป็น​อาหาร</verse>
				<verse number="15">ทุก​วัน​ของ​ผู้​ทุกข์​ใจ​ล้วน​แต่​เลวร้าย แต่​จิตใจ​ร่าเริง​มี​งาน​ฉลอง​ไม่​ขาด​สาย</verse>
				<verse number="16">มี​น้อย​แต่​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ ดี​กว่า​มี​มาก​แต่​เดือดร้อน​วุ่นวาย</verse>
				<verse number="17">กิน​ผัก​นิด​เดียว​ด้วย​ความ​รัก ดี​กว่า​กิน​เนื้อ​โค​ขุน​ด้วย​ความ​เกลียด​ชัง</verse>
				<verse number="18">คน​ใจ​ร้อน​สร้าง​ความ​แตกแยก แต่​คน​ใจ​เย็น​ยุติ​การ​วิวาท</verse>
				<verse number="19">ทาง​ของ​คน​เกียจคร้าน​มี​แต่​ขวากหนาม แต่​วิถี​ของ​คน​เที่ยงธรรม​ราบรื่น</verse>
				<verse number="20">บุตร​ที่​ฉลาด​ทำ​ให้​พ่อ​สุขใจ แต่​บุตร​ที่​โง่เขลา​ดูหมิ่น​แม่​ของ​ตน</verse>
				<verse number="21">ความ​โง่​เขลา​ทำ​ให้​คน​ไม่​รู้จัก​คิด​ยินดี แต่​คน​ที่​มี​ความ​เข้าใจ​ก็​ดำเนิน​ใน​ทาง​ตรง</verse>
				<verse number="22">แผนงาน​ล้มเหลว​เพราะ​ขาด​คำ​ปรึกษา แต่​มี​ที่ปรึกษา​มากมาย แผน​ก็​สำเร็จ</verse>
				<verse number="23">คน​ที่​ให้​คำตอบ​เหมาะสม​ก็​พบ​ความ​ยินดี และ​คำ​พูด​ถูก​กาลเทศะ​ก็​ดี​จริง​ๆ</verse>
				<verse number="24">เส้นทาง​ชีวิต​นำ​คน​สุขุม​รอบคอบ​ขึ้น​สู่​เบื้อง​บน เพื่อ​ไม่​ให้​ลง​สู่​แดน​คน​ตาย</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​ทลาย​บ้าน​ของ​คน​หยิ่ง​ยโส แต่​วาง​ศิลา​เขตแดน​ให้​หญิง​ม่าย</verse>
				<verse number="26">พระยาห์เวห์​รังเกียจ​ความ​คิด​ของ​คน​ชั่ว แต่​ถ้อยคำ​ดี​งาม​บริสุทธิ์​ใน​สายตา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="27">คน​โลภ​นำ​ความ​พินาศ​มา​สู่​ครอบครัว แต่​คน​ที่​เกลียด​สินบน​จะ​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="28">คน​ชอบธรรม​ชั่งใจ​ก่อน​ตอบ แต่​ปาก​ของ​คน​ชั่ว​พรั่งพรู​คำ​ชั่ว​ออก​มา</verse>
				<verse number="29">พระยาห์เวห์​อยู่​ห่าง​ไกล​คน​ชั่วร้าย แต่​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​คน​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="30">แสง​ใน​ดวงตา​ของ​ผู้​ส่ง​ข่าว​ทำ​ให้​จิตใจ​ยินดี และ​ข่าว​ดี​ทำ​ให้​กาย​ใจ​สดชื่น</verse>
				<verse number="31">ใคร​ใส่ใจ​คำ​ตักเตือน​ซึ่ง​ให้​ชีวิต จะ​อยู่​ใน​หมู่​คน​มี​ปัญญา</verse>
				<verse number="32">คน​ที่​ละเลย​วินัย​ก็​ดู​หมิ่น​ตนเอง แต่​คน​ที่​ใส่​ใจ​คำ​ตักเตือน​ก็​ได้รับ​ความ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="33">คำ​สอน​ของ​ปัญญา​คือ​การ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ และ​ความ​ถ่อม​ใจ​นำ​หน้า​เกียรติยศ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">มนุษย์​วางแผน​งาน​ใน​ใจ แต่​คำตอบ​ที่​ถูกต้อง​ของ​ลิ้น​มา​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">ทาง​ทั้งสิ้น​ของ​มนุษย์​ก็​ดู​บริสุทธิ์​ใน​สายตา​พวก​เขา แต่​พระยาห์เวห์​ประเมิน​แรง​จูงใจ</verse>
				<verse number="3">จง​มอบ​การงาน​ของ​เจ้า​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์ แล้ว​พระองค์​จะ​รับรอง​แผนงาน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​ทุก​สิ่ง​จบ​ลง​อย่าง​เหมาะสม แม้​แต่​คน​ชั่วร้าย​สำหรับ​วัน​แห่ง​ภัยพิบัติ</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ชิงชัง​ทุก​คน​ที่​มี​ใจ​หยิ่ง​ผยอง มั่นใจ​เถิด​ว่า​พวก​เขา​จะ​ไม่​ลอยนวล</verse>
				<verse number="6">บาป​ไถ่ถอน​ได้​โดย​ความ​รัก​และ​ความ​ซื่อสัตย์ ความ​ชั่ว​หลีก​เลี่ยง​ได้​โดย​การ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พอใจ​วิถี​ทาง​ของ​ผู้​ใด พระองค์​ก็​ทำ​ให้​ศัตรู​สงบ​ศึก​กับ​เขา</verse>
				<verse number="8">ได้​มา​เล็ก​น้อย​ด้วย​ความ​ชอบธรรม ดี​กว่า​ได้​มา​มากมาย​ด้วย​ความ​อยุติธรรม</verse>
				<verse number="9">มนุษย์​วางแผน​เส้นทาง​อยู่​ใน​ใจ แต่​พระยาห์เวห์​กำหนด​ย่างก้าว​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="10">คำ​ชี้ขาด​อยู่​ที่​ริมฝีปาก​ของ​กษัตริย์ และ​ปาก​ของ​เขา​ไม่​ทรยศ​ความ​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="11">ตราชู​และ​ตาชั่ง​เที่ยง​ตรง​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์ ลูกตุ้ม​ทั้งสิ้น​ใน​ถุง​เป็น​กิจ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">กษัตริย์​ทั้งหลาย​ชิงชัง​การ​กระทำ​ผิด เพราะ​บัลลังก์​สถาปนา​ขึ้น​ด้วย​ความ​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="13">เหล่า​กษัตริย์​ชื่นชม​คำ​พูด​ที่​ซื่อตรง เห็น​คุณค่า​ของ​คน​ที่​พูด​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​กษัตริย์​โกรธ​ผู้​ใด ทูต​แห่ง​ความ​ตาย​ก็​มา​เยือน​ผู้​นั้น แต่​คน​ฉลาด​จะ​ระงับ​มัน​ไว้​ได้</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ใบหน้า​ของ​กษัตริย์​แจ่มใส​ก็​หมายถึง​ชีวิต ความ​โปรดปราน​ของ​พระองค์​เป็น​ดั่ง​เมฆ​ฝน​ใน​ฤดู​ใบไม้​ผลิ</verse>
				<verse number="16">ได้​สติ​ปัญญา​ดี​กว่า​ได้​ทองคำ ได้​ความ​เข้าใจ​ที่​ลึกซึ้ง​ก็​ดี​กว่า​ได้​เงิน!</verse>
				<verse number="17">ทาง​หลวง​ของ​คน​เที่ยงธรรม​หลีก​ห่าง​จาก​ความ​ชั่ว คน​ที่​ระแวดระวัง​ทาง​ของ​ตน​ก็​ถนอม​ชีวิต​ของ​ตน</verse>
				<verse number="18">ความ​ยโส​โอหัง​จะ​ทำ​ให้​พินาศ และ​ใจ​หยิ่ง​ผยอง​จะ​ทำ​ให้​ล้ม​คว่ำ</verse>
				<verse number="19">มี​ใจ​ถ่อม​อยู่​ร่วม​กับ​คน​แร้น​แค้น ดี​กว่า​แบ่ง​ของ​ที่​ริบ​มา​กับ​คน​เย่อหยิ่ง</verse>
				<verse number="20">ใคร​ที่​ใส่ใจ​ใน​คำ​สั่งสอน​จะ​เจริญ พระพร​เป็น​ของ​ผู้​ที่​วาง​ใจ​ใน​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="21">คน​จิตใจ​ฉลาด​ได้​ชื่อ​ว่า​มี​วิจารณญาณ ถ้อยคำ​ที่​นุ่มนวล​ส่งเสริม​การ​สั่งสอน</verse>
				<verse number="22">ความ​รอบคอบ​เป็น​น้ำพุ​แห่ง​ชีวิต​สำหรับ​คน​ฉลาด แต่​ความ​โง่เขลา​นำ​โทษทัณฑ์​มา​สู่​คน​โง่</verse>
				<verse number="23">ใจ​ของ​คน​ฉลาด​ทำ​ให้​เขา​ระวัง​ปาก ริมฝีปาก​ของ​เขา​ส่งเสริม​การ​สั่งสอน</verse>
				<verse number="24">ถ้อยคำ​ที่​กรุณา​เหมือน​น้ำผึ้ง หวาน​ชื่น​แก่​จิตวิญญาณ​และ​เยียวยา​กระดูก</verse>
				<verse number="25">มี​ทาง​หนึ่ง​ซึ่ง​ดู​เหมือน​ถูกต้อง แต่​สุดท้าย​ก็​นำ​ไป​สู่​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="26">ความ​อยาก​ของ​คน​งาน​ทำ​ให้​เขา​ทำงาน ความ​หิว​ผลักดัน​ให้​เขา​ทำ​ต่อไป</verse>
				<verse number="27">คน​อันธพาล​วาง​แผน​ชั่ว และ​วาจา​เหมือน​ไฟ​แผดเผา</verse>
				<verse number="28">คน​ปลิ้นปล้อน​ยุ​ให้​เกิด​การ​แตก​แยก คน​ขี้​นินทา​ทำ​ให้​เพื่อน​สนิท​แตก​คอ​กัน</verse>
				<verse number="29">คน​โหด​เหี้ยม​ล่อลวง​เพื่อน​บ้าน และ​พา​พวก​เขา​ไป​ใน​ทาง​ที่​ไม่​ดี</verse>
				<verse number="30">ใคร​ที่​ขยิบตา​กำลัง​คิด​แผน ใคร​ปิด​ปาก​เงียบ​ขณะ​วาง​แผน​ร้าย</verse>
				<verse number="31">ผม​หงอก​เป็น​มงกุฎ​แห่ง​ศักดิ์ศรี ได้​มา​โดย​ทาง​แห่ง​ความ​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="32">เป็น​คน​อดทน​ก็​ดี​กว่า​เป็น​วีรบุรุษ​สงคราม คน​ที่​บังคับ​ตน​ได้​ก็​ดี​กว่า​คน​ที่​ยึด​เมือง​ได้</verse>
				<verse number="33">เขา​โยน​สลาก​เสี่ยง​ทาย​ลง​บน​ตัก แต่​ผล​ชี้ขาด​มา​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">กิน​ขนมปัง​แห้ง​ด้วย​ความ​สงบสุข ดี​กว่า​บ้าน​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​งาน​เลี้ยง​พร้อม​ด้วย​การ​วิวาท</verse>
				<verse number="2">คน​รับใช้​ที่​รอบคอบ​จะ​ปกครอง​ลูก​ไม่​เอา​ถ่าน และ​จะ​ได้รับ​ส่วน​แบ่ง​มรดก​ดั่ง​คน​ใน​ครอบครัว</verse>
				<verse number="3">เบ้า​หลอม​ใช้​ทดสอบ​เงิน และ​เตา​ถลุง​ทดสอบ​ทอง แต่​พระยาห์เวห์​ทดสอบ​จิตใจ</verse>
				<verse number="4">คน​ชั่ว​ร้าย​ฟัง​ริมฝีปาก​ที่​หลอกลวง คน​โกหก​ใส่​ใจ​ลิ้น​ที่​ทำลาย​ล้าง</verse>
				<verse number="5">ใคร​ที่​เยาะเย้ย​คน​จน ก็​ดูหมิ่น​พระ​ผู้​สร้าง​ของ​พวก​เขา ใคร​ที่​ยินดี​กับ​ภัย​พิบัติ​ของ​คน​อื่น​จะ​ไม่​ลอยนวล</verse>
				<verse number="6">ลูกหลาน​เป็น​มงกุฎ​ของ​คน​ชรา และ​พ่อ​แม่​เป็น​ความ​ภาคภูมิ​ใจ​ของ​ลูก​ๆ</verse>
				<verse number="7">คำ​พูด​ไพเราะ​ไม่​เหมาะ​กับ​คน​โง่​ที่​ไม่​มี​พระเจ้า เลวร้าย​กว่า​การ​โกหก​ผู้นำ​เสีย​อีก!</verse>
				<verse number="8">สินบน​เหมือน​เครื่องราง​สำหรับ​คน​ให้ พวก​เขา​คิด​ว่า​หัน​ไป​ทาง​ไหน​ก็​จะ​สำเร็จ</verse>
				<verse number="9">ใคร​ที่​ใช้​ความ​รัก​ก็​ปกปิด​ความ​ผิด แต่​คน​ที่​ย้ำ​เรื่อง​เดิม​ๆ ก็​ทำ​ให้​เพื่อน​สนิท​แตกแยก</verse>
				<verse number="10">ตักเตือน​คน​ที่​มี​วิจารณญาณ​ครั้ง​เดียว ได้​ผล​กว่า​เฆี่ยน​หลัง​คน​โง่​ร้อย​ที</verse>
				<verse number="11">คน​ชั่ว​ส่งเสริม​การ​กบฏ​ต่อ​พระเจ้า ทูต​แห่ง​ความ​ตาย​จะ​ถูก​ส่ง​มา​สู้​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="12">พบ​แม่​หมี​ที่​ถูก​ขโมย​ลูก ยัง​ดี​กว่า​พบ​คน​โง่​ที่​หลง​อยู่​ใน​ความ​โง่</verse>
				<verse number="13">ความ​ชั่ว​จะ​ไม่​ออก​จาก​บ้าน ของ​คน​ที่​ตอบแทน​ความ​ดี​ด้วย​ความ​ชั่ว</verse>
				<verse number="14">การ​เริ่ม​ทะเลาะ​กัน​ก็​เหมือน​พัง​เขื่อน ดังนั้น​จง​หยุด​โต้เถียง​ก่อน​เขื่อน​จะ​แตก</verse>
				<verse number="15">การ​ปล่อย​คน​ผิด​และ​การ​ลงโทษ​คน​บริสุทธิ์ พระยาห์เวห์​รังเกียจ​ทั้ง​สอง​อย่าง</verse>
				<verse number="16">ทำไม​คน​โง่​ถึง​มี​เงิน​อยู่​ใน​มือ​เพื่อ​ซื้อ​ปัญญา ใน​เมื่อ​ไม่​สามารถ​จะ​เข้าใจ​ได้</verse>
				<verse number="17">เพื่อน​มี​ความ​รัก​ให้​กัน​ทุก​เวลา และ​พี่น้อง​ก็​เกิด​มา​เพื่อ​ช่วย​กัน​ใน​ยาม​ทุกข์​ยาก</verse>
				<verse number="18">คน​ไม่​รู้จัก​คิด​จับ​มือ​วาง​มัดจำ และ​ค้ำ​ประกัน​ให้​เพื่อนบ้าน</verse>
				<verse number="19">ใคร​ที่​รัก​การ​ทะเลาะ​วิวาท​ก็​รัก​บาป ใคร​ที่​สร้าง​ประตู​รั้ว​สูง​ๆ ก็​หา​เรื่อง​พินาศ​ใส่​ตัว</verse>
				<verse number="20">คน​ที่​มี​จิตใจ​คดโกง​ย่อม​ไม่​เจริญ คน​ที่​ลิ้น​ตลบตะแลง​จะ​ตก​ที่​นั่ง​ลำบาก</verse>
				<verse number="21">น่า​เศร้า​ที่​มี​ลูก​เป็น​คน​โง่เขลา พ่อ​แม่​ของ​คน​โง่​ที่​ไม่​เชื่อ​พระเจ้า​ก็​ไร้​สุข</verse>
				<verse number="22">จิตใจ​ที่​เป็น​สุข​เป็น​ยา​ชั้น​ดี แต่​จิตใจ​ที่​ร้าวราน​ทำ​ให้​กระดูก​แห้ง</verse>
				<verse number="23">คน​ชั่ว​แอบ​รับ​สินบน เพื่อ​บิดเบือน​ความ​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="24">คน​ที่​มี​วิจารณญาณ​มี​ปัญญา​อยู่​ใกล้​ตัว แต่​คน​โง่​กวาด​ตา​หา​ไป​สุด​โลก</verse>
				<verse number="25">ลูกชาย​ที่​โง่เขลา​ทำ​ให้​พ่อ​โศกเศร้า และ​ทำ​ให้​แม่​ผู้​ให้​กำเนิด​ขมขื่น</verse>
				<verse number="26">ถ้า​การ​ปรับ​โทษ​คน​บริสุทธิ์​นั้น​ไม่​ดี การ​โบยตี​เจ้าหน้าที่​ที่​ซื่อสัตย์​ย่อม​ไม่​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="27">คน​ที่​มี​ความ​รู้​ระวัง​คำ​พูด และ​คน​ที่​มี​ความ​เข้าใจ​ก็​ใจ​เย็น</verse>
				<verse number="28">แม้​คน​โง่​ถ้า​เงียบ​ไว้ คน​ก็​คิด​ว่า​ฉลาด ถ้า​เขา​ยั้ง​ปาก​ก็​นับ​ว่า​รู้จัก​คิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">คน​ที่​ไม่​เป็น​มิตร​ทำ​ตาม​อำเภอใจ ต่อต้าน​หลัก​ปฏิบัติ​ที่​ดี​ทุก​อย่าง ก็​ทำ​ให้​เกิด​การ​ทะเลาะ​วิวาท</verse>
				<verse number="2">คน​โง่​ไม่​ชอบ​ฟัง​คำ​ชี้แนะ แต่​ชอบ​คุย​ฟุ้ง​เรื่อง​ของ​ตน</verse>
				<verse number="3">การ​ดู​หมิ่น​มา​กับ​ความ​ชั่ว และ​ความ​อัปยศ​ก็​มา​กับ​คำ​ตำหนิ</verse>
				<verse number="4">คำ​พูด​จาก​ปาก​เป็น​น้ำ​ลึก แต่​น้ำพุ​แห่ง​ปัญญา​เป็น​กระแส​น้ำ​เชี่ยว</verse>
				<verse number="5">การ​เข้า​ข้าง​คน​ชั่ว​เป็น​เรื่อง​ไม่​ดี การ​ไม่​ให้​ความ​ยุติธรรม​กับ​ผู้​บริสุทธิ์​ก็​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="6">ริมฝีปาก​ของ​คน​โง่​นำ​ไป​สู่​การ​วิวาท ปาก​ของ​เขา​เชิญ​ชวน​การ​ทุบ​ตี</verse>
				<verse number="7">ปาก​ของ​คน​โง่​ทำ​ให้​ตนเอง​พินาศ ริมฝีปาก​ของ​เขา​เป็น​กับดัก​ชีวิต​ตนเอง</verse>
				<verse number="8">คำ​ซุบซิบ​นินทา​เหมือน​อาหาร​โอชะ ลง​ไป​ยัง​ส่วน​ลึก​ที่​สุด​ของ​ร่างกาย</verse>
				<verse number="9">คน​ชอบ​อู้​งาน​ของ​ตน เป็น​พี่น้อง​กับ​คน​ที่​ชอบ​ทำลาย</verse>
				<verse number="10">นาม​ของ​พระยาห์เวห์​เป็น​ป้อม​ปราการ​มั่นคง คน​ชอบธรรม​วิ่ง​ไป​หลบ​และ​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="11">ความ​มั่งคั่ง​ของ​คน​รวย​เป็น​เมือง​ปราการ​ของ​พวก​เขา คิด​ว่า​มัน​เป็น​กำแพง​สูง​เกิน​จะ​ปีน​ได้</verse>
				<verse number="12">ก่อน​การ​ล่มสลาย ใจ​ก็​เย่อหยิ่ง แต่​ความ​ถ่อม​ใจ​มา​ก่อน​เกียรติยศ</verse>
				<verse number="13">ตอบ​ก่อน​ฟัง นั่น​ก็​โง่​เขลา​และ​น่า​อับอาย</verse>
				<verse number="14">กำลังใจ​ทำ​ให้​ทน​ต่อ​ความ​เจ็บ​ป่วย​ได้ แต่​ใจ​ที่​แหลก​สลาย ใคร​จะ​ทน​ได้</verse>
				<verse number="15">ใจ​ของ​คน​ที่​มี​วิจารณญาณ​แสวงหา​ความ​รู้ เพราะ​หู​ของ​คน​มี​ปัญญา​เสาะหา​มัน</verse>
				<verse number="16">ของ​กำนัล​เปิด​ช่อง​ทาง​แก่​ผู้​ให้ และ​นำ​เขา​มา​อยู่​ต่อหน้า​คน​ใหญ่​คน​โต</verse>
				<verse number="17">ใน​คดี​ความ คน​ที่​พูด​ก่อน​ดู​เหมือน​เป็น​ฝ่าย​ถูก จนกว่า​จะ​มี​คน​ออก​มา​ถาม​ค้าน</verse>
				<verse number="18">การ​จับ​ฉลาก​ยุติ​ข้อ​โต้แย้ง และ​แยก​คู่​พิพาท​ออก​จาก​กัน</verse>
				<verse number="19">พี่น้อง​ที่​ผิด​ใจ​ไกล่เกลี่ย​ยาก​กว่า​การ​ยึด​เมือง​ปราการ ความ​ขัดแย้ง​ขวาง​ไว้​เหมือน​สลัก​ปิด​ประตู​ป้อม</verse>
				<verse number="20">คน​เรา​ท้อง​อิ่ม​ก็​ด้วย​ผล​ของ​ปาก อิ่มใจ​ด้วย​ผลผลิต​ของ​ริมฝีปาก</verse>
				<verse number="21">ลิ้น​มี​อำนาจ​ชี้​เป็น​ชี้​ตาย และ​คน​ที่​ชอบ​พูด ก็​จะ​ได้​กิน​ผล​ของ​มัน</verse>
				<verse number="22">ผู้​ที่​พบ​ภรรยา​ก็​พบ​ของ​ดี และ​ได้รับ​ความ​โปรดปราน​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">คน​ยากจน​ขอ​ความ​เมตตา แต่​คน​ร่ำรวย​ตอบ​อย่าง​หยาบคาย</verse>
				<verse number="24">คน​ที่​มี​เพื่อน​เชื่อถือ​ไม่​ได้​ก็​พินาศ แต่​ก็​มี​เพื่อน​ที่​เหนียว​แน่น​ยิ่ง​กว่า​พี่น้อง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">คน​ยากจน​ที่​ดำเนิน​ชีวิต​อย่าง​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ ดี​กว่า​คน​โง่​ที่​พูด​ตลบตะแลง</verse>
				<verse number="2">ความ​ปรารถนา​ที่​ปราศจาก​ความ​รู้​นั้น​ไม่​ดี คน​ที่​รีบร้อน​จะ​พลาด​ทาง​นั้น​ไป​ไกล​เพียง​ใด</verse>
				<verse number="3">ความ​โง่​ของ​คน​นำ​ตนเอง​ไป​สู่​หายนะ แต่​ใจ​ของ​เขา​กลับ​โกรธ​โทษ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">ความ​มั่งคั่ง​ดึงดูด​เพื่อนฝูง​มากมาย แม้​แต่​เพื่อน​สนิท​ของ​คน​จน​ก็​ทิ้ง​เขา​ไป</verse>
				<verse number="5">พยาน​เท็จ​จะ​ไม่​ลอยนวล และ​ใคร​ที่​โกหก​จะ​ไม่​พ้น​ผิด</verse>
				<verse number="6">คน​มากมาย​เอาใจ​ผู้​มี​อำนาจ และ​ทุก​คน​เป็น​เพื่อน​กับ​คน​ใจ​กว้าง</verse>
				<verse number="7">ถ้า​ญาติ​พี่น้อง​ของ​คน​จน​ยัง​รังเกียจ​เขา เพื่อนฝูง​จะ​หนี​หน้า​พวก​เขา​มาก​กว่า​นั้น​สัก​เท่าใด! ถึงแม้​คน​ยากจน​จะ​ตาม​อ้อนวอน แต่​ทุก​คน​ก็​หาย​หน้า​กัน​ไป​หมด</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​มี​ปัญญา​ก็​รัก​ชีวิต คน​ที่​ยึด​ความ​เข้าใจ​ไม่​ช้า​ก็​เจริญ​รุ่งเรือง</verse>
				<verse number="9">พยาน​เท็จ​จะ​ไม่​พ้น​โทษ และ​ใคร​ที่​โกหก​จะ​พินาศ</verse>
				<verse number="10">ถ้า​คน​โง่​ไม่​เหมาะ​จะ​อยู่​อย่าง​หรูหรา ทาส​ปกครอง​เจ้านาย​จะ​เลว​ร้าย​กว่า​นั้น​สัก​เท่า​ใด!</verse>
				<verse number="11">สติ​ปัญญา​ของ​มนุษย์​ทำ​ให้​เขา​อดทน และ​เป็น​เกียรติ​ที่​มอง​ข้าม​ความ​ผิด​ของ​คน​อื่น</verse>
				<verse number="12">ความ​โกรธ​ของ​กษัตริย์​ดั่ง​เสียง​ราชสีห์​คำราม แต่​ความ​โปรดปราน​ของ​เขา​ดัง​น้ำ​ค้าง​บน​ต้น​หญ้า</verse>
				<verse number="13">ลูก​โง่เขลา​คือ​ความ​หายนะ​ของ​พ่อ ภรรยา​ชอบ​หาเรื่อง​ก็​เหมือน หลังคา​รั่ว​ที่​น้ำ​หยด​ไม่​หยุด</verse>
				<verse number="14">บ้าน​และ​ทรัพย์สิน​เป็น​มรดก​จาก​พ่อ​แม่ ส่วน​ภรรยา​ที่​สุขุม​รอบคอบ​มา​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">ความ​ขี้เกียจ​ทำ​ให้​หลับ​สนิท และ​คน​เกียจคร้าน​ก็​หิวโหย</verse>
				<verse number="16">ใคร​รักษา​พระ​บัญญัติ​ก็​รักษา​ชีวิต​ของ​ตน แต่​ใคร​ที่​ดูหมิ่น​ทาง​ของ​ตน​จะ​ต้อง​ตาย</verse>
				<verse number="17">ใคร​เมตตา​คน​ยากจน​ก็​ให้​พระยาห์เวห์​ยืม และ​พระองค์​จะ​ให้​รางวัล​ตอบแทน​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​ทำ</verse>
				<verse number="18">จง​ฝึก​วินัย​ให้​ลูก เพราะ​มี​ความ​หวัง อย่า​เป็น​ใจ​ให้​เขา​ต้อง​ตาย</verse>
				<verse number="19">คน​ใจ​ร้อน​จะ​ต้อง​รับ​โทษ​ของ​ตนเอง ถ้า​เจ้า​ช่วย​พวก​เขา ก็​ต้อง​ช่วย​อีก​ร่ำ​ไป</verse>
				<verse number="20">จง​ฟัง​คำ​แนะนำ​และ​ยอมรับ​วินัย และ​ใน​ที่​สุด​เจ้า​จะ​ได้​นับ​อยู่​ใน​หมู่​คน​ฉลาด</verse>
				<verse number="21">มนุษย์​มี​แผน​มากมาย​ใน​ใจ แต่​เป็น​ความ​ประสงค์​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​สำเร็จ</verse>
				<verse number="22">สิ่ง​ที่​คน​เรา​ปรารถนา​คือ​ความ​รัก​อัน​ยั่งยืน และ​เป็น​คน​ยากจน​ก็​ดี​กว่า​เป็น​คน​โกหก</verse>
				<verse number="23">ความ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​นำ​ไป​สู่​ชีวิต และ​เขา​จะ​พัก​สบาย​ไร้​ความ​ทุกข์​ร้อน</verse>
				<verse number="24">คน​เกียจคร้าน​แช่​มือ​คา​อยู่​ใน​ชาม ไม่​แม้​แต่​จะ​หยิบ​อาหาร​ใส่​ปาก​ตนเอง!</verse>
				<verse number="25">จง​เฆี่ยน​คน​ชอบ​เยาะเย้ย แล้ว​คน​อ่อน​ต่อ​โลก​จะ​เรียนรู้​ความ​สุขุม​รอบคอบ จง​เตือน​คน​ที่​มี​วิจารณญาณ​และ​เขา​จะ​เรียนรู้</verse>
				<verse number="26">ใคร​ที่​ปล้น​พ่อ​และ​ขับไล่​แม่ เป็น​ลูก​ที่​นำ​ความ​อัปยศ​อดสู​มา​ให้</verse>
				<verse number="27">ลูก​เอ๋ย ถ้า​ไม่​ฟัง​คำ​สั่งสอน เจ้า​ก็​จะ​หลง​ไป​จาก​คำ​แห่ง​ความ​รู้</verse>
				<verse number="28">พยาน​ทุจริต​เยาะเย้ย​ความ​ยุติธรรม และ​ปาก​ของ​คน​ชั่ว​กลืน​กิน​ความ​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="29">โทษ​เตรียม​พร้อม​สำหรับ​คน​ชอบ​เยาะเย้ย และ​การ​โบย​หลัง​ของ​คน​โง่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">เหล้า​พา​ให้​ปาก​พล่อย และ​เบียร์​พา​ให้​วิวาท ใคร​ให้​มัน​พา​หลง​ไป​ก็​ไม่​ฉลาด</verse>
				<verse number="2">ความ​โกรธ​ของ​กษัตริย์​น่า​หวาด​กลัว​ดัง​สิงห์​คำราม พวก​คน​ที่​ยั่ว​โมโห​ก็​เอา​ชีวิต​ไป​ทิ้ง</verse>
				<verse number="3">คน​ที่​หลีก​เลี่ยง​การ​ทะเลาะ​วิวาท​ก็​มี​เกียรติ มี​แต่​คน​โง่​ที่​ชอบ​หา​เรื่อง</verse>
				<verse number="4">คน​เกียจคร้าน​ไม่​หว่าน​ไถ​ตาม​ฤดูกาล ถึง​เวลา​เก็บเกี่ยว พวก​เขา​มอง​หา​ก็​ไม่​เจอ​อะไร</verse>
				<verse number="5">จุด​มุ่งหมาย​ใน​ใจ​คน​เหมือน​น้ำ​ลึก แต่​คน​ที่​มี​ความ​เข้าใจ​ลึกซึ้ง​ก็​ดึง​มัน​ออก​มา​ได้</verse>
				<verse number="6">คน​มากมาย​อ้าง​ว่า​ตน​มี​ความ​รัก​มั่นคง แต่​ใคร​เล่า​จะ​พบ​คน​ซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="7">คน​ชอบธรรม​ดำเนิน​ชีวิต​อย่าง​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ ลูกหลาน​ของ​พวก​เขา​ย่อม​ได้รับ​พร</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​กษัตริย์​นั่ง​บัลลังก์​เพื่อ​พิพากษา ดวงตา​ของ​เขา​แยกแยะ​ความ​ชั่ว​ออก​หมด</verse>
				<verse number="9">ไม่​มี​ใคร​พูด​ได้​ว่า “ข้าพเจ้า​รักษา​ใจ​ให้​บริสุทธิ์ และ​ข้าพเจ้า​สะอาด​ปราศจาก​บาป”</verse>
				<verse number="10">ตราชั่ง​ไม่​ตรง​กับ​เครื่อง​ตวง​ผิด​ขนาด พระยาห์เวห์​เกลียด​ชัง​ทั้ง​คู่</verse>
				<verse number="11">แม้​เด็ก​เล็ก เรา​ก็​รู้จัก​จาก​การ​กระทำ​ของ​เขา พฤติกรรม​ของ​พวก​เขา​บริสุทธิ์​และ​เที่ยงธรรม​จริง​หรือ</verse>
				<verse number="12">ทั้ง​หู​ที่​ได้ยิน​และ​ตา​ที่​มอง​เห็น พระยาห์เวห์​ก็​สร้าง​ทั้ง​คู่</verse>
				<verse number="13">อย่า​รัก​การ​นอน มิฉะนั้น​จะ​ยากจน จง​ตื่น​อยู่​แล้ว​จะ​มี​อาหาร​ให้​เหลือ​เก็บ</verse>
				<verse number="14">คน​ซื้อ​พูด​ว่า “ของ​ไม่​ดี​เลย! ของ​ไม่​ดี​เลย!” แต่​พอ​ได้​ของ​แล้ว​ก็​ไป​คุย​อวด</verse>
				<verse number="15">ทอง​ก็​มี ทับทิม​ก็​ดาษดื่น แต่​ริมฝีปาก​ที่​เผย​ความ​รู้ ก็​เป็น​อัญมณี​ล้ำค่า</verse>
				<verse number="16">จง​ยึด​เสื้อผ้า​ของ​คน​ที่​ค้ำประกัน​ให้​คน​แปลก​หน้า ยึด​ไว้​เป็น​มัดจำ​ถ้า​เขา​ค้ำประกัน​ให้​คน​ต่าง​ถิ่น</verse>
				<verse number="17">อาหาร​ที่​โกง​มา​ก็​มี​รส​หวาน แต่​เขา​ลงเอย​ด้วย​ก้อน​กรวด​เต็ม​ปาก</verse>
				<verse number="18">แผน​ต่าง​ๆ จัด​ทำ​ขึ้น​ด้วย​การ​ปรึกษา​หารือ ดังนั้น ถ้า​ทำ​สงคราม ก็​จง​ขอ​คำ​แนะนำ</verse>
				<verse number="19">คำ​นินทา​แพร่งพราย​ความ​ลับ ฉะนั้น​อย่า​ไป​ยุ่ง​กับ​คน​ปากบอน</verse>
				<verse number="20">หาก​ใคร​แช่ง​ด่า​พ่อ​แม่ ตะเกียง​ของ​เขา​จะ​ดับ​มืด</verse>
				<verse number="21">มรดก​ที่​อ้าง​สิทธิ์​เร็ว​เกิน​ไป จะ​ไม่​เป็น​พร​ใน​ตอน​ท้าย</verse>
				<verse number="22">อย่า​พูด​ว่า “ข้า​จะ​แก้แค้น​เจ้า​สำหรับ​ความ​ผิด​นี้!” จง​รอคอย​พระยาห์เวห์​และ​พระองค์​จะ​แก้แค้น​แทน​เจ้า</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​เกลียด​ชัง​ที่​ตวง​ผิด​ขนาด และ​ไม่​พอใจ​ตาชั่ง​คดโกง</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​กำกับ​ทุก​ย่างก้าว​ของ​คน แล้ว​ใคร​เล่า​จะ​เข้าใจ​วิถีทาง​ของ​ตน​ได้</verse>
				<verse number="25">อย่า​วาง​กับดัก​ตัวเอง​โดย​ถวาย​สิ่ง​ใด​อย่าง​หุนหัน​พลัน​แล่น แล้ว​มา​คิด​ได้​เมื่อ​สาบาน​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​ที่​ฉลาด​ฝัด​แยก​คน​ชั่ว​ออก​มา และ​บด​พวก​เขา​ด้วย​ล้อ​นวด​ข้าว</verse>
				<verse number="27">จิตวิญญาณ ของ​มนุษย์​คือ​ตะเกียง​ของ​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​ส่อง​ให้​เห็น​ส่วน​ลึก​ที่​สุด​ของ​เขา</verse>
				<verse number="28">ความ​รัก​และ​ความ​ซื่อสัตย์​ปกป้อง​กษัตริย์​ให้​ปลอดภัย บัลลังก์​ของ​เขา​มั่นคง​ได้​โดย​ความ​รัก</verse>
				<verse number="29">ศักดิ์ศรี​ของ​คน​หนุ่ม​คือ​กำลัง​ของ​เขา แต่​ความ​สง่า​งาม​ของ​คน​ชรา​คือ​ผม​หงอก</verse>
				<verse number="30">บาดแผล​และ​รอย​เฆี่ยน​ขัด​ความ​ชั่ว​ออก​ไป การ​โบยตี​ก็​ขัดเกลา​ส่วน​ลึก​ที่​สุด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">หัวใจ​ของ​กษัตริย์​เป็น​ธาร​น้ำ​ไหล​ใน​มือ​ของ​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​พระเจ้า​ส่ง​ไป​ให้​คน​ทั้งปวง​ที่​พระองค์​พอใจ</verse>
				<verse number="2">มนุษย์​อาจ​คิด​ว่า​ทาง​ของ​ตนเอง​ถูกต้อง แต่​พระยาห์เวห์​ชั่ง​น้ำหนัก​จิตใจ</verse>
				<verse number="3">การ​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​และ​ยุติธรรม เป็น​ที่​ปรารถนา​ของ​พระยาห์เวห์​ยิ่ง​กว่า​เครื่อง​บูชา</verse>
				<verse number="4">ตา​เย่อหยิ่ง​และ​ใจ​ผยอง​ก่อ​ให้​เกิด​บาป เป็น​ทุ่ง​นา​ของ​คน​ชั่ว​ที่​ไม่​ได้​ไถ​หว่าน</verse>
				<verse number="5">แผนงาน​ของ​คน​ขยัน​นำ​มา​ซึ่ง​ผล​กำไร เช่น​เดียว​กับ​ที่​ความ​รีบร้อน​นำ​มา​ซึ่ง​ความ​ขัดสน</verse>
				<verse number="6">ทรัพย์สิน​ที่​ได้​มา​จาก​ลิ้น​โป้ปด คือ​หมอก​ควัน​ที่​จาง​หาย และ​กับดัก​มรณะ</verse>
				<verse number="7">ความ​อำมหิต​ของ​คน​ชั่ว​จะ​ลาก​พวก​เขา​ไป​สู่​หายนะ เพราะ​เขา​ไม่​ยอม​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="8">วิถีทาง​ของ​ผู้​ทำ​ผิด​นั้น​คดเคี้ยว ส่วน​ความ​ประพฤติ​ของ​ผู้​บริสุทธิ์​นั้น​เที่ยง​ตรง</verse>
				<verse number="9">อยู่​ที่​มุม​ดาดฟ้า ดี​กว่า​อยู่​ร่วม​ชายคา​กับ​ภรรยา​ชอบ​หา​เรื่อง</verse>
				<verse number="10">คน​ชั่ว​ปรารถนา​ความ​ชั่ว เพื่อนบ้าน​ไม่​ได้รับ​ความ​เมตตา​จาก​พวก​เขา</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​คน​เยาะเย้ย​ถูก​ลงโทษ คน​อ่อน​ต่อ​โลก​จะ​เกิด​ปัญญา เมื่อ​สนใจ​ฟัง​คน​ฉลาด พวก​เขา​ก็​ได้​ความ​รู้</verse>
				<verse number="12">องค์​ผู้​ทรง​ธรรม ​จับ​ตา​ดู​บ้าน​ของ​คน​ชั่ว และ​ฉุด​คน​ชั่ว​ลง​สู่​หายนะ</verse>
				<verse number="13">ใคร​ที่​ปิด​หู​จาก​เสียง​ร่ำไห้​ของ​คน​จน เขา​จะ​ร่ำร้อง และ​ไม่​มี​ใคร​ตอบ​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="14">ของ​กำนัล​ที่​แอบ​ให้​ก็​ช่วย​บรรเทา​ความ​โกรธ สินบน​ซึ่ง​ซุก​ใน​กระเป๋า​ก็​ช่วย​ผ่อน​โทษ​ร้ายแรง</verse>
				<verse number="15">การ​ผดุง​ความ​ยุติธรรม​ทำ​ให้​ผู้​ชอบธรรม​ยินดี แต่​ทำ​ให้​ผู้​ทำ​ชั่ว​ขวัญหนีดีฝ่อ</verse>
				<verse number="16">ใคร​หลง​จาก​ทาง​แห่ง​ความ​รอบคอบ จะ​ไป​อยู่​ใน​หมู่​คน​ตาย</verse>
				<verse number="17">ใคร​รัก​ความ​สนุกสนาน​จะ​ยากจน ใคร​รัก​เหล้า​องุ่น​และ​น้ำมัน​มะกอก​จะ​ไม่​มี​วัน​ร่ำรวย</verse>
				<verse number="18">คน​ชั่ว​จะ​กลาย​เป็น​ค่า​ไถ่​ให้​คน​ชอบธรรม คน​ไม่​ซื่อสัตย์​เป็น​ค่า​ไถ่​ให้​คน​เที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="19">อยู่​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร ดี​กว่า​อยู่​กับ​ภรรยา​ขี้​บ่น​ชอบ​ทะเลาะ</verse>
				<verse number="20">คน​ฉลาด​เก็บ​อาหาร​และ​น้ำมัน​มะกอก​ไว้ แต่​คน​โง่​ผลาญ​สิ่ง​ที่​มี​จน​หมด</verse>
				<verse number="21">ใคร​ติดตาม​ความ​ชอบธรรม​และ​ความ​รัก ย่อม​พบ​ชีวิต ความ​เจริญ​รุ่งเรือง และ​เกียรติ</verse>
				<verse number="22">คน​ที่​ฉลาด​ต่อสู้​เมือง​ของ​ผู้​ยิ่งใหญ่​ได้ และ​ทลาย​ที่​มั่น​ซึ่ง​พวก​เขา​ไว้​วางใจ</verse>
				<verse number="23">คน​ที่​ระวัง​ปาก​และ​ลิ้น​ของ​ตน ก็​ปกป้อง​ตน​ให้​พ้น​จาก​หายนะ</verse>
				<verse number="24">คน​เย่อหยิ่ง​และ​จองหอง ซึ่ง​มี​ชื่อ​ว่า “นัก​เยาะเย้ย” ทำ​ตัว​ด้วย​ความ​โกรธ​อวดดี</verse>
				<verse number="25">ความ​อยาก​ของ​คน​เกียจคร้าน​ฆ่า​ตัว​เขา​เอง เพราะ​มือ​ของ​เขา​ไม่​ยอม​ทำ​งาน</verse>
				<verse number="26">เขา​อยาก​ได้​โน่น​อยาก​ได้​นี่​วัน​ยัง​ค่ำ แต่​คน​ชอบธรรม​ให้​โดย​ไม่​หวง​เลย</verse>
				<verse number="27">เครื่อง​บูชา​ของ​คน​ชั่ว​นั้น​น่า​ชิงชัง โดยเฉพาะ​เมื่อ​เขา​นำ​มา​ด้วย​เจตนา​ชั่ว!</verse>
				<verse number="28">พยาน​เท็จ​จะ​พินาศ แต่​คน​ที่​ฟัง​อย่าง​รอบคอบ​จะ​เป็น​พยาน​ได้​สำเร็จ</verse>
				<verse number="29">คน​ชั่ว​ดื้อดึง​ถือดี ส่วน​คน​เที่ยงธรรม​ไตร่ตรอง​ถึง​วิถี​ของ​ตน</verse>
				<verse number="30">ไม่​มี​ปัญญา วิจารณญาณ หรือ​แผนการ​ใด ที่​ต่อต้าน​พระยาห์เวห์​ได้</verse>
				<verse number="31">ม้า​เตรียม​พร้อม​ไว้​สำหรับ​ศึก​สงคราม แต่​ชัยชนะ​อยู่​ที่​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ชื่อเสียง​ดี​น่า​ปรารถนา​กว่า​สมบัติ​มหาศาล เป็น​ที่​ยกย่อง​ดี​กว่า​ได้​เงิน​หรือ​ทอง</verse>
				<verse number="2">คน​รวย​คน​จน​ก็​เหมือน​กัน​อย่าง​หนึ่ง คือ​พระยาห์เวห์​เป็น​พระ​ผู้​สร้าง​พวก​เขา​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="3">คน​มี​วิจารณญาณ​เห็น​อันตราย​และ​หลบ​ภัย แต่​คน​โง่​เดิน​ต่อ​และ​รับ​โทษ​นั้น</verse>
				<verse number="4">ความ​ถ่อม​ใจ คือ​การ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ และ​ค่า​ตอบแทน​คือ ความ​มั่งคั่ง เกียรติ และ​ชีวิต</verse>
				<verse number="5">ใน​เส้นทาง​ของ​คน​ชั่ว​มี​กับดัก​และ​หลุม​พราง แต่​คน​ที่​ถนอม​ชีวิต จะ​อยู่​ห่าง​ทาง​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="6">จง​ให้​เด็ก​เริ่มต้น​ไป​ใน​ทาง​ที่​ควร และ​แม้​เมื่อ​เขา​โต​ขึ้น ก็​จะ​ไม่​หัน​ไป​จาก​ทาง​นั้น</verse>
				<verse number="7">คน​รวย​ปกครอง​คน​จน ลูกหนี้​เป็น​ทาส​ของ​เจ้าหนี้</verse>
				<verse number="8">ใคร​ที่​หว่าน​ความ​อยุติธรรม ก็​เก็บ​เกี่ยว​หายนะ และ​ไม้เรียว​ที่​พวก​เขา​ใช้​ด้วย​ความ​โกรธ​จะ​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="9">พระพร​เป็น​ของ​คน​ใจ​กว้าง เพราะ​พวก​เขา​แบ่งปัน​อาหาร​ให้​ผู้​ยากไร้</verse>
				<verse number="10">ขับไล่​คน​ชอบ​เยาะเย้ย​ออก​ไป แล้ว​ความ​ขัดแย้ง​จะ​จบ​สิ้น การ​วิวาท​และ​ดู​หมิ่น​จะ​ได้​ยุติ</verse>
				<verse number="11">คน​ที่​รัก​จิตใจ​บริสุทธิ์​และ​พูดจา​อ่อนโยน จะ​มี​กษัตริย์​เป็น​มิตร</verse>
				<verse number="12">ดวงตา​ของ​พระยาห์เวห์​คอย​ปกป้อง​ความ​รู้ แต่​ขัดขวาง​ถ้อยคำ​ของ​คน​ไม่​ซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="13">คน​เกียจคร้าน​พูด​ว่า “มี​สิงโต​อยู่​ข้าง​นอก! ฉัน​จะ​ถูก​ฆ่า​กลาง​จตุรัส!”</verse>
				<verse number="14">ปาก​ของ​หญิง​แพศยา​เหมือน​หลุม​ลึก ผู้ชาย​ที่​พระยาห์เวห์​โกรธเกรี้ยว​จะ​ตก​ลง​ใน​นั้น</verse>
				<verse number="15">ความ​โง่​เขลา​ฝัง​อยู่​ใน​ใจ​ของ​เด็ก แต่​ไม้เรียว​แห่ง​วินัย​จะ​ไล่​มัน​ไป​ไกล</verse>
				<verse number="16">คน​ที่​ขูด​รีด​คน​ยากจน เพื่อ​ให้​ตน​มั่งคั่ง และ​คน​ที่​ให้​ของขวัญ​กับ​คน​ร่ำรวย ทั้ง​คู่​จะ​มา​ถึง​ความ​ยากจน</verse>
				<verse number="17">จง​เอียง​หู​ตั้งใจ​ฟัง​คำ​สอน​ของ​ปราชญ์ และ​ใส่​ใจ​สิ่ง​ที่​เรา​สอน</verse>
				<verse number="18">เพราะ​น่า​ชื่นใจ เมื่อ​เจ้า​เก็บ​คำ​สอน​ไว้​ใน​ใจ และ​พร้อม​อยู่​ที่​ริมฝีปาก</verse>
				<verse number="19">เพื่อ​เจ้า​จะ​วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์ เรา​จึง​สอน​เจ้า​ใน​วัน​นี้ ใช่ แม้​แต่​เจ้า</verse>
				<verse number="20">เรา​ได้​เขียน​คำ​สอน​สาม​สิบ​ประการ​ไว้​ให้​เจ้า​ไม่​ใช่​หรือ เป็น​คำ​แนะนำ​และ​ความ​รู้</verse>
				<verse number="21">สอน​เจ้า​ให้​ซื่อสัตย์​และ​พูด​ความ​จริง เพื่อ​ที่​เจ้า​จะ​นำ​รายงาน​ที่​เป็น​ความ​จริง กลับ​ไป​ให้​ผู้​ที่​เจ้า​รับใช้</verse>
				<verse number="22">อย่า​เอา​เปรียบ​คน​จน เพราะ​เขา​ยากจน อย่า​บีบคั้น​คน​ขัดสน​ใน​ศาล</verse>
				<verse number="23">เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ว่า​ความ​ให้​พวก​เขา และ​จะ​ตัดสิน​โทษ​ชีวิต​เพื่อ​คน​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="24">อย่า​ผูก​มิตร​กับ​คน​ใจ​ร้อน อย่า​คบหา​กับ​คน​ที่​โกรธ​ง่าย</verse>
				<verse number="25">มิฉะนั้น​เจ้า​จะ​เอา​อย่าง​พวก​เขา และ​ติด​กับดัก</verse>
				<verse number="26">อย่า​ไป​จับ​มือ​วาง​มัดจำ หรือ​ค้ำประกัน​หนี้สิน</verse>
				<verse number="27">ถ้า​เจ้า​ไม่​มี​จ่าย แม้​ที่​นอน​ที่​เจ้า​นอน​อยู่​ก็​จะ​ถูก​ยึด​ไป</verse>
				<verse number="28">อย่า​ย้าย​หลัก​เขต​เก่าแก่ ซึ่ง​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​ปัก​ไว้</verse>
				<verse number="29">เจ้า​เห็น​คน​ที่​มี​ความ​เชี่ยวชาญ​ใน​งาน​ไหม พวก​เขา​จะ​รับใช้​ต่อหน้า​กษัตริย์ ไม่​ใช่​ต่อหน้า​เจ้าหน้าที่​ยศ​ต่ำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">เมื่อ​เจ้า​นั่ง​กิน​อาหาร​กับ​ผู้​ปกครอง​บ้าน​เมือง จง​สังเกต​สิ่ง ที่​อยู่​ตรง​หน้า​เจ้า​ให้​ดี</verse>
				<verse number="2">ถ้า​เจ้า​ตะกละ​ตะกลาม ก็​เอา​มีด​จ่อ​คอ​ตัวเอง​ไว้</verse>
				<verse number="3">อย่า​ปรารถนา​อาหาร​โอชะ​ของ​เขา เพราะ​อาหาร​นั้น​เป็น​สิ่ง​ลวงตา</verse>
				<verse number="4">อย่า​ตรากตรำ​จน​หมด​แรง​เพื่อ​จะ​ร่ำรวย อย่า​วางใจ​ความ​ฉลาด​ของ​ตนเอง</verse>
				<verse number="5">พริบตา​เดียว​ทรัพย์​สมบัติ​ก็​หาย​ไป เพราะ​มัน​จะ​ติด​ปีก​ออก และ​บิน​ขึ้น​ฟ้า​เหมือน​นก​อินทรี</verse>
				<verse number="6">อย่า​กิน​อาหาร​ของ​เจ้า​บ้าน​ที่​ใจ​ร้าย อย่า​ปรารถนา​อาหาร​โอชะ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="7">เพราะ​เขา​เป็น​คน​ชนิด​ที่ คิด​ถึง​ต้นทุน​เสมอ ปาก​ก็​พูด​ว่า “เชิญ​กิน​ดื่ม​เถิด” แต่​ใจ​ไม่​ได้​อยู่​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="8">เจ้า​จะ​อาเจียน​สิ่ง​เล็ก​น้อย​ที่​กิน​เข้า​ไป และ​ต้อง​เปลือง​คำ​ขอบคุณ</verse>
				<verse number="9">อย่า​พูด​กับ​คน​โง่ เพราะ​เขา​จะ​ดูหมิ่น​ถ้อยคำ​ที่​ฉลาด​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="10">อย่า​ย้าย​หลัก​เขต​เก่าแก่ หรือ​รุก​ล้ำ​ที่ดิน​ของ​ลูก​กำพร้า​พ่อ</verse>
				<verse number="11">เพราะ​องค์​ผู้​พิทักษ์​ของ​เขา​แข็งแกร่ง พระองค์​จะ​สู้​คดี​ของ​พวก​เขา​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="12">จง​เปิดใจ​รับ​คำ​สั่งสอน และ​เงี่ย​หู​ฟัง​ถ้อยคำ​แห่ง​ความ​รู้</verse>
				<verse number="13">อย่า​ละเลย​การ​ฝึก​วินัย​ลูก หาก​เจ้า​ใช้​ไม้เรียว พวก​เขา​จะ​ไม่​ตาย</verse>
				<verse number="14">สั่งสอน​พวก​เขา​ด้วย​ไม้เรียว และ​ช่วย​เขา​ให้​พ้น​จาก​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="15">ลูก​เอ๋ย หาก​เจ้า​มี​ใจ​ฉลาด เรา​ก็​ปลื้มใจ​จริง​ๆ</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​เจ้า​พูด​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง จิต​วิญญาณ​ของ​เรา​ก็​แช่มชื่น</verse>
				<verse number="17">อย่า​ให้​ใจ​ของ​เจ้า​อิจฉา​คน​บาป แต่​กระตือรือร้น​ใน​การ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ เสมอ</verse>
				<verse number="18">เจ้า​จะ​มี​ความ​หวัง​ใน​อนาคต​แน่นอน และ​ความ​หวัง​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​สลาย</verse>
				<verse number="19">ลูก​เอ๋ย จง​ฟัง​และ​จง​ฉลาด จง​ตั้งใจ​อยู่​ใน​ทาง​ที่​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="20">อย่า​ร่วม​วง​กับ​ขี้เหล้า และ​คน​ตะกละ​ตะกลาม​กิน​เนื้อ</verse>
				<verse number="21">เพราะ​คน​ขี้เมา​และ​คน​ตะกละ​จะ​ยากจน และ​สะลึมสะลือ​จน​เหลือ​แค่​ผ้า​ขี้ริ้ว​ห่ม</verse>
				<verse number="22">จง​ฟัง​พ่อ​ผู้​ให้​ชีวิต​แก่​เจ้า และ​อย่า​ดูหมิ่น​แม่​เมื่อ​เธอ​แก่​ตัว​ลง</verse>
				<verse number="23">จง​ซื้อ​ความ​จริง​และ​อย่า​ขาย​สิ่ง​เหล่า​นี้ คือ สติ​ปัญญา คำ​สั่งสอน และ​ความ​เข้าใจ​ลึกซึ้ง</verse>
				<verse number="24">พ่อ​ของ​คน​ชอบธรรม​ก็​สุขใจ​มาก ผู้ชาย​ที่​มี​ลูก​ฉลาด​ก็​ยินดี​ใน​ตัว​ลูก</verse>
				<verse number="25">จง​ทำ​ให้​พ่อ​แม่​ยินดี ให้​แม่​ที่​ให้​กำเนิด​เจ้า​ปลื้มใจ!</verse>
				<verse number="26">ลูก​เอ๋ย ขอ​ใจ​เจ้า​ให้​เรา​เถิด และ​ให้​ดวงตา​ของ​เจ้า​ยินดี​ใน​ทาง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="27">เพราะ​หญิง​แพศยา​คือ​หลุม​ลึก และ​ภรรยา​เสเพล​คือ​บ่อ​แคบ</verse>
				<verse number="28">เธอ​ซุ่ม​รอ​เหยื่อ​เหมือน​โจร และ​แพร่​พันธุ์​ผู้ชาย​นอกใจ</verse>
				<verse number="29">ใคร​ที่​ทุกข์​ระทม ใคร​ที่​โศกเศร้า ใคร​ที่​วิวาท ใคร​ที่​พล่าม​บ่น ใคร​ที่​เจ็บ​ตัว​โดย​ไม่​จำเป็น ใคร​ที่​ตา​แดง​ก่ำ</verse>
				<verse number="30">ก็​คือ​คน​ที่​จม​อยู่​กับ​เหล้า คน​ที่​ชิม​เหล้า​ผสม​หลาก​ชนิด</verse>
				<verse number="31">อย่า​จ้อง​เหล้า​องุ่น​เมื่อ​มัน​สี​แดง​สวย เมื่อ​มัน​ส่อง​ประกาย​อยู่​ใน​ถ้วย เมื่อ​มัน​ดื่ม​ลื่น​คอ!</verse>
				<verse number="32">สุดท้าย​มัน​ฉก​กัด​เหมือน​งู ปล่อย​พิษ​เหมือน​งู​พิษ</verse>
				<verse number="33">ตา​ของ​เจ้า​จะ​เห็น​ภาพ​หลอน​แปลก​ๆ ความ​คิด​จะ​เลอะเลือน​สับสน</verse>
				<verse number="34">เจ้า​จะ​เป็น​เหมือน​คน​นอน​อยู่​กลาง​ทะเล เหมือน​นอน​บน​ยอด​เสา​กระโดง​เรือ</verse>
				<verse number="35">เจ้า​จะ​พูด​ว่า “เขา​ฟาด​แต่​เรา​ไม่​เจ็บ! เขา​ทุบ​ตี​แต่​เรา​ไม่​รู้สึก! เมื่อไร​เรา​จะ​ตื่น​นะ จะ​ได้​ไป​ดื่ม​อีก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">อย่า​อิจฉา​คน​ชั่ว อย่า​ปรารถนา​จะ​เป็น​เพื่อน​เขา</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ใจ​ของ​เขา​วางแผน​ทารุณ และ​พูด​ถึง​การ​ก่อ​ความ​เดือดร้อน</verse>
				<verse number="3">บ้าน​นั้น​สร้าง​ขึ้น​โดย​สติ​ปัญญา และ​สถาปนา​ขึ้น​ด้วย​ความ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="4">โดย​ความ​รู้ ห้อง​ต่าง​ๆ ก็​เต็ม​ไป​ด้วย ทรัพย์​สมบัติ​งดงาม​และ​หา​ยาก</verse>
				<verse number="5">คน​ฉลาด​มี​ชัย​ด้วย​อำนาจ​ยิ่งใหญ่ และ​ผู้​มี​ความ​รู้​ก็​รวบรวม​กำลัง​ของ​ตน</verse>
				<verse number="6">แน่นอน เจ้า​ต้องการ​คำ​แนะนำ​เมื่อ​ทำ​สงคราม และ​ชัยชนะ​ย่อม​ได้​มา​จาก​ที่ปรึกษา​มากมาย</verse>
				<verse number="7">สติ​ปัญญา​อยู่​สูง​เกิน​เอื้อม​สำหรับ​คน​โง่ พวก​เขา​ต้อง​ไม่​อ้า​ปาก​ใน​ที่​ประชุม​ที่​ประตู​เมือง</verse>
				<verse number="8">ใคร​ที่​วาง​แผน​ชั่ว จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​คน​เจ้าเล่ห์</verse>
				<verse number="9">อุบาย​ของ​ความ​โง่​เขลา​เป็น​บาป และ​ผู้​คน​รังเกียจ​คน​เยาะเย้ย</verse>
				<verse number="10">ถ้า​เจ้า​ท้อแท้​ใน​ยาม​ลำบาก กำลัง​ของ​เจ้า​น้อย​จริง!</verse>
				<verse number="11">จง​ช่วย​คน​ที่​ถูก​นำ​ไป​สู่​ความ​ตาย และ​รั้ง​คน​ที่​เดิน​โซเซ​ไป​สู่​การ​สังหาร</verse>
				<verse number="12">ถ้า​เจ้า​พูด​ว่า “แต่​เรา​ไม่​รู้​เรื่อง​นี้​เลย” พระองค์​ผู้​ที่​ชั่ง​จิตใจ จะ​ไม่​รับรู้​หรือ พระองค์​ผู้​พิทักษ์​ชีวิต​ของ​เจ้า จะ​ไม่​รู้​หรือ พระองค์​จะ​ไม่​ตอบแทน​ทุก​คน​ตาม​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​ทำ​หรือ</verse>
				<verse number="13">ลูก​เอ๋ย จง​กิน​น้ำ​ผึ้ง​เพราะ​เป็น​สิ่ง​ดี น้ำผึ้ง​หยด​จาก​รวง​นั้น​หวาน​ลิ้น</verse>
				<verse number="14">รู้​เถิด​ว่า​ปัญญา​ก็​หวาน​เหมือน​น้ำ​ผึ้ง​สำหรับ​เจ้า หาก​เจ้า​พบ​ปัญญา​ก็​มี​ความ​หวัง​ใน​อนาคต และ​ความ​หวัง​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​สลาย</verse>
				<verse number="15">อย่า​ซุ่มซ่อน​เหมือน​หัวขโมย​ใกล้​บ้าน​ของ​คน​ชอบธรรม อย่า​ปล้น​ที่​อาศัย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="16">เพราะ​แม้​คน​ชอบธรรม​ล้ม​ลง​เจ็ด​ครั้ง ก็​ลุกขึ้น​ได้​อีก แต่​คน​ชั่ว​จะ​สะดุด​เมื่อ​เกิด​ภัย​พิบัติ</verse>
				<verse number="17">อย่า​สะใจ​เมื่อ​ศัตรู​ของ​เจ้า​ล้ม อย่า​ดีใจ​เมื่อ​พวก​เขา​สะดุด</verse>
				<verse number="18">เกรง​ว่า​พระยาห์เวห์​จะ​เห็น​และ​ไม่​ชอบ​ใจ แล้ว​หัน​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์​ไป​จาก​พวก​เขา</verse>
				<verse number="19">อย่า​ร้อนใจ​เพราะ​คน​ทำ​ชั่ว หรือ​อิจฉา​ริษยา​คน​คน​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="20">เพราะ​คน​ทำ​ชั่ว​ไม่​มี​อนาคต​ให้​หวัง ตะเกียง​ของ​คน​ชั่วร้าย​จะ​ถูก​ดับ​ไป</verse>
				<verse number="21">ลูก​เอ๋ย จง​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​และ​กษัตริย์ อย่า​เข้า​ร่วม​กับ​เจ้าหน้าที่​ผู้​กบฏ</verse>
				<verse number="22">เพราะ​ทั้ง​สอง​พระองค์​จะ​ส่ง​หายนะ​มา​สู่​พวก​เขา​โดย​พลัน ใคร​จะ​รู้​ถึง​ความ​ย่อยยับ​ที่​จะ​เกิด​ขึ้น</verse>
				<verse number="23">ต่อไป​นี้​เป็น​คำ​สอน​ของ​ปราชญ์​เช่น​กัน การ​ตัดสิน​อย่าง​ลำเอียง​เป็น​สิ่ง​ไม่​ดี</verse>
				<verse number="24">ใคร​ที่​พูด​กับ​คน​ผิด​ว่า “ท่าน​บริสุทธิ์” จะ​ถูก​คน​แช่ง​ด่า และ​ถูก​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ประณาม</verse>
				<verse number="25">แต่​ผู้​ที่​ตัดสิน​ลงโทษ​คน​ผิด​จะ​ได้​ดี พระพร​มากมาย​จะ​มา​ถึง​เขา</verse>
				<verse number="26">คำตอบ​ซื่อตรง เป็น​ดั่ง​จุมพิต​บน​ริมฝีปาก</verse>
				<verse number="27">จง​จัดแจง​งาน​กลาง​แจ้ง​ตาม​ขั้นตอน เตรียม​ที่นา​ให้​พร้อม จาก​นั้น​จึง​ค่อย​สร้าง​บ้าน</verse>
				<verse number="28">อย่า​เป็น​พยาน​ปรักปรำ​เพื่อนบ้าน​โดย​ไม่​มี​เหตุ เจ้า​จะ​ใช้​ริมฝีปาก​ล่อลวง​งั้น​หรือ</verse>
				<verse number="29">อย่า​พูด​ว่า “ฉัน​จะ​ทำ​กับ​พวก​เขา​เหมือน​ที่​พวก​เขา​ทำ​กับ​ฉัน จะ​แก้แค้น​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​ทำ​ไว้”</verse>
				<verse number="30">เรา​เดิน​ผ่าน​ไร่นา​ของ​คน​เกียจคร้าน ผ่าน​สวน​องุ่น​ของ​คน​ไม่​รู้จัก​คิด</verse>
				<verse number="31">มี​หนาม​ขึ้น​อยู่​เต็ม​ไป​หมด พื้น​ดิน​ถูก​คลุม​ด้วย​วัชพืช กำแพง​หิน​ก็​พังทลาย</verse>
				<verse number="32">เรา​ครุ่นคิด​ใน​ใจ​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​สังเกต และ​ได้​บทเรียน​จาก​สิ่ง​ที่​เห็น​ว่า</verse>
				<verse number="33">หลับ​อีก​นิด เคลิ้ม​อีก​หน่อย กอด​อก​งีบ​ต่อ​สักครู่</verse>
				<verse number="34">ความ​จน​จะ​จู่โจม​เจ้า​เหมือน​โจร และ​ความ​ขัดสน​เหมือน​คน​ถือ​อาวุธ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ต่อไป​นี้​เป็น​สุภาษิต​ของ​โซโลมอน ซึ่ง​คน​ของ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​รวบรวม​ไว้</verse>
				<verse number="2">พระเจ้า​ได้รับ​เกียรติ​จาก​การ​ปิดบัง​สิ่ง​ต่าง​ๆ ไว้ และ​พวก​กษัตริย์​ได้รับ​เกียรติ​จาก​การ​ค้น​พบ​สิ่ง​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="3">ฟ้า​อยู่​สูง​และ​แผ่นดิน​ลึก​ฉันใด หัวใจ​ของ​พวก​กษัตริย์​ก็​สุด​จะ​หยั่ง​ถึง​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ขจัด​ขี้แร่​ออก​จาก​เงิน ช่าง​เงิน​ก็​จะ​สร้างสรรค์​ภาชนะ​ได้</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ขจัด​ข้าราชการ​ชั่ว​ออก​ไป​จาก​กษัตริย์​แล้ว บัลลังก์​ของ​เขา​จะ​ได้รับ​การ​สถาปนา​ด้วย​ความ​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="6">อย่า​ยกยอ​ตนเอง​ต่อหน้า​กษัตริย์ หรือ​อ้าง​ตน​เป็น​คน​สำคัญ​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="7">ให้​กษัตริย์​เชื้อเชิญ​เจ้า​ว่า “มา​ที่นี่​เถิด” ดี​กว่า​ต้อง​อับอาย​ต่อหน้า​พวก​ขุนนาง สิ่ง​ที่​เจ้า​ได้​เห็น​กับ​ตา</verse>
				<verse number="8">อย่า​รีบร้อน​นำ​ไป ฟ้องร้อง​ที่​ศาล เพราะ​สุดท้าย​เจ้า​จะ​ทำ​อย่างไร หาก​เพื่อนบ้าน​ของ​เจ้า​ทำ​ให้​เจ้า​อับอาย</verse>
				<verse number="9">หาก​เจ้า​มี​เรื่อง​ขึ้น​ศาล​กับ​เพื่อนบ้าน อย่า​ใส่​ร้าย​เขา​ให้​คน​อื่น​ไม่​ไว้ใจ</verse>
				<verse number="10">ไม่​เช่น​นั้น​คน​ที่​ได้ยิน​อาจ​ทำ​ให้​เจ้า​อับอาย และ​จะ​มี​ข้อ​กล่าวหา​ต่อ​เจ้า</verse>
				<verse number="11">การ​ตัดสินใจ​ที่​เหมาะสม​กับ​สถานการณ์ ก็​เหมือน​แอปเปิ้ล ​ทองคำ​ล้อม​เงิน</verse>
				<verse number="12">คำ​ตักเตือน​ของ​ผู้​พิพากษา​ที่​ฉลาด​แก่​หู​ที่​รับ​ฟัง ก็​เหมือน​ต่างหู​ทอง​หรือ​เครื่อง​ประดับ​ทอง​เนื้อ​ดี</verse>
				<verse number="13">เฉกเช่น​น้ำ​เย็น​แช่​หิมะ​ใน​ฤดู​เก็บเกี่ยว ผู้​ส่ง​สาร​ที่​ไว้ใจ​ได้ ก็​ทำ​ให้​เจ้านาย​ที่​ส่ง​เขา​ไป​ชื่นใจ</verse>
				<verse number="14">คน​ที่​อวด​เรื่อง​ของขวัญ​ที่​ตน​ไม่​ได้​ให้ ก็​เหมือน​เมฆ​และ​ลม​ที่​ไม่​ให้​ฝน</verse>
				<verse number="15">จง​อดทน แล้ว​จะ​ชนะ​ใจ​เจ้านาย​ได้ ลิ้น​ที่​อ่อนโยน​สามารถ​บด​ขยี้​กระดูก​ได้</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​พบ​น้ำผึ้ง จง​กิน​แต่​พอ​ประมาณ ถ้า​กิน​มาก​เกิน​ไป เจ้า​จะ​อาเจียน</verse>
				<verse number="17">ไป​เยือน​เพื่อนบ้าน​แค่​นาน​ๆ ครั้ง ถ้า​บ่อย​เกิน​ไป พวก​เขา​จะ​เกลียด​เจ้า</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​เป็น​พยาน​เท็จ​กล่าวหา​เพื่อนบ้าน ก็​เหมือน​กระบอง หรือ​ดาบ หรือ​ลูก​ธนู​คม</verse>
				<verse number="19">การ​หวัง​พึ่ง​คน​ไม่​ซื่อ​ใน​วันที่​ทุกข์​ร้อน ก็​เหมือน​ฟัน​หัก​หรือ​เท้า​พิการ</verse>
				<verse number="20">คน​ที่​ร้อง​เพลง​ให้​คน​ทุกข์​ใจ​ฟัง ก็​เหมือน​คน​ที่​ถอด​เสื้อ​ใน​วันที่​อากาศ​หนาว หรือ​เอา​น้ำส้มสายชู​ราด​บน​แผล</verse>
				<verse number="21">ถ้า​ศัตรู​ของ​เจ้า​หิว ก็​เอา​อาหาร​ให้​เขา​กิน ถ้า​เขา​กระหาย ก็​ให้​น้ำ​เขา​ดื่ม</verse>
				<verse number="22">การ​ทำ​อย่าง​นี้ เจ้า​ก็​สุม​ถ่าน​ไฟ​ร้อน​บน​ศีรษะ​ของ​เขา และ​พระยาห์เวห์​จะ​ให้​รางวัล​เจ้า</verse>
				<verse number="23">ลม​เหนือ​พัด​ฝน​นอก​ฤดู​มา​ฉันใด คำ​นินทา​ก็​ทำ​ให้​สีหน้า​ตกตะลึง​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="24">อยู่​ที่​มุม​ดาดฟ้า ดี​กว่า​อยู่​ร่วม​ชายคา​กับ​ภรรยา​ชอบ​หา​เรื่อง</verse>
				<verse number="25">ข่าว​ดี​จาก​แดน​ไกล ก็​เหมือน​น้ำ​เย็น​ชื่นใจ​สำหรับ​ใจ​อ่อนล้า</verse>
				<verse number="26">คน​ชอบธรรม​ที่​ยอม​คน​ชั่ว ก็​เหมือน​น้ำพุ​มี​โคลน​หรือ​บ่อ​ที่​น้ำ​เสีย</verse>
				<verse number="27">การ​กิน​น้ำผึ้ง​มาก​ไป​ไม่​ดี​ฉันใด การ​ค้น​หา​สิ่ง​ที่​ล้ำลึก​เกินไป ก็​ไม่​มี​เกียรติ​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="28">คน​ที่​ขาด​การ​ควบคุม​ตนเอง ก็​เหมือน​เมือง​ที่​กำแพง​พัง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">เกียรติยศ​ไม่​คู่ควร​กับ​คน​โง่ เหมือน​หิมะ​ใน​ฤดู​ร้อน​หรือ​ฝน​ใน​ฤดู​เก็บเกี่ยว</verse>
				<verse number="2">คำ​แช่ง​ด่า​ที่​ไร้​เหตุ ก็​ไม่​ส่ง​ผล เหมือน​นก​กระจอก​กระพือ​ปีก หรือ​นก​นางแอ่น​ร่อน​ไป​มา</verse>
				<verse number="3">แส้​สำหรับ​ม้า บังเหียน​สำหรับ​ลา และ​ไม้เรียว​สำหรับ​หลัง​คน​โง่!</verse>
				<verse number="4">อย่า​ตอบ​คน​โง่​ด้วย​ความ​โง่​ของ​เขา ไม่​อย่าง​นั้น เจ้า​เอง​จะ​เป็น​เหมือน​เขา</verse>
				<verse number="5">ตอบ​คน​โง่​ด้วย​ความ​โง่​ของ​เขา ไม่​อย่าง​นั้น​เขา​จะ​คิด​ว่า​ตนเอง​ฉลาด</verse>
				<verse number="6">การ​ส่ง​สาร​ไป​ใน​มือ​คน​โง่ ก็​เหมือน​การ​ตัด​เท้า​สอง​ข้าง หรือ​ดื่ม​ยา​พิษ</verse>
				<verse number="7">ภาษิต​ใน​ปาก​คน​โง่ ก็​เหมือน​ขา​พิการ​ใช้​การ​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="8">การ​ให้​เกียรติ​คน​โง่ ก็​เหมือน​ผูก​หิน​ไว้​กับ​สลิง</verse>
				<verse number="9">ภาษิต​ใน​ปาก​คน​โง่ ก็​เหมือน​พุ่ม​หนาม​ใน​มือ​คน​ขี้เมา</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​จ้าง​คน​โง่​หรือ​คน​ที่​ผ่าน​มา ก็​เหมือน​นัก​ธนู​ที่​ยิง​ไป​เรื่อย</verse>
				<verse number="11">สุนัข​กลับ​ไป​หา​สิ่ง​ที่​มัน​สำรอก​ฉันใด คน​โง่​ก็​ทำ​สิ่ง​โง่เขลา​ซ้ำซาก​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="12">เจ้า​เห็น​คน​ที่​คิด​ว่า​ตัวเอง​ฉลาด​ไหม มี​ความ​หวัง​ใน​คน​โง่​มาก​กว่า​พวก​เขา​เสีย​อีก</verse>
				<verse number="13">คน​เกียจคร้าน​พูด​ว่า “มี​สิงโต​อยู่​ที่​ถนน มี​สิงโต​ดุร้าย​เดิน​เตร่​ตาม​ถนน!”</verse>
				<verse number="14">ประตู​เปิด​ปิด​ไป​มา​ที่​บาน​พับ​ฉัน​ใด คน​เกียจคร้าน​ก็​พลิก​ตัว​ไป​มา​อยู่​บน​เตียง​ฉัน​นั้น</verse>
				<verse number="15">คน​เกียจคร้าน​แช่​มือ​คา​อยู่​ใน​ชาม ขี้เกียจ​เกิน​กว่า​จะ​หยิบ​อาหาร​ใส่​ปาก​ตนเอง</verse>
				<verse number="16">คน​เกียจคร้าน​คิด​ว่า​ตัวเอง​ฉลาด กว่า​คน​เจ็ด​คน​ที่​ตอบ​อย่าง​มี​เหตุผล</verse>
				<verse number="17">คน​ที่​แส่​เข้า​ไป​กลาง​วง​วิวาท​ที่​ไม่​ใช่​ธุระ ก็​เหมือน​คน​ดึง​หู​สุนัข​จรจัด</verse>
				<verse number="18">คน​บ้าคลั่ง​ที่​กราด​ยิง ลูก​ธนู​เพลิง​แห่ง​ความ​ตาย​นั้น</verse>
				<verse number="19">คือ​คน​ที่​หลอกลวง​เพื่อนบ้าน แล้ว​แก้ตัว​ว่า “ฉัน​ก็​แค่​ล้อเล่น!” นั่น​เอง</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ไม่​มี​ฟืน ไฟ​ก็​ดับ​ฉันใด เมื่อ​ไม่​มี​คำ​นินทา การ​ทะเลาะ​ก็​จบ​ลง​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="21">เหมือน​ถ่าน​แดง​คุกรุ่น และ​ฟืน​พร้อม​จุด​ไฟ คน​ชอบ​ทะเลาะ​ก่อ​ไฟ​วิวาท​ก็​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="22">คำ​ซุบซิบ​นินทา​เหมือน​อาหาร​โอชะ ลง​ไป​ยัง​ส่วน​ลึก​ที่​สุด​ของ​ร่างกาย</verse>
				<verse number="23">ริมฝีปาก​ที่​ร้อนรน ​จาก​จิตใจ​ชั่วร้าย ก็​เหมือน​ขี้​เงิน​เคลือบ​บน​ภาชนะ​ดินเผา</verse>
				<verse number="24">ศัตรู​แฝง​ตัว​ด้วย​ริมฝีปาก แต่​ใน​ใจ​เก็บงำ​ความ​หลอกลวง</verse>
				<verse number="25">ถึง​พวก​เขา​พูด​น่า​ฟัง ก็​อย่า​ไว้ใจ เพราะ​สิ่ง​ชั่วร้าย​เจ็ด​อย่าง​ครอบงำ​ใจ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="26">พวก​เขา​เสแสร้ง​ปกปิด​ความ​เกลียด​ชัง แต่​ความ​ชั่ว​ของ​พวก​เขา​จะ​ถูก​เปิดโปง​ใน​ที่​ประชุม</verse>
				<verse number="27">ใคร​ที่​ขุด​หลุม​พราง จะ​ตก​ลง​ไป​เอง ถ้า​คน​กลิ้ง​หิน​ออก​มา มัน​จะ​กลิ้ง​กลับ​ไป​ทับ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="28">ลิ้น​ที่​โกหก​ก็​เกลียด​คน​ที่​มัน​ทำ​ร้าย และ​ปาก​ที่​ยกยอ​ก็​สร้าง​หายนะ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">อย่า​อวด​เรื่อง​วัน​พรุ่งนี้ เพราะ​เจ้า​ไม่​รู้​ว่า​วัน​หนึ่ง​ๆ จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น​บ้าง</verse>
				<verse number="2">ให้​คน​อื่น​ยกย่อง​เจ้า ไม่​ใช่​ปาก​ของ​เจ้า​เอง ให้​คน​ต่าง​ถิ่น​ยกย่อง ไม่​ใช่​ริมฝีปาก​ของ​เจ้า​เอง</verse>
				<verse number="3">หิน​นั้น​หนัก และ​ทราย​ก็​เป็น​ภาระ แต่​การ​ยั่วยุ​ของ​คน​โง่​นั้น​หนัก​กว่า​ทั้ง​สอง​อย่าง</verse>
				<verse number="4">ความ​โกรธ​นั้น​โหดร้าย และ​โทสะ​ก็​ท่วมท้น แต่​ใคร​จะ​ทน​เผชิญ​ความ​อิจฉา​ได้</verse>
				<verse number="5">ตำหนิ​อย่าง​เปิดเผย ดี​กว่า​รัก​แต่​ซ่อน​ไว้</verse>
				<verse number="6">บาดแผล​จาก​เพื่อน​ก็​เชื่อถือ​ได้ แต่​ศัตรู​จูบ​พร่ำเพรื่อ​เกิน​จริง</verse>
				<verse number="7">คน​อิ่ม​ก็​เกลียด​น้ำผึ้ง​จาก​รวง แต่​สำหรับ​คน​หิว แม้​สิ่ง​ที่​ขม​ก็​มี​รส​หวาน</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​หนี​ออก​จาก​บ้าน ก็​เหมือน​นก​ที่​หนี​ออก​จาก​รัง</verse>
				<verse number="9">น้ำอบ​น้ำ​หอม​ทำ​ให้​จิตใจ​เบิกบาน คำ​แนะนำ​ที่​จริงใจ​จาก​เพื่อน ทำ​ให้​ชื่นใจ</verse>
				<verse number="10">อย่า​ละทิ้ง​เพื่อน​ของ​ตน หรือ​เพื่อน​ของ​ครอบครัว และ​อย่า​ไป​บ้าน​ญาติ​เมื่อ​ตน​ทุกข์​ยาก เพื่อนบ้าน​ที่​อยู่​ใกล้​ก็​ดี​กว่า​ญาติ​พี่น้อง​ที่​ห่างไกล</verse>
				<verse number="11">ลูก​เอ๋ย จง​ฉลาด​และ​ทำ​ให้​เรา​ปลื้มใจ เรา​จะ​ได้​โต้ตอบ​คน​ที่​มา​ดูถูก​เรา</verse>
				<verse number="12">คน​มี​วิจารณญาณ​เห็น​อันตราย​และ​หลบ​ภัย แต่​คน​โง่​เดิน​ต่อ​และ​รับ​โทษ​นั้น</verse>
				<verse number="13">จง​ยึด​เสื้อผ้า​ของ​คน​ที่​ค้ำประกัน​ให้​คน​แปลก​หน้า ยึด​ไว้​เป็น​มัดจำ​ถ้า​เขา​ค้ำประกัน​ให้​คน​ต่าง​ถิ่น</verse>
				<verse number="14">ถ้า​ใคร​ไป​ตะโกน​อวยพร​เพื่อนบ้าน​แต่​เช้า เขา​จะ​เห็น​เป็น​คำ​สาป​แช่ง</verse>
				<verse number="15">ภรรยา​ชอบ​หา​เรื่อง ก็​เหมือน​น้ำ​หยด​จาก​หลังคา​รั่ว​ใน​พายุ​ฝน</verse>
				<verse number="16">ห้าม​เธอ​ก็​เหมือน​ห้าม​ลม หรือ​เอา​มือ​คว้า​น้ำมัน</verse>
				<verse number="17">เหล็ก​ลับ​เหล็ก​ได้​ฉันใด คน​เรา​ก็​ลับ​กัน​ได้​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​เฝ้า​ต้น​มะเดื่อ​จะ​ได้​กิน​ผล​ของ​มัน และ​ใคร​ที่​ปกป้อง​นาย​จะ​ได้​รับ​เกียรติ</verse>
				<verse number="19">น้ำ​สะท้อน​ให้​เห็น​ใบหน้า​ฉันใด ชีวิต​คน​เรา​ย่อม​สะท้อน​จิตใจ​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="20">แดน​มรณา​และ​แดน​พินาศ ​ไม่​เคย​อิ่ม ดวงตา​ของ​มนุษย์​ก็​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="21">เบ้า​หลอม​ใช้​ทดสอบ​เงิน และ​เตา​ถลุง​ทดสอบ​ทองคำ แต่​คน​ย่อม​ทดสอบ​ได้​ด้วย​คำ​สรรเสริญ</verse>
				<verse number="22">แม้​เอา​คน​โง่​ใส่​ครก ตำ​ด้วย​สาก​เหมือน​ตำ​เมล็ด​ข้าว ก็​กำจัด​ความ​โง่​ไม่​ได้​อยู่​ดี</verse>
				<verse number="23">จง​รู้​ความ​เป็น​อยู่​ใน​ฝูง​แพะ​แกะ​ของ​เจ้า จง​เอา​ใจ​ใส่​ฝูง​สัตว์​ของ​ตน​ให้​ดี</verse>
				<verse number="24">เพราะ​ทรัพย์​สมบัติ​ไม่​คง​ทน​ถาวร และ​มงกุฎ​ไม่​คง​อยู่​ไป​ทุก​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ฟาง​ถูก​กำจัด​ไป หญ้า​ใหม่​ก็​งอก​ขึ้น และ​ผัก​หญ้า​ถูก​รวบรวม​จาก​เนิน​เขา</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​นั้น​เจ้า​จะ​ได้​เสื้อผ้า​จาก​แกะ และ​ได้​ค่า​ทุ่ง​นา​จาก​แพะ</verse>
				<verse number="27">เจ้า​จะ​มี​นม​แพะ​เหลือเฟือ​เพื่อ​เลี้ยง​ครอบครัว และ​บำรุง​บรรดา​สาวใช้​ของ​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">คน​ชั่ว​เตลิด​หนี​แม้​ไม่​มี​ใคร​ไล่​ตาม แต่​คน​ชอบธรรม​อาจหาญ​ดั่ง​ราชสีห์</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ประเทศ​ชาติ​เกิด​กบฏ ก็​จะ​มี​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​มากมาย​หลาย​คน แต่​ผู้​นำ​ที่​มี​ปัญญา​และ​ความ​รู้​ย่อม​รักษา​ความ​สงบ​เรียบร้อย</verse>
				<verse number="3">ผู้​นำ ที่​ข่มเหง​คน​ยากจน ก็​เหมือน​ฝน​ซัด​ทำลาย​พืชผล</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​ละทิ้ง​คำ​สั่งสอน​ก็​เชิดชู​คน​ชั่ว แต่​คน​ที่​ฟัง​คำ​สั่ง​สอน​ก็​ต่อต้าน​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="5">คน​ทำ​ชั่ว​ไม่​เข้าใจ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง แต่​คน​ที่​แสวงหา​พระยาห์เวห์​เข้าใจ​ถ่องแท้</verse>
				<verse number="6">คน​จน​ที่​ดำเนิน​ชีวิต​อย่าง​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ ดี​กว่า​คน​รวย​ที่​อยู่​ใน​ทาง​คดโกง</verse>
				<verse number="7">ลูกชาย​ที่​มี​วิจารณญาณ​ก็​ฟัง​คำ​สั่งสอน แต่​ลูก​ที่​คบ​คน​ตะกละ​ทำ​ให้​พ่อ​อับอาย</verse>
				<verse number="8">ใคร​มั่งคั่ง​ขึ้น​โดย​เอา​ดอกเบี้ย​หรือ​กำไร​จาก​คน​จน ก็​สะสม​ไว้​ให้​คน​ที่​เมตตา​คน​จน</verse>
				<verse number="9">ถ้า​ใคร​หู​หนวก​ไม่​ฟัง​คำ​สั่งสอน​ของ​เรา แม้​แต่​คำ​อธิษฐาน​ของ​เขา​ก็​น่า​รังเกียจ</verse>
				<verse number="10">ใคร​ที่​นำ​คน​เที่ยงธรรม​ไป​ใน​ทาง​ชั่ว จะ​ตก​ลง​ใน​กับดัก​ของ​ตัวเอง แต่​คน​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ​จะ​ได้รับ​สิ่ง​ดี​เป็น​มรดก</verse>
				<verse number="11">คน​รวย​มอง​ว่า​ตนเอง​ฉลาด แต่​คน​จน​ที่​มี​วิจารณญาณ​เห็น​ว่า​พวก​เขา​หลง​ทาง​แค่​ไหน</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​คน​ชอบธรรม​มี​ชัย ผู้คน​ต่าง​รื่นเริง​ยินดี แต่​เมื่อ​คน​ชั่ว​เรือง​อำนาจ ผู้คน​ก็​หนี​หาย</verse>
				<verse number="13">ใคร​ปกปิด​บาป​ของ​ตน​ไว้ จะ​ไม่​เจริญ แต่​คน​ที่​สารภาพ​และ​ละทิ้ง​บาป จะ​พบ​ความ​เมตตา</verse>
				<verse number="14">พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​กลัว​ตัว​สั่น​ต่อหน้า​พระเจ้า​เสมอ แต่​ใคร​ที่​มี​ใจ​แข็ง​กระด้าง​จะ​ตก​ที่​นั่ง​ลำบาก</verse>
				<verse number="15">ผู้​นำ​ชั่วร้าย​ที่​ปกครอง​เหนือ​คน​ยากจน ก็​เหมือน​สิงโต​ที่​คำราม​หรือ​หมี​ที่​พุ่ง​เข้า​ใส่</verse>
				<verse number="16">ผู้นำ​เผด็จการ​ข่มเหง​ขู่​กรรโชก แต่​คน​ที่​เกลียด​การ​ได้​มา​โดย​ทุจริต​จะ​ปกครอง​ยืน​ยาว</verse>
				<verse number="17">ใคร​ที่​ทุกข์​ทรมาน​เพราะ​ความ​ผิด​ฆ่า​คน​ตาย จะ​ต้อง​หลบ​หนี​ใน​หลุม​ฝัง​ศพ อย่า​ให้​ใคร​รั้ง​เขา​ไว้​เลย</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​ดำเนิน​ชีวิต​อย่าง​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ จะ​ปลอดภัย แต่​คน​ที่​เดิน​ใน​ทาง​คดโกง จะ​ตก​ลง​ไป​ใน​หลุม​ลึก</verse>
				<verse number="19">คน​ซึ่ง​ไถ​นา​ของ​ตน​จะ​มี​อาหาร​อุดม แต่​คน​ที่​เอา​แต่​เพ้อฝัน​จะ​ยากจน​ข้นแค้น</verse>
				<verse number="20">คน​ซื่อสัตย์​จะ​ได้รับ​พร​ล้นหลาม แต่​คน​ที่​อยาก​รวย​ทาง​ลัด​จะ​ถูก​ลงโทษ</verse>
				<verse number="21">การ​ลำเอียง​เป็น​สิ่ง​ไม่​ดี แต่​บาง​คน​ยอม​ทำ​ผิด​เพื่อ​แลก​เศษ​อาหาร</verse>
				<verse number="22">คน​ตระหนี่​อยาก​รวย​เร็ว ไม่​รู้​ว่า​ความ​ยากจน​กำลัง​รอ​พวก​เขา​อยู่</verse>
				<verse number="23">ใคร​ที่​ท้วงติง​คน​อื่น​ใน​ที่​สุด จะ​ได้รับ​การ​ชื่นชม​มาก​กว่า​คน​ที่​ป้อยอ</verse>
				<verse number="24">ใคร​ที่​ปล้น​พ่อ​ปล้น​แม่ แล้ว​บอก​ว่า “ไม่​ผิด​อะไร” ก็​เป็น​เพื่อน​กับ​พวก​ล้าง​ผลาญ</verse>
				<verse number="25">คน​โลภ​ก่อ​ให้​เกิด​ความ​ขัดแย้ง แต่​คน​ที่​วาง​ใจ​ใน​พระยาห์เวห์​จะ​รุ่งเรือง</verse>
				<verse number="26">คน​ที่​วาง​ใจ​ใน​ตัวเอง​นั้น​โง่เขลา แต่​คน​ที่​ดำเนิน​ใน​ปัญญา​จะ​พ้น​ภัย</verse>
				<verse number="27">คน​ที่​หยิบ​ยื่น​แก่​คน​ยากจน จะ​ไม่​ขัดสน แต่​คน​ที่​ปิด​ตา​เมิน​คน​ยากจน จะ​ถูก​สาป​แช่ง​มาก</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​คน​ชั่ว​เรือง​อำนาจ ผู้​คน​ก็​หนี​หาย เมื่อ​คน​ชั่ว​พินาศ คน​ชอบธรรม​ก็​เจริญ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">ใคร​ที่​ถูก​ตักเตือน​หลาย​ครั้ง​แต่​ยัง​หัว​แข็ง จะ​ถูก​ทำลาย​ทันที ไม่​มี​การ​เยียวยา</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​คน​ชอบธรรม​เจริญ ผู้​คน​ก็​ชื่นชม​ยินดี เมื่อ​คน​ชั่ว​ปกครอง ผู้​คน​ก็​โอดครวญ</verse>
				<verse number="3">ชาย​ที่​รัก​สติ​ปัญญา​ทำ​ให้​พ่อ​สุขใจ แต่​คน​ที่​คบหา​หญิง​โสเภณี​ก็​หมดตัว</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​ทำ​ให้​ชาติ​มั่นคง​ด้วย​ความ​ยุติธรรม แต่​คน​เหล่า​นั้น​ที่​รับ​สินบน ​ก็​ทำลาย​ชาติ</verse>
				<verse number="5">คน​เหล่า​นั้น​ที่​เยินยอ​เพื่อนบ้าน ก็​กาง​ตาข่าย​ไว้​ดัก​เท้า​ตัวเอง</verse>
				<verse number="6">คน​ทำ​ชั่ว​ติดกับ​เพราะ​บาป​ของ​ตน แต่​คน​ชอบธรรม​โห่ร้อง​ด้วย​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="7">คน​ชอบธรรม​ใส่​ใจ​ความ​ยุติธรรม​เพื่อ​คน​ยากจน แต่​คน​ชั่วร้าย​ไม่​แยแส</verse>
				<verse number="8">คน​ชอบ​เยาะเย้ย​ทำ​ให้​บ้าน​เมือง​วุ่นวาย แต่​คน​ฉลาด​ทำ​ให้​ความ​โกรธ​สงบ​ลง</verse>
				<verse number="9">หาก​คน​ฉลาด​ต้อง​ขึ้น​ศาล​กับ​คน​โง่ คน​โง่​จะ​โกรธ เย้ยหยัน และ​ไม่​มี​ความ​สงบ</verse>
				<verse number="10">คน​กระหาย​เลือด​เกลียด​ชัง​คน​สุจริต และ​หา​ทาง​กำจัด​คน​เที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="11">คน​โง่​ระบาย​ความ​โกรธ​เต็มที่ แต่​คน​ฉลาด​ย่อม​สงบ​ใน​ที่​สุด</verse>
				<verse number="12">ถ้า​ผู้​นำ​ฟัง​ความ​เท็จ ข้าราชการ​ทุก​คน​ก็​จะ​กลาย​เป็น​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="13">คน​ยากจน​กับ​คน​ที่​ข่มเหง​เหมือน​กัน​อย่าง​หนึ่ง คือ​พระยาห์เวห์​ให้​ตา​ของ​ทั้ง​สอง​มอง​เห็น​ได้</verse>
				<verse number="14">หาก​กษัตริย์​ตัดสิน​คน​จน​อย่าง​ยุติธรรม บัลลังก์​ของ​เขา​ก็​จะ​ยั่งยืน​ตลอด​กาล</verse>
				<verse number="15">ไม้เรียว​และ​การ​ตักเตือน​ให้​สติ​ปัญญา แต่​เด็ก​ที่​ขาด​วินัย​ทำ​ให้​แม่​อับอาย</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​คน​ชั่ว​เจริญ บาป​ก็​เจริญ แต่​คน​ชอบธรรม​จะ​เห็น​หายนะ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="17">จง​อบรม​สั่งสอน​ลูก แล้ว​เขา​จะ​ให้​เจ้า​มี​สันติสุข ลูก​จะ​มอบ​ความ​สุข​ที่​เจ้า​ปรารถนา</verse>
				<verse number="18">ที่​ใด​ไม่​มี​การ​เผย​พระวจนะ คน​ใน​สังคม​ก็​วุ่นวาย แต่​พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​ฟัง​คำ​สั่งสอน​ของ​ปัญญา</verse>
				<verse number="19">ใช้​คำ​พูด​อย่าง​เดียว​สั่งสอน​คน​รับใช้​ไม่​ได้ แม้​พวก​เขา​เข้าใจ แต่​ก็​จะ​ไม่​ทำ​ตาม</verse>
				<verse number="20">เจ้า​เห็น​คน​ปาก​ไว​ไหม มี​ความ​หวัง​สำหรับ​คน​โง่​มาก​กว่า​พวก​เขา</verse>
				<verse number="21">คน​รับใช้​ที่​ถูก​เอาใจ​แต่​เด็ก จะ​กลาย​เป็น​คน​อวดดี</verse>
				<verse number="22">คน​ขี้​โมโห​ก่อ​การ​ขัดแย้ง และ​คน​เลือด​ร้อน​ก่อ​บาป​มากมาย</verse>
				<verse number="23">ความ​หยิ่ง​ผยอง​ทำ​ให้​คน​ต่ำต้อย แต่​คน​ถ่อม​สุภาพ​ได้รับ​เกียรติ</verse>
				<verse number="24">คน​ที่​สมคบ​กับ​โจร​ก็​เป็น​ศัตรู​กับ​ตัวเอง ต้อง​สาบาน​ใน​ศาล​แต่​ไม่​กล้า​เป็น​พยาน</verse>
				<verse number="25">ความ​กลัว​ของ​คน​เป็น​กับดัก แต่​คน​ที่​วาง​ใจ​ใน​พระยาห์เวห์​ก็​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="26">หลาย​คน​วิ่ง​เต้น​เข้า​หา​เจ้านาย แต่​คน​จะ​ได้รับ​ความ​ยุติธรรม​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">คน​ชอบธรรม​รังเกียจ​คน​ไม่​ซื่อ คน​ชั่ว​รังเกียจ​คน​เที่ยง​ตรง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">นี่​คือ​คำ​สอน​ของ​อากูร์​บุตร​ยาเคห์ เป็น​ถ้อยคำ​ที่​ได้​รับ​การ​ดลใจ เขา​กล่าว​ถ้อยคำ​กับ​อิธีเอล​ว่า “พระเจ้า ข้าพเจ้า​อ่อนล้า แต่​ข้าพเจ้า​มีชัย​ได้</verse>
				<verse number="2">แท้​จริง​ข้าพเจ้า​เป็น​เพียง​สัตว์​เดียรัจฉาน​เท่านั้น ไม่​ใช่​มนุษย์ ข้าพเจ้า​ไม่​มี​ความ​เข้าใจ​อย่าง​มนุษย์</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​ไม่​เคย​เรียนรู้​ปัญญา และ​ไม่​ได้​รับ​ความ​รู้​ของ​องค์​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="4">ใคร​เล่า​ได้​ขึ้น​สู่​สวรรค์​และ​ลง​มา มือ​ใคร​เล่า​ได้​รวบรวม​กระแส​ลม ใคร​ห่อ​หุ้ม​ห้วงน้ำ​ไว้​ใน​เสื้อ​คลุม ใคร​สถาปนา​จน​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก ผู้​นั้น​ชื่อ​ว่า​อะไร และ​ลูกชาย​ของ​ผู้​นั้น​ชื่อ​ว่า​อะไร แน่นอน​ว่า​เจ้า​รู้!</verse>
				<verse number="5">ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​ทุก​คำ​ไม่​มี​ที่​ติ พระองค์​เป็น​โล่​แก่​ผู้​ที่​ลี้​ภัย​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="6">อย่า​เพิ่ม​เติม​พระวจนะ​ของ​พระองค์ ไม่​เช่น​นั้น​พระองค์​จะ​ตำหนิ​เจ้า และ​พิสูจน์​ว่า​เจ้า​โกหก</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​ขอ​สอง​สิ่ง​จาก​พระองค์ ขอ​อย่า​ปฏิเสธ​ก่อน​ที่​ข้า​จะ​ตาย</verse>
				<verse number="8">คือ​ขอ​ให้​สิ่ง​เท็จ​และ​คำ​โกหก​ไกล​จาก​ข้าพเจ้า ขอ​อย่า​ให้​ข้าพเจ้า​ยากจน​หรือ​ร่ำรวย แต่​ขอ​เพียง​อาหาร​ประจำ​วัน​แก่​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="9">ไม่​เช่น​นั้น ข้าพเจ้า​อาจ​มี​มาก​เกิน​ไป แล้ว​ปฏิเสธ​พระเจ้า และ​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​เป็น​ใคร​กัน’ หรือ​ข้าพเจ้า​อาจ​ยากจน​แล้ว​ลัก​ขโมย และ​ทำ​ให้​นาม​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​เสื่อมเสีย</verse>
				<verse number="10">อย่า​ว่า​ร้าย​คน​รับใช้​กับ​นาย​ของ​พวก​เขา เกรง​ว่า​พวก​เขา​จะ​แช่ง​ด่า​เจ้า และ​เจ้า​จะ​ต้อง​ชดใช้</verse>
				<verse number="11">มี​บาง​คน​แช่ง​ด่า​พ่อ และ​ไม่​อวยพร​แม่​ของ​ตน</verse>
				<verse number="12">บาง​คน​คิด​ว่า​ตัวเอง​บริสุทธิ์ ทั้ง​ที่​ยัง​ไม่​ได้​รับ​การ​ชำระ​มลทิน</verse>
				<verse number="13">บาง​คน​ดวงตา​หยิ่ง​ยโส ซึ่ง​สาย​ตา​ดูถูก​ผู้​อื่น</verse>
				<verse number="14">บาง​คน​มี​ฟัน​เหมือน​ดาบ และ​กราม​เหมือน​มีด เขมือบ​คน​จน​ไป​จาก​โลก และ​คน​ขัดสน​จาก​มวล​มนุษยชาติ</verse>
				<verse number="15">ปลิง​มี​ลูก​ตัวเมีย​สอง​ตัว มัน​ร้อง​ว่า ‘ให้​อีก! ให้​อีก!’ มี​สาม​สิ่ง​ที่​ไม่​เคย​อิ่ม สี่​สิ่ง​ที่​ไม่​เคย​พูด​ว่า ‘พอ​แล้ว!’</verse>
				<verse number="16">คือ​แดน​คน​ตาย และ​ครรภ์​ที่​เป็น​หมัน แผ่นดิน​ที่​ไม่​เคย​อิ่ม​น้ำ และ​ไฟ​ที่​ไม่​เคย​พูด​ว่า ‘พอ​แล้ว!’</verse>
				<verse number="17">ดวงตา​ที่​เย้ยหยัน​พ่อ ที่​ดูหมิ่น​แม่​ผู้​แก่​ชรา จะ​ถูก​ฝูง​กา​แห่ง​หุบเขา​จิก​ออก​มา จะ​ถูก​แร้ง​รุม​กิน</verse>
				<verse number="18">มี​สาม​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ประหลาด​ใจ สี่​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ไม่​เข้าใจ</verse>
				<verse number="19">คือ​วิถี​ของ​นก​อินทรี​บน​ท้องฟ้า วิถี​ของ​งู​บน​ก้อนหิน วิถี​ของ​เรือ​ใน​ท้อง​ทะเล และ​วิถี​ของ​ชาย​หนุ่ม​กับ​หญิง​สาว</verse>
				<verse number="20">นี่​คือ​วิถี​ของ​หญิง​สำส่อน เธอ​กิน​แล้ว​เช็ด​ปาก และ​พูด​ว่า ‘ฉัน​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​ผิด’</verse>
				<verse number="21">มี​สาม​สิ่ง​ที่​ทำ​ให้​โลก​สั่น​สะเทือน ที่​จริง มี​สี่​สิ่ง​ซึ่ง​โลก​ทน​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="22">คือ​คน​รับใช้​ที่​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ คน​โง่​ที่​ไม่​เชื่อ​พระเจ้า​มี​กิน​เหลือเฟือ</verse>
				<verse number="23">หญิง​ที่​น่า​ดู​ถูก​ได้​แต่งงาน คน​รับใช้​ที่​ขึ้น​มา​แทน​นาย​หญิง</verse>
				<verse number="24">มี​สี่​สิ่ง​ใน​โลก​ซึ่ง​เล็ก​กระจิริด แต่​ฉลาด​เหลือ​ล้ำ ได้แก่</verse>
				<verse number="25">มด​มี​กำลัง​น้อย​นิด แต่​ก็​รู้จัก​สะสม​อาหาร​ใน​ฤดู​ร้อน</verse>
				<verse number="26">ตัว​ไฮแรกซ์​มี​แรง​น้อย​นิด แต่​ก็​ทำ​รัง​ใน​ซอก​หิน</verse>
				<verse number="27">ตั๊กแตน​ไม่​มี​ราชา แต่​ก็​เดิน​กัน​ไป​เป็น​ขบวน</verse>
				<verse number="28">จิ้งจก​ซึ่ง​ใช้​มือ​จับ​ได้ แต่​ก็​พบ​อยู่​ใน​พระราชวัง</verse>
				<verse number="29">มี​สาม​สิ่ง​ที่​มี​ท่วงท่า​สง่า​งาม สี่​สิ่ง​ซึ่ง​เคลื่อนไหว​อย่าง​องอาจ</verse>
				<verse number="30">คือ​ราชสีห์​เจ้า​ป่า ผู้​ไม่​ถอย​หนี​สิ่ง​ใด</verse>
				<verse number="31">พ่อ​ไก่​ที่​เดิน​อวด แพะ​ตัวผู้ และ​กษัตริย์​ที่​ไม่​มี​ใคร​ต่อต้าน</verse>
				<verse number="32">ถ้า​เจ้า​เล่น​เป็น​คน​โง่​ยกยอ​ตัวเอง หรือ​ถ้า​เจ้า​วางแผน​ชั่วร้าย จง​เอา​มือ​ปิด​ปาก​เสีย!</verse>
				<verse number="33">เพราะ​กวน​ครีม​ก็​ได้​เนย หรือ​กระแทก​จมูก​ก็​ได้​เลือด​ฉันใด เมื่อ​กวน​โมโห​ก็​ได้​การ​วิวาท​ฉันนั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">นี่​คือ​คำ​สอน​ของ​กษัตริย์​เลมูเอล เป็น​ถ้อยคำ​ที่​ได้​รับ​การ​ดลใจ​ซึ่ง​แม่​ของ​พระองค์​สอน​ไว้</verse>
				<verse number="2">“จง​ฟัง ลูกชาย​ของ​แม่ ฟัง​ให้​ดี ลูก​จาก​ท้อง​ของ​แม่! ฟัง​ให้​ดี ลูกชาย ผู้​เป็น​คำตอบ​คำ​อธิษฐาน​ของ​แม่!</verse>
				<verse number="3">อย่า​เสีย​แรง ​กับ​เหล่า​อิสตรี อย่า​เสีย​กำลัง​กับ​คน​ที่​ทำลาย​กษัตริย์</verse>
				<verse number="4">เลมูเอล​เอ๋ย มัน​ไม่​เหมาะ​สำหรับ​กษัตริย์ ไม่​เหมาะ​สำหรับ​กษัตริย์​ที่​จะ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น หรือ​ที่​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​จะ​กระหาย​เหล้า​เบียร์</verse>
				<verse number="5">เพราะ​เมื่อ​ดื่ม​แล้ว พวก​เขา​จะ​ลืม​สิ่ง​ที่​ตรา​ไว้ และ​ลิดรอน​สิทธิ์​คน​ที่​ถูก​กดขี่​ข่มเหง</verse>
				<verse number="6">ให้​เบียร์​มี​ไว้​สำหรับ​คน​ที่​กำลัง​พินาศ และ​ไวน์​สำหรับ​คน​ทุกข์​ทรมาน​ใจ!</verse>
				<verse number="7">ให้​เขา​ดื่ม​ลืม​ความ​อับจน และ​ไม่​นึก​ถึง​ความ​ทุกข์​ยาก​อีก</verse>
				<verse number="8">จง​เป็น​ปาก​เสียง​แทน​คน​ที่​พูด​เพื่อ​ตนเอง​ไม่​ได้ เพื่อ​สิทธิ์​ของ​ทุก​คน​ที่​สิ้นไร้ไม้ตอก</verse>
				<verse number="9">จง​เป็น​ปาก​เสียง​แทน​เขา และ​ตัดสิน​อย่าง​ยุติธรรม จง​ต่อสู้​เพื่อ​สิทธิ์​ของ​คน​ยากจน​และ​คน​ขัดสน”</verse>
				<verse number="10">ใคร​เล่า​จะ​ได้​พบ​ภรรยา​ที่​ดี​เลิศ เธอ​ล้ำค่า​ยิ่ง​กว่า​ทับทิม​มาก​นัก</verse>
				<verse number="11">สามี​ไว้ใจ​เธอ​อย่าง​เต็มที่ และ​เขา​ไม่​ขาด​สิ่ง​ดี​เลย</verse>
				<verse number="12">เธอ​นำ​สิ่ง​ดี​มา​ให้​เขา ไม่​ใช่​สิ่ง​ร้าย ตลอด​ชีวิต​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="13">เธอ​เลือก​หา​ขน​สัตว์​และ​ใย​ป่าน และ​ทำงาน​ด้วย​มือ​ที่​กระตือรือร้น</verse>
				<verse number="14">เธอ​เป็น​ดั่ง​เรือ​สินค้า ที่​นำ​อาหาร​มา​จาก​แดน​ไกล</verse>
				<verse number="15">เธอ​ตื่น​ขึ้น​แต่​เช้า​มืด เพื่อ​เตรียม​อาหาร​ให้​คน​ใน​ครอบครัว และ​แบ่ง​ให้​บรรดา​หญิง​รับใช้</verse>
				<verse number="16">เธอ​สำรวจ​ไร่นา​แล้ว​ซื้อ​ไว้ และ​ปลูก​ไร่​องุ่น​จาก​รายได้​ของ​เธอ​เอง</verse>
				<verse number="17">เธอ​ตั้ง​ใจ​ทำงาน​ขยัน​ขัน​แข็ง แขน​ของ​เธอ​แข็งแกร่ง​สู้​งาน</verse>
				<verse number="18">เธอ​เห็น​ว่า​กิจการ​มี​กำไร​งอกเงย และ​กลางคืน​ตะเกียง​ของ​เธอ​ก็​ไม่​ดับ</verse>
				<verse number="19">มือ​ของ​เธอ​จับ​ไม้​พัน​ด้าย นิ้ว​ของ​เธอ​จับ​กระสวย</verse>
				<verse number="20">เธอ​หยิบ​ยื่น​ให้​คน​ยากจน และ​ยื่น​มือ​ช่วย​คน​ขัดสน</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​หิมะ​ตก เธอ​ไม่​กังวล​เรื่อง​คน​ใน​ครอบครัว เพราะ​ทุก​คน​สวม​เสื้อผ้า​อบอุ่น​อย่าง​ดี</verse>
				<verse number="22">เธอ​ทำ​ผ้า​คลุม​เตียง​เอง เธอ​สวม​เสื้อ​ผ้า​ลินิน​เนื้อ​ดี​และ​สีม่วง</verse>
				<verse number="23">สามี​ของ​เธอ​เป็น​ที่​นับถือ​ที่​ประตู​เมือง ซึ่ง​เขา​นั่ง​ใน​หมู่​ผู้​อาวุโส​ของ​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="24">เธอ​ทำ​ชุด​ผ้า​ลินิน​ไว้​ขาย และ​จัดหา​ผ้า​คาด​เอว​ให้​กับ​พ่อค้า</verse>
				<verse number="25">เธอ​สวม​ด้วย​พลัง​และ​ศักดิ์ศรี ดังนั้น​เธอ​หัวเราะ​ให้​กับ​อนาคต​ได้</verse>
				<verse number="26">เธอ​เอื้อนเอ่ย​ด้วย​สติ​ปัญญา ลิ้น​ของ​เธอ​สอน​สิ่ง​ดี​งาม</verse>
				<verse number="27">เธอ​คอย​ดูแล​กิจการ​ของ​ครัวเรือน และ​ไม่​กิน​อาหาร​แห่ง​ความ​เกียจคร้าน</verse>
				<verse number="28">ลูก​ๆ ของ​เธอ​ยืน​ขึ้น​ยกย่อง สามี​ก็​สรรเสริญ​เธอ​ว่า</verse>
				<verse number="29">“ผู้หญิง​มากมาย​ทำ​สิ่ง​ดี​เลิศ แต่​เธอ​เลิศ​กว่า​พวก​เขา​ทั้งหมด”</verse>
				<verse number="30">เสน่ห์​เป็น​สิ่ง​หลอกลวง และ​ความ​งาม​ก็​ไม่​จีรัง แต่​สตรี​ที่​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​จะ​ได้รับ​การ​สรรเสริญ</verse>
				<verse number="31">จง​ให้​เกียรติ​เธอ​สำหรับ​ทุก​สิ่ง​จาก​มือ​ของ​เธอ ให้​การงาน​ของ​เธอ​ได้รับ​คำ​สรรเสริญ​ที่​ประตู​เมือง</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="21">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​ปัญญาจารย์ กษัตริย์​ใน​เยรูซาเล็ม เชื้อสาย​ดาวิด</verse>
				<verse number="2">ปัญญาจารย์​กล่าว​ว่า “อนิจจัง! อนิจจัง! อนิจจัง​แท้​ๆ! ทุก​สิ่ง​ล้วน​อนิจจัง”</verse>
				<verse number="3">คน​เรา​ได้​อะไร​จาก​การ​ตรากตรำ ทำงาน​ทั้ง​สิ้น​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์</verse>
				<verse number="4">คน​รุ่น​หนึ่ง​ผ่าน​มา​แล้ว​อีก​รุ่น​หนึ่ง​ผ่าน​ไป แต่​โลก​ยัง​คง​อยู่​ตลอด​กาล</verse>
				<verse number="5">ดวง​อาทิตย์​ขึ้น​แล้ว​ก็​ลับ​ไป และ​รีบ​วน​มา​ขึ้น​ที่​เดิม​อีก</verse>
				<verse number="6">ลม​พัด​ไป​ทาง​ใต้​แล้ว กลับมา​ทาง​เหนือ มัน​พัด​วน​ไป​เวียน​มา เป็น​วัฏจักร</verse>
				<verse number="7">แม่น้ำ​ไหล​ลง​สู่​ทะเล แต่​ทะเล​ก็​ไม่​เคย​อิ่ม สายน้ำ​มา​จาก​ที่​ไหน มัน​ก็​ไหล​กลับ​ไป​ที่​นั่น​อีก</verse>
				<verse number="8">ทุก​สิ่ง​น่า​เหนื่อย​หน่าย เกิน​ที่​จะ​บรรยาย ตา​มอง​เห็น​เท่าไหร่​ก็​ไม่​อิ่ม หู​ได้ยิน​เท่าไหร่​ก็​ไม่​จุ​ใจ</verse>
				<verse number="9">สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​แล้ว ก็​จะ​เกิดขึ้น​อีก สิ่ง​ที่​ทำ​ไป​แล้ว ก็​จะ​ทำ​กัน​อีก ไม่​มี​อะไร​ใหม่​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์</verse>
				<verse number="10">อะไร​บ้าง​ที่​เรา​จะ​พูด​ได้​ว่า “ดู​สิ นี่​เป็น​สิ่ง​ใหม่” เพราะ​มัน​มี​มา​ตั้ง​นาน​แล้ว ตั้งแต่​ก่อน​ยุค​ของ​เรา</verse>
				<verse number="11">ไม่​มี​ใคร​จดจำ​คน​รุ่น​ก่อน และ​แม้​แต่​คน​รุ่น​ที่​ยัง​ไม่​เกิด คน​รุ่น​ต่อ​จาก​พวก​เขา ก็​ไม่​มี​ใคร​จดจำ</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​ปัญญาจารย์ เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​อิสราเอล​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="13">ได้​ตั้งใจ​ศึกษา​และ​ใช้​สติ​ปัญญา​สำรวจ​ทุก​สิ่ง​ที่​ทำ​กัน​ภายใต้​ฟ้า​สวรรค์ พระเจ้า​วาง​ภาระ​หนัก​ให้​มนุษยชาติ​จริง​ๆ!</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​ทุก​สิ่ง​ซึ่ง​ทำ​กัน​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์ ล้วน​แต่​อนิจจัง​เหมือน​วิ่ง​ไล่​ตาม​ลม</verse>
				<verse number="15">สิ่ง​ที่​คด​ก็​ทำ​ให้​เหยียด​ตรง​ไม่​ได้ สิ่ง​ที่​ขาด​อยู่​ก็​นับ​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​พูด​กับ​ตัวเอง​ว่า “ดู​สิ เรา​มี​สติ​ปัญญา​มาก​กว่า​กษัตริย์​องค์​ก่อน​ๆ ที่​ครอง​เยรูซาเล็ม เรา​เข้า​ถึง​สติ​ปัญญา​และ​ความ​รู้”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ข้าพเจ้า​ก็​ตั้งใจ​เพื่อ​เข้าใจ​สติ​ปัญญา ความ​บ้าคลั่ง และ​ความ​เขลา แต่​ได้​เรียนรู้​ว่า​นี่​ก็​วิ่ง​ไล่​ตาม​ลม​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ยิ่ง​ฉลาด​มาก ก็​ยิ่ง​โศกเศร้า​มาก ยิ่ง​รู้​ก็​ยิ่ง​ทุกข์​ใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​พูด​กับ​ตัวเอง​ว่า “มา​เถอะ ลอง​รื่นเริง​สนุกสนาน​ดู เผื่อ​จะ​ได้​พบ​สิ่ง​ดี​ๆ” แต่​ก็​พบ​ว่า นี่​ก็​อนิจจัง​อีก</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​พูด​ว่า “การ​หัวเราะ​ก็​บ้าคลั่ง แล้ว​ความ​สนุกสนาน​มี​ประโยชน์​อะไร”</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​พยายาม​ทำ​ตัว​ให้​คึกคัก​ด้วย​เหล้า​องุ่น และ​ยอม​ทำ​อะไร​โง่​ๆ แต่​จิตใจ​ยัง​นำ​ข้าพเจ้า​ด้วย​สติ​ปัญญา ข้าพเจ้า​อยาก​ดู​ว่า มี​อะไร​ดี​ๆ ให้​คน​เรา​ทำ​กัน​บ้าง​ใต้​ฟ้า​สวรรค์​ใน​ชั่ว​อายุ​สั้น​ๆ ของ​ตน</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​ดำเนิน​โครงการ​ใหญ่​ๆ คือ สร้าง​บ้าน​ให้​ตัวเอง​หลาย​หลัง ทำ​ไร่​องุ่น​หลาย​แห่ง</verse>
				<verse number="5">สร้าง​สวน​หย่อนใจ​และ​ปลูก​ผลไม้​นานา​ชนิด​ใน​นั้น</verse>
				<verse number="6">ทำ​แหล่ง​เก็บ​น้ำ เพื่อ​ใช้​รด​แมกไม้​ที่​กำลัง​งอกงาม</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​ซื้อ​ทาส​ชาย​หญิง​และ​มี​ทาส​หลาย​คน​ที่​เกิด​มา​ใน​บ้าน ข้าพเจ้า​มี​ฝูง​สัตว์​มาก​กว่า​ใคร​ๆ ใน​เยรูซาเล็ม​ก่อนหน้า​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​สะสม​เงิน​ทอง​เพื่อ​ตัวเอง และ​สะสม​สมบัติ​ของ​กษัตริย์​และ​หัวเมือง​ต่าง​ๆ ข้าพเจ้า​จัด​ให้​มี​นัก​ร้อง​ชาย​หญิง และ​มี​ฮาเร็ม ซึ่ง​เป็น​สิ่ง​ถูกใจ​ผู้ชาย</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​กลาย​เป็น​ผู้​ยิ่งใหญ่​กว่า​ใคร​ๆ ใน​เยรูซาเล็ม​ก่อนหน้า​ข้าพเจ้า และ​ข้าพเจ้า​มี​สติ​ปัญญา​อยู่​กับ​ตัว​ใน​ทุก​สิ่ง​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="10">ตา​อยาก​ดู​อะไร ข้าพเจ้า​ก็​ไม่​ปฏิเสธ​ตัวเอง ใจ​อยาก​สนุก​อย่างไร ข้าพเจ้า​ก็​ไม่​ห้าม ข้าพเจ้า​ชื่นชม​การ​งาน​ทั้งหมด​ที่​ได้​ทำ และ​นี่​เป็น​รางวัล​จาก​การ​ตรากตรำ​ทำงาน​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="11">ถึง​กระนั้น​เมื่อ​ข้าพเจ้า​สำรวจ​ดู​ทุก​สิ่ง​ที่​ทำ​ไป และ​ที่​ตรากตรำ​เพื่อ​ให้​ได้​มา ทุก​สิ่ง​ล้วน​อนิจจัง เหมือน​คือ​วิ่ง​ไล่​ตาม​ลม ไม่​ก่อ​ประโยชน์​อะไร​ขึ้น​มา​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ข้าพเจ้า​จึง​หัน​ไป​พิจารณา​สติ​ปัญญา กับ​ความ​บ้าคลั่ง​และ​ความ​โง่​เขลา ผู้​ครองราชย์​ต่อ​จาก​กษัตริย์​จะ​ทำ​อะไร​ได้ นอกจาก​สิ่ง​ที่​เคย​ทำ​กัน​มา​ก่อน​แล้ว</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้า​เห็น​ว่า​สติ​ปัญญา​ดี​กว่า​ความ​โฉด​เขลา เฉกเช่น​แสง​สว่าง​ย่อม​ดี​กว่า​ความ​มืด</verse>
				<verse number="14">คน​ฉลาด​มี​ตา​อยู่​ใน​สมอง ขณะ​ที่​คน​เขลา​เดิน​ใน​ความ​มืด แต่​ข้าพเจ้า​ได้​ประจักษ์​ว่า ชะตากรรม​เดียวกัน​เกิดขึ้น​กับ​ทั้ง​คู่</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​จึง​พูด​กับ​ตัวเอง​ว่า “ชะตากรรม​ที่​เกิด​กับ​คน​โง่​ก็​จะ​เกิด​กับ​เรา​ด้วย ฉะนั้น​เรา​ฉลาด​ไป​จะ​ได้​อะไร​ขึ้น​มา” ข้าพเจ้า​บอก​ตัวเอง​ว่า “นี่​ก็​อนิจจัง​เหมือน​กัน”</verse>
				<verse number="16">เพราะ​คน​ฉลาด​ก็​เหมือน​คน​โง่ จะ​อยู่​ใน​ความ​ทรงจำ​ไม่​นาน วัน​นั้น​ได้​มา​ถึง​แล้ว​เมื่อ​ทั้ง​คู่​ถูก​ลืมเลือน คน​ฉลาด​ก็​ต้อง​ตาย​เช่น​เดียว​กับ​คน​โง่!</verse>
				<verse number="17">ฉะนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​เกลียด​ชีวิต เพราะ​งาน​ที่​ทำ​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​เป็น​ความ​โศกสลด​กับ​ข้าพเจ้า ล้วน​แต่​อนิจจัง เหมือน​วิ่ง​ไล่​ตาม​ลม</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้า​เกลียด​ชัง​ทุก​สิ่ง​ที่​ตนเอง​ตรากตรำ​ทำ​ไป​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์ เพราะ​ข้าพเจ้า​จำ​ต้อง​ทิ้ง​สิ่ง​เหล่า​นั้น​ไว้​ให้​คน​ที่​มา​ภายหลัง</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ใคร​จะ​รู้​ว่า คน​นั้น​จะ​โง่​หรือ​ฉลาด กระนั้น พวก​เขา​ก็​จะ​ได้​ครอง​ผลงาน​จาก​การ​ตรากตรำ​ทั้งสิ้น ที่​ข้าพเจ้า​ได้​ทุ่มเท​ความ​พยายาม​และ​ความ​ชำนาญ​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์ นี่​ก็​อนิจจัง​ด้วย​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="20">จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​จึง​สิ้น​หวัง​กับ​งาน​ทั้งหมด ที่​ข้าพเจ้า​ตรากตรำ​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์</verse>
				<verse number="21">เพราะ​คน​หนึ่ง​อาจ​ทำงาน​หนัก​ด้วย​สติ​ปัญญา ความ​รู้ และ​ความ​ชำนาญ แล้ว​ก็​ต้อง​ทิ้ง​ทุก​สิ่ง​ที่​ตน​มี​ให้​อีก​คน​ซึ่ง​ไม่​ได้​ตรากตรำ​ทำงาน นี่​ก็​เช่น​กัน อนิจจัง​และ​โชค​ร้าย​เหลือเกิน</verse>
				<verse number="22">ผู้​คน​ได้​อะไร​จาก​การ​ดิ้นรน​ตรากตรำ​ทำงาน​ทั้งหมด​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์</verse>
				<verse number="23">ตลอด​วัน​เวลา​ของ​พวก​เขา งาน​ก็​เป็น​ความ​เจ็บ​ปวด​และ​ความ​ทุกข์ แม้​ตอน​กลางคืน​ใจ​ก็​ไม่​สงบ นี่​ก็​อนิจจัง</verse>
				<verse number="24">คน​เรา​ไม่​มี​อะไร​ดี​ไป​กว่า​กิน​ดื่ม และ​พอใจ​ใน​การ​ตรากตรำ​ทำงาน​ของ​ตน ข้าพเจ้า​ก็​เห็น​ว่า​สิ่ง​นี้​มา​จาก​มือ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="25">เพราะ​ถ้า​ปราศจาก​พระองค์ ใคร​จะ​กิน​หรือ​หา​ความ​เพลิดเพลิน​ได้</verse>
				<verse number="26">พระเจ้า​มอบ​สติ​ปัญญา ความ​รู้ และ​ความ​สุข​แก่​คน​ที่​พระองค์​พอใจ แต่​สำหรับ​คน​บาป พระองค์​มอบ​งาน ให้​เขา​รวบรวม​และ​สะสม​ทรัพย์​สมบัติ เพื่อ​จะ​มอบ​แก่​คน​ที่​พระเจ้า​พอใจ นี่​ก็​อนิจจัง เหมือน​วิ่ง​ไล่​ตาม​ลม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">มี​เวลา​สำหรับ​ทุก​สิ่ง มี​ฤดูกาล​สำหรับ​กิจกรรม​ทุก​อย่าง​ภายใต้​ฟ้าสวรรค์​นี้</verse>
				<verse number="2">มี​เวลา​เกิด และ​เวลา​ตาย มี​เวลา​ปลูก และ​เวลา​ถอน​ราก</verse>
				<verse number="3">มี​เวลา​ฆ่า และ​เวลา​เยียวยา มี​เวลา​รื้อ​ถอน และ​เวลา​สร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="4">มี​เวลา​ร้องไห้ และ​เวลา​หัวเราะ มี​เวลา​ไว้​ทุกข์ และ​เวลา​เต้นรำ</verse>
				<verse number="5">มี​เวลา​โยน​ก้อนหิน และ​เวลา​เก็บ​รวม​ก้อนหิน มี​เวลา​โอบ​กอด และ​เวลา​งด​กอด</verse>
				<verse number="6">มี​เวลา​แสวงหา และ​เวลา​เลิกรา มี​เวลา​ทะนุถนอม และ​เวลา​ทิ้ง​ไป</verse>
				<verse number="7">มี​เวลา​ฉีก​ขาด และ​เวลา​ซ่อม มี​เวลา​เงียบ และ​เวลา​พูด</verse>
				<verse number="8">มี​เวลา​รัก และ​เวลา​เกลียด มี​เวลา​สงคราม และ​เวลา​สันติ</verse>
				<verse number="9">คน​ทำงาน​ได้​อะไร​จาก​การ​ตรากตรำ​หรือ</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​ภาระ​ซึ่ง​พระเจ้า​วาง​ให้​มนุษยชาติ</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ทำ​ให้​ทุก​สิ่ง​งดงาม​ตาม​เวลา​ของ​มัน ทั้ง​ยัง​ตั้ง​นิรันดร์​กาล​ไว้​ใน​ใจ​มนุษย์ กระนั้น ก็​ไม่​มี​ใคร​สามารถ​หยั่งรู้​ถึง​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ทำ​ตั้งแต่​ต้น​จน​จบ​ได้</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​สำหรับ​ผู้​คน​ไม่​มี​อะไร​ดี​ไป​กว่า​การ​มี​ความ​สุข และ​ทำ​ความ​ดี​ขณะ​ที่​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="13">แต่​ละ​คน​จะ​ได้​กิน ดื่ม และ​พอใจ​ใน​การ​ตรากตรำ​ทำงาน​ทั้งสิ้น เพราะ​นี่​เป็น​ของ​ขวัญ​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​ทุก​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ทำ​จะ​คง​อยู่​ตลอด​ไป ไม่​สามารถ​เพิ่ม​อะไร​เข้า​ไป หรือ​ตัด​อะไร​ออก​ได้ พระเจ้า​ทำ​เพื่อ​ให้​ผู้​คน​เกรงกลัว​พระองค์</verse>
				<verse number="15">อะไร​ก็​ตาม​ที่​เป็น​อยู่ และ​อะไร​ที่​จะ​เกิดขึ้น ก็​เป็น​อยู่​มา​ก่อน​แล้ว และ​พระเจ้า​จะ​นำ​อดีต​มา​พิพากษา​อีก</verse>
				<verse number="16">ยิ่ง​กว่า​นั้น ภายใต้​ดวง​อาทิตย์ ข้าพเจ้า​ยัง​เห็น​อีก​ว่า ใน​ที่​แห่ง​การ​พิพากษา​ก็​มี​ความ​ชั่วร้าย​อยู่​ด้วย ใน​ที่​ของ​ความ​ยุติธรรม​ก็​มี​ความ​เลวทราม​อยู่​ด้วย</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​พูด​กับ​ตัวเอง​ว่า “พระเจ้า​จะ​พิพากษา ทั้ง​คน​ชอบธรรม​และ​คน​ชั่ว เพราะ​จะ​มี​เวลา​สำหรับ​ทุก​เรื่อง มี​เวลา​พิพากษา​การ​กระทำ​ทุก​อย่าง”</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้า​พูด​กับ​ตัวเอง​ด้วย​ว่า “สำหรับ​มนุษย์ พระเจ้า​ทดสอบ​พวก​เขา เพื่อ​เขา​จะ​เห็น​ว่า​ตนเอง​เป็น​เหมือน​สัตว์</verse>
				<verse number="19">ชะตากรรม​ของ​มนุษย์​ก็​เหมือน​ของ​สัตว์​อย่าง​แน่นอน ทั้ง​สอง​มี​ชะตากรรม​เดียวกัน ฝ่าย​หนึ่ง​ตาย อีก​ฝ่าย​ก็​ตาย ต่าง​มี​ลม​หายใจ เหมือน​กัน มนุษย์​ไม่​ได้​เปรียบ​มาก​กว่า​สัตว์ ทุก​สิ่ง​ล้วน​อนิจจัง</verse>
				<verse number="20">ทั้ง​คู่​ไป​สู่​ที่​เดียวกัน ล้วน​มา​จาก​ดิน และ​จะ​กลับ​สู่​ดิน</verse>
				<verse number="21">ใคร​จะ​รู้​ว่า​จิตวิญญาณ​ของ​มนุษย์​จะ​ขึ้น​สู่​เบื้อง​บน​หรือ​ไม่ และ​วิญญาณ​ของ​สัตว์​ลง​สู่​พิภพ​โลก​หรือ​ไม่”</verse>
				<verse number="22">ข้าพเจ้า​จึง​เห็น​ว่า ไม่​มี​อะไร​ดี​ไป​กว่า​ที่​คน​ได้​สนุก​กับ​งาน เพราะ​นั่น​เป็น​ส่วน​ของ​เขา เพราะ​ใคร​เล่า​จะ​ทำ​ให้​เขา​เห็น​ได้​ว่า​จะ​มี​อะไร​เกิดขึ้น​หลังจาก​เขา​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​มอง​ดู​และ​ได้​เห็น​การ​กดขี่​ทั้งปวง​ซึ่ง​เกิดขึ้น​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​อีก​ครั้ง ข้าพเจ้า​เห็น​น้ำตา​ของ​คน​ที่​ถูก​กดขี่ และ​ไม่​มี​ใคร​ปลอบโยน​พวก​เขา อำนาจ​อยู่​ใน​มือ​ของ​คน​ที่​กดขี่ และ​ไม่​มี​ใคร​ปลอบโยน​พวก​เขา</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​จึง​ประกาศ​ว่า คน​ที่​ตาย​ไป​แล้ว มี​ความ​สุข​กว่า​คน​เป็น ซึ่ง​ยัง​ต้อง​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="3">แต่​ดี​กว่า​คน​ทั้ง​สอง​จำพวก​นั้น ก็​คือ​คน​ที่​ไม่​เคย​เกิด​มา ที่​ไม่​เคย​เห็น​ความ​ชั่วร้าย ที่​ทำ​กัน​มา​ภาย​ใต้​ดวง​อาทิตย์</verse>
				<verse number="4">และ​ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​ว่า งาน​หนัก​และ​ความ​สำเร็จ​ทั้งสิ้น​เกิด​จาก​การ​อิจฉา​คน​อื่น นี่​ก็​อนิจจัง เหมือน​วิ่ง​ไล่​ตาม​ลม</verse>
				<verse number="5">คน​โง่​งอ​มือ​งอ​เท้า และ​ทำลาย​ตัวเอง</verse>
				<verse number="6">มี​ทรัพย์​เพียง​กำมือ​เดียว​แต่​มี​ความ​สงบสุข ก็​ดี​กว่า​มี​เต็ม​สอง​มือ​แต่​ต้อง​ตรากตรำ และ​คือ​วิ่ง​ไล่​ตาม​ลม</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​อีก​สิ่ง​ที่​อนิจจัง​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์</verse>
				<verse number="8">คือ ชาย​คน​หนึ่ง​อยู่​ตาม​ลำพัง ไม่​มี​ลูก ไม่​มี​พี่น้อง เขา​ตรากตรำ​ไม่​จบ​สิ้น แต่​ดวงตา​ของ​เขา​ก็​ไม่​พอใจ​ทรัพย์​สมบัติ​ที่​มี เขา​ถาม​ตนเอง​ว่า “ฉัน​ตรากตรำ​ไป​เพื่อ​ใคร และ​ฉัน​ยอม​เสีย​ความ​สุข​ไป​ทำไม” นี่​ก็​อนิจจัง เป็น​เรื่อง​น่า​สังเวช!</verse>
				<verse number="9">สอง​คน​ก็​ดี​กว่า​คน​เดียว เพราะ​จะ​ได้รับ​ผล​ตอบแทน​จาก​การ​ทำงาน​ที่​ดี​กว่า</verse>
				<verse number="10">หาก​คน​ใด​คน​หนึ่ง​ล้ม​ลง อีก​คน​ก็​ช่วย​ให้​เขา​ลุก​ขึ้น​ได้ แต่​สงสาร​คน​ที่​ล้ม​ลง และ​ไม่​มี​ใคร​ช่วย​ให้​ลุก​ขึ้น!</verse>
				<verse number="11">นอกจาก​นี้ หาก​สอง​คน​นอน​ด้วยกัน ก็​ได้​ไออุ่น​จาก​กัน​และ​กัน แต่​คน​ที่​นอน​อยู่​คน​เดียว​จะ​อุ่น​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="12">ตัว​คน​เดียว​อาจ​ถูก​ปราบ​ลง สอง​คน​ปกป้อง​กัน​ได้ เชือก​สาม​เกลียว​ย่อม​ไม่​ขาด​ง่าย​ๆ</verse>
				<verse number="13">เด็ก​หนุ่ม​ยากจน​แต่​ฉลาด ก็​ดี​กว่า​กษัตริย์​ชรา​แต่​โง่เขลา ที่​ไม่​ใส่​ใจ​ฟัง​คำ​เตือน</verse>
				<verse number="14">หนุ่ม​คน​นั้น​อาจ​ไต่เต้า​มา​จาก​การ​เป็น​คน​คุก​สู่​การ​เป็น​ราชา หรือ​อาจ​เกิด​เป็น​คน​ยากจน​ใน​อาณาจักร​ของ​เขา​เอง</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​เห็น​บรรดา​คน​ที่​มี​ชีวิต และ​ดำเนิน​อยู่​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​ติดตาม​เด็ก​หนุ่ม​คน​นั้น ผู้​สืบทอด​บัลลังก์​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="16">ใคร​ต่อ​ใคร​มา​พบ​เขา​ไม่​จบ​สิ้น แต่​แล้ว​คน​รุ่น​ต่อไป​ก็​ขึ้น​มา​และ​ไม่​ยอมรับ​เขา นี่​ก็​อนิจจัง เหมือน​วิ่ง​ไล่​ตาม​ลม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">จง​ระมัดระวัง​แต่​ละ​ย่างก้าว​เมื่อ​ท่าน​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​พระเจ้า เข้า​ไป​ฟัง​ใกล้​ๆ ก็​ดี​กว่า​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แบบ​คน​โง่ ซึ่ง​ไม่​รู้​ว่า​ตัวเอง​ทำ​ผิด</verse>
				<verse number="2">อย่า​ปาก​ไว อย่า​ใจ​ร้อน​ผลีผลาม พลั้ง​ปาก​ต่อหน้า​พระเจ้า พระเจ้า​อยู่​ใน​ฟ้าสวรรค์ ส่วน​ท่าน​อยู่​บน​โลก ฉะนั้น​จง​พูด​แต่​น้อย​คำ</verse>
				<verse number="3">ยิ่ง​กังวล​มาก​ก็​เพ้อฝัน​มาก ยิ่ง​พูด​มาก​ก็​ยิ่ง​บ่งบอก​ว่า​โง่</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ปฏิญาณ​ต่อ​พระเจ้า​แล้ว จง​รีบ​ทำ​ตาม​นั้น พระเจ้า​ไม่​ชอบ​คน​โง่ จง​ทำ​ตาม​ที่​ปฏิญาณ​ไว้</verse>
				<verse number="5">ไม่​ปฏิญาณ​ยัง​ดี​กว่า​ปฏิญาณ​แล้ว​ไม่​ทำ​ตาม</verse>
				<verse number="6">อย่า​ให้​ปาก​พา​ตัว​หลง​ทำ​บาป และ​อย่า​แก้ตัว​กับ​ผู้​สื่อสาร​ของ​พระเจ้า​ว่า “ข้าพเจ้า​พลั้ง​ปาก​ปฏิญาณ​ไป” จะ​ทำ​ให้​พระเจ้า​โกรธ​คำ​พูด​ของ​ท่าน แล้ว​ทำลาย​การ​งาน​จาก​มือ​ของ​ท่าน​ทำไม​เล่า</verse>
				<verse number="7">เพ้อฝัน​มาก​และ​พูด​มาก​ก็​อนิจจัง ดังนั้น​จง​เกรงกลัว​พระเจ้า​เถิด</verse>
				<verse number="8">หาก​ท่าน​เห็น​คน​ยากจน​ถูก​ข่มเหง​ใน​เขต​หนึ่ง และ​เห็น​ความ​ยุติธรรม​และ​สิทธิ​ถูก​ลิดรอน ก็​อย่า​แปลกใจ​เลย เพราะ​เจ้า​หน้าที่​ก็​ถูก​นาย​จับ​ตา​มอง และ​ยัง​มี​นาย​ที่​สูง​กว่า​พวก​เขา​ไป​อีก</verse>
				<verse number="9">ทุก​คน​ฉวย​ประโยชน์​จาก​แผ่นดิน กษัตริย์​เอง​ได้​ประโยชน์​จาก​เรือกสวน​ไร่นา</verse>
				<verse number="10">คน​รัก​เงิน​ก็​ไม่​เคย​พอ คน​รัก​ความ​มั่งคั่ง​ไม่​เคย​พอใจ​กับ​รายได้ นี่​ก็​อนิจจัง</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​มี​ข้าว​ของ​เพิ่ม​ขึ้น คน​บริโภค​ก็​เพิ่ม​ขึ้น คน​ที่​เป็น​เจ้าของ​จะ​ได้​ประโยชน์​อะไร นอกจาก​ชม​เล่น​เป็น​ขวัญตา</verse>
				<verse number="12">กรรมกร​นอน​หลับ​สบาย ไม่​ว่า​เขา​ได้​กิน​มาก​หรือ​กิน​น้อย แต่​กับ​คน​รวย ข้าว​ของ​ที่​มี​เหลือเฟือ ทำ​ให้​เขา​นอน​ไม่​หลับ</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​สิ่ง​เลวร้าย​น่า​สลด​ใจ​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​คือ ทรัพย์​สมบัติ​ที่​สะสม​ไว้​จน​เป็น​ภัย​แก่​เจ้าของ</verse>
				<verse number="14">หรือ​ทรัพย์​สมบัติ​ที่​สูญ​ไป​เนื่องจาก​โชค​ร้าย ดังนั้น​เมื่อ​พวก​เขา​มี​ลูกหลาน ก็​ไม่​เหลือ​มรดก​ตกทอด​เลย</verse>
				<verse number="15">ทุก​คน​เกิด​มา​จาก​ท้อง​แม่​ตัว​เปล่า​อย่างไร พวก​เขา​ก็​จะ​จาก​ไป​อย่าง​นั้น เอา​อะไร​จาก​การ​ตรากตรำ ติด​มือ​ไป​ไม่​ได้​เลย</verse>
				<verse number="16">นี่​ก็​เป็น​สิ่ง​เลวร้าย​ที่​น่า​สลด​ใจ คือ​ทุก​คน​มา​อย่างไร ก็​จะ​จาก​ไป​อย่าง​นั้น แล้ว​พวก​เขา​ได้​ประโยชน์​อะไร ที่​ได้​ตรากตรำ​เพื่อ​สิ่ง​ลม​ๆ แล้ง​ๆ</verse>
				<verse number="17">ตลอด​วัน​เวลา​ของ​เขา พวก​เขา​กิน​อยู่​ใน​ความ​มืด มี​แต่​ความ​หงุดหงิด ความ​ทุกข์​ใจ​และ​ความ​โกรธ​เคือง​อย่าง​มาก</verse>
				<verse number="18">สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​สังเกต​ว่า​ดี คือ สมควร​ที่​คน​จะ​กิน​ดื่ม และ​พอใจ​ใน​การ​ตรากตรำ​ทำงาน​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์ ตลอด​ช่วง​ชีวิต​สั้น​ๆ ซึ่ง​พระเจ้า​มอบ​ให้ เพราะ​นี่​เป็น​ส่วน​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="19">ยิ่ง​กว่า​นั้น เมื่อ​พระเจ้า​มอบ​ความ​มั่งคั่ง ทรัพย์​สมบัติ และ​ความ​สามารถ​ใน​การ​ชื่นชม​สิ่ง​เหล่า​นั้น ก็​ยอมรับ​ส่วน​แบ่ง​ของ​เขา​และ​มี​ความ​สุข​ใน​การ​ทำงาน นี่​คือ​ของ​ขวัญ​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">พวก​เขา​ไม่​ค่อย​หวน​คิดถึง​วัน​คืน​แห่ง​ชีวิต​ของ​ตน เพราะ​พระเจ้า​ทำ​ให้​เขา​มี​แต่​ความ​ชื่นใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​เห็น​สิ่ง​เลวร้าย​อีก​อย่าง​หนึ่ง​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์ ซึ่ง​หนักหนา​สาหัส​สำหรับ​มนุษยชาติ</verse>
				<verse number="2">คือ​พระเจ้า​มอบ​ความ​มั่งคั่ง ทรัพย์​สมบัติ​และ​เกียรติ​ให้​กับ​บาง​คน​เสีย​จน​มี​ทุก​สิ่ง​ที่​ใจ​ปรารถนา แต่​พระเจ้า​ไม่​ได้​ให้​ความ​สามารถ​ใน​การ​ชื่นชม​สิ่ง​เหล่า​นั้น และ​กลับ​มี​คน​แปลก​หน้า​มา​ชื่นชม​แทน นี่​ก็​อนิจจัง เลวร้าย​น่า​สลด​ใจ</verse>
				<verse number="3">บาง​คน​อาจ​มี​ลูกหลาน​นับ​ร้อย​และ​มี​อายุ​ยืน แต่​ไม่ว่า​จะ​อายุ​ยืน​แค่​ไหน ถ้า​ไม่​สามารถ​ชื่นชม​ความ​รุ่งเรือง​ของ​ตน และ​ไม่​ได้รับ​การ​จัดงาน​ศพ​อย่าง​สม​เกียรติ​แล้ว ข้าพเจ้า​ขอ​บอก​ว่า​ทารก​ที่​ตาย​ตั้งแต่​เกิด​ยัง​ดี​กว่า​เขา​เสีย​อีก</verse>
				<verse number="4">ทารก​นั้น​เกิด​มา​อย่าง​ไร้​ความหมาย จาก​ไป​ใน​ความ​มืด และ​ชื่อ​นั้น​ถูก​คลุม​ไว้​ใน​ความ​มืด</verse>
				<verse number="5">แม้​ไม่​เคย​เห็น​แสง​ตะวัน ไม่​รับ​รู้​สิ่งใด ก็​ยัง​ได้​พัก​สงบ​มาก​กว่า​เขา</verse>
				<verse number="6">ต่อ​ให้​เขา​มี​อายุ​ยืน​พัน​ปี​ทวี​เท่า แต่​ไม่ได้​ชื่นชม​กับ​ความ​เจริญ​รุ่งเรือง​ของ​ตน ทุก​คน​ล้วน​ไป​ยัง​ที่​เดียวกัน​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="7">ทุก​คน​ตรากตรำ​ก็​เพื่อ​ปาก​ท้อง แต่​ความ​อยาก​ของ​พวก​เขา​ก็​ไม่​เคย​อิ่ม</verse>
				<verse number="8">คน​ฉลาด​ได้​เปรียบ​คน​โง่​ตรง​ไหน คน​ยาก​จน​ที่​รู้​ว่า​ควร​ทำ​ตัว​อย่างไร​ต่อหน้า​คน​อื่น ก็​มี​ประโยชน์​อะไร</verse>
				<verse number="9">มี​เท่า​ที่​ตา​เห็น ก็​ดี​กว่า​อยาก​ได้​ไป​เรื่อย นี่​ก็​อนิจจัง เหมือน​วิ่ง​ไล่​ตาม​ลม</verse>
				<verse number="10">สิ่ง​ใด​ๆ ที่​มี​อยู่​ล้วน​ถูก​ระบุ​ชื่อ​ไว้​ก่อน​แล้ว และ​มนุษยชาติ​เป็น​อะไร​ก็​รู้​กัน​อยู่​แล้ว ไม่​มี​ใคร​โต้แย้ง กับ​ผู้​ที่​แข็งแรง​กว่า​ตน​ได้</verse>
				<verse number="11">ยิ่ง​พูด​หลาย​คำ ยิ่ง​ลดทอน​ความหมาย แล้ว​นี่​จะ​เป็น​ประโยชน์​กับ​ใคร</verse>
				<verse number="12">เพราะ​ใคร​จะ​รู้​ว่า​อะไร​ดี​สำหรับ​คน​หนึ่ง ใน​ช่วง​ชีวิต​อัน​สั้น และ​อนิจจัง​วัน​คืน​ซึ่ง​ผ่าน​ไป​เหมือน​เงา ใคร​จะ​บอก​พวก​เขา​ได้​ว่า หลังจาก​พวก​เขา​จาก​ไป​แล้ว จะ​เกิดขึ้น​อะไร​ขึ้น​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ชื่อเสียง​ดี​มี​ค่า​ยิ่ง​กว่า​น้ำ​หอม​ราคา​แพง และ​วัน​ตาย​ก็​ดี​กว่า​วัน​เกิด</verse>
				<verse number="2">ไป​บ้าน​ที่​มี​การ​ไว้ทุกข์ ก็​ดี​กว่า​ไป​บ้าน​ที่​มี​งาน​เลี้ยง เพราะ​ความ​ตาย​เป็น​จุดหมาย​ปลาย​ทาง​ของ​ทุก​คน ผู้​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ควร​ใส่ใจ​ใน​ข้อ​นี้</verse>
				<verse number="3">ความ​หงุดหงิด​ดี​กว่า​การ​หัวเราะ เพราะ​ใบหน้า​โศกเศร้า​เป็น​ผลดี​สำหรับ​จิตใจ</verse>
				<verse number="4">ใจ​แบบ​คน​ฉลาด​พบ​ได้​ใน​บ้าน​ที่​มี​ความ​โศกเศร้า แต่​ใจ​แบบ​คน​โง่​พบ​ได้​ใน​บ้าน​ที่​มี​ความ​รื่นเริง</verse>
				<verse number="5">ฟัง​คำ​ตำหนิ​ของ​คน​ฉลาด ดี​กว่า​ฟัง​คน​โง่​ร้องเพลง</verse>
				<verse number="6">เสียง​หัวเราะ​ของ​คน​โง่ เหมือน​เสียง​แตก​ของ​หนาม​ติด​ไฟ​ใต้​หม้อ นี่​ก็​อนิจจัง</verse>
				<verse number="7">การ​กดขี่​ข่มเหง​เปลี่ยน​คน​ฉลาด​ให้​เป็น​คน​โง่ และ​สินบน​ทำ​ให้​จิตใจ​เสื่อม​ทราม</verse>
				<verse number="8">ตอน​จบ​ดี​กว่า​ตอน​เริ่ม ความ​อดทน​ดี​กว่า​ความ​จองหอง</verse>
				<verse number="9">อย่า​ปล่อย​ให้​ใจ​ของ​เจ้า​โกรธ​เร็ว เพราะ​ความ​โกรธ​อยู่​ใน​ใจ​ของ​คน​โง่</verse>
				<verse number="10">อย่า​ถาม​ว่า “ทำไม​สมัย​ก่อน​ดี​กว่า​เดี๋ยวนี้” เพราะ​นั่น​ไม่​ใช่​คำถาม​ที่​ฉลาด​เลย</verse>
				<verse number="11">สติ​ปัญญา​เป็น​สิ่ง​ดี​เช่น​เดียว​กับ​มรดก เป็น​ประโยชน์​แก่​ผู้​ที่​เห็น​ตะวัน</verse>
				<verse number="12">สติ​ปัญญา​เป็น​ที่​พึ่งพิง เหมือน​ที่​เงิน​เป็น​พึ่งพิง แต่​ข้อ​ดี​ของ​สติ​ปัญญา​ความ​รู้​ก็​คือ สติ​ปัญญา​รักษา​ชีวิต​ผู้​มี​ปัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="13">จง​พิเคราะห์​ดู​พระ​ราชกิจ​ของ​พระเจ้า สิ่ง​ที่​พระองค์​ทรง​กระทำ​ให้​คด ใคร​จะ​เหยียด​ให้​ตรง​ได้</verse>
				<verse number="14">จง​สุขใจ​ใน​ยาม​ดี แต่​ใน​ยาม​ทุกข์ ก็​จง​ใคร่ครวญ​ว่า พระเจ้า​สร้าง​ทั้ง​ยาม​ดี และ​ยาม​ร้าย จึง​ไม่​มี​ใคร​รู้ อนาคต​ของ​ตน​ได้</verse>
				<verse number="15">ใน​ชีวิต​อนิจจัง​ของ​ข้าพเจ้า ได้​เห็น​ทั้ง​สอง​สิ่ง​นี้​ว่า คน​ชอบธรรม​ต้อง​พินาศ​ทั้ง​ที่​ชอบธรรม และ​คน​ชั่วร้าย​อายุ​ยืน​ทั้ง​ที่​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="16">อย่า​เป็น​คน​ชอบธรรม​เกินไป หรือ​เป็น​คน​ฉลาด​เกินไป จะ​ทำลาย​ตัวเอง​ทำไม</verse>
				<verse number="17">อย่า​ชั่วร้าย​เกินไป และ​อย่า​โง่เง่า​เต่า​ตุ่น เรื่อง​อะไร​จะ​ต้อง​ตาย​ก่อน​กำหนด</verse>
				<verse number="18">เป็น​เรื่อง​ดี​ที่​จะ​ยึด​ถือ​สิ่ง​หนึ่ง​ไว้ และ​ไม่​ปล่อย​ให้​อีก​สิ่ง​หลุด​มือ​ไป ใคร​ก็​ตาม​ที่​เกรงกลัว​พระเจ้า​จะ​หลีก​เลี่ยง​ความ​สุดโต่ง​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="19">สติ​ปัญญา​ทำ​ให้​คน​ฉลาด​มี​อำนาจ ยิ่ง​กว่า​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​เมือง​สิบ​คน</verse>
				<verse number="20">แท้​จริง​ไม่​มี​สัก​คน​ใน​โลก​นี้​ที่​ชอบธรรม ทำ​แต่​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง และ​ไม่​เคย​ทำ​บาป</verse>
				<verse number="21">อย่า​ใส่​ใจ​ทุก​คำ​ที่​คน​อื่น​พูด ไม่​เช่น​นั้น ท่าน​อาจ​ได้ยิน​คน​ใช้​ของ​ท่าน​แช่ง​ด่า​ท่าน</verse>
				<verse number="22">เพราะ​ท่าน​ก็​รู้​แก่​ใจ​ว่า ตนเอง​ก็​แช่ง​ด่า​คน​อื่น​หลาย​ครั้ง</verse>
				<verse number="23">ทั้งหมด​นี้​ข้าพเจ้า​ได้​ทดสอบ​ด้วย​สติ​ปัญญา และ​ข้าพเจ้า​พูด​ว่า “เรา​ตั้งใจ​จะ​เป็น​คน​ฉลาด” แต่​มัน​ก็​ไกล​เกิน​เอื้อม</verse>
				<verse number="24">อะไร​ก็​ตาม​ที่​มี​อยู่​นั้น ช่าง​ไกล​และ​ลึกซึ้ง​ที่​สุด ใคร​เล่า​จะ​ค้นพบ​ได้</verse>
				<verse number="25">ข้าพเจ้า​จึง​มุ่ง​หา​ความ​เข้าใจ สืบ​และ​เสาะหา​สติ​ปัญญา​กับ​มูลเหตุ​ของ​สิ่ง​ต่าง​ๆ และ​เข้าใจ​ความ​โง่​ของ​ความ​ชั่วร้าย และ​ความ​บ้า​ของ​ความ​เขลา</verse>
				<verse number="26">ข้าพเจ้า​พบ​สิ่ง​ที่​ขมขื่น​ยิ่ง​กว่า​ความ​ตาย คือ​ผู้หญิง​ที่​เป็น​บ่วง ซึ่ง​มี​หัวใจ​เป็น​กับดัก และ​มือ​เป็น​โซ่ตรวน คน​ที่​พระเจ้า​พอใจ​จะ​พ้น​จาก​เธอ แต่​เธอ​จะ​ดัก​คน​บาป​ไว้</verse>
				<verse number="27">ปัญญาจารย์ กล่าว​ว่า “ดู​สิ ข้าพเจ้า​ค้นพบ​สิ่ง​นี้​คือ การ​เอา​สิ่ง​หนึ่ง​มา​ปะติดปะต่อ​กับ​อีก​สิ่ง​เพื่อ​หา​มูลเหตุ</verse>
				<verse number="28">ขณะ​ที่​ค้น​หา​อยู่ แต่​ยัง​ไม่​พบ ข้าพเจ้า​ก็​พบ​ว่า ใน​พัน​คน​จะ​มี​ผู้ชาย​ซื่อตรง​คน​หนึ่ง แต่​ไม่​มี​ผู้หญิง​ซื่อตรง​สัก​คน</verse>
				<verse number="29">ข้าพเจ้า​พบ​แต่​เพียง​ว่า พระเจ้า​สร้าง​มนุษย์​ให้​ซื่อตรง แต่​พวก​เขา​สรรหา​กล​อุบาย​มากมาย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ใคร​เล่า​เป็น​เหมือน​คน​ฉลาด ใคร​เล่า​รู้​คำ​อธิบาย​ของ​สิ่ง​ต่าง​ๆ สติ​ปัญญา​ของ​คน​ทำ​ให้​หน้าตา​ตน​แจ่มใส และ​ทำ​ให้​สีหน้า​แข็ง​กระด้าง​เปลี่ยน​ไป</verse>
				<verse number="2">จง​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​ของ​กษัตริย์ เพราะ​ท่าน​ได้​ปฏิญาณ​ไว้​ต่อหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">อย่า​รีบ​ไป​ให้​พ้น​หน้า​กษัตริย์ อย่า​ยืนหยัด​เพื่อ​สิ่ง​ที่​ไม่​ดี เพราะ​พระองค์​จะ​ทำ​ทุก​สิ่ง​ตาม​ชอบใจ</verse>
				<verse number="4">เนื่องจาก​คำ​พูด​ของ​กษัตริย์​มี​อำนาจ​สูง​สุด ใคร​จะ​กล้า​พูด​ว่า “พระองค์​กำลัง​ทำ​อะไร​นั่น”</verse>
				<verse number="5">ใคร​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์​จะ​ไม่​พบ​อันตราย จิตใจ​ของ​คน​มี​ปัญญา​ย่อม​จะ​รู้​เวลา​และ​วิธี​ที่​เหมาะสม</verse>
				<verse number="6">เพราะ​มี​เวลา​และ​วิธี​ที่​เหมาะสม​สำหรับ​ทุก​สิ่ง แม้​ว่า​คน​หนึ่ง​จะ​จม​อยู่​กับ​ความ​ทุกข์​ยาก​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="7">เนื่องจาก​ไม่​มี​ใคร​หยั่งรู้​อนาคต ใคร​สามารถ​บอก​คน​อื่น​ได้​ว่า​อะไร​จะ​เกิด​ขึ้น</verse>
				<verse number="8">ไม่​มี​ใคร​มี​อำนาจ​รั้ง​ลม​ได้​ฉันใด ก็ ​ไม่​มี​ใคร​มี​อำนาจ​เหนือ​วัน​ตาย​ฉันนั้น ยาม​สงคราม​จะ​ไม่​มี​ใคร​ได้​ปลด​ประจำการ​ฉันใด ความ​ชั่วร้าย​ก็​จะ​ไม่​ยอม​ปล่อย​คน​ชั่ว​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​เห็น​มา​หมด​แล้ว เมื่อ​ใส่ใจ​กับ​ทุก​สิ่ง​ที่​ทำ​กัน​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์ พบ​ว่า​บาง​ครั้ง​เมื่อ​คน​ขึ้น​มี​อำนาจ​เหนือ​ผู้​อื่น แต่​กลับ​เป็น​ภัย​แก่​ตนเอง</verse>
				<verse number="10">และ​ข้าพเจ้า​ก็​เห็น​คน​ชั่วร้าย​ถูก​ฝัง คือ​พวก​คน​ที่​เข้า​ออก​ใน​สถาน​บริสุทธิ์ และ​ได้รับ​การ​ยกย่อง ใน​นคร​ที่​พวก​เขา​ได้​ทำ​ชั่ว​นั่นแหละ นี่​ก็​อนิจจัง</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​อาชญากร​ไม่​ถูก​ตัดสิน​ลงโทษ​อย่าง​รวดเร็ว ใจ​ของ​ผู้​คน​ก็​คิด​อุบาย​มุ่ง​จะ​ทำ​ผิด</verse>
				<verse number="12">แม้​คน​ชั่ว​ซึ่ง​ก่อ​อาชญากรรม​เป็น​ร้อย​ครั้ง​อาจ​มี​ชีวิต​ยืนยาว ข้าพเจ้า​ก็​รู้​แน่​ว่า บรรดา​ผู้​ที่​ยำเกรง​พระเจ้า​ซึ่ง​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์​ย่อม​จะ​ได้​ดี​กว่า</verse>
				<verse number="13">เนื่องจาก​คน​ชั่ว​ไม่​ยำเกรง​พระเจ้า เขา​ก็​จะ​ไม่​ได้​ดี และ​วัน​คืน​ของ​เขา​จะ​ไม่​ทอด​ยาว​เหมือน​เงา</verse>
				<verse number="14">มี​สิ่ง​อนิจจัง​อีก​อย่าง​ที่​เกิดขึ้น​ใน​โลก​นี้​คือ คน​ชอบธรรม​รับ​ผล​ที่​ควร​ตก​แก่​คน​ชั่ว แต่​คน​ชั่ว​กลับ​ได้​รับ​ผล​ที่​ควร​ตก​แก่​คน​ชอบธรรม ข้าพเจ้า​กล่าว​ว่า นี่​ก็​อนิจจัง</verse>
				<verse number="15">ฉะนั้น ข้าพเจ้า​สนับสนุน​ให้​ชื่นชม​กับ​ชีวิต เพราะ​สำหรับ​คน​ที่​อยู่​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​แล้ว ไม่​มี​อะไร​ดี​ไป​กว่า​กิน​ดื่ม​และ​เปรมปรีดิ์ แล้ว​ความ​ยินดี​จะ​อยู่​เคียง​ข้าง​พวก​เขา ใน​การ​ตรากตรำ​ทำงาน​ตลอด​วัน​คืน​แห่ง​ชีวิต ซึ่ง​พระเจ้า​ได้​มอบ​ให้​แก่​เขา​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ข้าพเจ้า​ใส่ใจ​ที่​จะ​รู้จัก​สติ​ปัญญา และ​สังเกต​งาน​ต่าง​ๆ ที่​ทำ​ใน​โลก​นี้ คน​อด​นอน​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ข้าพเจ้า​ก็​เห็น​ทุก​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ทำ ไม่​มี​ใคร​เข้าใจ​สิ่ง​ที่​เป็น​ไป​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​ได้​เลย แม้​จะ​แสวงหา​ด้วย​ความ​เพียร​ทั้งสิ้น แต่​ก็​ไม่​พบ​ความหมาย แม้​ว่า​คน​ฉลาด​อ้าง​ว่า​ตน​รู้​ก็​ไม่​ได้​เข้าใจ​อย่าง​แท้​จริง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​จึง​ได้​พิเคราะห์​สิ่ง​ทั้งหมด​นี้ และ​สรุป​ว่า ทั้ง​คน​ชอบธรรม​และ​คน​ฉลาด และ​การ​กระทำ​ของ​พวก​เขา​ล้วน​อยู่​ใน​มือ​ของ​พระเจ้า แต่​ไม่​มี​ใคร​รู้​ว่า​ความ​รัก​หรือ​ความ​เกลียด​รอคอย​พวก​เขา​อยู่</verse>
				<verse number="2">ทุก​คน​มี​จุดหมาย​ปลาย​ทาง​เดียวกัน ไม่ว่า​คน​ชอบธรรม​หรือ​คน​ชั่ว คน​ดี​หรือ​คน​เลว คน​ไม่​เป็น​มลทิน​หรือ​คน​เป็น​มลทิน คน​ถวาย​เครื่อง​บูชา​หรือ​คน​ไม่​ถวาย สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​คน​ดี​ฉัน​ใด ก็​เกิดขึ้น​กับ​คน​บาป​ฉันนั้น สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​คน​ที่​กล่าว​คำ​สาบาน​ฉันใด ก็​เกิดขึ้น​กับ​คน​ที่​กลัว​จะ​สาบาน​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="3">นี่​เป็น​สิ่ง​เลวร้าย​ใน​ทุก​สิ่ง​ที่​เกิด​ขึ้น​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์ คือ​ทุก​คน​มี​ปลาย​ทาง​เดียว​กัน ยิ่ง​กว่า​นั้น จิตใจ​ของ​ผู้คน​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ชั่วร้าย​และ​บ้า​คลั่ง​ตลอด​ชีวิต และ​จาก​นั้น พวก​เขา​ก็​ตาย​ตาม​คน​อื่น​ไป</verse>
				<verse number="4">มี​ความ​หวัง​สำหรับ​คน​เป็น​เท่านั้น แม้แต่​สุนัข​เป็น​ๆ ก็​ยัง​ดี​กว่า​ราชสีห์​ที่​ตาย​แล้ว!</verse>
				<verse number="5">เพราะ​คน​เป็น​รู้​ว่า​ตน​จะ​ต้อง​ตาย แต่​คน​ตาย​ไม่​รู้​อะไร​เลย ไม่​มี​รางวัล​ต่อไป แม้​แต่​ชื่อ​ของ​เขา​ก็​ถูก​ลืม</verse>
				<verse number="6">ความ​รัก ความ​เกลียด และ​ความ​อิจฉา​ของ​เขา ล้วน​ผ่านพ้น​ไป​นาน​แสน​นาน และ​เขา​ไม่​มี​ส่วนร่วม​กับ​สิ่ง​ใด​ๆ ที่​เกิดขึ้น​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="7">ฉะนั้น​ไป​เถิด ไป​กิน​อาหาร​ของ​ท่าน​อย่าง​ยินดี และ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​ของ​ท่าน​ด้วย​ใจ​เปรมปรีดิ์ เพราะ​พระเจ้า​อนุญาต​สิ่ง​ที่​ท่าน​ทำ​แล้ว</verse>
				<verse number="8">จง​สวม​เสื้อผ้า​สีขาว​เสมอ และ​ชโลม​ศีรษะ​ด้วย​น้ำมัน</verse>
				<verse number="9">จง​มี​ความ​สุข​กับ​ภรรยา​ที่​ท่าน​รัก ตลอด​วัน​แห่ง​ชีวิต​อัน​อนิจจัง ซึ่ง​พระเจ้า​ให้​แก่​ท่าน​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์ เพราะ​นี่​คือ​ส่วน​ใน​ชีวิต​ของ​ท่าน และ​ใน​การงาน​ตรากตรำ​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์</verse>
				<verse number="10">มือ​ของ​ท่าน​หยิบ​จับ​อะไร ก็​จง​ทำ​อย่าง​เต็ม​กำลัง เพราะ​ใน​แดน​คน​ตาย​ที่​ท่าน​กำลัง​จะ​ไป​นั้น ไม่​มี​การ​ทำงาน​หรือ​การ​วางแผน ไม่​มี​ความ​รู้​หรือ​สติ​ปัญญา</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้า​เห็น​สิ่ง​อื่น​อีก​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​คือ คน​ว่องไว​ไม่​ชนะ​การ​วิ่ง​แข่ง​เสมอ​ไป คน​เข้มแข็ง​ไม่​ชนะ​ศึก​เสมอ​ไป หรือ​ใช่​ว่า​คน​ฉลาด​จะ​ได้​อาหาร ใช่​ว่า​คน​ปราดเปรื่อง​จะ​ได้​ทรัพย์​สมบัติ และ​ใช่​ว่า​ผู้​รู้​จะ​ได้รับ​ความ​โปรดปราน แต่​เวลา​และ​โอกาส​มา​ถึง​พวก​เขา​ทุก​คน</verse>
				<verse number="12">ยิ่ง​กว่า​นั้น​ไม่​มี​ใคร​รู้​ว่า​เวลา​ของ​ตน​จะ​มา​ถึง​เมื่อไหร่ เหมือน​ปลา​ติด​อยู่​ใน​อวน​อัน​โหดร้าย หรือ​นก​ติด​บ่วง ผู้​คน​ก็​ติด​กับดัก​ช่วง​เวลา​แห่ง​ความ​ชั่วร้าย ที่​ตก​ใส่​เขา​โดย​ไม่​คาดคิด</verse>
				<verse number="13">และ​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์ ข้าพเจ้า​เห็น​แบบ​อย่าง​ของ​สติ​ปัญญา​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​ประทับ​ใจ​มาก</verse>
				<verse number="14">มี​เมือง​เล็ก​ๆ แห่ง​หนึ่ง​ซึ่ง​มี​คน​อาศัย​อยู่​เพียง​หยิบ​มือ​เดียว และ​กษัตริย์​อำนาจ​องค์​หนึ่ง​เข้า​มา​โจมตี และ​สร้าง​กำแพง​มหึมา​ล้อม​รอบ​เมือง​ไว้</verse>
				<verse number="15">ใน​เมือง​นั้น​มี​ชาย​ยากจน​คน​หนึ่ง​แต่​ฉลาด เขา​ช่วย​เมือง​นั้น​ไว้​ด้วย​สติ​ปัญญา แต่​ไม่​มี​ใคร​ระลึก​ถึง​ชาย​ยากจน​คน​นั้น</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​จึง​กล่าว​ว่า “สติ​ปัญญา​ดี​กว่า​พละ​กำลัง” แต่​สติ​ปัญญา​ของ​ชาย​ยากจน​ก็​โดน​ดูหมิ่น ทั้ง​คำ​พูด​ก็​ไม่​มี​ใคร​รับ​ฟัง</verse>
				<verse number="17">ถ้อยคำ​แผ่วเบา​ของ​คน​ฉลาด​น่า​ฟัง ยิ่ง​กว่า​เสียง​ตะโกน​ของ​ผู้​นำ​ใน​หมู่​คน​โง่</verse>
				<verse number="18">สติ​ปัญญา​เหนือ​กว่า​อาวุธ​สงคราม แต่​คน​บาป​คน​เดียว​ทำลาย​คน​ดี​มากมาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">แมลงวัน​ตาย​ทำ​ให้​น้ำ​หอม​กลิ่น​เหม็น​ฉันใด ความ​โง่​เขลา​เล็ก​น้อย​ก็​บั่นทอน​สติ​ปัญญา​และ​เกียรติ​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="2">ใจ​ของ​คน​ฉลาด​เอียง​ไป​ทาง​ที่​ถูกต้อง ส่วน​ใจ​ของ​คน​โง่​เอียง​ไป​ทาง​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="3">พวก​คน​โง่​แม้​เดิน​ไป​ตาม​ถนน ก็​ขาด​สำนึก และ​ทำ​ให้​ทุก​คน​เห็น​ว่า​โง่​ขนาด​ไหน</verse>
				<verse number="4">หาก​เจ้านาย​โกรธ​เคือง​ท่าน อย่า​เพิ่ง​ทิ้ง​ตำแหน่ง​ไป เพราะ​ความ​สงบ​สยบ​ความ​ผิด​ร้าย​แรง​ได้</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​ความ​ชั่วร้าย​อีก​อย่าง​หนึ่ง​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์ เป็น​ความ​ผิด​ที่​เกิดขึ้น​จาก​ผู้​ครอบครอง</verse>
				<verse number="6">คือ​ให้​คน​โง่​ได้​ตำแหน่ง​สูง ขณะ​ที่​คน​ร่ำรวย​อยู่​ใน​ตำแหน่ง​ต่ำต้อย</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​เห็น​ทาส​นั่ง​บน​หลัง​ม้า ขณะ​ที่​เจ้านาย​เดิน​เท้า​ไป​เหมือน​ทาส</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​ขุด​หลุม​อาจ​จะ​ตก​ลง​ไป​ใน​หลุม คน​ที่​รื้อ​กำแพง​อาจ​จะ​ถูก​งู​กัด</verse>
				<verse number="9">คน​ที่​สกัด​หิน​อาจ​ได้รับ​บาดเจ็บ​เพราะ​หิน คน​ที่​เลื่อย​ซุง​อาจ​ได้รับ​อันตราย​จาก​ซุง</verse>
				<verse number="10">หาก​ขวาน​ทื่อ และ​ไม่ได้​ลับ​ให้​คม เวลา​ใช้​ก็​ต้อง​ออก​แรง​มาก​ขึ้น แต่​ความ​เชี่ยวชาญ​จะ​นำ​ความ​สำเร็จ​มา​ให้</verse>
				<verse number="11">หมอ​งู​ไม่​ได้​รับ​ค่า​จ้าง ถ้า​ถูก​งู​กัด​ก่อน​ที่​จะ​สะกด​มัน​ได้</verse>
				<verse number="12">ถ้อยคำ​จาก​ปาก​ของ​คน​ฉลาด​นั้น​น่า​ฟัง แต่​คน​โง่​ย่อยยับ​เพราะ​ปาก​ตัวเอง</verse>
				<verse number="13">พอ​เริ่ม​พูด​ก็​แสดง​ความ​โง่ พูด​จบ​ก็​ยิ่ง​บ้า​เลวทราม</verse>
				<verse number="14">และ​คน​โง่​พูด​พล่าม​ไม่​รู้​จบ ไม่​มี​ใคร​รู้​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น ใคร​บอก​คน​อื่น​ได้​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น​ใน​ภายหลัง</verse>
				<verse number="15">การ​ตรากตรำ​ของ​คน​โง่​ทำ​ให้​ตน​อ่อน​ล้า พวก​เขา​ไม่​รู้จัก​ทาง​เข้า​เมือง</verse>
				<verse number="16">วิบัติ​แก่​เจ้า แผ่นดิน​ซึ่ง​กษัตริย์​เป็น​คน​รับใช้ และ​บรรดา​เจ้านาย​กิน​เลี้ยง​กัน​ตั้งแต่​เช้า</verse>
				<verse number="17">พระพร​เป็น​ของ​แผ่นดิน​ซึ่ง​มี​กษัตริย์​ผู้​สูงส่ง และ​เจ้านาย​กิน​ดื่ม​ใน​เวลา​เหมาะสม เพื่อ​มี​กำลัง​วังชา ไม่​ใช่​เพื่อ​เมามาย</verse>
				<verse number="18">หลังคา​ผุพัง​ลง​เพราะ​ความ​เกียจคร้าน เพราะ​งอ​มือ​งอ​เท้า บ้าน​ก็​รั่ว</verse>
				<verse number="19">งาน​เลี้ยง​ทำ​ให้​มี​เสียง​หัวเราะ เหล้า​องุ่น​ทำ​ให้​ชีวิต​รื่นเริง และ​เงิน​คือ​คำตอบ​ของ​ทุก​สิ่ง</verse>
				<verse number="20">อย่า​แช่ง​ด่า​กษัตริย์ แม้​แต่​ใน​ความ​คิด หรือ​แช่ง​ด่า​คน​รวย​อยู่​ใน​ห้อง​นอน เพราะ​นก​ใน​ท้องฟ้า​อาจ​จะ​คาบ​ถ้อยคำ​ของ​ท่าน​ไป และ​นก​ที่​โบยบิน​อาจ​จะ​รายงาน​สิ่ง​ที่​ท่าน​พูด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">จง​โยน​ขนมปัง​ของ​ท่าน​ลง​บน​น้ำ เพราะ​หลังจาก​นั้น​หลาย​วัน​ท่าน​จะ​พบ​มัน​อีก</verse>
				<verse number="2">จง​แบ่งปัน​ให้​คน​เจ็ด​คน​หรือ​แปด​คน เพราะ​ท่าน​ไม่​รู้​ว่า​ภัยพิบัติ​อัน​ใด​จะ​เกิดขึ้น​ใน​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="3">หาก​เมฆ​อุ้ม​น้ำ​ไว้​เต็ม มัน​จะ​เท​ฝน​ลง​มา​บน​โลก ไม่ว่า​ต้นไม้​จะ​ล้ม​ไป​ทาง​เหนือ​หรือ​ทาง​ใต้ มัน​ล้ม​ลง​ตรง​ไหน มัน​ก็​นอน​อยู่​ตรง​นั้น</verse>
				<verse number="4">ผู้​ใด​มัว​สังเกต​ลม​ก็​จะ​ไม่​หว่าน​พืช และ​ผู้​ใด​ที่​มอง​เมฆ​ก็​จะ​ไม่​เก็บเกี่ยว</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ไม่​หยั่งรู้​ทาง​ของ​ลม หรือ​ไม่​รู้​ว่า​ร่างกาย​ถูก​ปั้น​ขึ้น​มา ใน​ครรภ์​มารดา​ได้​ฉันใด ท่าน​ก็​ไม่อาจ​เข้าใจ​พระ​ราชกิจ​ของ​พระเจ้า พระ​ผู้​สร้าง​สรรพสิ่ง​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="6">จง​หว่าน​เมล็ด​พืช​ของ​ท่าน​ใน​ยาม​เช้า และ​เมื่อ​ตกเย็น​ก็​อย่า​ให้​มือ​ของ​ท่าน​ว่าง​งาน เพราะ​ท่าน​ไม่​รู้​ว่า​งาน​ไหน​จะ​สำเร็จ งาน​นั้น​หรือ​งาน​นี้ หรือ​ทั้ง​สอง​งาน​จะ​เจริญ​ดี​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="7">แสง​สว่าง​นั้น​ชื่นใจ และ​การ​ได้​เห็น​แสง​ตะวัน​ก็​ชื่น​ตา</verse>
				<verse number="8">คน​เรา​จะ​มี​ชีวิต​สั้น​ยาว​เท่าใด ก็​ให้​ชื่นชม​ทุก​วัน​คืน​ของ​ชีวิต​เถิด แต่​ให้​เขา​ระลึก​ถึง​วัน​คืน​อัน​มืดมน​ไว้​ด้วย เพราะ​จะ​มี​หลาย​วัน ทุก​อย่าง​ที่​จะ​เกิดขึ้น​ล้วน​อนิจจัง</verse>
				<verse number="9">เยาวชน​เอ๋ย จง​มี​ความ​สุข​ขณะ​ที่​เจ้า​อยู่​ใน​ปฐม​วัย และ​ให้​จิตใจ​เบิกบาน​แจ่มใส​ตลอด​วัน​เวลา​ใน​วัย​เยาว์​ของ​เจ้า จง​ทำ​ตาม​ที่​ใจ​ของ​เจ้า​เรียกร้อง และ​ทำ​สิ่งใด​ก็​ได้​ตาม​ที่​ตา​เห็น​ชอบ แต่​รู้​ไว้​เถิด​ว่า เนื่องด้วย​สิ่ง​ทั้งปวง​เหล่า​นี้ พระเจ้า​จะ​ทรง​นำ​เจ้า​เข้า​สู่​การ​พิพากษา</verse>
				<verse number="10">ฉะนั้น​จง​ขจัด​ความ​ห่วง​กังวล​ออก​จาก​จิตใจ และ​สลัด​ความ​ทุกข์​ร้อน​ออก​จาก​กาย​ของ​เจ้า เพราะ​วัย​เยาว์​และ​พละ​กำลัง​ล้วน​อนิจจัง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">เจ้า​จง​ระลึก​ถึง​พระ​ผู้​สร้าง​ของ​เจ้า ตลอด​วัน​เวลา​ที่​เจ้า​ยัง​เยาว์​วัย ก่อน​ยาม​ทุกข์​ลำเค็ญ​จะ​มาถึง และ​ปี​เดือน​เหล่า​นั้น​ใกล้​เข้า​มา เมื่อ​เจ้า​จะ​พูด​ว่า “ฉัน​ไม่​เห็น​ชื่นชม​อะไร​ใน​ชีวิต”</verse>
				<verse number="2">ก่อน​ดวง​อาทิตย์​และ​แสง​สว่าง ดวง​จันทร์​และ​ดวง​ดาว​จะ​มืดมัว​ลง ก่อน​เมฆ​จะ​หวน​กลับ​มา​ภายหลัง​ฝน</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​คน​เฝ้า​เรือน​ตัว​สั่น และ​ชาย​ฉกรรจ์​ค้อม​ตัว​ลง เมื่อ​คน​โม่​แป้ง​หยุด​โม่​เพราะ​เหลือ​อยู่​ไม่​กี่​คน และ​บรรดา​ผู้​ที่​มอง​ผ่าน​หน้าต่าง​เริ่ม​มอง​เห็น​ไม่​ชัด</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ประตู​ที่​เปิด​สู่​ถนน​นั้น​ถูก​ปิด​ไป และ​เสียง​โม่​เบา​ลง เมื่อ​คน​เรา​ตื่น​ขึ้น​ยาม​แว่ว​เสียง​นก​ร้อง แต่​เสียง​เพลง​ทั้งปวง​ของ​พวก​มัน​ก็​แผ่ว​ลง</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​คน​เรา​กลัว​ความ​สูง และ​กลัว​ภัย​อันตราย​ใน​ท้องถนน เมื่อ​ต้น​อัลมอนด์​ผลิ​ดอก ตั๊กแตน​ลาก​ขา​เดิน​ไป และ​ความ​ปรารถนา​ไม่​ถูก​ปลุกเร้า​อีก​ต่อไป เมื่อ​นั้น​มนุษย์​ก็​ไป​สู่​บ้าน​นิรันดร์​ของ​ตน และ​คน​ไว้ทุกข์​เดิน​ไป​ตาม​ถนน</verse>
				<verse number="6">จง​ระลึก​ถึง​พระองค์ ก่อน​ที่​สาย​เงิน​จะ​ขาด​ผึง หรือ​ชาม​ทองคำ​จะ​แตก ก่อน​ที่​คนโท​จะ​แหลก​ละเอียด​ที่​น้ำพุ หรือ​ล้อ​หัก​เสีย​ที่​บ่อ​น้ำ</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​นั้น​ธุลีดิน​จะ​กลับ​คืน​สู่​แผ่นดิน​ที่​มัน​จาก​มา และ​จิตวิญญาณ​กลับ​คืน​สู่​พระเจ้า​ผู้​ประทาน​ให้</verse>
				<verse number="8">ปัญญาจารย์ กล่าว​ว่า “อนิจจัง! อนิจจัง! ทุก​สิ่ง​ล้วน​อนิจจัง!”</verse>
				<verse number="9">ปัญญาจารย์​นั้น​ไม่​เพียง​แต่​เฉลียว​ฉลาด แต่​ยัง​ถ่ายทอด​ความ​รู้​ให้​แก่​ประชาชน​อีก​ด้วย เขา​ใคร่ครวญ ค้นคว้า และ​รวบรวม​สุภาษิต​ต่าง​ๆ ไว้​ให้​เป็น​ระบบ</verse>
				<verse number="10">เขา​เสาะหา​ถ้อยคำ​ที่​เหมาะเจาะ สิ่ง​ที่​เขา​เขียน​นั้น​เที่ยง​ตรง​และ​เป็น​จริง</verse>
				<verse number="11">วาจา​ของ​ปราชญ์​เหมือน​ประตัก ประมวล​ถ้อยคำ​ของ​เขา​เหมือน​ตะปู​ที่​ตรึง​แน่น ซึ่ง​พระ​ผู้​เลี้ยง​มอบ​ให้</verse>
				<verse number="12">ลูก​เอ๋ย จง​ระวัง​สิ่ง​ที่​ต่อ​เติม​เสริม​แต่ง​ไป​กว่า​นั้น จะ​ทำ​หนังสือ​มาก​ๆ ก็​ไม่​มี​จบ​สิ้น​และ​เรียน​มาก​ก็​เหนื่อย​กาย</verse>
				<verse number="13">บัดนี้​ก็​ได้​ฟัง​กัน​มา​หมดสิ้น​แล้ว บท​สรุป​ก็​คือ จง​ยำเกรง​พระเจ้า​และ​รักษา​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์ เพราะ​นี่​เป็น​หน้าที่​ทั้งหมด​ของ​มนุษย์</verse>
				<verse number="14">เพราะ​พระเจ้า​จะ​ทรง​พิพากษา​การ​กระทำ​ทุก​อย่าง รวม​ถึง​ทุก​สิ่ง​ที่​ปกปิด​ไว้ ไม่ว่า​ดี​หรือ​ชั่ว</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="22">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">บทเพลง​ของ​โซโลมอน</verse>
				<verse number="2">ขอ​พรม​จูบ​ดิฉัน​ด้วย​ปาก​ของ​คุณ เพราะ​ความ​รัก​ของ​คุณ​ฉ่ำ​ชื่นใจ​ยิ่ง​กว่า​เหล้า​องุ่น</verse>
				<verse number="3">น้ำ​หอม​ของ​คุณ​ช่าง​หอม​รัญจวน ชื่อเสียง​ของ​คุณ​ก็​หอม​ฟุ้ง ไม่​แปลก​เลย​ที่​สาว​ๆ รุม​รัก​คุณ!</verse>
				<verse number="4">พา​ดิฉัน​ไป​ด้วย​เถิด เรา​รีบ​ไป​กัน​เถิด! ขอ​กษัตริย์​นำ​ดิฉัน​เข้า​ไป​ใน​ตำหนัก เรา​ชื่นชม​และ​ยินดี​ใน​ตัว​คุณ เรา​เทิดทูน​ความ​รัก​ของ​คุณ​ยิ่ง​กว่า​เหล้า​องุ่น ถูกแล้ว​ที่​พวก​เขา​เทิดทูน​คุณ!</verse>
				<verse number="5">บรรดา​สตรี​ชาว​เยรูซาเล็ม​เอ๋ย ดิฉัน​ผิว​คล้ำ ดั่ง​เต็นท์​แห่ง​เคดาร์​ก็​จริง แต่ก็​งาม​น่า​รัก​เหมือน​ม่าน​เต็นท์​ของ​โซโลมอน</verse>
				<verse number="6">อย่า​มา​จ้อง​ผิว​ที่​คล้ำ​ของ​ดิฉัน​มาก​นัก ดวง​ตะวัน​ทำ​ให้​ผิว​ของ​ดิฉัน​เกรียม​แดด พวก​พี่ชาย​โกรธ​เคือง​ดิฉัน จึง​ส่ง​ดิฉัน​ออก​ไป​ดูแล​สวน​องุ่น​ต่าง​ๆ แต่​สวน​องุ่น​ของ​ดิฉัน​เอง​ถูก​ปล่อยปละ​ละเลย</verse>
				<verse number="7">บอก​ดิฉัน​เถิด ที่​รัก วัน​นี้​คุณ​จะ​พา​ฝูง​แกะ​ไป​กิน​หญ้า​ที่ไหน และ​ตอน​เที่ยง​คุณ​จะ​พา​ฝูง​แกะ​ไป​พัก​ที่​ใด เหตุใด​จะ​ให้​ดิฉัน​เป็น​เหมือน​หญิง​ที่​เอา​ผ้า​คลุม​หน้า เตร็ดเตร่​ไป​กับ​ฝูง​สัตว์​ของ​เพื่อน​ๆ ของ​คุณ</verse>
				<verse number="8">โอ แม่​หญิง​งาม​ที่สุด ถ้า​เธอ​ไม่​รู้ ก็​ให้​ติดตาม​รอย​ฝูง​แกะ ไป​ที่​เต็นท์​ของ​พวก​คน​เลี้ยง​แกะ ไป​เลี้ยง​ฝูง​แพะ​หนุ่ม​ของ​เธอ​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="9">ที่​รัก ผม​ขอ​เปรียบ​เธอ​ดั่ง​ม้า​ตัว​เมีย ที่​ใช้​เทียม​รถ​ม้า​ของ​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="10">แก้ม​ของ​เธอ​งดงาม​ด้วย​ต่างหู คอ​ของ​เธอ​สวย​ด้วย​สร้อย​อัญมณี</verse>
				<verse number="11">พวก​เรา​จะ​ทำ​ต่างหู​ทองคำ ประดับ​เงิน​ให้​เธอ</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​กษัตริย์​อยู่​ที่​แท่น น้ำ​หอม​ของ​ดิฉัน​ก็​ส่ง​กลิ่น​อบอวล</verse>
				<verse number="13">ที่​รัก​ของ​ดิฉัน​เหมือน​ถุง​มดยอบ วาง​อยู่​ที่​หว่าง​อก​ของ​ดิฉัน</verse>
				<verse number="14">สำหรับ​ดิฉัน ที่​รัก​เป็น​เหมือน​ช่อ​ดอก​เทียน​ขาว จาก​สวน​องุ่น​แห่ง​เอนเกดี</verse>
				<verse number="15">เธอ​ช่าง​งาม​จริง​ๆ นะ ยอดรัก! งาม​เหลือเกิน! ดวงตา​ของ​เธอ​ดั่ง​นก​พิราบ</verse>
				<verse number="16">ที่​รัก​จ๋า คุณ​หล่อ​เสีย​จริง! มี​เสน่ห์​ยิ่ง​นัก! ที่​นอน​ของ​เรา​เขียว​ขจี</verse>
				<verse number="17">ขื่อ​เรือน​ของ​เรา​เป็น​ไม้​สน​ซีดาร์ หลังคา​เป็น​ไม้​เฟอร์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ดิฉัน​เป็น​ดั่ง​กุหลาบ ​แห่ง​ชาโรน เหมือน​ดอก​ลิลลี่​แห่ง​หุบเขา</verse>
				<verse number="2">ใน​หมู่​หญิงสาว ที่​รัก​ของ​ผม เป็น​เหมือน​ดอก​ลิลลี่​ท่ามกลาง​หมู่​หนาม</verse>
				<verse number="3">ใน​หมู่​ชาย​หนุ่ม ที่​รัก​ของ​ดิฉัน เป็น​เหมือน​ต้น​แอปเปิ้ล ​ท่ามกลาง​แมกไม้​ใน​ป่า ดิฉัน​ชอบ​นั่ง​อยู่​ใต้​ร่มเงา​ของ​เขา และ​ผล​ของ​เขา​หอม​หวาน​เมื่อ​ดิฉัน​ได้​ลิ้มรส</verse>
				<verse number="4">ให้​เขา​นำ​ดิฉัน​ไป​ใน​ห้อง​โถง​งาน​เลี้ยง และ​ให้​ใคร​ๆ เห็นว่า​ธง​ของ​เขา​ที่​อยู่​เหนือ​ดิฉัน​คือ​ความ​รัก</verse>
				<verse number="5">โปรด​ชูกำลัง​ดิฉัน​ด้วย​ลูกเกด เพิ่ม​ความ​สดชื่น​ให้​ดิฉัน​ด้วย​ผล​แอปเปิ้ล เพราะ​ดิฉัน​อ่อน​ระโหย​โรยแรง​ด้วย​ความ​รัก</verse>
				<verse number="6">แขน​ซ้าย​ของ​เขา​ช้อน​ประคอง​ศีรษะ​ดิฉัน และ​แขน​ขวา​ของ​เขา​โอบ​กอด​ดิฉัน​ไว้</verse>
				<verse number="7">บรรดา​สตรี​ชาว​เยรูซาเล็ม​เอ๋ย เรา​กำชับ​เจ้า​ด้วย​พลัง​อย่าง​ละมั่ง​และ​กวาง​ใน​ท้องทุ่ง​ว่า อย่า​ปลุกเร้า​ความ​รัก แต่​ปล่อย​ให้​เป็น​ไป​ตาม​ครรลอง</verse>
				<verse number="8">ได้ยิน​ไหม! ดู​สิ! ที่​รัก​ของ​ดิฉัน​กำลัง​มา โลดแล่น​ข้าม​เขา ข้าม​เนิน​ลง​มา</verse>
				<verse number="9">ที่​รัก​ของ​ดิฉัน​เป็น​ดั่ง​ละมั่ง​หรือ​กวาง​หนุ่ม ดู​ซิ! เขา​อยู่​หลัง​กำแพง​ของ​เรา ชะเง้อ​ผ่าน​หน้าต่าง แล​ลอด​ผ่าน​ลูกกรง</verse>
				<verse number="10">ที่​รัก​ของ​ดิฉัน​เอ่ย​ว่า “ลุกขึ้น​เถิด ที่​รัก คน​งาม​ของ​ผม มา​กับ​ผม​เถิด</verse>
				<verse number="11">ดู​สิ! ฤดู​หนาว​ผ่านพ้น​ไป ฝน​ก็​หยุด​ตก​แล้ว</verse>
				<verse number="12">ดอกไม้​นานา​พันธุ์​เริ่ม​แย้ม​บาน​บน​พื้น​ดิน ฤดู​แห่ง​การ​ขับ​ขาน​บทเพลง​มาถึง​แล้ว เสียง​นก​เขา​ขัน​คู ก้อง​ถิ่น​เรา</verse>
				<verse number="13">ต้น​มะเดื่อ​กำลัง​ผลิผล​รุ่น​แรก เถา​องุ่น​ผลิ​ดอก​บาน​ส่ง​กลิ่น​หอม ลุกขึ้น​เถิด​ที่​รัก คน​งาม​ของ​ผม มา​กับ​ผม​เถิด”</verse>
				<verse number="14">แม่​นก​พิราบ​ของ​ผม​อยู่​ใน​ซอก​หิน ใน​ที่​ซ่อน​บน​ลาด​เขา โผล่​หน้า​มา​ให้​ยล​โฉม​หน่อย​เถิด ขอให้​ได้ยิน​เสียง​ของ​เธอ เพราะ​เสียง​ของ​เธอ​หวาน​จับใจ และ​ใบหน้า​ของ​เธอ​ก็​งาม​น่า​รัก</verse>
				<verse number="15">มา​ช่วย​จับ​เหล่า​สุนัข​จิ้งจอก​ให้​เรา เหล่า​สุนัข​จิ้งจอก​ตัว​เล็ก ที่​ทำลาย​สวน​องุ่น สวน​ของ​เรา​ซึ่ง​กำลัง​ผลิ​ดอก​บาน</verse>
				<verse number="16">ที่​รัก​ของ​ดิฉัน​เป็น​ของ​ดิฉัน และ​ดิฉัน​ก็​เป็น​ของ​เขา เขา​เลี้ยง​สัตว์​อยู่​กลาง​หมู่​ลิลลี่</verse>
				<verse number="17">ก่อน​รุ่งสาง​มาถึง ก่อน​เงา​มืด​ลับ​หาย​ไป มาหา​ดิฉัน​เถิด​ยอดรัก ขอให้​เป็น​เหมือน​ละมั่ง หรือ​กวาง​หนุ่ม บน​ภูเขา​เบเธอร์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ตลอด​คืน​บน​เตียง​ของ​ดิฉัน ดิฉัน​มอง​หา​พ่อ​ยอด​ดวงใจ เฝ้า​ชะแง้​แล​หา​แต่​ไม่​พบ</verse>
				<verse number="2">ดิฉัน​จะ​ลุกขึ้น​เดี๋ยวนี้ และ​ไป​ทั่ว​เมือง ไป​ตาม​ถนน​และ​ลาน​เมือง ดิฉัน​จะ​ค้นหา​พ่อ​ยอด​ดวงใจ​ของ​ดิฉัน แต่​หา​แล้ว​ก็​ไม่​พบ</verse>
				<verse number="3">ยาม​รักษาการณ์​มา​พบ​ดิฉัน​เข้า ขณะ​ที่​พวก​เขา​กำลัง​ตระเวน​ไป​รอบ​เมือง ดิฉัน​ถาม​เขา​ว่า “เห็น​พ่อ​ยอด​ดวงใจ​ของ​ดิฉัน​ไหม”</verse>
				<verse number="4">พอ​คล้อย​หลัง​พวก​เขา​ไป​ไม่​เท่าไร ดิฉัน​ก็​พบ​พ่อ​ยอด​ดวงใจ ดิฉัน​โอบ​กอด​เขา​ไว้​ไม่​ยอม​ให้​ไป​ไหน จน​พา​เขา​มาถึง​ที่​บ้าน​แม่​ของ​ดิฉัน มาถึง​ห้อง​ผู้​ให้​กำเนิด​ดิฉัน</verse>
				<verse number="5">บรรดา​สตรี​ชาว​เยรูซาเล็ม​เอ๋ย เรา​กำชับ​เจ้า​ด้วย​พลัง​อย่าง​ละมั่ง​และ​กวาง​ใน​ท้องทุ่ง​ว่า อย่า​ปลุกเร้า​ความ​รัก แต่​ปล่อย​ให้​เป็น​ไป​ตาม​ครรลอง</verse>
				<verse number="6">ใคร​หนอ​รีบรุด​มา​จาก​ถิ่น​ทุรกันดาร ประหนึ่ง​ลำ​หมอก​ควัน อบอวล​ด้วย​กลิ่น​หอม​ของ​มดยอบ​และ​กำยาน ที่​ปรุง​จาก​เครื่อง​หอม​ของ​พ่อค้า</verse>
				<verse number="7">ดู​สิ! นั่น​คือ​รถ​ของ​โซโลมอน มี​นัก​รบ​ผู้​เกรียงไกร​ที่สุด​ของ​อิสราเอล หกสิบ​คน​คุ้มกัน</verse>
				<verse number="8">ทุก​คน​สวม​ดาบ เป็น​นัก​รบ​เจน​ศึก แต่ละ​คน​มี​ดาบ​อยู่​ข้าง​กาย เตรียม​พร้อม​รับ​ภัย​จู่โจม​แห่ง​รัตติกาล</verse>
				<verse number="9">กษัตริย์​โซโลมอน​ให้​ประกอบ​รถ​นี้​สำหรับ​พระองค์​เอง ด้วย​ไม้​จาก​เลบานอน</verse>
				<verse number="10">เสา​ทำ​ด้วย​เงิน แท่น​เป็น​ทอง ที่​นั่ง​บุ​ผ้า​สี​ม่วง ภายใน​ตกแต่ง​ด้วย​ความ​รัก บรรดา​สตรี​ชาว​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="11">ออก​มา​เถิด และ​มอง​ดู​สิ บรรดา​สตรี​แห่ง​ศิโยน มอง​ดู​กษัตริย์​โซโลมอน​สวม​มงกุฎ ซึ่ง​มารดา​สวม​ให้ ใน​วัน​อภิเษก​สมรส วัน​แห่ง​ความ​ชื่นชม​ยินดี​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เธอ​ช่าง​งาม​จริง​ๆ นะ ยอดรัก! งาม​เหลือเกิน! ดวงตา​ของ​เธอ​ภายใต้​ผ้า​คลุม​หน้า​ประหนึ่ง​นก​พิราบ เรือน​ผม​ของ​เธอ​เสมือน​ฝูง​แพะ เหยาะย่าง​ลง​มา​จาก​ภูเขา​กิเลอาด</verse>
				<verse number="2">ฟัน​ของ​เธอ​ขาว​เหมือน​ฝูง​แกะ​ที่​เพิ่ง​ตัด​ขน และ​ขึ้นมา​จาก​การ​ชำระล้าง ฟัน​ทุก​ซี่​เรียง​สบ​กัน ไม่​หาย​ไป​สัก​ซี่</verse>
				<verse number="3">ริมฝีปาก​ของ​เธอ​แดง​เหมือน​ด้าย​แดง จิ้มลิ้ม​น่า​รัก ภายใต้​ผ้า​คลุม​หน้า ขมับ​ของ​เธอ เหมือน​ทับทิม​ผ่า​ซีก</verse>
				<verse number="4">ลำคอ​ของ​เธอ​ระหง​ดั่ง​หอคอย​ของ​ดาวิด ที่​สร้าง​ขึ้น​ด้วย​ศิลา​ประณีต ที่​ประดับประดา​ด้วย​โล่​นับ​พัน ของ​เหล่า​วีรบุรุษ</verse>
				<verse number="5">ทรวงอก​ของ​เธอ​ประหนึ่ง ลูก​ฝาแฝด​ของ​ละมั่ง เล็ม​ใบไม้​กิน​อยู่​กลาง​ดง​ลิลลี่</verse>
				<verse number="6">ผม​จะ​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​แห่ง​มดยอบ ซึ่ง​เป็น​เนิน​แห่ง​เครื่อง​หอม จวบจน​เริ่ม​รุ่งสาง เมื่อ​เงา​มืด​หนี​หาย​ไป</verse>
				<verse number="7">ที่​รัก​ของ​ผม เธอ​งาม​หมดจด ทั่ว​เรือนร่าง​ไม่​มี​ที่​ติ​เลย</verse>
				<verse number="8">ลง​มา​จาก​เลบานอน​กับ​ผม​เถิด เจ้าสาว​ของ​ผม ลง​มา​จาก​เลบานอน​กับ​ผม​เถิด ลง​มา​จาก​ยอด​เขา​อามานา จาก​ยอด​เสนีร์ และ​ยอด​เฮอร์โมน จาก​ถ้ำ​ของ​ราชสีห์ และ​ภูเขา​อัน​เป็น​ถิ่น​เสือดาว</verse>
				<verse number="9">เธอ​ขโมย​ดวงใจ​ของ​ผม​ไป​แล้ว นวล​น้อง​ของ​พี่ เจ้าสาว​ของ​ผม หัวใจ​ของ​ผม​ก็​ถูก​เธอ​กุม​ไป​เสีย​แล้ว แค่​เธอ​ชายตา​เพียง​ครั้ง​เดียว แค่​อัญมณี​เพียง​เม็ด​เดียว​ที่​สร้อย​คอ​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="10">นวล​น้อง​ของ​พี่ เจ้าสาว​ของ​ผม ความ​รัก​ของ​เธอ​น่า​ชื่นใจ! ถูกใจ​ผม​ยิ่ง​กว่า​เหล้า​องุ่น​มาก​นัก และ​น้ำ​หอม​ของ​เธอ รัญจวน​ใจ​กว่า​เครื่อง​หอม​ใด​ๆ!</verse>
				<verse number="11">เจ้าสาว​ของ​ผม ริมฝีปาก​ของ​เธอ​หยด​หวาน​ดั่ง​รวง​ผึ้ง ใต้​ลิ้น​ของ​เธอ​คือ​น้ำ​นม​และ​น้ำผึ้ง อาภรณ์​ของ​เธอ​ก็​หอม ละม้าย​กลิ่นอาย​แห่ง​เลบานอน</verse>
				<verse number="12">นวล​น้อง​ของ​พี่ เจ้าสาว​ของ​ผม เธอ​เป็น​สวน​หวงห้าม เป็น​น้ำพุ​ซึ่ง​เจ้า​ของ​กั้น​เขต​และ​ประทับ​ตรา​ไว้</verse>
				<verse number="13">เธอ​เปรียบ​เหมือน​สวน​ทับทิม ที่​ให้​ผล​ดี​เยี่ยม อีก​ทั้ง​ต้น​เทียน​ขาว​และ​นารดา</verse>
				<verse number="14">นารดา​และ​หญ้าฝรั่น คาลามูส และ​อบเชย ไม้​หอม​ต่าง​ๆ มดยอบ กฤษณา และ​เครื่อง​หอม​ชั้นเยี่ยม​ทุก​ชนิด</verse>
				<verse number="15">เธอ​เป็น น้ำพุ​แห่ง​อุทยาน เป็น​ธาร​น้ำ​อัน​ไหล​ริน หลั่งไหล​ลง​มา​จาก​เลบานอน</verse>
				<verse number="16">ตื่น​เถิด ลม​เหนือ มา​เถิด ลม​ใต้! พัด​ผ่าน​อุทยาน​ของ​ฉัน พัด​พา​กลิ่น​หอม​ให้​ฟุ้ง​ไป​ทุก​ที่ ขอให้​ที่​รัก​ของ​ดิฉัน​เข้า​มา​ใน​สวน​ของ​เขา และ​ลิ้มรส​ผล​โอชะ​ที่สุด​ใน​นั้น​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ผม​เข้า​มา​ใน​สวน​ของ​ผม​แล้ว นวล​น้อง เจ้าสาว​ของ​ผม ผม​ได้​เก็บ​มดยอบ​และ​เครื่อง​หอม กิน​รวง​ผึ้ง​กับ​น้ำผึ้ง​ของ​ผม ดื่ม​เหล้า​องุ่น​กับ​น้ำ​นม​ของ​ผม​แล้ว เพื่อน​ๆ เอ๋ย กิน​และ​ดื่ม​เถิด ดื่ม​ความ​รัก​ให้​อิ่มเอม​เปรม​อุรา</verse>
				<verse number="2">ดิฉัน​หลับ​ไป​แต่​หัวใจ​ยัง​ตื่น​อยู่ ฟัง​สิ! ที่​รัก​ของ​ดิฉัน​กำลัง​เคาะ​ประตู และ​พร่ำ​ว่า “นวล​น้อง​ของ​พี่ ยอดรัก​ของ​ผม เปิด​ประตู​รับ​ผม​เถิด แม่​นก​พิราบ​น้อย​ของ​ผม แม่​คน​งาม​ไม่​มี​ที่​ติ ศีรษะ​ของ​ผม​ชุ่ม​ด้วย​น้ำค้าง และ​เส้นผม​ชุ่ม​ด้วย​ละออง​น้ำ​ยาม​ราตรี”</verse>
				<verse number="3">แต่​ดิฉัน​ถอด​เสื้อ​คลุม​ออก​แล้ว จะ​ให้​สวม​เข้า​ไป​ใหม่​หรือ ดิฉัน​ล้าง​เท้า​แล้ว จะ​ให้​ไป​เปื้อน​ดิน​อีก​หรือ</verse>
				<verse number="4">ยอดรัก​ของ​ดิฉัน​พยายาม​ถอด​สลัก​ประตู ใจ​ของ​ดิฉัน​เต้น​แรง​เพราะ​คิดถึง​เขา</verse>
				<verse number="5">ดิฉัน​ลุกขึ้น​เพื่อ​เปิด​ประตู​รับ​ที่​รัก​ของ​ดิฉัน มือ​ของ​ดิฉัน​ชุ่ม​ด้วย​หยด​มดยอบ นิ้ว​ของ​ดิฉัน​ซึ่ง​มี​มดยอบ​ชุ่ม ไหล​ชุ่ม​สลัก​ประตู</verse>
				<verse number="6">ดิฉัน​เปิด​ประตู​ต้อนรับ​ที่​รัก​ของ​ดิฉัน แต่​เขา​ได้​จาก​ไป​แล้ว ดิฉัน​ใจ​หาย​เมื่อ​เขา​จาก​ไป ดิฉัน​ค้นหา​เขา แต่​ไม่​พบ​เลย ดิฉัน​ร้องเรียก​เขา แต่​ไม่​มี​คำ​ขาน​ตอบ</verse>
				<verse number="7">ยาม​รักษาการณ์​มา​พบ​ดิฉัน​เข้า ขณะ​ที่​พวก​เขา​ตระเวน​ไป​รอบ​เมือง พวก​เขา​ทุบ​ตี​จน​ดิฉัน​ฟกช้ำ พวก​ยาม​รักษาการณ์​ที่​กำแพง​เมือง เขา​ริบ​เสื้อ​คลุม​ของ​ดิฉัน​ไป!</verse>
				<verse number="8">บรรดา​สตรี​ชาว​เยรูซาเล็ม​เอ๋ย ดิฉัน​ขอร้อง​ว่า หาก​พบ​ที่​รัก​ของ​ดิฉัน ถ้า​เธอ​จะ​บอก​อะไร​กับ​เขา จง​บอก​เขา​ว่า​ดิฉัน​กำลัง​ป่วย​เป็น​ไข้​ใจ</verse>
				<verse number="9">แม่​หญิง​ผู้​เลอโฉม ที่​รัก​ของ​เธอ​ดี​กว่า​คน​อื่น​อย่างไร เขา​ดี​กว่า​คน​อื่น​อย่างไร เธอ​จึง​กำชับ​พวก​เรา​อย่าง​นี้</verse>
				<verse number="10">ที่​รัก​ของ​ดิฉัน​มี​สง่าราศี​และ​คมขำ โดดเด่น​ใน​หมู่​คน​นับ​หมื่น</verse>
				<verse number="11">ศีรษะ​ของ​เขา​ประหนึ่ง​ทอง​นพคุณ ผม​ของ​เขา​หยิก และ​ดก​ดำ​เหมือน​ขน​กา</verse>
				<verse number="12">ดวงตา​ของ​เขา​เหมือน​นก​พิราบ​ขาว ยืน​อยู่​ริม​ธาร​น้ำ ตา​นั้น​งาม ดุจ​อัญมณี​ประดับ​ไว้</verse>
				<verse number="13">แก้ม​ของ​เขา​หอม​ฟุ้ง ดั่ง​เครื่อง​หอม​ทั้ง​แปลง ริมฝีปาก​ของ​เขา ดั่ง​ดอก​ลิลลี่​หยด​ด้วย​มดยอบ</verse>
				<verse number="14">แขน​ของ​เขา​เรียว​งาม​ดุจ​ทองคำ ฝัง​โทแพซ เรือน​กาย​ของ​เขา​ดั่ง​งาช้าง​วาววับ ประดับ​ด้วย​ลาพิสลาซูลี</verse>
				<verse number="15">ขา​ของ​เขา​คือ​เสา​หินอ่อน ตั้ง​อยู่​บน​ฐาน​ที่​ทำ​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์ รูป​กาย​ของ​เขา​แข็งแกร่ง​ดั่ง​ต้น​สน​ซีดาร์​แห่ง​เลบานอน ที่​คัดสรร​มา​อย่าง​ดี</verse>
				<verse number="16">ปาก​ของ​เขา​หวาน​เป็น​ธรรมชาติ ทุก​อย่าง​ใน​ตัว​เขา​ดู​น่า​รัก นี่​คือ​ที่​รัก​และ​สหาย​ของ​ดิฉัน โอ บรรดา​สตรี​ชาว​เยรูซาเล็ม​เอ๋ย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">แม่​หญิง​ผู้​เลอโฉม ที่​รัก​ของ​เธอ​อยู่​ที่ไหน ที่​รัก​ของ​เธอ​ไป​ทาง​ไหน เรา​จะ​ได้​ช่วย​เธอ​เสาะหา​เขา</verse>
				<verse number="2">ที่​รัก​ของ​ดิฉัน​ได้​ลง​ไป​ที่​สวน​ของ​เขา ไป​ที่​แปลง​เครื่อง​หอม ไป​เดิน​ดู​ใน​สวน​ของ​เขา และ​เก็บ​ดอก​ลิลลี่</verse>
				<verse number="3">ดิฉัน​เป็น​ของ​ที่​รัก​และ​ที่​รัก​ก็​เป็น​ของ​ดิฉัน เขา​เดิน​ชม​หมู่​ลิลลี่</verse>
				<verse number="4">ยอดรัก​ของ​ผม เธอ​งาม​ประหนึ่ง​แดน​ทีรซาห์ น่า​รัก​เหมือน​เยรูซาเล็ม สง่า​ดั่ง​กอง​ทหาร​ประดับประดา​ธง​ทิว​ไสว</verse>
				<verse number="5">ละ​สายตา​ไป​จาก​ผม​เถิด เพราะ​สายตา​ของ​เธอ​ทำ​ให้​ผม​หวั่นไหว เรือน​ผม​ของ​เธอ​เหมือน​ฝูง​แพะ เหยาะย่าง​ลง​มา​จาก​เนิน​กิเลอาด</verse>
				<verse number="6">ฟัน​ของ​เธอ​เหมือน​ฝูง​แกะ ที่​เพิ่ง​ขึ้นมา​จาก​การ​ชำระล้าง ฟัน​ทุก​ซี่​เรียง​รับ​กัน อย่าง​ไม่​มี​ที่​ติ</verse>
				<verse number="7">ภายใต้​ผ้า​คลุม​หน้า ขมับ​ของ​เธอ เหมือน​ทับทิม​ผ่า​ซีก</verse>
				<verse number="8">อาจ​มี​ราชินี​ถึง​หกสิบ​องค์ นาง​สนม​แปดสิบ​คน และ​สาว​พรหมจารี​อีก​นับ​ไม่​ถ้วน</verse>
				<verse number="9">แต่​แม่​นก​พิราบ​ของ​ผม คน​งาม​หมดจด​ของ​ผม ไม่​เหมือน​ใคร เป็น​ลูกสาว​คน​เดียว เป็น​ลูกสาว​คน​โปรด​ของ​แม่ บรรดา​หญิงสาว​เห็น​เธอ ก็​เรียก​เธอ​ว่า ได้รับ​พร แม้แต่​มเหสี​และ​นาง​สนม​ก็​ยกย่อง​เธอ</verse>
				<verse number="10">นี่​ใคร​กัน​หนอ ปรากฏ​ตัว​ขึ้นมา​ดั่ง​รุ่งอรุณ งาม​ดั่ง​ดวง​จันทร์ สดใส​ดั่ง​ดวง​ตะวัน งามสง่า​ดั่ง​ดวง​ดารา​ที่​เคลื่อน​คล้อย</verse>
				<verse number="11">ผม​ลง​ไป​ยัง​ทิว​ต้น​อัลมอนด์ เพื่อ​มอง​ดู​สิ่ง​ที่​เพิ่ง​ผลิ​งาม​ใน​หุบเขา ดู​ว่า​เถา​องุ่น​แตก​ตา ทับทิม​ผลิ​ดอก​บาน​หรือ​ยัง</verse>
				<verse number="12">กว่า​ผม​จะ​รู้​ตัว ความ​ปรารถนา​ก็​พา​ให้​ผม​เหมือน​อยู่​บน​รถ​รบ​หลวง​ท่ามกลาง​ประชาชน​ของ​ผม</verse>
				<verse number="13">กลับ​มา กลับ​มา​เถิด สาว​น้อย​ชาว​ชูเลม​จ๋า กลับมา กลับมา​ให้​เรา​ชม​โฉม​เธอ​อีก! ทำไม​พวก​เธอ​จ้องมอง​สาว​น้อย​ชาว​ชูเลม อย่าง​กับ​ดู​การ​ร่ายรำ​ที่​เมือง​มาหะนาอิม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">โอ ธิดา​ของ​ผู้​สูงศักดิ์! เท้า​ของ​เธอ​ที่​อยู่​ใน​รองเท้า​สาน​ช่าง​งดงาม ขา​ของ​เธอ​เรียว​งาม​ดั่ง​อัญมณี ที่​มือ​ของ​ศิลปิน​เจียระไน</verse>
				<verse number="2">สะดือ​ของ​เธอ​ดั่ง​แก้ว​กลม ที่​ไม่​เคย​ขาด​เหล้า​องุ่น​ผสม เอว​ของ​เธอ​งาม​ดั่ง​กอง​ข้าว​สาลี ล้อม​ด้วย​มวล​หมู่​ลิลลี่</verse>
				<verse number="3">ทรวงอก​ของ​เธอ​เหมือน​ลูก​กวาง​สอง​ตัว เหมือน​ลูก​แฝด​ของ​ละมั่ง</verse>
				<verse number="4">ลำคอ​ของ​เธอ​ระหง​ดั่ง​หอคอย​งาช้าง ดวงตา​ของ​เธอ​ใส​เหมือน​สระน้ำ​ใน​เฮชโบน ที่​ส่อง​ประกาย​อยู่​ที่​ข้าง​ประตู​บัทรับบิม จมูก​ของ​เธอ​งาม​ดั่ง​หอคอย​แห่ง​เลบานอน ที่​มอง​ไป​ยัง​ดามัสกัส</verse>
				<verse number="5">ศีรษะ​ของ​เธอ​งามสง่า​เหมือน​ภูเขา​คารเมล ผม​ของ​เธอ​งาม​ประหนึ่ง​ม่าน​ปัก​ใน​วังหลวง ปอย​ผม​ของ​เธอ​มัด​ใจ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="6">ที่​รัก​จ๋า เธอ​ช่าง​งาม น่า​พิสมัย น่า​ชื่นชม​เสีย​นี่​กระไร!</verse>
				<verse number="7">เธอ​สูง​โปร่ง​เหมือน​ต้น​อินทผลัม และ​ทรวงอก​ของ​เธอ​เหมือน​พวง​ผลไม้</verse>
				<verse number="8">ผม​พูด​ว่า “ผม​จะ​ปีน​ขึ้น​ต้น​อินทผลัม​ต้น​นี้ และ​กอด​ผล​ของ​มัน​ไว้” ขอให้​ทรวงอก​ของ​เธอ​เหมือน​พวง​องุ่น ให้​ลมหายใจ​ของ​เธอ​หอม​เหมือน​กลิ่น​แอปเปิ้ล</verse>
				<verse number="9">และ​ปาก​ของ​เธอ​เหมือน​เหล้า​องุ่น​ชั้นเยี่ยม ขอให้​เหล้า​องุ่น​นี้​ไหล​ริน​สู่​ริมฝีปาก และ​ฟัน​ของ​ที่​รัก​ของ​ดิฉัน</verse>
				<verse number="10">ดิฉัน​เป็น​ของ​ที่​รัก​ของ​ดิฉัน และ​เขา​ปรารถนา​ดิฉัน</verse>
				<verse number="11">มา​เถอะ ที่​รัก ให้​เรา​ออก​ไป​กลาง​ทุ่ง​ด้วยกัน ไป​ค้างแรม​ที่​หมู่บ้าน</verse>
				<verse number="12">ให้​เรา​ลุกขึ้น​ไป​สวน​องุ่น​แต่​เช้า ดู​ว่า​เถา​องุ่น​แตก​หน่อ​หรือ​ยัง ดู​ว่า​ดอก​องุ่น​คลี่​บาน​หรือ​ยัง และ​ดู​ว่า​ดอก​ทับทิม​ผลิบาน​หรือ​ยัง ณ ที่​นั่น ดิฉัน​จะ​มอบ​ความ​รัก​แก่​คุณ</verse>
				<verse number="13">ที่​นั่น ต้น​แมนเดรก​ส่ง​กลิ่น​หอม​อบอวล และ​ผลไม้​รส​ดี​ที่สุด​อยู่​ที่​ประตู​ของ​เรา ทั้ง​ผล​เพิ่ง​สุก​และ​ผล​สุก​งอม ซึ่ง​ดิฉัน​ได้​เก็บ​รวบรวม​ไว้​ให้​คุณ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ถ้า​เพียง​แต่​คุณ​เป็น​พี่ชาย​ของ​ดิฉัน ที่​ดูด​นม​จาก​อก​ของ​แม่​ดิฉัน! ดิฉัน​ก็​จะ​จูบ​คุณ​ได้ เมื่อ​พบ​คุณ​ข้าง​นอก และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​เหยียดหยาม​ดิฉัน</verse>
				<verse number="2">ดิฉัน​จะ​พา​คุณ มายัง​บ้าน​แม่​ของ​ดิฉัน ผู้​ที่​ได้​สั่งสอน​ดิฉัน​มา ดิฉัน​จะ​ให้​คุณ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​ใส่​เครื่องเทศ เป็น​เหล้า​ทับทิม​หวาน​ละมุน</verse>
				<verse number="3">แขน​ซ้าย​ของ​เขา​ช้อน​ประคอง​ศีรษะ​ของ​ดิฉัน และ​แขน​ขวา​ของ​เขา​โอบ​กอด​ดิฉัน​ไว้</verse>
				<verse number="4">บรรดา​สตรี​ชาว​เยรูซาเล็ม​เอ๋ย เรา​กำชับ​เจ้า​ว่า อย่า​ปลุกเร้า​ความ​รัก แต่​ปล่อย​ให้​เป็น​ไป​ตาม​ครรลอง</verse>
				<verse number="5">นี่​ใคร​หนอ​กำลัง​มา​จาก​ทะเลทราย อิงแอบ​คู่​รัก​ของ​เธอ​มา ใต้​ต้น​แอปเปิ้ล ซึ่ง​แม่​ของ​คุณ​ให้​กำเนิด​คุณ​ด้วย​ความ​เจ็บ​ปวด ดิฉัน​จะ​ปลุก​ความ​รัก​ของ​คุณ​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="6">โปรด​ให้​ดิฉัน​เป็น​ดั่ง​ดวง​ตรา​ประทับ​ที่​ใจ และ​ที่​แขน​ของ​คุณ​เพื่อ​แสดง​ว่า​คุณ​เป็น​ของ​ดิฉัน เพราะ​ความ​รัก​มี​อำนาจ​ประหนึ่ง​ความ​ตาย และ​ความ​หึงหวง ​คงทน​ราว​กับ​หลุม​ศพ ความ​รัก​นั้น​แผดเผา​ดั่ง​ไฟ เสมือน​เปลว​ไฟ​แรงกล้า</verse>
				<verse number="7">น้ำ​หลาย​สาย​ไม่อาจ​ดับ​เพลิง​รัก แม่น้ำ​ไม่อาจ​พัด​พา​ความ​รัก​ไป​ได้ หาก​ใคร​ทุ่ม​ทรัพย์สิน​หมด​ตัว เพื่อ​แลก​กับ​ความ​รัก จะ​ถูก​ดูแคลน​อย่าง​ที่สุด</verse>
				<verse number="8">เรา​มี​น้อง​สาว​คน​เล็ก​คน​หนึ่ง ซึ่ง​ทรวงอก​ยัง​ไม่​ขึ้น เรา​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี ใน​วัน​ที่​มี​คน​มา​สู่​ขอ​น้อง</verse>
				<verse number="9">หาก​น้อง​เป็น​กำแพง เรา​จะ​สร้าง​หอคอย​เงิน​บน​นั้น หาก​น้อง​เป็น​ประตู เรา​จะ​ใส่​กลอน​ด้วย​ไม้​สน​ซีดาร์</verse>
				<verse number="10">ดิฉัน​เป็น​กำแพง และ​ทรวงอก​ของ​ดิฉัน​เหมือน​หอคอย ใน​สายตา​ของ​ที่​รัก ดิฉัน​เป็น​เหมือน​คน​ที่​นำ​ความ​อิ่มใจ​มา</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​โซโลมอน​มี​สวน​องุ่น​ขนัด​หนึ่ง​ที่​บาอัลฮาโมน พระองค์​ให้​ชาว​สวน​ที่​นั่น​เช่า เก็บ​ค่า​เช่า​เป็น​เงิน หนัก​คน​ละ​พัน​เชเขล</verse>
				<verse number="12">แต่​สำหรับ​สวน​องุ่น​ของ​ดิฉัน​เอง แล้ว​แต่​ดิฉัน​จะ​ให้​ใคร โซโลมอน พัน​เชเขล​นั้น​เป็น​ของ​พระองค์ และ​สองร้อย​เชเขล ​เป็น​ของ​ผู้​ดูแล​สวน</verse>
				<verse number="13">เธอ​ซึ่ง​อยู่​ใน​อุทยาน รายรอบ​ด้วย​หมู่​เพื่อน ขอให้​ผม​ได้ยิน​เสียง​ของ​คุณ!</verse>
				<verse number="14">มา​เถิด ที่​รัก​ของ​ดิฉัน ขอให้​คุณ​เป็น​เหมือน​ละมั่ง หรือ​กวาง​หนุ่ม​บน​ภูเขา ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​เครื่องเทศ​เถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="23">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">นิมิต​เกี่ยวกับ​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม ซึ่ง​อิสยาห์​ลูก​อาโมศ​เห็น​ใน​สมัย​ของ​อุสซียาห์ โยธาม อาหัส และ​เฮเซคียาห์ กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์ เป็น​ดังนี้</verse>
				<verse number="2">ฟ้าสวรรค์ จง​ฟัง! แผ่นดิน​โลก! จง​ฟัง​เถิด พระยาห์เวห์​ได้​กล่าว​ว่า “เรา​เลี้ยง​ลูก​ๆ มา​จน​เติบ​ใหญ่ แต่​พวก​เขา​กลับ​กบฏ​ต่อ​เรา</verse>
				<verse number="3">วัว​ยัง​รู้จัก​นาย ลา​ยัง​รู้จัก​เจ้า​ของ​ราง​หญ้า แต่​อิสราเอล​ไม่​รู้จัก ประชาชน​ของ​เรา​ไม่​เข้าใจ”</verse>
				<verse number="4">วิบัติ​แก่​ชนชาติ​บาปหนา ชนชาติ​ที่​ทำ​ความ​ผิด​ใหญ่หลวง พวก​คน​ทำ​ชั่ว ลูกหลาน​ของ​ความ​ทุจริต! พวก​เขา​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์ ดูหมิ่น​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล และ​หันหลัง​ให้​พระองค์</verse>
				<verse number="5">ทำไม​ต้อง​ให้​โบย​ตี​อยู่​ร่ำไป ทำไม​จึง​ยัง​กบฏ​ซ้ำ​ๆ ศีรษะ​ของ​เจ้า​ก็​ร้าว​ระบม หัวใจ​ก็​ร้าวราน</verse>
				<verse number="6">ตั้งแต่​ศีรษะ​จด​เท้า ไม่​มี​ส่วน​ไหน​ปกติ มี​แต่​บาดแผล​และ​รอย​เย็บ และ​แผล​เปิด ไม่​ได้​ล้าง​แผล​หรือ​พัน​ผ้า หรือ​บรรเทา​ด้วย​น้ำมัน​มะกอก</verse>
				<verse number="7">ดินแดน​ของ​เจ้า​รกร้าง เมือง​ต่าง​ๆ ก็​ถูก​เผา ท้องทุ่ง​กำลัง​ถูก​คน​ต่าง​ชาติ​ปล้น ทิ้ง​ร้าง​ต่อหน้า​ต่อ​ตา​เจ้า เหมือน​เมื่อ​ถูก​คน​แปลก​หน้า​ทำลาย</verse>
				<verse number="8">ธิดา​แห่ง​ศิโยน​ถูก​ทิ้ง​ร้าง เหมือน​เพิง​ใน​สวน​องุ่น เหมือน​กระท่อม​ใน​ไร่​แตงกวา เหมือน​เมือง​ที่​ถูก​ล้อม</verse>
				<verse number="9">เว้น​แต่​ว่า​พระยาห์เวห์​ผู้​เต็ม​ด้วย​ฤทธิ์เดช จะ​เหลือ​ผู้​รอด​ชีวิต​ไว้​ให้​เรา​บ้าง เรา​ก็​คง​เป็น​เหมือน​เมือง​โสโดม เรา​ก็​คง​จะ​เป็น​เหมือน​เมือง​โกโมราห์</verse>
				<verse number="10">พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​โสโดม จง​ฟัง​คำ​สั่งสอน​ของ​พระยาห์เวห์ ชาว​โกโมราห์​ทั้งหลาย! จง​ฟัง​คำ​สั่ง​สอน​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เครื่อง​บูชา​ทั้งหลาย​ของ​เจ้า มี​ความหมาย​อะไร​สำหรับ​เรา เรา​เอียน​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว เรา​เอือม​แกะ​ผู้​และ​ไขมัน​ของ​สัตว์​อ้วนพี เรา​ไม่ได้​พอใจ กับ​เลือด​แพะ​แกะ​หรือ​เลือด​วัว</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เจ้า​เข้า​มา​อยู่​ต่อหน้า​เรา ใคร​ขอให้​เจ้า​ทำ​อย่าง​นี้ เหยียบ​ย่ำ​วิหาร​ของ​เรา</verse>
				<verse number="13">เลิก​นำ​เครื่อง​บูชา​ที่​ไร้​ความหมาย​มา​ได้​แล้ว! เรา​รังเกียจ​เครื่อง​หอม​ของ​เจ้า จะ​วัน​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ วัน​สะบาโต และ​การ​ประชุม​ใหญ่ เรา​ก็​ทน​การ​ชุมนุม​อัน​ไร้​ค่า​ของ​เจ้า​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="14">เรา​เกลียด​ชัง​งาน​ฉลอง​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ และ​งาน​เทศกาล​ที่​เจ้า​กำหนด พวก​มัน​กลาย​เป็น​ภาระ​สำหรับ​เรา เรา​เบื่อ​จะ​แบก​รับ​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เจ้า​ชูมือ​อธิษฐาน เรา​จะ​ปิด​ตา​จาก​เจ้า แม้​เมื่อ​เจ้า​อธิษฐาน​มากมาย เรา​ก็​จะ​ไม่​ฟัง มือ​ของ​เจ้า​โชก​ชุ่ม​ด้วย​เลือด</verse>
				<verse number="16">จง​ชำระ​ตัว​ให้​สะอาด เอา​ความ​ชั่ว​ของ​เจ้า​ออก​ไป​ให้​พ้น​สายตา​เรา จง​เลิก​ทำ​ผิด</verse>
				<verse number="17">จง​เรียนรู้​ที่​จะ​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง แสวงหา​ความ​ยุติธรรม จง​ปกป้อง​คน​ที่​ถูก​กดขี่ จง​แก้ต่าง​ให้​ลูก​กำพร้า​พ่อ และ​สู้​คดี​ให้​หญิง​ม่าย”</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “มา​เถิด เรา​มา​จัดการ​เรื่อง​นี้​กัน แม้​บาป​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​สีแดง​ก่ำ ก็​จะ​ขาว​สะอาด​เหมือน​หิมะ แม้​บาป​เหล่า​นั้น​เป็น​สีแดง​เข้ม ก็​จะ​ขาว​เหมือน​ขน​แกะ</verse>
				<verse number="19">หาก​เจ้า​เต็มใจ​และ​เชื่อฟัง เจ้า​จะ​ได้​กิน​ของ​ดี​ๆ จาก​แผ่นดิน​นี้</verse>
				<verse number="20">แต่​หาก​เจ้า​ยัง​คง​ดื้อดึง​และ​กบฏ เจ้า​จะ​เป็น​เหยื่อ​คม​ดาบ” พระยาห์เวห์​ลั่น​วาจา​ไว้​ดังนั้น</verse>
				<verse number="21">ดู​สิ​ว่า​นคร​ที่​ซื่อสัตย์ กลาย​เป็น​โสเภณี​ได้​อย่างไร! ครั้ง​หนึ่ง​เธอ​เคย​เปี่ยม​ด้วย​ความ​ยุติธรรม ความ​ชอบธรรม​เคย​อยู่​ใน​ตัว​เธอ แต่​เดี๋ยวนี้​มี​แต่​ฆาตกร!</verse>
				<verse number="22">เงิน​ของ​เจ้า​กลาย​เป็น​ขี้แร่ เหล้า​องุ่น​ชั้น​ดี​บัดนี้​เจือ​น้ำ</verse>
				<verse number="23">ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​เจ้า​เป็น​กบฏ ร่วม​มือ​กับ​โจร ทุก​คน​รัก​สินบน ไล่​ตาม​ของ​กำนัล พวก​เขา​ไม่​ปกป้อง​ลูก​กำพร้า​พ่อ และ​ไม่​พิจารณา​คดี​ของ​หญิง​ม่าย</verse>
				<verse number="24">ด้วย​เหตุ​นี้ พระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ องค์​เกรียงไกร​แห่ง​อิสราเอล​ประกาศ​ว่า “เรา​จะ​เท​ความ​โกรธ​ลง​บน​ศัตรู และ​แก้แค้น​ปฏิปักษ์​ของ​เรา</verse>
				<verse number="25">เรา​จะ​ลงมือ​จัดการ​กับ​เจ้า เรา​จะ​ไล่​ขี้แร่​ของ​เจ้า​ออก​ให้​หมดจด และ​ขจัด​มลทิน​ของ​เจ้า​ให้​หมด​สิ้น</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​คืน​ผู้นำ​ให้​แก่​เจ้า​เหมือน​แต่​ก่อน คืน​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ให้​เหมือน​แต่​แรก หลังจาก​นั้น​เจ้า​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า ‘นคร​ชอบธรรม นคร​ซื่อสัตย์’ ”</verse>
				<verse number="27">ศิโยน​จะ​ได้รับ​การ​ไถ่​ด้วย​ความ​ยุติธรรม ผู้​ที่​กลับ​ใจ​จะ​ได้รับ​การ​ไถ่​ด้วย​ความ​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="28">แต่​พวก​กบฏ​และ​คน​บาป​จะ​ย่อยยับ​ทั้ง​คู่ และ​พวก​ที่​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์​จะ​พินาศ</verse>
				<verse number="29">“เจ้า​จะ​อับอาย​ขายหน้า เพราะ​ต้น​โอ๊ก​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​เจ้า​ชื่นชอบ เจ้า​จะ​อัปยศ​อดสู เพราะ​สวน​ที่​เจ้า​เลือก</verse>
				<verse number="30">เจ้า​จะ​เป็น​เหมือน​ต้น​โอ๊ก​ที่​ใบ​เหี่ยว​เฉา เหมือน​สวน​ที่​ขาด​น้ำ</verse>
				<verse number="31">ชาย​ฉกรรจ์​จะ​กลาย​เป็น​เชื้อ​ไฟ และ​งาน​ของ​เขา​เป็น​ประกาย​ไฟ ทั้ง​คู่​จะ​ลุกไหม้​ไป​ด้วยกัน และ​ไม่​มี​ใคร​ดับไฟ​นั้น​ได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​อิสยาห์​ลูก​ของ​อาโมศ​เห็น​เกี่ยวกับ​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">ใน​บั้นปลาย ภูเขา​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ตั้ง​อยู่ จะ​ได้รับ​การ​สถาปนา​ให้​เป็น​ภูเขา​ที่​สูง​ที่​สุด จะ​ได้รับ​การ​ยกย่อง​ให้​สูง​เหนือ​บรรดา​เนิน​เขา และ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​จะ​หลั่งไหล​ไป​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="3">ชนชาติ​มากมาย​จะ​มา​และ​กล่าว​ว่า “มา​เถิด ให้​เรา​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​ของ​พระยาห์เวห์ ไป​ยัง​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ พระองค์​จะ​สอน​ทาง​ของ​พระองค์​แก่​เรา เพื่อ​เรา​จะ​เดิน​ใน​ทาง​ของ​พระองค์” กฎ​บัญญัติ​จะ​ออก​มา​จาก​ศิโยน ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​มา​จาก​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="4">พระองค์​จะ​ตัดสิน​ความ​ระหว่าง​ชนชาติ​ทั้งหลาย และ​ยุติ​กรณี​พิพาท​ให้​ชน​ทั้งหลาย พวก​เขา​จะ​ตี​ดาบ​ให้​เป็น​ผาล​ไถ​นา และ​ตี​หอก​ให้​เป็น​ขอ​ลิด​กิ่ง​ไม้ ชนชาติ​ต่าง​ๆ จะ​เลิก​ฆ่า​ฟัน​กัน ทั้ง​จะ​ไม่​มี​การ​ฝึก​รบ​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="5">มา​เถิด​เชื้อสาย​ของ​ยาโคบ ให้​เรา​เดิน​ใน​แสง​สว่าง​ของ​พระยาห์เวห์​กัน​เถิด</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์ พระองค์​ทอดทิ้ง​เชื้อสาย​ของ​ยาโคบ ประชาชน​ของ​พระองค์ พวก​เขา​เล่น​ไสยศาสตร์​จาก​ตะวันออก มี​หมอดู คน​ทรง​เหมือน​ชาว​ฟีลิสเตีย และ​น้อม​รับ​ธรรมเนียม​ของ​ผู้​ที่​ไม่​นับถือ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="7">ดินแดน​ของ​เขา​มี​เงิน​และ​ทอง​เต็ม​ไป​หมด มี​ทรัพย์​สมบัติ​นับ​ไม่​ถ้วน ดินแดน​ของ​เขา​มี​ม้า​เต็ม​ไป​หมด มี​รถ​ม้า​ศึก​นับ​ไม่​ถ้วน</verse>
				<verse number="8">ดินแดน​ของ​เขา​มี​รูป​เคารพ​เต็ม​ไป​หมด เขา​หมอบ​กราบ​สิ่ง​ที่​ตัวเอง​สร้าง​ขึ้น สิ่ง​ที่​ทำ​ขึ้น​ด้วย​น้ำ​มือ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น​ผู้คน​จะ​ตกต่ำ​ลง ทุก​คน​จะ​ต่ำต้อย​ลง อย่า​อภัย​ให้​พวก​เขา​เลย</verse>
				<verse number="10">จง​เข้า​ไป​ใน​ซอก​หิน และ​มุด​ซ่อน​ลง​ดิน ให้​พ้น​จาก​ความ​น่า​สะพรึง​กลัว​ของ​พระยาห์เวห์ และ​จาก​ความ​รุ่งโรจน์​แห่ง​บารมี​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">นัยน์​ตา​หยิ่ง​ผยอง​จะ​ถูก​ถ่อม​ลง ความ​ทะนง​ตัว​ของ​มนุษย์​จะ​ถูก​กด​ลง ใน​วัน​นั้น​พระยาห์เวห์​เพียง​ผู้​เดียว​จะ​เป็น​ที่​เทิดทูน</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​เตรียม​วัน​นั้น​ไว้ สำหรับ​บรรดา​คน​เย่อหยิ่ง​และ​ทะนง​ตน สำหรับ​ทุก​สิ่ง​ที่​ได้รับ​การ​เทิดทูน (พวก​มัน​จะ​ต้อง​ตก​ต่ำ​ลง)</verse>
				<verse number="13">สำหรับ​มวล​สน​ซีดาร์​แห่ง​เลบานอน​อัน​สูง​ตระหง่าน และ​บรรดา​ต้น​โอ๊ก​แห่ง​บาชาน</verse>
				<verse number="14">สำหรับ​ภูเขา​สูง​เสียด​ฟ้า และ​เนิน​เขา​สูง​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="15">สำหรับ​หอคอย​สูง​ตระหง่าน​ทุก​ที่ และ​ปราการ​ที่​แข็งแกร่ง​ทุก​แห่ง</verse>
				<verse number="16">สำหรับ​เรือ​วาณิช ​ทุก​ลำ และ​เรือ​ที่​งามสง่า​ทั้ง​หมด</verse>
				<verse number="17">ความ​หยิ่ง​ผยอง​ของ​มนุษย์​จะ​ตกต่ำ​ลง ความ​ทะนง​ตัว​ของ​มนุษย์​จะ​ถูก​กด​ลง ใน​วัน​นั้น​พระยาห์เวห์​ผู้​เดียว​จะ​เป็น​ที่​เทิดทูน</verse>
				<verse number="18">และ​รูป​เคารพ​จะ​สูญสิ้น​ไป</verse>
				<verse number="19">ผู้คน​จะ​หนี​ไป​ซ่อน​ตัว​ตาม​ถ้ำ ใน​โขด​หิน​และ​ใน​หลุม ให้​พ้น​จาก​การ​ปรากฏ​ตัว​อัน​น่า​สะพรึง​กลัว​ของ​พระยาห์เวห์ และ​รัศมี​แห่ง​บารมี​ของ​พระองค์ เมื่อ​พระองค์​ลุก​ขึ้น​มา​เขย่า​โลก</verse>
				<verse number="20">ใน​วัน​นั้น​ผู้คน​จะ​โยน รูป​เคารพ​เงิน​และ​ทอง ที่​ตน​สร้าง​ขึ้น​เพื่อ​นมัสการ ให้​แก่​ตัวตุ่น​และ​ค้างคาว</verse>
				<verse number="21">พวก​เขา​จะ​หนี​ไป​ยัง​ถ้ำ​ใน​โขด​หิน และ​ไป​ยัง​หน้าผา​ที่​ยื่น​ออก​มา ให้​พ้น​จาก​การ​ปรากฏ​ตัว​อัน​น่า​สะพรึง​กลัว​ของ​พระยาห์เวห์ และ​รัศมี​แห่ง​บารมี​ของ​พระองค์ เมื่อ​พระองค์​ลุก​ขึ้น​มา​เขย่า​โลก</verse>
				<verse number="22">จง​เลิก​วางใจ​มนุษย์ ซึ่ง​มี​แต่​ลมหายใจ​ทาง​จมูก ทำไม​ต้อง​นับถือ​พวก​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ดู​เถิด องค์​เจ้านาย พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ กำลัง​จะ​ริบ​ทั้ง​เสบียง​และ​สิ่ง​จุนเจือ ไป​จาก​เยรูซาเล็ม​และ​ยูดาห์ คือ​เสบียง​อาหาร​และ​น้ำ​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="2">จะ​ตัด​วีรบุรุษ​และ​นัก​รบ ตุลาการ​และ​ผู้​เผย​พระวจนะ ผู้​พยากรณ์​และ​ผู้​อาวุโส</verse>
				<verse number="3">นาย​ทหาร​และ​ขุนนาง ที่ปรึกษา ช่าง​ฝีมือ และ​ผู้​วิเศษ</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ตั้ง​คน​หนุ่ม​ๆ เป็น​เจ้านาย ให้​เด็ก​ๆ ปกครอง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="5">ประชาชน​จะ​ข่มเหง​กัน​เอง คน​จะ​ต่อสู้​กัน เพื่อนบ้าน​ต่อสู้​กัน เด็ก​จะ​ลุก​ขึ้น​สู้​คน​แก่ คน​ไร้​เกียรติ​จะ​ต่อสู้​คน​มี​เกียรติ</verse>
				<verse number="6">คน​หนึ่ง​จะ​จับ​ตัว​พี่น้อง​ของ​เขา ใน​บ้าน​พ่อ​ของ​ตน​และ​พูด​ว่า “ท่าน​มี​เสื้อ​คลุม ขอ​ท่าน​มา​เป็น​ผู้​นำ​ของ​เรา มา​ดู​แล​กอง​ปรักหักพัง​นี้!”</verse>
				<verse number="7">แต่​ใน​วัน​นั้น​คน​นั้น​จะ​ร้อง​ว่า “ข้าพเจ้า​ช่วย​อะไร​ไม่ได้ ใน​บ้าน​ของ​ข้าพเจ้า​ไม่​มี​อาหาร​หรือ​เสื้อผ้า อย่า​ให้​ข้าพเจ้า​เป็น​ผู้นำ​ประชาชน​เลย”</verse>
				<verse number="8">เยรูซาเล็ม​โซซัดโซเซ ยูดาห์​ล้ม​ลง วาจา​และ​ความ​ประพฤติ​ของ​เขา​ต่อต้าน​พระยาห์เวห์ ลบหลู่​ดูหมิ่น​ต่อ​ใบหน้า​อัน​มี​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">สีหน้า​ของ​เขา​ฟ้อง​ตัวเอง พวก​เขา​อวด​บาป​ของ​ตน​เหมือน​โสโดม ไม่​ยับยั้ง​ปิดบัง วิบัติ​แก่​เขา! เขา​นำ​ภัยพิบัติ​มา​สู่​ตนเอง</verse>
				<verse number="10">จง​บอก​คน​ชอบธรรม​ว่า​เขา​จะ​อยู่​เย็น​เป็น​สุข เพราะ​เขา​จะ​ได้​ชื่นชม​กับ​ผล​จาก​การ​กระทำ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="11">วิบัติ​แก่​คน​ชั่วร้าย! หายนะ​ตก​แก่​เขา! เขา​จะ​ได้รับ​โทษ​สาสม กับ​สิ่ง​ที่​มือ​ของ​เขา​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="12">เด็ก​ๆ ข่มเหง​รังแก​คน​ของ​เรา ผู้หญิง​ปกครอง​พวก​เขา ประชาชน​ของ​เรา​เอ๋ย ผู้​นำ​ทาง​ให้​เจ้า​พา​เจ้า​หลง​ผิด และ​หัน​เจ้า​ออก​นอก​ทาง</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​อยู่​เหนือ​บัลลังก์​ใน​ศาล พระองค์​ลุก​ขึ้น​พิพากษา​ประชาชน</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พิพากษา พวก​ผู้​อาวุโส​และ​ผู้​นำ​ประชาชน พระองค์​พูด​ว่า “พวก​เจ้า​นี่แหละ​ทำลาย​สวน​องุ่น​ของ​เรา ทรัพย์สิน​ที่​ปล้น​มา​จาก​คน​ยากจน​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">เจ้า​ถือดี​อย่างไร​จึง​กดขี่​คน​ของ​เรา และ​บด​ขยี้​หน้า​คน​ยากไร้” องค์​เจ้านาย พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ดังนี้</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​กล่าว​ว่า “หญิง​ชาว​ศิโยน​นั้น​หยิ่ง​ผยอง เดิน​ชู​คอ​ไป​มา สายตา​ยั่วเย้า เดิน​นวยนาด​ส่าย​สะโพก กำไล​ข้อเท้า​เสียง​กรุ๋งกริ๋ง</verse>
				<verse number="17">ฉะนั้น พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ให้​ศีรษะ​ของ​หญิง​ชาว​ศิโยน​เป็น​ชันนะตุ พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ให้​พวก​เธอ​หัว​ล้าน”</verse>
				<verse number="18">ใน​วัน​นั้น​พระยาห์เวห์​จะ​ฉวย​เครื่อง​ประดับ​งดงาม​ของ​พวก​เธอ​ไป คือ​กำไล ผ้า​คาด​ผม สร้อย​คอ​รูป​วงเดือน</verse>
				<verse number="19">ตุ้มหู สร้อย​ข้อมือ และ​ผ้า​คลุม​หน้า</verse>
				<verse number="20">ผ้า​โพก​ศีรษะ กำไล​ข้อเท้า และ​ผ้า​คาด​เอว ขวด​น้ำ​หอม และ​เครื่องราง</verse>
				<verse number="21">แหวน​ตรา​กับ​ห่วง​จมูก</verse>
				<verse number="22">ชุด​ออก​งาน เสื้อ​คลุม ผ้า​คลุม กระเป๋า​ถือ</verse>
				<verse number="23">กระจก ชุด​ผ้า​ลินิน รัดเกล้า และ​ผ้า​คลุม​ไหล่</verse>
				<verse number="24">กลิ่น​เหม็น​จะ​มา​แทน​กลิ่น​หอม เชือก​จะ​มา​แทน​ผ้า​คาด​เอว หัวล้าน​จะ​มา​แทน​ทรง​ผม​สวยงาม ผ้า​กระสอบ​จะ​มา​แทน​เสื้อผ้า​เนื้อ​ดี ความ​ขายหน้า​จะ​มา​แทน​ความ​งาม</verse>
				<verse number="25">พวก​ผู้ชาย​จะ​ล้ม​ลง​ด้วย​คม​ดาบ พวก​นัก​รบ​จะ​ตาย​ใน​สงคราม</verse>
				<verse number="26">ประตู​ต่าง​ๆ ของ​ศิโยน​จะ​ร่ำไห้​คร่ำครวญ ศิโยน​จะ​สิ้นเนื้อประดาตัว​นั่ง​อยู่​กับ​พื้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ใน​วัน​นั้น​ผู้หญิง​เจ็ด​คน จะ​ยื้อยุด​ผู้ชาย​คน​เดียว และ​กล่าว​ว่า “เรา​จะ​หา​อาหาร​กิน​เอง และ​หา​เสื้อผ้า​ใส่​เอง ขอ​แค่​ให้​เรา​ใช้​นามสกุล​ของ​ท่าน​เท่านั้น ช่วย​ลบ​ความ​อับอาย​ให้​เรา​ด้วย​เถิด!”</verse>
				<verse number="2">ใน​วัน​นั้น กิ่ง​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​งดงาม​และ​เปี่ยม​ด้วย​ราศี และ​ผล​แห่ง​แผ่นดิน​นั้น จะ​เป็น​ความ​ภาคภูมิ​ใจ​และ​ศักดิ์ศรี​ของ​คน​ที่​เหลือ​รอด​ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="3">เขา​จะ​เรียก​คน​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​ศิโยน คือ​ใน​เยรูซาเล็ม​ว่า​บริสุทธิ์ คือ​ทุก​คน​ที่​มี​ชื่อ​อยู่​ใน​ทะเบียน​พลเมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​จะ​ล้าง​มลทิน​ของ​พวก​ผู้หญิง​ศิโยน จะ​ชำระ​คราบ​โลหิต​จาก​เยรูซาเล็ม​โดย​วิญญาณ แห่ง​ไฟ​และ​วิญญาณ ​แห่ง​การ​พิพากษา</verse>
				<verse number="5">จาก​นั้น​พระยาห์เวห์​จะ​สร้าง​เมฆ​ควัน​ใน​ยาม​กลางวัน และ​เปลว​เพลิง​ใน​ยาม​กลางคืน​เหนือ​ภูเขา​ศิโยน​และ​ผู้​ที่​ชุมนุม​กัน​ที่​นั่น เหนือ​ทุก​สิ่ง​คือ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระเจ้า ​จะ​เป็น​เพดาน​ฟ้า</verse>
				<verse number="6">เป็น​ร่มเงา​กำบัง​จาก​ความ​ร้อน​ตอน​กลางวัน เป็น​ที่​ลี้​ภัย​และ​ที่​พักพิง​จาก​พายุ​และ​ฝน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​จะ​ขับร้อง​บทเพลง​แด่​ผู้​ที่​เป็น​ที่​รัก​ของ ข้าพเจ้า เกี่ยวกับ​สวน​องุ่น​ของ​เขา ที่​รัก​ของ​ข้าพเจ้า​มี​สวน​องุ่น​แปลง​หนึ่ง​บน​ไหล่ เขา​อัน​อุดม​สมบูรณ์</verse>
				<verse number="2">เขา​ไถ​ที่​และ​กำจัด​กรวด​หิน และ​ปลูก​องุ่น​พันธุ์​เยี่ยม เขา​สร้าง​หอ​ยาม และ​สกัด​บ่อ​ย่ำ​องุ่น​ไว้​ด้วย จาก​นั้น​เขา​รอ​เก็บ​ผล​องุ่น​ชั้น​ดี แต่​กลับ​ได้​องุ่น​เปรี้ยว</verse>
				<verse number="3">“โอ ชาว​เยรูซาเล็ม​และ​ชาว​ยูดาห์ จง​ตัดสิน​ความ​ระหว่าง​เรา​กับ​สวน​องุ่น​ของ​เรา</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ทำ​อะไร​ได้​อีก เพื่อ​สวน​องุ่น​ของ​เรา เรา​หวัง​ผล​องุ่น​ที่​ดี แต่​ทำไม​กลับ​ได้​แต่​องุ่น​เปรี้ยว</verse>
				<verse number="5">เรา​จะ​บอก​ให้ ว่า​เรา​จะ​ทำ​อะไร​กับ​สวน​องุ่น​นั้น เรา​จะ​รื้อ​รั้ว​ลง และ​ปล่อย​ให้​สวน​นั้น​ถูก​ทำลาย เรา​จะ​ทลาย​กำแพง​ลง และ​มัน​จะ​ถูก​เหยียบ​ย่ำ</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​ทิ้ง​ให้​ร้าง ไม่​ลิด​กิ่ง​หรือ​พรวน​ดิน​ให้ ปล่อย​ให้​หนาม​ขึ้น​รก​ไป​หมด เรา​จะ​สั่ง​เมฆ​ไม่​ให้​ส่ง​ฝน มา​รด​มัน​อีก​ต่อไป”</verse>
				<verse number="7">สวน​องุ่น​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ คือ​ชนชาติ​อิสราเอล และ​ชน​ยูดาห์ เป็น​เถา​องุ่น​ที่​พระองค์​ชื่นชม พระองค์​มอง​หา​ผล​เป็น​ความ​ยุติธรรม แต่​กลับ​เห็น​การ​นอง​เลือด คาดหวัง​ความ​ชอบธรรม แต่​กลับ​ได้ยิน​เสียง​ร้องไห้​ทุกข์​ใจ</verse>
				<verse number="8">วิบัติ​แก่​เจ้า​ผู้​ซื้อ​ที่ดิน จน​ผู้​อื่น​ไม่​มี​ที่​อาศัย บ้าน​ของ​เจ้า​สร้าง​บน​ที่ดิน​ผืน​ใหญ่ จน​เจ้า​สามารถ​อยู่​ตาม​ลำพัง​ใน​ดินแดน​นั้น</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​ได้ยิน​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ว่า “บ้าน​ใหญ่​ๆ จะ​ร้าง​อย่าง​แน่นอน คฤหาสน์​งดงาม​ก็​จะ​ไร้​ผู้​อยู่​อาศัย</verse>
				<verse number="10">สวน​องุ่น​สิบ​เอเคอร์​จะ​ผลิต​เหล้า​องุ่น​ได้​เพียง​บัท ​เดียว เมล็ด​พืช​หนึ่ง​โฮเมอร์ ​จะ​ให้​ผล​เพียง​เอฟาห์​เดียว ”</verse>
				<verse number="11">วิบัติ​แก่​บรรดา​ผู้​ที่​ลุกขึ้น​แต่​เช้า​ตรู่ เพื่อ​ไป​ดื่ม​สุรา เมา​หยำเป​จน​ดึกดื่น จน​เดือด​พล่าน​ด้วย​เหล้า​องุ่น</verse>
				<verse number="12">ใน​งาน​เลี้ยง เขา​จัด​ให้​มี​พิณ​ใหญ่​และ​พิณ​เขา​คู่ ปี่ รำมะนา และ​เหล้า​องุ่น แต่​ไม่​ไยดี​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​กระทำ ไม่​เคารพ​นับถือ​การงาน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">ฉะนั้น​ประชาชน​ของ​เรา​จะ​ตก​เป็น​เชลย เพราะ​ขาด​ความ​เข้าใจ พวก​มี​ยศ​สูง​จะ​ตาย​เพราะ​ความ​หิวโหย ประชาชน​ทั่วไป​ก็​แห้ง​ระโหย​เพราะ​ความ​กระหาย</verse>
				<verse number="14">ความ​ตาย​จึง​ขยาย​ขา​กรรไกร​ของ​มัน และ​อ้า​ปาก​กว้าง กลืน​กิน​ทั้ง​ผู้​ใหญ่​ผู้​น้อย พร้อม​กับ​พวก​ชอบ​วิวาท​และ​พวก​สำมะเลเทเมา</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น ผู้คน​จึง​ถูก​ทำ​ให้​ตกต่ำ และ​ทุก​คน​ถูก​กด​ให้​ต่ำต้อย ดวงตา​หยิ่ง​ผยอง​จะ​ถูก​ปราบ​ให้​ต่ำ</verse>
				<verse number="16">แต่​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​จะ​เป็น​ที่​ยกย่อง​โดย​ความ​ยุติธรรม​ของ​พระองค์ และ​พระเจ้า​ผู้​บริสุทธิ์​จะ​ได้รับ​การ​พิสูจน์​ว่า​บริสุทธิ์ โดย​การ​กระทำ​อัน​ชอบธรรม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">แล้ว​แกะ​จะ​กิน​หญ้า​เหมือน​อยู่​ใน​ทุ่ง​หญ้า​ของ​มัน​เอง ลูก​แกะ​จะ​หา​กิน ​ท่ามกลาง​ซาก​ปรักหักพัง​ของ​คน​รวย</verse>
				<verse number="18">วิบัติ​แก่​ผู้​ที่​ดึง​ความ​บาป​มา​ด้วย​เชือก​แห่ง​ความ​หลอกลวง ลาก​ความ​ชั่ว​เหมือน​ใช้​เชือก​ลาก​เกวียน</verse>
				<verse number="19">วิบัติ​แก่​ผู้​ที่​กล่าว​ว่า “ให้​พระเจ้า​รีบ​หน่อย เร่ง​งาน​ไว​ๆ เรา​จะ​ได้​เห็น ให้​แผนการ​ของ​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล ใกล้​เข้า​มา ปรากฏ​ให้​เห็น เรา​จะ​ได้​รู้”</verse>
				<verse number="20">วิบัติ​แก่​ผู้​ที่​เรียก​ชั่ว​ว่า​ดี เรียก​ดี​ว่า​ชั่ว เรียก​มืด​ว่า​สว่าง ที่​สว่าง​กลับ​ว่า​มืด เรียก​ขม​ว่า​หวาน ที่​หวาน​กลับ​ว่า​ขม</verse>
				<verse number="21">วิบัติ​แก่​ผู้​ที่​ทึกทัก​ว่า​ตนเอง​ฉลาด และ​หลักแหลม​ใน​สายตา​ของ​ตนเอง</verse>
				<verse number="22">วิบัติ​แก่​ผู้​ที่​อวดเก่ง​ใน​เรื่อง​ดื่ม​สุรา และ​เป็น​ผู้​ชนะเลิศ​ใน​การ​ผสม​เหล้า</verse>
				<verse number="23">ผู้​ปล่อย​ตัว​คน​ทำ​ผิด​เพื่อ​สินบน และ​ไม่​ให้​ความ​ยุติธรรม​กับ​ผู้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="24">ดังนั้น​ราก​ของ​พวก​เขา​จะ​เน่า​เปื่อย และ​ดอก​ของ​เขา​จะ​ปลิว​ไป​เหมือน​ธุลี เหมือน​เปลว​ไฟ​เผา​ฟาง เหมือน​หญ้า​แห้ง​ลุก​มอด​ไป​ใน​ไฟ เพราะ​เขา​ละทิ้ง​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ และ​ลบหลู่​พระวจนะ​ของ​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="25">ฉะนั้น​ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​จึง​เผาผลาญ​คน​ของ​พระองค์ มือ​ของ​พระองค์​เงื้อ​ขึ้น​และ​ฟาด​พวก​เขา ภูเขา​ทั้งหลาย​สะเทือน​สะท้าน ซาก​ศพ​เหมือน​กอง​ขยะ​กลาง​ถนน ถึง​ขนาด​นี้​แล้ว​ความ​โกรธ​ของ​พระเจ้า​ก็​ยัง​ไม่​หันเห พระองค์​ยัง​คง​เงื้อ​มือ​ค้าง​อยู่</verse>
				<verse number="26">พระองค์​ชู​ธง​ส่ง​สัญญาณ​ให้​ชนชาติ​ไกล​โพ้น​ทั้งหลาย พระองค์​ผิว​ปาก​เรียก​พวก​ที่​อยู่​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก พวก​เขา​โลดแล่น มา​อย่าง​รวดเร็ว!</verse>
				<verse number="27">ไม่​มี​สัก​คน​ที่​อ่อนล้า​หรือ​สะดุด​ล้ม ไม่​มี​ที่​ซึมเซา​หรือ​หลับใหล เขา​คาด​เข็มขัด​ทะมัดทะแมง สายรัด​รองเท้า​ไม่​ขาด​สัก​เส้น</verse>
				<verse number="28">ลูกศร​ของ​เขา​คมกริบ คันธนู​ของ​เขา​โก่ง​ไว้ กีบ​ม้า​ของ​เขา​เหมือน​หิน​เหล็ก​ไฟ ล้อ​รถ​รบ​เหมือน​พายุ​หมุน</verse>
				<verse number="29">เสียง​คำราม​ของ​เขา​เหมือน​ราชสีห์ พวก​เขา​คำราม​เหมือน​สิงห์​หนุ่ม เขา​คำราม​ขณะ​ตะครุบ​เหยื่อ และ​ลาก​ทึ้ง​ไป​โดย​ไม่​มี​ใคร​ช่วย</verse>
				<verse number="30">ใน​วัน​นั้น​พวก​เขา​จะ​คำราม​ใส่​เหยื่อ เหมือน​ทะเล​คำรน และ​ถ้า​ใคร​มอง​ดู​ดินแดน​นั้น ก็​มี​แต่​ความ​มืด​และ​ความ​ทุกข์​โศก แม้​ดวง​อาทิตย์​ก็​ถูก​เมฆ​บดบัง​จน​มืดมิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​กษัตริย์​อุสซียาห์​สิ้น​ชีวิต ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​พระยาห์เวห์​ผู้​สูง​ส่ง​และ​เป็น​ที่​เทิดทูน​นั่ง​บน​บัลลังก์ ชาย​เสื้อ​คลุม​ของ​พระองค์​ปกคลุม​ทั่ว​วิหาร</verse>
				<verse number="2">เหนือ​พระองค์​มี​เสราฟิม แต่ละ​ตน​มี​หก​ปีก สอง​ปีก​ปก​หน้า สอง​ปีก​ปก​เท้า​และ​อีก​สอง​ปีก​บิน​ไป​มา</verse>
				<verse number="3">ต่าง​ร้อง​ขานรับ​ต่อ​ๆ กัน​ว่า “บริสุทธิ์ บริสุทธิ์ บริสุทธิ์ คือ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ ทั่ว​โลก​เต็ม​ไป​ด้วย​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="4">เสียง​ของ​เหล่า​ทูตสวรรค์​ทำ​ให้​เสา​ประตู​และ​ธรณี​ประตู​สั่น​สะเทือน มี​ควัน​ปกคลุม​ทั่ว​วิหาร</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​จึง​ร้อง​ว่า “วิบัติ​แก่​ข้าพเจ้า! ข้าพเจ้า​พินาศ​แล้ว! เพราะ​ข้าพเจ้า​เป็น​คน​ที่​ริมฝีปาก​ไม่​สะอาด และ​ใช้​ชีวิต​ใน​หมู่​ชนชาติ​ที่​มี​ริมฝีปาก​ไม่​สะอาด และ​ตา​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​องค์​กษัตริย์​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​เสราฟิม​ตน​หนึ่ง​บิน​มา​หา​ข้าพเจ้า ใน​มือ​มี​ถ่าน​ลุกโชน​ซึ่ง​ใช้​คีม​คีบ​มา​จาก​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="7">ทูตสวรรค์​นั้น​ใช้​ถ่าน​แตะ​ริมฝีปาก​ข้าพเจ้า และ​พูด​ว่า “ดู​เถิด ถ่าน​นี้​แตะ​ริมฝีปาก​ของ​เจ้า​แล้ว ความ​ผิด​ของ​เจ้า​ถูก​ลบ​ไป และ​บาป​ของ​เจ้า​ได้​รับ​การ​อภัย​แล้ว”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​ควร​จะ​ส่ง​ใคร​ไป และ​ใคร​จะ​ไป​เพื่อ​เรา” ข้าพเจ้า​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​อยู่​ที่นี่ ส่ง​ข้าพเจ้า​ไป​เถิด!”</verse>
				<verse number="9">พระองค์​พูด​ว่า “จง​ไป​บอก​ชนชาติ​นี้​ว่า ‘จง​ฟัง​แล้ว​ฟัง​เล่า​แต่​จะ​ไม่​มี​วัน​เข้าใจ ดู​แล้ว​ดู​เล่า​แต่​จะ​ไม่​มี​วัน​เห็น’</verse>
				<verse number="10">จง​ทำ​ให้​จิตใจ​ของ​ชนชาติ​นี้​ดื้อด้าน​ไป ทำ​ให้​หู​ของ​พวก​เขา​ตึง และ​ปิด​ตา​ของ​พวก​เขา​เสีย มิฉะนั้น​แล้ว​พวก​เขา​จะ​ได้​เห็น​กับ​ตา ได้ยิน​กับ​หู เข้าใจ​ด้วย​หัวใจ แล้ว​หัน​กลับ​มา​และ​ได้รับ​การ​รักษา​ให้​หาย”</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้า​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์ จะ​อีก​นาน​เพียงไร” พระองค์​ตอบ​ว่า “จน​กระทั่ง​นคร​ต่าง​ๆ พัง​ทลาย ไม่​มี​คน​อยู่​อาศัย จน​กระทั่ง​บ้านเรือน​ถูก​ทิ้ง​ร้าง ท้องทุ่ง​ถูก​เหยียบ​ย่ำ​ทำลาย</verse>
				<verse number="12">ตราบจน​พระยาห์เวห์​ส่ง​ทุก​คน​ไป​ยัง​แดน​ไกล​โพ้น และ​แผ่นดิน​ถูก​ทิ้ง​ร้าง​หมดสิ้น</verse>
				<verse number="13">และ​แม้​จะ​เหลือ​คน​หนึ่ง​ใน​สิบ​อยู่​ใน​แผ่นดิน​นั้น มัน​ก็​ยัง​ร้าง แต่​ต้น​สน​เทเรบินธ์​และ​ต้น​โอ๊ก เมื่อ​ถูก​โค่น​ยัง​เหลือ​ตอ​ฉันใด เมล็ด​พันธุ์​บริสุทธิ์​ก็​จะ​เหลือ​ตอ​ที่​จะ​งอก​ขึ้น​อีก​ใน​แผ่นดิน​ฉันนั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ใน​สมัย​กษัตริย์​อาหัส​แห่ง​ยูดาห์​ลูกชาย​ของ​โยธาม​ซึ่ง​เป็น​ลูก​ของ​อุสซียาห์ กษัตริย์​เรซีน​แห่ง​อารัม และ​กษัตริย์​เปคาห์​แห่ง​อิสราเอล​ลูกชาย​ของ​เรมาลิยาห์ กรีธา​ทัพ​มา​โจมตี​เยรูซาเล็ม แต่​ยึด​เมือง​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ข่าว​มา​ถึง​ราชวงศ์​ของ​ดาวิด​ว่า “อารัม​เป็น​พันธมิตร​กับ ​เอฟราอิม” จิตใจ​ของ​อาหัส​และ​ประชาชน​ก็​หวาดหวั่น​เหมือน​ต้นไม้​ใน​ป่า​สั่น​ไหว​ใน​พายุ</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​อิสยาห์​ว่า “เจ้า​กับ​เชอารยาชูบ ​ลูก​ของ​เจ้า จง​ออก​ไป​พบ​อาหัส​ที่​ปลาย​ท่อ​น้ำ​ของ​อ่าง​เก็บ​น้ำ​ด้าน​บน ทาง​ที่​จะ​ไป​ลาน​ซัก​ผ้า</verse>
				<verse number="4">จง​บอก​เขา​ว่า ‘ให้​ระวัง นิ่ง​สงบ อย่า​กลัว​เลย อย่า​เสียขวัญ​เพราะ​ดุ้น​ฟืน​ที่​กำลัง​จะ​มอด​ทั้ง​สอง​นี้ คือ​ความ​เกรี้ยวกราด​ของ​กษัตริย์​เรซีน​แห่ง​อารัม​และ​ของ​ลูก​ของ​เรมาลิยาห์</verse>
				<verse number="5">อารัม เอฟราอิม และ​ลูก​ของ​เรมาลิยาห์​คบคิด​กัน​ทำลาย​เจ้า’ และ​พูด​กัน​ว่า</verse>
				<verse number="6">‘ให้​เรา​บุก​ยูดาห์ ยึด​ดินแดน​มา​แบ่ง​กัน และ​ตั้ง​ลูก​ของ​ทาเบเอล​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ที่นี่’</verse>
				<verse number="7">แต่​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ว่า ‘จะ​ไม่​เป็น​ไป​เช่น​นั้น จะ​ไม่​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="8">เพราะ​หัว​ของ​อารัม​คือ​ดามัสกัส และ​หัว​ของ​ดามัสกัส​คือ​เรซีน​เท่านั้น เอฟราอิม​ก็​เช่น​กัน ภายใน​หกสิบ​ห้า​ปี จะ​ถูก​บด​ขยี้​จน​ไม่​เหลือ​เป็น​ชนชาติ</verse>
				<verse number="9">หัว​ของ​เอฟราอิม​คือ​สะมาเรีย และ​หัว​ของ​สะมาเรีย​ก็​เป็น​แค่​ลูก​ของ​เรมาลิยาห์ หาก​เจ้า​ไม่​ตั้งมั่น​ใน​ความ​เชื่อ เจ้า​ก็​ไม่อาจ​ยืน​อยู่​ได้​เลย’</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​อาหัส​อีก​ครั้ง​ว่า</verse>
				<verse number="11">‘จง​ขอ​หมาย​สำคัญ​จาก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า ไม่ว่า​จะ​ใน​ที่​ลึก​ที่สุด​หรือ​ใน​ที่​สูง​ที่สุด​ก็​ได้’</verse>
				<verse number="12">แต่​อาหัส​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​ไม่​ขอ เรา​จะ​ไม่​ทดลอง​พระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="13">แล้ว​อิสยาห์​กล่าว​ว่า ‘เจ้า​ผู้​เป็น​ราชวงศ์​ดาวิด จง​ฟัง​เถิด! ท่าน​ยั่ว​ความ​อดทน​ของ​มนุษย์​ยัง​ไม่​พอ​หรือ ท่าน​จะ​พยายาม​ยั่ว​ความ​อดกลั้น​ของ​พระเจ้า​ด้วย​หรือ</verse>
				<verse number="14">ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​เอง​จะ​ให้​หมาย​สำคัญ​แก่​ท่าน คือ​หญิง​พรหมจารี ​คน​หนึ่ง​จะ​ตั้งครรภ์​และ​คลอด​ลูก​ชาย และ ​จะ​เรียก​เขา​ว่า​อิมมานูเอล</verse>
				<verse number="15">เขา​จะ​กิน​นม​ข้น​และ​น้ำผึ้ง เมื่อ​เขา​โต​พอ​จะ​รู้จัก​ปฏิเสธ​สิ่ง​ที่​ผิด​และ​เลือก​สิ่ง​ที่​ถูก</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ก่อน​ที่​เด็ก​จะ​รู้ความ ดินแดน​ของ​กษัตริย์​สอง​องค์​ที่​ท่าน​กลัว​นั้น​จะ​ถูก​ทิ้ง​ร้าง</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​จะ​นำ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​มา​ยัง​ท่าน ประชาชน​และ​ครอบครัว​พ่อ​ของ​ท่าน ใน​ช่วง​เวลา​ที่​ไม่​เหมือน​เวลา​ใด นับ​ตั้งแต่​เอฟราอิม​แยก​ตัว​จาก​ยูดาห์’ ”</verse>
				<verse number="18">ใน​วัน​นั้น​พระยาห์เวห์​จะ​ผิว​ปาก​เรียก​ฝูง​เหลือบ​จาก​สาม​เหลี่ยม​ปาก​แม่น้ำ​ไนล์​ใน​อียิปต์​และ​ฝูง​ผึ้ง​จาก​ดินแดน​อัสซีเรีย​มา</verse>
				<verse number="19">พวก​มัน​จะ​มา​รวม​ตัว​กัน​อยู่​ที่​ห้วย​ลึก​และ​ใน​โพรง​หิน เหนือ​พุ่ม​หนาม​และ​ที่​ตาน้ำ​ทุก​แห่ง</verse>
				<verse number="20">ใน​วัน​นั้น พระยาห์เวห์​จะ​ใช้​ใบมีดโกน​นี้ คือ​กษัตริย์​อัสซีเรีย ซึ่ง​ท่าน​จ้าง​มา​จาก​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส เพื่อ​โกน​ผม ขน​ลับ และ​หนวด​เครา​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="21">ใน​วัน​นั้น คน​หนึ่ง​จะ​เลี้ยง​วัว​สาว​หนึ่ง​ตัว​กับ​แพะ​สอง​ตัว​ไว้</verse>
				<verse number="22">เพราะ​มัน​มี​น้ำ​นม​มาก​จึง​มี​นม​ข้น​ให้​กิน คน​ทั้งหมด​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​แผ่นดิน​จะ​กิน​นม​ข้น​และ​น้ำผึ้ง</verse>
				<verse number="23">ใน​วัน​นั้น​ทุก​แห่ง​ที่​มี​ต้น​องุ่น​พัน​ต้น​ซึ่ง​มี​มูลค่า​เป็น​เงิน​พัน​เชเขล จะ​มี​แต่​พง​หนาม</verse>
				<verse number="24">นายพราน​จะ​ไป​ที่​นั่น​ด้วย​ธนู​และ​ลูก​ธนู เพราะ​ทั้ง​แผ่นดิน​จะ​มี​หนาม​ปกคลุม</verse>
				<verse number="25">เนิน​เขา​ต่าง​ๆ ซึ่ง​ครั้ง​หนึ่ง​เคย​ใช้​จอบ​ขุด​ดิน​เพื่อ​เพาะ​ปลูก จะ​ไม่​มี​ใคร​กล้า​ไป​ที่​นั่น​เพราะ​กลัว​หนาม จะ​กลาย​เป็น​ที่​ปล่อย​วัว​และ​ให้​แกะ​ย่ำ​ไป​มา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “จง​เอา​หนังสือ​ม้วน​แผ่น​ใหญ่​มา​และ​ใช้​ปากกา​เขียน​ลง​ไป​ว่า ‘มาเฮอร์ชาลาลหัชบัส’</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น​เรา​จะ​เรียก​ปุโรหิต​อุรียาห์​กับ​เศคาริยาห์​ลูก​ของ​เยเบเรคิยาห์ ให้​เป็น​พยาน​ที่​เชื่อถือ​ได้​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ข้าพเจ้า​ก็​หลับนอน​กับ​ผู้​เผย​พระวจนะ​หญิง เธอ​จึง​ตั้งท้อง​และ​คลอด​ลูก​ชาย พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “จง​ตั้งชื่อ​เขา​ว่า​มาเฮอร์ชาลาลหัชบัส</verse>
				<verse number="4">ก่อน​ที่​เด็ก​คน​นั้น​จะ​รู้จัก​เรียก ‘พ่อ’ หรือ ‘แม่’ กษัตริย์​อัสซีเรีย​จะ​ริบ​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ดามัสกัส​และ​สะมาเรีย​ไป”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​อีก​ว่า</verse>
				<verse number="6">“เนื่องจาก​ชนชาติ​นี้​ได้​ปฏิเสธ น้ำ​แห่ง​ชิโลอาห์​ซึ่ง​ไหล​เอื่อย​ๆ ไป​ชื่นชม​เรซีน และ​ลูก​ของ​เรมาลิยาห์</verse>
				<verse number="7">ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​จะ​ใช้​กระแส​น้ำ​เชี่ยว​ของ​ยูเฟรติส มา​ท่วม​มิด​พวก​เขา คือ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​กับ​กองทัพ​มหึมา กระแส​น้ำ​นั้น​จะ​ท่วม​มิด​ทุก​ช่อง​ทาง และ​ล้น​ทุก​ตลิ่ง</verse>
				<verse number="8">และ​กวาด​เข้า​มา​ใน​ยูดาห์ ไหล​วน​เหนือ​ดินแดน​นั้น ไหล​หลาก​ท่วม​ถึง​คอ โอ อิมมานูเอล เอ๋ย! ท่วม​มิด​ยูดาห์​จน​สุด​เขต​แดน”</verse>
				<verse number="9">ชนชาติ​ทั้งหลาย​เอ๋ย โห่ร้อง​ออก​ศึก​ไป ​เถิด และ​จง​ถูก​บด​ขยี้! ดินแดน​ไกล​โพ้น​ทั้งปวง จง​ฟัง เตรียม​ทำศึก​เถิด และ​จง​ถูก​บด​ขยี้! เตรียม​ทำศึก​เถิด และ​จง​ถูก​บด​ขยี้!</verse>
				<verse number="10">วางแผน​กลยุทธ์​ไป​เถิด แต่​มัน​จะ​กลับ​ตาลปัตร ดำเนิน​ตาม​แผน​เถิด แต่​จะ​ไป​ไม่​รอด เพราะ​พระเจ้า​อยู่​กับ​เรา</verse>
				<verse number="11">นี่​คือ​สิ่ง​ที่ พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​อย่าง​เข้มงวด เตือน​ว่า​อย่า​ทำ​ตาม​วิถีทาง​ของ​คน​เหล่า​นี้ พระองค์​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="12">“ทุก​สิ่ง​ที่​คน​เหล่า​นี้​เรียก​ว่า​การ​คบคิด​ทรยศ เจ้า​อย่า​เรียก​ว่า​การ​คบคิด​ทรยศ อย่า​กลัว​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​กลัว อย่า​หวาดหวั่น</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​คือ​ผู้​ที่​เจ้า​จะ​ต้อง​ถือ​ว่า​บริสุทธิ์ พระองค์​คือ​ผู้​ที่​เจ้า​จะ​ต้อง​ยำเกรง พระองค์​คือ​ผู้​ที่​เจ้า​จะ​ต้อง​ขยาด​กลัว</verse>
				<verse number="14">พระองค์​จะ​เป็น​สถาน​บริสุทธิ์ แต่​สำหรับ​ทั้ง​ชน​อิสราเอล​และ​ยูดาห์ พระองค์​จะ​เป็น​ก้อนหิน​ที่​ทำ​ให้​ผู้คน​สะดุด และ​เป็น​ศิลา​ที่​ทำ​ให้​พวก​เขา​ล้ม​ลง และ​พระองค์​จะ​เป็น​กับดัก และ​เป็น​บ่วงแร้ว​สำหรับ​ชาว​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="15">พวก​เขา​หลาย​คน​จะ​สะดุด พวก​เขา​จะ​ล้ม​ลง​และ​แตก​สลาย พวก​เขา​จะ​ติดกับ​และ​ถูก​จับ​ไป”</verse>
				<verse number="16">จง​มัด​คำ​พยาน​เตือน​นี้​เข้า​ไว้​ด้วยกัน และ​ประทับ​ตรา​คำ​สั่งสอน​ของ​พระเจ้า​ใน​หมู่​สาวก​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​จะ​รอคอย​พระยาห์เวห์ ผู้​ซ่อน​หน้า​จาก​ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ ข้าพเจ้า​จะ​ไว้​วาง​ใจ​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้า​และ​ลูก​ๆ ที่​พระยาห์เวห์​มอบ​ให้​ข้าพเจ้า​อยู่​ที่​นี่​แล้ว เรา​คือ​หมาย​สำคัญ​และ​สัญลักษณ์​ใน​อิสราเอล​จาก​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ ผู้​อยู่​บน​ภูเขา​ศิโยน</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​มี​คน​บอก​ให้​ท่าน​ไป​ปรึกษา​คนทรง​เจ้า​เข้า​ผี​ที่​กระซิบ​พึมพำ​นั้น ผู้คน​ก็​ควร​ไป​ถาม​พระเจ้า​ของ​เขา​ไม่​ใช่​หรือ เหตุใด​ไป​ปรึกษา​คน​ตาย​เพื่อ​คน​เป็น</verse>
				<verse number="20">จง​ศึกษา​คำ​สั่งสอน​ของ​พระเจ้า​และ​คำ​พยาน​แห่ง​คำ​เตือน ถ้า​ใคร​ไม่​ได้​พูด​ตาม​นี้ พวก​เขา​ก็​ไม่​มี​แสง​สว่าง​แห่ง​รุ่งอรุณ​อยู่​เลย</verse>
				<verse number="21">พวก​เขา​จะ​เร่ร่อน​ไป​อย่าง​ลำเค็ญ​และ​หิวโหย เมื่อ​เขา​หิว​ก็​จะ​เดือดดาล มอง​ขึ้น​ไป แช่ง​ด่า​กษัตริย์​และ​พระเจ้า​ของ​ตน</verse>
				<verse number="22">พวก​เขา​จะ​มอง​ไป​ยัง​แผ่นดิน​โลก และ​เห็น​แต่​ความ​ทุกข์​ยาก ความ​มืดมน ความ​เศร้า​หมอง​แสน​สาหัส และ​เขา​จะ​ถูก​ผลัก​เข้า​สู่​ความ​มืดมิด​ใน​ที่​สุด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">อย่างไร​ก็​ตาม​ผู้​ทุกข์​ยาก​จะ​ไม่​โศกเศร้า​อีก​ต่อ​ไป ใน​อดีต​พระเจ้า​ทำ​ให้​ดินแดน​เศบูลุน​และ​นัฟทาลี​ต่ำ​ลง แต่​ใน​อนาคต​พระองค์​จะ​ยกย่อง​กาลิลี​ที่​ชนชาติ​ต่าง​ๆ​อาศัย​อยู่ รวม​ทั้ง​ริม​ทาง​ทะเล​เหนือ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป</verse>
				<verse number="2">ประชาชน​ผู้​เดิน​อยู่​ใน​ความ​มืด ได้​เห็น​แสง​สว่าง​ยิ่งใหญ่ บรรดา​ผู้​อาศัย​ใน​ดินแดน​แห่ง​ความ​มืด​มิด แสง​สว่าง​เริ่ม​สาด​ต้อง​พวก​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​ขยาย​ชนชาติ​นั้น และ​เพิ่มพูน​ความ​ปีติ​ยินดี​ของ​พวก​เขา พวก​เขา​ชื่นชม​ยินดี​ต่อหน้า​พระองค์ เหมือน​คน​เริงรื่น​ชื่นบาน​ยาม​เก็บเกี่ยว เหมือน​นัก​รบ​ชื่นชม​ยินดี ยาม​แบ่ง​สมบัติ​ที่​ริบ​มา​ได้</verse>
				<verse number="4">เหมือน​อย่าง​วัน​แห่ง​ชัยชนะ​เหนือ​มีเดียน พระองค์​จะ​ทำลาย แอก​ที่​เป็น​ภาระ​ของ​พวก​เขา คาน​ที่​พวก​เขา​ต้อง​แบก​หาม และ​ไม้​ตะบอง​ของ​ผู้​ที่​ข่มเหง​เขา</verse>
				<verse number="5">รองเท้า​ทุก​คู่​ของ​นัก​รบ​ซึ่ง​ใช้​ใน​สงคราม และ​เสื้อผ้า​ทั้งหมด​ของ​พวก​เขา​ที่​โชก​เลือด จะ​ถูก​เผา​ไฟ และ​ใช้​เป็น​เชื้อ​เพลิง</verse>
				<verse number="6">ด้วย​ว่า​มี​เด็ก​คน​หนึ่ง​เกิด​มา​เพื่อ​เรา มี​ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ที่​มอบให้​แก่​เรา และ​การ​ปกครอง​จะ​อยู่​บน​บ่า​ของ​เขา และ​เขา​จะ​ได้รับ​การ​ขนานนาม​ว่า “ที่ปรึกษา​มหัศจรรย์ พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระบิดา​นิรันดร์ องค์​สันติ​ราช”</verse>
				<verse number="7">การ​ปกครอง​อย่าง​สันติ​ของ​บุคคล​นั้น จะ​ยิ่งใหญ่​ขึ้น​ไม่​สิ้นสุด พระองค์​จะ​ครอบครอง​เหนือ​บัลลังก์ และ​อาณาจักร​ของ​ดาวิด สถาปนา​และ​ผดุง​อาณาจักร​นั้น​ไว้ ด้วย​ความ​ยุติธรรม​และ​ความ​ชอบธรรม ตั้งแต่​เวลา​นั้น​ตราบ​นิรันดร์ พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​กระตือรือร้น ที่​จะ​กระทำ​การ​นี้​ให้​สำเร็จ</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​มี​ถ้อยคำ​ต่อต้าน​ยาโคบ และ​จะ​ตก​อยู่​บน​อิสราเอล​ว่า</verse>
				<verse number="9">ประชาชน​ทั้งปวง​จะ​รู้​ถึง​คำ​พิพากษา คือ​เอฟราอิม​และ​ชาว​สะมาเรีย​ทั้งหลาย ซึ่ง​กล่าว​อย่าง​เย่อหยิ่ง และ​ด้วย​ใจ​อหังการ​ว่า</verse>
				<verse number="10">“อิฐ​ทลาย​ลง​แล้ว​ก็​จริง แต่​เรา​จะ​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​ด้วย​หิน​สกัด ต้น​มะเดื่อ​ทั้งหลาย​ถูก​โค่น​ลง​ไป​แล้ว แต่​เรา​จะ​แทน​ที่​ด้วย​ไม้​สน​ซีดาร์”</verse>
				<verse number="11">แต่​พระยาห์เวห์​จะ​เสริม​กำลัง​ศัตรู​ของ​เรซีน​ขึ้นมา​สู้​กับ​พวก​เขา และ​กระตุ้น​ศัตรู​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="12">ชาว​อารัม​จาก​ตะวันออก และ​ชาว​ฟีลิสเตีย​จาก​ตะวันตก อ้า​ปาก​กว้าง​กลืน​อิสราเอล​เสีย ถึง​ขนาด​นี้​แล้ว​ความ​โกรธ​ของ​พระเจ้า​ก็​ยัง​ไม่​หันเห พระองค์​ยัง​คง​เงื้อ​มือ​ค้าง​อยู่</verse>
				<verse number="13">แต่​ประชาชน​ก็​ยัง​ไม่​ยอม​หัน​กลับ​มา​หา​พระองค์​ผู้​ลงโทษ​พวก​เขา ทั้ง​ไม่​ยอม​แสวงหา​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="14">ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​จะ​ตัด​ทั้ง​หัว​และ​หาง​จาก​อิสราเอล ทั้ง​กิ่ง​อินทผลัม​และ​ต้น​อ้อ​ภายใน​วัน​เดียว</verse>
				<verse number="15">หัว​คือ​ผู้​อาวุโส​และ​ผู้​มี​เกียรติ หาง​คือ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ซึ่ง​สอน​เท็จ</verse>
				<verse number="16">พวก​ผู้​นำ​ก็​นำ​ไป​ผิด​ทาง และ​พวก​ผู้​ตาม​ก็​ถูก​นำ​ให้​หลง​เตลิด</verse>
				<verse number="17">ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​จะ​ไม่​ชื่นชอบ​คน​หนุ่ม ทั้ง​จะ​ไม่​สงสาร​ลูก​กำพร้า​พ่อ​กับ​หญิง​ม่าย เพราะ​ทุก​คน​ล้วน​ชั่วช้า​อธรรม ทุก​ปาก​พูดจา​โง่เขลา ถึง​ขนาด​นี้​แล้ว​ความ​โกรธ​ของ​พระเจ้า​ก็​ยัง​ไม่​หันเห พระองค์​ยัง​คง​เงื้อ​มือ​ค้าง​อยู่</verse>
				<verse number="18">แน่นอน​ว่า​ความ​ชั่ว​ลุกโพลง​ดั่ง​กอง​ไฟ มัน​ผลาญ​ต้น​หนาม​น้อย​ใหญ่​ทั้งปวง ทำ​ให้​ทั้ง​ป่า​ลุกไหม้ ส่ง​ควัน​โขมง</verse>
				<verse number="19">พื้น​แผ่นดิน​จะ​ถูก​เผา​ผลาญ โดย​ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ ประชาชน​จะ​เป็น​เชื้อ​เพลิง พวก​เขา​จะ​ไม่​ไว้​ชีวิต​กัน​เลย</verse>
				<verse number="20">พวก​เขา​จะ​เขมือบ​ทาง​ขวา แต่ก็​ยัง​หิวโหย กิน​ไป​ทาง​ซ้าย แต่ก็​ยัง​ไม่​อิ่ม ต่าง​ก็​จะ​เลี้ยง​ชีวิต​ด้วย​เนื้อ​ลูกหลาน ​ของ​ตนเอง</verse>
				<verse number="21">มนัสเสห์​และ​เอฟราอิม​จะ​กัด​กิน​กัน​เอง และ​ทั้ง​สอง​จะ​หัน​มา​เล่นงาน​ยูดาห์ ถึง​ขนาด​นี้​แล้ว​ความ​โกรธ​ของ​พระเจ้า​ก็​ยัง​ไม่​หันเห พระองค์​ยัง​คง​เงื้อ​มือ​ค้าง​อยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">วิบัติ​แก่​พวก​ที่​ออก​กฎ​บัญญัติ​ไม่​เป็นธรรม และ​พวก​ที่​ออก​กฎหมาย​กดขี่</verse>
				<verse number="2">เพื่อ​ริดรอน​สิทธิ​ของ​คน​จน และ​ไม่​ให้​ความ​ยุติธรรม​แก่​ประชาชน​ผู้​ถูก​ข่มเหง​ของ​เรา ทำ​ให้​หญิง​ม่าย​ตก​เป็น​เหยื่อ​ของ​พวก​เขา และ​ลูก​กำพร้า​พ่อ​ถูก​ปล้น</verse>
				<verse number="3">พวก​เจ้า​จะ​ทำ​อย่างไร​ใน​วัน​ลงทัณฑ์ เมื่อ​ภัยพิบัติ​มา​จาก​แดน​ไกล เจ้า​จะ​หนี​ไป​พึ่ง​ใคร เจ้า​จะ​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ไป​เก็บ​ไว้​ที่ไหน</verse>
				<verse number="4">จะ​ไม่​มี​อะไร​เหลือ นอกจาก​ไป​คุดคู้​อยู่​ใน​หมู่​เชลย หรือ​ล้ม​ลง​ใน​หมู่​คน​ที่​ถูก​ฆ่า ถึง​ขนาด​นี้​แล้ว​ความ​โกรธ​ของ​พระเจ้า​ก็​ยัง​ไม่​หันเห พระองค์​ยัง​คง​เงื้อ​มือ​อยู่</verse>
				<verse number="5">“วิบัติ​แก่​ชาว​อัสซีเรีย ผู้​เป็น​ไม้เรียว​แห่ง​ความ​โกรธ​ของ​เรา ผู้​ถือ​กระบอง​แห่ง​ความ​กริ้ว​ของ​เรา!</verse>
				<verse number="6">เรา​ส่ง​อัสซีเรีย​ไป​ปราบ​ชนชาติ​อธรรม ไป​เล่นงาน​ชนชาติ​ที่​ยั่ว​โทสะ​เรา ให้​ไป​ปล้น​และ​ริบ​ทรัพย์สิน และ​เหยียบ​ย่ำ​เขา​ดั่ง​ย่ำ​โคลน​ใน​ถนน</verse>
				<verse number="7">แต่​เขา​ไม่ได้​ตั้งใจ​เช่น​นั้น ไม่ได้​คิด​ตาม​นั้น เป้าหมาย​ของ​เขา​คือ​ล้างผลาญ ทำลาย​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ให้​ดับ​สูญ</verse>
				<verse number="8">เขา​กล่าว​ว่า ‘แม่ทัพ​ของ​เรา​ล้วน​แต่​เป็น​กษัตริย์​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="9">คาลโน​ไม่ได้​เหมือน​คารเคมิช​หรอก​หรือ ฮามัท​ก็​เหมือน​อารปัด​ไม่​ใช่​หรือ และ​สะมาเรีย​ก็​เหมือน​ดามัสกัส​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="10">เช่น​เดียว​กับ​ที่​เรา​ยึด​บรรดา​อาณาจักร​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​รูป​เคารพ อาณาจักร​ซึ่ง​มี​รูป​เคารพ​มาก​กว่า​ของ​เยรูซาเล็ม​และ​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​ไม่​จัดการ​เยรูซาเล็ม​และ​รูป​เคารพ​ต่าง​ๆ เหมือน​ที่​เรา​ทำ​กับ​สะมาเรีย​และ​รูป​เคารพ​ของ​เขา​หรือ’ ”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พระยาห์เวห์​จัดการ​กับ​ภูเขา​ศิโยน​และ​เยรูซาเล็ม​เรียบร้อย​แล้ว พระองค์​จะ​พูด​ว่า “เรา​จะ​ลงโทษ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​เพราะ​ใจ​เย่อหยิ่ง​อหังการ​และ​ท่าที​ยโส​โอหัง</verse>
				<verse number="13">เพราะ​เขา​โอ้อวด​ว่า ‘เรา​ทำ​การ​นี้​ด้วย​กำลัง​มือ​ของ​เรา และ​ด้วย​สติ​ปัญญา​ของ​เรา เพราะ​เรา​มี​ความ​เข้าใจ เรา​รื้อ​พรมแดน​ของ​ชาติ​ต่าง​ๆ ปล้น​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เขา ปราบ ​กษัตริย์​ของ​พวก​เขา​เฉกเช่น​ผู้​พิชิต</verse>
				<verse number="14">มือ​ของ​เรา​ฉกชิง​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ชาติ​ต่าง​ๆ เหมือน​ประชาชน​เอื้อม​ไป​เก็บ​รัง​นก เรา​รวบรวม​ประเทศ​ทั้งปวง เหมือน​คน​เก็บ​ไข่​ที่​ถูก​ทิ้ง​ไว้ ไม่​มี​หน้า​ไหน​กล้า​ขยับ​ปีก หรือ​ปริปาก​ร้อง’</verse>
				<verse number="15">ขวาน​จะ​ยก​ตน​ขึ้น​ข่ม​ผู้​ที่​ใช้​มัน​หรือ เลื่อย​จะ​เบ่ง​ทับ​ผู้​ที่​เลื่อย​มัน​หรือ อย่าง​กับ​ว่า​ไม้ตะพด​จะ​แกว่ง​ใส่​ผู้​ที่​หยิบ​มัน​ขึ้น หรือ​ไม้​กระบอง​กวัดแกว่ง​ใส่​ผู้​ที่​ถือ​มัน​อย่าง​นั้น​แหละ</verse>
				<verse number="16">ฉะนั้น​พระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ จะ​ส่ง​โรค​ระบาด​มา​ล้างผลาญ​นัก​รบ​ที่​แข็งแกร่ง​ของ​เขา ไฟ​จะ​จุด​ขึ้น​ภายใต้​ความ​โอ่อ่า​ของ​เขา เหมือน​ไฟ​ไหม้​ลุกโชน</verse>
				<verse number="17">พระ​ผู้​เป็น​แสง​สว่าง​แห่ง​อิสราเอล​จะ​กลาย​เป็น​ไฟ องค์​บริสุทธิ์​ของ​พวก​เขา​จะ​เป็น​เปลว​เพลิง เผาผลาญ​ต้น​หนาม​น้อย​ใหญ่​ของ​เขา วอด​สิ้น​ภายใน​วัน​เดียว</verse>
				<verse number="18">ป่า​อัน​มโหฬาร​และ​ท้องทุ่ง​อัน​อุดม​ของ​เขา จะ​ถูก​ทำลาย​ไป​สิ้น เหมือน​คน​ป่วย​ที่​ชีวิต​ถูก​กัดกร่อน​ไป</verse>
				<verse number="19">ต้นไม้​ใน​ป่า​ของ​เขา​จะ​เหลือ​อยู่​น้อยนิด ขนาด​เด็ก​ก็​เขียน​จำนวน​นั้น​ได้</verse>
				<verse number="20">ใน​วัน​นั้น​ชน​หยิบมือ​ที่​เหลือ​ของ​อิสราเอล คือ​เชื้อสาย​ของ​ยาโคบ​ที่​รอด​ชีวิต จะ​ไม่​พึ่ง​ผู้​นั้น ซึ่ง​ปราบ​พวก​ตน​ลง แต่​จะ​พึ่งพิง​พระยาห์เวห์ องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล​อย่าง​แท้​จริง</verse>
				<verse number="21">คน​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​จะ​กลับมา คน​ของ​ยาโคบ​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​จะ​กลับ​มา​หา​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="22">อิสราเอล​เอ๋ย ถึงแม้​ประชาชน​ของ​เจ้า​จะ​มากมาย​เหมือน​ทราย​ริม​ทะเล ก็​จะ​มี​เพียง​คน​ที่​เหลือ​อยู่​เท่านั้น​ที่​จะ​กลับมา หายนะ​ครั้ง​นี้​ถูก​กำหนด​ไว้​แล้ว อย่าง​เหลือ​ล้น​และ​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="23">องค์​เจ้านาย พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​นี่แหละ จะ​ใช้​หายนะ​ซึ่ง​กำหนด​ไว้​แล้ว​ลงทัณฑ์​ทั้ง​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="24">ฉะนั้น องค์​เจ้านาย พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า ‘ประชาชน​ของ​เรา​ใน​ศิโยน อย่า​กลัว​ชาว​อัสซีเรีย ซึ่ง​เอา​ไม้เรียว​เฆี่ยน​เจ้า เอา​ไม้​กระบอง​ฟาด​เจ้า​เหมือน​ที่​อียิปต์​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="25">โทสะ​ของ​เรา​ที่​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​เจ้า​จะ​ยุติลง​ใน​ไม่​ช้า​นี้ และ​ความ​โกรธ​ของ​เรา​จะ​หัน​ไป​ทำลาย​พวก​เขา’</verse>
				<verse number="26">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​จะ​ใช้​แส้​ฟาด​พวก​เขา เหมือน​เมื่อ​ปราบ​ชาว​มีเดียน​ที่​ศิลา​แห่ง​โอเรบ จะ​ยก​ไม้เท้า​ขึ้น​ฟาด​แม่น้ำ​ทั้งหลาย เหมือน​ที่​กระทำ​ใน​อียิปต์</verse>
				<verse number="27">ใน​วัน​นั้น​ภาระ​ที่​พวก​เขา​วาง​ไว้​จะ​ถูก​ยก​ออก​จาก​บ่า​พวก​เจ้า แอก​ของ​พวก​เขา​จะ​พ้น​จาก​คอ​พวก​เจ้า แอก​นั้น​จะ​ถูก​หัก เพราะ​พวก​เจ้า​เติบโต​ขึ้น​จน​อ้วนพี</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​เข้า​มา​ทาง​เมือง​อัยยาท ผ่าน​มิโกรน และ​สะสม​เสบียง​และ​อาวุธ​ที่​มิคมาช</verse>
				<verse number="29">พวก​เขา​ผ่าน​ด่าน​มา​และ​พูด​กัน​ว่า ‘เรา​จะ​ตั้ง​ค่าย​พัก​แรม​ที่​เกบา’ รามาห์​สะทกสะท้าน กิเบอาห์​ของ​ซาอูล​เตลิด​หนี</verse>
				<verse number="30">ร้อง​ออก​มา​เถิด ธิดา​แห่ง​กัลลิม! ไลชาห์ จง​ฟัง​เถิด! อานาโธท​ที่​น่า​สงสาร!</verse>
				<verse number="31">มัดเมนาห์​เตลิด​หนี ชาว​เกบิม​หลบ​เข้า​ที่​ซ่อน</verse>
				<verse number="32">ใน​วัน​นี้​พวก​เขา​จะ​หยุด​อยู่​ที่​โนบ จะ​ชู​กำปั้น บน​ภูเขา​ของ​ธิดา​แห่ง​ศิโยน ที่​ภูเขา​แห่ง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="33">ดู​เถิด องค์​เจ้านาย พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ จะ​โค่น​กิ่ง​ทั้งหลาย​ด้วย​ฤทธิ์เดช​ยิ่งใหญ่ ต้นไม้​สูง​ตระหง่าน​จะ​ถูก​โค่น ต้น​ที่​สูง​ผงาด​ถูก​โค่น​ราบ</verse>
				<verse number="34">พระองค์​จะ​ใช้​ขวาน​ฟัน​ป่า​ทึบ เลบานอน​จะ​ล้ม​ลง​ต่อหน้า​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">หน่อ​หนึ่ง​จะ​ขึ้น​มา​จาก​ตอ​ของ​เจสซี กิ่ง​หนึ่ง​จะ​เกิด​ผล​จาก​ราก​ของ​เขา</verse>
				<verse number="2">พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​อยู่​เหนือ​ผู้​นั้น คือ​พระวิญญาณ​แห่ง​สติ​ปัญญา​และ​ความ​เข้าใจ พระวิญญาณ​แห่ง​คำ​ปรึกษา​และ​กำลัง พระวิญญาณ​แห่ง​ความ​รู้​และ​ความ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">และ​เขา​จะ​ยินดี​ใน​ความ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ เขา​จะ​ไม่​พิพากษา​ตาม​สิ่ง​ที่​ตา​เห็น หรือ​ตัดสิน​ตาม​สิ่ง​ที่​หู​ได้ยิน</verse>
				<verse number="4">แต่​เขา​จะ​พิพากษา​คน​ขัดสน​ด้วย​ความ​ชอบธรรม และ​ตัดสิน​อย่าง​ยุติธรรม​เพื่อ​คน​ยากจน​ใน​แผ่นดิน​โลก เขา​จะ​ฟาด​โลก​ด้วย​คำ​พิพากษา​จาก​ปาก​ของ​เขา เขา​จะ​ประหาร​คน​ชั่ว​ด้วย​ลม​จาก​ริมฝีปาก​ของ​เขา</verse>
				<verse number="5">ความ​ชอบธรรม​จะ​เป็น​เข็มขัด​ของ​เขา และ​ความ​ซื่อสัตย์​จะ​เป็น​สาย​คาด​เอว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="6">หมา​ป่า​จะ​อยู่​กับ​ลูก​แกะ เสือดาว​จะ​นอน​ลง​ข้าง​แพะ ลูก​วัว สิงโต​และ​ลูก​วัว​อายุ​หนึ่ง​ปี​จะ​อยู่​ด้วยกัน และ​เด็ก​น้อย​คน​หนึ่ง​จะ​นำ​พวก​มัน</verse>
				<verse number="7">แม่​วัว​จะ​กิน​หญ้า​อยู่​กับ​หมี ลูก​ของ​มัน​จะ​นอน​อยู่​ด้วยกัน และ​สิงโต​จะ​กิน​ฟาง​เหมือน​วัว</verse>
				<verse number="8">ทารก​จะ​เล่น​อยู่​ใกล้​รัง​งูเห่า และ​เด็ก​เล็ก​จะ​ยื่น​มือ​เข้า​ไป​ใน​รัง​งู​พิษ</verse>
				<verse number="9">พวก​มัน​จะ​ไม่​ทำร้าย​หรือ​ทำลาย​กัน ทั่ว​ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา เพราะ​โลก​จะ​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​รู้​ถึง​พระยาห์เวห์ ดั่ง​น้ำ​ที่​ปกคลุม​ท้อง​ทะเล</verse>
				<verse number="10">ใน​วัน​นั้น ราก​ของ​เจสซี​จะ​ตั้ง​เด่น​ดุจ​ธง​แก่​บรรดา​ชนชาติ ชนชาติ​ต่าง​ๆ จะ​รวม​พล​กัน​มา​หา​เขา และ​ที่​พำนัก​ของ​เขา​จะ​สง่า​งาม</verse>
				<verse number="11">ใน​วัน​นั้น พระยาห์เวห์​จะ​ยื่น​มือ​ออก​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง เพื่อ​รับ​คน​ของ​พระองค์​ที่​รอด​ชีวิต​นั้น​กลับ​มา​จาก​อัสซีเรีย อียิปต์​บน​และ​อียิปต์​ล่าง จาก​คูช จาก​เอลาม จาก​บาบิโลน จาก​ฮามัท และ​จาก​เกาะ​ชาย​ฝั่ง​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน</verse>
				<verse number="12">พระองค์​จะ​ชู​ธง​ขึ้น​เพื่อ​ชนชาติ​ทั้งหลาย และ​รวบรวม​เชลย​อิสราเอล กับ​ชน​ยูดาห์​ที่​กระจัดกระจาย​ไป กลับ​คืน​มา​จาก​สี่​มุม​โลก</verse>
				<verse number="13">ความ​อิจฉา​ของ​เอฟราอิม​จะ​สิ้น​ไป และ​ศัตรู​ทั้งหลาย ของ​ยูดาห์​จะ​ถูก​ทำลาย เอฟราอิม​จะ​เลิก​อิจฉา​ยูดาห์ และ​ยูดาห์​เลิก​เป็น​ศัตรู​กับ​เอฟราอิม</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​จะ​รุกไล่​ลง​มา​ตาม​ลาด​เขา​ฟีลิสเตีย​ทาง​ฟาก​ตะวันตก ร่วม​กัน​ปล้น​ชนชาติ​นั้น​ไป​ทาง​ตะวันออก พวก​เขา​จะ​ปราบ​เอโดม​และ​โมอับ ชาว​อัมโมน​จะ​อยู่​ใต้​อำนาจ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ให้ น้ำ​ทะเล​ใน​อ่าว​ของ​อียิปต์​แห้ง พระองค์​จะ​โบก​มือ เหนือ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​ด้วย​กระแส​ลม​แรง​จัด จะ​แยก​มัน​ออก​เป็น​ลำธาร​เจ็ด​สาย เพื่อ​คน​สวม​รองเท้า​แตะ​จะ​เดิน​ลุย​ข้าม​ไป​ได้</verse>
				<verse number="16">จะ​มี​ทาง​หลวง​สำหรับ​คน​หยิบมือ​ที่​เหลือ​ของ​พระองค์ ที่​รอด​มา​จาก​อัสซีเรีย เหมือน​ที่​มี​ทาง​หลวง​สำหรับ​อิสราเอล เมื่อ​พวก​เขา​ออก​มา​จาก​อียิปต์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ใน​วัน​นั้น ท่าน​จะ​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์ ถึงแม้​พระองค์​โกรธ​ข้าพเจ้า ความ​โกรธ​ของ​พระองค์​ก็​ได้​หัน​ไป และ​พระองค์​ปลอบโยน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">แน่นอน พระเจ้า​เป็น​ความ​รอด​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​วาง​ใจ​และ​ไม่​กลัว พระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์​พระองค์​เอง​เป็น​กำลัง​และ​ปราการ ​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ได้​มา​เป็น​ความ​รอด​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="3">ท่าน​จะ​ตัก​น้ำ​จาก​บ่อ​แห่ง​ความ​รอด ด้วย​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="4">ใน​วัน​นั้น​ท่าน​จะ​พูด​ว่า “จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ จง​ประกาศ​นาม​ของ​พระองค์ ให้​ใน​หมู่​ชนชาติ​รู้​สิ่ง​ที่​พระองค์​กระทำ และ​ประกาศ​ว่า​นาม​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​ยกย่อง</verse>
				<verse number="5">จง​ร้องเพลง​สดุดี​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​กระทำ​สิ่ง​ที่​ประเสริฐ ให้​เรื่อง​นี้​เป็น​ที่​รู้​จัก​ไป​ทั่ว​โลก</verse>
				<verse number="6">ชาว​ศิโยน จง​โห่ร้อง​และ​ร้อง​เพลง​ด้วย​ความ​ยินดี เพราะ​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล​ผู้​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน​นั้น​ยิ่งใหญ่​นัก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">คำ​พยากรณ์​กล่าวโทษ​บาบิโลน​ซึ่ง​อิสยาห์​ลูกชาย​อาโมศ​ได้รับ มี​ดังนี้</verse>
				<verse number="2">จง​ชู​ธง​ขึ้น​เหนือ​ยอด​เขา​หัวโล้น จง​ตะโกน​เรียก​พวก​เขา ส่ง​สัญญาณ​ให้​พวก​เขา เข้า​มา​ทาง​ประตู​ของ​บรรดา​เจ้านาย</verse>
				<verse number="3">เรา​ได้​สั่ง​คน​เหล่า​นั้น​ที่​เรา​เตรียม​ไว้​ให้​สู้รบ​แล้ว เรา​เรียก​เหล่า​นัก​รบ​ผู้​ปีติ​ยินดี​ใน​ชัยชนะ​ของ​เรา ให้​เป็น​ผู้​ลบล้าง​โทสะ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="4">ฟัง​สิ เสียง​อึกทึก​บน​ภูเขา ดั่ง​เสียง​มหาชน​ล้นหลาม! ฟัง​สิ เสียง​ครึกโครม​ใน​หมู่​อาณาจักร ดั่ง​เสียง​ชุมนุม​ชนชาติ! พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ กรีธา​ทัพ​มา​เพื่อ​ทำศึก</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​มา​จาก​ดินแดน​ไกล​โพ้น จาก​สุด​ขอบฟ้า คือ​พระยาห์เวห์​และ​อาวุธ​แห่ง​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์ เพื่อ​ทำลาย​ดินแดน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="6">จง​ร้องไห้​เถิด เพราะ​วัน​แห่ง​พระยาห์เวห์​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว วัน​นั้น​จะ​มาถึง​ดั่ง​หายนะ​จาก​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="7">ด้วย​เหตุ​นี้ ทุก​มือ​จะ​อ่อน​ปวกเปียก ใจ​ทุก​ดวง​จะ​ละลาย​ด้วย​ความ​กลัว</verse>
				<verse number="8">ความ​หวาด​กลัว​จะ​จู่โจม​พวก​เขา ความ​ปวดร้าว​และ​ทุกข์​ทรมาน​จะ​เกาะ​กุม​พวก​เขา พวก​เขา​จะ​ทุรนทุราย​ดั่ง​ผู้หญิง​เจ็บ​ท้อง​ใกล้​คลอด พวก​เขา​จะ​มอง​ตา​กัน ใบหน้า​แดง​ก่ำ</verse>
				<verse number="9">ดู​เถิด วัน​แห่ง​พระยาห์เวห์​ใกล้​เข้า​มา เป็น​วัน​หฤโหด มา​พร้อม​กับ​ความ​กริ้ว​และ​ความ​โกรธ​อัน​รุนแรง เพื่อ​ทำ​ให้​ดินแดน​นั้น​ร้าง และ​ทำลาย​คน​บาป​ทั้งปวง​ซึ่ง​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="10">เหล่า​ดวง​ดาว​บน​ท้องฟ้า​และ​หมู่​ดาว จะ​ไม่​ฉายแสง ดวง​อาทิตย์​ที่​กำลัง​ขึ้น​จะ​ถูก​ดับ และ​ดวง​จันทร์​จะ​ไม่​ทอแสง</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​ลงโทษ​โลก​เพราะ​ความ​ชั่วร้าย ลงโทษ​คน​ชั่ว​เพราะ​บาป​ของ​พวก​เขา เรา​จะ​ยุติ​ความ​เย่อหยิ่ง​ของ​คน​ทะนง และ​จะ​ทำ​ให้​ความ​อหังการ​ของ​คน​อำมหิต​ต่ำ​ลง</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ทำ​ให้​ผู้คน​หา​ยาก​ยิ่ง​กว่า​ทองคำ​บริสุทธิ์ หา​ยาก​ยิ่ง​กว่า​ทองคำ​แห่ง​โอฟีร์</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น เรา​จะ​ทำ​ให้​ฟ้าสวรรค์​สั่น​สะเทือน และ​โลก​จะ​กระเด็น​จาก​ที่​ตั้ง​ของ​มัน ด้วย​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ ใน​วัน​แห่ง​ความ​โกรธ​อัน​แรง​กล้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">เขา​ทั้งหมด​จะ​หัน​กลับ​ไป​หา​พี่น้อง​ร่วม​ชาติ จะ​หนี​กลับ​ไป​บ้าน​เกิด​เมือง​นอน เหมือน​ละมั่ง​ที่​ถูก​ล่า เหมือน​แกะ​ที่​ไม่​มี​คน​เลี้ยง</verse>
				<verse number="15">ใคร​ที่​ถูก​จับ​เป็น​เชลย​จะ​ถูก​แทง​ทะลุ ทุก​คน​ที่​ถูก​จับ​ได้​จะ​ล้ม​ตาย​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="16">ทารก​ของ​พวก​เขา​จะ​ถูก​ฟาด​เป็น​ชิ้น​ๆ ต่อหน้า​ต่อตา บ้าน​ของ​เขา​จะ​ถูก​ปล้น และ​ภรรยา​จะ​ถูก​ข่มขืน</verse>
				<verse number="17">ดู​เถิด เรา​จะ​เร่งเร้า​ชาว​มีเดีย ผู้​ไม่​แยแส​เงิน ไม่​สนใจ​ทอง ให้​มา​ต่อสู้​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="18">ธนู​ของ​พวก​เขา​จะ​ฆ่า​คน​หนุ่ม​ๆ เขา​จะ​ไม่​ปรานี​กับ​ทารก หรือ​เวทนา​สงสาร​เด็ก</verse>
				<verse number="19">บาบิโลน มณี​แห่ง​อาณาจักร​ทั้งหลาย ศักดิ์ศรี​และ​ความ​ภาคภูมิใจ​ของ​ชาว​บาบิโลน จะ​ถูก​พระเจ้า​โค่น​ล้ม เหมือน​เมือง​โสโดม​และ​โกโมราห์</verse>
				<verse number="20">เธอ​จะ​ไม่​มี​ใคร​มา​ตั้ง​รกราก​อีก หรือ​อาศัย​อยู่​อีก​ตลอด​ทุก​ชั่วอายุ ไม่​มี​คน​ร่อนเร่​พเนจร​มา​ตั้ง​เต็นท์ ไม่​มี​คน​เลี้ยง​แกะ​พา​ฝูง​แกะ​มา​พัก​อีก</verse>
				<verse number="21">แต่​สัตว์​ใน​ทะเลทราย​จะ​นอน​อยู่​ที่​นั่น บ้าน​เรือน​ของ​เธอ​จะ​เต็ม​ไป​ด้วย​หมาใน นก​ฮูก​จะ​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น แพะ​ป่า​จะ​กระโดด​ไป​มา​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="22">ไฮยีน่า​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​ป้อม​ปราการ หมาใน​อยู่​ใน​วัง​อัน​โอ่อ่า​ของ​เธอ เวลา​ของ​เธอ​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว และ​จะ​ไม่​มี​การ​ยืด​เวลา​ต่อ​ไป​อีก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​จะ​เมตตา​ยาโคบ พระองค์​จะ​เลือก​อิสราเอล​อีก​ครั้ง​หนึ่ง และ​จะ​ให้​พวก​เขา​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ให้​ใน​แผ่นดิน​ของ​เขา​เอง ชาว​ต่าง​ชาติ​จะ​มา​สมทบ และ​เข้า​ร่วม​กับ​เชื้อสาย​ของ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="2">ชนชาติ​ต่าง​ๆ จะ​รับ​อิสราเอล และ​นำ​พวก​เขา​กลับ​คืน​ถิ่น อิสราเอล​จะ​ครอบครอง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ และ​ทำ​ให้​เป็น​ผู้​รับใช้​ชาย​หญิง​ใน​แผ่นดิน​ของ​พระยาห์เวห์ ผู้​ที่​เคย​จับ​อิสราเอล​เป็น​เชลย จะ​ถูก​เขา​จับ​เป็น​เชลย และ​อิสราเอล​จะ​ปกครอง​ผู้​ที่​เคย​กดขี่​เขา</verse>
				<verse number="3">ใน​วันที่​พระยาห์เวห์​ให้​เจ้า​พ้น​จาก​ความ​ทุกข์​ทรมาน ความ​วุ่นวาย และ​งาน​หนัก​ที่​เจ้า​ถูก​บังคับ</verse>
				<verse number="4">เจ้า​จะ​เย้ยหยัน​กษัตริย์​บาบิโลน​ดังนี้​ว่า ผู้​กดขี่​ข่มเหง​มาถึง​จุดจบ​ได้​อย่างไร​หนอ! ความ​เกรี้ยวกราด ​ของ​เขา​สิ้นสุด​ลง​ได้​อย่างไร!</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​หัก​ไม้เรียว​ของ​คน​ชั่วร้าย หัก​คทา​ของ​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง</verse>
				<verse number="6">ซึ่ง​กระหน่ำ​ตี​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ด้วย​แรง​โทสะ​อย่าง​ไม่​หยุด​ยั้ง และ​ปราบ​ชนชาติ​ทั้งหลาย ด้วย​การ​จู่โจม​อย่าง​อำมหิต</verse>
				<verse number="7">ดินแดน​ทั้งปวง​ก็​หยุด​พัก​และ​สงบสุข พวก​เขา​เปล่ง​เสียง​ร้องเพลง</verse>
				<verse number="8">แม้แต่​ต้น​สน​และ​ต้น​สน​ซีดาร์​แห่ง​เลบานอน ก็​ดีใจ​และ​กล่าว​ว่า “เดี๋ยวนี้​เจ้า​ตกต่ำ ก็​ไม่​มี​ใคร​มา​โค่น​เรา”</verse>
				<verse number="9">แดน​คน​ตาย​เบื้อง​ล่าง ลุกขึ้น​ต้อนรับ​เจ้า มัน​ปลุก​วิญญาณ​ของ​บรรดา​ผู้​ที่​จาก​ไป​ให้​มา​ทักทาย​เจ้า คือ​ผู้​ที่​เคย​เป็น​ผู้นำ​ของ​โลก มัน​ทำ​ให้​เหล่า​กษัตริย์​ผู้​เคย​ปกครอง​เหนือ​บรรดา​ชนชาติ ลุก​ขึ้น​มา​จาก​บัลลังก์​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​จะ​ร้อง​ออก​มา เป็น​เสียง​เดียวกัน​ว่า “บัดนี้​ท่าน​ก็​อ่อนแอ​เหมือน​พวก​เรา ท่าน​กลับกลาย​เป็น​เหมือน​เรา”</verse>
				<verse number="11">ความ​ลำพอง​ของ​เจ้า​ลง​ไป​ใน​หลุม พร้อม​กับ​เสียง​พิณ​ของ​เจ้า หนอน​ยั้วเยี้ย​อยู่​ใต้​ร่าง​ของ​เจ้า และ​ไส้เดือน​ปกคลุม​ตัว​เจ้า</verse>
				<verse number="12">ดาว​ประจำ​รุ่ง ลูก​แห่ง​รุ่งอรุณ! เจ้า​ตก​ลง​มา​จาก​ฟ้าสวรรค์​เสีย​แล้ว! เจ้า​ผู้​เคย​ปราบ​ให้​บรรดา​ชนชาติ​ตกต่ำ แต่​บัดนี้​เจ้า​ถูก​เหวี่ยง​ลง​มา​ยัง​โลก!</verse>
				<verse number="13">เจ้า​รำพึง​ใน​ใจ​ว่า “เรา​จะ​ขึ้น​ไป​สวรรค์ เรา​จะ​ยก​บัลลังก์​ของ​เรา​ขึ้น เหนือ​ดวง​ดาว​ของ​พระเจ้า เรา​จะ​นั่ง​บัลลังก์​บน​ภูเขา​แห่ง​การ​ชุมนุม บน​ยอด​สูงสุด​ของ​ภูเขา​ซับฟอน</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ขึ้นไป​เหนือ​เมฆ เรา​จะ​ตี​เสมอ​องค์​ผู้​สูง​สุด”</verse>
				<verse number="15">แต่​เจ้า​ถูก​นำ​ลง​สู่​แดน​คน​ตาย มา​สู่​ห้วง​เหว​ลึก</verse>
				<verse number="16">บรรดา​ผู้​ที่​เห็น​เจ้า​ก็​จ้อง​มอง และ​ใคร่ครวญ​ชะตา​ของ​เจ้า​ว่า “นี่​หรือ​ผู้​เขย่า​โลก และ​ทำ​ให้​อาณาจักร​ต่าง​ๆ สั่น​สะท้าน</verse>
				<verse number="17">นี่​หรือ​ผู้​ที่​ทำ​ให้​โลก​เป็น​ถิ่น​ทุรกันดาร ผู้​โค่น​ล้ม​นคร​ต่าง​ๆ และ​ไม่​ยอม​ปล่อย​เชลย​กลับ​คืน​ถิ่น”</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย นอน​ใน​หลุม​ศพ​ของ​ตน​อย่าง​สม​เกียรติ</verse>
				<verse number="19">แต่​ร่าง​เจ้า​ถูก​เหวี่ยง​ออก​มา เหมือน​กิ่งไม้​ที่​ถูก​หัก​ทิ้ง ถูก​ทับ​ด้วย​ร่าง​ของ​คน​ที่​ถูก​ฆ่า ผู้​ตาย​ด้วย​คม​ดาบ ผู้​ลง​ไป​สู่​พื้น​หิน​ของ​เหว ดั่ง​ศพ​ที่​ถูก​เหยียบ​ย่ำ</verse>
				<verse number="20">เจ้า​จะ​ไม่​ได้รับ​การ​ฝัง​ศพ​อย่าง​เขา เพราะ​เจ้า​ได้​ทำลาย​ล้าง​ดินแดน​ของ​เจ้า และ​เข่นฆ่า​ประชาชน​ของ​เจ้า ให้​ลูกหลาน​ของ​คน​ชั่ว ไม่​ถูก​เอ่ย​ถึง​อีก​เลย</verse>
				<verse number="21">จง​เตรียม​ที่​สำหรับ​ประหาร​ลูก​ๆ​ของ​เขา เพราะ​บาป​ของ​บรรพบุรุษ พวก​เขา​ไม่ได้​ขึ้นมา​ครอบครอง​ดินแดน​นั้น ไม่ได้​สร้าง​เมือง​บน​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ว่า “เรา​จะ​ลุก​ขึ้น​มา​ต่อสู้​พวก​เขา เรา​จะ​ทำลาย​ชื่อ​ของ​บาบิโลน​และ​ผู้​รอด​ชีวิต ทั้ง​ลูกหลาน​และ​เชื้อสาย​ของ​เธอ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="23">“เรา​จะ​เปลี่ยน​บาบิโลน​เป็น​ที่​ของ​นก​ฮูก เต็ม​ไป​ด้วย​หนอง​บึง​และ​ปลัก​โคลน เรา​จะ​กวาด​เธอ​ด้วย​ไม้กวาด​แห่ง​หายนะ” พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ปฏิญาณ​ไว้​ว่า “เรา​วางแผน​ไว้​อย่างไร มัน​จะ​เป็น​อย่าง​นั้น​แน่นอน และ​เรา​ประสงค์​อย่างไร มัน​ก็​จะ​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="25">เรา​จะ​ขยี้​ทัพ​อัสซีเรีย​ใน​ดินแดน​ของ​เรา เรา​จะ​เหยียบ​เขา​ลง​ที่​ภูเขา​ของ​เรา เรา​จะ​กำจัด​แอก​จาก​ประชาชน​ของ​เรา และ​ขจัด​ภาระ​จาก​บ่า​ของ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="26">นี่​เป็น​แผนการ​ที่​กำหนด​ไว้​สำหรับ​ทั้ง​โลก นี่​คือ​มือ​ซึ่ง​เงื้อ​ขึ้น​เหนือ​ชนชาติ​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="27">เพราะ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ได้​กำหนด​ไว้ ใคร​จะ​พลิกผัน​ได้ พระองค์​ยื่น​มือ​ออก​มา ใคร​จะ​ทำ​ให้​พระองค์​หด​มือ​กลับ​ได้</verse>
				<verse number="28">ใน​ปี​ที่​กษัตริย์​อาหัส​เสีย​ชีวิต มี​คำ​พยากรณ์​จาก​พระเจ้า​ดังนี้​ว่า</verse>
				<verse number="29">ชาว​ฟีลิสเตีย​ทั้งปวง อย่า​กระหยิ่ม​ยิ้มย่อง ว่า​ไม้เรียว​ที่​ฟาด​เจ้า​นั้น​หัก​แล้ว จาก​รากเหง้า​ของ​งู​ตัว​นั้น​จะ​เกิด​งู​พิษ เป็น​งู​เห่า​พิษ​ร้าย​ซึ่ง​แว้ง​กัด</verse>
				<verse number="30">คน​ยากจน​ที่สุด​จะ​พบ​ทุ่ง​หญ้า และ​คน​ขัดสน​จะ​นอน​ลง​อย่าง​ปลอดภัย แต่​เรา​จะ​ทำลาย​รากเหง้า​ของ​เจ้า​ด้วย​ความ​อดอยาก ซึ่ง​จะ​สังหาร​คน​ที่​เหลือ​รอด</verse>
				<verse number="31">เจ้า​ประตู​เมือง จง​ร้องไห้​เถิด! เจ้า​นคร​นี้ จง​คร่ำครวญ​เถิด! ชาว​ฟีลิสเตีย​ทั้งหลาย จง​กลัว​จน​ละลาย​ไป​เสีย! ควัน​ตลบ​ขึ้น​จาก​ทิศ​เหนือ และ​ไม่​มี​ใคร​หลง​จาก​แถว​ของ​ตน</verse>
				<verse number="32">จะ​ตอบ​ทูต​ของ​ชนชาติ​นั้น​ว่า​อย่างไร ก็​ว่า “พระยาห์เวห์​ได้​สถาปนา​ศิโยน​ไว้ และ​คน​ที่​ทุกข์​ยาก​ใน​เมือง​นั้น​จะ​พบ​ที่​พักพิง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">คำ​พยากรณ์​กล่าวโทษ​โมอับ​มี​ดังนี้ นคร​อาร์​ใน​โมอับ​ถูก​ทำลาย ย่อยยับ​ใน​คืน​เดียว! นคร​คีร์​ใน​โมอับ​ถูก​ทำลาย ย่อยยับ​ใน​คืน​เดียว!</verse>
				<verse number="2">ดีโบน​ขึ้น​ไป​ยัง​วิหาร ขึ้น​ไป​บน​บรรดา​ที่​สูง​เพื่อ​ร่ำไห้ โมอับ​ไว้อาลัย​ให้​เนโบ​และ​เมเดบา ทุก​คน​โกน​หัว และ​โกน​เครา​เกลี้ยง</verse>
				<verse number="3">ตาม​ท้อง​ถนน ผู้​คน​สวม​ผ้า​กระสอบ บน​หลังคา​และ​ตาม​ลาน​เมือง ทุก​คน​ร้องไห้​คร่ำครวญ และ​หมอบ​ร่ำไห้</verse>
				<verse number="4">เฮชโบน​และ​เอเลอาเลห์​ส่ง​เสียง​ร้อง ได้ยิน​ไป​ไกล​ถึง​ยาฮาส ฉะนั้น​พล​รบ​ของ​โมอับ​ร้อง​ออก​มา และ​หัวใจ​ก็​ระทดท้อ</verse>
				<verse number="5">ดวงใจ​ของ​เรา​ร่ำไห้​ให้​กับ​โมอับ ผู้​ลี้​ภัย​ของ​เธอ​หนี​ไป​ไกล​ถึง​โศอาร์ ไกล​ถึง​เอกลัทเชลีชิยาห์ พวก​เขา​ขึ้น​ตาม​เนิน​เขา​สู่​ลูฮีท ไป​พลาง​ร้องไห้​พลาง เขา​คร่ำครวญ​ความ​ย่อยยับ​ของ​ตน ไป​ตลอด​ทาง​สู่​โฮโรนาอิม</verse>
				<verse number="6">ลำน้ำ​นิมริม​แห้ง​เหือด และ​หญ้า​ก็​เหี่ยว​เฉา พืชพรรณ​ตาย​หมด และ​ไม่​มี​ความ​เขียว​ขจี​เหลือ​อยู่</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​ทรัพย์สิน​ที่​พวก​เขา​หา​มา​และ​สะสม​ไว้ พวก​เขา​ก็​ขน​ข้าม​ลำห้วย​ต้น​ป็อปลาร์​ไป</verse>
				<verse number="8">เสียง​ร้อง​ของ​พวก​เขา​ดัง​ก้อง​ไป​ตลอด​ชายแดน​โมอับ เสียง​โอดครวญ​ของ​เขา​ไป​ไกล​ถึง​เอกลาอิม เสียง​คร่ำครวญ​ดัง​ไป​ถึง​เบเออร์เอลิม</verse>
				<verse number="9">ห้วงน้ำ​ของ​ดีโมน ​จะ​เต็ม​ไป​ด้วย​เลือด แต่​เรา​ยัง​จะ​ลง​มือ​กับ​ดีโมน ​ต่อไป​อีก คือ​ให้​สิงโต​ไล่ล่า​ทั้ง​ผู้​ลี้​ภัย​ชาว​โมอับ และ​คน​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​ดินแดน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">จง​ส่ง​ลูก​แกะ​มา​เป็น​บรรณาการ แด่​ผู้​ปกครอง​ดินแดน จาก​เสลา ข้าม​ทะเลทราย มา​ยัง​ภูเขา​ของ​ธิดา​แห่ง​ศิโยน</verse>
				<verse number="2">พวก​ผู้หญิง​ของ​โมอับ ที่​ริม​ตลิ่ง​แม่น้ำ​อารโนน ก็​เหมือน​นก​กระพือ​ปีก ถูก​ผลัก​ออก​จาก​รัง</verse>
				<verse number="3">โมอับ​พูด​ว่า “ตัดสิน​ใจ​เถิด ตัดสิน​ใจ​ที ยาม​เที่ยงวัน​โปรด​ให้​ร่มเงา ดั่ง​ยาม​ค่ำคืน โปรด​ให้​ที่​ซ่อน​แก่​ผู้​หนี​ภัย อย่า​ทรยศ​หักหลัง​ผู้​ลี้​ภัย</verse>
				<verse number="4">ขอให้​ผู้​ลี้​ภัย​ชาว​โมอับ​พัก​อยู่​กับ​ท่าน ขอ​เป็น​ที่​พักพิง​ให้​เขา​พ้น​จาก​ผู้​ทำลาย” ผู้​กดขี่​จะ​ถึง​จุดจบ และ​ความ​พินาศ​จะ​ยุติ ผู้​กดขี่​จะ​หมด​ไป​จาก​ดินแดน</verse>
				<verse number="5">บัลลังก์​จะ​ถูก​สถาปนา​ขึ้น​ด้วย​ความ​รัก ผู้​หนึ่ง​จาก​ราชวงศ์ ​ของ​ดาวิด จะ​นั่ง​บน​บัลลังก์​นั้น​ด้วย​ความ​ซื่อสัตย์ เป็น​ผู้​พิพากษา​ที่​แสวงหา​ความ​ยุติธรรม และ​เร่ง​คดี​แห่ง​ความ​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="6">เรา​ได้ยิน​ถึง​ความ​ทะนง​ของ​โมอับ ช่าง​จองหอง​เหลือ​เกิน ความ​ทะนง​ตน และ​ความ​เย่อหยิ่ง และ​ความ​อวดดี แต่​สิ่ง​ที่​โมอับ​โอ้อวด​ก็​ว่าง​เปล่า</verse>
				<verse number="7">ฉะนั้น​ชาว​โมอับ​จึง​พา​กัน​ร่ำไห้ ให้​กับ​แผ่นดิน​โมอับ และ​ร้องไห้​คร่ำครวญ ให้​ขนม​ลูกเกด​ของ​คีร์หะเรเสท</verse>
				<verse number="8">ท้องทุ่ง​แห่ง​เฮชโบน​ก็​เหี่ยว​เฉา เช่น​เดียว​กับ​เถา​องุ่น​ของ​สิบมาห์ ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ได้​เหยียบ​ย่ำ​เถา​องุ่น​ที่​ดี​ที่สุด ซึ่ง​ครั้ง​หนึ่ง​เคย​งอกงาม​ไป​ถึง​ยาเซอร์ แพร่​ขยาย​ไป​ถึง​ถิ่น​ทุรกันดาร แตก​หน่อ​ผลิผล ไป​ไกล​ถึง​ทะเล</verse>
				<verse number="9">เรา​จึง​ร่ำไห้​เหมือน​ที่​ยาเซอร์​ร่ำไห้ ให้​กับ​เถา​องุ่น​แห่ง​สิบมาห์ เฮชโบน​และ​เอเลอาเลห์​เอ๋ย เรา​หลั่ง​น้ำตา​จน​ท่วม​เจ้า! เสียง​โห่ร้อง​ยินดี​เมื่อ​เก็บ​เกี่ยว​ผลไม้​สุก และ​พืชผล​ของ​เจ้า​ก็​เงียบ​ลง</verse>
				<verse number="10">ความ​รื่นเริง​ยินดี​ถูก​พราก​ไป​จาก​สวน​ผลไม้ ไม่​มี​ใคร​ร้องเพลง​หรือ​โห่ร้อง​ใน​ไร่​องุ่น ไม่​มี​ใคร​ย่ำ​องุ่น​ใน​บ่อ​ย่ำ​เหล้า​องุ่น​อีก เพราะ​เรา​ได้​ยุติ​เสียง​โห่ร้อง​นั้น​แล้ว</verse>
				<verse number="11">จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​คร่ำครวญ​เพื่อ​โมอับ​ดั่ง​พิณ ส่วน​ลึก​ของ​จิตใจ​อาลัย​คีร์หะเรเสท</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​โมอับ​ขึ้นไป​ยัง​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง ก็​เหนื่อย​เปล่า เมื่อ​ขึ้น​ไป​สวด​วิงวอน​ที่​เทวสถาน ก็​เปล่า​ประโยชน์</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​ได้​พูด​เกี่ยวกับ​โมอับ​ไว้​เช่น​นี้​แหละ</verse>
				<verse number="14">แต่​บัดนี้​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ภายใน​สาม​ปี ตาม​ปี​ตาม​สัญญา​ว่าจ้าง​แรงงาน​นั้น ความ​โอ่อ่า​ตระการ​และ​ประชาชน​ของ​โมอับ​จะ​ถูก​เหยียด​ลง คน​รอด​ชีวิต​ก็​น้อย​และ​อ่อน​โรยแรง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">คำ​พยากรณ์​กล่าวโทษ​ดามัสกัส​มี​ดังนี้​ว่า “ดู​เถิด ดามัสกัส​จะ​ไม่​เป็น​นคร​อีก​ต่อไป แต่​จะ​กลาย​เป็น​ซาก​หัก​พัง</verse>
				<verse number="2">นคร​ต่าง​ๆ ของ​อาโรเออร์​จะ​ถูก​ทิ้ง​ร้าง เหลือ​แต่​ฝูง​แกะ​ซึ่ง​จะ​นอน​ลง​ที่​นั่น ไม่​มี​ใคร​มา​ทำ​ให้​พวก​มัน​กลัว</verse>
				<verse number="3">เมือง​ป้อม​ปราการ​จะ​หาย​ไป​จาก​เอฟราอิม และ​อำนาจ​ของ​ดามัสกัส​เช่น​กัน ชน​ที่​เหลือ​อยู่​ของ​อารัม จะ​เป็น​เหมือน​ศักดิ์ศรี​ของ​อิสราเอล” พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="4">“ใน​วัน​นั้น​ศักดิ์ศรี​ของ​ยาโคบ​จะ​เสื่อมถอย ไขมัน​ตาม​ร่างกาย​เขา​จะ​หาย​ไป</verse>
				<verse number="5">จะ​เป็น​เหมือน​เมื่อ​คน​เกี่ยว​ข้าว​ที่​ชู​รวง รวบรวม​ฟ่อน​ข้าว​ไว้​ใน​อ้อมแขน เหมือน​เมื่อ​มี​คน​เก็บ​เศษ​รวง​ข้าว ใน​หุบเขา​เรฟาอิม</verse>
				<verse number="6">แต่​ก็​ยัง​มี​เหลือ​อยู่​บ้าง เหมือน​เมื่อ​ฟาด​ต้น​มะกอก ก็​ยัง​เหลือ​มะกอก​สอง​สาม​ลูก​บน​ยอด​กิ่ง หรือ​สี่​ห้า​ลูก​บน​กิ่ง​ที​ผล​ดก” พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="7">ใน​วัน​นั้น​ผู้คน​จะ​มุ่ง​มอง​พระ​ผู้​สร้าง​ของ​ตน และ​หัน​ไป​มอง​ที่​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​จะ​ไม่​มุ่ง​มอง​แท่น​บูชา ที่​มือ​เขา​สร้าง​ขึ้น พวก​เขา​จะ​ไม่​นับถือ​เสา​เจ้า​แม่​อาเชราห์ และ​แท่น​เผา​เครื่อง​หอม ซึ่ง​เขา​สร้าง​ขึ้น​กับ​มือ</verse>
				<verse number="9">ใน​วัน​นั้น​นคร​ที่​เข้มแข็ง ซึ่ง​พวก​เขา​ทิ้ง​ไว้​เพราะ​ชาว​อิสราเอล จะ​เป็น​เหมือน​ที่​ร้าง​และ​มี​พุ่ม​ไม้​ขึ้น​รก และ​ทุก​สิ่ง​จะ​รก​ร้าง</verse>
				<verse number="10">เจ้า​หลง​ลืม​พระเจ้า​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เจ้า เจ้า​ไม่​ระลึก​ถึง​พระ​ศิลา​ผู้​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​เจ้า ฉะนั้น แม้​พวก​เจ้า​ปลูก​พืชพรรณ​ที่​ดี​ที่สุด และ​ปลูก​เถา​องุ่น​จาก​ต่าง​แดน</verse>
				<verse number="11">แม้​เจ้า​ทำ​ให้​มัน​งอก​ขึ้น​วัน​เดียว​กับ​ที่​ปลูก และ​ให้​มัน​แตก​หน่อ​เช้า​วัน​ที่​เจ้า​ปลูก​ได้ แต่​ก็​จะ​ไม่ได้​เก็บเกี่ยว​สิ่ง​ใด ใน​วัน​แห่ง​โรคภัย​และ​ความ​เจ็บ​ปวด​เกิน​เยียวยา</verse>
				<verse number="12">วิบัติ​แก่​ชนชาติ​มากมาย​ที่​เดือดดาล เดือดดาล​ดั่ง​ทะเล​ที่​บ้าคลั่ง! วิบัติ​แก่​ชนชาติ​ที่​คำราม​ดัง​สนั่น ร้อง​คำราม​เหมือน​ทะเล​คำราม!</verse>
				<verse number="13">แม้​ว่า​พวก​เขา​คำราม​เหมือน​เสียง​น้ำ​บ่า​ไหล​เชี่ยว เมื่อ​พระเจ้า​กำราบ พวก​เขา​ก็​แตก​หนี​ไป​ไกล ถูก​ลม​พัด​ไป​เหมือน​แกลบ​บน​เนิน​เขา เหมือน​หญ้า​ถูก​พายุ​พัด​ร่วง</verse>
				<verse number="14">ใน​ตอน​เย็น เกิด​ความ​สยดสยอง​ฉับพลัน! ก่อน​รุ่งสาง พวก​เขา​ก็​จาก​ไป​แล้ว! นี่แหละ​คือ​ส่วน​ผู้​ที่​ปล้น และ​แย่งชิง​ของ​ๆ เรา​ไป​ต้อง​เจอ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">วิบัติ​แก่​ดินแดน​แห่ง​ตั๊กแตน ซึ่ง​อยู่​ตาม​ห้วงน้ำ​แห่ง​คูช</verse>
				<verse number="2">ซึ่ง​ส่ง​ทูต​มา​ทาง​ทะเล โดย​เรือ​พาไพรัส ไป​เถิด​ม้า​เร็ว จง​ไป​หา​ชนชาติ​ที่​ตัว​สูง​และ​ผิว​เรียบ ซึ่ง​เป็น​ที่​ครั่นคร้าม​ทั้ง​ใกล้​และ​ไกล ชนชาติ​ที่​แข็ง​กร้าว​และ​มี​สำเนียง​ภาษา​แปลก​ๆ ดินแดน​ของ​พวก​เขา​ถูก​แบ่งแยก​ด้วย​แม่น้ำ</verse>
				<verse number="3">ชาว​โลก​ทั้ง​มวล ทุก​ชีวิต​ใน​โลก​เอ๋ย เมื่อ​ธง​รบ​ถูก​ชู​ขึ้น​บน​ภูเขา​ทั้งหลาย ท่าน​จะ​ได้​เห็น และ​เมื่อ​เสียง​แตร​ดัง​ขึ้น ท่าน​จะ​ได้ยิน</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “เรา​จะ​นิ่ง​อยู่ และ​มอง​ดู​จาก​ที่​พำนัก​ของ​เรา เหมือน​ความ​ร้อน​ระยิบระยับ​ใน​แสง​แดด เหมือน​เมฆ​น้ำค้าง​กลาง​แดด​ใน​ฤดู​เก็บเกี่ยว”</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ก่อน​การ​เก็บเกี่ยว เมื่อ​กลีบ​ดอก​ร่วง​ไป​แล้ว และ​ดอก​กลาย​เป็น​ผล​องุ่น​สุก พระองค์​จะ​ใช้​ลิด​แขนง​นั้น​ด้วย​มีด และ​โค่น​กิ่ง​ก้าน​ทิ้ง</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​จะ​ถูก​ทิ้ง​ไว้​บน​ภูเขา​ให้​นก​ล่า​เหยื่อ และ​ให้​สัตว์​ป่า​ทั้งหลาย ฝูง​นก​จะ​ทึ้ง​ซาก​กิน​ตลอด​ฤดู​ร้อน และ​สัตว์​ป่า​จะ​แทะ​ซาก​ตลอด​ฤดู​หนาว</verse>
				<verse number="7">ใน​เวลา​นั้น จะ​มี​ผู้​นำ​ของ​มา​ถวาย​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พวก​เขา​เป็น​ชนชาติ​ที่​ตัว​สูง​และ​ผิว​เรียบ ซึ่ง​เป็น​ที่​ครั่นคร้าม​ทั้ง​ใกล้​และ​ไกล ชนชาติ​ที่​แข็ง​กร้าว​และ​มี​สำเนียง​ภาษา​แปลก​ๆ ซึ่ง​ดินแดน​ของ​เขา​ถูก​แบ่ง​แยก​ด้วย​แม่น้ำ เขา​จะ​นำ​ของ​มา​ถวาย​ที่​ภูเขา​ศิโยน สถานที่​แห่ง​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">คำ​พยากรณ์​กล่าวโทษ​อียิปต์​มี​ดังนี้​ว่า ดู​เถิด พระยาห์เวห์​อยู่​บน​เมฆ​ซึ่ง​เคลื่อน​มา​อย่าง​รวดเร็ว และ​กำลัง​มา​ยัง​อียิปต์ พวก​รูป​เคารพ​ของ​อียิปต์​สั่น​สะท้าน​ต่อหน้า​พระองค์ จิตใจ​ของ​ชาว​อียิปต์​ละลาย​ด้วย​ความ​กลัว</verse>
				<verse number="2">“เรา​จะ​ยุ​ให้​ชาว​อียิปต์​สู้รบ​กัน​เอง พี่​สู้​กับ​น้อง เพื่อนบ้าน​รบ​กับ​เพื่อนบ้าน เมือง​รบพุ่ง​กับ​เมือง อาณาจักร​รบ​กับ​อาณาจักร</verse>
				<verse number="3">ชาว​อียิปต์​จะ​ใจ​เสีย เรา​จะ​ทำ​ให้​แผนการ​ของ​พวก​เขา​ล้มเหลว เขา​จะ​ขอ​คำ​ปรึกษา​จาก​รูป​เคารพ​และ​วิญญาณ​คน​ตาย จาก​คนทรง​เจ้า​เข้า​ผี</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​มอบ​ชาว​อียิปต์ ให้​อยู่​ใต้​อำนาจ​นาย​ผู้​เหี้ยม​โหด กษัตริย์​ที่​โหดร้าย​จะ​ปกครอง​เขา” องค์​เจ้านาย พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="5">แม่น้ำ​จะ​เหือด​แห้ง ท้องน้ำ​จะ​แตก​ระแหง</verse>
				<verse number="6">คลอง​จะ​เน่า​เหม็น ลำธาร​ของ​อียิปต์​จะ​ตื้นเขิน​และ​แห้ง​ขอด ต้น​กก​และ​กอ​ปรือ​จะ​เหี่ยว​เฉา</verse>
				<verse number="7">พืช​เขียว​ชอุ่ม​ทั้งปวง ตาม​ริม​ตลิ่ง และ​ปาก​แม่น้ำ​ไนล์ จะ​เหี่ยว​แห้ง​และ​ปลิว​ไป​หมด</verse>
				<verse number="8">ชาว​ประมง​จะ​ร้องไห้​คร่ำครวญ ทุก​คน​ที่​ตก​เบ็ด​ลง​ใน​แม่น้ำ​ไนล์ คน​ที่​เหวี่ยง​แห​ลง​น้ำ จะ​ตรอมใจ</verse>
				<verse number="9">คน​ที่​สาง​ป่าน​จะ​สิ้น​หวัง คน​ทอ​ผ้า​ลินิน​เนื้อ​ดี​จะ​หมด​หวัง</verse>
				<verse number="10">พวก​คน​ทอ​ผ้า​จะ​ถูก​บีบคั้น และ​พวก​ลูกจ้าง​จะ​ช้ำใจ</verse>
				<verse number="11">เจ้าหน้าที่​ของ​โศอัน​ล้วน​โง่​เขลา ที่ปรึกษา​ชาญฉลาด​ของ​ฟาโรห์​ให้​คำ​แนะนำ​เหลวไหล เจ้า​พูด​กับ​ฟาโรห์​ได้​อย่างไร​ว่า “ข้า​เป็น​ปราชญ์​คน​หนึ่ง เป็น​สานุศิษย์​ของ​กษัตริย์​สมัย​โบราณ”</verse>
				<verse number="12">ปราชญ์​ของ​เจ้า​ไป​ไหน​หมด ให้​เขา​เล่า​แจ้ง​แถลง​ไข​แก่​เจ้า​สิ​ว่า พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ได้​วาง​แผน จะ​กระทำ​อะไร​ต่อ​อียิปต์​บ้าง</verse>
				<verse number="13">บรรดา​เจ้าหน้าที่​ของ​โศอัน​กลาย​เป็น​คน​โง่ ผู้นำ​ของ​เมมฟิส​ถูก​หลอก ศิลา​มุมเอก​ใน​หมู่​ประชาชน ชักนำ​อียิปต์​ให้​หลง​ผิด</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​เท จิตใจ​แห่ง​ความ​มึนงง​ให้​พวก​เขา พวก​เขา​ทำ​ให้​อียิปต์​ซวนเซ​ไม่ว่า​จะ​ทำ​อะไร เหมือน​คน​เมา​โซเซ​ไป​รอบ​กอง​อาเจียน​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="15">ไม่​มี​อะไร​ที่​อียิปต์​ทำ​ได้​เลย ไม่ว่า​หัว​หรือ​หาง ทาง​อินทผลัม​หรือ​ต้น​อ้อ</verse>
				<verse number="16">ใน​วัน​นั้น ชาว​อียิปต์​จะ​อ่อนแอ พวก​เขา​จะ​หวาด​กลัว เมื่อ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​เงื้อ​มือ​ขึ้น​ต่อสู้​เขา</verse>
				<verse number="17">และ​ดินแดน​ยูดาห์​จะ​นำ​ความ​หวาด​ผวา​มา​สู่​ชาว​อียิปต์ แค่​เอ่ย​ชื่อ​ยูดาห์​ทุก​คน​ก็​ครั่นคร้าม​เพราะ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​วาง​แผน​จะ​ทำ​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="18">ใน​วัน​นั้น เมือง​ห้า​แห่ง​ใน​อียิปต์​จะ​ใช้​ภาษา​ของ​ชาว​คานาอัน และ​สวามิภักดิ์​ต่อ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ หนึ่ง​ใน​ห้า​นั้น​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​นคร​สุริยะ</verse>
				<verse number="19">ใน​วัน​นั้น จะ​มี​แท่น​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​ที่​ใจ​กลาง​อียิปต์ และ​อนุสรณ์​แด่​พระยาห์เวห์​ที่​ชายแดน</verse>
				<verse number="20">จะ​เป็น​หมาย​สำคัญ​และ​หลักฐาน​บ่ง​ถึง​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ใน​ดินแดน​อียิปต์ เมื่อ​พวก​เขา​ร้อง​ขอ​พระยาห์เวห์​เพราะ​ถูก​กดขี่ พระองค์​จะ​ส่ง​ผู้​ช่วย​และ​ผู้​ปกป้อง​มา​ให้ และ​จะ​ช่วย​พวก​เขา</verse>
				<verse number="21">เช่น​นั้น​แหละ พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ให้​ชาว​อียิปต์​รู้จัก​พระองค์ และ​ใน​วัน​นั้น​พวก​เขา​จะ​ยอมรับ​พระยาห์เวห์ จะ​นมัสการ​ด้วย​เครื่อง​บูชา​และ​ธัญ​บูชา เขา​จะ​ปฏิญาณ​แด่​พระยาห์เวห์​และ​รักษา​คำ​มั่น​สัญญา</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​จะ​โจมตี​อียิปต์​ด้วย​ภัยพิบัติ เมื่อ​ตี​แล้ว​ก็​จะ​สมาน​แผล​ให้ พวก​เขา​จะ​หัน​มา​หา​พระยาห์เวห์ แล้ว​พระองค์​จะ​ฟัง​คำ​วิงวอน​และ​รักษา​เขา​ให้​หาย</verse>
				<verse number="23">ใน​วัน​นั้น จะ​มี​ทาง​หลวง​จาก​อียิปต์​ไป​อัสซีเรีย คน​อัสซีเรีย​จะ​ไป​อียิปต์ และ​คน​อียิปต์​จะ​ไป​อัสซีเรีย พวก​เขา​จะ​นมัสการ​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="24">ใน​วัน​นั้น อิสราเอล​จะ​เป็น​หนึ่ง​ใน​สาม​ร่วม​กับ​อียิปต์​และ​อัสซีเรีย เป็น​พร ​บน​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​จะ​อวยพร​พวก​เขา​ว่า “ขอให้​อียิปต์​ประชาชน​ของ​เรา อัสซีเรีย​ผลงาน​จาก​มือ​ของ​เรา และ​อิสราเอล​มรดก​ของ​เรา​ได้รับ​พร”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​กษัตริย์​ซาร์กอน​แห่ง​อัสซีเรีย​ส่ง​แม่ทัพ​สูงสุด​มา​โจมตี​อัชโดด​และ​ยึด​เมือง​ได้</verse>
				<verse number="2">ครั้ง​นั้น​พระยาห์เวห์​พูด​ผ่าน​อิสยาห์​ลูกชาย​อาโมศ​ว่า “เจ้า​จง​ถอด​เสื้อ​ผ้า​กระสอบ​ออก​จาก​กาย และ​ถอด​รองเท้า​ออก” อิสยาห์​ก็​ทำ​ตาม เดิน​เปลือย​กาย​และ​เท้า​เปล่า</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เหมือน​กับ​ที่​อิสยาห์​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​เดิน​เปลือย​กาย​และ​เท้า​เปล่า​ตลอด​สาม​ปี นี่​เป็น​หมาย​สำคัญ​และ​ลาง​ร้าย​แก่​อียิปต์​และ​คูช</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​อัสซีเรีย​จะ​จับ​ชาว​อียิปต์​มา​เป็น​เชลย และ​ชาว​คูช​ไป​เป็น​นักโทษ ให้​เดิน​เปลือย​กาย​เท้า​เปล่า และ​เปิด​ก้น ไม่​ว่า​หนุ่ม​หรือ​แก่ นำ​ความ​อับอาย​มา​สู่​อียิปต์</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​วางใจ​ใน​คูช​และ​โอ้อวด​เรื่อง​อียิปต์​จะ​ตกใจ​และ​อับอาย</verse>
				<verse number="6">ใน​วัน​นั้น ผู้คน​ที่​อาศัย​อยู่​ตาม​ชาย​ฝั่ง​ทะเล​จะ​พูด​ว่า ‘ดู​สิ​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​ผู้​ที่​เรา​พึ่งพา เรา​หนี​มา​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ให้​พ้น​จาก​กษัตริย์​อัสซีเรีย แล้ว​เรา​จะ​หนี​ไป​ได้​อย่างไร’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">คำ​พยากรณ์​กล่าวโทษ​บาบิโลน​มี​ดังนี้​ว่า ผู้​รุกราน​มา​จาก​ทะเลทราย จาก​ดินแดน​น่า​สะพรึง​กลัว เหมือน​พายุ​หมุน​พัด​ผ่าน​ดินแดน​ภาค​ใต้</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​นิมิต​อัน​เลวร้าย คือ คน​ทรยศ​หักหลัง โจร​เข้า​ปล้น​ชิง เอลาม​บุก​โจมตี มีเดีย​เข้า​ล้อม​เมือง เรา​จะ​ยุติ​เสียง​ครวญ​คราง​ที่​มัน​ก่อ​ไว้</verse>
				<verse number="3">ตอน​นี้​กาย​ของ​ข้าพเจ้า​เจ็บ​ปวด ความ​รวดร้าว​จู่โจม​ข้าพเจ้า​เหมือน​ความ​เจ็บ​ปวด​ของ​หญิง​ที่​กำลัง​คลอด​ลูก ข้าพเจ้า​โซเซ​กับ​สิ่ง​ที่​ได้ยิน งงงัน​กับ​สิ่ง​ที่​เห็น</verse>
				<verse number="4">ใจ​ของ​ข้าพเจ้า​เต้น​ระทึก กลัว​จน​ตัว​สั่น ยาม​สนธยา​ที่​ข้าพเจ้า​ใฝ่​หา กลาย​เป็น​ความ​สยดสยอง</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​ตั้ง​โต๊ะ ยก​พรม​มา​ปู เขา​กิน​และ​ดื่ม! เหล่า​นัก​รบ ลุกขึ้น​เถิด เอา​น้ำมัน​ชโลม​โล่!</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ไป​ตั้ง​ยาม​ไว้​ดูแล และ​ให้​เขา​รายงาน​สิ่ง​ที่​เห็น</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​เขา​เห็น​รถ​รบ พร้อม​ด้วย​ฝูง​ม้า คน​ขี่​ลา หรือ​คน​ขี่​อูฐ ให้​เขา​ตื่นตัว ตื่นตัว​เต็มที่”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​คน​เฝ้า​ยาม ​ร้อง​บอก​ว่า “นาย​ท่าน ข้าพเจ้า​ยืน​เฝ้า​ยาม​ที่​หอคอย​นี้ วัน​แล้ว​วัน​เล่า คืน​แล้ว​คืน​เล่า</verse>
				<verse number="9">ดู​เถิด มี​คน​หนึ่ง​นั่ง​รถ​รบ พร้อม​ด้วย​ฝูง​ม้า และ​เขา​ตอบ​กลับ​มา​ว่า ‘บาบิโลน​ล่ม​แล้ว! ล่ม​แล้ว! เทวรูป​ทั้งหมด​ของ​บาบิโลน แตก​กระจาย​บน​พื้น!’ ”</verse>
				<verse number="10">ชนชาติ​ของ​ข้าพเจ้า ผู้​ถูก​บด​ขยี้​ใน​ลาน​นวด​ข้าว ข้าพเจ้า​บอก​ท่าน​ถึง​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ได้ยิน จาก​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ จาก​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="11">คำ​พยากรณ์​กล่าวโทษ​ดูมาห์ ​มี​ดังนี้​ว่า มี​คน​ร้องเรียก​ข้าพเจ้า​จาก​เสอีร์​ว่า “คน​เฝ้า​ยาม คืน​นี้​ดึก​เท่าไร​แล้ว คน​เฝ้า​ยาม คืน​นี้​ดึก​เท่าไร​แล้ว”</verse>
				<verse number="12">ยาม​ตอบ​ว่า “เวลา​เช้า​กำลัง​มา แต่​กลางคืน​ก็​จะ​มา​ด้วย ถ้า​จะ​ถาม​ก็​ถาม​เถิด แล้ว​กลับ​มา​ถาม​ใหม่”</verse>
				<verse number="13">คำ​พยากรณ์​กล่าวโทษ​อาระเบีย​มี​ดังนี้​ว่า เจ้า​พวก​กอง​คาราวาน​ชาว​เดดาน ผู้​ตั้ง​ค่าย​ใน​ดง​ทึบ​แห่ง​อาระเบีย</verse>
				<verse number="14">จง​นำ​น้ำ​มา​ให้​ผู้​กระหาย เจ้า​พวก​ที่​อาศัย​ใน​เทมา นำ​อาหาร​มา​ให้​ผู้​ลี้​ภัย</verse>
				<verse number="15">พวก​เขา​หนี​จาก​ดาบ จาก​ดาบ​ที่​ชัก​ออก จาก​คันธนู​ที่​โก่ง​อยู่ และ​จาก​สงคราม​ดุเดือด</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ภายใน​หนึ่ง​ปี​ตาม​ปี​ของ​สัญญา​ว่าจ้าง​แรงงาน​นั้น ความ​รุ่งโรจน์​ของ​เคดาร์​จะ​สิ้นสุด​ลง</verse>
				<verse number="17">นัก​แม่น​ธนู​และ​นัก​รบ​ของ​เคดาร์​จะ​เหลือ​รอด​อยู่​ไม่​กี่​คน” พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​ได้​กล่าว​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">คำ​พยากรณ์​กล่าวโทษ​หุบเขา​แห่ง​นิมิต​มี​ดังนี้​ว่า เกิด​อะไร​ขึ้น​นี่ ทุก​คน​ถึง​ได้​วิ่ง​ขึ้น​บน​หลังคา</verse>
				<verse number="2">เมือง​อัน​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​อึกทึก นคร​แห่ง​ความ​โกลาหล​และ​ความ​รื่นเริง คน​ของ​เจ้า​ไม่​ได้​ถูก​ฆ่า​ด้วย​คม​ดาบ หรือ​ตาย​ใน​สงคราม</verse>
				<verse number="3">พวก​ผู้นำ​ของ​เจ้า​หนี​ไป​กัน​หมด พวก​เขา​ถูก​จับ​โดย​ไม่​ได้​ใช้​ธนู ทุก​คน​ที่​ถูก​จับ​ต้อง​เป็น​นักโทษ เป็น​คน​ที่​หนี​ตั้งแต่​ศัตรู​ยัง​อยู่​ไกล</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​จึง​กล่าว​ว่า “ปล่อย​ข้าพเจ้า ร้องไห้​อย่าง​ขมขื่น​เถอะ อย่า​พยายาม​ปลอบ​ข้าพเจ้า เรื่อง​หายนะ​ของ​พี่น้อง​ร่วม​ชาติ​เลย”</verse>
				<verse number="5">องค์​เจ้านาย พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​กำหนด​วัน​หนึ่ง เป็น​วัน​ชุลมุน​วุ่นวาย ยุ่งเหยิง สยดสยอง ใน​หุบเขา​แห่ง​นิมิต วัน​แห่ง​การ​ทลาย​กำแพง และ​การ​ร้อง​ไป​ยัง​ภูเขา​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="6">เอลาม​หยิบ​แล่ง​ธนู มี​พล​รถ​รบ​และ​ม้า คีร์​ถือ​โล่​มา</verse>
				<verse number="7">หุบเขา​ที่​ดี​ที่สุด​ของ​ท่าน​เต็ม​ไป​ด้วย​รถ​รบ และ​พล​ม้า​ประจำ​อยู่​ที่​ประตู​เมือง</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​กำจัด​เครื่อง​ป้องกัน​ของ​ยูดาห์​ไป ใน​วัน​นั้น​ท่าน​มอง​หา อาวุธ​ใน​วัง​ป่า</verse>
				<verse number="9">ท่าน​เห็น​ว่า​กำแพง​เมือง​ของ​ดาวิด พังทลาย​ลง​หลาย​แห่ง ท่าน​เก็บ​น้ำ ไว้​ที่​สระ​ล่าง</verse>
				<verse number="10">ท่าน​นับ​บ้านเรือน​ใน​เยรูซาเล็ม และ​รื้อ​เรือน​มา​เสริม​กำแพง</verse>
				<verse number="11">ท่าน​สร้าง​ที่​กัก​เก็บ​น้ำ​ไว้​ระหว่าง​กำแพง​ทั้ง​สอง เพื่อ​รับ​น้ำ​ของ​บ่อ​เดิม แต่​ท่าน​ไม่​ได้​มุ่ง​มอง​พระองค์​ผู้​สร้าง​สิ่ง​นี้ ไม่​ใส่​ใจ​พระองค์​ผู้​วาง​แผน​สิ่ง​นี้​เมื่อ​นาน​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="12">องค์​เจ้านาย พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ เรียก​ท่าน​ใน​วัน​นั้น ให้​ร่ำไห้​และ​คร่ำครวญ ให้​ทึ้ง​ผม​และ​สวม​เสื้อผ้า​กระสอบ</verse>
				<verse number="13">แต่​ดู​สิ กลับ​มี​แต่​ความ​รื่นเริง​บันเทิง ล้ม​วัว​ล้ม​แกะ กิน​เนื้อ​และ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น! ท่าน​พูด​ว่า “ให้​เรา​กิน​และ​ดื่ม เพราะ​พรุ่งนี้​เรา​ก็​ตาย​แล้ว!”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​เปิดเผย​โดย​ให้​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​ว่า “บาป​นี้​จะ​ไม่​ได้รับ​การ​อภัย​จนกว่า​เจ้า​จะ​ตาย” องค์​เจ้านาย พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ดังนั้น</verse>
				<verse number="15">องค์​เจ้านาย พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “จง​ไป​บอก เชบนา​ผู้​ดูแล​วัง​ว่า</verse>
				<verse number="16">เจ้า​มา​ทำ​อะไร​ที่นี่ ใคร​อนุญาต​ให้​เจ้า​สกัด​อุโมงค์​วาง​ศพ ของ​ตัวเอง​บน​ที่​สูง​นี้ และ​สกัด​ศิลา​เป็น​ที่​พัก​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="17">ระวัง​ไว้​เถิด เจ้า​ผู้​ยิ่งใหญ่ พระยาห์เวห์​กำลัง​จะ​จับ​เจ้า​ไว้​และ​เหวี่ยง​ออก​ไป</verse>
				<verse number="18">พระองค์​จะ​ม้วน​เจ้า​แน่น​เหมือน​ลูกบอล และ​เหวี่ยง​เจ้า​ไป​ใน​ดินแดน​กว้างขวาง เจ้า​จะ​ตาย​ที่​นั่น และ​รถ​รบ​ที่​เจ้า​ภาคภูมิใจ จะ​กลาย​เป็น​ความ​อับอาย​แก่​เรือน​ของ​นาย!</verse>
				<verse number="19">เรา​จะ​ถอด​เจ้า​จาก​หน้าที่​ของ​เจ้า และ​เจ้า​จะ​ถูก​ปลด​ออก​จาก​ตำแหน่ง</verse>
				<verse number="20">ใน​วัน​นั้น เรา​จะ​เรียก​เอลียาคิม​ลูกชาย​ฮิลคียาห์​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​มา</verse>
				<verse number="21">เรา​จะ​สวม​เสื้อ​คลุม​ของ​เจ้า​ให้​เขา​และ​รัด​สาย​คาด​เอว​ให้​เขา และ​มอบ​อำนาจ​ของ​เจ้า​ให้​เขา เขา​จะ​เป็น​บิดา​ของ​คน​ใน​เยรูซาเล็ม และ​ชน​ชาว​ยูดาห์</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​วาง​กุญแจ​ราชวงศ์​ของ​ดาวิด​ไว้​บน​บ่า​ของ​เขา สิ่ง​ที่​เขา​เปิด​ไม่​มี​ใคร​ปิด​ได้ และ​สิ่ง​ที่​เขา​ปิด​ไม่​มี​ใคร​เปิด​ได้</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​ตอก​เขา​ลง​เหมือน​หมุด​ใน​ที่​มั่น เขา​จะ​กลาย​เป็น​ที่​นั่ง ​อัน​มี​เกียรติ​สำหรับ​ตระกูล​ของ​บิดา</verse>
				<verse number="24">ศักดิ์ศรี​ทั้งหมด​ของ​ครอบครัว​จะ​แขวน​อยู่​บน​ตัว​เขา คือ​ทั้ง​ของ​ลูกหลาน​และ​หน่อ​เนื้อ​เชื้อไข ภาชนะ​เล็ก​ๆ ทุก​ชิ้น​ตั้งแต่​ถ้วย​ไป​จน​ถึง​เหยือก​ทั้ง​หมด”</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ว่า “ใน​วัน​นั้น หมุด​ที่​ตอก​เข้า​กับ​ที่​มั่น​จะ​หลุด​ร่วง​ลง​มา และ​สิ่ง​ที่​อยู่​บน​นั้น​จะ​ถูก​ตัด​ทิ้ง” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">คำ​พยากรณ์​กล่าวโทษ​เมือง​ไทระ​มี​ดังนี้​ว่า จง​ร่ำไห้​เถิด พวก​เรือ​แห่ง​ทารชิช! เพราะ​ไทระ​ล่มจม​แล้ว ไม่​เหลือ​บ้านเรือน​และ​ท่าเรือ​อีก มี​ข่าว​จาก​ดินแดน​ไซปรัส มาถึง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="2">จง​นิ่ง​เถิด ชาว​เกาะ และ​พวก​พ่อค้า​แห่ง​ไซดอน ผู้​มั่งคั่ง​จาก​เรือ​เดิน​ทะเล</verse>
				<verse number="3">เมล็ด​ข้าว​จาก​ชิโหร์ เดินทาง​ข้าม​มหาสมุทร​มา ผลผลิต​แห่ง​แม่น้ำ​ไนล์ เป็น​รายได้​ของ​ไทระ ซึ่ง​กลาย​เป็น​ตลาด​ของ​ชนชาติ</verse>
				<verse number="4">จง​อับอาย​เถิด ไซดอน และ​เจ้า​ผู้​เป็น​ที่​มั่น​แห่ง​ท้องทะเล เพราะ​ทะเล​ได้​พูด​ว่า “เรา​ไม่​เคย​เจ็บ​ท้อง​หรือ​เคย​คลอด ไม่​เคย​เลี้ยงดู​ลูกชาย​หรือ​ลูกสาว”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​อียิปต์​ได้ยิน​ข่าว​จาก​ไทระ พวก​เขา​จะ​ทุกข์​โศก​นัก</verse>
				<verse number="6">จง​ข้าม​ไป​ทารชิช​เถิด ชาว​เกาะ​เอ๋ย จง​ร่ำไห้</verse>
				<verse number="7">นี่​หรือ​นคร​แห่ง​ความ​บันเทิง นคร​เก่าแก่ ซึ่ง​เท้า​ได้​พา​มัน​ไป ตั้ง​รกราก​ใน​แดน​ไกล</verse>
				<verse number="8">ใคร​วางแผน​เล่นงาน​ไทระ ผู้​ให้​มงกุฎ ผู้​ซึ่ง​พ่อค้า​เป็น​เจ้านาย ผู้​ซึ่ง​พ่อค้า​มี​ชื่อเสียง​ใน​โลก</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ได้​วางแผน​ไว้ เพื่อ​ลด​ความ​เย่อหยิ่ง​ใน​ความ​สง่า​งาม​ของ​เธอ และ​ทำ​ให้​ทุก​คน​ที่​มี​ชื่อเสียง​ของ​โลก​ถ่อม​ลง</verse>
				<verse number="10">จง​พรวน ที่ดิน​ของ​เจ้า​เหมือน​ที่​พวก​เขา​ทำ​ริม​แม่น้ำ​ไนล์ ธิดา​แห่ง​ทารชิช​เอ๋ย เพราะ​เจ้า​ไม่​มี​ท่าเรือ​อีก​แล้ว</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​ยื่น​มือ​ออก​เหนือ​ท้องทะเล เขย่า​อาณาจักร​ทั้งหลาย พระองค์​มี​คำ​สั่ง​ให้ ทลาย​ป้อม​ปราการ​ของ​ฟีนิเซีย</verse>
				<verse number="12">พระองค์​พูด​ว่า “ไม่​มี​ความ​บันเทิง​อีก​ต่อไป ธิดา​พรหมจารี​แห่ง​ไซดอน ผู้​แหลก​สลาย! ขึ้น​ไป​สิ ข้าม​ไป​ไซปรัส​สิ แม้​ที่​นั่น​เจ้า​ก็​จะ​ไม่​ได้​พัก​สงบ”</verse>
				<verse number="13">จง​ดู​ดินแดน​ของ​ชาว​บาบิโลน ชนชาติ​ซึ่ง​เดี๋ยว​นี้​ไม่​มี​ใคร​สนใจ​แล้ว! ชาว​อัสซีเรีย​ได้​ทำ ให้​มัน​เป็น​ที่​สิง​สถิต​ของ​สัตว์​ป่า พวก​เขา​ก่อ​เนิน​ดิน ทลาย​ป้อม​ปราการ และ​ทำ​ให้​มัน​เป็น​ซาก​หัก​พัง</verse>
				<verse number="14">จง​คร่ำครวญ​เถิด เรือ​แห่ง​ทารชิช​เอ๋ย ป้อม​ปราการ​ของ​เจ้า​ถูก​ทำลาย​แล้ว!</verse>
				<verse number="15">เวลา​นั้น ผู้​คน​จะ​ลืม​ไทระ​ไป​เจ็ด​สิบ​ปี คือ​ช่วง​ชีวิต​ของ​กษัตริย์​องค์​หนึ่ง แต่​ตอน​จบ​เจ็ด​สิบ​ปี​นั้น ไทระ​จะ​เป็น​เหมือน​ใน​เนื้อเพลง​ของ​หญิง​โสเภณี​ที่​ว่า</verse>
				<verse number="16">“หญิง​โสเภณี​ที่​ถูก​ลืม หยิบ​พิณ​ขึ้น​เดิน​ไป​ทั่ว​เมือง เล่น​พิณ​ให้​ไพเราะ ร้องเพลง​หลาย​ๆ เที่ยว เพื่อ​คน​จะ​จำ​เจ้า​ได้”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​จบ​เจ็ดสิบ​ปี​นั้น พระยาห์เวห์​จะ​จัดการ​กับ​ไทระ เธอ​จะ​กลับ​ไป​เป็น​โสเภณี​มี​กำไร และ​ค้าขาย​กับ​อาณาจักร​ทั้งหมด​ใน​โลก</verse>
				<verse number="18">แต่​กำไร​และ​รายได้​ของ​ไทระ​จะ​ถูก​กัน​ไว้​เพื่อ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ เธอ​จะ​ไม่​เก็บ​หรือ​สะสม​ไว้​เอง แต่​กำไร​นั้น​จะ​เป็น​อาหาร​และ​เสื้อผ้า​ดี​ๆ แก่​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ใช้​ชีวิต​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ดู​สิ พระยาห์เวห์​กำลัง​จะ​ทิ้ง​โลก​ให้​ร้าง และ​ทำ​ให้​มัน​ย่อยยับ พระองค์​จะ​ทำลาย​พื้น​ผิว​ของ​โลก ทำ​ให้​ผู้​อยู่​อาศัย​กระจัดกระจาย</verse>
				<verse number="2">ทุก​คน​จะ​เหมือน​กัน​หมด ไม่ว่า​ประชาชน​หรือ​ปุโรหิต ไม่ว่า​นาย​หรือ​บ่าว ไม่ว่า​นาย​หญิง​หรือ​สาวใช้ ไม่ว่า​ผู้​ซื้อ​หรือ​ผู้​ขาย ไม่ว่า​เจ้าหนี้​หรือ​ลูกหนี้ ไม่ว่า​ผู้​ยืม​หรือ​ผู้​ให้​ยืม</verse>
				<verse number="3">โลก​จะ​ว่าง​เปล่า และ​ยับเยิน​อย่าง​สิ้นเชิง พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ถ้อยคำ​เหล่า​นี้​ว่า</verse>
				<verse number="4">แผ่นดิน​โลก​ก็​เหือด​แห้ง​และ​โรยรา โลก​ก็​ซบเซา​และ​เหี่ยว​เฉา ฟ้าสวรรค์​ก็​ซบเซา​ไป​พร้อม​กับ​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="5">โลก​นี้​โสมม​เพราะ​ผู้​คน​ใน​โลก พวก​เขา​ไม่​เชื่อฟัง​กฎ​บัญญัติ ละเมิด​กฎ​เกณฑ์ และ​ฝ่าฝืน​พันธสัญญา​นิรันดร์</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​คำ​สาป​แช่ง​จึง​ล้าง​ผลาญ​โลก ผู้​คน​ใน​โลก​ต้อง​รับ​โทษ​ความ​ผิด​ของ​ตน เพราะ​เหตุ​นี้ ผู้​อาศัย​อยู่​ใน​โลก​จึง​ถูก​เผา​ผลาญ และ​เหลือ​อยู่​ไม่​กี่​คน</verse>
				<verse number="7">เหล้า​องุ่น​ใหม่​ก็​เหือด​แห้ง และ​เถา​องุ่น​ก็​เหี่ยว​เฉา ผู้​ให้​ความ​บันเทิง​ต่าง​โอดครวญ</verse>
				<verse number="8">เสียง​สนุกสนาน​ของ​รำมะนา​เงียบ​ลง เสียง​ของ​คน​ร่าเริง​ยุติ​ลง เสียง​พิณ​ไพเราะ​ก็​เงียบ​ไป</verse>
				<verse number="9">ไม่​มี​การ​จิบ​เหล้า​เคล้า​เสียง​เพลง​อีก​แล้ว สุรา​ก็​ขม​แก่​ผู้​ดื่ม</verse>
				<verse number="10">นคร​อัน​ล่มจม​ก็​ร้าง ทาง​เข้า​บ้าน​ทุก​หลัง​ถูก​ปิด​ไม่​ให้​ใคร​เข้า</verse>
				<verse number="11">ตาม​ท้อง​ถนน ผู้​คน​ร้อง​หา​เหล้า​องุ่น ความ​ยินดี​กลาย​เป็น​ความ​หม่นหมอง ความ​รื่นเริง​บันเทิง​ใจ​ถูก​กำจัด​ไป​จาก​โลก</verse>
				<verse number="12">นคร​นั้น​ตก​อยู่​ใน​สภาพ​ปรักหักพัง ประตู​เมือง​ถูก​ทุบ​เป็น​ชิ้น​เล็ก​ชิ้น​น้อย</verse>
				<verse number="13">โลก​และ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ จะ​เป็น​เช่น​นั้น เหมือน​ต้น​มะกอก​ที่​ถูก​ฟาด หรือ​เหมือน​เศษ​ที่​เหลือ​อยู่​หลัง​เก็บ​องุ่น</verse>
				<verse number="14">คน​หยิบมือ​ที่​เหลือ​จะ​โห่ร้อง​อย่าง​ชื่นบาน และ​จะ​ประกาศ​บารมี​ของ​พระยาห์เวห์​จาก​แถบ​ตะวันตก</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น คน​ทาง​ตะวันออก​จง​ถวาย​เกียรติ​แด่​พระยาห์เวห์ จง​เทิดทูน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล บน​เกาะ​ต่าง​ๆ ใน​ทะเล</verse>
				<verse number="16">จาก​สุด​โลก​เรา​ได้ยิน​เพลง​ขับร้อง​ว่า “เกียรติ​สิริ​จง​มี​แด่​องค์​ผู้​ชอบธรรม” แต่​ข้าพเจ้า​กล่าว​ว่า “ข้าพเจ้า​หมด​แรง ข้าพเจ้า​หมด​แรง! วิบัติ​แก่​ข้าพเจ้า! มี​คน​คิดคด​ทรยศ และ​ก่อ​การ​กบฏ!”</verse>
				<verse number="17">พวก​คน​บน​โลก ความ​สยดสยอง หลุม​พราง​และ​กับดัก​คอย​ท่าน​อยู่</verse>
				<verse number="18">ใคร​ก็​ตาม​ที่​หนี​จาก​เสียง​สยดสยอง จะ​ตกลง​ใน​หลุม​พราง ใคร​ก็​ตาม​ที่​ปีน​ออก​มา​จาก​หลุม​พราง จะ​ติด​กับดัก ประตู​น้ำ​ของ​สวรรค์​ก็​เปิด​ออก รากฐาน​ของ​โลก​ถูก​เขย่า</verse>
				<verse number="19">โลก​ทลาย​ล่มจม แตก​ออก​เป็น​เสี่ยง​ๆ สั่น​สะเทือน​อย่าง​รุนแรง</verse>
				<verse number="20">โลก​โซเซ​เหมือน​คน​เมา แกว่ง​เหมือน​เพิง​กลาง​พายุ โทษ​กบฏ​ของ​โลก​หนักหนา จน​มัน​ล้ม​ลง และ​จะ​ไม่​ลุกขึ้น​อีก</verse>
				<verse number="21">ใน​วัน​นั้น​พระยาห์เวห์​จะ​ลงโทษ บรรดา​อำนาจ​ใน​ฟ้าสวรรค์​เบื้อง​บน และ​บรรดา​กษัตริย์​ใน​โลก​เบื้อง​ล่าง</verse>
				<verse number="22">พวก​เขา​จะ​ถูก​คุม​ตัว​รวม​กัน เหมือน​นักโทษ​ใน​คุก​ใต้​ดิน พวก​เขา​จะ​ถูก​ขัง​เงียบ​ไว้ และ​หลังจาก​นั้น​หลาย​วัน​ก็​ถูก​ลงโทษ</verse>
				<verse number="23">ดวง​จันทร์​จะ​ตกตะลึง ดวง​อาทิตย์​จะ​อับอาย เพราะ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​จะ​ปกครอง บน​ภูเขา​ศิโยน​และ​ใน​เยรูซาเล็ม และ​ต่อหน้า​ผู้​อาวุโส​ด้วย​สง่าราศี​ยิ่งใหญ่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​เทิดทูน​พระองค์​และ​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระองค์ เพราะ​ด้วย​ความ​ซื่อสัตย์​อัน​บริบูรณ์ พระองค์​กระทำ​สิ่ง​มหัศจรรย์ ตาม​ที่​วางแผน​ไว้​นาน​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ทำ​ให้​นคร​นั้น​กลาย​เป็น​ซาก​ปรักหักพัง เมือง​ป้อม​ปราการ​พัง​พินาศ ที่​มั่น​ของ​ชน​ต่าง​ชาติ​ล่มจม​แล้ว ไม่​มี​วัน​สร้าง​ขึ้น​มา​ใหม่</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​ชนชาติ​ที่​เข้มแข็ง​จะ​เทิด​เกียรติ​พระองค์ ชนชาติ​ที่​อำมหิต​จะ​ยำเกรง​พระองค์</verse>
				<verse number="4">พระองค์​เป็น​ที่​ลี้​ภัย​ของ​คน​ยากจน เป็น​ที่​พักพิง​สำหรับ​คน​ขัดสน​ใน​ยาม​ทุกข์ เป็น​ที่​กำบัง​จาก​พายุ เป็น​ร่มเงา​หลบ​ความ​ร้อน เพราะ​ลมหายใจ​ของ​คน​อำมหิต เหมือน​พายุ​ที่​ซัด​กำแพง</verse>
				<verse number="5">และ​เหมือน​ความ​ร้อน​ของ​ทะเลทราย พระองค์​ระงับ​เสียง​คำราม​ของ​คน​ต่าง​ชาติ ความ​ร้อน​ลดลง​ด้วย​เงา​เมฆ​ฉันใด เสียง​เพลง​ของ​คน​อำมหิต​ก็​เงียบ​ลง​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="6">บน​ภูเขา​นี้ พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​จะ​จัดเตรียม​งาน​เลี้ยง สำหรับ​ชนชาติ​ทั้งปวง งาน​เลี้ยง​ซึ่ง​มี​เหล้า​องุ่น และ​เนื้อ​ชั้นเยี่ยม</verse>
				<verse number="7">บน​ภูเขา​นี้ พระองค์​จะ​ทำลาย​ผ้า​คลุม​หน้า ที่​ห่อ​หุ้ม​คน​ทั้งหลาย และ​ผ้า​ที่​คลุม​ชนชาติ​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="8">พระองค์​จะ​กลืน​ความ​ตาย​ไป​ตลอด​กาล พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ซับ​น้ำตา จาก​ทุก​ใบ​หน้า และ​จะ​ขจัด​ความ​อัปยศ​ที่​คน​ของ​พระองค์​ได้รับ ออก​ไป​จาก​แผ่นดิน​โลก พระยาห์เวห์​พูด​ดังนั้น</verse>
				<verse number="9">ใน​วัน​นั้น​พวก​เขา​จะ​กล่าว​ว่า “แน่นอน นี่​คือ​พระเจ้า​ของ​เรา เรา​วางใจ​พระองค์ และ​พระองค์​ช่วย​เรา นี่​คือ​พระยาห์เวห์ เรา​วางใจ​ใน​พระองค์ ให้​เรา​ยินดี​และ​เปรมปรีดิ์​ใน​ความ​รอด​จาก​พระองค์”</verse>
				<verse number="10">มือ​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​วาง​ลง​บน​ภูเขา​นี้ ส่วน​โมอับ​จะ​ถูก​เหยียบ​ย่ำ​ใน​ที่​ของ​พวก​เขา เหมือน​ฟาง​ถูก​เหยียบ​ลง​ใน​มูลสัตว์</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​จะ​เหยียด​มือ​ออก​ใน​นั้น เหมือน​คน​ว่ายน้ำ​ที่​เหยียด​แขน​เพื่อ​ว่าย พระเจ้า​จะ​สยบ​ความ​เย่อหยิ่ง​ของ​พวก​เขา​ลง แม้​เขา​จะ​ชาญฉลาด เพียงใด</verse>
				<verse number="12">พระองค์​จะ​ทลาย​ป้อม​กำแพง​สูง​ของ​เจ้า​ลง ให้​มัน​ตกต่ำ พระองค์​จะ​ทำ​ให้​มัน​ต่ำ​ติด​ดิน คลุก​ธุลีดิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ใน​วัน​นั้น​ทั่ว​แดน​ยูดาห์​จะ​ร้องเพลง​บท​นี้​ว่า เรา​มี​เมือง​ที่​แข็งแกร่ง พระเจ้า​ทำ​ให้​ความ​รอด เป็น​กำแพง​และ​แนว​ป้องกัน</verse>
				<verse number="2">เปิด​ประตู​เถิด เพื่อ​ชนชาติ​ที่​ชอบธรรม ซึ่ง​รักษา​ความ​เชื่อ​ไว้​จะ​ได้​เข้า​มา</verse>
				<verse number="3">จิตใจ​ที่​แน่วแน่​นั้น พระองค์​จะ​ปกป้อง​ไว้​ใน​สันติสุข​อัน​สมบูรณ์ เพราะ​พวก​เขา​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="4">จง​วาง​ใจ​พระยาห์เวห์​ตลอดไป เพราะ​พระยาห์เวห์​พระยาห์เวห์​นั้น​เอง​เป็น​พระศิลา​นิรันดร์</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ทำ​ให้​คน​ที่​อยู่​สูง​ตกต่ำ​ลง ดึง​นคร​ที่​ยโส​โอหัง​ลง​มา พระองค์​ปราบ​มัน​ให้​ราบคาบ และ​เหวี่ยง​มัน​ลง​มา​คลุก​ฝุ่น</verse>
				<verse number="6">เท้า​ของ​ผู้​ยากไร้ และ​ผู้​ถูก​ข่มเหง ก็​เหยียบ​ย่ำ​มัน</verse>
				<verse number="7">หนทาง​ของ​คน​ชอบธรรม​ราบเรียบ พระองค์​ผู้​เที่ยงธรรม พระองค์​ทำ​ให้​วิถี​ของ​คน​ชอบธรรม​ราบรื่น</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ พวก​เรา​รอคอย​พระองค์ เดิน​ใน​ทาง​แห่ง​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์ ชื่อ​และ​ชื่อเสียง​ของ​พระองค์ เป็น​ความ​ปรารถนา​ใน​ใจ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">ยาม​ค่ำคืน​จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​โหยหา​พระองค์ ยาม​เช้า​จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​ใฝ่​หา​พระองค์ เมื่อ​คำ​พิพากษา​ของ​พระองค์​มา​ยัง​โลก ชาว​โลก​ได้​เรียนรู้​ความ​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="10">แต่​เมื่อ​แสดง​พระคุณ​แก่​คน​ชั่ว พวก​เขา​ก็​ไม่​ได้​เรียนรู้​ความ​ชอบธรรม แม้​ใน​ดินแดน​แห่ง​ความ​เที่ยงธรรม เขา​ก็​ยัง​คง​ทำ​ชั่ว​ต่อไป และ​ไม่​คำนึง​ถึง​บารมี​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์ มือ​ของ​พระองค์​เงื้อ​ขึ้น​สูง แต่​พวก​เขา​ไม่​เห็น ให้​พวก​เขา​เห็น​ความ​กระตือรือร้น​ที่​พระองค์​มี​ต่อ​ประชาชน​ของ​พระองค์ แล้ว​จะ​ได้รับ​ความ​อดสู ให้​ไฟ​ที่​สงวน​ไว้​สำหรับ​ศัตรู​เผาผลาญ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์ ขอ​สร้าง​สันติสุข​ให้​พวก​เรา ทุก​สิ่ง​ที่​เรา​ทำ​สำเร็จ พระองค์​ได้​ทำ​เพื่อ​เรา​แล้ว</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา แม้​เจ้านาย​อื่น​ๆ เคย​ปกครอง​เรา แต่​เรา​เทิดทูน​นาม​ของ​พระองค์​เท่านั้น</verse>
				<verse number="14">บัดนี้​เขา​เหล่า​นั้น​ตาย​แล้ว ไม่​มี​ชีวิต​อยู่​อีก​ต่อไป วิญญาณ​ก็​ไม่​ฟื้น​ขึ้น​อีก พระองค์​ลงโทษ​และ​นำ​พวก​เขา​ไป​สู่​หายนะ พระองค์​ลบ​อนุสรณ์​ทั้งสิ้น​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์ พระองค์​เพิ่มพูน​ชนชาติ พระองค์​ขยาย​ประเทศ​ชาติ พระองค์​ได้​รับ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์ พระองค์​ได้​ขยาย​เขตแดน​ของ​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์ พวก​เขา​มา​หา​พระองค์​ยาม​ทุกข์​ยาก เมื่อ​พระองค์​ฝึก​วินัย​เขา เขา​ก็​ทุกข์​จน​แทบ​อธิษฐาน​ไม่​ออก</verse>
				<verse number="17">ดั่ง​หญิง​ท้อง​ใกล้​คลอด บิด​ตัว​ร้อง​ด้วย​ความ​เจ็บ​ปวด เรา​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น​ต่อหน้า​พระองค์ พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">เรา​เจ็บ​ท้อง บิด​ตัว​เพื่อ​คลอด แต่​ก็​คลอด​ออก​มา​แต่​ลม พวก​เรา​ไม่​ได้​นำ​ความ​รอด​มา​สู่​โลก และ​ไม่​ได้​ทำ​ให้​มวล​มนุษย์​มี​ชีวิต</verse>
				<verse number="19">แต่​ผู้​ที่​เป็น​ของ​พระองค์ พระยาห์เวห์ จะ​มี​ชีวิต​อยู่ ร่างกาย​ของ​เขา​จะ​ลุกขึ้น ให้​ผู้​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ฝุ่น​ธุลี ตื่น​ขึ้น​และ​โห่ร้อง​ยินดี น้ำค้าง​ของ​พระองค์​เหมือน​น้ำ​ค้าง​ยาม​เช้า และ​โลก​จะ​ให้​ชีวิต​แก่​ผู้​ที่​ตาย​แล้ว</verse>
				<verse number="20">ประชาชน​ของ​ข้า จง​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​ของ​ท่าน แล้ว​ปิด​ประตู ซ่อน​ตัว​อยู่​สัก​ระยะ​หนึ่ง จนกว่า​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์​ผ่านพ้น​ไป</verse>
				<verse number="21">ดู​สิ พระยาห์เวห์​กำลัง​ออก​มา​จาก​ที่​พำนัก​ของ​พระองค์ เพื่อ​ลงโทษ​ชาว​โลก​เพราะ​บาป​ของ​เขา โลก​จะ​เปิดเผย​โลหิต​ที่​หลั่ง​นอง และ​จะ​ไม่​ปกปิด​ผู้​ที่​ถูก​ฆ่า​ไว้​อีก​ต่อไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">ใน​วัน​นั้น พระยาห์เวห์​จะ​ลงโทษ​ด้วย​ดาบ ดาบ​อัน​รุนแรง ยิ่งใหญ่​และ​ทรง​พลัง ลงโทษ​เลวีอาธาน เจ้า​พญานาค​ที่​เลื้อย​ปราด เจ้า​งู​ใหญ่​ที่​ขด​ตัว​อยู่ พระองค์​จะ​สังหาร​เจ้า​สัตว์​ร้าย​แห่ง​ท้องทะเล</verse>
				<verse number="2">ใน​วัน​นั้น “จง​ร้องเพลง​เกี่ยวกับ​สวน​องุ่น​อัน​อุดม​ว่า</verse>
				<verse number="3">เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​ดูแล​สวน​นั้น เรา​รด​น้ำ​ให้​ตลอด​เวลา เฝ้า​ดู​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน ไม่​ให้​ใคร​มา​ทำ​อันตราย</verse>
				<verse number="4">เรา​ไม่​โกรธ แต่​ถ้า​มี​หนาม​ใหญ่​น้อย​ออก​มา​ให้​เห็น! เรา​จะ​ไป​รบรา​กับ​มัน และ​เผา​มัน​ทิ้ง</verse>
				<verse number="5">หรือ​ไม่​ก็​ให้​มัน​มา​พักพิง​เรา ให้​มา​เจรจา​สันติภาพ​กับ​เรา ให้​มา​เจรจา​สันติภาพ​กับ​เรา”</verse>
				<verse number="6">ใน​ภาย​ภาคหน้า​ยาโคบ​จะ​หยั่ง​ราก อิสราเอล​จะ​ผลิ​ดอก​ออก​ผล และ​เบ่ง​บาน​ไป​ทั่ว​โลก</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ลงโทษ​อิสราเอล เหมือน​ที่​ลงโทษ​ศัตรู​ของ​เขา​หรือ อิสราเอล​ถูก​ฆ่า เหมือน​คน​ที่​ฆ่า​อิสราเอล​ถูก​ฆ่า​หรือ</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ลงโทษ​อิสราเอล​ด้วย​สงคราม ​และ​การ​เนรเทศ ขับไล่​ออก​ไป​ด้วย​ความ​เกรี้ยวกราด เหมือน​วันที่​ลม​ตะวันออก​พัด</verse>
				<verse number="9">ด้วย​เหตุ​นี้ ความ​ผิด​ของ​ยาโคบ​จะ​ได้รับ​การ​ลบล้าง และ​นี่​จะ​เป็น​ผล​แห่ง​การ​ขจัด​บาป​ของ​เขา​อย่าง​สมบูรณ์ เมื่อ​พระองค์​ทำ​ให้​หิน​แท่น​บูชา เป็น​เหมือน​หิน​ปูน​ที่​แหลก​ละเอียด ไม่​มี​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์ ​หรือ​แท่น​เครื่อง​หอม เหลือ​อยู่​อีก​เลย</verse>
				<verse number="10">เมือง​ป้อม​ปราการ​ก็​ตั้ง​อยู่​อย่าง​โดดเดี่ยว ถูก​ทิ้ง​ร้าง​ว่าง​เปล่า​เหมือน​ถิ่น​ทุรกันดาร ลูก​วัว​กิน​หญ้า​อยู่​ที่​นั่น มัน​เอน​ตัว​ลง เคี้ยว​กิ่งไม้​จน​โล่ง​เตียน</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ง่าม​ไม้​แห้ง มัน​ก็​หัก พวก​ผู้หญิง​ก็​มา​เก็บ​ไป​ทำ​ฟืน เพราะ​ชนชาติ​นี้​ไม่​มี​ความ​เข้าใจ ดังนั้น​พระ​ผู้​สร้าง​ของ​พวก​เขา​จึง​ไม่​สงสาร​เขา พระองค์​ผู้​สร้าง​พวก​เขา​ไม่​แสดง​ความ​โปรดปราน​แก่​เขา</verse>
				<verse number="12">ใน​วัน​นั้น พระยาห์เวห์​จะ​นวด​ข้าว​ตั้งแต่​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​ที่​ไหล​ไป​จน​ถึง​ลำธาร​แห่ง​อียิปต์ และ​พวก​เจ้า​อิสราเอล​จะ​ถูก​รวบรวม​มา​ที​ละ​คน</verse>
				<verse number="13">ใน​วัน​นั้น​จะ​มี​การ​เป่า​แตร​ใหญ่ พวก​ที่​กำลัง​พินาศ​ใน​อัสซีเรีย และ​พวก​ถูก​เนรเทศ​ไป​อียิปต์ จะ​กลับ​มา​นมัสการ​พระยาห์เวห์​บน​ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">วิบัติ​แก่​มงกุฎ​ดอกไม้​แห่ง​เกียรติยศ​ของ​คน​ขี้เมา​แห่ง​เอฟราอิม แก่​ดอกไม้​อัน​ร่วงโรย ซึ่ง​เป็น​ความ​งาม​สง่า​ของ​เอฟราอิม ซึ่ง​อยู่​บน​ยอด​หุบเขา​อัน​อุดม วิบัติ​แก่​นคร​นั้น ซึ่ง​เกียรติยศ​ตกต่ำ​ลง​เพราะ​เหล้า​องุ่น!</verse>
				<verse number="2">ดู​สิ พระยาห์เวห์​มี​ผู้​หนึ่ง​ซึ่ง​มี​ฤทธิ์​และ​เข้มแข็ง เหมือน​พายุ​ลูกเห็บ​และ​ลม​พายุ​ทำลาย​ล้าง เหมือน​ฝน​กระหน่ำ​และ​น้ำ​ทะลัก​ท่วม พระองค์​จะ​เหวี่ยง​เขา​ลง​พื้น​อย่าง​แรง</verse>
				<verse number="3">มงกุฎ​ดอกไม้​แห่ง​เกียรติยศ​ของ​คน​ขี้เมา​แห่ง​เอฟราอิม​นั้น จะ​ถูก​เหยียบ​ย่ำ​ใต้​ฝ่าเท้า</verse>
				<verse number="4">ดอกไม้​ที่​ร่วงโรย ความ​งาม​สง่า​ของ​เอฟราอิม ซึ่ง​อยู่​บน​ยอด​หุบเขา​อัน​อุดม จะ​เป็น​เหมือน​มะเดื่อ​ที่​สุก​ก่อน​เก็บเกี่ยว ทันที​ที่​พอ​คน​เห็น​เข้า ก็​คว้า​กิน​เข้า​ไป</verse>
				<verse number="5">ใน​วัน​นั้น​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ จะ​เป็น​มงกุฎ​ที่​สง่าราศี เป็น​มงกุฎ​ดอกไม้​ที่​งดงาม สำหรับ​ชนชาติ​ที่​เหลือ​อยู่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จะ​เป็น​วิญญาณ​แห่ง​ความ​ยุติธรรม แก่​ผู้​ที่​นั่ง​ตัดสิน เป็น​ขุม​พลัง แก่​ผู้​ที่​หัน​สงคราม​ไป​จาก​ประตู​เมือง</verse>
				<verse number="7">คน​เหล่า​นี้​ซึ่ง​โซเซ​เพราะ​เหล้า​องุ่น และ​มึนเมา​เพราะ​เบียร์ พวก​ปุโรหิต​และ​ผู้​เผย​พระวจนะ โซเซ​เพราะ​เหล้า​องุ่น มึนเมา​เพราะ​เบียร์ ซวนเซ​เมื่อ​เห็น​นิมิต สะดุด​ล้ม​เมื่อ​ตัดสิน</verse>
				<verse number="8">โต๊ะ​ทุก​ตัว​เต็ม​ไป​ด้วย​อาเจียน ไม่​มี​จุด​ไหน​ที่​ไม่​โสโครก</verse>
				<verse number="9">“เขา​กำลัง​พยายาม​สอน​ใคร​อยู่ เขา​อธิบาย​ความ​ให้​ใคร​ฟัง ให้​เด็ก​ที่​เพิ่ง​หย่านม​หรือ หรือ​ทารก​ที่​เพิ่ง​กิน​นม​แม่</verse>
				<verse number="10">เพราะ​มัน​คือ ทำ​นี่ ทำ​นั่น กฎ​ของ​สิ่ง​นี้ กฎ​ของ​สิ่ง​นั้น ตรง​นี้​นิด ตรง​นั้น​หน่อย”</verse>
				<verse number="11">ฉะนั้น พระเจ้า​จะ​พูด​กับ​ชนชาติ​นี้ ด้วย​ปาก​ของ​คน​ต่าง​ชาติ​และ​สำเนียง​แปลก​ๆ</verse>
				<verse number="12">พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ที่นี่​คือ​ที่​พักผ่อน ให้​ผู้​ที่​เหนื่อย​ล้า​ได้​พัก​เถิด” และ “ที่นี่​คือ​ที่​พัก​สงบ” แต่​พวก​เขา​ไม่​ฟัง</verse>
				<verse number="13">ฉะนั้น​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์​ถึง​พวก​เขา​จึง​กลาย​เป็น​ว่า ทำ​นี่ ทำ​นั่น มี​กฎ​ของ​สิ่ง​นี้ กฎ​ของ​สิ่ง​นั้น ตรง​นี้​นิด ตรง​นั้น​หน่อย เพื่อ​ว่า​เมื่อ​เขา​ไป​และ​หงาย​หลัง​กลับ​มา พวก​เขา​จะ​บาดเจ็บ ติดกับ และ​ตก​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="14">เพราะ​ฉะนั้น​จง​ฟัง​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์ พวก​ชอบ​ถากถาง ผู้​ปกครอง​ชนชาติ​นี้​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="15">เจ้า​อวด​ว่า “เรา​เข้า​ร่วม​พันธสัญญา​กับ​ความ​ตาย เรา​ทำ​ข้อ​ตกลง​กับ​แดน​คน​ตาย​ไว้​แล้ว เมื่อ​ภัยพิบัติ​โหม​กระหน่ำ​มา มัน​ก็​แตะต้อง​เรา​ไม่ได้ เพราะ​การ​โกหก​เป็น​ที่​ลี้​ภัย​ของ​เรา ความ​เท็จ ​เป็น​ที่​ซ่อน​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า “ดู​สิ เรา​วาง​ศิลา​ซึ่ง​ทดสอบ​แล้ว​ไว้​ใน​ศิโยน เป็น​ศิลา​มุม​เอก​ล้ำค่า เป็น​รากฐาน​มั่นคง ผู้​ที่​พึ่งพา​ศิลา​นี้ จะ​ไม่​ต้อง​หวาด​กลัว</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​ใช้​ความ​ยุติธรรม​เป็น​สาย​วัด ความ​ชอบธรรม​เป็น​ลูกดิ่ง ลูกเห็บ​จะ​กวาดล้าง​ที่​ลี้​ภัย​ของ​เจ้า น้ำ​จะ​ท่วม​ที่​ซ่อน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="18">พันธสัญญา​ที่​เจ้า​ทำ​ไว้​กับ​ความ​ตาย​จะ​เป็น​โมฆะ ข้อ​ตกลง​ของ​เจ้า​กับ​แดน​คน​ตาย​จะ​ไม่​คง​อยู่ เมื่อ​ภัยพิบัติ​โหม​กระหน่ำ​มา เจ้า​จะ​ถูก​โค่น​ล้ม</verse>
				<verse number="19">ภัยพิบัติ​มา​บ่อย​เท่าไร มัน​ก็​ซัด​เจ้า​ไป​บ่อย​เท่านั้น ทุก​เช้า​ทุก​เย็น ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน มัน​จะ​กวาดล้าง​ไป​ทั่ว” เมื่อ​เข้าใจ​ข้อความ​นี้ ก็​จะ​เกิด​ความ​หวาด​ผวา</verse>
				<verse number="20">เตียง​ก็​สั้น​เกิน​จะ​เหยียด​ตัว​นอน ผ้าห่ม​ก็​แคบ​เกิน​จะ​ห่ม​ตัว​มิด</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​จะ​ลุก​ขึ้น​เหมือน​ที่​พระองค์​ทำ​ที่​ภูเขา​เปริซิม พระองค์​จะ​เร่งเร้า​พระองค์​เอง​เหมือน​ที่​หุบเขา​กิเบโอน เพื่อ​ทำงาน​ของ​พระองค์ งาน​ที่​แปลก​ประหลาด​ผิด​ปกติ​คือ ทำลาย​คน​ของ​พระองค์​เอง!</verse>
				<verse number="22">จง​หยุด​เย้ยหยัน​ได้​แล้ว มิฉะนั้น​โซ่ตรวน​ของ​เจ้า​จะ​หนัก​ขึ้น​อีก องค์​เจ้านาย พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ได้​บอก​ข้าพเจ้า​ถึง​หายนะ ที่​กำหนด​ไว้​สำหรับ​ทั้ง​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="23">ฟัง​เสียง​ข้าพเจ้า ตั้งใจ​ฟัง​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​พูด</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ชาว​นา​ไถ​เพื่อ​ปลูก เขา​จะ​ไถ​ไป​เรื่อย​ๆ หรือ เขา​ไถ​หน้า​ดิน​และ​ทำ​ไป​เรื่อย​ๆ หรือ</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​เขา​ปรับ​หน้า​ดิน​เสร็จ เขา​ไม่​หว่าน​เทียน​แดง​และ​ยี่หร่า​หรอก​หรือ เขา​ไม่​ปลูก​ข้าว​สาลี​ใน​ที่​ของ​มัน ข้าว​บาร์เลย์​ใน​แปลง​ของ​มัน และ​ข้าว​สแปลต์​ใน​ทุ่ง​ของ​มัน​หรือ</verse>
				<verse number="26">พระเจ้า​ของ​เขา​สั่งสอน​เขา สอน​ให้​รู้​วิธี​ที่​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="27">เทียน​แดง​ไม่​ต้อง​นวด​ด้วย​เลื่อน ล้อ​เกวียน​ก็​ไม่​ใช้​บด​ยี่หร่า แต่​ใช้​ไม้​ตี​เทียน​แดง และ​ใช้​ไม้​บุบ​ยี่หร่า</verse>
				<verse number="28">เมล็ด​ข้าว​ต้อง​บด​เพื่อ​ทำ​ขนมปัง ดังนั้น​จึง​ไม่​มี​ใคร​ต้อง​บด​ไป​ตลอด ล้อ​นวด​ข้าว​อาจ​ใช้​กลิ้ง​ทับ​เมล็ด แต่​ไม่​ได้​ใช้​ม้า​บด​ข้าว</verse>
				<verse number="29">ทั้งหมด​นี้​มา​จาก​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ ผู้​วาง​แผน​มหัศจรรย์ และ​มี​สติ​ปัญญา​ล้ำเลิศ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">วิบัติ​แก่​เจ้า อารีเอล​เอ๋ย อารีเอล นคร​ซึ่ง​ดาวิด​ตั้ง​ขึ้น! ปี​แล้ว​ปี​เล่า ให้​วัฏจักร​แห่ง​เทศกาล​ของ​เจ้า​วนเวียน​ไป</verse>
				<verse number="2">กระนั้น​เรา​จะ​ล้อม​เมือง​อารีเอล เธอ​จะ​ทุกข์​โศก​และ​คร่ำครวญ จะ​เป็น​เหมือน​เตาไฟ​แท่น​บูชา ​สำหรับ​เรา</verse>
				<verse number="3">เรา​จะ​ตั้ง​ค่าย​ต่อสู้​เจ้า​ทุก​ด้าน เรา​จะ​ล้อม​เจ้า​ด้วย​หอ​รบ และ​ตั้ง​ค่าย​ขึ้น​ต่อสู้​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ตก​ต่ำ​ลง เจ้า​จะ​พูด​ขึ้น​จาก​พื้น​ดิน คำ​พูด​ของ​เจ้า​จะ​แผ่ว​ขึ้นมา​จาก​ธุลี เสียง​ของ​เจ้า​จะ​เหมือน​เสียง​ผี​จาก​พื้น​โลก เสียง​พูด​ของ​เจ้า​จะ​กระซิบ​มา​จาก​ฝุ่น​ธุลี</verse>
				<verse number="5">แต่​ศัตรู​มากมาย​ของ​เจ้า​จะ​กลาย​เป็น​เหมือน​ฝุ่น​ละเอียด พวก​คน​อำมหิต​จะ​เป็น​เหมือน​แกลบ​ปลิว​ลม ทันใด​นั้น ใน​พริบตา​เดียว</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​จะ​มา ด้วย​ฟ้า​คำรน แผ่นดิน​ไหว และ​เสียง​กัมปนาท มา​ด้วย​ลม​กล้า พายุ​หมุน และ​เปลว​ไฟ​เผาผลาญ</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ชนชาติ​ทั้งปวง​ที่​มา​สู้​อารีเอล มา​โจมตี​อารีเอล​กับ​ป้อม​ปราการ​และ​ล้อม​เธอ​ไว้ จะ​เป็น​เหมือน​ฝัน เหมือน​นิมิต​ตอน​กลางคืน</verse>
				<verse number="8">เหมือน​คน​หิว​ฝัน​ว่า​ได้​กิน แต่​เมื่อ​ตื่น​ขึ้น​ก็​ยัง​หิว เหมือน​คน​กระหาย​ฝัน​ว่า​ได้​ดื่ม แต่​เมื่อ​ตื่น​ขึ้น​ก็​อ่อนล้า​และ​ยัง​กระหาย ชนชาติ​ทั้งปวง​ที่​มา​ต่อสู้​ภูเขา​ศิโยน ก็​จะ​เป็น​เช่น​นี้</verse>
				<verse number="9">จง​ตกตะลึง​และ​ประหลาด​ใจ ทำ​ตัวเอง​ให้​ตาบอด​และ​มอง​ไม่​เห็น จง​เมา​แต่​ไม่​ใช่​จาก​เหล้า​องุ่น โซเซ​แต่​ไม่​ใช่​เพราะ​เบียร์</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​เจ้า​หลับ​สนิท พระเจ้า​ปิด​ตา​ของ​เจ้า (คือ​ผู้​เผย​พระวจนะ) พระองค์​คลุม​หัว​ของ​เจ้า (คือ​ผู้​ทำนาย)</verse>
				<verse number="11">สำหรับ​เจ้า นิมิต​ทั้งหมด​นี้​เป็น​เพียง​ถ้อยคำ​ที่​ปิด​ผนึก​ไว้​ใน​หนังสือ​ม้วน และ​ถ้า​เจ้า​ยื่น​หนังสือ​ม้วน​ให้​คน​ที่​อ่าน​ออก และ​บอก​ว่า “ช่วย​อ่าน​ให้​หน่อย” พวก​เขา​ก็​จะ​ตอบ​ว่า “อ่าน​ไม่ได้ มัน​ถูก​ปิด​ผนึก​ไว้”</verse>
				<verse number="12">หรือ​ถ้า​เจ้า​ยื่น​ให้​คน​ที่​อ่าน​ไม่​ออก และ​บอกว่า “ช่วย​อ่าน​ให้​หน่อย” พวก​เขา​ก็​จะ​ตอบ​ว่า “อ่าน​ไม่​ออก”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “คน​พวก​นี้​เข้า​มา​ใกล้​เรา​แต่​ปาก และ​ยกย่อง​เรา​แต่​ปาก แต่​ใจ​ห่างไกล​จาก​เรา การ​นมัสการ​ของ​พวก​เขา ก็​เป็น​ไป​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​มนุษย์​ที่​เขา​เรียนรู้​มา</verse>
				<verse number="14">เพราะ​ฉะนั้น เรา​จะ​ทำ​ให้​คน​เหล่า​นี้​ประหลาด​ใจ​อีก​ครั้ง ด้วย​การ​อัศจรรย์​ซ้อน​การ​อัศจรรย์ สติ​ปัญญา​ของ​คน​มี​ปัญญา​จะ​พินาศ ความ​ฉลาด​ของ​คน​ฉลาด​จะ​สูญสิ้น”</verse>
				<verse number="15">วิบัติ​แก่​คน​ซึ่ง​ลง​ไป​ที่​ลึก เพื่อ​ซ่อน​แผนการ​ของ​ตน​จาก​พระยาห์เวห์ ซุ่ม​ทำ​การ​ของ​ตน​ใน​ที่​มืด​และ​คิดว่า “ใคร​เล่า​จะ​เห็น​เรา ใคร​เล่า​จะ​รู้​ได้”</verse>
				<verse number="16">เจ้า​ทำ​ให้​สิ่ง​ต่าง​ๆ กลับ​ตาลปัตร ราวกับ​ว่า​ช่าง​ปั้น​เป็น​ดิน​เหนียว! สิ่ง​ที่​ถูก​ปั้น​ควร​จะ​พูด​กับ​คน​ปั้น​หรือ​ว่า “ท่าน​ไม่​ได้​สร้าง​เรา” หม้อ​ไห​พูด​กับ​ช่าง​ปั้น​ได้​หรือ​ว่า “ท่าน​ไม่​รู้​อะไร”</verse>
				<verse number="17">ใน​ไม่​ช้า​เลบานอน​จะ​ไม่​กลับกลาย​เป็น​ท้องทุ่ง​อัน​อุดม​หรือ และ​ท้องทุ่ง​อัน​อุดม​จะ​ดู​เหมือน​ป่า​หรือ</verse>
				<verse number="18">ใน​วัน​นั้น คน​หูหนวก​จะ​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ใน​หนังสือ​ม้วน และ​คน​ตาบอด​จะ​มอง​ฝ่า​ความ​มัว​หม่น​และ​มืดมิด และ​จะ​แล​เห็น</verse>
				<verse number="19">คน​ถ่อม​ใจ​จะ​ยินดี​ใน​พระยาห์เวห์​อีก คน​ขัดสน​จะ​เปรมปรีดิ์​ใน​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="20">คน​อำมหิต​จะ​สูญสิ้น คน​ถากถาง​จะ​หาย​ไป และ​คน​ที่​ตา​จับจ้อง​ความ​ชั่ว​จะ​ถูก​โค่น​ลง</verse>
				<verse number="21">คือ​คน​ที่​ใส่ร้าย​คน​อื่น คน​ที่​วาง​กับดัก​ผู้​พิทักษ์​ความ​ยุติธรรม​ใน​ศาล และ​ให้​การ​เท็จ ทำ​ให้​ผู้​บริสุทธิ์​ไม่​ได้รับ​ความ​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="22">ด้วย​เหตุ​นี้ พระยาห์เวห์​ผู้​ไถ่​อับราฮัม​พูด​ถึง​ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ​ว่า “ยาโคบ​จะ​ไม่​ต้อง​อับอาย​อีก​ต่อไป พวก​เขา​จะ​ไม่​ต้อง​หน้า​ซีด​อีก​แล้ว</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พวก​เขา​เห็น​ผลงาน ที่​มือ​เรา​ทำ​ท่ามกลาง​ลูกหลาน​ของ​เขา เขา​จะ​รักษา​นาม​ของ​เรา​ให้​บริสุทธิ์ เขา​จะ​รับรู้​ความ​บริสุทธิ์​ของ​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​ยาโคบ และ​จะ​ยืน​สงบ​ด้วย​ความ​ยำเกรง​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="24">ผู้​ที่​ใจ​โลเล​จะ​เข้าใจ ผู้​ที่​พร่ำ​บ่น​จะ​ยอมรับ​คำ​สอน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “วิบัติ​แก่​ลูกหลาน​ที่​ดื้อรั้น แก่​ผู้​ซึ่ง​ทำ​ตาม​แผนการ​ที่​ไม่​ใช่​ของ​เรา สร้าง​สัญญา​ไมตรี แต่​ไม่​ใช่​โดย​วิญญาณ​ของ​เรา ทำ​บาป​ซ้อน​บาป</verse>
				<verse number="2">ผู้​ลง​ไป​ยัง​อียิปต์ โดย​ไม่​ปรึกษา​เรา ผู้​มุ่ง​ขอ​การ​อารักขา​จาก​ฟาโรห์ ขอ​ลี้​ภัย​ใต้​ร่มเงา​ของ​อียิปต์</verse>
				<verse number="3">แต่​การ​อารักขา​ของ​ฟาโรห์​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​อับอาย ร่มเงา​ของ​อียิปต์​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​ขายหน้า</verse>
				<verse number="4">แม้​พวก​เขา​จะ​มี​เจ้าหน้าที่​อยู่​ใน​โศอัน และ​ทูต​ของ​พวก​เขา​ได้​มา​ถึง​ฮาเนส</verse>
				<verse number="5">ทุก​คน​ก็​จะ​ต้อง​อับอาย เพราะ​ชนชาติ​ซึ่ง​ไร้​ประโยชน์ ที่​ไม่​ได้​นำ​ความ​ช่วยเหลือ​หรือ​ประโยชน์​อัน​ใด มี​แต่​ความ​อัปยศ​อดสู”</verse>
				<verse number="6">คำ​พยากรณ์​เกี่ยวกับ​สัตว์​แห่ง​เนเกบ​มี​ดังนี้ เดิน​ทาง​ผ่าน​ดินแดน​อัน​ยาก​ลำบาก​และ​ทุกข์​เข็ญ แดน​แห่ง​ราชสีห์​และ​นาง​สิงห์ แดน​แห่ง​งู​กะปะ​และ​งู​แมวเซา คณะ​ทูต​ขน​ทรัพย์​สมบัติ​มา บน​หลัง​ลา​และ​โหนก​อูฐ ไป​สู่​ชนชาติ​ที่​ไร้​ประโยชน์</verse>
				<verse number="7">ถึง​อียิปต์ ที่​ซึ่ง​ความ​ช่วยเหลือ​ไร้​ประโยชน์​จริง​ๆ เรา​จึง​เรียก​อียิปต์​ว่า “ราหับ ​ผู้​อยู่​เฉย”</verse>
				<verse number="8">บัดนี้​จง​ไป​เขียน​ไว้​บน​แผ่น​จารึก​สำหรับ​พวก​เขา เขียน​ลง​บน​หนังสือ​ม้วน เพื่อ​วัน​ข้าง​หน้า จะ​ได้​เป็น​พยาน​หลักฐาน​ตลอดไป</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เขา​เป็น​ประชาชน​ที่​กบฏ เป็น​ลูกหลาน​ที่​ชอบ​หลอกลวง ลูกหลาน​ซึ่ง​ไม่​ยอม​ฟัง​คำ​สอน​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​บอก​ผู้​ทำนาย​ว่า “อย่า​เห็น​นิมิต​อีก​ต่อไป!” และ​บอก​ผู้​เผย​พระวจนะ​ว่า “อย่า​ให้​นิมิต​ถึง​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​อีก​เลย! บอก​แต่​เรื่อง​ที่​น่า​ฟัง เผย​พระวจนะ​เป็น​ภาพ​มายา​เถิด</verse>
				<verse number="11">จง​หลีก​ไป​ให้​พ้น จง​ออก​ไป​จาก​ทาง​นี้ และ​หยุด​เผชิญ​หน้า​กับ​พวก​เรา ด้วย​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล​เสียที!”</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า “เนื่องจาก​เจ้า​ละทิ้ง​ถ้อยคำ​นี้ ไป​วางใจ​การ​กดขี่​ข่มเหง และ​พึ่งพา​กล​อุบาย</verse>
				<verse number="13">บาป​นี้​จะ​เป็น​ดั่ง​กำแพง​สูง​สำหรับ​เจ้า ซึ่ง​แตก​กะเทาะ​ออก แล้ว​ก็​ล้ม​ครืน​ทันที​ชั่ว​พริบตา</verse>
				<verse number="14">มัน​แตก​เป็น​ชิ้น​ๆ เหมือน​หม้อ​ดินเผา ถูก​ทุบ​ละเอียด​ไร้​ปรานี จน​หา​เศษ​เล็ก​ๆ ไป​ช้อน​ถ่าน​จาก​เตา หรือ​ตัก​น้ำ​จาก​ถัง ไม่ได้​เลย”</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า “โดย​การ​กลับใจ​และ​การ​หยุด​พัก เจ้า​จะ​รอด กำลัง​ของ​เจ้า​อยู่​ใน​ความ​สงบ​นิ่ง​และ​การ​วาง​ใจ แต่​เจ้า​ไม่​มี​เลย</verse>
				<verse number="16">เจ้า​พูด​ว่า ‘ไม่​เอา พวก​เรา​จะ​ขึ้น​หลัง​ม้า​หนี​ไป’ ดังนั้น​เจ้า​ก็​จะ​หนี​ไป! เจ้า​พูด​ว่า ‘พวก​เรา​จะ​ควบม้า​เร็ว​หนี​ไป’ ฉะนั้น​พวก​ที่​ไล่​ตาม​เจ้า​จะ​มา​เร็ว​มาก!</verse>
				<verse number="17">คน​พัน​คน​จะ​เตลิด​หนี เพราะ​คำ​ขู่เข็ญ​ของ​คน​คน​เดียว เพราะ​คำ​ขู่เข็ญ​ของ​คน​ห้า​คน เจ้า​ทั้งหมด​จะ​เตลิด​หนี จน​พวก​เจ้า​เหลือ​อยู่​น้อยนิด เหมือน​เสา​ธง​บน​ยอด​เขา เหมือน​ธง​สัญญาณ​ที่​ปัก​ไว้​บน​เนิน​เขา”</verse>
				<verse number="18">กระนั้น​พระยาห์เวห์​ยัง​ปรารถนา​จะ​กรุณา​เจ้า พระองค์​จะ​ลุกขึ้น​เพื่อ​แสดง​ความ​เมตตา​กับ​เจ้า เพราะ​พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​ความ​ยุติธรรม พระพร​เป็น​ของ​ทุก​คน​ที่​รอคอย​พระองค์!</verse>
				<verse number="19">ประชาชน​ชาว​ศิโยน​ผู้​อาศัย​ใน​เยรูซาเล็ม ท่าน​จะ​ไม่​ร้องไห้​อีก พระองค์​จะ​เปี่ยม​ด้วย​พระคุณ​เมื่อ​ท่าน​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ! ทันที​ที่​พระองค์​ได้ยิน พระองค์​จะ​ตอบ</verse>
				<verse number="20">แม้​พระยาห์เวห์​ให้​ขนมปัง​แห่ง​ความ​ลำเค็ญ​และ​น้ำ​แห่ง​ความ​ทุกข์​ระทม​แก่​ท่าน แต่​ครู​ของ​ท่าน​จะ​ไม่​ซ่อน​ตัว​อีก ท่าน​จะ​เห็น​ครู​ด้วย​ตา​ตนเอง</verse>
				<verse number="21">ไม่ว่า​จะ​หัน​ไป​ทาง​ซ้าย​หรือ​ทาง​ขวา หู​ของ​ท่าน​จะ​ได้ยิน​เสียง​จาก​ข้าง​หลัง​ว่า “นี่​คือ​หนทาง จง​เดิน​ใน​ทาง​นี้​เถิด”</verse>
				<verse number="22">แล้ว​ท่าน​จะ​ลบหลู่​รูป​เคารพ​ที่​หุ้ม​ด้วย​เงิน และ​เทวรูป​ที่​หุ้ม​ด้วย​ทอง ท่าน​จะ​เหวี่ยง​ทิ้ง​เหมือน​ผ้า​เปื้อน​ประจำเดือน แล้ว​พูด​กับ​พวก​มัน​ว่า “ไป​ให้​พ้น!”</verse>
				<verse number="23">พระองค์​จะ​ส่ง​ฝน​แก่​เมล็ด​พืช​ที่​ท่าน​หว่าน​ลง​ใน​ดิน อาหาร​ที่​ได้​จาก​แผ่นดิน​จะ​อุดม​สมบูรณ์ ใน​วัน​นั้น​ฝูง​สัตว์​ของ​ท่าน​จะ​เล็ม​หญ้า​อยู่​ใน​ทุ่ง​กว้าง</verse>
				<verse number="24">วัว​และ​ลา​ซึ่ง​ใช้​ไถ​นา​จะ​กิน​อาหาร​คลุก​ซึ่ง​ใช้​คราด​และ​พลั่ว​เกลี่ย</verse>
				<verse number="25">ใน​วัน​สังหาร​ครั้ง​ใหญ่​นั้น เมื่อ​บรรดา​หอคอย​ล้ม​ครืน ลำธาร​หลาย​สาย​จะ​ไหล​บน​ภูเขา​สูง​และ​เนิน​เขา​สูง​ทุก​แห่ง</verse>
				<verse number="26">ดวง​จันทร์​จะ​ฉายแสง​ดั่ง​ดวง​อาทิตย์ และ​แสง​อาทิตย์​จะ​แผดกล้า​กว่า​เดิม​เจ็ด​เท่า เหมือน​ความ​สว่าง​เจ็ด​วัน​รวม​กัน เมื่อ​พระยาห์เวห์​สมาน​รอย​แผล​ให้​คน​ของ​พระองค์ และ​รักษา​บาดแผล​ที่​พระองค์​ลงโทษ</verse>
				<verse number="27">ดู​เถิด นาม​ของ​พระยาห์เวห์​มา​จาก​ที่​ไกล​ลิบ ด้วย​ความ​โกรธ​ร้อนแรง​และ​ควัน​โขมง​ทึบ ปาก​ของ​พระองค์​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​โกรธ ลิ้น​ของ​พระองค์​คือ​ไฟ​ที่​เผาผลาญ</verse>
				<verse number="28">ลมหายใจ​ของ​พระองค์ เหมือน​น้ำ​ที่​ทะลัก​ท่วม​ถึง​คอ พระองค์​เขย่า​ร่อน​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ใน​ตะแกรง​แห่ง​หายนะ พระองค์​ใส่​บังเหียน​ที่​ปาก​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ เพื่อ​นำ​ให้​เขา​หลง​เตลิด​ไป</verse>
				<verse number="29">ส่วน​ท่าน​จะ​ร้องเพลง เหมือน​ใน​คืน​ฉลอง​เทศกาล​ศักดิ์สิทธิ์ ใจ​ของ​ท่าน​จะ​ชื่นชม​ยินดี ดัง​เมื่อ​ผู้คน​เป่า​ปี่ ขณะ​ขึ้น​ไป​ยัง​ภูเขา​ของ​พระยาห์เวห์ ไป​สู่​พระ​ศิลา​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์​จะ​ให้​ผู้คน​ได้ยิน​เสียง​อัน​ทรง​พลัง​ของ​พระองค์ ให้​พวก​เขา​เห็น​แขน​ซึ่ง​ฟาด​ลง​มา ด้วย​ความ​โกรธ​รุนแรง​และ​ด้วย​ไฟ​ที่​เผาผลาญ ด้วย​พายุ​ฝน ฟ้า​คำรน และ​ลูกเห็บ</verse>
				<verse number="31">เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​อัสซีเรีย​แตก​กระจาย พระองค์​จะ​ฟาด​เขา​ลง​ด้วย​ไม้เรียว​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="32">ทุก​จังหวะ​ที่​พระยาห์เวห์​ฟาด ลงโทษ​พวก​เขา​ด้วย​ไม้​กระบอง จะ​เข้า​กับ​เสียง​เพลง​รำมะนา​และ​พิณ ขณะ​ที่​พระองค์​ต่อสู้​พวก​เขา​ใน​สงคราม ฟาดฟัน​ด้วย​แขน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="33">โทเฟท​ถูก​เตรียม​ไว้​นาน​แล้ว เตรียม​ไว้​สำหรับ​กษัตริย์​องค์​นั้น หลุม​ไฟ​ถูก​สร้าง​ขึ้น​ให้​ลึก​และ​กว้าง มี​ไฟ​และ​ฟืน​มากมาย ลมหายใจ​ของ​พระยาห์เวห์ เหมือน​ธาร​ไฟ​กำมะถัน​ลุกโชน จุด​โทเฟท​ให้​ลุก​เป็น​ไฟ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">วิบัติ​แก่​ผู้​ที่​ลง​ไป​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​อียิปต์ ผู้​พึ่งพา​ม้า ผู้​วางใจ​ใน​กอง​รถ​ม้า​ศึก และ​ใน​กำลัง​มหาศาล​แห่ง​พล​ม้า​ของ​เขา แทน​ที่​จะ​มุ่ง​มอง​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล หรือ​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">แต่​พระเจ้า​ก็​ฉลาด​เช่น​กัน​และ​สามารถ​นำ​ภัยพิบัติ​มา​ให้​ได้ พระองค์​พูด​แล้ว​ไม่​คืนคำ พระองค์​จะ​ลุกขึ้น​ต่อสู้​กับ​ชนชาติ​ที่​ชั่วร้าย และ​ต่อสู้​กับ​คน​ที่​ช่วย​คน​กระทำ​ชั่ว</verse>
				<verse number="3">ชาว​อียิปต์​เป็น​เพียง​มนุษย์​ไม่​ใช่​พระเจ้า ม้า​ของ​เขา​เป็น​เลือด​เนื้อ​ไม่​ใช่​วิญญาณ เมื่อ​พระยาห์เวห์​ยื่น​มือ​ออก​มา ผู้​ช่วยเหลือ​ก็​จะ​สะดุด ผู้​ที่​ได้รับ​ความ​ช่วยเหลือ​ก็​จะ​ล้ม​ลง ทั้งหมด​จะ​พินาศ​ไป​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “เมื่อ​สิงโต​คำราม ราชสีห์​คำราม​ใส่​เหยื่อ ต่อ​ให้​คน​เลี้ยง​แกะ​กลุ่ม​ใหญ่ ถูก​เรียก​มา​รวม​กัน​เพื่อ​ต่อสู้ ราชสีห์​ก็​ไม่​ตกใจ​กลัว กับ​เสียง​โห่ร้อง​ของ​พวก​เขา เช่น​เดียว​กัน พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ก็​จะ​ลง​มา เพื่อ​ทำ​ศึก​บน​ภูเขา​ศิโยน​และ​ที่​สูง​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​จะ​ปกป้อง​เยรูซาเล็ม เหมือน​หมู่​นก​ที่​บิน​อยู่​เหนือ​ศีรษะ พระองค์​จะ​ปกป้อง​และ​ช่วย​กู้​เยรูซาเล็ม พระองค์​จะ ‘ผ่าน​ไป’ และ​จะ​ช่วย​ให้​รอด”</verse>
				<verse number="6">ชน​อิสราเอล จง​กลับ​มา​หา​พระองค์​ผู้​ที่​ท่าน​ได้​กบฏ​อย่าง​ร้ายแรง</verse>
				<verse number="7">เพราะ​ใน​วัน​นั้น ทุก​คน​จะ​ทิ้ง​รูป​เคารพ​เงิน​และ​ทอง ซึ่ง​มือ​บาป​ของ​ท่าน​ได้​สร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="8">“อัสซีเรีย​จะ​ล้ม​ตาย​ไม่​ได้​ด้วย​ดาบ​ของ​มนุษย์ ดาบ​ซึ่ง​ไม่​ใช่​ของ​มนุษย์​จะ​กลืน​กิน​ชีวิต​เขา พวก​เขา​จะ​หนี​เตลิด​จาก​ดาบ​นั้น พวก​คน​หนุ่ม​จะ​ถูก​บังคับ​ให้​ใช้​แรงงาน</verse>
				<verse number="9">ที่​มั่น​ของ​เขา​จะ​ทลาย​ลง​เพราะ​ความ​หวาด​กลัว พวก​แม่ทัพ​หวาด​กลัว​แทบ​คลั่ง เมื่อ​เห็น​ธง​ศึก” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น ไฟ​ของ​พระองค์​อยู่​ใน​ศิโยน เตา​หลอม​ของ​พระองค์​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">ดู​สิ กษัตริย์​องค์​หนึ่ง​จะ​ปกครอง​ด้วย​ความ​ชอบธรรม และ​ผู้​มี​อำนาจ​จะ​ปกครอง​ด้วย​ความ​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="2">แต่​ละ​คน​จะ​เป็น​เหมือน​ที่​กำบัง​ลม เป็น​ที่​ลี้​ภัย​จาก​พายุ เหมือน​ลำธาร​ใน​ทะเลทราย และ​ร่มเงา​ของ​ศิลา​ใหญ่​ใน​ดินแดน​แห้ง​แล้ง</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ดวงตา​ของ​ผู้​ที่​มอง​เห็น​จะ​ไม่​ถูก​ปิด​อีก​ต่อไป และ​หู​ของ​ผู้​ที่​ได้ยิน​จะ​ฟัง</verse>
				<verse number="4">ใจ​ที่​หวาด​กลัว​จะ​รู้​และ​เข้าใจ และ​ลิ้น​ที่​ติดขัด​จะ​พูด​คล่อง​ฉะฉาน</verse>
				<verse number="5">คน​โง่​จะ​ไม่​ถูก​ยกย่อง​ว่า​สูงศักดิ์​อีก​ต่อไป คน​ชั่วร้าย​จะ​ไม่​ได้รับ​การ​เคารพ​นับถือ​อย่าง​สูง​อีก</verse>
				<verse number="6">เพราะ​คน​โง่​พูด​แต่​เรื่อง​โง่เขลา จิตใจ​ของ​เขา​มุ่ง​ทาง​ชั่ว พวก​เขา​ประพฤติ​ชั่ว และ​เผยแพร่​เรื่อง​พระยาห์เวห์​ผิด​ๆ พวก​เขา​ปล่อย​คน​หิว​ให้​อด และ​ไม่​ให้​น้ำ​กับ​คน​กระหาย</verse>
				<verse number="7">คน​ชั่วร้าย​ใช้​วิธี​ร้ายกาจ พวก​เขา​วางแผน​ชั่ว เพื่อ​ทำลาย​คน​ยากจน​ด้วย​คำ​โกหก แม้​ว่า​คำ​อ้อนวอน​ของ​คน​ขัดสน​จะ​เที่ยงธรรม​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="8">ส่วน​คน​มี​คุณธรรม​คิด​แต่​สิ่ง​ดีงาม และ​ยืนหยัด​ทำ​สิ่ง​ที่​สูงส่ง</verse>
				<verse number="9">พวก​ผู้หญิง​เรื่อยเฉื่อย จง​ลุกขึ้น​และ​ฟัง​เรา พวก​ลูกสาว​ที่​รู้สึก​มั่นคง จง​ฟัง​สิ่ง​ที่​เรา​จะ​พูด!</verse>
				<verse number="10">ใน​เวลา​ปี​เศษ​ๆ เจ้า​ที่​รู้สึก​มั่นคง​จะ​ตัว​สั่น การ​เก็บเกี่ยว​องุ่น​จะ​ล้มเลิก และ​จะ​ไม่​ได้​เก็บ​ผลไม้</verse>
				<verse number="11">จง​กลัว​ตัว​สั่น พวก​ผู้หญิง​เรื่อยเฉื่อย จง​ตัวสั่นงันงก พวก​ลูกสาว​ที่​รู้สึก​มั่นคง! จง​ถอด​เสื้อผ้า​สวย​ๆ ออก และ​ห่อ​ตัว​ด้วย​ผ้า​ขี้ริ้ว</verse>
				<verse number="12">จง​ตี​อก​ชก​ตัว​เพราะ​ทุ่ง​อัน​น่า​รื่นรมย์ เพราะ​เถา​องุ่น​ผล​ดก</verse>
				<verse number="13">และ​เพราะ​แผ่นดิน​แห่ง​ชนชาติ​ของ​เรา ซึ่ง​รก​ปกคลุม​ไป​ด้วย​หนาม​น้อย​ใหญ่ ใช่แล้ว จง​ไว้ทุกข์​ให้​บ้าน​ที่​รื่นเริง​ทุก​หลัง และ​ให้​นคร​สำมะเลเทเมา​แห่ง​นี้</verse>
				<verse number="14">ป้อม​ปราการ​จะ​ถูก​ทิ้ง​ร้าง นคร​ที่​อึกทึก​จะ​ถูก​ทอดทิ้ง ที่​มั่น​และ​หอ​ยาม​จะ​กลาย​เป็น​ดินแดน​ร้าง​ตลอดไป เป็น​ที่​สำราญ​ของ​ลา เป็น​ทุ่ง​หญ้า​สำหรับ​ฝูง​แกะ</verse>
				<verse number="15">จน​กระทั่ง​พระวิญญาณ​จะ​ถูก​เท​จาก​เบื้อง​บน​ลง​มา​เหนือ​เรา และ​ทะเลทราย​กลาย​เป็น​ท้องทุ่ง​อัน​อุดม และ​ท้องทุ่ง​อัน​อุดม​ดู​เหมือน​ป่า</verse>
				<verse number="16">ความ​ยุติธรรม​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​พำนัก​ใน​ทะเลทราย ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​จะ​อยู่​ใน​ท้องทุ่ง​อัน​อุดม</verse>
				<verse number="17">ผล​ของ​ความ​ชอบธรรม​นั้น​คือ​สันติสุข ผล​ที่​ได้​คือ​ความ​สงบ​และ​ความ​มั่นใจ​ตลอดไป</verse>
				<verse number="18">ชนชาติ​ของ​เรา​จะ​อาศัย​ใน​ที่​พำนัก​อัน​สงบ​สุข ใน​บ้าน​ที่​ปลอดภัย ใน​ที่​พัก​สงบ​ซึ่ง​ไม่​ถูก​รบกวน</verse>
				<verse number="19">แม้ว่า​ลูกเห็บ​ทำ​ให้​ป่า​เตียน และ​นคร​นั้น​ราบ​เป็น​หน้า​กลอง</verse>
				<verse number="20">แต่​พวก​ท่าน​จะ​ได้รับ​พระพร เมื่อ​หว่าน​เมล็ด​ริม​ลำธาร​ทุก​แห่ง และ​ปล่อย​ฝูง​สัตว์​ฝูง​ลา​อย่าง​เสรี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">วิบัติ​แก่​เจ้า ผู้​ทำลาย เจ้า​ผู้​ไม่​เคย​ถูก​ทำลาย! วิบัติ​แก่​เจ้า​คน​ทรยศ เจ้า​ผู้​ไม่​เคย​ถูก​ทรยศ! เมื่อ​เจ้า​หยุด​ทำลาย เจ้า​จะ​ถูก​ทำลาย เมื่อ​เจ้า​หยุด​ทรยศ เจ้า​จะ​ถูก​ทรยศ</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ โปรด​เมตตา​เรา พวก​เรา​ใฝ่​หา​พระองค์ ขอ​เป็น​กำลัง​ของ​เรา​ทุก​เช้า เป็น​ความ​รอด​ใน​ยาม​ทุกข์​ยาก</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​กองทัพ​ของ​พระองค์​โห่ร้อง ประชาชน​ก็​เตลิด​หนี เมื่อ​พระองค์​ลุกขึ้น บรรดา​ชนชาติ​ก็​แตก​กระจาย</verse>
				<verse number="4">ชนชาติ​ทั้งหลาย ของ​ที่​ริบ​มา​จะ​ถูก​เก็บเกี่ยว​เหมือน​ฝูง​ตั๊กแตน​หนุ่ม ผู้คน​จะ​รุม​ตะครุบ​เหมือน​ฝูง​ตั๊กแตน</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​เป็น​ที่​เทิดทูน เพราะ​พระองค์​อยู่​ใน​ที่​สูงส่ง พระองค์​จะ​ทำ​ให้​ศิโยน​เปี่ยม​ด้วย​ความ​ยุติธรรม​และ​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จะ​เป็น​ความ​มั่นคง​สำหรับ​วัน​เวลา​ของ​เจ้า เป็น​คลัง​แห่ง​ความ​รอด สติ​ปัญญา และ​ความ​รู้​อัน​อุดม ความ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​เป็น​กุญแจ​ไข​คลัง​นี้</verse>
				<verse number="7">ดู​สิ เหล่า​ผู้​กล้า​ร้องไห้​เสียง​ดัง​กลาง​ถนน ทูต​แห่ง​สันติภาพ​ร่ำไห้​อย่าง​ขมขื่น</verse>
				<verse number="8">ทาง​หลวง​ก็​รกร้าง ถนน​ไม่​มี​ผู้​สัญจร สนธิ​สัญญา​ถูก​ละเมิด บรรดา​พยาน ถูก​ดูหมิ่น ไม่​มี​ใคร​ได้รับ​ความ​เคารพ</verse>
				<verse number="9">ดินแดน​แห้ง​และ​อ่อน​ระโหย เลบานอน​อดสู​และ​เหี่ยว​แห้ง​ไป ชาโรน​เป็น​ดั่ง​อาราบาห์ บาชาน​และ​คารเมล​ก็​สลัด​ใบ</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “บัดนี้​เรา​จะ​ลุกขึ้น บัดนี้​เรา​จะ​ได้รับ​การ​ยกย่อง​เทิดทูน บัดนี้​เรา​จะ​ได้รับ​การ​เชิดชู​ขึ้น</verse>
				<verse number="11">เจ้า​ตั้ง​ท้อง​แกลบ ให้​กำเนิด​ฟาง ลมหายใจ​ของ​เจ้า​เป็น​ไฟ​เผา​ผลาญ​เจ้า</verse>
				<verse number="12">ประชาชน​จะ​ถูก​เผา​เป็น​เถ้า​ถ่าน เหมือน​พุ่ม​หนาม​ที่​ถูก​ตัด พวก​มัน​จะ​ถูก​เผา”</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ผู้​อยู่​ไกล จง​ฟัง​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​ทำ เจ้า​ผู้​อยู่​ใกล้ จง​รับรู้​อำนาจ​ของ​เรา!</verse>
				<verse number="14">คน​บาป​ใน​ศิโยน​อก​สั่น​ขวัญ​แขวน คน​ที่​ไม่​นับถือ​พระเจ้า​ตัวสั่นงันงก “ใคร​ใน​พวก​เรา​อยู่​กับ​ไฟ​ที่​เผาผลาญ​นี้​ได้​หรือ ใคร​ใน​พวก​เรา​อยู่​กับ​ไฟ​ชั่วนิรันดร์​ได้​หรือ”</verse>
				<verse number="15">คน​เหล่า​นั้น​ที่​ดำเนิน​อย่าง​ชอบธรรม และ​พูด​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง ผู้​ปฏิเสธ​ผลประโยชน์​จาก​การ​ขู่​กรรโชก ผู้​ไม่​ให้​มือ​รับ​สินบน ผู้​อุด​หู​ไม่​ฟัง​แผน​ฆาตกรรม ปิด​ตา​จาก​แผน​ชั่ว</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​จะ​อาศัย​อยู่​บน​ที่​สูง มี​ป้อม​ปราการ​บน​ภูเขา​เป็น​ที่​ลี้​ภัย จะ​มี​เสบียง​อาหาร และ​น้ำ​ไม่​ขาด​เลย</verse>
				<verse number="17">ดวงตา​ของ​ท่าน​จะ​เห็น​กษัตริย์​ผู้​งาม​สง่า และ​เห็น​ดินแดน​ซึ่ง​แผ่​ไพศาล</verse>
				<verse number="18">ใจ​ของ​ท่าน​จะ​คิด​ถึง​ความ​สยดสยอง​ครั้ง​ก่อน​ว่า “เจ้านาย​คน​นั้น​อยู่​ที่ไหน ผู้​เก็บ​ส่วย​นั้น​อยู่​ที่ไหน เจ้าหน้าที่​ดูแล​หอคอย​ไป​ไหน​แล้ว”</verse>
				<verse number="19">ท่าน​จะ​ไม่​เห็น​คน​หยิ่ง​ยโส​เหล่า​นี้​อีก คน​ที่​พูดจา​คลุมเครือ มี​ภาษา​แปลก​และ​เข้าใจ​ยาก</verse>
				<verse number="20">จง​มอง​ดู​ศิโยน นคร​แห่ง​เทศกาล​ของ​เรา ดวงตา​ของ​ท่าน​จะ​เห็น​เยรูซาเล็ม ที่​พำนัก​อัน​สงบ​สุข เต็นท์​ที่​ไม่​ต้อง​เคลื่อน​ย้าย หลัก​หมุด​จะ​ไม่​ถูก​ถอน​เลย และ​เชือก​ก็​ไม่​ถูก​ตัดขาด</verse>
				<verse number="21">ที่​นั่น​พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​องค์​มี​ฤทธิ์​ของ​เรา จะ​เป็น​ดินแดน​แห่ง​แม่น้ำ​และ​ลำธาร​กว้าง ไม่​มี​เรือ​กรรเชียง​ใหญ่​แล่น ไม่​มี​เรือ​ลำ​ใหญ่​ผ่าน</verse>
				<verse number="22">เพราะว่า​พระยาห์เวห์​เป็น​ตุลาการ​ของ​เรา พระยาห์เวห์​เป็น​ผู้​ตรา​กฎหมาย​ของ​เรา พระยาห์เวห์​เป็น​กษัตริย์​ของ​เรา เป็น​พระองค์​เอง​ที่​จะ​ช่วย​เรา​ให้​รอด</verse>
				<verse number="23">สาย​โยง​ใน​เรือ​ของ​เจ้า​หย่อน เสา​เรือ​ก็​คลอนแคลน ใบเรือ​ก็​ไม่​กาง แล้ว​ของ​ที่​ริบ​มา​มากมาย ก็​จะ​แบ่ง​กัน แม้แต่​คน​ง่อย​ก็​จะ​ได้​รับ​ส่วน​แบ่ง​ด้วย</verse>
				<verse number="24">ไม่​มี​ใคร​ที่​อาศัย​ใน​ศิโยน​จะ​พูด​ว่า “ฉัน​ป่วย” และ​บาป​ของ​คน​ที่​พำนัก​อยู่​ที่​นั่น จะ​ได้รับ​การ​อภัย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">ชนชาติ​ทั้งหลาย จง​เข้า​มา​ใกล้​ๆ และ​ฟัง ผู้คน​ทั้งหลาย จง​ตั้งใจ​ฟัง! แผ่นดิน​โลก​และ​ทุก​สิ่ง​ใน​นั้น​จง​ได้ยิน ทั้ง​โลก​และ​ทุก​สิ่ง​ที่​มา​จาก​โลก!</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​โกรธ​ชนชาติ​ทั้ง​มวล พระองค์​โกรธ​เกรี้ยว​ต่อ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของ​เขา พระองค์​จะ​ทำลายล้าง ​พวก​เขา​ทั้งหมด และ​ให้​เขา​ถูก​สังหาร​หมู่</verse>
				<verse number="3">ร่าง​ของ​พวก​เขา​จะ​ถูก​โยน​ทิ้ง ศพ​ของ​พวก​เขา​จะ​เหม็น​คลุ้ง ภูเขา​จะ​ชุ่มโชก​ไป​ด้วย​เลือด​ของ​เขา</verse>
				<verse number="4">ดวง​ดาว​ทั้งสิ้น​ใน​ท้องฟ้า​จะ​สูญสลาย ฟ้าสวรรค์​จะ​ถูก​ม้วน​เหมือน​หนังสือ​ม้วน ดวง​ดาว​ทั้งหลาย​จะ​ตก​จาก​ฟ้า เหมือน​ใบ​ไม้​แห้ง​ร่วง​จาก​เถา​องุ่น เหมือน​ผล​มะเดื่อ​เหี่ยว​ร่วง​จาก​ต้น</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ดาบ​ของ​เรา​ดื่ม​จน​อิ่ม​ใน​ฟ้าสวรรค์​แล้ว ดู​สิ มัน​จะ​ลง​มา​พิพากษา​เอโดม ชนชาติ​ซึ่ง​เรา​ได้​ทำลาย​ล้าง</verse>
				<verse number="6">ดาบ​ของ​พระยาห์เวห์​อาบ​เลือด เต็ม​ไป​ด้วย​ไขมัน เป็น​เลือด​ลูก​แกะ​และ​แพะ และ​ไขมัน​จาก​ไต​แกะ​ตัวผู้ เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ให้​มี​เครื่อง​บูชา​ใน​โบสราห์ และ​การ​สังหาร​ครั้ง​ใหญ่​ใน​แผ่นดิน​เอโดม</verse>
				<verse number="7">วัว​ป่า ลูก​วัว และ​วัว​กระทิง จะ​ล้ม​ลง​พร้อม​พวก​เขา แผ่นดิน​โลก​จะ​นอง​เลือด ผงธุลี​จะ​ชุ่ม​ด้วย​ไขมัน</verse>
				<verse number="8">เพราะ​พระยาห์เวห์​มี​วัน​แห่ง​การ​ล้างแค้น และ​มี​ปี​แห่ง​การ​ชดใช้​ให้​ศิโยน</verse>
				<verse number="9">ลำธาร​ของ​เอโดม​จะ​กลาย​เป็น​หลุม ฝุ่น​จะ​กลาย​เป็น​กำมะถัน​ลุกไหม้ แผ่นดิน​เอโดม​จะ​กลาย​เป็น​หลุม​ที่​ลุกโชน!</verse>
				<verse number="10">ไม่​มี​ดับ​ไม่ว่า​กลางวัน​หรือ​กลางคืน ควัน​ไฟ​พวยพุ่ง​ขึ้น​ชั่ว​นิรันดร์ มัน​จะ​ร้าง​ตลอด​ไป​ทุก​ชั่วอายุ จะ​ไม่​มี​ใคร​ผ่าน​ไป​อีก</verse>
				<verse number="11">นก​ฮูก นก​เค้าแมว จะ​ครอง​ที่​นั่น นก​ทึดทือ และ​นก​กา​จะ​ทำ​รัง​ที่​นั่น พระเจ้า​จะ​คลี่ สาย​วัด​แห่ง​ความ​โกลาหล และ​สาย​ดิ่ง​แห่ง​ความ​ร้าง​เหนือ​เอโดม</verse>
				<verse number="12">ผู้​สูงศักดิ์​ของ​เอโดม​จะ​ไม่​เหลือ​อะไร​ให้​เรียก​ว่า​เป็น​อาณาจักร​อีก เจ้านาย​ทั้งปวง​จะ​สูญสิ้น​ไป</verse>
				<verse number="13">ต้น​หนาม​จะ​งอก​คลุม​ที่​มั่น​ของ​เอโดม ตำแย​และ​หนาม​งอก​ขึ้น​ใน​ปราการ มัน​จะ​กลาย​เป็น​ที่​สิง​สถิต​ของ​หมาใน เป็น​บ้าน​ของ​นก​ฮูก</verse>
				<verse number="14">สัตว์​ทะเลทราย​จะ​พบ​กับ​หมาป่า​ไฮยีน่า แพะ​ป่า​จะ​ร้อง​หา​กัน สัตว์​แห่ง​รัตติกาล​จะ​นอน​ลง​ที่​นั่น และ​หา​ที่​พักพิง​ให้​ตัวเอง</verse>
				<verse number="15">นก​ฮูก​จะ​ทำ​รัง​และ​วาง​ไข่​ที่​นั่น มัน​จะ​ฟัก​ไข่ ปกป้อง​ลูก​ไว้​ใต้​ปีก พวก​เหยี่ยว​ก็​จะ​มา ชุมนุม​กัน​เป็น​คู่​ๆ</verse>
				<verse number="16">จง​ค้น​ดู​และ​อ่าน​จาก​หนังสือ​ม้วน​ของ​พระยาห์เวห์​ว่า สัตว์​เหล่า​นี้​จะ​ไม่​หาย​ไป​สัก​ตัว ไม่​มี​ตัว​ใด​ไร้​คู่ เพราะ​พระเจ้า​สั่ง​ไว้​ด้วย​ปาก​ของ​พระองค์​เอง และ​พระ​วิญญาณ​ของ​พระองค์​จะ​รวม​พวก​มัน​ไว้</verse>
				<verse number="17">พระองค์​จัดสรร​ปันส่วน​ให้​พวก​มัน มือ​ของ​พระองค์​หยิบ​ยื่น​ให้​ตาม​สัดส่วน พวก​มัน​จะ​ครอบ​ครอง​ที่​นั่น​ตลอด​ไป และ​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​ทุก​ชั่วอายุ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">ทะเลทราย​และ​ดินแดน​แห้ง​แล้ง​จะ​ยินดี ถิ่น​ทุรกันดาร​จะ​เปรมปรีดิ์​และ​เบิกบาน เหมือน​กับ​ดอกไม้​งาม</verse>
				<verse number="2">มัน​จะ​ผลิ​ดอก​บาน จะ​ชื่นชม​ยินดี​อย่าง​เปี่ยม​ล้น​และ​โห่ร้อง​ยินดี จะ​ได้รับ​ศักดิ์ศรี​แห่ง​เลบานอน และ​ความ​สง่า​งาม​แห่ง​คารเมล​และ​ชาโรน คน​จะ​เห็น​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ความ​สง่า​งาม​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="3">จง​ช่วย​ให้​มือ​ที่​อ่อนล้า​มี​กำลัง จง​ให้​หัวเข่า​ที่​อ่อนแรง​มั่นคง</verse>
				<verse number="4">จง​พูด​กับ​ผู้​ที่​มี​จิตใจ​หวาด​กลัว​ว่า “จง​เข้มแข็ง​เถิด อย่า​กลัว​เลย พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​มา พระองค์​จะ​มา​พร้อม​กับ​การ​แก้แค้น พระองค์​จะ​มา​เพื่อ​ช่วย​กู้​ท่าน พร้อม​กับ​การ​ลงโทษ​ศัตรู​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​นั้น​ตา​ของ​คน​ตาบอด​จะ​ถูก​เปิด และ​หู​ของ​คน​หูหนวก​จะ​ได้ยิน</verse>
				<verse number="6">คน​ขา​พิการ​จะ​กระโดด​เหมือน​กวาง และ​คน​ใบ้​จะ​โห่ร้อง​ยินดี น้ำพุ​จะ​พุ่ง​ขึ้น​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร ลำธาร​จะ​พุ่ง​ขึ้น​ใน​ที่​แห้ง​แล้ง</verse>
				<verse number="7">ทะเลทราย​ร้อน​ระอุ​จะ​กลาย​เป็น​สระน้ำ ผืน​ดิน​แตก​ระแหง​จะ​กลาย​เป็น​ธาร​น้ำพุ ใน​ที่​ร้าง​ซึ่ง​พวก​หมาใน​เคย​อาศัย​อยู่ จะ​มี​ต้น​หญ้า ต้น​อ้อ และ​ต้น​กก​งอก​ขึ้น</verse>
				<verse number="8">จะ​มี​ทาง​หลวง​ที่​นั่น เรียก​ว่า “ทาง​แห่ง​ความ​บริสุทธิ์” จะ​เป็น​ของ​ผู้​ที่​ดำเนิน​ใน​ทาง​นั้น คน​ที่​มี​มลทิน​จะ​ไม่​เดิน​บน​ทาง​นั้น คน​โง่​เขลา​จะ​ไม่​ไป​ทาง​นั้น</verse>
				<verse number="9">ที่​นั่น​ไม่​มี​สิงโต หรือ​สัตว์​ร้าย​ใด​ๆ จะ​ไม่​พบ​พวก​มัน​ที่​นั่น มี​แต่​ผู้​ที่​ได้​รับ​การ​ไถ่​ที่​จะ​เดิน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="10">และ​ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​ช่วย​ไว้​จะ​กลับ​มา พวก​เขา​จะ​เดิน​ร้องเพลง​เข้า​เมือง​ศิโยน มี​ความ​สุข​นิรันดร์​เป็น​มงกุฎ​ประดับ​ศีรษะ​เขา มี​ความ​ชื่นชม​และ​ยินดี​อย่าง​เต็ม​ล้น ความ​ทุกข์​และ​การ​ทอดถอน​ใจ​จะ​หมด​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​สิบสี่​ของ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์ กษัตริย์​เซนนาเคอริบ​แห่ง​อัสซีเรีย​มา​โจมตี​และ​ยึด​บรรดา​เมือง​ปราการ​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="2">จาก​นั้น กษัตริย์​อัสซีเรีย​ส่ง​แม่ทัพ​พร้อม​กองทัพ​ใหญ่​จาก​ลาคีช มา​หา​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม เมื่อ​แม่ทัพ​ผู้​นั้น​มา​หยุด​ที่​ทาง​ระบาย​น้ำ​ของ​สระ​บน ตรง​ทาง​ไป​สู่​ลาน​ซักล้าง</verse>
				<verse number="3">เอลียาคิม​ลูก​ฮิลคียาห์​ผู้​ดูแล​วัง เลขา​เชบนา และ​อาลักษณ์​โยอาห์​ลูก​อาสาฟ ก็​ออก​ไป​พบ​เขา</verse>
				<verse number="4">แม่ทัพ​อัสซีเรีย​บอก​พวก​เขา​ว่า “จง​ไป​บอก​เฮเซคียาห์​ว่า ‘กษัตริย์​แห่ง​อัสซีเรีย​ผู้​ยิ่งใหญ่​พูด​ว่า เจ้า​พึ่งพา​สิ่งใด​หรือ​จึง​ฮึกเหิม​ถึง​เพียง​นี้</verse>
				<verse number="5">เจ้า​พูด​ว่า​เจ้า​มี​คำ​แนะนำ​และ​พลัง​ใน​การ​ทำ​สงคราม แต่​นั่น​ก็​เพียง​ลม​ปาก เจ้า​พึ่ง​ใคร​จึง​บังอาจ​กบฏ​ต่อ​ข้า</verse>
				<verse number="6">ดู​สิ ข้า​รู้​ว่า​เจ้า​พึ่ง​อียิปต์ ซึ่ง​เป็น​เหมือน​ไม้​เท้า​ต้น​อ้อ​ที่​หัก​แล้ว ใคร​พิง​เข้า​ก็​ถูก​เสี้ยน​ตำ​มือ! ใคร​พึ่ง​ฟาโรห์​แห่ง​อียิปต์​ก็​เป็น​แบบ​นี้​แหละ’</verse>
				<verse number="7">แต่​ถ้า​เจ้า​พูด​กับ​ข้า​ว่า ‘พวก​เรา​พึ่ง​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​เรา’ ก็​พวก​สถาน​บูชา​กับ​แท่น​บูชา​ของ​พระเจ้า​องค์​นี้​ไม่​ใช่​หรือ​ที่​เฮเซคียาห์​รื้อ​ออก และ​พูด​กับ​ชาว​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​ว่า ‘เจ้า​จะ​ต้อง​นมัสการ​หน้า​แท่น​บูชา​นี้</verse>
				<verse number="8">มา​สิ มา​ต่อรอง​กับ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​นาย​ของ​ข้า ข้า​จะ​ให้​ม้า​สองพัน​ตัว​แก่​เจ้า หาก​เจ้า​หา​คน​ขี่​ม้า​มา​ได้!</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เจ้า​จะ​สู้​นาย​ทหาร​ผู้​น้อย​ของ​นาย​ข้า​ได้​ยังไง ต่อ​ให้​พึ่ง​รถ​ม้า​ศึก​และ​พล​ม้า ​จาก​อียิปต์​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="10">ยิ่ง​กว่า​นั้น​เจ้า​คิดว่า​ข้า​มา​โจมตี​และ​ทำลาย​แผ่นดิน​นี้ โดย​ปราศจาก​พระยาห์เวห์​งั้น​หรือ พระยาห์เวห์​เอง​ที่​บอก​ให้​ข้า​ยกทัพ​มา​โจมตี​และ​ทำลาย​แผ่นดิน​นี้’ ”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เอลียาคิม เชบนา และ​โยอาห์​พูด​กับ​แม่ทัพ​นั้น​ว่า “โปรด​พูด​กับ​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​เป็น​ภาษา​อาราเมค เพราะ​พวก​เรา​ฟัง​เข้าใจ อย่า​ใช้​ภาษา​ฮีบรู​เลย เดี๋ยว​ผู้​คน​บน​กำแพง​จะ​ได้ยิน”</verse>
				<verse number="12">แต่​แม่ทัพ​นั้น​ตอบ​ว่า “นาย​ข้า​ใช้​ข้า​มา​พูด​กับ​เจ้า​และ​นาย​ของ​เจ้า​เท่านั้น​หรือ ไม่​ให้​พูด​กับ​พวก​คน​ที่​นั่ง​บน​กำแพง ซึ่ง​จะ​ต้อง​กิน​อุจจาระ​และ​ดื่ม​ปัสสาวะ​ของ​ตัวเอง​เหมือน​เจ้า”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​แม่ทัพ​อัสซีเรีย​ก็​ยืน​ขึ้น​ตะโกน​เป็น​ภาษา​ฮีบรู​ว่า “จง​ฟัง​ความ​จาก​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่​แห่ง​อัสซีเรีย!</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​พูด​ดังนี้​ว่า อย่า​ปล่อย​ให้​เฮเซคียาห์​หลอกลวง​พวก​เจ้า เขา​ช่วย​กู้​เจ้า​ไม่ได้​หรอก!</verse>
				<verse number="15">อย่า​ปล่อย​ให้​เฮเซคียาห์​เกลี้ยกล่อม​เจ้า​ให้​วาง​ใจ​ใน​พระยาห์เวห์ อย่า​เชื่อ​เมื่อ​เขา​บอกว่า ‘พระยาห์เวห์​จะ​ช่วย​กู้​พวก​เรา​แน่นอน เมือง​นี้​จะ​ไม่​ตก​อยู่​ใน​กำมือ​กษัตริย์​อัสซีเรีย’</verse>
				<verse number="16">อย่า​ไป​ฟัง​เฮเซคียาห์ กษัตริย์​อัสซีเรีย​ที่​พูด​ดังนี้​ว่า จง​สวามิภักดิ์​ต่อ​ข้า​และ​ออก​มา​หา​ข้า แล้ว​เจ้า​แต่ละ​คน​จะ​ได้​กิน​ผล​จาก​เถา​องุ่น​และ​ต้น​มะเดื่อ​ของ​ตัวเอง และ​ดื่ม​น้ำ​จาก​บ่อ​ของ​เจ้า​เอง</verse>
				<verse number="17">จนกว่า​ข้า​จะ​มา​พา​เจ้า​ไป​ดินแดน​หนึ่ง​ที่​เหมือน​ของ​เจ้า​เอง เป็น​ดินแดน​ที่​มี​เมล็ด​ข้าว เหล้า​องุ่น​ใหม่ ขนมปัง​และ​สวน​องุ่น</verse>
				<verse number="18">อย่า​ยอม​ให้​เฮเซคียาห์​หลอก​เจ้า​ให้​หลง​ผิด เมื่อ​เขา​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​จะ​ช่วย​กู้​เรา’ มี​เทพเจ้า​ของ​ชนชาติ​ไหน​บ้าง​เคย​กอบกู้​ดินแดน​ของ​ตน​จาก​มือ​ของ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​ได้</verse>
				<verse number="19">ไหนล่ะ​พวก​เทพเจ้า​แห่ง​ฮามัท​และ​อารปัด ไหนล่ะ​พวก​เทพเจ้า​แห่ง​เสฟารวาอิม พวก​นี้​ช่วย​สะมาเรีย​จาก​มือ​ของ​ข้า​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="20">เทพเจ้า​องค์​ไหน​ใน​ชนชาติ​เหล่า​นี้​บ้าง​ที่​ช่วย​ดินแดน​ของ​ตน​จาก​เรา​ได้ ก็​แล้ว​พระยาห์เวห์​จะ​ช่วย​กู้​เยรูซาเล็ม​จาก​มือ​ของ​ข้า​ได้​หรือ”</verse>
				<verse number="21">แต่​ประชาชน​นิ่ง​เงียบ ไม่​โต้ตอบ​สัก​คำ​เดียว เพราะ​กษัตริย์​ได้​สั่ง​ว่า “อย่า​ตอบ​เขา”</verse>
				<verse number="22">แล้ว​เอลียาคิม​ลูก​ฮิลคียาห์​ผู้​ดูแล​วัง เชบนา​ราช​เลขา และ​อาลักษณ์​โยอาห์​ลูก​อาสาฟ จึง​กลับ​ไป​พบ​เฮเซคียาห์​ด้วย​เสื้อผ้า​ฉีก​ขาด และ​รายงาน​ตาม​ที่​แม่ทัพ​อัสซีเรีย​กล่าว​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">เมื่อ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ได้ยิน​เช่น​นั้น​ก็​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตน สวม​ผ้า​กระสอบ​แล้ว​เข้า​สู่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ใช้​ผู้​ดูแล​วัง​เอลียาคิม ราช​เลขา​เชบนา และ​พวก​ปุโรหิต​อาวุโส​ให้​ไป​พบ​ผู้​เผย​พระวจนะ​อิสยาห์​ลูกชาย​อาโมศ ทุก​คน​สวม​ชุด​ผ้า​กระสอบ</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​พูด​กับ​อิสยาห์​ว่า “เฮเซคียาห์​พูด​ว่า วัน​นี้​เป็น​วัน​แห่ง​ความ​ทุกข์​ใจ การ​ประณาม และ​ความ​อับอาย เหมือน​ทารก​กำลัง​จะ​เกิด แต่​แม่​ไม่​มี​แรง​จะ​เบ่ง​ออก​มา</verse>
				<verse number="4">บาง​ที​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ของ​แม่ทัพ ซึ่ง​กษัตริย์​อัสซีเรีย​เจ้านาย​ของ​เขา​ใช้​ให้​มา​เยาะเย้ย​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่ และ​พระองค์​จะ​ลงโทษ​เขา​สำหรับ​ถ้อยคำ​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้ยิน​นั้น ดังนั้น​จง​อธิษฐาน​เผื่อ​คน​ที่​เหลือ​อยู่​เถิด”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ข้าราชการ​ของ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​มา​พบ​อิสยาห์</verse>
				<verse number="6">อิสยาห์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “จง​ไป​บอก​นาย​ของ​ท่าน​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า อย่า​กลัว​สิ่ง​ที่​ได้ยิน คือ​ถ้อยคำ​ที่​ลูกน้อง​ของ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​ดูหมิ่น​เรา</verse>
				<verse number="7">ฟัง​นะ! เมื่อ​เขา​ได้ยิน​ข่าว​บาง​อย่าง เรา​จะ​ทำ​ให้​เขา​อยาก​กลับ​ประเทศ​ของ​เขา และ​เรา​จะ​ฟัน​เขา​ด้วย​ดาบ​ที่​นั่น’ ”</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​แม่ทัพ​อัสซีเรีย​ได้​ข่าว​ว่า​กษัตริย์​ของ​ตน​ออก​จาก​ลาคีช เขา​ก็​ถอน​ทัพ​ไป และ​พบ​ว่า​กษัตริย์​กำลัง​รบ​กับ​เมือง​ลิบนาห์</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เซนนาเคอริบ​ได้รับ​รายงาน​ว่า​ทีรหะคาห์​กษัตริย์​แห่ง​คูช ​ยกทัพ​มา​ทำ​สงคราม เมื่อ​ได้ยิน​ดังนั้น พระองค์​จึง​ส่ง​คน​มา​บอก​เฮเซคียาห์​ว่า</verse>
				<verse number="10">“จง​พูด​กับ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​ว่า อย่า​ให้​พระเจ้า​ที่​เจ้า​พึ่งพา​นั้น​หลอกลวง​เจ้า เมื่อ​พระองค์​พูด​ว่า ‘เยรูซาเล็ม​จะ​ไม่​ตก​อยู่​ใน​มือ​กษัตริย์​อัสซีเรีย’</verse>
				<verse number="11">เจ้า​ก็​รู้​ดี​ว่า​พวก​กษัตริย์​อัสซีเรีย​ได้​ทำ​อะไร​กับ​ประเทศ​ทั้งหมด​บ้าง เขา​ทำลาย​ทุก​สิ่ง​ลง​ราบคาบ แล้ว​เจ้า​จะ​ได้รับ​การ​ช่วย​กู้​หรือ</verse>
				<verse number="12">เทพเจ้า​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ที่​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ได้​ทำลาย​ล้าง​ได้​ช่วย​กอบกู้​พวก​เขา​ไว้​หรือ ทั้ง​เทพเจ้า​ของ​โกซาน ฮาราน เรเซฟ และ​ชาว​เอเดน​ซึ่ง​อยู่​ใน​เทลอัสสาร์</verse>
				<verse number="13">ไหนล่ะ​กษัตริย์​แห่ง​ฮามัท หรือ​กษัตริย์​แห่ง​อารปัด กษัตริย์​แห่ง​แลร์ เสฟารวาอิม เฮนา และ​อิฟวาห์”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​เฮเซคียาห์​รับ​จดหมาย​ฉบับ​นี้​จาก​ผู้​ส่ง​สาส์น​และ​อ่าน​จบ ก็​ไป​ยัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​คลี่​จดหมาย​นั้น​ออก​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">แล้ว​เฮเซคียาห์​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า</verse>
				<verse number="16">“พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล ผู้​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ระหว่าง​เครูบ พระองค์​ผู้​เดียว​เป็น​พระเจ้า​เหนือ​อาณาจักร​ทั้งสิ้น​ใน​โลก พระองค์​สร้าง​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์ ขอ​เงี่ย​หู​ฟัง พระยาห์เวห์ ขอ​มอง​ดู​และ​ฟัง​ถ้อยคำ​ทั้งสิ้น ซึ่ง​เซนนาเคอริบ​ส่ง​มา​เย้ยหยัน​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต</verse>
				<verse number="18">เป็น​ความ​จริง​พระยาห์เวห์ ที่​บรรดา​กษัตริย์​อัสซีเรีย​ได้​ทำลาย​ล้าง​ชนชาติ​เหล่า​นี้ และ​แผ่นดิน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="19">และ​ได้​เผา​ทำลาย​พระ​ของ​เขา เพราะ​พวก​มัน​ไม่​ใช่​เทพเจ้า แต่​เป็น​เพียง​ไม้​และ​หิน​ที่​สร้าง​ขึ้น​ด้วย​มือ​มนุษย์</verse>
				<verse number="20">บัดนี้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา ขอ​ช่วย​พวก​เรา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​เขา เพื่อ​อาณาจักร​ทั้งสิ้น​ใน​โลก​นี้​จะ​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า องค์​เดียว​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="21">จาก​นั้น​อิสยาห์​ลูกชาย​อาโมศ​จึง​ให้​นำ​ความ​มา​บอก​เฮเซคียาห์​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า เพราะ​เจ้า​ได้​อธิษฐาน​เรื่อง​กษัตริย์​เซนนาเคอริบ​แห่ง​อัสซีเรีย​ต่อ​เรา</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​จึง​พูด​ถึง​เขา​ว่า ‘ลูกสาว​แห่ง​ศิโยน ผู้​เป็น​สาว​บริสุทธิ์ ดูหมิ่น​และ​เยาะเย้ย​เจ้า ลูกสาว​แห่ง​เยรูซาเล็ม ส่ายหน้า​เมื่อ​เจ้า​เตลิด​หนี</verse>
				<verse number="23">ใคร​นะ​ที่​เจ้า​เย้ยหยัน​และ​ลบหลู่ เจ้า​ขึ้นเสียง และ​ทำ​ตา​หยิ่ง​ยโส​ใส่​ใคร ก็​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล​น่ะ​สิ!</verse>
				<verse number="24">เจ้า​ใช้​ผู้​สื่อสาร​ของ​เจ้า มา​เย้ยหยัน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า’ และ​เจ้า​พูด​ว่า ‘ด้วย​รถ​ม้า​ศึก​มากมาย​ของ​ข้า ข้า​ได้​ขึ้น​ไป​ถึง​ยอด​เขา​สูง สู่​สุดยอด​แห่ง​เลบานอน ข้า​ได้​โค่น​ต้น​สน​ซีดาร์​ที่​สูง​ที่สุด และ​ต้น​สน​ที่​ดี​ที่สุด ข้า​ไป​ถึง​ยอด​สูง​ที่สุด คือ​ป่า​อุดม​สมบูรณ์​ที่สุด</verse>
				<verse number="25">ข้า​ได้​ขุด​บ่อ​น้ำ​ใน​ต่าง​แดน และ​ดื่ม​น้ำ​ที่​นั่น ด้วย​ส้นเท้า​ของ​ข้า ลำธาร​ทั้งหมด​ของ​อียิปต์​ก็​แห้ง​เหือด’</verse>
				<verse number="26">เจ้า​ไม่​เคย​ได้ยิน​เลย​หรือ เรา​ได้​สั่ง​ไว้​นาน​มา​แล้ว เรา​ได้​วางแผน​ไว้​ตั้งแต่​อดีต และ​บัดนี้​เรา​ก็​ทำ​ให้​เป็น​ไป​ตาม​นั้น คือ​ให้​เจ้า​พิชิต​เมือง​ป้อม​ปราการ​ทั้งหลาย ทำ​ให้​กลาย​เป็น​กอง​หิน</verse>
				<verse number="27">ชาว​เมือง​เหล่า​นั้น​หมด​อำนาจ ถดถอย​และ​อับอาย พวก​เขา​เหมือน​พืช​ใน​ทุ่ง​นา เหมือน​หน่อ​อ่อน​เขียว​สด เหมือน​หญ้า​งอก​ขึ้น​บน​หลังคา ถูก​แดด​แผดเผา ก่อน​จะ​โต​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="28">แต่​เรา​รู้​ว่า​เจ้า​อยู่​ที่​ไหน และ​รู้​เมื่อ​เจ้า​มา​และ​ไป และ​รู้​ที่​เจ้า​ฉุนเฉียว​ใส่​เรา</verse>
				<verse number="29">เพราะ​เจ้า​เกรี้ยวกราด​ใส่​เรา และ​เพราะ​คำ​พูด​โอหัง​ของ​เจ้า​เข้า​หู​เรา เรา​จะ​เอา​เบ็ด​เกี่ยว​จมูก​เจ้า และ​เอา​บังเหียน​ใส่​ปาก​เจ้า และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​กลับ​ไป ตาม​ทาง​ที่​เจ้า​มา</verse>
				<verse number="30">เฮเซคียาห์ นี่​จะ​เป็น​หมาย​สำคัญ​แก่​เจ้า​คือ ปี​นี้​เจ้า​จะ​กิน​สิ่ง​ที่​งอก​ขึ้น​เอง และ​ปี​ที่​สอง​ก็​จะ​กิน​สิ่ง​ที่​ออก​ผล​จาก​ที่​เดิม แต่​ใน​ปี​ที่​สาม จง​หว่าน​และ​เก็บเกี่ยว จง​ทำ​ไร่​องุ่น​และ​กิน​ผล​ของ​มัน</verse>
				<verse number="31">คน​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​อาณาจักร​ยูดาห์​นั้น จะ​หยั่ง​ราก​และ​เกิดผล​อีก​ครั้ง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="32">เพราะ​จะ​มี​คน​ที่​เหลือ​รอด​หยิบมือ​หนึ่ง​มา​จาก​เยรูซาเล็ม และ​ผู้​รอด​ชีวิต​กลุ่ม​หนึ่ง​จะ​มา​จาก​ภูเขา​ศิโยน ความ​กระตือรือร้น​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ จะ​ทำ​ให้​สำเร็จ​ตาม​นี้</verse>
				<verse number="33">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​พูด​ถึง​กษัตริย์​อัสซีเรีย​ว่า ‘เขา​จะ​ไม่ได้​เข้า​มา​ใน​เมือง​นี้ หรือ​ยิง​ธนู​ที่นี่ เขา​จะ​ไม่​มา​ถือ​โล่​อยู่​หน้า​เมือง หรือ​สร้าง​แนว​ล้อม​โจมตี​มัน</verse>
				<verse number="34">เขา​มา​ทาง​ไหน​ก็​จะ​กลับ​ไป​ทาง​นั้น จะ​ไม่​ได้​เข้า​มา​ใน​เมือง​นี้’ ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="35">“เรา​จะ​ปกป้อง​และ​ช่วย​เมือง​นี้​ไว้ เพื่อ​เห็น​แก่​เรา​เอง​และ​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา!”</verse>
				<verse number="36">แล้ว​ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ออก​ไป​ประหาร​คน​ใน​ค่าย​ของ​อัสซีเรีย 185,000 คน วัน​รุ่งขึ้น เมื่อ​ผู้​คน​ตื่น​ขึ้น ก็​เห็น​ซาก​ศพ​เกลื่อนกลาด!</verse>
				<verse number="37">กษัตริย์​เซนนาเคอริบ​แห่ง​อัสซีเรีย​จึง​ให้​รื้อ​ค่าย ถอน​ทัพ​กลับ​ไป​นีนะเวห์​และ​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="38">วัน​หนึ่ง ขณะ​ที่​นมัสการ​พระ​นิสรอค​ของ​พระองค์​อยู่​ใน​วิหาร อัดรัมเมเลค​และ​ชาเรเซอร์​ลูกชาย​ของ​พระองค์​ก็​ฆ่า​พระองค์​ด้วย​ดาบ แล้ว​หนี​ไป​ที่​ดินแดน​อารารัต และ​เอสารฮัดโดน​ลูกชาย​อีก​คน​หนึ่ง​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">ครั้ง​นั้น​เฮเซคียาห์​ป่วย​หนัก​ใกล้​จะ​ตาย ผู้​เผย​พระวจนะ​อิสยาห์​ลูก​อาโมศ​มา​หา​พระองค์​และ​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​กล่าว​ว่า จง​จัดการ​บ้าน​เมือง​ให้​เรียบร้อย เพราะ​เจ้า​จะ​ไม่​หาย​ป่วย แต่​เจ้า​กำลัง​จะ​ตาย”</verse>
				<verse number="2">เฮเซคียาห์​หัน​หน้า​เข้า​หา​กำแพง และ​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า</verse>
				<verse number="3">“พระยาห์เวห์​ขอ​ระลึก​ว่า​ข้าพเจ้า​ได้​เดิน​ใน​ทาง​ของ​พระองค์​อย่าง​ซื่อสัตย์ ยอม​อุทิศ​ตน​อย่าง​สุด​ใจ และ​ทำ​สิ่ง​ที่​ดี​ใน​สาย​ตา​ของ​พระองค์​อย่างไร” แล้ว​เฮเซคียาห์​ก็​ร้องไห้​อย่าง​ขมขื่น</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​อิสยาห์​ว่า</verse>
				<verse number="5">“จง​ไป​บอก​เฮเซคียาห์​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ดาวิด​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​กล่าว​ว่า เรา​ได้ยิน​คำ​อธิษฐาน​และ​เห็น​น้ำตา​ของ​เจ้า​แล้ว เรา​จะ​ต่อ​อายุ​ให้​เจ้า​อีก​สิบห้า​ปี</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​ช่วย​เจ้า​กับ​เมือง​นี้​ให้​พ้น​จาก​มือ​กษัตริย์​อัสซีเรีย เรา​จะ​ปกป้อง​เมือง​นี้​ไว้’</verse>
				<verse number="7">นี่​เป็น​หมาย​สำคัญ​ที่​พระยาห์เวห์​แก่​ท่าน เพื่อ​แสดง​ว่า​พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้​คือ</verse>
				<verse number="8">‘เรา​จะ​ทำ​ให้​เงา​จาก​ดวง​อาทิตย์​ที่​ทอด​ลง​บน​นาฬิกา​แดด​ของ​อาหัส​ย้อน​กลับ​ไป​สิบ​ขั้น’ ” ดังนั้น แสง​อาทิตย์​ย้อน​กลับ​ไป​จาก​ที่​เดิม​สิบ​ขั้น</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​หาย​ป่วย พระองค์​เขียน​ไว้​ว่า</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​กล่าว​ว่า “ใน​ช่วง​ชีวิต​ที่​รุ่งโรจน์​ที่สุด ข้า​จะ​ต้อง​ผ่าน​เข้า​ประตู​แห่ง​ความ​ตาย และ​ถูก​ปล้น​ปี​เดือน​ของ​ชีวิต​ไป​หรือ”</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้า​ได้​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ได้​เห็น​พระยาห์เวห์​อีก จะ​ไม่​เห็น​พระยาห์เวห์ ใน​แดน​ผู้​มี​ชีวิต​อีก​ต่อไป ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ได้​เห็น​เพื่อน​มนุษย์​อีก​แล้ว หรือ​อยู่​กับ​คน​ที่​อาศัย​ใน​โลก​นี้​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="12">บ้าน​ของ​ข้าพเจ้า​ถูก​รื้อ​และ​เอา​ไป​จาก​ข้าพเจ้า เหมือน​เต็นท์​ของ​คน​เลี้ยง​แกะ ข้าพเจ้า​ม้วน​เก็บ​ชีวิต​ตนเอง​เหมือน​ช่าง​ทอ และ​พระองค์​ตัด​ข้า​ออก​จาก​หูก ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน​พระองค์​นำ​ข้า​มา​ถึง​จุดจบ</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้า​อดทน​รอคอย​จน​รุ่งสาง แต่​พระองค์​หัก​กระดูก​ทั้งสิ้น​ของ​ข้า​ประหนึ่ง​สิงโต ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน​พระองค์​นำ​ข้า​มาถึง​จุดจบ</verse>
				<verse number="14">ข้า​ร้อง​อย่าง​นก​นางแอ่น​และ​นก​เดิน​ดง ครวญ​คราง​เหมือน​นก​เขา ดวงตา​ข้า​หมอง​ช้ำ​เมื่อ​มอง​ฟ้าสวรรค์ ข้าพเจ้า​กำลัง​ถูก​คุกคาม พระยาห์เวห์​โปรด​มา​ช่วย​ข้าพเจ้า​ด้วย!”</verse>
				<verse number="15">แต่​ข้าพเจ้า​จะ​พูด​อะไร​ได้ พระองค์​ได้​พูด​กับ​ข้าพเจ้า และ​เป็น​พระองค์​เอง​ที่​ทำ​การ​นี้ ข้าพเจ้า​จะ​เดิน​ด้วย​ความ​ถ่อม​ใจ​ไป​ตลอด​ชีวิต เพราะ​ความ​ร้าวราน​ใน​วิญญาณ​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์ ผู้คน​อยู่​ด้วย​สิ่ง​เหล่า​นี้ และ​จิตวิญญาณ​ของ​ข้า​พบ​ชีวิต​ใน​สิ่ง​เหล่า​นี้​ด้วย พระองค์​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​หาย​ป่วย และ​ให้​ข้า​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="17">แน่นอน ที่​ข้าพเจ้า​ทุกข์​ทรมาน​เช่น​นี้ ก็​เป็น​ผลดี​แก่​ตนเอง โดย​ความ​รัก​ของ​พระองค์ พระองค์​ปกป้อง​ข้าพเจ้า ให้​พ้น​จาก​ห้วง​หายนะ พระองค์​นำ​บาป​ทั้งสิ้น​ของ​ข้า ไป​ไว้​ข้าง​หลัง​พระองค์</verse>
				<verse number="18">เพราะ​หลุม​ฝัง​ศพ​สรรเสริญ​พระองค์​ไม่ได้ ความ​ตาย​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์​ไม่ได้ บรรดา​ผู้​ที่​ลง​ไป​สู่​เหว​ลึก หวัง​ใน​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์​ไม่ได้</verse>
				<verse number="19">ผู้​มี​ชีวิต​เท่านั้น​สรรเสริญ​พระองค์​ได้ เหมือน​ที่​ข้าพเจ้า​ทำ​อยู่​วัน​นี้ พ่อ​แม่​เล่า​ให้​ลูก​ฟัง​เรื่อง ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​จะ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอด และ​เรา​จะ​ร้องเพลง​คลอ​ด้วย​เครื่องสาย ตลอด​วัน​คืน​ชีวิต​ของ​เรา ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="21">อิสยาห์​กล่าว​ว่า “จง​เตรียม​ยา​พอก​จาก​มะเดื่อ แล้ว​นำ​ไป​พอก​ที่​ฝี​นั้น พระองค์​จะ​หาย​ดี”</verse>
				<verse number="22">เฮเซคียาห์​ถาม​ว่า “อะไร​จะ​เป็น​หมาย​สำคัญ​ให้​รู้​ว่า​เรา​จะ​ได้​ขึ้น​ไป​ยัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​อีก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">ครั้ง​นั้น เมโรดัคบาลาดัน​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​บาลาดัน​แห่ง​บาบิโลน ได้​รู้​ข่าว​ว่า​เฮเซคียาห์​ป่วย​และ​หาย​เป็น​ปกติ​แล้ว ก็​ส่ง​สาสน์​และ​ของขวัญ​มา​ให้​เฮเซคียาห์</verse>
				<verse number="2">เฮเซคียาห์​ต้อนรับ​คณะ​ทูต​ด้วย​ความ​ดีใจ และ​อวด​สมบัติ​ใน​คลัง​ให้​พวก​เขา​ชม คือ​เงิน ทอง เครื่องเทศ น้ำมัน​มะกอก​อย่าง​ดี อาวุธ​ยุทโธปกรณ์​ทั้งหมด และ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง ไม่​มี​อะไร​ใน​วัง​หรือ​ใน​อาณาจักร​ที่​เฮเซคียาห์​ไม่​ได้​อวด</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ผู้​เผย​พระวจนะ​อิสยาห์​มา​เข้า​พบ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​และ​ถาม​ว่า “คน​พวก​นี้​พูด​อะไร และ​เขา​มา​จาก​ไหน” เฮเซคียาห์​ตอบ​ว่า “มา​จาก​บาบิโลน​ดินแดน​อัน​ไกล​โพ้น”</verse>
				<verse number="4">ผู้​เผย​พระวจนะ​ถาม​ว่า “พวก​เขา​ได้​เห็น​อะไร​ใน​วัง​ของ​ท่าน​บ้าง” เฮเซคียาห์​ตอบ​ว่า “พวก​เขา​เห็น​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ใน​วัง​ของ​เรา ไม่​มี​อะไร​ใน​คลัง​ที่​เรา​ไม่​ได้​ให้​เขา​ดู”</verse>
				<verse number="5">อิสยาห์​จึง​พูด​กับ​เฮเซคียาห์​ว่า “จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ที่​ว่า</verse>
				<verse number="6">เวลา​นั้น​จะ​มา​ถึง​แน่นอน เมื่อ​ทุก​สิ่ง​ใน​วัง​ของ​เจ้า และ​สิ่ง​ที่​บรรพบุรุษ​เจ้า​ได้​สะสม​ไว้​จน​ถึง​บัดนี้ จะ​ถูก​กวาด​ไป​บาบิโลน ไม่​มี​อะไร​เหลือ​เลย พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้</verse>
				<verse number="7">และ​ลูกหลาน​บาง​คน เลือด​เนื้อ​เชื้อไข​ของ​เจ้า​เอง​จะ​ถูก​กวาดต้อน​ไป และ​กลาย​เป็น​ขันที​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน”</verse>
				<verse number="8">เฮเซคียาห์​ตอบ​ว่า “ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ท่าน​ว่า​มา​ก็​ดี​อยู่” เพราะ​เฮเซคียาห์​คิด​ว่า “ใน​ชั่ว​ชีวิต​ของ​ข้า​จะ​มี​ความ​สงบสุข​และ​ความ​มั่นคง​ปลอดภัย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">พระเจ้า​ของ​ท่าน​พูด​ว่า จง​ปลอบโยน จง​ปลอบโยน​ประชาชน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="2">จง​พูด​กับ​เยรูซาเล็ม​อย่าง​อ่อนโยน และ​บอก​ให้​เธอ​รู้​ว่า เธอ​ได้​ผ่าน​ความ​ทุกข์​ยาก​แล้ว บาป​ของ​เธอ​ได้รับ​การ​ชดใช้ เธอ​ได้รับ​โทษ​จาก​มือ​ของ​พระยาห์เวห์ เป็น​สอง​เท่า​ของ​บาป​ทั้งสิ้น​ของ​เธอ​แล้ว</verse>
				<verse number="3">เสียง​ของ​ผู้​หนึ่ง​ร้อง​ว่า “จง​เตรียม​ทาง​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร สำหรับ​พระยาห์เวห์ จง​ทำ​ทาง​หลวง​ของ​พระเจ้า ใน​ทะเลทราย​ให้​ตรง</verse>
				<verse number="4">หุบเขา​ทุก​แห่ง​จะ​ถูก​ยก​ขึ้น ภูเขา​และ​เนิน​เขา​ทุก​แห่ง​จะ​ต่ำ​ลง พื้น​ดิน​ขรุขระ​จะ​ถูก​ทำ​ให้​เรียบ ที่​ลุ่ม​ดอน​จะ​กลาย​เป็น​ที่​ราบ</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​ได้รับ​การ​เปิดเผย และ​คน​ทั้งหมด​จะ​ได้​เห็น​ร่วม​กัน เพราะ​ปาก​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​กล่าว​ไว้​แล้ว”</verse>
				<verse number="6">เสียง​หนึ่ง​กล่าว​ว่า “จง​ร้อง​เถิด” และ​ข้าพเจ้า​ถาม​ว่า “ข้าพเจ้า​ควร​จะ​ร้อง​ว่า​อะไร” เสียง​นั้น​กล่าว​ว่า “ผู้คน​นั้น​เหมือน​หญ้า และ​ความ​สัตย์ซื่อ​ทั้งปวง​ของ​เขา​ก็​เหมือน​ดอกไม้​ใน​ทุ่ง</verse>
				<verse number="7">ต้น​หญ้า​เหี่ยว​เฉา​และ​ดอกไม้​ร่วง​โรย​ไป เพราะ​พระยาห์เวห์​หายใจ​รด​ใส่​มัน แน่​ทีเดียว มนุษย์​เรา​ก็​เหมือน​หญ้า</verse>
				<verse number="8">ต้น​หญ้า​เหี่ยว​เฉา​และ​ดอกไม้​ร่วง​โรย​ไป แต่​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา​ยืนยง​นิรันดร์”</verse>
				<verse number="9">ท่าน​ผู้​นำ​ข่าว​ดี​มา​ยัง​ศิโยน จง​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​สูง ท่าน​ผู้​นำ​ข่าว​ดี​มา​ยัง​เยรูซาเล็ม จง​ป่าวร้อง​สุด​เสียง จง​ป่าวร้อง​ให้​สุด​เสียง อย่า​กลัว​เลย จง​ร้อง​บอก​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์​ว่า “นี่​คือ​พระเจ้า​ของ​ท่าน!”</verse>
				<verse number="10">ดู​เถิด พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​มา​ด้วย​ฤทธิ์เดช พระองค์​ปกครอง​ด้วย​แขน​อัน​ทรง​พลัง ดู​เถิด รางวัล​ของ​พระองค์​ก็​อยู่​ที่​พระองค์ และ​พระองค์​นำ​ค่า​ตอบแทน​ของ​พระองค์​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="11">พระองค์​เลี้ยงดู​ฝูง​แกะ​ของ​พระองค์​ดั่ง​คน​เลี้ยง​แกะ พระองค์​รวบรวม​ลูก​แกะ​ไว้​ใน​อ้อม​แขน โอบ​อุ้ม​พวก​มัน​ไว้​แนบ​อก พระองค์​นำ​แม่​แกะ​ที่​มี​ลูก​อย่าง​อ่อน​สุภาพ</verse>
				<verse number="12">ใคร​เล่า​ที่​ตวง​ห้วงน้ำ​ไว้​ใน​อุ้ง​มือ และ​วัด​ขนาด​ฟ้าสวรรค์​ด้วย​ฝ่ามือ ใคร​หนอ​บรรจุ​ผงคลี​ของ​โลก​ไว้​ใน​ภาชนะ และ​ชั่ง​น้ำหนัก​ของ​ภูเขา​บน​ตาชั่ง และ​ชั่ง​เนิน​เขา​ด้วย​ตราชู</verse>
				<verse number="13">ใคร​เล่า​จะ​เข้าใจ​พระวิญญาณ ของ​พระยาห์เวห์ หรือ​เป็น​ที่​ปรึกษา​ให้​คำ​แนะนำ​พระองค์​ได้</verse>
				<verse number="14">ใคร​หนอ​ที่​พระยาห์เวห์​ปรึกษา​เพื่อ​ให้​พระองค์​รู้​แจ้ง และ​ใคร​สอน​หนทาง​ที่​ถูกต้อง​แก่​พระองค์ ใคร​ที่​ให้​ความ​รู้ และ​ชี้แนะ​ทาง​แห่ง​ความ​เข้าใจ​ให้​พระองค์​ได้</verse>
				<verse number="15">แน่นอน ชนชาติ​ทั้งสิ้น​เหมือน​น้ำ​หยด​หนึ่ง​ใน​ถัง เทียบ​ได้​กับ​ผงคลี​บน​ตาชั่ง พระเจ้า​ชั่ง​เกาะ​ต่าง​ๆ เหมือน​มัน​เป็น​เพียง​ผงคลี​ดิน</verse>
				<verse number="16">เลบานอน​ไม่​พอ​เป็น​ฟืน​สำหรับ​แท่น​บูชา สัตว์​ทั้งปวง​ของ​มัน​ไม่​พอ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="17">ใน​สาย​ตา​ของ​พระองค์ ชนชาติ​ทั้งปวง​ก็​ไร้​ค่า พวก​เขา​มี​ค่า​อะไร​สำหรับ​พระองค์ พวก​เขา​ไร้​ค่า​ยิ่ง​กว่า​ศูนย์</verse>
				<verse number="18">แล้ว​ท่าน​จะ​เอา​พระเจ้า​ไป​เปรียบ​กับ​ใคร ท่าน​จะ​เปรียบ​พระองค์​กับ​เทวรูป​ไหน</verse>
				<verse number="19">ส่วน​รูป​เคารพ​นั้น ช่าง​โลหะ​ก็​หล่อ​ขึ้น แล้ว​ช่าง​ทอง​จึง​หุ้ม​ด้วย​ทอง และ​ทำ​สร้อย​เงิน​ให้​มัน</verse>
				<verse number="20">คน​ที่​ยากจน​เกิน​กว่า​จะ​หา​ของ​ถวาย​เช่น​นั้น ก็​จะ​หา​ไม้​ที่​ไม่​ผุ พวก​เขา​หา​ช่าง​ฝีมือ เพื่อ​ทำ​รูป​เคารพ​ตั้ง​ไว้​ไม่​ให้​ล้ม​ลง</verse>
				<verse number="21">ท่าน​ไม่​รู้​หรือ ท่าน​ไม่​เคย​ได้ยิน​เลย​หรือ ไม่​มี​ผู้​ใด​บอก​ท่าน​ตั้งแต่​ต้น​หรือ ท่าน​ไม่​เข้าใจ​ตั้งแต่​ครั้ง​วาง​ฐานราก​ของ​โลก​หรือ</verse>
				<verse number="22">พระองค์​นั่ง​บน​บัลลังก์​เหนือ​วงกลม​ของ​โลก และ​ชาว​โลก​ก็​เหมือน​ตั๊กแตน พระองค์​คลี่​ฟ้าสวรรค์​ออก​เหมือน​คลี่​ผ้าม่าน ขึง​มัน​เหมือน​เต็นท์​สำหรับ​พัก​อาศัย</verse>
				<verse number="23">พระองค์​ทำ​ให้​บรรดา​เจ้านาย​สูญสิ้น และ​ลด​ค่า​พวก​ผู้​ปกครอง​ของ​โลก​นี้​ให้​เหลือ​ศูนย์</verse>
				<verse number="24">พวก​เขา​เพิ่ง​จะ​ถูก​หว่าน เพิ่ง​จะ​ปลูก​ไม่​เท่าไร ราก​ยัง​ไม่​ทัน​หยั่ง​ลง​ดิน พระองค์​ก็​เป่า​ลม​ใส่​แล้ว​พวก​เขา​ก็​เหี่ยว​เฉา​ไป และ​พายุ​หมุน​ก็​พัด​ไป​เหมือน​แกลบ</verse>
				<verse number="25">องค์​บริสุทธิ์​สูงส่ง​กล่าว​ว่า “เจ้า​จะ​เปรียบ​เรา​กับ​ใคร ผู้​ใด​จะ​เทียบเทียม​เรา​ได้”</verse>
				<verse number="26">จง​เงย​หน้า​ขึ้น​มอง​ฟ้า​สวรรค์ ใคร​สร้าง​สิ่ง​ทั้งปวง​เหล่า​นี้ พระองค์​นำ​ดวง​ดาว​ออก​มา​ที​ละ​ดวง และ​เรียก​ชื่อ​มัน​แต่ละ​ดวง โดย​ฤทธิ์เดช​อัน​ยิ่งใหญ่​และ​พละ​กำลัง​อัน​เกรียงไกร​ของ​พระองค์ จึง​ไม่​มี​ดาว​ขาด​หาย​ไป​สัก​ดวง</verse>
				<verse number="27">ยาโคบ เหตุใด​ท่าน​จึง​บ่น อิสราเอล เหตุใด​ท่าน​จึง​พูด​ว่า “ทาง​ของ​เรา​ถูก​ซ่อน​ไว้​จาก​พระยาห์เวห์ นั่น​คือ​พระเจ้า​ของ​เรา​ไม่​แยแส​เรื่อง​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="28">ท่าน​ไม่​เคย​รู้​หรือ ท่าน​ไม่​เคย​ได้ยิน​หรอก​หรือ พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า​นิรันดร์ พระ​ผู้​สร้าง​ทุก​สิ่ง​ใน​โลก พระองค์​จะ​ไม่​อ่อนล้า​หรือ​เหน็ดเหนื่อย ความ​เข้าใจ​ของ​พระองค์​ไม่​มี​ผู้​ใด​หยั่ง​ถึง</verse>
				<verse number="29">พระองค์​ให้​กำลัง​แก่​ผู้​ที่​อ่อนล้า และ​เพิ่ม​พลัง​แก่​ผู้​ที่​อ่อนแอ</verse>
				<verse number="30">แม้​คน​หนุ่ม​สาว​ยัง​เหนื่อย​และ​อ่อนล้า และ​คน​หนุ่ม​ก็​ยัง​สะดุด​ล้ม</verse>
				<verse number="31">แต่​ผู้​ที่​รอคอย​พระยาห์เวห์​ด้วย​ความ​หวัง จะ​ฟื้น​กำลัง​ขึ้น​ใหม่ พวก​เขา​จะ​กาง​ปีก​บิน​เหมือน​นก​อินทรี จะ​วิ่ง​ไป​โดย​ไม่​รู้จัก​เหน็ดเหนื่อย จะ​เดิน​ไป​โดย​ไม่​อ่อน​โรย​แรง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="41">
				<verse number="1">“เกาะ​ทั้งหลาย​เอ๋ย จง​เงียบ​และ​ฟัง​เรา! ให้​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ฟื้น​กำลัง​ขึ้น​ใหม่! ให้​พวก​เขา​ก้าว​ออก​มา​พูด​ข้าง​หน้า​นี้ ให้​เรา​มา​พบ​กัน​ใน​สถาน​พิพากษา</verse>
				<verse number="2">ใคร​หนอ​ดลใจ​บุคคล​ผู้​นี้​จาก​ตะวันออก ให้​มา​ทำ​หน้าที่​ของ​ตน​อย่าง​ชอบธรรม พระองค์​มอบ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ แก่​เขา และ​สยบ​บรรดา​กษัตริย์​ต่อหน้า​เขา พระองค์​เปลี่ยน​พวก​มัน​ให้​เป็น​ผง​ด้วย​ดาบ​ของ​เขา และ​เป็น​แกลบ​ที่​ปลิว​ไป​ด้วย​คันธนู​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">เขา​ตาม​ล่า​คน​เหล่า​นั้น​ไป​โดย​ไม่​ได้รับ​อันตราย ตาม​เส้นทาง​ซึ่ง​เขา​ไม่​เคย​เหยียบ​ย่าง​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="4">ใคร​หนอ​กระทำ​สิ่ง​นี้​จน​สำเร็จ เรียก​คน​ทุก​ชั่วอายุ​มา​ตั้งแต่​ต้น เรา พระยาห์เวห์ ผู้​เป็น​ปฐม​และ​อวสาน เรา​คือ​ผู้​นั้น”</verse>
				<verse number="5">เกาะ​ทั้งหลาย​เห็น​แล้ว​ก็​หวาด​กลัว สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก​สั่น​สะท้าน พวก​เขา​เข้า​มา​ใกล้​และ​ออก​มา​ข้าง​หน้า</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​ต่าง​ช่วยเหลือ​กัน และ​พูด​กับ​เพื่อน​ๆ ว่า “เข้มแข็ง​เข้า​ไว้!”</verse>
				<verse number="7">ช่าง​โลหะ​ให้​กำลังใจ​ช่าง​ทอง และ​คน​ที่​ทำ​ให้​เรียบ​ด้วย​ค้อน ก็​ให้​กำลังใจ​คน​ตี​เหล็ก มี​คน​พูด​ถึง​งาน​เชื่อม​ว่า “ดี” อีก​คน​เอา​ตะปู​ตอก​รูป​เคารพ​เพื่อ​ไม่​ให้​ล้ม​คว่ำ</verse>
				<verse number="8">“ส่วน​เจ้า อิสราเอล​ผู้​รับใช้​ของ​เรา ยาโคบ​ผู้​ซึ่ง​เรา​ได้​เลือก​ไว้ ลูกหลาน​ของ​อับราฮัม​สหาย​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">เรา​พา​เจ้า​มา​จาก​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก เรา​เรียก​เจ้า​มา​จาก​มุม​ไกล​โพ้น​สุด เรา​บอก​เจ้า​ว่า ‘เจ้า​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​เรา’ เรา​ได้​เลือก​เจ้า และ​ไม่​เคย​ทอดทิ้ง​เจ้า</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น อย่า​กลัว​เลย เพราะ​เรา​อยู่​กับ​เจ้า อย่า​ท้อแท้ เพราะ​เรา​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เข้มแข็ง​และ​จะ​ช่วย​เจ้า เรา​จะ​ชู​เจ้า​ด้วย​มือ​ขวา​อัน​ชอบธรรม​ของ​เรา</verse>
				<verse number="11">บรรดา​คน​ที่​โกรธ​แค้น​เจ้า จะ​อับอาย​ขาย​หน้า​และ​อัปยศ​อดสู​แน่นอน คน​ที่​ต่อต้าน​เจ้า จะ​หมด​ค่า​และ​พินาศ​ไป</verse>
				<verse number="12">แม้​เจ้า​จะ​มอง​หา​ศัตรู เจ้า​ก็​จะ​ไม่​พบ บรรดา​คน​ที่​รบ​กับ​เจ้า จะ​ไร้​ค่า​อย่าง​สิ้นเชิง</verse>
				<verse number="13">เพราะ​เรา​คือ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​เจ้า ผู้​จับ​มือ​ขวา​ของ​เจ้า​ไว้ และ​บอก​กับ​เจ้า​ว่า อย่า​กลัว​เลย เรา​จะ​ช่วย​เจ้า</verse>
				<verse number="14">อย่า​กลัว​เลย เจ้า​หนอน​ยาโคบ อิสราเอล​น้อย​ๆ อย่า​หวาด​กลัว​เลย เพราะ​เรา​เอง​จะ​ช่วย​เจ้า” พระยาห์เวห์ องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล​ผู้​ไถ่​เจ้า ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="15">ดู​เถิด เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ดั่ง​เลื่อน​นวด​ข้าว ที่​ใหม่​และ​คม มี​ซี่​ฟัน​มากมาย เจ้า​จะ​นวด​และ​บด​ภูเขา ทำ​ให้​เนิน​เขา​เป็น​เหมือน​แกลบ</verse>
				<verse number="16">เจ้า​จะ​ฝัด​มัน ลม​จะ​หอบ​มัน​ขึ้น และ​พายุ​จะ​พัด​มัน​กระจาย​ไป ส่วน​เจ้า​จะ​ยินดี​ใน​พระยาห์เวห์ และ​ภาคภูมิ​ใจ​ใน​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="17">คน​ยากจน​และ​ขัดสน​เสาะหา​น้ำ​ดื่ม แต่​ไม่​มี​เลย ลิ้น​เขา​แห้ง​ผาก​ด้วย​ความ​กระหาย แต่​เรา พระยาห์เวห์​จะ​ตอบ​เขา เรา พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​จะ​ไม่​ทอดทิ้ง​เขา</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​ทำ​ให้​มี​แม่น้ำ​ไหล​บน​ที่​สูง​แห้ง​แล้ง และ​มี​น้ำพุ​ใน​หุบเขา เรา​จะ​เปลี่ยน​ทะเลทราย​ให้​เป็น​สระน้ำ และ​เปลี่ยน​ผืน​ดิน​แห้ง​แล้ง​ให้​เป็น​น้ำพุ</verse>
				<verse number="19">เรา​จะ​ปลูก​ต้น​สน​ซีดาร์​และ​ต้น​กระถิน​เทศ ต้น​น้ำมัน​เขียว​และ​ต้น​มะกอก​ใน​ทะเลทราย และ​เรา​จะ​ปลูก​ต้น​สน​สาม​ใบ​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร ทั้ง​สน​เฟอร์​และ​สน​ไซเปรส​ด้วย</verse>
				<verse number="20">เพื่อ​คน​ทั้งปวง​จะ​เห็น​และ​รู้ จะ​พิเคราะห์​และ​เข้าใจ ว่า​มือ​ของ​พระยาห์เวห์​ทำ​การ​นี้ องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล​สร้าง​มัน​ขึ้น</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “จง​เสนอ​คดีความ​ของ​เจ้า” องค์​กษัตริย์​ของ​ยาโคบ​พูด​ว่า “จง​แสดง​ข้อ​พิสูจน์​ของ​เจ้า​มา</verse>
				<verse number="22">รูป​เคารพ​ทั้งหลาย จง​บอก​เรา​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น จง​เล่า​ความ​เป็น​ไป​ใน​อดีต เรา​จะ​ได้​พิจารณา และ​รู้​จุดจบ หรือ​บอก​สิ่ง​ที่​กำลัง​จะ​เกิด</verse>
				<verse number="23">จง​บอก​เรา​ว่า​อนาคต​จะ​เป็น​อย่างไร เรา​จะ​ได้​รู้​ว่า​พวก​เจ้า​เป็น​เทพเจ้า ทำ​อะไร​สัก​อย่าง​สิ จะ​ดี​หรือ​ชั่ว​ก็​ได้ เพื่อ​เรา​จะ​ได้​หวาดหวั่น​และ​กลัว</verse>
				<verse number="24">แต่​พวก​เจ้า​ต่ำต้อย​ด้อยค่า​ยิ่ง​กว่า​ศูนย์ และ​ผลงาน​ของ​เจ้า​ล้วน​ไร้​ค่า ใคร​ก็​ตาม​ที่​เลือก​เจ้า​ก็​น่า​ชิงชัง</verse>
				<verse number="25">เรา​ได้​เรียก​ผู้​หนึ่ง​จาก​ทาง​เหนือ และ​เขา​ก็​มา จาก​ที่​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น เขา​ร้องเรียก​นาม​ของ​เรา เขา​เหยียบ​ย่ำ​พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​เหมือน​ย่ำ​ปูน เหมือน​ช่าง​ปั้น​ย่ำ​ดิน​เหนียว</verse>
				<verse number="26">ใคร​เล่า​บอก​ถึง​สิ่ง​นี้​ให้​เรา​รู้​มา​ตั้งแต่​ต้น หรือ​บอก​ไว้​ตั้งแต่​แรก เรา​จึง​พูด​ได้​ว่า ‘ถูก​อย่าง​ที่​เขา​บอก’ ไม่​มี​ใคร​พูด​ไว้ ไม่​มี​ใคร​แจ้ง​ไว้​ก่อน ไม่​มี​ใคร​ได้ยิน​อะไร​จาก​เจ้า​เลย</verse>
				<verse number="27">เรา​เป็น​คน​แรก​ที่​บอก​ศิโยน​ว่า ‘ดู​สิ พวก​เขา​มา​แล้ว!’ เรา​มอบ​ทูต​แห่ง​ข่าว​ดี​ไป​ยัง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="28">เรา​มอง​ดู​แต่​ไม่​มี​ใคร ไม่​มี​สัก​คน​ใน​หมู่​เทพเจ้า​ที่​ให้​คำ​ปรึกษา ไม่​มี​ใคร​ตอบ​เมื่อ​เรา​ถาม</verse>
				<verse number="29">ดู​สิ พวก​มัน​ล้วน​จอมปลอม! การ​กระทำ​ของ​มัน​ไร้​ค่า เทวรูป​ของ​เขา​เป็น​เพียง​ลม​และ​ความ​สับสน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="42">
				<verse number="1">“นี่​คือ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา ซึ่ง​เรา​เชิดชู ผู้​ที่​เรา​เลือกสรร​ไว้ ซึ่ง​เรา​ชื่นชม เรา​จะ​ส่ง​วิญญาณ​ของ​เรา​ลง​มา​เหนือ​เขา และ​เขา​จะ​นำ​ความ​ยุติธรรม​ไป​ถึง​บรรดา​ชนชาติ</verse>
				<verse number="2">เขา​จะ​ไม่​ตะโกน​หรือ​ส่ง​เสียง​ร้อง ไม่​ส่ง​เสียง​ดัง​กลาง​ถนน</verse>
				<verse number="3">ไม้​อ้อ​ช้ำ​แล้ว เขา​จะ​ไม่​หัก ไส้​ตะเกียง​ที่​ริบหรี่ เขา​จะ​ไม่​ดับ เขา​จะ​นำ​ความ​ยุติธรรม​มา​อย่าง​ซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="4">เขา​จะ​ไม่​สะดุด​หรือ​ท้อถอย จนกว่า​จะ​ได้​สถาปนา​ความ​ยุติธรรม​ขึ้น​ใน​โลก หมู่​เกาะ​จะ​ฝาก​ความ​หวัง​ไว้​ที่​คำ​สอน​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="5">นี่​คือ​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​พระยาห์เวห์ พระ​ผู้​สร้าง​ฟ้าสวรรค์​และ​คลี่​มัน​ออก ผู้​แผ่​แผ่นดิน​โลก​ออก​พร้อม​กับ​สิ่ง​ที่​เกิด​จาก​นั้น ผู้​ให้​ลมหายใจ​กับ​มนุษย์ และ​ชีวิต​กับ​ทุก​คน​ที่​เดิน​อยู่​บน​โลก</verse>
				<verse number="6">“เรา พระยาห์เวห์ ได้​เรียก​เจ้า​มา​ด้วย​ความ​ชอบธรรม เรา​จะ​จับ​มือ​เจ้า​ไว้ เรา​จะ​คุ้มครอง​เจ้า และ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​พันธสัญญา​สำหรับ​เหล่า​ประชาชน และ​เป็น​แสง​สว่าง​แก่​ชน​ต่าง​ชาติ</verse>
				<verse number="7">ให้​เปิด​ตา​ของ​คน​ตาบอด ปลดปล่อย​เชลย​จาก​คุก และ​ช่วย​นำ​ผู้​ที่​นั่ง​อยู่​ใน​ความ​มืด​ออก​จาก​ที่​คุมขัง</verse>
				<verse number="8">เรา​คือ​พระยาห์เวห์ นี่​คือ​นาม​ของ​เรา! เรา​จะ​ไม่​ยก​เกียรติ​สิริ​ของ​เรา​ให้​ใคร หรือ​ยก​คำ​สรรเสริญ​ของ​เรา​ให้​พวก​รูป​เคารพ</verse>
				<verse number="9">ดู​เถิด สิ่ง​ที่​เรา​ลั่น​วาจา​ไว้​แต่​แรก​เกิด​ขึ้น​แล้ว และ​เรา​ประกาศ​สิ่ง​ใหม่​ๆ ตั้งแต่​มัน​ยัง​ไม่​เกิดขึ้น เรา​ก็​ประกาศ​แก่​พวก​เจ้า​แล้ว”</verse>
				<verse number="10">จง​ร้องเพลง​บท​ใหม่​แด่​พระยาห์เวห์ จง​สรรเสริญ​พระองค์​จาก​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก ท่าน​ผู้​ไป​ยัง​ทะเล และ​สรรพสิ่ง​ใน​ทะเล เกาะ​แก่ง​และ​คน​ทั้งปวง​ผู้​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="11">ถิ่น​ทุรกันดาร​และ​เมือง​ต่าง​ๆ จง​เปล่ง​เสียง ถิ่นฐาน​ทั้งหลาย​ที่​ชาว​เคดาร์​อาศัย​อยู่​จง​ชื่นบาน ชาว​เสลา​จง​ร้องเพลง​เบิกบาน ให้​พวก​เขา​โห่ร้อง​จาก​ยอด​เขา</verse>
				<verse number="12">ให้​พวก​เขา​ถวาย​เกียรติ​สิริ​แด่​พระยาห์เวห์ และ​เปล่ง​เสียง​สรรเสริญ​พระองค์​ใน​เกาะ​แก่ง​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​จะ​มา​อย่าง​ผู้​ชนะ พระองค์​กระตือรือร้น​เฉกเช่น​นัก​รบ โห่ร้อง​เอา​ชัย และ​พิชิต​ศัตรู​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">“เรา​นิ่ง​อั้น​ไว้​นาน​แล้ว เรา​เงียบ​อยู่​และ​สะกด​ใจ​ไว้ แต่​บัดนี้ เรา​ร้อง​ออก​มา​ดั่ง​หญิง​คลอด​ลูก เรา​หายใจ​ถี่​และ​หอบ</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​ทำลาย​ภูเขา​และ​เนิน​เขา​ต่าง​ๆ ให้​พืชพันธุ์​ทั้งหลาย​ใน​ที่​เหล่า​นั้น​เหี่ยว​แห้ง เรา​จะ​ทำ​ให้​แม่น้ำ​กลาย​เป็น​เกาะ และ​ให้​สระน้ำ​แห้ง​เหือด</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​นำ​คน​ตาบอด​ไป​ตาม​ทาง​ที่​เขา​ไม่​รู้จัก เรา​จะ​พา​พวก​เขา​ไป​ตาม​ทาง​ที่​ไม่​คุ้นเคย เรา​จะ​เปลี่ยน​ความ​มืด​ให้​เป็น​ความ​สว่าง​ต่อหน้า​พวก​เขา และ​ทำ​ที่​ขรุขระ​ให้​ราบเรียบ เรา​จะ​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้ เรา​จะ​ไม่​ทอดทิ้ง​เขา​เลย</verse>
				<verse number="17">ส่วน​พวก​ที่​วาง​ใจ​ใน​รูป​เคารพ ที่​พูด​กับ​เทวรูป​ว่า ‘ท่าน​เป็น​เทพเจ้า​ของ​เรา’ เรา​จะ​ทำ​ให้​เขา​หัน​กลับไป​อย่าง​น่า​อัปยศ​ที่สุด</verse>
				<verse number="18">ฟัง​สิ เจ้า​คน​หูหนวก มอง​สิ เจ้า​คน​ตาบอด และ​จง​เห็น!</verse>
				<verse number="19">ใคร​บ้าง​ตาบอด​นอกจาก​ผู้​รับใช้​ของ​เรา ใคร​บ้าง​หูหนวก​เหมือน​ผู้​สื่อสาร​ที่​เรา​ส่ง​ไป ใคร​บ้าง​ตาบอด​เหมือน​ผู้​ที่​ทำ​พันธสัญญา​กับ​เรา ตาบอด​เหมือน​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="20">เจ้า​ได้​เห็น​หลาย​สิ่ง​หลาย​อย่าง แต่​ไม่​สนใจ หู​เจ้า​เปิด แต่​ไม่​ฟัง”</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​พอใจ ที่​จะ​ทำ​ให้​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​ยิ่งใหญ่​และ​มี​เกียรติ เพื่อ​เห็น​แก่​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="22">แต่​นี่​เป็น​ชนชาติ​ที่​ถูก​ปล้น​และ​ตก​เป็น​เชลย พวก​เขา​ล้วน​ตก​อยู่​ใน​หลุม​พราง หรือ​หลบ​อยู่​ใน​คุก พวก​เขา​ถูก​ปล้น โดย​ไม่​มี​ใคร​ช่วย พวก​เขา​ตก​เป็น​เชลย โดย​ไม่​มี​ใคร​พูด​ว่า “ปล่อย​พวก​เขา​กลับ​ไป”</verse>
				<verse number="23">ใคร​บ้าง​ใน​พวก​ท่าน​จะ​รับ​ฟัง​เรื่อง​นี้ หรือ​ใส่ใจ​กับ​อนาคต​ที่​จะ​มา​ถึง</verse>
				<verse number="24">ใคร​ที่​ยอม​ให้​ยาโคบ​ตก​เป็น​เชลย และ​ให้​อิสราเอล​ถูก​ปล้น ไม่​ใช่​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​เรา​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์​หรอก​หรือ เพราะ​พวก​เขา​ไม่​ทำ​ตาม​วิถีทาง​ของ​พระองค์ ไม่​เชื่อฟัง​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="25">พระองค์​จึง​ระบาย​ความ​โกรธ​อัน​รุนแรง คือ​สงคราม​อัน​ดุเดือด​แก่​เขา ให้​ตก​อยู่​ใน​เปลว​ไฟ แต่​เขา​ก็​ยัง​ไม่​เข้าใจ ไฟ​เผา​ผลาญ​เขา แต่​เขา​ก็​ไม่​ใส่ใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="43">
				<verse number="1">แต่​บัดนี้ ยาโคบ พระยาห์เวห์​ผู้​สร้าง​ท่าน อิสราเอล พระองค์​ผู้​ปั้น​ท่าน กล่าว​ดังนี้​ว่า “อย่า​กลัว​เลย เพราะ​เรา​ได้​ไถ่​เจ้า​ไว้​แล้ว เรา​ได้​เรียก​เจ้า​ตาม​ชื่อ เจ้า​เป็น​ของ​เรา</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เจ้า​ลุย​น้ำ เรา​จะ​อยู่​กับ​เจ้า เมื่อ​เจ้า​ลุย​ข้าม​แม่น้ำ น้ำ​จะ​ไม่​ซัด​ท่วม​เจ้า เมื่อ​เจ้า​ลุย​ไฟ ไฟ​จะ​ไม่​เผา​ไหม้ เปลว​ไฟ​จะ​ไม่​เผาผลาญ​เจ้า</verse>
				<verse number="3">เพราะ​เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า เป็น​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เจ้า เรา​ให้​อียิปต์​เป็น​ค่า​ไถ่​ของ​เจ้า เอา​คูช ​และ​เสบา​แลก​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="4">เพราะ​เจ้า​ล้ำค่า​และ​มี​เกียรติ​ใน​สายตา​เรา และ​เพราะ​เรา​รัก​เจ้า เรา​จึง​ยอม​เอา​ประชาชน​แลก​กับ​เจ้า เอา​บรรดา​ชนชาติ​แลก​กับ​ชีวิต​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="5">อย่า​กลัว​เลย เพราะ​เรา​อยู่​กับ​เจ้า เรา​จะ​นำ​ลูก​หลาน​ของ​เจ้า​มา​จาก​ตะวันออก และ​รวบรวม​เจ้า​มา​จาก​ตะวันตก</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​บอก​กับ​ทาง​เหนือ​ว่า ‘ปล่อย​เขา​มา!’ บอก​กับ​ทาง​ใต้​ว่า ‘อย่า​รั้ง​เขา​ไว้’ จง​พา​ลูกชาย​ของ​เรา​มา​จาก​ที่​ไกล​โพ้น และ​ลูกสาว​ของ​เรา​จาก​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="7">คือ​ทุก​คน​ที่​ได้​ชื่อ​ตาม​ชื่อ​ของ​เรา ผู้​ที่​เรา​ได้​สร้าง​ขึ้น​เพื่อ​เกียรติ​สิริ​ของ​เรา ผู้​ที่​เรา​ได้​ปั้น​และ​สร้าง​ขึ้นมา”</verse>
				<verse number="8">จง​นำ​บรรดา​ผู้​ที่​มี​ตา​แต่​ตาบอด ผู้​ที่​มี​หู​แต่​หูหนวก​มา</verse>
				<verse number="9">ชนชาติ​ทั้ง​มวล​ประชุม​กัน ประชาชน​ชุมนุม​กัน เทพ​องค์​ไหน​ของ​พวก​เขา​ทำนาย​สิ่ง​นี้ และ​ประกาศ​ล่วงหน้า​ถึง​สิ่ง​ที่​เกิด​มา​แล้ว ให้​เขา​เบิกพยาน​มา​ยืนยัน​ว่า​เขา​ถูก เพื่อ​คน​อื่น​จะ​ได้ยิน​แล้ว​บอก​ว่า “เป็น​ความ​จริง”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “เจ้า​เป็น​พยาน​ของ​เรา เป็น​ผู้​รับใช้​ซึ่ง​เรา​เลือก​ไว้​แล้ว เพื่อ​เจ้า​จะ​รู้จัก​และ​เชื่อ​เรา และ​เข้าใจ​ว่า​เรา​คือ​ผู้​นั้น ก่อน​หน้า​เรา​ไม่​มี​พระ​เจ้า​อื่น​ใด​ถูก​ปั้น​ขึ้น และ​หลัง​จาก​เรา​ก็​จะ​ไม่​มี</verse>
				<verse number="11">เรา​นี่แหละ​คือ​พระยาห์เวห์ นอกเหนือ​จาก​เรา​แล้ว ไม่​มี​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​อื่น​ใด​อีก</verse>
				<verse number="12">เรา​ได้​สำแดง​แก่​เจ้า​แล้ว ช่วย​เจ้า​ให้​รอด​แล้ว​และ​ประกาศ​แก่​เจ้า​แล้ว เรา​เอง ไม่​ใช่​พระ​ต่างด้าว​อื่น​ใด​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “เจ้า​เป็น​พยาน​ของ​เรา​ว่า เรา​เป็น​พระเจ้า</verse>
				<verse number="13">เรา​คือ​พระเจ้า​องค์​นั้น​ตั้งแต่​อดีตกาล ไม่​มี​ผู้​ใด​ช่วย​กู้​จาก​มือ​ของ​เรา​ได้ เมื่อ​เรา​ลงมือ​ทำ ใคร​จะ​ขัดขวาง​ได้”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์ พระ​ผู้​ไถ่​ของ​เจ้า องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า “เพื่อ​เห็น​แก่​เจ้า เรา​จะ​ส่ง​กองทัพ​ไป​ยัง​บาบิโลน ทำ​ให้​ชาว​บาบิโลน ​กลาย​เป็น​เชลย ใน​เรือ​ซึ่ง​พวก​เขา​เคย​ภาคภูมิ​ใจ</verse>
				<verse number="15">เรา​คือ​พระยาห์เวห์​องค์​บริสุทธิ์​ของ​เจ้า พระ​ผู้​สร้าง​ของ​อิสราเอล​และ​กษัตริย์​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​ผู้​สร้าง ทาง​ผ่าน​ทะเล ทาง​ผ่าน​ห้วงน้ำ​อัน​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="17">ผู้​นำ​รถ​ม้า​ศึก​และ​ม้า นำ​กองทัพ​และ​กำลัง​เสริม​มา​ด้วย​กัน พวก​เขา​นอน​ลง​ที่​นั่น ไม่​ได้​ลุก​ขึ้น​อีก สูญสิ้น​ดับ​ไป​เหมือน​ไส้​ตะเกียง</verse>
				<verse number="18">พระองค์​พูด​ว่า “จง​ลืม​สิ่ง​ที่​ผ่าน​มา​แล้ว อย่า​ฝัง​ใจ​กับ​อดีต</verse>
				<verse number="19">ดู​สิ เรา​กำลัง​ทำ​สิ่ง​ใหม่! มัน​เริ่ม​ขึ้น​แล้ว เจ้า​ไม่​เห็น​หรือ เรา​กำลัง​สร้าง​ทาง​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร และ​สายธาร​ใน​ที่​แห้ง​แล้ง</verse>
				<verse number="20">พวก​สัตว์​ป่า หมาใน นก​เค้าแมว ต่าง​ยกย่อง​เรา เพราะ​เรา​ให้​น้ำ​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร ให้​สายธาร​ใน​ที่​แห้ง​แล้ง เพื่อ​จะ​ให้​น้ำ​ดื่ม​แก่​ประชาชน​ที่​เรา​เลือกสรร​ไว้</verse>
				<verse number="21">ประชาชน​ที่​เรา​ได้​ปั้น​ไว้​สำหรับ​เรา เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ประกาศ​เกียรติภูมิ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="22">กระนั้น​ยาโคบ​เจ้า​ก็​ไม่​ได้​ร้อง​เรียก​หา​เรา อิสราเอล เจ้า​ไม่​ยอม​เหน็ดเหนื่อย​เพื่อ ​เรา</verse>
				<verse number="23">เจ้า​ไม่ได้​ถวาย​แกะ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​แก่​เรา เจ้า​ไม่​ได้​ให้​เกียรติ​เรา​ด้วย​เครื่อง​บูชา​ของ​เจ้า เรา​ไม่ได้​วาง​ภาระ​เรื่อง​ธัญ​บูชา​แก่​เจ้า หรือ​ให้​เจ้า​เหน็ดเหนื่อย​เพราะ​เรื่อง​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="24">เจ้า​ไม่ได้​ซื้อ​เครื่อง​หอม​มา​ให้​เรา ทั้ง​ไม่​ได้​ทำ​ให้​เรา​พอใจ​ด้วย​ไขมัน​เผา​บูชา แต่​ให้​เรา​แบก​ภาระ​เรื่อง​บาป​ของ​เจ้า และ​ทำ​ให้​เรา​เอือม​ระอา​ด้วย​ความ​ผิด​ทั้งหลาย​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="25">เรา​นี่แหละ คือ​ผู้​ลบล้าง​การ​ละเมิด​ของ​เจ้า​เพื่อ​เห็น​แก่​เรา​เอง และ​ไม่​จดจำ​บาป​ของ​เจ้า​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="26">จง​รื้อฟื้น​อดีต​มา​ให้​เรา​ฟัง เรา​มา​โต้แย้ง​กัน​เถิด จง​ให้การ​มา​สิ​ว่า​เจ้า​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="27">ต้น​ตระกูล​ของ​เจ้า​ทำ​บาป คน​ที่​เรา​ส่ง​ไป​สอน​เจ้า​ก็​ทรยศ​เรา</verse>
				<verse number="28">ฉะนั้น​เรา​จะ​หยาม​ผู้​มี​เกียรติ​ใน​วิหาร​ของ​เจ้า เรา​จะ​มอบ​ยาโคบ​ให้​ถูก​ทำลาย​ย่อยยับ และ​มอบ​อิสราเอล​ให้​ถูก​เหยียด​หยาม”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="44">
				<verse number="1">“แต่​บัดนี้ จง​ฟัง​เถิด ยาโคบ ผู้​รับใช้​ของ​เรา อิสราเอล​ผู้​ซึ่ง​เรา​ได้​เลือกสรร​ไว้</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ ผู้​ปั้น​เจ้า ผู้​สร้าง​เจ้า​ไว้​ใน​ครรภ์ ผู้​จะ​ช่วย​เหลือ​เจ้า กล่าว​ดังนี้​ว่า อย่า​กลัว​เลย ยาโคบ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา เยชูรูน ​ผู้​ซึ่ง​เรา​เลือกสรร​ไว้</verse>
				<verse number="3">เพราะ​เรา​จะ​เท​น้ำ​ลง​บน​ดิน​ที่​กระหาย และ​ธาร​น้ำ​บน​พื้น​ดิน​ที่​แห้ง​ผาก เรา​จะ​เท​วิญญาณ​ของ​เรา​ลง​บน​เชื้อสาย​ของ​เจ้า และ​พร​ของ​เรา​บน​ลูกหลาน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​จะ​งอกงาม​ขึ้น​เหมือน​หญ้า​ใน​ทุ่ง​กว้าง เหมือน​ต้น​ป็อปลาร์​ริม​ธาร</verse>
				<verse number="5">บาง​คน​จะ​พูด​ว่า ‘ฉัน​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์’ บ้าง​ก็​จะ​เรียก​ชื่อ​ตน​ตาม​ชื่อ​ของ​ยาโคบ บ้าง​ก็​จะ​เขียน​บน​มือ​ของ​ตน​ว่า ‘เป็น​ของ​พระยาห์เวห์’ และ​จะ​ใช้​ชื่อ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​ผู้​เป็น​องค์​กษัตริย์​และ​พระ​ผู้​ไถ่​ของ​อิสราเอล พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​กล่าว​ดังนี้​ว่า เรา​เป็น​ปฐม​และ​อวสาน นอก​จาก​เรา​แล้ว​ไม่​มี​พระ​เจ้า​อื่น​อีก</verse>
				<verse number="7">ใคร​ที่​เสมอ​เหมือน​เรา ให้​เขา​ประกาศ​ออก​มา ให้​เขา​ประกาศ​และ​แจกแจง​ต่อหน้า​เรา ถึง​สิ่ง​ที่​เกิด​ขึ้น​ตั้งแต่​เรา​สถาปนา​ประชาชน​เก่าแก่​ของ​เรา และ​สิ่ง​ที่​จะ​เกิด​ใน​อนาคต ให้​พวก​เขา​ทำนาย​สิ่ง​ที่​จะ​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="8">อย่า​หวั่นไหว อย่า​กลัว​เลย เรา​ประกาศ​เรื่อง​นี้​และ​ทำนาย​ไว้​ล่วงหน้า​นาน​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ เจ้า​เป็น​พยาน​ของ​เรา มี​พระเจ้า​อื่น​ใด​นอกจาก​เรา​หรือ ไม่​มี​เลย ไม่​มี​พระ​ศิลา​อื่น​อีก เรา​ไม่​รู้จัก​สัก​องค์​เดียว”</verse>
				<verse number="9">พวก​ผู้​ที่​ทำ​รูป​เคารพ​ก็​ไร้​ค่า สิ่ง​ที่​เขา​เทิดทูน​ก็​เปล่า​ประโยชน์ พวก​ออก​รับ​แทน​เขา​ก็​ตาบอด พวก​เขา​โง่เง่า​และ​ต้อง​อับอาย</verse>
				<verse number="10">ใคร​ปั้น​เทวรูป ใคร​หล่อ​รูป​เคารพ ซึ่ง​ไม่​มี​ประโยชน์​อะไร</verse>
				<verse number="11">คน​ที่​ทำ​อย่าง​นั้น​จะ​ต้อง​อัปยศ​อดสู ช่าง​ฝีมือ​นั้น​ก็​เป็น​แค่​มนุษย์ ให้​พวก​เขา​มา​ชุมนุม​กัน​และ​ยืนหยัด​ใน​ที่​ของ​ตน พวก​เขา​จะ​ถูก​พา​ไป​ใน​สู่​ความ​หวาด​กลัว​และ​ความ​อัปยศ​อดสู</verse>
				<verse number="12">ช่าง​เหล็ก​หยิบ​เครื่องมือ ง่วน​อยู่​กับ​รูป​เคารพ​ใน​เตา​เผา เขา​ใช้​ค้อน​แต่ง​เทวรูป ทุบ​สุด​กำลัง​แขน เขา​หิว​และ​หมด​กำลัง เขา​ไม่ได้​ดื่ม​น้ำ​และ​หมด​แรง</verse>
				<verse number="13">ช่าง​ไม้​ขึง​เชือก​วัด ทำ​โครงสร้าง​หยาบ​ๆ ใช้​กบ​ไส เอา​วงเวียน​ขีด สร้าง​ให้​เป็น​รูปร่าง​มนุษย์ มี​รูปร่าง​งาม​ครบถ้วน​อย่าง​มนุษย์ ให้​อยู่​ใน​สถาน​บูชา</verse>
				<verse number="14">เขา​โค่น​สน​ซีดาร์​ลง บาง​ที​ก็​ใช้​สน​ไซเปรส​หรือ​ต้น​โอ๊ก เขา​ปล่อย​ให้​มัน​โต​ขึ้น​ท่ามกลาง​ต้นไม้​ใน​ป่า บาง​ที​ก็​ปลูก​ต้น​สน และ​ฝน​ทำ​ให้​มัน​เติบโต​ขึ้น</verse>
				<verse number="15">มัน​ถูก​ใช้​เป็น​เชื้อ​เพลิง บาง​ส่วน​เขา​นำ​มา​ใช้​ผิง​กาย เขา​จุด​ไฟ​ปิ้ง​ขนมปัง แต่​ก็​เอา​มา​สร้าง​เป็น​เทพเจ้า และ​นมัสการ​มัน เขา​สร้าง​เป็น​รูป​เคารพ​แล้ว​ก็​กราบ</verse>
				<verse number="16">เขา​ใช้​ไม้​ครึ่ง​หนึ่ง​ก่อไฟ เตรียม​อาหาร ย่าง​เนื้อ​กิน​จน​อิ่ม ทั้ง​ใช้​ผิง​กาย​และ​พูด​ว่า “เออ! อุ่น​ดี ข้า​เห็น​ไฟ​แล้ว”</verse>
				<verse number="17">ส่วน​ที่​เหลือ​เขา​ใช้​ทำ​เทวรูป เป็น​รูป​เคารพ​ของ​เขา แล้ว​เขา​ก็​หมอบ​กราบ​นมัสการ​มัน เขา​อธิษฐาน​ต่อ​มัน​ว่า “ช่วย​ลูก​ด้วย ท่าน​เทพเจ้า​ของ​ลูก”</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​ไม่​รู้​ประสีประสา ไม่​เข้าใจ​อะไร ตา​ของ​เขา​ถูก​ปิด​จึง​มอง​ไม่​เห็น ใจ​ของ​เขา​ก็​ถูก​บัง​จึง​ไม่​เข้าใจ</verse>
				<verse number="19">ไม่​มี​ใคร​หยุด​เพื่อ​คิด ไม่​มี​ใคร​มี​ความ​รู้​หรือ​ความ​เข้าใจ​ที่​จะ​พิจารณา​ว่า “เรา​ใช้​ไม้​ครึ่ง​หนึ่ง​ทำ​ฟืน เรา​ปิ้ง​ขนมปัง​บน​ถ่าน​ไม้ เรา​ย่าง​เนื้อ​กิน ควร​ที่​เรา​จะ​เอา​ไม้​ส่วน​ที่​เหลือ​มา​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​เกลียด​ชัง หรือ​กราบ​ท่อน​ไม้”</verse>
				<verse number="20">คน​อย่าง​นั้น​ยัง​ชีพ​ด้วย​ขี้เถ้า ใจ​ลุ่ม​หลง​นำ​เขา​หลง​ไป เขา​ไม่​อาจ​ช่วยเหลือ​ตัวเอง​หรือ​พูด​ว่า “สิ่ง​ที่​อยู่​ใน​มือ​ขวา​ของ​เรา​นี้​เป็น​สิ่ง​หลอกลวง​ไม่​ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="21">“ยาโคบ จง​จดจำ​สิ่ง​เหล่า​นี้ เพราะ​อิสราเอล​เจ้า​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​เรา เรา​ได้​สร้าง​เจ้า​มา เจ้า​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​เรา อิสราเอล เรา​จะ​ไม่​ลืม​เจ้า</verse>
				<verse number="22">เรา​ได้​กวาด​ล้าง​ความ​ผิด​ของ​เจ้า​ไป​เหมือน​เมฆ ลบ​บาป​ของ​เจ้า​ไป​เหมือน​หมอก​ยาม​เช้า จง​กลับ​มา​หา​เรา เพราะ​เรา​ได้​ไถ่​เจ้า​แล้ว”</verse>
				<verse number="23">ฟ้าสวรรค์ เจ้า​จง​ร้องเพลง​ด้วย​ความ​ยินดี​เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​การ​นี้ แผ่นดิน​โลก เจ้า​จง​โห่ร้อง​ให้​กึกก้อง จง​ร้องเพลง​เถิด ภูเขา​ทั้งหลาย ป่าไม้​และ​ต้นไม้​ทั้งปวง เพราะ​พระยาห์เวห์​ไถ่​ยาโคบ​แล้ว พระองค์​สำแดง​เกียรติ​สิริ​ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="24">“พระยาห์เวห์​พระ​ผู้​ไถ่​ของ​เจ้า ผู้​ได้​ปั้น​เจ้า​ใน​ครรภ์​มารดา​กล่าว​ดังนี้​ว่า ‘เรา​คือ​พระยาห์เวห์ พระ​ผู้​สร้าง​สรรพสิ่ง ผู้​คลี่​ฟ้าสวรรค์​ออก ผู้​กาง​แผ่นดิน​โลก​ออก​มา</verse>
				<verse number="25">ผู้​ทำลาย​หมาย​สำคัญ​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​เท็จ และ​ทำ​ให้​นัก​ทำนาย​กลาย​เป็น​คน​โง่ ผู้​ล้มล้าง​ความ​รอบรู้​ของ​คน​ฉลาด และ​ทำ​ให้​กลาย​เป็น​สิ่ง​ไร้​สาระ</verse>
				<verse number="26">ผู้​มอบ​ถ้อยคำ​แก่​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ และ​ให้​การ​ทำนาย​จาก​ทูต​ของ​พระองค์​เป็น​จริง’ ผู้​กล่าว​ถึง​เยรูซาเล็ม​ว่า ‘จะ​มี​ผู้​อยู่​อาศัย’ กล่าว​ถึง​เมือง​ของ​ยูดาห์​ว่า ‘จะ​ถูก​สร้าง​ขึ้น​อีก​ครั้ง’ และ​กล่าว​ถึง​ความ​หายนะ​ของ​พวก​เขา​ว่า ‘เรา​จะ​ฟื้นฟู​ขึ้น​ใหม่’</verse>
				<verse number="27">ผู้​กล่าว​กับ​ห้วงน้ำ​ลึก​ว่า ‘จง​แห้ง​ไป และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​ลำธาร​ของ​เจ้า​แห้ง​เหือด’</verse>
				<verse number="28">ผู้​กล่าว​ถึง​ไซรัส​ว่า ‘เขา​เป็น​คน​เลี้ยง​แกะ​ของ​เรา และ​จะ​ทำ​ทุก​สิ่ง​ให้​สำเร็จ​ตาม​ที่​เรา​พอใจ’ เขา​จะ​กล่าว​ถึง​เยรูซาเล็ม​ว่า ‘ให้​สร้าง​มัน​ขึ้น​ใหม่’ และ​กล่าว​ถึง​วิหาร​ว่า ‘ให้​วาง​ฐานราก​ของ​มัน’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="45">
				<verse number="1">“ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ถึง​ไซรัส ผู้​ที่​พระองค์​เจิม​ตั้ง​ไว้ ซึ่ง​จับ​ด้วย​มือ​ขวา​ไว้ ให้​พิชิต​ชนชาติ​ตรง​หน้า​เขา และ​ปลด​ชุด​เกราะ​ของ​กษัตริย์ เพื่อ​เปิด​ประตู​ตรง​หน้า​เขา และ​ไม่​ให้​ประตู​ใด​ถูก​ปิด</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​นำหน้า​เจ้า​ไป และ​ปราบ​ภูเขา ทั้งหลาย​ให้​ราบ เรา​จะ​ทลาย​ประตู​ทอง​สัมฤทธิ์ และ​ตัด​ลูกกรง​เหล็ก</verse>
				<verse number="3">เรา​จะ​ยก​สมบัติ​ที่​ซ่อน​ไว้ ขุมทรัพย์​ใน​ที่​เร้นลับ​แก่​เจ้า เพื่อ​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล ผู้​เรียก​เจ้า​มา​ตาม​ชื่อ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="4">เพื่อ​เห็น​แก่​ยาโคบ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา อิสราเอล​ซึ่ง​เรา​เลือกสรร​ไว้ เรา​จึง​เรียก​เจ้า​มา​ตาม​ชื่อ​ของ​เจ้า และ​มอบ​ตำแหน่ง​อัน​เกียรติ​แก่​เจ้า แม้ว่า​เจ้า​จะ​ไม่​รู้จัก​เรา</verse>
				<verse number="5">เรา​คือ​พระยาห์เวห์ ไม่​มี​ใคร​อื่น นอกจาก​เรา​แล้ว ไม่​มี​พระ​เจ้า​อื่น​ใด เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เข้มแข็ง​ขึ้น แม้ว่า​เจ้า​จะ​ไม่​รู้จัก​เรา</verse>
				<verse number="6">เพื่อ​จาก​ที่​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น จด​ที่​ดวง​อาทิตย์​ตก ผู้คน​จะ​รู้​ว่า​ไม่​มี​ใคร​อื่น​นอกจาก​เรา เรา​คือ​พระยาห์เวห์ ไม่​มี​ใคร​อื่น</verse>
				<verse number="7">เรา​กำหนด​ความ​สว่าง​และ​สร้าง​ความ​มืด เรา​นำ​ความ​เจริญ​และ​สร้าง​ภัยพิบัติ เรา พระยาห์เวห์​ทำ​สิ่ง​ทั้งปวง​นี้</verse>
				<verse number="8">สวรรค์​เบื้อง​บน จง​ริน​ความ​ชอบธรรม​ของ​เรา​ลง​มา ให้​หมู่​เมฆ​โปรยปราย​ความ​ชอบธรรม​ลง​มา ให้​แผ่นดิน​โลก​เปิด​กว้าง ให้​ความ​รอด​เจริญ​ขึ้น​มา ให้​ความ​ชอบธรรม​งอกงาม​ไป​ด้วยกัน เรา พระยาห์เวห์​ได้​สร้าง​สิ่ง​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="9">วิบัติ​แก่​คน​ที่​โต้เถียง​กับ​พระ​ผู้​สร้าง​ของ​เขา คน​พวก​นี้​เป็น​เพียง​เศษ​หม้อดิน ท่ามกลาง​กอง​เศษ​หม้อ​บน​พื้น ดิน​เหนียว​ถาม​ช่าง​ปั้น​ได้​หรือ​ว่า ‘ท่าน​กำลัง​ปั้น​อะไร’ หม้อดิน​จะ​พูด​ว่า ‘ช่าง​ปั้น​ไม่​มี​มือ’ ได้​หรือ</verse>
				<verse number="10">วิบัติ​แก่​คน​ที่​พูด​กับ​พ่อ​สัก​คน​ว่า ‘ท่าน​ให้​กำเนิด​อะไร’ หรือ​พูด​กับ​แม่​สัก​คน​ว่า ‘ท่าน​คลอด​อะไร’</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์ องค์​บริสุทธิ์ และ​พระ​ผู้​สร้าง​ของ​อิสราเอล​กล่าว เกี่ยวกับ​สิ่ง​ที่​จะ​เกิดขึ้น เจ้า​ถาม​เรา​เรื่อง​ลูกหลาน​ของ​เรา หรือ​สั่ง​เรา​เรื่อง​งาน​จาก​มือ​ของ​เรา​หรือ</verse>
				<verse number="12">เรา​นี่แหละ​สร้าง​โลก และ​สร้าง​มนุษยชาติ​บน​โลก มือ​เรา​นี่แหละ​คลี่​ฟ้า​สวรรค์​ออก และ​บัญชา​ดวง​ดาว​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​ชู​ไซรัส ขึ้น​ใน​ความ​ชอบธรรม​ของ​เรา เรา​จะ​ทำ​ทาง​ทั้งสิ้น​ของ​เขา​ให้​ตรง เขา​จะ​สร้าง​นคร​ของ​เรา​ขึ้น​ใหม่ และ​ปลดปล่อย​คน​ของ​เรา​ที่​ตก​เป็น​เชลย แต่​ไม่​ใช่​เพื่อ​สินจ้าง​รางวัล พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​กล่าว​ดังนั้น</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘ผลผลิต​ของ​อียิปต์ สินค้า​ของ​คูช และ​ของ​คน​เสบา​ร่าง​สูง ผลผลิต​เหล่า​นั้น​จะ​ถูก​เปลี่ยน​มือ มา​เป็น​ของ​เจ้า พวก​เขา​จะ​มา​ติดตาม​เจ้า ทั้ง​ที่​ยัง​ติด​โซ่ตรวน จะ​มา​หมอบ​กราบ​ต่อหน้า​เจ้า’ และ​อ้อนวอน​ว่า ‘พระเจ้า​อยู่​กับ​ท่าน​แน่นอน ไม่​มี​ใคร​อื่น ไม่​มี​พระ​เจ้า​อื่น​ใด​อีก</verse>
				<verse number="15">พระเจ้า พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​อิสราเอล แท้​จริง​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​ซ่อน​ตนเอง​ไว้</verse>
				<verse number="16">คน​ทั้งหมด​ที่​ทำ​รูป​เคารพ​จะ​อัปยศ​อดสู เขา​จะ​อับอาย​ขายหน้า​ไป​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="17">ส่วน​อิสราเอล​นั้น พระยาห์เวห์​จะ​ช่วย​กู้ ด้วย​ความ​รอด​นิรันดร์ เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า​เลย ตลอด​ไป​ทุก​ชั่วอายุ’</verse>
				<verse number="18">เพราะ​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​กล่าว คือ ‘พระองค์​ผู้​สร้าง​ฟ้าสวรรค์ พระองค์​เป็น​พระเจ้า พระองค์​ผู้​ปั้น​แต่ง และ​สร้าง​โลก พระองค์​สถาปนา​มัน​ไว้ พระองค์​ไม่​ได้​สร้าง​โลก​ให้​ว่าง​เปล่า แต่​สร้าง​ให้​เป็น​ที่​อยู่​อาศัย’ พระองค์​กล่าว​ว่า ‘เรา​คือ​พระยาห์เวห์ และ​ไม่​มี​พระ​เจ้า​อื่น​ใด​อีก</verse>
				<verse number="19">เรา​ไม่ได้​พูด​แบบ​ลับ​ๆ จาก​ที่​ใด​ใน​ดินแดน​แห่ง​ความ​มืด’ เรา​ไม่​ได้​พูด​กับ​ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ​ว่า ‘จง​แสวงหา​เรา​ใน​ที่​ยุ่งเหยิง’ เรา พระยาห์เวห์​พูด​ความ​จริง เรา​ประกาศ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="20">จง​มา​ชุมนุม​กัน รวม​ตัว​กัน​มา เจ้า​ผู้​หนี​ภัย​จาก​ชนชาติ​ต่าง​ๆ คน​แห่​รูป​เคารพ​ที่​ทำ​จาก​ไม้​ก็​โง่เขลา ผู้​อธิษฐาน​ต่อ​พระ​ซึ่ง​ช่วย​อะไร​ไม่ได้</verse>
				<verse number="21">จง​แจ้ง​สิ่ง​ที่​จะ​เกิดขึ้น เสนอ​มา​สิ ให้​พวก​เขา​ปรึกษา​กัน ใคร​ที่​ทำนาย​เรื่อง​นี้​ไว้​นาน​แล้ว ใคร​ที่​บอก​ไว้​ตั้งแต่​อดีตกาล ไม่​ใช่​เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​หรอก​หรือ นอกจาก​เรา​แล้ว​ไม่​มี​พระเจ้า​อื่น​ใด พระเจ้า​ผู้​ชอบธรรม​และ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด ไม่​มี​ใคร​อื่น​นอกจาก​เรา</verse>
				<verse number="22">มวล​มนุษย์​ทั่ว​โลก จง​หัน​มา​หา​เรา​และ​รับ​การ​ช่วย​ให้​รอด เพราะ​เรา​เป็น​พระเจ้า และ​ไม่​มี​พระ​เจ้า​อื่น​อีก</verse>
				<verse number="23">เรา​ปฏิญาณ​ไว้​แล้ว​ด้วย​ตัว​ของ​เรา​เอง เรา​ลั่น​วาจา​ไว้​ด้วย​ความ​ชอบธรรม ไม่​มี​วัน​คืน​คำ ทุก​เข่า​จะ​กราบ​ลง​ต่อหน้า​เรา ทุก​ลิ้น​จะ​ปฏิญาณ​โดย​อ้าง​ถึง​เรา</verse>
				<verse number="24">พวก​เขา​จะ​พูด​ถึง​เรา​ว่า ‘ใน​พระยาห์เวห์​ผู้​เดียว ที่​มี​การ​ช่วย​กู้​และ​พละ​กำลัง’ ” ทุก​คน​ที่​โกรธ​แค้น​พระองค์ จะ​มา​หา​พระองค์​และ​อับอาย</verse>
				<verse number="25">แต่​ใน​พระยาห์เวห์ ลูกหลาน​ทั้งหมด​ของ​อิสราเอล จะ​ได้รับ​การ​ช่วย​กู้​และ​จะ​อวดอ้าง​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="46">
				<verse number="1">พระเบล​หมอบ​ลง พระเนโบ​ก็​ค้อม​ลง เทวรูป​ของ​เขา​บรรทุก​มา​บน​หลัง​สัตว์ เทวรูป​ที่​ถูก​แบก​มา​นั้น​หนักอึ้ง เป็น​ภาระ​แก่​ผู้​อ่อน​ระโหย</verse>
				<verse number="2">พระ​เหล่า​นั้น​ค้อม​ลง​และ​หมอบ​ลง​ด้วยกัน ช่วย​แบ่งเบา​ภาระ​อะไร​ไม่ได้​เลย เพราะ​มัน​เอง​ก็​ตก​เป็น​เชลย​ด้วย​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="3">“ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ​เอ๋ย จง​ฟัง​เรา ชน​อิสราเอล​ทั้งปวง​ที่​ยัง​เหลือ​รอด ผู้​ซึ่ง​เรา​ได้​อุ้ม​ชู​ไว้​ตั้งแต่​ปฏิสนธิ และ​ฟูมฟัก​มา​ตั้งแต่​เจ้า​เกิด</verse>
				<verse number="4">จน​กระทั่ง​เจ้า​เข้า​สู่​วัย​ชรา​ผม​หงอก เรา​คือ​ผู้​นั้น ผู้​ซึ่ง​จะ​ค้ำจุน​เจ้า เรา​ได้​สร้าง​เจ้า​และ​จะ​ฟูมฟัก​เจ้า เรา​จะ​อุ้ม​ชู​และ​ช่วย​เจ้า​ให้​รอด</verse>
				<verse number="5">เจ้า​จะ​เปรียบ​เรา​และ​ถือ​ว่า​เรา​เท่าเทียม​กับ​ผู้​ใด เจ้า​จะ​หา​ผู้​ใด​มา​เทียบ​เรา​ได้</verse>
				<verse number="6">มี​คน​เท​ทองคำ​ออก​มา​จาก​ถุง และ​ชั่ง​เงิน​บน​ตาชั่ง เขา​จ้าง​ช่าง​ทอง​ให้​ทำ​เทพเจ้า​ขึ้นมา แล้ว​เขา​ก็​หมอบ​กราบ​นมัสการ​เทวรูป​นั้น</verse>
				<verse number="7">เขา​ยก​มัน​ขึ้น​บน​บ่า​แบก​ไป เขา​ตั้ง​มัน​ไว้​ประจำ​ที่ รูป​นั้น​ก็​อยู่​ที่​นั่น เพราะ​มัน​ขยับเขยื้อน​ไม่ได้ แม้​มี​คน​สวด​อ้อนวอน มัน​ก็​ไม่​ตอบ มัน​ไม่​สามารถ​ช่วย​ให้​เขา​พ้น​ทุกข์​ได้</verse>
				<verse number="8">จง​จำ​ข้อ​นี้​ไว้ จำ​ฝัง​ใจ​ไม่​ลืม​เลือน จง​จำ​ใส่​ใจ เจ้า​กบฏ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="9">จง​จดจำ​สิ่ง​ต่าง​ๆ แต่​เดิม​เมื่อ​นาน​มา​แล้ว เรา​เป็น​พระเจ้า ไม่​มี​พระ​อื่น​ใด เรา​เป็น​พระเจ้า ไม่​มี​ผู้​ใด​เสมอ​เหมือน</verse>
				<verse number="10">เรา​แจ้ง​อวสาน​ตั้งแต่​ตอน​ต้น แจ้ง​สิ่ง​ที่​จะ​เกิดขึ้น​ตั้งแต่​ครั้ง​โบราณ เรา​ลั่น​วาจา​ไว้​ว่า​ความ​มุ่งหมาย​ของ​เรา​จะ​คงอยู่ เรา​จะ​ทำ​ทุก​สิ่ง​ตาม​ที่​เห็น​ชอบ</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​เรียก​นก​ล่า​เหยื่อ​มา​จาก​ตะวันออก ชาย​คน​หนึ่ง​ผู้​ทำ​ให้​ลุล่วง​ตาม​ความ​มุ่งหมาย​ของ​เรา​จะ​มา​จาก​แดน​ไกล​ลิบ เรา​พูด​อะไร​ไว้ เรา​จะ​ทำ​ให้​เกิดขึ้น เรา​วางแผน​อะไร​ไว้ เรา​จะ​ทำ​ตาม​แผน​นั้น</verse>
				<verse number="12">จง​ฟัง​เรา เจ้า​คน​ดื้อด้าน ผู้​ห่างไกล​ความ​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="13">เรา​นำ​ความ​ชอบธรรม​ของ​เรา​เข้า​มา​ใกล้​แล้ว มัน​อยู่​ไม่​ไกล​เลย ความ​รอด​ของ​เรา​จะ​มาถึง​โดย​ไม่​ล่าช้า เรา​จะ​ให้​ความ​รอด​ของ​เรา​แก่​ศิโยน และ​ความ​รุ่งเรือง​ของ​เรา​แก่​อิสราเอล”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="47">
				<verse number="1">“ธิดา​พรหมจารี​แห่ง​บาบิโลน จง​นั่ง​ลง​คลุก​ฝุ่น​เถิด จง​นั่ง​ลง​กับ​พื้น​โดย​ปราศจาก​บัลลังก์ ราชินี​แห่ง​นคร​บาบิโลน เจ้า​จะ​ไม่​ได้รับ​การ​ขนานนาม ว่า​บอบบาง​น่า​ทะนุถนอม​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="2">จง​เอา​โม่​หิน​มา​โม่​แป้ง​เถิด ปลด​ผ้า​คลุม​หน้า​ของ​เจ้า​ออก จง​ถลก​กระโปรง​เผย​ให้​เห็น​ขา และ​เดิน​ลุย​น้ำ​ไป</verse>
				<verse number="3">เจ้า​จะ​เปลือยเปล่า และ​อัปยศ​อดสู เรา​จะ​แก้แค้น​เจ้า จะ​ไม่​ละเว้น​ผู้​ใด​เลย”</verse>
				<verse number="4">พระ​ผู้​ไถ่​ของ​เรา​ผู้​มี​นาม​ว่า​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ เป็น​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="5">“ราชินี​แห่ง​นคร​บาบิโลน จง​นั่ง​เงียบ​ๆ ใน​ความ​มืดมน เจ้า​จะ​ไม่ได้​ชื่อ​ว่า ราชินี​แห่ง​อาณาจักร​ทั้งหลาย​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="6">เรา​โกรธ​เคือง​ประชาชน​ของ​เรา และ​เหวี่ยง​มรดก​ของ​เรา​ทิ้ง เรา​มอบ​เขา​ไว้​ใน​มือ​เจ้า และ​เจ้า​ก็​ไม่ได้​เมตตา​ปรานี​เขา แม้แต่​คน​เฒ่า​คน​แก่ เจ้า​ก็​บังคับ​ให้​แบก​แอก​หนักอึ้ง</verse>
				<verse number="7">เจ้า​กล่าว​ว่า ‘ข้า​เป็น​ราชินี ตลอดไป​เป็น​นิตย์!’ แต่​เจ้า​ไม่​ได้​พิจารณา​สิ่ง​เหล่า​นี้ หรือ​ใคร่ครวญ​สิ่ง​ที่​อาจ​จะ​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="8">ตอน​นี้​จง​ฟัง เจ้า​คน​รัก​ความ​สนุก ที่​เอกเขนก​อย่าง​ปลอดภัย และ​บอก​ตัวเอง​ว่า ‘ข้า​นี่แหละ ไม่​มี​ใคร​อื่น​นอกจาก​ข้า ข้า​จะ​ไม่​มี​วัน​เป็น​ม่าย หรือ​ต้อง​สูญเสีย​ลูก’</verse>
				<verse number="9">ทั้ง​สอง​สิ่ง​นี้​จะ​จู่โจม​เจ้า ใน​ชั่ว​พริบตา ภายใน​วัน​เดียว ทั้ง​ความ​เป็น​ม่าย​และ​การ​สูญเสีย​ลูก มัน​จะ​มา​ถึง​เจ้า​เต็ม​ขนาด ทั้ง​ๆ ที่​เจ้า​มี​เวทมนตร์ และ​คาถา​อาคม​ขลัง</verse>
				<verse number="10">เจ้า​วาง​ใจ​ใน​ความ​ชั่วร้าย​ของ​ตน และ​พูด​ว่า ‘ไม่​มี​ใคร​เห็น​เรา​หรอก’ สติ​ปัญญา​และ​ความ​รู้​ของ​เจ้า​พา​เจ้า​หลง​ทาง เมื่อ​เจ้า​บอก​ตัวเอง​ว่า ‘ข้า​นี่แหละ ไม่​มี​ใคร​อื่น​นอกจาก​ข้า’</verse>
				<verse number="11">ภัยพิบัติ​จะ​มา​ถึง​เจ้า และ​เจ้า​จะ​ไม่​รู้​ว่า​ต้อง​ขจัด​มัน​ไป​อย่างไร หายนะ​จะ​ตก​แก่​เจ้า ซึ่ง​เจ้า​ไม่​อาจ​ไถ่ถอน ความ​พินาศ​ซึ่ง​เจ้า​คาด​ไม่​ถึง จะ​มา​ถึง​เจ้า​โดย​ฉับพลัน</verse>
				<verse number="12">จง​เล่น​คาถา​อาคม​ของ​เจ้า และ​ร่าย​เวทมนตร์​ต่อไป​เถิด อย่าง​ที่​เจ้า​ทำ​มา​ตั้งแต่​เด็ก บาง​ที​เจ้า​อาจ​จะ​ทำ​สำเร็จ บาง​ที​เจ้า​อาจ​จะ​ก่อ​ความ​สะพรึง​กลัว</verse>
				<verse number="13">คำ​ปรึกษา​ทั้งสิ้น​ที่​เจ้า​ได้รับ​มี​แต่​ทำ​ให้​เจ้า​ล้า! ให้​นัก​โหราศาสตร์​ของ​เจ้า​มา​ข้าง​หน้า ให้​นัก​ดู​ดาว​ทำนาย​โชค​ชะตา​ทุก​เดือน มา​ช่วย​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​สิ่ง​ที่​จะ​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="14">แน่นอน คน​เหล่า​นี้​เป็น​เหมือน​ตอ​ข้าว ไฟ​จะ​เผาผลาญ​พวก​เขา เขา​ไม่​อาจ​ช่วย​แม้​แต่​ตัวเอง​ให้​รอด จาก​ฤทธิ์​ของ​เปลว​ไฟ นี่​ไม่​ใช่​ถ่าน​ไฟ​ทำ​ให้​อุ่น​สบาย ไม่​ใช่​ไฟ​เพื่อ​ผิง​กาย</verse>
				<verse number="15">คน​เหล่า​นี้​ที่​เจ้า​เหนื่อย​ยาก และ​ทำงาน​ด้วย​มา​ตั้งแต่​เยาว์​วัย ก็​เป็น​ได้​แค่​นี้​เอง ทั้งหมด​ไป​ตาม​ความ​ผิดพลาด​ของ​ตน ไม่​มี​สัก​คน​ที่​ช่วย​เจ้า​ได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="48">
				<verse number="1">“จง​ฟัง​เถิด เชื้อสาย​ของ​ยาโคบ เจ้า​ซึ่ง​ได้​ชื่อ​ตาม​อิสราเอล และ​สืบ​เชื้อสาย​จาก​ยูดาห์ เจ้า​ผู้​ปฏิญาณ​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ และ​อ้าง​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล แต่​ไม่​ใช่​ด้วย​ความ​จริง​หรือ​ความ​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="2">เจ้า​ผู้​อ้าง​ตน​เป็น​พลเมือง​ของ​นคร​ศักดิ์สิทธิ์ และ​อ้าง​ว่า​พึ่ง​ใน​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล ผู้​มี​นาม​ว่า​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="3">เรา​ทำนาย​สิ่ง​เก่าก่อน​ไว้​นาน​มา​แล้ว ปาก​ของ​เรา​ประกาศ​และ​บอก​ให้​รู้​ทั่ว​กัน แล้ว​เรา​ก็​ทำ​ตาม​นั้น​ทันที มัน​ก็​เป็น​ไป</verse>
				<verse number="4">เพราะ​เรา​รู้​ว่า​เจ้า​หัวแข็ง​เพียงไร กล้าม​คอ​ของ​เจ้า​เป็น​เหล็ก หน้าผาก​ของ​เจ้า​เป็น​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น เรา​จึง​บอก​สิ่ง​เหล่า​นี้​กับ​เจ้า​นาน​มา​แล้ว ก่อน​ที่​มัน​จะ​เกิดขึ้น เรา​ก็​แจ้ง​เจ้า​แล้ว เพื่อ​เจ้า​จะ​พูด​ไม่​ได้​ว่า ‘เทวรูป​ของ​ข้า​ทำ​ให้​มัน​เกิดขึ้น เทวรูป​ไม้​และ​พระ​โลหะ​ของ​ข้า​สั่ง​ให้​มัน​เกิดขึ้น’</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ได้ยิน​ถึง​สิ่ง​เหล่า​นี้​มา จง​ดู​ให้​ถี่ถ้วน เจ้า​จะ​ไม่​ยอมรับ​หรือ นับ​แต่​นี้​ไป เรา​จะ​บอก​สิ่ง​ใหม่​ๆ แก่​เจ้า สิ่ง​เร้นลับ​ที่​เจ้า​ไม่​รู้</verse>
				<verse number="7">เป็น​สิ่ง​ที่​สร้าง​ขึ้น​ตอน​นี้ ไม่​ใช่​นาน​มา​แล้ว ก่อน​หน้า​นี้​เจ้า​ไม่​เคย​ได้ยิน​มา​ก่อน จึง​ไม่​อาจ​พูด​ได้​ว่า ‘เรา​รู้​แล้ว’</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ไม่​เคย​ได้ยิน​หรือ​เข้าใจ​เลย ตั้งแต่​นาน​มา หู​ของ​เจ้า​ไม่​ได้​เปิด​ออก เรา​รู้​ดี​ว่า​เจ้า​คิดคด​ทรยศ​เพียงไร เจ้า​ได้​ชื่อ​ว่า​กบฏ​มา​ตั้งแต่​เกิด</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เห็น​แก่​นาม​ของ​เรา เรา​จึง​กลั้น​โทสะ​ไว้ เพราะ​เห็น​แก่​การ​สรรเสริญ​ของ​เรา เรา​จึง​ยับยั้ง​ไว้ ไม่​ทำลาย​เจ้า​จน​หมด​สิ้น</verse>
				<verse number="10">ดู​เถิด เรา​ได้​ถลุง​เจ้า แม้​ไม่​ใช่​อย่าง​ถลุง​เงิน เรา​ทดสอบ​เจ้า​ใน​เตา​หลอม​แห่ง​ความ​ทุกข์​ระทม</verse>
				<verse number="11">เพราะ​เห็น​แก่​เรา​เอง เรา​ทำ​การ​นี้​เพราะ​เห็น​แก่​เรา​เอง เรา​จะ​ปล่อย​ให้​ตัวเอง​เสีย​ชื่อ​ได้​อย่างไร เกียรติ​สิริ​ของ​เรา เรา​ไม่​ยก​ให้​ใคร​อื่น</verse>
				<verse number="12">ยาโคบ จง​ฟัง​เรา อิสราเอล​ซึ่ง​เรา​เรียก​มา เรา​คือ​ผู้​นั้น เรา​คือ​ปฐม​และ​อวสาน</verse>
				<verse number="13">มือ​ของ​เรา​เอง​ที่​วาง​ฐานราก​ของ​โลก มือ​ขวา​ของ​เรา​คลี่​ฟ้าสวรรค์​ออก​มา เมื่อ​เรา​เรียก ทั้งหมด​ก็​มา​ยืน​พร้อม​กัน</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ทุก​คน​จง​มา​พร้อม​กัน​และ​ฟัง รูป​เคารพ​ไหน​ทำนาย​สิ่ง​เหล่า​นี้​ไว้ พันธมิตร​ที่​พระยาห์เวห์​เลือก​สรร​ไว้ จะ​ทำ​ตาม​จุด​มุ่งหมาย​ของ​พระองค์​ต่อ​บาบิโลน แขน​ของ​พระองค์​จะ​ต่อต้าน​ชาว​บาบิโลน</verse>
				<verse number="15">เรา​ได้​ลั่น​วาจา​ไว้ เรา​ได้​เรียก​ผู้​นั้น​มา เรา​จะ​นำ​เขา​มา และ​เขา​ทำ​พันธกิจ​ได้​สำเร็จ</verse>
				<verse number="16">จง​เข้า​มา​ใกล้​เรา​และ​ฟัง ตั้งแต่​แรก​ที่​ลั่น​วาจา​ไว้ เรา​ไม่​ได้​พูด​แบบ​ลับ​ๆ เรา​อยู่​ที่​นั่น​ตอน​ที่​มัน​เกิดขึ้น และ​บัดนี้​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต ส่ง​ข้าพเจ้า​มา​พร้อม​ด้วย​พระวิญญาณ​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​พระ​ผู้​ไถ่​ของ​ท่าน องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล​กล่าว​ว่า “เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า ผู้​สอน​เจ้า​ว่า​อะไร​ดี​ที่สุด​สำหรับ​เจ้า ผู้​นำ​เจ้า​ไป​ใน​ทาง​ที่​เจ้า​ควร​ไป</verse>
				<verse number="18">ถ้า​เพียง​เจ้า​ใส่ใจ​ใน​คำ​สั่ง​ของ​เรา ป่านนี้​เจ้า​ก็​มี​สันติสุข​หลั่งไหล​ดั่ง​แม่น้ำ อยู่​ดี​มี​สุข​เหมือน​คลื่น​ใน​ทะเล</verse>
				<verse number="19">ลูกหลาน​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​เหมือน​เม็ด​ทราย เหมือน​เมล็ด​ข้าว​มากมาย​นับ​ไม่​ถ้วน ชื่อ​พวก​เขา​จะ​ไม่​ถูก​ลบ​ออก หรือ​ถูก​ทำลาย​ไป​ต่อหน้า​เรา”</verse>
				<verse number="20">จง​ออก​จาก​บาบิโลน หนี​ให้​พ้น​จาก​ชาว​บาบิโลน! จง​ประกาศ​เช่น​นี้​ด้วย​เสียง​โห่ร้อง​ยินดี จง​ป่าวร้อง​เถิด จง​ส่ง​ไป​ให้​ถึง​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก​ว่า “พระยาห์เวห์​ไถ่​ยาโคบ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​แล้ว”</verse>
				<verse number="21">พวก​เขา​ไม่​กระหาย​เมื่อ​พระองค์​นำ​เขา​ผ่าน​ทะเลทราย พระองค์​ทำ​ให้​น้ำ​ไหล​ออก​จาก​ศิลา​เพื่อ​เขา พระองค์​แยก​หิน และ​น้ำ​ก็​พุ่ง​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​กล่าว​ว่า “ไม่​มี​สันติสุข​สำหรับ​คน​ชั่ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="49">
				<verse number="1">จง​ฟัง​ข้าพเจ้า หมู่​เกาะ​ทั้งหลาย เหล่า​ชนชาติ​ไกล​โพ้น ฟัง​ทาง​นี้ พระยาห์เวห์​เรียก​ข้าพเจ้า​ก่อน​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​เกิด พระองค์​พูด​ชื่อ​ข้าพเจ้า ตั้งแต่​อยู่​ใน​ท้อง​แม่</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ทำ​ให้​ปาก​ของ​ข้าพเจ้า​เหมือน​ดาบ​คมกริบ และ​ซ่อน​ข้าพเจ้า​ไว้​ใต้​ร่มเงา​มือ​ของ​พระองค์ ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​กลาย​เป็น​ลูก​ธนู​ขัด​เงา และ​ซ่อน​ข้าพเจ้า​ไว้​ใน​ธนู​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “อิสราเอล เจ้า​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​เรา เรา​จะ​สำแดง​บารมี​ของ​เรา​ใน​ตัว​เจ้า”</verse>
				<verse number="4">แต่​ข้าพเจ้า​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​ตรากตรำ​โดย​เสีย​เปล่า ข้าพเจ้า​ลงแรง​ไป​โดย​เปล่า​ประโยชน์ กระนั้น​สิ่ง​สมควร​กับ​ข้าพเจ้า ก็​อยู่​ใน​มือ​ของ​พระยาห์เวห์ รางวัล​ของ​ข้าพเจ้า​อยู่​กับ​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="5">และ​บัดนี้​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า คือ​พระองค์​ผู้​สร้าง​ข้าพเจ้า​ใน​ท้อง​แม่ ให้​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ เพื่อ​นำ​ยาโคบ​กลับ​มา​หา​พระองค์ และ​รวบรวม​อิสราเอล​มา​หา​พระองค์ เพราะ​ข้าพเจ้า ​ได้รับ​เกียรติ​ใน​สาย​ตา​ของ​พระยาห์เวห์ และ​พระเจ้า​เป็น​พละ​กำลัง​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">พระองค์​พูด​ว่า “เป็น​เรื่อง​เล็ก​น้อย​เกินไป ที่​จะ​ให้​เจ้า​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​เรา เพื่อ​ฟื้นฟู​เผ่า​ต่าง​ๆ ของ​ยาโคบ และ​นำ​ชน​อิสราเอล​ซึ่ง​เรา​สงวน​ไว้​กลับ​มา เรา​จะ​ให้​เจ้า​เป็น​แสง​สว่าง​แก่​ชน​ต่าง​ชาติ​ด้วย เพื่อ​ความ​รอด​ของ​เรา​จะ​ไป​ถึง​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก”</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ พระ​ผู้​ไถ่ องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล พูด​กับ​ผู้​ซึ่ง​ถูก​ชนชาติ​รังเกียจ​เดียดฉันท์ ผู้​รับใช้​ของ​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ว่า “กษัตริย์​ทั้งหลาย​จะ​เห็น​เจ้า แล้ว​ยืน​ขึ้น เจ้านาย​ทั้งปวง​จะ​เห็น​เจ้า แล้ว​กราบ​ลง เพราะ​พระยาห์เวห์​ผู้​ซื่อสัตย์ องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล​ได้​เลือก​เจ้า”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ใน​เวลา​แห่ง​ความ​โปรดปราน เรา​จะ​ตอบ​เจ้า และ​ใน​วัน​แห่ง​ความ​รอด เรา​จะ​ช่วย​เจ้า เรา​จะ​ปกป้อง​เจ้า และ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​พันธสัญญา​แก่​ประชาชน เพื่อ​ให้​ดินแดน​นั้น​กลับ​คืน​สู่​ปกติ​สุข และ​รื้อฟื้น​กรรมสิทธิ์​ซึ่ง​ถูก​ทิ้ง​ร้าง​ขึ้น​มา​ใหม่</verse>
				<verse number="9">เพื่อ​กล่าว​แก่​เชลย​ว่า ‘ออก​มา​เถิด’ และ​กล่าว​แก่​ผู้​อยู่​ใน​ความ​มืดมน​ว่า ‘จง​เป็น​อิสระ!’ พวก​เขา​จะ​เลี้ยง​ชีพ​อยู่​ริม​ทาง และ​พบ​ทุ่ง​หญ้า​บน​เนิน​เขา​แห้ง​แล้ง​ทุก​แห่ง</verse>
				<verse number="10">เขา​จะ​ไม่​หิว​หรือ​กระหาย แสง​อาทิตย์​และ​ทะเล​ทราย​ร้อน​ระอุ​จะ​ไม่​แผดเผา​เขา พระองค์​ผู้​เอ็นดู​สงสาร​เขา​จะ​นำ​เขา และ​พา​เขา​มา​ยัง​ริม​ธาร​น้ำพุ</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​เปลี่ยน​ภูเขา​ทุก​ลูก​ของ​เรา​ให้​เป็น​ทาง​เรียบ และ​ทาง​หลวง​ของ​เรา​จะ​ถูก​ยก​ขึ้น</verse>
				<verse number="12">ดู​เถิด พวก​เขา​จะ​มา​จาก​แดน​ไกล บาง​คน​มา​จาก​ทาง​เหนือ บาง​คน​มา​จาก​ทาง​ตะวันตก บาง​คน​ก็​มา​จาก​อัสวาน ”</verse>
				<verse number="13">ฟ้าสวรรค์ เจ้า​จง​โห่ร้อง​ยินดี โลก เจ้า​จง​เปรมปรีดิ์ ภูเขา​ทั้งหลาย เจ้า​จง​ร้องเพลง! เพราะ​พระยาห์เวห์​ปลอบโยน​คน​ของ​พระองค์ และ​จะ​สงสาร​คน​ของ​พระองค์​ที่​ทุกข์​ทรมาน</verse>
				<verse number="14">แต่​ศิโยน​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​ทอดทิ้ง​ข้า พระยาห์เวห์​ลืม​ข้า​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="15">แม่​จะ​ลืม​ลูก​น้อย​ใน​อก และ​ไม่​เอ็นดู​ลูก​ที่​เธอ​ให้​กำเนิด​ได้​หรือ แม้​เธอ​จะ​ลืม แต่​เรา​จะ​ไม่​ลืม​เจ้า!</verse>
				<verse number="16">ดู​เถิด เรา​สลัก​ชื่อ​เจ้า​ไว้​บน​ฝ่ามือ​ของ​เรา กำแพง​ของ​เจ้า​อยู่​ตรง​หน้า​เรา​เสมอ</verse>
				<verse number="17">ลูก​ๆ ของ​เจ้า​รีบรุด​มา และ​บรรดา​คน​ที่​ทำลาย​เจ้า​ก็​จาก​เจ้า​ไป</verse>
				<verse number="18">เงย​หน้า​ขึ้น​มอง​ไป​รอบ​ๆ เถิด ลูก​ๆ ทั้งหมด​ของ​เจ้า​พา​กัน​มา​หา​เจ้า” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด พวก​เขา​ก็​จะ​เป็น​เครื่อง​ประดับ​ของ​เจ้า​ฉันนั้น เจ้า​จะ​เหมือน​เจ้าสาว มี​พวก​เขา​เป็น​เครื่อง​ประดับ</verse>
				<verse number="19">แม้​เจ้า​ถูก​ทำลาย​หัก​พัง​และ​รกร้าง ดินแดน​ของ​เจ้า​ถูก​ทิ้ง​ร้าง แต่​บัดนี้​เจ้า​จะ​เล็ก​เกิน​ไป​สำหรับ​ประชาชน และ​พวก​ที่​กลืน​กิน​เจ้า​จะ​อยู่​ห่างไกล</verse>
				<verse number="20">ลูกหลาน​ซึ่ง​เกิด​ใน​ช่วง​ที่​เจ้า​เป็น​เชลย จะ​พูด​ให้​เจ้า​ได้ยิน​ว่า ‘ที่นี่​คับแคบ​เกินไป​สำหรับ​เรา ขอ​ที่​อาศัย​กว้างขวาง​กว่า​นี้​เถิด’</verse>
				<verse number="21">แล้ว​เจ้า​จะ​รำพึง​ว่า ‘ใคร​ที่​ให้​กำเนิด​คน​ทั้งหมด​นี้​แก่​เรา เรา​ถูก​พลัด​พราก​และ​เป็น​หมัน ตก​เป็น​เชลย​และ​ถูก​ทอดทิ้ง ใคร​ที่​เลี้ยง​คน​เหล่า​นี้​ขึ้น​มา เรา​ถูก​ทิ้ง​ไว้​เดียวดาย แล้ว​คน​เหล่า​นี้​มา​จาก​ไหน​กัน’ ”</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ว่า “ดู​เถิด เรา​จะ​ส่ง​สัญญาณ​แก่​ชนชาติ​ต่าง​ๆ เรา​จะ​ชู​ธง​ของ​เรา​ให้​ชนชาติ​ทั้งหลาย พวก​เขา​จะ​อุ้ม​พา​ลูกชาย​เจ้า​มา​ใน​อ้อมแขน และ​อุ้ม​ลูกสาว​ของ​เจ้า​ไว้​ที่​เอว</verse>
				<verse number="23">เหล่า​กษัตริย์​จะ​เป็น​พ่อ​บุญธรรม​ของ​เจ้า และ​ราชินี​เป็น​แม่​นม​ของ​เจ้า พวก​เขา​จะ​กราบ​ซบ​หน้า​ลง​ที่​พื้น​ตรง​หน้า​เจ้า เขา​จะ​เลีย​ฝุ่น​แทบ​เท้า​เจ้า เมื่อ​นั้น​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์ ผู้​ที่​หวัง​ใน​เรา​จะ​ไม่​ผิด​หวัง”</verse>
				<verse number="24">โจร​แย่งชิง​เหยื่อ​ไป​จาก​นัก​รบ หรือ​ช่วย​เชลย​จาก​พวก​คน​ดุร้าย ได้​หรือ</verse>
				<verse number="25">แต่​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เชลย​จะ​ถูก​ริบ​คืน​จาก​นัก​รบ สิ่ง​ที่​ถูก​ปล้น​จะ​ถูก​ริบ​คืน​จาก​ผู้​ดุร้าย เรา​จะ​ต่อสู้​กับ​ผู้​ที่​ต่อสู้​เจ้า และ​เรา​จะ​ช่วย​ลูก​ๆ ของ​เจ้า​ให้​รอด</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​ทำ​ให้​คน​ที่​กดขี่​ข่มเหง​เจ้า​กิน​เนื้อ​ตนเอง เขา​จะ​เมา​เลือด​ตนเอง​เหมือน​เมา​เหล้า​องุ่น และ​มวล​มนุษยชาติ​จะ​รู้​ว่า เรา พระยาห์เวห์ คือ​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เจ้า เป็น​พระ​ผู้​ไถ่​ของ​เจ้า องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ของ​ยาโคบ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="50">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​กล่าว​ว่า “หนังสือ​หย่า​ของ​แม่​เจ้า ที่​เรา​ใช้​ไล่​เธอ​ไป​นั้น​อยู่​ที่ไหน หรือ​เรา​ขาย​ให้​เจ้า ให้​เจ้า​หนี้​คน​ไหน ที่​เจ้า​ถูก​ขาย​ไป​เพราะ​บาป​ของ​เจ้า แม่​ของ​เจ้า​ถูก​ไล่​ไป​เพราะ​การ​ละเมิด​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เรา​มา​ถึง ทำไม​จึง​ไม่​มี​ใคร​เลย เมื่อ​เรา​เรียก ทำไม​ไม่​มี​ใคร​ตอบ แขน​ของ​เรา​สั้น​เกิน​กว่า​จะ​ช่วย​กู้​เจ้า​หรือ เรา​ไม่​มี​กำลัง​พอ​จะ​ช่วย​เจ้า​ให้​รอด​หรือ เรา​สั่ง​เพียง​คำ​เดียว ทะเล​ก็​แห้ง​เหือด เรา​เปลี่ยน​แม่น้ำ​ให้​เป็น​ทะเลทราย ปลา​ของ​พวก​เขา​เน่า​เพราะ​ขาด​น้ำ และ​ตาย​เพราะ​กระหาย</verse>
				<verse number="3">เรา​เอา​ความ​มืด​ห่ม​ฟ้าสวรรค์ และ​คลุม​ด้วย​ผ้า​กระสอบ​เสีย”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ให้​ลิ้น​ที่​สอน​มา​ดี​แก่​ข้าพเจ้า เพื่อ​ให้​รู้​ถ้อยคำ​ที่​ค้ำชู​ผู้​อ่อนล้า ทุก​เช้า​พระองค์​ปลุก​ข้าพเจ้า ปลุก​หู​ข้าพเจ้า​ให้​ฟัง​อย่าง​ผู้​ที่​ได้รับ​คำ​สั่ง</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​เปิด​หู​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ขัดขืน หรือ​หัน​หนี​ไป</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​หันหลัง​ให้​ผู้​ที่​โบยตี​ข้าพเจ้า และ​หัน​แก้ม​ให้​ผู้​ที่​ดึง​เครา​ข้าพเจ้า​ออก ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ซ่อน​หน้า จาก​ผู้​ที่​เย้ยหยัน​และ​ถ่ม​น้ำลาย​รด</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ช่วย​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​อดสู ดังนั้น ข้าพเจ้า​จึง​ทำ​หน้า​เหมือน​หิน​เหล็ก​ไฟ และ​รู้​ว่า​ตัวเอง​จะ​ไม่​ต้อง​อับอาย</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ผู้​ที่​จะ​พิสูจน์​ว่า​ข้าพเจ้า​เป็น​ฝ่าย​ถูก​นั้น​อยู่​ใกล้​แล้ว แล้ว​ใคร​จะ​มา​ฟ้องร้อง​ข้าพเจ้า ให้​เรา​มา​ประจัน​หน้า​กัน! ใคร​เป็น​โจทก์​ของ​ข้าพเจ้า ให้​เขา​มา​เผชิญ​หน้า​กับ​ข้าพเจ้า!</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​นี่แหละ​ช่วย​ข้าพเจ้า ใคร​จะ​มา​ตัดสิน​โทษ​ข้าพเจ้า พวก​เขา​จะ​เก่า​ไป​เหมือน​เสื้อผ้า ถูก​แมลงเม่า​กิน​จน​หมด</verse>
				<verse number="10">ใคร​บ้าง​ใน​พวก​ท่าน​ที่​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ และ​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ให้​ผู้​ที่​ดำเนิน​ใน​ความ​มืด ผู้​ไม่​มี​แสง​สว่าง วางใจ​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ และ​พึ่งพา​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="11">แต่​บัดนี้​เจ้า​ทุก​คน​ที่​จุด​ไฟ และ​เตรียม​คบไฟ​ลุก​โชติช่วง​ไว้​เอง ไป​เดิน​ใน​แสง​จาก​ไฟ​ของ​เจ้า จาก​คบไฟ​ที่​เจ้า​จุด​ไว้ สิ่ง​ที่​เจ้า​จะ​ได้รับ​จาก​มือ​ของ​เรา คือ เจ้า​จะ​นอน​ลง​ใน​ความ​ทุกข์​ทรมาน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="51">
				<verse number="1">“จง​ฟัง​เรา ผู้​ขวนขวาย​หา​ความ​ชอบธรรม และ​ผู้​แสวงหา​พระยาห์เวห์ จง​มอง​ดู​หิน​ที่​เจ้า​ถูก​สกัด​ออก​มา ดู​เหมือง​หิน​ที่​เจ้า​ถูก​ขุด​ออก​มา</verse>
				<verse number="2">จง​มอง​ดู​อับราฮัม​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า และ​ซาราห์​ผู้​ให้​กำเนิด​เจ้า เมื่อ​ครั้ง​เรา​เรียก​เขา เขา​เป็น​ชาย​เพียง​คน​เดียว และ​เรา​ก็​อวยพร​เขา และ​ให้​เขา​มี​ลูก​มากมาย</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​จะ​ปลอบโยน​ศิโยน​อย่าง​แน่นอน และ​จะ​มอง​ดู​ซาก​หัก​พัง​ของ​ศิโยน​ด้วย​ความ​สงสาร พระองค์​จะ​ทำ​ให้​ทะเลทราย​ของ​ศิโยน​เป็น​เหมือน​สวน​เอเดน ที่​ทิ้ง​ร้าง​ของ​เธอ​เหมือน​สวน​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​นั่น​จะ​มี​ความ​ปลาบปลื้ม​ยินดี มี​การ​ขอบคุณ​พระเจ้า​และ​เสียง​ร้องเพลง</verse>
				<verse number="4">จง​ฟัง​เรา​เถิด ประชาชน​ของ​เรา ฟัง​เรา​เถิด ชนชาติ​ของ​เรา คำ​สั่ง​จะ​ออก​มา​จาก​เรา ความ​ยุติธรรม​ของ​เรา​จะ​เป็น​แสง​สว่าง​แก่​ชนชาติ​ทั้ง​มวล</verse>
				<verse number="5">ความ​ชอบธรรม​ของ​เรา​รีบรุด​เข้า​มา ความ​รอด​ของ​เรา​กำลัง​มา​ถึง​แล้ว แขน​ของ​เรา​จะ​นำ​ความ​ยุติธรรม​มา​ให้​ชนชาติ​ต่าง​ๆ หมู่​เกาะ​จะ​เฝ้า​คอย​เรา และ​รอคอย​ด้วย​หวัง​ใน​ฤทธิ์เดช​ของ​เรา</verse>
				<verse number="6">จง​เงย​หน้า​ขึ้น​มอง​ฟ้าสวรรค์ และ​มอง​ดู​โลก​เบื้อง​ล่าง ฟ้าสวรรค์​จะ​ลับ​หาย​ไป​เหมือน​ควัน โลก​จะ​เปื่อย​ยุ่ย​ไป​เหมือน​เสื้อผ้า และ​ชาว​โลก​จะ​ตาย​ไป​เหมือน​แมลงวัน แต่​ความ​รอด​ของ​เรา​จะ​ดำรง​อยู่​เป็น​นิตย์ ความ​ชอบธรรม​ของ​เรา​จะ​ไม่​สิ้นสุด​เลย</verse>
				<verse number="7">จง​ฟัง​เรา เจ้า​ผู้​รู้​ว่า​อะไร​ถูกต้อง ประชาชน​ผู้​ยึด​ถือ​คำ​สั่ง​ของ​เรา​ไว้​ใน​ใจ อย่า​กลัว​การ​ตำหนิ​ติเตียน​ของ​มนุษย์ อย่า​หวาดหวั่น​กับ​คำ​ดูถูก​ของ​เขา</verse>
				<verse number="8">เพราะ​แมลง​จะ​แทะ​กิน​เขา​เหมือน​เสื้อผ้า หนอน​จะ​กัด​กิน​เขา​เหมือน​ผ้า​ขน​สัตว์ แต่​ความ​ชอบธรรม​ของ​เรา​จะ​ดำรง​อยู่​ตลอด​กาล ความ​รอด​ของ​เรา​จะ​ยั่งยืน​สืบไป​ทุก​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="9">จง​ตื่น! ตื่น​เถิด! แขน​ของ​พระยาห์เวห์ จง​สวม​พละ​กำลัง​ให้​ตัวเอง จง​ตื่น​ขึ้น เหมือน​ใน​วัน​ที่​ผ่าน​มา เหมือน​ใน​สมัย​โบราณ ไม่​ใช่​พระองค์​หรือ​ที่​ฟัน​ราหับ​ออก​เป็น​ชิ้น​ๆ และ​แทง​สัตว์​ร้าย​ตัว​นั้น​ทะลุ</verse>
				<verse number="10">ไม่​ใช่​พระองค์​หรือ​ที่​ทำ​ให้​ทะเล​แห้ง​เหือด คือ​ทำ​ให้​ห้วง​สมุทร​อัน​ลึก​แห้ง​ไป ผู้​ทำ​ทาง​ไว้​ใน​ทะเล​ลึก เพื่อ​ผู้​ที่​พระองค์​ไถ่​ไว้​จะ​ข้าม​ฟาก​ไป​ได้</verse>
				<verse number="11">คน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ช่วย​ให้​รอด​จะ​กลับ​มา พวก​เขา​จะ​เดิน​ร้องเพลง​เข้า​ศิโยน มี​ความ​ยินดี​นิรันดร์​เป็น​มงกุฎ​ประดับ​ศีรษะ พวก​เขา​จะ​ยินดี​และ​เปรมปรีดิ์ ความ​ทุกข์​และ​การ​ทอด​ถอน​ใจ​จะ​หมด​ไป</verse>
				<verse number="12">เรา​นี่แหละ​เป็น​ผู้​ปลอบโยน​เจ้า เจ้า​เป็น​ใคร​จึง​ไป​กลัว​มนุษย์​ธรรมดา มนุษย์​ที่​เป็น​เพียง​ต้น​หญ้า</verse>
				<verse number="13">เจ้า​เป็น​ใคร​จึง​ลืม​พระยาห์เวห์​พระ​ผู้​สร้าง​ของ​เจ้า ผู้​คลี่​ฟ้าสวรรค์​ออก​มา และ​ผู้​วาง​ฐานราก​ของ​โลก เรื่อง​อะไร​เจ้า​ถึง​ต้อง​หวั่น​กลัว​อยู่​ทุก​วัน เพราะ​ความ​เกรี้ยวกราด​ของ​ผู้​ข่มเหง ผู้​มุ่ง​สู่​หายนะ ไหนล่ะ​ความ​เกรี้ยวกราด​ของ​ผู้​ข่มเหง</verse>
				<verse number="14">นักโทษ​ผู้​หวาด​กลัว​จะ​ได้รับ​การ​ปลดปล่อย​ใน​ไม่​ช้า พวก​เขา​จะ​ไม่​ตาย​ใน​คุก และ​จะ​ไม่​ขาด​อาหาร</verse>
				<verse number="15">เพราะ​เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า ผู้​กวน​ทะเล​ทำ​ให้​คลื่น​คำราม พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​คือ​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">เรา​ได้​ใส่​วาจา​ของ​เรา​ไว้​ใน​ปาก​เจ้า และ​บัง​เจ้า​ไว้​ด้วย​ร่มเงา​แห่ง​มือ​ของ​เรา เรา​เป็น​ผู้​สถาปนา​ฟ้าสวรรค์​ไว้​ใน​ที่​ของ​มัน เป็น​ผู้​วาง​ฐานราก​ของ​โลก และ​เป็น​ผู้​กล่าว​กับ​ศิโยน​ว่า ‘เจ้า​เป็น​ประชาชน​ของ​เรา’ ”</verse>
				<verse number="17">ตื่น​เถิด ตื่น​เถิด! จง​ลุกขึ้น​เถิด​เยรูซาเล็ม เจ้า​ผู้​ได้​ดื่ม​จาก​ถ้วย​แห่ง​ความ​โกรธ​ของ​พระเจ้า ซึ่ง​อยู่​ใน​มือ​ของ​พระยาห์เวห์ เจ้า​ดื่ม​จน​ถึง​ตะกอน​ก้น​ถ้วย ซึ่ง​ทำ​ให้​ผู้คน​โซเซ</verse>
				<verse number="18">ท่ามกลาง​ลูก​ทั้งหมด​ที่​เธอ​คลอด​มา ไม่​มี​สัก​คน​ที่​จะ​นำ​ทาง​เธอ ท่ามกลาง​ลูก​ทั้งหมด​ที่​เธอ​เลี้ยง​มา ไม่​มี​สัก​คน​ที่​จะ​จูง​มือ​เธอ</verse>
				<verse number="19">ภัยพิบัติ​ซ้ำเติม​เหล่า​นี้​เกิดขึ้น​กับ​เจ้า ใคร​เล่า​จะ​ปลอบโยน​เจ้า​ได้ หายนะ​และ​ความ​พินาศ ความ​อดอยาก​และ​คม​ดาบ ใคร​เล่า​จะ​ปลอบโยน​เจ้า​ได้</verse>
				<verse number="20">ลูก​ๆ ของ​เจ้า​เป็น​ลม​ไป​แล้ว พวก​เขา​นอน​อยู่​ทั่ว​ทุก​มุม​ถนน ประหนึ่ง​ละมั่ง​ติด​อยู่​ใน​ตาข่าย พวก​เขา​ท่วมท้น​ไป​ด้วย​ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์ และ​การ​กำราบ​จาก​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="21">ฉะนั้น​จง​ฟัง​สิ่ง​นี้​เถิด เจ้า​ผู้​ทุกข์​ทรมาน ที่​มึนเมา​แต่​ไม่​ใช่​ด้วย​ฤทธิ์​เหล้า​องุ่น</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พระเจ้า​ของ​เจ้า ผู้​ปกป้อง​ประชาชน​ของ​พระองค์ พูด​ว่า “ดู​เถิด เรา​ได้​นำ​ถ้วย​ที่​ทำ​ให้​เจ้า​โซเซ ออก​ไป​จาก​มือ​ของ​เจ้า เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​ดื่ม​จาก​ถ้วย​นั้น คือ​ถ้วย​แห่ง​ความ​โกรธ​ของ​เรา​อีก</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​เอา​ถ้วย​นั้น​ใส่​ใน​มือ​ของ​ผู้​ทรมาน​เจ้า ผู้​พูด​กับ​เจ้า​ว่า ‘นอน​หมอบ​ราบ​สิ เรา​จะ​ได้​เดิน​ย่ำ​เจ้า’ เจ้า​ได้​ทำ​ให้​หลัง​ของ​เจ้า​เหมือน​พื้น​ดิน เหมือน​พื้น​ถนน​ให้​เดิน​ย่ำ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="52">
				<verse number="1">ตื่น​เถิด ตื่น​เถิด ศิโยน จง​สวม​กำลังวังชา เยรูซาเล็ม​นคร​บริสุทธิ์ จง​สวม​อาภรณ์​งาม​ตระการ​ของ​เจ้า ผู้​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต​และ​ผู้​มี​มลทิน จะ​ไม่​เข้า​มา​ใน​เจ้า​อีก</verse>
				<verse number="2">จง​สะบัด​ฝุ่น​ธุลี​ทิ้ง​ไป จง​ลุกขึ้น นั่ง​บน​บัลลังก์​เถิด เยรูซาเล็ม จง​ปลด​โซ่​ตรวน​ที่​ล่าม​คอ​ของ​เจ้า​เถิด ธิดา​แห่ง​ศิโยน​ผู้​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="3">เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เจ้า​ถูก​ขาย​ไป​เปล่า​ๆ เจ้า​ก็​จะ​ได้​รับ​การ​ไถ่​โดย​ไม่​ต้อง​จ่าย​เงิน”</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ว่า “เดิม​ที​ประชาชน​ของ​เรา​ลง​ไป​อาศัย​อยู่​ที่​อียิปต์ บัดนี้​อัสซีเรีย​ได้​กดขี่​ข่มเหง​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “และ​บัดนี้​เรา​มี​อะไร​ที่นี่​บ้าง เพราะ​ประชาชน​ของ​เรา​ถูก​พา​ตัว​ไป​เปล่า​ๆ และ​ผู้​ที่​ปกครอง​เขา​ก็​เย้ยหยัน ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น “ตลอด​ทั้ง​วัน นาม​ของ​เรา​ถูก​หมิ่นประมาท​อยู่​เสมอ</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​ประชาชน​ของ​เรา​จะ​รู้จัก​นาม​ของ​เรา เพราะ​ฉะนั้น​ใน​วัน​นั้น​เขา​จะ​รู้​ว่า เรา​เอง​เป็น​ผู้​บอก​ไว้​ล่วงหน้า ใช่ เป็น​เรา​เอง”</verse>
				<verse number="7">เท้า​ของ​ผู้​นำ​ข่าว​ดี​มา​บน​ภูเขา ช่าง​งดงาม​ยิ่งนัก ผู้​ประกาศ​สันติภาพ ผู้​แจ้ง​ข่าว​ดี ผู้​ประกาศ​ความ​รอด ผู้​กล่าว​กับ​ศิโยน​ว่า “พระเจ้า​ของ​เจ้า​ครอบครอง!”</verse>
				<verse number="8">จง​ฟัง​เถิด! พวก​ยาม​ของ​เจ้า​ส่ง​เสียง​ร้อง ร่วม​กัน​โห่ร้อง​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี เมื่อ​พระยาห์เวห์​กลับ​มา​ยัง​ศิโยน พวก​เขา​จะ​เห็น​กับ​ตา</verse>
				<verse number="9">จง​ร่วม​กัน​เปล่ง​เสียง​ร้องเพลง​เบิกบาน ซาก​ปรักหักพัง​ของ​เยรูซาเล็ม เพราะ​พระยาห์เวห์​ปลอบโยน​คน​ของ​พระองค์​แล้ว พระองค์​ได้​ไถ่​เยรูซาเล็ม​แล้ว</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​จะ​เผย​แขน​อัน​บริสุทธิ์ ให้​ชนชาติ​ทั้งปวง​ได้​เห็น คน​ทั่ว​โลก​จะ​เห็น ความ​รอด​แห่ง​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="11">ไป​เถิด ไป​เสีย จง​ออก​จาก​ที่​นั่น! อย่า​แตะต้อง​สิ่ง​มลทิน! จง​ออก​มา​จาก​ที่​นั่น และ​รักษา​ตัว​ให้​บริสุทธิ์ พวก​เจ้า​ผู้​ถือ​สิ่งของ​ที่​ใช้​ใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">แต่​เจ้า​จะ​ไม่​จาก​มา​อย่าง​รีบร้อน หรือ​เตลิด​หนี​มา เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​นำหน้า​เจ้า พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​จะ​ระวัง​หลัง​ให้​เจ้า</verse>
				<verse number="13">ดู​เถิด ผู้​รับใช้​ของ​เรา​จะ​ทำ​การ​อย่าง​ชาญฉลาด เขา​จะ​ได้รับ​การ​ยกย่อง​เชิดชู​และ​สดุดี​อย่าง​สูง</verse>
				<verse number="14">คน​มากมาย​ตื่น​ตะลึง​เพราะ​เขา เพราะ​หน้าตา​เขา​เสีย​โฉม​เกิน​กว่า​มนุษย์​คน​ไหน และ​รูปร่าง​ก็​เสีย​ไป​จน​ดู​ไม่​เหมือน​มนุษย์</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​เขา​จะ​จะ​ประพรม​หลาย​ชนชาติ และ​พวก​กษัตริย์​จะ​ปิด​ปาก​เพราะ​เขา เพราะ​พวก​เขา​จะ​เห็น​สิ่ง​ที่​ไม่​มี​ใคร​บอก​เขา​มา​ก่อน และ​จะ​เข้าใจ​สิ่ง​ที่​ไม่​เคย​ได้ยิน​มา​ก่อน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="53">
				<verse number="1">ใคร​เล่า​ได้​เชื่อ​ถ้อยคำ​ของ​เรา และ​แขน​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​สำแดง​แก่​ผู้​ใด</verse>
				<verse number="2">เขา​ผู้​นั้น​เจริญ​ขึ้น​ต่อหน้า​พระองค์​เหมือน​หน่อ​อ่อน และ​เหมือน​ราก​แตก​หน่อ​มา​จาก​ดิน​แห้ง เขา​ไม่​มี​ความ​งาม​หรือ​ความ​สง่า​ที่​จะ​ดึงดูด​ให้​เรา​เข้า​หา รูปร่าง​หน้าตา​ไม่​มี​อะไร​ชวน​ให้​ปรารถนา</verse>
				<verse number="3">เขา​ถูก​มนุษย์​ดูหมิ่น​และ​ทอดทิ้ง เป็น​คน​ทน​ทุกข์​และ​คุ้นเคย​กับ​ความ​เจ็บ​ปวด เป็น​คน​ที่​ใคร​ๆ เบือน​หน้า​หนี เขา​ถูก​เหยียด​หยาม และ​เรา​ไม่​นับถือ​เขา</verse>
				<verse number="4">แน่​นอน​ว่า​เขา​แบก​รับ​ความ​เจ็บ​ปวด​ของ​เรา และ​แบก​ความ​ทุกข์​ของ​เรา แต่​เรา​ยัง​ถือ​ว่า​เขา​ถูก​พระเจ้า​ลงโทษ ถูก​พระองค์​โบยตี​และ​ทรมาน</verse>
				<verse number="5">แต่​เขา​ถูก​แทง​เพราะ​การ​ละเมิด​ของ​เรา เขา​บอบช้ำ​เพราะ​ความ​ชั่วช้า​ของ​เรา เขา​รับ​โทษ​ทัณฑ์​เพื่อ​ให้​เรา​มี​สันติสุข บาดแผล​ของ​เขา​ทำ​ให้​เรา​ได้รับ​การ​รักษา​ให้​หาย</verse>
				<verse number="6">เรา​ทุก​คน​หลง​เตลิด​ไป​เหมือน​แกะ แต่ละ​คน​หัน​ไป​ตาม​ทาง​ของ​ตน และ​พระยาห์เวห์​วาง​ความ​ชั่วช้า​ของ​เรา​ทุก​คน ไว้​บน​ตัว​เขา</verse>
				<verse number="7">เขา​ถูก​กดขี่​ข่มเหง​และ​ทุกข์​ทรมาน แต่​ก็​ไม่​เคย​ปริปาก​เลย เหมือน​ลูก​แกะ​ที่​ถูก​นำ​ไป​ฆ่า เหมือน​แกะ​ที่​นิ่ง​เงียบ​ต่อ​หน้า​คน​ตัด​ขน เขา​ก็​ไม่​ได้​ปริปาก​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="8">เขา​ถูก​นำ​ตัว​ไป​โดย​การ​กดขี่​ข่มเหง และ​การ​พิพากษา แต่​ใคร​ใน​รุ่น​ของ​เขา​ที่​จะ​ประท้วง เพราะ​เขา​ถูก​ตัด​ขาด​จาก​ดินแดน​ของ​คน​เป็น เขา​ถูก​ลงโทษ เพราะ​การ​ละเมิด​ของ​ประชาชน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">เขา​ถูก​จัด​หลุม​ศพ​ไว้​กับ​คน​ชั่ว และ​ฝัง​ร่วม​กับ​เศรษฐี​ใน​ความ​ตาย​ของ​เขา ทั้ง​ที่​เขา​ไม่​เคย​ทำ​อะไร​รุนแรง ไม่​เคย​พูด​โกหก​หลอกลวง</verse>
				<verse number="10">แต่​ก็​เป็น​ความ​ประสงค์​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​จะ​บด​ขยี้ และ​ทำ​ให้​เขา​ทุกข์​ทรมาน และ​ถึง​แม้​พระยาห์เวห์​ใช้ ​ชีวิต​ของ​เขา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด เขา​ก็​จะ​ได้​เห็น​ลูก​หลาน​และ​มี​อายุ​ยืนยาว ความ​ประสงค์​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​เจริญ​อยู่​ใน​มือ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="11">หลังจาก​ที่​เขา​ทน​ทุกข์​แล้ว เขา​จะ​ได้​เห็น​แสง​สว่าง​แห่ง​ชีวิต ​และ​จะ​พึงพอใจ โดย​ความ​รู้​ของ​เขา ผู้​รับใช้​ชอบธรรม​ของ​เรา จะ​ทำ​ให้​คน​จำนวน​มาก​เป็น​ผู้​ชอบธรรม และ​เขา​จะ​แบก​ความ​ชั่ว​ของ​คน​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="12">ด้วย​เหตุ​นี้​เรา​จะ​ให้​เขา​มี​ส่วน​แบ่ง​ใน​หมู่​ผู้​ยิ่งใหญ่ และ​เขา​จะ​แบ่ง​รางวัล​กับ​ผู้​แข็งแกร่ง เนื่องจาก​เขา​ยอม​พลี​ชีวิต และ​ถูก​นับ​รวม​กับ​คน​ละเมิด เพราะ​เขา​แบก​รับ​บาป​ของ​คน​เป็น​อัน​มาก และ​วิงวอน​เพื่อ​บรรดา​คน​ละเมิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="54">
				<verse number="1">“จง​ร้องเพลง​เถิด หญิง​ผู้​เป็น​หมัน เจ้า​ผู้​ไม่​เคย​มี​ลูก จง​เปล่ง​เสียง​ร้องเพลง​และ​โห่​ร้อง​ยินดี เจ้า​ผู้​ไม่​เคย​เจ็บ​ครรภ์ เพราะ​ลูก​ของ​หญิง​ที่​โดดเดี่ยว ก็​มาก​กว่า​ลูก​ของ​หญิง​ผู้​มี​สามี” พระยาห์เวห์​พูด​ดังนั้น</verse>
				<verse number="2">“จง​ขยาย​ที่​ตั้ง​เต็นท์​ของ​เจ้า ขึง​ผ้า​เต็นท์​ออก​กว้าง อย่า​รั้ง​ไว้ ต่อ​เชือก​เต็นท์ และ​ตอก​หลัก​หมุด​ให้​มั่นคง</verse>
				<verse number="3">เพราะ​เจ้า​จะ​ขยาย​ออก​ไป​ทั้ง​ซ้าย​และ​ขวา ลูกหลาน​ของ​เจ้า​จะ​ยึด​กรรมสิทธิ์​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ และ​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ใน​นคร​ร้าง​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="4">อย่า​กลัว​เลย เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​ทน​อับอาย อย่า​กลัว​เลย เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​ขายหน้า เจ้า​จะ​ลืม​ความ​อัปยศ​ใน​วัย​สาว และ​ไม่​จดจำ​คำ​ถากถาง​ที่​เจ้า​เป็น​ม่าย​อีก</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระ​ผู้​สร้าง​ของ​เจ้า​เป็น​สามี​ของ​เจ้า พระองค์​มี​นาม​ว่า​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล​คือ​พระ​ผู้​ไถ่​ของ​เจ้า เขา​จะ​เรียก​พระองค์​ว่า​พระเจ้า​เหนือ​สากล​โลก</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​จะ​เรียก​เจ้า​กลับ​มา เสมือน​เจ้า​เป็น​ภรรยา​ที่​ถูก​ทอดทิ้ง​และ​ช้ำ​ใจ เป็น​ภรรยา​ที่​แต่งงาน​ไป​ตั้ง​แต่​ยัง​สาว เพียง​เพื่อ​จะ​ถูก​ทอดทิ้ง” พระเจ้า​ของ​เจ้า​พูด​ดังนั้น</verse>
				<verse number="7">“เรา​ทอดทิ้ง​เจ้า​เพียง​ชั่วครู่ แต่​ด้วย​ความ​เมตตา​อย่าง​ลึกซึ้ง เรา​จะ​พา​เจ้า​กลับ​มา</verse>
				<verse number="8">ใน​ชั่วขณะ​หนึ่ง​ของ​ความ​โกรธ เรา​เบือน​หน้า​หนี​ไป​จาก​เจ้า แต่​ด้วย​ความ​กรุณา​นิรันดร์ เรา​จะ​เมตตา​เจ้า” พระยาห์เวห์​พระ​ผู้​ไถ่​ของ​เจ้า​พูด​ไว้​เช่น​นั้น</verse>
				<verse number="9">“สำหรับ​เรา​แล้ว​เรื่อง​นี้​เหมือน​ใน​สมัย​โนอาห์ เรา​ปฏิญาณ​ไว้​ว่า​จะ​ไม่​ให้​น้ำ​ของ​โนอาห์​ท่วม​โลก​อีก​ฉันใด บัดนี้​เรา​ก็​ปฏิญาณ​ว่า​จะ​ไม่​โกรธ และ​ไม่​ตำหนิ​เจ้า​อีก​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="10">แม้​ภูเขา​จะ​ถูก​เขย่า และ​เนิน​เขา​ถูก​เขยื้อน​ไป แต่​ความ​รัก​มั่นคง​ที่​เรา​มี​ต่อ​เจ้า​จะ​ไม่​คลอนแคลน และ​พันธสัญญา​แห่ง​สันติภาพ​ของ​เรา​จะ​ไม่​สูญสิ้น​ไป” พระยาห์เวห์​ผู้​เมตตา​เจ้า​พูด​ไว้​เช่น​นั้น</verse>
				<verse number="11">“นคร​ซึ่ง​ถูก​ทรมาน ถูก​พายุ​พัด​กระหน่ำ และ​ไม่​ได้รับ​การ​ปลอบโยน เรา​จะ​สร้าง​เจ้า​ขึ้น​อีก​ด้วย​เทอร์คอยซ์ ฐานราก​ของ​เจ้า​คือ​ลาพิสลาซูลี</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​สร้าง​หอ​รบ​ของ​เจ้า​ด้วย​ทับทิม ประตู​ของ​เจ้า​ด้วย​เพชร​พลอย​วาววับ และ​กำแพง​ทั้งหมด​ด้วย​อัญมณี​ล้ำค่า</verse>
				<verse number="13">ลูก​ของ​เจ้า​ทุก​คน​จะ​รับ​การ​สอน​จาก​พระยาห์เวห์ พวก​เขา​จะ​มี​สันติสุข​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="14">เจ้า​จะ​ได้รับ​การ​สถาปนา​ขึ้น​ใน​ความ​ชอบธรรม การ​กดขี่​ข่มเหง​จะ​ห่างไกล​จาก​เจ้า ไม่​มี​อะไร​ที่​เจ้า​ต้อง​กลัว ความ​หวาด​กลัว​จะ​ถูก​กำจัด​ไป​ไกล มัน​จะ​ไม่​มา​ใกล้​เจ้า</verse>
				<verse number="15">หาก​มี​ใคร​โจมตี​เจ้า ก็​ไม่​ใช่​ฝีมือ​เรา ใคร​ก็​ตาม​โจมตี​เจ้า​จะ​ยอมแพ้​เจ้า</verse>
				<verse number="16">ดู​เถิด เรา​เอง​สร้าง​ช่าง​ตี​เหล็ก ผู้​พัด​ถ่าน​ให้​ลุก​เป็น​ไฟ และ​สร้าง​อาวุธ​ที่​เหมาะ​กับ​งาน​ของ​มัน และ​เรา​เอง​ที่​สร้าง​ผู้​ทำลาย​ล้าง​เพื่อ​สร้าง​ความ​ย่อยยับ</verse>
				<verse number="17">ไม่​มี​อาวุธ​ที่​ต่อสู้​เจ้า แล้ว​จะ​เอา​ชนะ​เจ้า​ได้ เจ้า​จะ​หักล้าง​ทุก​ลิ้น​ที่​ปรักปรำ​เจ้า นี่​คือ​มรดก​ของ​ผู้​รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์ และ​การ​พิสูจน์​จาก​เรา​ว่า​เขา​ไม่​ผิด” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="55">
				<verse number="1">“เชิญ​ทุก​คน​ที่​กระหาย มา​ดื่ม​น้ำ​เถิด และ​ผู้​ที่​ไม่​มี​เงิน มา​ซื้อ​กิน​เถิด! มา​เถิด มา​ซื้อ​เหล้า​องุ่น​และ​น้ำ​นม โดย​ไม่​คิด​เงิน​และ​ไม่​คิด​มูลค่า</verse>
				<verse number="2">ทำไม​จึง​ใช้​เงิน​กับ​สิ่ง​ที่​ไม่​ใช่​อาหาร และ​ลงแรง​กับ​สิ่ง​ที่​ไม่​ทำ​ให้​อิ่มใจ จง​ฟัง​เถิด จง​ฟัง​เรา​และ​กิน​ของ​ดี แล้ว​เจ้า​จะ​ยินดี​ใน​อาหาร​รส​เลิศ​ที่สุด</verse>
				<verse number="3">จง​เงี่ย​หู​และ​มา​หา​เรา ฟัง​เรา​เพื่อ​เจ้า​จะ​มี​ชีวิต​อยู่ เรา​จะ​ทำ​พันธสัญญา​นิรันดร์​กับ​เจ้า ด้วย​ความ​รัก​ซื่อสัตย์​ซึ่ง​เรา​สัญญา​ไว้​กับ​ดาวิด</verse>
				<verse number="4">ดู​เถิด เรา​ได้​ทำ​ให้​เขา​เป็น​พยาน​แก่​ชนชาติ​ต่าง​ๆ เป็น​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง และ​ผู้​บัญชา​การ​ชนชาติ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="5">แน่นอน เจ้า​จะ​เรียก​ชนชาติ​ที่​เจ้า​ไม่​รู้จัก​มา และ​ชนชาติ​ที่​เจ้า​ไม่​รู้จัก​จะ​วิ่ง​มา​หา​เจ้า เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล มอบ​ความ​รุ่งโรจน์​กับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="6">จง​แสวงหา​พระยาห์เวห์​ขณะ​ที่​จะ​พบ​พระองค์​ได้ จง​ร้อง​หา​พระองค์​ขณะ​ที่​พระองค์​ยัง​อยู่​ใกล้</verse>
				<verse number="7">ให้​คน​ชั่วร้าย​ละทิ้ง​วิถีทาง​ของ​ตน และ​คน​อธรรม​ทิ้ง​ความ​คิด​ของ​ตน ให้​พวก​เขา​หัน​มา​หา​พระยาห์เวห์ และ​พระองค์​จะ​เมตตา​เขา และ​หัน​มา​หา​พระเจ้า​ของ​เรา เพราะ​พระองค์​จะ​ให้​อภัย​อย่าง​เต็มใจ</verse>
				<verse number="8">“เพราะ​ความ​คิด​ของ​เรา​ไม่​ใช่​ความ​คิด​ของ​เจ้า ทั้ง​วิถี​ของ​เจ้า​ก็​ไม่​ใช่​วิถี​ของ​เรา” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="9">“ฟ้าสวรรค์​สูง​กว่า​แผ่นดิน​โลก​ฉันใด วิถี​ของ​เรา​ก็​สูง​กว่า​วิถี​ของ​เจ้า และ​ความ​คิด​ของ​เรา​ก็​สูง​กว่า​ความ​คิด​ของ​เจ้า​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="10">เฉกเช่น​ฝน​และ​หิมะ โปรย​ลง​มา​จาก​ฟ้าสวรรค์ และ​ไม่​กลับ​ไป​ที่​นั่น จนกว่า​แผ่นดิน​โลก​จะ​ชุ่มฉ่ำ และ​ทำ​ให้​พืชพันธุ์​แตก​หน่อ​งอกงาม เพื่อ​เป็น​เมล็ด​ให้​คน​หว่าน และ​เป็น​อาหาร​ให้​คน​กิน</verse>
				<verse number="11">ถ้อยคำ​ที่​ออก​จาก​ปาก​ของ​เรา​ก็​เป็น​เช่น​นั้น มัน​จะ​ไม่​กลับ​คืน​มา​ยัง​เรา​โดย​เปล่า​ประโยชน์ แต่​จะ​สัมฤทธิ์​ผล​ตาม​ที่​เรา​ปรารถนา และ​สำเร็จ​ตาม​เป้าหมาย​ที่​เรา​ตั้ง​ไว้</verse>
				<verse number="12">เจ้า​จะ​ออก​ไป​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี และ​ถูก​นำ​ออก​ไป​ด้วย​สันติสุข ภูเขา​และ​เนิน​เขา จะ​เปล่ง​เสียง​ร้องเพลง​ต่อหน้า​เจ้า ต้นไม้​ใน​ทุ่ง​นา จะ​ปรบมือ</verse>
				<verse number="13">ต้น​สน​จะ​งอก​ขึ้น​แทน​พุ่ม​หนาม พันธุ์​ไม้​หอม​จะ​งอก​ขึ้น​แทน​ต้น​หนาม การ​นี้​จะ​เป็น​ที่​เชิดชู​พระยาห์เวห์ เป็น​หมาย​สำคัญ​นิรันดร์ ซึ่ง​จะ​คง​อยู่​นิรันดร์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="56">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​กล่าว​ดังนี้​ว่า “จง​ผดุง​ความ​ยุติธรรม และ​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง เพราะ​ความ​รอด​ของ​เรา​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว และ​ความ​ชอบธรรม​ของ​เรา​จะ​ปรากฏ​ใน​ไม่​ช้า</verse>
				<verse number="2">ความ​สุข​มี​แก่​ผู้​ที่​ทำ​เช่น​นี้ คือ​ผู้​ที่​ยึด​ถือ​ไว้​อย่าง​เหนียว​แน่น ผู้​ถือ​รักษา​วัน​สะบาโต​โดย​ไม่​ลบหลู่​ดูหมิ่น และ​ยั้ง​มือ​ตน​จาก​การ​ทำ​ชั่ว​ใด​ๆ”</verse>
				<verse number="3">อย่า​ให้​คน​ต่าง​ชาติ​ผู้​อุทิศ​ตน​แด่​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​จะ​แยก​ข้าพเจ้า​จาก​คน​ของ​พระองค์​แน่” และ​อย่า​ให้​มี​ขันที​บ่น​ว่า “ข้าพเจ้า​เป็น​เพียง​ต้นไม้​แห้ง”</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “พวก​ขันที​ซึ่ง​รักษา​วัน​สะบาโต​ของ​เรา ผู้​เลือก​ทำ​สิ่ง​ที่​เรา​พอใจ และ​ยึดมั่น​ใน​พันธสัญญา​ของ​เรา</verse>
				<verse number="5">เรา​จะ​มอบ​อนุสรณ์​และ​ชื่อ ภายใน​วิหาร​และ​กำแพง​วิหาร​ของ​เรา​แก่​พวก​เขา ซึ่ง​ดี​กว่า​มี​ลูกชาย​ลูกสาว​เสีย​อีก เรา​จะ​ให้​นาม​นิรันดร์​แก่​พวก​เขา ซึ่ง​จะ​คง​อยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="6">และ​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​ผูกพัน​ตน​กับ​พระยาห์เวห์ เพื่อ​ปรนนิบัติ​พระองค์ เพื่อ​รัก​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ และ​เพื่อ​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ทุก​คน​ที่​รักษา​วัน​สะบาโต​โดย​ไม่​ลบหลู่​ดูหมิ่น ผู้​ที่​ยึด​มั่น​ใน​พันธสัญญา​ของ​เรา</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​พา​พวก​เขา​มา​ยัง​ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา และ​ให้​เขา​สุขใจ​ใน​บ้าน​แห่ง​การ​อธิษฐาน​ของ​เรา เรา​จะ​รับ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​เครื่อง​ถวาย​บูชา​ของ​เขา บน​แท่น​บูชา​ของ​เรา เพราะ​บ้าน​ของ​เรา​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า บ้าน​แห่ง​การ​อธิษฐาน​สำหรับ​ชน​ทุก​ชาติ”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต ผู้​รวบรวม​เชลย​อิสราเอล ประกาศ​ว่า “เรา​จะ​รวบรวม​คน​อื่น​มา​ไว้​กับ​พวก​เขา นอกเหนือ​จาก​คน​ที่​ได้​รวบรวม​ไว้​แล้ว”</verse>
				<verse number="9">มา​สิ บรรดา​สัตว์​ป่า​แห่ง​ท้องทุ่ง มา​ขย้ำ​กิน​สิ สัตว์​ป่า​แห่ง​พงไพร!</verse>
				<verse number="10">คน​ยาม​ของ​อิสราเอล​ตาบอด พวก​เขา​ล้วน​ขาด​ความ​รู้ เป็น​สุนัข​ใบ้ เห่า​ไม่​ได้ พวก​เขา​เอา​แต่​นอน​ฝัน รัก​การ​หลับใหล</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​เป็น​สุนัข​ตะกละ ที่​ไม่​เคย​พอ เป็น​คน​เลี้ยง​แกะ​ที่​ขาด​ความ​เข้าใจ ทุก​คน​ต่าง​ไป​ตาม​ทาง​ของ​ตน ล้วน​แต่​หา​ผล​ประโยชน์​ใส่​ตัว</verse>
				<verse number="12">ต่าง​ก็​ร้อง​ว่า “มา​สิ ให้​เรา​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​กัน! ให้​เรา​ดื่ม​เบียร์​กัน​เต็มที่! และ​พรุ่งนี้​ก็​จะ​เป็น​เหมือน​วัน​นี้ หรือ​ดี​ยิ่ง​กว่า​นี้​อีก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="57">
				<verse number="1">คน​ชอบธรรม​พินาศ​ไป และ​ไม่​มี​ใคร​ใส่​ใจ คน​ที่​ดำเนิน​ใน​ทาง​ของ​พระเจ้า​ถูก​คร่า​ไป และ​ไม่​มี​ใคร​เข้าใจ ว่า​คน​ชอบธรรม​ถูก​รับ​ไป เพื่อ​ให้​พ้น​จาก​ความ​เลวร้าย</verse>
				<verse number="2">ผู้​ที่​ดำเนิน​ชีวิต​อย่าง​เที่ยงธรรม เข้า​สู่​สันติสุข พวก​เขา​ได้​พัก​สงบ​เมื่อ​เขา​ตาย</verse>
				<verse number="3">“ส่วน​เจ้า จง​มา​ที่นี่ เจ้า​พวก​ลูก​พ่อ​มด​หมอ​ผี เจ้า​พวก​ลูกหลาน​ของ​คน​คบ​ชู้​และ​โสเภณี!</verse>
				<verse number="4">เจ้า​เย้ยหยัน​ใคร เจ้า​หัวเราะ​เยาะ​ใคร เจ้า​แลบ​ลิ้น​ปลิ้น​ตา​ใส่​ใคร เจ้า​เป็น​ลูก​คน​ทรยศ และ​ลูกหลาน​คน​โกหก​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="5">เจ้า​เร่าร้อน​ด้วย​ราคะ​ใน​หมู่​ต้น​โอ๊ก และ​ใต้​ต้น​ไม้​ใบ​ดก​ทุก​ต้น เจ้า​สังเวย​ลูก​ของ​เจ้า​ใน​หุบเขา​ลึก และ​ใต้​ชะง่อน​ผา</verse>
				<verse number="6">รูป​เคารพ​ท่ามกลาง​หิน​เรียบ​ใน​หุบเขา​ลึก​เป็น​ส่วน​ของ​เจ้า แท้​จริง​แล้ว พวก​มัน​เป็น​ส่วน​ของ​เจ้า ใช่ เจ้า​ได้​ริน​เครื่องดื่ม​บูชา และ​ถวาย​ธัญ​บูชา​แก่​พวก​มัน เมื่อ​คำนึง​ถึง​ทั้งหมด​นี้ เรา​ควร​จะ​ยกโทษ​ให้​เจ้า​หรือ</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ได้​ตั้ง​เตียง​ไว้​บน​ภูเขา​สูง​เด่น เจ้า​ขึ้นไป​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ของ​เจ้า​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="8">ข้าง​หลัง​ประตู​และ​เสา​ประตู​ของ​เจ้า เจ้า​ได้​ตั้ง​สัญลักษณ์​นอก​ศาสนา​ไว้ เจ้า​ละทิ้ง​เรา เจ้า​เปิด​ผ้า​คลุม​เตียง เจ้า​ขึ้นไป​บน​เตียง​และ​เปิด​กว้าง เจ้า​ทำ​สัญญา​กับ​บรรดา​เจ้า​ของ​เตียง​ที่​เจ้า​รัก และ​มอง​ร่าง​เปลือย​ของ​เขา​ด้วย​ความ​ใคร่</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ไป​หา​พระโมเลค พร้อม​กับ​น้ำมัน​มะกอก และ​เพิ่ม​น้ำ​หอม​ของ​ตัวเอง เจ้า​ส่ง​คณะ​ทูต ของ​เจ้า​ไป​ไกล ลง​ไป​ถึง​แดน​คน​ตาย!</verse>
				<verse number="10">เจ้า​ทำ​ให้​ตัวเอง​เหนื่อย​ล้า​เพราะ​เรื่อง​เช่น​นี้ แต่​เจ้า​ก็​ไม่​เคย​พูด​ว่า ‘หมด​หวัง’ เจ้า​ฟื้น​กำลัง​ตัวเอง เจ้า​จึง​ไม่​อ่อนเปลี้ย​ไป</verse>
				<verse number="11">เจ้า​หวาด​กลัว​ใคร​หนักหนา จน​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​เรา ไม่​นึก​ถึง​เรา และ​ไม่​ใส่​ใจ เป็น​เพราะ​เรา​นิ่ง​เงียบ​อยู่​นาน​อย่าง​นั้น​หรือ เจ้า​จึง​ไม่​ยำเกรง​เรา</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​เปิดเผย​ความ​ชอบธรรม​และ​การ​งาน​ของ​เจ้า แต่​มัน​จะ​ไม่​เป็น​ประโยชน์​อะไร​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​เจ้า​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ ก็​ให้​พวก​รูป​เคารพ​ของ​เจ้า​ช่วย​สิ! ลม​จะ​หอบ​เอา​พวก​มัน​ไป แค่​ลมหายใจ​เดียว​ก็​พัด​มัน​ปลิว แต่​ใคร​ก็​ตาม​ที่​ลี้​ภัย​ใน​เรา จะ​ได้รับ​ดินแดน​นั้น​เป็น​มรดก และ​ได้​ครอง​ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="14">และ​จะ​มี​เสียง​กล่าว​ว่า “จง​สร้าง​ขึ้น จง​สร้าง​ขึ้น​เถิด จง​เตรียม​ทาง​ไว้! จง​ขจัด​อุปสรรค​ออก​จาก​ทาง​ของ​คน​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="15">เพราะ​พระองค์​ผู้​สูง​เด่น​และ​สูงส่ง ผู้​ดำรง​อยู่​นิรันดร์​ซึ่ง​มี​นาม​ว่า​บริสุทธิ์ กล่าว​ว่า “เรา​อาศัย​อยู่​ใน​ที่​สูง​ส่ง​และ​บริสุทธิ์ แต่​ก็​อยู่​กับ​คน​ที่​สำนึก​ผิด​และ​ถ่อม​ใจ เพื่อ​ฟื้น​จิตวิญญาณ​ของ​คน​ที่​ถ่อม​ใจ และ​ฟื้น​ใจ​คน​ที่​สำนึก​ผิด</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​ไม่​กล่าวโทษ​พวก​เขา​ตลอด​ไป หรือ​โกรธ​เคือง​เสมอ มิฉะนั้น​แล้ว พวก​เขา​จะ​สิ้น​แรง​ไป​เพราะ​เรา ผู้คน​ที่​เรา​สร้าง​ขึ้น​มา​เอง</verse>
				<verse number="17">เรา​โกรธ​เพราะ​ความ​โลภ​อัน​เป็น​บาป​ของ​พวก​เขา เรา​ลงโทษ​เขา และ​หัน​หน้า​หนี​ด้วย​ความ​โกรธ แต่​เขา​ก็​ยัง​ทำ​ตาม​ใจ​ชอบ​ต่อไป</verse>
				<verse number="18">เรา​ได้​เห็น​วิถี​ของ​พวก​เขา​แล้ว แต่​เรา​จะ​รักษา​เขา​ให้​หาย เรา​จะ​นำ​ทาง​เขา และ​ปลอบโยน​ผู้​ไว้ทุกข์​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="19">ให้​ริมฝีปาก​ของ​เขา​กล่าว​คำ​สรรเสริญ สันติสุข สันติสุข แก่​ทั้ง​คน​ใกล้​ไกล เพราะ​เรา​จะ​รักษา​พวก​เขา” พระยาห์เวห์​พูด​เช่น​นั้น</verse>
				<verse number="20">แต่​คน​ชั่ว​เหมือน​ทะเล​ปั่นป่วน ที่​ไม่​อาจ​สงบ​นิ่ง คลื่น​กวน​เลน​และ​โคลน​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="21">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​พูด​ว่า “ไม่​มี​สันติสุข​สำหรับ​คน​ชั่ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="58">
				<verse number="1">“จง​ตะโกน​ดัง​ๆ ไม่​ต้อง​ออม​เสียง ให้​เสียง​ดัง​เหมือน​เสียง​แตร จง​แจ้ง​ประชาชน​ของ​เรา​ถึง​การ​ทรยศ​ของ​พวก​เขา และ​เชื้อสาย​ของ​ยาโคบ​ถึง​บาป​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา​แสวงหา​เรา​วัน​แล้ว​วัน​เล่า ทำที​กระตือรือร้น​อยาก​รู้จัก​ทาง​ของ​เรา ราว​กับ​ว่า​เขา​เป็น​ชนชาติ​ที่​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง และ​ไม่ได้​ละทิ้ง​คำ​สั่ง​ของ​พระเจ้า พวก​เขา​ขอ​การ​ตัดสิน​อย่าง​เที่ยง​ธรรม​จาก​เรา และ​ดู​เหมือน​ว่า​อยาก​ให้​พระเจ้า​เข้า​มา​ใกล้</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​พูด​ว่า ‘พวก​เรา​ได้​ถือ​อดอาหาร แต่​ทำไม​พระองค์​ไม่​เห็น​บ้าง พวก​เรา​ถ่อม​ใจ​ลง​แล้ว แต่​พระองค์​ไม่​สังเกต​บ้าง​เลย’ แต่​ใน​วันที่​ถือ​อดอาหาร เจ้า​ก็​ยัง​ทำ​ตาม​ใจ​ชอบ และ​ขูด​รีด​คน​งาน​ของ​เจ้า​ทุก​คน</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ถือ​อดอาหาร แต่​จบ​ลง​ด้วย​การ​ทะเลาะ​วิวาท ชกต่อย​กัน​ด้วย​หมัด​อัน​โหดร้าย อย่า​หวัง​ว่า​การ​ถือ​อดอาหาร​อย่าง​ที่​ทำ​ใน​วัน​นี้ จะ​ทำ​ให้​เสียง​อ้อนวอน​ของ​เจ้า​ขึ้น​ไป​ถึง​เบื้อง​บน​ได้</verse>
				<verse number="5">นี่​หรือ​คือ​การ​ถือ​อดอาหาร​ที่​เรา​เลือก เป็น​แค่​วัน​ที่​ให้​มนุษย์​ถ่อม​ลง เป็น​แค่​วัน​ให้​เขา​ก้ม​หัว​ลง​เหมือน​ต้น​อ้อ และ​สวม​ผ้า​กระสอบ​นอน​ใน​กอง​ขี้เถ้า​หรือ นี่​หรือ​ที่​เจ้า​เรียก​ว่า​การ​ถือ​อดอาหาร นี่​หรือ​วันที่​พระยาห์เวห์​ยอมรับ</verse>
				<verse number="6">การ​ถือ​อดอาหาร​ที่​เรา​เลือก เป็น​อย่าง​นี้​ไม่​ใช่​หรือ คือ​การ​ปลด​โซ่​ตรวน​แห่ง​ความ​อยุติธรรม แก้​สายรัด​แอก ปลดปล่อย​ผู้​ถูก​ข่มเหง​เป็น​อิสระ และ​หัก​แอก​ทุก​อัน</verse>
				<verse number="7">ไม่​ใช่​การ​แบ่ง​ปัน​อาหาร​ของ​เจ้า​แก่​ผู้​หิวโหย และ​ให้​ที่​พักพิง​แก่​คน​จน​เร่ร่อน​หรือ ให้​เสื้อผ้า​แก่​คน​เปลือย​กาย​ที่​เจ้า​พบ และ​ช่วยเหลือ​เลือด​เนื้อ​เชื้อไข​ของ​เจ้า​หรือ</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​นั้น​ความ​สว่าง​ของ​เจ้า​จะ​เจิดจ้า​ดั่ง​รุ่งอรุณ เจ้า​จะ​รับ​การ​บำบัด​รักษา​อย่าง​รวดเร็ว เมื่อ​นั้น​ความ​ชอบธรรม​ของ​เจ้า จะ​นำหน้า​เจ้า และ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​ระวัง​หลัง​ให้​เจ้า</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เจ้า​จะ​ร้อง​เรียก แล้ว​พระยาห์เวห์​จะ​ตอบ เจ้า​จะ​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ และ​พระองค์​จะ​ตอบ​ว่า​เรา​อยู่​ที่นี่ หาก​เจ้า​กำจัด​แอก​ของ​การ​กดขี่ การ​ชี้​นิ้ว​และ​คำ​พูด​ใส่ร้าย</verse>
				<verse number="10">และ​หาก​เจ้า​อุทิศ​ตน​เพื่อ​ผู้​หิวโหย ให้​ผู้​ถูก​ข่มเหง​ที่​ขัดสน​อิ่มเอม​ใจ เมื่อ​นั้น​ความ​สว่าง​ของ​เจ้า​จะ​ส่อง​ขึ้น​ใน​ความ​มืด และ​ค่ำคืน​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​เหมือน​เที่ยงวัน</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​จะ​นำ​ทาง​เจ้า​ตลอดไป จะ​ให้​เจ้า​อิ่มเอม​ใจ​ใน​ดินแดน​ที่​ตะวัน​แผดเผา พระองค์​จะ​ทำ​ให้​ร่างกาย​ของ​เจ้า​แข็งแรง เจ้า​จะ​เป็น​เหมือน​สวน​ที่​ได้​รับ​น้ำ​เต็ม​ที่ เหมือน​น้ำพุ​ที่​มี​น้ำ​ไหล​อยู่​ตลอด</verse>
				<verse number="12">ประชาชน​ของ​เจ้า​จะ​สร้าง​ซาก​ปรักหักพัง​โบราณ​ขึ้น​ใหม่ และ​จะ​ฟื้นฟู​ฐานราก​สมัย​เก่า​ก่อน เจ้า​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​ผู้​ซ่อม​กำแพง​ที่​หัก​พัง ผู้​ซ่อม​ถนน​หนทาง​และ​บ้านเรือน</verse>
				<verse number="13">หาก​เจ้า​หยุด​เหยียบ​ย่ำ​วัน​สะบาโต ไม่​ทำ​อะไร​ตาม​ใจ​ชอบ​ใน​วัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา หาก​เจ้า​เรียก​วัน​สะบาโต​ว่า​วัน​ปีติ​ยินดี เรียก​วัน​บริสุทธิ์​ของ​พระยาห์เวห์​ว่า​วัน​อัน​มี​เกียรติ และ​หาก​เจ้า​ให้​เกียรติ​วัน​นี้​โดย​ไม่​ทำ​อะไร​ตาม​ใจ และ​ไม่​ทำ​ตาม​ความ​พอใจ​หรือ​พูด​เรื่อง​ไร้​สาระ</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​นั้น​เจ้า​จะ​พบ​ความ​ยินดี​ใน​พระยาห์เวห์ และ​เรา​จะ​พา​เจ้า​ทะยาน​ใน​ชัยชนะ​สู่​เบื้อง​สูง​ของ​แผ่นดิน และ​เลี้ยง​เจ้า​ด้วย​มรดก​ของ​ยาโคบ​บิดา​ของ​เจ้า” ปาก​ของ​พระยาห์เวห์​กล่าว​ไว้​เช่น​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="59">
				<verse number="1">แน่นอน แขน​ของ​พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​สั้น​เกิน​กว่า​จะ​ช่วย​ให้​รอด หู​ของ​พระองค์​ก็​ไม่​ได้​ตึง​เกิน​กว่า​จะ​ได้ยิน</verse>
				<verse number="2">แต่​ความ​ชั่วช้า​ของ​เจ้า​ต่างหาก ที่​ได้​แยก​เจ้า​ออก​จาก​พระเจ้า​ของ​เจ้า บาป​ของ​เจ้า​ทำ​ให้​พระองค์​ซ่อน​ใบหน้า​จาก​เจ้า พระองค์​จึง​ไม่​ได้ยิน</verse>
				<verse number="3">มือ​ของ​เจ้า​เกรอะกรัง​ไป​ด้วย​เลือด นิ้ว​ของ​เจ้า​เปรอะ​เปื้อน​ความ​ผิด ริมฝีปาก​ของ​เจ้า​พูด​เท็จ ลิ้น​ของ​เจ้า​พึมพำ​สิ่ง​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="4">ไม่​มี​ใคร​เรียกร้อง​ความ​ยุติธรรม ไม่​มี​ใคร​สู้​คดี​ด้วย​ความ​สัตย์​จริง พวก​เขา​พึ่ง​คำ​โต้แย้ง​ไร้​สาระ พูด​โกหก ก่อ​ความ​เดือดร้อน​และ​ให้​กำเนิด​ความ​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="5">เขา​ฟัก​ไข่​งู​พิษ และ​ทอ​ใย​แมงมุม ใคร​กิน​ไข่​ของ​พวก​เขา​ก็​จะ​ตาย และ​เมื่อ​ไข่​ฟอง​ไหน​แตก งู​พิษ​ก็​เลื้อย​ออก​มา</verse>
				<verse number="6">ใย​แมงมุม​ของ​พวก​เขา​ก็​ใช้​เป็น​เสื้อผ้า​ไม่​ได้ เขา​ไม่​สามารถ​คลุม​ตัวเอง​ด้วย​สิ่ง​ที่​ตน​ทำ การ​กระทำ​ของ​เขา​ชั่วร้าย มือ​ของ​เขา​พร้อม​จะ​ก่อ​ความ​รุนแรง</verse>
				<verse number="7">เท้า​ของ​เขา​ถลัน​เข้า​หา​บาป รีบเร่ง​จะ​เอา​ชีวิต​ผู้​บริสุทธิ์ พวก​เขา​ดำเนิน​แผน​ชั่วร้าย การ​กระทำ​อัน​รุนแรง​เป็น​ทาง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="8">เขา​ไม่​รู้จัก​ทาง​แห่ง​สันติสุข ไม่​มี​ความ​ยุติธรรม​ใน​หนทาง​ของ​เขา เขา​ทำ​ให้​มัน​กลาย​เป็น​ถนน​คดเคี้ยว ไม่​มี​ใคร​ที่​เดิน​ตาม​พวก​เขา​จะ​รู้จัก​สันติสุข</verse>
				<verse number="9">ฉะนั้น​ความ​ยุติธรรม​จึง​ห่างไกล​จาก​พวก​เรา และ​ความ​ชอบธรรม​ไม่ได้​มาถึง​เรา เรา​มอง​หา​ความ​สว่าง ก็​พบ​แต่​ความ​มืดมน เรา​มอง​หา​ความ​สดใส แต่​เรา​ก็​เดิน​อยู่​ใน​เงา​มืดมิด</verse>
				<verse number="10">เรา​คลำ​ไป​ตาม​กำแพง​เหมือน​คน​ตาบอด คลำ​หา​ทาง​เหมือน​คน​ไม่​มี​ตา เวลา​เที่ยงวัน​เรา​สะดุด​เหมือน​เวลา​พลบค่ำ ใน​หมู่​คน​แข็งแกร่ง เรา​ก็​เหมือน​คน​ตาย</verse>
				<verse number="11">เรา​ทุก​คน​คราง​เหมือน​หมี ร้อง​โอดครวญ​เหมือน​นก​พิราบ เรา​มอง​หา​ความ​ยุติธรรม​แต่​ไม่​พบ​เลย หา​การ​ช่วย​กู้​แต่​ก็​อยู่​ไกล​ลิบ</verse>
				<verse number="12">เพราะ​การ​ละเมิด​ของ​เรา​มากมาย​ใน​สายตา​ของ​พระองค์ บาป​ของ​เรา​ฟ้องร้อง​เรา ความ​ผิด​ของ​เรา​อยู่​กับ​เรา​เสมอ และ​เรา​ยอมรับ​ความ​ชั่วช้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="13">เรา​กบฏ​ทรยศ​ต่อ​พระยาห์เวห์ หัน​หลัง​ให้​พระเจ้า​ของ​เรา ปลุกปั่น​ให้​เกิด​กบฏ​และ​การ​กดขี่ พูด​คำ​โกหก​ที่​ใจ​เรา​คิด​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​ความ​ยุติธรรม​จึง​ถดถอย ความ​ชอบธรรม​หลีก​ห่าง ความ​จริง​สะดุด​กลาง​ถนน ความ​ซื่อสัตย์​ไม่​อาจ​เข้า​มา​ได้</verse>
				<verse number="15">หา​ความ​จริง​ไม่​พบ​เลย​ไม่​ว่า​ที่ไหน ผู้​ที่​หลีก​หนี​จาก​ความ​ชั่ว​กลับ​ตก​เป็น​เหยื่อ พระยาห์เวห์​มอง​แล้ว​ไม่​พอใจ เพราะ​ไม่​มี​ความ​ยุติธรรม​เลย</verse>
				<verse number="16">พระองค์​เห็น​ว่า​ไม่​มี​ใคร​เลย และ​ตกใจ​ที่​ไม่​มี​ใคร​ก้าว​เข้า​มา​ช่วย ดังนั้น​แขน​ของ​พระองค์​เอง​จึง​นำ​ความ​รอด​มา และ​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​ก็​ค้ำจุน​พระองค์​ไว้</verse>
				<verse number="17">พระองค์​สวม​ความ​ชอบธรรม​เป็น​เสื้อ​เกราะ สวม​หมวก​เหล็ก​แห่ง​ความ​รอด​บน​ศีรษะ สวม​เสื้อผ้า​แห่ง​การ​แก้แค้น และ​ห่อ​ความ​กระตือรือร้น​เหมือน​ผ้า​คลุม</verse>
				<verse number="18">พระองค์​จะ​ตอบ​แทน​ศัตรู​ของ​พระองค์​ด้วย​ความ​โกรธ และ​แก้แค้น​ศัตรู​ของ​พระองค์​เช่น​กัน ให้​สาสม​กับ​การ​กระทำ​ของ​พวก​เขา พระองค์​จะ​ตอบแทน​หมู่​เกาะ​ต่าง​ๆ ตาม​ที่​มัน​สมควร​ได้รับ</verse>
				<verse number="19">ผู้​คน​จาก​ตะวันตก​จะ​ยำเกรง​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ และ​จาก​ที่​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น พวก​เขา​จะ​ยกย่อง​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​จะ​มา​เหมือน​น้ำ​เชี่ยว ซึ่ง​ขับเคลื่อน​ด้วย​ลมปราณ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="20">“พระ​ผู้​ไถ่​จะ​มา​ยัง​ศิโยน ไป​หา​คน​ใน​ครอบครัว​ยาโคบ​ที่​กลับใจ​จาก​บาป​ของ​พวก​เขา” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “สำหรับ​เรา นี่​เป็น​พันธสัญญา​ของ​เรา​กับ​พวก​เขา วิญญาณ​ของ​เรา​ซึ่ง​อยู่​กับ​เจ้า​จะ​ไม่​พราก​ไป​จาก​เจ้า และ​ถ้อยคำ​ของ​เรา​ที่​เรา​ใส่​ไว้​ใน​ปาก​ของ​เจ้า​จะ​อยู่​บน​ริมฝีปาก​ของ​เจ้า​เสมอ บน​ริมฝีปาก​ลูก​ของ​เจ้า และ​บน​ริมฝีปาก​ลูกหลาน​ของ​พวก​เขา ตั้งแต่​บัดนี้​จน​ชั่วนิรันดร์” พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​เช่น​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="60">
				<verse number="1">“เยรูซาเล็ม​เอ๋ย จง​ลุกขึ้น​ส่อง​สว่าง เพราะว่า​ความ​สว่าง​ของ​เจ้า​มา​แล้ว และ​พระ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​ปรากฏ​ขึ้น​เหนือ​เจ้า</verse>
				<verse number="2">ดู​เถิด ความ​มืด​ปกคลุม​โลก ความ​มืด​มิด​อยู่​เหนือ​บรรดา​ชนชาติ แต่​พระยาห์เวห์​ปรากฏ​ขึ้น​เหนือ​เจ้า เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์​ปรากฏ​ขึ้น​เหนือ​เจ้า</verse>
				<verse number="3">ชนชาติ​ทั้งหลาย​จะ​มา​ยัง​แสง​สว่าง​ของ​เจ้า และ​กษัตริย์​จะ​มา​ยัง​ความ​เจิดจ้า​ดั่ง​รุ่งอรุณ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="4">จง​เงย​หน้า​ขึ้น​และ​มอง​ไป​รอบ​ๆ ทุก​คน​รวม​ตัว​กัน​และ​มา​หา​เจ้า ลูกชาย​ของ​เจ้า​มา​กัน​จาก​แดน​ไกล​โพ้น และ​ลูกสาว​ของ​เจ้า​ล้วน​มี​คน​อุ้ม​ใส่​เอว</verse>
				<verse number="5">เจ้า​จะ​เห็น​แล้ว​แช่มชื่น จิตใจ​เบิกบาน​ยินดี ความ​มั่งคั่ง​ใน​ท้องทะเล​จะ​นำ​มา​สู่​เจ้า และ​สมบัติ​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ​ก็​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="6">ฝูง​อูฐ​จะ​อยู่​ทั่ว​ดินแดน​ของ​เจ้า อูฐ​หนุ่ม​จาก​มีเดียน​และ​เอฟาห์ และ​อูฐ​ทั้งหมด​จาก​เชบา​ก็​จะ​มา บรรทุก​ทอง​และ​เครื่อง​หอม และ​ป่าวร้อง​คำ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">ฝูง​แพะ​แกะ​ทั้งหมด​ของ​เคดาร์​จะ​รวม​มา​ให้​เจ้า พวก​แกะ​ผู้​แห่ง​เนบาโยท​จะ​รับใช้​เจ้า พวก​มัน​จะ​เครื่อง​บูชา​ที่​เรา​ยอมรับ​บน​แท่น​ของ​เรา เรา​จะ​ตกแต่ง​วิหาร​อัน​รุ่งโรจน์​ของ​เรา</verse>
				<verse number="8">พวก​นี้​เป็น​ใคร​กัน​ที่​บิน​มา​ดั่ง​เมฆ เหมือน​นก​พิราบ​บิน​กลับ​รัง</verse>
				<verse number="9">แน่นอน หมู่​เกาะ​มอง​มา​ยัง​เรา ที่​นำ​หน้า​มา​คือ​กอง​เรือ​ของ​เมือง​ทารชิช นำ​ลูก​ของ​เจ้า​มา​จาก​แดน​ไกล พร้อม​ด้วย​เงิน​และ​ทอง​ของ​พวก​เขา เพื่อ​เกียรติ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล เพราะ​พระองค์​มอบ​ความ​รุ่งโรจน์​แก่​เจ้า</verse>
				<verse number="10">ชาว​ต่าง​ชาติ​จะ​สร้าง​กำแพง​ของ​เจ้า​ขึ้น​ใหม่ พวก​กษัตริย์​ของ​เขา​จะ​รับใช้​เจ้า แม้​ยาม​โกรธ​เรา​ได้​ลงโทษ​เจ้า แต่​ใน​ความ​โปรดปราน เรา​จะ​แสดง​ความ​เมตตา​แก่​เจ้า</verse>
				<verse number="11">ประตู​ทั้งหลาย​ของ​เจ้า​จะ​เปิด​ไว้​ตลอด ไม่​ปิด​เลย​ทั้ง​กลางวัน​กลางคืน เพื่อ​ประชาชน​จะ​นำ​ความ​มั่งคั่ง​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​มา​ให้​เจ้า ซึ่ง​กษัตริย์​ของ​เขา​เป็น​ผู้นำ​ขบวน​ฉลอง​ชัย</verse>
				<verse number="12">เพราะ​ชนชาติ​หรือ​อาณาจักร​ใด​ไม่​ยอม​รับใช้​เจ้า​จะ​พินาศ มัน​จะ​ถูก​ทำลาย​ราบคาบ</verse>
				<verse number="13">ศักดิ์ศรี​แห่ง​เลบานอน​จะ​มา​ยัง​เจ้า ทั้ง​ต้น​สน ต้น​เฟอร์ และ​ต้น​ไซเปรส เพื่อ​ตกแต่ง​สถาน​นมัสการ​ของ​เรา และ​เรา​จะ​เชิดชู​ที่​วาง​เท้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="14">ลูก​ของ​ผู้​ที่​ข่มเหง​เจ้า จะ​มา​กราบ​ต่อหน้า​เจ้า คน​ทั้งปวง​ที่​หยาม​เจ้า จะ​มา​กราบ​แทบ​เท้า และ​จะ​เรียก​เจ้า​ว่า ‘นคร​ของ​พระยาห์เวห์ ศิโยน​ของ​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล’</verse>
				<verse number="15">แม้​เจ้า​เคย​ถูก​ทอดทิ้ง​และ​เกลียด​ชัง ไม่​มี​ใคร​เดินทาง​ผ่าน เรา​ก็​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​มี​เกียรติ​นิรันดร์ และ​เป็น​ความ​ยินดี​ของ​คน​ทุก​รุ่น</verse>
				<verse number="16">เจ้า​จะ​ดื่ม​นม​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ และ​ได้รับ​การ​ฟูมฟัก​จาก​อก​ของ​เจ้านาย เมื่อ​นั้น​เจ้า​จะ​รู้​ว่า เรา พระยาห์เวห์​เป็น​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เจ้า เป็น​พระ​ผู้​ไถ่​ของ​เจ้า เป็น​องค์​มี​ฤทธิ์​ของ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​นำ​ทองคำ​มา​ให้​เจ้า​แทน​ทอง​สัมฤทธิ์ นำ​เงิน​มา​แทน​เหล็ก เรา​จะ​นำ​ทอง​สัมฤทธิ์​มา​ให้​เจ้า​แทน​ไม้ นำ​เหล็ก​มา​แทน​หิน เรา​จะ​ให้​สันติสุข​เป็น​เจ้าเมือง​ของ​เจ้า และ​ความ​อยู่​ดี​มี​สุข​เป็น​ผู้​ปกครอง​เจ้า</verse>
				<verse number="18">จะ​ไม่​ได้ยิน​เรื่อง​โหดร้าย​ใน​ดินแดน​ของ​เจ้า​อีก และ​หายนะ​หรือ​การ​ทำลาย​ใน​เขต​แดน​ของ​เจ้า แต่​เจ้า​จะ​เรียก​กำแพง​ของ​เจ้า​ว่า ‘ความ​รอด’ และ​ประตู​ของ​เจ้า​ว่า ‘สรรเสริญ’</verse>
				<verse number="19">เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​อาศัย​แสง​อาทิตย์​ยาม​กลางวัน หรือ​ความ​สุกใส​ของ​ดวง​จันทร์​อีก​ต่อไป เพราะ​พระยาห์เวห์​เป็น​ความ​สว่าง​นิรันดร์​สำหรับ​เจ้า และ​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​ศักดิ์ศรี​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="20">ดวง​ตะวัน​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​ลับ​ไป​อีก และ​ดวง​จันทร์​ก็​จะ​ไม่​มี​ข้างแรม พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​ความ​สว่าง​นิรันดร์​ของ​เจ้า วัน​คืน​อัน​ทุกข์​โศก​ของ​เจ้า​จะ​จบ​ลง</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​นั้น​ประชาชน​ทั้งสิ้น​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​คน​ชอบธรรม เขา​จะ​ครอบครอง​ดินแดน​ตลอด​ไป พวก​เขา​เป็น​ต้น​อ่อน​ที่​เรา​ปลูก​ไว้ เป็น​ผลงาน​ของ​มือ​เรา เพื่อ​แสดง​ความ​รุ่งโรจน์​ของ​เรา</verse>
				<verse number="22">ผู้​เล็ก​น้อย​ที่สุด​ใน​พวก​เจ้า​จะ​กลาย​เป็น​พัน ผู้​เล็ก​น้อย​ที่สุด​จะ​เป็น​ชนชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่ เรา​คือ​พระยาห์เวห์ เมื่อ​ถึง​เวลา เรา​ก็​จะ​ทำ​สิ่ง​นี้​อย่าง​รวดเร็ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="61">
				<verse number="1">พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​อยู่​เหนือ​ข้าพเจ้า เพราะ​พระยาห์เวห์​เจิม​ตั้ง​ข้าพเจ้า​ไว้ ให้​ประกาศ​ข่าว​ดี​แก่​คน​ยากไร้ พระองค์​ใช้​ข้าพเจ้า​มา​ปลอบโยน​คน​ชอกช้ำ​ใจ ให้​ประกาศ​อิสรภาพ​แก่​บรรดา​เชลย และ​ปลดปล่อย​นักโทษ ​จาก​ความ​มืด</verse>
				<verse number="2">ให้​ประกาศ​ปี​แห่ง​ความ​โปรดปราน​ของ​พระยาห์เวห์ และ​วัน​แห่ง​การ​แก้แค้น​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา ให้​ปลอบโยน​ทุก​คน​ที่​คร่ำครวญ</verse>
				<verse number="3">และ​มอบ​มงกุฎ แห่ง​ความ​งาม​แทน​ขี้เถ้า แก่​คน​ที่​ทุกข์​โศก​ใน​ศิโยน มอบ​น้ำมัน​แห่ง​ความ​ยินดี แทน​การ​คร่ำครวญ และ​เครื่อง​นุ่ง​ห่ม​แห่ง​คำ​สรรเสริญ แทน​ดวงใจ​ที่​สิ้น​หวัง พวก​เขา​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​ต้น​โอ๊ก​แห่ง​ความ​ชอบธรรม ที่​พระยาห์เวห์​ปลูก​ไว้ เพื่อ​แสดง​ความ​รุ่งโรจน์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​จะ​สร้าง​ซาก​ปรัก​หัก​พัง​โบราณ​ขึ้น​ใหม่ บูรณะ​สถานที่​ซึ่ง​ถูก​ทำลาย​มา​นาน พวก​เขา​จะ​ฟื้นฟู​เมือง​ที่​พัง​ทลาย ซึ่ง​ถูก​ทำลาย​มา​หลาย​ชั่ว​อายุ​คน​ขึ้น​ใหม่</verse>
				<verse number="5">คน​แปลก​หน้า​จะ​เลี้ยงดู​ฝูง​แกะ​ของ​เจ้า คน​ต่าง​ชาติ​จะ​ทำงาน​ใน​ทุ่ง​นา​และ​ใน​สวน​องุ่น​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="6">และ​เขา​จะ​เรียก​เจ้า​ว่า​ปุโรหิต​ของ​พระยาห์เวห์ เจ้า​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา เจ้า​จะ​อิ่มหมีพีมัน​ด้วย​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ และ​จะ​อวด​ความ​มั่งคั่ง​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="7">เจ้า​จะ​ได้รับ​ส่วน​แบ่ง​เป็น​สอง​เท่า แทน​ความ​อัปยศ​อดสู เจ้า​จะ​ยินดี​ใน​มรดก​ที่​ได้รับ แทน​ความ​อับอาย​ขายหน้า เพราะ​ฉะนั้น เจ้า​จะ​ได้รับ​ส่วน​แบ่ง​เป็น​สอง​เท่า​ใน​แผ่นดิน และ​ความ​ชื่นชม​ยินดี​นิรันดร์</verse>
				<verse number="8">“เพราะ​เรา พระยาห์เวห์ รัก​ความ​ยุติธรรม เรา​เกลียด​การ​ปล้น​และ​การ​ทำ​ผิด เรา​จะ​ตอบแทน​ประชาชน​ของ​เรา​อย่าง​ซื่อสัตย์ และ​ทำ​พันธสัญญา​นิรันดร์​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="9">ลูก​หลาน​ของ​เขา​จะ​เป็น​ที่​รู้จัก​ใน​หมู่​ชนชาติ และ​เชื้อสาย​ของ​เขา​จะ​เป็น​ที่​รู้จัก​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย ทุก​คน​ที่​เห็น​พวก​เขา​จะ​ตระหนัก​ว่า พวก​เขา​เป็น​ประชาชน​ที่​พระยาห์เวห์​อวยพร”</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​ปีติ​ยินดี​ใน​พระยาห์เวห์​อย่าง​ใหญ่หลวง จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​ชื่นชม​ยินดี​ใน​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า เพราะ​พระองค์​สวม​เสื้อผ้า​แห่ง​ความ​รอด​ให้​ข้าพเจ้า และ​ให้​ข้าพเจ้า​สวม​เสื้อ​คลุม​แห่ง​ความ​ชอบธรรม ดุจ​เจ้าบ่าว​ประดับ​ศีรษะ​เหมือน​ปุโรหิต และ​เหมือน​เจ้าสาว​ประดับ​กาย​ด้วย​อัญมณี</verse>
				<verse number="11">เพราะ​ดิน​ทำ​ให้​พืช​งอก​ขึ้น​มา และ​สวน​ทำ​ให้​เมล็ด​พันธุ์​เติบโต​ฉันใด พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​จะ​ให้​ความ​ชอบธรรม​และ​การ​สรรเสริญ ปรากฏ​ขึ้น​ต่อหน้า​มวล​ชนชาติ​ฉันนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="62">
				<verse number="1">เพื่อ​เห็น​แก่​ศิโยน ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ยอม​เงียบ เพื่อ​เห็น​แก่​เยรูซาเล็ม ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​นิ่ง​เฉย จน​กว่า​คำ​แก้ต่าง​ของ​เธอ​จะ​ฉายแสง​ดั่ง​รุ่งอรุณ และ​ความ​รอด​เจิดจ้า​ดั่ง​คบไฟ​โชติช่วง</verse>
				<verse number="2">บรรดา​ชนชาติ​จะ​เห็น​คำ​แก้ต่าง​ของ​เจ้า บรรดา​กษัตริย์​จะ​เห็น​ศักดิ์ศรี​ของ​เจ้า เจ้า​จะ​ได้​ชื่อ​ใหม่ ซึ่ง​ปาก​ของ​พระยาห์เวห์​ตั้ง​ให้</verse>
				<verse number="3">เจ้า​จะ​เป็น​มงกุฎ​แห่ง​ความ​สง่า​งาม​ใน​มือ​ของ​พระยาห์เวห์ เป็น​มงกุฎ​แห่ง​ราชวงศ์​ใน​มือ​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​จะ​ไม่​เรียก​เจ้า​ว่า “ดินแดน​ที่​ถูก​ทอดทิ้ง” หรือ “ที่​ทิ้ง​ร้าง” อีก​ต่อไป แต่​เจ้า​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า “เฮฟซีบาห์” และ​แผ่นดิน​ของ​เจ้า​จะ​มี​ชื่อ​ว่า “เบอูลาห์” เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ปีติ​ยินดี​ใน​ตัว​เจ้า และ​ดินแดน​ของ​เจ้า​จะ​ได้​แต่งงาน</verse>
				<verse number="5">พระ​ผู้​สร้าง​เจ้า​จะ​แต่งงาน​กับ​เจ้า เหมือน​ชาย​หนุ่ม​แต่งงาน​กับ​หญิงสาว พระเจ้า​จะ​ปลื้ม​ปีติ​ใน​ตัว​เจ้า เหมือน​เจ้าบ่าว​ชื่นชม​เจ้าสาว</verse>
				<verse number="6">เรา​ได้​ตั้ง​ยาม​บน​กำแพง​ของ​เจ้า เยรูซาเล็ม พวก​เขา​จะ​ไม่​นิ่ง​เงียบ​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน เจ้า​ผู้​คอย​ร้อง​เรียก​พระยาห์เวห์ จง​อย่า​หยุด​พัก​เลย</verse>
				<verse number="7">และ​อย่า​ให้​พระเจ้า​หยุด​พัก​จน​กว่า​พระองค์​จะ​สถาปนา​เยรูซาเล็ม และ​ทำ​ให้​เป็น​ที่​ยกย่อง​ใน​โลก</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​ยก​มือ​ขวา และ​แขน​อัน​มี​ฤทธิ์​ปฏิญาณ​ว่า “เรา​จะ​ไม่​ยก​เมล็ด​ข้าว​ของ​เจ้า เป็น​อาหาร​ของ​ศัตรู​อีก​ต่อไป และ​คน​ต่าง​ชาติ​จะ​ไม่​ได้​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​ใหม่ ซึ่ง​เป็น​น้ำ​พัก​น้ำ​แรง​ของ​เจ้า​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="9">แต่​ผู้​ที่​เก็บ​เกี่ยว​จะ​ได้​กิน และ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ และ​ผู้​ที่​เก็บ​องุ่น​จะ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น ใน​ลาน​ของ​สถาน​นมัสการ​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="10">ออก​ไป​เถิด ออก​ไป​ทาง​ประตู! จง​เตรียม​หนทาง​สำหรับ​ประชาชน​ของ​เรา จง​สร้าง​เถิด จง​สร้าง​ทาง! โยน​หิน​ออก​ไป จง​ชู​ธง​ขึ้น​สำหรับ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​ประกาศ ไป​จน​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก​ว่า “จง​บอก​ธิดา​แห่ง​ศิโยน​ว่า ‘ดู​สิ องค์​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เจ้า​มา​แล้ว! ดู​สิ พระองค์​นำ​รางวัล และ​ค่า​ตอบแทน​มา​ด้วย’ ”</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า “ประชาชน​ผู้​บริสุทธิ์” และ “ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​ไถ่​ไว้” และ​เจ้า​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า “เป็น​ที่​ใฝ่​หา” และ “นคร​ที่​ไม่​ถูก​ทอดทิ้ง​อีก​ต่อไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="63">
				<verse number="1">นี่​ใคร​หนอ​มา​จาก​เอโดม จาก​โบสราห์ เสื้อผ้า​เปรอะ​เปื้อน​ด้วย​สีแดง​เข้ม นี่​ใคร​หนอ​สวม​เสื้อ​คลุม​สง่า​งาม รุดหน้า​ไป​ด้วย​พละ​กำลัง​อัน​ยิ่งใหญ่ “คือ​เรา​ผู้​ประกาศ​ชัยชนะ และ​มี​อานุภาพ​จะ​ช่วย​ให้​รอด”</verse>
				<verse number="2">เหตุใด​เสื้อ​ของ​พระองค์​จึง​มี​สีแดง​เข้ม เหมือน​กับ​เสื้อผ้า​ของ​คน​ที่​ย่ำ​องุ่น</verse>
				<verse number="3">“เรา​ย่ำ​บ่อ​องุ่น​แต่​ลำพัง ไม่​มี​ใคร​จาก​ชาติ​ใด​อยู่​กับ​เรา เรา​กระทืบ​พวก​เขา​ด้วย​ความ​โกรธ และ​เหยียบ​ย่ำ​เขา​ด้วย​ความ​โกรธ​เกรี้ยว เลือด​ของ​เขา​กระเด็น​ใส่​เสื้อผ้า​ของ​เรา และ​เรา​ทำ​ให้​เสื้อผ้า​ของ​เรา​เปื้อน​ไป​หมด</verse>
				<verse number="4">มัน​เป็น​วัน​แก้แค้น​ของ​เรา และ​ปี​แห่ง​การ​ไถ่​ของ​เรา​มา​ถึง​แล้ว</verse>
				<verse number="5">เรา​มอง​ดู​แต่​ไม่​มี​ใคร​มา​ช่วย เรา​ตกใจ​ที่​ไม่​มี​ใคร​สนับสนุน มือ​ของ​เรา​เอง​ช่วย​ให้​เรา​รอด และ​ความ​โกรธ​ของ​เรา​เอง​ที่​ชู​เรา​ไว้</verse>
				<verse number="6">เรา​บด​ขยี้​นานา​ชนชาติ​ด้วย​ความ​โกรธ​ของ​เรา ด้วย​ความ​โกรธ​เกรี้ยว เรา​ทำ​ให้​เขา​มึนเมา และ​หลั่ง​เลือด​ชโลม​ดิน”</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​จะ​กล่าว​ถึง​ความ​กรุณา​ของ​พระยาห์เวห์ เล่า​ถึง​กิจ​อัน​ควร​แก่​การ​สรรเสริญ ตาม​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ทำ​เพื่อ​เรา สิ่ง​ดี​มากมาย​ที่​ทำ เพื่อ​อิสราเอล ตาม​ความ​เมตตา​และ​กรุณา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">พระองค์​พูด​ว่า “แน่นอน พวก​เขา​เป็น​คน​ของ​เรา ลูก​ผู้​ซื่อสัตย์​ต่อ​เรา” แล้ว​พระองค์​ก็​เป็น​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เขา</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ทุกข์​ใน​ความ​ทุกข์​ยาก​ของ​เขา และ​ทูตสวรรค์​ที่​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์​ก็​ช่วย​เขา​ให้​รอด พระองค์​ไถ่​เขา​ด้วย​ความ​รัก​และ​ความ​เมตตา พระองค์​ยก​พวก​เขา​ขึ้น​และ​อุ้ม​ไว้ ตลอด​วัน​คืน​ใน​สมัย​ก่อน</verse>
				<verse number="10">ถึง​กระนั้น​พวก​เขา​ก็​กบฏ และ​ทำ​ให้​พระ​วิญญาณ​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​เศร้าใจ ดังนั้น​พระองค์​จึง​กลาย​เป็น​ศัตรู และ​พระองค์​เอง​ต่อสู้​พวก​เขา</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ประชาชน​ของ​พระองค์​ก็​ระลึก​ถึง วัน​คืน​เก่า​ก่อน สมัย​โมเสส​และ​ประชาชน​ของ​พระองค์ ว่า​พระองค์​ผู้​นำ​พวก​เขา​ข้าม​ทะเล ด้วย​คน​เลี้ยง​แกะ​ของ​พระองค์​นั้น​อยู่​ที่ไหน พระองค์​ผู้​ส่ง​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ มา​ท่ามกลาง​เขา​อยู่​ที่ไหน</verse>
				<verse number="12">ผู้​ส่ง​แขน​อัน​เปี่ยม​ฤทธิ์​และ​สง่าราศี ให้​มา​อยู่​ที่​มือ​ขวา​ของ​โมเสส ผู้​แยก​น้ำ​ทะเล​ต่อหน้า​คน​เหล่า​นั้น ทำ​ให้​เป็น​ที่​เลื่องลือ​ตลอด​กาล</verse>
				<verse number="13">ผู้​นำ​พวก​เขา​ข้าม​ห้วง​ลึก พวก​เขา​ไม่​สะดุด​ล้ม เหมือน​ม้า​วิ่ง​ฉิว​ใน​ทุ่ง​โล่ง</verse>
				<verse number="14">พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​ให้​พวก​เขา​ได้​พัก​สงบ เหมือน​ฝูง​สัตว์​ที่​ลง​ไป​ที่​ราบ พระองค์​นำ​ประชาชน​ของ​พระองค์​ไป​เช่น​นี้ และ​ทำ​ให้​นาม​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​ยกย่อง</verse>
				<verse number="15">ขอ​โปรด​มอง​ดู​จาก​สวรรค์ จาก​ที่​พำนัก​อัน​สูง​ส่ง​บริสุทธิ์​และ​มี​เกียรติ​สิริ ความ​กระตือรือร้น​และ​กำลัง​ของ​พระองค์​อยู่​ที่ไหน ความ​อ่อนโยน​และ​ความ​เมตตา​ของ​พระองค์​ถูก​ยับยั้ง​ไป​จาก​เรา</verse>
				<verse number="16">แต่​พระองค์​เป็น​พระบิดา​ของ​เรา ถึงแม้​อับราฮัม​ไม่​รู้จัก​พวก​เรา หรือ​อิสราเอล​ไม่​ยอมรับ​พวก​เรา พระองค์​พระยาห์เวห์​เป็น​พระบิดา​ของ​เรา “พระ​ผู้​ไถ่​ตั้งแต่​กาล​ก่อน​ของ​เรา” คือ​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์ เหตุใด​พระองค์​ทำ​ให้​เรา​หลง​ไป​จาก​ทาง​ของ​พระองค์ และ​ทำ​ให้​จิตใจ​เรา​แข็ง​กระด้าง​จน​ไม่​ยำเกรง​พระองค์ โปรด​กลับ​มา​เพื่อ​เห็น​แก่​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ชนเผ่า​ซึ่ง​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="18">คน​ของ​พระองค์​ครอบ​ครอง​สถาน​นมัสการ​ของ​พระองค์​ชั่ว​ระยะ​หนึ่ง แต่​บัดนี้​ศัตรู​ของ​เรา​ได้​เหยียบ​ย่ำ​สถาน​นมัสการ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">พวก​เรา​เป็น​ของ​พระองค์​มา​ตั้งแต่​กาล​ก่อน แต่​พระองค์​ไม่​ได้​ปกครอง​พวก​เขา และ​พวก​เขา​ไม่​ได้​รับ​การ​เรียก​ตาม​นาม​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="64">
				<verse number="1">โอ อยาก​ให้​พระองค์​แหวก​ฟ้าสวรรค์​ลง​มา ให้​ภูเขา​ทั้งหลาย​สั่น​สะท้าน​ต่อหน้า​พระองค์!</verse>
				<verse number="2">เหมือน​เมื่อ​ไฟ​เผา​กิ่งไม้​วอด และ​ทำ​ให้​น้ำ​เดือด​พล่าน โปรด​มา​เพื่อ​ทำ​ให้​ศัตรู​ได้​รู้จัก​นาม​ของ​พระองค์ ทำ​ให้​นานา​ชาติ​สั่น​สะท้าน​ต่อหน้า​พระองค์!</verse>
				<verse number="3">เพราะ​เมื่อ​พระองค์​ทำ​สิ่ง​น่า​ครั่นคร้าม​ที่​เรา​ไม่​คาดคิด เมื่อ​พระองค์​ลง​มา ภูเขา​ทั้งหลาย​ก็​สั่น​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="4">ตั้งแต่​ครั้ง​โบราณ​ไม่​เคย​มี​ใคร​ได้ยิน ไม่​เคย​มี​ใคร​ได้​ฟัง ไม่​เคย​มี​ใคร​ได้​เห็น​พระเจ้า​อื่น​ใด​นอก​จาก​พระองค์ ผู้​กระทำ​การ​เพื่อ​คน​ทั้งปวง​ที่​รอคอย​พระองค์</verse>
				<verse number="5">พระองค์​มา​ช่วยเหลือ​คน​ที่​ยินดี​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง ผู้​ระลึก​ถึง​วิถีทาง​ของ​พระองค์ แต่​เมื่อ​พวก​เรา​ยัง​คง​ทำ​บาป​ต่อ​ทาง​ของ​พระองค์ พระองค์​ก็​โกรธ แล้ว​พวก​เรา​จะ​รอด​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="6">เรา​ทั้งปวง​กลาย​เป็น​ผู้​มี​มลทิน การ​กระทำ​อัน​ชอบธรรม​ของ​เรา​เหมือน​ผ้า​ขี้ริ้ว​โสโครก พวก​เรา​เหี่ยว​เฉา​ประหนึ่ง​ใบไม้​ร่วง และ​บาป​ของ​เรา​เหมือน​ลม​พัด​เรา​ปลิว​หาย​ไป</verse>
				<verse number="7">ไม่​มี​สัก​คน​ร้อง​เรียก​นาม​ของ​พระองค์ หรือ​พยายาม​ยึด​พระองค์​ไว้ เพราะ​พระองค์​ได้​ซ่อน​หน้า​จาก​พวก​เรา และ​มอบ​เรา​ไว้​ใน ​ความ​บาป​ของ​เรา</verse>
				<verse number="8">กระนั้น​พระยาห์เวห์ พระองค์​เป็น​พระบิดา​ของ​พวก​เรา พวก​เรา​เป็น​ดิน​เหนียว พระองค์​เป็น​ช่าง​ปั้น พวก​เรา​ล้วน​เป็น​ฝี​มือ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์ ขอ​อย่า​โกรธ​มาก​เกินไป ขอ​อย่า​จดจำ​บาป​ของ​พวก​เรา​ไป​ตลอด​กาล โอ โปรด​มอง​ดู​พวก​เรา​ที่​เรา​อธิษฐาน เพราะ​พวก​เรา​เป็น​ประชาชน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">นคร​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์​กลาย​เป็น​ทะเลทราย แม้แต่​ศิโยน​ก็​เป็น​ทะเลทราย เยรูซาเล็ม​กลาย​เป็น​ที่​ร้าง</verse>
				<verse number="11">วิหาร​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​และ​งดงาม​ของ​เรา ที่​ซึ่ง​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​สรรเสริญ​พระองค์ ถูก​เผา​วอดวาย และ​ทุก​สิ่ง​ที่​ล้ำค่า​สำหรับ​เรา​ก็​หัก​พัง</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์ ถึง​เพียง​นี้​แล้ว พระองค์​จะ​ยัง​ยับยั้ง​พระองค์​ไว้​หรือ พระองค์​จะ​ยัง​นิ่ง​เงียบ​และ​ลงโทษ​เรา​เกิน​กว่า​เหตุ​อยู่​หรือ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="65">
				<verse number="1">“เรา​สำแดง​ตนเอง​แก่​ผู้​ที่​ไม่​ได้​เรียก​หา​เรา ผู้​ที่​ไม่​ได้​แสวงหา​เรา​ก็​พบ​เรา ชนชาติ​ที่​ไม่​ได้​ร้องเรียก​นาม​ของ​เรา เรา​บอก​เขา​ว่า ‘เรา​อยู่​ที่​นี่ เรา​อยู่​ที่​นี่’</verse>
				<verse number="2">ตลอด​วัน​เรา​ได้​ยื่น​มือ​ออก ให้​แก่​ชนชาติ​ที่​ดื้อด้าน ผู้​ดำเนิน​ไป​ใน​ทาง​ที่​ไม่​ดี ตาม​ใจ​จินตนาการ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="3">คือ​ชนชาติ​ที่​ยั่วยุ​เรา ซึ่ง​หน้า​อยู่​เสมอ ผู้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ตาม​สวน และ​เผา​เครื่อง​หอม​บน​แท่น​บูชา​อิฐ</verse>
				<verse number="4">ผู้​นั่ง​ตาม​หลุม​ฝัง​ศพ และ​เฝ้า​อยู่​ลับ​ๆ ตลอด​คืน ผู้​กิน​เนื้อ​หมู และใน​หม้อ​มี​น้ำ​ซุป​เนื้อ​สัตว์​ที่​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="5">ผู้​พูด​ว่า ‘หลีก​ไป อย่า​เข้า​มา​ใกล้​ข้า เพราะ​ข้า​ศักดิ์สิทธิ์​เกิน​ไป​สำหรับ​เจ้า!’ คน​เช่น​นี้​เป็น​ควัน​ระคาย​จมูก​ของ​เรา เป็น​ไฟ​ลุกโพลง​ตลอด​วัน</verse>
				<verse number="6">ดู​เถิด มี​เขียน​ไว้​ตรง​หน้า​เรา​เสมอ​ว่า เรา​จะ​ไม่​นิ่ง​เฉย แต่​จะ​ตอบแทน​อย่าง​สาสม เรา​จะ​คืน​สนอง​พวก​เขา​อย่าง​เต็ม​ขนาด</verse>
				<verse number="7">ทั้ง​บาป​ของ​เจ้า​และ​บาป​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า” พระยาห์เวห์​พูด​เช่น​นั้น “เพราะ​พวก​เขา​เผา​เครื่อง​บูชา​บน​ภูเขา​ทั้งหลาย และ​ลบหลู่​เรา​บน​เนิน​เขา​ทั้งหลาย เรา​จะ​คืน​สนอง​เขา​อย่าง​เต็มที่ เนื่องด้วย​ความ​ประพฤติ​ดั้งเดิม​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​กล่าว​ว่า “เหมือน​ยัง​มี​น้ำ​องุ่น​เหลือ​อยู่​ใน​พวง​องุ่น และ​ผู้​คน​พูด​กัน​ว่า ‘อย่า​เพิ่ง​ทำลาย​ทิ้ง ยัง​มี​พระพร​อยู่​ใน​นั้น’ เรา​ก็​จะ​ทำ​อย่าง​นั้น​เพื่อ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา เรา​จะ​ไม่​ทำลาย​พวก​เขา​เสีย​หมด</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​นำ​ลูกหลาน​จาก​ยาโคบ​และ​จาก​ยูดาห์​มา ซึ่ง​จะ​ครอบครอง​ภูเขา​ต่าง​ๆ ของ​เรา ประชาชน​ที่​เรา​เลือก​ไว้​จะ​ได้​มัน​เป็น​มรดก และ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​จะ​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="10">ชาโรน​จะ​เป็น​ทุ่ง​หญ้า​สำหรับ​ฝูง​แกะ และ​หุบเขา​อาโคร์​จะ​เป็น​ที่​พัก​สำหรับ​ฝูง​สัตว์ เพื่อ​ประชาชน​ของ​เรา​ที่​แสวงหา​เรา</verse>
				<verse number="11">แต่​สำหรับ​พวก​เจ้า​ที่​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์ และ​ลืม​ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา ผู้​กาง​โต๊ะ​ให้​เทพ​แห่ง​โชค​ลาภ และ​เติม​เหล้า​องุ่น​ผสม​สังเวย​เทพ​แห่ง​โชค​ชะตา</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​กำหนด​ชะตากรรม​ของ​เจ้า​ด้วย​คม​ดาบ และ​เจ้า​ทั้งหมด​จะ​ตก​อยู่​ใน​การ​สังหาร​หมู่ เพราะ​เรา​ร้องเรียก​แต่​เจ้า​ก็​ไม่​ตอบ เรา​พูด​แต่​เจ้า​ไม่​ฟัง เจ้า​ทำ​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​เรา และ​เลือก​ทำ​สิ่ง​ที่​เรา​ไม่​พอใจ”</verse>
				<verse number="13">ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​กล่าว​ว่า “ผู้​รับใช้​ของ​เรา​จะ​กิน ส่วน​เจ้า​จะ​หิวโหย ผู้​รับใช้​ของ​เรา​จะ​ดื่ม ส่วน​เจ้า​จะ​กระหาย ผู้​รับใช้​ของ​เรา​จะ​ชื่นชม​ยินดี ส่วน​เจ้า​จะ​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า</verse>
				<verse number="14">ผู้​รับใช้​ของ​เรา​จะ​ร้องเพลง ด้วย​จิตใจ​ที่​ชื่นชม​ยินดี ส่วน​เจ้า​จะ​ร้อง​ออก​มา ด้วย​ความ​ทุกข์​ทรมาน​ใจ และ​ร่ำไห้​ด้วย​ดวงใจ​ชอกช้ำ​ร้าวราน</verse>
				<verse number="15">เจ้า​จะ​เหลือ​แต่​ชื่อ ให้​ผู้​ที่​เรา​เลือกสรร​ไว้​เพื่อ​ใช้​เป็น​คำ​สาป​แช่ง พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​จะ​สังหาร​เจ้า ส่วน​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ พระองค์​จะ​มอบ​นาม​อื่น​ให้</verse>
				<verse number="16">ผู้​ใด​จะ​ขอ​พร​ใน​ดินแดน​นั้น ก็​จะ​ทำ​โดย​อ้าง​ถึง​พระเจ้า​เที่ยงแท้​องค์​เดียว ผู้​ใด​จะ​กล่าว​คำ​ปฎิญาณ​ใน​ดินแดน​นั้น ก็​จะ​สาบาน​โดย​อ้าง​ถึง​พระเจ้า​เที่ยงแท้​องค์​เดียว เพราะ​ความ​ทุกข์​ลำเค็ญ​ใน​อดีต​จะ​ถูก​ลืม และ​ถูก​ซ่อน​ไว้​จาก​สายตา​ของ​เรา</verse>
				<verse number="17">ดู​สิ เรา​จะ​สร้าง ฟ้าสวรรค์​ใหม่​และ​แผ่นดิน​โลก​ใหม่ จะ​ไม่​มี​ใคร​จดจำ​หรือ​นึก​ถึง สิ่ง​เก่า​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="18">แต่​จง​ชื่นชม​และ​ปีติ​ยินดี​ตลอดไป ใน​สิ่ง​ที่​เรา​จะ​สร้าง​ขึ้น เพราะ​เรา​จะ​สร้าง​เยรูซาเล็ม​ให้​เป็น​ความ​ปีติ​ยินดี และ​ให้​ชาว​เยรูซาเล็ม​เป็น​ความ​ชื่นชม​ยินดี</verse>
				<verse number="19">เรา​จะ​ปีติ​ยินดี​ใน​เยรูซาเล็ม และ​ชื่นชม​ใน​ตัว​ประชาชน​ของ​เรา ที่​นั่น​จะ​ไม่​มี​เสียง​คร่ำครวญ​ร่ำไห้ ให้​ได้ยิน​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="20">ที่​นั่น​จะ​ไม่​มี​ทารก ที่​มี​ชีวิต​อยู่​เพียง​สอง​สาม​วัน หรือ​คน​แก่​ที่​อยู่​ไม่​ครบ​อายุขัย คน​ที่​ตาย​เมื่อ​อายุ​ร้อย​ปี จะ​ถือ​ว่า​ตาย​ตั้งแต่​ยัง​เด็ก ส่วน​คน​ที่​ตาย​ก่อน​จะ​อายุ​ร้อย​ปี จะ​ถือ​ว่า​ถูก​สาป​แช่ง</verse>
				<verse number="21">คน​ทั้งหลาย​จะ​สร้าง​บ้าน​และ​ได้​อยู่​อาศัย เขา​จะ​ปลูก​สวน​องุ่น​และ​ได้​กิน​ผล​ของ​มัน</verse>
				<verse number="22">ไม่​มี​อีก​แล้ว​ที่​เขา​จะ​สร้าง​บ้าน​แล้ว​คน​อื่น​มา​อยู่​แทน หรือ​ปลูก​พืช​พันธุ์​แล้ว​คน​อื่น​มา​เก็บ​กิน เพราะ​ประชาชน​ของ​เรา จะ​มี​อายุ​ยืน​เหมือน​ต้นไม้ ผู้​ที่​เรา​เลือกสรร​ไว้​จะ​ได้​ชื่นชม​ผลงาน จาก​มือ​ของ​ตน​ตราบ​นาน​เท่า​นาน</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​จะ​ไม่​ตรากตรำ​โดย​เปล่า​ประโยชน์ หรือ​คลอดลูก​มา​รับ​เคราะห์​กรรม เพราะ​เขา​จะ​เป็น​ชนชาติ​ที่​พระยาห์เวห์​อวยพร ทั้ง​เขา​และ​ลูกหลาน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="24">ก่อน​ที่​เขา​ร้องเรียก เรา​จะ​ตอบ ขณะ​ที่​เขา​พูด​อยู่ เรา​จะ​ฟัง</verse>
				<verse number="25">หมา​ป่า​กับ​ลูก​แกะ​จะ​หากิน​อยู่​ด้วยกัน สิงโต​จะ​กิน​ฟาง​เหมือน​วัว และ​ฝุ่น​ธุลี​จะ​เป็น​อาหาร​ของ​งู สัตว์​ทั้งหลาย​จะ​ไม่​ทำ​อันตราย หรือ​เข่นฆ่า​กัน​บน​ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา” พระยาห์เวห์​กล่าว​เช่น​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="66">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “สวรรค์​เป็น​บัลลังก์​ของ​เรา และ​โลก​คือ​แท่น​วาง​เท้า​ของ​เรา แล้ว​บ้าน​ที่​เจ้า​จะ​สร้าง​ให้​เรา​อยู่​ที่​ไหน ที่​พัก​สงบ​ของ​เรา​อยู่​ที่​ไหน</verse>
				<verse number="2">มือ​ของ​เรา​เอง​ไม่​ใช่​หรือ​ที่​ได้​สร้าง​สิ่ง​ทั้ง​เหล่า​นี้ และ​มัน​ก็​มี​ชีวิต​ขึ้น​มา” พระยาห์เวห์​ประกาศ​เช่น​นั้น “คน​เหล่า​นี้​ที่​เรา​มอง​ดู​ด้วย​ความ​โปรดปราน คือ​บรรดา​ผู้​ที่​ถ่อม​ใจ​และ​มี​ใจ​สำนึก​ผิด และ​ตัว​สั่น​เพราะ​ถ้อยคำ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="3">แต่​ใคร​ก็​ตาม​ที่​ถวาย​วัว​เป็น​เครื่อง​บูชา ก็​เหมือน​ผู้​ที่​ฆ่า​คน และ​ผู้​ที่​ถวาย​ลูก​แกะ ก็​เหมือน​ผู้​ที่​หัก​คอ​สุนัข ใคร​ถวาย​เครื่อง​ธัญ​บูชา ก็​เหมือน​ผู้​ที่​ถวาย​เลือด​หมู ใคร​เผา​เครื่อง​หอม ก็​เหมือน​ผู้​ที่​นมัสการ​รูป​เคารพ พวก​เขา​เลือก​หนทาง​ของ​ตัวเอง และ​ชื่นชม​ใน​สิ่ง​ที่​น่า​สะอิดสะเอียน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​เรา​จะ​เลือก​ปฏิบัติ​ต่อ​เขา​อย่าง​รุนแรง และ​นำ​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​หวาด​กลัว​มา​ให้ เพราะ​เมื่อ​เรา​ร้องเรียก ไม่​มี​ใคร​ตอบ เมื่อ​เรา​พูด ไม่​มี​ใคร​รับ​ฟัง พวก​เขา​ทำ​ชั่ว​ต่อหน้า​ต่อ​ตา​เรา และ​เลือก​ทำ​สิ่ง​ที่​เรา​ไม่​พอใจ”</verse>
				<verse number="5">จง​ฟัง​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์ ท่าน​ผู้​ตัว​สั่น​เพราะ​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์ “ประชาชน​ของ​เจ้า​เอง​ซึ่ง​เกลียด​ชัง​เจ้า และ​ขับไล่​เจ้า​เพราะ​นาม​ของ​เรา​ได้​กล่าว​ว่า ‘ขอให้​เกียรติ​สิริ​มี​แด่​พระยาห์เวห์ ขอให้​เรา​เห็น​ความ​ชื่นชม​ยินดี​ของ​เจ้า!’ กระนั้น​พวก​เขา​จะ​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า</verse>
				<verse number="6">จง​ฟัง​เสียง​ดัง​สนั่น​จาก​นคร​นั้น​เถิด จง​ฟัง​เสียง​จาก​วิหาร​นั้น! เป็น​เสียง​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​ตอบ​แทน​ศัตรู​ของ​พระองค์​อย่าง​สาสม</verse>
				<verse number="7">ยัง​ไม่​ทัน​เจ็บ​ท้อง เธอ​ก็​คลอด ยัง​ไม่​ทัน​เจ็บ​ปวด เธอ​ก็​คลอด​ลูกชาย</verse>
				<verse number="8">ใคร​บ้าง​เคย​ได้ยิน​เรื่อง​แบบ​นี้ ใคร​บ้าง​เคย​เห็น​เรื่อง​เช่น​นี้ ประเทศ​หนึ่ง​จะ​ถือ​กำเนิด​ขึ้น​ใน​วัน​เดียว หรือ​ชนชาติ​หนึ่ง​จะ​เกิดขึ้น​ใน​ชั่วครู่​เดียว​ได้​หรือ แต่​ศิโยน​เจ็บ​ท้อง​ไม่​นาน เธอ​ก็​คลอด​ลูก​ๆ ออก​มา</verse>
				<verse number="9">เรา​นำ​มา​ถึง​กำหนด​คลอด​แล้ว จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​คลอด​ได้​หรือ” พระยาห์เวห์​กล่าว​เช่น​นั้น “เรา​ปิด​ครรภ์​ไว้ เมื่อ​นำ​มา​ถึง​เวลา​คลอด​หรือ” พระเจ้า​ของ​ท่าน​กล่าว​เช่น​นั้น</verse>
				<verse number="10">“จง​ชื่นชม​ยินดี​กับ​เยรูซาเล็ม​และ​เปรมปรีดิ์​กับ​เธอ​เถิด ท่าน​ทุก​คน​ที่​รัก​เธอ จง​ปลื้ม​ปีติ​อย่าง​เต็ม​เปี่ยม​ร่วม​กับ​เธอ​เถิด ท่าน​ผู้​ไว้ทุกข์​ให้​เธอ</verse>
				<verse number="11">เพราะ​ท่าน​จะ​เลี้ยงดู​และ​อิ่มใจ ใน​อ้อมอก​อัน​ปลอบโยน​ของ​เธอ ท่าน​จะ​ดื่มด่ำ​และ​ปีติ​ยินดี ใน​ความ​อุดม​สมบูรณ์​อัน​ล้นเหลือ​ของ​เธอ”</verse>
				<verse number="12">เพราะ​พระยาห์เวห์​กล่าว​ว่า “เรา​จะ​เพิ่มพูน​สันติสุข​แก่​เธอ​เหมือน​แม่​น้ำ และ​ความ​มั่งคั่ง​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ให้​เหมือน​ธาร​น้ำ​เชี่ยว เจ้า​จะ​ถูก​เลี้ยงดู​และ​โอบ​อุ้ม​ใน​อ้อมแขน​ของ​เธอ และ​กล่อม​อยู่​บน​ตัก​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​ปลอบโยน​เจ้า ดั่ง​แม่​ปลอบ​ลูก เจ้า​จะ​ได้รับ​การ​ปลอบโยน​ใน​เยรูซาเล็ม”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​เจ้า​เห็น​เช่น​นี้ จิตใจ​ของ​เจ้า​จะ​ยินดี และ​เจ้า​จะ​เจริญ​งอกงาม​เหมือน​ต้น​หญ้า มือ​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​ประจักษ์​แก่​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ แต่​ความ​โกรธ​แก่​ศัตรู​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">ดู​เถิด พระยาห์เวห์​กำลัง​มา​พร้อม​กับ​ไฟ รถ​ม้า​ศึก​ของ​พระองค์​ดุจ​พายุ​หมุน พระองค์​จะ​ระบาย​ความ​โกรธ​ลง​มา​อย่าง​รุนแรง และ​การ​กำราบ​อัน​ร้อนแรง​ด้วย​เปลว​ไฟ</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​จะ​พิพากษา​ลงโทษ​คน​ทั้งหมด ด้วย​ไฟ​และ​ด้วย​ดาบ​ของ​พระองค์ คน​เป็น​อัน​มาก​จะ​ถูก​พระยาห์เวห์​ประหาร</verse>
				<verse number="17">“คน​เหล่า​นั้น​ที่​อุทิศ​ตน​และ​ชำระ​ตน​ให้​บริสุทธิ์​เพื่อ​เข้า​ไป​ใน​สวน เพื่อ​ติดตาม​คน​ที่​กิน​เนื้อ​หมู เนื้อ​หนู​และ​ของ​โสโครก​ต่าง​ๆ นั้น​จะ​พบ​จุดจบ​ไป​พร้อม​กับ​ผู้​ที่​เขา​ติดตาม​ไป” พระยาห์เวห์​ประกาศ​เช่น​นั้น</verse>
				<verse number="18">“และ​เรา​กำลัง​จะ​มา และ ​รวบรวม​ผู้คน​จาก​ทุก​ชนชาติ​ทุก​ภาษา เพราะ​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​ได้​วางแผน​และ​กระทำ แล้ว​พวก​เขา​จะ​ได้​มา​เห็น​เกียรติ​สิริ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="19">เรา​จะ​กำหนด​หมาย​สำคัญ​ใน​หมู่​พวก​เขา และ​จะ​ส่ง​ผู้​รอด​ชีวิต​บาง​คน​ไป​ยัง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ไป​ยัง​ทารชิช ไป​หา​ชาว​ลิเบีย ​และ​ชาว​ลิเดีย (ผู้​เป็น​นัก​ธนู​เลื่องชื่อ) ไป​ยัง​ทูบัล​และ​กรีซ และ​ไป​ยัง​เกาะ​แก่ง​ไกล​โพ้น​ที่​ไม่​เคย​ได้ยิน​ชื่อเสียง​หรือ​เห็น​เกียรติ​สิริ​ของ​เรา พวก​เขา​จะ​ประกาศ​เกียรติ​สิริ​ของ​เรา​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="20">และ​พวก​เขา​จะ​นำ​ประชาชน​ทั้งหมด​ของ​เจ้า​จาก​ทุก​ชนชาติ มา​ยัง​ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา​ใน​เยรูซาเล็ม เพื่อ​เป็น​เครื่อง​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์ ทั้ง​นั่ง​มา​บน​หลัง​ม้า ใน​รถ​ม้า​ศึก ใน​เกวียน และ​บน​หลัง​ล่อ​หลัง​อูฐ” พระยาห์เวห์​พูด​ดังนั้น “พวก​เขา​จะ​พา​พี่น้อง​ทั้งหมด​ของ​เจ้า​มา เหมือน​คน​อิสราเอล​นำ​เครื่อง​ธัญ​บูชา​ใส่​ภาชนะ​ที่​สะอาด​ตาม​พิธี มา​ยัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="21">และ​เรา​จะ​เลือก​บาง​คน​ที่​กลับ​มา​ให้​เป็น​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี” พระยาห์เวห์​พูด​ดังนั้น</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “ฟ้าสวรรค์​ใหม่​และ​แผ่นดิน​โลก​ใหม่​ที่​เรา​สร้าง​ขึ้น​จะ​ยั่งยืน​ต่อหน้า​เรา​ฉันใด นาม​ของ​เจ้า​และ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​จะ​ยั่งยืน​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="23">จาก​วัน​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ​ไป​อีก​หนึ่ง​ค่ำ จาก​วัน​สะบาโต​หนึ่ง​ถึง​อีก​วัน มวล​มนุษยชาติ​จะ​กราบ​ลง​นมัสการ​เรา” พระยาห์เวห์​กล่าว​เช่น​นั้น</verse>
				<verse number="24">“และ​พวก​เขา​จะ​ออก​ไป​ดู​ซาก​ศพ​ของ​พวก​ที่​กบฏ​ต่อ​เรา หนอน​ที่​กัด​กิน​พวก​นั้น​จะ​ไม่​ตาย ไฟ​ที่​ไหม้​ก็​จะ​ไม่​ดับ และ​คน​เหล่า​นั้น​จะ​เป็น​ที่​น่า​รังเกียจ​แก่​มวล​มนุษยชาติ”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="24">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">นี่​คือ​ถ้อยคำ​ของ​เยเรมีย์​ลูกชาย​ของ​ฮิลคียาห์ เยเรมีย์​เป็น​ปุโรหิต​คน​หนึ่ง​อยู่​ที่​อานาโธท​ใน​เขต​เบนยามิน</verse>
				<verse number="2">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​เยเรมีย์​ใน​ปี​ที่​สิบสาม​ของ​สมัย​โยสิยาห์​ผู้​เป็น​ลูก​ของ​กษัตริย์​อาโมน​แห่ง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="3">และ​สมัย​เยโฮยาคิม​ผู้​เป็น​ลูก​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์​แห่ง​ยูดาห์ จน​สิ้น​เดือน​ที่​ห้า​ของ​ปี​ที่​สิบเอ็ด​ใน​สมัย​เศเดคียาห์​ผู้​เป็น​ลูก​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์​แห่ง​ยูดาห์ เมื่อ​ชาว​กรุง​เยรูซาเล็ม​ถูก​ต้อน​ไป​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="4">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ความ​ว่า</verse>
				<verse number="5">“เรา​รู้จัก เจ้า​ตั้งแต่​ก่อน​ที่​เรา​จะ​ปั้น​เจ้า​ใน​ครรภ์ เรา​แยก​เจ้า​ไว้​ตั้งแต่​ก่อน​เจ้า​จะ​คลอด​ออก​มา เรา​ได้​แต่งตั้ง​เจ้า​ให้​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ​แก่​ชนชาติ​ทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต ข้าพเจ้า​ไม่​รู้​ว่า​จะ​พูด​อย่างไร เพราะ​ข้าพเจ้า​อายุ​น้อย​เกินไป”</verse>
				<verse number="7">แต่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “อย่า​พูด​ว่า ‘ข้าพเจ้า​อายุ​น้อย​เกินไป’ เจ้า​ต้อง​ไป​พบ​ทุก​คน​ที่​เรา​ใช้​เจ้า​ไป ไม่ว่า​เรา​สั่ง​อย่างไร เจ้า​ต้อง​พูด​ไป​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="8">อย่า​กลัว​พวก​เขา​เลย เพราะ​เรา​อยู่​กับ​เจ้า​และ​จะ​ช่วย​กู้​เจ้า” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระยาห์เวห์​ยื่น​มือ​มา​แตะ​ปาก​ของ​ข้าพเจ้า​และ​พูด​ว่า “ตอน​นี้​เรา​เอา​ถ้อยคำ​ของ​เรา​ใส่​ไว้​ใน​ปาก​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="10">ดู​เถิด วัน​นี้​เรา​แต่งตั้ง​เจ้า​ไว้​เหนือ​ชนชาติ​และ​อาณาจักร​ทั้งหลาย เพื่อ​ให้​ถอน​ราก​และ​ทำลาย ให้​ทลาย​และ​โค่น​ล้ม ให้​สร้าง​และ​ปลูก”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “เยเรมีย์ เจ้า​เห็น​อะไร​บ้าง” ข้าพเจ้า​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​เห็น​กิ่ง​ของ​ต้น​อัลมอนด์”</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ถูกต้อง​แล้ว นั่น​หมายความ​ว่า​เรา​กำลัง​เฝ้า​ดู ให้​สำเร็จ​ตาม​ถ้อยคำ​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="13">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​อีก​ครั้ง​ว่า “เจ้า​เห็น​อะไร​บ้าง” ข้าพเจ้า​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​เห็น​หม้อน้ำ​ที่​กำลัง​เดือด เอียง​เท​มา​หา​เรา​จาก​ทิศ​เหนือ”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ภัยพิบัติ​จาก​ทาง​เหนือ​จะ​หลั่ง​ลง​บน​คน​ทั้งปวง​ที่​อาศัย​ใน​แผ่นดิน​นี้</verse>
				<verse number="15">เรา​กำลัง​จะ​เรียก​กองทัพ​ของ​อาณาจักร​ทาง​เหนือ​มา” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น “กษัตริย์​ของ​พวก​เขา​จะ​มา​ตั้ง​บัลลังก์​ขึ้น ตรง​ทาง​เข้า​ประตู​เมือง​ทั้งหลาย​ของ​เยรูซาเล็ม พวก​เขา​จะ​ยก​ทัพ​มา​ล้อม​กำแพง​เมือง และ​ล้อม​หัวเมือง​ทั้งหมด​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​ประกาศ​คำ​พิพากษา​ประชาชน​ของ​เรา เพราะ​ความ​ชั่วร้าย​ที่​ละทิ้ง​เรา​ไป และ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​แก่​พระ​อื่น​ๆ และ​นมัสการ​งาน​จาก​มือ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="17">เจ้า​จง​เตรียม​ตัว​ให้​พร้อม! ยืน​ขึ้น​แล้ว​พูด​กับ​พวก​เขา​ตาม​ที่​เรา​สั่ง อย่า​กลัว​เขา ไม่​อย่าง​นั้น​เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​กลัว​ต่อหน้า​เขา</verse>
				<verse number="18">วัน​นี้​เรา​ได้​ทำ​ให้​เจ้า​แข็งแกร่ง​เหมือน​เมือง​ป้อม​ปราการ เหมือน​เสา​เหล็ก​และ​กำแพง​ทอง​สัมฤทธิ์ ที่​จะ​ยืน​ต้าน​ทั้ง​แผ่นดิน ต้าน​เหล่า​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ ข้าราชการ ปุโรหิต และ​ประชาชน​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​จะ​ต่อสู้​เจ้า แต่​จะ​ไม่​ชนะ เพราะ​เรา​อยู่​กับ​เจ้า เรา​จะ​ช่วย​กู้​เจ้า” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​ไป​ประกาศ​ให้​ชาว​เยรูซาเล็ม​ได้ยิน​ดังนี้ พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เรา​ยัง​จำ​ความ​รัก​ภักดี​ใน​วัย​เยาว์​ของ​เจ้า​ได้ เจ้า​รัก​เรา​ประหนึ่ง​เจ้าสาว​ของ​เรา และ​ติดตาม​เรา​ผ่าน​ถิ่น​ทุรกันดาร ผ่าน​ดินแดน​ซึ่ง​หว่าน​พืช​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="3">อิสราเอล​เคย​บริสุทธิ์​สำหรับ​พระยาห์เวห์ เคย​เป็น​ผล​แรก​ที่​เก็บเกี่ยว ใคร​กัด​กิน​อิสราเอล​ก็​มี​ความ​ผิด และ​ต้อง​พบ​กับ​หายนะ’ ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="4">ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ ทุก​ตระกูล​ใน​เชื้อสาย​ของ​อิสราเอล จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​พบ​ความ​ผิด​อะไร​ใน​ตัว​เรา จึง​ได้​เตลิด​ไป​ไกล​จาก​เรา​เช่น​นี้ พวก​เขา​ไป​ติดตาม​รูป​เคารพ​ไร้​ค่า และ​ทำ​ให้​ตัวเอง​ไร้​ค่า​ไป</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​ไม่​ได้​ถาม​ว่า ‘อยู่​ที่​ใด​พระยาห์เวห์ ผู้​พา​เรา​ออก​มา​จาก​อียิปต์ นำ​เรา​ผ่าน​ถิ่น​ทุรกันดาร​แห้ง​แล้ง ผ่าน​ดินแดน​แห่ง​ทะเลทราย​และ​หุบเขา ดินแดน​แห้ง​แล้ง​และ​มืดมิด​ที่สุด ดินแดน​ซึ่ง​ไม่​มี​ใคร​ผ่าน​ไป​หรือ​อาศัย​อยู่’</verse>
				<verse number="7">เรา​นำ​เจ้า​มา​ยัง​แผ่นดิน​อัน​อุดม​สมบูรณ์ ให้​กิน​ผลิตผล​ชั้น​ดี​มากมาย แต่​เจ้า​ทำ​ให้​แผ่นดิน​ของ​เรา​เป็น​มลทิน และ​ทำ​ให้​มรดก​ของ​เรา​เป็น​สิ่ง​ที่​น่า​ชิงชัง</verse>
				<verse number="8">ปุโรหิต​ทั้งหลาย​ไม่​ถาม​ว่า ‘พระยาห์เวห์​อยู่​ที่ไหน’ คน​เหล่า​นั้น​ที่​รักษา​กฎหมาย​ไม่​รู้จัก​เรา บรรดา​ผู้​นำ​ก็​กบฏ​ต่อ​เรา ผู้​เผย​พระวจนะ​พยากรณ์​ใน​นาม​พระบาอัล ไป​ติดตาม​รูป​เคารพ​ไร้​ค่า</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น​เรา​จึง​กล่าวโทษ​เจ้า​อีก​ครั้ง” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น “และ​เรา​จะ​กล่าวโทษ​ลูกหลาน​ขอ​เจ้า</verse>
				<verse number="10">จง​ข้าม​ไป​ยัง​ชาย​ฝั่ง​ไซปรัส​และ​ดู ส่ง​คน​ไป​เคดาร์ ​แล้ว​สังเกต​ให้​ดี ว่า​เคย​มี​เรื่อง​อย่าง​นี้​บ้าง​ไหม</verse>
				<verse number="11">เคย​มี​ชนชาติ​ไหน​เปลี่ยน​เทพเจ้า​ที่​เขา​นับถือ​หรือ​ไม่ (แม้​ว่า​เทพ​เหล่า​นั้น​ก็​ไม่​ใช่​พระเจ้า) แต่​คน​ของ​เรา​เอา​พระเจ้า​ผู้​มี​เกียรติ​สิริ​ของ​เขา ไป​แลก​กับ​รูป​เคารพ​ที่​ไร้​ค่า</verse>
				<verse number="12">ฟ้าสวรรค์​ทั้งหลาย จง​ตกตะลึง​ด้วย​เรื่อง​นี้ และ​สั่น​กลัว​ด้วย​ความ​สยดสยอง​อย่าง​ยิ่ง” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="13">“ประชาชน​ของ​เรา​ได้​ทำ​บาป​สอง​อย่าง​คือ พวก​เขา​ได้​ละทิ้ง​เรา ผู้​เป็น​ธาร​น้ำ​แห่ง​ชีวิต และ​ขุด​บ่อ​น้ำ​รั่ว​ให้​ตนเอง ซึ่ง​เก็บ​น้ำ​ไว้​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="14">อิสราเอล​เป็น​ขี้ข้า เป็น​ทาส​ตั้งแต่​เกิด​หรือ แล้ว​ทำไม​จึง​กลาย​เป็น​ของ​ปล้น​ชิง</verse>
				<verse number="15">พวก​สิงโต​คำราม พวก​มัน​ร้อง​คำราม​ขู่​เขา ทำ​ให้​ดินแดน​ของ​เขา​รกร้าง เมือง​ทั้งหมด​ของ​เขา​ถูก​เผา​และ​ทิ้ง​ร้าง</verse>
				<verse number="16">ทั้ง​ชาว​เมือง​เมมฟิส​และ​ทาห์ปานเหส ก็​ได้​ทำ​ให้​กะโหลก​ของ​เจ้า​แตก</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ทำ​ตัว​ของ​เจ้า​เอง​ไม่​ใช่​หรือ ที่​เจ้า​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า ขณะ​ที่​พระองค์​นำ​เจ้า​มา​ตาม​ทาง</verse>
				<verse number="18">ตอน​นี้​ทำไม​เจ้า​จึง​ไป​อียิปต์ เพื่อ​ไป​ดื่ม​น้ำ​จาก​แม่น้ำ​ไนล์ และ​ทำไม​จึง​ไป​อัสซีเรีย เพื่อ​ไป​ดื่ม​น้ำ​จาก​แม่น้ำ​ยูเฟรติส</verse>
				<verse number="19">ความ​ชั่วร้าย​ของ​เจ้า​จะ​ลงโทษ​เจ้า การ​ถอย​หลัง​ของ​เจ้า​จะ​กล่าว​โทษ​เจ้า จง​พิจารณา​ดู​และ​ตระหนัก​ว่า มัน​เลวร้าย​และ​ขมขื่น​แค่​ไหน​สำหรับ​เจ้า เมื่อ​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า และ​ไม่​มี​ความ​ยำเกรง​เรา​เลย” องค์​เจ้านาย​พระยาห์เวห์ ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="20">“นาน​มา​แล้ว​เจ้า​หัก​แอก​ของ​เจ้า และ​ทำลาย​พันธนาการ​ของ​ตัวเอง เจ้า​พูด​ว่า ‘ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​รับใช้​พระองค์!’ แท้​จริง เจ้า​เอน​กาย​ลง​ดั่ง​หญิง​โสเภณี บน​ภูเขา​สูง​ทุก​ลูก และ​ใต้​ต้นไม้​ใบ​ดก​ทุก​ต้น</verse>
				<verse number="21">เรา​ปลูก​เจ้า​ไว้​เหมือน​เถา​องุ่น​พันธุ์​ดี เป็น​พันธุ์​แท้​ที่​น่า​เชื่อถือ แล้ว​เจ้า​มา​เป็น​ปฏิปักษ์​ต่อ​เรา เสื่อม​ทราม​เป็น​เถา​องุ่น​ป่า​ไป​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="22">แม้​เจ้า​ล้าง​ตัว​ด้วย​สบู่ และ​ใช้​ผง​ฟอก​สะอาด​ขนาด​ไหน แต่​คราบ​ความ​ผิด​ของ​เจ้า​ก็​ยัง​อยู่​ต่อหน้า​เรา” พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="23">“เจ้า​พูด​ออก​มา​ได้​อย่างไร​ว่า ‘ข้า​ไม่​มี​มลทิน ข้า​ไม่ได้​วิ่ง​ตาม​พระบาอัล’ ก็​ดู​การ​ประพฤติ​ตัว​ของ​เจ้า​ใน​หุบเขา​สิ จง​คิด​พิจารณา​ดู​ว่า​เจ้า​ทำ​อะไร​ลง​ไป เจ้า​เป็น​อูฐ​ตัวเมีย​ที่​อยู่​ไม่​สุข วิ่ง​พล่าน​ไป​นั่น​ไป​นี่</verse>
				<verse number="24">เป็น​ลา​ป่า​ที่​คุ้น​เคย​กับ​ทะเลทราย ทำ​จมูก​ฟุดฟิด​ใน​ฤดู​ผสมพันธุ์ ใคร​จะ​ยับยั้ง​ความ​กระสัน​ของ​มัน​ได้ ตัวผู้​ตัว​ไหน​ต้องการ​เจ้า ก็​ไม่​ต้อง​ลำบาก ถึง​เวลา​ผสมพันธุ์ พวก​มัน​ก็​จะ​พบ​เจ้า</verse>
				<verse number="25">อย่า​วิ่ง​จน​เท้า​เปล่า และ​จน​คอ​แห้ง​เลย แต่​เจ้า​พูด​ว่า ‘ไม่​มี​ประโยชน์! ข้า​รัก​พระ​ต่าง​ชาติ​ทั้งหลาย และ​จะ​ต้อง​ติดตาม​ไป’</verse>
				<verse number="26">ประชาชน​อิสราเอล​อับอาย เหมือน​ขโมย​ขายหน้า​เมื่อ​ถูก​จับ​ได้ ทั้ง​ตัวเอง กษัตริย์ ข้าราชการ ปุโรหิต​และ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="27">พวก​เขา​พูด​กับ​ท่อน​ไม้​ว่า ‘ท่าน​เป็น​พ่อ​ของ​ข้า’ และ​กับ​ก้อนหิน​ว่า ‘ท่าน​ให้​กำเนิด​ข้า’ พวก​เขา​หัน​หลัง​ให้​เรา ไม่​ได้​หัน​หน้า​ให้​เรา แต่​ถึง​เวลา​เดือดร้อน กลับ​พูด​ว่า ‘โปรด​มา​ช่วย​พวก​เรา​ด้วย!’</verse>
				<verse number="28">ไหนล่ะ​เทพเจ้า​ที่​เจ้า​สร้าง​ขึ้น​ให้​ตัวเอง ถ้า​มัน​ช่วย​เจ้า​ได้ ก็​ให้​มา เวลา​เจ้า​ทุกข์​ร้อน​สิ! เพราะ​ยูดาห์ เจ้า​มี​เทพเจ้า​มากมาย พอ​กับ​จำนวน​เมือง​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="29">เหตุใด​เจ้า​จึง​กล่าวโทษ​เรา พวก​เจ้า​ทุก​คน​ล้วน​กบฏ​ต่อเรา” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="30">“ลงโทษ​พลเมือง​ของ​เจ้า​ก็​ป่วยการ พวก​เขา​ไม่​ดี​ขึ้น​เลย ดาบ​ของ​เจ้า​ได้​ขย้ำ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​เจ้า เหมือน​สิงโต​หิว​จัด</verse>
				<verse number="31">คน​รุ่น​นี้ จง​ใคร่ครวญ​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​เถิด เรา​เป็น​ถิ่น​ทุรกันดาร​สำหรับ​อิสราเอล​หรือ เป็น​ดินแดน​มืดมน​หรือ ทำไม​ประชาชน​ของ​เรา​จึง​พูด​ว่า ‘เมื่อ​เรา​ไป​ไหน​ได้​อย่าง​อิสระ เรา​จะ​ไม่​มา​หา​พระองค์​อีก​ต่อไป’</verse>
				<verse number="32">หญิงสาว​จะ​ลืม​อัญมณี​ของ​เธอ​หรือ เจ้าสาว​จะ​ลืม​เครื่อง​ประดับ​งาน​แต่งงาน​ไหม แต่​ประชาชน​ของ​เรา​ได้​ลืม​เรา นาน​จน​นับ​วัน​ไม่​ไหว</verse>
				<verse number="33">เจ้า​ช่ำชอง​ใน​การ​ล่า​ความ​รัก! แม้​หญิง​ชั่ว​ที่​สุด​ก็​มา​เรียน​จาก​วิถี​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="34">เสื้อผ้า​ของ​เจ้า​เปื้อน เลือด​คน​จน​ผู้​ไร้​ความ​ผิด เจ้า​ฆ่า​แม้​จับ​ไม่​ได้​ว่า​เขา​ขโมย แต่​ถึง​ขนาด​นี้​แล้ว</verse>
				<verse number="35">เจ้า​ยัง​พูด​ว่า ‘ข้า​ไม่​มี​ความ​ผิด พระองค์​ไม่ได้​โกรธ​ข้า’ แต่​เรา​จะ​พิพากษา​โทษ​เจ้า เพราะ​เจ้า​พูด​ว่า ‘ข้า​ไม่​ได้​ทำ​บาป’</verse>
				<verse number="36">ทำไม​เจ้า​จึง​เปลี่ยน​ไป​มา ไป​ทาง​โน้น ทาง​นี้ เจ้า​จะ​ผิด​หวัง​กับ​อียิปต์ เหมือน​ที่​เจ้า​เคย​ผิด​หวัง​กับ​อัสซีเรีย</verse>
				<verse number="37">เจ้า​จะ​เอา​มือ​กุม​ศีรษะ ออก​มา​จาก​ที่​นั่น​เช่น​กัน เพราะ​พระยาห์เวห์​ปฏิเสธ​พวก​คน​ที่​เจ้า​เชื่อ​ใจ พวก​เขา​จะ​ช่วย​อะไร​เจ้า​ไม่​ได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">“หาก​ชาย​ใด​หย่า​ขาด​จาก​ภรรยา และ​เธอ​ไป​แต่งงาน​กับ​ชาย​อีก​คน เขา​ควร​จะ​กลับ​ไป​หา​เธอ​อีก​หรือ แผ่นดิน​จะ​ไม่​เปื้อน​มลทิน​ไป​หมด​หรือ แต่​เจ้า​ก็​ใช้​ชีวิต​เหมือน​โสเภณี​มี​ชู้​รัก​หลาย​คน บัดนี้​เจ้า​จะ​กลับ​มา​หา​เรา​หรือ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="2">“จง​แหงน​หน้า​มอง​ที่​สูง​ร้าง​นั้น ดู​สิ มี​ที่ไหน​ที่​เจ้า​ไม่​ทำ​ตัว​แปดเปื้อน​บ้าง เจ้า​นั่ง​คอย​พวก​ชู้​รัก​อยู่​ริม​ทาง นั่ง​เหมือน​คน​เร่ร่อน​ใน​ทะเลทราย เจ้า​ทำ​ให้​แผ่นดิน​เป็น​มลทิน ด้วย​ความ​สำส่อน​และ​ความ​ชั่วร้าย​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ฉะนั้น​ฝน​จึง​ถูก​ระงับ​เสีย และ​ไม่​มี​ฝน​ฤดู​ใบไม้​ผลิ​ตก​ลง​มา กระนั้น​เจ้า​ก็​ยัง​หน้าด้าน​เหมือน​หญิง​โสเภณี ไม่​มี​ยางอาย​เอา​เสีย​เลย</verse>
				<verse number="4">เจ้า​เพิ่ง​ร้อง​หา​เรา​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า ‘พระบิดา​ของ​ข้าพเจ้า ผู้​เป็น​มิตร​ตั้งแต่​ข้า​ยัง​เยาว์​วัย</verse>
				<verse number="5">พระองค์​จะ​โกรธ​เสมอ​ไป​หรือ ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระองค์​จะ​คง​อยู่​ตลอด​ไป​หรือ’ เจ้า​พูด​เช่น​นี้​แหละ แต่​เจ้า​ก็​ทำ​ชั่ว​ทุก​อย่าง​อยู่​ร่ำไป”</verse>
				<verse number="6">ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์ พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “เจ้า​เห็น​สิ่ง​ที่​อิสราเอล​ผู้​นอกใจ​ทำ​ไหม เธอ​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​สูง​ทุก​ลูก ใต้​ต้นไม้​ใบ​เขียว​ทุก​ต้น แล้ว​คบชู้​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="7">เรา​คิด​ว่า เมื่อ​อิสราเอล​ทำ​ทั้งหมด​นี้​แล้ว เธอ​จะ​กลับ​มา​หา​เรา แต่​ก็​เปล่า และ​ยูดาห์​น้อง​สาว​ผู้​ไม่​ซื่อสัตย์​ของ​เธอ​ก็​เห็น</verse>
				<verse number="8">เรา​จึง​ทำ​หนังสือ​หย่า​ขาด​อิสราเอล​ผู้​นอกใจ แล้ว​ไล่​เธอ​ไป​เพราะ​การ​คบชู้​ทั้งหลาย แต่​เรา​ก็​เห็น​ยูดาห์​น้อง​สาว​ผู้​ไม่​ซื่อสัตย์​ของ​เธอ​ไม่​กลัว​เลย เธอ​ก็​ออก​ไป​คบชู้​ด้วย</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เธอ​เห็น​ว่า​ความ​เสื่อม​ศีลธรรม​ของ​อิสราเอล​เป็น​เรื่อง​เล็ก​น้อย จึง​ทำ​ให้​แผ่นดิน​เป็น​มลทิน โดย​ไป​คน​ชู้​กับ​หิน​และ​ไม้</verse>
				<verse number="10">ถึง​ขนาด​นี้​แล้ว ยูดาห์​น้อง​สาว​ผู้​ไร้​สัตย์​ของ​เธอ​ก็​ยัง​ไม่​กลับ​มา​หา​เรา​อย่าง​สุดใจ มี​แต่​แสร้ง​ทำ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “อิสราเอล​ผู้​ไม่​ซื่อ​ก็​ยัง​ชอบธรรม​กว่า​ยูดาห์​ผู้​ไร้​สัตย์</verse>
				<verse number="12">จง​ไป​ประกาศ​กับ​พวก​ทาง​เหนือ​ว่า พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า ‘อิสราเอล​ผู้​ไม่​ซื่อ​เอ๋ย กลับมา​เถิด เรา​จะ​ไม่​หน้า​บึ้ง​ใส่​เจ้า​อีก​ต่อไป เพราะ​เรา​สัตย์ซื่อ’ พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนี้ ‘เรา​จะ​ไม่​โกรธ​ตลอดไป</verse>
				<verse number="13">เพียง​แต่​เจ้า​ยอมรับ​ผิด ว่า​ได้​กบฏ​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า ว่า​ได้​ปัน​ใจ​ให้​พวก​พระ​ต่าง​ชาติ ใต้​ต้นไม้​ใหญ่​ทุก​ต้น และ​ไม่​ได้​เชื่อฟัง​เรา’ ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="14">“กลับ​มา​เถิด ประชาชน​ที่​ไม่​ซื่อสัตย์” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนี้ “เพราะ​เรา​เป็น​สามี​ของ​เจ้า เรา​จะ​เลือกสรร​เจ้า​คน​หนึ่ง​จาก​เมือง​หนึ่ง สอง​คน​จาก​ตระกูล​หนึ่ง และ​นำ​เจ้า​กลับ​ไป​ศิโยน</verse>
				<verse number="15">แล้ว​เรา​จะ​ให้​บรรดา​ผู้​เลี้ยง​ที่​เรา​พอใจ​กับ​เจ้า ผู้​ที่​จะ​นำ​เจ้า​ด้วย​ความ​รู้​และ​ความ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ถึง​เวลา​นั้น​ที่​เจ้า​มี​ลูก​หลาน​จน​เต็ม​แผ่นดิน” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนี้ ผู้​คน​จะ​ไม่​พูด​ถึง “ ‘หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์’ อีก จะ​ไม่​คิด​ถึง ไม่​จดจำ ไม่​ถวิล​หา และ​ไม่​สร้าง​ขึ้น​มา​ใหม่</verse>
				<verse number="17">แต่​ใน​เวลา​นั้น พวก​เขา​จะ​เรียก​เยรูซาเล็ม​ว่า ‘พระ​บัลลังก์​ของ​พระยาห์เวห์’ ชนชาติ​ทั้งปวง​จะ​มา​ชุมนุม​กัน​ที่​เยรูซาเล็ม เพื่อ​ถวาย​เกียรติ​แด่​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ พวก​เขา​จะ​ไม่​ดื้อดึง​ทำ​ตาม​ใจ​ชั่ว​ของ​ตน​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ถึง​เวลา​นั้น ชน​ยูดาห์​จะ​สมทบ​กับ​ชน​อิสราเอล จะ​รวม​กัน​มา​จาก​ดินแดน​ทาง​เหนือ มา​ยัง​ดินแดน​ที่​เรา​ได้​ยก​ให้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​เป็น​มรดก”</verse>
				<verse number="19">เรา​เอง​กล่าว​ไว้​ว่า “ ‘เรา​ยินดี​เหลือเกิน​ที่​จะ​ปฏิบัติ​ต่อ​เจ้า​เหมือน​ลูก และ​มอบ​ดินแดน​ที่​น่า​รื่นรมย์​แก่​เจ้า เป็น​มรดก​ที่​งดงาม​ที่สุด​ใน​ชนชาติ​ทั้งสิ้น’ เรา​คิด​ว่า​เจ้า​จะ​เรียก​เรา​ว่า ‘พ่อ’ และ​จะ​ติดตาม​เรา​โดย​ไม่​หัน​หนี​ไป​ไหน</verse>
				<verse number="20">แต่​อิสราเอล เจ้า​ก็​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​เรา เหมือน​ภรรยา​ที่​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​สามี” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="21">มี​เสียง​หนึ่ง​ร่ำไห้​ดัง​จาก​ที่​สูง​ร้าง เป็น​เสียง​ร่ำไห้​อ้อนวอน​ของ​ชน​อิสราเอล เพราะ​พวก​เขา​ได้​บิดเบือน​วิถี​ของ​ตน และ​ได้​ลืม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ตน</verse>
				<verse number="22">“กลับ​มา​เถิด ประชาชน​ผู้​ไม่​ซื่อสัตย์ เรา​จะ​รักษา​เจ้า​จาก​การ​หลง​ผิด แน่​แล้ว เรา​จะ​มา​หา​พระองค์ เพราะ​พระองค์​เป็น​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="23">แท้​จริง​การ​กราบ​ไหว้​รูป​เคารพ บน​เนิน​เขา​และ​ภูเขา​ต่าง​ๆ เป็น​เรื่อง​หลอกลวง แท้​จริง​ความ​รอด​ของ​อิสราเอล อยู่​ใน​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="24">ตั้งแต่​เรา​ยัง​เยาว์​วัย เทพเจ้า​ที่​น่า​อับอาย​นั้น​ได้​ผลาญ ผล​จาก​หยาด​เหงื่อ​แรงงาน​บรรพบุรุษ​ของ​เรา ทั้ง​ฝูง​แพะ​แกะ​และ​ฝูง​สัตว์ ลูกชาย​และ​ลูกสาว</verse>
				<verse number="25">ให้​เรา​นอน​ลง​ด้วย​ความ​อับอาย และ​เอา​ความ​อัปยศ​อดสู​คลุม​กาย ทั้ง​เรา​และ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา ตั้งแต่​เรา​ยัง​เยาว์​วัย​จน​ทุก​วัน​นี้ เรา​ไม่​ได้​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​เลย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “อิสราเอล หาก​เจ้า​จะ​กลับ​มา ก็​กลับ​มา​หา​เรา​เถิด หาก​เจ้า​เอา​เทวรูป​น่า​ชิงชัง​ไป​ให้​พ้น​หน้า​เรา และ​ไม่​หลง​ไป​อีก</verse>
				<verse number="2">และ​หาก​เจ้า​ปฏิญาณ​โดย​อ้าง​ว่า ‘พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด’ ด้วย​ความ​จริง ความ​ยุติธรรม และ​ความ​ชอบธรรม ชนชาติ​ทั้งหลาย​ก็​จะ​ขอ​พร​จาก​เรา และ​พวก​เขา​จะ​โอ้อวด​เรา”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​คน​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​ว่า “จง​ไถ​พรวน​ดิน​แข็ง​แห่ง​จิตใจ​ของ​เจ้า และ​อย่า​หว่าน​เมล็ด​พืช​ลง​กลาง​ดง​หนาม</verse>
				<verse number="4">คน​ยูดาห์​และ​ผู้​อาศัย​ใน​เยรูซาเล็ม จง​เข้า​สุหนัต​ตัวเอง​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ จง​เข้า​สุหนัต​ใจ​ของ​พวก​เจ้า มิฉะนั้น​โทสะ​ของ​เรา​จะ​พลุ่ง​ขึ้น​และ​แผดเผา​ดั่ง​ไฟ เผาผลาญ​โดย​ไม่​มี​ใคร​ดับ​ได้ เนื่องจาก​ความ​ชั่วร้าย​ที่​พวก​เจ้า​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="5">จง​ประกาศ​ใน​ยูดาห์ และ​ป่าว​ร้อง​ใน​เยรูซาเล็ม​ว่า ‘จง​เป่า​แตร​ทั่ว​แผ่นดิน!’ จง​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า ‘มา​รวม​ตัว​กัน! ให้​เรา​หนี​ไป​เมือง​ป้อม​ปราการ​ต่าง​ๆ กัน​เถอะ!’</verse>
				<verse number="6">จง​ส่ง​สัญญาณ​ให้​ไป​ศิโยน! อย่า​ชักช้า! จง​รีบ​หนี​เอา​ชีวิต​รอด เพราะ​เรา​กำลัง​นำ​ภัยพิบัติ​มา​จาก​ทาง​เหนือ เป็น​หายนะ​ร้ายแรง”</verse>
				<verse number="7">ราชสีห์​ตัว​หนึ่ง​ได้​ออก​มา​จาก​ถ้ำ ผู้​ที่​จะ​ทำลาย​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ออก​มา​แล้ว เขา​ออก​มา​จาก​ที่​พัก​ของ​ตน เพื่อ​ทำลาย​ล้าง​แผ่นดิน​ของ​เจ้า เมือง​ต่าง​ๆ ของ​เจ้า​จะ​พัง​พินาศ ปราศจาก​ผู้​อยู่​อาศัย</verse>
				<verse number="8">ฉะนั้น​จง​สวม​ผ้า​กระสอบ จง​ร้องไห้​คร่ำครวญ เพราะ​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ของ​พระยาห์เวห์ ยัง​ไม่​หันเห​จาก​เรา</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “ใน​วัน​นั้น กษัตริย์​และ​บรรดา​ข้าราชการ​จะ​เสีย​ขวัญ ปุโรหิต​จะ​ตกใจ​กลัว และ​ผู้​เผย​พระวจนะ​จะ​ขนลุก”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ข้าพเจ้า​พูด​ว่า “อนิจจา พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต พระองค์​หลอกลวง​เยรูซาเล็ม​และ​ชนชาติ​นี้​แน่​แล้ว ก็​ไหน​พระองค์​พูด​ว่า ‘เจ้า​จะ​มี​สันติสุข’ แต่​นี่​ดาบ​จ่อ​คอหอย​เรา​แล้ว”</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ถึง​เวลา​นั้น จะ​มี​ผู้​บอก​ชนชาติ​นี้​และ​ชาว​เยรูซาเล็ม​ว่า “ลม​ร้อน​แผดเผา​จาก​ที่​สูง​เวิ้งว้าง​ใน​ทะเลทราย​พัด​มา​สู่​ประชาชน​ของ​เรา แต่​ไม่​ใช่​เพื่อ​ฝัด​ร่อน​หรือ​ชะล้าง</verse>
				<verse number="12">เรา​เป็น​ผู้​ส่ง​ลม​แรง​นั้น​มา บัดนี้​เรา​ประกาศ​พิพากษา​ลงโทษ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="13">ดู​สิ! บุคคล​ผู้​นั้น​บุก​มา​เหมือน​เมฆ รถ​ม้า​ศึก​ของ​เขา​มา​เหมือน​พายุ​หมุน ม้า​ศึก​ของ​เขา​ไว​กว่า​นก​อินทรี วิบัติ​แก่​เรา! เรา​พินาศ​วอดวาย​แล้ว!</verse>
				<verse number="14">เยรูซาเล็ม จง​ล้าง​ความ​ชั่วร้าย​ออก​จาก​ใจ เพื่อ​จะ​ได้รับ​ความ​รอด เจ้า​จะ​เก็บงำ​ความ​คิด​ชั่ว​ไว้​นาน​เท่าใด</verse>
				<verse number="15">เสียง​ป่าว​ร้อง​จาก​ดาน ประกาศ​ภัยพิบัติ​จาก​เนิน​เขา​เอฟราอิม</verse>
				<verse number="16">“จง​บอก​เรื่อง​นี้​แก่​ชนชาติ​ทั้งหลาย ประกาศ​เกี่ยวกับ​เยรูซาเล็ม​ว่า ‘กองทัพ​ที่​ล้อม​เมือง​กำลัง​มา​จาก​แดน​ไกล โห่ร้อง​ออกศึก​สู้​กับ​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="17">พวก​เขา​โอบ​ล้อม​เยรูซาเล็ม​เหมือน​คน​เฝ้า​นา เพราะ​เยรูซาเล็ม​กบฏ​ต่อ​เรา’ ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="18">“การ​กระทำ​และ​ความ​ประพฤติ​ของ​เจ้า​เอง ได้​นำ​ให้​เหตุการณ์​นี้​มา​ให้​เจ้า นี่​คือ​โทษทัณฑ์​ของ​เจ้า มัน​ช่าง​ขมขื่น! มัน​ช่าง​เสียด​แทง​ใจ!”</verse>
				<verse number="19">โอย ทุกข์​เหลือเกิน ทรมาน​เหลือเกิน! ข้าพเจ้า​ทุรนทุราย​ด้วย​ความ​เจ็บ​ปวด โอย หัวใจ​ของ​ข้าพเจ้า​ร้าวราน! หัวใจ​ของ​ข้าพเจ้า​สะท้าน​อยู่​ภายใน ข้าพเจ้า​ไม่​อาจ​สงบ​นิ่ง​ได้ เพราะ​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​แตร ได้ยิน​เสียง​โห่ร้อง​คะนอง​ศึก</verse>
				<verse number="20">หายนะ​กระหน่ำ​กัน​เข้า​มา ทั้ง​แผ่นดิน​เป็น​ซาก​ปรักหักพัง พวก​เต็นท์​ของ​ข้าพเจ้า​ถูก​ทำลาย​ทันที ที่​พัก​ของ​ข้าพเจ้า​พัง​ลง​ชั่ว​พริบตา</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้า​จะ​ต้อง​ทน​ดู​ธง​รบ และ​ฟัง​เสียง​แตร​ไป​นาน​สัก​เท่าใด</verse>
				<verse number="22">“ประชาชน​ของ​เรา​โง่​เขลา พวก​เขา​ไม่​รู้จัก​เรา พวก​เขา​เป็น​เด็ก​เหลวไหล ไม่​มี​ความ​เข้าใจ พวก​เขา​ช่ำชอง​ใน​การ​ทำ​ชั่ว ทำ​ดี​ไม่​เป็น​เลย”</verse>
				<verse number="23">ข้าพเจ้า​มอง​ดู​ที่​แผ่นดิน​โลก มัน​ไม่​มี​รูปทรง​และ​ว่าง​เปล่า มอง​ดู​ที่​ฟ้าสวรรค์ แสง​สว่าง​ลับ​ไป​เสีย​แล้ว</verse>
				<verse number="24">ข้าพเจ้า​มอง​ดู​ภูเขา​ทั้งหลาย เห็น​มัน​สั่น​สะท้าน เนิน​เขา​ทั้งหลาย​ก็​โคลงเคลง</verse>
				<verse number="25">ข้าพเจ้า​มอง​ดู ไม่​มี​ผู้​คน​เลย นก​ใน​ท้องฟ้า​บิน​ลับ​หาย​ไป​หมด</verse>
				<verse number="26">ข้าพเจ้า​มอง​ดู​และ​เห็น​แผ่นดิน​อัน​อุดม​เป็น​ทะเลทราย เมือง​ทั้งหลาย​เป็น​ซาก​ปรักหักพัง ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​และ​ต่อ​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="27">พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า “ทั้ง​แผ่นดิน​จะ​ย่อยยับ แม้​เรา​จะ​ไม่​ทำลาย​จน​หมด​สิ้น</verse>
				<verse number="28">ฉะนั้น​โลก​จะ​คร่ำครวญ และ​ฟ้าสวรรค์​เบื้อง​บน​จะ​หม่นหมอง เพราะ​เรา​ได้​ลั่น​วาจา​ไว้ และ​จะ​ไม่​ผ่อนผัน เรา​ได้​ตัดสินใจ​แล้ว และ​จะ​ไม่​เปลี่ยนแปลง”</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​พล​ม้า​และ​พล​ธนู ชาว​เมือง​ทุก​แห่ง​หนี​กระเจิดกระเจิง บาง​คน​เข้า​ไป​ใน​พุ่ม​ไม้ บาง​คน​ปีนป่าย​ขึ้นไป​ตาม​หินผา ทุก​เมือง​ถูก​ทิ้ง​ร้าง ไม่​มี​ใคร​อาศัย​เลย</verse>
				<verse number="30">เจ้า​ผู้​ถูก​ทำลาย เจ้า​กำลัง​ทำ​อะไร​นั่น ทำไม​ใส่​เสื้อผ้า​สีแดง​เข้ม และ​สวม​เครื่อง​เพชร​เครื่องทอง เจ้า​แต่ง​หน้า​เน้น​ดวงตา​ไป​ทำไม ถึง​แต่งตัว​สวย​ก็​เปล่า​ประโยชน์ คน​รัก​ของ​เจ้า​เหยียดหยาม​เจ้า พวก​เขา​อยาก​จะ​ฆ่า​เจ้า</verse>
				<verse number="31">ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​เหมือน​ผู้หญิง​คลอด​ลูก ร้อง​ครวญ​คราง​เหมือน​คลอด​ลูก​คน​แรก เป็น​เสียง​ร้อง​ของ​ธิดา​ศิโยน​หายใจ​หอบ เธอ​ยื่น​แขน​ออก​มา​และ​พูด​ว่า “อนิจจา ฉัน​จะ​เป็น​ลม​แล้ว ชีวิต​ฉัน​ถูก​มอบ​ไว้​ให้​เหล่า​ฆาตกร”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">“จง​วิ่ง​ไป​มา​ตาม​ถนน​ใน​เยรูซาเล็ม จง​มอง​ไป​รอบ​ๆ และ​พิจารณา​ดู จง​ค้นหา​ตาม​ลาน​เมือง​ต่าง​ๆ หาก​เจ้า​หา​พบ​แม้​แต่​คน​เดียว ที่​ซื่อสัตย์​และ​แสวงหา​ความ​จริง เรา​จะ​ยกโทษ​ให้​เมือง​นี้</verse>
				<verse number="2">ถึงแม้​พวก​เขา​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด’ พวก​เขา​ก็​กำลัง​สาบาน​เท็จ”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์ ตา​ของ​พระองค์​มอง​หา​ความ​จริง​ไม่​ใช่​หรือ พระองค์​เฆี่ยน​พวก​เขา แต่​เขา​ก็​ไม่​รู้จัก​เจ็บ ขยี้​พวก​เขา แต่​เขา​ก็​ไม่​ยอม​แก้ไข พวก​เขา​ทำ​หน้า​ด้าน​ยิ่ง​กว่า​หิน และ​ไม่​ยอม​กลับใจ</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​คิดว่า “คน​เหล่า​นี้​เป็น​เพียง​คน​จน พวก​เขา​เป็น​คน​โง่เขลา เพราะ​เขา​ไม่​รู้​วิถีทาง​ของ​พระยาห์เวห์ ไม่​รู้​ข้อ​กำหนด​ของ​พระเจ้า​ของ​ตน</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น ข้าพเจ้า​จะ​ไป​หา​พวก​ผู้​นำ และ​จะ​พูด​กับ​พวก​เขา คน​เหล่า​นั้น​ย่อม​รู้​วิถีทาง​ของ​พระยาห์เวห์ รู้​ข้อ​กำหนด​ของ​พระเจ้า​ของ​ตน​อย่าง​แน่นอน” แต่​คน​เหล่า​นั้น​ก็​พร้อม​ใจ​กัน​หัก​แอก และ​ทำลาย​พันธนาการ​ต่าง​ๆ ด้วย</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น สิงโต​จาก​ป่า​จะ​มา​เล่นงาน​พวก​เขา หมา​ป่า​จาก​ทะเลทราย​จะ​เข้า​ขย้ำ เสือดาว​จะ​ซุ่ม​อยู่​ใกล้​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​พวก​เขา คอย​ฉีก​เนื้อ​คน​ที่​ออก​มา​เป็น​ชิ้น​ๆ เพราะ​การ​ทรยศ​ของ​พวก​เขา​ร้ายแรง และ​การ​กลับ​ไป​ทำ​บาป​ก็​มากมาย</verse>
				<verse number="7">“ทำไม​เรา​ต้อง​อภัย​ให้​พวก​เจ้า ลูกหลาน​ของ​พวก​เจ้า​ละทิ้ง​เรา และ​สาบาน​ต่อ​พวก​พระ ซึ่ง​ไม่​ใช่​พระเจ้า เรา​จัดหา​ทุก​สิ่ง​ที่​จำเป็น​ให้​พวก​เขา แต่​พวก​เขา​ก็​ยัง​คบชู้ และ​แห่​กัน​ไป​ตาม​ซ่อง​โสเภณี</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​เป็น​ม้า​หนุ่ม​กลัดมัน​ที่​เลี้ยง​ดู​อย่าง​ดี ต่าง​กระสัน​หา​ภรรยา​ของ​คน​อื่น</verse>
				<verse number="9">จะ​ไม่​ให้​เรา​ลงโทษ​พวก​เขา​เพราะ​เรื่อง​นี้​หรือ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น “จะ​ไม่​ให้​เรา​แก้แค้น ชนชาติ​ที่​ประพฤติ​อย่าง​นี้​หรือ</verse>
				<verse number="10">จง​ไป​ใน​สวน​องุ่น​และ​ทำลาย​เสีย แต่​อย่า​ทำลาย​จน​หมด​สิ้น จง​ตัด​กิ่ง​ก้าน​ของ​มัน​ออก เพราะ​คน​เหล่า​นี้​ไม่​ได้​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">คน​อิสราเอล​และ​คน​ยูดาห์ ได้​นอกใจ​เรา​จน​ถึง​ที่สุด” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​โกหก​เกี่ยวกับ​พระยาห์เวห์​ว่า “พระองค์​จะ​ไม่​ทำ​อะไร​หรอก! จะ​ไม่​มี​อันตราย​ใด​ๆ เกิดขึ้น​กับ​เรา เรา​จะ​ไม่​มี​วัน​เห็น​การ​ฆ่าฟัน​หรือ​กันดาร​อาหาร</verse>
				<verse number="13">บรรดา​ผู้​เผย​พระวจนะ​เป็น​เพียง​ลม พระ​วจนะ​ไม่​อยู่​ใน​คน​เหล่า​นั้น ดังนั้น​สิ่ง​ที่​เขา​พูด​ก็​จง​ตก​แก่​ตัว​เขา”</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “เพราะว่า​ประชาชน​พูด​คำ​เหล่า​นี้ เรา​จะ​ทำ​ให้​ถ้อยคำ​ของ​เรา​ใน​ปาก​ของ​เจ้า​เป็น​ไฟ และ​คน​เหล่า​นี้​เป็น​ฟืน​ให้​ไฟ​นี้​เผาผลาญ</verse>
				<verse number="15">คน​อิสราเอล​ทั้งหลาย” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนี้ “เรา​กำลัง​นำ​ชนชาติ​หนึ่ง​จาก​แดน​ไกล​มา​สู้​กับ​เจ้า เป็น​ชนชาติ​โบราณ​ที่​ยืนหยัด​มา​นาน เป็น​ชนชาติ​ที่​เจ้า​ไม่​รู้จัก​ภาษา​ของ​เขา ไม่​เข้าใจ​คำ​พูด​ของ​เขา</verse>
				<verse number="16">แล่ง​ธนู​ของ​เขา​เป็น​เหมือน​หลุม​ศพ​ที่​เปิด​อยู่ คน​ของ​เขา​ล้วน​เป็น​นัก​รบ​เกรียงไกร</verse>
				<verse number="17">พวก​เขา​จะ​กลืน​กิน​พืชผล​และ​อาหาร​ของ​เจ้า กลืน​กิน​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​เจ้า พวก​เขา​จะ​กลืน​กิน​ทั้ง​ฝูง​แพะ​แกะ​และ​ฝูง​วัว​ของ​เจ้า กลืน​กิน​ทั้ง​เถา​องุ่น​และ​ต้น​มะเดื่อ พวก​เขา​จะ​ใช้​ดาบ​ทำลาย เมือง​ป้อม​ปราการ​ต่าง​ๆ ที่​เจ้า​ไว้​วาง​ใจ”</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “แม้​ถึง​เวลา​นั้น เรา​ก็​จะ​ไม่​ทำลาย​พวก​เจ้า​ให้​สูญสิ้น​ไป</verse>
				<verse number="19">และ​เมื่อ​ประชาชน​ถาม​ว่า ‘ทำไม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​จึง​ทำ​สิ่ง​ทั้งหมด​นี้​กับ​เรา’ เจ้า​จะ​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘เพราะ​พวก​เจ้า​ละทิ้ง​พระเจ้า และ​ปรนนิบัติ​พระ​ต่าง​ชาติ​ใน​แผ่นดิน​ของ​เจ้า​เอง ฉะนั้น ตอน​นี้​พวก​เจ้า​จะ​ต้อง​ไป​ปรนนิบัติ​ชน​ต่าง​ชาติ​ใน​แผ่นดิน ซึ่ง​ไม่​ใช่​ของ​เจ้า’</verse>
				<verse number="20">จง​ประกาศ​ต่อ​ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ และ​ป่าวร้อง​ใน​ยูดาห์​ว่า</verse>
				<verse number="21">‘ฟัง​นะ พวก​คน​โง่เขลา​และ​ไร้​ความ​คิด ผู้​มี​ตา​แต่​มอง​ไม่​เห็น ผู้​มี​หู​แต่​ไม่​ได้ยิน</verse>
				<verse number="22">เจ้า​ควร​ยำเกรง​เรา​ไม่​ใช่​หรือ’ ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนี้ “เจ้า​ควร​ตัว​สั่น​อยู่​ต่อหน้า​เรา​ไม่​ใช่​หรือ เรา​ตั้ง​ทราย​เป็น​ขอบเขต​ให้​ทะเล เป็น​ปราการ​นิรันดร์​ที่​มัน​ข้าม​ไม่​ได้ คลื่น​อาจ​จะ​ม้วน​ตัว แต่​ก็​เอา​ชนะ​ไม่​ได้ มัน​อาจ​จะ​ร้อง​คำราม แต่​ก็​ข้าม​ไม่ได้</verse>
				<verse number="23">แต่​ชนชาติ​นี้​มี​ใจ​ดื้อด้าน​และ​กบฏ พวก​เขา​หัน​หนี​เรา​ไป</verse>
				<verse number="24">พวก​เขา​ไม่​บอก​ตัวเอง​ว่า ‘ให้​เรา​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา ผู้​มอบ​ฝน​ใน​ฤดู​ใบไม้​ร่วง​และ​ใบไม้​ผลิ​ตาม​ฤดูกาล ผู้​ให้​เรา​มั่นใจ​ว่า​จะ​ได้​เก็บเกี่ยว​ตาม​ฤดู’</verse>
				<verse number="25">การ​ทำ​ผิด​ของ​เจ้า​กีดกัน​สิ่ง​เหล่า​นี้ บาป​ของ​เจ้า​ทำ​ให้​เจ้า​พลาด​สิ่ง​ดี​ๆ</verse>
				<verse number="26">ใน​หมู่​ประชาชน​ของ​เรา​มี​คน​ชั่วร้าย ซึ่ง​หมอบ​คอย​เหมือน​คน​วาง​บ่วง​ดัก​นก และ​เหมือน​คน​ที่​วาง​กับดัก​จับ​ผู้คน</verse>
				<verse number="27">บ้าน​ของ​พวก​เขา​เต็ม​ไป​ด้วย​การ​หลอกลวง เหมือน​กรง​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​นก พวก​เขา​กลาย​เป็น​คน​มั่งมี​และ​มี​อิทธิพล</verse>
				<verse number="28">ทั้ง​อ้วนพี​และ​ล่ำสัน พวก​เขา​ทำ​ชั่ว​อย่าง​ไร้​ขีด​จำกัด ไม่​แสวงหา​ความ​ยุติธรรม ไม่​ช่วย​คดี​ของ​ลูก​กำพร้า​พ่อ ไม่​ปกป้อง​ความ​ยุติธรรม​ของ​คน​จน</verse>
				<verse number="29">จะ​ไม่​ให้​เรา​ลงโทษ​พวก​เขา​เพราะ​เรื่อง​นี้​หรือ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น “จะ​ไม่​ให้​เรา​แก้แค้น ชนชาติ​ที่​ประพฤติ​อย่าง​นี้​หรือ</verse>
				<verse number="30">สิ่ง​น่า​สะพรึง​กลัว​และ​น่า​ตกใจ ได้​เกิด​ขึ้น​ใน​แผ่นดิน​นี้</verse>
				<verse number="31">คือ​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​พยากรณ์​เท็จ พวก​ปุโรหิต​ปกครอง​โดย​สิทธิ​อำนาจ​ของ​ตน และ​ประชาชน​ของ​เรา​ก็​รัก​วิถี​นี้ แต่​สุดท้าย​พวก​เจ้า​จะ​ทำ​อย่างไร”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">“วิ่ง​หนี​เอา​ชีวิต​รอด​เถิด ชาว​เบนยามิน! จง​หนี​จาก​เยรูซาเล็ม! จง​เป่า​แตร​ใน​เทโคอา! ส่ง​สัญญาณ​ขึ้น​เหนือ​เบธฮัคเคเรม! เพราะ​ภัยพิบัติ​โผล่​ขึ้นมา​จาก​ทาง​เหนือ เป็น​หายนะ​ร้ายแรง</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​ทำลาย​ธิดา​แห่ง​ศิโยน ผู้​งดงาม​และ​บอบบาง</verse>
				<verse number="3">คน​เลี้ยง​แกะ​และ​ฝูง​สัตว์​ของ​เขา​จะ​มา​โจมตี​เธอ พวก​เขา​จะ​ตั้ง​เต็นท์​ล้อม​เมือง แต่ละ​คน​เลี้ยง​สัตว์​ของ​เขา</verse>
				<verse number="4">จง​เตรียม​ทำศึก​กับ​ศิโยน! จง​ลุกขึ้น ให้​เรา​บุก​โจมตี​ยาม​เที่ยงวัน! แต่​อนิจจา กลางวัน​คล้อย​ลง​แล้ว และ​ร่มเงา​ของ​ยาม​เย็น​ทอด​ยาว</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น​จง​ลุกขึ้น ให้​เรา​โจมตี​ตอน​กลางคืน และ​ทำลาย​ป้อม​ปราการ​ต่าง​ๆ เสีย!”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “จง​โค่น​ต้นไม้ แล้ว​ก่อ​เนิน​ดิน​เพื่อ​สู้​กับ​เยรูซาเล็ม กรุง​นี้​ต้อง​ถูก​ลงโทษ เพราะ​เต็ม​ไป​ด้วย​การ​กดขี่​ข่มเหง</verse>
				<verse number="7">ดั่ง​บ่อ​น้ำ​ปล่อย​น้ำ​ไหล​ออก​มา กรุง​นี้​ก็​ได้​ปล่อย​ความ​ชั่วร้าย​ออก​มา ความ​รุนแรง​และ​การ​ทำลาย​ล้าง​ดัง​กึกก้อง​อยู่​ใน​เมือง​นี้ ความ​เจ็บ​ป่วย​และ​บาดแผล​ของ​มัน​อยู่​ต่อหน้า​เรา​เสมอ</verse>
				<verse number="8">เยรูซาเล็ม จง​ฟัง​คำ​เตือน​นี้ มิฉะนั้น​เรา​จะ​หัน​หน้า​หนี​จาก​เจ้า และ​ทำ​ให้​ดินแดน​ของ​เจ้า​รกร้าง จน​ไม่​มี​ใคร​อยู่​อาศัย​ได้”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “ชน​อิสราเอล​ที่​เหลือ​รอด​อยู่​ก็​ต้อง​ถูก​เก็บ เหมือน​คน​เก็บ​องุ่น ตรวจ​ดู​องุ่น​แต่ละ​เถา เพื่อ​เก็บ​องุ่น​ทุก​พวง”</verse>
				<verse number="10">จะ​ให้​ข้าพเจ้า​พูด​และ​เตือน​ใคร​ได้ ใคร​จะ​ฟัง​ข้าพเจ้า หู​ของ​พวก​เขา​ถูก​ปิด พวก​เขา​จึง​ไม่​ได้ยิน พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์​ระคาย​หู​พวก​เขา พวก​เขา​จึง​ไม่​อยาก​ฟัง</verse>
				<verse number="11">แต่​ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​สุม​อยู่​ที่​ข้าพเจ้า สุด​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​อัดอั้น​ไว้ “จง​ระบาย​ออก​มา​ที่​เด็ก​ๆ ตาม​ถนน และ​คน​หนุ่ม​ที่​ชุมนุม​กัน ทั้ง​สามี​และ​ภรรยา​ก็​ไม่​เว้น รวม​ถึง​คน​เฒ่า​คน​แก่​ที่​ร่วงโรย​ไป</verse>
				<verse number="12">บ้านเรือน​ของ​เขา​จะ​ตก​เป็น​ของ​คน​อื่น พร้อม​ทั้ง​ที่นา​และ​ภรรยา เมื่อ​เรา​ยื่น​มือ​ออก ต่อสู้​ประชาชน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​นี้” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนี้</verse>
				<verse number="13">“ตั้งแต่​ผู้​น้อย​ที่สุด​จน​ถึง​ผู้​ใหญ่​ที่สุด ล้วน​โลภ​มุ่ง​กำไร พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​และ​ปุโรหิต​ก็​ไม่​ต่าง​กัน ล้วน​โกหก​หลอกลวง</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​ทำ​แผล​ให้​ประชาชน​ของ​เรา ราวกับ​ว่า​ไม่​สาหัส​รุนแรง​เท่าไร พวก​เขา​กล่าว​ว่า ‘สันติสุข สันติสุข’ ทั้ง​ๆ ที่​ไม่​มี​สันติสุข</verse>
				<verse number="15">พวก​เขา​ละอาย​ใจ​ใน​พฤติกรรม​อัน​น่า​รังเกียจ​ของ​ตน​บ้าง​ไหม เปล่า​เลย พวก​เขา​ไม่​ละอาย​สัก​นิด ไม่​รู้​เลย​ว่า​การ​มี​ยางอาย​นั้น​เป็น​อย่างไร ฉะนั้น​พวก​เขา​จะ​ล้ม​ลง​ใน​หมู่​ผู้​ที่​ล้ม​ลง เขา​จะ​ตกต่ำ​ลง​เมื่อ​เรา​ลงโทษ​เขา” พระยาห์เวห์​พูด​ดังนั้น</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “จง​ยืน​ที่​ทาง​แพร่ง​และ​มอง​ดู จง​ถาม​ถึง​หนทาง​โบราณ จง​ถาม​หา​หนทาง​ที่​ดี และ​เดิน​ใน​ทาง​นั้น แล้ว​จิตใจ​ของ​เจ้า​จะ​พบ​การ​พัก​สงบ แต่​เจ้า​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​ไม่​ยอม​เดิน​ทาง​สาย​นั้น’</verse>
				<verse number="17">เรา​ตั้ง​ยาม​ไว้​เหนือ​เจ้า​และ​กล่าว​ว่า ‘จง​ฟัง​เสียง​แตร!’ แต่​เจ้า​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​ไม่​ฟัง’</verse>
				<verse number="18">ฉะนั้น ฟัง​ให้​ดี เจ้า​ชนชาติ​ทั้งหลาย พวก​เจ้า​ที่​เป็น​พยาน จง​สังเกต​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​กับ​เขา</verse>
				<verse number="19">แผ่นดิน​โลก เจ้า​จง​ฟัง เรา​กำลัง​นำ​ภัยพิบัติ​มา​เหนือ​ชนชาติ​นี้ เป็น​ผล​จาก​แผน​ชั่ว​ของ​พวก​เขา​เอง เพราะ​พวก​เขา​ไม่​ยอม​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​เรา และ​ได้​ละทิ้ง​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="20">เรา​แยแส​อะไร​กับ​เครื่อง​หอม​จาก​เชบา หรือ​เครื่องเทศ​อัน​หอม​หวล​จาก​แดน​ไกล เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ของ​เจ้า​ไม่​เป็น​ที่​ยอมรับ เครื่อง​บูชา​ทั้งหลาย​ของ​เจ้า​ไม่​ได้​ทำ​ให้​เรา​พอใจ”</verse>
				<verse number="21">ด้วย​เหตุ​นี้​พระยาห์เวห์​จึง​พูด​ว่า “เรา​จะ​ตั้ง​เครื่อง​กีดขวาง​ไว้​ต่อหน้า​ชนชาติ​นี้ ให้​ทั้ง​พ่อ​แม่​และ​ลูก​สะดุด​ล้ม เพื่อนบ้าน​และ​มิตร​สหาย​จะ​พินาศ”</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ดู​เถิด กองทัพ​จะ​มา จาก​ดินแดน​ทาง​เหนือ ชนชาติ​ยิ่งใหญ่​กำลัง​ถูก​เร่งเร้า จาก​ทุก​มุม​โลก</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​มี​ทั้ง​ธนู​และ​หอก โหดเหี้ยม​และ​ไร้​ความ​เมตตา เสียง​ควบ​ม้า​ของ​พวก​เขา เหมือน​เสียง​ทะเล​คำราม พวก​เขา​ยก​กระบวน​ทัพ​มา เพื่อ​โจมตี​เจ้า ธิดา​แห่ง​ศิโยน”</verse>
				<verse number="24">เรา​ได้ยิน​กิตติศัพท์​เกี่ยวกับ​พวก​เขา แขน​ขา​ของ​เรา​ก็​หมด​เรี่ยว​แรง ความ​ทุกข์​ทรมาน​เกาะ​กุม​เรา เรา​เจ็บ​ปวด​เหมือน​ผู้หญิง​ที่​กำลัง​คลอด​ลูก</verse>
				<verse number="25">อย่า​ออก​ไป​ที่​ทุ่ง​นา หรือ​เดิน​ตาม​ถนน เพราะ​ศัตรู​ถือ​ดาบ และ​มี​แต่​ความ​สยดสยอง​รอบ​ด้าน</verse>
				<verse number="26">พี่น้อง​ร่วม​ชาติ จง​สวม​ผ้า​กระสอบ และ​เกลือกกลิ้ง​อยู่​ใน​กอง​ขี้เถ้า จง​ร้องไห้​คร่ำครวญ​อย่าง​ขมขื่น เหมือน​สูญเสีย​ลูกชาย​คน​เดียว​ที่​มี​อยู่ เพราะ​ใน​ทันที​ทันใด ผู้​ทำลาย​ล้าง​จะ​มา​โจมตี​เรา</verse>
				<verse number="27">“เรา​ได้​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​นัก​วิเคราะห์​แร่ และ​ประชาชน​ของ​เรา​เป็น​สินแร่ เพื่อ​เจ้า​จะ​สังเกต และ​ทดสอบ​วิถี​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​ล้วน​เป็น​นัก​กบฏ​ดื้อด้าน เที่ยว​นินทา​ว่า​ร้าย​ไป​ทั่ว เขา​เป็น​เหมือน​ทอง​สัมฤทธิ์​และ​เหล็ก ล้วน​ประพฤติ​ตัว​เสื่อม​ทราม</verse>
				<verse number="29">สูบ​ลม​ก็​สูบ​อย่าง​ดุเดือด เพื่อ​เผา​ตะกั่ว​ให้​หมด​ไป​ด้วย​ไฟ แต่​การ​ถลุง​ก็​เปล่า​ประโยชน์ คน​ชั่ว​ไม่​ได้​ถูก​ขจัด​ออก​ไป</verse>
				<verse number="30">พวก​เขา​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น ‘เงิน​ที่​ถูก​ทิ้ง​แล้ว’ เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​ละทิ้ง​พวก​เขา​แล้ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​เยเรมีย์​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​ยืน​ที่​ทาง​เข้า​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ประกาศ​ว่า ‘ชน​ยูดาห์​ทั้งปวง​ซึ่ง​ผ่าน​เข้า​ประตู​เหล่า​นี้​เพื่อ​นมัสการ​พระยาห์เวห์ จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์’ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ดังนี้​ว่า ‘จง​แก้ไข​ความ​ประพฤติ​และ​วิถีทาง​ของ​เจ้า​เสีย​ใหม่ แล้ว​เรา​จะ​อนุญาต​ให้​เจ้า​อาศัย​อยู่​ที่​นี่’</verse>
				<verse number="4">อย่า​ไป​เชื่อ​คำ​หลอกลวง​และ​พูด​ว่า ‘นี่​คือ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์!’</verse>
				<verse number="5">หาก​เจ้า​แก้ไข​ความ​ประพฤติ​และ​วิถีทาง​ของ​เจ้า​อย่าง​จริงจัง และ​ปฏิบัติ​ต่อ​กัน​อย่าง​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="6">หาก​เจ้า​ไม่​ข่มเหง​คน​ต่าง​ชาติ ลูก​กำพร้า​พ่อ หรือ​หญิง​ม่าย ไม่​ทำ​ให้​ผู้​บริสุทธิ์​ต้อง​หลั่ง​เลือด​ที่นี่ หาก​เจ้า​ไม่​ติดตาม​พระ​อื่น​ๆ ให้​เจ้า​เอง​ได้​รับ​อันตราย</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​นั้น เรา​จะ​อนุญาต​ให้​เจ้า​อาศัย​ใน​ที่​แห่ง​นี้ ใน​แผ่นดิน​ซึ่ง​เรา​ยก​ให้​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​ตลอดไป</verse>
				<verse number="8">แต่​ดู​สิ เจ้า​กำลัง​เชื่อ​คำ​หลอกลวง​ที่​ไร้​ค่า</verse>
				<verse number="9">เจ้า​จะ​ลัก​ขโมย ฆ่า​คน ล่วง​ประเวณี และ​สาบาน​เท็จ เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย​พระบาอัล และ​ติดตาม​พระ​อื่น​ๆ ที่​เจ้า​ไม่​รู้จัก​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ก็​เข้า​มา​ยืน​ต่อหน้า​เรา​ใน​บ้าน​แห่ง​นี้ ซึ่ง​ใช้​ชื่อ​ของ​เรา แล้ว​เจ้า​ก็​พูด​ว่า ‘เรา​ปลอดภัย’ ปลอดภัย​เพื่อ​ทำ​สิ่ง​น่า​รังเกียจ​ทั้งหมด​นี้​หรือ</verse>
				<verse number="11">บ้าน​นี้​ซึ่ง​ใช้​ชื่อ​ของ​เรา​กลาย​เป็น​ซ่อง​โจร​สำหรับ​เจ้า​หรือ เรา​กำลัง​จับตา​ดู​อยู่! พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="12">‘บัดนี้​จง​ไป​ที่​ชิโลห์ ซึ่ง​แรก​เริ่ม​เรา​ใช้​เป็น​ที่​สถาปนา​นาม​ของ​เรา ไป​ดู​ซิ​ว่า​เรา​ทำ​อะไร​กับ​ที่​นั่น เพราะ​ความ​ชั่วร้าย​ของ​ชน​อิสราเอล​ประชาชน​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า ‘ขณะ​ที่​เจ้า​ทำ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​นี้ เรา​พูด​กับ​เจ้า​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า แต่​เจ้า​ไม่​ฟัง เรา​เรียก​แต่​เจ้า​ไม่​ตอบ</verse>
				<verse number="14">ฉะนั้น​เรา​ได้​ทำ​กับ​ชิโลห์​อย่างไร บัดนี้​เรา​จะ​ทำ​อย่าง​นั้น​กับ​บ้าน​ซึ่ง​ใช้​ชื่อ​ของ​เรา กับ​วิหาร​ซึ่ง​เจ้า​ไว้​วาง​ใจ กับ​สถานที่​ซึ่ง​เรา​ยก​ให้​เจ้า​และ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​เหวี่ยง​เจ้า​ไป​ให้​พ้น​หน้า​เรา เหมือน​ที่​เรา​ทำ​กับ​ชน​เอฟราอิม​มิตร​ของ​เจ้า’</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น อย่า​อธิษฐาน​เผื่อ​ชนชาติ​นี้ อย่า​อ้อนวอน​หรือ​ขอ​เพื่อ​เขา​อีก​ต่อไป อย่า​ร้อง​เรียก​เพราะ​เรา​จะ​ไม่​ฟัง​เจ้า</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ไม่​เห็น​หรือ​ว่า พวก​เขา​กำลัง​ทำ​อะไร​กัน​อยู่ ทั่ว​หัวเมือง​ของ​ยูดาห์ และ​ถนน​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="18">เด็ก​ๆ เก็บ​ฟืน​มา แล้ว​พ่อ​ก็​ก่อไฟ ส่วน​พวก​ผู้หญิง​นวด​แป้ง​ทำ​ขนม​เพื่อ​ถวาย​เทวี​แห่ง​สวรรค์ พวก​เขา​ริน​เครื่องดื่ม​บูชา​ถวาย​พระ​อื่น​ๆ เพื่อ​ยั่ว​โทสะ​เรา</verse>
				<verse number="19">แต่​เรา​คือ​ผู้​ที่​เขา​กำลัง​ยั่วยุ​หรือ พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนี้ พวก​เขา​กำลัง​ทำร้าย​ตัวเอง สร้าง​ความ​อัปยศ​ให้​ตัวเอง​มาก​กว่า​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="20">ฉะนั้น พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เรา​จะ​ระบาย​ความ​โกรธ​และ​ความ​เกรี้ยวกราด​ของ​เรา​เหนือ​ที่​แห่ง​นี้ เหนือ​มนุษย์​และ​สัตว์ เหนือ​ต้นไม้​ใน​ทุ่ง เหนือ​พืชผล​ใน​แผ่นดิน​ของ​เจ้า เป็น​ไฟ​เผาผลาญ​ที่​ไม่​มี​ใคร​ดับ​ได้’</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ดังนี้​ว่า ‘ไป​เลย ไป​เพิ่ม​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​นอกเหนือ​จาก​เครื่อง​บูชา​ทั้งหลาย​อีก และ​เอา​เนื้อ​มา​กิน​เสีย​เอง!</verse>
				<verse number="22">เพราะ​เมื่อ​เรา​พา​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​ออก​มา​จาก​อียิปต์​และ​พูด​กับ​เขา เรา​ไม่​ได้​สั่ง​เรื่อง​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​ของ​ถวาย​เท่านั้น’</verse>
				<verse number="23">แต่​เรา​ยัง​สั่ง​พวก​เขา​ว่า ‘จง​เชื่อฟัง​เรา แล้ว​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า และ​เจ้า​จะ​เป็น​ประชาชน​ของ​เรา จง​เดิน​ด้วย​การ​เชื่อฟัง​ที่​เรา​สั่ง​เจ้า แล้ว​เจ้า​จะ​อยู่​เย็น​เป็น​สุข</verse>
				<verse number="24">แต่​พวก​เขา​ไม่​ฟัง​และ​ไม่​ใส่ใจ กลับ​ทำ​ตาม​ใจ​ชั่วร้าย​ดื้อดึง​ของ​ตน เขา​ถอย​หลัง​แทน​ที่​จะ​รุด​ไป​ข้าง​หน้า</verse>
				<verse number="25">นับ​แต่​เมื่อ​ครั้ง​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​ออก​จาก​อียิปต์​จน​บัดนี้ เรา​ส่ง​ผู้​เผย​พระวจนะ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​มา​หา​เจ้า​วัน​แล้ว​วัน​เล่า ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า</verse>
				<verse number="26">แต่​พวก​เขา​ไม่​ฟัง​เรา ไม่​ใส่ใจ เป็น​คน​หัวแข็ง ชั่วร้าย​ยิ่ง​กว่า​บรรพบุรุษ​เสีย​อีก’</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​เจ้า​บอก​เขา​ทุก​อย่าง​ตาม​นี้​แล้ว พวก​เขา​จะ​ไม่​ฟัง​เจ้า เมื่อ​เจ้า​ร้องเรียก เขา​จะ​ไม่​ตอบ</verse>
				<verse number="28">ฉะนั้น​จง​พูด​กับ​เขา​ว่า ‘นี่​เป็น​ชนชาติ​ที่​ไม่​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา ไม่​ยอมรับ​การ​ตักเตือน ความ​จริง​พินาศ​ไป​แล้ว หาย​ไป​จาก​ริมฝีปาก​ของ​เขา</verse>
				<verse number="29">จง​โกน​ผม​และ​โยน​ทิ้ง​ไป จง​คร่ำครวญ​โศกเศร้า​บน​ที่​สูง​โล่ง​เตียน เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​ปฏิเสธ​และ​ละทิ้ง​คน​ใน​ชั่วอายุ​นี้​ซึ่ง​อยู่​ภายใต้​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์’</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า ‘ชน​ยูดาห์​ทำ​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​เรา พวก​เขา​ได้​ตั้ง​เทวรูป​อัน​น่า​ชิงชัง​ใน​บ้าน​ซึ่ง​ใช้​ชื่อ​ของ​เรา และ​ทำ​ให้​ที่​นั่น​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="31">พวก​เขา​สร้าง​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ของ​โทเฟท ใน​หุบเขา​เบนฮินโนม เพื่อ​เผา​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​ตน​เป็น​เครื่อง​บูชายัญ นี่​เป็น​สิ่ง​ที่​เรา​ไม่​เคย​สั่ง หรือ​มี​ใน​ความ​คิด​ของ​เรา​เลย’</verse>
				<verse number="32">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า ‘ดังนั้น​จง​ระวัง เพราะ​จะ​ถึง​เวลา​ที่​ผู้​คน​จะ​ไม่​เรียก​หุบเขา​แห่ง​นั้น ว่า​โทเฟท​หรือ​หุบเขา​เบนฮินโนม​อีก​ต่อไป’ แต่​เรียก​ว่า ‘หุบเขา​แห่ง​การ​เข่นฆ่า’ เพราะ​พวก​เขา​จะ​ฝัง​คน​ตาย​ใน​โทเฟท​จน​ไม่​มี​ที่​เหลือ</verse>
				<verse number="33">แล้ว​ซาก​ศพ​ของ​ชนชาติ​นี้​จะ​เป็น​อาหาร​ของ​นก​และ​สัตว์​ป่า และ​ไม่​มี​ใคร​มา​ไล่​พวก​มัน​ไป</verse>
				<verse number="34">เรา​จะ​หยุด​เสียง​รื่นเริง เสียง​สุข​หรรษา​ของ​เจ้าบ่าว​และ​เจ้าสาว​ใน​เมือง​ของ​ยูดาห์ และ​ตาม​ถนน​ใน​เยรูซาเล็ม เพราะ​ดินแดน​นี้​จะ​กลาย​เป็น​ที่​ร้าง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “เมื่อ​ถึง​เวลา​นั้น​กระดูก​ของ​กษัตริย์​และ​ขุนนาง​ของ​ยูดาห์ กระดูก​ของ​ปุโรหิต​และ​ผู้​เผย​พระวจนะ และ​กระดูก​ของ​ชาว​เยรูซาเล็ม​จะ​ถูก​ขุด​ออก​มา​จาก​หลุม​ฝัง​ศพ</verse>
				<verse number="2">และ​ถูก​ทิ้ง​กระจาย​ไว้​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์ ดวง​จันทร์ และ​หมู่​ดาว​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​ซึ่ง​พวก​เขา​รัก​และ​ปรนนิบัติ ติดตาม​ขอ​คำ​ปรึกษา​และ​นมัสการ กระดูก​ของ​พวก​เขา​จะ​ไม่​ถูก​เก็บ​รวบรวม​หรือ​ฝัง​ไว้ แต่​จะ​เป็น​เหมือน​มูล​ทิ้ง​ไว้​บน​พื้น​ดิน</verse>
				<verse number="3">และ​คน​ที่​เหลือ​รอด​อยู่​ใน​ชนชาติ​ชั่วร้าย​นี้ จะ​เรียก​หา​ความ​ตาย​มาก​กว่า​มี​ชีวิต​อยู่​ใน​ที่​ซึ่ง​เรา​จะ​เนรเทศ​เขา​ไป” พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ดังนี้</verse>
				<verse number="4">“จง​ไป​บอก​พวก​เขา​ว่า พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้ ‘เมื่อ​คน​ล้ม​ลง พวก​เขา​จะ​ไม่​ลุกขึ้น​หรือ เมื่อ​คน​ไป​ผิด​ทาง พวก​เขา​จะ​ไม่​ย้อน​กลับ​มา​หรือ</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ทำไม​คน​เหล่า​นี้​หัน​ไป​ทาง​อื่น เหตุใด​เยรูซาเล็ม​จึง​หัน​ไป​ทาง​อื่น​เสมอ พวก​เขา​ยึดติด​กับ​ความ​หลอกลวง พวก​เขา​ไม่​ยอม​หัน​กลับ​มา</verse>
				<verse number="6">เรา​ตั้งใจ​ฟัง แต่​พวก​เขา​ไม่​พูด​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง ไม่​มี​ใคร​ใน​พวก​เขา​กลับใจ​จาก​ความ​ชั่ว​ของ​ตน’ และ​พูด​ว่า ‘ข้า​ได้​ทำ​อะไร​ลง​ไป’ แต่ละ​คน​ไป​ตาม​ทาง​ของ​ตนเอง เหมือน​ม้า​ทะยาน​ออกศึก</verse>
				<verse number="7">แม้แต่​นก​กระสา​ใน​ท้องฟ้า ยัง​รู้​กำหนด​ฤดูกาล นก​พิราบ นก​กระเรียน และ​นก​นางแอ่น ยัง​สังเกต​ว่า​ได้​เวลา​อพยพ แต่​ประชาชน​ของ​เรา ไม่​รู้​ข้อ​กำหนด​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">เจ้า​พูด​ออก​มา​ได้​อย่างไร​ว่า ‘เรา​เฉลียว​ฉลาด เพราะ​เรา​มี​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์’ ใน​เมื่อ​ปากกา​มุสา​ของ​พวก​อาลักษณ์ ได้​บิดเบือน​กฎ​บัญญัติ​นั้น</verse>
				<verse number="9">คน​ฉลาด​เหล่า​นั้น​จะ​ต้อง​อับอาย พวก​เขา​จะ​หวาด​กลัว​และ​ติดกับ เนื่องจาก​ได้​ปฏิเสธ​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​มี​สติ​ปัญญา​ประเภท​ไหน​กัน</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​เรา​จะ​ยก​ภรรยา​ของ​พวก​เขา​ให้​ชาย​อื่น และ​ยก​ที่นา​ของ​เขา​ให้​เจ้า​ของ​คน​ใหม่ ตั้งแต่​ผู้​น้อย​ที่​สุด​จน​ถึง​ผู้​ยิ่งใหญ่​ที่​สุด ล้วน​โลภ​มุ่ง​กำไร พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​และ​ปุโรหิต​ก็​ไม่​ต่าง​กัน ล้วน​โกหก​หลอกลวง</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​ทำ​แผล​ให้​คน​ของ​เรา ราว​กับ​ว่า​ไม่​ร้ายแรง​เท่าไร พวก​เขา​พูด​ว่า ‘สันติสุข สันติสุข’ ทั้ง​ที่​ไม่​มี​สันติสุข</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​ละอาย​ใจ​ใน​พฤติกรรม​น่า​รังเกียจ​ของ​ตน​บ้าง​ไหม ไม่​เลย พวก​เขา​ไม่​ละอาย​สัก​นิด ไม่​รู้​ด้วย​ซ้ำ​ว่า​อาย​เป็น​อย่างไร ฉะนั้น​พวก​เขา​จะ​ล้ม​ลง​ใน​หมู่​ผู้​ที่​ล้ม​ลง จะ​ตกต่ำ​ลง​เมื่อ​เรา​ลงโทษ​เขา” พระยาห์เวห์​พูด​ดังนั้น</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “เรา​จะ​ริบ​ผลิตผล​ของ​เขา​ไป จะ​ไม่​มี​ผล​องุ่น​ติด​อยู่​บน​เถา ไม่​มี​มะเดื่อ​บน​ต้น ใบ​ของ​มัน​จะ​เหี่ยว​เฉา​ไป อะไร​ที่​เรา​ให้​พวก​เขา​ไว้ จะ​ถูก​ยึด​ไป</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​มา​นั่ง​อยู่​ที่นี่​ทำไม มา​เถิด ไป​ด้วยกัน! ให้​เรา​หนี​ไป​ที่​หัวเมือง​ป้อม​ปราการ​ต่าง​ๆ ไป​ตาย​เสีย​ที่​นั่น! เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​กำหนด​ให้​เรา​พินาศ และ​ยื่น​ยา​พิษ​ให้​เรา​ดื่ม เพราะ​เรา​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">เรา​มุ่ง​หวัง​สันติสุข แต่​ไม่​มี​สิ่ง​ดี​เกิด​ขึ้น เรา​มุ่ง​หวัง​เวลา​แห่ง​การ​เยียวยา แต่​ก็​มี​เพียง​ความ​สยดสยอง</verse>
				<verse number="16">เสียง​หายใจ​ฟืดฟาด​ของ​ม้า​ฝ่าย​ศัตรู ได้ยิน​มา​จาก​เมือง​ดาน ทั้ง​แผ่นดิน​สั่น​สะเทือน ด้วย​เสียง​ม้า​ศึก ศัตรู​กำลัง​มา​เขมือบ แผ่นดิน​นี้​และ​ทุก​สิ่ง​ที่​นี่ ทั้ง​นคร​และ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​นั้น</verse>
				<verse number="17">ดู​สิ เรา​จะ​ส่ง​งู​พิษ​มา​ใน​หมู่​พวก​เจ้า งู​พิษ​ซึ่ง​ไม่​มี​ใคร​สะกด​ได้ จะ​มา​ฉก​เจ้า” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ผู้​ปลอบโยน ข้าพเจ้า​ใน​ยาม​โศกเศร้า ใจ​ของ​ข้าพเจ้า​อ่อน​ล้า​อยู่​ภายใน</verse>
				<verse number="19">ฟัง​เสียง​ร่ำไห้​ของ​ชนชาติ​ของ​ข้าพเจ้า จาก​แดน​ไกล​โพ้น​เถิด พวก​เขา​ถาม​ว่า “พระยาห์เวห์​ไม่​อยู่​ใน​ศิโยน​หรือ องค์​กษัตริย์​แห่ง​ศิโยน​ไม่​อยู่​ที่​นั่น​แล้ว​หรือ ทำไม​พวก​เขา​จึง​กระตุ้น​ให้​เรา​โกรธ​ด้วย​รูป​เคารพ และ​ด้วย​เทวรูป​ต่าง​ชาติ​อัน​ไร้​ค่า</verse>
				<verse number="20">ฤดู​เก็บเกี่ยว​ผ่านพ้น​ไป ฤดู​ร้อน​ก็​สิ้น​สุด​แล้ว และ​เรา​ก็​ยัง​ไม่​ได้รับ​ความ​รอด</verse>
				<verse number="21">เพราะ​ชนชาติ​ของ​ข้าพเจ้า​ถูก​บด​ขยี้ ข้าพเจ้า​จึง​แหลก​สลาย​ไป​ด้วย ข้าพเจ้า​โศกเศร้า และ​ความ​สยดสยอง​เกาะ​กุม​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="22">ใน​กิเลอาด​ไม่​มี​ยา​ทา​หรือ ที่​นั่น​ไม่​มี​แพทย์​เลย​หรือ ทำไม​จึง​ไม่​มี​การ​รักษา​บาดแผล ให้​ชนชาติ​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">โอ ถ้า​ศีรษะ​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​แหล่ง​น้ำ และ​ตา​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​น้ำพุ​แห่ง​น้ำตา! ข้าพเจ้า​จะ​ร่ำไห้​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน ให้​กับ​ชนชาติ​ของ​ข้าพเจ้า​ซึ่ง​ถูก​สังหาร</verse>
				<verse number="2">โอ ข้าพเจ้า​อยาก​มี​ที่​พักแรม สำหรับ​คน​เดินทาง​ใน​ทะเลทราย เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​ไป​ให้​พ้น จาก​ชนชาติ​ของ​ข้าพเจ้า เพราะ​พวก​เขา​ล้วน​เป็น​คน​คบชู้ เป็น​ฝูงชน​ที่​ไม่​ซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="3">“พวก​เขา​โก่ง​ลิ้น​เหมือน​คันศร เพื่อ​ยิง​คำ​โกหก​ออก​มา ความ​เท็จ​จึง​มีชัย เหนือ​ความ​จริง ​ใน​แผ่นดิน พวก​เขา​ทำ​บาป​หนึ่ง แล้ว​ไป​อีก​บาป​หนึ่ง พวก​เขา​ไม่​ยอมรับ​เรา” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="4">“จง​ระวัง​เพื่อน​ของ​เจ้า และ​อย่า​ไว้ใจ​ใคร​ใน​ตระกูล​ของ​เจ้า เพราะ​เขา​ทุก​คน​เป็น​คน​หลอกลวง และ​เพื่อน​ทุก​คน​เป็น​คน​ใส่ร้าย​ป้าย​สี</verse>
				<verse number="5">เพื่อน​หลอกลวง​เพื่อน และ​ไม่​มี​ใคร​พูด​ความ​จริง พวก​เขา​ฝึก​ลิ้น​ตัวเอง​ให้​โกหก ทำ​ให้​ตัวเอง​เหนื่อย​ล้า​ด้วย​การ​ทำ​บาป</verse>
				<verse number="6">เจ้า ​อยู่​ท่ามกลาง​การ​หลอกลวง ใน​การ​หลอกลวง​ของ​พวก​เขา พวก​เขา​จึง​ไม่​ยอมรับ​เรา” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="7">ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “ดู​สิ เรา​จะ​ถลุง​และ​ทดสอบ​พวก​เขา เพราะ​เรา​จะ​ทำ​สิ่ง​อื่น​ใด​ได้​อีก กับ​บาป​ที่​ประชาชน​ของ​เรา​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="8">ลิ้น​ของ​พวก​เขา​เป็น​ลูกศร​สังหาร พูด​โกหก​ตลบตะแลง ปาก​พูด​กับ​เพื่อนบ้าน​อย่าง​เป็น​มิตร แต่​ใน​ใจ​คิด​วาง​กับดัก​เขา</verse>
				<verse number="9">ไม่​ควร​หรือ​ที่​เรา​ไม่​ควร​ลงโทษ​พวก​เขา​เพราะ​เหตุ​นี้” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น “ไม่​ควร​หรือ​ที่​เรา​จะ​แก้แค้น ชนชาติ​ที่​เป็น​อย่าง​นี้”</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​จะ​ร้องไห้​คร่ำครวญ​ให้​ภูเขา และ​คร่ำครวญ​ให้​ทุ่ง​หญ้า​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร พวก​มัน​ถูก​ทิ้ง​ร้าง ไม่​มี​ใคร​ผ่าน​ไป​มา ไม่​ได้ยิน​เสียง​วัว​ร้อง นก​บิน​หนี​ไป​หมด และ​สัตว์​ก็​หนี​หาย</verse>
				<verse number="11">“เรา​จะ​ทำ​ให้​เยรูซาเล็ม​กลาย​เป็น​ซาก​ปรักหักพัง เป็น​ถิ่น​ที่​อยู่​ของ​หมาใน และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​หัวเมือง​ของ​ยูดาห์​รกร้าง ไม่​มี​ใคร​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น”</verse>
				<verse number="12">ใคร​หนอ​ฉลาด​พอ​จะ​เข้าใจ​เรื่อง​ทั้งหมด​นี้ ใคร​บ้าง​ที่​พระยาห์เวห์​สอน​และ​อธิบาย​ได้ เหตุใด​แผ่นดิน​ถูก​ทำลาย​และ​ทิ้ง​ร้าง​เหมือน​ทะเลทราย​ที่​ไม่​มี​ใคร​ผ่าน​ไป</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ก็​เพราะ​พวก​เขา​ละทิ้ง​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา ซึ่ง​เรา​ตั้ง​ไว้​ตรง​หน้า​พวก​เขา แต่​เขา​ก็​ไม่​ได้​เชื่อฟัง​เรา หรือ​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​กลับ​ทำ​ตามใจ​ดื้อรั้น​ของ​ตน เขา​ติดตาม​พระบาอัล​ตาม​ที่​บรรพบุรุษ​สอน​ไว้”</verse>
				<verse number="15">ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า “ดู​สิ เรา​จะ​ทำ​ให้​ชนชาติ​นี้​กิน​อาหาร​ขม​และ​ดื่ม​น้ำ​ซึ่ง​มี​พิษ</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​กระจาย​พวก​เขา​ไป​ตาม​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ที่​เขา​หรือ​บรรพบุรุษ​ไม่​รู้จัก เรา​จะ​ไล่​ล่า​พวก​เขา​ด้วย​ดาบ​จน​กว่า​เรา​จะ​ทำลาย​พวก​เขา​ให้​สิ้นซาก”</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “บัดนี้​จง​พิจารณา​ดู! จง​ตาม​นาง​ร้องไห้​มา เรียก​คน​ที่​ชำนาญ​ที่สุด​มา</verse>
				<verse number="18">จง​ให้​พวก​นาง​รีบ​มา​โดย​เร็ว มา​ร่ำไห้​เพื่อ​พวก​เรา จน​น้ำตา​ท่วม​ตา​ของ​เรา และ​ธาร​น้ำ​หลั่ง​ริน​จาก​นัยน์​ตา​ของ​เรา</verse>
				<verse number="19">ได้ยิน​เสียง​ร่ำไห้​ดัง​จาก​ศิโยน​ว่า ‘เรา​พินาศ​ย่อยยับ​แล้ว! เรา​อัปยศ​อดสู​นัก! เรา​ต้อง​ทิ้ง​ดินแดน​ไป เพราะ​บ้านเรือน​ของ​เรา​ปรักหักพัง’ ”</verse>
				<verse number="20">บัดนี้ พวก​เจ้า​ผู้หญิง จง​ฟัง​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์ จง​เปิด​หู​ฟัง​ถ้อยคำ​จาก​ปาก​ของ​พระองค์ สอน​พวก​ลูกสาว​ของ​เจ้า​ให้​ร่ำไห้ และ​สอน​เพลง​คร่ำครวญ​ให้​แก่​กัน</verse>
				<verse number="21">ความ​ตาย​ได้​ปีน​เข้า​มา​ทาง​หน้าต่าง​ของ​เรา เข้า​มา​ใน​ป้อม​ปราการ​ของ​เรา กำจัด​เด็ก​ๆ ไป​จาก​ท้องถนน และ​คน​หนุ่ม​ไป​จาก​ลาน​เมือง</verse>
				<verse number="22">จง​บอก​เขา​ว่า “พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า ‘ซาก​ศพ​จะ​นอน​เกลื่อน เหมือน​มูลสัตว์​ใน​ทุ่ง​โล่ง เหมือน​ฟ่อน​ข้าว​ที่​อยู่​หลัง​คน​เกี่ยว ไม่​มี​ใคร​เก็บ​รวบรวม’ ”</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “คน​ฉลาด อย่า​อวด​สติ​ปัญญา​ของ​ตน คน​แข็งแรง อย่า​อวด​พละ​กำลัง​ของ​ตน คน​รวย​ก็​อย่า​อวด​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="24">แต่​ให้​คน​ที่​อวด จง​อวด​สิ่ง​นี้ คือ​ที่​พวก​เขา​มี​ความ​เข้าใจ เพื่อ​รู้จัก​เรา ว่า​เรา​เป็น​พระยาห์เวห์​ผู้​แสดง​ความ​เมตตา ความ​ยุติธรรม​และ​ความ​ชอบธรรม​ใน​โลก​นี้ เพราะ​เรา​ปีติ​ยินดี​ใน​สิ่ง​เหล่า​นี้” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “เวลา​นั้น​จะ​มา​ถึง เมื่อ​เรา​จะ​ลงโทษ​คน​ทั้งหมด​ที่​เข้า​สุหนัต​แค่​ทาง​กาย</verse>
				<verse number="26">คือ​ชาว​อียิปต์ ชาว​ยูดาห์ ชาว​เอโดม ชาว​อัมโมน ชาว​โมอับ และ​คน​ทั้ง​สิ้น​ที่​อาศัย​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ใน​ที่​ห่างไกล เพราะ​ชนชาติ​ทั้งหมด​นี้​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต​อย่าง​แท้​จริง และ​แม้แต่​คน​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต​ทาง​ใจ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ชน​อิสราเอล จง​ฟัง​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า “อย่า​เอา​อย่าง​วิถี​ต่าง​ๆ ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย และ​อย่า​ตกใจ​กลัว​หมาย​สำคัญ​ต่าง​ๆ ใน​ฟ้าสวรรค์ อย่าง​ที่​ชนชาติ​ทั้งหลาย​หวาด​กลัว​อยู่​นั้น</verse>
				<verse number="3">เพราะ​การ​กระทำ​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ก็​ไร้​ค่า เขา​โค่น​ต้นไม้​ต้น​หนึ่ง​จาก​ป่า ให้​ช่าง​ฝีมือ​ใช้​สิ่ว​แกะสลัก​เป็น​รูปทรง</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​ตกแต่ง​ด้วย​ทอง​และ​เงิน จาก​นั้น​ใช้​ค้อน​และ​ตะปู​ตอก​ตรึง​ให้​อยู่​กับ​ที่​อย่าง​แน่น​หนา เพื่อ​มัน​จะ​ไม่​โอนเอน</verse>
				<verse number="5">ก็​เหมือน​หุ่น​ไล่​กา​ใน​สวน​แตงกวา เทวรูป​มัน​พูด​ไม่​ได้ ต้อง​อาศัย​คน​ยก​ไป เพราะ​มัน​เดิน​ไม่​ได้ อย่า​ไป​กลัว​พวก​มัน เพราะ​มัน​ทำ​อะไร​ไม่​ได้ ไม่​ว่า​ทำ​ดี​หรือ​ทำร้าย”</verse>
				<verse number="6">ไม่​มี​ผู้​ใด​เหมือน​พระองค์​พระยาห์เวห์ พระองค์​ยิ่งใหญ่ และ​นาม​ของ​พระองค์​เปี่ยม​ด้วย​ฤทธิ์เดช</verse>
				<verse number="7">ใคร​เล่า​จะ​ไม่​เกรงกลัว​พระองค์ องค์​กษัตริย์​แห่ง​ชนชาติ​ทั้ง​มวล เกียรติ​นี้​คู่ควร​แด่​พระองค์ ใน​บรรดา​ผู้นำ​ที่​ชาญฉลาด​ของ​ชนชาติ​ทั้งปวง และ​อาณาจักร​ทั้งปวง​ของ​พวก​เขา ไม่​มี​ผู้​ใด​เหมือน​พระองค์</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​ล้วน​ไร้​ความ​คิด​และ​โง่เขลา พวก​เขา​ถูก​สอน​โดย​เทวรูป​ไม้​ไร้​ค่า</verse>
				<verse number="9">เขา​นำ​เงิน​ที่​ถูก​เคาะ​แล้ว​มา​จาก​เมือง​ทารชิช และ​ทองคำ​จาก​เมือง​อุฟาส รูป​เคารพ​ที่​ช่าง​ฝีมือ ช่าง​ทอง​ทำ​ไว้ ก็​ได้​สวม​ชุด​สีน้ำเงิน​และ​สีม่วง ทั้งหมด​ล้วน​ทำ​ขึ้น​โดย​ช่าง​ที่​ชำนาญ</verse>
				<verse number="10">แต่​พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า​เที่ยงแท้ พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่ เป็น​องค์​กษัตริย์​ตลอด​นิรันดร์ เมื่อ​พระองค์​โกรธ โลก​ก็​สะเทือน​สะท้าน ชนชาติ​ทั้งหลาย​ไม่​อาจ​ทน​ต่อ​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์​ได้</verse>
				<verse number="11">“จง​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘เทพเจ้า​ผู้​ไม่​ได้​สร้าง​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก พวก​มัน​จะ​พินาศ​ไป​จาก​โลก​และ​จาก​ใต้​ฟ้า​สวรรค์’ ”</verse>
				<verse number="12">แต่​พระเจ้า​สร้าง​โลก​โดย​ฤทธิ์เดช สถาปนา​พิภพ​ไว้​ด้วย​สติ​ปัญญา และ​คลี่​ฟ้าสวรรค์​ออก​ด้วย​ความ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พระองค์​เปล่ง​เสียง ห้วงน้ำ​ใน​ฟ้าสวรรค์​ก็​ร้อง​คำราม พระองค์​ให้​เมฆ​ลอย​ขึ้น​จาก​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก ส่ง​ฟ้าแลบ​ให้​มา​กับ​สายฝน และ​นำ​กระแส​ลม​ออก​มา​จาก​คลัง</verse>
				<verse number="14">มนุษย์​ทุก​คน​ไร้​ความ​คิด​และ​ขาด​ความ​รู้ ช่าง​ทอง​ทุก​คน​ก็​อับอาย​เพราะ​รูป​เคารพ​ของ​ตน เทวรูป​ของ​เขา​เป็น​สิ่ง​จอมปลอม พวก​มัน​ไม่​มี​ลม​หายใจ</verse>
				<verse number="15">พวก​มัน​ไร้​ค่า เป็น​สิ่ง​ที่​น่า​เยาะเย้ย เมื่อ​ถึง​เวลา​พิพากษา​มัน​ก็​พินาศ</verse>
				<verse number="16">แต่​พระองค์​ผู้​มี​กรรมสิทธิ์​เหนือ​ยาโคบ​ไม่​เหมือน​เทวรูป​เหล่า​นี้ เพราะ​พระองค์​เป็น​พระ​ผู้​สร้าง​สรรพสิ่ง รวม​ทั้ง​อิสราเอล​ประชาชน​ที่​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์ นาม​ของ​พระองค์​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="17">ประชาชน​ที่​ถูก​ล้อม​เมือง​ไว้ จง​เก็บ​ข้าว​ของ​ออก​จาก​ดินแดน​นั้น​เถิด</verse>
				<verse number="18">เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “บัดนี้​เรา​จะ​เหวี่ยง ผู้​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​นี้​ออก​ไป เรา​จะ​นำ​ความ​ทุกข์​เข็ญ​มา​ให้​พวก​เขา เพื่อ​เขา​จะ​รับรู้​ถึง​ความ​โกรธ​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="19">วิบัติ​แก่​ข้าพเจ้า​ด้วย​การ​บาดเจ็บ​นี้! บาดแผล​ของ​ข้าพเจ้า​รักษา​ไม่​ได้! กระนั้น​ข้าพเจ้า​ก็​บอก​ตัวเอง​ว่า “นี่​เป็น​ความ​เจ็บ​ปวด​ของ​เรา และ​เรา​ก็​ต้อง​ทน​ให้​ได้”</verse>
				<verse number="20">เต็นท์​ของ​ข้าพเจ้า​ถูก​ทำลาย​สิ้น เชือก​ขึง​ทั้งหมด​ก็​ขาด​ผึง ลูก​ๆ ไป​จาก​ข้าพเจ้า​หมด ไม่​เหลือ​ใคร​อยู่​ช่วย​กาง​เต็นท์ หรือ​สร้าง​ที่​พักพิง​ให้​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="21">คน​เลี้ยง​แกะ​ก็​ไร้​ความ​คิด และ​ไม่​ได้​ถาม​พระยาห์เวห์ ดังนั้น​เขา​จึง​ไม่​เจริญ และ​ฝูง​แกะ​ของ​เขา​ก็​กระจาย​ไป​หมด</verse>
				<verse number="22">ฟัง​สิ! มี​รายงาน​ข่าว​มา​ว่า เสียง​อึกทึก​ดัง​มา​จาก​แผ่นดิน​ทาง​เหนือ! เขา​จะ​ทำ​ให้​หัวเมือง​ของ​ยูดาห์​รกร้าง เป็น​ถิ่น​ของ​หมาใน</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​ผู้คน​ไม่​ได้​เป็น​เจ้า​ของ​ชีวิต​ตัวเอง ไม่​ได้​เป็น​ผู้​บงการ​ย่างก้าว​ของ​ตน</verse>
				<verse number="24">ขอ​พระยาห์เวห์​ฝึก​วินัย​ข้าพเจ้า​เถิด แต่​ขอให้​อยู่​ใน​ขอบเขต​ที่​เหมาะสม อย่า​ทำ​ด้วย​ความ​โกรธ ไม่​เช่น​นั้น​ข้าพเจ้า​จะ​พินาศ​ไป</verse>
				<verse number="25">ขอ​ระบาย​ความ​โกรธ​ลง​เหนือ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ที่​ไม่​ยอมรับ​พระองค์ และ​เหนือ​ชนชาติ​ที่​ไม่​ร้อง​ออก​นาม​ของ​พระองค์ เพราะ​พวก​เขา​ได้​กลืน​กิน​ยาโคบ พวก​เขา​กลืน​กิน​จน​หมด​สิ้น และ​ทำลาย​ถิ่นฐาน​บ้าน​เกิด​ของ​ยาโคบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​เยเรมีย์​ความ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​ฟัง​ข้อ​กำหนด​ของ​พันธสัญญา​นี้ และ​แจ้ง​ชน​ยูดาห์​กับ​ผู้​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">บอก​พวก​เขา​ว่า​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘ผู้​ที่​ไม่​เชื่อฟัง​ข้อ​กำหนด​ของ​พันธสัญญา​นี้​จะ​ถูก​สาป​แช่ง</verse>
				<verse number="4">คือ​ข้อ​กำหนด​ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เจ้า เมื่อ​เรา​นำ​พวก​เขา​ออก​มา​จาก​อียิปต์ ออก​จาก​เตา​หลอม​เหล็ก’ เรา​บอก​ว่า ‘จง​เชื่อฟัง​เรา​และ​ทำ​ทุก​สิ่ง​ตาม​ที่​เรา​สั่ง แล้ว​เจ้า​จะ​เป็น​ประชาชน​ของ​เรา และ​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เรา​จะ​ทำ​ให้​สำเร็จ​ตาม​ที่​เรา​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า คือ​ยก​ดินแดน​ที่​อุดม​ด้วย​น้ำ​นม​และ​น้ำผึ้ง​ให้​พวก​เขา’ คือ​ดินแดน​ที่​เจ้า​ครอบครอง​อยู่​ทุก​วัน​นี้” ข้าพเจ้า​ตอบ​ว่า “อาเมน​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “จง​ประกาศ​ข้อความ​ทั้งหมด​นี้​ตาม​หัวเมือง​ของ​ยูดาห์​และ​ถนน​ใน​เยรูซาเล็ม​ว่า ‘จง​ฟัง​ข้อ​กำหนด​ของ​พันธสัญญา​นี้​และ​ทำ​ตาม</verse>
				<verse number="7">ตั้งแต่​เรา​นำ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เจ้า​ออก​มา​จาก​อียิปต์​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้ เรา​ได้​เตือน​พวก​เขา​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า​ว่า “จง​เชื่อฟัง​เรา”</verse>
				<verse number="8">แต่​พวก​เขา​ไม่​ฟัง​หรือ​ใส่ใจ กลับ​ทำ​ตาม​ความ​ดื้อร้้น​แห่ง​จิตใจ​ชั่วร้าย​ของ​ตัวเอง เรา​จึง​นำ​คำ​สาป​แช่ง​ตาม​พันธสัญญา​ซึ่ง​เรา​สั่ง​ให้​เขา​ปฎิบัติ​ตาม แต่​เขา​ไม่​ทำ’ ”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ใน​หมู่​ชน​ยูดาห์​และ​ชน​เยรูซาเล็ม​มี​การ​สม​รู้​ร่วม​คิด​กัน</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​กลับ​ไป​ทำ​บาป​ตาม​บรรพบุรุษ ซึ่ง​ไม่​ฟัง​คำ​ของ​เรา พวก​เขา​ไป​ปรนนิบัติ​พระ​อื่น​ๆ ทั้ง​คน​อิสราเอล​และ​คน​ยูดาห์ ละเมิด​พันธสัญญา​ระหว่าง​เรา​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​นำ​ภัยพิบัติ​มา​สู่​เขา ซึ่ง​เขา​จะ​หนี​ไม่​พ้น ถึงแม้​จะ​อ้อนวอน​แต่​เรา​จะ​ไม่​ฟัง</verse>
				<verse number="12">หัวเมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์​และ​ชาว​กรุง​เยรูซาเล็ม​จะ​ไป​สวด​อ้อนวอน​เทพเจ้า​ต่าง​ๆ ซึ่ง​ตน​เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย แต่​พวก​มัน​จะ​ไม่​ช่วย​พวก​เขา​เลย​เมื่อ​ภัยพิบัติ​มา​ถึง</verse>
				<verse number="13">ยูดาห์ เจ้า​มี​พระ​มากมาย​พอ​ๆ กับ​เมือง​ของ​เจ้า​เชียว​นะ และ​แท่น​บูชา​ที่​เจ้า​ก่อ​ขึ้น เพื่อ​เผา​เครื่อง​หอม​แก่​พระบาอัล​ที่​น่า​อดสู​นั้น ก็​มาก​พอ​ๆ กับ​ถนน​ใน​เยรูซาเล็ม’</verse>
				<verse number="14">อย่า​อธิษฐาน​เผื่อ​ชนชาติ​นี้ อ้อนวอน​หรือ​ร้อง​ขอ​เพื่อ​พวก​เขา เพราะ​เรา​จะ​ไม่​ฟัง​เมื่อ​เขา​ร้องเรียก​เรา​ใน​ยาม​ทุกข์​ยาก​ลำบาก</verse>
				<verse number="15">ผู้​เป็น​ที่​รัก​ของ​เรา​มา​ทำ​อะไร​ใน​วิหาร​ของ​เรา ใน​เมื่อ​เธอ​กับ​คน​อื่น​มากมาย​วาง​แผน​ชั่ว​ของ​เธอ เครื่อง​สัตวบูชา​จะ​ช่วย​ให้​เจ้า​พ้น​โทษ​ได้​หรือ เมื่อ​เจ้า​หลง​ระเริง ใน​ความ​ชั่ว​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​พูด​เรียก​เจ้า​ว่า​ต้น​มะกอก​ซึ่ง​งาม​ดี มี​ผล​ดก​งาม แต่​ด้วย​เสียง​กึกก้อง​ของ​พายุ​ใหญ่ พระเจ้า​จะ​ให้​ไฟ​เผา​มัน และ​กิ่ง​ก้าน​ของ​มัน​ก็​หัก​โค่น</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ผู้​ปลูก​เจ้า​ประกาศ​ให้​ภัยพิบัติ​เกิด​กับ​เจ้า เพราะ​ทั้ง​คน​อิสราเอล​และ​ยูดาห์​ทำ​ชั่ว กระตุ้น​ความ​โกรธ​ของ​เรา​โดย​เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย​พระบาอัล</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​เผย​ให้​ข้าพเจ้า​รู้​ถึง​แผนการ​ของ​พวก​เขา ให้​ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​พวก​เขา​กำลัง​ทำ​อะไร​อยู่</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้า​เป็น​เหมือน​ลูก​แกะ​เชื่อง​ถูก​พา​ไป​ฆ่า ไม่​รู้​ว่า​เขา​คบคิด​กัน​จะ​ทำร้าย​ข้าพเจ้า เขา​กล่าว​ว่า “ให้​เรา​ทำลาย​ทั้ง​ต้น​และ​ผล​ของ​มัน ให้​เรา​มา​ช่วย​กัน​กำจัด​เขา​ไป​จาก​โลก​นี้ เพื่อ​จะ​ได้​ไม่​มี​ใคร​จดจำ​ชื่อ​ของ​เขา​ได้​อีก”</verse>
				<verse number="20">แต่​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ผู้​ตัดสิน​อย่าง​เที่ยงธรรม และ​พิสูจน์​ความ​คิด​จิตใจ โปรด​ให้​ข้าพเจ้า​เห็น​การ​แก้แค้น​ของ​พระองค์​เกิด​กับ​พวก​เขา เพราะ​ข้าพเจ้า​มอบ​เรื่อง​ของ​ตน​ไว้​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="21">“ฉะนั้น พระยาห์เวห์​พูด​เกี่ยวกับ​คน​อานาโธท​ที่​ขู่​ฆ่า​เจ้า​ว่า ‘อย่า​เผย​พระวจนะ​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ ไม่​อย่าง​นั้น เจ้า​ต้อง​ตาย​ด้วย​มือ​เรา’</verse>
				<verse number="22">ด้วย​เหตุ​นี้ พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​ลงโทษ​พวก​เขา พวก​คน​หนุ่ม​จะ​ตาย​ใน​สงคราม ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​พวก​เขา​จะ​อดตาย</verse>
				<verse number="23">จะ​ไม่​มี​คน​เหลือ​รอด เพราะ​เรา​จะ​นำ​ภัยพิบัติ​มา​สู่​ชาว​อานาโธท​ใน​ปี​แห่ง​การ​ลงโทษ’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ พระองค์​ชอบธรรม​เสมอ เมื่อ​ข้าพเจ้า​นำ​คดีความ​มา​ต่อหน้า​พระองค์ แต่​ข้าพเจ้า​ก็​ขอ​พูด​เรื่อง​ความ​ยุติธรรม​ของ​พระองค์ เหตุใด​หนทาง​ของ​คน​ชั่ว​จึง​เจริญ​รุ่งเรือง เหตุใด​คน​อธรรม​จึง​อยู่​สุข​สบาย</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ปลูก​พวก​เขา แล้ว​เขา​ก็​หยั่ง​ราก เจริญ​งอกงาม​และ​เกิดผล ปาก​พวก​เขา​มัก​พูด​ถึง​พระองค์ แต่​ใจ​พวก​เขา​ห่างไกล​พระองค์</verse>
				<verse number="3">แต่​พระยาห์เวห์​พระองค์​รู้จัก​ข้าพเจ้า เห็น​และ​ทดสอบ​ความ​คิด​ของ​ข้า​เกี่ยวกับ​พระองค์ ขอ​ลาก​พวก​เขา​ออก​ไป​เหมือน​แกะ​ที่​จะ​ถูก​เชือด! ขอ​แยก​เขา​ออก​ไว้​สำหรับ​วัน​ประหาร!</verse>
				<verse number="4">ดินแดน​นี้​จะ​แห้ง​แล้ง​ไป​นาน​เท่าใด และ​ทุ่ง​หญ้า​ทุก​แห่ง​จะ​เหี่ยว​เฉา​นาน​แค่​ไหน เพราะ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​นั้น​ชั่วร้าย สัตว์​และ​นก​จึง​พินาศ​ไป ยิ่ง​กว่า​นั้น ประชาชน​พูด​กัน​ว่า “พระองค์​ไม่​เห็น​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​เรา​หรือ</verse>
				<verse number="5">หาก​เจ้า​วิ่ง​แข่ง​กับ​มนุษย์ แล้ว​เขา​ทำ​ให้​เจ้า​หมด​แรง แล้ว​เจ้า​จะ​วิ่ง​แข่ง​กับ​ม้า​ได้​อย่างไร หาก​เจ้า​สะดุด​ล้ม ​ใน​ดินแดน​ที่​ปลอดภัย เจ้า​จะ​ทำ​อย่างไร​ใน​ป่า​ริม​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="6">แม้​แต่​ญาติ​และ​สมาชิก​ใน​ครอบครัว​ของ​เจ้า​เอง ก็​ยัง​ทรยศ​เจ้า พวก​เขา​ร้อง​เสียง​ดัง​ใส่​เจ้า อย่า​เชื่อ​ใจ​เขา แม้​เขา​จะ​พูด​ดี​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​ทิ้ง​บ้าน​ของ​เรา และ​ละทิ้ง​มรดก​ของ​เรา เรา​จะ​ปล่อย​ผู้​ที่​เรา​รัก ไว้​ใน​มือ​ของ​ศัตรู</verse>
				<verse number="8">มรดก​ของ​เรา​กลาย​เป็น สิงโต​ใน​ป่า​สำหรับ​เรา เธอ​คำราม​ใส่​เรา ดังนั้น​เรา​จึง​เกลียด​เธอ</verse>
				<verse number="9">มรดก​ของ​เรา​กลาย​เป็น นก​สีสัน​สะดุด​ตา ที่​นก​อื่น​ล้อม​เล่นงาน​มัน​ไม่​ใช่​หรือ ไป​เถิด ไป​รวบรวม​สัตว์​ป่า​ทั้งหมด มา​เขมือบ​กิน​มัน</verse>
				<verse number="10">คน​เลี้ยง​แกะ​มากมาย​จะ​ทำลาย​สวน​องุ่น​ของ​เรา เหยียบ​ย่ำ​ท้องทุ่ง​ของ​เรา พวก​เขา​จะ​ทำ​ให้​ทุ่ง​อัน​รื่นรมย์​ของ​เรา กลาย​เป็น​ที่​รกร้าง</verse>
				<verse number="11">มัน​จะ​กลาย​เป็น​ถิ่น​รกร้าง แห้ง​แล้ง​และ​ทิ้ง​ร้าง​ต่อหน้า​เรา แผ่นดิน​ทั้งสิ้น​ถูก​ทิ้ง​ร้าง เพราะ​ไม่​มี​ใคร​สนใจ</verse>
				<verse number="12">ผู้​ทำลาย​กรู​กัน​มา​เหนือ​ที่​สูง อัน​แห้ง​แล้ง​ใน​ทะเลทราย เพราะ​ดาบ​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​ทำลาย​ล้าง จาก​สุด​เขต​แดน​ด้าน​หนึ่ง​จด​อีก​ด้าน​หนึ่ง จะ​ไม่​มี​ใคร​หนี​รอด​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​จะ​หว่าน​ข้าว​สาลี​แต่​เกี่ยว​หนาม จะ​ตรากตรำ​หมด​แรง​แต่​ไม่​ได้​อะไร พวก​เขา​จะ​เก็บเกี่ยว​แต่​ความ​อับอาย เนื่องจาก​ความ​โกรธ​อัน​รุนแรง​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “สำหรับ​เพื่อนบ้าน​ผู้​ชั่วร้าย​ของ​เรา​ทุก​คน ผู้​ซึ่ง​ยึด​สมบัติ​ที่​เรา​ให้​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​เรา เรา​จะ​ถอน​ราก​ถอน​โคน​พวก​เขา​จาก​แผ่นดิน และ​ถอน​ราก​ถอน​โคน​ชาว​ยูดาห์​จาก​หมู่​พวก​เขา</verse>
				<verse number="15">แต่​หลังจาก​ที่​เรา​ถอน​ราก​พวก​เขา​แล้ว เรา​จะ​เมตตา​และ​จะ​พา​เขา​แต่ละ​คน​กลับ​ไป​ยัง​มรดก​และ​ดินแดน​ของ​เขา​อีก​ครั้ง</verse>
				<verse number="16">และ​หาก​พวก​เขา​ตั้งใจ​เรียนรู้​วิถี​ทาง​ของ​ประชาชน​ของ​เรา และ​ปฏิญาณ​ด้วย​นาม​ของ​เรา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด’ เหมือน​ที่​เขา​เคย​สอน​คน​ของ​เรา​ให้​ปฏิญาณ​โดย​อ้าง​พระบาอัล เมื่อ​นั้น​เขา​จะ​ได้รับ​การ​สถาปนา​ไว้​ใน​หมู่​ประชาชน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="17">แต่​หาก​ชนชาติ​ใด​ไม่​ฟัง เรา​จะ​กำจัด​และ​ทำลาย​เขา​ให้​สิ้น​ซาก” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ไป​ซื้อ​ผ้า​คาด​เอว​ลินิน​มา​คาด​ไว้ แต่​อย่า​ให้​มัน​ถูก​น้ำ”</verse>
				<verse number="2">ฉะนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​ไป​ซื้อ​ผ้า​ลินิน​ผืน​หนึ่ง​มา​คาด​เอว​ไว้​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง​ว่า</verse>
				<verse number="4">“จง​เอา​ผ้า​คาด​เอว​ที่​เจ้า​ซื้อ​และ​คาด​อยู่​นั้น​ออก​ไป​ที่​แม่น้ำ​เพรัท และ​ซ่อน​มัน​ไว้​ใน​ซอก​หิน”</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​จึง​ออก​ไป​ที่​เพรัท​และ​ซ่อน​มัน​ไว้​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง</verse>
				<verse number="6">หลาย​วัน​ต่อมา พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “บัดนี้​จง​ไป​ที่​แม่น้ำ​นั้น เอา​ผ้า​คาด​เอว​ที่​เรา​สั่ง​ให้​เจ้า​ซ่อน​ไว้​มา”</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​ก็​ไป​ที่​เพรัท​และ​ขุด​ผ้า​คาด​เอว​ออก​มา​จาก​ที่​ซ่อน แต่​บัดนี้​มัน​ขาด​ยุ่ย​ใช้การ​ไม่ได้​เลย</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="9">“พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​ทำลาย​เกียรติ​ภูมิ​ของ​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​อย่าง​นี้​แหละ</verse>
				<verse number="10">ประชาชน​ที่​ชั่วร้าย​เหล่า​นี้ ซึ่ง​ไม่​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​เรา ชอบ​ดื้อดึง​ทำ​ตาม​ใจ​ตนเอง และ​หัน​ไป​ตาม​ปรนนิบัติ​นมัสการ​พระ​อื่น​ๆ จะ​เป็น​เหมือน​ผ้า​คาด​เอว​นี้​คือ​ใช้​การ​ไม่​ได้​เลย!’</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า ‘ผ้า​คาด​เอว​แนบ​กับ​เอว​คน​ฉันใด คน​ยูดาห์​และ​คน​อิสราเอล​ก็​แนบ​สนิท​กับ​เรา​เพื่อ​เป็น​ประชาชน​ของ​เรา เป็น​เกียรติภูมิ ชื่อเสียง และ​คำ​สรรเสริญ​ของ​เรา​ฉัน​นั้น แต่​พวก​เขา​ไม่​ยอม​ฟัง’</verse>
				<verse number="12">จง​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า​ถุง​หนัง​ใส่​เหล้า​องุ่น​ทุก​ใบ​ควร​จะ​มี​เหล้า​องุ่น​เต็ม’ และ​หาก​พวก​เขา​ตอบ​ว่า ‘เรา​ก็​รู้​แล้ว​ว่า​ถุง​หนัง​ใส่​เหล้า​องุ่น​ทุก​ใบ​ควร​จะ​มี​เหล้า​องุ่น​เต็ม’</verse>
				<verse number="13">ก็​จง​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ว่า เรา​จะ​ทำ​ให้​คน​ที่​อยู่​ใน​ดินแดน​นี้​เมามาย​ตั้งแต่​กษัตริย์​ที่​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​ดาวิด พวก​ปุโรหิต​และ​ผู้​เผย​พระวจนะ และ​ทุก​คน​ที่​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​จับ​พวก​เขา​กระแทก​กัน​เอง ไม่​ว่า​พ่อ​แม่​หรือ​ลูก เรา​จะ​ไม่​ให้​ความ​สงสาร​หรือ​ความ​เมตตา​ปราณี​ใด​ๆ มา​ยับยั้ง​เรา​ไม่​ให้​ทำลาย​เขา พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น’ ”</verse>
				<verse number="15">จง​ฟัง​และ​ใส่ใจ อย่า​เย่อหยิ่ง เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="16">จง​ถวาย​เกียรติ​แด่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ก่อน​ที่​พระองค์​จะ​นำ​ความ​มืดมิด​มา ก่อน​ที่​เท้า​ของ​ท่าน​สะดุด​ล้ม บน​ภูเขา​อัน​มืดมน ท่าน​มุ่ง​หวัง​ความ​สว่าง แต่​พระองค์​ผันแปร​มัน​เป็น​ความ​มืดมน เปลี่ยน​มัน​เป็น​ความ​มืด​ทึบ</verse>
				<verse number="17">หาก​ท่าน​ไม่​ยอม​ฟัง ข้าพเจ้า​จะ​แอบ​ร้องไห้ เพราะ​ความ​หยิ่ง​ยโส​ของ​ท่าน ตา​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ร่ำไห้​อย่าง​ขมขื่น น้ำตา​ไหล​นอง​หน้า เพราะ​ฝูง​แกะ​ของ​พระยาห์เวห์​ถูก​จับ​ไป​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="18">จง​บอก​กษัตริย์​และ​แม่​ของ​กษัตริย์​ว่า “ลง​มา​จาก​บัลลังก์​เถิด เพราะ​มงกุฎ​อัน​มี​เกียรติ จะ​ร่วง​จาก​ศีรษะ​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="19">เมือง​ต่าง​ๆ ใน​เนเกบ​จะ​ถูก​ปิด และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​เปิด ยูดาห์​จะ​ถูก​กวาด​ไป​เป็น​เชลย ถูก​ต้อน​ไป​จน​หมดสิ้น</verse>
				<verse number="20">จง​มอง​ขึ้น​ดู​คน​ทั้งหลาย ที่​มา​จาก​ทาง​เหนือ ไหนล่ะ​ฝูง​แกะ​ที่​เรา​มอบ​ให้​เจ้า​ดูแล ฝูง​แกะ​ที่​เจ้า​โอ้อวด</verse>
				<verse number="21">เจ้า​จะ​ว่า​อย่างไร เมื่อ​พระเจ้า​ตั้ง​ผู้​ที่​เจ้า​เคย​ปลูกฝัง ให้​เป็น​พันธมิตร​ของ​เจ้า​มา​ปกครอง​เจ้า เจ้า​จะ​ไม่​เจ็บ​ปวด เหมือน​ผู้หญิง​ที่​กำลัง​คลอดลูก​หรือ</verse>
				<verse number="22">และ​หาก​เจ้า​ถาม​ตัวเอง​ว่า “ทำไม​เรื่อง​นี้​จึง​เกิดขึ้น​กับ​เรา” ก็​เพราะ​บาป​มากมาย​ของ​เจ้า กระโปรง​ของ​เจ้า​จึง​ถูก​ฉีก​ออก และ​ร่างกาย​ของ​เจ้า​ถูก​ย่ำยี</verse>
				<verse number="23">คน​เอธิโอเปีย ​จะ​เปลี่ยน​สี​ผิว​ของ​ตน​ได้​หรือ เสือดาว​จะ​ลบ​ลาย​ของ​มัน​ได้​หรือ พวก​เจ้า​ผู้​คุ้นเคย​กับ​การ​ทำ​ชั่ว ก็​ทำ​ความ​ดี​ไม่​ได้​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="24">“เรา​จะ​กระจาย​พวก​เจ้า​ไป​เหมือน​แกลบ ถูก​ลม​ทะเล​ทราย​พัด​ปลิว</verse>
				<verse number="25">นี่​คือ​ชะตากรรม​ของ​เจ้า เป็น​ส่วน​ที่​เรา​กำหนด​ให้​เจ้า” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนี้ “เพราะ​เจ้า​ลืม​เรา ไป​วาง​ใจ​ใน​เทพเจ้า​ปลอม</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​ถลก​กระโปรง​ของ​เจ้า​คลุม​หน้า​เจ้า เพื่อ​ให้​เห็น​ความ​อัปยศ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="27">คือ​การ​คบชู้ มัก​มาก​ใน​กาม การ​ขาย​ตัว​ที่​ไร้​ยางอาย! เรา​ได้​เห็น​การ​กระทำ​ที่​น่า​รังเกียจ​ของ​เจ้า บน​เนิน​เขา​และ​ตาม​ท้อง​ทุ่ง วิบัติ​แก่​เจ้า เยรูซาเล็ม! เจ้า​จะ​เปื้อน​มลทิน​ไป​อีก​นาน​เท่าใด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​มา​ถึง​เยเรมีย์​เกี่ยวกับ​ความ​แห้ง​แล้ง​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ยูดาห์​คร่ำครวญ เมือง​ต่าง​ๆ ของ​เธอ​อ่อน​แรง พวก​เขา​ร่ำไห้​ให้​กับ​ดินแดน และ​มี​เสียง​ร้อง​ขึ้น​มา​จาก​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">พวก​ขุนนาง​ส่ง​คน​ใช้​ไป​หา​น้ำ พวก​คน​รับใช้​ไป​ที่​บ่อ แต่​ไม่​มี​น้ำ คน​รับใช้​กลับ​มา​พร้อม​เหยือก​เปล่า พวก​เขา​อับอาย​และ​สิ้น​หวัง จึง​ได้​คลุม​ศีรษะ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="4">ผืน​แผ่นดิน​แตก​ระแหง เพราะ​ขาด​ฝน ชาว​นา​อับอาย​และ​สิ้น​หวัง และ​คลุม​ศีรษะ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="5">แม้แต่​กวาง​ใน​ท้องทุ่ง ก็​ทิ้ง​ลูก​ที่​เพิ่ง​เกิด เพราะ​ไม่​มี​หญ้า</verse>
				<verse number="6">ลา​ป่า​ยืน​บน​ที่​สูง​โล่ง​เตียน และ​หอบ​เหมือน​หมาใน ตา​ของ​พวก​มัน​พร่ามัว เพราะ​ขาด​อาหาร”</verse>
				<verse number="7">แม้ว่า​บาป​ของ​เรา​ปรักปรำ​ตัวเอง แต่​ขอ​พระยาห์เวห์ โปรด​ช่วย​เพื่อ​เห็น​แก่​นาม​ของ​พระองค์ เพราะ​เรา​ได้​กบฏ​อยู่​บ่อย​ครั้ง และ​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ผู้​เป็น​ความ​หวัง​ของ​อิสราเอล พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เขา​ใน​ยาม​ทุกข์ เหตุใด​จึง​เป็น​เหมือน​คน​แปลก​หน้า​ใน​แผ่นดิน​นี้ เหมือน​นัก​เดินทาง​ที่​มา​พัก​แค่​คืน​เดียว</verse>
				<verse number="9">เหตุใด​เป็น​ดั่ง​คน​ที่​ประหลาด​ใจ เหมือน​นัก​รบ​ที่​หมด​แรง​จะ​ช่วย พระยาห์เวห์ พระองค์​อยู่​ท่ามกลาง​เรา และ​ผู้​คน​เรียก​เรา​ตาม​นาม​ของ​พระองค์ ขอ​อย่า​ทอดทิ้ง​พวก​ข้าพเจ้า!</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูด​เกี่ยวกับ​ชนชาติ​นี้​ว่า “พวก​เขา​รัก​ที่​จะ​หลง​เตลิด พวก​เขา​ไม่​ยั้ง​เท้า​บ้าง​เลย ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​ไม่​ยอมรับ​เขา บัดนี้​พระองค์​จะ​ระลึก​ถึง​ความ​ชั่ว​ของ​เขา และ​ลงโทษ​พวก​เขา​เพราะ​ความ​บาป”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “อย่า​อธิษฐาน​เผื่อ​ความ​อยู่​ดี​มี​สุข​ของ​ชนชาติ​นี้</verse>
				<verse number="12">แม้​เขา​ถือ​อดอาหาร เรา​จะ​ไม่​ฟัง​คำ​อ้อนวอน แม้​เขา​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​ธัญ​บูชา เรา​ก็​จะ​ไม่​รับ แต่​เรา​จะ​ทำลาย​เขา​ด้วย​สงคราม การ​กันดาร​อาหาร และ​โรค​ระบาด”</verse>
				<verse number="13">แต่​ข้าพเจ้า​พูด​ว่า “อนิจจา! พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​พร่ำ​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘เจ้า​จะ​ไม่​เห็น​สงคราม​หรือ​ทน​ทุกข์​กับ​การ​กันดาร​อาหาร ที่​จริง​เรา​จะ​ให้​สันติสุข​ที่​ยั่งยืน​กับ​เจ้า​ใน​ที่​แห่ง​นี้’ ”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​จึง​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ผู้​เผย​พระวจนะ​พยากรณ์​เท็จ​โดย​อ้าง​ชื่อ​ของ​เรา เรา​ไม่​ได้​ใช้​พวก​เขา​ไป ไม่​ได้​แต่งตั้ง และ​ไม่ได้​พูด​กับ​เขา พวก​เขา​เผย​พระวจนะ​เป็น​นิมิต คำ​พยากรณ์​เท็จ การ​ไหว้​รูป​เคารพ และ​ภาพ​หลอน​ใน​ใจ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="15">ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า เรา​จะ​ลงโทษ​ผู้​เผย​พระวจนะ​เหล่า​นี้ ที่​เผย​พระวจนะ​ใน​นาม​ของ​เรา ทั้ง​ที่​เรา​ไม่ได้​ส่ง​พวก​เขา​ไป ก็​ยัง​พูด​ว่า ‘สงคราม​หรือ​การ​กันดาร​อาหาร​จะ​ไม่​แผ้วพาน​ดินแดน​นี้’ พวก​เขา​เอง​นั่นแหละ​จะ​ตาย​ด้วย​สงคราม​และ​การ​กันดาร​อาหาร</verse>
				<verse number="16">ส่วน​ผู้​คน​ที่​ฟัง​เขา​พยากรณ์​เท็จ​นั้น จะ​ถูก​เหวี่ยง​ออก​ไป​บน​ถนน​ของ​เยรูซาเล็ม​เพราะ​สงคราม​และ​การ​กันดาร​อาหาร จะ​ไม่​มี​ใคร​ฝัง​ศพ​พวก​เขา​หรือ​ภรรยา ลูก​ชาย​ลูก​สาว​ของ​เขา เรา​จะ​เท​หายนะ​ลง​มา​เหนือ​คน​เหล่า​นี้​อย่าง​สาสม</verse>
				<verse number="17">จง​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘ขอให้​น้ำตา​ของ​เรา​ไหล​ริน ไม่​หยุดหย่อน​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน เพราะ​ธิดา​พรหมจารี​คือ​ประชาชน​ของ​เรา ถูก​ตี​และ​ทน​ทุกข์ จาก​บาดแผล​ฉกรรจ์</verse>
				<verse number="18">หาก​เรา​ออก​ไป​ที่​ทุ่ง​กว้าง ก็​เห็น​ร่าง​ผู้​คน​ถูก​ปลิด​ชีวิต​ด้วย​ดาบ หาก​เข้า​ไป​ใน​เมือง ก็​เห็น​ศพ​ของ​เหยื่อ​การ​กันดาร​อาหาร ทั้ง​ผู้​เผย​พระวจนะ​และ​ปุโรหิต ได้​ไป​ยัง​ดินแดน​ที่​ตน​ไม่​รู้จัก’ ”</verse>
				<verse number="19">พระองค์​ทอดทิ้ง​ยูดาห์​เสีย​สิ้น​แล้ว​หรือ เกลียด​ชัง​ศิโยน​หรือ เหตุใด​พระองค์​จึง​ทรมาน​เรา จน​เยียวยา​ให้​หาย เรา​หวัง​ว่า​จะ​ได้รับ​สันติสุข แต่​ไม่​มี​อะไร​ดี หวัง​ว่า​จะ​ได้รับ​การ​เยียวยา แต่​มี​เพียง​ความ​หวาด​กลัว</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์ เรา​รู้​ความ​ชั่วร้าย​ของ​เรา และ​ความ​ผิด​ของ​บรรพบุรุษ คือ​เรา​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์​จริง​ๆ</verse>
				<verse number="21">เพื่อ​เห็น​แก่​นาม​ของ​พระองค์ อย่า​เกลียด​ชัง​เรา​เลย อย่า​ให้​บัลลังก์​อัน​มี​เกียรติ​ของ​พระองค์​เสื่อม​ศักดิ์ศรี ขอ​ระลึก​ถึง​พันธสัญญา​ที่​มี​กับ​เรา และ​อย่า​ทิ้ง​พันธสัญญา​นั้น</verse>
				<verse number="22">มี​รูป​เคารพ​ไร้​ค่า​ของ​ชนชาติ​ไหน​บ้าง​ที่​ให้​ฝน​หรือ หรือ​ท้องฟ้า​เท​ฝน​ลง​มา​เอง เปล่า​เลย แต่​เป็น​พระองค์​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา ฉะนั้น​เรา​จึง​หวัง​ใน​พระองค์ เพราะ​พระองค์​เป็น​ผู้​ทำ​สิ่ง​ทั้งสิ้น​เหล่า​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ต่อ​ให้​โมเสส​และ​ซามูเอล​มา​ยืน​ต่อหน้า​เรา เรา​ก็​จะ​ไม่​ใจ​อ่อน​กับ​ชนชาติ​นี้ เอา​พวก​เขา​ไป​ให้​พ้น​หน้า​เรา! ไป​ให้​พ้น!</verse>
				<verse number="2">และ​หาก​พวก​เขา​ถาม​เจ้า​ว่า ‘จะ​ให้​เรา​ไป​ที่​ไหน’ จง​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า ผู้​ที่​ถูก​กำหนด​ให้​ตาย​ก็​ไป​ตาย ผู้​ที่​ต้อง​ตาย​ใน​สงคราม​ก็​ตาย​ใน​สงคราม ผู้​ที่​ต้อง​อดตาย​ก็​อดตาย และ​ผู้​ที่​ต้อง​เป็น​เชลย​ก็​เป็น​เชลย’ ”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “เรา​จะ​แต่งตั้ง​ผู้​ทำลาย​สี่​แบบ​เพื่อ​จัดการ​กับ​พวก​เขา​ได้แก่ ดาบ​เพื่อ​เข่นฆ่า สุนัข​เพื่อ​ฉีกทึ้ง นก​และ​สัตว์​ป่า​เพื่อ​กลืน​กิน​และ​ทำลาย</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ทำ​ให้​พวก​เขา​เป็น​ที่​น่า​ขยะแขยง​แก่​อาณาจักร​ทั้งสิ้น​ใน​โลก เพราะ​สิ่ง​ที่​มนัสเสห์​ลูกชาย​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​ได้​ทำ​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="5">เยรูซาเล็ม ใคร​จะ​สงสาร​เจ้า ใคร​จะ​คร่ำครวญ​ให้​กับ​เจ้า จะ​มี​ใคร​ถาม​ทุกข์​สุข​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “เจ้า​ได้​ละทิ้ง​เรา และ​ถอย​หลัง​อยู่​ร่ำไป ดังนั้น เรา​จะ​ยื่น​มือ​ออก​ไป​ทำลาย​เจ้า เรา​จะ​ไม่​อดกลั้น​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​ฝัด​ร่อน​พวก​เขา​ที่​ประตู​เมือง ด้วย​ส้อม​ฝัด​ข้าว เรา​จะ​นำ​วิปโยค​และ​หายนะ​มา​สู่​ประชาชน​ของ​เรา เพราะ​เขา​ไม่​หัน​จาก​วิถี​ของ​ตน</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​ทำ​ให้​มี​แม่ม่าย​ใน​หมู่​พวก​เขา มาก​ยิ่ง​กว่า​ทราย​ใน​ทะเล ตอน​เที่ยง​วัน​เรา​จะ​นำ​ผู้​ทำลาย มา​เล่นงาน​แม่​ของ​พวก​คน​หนุ่ม เรา​จะ​นำ​ความ​ปวดร้าว​และ​ความ​หวาด​กลัว มา​สู่​พวก​เขา​อย่าง​ฉับพลัน</verse>
				<verse number="9">แม่​ลูก​เจ็ด​จะ​เป็น​ลม​หมด​สติ และ​สิ้น​ลมหายใจ ตะวัน​ของ​เธอ​จะ​ลับ​เมื่อ​ยัง​กลางวัน เธอ​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า เรา​จะ​มอบ​ผู้​รอด​ชีวิต​ให้​แก่​ดาบ ต่อหน้า​ศัตรู​ทั้งหลาย” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="10">อนิจจา แม่​ของ​ลูก​ที่​ให้​ลูก​เกิด​มา เป็น​คน​ซึ่ง​ทั้ง​แผ่นดิน​ต่อสู้​และ​ชิงดี​ชิงเด่น! ลูก​ไม่​เคย​ให้​ใคร​หยิบ​ยืม หรือ​หยิบ​ยืม​ใคร แต่​ทุก​คน​ก็​แช่ง​ด่า​ลูก</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “แน่นอน เรา​จะ​ช่วย​กู้​เจ้า​เพื่อ​ผลดี​ที่​ตั้ง​ใจ​ไว้ แน่นอน เรา​จะ​ทำ​ให้​ศัตรู​ของ​เจ้า​มา​อ้อนวอน​เจ้า ใน​ยาม​ภัยพิบัติ​และ​ยาม​ทุกข์​เข็ญ</verse>
				<verse number="12">มนุษย์​จะ​หัก​แท่ง​เหล็ก​จาก​ภาค​เหนือ หรือ​แท่ง​ทอง​สัมฤทธิ์​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​ทำ​ให้​ทรัพย์​สมบัติ และ​ความ​มั่งคั่ง​ของ​เจ้า​ถูก​ริบ​ไป​เปล่า​ๆ เพราะ​บาป​ทั้งสิ้น ทั่ว​ดินแดน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ให้​พวก​ศัตรู​จับ​เจ้า​ไป​เป็น​เชลย ใน​ดินแดน​ที่​เจ้า​ไม่​รู้จัก เพราะ​โทสะ​ของ​เรา​จะ​ลุก​เป็น​ไฟ มัน​จะ​เผาผลาญ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์ พระองค์​เข้า​ใจ ขอ​ระลึก​ถึง​และ​ดูแล​ข้าพเจ้า ขอ​พระองค์​แก้แค้น​คน​ที่​ข่มเหง​ข้าพเจ้า พระองค์​อดกลั้น​ไว้​ช้านาน ขอ​อย่า​นำ​ข้าพเจ้า​ไป​เสีย ขอ​ระลึก​ว่า​ข้าพเจ้า​ทน​การ​ตำหนิ​เพราะ​เห็น​แก่​พระองค์​เพียงใด</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​พระวจนะ​ของ​พระองค์​มา​ถึง ข้าพเจ้า​ก็​กิน​พระวจนะ​นั้น เป็น​ความ​ยินดี​และ​ปลื้ม​ปีติ​ใน​ใจ​ข้าพเจ้า เพราะ​เขา​เรียก​ข้าพเจ้า​ตาม​นาม​ของ​พระองค์ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​ไม่​เคย​นั่ง​ใน​หมู่​คน​ที่​สรวลเสเฮฮา ไม่​ร่วม​รื่นเริง​กับ​พวก​เขา ข้าพเจ้า​นั่ง​อยู่​ตาม​ลำพัง​เพราะ​มือ​ของ​พระองค์​อยู่​เหนือ​ข้าพเจ้า และ​พระองค์​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ขุ่นเคือง</verse>
				<verse number="18">เหตุใด​ข้าพเจ้า​ปวดร้าว​ไม่​สิ้นสุด และ​บาดแผล​ฉกรรจ์​ของ​ข้า​รักษา​ไม่​หาย พระองค์​เป็น​เหมือน​ลำธาร​ที่​ลวง​ข้าพเจ้า เหมือน​น้ำพุ​ที่​ไม่​มี​น้ำ</verse>
				<verse number="19">ฉะนั้น พระยาห์เวห์​จึง​พูด​ว่า ‘หาก​เจ้า​หัน​กลับมา เรา​จะ​ให้​เจ้า​คืน​สู่​ปกติ​สุข เพื่อ​เจ้า​จะ​ปรนนิบัติ​รับใช้​เรา หาก​เจ้า​พูด​สิ่ง​ที่​มี​คุณค่า ไม่​พูด​ไร้​สาระ เจ้า​จะ​เป็น​ผู้​แถลง​ถ้อยคำ​ของ​เรา ให้​ชนชาติ​นี้​หัน​มา​หา​เจ้า แต่​เจ้า​ต้อง​ไม่​หัน​ไป​หา​เขา</verse>
				<verse number="20">เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​กำแพง​สำหรับ​ชนชาติ​นี้ เป็น​ปราการ​ทอง​สัมฤทธิ์​แน่น​หนา พวก​เขา​จะ​ต่อสู้​เจ้า แต่​เอา​ชนะ​ไม่ได้ เพราะ​เรา​อยู่​กับ​เจ้า เพื่อ​จะ​กอบกู้​และ​ช่วย​เจ้า​ให้​รอด’ ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="21">“เรา​จะ​ช่วย​เจ้า​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​คน​ชั่ว และ​กู้​เจ้า​จาก​อุ้ง​มือ​ของ​คน​อำมหิต”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">แล้ว​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ความ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​อย่า​แต่งงาน อย่า​มี​ลูกชาย​หรือ​ลูกสาว​ใน​ที่​แห่ง​นี้”</verse>
				<verse number="3">เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​ถึง​ลูกชาย​ลูกสาว​ที่​เกิด​ใน​ดินแดน​นี้ และ​ชาย​หญิง​ผู้​เป็น​พ่อ​แม่​ของ​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="4">“พวก​เขา​จะ​ตาย​ด้วย​โรค​ร้าย ไม่​มี​ใคร​ไว้​ทุกข์​หรือ​ฝัง​ศพ​ให้ แต่​จะ​เป็น​เหมือน​มูลสัตว์​เกลื่อน​บน​พื้น​ดิน พวก​เขา​จะ​พินาศ​ด้วย​สงคราม​และ​การ​กันดาร​อาหาร และ​ศพ​ของ​พวก​เขา​จะ​กลาย​เป็น​อาหาร​ของ​นก​และ​สัตว์​ป่า”</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า “อย่า​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ที่​มี​งาน​ศพ อย่า​ไป​ไว้​ทุกข์​หรือ​แสดง​ความ​เห็นใจ เพราะ​เรา​ได้​ถอน​ความ​สงบสุข ความ​รัก และ​ความ​สงสาร​ไป​จาก​ชนชาติ​นี้​แล้ว” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนี้</verse>
				<verse number="6">“ทั้ง​ผู้​ใหญ่​ผู้​น้อย​จะ​ตาย​ใน​ดินแดน​นี้ จะ​ไม่​มี​ใคร​ฝัง​ศพ​หรือ​ไว้​ทุกข์ ไม่​มี​ใคร​เชือด​เนื้อ​หรือ​โกน​ศีรษะ​ตนเอง​เพื่อ​ไว้​อาลัย​ผู้​ตาย</verse>
				<verse number="7">จะ​ไม่​มี​ใคร​นำ​อาหาร​หรือ​เครื่องดื่ม​มา​ให้ เพื่อ​ปลอบโยน​ผู้​ที่​ไว้ทุกข์​ให้​กับ​ผู้​ตาย แม้​ว่า​ผู้​ตาย​เป็น​พ่อ​หรือ​แม่​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="8">และ​อย่า​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ที่​มี​งาน​เลี้ยง และ​ไป​นั่ง​กิน​ดื่ม​กับ​เขา</verse>
				<verse number="9">เพราะ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า ใน​ช่วง​ชีวิต​ของ​เจ้า​และ​ต่อหน้า​ต่อ​ตา​เจ้า เรา​จะ​ยุติ​เสียง​รื่นเริง​ยินดี และ​เสียง​เจ้าบ่าว​เจ้าสาว​ใน​ที่​แห่ง​นี้</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เจ้า​บอก​เรื่อง​ทั้งหมด​นี้​ให้​คน​เหล่า​นี้​ฟัง และ​พวก​เขา​ถาม​เจ้า​ว่า ‘เหตุใด​พระยาห์เวห์​จึง​มี​ประกาศิต​ให้​เกิด​หายนะ​ยิ่งใหญ่​กับ​เรา​เช่น​นี้ เรา​ทำ​ผิด​อะไร เรา​ได้​ทำ​บาป​อะไร​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="11">เจ้า​จง​บอก​พวก​เขา​ว่า พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนี้​ว่า ‘เพราะ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​ละทิ้ง​เรา​ไป​ติดตาม รับใช้​นมัสการ​พระ​อื่น​ๆ พวก​เขา​ละทิ้ง​เรา และ​ไม่​ได้​รักษา​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="12">แต่​พวก​เจ้า​ประพฤติ​เลวทราม​กว่า​บรรพบุรุษ​เสีย​อีก ดู​สิ​ว่า​พวก​เจ้า​ทุก​คน​ทำ​ตาม​ความ​ดื้อรั้น​ของ​จิตใจ​ชั่ว​แทน​ที่​จะ​เชื่อฟัง​เรา</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​เรา​จะ​เหวี่ยง​เจ้า​ออก​จาก​ดินแดน​นี้​ไป​ดินแดน​ซึ่ง​เจ้า​และ​บรรพบุรุษ​ไม่​เคย​รู้จัก ที่​นั่น​เจ้า​จะ​ปรนนิบัติ​พระ​อื่น​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน เพราะ​เรา​จะ​ไม่​ให้​ความ​โปรดปราน​แก่​เจ้า​เลย’ ”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “อย่างไร​ก็​ตาม วัน​นั้น​จะ​มา​ถึง ที่​ไม่​มี​การ​ปฏิญาณ​โดย​อ้าง​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ผู้​นำ​ชน​อิสราเอล​ออก​จาก​อียิปต์​นั้น​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด’</verse>
				<verse number="15">แต่​จะ​อ้าง​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ผู้​นำ​ชน​อิสราเอล​ออก​จาก​ดินแดน​ทาง​เหนือ และ​จาก​ทุก​ประเทศ​ที่​พระองค์​เนรเทศ​เขา​ไป​นั้น​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด’ เพราะ​เรา​จะ​นำ​พวก​เขา​กลับ​มา​ยัง​ดินแดน ซึ่ง​เรา​ยก​ให้​บรรพบุรุษ​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “แต่​บัดนี้​เรา​กำลัง​ส่ง​ชาว​ประมง​หลาย​คน​มา​จับ​พวก​เขา หลังจาก​นั้น เรา​จะ​ส่ง​พราน​มากมาย ให้​ตาม​ล่า​พวก​เขา​บน​ภูเขา เนิน​เขา​ทุก​ลูก และ​จาก​ทุก​ซอก​หิน</verse>
				<verse number="17">เรา​จับ​ตา​ดู​ทาง​ของ​เขา​ทั้งสิ้น ไม่​มี​สิ่ง​ใด​ซ่อนเร้น​จาก​เรา บาป​ของ​เขา​ก็​ปิดบัง​จาก​ตา​ของ​เรา​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​ลงโทษ​เขา​เป็น​สอง​เท่า เพราะ​ความ​ชั่วช้า​และ​บาป​ของ​พวก​เขา ที่​ทำ​ให้​ดินแดน​ของ​เรา​เปื้อน​มลทิน​ด้วย​รูป​เคารพ​ต่ำช้า​ไร้​ชีวิต​และ​กรรมสิทธิ์​ของ​เรา​เต็ม​ไป​ด้วย​รูป​เคารพ​น่า​รังเกียจ”</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์ ผู้​เป็น​กำลัง​และ​ป้อม​ปราการ เป็น​ที่​ลี้​ภัย​ใน​ยาม​ทุกข์​ของ​ข้าพเจ้า ชนชาติ​ต่าง​ๆ จาก​สุด​โลก จะ​มา​หา​พระองค์​และ​พูด​ว่า “บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ไม่​ได้​ครอบครอง​สิ่งใด​นอกจาก​เทพเจ้า​จอมปลอม เป็น​รูป​เคารพ​ไร้​ค่า​ที่​ไร้​ประโยชน์</verse>
				<verse number="20">ผู้คน​จะ​สร้าง​พระเจ้า​ให้​ตนเอง​ได้​หรือ ได้​สิ แต่​พวก​มัน​ไม่​ใช่​พระเจ้า​เลย!</verse>
				<verse number="21">ฉะนั้น​เรา​จะ​สั่งสอน​พวก​เขา คราว​นี้​เรา​จะ​สอน​ให้​เขา​รู้​ถึง ฤทธิ์เดช​และ​ฤทธิ์เดช​ของ​เรา แล้ว​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า นาม​ของ​เรา​คือ​พระยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">“บาป​ของ​ยูดาห์​ถูก​สลัก​ไว้​ด้วย​ปากกา​เหล็ก จารึก​ไว้​ด้วย​ปลาย​เพชร ลง​บน​แผ่น​หัวใจ​ของ​เขา และ​บน​เชิงงอน​ที่​แท่น​บูชา​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="2">แม้แต่​ลูกหลาน​ของ​เขา​ก็​ระลึก​ถึง แท่น​บูชา​และ​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์ ข้าง​ต้นไม้​ที่​แผ่​กิ่ง​ก้าน​สาขา และ​บน​เนิน​เขา​สูง​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="3">ภูเขา​ของ​เรา​ใน​ดินแดน​นั้น และ​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​ของ​พวก​เจ้า ตลอดจน​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ของ​เจ้า เรา​จะ​ให้​ศัตรู​มา​ริบ​ไป เพราะ​บาป​ทั่ว​แดน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="4">โดย​ความ​ผิด​ของ​เจ้า​เอง เจ้า​จะ​สูญเสีย​กรรมสิทธิ์​ที่​เรา​มอบ​ให้ เรา​จะ​ส่ง​เจ้า​ไป​เป็น​ทาส​ของ​ศัตรู ใน​ดินแดน​ซึ่ง​เจ้า​ไม่​รู้จัก เพราะ​เจ้า​จุด​ไฟ​โทสะ​ของ​เรา มัน​จะ​เผาผลาญ​ตลอด​ไป”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “คำ​สาป​แช่ง​เป็น​ของ​ผู้​ที่​วาง​ใจ​ใน​มนุษย์ ผู้​ดึง​พละ​กำลัง​จาก​เนื้อ​หนัง และ​ใจ​ออก​ห่าง​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">คน​นั้น​จะ​เป็น​เหมือน​พุ่ม​ไม้​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร มอง​ไม่​เห็น​ความ​เจริญ​รุ่งเรือง​ที่​มา​ถึง พวก​เขา​จะ​อาศัย​ใน​ถิ่น​แห้ง​แล้ง​ของ​ทะเลทราย ใน​แผ่นดิน​เค็ม​ที่​ไม่​มี​ใคร​อาศัย</verse>
				<verse number="7">แต่​พระพร​เป็น​ของ​ผู้​ที่​วาง​ใจ​ใน​พระยาห์เวห์ ผู้​ที่​มี​ความ​เชื่อมั่น​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​จะ​เหมือน​ต้นไม้​ที่​ปลูก​ริม​น้ำ ซึ่ง​หยั่ง​ราก​ลง​ไป​ริม​ธาร ไม่​กลัว​ความ​ร้อน​ที่​มา​ถึง ใบ​ของ​มัน​เขียว​ขจี​อยู่​เสมอ มัน​ไม่​วิตก​ใน​ปี​ที่​แห้ง​แล้ง และ​ไม่​หยุด​ออก​ผล”</verse>
				<verse number="9">จิตใจ​เป็น​ตัว​ล่อลวง​เหนือ​สิ่ง​อื่น​ใด และ​เสื่อม​ทราม​จน​สุด​จะ​แก้ ใคร​จะ​เข้าใจ​จิตใจ​นั้น​ได้</verse>
				<verse number="10">“เรา​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้​สำรวจ​จิตใจ และ​ตรวจสอบ​ความ​คิด เพื่อ​ให้​รางวัล​แต่ละ​คน​ตาม​การ​กระทำ และ​ตาม​ความ​ประพฤติ​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="11">คน​ที่​ร่ำรวย​ด้วย​วิธี​ทุจริต ก็​เหมือน​นก​กระทา​ฟัก​ไข่​ที่​มัน​ไม่​ได้​วาง เมื่อ​ถึง​วัย​กลาง​คน ทรัพย์​สมบัติ​ก็​จาก​พวก​เขา​ไป และ​ใน​บั้นปลาย​เขา​จะ​กลาย​เป็น​คน​โง่</verse>
				<verse number="12">สถาน​นมัสการ​ของ​เรา​เป็น​บัลลังก์​อัน​รุ่งเรือง ได้รับ​การ​เทิดทูน​ไว้​ตั้งแต่​ต้น</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​ผู้​เป็น​ความ​หวัง​ของ​อิสราเอล ทุก​คน​ที่​ละทิ้ง​พระองค์​จะ​อัปยศ​อดสู คน​ที่​หัน​ไป​จาก​พระองค์​จะ​ถูก​จารึก​ไว้​ใน​ธุลีดิน เพราะ​เขา​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์ ผู้​เป็น​น้ำพุ​ที่​ให้​ชีวิต</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์ โปรด​รักษา แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​หาย​ดี ขอ​ช่วย แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​รอด เพราะ​พระองค์​คือ​ผู้​ที่​ข้าพเจ้า​สรรเสริญ</verse>
				<verse number="15">พวก​เขา​พร่ำ​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ไหนล่ะ ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ ให้​มัน​เป็น​ไป​ตาม​นั้น เดี๋ยว​นี้​สิ!”</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​หนี​จาก​การ​เป็น​คน​เลี้ยง​แกะ​ของ​พระองค์ พระองค์​รู้​ว่า​ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​ปรารถนา​วัน​แห่ง​ความ​สิ้น​หวัง สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​บอก​พวก​เขา ก็​แจ้ง​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="17">ขอ​อย่า​เป็น​เหตุ​ให้​ข้าพเจ้า​คร้าม​กลัว พระองค์​เป็น​ที่​ลี้​ภัย​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​วัน​แห่ง​ภัยพิบัติ</verse>
				<verse number="18">ขอให้​ผู้​กดขี่​ข่มเหง​ข้าพเจ้า​ต้อง​อับอาย แต่​ขอ​ปกป้อง​ข้าพเจ้า​จาก​ความ​อัปยศ ให้​พวก​เขา​อก​สั่น​ขวัญ​แขวน แต่​ขอ​คุ้มครอง​ข้าพเจ้า​จาก​ความ​หวาดหวั่น ขอ​นำ​วัน​แห่ง​ภัยพิบัติ​มา​สู่​พวก​เขา และ​ทำลาย​เขา​ด้วย​หายนะ​สอง​เท่า</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “จง​ไป​ยืน​อยู่​ที่​ประตู​เมือง​ประชาชน ซึ่ง​กษัตริย์​ยูดาห์​เข้า​ออก และ​ยืน​ที่​ประตู​อื่น​ๆ ทั้งหมด​ของ​เยรูซาเล็ม​ด้วย</verse>
				<verse number="20">จง​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ กษัตริย์​ยูดาห์ ชน​ยูดาห์​และ​ชาว​เยรูซาเล็ม​ทั้งสิ้น ผู้​ผ่าน​เข้า​ออก​ประตู​เหล่า​นี้’</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า ‘จง​ระวัง​อย่า​แบก​สิ่งของ​ใน​วัน​สะบาโต หรือ​นำ​สิ่งใด​ผ่าน​เข้า​ออก​ประตู​ของ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="22">อย่า​แบก​สิ่งใด​ออก​จาก​บ้าน​เรือน​ของ​เจ้า หรือ​กระทำ​กิจการ​งาน​ใด​ๆ ใน​วัน​สะบาโต แต่​จง​รักษา​วัน​สะบาโต​ให้​บริสุทธิ์​ตาม​ที่​เรา​ได้​สั่ง​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="23">แต่​คน​เหล่า​นั้น​ไม่​ฟัง ไม่​ใส่ใจ พวก​เขา​ดื้อดึง​หัวแข็ง ไม่​ยอม​ใส่ใจ​และ​รับ​ฟัง​คำ​ตักเตือน’</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า ‘แต่​ถ้า​พวก​เจ้า​ใส่ใจ​เชื่อฟัง​เรา และ​ไม่​แบก​สิ่งใด​ผ่าน​ประตู​ใน​วัน​สะบาโต แต่​รักษา​วัน​สะบาโต​ให้​บริสุทธิ์​โดย​ไม่​ทำงาน​ใด​ๆ ใน​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​นั้น กษัตริย์​ผู้​ครอง​บัลลังก์​ของ​ดาวิด จะ​ผ่าน​เข้า​ประตู​เมือง​นี้​พร้อม​เหล่า​ขุนนาง พวก​เขา​จะ​นั่ง​รถ​ม้า​ศึก​และ​ขี่​ม้า ติดตาม​ด้วย​ชน​ยูดาห์​และ​ชาว​เยรูซาเล็ม และ​เมือง​นี้​จะ​มี​คน​อาศัย​อยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="26">ผู้คน​จะ​มา​จาก​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์ และ​หมู่บ้าน​รอบ​เยรูซาเล็ม จาก​เขต​แดน​ของ​เบนยามิน​และ​เชิง​เขา​ตะวันตก จาก​แถบ​เนิน​เขา​และ​เนเกบ จะ​นำ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​เครื่อง​บูชา ธัญ​บูชา เครื่อง​หอม และ​นำ​เครื่อง​บูชา​ขอบคุณ​มา​สู่​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">แต่​หาก​พวก​เจ้า​ไม่​เชื่อฟัง​เรา ที่​จะ​รักษา​วัน​สะบาโต​ให้​บริสุทธิ์ หาก​เจ้า​ยัง​บรรทุก​ของ​ผ่าน​ประตู​เมือง​ทั้งหลาย​ของ​เยรูซาเล็ม​ใน​วัน​สะบาโต เรา​ก็​จะ​จุด​ไฟ​ไม่​รู้​ดับ​ที่​ประตู​เมือง​เหล่า​นั้น ซึ่ง​จะ​เผาผลาญ​ป้อม​ปราการ​ของ​เมือง​นั้น​จน​หมดสิ้น’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​เยเรมีย์​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​ลุกขึ้น​ลง​ไป​ที่​บ้าน​ช่าง​ปั้น​หม้อ เรา​จะ​ให้​เจ้า​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ของ​เรา​ที่​นั่น”</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​ก็​ไป​ที่​บ้าน​ช่าง​ปั้น​หม้อ เขา​กำลัง​ทำงาน​อยู่​ที่​แป้น</verse>
				<verse number="4">แต่​ภาชนะ​ที่​เขา​กำลัง​ปั้น​อยู่​นั้น​เสีย​รูป​อยู่​ใน​มือ​ของ​เขา เขา​จึง​นวด​ขยำ​เป็น​ก้อน​และ​เริ่ม​ปั้น​ใหม่​ตาม​ที่​เขา​เห็น​ว่า​ดี​ที่สุด</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="6">พระองค์​พูด​ว่า “อิสราเอล เรา​ทำ​กับ​เจ้า​แบบ​เดียว​กับ​ช่าง​ปั้น​หม้อ​ผู้​นี้​ได้ไหม” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น “อิสราเอล เจ้า​อยู่​ใน​มือ​ของ​เรา​เหมือน​ดิน​เหนียว​ใน​มือ​ของ​ช่าง​ปั้น</verse>
				<verse number="7">เมื่อใด​ก็​ตาม​ที่​เรา​ประกาศ​ว่า ชนชาติ​หรือ​อาณาจักร​ไหน​ที่​เรา​จะ​รื้อ​ถอน​และ​ทำลาย</verse>
				<verse number="8">แล้ว​หาก​ชนชาติ​ที่​เรา​ได้​เตือน​นั้น หัน​กลับ​จาก​ความ​ชั่ว เรา​ก็​จะ​เปลี่ยน​ใจ ไม่​ส่ง​ภัยพิบัติ​ไป​อย่าง​ที่​ตั้งใจ​ไว้</verse>
				<verse number="9">และ​หาก​เรา​ประกาศ​ว่า​ชนชาติ​หรือ​อาณาจักร​ไหน ซึ่ง​เรา​จะ​สร้าง​และ​ก่อ​ตั้ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="10">แต่​แล้ว​ชนชาติ​หรือ​อาณาจักร​นั้น​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​เรา ไม่​เชื่อฟัง​เรา เมื่อ​นั้น เรา​ก็​จะ​เปลี่ยน​ใจ ไม่​อวยพร​เขา​อย่าง​ที่​คิด​ไว้</verse>
				<verse number="11">ฉะนั้น จง​ไป​เตือน​ชน​ยูดาห์​และ​ชาว​เยรูซาเล็ม​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า ดู​สิ เรา​เตรียม​ภัยพิบัติ​สำหรับ​เจ้า และ​มี​แผน​การ​ลงโทษ​เจ้า ฉะนั้น พวก​เจ้า​แต่ละ​คน​จง​หัน​จาก​วิถี​ชั่ว เปลี่ยน​ทาง​และ​การ​กระทำ​ของ​ตัวเอง’</verse>
				<verse number="12">แต่​พวก​เขา​จะ​ตอบ​ว่า ‘พูด​ไป​ก็​ไม่​มี​ประโยชน์​หรอก เรา​จะ​ทำ​ตาม​แผนการ​ต่อไป จะ​ทำ​ตาม​ทิฐิ​ใน​ใจ​ชั่ว​ของ​เรา’ ”</verse>
				<verse number="13">ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “จง​ถาม​ดู​ใน​หมู่​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ใคร​เคย​ได้ยิน​เรื่อง​เช่น​นี้​บ้าง อิสราเอล​ผู้​บริสุทธิ์​ได้​ทำ สิ่ง​ที่​เลวร้าย​ที่สุด</verse>
				<verse number="14">หิมะ​เคย​หาย​ไป จาก​ภูผา​ของ​เลบานอน​หรือ สาย​น้ำ​เย็น​จาก​ที่​ห่างไกล เคย​หยุด​ไหล​หรือ​เปล่า</verse>
				<verse number="15">กระนั้น​ประชาชน​ของ​เรา​ก็​ลืม​เรา พวก​เขา​เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย​รูป​เคารพ​ไร้​ค่า ซึ่ง​ทำ​ให้​เขา​สะดุด​ใน​วิถีทาง​ของ​ตน และ​ใน​หนทาง​โบราณ ทำ​ให้​พวก​เขา​ต้อง​เดิน​ข้าง​ทาง บน​ถนน​ที่​ไม่ได้​สร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="16">ดินแดน​ของ​เขา​จะ​เป็น​เป้า​ของ​ความ​สยดสยอง และ​การ​ดูหมิ่น​ตลอด​กาล ผู้​คน​ที่​ผ่าน​ไป​มา​จะ​ตกตะลึง และ​ส่ายหน้า</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​กระจาย​พวก​เขา​ไป​ต่อหน้า​ศัตรู เหมือน​ลม​ตะวันออก​ซัด​ฝุ่น​ฟุ้ง​กระจาย เรา​จะ​หันหลัง​ให้​พวก​เขา ใน​เวลา​แห่ง​ภัยพิบัติ​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​กล่าว​ว่า “เรา​มา​วางแผน​กำจัด​เยเรมีย์​กัน​เถอะ เพราะ​การ​สอน​กฎ​บัญญัติ​ของ​ปุโรหิต คำ​ปรึกษา​จาก​ปราชญ์ และ​ถ้อยคำ​จาก​ผู้​เผย​พระวจนะ​จะ​ไม่​ยุติ​ลง เรา​มา​โจมตี​เขา​ด้วย​ลิ้น​ของ​เรา และ​อย่า​ใส่​ใจ​สิ่ง​ที่​เขา​พูด​เลย”</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์ ขอ​ฟัง​ข้าพเจ้า ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พวก​ผู้​กล่าวหา​ข้าพเจ้า!</verse>
				<verse number="20">ควร​ที่​พวก​เขา​จะ​ตอบแทน​ความ​ดี​ด้วย​ความ​ชั่ว​หรือ กระนั้น พวก​เขา​ก็​ขุด​หลุม​พราง​ดัก​ข้าพเจ้า ขอ​ระลึก​ว่า​ข้าพเจ้า​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์ พูด​กับ​พระองค์​เพื่อ​พวก​เขา ให้​หันเห​ความ​โกรธ​ไป​จาก​พวก​เขา</verse>
				<verse number="21">ด้วย​เหตุ​นี้ ขอให้​ลูก​ของ​พวก​เขา​อดตาย ขอให้​พวก​เขา​เป็น​เหยื่อ​คม​ดาบ ขอให้​ภรรยา​เป็น​ม่าย และ​เสีย​ลูก​ไป​หมด ขอให้​พวก​ผู้ชาย​ถูก​สังหาร ให้​พวก​คน​หนุ่ม​ถูก​ฆ่าฟัน​ใน​สงคราม</verse>
				<verse number="22">ขอให้​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​จาก​บ้าน​ของ​เขา เมื่อ​พระองค์​นำ​ผู้​บุกรุก​จู่โจม​เขา​ฉับพลัน เพราะ​พวก​เขา​ขุด​หลุม​ดัก​ข้าพเจ้า และ​วาง​กับดัก​เท้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="23">แต่​พระยาห์เวห์​พระองค์​รู้ แผนการ​สังหาร​ข้าพเจ้า​ทั้งสิ้น โปรด​อย่า​อภัย​ให้​พวก​เขา อย่า​ลบ​บาป​ของ​เขา​ไป​จาก​สาย​ตา​ของ​พระองค์ แต่​ขอให้​ถูก​โค่น​ล้ม​ลง​ต่อหน้า​พระองค์ ขอ​จัดการ​พวก​เขา​ใน​เวลา​แห่ง​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “จง​ไป​ซื้อ​ไห​ดิน​ใบ​หนึ่ง​จาก​ช่าง​ปั้น พา​ผู้​อาวุโส​ของ​ประชาชน​กับ​ปุโรหิต​อาวุโส​บาง​คน​ไป​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="2">และ​จง​ไป​ที่​หุบเขา​เบนฮินโนม ใกล้​ทาง​เข้า​ประตู​กอง​เศษ​หม้อ และ​พูด​กับ​เขา​ตาม​คำ​ที่​เรา​บอก​เจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="3">‘กษัตริย์​ยูดาห์​และ​ชาว​กรุง​เยรูซาเล็ม จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์’ พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ดังนี้​ว่า ‘จง​ฟัง! เรา​จะ​นำ​ภัยพิบัติ​มา​เหนือ​ที่​แห่ง​นี้ ทุก​คน​ที่​ได้ยิน​จะ​ขนลุก​ขน​พอง</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พวก​เขา​ละทิ้ง​เรา และ​ทำ​ให้​ที่​แห่ง​นี้​เป็น​แหล่ง​ของ​พระ​ต่าง​ชาติ พวก​เขา​เผา​เครื่อง​หอม​แก่​พระ​ต่าง​ๆ ที่​ตัว​เขา บรรพบุรุษ​ของ​เขา​และ​พวก​กษัตริย์​ยูดาห์​ไม่​เคย​รู้จัก และ​ทำ​ให้​ที่​แห่ง​นี้​นอง​เลือด​ของ​ผู้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​สร้าง​สถาน​ที่​สูง​ของ​พระบาอัล เพื่อ​เผา​ลูก​ของ​ตน​สังเวย​บาอัล นี่​เป็น​สิ่ง​ที่​เรา​ไม่​เคย​สั่ง​หรือ​พูด​ถึง ไม่​เคย​มี​ใน​ความ​คิด​ของ​เรา​เลย’ ”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “ดังนั้น จง​ระวัง​ให้​ดี เพราะ​จะ​ถึง​เวลา​ที่​ผู้​คน​จะ​ไม่​เรียก​ที่​แห่ง​นี้​ว่า โทเฟท​หรือ​หุบเขา​เบนฮินโนม​อีก​ต่อไป แต่​เรียก​ว่า ‘หุบเขา​แห่ง​การ​เข่นฆ่า’</verse>
				<verse number="7">ใน​ที่​แห่ง​นี้ เรา​จะ​ทำลาย ​แผนการ​ของ​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม เรา​จะ​ทำ​ให้​พวก​เขา​ล้ม​ตาย​ด้วย​คม​ดาบ​ต่อหน้า​ศัตรู ใน​มือ​ของ​ผู้​ต้องการ​ฆ่า​เขา เรา​จะ​ทิ้ง​ศพ​พวก​เขา​ให้​เป็น​อาหาร​ของ​นก​และ​สัตว์​ป่า</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​ทำ​ให้​เมือง​นี้​รกร้าง เป็น​เป้า​ของ​ความ​สยดสยอง​และ​การ​ดูหมิ่น ทุก​คน​ที่​ผ่าน​ไป​จะ​ตกตะลึง​และ​เย้ยหยัน​กับ​ความ​หายนะ​ของ​มัน</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ทำ​ให้​พวก​เขา​กิน​เนื้อ​ลูกชาย​ลูกสาว​ตัวเอง และ​พวก​เขา​จะ​กิน​เนื้อ​กัน​เอง เพราะ​ศัตรู​จะ​กดดัน​ปิด​ล้อม​อย่าง​หนัก​เพื่อ​ทำลาย​พวก​เขา</verse>
				<verse number="10">จาก​นั้น จง​ทุบ​ไห​ใบ​นั้น​ต่อหน้า​คน​เหล่า​นั้น​ที่​มา​กับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="11">และ​บอก​พวก​เขา​ว่า “พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เรา​จะ​บด​ขยี้​ชนชาติ​นี้​และ​เมือง​นี้​ให้​แหลก เหมือน​ที่​ไห​ใบ​นี้​แตก​ป่นปี้​และ​ซ่อมแซม​ไม่​ได้ พวก​เขา​จะ​ฝัง​ศพ​ผู้​ตาย​ที่​โทเฟท​จน​ไม่​เหลือ​ที่​ว่าง’</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​เรา​จะ​ทำ​ต่อ​สถานที่​แห่ง​นี้​และ​แก่​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ที่นี่ เรา​จะ​ทำ​ให้​เมือง​นี้​เป็น​เหมือน​โทเฟท</verse>
				<verse number="13">บ้านเรือน​ใน​เยรูซาเล็ม​และ​วัง​ของ​กษัตริย์​ยูดาห์​จะ​เป็น​มลทิน​เหมือน​โทเฟท คือ​บ้าน​ที่​เผา​เครื่อง​หอม​บูชา​บน​หลังคา​ถวาย​พระ​แห่ง​ดวง​ดาว และ​ริน​เครื่องดื่ม​บูชา​แด่​พระ​อื่น​ๆ’ ”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​เยเรมีย์​กลับ​จาก​โทเฟท​ที่​พระยาห์เวห์​ส่ง​เขา​ไป​พูด​คำ​พยากรณ์ เขา​มา​ยืน​อยู่​ที่​ลาน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​พูด​กับ​ประชาชน​ว่า</verse>
				<verse number="15">“พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​กล่าว​ดังนี้ ‘จง​ฟัง! เรา​จะ​นำ​ภัยพิบัติ​มา​สู่​เมือง​นี้​และ​หมู่บ้าน​โดย​รอบ​ทุก​แห่ง​ที่​เรา​ได้​ประกาศ​ต่อ​พวก​เขา เพราะ​พวก​เขา​หัวแข็ง​และ​ไม่​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​เรา’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">เมื่อ​ปุโรหิต​ปาชเฮอร์​ลูกชาย​อิมเมอร์ ซึ่ง​เป็น​หัวหน้า​ที่​ดูแล​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ได้ยิน​เรื่อง​ที่​เยเรมีย์​กำลัง​เผย​พระวจนะ​อยู่</verse>
				<verse number="2">ก็​ทุบ​ตี​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์ และ​ใส่​ขื่อ​คา​ไว้​ที่​ประตู​เบนยามิน​ด้าน​บน ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">วัน​รุ่ง​ขึ้น เมื่อ​ปาชเฮอร์​มา​ปล่อย​เยเรมีย์​ออก​จาก​ขื่อ​คา เยเรมีย์​พูด​กับ​เขา​ว่า “ชื่อ​ที่​พระยาห์เวห์​ตั้ง​ให้​ท่าน​ไม่​ใช่​ปาชเฮอร์ แต่​เป็น​ความ​สยดสยอง​รอบ​ด้าน</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ที่​สยดสยอง​แก่​ตนเอง และ​เพื่อนฝูง​ของ​เจ้า​ทุก​คน ตา​ของ​เจ้า​เอง​จะ​เห็น​พวก​เขา​ล้ม​ตาย​ด้วย​ดาบ​ของ​ศัตรู เรา​จะ​มอบ​ยูดาห์​ไว้​ใน​มือ​กษัตริย์​บาบิโลน ซึ่ง​จะ​กวาดต้อน​พวก​เขา​ไป​ยัง​บาบิโลน​หรือ​ฆ่า​ทิ้ง</verse>
				<verse number="5">เรา​จะ​มอบ​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​ของ​เมือง​นี้​ไว้​ใน​มือ​ศัตรู​ของ​พวก​เขา ทั้ง​ผลิตผล​ทั้งหมด ของ​มี​ค่า​และ​สมบัติ​ทั้งปวง​ของ​บรรดา​กษัตริย์​ยูดาห์ ศัตรู​จะ​ปล้น​และ​ริบ​ไป​ยัง​บาบิโลน</verse>
				<verse number="6">ส่วน​เจ้า ปาชเฮอร์​และ​ทุก​คน​ใน​บ้าน​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​ไป​เป็น​เชลย​ที่​บาบิโลน ตาย​และ​ฝัง​ที่​นั่น ทั้ง​ตัว​เจ้า​และ​เพื่อน​พ้อง ที่​เจ้า​พยากรณ์​เท็จ​ให้​ฟัง’ ”</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ พระองค์​หลอกลวง ​ข้าพเจ้า และ​ข้าพเจ้า​ก็​ถูก​หลอก​ให้​ตาย​ใจ พระองค์​เหนือ​กว่า​ข้าพเจ้า​และ​ชนะ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ถูก​หัวเราะ​เยาะ​วันยังค่ำ ทุก​คน​เย้ยหยัน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">เมื่อใด​ที่​พูด ข้าพเจ้า​เป็น​ต้อง​ป่าว​ร้อง ประกาศ​ความ​รุนแรง​และ​ความ​พินาศ ฉะนั้น ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ถูก​เย้ยหยัน​และ​ถูก​ติเตียน​วันยังค่ำ</verse>
				<verse number="9">แต่​ถ้า​ข้าพเจ้า​พูด​ว่า “ข้า​จะ​ไม่​พูด​ถึง​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์ หรือ​ใน​นาม​ของ​พระองค์​อีก​ต่อไป” ถ้อยคำ​ของ​พระองค์​ใน​จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า ก็​เป็น​เหมือน​ไฟ​ที่​แผดเผา​อยู่​ใน​กระดูก และ​ข้าพเจ้า​หมด​เรี่ยวแรง​จะ​ทน​ไว้​ได้ ข้าพเจ้า​ทน​ไม่​ไหว​จริง​ๆ</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​ซุบซิบ​หนา​หู​ว่า “ความ​สยดสยอง​อยู่​รอบ​ด้าน! ประณาม​เขา! ประณาม​เขา​กัน​เถอะ!” เพื่อน​ฝูง​ของ​ข้าพเจ้า คอย​ให้​ข้าพเจ้า​พลาด​ล้ม พวก​เขา​พูด​ว่า “บาง​ที​เขา​อาจ​จะ​ถูก​หลอก แล้ว​เรา​จะ​ชนะ​เขา และ​แก้แค้น​เขา​ได้”</verse>
				<verse number="11">แต่​พระยาห์เวห์​อยู่​ข้าง​ข้าพเจ้า​ดั่ง​นัก​รบ​ผู้​เกรียงไกร ฉะนั้น พวก​ผู้​ข่มเหง​ข้าพเจ้า​จะ​ล้ม​ลง​และ​พ่ายแพ้ พวก​เขา​จะ​ล้มเหลว​และ​อัปยศ​อดสู พวก​เขา​จะ​เสีย​เกียรติ​ตลอดไป</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระองค์​ตรวจสอบ​ผู้​ชอบธรรม ตรวจ​ดู​ความ​คิด​จิตใจ ขอ​ให้​ข้าพเจ้า​เห็น​พระองค์​แก้แค้น​คน​เหล่า​นี้ เพราะ​ข้าพเจ้า​ได้​มอบ​เรื่อง​ของ​ข้าพเจ้า​กับ​พระองค์​แล้ว</verse>
				<verse number="13">จง​ร้องเพลง​แด่​พระยาห์เวห์! จง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์! พระองค์​กู้​ชีวิต​ของ​ผู้​ขัดสน จาก​เงื้อม​มือ​ของ​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="14">ขอ​แช่ง​วันที่​ข้าพเจ้า​เกิด​มา! ขอ​อย่า​ให้​วัน​ที่​แม่​คลอด​ข้าพเจ้า​มา​นั้น​ได้รับ​พร!</verse>
				<verse number="15">ขอ​แช่ง​คน​ที่​นำ​ข่าว​ไป​บอก​พ่อ​ข้าพเจ้า คน​ที่​ทำ​ให้​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​ดีใจ​มาก โดย​บอก​ว่า “ท่าน​ได้​ลูกชาย​แล้ว!”</verse>
				<verse number="16">ขอให้​คน​นั้น​เป็น​เหมือน​เมือง ที่​พระยาห์เวห์​ทำลาย​ลง​อย่าง​ไร้​ความ​เมตตา ขอให้​เขา​ได้ยิน​เสียง​ร่ำไห้​ใน​ยาม​เช้า เสียง​ร้อง​ทำ​ศึก​ยาม​เที่ยงวัน</verse>
				<verse number="17">เพราะ​เขา​ไม่​ฆ่า​ข้าพเจ้า​เสีย​ตั้งแต่​ใน​ครรภ์ ให้​ท้อง​ของ​แม่​เป็น​หลุม​ฝัง​ศพ​ข้าพเจ้า ให้​ท้อง​ของ​แม่​โต​อย่าง​นั้น​ตลอดไป</verse>
				<verse number="18">ทำไม​หนอ​ข้าพเจ้า​จึง​ออก​จาก​ท้อง​แม่ ต้อง​เห็น​ความ​ทุกข์​โศก​ลำเค็ญ และ​ชีวิต​หมด​ไป​กับ​ความ​อดสู</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​มา​ถึง​เยเรมีย์​เมื่อ​กษัตริย์​เศเดคียาห์​ส่ง​ปาชเฮอร์​ลูกชาย​มัลคิยาห์ และ​ปุโรหิต​เศฟันยาห์​ลูกชาย​มาอาเสอาห์​มา​หา​เขา และ​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ช่วย​ถาม​พระยาห์เวห์​ให้​เรา​ด้วย เพราะ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ ​แห่ง​บาบิโลน​ยก​ทัพ​มา​โจมตี​เรา บาง​ที​พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​การ​อัศจรรย์​เพื่อ​พวก​เรา​เหมือน​ใน​อดีต แล้ว​เนบูคัดเนสซาร์​จะ​ได้​ถอน​ทัพ​ไป”</verse>
				<verse number="3">แต่​เยเรมีย์​ตอบ​พวก​เขา​ว่า “ไป​บอก​เศเดคียาห์​เถิด​ว่า</verse>
				<verse number="4">‘พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ดังนี้ เรา​จะ​หัน​อาวุธ​ทั้งหมด​ใน​มือ​ของ​เจ้า ซึ่ง​ใช้​สู้​กับ​กษัตริย์​บาบิโลน​และ​กับ​ชาว​บาบิโลน ที่​กำลัง​ล้อม​เจ้า​อยู่​นอก​กำแพง เรา​จะ​รวบรวม​พวก​เขา​เข้า​มา​ใน​เมือง​นี้</verse>
				<verse number="5">เรา​เอง​จะ​สู้รบ​กับ​เจ้า​ด้วย​มือ​ที่​เหยียด​ออก และ​แขน​อัน​ทรง​พลัง ด้วย​ความ​โกรธ​เกรี้ยวกราด และ​โทสะ​อัน​ใหญ่​หลวง</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​เล่นงาน​ทุก​ชีวิต​ใน​เมือง​นี้ ทั้ง​คน​และ​สัตว์​จะ​ตาย​ด้วย​โรค​ระบาด​ร้ายแรง</verse>
				<verse number="7">หลังจาก​นั้น​พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า เรา​จะ​ให้​กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์ ข้าราชการ​และ​ชาว​เมือง​นี้ ที่​รอด​จาก​โรค​ระบาด สงคราม และ​การ​กันดาร​อาหาร ไว้​ใน​มือ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​และ​ศัตรู​ผู้​ต้องการ​ฆ่า​เขา เนบูคัดเนสซาร์​จะ​ฆ่า​เขา​ด้วย​ดาบ ไม่​เมตตา​กรุณา​หรือ​สงสาร​เลย’</verse>
				<verse number="8">อีก​ทั้ง​จง​บอก​ประชาชน​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้ ดู​เถิด เรา​ให้​เจ้า​เลือก​เอา​ระหว่าง​ความ​เป็น​กับ​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="9">ผู้​ที่​อยู่​ใน​เมือง​นี้​จะ​ตาย​เพราะ​สงคราม การ​กันดาร​อาหาร และ​โรค​ระบาด แต่​ใคร​ออก​ไป​และ​ยอมแพ้​แก่​ชาว​บาบิโลน​ที่​ล้อม​เมือง​อยู่ ก็​จะ​รอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า เรา​ตั้งใจ​จะ​ทำร้าย​เมือง​นี้ ไม่​ใช่​ทำ​ดี เมือง​นี้​จะ​ตก​อยู่​ใน​มือ​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน และ​เขา​จะ​เผา​มัน​วอดวาย’</verse>
				<verse number="11">นอกจาก​นี้ จง​พูด​กับ​ราชวงศ์​ยูดาห์​ว่า ‘จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">ราชวงศ์​ของ​ดาวิด พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้ ทุก​เช้า​จง​อำนวย​ความ​ยุติธรรม จง​ช่วยเหลือ​ผู้​ที่​ถูก​ปล้น จาก​มือ​ของ​ผู้​กดขี่​ข่มเหง มิฉะนั้น​โทสะ​ของ​เรา​จะ​ระเบิด​ออก​และ​แผดเผา​ดั่ง​ไฟ เผาผลาญ​โดย​ไม่​มี​ใคร​ดับ​ได้ เพราะ​ความ​ชั่วร้าย​ที่​พวก​เจ้า​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="13">เยรูซาเล็ม​เอ๋ย เรา​เป็น​ศัตรู​กับ​เจ้า ผู้​อาศัย​อยู่​เหนือ​หุบเขา​แห่ง​นี้ บน​ที่​ราบ​อัน​เต็ม​ไป​ด้วย​หิน’ พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า เจ้า​ผู้​พูด​ว่า ‘ใคร​จะ​มา​สู้​เรา​ได้ ใคร​จะ​เข้า​มา​ที่​ลี้​ภัย​ของ​เรา​ได้</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ลงโทษ​เจ้า​ตาม​การ​กระทำ​ของ​เจ้า พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนี้ เรา​จะ​จุด​ไฟ​ใน​ป่า​ของ​เจ้า เผา​ผลาญ​ทุก​สิ่ง​รอบ​ตัว​เจ้า’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “จง​ไป​ที่​วัง​ของ​กษัตริย์​ยูดาห์​และ​ประกาศ​ว่า</verse>
				<verse number="2">‘จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ กษัตริย์​ยูดาห์​ผู้​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​ดาวิด พวก​ข้าราชการ​และ​ประชาชน​ที่​ผ่าน​เข้า​ออก​ประตู​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า จง​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​และ​เที่ยงธรรม ช่วย​ผู้​ที่​ถูก​ปล้น​ชิง​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ผู้​ที่​ข่มเหง อย่า​ทำ​ผิด​หรือ​ทำร้าย​คน​ต่าง​ชาติ ลูก​กำพร้า​พ่อ หรือ​หญิง​ม่าย และ​อย่า​ทำ​ให้​ผู้​บริสุทธิ์​ต้อง​หลั่ง​เลือด​ที่นี่</verse>
				<verse number="4">เพราะ​หาก​เจ้า​ปฎิบัติ​ตาม​คำ​สั่ง​เหล่า​นี้​อย่าง​รอบคอบ กษัตริย์​ที่​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​ดาวิด​จะ​ได้​นั่ง​รถ​ม้า​ศึก​หรือ​ขี่​ม้า​ผ่าน​เข้า​ออก​ประตู​วัง​นี้ พร้อม​ด้วย​ข้าราชการ​และ​ราษฎร​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="5">แต่​หาก​เจ้า​ไม่​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​นี้ พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า เรา​ขอ​สาบาน​ใน​นาม​ของ​เรา​เอง​ว่า วัง​แห่ง​นี้​จะ​กลาย​เป็น​ซาก​หัก​พัง’ ”</verse>
				<verse number="6">เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​ถึง​วัง​ของ​กษัตริย์​ยูดาห์​ว่า “แม้​เจ้า​จะ​เป็น​เหมือน​กิเลอาด​สำหรับ​เรา เหมือน​ยอด​เขา​แห่ง​เลบานอน เรา​ก็​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เหมือน​ถิ่น​ทุรกันดาร เหมือน​เมือง​ซึ่ง​ไม่​มี​ใคร​อยู่​อาศัย</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​ส่ง​ผู้​ทำลาย​มา​เล่นงาน​เจ้า แต่ละ​คน​ถือ​อาวุธ​ของ​ตน​มา เขา​จะ​รื้อ​คาน​ไม้​สน​ซีดาร์​ชั้น​ดี​ของ​เจ้า​ออก และ​โยน​เข้า​กอง​ไฟ</verse>
				<verse number="8">ผู้​คน​จาก​หลาย​ชนชาติ​จะ​เดิน​ผ่าน​ซาก​หัก​พัง​ของ​เมือง​นี้​และ​ถาม​กัน​ว่า ‘ทำไม​หนอ​พระยาห์เวห์​จึง​ทำ​กับ​เมือง​ใหญ่​ถึง​เพียง​นี้’</verse>
				<verse number="9">คำตอบ​ที่​จะ​ได้​ก็​คือ ‘เพราะ​ประชาชน​ละทิ้ง​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา ไป​รับใช้​นมัสการ​พระ​อื่น​ๆ’</verse>
				<verse number="10">อย่า​ร่ำไห้​ให้​กษัตริย์​ที่​ตาย​หรือ​คร่ำครวญ​ถึง​การ​สูญเสีย​ของ​เขา แต่​จง​ร้องไห้​ขมขื่น​ให้​บรรดา​คน​ที่​ตก​เป็น​เชลย เพราะ​เขา​จะ​ไม่​ได้​กลับ​มา เห็น​บ้าน​เกิด​เมือง​นอน​อีก​แล้ว</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​ถึง​ชัลลูม ​ลูกชาย​ของ​โยสิยาห์ ผู้​ครอง​ยูดาห์​ต่อ​จาก​โยสิยาห์​ผู้​เป็น​พ่อ แต่​ต้อง​ไป​จาก​ที่​แห่ง​นี้​ว่า เขา​จะ​ไม่ได้​กลับ​มา​อีก</verse>
				<verse number="12">เขา​จะ​ตาย​ใน​ที่​ซึ่ง​ถูก​จับ​เป็น​เชลย เขา​จะ​ไม่​ได้​เห็น​ดินแดน​นี้​อีก</verse>
				<verse number="13">วิบัติ​แก่​เขา​ซึ่ง​สร้าง​วัง​ของ​ตน​จาก​ความ​อธรรม ต่อ​เติม​ห้อง​ชั้น​บน​จาก​ความ​อยุติธรรม ทำ​ให้​คน​ของ​เขา​ทำงาน​โดย​ไม่​ได้​อะไร ไม่​จ่าย​ค่า​แรง​ให้​พวก​เขา</verse>
				<verse number="14">เขา​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​สร้าง​วัง​ให้​ใหญ่โต มี​ห้อง​ชั้น​บน​กว้าง​ใหญ่’ เขา​จึง​เจาะ​หน้าต่าง​บาน​ใหญ่ กรุ​ด้วย​ไม้​สน​ซีดาร์ และ​ตกแต่ง​ด้วย​สีแดง</verse>
				<verse number="15">เจ้า​ได้​เป็น​กษัตริย์ เพราะ​เจ้า​สะสม​ไม้​สน​ซีดาร์​มาก​หรือ พ่อ​ของ​เจ้า​กิน​ดี​อยู่​ดี​ไม่​ใช่​หรือ เขา​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​และ​ยุติธรรม เพราะ​เหตุ​นี้ เขา​จึง​อยู่​เย็น​เป็น​สุข</verse>
				<verse number="16">เขา​ตัดสิน​คดี​ของ​คน​ยากจน​และ​คน​ขัดสน​อย่าง​ยุติธรรม เขา​จึง​อยู่​เย็น​เป็น​สุข นี่​คือ​ความ​หมาย​ของ​การ​รู้จัก​เรา​ไม่​ใช่​หรือ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="17">“แต่​ทั้ง​ตา​ทั้ง​ใจ​ของ​เจ้า มุ่ง​หา​ผล​กำไร​ทุจริต การ​หลั่ง​เลือด​ของ​ผู้​บริสุทธิ์ การ​กดขี่​และ​การ​รีดไถ”</verse>
				<verse number="18">ฉะนั้น พระยาห์เวห์​พูด​ถึง​เยโฮยาคิม​ลูกชาย​กษัตริย์​โยสิยาห์​แห่ง​ยูดาห์​ว่า “ผู้​คน​จะ​ไม่​ร่ำไห้​อาลัย​ให้​เขา​ว่า ‘อนิจจา พี่น้อง​ของ​เรา!’ ผู้​คน​จะ​ไม่​ร่ำไห้​อาลัย​ให้​เขา​ว่า ‘อนิจจา นาย​เหนือ​หัว! อนิจจา พระองค์!’</verse>
				<verse number="19">ศพ​ของ​เขา​จะ​ฝัง​เหมือน​ลา​ตัว​หนึ่ง คือ​ถูก​ลาก​ไป​โยน​ทิ้ง นอก​ประตู​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="20">จง​ขึ้นไป​บน​ภูเขา​เลบานอน​และ​ป่าวร้อง จง​เปล่ง​เสียง​ใน​บาชาน จง​ร้อง​ออก​มา​จาก​อาบาริม เพราะ​พันธมิตร​ทั้งหมด​ของ​เจ้า​ถูก​บด​ขยี้​แล้ว</verse>
				<verse number="21">เรา​เตือน​เจ้า​ตั้งแต่​เจ้า​ยัง​รู้สึก​มั่นคง แต่​เจ้า​ตอบ​ว่า ‘ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ฟัง!’ เจ้า​เป็น​แบบ​นี้​มา​ตั้งแต่​เด็ก คือ​ไม่​เชื่อฟัง​เรา</verse>
				<verse number="22">ลม​จะ​พัด​คน​เลี้ยง​แกะ​ทุก​คน​ของ​เจ้า​ไป และ​พันธมิตร​ของ​เจ้า​จะ​ตก​เป็น​เชลย แล้ว​เจ้า​จะ​อับอาย​ขายหน้า เพราะ​ความ​ชั่วช้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="23">เจ้า​ผู้​อาศัย​ใน ‘ตำหนัก​เลบานอน ’ ผู้​พัก​สบาย​ใน​เรือน​ไม้​สน​ซีดาร์ เจ้า​จะ​ร้อง​ครวญ​คราง​เท่าใด เมื่อ​ความ​เจ็บ​ปวด​มา​ถึง เหมือน​ความ​เจ็บ​ปวด​ของ​หญิง​คลอดลูก!”</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​มี​ชีวิต​อยู่​ฉันใด แม้ว่า​เจ้า​เยโฮยาคีน ลูกชาย​กษัตริย์​เยโฮยาคิม​แห่ง​ยูดาห์ เป็น​แหวน​ตรา​บน​มือ​ขวา​ของ​เรา เรา​จะ​ยัง​ถอด​เจ้า​ออก​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="25">เรา​จะ​มอบ​เจ้า​ไว้​ใน​มือ​ของ​คน​ที่​ต้องการ​ฆ่า​เจ้า ผู้​ที่​เจ้า​หวาด​กลัว คือ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​และ​ชาว​บาบิโลน</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​เหวี่ยง​เจ้า​และ​แม่​ของ​เจ้า​ออก​จาก​บ้าน​เกิด​เมือง​นอน และ​พวก​เจ้า​จะ​ตาย​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="27">เจ้า​จะ​ไม่​ได้​กลับ​มา​ยัง​ดินแดน​ที่​เจ้า​ปรารถนา​จะ​กลับ​มา​อีก”</verse>
				<verse number="28">เยโฮยาคีน​ผู้​นี้​เป็น​หม้อ​แตก​ที่​ถูก​ดูหมิ่น เป็น​สิ่ง​ที่​ไม่​มี​ใคร​ต้องการ​ใช่ไหม เหตุใด​เขา​กับ​ลูก​ๆ จึง​ถูก​เหวี่ยง​ออก​ไป ยัง​ดินแดน​ที่​พวก​เขา​ไม่​รู้จัก</verse>
				<verse number="29">โอ​แผ่นดิน แผ่นดิน​เอ๋ย แผ่นดิน จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์!</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “จง​บันทึก​ถึง​ชาย​ผู้​นี้ ราว​กับ​ว่า​เขา​ไร้​ทายาท เป็น​ผู้​ที่​จะ​ไม่​เจริญ​ตลอด​ชีวิต เพราะ​ไม่​มี​ลูก​คน​ไหน​ของ​เขา​เจริญ​รุ่งเรือง หรือ​จะ​ได้​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​ดาวิด หรือ​ปกครอง​ใน​ยูดาห์​อีก​ต่อไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “วิบัติ​แก่​บรรดา​คน​เลี้ยง​แกะ​ซึ่ง​ทำลาย​และ​กระจาย​ลูก​แกะ​ใน​ท้องทุ่ง​ของ​เรา​ไป!”</verse>
				<verse number="2">ฉะนั้น พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​จึง​พูด​กับ​พวก​คน​เลี้ยง​แกะ ซึ่ง​ดูแล​ชนชาติ​ของ​ข้าพเจ้า​ว่า “เพราะ​เจ้า​ได้​กระจาย​ฝูง​แกะ​ของ​เรา​ไป ขับไล่​และ​ไม่​ได้​ดูแล​พวก​เขา ฉะนั้น เรา​จะ​ลงโทษ​พวก​เจ้า เพราะ​ความ​ชั่ว​ที่​เจ้า​ได้​ทำ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="3">“เรา​เอง​จะ​รวบรวม​ฝูง​แกะ​ที่​เหลือ​ออก​จาก​ประเทศ​ต่าง​ๆ ที่​เรา​ขับไล่​พวก​เขา​ไป และ​จะ​นำ​พวก​เขา​กลับ​สู่​ท้องทุ่ง​เดิม ที่​ซึ่ง​พวก​เขา​จะ​มี​ลูก​หลาน​เต็ม​บ้าน​เต็ม​เมือง</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ตั้ง​คน​เลี้ยง​แกะ​เพื่อ​ดูแล​เขา และ​เขา​จะ​ไม่​ต้อง​หวาด​กลัว​อีก​ต่อไป และ​จะ​ไม่​มี​คน​ใด​ขาด​หาย​ไป” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “วัน​นั้น​จะ​มาถึง เมื่อ​เรา​จะ​สถาปนา​กิ่ง​อัน​ชอบธรรม​ให้​ดาวิด ผู้​นั้น​เป็น​กษัตริย์​ซึ่ง​จะ​ปกครอง​อย่าง​ชาญฉลาด และ​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​เที่ยงธรรม​ใน​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="6">ใน​ยุค​สมัย​ของ​เขา ยูดาห์​จะ​ได้รับ​การ​ช่วย​กู้ และ​อิสราเอล​จะ​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย เขา​ผู้​นั้น​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ที่​ชอบธรรม​ของ​เรา’ ”</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “ฉะนั้น เมื่อ​เวลา​นั้น​มา​ถึง ประชาชน​จะ​ไม่​พูด​ต่อไป​อีก​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ผู้​นำ​ชน​อิสราเอล​ออก​จาก​อียิปต์​นั้น​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด’</verse>
				<verse number="8">แต่​จะ​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ผู้​นำ​ลูกหลาน​อิสราเอล​ออก​จาก​ดินแดน​ทาง​เหนือ และ​จาก​ทุก​ประเทศ​ที่​พระองค์​เนรเทศ​เขา​ไป​นั้น​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด’ จาก​นั้น​พวก​เขา​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​ของ​ตนเอง”</verse>
				<verse number="9">พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​เกี่ยวกับ​ผู้​เผย​พระวจนะ ความ​ว่า ดวงใจ​ข้าพเจ้า​แตก​สลาย​อยู่​ภายใน กระดูก​ทุก​ซี่​สั่น​สะท้าน ข้าพเจ้า​เหมือน​คน​เมา เหมือน​คน​แข็งแรง​ที่​ถูก​เหล้า​องุ่น​ครอบงำ เนื่องด้วย​พระยาห์เวห์ และ​พระวจนะ​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">แผ่นดิน​เต็ม​ไป​ด้วย​คน​คบชู้ เพราะ​คำ​สาป​แช่ง แผ่นดิน​ก็​แตก​ระแหง ทุ่ง​หญ้า​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ก็​เหี่ยว​เฉา​ไป เหล่า​ผู้​เผย​พระวจนะ​ทำ​ชั่ว และ​ใช้​อำนาจ​อย่าง​ไม่​เป็น​ธรรม</verse>
				<verse number="11">“ทั้ง​ปุโรหิต​และ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ล้วน​แต่​อธรรม แม้​แต่​ใน​วิหาร​ของ​เรา เรา​ก็​ยัง​เห็น​ความ​ชั่วช้า​ของ​เขา” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="12">“ดังนั้น​หนทาง​ของ​พวก​เขา​จึง​ลื่น เขา​จะ​ถูก​เนรเทศ​ไป​สู่​ความ​มืดมิด และ​จะ​ล้ม​ตาย​ที่​นั่น เรา​จะ​นำ​ภัยพิบัติ​มา​สู่​พวก​เขา ใน​ปี​ที่​พวก​เขา​ถูก​ลงโทษ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="13">“ใน​หมู่​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​สะมาเรีย เรา​เห็น​สิ่ง​น่า​รังเกียจ​คือ พวก​เขา​พยากรณ์​ใน​นาม​พระบาอัล และ​นำ​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​เรา​หลง​ผิด</verse>
				<verse number="14">และ​เรา​ก็​เห็น​สิ่ง​น่า​ขยะแขยง ใน​หมู่​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​เยรูซาเล็ม​คือ พวก​เขา​คบชู้​และ​อยู่​ใน​ความ​หลอกลวง พวก​เขา​เสริม​กำลัง​มือ​ของ​คน​ชั่ว เพื่อ​ไม่​ให้​ใคร​สัก​คน​หัน​กลับ​จาก​ความ​ชั่ว​ของ​ตน สำหรับ​เรา พวก​เขา​เป็น​เหมือน​โสโดม ชาว​เยรูซาเล็ม​เป็น​เหมือน​โกโมราห์”</verse>
				<verse number="15">ฉะนั้น พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​เกี่ยวกับ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ว่า “เรา​จะ​ทำ​ให้​พวก​เขา​กิน​อาหาร​ขม และ​ดื่ม​น้ำ​มี​พิษ เพราะ​ความ​อธรรม​ระบาด​ไป​ทั่ว​ดินแดน จาก​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​เยรูซาเล็ม”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “อย่า​ฟัง​สิ่ง​ที่​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​พยากรณ์​แก่​เจ้า พวก​เขา​ให้​แต่​ความ​หวัง​ลม​ๆ แล้ง​ๆ แจ้ง​นิมิต​ต่าง​ๆ จาก​ความ​คิด​ของ​ตน ไม่​ใช่​ถ้อยคำ​จาก​พระ​โอษฐ์​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">เขา​พร่ำ​บอก​คน​ที่​หมิ่น​เรา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า พวก​ท่าน​จะ​อยู่​เย็น​เป็น​สุข’ และ​บอก​ทุก​คน​ที่​ทำ​ตาม​ใจ​ดื้อรั้น​ว่า ‘จะ​ไม่​มี​ภัย​อันตราย​เกิด​ขึ้น​กับ​ท่าน’</verse>
				<verse number="18">แต่​มี​คน​ไหน​ใน​พวก​เขา​ยืน​อยู่​ใน​ที่​ชุมนุม​ของ​พระยาห์เวห์​บ้าง เพื่อ​จะ​เห็น​หรือ​ได้ยิน​พระวจนะ​ของ​พระองค์ มี​ใคร​บ้าง​ที่​ฟัง​และ​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">ดู​เถิด พายุ​ของ​พระยาห์เวห์ จะ​ปะทุ​ขึ้น​ด้วย​ความ​เกรี้ยวกราด เป็น​พายุ​หมุน​ลง​มา เหนือ​ศีรษะ​ของ​บรรดา​คน​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="20">ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​ไม่​หัน​กลับ จนกว่า​จะ​บรรลุ​เป้าหมาย ใน​ใจ​ของ​พระองค์ ใน​ภาย​ภาคหน้า เจ้า​จะ​เข้าใจ​สิ่ง​นี้​แจ่มแจ้ง</verse>
				<verse number="21">เรา​ไม่​ได้​ส่ง​ผู้​เผย​พระวจนะ​เหล่า​นี้​มา แต่​พวก​เขา​ก็​พูด​ถ้อยคำ​ของ​ตน เรา​ไม่​ได้​พูด​อะไร​กับ​เขา แต่​พวก​เขา​ก็​พยากรณ์</verse>
				<verse number="22">แต่​หาก​เขา​ยืน​อยู่​ใน​ที่​ประชุม​ของ​เรา ก็​คง​จะ​ประกาศ​ถ้อยคำ​ของ​เรา​แก่​ประชาชน และ​ชักจูง​ให้​ประชาชน​หัน​จาก​วิถี และ​การ​กระทำ​ชั่วร้าย​ของ​ตน”</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “เรา​เป็น​พระเจ้า​ผู้​อยู่​ใกล้​แค่​นั้น​หรือ ไม่​เป็น​พระเจ้า​ผู้​อยู่​ห่างไกล​ด้วย​หรือ”</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “ใคร​จะ​ซ่อน​ใน​ที่​ลับ จน​เรา​มอง​ไม่​เห็น​ได้​หรือ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “เรา​อยู่​ทั่ว​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="25">เรา​ได้ยิน​คำ​พูด​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ ซึ่ง​พยากรณ์​เท็จ​โดย​อ้าง​นาม​ของ​เรา พวก​เขา​พูด​ว่า ‘ข้าพเจ้า​ฝัน​เห็น! ข้าพเจ้า​ฝัน​เห็น!’</verse>
				<verse number="26">สิ่ง​นี้​จะ​คง​อยู่​ใน​ใจ​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​เท็จ ผู้​พยากรณ์​ภาพ​หลอน​ใน​ใจ​ตนเอง​นาน​เท่าไร</verse>
				<verse number="27">พวก​เขา​คิดว่า​ความ​ฝัน​ที่​ตน​เล่า​สู่​กัน​ฟัง จะ​ทำ​ให้​ประชาชน​ของ​เรา​ลืม​นาม​ของ​เรา เหมือน​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา​ลืม​นาม​ของ​เรา​ไป​กราบ​ไหว้​พระบาอัล</verse>
				<verse number="28">ให้​ผู้​เผย​พระวจนะ​เหล่า​นี้​เล่า​ความ​ฝัน​ของ​เขา แต่​ผู้​ที่​มี​ถ้อยคำ​ของ​เรา​พูด​อย่าง​ซื่อสัตย์ เพราะ​ฟาง​ข้าว​ก็​ต่าง​จาก​เมล็ด​ข้าว​ไม่​ใช่​หรือ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="29">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “ถ้อยคำ​ของ​เรา​เหมือน​ไฟ และ​เหมือน​ค้อน​ที่​ทุบ​หิน​แตก​เป็น​เสี่ยง​ๆ ไม่​ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “ฉะนั้น​เรา​เป็น​ศัตรู​กับ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ที่​พยากรณ์​แล้ว​อ้าง​ว่า​เป็น​ถ้อยคำ​ของ​เรา และ​พวก​เขา​ขโมย​ถ้อยคำ​เหล่า​นั้น​จาก​กัน​และ​กัน”</verse>
				<verse number="31">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “ถูกแล้ว เรา​เป็น​ศัตรู​กับ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ซึ่ง​กระดก​ลิ้น​ตัวเอง แต่ก็​ยัง​อ้าง​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า’ ”</verse>
				<verse number="32">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “แน่​ละ เรา​เป็น​ศัตรู​กับ​ผู้​พยากรณ์​เท็จ​ที่​เล่า​ฝัน​ซึ่ง​กุ​ขึ้น​เอง พวก​เขา​ชักนำ​ประชาชน​ของ​เรา​ให้​หลง​ผิด​โดย​คำ​โกหก ทั้ง​ที่​เรา​ไม่​ได้​ส่ง​หรือ​แต่งตั้ง​เขา​ไป เขา​ไม่​มี​ประโยชน์​กับ​ประชาชน​เหล่า​นี้​แม้​แต่​น้อย” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="33">“เมื่อ​ประชาชน ผู้​เผย​พระวจนะ​หรือ​ปุโรหิต​มา​ถาม​เจ้า​ว่า ‘วัน​นี้​มี​ถ้อยคำ​อะไร​จาก​พระยาห์เวห์​บ้าง’ เจ้า​จง​ตอบ​ว่า ‘ถ้อยคำ​น่ะ​หรือ พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า เรา​จะ​เหวี่ยง​เจ้า​ทิ้ง’</verse>
				<verse number="34">ถ้า​ปุโรหิต​หรือ​ผู้​เผย​พระวจนะ​หรือ​ผู้​หนึ่ง​ผู้​ใด​แอบอ้าง​ว่า ‘นี่​คือ​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์’ เรา​จะ​ลงโทษ​เขา​กับ​ครอบครัว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="35">ที่​พวก​เจ้า​แต่ละ​คน​เฝ้า​ถาม​กับ​เพื่อนฝูง​และ​คน​อิสราเอล​อื่น​ๆ ว่า ‘พระยาห์เวห์​มี​ถ้อยคำ​ตอบ​ว่า​อย่างไร’ หรือ ‘พระยาห์เวห์​ได้​พูด​อะไร’</verse>
				<verse number="36">แต่​เจ้า​อย่า​พูด​ว่า ‘นี่​คือ​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์’ อีก​เลย เพราะ​ถ้อยคำ​นั้น​ก็​เป็น​คำ​พูด​ของ​แต่ละ​คน​เอง เจ้า​จึง​บิดเบือน​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่ พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="37">พวก​เจ้า​มัก​พูด​กับ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ว่า ‘พระยาห์เวห์​มี​ถ้อยคำ​ตอบ​ท่าน​ว่า​อย่างไร’ หรือ ‘พระยาห์เวห์​ได้​พูด​อะไร’</verse>
				<verse number="38">แม้​เจ้า​อ้าง​ว่า ‘นี่​คือ​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์’ พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า เจ้า​ใช้​คำ​พูด​ว่า ‘นี่​คือ​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์’ ทั้ง​ที่​เรา​ห้าม​ไม่​ให้​อ้าง​ว่า ‘นี่​คือ​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="39">ฉะนั้น เรา​จะ​ลืม​เจ้า​และ​เหวี่ยง​เจ้า​ไป​ให้​พ้น​หน้า​เรา​อย่าง​แน่นอน พร้อม​กับ​เมือง​นี้​ซึ่ง​เรา​ได้​ยก​ให้​เจ้า​และ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="40">เรา​จะ​นำ​ความ​อัปยศ​ตลอด​กาล​มา​ให้​เจ้า ความ​อับอาย​เป็น​นิตย์​ซึ่ง​ไม่​มี​วัน​ลืม”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">หลังจาก​ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​ได้​คุม​ตัว​เยโฮยาคีน ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​เยโฮยาคิม​แห่ง​ยูดาห์ และ​กวาดต้อน​บรรดา​ข้าราชการ คน​งาน​ที่​มี​ฝีมือ และ​ช่าง​เหล็ก​จาก​เยรูซาเล็ม​ไป​เป็น​เชลย​ที่​บาบิโลน พระยาห์เวห์​แสดง​ให้​ข้าพเจ้า​เห็น​ผล​มะเดื่อ​สอง​กระจาด​วาง​อยู่​ที่​หน้า​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">กระจาด​หนึ่ง​มี​ผล​มะเดื่อ​ที่​ดี​มาก​เหมือน​มะเดื่อ​สุก​ต้น​ฤดู ส่วน​อีก​กระจาด​มี​มะเดื่อ​ที่​เน่า​มาก เน่า​จน​กิน​ไม่ได้</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​ถาม​ข้าพเจ้า​ว่า “เยเรมีย์ เจ้า​เห็น​อะไร​บ้าง” ข้าพเจ้า​ตอบ​ว่า “เห็น​ผล​มะเดื่อ​ที่​ดี​ก็​ดี​มาก ที่​เน่า​ก็​เน่า​จน​กิน​ไม่​ได้”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="5">“พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘เรา​ถือ​ว่า​เชลย​จาก​ยูดาห์ ซึ่ง​เรา​ส่ง​ไป​ยัง​ดินแดน​ของ​ชาว​บาบิโลน นั้น​เหมือน​ผล​มะเดื่อ​ที่​ดี</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​จับตา​ดู​เขา​เพื่อ​ประโยชน์​สุข​ของ​เขา และ​นำ​เขา​กลับมา​ยัง​ดินแดน​แห่ง​นี้​อีก เรา​จะ​สร้าง​พวก​เขา​ขึ้น​และ​ไม่​รื้อ​ลง เรา​จะ​ปลูก​และ​ไม่​ถอน​ทิ้ง</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​มอบ​จิตใจ​ให้​พวก​เขา​รู้จัก​ว่า เรา​คือ​พระยาห์เวห์ พวก​เขา​จะ​เป็น​คน​ของ​เรา และ​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เขา เพราะ​เขา​จะ​กลับ​มา​หา​เรา​อย่าง​สุดใจ’</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘แต่​เหมือน​ผล​มะเดื่อ​เน่า ซึ่ง​เน่า​จน​กิน​ไม่ได้ เรา​จะ​จัดการ​กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์ ข้าราชการ​ของ​เขา และ​ผู้​ที่​เหลือ​รอด​จาก​เยรูซาเล็ม​อย่าง​นั้น ไม่ว่า​พวก​เขา​ยัง​อยู่​ใน​แผ่นดิน​นี้ หรือ​อาศัย​อยู่​ที่​อียิปต์</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ทำ​ให้​พวก​เขา​เป็น​ที่​น่า​รังเกียจ​เดียดฉันท์​แก่​อาณาจักร​ทั้งสิ้น​ใน​โลก เป็น​คำ​ติเตียน คำ​เปรียบเปรย คำ​สาป​แช่ง และ​เป็น​ที่​เย้ยหยัน ไม่ว่า​เรา​จะ​เนรเทศ​เขา​ไป​ที่​ใด</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​ส่ง​สงคราม การ​กันดาร​อาหาร และ​โรค​ระบาด​ไป​เล่นงาน​พวก​เขา จนกว่า​เขา​ถูก​ทำลาย​ไป​จาก​ดินแดน​ที่​เรา​ได้​ยก​ให้​แก่​พวก​เขา​และ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​เกี่ยวกับ​ประชาชน​ของ​ยูดาห์​มา​ถึง​เยเรมีย์​ใน​ปี​ที่​สี่​ใน​สมัย​ของ​เยโฮยาคิม​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์​แห่ง​ยูดาห์ ซึ่ง​เป็น​ปี​แรก​ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​ขึ้น​ครองราชย์</verse>
				<verse number="2">ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​จึง​กล่าว​กับ​ชาว​ยูดาห์​และ​ชาว​เยรูซาเล็ม​ว่า</verse>
				<verse number="3">ตลอด 23 ปี​ตั้งแต่​ปี​ที่​สิบสาม​ใน​สมัย​ของ​โยสิยาห์​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​อาโมน​แห่ง​ยูดาห์​จน​ถึง​วัน​นี้ ได้​มี​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​เรื่อย​ๆ และ​ข้าพเจ้า​ก็​ถ่ายทอด​ให้​พวก​ท่าน​ฟัง​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า แต่​ท่าน​ก็​ไม่​ฟัง</verse>
				<verse number="4">และ​ถึงแม้​พระยาห์เวห์​ส่ง​บรรดา​ผู้​เผย​พระวจนะ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​มา​หา​พวก​ท่าน​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า แต่​พวก​ท่าน​ก็​ไม่​ฟัง ไม่​ใส่ใจ</verse>
				<verse number="5">พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​พูด​ว่า “พวก​เจ้า​แต่ละ​คน จง​หัน​กลับ​จาก​วิถี​และ​ความ​ประพฤติ​ชั่วร้าย​เถิด แล้ว​เจ้า​จะ​อยู่​ใน​ดินแดน​ที่​พระยาห์เวห์​ยก​ให้​เจ้า​และ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="6">อย่า​ไป​ติดตาม รับใช้ นมัสการ​พระ​อื่น​ๆ อย่า​ยั่ว​ให้​เรา​โกรธ​ด้วย​สิ่ง​ที่​มือ​ของ​เจ้า​เอง​สร้าง​ขึ้น แล้ว​เรา​จะ​ไม่​ทำ​อันตราย​เจ้า”</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “แต่​เจ้า​ก็​ไม่​ฟัง​เรา และ​กระตุ้น​ให้​เรา​โกรธ​โดย​สิ่ง​ที่​มือ​ของ​เจ้า​สร้าง​ขึ้น เจ้า​รน​หา​ทุกข์​ใส่​ตัว”</verse>
				<verse number="8">ฉะนั้น พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “เพราะ​เจ้า​ไม่​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “เรา​ก็​จะ​เรียก​ชนชาติ​ทั้งปวง​จาก​ทาง​เหนือ และ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​มา​ชุมนุม​กัน เรา​จะ​นำ​พวก​เขา​มา​ต่อสู้​ดินแดน​และ​ผู้​อาศัย ตลอดจน​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ที่​รายรอบ​อยู่ เรา​จะ​ทำลาย​ล้าง พวก​เจ้า​ให้​หมด​สิ้น ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​เป้า​ของ​ความ​สยดสยอง การ​ดูถูก​และ​ความ​หายนะ​ตลอด​กาล</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​กำจัด​เสียง​รื่นเริง เสียง​เจ้าบ่าว​เจ้าสาว เสียง​โม่​แป้ง และ​แสง​ตะเกียง​ไป​จาก​เจ้า</verse>
				<verse number="11">ดินแดน​ทั้งหมด​นี้​จะ​กลาย​เป็น​ซาก​ทิ้ง​ร้าง​ว่าง​เปล่า และ​ชนชาติ​เหล่า​นี้​จะ​รับใช้​กษัตริย์​บาบิโลน​เป็น​เวลา​เจ็ดสิบ​ปี”</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “แต่​เมื่อ​ครบ​เจ็ดสิบ​ปี​แล้ว เรา​จะ​ลงโทษ​กษัตริย์​บาบิโลน​และ​ชนชาติ​ของ​เขา คือ​แผ่นดิน​ของ​ชาว​บาบิโลน เพราะ​ความ​ผิด​ของ​พวก​เขา เรา​จะ​ทำ​ให้​มัน​รกร้าง​ตลอดไป</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​นำ​ทุก​สิ่ง​ที่​เรา​ลั่น​วาจา​ไว้​มา​สู่​ดินแดน​นั้น ทุก​สิ่ง​ที่​เขียน​ใน​หนังสือ​นี้​และ​เยเรมีย์​พยากรณ์​ไว้​เกี่ยวกับ​ชนชาติ​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​จะ​ตก​เป็น​ทาส​ของ​กษัตริย์​ยิ่งใหญ่​จาก​ชนชาติ​ต่าง​ๆ เรา​จะ​ตอบแทน​เขา​ตาม​การ​กระทำ และ​ผลงาน​จาก​น้ำมือ​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “จง​รับ​ถ้วย​ที่​เต็ม​ด้วย​เหล้า​องุ่น​แห่ง​ความ​โกรธ​นี้​จาก​มือ​ของ​เรา และ​ให้​ประชาชาติ​ทั้งปวง​ที่​เรา​ใช้​เจ้า​ไป​หา​ดื่ม​จาก​ถ้วย​นี้</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ดื่ม​แล้ว พวก​เขา​จะ​โซซัดโซเซ​และ​คลุ้มคลั่ง​ไป เพราะ​ดาบ​ที่​เรา​จะ​ส่ง​มา​ท่ามกลาง​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="17">ฉะนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​รับ​ถ้วย​จาก​มือ​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ให้​มวล​ประชาชาติ​ที่​พระองค์​ส่ง​ข้าพเจ้า​ไป​หา​นั้น​ดื่ม​จาก​ถ้วย​นี้</verse>
				<verse number="18">เยรูซาเล็ม​และ​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์ พร้อม​ทั้ง​กษัตริย์​และ​ขุนนาง จะ​ถูก​ทำ​ให้​เป็น​ซาก​รกร้าง เป็น​เป้า​ของ​ความ​สยดสยอง เป็น​คำ​ดูหมิ่น และ​คำ​สาป​แช่ง ​เหมือน​ที่​เป็น​อยู่​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="19">ทั้ง​ฟาโรห์​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์ ขุนนาง ข้าราชการ และ​ราษฎร​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="20">ตลอดจน​คน​ต่างด้าว​ทั้งปวง​ซึ่ง​อยู่​ที่​นั่น รวม​ทั้ง​กษัตริย์​ทั้งปวง​แห่ง​ดินแดน​อูส และ​แห่ง​ฟีลิสเตีย (ผู้​ครอง​อัชเคโลน กาซา เอโครน และ​ประชาชน​ซึ่ง​เหลือ​อยู่​ที่​อัชโดด)</verse>
				<verse number="21">ทั้ง​เอโดม โมอับ และ​อัมโมน</verse>
				<verse number="22">กษัตริย์​ทั้งปวง​แห่ง​ไทระ​และ​ไซดอน บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​ภูมิภาค​ซึ่ง​อยู่​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​ทะเล</verse>
				<verse number="23">เดดาน เทมา บูส และ​คน​ทั้งปวง​ใน​ที่​ไกล​โพ้น</verse>
				<verse number="24">กษัตริย์​อาระเบีย​ทั้งปวง​และ​ของ​ชน​เร่ร่อน​เผ่า​ต่าง​ๆ ใน​ทะเลทราย</verse>
				<verse number="25">กษัตริย์​ทั้งปวง​แห่ง​ศิมรี เอลาม และ​มีเดีย</verse>
				<verse number="26">เหล่า​กษัตริย์​ของ​ดินแดน​ทาง​เหนือ​ทั้ง​ใกล้​และ​ไกล จาก​แดน​หนึ่ง​ไป​สู่​อีก​แดน​หนึ่ง​และ​ทั่ว​อาณาจักร​ทั้งปวง​ของ​โลก และ​ใน​ที่สุด​กษัตริย์​เชชัก ​เอง​ก็​จะ​ดื่ม​จาก​ถ้วย​นี้​ด้วย</verse>
				<verse number="27">“จง​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า จง​ดื่ม จง​เมามาย อาเจียน และ​ล้ม​จน​ลุก​ขึ้น​อีก​ไม่ได้​เพราะ​ดาบ​ที่​เรา​จะ​ส่ง​มา​ใน​หมู่​พวก​เจ้า’</verse>
				<verse number="28">แต่​หาก​พวก​เขา​ไม่​ยอมรับ​ถ้วย​นี้​จาก​มือ​ของ​เจ้า​มา​ดื่ม จง​บอก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ดังนี้​ว่า เจ้า​ต้อง​ดื่ม!</verse>
				<verse number="29">ดู​เถิด เรา​กำลัง​เริ่มต้น​นำ​หายนะ​มา​สู่​เมือง​ซึ่ง​ใช้​ชื่อ​ของ​เรา ส่วน​เจ้า​จะ​ลอยนวล​ไป​ได้​หรือ ไม่​เลย เจ้า​จะ​ไม่​พ้น​โทษ​เพราะ​เรา​จะ​สั่ง​ให้​ดาบ​ลง​เหนือ​ทุก​คน​บน​โลก’ พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="30">บัดนี้ จง​พยากรณ์​ถ้อยคำ​เหล่า​นี้​กับ​พวก​เขา จง​บอก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​จะ​เปล่ง​เสียง​กัมปนาท​จาก​เบื้อง​บน พระองค์​จะ​เปล่ง​เสียง​จาก​ที่​พำนัก​อัน​บริสุทธิ์ และ​ส่ง​เสียง​ดัง​สนั่น​ต่อสู้​ดินแดน​ของ​พระองค์ พระองค์​จะ​เปล่ง​เสียง​เหมือน​เสียง​คน​ย่ำ​องุ่น จะ​เปล่ง​เสียง​ดัง​ต่อ​ทุก​คน​บน​โลก</verse>
				<verse number="31">ความ​โกลาหล​จะ​ดัง​ก้อง​ไป​ถึง​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ดำเนิน​คดี​กับ​ชนชาติ​ทั้งหลาย จะ​พิพากษา​ลงโทษ​มวล​มนุษยชาติ จะ​ประหาร​คน​ชั่ว​ด้วย​ดาบ’ ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="32">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “ดู​เถิด! ภัยพิบัติ​กำลัง​แพร่​ไป จาก​ชาติ​หนึ่ง​ไป​ยัง​อีก​ชาติ​หนึ่ง พายุ​ใหญ่​กำลัง​ปั่นป่วน​ขึ้น จาก​ทุก​มุม​โลก</verse>
				<verse number="33">ใน​เวลา​นั้น คน​ที่​พระยาห์เวห์​ประหาร​จะ​เกลื่อนกลาด​อยู่​ทุก​หน​ทุก​แห่ง จาก​สุด​ปลาย​โลก​ด้าน​หนึ่ง​ถึง​อีก​ด้าน​หนึ่ง จะ​ไม่​มี​ใคร​ร้องไห้ หรือ​รวบรวม​ศพ​ไป​ฝัง​ไว้ แต่​ทิ้ง​ไว้​บน​พื้น​เหมือน​มูลสัตว์</verse>
				<verse number="34">พวก​ผู้​เลี้ยง​แกะ จง​ร่ำไห้​และ​คร่ำครวญ​เถิด พวก​ผู้​นำ​ฝูง​แกะ จง​เกลือกกลิ้ง​ไป​ใน​ฝุ่น​ธุลี เพราะ​ถึง​เวลา​ที่​เจ้า​จะ​ถูก​สังหาร​แล้ว เจ้า​จะ​ล้ม​ตาย​เหมือน​แกะ​ตัวผู้​ที่​ดี​ที่สุด</verse>
				<verse number="35">พวก​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ไม่​รู้​จะ​หนี​ไป​ที่​ไหน พวก​ผู้​นำ​ฝูง​แกะ​ไม่​รู้​จะ​หลบ​ไป​ที่​ใด</verse>
				<verse number="36">จง​ฟัง​เสียง​ร้อง​ของ​พวก​ผู้​เลี้ยง​แกะ เสียง​ร่ำไห้​ของ​บรรดา​ผู้​นำ​ฝูง​แกะ เพราะ​พระยาห์เวห์​กำลัง​ทำลาย​ทุ่ง​หญ้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="37">ท้องทุ่ง​อัน​สงบ​สุข​จะ​ถูก​ทิ้ง​ร้าง เพราะ​ความ​เกรี้ยว​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="38">พระองค์​จะ​มา​จาก​ที่​พำนัก​เหมือน​ราชสีห์ และ​ดินแดน​ของ​พวก​เขา​จะ​ถูก​ทิ้ง​ร้าง เพราะ​ดาบ ของ​ผู้​กดขี่​ข่มเหง และ​เพราะ​เกรี้ยว​โกรธ​ของ​พระองค์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">มี​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​เยเรมีย์​ใน​ต้น​สมัย​เยโฮยาคิม​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์​แห่ง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="2">“พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า จง​ยืน​อยู่​ที่​ลาน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ประกาศ​กับ​ชาว​เมือง​ของ​ยูดาห์ ซึ่ง​มา​นมัสการ​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ จง​แจ้ง​ทุก​สิ่ง​ตาม​ที่​เรา​สั่ง อย่า​เว้น​แม้​แต่​คำ​เดียว</verse>
				<verse number="3">บาง​ที​พวก​เขา​อาจ​จะ​ฟัง​และ​หัน​จาก​ทาง​ชั่ว​ของ​ตน แล้ว​เรา​จะ​อดใจ​ไม่​นำ​ภัยพิบัติ​มา​ตาม​ที่​เรา​คิด​ไว้ เพราะ​ความ​ชั่ว​ที่​พวก​เขา​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="4">จง​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า หาก​เจ้า​ไม่​ฟัง​คำ​ของ​เรา​และ​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา ซึ่ง​เรา​ตั้ง​ไว้​ต่อหน้า​เจ้า</verse>
				<verse number="5">และ​หาก​เจ้า​ไม่​ฟัง​คำ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา คือ​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ ซึ่ง​เรา​ส่ง​มา​เตือน​เจ้า​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า (แม้​ว่า​เจ้า​ไม่​ฟัง)</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​นั้น เรา​จะ​ทำลาย​บ้าน​แห่ง​นี้ เหมือน​ที่​เรา​ได้​ทำลาย​พลับพลา​แห่ง​ชิโลห์ และ​จะ​ทำ​ให้​เยรูซาเล็ม​เป็น​คำ​สาป​แช่ง ​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั่ว​โลก’ ”</verse>
				<verse number="7">พวก​ปุโรหิต ผู้​เผย​พระวจนะ​และ​ประชาชน​ได้ยิน​เยเรมีย์​กล่าว​ถ้อยคำ​เหล่า​นี้​ใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">ทันที​ที่​เยเรมีย์​พูด​ทั้งหมด​นี้​กับ​ประชาชน​เสร็จ​ตาม​ที่ พระยาห์เวห์​สั่ง​ไว้ พวก​ปุโรหิต ผู้​เผย​พระวจนะ และ​ประชาชน​ก็​กรู​เข้า​ไป​จับ​เขา​และ​ร้อง​ว่า “แก​ต้อง​ตาย!</verse>
				<verse number="9">ทำไม​ถึง​พยากรณ์​ใน​นาม​พระยาห์เวห์​ว่า​บ้าน​แห่ง​นี้​จะ​เป็น​เหมือน​ชิโลห์ และ​เมือง​นี้​จะ​ต้อง​ถูก​ทิ้ง​ร้าง” แล้ว​ประชาชน​ก็​กรู​เข้า​ล้อม​ตัว​เยเรมีย์​ใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​บรรดา​ข้าราชการ​ของ​ยูดาห์​ได้ยิน​เรื่อง​นี้ ก็​ออก​จาก​วัง​มา​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​นั่ง​ประจำ​ที่​ตรง​ทาง​เข้า​ประตู​ใหม่​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พวก​ปุโรหิต​และ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ก็​แจ้ง​พวก​ข้าราชการ​และ​ประชาชน​ว่า “ชาย​ผู้​นี้​สมควร​รับ​โทษ​ถึง​ตาย​เพราะ​เขา​พยากรณ์​ให้​ร้าย​เมือง​นี้ ท่าน​ก็​ได้ยิน​กับ​หู​ของ​ท่าน​เอง​แล้ว!”</verse>
				<verse number="12">เยเรมีย์​จึง​กล่าว​กับ​พวก​ข้าราชการ​และ​ประชาชน​ว่า “พระยาห์เวห์​ส่ง​ข้าพเจ้า​ให้​มา​พยากรณ์​ต่อ​บ้าน​นี้​และ​เมือง​นี้​ตาม​ที่​ท่าน​ได้ยิน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="13">บัดนี้ พวก​ท่าน​จง​แก้ไข​แนวทาง​และ​ความ​ประพฤติ​ของ​ตน จง​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน แล้ว​พระยาห์เวห์​จะ​อด​ใจ​ไว้ ไม่​นำ​ภัยพิบัติ​ซึ่ง​ได้​ประกาศ​ไว้​มา​เหนือ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="14">ส่วน​ข้าพเจ้า​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​ท่าน​แล้ว เชิญ​ทำ​กับ​ข้าพเจ้า​ตาม​ที่​ท่าน​เห็น​ดี​เถิด</verse>
				<verse number="15">อย่างไร​ก็​ตาม ที่​แน่​ๆ ก็​คือ ถ้า​พวก​ท่าน​ฆ่า​ข้าพเจ้า ท่าน​ก็​นำ​ความ​ผิด​จาก​เลือด​ของ​ผู้​บริสุทธิ์​คน​หนึ่ง​มา​สู่​ตนเอง สู่​เมือง​นี้​และ​ชาว​เมือง​นี้ เพราะ​พระยาห์เวห์​ใช้​ข้าพเจ้า​มา​จริง​ๆ ให้​กล่าว​ถ้อยคำ​ทั้งปวง​ตาม​ที่​พวก​ท่าน​ได้ยิน”</verse>
				<verse number="16">พวก​ข้าราชการ​และ​ประชาชน​จึง​พูด​กับ​พวก​ปุโรหิต​และ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ว่า “ชาย​ผู้​นี้​ไม่​สมควร​ได้รับ​โทษ​ประหาร! เพราะ​เขา​พูด​กับ​เรา​ใน​นาม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="17">ผู้​อาวุโส​ของ​แผ่นดิน​นั้น​บาง​คน​ก้าว​ออก​มา และ​พูด​กับ​ที่​ประชุม​ของ​ประชาชน​ว่า</verse>
				<verse number="18">“ใน​สมัย​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​แห่ง​ยูดาห์ มีคาห์​แห่ง​โมเรเชท ได้​แจ้ง​คำ​พยากรณ์​กับ​ประชาชน​ยูดาห์​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า ศิโยน​จะ​ถูก​ไถ​เหมือน​นา เยรูซาเล็ม​จะ​กลาย​เป็น​ซาก​หัก​พัง เนิน​เขา​ที่​ตั้ง​วิหาร​จะ​กลาย​เป็น​ป่า​รก’</verse>
				<verse number="19">กษัตริย์​เฮเซคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​หรือ​ใคร​อื่น​ใน​ยูดาห์​ได้​ฆ่า​มีคาห์​ไหม เฮเซคียาห์​ไม่​ได้​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​และ​อ้อนวอน​พระองค์​หรอก​หรือ แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​อด​ใจ​ไว้ ไม่​นำ​ภัยพิบัติ​ที่​ประกาศ​ไว้​มา​เหนือ​พวก​เขา​ใช่​หรือ​ไม่ แต่​เรา​กำลัง​หา​เรื่อง​นำ​หายนะ​ร้ายแรง​มา​สู่​ตนเอง!”</verse>
				<verse number="20">(ครั้ง​นั้น​อุรียาห์​ลูกชาย​เชไมอาห์​จาก​คีริยาทเยอาริม ซึ่ง​เป็น​อีก​คน​หนึ่ง​ที่​เผย​พระวจนะ​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ ก็​ได้​พยากรณ์​เกี่ยวกับ​เมือง​และ​ดินแดน​นี้​เช่น​เดียว​กับ​เยเรมีย์</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​กษัตริย์​เยโฮยาคิม บรรดา​นาย​ทหาร และ​ข้าราชการ​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​อุรียาห์​พูด กษัตริย์​ก็​ตั้งใจ​จะ​ฆ่า​เขา แต่​อุรียาห์​รู้​ข่าว​จึง​หนี​ไป​ที่​อียิปต์​ด้วย​ความ​กลัว</verse>
				<verse number="22">แต่​กษัตริย์​เยโฮยาคิม​ใช้​เอลนาธัน​ลูกชาย​ของ​อัคโบร์ พร้อม​กับ​คน​อื่น​ไป​ที่​อียิปต์ เพื่อ​จับกุม​อุรียาห์</verse>
				<verse number="23">อุรียาห์​ถูก​คุม​ตัว​จาก​อียิปต์​มา​พบ​กษัตริย์​เยโฮยาคิม พระองค์​ประหาร​เขา​ด้วย​ดาบ และ​ให้​โยน​ศพ​ไว้​ใน​ที่​ฝัง​ศพ​ของ​สามัญชน)</verse>
				<verse number="24">ยิ่ง​กว่า​นั้น เยเรมีย์​ได้รับ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​อาหิคัม​ลูกชาย​ชาฟาน จึง​ไม่​ถูก​มอบ​ตัว​ให้​ประชาชน​ฆ่า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">ใน​ต้น​สมัย​เศเดคียาห์ ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์​แห่ง​ยูดาห์ มี​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​เยเรมีย์​ความ​ว่า</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “จง​ทำ​แอก​จาก​ไม้​พร้อม​สายรัด แล้ว​คล้อง​คอ​เจ้า​ไว้</verse>
				<verse number="3">และ​ฝาก​ข้อความ​ไป​ถึง​กษัตริย์​เอโดม โมอับ อัมโมน ไทระ และ​ไซดอน​ผ่าน​ทาง​บรรดา​ทูต​ซึ่ง​มา​พบ​กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​ที่​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="4">ให้​ไป​บอก​เจ้านาย​ของ​ตน​ว่า พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า จง​ไป​บอก​นาย​ของ​เจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="5">เรา​ได้​สร้าง​โลก มนุษย์ และ​สัตว์​ต่าง​ๆ ใน​โลก ด้วย​ฤทธิ์เดช​อัน​ยิ่งใหญ่​และ​แขน​ที่​เหยียด​ออก​ของ​เรา และ​เรา​ยก​สิ่ง​เหล่า​นี้​ให้​ใคร​ก็​ได้​ที่​เรา​พอใจ</verse>
				<verse number="6">บัดนี้ เรา​จะ​มอบ​แผ่นดิน​ทั้งหมด​ของ​เจ้า​ไว้​ใน​มือ​ของ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​ผู้​รับใช้​ของ​เรา แม้แต่​สัตว์​ป่า​เรา​ก็​จะ​ทำ​ให้​สยบ​ต่อ​เขา</verse>
				<verse number="7">ชนชาติ​ทั้งสิ้น​จะ​รับใช้​เขา​กับ​ลูกหลาน​จน​กว่า​เขา​จะ​หมด​เวลา​ใน​แผ่นดิน​นั้น จาก​นั้น​ชนชาติ​ต่าง​ๆ และ​เหล่า​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่​จะ​พิชิต​บาบิโลน</verse>
				<verse number="8">แต่​หาก​ชนชาติ​หรือ​อาณาจักร​ใด​ไม่​ยอม​รับใช้​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน หรือ​ไม่​ยอม​อยู่​ใต้​แอก​ของ​เขา เรา​จะ​ลงโทษ​ชนชาติ​นั้น​ด้วย​สงคราม การ​กันดาร​อาหาร และ​โรค​ระบาด จนกว่า​เรา​จะ​ทำลาย​ชาติ​นั้น​ให้​สิ้น​ไป​ด้วย​มือ​เนบูคัดเนสซาร์” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="9">“เพราะ​ฉะนั้น อย่า​ไป​ฟัง​ผู้​พยากรณ์ หมอดู ผู้​ทำนาย​ฝัน คน​ทรง และ​หมอผี​ของ​เจ้า​ที่​บอก​ว่า ‘เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​รับใช้​กษัตริย์​บาบิโลน’</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​พยากรณ์​เท็จ​ให้​เจ้า​ฟัง ซึ่ง​มี​แต่​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​พลัด​พราก​จาก​ดินแดน​ของ​ตน เรา​จะ​เนรเทศ​เจ้า​ไป​และ​เจ้า​จะ​พินาศ</verse>
				<verse number="11">แต่​ถ้า​ชาติ​ใด​ยอม​ก้ม​คอ​อยู่​ใต้​แอก​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน​และ​รับใช้​เขา เรา​จะ​ให้​ชนชาติ​นั้น​คง​อยู่​ใน​ดินแดน​ของ​ตน ทำ​ไร่​ไถ​นา​อาศัย​อยู่​ต่อไป พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น”</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​ได้​แจ้ง​ข้อความ​เดียวกัน​แก่​กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​คือ “จง​ก้ม​คอ​อยู่​ใต้​แอก​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน รับใช้​เขา​กับ​ราษฎร​ของ​เขา แล้ว​ท่าน​จะ​มี​ชีวิต​รอด</verse>
				<verse number="13">ทำไม​ท่าน​กับ​ประชาชน​จะ​ต้อง​ตาย​เพราะ​สงคราม การ​กันดาร​อาหาร และ​โรค​ระบาด ที่​พระยาห์เวห์ ได้​ขู่​ชนชาติ​ใด​ๆ ที่​ไม่​สวามิภักดิ์​ต่อ​กษัตริย์​บาบิโลน​เล่า</verse>
				<verse number="14">อย่า​ไป​ฟัง​ผู้​พยากรณ์​ที่​บอก​ท่าน​ว่า ‘เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​รับใช้​กษัตริย์​บาบิโลน’ เพราะ​พวก​เขา​พยากรณ์​เท็จ​ให้​เจ้า​ฟัง</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า ‘เรา​ไม่​ได้​ส่ง​พวก​เขา​มา เขา​พยากรณ์​เท็จ​ให้​เจ้า​ฟัง​โดย​อ้าง​นาม​ของ​เรา ฉะนั้น เรา​จะ​เนรเทศ​เจ้า​ไป และ​เจ้า​จะ​พินาศ ทั้ง​เจ้า​และ​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​ที่​พยากรณ์​ให้​เจ้า​ฟัง’ ”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ข้าพเจ้า​กล่าว​กับ​พวก​ปุโรหิต​และ​ประชาชน​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ว่า อย่า​ไป​ฟัง​ถ้อยคำ​ต่าง​ๆ ที่​ผู้​พยากรณ์​พูด​ว่า ‘ใน​ไม่​ช้า​ภาชนะ​ซึ่ง​ถูก​ริบ​จาก​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​ได้​คืน​มา​จาก​บาบิโลน’ พวก​เขา​กำลัง​พยากรณ์​เท็จ​ให้​เจ้า​ฟัง</verse>
				<verse number="17">อย่า​ไป​ฟัง จง​ยอม​รับใช้​กษัตริย์​บาบิโลน แล้ว​พวก​ท่าน​จะ​รอด​ชีวิต จะ​ยอม​ให้​เมือง​นี้​เป็น​ซาก​ปรักหักพัง​ไป​ทำไม</verse>
				<verse number="18">หาก​คน​เหล่า​นั้น​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ​และ​มี​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์ ก็​ให้​เขา​วิงวอน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ว่า​สิ่งของ​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ใน​วัง​ของ​กษัตริย์​ยูดาห์ และ​ใน​เยรูซาเล็ม​จะ​ไม่​ถูก​ริบ​ไป​บาบิโลน</verse>
				<verse number="19">เพราะ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​เกี่ยวกับ​เสา​ต่าง​ๆ อ่าง​ทะเล​ทอง​สัมฤทธิ์ แท่น​ที่​เคลื่อนย้าย​ได้ และ​สิ่งของ​อื่น​ๆ ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​ใน​เมือง​นี้</verse>
				<verse number="20">ซึ่ง​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​ไม่​ได้​ริบ​ไป เมื่อ​เขา​จับ​เยโฮยาคีน ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​เยโฮยาคิม​แห่ง​ยูดาห์​จาก​เยรูซาเล็ม ไป​เป็น​เชลย​ที่​บาบิโลน​พร้อม​กับ​พวก​ขุนนาง​ของ​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​เกี่ยวกับ​สิ่ง​ต่าง​ๆ ที่​เหลือ​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​ใน​วัง​กษัตริย์​ยูดาห์ และ​ใน​เยรูซาเล็ม​ไว้​ดังนี้</verse>
				<verse number="22">‘สิ่ง​เหล่า​นี้​จะ​ถูก​ริบ​ไป​ไว้​ที่​บาบิโลน​จนกว่า​จะ​ถึง​วัน​ที่​เรา​มา​หา​เขา แล้ว​เรา​จะ​นำ​มัน​กลับ​มา​ที่​แห่ง​นี้’ พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">ใน​เดือน​ที่​ห้า​ปี​เดียวกัน​นั้น ซึ่ง​เป็น​ปี​ที่​สี่​ของ​สมัย​กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์ ผู้​พยากรณ์​ฮานันยาห์​ลูกชาย​อัสซูร์​ซึ่ง​มา​จาก​กิเบโอน พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​ต่อหน้า​พวก​ปุโรหิต​และ​ประชาชน​ว่า</verse>
				<verse number="2">“พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​หัก​แอก​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน</verse>
				<verse number="3">เรา​จะ​นำ​ภาชนะ​ต่าง​ๆ ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​ริบ​จาก​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​ไป​ไว้​ที่​บาบิโลน กลับ​มา​ที่​นี่​ภายใน​สอง​ปี</verse>
				<verse number="4">และ​เรา​จะ​พา​เยโฮยาคีน​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​เยโฮยาคิม​แห่ง​ยูดาห์ กับ​เชลย​จาก​ยูดาห์​ซึ่ง​ไป​ยัง​บาบิโลน​กลับ​มา​ที่​นี่ เพราะ​เรา​จะ​ทำลาย​แอก​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน’ พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​พูด​กับ​ฮานันยาห์​ต่อหน้า​ปุโรหิต​และ​ประชาชน​ที่​ยืน​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">เขา​กล่าว​ว่า “อาเมน! ขอ​พระยาห์เวห์​ทำ​เช่น​นั้น​เถิด! ขอ​พระยาห์เวห์​โปรด​ให้​เป็น​ไป​ตาม​คำ​พยากรณ์​ของ​ท่าน ที่​พระองค์​จะ​นำ​ภาชนะ​ประจำ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​เชลย​ทั้งหมด​จาก​บาบิโลน​กลับ​คืน​แผ่นดิน​นี้</verse>
				<verse number="7">แต่​โปรด​ฟัง​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ต้อง​กล่าว​ให้​ท่าน​และ​ประชาชน​ได้ยิน​คือ</verse>
				<verse number="8">ตั้งแต่​สมัย​โบราณ บรรดา​ผู้​เผย​พระวจนะ​ก่อน​หน้า​ท่าน​และ​ข้าพเจ้า​ได้​พยากรณ์​ถึง​สงคราม ภัยพิบัติ และ​โรค​ระบาด ซึ่ง​จะ​เกิดขึ้น​ใน​หลาย​ประเทศ และ​อาณาจักร​ยิ่งใหญ่​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="9">แต่​ผู้​เผย​พระวจนะ​ที่​พยากรณ์​ถึง​สันติภาพ​จะ​ได้รับ​การ​ยอมรับ​ว่า เป็น​ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​ส่ง​มา​อย่าง​แท้​จริง ก็​ต่อ​เมื่อ​คำ​พยากรณ์​ของ​เขา​เป็น​จริง”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ผู้​เผย​พระวจนะ​ฮานันยาห์ จึง​ปลด​แอก​จาก​คอ​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​แล้ว​หัก​ทิ้ง</verse>
				<verse number="11">แล้ว​กล่าว​ต่อหน้า​ประชาชน​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘ใน​ทำนอง​เดียวกัน เรา​จะ​หัก​แอก​ของ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​จาก​คอ​ของ​ชนชาติ​ทั้งปวง​ภายใน​สอง​ปี’ ” ถึง​ตอน​นี้​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​ก็​เดิน​จาก​ไป</verse>
				<verse number="12">หลังจาก​ที่​ผู้​เผย​พระวจนะ​ฮานันยาห์​ได้​หัก​แอก​จาก​คอ​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์ ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​มา​ถึง​เยเรมีย์​ว่า</verse>
				<verse number="13">“จง​ไป​บอก​ฮานันยาห์​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า เจ้า​หัก​แอก​ไม้​ออก แต่​เจ้า​จะ​ได้​แอก​เหล็ก​แทน</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​จะ​วาง​แอก​เหล็ก​บน​คอ​ของ​ชนชาติ​เหล่า​นี้ เพื่อ​ทำ​ให้​เขา​รับใช้​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน และ​ชนชาติ​เหล่า​นี้​ก็​จะ​รับใช้​เขา แม้แต่​สัตว์​ป่า เรา​ก็​จะ​ทำ​ให้​สยบ​ต่อ​เนบูคัดเนสซาร์’ ”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​กล่าว​แก่​ผู้​เผย​พระวจนะ​ฮานันยาห์​ว่า “ฮานันยาห์ จง​ฟัง! พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​ส่ง​ท่าน​มา แต่​ท่าน​ก็​ยัง​โน้มน้าว​ให้​ชนชาติ​นี้​เชื่อ​คำ​โกหก</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​กำจัด​เจ้า​ไป​จาก​พื้น​โลก เจ้า​จะ​ตาย​ใน​ปี​นี้ เพราะ​เจ้า​ได้​สอน​การ​กบฏ​ต่อ​พระยาห์เวห์’ ”</verse>
				<verse number="17">ใน​เดือน​ที่​เจ็ด​ของ​ปี​นั้น​ผู้​เผย​พระวจนะ​ฮานันยาห์​ก็​ตาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​เขียน​จดหมาย​ฉบับ​หนึ่ง​จาก​เยรูซาเล็ม​ถึง​บรรดา​ผู้​อาวุโส ปุโรหิต ผู้​เผย​พระวจนะ และ​ประชาชน​ซึ่ง​ถูก​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​กวาดต้อน​จาก​เยรูซาเล็ม​ไป​เป็น​เชลย​ที่​บาบิโลน</verse>
				<verse number="2">(หลังจาก​ที่​กษัตริย์​เยโฮยาคีน แม่​ของ​กษัตริย์ พวก​ข้าราชการ พวก​ผู้​นำ​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม ช่าง​เหล็ก​และ​คนงาน​ที่​มี​ฝีมือ​ถูก​กวาดต้อน​ไป​จาก​เยรูซาเล็ม)</verse>
				<verse number="3">เขา​ส่ง​จดหมาย​ฉบับ​นี้​ไป​กับ​เอลาสาห์​ลูกชาย​ชาฟาน และ​เกมาริยาห์​ลูกชาย​ฮิลคียาห์ ซึ่ง​กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​ให้​ไป​พบ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ใน​บาบิโลน มี​ใจความ​ว่า</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​กล่าว​ดังนี้​ต่อ​ทุก​คน ซึ่ง​เรา​กวาดต้อน​จาก​เยรูซาเล็ม​ไป​ที่​บาบิโลน​ว่า</verse>
				<verse number="5">“จง​สร้าง​บ้าน​และ​ตั้ง​รกราก จง​เพาะ​ปลูก​และ​กิน​พืชผล​ที่​ได้</verse>
				<verse number="6">จง​แต่งงาน มี​ลูก​ชาย​ลูกสาว หา​คู่​ครอง​ให้​พวก​เขา​เพื่อ​จะ​ได้​มี​ลูกหลาน​ต่อไป จง​มี​จำนวน​เพิ่ม​ขึ้น ไม่​ใช่​ลดลง</verse>
				<verse number="7">ทั้ง​จง​แสวงหา​สันติสุข​และ​ความ​เจริญ​รุ่งเรือง​ของ​เมือง ที่​เรา​ให้​เจ้า​ไป​เป็น​เชลย​ด้วย จง​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​เพื่อ​เมือง​นั้น เพราะ​หาก​มัน​เจริญ เจ้า​ก็​เจริญ​ด้วย”</verse>
				<verse number="8">ถูกแล้ว พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า “อย่า​ยอม​ให้​พวก​ผู้​พยากรณ์​และ​หมอดู​ใน​หมู่​พวก​เจ้า​หลอกลวง​เจ้า อย่า​ฟัง​ความ​ฝัน​ที่​เจ้า​อยาก​ให้​พวก​เขา​ฝัน</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​กำลัง​พยากรณ์​เท็จ​ใน​นาม​ของ​เรา​ให้​เจ้า​ฟัง เรา​ไม่​ได้​ส่ง​พวก​เขา​ไป” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เมื่อ​เป็น​เชลย​ใน​บาบิโลน​จน​ครบ​เจ็ด​สิบ​ปี​แล้ว เรา​จะ​มา​หา​เจ้า​และ​ทำ​ตาม​สัญญา​อัน​ดี​ที่​จะ​นำ​เจ้า​กลับ​มา​ที่นี่”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “เพราะ​เรา​รู้​แผนการ​ที่​เรา​มี​ไว้​สำหรับ​เจ้า เป็น​แผนการ​เพื่อ​ทำ​ให้​เจ้า​รุ่งเรือง ไม่​ใช่​เพื่อ​ทำร้าย เป็น​แผนการ​เพื่อ​ให้​ความ​หวัง​และ​อนาคต​แก่​เจ้า</verse>
				<verse number="12">แล้ว​เจ้า​จะ​ร้อง​เรียก​เรา และ​มา​อธิษฐาน​ต่อ​เรา และ​เรา​จะ​ฟัง​เจ้า</verse>
				<verse number="13">เจ้า​จะ​แสวงหา​เรา​และ​พบ​เรา เมื่อ​เจ้า​แสวงหา​เรา​อย่าง​สุดใจ”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “เจ้า​จะ​พบ​เรา และ​เรา​จะ​นำ​เจ้า​กลับ​มา​จาก​การ​เป็น​เชลย ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “เรา​จะ​รวบรวม​เจ้า​ออก​มา​จาก​ชนชาติ​และ​ดินแดน​ทั้งปวง​ที่​เรา​เนรเทศ​เจ้า และ​เรา​จะ​พา​เจ้า​กลับ​มา​ยัง​ที่​เดิม ซึ่ง​เรา​ได้​พา​เจ้า​จาก​ไป​เป็น​เชลย”</verse>
				<verse number="15">ท่าน​อาจ​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​ได้​ตั้ง​ผู้​เผย​พระวจนะ​ให้​เรา​ใน​บาบิโลน”</verse>
				<verse number="16">แต่​พระยาห์เวห์​พูด​เกี่ยวกับ​กษัตริย์​ผู้​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​ดาวิด และ​ประชาชน​ที่​ยัง​คง​อยู่​ใน​เมือง​นี้​คือ​เพื่อน​ร่วม​ชาติ ซึ่ง​ไม่​ได้​ไป​เป็น​เชลย​กับ​ท่าน​นั้น​ว่า</verse>
				<verse number="17">ถูก​แล้ว พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “เรา​จะ​ส่ง​สงคราม การ​กันดาร​อาหาร และ​โรค​ระบาด​มา​สู่​พวก​เขา และ​ทำ​ให้​เขา​เหมือน​ผล​มะเดื่อ​เน่า ซึ่ง​เน่า​จน​กิน​ไม่ได้</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​ตาม​ล่า​เขา​ด้วย​สงคราม การ​กันดาร​อาหาร และ​โรค​ระบาด และ​จะ​ทำ​ให้​เขา​เป็น​ที่​น่า​รังเกียจ​แก่​อาณาจักร​ทั้ง​สิ้น​ใน​โลก เป็น​คำ​สาป​แช่ง เป็น​ที่​สยดสยอง ดูหมิ่น​และ​ติเตียน​ใน​หมู่​ชนชาติ​ที่​เรา​ขับไล่​เขา​ไป”</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “เพราะ​เขา​ไม่​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​เรา ถ้อยคำ​ที่​เรา​ใช้​ให้​ผู้​เผย​พระวจนะ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​ไป​พูด​ด้วย​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า และ​พวก​เจ้า​เหล่า​เชลย​ก็​ไม่​ฟัง​ด้วย” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="20">ฉะนั้น พวก​ท่าน​ผู้​จาก​เยรูซาเล็ม​ไป​เป็น​เชลย​ที่​บาบิโลน จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​เกี่ยวกับ​อาหับ​ลูกชาย​โคลายาห์ และ​เศเดคียาห์​ลูกชาย​มาอาเสอาห์ ซึ่ง​อ้าง​นาม​ของ​เรา​กล่าว​เท็จ​ให้​เจ้า​ฟัง​นั้น​ว่า “เรา​จะ​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน และ​กษัตริย์​จะ​ฆ่า​เขา​ทั้ง​คู่​ต่อหน้า​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="22">เพราะ​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​ทั้ง​สอง​คน​นี้ ทำ​ให้​เชลย​จาก​ยูดาห์​ซึ่ง​อยู่​ใน​บาบิโลน​แช่ง​ด่า​กัน​ว่า ‘ขอให้​พระยาห์เวห์​ทำ​กับ​เจ้า​เหมือน​เศเดคียาห์​และ​อาหับ​ซึ่ง​กษัตริย์​บาบิโลน​ได้​เผา​ใน​กอง​ไฟ’</verse>
				<verse number="23">เพราะ​พวก​เขา​ได้​ทำ​สิ่ง​เลว​ร้าย​ใน​อิสราเอล พวก​เขา​เป็น​ชู้​กับ​ภรรยา​ของ​เพื่อนบ้าน และ​กล่าว​เท็จ​ใน​นาม​ของ​เรา ซึ่ง​เรา​ไม่​ได้​อนุญาต เรา​รู้​เห็น​เป็น​พยาน​เรื่อง​นี้” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="24">จง​บอก​เชไมอาห์​ชาว​เนเฮลาม​ว่า</verse>
				<verse number="25">“พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ดังนี้​ว่า เจ้า​ส่ง​จดหมาย​ใน​นาม​ของ​เจ้า​เอง​มา​ถึง​ประชาชน​ใน​เยรูซาเล็ม ถึง​ปุโรหิต​เศฟันยาห์​ลูกชาย​มาอาเสอาห์ และ​ถึง​ปุโรหิต​อื่น​ๆ ทุก​คน เจ้า​ได้​บอก​เศฟันยาห์​ว่า</verse>
				<verse number="26">‘พระยาห์เวห์​ได้​แต่งตั้ง​ให้​ท่าน​เป็น​ปุโรหิต​แทน​เยโฮยาดา เพื่อ​ดูแล​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์ ถ้า​มี​คน​บ้า​ที่​ทำ​ตัว​เหมือน​ผู้​เผย​พระวจนะ ท่าน​จับ​ใส่​ขื่อ​และ​ปลอก​คอ​เหล็ก</verse>
				<verse number="27">แล้ว​ทำไม​ท่าน​จึง​ไม่​จัดการ​เยเรมีย์​ชาว​อานาโธท ซึ่ง​ตั้ง​ตน​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ​ใน​หมู่​ท่าน​เล่า</verse>
				<verse number="28">เขา​ได้​ส่ง​จดหมาย​ถึง​พวก​เรา​ใน​บาบิโลน​ว่า เรา​จะ​เป็น​เชลย​อยู่​นาน ฉะนั้น​ให้​สร้าง​บ้าน​เรือน ตั้ง​รกราก เพาะ​ปลูก และ​กิน​พืชผล​ที่​ได้’ ”</verse>
				<verse number="29">แต่​ปุโรหิต​เศฟันยาห์​อ่าน​จดหมาย​ฉบับ​นี้​ให้​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​ฟัง</verse>
				<verse number="30">แล้ว​มี​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​เยเรมีย์​ว่า</verse>
				<verse number="31">“จง​แจ้ง​ข้อความ​นี้​แก่​เชลย​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​เกี่ยวกับ​เชไมอาห์​ชาว​เนเฮลาม​ดังนี้​ว่า เพราะ​เชไมอาห์​ได้​พยากรณ์​แก่​พวก​เจ้า ทั้ง​ที่​เรา​ไม่​ได้​ส่ง​เขา​ไป และ​โน้มน้าว​ให้​เจ้า​วาง​ใจ​ใน​คำ​โกหก</verse>
				<verse number="32">พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​จะ​ลงโทษ​เชไมอาห์​ชาว​เนเฮลาม​กับ​ลูกหลาน​ของ​เขา​อย่าง​แน่นอน เขา​จะ​ไม่​เหลือ​ใคร​ใน​หมู่​ชนชาติ​นี้ ทั้ง​จะ​ไม่​ได้​เห็น​สิ่ง​ดี​งาม​ที่​เรา​จะ​ทำ​เพื่อ​ประชาชน​ของ​เรา เพราะ​เขา​ได้​สอน​ให้​กบฏ​ต่อเรา พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">มี​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์​มาถึง​เยเรมีย์​ความ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘จง​บันทึก​ทุก​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​พูด​กับ​เจ้า​ไว้’</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า ‘เพราะ​ใกล้​จะ​ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​เรา​จะ​นำ​อิสราเอล​และ​ยูดาห์ ประชาชน​ของ​เรา​กลับ​มา​จาก​การ​เป็น​เชลย และ​นำ​พวก​เขา​กลับ​สู่​ดินแดน​ที่​เรา​ให้​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​ครอบครอง’ พระยาห์เวห์​พูด​ดังนั้น”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​ได้​พูด​เกี่ยวกับ​อิสราเอล​และ​ยูดาห์​ไว้​ว่า</verse>
				<verse number="5">“พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เรา​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​ด้วย​ความ​กลัว เป็น​ความ​อก​สั่น​ขวัญ​แขวน ไม่​ใช่​สันติสุข</verse>
				<verse number="6">จง​ถาม​และ​ดู​เถิด​ว่า ผู้ชาย​คลอดลูก​ได้​หรือ ถ้า​เช่น​นั้น​ทำไม​เรา​เห็น​ชาย​ฉกรรจ์​ทุก​คน เอา​มือ​กุม​ท้อง​ไว้​เหมือน​ผู้หญิง​กำลัง​คลอด ทำไม​ทุก​คน​หน้า​ซีด</verse>
				<verse number="7">วัน​นั้น​จะ​น่า​กลัว​สัก​แค่​ไหน! ไม่​มี​วัน​ใด​เหมือน เป็น​เวลา​ทุกข์​ยาก​สำหรับ​ยาโคบ แต่​เขา​จะ​ได้รับ​การ​ช่วย​ให้​รอดพ้น’</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ว่า ‘ใน​วัน​นั้น​เรา​จะ​ปลด​แอก​จาก​คอ​ของ​เขา และ​หัก​เครื่อง​พันธนาการ​ของ​เขา​ทิ้ง เขา​จะ​ไม่​ตก​เป็น​ทาส​ของ​คน​ต่าง​ชาติ​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="9">แต่​พวก​เขา​จะ​รับใช้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ตน และ​รับใช้​ดาวิด​กษัตริย์​ของ​เขา ผู้​ซึ่ง​เรา​จะ​เชิดชู​ขึ้น​เพื่อ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​อย่า​กลัว​เลย ยาโคบ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา อย่า​วิตก​เลย อิสราเอล’ พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น ‘เรา​จะ​ช่วย​เจ้า​จาก​แดน​ไกล​อย่าง​แน่นอน จะ​ช่วย​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​จาก​แดน​เชลย ยาโคบ​จะ​กลับ​มี​สันติสุข​และ​มั่นคง​อีก​ครั้ง และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​ทำ​ให้​เขา​หวาด​กลัว</verse>
				<verse number="11">เพราะ​เรา​อยู่​กับ​เจ้า​และ​เรา​จะ​ช่วย​เจ้า’ พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนี้ ‘แม้ว่า​เรา​จะ​ทำลาย​ล้าง​ชนชาติ​ทั้งหมด ที่​เรา​ทำ​ให้​พวก​เขา​กระจัดกระจาย​ไป แต่​เรา​จะ​ไม่​ทำลาย​ล้าง​เจ้า​ให้​สิ้น​ไป เรา​จะ​ฝึก​วินัย​เจ้า แต่​ก็​ตาม​สมควร​เท่านั้น เรา​จะ​ไม่​ปล่อย​เจ้า​พ้น​โทษ​ไป’</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘บาดแผล​ของ​เจ้า​รักษา​ไม่​ได้ เจ้า​บาดเจ็บ​เกิน​จะ​เยียวยา</verse>
				<verse number="13">ไม่​มี​ใคร​ช่วย​ว่า​คดี​ให้​เจ้า ไม่​มี​การ​สมาน​แผล​ให้​เจ้า ไม่​มี​การ​บำบัด​ให้​เจ้า</verse>
				<verse number="14">พันธมิตร​ทั้งปวง​ก็​ลืม​เจ้า พวก​เขา​ไม่​ไยดี​เจ้า​เลย เรา​ฟาดฟัน​เจ้า​เหมือน​เป็น​ศัตรู​กัน เรา​ลงโทษ​เจ้า​เหมือน​คน​อำมหิต​ลงมือ เพราะ​ความ​ผิด​ของ​เจ้า​ใหญ่หลวง และ​บาป​ของ​เจ้า​ก็​มากมาย​นัก</verse>
				<verse number="15">ทำไม​ร้อง​โอดโอย​เพราะ​บาดแผล​ของ​เจ้า ความ​เจ็บ​ปวด​ที่​ไม่​มี​ทาง​รักษา เพราะ​ความ​บาป​ของ​เจ้า​ยิ่งใหญ่​มากมาย เรา​ถึง​ได้​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="16">แต่​คน​ที่​ทำลาย​เจ้า​จะ​ถูก​ทำลาย ศัตรู​ของ​เจ้า​ทุก​คน​จะ​ตก​เป็น​เชลย คน​ที่​ปล้น​เจ้า​จะ​ถูก​ปล้น คน​ที่​โจมตี​เจ้า​จะ​ถูก​เรา​โจมตี</verse>
				<verse number="17">เพราะ​เรา​จะ​ให้​เจ้า​กลับ​มี​สุขภาพ​ดี และ​รักษา​บาดแผล​ของ​เจ้า’ ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “เพราะ​เจ้า​ได้​ชื่อ​ว่า ‘พวก​เศษเดน’ ศิโยน​ที่​ไม่​มี​ใคร​เหลียว​แล”</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​จะ​คืน​ความ​มั่งคั่ง​ให้​เต็นท์​ของ​ยาโคบ และ​เอ็นดู​สงสาร​ที่​อยู่​ของ​เขา เมือง​จะ​ถูก​สร้าง​ขึ้น​บน​ซาก​หัก​พัง และ​วัง​จะ​ตั้ง​ขึ้น​ใน​ที่​เดิม​ของ​มัน</verse>
				<verse number="19">จะ​มี​บทเพลง​ขอบคุณ​พระเจ้า และ​มี​เสียง​ร่าเริง​ยินดี​จาก​ที่​เหล่า​นั้น เรา​จะ​ทวี​จำนวน​ของ​พวก​เขา และ​เขา​จะ​ไม่​ลด​น้อย​ลง เรา​จะ​นำ​เกียรติ​มา​สู่​เขา และ​พวก​เขา​จะ​ไม่​ถูก​ดูแคลน</verse>
				<verse number="20">ลูกหลาน​ของ​เขา​จะ​เจริญ​เหมือน​แต่​ก่อน และ​ชุมชน​ของ​เขา​จะ​ได้รับ​การ​สถาปนา​ต่อหน้า​เรา เรา​จะ​ลงโทษ​คน​ที่​ข่มเหง​รังแก​เขา</verse>
				<verse number="21">เขา​จะ​มี​ผู้​นำ​ของ​ตนเอง มี​ผู้​ปกครอง​ขึ้น​มา​จาก​หมู่​พวก​เขา เรา​จะ​นำ​ผู้​นั้น​เข้า​มา​ใกล้ และ​เขา​จะ​ใกล้ชิด​เรา เพราะ​ใคร​บ้าง​ที่​ยอม​อุทิศ​ตน เพื่อ​ใกล้ชิด​เรา” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="22">“แล้ว​เจ้า​จะ​เป็น​ประชาชน​ของ​เรา และ​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="23">ดู​เถิด พายุ​ของ​พระยาห์เวห์ จะ​ปะทุ​ขึ้น​ด้วย​ความ​เกรี้ยวกราด เป็น​ลม​กล้า​พัด​วน เหนือ​ศีรษะ​ของ​คน​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="24">ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​ไม่​หัน​กลับ จนกว่า​จะ​สำเร็จ ตาม​เป้าหมาย​ใน​ใจ​ของ​พระองค์ ใน​ภาย​ภาคหน้า ท่าน​ทั้งหลาย​จะ​เข้าใจ​สิ่ง​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “ใน​เวลา​นั้น เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ทุก​ครอบครัว และ​พวก​เขา​จะ​เป็น​คน​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ชนชาติ​ที่​รอด​ชีวิต​จาก​คม​ดาบ จะ​ได้รับ​พระคุณ​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร เรา​จะ​มา​เพื่อ​ให้​อิสราเอล​ได้​พัก​สงบ”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​ปรากฏ​แก่​พวก​เรา​ใน​อดีต และ​พูด​ว่า “เรา​ได้​รัก​เจ้า​ด้วย​ความ​รัก​นิรันดร์ เรา​ได้​นำ​เจ้า​มา​ด้วย​ความ​เมตตา​ที่​ไม่​สิ้นสุด</verse>
				<verse number="4">อิสราเอล​พรหมจารี เรา​จะ​สร้าง​เจ้า​ขึ้น​มา​อีก และ​เจ้า​จะ​ได้รับ​การ​สร้าง​ขึ้น​ใหม่ เจ้า​จะ​หยิบ​รำมะนา​ขึ้น​มา​อีก​ครั้ง และ​ออก​ไป​เต้นรำ​กับ​คน​ร่าเริง</verse>
				<verse number="5">เจ้า​จะ​ทำ​ไร่​องุ่น บน​ภูเขา​ของ​สะมาเรีย​อีก​ครั้ง กสิกร​จะ​เพาะ​ปลูก และ​ชื่นชม​กับ​พืชผล​ที่​ได้</verse>
				<verse number="6">จะ​มี​วัน​หนึ่ง​ซึ่ง​ยาม​รักษาการณ์​ร้อง​บอก บน​ภูเขา​ของ​เอฟราอิม​ว่า ‘มา​เถิด พวก​เรา​ขึ้น​ไป​ยัง​ศิโยน​กัน เพื่อ​ไป​หา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา’ ”</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “จง​ร้องเพลง​รื่นเริง​ยินดี​ให้​ยาโคบ จง​โห่ร้อง​ให้​กับ​ผู้​ยิ่งใหญ่​ที่สุด​ใน​หมู่​ชนชาติ จง​ร้องเพลง​สรรเสริญ​ให้​ได้ยิน​ทั่ว​กัน​ว่า ‘พระยาห์เวห์ ขอ​ช่วย​ประชาชน​ของ​พระองค์ คือ​คน​ที่​เหลือ​อยู่​ของ​อิสราเอล’</verse>
				<verse number="8">ดู​เถิด เรา​จะ​นำ​พวก​เขา​มา​จาก​ดินแดน​ทาง​เหนือ และ​รวบรวม​พวก​เขา​มา​จาก​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก ใน​หมู่​พวก​เขา​มี​คน​ตาบอด​และ​คน​ง่อย หญิง​มี​ครรภ์​และ​ผู้หญิง​ที่​กำลัง​จะ​คลอดลูก ฝูงชน​กลุ่ม​ใหญ่​จะ​กลับมา</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​จะ​ร้องไห้​มา พวก​เขา​จะ​อธิษฐาน​ขณะ​ที่​เรา​นำ​เขา​กลับ​มา เรา​จะ​นำ​พวก​เขา​เลียบ​ธาร​น้ำ มา​ตาม​ทาง​ราบเรียบ​ซึ่ง​เขา​จะ​ไม่​สะดุด​ล้ม เพราะ​เรา​เป็น​บิดา​ของ​อิสราเอล และ​เอฟราอิม​เป็น​ลูกชาย​หัวปี​ของ​เรา</verse>
				<verse number="10">พวก​เจ้า​ชนชาติ​ทั้งหลาย จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ จง​ประกาศ​ใน​ดินแดน​ชาย​ฝั่ง​ทะเล​ไกล​โพ้น​ว่า ‘พระองค์​ผู้​ทำ​ให้​ชน​อิสราเอล​กระจัดกระจาย​จะ​รวบรวม​พวก​เขา​กลับ​มา และ​จะ​ดูแล​พวก​เขา​เหมือน​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ดูแล​ฝูง​แกะ​ของ​ตน’</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ปลดปล่อย​ยาโคบ และ​ไถ่​พวก​เขา​จาก​มือ​ของ​ผู้​ที่​แข็งแรง​กว่า​พวก​เขา</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​จะ​มา​และ​โห่ร้อง​ยินดี​บน​ภูเขา​ศิโยน จะ​ชื่นชม​ยินดี​ใน​สิ่ง​ดีงาม​จาก​พระยาห์เวห์ ทั้ง​เมล็ด​ข้าว เหล้า​องุ่น​ใหม่ และ​น้ำมัน​มะกอก ลูก​แพะ​แกะ​และ​ฝูง​วัว พวก​เขา​จะ​เป็น​เหมือน​สวน​ที่​ได้รับ​น้ำ​ชุ่มฉ่ำ และ​พวก​เขา​จะ​ไม่​ทุกข์​โศก​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="13">หญิงสาว​จะ​ร่ายรำ​และ​ยินดี ผู้ชาย​ทั้ง​หนุ่ม​และ​แก่​ก็​เช่น​กัน เรา​จะ​เปลี่ยน​ความ​โศกเศร้า​ของ​เขา​ให้​เป็น​ความ​ยินดี เรา​จะ​ปลอบโยน​และ​ให้​ความ​ยินดี​กับ​เขา​แทน​ความ​ทุกข์​โศก</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ให้​ปุโรหิต​อิ่มเอม​ด้วย​ความ​อุดม​สมบูรณ์ ประชาชน​ของ​เรา​จะ​อิ่ม​ด้วย​ความ​อุดม​สมบูรณ์​จาก​เรา” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="15">“พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘ได้ยิน​เสียง​หนึ่ง​ใน​รามาห์ เป็น​เสียง​คร่ำครวญ​สะอึก​สะอื้น ราเชล​ร่ำไห้​ถึง​ลูก​ๆ ของ​เธอ และ​ไม่​ยอมรับ​คำ​ปลอบโยน​ใด​ๆ เพราะ​พวก​เขา​จาก​ไป​แล้ว’</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘หยุด​เสียง​ร้องไห้ หยุด​หลั่ง​น้ำตา​เสีย เพราะ​การ​งาน​ของ​เจ้า​จะ​ได้รับ​รางวัล’ พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น ‘พวก​เขา​จะ​กลับ​มา​จาก​แดน​ศัตรู</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​อนาคต​ของ​เจ้า​ยัง​มี​ความ​หวัง’ พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น ‘ลูก​หลาน​ของ​เจ้า​จะ​กลับ​มา​ยัง​แผ่นดิน​ของ​เขา​อีก</verse>
				<verse number="18">แน่นอน เรา​ได้ยิน​เสียง​เอฟราอิม​โอดครวญ​ว่า พระองค์​ฝึก​ข้าพเจ้า​เหมือน​ฝึก​ลูก​วัว​ที่​ยัง​ไม่​เชื่อง และ​ข้าพเจ้า​ก็​ถูก​ฝึกฝน ขอ​ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​คืน​สู่​ปกติ​สุข แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​กลับ​มา เพราะ​พระองค์​เป็น​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ข้าพเจ้า​หลง​ผิด​ไป ข้าพเจ้า​ก็​สำนึก​ผิด เมื่อ​ข้าพเจ้า​เข้าใจ​แล้ว ข้าพเจ้า​ก็​ตี​อก​ชก​ตัว ข้าพเจ้า​อับอาย​และ​ตกต่ำ เพราะ​ทน​รับ​ความ​อัปยศ​ของ​บาป​ใน​วัย​หนุ่ม’</verse>
				<verse number="20">เอฟราอิม​เป็น​ลูกชาย​ที่​รัก เป็น​ลูก​คน​โปรด​ของ​เรา​ไม่​ใช่​หรือ แม้​เรา​มัก​พูด​ตำหนิ​เขา แต่​เรา​ก็​ยัง​คิดถึง​เขา เพราะ​ฉะนั้น จิตใจ​ของ​เรา​อาลัย​หา​เขา เรา​เอ็นดู​สงสาร​เขา​นัก” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="21">“จง​ตั้ง​ป้าย​ริม​ทาง​ขึ้น ตั้ง​ป้าย​ชี้​ทาง​ไว้ สังเกต​ทาง​หลวง เส้นทาง​ที่​เจ้า​ดำเนิน​ไป อิสราเอล​พรหมจารี กลับ​มา​เถิด จง​กลับ​มา​ยัง​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="22">ลูกสาว​อิสราเอล​ผู้​นอกใจ เจ้า​จะ​เตร็ดเตร่​ไป​นาน​สัก​เท่าใด พระยาห์เวห์​จะ​สร้าง​สิ่ง​ใหม่​ใน​โลก​คือ ผู้หญิง​คน​นั้น​จะ​กลับ​มา​หา ผู้ชาย”</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า “เมื่อ​เรา​นำ​พวก​เขา​กลับมา​จาก​การ​เป็น​เชลย ประชาชน​ใน​ยูดาห์​และ​เมือง​ต่าง​ๆ จะ​กลับ​มา​พูด​อย่าง​แต่​ก่อน​ว่า ‘ขอ​พระยาห์เวห์​อวยพร​เจ้า​เถิด เมือง​อัน​เจริญ​รุ่งเรือง ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์’</verse>
				<verse number="24">ผู้​คน​ทั้ง​ชาว​นา​และ​ผู้​ที่​โยกย้าย​ไป​กับ​ฝูง​สัตว์ จะ​อาศัย​อยู่​ด้วยกัน​ใน​ยูดาห์​และ​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="25">เรา​จะ​ให้​คน​เหนื่อย​อ่อน​ได้​สดชื่น และ​คน​หมด​แรง​ได้​อิ่มเอม”</verse>
				<verse number="26">ถึง​ตอน​นี้ ข้าพเจ้า​ตื่น​ขึ้น​มอง​ดู​โดย​รอบ การ​นอน​หลับ​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ชื่นใจ</verse>
				<verse number="27">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “เวลา​นั้น​จะ​มา​ถึง เมื่อ​เรา​จะ​สร้าง​อาณาจักร​ของ​อิสราเอล​และ​ยูดาห์​พร้อม​กับ​ลูกหลาน​ของ​มนุษย์​และ​สัตว์</verse>
				<verse number="28">เรา​เฝ้า​ดู​พวก​เขา​เพื่อ​ถอน​ราก​ถอน​โคน รื้อ​โค่น คว่ำ​ลง ทำลาย​และ​นำ​ภัยพิบัติ​มา​ฉันใด เรา​จะ​เฝ้า​ดู​เขา​เพื่อ​ปลูก​และ​สร้าง​ขึ้น​ฉันนั้น” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="29">“เมื่อ​ถึง​เวลา​นั้น​ผู้​คน​จะ​เลิก​พูด​ว่า ‘พ่อ​แม่​กิน​องุ่น​เปรี้ยว ลูก​ๆ ก็​เข็ด​ฟัน’</verse>
				<verse number="30">เพราะ​แต่ละ​คน​จะ​ตาย​เพราะ​บาป​ของ​ตน ใคร​กิน​องุ่น​เปรี้ยว เขา​ก็​เข็ด​ฟัน”</verse>
				<verse number="31">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “วัน​นั้น​จะ​มา​ถึง เมื่อ​เรา​จะ​ทำ​พันธสัญญา​ใหม่ กับ​คน​อิสราเอล และ​กับ​คน​ยูดาห์</verse>
				<verse number="32">เป็น​พันธสัญญา​ซึ่ง​ไม่​เหมือน​พันธสัญญา ที่​เรา​ทำ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา เมื่อ​เรา​จูง​มือ​พวก​เขา และ​นำ​ออก​มา​จาก​ดินแดน​อียิปต์ เพราะ​พวก​เขา​ละเมิด​พันธสัญญา​ที่​ทำ​ไว้​กับ​เรา ทั้ง​ที่​เรา​เป็น​สามี​ของ พวก​เขา ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="33">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “นี่​คือ​พันธสัญญา​ที่​เรา​จะ​ทำ​กับ​คน​อิสราเอล หลังจาก​สมัย​นั้น คือ​เรา​จะ​ใส่​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา​ใน​ใจ​ของ​เขา จารึก​บน​หัวใจ​ของ​พวก​เขา เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา และ​เขา​จะ​เป็น​ประชาชน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="34">พวก​เขา​จะ​ไม่​สอน​เพื่อนบ้าน หรือ​พูด​กัน​ว่า ‘จง​รู้จัก​พระยาห์เวห์’ เพราะ​พวก​เขา​ทุก​คน​จะ​รู้จัก​เรา ตั้งแต่​ผู้​น้อย​ที่สุด​ไป​จน​ถึง​ผู้​ใหญ่​ที่สุด” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น “เพราะ​เรา​จะ​อภัย​ความ​ชั่วร้าย​ของ​เขา และ​จะ​ไม่​จดจำ​บาป​ของ​เขา​อีก​ต่อไป”</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์ ผู้​ตั้ง​ดวง​อาทิตย์ ให้​ส่องแสง​ยาม​กลางวัน ผู้​บัญชา​ดวง​จันทร์​และ​ดวง​ดาว ให้​ส่องแสง​ยาม​กลางคืน ผู้​กวน​ทะเล จน​คลื่น​คำราม​กึกก้อง มี​นาม​ว่า พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="36">พระยาห์เวห์ ประกาศ​ว่า “ตราบใด​ที่​กฎ​เกณฑ์​เหล่า​นี้​ยัง​ไม่​หาย​ไป​จาก​สายตา​ของ​เรา ตราบ​นั้น​อิสราเอล จะ​เป็น​ชนชาติ​หนึ่ง​ต่อหน้า​เรา​เสมอ”</verse>
				<verse number="37">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ต่อเมื่อ​ฟ้าสวรรค์​เบื้อง​บน​หยั่ง​ถึง​ได้ และ​ฐานราก​ของ​โลก​เบื้อง​ล่าง​ถูก​ค้นพบ เรา​จึง​จะ​ปฏิเสธ​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล เพราะ​ทุก​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​ได้​ทำ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="38">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “วัน​เวลา​จะ​มาถึง เมื่อ​เมือง​นี้​จะ​ได้รับ​การ​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​เพื่อ​เรา ตั้งแต่​หอคอย​ฮานันเอล​ถึง​ประตู​มุม</verse>
				<verse number="39">สาย​วัด​จะ​ขึง​ตรง​จาก​ที่​นั่น​จด​เนิน​เขา​กาเรบ แล้ว​เลี้ยว​ไป​ยัง​โกอาห์</verse>
				<verse number="40">ทั่ว​ทั้ง​หุบเขา​ที่​มี​การ​ทิ้ง​ศพ​และ​เถ้า​ถ่าน ตลอดจน​ลาด​เขา​ทั้งหมด​สู่​หุบเขา​ขิดโรน​ฟาก​ตะวันออก ไป​จน​ถึง​มุม​ประตู​ม้า จะ​เป็น​ที่​บริสุทธิ์​แด่​พระยาห์เวห์ เมือง​นี้​จะ​ไม่​ถูก​ถอน​ราก​ถอน​โคน​หรือ​ล้มล้าง​อีก​ต่อไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">นี่​เป็น​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​เยเรมีย์​ใน​ปี​ที่​สิบ​ของ​สมัย​กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์ ซึ่ง​ตรง​กับ​ปี​ที่​สิบแปด​ของ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์</verse>
				<verse number="2">ขณะ​นั้น กองทัพ​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน​กำลัง​ล้อม​เยรูซาเล็ม ส่วน​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​ถูก​กัก​ตัว​ไว้​ใน​ลาน​ทหาร​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์​ยูดาห์</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​ให้​คุมขัง​เยเรมีย์​ไว้​ที่​นั่น เขา​พูด​ว่า “ทำไม​เจ้า​จึง​พยากรณ์​เช่น​นั้น เจ้า​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​จะ​มอบ​เมือง​นี้​ไว้​ใน​มือ​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน และ​เขา​จะ​ยึด​เมือง​นี้</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​จะ​หนี​ไม่​พ้น​จาก​ชาว​บาบิโลน แต่​จะ​ถูก​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน​อย่าง​แน่นอน และ​จะ​ได้​พูด​กับ​เขา​ต่อหน้า​และ​เห็น​เขา​ด้วย​ตา​ของ​ตนเอง</verse>
				<verse number="5">เนบูคัดเนสซาร์​จะ​นำ​ตัว​เศเดคียาห์​ไป​ยัง​บาบิโลน และ​เขา​ต้อง​อยู่​ที่​นั่น​จน​ถึง​วันที่​เรา​จัดการ​กับ​เนบูคัดเนสซาร์’ พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า ‘ถ้า​เจ้า​ต่อสู้​กับ​ทัพ​บาบิโลน เจ้า​จะ​ไม่​ชนะ’ ”</verse>
				<verse number="6">เยเรมีย์​กล่าว​ว่า “ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ดังนี้​ว่า</verse>
				<verse number="7">ฮานัมเอล​ลูกชาย​ของ​ชัลลูม​ลุง​ของ​เจ้า​จะ​มา​หา​และ​บอก​ว่า ‘ให้​ท่าน​ซื้อ​ที่นา​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​เมือง​อานาโธท ท่าน​มี​สิทธิ​และ​หน้าที่​ต้อง​ซื้อ​ไว้​ใน​ฐานะ​ญาติ​ที่​สนิท​ที่สุด’</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ฮานัมเอล​ลูก​พี่​ลูก​น้อง​ของ​ข้าพเจ้า ก็​มา​เยี่ยม​ข้าพเจ้า​ที่​ลาน​ทหาร ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​ไว้ และ​บอก​ว่า ‘ให้​ซื้อ​ที่นา​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​อานาโธท​เขต​เบนยามิน​เถิด เพราะ​ท่าน​มี​สิทธิ์​ไถ่​และ​ครอบครอง ขอให้​ซื้อ​ไว้​เป็น​ของ​ท่าน’ ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​นี่​คือ​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​จึง​ซื้อ​ที่ดิน​นั้น​จาก​ฮานัมเอล​ลูก​พี่​ลูก​น้อง​ของ​ข้าพเจ้า และ​ชั่ง​เงิน​หนัก 17 เชเขล ให้​เขา</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​ลง​ชื่อ​และ​ประทับ​ตรา​ใน​สัญญา​ซื้อ​ขาย​ต่อหน้า​พยาน แล้ว​ชั่ง​เงิน​จ่าย​ให้​เขา</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ข้าพเจ้า​หยิบ​สัญญา​ซื้อ​ขาย ซึ่ง​ประทับ​ตรา​แล้ว ระบุ​เงื่อนไข​และ​ข้อ​กำหนด​ต่าง​ๆ พร้อม​สำเนา​ซึ่ง​ไม่ได้​ประทับ​ตรา</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​ยื่น​เอกสาร​เหล่า​นี้​ให้​บารุค​ลูกชาย​เนริยาห์ ซึ่ง​เป็น​ลูก​ของ​มาอาเสอาห์ ต่อหน้า​ฮานัมเอล​ลูก​พี่​ลูก​น้อง​ของ​ข้าพเจ้า และ​พยาน​ที่​ลง​นาม​ใน​สัญญา และ​ต่อหน้า​ชาว​ยิว​ที่​นั่ง​อยู่​ใน​ลาน​ทหาร</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ข้าพเจ้า​กำชับ​บารุค​ต่อหน้า​คน​เหล่า​นั้น​ว่า</verse>
				<verse number="14">‘พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า จง​นำ​เอกสาร​เหล่า​นี้​ทั้ง​สัญญา​ซื้อ​ขาย​ที่​ประทับ​ตรา​แล้ว​กับ​สำเนา เก็บ​ไว้​ใน​ไห​เพื่อ​ให้​คง​ทน​อยู่​ได้​นาน</verse>
				<verse number="15">เพราะ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ดังนี้​ว่า บ้านเรือน ที่นา และ​สวน​องุ่น​จะ​มี​การ​ซื้อ​ขาย​กัน​อีก​ใน​แผ่นดิน​นี้’</verse>
				<verse number="16">หลังจาก​ที่​มอบ​สัญญา​ซื้อ​ขาย​ให้​บารุค​ลูกชาย​เนริยาห์​แล้ว ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า</verse>
				<verse number="17">‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต พระองค์​ได้​สร้าง​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก​ด้วย​ฤทธิ์เดช​อัน​ยิ่งใหญ่​และ​ด้วย​แขน​ที่​เหยียด​ออก ไม่​มี​สิ่งใด​ยาก​เกิน​ไป​สำหรับ​พระองค์</verse>
				<verse number="18">พระองค์​แสดง​ความ​รัก​ต่อ​คน​นับ​พัน แต่​นำ​โทษทัณฑ์​สำหรับ​บาป​ของ​พ่อ​แม่​ให้​ตก​แก่​ลูก พระเจ้า​ผู้​ยิ่งใหญ่​และ​ทรง​พลัง ผู้​มี​นาม​ว่า​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="19">จุดประสงค์​ของ​พระองค์​ยิ่งใหญ่ การงาน​ของ​พระองค์​เกรียงไกร ดวงตา​ของ​พระองค์​มอง​เห็น​วิถีทาง​ของ​มวล​มนุษยชาติ พระองค์​ตอบแทน​ทุก​คน​ตาม​ความ​ประพฤติ​และ​การ​กระทำ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ทำ​หมาย​สำคัญ​และ​ปาฏิหาริย์​ใน​อียิปต์ และ​ได้​ทำ​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้​ทั้ง​ใน​อิสราเอล​และ​ท่ามกลาง​มวล​มนุษยชาติ และ​ทำ​ให้​ชื่อเสียง​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​เลื่องลือ</verse>
				<verse number="21">พระองค์​นำ​อิสราเอล​ประชาชน​ของ​พระองค์​ออก​จาก​อียิปต์​ด้วย​หมาย​สำคัญ​และ​การ​อัศจรรย์ ด้วย​มือ​อัน​มี​ฤทธิ์​และ​แขน​ที่​เหยียด​ออก ด้วย​ความ​น่า​สะพรึง​กลัว​นัก</verse>
				<verse number="22">พระองค์​มอบ​ดินแดน​นี้​แก่​อิสราเอล​ตาม​ที่​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา เป็น​ดินแดน​ที่​อุดม​ด้วย​น้ำ​นม​และ​น้ำผึ้ง</verse>
				<verse number="23">อิสราเอล​เข้า​มา​ครอบครอง​ดินแดน​แห่ง​นี้ แต่​ไม่​ได้​เชื่อฟัง​พระองค์ ไม่​ได้​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​และ​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์ ฉะนั้น พระองค์​จึง​นำ​ภัยพิบัติ​ทั้งหมด​นี้​มา​เหนือ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="24">ดู​สิ เนิน​ดิน​ถูก​สร้าง​ขึ้น​เพื่อ​ยึด​เมือง เพราะ​สงคราม การ​กันดาร​อาหาร และ​โรค​ระบาด เมือง​นี้​จะ​ถูก​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ของ​ชาว​บาบิโลน​ซึ่ง​กำลัง​โจมตี​เมือง ตาม​ที่​พระองค์​พูด​ไว้ ดัง​ที่​มอง​เห็น​อยู่​ขณะ​นี้</verse>
				<verse number="25">ถึง​แม้​เมือง​นี้​จะ​ถูก​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ของ​ชาว​บาบิโลน’ พระองค์​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ก็​ยัง​คง​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘จง​จ่าย​เงิน​ซื้อ​ที่ดิน​ต่อหน้า​พยาน’ ”</verse>
				<verse number="26">แล้ว​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​เยเรมีย์​ว่า</verse>
				<verse number="27">“เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​มวล​มนุษยชาติ มี​สิ่งใด​ยาก​เกิน​ไป​สำหรับ​เรา​หรือ</verse>
				<verse number="28">ด้วย​เหตุ​นี้​พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​กำลัง​จะ​มอบ​เมือง​นี้​ไว้​ใน​มือ​ของ​ชาว​บาบิโลน และ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​ผู้​จะ​ยึด​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="29">ชาว​บาบิโลน​ซึ่ง​มา​โจมตี​จะ​เข้า​มา​จุด​ไฟ​เผา​เมือง​และ​บ้านเรือน​ที่​ซึ่ง​ผู้​คน​กระตุ้น​ให้​เรา​โกรธ ด้วย​การ​เผา​เครื่อง​หอม​บน​ดาดฟ้า​ถวาย​พระบาอัล และ​ริน​เครื่องดื่ม​บูชา​แด่​พระ​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="30">ชาว​อิสราเอล​และ​ยูดาห์​ทำ​แต่​ความ​ชั่ว​ใน​สายตา​เรา​ตั้งแต่​ยัง​เด็ก แท้​จริง​แล้ว คน​อิสราเอล​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​นอกจาก​ทำ​ให้​เรา​โกรธ​ด้วย​สิ่ง​ที่​มือ​เขา​ทำ พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="31">นับ​ตั้งแต่​วันที่​สร้าง​ขึ้น​จน​ถึง​บัดนี้ เมือง​นี้​ได้​กระตุ้น​ให้​เรา​เกรี้ยว​โกรธ​จน​เรา​ต้อง​กำจัด​ไป​จาก​สายตา</verse>
				<verse number="32">คน​อิสราเอล​และ​ยูดาห์​ยั่ว​โทสะ​เรา​ด้วย​ความ​ชั่วช้า​ทั้งสิ้น​ที่​พวก​เขา​ทำ ทั้ง​ตัว​เขา กษัตริย์ ข้าราชการ ปุโรหิต ผู้​เผย​พระวจนะ คน​ยูดาห์​และ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="33">เขา​หันหลัง​ให้​เรา ไม่​ใช่​หันหน้า​มา แม้​เรา​สอน​เขา​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า เขา​ก็​ไม่​ฟัง ไม่​รับ​การ​สั่งสอน</verse>
				<verse number="34">เขา​ตั้ง​เทวรูป​อัน​ชั่วช้า​ของ​ตน​ไว้​ใน​บ้าน​ซึ่ง​ใช้​ชื่อ​ของ​เรา ทำ​ให้​บ้าน​นี้​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="35">เขา​สร้าง​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ให้​พระบาอัล​ใน​หุบเขา​เบนฮินโนม เพื่อ​บูชายัญ​ลูกชาย​ลูกสาว​แก่​พระโมเลค แม้​เรา​ไม่​เคย​สั่ง​และ​ไม่​เคย​คิด​ใน​ใจ​ให้​เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​รังเกียจ​อย่าง​นั้น และ​ทำ​ให้​ยูดาห์​ทำ​บาป​ด้วย</verse>
				<verse number="36">พระองค์​พูด​ถึง​เมือง​นี้​ว่า ‘เรา​จะ​มอบ​มัน​ไว้​ใน​มือ​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน​ด้วย​สงคราม การ​กันดาร​อาหาร และ​โรค​ระบาด’ แต่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ดังนี้​ว่า</verse>
				<verse number="37">เรา​จะ​นำ​คน​ของ​เรา​จาก​ดินแดน​ต่าง​ๆ ซึ่ง​เรา​เนรเทศ​เขา​ออก​ไป​ด้วย​ความ​เกรี้ยว​โกรธ​อย่าง​แน่นอน เรา​จะ​นำ​เขา​กลับ​มา​ที่​นี่ และ​ให้​อาศัย​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="38">เขา​จะ​เป็น​ประชาชน​ของ​เรา และ​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="39">เรา​จะ​ให้​เขา​ร่วม​กาย​ร่วม​ใจ​เป็น​หนึ่ง​เดียว เพื่อ​เขา​จะ​ยำเกรง​เรา​ตลอด​ไป และ​ทุก​อย่าง​จะ​ผ่าน​ไป​ด้วย​ดี​สำหรับ​เขา​และ​ลูกหลาน​ของ​เขา​ต่อไป</verse>
				<verse number="40">เรา​จะ​ตั้ง​พันธสัญญา​นิรันดร์​กับ​เขา คือ​เรา​จะ​ทำ​สิ่ง​ที่​ดี​งาม​ให้​เขา​อย่าง​ไม่​ลด​ละ เรา​จะ​ดลใจ​เขา​ให้​ยำเกรง​เรา เพื่อ​เขา​จะ​ไม่​หัน​หนี​จาก​เรา​อีก​เลย</verse>
				<verse number="41">เรา​จะ​เปรมปรีดิ์​ที่​ได้​ทำ​ดี​ต่อ​เขา และ​จะ​ปลูก​เขา​ไว้​ใน​ดินแดน​นี้​ด้วย​สุด​จิต​สุด​ใจ​ของ​เรา​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="42">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า เรา​ได้​นำ​หายนะ​ร้ายแรง​มา​เหนือ​ชนชาติ​นี้​ฉันใด เรา​จะ​ให้​ความ​เจริญ​ที่​เรา​สัญญา​ไว้​กับ​เขา​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="43">จะ​มี​การ​ซื้อ​ขาย​ที่ดิน​กัน​อีก​ครั้ง​ใน​ดินแดน​นี้ ซึ่ง​พวก​เจ้า​พูด​กัน​ว่า ‘มัน​ถูก​ทิ้ง​ร้าง ไม่​มี​คน​หรือ​สัตว์​อาศัย​อยู่ เพราะ​มัน​ถูก​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ของ​ชาว​บาบิโลน’</verse>
				<verse number="44">จะ​มี​การ​จ่าย​เงิน​ซื้อ​ขาย​ที่ดิน จะ​มี​การ​ลงนาม​ประทับ​ตรา​และ​มี​พยาน​รับรอง​สัญญา​ใน​เขต​แดน​เบนยามิน ใน​หมู่บ้าน​รอบ​เยรูซาเล็ม ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์ ใน​ดินแดน​เทือกเขา เชิง​เขา​ด้าน​ตะวันตก​และ​ใน​เนเกบ เพราะ​เรา​จะ​ให้​พวก​เขา​คืน​สู่​สภาพ​ดี​ดังเดิม ​พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">ขณะ​ที่​เยเรมีย์​ยัง​ถูก​กัก​ตัว​อยู่​ที่​ลาน​ทหาร​องครักษ์ ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​เขา​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง​ว่า</verse>
				<verse number="2">“พระยาห์เวห์​ผู้​สร้าง​โลก ผู้​กำหนด​รูปร่าง​และ​สถาปนา​มัน​ไว้ ผู้​มี​นาม​ว่า​พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้</verse>
				<verse number="3">‘จง​ร้องเรียก​เรา​และ​เรา​จะ​ตอบ​เจ้า และ​จะ​บอก​ถึง​สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่ สิ่ง​ที่​เจ้า​ไม่​รู้ และ​ไม่​อาจ​ค้นพบ​ได้​นั้น​แก่​เจ้า’</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​เกี่ยวกับ​บ้าน​เรือน​ใน​เมือง​นี้​และ​วัง​ของ​กษัตริย์​ยูดาห์​ซึ่ง​ถูก​รื้อ​ลง​เพื่อ​ใช้​ต้าน​เนิน​ดิน​และ​ดาบ</verse>
				<verse number="5">ใน​การ​ต่อสู้​กับ​ชาว​บาบิโลน นั้น​ว่า ‘สถานที่​เหล่า​นี้​จะ​เต็ม​ไป​ด้วย​ศพ​ของ​ผู้คน​ที่​เรา​ประหาร​ด้วย​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ของ​เรา เรา​จะ​เบือน​หน้า​หนี​เมือง​นี้​เพราะ​ความ​ชั่วร้าย​ทั้งปวง​ของ​มัน</verse>
				<verse number="6">อย่างไร​ก็​ตาม เรา​จะ​นำ​สุขภาพ​ที่​ดี​และ​การ​บำบัด​รักษา​มา เรา​จะ​รักษา​ประชาชน​ของ​เรา และ​จะ​ให้​พวก​เขา​ชื่นชม​กับ​สันติสุข​และ​ความ​มั่นคง​อย่าง​ล้นเหลือ</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​นำ​ยูดาห์​และ​อิสราเอล​กลับ​มา​จาก​การ​เป็น​เชลย และ​เรา​จะ​สร้าง​พวก​เขา​ขึ้น​ใหม่​ให้​เหมือน​แต่​ก่อน</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​ชำระ​ล้าง​พวก​เขา​จาก​บาป​ทั้งหมด​ที่​ได้​ทำ​ต่อ​เรา และ​ให้​อภัย​บาป​ที่​ได้​กบฏ​ต่อเรา</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เมือง​นี้​จะ​นำ​เกียรติ ความ​ชื่นชม​ยินดี และ​คำ​สรรเสริญ​มา​ให้​เรา​ต่อหน้า​ชนชาติ​ใน​โลก ที่​ได้ยิน​สิ่ง​ดี​ทั้งปวง​ที่​เรา​ทำ​เพื่อ​เมือง​นี้ และ​พวก​เขา​จะ​ยำเกรง​จน​ตัว​สั่น​กับ​ความ​เจริญ​รุ่งเรือง​และ​ความ​สงบสุข​ซึ่ง​เรา​ให้​เมือง​นี้’</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เจ้า​กล่าว​ถึง​สถานที่​แห่ง​นี้​ว่า​เป็น​แดน​ร้าง ไม่​มี​คน​หรือ​สัตว์​อาศัย​อยู่’ แต่​ใน​หัวเมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์​และ​ตาม​ถนน​หนทาง​ของ​เยรูซาเล็ม​ซึ่ง​ถูก​ทิ้ง​ร้าง​และ​ไม่​มี​ทั้ง​คน​หรือ​สัตว์​อาศัย​อยู่​จะ​มี​เสียง​ให้​ได้ยิน​อีก​ครั้ง</verse>
				<verse number="11">คือ​เสียง​รื่นเริง​ยินดี เสียง​เจ้าบ่าว​เจ้าสาว เสียง​บรรดา​ผู้​นำ​เครื่อง​บูชา​ขอบคุณ​มายัง​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​กล่าว​ว่า ‘ขอบคุณ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ เพราะ​พระยาห์เวห์​ประเสริฐ ความ​รัก​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์ เพราะ​เรา​จะ​คืน​ความ​เจริญ​รุ่งเรือง​แก่​กรุง​นี้​เหมือน​แต่​ก่อน’ พระยาห์เวห์​พูด​ดังนั้น</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า ‘แผ่นดิน​นี้​ซึ่ง​ถูก​ทิ้ง​ร้าง​และ​ปราศจาก​คน​และ​สัตว์ จะ​มี​ทุ่ง​หญ้า​ใน​ทุก​เมือง​อีก​ครั้ง ให้​ผู้​เลี้ยง​แกะ​พา​ฝูง​แพะ​แกะ​มา​นอน​พัก</verse>
				<verse number="13">ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​แถบ​เทือกเขา เชิง​เขา​ด้าน​ตะวันตก เนเกบ ใน​เขต​แดน​ของ​เบนยามิน เขต​ชาน​กรุง​เยรูซาเล็ม และ​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์ จะ​มี​ฝูง​แพะ​แกะ​ผ่าน​ไป​ใต้​มือ​ของ​ผู้​เลี้ยง​เพื่อ​จะ​นับ​พวก​มัน​อีก​ครั้ง​หนึ่ง’ พระยาห์เวห์​พูด​ดังนั้น</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘วัน​นั้น​จะ​มา​ถึง เมื่อ​เรา​จะ​ทำ​ตาม​พันธสัญญา​อัน​ดี​ซึ่ง​เรา​ได้​ให้​ไว้​แก่​คน​อิสราเอล​และ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ถึง​เวลา​นั้น เรา​จะ​ให้​กิ่ง​อัน​ชอบธรรม ออก​มา​จาก​เชื้อสาย​ของ​ดาวิด เขา​จะ​ผดุง​ความ​ถูกต้อง​และ​เที่ยงธรรม​ใน​ดินแดน</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ถึง​เวลา​นั้น ยูดาห์​จะ​ได้รับ​ความ​รอด และ​เยรูซาเล็ม​จะ​อาศัย​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย ผู้​นั้น​จะ​ได้รับ​การ​ขนานนาม​ว่า พระยาห์เวห์​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ผู้​ชอบธรรม​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘ดาวิด​จะ​ไม่​ขาด​คน​ครอง​บัลลังก์​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="18">ทั้ง​ปุโรหิต​เผ่า​เลวี​ก็​จะ​ไม่​ขาด​คน​ที่​ยืน​อยู่​ตรง​หน้า​เรา เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว ธัญ​บูชา และ​เครื่อง​ถวาย​อื่น​ๆ’ ”</verse>
				<verse number="19">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​เยเรมีย์​ว่า</verse>
				<verse number="20">“พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘หาก​เจ้า​เลิกล้ม​พันธสัญญา​ที่​เรา​มี​ต่อ​กลางวัน​และ​กลางคืน จน​ทำ​ให้​วัน​และ​คืน​ไม่​ได้​มา​ถึง​ตาม​กำหนด​เวลา​ปกติ​ได้</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​นั้น​คำ​มั่น​สัญญา​ของ​เรา​ที่​ให้​กับ​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา และ​ชน​เลวี​ซึ่ง​เป็น​ปุโรหิต​ปฏิบัติ​หน้าที่​ต่อหน้า​เรา ก็​จะ​เลิกล้ม​ได้​เช่น​กัน และ​ดาวิด​ก็​จะ​ไม่​มี​เชื้อสาย​ที่​จะ​ครอง​บัลลังก์​ของ​เขา​อีก</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​ทำ​ให้​เชื้อสาย​ของ​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​และ​ชน​เลวี​ซึ่ง​ปฏิบัติ​หน้าที่​ต่อหน้า​เรา​นั้น​มี​จำนวน​เกิน​กว่า​จะ​นับ​ได้ ดั่ง​ดวง​ดาว​ใน​ท้องฟ้า​และ​เม็ด​ทราย​ที่​ชาย​ฝั่ง​ทะเล’ ”</verse>
				<verse number="23">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​เยเรมีย์​ว่า</verse>
				<verse number="24">“เจ้า​ไม่ได้​สังเกต​หรือ​ว่า​คน​เหล่า​นี้​พูด​กัน​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ทอดทิ้ง​สอง​อาณาจักร ​ที่​พระองค์​เลือก​สรร​ไว้​แล้ว’ เขา​จึง​ดูหมิ่น​ประชาชน​ของ​เรา ไม่​ยอมรับ​เป็น​ชาติ​หนึ่ง​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘หาก​เรา​ไม่ได้​ทำ​พันธสัญญา​ที่​เรา​มี​ต่อ​กลางวัน​และ​กลางคืน และ​ไม่​ได้​สถาปนา​กฎ​เกณฑ์​ของ​ฟ้าสวรรค์​และ​โลก​ไว้</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​นั้น​เรา​จึง​จะ​ทอดทิ้ง​ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ​และ​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา และ​จะ​ไม่​เลือก​ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ของ​เขา​ขึ้น​ปกครอง​ลูกหลาน​ของ​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ เพราะ​เรา​จะ​ให้​พวก​เขา​กลับ​สู่​สภาพ​ดี​ดังเดิม และ​จะ​เมตตา​สงสาร​เขา’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">ขณะ​ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​และ​กองทัพ​ของ​พระองค์​กับ​มวล​อาณาจักร​และ​ประชาชน​ใน​จักรวรรดิ​ที่​ปกครอง​กำลัง​สู้รบ​กับ​เยรูซาเล็ม​และ​หัวเมือง​ต่าง​ๆ โดย​รอบ ก็​มี​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์​มาถึง​เยเรมีย์​ความ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ดังนี้​ว่า จง​ไป​บอก​กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้ เรา​กำลัง​จะ​มอบ​เมือง​นี้​ไว​ใน​มือ​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน และ​เขา​จะ​เผา​มัน​เสีย</verse>
				<verse number="3">เจ้า​จะ​หนี​ไม่​พ้น​มือ​เขา แต่​จะ​ถูก​จับ​และ​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ของ​เขา​อย่าง​แน่นอน เจ้า​จะ​เห็น​กษัตริย์​บาบิโลน​กับ​ตา และ​เขา​จะ​พูด​กับ​เจ้า​ซึ่ง​ๆ หน้า​และ​เจ้า​จะ​ไป​ยัง​บาบิโลน</verse>
				<verse number="4">แต่​จง​ฟัง​สัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​กับ​เจ้า​เถิด กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์’ พระยาห์เวห์​พูด​เกี่ยวกับ​เจ้า​ดังนี้​ว่า ‘เจ้า​จะ​ไม่​ตาย​เพราะ​สงคราม</verse>
				<verse number="5">เจ้า​จะ​ตาย​อย่าง​สงบสุข และ​ประชาชน​จะ​เผา​เครื่อง​หอม​เป็น​เกียรติ​แก่​กษัตริย์​ที่​ครองราชย์​มา​ก่อน​เจ้า’ เขา​จะ​ร่ำไห้​อาลัย​เจ้า​ว่า ‘อนิจจา กษัตริย์​ของ​เรา!’ เรา​เอง​ได้​สัญญา​ไว้ พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​จึง​บอก​ทุก​อย่าง​ต่อ​กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="7">ขณะ​ที่​กองทัพ​บาบิโลน​กำลัง​สู้รบ​กับ​เยรูซาเล็ม และ​เมือง​ลาคีช​และ​อาเซคาห์ ซึ่ง​เป็น​เมือง​ป้อม​ปราการ​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​ยูดาห์</verse>
				<verse number="8">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​เยเรมีย์​หลังจาก​ที่​กษัตริย์​เศเดคียาห์​ทำ​สัญญา​กับ​ประชาชน​ใน​เยรูซาเล็ม​ว่า​จะ​ประกาศ​ให้​เสรีภาพ​แก่​ทาส​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="9">ให้​ทุก​คน​ปล่อย​ทาส​ฮีบรู ไม่ว่า​ชาย​หรือ​หญิง อย่า​ให้​ใคร​ทำ​ให้​ชาว​ฮีบรู​เพื่อน​ร่วม​ชาติ​ตก​เป็น​ทาส</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น ข้าราชการ​และ​ประชาชน​ที่​เข้า​ร่วม​ใน​พันธสัญญา​นี้​เห็น​พ้อง​ต้อง​กัน​ที่​จะ​ปลดปล่อย​ทาส​ชาย​หญิง​ของ​ตน​ให้​พ้น​จาก​ข้อ​ผูกมัด​ทุก​ประการ</verse>
				<verse number="11">แต่​หลังจาก​นั้น​พวก​เขา​ก็​เปลี่ยน​ใจ และ​จับ​ทาส​ที่​ปล่อย​เป็น​ไท​แล้ว​กลับ​มา​เป็น​ทาส​อีก</verse>
				<verse number="12">ฉะนั้น จึง​มี​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​เยเรมีย์​ว่า</verse>
				<verse number="13">“พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​ได้​ทำ​พันธสัญญา​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เจ้า​เมื่อ​เรา​นำ​เขา​ออก​มา​จาก​อียิปต์​ดินแดน​ทาส เรา​สั่ง​ไว้​ว่า</verse>
				<verse number="14">‘ทุก​ปี​ที่​เจ็ด​พวก​เจ้า​ทุก​คน​ต้อง​ปล่อย​พี่น้อง​ชาว​ฮีบรู​ผู้​ขาย​ตน​เป็น​ทาส​ของ​เจ้า หลังจาก​ที่​เขา​รับใช้​เจ้า​มา​ตลอด​หก​ปี​แล้ว พวก​เจ้า​ต้อง​ปล่อย​เขา​เป็น​ไท’ แต่​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​ไม่​ใส่ใจ ไม่​ฟัง​คำ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เร็ว​ๆ นี้ เจ้า​สำนึก​ผิด​และ​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​เรา เจ้า​แต่ละ​คน​ประกาศ​ให้​เสรีภาพ​แก่​ชนชาติ​ของ​ตน เจ้า​ถึง​กับ​ทำ​สัญญา​ต่อหน้า​เรา​ใน​วิหาร​ซึ่ง​ใช้​นาม​ของ​เรา</verse>
				<verse number="16">แต่​บัดนี้​เจ้า​กลับ​คำ​และ​ลบหลู่​นาม​ของ​เรา พวก​เจ้า​แต่ละ​คน​บังคับ​ทาส​ชาย​หญิง​ซึ่ง​เจ้า​ได้​ปลดปล่อย​ให้​เป็น​อิสระ​และ​ให้​ไป​ไหน​มา​ไหน​ได้​ตาม​ใจ​ชอบ​นั้น กลับมา​เป็น​ทาส​ของ​เจ้า​อีก”</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า “เจ้า​ไม่​ได้​เชื่อฟัง​เรา ไม่ได้​ประกาศ​อิสรภาพ​แก่​ชนชาติ​ของ​เจ้า​เอง ดังนั้น เรา​ขอ​ประกาศ​ให้ ‘เสรีภาพ’ แก่​เจ้า พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้ ‘เสรีภาพ’ ที่​จะ​ล้ม​ตาย​ด้วย​สงคราม โรค​ระบาด และ​การ​กันดาร​อาหาร เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ที่​รังเกียจ​แก่​อาณาจักร​ทั้งสิ้น​ใน​โลก</verse>
				<verse number="18">คน​เหล่า​นั้น​ที่​ละเมิด​พันธสัญญา​ของ​เรา และ​ไม่​ทำ​ตาม​ข้อ​กำหนด​ของ​พันธสัญญา ซึ่ง​ให้​ไว้​ต่อหน้า​เรา เรา​จะ​ทำ​กับ​เขา​เหมือน​วัว​ที่​ถูก​ผ่า​เป็น​สอง​ท่อน และ​เดิน​ผ่า​กลาง​ได้</verse>
				<verse number="19">บรรดา​ผู้​นำ​ของ​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม ข้าราชการ ปุโรหิต และ​ประชาชน​ที่​เดิน​ผ่า​กลาง​วัว​นั้น</verse>
				<verse number="20">เรา​จะ​ส่ง​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​ศัตรู​ผู้​ต้องการ​ฆ่า​พวก​เขา ศพ​ของ​พวก​เขา​จะ​กลาย​เป็น​อาหาร​ของ​สัตว์​ป่า​และ​นก</verse>
				<verse number="21">เรา​จะ​ส่ง​กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​และ​ข้าราชการ​ของ​เขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​ศัตรู​ผู้​ต้องการ​ฆ่า​เขา และ​กองทัพ​กษัตริย์​บาบิโลน ซึ่ง​ได้​ถอน​ทัพ​ไป​จาก​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า​เรา​จะ​ออก​คำ​สั่ง และ​เรา​จะ​นำ​พวก​เขา​กลับ​มา​เมือง​นี้​อีก พวก​เขา​จะ​มา​ต่อสู้ เอา​ชนะ​และ​เผา​เมือง​เสีย เรา​จะ​ทำ​ให้​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์​ถูก​ทิ้ง​ร้าง ไม่​มี​ใคร​อาศัย​อยู่”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​เยเรมีย์​ใน​สมัย​เยโฮยาคิม ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์​แห่ง​ยูดาห์​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​ไป​หา​คน​ตระกูล​เรคาบ และ​เชิญ​พวก​เขา​มา​ที่​ห้อง​เฉลียง​ใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์ และ​เอา​เหล้า​องุ่น​ให้​เขา​ดื่ม”</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​จึง​ไป​หา​ยาอาซันยาห์​ลูกชาย​ของ​เยเรมีย์ ลูกชาย​ของ​ฮาบาซซินยาห์ พา​เขา​กับ​พี่น้อง​และ​ลูกชาย​ทั้งหมด​มา คือ​คน​ใน​ครอบครัว​ของ​เรคาบ​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​พา​พวก​เขา​มา​ยัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​เชิญ​เข้า​ใน​ห้อง​ของ​พวก​ลูกชาย​ของ​ฮานัน​ลูก​ของ​อิกดาลิยาห์​คน​ของ​พระเจ้า ซึ่ง​อยู่​ถัด​จาก​ห้อง​พัก​ของ​ข้าราชการ เหนือ​ห้อง​ของ​มาอาเสอาห์​ลูกชาย​ของ​ชัลลูม​นาย​ประตู</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ข้าพเจ้า​วาง​ถ้วย​และ​เหยือก​เหล้า​องุ่น​ต่อหน้า​คน​ตระกูล​เรคาบ และ​บอก​ว่า “เชิญ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​เถิด”</verse>
				<verse number="6">แต่​พวก​เขา​ตอบ​ว่า “พวก​เรา​ไม่​ดื่ม​เหล้า​องุ่น เพราะ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​คือ​โยนาดับ ​ลูกชาย​เรคาบ​สั่ง​ไว้​ว่า ‘ตัว​เจ้า​และ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​ไม่​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​เป็น​อัน​ขาด</verse>
				<verse number="7">และ​เจ้า​จะ​ต้อง​ไม่​ปลูก​สร้าง​เรือน หว่าน​เมล็ด​พืช หรือ​ทำ​ไร่​องุ่น อย่า​มี​สิ่ง​เหล่า​นี้ แต่​จง​อาศัย​ใน​เต็นท์​เสมอ​ไป แล้ว​เจ้า​จะ​มี​ชีวิต​ยืน​นาน​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​เจ้า​เร่ร่อน​อยู่’</verse>
				<verse number="8">พวก​เรา​ก็​ได้​ทำ​ตาม​ทุก​อย่าง​ที่​บรรพบุรุษ​โยนาดับ​ลูกชาย​เรคาบ​สั่ง​ไว้ ไม่ว่า​ตัว​เรา​เอง ภรรยา หรือ​ลูกชาย​ลูกสาว​ก็​ไม่​เคย​ดื่ม​เหล้า​องุ่น</verse>
				<verse number="9">หรือ​สร้าง​บ้าน​เพื่อ​อยู่​อาศัย มี​ที่ดิน สวน​องุ่น หรือ​พืชผล​เลย</verse>
				<verse number="10">แต่​อาศัย​ใน​เต็นท์​และ​ทำ​ตาม​ทุก​สิ่ง​ที่​บรรพบุรุษ​โยนาดับ​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="11">แต่​เมื่อ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​บุก​โจมตี​ดินแดน​นี้ พวก​เรา​พูด​กัน​ว่า ‘มา​เถอะ ให้​เรา​หนี​จาก​กองทัพ​ของ​ชาว​บาบิโลน และ​อารัม​ไป​ยัง​เยรูซาเล็ม’ ฉะนั้น พวก​เรา​จึง​ได้​มา​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​มี​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​เยเรมีย์​ว่า</verse>
				<verse number="13">“พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ดังนี้​ว่า ‘จง​ไป​บอก​คน​ยูดาห์​และ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​ว่า พวก​เจ้า​จะ​ไม่​เรียนรู้​และ​ทำ​ตาม​ถ้อยคำ​ของ​เรา​หรือ’ พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า</verse>
				<verse number="14">‘โยนาดับ​ลูกชาย​เรคาบ​สั่ง​ลูก​หลาน​ตน​ไว้​ว่า ไม่​ให้​ดื่ม​เหล้า​องุ่น และ​พวก​เขา​ก็​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้ พวก​เขา​ไม่​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​เพราะ​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​ของ​บรรพบุรุษ ส่วน​เรา​พูด​กับ​พวก​เจ้า​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า แต่​เจ้า​ก็​ไม่​ได้​เชื่อฟัง​เรา</verse>
				<verse number="15">เรา​ส่ง​ผู้​เผย​พระวจนะ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​คน​แล้ว​คน​เล่า​มา​หา​เจ้า’ พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​พูด​ว่า ‘เจ้า​แต่ละ​คน​ต้อง​หัน​จาก​วิถี​อัน​ชั่วร้าย และ​แก้ไข​ความ​ประพฤติ​ของ​ตน อย่า​ไป​ติดตาม​หรือ​รับใช้​พระ​ต่าง​ๆ แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​อาศัย​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​เรา​ยก​ให้​เจ้า​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า แต่​เจ้า​ก็​ไม่​ใส่ใจ ไม่​ฟัง​เรา</verse>
				<verse number="16">ลูกหลาน​ของ​โยนาดับ​ลูกชาย​เรคาบ ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​บรรพบุรุษ แต่​คน​เหล่า​นี้​ไม่​เชื่อฟัง​เรา’</verse>
				<verse number="17">ฉะนั้น พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ดังนี้​ว่า ‘จง​ฟัง เรา​จะ​นำ​ภัยพิบัติ​ทั้งหมด​ที่​เรา​ประกาศ​ไว้​มา​สู่​ยูดาห์​และ​ชาว​เยรูซาเล็ม เรา​พูด​กับ​พวก​เขา​แต่​เขา​ก็​ไม่​ฟัง เรา​ร้อง​เรียก​แต่​เขา​ก็​ไม่​ขานรับ’ ”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เยเรมีย์​พูด​กับ​คน​ตระกูล​เรคาบ​ว่า “พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘พวก​เจ้า​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​โยนาดับ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​ครบถ้วน​ทุก​ประการ’</verse>
				<verse number="19">ฉะนั้น พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘โยนาดับ​ลูกชาย​เรคาบ​จะ​ไม่​ขาด​ลูกหลาน​มา​รับใช้​เรา’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​สี่​ใน​สมัย​ของ​เยโฮยาคิม​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์​แห่ง​ยูดาห์ มี​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​เยเรมีย์​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​เอา​หนังสือ​ม้วน​มา​เขียน​ทุก​ถ้อยคำ​ของ​เรา​ที่​เกี่ยวกับ​อิสราเอล ยูดาห์ และ​ชนชาติ​อื่น​ๆ ทั้งปวง ตั้งแต่​ครั้ง​ที่​เรา​เริ่ม​พูด​กับ​เจ้า​ใน​สมัย​โยสิยาห์​จน​ถึง​เดี๋ยวนี้</verse>
				<verse number="3">บาง​ที​เมื่อ​ชน​ยูดาห์​ได้ยิน​เรื่อง​ภัยพิบัติ​ที่​เรา​คิด​จะ​ทำ​ต่อ​เขา พวก​เขา​จะ​รู้สึก​ตัว​แล้ว​หัน​จาก​วิถี​ชั่ว​ของ​ตน เรา​ก็​จะ​ให้​อภัย​ความ​ชั่ว​และ​บาป​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​เยเรมีย์​จึง​เรียก​บารุค​ลูกชาย​เนริยาห์​มา และ​บอก​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ถึง​ตน​ให้​บารุค​บันทึก​ลง​ใน​หนังสือ​ม้วน</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เยเรมีย์​บอก​บารุค​ว่า “เรา​ถูก​กักกัน ไม่ได้​รับ​อนุญาต​ให้​ไป​ยัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้น เจ้า​จง​ไป​ยัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ใน​วัน​ถือ​อดอาหาร และ​อ่าน​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​จาก​หนังสือ​ม้วน​ที่​เจ้า​บันทึก​ตาม​เรา​บอก​นี้ ให้​ชาว​ยูดาห์​ทุก​คน​ที่​มา​จาก​เมือง​ต่าง​ๆ ฟัง</verse>
				<verse number="7">เผื่อ​บาง​ที​พวก​เขา​จะ​มา​วิงวอน​ต่อ​พระยาห์เวห์ และ​หัน​จาก​วิถี​ชั่ว​ของ​ตน เพราะ​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ได้​ประกาศ​ไว้​เหนือ​ชนชาติ​นี้​ร้ายแรง​นัก”</verse>
				<verse number="8">บารุค​ลูกชาย​เนริยาห์​ก็​ทำ​ตาม​ที่​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​สั่ง​ไว้​ทุก​ประการ และ​อ่าน​ข้อความ​ของ​พระยาห์เวห์​ทั้งหมด​จาก​หนังสือ​ม้วน​ให้​ประชาชน​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ฟัง</verse>
				<verse number="9">ใน​เดือน​ที่​เก้า ปี​ที่​ห้า​ใน​สมัย​ของ​เยโฮยาคิม​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์​แห่ง​ยูดาห์ มี​ประกาศ​ให้​ประชาชน​ใน​เยรูซาเล็ม​และ​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์ มา​ถือ​อดอาหาร​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">จาก​ห้อง​ของ​เกมาริยาห์​ลูกชาย​ราช​เลขา​ชาฟาน ซึ่ง​อยู่​ที่​ลาน​ด้าน​บน​ตรง​ทาง​เข้า​ประตู​ใหม่​ของ​วิหาร บารุค​ก็​อ่าน​ถ้อยคำ​ของ​เยเรมีย์​จาก​หนังสือ​ม้วน ให้​ผู้คน​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ฟัง</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​มีคายาห์​ลูก​เกมาริยาห์​ลูก​ของ​ชาฟาน​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​จาก​ม้วน​หนังสือ</verse>
				<verse number="12">ก็​ลง​มา​ยัง​ห้อง​ของ​ราช​เลขา​ใน​วัง ซึ่ง​มี​พวก​ข้าราชการ​นั่ง​อยู่ คือ​ราช​เลขา​เอลีชามา เดไลยาห์​ลูก​เชไมอาห์ เอลนาธัน​ลูก​อัคโบร์ เกมาริยาห์​ลูก​ชาฟาน เศเดคียาห์​ลูก​ฮานันยาห์ และ​ข้าราชการ​อื่น​ๆ ทุก​คน</verse>
				<verse number="13">หลังจาก​ที่​มีคายาห์​เล่า​ทุก​สิ่ง​ที่​ได้ยิน​บารุค​อ่าน​หนังสือ​ม้วน​ให้​ประชาชน​ฟัง​แล้ว</verse>
				<verse number="14">ข้าราชการ​ทั้งหมด​ก็​ส่ง​เยฮูดี​ลูกชาย​เนธานิยาห์​ซึ่ง​เป็น​ลูก​ของ​เชเลมิยาห์​ลูกชาย​คูชี มา​บอก​บารุค​ว่า “จง​นำ​หนังสือ​ม้วน​ที่​ท่าน​อ่าน​ให้​ประชาชน​ฟัง​นั้น​มา​เถิด” บารุค​ลูก​เนริยาห์​จึง​มา​พบ​พวก​เขา​พร้อม​หนังสือ​ม้วน</verse>
				<verse number="15">พวก​เขา​พูด​กับ​บารุค​ว่า “นั่ง​ลง​แล้ว​อ่าน​ให้​เรา​ฟัง​เถิด” บารุค​จึง​อ่าน​ให้​ฟัง</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​พวก​เขา​ได้​ฟัง​ทั้งหมด​แล้ว ก็​มอง​หน้า​กัน​ด้วย​ความ​หวาด​กลัว และ​พูด​กับ​บารุค​ว่า “เรา​ต้อง​รายงาน​เนื้อความ​เหล่า​นี้​ให้​กษัตริย์​รู้”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พวก​เขา​ถาม​บารุค​ว่า “บอก​เรา​สิ​ว่า ทำไม​เจ้า​จึง​เขียน​เรื่องราว​ทั้งหมด​นี้ เยเรมีย์​บอก​ให้​เจ้า​เขียน​หรือ”</verse>
				<verse number="18">บารุค​ตอบ​ว่า “ถูก​แล้ว ท่าน​เยเรมีย์​เป็น​ผู้​บอก​ข้อความ​ทั้งหมด​นี้​ให้​ข้าพเจ้า​เขียน​ด้วย​หมึก​ลง​ใน​หนังสือ​ม้วน”</verse>
				<verse number="19">ข้าราชการ​เหล่า​นั้น​จึง​พูด​กับ​บารุค​ว่า “ทั้ง​เจ้า​และ​เยเรมีย์ จง​ไป​ซ่อน​ตัว อย่า​ให้​ใคร​รู้​ว่า​เจ้า​อยู่​ที่ไหน”</verse>
				<verse number="20">หลังจาก​ที่​พวก​เขา​เก็บ​หนังสือ​ม้วน​ไว้​ใน​ห้อง​ของ​ราช​เลขา​เอลีชามา​แล้ว ก็​ไป​เข้า​พบ​กษัตริย์​เยโฮยาคิม​ที่​ลาน​ของ​วัง และ​รายงาน​ทุก​สิ่ง</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​ใช้​เยฮูดี​ให้​มา​เอา​หนังสือ​ม้วน เยฮูดี​นำ​หนังสือ​ม้วน​จาก​ห้อง​ของ​ราช​เลขา​เอลีชามา ไป​อ่าน​ให้​กษัตริย์​ฟัง ขณะ​ที่​พวก​ข้าราชการ​ยืน​อยู่​ข้าง​ๆ</verse>
				<verse number="22">ขณะ​นั้น​เป็น​เดือน​ที่​เก้า​และ​กษัตริย์​อยู่​ที่​ตำหนัก​ฤดู​หนาว มี​เตาไฟ​ลุกโชน​ตั้ง​อยู่​ต่อหน้า</verse>
				<verse number="23">ทุก​ครั้ง​ที่​เยฮูดี​อ่าน​หนังสือ​ม้วน​ไป​ได้​สาม​สี่​ตอน กษัตริย์​จะ​ใช้​มีด​ของ​อาลักษณ์​ตัด​ส่วน​นั้น​ออก และ​โยน​ลง​ไป​ใน​ไฟ จน​หนังสือ​ม้วน​ถูก​เผา​หมด</verse>
				<verse number="24">กษัตริย์​และ​ข้าราชการ​ที่​ได้​ฟัง​ทั้งหมด​ไม่​ได้​แสดง​ท่าที​หวาดหวั่น​แต่​อย่าง​ใด ทั้ง​ไม่​ได้​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตน</verse>
				<verse number="25">แม้ว่า​เอลนาธัน​และ​เดไลยาห์​กับ​เกมาริยาห์​วิงวอน​กษัตริย์​ไม่​ให้​เผา​หนังสือ​ม้วน พระองค์​ก็​ไม่​ฟัง</verse>
				<verse number="26">กลับ​สั่ง​ให้​เยราเมเอล​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​องค์​หนึ่ง และ​เสไรอาห์​ลูกชาย​อัสรีเอล​กับ​เชเลมิยาห์​ลูกชาย​อับเดเอล ไป​จับ​กุม​อาลักษณ์​บารุค​และ​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​มา แต่​พระยาห์เวห์​ซ่อน​ทั้ง​สอง​ไว้</verse>
				<verse number="27">หลังจาก​กษัตริย์​เผา​หนังสือ​ม้วน​ที่​บารุค​บันทึก​ตาม​คำ​บอก​ของ​เยเรมีย์​แล้ว มี​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​เยเรมีย์​ว่า</verse>
				<verse number="28">“จง​เอา​หนังสือ​ม้วน​ใหม่ มา​บันทึก​ถ้อยคำ​ทั้งหมด​ที่​เขียน​ใน​หนังสือ​ม้วน​แรก​ซึ่ง​กษัตริย์​เยโฮยาคิม​แห่ง​ยูดาห์​เผา​ทิ้ง</verse>
				<verse number="29">และ​จง​บอก​กษัตริย์​เยโฮยาคิม​แห่ง​ยูดาห์​ด้วย​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า เจ้า​เผา​หนังสือ​ม้วน​นั้น​ไป​และ​พูด​ว่า “ทำไม​จึง​เขียน​ลง​ไป​ว่า กษัตริย์​บาบิโลน​จะ​มา​ทำลาย​ดินแดน​นี้ และ​จะ​กวาดล้าง​ทั้ง​คน​และ​สัตว์”</verse>
				<verse number="30">ดังนั้น พระยาห์เวห์​พูด​เกี่ยวกับ​กษัตริย์​เยโฮยาคิม​แห่ง​ยูดาห์​ดังนี้​ว่า เขา​จะ​ไม่​มี​ทายาท​นั่ง​บน​บัลลังก์​ดาวิด ร่าง​ของ​เขา​จะ​ถูก​โยน​ทิ้ง​ให้​ตาก​แดด​ตอน​กลางวัน และ​น้ำค้าง​แข็ง​ตอน​กลางคืน</verse>
				<verse number="31">เรา​จะ​ลงโทษ​เขา ลูกหลาน และ​ข้าราชการ​ของ​เขา เพราะ​ความ​ชั่วร้าย​ของ​พวก​เขา เรา​จะ​นำ​ภัยพิบัติ​ทั้งหมด​ซึ่ง​เรา​ประกาศ​ไว้​มา​ให้​เขา และ​บรรดา​ผู้​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​กับ​ยูดาห์ เพราะ​พวก​เขา​ไม่​ยอม​ฟัง’ ”</verse>
				<verse number="32">เยเรมีย์​จึง​นำ​หนังสือ​ม้วน​ใหม่​มา​ให้​อาลักษณ์​บารุค​ลูกชาย​เนริยาห์​เขียน​ตาม​ที่​คำ​บอก มี​ข้อความ​ครบถ้วน​เหมือน​ใน​ม้วน​ที่​กษัตริย์​เยโฮยาคิม​แห่ง​ยูดาห์​เผา​ทิ้ง และ​มี​ข้อความ​คล้าย​กัน​อีก​มากมาย​เพิ่ม​เข้า​มา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​แต่งตั้ง​เศเดคียาห์​ลูกชาย​ของ​โยสิยาห์​ให้​เป็น​กษัตริย์​ยูดาห์​แทน​เยโฮยาคีน ลูกชาย​ของ​เยโฮยาคิม</verse>
				<verse number="2">ทั้ง​เศเดคียาห์​และ​ข้าราชการ ตลอดจน​ประชาชน​ของ​ดินแดน​นั้น​ไม่ได้​ใส่​ใจ​ใน​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​พูด​ผ่าน​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์</verse>
				<verse number="3">แต่​กษัตริย์​เศเดคียาห์​ใช้​ให้​เยฮูคัล​ลูกชาย​เชเลมิยาห์​และ​ปุโรหิต​เศฟันยาห์​ลูกชาย​มาอาเสอาห์​มา​ขอร้อง​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​ว่า “โปรด​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​เผื่อ​พวก​เรา​ด้วย”</verse>
				<verse number="4">ขณะ​นั้น เยเรมีย์​ยัง​ไม่​ถูก​ขัง​คุก จึง​ไป​ไหน​มา​ไหน​ท่ามกลาง​ประชาชน​ได้​ตาม​ใจ​ชอบ</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​กองทัพ​บาบิโลน ซึ่ง​กำลัง​ล้อม​เยรูซาเล็ม​อยู่​ได้​ข่าว​ว่า กองทัพ​ของ​ฟาโรห์​เคลื่อน​ออก​จาก​อียิปต์ ก็​ถอย​ทัพ​ไป​จาก​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="6">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​ว่า</verse>
				<verse number="7">“พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ดังนี้​ว่า จง​ไป​บอก​กษัตริย์​ยูดาห์​ผู้​ใช้​พวก​เจ้า​มา​ถาม​เรา ดัง​นี้ ‘กองทัพ​ของ​ฟาโรห์​ที่​ยก​มา​ช่วย​เจ้า​จะ​กลับ​ไป​ยัง​อียิปต์​ดินแดน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ทัพ​บาบิโลน​จะ​กลับ​มา​โจมตี​เมือง​นี้ พวก​เขา​จะ​ยึด​ได้​และ​จุด​ไฟ​เผา’</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า อย่า​หลอก​ตัวเอง​โดย​คิดว่า ‘ชาว​บาบิโลน​จะ​ไม่​มา​ยุ่ง​เกี่ยว​กับ​เรา​อีก’ เปล่า​เลย!</verse>
				<verse number="10">แม้ว่า​เจ้า​ทำลาย​กองทัพ​บาบิโลน​ทั้งหมด ​ที่​มา​โจมตี จน​เหลือ​แต่​คน​บาดเจ็บ​นอน​อยู่​ใน​เต็นท์ พวก​เขา​ก็​ยัง​จะ​ออก​มา​เผา​เมือง​นี้”</verse>
				<verse number="11">หลังจาก​กองทัพ​บาบิโลน​ถอน​ทัพ​ไป​จาก​เยรูซาเล็ม เพราะ​ได้ยิน​เรื่อง​กองทัพ​ของ​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="12">เยเรมีย์​ก็​ออก​จาก​เมือง​ไป​ยัง​เขต​แดน​เบนยามิน เพื่อ​รับ​ส่วน​แบ่ง​ที่ดิน​ของ​เขา​ใน​หมู่​ประชาชน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="13">แต่​เมื่อ​เยเรมีย์​มาถึง​ประตู​เบนยามิน หัวหน้า​ยาม​ชื่อ​อิรียาห์​ลูก​เชเลมิยาห์​ลูก​ฮานันยาห์ ก็​จับ​ตัว​เยเรมีย์​ไว้​และ​พูด​ว่า “ท่าน​คิด​จะ​หนี​ไป​เข้า​กับ​พวก​ชาว​บาบิโลน!”</verse>
				<verse number="14">เยเรมีย์​พูด​ว่า “ไม่​จริง! เรา​ไม่​ได้​จะ​หนี​ไป​เข้า​กับ​พวก​บาบิโลน” แต่​อิรียาห์​ไม่​ฟัง​เสียง เขา​จับกุม​ตัว​เยเรมีย์​ไป​หา​พวก​ข้าราชการ</verse>
				<verse number="15">พวก​เขา​โกรธ​เยเรมีย์​มาก​จึง​ให้​เฆี่ยน​ตี​และ​ขัง​เขา​ไว้ ใน​บ้าน​ของ​ราช​เลขา​โยนาธาน​ซึ่ง​ดัดแปลง​ให้​เป็น​คุก</verse>
				<verse number="16">เยเรมีย์​ถูก​ขัง​ไว้​ใน​คุก​มืด​ใน​ห้อง​ใต้​ดิน​เป็น​เวลา​นาน</verse>
				<verse number="17">ต่อมา​กษัตริย์​เศเดคียาห์​ใช้​คน​มา​รับ​ตัว​เยเรมีย์​ไป​ที่​วัง แล้ว​ถาม​เขา​เป็น​การ​ส่วน​ตัว​ว่า “มี​ถ้อยคำ​ใด​จาก​พระยาห์เวห์​บ้าง​หรือ​ไม่” เยเรมีย์​ตอบ​ว่า “มี พระองค์​จะ​ถูก​มอบไว้​ใน​มือ​กษัตริย์​บาบิโลน”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เยเรมีย์​พูด​กับ​กษัตริย์​เศเดคียาห์​ว่า “ข้าพเจ้า​ทำ​ผิด​อะไร​ต่อ​พระองค์ ผู้​ช่วย​ของ​พระองค์ หรือ​ประชาชน​เหล่า​นี้​หรือ พระองค์​จึง​จับ​ข้าพเจ้า​ขัง​คุก</verse>
				<verse number="19">ไหน​ล่ะ​พวก​ผู้​พยากรณ์​ที่​บอก​พระองค์​ว่า ‘กษัตริย์​บาบิโลน​จะ​ไม่​มา​โจมตี​พระองค์​หรือ​ดินแดน​นี้’</verse>
				<verse number="20">แต่​บัดนี้​ขอ​กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​รับ​ฟัง​ดิฉัน ข้าพเจ้า​ขอ​วิงวอน​ว่า อย่า​ส่ง​ข้าพเจ้า​กลับ​ไป​ที่​บ้าน​ของ​ราช​เลขา​โยนาธาน มิฉะนั้น​ข้าพเจ้า​ต้อง​ตาย​ที่​นั่น”</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​เศเดคียาห์​จึง​สั่ง​ให้​คุม​ตัว​เยเรมีย์​ไว้​ที่​ลาน​ทหาร และ​ให้​ขนมปัง​หนึ่ง​ก้อน​จาก​ถนน​คน​ทำ​ขนมปัง​ทุก​วัน จน​กระทั่ง​ขนมปัง​ใน​เมือง​นั้น​หมด เยเรมีย์​ก็​ยัง​ถูก​คุม​ตัว​อยู่​ที่​นั่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">ฝ่าย​เชฟาทิยาห์​ลูกชาย​มัทธาน เกดาลิยาห์​ลูกชาย​ปาชเฮอร์ เยฮูคัล ​ลูกชาย​เชเลมิยาห์ และ​ปาชเฮอร์​ลูกชาย​มัลคิยาห์ ได้ยิน​ถ้อยคำ​ที่​เยเรมีย์​กล่าว​กับ​ประชาชน​ว่า</verse>
				<verse number="2">“พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘ใคร​ก็​ตาม​ที่​ยัง​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​จะ​ตาย​เพราะ​สงคราม การ​กันดาร​อาหาร และ​โรค​ระบาด แต่​ใคร​ที่​ยอมแพ้​ชาว​บาบิโลน จะ​รอด​ชีวิต พวก​เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่’</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​มอบ​เมือง​นี้​ไว้​ใน​มือ​กองทัพ​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน​อย่าง​แน่นอน และ​เขา​จะ​ยึด​เมือง​ได้’ ”</verse>
				<verse number="4">ข้าราชการ​เหล่า​นี้​ก็​มา​บอก​กษัตริย์​ว่า “ชาย​คน​นี้​สมควร​ตาย เขา​พูด​ทำลาย​ขวัญ​ทหาร​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​เมือง​นี้​และ​ประชาชน​ทุก​คน ชาย​คน​นี้​ไม่​ได้​มุ่ง​หา​ประโยชน์​สุข​ของ​ประชาชน แต่​การ​ทำลาย”</verse>
				<verse number="5">เศเดคียาห์​ตอบ​ว่า “เขา​อยู่​ใน​มือ​ของ​เจ้า​แล้ว กษัตริย์​ไม่​อาจ​ขัด​อะไร​พวก​เจ้า​ได้”</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​จึง​จับ​ตัว​เยเรมีย์ และ​ใช้​เชือก​หย่อน​เขา​ลง​ใน​บ่อ ซึ่ง​อยู่​ใน​ลาน​ทหาร​องครักษ์ เป็น​บ่อ​ของ​มัลคียาห์​ผู้​เป็น​ลูกชาย​กษัตริย์ บ่อ​นั้น​ไม่​มี​น้ำ มี​แต่​โคลน เยเรมีย์​ก็​จม​ลง​ใน​โคลน</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​เอเบดเมเลค​ชาว​คูช ​เจ้าหน้าที่ ​คน​หนึ่ง​ของ​วัง​ได้ยิน​ว่า เยเรมีย์​ถูก​โยน​ลง​ใน​บ่อ ใน​ขณะ​ที่​กษัตริย์​อยู่​ที่​ประตู​เบนยามิน</verse>
				<verse number="8">เอเบดเมเลค​ก็​ออก​จาก​วัง​มา​แจ้ง​ว่า</verse>
				<verse number="9">“กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า คน​เหล่า​นี้​ทำ​สิ่ง​เลว​ร้าย​ต่อ​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์ พวก​เขา​ทิ้ง​เขา​ลง​ใน​บ่อ เขา​จะ​ต้อง​อด​ตาย​เพราะ​ไม่​มี​ขนมปัง​เหลือ​อยู่​ใน​เมือง​นี้​เลย”</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​จึง​พูด​สั่ง​เอเบดเมเลค​ชาว​คูช​ว่า “จง​นำ​คน​สาม​สิบ​คน​ไป​ช่วย​กัน​ดึง​เยเรมีย์​ขึ้น​มา​จาก​บ่อ​ก่อน​ที่​จะ​ตาย”</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น เอเบดเมเลค​ก็​นำ​คน​ไป​ยัง​ห้อง​ใต้​คลัง​ของ​วัง เขา​เอา​ผ้า​ขี้ริ้ว​และ​เสื้อผ้า​เก่า​จาก​ที่​นั่น และ​ผูก​เชือก​หย่อน​ลง​ไป​ให้​เยเรมีย์​ใน​บ่อ</verse>
				<verse number="12">เอเบดเมเลค​บอก​เยเรมีย์​ว่า “เอา​ผ้า​ขี้ริ้ว​กับ​เสื้อผ้า​เก่า​นี้​รอง​ใต้​รักแร้​กัน​เชือก​บาด” เยเรมีย์​ก็​ทำ​ตาม</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​ดึง​เยเรมีย์​ขึ้น​มา และ​พา​กลับ​ไป​ที่​ลาน​ทหาร​องครักษ์ และ​เขา​ก็​ถูก​คุม​ตัว​ไว้​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="14">ต่อมา​กษัตริย์​เศเดคียาห์​ให้​คน​ไป​เรียก​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​มา​พบ​ตรง​ประตู​ที่​สาม​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ กษัตริย์​พูด​ว่า “เรา​อยาก​ถาม​อะไร​เจ้า อย่า​ปิดบัง​สิ่งใด​จาก​เรา​เลย”</verse>
				<verse number="15">เยเรมีย์​พูด​ว่า “หาก​ข้าพเจ้า​ตอบ ท่าน​จะ​ไม่​ฆ่า​ข้าพเจ้า​หรือ ถึงแม้​ข้าพเจ้า​ให้​คำ​ปรึกษา​หารือ ท่าน​ก็​จะ​ไม่​ฟัง​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="16">แต่​กษัตริย์​เศเดคียาห์​สาบาน​เป็น​การ​ลับ​กับ​เยเรมีย์​ว่า “พระยาห์เวห์​ผู้​มอบ​ลมหายใจ​แก่​พวก​เรา​นั้น​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด เรา​จะ​ไม่​ฆ่า​หรือ​มอบ​ตัว​เจ้า​ให้​กับ​คน​ที่​ต้องการ​ฆ่า​เจ้า​ฉันนั้น”</verse>
				<verse number="17">เยเรมีย์​จึง​บอก​เศเดคียาห์​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘หาก​เจ้า​ยอมแพ้​ทหาร​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน ทั้ง​เจ้า​และ​ครอบครัว​จะ​รอด​ชีวิต และ​เมือง​นี้​จะ​ไม่​ถูก​เผา</verse>
				<verse number="18">แต่​หาก​เจ้า​ไม่​ยอม​แพ้​ทหาร​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน เมือง​นี้​จะ​ถูก​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ของ​ชาว​บาบิโลน และ​พวก​เขา​จะ​เผา​มัน​ทิ้ง ตัว​เจ้า​เอง​ก็​จะ​หนี​จาก​พวก​เขา​ไม่​รอด’ ”</verse>
				<verse number="19">เศเดคียาห์​พูด​กับ​เยเรมีย์​ว่า “เรา​กลัว​ชาว​ยิว​ที่​ไป​เข้า​กับ​พวก​บาบิโลน ชาว​บาบิโลน​อาจ​มอบ​เรา​ไว้​ใน​มือ​ของ​คน​เหล่า​นั้น และ​พวก​เขา​จะ​ทำ​กับ​เรา​อย่าง​ทารุณ”</verse>
				<verse number="20">เยเรมีย์​ตอบ​ว่า “เขา​จะ​ไม่​มอบ​ตัว​ท่าน​หรอก จง​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​โดย​ทำ​ตาม​ที่​ข้าพเจ้า​บอก แล้ว​จะ​เป็น​ผล​ดี​กับ​ท่าน และ​ท่าน​จะ​รอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="21">แต่​หาก​ท่าน​ไม่​ยอมแพ้ พระยาห์เวห์​ได้​เปิดเผย​กับ​ข้าพเจ้า​ไว้​ว่า</verse>
				<verse number="22">ผู้หญิง​ทุก​คน​ที่​อยู่​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์​ยูดาห์​จะ​ถูก​นำ​ตัว​ออก​ไป​ให้​ข้าราชการ​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน ผู้หญิง​เหล่า​นั้น​จะ​พูด​กับ​ท่าน​ว่า ‘สหาย​ที่​ท่าน​ไว้​เนื้อ​เชื่อ​ใจ ก็​ลวง​ท่าน​ให้​หลง​และ​เอา​ชนะ​ท่าน เมื่อ​เท้า​จม​ลง​ใน​โคลน สหาย​ก็​ทิ้ง​ท่าน​ไป​หมด’</verse>
				<verse number="23">บรรดา​ภรรยา​และ​ลูก​ของ​ท่าน​จะ​ถูก​นำ​ตัว​ออก​มา​ให้​ชาว​บาบิโลน ท่าน​เอง​จะ​หนี​ไม่​พ้น​เงื้อม​มือ​ของ​พวก​เขา แต่​จะ​ถูก​กษัตริย์​บาบิโลน​คุม​ตัว​ไว้​และ​เมือง​นี้​จะ​ถูก​เผา ”</verse>
				<verse number="24">เศเดคียาห์​จึง​พูด​กับ​เยเรมีย์​ว่า “อย่า​แพร่งพราย​สิ่ง​ที่​เรา​พูด​กัน​นี้​เป็น​อัน​ขาด ไม่​เช่น​นั้น​เจ้า​อาจ​ต้อง​ตาย</verse>
				<verse number="25">ถ้า​พวก​ข้าราชการ​ได้ยิน​ว่า เรา​พูด​กับ​ท่าน ถ้า​พวก​เขา​มา​หา​และ​พูด​ว่า ‘จง​บอก​เรา​ว่า​เจ้า​พูด​อะไร​กับ​กษัตริย์ และ​กษัตริย์​พูด​อะไร​กับ​เจ้า อย่า​ปิดบัง​อะไร ไม่​เช่น​นั้น​เรา​จะ​ฆ่า​เจ้า’</verse>
				<verse number="26">จง​บอก​เพียง​ว่า ‘เรา​อ้อนวอน​กษัตริย์​ไม่​ให้​ส่ง​เรา​กลับ​ไป​ตาย​ที่​บ้าน​ของ​โยนาธาน’ ”</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พวก​ข้าราชการ​ก็​มา​ถาม​เยเรมีย์​จริง​ๆ และ​เขา​ก็​พูด​ตาม​ที่​กษัตริย์​สั่ง​ไว้​ทุก​อย่าง คน​เหล่า​นั้น​จึง​ไม่​ได้​พูด​อะไร​กับ​เขา​อีก เพราะ​ไม่​มี​ใคร​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ที่​เขา​กับ​กษัตริย์​สนทนา​กัน</verse>
				<verse number="28">และ​เยเรมีย์​ก็​ยัง​คง​อยู่​ใน​ลาน​ทหาร​องครักษ์​จวบจน​วันที่​เยรูซาเล็ม​ถูก​ยึด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">ใน​เดือน​ที่​สิบ​ปี​ที่​เก้า​ของ​สมัย​กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์ กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​ยก​ทัพ​หลวง​มา​สู้รบ​และ​ล้อม​เยรูซาเล็ม​ไว้</verse>
				<verse number="2">กำแพง​เมือง​ถูก​ทลาย​ลง​ใน​วันที่​เก้า เดือน​ที่​สี่ ปี​ที่​สิบเอ็ด​ของ​สมัย​เศเดคียาห์</verse>
				<verse number="3">ข้าราชการ​ทั้งหมด​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน​ก็​เข้า​มา​นั่ง​อยู่​ที่​ประตู​กลาง ได้แก่​เนอร์กัลชาเรเซอร์​แห่ง​สัมการ์ นาย​ทัพ​เนโบ​สารเสคิม เนอร์กัลชาเรเซอร์​ผู้​เป็น​ข้าราชการ​ชั้น​ผู้ใหญ่ และ​ข้าราชการ​ทั้งหมด​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​และ​ทหาร​ทั้งหมด​เห็น​คน​เหล่า​นั้น ก็​ลอบ​หนี​ตอน​กลางคืน​ออก​จาก​เมือง​ทาง​อุทยาน​หลวง ผ่าน​ประตู​ระหว่าง​กำแพง​ทั้ง​สอง และ​มุ่ง​หน้า​ไป​อาราบาห์</verse>
				<verse number="5">แต่​กองทัพ​บาบิโลน ไล่​ตาม​มา​และ​จับกุม​เศเดคียาห์​ไว้​ได้​ใน​ที่​ราบ​เยรีโค แล้ว​คุม​ตัว​มา​ให้​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​ซึ่ง​อยู่​ที่​ริบลาห์​ใน​เขต​ฮามัท และ​เนบูคัดเนสซาร์​ตัดสิน​ลงโทษ​เขา​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="6">ที่​ริบลาห์​นี้ กษัตริย์​บาบิโลน​ประหาร​บรรดา​ลูกชาย​ของ​เศเดคียาห์​ต่อหน้า​ต่อตา​ท่าน และ​ประหาร​ข้าราชการ​ทุก​คน​ของ​ยูดาห์​ด้วย</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ควัก​ตา​ของ​เศเดคียาห์​ออก​และ​ตีตรวน​ทอง​สัมฤทธิ์ เพื่อ​คุม​ตัว​ไป​ยัง​บาบิโลน</verse>
				<verse number="8">ทัพ​บาบิโลน​จุด​ไฟ​เผา​วัง บ้านเรือน​ของ​ประชาชน และ​ทลาย​กำแพง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="9">เนบูซาระดาน​ผู้​บัญชาการ​ทหาร​องครักษ์​กวาดต้อน​ประชาชน​ที่​เหลือ​ใน​เมือง พร้อม​ทั้ง​คน​ที่​ออก​มา​สวามิภักดิ์​ตน ไป​เป็น​เชลย​ที่​บาบิโลน</verse>
				<verse number="10">แต่​เนบูซาระดาน​ผู้​บัญชาการ​ทหาร​องครักษ์​เหลือ​คน​กลุ่ม​หนึ่ง​ไว้​ใน​ยูดาห์ เป็น​คน​ยากไร้​ไม่​มี​สมบัติ และ​ได้​ยก​ที่นา​และ​สวน​องุ่น​ให้​พวก​เขา</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​สั่ง​เนบูซาระดาน​ผู้​บัญชาการ​ทหาร​องครักษ์​เกี่ยวกับ​เยเรมีย์ ว่า</verse>
				<verse number="12">“จง​รับ​ตัว​เขา​ไว้​และ​คอย​ดูแล อย่า​ทำ​อันตราย​เขา แต่​ทำ​สิ่ง​ที่​เขา​ขอ”</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น เนบูซาระดาน​ผู้​บัญชาการ​ทหาร​องครักษ์ นาย​ทัพ​เนบูชัสบาน เนอร์กัลชาเรเซอร์ ข้าราชการ​ชั้น​ผู้ใหญ่ และ​ข้าราชการ​คน​อื่น​ๆ ของ​กษัตริย์​บาบิโลน</verse>
				<verse number="14">จึง​ส่ง​คน​ไป​นำ​ตัว​เยเรมีย์​ออก​จาก​ลาน​ทหาร​องครักษ์ ให้​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​อาหิคัม​ลูกชาย​ของ​ชาฟาน นำ​เยเรมีย์​ไป​ที่​บ้าน​ของ​เขา เยเรมีย์​จึง​ได้​อยู่​ท่ามกลาง​พี่น้อง​ร่วม​ชาติ</verse>
				<verse number="15">ขณะ​ที่​เยเรมีย์​ยัง​ถูก​คุม​ตัว​อยู่​ที่​ลาน​ทหาร​องครักษ์ มี​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="16">“จง​ไป​บอก​เอเบดเมเลค​ชาว​คูช​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​กำลัง​จะ​ทำ​ตาม​ที่​ลั่น​วาจา​ไว้​กับ​เมือง​นี้ วาจา​แห่ง​ภัยพิบัติ ไม่​ใช่​ความ​เจริญ​รุ่งเรือง เวลา​นั้น​ทุก​อย่าง​จะ​เป็น​ไป​อย่าง​ครบถ้วน​ต่อหน้า​ต่อ​ตา​เจ้า</verse>
				<verse number="17">แต่​เรา​จะ​ช่วย​เจ้า​ใน​วัน​นั้น พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนี้​ว่า เจ้า​จะ​ไม่​ถูก​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ของ​ผู้​ที่​เจ้า​กลัว</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​ช่วย​เจ้า เจ้า​จะ​ไม่​ตาย​ด้วย​ดาบ แต่​จะ​รอด​ชีวิต​เพราะ​เจ้า​ไว้​วาง​ใจ​เรา พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">มี​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์​มาถึง​เยเรมีย์​หลังจาก​ที่​เนบูซาระดาน​ผู้​บัญชาการ​ทหาร​องครักษ์​ปล่อย​ตัว​เขา​ที่​รามาห์ เขา​พบ​เยเรมีย์​ถูก​ล่าม​โซ่​อยู่​ใน​หมู่​เชลย​จาก​เยรูซาเล็ม​และ​ยูดาห์ ซึ่ง​ถูก​กวาดต้อน​ไป​ที่​บาบิโลน</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ผู้​บัญชาการ​ทหาร​องครักษ์​พบ​เยเรมีย์​ก็​พูด​กับ​เขา​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เป็น​ผู้​บงการ​ภัยพิบัติ​เหนือ​สถานที่​แห่ง​นี้</verse>
				<verse number="3">และ​บัดนี้​พระยาห์เวห์​ก็​ทำ​ให้​เป็น​ไป​ตาม​ที่​พูด​ไว้​แล้ว ทั้งหมด​นี้​เกิดขึ้น​ก็​เพราะ​ประชาชน​ของ​ท่าน​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์ ไม่​ได้​เชื่อฟัง​พระองค์</verse>
				<verse number="4">แต่​วัน​นี้ ข้าพเจ้า​จะ​ปลด​โซ่​ตรวน​จาก​ข้อ​มือ​ของ​ท่าน ให้​ท่าน​เป็น​อิสระ เชิญ​ไป​บาบิโลน​กับ​ข้า​ถ้า​ท่าน​ต้องการ ข้าพเจ้า​จะ​ดูแล​ท่าน แต่​ถ้า​ไม่​อยาก​ไป​ก็​ไม่​ต้อง​ไป ดู​เถิด ดินแดน​ทั้งหมด​อยู่​ตรง​หน้า​ท่าน​แล้ว ท่าน​จะ​ไป​ที่​ไหน​ก็​ได้​ตาม​ใจ​ชอบ”</verse>
				<verse number="5">แต่​ก่อน​ที่​เยเรมีย์​จะ​จาก​ไป เนบูซาระดาน​พูด​อีก​ว่า “จง​กลับ​ไป​หา​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​อาหิคัม​ลูก​ชาฟาน ซึ่ง​กษัตริย์​บาบิโลน​แต่งตั้ง​ให้​ดูแล​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์ แล้ว​ไป​อยู่​กับ​เขา​ใน​หมู่​ประชาชน หรือ​ไป​ไหน​ก็​ได้​ตาม​ที่​ชอบใจ” แล้ว​เนบูซาระดาน​ก็​มอบ​เสบียง​กับ​ของขวัญ​ให้​เยเรมีย์ และ​ปล่อย​เขา​ไป</verse>
				<verse number="6">เยเรมีย์​จึง​ไป​หา​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​อาหิคัม​ที่​มิสปาห์ และ​พัก​อยู่​ที่​นั่น​กับ​ประชาชน​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​ดินแดน​นั้น</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​บรรดา​นาย​ทหาร​และ​คน​ของ​เขา​ที่​ยัง​อยู่​ใน​ทุ่ง​โล่ง​ได้ยิน​ข่าว​ว่า กษัตริย์​บาบิโลน​แต่งตั้ง​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​อาหิคัม​ให้​เป็น​ผู้​ว่า​การ​ปกครอง​ผู้ชาย ผู้หญิง​และ​เด็ก​ที่​ยากจน​ที่สุด​ใน​ดินแดน​นั้น และ​ไม่​ถูก​นำ​ตัว​ไป​เป็น​เชลย​ที่​บาบิโลน</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​ก็​พา​กัน​มา​หา​เกดาลิยาห์​ที่​มิสปาห์ คือ​อิชมาเอล​ลูกชาย​เนธานิยาห์ โยฮานัน และ​โยนาธาน​ลูกชาย​คาเรอาห์ เสไรอาห์​ลูกชาย​ทันหุเมท ลูกชาย​ทั้งหลาย​ของ​เอฟาย​จาก​เนโทฟาห์ และ​ยาอาซันยาห์ ​ลูกชาย​ชาว​มาอาคาห์​กับ​คน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="9">เกดาลิยาห์​ลูกชาย​อาหิคัม​ลูก​ชาฟาน​กล่าว​สาบาน​กับ​คน​เหล่า​นั้น​ว่า “อย่า​กลัว​ที่​จะ​รับใช้​ชาว​บาบิโลน เลย จง​ตั้ง​รกราก​ใน​แผ่นดิน​นั้น​และ​รับใช้​กษัตริย์​บาบิโลน แล้ว​ท่าน​จะ​อยู่​เย็น​เป็น​สุข</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​เอง​จะ​อยู่​ที่​มิสปาห์ เป็น​ตัวแทน​ให้​พวก​ท่าน​ติดต่อ​กับ​ชาว​บาบิโลน​ซึ่ง​จะ​มาหา​เรา ส่วน​พวก​ท่าน​จง​เก็บ​องุ่น ผลไม้​ฤดู​ร้อน และ​น้ำมัน​มะกอก สะสม​ไว้​และ​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ที่​พวก​ท่าน​ยึดครอง​เถิด”</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ชาว​ยิว​ทั้งหมด​ใน​โมอับ อัมโมน เอโดม​และ​ประเทศ​อื่น​ๆ ทั้งปวง​ได้​ข่าว​ว่า​กษัตริย์​บาบิโลน​เหลือ​คน​จำนวน​หนึ่ง​ไว้​ใน​ยูดาห์ และ​แต่งตั้ง​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​อาหิคัม​ลูก​ชาฟาน​เป็น​ผู้​ว่า​การ​ปกครอง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="12">ชาว​ยิว​ทั้งหมด​ก็​กลับ​มา​จาก​ทุก​ประเทศ​ที่​ถูก​ไล่​กระจัด​กระจาย​ไป มา​ยัง​แผ่นดิน​ยูดาห์​มา​หา​เกดาลิยาห์​ที่​มิสปาห์ และ​พวก​เขา​ก็​เก็บเกี่ยว​องุ่น​และ​ผลไม้​ฤดู​ร้อน​ได้​มากมาย</verse>
				<verse number="13">โยฮานัน​ลูกชาย​คาเรอาห์​และ​พวก​นาย​ทหาร​ซึ่ง​ยัง​อยู่​ใน​ทุ่ง​โล่ง​มา​หา​เกดาลิยาห์​ที่​มิสปาห์</verse>
				<verse number="14">และ​เตือน​ว่า “ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​กษัตริย์​บาอาลิส​ของ​ชาว​อัมโมน​ได้​ส่ง​อิชมาเอล​ลูกชาย​เนธานิยาห์​มา​เอา​ชีวิต​ของ​ท่าน” แต่​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​อาหิคัม​ไม่​เชื่อ​เขา</verse>
				<verse number="15">แล้ว​โยฮานัน​ลูกชาย​คาเรอาห์​พูด​กับ​เกดาลิยาห์​ที่​มิสปาห์​เป็น​การ​ส่วนตัว​ว่า “ข้าพเจ้า​รับ​อาสา​ไป​ฆ่า​อิชมาเอล​ลูกชาย​เนธานิยาห์ ข้า​จะ​ไม่​ให้​ใคร​รู้ ทำไม​จะ​ปล่อย​ให้​เขา​มา​เอา​ชีวิต​ท่าน แล้ว​ทำ​ให้​ชาว​ยิว​ที่​อยู่​รอบ​ตัว​ท่าน​ต้อง​กระจัดกระจาย​ไป และ​คน​ยูดาห์​ที่​เหลือ​อยู่​ต้อง​พินาศ​เล่า”</verse>
				<verse number="16">แต่​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​อาหิคัม​บอก​โยฮานัน​ลูกชาย​คาเรอาห์​ว่า “อย่า​ทำ​อย่าง​นั้น! สิ่ง​ที่​ท่าน​พูด​เกี่ยว​กับ​อิชมาเอล​ไม่​เป็น​ความ​จริง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="41">
				<verse number="1">ใน​เดือน​ที่​เจ็ด อิชมาเอล​ลูกชาย​เนธานิยาห์​ลูกชาย​ของ​เอลีชามา ซึ่ง​เป็น​เชื้อ​พระ​วงศ์​คน​หนึ่ง​และ​เคย​เป็น​ขุนนาง​มา​ก่อน กับ​คน​อีก​สิบ​คน​มา​พบ​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​อาหิคัม​ที่​มิสปาห์ ขณะ​ที่​กำลัง​รับประทาน​อาหาร​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="2">อิชมาเอล​ลูกชาย​เนธานิยาห์​และ​คน​ทั้ง​สิบ​ที่​อยู่​กับ​เขา​ก็​ลุกขึ้น​ชัก​ดาบ​ออก​มา​ฆ่า​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​อาหิคัม​ลูกชาย​ชาฟาน​ซึ่ง​กษัตริย์​บาบิโลน​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​ผู้​ว่า​การ</verse>
				<verse number="3">อิชมาเอล​ยัง​ได้​ฆ่า​คน​ยูดาห์​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับ​เกดาลิยาห์​ที่​มิสปาห์ และ​ทหาร​บาบิโลน ซึ่ง​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย</verse>
				<verse number="4">วัน​รุ่งขึ้น​หลังจาก​ที่​เกดาลิยาห์​ถูก​ฆ่า​และ​ยัง​ไม่​มี​ใคร​ทราบ​เรื่อง</verse>
				<verse number="5">ก็​มี​ชาย​แปดสิบ​คน​จาก​เชเคม ชิโลห์ และ​สะมาเรีย โกน​หนวด​เครา ฉีก​เสื้อผ้า และ​กรีด​เนื้อ​ตัวเอง นำ​ธัญ​บูชา​และ​เครื่อง​หอม​มา​ยัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">อิชมาเอล​ลูกชาย​เนธานิยาห์​ออก​จาก​เมือง​มิสปาห์​ไป​พบ​พวก​เขา เดิน​พลาง​ร้องไห้​พลาง เมื่อ​พบ​คน​เหล่า​นั้น เขา​ก็​พูด​ว่า “เชิญ​มา​พบ​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​อาหิคัม​เถิด”</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​คน​เหล่า​นั้น​เข้า​มา​ใน​เมือง​แล้ว​อิชมาเอล​กับ​พวก​ก็​ฆ่า​พวก​เขา​และ​โยน​ศพ​ลง​ใน​ที่​ขัง​น้ำ</verse>
				<verse number="8">แต่​มี​สิบ​คน​ใน​พวก​นั้น​พูด​กับ​อิชมาเอล​ว่า “อย่า​ฆ่า​เรา​เลย เรา​มี​ข้าว​สาลี ข้าว​บาร์เลย์ น้ำมัน​มะกอก และ​น้ำผึ้ง​ซ่อน​ไว้​ใน​ทุ่ง​นา” อิชมาเอล​จึง​ปล่อย​เขา​ไป ไม่​ฆ่า​ทิ้ง​เหมือน​คน​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="9">ที่​ขัง​น้ำ​ซึ่ง​อิชมาเอล​โยน​ศพ​คน​ที่​เขา​ฆ่า​พร้อม​กับ​เกดาลิยาห์​นั้น เป็น​ที่​ที่​กษัตริย์​อาสา​สร้าง​ขึ้น​เป็น​ปราการ​ส่วน​หนึ่ง​เพื่อ​ป้องกัน​การ​โจมตี​ของ​กษัตริย์​บาอาชา​แห่ง​อิสราเอล อิชมาเอล​ลูกชาย​เนธานิยาห์​ได้​โยน​ศพ​ลง​ไป​ที่​นั่น​จน​เต็ม</verse>
				<verse number="10">บรรดา​ธิดา​ของ​กษัตริย์​พร้อม​ทั้ง​ประชาชน​ทั้งหมด​ใน​เมือง​มิสปาห์ ซึ่ง​เนบูซาระดาน​ผู้​บัญชาการ​ทหาร​องครักษ์​ได้​ตั้ง​ให้​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​อาหิคัม​ปกครอง ถูก​อิชมาเอล​ลูกชาย​เนธานิยาห์​จับ​เป็น​เชลย คุม​ตัว​มุ่งหน้า​ไป​ยัง​ดินแดน​ของ​ชาว​อัมโมน</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​โยฮานัน​ลูกชาย​คาเรอาห์​และ​นาย​ทหาร​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ด้วย​ได้ยิน​ว่า​อิชมาเอล​ลูกชาย​เนธานิยาห์​ก่อ​การ​ร้าย</verse>
				<verse number="12">ก็​นำ​กำลัง​คน​ทั้งหมด​ไป​สู้รบ​กับ​อิชมาเอล​ลูกชาย​เนธานิยาห์ พวก​เขา​ตาม​อิชมาเอล​มา​ทัน​ที่​สระน้ำ​ใหญ่​ใน​กิเบโอน</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ประชาชน​ทั้งหมด​ที่​อิชมาเอล​พา​มา​ได้​เห็น​โยฮานัน​ลูกชาย​คาเรอาห์​และ​นาย​ทหาร​ที่​อยู่​กับ​เขา​ก็​ดีใจ</verse>
				<verse number="14">คน​ทั้งปวง​ที่​อิชมาเอล​จับ​เป็น​เชลย​ที่​มิสปาห์​ได้​หัน​ไป​หา​โยฮานัน​ลูกชาย​คาเรอาห์</verse>
				<verse number="15">แต่​อิชมาเอล​ลูกชาย​เนธานิยาห์​และ​คน​ของ​เขา​อีก​แปด​คน ได้​หลบ​หนี​จาก​โยฮานัน​ไป​หา​ชาว​อัมโมน</verse>
				<verse number="16">แล้ว​โยฮานัน​ลูกชาย​คาเรอาห์​และ​นาย​ทหาร​ก็​นำ​ชาว​มิสปาห์​ที่​รอด​ชีวิต​ออก​ไป ซึ่ง​โยฮานัน​กอบกู้​คน​เหล่า​นี้​มา​จาก​อิชมาเอล​ลูกชาย​เนธานิยาห์ หลังจาก​ที่​อิชมาเอล​ฆ่า​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​อาหิคัม​แล้ว​ก็​กลับ​มา​จาก​กิเบโอน คน​ที่​รอด​ชีวิต​นี้​มี​ทั้ง​ทหาร ผู้หญิง เด็ก และ​ข้าราชการ</verse>
				<verse number="17">พวก​เขา​เดินทาง​ต่อไป และ​แวะ​พัก​ที่​เกรูธ​คิมฮาม​ใกล้​เบธเลเฮม​ทาง​ที่​จะ​ไป​อียิปต์</verse>
				<verse number="18">เพื่อ​หลบ​หนี​จาก​ชาว​บาบิโลน ​ซึ่ง​พวก​เขา​กลัว เพราะ​อิชมาเอล​ลูกชาย​เนธานิยาห์​ได้​สังหาร​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​อาหิคัม ซึ่ง​กษัตริย์​บาบิโลน​ตั้ง​ให้​เป็น​ผู้​ว่า​การ​ปกครอง​ดินแดน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="42">
				<verse number="1">แล้ว​บรรดา​นาย​ทหาร​รวม​ทั้ง​โยฮานัน​ลูกชาย​คาเรอาห์ เยซันยาห์ ลูกชาย​โฮชายาห์ และ​ประชาชน​ทั้งปวง​ไม่ว่า​ผู้​ใหญ่​หรือ​ผู้​น้อย​พา​กัน​มา​หา​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์</verse>
				<verse number="2">และ​กล่าว​กับ​เขา​ว่า “โปรด​ฟัง​คำ​อ้อนวอน​ของ​เรา​และ​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เพื่อ​ชน​ที่​เหลือ​อยู่​ทั้งหมด​นี้ เพราะ​ท่าน​ก็​เห็น​แล้ว​ว่า แม้แต่​ก่อน​เรา​มี​กัน​มากมาย บัดนี้​ก็​เหลือ​เพียง​หยิบมือ​เดียว</verse>
				<verse number="3">โปรด​อธิษฐาน​ขอให้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​บอก​เรา​ด้วย​ว่า​ควร​ไป​ที่ไหน​และ​ควร​ทำ​อะไร”</verse>
				<verse number="4">ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​ได้ยิน​แล้ว ข้าพเจ้า​จะ​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ตาม​ที่​ท่าน​ขอร้อง​อย่าง​แน่นอน ข้าพเจ้า​จะ​บอก​ท่าน​ทุก​อย่าง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พูด จะ​ไม่​ปิด​บัง​สิ่งใด​จาก​พวก​ท่าน​เลย”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พวก​เขา​กล่าว​กับ​เยเรมีย์​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​เป็น​พยาน​ที่​ซื่อตรง​เที่ยงแท้​ลงโทษ​เรา​เถิด หาก​เรา​ไม่​ยอม​ประพฤติ​ตาม​ทุก​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ใช้​ท่าน​มา​บอก​เรา</verse>
				<verse number="6">ไม่ว่า​จะ​ดี​หรือ​ร้าย เรา​ก็​จะ​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา ผู้​ซึ่ง​เรา​ให้​ท่าน​ไป​พบ เพื่อ​จะ​เป็น​ประโยชน์​สุข​แก่​เรา เพราะ​เรา​จะ​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="7">สิบวัน​หลังจาก​นั้น มี​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​เยเรมีย์</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​เขา​จึง​เรียก​โยฮานัน​ลูกชาย​คาเรอาห์ บรรดา​นาย​ทหาร และ​ประชาชน​ทั้งปวง​ไม่ว่า​ผู้​ใหญ่​หรือ​ผู้​น้อย​มา​ชุมนุม​กัน</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เขา​กล่าว​กับ​คน​ทั้งหลาย​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล ซึ่ง​พวก​ท่าน​ใช้​ให้​ข้าพเจ้า​ไป​อ้อนวอน​นั้น​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="10">‘หาก​พวก​เจ้า​คง​อยู่​ใน​ดินแดน​นี้ เรา​จะ​สร้าง​เจ้า​ขึ้น​ไม่​ใช่​รื้อ​ลง จะ​ปลูก​เจ้า​ไว้ ไม่​ใช่​ถอน​ราก เพราะ​เรา​เศร้าใจ​กับ​ภัยพิบัติ​ที่​เรา​ทำ​ให้​เกิด​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="11">อย่า​กลัว​กษัตริย์​บาบิโลน​ที่​พวก​เจ้า​กำลัง​กลัว​อยู่ อย่า​กลัว​เขา​เลย พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนี้ อย่า​กลัว​เขา​เลย​เพราะ​เรา​อยู่​กับ​เจ้า เรา​จะ​ช่วย​เจ้า​และ​กอบกู้​เจ้า​จาก​มือ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​แสดง​ความ​เมตตา​แก่​เจ้า เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เมตตา​เจ้า และ​ให้​เจ้า​กลับ​สู่​ดินแดน​ของ​เจ้า’</verse>
				<verse number="13">แต่​หาก​พวก​ท่าน​กล่าว​ว่า ‘เรา​จะ​ไม่​ยอม​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​แห่ง​นี้’ ไม่​เชื่อฟัง​เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="14">และ​ถ้า​ท่าน​กล่าว​ว่า ‘เรา​จะ​ไป​อาศัย​อยู่​ใน​อียิปต์ จะ​ได้​ไม่​ต้อง​เห็น​สงคราม หรือ​ได้ยิน​เสียง​แตร​ศึก หรือ​หิวโหย’</verse>
				<verse number="15">ก็​จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​เถิด เจ้า​ที่​เหลือ​อยู่​ของ​ยูดาห์ พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘หาก​พวก​เจ้า​ตั้งใจ​ไป​อียิปต์​และ​ตั้ง​รกราก​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​นั้น​สงคราม​และ​การ​กันดาร​อาหาร​ที่​เจ้า​กลัว จะ​ตาม​ติด​เจ้า​ไป​ถึง​อียิปต์ และ​เจ้า​จะ​ตาย​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="17">แท้​จริง​แล้ว ทุก​คน​ที่​ตั้ง​ใจ​ไป​ตั้ง​รกราก​ที่​อียิปต์ จะ​ตาย​ด้วย​สงคราม ความ​อดอยาก และ​โรค​ระบาด จะ​ไม่​มี​คน​รอด​พ้น​ภัยพิบัติ​ที่​เรา​จะ​นำ​มา​สู่​พวก​เขา’</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘เช่น​เดียว​กับ​ที่​ความ​โกรธ​และ​โทสะ​ของ​เรา​โหม​กระหน่ำ​ลง​เหนือ​ประชาชน​เยรูซาเล็ม เรา​ก็​จะ​ระบาย​ความ​โกรธ​ลง​เหนือ​เจ้า​เมื่อ​เจ้า​ไป​ยัง​อียิปต์ เจ้า​จะ​เป็น​คำ​สาป​แช่ง และ​เป็น​ที่​สยดสยอง สาป​แช่ง​และ​เป็น​ที่​ติเตียน เจ้า​จะ​ไม่​มี​วัน​ได้​เห็น​ที่​นี่​อีก’</verse>
				<verse number="19">คน​ยูดาห์​ที่​หลง​เหลือ​อยู่ พระยาห์เวห์​ได้​พูด​สั่ง​พวก​ท่าน​แล้ว​ว่า ‘อย่า​ไป​ที่​อียิปต์’ จง​มั่นใจ​ใน​ข้อ​นี้ คือ​ข้าพเจ้า​ขอ​เตือน​ท่าน​ใน​วัน​นี้</verse>
				<verse number="20">ท่าน​ทำ​ผิด​อย่าง​ร้ายแรง​ถึง​ตาย เมื่อ​ให้​ข้าพเจ้า​ไป​หา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​และ​กล่าว​ว่า ‘จง​อธิษฐาน​เผื่อ​เรา​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา จง​บอก​ทุก​สิ่ง​ที่​พระองค์​พูด แล้ว​เรา​จะ​ทำ​ตาม’</verse>
				<verse number="21">ใน​วัน​นี้​ข้าพเจ้า​ก็​ได้​แจ้ง​ท่าน​แล้ว แต่​ท่าน​กลับ​ไม่​เชื่อฟัง​เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ไม่​ทำ​ตาม​ทุก​สิ่ง​ที่​พระองค์​ใช้​ข้าพเจ้า​มา​แจ้ง​ท่าน</verse>
				<verse number="22">ฉะนั้น​ขอให้​มั่นใจ​ได้​เลย​ว่า​ท่าน​จะ​ตาย​ด้วย​สงคราม ความ​อดอยาก​และ​โรค​ระบาด​ใน​ที่​ซึ่ง​ท่าน​ตั้งใจ​จะ​ไป​ตั้ง​ถิ่นฐาน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="43">
				<verse number="1">เมื่อ​เยเรมีย์​แจ้ง​ประชาชน​ให้​ทราบ​เนื้อความ​ทั้งหมด​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา​เสร็จ​แล้ว คือ​ทุก​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ส่ง​เขา​มา​บอก</verse>
				<verse number="2">อาซาริยาห์​ลูกชาย​โฮชายาห์​และ​โยฮานัน​ลูกชาย​คาเรอาห์​กับ​พวก​ตน​หยิ่ง​ยโส​ก็​พูด​กับ​เยเรมีย์​ว่า “เจ้า​กำลัง​โกหก พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เรา ไม่​ได้​ใช้​เจ้า​มา​พูด​ว่า ‘ห้าม​พวก​เจ้า​ไป​ตั้ง​รกราก​ที่​อียิปต์’</verse>
				<verse number="3">แต่​บารุค​ลูกชาย​เนริยาห์​ต่างหาก​ที่​ยุ​เจ้า​ให้​มา​เล่นงาน​เรา เพื่อ​มอบ​เรา​ให้​ชาว​บาบิโลน เพื่อ​จะ​ได้​ฆ่า​เรา​หรือ​ไม่​ก็​จับ​เรา​ไป​เป็น​เชลย​ที่​บาบิโลน”</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น โยฮานัน​ลูกชาย​คาเรอาห์ บรรดา​นาย​ทหาร​และ​ประชาชน​จึง​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​ให้​อยู่​ใน​ดินแดน​ยูดาห์</verse>
				<verse number="5">แต่​โยฮานัน​ลูกชาย​คาเรอาห์​และ​พวก​นาย​ทหาร​ได้​นำ​คน​ยูดาห์​ที่​เหลือ​อยู่​ทั้งหมด​ไป​ยัง​อียิปต์ คือ​พวก​ที่​กระจัดกระจาย​ไป​อยู่​ใน​ชาติ​ต่าง​ๆ และ​ได้​กลับ​มา​อยู่​ใน​ดินแดน​ยูดาห์</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​ยัง​นำ​คน​ทั้งหมด​ที่​เนบูซาระดาน​ผู้​บัญชาการ​ทหาร​องครักษ์​ทิ้ง​ไว้​กับ​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​อาหิคัม​ลูก​ของ​ชาฟาน ทั้ง​ผู้ชาย ผู้หญิง เด็ก​และ​บรรดา​ลูกสาว​ของ​กษัตริย์ และ​ก็​พา​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​และ​บารุค​ลูกชาย​เนริยาห์​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ขัดขืน​คำ​สั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ และ​มา​ถึง​ทาห์ปานเหส​ใน​ดินแดน​อียิปต์</verse>
				<verse number="8">ที่​ทาห์ปานเหส​มี​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​เยเรมีย์​ว่า</verse>
				<verse number="9">“ขณะ​ที่​ชาว​ยิว​กำลัง​มอง​อยู่ จง​เอา​หิน​ก้อน​ใหญ่​ๆ ติด​ตัว​มา​และ​ฝัง​ไว้​ใน​ดิน​ใต้​ทาง​เดิน​ที่​ปู​ด้วย​อิฐ ตรง​ทาง​เข้า​วัง​ของ​ฟาโรห์​ใน​ทาห์ปานเหส</verse>
				<verse number="10">แล้ว​จง​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​จะ​ส่ง​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​มา เรา​จะ​ตั้ง​บัลลังก์​ของ​เขา​เหนือ​ก้อนหิน​เหล่า​นี้ ซึ่ง​เรา​ได้​ฝัง​ไว้​ที่​นี่ เขา​จะ​แผ่​บารมี​เหนือ​ที่​แห่ง​นี้</verse>
				<verse number="11">เขา​จะ​มา​โจมตี​แผ่นดิน​อียิปต์ นำ​ความ​ตาย​มา​สู่​ผู้​ที่​ถูก​กำหนด​ให้​ตาย ผู้​ที่​ถูก​กำหนด​ให้​เป็น​เชลย​ก็​จะ​ตก​เป็น​เชลย ผู้​ที่​ถูก​กำหนด​ให้​ตาย​ด้วย​ดาบ​ก็​จะ​ตาย​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="12">เขา​จะ​จุด​ไฟ​เผา​วิหาร​ของ​เทพเจ้า​อียิปต์ และ​ริบ​เทวรูป​ทั้งหลาย​ไป​เป็น​เชลย เหมือน​คน​เลี้ยง​แกะ​ชำระ​เสื้อ​คลุม​สะอาด​ปราศจาก​เหา​ฉันใด เขา​ก็​จะ​ชำระ​ให้​อียิปต์​สะอาด และ​จาก​ไป​โดย​สวัสดิภาพ​ฉัน​นั้น</verse>
				<verse number="13">และ​เขา​จะ​โค่น​รื้อ​บรรดา​เสา​ศักดิ์สิทธิ์​ใน​วิหาร​ของ​สุริยเทพ และ​เผา​เหล่า​วิหาร​ของ​เทพเจ้า​แห่ง​อียิปต์’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="44">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ซึ่ง​มี​มาถึง​เยเรมีย์​เกี่ยวกับ​ชาว​ยิว​ทั้งปวง​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​อียิปต์​ล่าง ที่​มิกดล ทาห์ปานเหส เมมฟิส และ​อียิปต์​ตอน​บน​ความ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ดังนี้​ว่า เจ้า​ได้​เห็น​ภัยพิบัติ​ใหญ่หลวง​ซึ่ง​เรา​ได้​นำมา​ยัง​เยรูซาเล็ม​และ​เมือง​ทั้งสิ้น​ของ​ยูดาห์​แล้ว ทุก​วัน​นี้​ต้อง​ตก​อยู่​ใน​สภาพ​ถูก​ทิ้ง​ร้าง​และ​ปรักหักพัง</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ความ​ชั่ว​ที่​พวก​เขา​ได้​ทำ เขา​กระตุ้น​ให้​เรา​โกรธ​ด้วย​การ​เผา​เครื่อง​หอม​และ​นมัสการ​พระ​อื่น​ๆ ที่​ทั้ง​พวก​เขา พวก​เจ้า หรือ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​ก็​ไม่​รู้จัก​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="4">เรา​ส่ง​ผู้​เผย​พระวจนะ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​มา​เตือน​เขา​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า​ว่า ‘อย่า​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​ชิงชัง​ที่​เรา​เกลียด​นี้!’</verse>
				<verse number="5">แต่​เขา​ก็​ไม่​ฟัง​หรือ​ใส่ใจ ไม่​ยอม​หัน​จาก​ความ​ชั่วร้าย หรือ​หยุด​เผา​เครื่อง​หอม​ให้​พระ​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้น เรา​จึง​เท​ความ​เกรี้ยวกราด​ของ​เรา​ลง​มา ให้​มัน​โหม​กระหน่ำ​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์ และ​ถนน​หนทาง​ใน​เยรูซาเล็ม และ​ทำ​ให้​กลาย​เป็น​ซาก​หัก​พัง​รก​ร้าง​อย่าง​ที่​เป็น​ทุก​วัน​นี้”</verse>
				<verse number="7">บัดนี้ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ดังนี้​ว่า “ทำไม​พวก​เจ้า​ถึง​นำ​หายนะ​มา​สู่​ตนเอง​ด้วย​การ​พราก​ผู้​คน​ชาย​หญิง และ​ลูก​เล็ก​เด็ก​แดง​มา​จาก​ยูดาห์ และ​ทำ​ให้​พวก​เจ้า​ไม่​หลงเหลือ​อยู่​เลย</verse>
				<verse number="8">ทำไม​ถึง​กระตุ้น​ความ​โกรธ​ของ​เรา​ด้วย​รูป​เคารพ​ที่​เจ้า​สร้าง​ขึ้น และ​เผา​เครื่อง​หอม​แก่​พระ​อื่น​ใน​อียิปต์ แผ่นดิน​ที่​เจ้า​มา​อาศัย​อยู่ เจ้า​จะ​ทำลาย​ตัวเอง และ​ทำ​ให้​ตัวเอง​เป็น​คำ​สาป​แช่ง และ​เป็น​ที่​ติเตียน​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ใน​โลก</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ลืม​ความ​ชั่ว​ที่​บรรพบุรุษ​และ​พวก​กษัตริย์​กับ​ราชินี​แห่ง​ยูดาห์​ได้​ทำ​แล้ว​หรือ รวม​ถึง​ความ​ชั่ว​ของ​เจ้า​เอง​กับ​ภรรยา​ใน​ดินแดน​ยูดาห์​และ​ตาม​ถนน​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="10">จน​ถึง​วัน​นี้ พวก​เจ้า​ก็​ไม่​ได้​ถ่อม​ใจ ยำเกรง ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​และ​กฎ​เกณฑ์ ซึ่ง​เรา​ตั้ง​ไว้​ต่อหน้า​เจ้า​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="11">ฉะนั้น พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ดังนี้​ว่า “เรา​ตั้งใจ​จะ​นำ​ภัยพิบัติ​มา​เหนือ​เจ้า​และ​ทำลาย​ยูดาห์​จน​สิ้น</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ลงโทษ​คน​ยูดาห์​ที่​หลงเหลือ​อยู่​ที่​ตั้งใจ​จะ​มา​ตั้ง​รกราก​ใน​อียิปต์ พวก​เขา​จะ​พินาศ​สิ้น​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​เพราะ​สงคราม​หรือ​การ​กันดาร​อาหาร ตั้งแต่​ผู้​ต่ำต้อย​ที่สุด​จน​ถึง​ผู้​ยิ่งใหญ่​ที่สุด จะ​ตาย​เพราะ​สงคราม​หรือ​การ​กันดาร​อาหาร พวก​เขา​จะ​กลาย​เป็น​คำ​สาป​แช่ง เป็น​ที่​สยดสยอง แช่ง​ด่า​และ​เป็น​ที่​ติเตียน</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​ลงโทษ​พวก​ที่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​ด้วย​สงคราม การ​กันดาร​อาหาร และ​โรค​ระบาด​เหมือน​ที่​เรา​ได้​ลงโทษ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="14">คน​ยูดาห์​ที่​หลง​เหลือ​อยู่​ซึ่ง​ไป​อาศัย​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​นั้น จะ​ไม่​มี​สัก​คน​ที่​หนี​พ้น​หรือ​รอด​กลับ​ไป​ดินแดน​ยูดาห์ ที่​เขา​ปรารถนา​จะ​กลับ​ไป​อยู่ จะ​ไม่​มี​ใคร​ได้​กลับ​ไป​เว้น​แต่​ผู้​ลี้​ภัย​ไม่​กี่​คน”</verse>
				<verse number="15">พวก​ผู้ชาย​ที่​รู้​ว่า​ภรรยา​ของ​ตน​เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย​เทพเจ้า พร้อม​กับ​พวก​ผู้หญิง​ที่​นั่น​ซึ่ง​มา​รวม​ตัว​กัน​เป็น​กลุ่ม​ใหญ่ รวม​ถึง​ทุก​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​อียิปต์​ตอน​บน​และ​ตอน​ล่าง จึง​ตอบ​เยเรมีย์​ว่า</verse>
				<verse number="16">“เรา​จะ​ไม่​ฟัง​ถ้อยคำ​ที่​ท่าน​อ้าง​นาม​พระยาห์เวห์​มา​พูด​กับ​เรา!</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​ทำ​ทุก​อย่าง​ตาม​ที่​เรา​พูด​ไว้​อย่าง​แน่นอน คือ​เผา​เครื่อง​หอม​แด่​เทวี​แห่ง​สวรรค์​และ​ริน​เครื่องดื่ม​บูชา​ถวาย​นาง เหมือน​ที่​เรา​กับ​บรรพบุรุษ กษัตริย์​ของ​เรา​กับ​พวก​ข้าราชการ​ทำ​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์ และ​ตาม​ถนน​ใน​เยรูซาเล็ม ครั้ง​นั้น เรา​มี​อาหาร​กิน​เหลือเฟือ​และ​สุข​สบาย​ดี ไม่​มี​ภัย​อันตราย​ใด​ๆ</verse>
				<verse number="18">แต่​เมื่อ​เรา​เลิก​เผา​เครื่อง​หอม​แด่​เทวี​แห่ง​สวรรค์ เลิก​ริน​เครื่องดื่ม​บูชา​ถวาย​นาง เรา​ก็​ไม่​เหลือ​อะไร​และ​พินาศ เพราะ​สงคราม​และ​การ​กันดาร​อาหาร”</verse>
				<verse number="19">พวก​ผู้หญิง​พูด​ด้วย​ว่า “เมื่อ​เรา​เผา​เครื่อง​หอม ริน​เครื่องดื่ม​บูชา​แด่​เทวี​แห่ง​สวรรค์ และ​ทำ​ขนม​ถวาย​ตาม​รูป​นาง​นั้น สามี​ของ​เรา​ไม่​รู้​งั้น​หรือ”</verse>
				<verse number="20">เยเรมีย์​จึง​พูด​กับ​ชาย​หญิง​ที่​ตอบ​เขา​นั้น​ว่า</verse>
				<verse number="21">“พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​จดจำ​และ​ระลึก​ถึง​เครื่อง​หอม​ที่​ท่าน​กับ​บรรพบุรุษ กษัตริย์ ข้าราชการ​กับ​ประชาชน​แผ่นดิน​นี้ เผา​ถวาย​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์​และ​ตาม​ถนน​ใน​เยรูซาเล็ม​หรือ</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​พระยาห์เวห์​อดกลั้น​กับ​การ​กระทำ​ชั่ว​ร้าย และ​สิ่ง​น่า​รังเกียจ​ที่​ท่าน​ทำ​ต่อไป​ไม่​ได้ ดินแดน​ของ​ท่าน​จึง​กลาย​เป็น​คำ​สาป​แช่ง รกร้าง​ไร้​คน​อาศัย​เช่น​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="23">ก็​เพราะ​ท่าน​ได้​เผา​เครื่อง​หอม และ​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์ ไม่​เชื่อฟัง​พระองค์​หรือ​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ กฎ​เกณฑ์ และ​ข้อ​ตกลง​ของ​พระองค์ ภัยพิบัติ​นี้​จึง​เกิด​กับ​ท่าน​อย่าง​ที่​เห็น​อยู่​นี้”</verse>
				<verse number="24">แล้ว​เยเรมีย์​กล่าว​กับ​ประชาชน รวม​ทั้ง​พวก​ผู้หญิง​ว่า “ชาว​ยูดาห์​ทั้งปวง​ที่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ดังนี้​ว่า พวก​เจ้า​กับ​ภรรยา​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​เจ้า​พูด​ว่า​จะ​ทำ เมื่อ​พวก​เจ้า​สัญญา​ว่า ‘เรา​จะ​ทำ​ตาม​ที่​สาบาน​ไว้​ว่า​จะ​เผา​เครื่อง​หอม​และ​ริน​เครื่องดื่ม​บูชา​ถวาย​เทวี​แห่ง​สวรรค์​อย่าง​แน่นอน’ ก็​จง​ทำ​ต่อไป ทำ​ตาม​ที่​เจ้า​สัญญา​ไว้! ตาม​คำ​สาบาน!</verse>
				<verse number="26">แต่​เจ้า​ชาว​ยิว​ทั้งปวง​ที่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​นี้ จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เรา​ปฏิญาณ​ด้วย​นาม​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​เรา​ว่า จะ​ไม่​มี​ชาว​ยูดาห์​ใน​อียิปต์​สัก​คน ได้​เอ่ย​นาม​ของ​เรา​หรือ​ปฏิญาณ​ว่า พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด</verse>
				<verse number="27">เพราะ​เรา​กำลัง​เฝ้า​ดู​พวก​เขา​เพื่อ​ทำร้าย ไม่​ใช่​ทำ​ดี ชาว​ยิว​ใน​อียิปต์​จะ​พินาศ​ด้วย​สงคราม​และ​ความ​อดอยาก​จน​กว่า​พวก​เขา​จะ​หมด​สิ้น</verse>
				<verse number="28">จะ​มี​น้อย​คน​ที่​รอด​จาก​สงคราม​และ​ได้​ออก​จาก​อียิปต์​กลับ​ไป​ยัง​ยูดาห์ แล้ว​เมื่อ​นั้น​คน​ยูดาห์​ที่​เหลือ​อยู่​ทั้งหมด​ที่​มา​อาศัย​อยู่​ใน​อียิปต์ จะ​รู้​ว่า​ถ้อยคำ​ของ​เรา​หรือ​ของ​เขา​กัน​แน่​ที่​เป็น​จริง’</verse>
				<verse number="29">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า ‘นี่​คือ​หมาย​สำคัญ​แก่​เจ้า​ว่า เรา​จะ​ลงโทษ​เจ้า​ที่​นี่​แน่นอน เพื่อ​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​คำ​ขู่​ที่​เรา​จะ​ทำร้าย​เจ้า​นั้น​จะ​เป็น​จริง’</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​ส่ง​ฟาโรห์​โฮฟรา​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์​ไป​ไว้​ใน​มือ​ของ​ศัตรู​ผู้​ต้องการ​ฆ่า​ขา เหมือน​ที่​เรา​มอบ​กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​ไว้​ใน​มือ​ของ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน ศัตรู​ผู้​ต้องการ​ฆ่า​เขา’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="45">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​สี่​ใน​สมัย​ของ​เยโฮยาคิม​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์​แห่ง​ยูดาห์ เมื่อ​บารุค​ลูกชาย​เนริยาห์​ได้​บันทึก​ถ้อยคำ​ลง​ใน​ม้วน​หนังสือ​ตาม​คำ​บอก​ของ​เยเรมีย์​แล้ว ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​ก็​พูด​กับ​บารุค​ลูกชาย​เนริยาห์​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บารุค​เอ๋ย พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​กับ​ท่าน​ว่า</verse>
				<verse number="3">เจ้า​พูด​ว่า ‘วิบัติ​แก่​ข้าพเจ้า! ข้าพเจ้า​เจ็บ​ปวด​อยู่​แล้ว พระยาห์เวห์​ยัง​เพิ่ม​ความ​ทุกข์​โศก​ให้​ข้าพเจ้า​อีก ข้าพเจ้า​อ่อน​ล้า​เพราะ​การ​ครวญ​คราง​และ​ไม่​ได้​พักผ่อน’ ”</verse>
				<verse number="4">แต่​พระยาห์เวห์​ได้​บอก​ให้​ข้าพเจ้า​พูด​กับ​ท่าน​ว่า “จง​บอก​บารุค​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า​เรา​จะ​ทลาย​สิ่ง​ที่​เรา​สร้าง​และ​ถอน​ราก​สิ่ง​ที่​เรา​ปลูก​ทั่ว​โลก​นี้</verse>
				<verse number="5">เช่น​นี้​แล้ว​เจ้า​ควร​เสาะหา​สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่​เพื่อ​ตัวเอง​หรือ อย่า​เสาะหา​เลย เพราะ​เรา​จะ​นำ​ภัยพิบัติ​มา​สู่​คน​ทั้งปวง แต่​ไม่ว่า​เจ้า​จะ​ไป​ไหน เรา​จะ​ให้​เจ้า​รอด​ชีวิต พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="46">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​มี​ถ้อยคำ​มาถึง​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​เกี่ยวกับ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ดังนี้</verse>
				<verse number="2">ถ้อยคำ​เกี่ยวกับ​อียิปต์ ว่า​ด้วย​กองทัพ​ของ​ฟาโรห์​เนโค​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์ ซึ่ง​ถูก​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​พิชิต​ที่​คารเคมิช​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​ยูเฟรติส ใน​ปี​ที่​สี่​ของ​สมัย​เยโฮยาคิม​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์​แห่ง​ยูดาห์​ความ​ว่า</verse>
				<verse number="3">“จง​เตรียม​โล่​ทั้ง​เล็ก​และ​ใหญ่​ของ​เจ้า แล้ว​รุดหน้า​ออก​ไป​ประจัญบาน!</verse>
				<verse number="4">ผูก​อาน​ม้า​เถิด และ​ขี่​ควบ​ไป! จง​เข้า​ประจำ​ที่ พร้อม​กับ​สวม​หมวก​เกราะ! จง​ขัด​หอก จง​สวม​เสื้อ​เกราะ!</verse>
				<verse number="5">เรา​เห็น​อะไร พวก​เขา​ตกใจ​กลัว พวก​เขา​ถอย​ทัพ นัก​รบ​ของ​พวก​เขา​พ่ายแพ้ เขา​รีบ​หนี ไม่​หัน​กลับ มี​ความ​สยดสยอง​อยู่​รอบ​ด้าน” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="6">“คน​ฝีเท้า​ไว​ก็​หนี​ไม่​พ้น คน​เข้มแข็ง​ก็​หนี​ไม่​รอด ใน​ทิศ​เหนือ​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​ยูเฟรติส พวก​เขา​สะดุด​และ​ล้ม​ลง</verse>
				<verse number="7">นี่​ใคร​กัน​หนอ​ซึ่ง​พุ่ง​ขึ้น​มา​เหมือน​ลำน้ำ​ไนล์ เหมือน​แม่​น้ำ​ที่​เชี่ยวกราก</verse>
				<verse number="8">อียิปต์​พุ่ง​ขึ้น​เหมือน​ลำน้ำ​ไนล์ เหมือน​แม่​น้ำ​ที่​เชี่ยวกราก อียิปต์​คุย​โอ่​ว่า ‘ข้า​จะ​พุ่ง​ขึ้น​ปกคลุม​โลก ข้า​จะ​ทำลาย​นคร​ต่าง​ๆ และ​ประชาชน​ของ​นคร​เหล่า​นั้น’</verse>
				<verse number="9">พวก​ม้า​ทั้งหลาย จง​บุก​เข้า​ไป​เถิด! พวก​พล​รถ​รบ จง​ขับ​รถ​อย่าง​เร็ว​รี่! พวก​นัก​รบ จง​รุดหน้า​เข้า​ไป ทั้ง​ชาว​คูช ​และ​ชาว​พูต​ซึ่ง​ถือ​โล่ ชาว​ลิเดีย​ซึ่ง​โก่ง​ธนู</verse>
				<verse number="10">แต่​วัน​นั้น​เป็น​วัน​แห่ง​องค์​เจ้านาย พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ วัน​แห่ง​การ​แก้แค้น เพื่อ​แก้แค้น​ศัตรู​ของ​พระองค์ ดาบ​จะ​ฟาดฟัน​จน​หนำใจ และ​อาบ​เลือด​จน​ชุ่มโชก เพราะ​องค์​เจ้านาย พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​จะ​ได้รับ​เครื่อง​บูชา ใน​แดน​ภาค​เหนือ​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​ยูเฟรติส</verse>
				<verse number="11">ธิดา​พรหมจารี​แห่ง​อียิปต์ ขึ้น​ไป​รับ​ยา​ทา​ที่​กิเลอาด​สิ แต่​เจ้า​ลอง​ยา​มากมาย​โดย​เปล่า​ประโยชน์ บำบัด​รักษา​อย่างไร​ก็​ไม่​หาย</verse>
				<verse number="12">ประชาชาติ​ทั้งหลาย​จะ​ได้ยิน​ถึง​ความ​อัปยศ​ของ​เจ้า เสียง​ร่ำไห้​ของ​เจ้า​จะ​ระงม​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน​โลก นัก​รบ​จะ​สะดุด​ทับ​กัน และ​ล้ม​ลง​ด้วยกัน”</verse>
				<verse number="13">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​มี​มาถึง​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​เรื่อง​ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​จะ​มา​โจมตี​อียิปต์​ความ​ว่า</verse>
				<verse number="14">“จง​ประกาศ​ใน​อียิปต์ ป่าวร้อง​ใน​มิกดล และ​ใน​เมมฟิส​กับ​ทาห์ปานเหส​ว่า ‘จง​เข้า​ประจำ​ที่​และ​เตรียม​พร้อม เพราะ​ดาบ​จะ​ฟาดฟัน​บรรดา​คน​ที่​อยู่​รอบ​ตัว​เจ้า’</verse>
				<verse number="15">เหตุใด​นัก​รบ​ของ​เจ้า​จึง​ถูก​ปราบ​ราบคาบ พวก​เขา​ไม่​อาจ​ยืนหยัด​เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ผลัก​เขา​ล้ม​ลง</verse>
				<verse number="16">พวก​นัก​รบ​จะ​ล้ม​ลุก​คลุก​คลาน ล้ม​ทับ​กัน​เอง และ​พวก​เขา​พูด​กัน​ว่า ‘ลุก​ขึ้น ให้​เรา​กลับ​แผ่นดิน​เกิด​ของ​เรา​กัน ไป​หา​ชนชาติ​ของ​เรา ให้​พ้น​ดาบ​ของ​ผู้​กดขี่​ข่มเหง’</verse>
				<verse number="17">ที่​นั่น​พวก​เขา​จะ​ร้อง​ว่า ‘ฟาโรห์​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์​ดี​แต่​โวยวาย เขา​พลาด​โอกาส​ของ​ตน​แล้ว’ ”</verse>
				<verse number="18">องค์​กษัตริย์​ผู้​มี​นาม​ว่า​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ผู้​หนึ่ง​ซึ่ง​เหมือน​ภูเขา​ทาโบร์​ท่ามกลาง​ภูเขา เหมือน​ภูเขา​คารเมล​ที่​ริม​ทะเล​นั้น​จะ​มา</verse>
				<verse number="19">พวก​เจ้า​ผู้​อาศัย​อยู่​ใน​อียิปต์ จง​เก็บ​ข้าว​ของ​เตรียม​เป็น​เชลย เพราะ​เมมฟิส​จะ​กลาย​เป็น​ซาก​หัก​พัง ถูก​ทิ้ง​ร้าง​ไม่​มี​ผู้​อยู่​อาศัย</verse>
				<verse number="20">อียิปต์​คือ​วัว​สาว​ตัว​งาม แต่​จะ​มี​เหลือบ​จาก​ทาง​เหนือ มา​ต่อสู้​กับ​มัน</verse>
				<verse number="21">ทหาร​รับจ้าง​ใน​กองทัพ​อียิปต์ เหมือน​วัว​ที่​ขุน​จน​อ้วน พวก​เขา​จะ​แตก​หนี​ไป​ด้วยกัน พวก​เขา​จะ​ไม่​ยืนหยัด​อยู่ เพราะ​วัน​หายนะ​กำลัง​มา​ถึง​เขา​แล้ว เป็น​เวลา​ที่​พวก​เขา​จะ​ถูก​ลงโทษ</verse>
				<verse number="22">อียิปต์​ส่ง​เสียง​เหมือน​งู​เลื้อย​หนี ขณะ​ที่​ศัตรู​ยก​กำลัง​บุก​เข้า​มา พวก​เขา​ถือ​ขวาน​บุก​เข้า​มา เหมือน​คน​โค่น​ต้นไม้</verse>
				<verse number="23">เขา​จะ​โค่น​ป่า​ของ​อียิปต์” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น “แม้​ป่า​นั้น​จะ​หนาทึบ แต่​เขา​มี​จำนวน​มาก​กว่า​ทัพ​ตั๊กแตน มหาศาล​นับ​ไม่​ถ้วน</verse>
				<verse number="24">ธิดา​แห่ง​อียิปต์​จะ​อัปยศ​อดสู ถูก​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ของ​คน​จาก​ทาง​เหนือ”</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า “เรา​กำลัง​จะ​ลงโทษ​เทพเจ้า​อาโมน​แห่ง​เมือง​เธเบส ลงโทษ​ฟาโรห์ ดินแดน​อียิปต์ เทพเจ้า​และ​กษัตริย์​ทั้งปวง และ​บรรดา​คน​ที่​พึ่ง​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​มือ​ผู้​ต้องการ​ฆ่า​เขา คือ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​และ​ข้าราชการ​ของ​เขา แต่​ต่อมา​ภายหลัง อียิปต์​จะ​มี​ผู้​อยู่​อาศัย​เหมือน​ใน​อดีต​ที่​ผ่าน​มา” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="27">“ยาโคบ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา อย่า​กลัว​เลย อิสราเอล อย่า​เสียขวัญ​เลย เรา​จะ​ช่วย​เจ้า​จาก​แดน​ไกล​อย่าง​แน่นอน จะ​ช่วย​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​จาก​ดินแดน​ที่​เขา​เป็น​เชลย ยาโคบ​จะ​มี​สันติสุข​และ​ความ​มั่นคง​อีก​ครั้ง และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​ทำ​ให้​เขา​หวาด​กลัว</verse>
				<verse number="28">ยาโคบ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา อย่า​กลัว​เลย เพราะ​เรา​อยู่​กับ​เจ้า” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น “แม้​เรา​จะ​ทำลาย​ชนชาติ​ทั้ง​มวล ที่​เรา​ได้​กระจาย​พวก​เจ้า​เข้า​ไป​นั้น​จน​สิ้น แต่​เรา​จะ​ไม่​ทำลาย​เจ้า​อย่าง​สิ้นเชิง เรา​จะ​ฝึก​วินัย​เจ้า​ตาม​สมควร​เท่านั้น เรา​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​เจ้า​พ้น​โทษ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="47">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​มี​มา​ถึง​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​เกี่ยวกับ​ชาว​ฟีลิสเตีย ก่อน​ที่​ฟาโรห์​จะ​บุก​เมือง​กาซา ความ​ว่า</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “จง​ดู​น้ำ​เอ่อ​ล้น​ขึ้น​ใน​ภาค​เหนือ มัน​จะ​กลาย​เป็น​กระแส​น้ำ​เชี่ยว หลาก​ท่วม​ดินแดน​และ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง บรรดา​เมือง​และ​ผู้​คน​ที่​อาศัย​อยู่ ประชาชน​จะ​หวีด​ร้อง คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​นั้น​จะ​ร่ำไห้</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​ควบม้า เสียง​รถ​ม้า​ศึก​ของ​ข้าศึก และ​เสียง​ดัง​สนั่น​ของ​ล้อรถ พ่อ​แม่​จะ​ไม่​หัน​มา​ช่วย​ลูก​ๆ เพราะ​มือ​ของ​พวก​เขา​อ่อน​เปลี้ย</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ถึง​เวลา​แล้ว ที่​จะ​ทำลาย​ล้าง​ฟีลิสเตีย​ทั้งหมด และ​กำจัด​ผู้​รอด​ชีวิต​ทั้งปวง ที่​จะ​มา​ช่วย​เมือง​ไทระ​กับ​ไซดอน พระยาห์เวห์​กำลัง​จะ​ทำลาย​ชาว​ฟีลิสเตีย คือ​คน​ที่​เหลือ​จาก​ชาย​ฝั่ง​ทะเล​คัฟโทร์</verse>
				<verse number="5">กาซา​จะ​โกน​ศีรษะ​ไว้ทุกข์ อัชเคโลน​จะ​นิ่ง​เงียบ เจ้า​คน​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​ที่​ราบ เจ้า​จะ​เชือด​เนื้อ​ตัวเอง​อีก​นาน​เท่าไร</verse>
				<verse number="6">‘อนิจจา ดาบ​ของ​พระยาห์เวห์ เมื่อไร​หนอ​เจ้า​จะ​หยุด​พัก กลับ​เข้า​ใน​ไป​ฝัก​เถิด หยุด​และ​สงบ​นิ่ง​เถิด’</verse>
				<verse number="7">แต่​ดาบ​นั้น​จะ​สงบ​นิ่ง​ได้​อย่างไร ใน​เมื่อ​พระยาห์เวห์​สั่ง​มัน ใน​เมื่อ​พระองค์​สั่ง​ให้​มัน​ฟาดฟัน อัชเคโลน​และ​ชาย​ฝั่ง​ทะเล”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="48">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​เกี่ยวกับ​โมอับ​ความ​ว่า “วิบัติ​แก่​เนโบ เพราะ​มัน​จะ​ถูก​ทำลาย คีริยาธาอิม​จะ​อัปยศ​อดสู​และ​ถูก​ยึด ป้อม​ที่​มั่น จะ​อัปยศ​อดสู​และ​พังทลาย</verse>
				<verse number="2">โมอับ​จะ​ไม่​เป็น​ที่​ยกย่อง​อีก​แล้ว ใน​เฮชโบน ​ผู้​คน​จะ​วางแผน​โค่น​ล้ม​โมอับ​ว่า ‘มา​เถิด ให้​เรา​ทำ​ให้​ชนชาติ​นี้​สิ้น​ไป’ ชาว​มัดเมน เจ้า​ก็​จะ​ถูก​ทำ​ให้​เงียบ​เช่น​กัน ดาบ​จะ​ตาม​ล่า​เจ้า</verse>
				<verse number="3">เสียง​ร้อง​ดัง​มา​จาก​โฮโรนาอิม เสียง​ห้ำหั่น​และ​การ​ทำลาย​ล้าง​ครั้ง​ใหญ่</verse>
				<verse number="4">โมอับ​จะ​แหลกลาญ บรรดา​ลูก​น้อย​ของ​เธอ​จะ​ร้อง​ระงม</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​ขึ้น​ไป​ตาม​ทาง​สู่​เนิน​เขา​ลูฮีท ร้องไห้​อย่าง​ขมขื่น​ขณะ​เดิน​ลง​ไป ตาม​ทาง​สู่​โฮโรนาอิม ร้อง​โหยหวน​เพราะ​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="6">หนี​เร็ว! จง​หนี​เอา​ชีวิต​รอด และ​เป็น​เหมือน​พุ่ม​ไม้ ใน​ทะเลทราย</verse>
				<verse number="7">เพราะ​เจ้า​วาง​ใจ​ใน​การ​กระทำ​และ​สมบัติ​ของ​เจ้า เจ้า​ก็​จะ​ตก​เป็น​เชลย​ด้วย และ​พระ​เคโมช​จะ​ถูก​เนรเทศ​ไป พร้อม​กับ​ปุโรหิต​และ​เจ้าหน้าที่​ของ​ตน</verse>
				<verse number="8">ผู้​ทำลาย​จะ​มา​โจมตี​ทุก​เมือง และ​ไม่​มี​สัก​เมือง​รอด​ไป​ได้ หุบเขา​และ​ที่​ราบ​สูง จะ​ถูก​ทำลาย เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="9">จง​เอา​เกลือ​ใส่​โมอับ​เถิด เพราะ​เธอ​จะ​ถูก​ทิ้ง​ร้าง เมือง​ต่าง​ๆ จะ​รกร้าง ไม่​มี​คน​อยู่​อาศัย</verse>
				<verse number="10">คำ​สาป​แช่ง​จะ​เกิด​กับ​คน​ที่​เฉื่อย​ช้า​ใน​การ​ทำงาน​ของ​พระยาห์เวห์! คำ​สาป​แช่ง​จะ​เกิด​กับ​คน​ที่​เก็บ​ดาบ​ไว้​จาก​การ​นอง​เลือด!</verse>
				<verse number="11">โมอับ​อยู่​สงบ​มา​ตั้งแต่​เยาว์​วัย เหมือน​เหล้า​องุ่น​ที่​ทิ้ง​ไว้​ทั้ง​ตะกอน ไม่​ได้​เปลี่ยน​ใส่​ไห​ใหม่ ไม่​เคย​ตก​เป็น​เชลย รสชาติ​จึง​คง​เดิม และ​กลิ่น​ก็​ไม่​เปลี่ยน</verse>
				<verse number="12">แต่​วัน​นั้น​จะ​มา​ถึง” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น “เมื่อ​เรา​จะ​ส่ง​คน​มา​เท​โมอับ ออก​จาก​เหยือก​จน​เกลี้ยง พวก​เขา​จะ​เท​เธอ​ออก แล้ว​ทุบ​ไห​จน​แตก​ละเอียด</verse>
				<verse number="13">แล้ว​โมอับ​จะ​อับอาย​เพราะ​พระ​เคโมช เหมือน​ที่​อิสราเอล​ต้อง​ขายหน้า เมื่อ​วางใจ​ใน​เบธเอล</verse>
				<verse number="14">เจ้า​พูด​ได้​อย่างไร​ว่า ‘เรา​เป็น​นัก​รบ เป็น​ผู้​กล้า​ใน​สงคราม’</verse>
				<verse number="15">โมอับ​จะ​ถูก​ทำลาย เมือง​ต่าง​ๆ ของ​เธอ​จะ​ถูก​ย่ำยี ชาย​หนุ่ม​ที่​ดี​ที่​สุด​ของ​เธอ​จะ​ถูก​ประหาร” กษัตริย์​ผู้​มี​นาม​ว่า​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="16">“โมอับ​จวน​จะ​ล่ม​แล้ว ความ​ย่อยยับ​ของ​เธอ​จะ​มา​อย่าง​รวดเร็ว</verse>
				<verse number="17">ทุก​คน​ที่​อยู่​รายรอบ​โมอับ จง​ไว้​อาลัย​ให้​กับ​เธอ ทุก​คน​ที่​รู้​ถึง​ชื่อเสียง​ของ​เธอ พูด​ว่า ‘คทา​เกรียงไกร​หัก​ไป​เสีย​แล้ว ไม้เท้า​อัน​สง่าราศี​แตก​หัก​ถึง​เพียง​นี้!’</verse>
				<verse number="18">ชาว​ดีโบน จง​ลง​จาก​ที่​สูง​ศักดิ์​ของ​เจ้า มา​นั่ง​บน​พื้น​ดิน​แห้ง​แล้ง เพราะ​ผู้​ที่​ทำลาย​โมอับ จะ​มา​เล่นงาน​เจ้า และ​จะ​ทำลาย​เมือง​ป้อม​ปราการ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="19">ชาว​เมือง​อาโรเออร์ จง​ออก​มา​ยืน​ดู​ริม​ถนน จง​ถาม​ชาย​หญิง​ที่​กำลัง​หนี​จ้าละหวั่น​ว่า ‘เกิด​อะไร​ขึ้น’</verse>
				<verse number="20">โมอับ​ขายหน้า​เพราะ​มัน​แหลกลาญ จง​ร้องไห้​คร่ำครวญ! จง​ประกาศ​ที่​แม่น้ำ​อารโนน​ว่า โมอับ​ถูก​ทำลาย​แล้ว</verse>
				<verse number="21">การ​พิพากษา​มา​ถึง​ที่​ราบ​สูง​แล้ว ถึง​โฮโลน ยาซาห์ และ​เมฟาอาท</verse>
				<verse number="22">ถึง​ดีโบน เนโบ และ​เบธดิบลาธาอิม</verse>
				<verse number="23">ถึง​คีริยาธาอิม เบธกามุล และ​เบธเมโอน</verse>
				<verse number="24">ถึง​เคริโอท และ​โบสราห์ ถึง​ทุก​เมือง​ของ​โมอับ​ทั้ง​ใกล้​และ​ไกล</verse>
				<verse number="25">เขา​สัตว์ ​ของ​โมอับ​ถูก​ตัด​เสีย​แล้ว และ​แขน​ก็​ถูก​หัก” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="26">“จง​ทำ​ให้​โมอับ​มึนเมา เพราะ​เธอ​ลบหลู่​พระยาห์เวห์ ให้​โมอับ​กลิ้ง​อยู่​ใน​อาเจียน​ของ​เธอ ให้​เป็น​เป้า​ของ​การ​เย้ยหยัน</verse>
				<verse number="27">อิสราเอล​ก็​เป็น​เป้า​ให้​เจ้า​เยาะเย้ย​ไม่​ใช่​หรือ อิสราเอล​ตก​อยู่​ใน​หมู่​โจร ให้​เจ้า​ส่ายหน้า​เย้ยหยัน ทุก​ครั้ง​ที่​เอ่ย​ถึง​ใช่ไหม</verse>
				<verse number="28">ทิ้ง​เมือง​ไป​อยู่​ตาม​ซอก​หิน​เถิด ชาว​โมอับ​ทั้งหลาย จง​เป็น​เหมือน​นก​พิราบ ซึ่ง​ทำ​รัง​ไว้​ที่​ปาก​ถ้ำ</verse>
				<verse number="29">เรา​ได้ยิน​ถึง​ความ​เย่อหยิ่ง​ของ​โมอับ ความ​จองหอง​ยิ่งใหญ่​นัก ความ​อวดดี ความ​หยิ่ง​ยโส และ​ความ​ลำพอง​ใจ​ของ​โมอับ</verse>
				<verse number="30">เรา​รู้​ความ​อวดดี​ของ​เธอ​ซึ่ง​เปล่า​ประโยชน์” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น “และ​คำ​คุยโว​ของ​โมอับ​ก็​ไร้​สาระ</verse>
				<verse number="31">ฉะนั้น เรา​จึง​คร่ำครวญ​ให้​กับ​โมอับ เรา​ร้องไห้​เพื่อ​ชาว​โมอับ​ทุก​คน เรา​โอดครวญ​เพื่อ​ชาว​คีร์หะเรเสท</verse>
				<verse number="32">เจ้า​เถา​องุ่น​แห่ง​สิบมาห์ เรา​ร่ำไห้​ให้​เจ้า​ดัง​ที่​ยาเซอร์​ร่ำไห้ กิ่ง​ก้าน​ของ​เจ้า​แผ่​ไป​ไกล​ถึง​ทะเล ทอด​ไป​ไกล​ถึง ​ยาเซอร์ ผู้​ทำลาย​ได้​โจมตี ผลไม้​สุก​และ​องุ่น​ของ​เจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="33">ความ​สุข​ยินดี​สูญ​ไป จาก​สวน​และ​ทุ่ง​ของ​โมอับ เรา​หยุด​น้ำ​องุ่น​ไหล​จาก​บ่อ​ย่ำ​แล้ว ไม่​มี​คน​ย่ำ​องุ่น​พร้อม​เสียง​ยินดี​อีก แม้​มี​เสียง​โห่ร้อง ก็​ไม่​ใช่​เสียง​ร่าเริง​ยินดี</verse>
				<verse number="34">เสียง​ร่ำไห้​ของ​พวก​เขา​ดัง​ขึ้น จาก​เฮชโบน​ถึง​เอเลอาเลห์​และ​ยาฮาส จาก​โศอาร์​ไป​ไกล​ถึง​โฮโรนาอิม​และ​เอกลัทเชลีชิยาห์ เพราะ​แม้​ห้วงน้ำ​แห่ง​นิมริม​ก็​แห้ง</verse>
				<verse number="35">ใน​โมอับ เรา​จะ​นำ​จุดจบ มา​สู่​ผู้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​บน​สถาน​บูชา​ที่​สูง และ​เผา​เครื่อง​หอม​บูชา​เทพเจ้า​ของ​เขา” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="36">“จิตใจ​เรา​จึง​ครวญ​ถึง​โมอับ​เหมือน​เพลง​ปี่ คร่ำครวญ​เหมือน​เสียง​ปี่​เพื่อ​ชาว​คีร์หะเรเสท ทรัพย์​สมบัติ​ที่​เขา​ได้​มา​ก็​สูญ​ไป</verse>
				<verse number="37">ทุก​ศีรษะ​ถูก​โกน ทุก​เครา​ถูก​ตัด​เกลี้ยง ทุก​มือ​ถูก​กรีด ทุก​เอว​คาด​ผ้า​กระสอบ</verse>
				<verse number="38">ทุก​หลังคา​เรือน​ใน​โมอับ และ​ตาม​ทาง​แยก​เมือง มี​แต่​การ​ไว้ทุกข์ เพราะ​เรา​ทุบ​โมอับ​ทิ้ง เหมือน​ไห​ที่​ไม่​มี​ใคร​ต้องการ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="39">“เธอ​แหลก​ป่นปี้​เพียงไร ดู​พวก​เขา​ร่ำไห้​สิ ดู​ว่า​โมอับ​หัน​กลับ​ด้วย​ความ​อดสู​แค่​ไหน! โมอับ​กลาย​เป็น​เป้า​ให้​เย้ยหยัน เป็น​ที่​สยดสยอง​ของ​พวก​ที่​อยู่​รายรอบ”</verse>
				<verse number="40">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ดู​เถิด! อินทรี​ตัว​หนึ่ง​กำลัง​โฉบ​ลง​มา กาง​ปีก​เหนือ​โมอับ</verse>
				<verse number="41">เคริโอท ​และ ที่​มั่น​ทั้งหลาย​จะ​ถูก​ยึด ใน​วัน​นั้น​จิตใจ​ของ​นัก​รบ​แห่ง​โมอับ จะ​เหมือน​จิตใจ​ของ​ผู้หญิง​กำลัง​คลอด​ลูก</verse>
				<verse number="42">โมอับ​จะ​ถูก​ทำลาย​สิ้น​ชาติ เพราะ​ลบหลู่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="43">ประชาชน​โมอับ ความ​สยดสยอง หลุม​พราง​และ​กับดัก คอย​เจ้า​อยู่” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="44">“ใคร​หนี​จาก​ความ​สยดสยอง จะ​ตก​ลง​ใน​หลุม​พราง ใคร​ปีน​ออก​มา​จาก​หลุม​นั้น จะ​ติด​กับดัก เพราะ​เรา​จะ​นำ​ปี​แห่ง​การ​ลงโทษ มา​สู่​โมอับ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="45">“ภายใต้​ร่มเงา​ของ​เฮชโบน ผู้​ลี้​ภัย​ยืน​อย่าง​สิ้น​หวัง เพราะ​มี​ไฟ​ออก​มา​จาก​เฮชโบน เปลว​ไฟ​มา​จาก​กลาง​สิโหน เผา​หน้าผาก​ของ​โมอับ เผา​กะโหลก​ของ​คน​คุยโว​เสียง​ดัง</verse>
				<verse number="46">วิบัติ​แก่​เจ้า โมอับ! คน​ของ​พระ​เคโมช​ถูก​ทำลาย พวก​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​เจ้า ถูก​จับ​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="47">กระนั้น ใน​วัน​ข้าง​หน้า เรา​จะ​ฟื้นฟู​โมอับ​สู่​สภาพ​ดี” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น คำ​พิพากษา​โมอับ​จบ​ลง​เท่า​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="49">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ เกี่ยวกับ​ชาว​อัมโมน​ความ​ว่า “อิสราเอล​ไม่​มี​ลูก​ชาย​หรือ อิสราเอล​ไม่​มี​ทายาท​หรือ แล้ว​ทำไม​พระ​โมเลค จึง​มา​ยึดครอง​กาด ทำไม​คน​ของ​เขา​ถึง​มา​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​กาด</verse>
				<verse number="2">แต่​วัน​เวลา​นั้น​จะ​มา​ถึง” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น “เมื่อ​เรา​จะ​โห่ร้อง​ออกศึก สู้​กับ​รับบาห์​ของ​ชาว​อัมโมน มัน​จะ​กลาย​เป็น​ซาก​หัก​พัง และ​หมู่บ้าน​โดย​รอบ​จะ​ถูก​เผา แล้ว​อิสราเอล​จะ​ขับไล่ ชนชาติ​ที่​เคย​ขับไล่​ตน​ออก​มา” พระยาห์เวห์​พูด​ดังนั้น</verse>
				<verse number="3">“เฮชโบน จง​ร่ำไห้​เถิด เพราะ​อัย​ถูก​ทำลาย​แล้ว! ชาว​รับบาห์ ร้อง​ออก​มา​เถิด จง​สวม​เสื้อผ้า​กระสอบ​และ​ร่ำไห้ และ​วิ่ง​พล่าน​ไป​มา​ภายใน​กำแพง เพราะ​พระโมเลค​จะ​ถูก​เนรเทศ ไป​พร้อม​กับ​ปุโรหิต​และ​เจ้าหน้าที่​ของ​ตน</verse>
				<verse number="4">เหตุใด​เจ้า​จึง​โอ้อวด​เรื่อง​หุบเขา อวด​ว่า​หุบเขา​ของ​เจ้า​อุดม​สมบูรณ์​นัก ธิดา​อัมโมน​ผู้​ไม่​ซื่อสัตย์ เจ้า​วาง​ใจ​ใน​สมบัติ​ของ​เจ้า​และ​พูด​ว่า ‘ใคร​จะ​มา​โจมตี​เรา’</verse>
				<verse number="5">เรา​จะ​นำ​ความ​สยดสยอง มา​สู่​เจ้า​จาก​คน​เหล่า​นั้น​ที่​อยู่​รอบ​ตัว​เจ้า” พระยาห์เวห์​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ว่า “พวก​เจ้า​ทุก​คน​จะ​ถูก​ขับไล่​ออก​ไป และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​รวบรวม​พวก​ผู้​ลี้​ภัย​ได้</verse>
				<verse number="6">แต่​ภายหลัง​เรา​จะ​ให้​ชาว​อัมโมน​กลับ​สู่​สภาพ​ดี” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="7">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ เกี่ยวกับ​เอโดม​ความ​ว่า “ใน​เทมาน​ไม่​มี​สติ​ปัญญา​อีก​แล้ว​หรือ คำ​ปรึกษา​หารือ​สิ้น​ไป​จาก​คน​ฉลาด​แล้ว​หรือ สติ​ปัญญา​ของ​เขา​เน่า​เปื่อย​ไป​หมด​แล้ว​หรือ</verse>
				<verse number="8">ชาว​เดดาน จง​หัน​หนี​และ​ซ่อน​ใน​ถ้ำ​ลึก เพราะ​เรา​จะ​นำ​หายนะ​มา​สู่​เอซาว ใน​เวลา​ที่​เรา​ลงโทษ​เขา</verse>
				<verse number="9">หาก​คน​เก็บ​องุ่น​มา​หา​เจ้า เขา​จะ​ไม่​ทิ้ง​องุ่น​ไว้​บ้าง​หรือ ถ้า​ขโมย​มา​ตอน​กลาง​คืน เขา​จะ​ไม่​ขโมย​เพียง​เท่า​ที่​อยาก​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="10">แต่​เรา​จะ​กวาดล้าง​เอซาว​จน​โล่ง​เตียน เรา​จะ​เปิดเผย​ที่​ซ่อน​ของ​เขา จน​เขา​หลบ​ซ่อน​ไม่​ได้ สมุน​ติด​อาวุธ​ของ​เขา​จะ​ถูก​ทำลาย พันธมิตร​และ​เพื่อนบ้าน​ของ​เขา​ก็​เช่น​กัน เพื่อ​จะ​ไม่​มี​ใคร​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="11">ทิ้ง​ลูก​กำพร้า​พ่อ​ไว้ เรา​จะ​ให้​เขา​มี​ชีวิต​รอด แม่ม่าย​ของ​เจ้า​ก็​พึ่งพา​เรา​ได้​เช่น​กัน”</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “หาก​ผู้​ที่​ไม่​สมควร​รับ​โทษ​ยัง​ต้อง​ดื่ม​จาก​ถ้วย​แห่ง​โทษทัณฑ์ แล้ว​เจ้า​จะ​ลอยนวล​พ้น​โทษ​ไป​ได้​หรือ เจ้า​จะ​ไม่​พ้น​โทษ​ไป​ได้​หรอก เจ้า​ก็​ต้อง​ดื่ม​ด้วย”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “เรา​ปฏิญาณ​โดย​อ้าง​ตัว​เรา​เอง​ว่า โบสราห์​จะ​กลาย​เป็น​ซาก​หัก​พัง​และ​คำ​สาป​แช่ง เป็น​ที่​สยดสยอง​และ​ติเตียน เมือง​ของ​มัน​จะ​เป็น​ซาก​หัก​พัง​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​ได้ยิน​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์​ว่า มี​ทูต​คน​หนึ่ง​ถูก​ส่ง​ไป​ยัง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ เพื่อ​แจ้ง​ว่า “จง​รวม​กัน​ไป​โจมตี​เมือง​นั้น! ยกทัพ​ไป​รบ​เถิด!</verse>
				<verse number="15">บัดนี้ เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​ตัว​เล็ก​ใน​หมู่​ชนชาติ ที่​ถูก​มนุษยชาติ​เหยียด​หยาม</verse>
				<verse number="16">ความ​สยดสยอง​ที่​เจ้า​คิด​ขึ้น และ​ความ​ผยอง​ใน​ใจ​หลอกลวง​เจ้า เจ้า​ผู้​อาศัย​อยู่​ใน​ซอก​หิน ผู้​ครอบครอง​ยอด​เขา แม้​เจ้า​จะ​สร้าง​รัง​ไว้​สูง​เหมือน​รัง​นก​อินทรี เรา​ก็​จะ​ฉุด​เจ้า​ให้​ตก​ลง​มา” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="17">“เอโดม​จะ​กลาย​เป็น​เป้า​ของ​ความ​สยดสยอง คน​ที่​ผ่าน​ไป​มา​จะ​ตะลึง​และ​เยาะเย้ย​ถากถาง เนื่องด้วย​บาดแผล​ทั้งสิ้น​ของ​มัน”</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “โสโดม​และ​โกโมราห์​ถูก​ทำลาย พร้อม​ทั้ง​เมือง​ใกล้เคียง​ฉันใด เอโดม​ก็​จะ​ไม่​มี​ใคร​อยู่ ไม่​มี​ผู้คน​อาศัย​อีก​ต่อไป​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="19">ดุจ​สิงโต​พุ่ง​ออก​มา​จาก​พงไพร​แห่ง​จอร์แดน สู่​ทุ่ง​หญ้า​อัน​อุดม​สมบูรณ์ เรา​จะ​ขับไล่​เอโดม​จาก​ดินแดน​ใน​ชั่ว​พริบตา ใคร​คือ​ผู้​ที่​เรา​เลือกสรร​แต่งตั้ง​เพื่อ​การ​นี้ ใคร​จะ​เสมอ​เหมือน​เรา​และ​ใคร​จะ​ท้าทาย​เรา​ได้ และ​คน​เลี้ยง​แกะ​หน้า​ไหน​จะ​ต้านทาน​เรา​ได้</verse>
				<verse number="20">ฉะนั้น จง​ฟัง​แผนการ​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​จัดการ​เอโดม สิ่ง​ที่​พระองค์​คิด​ไว้​ต่อสู้​ผู้​ที่​อาศัย​ใน​เทมาน ลูกอ่อน​ใน​ฝูง​จะ​ถูก​ลาก​ไป ทุ่ง​หญ้า​ของ​เขา​จะ​ตะลึง​กับ​ชะตากรรม​ของ​เขา</verse>
				<verse number="21">โลก​จะ​สั่น​สะท้าน​เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​เอโดม​ล่มสลาย เสียง​ร้อง​ของ​เขา​จะ​ดัง​ไป​ถึง​ทะเล​แดง</verse>
				<verse number="22">ดู​เถิด! นก​อินทรี​ตัว​หนึ่ง​จะ​บิน​ร่อน​และ​โฉบ​ลง​มา คลี่​ปีก​เหนือ​โบสราห์ วัน​นั้น​จิตใจ​ของ​นัก​รบ​เอโดม จะ​เหมือน​จิตใจ​ของ​ผู้หญิง​ที่​กำลัง​คลอดลูก”</verse>
				<verse number="23">ถ้อยคำ​เกี่ยวกับ​ดามัสกัส​ความ​ว่า “ฮามัท​และ​อารปัด​ตก​ตะลึง เพราะ​ได้ยิน​ข่าว​ร้าย พวก​เขา​ท้อแท้​ใจ ทุรนทุราย​เหมือน ทะเล​ปั่นป่วน</verse>
				<verse number="24">ดามัสกัส​เริ่ม​หมด​แรง เธอ​หัน​หนี และ​หวาด​กลัว​จับใจ ความ​เจ็บ​ปวด​รวดร้าว​จู่โจม เจ็บ​เหมือน​ผู้หญิง​กำลัง​คลอด​ลูก</verse>
				<verse number="25">นคร​เลื่องชื่อ​ซึ่ง​เรา​ปีติ​ยินดี ถูก​ทอดทิ้ง​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="26">แน่นอน คน​หนุ่ม​ของ​เธอ​จะ​ล้ม​กลาง​ถนน ทหาร​ทุก​คน​จะ​ถูก​สยบ​ใน​วัน​นั้น” พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="27">“เรา​จะ​จุด​ไฟ​เผา​กำแพง​ดามัสกัส มัน​จะ​เผาผลาญ​ป้อม​ปราการ​ของ​เบนฮาดัด”</verse>
				<verse number="28">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ เกี่ยวกับ​เคดาร์​และ​อาณาจักร​ต่าง​ๆ ของ​ฮาโซร์ ซึ่ง​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​บุก​โจมตี ความ​ว่า “จง​ลุกขึ้น บุก​เข้า​โจมตี​เคดาร์ และ​ทำลาย​ล้าง​ชาว​ตะวันออก</verse>
				<verse number="29">เต็นท์​และ​ฝูง​สัตว์​ของ​เขา​จะ​ถูก​ยึด​ไป ที่​พักพิง​ของ​เขา​จะ​ถูก​ริบ​ไป พร้อม​กับ​อูฐ​และ​ข้าวของ​ทั้งหมด ผู้​คน​จะ​ร้อง​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘ความ​สยดสยอง​อยู่​รอบ​ด้าน!’</verse>
				<verse number="30">ชาว​ฮาโซร์ จง​หนี​เร็ว! ไป​ซ่อน​ใน​ถ้ำ​ลึก​เถิด” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น “กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​ได้​วางแผน​ต่อสู้​เจ้า และ​คิด​เล่นงาน​เจ้า”</verse>
				<verse number="31">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “จง​ลุกขึ้น​โจมตี​ชนชาติ​หนึ่ง ซึ่ง​อยู่​อย่าง​มั่นใจ ชนชาติ​ที่​ไม่​มี​ประตู​หรือ​ดาล​ประตู อยู่​ห่างไกล​จาก​ภัย​อันตราย</verse>
				<verse number="32">อูฐ​ของ​พวก​เขา​จะ​ถูก​ปล้น สัตว์​ฝูง​ใหญ่​ก็​จะ​ถูก​ริบ​ใน​สงคราม เรา​จะ​กระจาย​พวก​คน​ที่​อยู่​ห่างไกล ​ไป​กับ​ลม และ​จะ​นำ​ภัยพิบัติ​รอบ​ด้าน​มา​สู่​พวก​เขา” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="33">“ฮาโซร์​จะ​กลาย​เป็น​ถิ่น​หมาใน เป็น​ที่​ถูก​ทิ้ง​ร้าง​ตลอด​กาล ไม่​มี​ใคร​อยู่​ที่​นั่น ไม่​มี​ผู้คน​อาศัย​ที่​นั่น”</verse>
				<verse number="34">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​เกี่ยวกับ​เอลาม​ซึ่ง​มี​มาถึง​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​ใน​ต้น​สมัย​กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​ความ​ว่า</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “ดู​เถิด เรา​จะ​หัก​ธนู​ของ​เอลาม ขุม​กำลัง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="36">เรา​จะ​นำ​ลม​ทั้ง​สี่​จาก​ย่าน​ทั้ง​สี่​ของ​ฟ้าสวรรค์ มา​เล่นงาน​คน​เอลาม เรา​จะ​กระจาย​พวก​เขา​ไป​ตาม​ลม​ทั้ง​สี่ ไม่​มี​ชนชาติ​ไหน​ที่​เอลาม ไม่​ตก​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="37">เรา​จะ​ทำลาย​เอลาม​ต่อหน้า​ศัตรู ต่อหน้า​คน​ที่​ต้องการ​ฆ่า​เขา เรา​จะ​นำ​ภัยพิบัติ​และ ความ​โกรธ​เกรี้ยว​มา​สู่​พวก​เขา” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น “เรา​จะ​ใช้​ดาบ​ตาม​ล่า​พวก​เขา จนกว่า​พวก​เขา​จะ​ถึง​จุดจบ</verse>
				<verse number="38">เรา​จะ​ตั้ง​บัลลังก์​ของ​เรา​ใน​เอลาม และ​ทำลาย​พวก​กษัตริย์​กับ​ข้าราชการ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="39">“แต่​ใน​วัน​ข้าง​หน้า เรา​จะ​ฟื้นฟู​เอลาม​กลับ​สู่​สภาพ​ดี” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="50">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​พูด​ผ่าน​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​เกี่ยวกับ​บาบิโลน​และ​ดินแดน​ของ​ชาว​บาบิโลน ความ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​ป่าวร้อง​และ​ประกาศ​ใน​หมู่​ชนชาติ จง​ชู​ธง​ขึ้น​ประกาศ​ออก​ไป อย่า​ปิดบัง​เลย แต่​จง​กล่าว​ว่า ‘บาบิโลน​จะ​ถูก​ยึด พระเบล​จะ​อับอาย มาร์ดุค​จะ​หวั่น​กลัว เทวรูป​ของ​บาบิโลน​จะ​อัปยศ​อดสู และ​อก​สั่น​ขวัญ​แขวน’</verse>
				<verse number="3">ชนชาติ​หนึ่ง​จาก​ทาง​เหนือ​จะ​มา​โจมตี​บาบิโลน ทำ​ให้​ดินแดน​นั้น​ถูก​ทิ้ง​ร้าง ไม่​มี​ใคร​อาศัย​อยู่ ทั้ง​ผู้คน​และ​สัตว์​จะ​หนี​ไป​หมด”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “ใน​เวลา​นั้น ชน​อิสราเอล​และ​ยูดาห์ จะ​ร่วม​กัน​แสวงหา​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​พวก​เขา​ด้วย​น้ำตา​นอง​หน้า</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​จะ​ถาม​ทาง และ​มุ่งหน้า​มา​ยัง​ศิโยน พวก​เขา​จะ​เข้า​มา​ผูกพัน​กับ​พระยาห์เวห์ โดย​พันธสัญญา​นิรันดร์ ซึ่ง​จะ​ไม่​ถูก​ลืมเลือน</verse>
				<verse number="6">ประชาชน​ของ​เรา​เป็น​แกะ​หลง​ทาง คน​เลี้ยง​ของ​พวก​เขา​ได้​พา​พวก​เขา​ให้​หลง​เตลิด​ไป และ​เป็น​เหตุ​ให้​พวก​เขา​ร่อนเร่​อยู่​บน​ภูเขา พวก​เขา​ซัดเซพเนจร​ไป​เหนือ​ภูเขา​และ​เนิน​เขา และ​ลืม​ถิ่น​ที่​พำนัก​ของ​ตน</verse>
				<verse number="7">ผู้​ใด​พบ​พวก​เขา​ก็​ขย้ำ​กิน ศัตรู​ของ​พวก​เขา​กล่าว​ว่า ‘เรา​ไม่​ผิด เพราะ​พวก​เขา​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์​ผู้​เป็น​ทุ่ง​หญ้า​เขียว​ขจี​ของ​พวก​เขา พระยาห์เวห์​ผู้​เป็น​ความ​หวัง​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา’</verse>
				<verse number="8">จง​หนี​จาก​บาบิโลน จง​ออก​จาก​ดินแดน​ของ​ชาว​บาบิโลน​เถิด และ​จง​เป็น​เหมือน​แพะ​นำ​ฝูง</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เรา​จะ​เร่ง​กองทัพ​พันธมิตร​ของ​ชนชาติ​ใหญ่​จาก​ทาง​เหนือ มา​สู้รบ​กับ​บาบิโลน พวก​เขา​จะ​เข้า​ประจำ​ที่​ต่อสู้​กับ​มัน บาบิโลน​จะ​ถูก​คน​จาก​ทาง​เหนือ​ยึด ลูกศร​ของ​พวก​เขา​เหมือน​นัก​รบ​ชำนาญ​ศึก ผู้​ไม่​เคย​กลับ​ไป​มือ​เปล่า</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​บาบิโลน​จะ​ถูก​ปล้น และ​โจร​ทุก​คน​ได้​ของ​มากมาย” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="11">“เพราะ​เจ้า​ผู้​ปล้น​กรรมสิทธิ์​ของ​เรา กระหยิ่ม​ลิงโลด เพราะ​เจ้า​ร่าเริง​อย่าง​วัว​สาว​ย่ำ​นวด​เมล็ด​ข้าว และ​ส่ง​เสียง​ร้อง​อย่าง​ม้า​ตัวผู้</verse>
				<verse number="12">แม่​ของ​เจ้า​จะ​อับอาย​นัก ผู้​ให้​กำเนิด​เจ้า​จะ​อัปยศ​อดสู กลาย​เป็น​ผู้​ต่ำต้อย​ที่สุด​ใน​หมู่​ชนชาติ เป็น​ถิ่น​ทุรกันดาร เป็น​ทะเลทราย​อัน​แห้ง​ผาก</verse>
				<verse number="13">เนื่องด้วย​ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์ บาบิโลน​จะ​กลาย​เป็น​ถิ่น​ร้าง​ไร้​คน​อาศัย ทุก​คน​ที่​ผ่าน​ไป​จะ​ตะลึง​และ​เย้ยหยัน เนื่องจาก​บาดแผล​ทั้งหมด​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="14">พวก​เจ้า​ผู้​โก่ง​ธนู จง​เข้า​ประจำ​ที่​ล้อม​รอบ​บาบิโลน ระดม​ยิง​เธอ! ไม่​ต้อง​ออม​ลูกศร เพราะ​เธอ​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">จง​โห่ร้อง​เข้า​ใส่​บาบิโลน​ทุก​ด้าน! เธอ​ยอมแพ้ หอคอย​ต่าง​ๆ พัง​ทลาย กำแพง​พัง​ลง เพราะ​นี่​เป็น​การ​แก้แค้น​ของ​พระยาห์เวห์ จง​แก้แค้น​บาบิโลน จง​ทำ​กับ​บาบิโลน​เหมือน​ที่​เธอ​เคย​ทำ​ชนชาติ​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="16">จง​ตัด​ผู้​หว่าน และ​ผู้​เก็บเกี่ยว​ซึ่ง​ถือ​เคียว​ออก​จาก​บาบิโลน ให้​ทุก​คน​กลับ​ไป​หา​ชนชาติ​ของ​ตน ให้​ทุก​คน​หนี​ไป​ยัง​เมือง​ของ​ตน เพราะ​ดาบ​ของ​ผู้​กดขี่​ข่มเหง</verse>
				<verse number="17">อิสราเอล​เป็น​ฝูง​แกะ​ที่​กระจัดกระจาย ซึ่ง​สิงโต​ได้​ไล่​หนี​กระเจิง ราย​แรก​ที่​ขย้ำ​พวก​เขา คือ​กษัตริย์​อัสซีเรีย ล่าสุด​ผู้​ที่​บด​ขยี้​กระดูก​ของ​พวก​เขา คือ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน”</verse>
				<verse number="18">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า “เรา​จะ​ลงโทษ​กษัตริย์​บาบิโลน​และ​ดินแดน​ของ​เขา เหมือน​ที่​เรา​ลงโทษ​กษัตริย์​แห่ง​อัสซีเรีย</verse>
				<verse number="19">แต่​เรา​จะ​นำ​อิสราเอล​กลับ​สู่​ทุ่ง​หญ้า​ของ​พวก​เขา พวก​เขา​จะ​กิน​หญ้า​บน​ภูเขา​คารเมล​และ​บาชาน พวก​เขา​จะ​อิ่มเอม บน​เนิน​เขา​เอฟราอิม​และ​ใน​กิเลอาด”</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “ใน​วัน​เวลา​นั้น จะ​มี​การ​เสาะหา​ความ​ผิด​ของ​อิสราเอล แต่​ไม่​พบ​เลย และ​จะ​มี​การ​เสาะหา​บาป​ของ​ยูดาห์ แต่​ไม่​พบ​เลย เพราะ​เรา​จะ​อภัย​โทษ​คน​ที่​เหลือ​ซึ่ง​เรา​ไว้​ชีวิต</verse>
				<verse number="21">จง​โจมตี​ดินแดน​เมราธาอิม และ​ผู้​คน​ใน​เปโขด ตาม​ล่า ฆ่า​ทิ้ง และ​ทำลาย​ล้าง ให้​หมด” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น “จง​ทำ​ทุก​สิ่ง​ตาม​ที่​เรา​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="22">มี​เสียง​โห่ร้อง​ออก​ศึก​ใน​ดินแดน เสียง​หายนะ​ใหญ่หลวง!</verse>
				<verse number="23">ค้อน​ซึ่ง​ทุบ​โลก​ทั้ง​โลก ก็​แหลกลาญ​ป่นปี้ บาบิโลน​ถูก​ทิ้ง​ร้าง​อย่าง​สิ้นเชิง ท่ามกลาง​ชนชาติ!</verse>
				<verse number="24">บาบิโลน เรา​วาง​กับดัก​เจ้า​ไว้ และ​เจ้า​ก็​ติดกับ​ก่อน​จะ​รู้​ตัว เจ้า​ถูก​จับ​ได้ เพราะ​เจ้า​ต่อสู้​ขัดขืน​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​ได้​เปิด​คลัง​อาวุธ​ของ​พระองค์ และ​นำ​อาวุธ​แห่ง​ความ​โกรธ​ออก​มา เพราะ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ยิ่งใหญ่​สูง​สุด​มี​งาน​ที่​จะ​ทำ ใน​ดินแดน​ของ​ชาว​บาบิโลน</verse>
				<verse number="26">จง​ยก​กำลัง​ต่อสู้​บาบิโลน​จาก​แดน​ไกล จง​ทำลาย​ยุ้งฉาง​ของ​เธอ​เสีย จง​กอง​เธอ​ไว้​เหมือน​กอง​เมล็ด​ข้าว จง​ทำลาย​ล้าง​เธอ​อย่าง​สิ้นเชิง และ​อย่า​ให้​มี​ใคร​หลงเหลือ​อยู่</verse>
				<verse number="27">จง​ฆ่า​วัว​หนุ่ม​ของ​เธอ​ให้​หมด ต้อน​พวก​มัน​ไป​โรง​เชือด! วิบัติ​แก่​พวก​เขา! เพราะ​ถึง​เวลา​ของ​พวก​เขา​แล้ว เวลา​ที่​พวก​เขา​จะ​ถูก​ลงโทษ</verse>
				<verse number="28">จง​ฟัง​เสียง​ผู้​ลี้​ภัย​และ​ผู้​อพยพ​จาก​บาบิโลน ที่​ป่าวร้อง​ใน​ศิโยน ว่า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​แก้แค้น​อย่างไร แก้แค้น​ให้​วิหาร​ของ​พระองค์​อย่างไร</verse>
				<verse number="29">จง​เรียก​พล​ธนู​มา​ต่อสู้​กับ​บาบิโลน บรรดา​ผู้​โก่ง​คันศร จง​มา​ตั้ง​ค่าย​ล้อม​บาบิโลน​ไว้ อย่า​ให้​มี​ใคร​หนี​รอด​ไป​ได้ จง​ตอบแทน​เธอ​ให้​สาสม จง​ทำ​เหมือน​ที่​เธอ​เคย​ทำ​ไว้ เพราะ​บาบิโลน​ได้​ลบหลู่​พระยาห์เวห์ องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="30">ฉะนั้น ชาย​หนุ่ม​ของ​บาบิโลน​จะ​ล้ม​ลง​กลาง​ถนน และ​ทหาร​ทุก​คน​จะ​ถูก​ทำ​ให้​เงียบ​ใน​วัน​นั้น” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="31">“ดู​เถิด เรา​สู้​กับ​เจ้า คน​หยิ่ง​จองหอง” พระยาห์เวห์​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ดังนั้น “เพราะ​วัน​เวลา​ของ​เจ้า​นั้น​ได้​มา​ถึง​แล้ว เวลา​ที่​เจ้า​จะ​ถูก​ลงโทษ</verse>
				<verse number="32">คน​หยิ่ง​จองหอง​จะ​สะดุด​ล้ม​ลง และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​พยุง​เขา​ขึ้น​มา เรา​จะ​จุด​ไฟ​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​บาบิโลน ไฟ​นี้​จะ​เผาผลาญ​ทุก​คน​ที่​อยู่​รอบ​เมือง”</verse>
				<verse number="33">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “ชาว​อิสราเอล​ถูก​กดขี่​ข่มเหง และ​ชาว​ยูดาห์​ก็​เช่น​กัน พวก​ที่​จับ​พวก​เขา​เป็น​เชลย​ก็​กัก​เขา​ไว้​แน่น ไม่​ปล่อย​ให้​พวก​เขา​ไป</verse>
				<verse number="34">แต่​พระ​ผู้​ไถ่​ของ​พวก​เขา​นั้น​เข้มแข็ง นาม​ของ​พระองค์​คือ พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระองค์​จะ​แก้​คดี​ของ​เขา​อย่าง​แข็งขัน เพื่อ​จะ​นำ​การ​พัก​สงบ​มา​สู่​ดินแดน​ของ​เขา และ​นำ​ความ​วุ่นวาย​มา​ให้​ชาว​บาบิโลน”</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “ให้​ดาบ​ฟาดฟัน​ชาว​บาบิโลน ฟาดฟัน​ผู้​คน​ใน​บาบิโลน และ​ฟาดฟัน​ข้าราชการ​และ​ปราชญ์​ของ​บาบิโลน!</verse>
				<verse number="36">ให้​ดาบ​ฟาดฟัน​ผู้​เผย​พระวจนะ​เท็จ! พวก​เขา​จะ​กลาย​เป็น​คน​โง่เขลา ให้​ดาบ​ฟาดฟัน​นัก​รบ! พวก​เขา​จะ​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​หวาดหวั่น</verse>
				<verse number="37">ให้​ดาบ​ฟาดฟัน​ม้า​และ​รถ​ม้า​ศึก และ​คน​ต่าง​ชาติ​ทุก​คน​ใน​กองทัพ​ของ​เธอ! พวก​เขา​จะ​กลาย​เป็น​คน​อ่อนแอ ให้​ดาบ​ฟาดฟัน​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​บาบิโลน! สิ่ง​เหล่า​นั้น​จะ​ถูก​ปล้น​ชิง</verse>
				<verse number="38">ให้​ความ​แห้ง​แล้ง​มา​เหนือ ​ห้วงน้ำ​ของ​เธอ! พวก​มัน​จะ​ได้​เหือด​แห้ง เพราะ​ดินแดน​นั้น​เต็ม​ไป​ด้วย​รูป​เคารพ และ​พวก​รูป​เคารพ​ก็​กลัว​จน​บ้าคลั่ง</verse>
				<verse number="39">สัตว์​ทะเลทราย​และ​ไฮยีน่า​จะ​อยู่​ที่​นั่น และ​นก​เค้าแมว​จะ​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น จะ​ไม่​มี​ผู้​คน​อาศัย​อยู่​อีก ตลอด​ทุก​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="40">ดัง​ที่​เรา​ได้​ล้มล้าง​โสโดม​และ​โกโมราห์ พร้อม​ทั้ง​เมือง​ใกล้เคียง” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น “ดังนั้น​จะ​ไม่​มี​ใคร​อยู่​ที่​นั่น จะ​ไม่​มี​ผู้คน​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ใน​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="41">ดู​เถิด กองทัพ​จะ​มา​จาก​ทาง​เหนือ ชนชาติ​ยิ่งใหญ่​และ​กษัตริย์​หลาย​องค์ กำลัง​ถูก​เร่งเร้า​จาก​ทุก​มุม​โลก</verse>
				<verse number="42">พวก​เขา​มี​ทั้ง​ธนู​และ​หอก โหดเหี้ยม​และ​ไร้​ความ​เมตตา เสียง​ควบ​ม้า​ของ​พวก​เขา เหมือน​เสียง​ทะเล​คำราม พวก​เขา​ยก​ทัพ​มา​เพื่อ​โจมตี​เจ้า ธิดา​บาบิโลน</verse>
				<verse number="43">กษัตริย์​บาบิโลน​ได้ยิน​รายงาน​ข่าว มือ​ก็​หมด​แรง ความ​ทุกข์​ร้าวราน​จู่โจม​จับ​ใจ เจ็บ​ปวด​ดั่ง​ผู้หญิง​ที่​กำลัง​คลอด​ลูก</verse>
				<verse number="44">เรา​จะ​ไล่​ล่า​บาบิโลน​จาก​ดินแดน​ของ​มัน​ทันที ดุจ​สิงโต​ที่​ออก​จาก​ป่า​ทึบ​แห่ง​แม่น้ำ​จอร์แดน ไป​สู่​ทุ่ง​หญ้า​อัน​อุดม​สมบูรณ์ ใคร​คือ​ผู้​ที่​เรา​เลือกสรร​แต่งตั้ง​เพื่อ​การ​นี้ ใคร​จะ​เสมอ​เหมือน​เรา​และ​ใคร​จะ​ท้าทาย​เรา​ได้ คน​เลี้ยง​แกะ​หน้า​ไหน​จะ​ยืน​ต้าน​เรา​ได้”</verse>
				<verse number="45">ฉะนั้น จง​ฟัง​แผนการ​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​จัดการ​บาบิโลน สิ่ง​ที่​พระองค์​คิด​ไว้​สำหรับ​ดินแดน​ของ​ชาว​บาบิโลน ลูกอ่อน​ใน​ฝูง​จะ​ถูก​ลาก​ไป ทุ่ง​หญ้า​ของ​พวก​เขา​จะ​ตะลึง​เพราะ​ชะตากรรม​ของ​เขา</verse>
				<verse number="46">โลก​จะ​สั่น​สะท้าน เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​บาบิโลน​ล่มสลาย เสียง​ร้อง​ของ​ชาว​บาบิโลน​จะ​ดัง​ก้อง​ใน​หมู่​ชนชาติ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="51">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ดู​เถิด เรา​จะ​ดลใจ​ผู้​ทำลาย​ล้าง มา​สู้​กับ​บาบิโลน​และ​ชาว​เลบคามาย</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​ส่ง​คน​ต่าง​ชาติ​มายัง​บาบิโลน เพื่อ​ฝัด​ร่อน​และ​ล้างผลาญ​ดินแดน​นั้น พวก​เขา​จะ​มา​สู้รบ​กับ​บาบิโลน​ทุก​ด้าน ใน​วัน​แห่ง​หายนะ​ของ​บาบิโลน</verse>
				<verse number="3">อย่า​ให้​พล​ธนู​โก่ง​ธนู​ได้ และ​อย่า​ให้​เขา​หยิบ​เสื้อ​เกราะ​มา​สวม​ทัน อย่า​ไว้​ชีวิต​ชาย​หนุ่ม​ของ​ดินแดน​นั้น จง​ทำลาย ทั้ง​กองทัพ​ให้​สิ้น​ไป</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​จะ​ล้ม​ตาย​ใน​บาบิโลน บาดเจ็บ​สาหัส​ตาม​ถนน​หนทาง</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระเจ้า พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ ไม่ได้​ทอดทิ้ง​อิสราเอล​และ​ยูดาห์ แม้​ดินแดน​ของ​เขา จะ​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ผิด ต่อหน้า​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="6">จง​หนี​จาก​บาบิโลน! จง​หนี​เอา​ชีวิต​รอด​เถิด! อย่า​พลอย​ถูก​ทำลาย​เพราะ​บาป​ของ​เธอ ถึง​เวลา​การ​แก้แค้น​ของ​พระยาห์เวห์​แล้ว พระองค์​จะ​ตอบแทน​บาบิโลน​ให้​สาสม</verse>
				<verse number="7">บาบิโลน​เป็น​ถ้วย​ทองคำ​ใน​มือ​ของ​พระยาห์เวห์ บาบิโลน​ทำ​ให้​ทั้ง​โลก​เมามาย ชนชาติ​ทั้งหลาย​ได้​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​ของ​บาบิโลน บัดนี้​พวก​เขา​จึง​คลุ้มคลั่ง​ไป</verse>
				<verse number="8">บาบิโลน​จะ​ล่มจม​อย่าง​ฉับพลัน แล้ว​ก็​แหลกลาญ จง​ร่ำไห้​ให้​กับ​มัน! เอา​ยา​มา​ทา​รักษา​ความ​เจ็บ​ปวด​ให้​เธอ​สิ เผื่อ​เธอ​จะ​หาย</verse>
				<verse number="9">‘เรา​น่า​จะ​รักษา​บาบิโลน​ให้​หาย แต่​มัน​ก็​ไม่​ยอม​หาย ให้​เรา​ทิ้ง​บาบิโลน และ​ต่าง​คน​ต่าง​กลับ​ดินแดน​ของ​พวก​เรา เพราะ​โทษทัณฑ์​ของ​บาบิโลน​สูง​เสียด​ฟ้า สูง​เทียม​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ให้​ความ​เป็น​ธรรม​แก่​เรา​แล้ว มา​เถิด ให้​เรา​บอก​กล่าว​ใน​ศิโยน ถึง​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​ได้​กระทำ’</verse>
				<verse number="11">จง​ลับ​ลูกศร​ให้​แหลม​คม จง​หยิบ​โล่​ขึ้น​เตรียม​พร้อม พระยาห์เวห์​ได้​เร่งเร้า​เหล่า​กษัตริย์​แห่ง​มีเดีย เพราะ​ตั้งใจ​จะ​ทำลาย​บาบิโลน พระยาห์เวห์​จะ​แก้แค้น แก้แค้น​ให้​วิหาร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">จง​ชู​ธง​ขึ้น​ประชิด​กำแพง​ของ​บาบิโลน! จง​เสริม​กำลัง​ผู้​รักษาการณ์ จง​วาง​ยาม​ประจำ จง​เตรียม​กอง​ซุ่ม​โจมตี​ไว้! พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ให้​สำเร็จ​ตาม​ที่​มุ่งหมาย​ไว้ ตาม​ประกาศิต​เกี่ยวกับ​ชาว​บาบิโลน</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ผู้​อาศัย​ริม​ห้วงน้ำ​ทั้งหลาย และ​มี​ทรัพย์​สมบัติ​มั่งคั่ง ถึง​จุด​จบ​ของ​เจ้า​แล้ว ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​เจ้า​จะ​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ได้​ปฏิญาณ​ไว้​โดย​อ้าง​พระองค์​เอง​ว่า แน่นอน เรา​จะ​ให้​กองทัพ​เนืองแน่น​ดินแดน​ของ​เจ้า​เหมือน​ฝูง​ตั๊กแตน และ​พวก​เขา​จะ​โห่ร้อง​มีชัย​เหนือ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">พระองค์​สร้าง​แผ่นดิน​โลก​ด้วย​ฤทธิ์เดช ก่อตั้ง​โลก​ไว้​ด้วย​สติ​ปัญญา และ​คลี่​ฟ้าสวรรค์​ออก​ด้วย​ความ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​พระองค์​เปล่ง​เสียง ห้วงน้ำ​ใน​ฟ้าสวรรค์​ก็​ร้อง​คำราม พระองค์​ให้​เมฆ​ลอย​ขึ้น​จาก​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก ส่ง​ฟ้าแลบ​ให้​มา​กับ​ฝน และ​นำ​กระแส​ลม​ออก​มา​จาก​คลัง</verse>
				<verse number="17">ทุก​คน​ก็​สิ้นคิด​และ​ขาด​ความ​รู้ ช่าง​ทอง​ทุก​คน​ขายหน้า​เพราะ​รูป​เคารพ​ของ​ตน เทวรูป​ที่​เขา​สร้าง​ก็​จอมปลอม พวก​มัน​ไม่​มี​ลมหายใจ</verse>
				<verse number="18">พวก​มัน​ไร้​ค่า เป็น​สิ่ง​ที่​น่า​เยาะเย้ย เมื่อ​ถึง​เวลา​พิพากษา มัน​ก็​พินาศ</verse>
				<verse number="19">แต่​พระองค์​ผู้​มี​กรรมสิทธิ์​เหนือ​ยาโคบ​ไม่​เหมือน​เทวรูป​พวก​นี้ เพราะ​พระองค์​เป็น​พระ​ผู้​สร้าง​สรรพสิ่ง รวม​ทั้ง​ประชาชน​ที่​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์ นาม​ของ​พระองค์​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="20">เจ้า​เป็น​ตะบอง​รบ เป็น​อาวุธ​สำหรับ​ทำ​สงคราม​ของ​เรา ซึ่ง​เรา​ใช้​เจ้า​ทุบ​บรรดา​ประชาชาติ เรา​ใช้​เจ้า​ทำลาย​อาณาจักร​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="21">เรา​ใช้​เจ้า​ทุบ​ม้า​และ​พล​ม้า เรา​ใช้​เจ้า​ทุบ​รถ​ม้า​ศึก​และ​พล​ขับ</verse>
				<verse number="22">เรา​ใช้​เจ้า​ทุบ​ผู้ชาย​และ​ผู้หญิง เรา​ใช้​เจ้า​ทุบ​คน​แก่​และ​เด็ก เรา​ใช้​เจ้า​ทุบ​ชาย​หนุ่ม​และ​หญิงสาว</verse>
				<verse number="23">เรา​ใช้​เจ้า​ทุบ​คน​เลี้ยง​แกะ​และ​ฝูง​แกะ เรา​ใช้​เจ้า​ทุบ​ชาว​นา​และ​วัว เรา​ใช้​เจ้า​ทุบ​ผู้​ว่า​การ​และ​ขุนนาง​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="24">เรา​จะ​ตอบสนอง​บาบิโลน​และ​ทุก​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​บาบิโลน ​ต่อหน้า​ต่อ​ตา​เจ้า เพราะ​ความ​ผิด​ทั้ง​สิ้น​ที่​พวก​เขา​ทำ​ใน​ศิโยน” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="25">“เรา​เป็น​ศัตรู​กับ​เจ้า เจ้า​ภูเขา​ผู้​ทำลาย​ล้าง เจ้า​ผู้​ผลาญ​ทำลาย​ทั้ง​โลก” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น “เรา​จะ​เหยียด​มือ​ออก​สู้​กับ​เจ้า จะ​กลิ้ง​เจ้า​ลง​จาก​หน้าผา และ​เผา​เจ้า​ให้​วอดวาย</verse>
				<verse number="26">จะ​ไม่​มี​การ​สกัด​หิน​จาก​เจ้า​ไป​เป็น​ศิลา​หัวมุม หรือ​ทำ​เป็น​ฐาน​ราก เพราะ​เจ้า​จะ​ถูก​ทิ้ง​ร้าง​ตลอด​ไป” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="27">“จง​ชู​ธง​ขึ้น​ใน​ดินแดน​นั้น! จง​เป่า​แตร​ท่ามกลาง​ชนชาติ จง​เตรียม​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ไว้​สู้รบ​กับ​มัน จง​เรียก​อาณาจักร​เหล่า​นี้​มา​สู้​กับ​มัน คือ​เรียก​อารารัต มินนี และ​อัชเคนัส จง​ตั้ง​แม่ทัพ​ขึ้น​สู้รบ​กับ​ดินแดน​นั้น จง​ส่ง​ฝูง​ม้า​มา​ให้​เนืองแน่น​เหมือน​ฝูง​ตั๊กแตน</verse>
				<verse number="28">จง​เตรียม​ชนชาติ​ทั้งหลาย​มา​สู้รบ​กับ​บาบิโลน ได้แก่​บรรดา​กษัตริย์​มีเดีย ผู้​ว่า​การ​และ​ขุนนาง​ทั้งปวง ตลอดจน​ประเทศ​ทั้งปวง​ใต้​อาณัติ</verse>
				<verse number="29">แผ่นดิน​ก็​สั่น​สะท้าน​และ​ทุรนทุราย เพราะ​พระยาห์เวห์​ยืนยัน​ที่​จะ​ทำ​กับ​บาบิโลน​ตาม​ที่​ตั้ง​ใจ​ไว้ คือ​ทำ​ให้​ดินแดน​บาบิโลน​ถูก​ทิ้ง​ร้าง ไม่​มี​ผู้​คน​อาศัย​อยู่</verse>
				<verse number="30">นัก​รบ​ของ​บาบิโลน​หยุด​ต่อสู้ หมก​ตัว​อยู่​ใน​ที่​มั่น พลัง​ของ​พวก​เขา​หมด​สิ้น​ไป เขา​กลาย​เป็น​คน​อ่อนแอ ที่​อยู่​อาศัย​ใน​บาบิโลน​ถูก​วาง​เพลิง ลูกกรง​ประตู​เมือง​ต่าง​ๆ หัก​พัง</verse>
				<verse number="31">นัก​วิ่ง​ไล่ตาม​กัน​ไป ผู้​สื่อสาร​ไล่ตาม​กัน​ไป เพื่อ​ไป​รายงาน​กษัตริย์​บาบิโลน​ว่า ทั้ง​กรุง​ถูก​ยึด​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="32">ท่า​ข้าม​แม่น้ำ​ถูก​ยึด เครื่อง​กีดขวาง​ถูก​เผา และ​เหล่า​ทหาร​ก็​ตกใจ​กลัว”</verse>
				<verse number="33">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า “ธิดา​แห่ง​บาบิโลน เหมือน​ลาน​นวด​ข้าว เมื่อ​ถึง​เวลา​ก็​ถูก​เหยียบ​ย่ำ ไม่​ช้า​ก็​จะ​ถึง​เวลา​เก็บเกี่ยว​บาบิโลน</verse>
				<verse number="34">กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​ได้​ขย้ำ​เรา พระองค์​โยน​เรา​เข้า​สู่​ความ​สับสน พระองค์​ทำ​ให้​เรา​เป็น​เหมือน​ไห​เปล่า พระองค์​ได้​กลืน​เรา​เหมือน​งู​พิษ กิน​สิ่ง​โอชะ​ของ​เรา​จน​เต็ม​ท้อง แล้ว​สำรอก​เรา​ออก​มา</verse>
				<verse number="35">ขอให้​ความ​รุนแรง​ที่​กระทำ​กับ​เนื้อ​หนัง ​เรา​ตก​กับ​บาบิโลน​เถิด” ชาว​ศิโยน​พูด​ดังนั้น เยรูซาเล็ม​ก็​ว่า “ขอให้​เลือด​ของ​เรา​ตก​กับ​พวก​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​บาบิโลน​เถิด”</verse>
				<verse number="36">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ดู​เถิด เรา​จะ​ให้​ความ​เป็นธรรม​แก่​เจ้า และ​แก้แค้น​ให้​เจ้า เรา​จะ​ทำ​ให้​ทะเล และ​ธาร​น้ำ​ของ​บาบิโลน​เหือด​แห้ง</verse>
				<verse number="37">บาบิโลน​จะ​เป็น​ซาก​ปรักหักพัง เป็น​ที่​อยู่​ของ​หมาใน เป็น​เป้า​ของ​ความ​สยดสยอง​และ​การ​ดูหมิ่น เป็น​ที่​ซึ่ง​ไม่​มี​ใคร​อยู่​อาศัย</verse>
				<verse number="38">คน​ของ​บาบิโลน​คำราม​เหมือน​สิงโต​หนุ่ม ครวญ​คราง​เหมือน​ลูก​สิงห์</verse>
				<verse number="39">แต่​ขณะ​ที่​พวก​เขา​ถูก​ยั่ว​ให้​โกรธ เรา​จะ​จัด​งาน​เลี้ยง​ให้​พวก​เขา และ​ทำ​ให้​พวก​เขา​เมา เพื่อ​ให้​พวก​เขา​หัวเราะ​ลั่น แล้ว​หลับ​ไป​ตลอด​กาล​ไม่​ตื่น​อีก​เลย” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="40">“เรา​จะ​ปราบ​เขา​ลง เหมือน​แพะ​แกะ ที่​ถูก​ต้อน​ไป​ฆ่า</verse>
				<verse number="41">เชชัก ​จะ​ถูก​พิชิต ความ​โอ้อวด​ของ​ทั้ง​โลก​จะ​ถูก​ยึด! บาบิโลน​จะ​รกร้าง​เพียงใด ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย!</verse>
				<verse number="42">ทะเล​จะ​ซัด​ท่วม​บาบิโลน คลื่น​คำราม​ของ​มัน​จะ​กลบ​บาบิโลน​จน​มิด</verse>
				<verse number="43">เมือง​ต่าง​ๆ ของ​บาบิโลน​จะ​ถูก​ทิ้ง​ร้าง เป็น​ถิ่น​ทุรกันดาร​แห้ง​แล้ง เป็น​แผ่นดิน​ซึ่ง​ไม่​มี​ใคร​อยู่​อาศัย ไม่​มี​ใคร​สัญจร​ผ่าน</verse>
				<verse number="44">เรา​จะ​ลงโทษ​พระเบล​ใน​บาบิโลน ทำ​ให้​เขา​คาย​สิ่ง​ที่​กลืน​ออก​มา ชนชาติ​ทั้งหลาย​จะ​ไม่​หลั่งไหล​ไป​หา​พระเบล​อีก และ​กำแพง​ของ​บาบิโลน​จะ​พังทลาย</verse>
				<verse number="45">ประชาชน​ของ​เรา จง​ออก​มา​จาก​บาบิโลน จง​หนี​เอา​ชีวิต​รอด​เถิด! จง​หนี​ให้​พ้น​จาก​ความ​โกรธ​อัน​รุนแรง​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="46">อย่า​เสียขวัญ​หรือ​หวาดหวั่น เมื่อ​ได้ยิน​ข่าว​ลือ​ใน​ดินแดน​นั้น ปี​นี้​ลือ​กัน​ว่า​อย่าง​นี้ ปี​หน้า​ลือ​กัน​ว่า​อย่าง​นั้น ข่าว​ลือ​เรื่อง​การ​นอง​เลือด​ใน​แผ่นดิน และ​เรื่อง​นัก​ปกครอง​ต่อสู้​กัน</verse>
				<verse number="47">เพราะ​เวลา​นั้น​จะ​มา​ถึง​อย่าง​แน่นอน เวลา​ที่​เรา​จะ​ลงโทษ​รูป​เคารพ​ของ​บาบิโลน ดินแดน​บาบิโลน​ทั้งหมด​จะ​อับอาย​ขายหน้า และ​ผู้​ถูก​ฆ่า​จะ​นอน​ตาย​อยู่​ใน​นั้น</verse>
				<verse number="48">แล้ว​ฟ้าสวรรค์ โลก​และ​สรรพสิ่ง​ใน​นั้น จะ​โห่ร้อง​ยินดี​เหนือ​บาบิโลน เพราะ​บรรดา​ผู้​ทำลาย​จาก​ทาง​เหนือ จะ​มา​โจมตี​บาบิโลน” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="49">“บาบิโลน​จะ​ต้อง​ล่ม​สลาย​เพราะ​คน​อิสราเอล​ถูก​ฆ่า เช่น​เดียว​กับ​คน​ทั่ว​โลก​ถูก​ฆ่า ที่​ต้อง​ล้ม​ตาย​เพราะ​บาบิโลน</verse>
				<verse number="50">พวก​เจ้า​ผู้​หนี​รอด​จาก​คม​ดาบ จง​ไป​เสีย อย่า​มัว​ร่ำไร​อยู่! จง​ระลึก​ถึง​พระยาห์เวห์ ใน​แดน​ไกล และ​คิดถึง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="51">เรา​อับอาย​ขายหน้า เพราะ​เรา​ถูก​สบประมาท และ​ความ​อัปยศ​กลบ​หน้า​เรา เพราะ​คน​ต่าง​ชาติ​เข้า​มา​ใน​ที่​บริสุทธิ์ ของ​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="52">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “แต่​วัน​เวลา​จะ​มาถึง เมื่อ​เรา​จะ​ลงโทษ​รูป​เคารพ​ของ​บาบิโลน และ​ทั่ว​ดินแดน​บาบิโลน จะ​คน​บาดเจ็บ​จะ​ครวญ​คราง</verse>
				<verse number="53">แม้ว่า​บาบิโลน​ขึ้น​สู่​สวรรค์ และ​เสริม​ป้อม​ปราการ​ให้​แข็ง​แกร่ง เรา​ก็​จะ​ส่ง​ผู้​ทำลาย​เธอ​มา” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="54">“เสียง​ร้อง​ดัง​มา​จาก​บาบิโลน เสียง​หายนะ​ใหญ่หลวง ดัง​มา​จาก​ดินแดน​ของ​ชาว​บาบิโลน</verse>
				<verse number="55">พระยาห์เวห์​จะ​ทำลาย​ล้าง​บาบิโลน จะ​สยบ​เสียง​อึกทึก​น่า​รำคาญ​ของ​เธอ คลื่น​ศัตรู​จะ​รุก​เข้า​มา​เหมือน​ห้วงน้ำ​ใหญ่ เสียง​สนั่น​ของ​เขา​จะ​ดัง​ก้อง</verse>
				<verse number="56">ผู้​ทำลาย​จะ​มา​สู้​กับ​บาบิโลน นัก​รบ​ของ​บาบิโลน​จะ​ถูก​จับ​เป็น​เชลย ธนู​ของ​พวก​เขา​จะ​ถูก​หัก​ทิ้ง เพราะ​พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​การ​ตอบสนอง พระองค์​จะ​ตอบ​สนอง​อย่าง​สาสม</verse>
				<verse number="57">เรา​จะ​ทำ​ให้​ข้าราชการ​และ​ปราชญ์​ของ​บาบิโลน​มึนเมา ตลอดจน​ผู้​ว่า​การ นาย​ทหาร​และ​นัก​รบ​ทั้งหลาย พวก​เขา​จะ​หลับใหล​และ​ไม่​ตื่น​อีก​เลย​ตลอด​กาล” องค์​กษัตริย์​ผู้​มี​นาม​ว่า​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="58">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “กำแพง​หนา​ของ​บาบิโลน​จะ​ถูก​ทลาย​ราบ และ​ประตู​สูง​ของ​เธอ​จะ​ถูก​เผา ชนชาติ​ทั้งหลาย​จะ​เหนื่อย​เปล่า สิ่ง​ที่​ได้​ลงแรง​ไว้​จะ​กลาย​เป็น​เพียง​เชื้อ​ไฟ”</verse>
				<verse number="59">นี่​เป็น​เนื้อความ​ซึ่ง​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​สั่ง​ไว้​กับ​ผู้​ดูแล​แขวง​ชื่อ​เสไรอาห์​ลูกชาย​เนริยาห์​ลูกชาย​มาอาเสอาห์ เมื่อ​เขา​ไป​ยัง​บาบิโลน​พร้อม​กับ​กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​ใน​ปี​ที่​สี่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="60">เยเรมีย์​บันทึก​เกี่ยวกับ​ภัยพิบัติ​ทั้งหมด​ที่​จะ​เกิดขึ้น​กับ​บาบิโลน​ไว้​ใน​หนังสือ​ม้วน ซึ่ง​บันทึก​ทั้งหมด​เกี่ยวกับ​บาบิโลน</verse>
				<verse number="61">เยเรมีย์​พูด​กับ​เสไรอาห์​ว่า “เมื่อ​ท่าน​ไป​ถึง​บาบิโลน จง​อ่าน​ออก​เสียง​ข้อความ​ทั้งหมด​นี้</verse>
				<verse number="62">แล้ว​จง​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์ พระองค์​ได้​กล่าว​ว่า​จะ​ทำลาย​สถานที่​นี้ จะ​ไม่​มี​ทั้ง​คน​และ​สัตว์​อาศัย​ที่​นั่น มัน​จะ​ถูก​ทิ้ง​ร้าง​ตลอด​กาล’</verse>
				<verse number="63">เมื่อ​ท่าน​อ่าน​จบ​แล้ว จง​เอา​หนังสือ​ม้วน​นี้​ผูก​เข้า​กับ​ก้อนหิน​แล้ว​โยน​ลง​แม่น้ำ​ยูเฟรติส</verse>
				<verse number="64">จาก​นั้น​จง​พูด​ว่า ‘เช่น​นี้​แหละ บาบิโลน​จะ​จม​ลง ไม่​โผล่​ขึ้น​อีก​เลย​เพราะ​ภัยพิบัติ​ที่​เรา​จะ​นำ​มา​ให้ และ​พลเมือง​ของ​บาบิโลน​จะ​ล้ม​ตาย’ ” ถ้อยคำ​ของ​เยเรมีย์​จบ​ลง​เพียง​เท่า​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="52">
				<verse number="1">เศเดคียาห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​เมื่อ​อายุ 21 ปี และ​ปกครอง​เยรูซาเล็ม​อยู่​สิบ​เอ็ด​ปี แม่​คือ​ฮามุทาล​ธิดา​ของ​เยเรมีย์​จาก​ลิบนาห์</verse>
				<verse number="2">เศเดคียาห์​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เหมือน​ที่​เยโฮยาคิม​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="3">เนื่องด้วย​ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์ เหตุการณ์​ทั้งหมด​นี้​จึง​เกิดขึ้น​กับ​เยรูซาเล็ม​และ​ยูดาห์ จน​ใน​ที่​สุด​พระองค์​เหวี่ยง​พวก​เขา​ไป​พ้น​หน้า​ของ​พระองค์ ครั้ง​นั้น​เศเดคียาห์​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​บาบิโลน</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น ใน​วันที่​สิบ​เดือน​ที่​สิบ​ของ​ปี​ที่​เก้า​ของ​สมัย​กษัตริย์​เศเดคียาห์ กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​ก็​ยก​ทัพ​มา​รบ​กับ​เยรูซาเล็ม พวก​เขา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​นอก​เมือง​แล้ว​สร้าง​เนิน​ดิน​ล้อม​เมือง​ไว้</verse>
				<verse number="5">เยรูซาเล็ม​ถูก​ล้อม​อยู่​จน​ถึง​ปี​ที่​สิบ​เอ็ด​ของ​กษัตริย์​เศเดคียาห์</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ถึง​วันที่​เก้า​ของ​เดือน​ที่​สี่ เมือง​นี้​ก็​กันดาร​อาหาร​อย่าง​หนัก​จน​ไม่​มี​อาหาร​กิน​เลย</verse>
				<verse number="7">แล้ว​กำแพง​เมือง​ก็​ถูก​พัง​ลง ทั้ง​กองทัพ​ก็​หนี​ไป​ใน​เวลา​กลางคืน ผ่าน​ประตู​ระหว่าง​กำแพง​สอง​ชั้น​ใกล้​อุทยาน​ของ​กษัตริย์ แม้ว่า​ชาว​บาบิโลน ล้อม​เมือง​อยู่ พวก​เขา​หนี​ไป​ยัง​อาราบาห์</verse>
				<verse number="8">แต่​กองทัพ​บาบิโลน​ไล่​ล่า​กษัตริย์​เศเดคียาห์​มา​ทัน​ใน​ที่​ราบ​เยรีโค ส่วน​ทหาร​ทั้งหมด​ของ​เศเดคียาห์​แตก​หนี​กัน​ไป​คน​ละ​ทิศ​คน​ละ​ทาง</verse>
				<verse number="9">และ​พระองค์​ถูก​จับกุม พระองค์​ถูก​คุม​ตัว​มา​พบ​กษัตริย์​บาบิโลน​ที่​ริบลาห์​ใน​เขต​ฮามัท​และ​รับ​การ​ตัดสิน​โทษ</verse>
				<verse number="10">ที่​ริบลาห์​นี้ กษัตริย์​บาบิโลน​ประหาร​บรรดา​ลูกชาย​ของ​เศเดคียาห์​ต่อหน้า​ต่อ​ตา​ท่าน และ​ประหาร​ข้าราชการ​ทั้งหมด​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ควัก​ตา​ของ​เศเดคียาห์​ออก​ทั้ง​สอง​ข้าง จองจำ​ด้วย​โซ่ตรวน​ทอง​สัมฤทธิ์ และ​นำ​ตัว​ไป​ขัง​คุก​ไว้​ใน​บาบิโลน​จน​ถึง​วัน​ตาย</verse>
				<verse number="12">ใน​วันที่​สิบ​เดือน​ที่​ห้า​ของ​ปี​ที่​สิบ​เก้า​ของ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน เนบูซาระดาน​ผู้​บัญชาการ​ทหาร​องครักษ์​ผู้​รับใช้​กษัตริย์​บาบิโลน​ได้​มา​ที่​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="13">เขา​จุด​ไฟ​เผา​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ วัง และ​บ้านเรือน​ใน​เยรูซาเล็ม และ​อาคาร​สำคัญ​ทุก​แห่ง</verse>
				<verse number="14">ผู้​บัญชาการ​ทหาร​องครักษ์​สั่ง​ให้​กองทัพ​บาบิโลน​ทั้งหมด​ทลาย​กำแพง​รอบ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="15">เนบูซาระดาน​ผู้​บัญชาการ​ทหาร​องครักษ์​กวาดต้อน​ผู้คน​บาง​ส่วน​ที่​ยากจน​ที่​สุด ผู้คน​ที่​ยัง​อยู่​ใน​เมือง ช่าง​ฝีมือ ที่​เหลือ รวม​ทั้ง​คน​ที่​ละทิ้ง​ไป​ภักดี​ต่อ​กษัตริย์​บาบิโลน</verse>
				<verse number="16">แต่​เนบูซาระดาน​ทิ้ง​คน​ยากจน​ที่​เหลือ​ของ​ดินแดน​นั้น​ไว้ ให้​ทำ​ไร่​องุ่น​และ​ทำ​ไร่​ไถ​นา</verse>
				<verse number="17">เสา​ทอง​สัมฤทธิ์​ทั้ง​สอง​ต้น แท่น​เคลื่อน​ที่ และ​อ่าง​ทะเล​ทอง​สัมฤทธิ์​ซึ่ง​อยู่​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ นั้น ชาว​บาบิโลน​ทุบ​เป็น​ชิ้น​ๆ และ​ขน​ทอง​สัมฤทธิ์​ทั้งหมด​ไป​ยัง​บาบิโลน</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​ยัง​ได้​นำ​เอา​หม้อ ทัพพี กรรไกร​ตัด​ไส้​ตะเกียง ชาม​ประพรม จาน​ชาม และ​เครื่องใช้​ทอง​สัมฤทธิ์​ทั้งหมด​ที่​ใช้​ใน​วิหาร​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="19">ผู้​บัญชาการ​ทหาร​องครักษ์​เอา​สิ่งของ​ที่​ทำ​ด้วย​ทองคำ​หรือ​เงิน​บริสุทธิ์​ไป ไม่ว่า​จะ​เป็น​อ่าง กระถาง​ไฟ ชาม​ประพรม หม้อ เชิง​ตะเกียง และ​จาน​ชาม​ที่​ใช้​สำหรับ​เครื่องดื่ม​บูชา</verse>
				<verse number="20">ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​ได้​จาก​เสา​ทั้ง​สอง​ต้น อ่าง​ทะเล​ทอง​สัมฤทธิ์​กับ​วัว​ทอง​สัมฤทธิ์​สิบ​สอง​ตัว​ที่​เป็น​ฐาน​และ​แท่น​เคลื่อน​ที่ ซึ่ง​กษัตริย์​โซโลมอน​สร้าง​ขึ้น​เพื่อ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น​มี​ปริมาณ​มาก​เกิน​กว่า​จะ​ชั่ง​น้ำหนัก​ได้</verse>
				<verse number="21">เสา​แต่ละ​ต้น​สูง 18 ศอก เส้น​รอบ​วง 12 ศอก หนา 4 นิ้ว​มือ​ภายใน​กลวง</verse>
				<verse number="22">หัวเสา​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​อยู่​บน​ยอด​เสา​มี​ความ​สูง 5 ศอก ประดับ​ด้วย​ตาข่าย​และ​มี​ผล​ทับทิม​ทอง​สัมฤทธิ์​รอบ​ๆ เหมือน​กัน​ทั้ง​สอง​เสา</verse>
				<verse number="23">รอบ​หัว​เสา​มี​ผล​ทับทิม 96 ผล จำนวน​ทับทิม​ที่​อยู่​บน​ตาข่าย​โดย​รอบ​มี 100 ผล</verse>
				<verse number="24">ผู้​บัญชาการ​ทหาร​องครักษ์​ได้​จับ​ตัว​เสไรอาห์​หัวหน้า​ปุโรหิต เศฟันยาห์​รอง​หัวหน้า​ปุโรหิต และ​นาย​ประตู​สาม​คน​ไว้</verse>
				<verse number="25">ใน​บรรดา​คน​ที่​ยัง​อยู่​ใน​เมือง​นั้น เขา​นำ​ตัว​แม่ทัพ​ผู้​ดูแล​กอง​ทหาร องคมนตรี​เจ็ด​คน และ​เลขา​ซึ่ง​เป็น​หัวหน้า​กอง​เกณฑ์​พล และ​คน​หก​สิบ​คน​ที่​พบ​ใน​เมือง​นั้น​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="26">เนบูซาระดาน​นำ​ตัว​คน​ทั้งหมด​นี้​ไป​พบ​กษัตริย์​บาบิโลน​ที่​ริบลาห์</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์​ก็​ฆ่า​คน​ทั้งหมด​นี้​ที่​ริบลาห์​ใน​เขต​ฮามัท ยูดาห์​จึง​ตก​เป็น​เชลย ต้อง​ไป​จาก​ดินแดน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="28">จำนวน​คน​ที่​เนบูคัดเนสซาร์​กวาดต้อน​ไป​เป็น​เชลย​มี​ดังนี้ ใน​ปี​ที่​เจ็ด ชาว​ยิว​ถูก​กวาดต้อน​ไป 3,023 คน</verse>
				<verse number="29">ใน​ปี​ที่​สิบแปด​ของ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ มี​คน​ถูก​กวาดต้อน​ไป​จาก​เยรูซาเล็ม 832 คน</verse>
				<verse number="30">ใน​ปี​ที่​ยี่สิบสาม​ของ​กษัตริย์ เนบูซาระดาน​ผู้​บัญชาการ​ทหาร​องครักษ์​กวาดต้อน​ชาว​ยิว​ไป 745 คน รวม​ชาว​ยิว​ที่​ถูก​กวาดต้อน​ไป​ทั้งสิ้น 4,600 คน</verse>
				<verse number="31">ใน​ปี​ที่​สาม​สิบ​เจ็ด​ที่​กษัตริย์​เยโฮยาคีน​แห่ง​ยูดาห์​เป็น​เชลย คือ​ปี​ที่​อาเมลมาร์ดุค​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​บาบิโลน เมื่อ​วันที่​ยี่สิบห้า​เดือน​ที่​สิบสอง ท่าน​ได้​ปล่อย​กษัตริย์​เยโฮยาคีน​แห่ง​ยูดาห์​ออก​จาก​คุก</verse>
				<verse number="32">ท่าน​พูด​กับ​เยโฮยาคีน​อย่าง​อ่อนโยน และ​ให้​นั่ง​ใน​ที่​มี​เกียรติ​กว่า​กษัตริย์​อื่น​ๆ ที่​มา​เป็น​เชลย​ใน​บาบิโลน</verse>
				<verse number="33">เยโฮยาคีน​จึง​ได้​ถอด​ชุด​นักโทษ​ออก​และ​ร่วม​โต๊ะ​กับ​กษัตริย์​เป็น​ประจำ​ตลอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="34">กษัตริย์​แห่ง​บาบิโลน​มอบ​เบี้ยเลี้ยง​กับ​เยโฮยาคีน​ทุก​วัน​ตลอด​ชีวิต จน​วัน​ที่​เยโฮยาคีน​ตาย</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="25">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">โอ เมือง​ที่​เคย​มี​พลเมือง​หนาแน่น กลับ​อ้างว้าง​เสีย​แล้ว! เมือง​ที่​เคย​ยิ่งใหญ่​ใน​หมู่​ชนชาติ กลับ​เป็น​เหมือน​หญิง​ม่าย​เสีย​แล้ว! เธอ​ซึ่ง​เคย​เป็น​ราชินี​ใน​หมู่​แว่นแคว้น กลับ​ตก​เป็น​ทาส​เสีย​แล้ว</verse>
				<verse number="2">ยาม​ค่ำคืน​เธอ​ร่ำไห้​อย่าง​ขมขื่น น้ำตา​ไหล​อาบ​แก้ม ใน​บรรดา​คน​รัก​ของ​เธอ ไม่​มี​ใคร​ปลอบโยน​เธอ เพื่อน​ทุก​คน​ก็​ทรยศ​เธอ พวก​เขา​กลาย​เป็น​ศัตรู​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="3">หลังจาก​ทุกข์​ลำเค็ญ​และ​กรำ​งาน​หนัก ยูดาห์​ก็​ตก​เป็น​เชลย เธอ​ไป​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ไม่​พบ​ที่​พัก​พิง บรรดา​คน​ที่​ตาม​ล่า​ก็​ไล่​ทัน​เธอ ใน​ยาม​ที่​เธอ​ทุกข์​เข็ญ</verse>
				<verse number="4">ถนน​สู่​ศิโยน​คร่ำครวญ​หวนไห้ เพราะ​ไม่​มี​ใคร​มา​เทศกาล​ที่​เธอ​กำหนด ประตู​เมือง​ทั้งหมด​ก็​รกร้าง บรรดา​ปุโรหิต​ของ​เธอ​คร่ำครวญ บรรดา​หญิงสาว​ของ​เธอ​ก็​โศกเศร้า ตัว​เธอ​เอง​ก็​ทุกข์​ทรมาน​ขมขื่น</verse>
				<verse number="5">ศัตรู​ของ​เธอ​กลาย​เป็น​เจ้านาย อริ​ทั้งหลาย​ของ​เธอ​เบิกบาน​ใจ พระยาห์เวห์​นำ​ความ​ระทม​มา​ให้​เธอ เพราะ​บาป​มากมาย​ของ​เธอ ลูก​เล็ก​เด็ก​แดง​ของ​เธอ ตก​ไป​เป็น​เชลย​ต่อหน้า​ศัตรู</verse>
				<verse number="6">ความ​โอ่อ่า​ตระการ​ทั้งปวง ไป​จาก​ธิดา​แห่ง​ศิโยน​เสีย​แล้ว เจ้านาย​ของ​เธอ​เป็น​เหมือน​กวาง ที่​หา​ทุ่ง​หญ้า​ไม่​ได้ ต้อง​หนี​ไป​ต่อหน้า​นัก​ล่า อย่าง​อ่อน​แรง</verse>
				<verse number="7">ใน​ยาม​ที่​เธอ​ทุกข์​ยาก​และ​ระหกระเหิน เยรูซาเล็ม​ก็​หวน​ระลึก​ถึง​สิ่ง​ล้ำค่า ที่​เธอ​เคย​มี​ใน​วัน​เก่า​ก่อน เมื่อ​พลเมือง​ของ​เธอ​ตก​อยู่​ใน​มือ​ศัตรู ไม่​มี​ใคร​ช่วย​เหลือ​เธอ พวก​ศัตรู​มอง​ดู​เธอ และ​หัวเราะ​เยาะ​ความ​พินาศ​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="8">เยรูซาเล็ม​ได้​ทำ​บาป​อย่าง​ใหญ่หลวง ดังนั้น​เธอ​จึง​แปดเปื้อน​มลทิน ทุก​คน​ที่​เคย​ยกย่อง​เธอ​ก็​ดู​หมิ่น​เธอ เพราะ​เห็น​เธอ​เปลือยเปล่า​แล้ว เธอ​เอง​สะอื้น​ไห้ และ​หัน​หน้า​หนี</verse>
				<verse number="9">ความ​โสโครก​ฝัง​แน่น​ใน​อาภรณ์​ของ​เธอ เธอ​ไม่​ใส่​ใจ​อนาคต​ของ​เธอ ความ​ล่มจม​ของ​เธอ​น่า​ใจ​หาย ไม่​มี​ใคร​ปลอบโยน​เธอ “พระยาห์เวห์ โปรด​มอง​ความ​ทุกข์​ยาก​ของ​ข้า เพราะ​ศัตรู​ชนะ​เสีย​แล้ว”</verse>
				<verse number="10">ศัตรู​ฉวย​สิ่ง​ล้ำค่า ของ​เธอ​ไป​หมด เธอ​เห็น​คน​ต่าง​ชาติ​บุก​เข้า​มา ใน​สถาน​นมัสการ​ของ​เธอ ล้วน​แต่​เป็น​ชนชาติ​ซึ่ง​พระองค์​สั่ง​ห้าม ไม่​ให้​เข้า​มา​ใน​ที่​ชุมนุม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">พลเมือง​ของ​เธอ​สะอื้น​ไห้ ขณะ​เสาะหา​อาหาร เอา​ของ​มี​ค่า​ออก​มา​แลก​อาหาร เพื่อ​ประทัง​ชีวิต “พระยาห์เวห์ โปรด​มอง​และ​ใคร่ครวญ​เถิด เพราะ​ข้า​ถูก​เหยียดหยาม</verse>
				<verse number="12">พวก​ท่าน​ที่​ผ่าน​ไป ไม่​รู้สึก​อะไร​หรือ จง​มอง​ไป​รอบ​ๆ เถิด มี​ความ​ทุกข์​ใด​บ้าง​เหมือน​ทุกข์ ที่​ข้าพเจ้า​ประสบ ทุกข์​ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ให้​เกิด​กับ​ข้า ใน​วัน​ที่​พระองค์​โกรธ​เกรี้ยว​รุนแรง</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ส่ง​ไฟ​ลง​มา​จาก​เบื้อง​บน ไฟ​นั้น​แผดเผา​อยู่​ใน​กระดูก​ของ​ข้า พระองค์​วาง​ตาข่าย​ดัก​เท้า​ของ​ข้า และ​ทำ​ให้​ข้า​หัน​กลับ พระองค์​ทิ้ง​ข้าพเจ้า​ไว้ ให้​ระบม​ไข้​และ​อ่อน​โรยแรง​วันยังค่ำ</verse>
				<verse number="14">บาป​ของ​ข้าพเจ้า​ถูก​ผูก​ไว้​เป็น​แอก พวก​มัน​ถูก​ทอ​เข้า​ด้วย​กัน​โดย​มือ​ของ​พระองค์ บาป​เหล่า​นั้น​แขวน​อยู่​บน​คอ​ของ​ข้า และ​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ทำ​ให้​กำลัง​ของ​ข้า​หมด​ไป พระองค์​มอบ​ข้า​ไว้​ใน​มือ​ของ คน​เหล่า​นั้น​ที่​ข้า​ไม่​อาจ​ต่อกร​ได้</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​ทอดทิ้ง​นัก​รบ​ทั้งปวง ที่​อยู่​ท่ามกลาง​ข้าพเจ้า พระองค์​ระดม​พล​มา​ต่อสู้​ข้าพเจ้า เพื่อ บด​ขยี้​พวก​คน​หนุ่ม​ของ​ข้าพเจ้า พระยาห์เวห์​เหยียบ​ย่ำ​ธิดา​พรหมจารี​แห่ง​ยูดาห์ ดั่ง​องุ่น​ใน​บ่อ​ย่ำ​องุ่น</verse>
				<verse number="16">ด้วย​เหตุ​นี้ ข้าพเจ้า​จึง​ร่ำไห้ น้ำตา​หลั่ง​ริน ไม่​มี​ใคร​อยู่​ใกล้​ๆ คอย​ปลอบโยน ไม่​มี​ใคร​ช่วย​กู้​ดวง​วิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า ลูก​ๆ ของ​ข้าพเจ้า​สิ้น​เนื้อ​ประดา​ตัว เพราะ​ศัตรู​ชนะ​เขา”</verse>
				<verse number="17">ศิโยน​ยื่น​มือ​ออก แต่​ไม่​มี​ใคร​ปลอบโยน​เธอ พระยาห์เวห์​สั่ง​ไว้​สำหรับ​ยาโคบ​ว่า “เพื่อนบ้าน​ของ​เขา​กลาย​เป็น​ศัตรู​ของ​เขา เยรูซาเล็ม​กลาย​เป็น ของ​โสโครก​ใน​หมู่​พวก​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​ชอบธรรม กระนั้น​ข้า​ก็​กบฏ​ต่อ​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์ ฟัง​เถิด ชนชาติ​ทั้งปวง จง​มอง​ดู​ความ​ทุกข์​ลำเค็ญ​ของ​ข้า คน​หนุ่ม​สาว​ของ​ข้า ตก​ไป​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="19">ข้า​ร้องเรียก​บรรดา​พันธมิตร แต่​พวก​เขา​ก็​ทรยศ​หักหลัง บรรดา​ปุโรหิต​และ​ผู้​อาวุโส​ของ​ข้า พินาศ​ย่อยยับ​ใน​เมือง ขณะ​พวก​เขา​หา​อาหาร เพื่อ​ประทัง​ชีวิต</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์ โปรด​มอง​ดู​เถิด ว่า​ข้า​ทุกข์​ยาก​มาก​เพียงไร! จิตใจ​ร้อนรุ่ม ดวงใจ​สับสน​วุ่นวาย​อยู่​ภายใน เพราะ​ข้า​ได้​กบฏ​อย่าง​ที่สุด นอก​บ้าน​มี​แต่​คม​ดาบ​คร่า​ชีวิต​ลูกหลาน ใน​บ้าน​มี​แต่​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="21">ผู้​คน​ได้ยิน​เสียง​ครวญ​คราง​ของ​ข้า แต่​ไม่​มี​ใคร​ปลอบโยน​ข้า ศัตรู​ได้ยิน​ถึง​ความ​ทุกข์​ลำเค็ญ​ของ​ข้า ก็​ลิงโลด​กับ​สิ่ง​ที่​พระองค์​ทำ ขอ​นำ​วัน​นั้น​ที่​พระองค์​ประกาศ​ไว้​มา​ถึง เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​เป็น​เหมือน​ข้า</verse>
				<verse number="22">ให้​ความ​ชั่วร้าย​ของ​พวก​เขา​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์ ขอ​จัดการ​กับ​พวก​เขา อย่าง​ที่​พระองค์​ได้​จัดการ​กับ​ข้า เพราะ​บาป​ทั้ง​สิ้น​ของ​ข้า เสียง​ครวญ​คราง​ของ​ข้า​มากมาย​นัก และ​ดวงใจ​ของ​ข้า​อ่อน​ระโหย​ไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">อนิจจา องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ปกคลุม​ธิดา​แห่ง​ศิโยน! ด้วย​เมฆ​หมอก​แห่ง​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์! พระองค์​เหวี่ยง​ความ​รุ่งโรจน์​ของ​อิสราเอล จาก​ฟ้า​ลง​สู่​ดิน พระองค์​ไม่​ได้​ระลึก​ถึง​แท่น​รอง​เท้า​ของ​พระองค์ ใน​วัน​แห่ง​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ทำลาย​ที่​อาศัย​ทั้งหมด​ของ​ยาโคบ อย่าง​ไร้​ความ​ปรานี พระองค์​ทลาย​ที่​มั่น​ทั้งหลาย​ของ​ธิดา​แห่ง​ยูดาห์ ด้วย​ความ​โกรธ​เกรี้ยว พระองค์​นำ​อาณาจักร​และ​เจ้านาย​ของ​ยูดาห์ ให้​ต่ำ​ลง​มา​ถึง​ดิน​อย่าง​น่า​อดสู</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ตัด​เขา​สัตว์ ​ทั้งสิ้น ของ​อิสราเอล ด้วย​ความ​โกรธ​อัน​รุนแรง พระองค์​เพิกถอน​การ​ปกป้อง เมื่อ​ศัตรู​เข้า​มา​โจมตี พระองค์​เผา​ยาโคบ​เหมือน​ไฟ​ลุกโชน ซึ่ง​แผดเผา​ทุก​สิ่ง​ที่​อยู่​รอบ​ข้าง</verse>
				<verse number="4">พระองค์​น้าว​คันธนู​เหมือน​เป็น​ศัตรู มือ​ขวา​ของ​พระองค์​พร้อม​ยิง สังหาร​ทุก​คน​ผู้​น่า​เจริญ​ตา​เจริญ​ใจ เหมือน​กับ​เป็น​ศัตรู พระองค์​ระบาย​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ดุจ​ไฟ แผดเผา​เต็นท์​ของ​ธิดา​แห่ง​ศิโยน</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​เป็น​เหมือน​ศัตรู พระองค์​กลืน​กิน​อิสราเอล​เสีย​แล้ว กลืน​กิน​ปราสาท​ราช​วัง และ​ทำลาย​บรรดา​ที่​มั่น​ของ​อิสราเอล พระองค์​ทวี​ความ​ทุกข์​โศก​และ​การ​คร่ำครวญ สำหรับ​ธิดา​แห่ง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ทิ้ง​ที่​พำนัก​ของ​พระองค์​ดั่ง​สวน​ร้าง ทำลาย​สถาน​นมัสการ​ของ​พระองค์ พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​ศิโยน​หลง​ลืม เทศกาล​และ​วัน​สะบาโต​ตาม​กำหนด พระองค์​เขี่ย​ทั้ง​กษัตริย์​และ​ปุโรหิต​ทิ้ง ด้วย​ความ​โกรธ​อัน​รุนแรง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​ปฏิเสธ​แท่น​บูชา และ​ละทิ้ง​สถาน​นมัสการ​ของ​พระองค์ พระองค์​มอบ​กำแพง​ปราสาท​ราช​วัง ไว้​ใน​มือ​ของ​ศัตรู พวก​ศัตรู​โห่ร้อง​ใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์ ราว​กับ​วัน​เทศกาล​ตาม​กำหนด</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​ตั้ง​ใจ​ที่​จะ​ทลาย กำแพง​รอบ​ธิดา​แห่ง​ศิโยน พระองค์​วัด​โทษ​ไว้​อย่าง​ถี่ถ้วน และ​ไม่​ได้​ยั้ง​มือ​จาก​การ​ทำลาย ทำ​ให้​เนิน​ดิน​และ​กำแพง​คร่ำครวญ พัง​ทลาย​ไป​ด้วย​กัน</verse>
				<verse number="9">บรรดา​ประตู​ของ​เยรูซาเล็ม​ทรุด​จม​ดิน ดาล​ประตู​ของ​มัน พระองค์​ก็​หัก​ทำลาย​เสีย กษัตริย์​และ​พวก​เจ้านาย​ตก​เป็น​เชลย​ใน​ชาติ​ต่าง​ๆ กฎ​บัญญัติ​สูญสิ้น​ไป​แล้ว และ​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​ไม่​ได้รับ​นิมิต จาก​พระยาห์เวห์​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="10">พวก​ผู้​อาวุโส​ของ​ธิดา​ศิโยน นั่ง​ซึม​อยู่​ที่​พื้น​ใน​ความ​เงียบ โปรย​ฝุ่น​ธุลี​บน​ศีรษะ และ​นุ่ง​ห่ม​ผ้า​กระสอบ พวก​หญิง​สาว​แห่ง​เยรูซาเล็ม ซบ​หน้า​ลง​กับ​พื้น​ด้วย​ความ​อับอาย</verse>
				<verse number="11">นัยน์​ตา​ของ​ข้า​หมอง​ช้ำ​เพราะ​ร่ำไห้ ข้า​ทุกข์​ระทม​อยู่​ภายใน ดวงใจ​ของ​ข้า​แหลก​สลาย เพราะ​ชนชาติ​ของ​ข้า​ถูก​ทำลาย เพราะ​ลูก​เล็ก​เด็ก​แดง​เป็น​ลม อยู่​ตาม​ถนน​หนทาง​ใน​เมือง</verse>
				<verse number="12">“แม่​จ๋า ไหนล่ะ​อาหาร” พวก​เด็ก​ๆ ถาม​แม่ ขณะ​หมด​แรง เหมือน​คน​บาดเจ็บ​กลาง​ถนน​ใน​เมือง ขณะ​ชีวิต​หลุด​ลอย​ไป จาก​อ้อมอก​แม่</verse>
				<verse number="13">ธิดา​แห่ง​เยรูซาเล็ม เรา​จะ​พูด​อะไร​เพื่อ​เจ้า​ได้ เรา​จะ​เปรียบ​เจ้า​กับ​อะไร​หนอ ธิดา​พรหมจารี​แห่ง​ศิโยน เรา​จะ​เทียบ​เจ้า​กับ​สิ่งใด​ดี เพื่อ​จะ​ปลอบโยน​เจ้า​ได้ บาดแผล​ของ​เจ้า​ลึก​ดั่ง​ทะเล ใคร​เล่า​จะ​เยียวยา​รักษา​เจ้า​ได้</verse>
				<verse number="14">นิมิต​ที่​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​เจ้า​เห็น ล้วน​จอมปลอม​และ​ไร้​ค่า พวก​เขา​ไม่​ได้​เปิด​เผย​บาป​ของ​เจ้า ทำ​ให้​เจ้า​ต้อง​เป็น​เชลย​ต่อไป คำ​พยากรณ์​ที่​พวก​เขา​ให้​เจ้า​ก็ จอมปลอม​และ​พา​ให้​หลง​ผิด</verse>
				<verse number="15">คน​ทั้งหมด​ที่​ผ่าน​ไป​มา ตบมือ​เยาะเย้ย​เจ้า พวก​เขา​ถากถาง​และ​ส่าย​หัว สมเพช​ธิดา​แห่ง​เยรูซาเล็ม​ว่า “นี่​น่ะ​หรือ​เมือง​ที่​ได้​รับ​การ​ขนานนาม ว่า​งาม​เพียบพร้อม เป็น​ความ​ชื่นชม​ยินดี​ของ​คน​ทั้ง​โลก”</verse>
				<verse number="16">ศัตรู​ทั้งหมด​ของ​เจ้า อ้าปาก​เย้ยหยัน​เจ้า ส่งเสียง​เยาะเย้ย ยิงฟัน​ใส่ และ​กล่าว​ว่า “ใน​ที่สุด​เรา​ก็​ทำลาย​เจ้า​ลง​ได้ นี่​เป็น​วันที่​เรา​รอคอย​มา​นาน เรา​อยู่​มา​จน​ได้​เห็น​สิ่ง​นี้​เกิดขึ้น”</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​ทำ​ตาม​ที่​วางแผน​ไว้ ทำ​ให้​สำเร็จ​ตาม​ถ้อยคำ ซึ่ง​พระองค์​มี​ประกาศิต​ไว้​นาน​มา​แล้ว พระองค์​ล้ม​เจ้า​ลง​โดย​ไม่​ปรานี พระองค์​ยอม​ให้​ศัตรู​ลิงโลด​อยู่​เหนือ​เจ้า พระองค์​เชิดชู​พลัง​ของ​ศัตรู​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="18">จิตใจ​ของ​พวก​เขา ร้อง​เรียก​พระยาห์เวห์ ปราการ​ของ​ธิดา​แห่ง​ศิโยน ให้​น้ำ​ตา​ของ​เจ้า​หลั่งไหล​ดั่ง​แม่น้ำ ตลอด​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน จง​อย่า​ได้​หยุด​พัก อย่า​ให้​ตา​ของ​เจ้า​ได้​พัก​เลย</verse>
				<verse number="19">จง​ลุก​ขึ้น​ร่ำไห้​ใน​ยาม​ค่ำคืน ตั้งแต่​เริ่ม​มืด จง​ระบาย​ความ​ใน​ใจ​ของ​เจ้า​ออก​มา​เหมือน​สาย​น้ำ ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ จง​ชูมือ​ขึ้น​อ้อนวอน​พระองค์ เพื่อ​ชีวิต​ลูก​เล็ก​เด็ก​แดง​ของ​เจ้า ซึ่ง​เป็น​ลม​ไป​เพราะ​ความ​หิวโหย อยู่​ทุก​มุม​ถนน</verse>
				<verse number="20">“พระยาห์เวห์​โปรด​มอง​และ​ใคร่ครวญ​เถิด พระองค์​เคย​ทำ​เช่น​นี้​แก่​ใคร​บ้าง ควร​หรือ​ที่​ผู้หญิง​จะ​กิน​ลูก​ของ​ตน ลูก​ใน​ไส้​ที่​ได้​ฟูมฟัก​เลี้ยงดู​มา ควร​หรือ​ที่​ปุโรหิต​และ​ผู้​เผย​พระวจนะ​จะ​ถูก​ฆ่า ใน​สถาน​นมัสการ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="21">ทั้ง​คน​หนุ่ม​และ​คน​แก่ นอน​คลุก​ฝุ่น​อยู่​ด้วยกัน​กลาง​ถนน คน​หนุ่ม​สาว​ของ​ข้า ล้ม​ตาย​ด้วย​คม​ดาบ พระองค์​ประหาร​พวก​เขา​ใน​วัน​แห่ง​ความ​โกรธเกรี้ยว เข่นฆ่า​พวก​เขา​โดย​ไม่​ปรานี</verse>
				<verse number="22">พระองค์​ระดม​ความ​น่า​สะพรึง​กลัว​จาก​ทุก​ด้าน​มา​ใส่​ข้า เหมือน​เกณฑ์​คน​มา​วัน​งาน​เลี้ยง​ตาม​เทศกาล ใน​วัน​แห่ง​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระยาห์เวห์ ไม่​มี​ใคร​หนี​รอด​หรือ​รอด​ชีวิต​ไป​ได้​เลย​แม้​สัก​คน​เดียว ศัตรู​ของ​ข้า​ได้​ทำลาย​ล้าง บรรดา​คน​ที่​ข้า​ฟูมฟัก​เลี้ยงดู​มา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ข้า​คือ​ผู้​ที่​เห็น​ความ​ทุกข์​ลำเค็ญ จาก​ไม้เรียว​แห่ง​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ขับไล่​ข้า​ออก​มา​เดิน ใน​ความ​มืดมน ไม่​ใช่​ความ​สว่าง</verse>
				<verse number="3">อัน​ที่​จริง​พระองค์​หัน​มา​เล่นงาน​ข้าพเจ้า ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า​ตลอด​วัน​คืน</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ทำ​ให้​เนื้อ​และ​หนัง​ของ​ข้า​เหี่ยว​ไป และ​หัก​กระดูก​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ล้อม​กรอบ​ข้า​ไว้ ด้วย​ความ​ขมขื่น​และ​ลำเค็ญ</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ทำ​ให้​ข้า​อยู่​ใน​ความ​มืด เหมือน​คน​ที่​ตาย​ไป​นาน​แล้ว</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ล้อม​ข้า​ไว้​ไม่​ให้​หนี​ไป​ได้ พระองค์​ถ่วง​ข้า​ด้วย​โซ่ตรวน</verse>
				<verse number="8">แม้​เมื่อ​ข้า​วิงวอน​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ พระองค์​ก็​ไม่​รับ​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="9">พระองค์​วาง​ศิลา​กั้น​ทาง​ของ​ข้า ทำ​ให้​หนทาง​ของ​ข้า​นั้น​คดเคี้ยว</verse>
				<verse number="10">พระองค์​เป็น​ดั่ง​หมี​ที่​คอย​ตะครุบ ดั่ง​สิงโต​ที่​ซุ่ม​อยู่</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ลาก​ข้า​ออก​จาก​ทาง และ​ฉีก​ข้า​เป็น​ชิ้น​ๆ แล้ว​ทิ้ง​ข้า​ไว้​ไม่​มี​ใคร​ช่วยเหลือ</verse>
				<verse number="12">พระองค์​โก่ง​คันธนู และ​ข้า​เป็น​เป้า​ธนู​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">ลูก​ธนู​จาก​แล่ง​ของ​พระองค์ เสียบ​ทะลุ​หัวใจ​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="14">ข้า​เป็น​ที่​หัวเราะ​เยาะ​ของ​พี่น้อง​ร่วม​ชาติ พวก​เขา​ร้องเพลง​ล้อเลียน​ข้า​วัน​ยัง​ค่ำ</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ให้​ข้า​อิ่ม​ด้วย​สมุนไพร​รส​ขม และ​ให้​ดื่ม​น้ำ​บอระเพ็ด</verse>
				<verse number="16">พระองค์​เลาะ​ฟัน​ข้า​ด้วย​กรวด เหยียบ​ย่ำ​ข้า​จม​ฝุ่น​ธุลี</verse>
				<verse number="17">สันติสุข​ถูก​พราก​ไป​จาก​ใจ​ของ​ข้า ข้า​ลืม​ไป​แล้ว​ว่า​ความ​เจริญ​รุ่งเรือง​เป็น​อย่างไร</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้า​จึง​พูด​ว่า “ศักดิ์ศรี​ของ​ข้า​สูญ​สิ้น​เสีย​แล้ว และ​ทุก​สิ่ง​ที่​คาด​หวัง​จาก​พระยาห์เวห์​ก็​พังทลาย”</verse>
				<verse number="19">โปรด​ระลึก​ถึง​เมื่อ​ข้า​ทุกข์​เข็ญ​และ​ระหกระเหิน ความ​ขมขื่น​และ​บอระเพ็ด​ที่​ข้า​ได้รับ</verse>
				<verse number="20">ข้าพเจ้า​จดจำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ได้​ดี และ​จิตใจ​ของ​ข้า​ก็​หดหู่​อยู่​ภายใน</verse>
				<verse number="21">ถึง​กระนั้น​ข้า​ก็​คิดถึง​เรื่อง​นี้​ขึ้น​มา และ​ข้า​จึง​มี​ความ​หวัง</verse>
				<verse number="22">เพราะ​ความ​รัก​ยิ่งใหญ่​ของ​พระยาห์เวห์​เรา​จึง​ไม่​พินาศ​ไป เพราะ​เมตตา​ของ​พระองค์​ไม่​เคย​ยั้ง​หยุด</verse>
				<verse number="23">มี​มา​ใหม่​ทุก​เช้า ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์​ยิ่งใหญ่​นัก</verse>
				<verse number="24">ข้าพเจ้า​พูด​กับ​ตนเอง​ว่า “พระยาห์เวห์​เป็น​ทั้งหมด​ที่​ข้า​มี ฉะนั้น​ข้า​จะ​รอคอย​พระองค์”</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​ดี​ต่อ​ผู้​ที่​ฝาก​ความ​หวัง​ไว้​กับ​พระองค์ ดี​ต่อ​ผู้​ที่​แสวงหา​พระองค์</verse>
				<verse number="26">เป็น​การ​ดี​ที่​จะ​สงบ​รอคอย ความ​รอด​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">เป็น​การ​ดี​ที่​คน​เรา​จะ​แบก​แอก​ไว้ ขณะ​ยัง​หนุ่ม​สาว</verse>
				<verse number="28">ให้​เขา​นั่ง​เงียบ​ๆ อยู่​แต่​ลำพัง เพราะ​พระองค์​วาง​แอก​นั้น​ไว้​บน​เขา</verse>
				<verse number="29">ให้​เขา​จำนน​ซบ​หน้า​ลง​กับ​ดิน เพราะ​อาจ​ยัง​มี​ความ​หวัง</verse>
				<verse number="30">ให้​เขา​เอียง​แก้ม​ให้​ผู้​ที่​จะ​ตบ​เขา และ​ให้​เขา​ยอม​รับ​ความ​อัปยศ​อดสู</verse>
				<verse number="31">เพราะ​พระยาห์เวห์ ไม่​ทอดทิ้ง​ใคร​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="32">ถึง​แม้​พระองค์​ทำ​ให้​เกิด​ความ​ทุกข์​โศก แต่​ก็​ยัง​จะ​แสดง​ความ​เมตตา ตาม​ความ​รัก​มั่นคง​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="33">เพราะ​พระองค์​ไม่​เต็มใจ​ที่​จะ​นำ​ความ​ทุกข์​ยาก หรือ​ความ​โศกเศร้า​มา​สู่​ใคร​เลย</verse>
				<verse number="34">การ​เหยียบ​ย่ำ นักโทษ​ทั้งหมด​ใน​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="35">การ​ปฏิเสธ​สิทธิ์​ของ​ผู้คน ต่อหน้า​องค์​ผู้​สูง​สุด</verse>
				<verse number="36">การ​กีดกัน​พวก​เขา​จาก​ความ​ยุติธรรม พระยาห์เวห์​จะ​ไม่​เห็น​สิ่ง​เหล่า​นี้​หรือ</verse>
				<verse number="37">หาก​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​มี​ประกาศิต​ไว้ ผู้​ใด​เล่า​จะ​สั่ง​ให้​มัน​เกิดขึ้น​ได้</verse>
				<verse number="38">ทั้ง​หายนะ​และ​สิ่ง​ดีงาม ล้วน​มา​จาก​ปาก​ของ​องค์​ผู้​สูง​สุด​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="39">ควร​หรือ​ที่​คน​จะ​บ่น เมื่อ​ถูก​ลงโทษ​เพราะ​บาป​ของ​ตน</verse>
				<verse number="40">ให้​เรา​สำรวจ​ตรวจตรา​วิถีทาง​ของ​เรา​เอง และ​ให้​เรา​กลับ​มา​หา​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="41">ให้​เรา​ชูใจ​และ​ชู​มือ​ขึ้น​อธิษฐาน ต่อ​พระเจ้า​ใน​สวรรค์​และ​กล่าว​ว่า</verse>
				<verse number="42">“เรา​ได้​ทำ​บาป​และ​กบฏ และ​พระองค์​ไม่​ได้​ให้​อภัย</verse>
				<verse number="43">พระองค์​คลุม​ตนเอง​ไว้​ด้วย​ความ​โกรธ และ​ตาม​ล่า​เรา พระองค์​ประหาร​โดย​ไม่​ปรานี</verse>
				<verse number="44">พระองค์​คลุม​ตนเอง​ไว้​ด้วย​เมฆ เพื่อ​ไม่​ให้​คำ​อธิษฐาน​ขึ้น​ถึง​พระองค์​ได้</verse>
				<verse number="45">พระองค์​ทำ​ให้​เรา​เป็น​กากเดน​และ​เศษ​ขยะ ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="46">ศัตรู​ทั้งปวง​ของ​เรา เปิด​ปาก​ว่า​ร้าย​เรา</verse>
				<verse number="47">พวก​ข้า​เผชิญ​ความ​น่า​สะพรึง​กลัว การ​หลอกลวง​และ​ความ​พินาศ​ย่อยยับ”</verse>
				<verse number="48">ธาร​น้ำ​ตา​ไหล​หลั่ง​จาก​ตา​ของ​ข้า เพราะ​ชนชาติ​ของ​ข้า​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="49">น้ำตา​ของ​ข้า​จะ​หลั่ง​ไม่​หยุด​หย่อน ไม่​หยุด​พัก</verse>
				<verse number="50">จนกว่า​พระยาห์เวห์​จะ​มอง​ลง​มา จาก​ฟ้าสวรรค์​และ​เห็น</verse>
				<verse number="51">สิ่ง​ที่​เห็น​ทำ​ให้​จิตใจ​ของ​ข้า​ทุกข์​ระทม เพราะ​หญิง​ทุก​คน​ใน​เมือง​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="52">บรรดา​ผู้​ที่​เป็น​ศัตรู​กับ​ข้า​โดย​ไม่​มี​เหตุ ตาม​ล่า​ข้า​เหมือน​ล่า​นก</verse>
				<verse number="53">พวก​เขา​มุ่ง​ปลิด​ชีวิต​ข้า​ใน​บ่อ และ​ขว้าง​ก้อนหิน​ใส่​ข้า</verse>
				<verse number="54">น้ำ​ไหล​ท่วม​มิด​ศีรษะ​ของ​ข้า จน​ข้า​คิดว่า​ตัวเอง​ถึง​จุดจบ​แล้ว</verse>
				<verse number="55">พระยาห์เวห์ ข้า​ร้องเรียก​นาม​ของ​พระองค์ จาก​ก้น​บ่อ</verse>
				<verse number="56">พระองค์​ได้ยิน​ข้า​อ้อนวอน​ว่า “ขอ​อย่า​ปิด​หู จาก​คำร้อง​ขอ​การ​บรรเทา​ของ​ข้า”</verse>
				<verse number="57">พระองค์​มา​ใกล้​เมื่อ​ข้า​ร้องเรียก​พระองค์ และ​พระองค์​พูด​ว่า “อย่า​กลัว​เลย”</verse>
				<verse number="58">พระยาห์เวห์ พระองค์​รับ​คดีความ​ของ​ข้า พระองค์​ไถ่​ชีวิต​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="59">พระยาห์เวห์ พระองค์​เห็น​ความ​ผิด​ที่​เขา​ทำ​กับ​ข้า ขอ​ให้​ความ​เป็นธรรม​แก่​ข้า!</verse>
				<verse number="60">พระองค์​เห็น​ความ​แค้น​ลึก​ล้ำ​ของ​พวก​เขา แผน​การ​ทั้งหมด​ที่​พวก​เขา​ต่อต้าน​ข้า</verse>
				<verse number="61">พระยาห์เวห์ พระองค์​ได้ยิน​คำ​ดูหมิ่น​ของ​พวก​เขา​แล้ว แผน​การ​ทั้งหมด​ที่​พวก​เขา​ต่อต้าน​ข้า</verse>
				<verse number="62">สิ่ง​ที่​พวก​ศัตรู​ซุบซิบ​พึมพำ ว่า​ร้าย​ข้า​ตลอด​ทั้ง​วัน</verse>
				<verse number="63">โปรด​มอง​ดู​พวก​เขา! จะ​ลุก​เหิน​เดิน​นั่ง พวก​เขา​ก็​ร้องเพลง​ถากถาง​ข้า</verse>
				<verse number="64">พระยาห์เวห์ ขอ​ตอบแทน​พวก​เขา​ให้​สาสม กับ​สิ่ง​ที่​มือ​ของ​พวก​เขา​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="65">ขอ​คลี่​ผ้า​คลุม​ใจ​ของ​พวก​เขา ขอให้​คำ​สาป​แช่ง​ของ​พระองค์​ตก​แก่​พวก​เขา!</verse>
				<verse number="66">ขอ​รุกไล่​พวก​เขา​ด้วย​ความ​โกรธ​และ​ทำลาย​พวก​เขา จาก​ภายใต้​ฟ้าสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ทองคำ​หมด​ความ​สุกปลั่ง​เสีย​แล้ว​หนอ ทอง​บริสุทธิ์​มัวหมอง​ไป​เสีย​แล้ว! อัญมณี​ศักดิ์สิทธิ์​กระจัดกระจาย อยู่​ทุก​มุม​ถนน</verse>
				<verse number="2">เหตุใด​บรรดา​ลูก​หัวแก้ว​หัวแหวน​แห่ง​ศิโยน ซึ่ง​เคย​สูง​ค่า​เทียบ​ทอง​เนื้อเก้า จึง​ถูก​ตี​ราคา​เพียง​หม้อดิน ฝีมือ​ช่าง​ปั้น!</verse>
				<verse number="3">แม้​หมาใน​ยัง​ให้​นม ฟูมฟัก​ลูก​ของ​มัน แต่​ชนชาติ​ของ​ข้าพเจ้า​ใจ​ไม้​ไส้​ระกำ เหมือน​นก​กระจอกเทศ​ใน​ทะเลทราย</verse>
				<verse number="4">ทารก​ลิ้น​แห้ง​คับ​เพดาน​ปาก เพราะ​ความ​หิว​กระหาย เด็ก​ๆ ร้อง​ขอ​อาหาร แต่​ไม่​มี​ใคร​หยิบ​ยื่น​ให้</verse>
				<verse number="5">บรรดา​ผู้​ที่​เคย​กิน​อาหาร​ชั้นเลิศ บัดนี้​สิ้นเนื้อประดาตัว​อยู่​ตาม​ถนน บรรดา​ผู้​ที่​เติบโต​ขึ้น​มา​ใส่​ผ้า​สีม่วง​หรูหรา บัดนี้​นอน​คลุก​กอง​ขี้เถ้า</verse>
				<verse number="6">โทษทัณฑ์​ของ​ชนชาติ​ของ​ข้าพเจ้า ใหญ่หลวง​กว่า​โทษ​ของ​โสโดม ซึ่ง​ถูก​คว่ำ​ทลาย​ใน​ชั่ว​พริบตา โดย​ไม่​มี​ใคร​ยื่น​มือ​เข้า​ไป​ช่วย</verse>
				<verse number="7">บรรดา​เจ้า​นาย​ของ​เรา​ผุดผ่อง​กว่า​หิมะ ขาว​ยิ่ง​กว่า​น้ำ​นม ร่างกาย​ของ​พวก​เขา​เปล่งปลั่ง​กว่า​ทับทิม รูปร่าง​หน้าตา​สง่า​งาม​ดั่ง​ลาพิสลาซูลี</verse>
				<verse number="8">แต่​บัดนี้​พวก​เขา​ดำ​ยิ่ง​กว่า​เขม่า เขา​อยู่​ตาม​ถนน​โดย​ไม่​มี​ใคร​จำ​ได้ ผิวหนัง​เหี่ยว​หุ้ม​กระดูก ซูบ​ผอม​ราว​ไม้​เสียบ​ผี</verse>
				<verse number="9">บรรดา​คน​ที่​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ดาบ ก็​ดี​กว่า​คน​ที่​ตาย​เพราะ​ความ​อดอยาก ทุกข์​ทรมาน​เพราะ​ความ​หิวโหย ตาย​ไป​ช้า​ๆ เพราะ​ขาด​อาหาร</verse>
				<verse number="10">บรรดา​หญิง​ผู้​มี​ใจ​อ่อนโยน จับ​ลูก​ใน​ไส้​มา​ต้ม​กิน ใน​ช่วง​ที่​ชนชาติ​ของ​เรา ถูก​ทำลาย​ล้าง</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​ระบาย ความ​โกรธ​อัน​รุนแรง​ออก​มา​เต็มที่ จุด​ไฟ​ขึ้น​ใน​ศิโยน เผาผลาญ​ฐานราก​ของ​เมือง​นี้​จน​วอดวาย</verse>
				<verse number="12">ไม่​มี​กษัตริย์​องค์​ไหน ไม่​มี​ชนชาติ​ใด​ใน​โลก​นี้​เชื่อ​ว่า ข้าศึก​ศัตรู​จะ​สามารถ​ล่วงล้ำ ผ่าน​ประตู​เยรูซาเล็ม​เข้า​มา​ได้</verse>
				<verse number="13">แต่​ก็​เกิดขึ้น​แล้ว เพราะ​บาป​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ และ​ความ​ชั่วช้า​ของ​พวก​ปุโรหิต ซึ่ง​ทำ​ให้​โลหิต​ของ​คน​ชอบธรรม ไหล​นอง​อยู่​กลาง​เมือง</verse>
				<verse number="14">บัดนี้​พวก​เขา​เดิน​คลำ​ไป​ตาม​ถนน ราวกับ​เป็น​คน​ตาบอด เนื้อตัว​แปดเปื้อน​เลือด จน​ไม่​มี​ใคร​กล้า​แตะต้อง​เสื้อผ้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="15">ผู้​คน​ตะโกน​ใส่​พวก​เขา​ว่า “ไป​ให้​พ้น​นะ! เจ้า​คน​มี​มลทิน! ไป​ให้​พ้น ไป​ให้​พ้น อย่า​มา​ถูก​ตัว​เรา!” เมื่อ​เขา​หนี​ร่อนเร่​ไป ผู้​คน​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ บอก​กัน​ว่า “เจ้า​อยู่​ที่นี่​ต่อไป​ไม่ได้”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​นี่แหละ​กระจาย​พวก​เขา​ไป พระองค์​ไม่​ดูแล​พวก​เขา​อีก เหล่า​ปุโรหิต​ไม่​เป็น​ที่​เคารพ​นับถือ เหล่า​ผู้​อาวุโส​ไม่​เป็น​ที่​ชื่นชอบ</verse>
				<verse number="17">ยิ่ง​กว่า​นั้น​ตา​ของ​เรา​อ่อนล้า ใน​การ​เสาะหา​ความ​ช่วยเหลือ​อย่าง​เปล่า​ประโยชน์ เรา​เฝ้า​มอง​จาก​หอคอย หา​ชนชาติ​หนึ่ง​ซึ่ง​ช่วยเหลือ​อะไร​เรา​ไม่ได้</verse>
				<verse number="18">ผู้​คน​สะกด​รอย​ตาม​เรา​ทุก​ฝีก้าว จน​เรา​เดิน​ไป​ตาม​ถนน​ของ​เรา​ไม่ได้ จุดจบ​ของ​เรา​ใกล้​เข้า​มา วัน​เวลา​ของ​เรา​ใกล้​จะ​หมด เพราะ​จุดจบ​ของ​เรา​มา​ถึง​แล้ว</verse>
				<verse number="19">คน​ที่​ตาม​ล่า​เรา​ว่องไว ยิ่ง​กว่า​นก​อินทรี​ใน​ท้องฟ้า พวก​เขา​รุกไล่​เรา​บน​ภูเขา​ต่าง​ๆ และ​ซุ่ม​ดัก​เรา​อยู่​ใน​ถิ่น​กันดาร</verse>
				<verse number="20">ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​เจิม​ตั้ง​ไว้​ผู้​เป็น​ลมหายใจ​แห่ง​ชีวิต​ของ​เรา ติด​อยู่​ใน​กับดัก​ของ​พวก​เขา เรา​เคย​คิดว่า​ใต้​ร่ม​บารมี​ของ​กษัตริย์ เรา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="21">ธิดา​แห่ง​เอโดม ผู้​อาศัย​ใน​ดินแดน​อูส กระหยิ่ม​ยิ้มย่อง​ไป​เถิด แต่​ถ้วย​แห่ง​ความ​โกรธ​ก็​จะ​เวียน​ไป​ถึง​เจ้า​ด้วย เจ้า​จะ​เมามาย​และ​เปลือย​ล่อนจ้อน</verse>
				<verse number="22">ธิดา​แห่ง​ศิโยน โทษทัณฑ์​ของ​เจ้า​จะ​จบ​สิ้น พระองค์​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​เจ้า​ตก​เป็น​เชลย​ต่อ​ไป​อีก แต่​พระองค์​จะ​ลงโทษ​บาป​ของ​เจ้า ธิดา​แห่ง​เอโดม และ​เปิดโปง​ความ​ชั่วร้าย​ของ​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ขอ​ระลึก​ถึง​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​พวก​เรา ขอ​มอง​ดู​ความ​อัปยศ​อดสู​ของ​เรา</verse>
				<verse number="2">มรดก​ของ​พวก​เรา​ตก​ไป​เป็น​ของ​คน​แปลก​หน้า บ้านเรือน​ของ​เรา​ตก​เป็น​ของ​คน​ต่าง​ชาติ</verse>
				<verse number="3">พวก​เรา​กลาย​เป็น​ลูก​กำพร้า​พ่อ แม่​ของ​เรา​เป็น​แม่​ม่าย</verse>
				<verse number="4">พวก​เรา​ต้อง​ซื้อ​น้ำ​ไว้​ดื่ม ต้อง​ซื้อ​ฟืน​ไว้​ใช้</verse>
				<verse number="5">พวก​ที่​ไล่​ล่า​ก็​ตาม​ติด​ส้นเท้า​ของ​เรา พวก​เรา​อ่อน​โรย​และ​ไม่​ได้​พักผ่อน</verse>
				<verse number="6">พวก​เรา​ยอม​จับ​มือ​กับ​อียิปต์​และ​อัสซีเรีย เพื่อ​ให้​มี​อาหาร​พอ​กิน</verse>
				<verse number="7">บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เรา​ทำ​บาป​และ​ตาย​ไป​แล้ว ส่วน​พวก​เรา​ต้อง​มา​รับ​โทษ​แทน</verse>
				<verse number="8">พวก​ทาส​ปกครอง​พวก​เรา และ​ไม่​มี​ใคร​ช่วย​เรา​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="9">พวก​เรา​ต้อง​เสี่ยง​ชีวิต​ใน​ทะเลทราย เพื่อ​ให้​มี​อาหาร​กิน</verse>
				<verse number="10">ผิวหนัง​ของ​เรา​ร้อนผ่าว​เหมือน​เตา​ผิง ระบม​ไข้​เพราะ​ความ​หิวโหย</verse>
				<verse number="11">พวก​ผู้หญิง​ถูก​ละเมิด​ใน​ศิโยน และ​สาว​พรหมจารี​ถูก​ย่ำยี​ใน​เมือง​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="12">บรรดา​เจ้านาย​ถูก​มัด​มือ​แขวน​ไว้ พวก​ผู้​อาวุโส​ไม่​ได้รับ​ความ​เคารพ​นับถือ</verse>
				<verse number="13">คน​หนุ่ม​ๆ ถูก​เกณฑ์​ไป​โม่​แป้ง เด็ก​ๆ แบก​ฟืน​ล้ม​ลุก​คลุก​คลาน</verse>
				<verse number="14">บรรดา​ผู้​อาวุโส​ไม่​นั่ง​อยู่​ที่​ประตู​เมือง​อีก​ต่อไป คน​หนุ่ม​ก็​เลิก​บรรเลง​เพลง</verse>
				<verse number="15">ความ​ชื่นชม​ยินดี​หาย​ไป​จาก​ใจ​ของ​เรา การ​เต้นรำ​ของ​เรา​กลับกลาย​เป็น​การ​คร่ำครวญ</verse>
				<verse number="16">มงกุฎ​ร่วง​หล่น​ไป​จาก​ศีรษะ​ของ​พวก​เรา วิบัติ​แก่​พวก​เรา เพราะ​พวก​เรา​ได้​ทำ​บาป!</verse>
				<verse number="17">เพราะ​สิ่ง​เหล่า​นี้ หัวใจ​ของ​พวก​เรา​จึง​อ่อนล้า ดวงตา​ของ​พวก​เรา​จึง​พร่ามัว</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ภูเขา​ศิโยน​รกร้าง มี​ฝูง​หมาใน​เพ่นพ่าน</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​พระองค์​ครอบครอง​อยู่​เป็น​นิตย์ บัลลังก์​ของ​พระองค์​ยั่งยืน​ตลอด​ทุก​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="20">เหตุใด​พระองค์​ลืม​พวก​เรา​อยู่​ร่ำไป เหตุใด​ทอดทิ้ง​พวก​เรา​ไป​นาน​ถึง​เพียง​นี้</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์ ขอ​กอบกู้​พวก​เรา​กลับ​คืน​สู่​พระองค์ เพื่อ​พวก​เรา​จะ​หวน​กลับ​มา โปรด​ฟื้นฟู​อดีต​อัน​รุ่งเรือง​ของ​พวก​เรา​คืน​มา</verse>
				<verse number="22">เว้น​แต่​ว่า​พระองค์​ทอดทิ้ง​พวก​เรา​ไป​อย่าง​สิ้นเชิง และ​โกรธ​พวก​เรา​เกิน​จะ​วัด​ได้</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="26">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ใน​วันที่​ห้า​เดือน​ที่​สี่ เมื่อ​ข้าพเจ้า​อายุ​สามสิบ​ปี ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​อยู่​กับ​เพื่อน​เชลย​ที่​ริม​แม่น้ำ​เคบาร์ ฟ้าสวรรค์​ได้​เปิด​ออก​และ​ข้าพเจ้า​เห็น​นิมิต​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">ใน​วันที่​ห้า​เดือน​นั้น​เป็น​ปี​ที่​ห้า​ซึ่ง​กษัตริย์​เยโฮยาคีน​ตก​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="3">พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ปุโรหิต​เอเสเคียล​ลูกชาย​บุซี​ที่​ริม​แม่น้ำ​เคบาร์​ใน​ดินแดน​ของ​ชาว​บาบิโลน มือ​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​บน​เอเสเคียล​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​มอง​ดู​และ​เห็น​พายุ​ใหญ่​พัด​มา​จาก​ทาง​เหนือ มี​เมฆ​มหึมา​ซึ่ง​รายล้อม​ด้วย​แสง​สว่าง​เจิดจ้า​และ​มี​ฟ้าแลบ​แวบวาบ​อยู่ ใจกลาง​ไฟ​นั้น​ดู​เหมือน​โลหะ​สุกปลั่ง</verse>
				<verse number="5">และ​ใน​ไฟ​นั้น​มี​บาง​สิ่ง​คล้าย​สิ่ง​มี​ชีวิต​สี่​ตน มี​รูปร่าง​หน้าตา​เป็น​มนุษย์</verse>
				<verse number="6">แต่ว่า​ทุก​ตน​ต่าง​มี​สี่​หน้า​และ​มี​สี่​ปีก</verse>
				<verse number="7">มี​ขา​เหยียด​ตรง มี​กีบ​เท้า​เหมือน​กีบ​ลูก​วัว และ​สุกปลั่ง​เหมือน​ทอง​สัมฤทธิ์​ขัด​เงา</verse>
				<verse number="8">ภายใต้​ปีก​ทั้ง​สี่​ด้าน มี​มือ​มนุษย์ ทั้ง​สี่​มี​หน้า​และ​ปีก</verse>
				<verse number="9">ปีก​ของ​ตน​หนึ่ง​จด​ปีก​ของ​อีก​ตน เคลื่อน​ตัว​ไป​ใน​ทิศ​ทาง​ใด​ก็​ได้ โดย​ไม่​ต้อง​หัน​ตัว​เลย</verse>
				<verse number="10">ทั้ง​สี่​ตน​ล้วน​มี​สี่​หน้า คือ​หน้า​หนึ่ง​เป็น​มนุษย์ ด้าน​ขวา​เป็น​หน้า​สิงโต ด้าน​ซ้าย​เป็น​หน้า​วัว และ​ด้าน​หลัง​เป็น​หน้า​นก​อินทรี</verse>
				<verse number="11">หน้า​ของ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้ง​สี่​ก็​เป็น​เช่น​นั้น แต่ละ​ตน​มี​สอง​ปีก​คลี่​แผ่​ขึ้น​ด้าน​บน แต่​ละ​ปีก​จด​กับ​ปีก​ของ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ที่​อยู่​ข้าง​ๆ มัน แต่​ละ​ตน​มี​สอง​ปีก​ปกคลุม​ลำตัว​ของ​มัน​ไว้</verse>
				<verse number="12">แต่ละ​ตน​มุ่ง​ตรง​ไป​ข้าง​หน้า ไม่ว่า​วิญญาณ​จะ​ไป​ทาง​ไหน ทั้ง​สี่​ตน​ก็​มุ่ง​ไป​ทาง​นั้น​โดย​ไม่ได้​หัน​ตัว​เลย</verse>
				<verse number="13">ลักษณะ​ของ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้ง​สี่​ตน​เหมือน​ถ่าน​ไฟ​คุ​โชน​หรือ​เหมือน​คบไฟ มี​ดวง​ไฟ​ที่​สว่าง​เคลื่อน​ไป​มา​ท่ามกลาง​ทั้ง​สี่​ตน​นี้ และ​มี​แสง​แวบวาบ​ออก​มา​จาก​ดวง​ไฟ​นั้น</verse>
				<verse number="14">สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้ง​สี่​ตน​นี้​โฉบ​ไป​มา​ดุจ​สายฟ้า​แลบ</verse>
				<verse number="15">ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​จ้อง​ดู​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้ง​สี่​ตน​นี้ ก็​เห็น​วงล้อ​ที่​พื้น วงล้อ​แต่ละ​วง​อยู่​ข้าง​สิ่ง​มี​ชีวิต​แต่ละ​ตน​ซึ่ง​มี​สี่​หน้า</verse>
				<verse number="16">วงล้อ​มี​รูปร่าง​และ​โครงสร้าง​ดังนี้ มัน​ส่อง​ประกาย​คล้าย​โทแพซ วงล้อ​ทั้ง​สี่​มี​สัณฐาน​เหมือน​กัน แต่ละ​ล้อ​ดู​เหมือน​มี​อีก​ล้อ​หนึ่ง​ซ้อน​ขวาง​อยู่​ข้าง​ใน</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​วงล้อ​นี้​จะ​เคลื่อน​ไป​ใน​ทิศ​ทาง​เดียวกับ​ที่​สิ่ง​มี​ชีวิต​นั้น​มุ่งหน้า​ไป​โดย​ล้อ​ไม่​เปลี่ยน​ทิศ​ทาง</verse>
				<verse number="18">ขอบ​วงล้อ​นั้น​สูง​และ​น่า​กลัว ขอบ​วงล้อ​ทั้ง​สี่​มี​นัยน์​ตา​อยู่​รอบ</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้ง​สี่​ตน​เคลื่อน​ที่ วงล้อ​ซึ่ง​อยู่​ข้าง​ๆ ก็​เคลื่อน​ตาม และ​เมื่อ​ทั้ง​สี่​ลอย​ขึ้น​จาก​พื้น วงล้อ​ก็​ลอย​ขึ้น​ด้วย</verse>
				<verse number="20">ไม่​ว่า​วิญญาณ​ไป​ที่​ไหน ทั้ง​สี่​ตน​ก็​ไป​ที่​นั่น และ​วงล้อ​ก็​ลอย​ตาม​ไป​ด้วย เพราะ​วิญญาณ​ของ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้ง​สี่​ตน​อยู่​ใน​วงล้อ</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ทั้ง​สี่​ตน​เคลื่อน​ที่ วงล้อ​ก็​เคลื่อน​ที่ เมื่อ​ทั้ง​สี่​ตน​หยุด​นิ่ง วงล้อ​ก็​หยุด​นิ่ง​ด้วย และ​เมื่อ​ทั้ง​สี่​ตน​ลอย​ขึ้น​จาก​พื้น วงล้อ​ก็​ลอย​ตาม​ขึ้น​ด้วย เพราะ​วิญญาณ​ของ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้ง​สี่​ตน​อยู่​ใน​วงล้อ</verse>
				<verse number="22">เหนือ​ศีรษะ​ของ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้ง​สี่​ตน คือ​บาง​สิ่ง​คล้าย​แผ่น​ฟ้า ส่อง​ประกาย​เหมือน​แก้ว ดู​น่า​เกรงขาม</verse>
				<verse number="23">ใต้​สิ่ง​ที่​คล้าย​แผ่น​ฟ้า​นี้ สอง​ปีก​ของ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้ง​สี่​ตน​คลี่​ออก​จด​กัน ส่วน​อีก​สอง​ปีก​คลุม​ลำตัว​ไว้</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ทั้ง​สี่​ตน​เคลื่อนไหว ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​ปีก​เหมือน​เสียง​น้ำ​เชี่ยวกราก เหมือน​เสียง​ของ​ผู้​มี​ฤทธิ์ ​เหมือน​เสียง​โกลาหล​ของ​กองทัพ เมื่อ​ทั้ง​สี่​ตน​หยุด​นิ่ง​ก็​หุบ​ปีก​ลง</verse>
				<verse number="25">ขณะ​ที่​ทั้ง​สี่​ตน​ยืน​หุบ​ปีก​นิ่ง​อยู่​นั้น ก็​มี​เสียง​จาก​เหนือ​แผ่น​เหมือน​ท้องฟ้า​ระยิบระยับ​ดุจ​แก้ว​คริสตัล​อยู่​เหนือ​ศีรษะ​ของ​ทั้ง​สี่​ตน</verse>
				<verse number="26">เหนือ​แผ่น​ที่​อยู่​เหนือ​ศีรษะ​ของ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้ง​สี่​ตน​นี้​คือ​สิ่ง​ที่​คล้าย​บัลลังก์​ลาพิสลาซูลี และ​เหนือ​บัลลังก์​นั้น​มี​ร่าง​หนึ่ง​ดู​คล้าย​มนุษย์</verse>
				<verse number="27">ข้าพเจ้า​เห็น​ว่า​ส่วน​ที่​คล้าย​บั้นเอว​ของ​ผู้​นั้น​ขึ้น​ไป​นั้น​ดู​เหมือน​โลหะ​เรือง​แสง ราว​กับ​เต็ม​ไป​ด้วย​ไฟ และ​จาก​ส่วน​เอว​ลง​มา​ก็​ดู​เหมือน​ไฟ มี​แสง​สว่าง​เจิดจ้า​รอบ​ตัว</verse>
				<verse number="28">รัศมี​เจิดจ้า​รอบ​ตัว​ผู้​นั้น​เหมือน​รุ้ง​บน​เมฆ​ใน​วัน​ฝน​ตก ภาพ​ที่​ปรากฏ​นี้​เป็น​เหมือน​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์ เมื่อ​ข้าพเจ้า​เห็น​แล้ว​ก็​ซบ​หน้า​ลง​กับ​พื้น และ​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​ผู้​หนึ่ง​กำลัง​พูด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “บุตร​มนุษย์ จง​ยืน​ขึ้น เรา​จะ​พูด​กับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="2">ขณะ​พระองค์​พูด พระวิญญาณ​เข้า​มา​ใน​ข้าพเจ้า ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ยืน​ขึ้น และ​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">พระองค์​พูด​ว่า “บุตร​มนุษย์​เอ๋ย เรา​จะ​ส่ง​เจ้า​ไป​ยัง​ชน​อิสราเอล ชนชาติ​ที่​ชอบ​กบฏ​ซึ่ง​ได้​ทรยศ​เรา พวก​เขา​กับ​บรรพบุรุษ​กบฏ​ต่อ​เรา​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="4">ชนชาติ​ที่​เรา​จะ​ส่ง​เจ้า​ไป​นั้น​เป็น​พวก​ดื้อรั้น​และ​หัวแข็ง จง​กล่าว​กับ​พวก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้’</verse>
				<verse number="5">และ​ไม่​ว่า​เขา​จะ​รับ​ฟัง​หรือ​ไม่ เขา​ก็​จะ​รู้​ว่า​มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​ท่ามกลาง​พวก​ตน เพราะ​เขา​เป็น​พวก​ที่​ชอบ​กบฏ</verse>
				<verse number="6">ส่วน​เจ้า บุตร​มนุษย์​เอ๋ย อย่า​กลัว​เขา​หรือ​คำ​พูด​ของ​เขา​เลย อย่า​กลัว​แม้​ว่า​เจ้า​จะ​ถูก​ล้อม​ด้วย​ต้น​หนาม​น้อย​ใหญ่ หรือ​อยู่​ใน​ดง​แมงป่อง อย่า​กลัว​สิ่ง​ที่​เขา​พูด​หรือ​หวั่นเกรง​เขา แม้ว่า​คน​เหล่า​นี้​จะ​เป็น​พวก​ที่​ชอบ​กบฏ</verse>
				<verse number="7">เจ้า​จง​กล่าว​ถ้อยคำ​ของ​เรา​ให้​เขา​ฟัง ไม่ว่า​เขา​จะ​รับ​ฟัง​หรือ​ไม่​ก็​ตาม เพราะ​พวก​เขา​ชอบ​กบฏ</verse>
				<verse number="8">ส่วน​เจ้า บุตร​มนุษย์ จง​ฟัง​สิ่ง​ที่​เรา​บอก อย่า​ทรยศ​เหมือน​พวก​ที่​ชอบ​กบฏ จง​อ้า​ปาก​กิน​สิ่ง​ที่​เรา​ให้​กับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ข้าพเจ้า​ก็​มอง​ดู เห็น​มือ​หนึ่ง​ยื่น​หนังสือ​ม้วน​ออก​มา​ให้</verse>
				<verse number="10">พระองค์​คลี่​หนังสือ​ม้วน​นั้น​ออก​ต่อหน้า​ข้าพเจ้า ใน​นั้น​มี​ถ้อยคำ​คร่ำครวญ คำ​ไว้อาลัย และ​ถ้อยคำ​เกี่ยวกับ​ภัยพิบัติ เขียน​ไว้​ทั้ง​สอง​ด้าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​กิน​หนังสือ​ม้วน​ซึ่ง​อยู่​ตรง​หน้า​เจ้า​นี้ แล้ว​ไป​กล่าว​แก่​ชนชาติ​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​จึง​อ้า​ปาก พระองค์​ก็​มอบ​หนังสือ​ม้วน​ให้​ข้าพเจ้า​กิน</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​กิน​หนังสือ​ม้วน​ที่​เรา​ให้​เจ้า​จน​เต็ม​ท้อง” ข้าพเจ้า​ก็​กิน หนังสือ​นั้น​มี​รส​หวาน​ปาน​น้ำผึ้ง​ใน​ปาก​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “บุตร​มนุษย์​เอ๋ย บัดนี้​จง​ไป​หา​ชนชาติ​อิสราเอล และ​พูด​คำ​ของ​เรา​ให้​เขา​ฟัง</verse>
				<verse number="5">เรา​ไม่ได้​ส่ง​เจ้า​ไป​หา​ชนชาติ​ที่​พูด​คลุมเครือ​และ​ภาษา​แปลก​ๆ แต่​ให้​ไป​หา​ชนชาติ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="6">เรา​ไม่​ได้​ส่ง​เจ้า​ไป​หา​คน​จำนวน​มาก​ที่​พูด​คลุมเครือ​และ​ภาษา​แปลก​ๆ ที่​เจ้า​ไม่​เข้าใจ ถ้า​เรา​ส่ง​เจ้า​ไป​หา​คน​เหล่า​นั้น แน่นอน​ว่า​พวก​เขา​ก็​จะ​รับ​ฟัง</verse>
				<verse number="7">แต่​ชนชาติ​อิสราเอล​จะ​ไม่​ยอม​ฟัง​เจ้า เพราะ​พวก​เขา​ไม่​เต็มใจ​ฟัง​เรา เพราะ​ชาว​อิสราเอล​ทุก​คน​นั้น​หัว​แข็ง​ดื้อด้าน</verse>
				<verse number="8">แต่​เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​แข็งแกร่ง​และ​มุ่งมั่น​พอ​ๆ กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ทำ​ให้​หน้าผาก​ของ​เจ้า​เหมือน​หิน​ที่​แข็งแกร่ง​ที่​สุด แข็ง​ยิ่ง​กว่า​หิน​เหล็ก​ไฟ อย่า​กลัว​หรือ​หวาด​เกรง​เขา แม้ว่า​เขา​เป็น​พวก​ที่​ชอบ​กบฏ”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​ฟัง​ให้​ดี และ​จำ​ทุก​คำ​ที่​เรา​พูด​กับ​เจ้า​ให้​ขึ้น​ใจ</verse>
				<verse number="11">จง​ไป​หา​ชนชาติ​ของ​เจ้า​ที่​เป็น​เชลย​อยู่ และ​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้’ จง​พูด​กับ​พวก​เขา​ไม่​ว่า​เขา​จะ​ฟัง​หรือ​ไม่​ก็​ตาม”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พระวิญญาณ​ก็​ยก​ข้าพเจ้า​ขึ้น ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​กระหึ่ม​อยู่​ด้าน​หลัง​ข้าพเจ้า เมื่อ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​ลอย​ขึ้น​มา​จาก​ที่​ซึ่ง​เกียรติ​สิริ​นั้น​อยู่</verse>
				<verse number="13">เป็น​เสียง​ปีก​ของ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้ง​สี่​กระทบ​กัน และ​เสียง​วงล้อ​ที่​อยู่​ข้าง​ตัว​ดัง​กระหึ่ม</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระวิญญาณ​ก็​ยก​ข้าพเจ้า​ขึ้น​และ​พา​ไป ข้าพเจ้า​ไป​ด้วย​ความ​ขมขื่น และ​ความ​โกรธ​ใน​ใจ มือ​อัน​แข็งแกร่ง​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​บน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​มา​ถึง​พวก​เชลย​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ที่​เทลอาวีฟ​ใกล้​แม่น้ำ​เคบาร์ ข้าพเจ้า​นั่ง​อยู่​ใน​หมู่​พวก​เขา​ที่​นั่น​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน และ​เป็น​ทุกข์​อย่าง​ยิ่ง</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ครบ​เจ็ด​วัน ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="17">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย เรา​ได้​แต่งตั้ง​ให้​เจ้า​เป็น​ยาม​สำหรับ​ชนชาติ​อิสราเอล ดังนั้น​จง​ฟัง​คำ​ที่​เรา​พูด แล้ว​แจ้ง​คำ​เตือน​นี้​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เรา​บอก​คน​ชั่ว​ว่า ‘เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​แน่’ แล้ว​เจ้า​ไม่​ไป​เตือน หรือ​พูด​ชวน​ให้​เขา​ออก​จาก​วิถี​ชั่วร้าย​เพื่อ​ช่วย​ชีวิต​เขา คน​ชั่ว​นั้น​ก็​จะ​ตาย​เพราะ ​บาป​ของ​ตน และ​เรา​จะ​ให้​เจ้า​รับผิดชอบ​กับ​ความ​ตาย​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="19">แต่​ถ้า​เจ้า​เตือน​คน​ชั่ว​แล้ว​เขา​ไม่​หัน​จาก​ความ​ชั่ว หรือ​เลิก​ทำ​ผิด พวก​เขา​ก็​จะ​ตาย​เพราะ​บาป​ของ​ตน แต่​เจ้า​จะ​ได้​ช่วย​ตัวเอง​ให้​รอด</verse>
				<verse number="20">และ​เมื่อ​คน​ชอบธรรม​หัน​จาก​ความ​ชอบธรรม​ไป​ทำ​ชั่ว เรา​จะ​วาง​หิน​สะดุด​ไว้​ตรง​หน้า​เขา และ​เขา​จะ​ตาย เพราะ​เจ้า​ไม่​ได้​เตือน​เขา เขา​จะ​ตาย​เพราะ​บาป​ของ​ตน เรา​จะ​ไม่​จด​จำ​ความ​ชอบธรรม​ของ​คน​นี้ และ​เรา​จะ​ให้​เจ้า​รับผิดชอบ​กับ​ความ​ตาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="21">แต่​ถ้า​เจ้า​เตือน​คน​ชอบธรรม​ไม่​ให้​ทำ​บาป​และ​พวก​เขา​ก็​ไม่​ทำ​บาป เขา​ย่อม​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​เพราะ​รับ​ฟัง​คำ​เตือน และ​เจ้า​ก็​จะ​ได้​ช่วย​ตัวเอง​ให้​รอด”</verse>
				<verse number="22">มือ​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​บน​ข้าพเจ้า​ที่​นั่น และ​พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “จง​ลุกขึ้น​ออก​ไป​ยัง​ที่​ราบ เรา​จะ​พูด​กับ​เจ้า​ที่​นั่น”</verse>
				<verse number="23">ข้าพเจ้า​จึง​ลุก​ขึ้น​ออก​ไป​ยัง​ที่​ราบ​นั้น และ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​ที่​นั่น เหมือน​เกียรติ​สิริ​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​ริม​แม่น้ำ​เคบาร์ และ​หมอบ​หน้า​ลง​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="24">แล้ว​พระวิญญาณ​เข้า​มา​ใน​ตัว​ข้าพเจ้า ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ยืน​ขึ้น พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ไป​เถิด จง​ขัง​ตัวเอง​อยู่​ใน​บ้าน</verse>
				<verse number="25">และ​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย พวก​เขา​จะ​ใช้​เชือก​มัด​เจ้า จน​เจ้า​ไม่​สามารถ​ออก​ไป​ไหน​ท่ามกลาง​ผู้คน​ได้</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​ทำ​ให้​ลิ้น​ของ​เจ้า​คับ​ติด​เพดาน​ปาก เพื่อ​ให้​เจ้า​เงียบ​และ​ต่อว่า​พวก​เขา​ไม่​ได้ เพราะ​เขา​เป็น​พวก​ที่​ชอบ​กบฏ</verse>
				<verse number="27">แต่​เมื่อ​เรา​พูด​กับ​เจ้า เรา​จะ​เปิด​ปาก​เจ้า และ​เจ้า​จะ​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้’ ใคร​ที่​รับ​ฟัง​ก็​ให้​รับ​ฟัง​ไป ใคร​จะ​ปฏิเสธ​ก็​ปฏิเสธ​ไป เพราะ​พวก​เขา​เป็น​พวก​ที่​ชอบ​กบฏ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">“บัดนี้ บุตร​มนุษย์ จง​เอา​ก้อน​ดิน​เหนียว​ก้อน​หนึ่ง​มา​วาง​ไว้​ตรง​หน้า​เจ้า และ​วาด​กรุง​เยรูซาเล็ม​ลง​บน​ดิน​นั้น</verse>
				<verse number="2">จาก​นั้น​ล้อม​ก้อน​ดิน​นั้น​ไว้​ด้วย​เครื่อง​ล้อม​เมือง ก่อ​เนิน​ดิน ตั้ง​ค่าย​ประชิด​เมือง และ​วาง​เครื่อง​กระทุ้ง​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="3">แล้ว​เอา​กระทะ​เหล็ก​มา​ตั้ง​เหมือน​เป็น​กำแพง​เหล็ก​กั้น​ระหว่าง​เจ้า​กับ​เมือง เจ้า​จง​หัน​หน้า​เข้า​หา​เมือง แล้ว​มัน​จะ​ตก​อยู่​ใน​วงล้อม​ของ​เจ้า นี่​จะ​เป็น​หมาย​สำคัญ​แก่​ชนชาติ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="4">จาก​นั้น จง​นอน​ตะแคง​ซ้าย แบก​รับ​บาป​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล​ไว้​บน​เจ้า เท่ากับ​จำนวน​วัน​ที่​เจ้า​นอน​ตะแคง</verse>
				<verse number="5">เรา​กำหนด​วัน​ให้​เจ้า​ตาม​จำนวน​ปี​แห่ง​ความ​บาป​ของ​พวก​เขา เจ้า​จะ​แบกรับ​บาป​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล 390 วัน</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ครบ​กำหนด​แล้ว เจ้า​ต้อง​นอน​ลง​อีก คราว​นี้​ให้​นอน​ตะแคง​ขวา และ​แบกรับ​บาป​ของ​ชาว​ยูดาห์ เรา​กำหนด​ไว้​สี่สิบ​วัน คือ หนึ่ง​วัน​สำหรับ​หนึ่ง​ปี</verse>
				<verse number="7">จง​หัน​หน้า​เข้า​หา​เครื่อง​ล้อม​กรุง​เยรูซาเล็ม แล้ว​ชู​แขน​อัน​เปลือยเปล่า​พยากรณ์​ต่อต้าน​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​เอา​เชือก​มัด​เจ้า​ไว้ เพื่อ​เจ้า​จะ​พลิก​ตัว​ไม่ได้​จนกว่า​จะ​ครบ​กำหนด​วัน​ล้อม​เมือง</verse>
				<verse number="9">จง​เอา​ข้าว​สาลี ข้าว​บาร์เลย์ ถั่ว​และ​ถั่วแดง ข้าว​ฟ่าง และ​ข้าว​สแปลต์​เก็บ​ไว้​ใน​โอ่ง เพื่อ​ใช้​ทำ​ขนมปัง​ให้​ตัวเอง​กิน​ระหว่าง​ที่​เจ้า​นอน​ตะแคง​ตลอด 390 วัน</verse>
				<verse number="10">จง​ตวง​แป้ง​ออก​มา​วัน​ละ 20 เชเขล และ​กิน​อาหาร​นี้​ตาม​มื้อ​ที่​กำหนด​ใน​แต่ละ​วัน</verse>
				<verse number="11">จง​ตวง​น้ำ​หนึ่ง​ใน​หก​ฮิน และ​ดื่ม​ตาม​เวลา​ที่​กำหนด</verse>
				<verse number="12">จง​กิน​อาหาร​นี้​เหมือน​กิน​ขนมปัง​ข้าว​บาร์เลย์ จง​ปิ้ง​กิน​ต่อหน้า​ผู้​คน โดย​ใช้​อุจจาระ​มนุษย์​เป็น​เชื้อ​เพลิง”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ด้วย​วิธี​นี้ ชนชาติ​อิสราเอล​จะ​กิน​อาหาร​ที่​เป็น​มลทิน​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​เรา​จะ​ขับไล่​เขา​ไป”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ข้าพเจ้า​จึง​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต อย่า​ให้​เป็น​อย่าง​นั้น​เลย! ข้าพเจ้า​ไม่​เคย​ปล่อย​ตัว​เป็น​มลทิน​เลย ตั้งแต่​เด็ก​มา​จน​ถึง​ตอน​นี้​ข้าพเจ้า​ไม่​เคย​กิน​เนื้อ​สัตว์​ที่​ตาย​เอง หรือ​ที่​ถูก​สัตว์​ป่า​ขย้ำ ไม่​มี​เนื้อ​สัตว์​ที่​ไม่​บริสุทธิ์​เคย​เข้า​ปาก​ข้าพเจ้า​เลย”</verse>
				<verse number="15">พระองค์​พูด​ว่า “เอา​เถิด เรา​จะ​ให้​เจ้า​ปิ้ง​ขนมปัง​ด้วย​ขี้​วัว​แทน​อุจจาระ​มนุษย์”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “บุตร​มนุษย์​เอ๋ย เรา​กำลัง​จะ​ตัด​เสบียง​อาหาร​ใน​เยรูซาเล็ม ผู้​คน​จะ​กิน​อาหาร​ปันส่วน​ด้วย​ความ​วิตก และ​ดื่ม​น้ำ​ปันส่วน​ด้วย​ความ​สิ้น​หวัง</verse>
				<verse number="17">เพราะ​น้ำ​และ​อาหาร​จะ​หา​ยาก พวก​เขา​จะ​ตกใจ​กลัว​เมื่อ​เห็น​หน้า​กัน และ​จะ​ซูบ​โทรม​เพราะ ​บาป​ของ​ตน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">“บัดนี้ บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​เอา​ดาบ​คมกริบ​เล่ม​หนึ่ง​มา​ใช้​เหมือน​มีดโกน​ของ​ช่าง​ตัด​ผม โกน​ผม​และ​เครา​ของ​เจ้า แล้ว​เอา​ตาชั่ง​มา​ชั่ง​แบ่ง​ผม​ออก​เป็น​สาม​ส่วน</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​วัน​แห่ง​การ​ล้อม​เมือง​สิ้น​สุด​ลง จง​เผา​ผม​หนึ่ง​ใน​สาม​ใน​เมือง​นั้น อีก​หนึ่ง​ใน​สาม​ใช้​ดาบ​ฟัน​กระจาย​รอบ​เมือง อีก​หนึ่ง​ใน​สาม​ที่​เหลือ​โปรย​ไป​กับ​ลม เพราะ​เรา​จะ​ชัก​ดาบ​ออก​มา​รุก​ไล่​พวก​เขา</verse>
				<verse number="3">แต่​จง​เอา​ผม​สาม​สี่​เส้น​มา​ขมวด​ไว้​ใน​ทบ​ของ​เสื้อ​คลุม</verse>
				<verse number="4">แล้ว​เอา​ผม​สอง​สาม​เส้น​มา​โยน​ลง​ไฟ​และ​เผา​เสีย ไฟ​จะ​ลาม​จาก​ที่​นั่น​มา​ยัง​อิสราเอล​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า นี่​คือ​เยรูซาเล็ม​ซึ่ง​เรา​ตั้ง​ไว้​ใจกลาง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ มี​นานา​ประเทศ​ล้อม​รอบ</verse>
				<verse number="6">แต่​โดย​ความ​ชั่วร้าย เยรูซาเล็ม​ได้​กบฏ​ต่อ​กฎ​บัญญัติ​และ​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา​มาก​ยิ่ง​กว่า​ชนชาติ​และ​ประเทศ​ต่าง​ๆ โดย​รอบ เยรูซาเล็ม​ได้​ละทิ้ง​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา​และ​ไม่​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​จึง​พูด​ดังนี้​ว่า เจ้า​ดื้อด้าน​ยิ่ง​กว่า​ชนชาติ​โดย​รอบ และ​ไม่​ได้​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา​หรือ​รักษา​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา มิหนำซ้ำ​ยัง​ชั่ว​ร้าย​ยิ่ง​กว่า​ชนชาติ​เพื่อนบ้าน​เสีย​อีก</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​จึง​พูด​ดังนี้​ว่า เยรูซาเล็ม​เอ๋ย เรา​เอง​จะ​เป็น​ศัตรู​กับ​เจ้า และ​จะ​ลงโทษ​เจ้า​ต่อหน้า​ชนชาติ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="9">เพราะ​รูป​เคารพ​ที่​น่า​รังเกียจ​ของ​เจ้า เรา​จะ​ทำ​กับ​เจ้า​อย่าง​ที่​เรา​ไม่​เคย​ทำ​มา​ก่อน และ​จะ​ไม่​ทำ​อีก​เลย</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​ใน​หมู่​พวก​เจ้า พ่อ​แม่​จะ​กิน​ลูก​ของ​ตนเอง​และ​ลูก​จะ​กิน​พ่อ​แม่ เรา​จะ​ลงโทษ​เจ้า​และ​จะ​ทำ​ให้​คน​ที่​รอด​ชีวิต​อยู่​ทั้งหมด​กระจัดกระจาย​ไป​ตาม​ลม</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​จึง​ประกาศ​ดังนี้​ว่า เรา​ดำรง​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด เพราะ​เจ้า​ทำ​ให้​สถาน​นมัสการ​ของ​เรา​เป็น​มลทิน​ด้วย​รูป​เคารพ​ชั่วช้า และ​พิธีกรรม​ที่​น่า​รังเกียจ​ของ​เจ้า เรา​เอง​จะ​โกน​เจ้า เรา​จะ​ไม่​มอง​เจ้า​ด้วย​ความ​สงสาร​หรือ​ไว้​ชีวิต​เจ้า​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="12">หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​พวก​เจ้า​จะ​ตาย​ด้วย​โรค​ระบาด​หรือ​การ​กันดาร​อาหาร​ใน​เมือง อีก​หนึ่ง​ใน​สาม​ล้ม​ตาย​ด้วย​สงคราม​นอก​กำแพง และ​เรา​จะ​ชัก​ดาบ​ออก​ไล่​ล่า​อีก​หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​พวก​เจ้า​ให้​กระจัดกระจาย​ไป​ตาม​ลม</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ความ​โกรธ​ของ​เรา​จะ​ยุติ โทสะ​ของ​เรา​จะ​สงบ​ลง และ​เรา​จะ​หาย​แค้น และ​เมื่อ​เรา​ระบาย​ความ​โกรธ​ใส่​พวก​เขา​แล้ว พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​ได้​ลั่น​วาจา​ไว้​ด้วย​ความ​กระตือรือร้น</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ซาก​หัก​พัง และ​เป็น​ที่​ตำหนิ​ติเตียน​ใน​หมู่​ชนชาติ​รอบ​ตัว​เจ้า ต่อหน้า​ผู้​คน​ที่​ผ่าน​ไป​มา</verse>
				<verse number="15">เจ้า​จะ​เป็น​ที่​ตำหนิ​ติเตียน​และ​เป็น​ที่​เย้ยหยัน เป็น​คำ​เตือน​และ​เป็น​เป้า​ของ​ความ​สยดสยอง​แก่​ชนชาติ​โดย​รอบ เมื่อ​เรา​ลงโทษ​เจ้า​ด้วย​ความ​โกรธ ด้วย​โทสะ และ​ด้วย​การ​กำราบ​ที่​เจ็บ​แสบ เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​ได้​ลั่น​วาจา​ไว้</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​เรา​ยิง​เจ้า​ด้วย​ลูก​ธนู​แห่ง​การ​กันดาร​อาหาร​ที่​ร้ายกาจ​และ​ทำลาย​ล้าง เรา​จะ​ยิง​เพื่อ​ทำลาย​เจ้า เรา​จะ​นำ​การ​กันดาร​อาหาร​มา​ยัง​เจ้า​มาก​ขึ้น​เรื่อย​ๆ และ​ตัด​เสบียง​อาหาร​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​ส่ง​การ​กันดาร​อาหาร​และ​สัตว์​ป่า​มา​เล่น​งาน​เจ้า และ​คร่า​ชีวิต​ลูก​ของ​เจ้า โรค​ระบาด​และ​การ​นอง​เลือด​จะ​แพร่​ไป​ทั่ว​ดินแดน​ของ​เจ้า และ​เรา​จะ​นำ​ดาบ​มา​ฟาดฟัน​เจ้า เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​ได้​ลั่น​วาจา​ไว้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ความ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​หัน​หน้า​ของ​เจ้า​ไป​ยัง​ภูเขา​ทั้งหลาย​ของ​อิสราเอล และ​เผย​พระวจนะ​กล่าวโทษ​ภูเขา​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="3">จง​กล่าว​ว่า ‘พวก​ภูเขา​แห่ง​อิสราเอล จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​กับ​ภูเขา​น้อย​ใหญ่ ลำห้วย และ​หุบเขา​ต่าง​ๆ ดังนี้​ว่า เรา​กำลัง​จะ​นำ​ดาบ​มา​ต่อสู้​เจ้า​และ​เรา​จะ​ทำลาย​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="4">แท่น​บูชา​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​ทลาย​ทิ้ง แท่น​เผา​เครื่อง​หอม​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​ทุบ​ให้​แหลก เรา​จะ​ประหาร​คน​ของ​เจ้า​ต่อหน้า​รูป​เคารพ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="5">เรา​จะ​ทิ้ง​ศพ​ชาว​อิสราเอล​ไว้​หน้า​พวก​รูป​เคารพ​ของ​พวก​เขา เรา​จะ​โปรย​กระดูก​เจ้า​รอบ​แท่น​บูชา​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="6">ไม่ว่า​เจ้า​จะ​อาศัย​อยู่​ที่​ไหน เมือง​ต่าง​ๆ นั้น​จะ​ถูก​ทิ้ง​ร้าง และ​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​จะ​พังทลาย แท่น​บูชา​ของ​เจ้า​จะ​รกร้าง​และ​พังทลาย รูป​เคารพ​ทั้งหลาย​แหลก​ป่นปี้ แท่น​เผา​เครื่อง​หอม​พังทลาย สิ่ง​ที่​เจ้า​สร้าง​ขึ้น​ถูก​กวาดล้าง​ออก​ไป</verse>
				<verse number="7">คน​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​สังหาร​ล้ม​ตาย​ลง​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า และ​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="8">แต่​เรา​จะ​ไว้​ชีวิต​บาง​คน เพราะ​จะ​มี​บาง​คน​ใน​พวก​เจ้า​รอด​จาก​คม​ดาบ เมื่อ​พวก​เจ้า​ถูก​ทำ​ให้​กระจัดกระจาย​ไป​ใน​ดินแดน​และ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="9">ผู้​ที่​หนี​รอด​ไป​ได้​จะ​ระลึก​ถึง​เรา​ใน​หมู่​ชนชาติ​ที่​ตน​ถูก​กวาดต้อน​ไป​เป็น​เชลย ว่า​เรา​ช้ำ​ใจ​เพราะ​ใจ​ไม่​ซื่อ​ของ​พวก​เขา ซึ่ง​หันเห​ไป​จาก​เรา เพราะ​ตา​ของ​พวก​เขา​ซึ่ง​กระสัน​หา​รูป​เคารพ เขา​จะ​เกลียด​ตัวเอง​เพราะ​ความ​ชั่ว​ที่​ตน​ได้​ทำ​และ​การ​กระทำ​ที่​น่า​รังเกียจ​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="10">เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์ เรา​ไม่​ได้​แค่​ขู่​เล่น​ๆ ว่า​จะ​นำ​ภัยพิบัติ​มา​ยัง​เขา”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า “จง​ตบมือ กระทืบ​เท้า และ​ร้อง​ว่า ‘อนิจจา!’ เพราะ​ความ​ชั่วร้าย​และ​ความ​ประพฤติ​ที่​น่า​รังเกียจ​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล เพราะ​พวก​เขา​จะ​ล้ม​ตาย​ด้วย​สงคราม การ​กันดาร​อาหาร และ​โรค​ระบาด</verse>
				<verse number="12">คน​หนึ่ง​ที่​อยู่​ไกล​ออก​ไป​จะ​ตาย​เพราะ​โรค​ระบาด คน​หนึ่ง​ที่​อยู่​ใกล้​จะ​ตาย​เพราะ​สงคราม และ​ใคร​ที่​เหลือ​รอด​จะ​ตาย​เพราะ​การ​กันดาร​อาหาร เรา​จะ​ระบาย​ความ​โกรธ​ใส่​พวก​เขา​อย่าง​นี้​แหละ</verse>
				<verse number="13">และ​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์ เมื่อ​คน​ของ​เขา​ถูก​ฆ่า​ตาย​อยู่​ท่ามกลาง​รูป​เคารพ​บน​แท่น​บูชา​ของ​เขา บน​ภูเขา​สูง​ทุก​ลูก และ​บน​ยอด​เขา​ทุก​แห่ง ใต้​ต้นไม้​ทุก​ต้น​ที่​แผ่​กิ่ง​ก้าน​สาขา และ​ต้น​โอ๊ก​ใบ​ดก​ทุก​ต้น ที่​ซึ่ง​พวก​เขา​เผา​เครื่อง​หอม​บูชา​แก่​รูป​เคารพ​ทั้งหมด​ของ​ตน</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ยื่น​มือ​ออก​ฟาดฟัน​เขา และ​ทำ​ให้​ดินแดน​นั้น​ร้าง​ตั้งแต่​ทะเลทราย​ไป​จน​จด​ดิบลาห์ ไม่ว่า​เขา​อาศัย​อยู่​ที่​ไหน จาก​นั้น​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ความ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​แก่​ดินแดน​อิสราเอล​ดังนี้​ว่า ‘จุดจบ! จุดจบ มา​เหนือ​สี่​มุม​ของ​แผ่นดิน​แล้ว</verse>
				<verse number="3">วาระ​สุดท้าย​มาถึง​เจ้า แล้ว​เรา​จะ​ระบาย​ความ​โกรธ​ลง​เหนือ​เจ้า เรา​จะ​พิพากษา​เจ้า​ตาม​ความ​ประพฤติ​ของ​เจ้า และ​จะ​ตอบแทน​การ​กระทำ​อัน​น่า​ชิงชัง​ทั้งสิ้น​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ไม่​เหลียว​แล​เจ้า​ด้วย​ความ​เอ็นดู​สงสาร หรือ​ไว้​ชีวิต​เจ้า เรา​จะ​ตอบแทน​เจ้า​ให้​สาสม​กับ​ความ​ประพฤติ และ​การ​กระทำ​อัน​น่า​ชิงชัง​ใน​หมู่​พวก​เจ้า​อย่าง​แน่นอน แล้ว​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘ภัยพิบัติ! ภัยพิบัติ​อย่าง​ที่​ไม่​เคย​ได้ยิน​มา​ก่อน! มัน​จะ​มา​ถึง!</verse>
				<verse number="6">จุดจบ​มา​ถึง​แล้ว! จุดจบ​มา​ถึง​แล้ว! มัน​ก่อ​ตัว​ขึ้น​มา​เล่นงาน​เจ้า มัน​มาถึง​แล้ว!</verse>
				<verse number="7">ความ​พินาศ​มา​เหนือ​เจ้า เหนือ​เจ้า​ผู้​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน ถึง​เวลา​แล้ว! วัน​นั้น​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว! บน​ภูเขา​ทั้งหลาย​จะ​มี​แต่​ความ​โกลาหล​อลหม่าน ไม่​ใช่​ความ​ชื่นชม​ยินดี</verse>
				<verse number="8">เรา​กำลัง​จะ​ระบาย​โทสะ​ลง​เหนือ​เจ้า และ​ระบาย​ความ​โกรธ​ต่อ​เจ้า เรา​จะ​พิพากษา​เจ้า​ตาม​ความ​ประพฤติ​ของ​เจ้า และ​จะ​ตอบแทน​เจ้า​ให้​สาสม​กับ​การ​กระทำ​อัน​น่า​ชิงชัง​ทั้งสิ้น​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ไม่​เหลียว​แล​เจ้า​ด้วย​ความ​เอ็นดู​สงสาร หรือ​ไว้​ชีวิต​เจ้า เรา​จะ​ตอบแทน​เจ้า​ให้​สาสม​กับ​ความ​ประพฤติ และ​การ​กระทำ​อัน​น่า​ชิงชัง​ใน​หมู่​พวก​เจ้า’ เมื่อ​นั้น​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​นี่แหละ​ที่​ลงโทษ​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="10">‘วัน​นั้น​มาถึง​แล้ว! มัน​มาถึง​แล้ว! หายนะ​ปะทุ​ขึ้น​แล้ว ไม้เรียว​ผลิ​ดอก​แล้ว และ​ความ​หยิ่ง​ยโส​ก็​เบ่งบาน!</verse>
				<verse number="11">ความ​ทารุณ​ก็​เติบโต เป็น ไม้เรียว​เพื่อ​ลงโทษ​ความ​ชั่วร้าย ไม่​มี​ใคร​ใน​ชนชาติ​นั้น ไม่​มี​สัก​คน​ใน​ฝูงชน​นั้น ไม่​มี​ทรัพย์​สมบัติ หรือ​สิ่ง​มี​ค่า​เหลือ​อยู่​เลย</verse>
				<verse number="12">เวลา​นั้น​มาถึง​แล้ว! วัน​นั้น​มาถึง​แล้ว! อย่า​ให้​ผู้​ซื้อ​ลิงโลด อย่า​ให้​ผู้​ขาย​เศร้าโศก เพราะ​พระ​พิโรธ​อยู่​เหนือ​กลุ่ม​ชน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="13">ผู้​ขาย​จะ​ไม่​ได้รับ​ที่ดิน ซึ่ง​ขาย​ไป​กลับ​คืน​มา​เป็น​ของ​ตน ตราบ​เท่า​ที่​ทั้ง​สอง​ฝ่าย​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ เพราะ​นิมิต​เกี่ยวกับ​กลุ่ม​ชน​ทั้งหมด จะ​ไม่​ผันแปร เนื่องจาก​บาป​ทั้งหลาย​ของ​พวก​เขา จึง​ไม่​มี​แม้​สัก​คน​จะ​รักษา​ชีวิต​ของ​ตน​ไว้​ได้</verse>
				<verse number="14">แม้​พวก​เขา​เป่า​แตร และ​เตรียม​ทุก​สิ่ง​ไว้​พร้อม​สรรพ แต่ก็​จะ​ไม่​มี​ใคร​ออก​รบ​เลย เพราะ​โทสะ​ของ​เรา​ตก​อยู่​แก่​กลุ่ม​ชน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="15">นอก​กรุง​คือ​สงคราม ใน​กรุง​คือ​โรค​ระบาด​และ​การ​กันดาร​อาหาร ผู้​ที่​อยู่​ใน​ท้องทุ่ง ก็​ตาย​เพราะ​สงคราม ส่วน​ผู้​ที่​อยู่​ใน​กรุง ก็​ถูก​กลืน​กิน​เพราะ​การ​กันดาร​อาหาร​และ​โรค​ระบาด</verse>
				<verse number="16">คน​ทั้งปวง​ที่​หนี​รอด​ชีวิต​ไป​ได้ จะ​หนี​ไป​อยู่​ตาม​ภูเขา เหมือน​นก​พิราบ​ตาม​หุบเขา พวก​เขา​จะ​ร้อง​ครวญ​คราง เพราะ​บาป​ของ​ตน</verse>
				<verse number="17">มือ​ทุก​มือ​จะ​อ่อนเปลี้ย และ​เข่า​ทุก​เข่า​จะ​อ่อน​ปวกเปียก​เหมือน​น้ำ</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​จะ​สวม​ใส่​ผ้า​กระสอบ และ​นุ่ง​ห่ม​ความ​อก​สั่น​ขวัญ​แขวน ทุก​ใบ​หน้า​จะ​ถูก​ปิด​ด้วย​ความ​อัปยศ​อดสู และ​ทุก​ศีรษะ​จะ​ถูก​โกน</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​จะ​โยน​เงิน​ทิ้ง​ตาม​ถนน ทอง​ของ​พวก​เขา​จะ​มี​ค่า​เท่ากับ​สิ่ง​โสโครก เงิน​และ​ทอง​ของ​พวก​เขา จะ​ไม่​สามารถ​ช่วย​เขา​ให้​รอด​ได้ ใน​วัน​แห่ง​พระ​พิโรธ​ของ​พระยาห์เวห์ มัน​จะ​ไม่​ช่วย​แก้​หิว หรือ​ช่วย​ให้​อิ่ม​ท้อง เพราะ​มัน​ทำ​ให้​พวก​เขา​สะดุด​ล้ม​ลง​ใน​ความ​บาป</verse>
				<verse number="20">พวก​เขา​ภูมิใจ​ใน​เพชร​พลอย​อัน​งดงาม​ของ​ตน และ​ใช้​มัน​ทำ​รูป​เคารพ​ที่​น่า​รังเกียจ พวก​เขา​ใช้​มัน​ทำ​เทวรูป​ต่ำช้า ดังนั้น เรา​จะ​ทำ​ให้​มัน​ให้​กลาย​เป็น​สิ่ง​ที่​เป็น​มลทิน​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="21">เรา​จะ​ยก​ความ​มั่งคั่ง​ของ​พวก​เขา​ให้​เป็น​ของ​ปล้น​แก่​คน​ต่าง​ชาติ ให้​เป็น​ของ​เชลย​แก่​คน​ชั่วร้าย​บน​โลก ผู้​ที่​จะ​ทำ​ให้​มัน​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​เบือน​หน้า​หนี​จาก​ประชาชน และ​โจร​จะ​ย่ำยี​สถานที่​ที่​เรา​รัก พวก​มัน​จะ​เข้า​มา และ​จะ​ทำ​ให้​ที่​นั่น​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="23">จง​เตรียม​โซ่ตรวน! เพราะ​แผ่นดิน​นอง​เลือด และ​กรุง​นี้​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​โหดร้าย​ทารุณ</verse>
				<verse number="24">เรา​จะ​นำ​ประชาชาติ​ที่​ชั่วร้าย​ที่สุด มา​ครอบครอง​บ้านเรือน​ของ​พวก​เขา เรา​จะ​ยุติ​ความ​หยิ่ง​ยโส​ของ​ผู้​มี​อำนาจ และ​สถาน​นมัสการ​ของ​พวก​เขา​จะ​ถูก​ทำ​ให้​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ความ​หวาดหวั่น​พรั่นพรึง​มาถึง พวก​เขา​จะ​แสวงหา​สันติภาพ​แต่ก็​ไร้​ประโยชน์</verse>
				<verse number="26">หายนะ​โหม​กระหน่ำ​เข้า​มา​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า และ​มี​ข่าว​ลือ​ระลอก​แล้ว​ระลอก​เล่า พวก​เขา​จะ​พยายาม​หา​นิมิต​จาก​ผู้​เผย​พระวจนะ คำ​สอน​ของ​ปุโรหิต​จาก​กฎ​บัญญัติ​จะ​หมด​ไป คำ​ปรึกษา​ของ​บรรดา​ผู้​อาวุโส​จะ​สูญสิ้น​ไป</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์​จะ​คร่ำครวญ เจ้านาย​จะ​คลุม​กาย​ด้วย​ความ​สิ้น​หวัง และ​ประชาชน​จะ​มือ​ไม้​สั่น เรา​จะ​จัดการ​กับ​พวก​เขา​ตาม​ความ​ประพฤติ​ของ​พวก​เขา และ​เรา​จะ​พิพากษา​พวก​เขา​ตาม​มาตรฐาน​ของ​พวก​เขา เมื่อ​นั้น​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ใน​วันที่​ห้า​เดือน​ที่​หก​ปี​ที่​หก ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​นั่ง​อยู่​ใน​บ้าน และ​บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​ยูดาห์​นั่ง​อยู่​ตรง​หน้า​ข้าพเจ้า มือ​ของ​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​มา​อยู่​บน​ข้าพเจ้า​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​มอง​ดู​ก็​เห็น​ร่าง​หนึ่ง​คล้าย​มนุษย์ จาก​ส่วน​ที่​ดู​คล้าย​เอว​ของ​ผู้​นั้น​ลง​มา​เป็น​ไฟ และ​จาก​เอว​ขึ้นไป​เหมือน​โลหะ​เรือง​แสง</verse>
				<verse number="3">ผู้​นั้น​ยื่น​ส่วน​ที่​คล้าย​มือ​ออก​มา​จับ​ผม​บน​ศีรษะ​ข้าพเจ้า พระวิญญาณ​ยก​ข้าพเจ้า​ขึ้น​ระหว่าง​โลก​และ​ฟ้าสวรรค์ และ​ใน​นิมิต​ของ​พระเจ้า​นั้น พระองค์​พา​ข้าพเจ้า​มา​ยัง​เยรูซาเล็ม ตรง​ทาง​เข้า​ประตู​ทิศ​เหนือ​ของ​ลาน​ชั้น​ใน ซึ่ง​เป็น​ที่​ตั้ง​ของ​รูป​เคารพ ซึ่ง​ปลุกเร้า​ความ​หวงแหน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="4">ที่​นั่น​เกียรติ​สิริ​ของ​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​อยู่​ตรง​หน้า​ข้าพเจ้า​เหมือน​กับ​ใน​นิมิต​ที่​เห็น​ใน​ที่​ราบ​นั้น</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​มอง​ไป​ทาง​เหนือ” ข้าพเจ้า​ก็​มอง​ไป​และ​เห็น​รูป​เคารพ​ที่​ยั่วยุ​ความ​หวงแหน ตรง​ทาง​เข้า​ด้าน​เหนือ​ประตู​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="6">และ​พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “บุตร​มนุษย์​เอ๋ย เจ้า​เห็น​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​กำลัง​ทำ​อยู่​หรือ​ไม่ คือ​สิ่ง​ที่​น่า​รังเกียจ​อย่าง​ยิ่ง ซึ่ง​คน​อิสราเอล​กำลัง​ทำ​อยู่​ที่นี่ สิ่ง​ซึ่ง​จะ​ผลักไส​เรา​ให้​ไกล​ห่าง​จาก​สถาน​นมัสการ​ของ​เรา แต่​เจ้า​จะ​เห็น​สิ่ง​ที่​น่า​รังเกียจ​ยิ่ง​กว่า​นี้​อีก”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พระองค์​นำ​ข้าพเจ้า​มา​ที่​ทาง​เข้า​ลาน ข้าพเจ้า​มอง​ดู เห็น​ช่อง​ช่อง​หนึ่ง​ใน​กำแพง</verse>
				<verse number="8">พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​เจาะ​เข้า​ไป​ใน​กำแพง​เดี๋ยวนี้” ข้าพเจ้า​ก็​เจาะ​และ​เห็น​เป็น​ทาง​เข้า​ไป</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “จง​เข้า​ไป​เถิด ไป​ดู​สิ่ง​ชั่วร้าย​และ​น่า​ชิงชัง​ที่​พวก​เขา​กำลัง​ทำ​อยู่​ที่นี่”</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​จึง​เข้า​ไป​ดู เห็น​บน​ผนัง​โดย​รอบ​มี​ภาพ​วาด​สัตว์​เลื้อย​คลาน และ​สัตว์​มลทิน​ทุก​ชนิด และ​รูป​เคารพ​ทั้งสิ้น​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="11">ผู้​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​เจ็ด​สิบ​คน​ยืน​อยู่​ตรง​หน้า​สิ่ง​เหล่า​นั้น และ​ยาอาซันยาห์​ลูก​ชาฟาน​ก็​ยืน​อยู่​ใน​หมู่​พวก​เขา แต่ละ​คน​ถือ​กระถาง​ไฟ และ​มี​ควัน​จาก​เครื่อง​หอม​ลอย​ขึ้น​ไป</verse>
				<verse number="12">พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “บุตร​มนุษย์​เอ๋ย เจ้า​เห็น​แล้ว​ใช่ไหม​ว่า บรรดา​ผู้​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​ซุ่ม​ทำ​อะไร​อยู่​ใน​ความ​มืด แต่ละ​คน​อยู่​ที่​สถาน​บูชา​รูป​เคารพ​ของ​ตน พวก​เขา​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ไม่​เห็น​เรา​หรอก พระยาห์เวห์​ทิ้ง​ดินแดน​นี้​ไป​แล้ว’ ”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พระองค์​พูด​อีก​ว่า “เจ้า​จะ​เห็น​พวก​เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​รังเกียจ​ยิ่ง​กว่า​นี้​อีก”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระองค์​นำ​ข้าพเจ้า​มา​ที่​ทาง​เข้า​ประตู​ทิศ​เหนือ​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​เห็น​พวก​ผู้หญิง​นั่ง​ร้องไห้​ไว้อาลัย​แก่​เทพเจ้า​ทัมมุส</verse>
				<verse number="15">พระองค์​พูด​ว่า “บุตร​มนุษย์ เจ้า​เห็น​แล้ว​ใช่ไหม เจ้า​จะ​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​น่า​รังเกียจ​ยิ่ง​กว่า​นี้​อีก”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พระองค์​นำ​ข้าพเจ้า​มา​ยัง​ลาน​ชั้น​ใน​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ที่​ประตู​ทาง​เข้า​วิหาร ระหว่าง​มุข​กับ​แท่น​บูชา มี​ผู้ชาย​ประมาณ 25 คน​หันหลัง​ให้​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ แต่​หัน​หน้า​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันออก พวก​เขา​กำลัง​หมอบ​กราบ​พระอาทิตย์​ทาง​ทิศ​ตะวันออก</verse>
				<verse number="17">พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “บุตร​มนุษย์​เอ๋ย เจ้า​เห็น​แล้ว​ใช่ไหม นี่​เป็น​เรื่อง​เล็ก​น้อย​หรือ​ที่​ชาว​ยูดาห์​ทำ​สิ่ง​น่า​รังเกียจ​เช่น​ที่​พวก​เขา​ทำ​อยู่​ที่นี่ เขา​จะ​ต้อง​ทำ​ให้​แผ่นดิน​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ทารุณ และ​กระตุ้น​ความ​โกรธ​ของ​เรา​ต่อไป​หรือ ดู​เถิด พวก​เขา​เอา​กิ่งไม้​ใส่​ใน​จมูก​ของ​ตน!</verse>
				<verse number="18">ฉะนั้น เรา​จะ​จัดการ​กับ​พวก​เขา​ด้วย​ความ​โกรธ เรา​จะ​ไม่​สงสาร​หรือ​ไว้​ชีวิต​เขา แม้​พวก​เขา​จะ​ตะโกน​ใส่​หู​เรา เรา​ก็​จะ​ไม่​ฟัง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">แล้ว​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​พระองค์​เปล่ง​เสียง​อัน​ดัง​ว่า “จง​นำ​พวก​คน​ที่​ได้รับ​แต่งตั้ง​ให้​ทำ​หน้าที่​พิพากษา​เมือง​นี้​เข้า​มา​ใกล้​ๆ ให้​แต่ละ​คน​ถือ​อาวุธ​ของ​ตน​มา​ด้วย”</verse>
				<verse number="2">และ​ข้าพเจ้า​เห็น​ชาย​หก​คน​มา​จาก​ทาง​ประตู​ด้าน​บน​ซึ่ง​หัน​ไป​ทาง​ทิศ​เหนือ แต่ละ​คน​ถือ​อาวุธ​ร้ายกาจ​เข้า​มา​พร้อม​กับ​ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​สวม​ใส่​ชุด​ผ้า​ลินิน ผู้​มี​หีบ​เครื่อง​เขียน​อยู่​ข้าง​กาย พวก​เขา​เข้า​มา​ยืน​อยู่​ข้าง​แท่น​บูชา​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="3">เกียรติ​สิริ​ของ​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​ขึ้น​ไป​จาก​เหนือ​เครูบ​ที่​เคย​อยู่ และ​เคลื่อน​มา​ยัง​ธรณี​ประตู​วิหาร แล้ว​พระยาห์เวห์​เรียก​ชาย​ที่​สวม​ใส่​ชุด​ผ้า​ลินิน​และ​มี​หีบ​เครื่อง​เขียน​อยู่​ข้าง​กาย​นั้น​มา</verse>
				<verse number="4">พระองค์​พูด​กับ​เขา​ว่า “จง​ไป​ทั่ว​เยรูซาเล็ม กา​เครื่องหมาย​บน​หน้าผาก​ของ​บรรดา​คน​ที่​เศร้าโศก​และ​คร่ำครวญ​เพราะ​สิ่ง​น่า​เกลียด​ทั้งสิ้น​ที่​ทำ​กัน​ที่​นี่”</verse>
				<verse number="5">ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​ฟัง​อยู่ ก็​ได้ยิน​พระองค์​พูด​กับ​คน​อื่น​ๆ ว่า “จง​ตาม​เขา​ไป​ทั่ว​เมือง​และ​ฆ่า​ทุก​คน อย่า​สงสาร​หรือ​ปรานี​เลย</verse>
				<verse number="6">จง​ฆ่า​ทั้ง​คน​แก่ หนุ่ม​สาว แม่​และ​เด็ก แต่​อย่า​แตะต้อง​คน​ที่​มี​เครื่องหมาย​นั้น จง​เริ่มต้น​ที่​สถาน​นมัสการ​ของ​เรา” พวก​เขา​จึง​เริ่มต้น​ฆ่า​พวก​ชาย​ชรา​ที่​อยู่​หน้า​วิหาร</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พระองค์​พูด​ว่า “จง​ทำ​ให้​วิหาร​เป็น​มลทิน และ​ทิ้ง​คน​ที่​ถูก​ฆ่า​ไว้​ให้​เต็ม​ลาน ไป​เถิด!” พวก​เขา​จึง​ออก​ไป​เริ่ม​ฆ่า​คน​ทั่ว​เมือง</verse>
				<verse number="8">ขณะ​ที่​พวก​เขา​กำลัง​ฆ่า​คน​อยู่​นั้น ข้าพเจ้า​ก็​อยู่​โดย​ลำพัง ข้าพเจ้า​ซบ​หน้า​ลง​ร้อง​ว่า “อนิจจา พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต! พระองค์​จะ​ทำลาย​ล้าง​คน​อิสราเอล​ที่​เหลือ​อยู่​ทั้งหมด​ด้วย​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ที่​ระบาย​เหนือ​เยรูซาเล็ม​นี้​หรือ”</verse>
				<verse number="9">พระองค์​พูด​ตอบ​ว่า “บาป​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล​และ​ยูดาห์​ใหญ่หลวง​นัก แผ่นดิน​เต็ม​ไป​ด้วย​การ​นอง​เลือด และ​เมือง​นี้​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​อยุติธรรม พวก​เขา​กล่าว​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ละทิ้ง​ดินแดน​นี้​ไป​เสีย​แล้ว พระยาห์เวห์​ไม่​เห็น’</verse>
				<verse number="10">ฉะนั้น เรา​จะ​ไม่​สงสาร​หรือ​ไว้​ชีวิต​เขา แต่​เรา​จะ​ให้​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​ทำ​ไว้​นั้น​ย้อน​กลับ​มา​เกิด​กับ​พวก​เขา​เอง”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ชาย​ที่​สวม​ใส่​ชุด​ผ้า​ลินิน​ซึ่ง​มี​หีบ​เครื่อง​เขียน​อยู่​ข้าง​กาย​นั้น ก็​กลับ​มา​รายงาน​ว่า “ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​เรียบร้อย​แล้ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​มอง​ดู​และ​เห็น​บาง​สิ่ง​คล้าย​ที่​นั่ง​ลาพิสลาซูลี​อยู่​เหนือ​แผ่น​ฟ้า​ที่​อยู่​เหนือ​ศีรษะ​ของ​เหล่า​เครูบ</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ชาย​ที่​สวม​ชุด​ผ้า​ลินิน​นั้น​ว่า “จง​เข้า​ไป​ท่ามกลาง​วงล้อ​ใต้​เหล่า​เครูบ แล้ว​กอบ​ถ่าน​ไฟ​คุ​ซึ่ง​อยู่​ท่ามกลาง​เหล่า​เครูบ​มา​โปรย​ให้​ทั่ว​เมือง” ชาย​คน​นั้น​ก็​เข้า​ไป​ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​เฝ้า​ดู​อยู่</verse>
				<verse number="3">เหล่า​เครูบ​ยืน​อยู่​ที่​ด้าน​ใต้​ของ​วิหาร​เมื่อ​ชาย​ผู้​นั้น​เข้า​ไป​และ​มี​เมฆ​ปกคลุม​ทั่ว​ลาน​ชั้น​ใน</verse>
				<verse number="4">แล้ว​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ขึ้น​จาก​เหนือ​เหล่า​เครูบ​นั้น และ​เคลื่อน​มา​ยัง​ธรณี​ประตู​วิหาร เมฆ​ปกคลุม​ทั่ว​วิหาร และ​ลาน​วิหาร​เต็ม​ไป​ด้วย​รังสี​เจิดจ้า​แห่ง​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">เสียง​ปีก​ของ​เหล่า​เครูบ​ได้ยิน​ไป​ไกล​ถึง​ลาน​ชั้น​นอก​เหมือน​เสียง​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พระองค์​พูด​สั่ง​ชาย​ที่​สวม​ชุด​ผ้า​ลินิน​นั้น​ว่า “จง​ไป​เอา​ไฟ​จาก​ท่ามกลาง​วงล้อ​ที่​อยู่​ใน​หมู่​เครูบ​ออก​มา” ชาย​นั้น​ก็​เข้า​ไป​ยืน​อยู่​ข้าง​วงล้อ​วง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="7">แล้ว​เครูบ​ตน​หนึ่ง​ก็​ยื่น​มือ​ออก​ไป​ที่​ไฟ​ซึ่ง​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​ตน เอา​ไฟ​ออก​มา​ส่วน​หนึ่ง​ใส่​ใน​มือ​ของ​ชาย​ผู้​สวม​ผ้า​ลินิน เขา​ก็​รับ​ไว้​และ​ออก​มา</verse>
				<verse number="8">(เห็น​สิ่ง​หนึ่ง​คล้าย​มือ​มนุษย์​อยู่​ใต้​ปีก​ของ​เครูบ)</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​มอง​เห็น​วงล้อ​สี่​วง​อยู่​ข้าง​เหล่า​เครูบ เครูบ​แต่​ละ​ตน​มี​วงล้อ​หนึ่ง​วง วงล้อ​นั้น​เปล่ง​ประกาย​คล้าย​โทแพซ</verse>
				<verse number="10">วงล้อ​ทั้ง​สี่​มี​ลักษณะ​เหมือน​กัน คือ​แต่​ละ​วง​ดู​คล้าย​มี​วงล้อ​ซ้อน​ขวาง​อยู่​ข้าง​ใน</verse>
				<verse number="11">วงล้อ​นั้น​เคลื่อน​ไป​ทาง​ใด​ทาง​หนึ่ง​ใน​สี่​ทิศ​ตาม​แต่​เครูบ​จะ​มุ่งหน้า​ไป ล้อ​นั้น​ไม่​ได้​เลี้ยว ​เมื่อ​เครูบ​เคลื่อน​ไป เหล่า​เครูบ​เคลื่อน​ที่​ไป​ทิศ​ทาง​ใด​ก็​ได้​ตาม​ที่​ศีรษะ​จะ​มุ่ง​ไป โดย​ไม่​ต้อง​หัน​ตัว</verse>
				<verse number="12">ทั่ว​ร่าง​ของ​เครูบ ทั้ง​หลัง​มือ​และ​ปีก​ล้วน​มี​ตา​เต็ม​ไป​หมด​เช่น​เดียว​กับ​วงล้อ​ทั้ง​สี่</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เขา​เรียก​วงล้อ​นั้น​ว่า “วงล้อ​กังหัน”</verse>
				<verse number="14">เครูบ​แต่ละ​ตน​มี​สี่​หน้า หน้าที่​หนึ่ง​เป็น​หน้า​เครูบ หน้าที่​สอง​เป็น​หน้า​มนุษย์ หน้าที่​สาม​เป็น​หน้า​สิงโต หน้าที่​สี่​เป็น​หน้า​นก​อินทรี</verse>
				<verse number="15">แล้ว​เหล่า​เครูบ​ก็​ลอย​ขึ้น​ไป นี่​คือ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​ที่​ริม​แม่น้ำ​เคบาร์</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​เหล่า​เครูบ​เคลื่อน​ไป วงล้อ​ที่​อยู่​ข้าง​ๆ ก็​เคลื่อน​ไป​ด้วย และ​เมื่อ​เครูบ​กาง​ปีก​เหาะ​ขึ้น​จาก​พื้น วงล้อ​นั้น​ก็​เคียง​ข้าง​เครูบ​ไป</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​เครูบ​ยืน​นิ่ง วงล้อ​ก็​หยุด​นิ่ง และ​เมื่อ​เครูบ​ลอย​ขึ้น วงล้อ​ก็​ลอย​ขึ้น​ด้วย​เพราะ​วิญญาณ​ของ​สิ่ง​มี​ชีวิต​นั้น​อยู่​ใน​วงล้อ</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ไป​จาก​เหนือ​ธรณี​ประตู​วิหาร ไป​หยุด​อยู่​เหนือ​เหล่า​เครูบ</verse>
				<verse number="19">ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​เฝ้า​ดู​อยู่ เหล่า​เครูบ​ก็​กาง​ปีก​แล้ว​บิน​ขึ้น​จาก​พื้น เมื่อ​เครูบ​เคลื่อน​ไป วงล้อ​ก็​เคลื่อน​ไป​ด้วย ทั้งหมด​มา​หยุด​ที่​ทาง​เข้า​ประตู​ด้าน​ตะวันออก​ของ​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์ และ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​อยู่​เหนือ​เหล่า​เครูบ</verse>
				<verse number="20">ข้าพเจ้า​เคย​เห็น​สิ่ง​มี​ชีวิต​เหล่า​นี้​อยู่​ใต้​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​ที่​ริม​แม่น้ำ​เคบาร์ และ​ตอน​นี้​ข้าพเจ้า​ตระหนัก​ว่า​นั่น​คือ​เหล่า​เครูบ</verse>
				<verse number="21">แต่ละ​ตน​มี​สี่​หน้า​และ​สี่​ปีก และ​ใต้​ปีก​มี​สิ่ง​ที่​ดู​เหมือน​มือ​มนุษย์</verse>
				<verse number="22">ใบหน้า​ของ​เครูบ​เหล่า​นี้​มี​ลักษณะ​เดียวกับ​ที่​ข้าพเจ้า​เคย​เห็น​ที่​ริม​แม่น้ำ​เคบาร์ แต่ละ​ตน​มุ่ง​ตรง​ไป​ข้าง​หน้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">แล้ว​พระวิญญาณ​ยก​ข้าพเจ้า​ขึ้น นำ​มา​ยัง​ประตู​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ของ​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์ มี​ชาย 25 คน​ตรง​ทาง​เข้า​ประตู​นั้น และ​ใน​หมู่​พวก​เขา​ข้าพเจ้า​เห็น​ยาอาซันยาห์​ลูกชาย​อัสซูร์​และ​เปลาทียาห์​ลูกชาย​เบไนยาห์​ด้วย ทั้ง​คู่​เป็น​ผู้​นำ​ของ​ประชาชน</verse>
				<verse number="2">พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “บุตร​มนุษย์​เอ๋ย คน​เหล่า​นี้​คือ​คน​ที่​คิด​แผน​ชั่ว และ​ให้​คำ​แนะนำ​อัน​ร้ายกาจ​ใน​เมือง​นี้</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​พูด​ว่า ‘บ้าน​ของ​เรา​เพิ่ง​สร้าง​ขึ้น​ไม่​ใช่​หรือ เมือง​นี้​เป็น​หม้อ​และ​เรา​เป็น​เนื้อ​ใน​นั้น’</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น จง​เผย​พระวจนะ​กล่าว​โทษ​เขา บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​เผย​พระวจนะ”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​บน​ข้าพเจ้า พระองค์​สั่ง​ให้​ข้าพเจ้า​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า เจ้า​พวก​ผู้นำ​ใน​อิสราเอล เจ้า​พูด​เช่น​นั้น แต่​เรา​รู้​ว่า​เจ้า​คิด​อะไร​อยู่</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ฆ่า​คน​มากมาย​ใน​เมือง​นี้ มี​คน​ตาย​เกลื่อน​ถนน​ไป​หมด</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ซาก​ศพ​ที่​เจ้า​ทิ้ง​เกลื่อน​คือ​เนื้อ และ​เมือง​นี้​คือ​หม้อ แต่​เรา​จะ​ขับไล่​เจ้า​ออก​ไป​จาก​ที่นี่</verse>
				<verse number="8">เจ้า​กลัว​ดาบ เรา​ก็​จะ​นำ​ดาบ​มา​ต่อสู้​เจ้า พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ไว้​ดังนี้</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ขับไล่​เจ้า​ออก​จาก​เมือง​นี้ และ​ให้​เจ้า​ตก​อยู่​ใน​มือ​คน​ต่าง​ชาติ เรา​จะ​ลงโทษ​เจ้า</verse>
				<verse number="10">เจ้า​จะ​ล้ม​ตาย​ด้วย​ดาบ และ​เรา​จะ​พิพากษา​เจ้า​ที่​ชายแดน​อิสราเอล เมื่อ​นั้น​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">เมือง​นี้​จะ​ไม่​ใช่​หม้อ​สำหรับ​เจ้า และ​เจ้า​ก็​ไม่​ใช่​เนื้อ​ใน​หม้อ​นี้ เรา​จะ​พิพากษา​เจ้า​ที่​ชายแดน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="12">และ​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์ เพราะ​เจ้า​ไม่ได้​ทำ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา และ​ไม่​ได้​รักษา​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา แต่​กลับ​ทำ​ตาม​อย่าง​ชนชาติ​ทั้งหลาย​รอบ​ตัว”</verse>
				<verse number="13">ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​เผย​พระวจนะ​อยู่ เปลาทียาห์​ลูกชาย​เบไนยาห์​ก็​ตาย ข้าพเจ้า​จึง​ซบ​หน้า​และ​ร้องไห้​เสียง​ดัง​ว่า “อนิจจา พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต! พระองค์​จะ​ทำลาย​ล้าง​ชน​อิสราเอล​ที่​เหลือ​อยู่​ทั้งหมด​เลย​หรือ”</verse>
				<verse number="14">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="15">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย ผู้​คน​ใน​เยรูซาเล็ม​ได้​พูด​ถึง​เพื่อน​เชลย​ของ​เจ้า​และ​ชาว​อิสราเอล​คน​อื่น​ๆ ว่า ‘พวก​เขา​อยู่​ห่างไกล​จาก​พระยาห์เวห์ ดินแดน​นี้​จึง​ตก​เป็น​ของ​พวก​เรา’</verse>
				<verse number="16">ฉะนั้น จง​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า แม้​เรา​ขับไล่​พวก​เขา​ไป​ไกล​ใน​หมู่​ชนชาติ​ทั้งหลาย และ​กระจัด​กระจาย​ไป​ใน​ประเทศ​ต่าง​ๆ แต่​เรา​ก็​เป็น​สถาน​นมัสการ​สำหรับ​พวก​เขา​ใน​ประเทศ​พวก​เขา​ไป​อยู่​ระยะ​หนึ่ง​แล้ว’</verse>
				<verse number="17">ฉะนั้น จง​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​จะ​รวบรวม​พวก​เจ้า​จาก​ชนชาติ​ต่าง​ๆ และ​นำ​เจ้า​กลับ​มา​จาก​ประเทศ​ที่​เจ้า​กระจัดกระจาย​ไป และ​เรา​จะ​คืน​ดินแดน​อิสราเอล​ให้​เจ้า​อีก​ครั้ง’</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​จะ​กลับ​มา​และ​กำจัด​เทวรูป​ต่ำช้า และ​รูป​เคารพ​น่า​รังเกียจ​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="19">เรา​จะ​ให้​พวก​เขา​มี​ใจ​เดียว และ​มี​จิตวิญญาณ​ใหม่ เรา​จะ​กำจัด​ใจ​หิน​ออก​ไป​จาก​พวก​เขา และ​มอบ​ใจ​เนื้อ​แก่​พวก​เขา</verse>
				<verse number="20">แล้ว​พวก​เขา​จะ​ทำ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา และ​ใส่​ใจ​รักษา​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา พวก​เขา​จะ​เป็น​ประชาชน​ของ​เรา และ​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="21">แต่​คน​ที่​มอบ​ใจ​ให้​เทวรูป​ต่ำช้า และ​รูป​เคารพ​น่า​รังเกียจ เรา​จะ​ตอบแทน​ให้​สาสม​กับ​ที่​เขา​ทำ​ลง​ไป พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ไว้​ดังนี้”</verse>
				<verse number="22">จาก​นั้น​เครูบ​ซึ่ง​มี​วงล้อ​อยู่​ข้าง​ๆ ก็​กาง​ปีก​ออก และ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​อยู่​เหนือ​เหล่า​เครูบ</verse>
				<verse number="23">เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์ เคลื่อน​ขึ้น​จาก​ใน​เมือง​นั้น และ​หยุด​นิ่ง​อยู่​เหนือ​ภูเขา​ด้าน​ตะวันออก</verse>
				<verse number="24">ใน​นิมิต​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​ได้รับ​โดย​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า พระวิญญาณ​ยก​ข้าพเจ้า​ขึ้น และ​พา​กลับ​มา​หา​เหล่า​เชลย​ใน​บาบิโลน แล้ว​นิมิต​ที่​ข้าพเจ้า​เห็น​ก็​ขึ้น​ไป​จาก​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="25">ข้าพเจ้า​จึง​แจ้ง​ทุก​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​แสดง​แก่​ข้าพเจ้า​ให้​พวก​เชลย​ฟัง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ความ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย เจ้า​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​คน​ชอบ​กบฏ ซึ่ง​มี​ตา​แต่​มอง​ไม่​เห็น มี​หู​แต่​ไม่​ได้ยิน เพราะ​พวก​เขา​เป็น​คน​ชอบ​กบฏ</verse>
				<verse number="3">ฉะนั้น บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​เก็บ​ข้าว​ของ​เตรียม​ตัว​อพยพ​ใน​เวลา​กลางวัน ใน​ขณะ​ที่​พวก​เขา​เฝ้า​ดู​อยู่ จง​ออก​เดินทาง​จาก​ที่​ที่​เจ้า​อยู่​ไป​ยัง​อีก​ที่​หนึ่ง เผื่อ​บาง​ที​พวก​เขา​จะ​เข้าใจ แม้​พวก​เขา​จะ​เป็น​พวก​ที่​ชอบ​กบฏ</verse>
				<verse number="4">ใน​เวลา​กลางวัน ขณะ​ที่​พวก​เขา​เฝ้า​ดู​อยู่ จง​นำ​สัมภาระ​ที่​เจ้า​เก็บ​ไว้​เพื่อ​การ​อพยพ​ออก​มา และ​ใน​ตอน​เย็น ขณะ​ที่​พวก​เขา​เฝ้า​ดู​อยู่ จง​ออก​เดินทาง​เหมือน​คน​ที่​ถูก​กวาดต้อน​ไป​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="5">ขณะ​ที่​พวก​เขา​เฝ้า​ดู​อยู่ จง​เจาะ​ช่อง​ที่​กำแพง​บ้าน และ​แบก​สัมภาระ​ลอด​กำแพง​ไป</verse>
				<verse number="6">จง​แบก​สัมภาระ​ขึ้น​บ่า​ขณะ​ที่​พวก​เขา​เฝ้า​ดู​อยู่ และ​ขน​ไป​ตอน​พลบค่ำ จง​คลุม​หน้า​ไว้​เพื่อ​เจ้า​จะ​มอง​ไม่​เห็น​แผ่นดิน เพราะ​เรา​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​หมาย​สำคัญ​แก่​ชาว​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น ข้าพเจ้า​จึง​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง ตอน​กลางวัน​ข้าพเจ้า​นำ​ข้าวของ​ออก​มา​จัด​หีบ​ห่อ​เตรียม​อพยพ ตก​เย็น​ข้าพเจ้า​ก็​เจาะ​กำแพง​บ้าน​ด้วย​มือ พอ​พลบค่ำ​ข้าพเจ้า​ก็​เอา​สัมภาระ​แบก​ใส่​บ่า​ไป​ขณะ​ที่​พวก​เขา​เฝ้า​ดู​อยู่</verse>
				<verse number="8">เช้า​วัน​รุ่งขึ้น​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="9">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย ชาว​อิสราเอล​ชนชาติ​ที่​ชอบ​กบฏ​ถาม​เจ้า​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า ‘เจ้า​กำลัง​ทำ​อะไร’</verse>
				<verse number="10">จง​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า คำ​พยากรณ์​นี้​เกี่ยวข้อง​กับ​เจ้านาย​ผู้​นั้น​ใน​เยรูซาเล็ม​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทุก​คน​ที่​นั่น’</verse>
				<verse number="11">จง​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า ‘ข้าพเจ้า​เป็น​หมาย​สำคัญ​ต่อ​พวก​ท่าน’ ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​ไป​แล้ว​อย่างไร อย่าง​นั้น​ก็​จะ​เกิด​กับ​พวก​เขา​เช่น​กัน พวก​เขา​จะ​ตก​ไป​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="12">เจ้านาย​คน​นั้น​ใน​หมู่​พวก​เขา​จะ​แบก​ข้าวของ​ใส่​บ่า​ตอน​พลบค่ำ และ​ออก​เดินทาง​ผ่าน​ช่อง​ที่​เจาะ​ไว้​ใน​กำแพง เขา​จะ​คลุม​หน้า​ไว้​เพื่อ​จะ​มอง​ไม่​เห็น​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​วาง​ตาข่าย​ดัก และ​เขา​จะ​ติดกับ​ของ​เรา เรา​จะ​นำ​เขา​ไป​ยัง​บาบิโลน ดินแดน​แห่ง​ชาว​เคลเดีย แต่​เขา​จะ​ไม่​ได้​เห็น​ดินแดน​นั้น และ​เขา​จะ​ตาย​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​กระจาย​ผู้คน​ทั้งหมด​ที่​อยู่​รอบ​ตัว​เขา​ไป​ตาม​ลม​ทั้ง​สี่​ทิศ ทั้ง​ผู้​รับใช้​และ​ทหาร​ทุก​คน​และ​จะ​รุก​ไล่​พวก​เขา​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="15">พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์ เมื่อ​เรา​ขับไล่​เขา​ไป​ตาม​ชนชาติ และ​กระจาย​ไป​ใน​ประเทศ​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="16">แต่​เรา​จะ​ไว้​ชีวิต​บาง​คน​จาก​สงคราม การ​กันดาร​อาหาร และ​โรค​ระบาด เพื่อ​ว่า​ใน​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ นั้น จะ​สำนึก​ถึง​การ​กระทำ​น่า​รังเกียจ​ทั้งสิ้น​ของ​ตน แล้ว​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="17">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="18">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​ตัวสั่นงันงก​ขณะ​ที่​เจ้า​กิน​อาหาร และ​สั่น​สะท้าน​ด้วย​ความ​กลัว​ขณะ​ดื่ม​น้ำ</verse>
				<verse number="19">จง​กล่าว​แก่​ประชาชน​ใน​แผ่นดิน​นั้น​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ว่า บรรดา​ผู้​อาศัย​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​และ​ใน​แผ่นดิน​อิสราเอล​จะ​กิน​อาหาร​อย่าง​วิตก​กังวล​และ​ดื่ม​น้ำ​อย่าง​สิ้น​หวัง เพราะ​ทุก​สิ่ง​ใน​ดินแดน​ของ​ตน​จะ​ถูก​ริบ​ไป เนื่องด้วย​ความ​ทารุณ​อำมหิต​ของ​บรรดา​คน​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="20">เมือง​ที่​อาศัย​อยู่​จะ​ถูก​ทำลาย​และ​แผ่นดิน​จะ​ถูก​ทิ้ง​ร้าง เมื่อ​นั้น​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์’ ”</verse>
				<verse number="21">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ความ​ว่า</verse>
				<verse number="22">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย ภาษิต​ใน​อิสราเอล​ที่​ว่า ‘วัน​คืน​ผ่าน​ไป ไม่​เห็น​มี​สัก​นิมิต​ที่​เป็น​จริง’ นั้น​เจ้า​หมายความ​ว่า​อะไร</verse>
				<verse number="23">จง​กล่าว​แก่​คน​ทั้งหลาย​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​กำลัง​จะ​ยุติ​ภาษิต​นี้ คน​ทั้งหลาย​จะ​ไม่​อ้าง​ภาษิต​นี้​ใน​อิสราเอล​อีก​ต่อไป’ จง​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า ‘วัน​คืน​ที่​ทุก​นิมิต​จะ​เป็น​จริง​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="24">เพราะ​จะ​ไม่​มี​นิมิต​เท็จ​หรือ​คำ​ทำนาย​สอพลอ​ใน​หมู่​ชนชาติ​อิสราเอล​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="25">แต่​เรา พระยาห์เวห์​จะ​พูด​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​ประสงค์ และ​จะ​เป็น​จริง​ตาม​นั้น​โดย​ไม่​ล่าช้า พวก​ที่​ชอบ​กบฏ​เอ๋ย ใน​ชั่วอายุ​ของ​เจ้า​นี่แหละ เรา​จะ​ทำ​สิ่ง​ที่​เรา​พูด​ไว้​ให้​สำเร็จ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น’ ”</verse>
				<verse number="26">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ความ​ว่า</verse>
				<verse number="27">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย ชาว​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘นิมิต​ที่​เขา​เห็น​เป็น​เรื่อง​อีก​หลาย​ปี​ข้าง​หน้า เขา​พยากรณ์​ถึง​เรื่อง​อนาคต​ที่​ยัง​ห่างไกล’</verse>
				<verse number="28">ฉะนั้น จง​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​จะ​ไม่​ยืด​เวลา​ให้​อีก​ต่อไป สิ่ง​ที่​เรา​ลั่น​วาจา​ไว้​จะ​สำเร็จ​ตาม​นั้น พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ความ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​เผย​พระวจนะ​กล่าวโทษ​บรรดา​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​อิสราเอล​ซึ่ง​กำลัง​พยากรณ์​อยู่​ตอน​นี้ จง​กล่าว​แก่​ผู้​ที่​พยากรณ์​ตาม​ความ​คิด​ฝัน​ของ​ตน​ว่า ‘จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์!’</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘วิบัติ​แก่​ผู้​เผย​พระวจนะ​ที่​โฉด​เขลา ซึ่ง​ทำ​ตาม​อำเภอใจ​ของ​ตนเอง และ​ไม่ได้​เห็น​นิมิต​อะไร!</verse>
				<verse number="4">พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​เจ้า อิสราเอล เหมือน​หมาใน​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​กอง​ปรักหักพัง</verse>
				<verse number="5">พวก​เจ้า​ไม่​ได้​ปีน​ขึ้น​ไป​ที่​รอย​ร้าว​บน​กำแพง​เพื่อ​จะ​ซ่อมแซม​ให้​ชนชาติ​อิสราเอล เพื่อ​จะ​ได้​ยืนหยัด​มั่นคง​ใน​การ​รบ​ใน​วัน​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">นิมิต​ของ​พวก​เขา​จอมปลอม​และ​คำ​ทำนาย​ของ​พวก​เขา​ก็​เป็น​คำ​โกหก แม้​ว่า​พระยาห์เวห์​ยัง​ไม่​ได้​ส่ง​พวก​เขา​มา’ พวก​เขา​ก็​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ประกาศ​และ​คาดหวัง​ให้​พระองค์​ทำ​ให้​เป็น​ไป​ตาม​ที่​เขา​พูด’</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ไม่​ได้​เห็น​นิมิต​จอมปลอม​และ​พูด​คำ​ทำนาย​เท็จ​หรือ เมื่อ​เจ้า​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า’ ทั้ง​ๆ ที่​เรา​ไม่​ได้​พูด</verse>
				<verse number="8">‘ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​จะ​จัดการ​กับ​เจ้า​เนื่องด้วย​คำ​โป้ปด​และ​นิมิต​จอมปลอม​ของ​เจ้า พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="9">มือ​ของ​เรา​จะ​ต่อสู้​กับ​บรรดา​ผู้​เผย​พระวจนะ​ที่​เห็น​นิมิต​จอมปลอม​และ​กล่าว​คำ​ทำนาย​โกหก พวก​เขา​จะ​ไม่ได้​เข้า​ร่วม​สภา​ประชาชน​ของ​เรา​หรือ​ขึ้น​ทะเบียน​สำมะโน​ชนชาติ​อิสราเอล ทั้ง​จะ​ไม่ได้​เข้า​สู่​ดินแดน​อิสราเอล แล้ว​พวก​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต’</verse>
				<verse number="10">ทั้ง​นี้​เพราะ​พวก​เขา​ชักจูง​ประชาชน​ของ​เรา​ให้​หลง​เตลิด​ไป​โดย​กล่าว​ว่า ‘สันติสุข’ ทั้ง​ๆ ที่​ไม่​มี​สันติสุข และ​เพราะ​พวก​เขา​ฉาบ​ปูน​ขาว​ทับ​กำแพง​อัน​เปราะบาง​ที่​ถูก​สร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="11">ฉะนั้น​จง​บอก​ผู้​ฉาบ​ปูน​ขาว​เหล่า​นั้น​ว่า กำแพง​นั้น​กำลัง​จะ​ทลาย​ลง ฝน​จะ​ตก​ลง​มา​ห่า​ใหญ่ และ​เรา​จะ​ส่ง​ลูกเห็บ​ซัด​กระหน่ำ และ​พายุ​กล้า​พัด​โหม</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​กำแพง​พัง​ครืน​ลง ประชาชน​จะ​ไม่​ถาม​เจ้า​หรือ​ว่า ‘ไหนล่ะ​ปูน​ขาว​ที่​ท่าน​ฉาบ​ทับ’</verse>
				<verse number="13">ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​จึง​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เรา​จะ​ปล่อย​พายุ​ใหญ่​ด้วย​ความ​โกรธ​ของ​เรา ลูกเห็บ​และ​ห่า​ฝน​จะ​กระหน่ำ​ลง​มา​อย่าง​หนัก​ด้วย​โทสะ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ทลาย​กำแพง​ซึ่ง​เจ้า​ฉาบ​ปูน​ขาว​ทับ​ไว้ และ​มัน​จะ​พัง​ราบ​ลง​กับ​พื้น​จน​มอง​เห็น​ฐานราก​ของ​มัน เมื่อ​มัน ทลาย​ลง เจ้า​จะ​พินาศ​อยู่​ใน​นั้น แล้ว​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น เรา​จะ​เท​ความ​โกรธ​ของ​เรา​ลง​ที่​กำแพง​และ​พวก​ที่​ฉาบ​มัน​ไว้​ด้วย​ปูน​ขาว’ เรา​จะ​พูด​กับ​พวก​เจ้า​ว่า ‘กำแพง​พัง​พินาศ​ไป​แล้ว พวก​ที่​ฉาบ​ปูน​ขาว​ก็​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="16">คือ​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​อิสราเอล​ที่​พยากรณ์​ถึง​เยรูซาเล็ม และ​เห็น​นิมิต​แห่ง​สันติสุข​ใน​เยรูซาเล็ม ทั้ง​ที่​ไม่​มี​สันติสุข​เลย พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น’ ”</verse>
				<verse number="17">บัดนี้​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​ตั้ง​ตน​เป็น​ศัตรู​กับ​พวก​ลูกสาว​ของ​ชนชาติ​เจ้า ผู้​ซึ่ง​พยากรณ์​ตาม​จินตนาการ​ของ​ตนเอง จง​เผย​พระวจนะ​ต่อต้าน​พวก​เขา</verse>
				<verse number="18">และ​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า วิบัติ​แก่​หญิง​ที่​เย็บ​เครื่องราง​ของ​ขลัง​ไว้​รัด​ข้อมือ และ​ทำ​ผ้า​คลุม​หน้า​ขนาด​ต่าง​ๆ เพื่อ​ลวง​ผู้คน เจ้า​จะ​ลวง​ชีวิต​คน​ของ​เรา​ไป​ติดกับ แต่​สงวน​ชีวิต​ของ​ตนเอง​ไว้​งั้น​หรือ</verse>
				<verse number="19">เจ้า​ลบหลู่​ดูหมิ่น​เรา​ใน​หมู่​ประชาชน​ของ​เรา เพราะ​เห็น​แก่​ข้าว​บาร์เลย์​เพียง​สอง​สาม​กำมือ​กับ​เศษ​ขนมปัง เจ้า​ก็​ฆ่า​คน​ของ​เรา​ที่​ไม่​สมควร​ตาย​และ​ไว้​ชีวิต​คน​ที่​ไม่​สมควร​อยู่ ด้วย​การ​โกหก​ประชาชน​ของ​เรา​ที่​เป็น​พวก​ฟัง​คำ​เท็จ</verse>
				<verse number="20">ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เรา​ต่อสู้​กับ​เครื่องราง​ของ​ขลัง​ต่าง​ๆ ที่​เจ้า​ใช้​ดัก​ลวง​ประชาชน​ไว้​เหมือน​ดัก​นก เรา​จะ​ฉีก​เครื่องราง​ของ​ขลัง​ออก​จาก​แขน​ของ​เจ้า เรา​จะ​ปลดปล่อย​ประชาชน​ซึ่ง​เจ้า​ดัก​ไว้​เหมือน​ดัก​นก</verse>
				<verse number="21">เรา​จะ​ฉีก​ผ้า​คลุม​หน้า​ของ​เจ้า​ออก และ​ช่วย​ประชาชน​ของ​เรา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​เจ้า เขา​จะ​ไม่​ตก​เป็น​เหยื่อ​อยู่​ใน​อำนาจ​ของ​เจ้า​อีก​ต่อไป แล้ว​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">ทั้ง​นี้​เพราะ​คำ​โกหก​ของ​เจ้า​บั่นทอน​กำลังใจ​ของ​ผู้​ชอบธรรม ทั้ง​ๆ ที่​เรา​ไม่​ได้​นำ​ความ​เศร้า​โศก​มา​ให้​เขา เพราะ​เจ้า​ยัง​หนุน​ไม่​ให้​คน​ชั่ว​หัน​จาก​วิถี​ชั่ว เพื่อ​จะ​ได้​รักษา​ชีวิต​ของ​พวก​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="23">ฉะนั้น เจ้า​จะ​ไม่ได้​เห็น​นิมิต​จอมปลอม​หรือ​ทำนาย​ได้​อีก เรา​จะ​ช่วย​ประชาชน​ของ​เรา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​เจ้า แล้ว​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ผู้​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​บาง​คน​เข้า​มา​หา​ข้าพเจ้า​และ​มา​นั่ง​อยู่​ตรง​หน้า​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="3">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย คน​เหล่า​นี้​เทิดทูน​รูป​เคารพ​อยู่​ใน​ใจ และ​วาง​สิ่ง​ชั่วร้าย​ซึ่ง​ทำ​ให้​สะดุด​ไว้​ตรง​หน้า​ตน ควร​หรือ​ที่​เรา​จะ​ยอม​ให้​เขา​มา​สอบถาม​อะไร​จาก​เรา</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​จง​พูด​และ​จง​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​คน​ใด​เทิดทูน​รูป​เคารพ​ไว้​ใน​ใจ และ​วาง​สิ่ง​ชั่วร้าย​ซึ่ง​ทำ​ให้​สะดุด​ไว้​ตรง​หน้า แล้ว​ยัง​มา​หา​ผู้​เผย​พระวจนะ เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​จะ​ตอบ​เขา​เอง​เกี่ยวกับ​การ​กราบ​ไหว้​รูป​เคารพ​มากมาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="5">เรา​จะ​ทำ​เช่น​นั้น​เพื่อ​ยึด​จิตใจ​ประชาชน​อิสราเอล​ที่​ทอดทิ้ง​เรา​และ​หัน​ไป​หา​รูป​เคารพ​นั้น​กลับ​คืน​มา’</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้น​จง​พูด​กับ​ชนชาติ​อิสราเอล​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า จง​กลับใจ​ใหม่! จง​หัน​จาก​รูป​เคารพ​ต่าง​ๆ และ​เลิก​การ​กระทำ​ที่​น่า​รังเกียจ​ทั้งหมด!</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​หรือ​ชาว​ต่าง​ชาติ​คน​ใด​ที่​มา​อาศัย​อยู่​ใน​อิสราเอล​แยก​ตัว​ไป​จาก​เรา และ​เทิดทูน​รูป​เคารพ​ไว้​ใน​ใจ ทั้ง​วาง​สิ่ง​ชั่วร้าย​ซึ่ง​ทำ​ให้​สะดุด​ไว้​ตรง​หน้า แล้ว​ไป​หา​ผู้​เผย​พระวจนะ​เพื่อ​จะ​ถาม​เรา เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​จะ​ตอบ​เขา​เอง</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​ตั้ง​ตน​เป็น​ศัตรู​กับ​เขา ทำ​ให้​เขา​เป็น​อุทาหรณ์ เป็น​คำ​เปรียบเปรย เรา​จะ​เอา​พวก​เขา​ออก​ไป​จาก​ประชาชน​ของ​เรา เมื่อ​นั้น​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">และ​หาก​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​นั้น​ถูก​โน้มน้าว​ให้​พูด​คำ​พยากรณ์ เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​ได้​โน้มน้าว​เขา​เอง และ​เรา​จะ​เหยียด​มือ​ออก​ต่อสู้​ทำลาย​เขา​ไป​จาก​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​เรา</verse>
				<verse number="10">ทั้ง​คู่​ต้อง​รับ​โทษ​ของ​ตน ผู้​เผย​พระวจนะ​ก็​ผิด​พอ​ๆ กับ​คน​ที่​มา​ปรึกษา​เขา</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ประชาชน​อิสราเอล​จะ​ไม่​หลง​ไป​จาก​เรา​อีก ทั้ง​จะ​ไม่​ปล่อย​ตัว​ให้​แปดเปื้อน​บาป​อีก พวก​เขา​จะ​เป็น​ประชาชน​ของ​เรา​และ​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น’ ”</verse>
				<verse number="12">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="13">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย หาก​ดินแดน​หนึ่ง​ทำ​บาป​โดย​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​เรา และ​เรา​เหยียด​มือ​ออก​ลงโทษ​โดย​ตัด​แหล่ง​อาหาร​ของ​เขา แล้ว​ส่ง​การ​กันดาร​อาหาร​มา​คร่า​ชีวิต​ของ​ผู้คน​และ​สัตว์</verse>
				<verse number="14">แม้​คน​ทั้ง​สาม​นี้​คือ โนอาห์ ดาเนียล และ​โยบ​อยู่​ใน​ดินแดน​นั้น​ด้วย พวก​เขา​ก็​เพียง​แต่​ช่วย​ตัวเอง​ให้​รอด​โดย​ความ​ชอบธรรม​ของ​ตน​เท่านั้น พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="15">หรือ​หาก​เรา​ส่ง​บรรดา​สัตว์​ป่า​มา​ทั่ว​ดินแดน​นั้น​และ​ให้​พวก​มัน​คร่า​ชีวิต​ผู้​คน​จน​กลาย​เป็น​ถิ่น​ร้าง เพื่อ​ที่​จะ​ไม่​มี​ใคร​กล้า​สัญจร​ไป​มา​เพราะ​สัตว์​ร้าย​นั้น</verse>
				<verse number="16">เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด แม้​คน​ทั้ง​สาม​นั้น​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย เขา​ก็​ไม่​สามารถ​ช่วย​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​ตน​ได้​ฉันนั้น พวก​เขา​จะ​ช่วย​ได้​แต่​ตนเอง​เท่านั้น ส่วน​ดินแดน​นั้น​จะ​ถูก​ทิ้ง​ร้าง​ไป” พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="17">“หรือ​หาก​เรา​นำ​ดาบ​มา​ฟาดฟัน​ดินแดน​นั้น​และ​กล่าว​ว่า ‘ให้​ดาบ​กวัดแกว่ง​ไป​ทั่ว​ดินแดน​นั้น’ และ​ฆ่า​ทั้ง​คน​และ​สัตว์</verse>
				<verse number="18">เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด แม้​คน​ทั้ง​สาม​นั้น​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย เขา​ก็​ไม่​สามารถ​ช่วย​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​ตน​ได้​ฉันนั้น ตัว​เขา​เอง​เท่านั้น​ที่​รอด” พระยาห์เวห์ องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="19">“หรือ​หาก​เรา​ส่ง​โรค​ระบาด​มา​เล่นงาน​ดินแดน​นั้น และ​ระบาย​โทสะ​ของ​เรา​ลง​บน​แผ่นดิน​นั้น ด้วย​การ​นอง​เลือด โดย​การ​เข่นฆ่า​ผู้​คน​และ​สัตว์​ให้​ล้ม​ตาย</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ว่า เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด แม้​โนอาห์ ดาเนียล และ​โยบ​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย ก็​ไม่​สามารถ​ช่วย​ชีวิต​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​ตน​ได้​ฉันนั้น พวก​เขา​ช่วย​ได้​แต่​ตนเอง​โดย​ความ​ชอบธรรม​ของ​พวก​เขา​เท่านั้น</verse>
				<verse number="21">เพราะ​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า จะ​เลวร้าย​ยิ่ง​กว่า​นั้น​สัก​เพียงใด เมื่อ​เรา​ส่ง​โทษทัณฑ์​ที่​น่า​สะพรึง​กลัว​ทั้ง​สี่​ประการ​ของ​เรา​มา​สู่​เยรูซาเล็ม คือ สงคราม การ​กันดาร​อาหาร สัตว์​ร้าย และ​โรค​ระบาด เพื่อ​เข่นฆ่า​ทั้ง​คน​และ​สัตว์!</verse>
				<verse number="22">แต่​จะ​ยัง​มี​ผู้​รอด​ชีวิต​อยู่​บ้าง คือ​ลูก​ชาย​ลูก​สาว​ที่​ถูก​นำ​ตัว​ออก​มา พวก​เขา​จะ​มา​หา​เจ้า และ​เมื่อ​เจ้า​เห็น​ความ​ประพฤติ และ​การ​กระทำ​ของ​พวก​เขา​แล้ว เจ้า​จะ​ใจ​ชื้น​ขึ้น​กับ​ภัยพิบัติ​ที่​เรา​นำ​มา​สู่​เยรูซาเล็ม คือ​ภัยพิบัติ​ทุก​อย่าง​ที่​เรา​ได้​นำ​มา​สู่​เมือง​นี้</verse>
				<verse number="23">เจ้า​จะ​ใจ​ชื้น​ขึ้น​เมื่อ​เห็น​ความ​ประพฤติ​และ​การ​กระทำ​ของ​พวก​เขา เพราะ​เจ้า​จะ​รู้​ว่า เรา​ไม่​ได้​ทำ​ไป​โดย​ไร้​เหตุ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย ไม้​องุ่น​มี​อะไร​ต่าง​ไป​จาก​กิ่ง​ต้นไม้​ใน​ป่า​หรือ</verse>
				<verse number="3">ไม้​องุ่น​จะ​นำ​มา​ใช้​ประโยชน์​อะไร​ได้​เล่า เอา​มา​ทำ​ที่​แขวน​สิ่งใด​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="4">และ​เมื่อ​โยน​ลง​ไป​ใน​ไฟ​เป็น​เชื้อ​เพลิง ไฟ​เผา​ปลาย​ทั้ง​สอง​ข้าง และ​ตรง​กลาง​ลุกไหม้​แล้ว มัน​จะ​ใช้​ประโยชน์​อะไร​ได้</verse>
				<verse number="5">ตอน​ที่​มัน​ยัง​ดี​อยู่​ก็​ทำ​ประโยชน์​อะไร​ไม่​ได้ เมื่อ​ถูก​ไฟ​เผา​ก็​ยิ่ง​ไม่​มี​ประโยชน์</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้น พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​โยน​ไม้​องุ่น​ท่ามกลาง​ไม้​ต่าง​ๆ ใน​ป่า​เป็น​เชื้อ​ไฟ​ฉันใด เรา​ก็​จะ​ทำ​กับ​ผู้​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​ตั้ง​ตน​เป็น​ศัตรู​กับ​พวก​เขา แม้​เขา​จะ​หนี​ออก​มา​จาก​ไฟ แต่​ไฟ​ก็​ยัง​จะ​เผาผลาญ​เขา และ​เมื่อ​เรา​ตั้ง​ตน​เป็น​ศัตรู​กับ​พวก​เขา เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​ทำ​ให้​ดินแดน​นั้น​ถูก​ทิ้ง​ร้าง เพราะ​พวก​เขา​ไม่​ซื่อสัตย์ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​ประจัน​หน้า​กับ​เยรูซาเล็ม​เพราะ​เรื่อง​การ​กระทำ​อัน​น่า​ชิงชัง​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="3">และ​จง​กล่าว​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​แก่​เยรูซาเล็ม​ดังนี้​ว่า บรรพบุรุษ​และ​ชาติ​กำเนิด​ของ​เจ้า​อยู่​ใน​ดินแดน​คานาอัน พ่อ​ของ​เจ้า​เป็น​ชาว​อาโมไรต์​และ​แม่​เป็น​ชาว​ฮิตไทต์</verse>
				<verse number="4">วันที่​เจ้า​เกิด​มา ไม่​มี​ใคร​ตัด​สายสะดือ​ให้ ไม่​มี​ใคร​อาบน้ำ​ให้​สะอาด ไม่​มี​ใคร​เอา​เกลือ​ถู​ตัว​หรือ​เอา​ผ้าอ้อม​พัน​ให้</verse>
				<verse number="5">ไม่​มี​ใคร​เหลียว​แล​สงสาร​เจ้า หรือ​เมตตา​พอ​ที่​จะ​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ให้ แต่​เจ้า​กลับ​ถูก​ทิ้ง​ไว้​กลาง​ทุ่ง เพราะ​ใน​วัน​ที่​เจ้า​เกิด​มา เจ้า​ก็​ถูก​รังเกียจ</verse>
				<verse number="6">แล้ว​เรา​ผ่าน​ไป​เห็น​เจ้า​ดิ้น​ไป​มา​เนื้อ​ตัว​โชก​เลือด และ​เรา​พูด​กับ​เจ้า​ซึ่ง​นอน​จม​กอง​เลือด​อยู่​ว่า “จง​มี​ชีวิต​อยู่! ”</verse>
				<verse number="7">เรา​ทำ​ให้​เจ้า​เติบโต​เหมือน​ต้นไม้​กลาง​ทุ่ง เจ้า​เติบ​ใหญ่​และ​เข้า​สู่​วัย​แรก​รุ่น เริ่ม​มี​หน้าอก ผม​ยาว​ขึ้น แต่​เจ้า​ก็​ยัง​เปลือย​ล่อนจ้อน​อยู่</verse>
				<verse number="8">ต่อมา​เมื่อ​เรา​ผ่าน​ไป​และ​มอง​ดู​เจ้า ก็​เห็นว่า​เจ้า​โต​พอ​ที่​จะ​มี​ความ​รัก​แล้ว เรา​จึง​คลี่​มุม​ชาย​เสื้อ​ของ​เรา​คลุม​กาย​เจ้า และ​ปกปิด​ร่าง​เปลือย​ของ​เจ้า​ไว้ เรา​ให้​คำ​ปฏิญาณ​และ​ทำ​พันธสัญญา​กับ​เจ้า และ​เจ้า​ก็​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เรา’ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="9">‘เรา​ได้​อาบน้ำ​ให้​เจ้า ชำระ​ล้าง​เลือด​จาก​ตัว​เจ้า และ​เอา​น้ำมัน​ชโลม​ให้</verse>
				<verse number="10">เรา​เอา​ชุด​ปัก​และ​รองเท้า​แตะ​หนัง​อย่าง​ดี​สวม​ให้​เจ้า ให้​เจ้า​แต่ง​กาย​ด้วย​ผ้า​ลินิน​เนื้อ​ดี คลุม​ด้วย​เสื้อผ้า​ราคา​แพง</verse>
				<verse number="11">เรา​ตกแต่ง​เจ้า​ด้วย​เพชร​นิล​จินดา สวม​กำไล​มือ​และ​สร้อย​คอ​ให้</verse>
				<verse number="12">ใส่​ห่วง​จมูก ตุ้มหู และ​สวม​มงกุฎ​งาม​ให้</verse>
				<verse number="13">เจ้า​จึง​งดงาม​ด้วย​ทองคำ​และ​เงิน เสื้อผ้า​อาภรณ์​ของ​เจ้า​ทำ​ด้วย​ผ้า​ลินิน​เนื้อ​ดี ผ้า​ราคา​แพง และ​ผ้า​ปัก อาหาร​ของ​เจ้า​คือ น้ำผึ้ง น้ำมัน​มะกอก และ​แป้ง​อย่าง​ดี​ที่สุด เจ้า​กลาย​เป็น​คน​สวย​มาก​และ​รุ่งโรจน์​ขึ้น​เป็น​ราชินี</verse>
				<verse number="14">และ​ชื่อเสียง​ของ​เจ้า​ก็​เลื่องลือ​ไป​ใน​หมู่​ชนชาติ​เพราะ​เจ้า​งดงาม เพราะ​ความ​โอ่อ่า​ตระการ​ที่​เรา​มอบ​ให้​นั้น​ทำ​ให้​เจ้า​งาม​เพียบพร้อม’ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="15">‘แต่​เจ้า​วาง​ใจ​ใน​ความ​งาม​ของ​ตัวเอง และ​ใช้​ชื่อเสียง​ทำ​ตัว​เป็น​หญิง​โสเภณี เจ้า​โปรย​เสน่ห์​ให้​ทุก​คน​ที่​ผ่าน​ไป​มา และ​ทอด​กาย​ให้​เขา</verse>
				<verse number="16">เจ้า​เอา​อาภรณ์​ของ​ตน​ไป​ตกแต่ง​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง ที่​ซึ่ง​เจ้า​ใช้​ขาย​ตัว เจ้า​ไป​หา​เขา และ​เขา​ก็​ครอบครอง​ความ​งาม​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ยัง​เอา​เพชร​พลอย​ชั้นเลิศ​ซึ่ง​เรา​มอบ​ให้ คือ​เครื่อง​ประดับ​เงิน​และ​ทอง​ไป​สร้าง​รูป​เคารพ​เพศ​ชาย​สำหรับ​ตน และ​ร่วม​ประเวณี​กับ​พวก​มัน</verse>
				<verse number="18">และ​เจ้า​นำ​ผ้า​ปัก​ของ​ตน​ไป​สวม​ให้​รูป​เคารพ เอา​น้ำมัน​กับ​เครื่อง​หอม​ของ​เรา​ไป​บูชา​ต่อหน้า​มัน</verse>
				<verse number="19">ทั้ง​อาหาร​ที่​เรา​ให้​เจ้า​คือ​แป้ง​ละเอียด น้ำมัน​มะกอก และ​น้ำผึ้ง เจ้า​ก็​เอา​ไป​ถวาย​เป็น​เครื่อง​หอม​บูชา​พวก​มัน นี่​คือ​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​แล้ว’ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="20">‘และ​เจ้า​ถึง​กับ​จับ​ลูกชาย​ลูกสาว​ที่​เจ้า​คลอด​มา​เพื่อ​เรา ไป​เซ่น​เป็น​อาหาร​ให้​รูป​เคารพ ความ​แพศยา​ของ​เจ้า​ยัง​ไม่​พอ​อีก​หรือ</verse>
				<verse number="21">เจ้า​ถึง​ต้อง​เข่นฆ่า​ลูก​ๆ ของ​เรา และ​เผา​พวก​เขา​เพื่อ​บูชายัญ​รูป​เคารพ</verse>
				<verse number="22">ใน​การ​กระทำ​อัน​น่า​รังเกียจ​และ​ความ​แพศยา​ของ​เจ้า เจ้า​ไม่​ได้​ระลึก​ถึง​วัย​เยาว์​ของ​ตนเอง เมื่อ​เจ้า​เปลือย​เปล่า​ล่อนจ้อน และ​ดิ้น​อยู่​ใน​กอง​เลือด​เลย</verse>
				<verse number="23">วิบัติ วิบัติ​แก่​เจ้า พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น นอกเหนือ​จาก​ความ​ชั่วร้าย​ทั้งหมด​ของ​เจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="24">เจ้า​ยัง​ได้​สร้าง​เนิน​สูง​ให้​ตัวเอง และ​ตั้ง​สถาน​บูชา​สูง​ส่ง​ไว้​ใน​ลาน​ชุมชน​ทุก​แห่ง</verse>
				<verse number="25">เจ้า​สร้าง​สถาน​บูชา​สูงส่ง​ไว้​ทุก​มุม​ถนน และ​ด้อย​ความ​งาม​ของ​ตน​ลง อ้า​เขา​ให้​คน​ผ่าน​ไป​มา​ด้วย​ความ​สำส่อน​ขึ้น​เรื่อย​ๆ</verse>
				<verse number="26">เจ้า​ค้า​ประเวณี​กับ​ชาว​อียิปต์​เพื่อนบ้าน​ของ​เจ้า​ผู้​มี​อวัยวะ​เพศ​ใหญ่ และ​ทำ​ให้​เรา​โกรธ​ของ​เรา​เพราะ​เจ้า​สำส่อน​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="27">ฉะนั้น​เรา​จึง​เหยียด​มือ​ของ​เรา​ออก​สู้​กับ​เจ้า และ​ลด​พรมแดน​ของ​เจ้า เรา​ยก​เจ้า​ให้​ความ​โลภ​ของ​ศัตรู คือ​ลูกสาว​ชาว​ฟีลิสเตีย ผู้​ตก​ตะลึง​กับ​พฤติกรรม​ลามก​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="28">เจ้า​ยัง​ค้า​ประเวณี​กับ​ชาว​อัสซีเรีย​อีก​ด้วย เพราะ​เจ้า​ไม่​รู้จัก​พอ และ​แม้​หลังจาก​นั้น​เจ้า​ก็​ยัง​ไม่​หนำใจ</verse>
				<verse number="29">แล้ว​เจ้า​ก็​ยิ่ง​สำส่อน​มาก​ขึ้น โดย​เล่น​ชู้​กับ​บาบิโลน ​ดินแดน​แห่ง​พ่อค้า​วาณิช แต่​ถึง​ขนาด​นี้​เจ้า​ก็​ยัง​ไม่​จุใจ’</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ว่า ‘เรา​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​โกรธ​ต่อ​เจ้า เมื่อ​ทำ​ตัว​เป็น​โสเภณี​หน้าด้าน!</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​เจ้า​สร้าง​เนิน​ต่าง​ๆ ไว้​ที่​ทุก​มุม​ถนน และ​สถาน​บูชา​ที่​สูง​ตระหง่าน​ใน​ลาน​ชุมชน​ทุก​แห่ง เจ้า​ก็​ยัง​ต่าง​จาก​โสเภณี​ก็​ตรง​ที่​เจ้า​ไม่​สน​ค่า​จ้าง</verse>
				<verse number="32">เจ้า​คือ​ภรรยา​แพศยา! เจ้า​ชื่นชอบ​คน​แปลก​หน้า​ยิ่ง​กว่า​สามี​ของ​ตน</verse>
				<verse number="33">โสเภณี​ทุก​คน​ได้รับ​ของ​ขวัญ แต่​เจ้า​ให้​ของ​ขวัญ​กับ​ชู้​รัก​ทุก​คน ใช้​สินบน​ให้​เขา​มา​หา​จาก​ทุก​หน​ทุก​แห่ง เพื่อ​สนอง​ราคะ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="34">ฉะนั้น การ​ค้า​ประเวณี​ของ​เจ้า​จึง​ตรงข้าม​กับ​โสเภณี​คน​อื่น คือ​ไม่​มี​ใคร​ตาม​เอาใจ​เจ้า เจ้า​ตรงข้าม​มาก​จริง​ๆ เพราะ​เจ้า​ยอม​จ่าย​ค่า​จ้าง แต่​ไม่​ได้​อะไร​ตอบแทน’</verse>
				<verse number="35">ฉะนั้น โสเภณี​เอ๋ย จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์!</verse>
				<verse number="36">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เพราะ​เจ้า​โปรย​หว่าน​ราคะ​ตัณหา และ​เผย​ร่าง​เปลือย​สำส่อน​กับ​ชู้​รัก​ทั้งหลาย และ​เพราะ​รูป​เคารพ​น่า​รังเกียจ​ของ​เจ้า รวม​ถึง​การ​สังเวย​เลือด​ลูก​ๆ ของ​เจ้า​แก่​พระ​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="37">ฉะนั้น เรา​จะ​รวบรวม​ชู้​รัก​ทุก​คน​ที่​เจ้า​ชื่นชอบ ทั้ง​ผู้​ที่​เจ้า​รัก​และ​ผู้​ที่​เจ้า​เกลียด เรา​จะ​รวบรวม​เขา​จาก​ทุก​ด้าน​มา​เล่นงาน​เจ้า เรา​จะ​ริบ​ทุก​สิ่ง​จาก​เจ้า​ไป​ต่อหน้า​พวก​เขา และ​พวก​เขา​ทุก​คน​จะ​เห็น​เจ้า​เปลือย​ล่อนจ้อน</verse>
				<verse number="38">เรา​จะ​ตัดสิน​ลงโทษ​เจ้า​ใน​ฐานะ​ผู้หญิง​ที่​คบชู้​และ​ฆ่า​คน เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​โชก​เลือด​ด้วย​ความ​โกรธ​เกรี้ยว และ​ความ​โมโห​หึงหวง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="39">แล้ว​เรา​จะ​มอบ​เจ้า​ไว้​ใน​มือ​ของ​พวก​ชู้​รัก​ของ​เจ้า พวก​เขา​จะ​รื้อ​เนิน​สูง และ​ทำลาย​สถาน​บูชา​ที่​สูง​ตระหง่าน​ของ​เจ้า พวก​เขา​จะ​เปลื้อง​เสื้อ​ผ้า​ของ​เจ้า และ​เอา​เพชร​นิล​จินดา​ของ​เจ้า​ไป แล้ว​ทิ้ง​เจ้า​ไว้​เปลือย​ล่อนจ้อน</verse>
				<verse number="40">พวก​เขา​จะ​ยก​ขบวน​มา​สู้​กับ​เจ้า ซึ่ง​จะ​ขว้าง​ก้อนหิน​ใส่​เจ้า​และ​จะ​ฟาดฟัน​เจ้า​ออก​เป็น​ชิ้น​ๆ ด้วย​ดาบ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="41">พวก​เขา​จะ​เผา​บ้านเรือน​ของ​เจ้า และ​ลงโทษ​เจ้า​ต่อหน้า​ต่อตา​ผู้หญิง​มากมาย เรา​จะ​ยุติ​การ​การ​ค้า​ประเวณี​ของ​เจ้า และ​เจ้า​จะ​ไม่​จ่าย​เงิน​ให้​ชู้​รัก​ของ​เจ้า​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="42">เมื่อ​นั้น​โทสะ​ที่​เรา​มี​ต่อ​เจ้า​จะ​ยุติลง และ​ความ​หึงหวง​ของ​เรา​จะ​หันเห​ไป​จาก​เจ้า เรา​จะ​สงบ​อารมณ์​และ​จะ​ไม่​โกรธ​อีก’</verse>
				<verse number="43">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ว่า ‘เพราะ​เจ้า​ไม่ได้​ระลึก​ถึง​วัย​เยาว์​ของ​เจ้า แต่​ยั่ว​โมโห​เรา​ด้วย​สิ่ง​ทั้งหมด​นี้ แน่นอน​เรา​จะ​ตอบแทน​เจ้า​ให้​สาสม​กับ​สิ่ง​ที่​เจ้า​ทำ​ลง​ไป เจ้า​ไม่ได้​เพิ่ม​ความ​ลามก​ต่ำทราม​เข้า​กับ​การ​กระทำ​อัน​น่า​ชิงชัง​ทั้งหลาย​ของ​เจ้า​หรอก​หรือ’</verse>
				<verse number="44">ทุก​คน​ที่​ยก​ภาษิต​มา​กล่าว จะ​กล่าว​ถึง​เจ้า​ด้วย​ภาษิต​ที่​ว่า ‘แม่​เป็น​อย่างไร ลูกสาว​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="45">เจ้า​เป็น​ลูก​แท้​ๆ ของ​แม่​เจ้า ผู้​เกลียด​ชัง​สามี​กับ​ลูก​ๆ ของ​ตน และ​เจ้า​เป็น​น้อง​แท้​ๆ ของ​พี่​สาว​เจ้า ผู้​เกลียด​ชัง​สามี​กับ​ลูก​ๆ ของ​ตน แม่​ของ​เจ้า​เป็น​ชาว​ฮิตไทต์​และ​พ่อ​ของ​เจ้า​เป็น​ชาว​อาโมไรต์</verse>
				<verse number="46">พี่​สาว​ของ​เจ้า​คือ​สะมาเรีย​ผู้​อาศัย​อยู่​ทาง​เหนือ​กับ​ลูกสาว​ทั้งหลาย​ของ​เธอ น้อง​สาว​ของ​เจ้า​คือ​โสโดม​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ทาง​ใต้​กับ​ลูกสาว​ทั้งหลาย​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="47">เจ้า​ไม่​เพียง​แค่​ทำ​ตาม​วิถีทาง และ​เลียนแบบ​การ​กระทำ​น่า​รังเกียจ​ของ​พวก​เขา​เท่านั้น แต่​ไม่​นาน วิถี​ของ​เจ้า​ก็​ต่ำทราม​ยิ่ง​กว่า​เขา​เสีย​อีก</verse>
				<verse number="48">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด โสโดม​น้อง​สาว​ของ​เจ้า​กับ​ลูกสาว​ของ​เธอ ก็​ไม่​เคย​ทำ​สิ่ง​ที่​เจ้า​กับ​ลูกสาว​ของ​เจ้า​ทำ​ไป​เลย​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="49">บัดนี้​โสโดม​น้อง​สาว​ของ​เจ้า​มี​บาป​คือ เธอ​กับ​ลูก​ที่​หยิ่ง​ยโส​ได้รับ​การ​บำเรอ​เกิน​ขนาด และ​ไม่​มี​เรื่อง​ทุกข์​ร้อน พวก​เขา​ไม่​ช่วย​เหลือ​คน​ยากจน</verse>
				<verse number="50">เขา​จองหอง​และ​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​รังเกียจ​ต่อหน้า​เรา ดังนั้น เรา​จึง​กำจัด​เขา​ไป​ตาม​ที่​เจ้า​ได้​เห็น</verse>
				<verse number="51">สะมาเรีย​ทำ​บาป​ไม่ได้​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​เจ้า เจ้า​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​ชิงชัง​ยิ่ง​กว่า​ที่​พวก​เขา​ทำ การ​กระทำ​ทั้งสิ้น​ของ​เจ้า​ทำ​ให้​พี่​สาว​น้อง​สาว​ของ​เจ้า​ดู​ชอบธรรม​ขึ้น</verse>
				<verse number="52">เจ้า​จง​ทน​รับ​ความ​อับอาย เพราะ​เจ้า​ทำ​ให้​พี่​สาว​น้อง​สาว​ของ​เจ้า​ดู​ดี​กว่า เพราะ​บาป​ของ​เจ้า​ชั่วช้า​เลวทราม​ยิ่ง​กว่า และ​พวก​เขา​จึง​ดู​เป็น​ฝ่าย​ชอบธรรม ฉะนั้น จง​ละอาย​ใจ​และ​ทน​รับ​ความ​อัปยศ​อดสู​ของ​เจ้า​ไป​เถิด เพราะ​เจ้า​ทำ​ให้​พี่​สาว​น้อง​สาว​ของ​เจ้า​ดู​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="53">แต่​เรา​จะ​คืน​ความ​รุ่งโรจน์​ให้​แก่​โสโดม​กับ​บรรดา​ลูกสาว​ของ​เธอ คืน​ให้​แก่​สะมาเรีย​กับ​บรรดา​ลูกสาว​ของ​เธอ และ​คืน​ความ​รุ่งโรจน์​ให้​เจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="54">เพื่อ​เจ้า​จะ​ทน​รับ​ความ​อับอาย​และ​ละอาย​ใจ​ใน​ทุก​สิ่ง​ที่​เจ้า​ทำ​ลง​ไป ซึ่ง​เป็น​การ​ปลอบ​ประโลม​พวก​เขา</verse>
				<verse number="55">แล้ว​พี่​สาว​น้อง​สาว​ของ​เจ้า​คือ โสโดม​กับ​ลูก​ๆ และ​สะมาเรีย​กับ​ลูก​ๆ จะ​คืน​สู่​สภาพ​เดิม และ​เจ้า​กับ​ลูก​ก็​จะ​คืน​สู่​สภาพ​เดิม​ด้วย</verse>
				<verse number="56">เจ้า​ไม่​ยอม​แม้แต่​จะ​เอ่ย​ถึง​โสโดม​น้อง​สาว​ของ​เจ้า​ใน​วัน​แห่ง​ความ​หยิ่ง​ผยอง​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="57">ก่อนหน้า​ความ​ชั่วร้าย​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​เปิด​โปง ถึง​อย่าง​นั้น​ตอน​นี้​เจ้า​ก็​ถูก​ดูหมิ่น​เหยียดหยาม​โดย​ธิดา​ทั้งหลาย​แห่ง​เอโดม ​และ​เพื่อนบ้าน​ทั้งปวง​ของ​เธอ รวม​ทั้ง​ธิดา​ทั้งหลาย​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย คือ​คน​ทั้งปวง​รอบ​ตัว​เจ้า​ก็​ดูหมิ่น​เหยียดหยาม​เจ้า</verse>
				<verse number="58">เจ้า​จะ​ต้อง​ทน​รับ​ผล​จาก​ความ​ลามก​ต่ำทราม และ​การ​กระทำ​อัน​น่า​ชิงชัง​ของ​เจ้า’ พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="59">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เรา​จะ​จัดการ​กับ​เจ้า​อย่าง​สาสม เพราะ​เจ้า​ลบหลู่​ดูหมิ่น​คำ​ปฏิญาณ​ของ​เรา​โดย​ละเมิด​พันธสัญญา</verse>
				<verse number="60">ถึง​กระนั้น​เรา​ก็​จะ​ระลึก​ถึง​พันธสัญญา​ที่​เรา​ให้​ไว้​กับ​เจ้า​เมื่อ​ครั้ง​เจ้า​ยัง​เยาว์​วัย และ​เรา​จะ​สถาปนา​พันธสัญญา​นิรันดร์​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="61">แล้ว​เจ้า​จะ​ระลึก​ถึง​วิถีทาง​ของ​เจ้า​และ​ละอาย​ใจ เมื่อ​เรา​ยก​พี่​สาว​น้อง​สาว​ของ​เจ้า​ให้​เป็น​ลูกสาว​ของ​เจ้า แต่​ไม่​ใช่​ตาม​พันธสัญญา​ที่​เรา​ให้​ไว้​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="62">ดังนั้น​เรา​จะ​สถาปนา​พันธสัญญา​ของ​เรา​ไว้​กับ​เจ้า แล้ว​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="63">เมื่อ​นั้น​เรา​จะ​ลบล้าง​มลทิน​บาป​ให้​เจ้า​สำหรับ​ทุก​สิ่ง​ที่​เจ้า​ทำ​ลง​ไป เจ้า​จะ​จำ​ได้​และ​ละอาย​ใจ ไม่​กล้า​ปริปาก​อีก​เลย​เนื่องจาก​ความ​ละอาย​ของ​เจ้า’ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​ยก​อุทาหรณ์​และ​กล่าว​คำ​อุปมา​แก่​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="3">จง​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า อินทรี​ใหญ่​ตัว​หนึ่ง​มี​ปีก​ทรง​พลัง และ​ขน​ยาว​หลาก​สี​บิน​มา​เลบานอน มัน​เกาะ​ที่​ยอด​ต้น​สน​ซีดาร์</verse>
				<verse number="4">มัน​จิก​หน่อ​ยอด​และ​คาบ​ไป​ยัง​นคร​ของ​พ่อค้า แล้ว​ปลูก​ไว้​ใน​เมือง​ของ​พ่อค้า</verse>
				<verse number="5">มัน​คาบ​เมล็ด​พืช​เมล็ด​หนึ่ง​จาก​ดินแดน​นั้น ไป​ปลูก​ไว้​ใน​ดิน​ที่​อุดม​สมบูรณ์ มัน​ปลูก​ไว้​เหมือน​ต้น​หลิว​ที่​ริม​น้ำ</verse>
				<verse number="6">ต้นไม้​นั้น​ก็​งอกงาม​และ​กลาย​เป็น​เถา​องุ่น​พุ่ม​เตี้ย แผ่​กิ่ง​ก้าน​เลื้อย​ไป​ทาง​นก​อินทรี แต่​ราก​ยัง​คง​อยู่​ข้าง​ใต้ ดังนั้น​มัน​จึง​กลาย​เป็น​เถา​องุ่น​ที่​แผ่​กิ่ง​ก้าน​และ​ใบ​ดก​หนา</verse>
				<verse number="7">แต่​มี​นก​อินทรี​ใหญ่​อีก​ตัว​หนึ่ง​บิน​มา มัน​มี​ปีก​ทรง​พลัง​และ​มี​ขน​ดก เถา​องุ่น​ก็​ชอน​ราก​จาก​จุด​ที่​ขึ้น​อยู่ และ​แผ่​ก้าน​มา​หา​มัน​เพื่อ​ให้​มัน​รด​น้ำ​ให้</verse>
				<verse number="8">ทั้ง​ๆ ที่​ตัวเอง​ก็​งอก​อยู่​ใน​ดิน​ดี​มี​น้ำ​อุดม​สมบูรณ์ พร้อม​ที่​จะ​แผ่​กิ่ง​ก้าน​สาขา ออก​ผล และ​กลาย​เป็น​เถา​องุ่น​ชั้น​เยี่ยม​อยู่​แล้ว’</verse>
				<verse number="9">จง​บอก​พวก​เขา​เถิด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เถา​องุ่น​นั้น​จะ​งอกงาม​ได้​หรือ จะ​ไม่​ถูก​ถอน​ราก​ปลิด​ผล​จน​เหี่ยว​แห้ง​ไป​หรือ ใบ​อ่อน​ของ​มัน​จะ​เหี่ยว​แห้ง​หมด ไม่​ต้อง​ใช้​แขน​ที่​แข็งแรง​มาก หรือ​คน​หลาย​คน​เพื่อ​ถอน​ราก​เถา​องุ่น​นั้น​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="10">ปลูก​แล้ว แต่​มัน​จะ​เจริญ​งอกงาม​หรือ จะ​ไม่​เหี่ยว​แห้ง​ไป​หมด เมื่อ​ถูก​ลม​ตะวันออก​พัด​กระหน่ำ​หรือ จะ​ไม่​เหี่ยว​แห้ง​ใน​แปลง​ที่​มัน​งอก​ขึ้น​หรือ’ ”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="12">“จง​พูด​กับ​พวก​ที่​ชอบ​กบฏ​นี้​ว่า ‘เจ้า​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​สิ่ง​เหล่า​นี้​หมายความ​ว่า​อะไร’ จง​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘กษัตริย์​บาบิโลน​มา​ยัง​เยรูซาเล็ม​และ​กวาดต้อน​กษัตริย์​และ​พวก​ขุนนาง​กลับ​ไป​บาบิโลน</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​พา​เชื้อ​พระวงศ์​คน​หนึ่ง​มา และ​ทำ​สนธิ​สัญญา​กับ​เขา ให้​เขา​ถวาย​สัตยาบัน​ว่า​จะ​จงรัก​ภักดี กษัตริย์​ยัง​นำ​พวก​ผู้​นำ​ของ​ดินแดน​นั้น​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="14">เพื่อ​อาณาจักร​นั้น​จะ​ตก​ต่ำ​และ​จะ​รุ่งเรือง​ขึ้น​มา​ไม่​ได้​อีก จะ​อยู่​รอด​ได้​ก็​ต่อเมื่อ​รักษา​สัญญา</verse>
				<verse number="15">แต่​กษัตริย์​นั้น​ก็​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​บาบิโลน โดย​ส่ง​ทูต​ไป​ยัง​อียิปต์ ขอ​ม้า​และ​กองทัพ​ใหญ่​มา​ช่วย เขา​จะ​ทำ​การ​สำเร็จ​หรือ ผู้​ที่​ทำ​เช่น​นั้น​จะ​หนี​รอด​ได้​หรือ เขา​ละเมิด​สนธิ​สัญญา​แล้ว​จะ​หนี​รอด​หรือ’</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ว่า ‘เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด เขา​จะ​ตาย​ใน​บาบิโลน ใน​ดินแดน​ของ​กษัตริย์​ผู้​ที่​ให้​เขา​ขึ้น​ครอง​บัลลังก์ ผู้​ที่​เขา​ลบหลู่​สัตยาบัน​และ​ผิด​สัญญา​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="17">ฟาโรห์​กับ​กองทัพ​อัน​เกรียงไกร และ​กอง​กำลัง​มหาศาล จะ​ช่วย​อะไร​เขา​ไม่​ได้​ใน​สงคราม เมื่อ​มี​การ​สร้าง​เนิน​ดิน​และ​ตั้ง​เครื่อง​ล้อม​เมือง​ขึ้น เพื่อ​ทำลาย​ชีวิต​ผู้คน​มากมาย</verse>
				<verse number="18">เขา​ผิด​สัตยาบัน​โดย​ละเมิด​พันธสัญญา เพราะ​เขา​ถวาย​สัตยาบัน​แล้ว​ยัง​ทำ​เช่น​นี้ เขา​จะ​หนี​ไม่​รอด’</verse>
				<verse number="19">ฉะนั้น พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​จึง​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด เรา​จะ​ตอบแทน​เขา​สำหรับ​การ​ดูหมิ่น​คำ​ปฏิญาณ​ของ​เรา และ​การ​ละเมิด​พันธสัญญา​ของ​เรา​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="20">เรา​จะ​กาง​ตาข่าย​ของ​เรา​ดัก​เขา และ​เขา​จะ​ติด​อยู่​ใน​กับดัก​นั้น เรา​จะ​นำ​เขา​ไป​ยัง​บาบิโลน และ​พิพากษา​ลงโทษ​เขา​ที่​นั่น เพราะ​เขา​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​เรา</verse>
				<verse number="21">ทหาร​ทั้งหมด​ที่​คัดเลือก​แล้ว​ของ​เขา​จะ​ตาย​ด้วย​ดาบ และ​คน​รอด​ชีวิต​จะ​กระจัดกระจาย​ไป​ตาม​ลม แล้ว​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​ได้​ลั่น​วาจา​ไว้’</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เรา​เอง​นี่แหละ​จะ​เอา​หน่อ​จาก​ยอด​ของ​สน​ซีดาร์​ไป​ปลูก​ไว้ เรา​จะ​หัก​หน่อ​อ่อน​จาก​ยอด​ไป​ปลูก​ไว้​บน​ภูเขา​สูง</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​ปลูก​มัน​ไว้​บน​ยอด​เขา​แห่ง​อิสราเอล มัน​จะ​แผ่​กิ่ง​ก้าน​สาขา ผลิ​ผล​กลาย​เป็น​สน​ซีดาร์​ชั้นเยี่ยม นก​ทุก​ชนิด​จะ​มา​สร้าง​รัง​และ​อยู่​ใต้​ร่ม​ไม้​นั้น</verse>
				<verse number="24">ต้นไม้​ทุก​ต้น​ใน​ป่า​จะ​รู้​ว่า เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​โค่น​ต้นไม้​สูง​ลง​และ​ทำ​ให้​ต้นไม้​เตี้ย​สูง​ขึ้น ทำ​ให้​ต้นไม้​เขียว​เหี่ยว​เฉา และ​ให้​ต้นไม้​แห้ง​งอกงาม เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​ได้​ลั่น​วาจา​ไว้​และ​เรา​จะ​ทำ​เช่น​นั้น’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="2">“พวก​เจ้า​หมายความ​ว่า​อะไร​ที่​กล่าว​ภาษิต​เกี่ยวกับ​ดินแดน​อิสราเอล​ว่า ‘พ่อ​แม่​กิน​องุ่น​เปรี้ยว ลูก​ก็​เข็ด​ฟัน’</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด เจ้า​จะ​ไม่​กล่าว​ภาษิต​นี้​ใน​อิสราเอล​อีก​ต่อไป​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ทุก​คน​เป็น​ของ​เรา ทั้ง​พ่อ​แม่​และ​ลูก​ล้วน​เป็น​ของ​เรา คน​ทำ​บาป​จะ​ต้อง​ตาย’</verse>
				<verse number="5">สมมุติ​ว่า​มี​คน​ชอบธรรม​คน​หนึ่ง ซึ่ง​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​และ​เที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="6">เขา​ไม่​ได้​กิน​อาหาร​ที่​สถาน​บูชา​บน​ภูเขา หรือ​พึ่ง​พวก​รูป​เคารพ​ของ​อิสราเอล เขา​ไม่​ได้​ทำ​ให้​ภรรยา​ของ​เพื่อนบ้าน​มี​ราคี หรือ​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ผู้หญิง​ใน​ช่วง​ที่​มี​ประจำเดือน</verse>
				<verse number="7">เขา​ไม่ได้​ข่มเหง​รังแก​ใคร แต่​คืน​ของ​จำนำ​ให้​ลูกหนี้ เขา​ไม่​ได้​ปล้น​ชิง แต่​ให้​อาหาร​กับ​คน​หิวโหย และ​ให้​เสื้อผ้า​กับ​คน​ที่​เปลือยเปล่า</verse>
				<verse number="8">เขา​ไม่​ได้​ให้​ยืม​โดย​เอา​ดอกเบี้ย หรือ​หา​กำไร​จาก​พวก​เขา เขา​ยั้ง​มือ​จาก​การ​ทำ​ความ​ชั่ว และ​เขา​ตัดสิน​ทั้ง​สอง​ฝ่าย​อย่าง​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="9">เขา​ทำ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา และ​รักษา​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา​อย่าง​ซื่อสัตย์ ผู้​นั้น​เป็น​คน​ชอบธรรม เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​แน่นอน” พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="10">“สมมุติ​ว่า​ชาย​คน​นั้น​มี​ลูกชาย​หัว​รุนแรง​ซึ่ง​ทำ​ให้​เลือด​ตก​หรือ​ทำ​สิ่ง​ต่อไป​นี้</verse>
				<verse number="11">(แม้ว่า​ผู้​เป็น​พ่อ​ไม่​ได้​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​เลย) เขา​กิน​อาหาร​ที่​สถาน​บูชา​บน​ภูเขา เขา​ทำ​ให้​ภรรยา​ของ​เพื่อนบ้าน​มี​ราคี</verse>
				<verse number="12">เขา​ข่มเหง​คน​ยากจน​และ​ขัดสน เขา​ปล้น​ชิง เขา​ไม่​ยอม​คืน​ของ​จำนำ เขา​พึ่ง​รูป​เคารพ เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​รังเกียจ</verse>
				<verse number="13">เขา​ให้​ยืม​โดย​เอา​ดอกเบี้ย​และ​หา​กำไร คน​เช่น​นี้​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​หรือ ไม่​เลย! เพราะ​เขา​ทำ​สิ่ง​น่า​รังเกียจ​เหล่า​นี้ เขา​จะ​ต้อง​ถูก​ประหาร และ​นี่​ก็​เป็น​ความ​ผิด​ของ​ตัว​เขา​เอง</verse>
				<verse number="14">แต่​หาก​ชาย​คน​นี้​มี​ลูก​ซึ่ง​เห็น​บาป​ทุก​อย่าง​ที่​พ่อ​ทำ และ​แม้​ได้​เห็น​ก็​ไม่​ได้​ทำ​ตาม</verse>
				<verse number="15">เขา​ไม่​ได้​กิน​อาหาร​ที่​สถาน​บูชา​บน​ภูเขา หรือ​พึ่ง​พวก​รูป​เคารพ​ของ​อิสราเอล เขา​ไม่​ได้​ทำ​ให้​ภรรยา​ของ​เพื่อนบ้าน​มี​ราคี</verse>
				<verse number="16">เขา​ไม่​ได้​ข่มเหง​รังแก​ใคร หรือ​เรียก​ของ​จำนำ​ใน​การ​กู้​ยืม เขา​ไม่ได้​ปล้น​ชิง แต่​ให้​อาหาร​กับ​คน​หิวโหย และ​ให้​เสื้อผ้า​กับ​คน​ที่​เปลือยเปล่า</verse>
				<verse number="17">เขา​ยั้ง​มือ​จาก​การ​ข่มเหง​คน​จน และ​ให้​ยืม​โดย​ไม่​เอา​ดอกเบี้ย​หรือ​หา​กำไร เขา​รักษา​กฎ​บัญญัติ​และ​ทำ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา เขา​จะ​ไม่​ตาย​เพราะ​บาป​ของ​พ่อ เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​แน่นอน</verse>
				<verse number="18">ส่วน​ผู้​เป็น​พ่อ​จะ​ตาย​เพราะ​บาป​ของ​เขา เพราะ​เขา​ขู่​กรรโชก​ทรัพย์ ปล้น​พี่น้อง และ​ทำ​ผิด​ท่ามกลาง​ประชาชน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="19">กระนั้น เจ้า​ก็​ยัง​ถาม​ว่า ‘ทำไม​ลูก​ไม่​ต้อง​ร่วม​รับ​โทษ​ความ​ผิด​ของ​พ่อ’ เมื่อ​ลูก​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​เที่ยงธรรม และ​ทำ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา​อย่าง​ถี่ถ้วน เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="20">ผู้​ใด​ที่​ทำ​บาป ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ตาย ลูก​ไม่​ต้อง​ร่วม​รับ​โทษ​กับ​ความ​ผิด​ของ​พ่อ​แม่ ทั้ง​พ่อ​แม่​ก็​ไม่​ต้อง​ร่วม​รับ​โทษ​กับ​ความ​ผิด​ของ​ลูก คน​ชอบธรรม​จะ​ได้รับ​ผล​จาก​ความ​ชอบธรรม​ของ​เขา และ​คน​ชั่ว​จะ​ได้​รับ​โทษ​จาก​ความ​ชั่วร้าย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="21">แต่​หาก​คน​ชั่ว​หัน​จาก​บาป​ที่​เขา​ทำ แล้ว​รักษา​กฎ​เกณฑ์​ทั้งสิ้น​ของ​เรา ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​และ​ยุติธรรม พวก​เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​อย่าง​แน่นอน เขา​จะ​ไม่​ตาย</verse>
				<verse number="22">ความ​ผิดพลาด​ทั้งสิ้น​ที่​เขา​ทำ​ลง​ไป จะ​ไม่​เป็น​ที่​จดจำ​และ​ไม่​นำ​มา​เป็น​ข้อ​กล่าวโทษ เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​เพราะ​สิ่ง​ชอบธรรม​ที่​เขา​ทำ</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ว่า เรา​พึง​พอใจ​ใน​ความ​ตาย​ของ​คน​ชั่วร้าย​หรือ เรา​ไม่​ยินดี​มาก​กว่า​หรือ​เมื่อ​เขา​หัน​จาก​ทาง​ชั่ว​และ​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="24">แต่​หาก​คน​ชอบธรรม​หัน​จาก​ความ​ชอบธรรม​ไป​ทำ​บาป และ​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​รังเกียจ​เหมือน​คน​ชั่ว เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​หรือ ความ​ชอบธรรม​ที่​เขา​ได้​ทำ​จะ​ไม่​เป็น​ที่​จดจำ เขา​จะ​ตาย​เพราะ​ไม่​ซื่อสัตย์​และ​เพราะ​บาป​ที่​เขา​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="25">ถึง​กระนั้น เจ้า​ก็​ยัง​พูด​ว่า ‘วิถีทาง​ของ​พระยาห์เวห์​ไม่​ยุติธรรม’ ชาว​อิสราเอล​เอ๋ย จง​ฟัง​เถิด วิถีทาง​ของ​เรา​ไม่​ยุติธรรม​หรือ วิถีทาง​ของ​เจ้า​ไม่​ใช่​หรือ​ที่​ไม่​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="26">หาก​คน​ชอบธรรม​หัน​จาก​ความ​ชอบธรรม​ของ​ตน​ไป​ทำ​บาป เขา​จะ​ตาย เขา​จะ​ตาย​เพราะ​บาป​ที่​ได้​ทำ​ลง​ไป</verse>
				<verse number="27">แต่​หาก​คน​ชั่ว​หัน​จาก​ความ​ชั่ว​ที่​ทำ​ไป​แล้ว และ​กลับ​มา​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​และ​ยุติธรรม พวก​เขา​จะ​ช่วย​ชีวิต​ตนเอง​ไว้</verse>
				<verse number="28">เพราะ​เขา​ใคร่ครวญ​และ​หัน​จาก​ความ​ผิด​ทั้งสิ้น​ที่​ได้​ทำ เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​อย่าง​แน่นอน พวก​เขา​จะ​ไม่​ตาย</verse>
				<verse number="29">ถึง​กระนั้น ชาว​อิสราเอล​ก็​ยัง​พูด​ว่า ‘วิถี​ทาง​ของ​พระยาห์เวห์​ไม่​ยุติธรรม’ ประชาชน​อิสราเอล​เอ๋ย วิถี​ทาง​ของ​เรา​ไม่​ยุติธรรม​หรือ วิถี​ทาง​ของ​เจ้า​ต่างหาก​ไม่​ใช่​หรือ​ที่​ไม่​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ว่า ‘ฉะนั้น ชาว​อิสราเอล​เอ๋ย เรา​จะ​ตัดสิน​เจ้า​แต่ละ​คน​ตาม​การ​กระทำ​ของ​เจ้า จง​กลับใจ​ใหม่! หัน​หนี​จาก​ความ​ผิด​ทั้งสิ้น​ของ​เจ้า แล้ว​เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​ล่มจม​เพราะ​บาป</verse>
				<verse number="31">จง​ละทิ้ง​ความ​ผิด​ทั้งสิ้น​ที่​ทำ​ลง​ไป และ​รับ​เอา​จิตใจ​และ​วิญญาณ​ใหม่​เถิด ชาว​อิสราเอล​เอ๋ย เจ้า​จะ​ตาย​ทำไม​เล่า</verse>
				<verse number="32">เพราะ​เรา​ไม่​ได้​พึงพอใจ​ใน​ความ​ตาย​ของ​ใคร จง​กลับใจ​ใหม่​และ​มี​ชีวิต​อยู่​เถิด!’ ” พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">“จง​คร่ำครวญ​ถึง​บรรดา​เจ้านาย​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">และ​พูด​ว่า ‘แม่​ของ​เจ้า​ช่าง​เหมือน​นาง​สิงห์ ใน​ฝูง​สิงห์โต​เสีย​นี่​กระไร! เธอ​นอน​ลง​ท่ามกลาง​ฝูง​สิงห์โต และ​เลี้ยง​ดู​ลูก​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="3">ลูก​สิงห์​ตัว​หนึ่ง​ของ​เธอ เติบโต​เป็น​สิงห์​หนุ่ม​ผู้​แข็งแกร่ง เขา​เรียนรู้​ที่​จะ​ฉีก​เหยื่อ และ​กลาย​เป็น​ผู้​กิน​คน</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ได้ยิน​เรื่อง​ของ​เขา ก็​ดัก​จับ​เขา​ใน​หลุม​พราง พวก​เขา​เอา​ขอ​เกี่ยว​สิงห์​หนุ่ม​นั้น นำ​เขา​ไป​ยัง​ดินแดน​อียิปต์</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เธอ​เห็น​ว่า​ความ​หวัง​ไม่​สม​หวัง ความ​คาดหมาย​ก็​หมดสิ้น​ไป เธอ​จึง​เอา​ลูก​สิงห์​อีก​ตัว​หนึ่ง​มา​เลี้ยง ให้​เป็น​สิงห์​หนุ่ม​ผู้​แกร่ง​กล้า</verse>
				<verse number="6">เขา​เที่ยว​ไป​ใน​หมู่​สิงห์ เพราะ​ตอน​นี้​เขา​เป็น​สิงห์​หนุ่ม​แข็งแกร่ง เขา​เรียนรู้​ที่​จะ​ฉีก​เหยื่อ และ​กลาย​เป็น​ผู้​กิน​คน</verse>
				<verse number="7">เขา​ทลาย ที่​มั่น และ​ทำลาย​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​พวก​เขา ดินแดน​นั้น​และ​พลเมือง​ทุก​คน ตระหนก​ตกใจ​เมื่อ​เขา​ขู่​คำราม</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ชนชาติ​ทั้งปวง​จาก​ภูมิภาค​โดย​รอบ ก็​มา​สู้​กับ​เขา พวก​เขา​กาง​ตาข่าย​ดัก​เขา แล้ว​ก็​จับ​เขา​ได้​ใน​หลุม​พราง</verse>
				<verse number="9">เขา​ถูก​ลาก​ด้วย​ขอ​เกี่ยว​ไป​ขัง​ใน​กรง ถูก​นำ​ตัว​ไป​พบ​กษัตริย์​บาบิโลน เขา​ถูก​ขัง​ไว้​ใน​คุก จึง​ไม่​ได้ยิน​เสียง​คำราม​ของ​เขา บน​ภูเขา​ของ​อิสราเอล​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="10">แม่​ของ​เจ้า​เหมือน​เถา​องุ่น ปลูก​ไว้​ริม​น้ำ​ใน​สวน​องุ่น​ของ​เจ้า มี​ผล​ดก​และ​กิ่ง​ก้าน​สาขา เพราะ​มี​น้ำ​ท่า​บริบูรณ์</verse>
				<verse number="11">กิ่ง​ก้าน​ของ​มัน​แข็งแรง เหมาะ​เป็น​คทา​ของ​ผู้​ครอบครอง มัน​ชู​ก้าน​สูง เหนือ​แขนง​อัน​หนา​ทึบ โดดเด่น​เพราะ​ชู​ขึ้น​สูง และ​แผ่​ก้าน​งาม</verse>
				<verse number="12">แต่​มัน​ถูก​ถอน​ราก​ด้วย​โทสะ​แรงกล้า และ​ถูก​เหวี่ยง​ทิ้ง​ลง​กับ​พื้น ลม​ตะวันออก​ทำ​ให้​มัน​เหี่ยว​เฉา ผล​ของ​มัน​ถูก​ปลิด​ไป กิ่ง​ก้าน​แข็งแรง​ของ​มัน​เหี่ยว​เฉา และ​ไฟ​ก็​เผาผลาญ​มัน</verse>
				<verse number="13">ตอน​นี้​มัน​ถูก​ปลูก​ไว้​ใน​ทะเลทราย ใน​ดินแดน​แห้ง​แล้ง​แตก​ระแหง</verse>
				<verse number="14">มี​ไฟ​ลาม​มา​จาก​กิ่ง​ใหญ่​กิ่ง​หนึ่ง ของ​มัน เผา​ผล​ของ​มัน​วอดวาย จึง​ไม่​เหลือ​กิ่ง​ก้าน​แข็งแรง ที่​เหมาะ​จะ​ทำ​เป็น​คทา​ของ​ผู้​ครอบครอง​อีก’ ” “นี่​คือ​บท​คร่ำครวญ​และ​เอา​ไว้​ใช้​ใน​ยาม​คร่ำครวญ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ใน​วันที่​สิบ​เดือน​ที่​ห้า​ของ​ปี​ที่​เจ็ด ผู้​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​บาง​คน​มา​ร้อง​ขอ​ต่อ​พระยาห์เวห์​และ​มา​นั่ง​อยู่​ตรง​หน้า​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="3">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​พูด​กับ​ผู้​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เจ้า​มา​ถาม​เรา​หรือ เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด เรา​จะ​ไม่​ยอม​ให้​เจ้า​มา​ถาม​อะไร​เรา​ฉันนั้น พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น’</verse>
				<verse number="4">เจ้า​จะ​พิพากษา​พวก​เขา​หรือ เจ้า​จะ​พิพากษา​พวก​เขา​หรือ บุตร​มนุษย์​เอ๋ย ถ้า​เช่น​นั้น จง​กล่าวโทษ​เรื่อง​ความ​ประพฤติ​น่า​รังเกียจ​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="5">จง​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ใน​วันที่​เรา​เลือก​อิสราเอล เรา​ชูมือ​ขึ้น​กล่าว​ปฏิญาณ​แก่​ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ และ​แสดง​ตัว​แก่​พวก​เขา​ใน​อียิปต์’ เรา​ชูมือ​ขึ้น​กล่าว​กับ​พวก​เขา​ว่า ‘เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เจ้า’</verse>
				<verse number="6">ใน​วัน​นั้น เรา​ปฏิญาณ​ต่อ​พวก​เขา​ว่า เรา​จะ​นำ​เขา​ออก​จาก​อียิปต์​ไป​สู่​ดินแดน​ที่​เรา​สรรหา​ไว้​ให้ เป็น​ดินแดน​ที่​อุดม​ด้วย​น้ำ​นม​และ​น้ำผึ้ง เป็น​ดินแดน​งดงาม​ที่สุด</verse>
				<verse number="7">และ​เรา​กล่าว​กับ​พวก​เขา​ว่า ‘เจ้า​ทุก​คน จง​กำจัด​เทวรูป​ต่ำช้า​ที่​ตา​ของ​เจ้า​จ้อง​อยู่ และ​อย่า​ทำ​ให้​ตัว​เป็น​มลทิน​ด้วย​รูป​เคารพ​ของ​อียิปต์ เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า’</verse>
				<verse number="8">แต่​พวก​เขา​ก็​กบฏ​ต่อ​เรา​และ​ไม่​ฟัง​เรา เขา​ไม่​กำจัด​เทวรูป​ต่ำช้า​ที่​ตา​ของ​เขา​จ้อง​อยู่ ไม่​ละทิ้ง​รูป​เคารพ​ของ​อียิปต์ ฉะนั้น เรา​จึง​ได้​ลั่น​วาจา​ว่า​จะ​ระบาย​โทสะ​รุนแรง​ลง​เหนือ​พวก​เขา​ใน​อียิปต์</verse>
				<verse number="9">แต่​เพื่อ​เห็น​แก่​นาม​ของ​เรา เรา​ได้​นำ​พวก​เขา​ออก​จาก​อียิปต์ เพื่อ​ไม่​ให้​ชื่อเสียง​ของ​เรา​ถูก​ดูหมิ่น​ใน​สายตา​ของ​ชนชาติ​ที่​พวก​เขา​อาศัย​อยู่​ด้วย และ​ได้​เห็น​เรา​แสดง​ตน​ต่อ​ชนชาติ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="10">ฉะนั้น เรา​จึง​นำ​อิสราเอล​ออก​จาก​อียิปต์​และ​พา​เข้า​สู่​ทะเลทราย</verse>
				<verse number="11">เรา​มอบ​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา​แก่​เขา และ​ให้​เรียนรู้​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา ซึ่ง​ผู้​ทำ​ตาม​จะ​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="12">และ​เรา​ได้​มอบ​วัน​สะบาโต​แก่​พวก​เขา เป็น​หมาย​สำคัญ​ระหว่าง​เรา​ทั้ง​สอง​ฝ่าย เพื่อ​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ให้​พวก​เขา​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="13">ถึง​อย่าง​นั้น ชนชาติ​อิสราเอล​ก็​กบฏ​ต่อเรา​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร พวก​เขา​ไม่​ทำ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา ทิ้ง​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา ผู้​ที่​ทำ​ตาม​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​โดย​กฎ​บัญญัติ​นั้น พวก​เขา​ทำ​ให้​สะบาโต​ของ​เรา​มัวหมอง​ที่สุด ฉะนั้น เรา​จึง​ลั่น​วาจา​ว่า​จะ​ระบาย​โทสะ​ลง​เหนือ​พวก​เขา และ​ทำลาย​ล้าง​พวก​เขา​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="14">แต่​เพื่อ​เห็น​แก่​นาม​ของ​เรา เรา​จึง​ปกป้อง​นาม​ของ​เรา​ไว้ ไม่​ให้​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​ใน​สายตา​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​เห็น​เรา​นำ​อิสราเอล​ออก​มา</verse>
				<verse number="15">และ​เรา​ชูมือ​ปฏิญาณ​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ว่า​จะ​ไม่​นำ​พวก​เขา​เข้า​สู่​ดินแดน​ซึ่ง​เรา​มอบ​ให้ ดินแดน​งดงาม​ที่สุด อุดม​ด้วย​น้ำ​นม​และ​น้ำผึ้ง</verse>
				<verse number="16">เพราะ​พวก​เขา​ละทิ้ง​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา ไม่​ทำ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา และ​ทำ​ให้​สะบาโต​ของ​เรา​มัวหมอง เพราะ​จิตใจ​ของ​เขา​ฝักใฝ่​ใน​รูป​เคารพ</verse>
				<verse number="17">ถึง​กระนั้น เรา​ก็​มอง​พวก​เขา​ด้วย​ความ​สงสาร ไม่​ได้​ทำลาย​พวก​เขา หรือ​ให้​ถึง​จุดจบ​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="18">เรา​กล่าว​กับ​ลูกหลาน​ของ​พวก​เขา​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ว่า อย่า​ทำ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​พ่อ​แม่​เจ้า หรือ​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ของ​พวก​เขา หรือ​ทำ​ตัว​เป็น​มลทิน​ด้วย​รูป​เคารพ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="19">เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า จง​ทำ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา และ​รักษา​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา​อย่าง​ถี่ถ้วน</verse>
				<verse number="20">จง​รักษา​สะบาโต​ของ​เรา​ให้​บริสุทธิ์ เพื่อ​จะ​เป็น​หมาย​สำคัญ​ระหว่าง​เรา​กับ​เจ้า เพื่อ​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="21">แต่​ลูกหลาน​นั้น​ก็​กบฏ​ต่อเรา ไม่​ทำ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา ไม่​รักษา​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา ซึ่ง​ผู้​ที่​ทำ​ตาม​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ได้​โดย​กฎ​บัญญัติ​นั้น พวก​เขา​ทำ​ให้​สะบาโต​ของ​เรา​มัวหมอง เรา​จึง​ลั่น​วาจา​ไว้​ว่า​เรา​จะ​เท​โทสะ​รุนแรง​ลง​บน​พวก​เขา และ​ระบาย​ความ​โกรธ​ต่อ​พวก​เขา​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="22">แต่​เรา​ก็​ยั้ง​มือ​ไว้​เพื่อ​เห็น​แก่​นาม​ของ​เรา เรา​จึง​ปกป้อง​นาม​ของ​เรา​ไว้​ไม่​ให้​เป็น​ที่​ดูหมิ่น​ใน​สายตา​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย ซึ่ง​เห็น​เรา​นำ​อิสราเอล​ออก​มา</verse>
				<verse number="23">และ​เรา​ชูมือ​ปฏิญาณ​ต่อ​พวก​เขา​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ว่า เรา​จะ​ทำ​ให้​พวก​เขา​กระจัดกระจาย​ไป​ยัง​ชนชาติ​และ​ประเทศ​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="24">เพราะ​พวก​เขา​ไม่ได้​เชื่อฟัง​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา แต่​ได้​ละทิ้ง​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา และ​ทำ​ให้​สะบาโต​ของ​เรา​มัวหมอง ทั้ง​ยัง​มี​ตา​กระสัน​หา​รูป​เคารพ​ของ​พ่อ​แม่</verse>
				<verse number="25">เรา​จึง​ทิ้ง​พวก​เขา​ไว้​กับ​กฎ​เกณฑ์​ที่​ไม่​ดี และ​กฎ​บัญญัติ​ซึ่ง​ไม่​ให้​พวก​เขา​มี​ชีวิต​อยู่​ได้</verse>
				<verse number="26">เรา​ทำ​ให้​พวก​เขา​เป็น​มลทิน​โดย​การ​ถวาย​ลูก​หัวปี​แก่​รูป​เคารพ เพื่อ​เรา​จะ​ทำ​ให้​พวก​เขา​สยดสยอง เขา​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="27">ฉะนั้น บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​บอก​ประชาชน​อิสราเอล​ว่า “พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ใน​เรื่อง​นี้​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เจ้า​ก็​หมิ่นประมาท​เรา โดย​การ​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​เรา</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​เรา​นำ​พวก​เขา​เข้า​สู่​ดินแดน​ที่​เรา​ปฏิญาณ​ไว้​ว่า​จะ​มอบ​ให้ และ​พวก​เขา​เห็น​ภูเขา​สูง​หรือ​ต้นไม้​ใบ​ดก เขา​ก็​ถวาย​เครื่อง​บูชา เครื่อง​หอม​และ​ริน​เครื่องดื่ม​บูชา เขา​ถวาย​เครื่อง​เซ่น​สังเวย​ที่​ทำ​ให้​เรา​โกรธ</verse>
				<verse number="29">เรา​จึง​กล่าว​กับ​พวก​เขา​ดังนี้​ว่า สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ที่​พวก​เจ้า​ไป​นั้น​คือ​อะไร​กัน” (เขา​จึง​เรียก​กัน​ว่า​บามาห์ ตราบจน​ทุก​วัน​นี้)</verse>
				<verse number="30">ฉะนั้น จง​พูด​กับ​ชาว​อิสราเอล​ว่า “พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เจ้า​จะ​ทำ​ตัว​เป็น​มลทิน​แบบ​เดียว​กับ​บรรพบุรุษ และ​กระสัน​หา​เหล่า​เทวรูป​ต่ำช้า​ของ​พวก​เขา​หรือ</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​เจ้า​เซ่น​สังเวย โดย​ให้​ลูก​ของ​เจ้า​เป็น​เครื่อง​บูชา​ใน​กอง​ไฟ เจ้า​ก็​ยัง​คง​ปล่อย​ตัว​เป็น​มลทิน​ด้วย​รูป​เคารพ​จน​ทุก​วัน​นี้ ชาว​อิสราเอล​เอ๋ย เรา​ควร​ยอม​ให้​เจ้า​มา​ถาม​เรา​หรือ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ว่า เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด เรา​จะ​ไม่​ยอม​ให้​เจ้า​มา​ถาม​เรา​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="32">เจ้า​กล่าว​ว่า ‘เรา​อยาก​เป็น​เหมือน​ประชาชาติ เหมือน​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ใน​โลก​ที่​ปรนนิบัติ​ไม้​และ​หิน’ แต่​สิ่ง​ที่​เจ้า​คิด​หมาย​ไว้​ใน​ใจ​จะ​ไม่​มี​วัน​เป็น​ไป​ได้</verse>
				<verse number="33">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ว่า เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด เรา​จะ​ครอบ​ครอง​เจ้า​ด้วย​มือ​อัน​ทรง​พลัง ด้วย​แขน​ที่​เหยียด​ออก และ​ด้วย​โทสะ​ที่​ระบาย​ลง​มา​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="34">เรา​จะ​นำ​เจ้า​มา​จาก​ชาติ​ต่าง​ๆ และ​รวบรวม​จาก​นานา​ประเทศ​ที่​เจ้า​กระจัดกระจาย​ไป​ด้วย​มือ​อัน​ทรง​พลัง ด้วย​แขน​ที่​เหยียด​ออก และ​ด้วย​โทสะ​ที่​ระบาย​ลง​มา</verse>
				<verse number="35">เรา​จะ​นำ​เจ้า​เข้า​สู่​ถิ่น​ทุรกันดาร​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ และ​เรา​จะ​พิพากษา​ลงโทษ​เจ้า​ซึ่ง​หน้าที่​นั่น</verse>
				<verse number="36">เรา​พิพากษา​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ของ​อียิปต์​อย่างไร เรา​จะ​พิพากษา​เจ้า​อย่าง​นั้น พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="37">เรา​จะ​นับ​เจ้า​ขณะ​เจ้า​ผ่าน​ไป​ใต้​คทา​ของ​เรา และ​จะ​นำ​เจ้า​เข้า​สู่​ข้อ​ผูกมัด​แห่ง​พันธสัญญา</verse>
				<verse number="38">เรา​จะ​ชำระ​และ​แยก​เจ้า​ออก​มา​จาก​บรรดา​ผู้​ที่​กบฏ​และ​ทรยศ​เรา แม้ว่า​เรา​จะ​นำ​คน​เหล่า​นั้น​ออก​มา​จาก​ดินแดน​ที่​เขา​อาศัย​อยู่ แต่​เขา​จะ​ไม่ได้​เข้า​ใน​แผ่นดิน​อิสราเอล เมื่อ​นั้น​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="39">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ประชาชน​อิสราเอล​เอ๋ย เจ้า​จง​ไป​ปรนนิบัติ​รูป​เคารพ​ของ​เจ้า​เถิด เจ้า​ทุก​คน​นี่แหละ! แต่​ภายหลัง​เจ้า​จะ​ฟัง​เรา​อย่าง​แน่นอน และ​ไม่​ลบหลู่​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา​ด้วย​ของ​ถวาย​และ​รูป​เคารพ​ของ​เจ้า​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="40">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ว่า “ประชาชน​อิสราเอล​ทั้งหมด​จะ​ปรนนิบัติ​เรา​บน​ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา บน​ภูเขา​สูง​แห่ง​อิสราเอล เรา​จะ​ยอมรับ​พวก​เขา​ที่​นั่น เรา​ประสงค์​เครื่อง​บูชา​และ​ของ​ถวาย​ที่​คัด​มา​อย่าง​ดี​ที่สุด พร้อม​ทั้ง​เครื่อง​บูชา​อัน​บริสุทธิ์​ทุก​อย่าง​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="41">เรา​จะ​รับ​เจ้า​ไว้​เป็น​เครื่อง​หอม​เมื่อ​เรา​นำ​เจ้า​ออก​มา​จาก​ประชาชาติ​ต่าง​ๆ และ​รวบรวม​เจ้า​ออก​มา​จาก​นานา​ประเทศ​ที่​เรา​ทำ​ให้​เจ้า​กระจัดกระจาย​ไป​นั้น เรา​จะ​พิสูจน์​ความ​บริสุทธิ์​ของ​เรา​ผ่าน​ทาง​พวก​เจ้า​ต่อหน้า​ชนชาติ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="42">เมื่อ​นั้น​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์ เมื่อ​เรา​นำ​เจ้า​เข้า​สู่​ดินแดน​อิสราเอล คือ​ดินแดน​ที่​เรา​ได้​ชูมือ​ขึ้น​ปฏิญาณ​ไว้​ว่า​จะ​ยก​ให้​แก่​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="43">เจ้า​จะ​หวน​ระลึก​ถึง​ความ​ประพฤติ​และ​การ​กระทำ​ทุก​อย่าง​ที่​เจ้า​ทำ​ให้​ตัวเอง​เป็น​มลทิน​ที่​นั่น และ​เจ้า​จะ​เกลียด​ตัวเอง​เพราะ​ความ​ชั่วร้าย​ทั้งปวง​ที่​เจ้า​ได้​ทำ​ลง​ไป</verse>
				<verse number="44">ประชาชน​อิสราเอล​เอ๋ย เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์ เมื่อ​เรา​จัดการ​กับ​เจ้า​โดย​เห็น​แก่​นาม​ของ​เรา ไม่​ใช่​ตาม​วิถี​ชั่วร้าย​และ​ความ​ประพฤติ​อัน​เสื่อม​ทราม​ของ​เจ้า พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น”</verse>
				<verse number="45">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="46">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​หันหน้า​ไป​ยัง​ทิศใต้ กล่าว​ตำหนิ​เมือง​ทาง​ใต้​และ​พยากรณ์​กล่าวโทษ​ป่าไม้​ของ​แดน​ใต้</verse>
				<verse number="47">จง​พูด​กับ​ป่าไม้​แดน​ใต้​ว่า ‘จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​กำลัง​จะ​จุด​ไฟ​เผา​เจ้า ซึ่ง​จะ​เผาผลาญ​ต้นไม้​ทุก​ต้น ทั้ง​ที่​เขียว​สด​และ​เหี่ยว​แห้ง เปลว​ไฟ​จะ​ลุก​จ้า​ไม่​ดับ และ​ทุก​ใบหน้า​จาก​ทิศใต้​ไป​ถึง​ทิศ​เหนือ​จะ​ถูก​ไฟ​แผดเผา</verse>
				<verse number="48">ทุก​คน​จะ​เห็นว่า เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​ได้​จุด​ไฟ​นั้น มัน​จะ​ไม่​ดับ’ ”</verse>
				<verse number="49">แล้ว​ข้าพเจ้า​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต! พวก​เขา​กำลัง​พูด​เกี่ยวกับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘เขา​เพียง​พูด​คำ​อุปมา​ไม่​ใช่​หรือ’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ความ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​หันหน้า​ไป​ยัง​เยรูซาเล็ม และ​เทศนา​ตำหนิ​สถาน​นมัสการ จง​พยากรณ์​แก่​ดินแดน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="3">และ​พูด​กับ​ดินแดน​นั้น​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​เป็น​ศัตรู​กับ​เจ้า เรา​จะ​ชัก​ดาบ​ออก​จาก​ฝัก และ​ตัด​ทั้ง​คน​ชอบธรรม​และ​คน​ชั่ว​ไป​จาก​เจ้า</verse>
				<verse number="4">เพราะ​เรา​จะ​ตัด​ทั้ง​คน​ชอบธรรม​และ​คน​ชั่ว เรา​จะ​ชัก​ดาบ​ออก​จาก​ฝัก​ฟาดฟัน​ทุก​คน​จาก​เหนือ​จด​ใต้</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ทุก​คน​จะ​รู้​ว่า เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​ได้​ชัก​ดาบ​ของ​เรา​ออก​จาก​ฝัก และ​จะ​ไม่​เก็บ​มัน​เข้า​ฝัก​อีก’</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้น บุตร​มนุษย์​เอ๋ย! จง​คร่ำครวญ​ต่อหน้า​พวก​เขา​ด้วย​หัวใจ​ที่​แตก​สลาย​และ​ด้วย​ความ​ระทม​ขมขื่น</verse>
				<verse number="7">และ​เมื่อ​พวก​เขา​ถาม​ว่า ‘เจ้า​คร่ำครวญ​ทำไม’ จง​ตอบ​ว่า ‘เพราะ​ข่าว​ที่​มา​ถึง​ทำ​ให้​ใจ​ทุก​ดวง​ละลาย​ไป​ด้วย​ความ​กลัว ทุก​มือ​อ่อนเปลี้ย วิญญาณ​ทุก​ดวง​อ่อนล้า ทุก​ขา​จะ​เปียก​ไป​ด้วย​น้ำ​ปัสสาวะ’ สิ่ง​นั้น​กำลัง​จะ​มา​ถึง​แล้ว! จะ​เกิดขึ้น​อย่าง​แน่นอน พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น”</verse>
				<verse number="8">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="9">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​พยากรณ์​ว่า พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า ‘ดาบ​เล่ม​หนึ่ง ดาบ​เล่ม​หนึ่ง ลับ​คมกริบ​และ​ขัด​เงา​วาววับ</verse>
				<verse number="10">ลับ​คม​ไว้​เพื่อ​เข่นฆ่า ขัด​เงา​วาววับ​ดั่ง​สาย​ฟ้า! จะ​ให้​พวก​เรา​ยินดี​ใน​ไม้​คทา​ของ​บุตร​ของ​เรา​หรือ ดาบ​นั้น​ดูหมิ่น​ไม้​เช่น​นั้น​ทุก​อัน</verse>
				<verse number="11">ดาบ​ถูก​ลับ​ไว้​คมกริบ กุม​ไว้​มั่น​กระชับ​มือ ลับ​ให้​ขึ้น​เงา​ไว้​แล้ว เตรียม​พร้อม​อยู่​ใน​มือ​เพชฌฆาต</verse>
				<verse number="12">บุตร​มนุษย์ จง​ร้องไห้​คร่ำครวญ​เถิด เพราะ​ดาบ​นั้น​ฟาดฟัน​ประชาชน​ของ​เรา มัน​ห้ำหั่น​เจ้านาย​ของ​อิสราเอล พวก​เขา​ตก​เป็น​เหยื่อ​คม​ดาบ พร้อม​กับ​ประชาชน​ของ​เรา ฉะนั้น จง​ตี​อก​ชก​ตัวตน​เอง</verse>
				<verse number="13">การ​ทดสอบ​จะ​มา​ถึง​อย่าง​แน่นอน แล้ว​จะ​เป็น​อย่างไร ถ้า​แม้​คทา​ซึ่ง​ดาบ​นั้น​ดูหมิ่น​ก็​ไม่​คง​อยู่​ต่อไป พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น’</verse>
				<verse number="14">ฉะนั้น บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​พยากรณ์ จง​ปรบมือ​ของ​เจ้า ให้​ดาบ​นั้น​ฟาดฟัน​สอง​ครั้ง หรือ​สาม​ครั้ง มัน​เป็น​ดาบ​เพื่อ​การ​เข่นฆ่า คือ​เป็น​ดาบ​สำหรับ​การ​เข่นฆ่า​ครั้ง​ใหญ่ ฟาดฟัน​พวก​เขา​จาก​รอบ​ทิศ</verse>
				<verse number="15">หัวใจ​ของ​พวก​เขา​จึง​ละลาย​ลง​ด้วย​ความ​กลัว และ​ผู้​คน​ล้ม​ตาย​เป็น​เบือ เรา​ได้​ตั้ง​ดาบ​เข่นฆ่า ไว้​ที่​ประตู​ทุก​บาน ดู​สิ! ดาบ​นั้น​ถูก​สร้าง​ขึ้น​มา​โจมตี​ดั่ง​สาย​ฟ้า ถูก​กุม​ไว้​เพื่อ​การ​เข่นฆ่า</verse>
				<verse number="16">ดาบ​จง​ฟัน​ไป​ทาง​ขวา แล้ว​ฟัน​ขวับ​ไป​ทาง​ซ้าย ไม่ว่า​คม​มีด​ของ​เจ้า​จะ​หัน​ไป​ทาง​ไหน</verse>
				<verse number="17">เรา​เอง​ก็​จะ​ปรบมือ​ด้วย และ​โทสะ​ของ​เรา​จะ​เบาบาง​ลง เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​ได้​ลั่น​วาจา​ไว้”</verse>
				<verse number="18">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="19">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​กา​เครื่องหมาย​บอก​ทาง​สอง​สาย​ไว้​บน​แผนที่ เพื่อ​ให้​ดาบ​ของ​กษัตริย์​ของ​บาบิโลน​ติดตาม​ไป ทั้ง​สอง​สาย​เริ่มต้น​จาก​ประเทศ​เดียวกัน ทำ​ป้าย​บอก​ทาง​ไว้​ที่​ถนน​แยก​เข้า​เมือง</verse>
				<verse number="20">จง​ขีด​บอก​ทาง​สาย​หนึ่ง​ไว้​ให้​ดาบ​มา​ฟาดฟัน​เมือง​รับบาห์​ของ​ชาว​อัมโมน และ​อีก​สาย​หนึ่ง​ไป​ฟาดฟัน​ยูดาห์​กับ​เยรูซาเล็ม​ซึ่ง​มี​ป้อม​ปราการ</verse>
				<verse number="21">เพราะ​กษัตริย์​ของ​บาบิโลน​จะ​หยุด​ที่​ทาง​แพร่ง ทาง​แยก​ถนน​สอง​สาย เขา​จะ​เสี่ยงทาย​ด้วย​การ​เขย่า​ลูก​ธนู จะ​ขอ​คำตอบ​จาก​รูป​เคารพ​ของ​เขา จะ​ตรวจ​ดู​ตับ​สัตว์​เสี่ยงทาย</verse>
				<verse number="22">สลาก​ของ​กรุง​เยรูซาเล็ม​อยู่​ใน​มือ​ขวา​ของ​เขา เขา​จะ​ตั้ง​เครื่อง​กระทุ้ง​กำแพง ออก​คำ​สั่ง​ให้​เข่นฆ่า โห่ร้อง​ออก​ศึก ใช้​เครื่อง​กระทุ้ง​กำแพง​พัง​ประตู ก่อ​เนิน​ดิน​และ​สร้าง​ปราการ​ล้อม​เมือง</verse>
				<verse number="23">สำหรับ​พวก​ผู้​ถวาย​สัตยาบัน​เป็น​พันธมิตร​กับ​เขา จะ​รู้สึก​ว่า​มัน​เป็น​การ​เสี่ยงทาย​จอมปลอม แต่​เขา​จะ​ทำ​ให้​คน​เหล่า​นั้น​ระลึก​ถึง​ความ​ผิด​ของ​ตน แล้ว​ก็​จับ​พวก​เขา​ไป​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="24">ฉะนั้น พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ว่า ‘เพราะ​พวก​เจ้า​ทำ​ให้​นึก​ถึง​ความ​ผิด​ที่​เจ้า​ได้​ทรยศ​อย่าง​โจ่งแจ้ง เปิดเผย​บาป​ของ​ตน​ใน​การ​กระทำ​ทุก​อย่าง เพราะ​ทำ​เช่น​นี้ เจ้า​จึง​จะ​ตก​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="25">เจ้านาย​แห่ง​อิสราเอล​ผู้​ชั่วช้า​เลวทราม กำหนด​เวลา​มา​ถึง​เจ้า​แล้ว วาระ​แห่ง​โทษทัณฑ์​ของ​เจ้า​มา​ถึง​ที่สุด​แล้ว</verse>
				<verse number="26">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า จง​ปลด​ผ้า​โพก​ศีรษะ จง​ถอด​มงกุฎ​ออก มัน​จะ​ไม่​เหมือน​เดิม​แล้ว คน​ต่ำต้อย​จะ​ได้รับ​เกียรติ และ​คน​มี​เกียรติ​จะ​ต่ำ​ลง</verse>
				<verse number="27">หายนะ! หายนะ! เรา​จะ​ทำ​ให้​หายนะ! มงกุฎ​จะ​ไม่​คืน​สู่​สภาพ​ดี​จนกว่า​ผู้​ที่​เป็น​เจ้าของ​โดย​ชอบธรรม​จะ​มา​ถึง ซึ่ง​เรา​จะ​มอบ​ให้​แก่​ผู้​นั้น’</verse>
				<verse number="28">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​พยากรณ์​และ​กล่าว​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​เกี่ยวกับ​ชาว​อัมโมน​และ​คำ​สบประมาท​ของ​พวก​เขา​ไว้​ว่า ดาบ​เล่ม​หนึ่ง ดาบ​เล่ม​หนึ่ง ชัก​ออก​มา​เพื่อ​เข่นฆ่า ลับ​คมกริบ​เพื่อ​ฟาดฟัน และ​วาววับ​ดั่ง​สายฟ้า!</verse>
				<verse number="29">ทั้ง​ที่​มี​นิมิต​จอมปลอม​เกี่ยวกับ​เจ้า และ​คำ​ทำนาย​เท็จ​เรื่อง​เจ้า ดาบ​นั้น​ก็​จ่อ​คอ​คน​ชั่ว ผู้​ที่​กำลัง​จะ​ถูก​สังหาร วัน​ของ​เขา​มา​ถึง​แล้ว และ​เวลา​แห่ง​โทษทัณฑ์​มา​ถึง​ที่สุด</verse>
				<verse number="30">ให้​ดาบ​นั้น​กลับ​เข้า​ฝัก เรา​จะ​พิพากษา​เจ้า ใน​ที่​ซึ่ง​เจ้า​ถูก​สร้าง​ขึ้น ใน​ดินแดน​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="31">เรา​จะ​ระบาย​ความ​โกรธ​ลง​บน​เจ้า เรา​จะ​พ่น​โทสะ​ร้อนแรง​ใส่​เจ้า เรา​จะ​มอบ​เจ้า​ไว้​ใน​มือ​ของ​คน​อำมหิต ผู้​ช่ำชอง​ใน​การ​ทำลาย​ล้าง</verse>
				<verse number="32">เจ้า​จะ​เป็น​เชื้อ​ฟืน​ให้​ไฟ เลือด​ของ​เจ้า​จะ​หลั่ง​ใน​ดินแดน​ของ​เจ้า จะ​ไม่​มี​ใคร​จดจำ​เจ้า​อีก เพราะ​เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​ได้​ลั่น​วาจา​ไว้’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย เจ้า​จะ​พิพากษา​เมือง​นี้​ไหม เจ้า​จะ​พิพากษา​นคร​แห่ง​การ​นอง​เลือด​นี้​ไหม ถ้า​เช่น​นั้น จง​ประณาม​การ​กระทำ​น่า​รังเกียจ​ทั้งสิ้น​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="3">และ​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เจ้า​คือ​เมือง​ที่​นำ​หายนะ​มา​สู่​ตนเอง​โดย​ทำ​ให้​นอง​เลือด และ​เปื้อน​มลทิน​โดย​การ​สร้าง​รูป​เคารพ</verse>
				<verse number="4">เจ้า​มี​ความ​ผิด เพราะ​เจ้า​ทำ​ให้​นอง​เลือด และ​แปดเปื้อน​มลทิน เพราะ​รูป​เคารพ​ที่​สร้าง​ขึ้น เจ้า​นำ​จุดจบ​และ​อวสาน​มา​ถึง​ตัวเอง ฉะนั้น เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​ตก​เป็น​เป้า​ของ​การ​ดูหมิ่น​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ และ​เป็น​ที่​เยาะ​เย้ย​ของ​นานา​ประเทศ</verse>
				<verse number="5">ทั้ง​คน​ใกล้​และ​คน​ไกล​จะ​เยาะเย้ย​เจ้า เมือง​ที่​ฉาวโฉ่​และ​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​โกลาหล</verse>
				<verse number="6">ดู​เถิด เจ้านาย​แต่ละ​องค์​ของ​อิสราเอล​ที่​อยู่​ใน​เจ้า​ใช้​อำนาจ​ทำ​ให้​เกิด​การ​นอง​เลือด</verse>
				<verse number="7">ใน​เจ้า​นั้น​ผู้​คน​ดูหมิ่น​เหยียดหยาม​พ่อ​แม่ ใน​เจ้า​นั้น​ผู้​คน​กดขี่​ต่าง​ชาติ ลูก​กำพร้า​พ่อ และ​หญิง​ม่าย</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ดูหมิ่น​สิ่ง​บริสุทธิ์​ของ​เรา และ​ทำ​ให้​สะบาโต​ของ​เรา​มัวหมอง</verse>
				<verse number="9">ใน​เจ้า​นั้น​มี​คน​พูด​ให้ร้าย มุ่ง​ทำ​ให้​เลือด​ตก ใน​เจ้า​นั้น​มี​คน​ที่​กิน​เลี้ยง​ใน​สถาน​บูชา​บน​ภูเขา​และ​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วช้า​ลามก</verse>
				<verse number="10">ใน​เจ้า​นั้น​มี​คน​ทำ​ไม่​ซื่อ​บน​เตียง​นอน​ของ​พ่อ ใน​เจ้า​นั้น​มี​คน​ละเมิด​ผู้หญิง​ขณะ​มี​ประจำเดือน​อัน​เป็น​ช่วง​ที่​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี</verse>
				<verse number="11">ใน​เจ้า​นั้น​มี​คน​ที่​ทำ​เรื่อง​ต่ำช้า​กับ​ภรรยา​เพื่อนบ้าน อีก​คน​ทำ​ให้​ลูก​สะใภ้​ของ​ตน​เป็น​มลทิน​อย่าง​น่า​ละอาย และ​อีก​คน​ละเมิด​พี่​สาว​น้อง​สาว​ร่วม​บิดา</verse>
				<verse number="12">ใน​เจ้า​นั้น​มี​คน​ที่​รับ​สินบน​เพื่อ​ทำ​ให้​เลือด​ตก เรียก​ดอกเบี้ย​และ​เอา​กำไร​จาก​คน​จน รีดไถ​ผลประโยชน์​จาก​เพื่อนบ้าน และ​พวก​เจ้า​หลง​ลืม​เรา’ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="13">‘เรา​จะ​ทุบ​กำปั้น​บน​กำไร​ที่​เจ้า​ได้​มา​อย่าง​ไม่​ยุติธรรม และ​เลือด​ที่​หลั่ง​นอง​ใน​หมู่​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="14">ใน​วันที่​เรา​จัดการ​กับ​เจ้า เจ้า​จะ​ทน​ได้​หรือ มือ​ของ​เจ้า​จะ​เข้มแข็ง​อยู่​หรือ เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​ได้​ลั่น​วาจา​ไว้​และ​จะ​ทำ​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​กระจาย​พวก​เจ้า​ออก​ไป​ท่ามกลาง​ชนชาติ​และ​ประเทศ​ต่าง​ๆ เรา​จะ​ยุติ​ความ​โสมม​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​เจ้า​เป็น​ที่​เสื่อมเสีย ​ใน​สายตา​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์’ ”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​มี​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="18">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย ประชาชน​อิสราเอล​กลาย​เป็น​ขี้แร่​สำหรับ​เรา พวก​เขา​ทั้งหมด​เป็น​ทองแดง ดีบุก เหล็ก ตะกั่ว ที่​เหลือ​อยู่​ใน​เตา​หลอม เป็น​เพียง​ขี้แร่​เงิน​เท่านั้น</verse>
				<verse number="19">ฉะนั้น พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ว่า ‘เพราะ​พวก​เจ้า​ทุก​คน​กลาย​เป็น​ขี้แร่ เรา​จะ​รวบรวม​เจ้า​เข้า​สู่​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="20">เหมือน​ที่​เงิน ทองแดง เหล็ก ตะกั่ว และ​ดีบุก​ถูก​รวบรวม​เข้า​สู่​เตา​หลอม เพื่อ​ถลุง​ด้วย​ไฟ​ร้อนแรง เรา​ก็​จะ​รวบรวม​พวก​เจ้า​ด้วย​ความ​โกรธ​และ​โทสะ​ของ​เรา กัก​เจ้า​ไว้​ใน​เมือง​แล้ว​หลอม​เจ้า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="21">เรา​จะ​รวบรวม​เจ้า และ​เป่า​ไฟ​โทสะ​อัน​ร้อนแรง​ใส่​เจ้า แล้ว​เจ้า​จะ​ละลาย​อยู่​ใน​นั้น</verse>
				<verse number="22">เจ้า​จะ​ละลาย​อยู่​ใน​นั้น​เหมือน​แร่​เงิน​ใน​เตาไฟ และ​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​ได้​ระบาย​โทสะ​ลง​บน​เจ้า’ ”</verse>
				<verse number="23">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​อีก​ว่า</verse>
				<verse number="24">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​พูด​กับ​ดินแดน​นั้น​ว่า ‘เจ้า​เป็น​ดินแดน​ที่​ไม่​ได้รับ​ฝน​หรือ​การ​ชะล้าง​ใน​วัน​แห่ง​ความ​โกรธเกรี้ยว’</verse>
				<verse number="25">บรรดา​เจ้านาย ​ใน​ตัว​เธอ​คบคิด​การ​ร้าย เหมือน​สิงโต​คำราม​และ​ฉีก​เหยื่อ พวก​เขา​กลืน​กิน​ชีวิต​ผู้​คน ยึด​สมบัติ​และ​ของ​มี​ค่า และ​เพิ่ม​จำนวน​หญิง​ม่าย​ใน​ตัว​เธอ</verse>
				<verse number="26">เหล่า​ปุโรหิต​ของ​เธอ​ละเมิด​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา​และ​ลบหลู่​สิ่ง​ที่​ถูก​แยก​ไว้​สำหรับ​เรา เขา​ไม่​แยกแยะ​ระหว่าง​สิ่ง​ที่​บริสุทธิ์​กับ​สิ่ง​สามัญ เขา​สอน​ว่า​สิ่ง​ที่​สะอาด​และ​สิ่ง​ที่​มี​มลทิน​ก็​ไม่​ต่าง​กัน เขา​ปิด​หู​ปิด​ตา​ไม่​รักษา​สะบาโต​ของ​เรา เหตุ​นี้​เรา​จึง​ถูก​ลบหลู่​ใน​หมู่​พวก​เขา</verse>
				<verse number="27">ข้าราชการ​ของ​เธอ​เป็น​เหมือน​หมา​ป่า​ขย้ำ​เหยื่อ พวก​เขา​ทำ​ให้​เกิด​นอง​เลือด​และ​ฆ่า​คน​เพื่อ​ผล​ประโยชน์​ที่​ไม่​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="28">ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​เธอ​กลบเกลื่อน​การ​กระทำ​เหล่า​นี้​ให้​พวก​เขา ด้วย​นิมิต​เท็จ​และ​คำ​ทำนาย​ปลอม พวก​เขา​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ว่า’ ทั้ง​ๆ ที่​พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​พูด</verse>
				<verse number="29">ประชาชน​แผ่นดิน​นั้น​ขู่​กรรโชก​และ​ปล้น​ทรัพย์ เขา​กดขี่​คน​ยากจน​และ​ขัดสน ข่มเหง​คน​ต่าง​ชาติ ไม่​ให้​ความ​เป็นธรรม</verse>
				<verse number="30">เรา​มอง​หา​ใคร​สัก​คน​ใน​พวก​เขา​ที่​จะ​สร้าง​กำแพง​ขึ้น และ​ยืน​ต่อหน้า​เรา​ตรง​ช่อง​โหว่​เพื่อ​ปกป้อง​ดินแดน​นั้น เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ไม่​ทำลาย​มัน​เสีย แต่​เรา​ก็​หา​ไม่​พบ​สัก​คน</verse>
				<verse number="31">ฉะนั้น เรา​จะ​ระบาย​โทสะ​ลง​บน​พวก​เขา เผาผลาญ​เขา​ด้วย​ความ​โกรธ​อัน​ร้อนแรง ให้​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ​ไว้​ตก​แก่​พวก​เขา​เอง พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย มี​พี่น้อง​สอง​สาว​ร่วม​มารดา</verse>
				<verse number="3">ทั้ง​คู่​กลาย​เป็น​โสเภณี​อยู่​ใน​อียิปต์​ตั้งแต่​เป็น​วัย​รุ่น ที่​นั่น​ทั้ง​สอง​ยอม​ให้​ผู้ชาย​ลูบไล้​หน้าอก​และ​กอด​รัด​หัว​นม​บริสุทธิ์​ของ​ตน</verse>
				<verse number="4">พี่​สาว​ชื่อ​โอโฮลาห์ น้อง​สาว​คือ​โอโฮลีบาห์ ทั้ง​สอง​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เรา และ​คลอด​ลูก​ชาย​ลูก​สาว​หลาย​คน โอโฮลาห์​คือ​สะมาเรีย ส่วน​โอโฮลีบาห์​คือ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="5">โอโฮลาห์​เริ่ม​ขาย​ตัว​ตั้ง​แต่​เธอ​ยัง​เป็น​ของ​เรา เธอ​กระสัน​หา​ชู้​รัก​ของ​เธอ คือ​เหล่า​นัก​รบ​อัสซีเรีย</verse>
				<verse number="6">ซึ่ง​ล้วน​เป็น​หนุ่ม​หล่อ แต่ง​กาย​ชุด​สีน้ำเงิน มี​ทั้ง​ผู้​ว่า​การ แม่ทัพ และ​ทหาร​ม้า</verse>
				<verse number="7">เธอ​ทอด​กาย​เยี่ยง​โสเภณี​แก่​บรรดา​ผู้​มี​อำนาจ​ของ​อัสซีเรีย และ​ทำ​ตัว​เป็น​มลทิน​ด้วย​รูป​เคารพ​ของ​ทุก​คน​ที่​เธอ​กระสัน​หา</verse>
				<verse number="8">เธอ​ไม่​ได้​เลิก​การ​ค้า​ประเวณี​ที่​เธอ​เริ่ม​ขึ้น​ใน​อียิปต์ เมื่อ​เธอ​ยัง​เป็น​สาว​รุ่น​มี​คน​หลับนอน​กับ​เธอ กอด​จูบ​อก​สาว​บริสุทธิ์​ของ​เธอ​และ​ระบาย​ราคะ​ตัณหา​แก่​เธอ</verse>
				<verse number="9">ฉะนั้น เรา​จึง​มอบ​เธอ​ไว้​ใน​มือ​ชาว​อัสซีเรีย ชู้​รัก​ซึ่ง​เธอ​กระสัน​หา</verse>
				<verse number="10">เขา​เหล่า​นั้น​ได้​ปอกลอก​เธอ​จน​ล่อนจ้อน​และ​ฆ่า​เธอ​ด้วย​ดาบ จับ​ลูก​ๆ ของ​เธอ​ไป เธอ​ถูก​ลงทัณฑ์​และ​กลาย​เป็น​คำ​เปรียบเปรย​ใน​หมู่​ผู้หญิง</verse>
				<verse number="11">โอโฮลีบาห์​น้อง​สาว​ของ​เธอ​เห็น​เช่น​นี้​แล้ว กลับ​ทำ​ตัว​เลวทราม​ยิ่ง​กว่า​พี่​สาว​เสียอีก ใน​เรื่อง​ราคะ​ตัณหา​และ​การ​ขาย​ตัว</verse>
				<verse number="12">เธอ​ก็​เช่น​เดียว​กัน​ไป​กระสัน​หา​ชาว​อัสซีเรีย ทั้ง​ผู้​ว่า​การ แม่ทัพ นัก​รบ​ใน​เครื่องแบบ ทหาร​ม้า​ผู้​โอ่อ่า ล้วน​เป็น​หนุ่ม​หล่อเหลา</verse>
				<verse number="13">เรา​เห็น​ว่า​เธอ​ก็​แปดเปื้อน​มลทิน​ด้วย ทั้ง​สอง​คน​เดิน​ตาม​รอย​เดียวกัน</verse>
				<verse number="14">แต่​การ​แพศยา​ของ​โอโฮลีบาห์​ยิ่ง​หนักข้อ​ขึ้นไป​อีก เธอ​เห็น​ภาพ​วาด​สีแดง​ของ​ชาว​เคลเดีย ​บน​ผนัง</verse>
				<verse number="15">คาด​เข็มขัด คาด​ผ้า​พลิ้ว​สะบัด​บน​ศีรษะ มอง​ดู​เหมือน​พล​รถ​รบ​บาบิโลน ชาว​พื้นเมือง​ของ​เคลเดีย</verse>
				<verse number="16">ทันที​ที่​เธอ​เห็น​ก็​ลุ่มหลง​พวก​เขา และ​ถึง​กับ​ส่ง​ทูต​ไป​หา​เขา​ใน​เคลเดีย</verse>
				<verse number="17">ชาว​บาบิโลน​จึง​มาหา​เธอ​ถึง​เตียง​รัก และ​ทำ​ให้​เธอ​แปดเปื้อน​ด้วย​ราคะ​ของ​พวก​เขา หลังจาก​ที่​เธอ​เป็น​มลทิน​เพราะ​พวก​เขา​แล้ว เธอ​ก็​เบือน​หน้า​หนี​จาก​พวก​เขา​ด้วย​ความ​รังเกียจ​เดียดฉันท์</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เธอ​ทำ​ตัว​แพศยา​ต่อไป​อย่าง​โจ่งแจ้ง และ​เปิดเผย​ร่าง​เปลือย​ของ​เธอ เรา​ก็​หัน​หน้า​หนี​จาก​เธอ​ด้วย​ความ​รังเกียจ เหมือน​ที่​เรา​หันหน้า​หนี​จาก​พี่​สาว​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="19">กระนั้น เธอ​ยิ่ง​สำส่อน​มาก​ขึ้น เมื่อ​ระลึก​ถึง​วัย​สาว​ขณะ​เป็น​โสเภณี​อยู่​ใน​อียิปต์</verse>
				<verse number="20">ที่​นั่น​เธอ​กระสัน​หา​ชู้​รัก​ของ​เธอ​ผู้​ซึ่ง​อวัยวะ​เพศ​เหมือน​ของ​ลา และ​อสุจิ​เหมือน​ของ​ม้า</verse>
				<verse number="21">ดังนี้​แหละ เจ้า​จึง​โหยหา​ความ​เหลว​แหลก​ใน​วัย​สาว เมื่อ​ครั้ง​อยู่​ใน​อียิปต์ ที่​อก​ของ​เจ้า​ถูก​กอด​รัด​และ​ทรวงอก​สาว​ของ​เจ้า​ถูก​เคล้าคลึง</verse>
				<verse number="22">ฉะนั้น โอโฮลีบาห์ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​จะ​เร่ง​ชู้​รัก​ซึ่ง​เจ้า​หัน​หนี​ด้วย​ความ​รังเกียจ ให้​มา​สู้​กับ​เจ้า​จาก​ทุก​ด้าน</verse>
				<verse number="23">ชาว​บาบิโลน ชาว​เคลเดีย​ทั้งปวง ชาย​ชาว​เปโขด​และ​โชอา​กับ​โคอา กับ​ชาว​อัสซีเรีย​ที่​เป็น​หนุ่ม​หล่อเหลา ทั้ง​ผู้​ว่า​การ​และ​แม่ทัพ พล​รถ​รบ ชน​ชั้น​สูง​ทั้งหมด​จะ​ขี่​ม้า​มา</verse>
				<verse number="24">พวก​เขา​จะ​มา​สู้รบ​กับ​เจ้า​โดย​มี​อาวุธ รถ​ม้า​ศึก ขบวน​เกวียน และ​กองทัพ​ใหญ่ เขา​จะ​ตั้ง​ฐาน​รบ​เพื่อ​สู้​กับ​เจ้า​รอบ​ด้าน โดย​มี​โล่​ใหญ่​น้อย​และ​หมวก​เกราะ เรา​จะ​มอบ​เจ้า​ให้​เขา​ลงโทษ เขา​จะ​ลงทัณฑ์​ตาม​เกณฑ์​ของ​เขา</verse>
				<verse number="25">เรา​จะ​นำ​ความ​โกรธ​หึงหวง​ของ​เรา​มา​จัดการ​กับ​เจ้า พวก​เขา​จะ​เล่นงาน​เจ้า​ด้วย​ความ​เกรี้ยวกราด จะ​ตัด​หู​ตัด​จมูก​ของ​เจ้า ส่วน​ผู้​ที่​เหลือ​อยู่​จะ​ตาย​ด้วย​ดาบ เขา​จะ​จับ​ตัว​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​เจ้า​ไป และ​พวก​เจ้า​ที่​เหลือ​อยู่​จะ​ถูก​เผา​ผลาญ​ด้วย​ไฟ</verse>
				<verse number="26">เขา​จะ​เปลื้อง​เสื้อผ้า และ​เพชร​นิล​จินดา​งดงาม​จาก​กาย​เจ้า</verse>
				<verse number="27">เรา​จะ​ยุติ​ความ​สำส่อน และ​การ​ค้า​ประเวณี​ที่​เจ้า​เริ่มขึ้น​ใน​อียิปต์ เจ้า​จะ​ไม่​มอง​ดู​สิ่ง​เหล่า​นี้​ด้วย​ความ​ปรารถนา​หรือ​ระลึก​ถึง​อียิปต์​อีก​เลย</verse>
				<verse number="28">เพราะ​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​กำลัง​จะ​มอบ​เจ้า​ไว้​ใน​มือ​ของ​พวก​คน​ที่​เจ้า​เกลียด​ชัง และ​หัน​หนี​ด้วย​ความ​รังเกียจ</verse>
				<verse number="29">เขา​จะ​จัดการ​กับ​เจ้า​ด้วย​ความ​เกลียด​ชัง และ​ปล้น​ชิง​ทุก​สิ่ง​ที่​เจ้า​ลงแรง เขา​จะ​ทิ้ง​เจ้า​ไว้​เปลือย​ล่อนจ้อน และ​ความ​อัปยศ​จาก​การ​ขาย​ตัว​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​เปิดโปง</verse>
				<verse number="30">ความ​สำส่อน​และ​ความ​มักมาก​ของ​เจ้า​ได้​นำ​เหตุ​ร้าย​นี้​มา​ให้ เพราะ​เจ้า​หลงใหล​ชนชาติ​ต่าง​ๆ และ​ทำ​ตัว​เป็น​มลทิน​เพราะ​รูป​เคารพ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="31">เจ้า​เดิน​ตาม​รอย​พี่​สาว​ของ​เจ้า ฉะนั้น เรา​จะ​เอา​ถ้วย​เหล้า​ของ​พี่​สาว​เจ้า​ใส่​ใน​มือ​เจ้า</verse>
				<verse number="32">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เจ้า​จะ​ดื่ม​จาก​ถ้วย​ของ​พี่​สาว​ของ​เจ้า เป็น​ถ้วย​ใหญ่​และ​ลึก มัน​จะ​นำ​การ​ดูหมิ่น​และ​เย้ยหยัน​มา​ให้ เป็น​ถ้วย​ที่​จุ​ได้​มากมาย</verse>
				<verse number="33">เจ้า​จะ​เมามาย​และ​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​โศกสลด ถ้วย​แห่ง​ความ​พินาศ​และ​ความ​รกร้าง ถ้วย​ของ​สะมาเรีย​พี่​สาว​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="34">เจ้า​จะ​ดื่ม​และ​ซด​จน​เกลี้ยง เจ้า​จะ​เคี้ยว​มัน​เป็น​ชิ้น​ๆ และ​จะ​ฉีก​อก​ของ​เจ้า เรา​ได้​ลั่น​วาจา​ไว้’ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="35">ดังนั้น พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เพราะ​เจ้า​ลืม​เรา และ​หันหลัง​ให้​เรา เจ้า​จึง​ต้อง​รับ​ผล​จาก​ความ​สำส่อน​และ​การ​ค้า​ประเวณี​ของ​เจ้า’</verse>
				<verse number="36">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘บุตร​มนุษย์​เอ๋ย เจ้า​จะ​พิพากษา​โทษ​โอโฮลาห์​และ​โอโฮลีบาห์​หรือ​ไม่ ฉะนั้น​จง​ประณาม​พฤติกรรม​อัน​น่า​ชิงชัง​ของ​เธอ​ทั้ง​สอง</verse>
				<verse number="37">เพราะ​เธอ​ได้​คบชู้​และ​มือ​ของ​เธอ​เปื้อน​เลือด เธอ​คบชู้​โดย​การ​เซ่น​ไหว้​รูป​เคารพ แม้แต่​จับ​ลูก​ๆ ที่​พวก​เธอ​คลอด​ให้​เรา​ไป​บูชายัญ​พระ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="38">พวก​เธอ​ทำ​กับ​เรา​ถึง​เพียง​นี้ คือ​ใน​เวลา​เดียวกัน​ก็​ทำ​ให้​สถาน​นมัสการ​ของ​เรา​เป็น​มลทิน และ​ทำ​ให้​สะบาโต​ของ​เรา​มัวหมอง</verse>
				<verse number="39">ใน​วันที่​พวก​เธอ​เซ่น​สังเวย​ลูก​ๆ แก่​รูป​เคารพ เธอ​ก็​เข้า​มา​ใน​สถาน​นมัสการ​ของ​เรา​และ​ทำ​ให้​บ้าน​ของ​เรา​เป็น​มลทิน นั่น​คือ​สิ่ง​ที่​พวก​เธอ​ทำ​ใน​บ้าน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="40">เธอ​ถึง​กับ​ส่ง​คน​สื่อสาร​ไป​หา​ผู้ชาย​จาก​แดน​ไกล และ​เมื่อ​พวก​เขา​มา​ถึง เธอ​ก็​อาบน้ำ​เพื่อ​เขา ทา​ตา​และ​สวม​เพชร​พลอย</verse>
				<verse number="41">เธอ​นั่ง​บน​ที่​นั่ง​อัน​งาม​สง่า มี​โต๊ะ​อยู่​ตรง​หน้า ใช้​วาง​เครื่อง​หอม​และ​น้ำมัน​มะกอก​ที่​เป็น​ของ​เรา</verse>
				<verse number="42">เสียง​ของ​พวก​เสเพล​ดัง​อยู่​รอบ​ตัว​เธอ พวก​ขี้เมา​ถูก​นำ​มา​จาก​ทะเลทราย​พร้อม​กับ​คน​งาน เขา​สวม​กำไล​ข้อมือ​ของ​หญิง​นั้น​กับ​น้อง​สาว และ​สวม​มงกุฎ​งาม​บน​ศีรษะ​ของ​เธอ’</verse>
				<verse number="43">เรา​จึง​พูด​ถึง​เธอ​ผู้​โทรม​ไป​ด้วย​การ​คบชู้​ว่า ‘ก็​ให้​พวก​เขา​ทำ​กับ​เธอ​อย่าง​โสเภณี เพราะ​เธอ​เป็น​ได้​แค่​นั้น’</verse>
				<verse number="44">และ​เขา​ก็​หลับนอน​กับ​เธอ​เหมือน​ที่​นอน​กับ​โสเภณี เขา​หลับนอน​กับ​โอโฮลาห์​และ​โอโฮลีบาห์​ผู้​สำส่อน</verse>
				<verse number="45">แต่​ผู้​พิพากษา​ที่​ชอบธรรม​จะ​ตัดสิน​พวก​เธอ​ให้​รับ​โทษ​ของ​หญิง​คบชู้​และ​ทำ​ให้​เลือด​ตก เพราะ​พวก​เธอ​คบชู้​และ​มือ​เปื้อน​เลือด</verse>
				<verse number="46">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘จง​นำ​ฝูงชน​มา​สู้​กับ​พวก​เธอ และ​มอบ​พวก​เธอ​ให้​ความ​อก​สั่น​ขวัญ​แขวน​และ​การ​ปล้น​ชิง</verse>
				<verse number="47">ฝูงชน​จะ​เอา​หิน​ขว้าง​และ​ฆ่า​พวก​เธอ​ด้วย​ดาบ เขา​จะ​ฆ่า​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​เธอ และ​เผา​บ้านเรือน​ของ​พวก​เธอ​หมดสิ้น</verse>
				<verse number="48">ดังนี้​แหละ เรา​จะ​ยุติ​ความ​สำส่อน​ใน​ดินแดน​นี้​เพื่อ​ผู้หญิง​ทุก​คน​จะ​รับ​คำ​เตือน และ​ไม่​เอา​อย่าง​เจ้า​สอง​พี่น้อง</verse>
				<verse number="49">เจ้า​จะ​ทน​รับ​โทษ​ทัณฑ์​แห่ง​ความ​สำส่อน และ​ผลลัพธ์​จาก​บาป​เรื่อง​รูป​เคารพ แล้ว​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ใน​วันที่​สิบ​เดือน​ที่​สิบ​ของ​ปี​ที่​เก้า ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​บันทึก​วัน​นี้​ไว้​เพราะ​กษัตริย์​บาบิโลน​ได้​ล้อม​เยรูซาเล็ม​วัน​นี้</verse>
				<verse number="3">จง​พูด​อุปมา​แก่​พวก​ที่​ชอบ​กบฏ​นี้​ว่า พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘จง​ตั้ง​หม้อ​ขึ้น แล้ว​เท​น้ำ​ใส่</verse>
				<verse number="4">ใส่​ชิ้น​เนื้อ​ลง​ไป ชิ้น​เนื้อ​ดี​ๆ ทั้งหมด​คือ​เนื้อ​สะโพก​และ​เนื้อ​สัน​ขา​หน้า จง​เลือก​เอา​กระดูก​ชิ้น​ที่​ดี​ที่สุด​ใส่​ให้​เต็ม​หม้อ</verse>
				<verse number="5">คัด​แกะ​ตัว​เยี่ยม​สุด​จาก​ฝูง​มา สุม​ฟืน​ใต้​หม้อ​เพื่อ​ต้ม​กระดูก ต้ม​ให้​เดือด และ​เคี่ยว​กระดูก​ใน​หม้อ​นั้น’</verse>
				<verse number="6">เพราะ​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘วิบัติ​แก่​เมือง​ซึ่ง​นอง​เลือด วิบัติ​แก่​หม้อ​ซึ่ง​บัดนี้​ตะกรัน​เขรอะ ไม่​หลุด​กะเทาะ​ออก​มา! จง​เอา​เนื้อ​ออก​มา​ที​ละ​ชิ้น​ๆ จะ​เอา​ชิ้น​ไหน​มา​ก่อน​ก็​ได้</verse>
				<verse number="7">เพราะ​เมือง​นี้​ทำ​ให้​เลือด​นอง​ไป​ทั่ว เธอ​เท​ลง​บน​หิน​โล่ง​เตียน ไม่​ได้​เท​ลง​บน​พื้น เพื่อ​ให้​ฝุ่น​กลบ​ไว้</verse>
				<verse number="8">เพื่อ​กระตุ้น​โทสะ​และ​การ​แก้แค้น เรา​จึง​ทิ้ง​เลือด​ของ​เธอ​บน​หิน​โล่ง​เตียน เพื่อ​เลือด​นั้น​จะ​ไม่​ถูก​กลบ’</verse>
				<verse number="9">ฉะนั้น พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘วิบัติ​แก่​เมือง​ซึ่ง​นอง​เลือด! เรา​ก็​จะ​สุม​ฟืน​เป็น​กอง​สูง​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="10">ฉะนั้น จง​สุม​ฟืน​เข้า​ไป และ​จุด​ไฟ ใส่​เครื่องเทศ​ต่าง​ๆ​ลง​ไป ต้ม​เนื้อ​จน​สุก​ดี และ​เคี่ยว​จน​กระดูก​ไหม้</verse>
				<verse number="11">แล้ว​วาง​หม้อ​เปล่า​บน​ถ่าน จน​มัน​ร้อน​และ​ทองแดง​ระอุ เพื่อ​ให้​มลทิน​ของ​มัน​ละลาย​ไป และ​ตะกรัน​หนา​จะ​ถูก​เผา​ไหม้​ไป​หมด</verse>
				<verse number="12">แต่ก็​เสีย​แรง​เปล่า แม้​ไฟ​จะ​ร้อน ตะกรัน​หนา​ของ​มัน​ก็​ไม่​กะเทาะ​ไป</verse>
				<verse number="13">ขี้​ตะกรัน​ของ​เจ้า​คือ​ความ​สำส่อน เพราะ​เรา​พยายาม​ชำระ​เจ้า แต่​เจ้า​ก็​ไม่​อาจ​ชำระ​จาก​มลทิน​ได้ เจ้า​จะ​ไม่​สะอาด​อีก​จนกว่า​โทสะ​ที่​เรา​มี​ต่อ​เจ้า​สงบ​ลง’</verse>
				<verse number="14">เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​ได้​ลั่น​วาจา​ไว้ ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​เรา​จะ​ลงมือ เรา​จะ​ไม่​ยั้ง​มือ เรา​จะ​ไม่​เห็น​ใจ​หรือ​เวทนา​สงสาร เจ้า​จะ​ถูก​พิพากษา​ตาม​การ​ประพฤติ​และ​การ​กระทำ​ของ​เจ้า พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น”</verse>
				<verse number="15">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="16">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย เรา​จะ​พราก​แก้วตา​ดวงใจ​ของ​เจ้า​ไป​ใน​พริบตา​เดียว แต่​อย่า​คร่ำครวญ​ร่ำไห้​หรือ​หลั่ง​น้ำตา</verse>
				<verse number="17">จง​ถอน​ใจ​เงียบ​ๆ อย่า​ไว้ทุกข์​แก่​ผู้​ตาย จง​โพก​ผ้า​ไว้​และ​สวม​รองเท้า อย่า​เอา​ผ้า​คลุม​หนวด​เครา​หรือ​กิน​อาหาร​ตาม​ธรรมเนียม​ของ​ผู้​ไว้ทุกข์”</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้า​จึง​แจ้ง​คน​ทั้งหลาย​ตาม​นั้น​ใน​ตอน​เช้า ครั้น​ตกเย็น​ภรรยา​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​สิ้น​ชีวิต เช้า​วัน​รุ่ง​ขึ้น​ข้าพเจ้า​จึง​ทำ​ตาม​ที่​พระเจ้า​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="19">คน​ทั้งหลาย​ก็​ถาม​ข้าพเจ้า​ว่า “จะ​ไม่​บอก​หรือ​ว่า​สิ่ง​เหล่า​นี้​เกี่ยวข้อง​กับ​พวก​เรา​อย่างไร ทำไม​ท่าน​จึง​ทำ​ตัว​แบบ​นี้”</verse>
				<verse number="20">ข้าพเจ้า​จึง​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ดังนี้​ว่า</verse>
				<verse number="21">จง​พูด​กับ​ประชาชน​อิสราเอล​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​จะ​ย่ำยี​สถาน​นมัสการ​ของ​เรา​อัน​เป็น​ที่​มั่น​ซึ่ง​เจ้า​ภูมิใจ และ​เป็น​แก้วตา​ดวงใจ​ที่​เจ้า​แสน​รัก​นั้น ลูกชาย​ลูกสาว​ที่​เจ้า​ทิ้ง​ไว้​เบื้อง​หลัง​จะ​ล้ม​ตาย​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="22">แล้ว​เจ้า​จะ​ทำ​เหมือน​ที่​เอเสเคียล​ได้​ทำ เจ้า​จะ​ไม่​เอา​ผ้า​คลุม​หนวด​เครา​หรือ​กิน​อาหาร​ตาม​ธรรมเนียม​ของ​ผู้​ไว้ทุกข์</verse>
				<verse number="23">เจ้า​จะ​โพก​ผ้า​และ​สวม​รองเท้า เจ้า​จะ​ไม่​คร่ำครวญ​หรือ​ร้องไห้ แต่​จะ​ทรุดโทรม​ไป​เพราะ ​บาป​ของ​เจ้า​และ​โอดครวญ​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="24">เอเสเคียล​จะ​เป็น​หมาย​สำคัญ​แก่​เจ้า เจ้า​จะ​ทำ​อย่าง​ที่​เขา​ได้​ทำ เมื่อ​เหตุการณ์​นี้​เกิดขึ้น เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต’</verse>
				<verse number="25">สำหรับ​เจ้า บุตร​มนุษย์​เอ๋ย ใน​วันที่​เรา​ริบ​ที่​มั่น​ของ​พวก​เขา​ไป อัน​เป็น​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​ชื่นชม​และ​ภูมิใจ และ​เป็น​สิ่ง​ชื่น​ตา​ชื่นใจ​ใฝ่​ปรารถนา​ของ​พวก​เขา พร้อม​ทั้ง​ลูก​ชาย​ลูก​สาว​ของ​พวก​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="26">ใน​วัน​นั้น​ผู้​ลี้​ภัย​จะ​มา​แจ้ง​ข่าว​เจ้า</verse>
				<verse number="27">ถึง​ตอน​นั้น​ปาก​ของ​เจ้า​จะ​เปิด​ออก เจ้า​จะ​พูด​กับ​พวก​เขา​และ​จะ​ไม่​เป็น​ใบ้​อีก​ต่อไป ฉะนั้น​เจ้า​จะ​เป็น​หมาย​สำคัญ​แก่​พวก​เขา และ​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​ประจัน​หน้า​กับ​ชาว​อัมโมน และ​พยากรณ์​กล่าวโทษ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="3">จง​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า ‘จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เพราะ​เจ้า​สมน้ำหน้า​ที่​สถาน​นมัสการ​ของ​เรา​ถูก​ย่ำยี ที่​ดินแดน​อิสราเอล​ถูก​ทิ้ง​ร้าง และ​ที่​ชาว​ยูดาห์​ตก​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="4">ฉะนั้น เรา​จะ​มอบ​เจ้า​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​ชาว​ตะวันออก พวก​เขา​จะ​ตั้ง​ค่าย​และ​ตั้ง​เต็นท์​ใน​หมู่​พวก​เจ้า พวก​เขา​จะ​กิน​พืชผล​และ​ดื่ม​นม​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="5">เรา​จะ​ทำ​ให้​รับบาห์​กลาย​เป็น​ทุ่ง​หญ้า​สำหรับ​อูฐ และ​อัมโมน​เป็น​ที่​พัก​สำหรับ​ฝูง​แกะ แล้ว​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">เพราะ​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เพราะ​เจ้า​ปรบมือ​กระทืบ​เท้า และ​กระหยิ่ม​ยิ้มย่อง​ด้วย​ใจ​คิด​ร้าย​ต่อ​ดินแดน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="7">ฉะนั้น เรา​จะ​ลง​มือ​ทำ​โทษ​เจ้า และ​มอบ​เจ้า​ให้​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ปล้น​ชิง เรา​จะ​กวาดล้าง​เจ้า​ออก​จาก​หมู่​ชนชาติ​และ​กำจัด​เจ้า​ออก​จาก​ประเทศ​ต่าง​ๆ เรา​จะ​ทำลาย​เจ้า แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์’ ”</verse>
				<verse number="8">“พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ว่า ‘เพราะ​โมอับ​และ​เสอีร์​พูด​ว่า “ดู​เถิด ชาว​ยูดาห์​ก็​กลาย​เป็น​เหมือน​ชนชาติ​อื่น​ๆ”</verse>
				<verse number="9">ฉะนั้น เรา​จะ​เปิด​ฐาน​กำลัง​ของ​โมอับ เริ่ม​ตั้งแต่​เมือง​ชายแดน ได้แก่ เบธเยชิโมท บาอัลเมโอน และ​คีริยาธาอิม ซึ่ง​เป็น​ศักดิ์ศรี​ของ​ดินแดน​นั้น</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​มอบ​โมอับ​พร้อม​ทั้ง​ชาว​อัมโมน​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​ชาว​ตะวันออก เพื่อ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​จะ​ไม่​นึก​ถึง​อัมโมน​อีก</verse>
				<verse number="11">และ​เรา​จะ​ลงโทษ​โมอับ พวก​เขา​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ว่า ‘เพราะ​เอโดม​แก้แค้น​ชาว​ยูดาห์​อย่าง​โหดเหี้ยม และ​ผิด​มาก​ที่​ทำ​เช่น​นั้น</verse>
				<verse number="13">ฉะนั้น พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​จะ​ลงมือ​ทำ​โทษ​เอโดม ประหาร​ทั้ง​ผู้​คน​และ​สัตว์ เรา​จะ​ทิ้ง​มัน​ให้​ร้าง และ​คน​ทั้งหลาย​จาก​เทมาน​ถึง​เดดาน​จะ​ตาย​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​แก้แค้น​เอโดม​โดย​อาศัย​น้ำมือ​อิสราเอล​ประชาชน​ของ​เรา และ​พวก​เขา​จะ​จัดการ​กับ​เอโดม​ตาม​โทสะ​และ​ความ​เกรี้ยวกราด​ของ​เรา เพื่อ​พวก​เขา​จะ​รู้จัก​การ​แก้แค้น​ของ​เรา พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น’</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ว่า ‘เนื่องจาก​ชาว​ฟีลิสเตีย​อาฆาต​และ​แก้แค้น​ด้วย​ใจ​ชั่วร้าย และ​มุ่ง​ทำลาย​ยูดาห์​เพราะ​เป็น​ศัตรู​กัน​มา​ตั้งแต่​โบราณ</verse>
				<verse number="16">ฉะนั้น พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​กำลัง​จะ​ลงมือ​ทำ​โทษ​ฟีลิสเตีย และ​กำจัด​ชาว​เคเรธี และ​ทำลาย​ล้าง​คน​ที่​เหลือ​อยู่​ตาม​ชาย​ฝั่ง</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​แก้แค้น​พวก​เขา​ครั้ง​ใหญ่ และ​ลงโทษ​ด้วย​ความ​เกรี้ยวกราด แล้ว​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์​เมื่อ​เรา​แก้แค้น​พวก​เขา’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ใน​วันที่​หนึ่ง​ของ​เดือน​ที่​สิบเอ็ด​ใน​ปี​ที่​สิบสอง ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ความ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย เนื่องจาก​ไทระ​กล่าว​ถึง​เยรูซาเล็ม​ว่า ‘อะฮ้า! ประตู​สู่​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ทลาย​ลง​แล้ว มัน​เปิด​กว้าง​ให้​ข้า มัน​พังทลาย ส่วน​ข้า​จะ​รุ่งเรือง’</verse>
				<verse number="3">ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ไทระ​เอ๋ย เรา​เป็น​ศัตรู​กับ​เจ้า และ​เรา​จะ​นำ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ มา​สู้​กับ​เจ้า​เหมือน​ทะเล​ซัด​คลื่น​กระทบ​ฝั่ง</verse>
				<verse number="4">ชนชาติ​เหล่า​นั้น​จะ​ทลาย​กำแพง​เมือง​ของ​ไทระ​และ​พัง​หอคอย​ต่าง​ๆ แล้ว​เรา​จะ​ปัด​เศษ​อิฐ​เศษ​หิน​ของ​มัน​ออก​ไป ทำ​ให้​มัน​เป็น​หิน​โล่ง​เตียน</verse>
				<verse number="5">มัน​จะ​กลาย​เป็น​ที่​ตาก​แห​ตาก​อวน​กลาง​ทะเล เรา​ลั่น​วาจา​ไว้​แล้ว พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น มัน​จะ​กลาย​เป็น​สถานที่​ที่​ให้​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ปล้น​ชิง</verse>
				<verse number="6">และ​ถิ่นฐาน​อาคาร​ต่าง​ๆ บน​แผ่นดิน​ใหญ่​จะ​ถูก​ทำลาย​ด้วย​คม​ดาบ เมื่อ​นั้น​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​จะ​นำ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ ​แห่ง​บาบิโลน จอม​ราชัน​จาก​ทาง​เหนือ​มา​สู้​กับ​ไทระ พร้อม​ด้วย​ม้า รถ​ม้า​ศึก พล​ม้า และ​กองทัพ​ใหญ่</verse>
				<verse number="8">เขา​จะ​ทำลาย​ล้าง​ถิ่นฐาน​อาคาร​ต่าง​ๆ ของ​เจ้า​บน​แผ่นดิน​ใหญ่​ด้วย​คม​ดาบ เขา​จะ​ตั้ง​เครื่อง​ล้อม​เมือง​ต่อสู้​กับ​เจ้า สร้าง​เชิงเทิน​ต่อ​กับ​กำแพง​ทั้งหลาย​ของ​เจ้า และ​ตั้ง​ปราการ​ขึ้น​เพื่อ​สู้​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="9">เขา​จะ​ออก​คำ​สั่ง​ให้​กระทุ้ง​กำแพง​ของ​เจ้า และ​ทลาย​หอ​รบ​ต่าง​ๆ ของ​เจ้า​ด้วย​อาวุธ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="10">ม้า​ของ​เขา​มี​มากมาย​จน​ฝุ่น​ตลบ​ทั่ว​เมือง กำแพง​เมือง​สั่น​สะเทือน​เพราะ​เสียง​ม้า​ศึก ขบวน​เกวียน และ​รถ​ม้า​ศึก​ที่​เขา​ยกทัพ​เข้า​ประตู​เมือง​ของ​เจ้า ราว​กับ​ผู้​คน​ทะลัก​เข้า​เมือง​ที่​กำแพง​ทลาย</verse>
				<verse number="11">กีบ​ม้า​ของ​เขา​จะ​ย่ำ​ลง​บน​ถนน​ทุก​สาย เขา​จะ​ฆ่า​ประชาชน​ของ​เจ้า​ด้วย​ดาบ และ​โค่น​เสา​แข็งแกร่ง​ของ​เจ้า​ลง​ราบ​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="12">เขา​จะ​ปล้น​ทรัพย์​สมบัติ​ริบ​ข้าวของ​ของ​เจ้า​ไป เขา​จะ​ทลาย​กำแพง​และ​บ้านเรือน​ที่​สวยงาม​ของ​เจ้า แล้ว​เหวี่ยง​ก้อนหิน ไม้ และ​เศษ​อิฐ​เศษ​ปูน​ลง​ทะเล</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​ยุติ​เสียง​เพลง​อึกทึก​ของ​เจ้า และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​ได้ยิน​เสียง​พิณ​ของ​เจ้า​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ศิลา​โล่ง​เตียน และ​เจ้า​จะ​กลาย​เป็น​สถานที่​ตาก​แห​ตาก​อวน เจ้า​จะ​ไม่​ได้รับ​การ​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​อีก เพราะ​เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​ได้​ลั่น​วาจา​ไว้ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​แก่​ไทระ​ดังนี้​ว่า ชาย​ฝั่ง​ทะเล​ทั้งหลาย​จะ​ไม่​สะท้าน​ต่อ​เสียง​ล่มจม​ของ​เจ้า หรือ​เมื่อ​ผู้​บาดเจ็บ​ร้อง​ครวญ​คราง​และ​มี​การ​เข่นฆ่า​ใน​เจ้า</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​นั้น บรรดา​เจ้านาย​แห่ง​ชาย​ฝั่ง​ทะเล​จะ​ก้าว​ลง​จาก​บัลลังก์ ปลด​เสื้อ​คลุม ถอด​ชุด​ปัก​ออก คลุม​กาย​ด้วย​ความ​หวาด​กลัว นั่ง​ลง​ที่​พื้น สั่น​สะท้าน​หวาด​กลัว​อยู่​ทุก​ขณะ​เพราะ​เจ้า</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พวก​เขา​จะ​คร่ำครวญ​เรื่อง​เจ้า​และ​พูด​กับ​เจ้า​ว่า ‘นคร​อัน​เลื่องชื่อ คับคั่ง​ด้วย​ชาว​ทะเล ถูก​ทำลาย​ลง​ถึง​เพียง​นี้! เจ้า​กับ​พลเมือง เรือง​อำนาจ​อยู่​ใน​ทะเล เจ้า​ทำ​ให้​ผู้​อาศัย อยู่​ที่​นั่น​คร้าม​กลัว</verse>
				<verse number="18">บัดนี้​ชาย​ฝั่ง​ทั้งหลาย​สั่น​สะท้าน ใน​วันที่​เจ้า​ล่มจม เกาะ​ต่าง​ๆ ใน​ทะเล ขวัญ​หนี​ดี​ฝ่อ​ที่​เจ้า​ล้ม​ครืน’</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เมื่อ​เรา​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​เมือง​ร้าง​เหมือน​เมือง​ซึ่ง​ไม่​มี​ใคร​อยู่​อาศัย​อีก และ​เมื่อ​เรา​นำ​ห้วง​สมุทร​ลึก​ซัด​โถม​เจ้า และ​ให้​น้ำ​ทะเล​กว้าง​ใหญ่​ท่วม​เจ้า</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​นั้น เรา​จะ​ผลัก​เจ้า​ลง​ไป​พร้อม​กับ​พวก​ผู้​ลง​สู่​เหว​ลึก ลง​ไป​หา​คน​สมัย​โบราณ เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​อาศัย​อยู่​ใน​โลก​บาดาล อยู่​กับ​ซาก​ดึกดำบรรพ์​ร่วม​กับ​พวก​ผู้​ลง​สู่​เหว​ลึก เจ้า​จะ​ไม่ได้​กลับมา​หรือ​อาศัย​อยู่ ใน​ดินแดน​ของ​ผู้​มี​ชีวิต​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="21">เรา​จะ​นำ​เจ้า​สู่​จุด​จบ​อัน​น่า​สยดสยอง และ​จะ​ไม่​มี​เจ้า​อีก​แล้ว ผู้​คน​จะ​เสาะหา​เจ้า แต่​ไม่​พบ​เจ้า​อีก​เลย’ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​คร่ำครวญ​เกี่ยวกับ​เมือง​ไทระ</verse>
				<verse number="3">จง​กล่าว​แก่​ไทระ​ซึ่ง​ตั้ง​อยู่​ที่​ทาง​ออก​สู่​ทะเล นคร​วาณิช​แห่ง​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ตาม​แผ่นดิน​ชาย​ฝั่ง​ว่า​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ไทระ​เอ๋ย เจ้า​กล่าว​ว่า ‘เรา​งาม​พร้อม’</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ขยาย​อาณาจักร​ออก​ไป​ใน​ท้องทะเล เหล่า​ผู้​สร้าง​เจ้า​ทำ​ให้​เจ้า​งาม​สมบูรณ์​แบบ</verse>
				<verse number="5">เจ้า​เปรียบ​เหมือน​เรือ​ใหญ่​ลำ​หนึ่ง ไม้​กระดาน​ทั้งสิ้น​ของ​เจ้า​ได้​จาก​ต้น​สน​แห่ง​เสนีร์ เขา​นำ​ไม้​สน​ซีดาร์​มา​จาก​เลบานอน เพื่อ​ทำ​เป็น​เสา​กระโดง​ให้​เจ้า</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​ทำ​กรรเชียง​ของ​เจ้า ด้วย​ไม้​จาก​ต้น​โอ๊ก​แห่ง​บาชาน ทำ​ดาดฟ้า​เรือ​ของ​เจ้า ด้วย​ไม้สน​ไซเปรส ​จาก​ชาย​ฝั่ง​ทะเล​ไซปรัส​แล้ว​ฝัง​ด้วย​งาช้าง</verse>
				<verse number="7">ใบเรือ​ของ​เจ้า​ทำ​ด้วย​ผ้า​ลินิน​ปัก​จาก​อียิปต์ และ​ใช้​เป็น​ธง​ของ​เจ้า​ด้วย กัน​สาด​ของ​เจ้า​เป็น​ผ้า​สีน้ำเงิน​และ​สีม่วง จาก​ชาย​ฝั่ง​แห่ง​เอลีชาห์</verse>
				<verse number="8">ชาว​ไซดอน​และ​ชาว​อารวัด​เป็น​ฝีพาย​ให้​เจ้า ไทระ​เอ๋ย ผู้​เชี่ยวชาญ​การ​เดินเรือ​มา​เป็น​ลูกเรือ​ให้​เจ้า</verse>
				<verse number="9">ช่าง​ผู้​ชำนาญ​จาก​เมือง​ไบบลอส​อยู่​ประจำ​เรือ มา​เป็น​ช่าง​ประจำ​คอย​ดูแล​เรือ​ของ​เจ้า เรือ​เดิน​ทะเล​ทั้งสิ้น​พร้อม​ลูกเรือ มา​ค้าขาย​แลก​เปลี่ยน​สินค้า​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="10">ชาว​เปอร์เซีย ชาว​ลิเดีย​และ​ชาว​พูต เป็น​ทหาร​ใน​กองทัพ​ของ​เจ้า เขา​แขวน​โล่​และ​หมวก​เกราะ​ที่​กำแพง​ของ​เจ้า ทำ​ให้​เจ้า​ดู​งามสง่า</verse>
				<verse number="11">ชาว​อารวัด​และ​ชาว​เฮเลค ประจำการ​ที่​กำแพง​ของ​เจ้า​ทุก​ด้าน ชาว​กัมมาด อยู่​ใน​หอ​รบ​ของ​เจ้า พวก​เขา​แขวน​โล่​ไว้​รอบ​กำแพง​ของ​เจ้า ทำ​ให้​เจ้า​สง่า​งาม​สมบูรณ์​แบบ</verse>
				<verse number="12">ชาว​ทารชิช​ไป​มา​ค้าขาย​กับ​เจ้า เพราะ​เจ้า​มี​สินค้า​มากมาย​หลาย​ชนิด เขา​นำ​เงิน เหล็ก ดีบุก และ​ตะกั่ว​มา​แลก​กับ​สินค้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="13">ชาว​กรีก ชาว​ทูบัล และ​ชาว​เมเชค​ค้าขาย​กับ​เจ้า เขา​เอา​ทาส​และ​เครื่องทอง​สัมฤทธิ์​มา​แลก​กับ​ผลิตผล​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="14">ชาว​เบธโทการมาห์ เอา​ม้า ม้า​ศึก และ​ล่อ​มา​แลก​กับ​สินค้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">ชาว​โรดส์ ​ค้าขาย​กับ​เจ้า ดินแดน​ชาย​ฝั่ง​ทะเล​ทั้งหลาย​เป็น​ลูกค้า​ของ​เจ้า พวก​เขา​นำ​งาช้าง​และ​ไม้​มะเกลือ​มา​เป็น​ค่า​สินค้า</verse>
				<verse number="16">ชาว​อารัม ​ติดต่อ​ค้าขาย​กับ​เจ้า เพราะ​เจ้า​มี​สินค้า​หลาก​ชนิด เขา​นำ​เทอร์คอยซ์ ผ้า​สี​ม่วง ผ้า​ปัก ผ้า​ลินิน​เนื้อ​ดี หิน​ปะการัง และ​ทับทิม​มา​แลก​กับ​สินค้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="17">ชาว​ยูดาห์​และ​ชาว​อิสราเอล​ค้าขาย​กับ​เจ้า นำ​ข้าว​สาลี​จาก​เมือง​มินนิท ขนม น้ำผึ้ง น้ำมัน​มะกอก และ​ขี้ผึ้ง​มา​แลก​กับ​สินค้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="18">ชาว​ดามัสกัส​นำ​เหล้า​องุ่น​จาก​เมือง​เฮลโบน​และ​ขน​แกะ​จาก​เมือง​ศาฮาร์​มา​ค้าขาย​กับ​เจ้า เพราะ​เจ้า​มี​ผล​ผลิต​และ​สินค้า​มากมาย​หลาย​ชนิด</verse>
				<verse number="19">ชาว​ดาน​และ​ชาว​กรีก​จาก​เมือง​อุซาล​ซื้อ​ขาย​กับ​เจ้า เขา​นำ​เหล็ก​หล่อ อบเชย และ​เครื่องเทศ​มา​แลก​กับ​สินค้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="20">ชาว​เดดาน​ค้าขาย​ผ้า​รอง​อานม้า​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="21">ชาว​อาระเบีย​และ​บรรดา​เจ้านาย​แห่ง​เคดาร์​เป็น​ลูกค้า​ของ​เจ้า พวก​เขา​นำ​ลูก​แกะ แกะ​ผู้ และ​แพะ​มา​ค้าขาย​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="22">พ่อค้า​แห่ง​เชบา​และ​ราอามาห์​ค้าขาย​กับ​เจ้า พวก​เขา​นำ​บรรดา​เครื่องเทศ​ชั้น​ดี อัญมณี​กับ​ทองคำ​มา​แลก​สินค้า​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="23">ชาว​ฮาราน ชาว​คานเนห์ ชาว​เอเดน พ่อค้า​เชบา ชาว​อัสชูร์ และ​ชาว​คิลมาด​ค้าขาย​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="24">พวก​เขา​นำ​เสื้อผ้า​สวยงาม ผ้า​สีน้ำเงิน ผ้า​ปัก พรม​หลาก​สี​มี​เกลียว​เชือก​มัด​อย่าง​แน่น​หนา​มา​ค้าขาย​ใน​ตลาด​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="25">บรรดา​เรือ​แห่ง​ทารชิช เป็น​พาหนะ​บรรทุก​สินค้า​ของ​เจ้า เจ้า​มี​สินค้า​เก็บ​ไว้​เต็ม​คลัง​ของ​เจ้า ที่​ใจ​กลาง​ทะเล</verse>
				<verse number="26">พล​กรรเชียง​พา​เจ้า​ออก​ไป กลาง​ทะเล​ใหญ่ แต่​ลม​ตะวันออก​จะ​ซัด​เจ้า​ให้​อับปาง ที่​ใจ​กลาง​ทะเล</verse>
				<verse number="27">ทรัพย์​สมบัติ สินค้า ผลผลิต นัก​เดินเรือ กะลาสี ช่าง​ประจำ​เรือ นาย​วาณิช ทหาร​ทั้งปวง​ของ​เจ้า ตลอดจน​ทุก​คน​ที่​อยู่​ใน​เรือ จะ​จม​ดิ่ง​ลง​สู่​ใจกลาง​ทะเล ใน​วันที่​เรือ​ของ​เจ้า​อับปาง</verse>
				<verse number="28">ชาย​ฝั่ง​ทะเล​จะ​สั่น​สะท้าน เมื่อ​ลูกเรือ​ของ​เจ้า​ส่ง​เสียง​ร้อง</verse>
				<verse number="29">บรรดา​ผู้​ถือ​กรรเชียง จะ​สละ​เรือ นัก​เดินเรือ​และ​ลูกเรือ​ทั้งหลาย จะ​ยืน​อยู่​ที่​ชาย​ฝั่ง</verse>
				<verse number="30">พวก​เขา​จะ​ส่งเสียง​ร่ำไห้ ขมขื่น​อาลัย​เจ้า พวก​เขา​จะ​โปรย​ฝุ่น​ใส่​ศีรษะ และ​เกลือกกลิ้ง​ใน​กอง​ขี้เถ้า</verse>
				<verse number="31">พวก​เขา​จะ​โกน​ผม​ไว้ทุกข์​ให้​เจ้า และ​สวม​เสื้อผ้า​กระสอบ พวก​เขา​จะ​ร่ำไห้​เพราะ​เจ้า​ด้วย​ความ​ทุกข์​ทรมาน​ใน​วิญญาณ และ​คร่ำครวญ​ด้วย​ความ​ขมขื่น</verse>
				<verse number="32">ขณะ​ร่ำไห้​และ​คร่ำครวญ​เรื่อง​เจ้า พวก​เขา​จะ​คร่ำครวญ​เกี่ยวกับ​เจ้า​ว่า ‘มี​ใคร​หรือ​ที่​เคย​ถูก​ทำลาย​ราบคาบ​เหมือน​ไทระ ที่​นิ่ง​เงียบ​อยู่​ก้น​ทะเล’</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​เจ้า​นำ​สินค้า​ออก​สู่​ทะเล เจ้า​ทำ​ให้​ชน​หลาย​ชาติ​พอใจ เจ้า​ทำ​ให้​กษัตริย์​ของ​โลก​ร่ำรวย ด้วย​ทรัพย์สิน​มั่งคั่ง​และ​สินค้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="34">บัดนี้​เจ้า​เหมือน​เรือ​แตก อยู่​ใน​ทะเล​ลึก สินค้า​และ​ลูกเรือ​ทั้งหมด จม​ลง​ไป​พร้อม​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="35">ชาว​ดินแดน​ชาย​ฝั่ง​ทะเล​ตกตะลึง ใน​ชะตากรรม​อัน​เลวร้าย​ของ​เจ้า กษัตริย์​ของ​พวก​เขา​ตัว​สั่น​ด้วย​ความ​สยดสยอง ใบหน้า​บิดเบี้ยว​ด้วย​ความ​หวาด​กลัว</verse>
				<verse number="36">พ่อค้า​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ เยาะเย้ย​เจ้า ที่​เจ้า​มา​ถึง​จุดจบ​อัน​น่า​สยดสยอง และ​จะ​ไม่​มี​เจ้า​อีก​ต่อไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​กล่าว​แก่​ผู้​ปกครอง​เมือง​ไทระ​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ด้วย​ความ​หยิ่ง​ผยอง​ใน​จิตใจ เจ้า​กล่าว​ว่า “ข้า​คือ​เทพเจ้า ข้า​นั่ง​เหนือ​บัลลังก์​ของ​เทพเจ้า ที่​ใจ​กลาง​ห้วง​สมุทร” แต่​เจ้า​เป็น​เพียง​มนุษย์ ไม่​ใช่​เทพเจ้า แม้​เจ้า​จะ​คิดว่า​ตนเอง​เฉลียว​ฉลาด​เสมอ​เทพเจ้า</verse>
				<verse number="3">เจ้า​ฉลาด​กว่า​ดาเนียล ​หรือ ไม่​มี​ความ​ลับ​ใด​ซ่อนเร้น​จาก​เจ้า​หรือ</verse>
				<verse number="4">โดย​สติ​ปัญญา​และ​ความ​เข้าใจ เจ้า​หา​ทรัพย์​สมบัติ​มา​ให้​ตนเอง และ​สะสม​เงิน​ทอง ไว้​ใน​คลัง​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="5">โดย​ความ​ช่ำชอง​ใน​การ​ค้าขาย เจ้า​ทำ​ให้​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ตน​ทวี​ขึ้น และ​เนื่องจาก​ความ​มั่งคั่ง​ของ​เจ้า จิตใจ​ของ​เจ้า​ก็​หยิ่ง​ผยอง​ขึ้น’</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เนื่องจาก​เจ้า​คิดว่า​ตัวเอง​ฉลาด มี​สติ​ปัญญา​เสมอ​เทพเจ้า</verse>
				<verse number="7">เรา​กำลัง​จะ​นำ​คน​ต่าง​ชาติ​มา​สู้รบ​กับ​เจ้า เป็น​ประชาชาติ​ที่​อำมหิต​ที่สุด พวก​เขา​จะ​ชัก​ดาบ​ห้ำหั่น​ความ​งาม​และ​สติ​ปัญญา​ของ​เจ้า และ​ทำลาย​ความ​โอ่อ่า​ตระการ​ตา​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="8">คน​เหล่า​นั้น​จะ​ผลัก​เจ้า​ลง​สู่​เหว​ลึก และ​เจ้า​จะ​ถูก​ฆ่า​อย่าง​โหดเหี้ยม ที่​ใจ​กลาง​ห้วง​สมุทร</verse>
				<verse number="9">ถึง​ตอน​นั้น​เจ้า​จะ​พูด​ไหม​ว่า “ข้า​คือ​เทพเจ้า” ต่อหน้า​บรรดา​ผู้​สังหาร​เจ้า เจ้า​จะ​เป็น​เพียง​มนุษย์​ไม่​ใช่​เทพเจ้า ใน​เงื้อม​มือ​ของ​ผู้​ที่​ปลิด​ชีวิต​เจ้า</verse>
				<verse number="10">เจ้า​จะ​ตาย​อย่าง​คน​ที่​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต โดย​น้ำมือ​ของ​ชาว​ต่าง​ชาติ เรา​ได้​ลั่น​วาจา​ไว้ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น’ ”</verse>
				<verse number="11">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="12">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​คร่ำครวญ​เกี่ยวกับ​กษัตริย์​ไทระ​และ​กล่าว​แก่​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เจ้า​เป็น​แบบ​ฉบับ​ของ​ความ​สมบูรณ์ เปี่ยม​ด้วย​สติ​ปัญญา​และ​ความ​งาม​เพียบพร้อม</verse>
				<verse number="13">เจ้า​อยู่​ใน​เอเดน ใน​อุทยาน​ของ​พระเจ้า มี​อัญมณี​ล้ำค่า​ประดับประดา ได้แก่ คาร์เนเลียน คริโซไลต์ มรกต โทแพซ โอนิกซ์ และ​แจสเปอร์ ลาพิสลาซูลี เทอร์คอยซ์ และ​เบริล ทั้ง​เรือน​และ​หนามเตย ทำ​ด้วย​ทองคำ สิ่ง​เหล่า​นี้​จัดเตรียม​ไว้​พร้อม​สรรพ​ใน​วันที่​สร้าง​เจ้า​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ได้​รับ​การ​เจิม​ตั้ง​ให้​เป็น​เครูบ​ผู้​พิทักษ์ เพราะ​เรา​ได้​กำหนด​เจ้า​ไว้​เช่น​นั้น เจ้า​อยู่​บน​ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระเจ้า และ​ดำเนิน​อยู่​ท่ามกลาง​อัญมณี​อัน​ส่อง​ประกาย​โชติช่วง​ดุจ​ไฟ</verse>
				<verse number="15">ตั้งแต่​วันที่​เจ้า​ถูก​สร้าง​ขึ้น ความ​ประพฤติ​ของ​เจ้า​ก็​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ จน​กระทั่ง​พบ​ความ​ชั่วร้าย​ใน​ตัว​เจ้า</verse>
				<verse number="16">การ​ทำ​มา​ค้า​ขึ้น ทำ​ให้​เจ้า​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​อำมหิต และ​เจ้า​ได้​ทำ​บาป ฉะนั้น​เรา​จึง​ขับไล่​เจ้า​ไป​จาก​ภูเขา​ของ​พระเจ้า​ด้วย​ความ​อดสู เครูบ​ผู้​พิทักษ์​เอ๋ย เรา​จึง​ไล่​เจ้า​ไป จาก​ท่ามกลาง​อัญมณี​อัน​ส่อง​ประกาย​โชติช่วง​ดุจ​ไฟ</verse>
				<verse number="17">จิตใจ​ของ​เจ้า​หยิ่ง​ผยอง เพราะ​ความ​งาม​ของ​เจ้า และ​เจ้า​ได้​ทำ​ให้​สติ​ปัญญา​ของ​ตน​เสื่อม​ทราม​ไป เพราะ​ความ​โอ่อ่า​ตระการ​ของ​ตน ฉะนั้น​เรา​จึง​เหวี่ยง​เจ้า​ลง​บน​แผ่นดิน​โลก ทำ​ให้​กษัตริย์​ทั้งหลาย​ตกตะลึง</verse>
				<verse number="18">เจ้า​ได้​ทำ​ให้​สถาน​นมัสการ​ทั้งหลาย​ของ​เจ้า​ตกต่ำ เพราะ​บาป​หนา​และ​การ​ค้า​อัน​ทุจริต​ของ​เจ้า ฉะนั้น​เรา​จึง​บันดาล​ไฟ​ออก​มา​จาก​เจ้า เผาผลาญ​เจ้า และ​ทำ​ให้​เจ้า​เหลือ​แต่​เถ้า​ถ่าน กอง​อยู่​ที่​พื้น​ต่อหน้า​คน​พบ​เห็น</verse>
				<verse number="19">มวล​ประชาชาติ​ที่​รู้​จัก​เจ้า ก็​ตกตะลึง​เพราะ​เจ้า เจ้า​มาถึง​จุดจบ​อัน​น่า​สยดสยอง และ​ไม่​มี​เจ้า​อีก​ต่อไป’ ”</verse>
				<verse number="20">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="21">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​ประณาม​ไซดอน กล่าว​พยากรณ์​แก่​เมือง​นั้น​ว่า</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘ไซดอน​เอ๋ย เรา​เป็น​ศัตรู​กับ​เจ้า และ​เรา​จะ​ได้รับ​เกียรติ​สิริ​จาก​สิ่ง​ที่​เรา​จะ​ทำ​กับ​เจ้า เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์ เมื่อ​เรา​ลง​อาญา​เจ้า และ​สำแดง​ความ​บริสุทธิ์​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา​แก่​เจ้า</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​ส่ง​ภัยพิบัติ​มา​เหนือ​เจ้า และ​ทำ​ให้​เลือด​หลั่ง​นอง​ตาม​ถนน​หนทาง ผู้​ที่​ถูก​สังหาร​จะ​ล้ม​ตาย​ใน​เจ้า ด้วย​ดาบ​ซึ่ง​ฟาดฟัน​อยู่​รอบ​ด้าน เมื่อ​นั้น​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="24">ประชาชน​อิสราเอล​ไม่​ต้อง​พบ​กับ​เพื่อนบ้าน​ที่​ชั่วร้าย​ซึ่ง​เป็น​หนาม​ทิ่ม​แทง​ให้​เจ็บ​ปวด​อีก​ต่อไป เมื่อ​นั้น​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต’ ”</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า “เมื่อ​เรา​รวบรวม​ชนชาติ​อิสราเอล​ออก​มา​จาก​ชาติ​ต่าง​ๆ ที่​เขา​ถูก​ทำ​ให้​กระจัดกระจาย​ไป​นั้น เรา​จะ​สำแดง​ความ​บริสุทธิ์​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา​ผ่าน​พวก​เขา​ต่อหน้า​ชนชาติ​ทั้งหลาย จาก​นั้น​พวก​เขา​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​ของ​ตน ซึ่ง​เรา​มอบให้​ยาโคบ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา</verse>
				<verse number="26">พวก​เขา​จะ​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​อย่าง​ปลอดภัย จะ​สร้าง​บ้าน​เรือน ทำ​ไร่​องุ่น จะ​อาศัย​อยู่​อย่าง​สงบสุข เมื่อ​เรา​ลงทัณฑ์​บรรดา​ประเทศ​เพื่อนบ้าน​ผู้​ประทุษร้าย​เขา เมื่อ​นั้น​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">ใน​วันที่​สิบสอง​เดือน​ที่​สิบ​ปี​ที่​สิบ ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​หันหน้า​ไป​ทาง​ฟาโรห์​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์ และ​พยากรณ์​กล่าวโทษ​เขา​และ​อียิปต์​ทั้งหมด​ว่า</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘ฟาโรห์​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์ เรา​เป็น​ศัตรู​กับ​เจ้า เจ้า​สัตว์​ร้าย​มหึมา​กบดาน​อยู่​ใน​สายน้ำ​ของ​เจ้า เจ้า​พูด​ว่า “แม่น้ำ​ไนล์​เป็น​ของ​ข้า ข้า​สร้าง​มัน​ขึ้น​มา​เพื่อ​ตัว​ข้า​เอง”</verse>
				<verse number="4">แต่​เรา​จะ​เอา​เบ็ด​เกี่ยว​ขากรรไกร​ของ​เจ้า และ​ทำ​ให้​ปลา​ใน​ลำน้ำ​ของ​เจ้า​ติด​กับ​เกล็ด​ของ​เจ้า เรา​จะ​ดึง​เจ้า​ขึ้น​จาก​สายน้ำ พร้อม​กับ​ปลา​ทั้งหมด​ซึ่ง​ติด​อยู่​ที่​เกล็ด​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="5">เรา​จะ​ทิ้ง​เจ้า​ไว้​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร ทั้ง​ตัว​เจ้า​และ​ปลา​ทั้งปวง​จาก​ลำน้ำ​ของ​เจ้า เจ้า​จะ​ตก​อยู่​กลาง​ทุ่ง ไม่​มี​ใคร​หอบ​หรือ​เก็บ​เจ้า​ขึ้นมา เรา​จะ​ยก​เจ้า​ให้​เป็น​อาหาร ของ​สัตว์​บก​และ​นก​ใน​อากาศ’</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​นั้น​ทุก​คน​ที่​อยู่​ใน​อียิปต์​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์ เจ้า​เป็น​ไม้​อ้อ​สำหรับ​ชน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​เขา​ฉวย​เจ้า​ไว้​ใน​มือ เจ้า​ก็​ปริ​แตก​และ​บาด​ไหล่​ของ​เขา เมื่อ​เขา​พิง​เจ้า เจ้า​ก็​หัก​และ​ทำ​ให้​หลัง​ของ​เขา​เคล็ด ”</verse>
				<verse number="8">ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า “เรา​จะ​นำ​ดาบ​มา​ห้ำหั่น​เจ้า และ​ฆ่า​ผู้​คน​และ​สัตว์​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="9">อียิปต์​จะ​กลาย​เป็น​แดน​ร้าง เมื่อ​นั้น​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์ เพราะ​เจ้า​พูด​ว่า ‘แม่น้ำ​ไนล์​เป็น​ของ​ข้า ข้า​สร้าง​มัน​ขึ้น​มา’</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​เรา​จึง​เป็น​ศัตรู​กับ​เจ้า​และ​กับ​สายน้ำ​ของ​เจ้า เรา​จะ​ทำ​ให้​ดินแดน​อียิปต์​เป็น​ซาก​ปรักหักพัง​และ​ถูก​ทิ้ง​ร้าง ตั้งแต่​มิกดล​จน​ถึง​อัสวาน​ไป​จด​พรมแดน​ของ​คูช</verse>
				<verse number="11">จะ​ไม่​มี​รอย​เท้า​ทั้ง​ของ​คน​และ​ของ​สัตว์​เหยียบ​ผ่าน จะ​ไม่​มี​ใคร​อาศัย​ที่​นั่น​ตลอด​สี่สิบ​ปี</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ทำ​ให้​อียิปต์​รกร้าง​ท่ามกลาง​ดินแดน​ที่​ถูก​ทำลาย และ​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​เธอ​จะ​ร้าง​อยู่​ท่ามกลาง​นคร​ที่​พัง​ทลาย​ถึง​สี่​สิบ​ปี เรา​จะ​กระจาย​ชาว​อียิปต์​ไป​ใน​หมู่​ชนชาติ​และ​ประเทศ​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="13">ถึง​อย่าง​นั้น​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เมื่อ​ครบ​สี่สิบ​ปี เรา​จะ​รวบรวม​ชาว​อียิปต์​มา​จาก​ชาติ​ต่าง​ๆ ที่​เขา​กระจาย​ไป​นั้น</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​นำ​พวก​เขา​กลับ​มา​จาก​การ​เป็น​เชลย​สู่​ดินแดน​อียิปต์​ตอน​บน​อัน​เป็น​ดินแดน​บรรพบุรุษ​ของ​เขา ที่​นั่น​พวก​เขา​จะ​เป็น​อาณาจักร​ต่ำต้อย</verse>
				<verse number="15">จะ​ต่ำต้อย​ที่สุด​และ​จะ​ไม่​มี​วัน​เผยอ​ตัว​ขึ้น​เหนือ​ชนชาติ​อื่น​ๆ ได้​อีก เรา​จะ​ทำ​ให้​อียิปต์​อ่อนแอ​จน​ไม่​ได้​ขึ้น​ปกครอง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ อีก</verse>
				<verse number="16">อียิปต์​จะ​ไม่ได้​เป็น​แหล่ง​พัก​พิง​ให้​ชนชาติ​อิสราเอล​อีก​ต่อไป แต่​จะ​เป็น​เครื่อง​เตือน​ใจ​เขา​ให้​สำนึก​ถึง​บาป​ที่​ได้​หัน​ไป​พึ่งพา​อียิปต์ เมื่อ​นั้น​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต”</verse>
				<verse number="17">ใน​วันที่​หนึ่ง​เดือน​ที่​หนึ่ง​ปี​ที่​ยี่สิบเจ็ด ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="18">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​ยก​ทัพ​มา​สู้รบ​ขับเคี่ยว​กับ​ไทระ​อย่าง​หนัก ทุก​ศีรษะ​ถูก​เสียดสี​จน​ล้าน​เลี่ยน และ​ทุก​ไหล่​ถลอก กระนั้น​เขา​กับ​กองทัพ​ก็​ไม่​ได้​อะไร​จาก​การ​รบ​กับ​ไทระ</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​จะ​มอบ​อียิปต์​แก่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน และ​เขา​จะ​ขน​ทรัพย์​สมบัติ​ไป เขา​จะ​ปล้น​ดินแดน​นั้น​เพื่อ​เป็น​ค่า​จ้าง​กองทัพ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="20">เรา​ยก​อียิปต์​ให้​เป็น​รางวัล​สำหรับ​การ​ลงแรง​ของ​เขา เพราะ​เขา​กับ​กองทัพ​ทำ​การ​นี้​เพื่อ​เรา พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="21">ใน​วัน​นั้น​เรา​จะ​ทำ​ให้​มี​เขา​สัตว์​เขา​หนึ่ง ​งอก​ขึ้น​มา​เพื่อ​ชน​อิสราเอล และ​เรา​จะ​เปิด​ปาก​ของ​เจ้า​ท่ามกลาง​พวก​เขา เมื่อ​นั้น​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​พยากรณ์​ว่า พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า จง​ร่ำไห้​และ​พูด​ว่า ‘อนิจจา วัน​นั้น​เอ๋ย!’</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ว่า​วัน​นั้น​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว วัน​ของ​พระยาห์เวห์​ใกล้​เข้า​มา เป็น​วัน​แห่ง​เมฆ​ครึ้ม เวลา​แห่ง​ความ​พินาศ​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="4">ดาบ​เล่ม​หนึ่ง​จะ​มา​ฟาดฟัน​อียิปต์ และ​ความ​ทุกข์​ทรมาน​จะ​กระหน่ำ​คูช เมื่อ​ผู้​ถูก​สังหาร​ล้ม​ตาย​ใน​อียิปต์ ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เธอ​จะ​ถูก​ริบ​ไป และ​ฐานราก​ของ​เธอ​ก็​พัง​ครืน</verse>
				<verse number="5">คูช พูต ลิเดีย อาระเบีย​ทั้งหมด ลิเบีย และ​ประชาชน​ของ​ดินแดน​แห่ง​พันธสัญญา​จะ​ล้ม​ตาย​ด้วย​ดาบ​พร้อม​อียิปต์</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า ‘พันธมิตร​ของ​อียิปต์​จะ​ล้ม​ตาย และ​พลัง​อัน​ภาคภูมิ​ของ​เธอ​จะ​ล้มเหลว จาก​มิกดล​ถึง​อัสวาน ผู้​คน​ใน​อียิปต์​จะ​ล้ม​ตาย​ด้วย​ดาบ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​จะ​โดดเดี่ยว ท่ามกลาง​ดินแดน​ร้าง นคร​ของ​พวก​เขา​จะ​พินาศ ท่ามกลาง​นคร​ที่​พังทลาย</verse>
				<verse number="8">แล้ว​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์ เมื่อ​เรา​จุด​ไฟ​เผา​อียิปต์ และ​ทุก​คน​ที่​ช่วยเหลือ​อียิปต์​ถูก​บด​ขยี้</verse>
				<verse number="9">ใน​วัน​นั้น ผู้​สื่อสาร​จะ​ลง​เรือ​จาก​เรา​ไป เพื่อ​ขู่​พวก​คูช​ให้​หวาด​กลัว ความ​ทุกข์​ยาก​จะ​ครอบงำ​พวก​เขา​ใน​วัน​หายนะ​ของ​อียิปต์ เพราะ​วัน​นั้น​จะ​มา​ถึง​อย่าง​แน่นอน’ ”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า “เรา​จะ​ทำ​ให้​กอง​กำลัง​ของ​อียิปต์​ถึง​จุดจบ โดย​น้ำมือ​ของ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน</verse>
				<verse number="11">เขา​กับ​กองทัพ​ซึ่ง​อำมหิต​ที่สุด​ใน​หมู่​ชนชาติ เรา​จะ​นำ​พวก​เขา​มา​ทำลาย​ดินแดน​นี้ เขา​จะ​ชัก​ดาบ​โจมตี​อียิปต์ และ​คน​ตาย​จะ​เกลื่อน​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ทำ​ให้​แม่น้ำ​ไนล์​เหือด​แห้ง และ​ขาย​ดินแดน​อียิปต์​ให้​คน​ชั่ว เรา​จะ​ทำ​ให้​ทุก​สิ่ง​ใน​นั้น​ร้าง​เปล่า ด้วย​น้ำมือ​ของ​ชาว​ต่าง​ชาติ เรา​พระยาห์เวห์​ได้​ลั่น​วาจา​ไว้</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เรา​จะ​ทำลาย​พวก​รูป​เคารพ และ​ยุติ​เทวรูป​ใน​เมมฟิส จะ​ไม่​มี​เจ้านาย​อีก​ต่อไป​ใน​อียิปต์ และ​เรา​แพร่​ความ​หวาด​กลัว​ไป​ทั่ว​ดินแดน</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ทำ​ให้​อียิปต์​ตอน​บน​ร้าง​เปล่า จะ​จุด​ไฟ​เผา​โศอัน และ​ลงโทษ​เธเบส</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​ระบาย​โทสะ​แก่​เปลูเซียม ซึ่ง​เป็น​ที่​มั่น​ของ​อียิปต์ และ​กวาด​ล้าง​กอง​กำลัง​ของ​เธเบส</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​จุด​ไฟ​เผา​อียิปต์ เปลูเซียม​จะ​บิด​ตัว​ด้วย​ความ​เจ็บ​ปวด เธเบส​จะ​ถูก​พายุ​ซัด​กระหน่ำ เมมฟิส​จะ​ทุกข์​ลำเค็ญ​ตลอด​เวลา</verse>
				<verse number="17">คน​หนุ่ม​ของ​เมือง​เฮลิโอโปลิส​และ​บูบาสทิส จะ​ล้ม​ตาย​ด้วย​ดาบ และ​นคร​ต่าง​ๆ จะ​ตก​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="18">วัน​ที่​ทาห์ปานเหส​จะ​มืดมน เมื่อ​เรา​หัก​แอก​ของ​อียิปต์ กำลัง​อัน​น่า​ภาคภูมิ​ของ​เธอ​จะ​จบ​สิ้น เธอ​จะ​มี​เมฆ​ปกคลุม​ไป​ทั่ว และ​หมู่บ้าน​จะ​ตก​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="19">เรา​จะ​ลงโทษ​อียิปต์​เช่น​นี้​แหละ แล้ว​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์’ ”</verse>
				<verse number="20">ใน​วันที่​เจ็ด​เดือน​ที่​หนึ่ง​ปี​ที่​สิบเอ็ด ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="21">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย เรา​ได้​หัก​แขน​ของ​ฟาโรห์​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์ ไม่​ได้​พัน​ผ้า​รักษา​หรือ​ใส่​เฝือก เพื่อ​ให้​มัน​แข็งแรง​พอ​ที่​จะ​จับ​ดาบ​ได้​อีก</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​เป็น​ศัตรู​กับ​ฟาโรห์​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์ เรา​จะ​หัก​แขน​เขา​ทั้ง​สอง​ข้าง ทั้ง​ข้าง​ที่​ดี​และ​ข้าง​ที่​หัก​อยู่ และ​ทำ​ให้​ดาบ​ร่วง​จาก​มือ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​กระจาย​ชาว​อียิปต์​ไป​ใน​หมู่​ชนชาติ​และ​ประเทศ​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="24">เรา​จะ​ทำ​ให้​แขน​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน​แข็งแกร่ง และ​เอา​ดาบ​ของ​เรา​ใส่​มือ​เขา แต่​เรา​จะ​หัก​แขน​ของ​ฟาโรห์ และ​เขา​จะ​ครวญ​คราง​ต่อหน้า​กษัตริย์​บาบิโลน เหมือน​คน​เจ็บ​ใกล้​ตาย</verse>
				<verse number="25">เรา​จะ​ทำ​ให้​แขน​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน​แข็งแกร่ง แต่​แขน​ของ​ฟาโรห์​จะ​อ่อน​เปลี้ย แล้ว​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์ เมื่อ​เรา​เอา​ดาบ​ใส่​มือ​กษัตริย์​บาบิโลน และ​เขา​กวัดแกว่ง​สู้​อียิปต์</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​กระจาย​ชาว​อียิปต์​ไป​ใน​หมู่​ชนชาติ​และ​ประเทศ​ต่าง​ๆ แล้ว​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">ใน​วันที่​หนึ่ง​เดือน​ที่​สาม​ปี​ที่​สิบเอ็ด ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​พูด​กับ​ฟาโรห์​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์​และ​กอง​กำลัง​ของ​เขา​ว่า ‘ใคร​จะ​ยิ่งใหญ่​เทียบ​กับ​เจ้า​ได้</verse>
				<verse number="3">จง​ดู​อัสซีเรีย ครั้ง​หนึ่ง​เคย​เป็น​สน​ซีดาร์​ใน​เลบานอน กิ่ง​ก้าน​งดงาม​แผ่​ร่มเงา​ใน​ป่า มัน​สูง​เสียด​ฟ้า ชู​ยอด​เหนือ​ใบไม้​หนา​ทึบ</verse>
				<verse number="4">สายน้ำ​หล่อเลี้ยง​มัน น้ำ​บาดาล​ทำ​ให้​มัน​สูง​ตระหง่าน ทาง​น้ำ​ไหล​รอบ ที่​ซึ่ง​มัน​โต​ขึ้น และ​ส่ง​น้ำ​ไป​หล่อเลี้ยง บรรดา​ต้นไม้​ใน​ท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="5">มัน​จึง​สูง​ตระหง่าน เหนือ​ต้นไม้​ทุก​ต้น​ใน​ท้องทุ่ง มัน​แตก​แขนง​มากมาย กิ่ง​ก้าน​ก็​ทอด​ยาว แผ่​ขยาย​เพราะ​น้ำท่า​อุดม</verse>
				<verse number="6">หมู่​นก​ใน​ท้องฟ้า มา​ทำ​รัง​บน​กิ่งไม้ บรรดา​สัตว์​ป่า มา​คลอด​ลูก​ใต้​กิ่ง​ก้าน​ของ​มัน ชนชาติ​ใหญ่​ทั้ง​มวล ก็​มา​อาศัย​ใน​ร่มเงา</verse>
				<verse number="7">มัน​งาม​โอ่อ่า เพราะ​กิ่ง​ก้าน​ที่​แตก​แขนง​ไป เพราะ​ราก​ของ​มัน​หยั่ง​ลึก ลง​ใน​น้ำ​อัน​อุดม​สมบูรณ์</verse>
				<verse number="8">ต้น​สน​ซีดาร์​ใน​อุทยาน​ของ​พระเจ้า ไม่​อาจ​แข่ง​กับ​มัน ทั้ง​บรรดา​ต้น​สน และ​ต้น​เปลน ไม่​อาจ​เทียบ กิ่ง​ก้าน​ของ​มัน​ได้ ไม่​มี​ต้นไม้​ใด​ใน​อุทยาน​ของ​พระเจ้า ทัดเทียม​ความ​งาม​ของ​มัน​ได้​เลย</verse>
				<verse number="9">เรา​ทำ​ให้​มัน​งดงาม มี​กิ่ง​ก้าน​หนาแน่น เป็น​ที่​อิจฉา​ของ​ต้นไม้​ทุก​ต้น ใน​เอเดน​อุทยาน​ของ​พระเจ้า’</verse>
				<verse number="10">ฉะนั้น พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เพราะ​สน​ซีดาร์​ยิ่งใหญ่​สูง​ตระหง่าน​เหนือ​ใบ​ไม้​หนา​ทึบ เพราะ​มัน​หยิ่ง​ผยอง​ใน​ความ​สูง​นั้น</verse>
				<verse number="11">เรา​จึง​มอบ​มัน​ไว้​ใน​มือ​ของ​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ชนชาติ​ทั้งหลาย ให้​จัดการ​มัน​ตาม​ความ​ชั่วร้าย เรา​เหวี่ยง​มัน​ทิ้ง​ไป</verse>
				<verse number="12">และ​ผู้​อำมหิต​ที่​สุด​ใน​หมู่​ชน​ต่าง​ชาติ​ก็​โค่น​มัน​ลง​และ​ปล่อย​ทิ้ง​ไว้ กิ่ง​ก้าน​ตก​ลง​ตาม​ภูเขา​และ​หุบเขา กิ่ง​หัก​คา​อยู่​ตาม​ลำ​ห้วย​ใน​ดินแดน ชนชาติ​ใน​โลก​ออก​จาก​ร่มเงา​ของ​มัน​และ​ทิ้ง​ไป</verse>
				<verse number="13">หมู่​นก​อยู่​บน​ต้นไม้​หัก​โค่น และ​สัตว์​ป่า​อยู่​ท่ามกลาง​กิ่ง​ก้าน​ของ​มัน</verse>
				<verse number="14">ฉะนั้น​แม้​จะ​มี​น้ำ​ท่า​บริบูรณ์ ก็​ไม่​มี​ต้นไม้​อื่น​ที่​อยู่​ริม​น้ำ​จะ​สูง​ตระหง่าน​เหนือ​ใบไม้​หนา​ทึบ​และ​ชู​ยอด​สูง​ได้​เหมือน​มัน พวก​มัน​ถูก​กำหนด​ไว้​ให้​ตาย และ​ลง​สู่​โลก​เบื้อง​ล่าง​ร่วม​กับ​มนุษย์​ผู้​ลง​สู่​แดน​คน​ตาย’</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘ใน​วันที่​มัน​ถูก​นำ​ลง​สู่​แดน​คน​ตาย เรา​ทำ​ให้​ธาร​น้ำ​ลึก​ไว้​ทุกข์ เรา​คลุม​ธาร​น้ำ​ไว้​เพราะ​ต้นไม้​นั้น เรา​กั้น​ธาร​น้ำ​ไว้​และ​น้ำ​อัน​บริบูรณ์​ของ​มัน​ก็​ถูก​กัก​ไว้ เรา​เอา​ความ​หม่น​หมอง​ห่อ​หุ้ม​เลบานอน​เพราะ​ต้นไม้​นั้น และ​ต้นไม้​ทั้งหมด​ใน​ทุ่ง​ก็​เหี่ยว​เฉา​ไป</verse>
				<verse number="16">เรา​ทำ​ให้​บรรดา​ชนชาติ​สั่น​ด้วย​เสียง​แห่ง​ความ​ล่มจม​ของ​มัน เมื่อ​เรา​นำ​มัน​ลง​สู่​แดน​คน​ตาย ไป​อยู่​กับ​ผู้​ที่​ลง​หลุม แล้ว​ต้นไม้​ทั้งหมด​ใน​สวน​เอเดน ต้นไม้​ที่​ดี​ที่สุด​ของ​เลบานอน คือ​ต้นไม้​ที่​ได้​รับ​น้ำ​อุดมสมบูรณ์ ก็​ได้รับ​การ​ปลอบ​ประโลม​ใน​โลก​บาดาล</verse>
				<verse number="17">พวก​เขา​ก็​เหมือน​สน​ซีดาร์​ใหญ่​ที่​ลง​สู่​แดน​คน​ตาย​ไป​หา​พวก​คน​ที่​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ดาบ​กับ​คน​ติด​อาวุธ ที่​เคย​อยู่​ใต้​ร่มเงา​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="18">ต้นไม้​ใด​ใน​เอเดน​ที่​โอ่อ่า​และ​ยิ่งใหญ่​เทียม​กับ​เจ้า กระนั้น​เจ้า​ก็​จะ​ถูก​นำ​ลง​สู่​โลก​บาดาล​ไป​กับ​ต้นไม้​อื่น​ๆ ใน​เอเดน เจ้า​จะ​นอน​อยู่​ท่ามกลาง​คน​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต กับ​บรรดา​คน​ที่​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ดาบ’ นี่​คือ​ฟาโรห์​กับ​กอง​กำลัง​ทั้งสิ้น​ของ​เขา พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">ใน​วันที่​หนึ่ง​เดือน​ที่​สิบสอง​ปี​ที่​สิบสอง ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​เปล่ง​บท​คร่ำครวญ​เกี่ยวกับ​ฟาโรห์​กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์ และ​พูด​กับ​เขา​ว่า ‘เจ้า​เป็น​เหมือน​สิงโต​ใน​หมู่​ชนชาติ เหมือน​สัตว์​ร้าย​ใน​ทะเล เจ้า​ฟาด​หาง​ไป​มา​อยู่​ใน​ห้วงน้ำ เอา​เท้า​กวน​น้ำ​ให้​กระเพื่อม และ​ทำ​ให้​ลำธาร​ต่าง​ๆ ขุ่น’</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เรา​จะ​กาง​ตาข่าย​ของ​เรา​คลุม​เจ้า โดย​กลุ่ม​ชน​หมู่​ใหญ่ พวก​เขา​จะ​ลาก​เจ้า​ขึ้นมา​ด้วย​อวน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​เหวี่ยง​เจ้า​ลง​บน​ดิน จับ​เจ้า​ฟาด​ลง​บน​ทุ่ง​โล่ง เรา​จะ​ให้​หมู่​นก​ใน​ท้องฟ้า​มา​อาศัย​อยู่​บน​เจ้า และ​สัตว์​ป่า​ทั้งปวง​จะ​เขมือบ​เจ้า​จน​อิ่ม</verse>
				<verse number="5">เรา​จะ​โปรย​เนื้อ​ของ​เจ้า​กระจาย​บน​ภูเขา​ต่าง​ๆ และ​ถม​หุบเขา​ทั้งหลาย​ด้วย​ซาก​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​ทำ​ให้​เลือด​ของ​เจ้า​ไหล​นอง​เต็ม​แผ่นดิน ตลอด​ทาง​สู่​ภูเขา​ต่าง​ๆ และ​ให้​เนื้อ​ของ​เจ้า​อยู่​เต็ม​ลำห้วย​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​เรา​ทำ​ให้​เจ้า​แตก​ดับ เรา​จะ​ปกคลุม​ฟ้าสวรรค์ และ​ให้​ดวง​ดาว​ทั้งหลาย​มืดมน เรา​จะ​คลุม​ดวง​อาทิตย์​ด้วย​เมฆ และ​ดวง​จันทร์​จะ​ไม่​ส่องแสง</verse>
				<verse number="8">แสง​สว่าง​สุกใส​ทั้งปวง​ใน​ฟ้าสวรรค์​นั้น เรา​จะ​ทำ​ให้​มืดมิด​เหนือ​เจ้า เรา​จะ​นำ​ความ​มืดมน​มา​เหนือ​ดินแดน​ของ​เจ้า’ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="9">‘เรา​จะ​ทำ​ให้​จิตใจ​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ทุกข์​ร้อน เมื่อ​เรา​นำ​หายนะ​มา​สู่​เจ้า​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ท่ามกลาง ดินแดน​ทั้งหลาย​ซึ่ง​เจ้า​ไม่​รู้จัก</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​ทำ​ให้​บรรดา​ชนชาติ​ตกตะลึง​เพราะ​เจ้า และ​กษัตริย์​ของ​พวก​เขา​จะ​สั่น​ด้วย​ความ​สยดสยอง​เพราะ​เจ้า เมื่อ​เรา​กวัดแกว่ง​ดาบ​ของ​เรา​ต่อหน้า​พวก​เขา ใน​วันที่​เจ้า​ล่มจม เขา​แต่ละ​คน​จะ​สั่น​สะท้าน​ทุก​ขณะ​จิต เพราะ​ห่วง​ชีวิต​ของ​ตน’</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘ดาบ​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน จะ​มา​ห้ำหั่น​เจ้า</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ทำ​ให้​กอง​กำลัง​ต่าง​ๆ ของ​เจ้า​ล้ม​ตาย ด้วย​ดาบ​ของ​เหล่า​ผู้​เกรียงไกร ผู้​อำมหิต​ที่สุด​ใน​หมู่​ชนชาติ จะ​เหยียบ​ย่ำ​ศักดิ์ศรี​ของ​อียิปต์ และ​จะ​ล้มล้าง​กอง​กำลัง​ทั้ง​หมด​ของ​อียิปต์</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​ทำลาย​ล้าง​ฝูง​สัตว์​ทั้งปวง​ของ​อียิปต์ จาก​ริม​น้ำ​อัน​อุดม​สมบูรณ์ ซึ่ง​จะ​ไม่​ถูก​เท้า​มนุษย์​กวน​ให้​ขุ่น หรือ​ถูก​กีบ​เท้า​สัตว์​กวน​ให้​เป็น​โคลน​ขุ่น​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​นั้น​เรา​จะ​ทำ​ให้​ห้วงน้ำ​ทั้งหลาย​สงบ และ​ทำ​ให้​ลำธาร​ไหล​ริน​เหมือน​น้ำมัน พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เรา​ทำ​ให้​อียิปต์​รกร้าง และ​ริบ​ทุก​สิ่ง​ไป​จาก​ดินแดน​นั้น เมื่อ​เรา​ทำลาย​ล้าง​ผู้คน​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น เมื่อ​นั้น​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="16">นี่​คือ​บท​คร่ำครวญ​ซึ่ง​พวก​เขา​จะ​ร้อง​เพื่อ​อียิปต์ ธิดา​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ จะ​ขับขาน​ให้​อียิปต์​และ​กอง​กำลัง​ของ​เธอ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น”</verse>
				<verse number="17">วันที่​สิบ​ห้า​ของ​เดือน​นั้น​ใน​ปี​ที่​สิบสอง ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="18">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​ร่ำไห้​ให้​กอง​กำลัง​ของ​อียิปต์ และ​ส่ง​เธอ​กับ​ธิดา​แห่ง​ชนชาติ​ยิ่งใหญ่​ทั้งหลาย ลง​สู่​โลก​เบื้อง​ล่าง ไป​พร้อม​กับ​คน​ที่​ลง​ไป​แดน​ผู้​ตาย</verse>
				<verse number="19">จง​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า ‘เจ้า​เป็น​ที่​โปรดปราน​กว่า​คน​อื่น​หรือ จง​ลง​ไป ไป​นอน​อยู่​กับ​ผู้​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต’</verse>
				<verse number="20">พวก​เขา​จะ​ล้ม​ลง​ใน​หมู่​คน​ที่​ตาย​ด้วย​ดาบ ดาบ​ถูก​ชัก​ออก​จาก​ฝัก​แล้ว จง​ลาก​อียิปต์​ลง​ไป​พร้อม​กับ​กอง​กำลัง​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="21">พวก​ผู้​นำ​ที่​เกรียงไกร​จะ​พูด​กับ​อียิปต์​และ​พันธมิตร​ใน​แดน​คน​ตาย​ว่า ‘พวก​เขา​ลง​มา​กัน​แล้ว มา​นอน​อยู่​กับ​คน​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต​กับ​คน​ที่​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ดาบ’</verse>
				<verse number="22">อัสซีเรีย​กับ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของ​เธอ​อยู่​ที่​นั่น รายล้อม​ด้วย​หลุม​ฝัง​ศพ​ของ​คน​ทั้งหมด​ที่​ถูก​เข่นฆ่า ล้วน​แต่​ล้ม​ตาย​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="23">หลุม​ฝัง​ศพ​ของ​คน​เหล่า​นั้น​อยู่​ใน​หลุม​ลึก และ​กองทัพ​อัสซีเรีย​นอน​ตาย​อยู่​รอบ​หลุม​ฝัง​ศพ​นั้น คน​เหล่า​นี้​ที่​เคย​แพร่​ความ​หวาด​กลัว​ใน​แดน​ของ​คน​ที่​มี​ชีวิต บัดนี้​ถูก​ฆ่า​ตาย​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="24">เอลาม​อยู่​ที่​นั่น​และ​เหล่า​ทหาร​ทั้งหมด​ของ​มัน​นอน​ตาย​รายรอบ​หลุม​ฝัง​ศพ​ของ​มัน เขา​ทั้งหมด​ถูก​ฆ่า​ตาย​ด้วย​ดาบ ทุก​คน​ซึ่ง​ครั้ง​หนึ่ง​เคย​แพร่​ความ​หวาด​กลัว​ทั่ว​แดน​ของ​คน​ที่​มี​ชีวิต​ได้​ลง​สู่​โลก​เบื้อง​ล่าง​โดย​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต พวก​เขา​ได้​รับ​ความ​อัปยศ​ร่วม​กับ​บรรดา​คน​ที่​ลง​สู่​แดน​ผู้​ตาย</verse>
				<verse number="25">เอลาม​นอน​อยู่​ใน​หมู่​คน​ที่​ถูก​ฆ่า​และ​เหล่า​ทหาร​ทั้งหมด​ของ​มัน​นอน​ตาย​รายรอบ​หลุม​ฝัง​ศพ​ของ​มัน พวก​เขา​ล้วน​แต่​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต และ​ถูก​ฆ่า​ตาย​ด้วย​ดาบ เพราะ​พวก​เขา​แพร่​ความ​หวาด​กลัว​ไป​ทั่ว​แดน​ของ​คน​ที่​มี​ชีวิต เขา​จึง​ต้อง​อัปยศ​อดสู​ร่วม​กับ​คน​ที่​ลง​สู่​แดน​ผู้​ตาย​และ​นอน​อยู่​ใน​หมู่​คน​ที่​ถูก​สังหาร</verse>
				<verse number="26">เมเชค​และ​ทูบัล​อยู่​ที่​นั่น​และ​ทหาร​ทั้งหมด​ของ​พวก​มัน​นอน​ตาย​รายรอบ​หลุม​ฝัง​ศพ​ของ​พวก​มัน พวก​เขา​ล้วน​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต​และ​ถูก​เข่นฆ่า​ด้วย​ดาบ เพราะ​พวก​เขา​แพร่​ความ​หวาด​กลัว​ไป​ใน​แดน​ของ​คน​ที่​มี​ชีวิต</verse>
				<verse number="27">แต่​พวก​เขา​ไม่​ได้​นอน​ลง​กับ​เหล่า​นัก​รบ​ซึ่ง​ล้ม​ตาย​ลง​แล้ว​ใน​สมัย​ก่อน ผู้​ลง​สู่​แดน​คน​ตาย​พร้อม​กับ​อาวุธ​ของ​ตน มี​ดาบ​วาง​อยู่​ใต้​ศีรษะ และ​โล่ ​วาง​อยู่​บน​กระดูก ทั้ง​ที่​นัก​รบ​เหล่า​นี้​ก็​เคย​สร้าง​ความ​หวาด​กลัว​ให้​แดน​ของ​คน​ที่​มี​ชีวิต</verse>
				<verse number="28">ฟาโรห์​เอ๋ย เจ้า​ก็​เช่น​กัน เจ้า​จะ​แหลกลาญ​และ​นอน​ตาย​อยู่​ใน​หมู่​คน​ที่​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต​ซึ่ง​ตาย​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="29">เอโดม​อยู่​ที่​นั่น ทั้ง​ๆ ที่​เก่ง​กล้า กษัตริย์​และ​เจ้านาย​ทั้งหมด​ของ​เอโดม​ก็​ถูก​ทิ้ง​ให้​นอน​ตาย​กับ​คน​ตาย​ด้วย​ดาบ พวก​เขา​นอน​ตาย​กับ​คน​ที่​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต คือ​คน​ที่​ลง​สู่​แดน​คน​ตาย</verse>
				<verse number="30">เจ้านาย​ของ​ฝ่าย​เหนือ​และ​ชาว​ไซดอน​ทั้งหมด​อยู่​ที่​นั่น แม้​พวก​เขา​เคย​มี​อำนาจ​สร้าง​ความ​หวาด​กลัว ตอน​นี้​ก็​ลง​ไป​อยู่​กับ​คน​ที่​ถูก​เข่นฆ่า​อย่าง​อัปยศ พวก​เขา​นอน​ตาย​โดย​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต​กับ​บรรดา​คน​ที่​ตาย​ด้วย​ดาบ และ​แบก​รับ​ความ​อัปยศ​กับ​คน​ที่​ลง​สู่​แดน​คน​ตาย</verse>
				<verse number="31">ฟาโรห์​กับ​กองทัพ​ทั้งปวง​จะ​เห็น​คน​เหล่า​นั้น​และ​ได้รับ​การ​ปลอบ​ประโลม เพราะ​กอง​กำลัง​ทั้งหมด​ถูก​เข่นฆ่า​ด้วย​ดาบ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนี้</verse>
				<verse number="32">แม้​เรา​เคย​ให้​เขา​แพร่​ความ​หวาด​กลัว​ไป​ทั่ว​ดินแดน​ของ​คน​ที่​มี​ชีวิต แต่​ฟาโรห์​กับ​กอง​กำลัง​ทั้งสิ้น​ของ​เขา​ก็​จะ​ถูก​ทิ้ง​ให้​นอน​ตาย​อยู่​ท่ามกลาง​คน​ที่​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต​และ​คน​ที่​ตาย​ด้วย​ดาบ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​พูด​กับ​เพื่อน​ร่วม​ชาติ​ของ​เจ้า​ว่า ‘เมื่อ​เรา​นำ​ดาบ​มา​สู้​กับ​ดินแดน​หนึ่ง และ​ชาว​ดินแดน​นั้น​ได้​เลือก​ชาย​คน​หนึ่ง​ขึ้นมา​เป็น​ยาม​รักษาการณ์</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​เขา​เห็น​ข้าศึก​มา​ก็​เป่า​แตร​เพื่อ​เตือน​ประชาชน</verse>
				<verse number="4">หาก​ใคร​ได้ยิน​เสียง​แตร แต่​ไม่​สนใจ​คำ​เตือน​และ​ข้าศึก​ปลิด​ชีวิต​พวก​เขา ที่​เขา​ตาย​ก็​เป็น​เพราะ​ความ​ผิด​ของ​ตน</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พวก​เขา​ได้ยิน​เสียง​แตร แต่​ไม่​สนใจ​คำ​เตือน ที่​เขา​ตาย​เป็น​ความ​ผิด​ของ​ตน ถ้า​เชื่อ​คำ​เตือน​ก็​คง​จะ​รอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="6">แต่​หาก​ยาม​เห็น​ศัตรู​มา แล้ว​ไม่ได้​เป่า​แตร​เตือน​ประชาชน และ​ศัตรู​มา​ปลิด​ชีวิต​บาง​คน​ไป ชีวิต​ของ​คน​เหล่า​นั้น​ก็​ถูก​พราก​ไป​เพราะ​บาป​ของ​ตน แต่​เรา​จะ​ให้​ยาม​นั้น​รับผิดชอบ​ความ​ตาย​ของ​คน​เหล่า​นั้น’</verse>
				<verse number="7">เช่น​นี้​แหละ​บุตร​มนุษย์​เอ๋ย เรา​ตั้ง​เจ้า​ให้​เป็น​ยาม​สำหรับ​ประชาชน​อิสราเอล ฉะนั้น จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​เรา​และ​แจ้ง​คำ​เตือน​ของ​เรา​แก่​พวก​เขา</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​เรา​พูด​กับ​คน​ชั่วร้าย​ว่า ‘คน​ชั่ว​เอ๋ย เจ้า​จะ​ตาย​แน่’ แล้ว​เจ้า​ไม่ได้​พูด​ตักเตือน​เขา​ให้​หัน​จาก​วิถี​ความ​ประพฤติ คน​ชั่ว​นั้น​จะ​ตาย​เพราะ ​บาป​ของ​ตน และ​เรา​จะ​ให้​เจ้า​รับผิดชอบ​ความ​ตาย​ของ​คน​นั้น</verse>
				<verse number="9">แต่​หาก​เจ้า​เตือน​คน​ชั่ว​ให้​หัน​จาก​วิถีทาง​ของ​ตน แล้ว​พวก​เขา​ไม่​ทำ​ตาม เขา​จะ​ตาย​เพราะ​บาป​ของ​ตน ส่วน​เจ้า​จะ​รักษา​ชีวิต​ของ​ตน​ไว้​ได้</verse>
				<verse number="10">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​พูด​กับ​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘พวก​เจ้า​กล่าว​ว่า “การ​ล่วง​ละเมิด​และ​บาป​ของ​เรา​ก็​หนักอึ้ง​ทับ​ถม​เรา เรา​กำลัง​ย่อยยับ​ไป​เพราะ บาป​นั้น เรา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ได้​อย่างไร” ’</verse>
				<verse number="11">จง​บอก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ว่า​เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด เรา​ไม่​อยาก​ให้​คน​ชั่ว​ต้อง​ตาย​ฉันนั้น แต่​อยาก​ให้​เขา​หัน​กลับ​จาก​ทาง​ชั่ว​และ​มี​ชีวิต​อยู่ จง​หัน​จาก​ทาง​ชั่ว​เสีย! จะ​ตาย​ทำไม​เล่า ประชาชน​อิสราเอล​เอ๋ย’</verse>
				<verse number="12">ฉะนั้น บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​พูด​กับ​ชนชาติ​ของ​เจ้า​ว่า ‘ถ้า​คน​ชอบธรรม​ไม่​เชื่อฟัง ความ​ชอบธรรม​ใน​อดีต​ก็​ไม่​นับ และ​ถ้า​คน​ชั่ว​กลับใจ ความ​ชั่ว​ใน​อดีต​ก็​จะ​ไม่​นำ​การ​ลงโทษ​มา​สู่​เขา คน​ชอบธรรม​ที่​ทำ​บาป จะ​ไม่​สามารถ​มี​ชีวิต​อยู่​ได้ แม้​ว่า​พวก​เขา​เคย​เป็น​คน​ชอบธรรม​มา​ก่อน’</verse>
				<verse number="13">หาก​เรา​บอก​คน​ชอบธรรม​ว่า พวก​เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​แน่นอน แต่​เขา​กลับ​วาง​ใจ​ใน​ความ​ชอบธรรม​ของ​ตน​เอง​และ​ทำ​ชั่ว ก็​จะ​ไม่​มี​การ​จดจำ​สิ่ง​ชอบธรรม​ที่​เขา​เคย​ทำ​ไว้ พวก​เขา​จะ​ตาย​เพราะ​ความ​ชั่ว​ที่​เขา​ทำ</verse>
				<verse number="14">และ​หาก​เรา​บอก​คน​ชั่ว​ว่า ‘เจ้า​จะ​ตาย​แน่’ แต่​ถ้า​เขา​ได้​หัน​จาก​ความ​ชั่ว ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​และ​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="15">ถ้า​เขา​คืน​ของ​ค้ำประกัน หรือ​ของ​ที่​ตน​ขโมย​มา ทำ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ต่าง​ๆ ซึ่ง​ทำ​ให้​มี​ชีวิต​อยู่​และ​ไม่​ทำ​ชั่ว เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​แน่นอน พวก​เขา​จะ​ไม่​ตาย</verse>
				<verse number="16">บาป​ที่​เขา​ทำ​จะ​ไม่​เป็น​ที่​จดจำ​เพื่อ​ปรับ​โทษ​เขา​อีก เขา​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​และ​ยุติธรรม พวก​เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​แน่นอน</verse>
				<verse number="17">แต่​ชนชาติ​ของ​เจ้า​ก็​ยัง​พูด​ว่า ‘วิถีทาง​ของ​พระยาห์เวห์​ไม่​ยุติธรรม’ วิถีทาง​ของ​พวก​เขา​ต่างหาก​ที่​ไม่​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="18">หาก​คน​ชอบธรรม​หัน​จาก​ความ​ชอบธรรม​ไป​ทำ​ชั่ว เขา​จะ​ตาย​เพราะ​ความ​ชั่ว</verse>
				<verse number="19">และ​หาก​คน​ชั่ว​หัน​จาก​ความ​ชั่ว​ไป​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​และ​ยุติธรรม เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​เพราะ​เหตุ​นั้น</verse>
				<verse number="20">แต่​ชาว​อิสราเอล พวก​เจ้า​ก็​ยัง​พูด​ว่า ‘วิถี​ทาง​ของ​พระยาห์เวห์​ไม่​ยุติธรรม’ แต่​เรา​จะ​พิพากษา​เจ้า​แต่ละ​คน​ตาม​วิถี​ของ​เจ้า​เอง”</verse>
				<verse number="21">ใน​วันที่​ห้า​เดือน​ที่​สิบ​ปี​ที่​สิบสอง​ของ​การ​ตก​เป็น​เชลย ชาย​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​หนี​มา​จาก​เยรูซาเล็ม​มา​บอก​ข้าพเจ้า​ว่า “กรุง​นั้น​แตก​แล้ว!”</verse>
				<verse number="22">เย็น​วัน​ก่อน​ที่​ชาย​คน​นั้น​จะ​มา​ถึง มือ​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​บน​ข้าพเจ้า​และ​เปิด​ปาก​ข้าพเจ้า ก่อน​ที่​ชาย​คน​นั้น​จะ​มา​หา​ข้าพเจ้า​ใน​ตอน​เช้า ดังนั้น​ปาก​ของ​ข้าพเจ้า​จึง​เปิด​ออก​และ​พูด​ได้​อีก​ครั้ง</verse>
				<verse number="23">แล้ว​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="24">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย ประชาชน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ซาก​ปรักหักพัง​ของ​ดินแดน​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘อับราฮัม​ตัว​คน​เดียว​แต่​ก็​ยัง​ได้​ครอบครอง​ดินแดน ส่วน​เรา​มี​หลาย​คน​ย่อม​ได้รับ​ดินแดน​นี้​เป็น​กรรมสิทธิ์​แน่นอน’</verse>
				<verse number="25">ฉะนั้น​จง​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เนื่องจาก​เจ้า​กิน​เนื้อ​ซึ่ง​ยัง​มี​เลือด​ค้าง​อยู่ และ​หวัง​พึ่ง​พวก​รูป​เคารพ​ของ​เจ้า และ​ทำ​ให้​เลือด​ตก แล้ว​ควร​หรือ​ที่​เจ้า​จะ​ได้​ครอบครอง​ดินแดน</verse>
				<verse number="26">เจ้า​พึ่ง​ดาบ เจ้า​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​รังเกียจ และ​ย่ำยี​ภรรยา​ของ​เพื่อนบ้าน แล้ว​ควร​หรือ​ที่​เจ้า​จะ​ได้​ครอบครอง​ดินแดน’</verse>
				<verse number="27">จง​กล่าว​แก่​พวก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด คน​ที่​หลงเหลือ​อยู่​ตาม​ซาก​ปรักหักพัง​จะ​ตาย​ด้วย​ดาบ​ฉันนั้น คน​ที่​อยู่​ตาม​ท้อง​ทุ่ง เรา​จะ​มอบ​ให้​สัตว์​ป่า​กิน และ​คน​ที่​อยู่​ตาม​ที่​กำบัง​และ​ถ้ำ​จะ​ตาย​ด้วย​โรค​ระบาด</verse>
				<verse number="28">เรา​จะ​ทำ​ให้​ดินแดน​นั้น​ร้าง​เปล่า พละ​กำลัง​ที่​น่า​ภูมิใจ​ของ​มัน​จะ​ถึง​จุดจบ และ​ภูเขา​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล​จะ​ถูก​ทิ้ง​ร้าง​ไม่​มี​ใคร​เดิน​ผ่าน</verse>
				<verse number="29">แล้ว​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์​เมื่อ​เรา​ทำ​ให้​ดินแดน​นั้น​รกร้าง​ว่าง​เปล่า เนื่องด้วย​สิ่ง​ที่​น่า​ชิงชัง​ทั้งปวง​ที่​พวก​เขา​ได้​ทำ’</verse>
				<verse number="30">ส่วน​เจ้า บุตร​มนุษย์​เอ๋ย ชนชาติ​ของ​เจ้า​พูด​คุย​กัน​ถึง​เจ้า​อยู่​ข้าง​กำแพง​และ​ที่​ประตู​บ้าน เขา​พูด​กัน​ว่า ‘มา​เถิด มา​ฟัง​ถ้อยคำ​ซึ่ง​มา​จาก​พระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="31">ประชาชน​ของ​เรา​มา​หา​เจ้า​อย่าง​ที่​พวก​เขา​มัก​จะ​ทำ มา​นั่ง​อยู่​ตรง​หน้า​เพื่อ​ได้ยิน​คำ​พูด​ของ​เจ้า แต่​ไม่​เคย​นำ​ไป​ปฏิบัติ ปาก​พวก​เขา​พูด​ถึง​ความ​รัก​แต่​ใน​ใจ​โลภ​หวัง​ผล​ประโยชน์</verse>
				<verse number="32">แท้​จริง สำหรับ​เขา เจ้า​ก็​เป็น​แค่​คน​ที่​ร้อง​เพลง​รัก​ด้วย​เสียง​ไพเราะ​และ​เล่น​ดนตรี​เก่ง​เท่านั้น เพราะ​เขา​ฟัง​คำ​พูด​ของ​เจ้า แต่​ไม่​นำ​ไป​ปฏิบัติ</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​เหตุการณ์​ทั้งหมด​นี้​เป็น​จริง ซึ่ง​จะ​เป็น​อย่าง​แน่นอน เมื่อ​นั้น​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​ใน​หมู่​พวก​เขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​พยากรณ์​ประณาม​พวก​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ของ​อิสราเอล จง​พยากรณ์​และ​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า วิบัติ​แก่​เจ้า พวก​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ของ​อิสราเอล ผู้​ดูแล​แต่​ตนเอง! ไม่​ควร​หรือ​ที่​ผู้​เลี้ยง​แกะ​จะ​ดูแล​ฝูง​แกะ</verse>
				<verse number="3">เจ้า​กิน​นม​ข้น เอา​ขน​แกะ​ห่ม​กาย และ​ฆ่า​สัตว์​ตัว​ที่​อ้วนพี แต่​เจ้า​ไม่​ดูแล​ฝูง​แกะ</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ไม่​ช่วย​แกะ​ที่​อ่อนแอ​ให้​แข็งแรง​ขึ้น เจ้า​ไม่​รักษา​ตัว​ที่​ป่วย เจ้า​ไม่​พัน​แผล​ตัว​ที่​บาดเจ็บ เจ้า​ไม่​ตาม​ตัว​ที่​หลง​หรือ​หาย​ไป​กลับ​มา เจ้า​ปกครอง​แกะ​อย่าง​โหดร้าย​ทารุณ</verse>
				<verse number="5">พวก​แกะ​จึง​กระจัดกระจาย​ไป​เพราะ​ไม่​มี​คน​เลี้ยง และ​เมื่อ​พลัด​ฝูง​ไป ก็​ตก​เป็น​อาหาร​ของ​สัตว์​ป่า</verse>
				<verse number="6">แกะ​ของ​เรา​เร่ร่อน​ไป​ตาม​ภูเขา​และ​เนิน​เขา​สูง​ทุก​แห่ง กระจัดกระจาย​ไป​ทั่ว​โลก​โดย​ไม่​มี​ใคร​เสาะหา​หรือ​เหลียว​แล</verse>
				<verse number="7">ฉะนั้น เจ้า​คน​เลี้ยง​แกะ​ทั้งหลาย จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด เพราะ​ฝูง​แกะ​ของ​เรา​ขาด​คน​เลี้ยง จึง​ถูก​ปล้น​และ​ตก​เป็น​อาหาร​ของ​สัตว์​ป่า และ​เพราะ​พวก​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ของ​เรา​ไม่​ตาม​หา​ฝูง​แกะ ดูแล​แต่​ตนเอง​แทน​ที่​จะ​ดูแล​แกะ’</verse>
				<verse number="9">ฉะนั้น เจ้า​พวก​ผู้​เลี้ยง​แกะ จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เรา​เป็น​ศัตรู​กับ​พวก​ผู้​เลี้ยง​แกะ เรา​จะ​ให้​เขา​รับผิดชอบ​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​ฝูง​แกะ​ของ​เรา เรา​จะ​ปลด​พวก​เขา​จาก​การ​ดูแล​ฝูง​แกะ เพื่อ​เขา​จะ​เลี้ยง​ตัว​ไม่​ได้​อีก​ต่อไป เรา​จะ​ช่วย​ฝูง​แกะ​ของ​เรา​ให้​พ้น​จาก​ปาก​ของ​เขา เพื่อ​ไม่​ให้​แกะ​เป็น​อาหาร​ของ​พวก​เขา​อีก​ต่อไป’</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เรา​เอง​จะ​ตาม​หา​และ​ดูแล​แกะ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ดูแล​แกะ​ของ​เรา​เหมือน​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ดูแล​ฝูง​แกะ​ที่​ได้​กระจัดกระจาย​ไป เรา​จะ​ช่วย​แกะ​เหล่า​นั้น​จาก​ทุก​แห่ง ซึ่ง​ฝูง​แกะ​ได้​กระจัดกระจาย​ไป​ใน​วัน​ที่​เมฆ​ครึ้ม​และ​มืดมน</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​นำ​แกะ​ทั้งหลาย​ออก​มา​จาก​ชนชาติ​ต่าง​ๆ รวบรวม​มา​จาก​นานา​ประเทศ แล้ว​นำ​พวก​เขา​เข้า​สู่​ดินแดน​ของ​เขา​เอง เรา​จะ​เลี้ยง​แกะ​บน​ภูเขา​ของ​อิสราเอล ตาม​ลำห้วย​และ​ใน​ถิ่น​ทั้งหลาย​ของ​ดินแดน​นั้น</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ฟูมฟัก​ฝูง​แกะ​ใน​ทุ่ง​หญ้า​อัน​อุดม และ​ภูเขา​สูง​ของ​อิสราเอล​จะ​เป็น​ที่​เล็ม​หญ้า​ของ​พวก​เขา ที่​นั่น​พวก​เขา​จะ​นอน​ลง​ใน​ทุ่ง​หญ้า​อัน​ดี และ​จะ​ยัง​ชีพ​อยู่​ที่​ทุ่ง​หญ้า​เขียว​ขจี​บน​ภูเขา​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="15">เรา​เอง​จะ​เลี้ยงดู​ฝูง​แกะ​ของ​เรา​และ​ให้​พวก​เขา​นอน​ลง’ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนี้</verse>
				<verse number="16">‘เรา​จะ​เสาะหา​แกะ​ตัว​ที่​หาย​ไป และ​นำ​ตัว​ที่​หลง​ไป​กลับ​มา เรา​จะ​พัน​แผล​ให้​ตัว​ที่​บาดเจ็บ และ​ช่วย​ให้​ตัว​ที่​อ่อนแอ​แข็งแรง​ขึ้น แต่​เรา​จะ​ทำลาย​ตัว​ที่​แข็งแรง​อ้วนพี​เสีย เรา​จะ​ดูแล​ฝูง​แกะ​ด้วย​ความ​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="17">สำหรับ​พวก​เจ้า ฝูง​แกะ​ของ​เรา’ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เรา​จะ​ตัดสิน​ระหว่าง​แกะ​ตัว​หนึ่ง​กับ​อีก​ตัว​หนึ่ง และ​ระหว่าง​แกะ​ผู้​กับ​แพะ</verse>
				<verse number="18">เจ้า​เลี้ยง​ชีพ​ใน​ทุ่ง​หญ้า​อัน​อุดม​สมบูรณ์​แล้ว​ยัง​ไม่​หนำใจ​หรือ ต้อง​ใช้​เท้า​เหยียบ​ย่ำ​ทุ่ง​หญ้า​ที่​เหลือ​อยู่​ด้วย​หรือ เจ้า​ดื่ม​น้ำ​ใส​สะอาด​แล้ว​ยัง​ไม่​เพียงพอ​หรือ ต้อง​เอา​เท้า​กวน​น้ำ​ที่​เหลือ​อยู่​ให้​ขุ่น​ด้วย​หรือ</verse>
				<verse number="19">ฝูง​แกะ​ของ​เรา​ต้อง​เลี้ยง​ชีพ​ด้วย​สิ่ง​ที่​ถูก​เจ้า​เหยียบ​ย่ำ และ​ดื่ม​น้ำ​ที่​เจ้า​เอา​เท้า​กวน​ให้​ขุ่น​หรือ’</verse>
				<verse number="20">ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​แก่​พวก​เขา​ดังนี้​ว่า ‘ดู​เถิด เรา​เอง​จะ​พิพากษา​ระหว่าง​แกะ​อ้วนพี​และ​แกะ​ผอม</verse>
				<verse number="21">เนื่องจาก​เจ้า​เอา​ไหล่​กับ​สีข้าง​ดัน​และ​เอา​เขา​ขวิด​ไล่​แกะ​ที่​อ่อนแอ​ไป</verse>
				<verse number="22">ฉะนั้น​เรา​จะ​ช่วย​ฝูง​แกะ​ของ​เรา​ไม่​ให้​ถูก​รังแก​อีก เรา​จะ​ตัดสิน​ระหว่าง​แกะ​ตัว​หนึ่ง​กับ​อีก​ตัว​หนึ่ง</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​ตั้ง​คน​เลี้ยง​แกะ​คน​หนึ่ง​เหนือ​พวก​เขา​คือ​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา เขา​จะ​เลี้ยงดู​และ​ทำ​หน้าที่​เป็น​คน​เลี้ยง​แกะ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="24">เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา และ​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​จะ​เป็น​เจ้านาย​ใน​หมู่​พวก​เขา’ เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​ได้​ลั่น​วาจา​ไว้</verse>
				<verse number="25">‘เรา​จะ​ทำ​พันธสัญญา​แห่ง​สันติภาพ​กับ​พวก​เขา และ​จะ​กำจัด​สัตว์​ดุ​ร้าย​ไป​จาก​แผ่นดิน เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ทะเลทราย​และ​นอน​หลับ​ใน​ป่า​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​ทำ​ให้​พวก​เขา​และ​สถานที่​รอบ​ๆ เนิน​เขา​ของ​เรา​เป็น​พร เรา​จะ​ให้​ฝน​ตก​ต้อง​ตาม​ฤดูกาล จะ​มี​พร​หลั่ง​ลง​มา​ดั่ง​สายฝน</verse>
				<verse number="27">ต้นไม้​ใน​ทุ่ง​จะ​เกิด​ผล และ​ผืน​ดิน​จะ​ให้​พืชผล ผู้​คน​จะ​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย​ใน​ดินแดน​ของ​เขา พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์ เมื่อ​เรา​ทำลาย​แอก​ของ​พวก​เขา และ​ช่วย​เขา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​คน​ที่​กดขี่​ให้​เขา​เป็น​ทาส</verse>
				<verse number="28">เขา​จะ​ไม่​ตก​เป็น​เหยื่อ​ปล้น​ชิง​ของ​ชาติ​ต่าง​ๆ อีก​ต่อไป สัตว์​ป่า​ก็​จะ​ไม่​กัด​กิน​เขา พวก​เขา​จะ​อยู่​ด้วย​ความ​ปลอดภัย จะ​ไม่​มี​ใคร​ทำ​ให้​เขา​หวาด​กลัว</verse>
				<verse number="29">เรา​จะ​ให้​แผ่นดิน​ที่​มี​ชื่อเสียง​ด้าน​พืชผล​ให้​พวก​เขา และ​เขา​จะ​ไม่​ต้อง​ตก​เป็น​เหยื่อ​ของ​การ​กันดาร​อาหาร​ใน​ดินแดน​นี้ หรือ​ถูก​ดูหมิ่น​จาก​ชนชาติ​ทั้งหลาย​อีก</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​นั้น​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา​อยู่​กับ​เขา และ​พวก​เขา​ชาว​อิสราเอล​เป็น​ประชาชน​ของ​เรา พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="31">พวก​เจ้า​เป็น​แกะ​ของ​เรา เป็น​แกะ​แห่ง​ทุ่ง​หญ้า​ของ​เรา และ​เรา​คือ​พระเจ้า​ของ​เจ้า พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​หันหน้า​ไป​ยัง​ภูเขา​เสอีร์​และ​พยากรณ์​กล่าวโทษ​มัน</verse>
				<verse number="3">จง​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ภูเขา​เสอีร์​เอ๋ย เรา​เป็น​ศัตรู​กับ​เจ้า เรา​จะ​ยื่น​มือ​ออก​มา​ต่อต้าน​เจ้า และ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ดินแดน​รกร้าง</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ทำ​ให้​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​เจ้า​เป็น​ซาก​ปรักหักพัง และ​เจ้า​จะ​ถูก​ทิ้ง​ร้าง เมื่อ​นั้น​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">เพราะ​เจ้า​อาฆาต​มา​ตั้งแต่​โบราณ​และ​มอบ​ชนชาติ​อิสราเอล​ให้​แก่​คม​ดาบ เมื่อ​เขา​เจอ​หายนะ เมื่อ​โทษทัณฑ์​ของ​เขา​ถึง​ขีด​สุด</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนี้​ว่า ฉะนั้น เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด เรา​จะ​มอบ​เจ้า​ให้​กับ​การ​นอง​เลือด​ซึ่ง​จะ​ตาม​ล่า​เจ้า​ฉันนั้น เพราะ​เจ้า​ไม่​ได้​เกลียด​ชัง​การ​นอง​เลือด ดังนั้น​การ​นอง​เลือด​จะ​ตาม​ล่า​เจ้า</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​ทำ​ให้​ภูเขา​เสอีร์​เป็น​ที่​ร้าง ตัด​ขาด​จาก​ผู้​สัญจร​ไป​มา</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​ทำ​ให้​ภูเขา​ต่าง​ๆ ของ​เจ้า​เต็ม​ไป​ด้วย​เหยื่อ​สังหาร คน​ที่​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ดาบ​จะ​ล้ม​ลง​บน​เนิน​เขา ใน​หุบเขา​ต่าง​ๆ และ​ลำห้วย​ทุก​แห่ง​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​รกร้าง​เป็น​นิตย์ เมือง​ต่าง​ๆ ของ​เจ้า​จะ​ไม่​มี​คน​อยู่​อาศัย เมื่อ​นั้น​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เจ้า​พูด​ว่า ‘ชนชาติ​และ​ประเทศ​ทั้ง​สอง​นี้​จะ​เป็น​ของ​เรา เรา​จะ​ถือ​สิทธิ์​ครอบครอง’ ทั้ง​ๆ ที่​เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนี้​ว่า ฉะนั้น เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด เรา​จะ​ทำ​กับ​เจ้า​ด้วย​ความ​โกรธ​และ​ความ​ริษยา ซึ่ง​เจ้า​แสดง​ด้วย​ความ​เกลียด​พวก​เขา​ฉันนั้น และ​เรา​จะ​แสดง​ตัว​ให้​เป็น​ที่​รู้จัก​ท่ามกลาง​พวก​เขา เมื่อ​เรา​พิพากษา​เจ้า</verse>
				<verse number="12">แล้ว​เจ้า​จะ​รู้​ว่า เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​ได้ยิน​คำ​พูด​ดูหมิ่น​ทุก​คำ​ที่​เจ้า​ว่า​ภูเขา​ของ​อิสราเอล เจ้า​ว่า ‘มัน​ถูก​ทิ้ง​ร้าง​และ​มอบ​ให้​เรา​กลืน​กิน’</verse>
				<verse number="13">เจ้า​คุย​โอ้อวด​ทับ​ถม​เรา พูด​ว่า​เรา​ไม่​ยั้ง​และ​เรา​ได้ยิน</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ใน​ขณะ​ที่​ทั่ว​โลก​ชื่นชม​ยินดี เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​ถูก​ทิ้ง​ร้าง</verse>
				<verse number="15">เพราะ​เจ้า​ยิ้มย่อง​เมื่อ​มรดก​ของ​ชาว​อิสราเอล​กลาย​เป็น​ที่​รกร้าง เรา​จะ​ทำ​กับ​เจ้า​อย่าง​นั้น​เหมือน​กัน เจ้า​จะ​รกร้าง ภูเขา​เสอีร์​เอ๋ย ทั้ง​เจ้า​และ​เอโดม​ทั้งหมด เมื่อ​นั้น​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​พยากรณ์​แก่​ภูเขา​ทั้งหลาย​ของ​อิสราเอล​ว่า “บรรดา​ภูเขา​ของ​อิสราเอล จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ศัตรู​กล่าว​ถึง​เจ้า​ว่า ‘อะฮ้า! ที่​สูง​โบราณ​ทั้งหลาย​ตก​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เรา​แล้ว’</verse>
				<verse number="3">ฉะนั้น​จง​พยากรณ์​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เนื่องจาก​พวก​เขา​ทำลาย​ล้าง​และ​ตาม​ล่า​เจ้า​จาก​ทุก​ด้าน​จน​เจ้า​ตก​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​ประชาชาติ​ทั้งหลาย และ​เป็น​เป้า​ของ​การ​นินทา​ว่า​ร้าย​ของ​ผู้​คน</verse>
				<verse number="4">ฉะนั้น บรรดา​ภูเขา​ของ​อิสราเอล จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​กับ​ภูเขา​น้อย​ใหญ่ ลำห้วย และ​หุบเขา​ทั้งหลาย กับ​ซาก​หัก​พัง​และ​บรรดา​เมือง​รกร้าง​ซึ่ง​ถูก​ชนชาติ​รอบ​ตัว​ปล้น​ชิง​และ​เย้ยหยัน</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​ประณาม​ชนชาติ​ทั้งหลาย​และ​เอโดม​ทั้งปวง​ด้วย​ความ​เดือดดาล เพราะ​พวก​เขา​ยึด​ดินแดน​ของ​เรา​เป็น​กรรมสิทธิ์​ด้วย​ใจ​ยินดี​และ​ชั่วร้าย และ​เพราะ​พวก​เขา​ได้​ปล้น​ทุ่ง​หญ้า​เลี้ยง​สัตว์​นั้น’</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้น จง​พยากรณ์​เกี่ยวกับ​ดินแดน​อิสราเอล​และ​พูด​กับ​ภูเขา​น้อย​ใหญ่ ลำห้วย และ​หุบเขา​ทั้งหลาย​ว่า พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เรา​พูด​ด้วย​ความ​เดือดดาล เพราะ​พวก​เจ้า​ต้อง​ถูก​ดูแคลน​จาก​ชนชาติ​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="7">ฉะนั้น พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​ชูมือ​ขึ้น​ปฏิญาณ​ว่า ชนชาติ​ที่​ล้อม​รอบ​เจ้า​ก็​จะ​ต้อง​ถูก​ดูแคลน​เช่น​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="8">ส่วน​เจ้า บรรดา​ภูเขา​ของ​อิสราเอล เจ้า​จะ​แตก​กิ่ง​ก้าน และ​ออก​ผล​เพื่อ​อิสราเอล​ประชาชน​ของ​เรา เพราะ​ไม่​ช้า​พวก​เขา​จะ​คืน​ถิ่น</verse>
				<verse number="9">เรา​ห่วง​หา​อาทร​เจ้า​และ​จะ​เฝ้า​ดู​ด้วย​ความ​โปรดปราน เจ้า​จะ​ได้รับ​การ​ไถ​พรวน​และ​หว่าน​พืช</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​ทำ​ให้​มี​ประชาชน​มากมาย​มา​พึ่งพา​อาศัย​เจ้า ก็​คือ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด เมือง​ต่าง​ๆ จะ​มี​คน​อยู่​อาศัย และ​ซาก​หัก​พัง​จะ​ได้รับ​การ​สร้าง​ขึ้น​ใหม่</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​เพิ่ม​จำนวน​คน​และ​สัตว์​ให้​มา​อาศัย​พึ่งพา​เจ้า พวก​เขา​จะ​เกิด​ลูก​หลาน​และ​มี​จำนวน​มากมาย เรา​จะ​ให้​ผู้​คน​มา​ตั้ง​รกราก​เหมือน​ใน​อดีต และ​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​รุ่งเรือง​ยิ่ง​กว่า​แต่​ก่อน เมื่อ​นั้น เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ให้​ชนชาติ​อิสราเอล​ประชาชน​ของ​เรา​พึ่งพา​อาศัย​เจ้า พวก​เขา​จะ​ครอบครอง​เจ้า​และ​เจ้า​จะ​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เขา ลูกหลาน​ของ​เขา​จะ​ไม่​ถูก​พราก​ไป​จาก​เจ้า​อีก​เลย’</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เพราะ​บาง​คน​พูด​กับ​เจ้า​ว่า ‘เจ้า​กลืน​ชีวิต​ผู้​คน​และ​พราก​ลูกหลาน​ไป​จาก​ชนชาติ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="14">ฉะนั้น เจ้า​จะ​ไม่​กลืน​ชีวิต​ผู้​คน หรือ​ทำ​ให้​ชนชาติ​ของ​เจ้า​ไร้​ลูกหลาน​อีก​ต่อ​ไป’ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​ไม่​ให้​เจ้า​ได้ยิน​คำ​เยาะเย้ย​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ อีก ไม่​ต้อง​โดน​ผู้คน​ดูหมิ่น​หรือ​ทำ​ให้​ชนชาติ​ของ​เจ้า​ล่มจม​อีก พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น”</verse>
				<verse number="16">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​อีก​ครั้ง​หนึ่ง​ว่า</verse>
				<verse number="17">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย เมื่อ​ประชาชน​อิสราเอล​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​ของ​ตน พวก​เขา​ก็​ทำ​ให้​แผ่นดิน​เป็น​มลทิน​ด้วย​การ​ประพฤติ​และ​การ​กระทำ​ของ​เขา การ​ประพฤติ​ของ​เขา​เป็น​เหมือน​มลทิน​ของ​ประจำเดือน​ผู้หญิง​ใน​สายตา​ของ​เรา</verse>
				<verse number="18">ฉะนั้น เรา​จึง​ระบาย​โทสะ​ลง​บน​พวก​เขา เพราะ​เขา​ทำ​ให้​เกิด​การ​นอง​เลือด​ใน​ดินแดน​นั้น และ​ทำ​ให้​แผ่นดิน​เป็น​มลทิน​ด้วย​รูป​เคารพ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="19">เรา​จึง​กระจาย​พวก​เขา​ไป​ใน​ชนชาติ​และ​ประเทศ​ต่าง​ๆ เรา​พิพากษา​ตาม​การ​ประพฤติ​และ​การ​กระทำ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="20">และ​ไม่​ว่า​จะ​ไป​อยู่​ใน​ชนชาติ​ไหน พวก​เขา​ก็​ทำ​ให้​นาม​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา​เสื่อมเสีย เพราะ​ผู้​คน​พูด​ถึง​พวก​เขา​ว่า ‘คน​เหล่า​นี้​เป็น​ประชาชน​ของ​พระยาห์เวห์ แต่​ก็​ยัง​ต้อง​จาก​ประเทศ​ของ​ตน​มา’</verse>
				<verse number="21">เรา​ห่วง​นาม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา​ซึ่ง​ชาว​อิสราเอล​ทำ​ให้​เสื่อมเสีย​ใน​หมู่​ชนชาติ​ที่​เขา​ไป​อยู่</verse>
				<verse number="22">ฉะนั้น จง​พูด​กับ​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ประชาชน​อิสราเอล ที่​เรา​จะ​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ไม่​ใช่​เพราะ​เห็น​แก่​เจ้า​หรอก แต่​เพราะ​เห็น​แก่​นาม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา ซึ่ง​เจ้า​ทำ​ให้​เสื่อมเสีย​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ที่​เจ้า​ไป​ถึง</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​สำแดง​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​นาม​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​เรา​ซึ่ง​ต้อง​เสื่อมเสีย​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย นาม​ซึ่ง​เจ้า​ทำ​ให้​มัวหมอง​ท่ามกลาง​พวก​เขา แล้ว​ชนชาติ​ต่าง​ๆ จะ​รู้​ว่า เรา​คือ​พระยาห์เวห์​เมื่อ​เรา​สำแดง​ความ​บริสุทธิ์​ของ​เรา​ผ่าน​ทาง​เจ้า​ต่อหน้า​พวก​เขา’ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="24">‘เพราะ​เรา​จะ​พา​เจ้า​ออก​จาก​ชนชาติ​ต่าง​ๆ เรา​จะ​รวบรวม​เจ้า​จาก​ทุก​ประเทศ​และ​นำ​กลับ​สู่​ดินแดน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="25">เรา​จะ​ประพรม​น้ำ​ชำระ​ลง​บน​เจ้า แล้ว​เจ้า​จะ​สะอาด เรา​จะ​ชำระ​ล้าง​เจ้า​จาก​มลทิน​โสโครก​และ​จาก​รูป​เคารพ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​ให้​จิตใจ​ใหม่​แก่​เจ้า และ​ใส่​วิญญาณ​ใหม่​ใน​เจ้า เรา​จะ​กำจัด​ใจ​หิน​ออก​ไป​จาก​เจ้า และ​ให้​ใจ​เนื้อ​แก่​เจ้า</verse>
				<verse number="27">เรา​จะ​ใส่​วิญญาณ​ของ​เรา​ไว้​ใน​เจ้า กระตุ้น​ให้​เจ้า​ทำ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา และ​ใส่ใจ​รักษา​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="28">แล้ว​เจ้า​จะ​เลี้ยง​ชีพ​อยู่​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​เรา​ยก​ให้​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า เจ้า​จะ​เป็น​ประชาชน​ของ​เรา​และ​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="29">เรา​จะ​ช่วย​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​มลทิน​ทั้งปวง เรา​จะ​ระดม​เมล็ด​ข้าว​และ​ทำ​ให้​มัน​อุดม​สมบูรณ์ และ​จะ​ไม่​นำ​การ​กันดาร​อาหาร​มายัง​เจ้า</verse>
				<verse number="30">เรา​จะ​ทวี​ผล​ของ​ต้น​หมาก​ราก​ไม้​และ​พืชพันธุ์​ธัญญาหาร​เพื่อ​เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​ทน​อับอาย​ใน​หมู่​ประชาชาติ​เพราะ​การ​กันดาร​อาหาร​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​นั้น​เจ้า​จะ​สำนึก​ใน​วิถี​บาป​และ​การ​ประพฤติ​ชั่วร้าย​ของ​ตน เจ้า​จะ​เกลียด​ตัวเอง​เพราะ​บาป​และ​การ​กระทำ​อัน​น่า​ชิงชัง​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="32">เรา​ประสงค์​ให้​เจ้า​รู้​ว่า เรา​ทำ​การ​นี้​ไม่​ใช่​เพราะ​เห็น​แก่​เจ้า พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนี้ ประชาชน​อิสราเอล! จง​อัปยศ​อดสู​และ​ละอาย​ใจ​ใน​ความ​ประพฤติ​ของ​เจ้า’</verse>
				<verse number="33">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘ใน​วันที่​เรา​ชำระ​เจ้า​จาก​บาป​ทั้งปวง เรา​จะ​ให้​เมือง​ของ​เจ้า​มี​คน​อยู่​อาศัย และ​ซาก​ปรักหักพัง​ต่าง​ๆ จะ​ได้รับ​การ​สร้าง​ขึ้น​ใหม่</verse>
				<verse number="34">ดินแดน​อัน​รกร้าง​จะ​ถูก​ไถ​หว่าน​และ​เพาะ​ปลูก แทน​ที่​จะ​ถูก​ทิ้ง​ร้าง​ต่อหน้า​คน​ทั้งปวง​ที่​ผ่าน​ไป​มา’</verse>
				<verse number="35">คน​ทั้งหลาย​จะ​กล่าว​ว่า ‘ดินแดน​แห่ง​นี้​ซึ่ง​ถูก​ทิ้ง​ร้าง​กลับกลาย​เป็น​เหมือน​สวน​เอเดน เมือง​ต่าง​ๆ ซึ่ง​เป็น​ซาก​ปรักหักพัง ถูก​ทิ้ง​ร้าง และ​ทำ​ให้​ย่อยยับ​ป่นปี้ บัดนี้​มี​ปราการ​เข้มแข็ง​และ​มี​ผู้​คน​อยู่​อาศัย’</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​นั้น​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​รอบ​เจ้า จะ​รู้​ว่า​เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​ได้​สร้าง​สิ่ง​ที่​ถูก​ทำลาย​ย่อยยับ​แล้ว​ขึ้น​ใหม่ และ​ได้​ปลูก​พืช​พันธุ์​ใน​ดินแดน​ที่​ถูก​ทิ้ง​ร้าง​อีก​ครั้ง​หนึ่ง เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​ได้​ลั่น​วาจา​ไว้ และ​เรา​จะ​ทำ​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="37">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เรา​จะ​ยอม​ตาม​คำ​อ้อนวอน​ของ​ชาว​อิสราเอล​อีก​ครั้ง​หนึ่ง เรา​จะ​ทำ​สิ่ง​นี้​เพื่อ​เขา คือ​เรา​จะ​ทำ​ให้​ประชาชน​ของ​เขา​มี​มากมาย​เหมือน​ฝูง​แกะ</verse>
				<verse number="38">มี​มากมาย​เหมือน​ฝูง​แพะ​แกะ​สำหรับ​ถวาย​บูชา​ที่​เยรูซาเล็ม​ใน​ช่วง​เทศกาล​ต่าง​ๆ ตาม​กำหนด ดังนั้น​เมือง​ที่​ปรักหักพัง​ทั้งหลาย​จะ​กลับ​มี​ฝูงชน​เนืองแน่น เมื่อ​นั้น​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">มือ​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​บน​ข้าพเจ้า และ​นำ​ข้าพเจ้า​ออก​มา​โดย​พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์ วาง​ข้าพเจ้า​ไว้​ที่​กลาง​หุบเขา​แห่ง​หนึ่ง​ซึ่ง​เต็ม​ไป​ด้วย​กระดูก</verse>
				<verse number="2">พระองค์​พา​ข้าพเจ้า​ท่อง​ไป​ใน​หมู่​กระดูก และ​ข้าพเจ้า​เห็น​กระดูก​เกลื่อน​ทั่ว​พื้น​หุบเขา เป็น​กระดูก​ที่​แห้ง​มาก</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ถาม​ข้าพเจ้า​ว่า “บุตร​มนุษย์​เอ๋ย กระดูก​เหล่า​นี้​จะ​กลับ​มี​ชีวิต​ได้ไหม” ข้าพเจ้า​ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต พระองค์​ผู้เดียว​ที่​รู้”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “จง​เผย​พระวจนะ​แก่​กระดูก​เหล่า​นี้​ว่า ‘กระดูก​แห้ง​เอ๋ย จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์!</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​แก่​กระดูก​เหล่า​นี้​ว่า เรา​จะ​ให้​ลมหายใจ เข้า​สู่​เจ้า แล้ว​เจ้า​จะ​กลับ​มี​ชีวิต</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​ร้อย​เอ็น​ของ​เจ้า​และ​ให้​เจ้า​มี​เลือด​เนื้อ แล้ว​เอา​ผิวหนัง​คลุม​เจ้า เรา​จะ​ใส่​ลมหายใจ​ให้​เจ้า และ​เจ้า​จะ​มี​ชีวิต แล้ว​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์’ ”</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​จึง​เผย​พระวจนะ​ตาม​ที่​พระองค์​สั่ง ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​เผย​พระวจนะ​อยู่ มี​เสียง​ดัง​กรุกกริก และ​กระดูก​ต่าง​ๆ มา​ประสาน​ต่อ​เข้า​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​มอง​ดู​ก็​เห็น​เอ็น​และ​เลือด​เนื้อ​ก่อ​ตัว​ขึ้น​เหนือ​กระดูก และ​ผิวหนัง​คลุม​ทั้งหมด​ไว้ แต่​ร่าง​เหล่า​นั้น​ยัง​ปราศจาก​ลมหายใจ</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​เผย​พระวจนะ​แก่​ลมหายใจ จง​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ลมหายใจ จง​มา​จาก​ลม​ทั้ง​สี่​ทิศ และ​เข้า​สู่​ร่าง​ที่​ถูก​สังหาร​เหล่า​นี้​เพื่อ​พวก​เขา​จะ​มี​ชีวิต’ ”</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​จึง​เผย​พระวจนะ​ตาม​ที่​พระองค์​สั่ง แล้ว​ลม​ก็​เข้า​สู่​ร่าง​เหล่า​นั้น พวก​เขา​จึง​มี​ชีวิต ลุก​ขึ้น​ยืน เป็น​กองทัพ​ใหญ่</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “บุตร​มนุษย์​เอ๋ย กระดูก​เหล่า​นี้​คือ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด พวก​เขา​พูด​ว่า ‘กระดูก​ของ​เรา​แห้ง​กรัง ความ​หวัง​ของ​เรา​สูญสิ้น เรา​ถูก​ทำลาย​แล้ว’</verse>
				<verse number="12">ฉะนั้น จง​เผย​พระวจนะ​แก่​พวก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ประชาชน​ของ​เรา เรา​จะ​เปิด​หลุม​ฝัง​ศพ​ของ​เจ้า​และ​นำ​เจ้า​ออก​มา เรา​จะ​พา​เจ้า​กลับ​ดินแดน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​นั้น​แหละ ประชาชน​ของ​เรา เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์ เมื่อ​เรา​เปิด​หลุม​ฝัง​ศพ​และ​นำ​เจ้า​ออก​มา</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ใส่​วิญญาณ​ของ​เรา​ไว้​ใน​เจ้า​และ​เจ้า​จะ​มี​ชีวิต​อยู่ เรา​จะ​ให้​เจ้า​ตั้ง​รกราก​ใน​ดินแดน​ของ​เจ้า​เอง เมื่อ​นั้น เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​ได้​ลั่น​วาจา​ไว้​และ​ทำ​ตาม​นั้น พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น’ ”</verse>
				<verse number="15">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="16">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​เอา​ไม้​อัน​หนึ่ง​มา​และ​เขียน​ลง​ว่า ‘ของ​ยูดาห์​กับ​อิสราเอล​ซึ่ง​เป็น​พวก​พ้อง’ และ​เอา​ไม้​อีก​อัน​หนึ่ง​มา​เขียน​ลง​ว่า ‘ของ​โยเซฟ (นั่น​คือ​เอฟราอิม) และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด ซึ่ง​เป็น​พวก​พ้อง’</verse>
				<verse number="17">จง​ประกอบ​ไม้​ทั้ง​สอง​เข้า​ด้วยกัน ให้​เป็น​ไม้​อัน​เดียว​อยู่​ใน​มือ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ชนชาติ​ของ​เจ้า​ถาม​เจ้า​ว่า ‘จะ​ไม่​บอก​เรา​หรือ​ว่า​ที่​เจ้า​ทำ​อย่าง​นั้น​หมายความ​ว่า​อะไร’</verse>
				<verse number="19">จง​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​จะ​เอา​ไม้​ของ​โยเซฟ​ซึ่ง​อยู่​ใน​มือ​ของ​เอฟราอิม และ​ไม้​ของ​เผ่า​ต่าง​ๆ ของ​ชน​อิสราเอล​ที่​เป็น​พวก​พ้อง ประกอบ​เข้า​กับ​ไม้​ของ​ยูดาห์​ให้​เป็น​ไม้​อัน​เดียวกัน​อยู่​ใน​มือ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="20">จง​ชู​ไม้​ทั้ง​สอง​อัน​ที่​เจ้า​เขียน​ไว้​ต่อหน้า​พวก​เขา</verse>
				<verse number="21">และ​บอก​พวก​เขา​ว่า​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า เรา​จะ​นำ​ชนชาติ​อิสราเอล​ออก​มา​จาก​ชาติ​ต่าง​ๆ ที่​พวก​เขา​ไป เรา​จะ​รวบรวม​พวก​เขา​จาก​รอบ​ทิศ พา​กลับ​สู่​ดินแดน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​ทำ​ให้​พวก​เขา​เป็น​ชนชาติ​เดียว​ใน​ดินแดน​นั้น ให้​อยู่​บน​ภูเขา​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล จะ​มี​กษัตริย์​องค์​เดียว​ปกครอง​พวก​เขา​ทั้งหมด เขา​จะ​ไม่​แยก​เป็น​สอง​ชาติ​หรือ​สอง​อาณาจักร​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​จะ​ไม่​ทำ​ตัว​เป็น​มลทิน​ด้วย​รูป​เคารพ​หรือ​เทวรูป​ต่ำช้า​ต่าง​ๆ หรือ​การ​ละเมิด​ใด​ๆ เพราะ​เรา​จะ​ช่วย​ไม่​ให้​เขา​กลับ​ไป​ทำ​บาป​อีก เรา​จะ​ชำระ​ล้าง​พวก​เขา พวก​เขา​จะ​เป็น​ประชาชน​ของ​เรา และ​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="24">ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​จะ​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​พวก​เขา พวก​เขา​จะ​มี​ผู้​เลี้ยง​คน​เดียว พวก​เขา​จะ​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา และ​ใส่ใจ​ทำ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา</verse>
				<verse number="25">พวก​เขา​จะ​อาศัย​ใน​ดินแดน​ซึ่ง​เรา​มอบให้​แก่​ยาโคบ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา ดินแดน​ซึ่ง​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เจ้า​อาศัย​อยู่ พวก​เขา​กับ​ลูกหลาน​จะ​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​ตลอดไป และ​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​จะ​เป็น​เจ้านาย​ของ​พวก​เขา​ตลอดไป</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​ทำ​พันธสัญญา​แห่ง​สันติภาพ​กับ​พวก​เขา​เป็น​พันธสัญญา​นิรันดร์ เรา​จะ​สถาปนา​และ​เพิ่ม​จำนวน​ของ​พวก​เขา​ขึ้น เรา​จะ​ตั้ง​สถาน​นมัสการ​ของ​เรา​ไว้​ท่ามกลาง​พวก​เขา​ตลอดไป</verse>
				<verse number="27">ที่​พำนัก​ของ​เรา​จะ​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เขา เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เขา และ​เขา​จะ​เป็น​ประชาชน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​นั้น​ชนชาติ​ทั้งหลาย​จะ​รู้​ว่า เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​อิสราเอล​เป็น​ชนชาติ​บริสุทธิ์ เมื่อ​สถาน​นมัสการ​ของ​เรา​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เขา​ตลอด​ไป​เป็น​นิตย์’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​มุ่งหน้า​ประณาม​โกก​แห่ง​ดินแดน​มาโกก เจ้านาย​คน​สำคัญ​แห่ง ​เมเชค​และ​ทูบัล จง​พยากรณ์​กล่าวโทษ​เขา</verse>
				<verse number="3">และ​กล่าว​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า โกก​เจ้านาย​คน​สำคัญ​แห่ง​เมเชค ​และ​ทูบัล เรา​เป็น​ศัตรู​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​หัน​กลับ จะ​เกี่ยว​เบ็ด​ที่​กราม​ของ​เจ้า และ​ลาก​เจ้า​ออก​ไป​พร้อม​กองทัพ​ทั้งหมด คือ​ม้า​และ​พล​ม้า​ติด​อาวุธ​ครบ​มือ​ของ​เจ้า ทั้ง​กองพล​มหึมา​ที่​ถือ​โล่​น้อย​ใหญ่​ซึ่ง​ต่าง​กวัดแกว่ง​ดาบ</verse>
				<verse number="5">เปอร์เซีย คูช และ​พูต​จะ​ไป​ด้วย ทุก​คน​ล้วน​ถือ​โล่​และ​สวม​หมวก​เกราะ</verse>
				<verse number="6">พร้อม​ทั้ง​โกเมอร์​กับ​ทหาร​ทั้งหมด และ​ทั้ง​เบธโทการมาห์​จาก​ภาค​เหนือ​อัน​ไกล​โพ้น​กับ​ทหาร​ทั้งหมด มี​หลาย​ชนชาติ​ที่​ร่วม​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="7">เจ้า​กับ​กอง​กำลัง​ทั้งหมด​ที่​ชุมนุม​กัน​รอบ​เจ้า จง​เตรียม​พร้อม​และ​รับ​คำ​สั่ง​เกี่ยวกับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="8">หลังจาก​หลาย​วัน​ผ่าน​ไป เจ้า​จะ​ถูก​เรียก​มา​รบ อีก​หลาย​ปี​ข้าง​หน้า เจ้า​จะ​บุก​ดินแดน​ซึ่ง​ว่าง​เว้น​จาก​สงคราม ซึ่ง​ประชาชน​ดินแดน​นั้น​ถูก​รวบรวม​มา​จาก​หลาย​ชาติ​สู่​ภูเขา​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล​ซึ่ง​ถูก​ทิ้ง​ร้าง​มา​นาน พวก​เขา​ถูก​พา​มา​จาก​ชนชาติ​ต่าง​ๆ บัดนี้ พวก​เขา​ทั้งหมด​อาศัย​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="9">เจ้า​กับ​กอง​ทหาร​ทั้งปวง​และ​ชน​หลาย​ชาติ​ที่​ร่วม​กับ​เจ้า​จะ​ยก​พล​ขึ้นไป​รุก​กระหน่ำ​อย่าง​พายุ เจ้า​จะ​เป็น​เหมือน​เมฆ​ปกคลุม​ดินแดน​นั้น’</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘ใน​วัน​นั้น​ความ​คิด​จะ​แวบ​เข้า​มา​ใน​ใจ​ของ​เจ้า และ​เจ้า​จะ​คิด​ก่อ​การ​ร้าย</verse>
				<verse number="11">เจ้า​จะ​พูด​ว่า เรา​จะ​บุก​ดินแดน​ซึ่ง​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ ไม่​มี​ปราการ เรา​จะ​โจมตี​ชนชาติ​ซึ่ง​รัก​สงบ​และ​ไม่​ระแวง​ภัย เขา​ทั้งปวง​อาศัย​อยู่​โดย​ปราศจาก​กำแพง ประตู และ​ดาล​ประตู</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ปล้น​และ​ริบ​ข้าวของ และ​รบ​กับ​ที่​หัก​พัง​ซึ่ง​บัดนี้​มี​คน​อยู่​อาศัย และ​สู้​กับ​ประชาชน​ที่​รวบรวม​มา​จาก​ชาติ​ต่าง​ๆ ซึ่ง​ร่ำรวย​ด้วย​ฝูง​สัตว์​และ​ผลผลิต​ต่าง​ๆ ที่​อาศัย​อยู่​ใจกลาง​ดินแดน​นั้น ’</verse>
				<verse number="13">เชบา​กับ​เดดาน และ​บรรดา​พ่อค้า​ของ​ทารชิช​และ​หมู่บ้าน​ทั้งหมด​ของ​มัน จะ​พูด​กับ​เจ้า​ว่า ‘ท่าน​มา​ปล้น​ชิง​หรือ ท่าน​ระดม​พล​มา​ริบ​ข้าวของ​หรือ มา​ขน​เงิน​ทอง ริบ​ฝูง​สัตว์ ผลผลิต​ต่าง​ๆ และ​ยึด​ของ​เชลย​ไป​มากมาย​หรือ’</verse>
				<verse number="14">ฉะนั้น บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​พยากรณ์​และ​กล่าว​แก่​โกก​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ใน​วัน​นั้น​เมื่อ​อิสราเอล​ประชาชน​ของ​เรา​อาศัย​อยู่​อย่าง​สงบ เจ้า​จะ​ไม่​สังเกต​เห็น​หรือ</verse>
				<verse number="15">เจ้า​จะ​มา​จาก​ถิ่น​ของ​เจ้า​ใน​ภาค​เหนือ​ไกล​โพ้น ทั้ง​เจ้า​และ​ชาติ​ต่าง​ๆ ที่​ร่วม​กับ​เจ้า ทุก​คน​ล้วน​ขี่​ม้า​มา​เป็น​กอง​กำลัง​ยิ่งใหญ่​และ​เป็น​กองทัพ​เข้มแข็ง​นัก</verse>
				<verse number="16">เจ้า​จะ​บุก​มา​สู้​กับ​อิสราเอล​ประชาชน​ของ​เรา​เหมือน​เมฆ​ปกคลุม​ดินแดน ใน​วัน​ข้าง​หน้า​เรา​จะ​นำ​เจ้า​โกก​มา​สู้รบ​กับ​ดินแดน​ของ​เรา เพื่อ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​จะ​รู้จัก​เรา เมื่อ​เรา​พิสูจน์​ความ​บริสุทธิ์​ของ​เรา​ผ่าน​ทาง​เจ้า​ต่อหน้า​พวก​เขา’</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘เจ้า​คือ​ผู้​นั้น​ที่​เรา​กล่าว​ถึง​ใน​สมัย​ก่อน​ผ่าน​ทาง​ผู้​รับใช้​ของ​เรา คือ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​อิสราเอล ใน​เวลา​นั้น​พวก​เขา​พยากรณ์​อยู่​หลาย​ปี​ว่า​เรา​จะ​นำ​เจ้า​มา​สู้​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="18">ใน​วัน​นั้น จะ​เกิด​เหตุ​การณ์​ดังนี้​คือ เมื่อ​โกก​โจมตี​ดินแดน​อิสราเอล เรา​จะ​บันดาล​โทสะ​รุนแรง พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="19">โดย​ความ​ร้อนใจ​และ​ความ​เดือดดาล เรา​ขอ​ประกาศ​ว่า​เมื่อ​ถึง​เวลา​นั้น จะ​เกิด​แผ่นดิน​ไหว​อย่าง​ร้ายแรง​ใน​ดินแดน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="20">ปลา​ใน​ทะเล นก​ใน​ท้องฟ้า สัตว์​บก สัตว์​เลื้อย​คลาน​ทุก​ชนิด​และ​มนุษย์​บน​พื้น​ผิว​โลก​จะ​ตัว​สั่น​ต่อหน้า​เรา ภูเขา​ทั้งหลาย​จะ​คว่ำ​ทลาย หน้าผา​แตก​เป็น​เสี่ยง​ๆ และ​กำแพง​ทุก​แห่ง​ทลาย​ราบ​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="21">เรา​จะ​เกณฑ์​ดาบ​เล่ม​หนึ่ง​มา​สู้​กับ​โกก​บน​ภูเขา​ทุก​แห่ง​ของ​เรา พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น ดาบ​ของ​ทุก​คน​จะ​ฟาดฟัน​กับ​พี่น้อง​ของ​ตน</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​ลงโทษ​เขา​ด้วย​โรค​ระบาด​และ​การ​นอง​เลือด เรา​จะ​เท​ฝน​ห่า​ใหญ่ ลูกเห็บ และ​ไฟ​กำมะถัน​ลง​ใส่​โกก​และ​กอง​ทหาร​ของ​เขา รวม​ทั้ง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ที่​ร่วม​กับ​เขา</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​แสดง​ความ​ยิ่งใหญ่​และ​ความ​บริสุทธิ์​ของ​เรา​เช่น​นี้ และ​เรา​จะ​สำแดง​ตน​ให้​เป็น​ที่​รู้​จัก​ต่อหน้า​ชนชาติ​ทั้งหลาย เมื่อ​นั้น​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">“บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​เผย​พระวจนะ​กล่าวโทษ​โกก​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า โกก​ผู้​เป็น​เจ้านาย​คน​สำคัญ​แห่ง​เมเชค และ​ทูบัล เรา​เป็น​ศัตรู​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​หัน​กลับ​และ​ลาก​เจ้า​ไป เรา​จะ​นำ​เจ้า​มา​จาก​เหนือ​สุด​และ​ส่ง​เจ้า​มา​รบ​กับ​ภูเขา​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="3">แล้ว​เรา​จะ​ฟาด​ให้​คันธนู​หลุด​จาก​มือ​ซ้าย​ของ​เจ้า และ​ทำ​ให้​ลูก​ธนู​ร่วง​จาก​มือ​ขวา</verse>
				<verse number="4">เจ้า​และ​ทหาร​ทั้งหมด​กับ​พวก​ชนชาติ​ที่​ร่วม​กับ​เจ้า​จะ​ล้ม​ลง​บน​ภูเขา​ทั้งหลาย​ของ​อิสราเอล เรา​จะ​ยก​เจ้า​ให้​เป็น​อาหาร​ของ​แร้ง​กา​และ​สัตว์​ป่า</verse>
				<verse number="5">เจ้า​จะ​ล้ม​ลง​ใน​ทุ่ง​กว้าง​เพราะ​เรา​ได้​ลั่น​วาจา​ไว้​แล้ว’ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนี้</verse>
				<verse number="6">‘เรา​จะ​ส่ง​ไฟ​ลง​มา​บน​มาโกก​และ​บน​ผู้คน​ที่​ปลอดภัย​อยู่​ใน​ดินแดน​ชาย​ฝั่ง​ทะเล และ​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​ทำ​ให้​นาม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา​เป็น​ที่​รู้​จัก​ใน​ท่ามกลาง​อิสราเอล​ประชาชน​ของ​เรา เรา​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​นาม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา​ถูก​ลบหลู่​อีก​ต่อไป และ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​จะ​รู้​ว่า​เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​คือ​องค์​บริสุทธิ์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="8">วัน​นั้น​กำลัง​จะ​มา​ถึง​แล้ว! เหตุการณ์​เหล่า​นี้​จะ​เกิดขึ้น​อย่าง​แน่นอน พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น นี่​เป็น​วันที่​เรา​ได้​ลั่น​วาจา​ไว้</verse>
				<verse number="9">แล้ว​บรรดา​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล​จะ​ออก​ไป​เก็บ​อาวุธ​มา​เผา​เป็น​เชื้อ​เพลิง ทั้ง​โล่​น้อย​ใหญ่ คันธนู ลูก​ธนู กระบอง​ศึก​และ​หอก เขา​จะ​ใช้​อาวุธ​เหล่า​นี้​เป็น​เชื้อ​เพลิง​ตลอด​เจ็ด​ปี</verse>
				<verse number="10">เขา​ไม่​จำเป็น​ต้อง​เก็บ​ฟืน​จาก​ทุ่ง​หรือ​ตัด​ฟืน​จาก​ป่า เพราะ​จะ​ใช้​อาวุธ​ทั้งหลาย​เป็น​เชื้อ​เพลิง​และ​เขา​จะ​ปล้น​ผู้​ที่​ปล้น​เขา และ​จะ​แย่งชิง​ผู้​ที่​แย่งชิง​ของ​ของ​เขา พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="11">ใน​วัน​นั้น​เรา​จะ​จัด​สุสาน​ให้​โกก​ใน​อิสราเอล เป็น​หุบเขา​ของ​คน​ที่​เดินทาง​ไป​ทาง​ตะวันออก​ของ​ทะเล​นั้น มัน​จะ​กีดขวาง​ทาง​ของ​คน​ที่​สัญจร​ไป​มา​เพราะ​โกก​และ​กอง​กำลัง​ทั้งหมด​ของ​เขา​จะ​ถูก​ฝัง​ไว้​ที่​นั่น ผู้​คน​จะ​เรียก​ที่​นั่น​ว่า​หุบเขา​ฮาโมนโกก</verse>
				<verse number="12">ชาว​อิสราเอล​จะ​ฝัง​ศพ​พวก​เขา​ตลอด​เจ็ด​เดือน​เพื่อ​ชำระ​แผ่นดิน​ให้​สะอาด</verse>
				<verse number="13">ประชาชน​ทุก​คน​จะ​ช่วย​กัน​ฝัง​ศพ​พวก​เขา และ​วันที่​เรา​แสดง​เกียรติ​สิริ​ของ​เรา จะ​เป็น​วัน​รำลึก​สำหรับ​พวก​เขา’ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="14">‘จะ​มี​การ​ว่าจ้าง​ผู้คน​ให้​ชำระ​ดินแดน​นั้น​ต่อไป พวก​เขา​จะ​กระจาย​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน และ​พร้อม​กับ​คน​อื่น​ๆ พวก​เขา​ได้​ฝัง​ศพ​ที่​นอน​อยู่​พื้น​ดิน หลังจาก​เจ็ด​เดือน​นั้น พวก​เขา​จะ​ค้นหา​ละเอียด​ยิ่ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="15">ขณะ​ไป​ทั่ว​ดินแดน​ใคร​ที่​เห็น​กระดูก​คน ก็​จะ​ทิ้ง​เครื่องหมาย​ปัก​ไว้​ข้าง​ๆ รอ​จน​คน​ขุด​หลุม​มา​ฝัง​กระดูก​นั้น​ใน​หุบเขา​ฮาโมนโกก</verse>
				<verse number="16">ใกล้​เมือง​หนึ่ง​ชื่อ​ฮาโมนาห์ พวก​เขา​จะ​ชำระ​แผ่นดิน​ให้​สะอาด​เช่น​นี้​แหละ’</verse>
				<verse number="17">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘จง​ร้องเรียก​นก​และ​สัตว์​ป่า​ทุก​ชนิด​ว่า จง​มา​ชุมนุม​กัน​อย่าง​พร้อม​หน้า​จาก​ทุก​ทิศ​เถิด มา​กิน​ของ​สังเวย​ที่​เรา​เตรียม​ไว้​ให้ เป็น​การ​สังเวย​ครั้ง​ใหญ่​บน​ภูเขา​ต่าง​ๆ​ของ​อิสราเอล เจ้า​จะ​ได้​กิน​เนื้อ​และ​ดื่ม​เลือด​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="18">เจ้า​จะ​กิน​เนื้อ​ของ​ผู้​เกรียงไกร และ​ดื่ม​เลือด​ของ​บรรดา​เจ้านาย​ของ​โลก ราวกับ​เขา​เหล่า​นั้น​เป็น​แกะ​ผู้ ลูก​แกะ แพะ​และ​วัว​ผู้ ล้วน​แต่​เป็น​สัตว์​อ้วนพี​จาก​บาชาน</verse>
				<verse number="19">เจ้า​จะ​กิน​ไขมัน​จน​อิ่มแปล้​และ​ดื่ม​เลือด​จน​เมามาย​จาก​เครื่อง​สังเวย​ที่​เรา​เตรียม​ไว้​ให้​เจ้า</verse>
				<verse number="20">ที่​โต๊ะ​ของ​เรา เจ้า​จะ​กิน​ม้า พล​ม้า บุรุษ​ผู้​เกรียงไกร และ​นัก​รบ​ทุก​ประเภท​จน​อิ่มหนำ’ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="21">‘เรา​จะ​สำแดง​เกียรติ​สิริ​ของ​เรา​ท่ามกลาง​ชนชาติ และ​ชนชาติ​ทั้ง​มวล​จะ​เห็น​โทษทัณฑ์​ที่​เรา​บันดาล และ​เห็น​มือ​ที่​เรา​ฟาด​พวก​เขา</verse>
				<verse number="22">ตั้งแต่​วัน​นั้น​เป็นต้น​ไป ประชาชน​อิสราเอล​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="23">และ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​จะ​รู้​ว่า​ประชาชน​อิสราเอล​ตก​เป็น​เชลย​เพราะ​บาป​ของ​ตน เพราะ​พวก​เขา​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​เรา เรา​จึง​ซ่อน​หน้า​จาก​พวก​เขา และ​มอบ​พวก​เขา​ให้​ศัตรู แล้ว​เขา​ทั้งหมด​ก็​ล้ม​ตาย​ด้วย​คม​ดาบ</verse>
				<verse number="24">เรา​จัดการ​พวก​เขา​ตาม​มลทิน​และ​การ​ละเมิด​ของ​เขา และ​เรา​ซ่อน​หน้า​จาก​พวก​เขา’</verse>
				<verse number="25">ฉะนั้น พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘บัดนี้​เรา​จะ​คืน​ความ​รุ่งเรือง​ของ​ยาโคบ และ​เรา​จะ​สงสาร​ประชาชน​อิสราเอล​เพราะ​เรา​หวงแหน​นาม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา</verse>
				<verse number="26">พวก​เขา​จะ​ลืม​ความ​อัปยศ​และ​ความ​ไม่​ซื่อตรง​ทุก​อย่าง​ที่​เขา​ได้​แสดง​ต่อ​เรา เมื่อ​เขา​ได้​อาศัย​อย่าง​ปลอดภัย​ใน​ดินแดน​ของ​ตน โดย​ไม่​มี​ใคร​ทำ​ให้​หวาด​กลัว</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​เรา​นำ​พวก​เขา​กลับมา​จาก​ชาติ​ต่าง​ๆ และ​รวบรวม​มา​จาก​นานา​ประเทศ​ของ​ฝ่าย​ศัตรู เรา​จะ​พิสูจน์​ความ​บริสุทธิ์​ของ​เรา​ผ่าน​ทาง​พวก​เขา​ต่อหน้า​ชนชาติ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​นั้น พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา เพราะ​ถึง​แม้​เรา​ส่ง​พวก​เขา​ไป​เป็น​เชลย​ใน​หมู่​ชนชาติ เรา​จะ​รวบรวม​พวก​เขา​กลับ​มา​ดินแดน​ของ​ตน โดย​ไม่​ปล่อย​เขา​ทิ้ง​ไว้​สัก​คน​เดียว</verse>
				<verse number="29">เรา​จะ​ไม่​ซ่อน​หน้า​จาก​พวก​เขา​อีก​แล้ว เพราะ​เรา​จะ​เท​วิญญาณ​ของ​เรา​เหนือ​ชนชาติ​อิสราเอล พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">ใน​วันที่​สิบ​ต้น​ปี​ที่​ยี่สิบห้า​ซึ่ง​เรา​ตก​เป็น​เชลย​หรือ​ปี​ที่​สิบสี่​หลังจาก​เยรูซาเล็ม​แตก ใน​วัน​นั้น​มือ​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​บน​ข้าพเจ้า​และ​นำ​ข้าพเจ้า​ไป​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="2">ใน​นิมิต​ของ​พระเจ้า​นั้น พระองค์​นำ​ข้าพเจ้า​มา​ยัง​ดินแดน​อิสราเอล และ​วาง​ข้าพเจ้า​ไว้​บน​ภูเขา​ที่​สูง​มาก ทาง​ทิศใต้​ของ​ภูเขา มี​อาคาร​บ้านเรือน​ซึ่ง​ดู​เหมือน​เป็น​เมือง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="3">พระองค์​นำ​ข้าพเจ้า​ไป​ที่​นั่น และ​ข้าพเจ้า​พบ​ชาย​คน​หนึ่ง​มี​รูปร่าง​คล้าย​ทอง​สัมฤทธิ์ ยืน​อยู่​ที่​ทาง​เข้า มือ​ถือ​เชือก​ลินิน​เส้น​หนึ่ง​และ​ไม้​วัด​อัน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="4">ชาย​ผู้​นั้น​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​มอง​ให้​ดี จง​ตั้ง​ใจ​ฟัง และ​จง​เอา​ใจ​ใส่​ทุก​สิ่ง​ที่​เรา​จะ​สำแดง​แก่​เจ้า เพราะ​พระเจ้า​พา​เจ้า​มา​ที่​นี่​ก็​เพื่อ​การ​นี้ จง​บอก​ทุก​สิ่ง​ที่​เจ้า​เห็น​กับ​ชาว​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​เห็น​กำแพง​ล้อม​รอบ​บริเวณ​วิหาร ไม้​วัด​ใน​มือ​เขา​ผู้​นั้น​ยาว 6 ศอก​ยาว หนึ่ง​ใน​หก​ของ​ไม้​วัด​นั้น​ยาว 1 ศอก​และ 1 ฝ่ามือ เขา​วัด​กำแพง​ได้​หนา​หนึ่ง​ไม้​วัด​และ​สูง​หนึ่ง​ไม้​วัด</verse>
				<verse number="6">แล้ว​เขา​ไป​ยัง​ประตู​ทิศ​ตะวันออก​และ​ขึ้น​บันได​ไป แล้ว​วัด​ธรณี​ประตู​ลึก​หนึ่ง​ไม้​วัด</verse>
				<verse number="7">สอง​ฟาก​ทาง​เดิน​ของ​ประตู​ด้าน​ตะวันออก​มี​ห้อง​ยาม​ฟาก​ละ​สาม​ห้อง แต่ละ​ห้อง​เป็น​สี่เหลี่ยม​จัตุรัส​กว้าง​ยาว​ห้อง​ละ​หนึ่ง​ไม้​วัด ผนัง​กั้น​ระหว่าง​ห้อง​ยาม​แต่ละ​ห้อง​หนา 5 ศอก ทาง​เข้า​ติด​กับ​มุข​ซึ่ง​หันหน้า​ไป​ทาง​วิหาร​ลึก​หนึ่ง​ไม้​วัด</verse>
				<verse number="8">แล้ว​เขา​วัด​มุข​ของ​ประตู​ทาง​เข้า​นี้</verse>
				<verse number="9">วัด​ความ​ลึก​ได้ 8 ศอก และ​มี​เสา​หนา 2 ศอก มุข​ของ​ประตู​ทาง​เข้า​นี้​หัน​ไป​ทาง​วิหาร</verse>
				<verse number="10">ห้อง​ยาม​ทั้ง​สอง​ฟาก​ซึ่ง​อยู่​ด้าน​ใน​ประตู​ด้าน​ตะวันออก​มี​ขนาด​เดียวกัน และ​ความ​หนา​ของ​ผนัง​กั้น​ระหว่าง​ห้อง​ก็​มี​ขนาด​เท่า​กัน</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เขา​วัด​ความ​กว้าง​ของ​มุข​ประตู​ได้ 10 ศอก​และ​ความ​ยาว 13 ศอก</verse>
				<verse number="12">ด้าน​หน้า​ของ​แต่ละ​ห้อง​มี​กำแพง​สูง 1 ศอก และ​ห้อง​ยาม​เหล่า​นั้น​เป็น​สี่เหลี่ยม​จัตุรัส มี​ขนาด​กว้าง​และ​ยาว 6 ศอก</verse>
				<verse number="13">แล้ว​เขา​วัด​ขนาด​ทาง​เข้า​จาก​ริม​สุด​ของ​ผนัง​ด้าน​หลัง​ของ​ห้อง​ไป​จด​ริม​สุด​ของ​ผนัง​ด้าน​หลัง​ของ​ห้อง​ตรงกันข้าม​เป็น​ระยะ 25 ศอก</verse>
				<verse number="14">เขา​วัด​ระยะ​ตาม​ขวาง​ของ​ผนัง​กั้น​ห้อง​ตลอด​ด้าน​ใน​ของ​ทาง​เข้า​จน​ถึง​มุข หน้า​ลาน​วิหาร ​ได้ 60 ศอก</verse>
				<verse number="15">จาก​ทาง​เข้า​ถึง​ริม​สุด​ของ​มุข​วัด​ได้ 50 ศอก</verse>
				<verse number="16">รอบ​มุข​นี้​มี​หน้าต่าง​ซึ่ง​แคบ​เข้า​มา​ข้าง​ใน​อยู่​ด้าน​บน​ของ​ห้อง​ยาม​และ​ผนัง​กั้น​ห้อง ส่วน​หนา​ของ​ผนัง​กั้น​ห้อง​สลัก​ลวดลาย​ต้น​อินทผลัม</verse>
				<verse number="17">แล้ว​เขา​ผู้​นั้น​นำ​ข้าพเจ้า​มา​ยัง​ลาน​ชั้น​นอก ที่​นั่น​ข้าพเจ้า​เห็น​ห้อง​ต่าง​ๆ และ​ทาง​เดิน​ขึ้น​รอบ​ลาน นับ​ตลอด​ทาง​เดิน​มี​สามสิบ​ห้อง</verse>
				<verse number="18">ทาง​เดิน​นี้​ทอด​ยาว​ตลอด​ความ​ยาว​ของ​ทาง​เข้า นี่​เป็น​ทาง​เดิน​ตอน​ล่าง</verse>
				<verse number="19">แล้ว​เขา​วัด​ระยะ​จาก​ด้าน​ใน​ของ​ทาง​เข้า​ตอน​ล่าง​ถึง​ด้าน​นอก​ของ​ลาน​ชั้น​ใน​ได้ 100 ศอก ทั้ง​ด้าน​ตะวันออก​และ​ด้าน​เหนือ</verse>
				<verse number="20">แล้ว​เขา​วัด​ความ​กว้าง​และ​ความ​ยาว​ของ​ประตู​ทิศ​เหนือ​ซึ่ง​นำ​ไป​สู่​ลาน​ชั้น​นอก</verse>
				<verse number="21">ห้อง​ยาม​ซึ่ง​มี​ด้าน​ละ​สาม​ห้อง ผนัง​กั้น​ห้อง​และ​มุข​ล้วน​มี​ขนาด​เดียวกับ​ประตู​แรก คือ​ยาว 50 ศอก​และ​กว้าง 25 ศอก</verse>
				<verse number="22">หน้าต่าง มุข และ​ลวดลาย​ต้น​อินทผลัม ล้วน​มี​ขนาด​เดียวกับ​ที่​ประตู​ด้าน​ตะวันออก บันได​ที่​ทอด​ขึ้นไป​นั้น​มี​เจ็ด​ขั้น​ซึ่ง​มี​มุข​อยู่​ตรงกันข้าม</verse>
				<verse number="23">ประตู​สู่​ลาน​ชั้น​ใน​ถัด​จาก​ประตู​ทิศ​เหนือ มี​ลักษณะ​เดียวกับ​ประตู​ตะวันออก เขา​วัด​จาก​ประตู​หนึ่ง​ไป​ยัง​อีก​ประตู​หนึ่ง​ได้ 100 ศอก</verse>
				<verse number="24">แล้ว​เขา​นำ​ข้าพเจ้า​ไป​ยัง​ด้าน​ใต้ ข้าพเจ้า​เห็น​ประตู​ทิศใต้ เขา​วัด​เสา​ประตู​และ​มุข​ซึ่ง​มี​ขนาด​เดียวกับ​ที่​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="25">ทาง​เข้า​และ​มุข​มี​หน้าต่าง​แคบ​เข้า​ไป​ด้าน​ใน​อยู่​รอบ​ๆ เหมือน​หน้าต่าง​ที่​ประตู​อื่น​ๆ และ​ยาว 50 ศอก กว้าง 25 ศอก</verse>
				<verse number="26">บันได​ที่​ทอด​ขึ้นไป​มี​เจ็ด​ขั้น ตรงข้าม​กัน​คือ​มุข ส่วน​หนา​ของ​ผนัง​กั้น​แต่ละ​ด้าน​มี​ลวดลาย​ต้น​อินทผลัม</verse>
				<verse number="27">ลาน​ชั้น​ใน​นี้​ก็​มี​ประตู​หันหน้า​ไป​ทาง​ทิศใต้​ด้วย และ​เขา​วัด​จาก​ประตู​นี้​ไป​ยัง​ประตู​ชั้น​นอก​ทาง​ด้าน​ใต้​เป็น​ระยะ 100 ศอก</verse>
				<verse number="28">แล้ว​เขา​พา​ข้าพเจ้า​ผ่าน​ประตู​ด้าน​ใต้​ไป​ยัง​ลาน​ชั้น​ใน เขา​วัด​ประตู​ด้าน​ใต้​ซึ่ง​มี​ขนาด​เดียวกับ​ประตู​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="29">ห้อง​ยาม ผนัง​กั้น​ห้อง และ​มุข​มี​ขนาด​เดียวกับ​ที่​ประตู​อื่น​ๆ ทาง​เข้า​และ​มุข​ล้วน​มี​หน้าต่าง​โดย​รอบ วัด​ระยะ​ได้​ยาว 50 ศอก​และ​กว้าง 25 ศอก</verse>
				<verse number="30">(มุข​ของ​ประตู​ทาง​เข้า​รอบ​ลาน​ชั้น​ใน​กว้าง 25 ศอก​และ​ลึก 5 ศอก)</verse>
				<verse number="31">มุข​หัน​ออก​ลาน​ชั้น​นอก วงกบ​มี​ลวดลาย​ต้น​อินทผลัม​และ​มี​บันได​แปด​ขั้น​ทอด​ขึ้น​สู่​มุข​นั้น</verse>
				<verse number="32">จาก​นั้น​เขา​นำ​ข้าพเจ้า​เข้า​สู่​ลาน​ชั้น​ใน​ทาง​ด้าน​ตะวันออก และ​เขา​วัด​ประตู​ทาง​เข้า​ซึ่ง​มี​ขนาด​เดียวกับ​ทาง​เข้า​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="33">ห้อง​ยาม ผนัง​กั้น​ห้อง และ​มุข​มี​ขนาด​เดียวกับ​ที่​อื่น​ๆ ทาง​เข้า​และ​มุข​มี​หน้าต่าง​โดย​รอบ วัด​ระยะ​ได้​ยาว 50 ศอก​และ​กว้าง 25 ศอก</verse>
				<verse number="34">มุข​หันหน้า​ออก​ลาน​ชั้น​นอก วงกบ​ทั้ง​สอง​ด้าน​มี​ลวดลาย​ต้น​อินทผลัม​และ​มี​บันได​แปด​ขั้น​ทอด​ขึ้น​สู่​มุข​นั้น</verse>
				<verse number="35">แล้ว​เขา​พา​ข้าพเจ้า​ไป​ยัง​ประตู​ทิศ​เหนือ และ​วัด​ขนาด​ซึ่ง​ก็​เท่ากับ​ที่​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="36">ห้อง​ยาม ผนัง​กั้น​ห้อง และ​มุข​ก็​มี​ขนาด​เดียวกัน​และ​มี​หน้าต่าง​โดย​รอบ วัด​ระยะ​ได้​ยาว 50 ศอก กว้าง 25 ศอก</verse>
				<verse number="37">มุข หันหน้า​ออก​ลาน​ชั้น​นอก วงกบ​ทั้ง​สอง​ด้าน​มี​ลวดลาย​ต้น​อินทผลัม​และ​มี​บันได​แปด​ขั้น​ทอด​ขึ้น​สู่​มุข​นั้น</verse>
				<verse number="38">ใกล้​มุข​ตรง​ทาง​เข้า​ชั้น​ใน​แต่ละ​ด้าน​มี​ห้อง​หนึ่ง​ซึ่ง​เป็น​ที่​ชำระ​ล้าง​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="39">ใน​มุข​ตรง​ทาง​เข้า​มี​โต๊ะ​สอง​ตัว​ตั้ง​อยู่​แต่ละ​ด้าน ซึ่ง​เป็น​ที่​สำหรับ​ฆ่า​สัตว์​ที่​ใช้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป และ​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด</verse>
				<verse number="40">ด้าน​นอก​ของ​มุข​ทาง​เข้า​ใกล้​บันได ตรง​ทาง​เข้า​ประตู​ทิศ​เหนือ​มี​โต๊ะ​สอง​ตัว และ​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​บันได​มี​โต๊ะ​อีก​สอง​ตัว</verse>
				<verse number="41">ฉะนั้น​แต่ละ​ฟาก​ของ​ทาง​เข้า​มี​โต๊ะ​ด้าน​ละ​สี่​ตัว รวม​เป็น​แปด​ตัว เป็น​ที่​สำหรับ​ฆ่า​สัตว์​ที่​เป็น​เครื่อง​บูชา</verse>
				<verse number="42">และ​มี​โต๊ะ​อีก​สี่​ตัว​ทำ​ด้วย​หิน​สกัด​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว แต่ละ​ตัว​กว้าง​และ​ยาว 1.5 ศอก สูง 1 ศอก บน​โต๊ะ​ใช้​วาง​ภาชนะ​เครื่องใช้​ต่าง​ๆ ใน​การ​ฆ่า​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​เครื่อง​บูชา​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="43">และ​ที่​ผนัง​รอบ​ด้าน​มี​ตะขอ​สอง​ปลาย ยาว​อัน​ละ 1 ฝ่ามือ ติด​อยู่ โต๊ะ​เหล่า​นี้​สำหรับ​วาง​เนื้อ​เครื่อง​บูชา</verse>
				<verse number="44">ด้าน​นอก​ของ​ประตู​ชั้น​ใน ภายใน​ลาน​ชั้น​ใน​มี​ห้อง​สอง​ห้อง ห้อง​หนึ่ง อยู่​ที่​ข้าง​ประตู​ด้าน​เหนือ​และ​หันหน้า​ไป​ทาง​ใต้ อีก​ห้อง​หนึ่ง​อยู่​ที่​ข้าง​ประตู​ด้าน​ใต้ และ​หันหน้า​ไป​ทาง​เหนือ</verse>
				<verse number="45">เขา​บอก​ข้าพเจ้า​ว่า “ห้อง​ที่​หัน​ไป​ทาง​ใต้​สำหรับ​ปุโรหิต​ผู้​เป็น​ยาม​ดูแล​วิหาร</verse>
				<verse number="46">ส่วน​ห้อง​ที่​หัน​ไป​ทาง​เหนือ​สำหรับ​ปุโรหิต​ผู้​เป็น​ยาม​ดูแล​แท่น​บูชา คน​เหล่า​นี้​เป็น​ลูกหลาน​ของ​ศาโดก​ซึ่ง​เป็น​คน​เลวี​พวก​เดียว​ที่​สามารถ​เข้า​มา​ใกล้​พระยาห์เวห์​เพื่อ​ปรนนิบัติ​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์”</verse>
				<verse number="47">แล้ว​เขา​วัด​ลาน​นั้น​ซึ่ง​เป็น​รูป​สี่เหลี่ยม​จัตุรัส​กว้าง​ยาว​ด้าน​ละ 100 ศอก และ​แท่น​บูชา​อยู่​หน้า​วิหาร</verse>
				<verse number="48">เขา​พา​ข้าพเจ้า​มา​ยัง​มุข​วิหาร​และ​วัด​เสา​แต่ละ​ด้าน​กว้าง 5 ศอก ทาง​เข้า​กว้าง 14 ศอก และ​ผนัง​กั้น​ห้อง แต่ละ​ด้าน​กว้าง 3 ศอก</verse>
				<verse number="49">มุข​นั้น​กว้าง 20 ศอก และ​วัด​จาก​ข้าง​หน้า​ไป​ข้าง​หลัง​ได้ 12 ศอก มี​บันได​สิบ​ขั้น​ทอด​ขึ้น​ถึง​มุข​นั้น และ​แต่ละ​ด้าน​ของ​เสา​ทาง​เข้า​มี​เสา​อยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="41">
				<verse number="1">แล้ว​เขา​ผู้​นั้น​พา​ข้าพเจ้า​มา​ที่​ห้อง​โถง​หลัก​และ​วัด​วงกบ​แต่ละ​ด้าน ​กว้าง 6 ศอก</verse>
				<verse number="2">ทาง​เข้า​นั้น​กว้าง 10 ศอก และ​ผนัง​กั้น​ของ​แต่ละ​ฟาก​กว้าง 5 ศอก เขา​วัด​ห้อง​โถง​หลัก​ด้วย ยาว 40 ศอก กว้าง 20 ศอก</verse>
				<verse number="3">แล้ว​เขา​เข้า​สถาน​นมัสการ​ชั้น​ใน และ​วัด​เสา​ทาง​เข้า​แต่ละ​ต้น​ได้​กว้าง 2 ศอก ทาง​เข้า​นั้น​กว้าง 6 ศอก และ​ผนัง​กั้น​ของ​ทาง​เข้า​กว้าง 7 ศอก</verse>
				<verse number="4">เขา​วัด​ขนาด​ของ​สถาน​นมัสการ​ชั้น​ใน​ไป​จน​ถึง​ห้อง​โถง​หลัก​ได้​กว้าง​ยาว​ด้าน​ละ 20 ศอก เขา​บอก​ข้าพเจ้า​ว่า “นี่​เป็น​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เขา​วัด​ผนัง​วิหาร​ได้​หนา 6 ศอก และ​วัด​ห้อง​ระเบียง​ที่​อยู่​รอบ​วิหาร แต่ละ​ห้อง​กว้าง 4 ศอก</verse>
				<verse number="6">ห้อง​ระเบียง​มี​สาม​ชั้น ชั้น​ละ​สามสิบ​ห้อง รอบ​ผนัง​วิหาร​มี​สัน​ยื่น​ออก​มา​เพื่อ​รองรับ​ห้อง​ระเบียง ไม่​ได้​สร้าง​ยึด​เข้า​ไป​ใน​ผนัง​วิหาร</verse>
				<verse number="7">ห้อง​ระเบียง​รอบ​วิหาร​นั้น ยิ่ง​อยู่​ชั้น​สูง​ขึ้น​ก็​ยิ่ง​กว้าง​ขึ้น รับ​กับ​ผนัง​วิหาร​ที่​เป็น​ชั้น​ขึ้นไป มี​บันได​ทอด​จาก​ชั้น​ล่าง​สุด​ขึ้น​ผ่าน​ชั้น​กลาง​ไป​จน​ถึง​ชั้น​บน​สุด</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​เห็น​ว่า​วิหาร​มี​ยก​พื้น​โดย​รอบ เป็น​ฐาน​รอง​รับ​ห้อง​ระเบียง วัด​ได้​ยาว​หนึ่ง​ไม้​วัด​คือ 6 ศอก</verse>
				<verse number="9">ผนัง​รอบ​นอก​ของ​ระเบียง​หนา 5 ศอก ที่​โล่ง​ระหว่าง​ห้อง​ระเบียง​ของ​วิหาร</verse>
				<verse number="10">และ​ห้อง​ต่าง​ๆ ของ​ปุโรหิต​กว้าง 20 ศอก​โดย​รอบ​วิหาร</verse>
				<verse number="11">จาก​ที่​โล่ง​นั้น​มี​ทาง​เข้า​สู่​ห้อง​ระเบียง​สอง​ทาง​คือ​ด้าน​เหนือ​และ​ด้าน​ใต้ ยก​พื้น​ต่อ​กับ​ที่​โล่ง​นั้น​กว้าง 5 ศอก​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="12">ตึก​ที่​หัน​ไป​ยัง​ลาน​วิหาร​ทาง​ด้าน​ตะวันตก​นั้น​กว้าง 70 ศอก ผนัง​ตึก​หนา 5 ศอก​โดย​รอบ และ​ยาว 90 ศอก</verse>
				<verse number="13">แล้ว​เขา​วัด​วิหาร​ได้​ยาว 100 ศอก ลาน​กับ​ตึก​และ​ผนัง​ก็​มี​ความ​ยาว 100 ศอก</verse>
				<verse number="14">ความ​กว้าง​ของ​ลาน​วิหาร​ทาง​ฟาก​ตะวันออก รวม​ทั้ง​ด้าน​หน้า​ของ​วิหาร​คือ 100 ศอก</verse>
				<verse number="15">แล้ว​เขา​วัด​ความ​ยาว​ของ​ตึก​ซึ่ง​หันหน้า​ไป​สู่​ลาน​ด้าน​หลัง​ของ​วิหาร รวม​ทั้ง​เฉลียง​แต่ละ​ด้าน​วัด​ได้ 100 ศอก ห้อง​โถง​หลัก สถาน​นมัสการ​ชั้น​ใน​และ​มุข​หัน​หน้า​ไป​ทาง​ลาน</verse>
				<verse number="16">ธรณี​ประตู หน้าต่าง​แคบ และ​เฉลียง​ที่​อยู่​รอบ​ทั้ง​สาม​ด้าน คือ​ทุก​ส่วน​ที่​อยู่​เหนือ​ขึ้น​ไป รวม​ทั้ง​ธรณี​ประตู ทั้งหมด​กรุ​ด้วย​ไม้ พื้น​ผนัง​ขึ้น​ไป​ถึง​หน้าต่าง และ​หน้าต่าง​ก็​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="17">พื้นที่​ว่าง​เหนือ​ด้าน​นอก​ของ​ทาง​เข้า​สถาน​นมัสการ​ชั้น​ใน และ​บน​ผนัง​เป็น​ระยะ​รอบ​สถาน​นมัสการ​ชั้น​ใน​และ​ชั้น​นอก</verse>
				<verse number="18">มี​เครูบ​และ​ต้น​อินทผลัม​แกะสลัก​ไว้​สลับ​กัน เครูบ​แต่ละ​ตน​มี​สอง​หน้า</verse>
				<verse number="19">หน้า​หนึ่ง​เป็น​หน้า​มนุษย์​หัน​หน้า​ไป​ทาง​ต้น​อินทผลัม​ด้าน​หนึ่ง อีก​หน้า​เป็น​สิงโต​หัน​ไป​ทาง​ต้น​อินทผลัม​อีก​ด้าน ลวดลาย​นี้​รอบ​ทั้ง​วิหาร</verse>
				<verse number="20">ที่​ผนัง​ของ​ห้อง​โถง​หลัก จาก​พื้น​ถึง​บริเวณ​เหนือ​ทาง​เข้า​สลัก​เป็น​รูป​เครูบ​และ​ต้น​อินทผลัม</verse>
				<verse number="21">ห้อง​โถง​หลัก​มี​กรอบ​ประตู​รูป​สี่เหลี่ยม​ผืน​ผ้า บาน​ที่​อยู่​หน้า​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​ก็​คล้าย​กัน</verse>
				<verse number="22">มี​แท่น​บูชา​ทำ​ด้วย​ไม้​สูง 3 ศอก และ​กว้าง​ยาว​ด้าน​ละ 2 ศอก มุม​ฐาน​และ​ด้าน​ข้าง​ทำ​ด้วย​ไม้ ชาย​ผู้​นั้น​บอก​ข้าพเจ้า​ว่า “นี่​คือ​โต๊ะ​เบื้อง​หน้า​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="23">ทั้ง​ห้อง​โถง​หลัก​และ​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​มี​ประตู​ทบ</verse>
				<verse number="24">แต่ละ​ประตู​มี​บาน​พับ​สอง​บาน</verse>
				<verse number="25">ประตู​ห้อง​โถง​หลัก​มี​รูป​เครูบ​และ​ต้น​อินทผลัม​แกะสลัก​เหมือน​ที่​แกะสลัก​บน​ผนัง และ​มี​ไม้​กัน​สาด​ยื่น​ออก​มา​หน้า​มุข</verse>
				<verse number="26">ที่​ผนัง​ข้าง​ของ​มุข มี​หน้าต่าง​แคบ​ๆ มี​ลวดลาย​ต้น​อินทผลัม​แกะสลัก​อยู่​แต่ละ​ด้าน ห้อง​ระเบียง​ของ​วิหาร​ก็​มี​ไม้​ส่วน​ที่​ยื่น​ออก​มา​เช่น​กัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="42">
				<verse number="1">แล้ว​ชาย​ผู้​นั้น​พา​ข้าพเจ้า​มา​ทาง​ทิศ​เหนือ​เข้า​สู่​ลาน​ชั้น​นอก และ​ห้อง​ต่าง​ๆ ตรงข้าม​กับ​ลาน​วิหาร และ​ตรงข้าม​กับ​ผนัง​ด้าน​นอก​ทาง​ทิศ​เหนือ</verse>
				<verse number="2">ตึก​ที่​มี​ประตู​หัน​ไป​ทาง​เหนือ​นั้น​ยาว 100 ศอก กว้าง 50 ศอก</verse>
				<verse number="3">ทั้ง​ใน​ส่วน​ที่​เป็น​ระยะ 20 ศอก จาก​ลาน​ชั้น​ใน​และ​ใน​ส่วน​ตรง​ข้าม​กับ​พื้น​หิน​ของ​ลาน​ชั้น​นอก มี​ระเบียง​ซึ่ง​หันหน้า​เข้า​หา​กัน​สาม​ชั้น</verse>
				<verse number="4">หน้า​ห้อง​ต่าง​ๆ เป็น​ทาง​เดิน​ภายใน​กว้าง 10 ศอก และ​ยาว 100 ศอก ประตู​ห้อง​เหล่า​นี้​อยู่​ทาง​เหนือ</verse>
				<verse number="5">ห้อง​ชั้น​บน​แคบ​กว่า​เพราะ​ระเบียง​กิน​เนื้อ​ที่​มาก​กว่า​ระเบียง​ชั้น​ล่าง​และ​ชั้น​กลาง​ตึก</verse>
				<verse number="6">ห้อง​ต่าง​ๆ ชั้น​บน​สุด ไม่​มี​เสา​เหมือน​ที่​ลาน เนื้อที่​ห้อง​จึง​แคบ​กว่า​ที่​ชั้น​ล่าง​และ​ชั้น​กลาง</verse>
				<verse number="7">มี​ผนัง​ด้าน​นอก​ที่​อยู่​หน้า​ห้อง ขนาน​ไป​กับ​ห้อง​และ​ลาน​ชั้น​นอก ยาว 50 ศอก</verse>
				<verse number="8">ขณะ​ที่​ห้อง​แถว​ด้าน​ข้าง​ถัด​จาก​ลาน​ชั้น​นอก​ยาว 50 ศอก ห้อง​แถว​ด้าน​ข้าง​ใกล้​สถาน​นมัสการ​ที่สุด​ยาว 100 ศอก</verse>
				<verse number="9">ห้อง​ชั้น​ล่าง​มี​ทาง​เข้า​ด้าน​ตะวันออก​เมื่อ​เข้า​มา​จาก​ลาน​ชั้น​นอก</verse>
				<verse number="10">ทาง​ทิศ​ใต้ ตาม​ทาง​ยาว​ของ​กำแพง​ลาน​ชั้น​นอก มี​ห้อง​หลาย​ห้อง​อยู่​ติด​กับ​ลาน​วิหาร ตรง​ข้าม​กับ​ผนัง​ชั้น​นอก</verse>
				<verse number="11">ซึ่ง​มี​ทาง​เดิน​ตรง​หน้า​ห้อง ห้อง​เหล่า​นี้​เหมือน​ห้อง​ทาง​ทิศ​เหนือ ซึ่ง​กว้าง​ยาว​เท่า​กัน ทาง​ออก​และ​ขนาด​คล้าย​กัน คล้าย​กับ​ประตู​ทาง​เหนือ</verse>
				<verse number="12">คือ​ประตู​ห้อง​ทาง​ทิศใต้ มี​ประตู​ตรง​ต้น​ทาง​เดิน ขนาน​กับ​กำแพง​ไป​ทาง​ตะวันออก ซึ่ง​เป็น​ทาง​เข้า​ห้อง​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="13">แล้ว​เขา​บอก​ข้าพเจ้า​ว่า “ห้อง​ทาง​เหนือ​และ​ทาง​ใต้​ซึ่ง​หัน​หน้า​ไป​ทาง​ลาน​วิหาร คือ​ห้อง​ของ​พวก​ปุโรหิต ผู้​เข้า​เฝ้า​พระยาห์เวห์ จะ​กิน​เครื่อง​บูชา​อัน​บริสุทธิ์​ที่สุด ที่​นั่น​เป็น​ที่​วาง​เครื่อง​บูชา​บริสุทธิ์​ที่สุด ทั้ง​ธัญ​บูชา เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป และ​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด เพราะ​สถานที่​นั้น​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ปุโรหิต​เข้า​สู่​ที่​บริสุทธิ์ จะ​ไม่​ออก​ไป​ลาน​ชั้น​นอก​จน​กว่า​จะ​ถอด​ชุด​ที่​สวม​ขณะ​ทำ​หน้าที่​ออก​เสีย​ก่อน เพราะ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ล้วน​บริสุทธิ์ ปุโรหิต​จะ​สวม​ชุด​อื่น​ก่อน​จะ​เข้า​ไป​ที่​สำหรับ​ประชาชน”</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เขา​วัด​ข้าง​ใน​บริเวณ​วิหาร​แล้ว เขา​พา​ข้าพเจ้า​ออก​มา​ทาง​ประตู​ตะวันออก​และ​วัด​อาณา​บริเวณ​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="16">เขา​ใช้​ไม้​วัด​วัด​ด้าน​ตะวันออก​ได้ 500 ศอก</verse>
				<verse number="17">วัด​ด้าน​เหนือ​ได้ 500 ศอก</verse>
				<verse number="18">เขา​ใช้​ไม้​วัด​วัด​ด้าน​ใต้​ได้ 500 ศอก</verse>
				<verse number="19">แล้ว​เขา​หัน​ไป​วัด​ด้าน​ตะวันตก​โดย​ใช้​ไม้​วัด​ก็​วัด​ได้ 500 ศอก</verse>
				<verse number="20">เขา​วัด​อาณา​บริเวณ​ทั้ง​สี่​ด้าน มี​กำแพง​ล้อม​รอบ เขา​วัด​ได้​กว้าง​ยาว​ด้าน​ละ 500 ศอก เพื่อ​แยก​ที่​บริสุทธิ์​จาก​ที่​สาธารณะ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="43">
				<verse number="1">แล้ว​ชาย​ผู้​นั้น​นำ​ข้าพเจ้า​มา​ยัง​ประตู​ซึ่ง​หัน​ไป​ทาง​ตะวันออก</verse>
				<verse number="2">และ​ข้าพเจ้า​เห็น​เกียรติ​สิริ​ของ​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​มา​จาก​ทาง​ตะวันออก เสียง​ของ​พระองค์​เหมือน​เสียง​กระแส​น้ำ​เชี่ยวกราก และ​แผ่นดิน​ก็​เจิดจ้า​ด้วย​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">นิมิต​ที่​เห็น​นี้​เหมือน​กับ​นิมิต​ที่​ข้าพเจ้า​เห็น​ใน​คราว​ที่​พระองค์​มา​ทำลาย​เมือง​นั้น และ​เหมือน​นิมิต​ที่​เห็น​ริม​แม่น้ำ​เคบาร์ ข้าพเจ้า​จึง​หมอบ​ซบ​หน้า​ลง​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="4">เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​เข้า​สู่​วิหาร​ทาง​ประตู​ด้าน​ตะวันออก</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พระวิญญาณ​ยก​ข้าพเจ้า​ขึ้น นำ​ข้าพเจ้า​มา​ที่​ลาน​ชั้น​ใน และ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​ปกคลุม​ทั่ว​วิหาร</verse>
				<verse number="6">ขณะ​ที่​เขา​ผู้​นั้น​ยืน​อยู่​ข้าง​ๆ ข้าพเจ้า​ได้ยิน​ผู้​หนึ่ง​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​จาก​ใน​วิหาร</verse>
				<verse number="7">พระองค์​พูด​ว่า “บุตร​มนุษย์​เอ๋ย บัลลังก์​และ​แท่น​วาง​เท้า​ของ​เรา​อยู่​ที่นี่ นี่​คือ​ที่​ซึ่ง​เรา​จะ​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​อิสราเอล​ตลอด​ไป ชาว​อิสราเอล ไม่ว่า​ประชาชน​หรือ​กษัตริย์​จะ​ไม่​ทำ​ให้​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา​แปดเปื้อน​มลทิน​อีก โดย​การ​ค้า​ประเวณี​และ​ของ​ถวาย​งาน​ศพ สำหรับ​กษัตริย์​ของ​เขา</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​พวก​เขา​วาง​ธรณี​ประตู​ถัด​จาก​ธรณี​ประตู​ของ​เรา และ​ประตู​ถัด​จาก​ประตู​ของ​เรา มี​เพียง​ผนัง​ซึ่ง​กั้น​ระหว่าง​เรา​กับ​เขา เขา​ก็​ทำ​ให้​นาม​อัน​บริสุทธิ์​ของ​เรา​เป็น​มลทิน​โดย​การ​กระทำ​อัน​น่า​รังเกียจ เรา​จึง​ทำลาย​เขา​ด้วย​ความ​โกรธ</verse>
				<verse number="9">บัดนี้​ให้​เขา​ทิ้ง​การ​ค้า​ประเวณี​และ​ของ​ถวาย​ใน​พิธี​ศพ​สำหรับ​กษัตริย์​ของ​เขา แล้ว​เรา​จะ​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เขา​ตลอดไป</verse>
				<verse number="10">บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​พูด​ถึง​วิหาร​นั้น​ให้​ประชาชน​อิสราเอล​ฟัง เพื่อ​เขา​จะ​ละอาย​ใจ​ใน​บาป​ของ​ตน ให้​เขา​พิจารณา​ความ​สมบูรณ์​แบบ​ของ​วิหาร</verse>
				<verse number="11">และ​หาก​เขา​ละอาย​ใจ​ใน​ทุก​สิ่ง​ที่​ทำ​ไป​แล้ว ก็​จง​ให้​เขา​รู้​แผนผัง​วิหาร การ​จัดเตรียม​ทาง​เข้า​ออก แผนผัง​รวม​ถึง​กฎ​เกณฑ์ และ​กฎ​บัญญัติ​ทั้งหมด จง​บันทึก​สิ่ง​เหล่า​นี้​ไว้​ต่อหน้า​เขา เพื่อ​เขา​จะ​ทำ​ตาม​แผนผัง​และ​กฎ​เกณฑ์​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="12">นี่​เป็น​กฎ​เรื่อง​วิหาร คือ​อาณา​บริเวณ​โดย​รอบ​บน​ยอด​เขา​จะ​เป็น​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด นั่น​เป็น​กฎ​ของ​วิหาร</verse>
				<verse number="13">นี่​เป็น​ขนาด​ของ​แท่น​บูชา วัด​เป็น​หน่วย หน่วย​หนึ่ง​เท่ากับ 1 ศอก กับ 1 ฝ่ามือ ร่อง​ของ​แท่น​บูชา​นั้น​ลึก 1 ศอก และ​กว้าง 1 ศอก ขอบ​หนา 1 คืบ ความ​สูง​ของ​แท่น​มี​ดังนี้</verse>
				<verse number="14">จาก​ราง​น้ำ​บน​พื้น​ถึง​ขอบ​ล่าง​ซึ่ง​อยู่​รอบ​แท่น​บูชา สูง 2 ศอก และ​ขอบ​กว้าง 1 ศอก จาก​ขอบ​ล่าง​นี้​ถึง​ขอบ​บน​ที่​อยู่​รอบ​แท่น​บูชา สูง 4 ศอก และ​ขอบ​นั้น​กว้าง 1 ศอก​ด้วย</verse>
				<verse number="15">เหนือ​จาก​นั้น คือ​เตา​ของ​แท่น​บูชา​สูง 4 ศอก และ​เชิงงอน​ทั้ง​สี่​ยื่น​ขึ้น​มา​จาก​เตา</verse>
				<verse number="16">เตา​ของ​แท่น​บูชา​เป็น​สี่เหลี่ยม​จัตุรัส​กว้าง​ยาว​ด้าน​ละ 12 ศอก</verse>
				<verse number="17">คิ้ว​บน​ก็​เป็น​สี่เหลี่ยม​จัตุรัส​กว้าง​ยาว​ด้าน​ละ 14 ศอก รอบ​แท่น​บูชา​มี​ราง​น้ำ​สูง 1 ศอก ขอบ​สูง​ครึ่ง​ศอก บันได​แท่น​บูชา​หัน​ไป​ทาง​ตะวันออก”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เขา​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “บุตร​มนุษย์​เอ๋ย พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ต่อไป​นี้​คือ​กฎ​เกณฑ์​เรื่อง​การ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​การ​เอา​เลือด​ราด​ลง​บน​แท่น​บูชา​ใน​วันที่​สร้าง​เสร็จ</verse>
				<verse number="19">เจ้า​จง​มอบ​วัว​หนุ่ม​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป ​แก่​ปุโรหิต​ชาว​เลวี​ใน​ครอบครัว​ของ​ศาโดก​ผู้​เข้า​มา​ปรนนิบัติ​ต่อหน้า​เรา พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนี้</verse>
				<verse number="20">เจ้า​จง​เอา​เลือด​บาง​ส่วน​ทา​ที่​เชิงงอน​ทั้ง​สี่​ของ​แท่น​บูชา และ​ที่​มุม​ทั้ง​สี่​ของ​คิ้ว​บน​และ​ขอบ​โดย​รอบ เป็น​การ​ชำระ​แท่น​บูชา​และ​ลบ​มลทิน​แท่น​นั้น</verse>
				<verse number="21">เจ้า​จง​ใช้​วัว​หนุ่ม​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​และ​เผา​ใน​ที่​ซึ่ง​กำหนด​ไว้​ใน​บริเวณ​วิหาร​นอก​สถาน​นมัสการ</verse>
				<verse number="22">ใน​วันที่​สอง เจ้า​จง​ถวาย​แพะ​ผู้​ที่​ไม่​มี​ตำหนิ​เพื่อ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป และ​จง​ชำระ​แท่น​เหมือน​เมื่อ​ชำระ​โดย​ใช้​วัว​ผู้</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​เจ้า​ชำระ​แท่น​นั้น​เสร็จ​แล้ว จง​ถวาย​วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว​และ​แกะ​ผู้​คัด​จาก​ฝูง​หนึ่ง​ตัว ทั้ง​วัว​และ​แกะ​ผู้​ต้อง​ไม่​มี​ตำหนิ</verse>
				<verse number="24">เจ้า​จง​ถวาย​สัตว์​ทั้ง​สอง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​ปุโรหิต​จะ​เหยาะ​เกลือ​บน​วัว​และ​แกะ​ผู้​ถวาย​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">ตลอด​เจ็ด​วัน เจ้า​จง​ถวาย​แพะ​ผู้​วัน​ละ​ตัว​เพื่อ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป และ​จง​เตรียม​วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว​และ​แกะ​ผู้​คัด​จาก​ฝูง​หนึ่ง​ตัว​ด้วย สัตว์​เหล่า​นี้​ต้อง​ไม่​มี​ตำหนิ</verse>
				<verse number="26">ตลอด​เจ็ด​วัน​พวก​เขา​ต้อง​ลบ​มลทิน​และ​ชำระ​ให้​สะอาด​เพื่อ​เป็น​การ​ถวาย​แท่น​นั้น</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​ครบ​เจ็ด​วัน​แล้ว ตั้งแต่​วันที่​แปด​เป็นต้น​ไป ปุโรหิต​ต้อง​นำ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​ของ​เจ้า​มา​ถวาย​บน​แท่น​บูชา แล้ว​เรา​จะ​ยอมรับ​พวก​เจ้า พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="44">
				<verse number="1">แล้ว​ชาย​ผู้​นั้น​พา​ข้าพเจ้า​มา​ที่​ประตู​ชั้น​นอก ทาง​ด้าน​ตะวันออก​ของ​สถาน​นมัสการ ประตู​นั้น​ปิด​อยู่</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ให้​ประตู​ปิด​อยู่​อย่าง​นี้ อย่า​เปิด อย่า​ให้​ใคร​เข้า​ไป​ทาง​นี้ ให้​ประตู​ปิด​อยู่​ตลอด​เวลา เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​ได้​เข้า​ไป​ทาง​นี้</verse>
				<verse number="3">เจ้านาย​องค์​นั้น​องค์​เดียว​ที่​จะ​อยู่​ตรง​ทาง​เข้า เพื่อ​กิน​อาหาร​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ได้ กษัตริย์​นั้น​จะ​เข้า​ทาง​มุข​หน้า​และ​ออก​ไป​ทาง​เดียว​กัน”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​เขา​ผู้​นั้น​พา​ข้าพเจ้า​ผ่าน​ประตู​ด้าน​เหนือ​มา​ยัง​ด้าน​หน้า​ของ​วิหาร ข้าพเจ้า​มอง​เห็น​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์​ปกคลุม​ทั่ว​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ก็​หมอบ​ซบ​หน้า​ลง​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “บุตร​มนุษย์​เอ๋ย จง​มอง​ให้​เต็ม​ตา จง​ฟัง​ให้​เต็ม​หู และ​จง​เอา​ใจ​ใส่​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ที่​เรา​บอก​เจ้า เรื่อง​กฎ​เกณฑ์​และ​คำ​สั่ง​เกี่ยวกับ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ จง​ใส่ใจ​เรื่อง​ทาง​เข้า​วิหาร​และ​ทาง​เข้า​ออก​ทุก​ทาง​ของ​สถาน​นมัสการ</verse>
				<verse number="6">จง​พูด​กับ​ชน​อิสราเอล​ที่​ชอบ​กบฏ​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ประชาชน​อิสราเอล! พอ​เสียที​กับ​การ​กระทำ​อัน​น่า​น่า​รังเกียจ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="7">นอกเหนือ​จาก​ความ​ประพฤติ​น่า​รังเกียจ​อื่น​ๆ แล้ว เจ้า​ยัง​พา​ชาว​ต่าง​ชาติ​ที่​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต​ทั้ง​กาย​และ​ใจ​เข้า​มา​ยัง​สถาน​นมัสการ​ของ​เรา ทำ​ให้​วิหาร​ของ​เรา​มัวหมอง ใน​ขณะ​ที่​เจ้า​ถวาย​อาหาร ไขมัน และ​เลือด​แก่​เรา เจ้า​ก็​ละเมิด​พันธสัญญา​ของ​เรา</verse>
				<verse number="8">แทน​ที่​จะ​ทำ​หน้าที่​ของ​เจ้า​ดูแล​สิ่ง​ที่​แยก​ไว้​เพื่อ​เรา เจ้า​ก็​ให้​คน​อื่น​มา​รับผิดชอบ​สถาน​นมัสการ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า อย่า​ให้​ชาว​ต่าง​ชาติ​คน​ใด​ที่​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต​ทั้ง​กาย​และ​ใจ​เข้า​มา​ใน​สถาน​นมัสการ​ของ​เรา แม้​กระทั่ง​ชาว​ต่าง​ชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="10">ชาว​เลวี​ที่​ห่าง​ไป​จาก​เรา​เมื่อ​ครั้ง​อิสราเอล​หลง​ผิด​ไป และ​ที่​เตลิด​จาก​เรา​ไป​ติดตาม​รูป​เคารพ​ต่าง​ๆ จะ​ต้อง​รับ​ผล​จาก​บาป​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​อาจ​จะ​ทำงาน​รับใช้​ใน​สถาน​นมัสการ​ของ​เรา ดูแล​ประตู​วิหาร​และ​ทำงาน​ที่​นั่น พวก​เขา​อาจ​ฆ่า​สัตว์ เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว หรือ​เครื่อง​บูชา​ต่าง​ๆ ให้​ประชาชน ยืน​อยู่​ต่อหน้า​และ​รับใช้​ประชาชน</verse>
				<verse number="12">แต่​เพราะ​เขา​เคย​รับใช้​ประชาชน​ต่อหน้า​รูป​เคารพ และ​ทำ​ให้​ชาว​อิสราเอล​ทำ​บาป ฉะนั้น เรา​ได้​ชูมือ​ปฏิญาณ​ว่า​พวก​เขา​ต้อง​รับ​ผล​จาก​บาป​ของ​ตน พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="13">อย่า​ให้​เขา​มา​รับใช้​เรา​ใกล้ชิด​ใน​ฐานะ​ปุโรหิต หรือ​เข้า​มา​ใกล้​สิ่ง​ที่​แยก​ไว้​เพื่อ​เรา หรือ​เครื่อง​บูชา​ที่​แยก​ไว้​เป็น​พิเศษ​ที่​สุด​เพื่อ​เรา พวก​เขา​ต้อง​รับ​ความ​อัปยศ​จาก​การ​กระทำ​น่า​รังเกียจ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="14">และ​เรา​จะ​แต่งตั้ง​ให้​เขา​เป็น​ยาม​ของ​วิหาร ดูแล​งาน​ทั้งหมด​ที่​ต้อง​ทำ​ใน​นั้น</verse>
				<verse number="15">แต่​ปุโรหิต​ชาว​เลวี​เชื้อสาย​ของ​ศาโดก​ผู้​ซึ่ง​ทำ​หน้าที่​อย่าง​ซื่อสัตย์​ใน​สถาน​นมัสการ​ของ​เรา​เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​หลง​ไป​จาก​เรา​นั้น ให้​พวก​เขา​มา​รับใช้​ใกล้ชิด​ยืน​อยู่​ตรง​หน้า​เรา ถวาย​เครื่อง​บูชา​คือ​ไขมัน​และ​เลือด พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="16">ปุโรหิต​ชาว​เลวี​เท่านั้น​ที่​เข้า​มา​ใน​สถาน​นมัสการ​ของ​เรา​ได้ เฉพาะ​พวก​เขา​เท่านั้น​ที่​เข้า​มา​ใกล้​โต๊ะ​ของ​เรา เพื่อ​ปรนนิบัติ​ต่อหน้า​เรา​และ​รับใช้​เป็น​ยาม​ให้​เรา</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​เขา​จะ​เข้า​ประตู​ลาน​ชั้น​ใน ต้อง​สวม​เสื้อผ้า​ลินิน อย่า​สวม​ผ้า​ขน​สัตว์​ใด​ๆ ขณะ​ปฏิบัติ​หน้าที่​ที่​ประตู​ต่าง​ๆ ของ​ลาน​ชั้น​ใน​หรือ​ภายใน​วิหาร</verse>
				<verse number="18">ให้​เขา​โพก​ผ้า​ลินิน​ไว้​ที่​ศีรษะ​และ​สวม​เสื้อผ้า​ชั้น​ใน​ที่​ทำ​จาก​ผ้า​ลินิน​รอบ​เอว ไม่​ให้​สวม​สิ่งใด​ที่​จะ​ทำ​ให้​เหงื่อ​ออก</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​เขา​จะ​ออก​มา​สู่​ลาน​ชั้น​นอก​ที่​ประชาชน​อยู่ ให้​ถอด​ชุด​ที่​ใช้​ปฏิบัติ​หน้าที่​ออก​วาง​ไว้​ใน​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์ และ​สวม​ชุด​อื่น เพื่อ​ว่า​ประชาชน​จะ​ไม่​ได้รับ​การ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์ โดย​ผ่าน​การ​สัมผัส​เสื้อผ้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="20">อย่า​ให้​ปุโรหิต​โกน​ผม​หรือ​ปล่อย​ผม​ยาว แต่​ต้อง​ตัด​ผม​ให้​เรียบร้อย</verse>
				<verse number="21">อย่า​ให้​ปุโรหิต​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​เมื่อ​เข้า​ไป​ลาน​ชั้น​ใน</verse>
				<verse number="22">เขา​ห้าม​แต่งงาน​กับ​แม่ม่าย​หรือ​ผู้หญิง​ที่​หย่าร้าง แต่​ให้​แต่งงาน​กับ​หญิง​พรหมจารี​เชื้อสาย​อิสราเอล​หรือ​ภรรยา​ม่าย​ของ​ปุโรหิต​เท่านั้น</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​ต้อง​สั่งสอน​ประชาชน​ของ​เรา​ถึง​ข้อ​แตกต่าง​ระหว่าง​สิ่ง​ที่​บริสุทธิ์​และ​สิ่ง​ที่​สามัญ และ​สอน​ให้​แยกแยะ​ระหว่าง​สิ่ง​ที่​เป็น​มลทิน​และ​สิ่ง​ที่​สะอาด</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​มี​คดี​ความ ให้​ปุโรหิต​ทำ​หน้าที่​พิพากษา​ตัดสิน​ความ​ตาม​ข้อ​กำหนด​ของ​เรา ให้​เขา​รักษา​กฎ​บัญญัติ​และ​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา​เรื่อง​เทศกาล​ต่าง​ๆ ตาม​กำหนด เขา​จะ​ต้อง​รักษา​สะบาโต​ของ​เรา​ให้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="25">ปุโรหิต​อย่า​ทำ​ตัว​ให้​เป็น​มลทิน​โดย​เข้า​ไป​ใกล้​คน​ตาย เว้น​แต่​เป็น​พ่อ​แม่ ลูกชาย​ลูก​สาว พี่ชาย​น้อง​ชาย หรือ​พี่​สาว​น้อง​สาว​ที่​ยัง​ไม่​มี​สามี จึง​ยอม​ให้​ตน​เป็น​มลทิน​ได้</verse>
				<verse number="26">หลังจาก​ที่​ชำระ​ตัว​แล้ว ให้​คอย​ไป​อีก​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="27">ใน​วันที่​จะ​เข้า​ไป​สู่​ลาน​ชั้น​ใน​ของ​สถาน​นมัสการ​เพื่อ​ทำ​หน้าที่​ใน​สถาน​นมัสการ เขา​จะ​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป ​เพื่อ​ตัวเอง พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="28">เรา​จะ​เป็น​ทรัพย์​สมบัติ​อย่าง​เดียว​ของ​ปุโรหิต เขา​ไม่​ต้อง​ถือ​กรรมสิทธิ์​ใด​ๆ ใน​อิสราเอล เพราะ​เรา​จะ​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เขา</verse>
				<verse number="29">ให้​เขา​กิน​ธัญ​บูชา เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด ทุก​สิ่ง​ใน​อิสราเอล​ที่​ถวาย ​แด่​พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​ของ​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="30">ผล​แรก​ที่​ดี​ที่​สุด​และ​ของ​ถวาย​พิเศษ​ทั้งหมด​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​ของ​ปุโรหิต เจ้า​จง​มอบ​ธัญญาหาร​รุ่น​แรก​แก่​พวก​เขา เพื่อ​ครอบครัว​ของ​เจ้า​จะ​ได้รับ​พร</verse>
				<verse number="31">ปุโรหิต​ต้อง​ไม่​กิน​สัตว์​ที่​ตาย​เอง​หรือ​ถูก​สัตว์​ร้าย​ฉีก​กัด ไม่ว่า​จะ​เป็น​นก​หรือ​สัตว์​อื่น’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="45">
				<verse number="1">“เมื่อ​เจ้า​แบ่งสรร​ดินแดน​กรรมสิทธิ์ จง​ถวาย​ที่ดิน​ส่วน​หนึ่ง​แด่​พระยาห์เวห์​เป็น​เขต​ศักดิ์สิทธิ์​ยาว 25,000 คิวบิท และ​กว้าง 20,000 คิวบิท ทั้ง​เขต​แดน​นั้น​จะ​เป็น​ที่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="2">ใน​บริเวณ​นี้​ให้​มี​ที่​สี่​เหลี่ยม​จัตุรัส​กว้าง​ยาว​ด้าน​ละ 500 คิวบิท เพื่อ​เป็น​สถาน​นมัสการ​และ​มี​ที่​ว่าง​โดย​รอบ​เป็น​ระยะ 50 คิวบิท</verse>
				<verse number="3">ใน​เขต​ศักดิ์สิทธิ์​นี้ จง​วัด​ที่​แบ่ง​ออก​มา​ให้​ได้​ขนาด​ยาว 25,000 คิวบิท กว้าง 10,000 คิวบิท ใน​บริเวณ​นี้​จะ​เป็น​สถาน​นมัสการ​คือ​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด</verse>
				<verse number="4">จะ​เป็น​เขต​แดน​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​บรรดา​ปุโรหิต ผู้​ปฏิบัติ​หน้าที่​ใน​สถาน​นมัสการ และ​เข้า​ปรนนิบัติ​รับใช้​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ใช้​เป็น​ที่​สำหรับ​บ้านเรือน​ของ​ปุโรหิต​และ​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​สถาน​นมัสการ</verse>
				<verse number="5">อีก​ส่วน​ซึ่ง​ยาว 25,000 คิวบิท และ​กว้าง 10,000 คิวบิท เป็น​ของ​คน​เลวี​ซึ่ง​ปฏิบัติ​หน้าที่​ใน​วิหาร มอบให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เขา​ที่​จะ​สร้าง​บ้าน​เมือง​เพื่อ​อยู่​อาศัย</verse>
				<verse number="6">เจ้า​จง​มอบ​ที่​กว้าง 5,000 คิวบิท ยาว 25,000 คิวบิท ต่อ​จาก​เขต​ศักดิ์สิทธิ์​ให้​เป็น​ส่วน​ของ​เมือง​นั้น ที่นี่​จะ​เป็น​ของ​อิสราเอล​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="7">ที่ดิน​แต่ละ​ข้าง​ของ​เนื้อที่​เขต​ศักดิ์สิทธิ์​และ​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เมือง​ยก​ให้​เป็น​ของ​เจ้านาย ทอด​ออก​ไป​ทาง​ตะวันตก​และ​ตะวันออก ตลอด​ความ​ยาว​ของ​พรมแดน​ตะวันตก​จด​ตะวันออก​เทียบเท่า​กับ​ส่วน​ที่​ยก​ให้​ตระกูล​หนึ่ง</verse>
				<verse number="8">ที่ดิน​นี้​จะ​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เจ้านาย​ใน​อิสราเอล และ​เจ้านาย​เหล่า​นั้น​จะ​ได้​ไม่​กดขี่​ประชาชน​ของ​เรา​อีก​ต่อไป แต่​จะ​ยอม​ให้​ชน​อิสราเอล​ครอบครอง​ดินแดน​ตาม​ตระกูล​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘พวก​เจ้านาย​ของ​อิสราเอล เจ้า​ทำ​เกิน​มาก​พอ​แล้ว! จง​เลิก​กดขี่​ทารุณ​แล้ว​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง ยุติธรรม หยุด​ไล่​ประชาชน​ของ​เรา​ไป​จาก​ที่​ของ​เขา’ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="10">‘จง​ใช้​เครื่อง​ชั่ง​ที่​เที่ยง​ตรง เอฟาห์​และ​บัท​ที่​เที่ยง​ตรง</verse>
				<verse number="11">เอฟาห์​จะ​เท่า​กับ​บัท คือ​ทั้ง​เอฟาห์​และ​บัท​เท่า​กับ​หนึ่ง​ใน​สิบ​โฮเมอร์ โฮเมอร์​เป็น​หน่วย​มาตรฐาน​ของ​การ​ตวง​ทั้ง​ของ​แห้ง​และ​ของ​เหลว</verse>
				<verse number="12">1 เชเขล เท่ากับ 20 เกราห์​และ 60 เชเขล​เท่ากับ 1 มินา</verse>
				<verse number="13">ของ​ถวาย​พิเศษ​ที่​เจ้า​ต้อง​นำ​มา​ให้​คือ ข้าว​สาลี​หนึ่ง​ใน​หก​เอฟาห์ ​จาก​ทุก​หนึ่ง​โฮเมอร์ ข้าว​บาร์เลย์​ก็​หนึ่ง​ใน​หก​เอฟาห์ ​จาก​ทุก​หนึ่ง​โฮเมอร์</verse>
				<verse number="14">ส่วน​น้ำมัน​มะกอก​ตวง​ด้วย​หน่วย​บัท คือ​หนึ่ง​ใน​สิบ​บัท ​จาก​ทุก​หนึ่ง​โคร์ (ซึ่ง​เท่ากับ​หนึ่ง​โฮเมอร์​หรือ​สิบ​บัท)</verse>
				<verse number="15">คัด​แกะ​หนึ่ง​ตัว​จาก​ทุก​สอง​ร้อย​ตัว จาก​ทุ่ง​หญ้า​อัน​อุดม​ของ​อิสราเอล สิ่ง​เหล่า​นี้​จะ​ใช้​เป็น​ธัญ​บูชา เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว และ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​เพื่อ​ลบ​บาป​สำหรับ​ประชาชน’ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="16">ประชาชน​ทั้งหมด​จะ​ต้อง​นำ​ของ​ถวาย​พิเศษ​นี้​มา​สำหรับ​เจ้านาย​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="17">เจ้านาย​มี​หน้าที่​จะ​ต้อง​จัดเตรียม​เครื่อง​เผา​บูชา ธัญ​บูชา และ​เครื่องดื่ม​บูชา​ที่​ใช้​ใน​งาน​เทศกาล งาน​วัน​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ​และ​วัน​สะบาโต คือ​เทศกาล​ทั้งหมด​ที่​กำหนด​ไว้​ของ​ชาว​อิสราเอล เขา​จะ​จัด​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป ธัญ​บูชา เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว และ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ เพื่อ​ลบ​บาป​ของ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘ใน​วัน​ที่​หนึ่ง​เดือน​หนึ่ง เจ้า​จง​เอา​วัว​หนุ่ม​ที่​ไร้​ตำหนิ​มา​เพื่อ​ชำระ​สถาน​นมัสการ</verse>
				<verse number="19">ให้​ปุโรหิต​เอา​เลือด​ของ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​ทา​ที่​เสา​ประตู​วิหาร ที่​มุม​ทั้ง​สี่​ของ​แท่น​บูชา และ​ที่​เสา​ประตู​ของ​ลาน​ชั้น​ใน</verse>
				<verse number="20">จง​ทำ​อย่าง​นี้​อีก​ใน​วันที่​เจ็ด​ของ​เดือน​นั้น เป็น​การ​ลบ​มลทิน​ของ​วิหาร เพื่อ​คน​ที่​ทำ​บาป​โดย​ไม่​เจตนา​หรือ​รู้​เท่า​ไม่​ถึง​การณ์</verse>
				<verse number="21">ใน​วันที่​สิบสี่​เดือน​ที่​หนึ่ง จง​ถือ​เทศกาล​ปัสกา เจ้า​จะ​กิน​ขนมปัง​ไม่​ใส่​ยีสต์​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน​ช่วง​เทศกาล</verse>
				<verse number="22">ใน​วัน​นั้น เจ้านาย​จะ​ถวาย​วัว​หนุ่ม​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป​สำหรับ​ทั้ง​ตัว​เขา​เอง​และ​ประชาชน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="23">ทุก​วัน​ตลอด​เจ็ด​วัน​ของ​เทศกาล เขา​จะ​ถวาย​วัว​หนุ่ม​เจ็ด​ตัว และ​แกะ​ผู้​เจ็ด​ตัว​ที่​ไม่​มี​ตำหนิ เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ถวาย​พระยาห์เวห์ และ​ถวาย​แพะ​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="24">เขา​จะ​จัด​ธัญ​บูชา​ควบคู่​โดย​ใช้​แป้ง​หนึ่ง​เอฟาห์​ต่อ​วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว และ​หนึ่ง​เอฟาห์​ต่อ​แกะ​ผู้​หนึ่ง​ตัว พร้อม​ทั้ง​น้ำมัน​มะกอก​หนึ่ง​ฮิน ต่อ​แป้ง​หนึ่ง​เอฟาห์</verse>
				<verse number="25">ตลอด​เจ็ด​วัน​ของ​เทศกาล​นั้น ซึ่ง​เริ่ม​ใน​วันที่​สิบ​ห้า​ของ​เดือน​ที่​เจ็ด ให้​เขา​จัดเตรียม​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว ธัญ​บูชา และ​น้ำมัน​แบบ​เดียวกัน’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="46">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า “ประตู​ด้าน​ตะวันออก​สู่​ลาน​ชั้น​ใน​ให้​ปิด​ตลอด​วัน​ทำงาน​หก​วัน แต่​ให้​เปิด​ใน​วัน​สะบาโต​และ​วัน​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ</verse>
				<verse number="2">เจ้านาย​จะ​เข้า​มา​จาก​ด้าน​นอก​ผ่าน​มุข​ตรง​ทาง​เข้า และ​ยืน​อยู่​ข้าง​เสา​ประตู ให้​ปุโรหิต​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว และ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​ของ​เจ้านาย ให้​เจ้านาย​กราบ​ลง​นมัสการ​พระเจ้า​ที่​ธรณี​ประตู​แล้ว​ออก​ไป แต่​ประตู​จะ​ไม่​ปิด​จน​ถึง​เวลา​เย็น</verse>
				<verse number="3">ใน​วัน​สะบาโต​และ​วัน​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ ให้​ประชาชน​ใน​แผ่นดิน​นมัสการ​พระยาห์เวห์​ที่​ทาง​เข้า​ประตู​นั้น</verse>
				<verse number="4">เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​ที่​เจ้านาย​นำ​มา​ถวาย​พระยาห์เวห์​ใน​วัน​สะบาโต​ได้แก่ ลูก​แกะ​ตัว​ผู้​หก​ตัว และ​แกะ​ผู้​หนึ่ง​ตัว ทุก​ตัว​ต้อง​ไม่​มี​ตำหนิ</verse>
				<verse number="5">ธัญ​บูชา 1 เอฟาห์ ถวาย​ควบคู่​แกะ​ผู้ ส่วน​ธัญ​บูชา​ควบคู่​ลูก​แกะ จำนวน​ลูก​แกะ​เท่า​ที่​เจ้านาย​จะ​เห็น​ชอบ และ​ถวาย​น้ำมัน 1 ฮิน ควบคู่​ธัญ​บูชา​ทุก​ๆ 1 เอฟาห์</verse>
				<verse number="6">ใน​วัน​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ ให้​เจ้านาย​ถวาย​วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว ลูก​แกะ​หก​ตัว​และ​แกะ​ผู้​หนึ่ง​ตัว ทุก​ตัว​ต้อง​ไม่​มี​ตำหนิ</verse>
				<verse number="7">ให้​เขา​เตรียม​ธัญ​บูชา 1 เอฟาห์​ควบคู่​กับ​วัว​ผู้ และ​อีก 1 เอฟาห์​ควบคู่​กับ​แกะ​ผู้ และ​ลูก​แกะ​จำนวน​เท่า​ที่​เขา​อยาก​ถวาย พร้อม​ด้วย​น้ำมัน 1 ฮิน​สำหรับ​ธัญ​บูชา​แต่ละ​เอฟาห์</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​เจ้านาย​เข้า​มา ให้​เข้า​ทาง​มุข​ตรง​ทาง​เข้า​และ​ออก​ไป​ทาง​เดียว​กัน​นั้น</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ประชาชน​มา​เข้า​พบ​พระยาห์เวห์​ตาม​เทศกาล​ที่​กำหนด ใคร​ที่​เข้า​ทาง​ประตู​ด้าน​เหนือ​เพื่อ​นมัสการ​ให้​ออก​ทาง​ประตู​ด้าน​ใต้ และ​ใคร​ที่​เข้า​ทาง​ประตู​ด้าน​ใต้​ให้​ออก​ทาง​ประตู​ด้าน​เหนือ ไม่​ให้​ใคร​กลับ​ออก​ไป​ทาง​เดียว​กับ​ที่​พวก​เขา​เข้า​มา แต่​ให้​ออก​ไป​ทาง​ประตู​ตรง​ข้าม​กัน</verse>
				<verse number="10">เจ้านาย​จะ​อยู่​ท่ามกลาง​ประชาชน เมื่อ​ประชาชน​เข้า​ไป เจ้านาย​ก็​เข้า​ไป​ด้วย และ​เมื่อ​ประชาชน​ออก​มา เขา​ก็​ออก​มา</verse>
				<verse number="11">ใน​งาน​เลี้ยง​และ​เทศกาล​ตาม​กำหนด​นั้น ให้​ใช้​ธัญ​บูชา 1 เอฟาห์​ควบคู่​กับ​วัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว อีก 1 เอฟาห์​ควบคู่​กับ​แกะ​ผู้​หนึ่ง​ตัว และ​ลูก​แกะ​จำนวน​เท่า​ที่​เขา​เห็น​ชอบ พร้อม​ด้วย​น้ำมัน 1 ฮิน​สำหรับ​ธัญ​บูชา​แต่ละ​เอฟาห์</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เจ้านาย​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ตาม​ความ​สมัครใจ​แด่​พระยาห์เวห์ จะ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​หรือ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​ก็​ตาม จง​เปิด​ประตู​ที่​หัน​ไป​ทาง​ด้าน​ตะวันออก​ให้​เขา เขา​จะ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​หรือ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​เหมือน​ใน​วัน​สะบาโต แล้ว​เขา​จะ​ออก​ไป เมื่อ​เขา​ออก​ไป​แล้ว​ก็​จง​ปิด​ประตู</verse>
				<verse number="13">ทุก​เช้า จง​ถวาย​ลูก​แกะ​ตัว​ผู้​อายุ​หนึ่ง​ปี​ที่​ไม่​มี​ตำหนิ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">และ​ทุก​เช้า จง​ถวาย​ธัญ​บูชา​หนึ่ง​ใน​หก​เอฟาห์ ควบคู่​ไป​กับ​น้ำมัน​หนึ่ง​ใน​สาม​ฮิน เพื่อ​คลุก​แป้ง​ให้​ชุ่ม การ​ถวาย​ธัญ​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​นี้​ให้​ถือ​ปฏิบัติ​ตลอดไป</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น ให้​จัดเตรียม​ลูก​แกะ และ​ธัญ​บูชา​กับ​น้ำมัน เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​เป็น​ประจำ​ทุก​เช้า</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนี้​ว่า ‘หาก​เจ้านาย​มอบ​ที่​มรดก​เป็น​ของ​ขวัญ​ให้​ลูกชาย ที่​ผืน​นั้น​ก็​จะ​เป็น​มรดก​ให้​ลูกหลาน​ของ​เขา​สืบ​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="17">แต่​ถ้า​เจ้านาย​ให้​ที่​มรดก​เป็น​ของ​ขวัญ​แก่​คน​รับใช้ คน​รับใช้​ก็​เก็บ​ไว้​ได้​จน​ถึง​ปี​แห่ง​การ​ปลดปล่อย แล้ว​ที่​ผืน​นั้น​จะ​กลับ​มา​เป็น​ของ​เจ้านาย​ตาม​เดิม ที่​มรดก​จะ​เป็น​สมบัติ​ของ​ลูก​เจ้านาย​เท่านั้น</verse>
				<verse number="18">เจ้านาย​ต้อง​ไม่​ริบ​ที่​มรดก​ของ​ประชาชน​มา​เป็น​ของ​ตน หรือ​ไล่​ใคร​ออก​จาก​ที่ดิน​ของ​เขา เจ้านาย​จะ​มอบ​ที่ดิน​ส่วน​ของ​เขา​ให้​กับ​ลูก เพื่อ​ไม่​ให้​คน​ของ​เรา​คน​ใด​ถูก​แยก​ออก​จาก​ที่​ของ​เขา’ ”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ชาย​ผู้​นั้น​พา​ข้าพเจ้า​ผ่าน​ทาง​เข้า​ข้าง​ประตู​ไป​ยัง​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ต่าง​ๆ หัน​หน้า​ไป​ทาง​เหนือ​ซึ่ง​เป็น​ห้อง​ของ​ปุโรหิต และ​ชี้​ให้​ข้าพเจ้า​ดู​ที่​แห่ง​หนึ่ง​สุด​ด้าน​ตะวันตก</verse>
				<verse number="20">เขา​บอก​ข้าพเจ้า​ว่า “นี่​คือ​สถานที่​ที่​พวก​ปุโรหิต​ต้ม​เครื่อง​บูชา​ลบ​ความ​ผิด เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป และ​ปิ้ง​ธัญ​บูชา เพื่อ​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​นำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ไป​ที่​ลาน​ชั้น​นอก​และ​ทำ​ให้​ประชาชน​บริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​เขา​พา​ข้าพเจ้า​มา​ที่​ลาน​ชั้น​นอก ไป​ดู​มุม​ทั้ง​สี่​ซึ่ง​แต่ละ​มุม​มี​ลาน​เล็ก​ๆ อีก​แห่ง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="22">ลาน​เล็ก​ๆ ทั้ง​สี่​มุม​ของ​ลาน​ชั้น​นอก​นี้​มี​ผนัง​ล้อม​รอบ ยาว 40 คิวบิท กว้าง 30 คิวบิท แต่​ละ​ลาน​ที่​อยู่​ติด​ทั้ง​สี่​มุม​นี้​มี​ขนาด​เท่า​กัน</verse>
				<verse number="23">ภายใน​ลาน​ทั้ง​สี่​มี​แนว​หิน​โดย​รอบ และ​ที่​ก่อ​ไฟ​ซึ่ง​สร้าง​ขึ้น​ใต้​แนว​หิน</verse>
				<verse number="24">เขา​บอก​ข้าพเจ้า​ว่า “นี่​คือ​โรงครัว​ที่​ผู้​ทำ​หน้าที่​ใน​วิหาร​ใช้​ต้ม​เครื่อง​บูชา​ของ​ประชาชน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="47">
				<verse number="1">ชาย​ผู้​นั้น​พา​ข้าพเจ้า​กลับ​มา​ที่​ทาง​เข้า​วิหาร และ​ข้าพเจ้า​เห็น​สายน้ำ​ไหล​ออก​มา​จาก​ใต้​ธรณี​ประตู​วิหาร​ไป​ทาง​ตะวันออก (เพราะ​วิหาร​หันหน้า​ไป​ทาง​ตะวันออก) น้ำ​ไหล​มา​จาก​ด้าน​ใต้​ของ​วิหาร ทาง​ใต้​ของ​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="2">แล้ว​เขา​พา​ข้าพเจ้า​ออก​มา​ทาง​ประตู​ด้าน​เหนือ อ้อม​ด้าน​นอก​ไป​ที่​ประตู​ชั้น​นอก ที่​หันหน้า​ไป​ทาง​ตะวันออก และ​น้ำ​ไหล​มา​ทาง​ทิศใต้</verse>
				<verse number="3">ขณะ​ที่​เขา​ผู้​นั้น​ไป​ทาง​ตะวันออก มี​สายวัด​อยู่​ใน​มือ วัด​ได้ 1,000 คิวบิท จาก​นั้น​เขา​ก็​พา​ข้าพเจ้า​ลุย​น้ำ​ไป​ลึก​ระดับ​ตาตุ่ม</verse>
				<verse number="4">เขา​วัด​ไป​อีก 1,000 คิวบิท แล้ว​พา​ข้าพเจ้า​ลุย​น้ำ​ลึก​ระดับ​หัวเข่า เขา​วัด​อีก 1,000 คิวบิท และ​พา​ข้าพเจ้า​ลุย​น้ำ​สูง​ถึง​เอว</verse>
				<verse number="5">เขา​วัด​อีก 1,000 คิวบิท คราว​นี้​เป็น​แม่น้ำ​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​ลุย​ข้าม​ไม่​ได้ เพราะ​น้ำ​ขึ้น​สูง​และ​ลึก​พอ​ที่​จะ​ว่าย​ได้ แต่​ไม่​มี​ใคร​เดิน​ลุย​ข้าม​แม่น้ำ​นั้น​ได้</verse>
				<verse number="6">เขา​ถาม​ข้าพเจ้า​ว่า “บุตร​มนุษย์​เอ๋ย เจ้า​เห็น​สิ่ง​นี้​หรือ​ไม่” แล้ว​เขา​พา​ข้าพเจ้า​กลับ​มา​ที่​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ข้าพเจ้า​มา​ถึง​ที่​นั่น ก็​เห็น​ต้นไม้​มากมาย​อยู่​สอง​ฟาก​แม่น้ำ</verse>
				<verse number="8">เขา​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “น้ำ​นี้​ไหล​ไป​ยัง​ภูมิภาค​ตะวันออก​ลง​สู่​อาราบาห์ ​และ​ลง​สู่​ทะเล​ตาย เมื่อ​มัน​ไหล​ลง​ทะเล น้ำ​เค็ม​ก็​จะ​เป็น​น้ำ​จืด</verse>
				<verse number="9">แม่น้ำ​ไหล​ไป​ที่ไหน​ก็​มี​สิ่ง​มี​ชีวิต​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​คลาคล่ำ จะ​มี​ปลา​อุดม​สมบูรณ์ เพราะ​น้ำ​นี้​ไหล​ไป​ทำ​ให้​น้ำ​เค็ม​เป็น​น้ำ​จืด ฉะนั้น ที่​ซึ่ง​แม่น้ำ​นี้​ไหล​ไป​จึง​มี​สิ่ง​มี​ชีวิต​อาศัย​อยู่</verse>
				<verse number="10">ชาว​ประมง​จะ​ยืน​อยู่​ตาม​ชาย​ฝั่ง​ทะเล จาก​เอนเกดี​ถึง​เอนเอกลาอิม​จะ​มี​ที่​สำหรับ​ตาก​อวน จะ​มี​ปลา​หลาก​ชนิด​เหมือน​ใน​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน</verse>
				<verse number="11">แต่​หนองน้ำ​ตาม​บึง​จะ​ไม่​เป็น​น้ำ​จืด เพื่อ​จะ​เป็น​แหล่ง​เกลือ</verse>
				<verse number="12">ไม้​ผล​ทุก​ชนิด​จะ​ขึ้น​อยู่​สอง​ฝั่ง​แม่น้ำ ใบไม้​จะ​ไม่​เหี่ยว​เฉา​และ​ผล​จะ​ออก​ตาม​ฤดูกาล มัน​จะ​ออก​ผล​ทุก​เดือน​เพราะ​น้ำ​จาก​สถาน​นมัสการ​ไหล​มา​ถึง ผล​ของ​มัน​จะ​ใช้​เป็น​อาหาร​และ​ใบ​ของ​มัน​ใช้​รักษา​โรค”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ว่า “ต่อไป​นี้​เป็น​เขตแดน​ซึ่ง​เจ้า​จะ​แบ่ง​ให้​เป็น​มรดก​แก่​อิสราเอล​ทั้ง​สิบสอง​เผ่า โยเซฟ​จะ​ได้รับ​สอง​ส่วน</verse>
				<verse number="14">เจ้า​จง​แบ่ง​ให้​พวก​เขา​เท่า​ๆ กัน ดินแดน​นี้​จะ​เป็น​มรดก​สำหรับ​พวก​เจ้า เพราะ​เรา​ชูมือ​ปฏิญาณ​ยก​ให้​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">อาณาเขต​ดินแดน​มี​ดังนี้ ด้าน​เหนือ​จาก​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน ไป​ทาง​เฮทโลน​ผ่าน​เลโบฮามัท​ไป​ยัง​เศดัด</verse>
				<verse number="16">เบโรธาห์ ​และ​สิบราอิม (ซึ่ง​ตั้ง​อยู่​ที่​พรมแดน​ระหว่าง​ดามัสกัส​และ​ฮามัท) ไป​ถึง​ฮาเซอร์ฮัททิโคน​ซึ่ง​อยู่​ที่​เขต​แดน​ของ​เฮารัน</verse>
				<verse number="17">ฉะนั้น​พรมแดน​ทิศ​เหนือ​จะ​เริ่ม​จาก​ทะเล​ถึง​ฮาซาร์เอนัน ไป​ตาม​พรมแดน​ด้าน​เหนือ​ของ​ดามัสกัส กับ​เขต​แดน​ของ​ฮามัท​ไป​ทาง​เหนือ นี่​เป็น​อาณาเขต​ด้าน​เหนือ</verse>
				<verse number="18">อาณาเขต​ด้าน​ตะวันออก จะ​เริ่ม​จาก​ระหว่าง​เฮารัน​และ​ดามัสกัส ไป​ตาม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ระหว่าง​กิเลอาด​กับ​เขต​แดน​อิสราเอล​ไป​ยัง​ทะเล​ตาย​ถึง​ทามาร์ นี่​เป็น​เขต​แดน​ด้าน​ตะวันออก</verse>
				<verse number="19">อาณาเขต​ด้าน​ใต้​จาก​ทามาร์​ถึง​แหล่ง​น้ำ​ของ​เมรีบาห์คาเดช​แล้ว​ไป​ตาม​ลำน้ำ​แห่ง​อียิปต์​ถึง​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน นี่​เป็น​อาณาเขต​ทาง​ทิศใต้</verse>
				<verse number="20">อาณาเขต​ตะวันตก มี​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน​เป็น​พรมแดน ถึง​จุด​หนึ่ง​ตรงข้าม​กับ​เลโบฮามัท นี่​เป็น​อาณาเขต​ทาง​ทิศ​ตะวันตก</verse>
				<verse number="21">ดินแดน​เหล่า​นี้ เจ้า​จง​แบ่ง​กัน​ตาม​เผ่า​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="22">จง​แบ่ง​เป็น​มรดก​สำหรับ​ตัวเอง คน​ต่าง​ชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่​พวก​เจ้า​และ​มี​ลูกหลาน จง​ถือ​ว่า​เขา​เป็น​ชน​อิสราเอล​โดย​กำเนิด ให้​พวก​เขา​ได้รับ​ที่​มรดก​ร่วม​กับ​ชนเผ่า​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="23">คน​ต่าง​ชาติ​อาศัย​อยู่​ใน​เผ่า​ไหน​ก็​แบ่ง​ที่ดิน​มรดก​ให้​พวก​เขา​ด้วย” พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="48">
				<verse number="1">“นี่​คือ​รายชื่อ​ของ​เผ่า​ต่าง​ๆ ที่​ชายแดน​ด้าน​เหนือ ดาน​จะ​ได้รับ​ส่วน​หนึ่ง​ตาม​เส้นทาง​เฮทโลน​ถึง​เลโบฮามัท และ​ฮาซาเอนัน และ​พรมแดน​ด้าน​เหนือ​ของ​ดามัสกัส ถัด​จาก​ฮามัท​จะ​เป็น​ส่วน​ของ​เขต​แดน​จาก​ด้าน​ตะวันออก​ไป​ด้าน​ตะวันตก</verse>
				<verse number="2">อาเชอร์​จะ​ได้รับ​ส่วน​หนึ่ง จะ​มี​เขตแดน​ติด​กับ​ดินแดน​ของ​ดาน​จาก​ตะวันออก​ถึง​ตะวันตก</verse>
				<verse number="3">นัฟทาลี​จะ​ได้รับ​ส่วน​หนึ่ง จะ​มี​เขตแดน​ติด​กับ​ดินแดน​ของ​อาเชอร์​จาก​ตะวันออก​ถึง​ตะวันตก</verse>
				<verse number="4">มนัสเสห์​จะ​ได้รับ​ส่วน​หนึ่ง จะ​มี​เขตแดน​ติด​กับ​ดินแดน​ของ​นัฟทาลี​จาก​ตะวันออก​ถึง​ตะวันตก</verse>
				<verse number="5">เอฟราอิม​จะ​ได้รับ​ส่วน​หนึ่ง จะ​มี​เขตแดน​ติด​กับ​ดินแดน​ของ​มนัสเสห์​จาก​ตะวันออก​ถึง​ตะวันตก</verse>
				<verse number="6">รูเบน​จะ​ได้รับ​ส่วน​หนึ่ง จะ​มี​เขตแดน​ติด​กับ​ดินแดน​ของ​เอฟราอิม​จาก​ตะวันออก​ถึง​ตะวันตก</verse>
				<verse number="7">ยูดาห์​จะ​ได้รับ​ส่วน​หนึ่ง จะ​มี​เขตแดน​ติด​กับ​ดินแดน​ของ​รูเบน​จาก​ตะวันออก​ถึง​ตะวันตก</verse>
				<verse number="8">ถัด​จาก​เขต​แดน​ของ​ยูดาห์​จาก​ตะวันออก​ถึง​ตะวันตก จะ​เป็น​ส่วน​พิเศษ​ที่​เจ้า​ต้อง​ถวาย ซึ่ง​มี​ความ​กว้าง 25,000 คิวบิท ความ​ยาว​จาก​ตะวันออก​ถึง​ตะวันตก​จะ​เท่ากับ​ส่วน​ของ​แต่ละ​เผ่า สถาน​นมัสการ​จะ​อยู่​ที่​ศูนย์​กลาง​ของ​ส่วน​นี้</verse>
				<verse number="9">ส่วน​พิเศษ​ซึ่ง​เจ้า​จะ​ต้อง​ถวาย​พระยาห์เวห์​นี้​ยาว 25,000 คิวบิท กว้าง 10,000 คิวบิท</verse>
				<verse number="10">ต่อไป​นี้​เป็น​เขต​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​พวก​ปุโรหิต มี​ความ​ยาว​วัด​ไป​ทาง​เหนือ 25,000 คิวบิท ความ​กว้าง​ด้าน​ตะวันตก 10,000 คิวบิท ความ​กว้าง​ด้าน​ตะวันออก 10,000 คิวบิท และ​ความ​ยาว​ทาง​ใต้ 25,000 คิวบิท โดย​มี​สถาน​นมัสการ​ของ​พระยาห์เวห์​เป็น​ศูนย์​กลาง</verse>
				<verse number="11">ที่​ส่วน​นี้​สำหรับ​ปุโรหิต​เชื้อสาย​ศาโดก​ที่​ได้​รับ​การ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์ ซึ่ง​ซื่อสัตย์​ใน​การ​รับใช้​เรา ไม่​หลง​ผิด​ไป​เหมือน​ชน​เลวี​อื่น​ๆ ตอน​ที่​ชน​อิสราเอล​หลง​ไป</verse>
				<verse number="12">ส่วน​นี้​เป็น​ของ​ขวัญ​พิเศษ​ซึ่ง​ยก​ให้​พวก​เขา​จาก​ส่วน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​ดินแดน เป็น​ส่วน​ที่​บริสุทธิ์​ที่สุด​ติด​กับ​เขต​แดน​ของ​ชน​เลวี</verse>
				<verse number="13">ใกล้​กับ​เขต​ปุโรหิต​นั้น เป็น​ที่ดิน​ส่วน​ของ​ชน​เลวี​ยาว 25,000 คิวบิท และ​กว้าง 10,000 คิวบิท ความ​ยาว​ทั้งหมด​ของ​มัน​จะ​เป็น 25,000 คิวบิท​และ​กว้าง 10,000 คิวบิท</verse>
				<verse number="14">ที่ดิน​นั้น​ห้าม​ซื้อ​ขาย​หรือ​แลก​เปลี่ยน เป็น​ผืน​ดิน​ที่​ดี​ที่​สุด อย่า​ให้​ตก​ไป​อยู่​ใน​มือ​ของ​คน​อื่น เพราะ​เป็น​ที่​บริสุทธิ์​แด่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">ส่วน​ที่​เหลือ​ซึ่ง​กว้าง 5,000 คิวบิท ยาว 25,000 คิวบิท เป็น​ที่​สาธารณประโยชน์​ของ​เมือง​นั้น เป็น​ที่​สำหรับ​บ้านเรือน​และ​ทุ่ง​หญ้า ตัว​เมือง​อยู่​ใจกลาง</verse>
				<verse number="16">เมือง​เป็น​รูป​สี่เหลี่ยม​จัตุรัส​คือ​กว้าง​ยาว​ด้าน​ละ 4,500 คิวบิท</verse>
				<verse number="17">ทุ่ง​หญ้า​โล่ง​จะ​อยู่​รอบ​เมือง แต่ละ​ด้าน​ทั้ง​สี่​ทิศ​มี​ระยะ​ด้าน​ละ 250 คิวบิท</verse>
				<verse number="18">เนื้อที่​ที่​เหลือ​ติด​กับ​เขต​ศักดิ์สิทธิ์ ยาว​คู่ขนาน​กัน วัด​ทาง​ตะวันออก​ได้ 10,000 คิวบิท วัด​ทาง​ตะวันตก​ได้ 10,000 คิวบิท ผลผลิต​ที่​ได้​จาก​แผ่นดิน​นี้​ใช้​เป็น​อาหาร​สำหรับ​ผู้​ทำงาน​ใน​ตัว​เมือง</verse>
				<verse number="19">คน​งาน​จาก​ตัว​เมือง​ที่​เพาะ​ปลูก​ที่​นี่​มา​จาก​อิสราเอล​ทุก​เผ่า</verse>
				<verse number="20">ที่ดิน​ส่วน​นี้​ทั้งหมด​จะ​เป็น​สี่เหลี่ยม​จัตุรัส​กว้าง​ยาว​ด้าน​ละ 25,000 คิวบิท นี่​เป็น​ของ​ถวาย​พิเศษ​ที่​เจ้า​จะ​กัน​ไว้​เป็น​ส่วน​ศักดิ์สิทธิ์​พร้อม​กับ​ที่ดิน​ของ​เมือง​นี้</verse>
				<verse number="21">ส่วน​ที่​เหลือ​อยู่​สอง​ด้าน​ของ​พื้นที่ คือ​เขต​ศักดิ์สิทธิ์​และ​ที่ดิน​ของ​ตัว​เมือง​จะ​เป็น​ของ​เจ้านาย กิน​เนื้อ​ที่​ไป​ทาง​ตะวันออก​จาก​ระยะ 25,000 คิวบิท​ของ​เขต​ศักดิ์สิทธิ์​ไป​ถึง​ชายแดน​ตะวันออก และ​ทาง​ตะวันตก​จาก​ระยะ 25,000 คิวบิท​ไป​ยัง​ชายแดน​ด้าน​ตะวันตก ทั้ง​สอง​บริเวณ​นี้​ยาว​คู่ขนาน​กับ​ที่ดิน​ของ​เผ่า​ต่าง​ๆ เป็น​ของ​เจ้านาย โดย​มี​เขต​ศักดิ์สิทธิ์​กับ​สถาน​นมัสการ​ของ​วิหาร​อยู่​ใจ​กลาง</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น​ที่ดิน​ของ​คน​เลวี​และ​ที่ดิน​ของ​เมือง​จึง​จะ​อยู่​ตรง​กลาง​บริเวณ​ที่​ดิน​ของ​เจ้านาย พื้น​ที่​ที่​เป็น​ของ​เจ้านาย​จะ​อยู่​ระหว่าง​เขตแดน​ของ​ยูดาห์​กับ​ของ​เบนยามิน</verse>
				<verse number="23">สำหรับ​เผ่า​ต่าง​ๆ ที่​เหลือ เบนยามิน​จะ​ได้รับ​ส่วน​หนึ่ง ที่ดิน​ของ​เขา​จะ​ทอด​ยาว​จาก​ด้าน​ตะวันออก​ถึง​ด้าน​ตะวันตก</verse>
				<verse number="24">สิเมโอน​จะ​ได้รับ​ส่วน​หนึ่ง จะ​มี​เขตแดน​ติด​กับ​ดินแดน​ของ​เบนยามิน​จาก​ตะวันออก​ถึง​ตะวันตก</verse>
				<verse number="25">อิสสาคาร์​จะ​ได้รับ​ส่วน​หนึ่ง จะ​มี​เขตแดน​ติด​กับ​ดินแดน​ของ​สิเมโอน​จาก​ตะวันออก​ถึง​ตะวันตก</verse>
				<verse number="26">เศบูลุน​จะ​ได้รับ​ส่วน​หนึ่ง จะ​มี​เขตแดน​ติด​กับ​ดินแดน​ของ​อิสสาคาร์​จาก​ตะวันออก​ถึง​ตะวันตก</verse>
				<verse number="27">กาด​จะ​ได้รับ​ส่วน​หนึ่ง จะ​มี​เขตแดน​ติด​กับ​ดินแดน​ของ​เศบูลุน​จาก​ตะวันออก​ถึง​ตะวันตก</verse>
				<verse number="28">อาณาเขต​ด้าน​ใต้​ของ​กาด คือ​จาก​ทามาร์​มุ่ง​ลง​ทาง​ใต้ ถึง​ห้วงน้ำ​เมรีบาห์คาเดช แล้ว​ไป​ตาม​ลำน้ำ​แห่ง​อียิปต์​ถึง​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน</verse>
				<verse number="29">จง​แบ่ง​ดินแดน​นี้​เป็น​มรดก​แก่​เผ่า​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล และ​นี่​คือ​ส่วน​ของ​พวก​เขา” พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="30">“ต่อไป​นี้​เป็น​ประตู​เมือง​ของ​นคร​นั้น เริ่ม​จาก​ทาง​เหนือ​ซึ่ง​ยาว 4,500 คิวบิท</verse>
				<verse number="31">ประตู​ต่าง​ๆ ของ​เมือง​นี้​ตั้งชื่อ​ตาม​เผ่า​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล สาม​ประตู​ทาง​ด้าน​เหนือ​ได้แก่ ประตู​รูเบน ประตู​ยูดาห์ และ​ประตู​เลวี</verse>
				<verse number="32">ทาง​ด้าน​ตะวันออก​ซึ่ง​ยาว 4,500 คิวบิท มี​สาม​ประตู​คือ ประตู​โยเซฟ ประตู​เบนยามิน และ​ประตู​ดาน</verse>
				<verse number="33">ทาง​ด้าน​ใต้​ซึ่ง​วัด​ได้ 4,500 คิวบิท มี​สาม​ประตู​คือ ประตู​สิเมโอน ประตู​อิสสาคาร์ และ​ประตู​เศบูลุน</verse>
				<verse number="34">ด้าน​ตะวันตก​ซึ่ง​ยาว 4,500 คิวบิท มี​สาม​ประตู​คือ ประตู​กาด ประตู​อาเชอร์ และ​ประตู​นัฟทาลี</verse>
				<verse number="35">วัด​ระยะ​รอบ​เมือง​ได้ 18,000 คิวบิท และ​นับ​แต่​นี้​ไป​นคร​นั้น​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า ‘พระยาห์เวห์​อยู่​ที่นี่’ ”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="27">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​สาม​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​เยโฮยาคิม​แห่ง​ยูดาห์ กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​ยก​ทัพ​มา​ล้อม​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">และ​พระยาห์เวห์​มอบ​กษัตริย์​เยโฮยาคิม​แห่ง​ยูดาห์​ไว้​ใน​มือ​เนบูคัดเนสซาร์ พร้อม​ทั้ง​ภาชนะ​บาง​ชิ้น​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า ซึ่ง​เนบูคัดเนสซาร์​นำ​ไป​เก็บ​ไว้​ที่​คลัง​วิหาร​เทพเจ้า​ของ​เขา​ใน​บาบิโลน</verse>
				<verse number="3">แล้ว​เนบูคัดเนสซาร์​สั่ง​อัชเปนัส​หัวหน้า​วัง ให้​คัดเลือก​ชาย​หนุ่ม​อิสราเอล​บาง​คน​ที่​เป็น​เชื้อ​พระวงศ์​และ​ชน​ชั้น​สูง​เพื่อ​มา​รับ​ราชการ</verse>
				<verse number="4">ต้อง​เป็น​คน​หนุ่ม หน้าตา​ดี ไม่​พิการ ฉลาด​ใน​การ​เรียนรู้ มี​ความ​รู้ มี​ไหวพริบ มี​คุณสมบัติ​ที่​จะ​ทำงาน​ใน​วัง​ได้ อัชเปนัส​จะ​ต้อง​สอน​ภาษา​และ​วรรณคดี​ของ​ชาว​บาบิโลน ให้​พวก​เขา</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​มอบ​อาหาร​และ​เหล้า​องุ่น​ส่วน​หนึ่ง​จาก​โต๊ะ​อาหาร​ของ​กษัตริย์​แก่​คน​เหล่า​นี้​ทุก​วัน และ​ให้​พวก​เขา​รับ​การ​ฝึกฝน​เป็น​เวลา​สาม​ปี หลังจาก​นั้น​จึง​ให้​เข้า​รับราชการ</verse>
				<verse number="6">ใน​กลุ่ม​คน​ที่​ได้รับ​เลือก​มา มี​บาง​คน​จาก​ยูดาห์ ได้แก่​ดาเนียล ฮานันยาห์ มิชาเอล และ​อาซาริยาห์</verse>
				<verse number="7">หัวหน้า​วัง​ตั้ง​ชื่อ​ใหม่​ให้​พวก​เขา​ดังนี้ ดาเนียล​ชื่อ​เบลเทชัสซาร์ ฮานันยาห์​ชื่อ​ชัดรัค มิชาเอล​ชื่อ​เมชาค และ​อาซาริยาห์​ชื่อ​อาเบดเนโก</verse>
				<verse number="8">แต่​ดาเนียล​ตั้ง​ใจ​ไว้​ว่า​จะ​ไม่​ทำ​ให้​ตนเอง​เป็น​มลทิน​ด้วย​อาหาร​และ​เหล้า​องุ่น​ของ​กษัตริย์ จึง​ขอ​อนุญาต​หัวหน้า​วัง​เพื่อ​จะ​ไม่​ทำ​ตนเอง​เป็น​มลทิน​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​บันดาล​ให้​หัวหน้า​วัง​ชอบ​และ​สงสาร​ดาเนียล</verse>
				<verse number="10">แต่​เขา​บอก​ดาเนียล​ว่า “เรา​กลัว​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​เรา ผู้​ที่​มอบ​อาหาร​และ​เครื่องดื่ม​ให้​พวก​เจ้า ถ้า​กษัตริย์​เห็น​ว่า​พวก​เจ้า​ซูบซีด​กว่า​คน​หนุ่ม​รุ่น​เดียวกัน ท่าน​คง​ตัด​หัว​เรา​เพราะ​พวก​เจ้า”</verse>
				<verse number="11">ดาเนียล​จึง​บอก​ผู้​ดูแล​ซึ่ง​หัวหน้า​วัง​ได้​ตั้ง​ให้​ดูแล​ดาเนียล ฮานันยาห์ มิชาเอล และ​อาซาริยาห์​ว่า</verse>
				<verse number="12">“โปรด​ลอง​ให้​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​กิน​แต่​ผัก​และ​ดื่ม​แต่​น้ำ​สัก​สิบ​วัน</verse>
				<verse number="13">แล้ว​เปรียบ​เทียบ​หน้าตา​ของ​พวก​เรา​กับ​คน​หนุ่ม​อื่น​ๆ ที่​กิน​อาหาร​ของ​กษัตริย์​เถิด จาก​นั้น​ก็​ปฎิบัติ​กับ​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ตาม​ที่​เห็น​ควร​เถิด”</verse>
				<verse number="14">ผู้​ดูแล​จึง​ตกลง​และ​ให้​พวก​เขา​ทดลอง​ดู​สิบ​วัน</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ครบ​สิบ​วัน​แล้ว ปรากฏ​ว่า​พวก​เขา​ดู​แข็งแรง​สมบูรณ์​กว่า​คน​หนุ่ม​ที่​กิน​อาหาร​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="16">ผู้​ดูแล​จึง​เอา​อาหาร​และ​เหล้า​องุ่น​อย่าง​ดี​ที่​คน​ทั้ง​สี่​ต้อง​ดื่ม​ออก​ไป แล้ว​ให้​พวก​เขา​กิน​ผัก​แทน</verse>
				<verse number="17">พระเจ้า​ให้​คน​หนุ่ม​ทั้ง​สี่​มี​ความ​รู้​ความ​เข้าใจ​ใน​วรรณกรรม​และ​วิทยาการ​ทั้งปวง และ​ดาเนียล​เข้าใจ​นิมิต​และ​ความ​ฝัน</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ครบ​กำหนด​ที่​กษัตริย์​สั่ง​ให้​เลือก​ชาย​หนุ่ม​เข้า​รับราชการ หัวหน้า​วัง​ก็​นำ​พวก​เขา​มา​เข้า​พบ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์</verse>
				<verse number="19">กษัตริย์​สนทนา​กับ​พวก​เขา​และ​เห็น​ว่า ไม่​มี​ใคร​เทียบ​ดาเนียล ฮานันยาห์ มิชาเอล และ​อาซาริยาห์​ได้​เลย ทั้ง​สี่​คน​นี้​จึง​ได้​เข้า​รับใช้​กษัตริย์</verse>
				<verse number="20">กษัตริย์​ซักถาม​พวก​เขา​ทุก​เรื่อง​ด้าน​สติ​ปัญญา​และ​ความ​เข้าใจ และ​เห็น​ว่า​พวก​เขา​ดี​กว่า​นัก​เล่น​อาคม​และ​นัก​เวทมนตร์​ทั่ว​อาณาจักร​เป็น​สิบ​เท่า</verse>
				<verse number="21">ดาเนียล​รับ​ราชการ​เรื่อย​มา​ถึง​ปี​แรก​ใน​สมัย​กษัตริย์​ไซรัส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​สอง​ของ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ เขา​ฝัน​แล้ว​ทุกข์​ใจ​มาก​จน​นอน​ไม่​หลับ</verse>
				<verse number="2">จึง​สั่ง​ให้​นัก​เล่น​อาคม นัก​เวทมนตร์ พ่อ​มด และ​พวก​โหราจารย์ มา​บอก​ว่า​พระองค์​ฝัน​ว่า​อะไร เมื่อ​พวก​เขา​มา​อยู่​ต่อหน้า​กษัตริย์</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​ก็​พูด​กับ​เขา​ว่า “เรา​ฝัน​และ​ทำ​ให้​เรา​ทุกข์​ใจ​มาก เรา​อยาก​รู้​ว่า​ความ​ฝัน​นั้น​หมายถึง​อะไร”</verse>
				<verse number="4">พวก​โหราจารย์​จึง​ตอบ​เป็น​ภาษา​อารเมค ว่า “ขอ​กษัตริย์​จง​เจริญ! โปรด​เล่า​ความ​ฝัน​ให้​ผู้​รับใช้​ฟัง​เถิด แล้ว​พวก​เรา​จะ​ทำนาย​ฝัน​นั้น”</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​ตอบ​พวก​โหราจารย์​ว่า “เรา​ตั้งใจ​แน่วแน่​แล้ว​ว่า หาก​พวก​เจ้า​บอก​เรา​ไม่​ได้​ว่า​เรา​ฝัน​อะไร​และ​หมายความ​ว่า​อะไร เรา​จะ​สับ​พวก​เจ้า​เป็น​ชิ้น​ๆ และ​ทำลาย​บ้าน​ของ​เจ้า​ให้​เป็น​กอง​ขยะ</verse>
				<verse number="6">แต่​หาก​เจ้า​เล่า​ความ​ฝัน​และ​ทำนาย​ได้ เจ้า​จะ​ได้รับ​รางวัล​และ​เกียรติยศ​ยิ่งใหญ่ ฉะนั้น​จง​เล่า​ความ​ฝัน​และ​แก้​ฝัน​ให้​เรา”</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ตอบ​อีก​ว่า “ขอ​กษัตริย์​เล่า​ความ​ฝัน​ให้​ผู้​รับใช้​ฟัง​เถิด แล้ว​พวก​เรา​จะ​ทำนาย​ฝัน​นั้น”</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​จึง​ตอบ​ว่า “เรา​แน่ใจ​ว่า​พวก​เจ้า​พยายาม​ถ่วง​เวลา เพราะ​พวก​เจ้า​รู้​อยู่​ว่า​เรา​ตัดสิน​ใจ​เด็ดขาด​แล้ว</verse>
				<verse number="9">หาก​พวก​เจ้า​ไม่​บอก​ว่า​เรา​ฝัน​อะไร​ก็​มี​โทษ​สถาน​เดียว พวก​เจ้า​สม​คบ​กัน​พูด​ล่อหลอก​เรา​เพราะ​หวัง​ว่า​เรา​จะ​เปลี่ยน​ใจ จง​เล่า​ความ​ฝัน​มา แล้ว​เรา​จะ​รู้​ว่า​เจ้า​แก้​ฝัน​ให้​เรา​ได้”</verse>
				<verse number="10">โหราจารย์​ทั้งหลาย​ตอบ​ว่า “ไม่​มี​ใคร​ใน​โลก​นี้​จะ​ทำ​อย่าง​ที่​กษัตริย์​ขอ​ได้! ไม่​มี​กษัตริย์​องค์​ใด​เคย​ถาม​ผู้​เล่น​อาคม นัก​เวทมนตร์ หรือ​โหราจารย์​เช่น​นี้ ไม่ว่า​กษัตริย์​นั้น​จะ​ยิ่งใหญ่​เกรียงไกร​เพียงใด</verse>
				<verse number="11">สิ่ง​ที่​ท่าน​ให้​ทำ​นี้​ยาก​เกิน​กว่า​ใคร​จะ​ทำ​ได้ มี​แต่​เทพเจ้า​เท่านั้น​จะ​บอก​ได้ และ​เทพเจ้า​ก็​ไม่​ได้​อยู่​ใน​หมู่​มนุษย์”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ได้ยิน​เช่น​นี้ กษัตริย์​ก็​โกรธ​มาก​และ​สั่ง​ให้​ประหาร​นัก​ปราชญ์​ทั้งหมด​ใน​กรุง​บาบิโลน</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​จึง​มี​กฤษฎีกา​ออก​มา​ให้​ประหาร​พวก​นัก​ปราชญ์ แล้ว​ก็​มี​คน​ไป​ตาม​ตัว​ดาเนียล​กับ​เพื่อน​เพื่อ​นำ​ตัว​ไป​ประหาร</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​อารีโอค​ผู้​บัญชาการ​ทหาร​รักษา​พระองค์​ออก​ไป​เพื่อ​ประหาร​ปราชญ์​ของ​บาบิโลน ดาเนียล​จึง​เจรจา​กับ​เขา​ด้วย​สติ​ปัญญา​และ​ปฏิภาณ</verse>
				<verse number="15">ดาเนียล​ถาม​เขา​ว่า “เหตุใด​กษัตริย์​จึง​ออก​กฤษฎีกา​รุนแรง​เช่น​นี้” อารีโอค​ก็​อธิบาย​ให้​ฟัง</verse>
				<verse number="16">ดาเนียล​จึง​เข้า​พบ​กษัตริย์​เพื่อ​ขอ​เวลา เพื่อ​จะ​ตี​ความ​ฝัน​นั้น</verse>
				<verse number="17">จาก​นั้น​ดาเนียล​กลับ​ไป​บ้าน​และ​เล่า​เรื่อง​ให้​ฮานันยาห์ มิชาเอล กับ​อาซาริยาห์​เพื่อน​ของ​เขา​ฟัง</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เร่งเร้า​ให้​พวก​เขา​วิงวอน​ขอ​ความ​เมตตา​ต่อ​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​ใน​เรื่อง​ล้ำลึก​นี้ เพื่อ​เขา​กับ​เพื่อน​จะ​ไม่​ถูก​ประหาร​ไป​กับ​ปราชญ์​คน​อื่น​ใน​บาบิโลน</verse>
				<verse number="19">คืน​นั้น​พระเจ้า​เปิดเผย​ความ​ล้ำลึก​นี้​แก่​ดาเนียล​ใน​นิมิต ดาเนียล​จึง​สรรเสริญ​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="20">และ​พูด​ว่า “สรรเสริญ​นาม​ของ​พระเจ้า​ชั่ว​นิจ​นิรันดร์ สติ​ปัญญา​และ​ฤทธิ์เดช​เป็น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="21">พระองค์​เปลี่ยนแปลง​เวลา​และ​ฤดูกาล พระองค์​ปลด​กษัตริย์​ลง​และ​ยก​ผู้​อื่น​ขึ้น พระองค์​มอบ​สติ​ปัญญา​แก่​ผู้​เฉลียว​ฉลาด และ​มอบ​ความ​รู้​แก่​ผู้​ที่​ฉลาด​หลักแหลม</verse>
				<verse number="22">พระองค์​เผย​สิ่ง​ที่​ลึกซึ้ง​และ​ซ่อนเร้น​อยู่ พระองค์​รู้​สิ่ง​ที่​แฝง​อยู่​ใน​ความ​มืด และ​ความ​สว่าง​อยู่​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="23">ข้าพเจ้า​ขอบคุณ​และ​สรรเสริญ​พระองค์ พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​ข้า พระองค์​มอบ​สติ​ปัญญา​และ​ฤทธิ์เดช​แก่​ข้าพเจ้า พระองค์​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​รู้​สิ่ง​ที่​เรา​ขอ​จาก​พระองค์ พระองค์​ทำ​ให้​เรา​รู้​ความ​ฝัน​ของ​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ดาเนียล​ไป​พบ​อารีโอค​ซึ่ง​กษัตริย์​ใช้​ให้​ไป​ประหาร​ชีวิต​นัก​ปราชญ์​ของ​บาบิโลน ดาเนียล​กล่าว​กับ​เขา​ว่า “อย่า​ประหาร​นัก​ปราชญ์​ของ​บาบิโลน​เลย โปรด​นำ​ข้าพเจ้า​ไป​เข้า​พบ​กษัตริย์​เพื่อ​ทำนาย​ฝัน”</verse>
				<verse number="25">อารีโอค​จึง​พา​ดาเนียล​ไป​ทันที​และ​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​พบ​ชาย​ผู้​หนึ่ง​ใน​หมู่​เชลย​ที่​มา​จาก​ยูดาห์​ซึ่ง​บอก​ได้​ว่า​ความ​ฝัน​นั้น​หมายถึง​อะไร”</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​ถาม​ดาเนียล (หรือ​ที่​เรียก​กัน​ว่า เบลเทชัสซาร์) ว่า “เจ้า​สามารถ​เล่า​สิ่ง​ที่​เรา​ฝัน​และ​แก้​ฝัน​ให้​ได้​หรือ”</verse>
				<verse number="27">ดาเนียล​ตอบ​ว่า “ไม่​มี​ปราชญ์ นัก​เวทมนตร์ นัก​เล่น​คาถา​อาคม และ​โหร​คน​ใด​สามารถ​บอก​ความ​ล้ำลึก​ที่​ท่าน​ถาม​ได้</verse>
				<verse number="28">แต่​มี​พระเจ้า​องค์​หนึ่ง​ใน​ฟ้าสวรรค์​ผู้​เปิดเผย​สิ่ง​ล้ำลึก และ​ได้​เผย​ให้​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​เห็น​สิ่ง​ที่​จะ​เกิดขึ้น​ใน​อนาคต ความ​ฝัน​และ​นิมิต​ซึ่ง​ผ่าน​เข้า​มา​ใน​ใจ​ขณะ​ที่​ท่าน​นอน​อยู่​บน​เตียง​มี​ดังนี้</verse>
				<verse number="29">ขณะ​ท่าน​นอน​อยู่​ที่​นั่น​และ​ใจ​คิด​ถึง​สิ่ง​ต่าง​ๆ​ที่​จะ​เกิดขึ้น พระเจ้า​ผู้​เปิดเผย​ความ​ล้ำลึก​ก็​แสดง​ให้​ท่าน​เห็น​สิ่ง​ที่​จะ​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="30">ที่​พระเจ้า​เปิดเผย​ความ​ล้ำลึก​นี้​แก่​ข้าพเจ้า ไม่​ใช่​เพราะ​มี​สติ​ปัญญา​มาก​กว่า​คน​อื่น​ๆ แต่​เพื่อ​ท่าน​จะ​ทราบ​ความหมาย​และ​เข้าใจ​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="31">ท่าน​ได้​เห็น​รูปปั้น​มหึมา​ตั้ง​อยู่​ต่อหน้า​เปล่ง​ประกาย​เจิดจ้า มี​ลักษณะ​น่า​ครั่นคร้าม</verse>
				<verse number="32">ศีรษะ​ของ​รูปปั้น​นั้น​ทำ​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์ หน้าอก​และ​แขน​ทำ​ด้วย​เงิน ท้อง​และ​ต้นขา​ทำ​ด้วย​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="33">ขา​ทำ​ด้วย​เหล็ก เท้า​เป็น​เหล็ก​ปน​ดิน​เหนียว</verse>
				<verse number="34">ขณะ​ที่​ท่าน​มอง​อยู่​นั้น ก็​มี​หิน​ก้อน​หนึ่ง​ถูก​สกัด​ออก​มา แต่​ไม่​ใช่​ด้วย​มือ​ของ​มนุษย์ หิน​นั้น​กระแทก​เท้า​ของ​รูปปั้น​ซึ่ง​ทำ​ด้วย​เหล็ก​ปน​ดิน​เหนียว​แตก​กระจาย</verse>
				<verse number="35">แล้ว​เหล็ก ดิน​เหนียว ทอง​สัมฤทธิ์ เงิน และ​ทองคำ​ก็​แหลก​เป็น​ชิ้น​ๆ ไป​หมด และ​กลาย​เป็น​เหมือน​แกลบ​ที่​ลาน​นวด​ข้าว​ใน​ฤดู​ร้อน ซึ่ง​ลม​พัด​ปลิว​หาย​ไป​ไม่​เหลือ​ร่องรอย​ไว้​เลย แต่​หิน​ที่​กระแทก​รูปปั้น​กลาย​เป็น​ภูเขา​มหึมา​ปกคลุม​ทั่ว​โลก</verse>
				<verse number="36">นั่น​คือ​ความ​ฝัน บัดนี้​ข้า​ขอ​ตี​ความหมาย​ให้​ทราบ</verse>
				<verse number="37">ท่าน​เป็น​จอม​กษัตริย์ พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​ได้​มอบ​บารมี อำนาจ ความ​เกรียงไกร และ​เกียรติ​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="38">พระองค์​มอบ​มนุษยชาติ สัตว์​ป่า​ใน​ท้องทุ่ง และ​นก​ใน​ท้องฟ้า​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน พระเจ้า​ให้​ท่าน​ครอบครอง​สิ่ง​เหล่า​นั้น​ไม่​ว่า​จะ​อยู่​ที่ไหน ท่าน​คือ​ศีรษะ​ที่​ทำ​ด้วย​ทองคำ​นั้น</verse>
				<verse number="39">หลังจาก​ท่าน​แล้ว จะ​มี​อีก​อาณาจักร​หนึ่ง​รุ่งเรือง​ขึ้น​มา แต่​ด้อย​กว่า​ของ​ท่าน จาก​นั้น​เป็น​อาณาจักร​ที่​สาม​คือ​ทอง​สัมฤทธิ์​ซึ่ง​จะ​ปกครอง​ทั่ว​โลก</verse>
				<verse number="40">ท้าย​สุด​คือ​อาณาจักร​ที่​สี่ แข็งแกร่ง​เหมือน​เหล็ก เหล็ก​ฟาดฟัน​ทุก​สิ่ง​ให้​ย่อยยับ อาณาจักร​นั้น​จะ​บด​ขยี้​อาณาจักร​อื่น​ทั้งปวง​ให้​ยับเยิน เหมือน​เหล็ก​ที่​ทำ​ให้​สิ่ง​อื่น​แหลกลาญ</verse>
				<verse number="41">ตาม​ที่​ท่าน​เห็น​ว่า​เท้า​และ​นิ้ว​เท้า​เป็น​ดิน​เหนียว​ปน​เหล็ก แสดง​ว่า​อาณาจักร​นี้​แยก​ออก​เป็น​ส่วน​ๆ แต่ก็​จะ​มี​กำลัง​แข็งแกร่ง​เหมือน​เหล็ก​อยู่​บ้าง ตาม​ที่​ท่าน​เห็น​เป็น​เหล็ก​ปน​ดิน​เหนียว</verse>
				<verse number="42">ดัง​ที่​นิ้ว​เท้า​เป็น​ดิน​เหนียว​ปน​เหล็ก อาณาจักร​นี้​ก็​จะ​มี​ส่วน​ที่​แข็งแกร่ง​และ​ส่วน​ที่​เปราะบาง</verse>
				<verse number="43">และ​ตาม​ที่​ท่าน​เห็น​เหล็ก​ปน​กับ​ดิน​เหนียว ประชาชน​ก็​จะ​ผสมผสาน​แต่​ไม่​รวม​เป็น​หนึ่ง​เดียวกัน ซึ่ง​ก็​ไม่​ต่าง​จาก​เหล็ก​ผสม​ดิน​เหนียว</verse>
				<verse number="44">ใน​ยุค​ของ​กษัตริย์​เหล่า​นั้น พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​จะ​ตั้ง​อาณาจักร​หนึ่ง​ซึ่ง​ไม่​มี​ใคร​ทำลาย​ล้าง​ได้ ทั้ง​จะ​ไม่​ตก​เป็น​ของ​ชนชาติ​อื่น อาณาจักร​นี้​จะ​บด​ขยี้​อาณาจักร​อื่น​ๆ ทั้งปวง​จน​ราบคาบ อาณาจักร​นี้​จะ​ยั่งยืน​มั่นคง​ตลอด​กาล</verse>
				<verse number="45">นี่​คือ​ความหมาย​ของ​นิมิต​เรื่อง​หิน​ที่​ถูก​สกัด​จาก​ภูเขา ซึ่ง​ไม่​ใช่​ด้วย​มือ​มนุษย์ หิน​ซึ่ง​กระแทก​เหล็ก ทอง​สัมฤทธิ์ ดิน​เหนียว เงิน และ​ทองคำ​ให้​แตก​กระจาย พระเจ้า​ผู้​ยิ่งใหญ่​แสดง​ให้​กษัตริย์​ทราบ​ถึง​สิ่ง​ที่​จะ​เกิดขึ้น​ใน​อนาคต ความ​ฝัน​นี้​เป็น​ความ​จริง​และ​การ​ตีความ​ฝัน​นี้​ก็​เชื่อถือ​ได้”</verse>
				<verse number="46">แล้ว​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ก็​ทรุด​ลง​กราบ​ดาเนียล และ​สั่ง​ให้​นำ​เครื่อง​บูชา​กับ​เครื่อง​หอม​มา​ให้​ดาเนียล</verse>
				<verse number="47">กษัตริย์​พูด​กับ​ดาเนียล​ว่า “พระเจ้า​ของ​เจ้า​เป็น​พระเจ้า​เหนือ​พระ​ทั้งหลาย​แน่นอน เป็น​จอม​ราชัน​และ​เป็น​ผู้​เปิดเผย​ความ​ล้ำลึก​ทั้ง​มวล เพราะ​ท่าน​สามารถ​เปิดเผย​ความ​ล้ำลึก​นี้​ได้”</verse>
				<verse number="48">แล้ว​กษัตริย์​แต่งตั้ง​ดาเนียล​ให้​ดำรง​ตำแหน่ง​สูง และ​มอบ​รางวัล​มากมาย ตั้ง​ให้​เขา​ปกครอง​บาบิโลน​ทั้ง​มณฑล​และ​ให้​ดูแล​ปราชญ์​ทั้งหมด​ของ​บาบิโลน</verse>
				<verse number="49">ยิ่ง​กว่า​นั้น​กษัตริย์​แต่งตั้ง​ชัดรัค เมชาค และ​อาเบดเนโก​ให้​เป็น​ผู้​บริหาร​มณฑล​บาบิโลน​ตาม​ที่​ดาเนียล​ขอ ส่วน​ดาเนียล​เอง​อยู่​ที่​ราชสำนัก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ สร้าง​เทวรูป​ทองคำ​สูง​ถึง 60 ศอก กว้าง 6 ศอก ตั้ง​ไว้​ใน​ที่​ราบ​ดูรา​ใน​มณฑล​บาบิโลน</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ให้​เรียก​เสนาบดี นาย​อำเภอ ผู้ว่าการ องคมนตรี ขุน​คลัง ผู้​พิพากษา ตุลาการ และ​เจ้าหน้าที่​ของ​ทุก​มณฑล​มา​ร่วม​งาน​ฉลอง​เทวรูป​ที่​สร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="3">คน​เหล่า​นั้น​ก็​มา​ร่วม​ฉลอง​และ​ยืน​อยู่​หน้า​เทวรูป​ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​สร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="4">แล้ว​มี​เสียง​ป่าว​ประกาศ​ว่า “ชน​ทุก​ชาติ​และ​ทุก​ภาษา นี่​คือ​คำ​สั่ง</verse>
				<verse number="5">ทันที​ที่​พวก​เจ้า​ได้ยิน​เสียง​เขา​สัตว์ ขลุ่ย พิณ พิณ​เขา​คู่ พิณ​ใหญ่ ปี่ และ​เสียง​ดนตรี​ทุก​ชนิด จง​กราบ​ลง​นมัสการ​เทวรูป​ทองคำ​ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​สร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="6">ใคร​ที่​ไม่​ยอม​กราบ​ลง​นมัสการ จะ​ถูก​โยน​เข้า​เตาไฟ​ลุกโชน​ทันที”</verse>
				<verse number="7">ฉะนั้น​ทันที​ที่​คน​ได้ยิน​เสียง​เขา​สัตว์ ขลุ่ย พิณ พิณ​เขา​คู่ พิณ​ใหญ่ และ​เสียง​ดนตรี​ทุก​ชนิด ชน​ทุก​ชาติ​ทุก​ภาษา​ก็​กราบ​ลง​นมัสการ​เทวรูป​ทองคำ​ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​สร้าง</verse>
				<verse number="8">ใน​ครั้ง​นั้น​มี​โหราจารย์ บาง​คน​มา​ฟ้อง​กษัตริย์​เรื่อง​ชาว​ยิว</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​บอก​เนบูคัดเนสซาร์​ว่า “ขอ​ให้​กษัตริย์​จง​เจริญ!</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ประกาศ​กฤษฎีกา​ว่า ทุก​คน​ที่​ได้ยิน​เสียง​เขา​สัตว์ ขลุ่ย พิณ พิณ​เขา​คู่ พิณ​ใหญ่ ปี่ และ​เสียง​ดนตรี​ทุก​ชนิด ให้​กราบ​ลง​นมัสการ​เทวรูป​ทองคำ</verse>
				<verse number="11">และ​ผู้​ใด​ที่​ไม่​ยอม​หมอบ​กราบ​ลง​นมัสการ​จะ​ถูก​โยน​เข้า​ไป​ใน​เตาไฟ​ลุกโชน​ทันที</verse>
				<verse number="12">แต่​มี​ชาว​ยิว​บาง​คน​คือ ชัดรัค เมชาค​และ​อาเบดเนโก​ที่​ท่าน​ตั้ง​ให้​ดู​แล​มณฑล​บาบิโลน​ที่​ไม่​ยอม​ทำ​ตาม พวก​เขา​ไม่​กราบ​ไหว้​เทพเจ้า​ต่าง​ๆ ของ​ท่าน และ​ไม่​ยอม​นมัสการ​เทวรูป​ทองคำ​ที่​ท่าน​สร้าง​ขึ้น”</verse>
				<verse number="13">เนบูคัดเนสซาร์​จึง​โกรธ​มาก และ​สั่ง​ให้​นำ​ตัว​ชัดรัค เมชาค และ​อาเบดเนโก​มา​พบ</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ชัดรัค เมชาค​และ​อาเบดเนโก จริง​หรือ​ที่​พวก​เจ้า​ไม่​ยอม​ปรนนิบัติ​เทพเจ้า​ของ​เรา หรือ​นมัสการ​เทวรูป​ทองคำ​ที่​เรา​สร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="15">บัดนี้​หาก​พวก​เจ้า​ได้ยิน​เสียง​เขา​สัตว์ ขลุ่ย พิณ พิณ​เขา​คู่ พิณ​ใหญ่ ปี่ และ​เสียง​ดนตรี​ทุก​ชนิด​ประโคม​ขึ้น​แล้ว ถ้า​พวก​เจ้า​พร้อม​ที่​จะ​หมอบ​กราบ​นมัสการ​เทวรูป​ที่​เรา​สร้าง​ขึ้น​ก็​ดี แต่​หาก​พวก​เจ้า​ไม่​นมัสการ​จะ​ถูก​โยน​เข้า​ไป​ใน​เตาไฟ​ลุกโชน​ทันที แล้ว​เทพเจ้า​องค์​ไหน​จะ​ช่วย​เจ้า​จาก​มือ​ของ​เรา​ได้”</verse>
				<verse number="16">ชัดรัค เมชาค และ​อาเบดเนโก​ตอบ​เขา​ว่า “กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ พวก​เรา​ไม่​จำเป็น​ต้อง​แก้ต่าง​ให้​ตนเอง​ต่อ​ท่าน​ใน​เรื่อง​นี้</verse>
				<verse number="17">หาก​เรา​ถูก​โยน​เข้า​ใน​เตาไฟ​ที่​ลุกโชน พระเจ้า​ที่​เรา​รับใช้​นั้น​สามารถ​ช่วย​เรา​ให้​พ้น​จาก​เตา​ไฟ​ได้ และ​พระองค์​จะ​ช่วย​เรา​ให้​รอด ​จาก​มือ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="18">แต่​ถึง​แม้​พระองค์​ไม่​ช่วย ก็​ขอ​ท่าน​ทราบ​เถิด​ว่า พวก​เรา​จะ​ไม่​ยอม​รับใช้​เทพเจ้า​ของ​ท่าน หรือ​นมัสการ​เทวรูป​ทองคำ​ที่​ตั้ง​ขึ้น​เด็ดขาด”</verse>
				<verse number="19">เนบูคัดเนสซาร์​จึง​โกรธ​ชัดรัค เมชาค และ​อาเบดเนโก​อย่าง​รุนแรง ที่​เคย​ปรานี​พวก​เขา​ก็​เปลี่ยน​ไป และ​สั่ง​ให้​โหม​ไฟ​ใน​เตา​ให้​ร้อน​ขึ้น​อีก​เจ็ด​เท่า</verse>
				<verse number="20">แล้ว​สั่ง​ให้​ทหาร​ที่​กำยำ​ที่สุด​ใน​กองทัพ​จับ​ชัดรัค เมชาค และ​อาเบดเนโก​มา​มัด​และ​โยน​เข้า​เตาไฟ​ลุกโชน</verse>
				<verse number="21">พวก​ทหาร​จึง​จับ​คน​ทั้ง​สาม​มัด​และ​โยน​เตาไฟ​ร้อนแรง ทั้ง​ที่​คน​ทั้ง​สาม​ยัง​โพก​ผ้า สวม​เสื้อ กางเกง และ​เสื้อผ้า​อื่น​ๆ อยู่</verse>
				<verse number="22">คำ​สั่ง​ของ​กษัตริย์​เร่ง​ด่วน​มาก และ​เตาไฟ​ก็​ร้อน​แรง​จน​เปลว​ไฟ​ได้​สังหาร​พวก​ทหาร​ที่​จับ​ชัดรัค เมชาค และ​อาเบดเนโก</verse>
				<verse number="23">คน​ทั้ง​สาม​ที่​ถูก​มัด​ไว้​แน่น​ก็​ตก​ลง​ใน​เตาไฟ​ลุกโชน</verse>
				<verse number="24">แล้ว​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ก็​ลุก​ขึ้น​ทันที​ด้วย​ความ​ประหลาด​ใจ และ​ถาม​พวก​องคมนตรี​ว่า “เรา​มัด​สาม​คน​โยน​เข้า​เตาไฟ​ไม่​ใช่​หรือ” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ใช่แล้ว​ท่าน”</verse>
				<verse number="25">กษัตริย์​พูด​ว่า “แต่​ดู​สิ เรา​เห็น​สี่​คน​เดิน​อยู่​ใน​เตาไฟ ไม่​ได้​ถูก​มัด​หรือ​เป็น​อันตราย​เลย และ​คน​ที่​สี่​นั้น​ก็​ดู​เหมือน​เทพบุตร”</verse>
				<verse number="26">แล้ว​เนบูคัดเนสซาร์​เข้า​ไป​ใกล้​ประตู​เตาไฟ​ร้อน​นั้น และ​ร้อง​เรียก​ว่า “ชัดรัค เมชาค และ​อาเบดเนโก​ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า​สูง​สุด จง​ออก​มา! จง​ออก​มา​นี่!” ชัดรัค เมชาค และ​อาเบดเนโก​จึง​ออก​มา​จาก​ไฟ</verse>
				<verse number="27">บรรดา​เสนาบดี นาย​อำเภอ ผู้ว่าการ และ​องคมนตรี​ก็​มา​รุม​ล้อม​ทั้ง​สาม เห็น​ว่า​ไฟ​ไม่​ได้​ทำ​อันตราย​ร่างกาย​ของ​เขา​เลย ผม​สัก​เส้น​ก็​ไม่​ไหม้ เสื้อผ้า​ก็​ไม่​ไหม้ และ​ไม่​มี​แม้แต่​กลิ่น​ไฟ</verse>
				<verse number="28">เนบูคัดเนสซาร์​จึง​พูด​ว่า “ขอ​สรรเสริญ​พระเจ้า​ของ​ชัดรัค เมชาค และ​อาเบดเนโก ผู้​ส่ง​ทูตสวรรค์​ของ​พระองค์​มา​ช่วย​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์! พวก​เขา​วางใจ​ใน​พระเจ้า​และ​ละเมิด​คำ​สั่ง​ของ​กษัตริย์ ยอม​ตาย​แทน​ที่​จะ​รับใช้​หรือ​นมัสการ​พระ​อื่น​นอกจาก​พระเจ้า​ของ​ตน</verse>
				<verse number="29">ฉะนั้น เรา​ขอ​ประกาศ​กฤษฎีกา​ว่า ชน​ชาติ​ใด​ภาษา​ใด​ก็​ตาม​ที่​กล่าว​ล่วงเกิน​พระเจ้า​ของ​ชัดรัค เมชาค และ​อาเบดเนโก​จะ​ถูก​ฟัน​เป็น​ท่อน​ๆ และ​บ้าน​เรือน​ของ​เขา​ก็​จะ​กลาย​เป็น​กอง​ขยะ เพราะ​ไม่​มี​เทพเจ้า​อื่น​ใด​สามารถ​ช่วย​ได้​อย่าง​นี้”</verse>
				<verse number="30">แล้ว​กษัตริย์​เลื่อน​ตำแหน่ง​ให้​ชัดรัค เมชาค และ​อาเบดเนโก​ให้​สูง​ขึ้น​ใน​มณฑล​บาบิโลน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เรา​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ ถึง​ชน​ทุก​ชาติ​ทุก​ภาษา​ทั่ว​แผ่นดิน​โลก ขอให้​ท่าน​เจริญ​รุ่งเรือง!</verse>
				<verse number="2">เรา​เห็น​ควร​ที่​จะ​แจ้ง​ให้​ทราบ​ถึง​หมาย​สำคัญ​และ​ปาฏิหาริย์​ที่​พระเจ้า​สูงสุด​กระทำ​เพื่อ​เรา</verse>
				<verse number="3">หมาย​สำคัญ​ของ​พระองค์​ยิ่งใหญ่​เหลือ​ล้ำ การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์​เกรียงไกร​นัก อาณาจักร​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์ ครอบครอง​อยู่​ตลอด​ทุก​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="4">เรา เนบูคัดเนสซาร์ อยู่​ใน​วัง​อย่าง​ผาสุก​และ​รุ่งเรือง</verse>
				<verse number="5">ขณะ​ที่​นอน​อยู่​บน​เตียง เรา​ฝัน​และ​ตกใจ​กลัว ภาพ​และ​นิมิต​ต่าง​ๆ ที่​ผ่าน​เข้า​มา​ใน​ความ​คิด​ทำ​ให้​ตระหนก</verse>
				<verse number="6">เรา​จึง​สั่ง​ให้​นำ​ปราชญ์​ของ​บาบิโลน​ทั้งหมด​มา​ทำนาย​ฝัน​ให้</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​นัก​เล่น​อาคม นัก​เวทมนตร์ โหราจารย์ และ​หมอดู​ฤกษ์​ยาม​มา​แล้ว​เรา​ก็​แจ้ง​ความ​ฝัน​ให้​ฟัง แต่​พวก​เขา​ไม่​สามารถ​แก้​ฝัน​ให้​ได้</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ดาเนียล​ก็​มา​เข้า​พบ เรา​จึง​เล่า​ความ​ฝัน​ให้​ฟัง (เขา​มี​อีก​ชื่อ​หนึ่ง​ว่า เบลเทชัสซาร์ ตาม​ชื่อ​เทพเจ้า​องค์​หนึ่ง วิญญาณ​ของ​เทพเจ้า​ศักดิ์สิทธิ์​อยู่​ใน​เขา)</verse>
				<verse number="9">เรา​กล่าว​ว่า “เบลเทชัสซาร์ หัวหน้า​นัก​เล่น​อาคม​เอ๋ย เรา​รู้​ว่า​วิญญาณ​ของ​เทพเจ้า​ศักดิ์สิทธิ์​อยู่​ใน​เจ้า และ​ไม่​มี​ความ​ล้ำลึก​ใด​ๆ ยาก​เกิน​ความ​เข้าใจ​ของ​เจ้า เรา​ฝัน​เช่น​นี้ จง​แก้​ฝัน​ให้​เรา​เถิด</verse>
				<verse number="10">ขณะ​นอน​อยู่​บน​เตียง​ของ​เรา เรา​เห็น​นิมิต​คือ​เรา​มอง​ไป​เห็น​ต้นไม้​ต้น​หนึ่ง​ที่​ตรง​กลาง​แผ่นดิน มัน​สูง​ใหญ่​มาก</verse>
				<verse number="11">ต้นไม้​นั้น​เติบโต​ขึ้น​อย่าง​แข็งแกร่ง​จน​ยอด​สูง​จรด​ฟ้า แม้แต่​สุด​โลก​ก็​ยัง​มอง​เห็น</verse>
				<verse number="12">ใบ​ของ​มัน​งาม​น่า​ดู ผล​ก็​ดก​เต็ม​ต้น มัน​ให้​อาหาร​แก่​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้งปวง บรรดา​สัตว์​ป่า​มา​พัก​พิง​ใต้​ร่ม​ของ​มัน นก​ใน​ท้องฟ้า​มา​อาศัย​อยู่​ตาม​กิ่ง​ก้าน​ของ​มัน บรรดา​สิ่ง​มี​ชีวิต​เลี้ยง​ชีพ​ด้วย​ผล​ของ​มัน</verse>
				<verse number="13">ขณะ​นอน​อยู่​บน​เตียง เรา​เห็น​นิมิต​คือ เรา​มอง​ไป​เห็น​ทูตสวรรค์ ผู้​บริสุทธิ์​ลง​มา​จาก​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="14">เขา​ประกาศ​ก้อง​ว่า ‘โค่น​ต้นไม้​ลง ลิด​กิ่ง​ออก ตัด​ใบ​ทิ้ง​ให้​หมด และ​โยน​ผล​ให้​เกลื่อน​กระจาย ไล่​สัตว์​ออก​จาก​ใต้​ร่ม และ​ไล่​นก​ออก​จาก​กิ่ง</verse>
				<verse number="15">แต่​จง​ทิ้ง​ตอ​กับ​ราก​ไว้ เอา​โซ่​เหล็ก​และ​โซ่​ทอง​สัมฤทธิ์​ล่าม​ทิ้ง​ไว้​อย่าง​นั้น​กลาง​ดง​หญ้า​ใน​ทุ่ง ให้​ร่างกาย​เขา​เปียก​ชุ่ม​ด้วย​น้ำ​ค้าง​จาก​ฟ้าสวรรค์ ให้​เขา​อาศัย​อยู่​กับ​สัตว์​ท่ามกลาง​พืชพันธุ์​ต่าง​ๆ ของ​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="16">ให้​ความ​คิด​จิตใจ​ของ​เขา​เปลี่ยน​จาก​มนุษย์​เป็น​เหมือน​สัตว์​จน​ครบ​เจ็ด​วาระ</verse>
				<verse number="17">เหล่า​ทูตสวรรค์​ผู้​บริสุทธิ์​เป็น​ผู้​แจ้ง​คำ​ตัดสิน​นี้ เพื่อ​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่​จะ​รู้​ว่า พระเจ้า​สูง​สุด​ครอบครอง​เหนือ​อาณาจักร​ทั้งสิ้น​ใน​โลก และ​จะ​มอบ​อาณาจักร​กับ​ใคร​ก็​ได้​ตาม​ความ​พอใจ และ​ตั้ง​คน​ที่​ต่ำต้อย​ที่สุด​ให้​ปกครอง​พวก​เขา’</verse>
				<verse number="18">นี่​เป็น​ความ​ฝัน​ของ​เรา กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ เบลเทชัสซาร์​เอ๋ย บอก​เรา​มา​เถิด​ว่า​ฝัน​นี้​หมายความ​ว่า​อะไร เพราะ​ไม่​มี​ปราชญ์​ใน​อาณาจักร​ของ​เรา​แก้​ฝัน​ให้​เรา​ได้ แต่​เจ้า​ทำ​ได้​เพราะ​วิญญาณ​ของ​เทพเจ้า​ศักดิ์สิทธิ์​อยู่​ใน​เจ้า”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ดาเนียล (หรือ​เบลเทชัสซาร์) ก็​ตกตะลึง​และ​ว้าวุ่น​ใจ​อยู่​ครู่​หนึ่ง ความ​คิด​ของ​เขา​ทำ​ให้​เขา​หวาด​วิตก กษัตริย์​จึง​พูด​ว่า “เบลเทชัสซาร์​เอ๋ย อย่า​ให้​ความ​ฝัน​หรือ​ความหมาย​ของ​มัน​ทำ​ให้​เจ้า​ตกใจ​กลัว​เลย” เบลเทชัสซาร์​ตอบ​ว่า “เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า ขอให้​ความ​ฝัน​และ​ความหมาย​ของ​มัน​ตก​แก่​ศัตรู​ของ​ท่าน​เถิด!</verse>
				<verse number="20">ต้นไม้​ที่​ท่าน​เห็น​ซึ่ง​เติบโต​ขึ้น​อย่าง​แข็งแกร่ง ยอด​สูง​จรด​ฟ้า​จน​สุด​โลก​ยัง​มอง​เห็น</verse>
				<verse number="21">ซึ่ง​มี​ใบ​สวยงาม ให้​ผล​ดก​เป็น​อาหาร​แก่​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้งปวง ให้​ร่มเงา​แก่​สัตว์​ป่า และ​มี​กิ่ง​ก้าน​ให้​นก​มา​ทำ​รัง</verse>
				<verse number="22">ท่าน​คือ​ต้นไม้​นั้น! ยิ่งใหญ่​เกรียงไกร รุ่งโรจน์​เทียม​ฟ้า และ​แผ่​อำนาจ​ไป​ถึง​สุด​โลก</verse>
				<verse number="23">ท่าน​เห็น​ทูตสวรรค์​ผู้​บริสุทธิ์​ลง​มา​จาก​ฟ้าสวรรค์ และ​ป่าว​ประกาศ​ว่า ‘จง​โค่น​ต้นไม้​ลง​และ​ทำลาย​มัน​เสีย แต่​เหลือ​ตอ​ไว้ ล่าม​มัน​ไว้​กลาง​ทุ่ง​หญ้า​ด้วย​เหล็ก​และ​ทอง​สัมฤทธิ์ ขณะ​ที่​ราก​ยัง​หยั่ง​ลึก​ใน​ดิน ให้​เขา​ตาก​น้ำค้าง​และ​อาศัย​กับ​สัตว์​ป่า​จน​ครบ​เจ็ด​วาระ’</verse>
				<verse number="24">นิมิต​นั้น​หมาย​ความ​ดังนี้ ประกาศิต​ของ​องค์​ผู้​สูง​สุด​เกี่ยวกับ​ท่าน​คือ</verse>
				<verse number="25">ท่าน​จะ​ถูก​ขับไล่​จาก​มนุษย์ และ​ไป​อาศัย​อยู่​กับ​สัตว์​ป่า จะ​กิน​หญ้า​เหมือน​วัว​ตัว​ผู้​และ​ตาก​น้ำค้าง จน​ครบ​เจ็ด​วาระ จน​กระทั่ง​ท่าน​เรียนรู้​ว่า องค์​ผู้​สูงสุด​ครอบครอง​เหนือ​อาณาจักร​ทั้งสิ้น​บน​โลก และ​จะ​มอบ​อาณาจักร​กับ​ใคร​ก็​ได้​ตาม​ความ​พอใจ</verse>
				<verse number="26">คำ​สั่ง​ที่​ให้​เหลือ​ตอ​ไม้​และ​ราก​ไว้​หมายความ​ว่า ท่าน​จะ​ได้รับ​อาณาจักร​กลับ​คืน​มา​อีก หลังจาก​เรียนรู้​แล้ว​ว่า​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​นั้น​ครอบครอง​อยู่</verse>
				<verse number="27">ฉะนั้น​ขอ​ท่าน​ยอมรับ​คำ​แนะนำ​ของ​ข้าพเจ้า ละทิ้ง​บาป​ด้วย​การ​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง ละทิ้ง​ความ​ชั่ว​ด้วย​การ​เมตตา​ผู้​ที่​ถูก​ข่มเหง แล้ว​ท่าน​จะ​ได้​เจริญ​รุ่งเรือง​สืบ​ต่อ​ไป”</verse>
				<verse number="28">เหตุการณ์​ทั้งหมด​นี้​เกิดขึ้น​กับ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​คือ</verse>
				<verse number="29">สิบสอง​เดือน​ต่อมา ขณะ​ที่​กษัตริย์​เดิน​อยู่​บน​ดาดฟ้า​วัง​ของ​บาบิโลน</verse>
				<verse number="30">พระองค์​พูด​ว่า “เรา​ได้​สร้าง​บาบิโลน​อัน​ยิ่งใหญ่​นี้​ขึ้น​ให้​เป็น​ราชวัง​ด้วย​ฤทธิ์เดช​ของ​เรา และ​เพื่อ​เกียรติ​บารมี​ของ​เรา​ไม่​ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="31">แม้​กษัตริย์​ยัง​ไม่​ทัน​พูด ก็​มี​เสียง​ดัง​จาก​ฟ้าสวรรค์​ว่า “กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​เอ๋ย นี่​คือ​ประกาศิต​สำหรับ​เจ้า อำนาจ​ถูก​พราก​ไป​จาก​เจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="32">เจ้า​จะ​ถูก​ขับไล่​จาก​มนุษย์​ให้​ไป​อาศัย​กับ​สัตว์​ป่า ให้​กิน​หญ้า​เหมือน​วัว​ตัว​ผู้​จน​ครบ​เจ็ด​วาระ จน​กระทั่ง​เจ้า​เรียนรู้​ว่า​องค์​ผู้​สูงสุด​ครอบครอง​เหนือ​อาณาจักร​ทั้งสิ้น​ใน​โลก และ​จะ​มอบ​อาณาจักร​กับ​ใคร​ก็​ได้​ตาม​ความ​พอใจ”</verse>
				<verse number="33">ทันใด​นั้น​เนบูคัดเนสซาร์​ก็​เป็น​ไป​ตาม​ประกาศิต​ของ​พระเจ้า พระองค์​ถูก​ขับไล่​จาก​มนุษย์ และ​กิน​หญ้า​เหมือน​วัว​ตัว​ผู้ ร่างกาย​เปียก​ชุ่ม​ด้วย​น้ำ​ค้าง​จาก​ฟ้าสวรรค์ จน​กระทั่ง​ผม​ยาว​เหมือน​ขน​นก​อินทรี และ​เล็บ​ยาว​เหมือน​กรง​เล็บ​ของ​นก</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​ครบ​กำหนด​แล้ว เรา เนบูคัดเนสซาร์​ก็​มอง​ขึ้น​ไป​บน​ฟ้าสวรรค์ สติ​สัมปชัญญะ​ก็​กลับ​คืน​มา เรา​จึง​สรรเสริญ​องค์​ผู้​สูงสุด เรา​ยกย่อง​สรรเสริญ​พระองค์​ผู้​ดำรง​อยู่​เป็น​นิตย์ อำนาจ​ของ​พระองค์​ดำรง​นิรันดร์ อาณาจักร​ของ​พระองค์​ยืนยง​ทุก​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="35">ชนชาติ​ทั้ง​มวล ใน​โลก​นี้​ก็​ไร้​ค่า พระองค์​มี​อำนาจ ที่​จะ​ทำ​ต่อ​เหล่า​ทูตสวรรค์ และ​ผู้คน​บน​โลก​ได้​ตาม​ความ​พอใจ ไม่​มี​ใคร​สามารถ​ยับยั้ง​มือ​ของ​พระองค์ หรือ​พูด​กับ​พระองค์​ได้​ว่า “พระองค์​ทำ​อะไร​นี่”</verse>
				<verse number="36">ขณะ​นั้น​สติ​สัมปชัญญะ​ของ​เรา​กลับ​คืน​มา เกียรติ​และ​บารมี​ก็​กลับ​คืน​มา​สู่​เรา​เพื่อ​ความ​รุ่งโรจน์​แห่ง​อาณาจักร​ของ​เรา องคมนตรี​และ​ขุนนาง​ทั้งหลาย​ตาม​หา​เรา เรา​จึง​กลับ​คืน​สู่​บัลลังก์​และ​ยิ่งใหญ่​กว่า​เดิม</verse>
				<verse number="37">บัดนี้ เรา​เนบูคัดเนสซาร์​ขอ​สรรเสริญ​และ​ยกย่อง​เทิดทูน​องค์​กษัตริย์​แห่ง​ฟ้าสวรรค์ เพราะ​ทุก​สิ่ง​ที่​พระองค์​กระทำ​นั้น​ถูกต้อง และ​ทาง​ทั้งปวง​ของ​พระองค์​ก็​ยุติธรรม พระองค์​ทำ​ให้​ผู้​ที่​ดำเนิน​ชีวิต​อย่าง​หยิ่ง​ยโส​ถ่อม​ลง​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">กษัตริย์​เบลชัสซาร์​จัด​งาน​เลี้ยง​ใหญ่​ให้​ขุนนาง​ผู้​ใหญ่​หนึ่ง​พัน​คน และ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​ร่วม​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="2">ขณะ​ที่​ดื่ม​อยู่ ก็​สั่ง​ให้​นำ​ภาชนะ​เงิน​และ​ทอง ซึ่ง​เนบูคัดเนสซาร์​พ่อ​ของ​ท่าน ได้​ยึด​มา​จาก​วิหาร​ใน​เยรูซาเล็ม เอา​มา​ให้​กษัตริย์ ขุนนาง เหล่า​ภรรยา​และ​นาง​สนม​ใส่​เหล้า​องุ่น</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​จึง​นำ​ภาชนะ​ทองคำ​ซึ่ง​ริบ​มา​จาก​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ใน​เยรูซาเล็ม​มา​ให้​กษัตริย์ ขุนนาง เหล่า​ภรรยา​และ​นาง​สนม​ใส่​เหล้า​องุ่น​ดื่ม</verse>
				<verse number="4">ขณะ​ที่​ดื่ม​พวก​เขา​ก็​สรรเสริญ​เทพเจ้า​ที่​ทำ​จาก​ทองคำ เงิน ทอง​สัมฤทธิ์ เหล็ก ไม้ และ​หิน</verse>
				<verse number="5">ทันใด​นั้น​มี​นิ้ว​มือ​มนุษย์​ปรากฏ​ขึ้น​และ​เขียน​ข้อความ​บน​ผนัง​ใกล้​เชิง​ตะเกียง​ใน​วัง กษัตริย์​มอง​ดู​สิ่ง​ที่​มือ​นั้น​เขียน​ไป</verse>
				<verse number="6">หน้า​ของ​พระองค์​ก็​ซีด​เผือด ตก​ใจ​กลัว​จน​แข้ง​ขา​อ่อน และ​เข่า​สั่น​กระทบ​กัน</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ให้​นำ​ตัว​นัก​เวทมนตร์ โหราจารย์ และ​หมอดู​ฤกษ์​ยาม​มา และ​พูด​กับ​พวก​ปราชญ์​ของ​บาบิโลน​ว่า “ผู้​ใด​ก็​ตาม​อ่าน​ข้อความ​นี้​แล้ว​บอก​เรา​ได้​ว่า​มี​ความหมาย​ว่า​อะไร เรา​จะ​ให้​ผู้​นั้น​สวม​ชุด​สีม่วง​กับ​สร้อย​คอ​ทองคำ และ​ให้​เป็น​ผู้​ปกครอง​สูง​สุด​อันดับ​สาม​ใน​อาณาจักร​นี้”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ปราชญ์​ทั้งปวง​ของ​กษัตริย์​ก็​เข้า​มา แต่​ไม่​มี​ใคร​อ่าน​ข้อความ​ที่​เขียน​ไว้​ได้ หรือ​บอก​ให้​กษัตริย์​ได้​ว่า​หมายความ​ว่า​อะไร</verse>
				<verse number="9">กษัตริย์​เบลชัสซาร์​จึง​ยิ่ง​ตกใจ​กลัว และ​หน้า​ก็​ยิ่ง​ขาว​ซีด ขุนนาง​ทั้งปวง​ก็​ว้าวุ่น​ใจ</verse>
				<verse number="10">ราชินี ​ได้ยิน​เสียง​ของ​กษัตริย์​และ​เสียง​เหล่า​ขุนนาง ก็​เข้า​มา​ใน​ห้อง​โถง​ซึ่ง​จัด​งาน​เลี้ยง​นั้น แล้ว​พูด​ว่า “ขอ​กษัตริย์​จง​เจริญ! อย่า​ตกใจ​จน​หน้า​ซีด​เลย!</verse>
				<verse number="11">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ใน​อาณาจักร​ซึ่ง​มี​วิญญาณ​ของ​เทพเจ้า​ศักดิ์สิทธิ์​อยู่​ด้วย​ใน​สมัย​พ่อ​ของ​ท่าน เรา​พบ​ว่า​ชาย​คน​นี้​มี​สติ​ปัญญา ไหวพริบ และ​การ​หยั่งรู้​เหมือน​เทพเจ้า กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​พ่อ​ของ​ท่าน จึง​ตั้ง​เขา​ให้​เป็น​หัวหน้า​นัก​เล่น​อาคม นัก​เวทมนตร์ โหราจารย์ และ​หมอดู​ฤกษ์​ยาม​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="12">ท่าน​ทำ​เช่น​นั้น​เพราะ​ดาเนียล​ผู้​ซึ่ง​กษัตริย์​เรียก​ว่า​เบลเทชัสซาร์​เป็น​ผู้​มี​ปัญญา​เฉียบแหลม มี​ความ​รู้​ความ​เข้าใจ และ​ยัง​ทำนาย​ฝัน​แก้​ปริศนา​และ​ปัญหา​ยุ่งยาก​ได้​ด้วย ขอให้​ตาม​ตัว​ดาเนียล​มา​เถิด เขา​จะ​บอก​ได้​ว่า​ข้อความ​นี้​หมายถึง​ว่า​อะไร”</verse>
				<verse number="13">ดาเนียล​จึง​ถูก​นำ​ตัว​มา กษัตริย์​พูด​กับ​เขา​ว่า “เจ้า​คือ​ดาเนียล​เชลย​ที่​พ่อ​ของ​เรา​นำ​ตัว​มา​จาก​ยูดาห์​หรือ</verse>
				<verse number="14">เรา​ได้ยิน​มา​ว่า​วิญญาณ​ของ​เทพเจ้า​อยู่​ใน​ตัว​เจ้า และ​เจ้า​มี​การ​หยั่งรู้ ไหวพริบ และ​สติ​ปัญญา​ล้ำเลิศ</verse>
				<verse number="15">เรา​เรียก​พวก​ปราชญ์​และ​นัก​เล่น​อาคม​ให้​มา​อ่าน​ข้อความ​นี้​และ​บอก​เรา​ว่า​หมาย​ความ​ว่า​อะไร แต่​พวก​เขา​อธิบาย​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="16">เรา​ได้ยิน​มา​ว่า​เจ้า​สามารถ​ตีความ​และ​แก้​ปริศนา​ซับซ้อน​ได้ หาก​เจ้า​สามารถ​อ่าน​ข้อความ​นี้​และ​บอก​ความหมาย​กับ​เรา​ได้ เรา​จะ​ให้​เจ้า​สวม​ชุด​สีม่วง​และ​สวม​สร้อย​คอ​ทองคำ และ​จะ​ได้​เป็น​ผู้​ปกครอง​สูงสุด​อันดับ​สาม​ใน​อาณาจักร​นี้”</verse>
				<verse number="17">ดาเนียล​จึง​ตอบ​กษัตริย์​ว่า “ขอ​เก็บ​ของ​ขวัญ​ของ​ท่าน​ไว้​และ​มอบ​รางวัล​ให้​แก่​ผู้​อื่น​เถิด อย่างไร​ข้าพเจ้า​ก็​จะ​อ่าน​ข้อความ​และ​บอก​ความหมาย​ให้​ท่าน​ทราบ​อยู่​ดี</verse>
				<verse number="18">ข้าแต่​กษัตริย์ พระเจ้า​ผู้​สูงสุด​ได้​ให้​อำนาจ ความ​ยิ่งใหญ่ และ​เกียรติ​บารมี​แก่​เนบูคัดเนสซาร์​บิดา​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="19">เนื่องจาก​ฐานะ​สูง​ส่ง​ที่​พระเจ้า​ให้​บิดา​ของ​ท่าน ชน​ทุก​ชาติ​ทุก​ภาษา​จึง​ยำเกรง​ครั่นคร้าม​ท่าน ผู้​ที่​กษัตริย์​อยาก​ให้​ประหาร​ก็​จะ​ถูก​ประหาร ผู้​ที่​อยาก​ไว้​ชีวิต​ก็​จะ​รอด จะ​เลื่อน​ตำแหน่ง​หรือ​ถอด​ถอน​ใคร​ก็​ได้</verse>
				<verse number="20">แต่​เมื่อ​ใจ​ของ​ท่าน​เย่อหยิ่ง​และ​แข็ง​กระด้าง พระเจ้า​จึง​ปลด​ออก​จาก​บัลลังก์​และ​ริบ​ศักดิ์ศรี​ของ​ท่าน​ไป</verse>
				<verse number="21">ท่าน​ถูก​ขับไล่​จาก​มนุษย์​และ​ได้รับ​ความ​คิด​จิตใจ​แบบ​สัตว์ ใช้​ชีวิต​อยู่​กับ​ลา​ป่า กิน​หญ้า​เหมือน​วัว​ตัว​ผู้ ร่างกาย​ตาก​น้ำค้าง จน​กระทั่ง​เรียนรู้​ว่า​พระเจ้า​สูง​สุด​ครอบครอง​เหนือ​อาณาจักร​ทั้งสิ้น​ใน​แผ่นดิน​โลก และ​จะ​ตั้ง​ใคร​ให้​ครอง​อาณาจักร​ก็​ได้​ตาม​ความ​พอใจ</verse>
				<verse number="22">แต่​ท่าน​เบลชัสซาร์​ผู้​เป็น​ลูกชาย ทราบ​เรื่อง​ทั้งหมด​นี้ แต่​ก็​ไม่​ได้​ถ่อม​ใจ​ลง</verse>
				<verse number="23">กลับ​ยก​ตน​ลบหลู่​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์ ให้​นำ​ภาชนะ​จาก​วิหาร​ของ​พระเจ้า​มา​ให้​ตนเอง ขุนนาง ภรรยา​และ​นาง​สนม​ใส่​เหล้า​องุ่น​ดื่ม สรรเสริญ​เทพเจ้า​ที่​ทำ​จาก​เงิน ทอง ทอง​สัมฤทธิ์ เหล็ก ไม้ และ​หิน ซึ่ง​พวก​มัน​มอง​ไม่​เห็น ไม่​ได้ยิน และ​ไม่​เข้าใจ​อะไร ท่าน​ไม่​ได้​ให้​เกียรติ​พระเจ้า​ผู้​กุม​ชีวิต​และ​ทาง​ทั้งสิ้น​ของ​ท่าน​ไว้​ใน​มือ</verse>
				<verse number="24">ฉะนั้น พระเจ้า​จึง​ส่ง​มือ​มา​เขียน​ข้อความ​นั้น”</verse>
				<verse number="25">ข้อความ​นั้น​เขียน​ไว้​ว่า เมเน เมเน เทเคล ปาร์ซิน***</verse>
				<verse number="26">“ความหมาย​นั้น​ก็​คือ เมเน หมายความ​ว่า พระเจ้า​ได้​นับ​วัน​เวลา​สมัย​ของ​ท่าน​ไว้​และ​นำ​มา​ถึง​จุดจบ</verse>
				<verse number="27">เทเคล หมายความ​ว่า ท่าน​ถูก​ชั่ง​บน​ตราชั่ง​และ​เบา​กว่า​ที่​กำหนด</verse>
				<verse number="28">เปเรส หมายความ​ว่า อาณาจักร​ของ​ท่าน​ถูก​แบ่ง​แยก และ​ยก​ให้​ชาว​มีเดีย​และ​เปอร์เซีย”</verse>
				<verse number="29">แล้ว​เบลชัสซาร์​สั่ง​ให้​ดาเนียล​สวม​ชุด​สีม่วง​และ​สร้อย​คอ​ทองคำ แล้ว​ตั้ง​ให้​เป็น​ผู้​ปกครอง​สูง​สุด​อันดับ​ที่​สาม​ใน​อาณาจักร​นั้น</verse>
				<verse number="30">ใน​คืน​วัน​นั้น​เอง​กษัตริย์​เบลชัสซาร์​ของ​ชาว​บาบิโลน ก็​ถูก​สังหาร</verse>
				<verse number="31">และ​ดาริอัส​แห่ง​มีเดีย​ยึด​อาณาจักร​บาบิโลน​ได้ ขณะ​นั้น​ดาริอัส​มี​อายุ 62 ปี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ดาริอัส​เห็น​ชอบ​ให้​แต่งตั้ง​เสนาบดี 120 คน​ปกครอง​ทั่ว​อาณาจักร</verse>
				<verse number="2">โดย​มี​ผู้​บริหาร​การ​ปกครอง​สาม​นาย​ปกครอง​เหนือ​คน​เหล่า​นั้น หนึ่ง​ใน​สาม​นั้น​คือ​ดาเนียล เสนาบดี​จะ​รายงาน​ต่อ​ผู้​บริหาร​การ​ปกครอง​เพื่อ​รักษา​ผลประโยชน์​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="3">ดาเนียล​มี​คุณสมบัติ​ดี​เด่น​เหนือ​กว่า​พวก​ผู้​บริหาร​การ​ปกครอง​และ​เสนาบดี กษัตริย์​จึง​ตั้ง​ให้​เขา​ดูแล​ทั่ว​อาณาจักร</verse>
				<verse number="4">ด้วย​เหตุ​นี้ พวก​ผู้​บริหาร​การ​ปกครอง​และ​เสนาบดี​จึง​พยายาม​จับ​ผิด​ดาเนียล​ใน​งาน​ราชการ​แผ่นดิน​แต่​ไม่​สำเร็จ พวก​เขา​ไม่​พบ​ข้อ​บกพร่อง​ของ​ดาเนียล​เลย เพราะ​เขา​ซื่อสัตย์ ไม่​เคย​ฉ้อฉล​หรือ​ละเลย​หน้าที่</verse>
				<verse number="5">ใน​ที่สุด​คน​เหล่า​นี้​ก็​พูด​กัน​ว่า “เรา​ไม่​มี​ทาง​หา​เรื่อง​จับผิด​ดาเนียล​คน​นี้​ได้​เลย ยกเว้น​เรื่อง​เกี่ยวกับ​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้น ผู้​บริหาร​การ​ปกครอง​และ​เสนาบดี​เหล่า​นี้​จึง​รวม​กลุ่ม​กัน​ไป​พบ​กษัตริย์​และ​พูด​ว่า “ขอ​ให้​กษัตริย์​ดาริอัส จง​เจริญ!</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​ทั้งหลาย ผู้​บริหาร​การ​ปกครอง ข้าหลวง​ภาค เสนาบดี องคมนตรี และ​ผู้ว่าการ​เห็น​ว่า กษัตริย์​ควร​ออก​กฤษฎีกา​ว่า​หาก​ผู้​ใด​อธิษฐาน​ต่อ​เทพเจ้า​หรือ​ขอ​ต่อ​มนุษย์​นอกเหนือ​จาก​ท่าน​ใน​ช่วง​สามสิบ​วัน​ที่​จะ​ถึง​นี้ ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​โยน​ลง​ใน​ถ้ำ​สิงโต</verse>
				<verse number="8">บัดนี้ ขอ​ท่าน​ออก​กฤษฎีกา​เป็น​ลายลักษณ์​อักษร​ที่​ไม่​มี​ผู้​ใด​เปลี่ยนแปลง​ได้ ซึ่ง​จะ​ยกเลิก​มิ​ได้ ตาม​กฎหมาย​ของ​ชาว​มีเดีย​และ​เปอร์เซีย”</verse>
				<verse number="9">ฉะนั้น​กษัตริย์​ดาริอัส​จึง​ให้​ออก​กฤษฎีกา​เป็น​ลายลักษณ์​อักษร</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ดาเนียล​รู้​ว่า​กฤษฎีกา​ประกาศ​ใช้​แล้ว เขา​ก็​กลับ​บ้าน​และ​ขึ้น​ไป​ที่​ห้อง​ชั้น​บน​ซึ่ง​หน้าต่าง​เปิด​ไป​ทาง​กรุง​เยรูซาเล็ม เขา​คุกเข่า อธิษฐาน​ขอบคุณ​พระเจ้า​ของ​เขา​วัน​ละ​สาม​ครั้ง​อย่าง​ที่​ทำ​เสมอ​มา</verse>
				<verse number="11">แล้ว​คน​เหล่า​นั้น​รวม​กลุ่ม​กัน​ไป​เฝ้า​ดู และ​พบ​ดาเนียล​อธิษฐาน​วิงวอน​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​จึง​ไป​หา​กษัตริย์​และ​พูด​เรื่อง​กฤษฎีกา​ว่า “ท่าน​ออก​กฤษฎีกา​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า หาก​ผู้​ใด​อธิษฐาน​ต่อ​เทพเจ้า​หรือ​ขอ​ต่อ​มนุษย์​นอกเหนือ​จาก​ท่าน​ใน​ช่วง​สามสิบ​วัน​นี้ ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​โยน​ลง​ใน​ถ้ำ​สิงโต” กษัตริย์​ตอบ​ว่า “กฤษฎีกา​นั้น​มี​ผล​บังคับ​ใช้​ตาม​กฎหมาย​ของ​ชาว​มีเดีย​และ​เปอร์เซีย​ซึ่ง​ยกเลิก​ไม่ได้”</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​จึง​บอก​กษัตริย์​ว่า “ข้าแต่​กษัตริย์ ดาเนียล​ซึ่ง​เป็น​เชลย​คน​หนึ่ง​จาก​ยูดาห์​ไม่​ใส่ใจ​ใน​ท่าน​หรือ​กฤษฎีกา​ที่​ให้​บันทึก​เป็น​ลายลักษณ์​อักษร เขา​ยัง​คง​อธิษฐาน​วัน​ละ​สาม​ครั้ง”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​กษัตริย์​ได้ยิน​ก็​ทุกข์​ใจ​นัก ครุ่นคิด​หา​วิธี​ช่วยเหลือ​ดาเนียล​จน​พลบค่ำ</verse>
				<verse number="15">คน​เหล่า​นั้น​รวม​กลุ่ม​กัน​ไป​พบ​กษัตริย์​ดาริอัส​และ​พูด​ว่า “ท่าน ขอ​ระลึก​ว่า​ตาม​กฎหมาย​ของ​ชาว​มีเดีย​และ​เปอร์เซีย คำ​สั่ง​หรือ​กฤษฎีกา​ของ​กษัตริย์​ที่​ออก​ไป​แล้ว จะ​เปลี่ยนแปลง​ไม่​ได้​เลย”</verse>
				<verse number="16">ฉะนั้น​กษัตริย์​จึง​มี​คำ​สั่ง พวก​เขา​ก็​จับ​ดาเนียล​โยน​ลง​ใน​ถ้ำ​สิงโต กษัตริย์​พูด​กับ​ดาเนียล​ว่า “ขอให้​พระเจ้า​ที่​เจ้า​ปรนนิบัติ​เสมอ​มา​นั้น​ช่วยเหลือ​เจ้า​เถิด!”</verse>
				<verse number="17">เขา​นำ​หิน​ก้อน​หนึ่ง​มา​ปิด​ที่​ปาก​ถ้ำ แล้ว​กษัตริย์​ประทับ​ตรา​ด้วย​แหวน​ที่​หิน​นั้น และ​บรรดา​ขุนนาง​ประทับ​ตรา​แหวน​ของ​ตน เพื่อ​ไม่​ให้​ใคร​มา​เปลี่ยน​แปลง​สถานการณ์​ของ​ดาเนียล​ได้</verse>
				<verse number="18">แล้ว​กษัตริย์​กลับ​วัง งด​อาหาร​และ​การ​บันเทิง และ​พระองค์​นอน​ไม่​หลับ​ตลอด​ทั้ง​คืน</verse>
				<verse number="19">ทันที​ที่​ฟ้าสาง กษัตริย์​ก็​รีบ​รุด​มา​ยัง​ถ้ำ​สิงโต</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​เข้า​มา​ใกล้​ถ้ำ ก็​เรียก​ดาเนียล​ด้วย​เสียง​อัน​ปวดร้าว​ว่า “โอ ดาเนียล​ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า​ผู้​ชีวิต​อยู่ พระเจ้า​ที่​เจ้า​รับใช้​เสมอ​มา​นั้น​ช่วย​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​สิงโต​ได้​หรือ​เปล่า”</verse>
				<verse number="21">ดาเนียล​ตอบ​ว่า “ขอ​ให้​กษัตริย์​จง​เจริญ!</verse>
				<verse number="22">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​ส่ง​ทูต​ของ​พระองค์​มา​ปิด​ปาก​สิงโต​ไว้ พวก​มัน​ไม่ได้​ทำ​อันตราย​ข้าพเจ้า​เลย เพราะ​ข้าพเจ้า​บริสุทธิ์​ใน​สายตา​ของ​พระเจ้า และ​ไม่​เคย​ทำ​ผิด​ต่อหน้า​ท่าน​เลย”</verse>
				<verse number="23">กษัตริย์​ยินดี​อย่าง​ยิ่ง สั่ง​ให้​ดึง​ดาเนียล​ขึ้น​จาก​ถ้ำ เมื่อ​ดาเนียล​ขึ้น​มา​แล้ว​ปรากฏ​ว่า​เขา​ไม่​มี​บาดแผล​เลย เพราะ​เขา​ไว้วางใจ​พระเจ้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="24">กษัตริย์​สั่ง​ให้​จับ​พวก​ที่​กล่าวหา​ดาเนียล​ผิด​ๆ โยน​ลง​ใน​ถ้ำ​สิงโต​พร้อม​กับ​ภรรยา​และ​ลูก ร่าง​ของ​พวก​เขา​ยัง​ไม่​ทัน​ตก​ถึง​พื้น​ถ้ำ ก็​ถูก​สิงโต​ขย้ำ​จน​กระดูก​แหลก</verse>
				<verse number="25">แล้ว​กษัตริย์​ดาริอัส​เขียน​ถึง​ชน​ทุก​ชาติ​ทุก​ภาษา​ทั่ว​โลก​ว่า “ขอให้​ท่าน​เจริญ​รุ่งเรือง​เถิด!</verse>
				<verse number="26">ข้าพเจ้า​ออก​กฤษฎีกา​ให้​ทุก​คน​ทั่ว​ราช​อาณาจักร​จง​เคารพ​ยำเกรง​พระเจ้า​ของ​ดาเนียล เพราะ​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่ และ​ดำรง​อยู่​ตลอด​กาล อาณาจักร​ของ​พระองค์​จะ​ไม่​มี​วัน​ถูก​ทำลาย อำนาจ​ของ​พระองค์​ไม่​มี​ที่​สิ้นสุด</verse>
				<verse number="27">พระองค์​ช่วย​และ​กอบกู้ กระทำ​หมาย​สำคัญ​และ​การ​อัศจรรย์​ต่าง​ๆ ใน​สวรรค์​และ​บน​แผ่นดิน​โลก พระองค์​กอบกู้​ดาเนียล จาก​อำนาจ​ของ​สิงโต”</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น ดาเนียล​จึง​เจริญ​รุ่งเรือง​ใน​สมัย​กษัตริย์​ดาริอัส และ​ใน​สมัย​กษัตริย์​ไซรัส ​แห่ง​เปอร์เซีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ใน​ปี​แรก​ของ​กษัตริย์​เบลชัสซาร์​แห่ง​บาบิโลน ดาเนียล​ฝัน​เห็น​นิมิต​ขณะ​นอน​หลับ​อยู่​บน​เตียง เขา​ได้​บันทึก​ความ​ฝัน​ไว้</verse>
				<verse number="2">ดาเนียล​พูด​ว่า “ใน​นิมิต​ยาม​กลางคืน ข้าพเจ้า​มอง​ไป​เบื้อง​หน้า มี​ลม​ทั้ง​สี่​ทิศ​จาก​ฟ้าสวรรค์​พัด​กระหน่ำ ทำ​ให้​ทะเล​ใหญ่​ปั่นป่วน</verse>
				<verse number="3">แล้ว​สัตว์​มหึมา​สี่​ตัว​โผล่​ขึ้น​จาก​ทะเล แต่ละ​ตัว​มี​ลักษณะ​แตกต่าง​กัน</verse>
				<verse number="4">ตัว​แรก​เหมือน​สิงโต มี​ปีก​เหมือน​นก​อินทรี ข้าพเจ้า​เฝ้า​ดู​จน​เห็น​ปีก​ของ​มัน​ถูก​ฉีก​ออก และ​ถูก​พยุง​ขึ้น​จาก​พื้น​จน​ยืน​ได้​สอง​เท้า​เหมือน​มนุษย์ และ​ได้​รับ​จิตใจ​ของ​มนุษย์</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​เห็น​สัตว์​ตัว​ที่​สอง​ซึ่ง​ดู​เหมือน​หมี มัน​โผล่​ขึ้น​มา​ข้าง​ปาก​คาบ​ซี่โครง​สาม​ซี่​ระหว่าง​ซี่ฟัน มี​ผู้​บอก​มัน​ว่า ‘ลุกขึ้น​เถิด จง​กิน​เนื้อ​ให้​อิ่ม!’</verse>
				<verse number="6">หลังจาก​นั้น​ข้าพเจ้า​มอง​ไป มี​สัตว์​อีก​ตัว​หนึ่ง​เหมือน​เสือดาว ที่​หลัง​ของ​มัน​มี​ปีก​สี่​ปีก​คล้าย​ปีก​นก สัตว์​ตัว​นี้​มี​สี่​หัว และ​มัน​ได้​รับ​อำนาจ​ให้​ปกครอง</verse>
				<verse number="7">หลังจาก​นั้น ใน​นิมิต​ยาม​กลางคืน ข้าพเจ้า​เห็น​สัตว์​ตัว​ที่​สี่ น่า​กลัว​สยดสยอง​และ​มี​ฤทธิ์เดช​มาก มัน​มี​ฟัน​เหล็ก​ซี่​มหึมา มัน​ขย้ำ​เคี้ยว​เหยื่อ​และ​เหยียบ​ย่ำ​ส่วน​อื่น​ๆ ที่​เหลือ​จน​แหลกลาญ สัตว์​ตัว​นี้​แตกต่าง​จาก​ตัว​อื่น​ๆ ตรง​ที่​มี​เขา​สิบ​เขา</verse>
				<verse number="8">ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​กำลัง​คิด​เรื่อง​เขา​ต่าง​ๆ อยู่​นั้น ก็​มี​เขา​เล็ก​ๆ อีก​อัน​หนึ่ง​งอก​ขึ้น​มา​ท่ามกลาง​เขา​อื่น​ๆ และ​ทำ​ให้​สาม​ใน​สิบ​เขา​แรก​นั้น​ถูก​ถอน​ออก​ไป เขา​เล็ก​นี้​มี​ตา​เหมือน​ตา​มนุษย์​และ​มี​ปาก​ซึ่ง​คุย​โอ้อวด</verse>
				<verse number="9">ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​มอง​ดู ข้าพเจ้า​ก็​เห็น บัลลังก์​ต่าง​ๆ จัด​ตั้ง​ไว้​แล้ว และ​องค์​ผู้​ดำรง​อยู่​ตั้งแต่​ดึกดำบรรพ์​นั่ง​ที่​บัลลังก์​ของ​พระองค์ เสื้อ​คลุม​ขาว​เหมือน​หิมะ ผม​เหมือน​ขน​สัตว์​ที่​ขาว​สะอาด บัลลังก์​ของ​พระองค์​มี​เปลว​ไฟ​ลุกโชน และ​ที่​ล้อ​ก็​ลุก​โชติช่วง</verse>
				<verse number="10">แม่น้ำ​เพลิง​กำลัง​ไหล มา​จาก​เบื้อง​หน้า​ของ​พระองค์ ผู้​รับใช้​นับ​ล้าน​คอย​ปรนนิบัติ​พระองค์ และ​มี​คน​นับ​ล้าน​ๆ คน​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์ การ​พิจารณา​คดี​เริ่มขึ้น หนังสือ​เล่ม​ต่าง​ๆ เปิด​ออก</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ข้าพเจ้า​จับตา​ดู​ต่อไป​เพราะ​คำ​โอ้อวด​ที่​เขา​สัตว์​เล็ก​ๆ นั้น​พูด ข้าพเจ้า​เฝ้า​ดู​จน​กระทั่ง​สัตว์​นั้น​ถูก​ฆ่า ร่าง​ของ​มัน​ถูก​ทำลาย ถูก​โยน​ลง​ใน​ไฟ​ที่​ลุกโชน</verse>
				<verse number="12">(สัตว์​อื่น​ๆ ถูก​ยึด​อำนาจ​ไป​หมด​แล้ว แต่​ได้รับ​อนุญาต​ให้​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อไป​อีก​ระยะ​หนึ่ง)</verse>
				<verse number="13">ใน​นิมิต​คืน​นั้น ข้าพเจ้า​เห็น​ผู้​หนึ่ง​เหมือน​บุตร​มนุษย์ มา​พร้อม​ด้วย​หมู่เมฆ​แห่ง​ฟ้าสวรรค์ พระองค์​เข้า​ไป​ใกล้​องค์​ผู้​ดำรง​อยู่​ตั้งแต่​ดึกดำบรรพ์</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ได้​รับ​สิทธิ​อำนาจ เกียรติ​สิริ และ​อำนาจ​ปกครอง​สูงสุด ชน​ทุก​ชาติ​ทุก​ภาษา​นมัสการ​พระองค์ อำนาจ​ของ​พระองค์​ดำรง​อยู่​ตลอด​กาล อำนาจ​ที่​จะ​ไม่​มี​วัน​สิ้นสุด และ​อาณาจักร​ของ​พระองค์​จะ​ไม่​มี​วัน​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​ดาเนียล​ทุกข์​ใจ นิมิต​ที่​เห็น​ก็​รบกวน​จิตใจ</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​ก้าว​เข้า​ไป​ใกล้​ผู้​หนึ่ง​ซึ่ง​ยืน​อยู่​ที่​นั่น ขอให้​ช่วย​อธิบาย​ความ​หมาย​ของ​สิ่ง​เหล่า​นี้ ดังนั้น เขา​ผู้​นั้น​จึง​บอก​ข้าพเจ้า​และ​ให้​คำ​อธิบาย​เกี่ยวกับ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ว่า</verse>
				<verse number="17">‘สัตว์​มหึมา​ทั้ง​สี่​คือ​กษัตริย์​ทั้ง​สี่​ที่​จะ​รุ่งเรือง​ขึ้น​ใน​โลก</verse>
				<verse number="18">แต่​ประชาชน​ของ​องค์​ผู้​สูงสุด​จะ​ได้รับ​อาณาจักร​และ​ครอบครอง​ตลอด​ชั่ว​นิจ​นิรันดร์’</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ข้าพเจ้า​ต้องการ​รู้ความ​หมาย​แท้​จริง​ของ​สัตว์​ตัว​ที่​สี่​ซึ่ง​แตกต่าง​จาก​ตัว​อื่น​ๆ และ​น่า​กลัว​ที่สุด มี​ฟัน​เหล็ก​และ​มี​อุ้ง​เล็บ​ทอง​สัมฤทธิ์ สัตว์​ซึ่ง​เคี้ยว​ขย้ำ​เหยื่อ​ของ​มัน​และ​เหยียบ​ย่ำ​ส่วน​อื่น​ที่​เหลือ​จน​แหลกลาญ</verse>
				<verse number="20">ข้าพเจ้า​ยัง​อยาก​รู้​เกี่ยวกับ​เขา​ทั้ง​สิบ​บน​หัว​ของ​สัตว์​ตัว​นั้น และ​เขา​อีก​อัน​หนึ่ง​ที่​งอก​ขึ้น​มา ทำ​ให้​ที่​สาม​เขา​หลุด​ออก​ไป มัน​โดดเด่น​กว่า​เขา​อื่น​ๆ มัน​มี​ตา​และ​มี​ปาก​ซึ่ง​พูด​โอ้อวด</verse>
				<verse number="21">ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​มอง​ดู​อยู่ เขา​นั้น​ก็​เข้า​ทำศึก​กับ​ประชาชน​ของ​พระเจ้า​และ​ได้​ชัยชนะ</verse>
				<verse number="22">จน​กระทั่ง​องค์​ผู้​ดำรง​อยู่​ตั้งแต่​ดึกดำบรรพ์​มา​และ​ประกาศ​คำ​ตัดสิน​ให้​ประชาชน​ของ​องค์​ผู้​สูงสุด​ชนะ และ​เป็น​เวลา​ที่​พวก​เขา​ได้​ครอบครอง​อาณาจักร</verse>
				<verse number="23">เขา​ผู้​นั้น​อธิบาย​ให้​ข้าพเจ้า​ฟัง​ว่า ‘สัตว์​ตัว​ที่​สี่​คือ​อาณาจักร​ที่​สี่​ซึ่ง​จะ​เกิดขึ้น​ใน​โลก จะ​แตกต่าง​จาก​อาณาจักร​อื่น​ทั้งปวง​และ​จะ​ทำลาย​ล้าง​โลก​ทั้ง​โลก เหยียบ​ย่ำ​และ​บด​ขยี้​ให้​แหลกลาญ</verse>
				<verse number="24">เขา​สิบ​เขา​คือ​กษัตริย์​สิบ​องค์​ที่​จะ​มา​จาก​อาณาจักร​นี้ ภายหลัง​จะ​มี​กษัตริย์​อีก​องค์​หนึ่ง​ขึ้น​มา​ซึ่ง​แตกต่าง​จาก​องค์​ก่อน​ๆ และ​จะ​โค่น​ล้ม​กษัตริย์​สาม​องค์​ลง</verse>
				<verse number="25">กษัตริย์​องค์​นี้​จะ​กล่าว​ลบหลู่​องค์​ผู้​สูงสุด​และ​กดขี่​ประชาชน​ของ​พระเจ้า จะ​พยายาม​เปลี่ยนแปลง​กำหนด​เวลา​และ​กฎ​บัญญัติ​ต่าง​ๆ ประชาชน​ของ​พระเจ้า​จะ​ถูก​มอบ​ไว้​ใน​กำมือ​ของ​กษัตริย์​องค์​นี้​ตลอด​หนึ่ง​วาระ หลาย​วาระ และ​ครึ่ง​วาระ ’</verse>
				<verse number="26">แต่​การ​พิจารณา​คดี​จะ​เริ่ม​ขึ้น​แล้ว ฤทธิ์เดช​ของ​กษัตริย์​องค์​นั้น​จะ​ถูก​นำ​ออก​ไป และ​ถูก​ทำลาย​ล้าง​ไป​อย่าง​สิ้นเชิง</verse>
				<verse number="27">แล้ว​ประชาชน​ของ​องค์​ผู้​สูงสุด​จะ​ได้รับ​สิทธิ​ครอบครอง​อำนาจ​และ​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​อาณาจักร​ทั้งสิ้น​ใต้​ฟ้า อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​จะ​ยั่งยืน​ชั่ว​นิจ​นิรันดร์ ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ทั้งปวง​จะ​เชื่อฟัง​และ​นมัสการ​พระองค์</verse>
				<verse number="28">จบ​เรื่องราว​แต่​เพียง​นี้ ข้าพเจ้า​ดาเนียล​หนักใจ​กับ​ความ​คิด​ของ​ตนเอง​มาก ใบหน้า​ของ​ข้าพเจ้า​ซีด​เผือด แต่​ข้าพเจ้า​เก็บงำ​เรื่อง​นี้​ไว้​คน​เดียว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​สาม​ของ​สมัย​กษัตริย์​เบลชัสซาร์ ข้าพเจ้า​ดาเนียล​เห็น​นิมิต​อีก​ครั้ง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="2">ใน​นิมิต​นั้น​ข้าพเจ้า​เห็น​ตัว​เอง​อยู่​ที่​ป้อม​ชั้น​ใน​เมือง​สุสา​ใน​แคว้น​เอลาม ข้าพเจ้า​อยู่​ริม​คลอง​อุลัย</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​มอง​ไป​เห็น​แกะ​ผู้​ตัว​หนึ่ง​ยืน​อยู่​ริม​ลำคลอง แกะ​นี้​มี​สอง​เขา เขา​ข้าง​หนึ่ง​ยาว​กว่า​อีก​ข้าง​หนึ่ง แต่ง​อก​ขึ้นมา​ที​หลัง</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​มอง​ดู​แกะ​ผู้​ตัว​นั้น​ขวิด​ไป​ทาง​ตะวันตก ทาง​เหนือ และ​ทาง​ใต้ ไม่​มี​สัตว์​ใด​ต่อกร​กับ​มัน​ได้​และ​ไม่​มี​สิ่งใด​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​ของ​มัน มัน​ทำ​อะไร​ตาม​ใจ​ชอบ​และ​ยิ่งใหญ่​ขึ้น</verse>
				<verse number="5">ขณะ​ข้าพเจ้า​ครุ่นคิด​เรื่อง​นี้​อยู่ ทันใด​นั้น​มี​แพะ​ผู้​ตัว​หนึ่ง​ซึ่ง​มี​เขา​โดดเด่น​อยู่​ระหว่าง​ตา วิ่ง​ห้อ​ข้าม​พื้น​พิภพ​มา​จาก​ทาง​ตะวันตก​อย่าง​รวดเร็ว เท้า​ของ​มัน​ไม่​แตะ​ดิน</verse>
				<verse number="6">มัน​รี่​เข้า​ใส่​แกะ​ผู้​สอง​เขา ซึ่ง​ข้าพเจ้า​เห็น​ยืน​อยู่​ริม​คลอง​นั้น และ​พุ่ง​ชน​ด้วย​ความ​โกรธ​อย่าง​ยิ่ง</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​เห็น​มัน​ขวิด​แกะ​ผู้​อย่าง​โกรธ​จัด​จน​เขา​ทั้ง​สอง​ของ​แกะ​แตก​หัก แกะ​สู้​ไม่​ได้ แพะ​จึง​ล้ม​แกะ​นั้น​ลง​กับ​พื้น​และ​เหยียบ​ย่ำ​มัน ไม่​มี​ใคร​ช่วย​แกะ​ตัว​นั้น​ได้​เลย</verse>
				<verse number="8">แพะ​ตัว​นั้น​ยิ่งใหญ่​ขึ้น​มาก แต่​เมื่อ​มัน​ผยอง​ตน​ขึ้น​ถึง​ขีด​สุด เขา​ใหญ่​ของ​มัน​ก็​หัก มี​เขา​ที่​โดดเด่น​สี่​เขา​งอก​ขึ้น​แทน​ที่ ชี้​ไป​ทาง​ลม​ทั้ง​สี่​ทิศ​แห่ง​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="9">มี​เขา​เล็ก​ๆ งอก​ออก​มา​จาก​เขา​หนึ่ง มัน​ใหญ่​โต​ทรง​พลัง​ขึ้น​ไป​ทาง​ใต้ ทาง​ตะวันออก และ​สู่​ดินแดน​อัน​งดงาม</verse>
				<verse number="10">มัน​งอก​ใหญ่​โต​ขึ้น​จน​ถึง​ฟ้าสวรรค์ แล้ว​เหวี่ยง​ดาว​บาง​ดวง​ร่วง​ลง​มา​ที่​พื้น​โลก​และ​เหยียบ​ย่ำ​เสีย</verse>
				<verse number="11">มัน​ตี​เสมอ​ผู้​บัญชาการ​กองทัพ​ของ​พระยาห์เวห์ มัน​เลิก​ล้ม​เครื่อง​ถวาย​บูชา​ประจำ​วัน​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ทำลาย​สถาน​นมัสการ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">เพราะ​การ​กบฏ​นี้ ประชาชน​ของ​พระยาห์เวห์ ​และ​การ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ประจำ​วัน​ก็​ตก​อยู่​ใน​มือ​มัน มัน​ทำ​อะไร​ก็​รุ่งเรือง​ทุก​อย่าง และ​ความ​จริง​ก็​ถูก​โยน​ลง​พื้น</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​ผู้​บริสุทธิ์​องค์​หนึ่ง​พูด และ​ผู้​บริสุทธิ์​อีก​องค์​หนึ่ง​ถาม​ว่า “อีก​นาน​เท่าไร​ที่​นิมิต​นี้​จะ​สิ้นสุด คือ​นิมิต​เกี่ยวกับ​เครื่อง​บูชา​ประจำ​วัน การ​กบฏ​ที่​ทำ​ให้​เกิด​ความ​รกร้าง การ​ยอม​ให้​สถาน​นมัสการ​พ่าย​แพ้ และ​การ​เหยียบ​ย่ำ​ประชาชน​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="14">ทูต​องค์​นั้น​ตอบ​ว่า “อีก 2,300 วัน​คืน แล้ว​สถาน​นมัสการ​จะ​ได้รับ​การ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์​อีก​ครั้ง​หนึ่ง”</verse>
				<verse number="15">ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​ดาเนียล​ดู​นิมิต​อยู่ และ​พยายาม​ทำ​ความ​เข้าใจ ก็​มี​ผู้​หนึ่ง​ซึ่ง​ดู​เหมือน​มนุษย์​มา​ยืน​อยู่​ตรง​หน้า​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="16">และ​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​ชาย​คน​หนึ่ง​ร้องเรียก​ข้าม​คลอง​อุลัย​ว่า “กาเบรียล​เอ๋ย อธิบาย​ความ​หมาย​ของ​นิมิต​ให้​ชาย​คน​นี้​ฟัง​เถิด”</verse>
				<verse number="17">ขณะ​ที่​เขา​มา​ใกล้​ที่​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​ยืน​อยู่ ข้าพเจ้า​ก็​ตกใจ​กลัว​และ​ล้ม​ตัว​ลง​กราบ เขา​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “บุตร​มนุษย์ จง​เข้าใจ​เถิด​ว่า​นิมิต​นั้น​เกี่ยวกับ​กาล​อวสาน”</verse>
				<verse number="18">ขณะ​ที่​เขา​พูด​กับ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ก็​สลบ​ไป​หน้า​ซบ​ดิน เขา​แตะต้อง​ข้าพเจ้า​และ​พยุง​ให้​ยืน​ขึ้น</verse>
				<verse number="19">เขา​กล่าว​ว่า “เรา​กำลัง​จะ​บอก​เจ้า​ถึง​สิ่ง​ที่​จะ​เกิดขึ้น​ใน​เวลา​แห่ง​ความ​โกรธ เพราะ​นิมิต​นี้​เกี่ยวข้อง​กับ​กาล​อวสาน​ซึ่ง​กำหนด​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="20">แกะ​ผู้​สอง​เขา​ที่​เจ้า​เห็น​คือ​บรรดา​กษัตริย์​มีเดีย​และ​เปอร์เซีย</verse>
				<verse number="21">แพะ​ขน​ดก​คือ​กษัตริย์​กรีซ และ​เขา​อัน​ใหญ่​ที่​อยู่​ระหว่าง​ตา​คือ​กษัตริย์​องค์​แรก</verse>
				<verse number="22">เขา​สี่​อัน​ซึ่ง​งอก​แทน​อัน​ที่​หัก​คือ​สี่​อาณาจักร​ซึ่ง​ก่อ​กำเนิด​ขึ้น​จาก​ชาติ​นั้น แต่​ไม่​มี​อำนาจ​เท่า</verse>
				<verse number="23">ใน​ปลาย​สมัย​ของ​กษัตริย์​เหล่า​นั้น เมื่อ​พวก​กบฏ​ชั่วร้าย​อย่าง​เต็มที่ จะ​มี​กษัตริย์​องค์​หนึ่ง​หน้าตา​ดุร้าย​และ​เจ้าเล่ห์​เกิดขึ้น​มา</verse>
				<verse number="24">เขา​จะ​เข้มแข็ง​มาก แต่​ไม่​ใช่​โดย​อำนาจ​ของ​เขา​เอง เขา​จะ​ก่อ​ความ​หายนะ​อัน​น่า​ตก​ตะลึง และ​ทำ​อะไร​ก็​สำเร็จ เขา​จะ​ทำลาย​บรรดา​ผู้​อำนาจ​และ​ประชาชน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="25">เขา​จะ​ทำ​ให้​การ​หลอกลวง​แพร่​ไป​ทุก​แห่ง และ​จะ​ถือ​ว่า​ตัวเอง​เหนือ​กว่า เมื่อ​ผู้คน​รู้สึก​ปลอดภัย เขา​จะ​ทำลาย​คน​จำนวน​มาก และ​ต่อต้าน​องค์​จอม​เจ้านาย เขา​จะ​ถูก​ทำลาย แต่​ไม่​ใช่​ด้วย​อำนาจ​ของ​มนุษย์</verse>
				<verse number="26">นิมิต​เกี่ยวกับ​วัน​และ​คืน​ซึ่ง​บอก​ท่าน​แล้ว​นั้น​จะ​เป็น​จริง แต่​จง​ปิด​ไว้​ก่อน​เพราะ​เป็น​เรื่อง​อนาคต​อัน​ไกล”</verse>
				<verse number="27">ข้าพเจ้า ดาเนียล​หมด​แรง​แล้ว ข้าพเจ้า​นอน​เหนื่อย​อยู่​หลาย​วัน แล้ว​ข้าพเจ้า​ก็​ลุก​ขึ้น​ไป​ทำ​งาน​ให้​กษัตริย์ ข้าพเจ้า​วิตก​กับ​นิมิต​นั้น​ซึ่ง​เกิน​ความ​เข้าใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​หนึ่ง​ของ​กษัตริย์​ดาริอัส​ลูกชาย​ของ​เซอร์ซีส (มี​เชื้อสาย​มีเดีย) ซึ่ง​ได้​ครอง​อาณาจักร​บาบิโลน</verse>
				<verse number="2">ใน​ปี​แรก​ที่​เขา​เป็น​กษัตริย์ ข้าพเจ้า​ดาเนียล​เข้าใจ​จาก​พระคัมภีร์​เกี่ยวกับ​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​พูด​กับ​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​ว่า​กรุง​เยรูซาเล็ม​จะ​ร้าง​อยู่​เจ็ด​สิบ​ปี</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​จึง​ขะมักเขม้น​อธิษฐาน​วิงวอน​ต่อ​พระเจ้า​พระยาห์เวห์​ด้วย​การ​ถือ​อดอาหาร สวม​เสื้อผ้า​กระสอบ และ​คลุก​ขี้เถ้า</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​และ​สารภาพ​บาป​ว่า “พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้​ยิ่งใหญ่​และ​น่า​ครั่นคร้าม ผู้​รักษา​พันธสัญญา​แห่ง​ความ​รัก​ต่อ​บรรดา​ผู้​ที่​รัก​พระองค์​และ​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">เรา​ได้​ทำ​ผิด​ทำ​บาป ทำ​ชั่ว​และ​กบฏ​ต่อ​พระองค์ หัน​หนี​จาก​กฎ​บัญญัติ​และ​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​ทั้งหลาย​ไม่ได้​เชื่อฟัง​เหล่า​ผู้​เผย​พระวจนะ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ซึ่ง​กล่าว​ใน​นาม​ของ​พระองค์​แก่​บรรดา​กษัตริย์ เจ้านาย บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เรา​ตลอดจน​ประชาชน​ของ​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ พระองค์​ชอบธรรม แต่​ทุก​วัน​นี้​พวก​เรา​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า ไม่ว่า​ชาว​ยูดาห์ ชาว​กรุง​เยรูซาเล็ม และ​ปวงชน​อิสราเอล​ทั้ง​ใกล้​และ​ไกล​ใน​ประเทศ​ต่าง​ๆ ซึ่ง​พระองค์​กระจัดกระจาย​เรา​ไป เพราะ​เรา​ไม่​ได้​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ทั้งหลาย​ตลอดจน​บรรดา​กษัตริย์ เจ้านาย และ​บรรพบุรุษ​ต้อง​อัปยศ​อดสู​เพราะ​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​พวก​เรา​เปี่ยม​ด้วย​ความ​เมตตา​และ​ให้​อภัย แม้ว่า​พวก​เรา​กบฏ​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">พวก​เรา​ไม่ได้​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​และ​ไม่​ได้​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ที่​พระองค์​มอบ​ให้​ผ่าน​ทาง​ผู้​เผย​พระวจนะ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">อิสราเอล​ทั้งปวง​ละเมิด​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์ และ​หลง​เตลิด​ไป ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​พระองค์ ฉะนั้น​คำ​สาป​แช่ง​และ​โทษทัณฑ์​ทั้งปวง​ซึ่ง​บันทึก​ไว้​ใน​กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า​จึง​ตก​แก่​พวก​เรา เพราะ​พวก​เรา​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ทำ​ตาม​ที่​พูด​ไว้​แล้ว​ว่า​จะ​นำ​ภัยพิบัติ​ยิ่งใหญ่​มา​สู่​พวก​เรา​และ​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง ทั่ว​ใต้​ฟ้า​ไม่​มี​สิ่งใด​เกิดขึ้น​เหมือน​ที่​เกิด​กับ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="13">ภัยพิบัติ​ทั้งหมด​นี้​เกิด​กับ​พวก​เรา ตาม​บันทึก​ใน​กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส ถึง​กระนั้น​พวก​เรา​ก็​ไม่​ได้​แสวงหา​ความ​เมตตา​จาก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​โดย​หัน​จาก​บาป และ​ไม่​ได้​ใส่​ใจ​ใน​ความ​จริง​ของ​พระองค์​เลย</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​รีรอ​ที่​จะ​นำ​ภัยพิบัติ​นี้​มา​สู่​พวก​เรา เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​ชอบธรรม​ใน​ทุก​สิ่ง​ที่​กระทำ แต่​เรา​ก็​ยัง​ไม่​เชื่อฟัง​พระองค์</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เรา ผู้​นำ​ประชาชน​ของ​พระองค์​ออก​จาก​อียิปต์​ด้วย​มือ​อัน​มี​ฤทธิ์ และ​ผู้​สถาปนา​นาม​ของ​พระองค์​ซึ่ง​ยืนยง​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้ พวก​เรา​ได้​ทำ​ผิด​ทำ​บาป​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์ เพื่อ​ให้​สอดคล้อง​กับ​การ​กระทำ​อัน​ชอบธรรม​ทั้งปวง​ของ​พระองค์ ขอ​โปรด​หันเห​ความ​โกรธ​จาก​เยรูซาเล็ม​เมือง​ของ​พระองค์ ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ บาป​ของ​เรา และ​ความ​ชั่ว​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา ทำ​ให้​เยรูซาเล็ม​และ​ประชาชน​ของ​พระองค์​ถูก​เหยียดหยาม​จาก​ผู้คน​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="17">พระเจ้า​ของ​เรา บัดนี้​ขอ​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​วิงวอน​ของ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ พระยาห์เวห์ เพื่อ​เห็น​แก่​พระองค์​เอง โปรด​เหลียว​แล​สถาน​นมัสการ​อัน​รกร้าง​ของ​พระองค์​ด้วย​ความ​โปรดปราน​เถิด</verse>
				<verse number="18">พระเจ้า​ของ​เรา ขอ​เอียง​หู​ฟัง โปรด​มอง​ดู​ความ​รกร้าง​ของ​เมือง​ซึ่ง​ใช้​นาม​ของ​พระองค์ พวก​เรา​วิงวอน​ต่อ​พระองค์ ไม่​ใช่​เพราะ​เรา​ชอบธรรม แต่​เพราะ​ความ​เมตตา​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์ ขอ​ฟัง​เถิด! พระยาห์เวห์ ขอ​ให้​อภัย​เถิด! พระยาห์เวห์ โปรด​ฟัง​และ​ช่วย! พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​อย่า​ล่าช้า​เพื่อ​เห็น​แก่​พระองค์​เอง เพราะ​นคร​ของ​พระองค์​และ​ประชาชน​ของ​พระองค์​ใช้​นาม​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="20">ขณะ​ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​สารภาพ​บาป​ของ​ตัวเอง​และ​ของ​ชน​อิสราเอล​ชนชาติ​ของ​ข้าพเจ้า และ​อ้อนวอน​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​เพื่อ​ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="21">ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​ยัง​อธิษฐาน​อยู่​นั้น กาเบรียล​ผู้​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​เห็น​ใน​นิมิต​ครั้ง​ก่อน​เหาะ​มา​หา​ข้าพเจ้า​อย่าง​รวดเร็ว​ประมาณ​เวลา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ยาม​เย็น</verse>
				<verse number="22">เขา​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ดาเนียล​เอ๋ย เรา​มา​เพื่อ​ให้​ท่าน​เห็น​แจ้ง​และ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="23">ทันที​ที่​ท่าน​เริ่ม​อธิษฐาน พระเจ้า​ก็​ให้​คำตอบ ซึ่ง​เรา​นำ​มา​บอก​ท่าน​เพราะ​ท่าน​เป็น​ผู้​ที่​รัก​ยิ่ง ฉะนั้น​จง​ใคร่ครวญ​เนื้อความ​และ​เข้าใจ​นิมิต​นั้น</verse>
				<verse number="24">เจ็ดสิบ​ของ ‘เจ็ด’ กำหนด​ไว้​แล้ว​สำหรับ​ชนชาติ​และ​นคร​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​ท่าน เพื่อ​ให้​หยุด ​การ​ละเมิด หยุด​ทำ​บาป เพื่อ​ลบล้าง​ความ​ชั่ว​และ​นำ​ความ​ชอบธรรม​อัน​นิรันดร์​เข้า​มา เพื่อ​ประทับ​ตรา​นิมิต​และ​คำ​พยากรณ์​และ​เพื่อ​เจิม​สถานที่​บริสุทธิ์​ที่สุด</verse>
				<verse number="25">จง​รับรู้​และ​เข้าใจ​ข้อ​นี้​เถิด คือ​ตั้งแต่​มี​ถ้อยคำ​ให้​กอบกู้​และ​สร้าง​เยรูซาเล็ม​ขึ้น​ใหม่ จวบจน​ผู้​ที่​ได้รับ​การ​เจิม​ตั้ง ให้​เป็น​ผู้​ครอบครอง​นั้น​มา​ถึง จะ​มี​เจ็ด​ของ ‘เจ็ด’ และ​หก​สิบ​สอง​ของ ‘เจ็ด’ จะ​มี​การ​สร้าง​ถนน​และ​คูเมือง​ขึ้น​ใหม่ แต่​ทำ​ใน​ช่วง​ทุกข์​ยาก​ลำบาก</verse>
				<verse number="26">หลังจาก​หกสิบ​สอง​ของ ‘เจ็ด’ ผู้​ที่​พระเจ้า​เจิม​ตั้ง​ไว้​จะ​ถูก​ประหาร​และ​จะ​ไม่​เหลือ​อะไร ประชาชน​ของ​ผู้​ครอบครอง​จะ​มา​ทำลาย​เมือง​นั้น​และ​สถาน​นมัสการ วาระ​สุดท้าย​จะ​มา​เหมือน​น้ำ​ท่วม สงคราม​จะ​ขับเคี่ยว​กัน​ไป​จน​ถึง​จุดจบ และ​มี​วิบัติ​ตาม​ที่​กำหนด​ไว้</verse>
				<verse number="27">ผู้​นั้น​จะ​ยืนยัน​คำ​มั่น​สัญญา​กับ​คน​มากมาย​เป็น​เวลา​หนึ่ง ‘เจ็ด’ ใน​ช่วง​กลาง ‘เจ็ด’ นั้น​เอง เขา​จะ​สั่ง​ยุติ​การ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​และ​ของ​ถวาย และ​ที่​วิหาร ผู้​ที่​ทำ​ให้​เกิด​วิบัติ​จะ​ตั้ง​สิ่ง​ที่​น่า​สะอิดสะเอียน​ซึ่ง​ทำ​ให้​เกิด​ความ​รกร้าง จวบจน​จุดจบ​ที่​กำหนด​ไว้​จะ​มา​ถึง​เขา ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​สาม​ของ​กษัตริย์​ไซรัส​แห่ง​เปอร์เซีย พระเจ้า​เปิดเผย​เรื่อง​หนึ่ง​กับ​ดาเนียล (ซึ่ง​ได้​ชื่อ​ว่า​เบลเทชัสซาร์) เป็น​เรื่อง​จริง​และ​เกี่ยวกับ​สงคราม​ใหญ่ เขา​ได้รับ​ความ​เข้าใจ​ข้อความ​นี้​ใน​นิมิต</verse>
				<verse number="2">เวลา​นั้น ข้าพเจ้า ดาเนียล เป็น​ทุกข์​อยู่​ตลอด​สาม​สัปดาห์</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​กิน​อาหาร​ชั้น​ดี ไม่​มี​เนื้อ​หรือ​เหล้า​องุ่น​ได้​แตะ​ริมฝีปาก และ​ไม่​ใช้​เครื่อง​ชโลม​กาย​จน​กระทั่ง​จบ​สาม​สัปดาห์​นั้น​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="4">ใน​วันที่​ยี่สิบสี่​ของ​เดือน​ที่​หนึ่ง ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​ยืน​อยู่​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​ไทกริส​อัน​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​เงย​หน้า​มอง​เห็น​ชาย​ผู้​หนึ่ง​ตรง​หน้า​ข้าพเจ้า สวม​เสื้อผ้า​ลินิน คาด​เข็มขัด​ทอง​เนื้อ​ดี​จาก​เมือง​อุฟาส</verse>
				<verse number="6">กาย​ของ​เขา​สุกใส​เหมือน​โทแพซ ใบหน้า​เจิดจ้า​เหมือน​แสง​ฟ้าแลบ นัยน์​ตา​เหมือน​เปลว​ไฟ​ลุกโชน แขน​ขา​เป็น​มัน​ปลาบ​เหมือน​ทอง​สัมฤทธิ์​ขัด​เงา และ​เสียง​ของ​เขา​ดัง​เหมือน​เสียง​ฝูงชน</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า ดาเนียล​เพียง​คน​เดียว​ที่​เห็น​นิมิต​นั้น ผู้​คน​ที่​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า​ไม่​เห็น​อะไร แต่​พวก​เขา​ก็​หวาด​กลัว​จน​หนี​ไป​หลบ​ซ่อน</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​จึง​ถูก​ทิ้ง​ไว้​ตาม​ลำพัง ข้าพเจ้า​เพ่ง​ดู​นิมิต​ยิ่งใหญ่​นี้ แล้ว​ก็​หมด​เรี่ยวแรง หน้า​ซีด​เหมือน​คน​ตาย​และ​ทำ​อะไร​ไม่​ถูก</verse>
				<verse number="9">จาก​นั้น​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​ผู้​นั้น​พูด ขณะ​ที่​ฟัง​อยู่​ข้าพเจ้า​ก็​หมด​สติ​ล้ม​ซบ​ลง​กับ​ดิน</verse>
				<verse number="10">มี​มือ​มา​แตะ​ตัว​ข้าพเจ้า แล้ว​พยุง​ข้าพเจ้า​ให้​ค่อย​ๆ ลุกขึ้น​ด้วย​มือ​และ​เข่า​ที่​สั่นเทา</verse>
				<verse number="11">เขา​พูด​ว่า “ดาเนียล​เอ๋ย ท่าน​ผู้​เป็น​ที่​รัก​ยิ่ง จง​ใส่​ใจ​ฟัง​ถ้อยคำ​ที่​เรา​จะ​บอก​และ​ยืน​ขึ้น​เถิด เพราะ​พระเจ้า​ใช้​เรา​มา​หา​ท่าน” เมื่อ​เขา​พูด​อย่าง​นั้น ข้าพเจ้า​ก็​ยืน​ขึ้น​ตัว​สั่น</verse>
				<verse number="12">แล้ว​เขา​พูด​ต่อไป​ว่า “ดาเนียล​เอ๋ย อย่า​กลัว​เลย ตั้งแต่​วัน​แรก​ที่​ท่าน​ตั้งใจ​แน่วแน่​จะ​หา​ความ​เข้าใจ และ​ถ่อม​ใจ​ลง​ต่อหน้า​พระเจ้า​ของ​ท่าน พระองค์​ก็​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ท่าน และ​เรา​มา​เพื่อ​ตอบ​ท่าน</verse>
				<verse number="13">แต่​เทพ​แห่ง​อาณาจักร​เปอร์เซีย​ขัดขวาง​เรา​อยู่​ถึง 21 วัน และ​มีคาเอล​หัวหน้า​ทูตสวรรค์​องค์​หนึ่ง​มา​ช่วย​เรา เพราะ​เรา​ถูก​เทพ​แห่ง​เปอร์เซีย​หน่วง​เหนี่ยว​ไว้​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="14">บัดนี้​เรา​มา​เพื่อ​อธิบาย​สิ่ง​ที่​จะ​เกิดขึ้น​กับ​ชนชาติ​ของ​ท่าน​ใน​อนาคต​ให้​ฟัง เพราะ​นิมิต​นั้น​เกี่ยวกับ​กาล​ภายหน้า”</verse>
				<verse number="15">ขณะ​ที่​เขา​พูด​อยู่​นั้น​ข้าพเจ้า​ก็​หมอบ​ซบ​หน้า​กับ​ดิน​นิ่ง​เงียบ​อยู่</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ผู้​ที่​ดู​เหมือน​มนุษย์ ยื่น​มือ​มา​แตะ​ริมฝีปาก​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จึง​เปิด​ปาก​พูด ข้าพเจ้า​พูด​กับ​ผู้​ที่​อยู่​ตรง​หน้า​ว่า “ท่าน​เจ้า​ข้า ข้าพเจ้า​ทุกข์​ใจ​มาก​เพราะ​นิมิต​นั้น​และ​รู้สึก​อ่อน​แรง</verse>
				<verse number="17">นาย​เจ้า​ข้า ข้าพเจ้า​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​จะ​พูด​กับ​ท่าน​ได้​อย่างไร ข้าพเจ้า​หมด​เรี่ยวแรง​แม้แต่​จะ​หายใจ”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​ผู้​ที่​ดู​เหมือน​มนุษย์​ก็​แตะ​ตัว​ข้าพเจ้า ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​มี​แรง​ขึ้น</verse>
				<verse number="19">เขา​พูด​ว่า “ท่าน​ผู้​เป็น​ที่​รัก​ยิ่ง อย่า​กลัว​เลย จง​มี​สันติสุข! บัดนี้​จง​เข้มแข็ง จง​เข้มแข็ง​เถิด” เมื่อ​เขา​พูด ข้าพเจ้า​ก็​เข้มแข็ง​ขึ้น จึง​บอก​ว่า “ท่าน​โปรด​พูด​ต่อ​ไป​เถิด เพราะ​ท่าน​ได้​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​มี​แรง​แล้ว”</verse>
				<verse number="20">เขา​จึง​พูด​ว่า “ท่าน​รู้​ไหม​ว่า​ทำไม​เรา​จึง​มา​หา​ท่าน อีก​ไม่​นาน​เรา​จะ​กลับ​ไป​สู้​กับ​เทพ​แห่ง​เปอร์เซีย และ​เมื่อ​เรา​ไป​แล้ว เทพ​แห่ง​กรีซ​จะ​มา</verse>
				<verse number="21">แต่​เรา​มา​เพื่อ​บอก​สิ่ง​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​แห่ง​สัจธรรม​กับ​ท่าน​เสีย​ก่อน (ไม่​มี​ใคร​ช่วย​เรา​สู้​กับ​พวก​เทพ ยกเว้น​มีคาเอล​ทูตสวรรค์​ของ​ท่าน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">และ​ใน​ปี​แรก​ของ​กษัตริย์​ดาริอัส​ชาว​มีเดีย เรา​ได้​ยืนหยัด​เพื่อ​สนับสนุน​และ​ปกป้อง​ทูตสวรรค์​มีคาเอล)</verse>
				<verse number="2">“บัดนี้​เรา​จะ​บอก​ความ​จริง​แก่​ท่าน​คือ จะ​มี​กษัตริย์​อีก​สาม​องค์​เกิดขึ้น​ใน​เปอร์เซีย แล้ว​จะ​มี​องค์​ที่​สี่​ซึ่ง​ร่ำรวย​กว่า​องค์​อื่น​ๆ เมื่อ​เขา​มี​อำนาจ​ขึ้น​มา​ด้วย​ทรัพย์​สมบัติ​นั้น เขา​จะ​ปลุก​ระดม​ทุก​คน​ให้​ต่อสู้​กับ​อาณาจักร​กรีซ</verse>
				<verse number="3">แล้ว​กษัตริย์​เกรียงไกร​องค์​หนึ่ง​จะ​ขึ้น​มา จะ​ปกครอง​ด้วย​อำนาจ​ยิ่งใหญ่​และ​ทำ​ตาม​ใจ</verse>
				<verse number="4">หลังจาก​เขา​ขึ้น​มา จักรวรรดิ​ของ​เขา​จะ​แยก​ออก​เป็น​ส่วน​ๆ ไป​ตาม​ลม​ทั้ง​สี่​ทิศ​แห่ง​ฟ้าสวรรค์ มัน​จะ​ไม่ได้​ตก​เป็น​ของ​ลูกหลาน และ​จะ​ไม่​มี​อำนาจ​เหมือน​ที่​เขา​ปกครอง เพราะ​จักรวรรดิ​ของ​เขา​จะ​ถูก​ถอน​ราก​ถอน​โคน​และ​ให้​คน​อื่น​ยึดครอง</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​ฝ่าย​ใต้​จะ​แข็งแกร่ง​ขึ้น แต่​แม่ทัพ​คน​หนึ่ง​ของ​เขา​จะ​แข็งแกร่ง​กว่า​เขา และ​จะ​ปกครอง​อาณาจักร​ของ​ตน​อย่าง​เกรียงไกร</verse>
				<verse number="6">หลาย​ปี​ผ่าน​ไป ทั้ง​สอง​จะ​เป็น​พันธมิตร​กัน ธิดา​กษัตริย์​ฝ่าย​ใต้​จะ​ไป​เจริญ​สัมพันธไมตรี​กับ​กษัตริย์​ฝ่าย​เหนือ แต่​เธอ​จะ​รักษา​อำนาจ​ของ​ตัวเอง​ไม่​ได้ กษัตริย์​ฝ่าย​ใต้​กับ​อำนาจ ของ​เขา​จะ​ไม่​ยั่งยืน ครั้ง​นั้น​เธอ​จะ​ถูก​ทรยศ พร้อม​ด้วย​ผู้​ติดตาม​และ​บิดา​ของ​เธอ และ​ผู้​ที่​สนับสนุน​เธอ</verse>
				<verse number="7">คน​หนึ่ง​ใน​วงศ์ตระกูล​ของ​นาง​จะ​ขึ้นมา​แทน​ที่​นาง เขา​จะ​โจมตี​กอง​กำลัง​ของ​กษัตริย์​ฝ่าย​เหนือ ทะลวง​ป้อม​ปราการ ต่อสู้​ขับเคี่ยว และ​ได้รับ​ชัยชนะ</verse>
				<verse number="8">ทั้ง​จะ​ชิง​รูป​เทพเจ้า เทวรูป​โลหะ​กับ​ภาชนะ​เงิน​และ​ทอง​อัน​ล้ำค่า​ขน​กลับไป​อียิปต์ เขา​จะ​ปล่อย​กษัตริย์​ฝ่าย​เหนือ​ไว้​ตาม​ลำพัง​อยู่​หลาย​ปี</verse>
				<verse number="9">แล้ว​กษัตริย์​ฝ่าย​เหนือ​จะ​บุก​อาณาจักร​ของ​กษัตริย์​ฝ่าย​ใต้ แต่​จะ​ถอย​ทัพ​กลับ​ประเทศ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="10">ลูก​ๆ ของ​เขา​จะ​เตรียม​รบ ระดม​กำลัง​เป็น​ทัพ​ใหญ่ ซึ่ง​ถาโถม​เข้า​มา​เหมือน​น้ำ​ท่วม​ซัด​ที่​ไม่​มี​อะไร​ยับยั้ง​ได้ และ​รบ​มาถึง​ป้อม​ของ​เขา</verse>
				<verse number="11">แล้ว​กษัตริย์​ฝ่าย​ใต้​จะ​ยกทัพ​ออก​มา​ด้วย​ความ​โกรธ​เกรี้ยว รบ​กับ​กษัตริย์​ฝ่าย​เหนือ ซึ่ง​ระดม​ทัพ​ใหญ่​มา​แต่​จะ​พ่ายแพ้</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ฝ่าย​เหนือ​ถอย​ทัพ​กลับ​ไป กษัตริย์​ฝ่าย​ใต้​จะ​ภาคภูมิใจ​ยิ่งนัก และ​ประหาร​คน​หลาย​พัน​คน แต่ก็​มี​ชัยชนะ​อยู่​ได้​ไม่​นาน</verse>
				<verse number="13">เพราะ​กษัตริย์​ฝ่าย​เหนือ​จะ​ยกทัพ​มา​อีก​เป็น​ทัพ​ที่​ยิ่งใหญ่​กว่า​คราว​แรก และ​หลังจาก​นั้น​อีก​หลาย​ปี​จะ​ยกทัพ​มหึมา เสบียง​อาวุธ​ครบครัน​บุก​เข้า​มา</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ถึง​เวลา​นั้น หลาย​คน​จะ​ลุกฮือ​ขึ้น​ต่อสู้​กษัตริย์​ฝ่าย​ใต้ เพื่อ​ให้​เป็น​ไป​ตาม​นิมิต​นั้น พวก​ที่​หัว​รุนแรง​ใน​หมู่​ชนชาติ​ของ​ท่าน​จะ​กบฏ แต่​ไม่​สำเร็จ</verse>
				<verse number="15">แล้ว​กษัตริย์​ฝ่าย​เหนือ​จะ​มา​ก่อ​เนิน​ดิน​ล้อม​เมือง และ​ยึด​เมือง​ป้อม​ปราการ​ได้​เมือง​หนึ่ง กอง​กำลัง​ของ​ฝ่าย​ใต้​จะ​ไม่​มี​กำลัง​ต้านทาน แม้​กอง​ทหาร​ที่​ดี​ที่สุด​ก็​หมด​กำลัง​ที่​จะ​ยืนหยัด</verse>
				<verse number="16">ผู้​รุกราน​จะ​ทำ​อะไร​ตาม​ใจ​ชอบ​โดย​ไม่​มี​ใคร​ยับยั้ง​ได้ เขา​จะ​สถาปนา​ตัว​เอง​ใน​ดินแดน​อัน​งดงาม​นั้น และ​มี​อำนาจ​ที่​จะ​ทำลาย​มัน​ลง</verse>
				<verse number="17">เขา​จะ​ตั้งใจ​ยก​กำลัง​ของ​ทั้ง​อาณาจักร​มา และ​จะ​ทำ​สัญญา​ไมตรี​กับ​กษัตริย์​ฝ่าย​ใต้ ยอม​ยก​ธิดา​ให้​สมรส​ด้วย เพื่อ​โค่น​อาณาจักร​ฝ่าย​ใต้ แต่​แผนการ​ของ​เขา จะ​ไม่​สำเร็จ​และ​ช่วย​อะไร​ไม่​ได้​เลย</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เขา​จะ​หัน​ความ​สนใจ​ไป​ยัง​ดินแดน​แถบ​ชาย​ฝั่ง​ทะเล และ​เอา​ชนะ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ได้ แต่​แม่ทัพ​คน​หนึ่ง​จะ​ยุติ​ความ​ผยอง​ของ​เขา และ​เอา​ความ​ผยอง​คืน​สนอง​เขา</verse>
				<verse number="19">หลังจาก​นี้​เขา​จะ​กลับ​ไป​ยัง​ป้อม​ปราการ​ต่าง​ๆ ใน​ประเทศ​ของ​ตน แต่​จะ​พ่ายแพ้​และ​ไม่​มี​ใคร​พบ​เห็น​อีก</verse>
				<verse number="20">ผู้​ครองราชย์​สืบ​ต่อ​จาก​เขา​จะ​ส่ง​คน​ออก​ไป​เก็บ​ภาษี​เพื่อ​รักษา​ความ​มั่งคั่ง​ของ​ตน​ไว้ แต่​ใน​เวลา​ไม่​กี่​ปี​เขา​ก็​จะ​ถูก​ทำลาย แต่ก็​ไม่​ใช่​จาก​ความ​โกรธ​แค้น​หรือ​จาก​สงคราม</verse>
				<verse number="21">ผู้​ที่​ครองราชย์​สืบ​ต่อ​จาก​เขา เป็น​บุคคล​ที่​น่า​เหยียดหยาม​เพราะ​เขา​ไม่​มี​สิทธิ์​ใน​ราชบัลลังก์​เลย เขา​รุกราน​ราชอาณาจักร​ใน​ขณะ​ที่​ประชาชน​รู้สึก​ปลอดภัย และ​เขา​จะ​เข้า​มา​ยึด​ด้วย​เล่ห์​เพทุบาย</verse>
				<verse number="22">แล้ว​กองทัพ​ใหญ่​จะ​ถูก​กวาดล้าง​ไป​ต่อหน้า​เขา ทั้ง​กองทัพ​นั้น​และ​เจ้านาย​แห่ง​พันธสัญญา​จะ​ถูก​ทำลาย​ด้วย</verse>
				<verse number="23">หลังจาก​มี​การ​ทำ​ข้อ​ตกลง​กับ​เขา เขา​จะ​ใช้​เล่ห์​เพทุบาย​และ​เรือง​อำนาจ​ขึ้นมา​โดย​อาศัย​คน​ไม่​กี่​คน</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​แว่นแคว้น​อัน​มั่งคั่ง​ที่สุด​รู้สึก​ปลอดภัย เขา​ก็​จะ​บุก​และ​กระทำ​การ​ซึ่ง​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​ไม่​เคย​ทำ เขา​จะ​แบ่ง​สมบัติ​และ​ข้าวของ​ที่​ปล้น​มา​ได้​กับ​พรรคพวก เขา​จะ​วางแผน​ทลาย​ป้อม แต่ก็​เพียง​ชั่ว​ระยะ​เวลา​หนึ่ง</verse>
				<verse number="25">เขา​เสริม​กำลัง​และ​ความ​กล้า​ด้วย​กองทัพ​ใหญ่​ไป​รบ​กับ​กษัตริย์​ฝ่าย​ใต้ และ​กษัตริย์​ฝ่าย​ใต้​จะ​ยก​กองทัพ​ที่​ใหญ่​และ​มี​อานุภาพ​มาก​มา​สู้รบ​ด้วย แต่ก็​ต้านทาน​ไม่ได้​เพราะ​แผนการ​ร้าย​ต่าง​ๆ ที่​คน​วาง​ไว้​เพื่อ​ต่อสู้​กับ​เขา</verse>
				<verse number="26">บรรดา​ผู้​ร่วม​โต๊ะ​เสวย​ของ​กษัตริย์​จะ​พยายาม​ทำลาย​เขา กองทัพ​ของ​เขา​จะ​ถูก​กวาดล้าง​ไป และ​คน​มากมาย​จะ​ล้ม​ตาย​ใน​สนาม​รบ</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์​สอง​องค์​ซึ่ง​มี​ใจ​คิด​ชั่ว​ทั้ง​คู่​จะ​นั่ง​ร่วม​โต๊ะ​และ​มุสา​ต่อ​กัน แต่​ไม่​มี​ผล​อะไร เพราะ​จุดจบ​ยัง​คง​จะ​มาถึง​ใน​เวลา​ที่​กำหนด​ไว้</verse>
				<verse number="28">กษัตริย์​ฝ่าย​เหนือ​จะ​กลับ​ประเทศ​พร้อม​ด้วย​ทรัพย์​สมบัติ​มากมาย แต่​จิตใจ​ของ​เขา​มุ่งร้าย​ต่อ​พันธสัญญา​บริสุทธิ์ เขา​จะ​ลงมือ​ทำ​การ​ต่อต้าน​พันธสัญญา​นั้น แล้ว​จึง​กลับ​ไป​ยัง​ดินแดน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="29">ครั้น​ถึง​เวลา​ที่​กำหนด เขา​จะ​บุก​ดินแดน​ฝ่าย​ใต้​อีก แต่​ครั้ง​นี้​ผลลัพธ์​จะ​แตกต่าง​จาก​คราว​ก่อน</verse>
				<verse number="30">กอง​เรือ​แห่ง​ชาย​ฝั่ง​ตะวันตก​จะ​ต่อต้าน​เขา​และ​เขา​จะ​เสียขวัญ แล้ว​เขา​จะ​หัน​กลับ​มา​ระบาย​โทสะ​เกรี้ยวกราด​ต่อ​พันธสัญญา​บริสุทธิ์ เขา​จะ​กลับ​ไป​และ​แสดง​ความ​โปรดปราน​แก่​ผู้​ที่​ละทิ้ง​พันธสัญญา​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="31">กอง​กำลัง​ของ​เขา​จะ​ลุก​ขึ้น​มา​ย่ำยี​ป้อม​ปราการ​ของ​วิหาร​ให้​เป็น​มลทิน และ​ยกเลิก​การ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ประจำ​วัน แล้ว​เขา​จะ​ตั้ง​สิ่ง​ที่​น่า​สะอิดสะเอียน ต้นเหตุ​ของ​วิบัติ</verse>
				<verse number="32">เขา​จะ​ประจบ​เพื่อ​ล่อลวง​ผู้​ที่​ละเมิด​พันธสัญญา แต่​ประชาชน​ที่​รู้​จัก​พระเจ้า​ของ​ตน​จะ​ต่อต้าน​เขา​อย่าง​เข้มแข็ง</verse>
				<verse number="33">บรรดา​ผู้​มี​ปัญญา​จะ​สั่งสอน​คน​มากมาย แม้​ใน​ระยะ​หนึ่ง พวก​เขา​จะ​ตาย​ด้วย​ดาบ หรือ​ถูก​เผา หรือ​ถูก​จับ​เป็น​เชลย หรือ​ถูก​ปล้น​ชิง</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​พวก​เขา​ล้ม​ลง​จะ​ได้รับ​ความ​ช่วยเหลือ​เล็ก​น้อย และ​มี​หลาย​คน​ซึ่ง​ไม่​จริงใจ​จะ​มา​ร่วม​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="35">ผู้​มี​ปัญญา​บาง​คน​จะ​สะดุด​ล้ม​ก็​เพื่อ​รับ​การ​ถลุง​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์​และ​ปราศจาก​รอย​ด่างพร้อย จน​ถึง​วาระ​สุดท้าย​ซึ่ง​จะ​มาถึง​ตาม​กำหนด</verse>
				<verse number="36">กษัตริย์​องค์​นั้น​จะ​ทำ​ตาม​ใจ เขา​จะ​ยก​ตน​เหนือ​เทพเจ้า​ทั้งปวง และ​ลบหลู่​พระเจ้า​สูง​สุด​อย่าง​ที่​ไม่​เคย​ได้ยิน​กัน​มา​ก่อน เขา​จะ​ประสบ​ความ​สำเร็จ​จน​กว่า​เวลา​แห่ง​ความ​โกรธ​ของ​พระเจ้า​จะ​สิ้นสุด​ลง เพราะ​สิ่ง​ที่​กำหนด​ไว้​จะ​ต้อง​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="37">เขา​จะ​ไม่​สนใจ​เทพเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​หรือ​ที่​ผู้หญิง​ฝักใฝ่​หรือ​เทพ​ใด​ๆ แต่​จะ​ยก​ตน​เหนือ​เทพ​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="38">เขา​จะ​ยกย่อง​เทพเจ้า​แห่ง​ป้อม​ปราการ​ซึ่ง​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​ไม่​รู้จัก​แทน​เทพ​เหล่า​นั้น เขา​จะ​ยกย่อง​ด้วย​เงิน​ทอง เพชร​พลอย​และ​ของ​กำนัล​สูง​ค่า</verse>
				<verse number="39">เขา​จะ​โจมตี​ป้อม​ปราการ​อัน​แข็งแกร่ง​ที่สุด​โดย​ความ​ช่วยเหลือ​ของ​พระ​ต่าง​ชาติ และ​จะ​ยกย่อง​เชิดชู​บรรดา​ผู้​ที่​ยอมรับ​เขา แล้ว​เขา​จะ​ตั้ง​คน​เหล่า​นี้​ให้​เป็น​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​คน​มากมาย และ​แบ่ง​ที่ดิน​ให้​เป็น​รางวัล</verse>
				<verse number="40">ใน​วาระ​สุดท้าย กษัตริย์​ฝ่าย​ใต้​จะ​รบ​กับ​เขา​และ​กษัตริย์​ฝ่าย​เหนือ​จะ​ระดม​รถ​ม้า​ศึก กอง​ทหาร​ม้า และ​กองทัพ​เรือ​บุก​โจมตี​เขา เขา​จะ​รุกราน​หลาย​ประเทศ​และ​กวาดล้าง​เหมือน​น้ำ​ท่วม</verse>
				<verse number="41">เขา​จะ​รุกราน​ดินแดน​อัน​งดงาม​ด้วย หลาย​ประเทศ​จะ​ล่มสลาย แต่​เอโดม โมอับ และ​บรรดา​ผู้​นำ​อัมโมน​จะ​ได้รับ​การ​ช่วย​กู้​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="42">เขา​จะ​แผ่​อำนาจ​เหนือ​หลาย​ประเทศ แม้​อียิปต์​ก็​ไม่​พ้น​มือ​เขา</verse>
				<verse number="43">เขา​จะ​ครอบครอง​คลัง​ทองคำ คลัง​เงิน และ​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งปวง​ของ​อียิปต์ ชาว​ลิเบีย​และ​ชาว​คูช ​ก็​ยอม​จำนน​แก่​เขา</verse>
				<verse number="44">แต่​ข่าว​จาก​ทาง​ตะวันออก​และ​ทาง​เหนือ​จะ​ทำ​ให้​เขา​ตื่น​ตกใจ​และ​เขา​จะ​ยกทัพ​ออก​ไป​ด้วย​ความ​โกรธ​อย่าง​รุนแรง เพื่อ​ทำลาย​ล้าง​คน​เป็น​อัน​มาก</verse>
				<verse number="45">เขา​จะ​ตั้ง​เต็นท์​หลวง​ขึ้น​ระหว่าง​ทะเล​ที่ ​ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์​อัน​งดงาม แต่​เขา​ก็​จะ​ถึง​จุดจบ​และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​มา​ช่วย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">“ครั้ง​นั้น​เทพบดี​มีคาเอล​ผู้​พิทักษ์​ประชาชน​ของ​ท่าน​จะ​มา จะ​เกิด​ช่วง​ทุกข์​ลำเค็ญ​อย่าง​ที่​ไม่​เคย​มี​มา​ก่อน​ตั้งแต่​มี​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ขึ้น แต่​ใน​ครั้ง​นั้น​ประชาชน​ของ​ท่าน​คือ ทุก​คน​ที่​มี​ชื่อ​อยู่​ใน​หนังสือ​นั้น​จะ​ได้รับ​การ​ช่วย​กู้</verse>
				<verse number="2">คน​มากมาย​ที่​ตาย​ไป​แล้ว​จะ​ฟื้น​ขึ้น บาง​คน​ก็​เข้า​สู่​ชีวิต​นิรันดร์ บ้าง​ก็​เข้า​สู่​ความ​อับอาย​และ​ถูก​ดูหมิ่น​ตลอด​กาล</verse>
				<verse number="3">บรรดา​ผู้​มี​ปัญญา ​จะ​ส่องแสง​ดุจ​ความ​สว่าง​แห่ง​ฟ้าสวรรค์ และ​บรรดา​ผู้​ที่​นำ​คน​มากมาย​มา​สู่​ความ​ชอบธรรม​จะ​ส่อง​สว่าง​ดั่ง​ดวง​ดาว​ชั่วนิรันดร์</verse>
				<verse number="4">ส่วน​ท่าน ดาเนียล​เอ๋ย จง​ม้วน​และ​ประทับ​ตรา​ถ้อยคำ​แห่ง​หนังสือ​ม้วน​นี้​ไว้​จน​ถึง​วาระ​สุดท้าย คน​มากมาย​จะ​ไป​ที่​นี่​ที่​นั่น​เพื่อ​เพิ่มพูน​ความ​รู้”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ข้าพเจ้า​ดาเนียล มอง​ไป​เห็น​ชาย​สอง​คน​ยืน​อยู่​คน​ละ​ฟาก​แม่น้ำ</verse>
				<verse number="6">คน​หนึ่ง​พูด​กับ​ผู้​สวม​เสื้อผ้า​ลินิน​ซึ่ง​อยู่​เหนือ​แม่น้ำ​ว่า “อีก​นาน​เท่าใด​เหตุการณ์​น่า​ประหลาด​นี้​จะ​สำเร็จ​ครบถ้วน”</verse>
				<verse number="7">ชาย​ผู้​สวม​เสื้อผ้า​ลินิน​ซึ่ง​อยู่​เหนือ​แม่น้ำ​ก็​ชู​มือ​ทั้ง​สอง​ข้าง​ขึ้น​ฟ้าสวรรค์ และ​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เขา​ปฏิญาณ​อ้าง​พระองค์​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่​เป็น​นิตย์​ว่า “จะ​เป็น​หนึ่ง​วาระ หลาย​วาระ และ​ครึ่ง​วาระ เมื่อ​อำนาจ​ของ​ประชาชน​ของ​พระเจ้า​หมด​สิ้น​ลง ใน​ที่สุด​สิ่ง​ทั้งปวง​นี้​ก็​จะ​สำเร็จ​สมบูรณ์”</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​ได้ยิน​แต่​ไม่​เข้าใจ​จึง​ถาม​ว่า “ท่าน​เจ้าข้า ทั้งหมด​นี้​จะ​ลงเอย​อย่างไร”</verse>
				<verse number="9">เขา​ผู้​นั้น​ตอบ​ว่า “ดาเนียล​เอ๋ย จง​ไป​ตาม​ทาง​ของ​ท่าน​เถิด เพราะ​ถ้อยคำ​เหล่า​นี้​ถูก​ม้วน​และ​ประทับ​ตรา​ไว้​จวบจน​วาระ​สุดท้าย</verse>
				<verse number="10">คน​มากมาย​จะ​ถูก​ถลุง​และ​ได้รับ​การ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์​หมดจด ส่วน​คน​ชั่ว​ยัง​ทำ​ชั่ว​ต่อไป ไม่​มี​คน​ชั่ว​สัก​คน​จะ​เข้าใจ​แต่​ผู้​มี​ปัญญา​จะ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="11">ตั้งแต่​การ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ประจำ​วัน​ถูก​ยกเลิก และ​สิ่ง​น่า​สะอิดสะเอียน​ซึ่ง​ก่อ​ให้​เกิด​วิบัติ​ถูก​ตั้ง​ขึ้น จะ​เป็น​เวลา 1,290 วัน</verse>
				<verse number="12">ผู้​ที่​รอคอย​และ​อยู่​จน​ครบ 1,335 วัน​ก็​เป็น​สุข</verse>
				<verse number="13">ส่วน​ท่าน​จง​ไป​ตาม​ทาง​ของ​ท่าน​จวบจน​วาระ​สุดท้าย ท่าน​จะ​พัก​สงบ และ​เมื่อ​สิ้น​ยุค​ท่าน​จะ​เป็น​ขึ้น​มา​เพื่อ​รับ​มรดก​ส่วน​ของ​ท่าน”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="28">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​มี​มา​ถึง​โฮเชยา​ลูกชาย​ของ​เบเออรี​ใน​สมัย​ที่​อุสซียาห์ โยธาม อาหัส และ​เฮเซคียาห์​เป็น​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ และ​ใน​สมัย​ที่​เยโรโบอัม​ลูกชาย​กษัตริย์​เยโฮอาช ​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​พระยาห์เวห์​เริ่ม​พูด​ผ่าน​โฮเชยา​นั้น พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เขา​ว่า “จง​แต่งงาน​กับ​ผู้หญิง​สำส่อน​และ​มี​ลูก​กับ​เธอ เพราะ​ดินแดน​นี้​มี​ความ​ผิด​ฐาน​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระยาห์เวห์​เหมือน​ภรรยา​ที่​คบ​ชู้”</verse>
				<verse number="3">โฮเชยา​จึง​แต่งงาน​กับ​โกเมอร์​ลูกสาว​ของ​ดิบลาอิม เธอ​ตั้งครรภ์​และ​คลอด​ลูกชาย​ให้​เขา</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โฮเชยา​ว่า “จง​เรียก​ชื่อ​เด็ก​คน​นี้​ว่า​ยิสเรเอล เพราะ​ใน​ไม่​ช้า​เรา​จะ​ลงโทษ​เชื้อสาย​ของ​เยฮู​เพราะ​การ​สังหาร​หมู่​ที่​ยิสเรเอล และ​เรา​จะ​ปิด​ฉาก​อาณาจักร​อิสราเอล​ลง</verse>
				<verse number="5">ใน​วัน​นั้น​เรา​จะ​หัก​ธนู​ของ​อิสราเอล​ใน​หุบเขา​ยิสเรเอล”</verse>
				<verse number="6">โกเมอร์​ตั้งครรภ์​อีก​และ​คลอด​ลูกสาว แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​โฮเชยา​ว่า “จง​เรียก​เด็ก​คน​นี้​ว่า​โลรุหะมาห์ เพราะ​เรา​จะ​ไม่​แสดง​ความ​รัก​ต่อ​อิสราเอล​อีก​ต่อไป เรา​จะ​ไม่​อภัย​ให้​เขา</verse>
				<verse number="7">แต่​เรา​จะ​แสดง​ความ​รัก​ต่อ​ยูดาห์​และ​จะ​ช่วย​เขา ไม่​ใช่​ด้วย​ธนู ดาบ สงคราม หรือ​ด้วย​ม้า​กับ​พล​ม้า แต่​เรา พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​เขา จะ​ช่วย​เขา​ให้​รอด”</verse>
				<verse number="8">หลังจาก​ที่​ให้​โลรุหะมาห์​หย่านม​แล้ว โกเมอร์​ก็​มี​ลูกชาย​อีก​คน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระองค์​พูด​ว่า “จง​เรียก​เขา​ว่า​โลอัมมี เพราะ​พวก​เจ้า​ไม่​ใช่​ประชาชน​ของ​เรา และ​เรา​ไม่​ใช่​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="10">แต่​ชนชาติ​อิสราเอล​ก็​จะ​มากมาย​เหมือน​เม็ด​ทราย​ที่​ชาย​ทะเล​ซึ่ง​ตวง​นับ​ไม่​ได้ ใน​ที่​ซึ่ง​พระเจ้า​เคย​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า ‘เจ้า​ไม่​ใช่​ประชาชน​ของ​เรา’ ก็​จะ​เรียก​พวก​เขา​ว่า ‘ลูก​ของ​พระเจ้า​ผู้​ที่​มี​ชีวิต​อยู่’</verse>
				<verse number="11">ประชาชน​ยูดาห์​และ​อิสราเอล​จะ​มา​ด้วย​กัน​อีก และ​พวก​เขา​จะ​แต่งตั้ง​ผู้​นำ​คน​หนึ่ง และ​จะ​พา​กัน​ออก​จาก​แผ่นดิน​นั้น เพราะ​วัน​แห่ง​ยิสเรเอล​จะ​ยิ่งใหญ่ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">“จง​เรียก​น้อง​ชาย​ของ​เจ้า​ว่า ‘ประชาชน​ของ​เรา’ และ​เรียก​พี่​สาว​ของ​เจ้า​ว่า ‘ผู้​เป็น​ที่​รัก​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="2">จง​ตำหนิ​แม่​ของ​เจ้า จง​ตำหนิ​เธอ เพราะ​เธอ​ไม่​ใช่​ภรรยา​ของ​เรา และ​เรา​ไม่​ใช่​สามี​ของ​เธอ ให้​เธอ​ทิ้ง​ความ​ยั่วยวน​จาก​ใบหน้า​ของ​เธอ และ​ความ​ไม่​ซื่อสัตย์​ออก​จาก​หว่าง​อก​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="3">มิฉะนั้น เรา​จะ​เปลื้อง​ผ้า​เธอ​ให้​เปลือย​เปล่า ล่อนจ้อน​เหมือน​วันที่​เธอ​เกิด​มา เรา​จะ​ทำ​ให้​เธอ​เป็น​เหมือน​ทะเลทราย ให้​เธอ​เป็น​ดินแดน​แห้ง​แล้ง และ​ฆ่า​เธอ​ด้วย​ความ​กระหาย​น้ำ</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ไม่​แสดง​ความ​รัก​ต่อ​ลูก​ๆ ของ​เธอ เพราะ​เป็น​ลูก​ชู้</verse>
				<verse number="5">แม่​ของ​พวก​เขา​ไม่​ซื่อสัตย์ และ​ให้​พวก​เขา​เกิด​มา​อย่าง​น่า​อดสู เธอ​พูด​ว่า ‘ฉัน​จะ​ตาม​บรรดา​ชู้​รัก​ไป ผู้​ให้​อาหาร​และ​น้ำ ขน​สัตว์ ผ้า​ลินิน น้ำมัน​มะกอก และ​เครื่องดื่ม​กับ​ฉัน’</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้น เรา​จะ​เอา​พุ่ม​หนาม​กีดขวาง​ทาง​ของ​เธอ เรา​จะ​ล้อม​กรอบ​จน​เธอ​หมด​ทาง​ไป</verse>
				<verse number="7">เธอ​จะ​วิ่ง​ไล่​ตาม​ชู้​รัก แต่​ไม่​ทัน เธอ​จะ​เสาะหา​พวก​เขา แต่​ไม่​พบ แล้ว​เธอ​จะ​บอก​ว่า ‘ฉัน​จะ​กลับ​ไป​หา​สามี​คน​แรก​ของ​ฉัน เพราะ​เมื่อ​ก่อน​ฉัน​มี​ชีวิต​ที่​ดี​กว่า​นี้​มาก​นัก’</verse>
				<verse number="8">เธอ​ไม่​รับรู้​ว่า​เรา​นี่แหละ คือ​ผู้​ที่​ให้​เมล็ด​ข้าว เหล้า​องุ่น​ใหม่ และ​น้ำมัน​กับ​เธอ ผู้​ที่​ให้​เงิน​และ​ทอง​กับ​เธอ​อย่าง​ฟุ่มเฟือย ซึ่ง​พวก​เขา​ใช้​บูชา​พระบาอัล</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น เรา​จะ​ริบ​เมล็ด​ข้าว​ของ​เรา​เมื่อ​มัน​สุก และ​ริบ​เหล้า​องุ่น​ใหม่​เมื่อ​ได้​ที่​แล้ว เรา​จะ​เอา​ผ้า​ขน​สัตว์​และ​ผ้า​ลินิน​ของ​เรา​คืน ซึ่ง​เรา​ตั้งใจ​ให้​เธอ​ไว้​ปกปิด​ร่าง​เปลือย​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น บัดนี้​เรา​จะ​แฉ​ความ​สำส่อน​ของ​เธอ ต่อหน้า​ชู้​รัก​ทั้งหลาย จะ​ไม่​มี​ใคร​ช่วย​ให้​เธอ​พ้น​มือ​เรา​ได้</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​ยุติ​งาน​ฉลอง​ทั้งหมด​ของ​เธอ คือ​เทศกาล​ประจำ​ปี วัน​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ​และ​วัน​สะบาโต เทศกาล​ทั้งหมด​ที่​เธอ​กำหนด​ไว้</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ทำลาย​เถา​องุ่น​และ​ต้น​มะเดื่อ​ของ​เธอ ซึ่ง​เธอ​พูด​ว่า​ชู้​รัก​ให้​มา​เป็น​ค่า​ตัว เรา​จะ​ทำ​ให้​มัน​กลาย​เป็น​พุ่ม​หนาม และ​สัตว์​ป่า​ทั้งหลาย​จะ​เข้า​มา​รุม​กิน</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​ลงโทษ​เธอ​ใน​วัน​เหล่า​นั้น ที่​เธอ​เผา​เครื่อง​หอม​บูชา​แก่​พระบาอัล เธอ​ประดับ​กาย​ด้วย​แหวน​และ​เพชร​พลอย แล้ว​โลดแล่น​ตาม​ชู้​รัก​ไป แต่​เธอ​กลับ​ลืม​เรา” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="14">“ดังนั้น​เรา​กำลัง​จะ​เกลี้ยกล่อม​เธอ เรา​จะ​พา​เธอ​เข้า​ไป​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร และ​พูด​กับ​เธอ​อย่าง​อ่อนโยน</verse>
				<verse number="15">ที่​นั่น​เรา​จะ​คืน​สวน​องุ่น​แก่​เธอ และ​จะ​ทำ​ให้​หุบเขา​อาโคร์ ​เป็น​ประตู​แห่ง​ความ​หวัง ที่​นั่น​เธอ​จะ​ตอบสนอง เหมือน​ใน​วัย​แรก​รุ่น เหมือน​วันที่​เธอ​ออก​มา​จาก​อียิปต์”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​ประกาศ​กับ​ชาว​อิสราเอล​ว่า “ใน​วัน​นั้น​เจ้า​จะ​เรียก​เรา​ว่า ‘สามี​ของ​ฉัน’ และ​ไม่​เรียก​ว่า ‘นาย​ของ​ฉัน ’ อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​ลบ​ชื่อ​พระบาอัล​จาก​ริมฝีปาก​ของ​เธอ จะ​ไม่​มี​การ​เอ่ย​ถึง​ชื่อ​เหล่า​นี้​อีก</verse>
				<verse number="18">ใน​วัน​นั้น​เรา​จะ​ทำ​พันธสัญญา กับ​สัตว์​ใน​ท้องทุ่ง นก​ใน​ท้องฟ้า และ​สัตว์​ที่​เลื้อย​คลาน​เพื่อ​พวก​เจ้า เรา​จะ​กำจัด​ธนู ดาบ และ​สงคราม ให้​หมด​สิ้น​จาก​ดินแดน​นี้ เพื่อ​ทุก​ชีวิต​จะ​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="19">เรา​จะ​หมั้น​เจ้า​ไว้​กับ​เรา​ตลอดไป เรา​จะ​หมั้น​เจ้า​ไว้​ใน ความ​ชอบธรรม​และ​ความ​ยุติธรรม ใน ความ​รัก​และ​ความ​เห็นอกเห็นใจ</verse>
				<verse number="20">เรา​จะ​หมั้น​เจ้า​ไว้​ใน​ความ​ซื่อสัตย์ และ​เจ้า​จะ​รู้จัก​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “ใน​วัน​นั้น​เรา​จะ​ตอบสนอง โดย​เรา​จะ​ทำ​ให้​ท้องฟ้า​เกิด​ฝน ตาม​คำ​เรียกร้อง​ของ​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="22">และ​จะ​ให้​ผืน​ดิน​เกิด​เมล็ด​ข้าว เหล้า​องุ่น​ใหม่​และ​น้ำมัน​มะกอก ตาม​คำ​เรียกร้อง​ของ​ยิสเรเอล</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​ปลูก​เธอ​ไว้​ใน​แผ่นดิน​เพื่อ​ตัวเอง เรา​จะ​แสดง​ความ​รัก​กับ​ผู้​ที่​เรา​เรียก​ว่า ‘ไม่​เป็น​ที่​รัก​ของ​เรา ’ เรา​จะ​เรียก​ผู้​ที่ ‘ไม่​ใช่​ประชาชน​ของ​เรา ’ ว่า ‘เจ้า​คือ​ประชาชน​ของ​เรา’ และ​เขา​จะ​พูด​ว่า ‘พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​เรา’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “จง​ไป​แสดง​ความ​รัก​กับ​ภรรยา​ของ​เจ้า​อีก​ครั้ง แม้ว่า​มี​ชาย​อื่น​รัก​เธอ​อยู่​และ​เธอ​คบ​ชู้​ก็​ตาม จง​รัก​เธอ​เหมือน​ที่​พระยาห์เวห์​รัก​ชาว​อิสราเอล แม้ว่า​พวก​เขา​หัน​ไป​หา​พระ​อื่น และ​รัก​ขนม​ลูกเกด​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​ถวาย​พระ​นั้น​ก็​ตาม”</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น ข้าพเจ้า​จึง​ซื้อ​เธอ​คืน​มา​ด้วย​เงิน​หนัก 15 เชเขล และ​ข้าว​บาร์เลย์​ประมาณ​หนึ่ง​โฮเมอร์​กับ​หนึ่ง​เลเธค</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​จึง​บอก​เธอ​ว่า “เจ้า​จะ​ต้อง​อยู่​กับ​เรา​หลาย​วัน เจ้า​ต้อง​เลิก​ทำ​ตัว​เป็น​โสเภณี และ​ไม่​ทำ​ตัว​ใกล้ชิด​กับ​ชาย​ใด แล้ว​เรา​จะ​ปฎิบัติ​กับ​เจ้า​แบบ​เดียวกัน”</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ชาว​อิสราเอล​จะ​อยู่​โดย​ไม่​มี​กษัตริย์​หรือ​เจ้านาย ไม่​มี​เครื่อง​บูชา​หรือ​หิน​ศักดิ์สิทธิ์ ไม่​มี​เอโฟด​หรือ​รูป​เคารพ​ประจำ​บ้าน​เป็น​เวลา​นาน</verse>
				<verse number="5">หลังจาก​นั้น ชน​อิสราเอล​จะ​กลับ​มา​แสวงหา​ทั้ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา​และ​ดาวิด​กษัตริย์​ของ​เขา พวก​เขา​จะ​ตัว​สั่น​มา​หา​พระยาห์เวห์​และ​พระพร​ของ​พระองค์​ใน​บั้นปลาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ชน​อิสราเอล​ทั้งหลาย จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระยาห์เวห์​มี​ข้อ​กล่าวหา ต่อ​เจ้า​ผู้​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​นี้ ความ​ว่า “ใน​ดินแดน​นี้​ไม่​มี​ความ​ซื่อสัตย์ ไม่​มี​ความ​รัก ไม่​ยอม​รับรู้​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">มี​แต่​การ​สาป​แช่ง โกหก และ​การ​ฆ่า การ​ลัก​ขโมย และ​การ​เป็น​ชู้ พวก​เขา​ละเมิด​พันธะ​ผูกพัน​ต่าง​ๆ และ​เข่นฆ่า​กัน​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า</verse>
				<verse number="3">ด้วย​เหตุ​นี้​แผ่นดิน​จึง​แห้ง​แล้ง และ​ทุก​ชีวิต​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​นั้น​ก็​เสื่อมสูญ​ไป สัตว์​ใน​ท้องทุ่ง นก​ใน​ท้องฟ้า และ​ปลา​ใน​ทะเล​ถูก​กวาด​ล้าง​ไป</verse>
				<verse number="4">แต่​อย่า​ให้​ใคร​ฟ้องร้อง อย่า​ให้​ใคร​กล่าวโทษ​คน​อื่น เพราะ​ประชาชน​ของ​เจ้า ก็​เป็น​เหมือน​คน​ที่​ฟ้องร้อง​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="5">เจ้า​สะดุด​ล้ม​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน และ​บรรดา​ผู้​พยากรณ์​ก็​สะดุด​ล้ม​ไป​กับ​เจ้า ฉะนั้น​เรา​จะ​ทำลาย​แม่​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="6">ประชาชน​ของ​เรา​ถูก​ทำลาย​ไป​เพราะ​ขาด​ความ​รู้ เนื่องจาก​เจ้า​ปฏิเสธ​ความ​รู้ เรา​จึง​ไม่​ยอมรับ​ว่า​พวก​เจ้า​เป็น​ปุโรหิต​ของ​เรา เนื่องจาก​เจ้า​เพิกเฉย​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า​ของ​เจ้า เรา​จึง​เพิกเฉย​ต่อ​ลูก​ๆ ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="7">ยิ่ง​จำนวน​ปุโรหิต​มาก​ขึ้น​เท่าใด พวก​เขา​ก็​ยิ่ง​ทำ​บาป​ต่อ​เรา​มาก​ขึ้น​เท่านั้น พวก​เขา​แลก พระเจ้า​ผู้​มี​เกียรติ​สิริ​ของ​พวก​เขา​กับ​สิ่ง​ที่​น่า​ละอาย</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​เลี้ยง​ชีพ​ด้วย​บาป​ของ​ประชาชน​ของ​เรา และ​ชื่นชอบ​ความ​ชั่วร้าย​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="9">และ​จะ​เป็น​เช่น​นี้​คือ ประชาชน​เป็น​อย่างไร​ปุโรหิต​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น เรา​จะ​ลงโทษ​ทั้ง​สอง​ฝ่าย​เนื่องด้วย​วิถี​ความ​ประพฤติ​ของ​พวก​เขา และ​ตอบสนอง​การ​กระทำ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​จะ​กิน แต่​ไม่​อิ่ม พวก​เขา​จะ​เป็น​โสเภณี แต่​ไม่​เจริญ​รุ่งเรือง เพราะ​พวก​เขา​ละ​ทิ้ง​พระยาห์เวห์ เพื่อ​ยอม​ตัว</verse>
				<verse number="11">เป็น​โสเภณี เหล้า​องุ่น​เก่า​และ​เหล้า​ใหม่ ริบ​ความ​เข้าใจ​ของ​พวก​เขา​ไป</verse>
				<verse number="12">ประชาชน​ของ​เรา​ไป​ปรึกษา​รูป​เคารพ​ไม้ และ​ไม้เรียว​ของ​นัก​ทำนาย​ก็​พูด​กับ​พวก​เขา วิญญาณ​แห่ง​การ​เป็น​โสเภณี​นำ​ให้​เขา​หลง​ไป พวก​เขา​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระเจ้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="13">เขา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​บน​ยอด​เขา และ​เผา​เครื่อง​บูชา​บน​เนิน​เขา ใต้​ต้น​โอ๊ก ต้น​ป็อปลาร์ และ​ต้น​เทเลบินธ์ ซึ่ง​แผ่​ร่มเงา​เย็น​สบาย ฉะนั้น​พวก​ลูกสาว​ของ​เจ้า​ก็​หัน​ไป​เป็น​โสเภณี และ​ลูกสะใภ้​ของ​เจ้า​ก็​คบชู้</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ไม่​ลงโทษ​ลูกสาว​ของ​เจ้า เมื่อ​พวก​เขา​หัน​ไป​เป็น​โสเภณี หรือ​ลงโทษ​ลูกสะใภ้​ของ​เจ้า ที่​ไป​คบชู้ เพราะ​พวก​ผู้ชาย​เอง​ก็​ไป​คบค้า​กับ​โสเภณี และ​ทอด​ตัว​ให้​หญิง​โสเภณี​ประจำ​เทวสถาน ชนชาติ​ที่​ไม่​มี​ความ​เข้าใจ​จะ​พินาศ!</verse>
				<verse number="15">อิสราเอล แม้​เจ้า​จะ​คบชู้ ก็​อย่า​ให้​ยูดาห์​ทำ​ผิด​ไป อย่า​ไป​ที่​กิลกาล อย่า​ไป​ยัง​เบธอาเวน และ​อย่า​สาบาน​โดย​กล่าว​ว่า ‘พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด!’</verse>
				<verse number="16">ชน​อิสราเอล​ดื้อ เหมือน​วัว​สาว​ที่​ดื้อรั้น แล้ว​พระยาห์เวห์​จะ​เลี้ยงดู​เขา เหมือน​ลูก​แกะ​ใน​ทุ่ง​หญ้า​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="17">เอฟราอิม​ไป​ยึด​ติด​กับ​รูป​เคารพ จง​ปล่อย​เขา​ไว้​ตาม​ลำพัง​เถิด!</verse>
				<verse number="18">แม้​เครื่องดื่ม​ของ​พวก​เขา​จะ​หมด​ไป​แล้ว พวก​เขา​ก็​ยัง​เป็น​โสเภณี​ต่อไป บรรดา​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ของ​เขา​รัก​วิถี​อัน​น่า​อับอาย​อย่าง​ยิ่ง</verse>
				<verse number="19">ลม​พายุ​หมุน​จะ​กวาด​ซัด​พวก​เขา​ไป และ​เครื่อง​บูชา​ของ​พวก​เขา​จะ​นำ​ความ​อดสู​มา​สู่​พวก​เขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">“เหล่า​ปุโรหิต ฟัง​เถิด! อิสราเอล​ทั้งหลาย จง​ตั้งใจ​ฟัง! ราชวงศ์ จง​ฟัง​ไว้! นี่​คือ​คำ​พิพากษา​ที่​มี​มา​ถึง​เจ้า เจ้า​เป็น​กับดัก​ที่​มิสปาห์ เป็น​ตาข่าย​ที่​ขึง​ไว้​บน​ภูเขา​ทาโบร์</verse>
				<verse number="2">พวก​กบฏ​เข่นฆ่า​ผู้คน​มากมาย เรา​จะ​ลง​วินัย​พวก​เขา​ทุก​คน</verse>
				<verse number="3">เรา​รู้​เรื่อง​ของ​เอฟราอิม​ทุก​อย่าง อิสราเอล​ไม่​ได้​ถูก​ซ่อน​เร้น​จาก​เรา เอฟราอิม บัดนี้​เจ้า​ได้​หัน​ไป​เป็น​โสเภณี อิสราเอล​ก็​เสื่อม​ทราม​ลง</verse>
				<verse number="4">การ​กระทำ​ของ​พวก​เขา​ไม่​ยอม​ปล่อย​ให้​พวก​เขา กลับ​ไป​หา​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา วิญญาณ​แห่ง​การ​เป็น​โสเภณี​อยู่​ใน​หัวใจ​ของ​พวก​เขา พวก​เขา​ไม่​ยอมรับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">ความ​หยิ่ง​ผยอง​ของ​อิสราเอล​เป็น​หลักฐาน​ผูกมัด​พวก​เขา ชน​อิสราเอล​และ​แม้แต่​เอฟราอิม​เอง​ก็​สะดุด​ล้ม​ลง​ใน​บาป ยูดาห์​ก็​ล้ม​ลง​ไป​กับ​พวก​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พวก​เขา​นำ​ฝูง​แกะ​และ​ฝูง​สัตว์​ของ​ตน มา​แสวงหา​พระยาห์เวห์ พวก​เขา​จะ​ไม่​พบ​พระองค์ พระองค์​ทิ้ง​พวก​เขา​ไป​เสีย​แล้ว</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระยาห์เวห์ พวก​เขา​ให้​กำเนิด​ลูก​นอก​สมรส เมื่อ​พวก​เขา​ฉลอง​เทศกาล​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ เขา​จะ​ทำลาย​ล้าง ​ทุ่ง​นา​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="8">จง​เป่า​แตร​ใน​กิเบอาห์ จง​เป่า​เขา​สัตว์​ใน​รามาห์ จง​โห่ร้อง​เหมือน​ออกศึก​ใน​เบธอาเวน เบนยามิน จง​นำหน้า​ไป</verse>
				<verse number="9">ใน​วัน​ลงทัณฑ์ เอฟราอิม​จะ​ถูก​ทิ้ง​ร้าง เรา​ประกาศ​สิ่ง​ที่​แน่นอน ท่ามกลาง​เผ่า​ต่าง​ๆ ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="10">บรรดา​ผู้​นำ​ของ​ยูดาห์ เป็น​เหมือน​คน​ที่​โยกย้าย​หลัก​หิน​กั้น​เขต​แดน เรา​จะ​ระบาย​โทสะ​เหนือ​พวก​เขา เหมือน​กระแส​น้ำ​ท่วม</verse>
				<verse number="11">เอฟราอิม​ถูก​กดขี่​ข่มเหง และ​ถูก​เหยียบ​ย่ำ​ลง​ทัณฑ์ แต่ก็​ยัง​ดึงดัน​ติดตาม​บรรดา​รูป​เคารพ</verse>
				<verse number="12">เรา​เป็น​เหมือน​แมลง​กัด​กิน​เอฟราอิม และ​เป็น​เหมือน​ความ​เน่า​เปื่อย​ของ​ชน​ยูดาห์</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​เอฟราอิม​เห็น​โรคภัย​ของ​ตน และ​ยูดาห์​เห็น​บาดแผล​ของ​ตน เอฟราอิม​ก็​หัน​ไป​หา​อัสซีเรีย และ​ส่ง​คน​ไป​หา​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่​เพื่อ​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ แต่​เขา​ไม่​สามารถ​รักษา​เจ้า​ให้​หาย​ได้ ไม่​สามารถ​เยียวยา​บาดแผล​ของ​เจ้า​ได้​เลย</verse>
				<verse number="14">เพราะ​เรา​จะ​เป็น​เหมือน​สิงโต​สำหรับ​เอฟราอิม เป็น​เหมือน​ราชสีห์​สำหรับ​ยูดาห์ เรา​จะ​ฉีก​ทึ้ง​พวก​เขา​เป็น​ชิ้น​ๆ แล้ว​จาก​ไป เรา​จะ​คาบ​พวก​เขา​ไป และ​ไม่​มี​ใคร​ช่วย​เขา​ได้</verse>
				<verse number="15">จาก​นั้น​เรา​จะ​กลับ​ไป​ยัง​ถ้ำ​ของ​เรา จนกว่า​พวก​เขา​จะ​รับ​ผิด และ​จะ​แสวงหา​หน้า​ของ​เรา ใน​ความ​ทุกข์​ยาก​ของ​พวก​เขา พวก​เขา​จะ​แสวงหา​เรา​อย่าง​จริงจัง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">“มา​เถิด ให้​เรา​กลับ​มา​หา​พระยาห์เวห์ แม้​พระองค์​ฉีก​เรา​เป็น​ชิ้น​ๆ แต่​พระองค์​จะ​รักษา​เรา แม้​กระทำ​ให้​เรา​บาดเจ็บ แต่​พระองค์​จะ​สมาน​แผล​ให้​เรา</verse>
				<verse number="2">ภายใน​สอง​วัน พระองค์​จะ​ฟื้นฟู​เรา ใน​วันที่​สาม พระองค์​จะ​ให้​เรา​กลับ​สู่​สภาพ​ดี เพื่อ​เรา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ให้​เรา​ยอมรับ​รู้​พระยาห์เวห์ ให้​เรา​บากบั่น​ต่อไป​เพื่อ​รู้จัก​พระองค์ ตราบ​เท่า​ที่​ดวง​ตะวัน​ขึ้น​จาก​ฟ้า​ฉันใด พระองค์​จะ​ปรากฏ​พระองค์​ฉันนั้น พระองค์​จะ​มา​หา​เรา​เหมือน​ฝน​ใน​ฤดู​หนาว เหมือน​ฝน​ใน​ฤดู​ใบไม้​ผลิ​ที่​รด​ผืน​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="4">เอฟราอิม เรา​จะ​ทำ​อะไร​ให้​เจ้า​ได้ ยูดาห์ เรา​จะ​ทำ​อะไร​กับ​เจ้า​ดี ความ​รัก​ของ​เจ้า​เหมือน​หมอก​บาง​ยาม​เช้า เหมือน​น้ำค้าง​รุ่งอรุณ​ซึ่ง​เหือด​หาย​ไป</verse>
				<verse number="5">ฉะนั้น​เรา​จะ​ฟัน​เจ้า​เป็น​ชิ้น​ๆ ด้วย​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​เรา เรา​จะ​ประหาร​เจ้า​ด้วย​ถ้อยคำ​จาก​ปาก​ของ​เรา แล้ว​คำ​พิพากษา​ของ​เรา​จะ​ออก​ไป​ดั่ง​ดวง​อาทิตย์</verse>
				<verse number="6">เพราะ​เรา​ปรารถนา​ความ​เมตตา ไม่​ใช่​เครื่อง​บูชา ปรารถนา​ให้​เจ้า​รู้จัก​พระเจ้า มาก​กว่า​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ทำลาย​พันธสัญญา​เหมือน​กับ​ที่​เมือง​อาดัม ที่​นั่น​พวก​เขา​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​เรา</verse>
				<verse number="8">กิเลอาด​เป็น​เมือง​ของ​คน​ทำ​ชั่ว แปดเปื้อน​ไป​ด้วย​รอย​เท้า​แห่ง​โลหิต</verse>
				<verse number="9">เหมือน​กองโจร​ที่​ซุ่ม​ปล้น​เหยื่อ หมู่​ปุโรหิต​ก็​ทำ​เหมือน​กัน พวก​เขา​ฆ่า​คน​บน​เส้นทาง​ไป​เชเคม ดำเนิน​แผนการ​ชั่ว​ของ​ตน</verse>
				<verse number="10">เรา​เห็น​สิ่ง​ที่​เลวร้าย​ใน​อิสราเอล ที่​นั่น​เอฟราอิม​ยอม​ตัว​เป็น​โสเภณี อิสราเอล​ทำ​ตัว​ให้​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="11">ส่วน​เจ้า ยูดาห์ เวลา​แห่ง​การ​เก็บเกี่ยว​ก็​ถูก​กำหนด​ไว้​แล้ว เมื่อใด​ก็​ตาม​ที่​เรา​จะ​ฟื้น​ความ​รุ่งเรือง​ให้​ประชาชน​ของ​เรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เมื่อใด​เรา​จะ​รักษา​อิสราเอล เมื่อ​นั้น​บาป​ของ​เอฟราอิม​จะ​ถูก​ตีแผ่ และ​อาชญากรรม​ของ​สะมาเรีย​จะ​ถูก​เปิดโปง พวก​เขา​ชอบ​การ​หลอกลวง พวก​ขโมย​พัง​เข้า​ไป​ใน​บ้านเรือน โจร​ผู้ร้าย​ก็​ปล้น​ชิง​ตาม​ท้อง​ถนน</verse>
				<verse number="2">แต่​พวก​เขา​ไม่​สำนึก ว่า​เรา​จดจำ​การ​กระทำ​ชั่วร้าย​ทั้งปวง​ของ​เขา บาป​ของ​พวก​เขา​ท่วมท้น​พวก​เขา มัน​อยู่​ตรง​หน้า​เรา​เสมอ</verse>
				<verse number="3">“พวก​เขา​ทำ​ให้​กษัตริย์​พอใจ​ด้วย​ความ​ชั่ว​ของ​เขา ทำ​ให้​เจ้านาย​พอใจ​ด้วย​คำ​โกหก​ของ​เขา</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​ล้วน​เป็น​คน​เล่น​ชู้ เร่าร้อน​ลุกไหม้​เหมือน​เตา​อบ ที่​คน​ทำ​ขนมปัง​ไม่​ต้อง​เติม​ไฟ ตั้งแต่​เริ่ม​นวด​แป้ง​จน​ขึ้น​ฟู</verse>
				<verse number="5">ใน​วัน​ฉลอง​กษัตริย์​ของ​เรา พวก​เจ้านาย​ก็​เร่าร้อน​ด้วย​ฤทธิ์​เหล้า​องุ่น และ​กษัตริย์​นั้น​ก็​จับ​มือ​กับ​คน​เยาะเย้ย</verse>
				<verse number="6">จิตใจ​ของ​พวก​เขา​เหมือน​เตา​อบ พวก​เขา​ใช้​เล่ห์​เพทุบาย​เข้า​หา​กษัตริย์ อารมณ์​ของ​เขา​คุกรุ่น​อยู่​ตลอด​คืน และ​ตอน​เช้า​ก็​ร้อนแรง​เหมือน​ไฟ​ลุก​จ้า</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ทุก​คน​ร้อน​เหมือน​เตา​อบ กลืน​กิน​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ของ​ตน กษัตริย์​ทั้งปวง​ของ​พวก​เขา​ล้ม​ลง และ​ไม่​มี​สัก​คน​ร้อง​เรียก​เรา</verse>
				<verse number="8">เอฟราอิม​เข้า​ปะปน​กับ​ชาติ​ต่าง​ๆ เอฟราอิม​เป็น​เหมือน​ขนม​ปิ้ง​ที่​ไม่​พลิก​กลับ​ด้าน</verse>
				<verse number="9">คน​ต่าง​ชาติ​สูบ​กำลัง​ของ​เขา​ไป แต่​เขา​ไม่​รู้สึก​ตัว​เลย ผม​ของ​เขา​หงอก​ประปราย​แล้ว แต่​เขา​ไม่​สังเกต​เลย</verse>
				<verse number="10">ความ​หยิ่ง​ผยอง​ของ​อิสราเอล​ปรักปรำ​ตนเอง แม้​จะ​เป็น​เช่น​นี้​แล้ว เขา​ก็​ไม่​ยอม​หัน​มา​หา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา หรือ​แสวงหา​พระองค์</verse>
				<verse number="11">เอฟราอิม​เป็น​เหมือน​นก​เขา ที่​ถูก​หลอก​ง่าย​และ​ไร้​สติ เดี๋ยว​ร้อง​หา​อียิปต์ เดี๋ยว​หัน​มาหา​อัสซีเรีย</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พวก​เขา​ไป เรา​จะ​เหวี่ยง​ตาข่าย​ของ​เรา​จับ​เขา​ไว้ เรา​จะ​ดึง​พวก​เขา​ลง​มา​เหมือน​นก​ใน​ท้องฟ้า เมื่อ​เรา​ได้ยิน​เสียง​เขา​จับ​กลุ่ม​กัน เรา​จะ​จับ​เขา</verse>
				<verse number="13">วิบัติ​แก่​พวก​เขา เพราะ​เขา​หลง​ทาง​ไป​จาก​เรา! หายนะ​จง​เกิดขึ้น​กับ​เขา เพราะ​เขา​กบฏ​ต่อ​เรา! เรา​ปรารถนา​ที่​จะ​ไถ่​เขา แต่​เขา​พูด​เท็จ​เรื่อง​เรา</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​ไม่​ได้​ร้องเรียก​เรา​จาก​ใจ เอา​แต่​คร่ำครวญ​บน​ที่​นอน พวก​เขา​กรีด​ตนเอง เพื่อ​เมล็ด​ข้าว​และ​เหล้า​องุ่น​ใหม่ แต่​กลับ​หัน​หนี​ไป​จาก​เรา</verse>
				<verse number="15">เรา​ฝึกฝน​พวก​เขา​และ​เสริม​กำลัง​แขน​ของ​เขา แต่​เขา​ก็​คิด​แผน​ร้าย​ต่อ​เรา</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​ไม่​ได้​หัน​มา​หา​องค์​ผู้​สูงสุด พวก​เขา​เหมือน​คัน​ธนู​ที่​บิดเบี้ยว ผู้​นำ​ของ​เขา​จะ​ล้ม​ลง​ด้วย​ดาบ เพราะ​ถ้อยคำ​อวด​ดี ด้วย​เหตุ​นี้​พวก​เขา​จะ​ถูก​เย้ยหยัน ใน​ดินแดน​อียิปต์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">“จง​หยิบ​แตร​ขึ้น​จรด​ริมฝีปาก​ของ​เจ้า! นก​อินทรี​ตัว​หนึ่ง​อยู่​เหนือ​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์ เพราะ​ประชาชน​ได้​ละเมิด​พันธสัญญา​ของ​เรา และ​กบฏ​ต่อ​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="2">อิสราเอล​ร้องเรียก​เรา​ว่า ‘พระเจ้า​ของ​เรา พวก​เรา​รู้จัก​พระองค์!’</verse>
				<verse number="3">แต่​อิสราเอล​ปฏิเสธ​สิ่ง​ที่​ดี​งาม ศัตรู​จะ​ไล่​ตาม​เขา</verse>
				<verse number="4">เขา​แต่งตั้ง​กษัตริย์​โดย​ที่​เรา​ไม่​เห็น​ด้วย เขา​เลือก​เจ้านาย​โดย​ที่​เรา​ไม่​เห็น​ชอบ เขา​ใช้​เงิน​และ​ทองคำ สร้าง​เทวรูป​ทั้งหลาย พา​ตัวเอง​ให้​พินาศ</verse>
				<verse number="5">สะมาเรีย! จง​ขว้าง​เทวรูป​ลูก​วัว​ของ​เจ้า​เสีย ความ​โกรธ​ของ​เรา​เผาผลาญ​เขา พวก​เขา​จะ​บริสุทธิ์​ได้​นาน​แค่​ไหน</verse>
				<verse number="6">สิ่ง​เหล่า​นี้​มา​จาก​อิสราเอล! ช่าง​โลหะ​ได้​สร้าง​ลูก​วัว​ตัว​นี้​ขึ้น มัน​ไม่​ใช่​พระเจ้า เทวรูป​ลูก​วัว​ของ​สะมาเรีย จะ​ถูก​ทุบ​แตก​เป็น​เสี่ยง​ๆ</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​หว่าน​ลม และ​เก็บเกี่ยว​พายุ​หมุน ต้น​ข้าว​ไม่​มี​รวง จะ​ไม่​ให้​ข้าว​สำหรับ​ทำ​แป้ง แม้​จะ​เกิดผล ชาว​ต่าง​ชาติ​ก็​จะ​กลืน​กิน​หมด</verse>
				<verse number="8">อิสราเอล​ถูก​กลืน​กิน บัดนี้​เธอ​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ เหมือน​สิ่ง​ที่​ไม่​มี​ใคร​ต้องการ</verse>
				<verse number="9">เพราะ​พวก​เขา​ขึ้น​ไป​หา​อัสซีเรีย เหมือน​ลา​ป่า​เร่ร่อน​อยู่​ตาม​ลำพัง เอฟราอิม​ได้​ขาย​ตัว​ให้​ชู้​รัก</verse>
				<verse number="10">ถึงแม้​พวก​เขา​ขาย​ตัว​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ บัดนี้​เรา​จะ​รวบรวม​พวก​เขา​เข้า​ด้วยกัน พวก​เขา​เริ่ม​จะ​เสื่อมสูญ​ไป ภายใต้​การ​กดขี่​ของ​กษัตริย์​ผู้​เกรียงไกร</verse>
				<verse number="11">แม้​เอฟราอิม​สร้าง​แท่น​บูชา​มากมาย​เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป พวก​มัน​ก็​กลาย​เป็น​แท่น​ให้​ทำ​บาป</verse>
				<verse number="12">เรา​เขียน​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา​ให้​พวก​เขา​มากมาย แต่​พวก​เขา​กลับ​ถือ​ว่า​เป็น​สิ่ง​แปลก​ปลอม</verse>
				<verse number="13">แม้​พวก​เขา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แก่​เรา และ​แม้​พวก​เขา​จะ​กิน​เนื้อ แต่​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​พอใจ​พวก​เขา บัดนี้​พระองค์​จะ​ระลึก​ถึง​ความ​ชั่วร้าย​ของ​พวก​เขา และ​ลงโทษ​พวก​เขา​เพราะ​บาป​ของ​เขา พวก​เขา​จะ​กลับ​ไป​ยัง​อียิปต์</verse>
				<verse number="14">อิสราเอล​ลืม​พระ​ผู้​สร้าง​ของ​พวก​เขา และ​สร้าง​วัง​ขึ้น​มากมาย ยูดาห์​เสริม​ป้อม​ปราการ​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ แต่​เรา​จะ​ส่ง​ไฟ​มา​ยัง​เมือง​ของ​พวก​เขา ซึ่ง​จะ​เผาผลาญ​ป้อม​ปราการ​ของ​เขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">อิสราเอล อย่า​ชื่นชม​ยินดี อย่า​เปรมปรีดิ์​เหมือน​ชนชาติ​อื่น​ๆ เพราะ​เจ้า​ไม่​ได้​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระเจ้า​ของ​เจ้า เจ้า​รัก​ค่า​จ้าง​ของ​หญิง​โสเภณี ตาม​ลาน​นวด​ข้าว​ทุก​แห่ง</verse>
				<verse number="2">ลาน​นวด​ข้าว​และ​บ่อ​ย่ำ​องุ่น​จะ​ไม่​พอ​เลี้ยง​ประชาชน เหล้า​องุ่น​ใหม่​ดับ​กระหาย​พวก​เขา​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​จะ​ไม่​ได้​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ของ​พระยาห์เวห์ เอฟราอิม​จะ​กลับ​ไป​อียิปต์ และ​กิน​อาหาร​ที่​มี​มลทิน​ใน​อัสซีเรีย</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​จะ​ไม่​ได้​เท​เหล้า​องุ่น​บูชา​ถวาย​พระยาห์เวห์ และ​เครื่อง​บูชา​ของ​เขา​ก็​ไม่​ทำ​ให้​พระองค์​พอใจ เครื่อง​บูชา​เหล่า​นี้​จะ​เป็น​เหมือน​อาหาร​ผู้​ไว้​ทุกข์​สำหรับ​เขา ทุก​คน​ที่​กิน​เข้า​ไป​จะ​เป็น​มลทิน อาหาร​นี้​จะ​มี​ไว้​เพื่อ​ตัว​เขา​เอง จะ​ไม่​นำ​เข้า​มา​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">พวก​เจ้า​จะ​ทำ​อะไร​ใน​วัน​เทศกาล​ตาม​กำหนด ใน​วัน​เลี้ยง​ฉลอง​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">ถึงแม้​เขา​จะ​รอดพ้น​จาก​ความ​พินาศ อียิปต์​ก็​จะ​รวบรวม​พวก​เขา และ​เมมฟิส​จะ​ฝัง​พวก​เขา​ไว้ คลัง​เงิน​ของ​เขา​จะ​ถูก​คลุม​ด้วย​พืช​หนาม ต้น​หนาม​จะ​งอก​ท่วม​เต็นท์​ของ​เขา</verse>
				<verse number="7">วัน​แห่ง​การ​ลงโทษ​กำลัง​มาถึง วัน​ลง​อาญา​มา​ใกล้​แล้ว อิสราเอล​จง​รู้​เถิด เพราะ​บาป​ของ​พวก​เจ้า​มากมาย​นัก เจตนา​ร้าย​ของ​พวก​เจ้า​ใหญ่​หลวง ผู้​เผย​พระวจนะ​ถูก​นับ​ว่า​เป็น​คน​โง่ ผู้​ที่​พระเจ้า​ดลใจ​กลับ​ถูก​หา​ว่า​เป็น​คน​บ้าคลั่ง</verse>
				<verse number="8">ผู้​เผย​พระวจนะ​พร้อม​กับ​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า เป็น​ยาม​ดูแล​เอฟราอิม แต่​กับดัก​รอ​เขา​อยู่​ตลอด​เส้นทาง และ​มี​ศัตรู​ใน​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​จม​ดิ่ง​ลง​ใน​ความ​เสื่อม​ทราม เหมือน​สมัย​กิเบอาห์ พระเจ้า​จะ​ระลึก​ถึง​ความ​ชั่วช้า​ของ​เขา และ​ลงโทษ​พวก​เขา​เพราะ​บาป​ของ​เขา</verse>
				<verse number="10">“เมื่อ​เรา​พบ​อิสราเอล ก็​เหมือน​พบ​องุ่น​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร เมื่อ​เรา​เห็น​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เจ้า ก็​เหมือน​เห็น​ผล​มะเดื่อ​รุ่น​แรก แต่​เมื่อ​พวก​เขา​มา​ที่​บาอัลเปโอร์ เขา​ก็​อุทิศ​ตัว​แก่​เทวรูป​น่า​อับอาย​นั้น กลาย​เป็น​คน​ชั่ว​ไป​เหมือน​สิ่ง​ที่​เขา​รัก</verse>
				<verse number="11">ศักดิ์ศรี​ของ​เอฟราอิม​จะ​บิน​หาย​ลับ​ไป​เหมือน​นก ไม่​มี​การ​เกิด ไม่​มี​การ​ตั้งครรภ์ และ​ไม่​มี​การ​ปฏิสนธิ</verse>
				<verse number="12">ถึงแม้​พวก​เขา​จะ​เลี้ยงดู​ลูก​ได้ เรา​ก็​จะ​พราก​ทุก​คน​ไป​จาก​พวก​เขา วิบัติ​แก่​พวก​เขา เมื่อ​เรา​หัน​หนี​ไป​จาก​พวก​เขา!</verse>
				<verse number="13">เรา​ได้​เห็น​เอฟราอิม ถูก​ปลูก​ไว้​ใน​ที่​ร่มรื่น​เช่น​เดียว​กับ​เมือง​ไทระ แต่​เอฟราอิม​จะ​พา​ลูก​ๆ ของ​พวก​เขา ออก​มา​ให้​เพชฌฆาต”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์ โปรด​ให้​พวก​เขา พระองค์​จะ​ให้​สิ่งใด​กับ​พวก​เขา โปรด​ให้​ครรภ์​ที่​แท้ง และ​เต้า​ที่​ไม่​มี​น้ำ​นม</verse>
				<verse number="15">“เพราะ​ความ​ชั่วร้าย​ของ​พวก​เขา​ใน​กิลกาล ที่​นั่น​เรา​จึง​เกลียด​ชัง​พวก​เขา เพราะ​การ​กระทำ​บาป​ของ​พวก​เขา เรา​จะ​ขับไล่​เขา​ออก​จาก​บ้าน​ของ​เรา เรา​จะ​ไม่​รัก​พวก​เขา​อีก​ต่อไป ผู้​นำ​ทั้งหมด​ของ​เขา​เป็น​คน​ชอบ​กบฏ</verse>
				<verse number="16">เอฟราอิม​ย่อยยับ​ไป​แล้ว ราก​ของ​พวก​เขา​เหี่ยว​เฉา พวก​เขา​ไม่​เกิดผล ถึงแม้​พวก​เขา​มี​ลูก เรา​จะ​สังหาร​ลูกหลาน​ผู้​เป็น​ที่​รัก​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="17">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ปฏิเสธ​พวก​เขา เพราะ​ไม่​เชื่อฟัง​พระองค์ พวก​เขา​จะ​เป็น​คน​เร่ร่อน​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">อิสราเอล​เป็น​องุ่น​เถา​งาม เขา​เกิดผล​เพื่อ​ตัวเอง เมื่อ​ผล​ยิ่ง​ดก เขา​ก็​ยิ่ง​สร้าง​แท่น​บูชา​เพิ่ม เมื่อ​ดินแดน​ของ​เขา​รุ่งเรือง​ขึ้น เขา​ก็​ตกแต่ง​หิน​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="2">จิตใจ​ของ​พวก​เขา​หลอกลวง และ​บัดนี้​พวก​เขา​ต้อง​รับ​โทษ พระยาห์เวห์​จะ​พัง​แท่น​บูชา​ของ​เขา และ​ทำลาย​หิน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พวก​เขา​จะ​พูด​ว่า “เรา​ไม่​มี​กษัตริย์ เพราะ​เรา​ไม่​ได้​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ แต่​ถึง​เรา​มี​กษัตริย์ พวก​เขา​จะ​ทำ​อะไร​ให้​เรา​ได้”</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​สัญญา​ไว้​มากมาย ทำ​ข้อ​ตกลง และ​สาบาน​เท็จ ฉะนั้น​การ​ฟ้องร้อง​คดี​จึง​งอกงาม เหมือน​วัชพืช​เป็น​พิษ​ใน​ทุ่ง​นา​ที่​ไถ​แล้ว</verse>
				<verse number="5">ประชาชน​ที่​อาศัย​ใน​สะมาเรีย กลัว​เทวรูป​ลูก​วัว​ที่​เบธอาเวน คน​ของ​พระ​นั้น​จะ​คร่ำครวญ​ถึง​มัน ปุโรหิต​ผู้​ลุ่มหลง​มัน​ก็​เช่น​กัน และ​พวก​ที่​ชื่นชม​ความ​โอ่อ่า​ของ​มัน​ก็​ด้วย เพราะ​มัน​จะ​ถูก​เนรเทศ​ไป</verse>
				<verse number="6">มัน​จะ​ถูก​นำ​ไป​อัสซีเรีย เป็น​เครื่อง​บรรณาการ​แก่​กษัตริย์​ผู้​เกรียงไกร เอฟราอิม​จะ​อับอาย อิสราเอล​จะ​ขายหน้า​กับ​พันธมิตร​ต่าง​ชาติ</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​ของ​สะมาเรีย​จะ​ถูก​ทำลาย พัด​ไป​เหมือน​เศษ​ไม้​บน​ผิว​น้ำ</verse>
				<verse number="8">เทวสถาน​แห่ง​ความ​ชั่วร้าย ​ซึ่ง​อยู่​บน​ที่​สูง​ของ​อิสราเอล​จะ​ถูก​ทำลาย มัน​เป็น​บาป​ของ​อิสราเอล พืช​หนาม​จะ​งอก​ขึ้น ปกคลุม​แท่น​บูชา​ของ​เขา แล้ว​พวก​เขา​จะ​พูด​กับ​ภูเขา​ว่า “ฝัง​กลบ​เรา​เถิด! และ​พูด​กับ​เนิน​เขา​ว่า ล้ม​ทับ​เรา​เถิด!</verse>
				<verse number="9">อิสราเอล เจ้า​ทำ​บาป​มา​ตั้งแต่​สมัย​กิเบอาห์ และ​ยัง​ทำ​อย่าง​นั้น​เรื่อย​มา สงคราม​จะ​ไม่​เล่นงาน​คน​ทำ​ชั่ว ใน​กิเบอาห์​อีก​หรอก​หรือ</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เรา​เห็น​ชอบ เรา​จะ​ลงโทษ​พวก​เขา ชนชาติ​ต่าง​ๆ จะ​รวม​ตัว​กัน​ต่อสู้​เขา คุมขัง​พวก​เขา​เพราะ​บาป​ซ้อน​บาป​ของ​เขา</verse>
				<verse number="11">เอฟราอิม​เป็น​วัว​สาว​ที่​ฝึกปรือ​แล้ว มัน​ชอบ​นวด​ข้าว ฉะนั้น​เรา​จะ​วาง​แอก บน​คอ​อัน​สวยงาม​ของ​มัน เรา​จะ​ลง​ประตัก​ใส่​เอฟราอิม ยูดาห์​ต้อง​ลาก​คันไถ และ​ยาโคบ​ต้อง​ไถ​พรวน​ดิน</verse>
				<verse number="12">จง​หว่าน​ความ​ชอบธรรม​เพื่อ​ตัว​เจ้า​เอง จง​เก็บเกี่ยว​ผล​แห่ง​ความ​รัก​มั่นคง จง​ไถ​พรวน​ดิน​ที่​ยัง​แข็ง​กระด้าง​ของ​เจ้า เพราะ​ถึง​เวลา​ที่​จะ​แสวงหา​พระยาห์เวห์ จนกว่า​พระองค์​จะ​มา และ​โปรย​ฝน​แห่ง​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​ลง​บน​เจ้า</verse>
				<verse number="13">แต่​เจ้า​กลับ​ปลูก​ความ​ชั่วช้า เจ้า​เก็บเกี่ยว​ความ​อธรรม เจ้า​กิน​ผล​แห่ง​การ​หลอกลวง เพราะ​เจ้า​พึ่ง​กำลัง​ตัวเอง เจ้า​พึ่ง​พวก​นัก​รบ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="14">เสียง​โห่ร้อง​ของ​สงคราม​จะ​ดัง​ขึ้น​สู้​คน​ของ​เจ้า ป้อม​ปราการ​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​ทำลาย​ย่อยยับ เมื่อ​แม่​ถูก​จับ​ฟาด​พื้น​พร้อม​กับ​ลูก​ๆ เหมือน​ที่​ชัลมัน​ทำลาย​ล้าง​เบธอาร์เบล​ใน​ยาม​ศึก</verse>
				<verse number="15">เบธเอล มัน​จะ​เกิดขึ้น​กับ​เจ้า​ด้วย เพราะ​เจ้า​ชั่วร้าย​นัก เมื่อ​รุ่งอรุณ​วัน​นั้น​เริ่มขึ้น กษัตริย์​อิสราเอล​จะ​ถูก​ทำลาย​อย่าง​สิ้นเชิง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">“เมื่อ​อิสราเอล​ยัง​เด็ก​อยู่ เรา​รัก​เขา เรา​เรียก​บุตร​ของ​เรา​ออก​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="2">แต่​ยิ่ง​พวก​เขา​ถูก​เรียก​มาก​เท่าใด พวก​เขา​ยิ่ง​ไกล​ห่าง​จาก​เรา มาก​เท่านั้น พวก​เขา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แก่​พระบาอัล และ​เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย​รูปปั้น​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="3">เรา​นี่แหละ​สอน​ให้​เอฟราอิม​หัด​เดิน เรา​โอบ​อุ้ม​พวก​เขา​ไว้​ใน​อ้อมแขน แต่​พวก​เขา​ไม่​ตระหนัก ว่า​เรา​นี่แหละ​เป็น​ผู้​รักษา​เขา​ให้​หาย</verse>
				<verse number="4">เรา​นำ​พวก​เขา​ด้วย​สายใย​แห่ง​ความ​เมตตา และ​ด้วย​พันธะ​แห่ง​ความ​รัก สำหรับ​พวก​เขา เรา​เป็น​เหมือน​คน​อุ้ม เด็ก​เล็ก​มา​แนบ​แก้ม และ​ก้ม​ลง​ป้อน​อาหาร​พวก​เขา</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​จะ​ไม่​กลับ​ไป​ยัง​อียิปต์​หรือ และ​อัสซีเรีย​จะ​ไม่​ปกครอง​พวก​เขา​หรือ ใน​เมื่อ​เขา​ไม่​ยอม​กลับใจ</verse>
				<verse number="6">ดาบ​จะ​กวัดแกว่ง​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​พวก​เขา จะ​กลืน​กิน​ผู้​เผย​พระวจนะ​เท็จ​ของ​เขา และ​ยุติ​แผนการ​ของ​พวก​เขา​ลง</verse>
				<verse number="7">ประชาชน​ของ​เรา​ตั้งใจ​ทิ้ง​เรา​ไป แม้​ว่า​พวก​เขา​จะ​เรียก​เรา​ว่า​พระเจ้า​สูงสุด เรา​ก็​จะ​ไม่​เชิดชู​พวก​เขา​เลย</verse>
				<verse number="8">เอฟราอิม เรา​จะ​ปล่อย​เจ้า​หลุด​มือ​ไป​ได้​อย่างไร อิสราเอล เรา​จะ​ยอม​ปล่อย​เจ้า​ไป​ได้​อย่างไร เรา​จะ​ปฏิบัติ​กับ​เจ้า​เหมือน​อัดมาห์​ได้​หรือ เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เหมือน​เศโบยิม​ได้​อย่างไร จิตใจ​ที่​อยู่​ภายใน​เรา​ก็​เปลี่ยน​ไป เรา​เกิด​ความ​เมตตา​เอ็นดู​ของ​เรา​ขึ้น</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ไม่​ลงโทษ​เจ้า​ด้วย​ความ​โกรธ​ที่​รุนแรง​ของ​เรา หรือ​ทำลาย​ล้าง​เอฟราอิม​อีก เพราะ​เรา​เป็น​พระเจ้า ไม่​ใช่​มนุษย์ เป็น​องค์​บริสุทธิ์​ท่ามกลาง​เจ้า เรา​จะ​ไม่​มา​ต่อสู้​เมือง​ทั้งหลาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="10">เขา​จะ​ติดตาม​พระยาห์เวห์ พระองค์​จะ​เปล่ง​เสียง​ดุจ​ราชสีห์ เมื่อ​พระองค์​เปล่ง​เสียง​กึกก้อง ลูก​ของ​พระองค์​จะ​สั่น​สะท้าน​มา​จาก​ทาง​ตะวันตก</verse>
				<verse number="11">เขา​จะ​มา​จาก​อียิปต์ ตัว​สั่น​เหมือน​นก​กระจอก กระพือ​ปีก​เหมือน​นก​พิราบ​มา​จาก​อัสซีเรีย เรา​จะ​พา​เขา​กลับ​มา​ยัง​บ้าน​เกิด​เมือง​นอน” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="12">เอฟราอิม​ล้อม​กรอบ​เรา​ด้วย​คำ​โกหก อิสราเอล​ห้อมล้อม​เรา​ด้วย​การ​หลอกลวง และ​ยูดาห์​ดื้อด้าน​แม้แต่​กับ​พระเจ้า องค์​บริสุทธิ์​ผู้​ซื่อสัตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">เอฟราอิม​เลี้ยง​ชีพ​ด้วย​ลม เขา​ติดตาม​ลม​ตะวันออก​ทั้ง​วัน เขา​ทวี​การ​โกหก​และ​ความ​อำมหิต เขา​ทำ​สัญญา​กับ​อัสซีเรีย และ​ส่ง​น้ำมัน​มะกอก​ไป​ยัง​อียิปต์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ดำเนิน​คดี​กับ​ยูดาห์ พระองค์​จะ​ลงโทษ​ยาโคบ ตาม​การ​ประพฤติ​ของ​เขา และ​ตอบแทน​เขา​ตาม​การ​กระทำ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">เขา​คว้า​ส้นเท้า​ของ​พี่ชาย​ไว้​ใน​ครรภ์ เมื่อ​เป็น​หนุ่ม​เขา​ก็​ต่อสู้​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="4">เขา​สู้​กับ​ทูตสวรรค์​และ​เอา​ชนะ​ได้ เขา​ร่ำไห้​อ้อนวอน​ขอ​ความ​เมตตา พระองค์​พบ​เขา​ที่​เบธเอล และ​พูด​กับ​เขา​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้​ฤทธิ์ พระยาห์เวห์​เป็น​นาม​ของ​พระองค์!</verse>
				<verse number="6">แต่​เจ้า​ต้อง​กลับ​มา​หา​พระเจ้า​ของ​เจ้า จง​ผดุง​ความ​รัก​และ​ความ​ยุติธรรม และ​รอ​คอย​พระเจ้า​ของ​เจ้า​เสมอ</verse>
				<verse number="7">พวก​พ่อค้า​โกง​ตาชั่ง และ​รัก​ที่​จะ​ฉ้อโกง</verse>
				<verse number="8">เอฟราอิม​โอ้อวด​ว่า “เรา​ร่ำรวย​มาก​และ​กลาย​เป็น​เศรษฐี ด้วย​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​ของ​เรา พวก​เขา​จะ​ไม่​พบ​ความ​ชั่วช้า​หรือ​บาป​ใน​เรา​เลย</verse>
				<verse number="9">เรา​ได้​เป็น​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า ตั้งแต่​พวก​เจ้า​ออก​มา​จาก​อียิปต์ เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​อาศัย​อยู่​ใน​เต็นท์​อีก​ครั้ง เหมือน​เมื่อ​ครั้ง​เทศกาล​ตาม​กำหนด​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="10">เรา​พูด​กับ​บรรดา​ผู้​เผย​พระวจนะ ให้​นิมิต​มากมาย​แก่​พวก​เขา และ​กล่าว​คำ​อุปมา​ผ่าน​ทาง​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="11">กิเลอาด​ชั่วร้าย​หรือ ชาว​เมือง​นั้น​ไร้​ค่า​นัก! พวก​เขา​ถวาย​วัว​ผู้​ใน​กิลกาล​หรือ แท่น​บูชา​ของ​พวก​เขา​จะ​เป็น​เหมือน​กอง​หิน บน​ทุ่ง​ที่​ไถ​แล้ว</verse>
				<verse number="12">ยาโคบ​หนี​ไป​ยัง​แดน​อารัม อิสราเอล​รับใช้​เพื่อ​จะ​ได้​ภรรยา เขา​เลี้ยง​แกะ​เพื่อ​จ่าย​เป็น​ค่า​ตัว​เธอ</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​ใช้​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​หนึ่ง​นำ​อิสราเอล​ออก​มา​จาก​อียิปต์ ใช้​ผู้​เผย​พระวจนะ​ดูแล​อิสราเอล</verse>
				<verse number="14">แต่​เอฟราอิม​เร้า​โทสะ​อัน​ขมขื่น​ของ​พระองค์ องค์​เจ้านาย​ของ​เขา​จะ​ปล่อย​ให้​ความ​ผิด​เพราะ​การ​นอง​เลือด​ตก​อยู่​กับ​เขา และ​จะ​ตอบแทน​การ​หมิ่น​ประมาท​ของ​พวก​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">เมื่อ​เอฟราอิม​กล่าว ผู้​คน​ก็​สั่น​สะท้าน เขา​เป็น​ที่​ยกย่อง​ใน​อิสราเอล แต่​เขา​ก็​มี​ความ​ผิด​และ​ตาย เพราะ​กราบ​ไหว้​พระบาอัล</verse>
				<verse number="2">บัดนี้ พวก​เขา​ยิ่ง​ทำ​บาป​มาก​ขึ้น ใช้​เงิน​ทำ​รูป​เคารพ​เพื่อ​ตัว​เขา​เอง เป็น​เทวรูป​ที่​ปั้นแต่ง​อย่าง​ชาญฉลาด ทั้งหมด​ล้วน​เป็น​ผลงาน​ของ​ช่าง​ฝีมือ ผู้​คน​กล่าว​ถึง​คน​เหล่า​นี้​ว่า “พวก​เขา​ใช้​มนุษย์​เป็น​เครื่อง​บูชา พวก​เขา​จูบ ​เทวรูป​ลูก​วัว”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น พวก​เขา​จะ​เป็น​เหมือน​หมอก​ยาม​เช้า เหมือน​น้ำ​ค้าง​ยาม​เช้า​ซึ่ง​หาย​ไป เหมือน​แกลบ​ปลิว​จาก​ลาน​นวด​ข้าว เหมือน​ควัน​ที่​ลอย​ออก​หน้าต่าง</verse>
				<verse number="4">“แต่​เรา​ได้​เป็น​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า ตั้งแต่​พวก​เจ้า​ออก​มา​จาก​อียิปต์ เจ้า​จะ​ไม่​มี​พระเจ้า​อื่น​ใด​นอกจาก​เรา และ​ไม่​มี​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​อื่น​ใด​ยกเว้น​เรา</verse>
				<verse number="5">เรา​ฟูมฟัก​ดูแล​เจ้า​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร ใน​ดินแดน​อัน​ร้อน​ระอุ</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เรา​เลี้ยงดู​พวก​เขา พวก​เขา​ก็​อิ่มหนำ เมื่อ​อิ่มหนำ​แล้ว พวก​เขา​ก็​หยิ่ง​ผยอง แล้ว​ลืม​เรา</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​เรา​จะ​เป็น​เหมือน​สิงโต​กับ​พวก​เขา เรา​จะ​ซุ่ม​อยู่​ริม​ทาง​เหมือน​เสือดาว</verse>
				<verse number="8">เหมือน​แม่​หมี​ที่​ถูก​ขโมย​ลูก​ไป เรา​จะ​เข้า​โจมตี​และ​ฉีก​พวก​เขา​ออก เหมือน​ราชสีห์​ที่​กลืน​กิน​พวก​เขา สัตว์​ป่า​จะ​ฉีก​พวก​เขา​ออก​เป็น​ชิ้น​ๆ</verse>
				<verse number="9">อิสราเอล เจ้า​ถูก​ทำลาย​ล้าง เพราะ​เจ้า​ต่อสู้​เรา​ผู้​ที่​ช่วยเหลือ​เจ้า</verse>
				<verse number="10">ไหนล่ะ​กษัตริย์​ของ​เจ้า ผู้​ที่​จะ​ช่วย​เจ้า​ได้ ไหนล่ะ​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ทั้งปวง ที่​เจ้า​พูด​ว่า ‘ให้​เรา​มี​กษัตริย์​และ​เจ้านาย​เถิด’</verse>
				<verse number="11">ฉะนั้น​เรา​จึง​ให้​กษัตริย์​กับ​เจ้า​ด้วย​โทสะ​ของ​เรา และ​เรา​ก็​พราก​เขา​ไป​ด้วย​ความ​โกรธ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="12">ความ​ผิด​ของ​เอฟราอิม​ถูก​สะสม​ไว้ และ​บาป​ของ​เขา​ถูก​บันทึก​ไว้</verse>
				<verse number="13">เขา​เจ็บ​ปวด​เหมือน​หญิง​ใกล้​คลอด แต่​เขา​เป็น​เด็ก​ไร้​สติ​ปัญญา เมื่อ​ถึง​เวลา เขา​ไม่​มี​ความ​รู้สึก​ที่​จะ​คลอด​ออก​มา</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ปลดปล่อย​พวก​เขา​จาก​อำนาจ​ของ​แดน​คน​ตาย เรา​จะ​ไถ่​เขา​จาก​ความ​ตาย ความ​ตาย​เอ๋ย ไหนล่ะ​พิษสง​ของ​เจ้า แดน​ผู้​ตาย​เอ๋ย ไหนล่ะ​หายนะ​ของ​เจ้า เรา​จะ​ไม่​มี​ความ​สงสาร​เลย</verse>
				<verse number="15">ถึง​แม้​ว่า​เขา​รุ่งโรจน์​อยู่​ใน​หมู่​พี่น้อง แต่​ลม​ตะวันออก​จาก​พระยาห์เวห์​จะ​มา​ถึง พัด​กระหน่ำ​มา​จาก​ทะเล​ทราย น้ำพุ​ของ​เขา​จะ​ไม่​ไหล บ่อ​น้ำ​ของ​เขา​จะ​เหือด​แห้ง และ​คลัง​ของ​เขา​จะ​ถูก​ปล้น​ชิง เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ไป​หมด</verse>
				<verse number="16">ชาว​สะมาเรีย​ต้อง​รับ​โทษ​ความ​ผิด​ของ​ตน เพราะ​พวก​เขา​กบฏ​ต่อ​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา พวก​เขา​จะ​ล้ม​ลง​ด้วย​ดาบ ลูกอ่อน​ของ​พวก​เขา​จะ​ถูก​จับ​ฟาด​กับ​พื้น และ​หญิง​มี​ครรภ์​ของ​พวก​เขา​จะ​ถูก​ผ่า​ท้อง ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">อิสราเอล จง​หัน​กลับ​มา​หา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า ที่​เจ้า​ล่มจม​ลง​ก็​เพราะ​บาป​ของ​เจ้า!</verse>
				<verse number="2">จง​นำ​คำ​อ้อนวอน​มา​ด้วย และ​กลับ​มา​หา​พระยาห์เวห์​เถิด จง​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “ขอ​อภัย​บาป​ทั้งสิ้น​ของ​พวก​เรา ขอ​รับ​พวก​เรา​ไว้​ด้วย​พระคุณ เพื่อ​เรา​จะ​ถวาย​คำ​สรรเสริญ​จาก​ริมฝีปาก​ของ​เรา</verse>
				<verse number="3">อัสซีเรีย​ไม่​อาจ​ช่วย​พวก​เรา​ได้ พวก​เรา​จะ​ไม่​พึ่ง​ม้า​ศึก จะ​ไม่​เรียก​สิ่ง​ที่​มือ​ของ​เรา​สร้าง​ขึ้น​นั้น​ว่า ‘บรรดา​พระเจ้า​ของ​เรา’ อีก​ต่อไป เพราะ​ลูก​กำพร้า​พ่อ​จะ​พบ​ความ​สงสาร​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​รักษา​ความ​ดื้อด้าน​ของ​พวก​เขา และ​จะ​รัก​พวก​เขา​อย่าง​เต็มที่ เพราะ​เรา​หาย​โกรธ​พวก​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="5">เรา​จะ​เป็น​เหมือน​น้ำ​ค้าง​แก่​อิสราเอล เขา​จะ​ผลิบาน​ดั่ง​ดอก​ลิลลี่ เขา​จะ​หยั่ง​ราก​ลง เหมือน​สน​ซีดาร์​แห่ง​เลบานอน</verse>
				<verse number="6">หน่อ​อ่อน​ของ​เขา​จะ​เติบโต​ขึ้น เขา​จะ​งดงาม​เหมือน​ต้น​มะกอก และ​ส่ง​กลิ่น​หอม​เหมือน​สน​ซีดาร์​แห่ง​เลบานอน</verse>
				<verse number="7">ผู้​คน​จะ​พักพิง​ใน​ร่มเงา​ของ​เขา​อีก พวก​เขา​จะ​งอกงาม​เหมือน​เมล็ด​ข้าว จะ​ผลิบาน​เหมือน​เถา​องุ่น ชื่อเสียง​ของ​อิสราเอล​จะ​เหมือน​เหล้า​องุ่น​เลบานอน</verse>
				<verse number="8">เอฟราอิม เรา จะ​ต้อง​เกี่ยว​ข้อง​อะไร​กับ​รูป​เคารพ​อีก เรา​จะ​ตอบ​เขา​และ​ห่วงใย​ดูแล​เขา เรา​เป็น​เหมือน​ต้น​สน​เจริญ​รุ่งเรือง เจ้า​จะ​มี​ผล​งอกงาม​เพราะ​เรา”</verse>
				<verse number="9">ผู้​ใด​เฉลียว​ฉลาด ก็​ให้​พวก​เขา​ตระหนัก​ถึง​สิ่ง​เหล่า​นี้ ผู้​ใด​มี​วิจารณญาณ ก็​ให้​พวก​เขา​เข้าใจ วิถีทาง​ของ​พระยาห์เวห์​ล้วน​ถูกต้อง ผู้​ชอบธรรม​เดิน​ใน​ทาง​เหล่า​นี้ แต่​ผู้​กบฏ​ต่อ​พระเจ้า​สะดุด​ใน​ทาง​เหล่า​นี้</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="29">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​มี​มา​ถึง​โยเอล​บุตร​เปธูเอล ความ​ว่า</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ผู้​อาวุโส​ทั้งหลาย จง​ฟัง​เถิด ประชาชน​ทั้งหมด จง​ฟัง​เถิด เคย​เกิด​เหตุ​การณ์​อย่าง​นี้​บ้าง​ไหม ทั้ง​ใน​สมัย​ของ​ท่าน​หรือ​สมัย​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="3">จง​เล่า​ให้​ลูก​ๆ ของ​ท่าน​ฟัง และ​ให้​ลูก​บอก​หลาน ให้​หลาน​บอก​เหลน​ต่อ​ๆ กัน​ไป</verse>
				<verse number="4">ตั๊กแตน​วัย​เดิน​กิน​อะไร​เหลือ ตั๊กแตน​ใหญ่​ก็​มา​กิน ตั๊กแตน​ใหญ่​กิน​อะไร​เหลือ ตั๊กแตน​อ่อน​ก็​มา​กิน ตั๊กแตน​อ่อน​กิน​อะไร​เหลือ ตั๊กแตน​อื่น​ๆ ก็​มา​กิน</verse>
				<verse number="5">พวก​ขี้เมา จง​ตื่น​ขึ้น​และ​ร้องไห้! พวก​นัก​ดื่ม​เหล้า​องุ่น จง​คร่ำครวญ​เถิด จง​ครวญ​เพราะ​เหล้า​ใหม่ เพราะ​มัน​ถูก​ฉวย​ไป​จาก​ปาก​ของ​เจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="6">กองทัพ​ชาติ​หนึ่ง​บุก​รุก​ดินแดน​ของ​ข้าพเจ้า กองทัพ​เกรียงไกร​นับ​ไม่​ถ้วน ฟัน​ของ​มัน​คม​ดั่ง​ฟัน​ของ​ราชสีห์ เขี้ยว​ดั่ง​เขี้ยว​ของ​นาง​สิงห์</verse>
				<verse number="7">มัน​ทำลาย​เถา​องุ่น และ​ทำลาย​ต้น​มะเดื่อ​ของ​ข้าพเจ้า มัน​ลอก​เปลือก​ออก แล้ว​ทิ้ง​ไป เหลือ​แต่​กิ่ง​ก้าน​สี​ขาว</verse>
				<verse number="8">จง​ร่ำไห้​เหมือน​หญิง​พรหมจารี​ใน​ชุด​กระสอบ คร่ำครวญ​ถึง​คู่หมั้น​ใน​วัย​สาว​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="9">ธัญ​บูชา​และ​เครื่องดื่ม​บูชา ถูก​ตัด​ขาด​จาก​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์ ปุโรหิต​ผู้​รับใช้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ล้วน​ไว้​ทุกข์</verse>
				<verse number="10">ทุ่ง​นา​ถูก​ทำลาย ดิน​แตก​ระแหง เมล็ด​ข้าว​ก็​ถูก​ทำลาย เหล้า​องุ่น​ใหม่​เหือด​แห้ง และ​ไม่​มี​น้ำมัน​มะกอก</verse>
				<verse number="11">ชาว​นา​ทั้งหลาย จง​สิ้น​หวัง ชาว​ไร่​องุ่น จง​ร่ำไห้ จง​โศกเศร้า​เรื่อง​ข้าว​สาลี​และ​ข้าว​บาร์เลย์ เพราะ​พืชผล​ใน​ทุ่ง​ถูก​ทำลาย​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="12">เถา​องุ่น​แห้ง​เฉา ต้น​มะเดื่อ​เหี่ยว​ไป ทั้ง​ต้น​ทับทิม ต้น​อินทผลัม และ​ต้น​แอปเปิ้ล คือ​ต้นไม้​ทั้งหมด​ใน​ทุ่ง​เหี่ยว​แห้ง ความ​ยินดี​ของ​ผู้คน ร่วงโรย​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="13">ปุโรหิต​ทั้งหลาย จง​สวม​ผ้า​กระสอบ​และ​ไว้​ทุกข์ ท่าน​ผู้​รับใช้​หน้า​แท่น​บูชา จง​ร่ำไห้ มา​เถิด​ท่าน​ผู้​ปรนนิบัติ​พระเจ้า จง​สวม​ผ้า​กระสอบ​ทั้ง​คืน เพราะ​ธัญ​บูชา​และ​เครื่องดื่ม​บูชา ขาด​ไป​จาก​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="14">จง​ประกาศ​ให้​มี​การ​ถือ​อดอาหาร​อัน​บริสุทธิ์ จง​เรียก​ประชุม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ จง​เรียก​เหล่า​ผู้​อาวุโส และ​ทุก​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​นั้น ให้​มา​ยัง​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า และ​ร้อง​อ้อนวอน​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">ช่าง​เป็น​วันที่​น่า​กลัว​นัก! เพราะ​วัน​ของ​พระยาห์เวห์​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว จะ​มา​เหมือน​หายนะ​จาก​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="16">อาหาร​ก็​ถูก​ตัด​ขาด​ไป ต่อหน้า​ต่อ​ตา​เรา​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ ความ​ชื่นชม​ยินดี​และ​ความ​เปรมปรีดิ์ สูญ​ไป​จาก​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="17">เมล็ด​พืช เหี่ยว​เฉา​คา​ดิน ยุ้งฉาง​ย่อยยับ​ปรักหักพัง เพราะ​เมล็ด​ข้าว เหี่ยว​แห้ง​ไป​หมด</verse>
				<verse number="18">ฝูง​วัว​ร้อง​ครวญ​คราง​เพียงไร! มัน​เดิน​งุ่นง่าน เพราะ​ไม่​มี​ทุ่ง​หญ้า แม้แต่​ฝูง​แกะ​ก็​ทุกข์​ทรมาน</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ร้อง​เรียก​พระองค์ เพราะ​ไฟ​เผา​ผลาญ​ทุ่ง​หญ้า​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร เปลว​ไฟ​ไหม้​ต้นไม้​ใน​ทุ่ง​จน​หมด</verse>
				<verse number="20">แม้​แต่​สัตว์​ป่า​ก็​ครวญ​หา​พระองค์ ธาร​น้ำ​เหือด​แห้ง​ไป และ​ไฟ​ผลาญ​ทุ่ง​หญ้า​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">จง​เป่า​แตร​ใน​ศิโยน ให้​สัญญาณ​เตือน​บน​ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา ประชาชน​ทั้งหมด​จง​สั่น​สะท้าน เพราะ​วัน​แห่ง​พระยาห์เวห์​กำลัง​มา​ถึง​แล้ว วัน​นั้น​ใกล้​เข้า​มา​ทุก​ที</verse>
				<verse number="2">เป็น​วัน​แห่ง​ความ​มืดมิด​และ​หม่น​หมอง เป็น​วัน​เมฆ​ครึ้ม​และ​ดำ​ทะมึน เหมือน​แสง​อรุณ​สาด​ฉาย​ทั่ว​ภูเขา กองทัพ​ยิ่งใหญ่​เกรียงไกร​ยก​มา อย่าง​ที่​ไม่​เคย​มี​ใน​สมัย​โบราณ และ​ใน​อนาคต​ก็​จะ​ไม่​มี​อย่าง​นี้</verse>
				<verse number="3">เบื้อง​หน้า​มัน​มี​ไฟ​เผา​ผลาญ เบื้อง​หลัง​มี​เปลว​ไฟ​แผดกล้า ตรง​หน้า​มัน​มี​ดินแดน​งดงาม​เหมือน​สวน​เอเดน ข้าง​หลัง​เหลือ​ไว้​แต่​แดน​ร้าง ไม่​มี​อะไร​พ้น​เงื้อม​มือ​มัน​ได้</verse>
				<verse number="4">มัน​มี​ลักษณะ​คล้าย​ม้า วิ่ง​มา​เหมือน​ขบวน​ม้า​ศึก</verse>
				<verse number="5">มัน​โลดแล่น​อยู่​บน​ยอด​เขา เสียง​ดัง​เหมือน​รถ​ม้า​ศึก ดั่ง​เสียง​ไฟ​แตก​ปะทุ​ซึ่ง​เผา​ตอ​ไม้ และ​เหมือน​ทัพ​ใหญ่​ยก​ขึ้น​มา​รบ</verse>
				<verse number="6">ชนชาติ​ต่าง​ๆ ตื่น​กลัว​เมื่อ​เห็น​มัน ทุก​คน​ใบหน้า​ซีด​เผือด</verse>
				<verse number="7">พวก​มัน​บุก​เหมือน​นัก​รบ ปีน​กำแพง​เหมือน​ทหาร เดิน​ขบวน​มา​เป็น​แนว ไม่​แตก​แถว​เลย</verse>
				<verse number="8">พวก​มัน​ไม่​เดิน​เบียด​กัน แต่ละ​ตัว​เดิน​ตรง​ไป​ข้าง​หน้า ตะลุย​ฝ่า​เครื่อง​กีดขวาง โดย​ไม่​แตก​แถว</verse>
				<verse number="9">พวก​มัน​รีบ​รุด​เข้า​เมือง วิ่ง​ไป​ตาม​กำแพง ปีน​เข้า​ไป​ใน​บ้าน เข้า​ไป​ทาง​หน้าต่าง​เหมือน​ขโมย</verse>
				<verse number="10">โลก​สั่นคลอน​ต่อหน้า​พวก​มัน สวรรค์​สั่น​สะท้าน ดวง​อาทิตย์​และ​ดวง​จันทร์​มืด​ไป ดวง​ดาว​อับ​แสง</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​เปล่ง​เสียง​กึกก้อง นำ​กองทัพ​ของ​พระองค์​มา กอง​กำลัง​ของ​พระองค์​มากมาย​เหลือเกิน กองทัพ​ที่​เชื่อฟัง​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์​ก็​แข็งแกร่ง วัน​แห่ง​พระยาห์เวห์​ยิ่งใหญ่ และ​น่า​สะพรึง​กลัว​นัก ใคร​เล่า​จะ​ทน​อยู่​ได้</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “บัดนี้​จง​กลับ​มา​หา​เรา​อย่าง​สุดใจ ด้วย​การ​ถือ​อด​อาหาร ร้องไห้ และ​คร่ำครวญ”</verse>
				<verse number="13">จง​ฉีก​ใจ ไม่​ใช่​ฉีก​เสื้อผ้า จง​หัน​กลับ​มา​หา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า เพราะ​พระองค์​มี​พระคุณ​และ​เห็น​ใจ โกรธ​ช้า​และ​เปี่ยม​ด้วย​ความ​รัก พระองค์​เปลี่ยน​ใจ​ที่​จะ​ไม่​ลงโทษ</verse>
				<verse number="14">ใคร​จะ​รู้​ได้ พระองค์​อาจ​กลับ​หัน​มา​และ​เปลี่ยน​ใจ และ​ทิ้ง​พร​ไว้​ให้ ให้​มี​ธัญ​บูชา​และ​เครื่องดื่ม​บูชา เพื่อ​ถวาย​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">จง​เป่า​แตร​ใน​ศิโยน จง​ประกาศ​การ​ถือ​อด​อาหาร​อัน​บริสุทธิ์ และ​เรียก​ชุมนุม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="16">จง​รวบรวม​ประชาชน ชำระ​ให้​เป็น​ที่​ประชุม​อัน​บริสุทธิ์ จง​ประชุม​ผู้​อาวุโส รวบรวม​เด็ก​ๆ แม้​เด็ก​ที่​ยัง​กิน​นม​แม่ ให้​เจ้า​บ่าว​ออก​มา​จาก​ห้อง และ​ให้​เจ้าสาว​ออก​มา​จาก​หอ</verse>
				<verse number="17">ให้​ปุโรหิต​ผู้​ทำ​งาน​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ร้องไห้​อยู่​ระหว่าง​มุข​กับ​แท่น​บูชา ให้​พวก​เขา​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์ ขอ​ไว้​ชีวิต​คน​ของ​พระองค์ อย่า​ให้​มรดก​ของ​พระองค์​ถูก​เยาะเย้ย เป็น​คำ​สบประมาท​ใน​หมู่​ชนชาติ อย่า​ให้​ชนชาติ​พูด​กัน​ว่า ‘ไหนล่ะ​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา’ ”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​หวง​แผ่นดิน​ของ​พระองค์ และ​สงสาร​ประชาชน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​ได้​ตอบ พวก​เขา​ว่า “เรา​จะ​ส่ง​เมล็ด​ข้าว เหล้า​องุ่น​ใหม่ และ​น้ำมัน​มะกอก​มา​ให้ จน​เจ้า​อิ่มหนำ​สำราญ เรา​จะ​ไม่​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ที่​เย้ยหยัน ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="20">เรา​จะ​ขับไล่​กองทัพ​แดน​เหนือ​ไป​ไกล​จาก​เจ้า ผลัก​ไส​ไป​ยัง​ถิ่น​แห้ง​แล้ง​กันดาร กอง​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​มัน​จะ​จม​ลง​ใน​ทะเล​ตาย ฝั่ง​ตะวันตก​จม​ใน​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน และ​ส่ง​กลิ่น​เหม็น​คลุ้ง โชย​ขึ้น​มา พระองค์​ได้​ทำ​การ​ยิ่งใหญ่​อย่าง​แน่นอน!</verse>
				<verse number="21">แผ่นดิน​ยูดาห์ อย่า​กลัว​เลย จง​ยินดี​ปรีดา พระยาห์เวห์​ทำ​การ​ยิ่งใหญ่​มาก​อย่าง​แน่นอน!</verse>
				<verse number="22">สัตว์​ป่า​ทั้งหลาย อย่า​กลัว​เลย เพราะ​ทุ่ง​หญ้า​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​จะ​เขียว​ขจี ต้นไม้​จะ​ผลิ​ผล มะเดื่อ​และ​เถา​องุ่น​จะ​ออก​ผล​งาม</verse>
				<verse number="23">ชาว​ศิโยน จง​เปรมปรีดิ์ จง​ยินดี​ใน​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน เพราะ​พระองค์​มอบ​ฝน​ฤดู​ใบไม้​ร่วง​ให้​ท่าน เพราะ​พระองค์​นั้น​สัตย์ซื่อ พระองค์​ให้​ฝน​ตก​ชุก ทั้ง​ฝน​ฤดู​ใบไม้​ร่วง​และ​ฤดู​ใบไม้​ผลิ​เหมือน​เคย</verse>
				<verse number="24">ลาน​นวด​ข้าว​จะ​มี​ข้าว​อยู่​เต็ม บ่อ​เก็บ​มี​เหล้า​องุ่น​ใหม่​และ​น้ำมัน​มะกอก​เต็ม​ล้น</verse>
				<verse number="25">เรา​จะ​ชดเชย​ให้​สำหรับ​ช่วง​ปี​ที่​ตั๊กแตน​กัด​กิน ทั้ง​ตั๊กแตน​ใหญ่ ตั๊กแตน​อ่อน ตั๊กแตน​วัย​เดิน และ​ตั๊กแตน​อื่น​ๆ คือ​กองทัพ​ใหญ่​ที่​เรา​ส่ง​มา​ยัง​เจ้า</verse>
				<verse number="26">เจ้า​จะ​มี​กิน​อย่าง​เหลือเฟือ​จน​อิ่มหนำ และ​เจ้า​จะ​สรรเสริญ​นาม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า ผู้​กระทำ​การ​อัศจรรย์​เพื่อ​เจ้า ประชาชน​ของ​เรา​จะ​ไม่​ต้อง​อับอาย​อีก</verse>
				<verse number="27">แล้ว​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​อยู่​ใน​อิสราเอล เรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า ไม่​มี​อื่น​ใด​อีก ประชาชน​ของ​เรา​จะ​ไม่​อับอาย​อีก</verse>
				<verse number="28">และ​ต่อมา​ภายหลัง เรา​จะ​เท​วิญญาณ​ของ​เรา​ลง​เหนือ​ประชาชน​ทั้ง​หมด ลูก​ชาย​ลูก​สาว​ของ​เจ้า​จะ​เผย​พระวจนะ คน​ชรา​ของ​เจ้า​จะ​ฝัน​เห็น คน​หนุ่ม​ของ​เจ้า​จะ​เห็น​นิมิต</verse>
				<verse number="29">เวลา​นั้น​เรา​จะ​เท​วิญญาณ​ของ​เรา ลง​มา​บน​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง</verse>
				<verse number="30">เรา​จะ​แสดง​การ​อัศจรรย์​ใน​ฟ้าสวรรค์ และ​บน​แผ่นดิน​โลก มี​เลือด ไฟ และ​กลุ่ม​ควัน</verse>
				<verse number="31">ดวง​อาทิตย์​จะ​ถูก​เปลี่ยน​เป็น​ความ​มืด และ​ดวง​จันทร์​จะ​กลาย​เป็น​เลือด ก่อน​วัน​อัน​ยิ่งใหญ่​และ​น่า​สะพรึง​กลัว​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​มา​ถึง</verse>
				<verse number="32">ทุก​คน​ที่​ร้อง​ออก​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ จะ​ได้​รับ​ความ​รอด เพราะ​บน​ภูเขา​ศิโยน และ​ใน​เยรูซาเล็ม​จะ​มี​การ​ช่วย​กู้ ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​กล่าว​ไว้ แม้​ท่ามกลาง​ผู้​รอด​ชีวิต​อยู่ ซึ่ง​พระยาห์เวห์​เรียก​ไว้ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">“เมื่อ​ถึง​เวลา​นั้น เมื่อ​เรา​ฟื้นฟู​ความ​เจริญ​ของ​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​รวบรวม​ชนชาติ​ทั้งปวง และ​พา​พวก​เขา​ลง​มา​ยัง​หุบเขา​เยโฮชาฟัท ที่​นั่น​เรา​จะ​พิพากษา​พวก​เขา สำหรับ​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ​กับ​ชน​อิสราเอล​มรดก​ของ​เรา เพราะ​พวก​เขา​กระจาย​ประชาชน​ของ​เรา​ไป​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ และ​แบ่ง​แยก​ดินแดน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​จับ​ฉลาก​แบ่ง​คน​ของ​เรา และ​เอา​เด็ก​ผู้ชาย​ไป​แลก​หญิง​โสเภณี ขาย​เด็ก​ผู้หญิง​แลก​เหล้า​องุ่น​มา​ดื่ม</verse>
				<verse number="4">ไทระ ไซดอน​และ​ภูมิภาค​ทั้งหมด​ของ​ฟีลิสเตีย เจ้า​มี​เรื่อง​อะไร​กับ​เรา เจ้า​จะ​สนอง​สิ่ง​ที่​เรา​ทำ​ไป​หรือ หาก​เจ้า​แก้แค้น เรา​ก็​จะ​ให้​สิ่ง​ที่​เจ้า​ก่อ​ไว้​สนอง​ตัว​เจ้า​เอง​ทันที</verse>
				<verse number="5">เพราะ​เจ้า​ยึด​เอา​เงิน ทองคำ​และ​สมบัติ​ล้ำค่า​ของ​เรา​ไป​ไว้​ที่​วิหาร​ต่าง​ๆ ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ขาย​ชาว​ยูดาห์​และ​ชาว​เยรูซาเล็ม​ให้​ชาว​กรีก เพื่อ​เนรเทศ​พวก​เขา​ไป​ไกล​จาก​บ้าน​เกิด</verse>
				<verse number="7">ดู​เถิด เรา​จะ​กระตุ้น​ให้​พวก​เขา​ออก​มา​จาก​ที่​ซึ่ง​เจ้า​ขาย​พวก​เขา​ไป และ​เรา​จะ​ให้​สิ่ง​ที่​เจ้า​ก่อ​ไว้​สนอง​ตัว​เจ้า​เอง</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​ขาย​ลูก​ชาย​ลูกสาว​ของ​เจ้า​ให้​ชาว​ยูดาห์ และ​พวก​เขา​จะ​ขาย​ต่อ​ให้​ชาว​เสบา ชนชาติ​ที่​อยู่​ไกล​ลิบ” พระยาห์เวห์​กล่าว​ดังนั้น</verse>
				<verse number="9">จง​ประกาศ​ใน​หมู่​ชนชาติ​ดังนี้​ว่า จง​เตรียม​รบ! จง​ปลุกใจ​เหล่า​นัก​รบ! ให้​พล​รบ​ทุก​คน​เข้า​มา​ใกล้​และ​โจมตี</verse>
				<verse number="10">จง​เอา​คันไถ​นา​มา​ตี​เป็น​ดาบ และ​ตี​ขอ​ลิด​ให้​เป็น​ทวน ให้​คน​อ่อนแอ​พูด​ว่า “ฉัน​เข้มแข็ง!”</verse>
				<verse number="11">มา​เร็ว​เถิด ชนชาติ​ทั้งหมด​รอบ​ด้าน มา​ชุมนุม​กัน​ที่​นั่น พระยาห์เวห์! ขอ​ส่ง​นัก​รบ​ของ​พระองค์​ลง​มา​เถิด!</verse>
				<verse number="12">“จง​ปลุกใจ​ชนชาติ​ทั้งหลาย ให้​รุด​หน้า​มา​หุบเขา​เยโฮชาฟัท เพราะ​ที่​นั่น​เรา​จะ​นั่ง​ลง​ตัดสิน ชนชาติ​ทั้งหมด​รอบ​ทิศ</verse>
				<verse number="13">จง​แกว่ง​เคียว เพราะ​ข้าว​สุก​พร้อม​ให้​เกี่ยว​แล้ว มา​เถิด มา​ย่ำ​องุ่น เพราะ​บ่อ​ย่ำ​องุ่น​เต็ม​แล้ว และ​บ่อ​เก็บ​มี​เหล้า​องุ่น​เต็ม​ล้น ความ​ชั่วร้าย​ของ​พวก​เขา​ช่าง​มากมาย!</verse>
				<verse number="14">ผู้​คน​มา​กัน​มืด​ฟ้า​มัว​ดิน ใน​หุบเขา​แห่ง​การ​พิพากษา! เพราะ​วัน​แห่ง​พระยาห์เวห์​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว ใน​หุบเขา​แห่ง​การ​พิพากษา</verse>
				<verse number="15">ดวง​อาทิตย์​และ​ดวง​จันทร์​จะ​มืด​ไป และ​ดวง​ดาว​จะ​อับ​แสง</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​จะ​เปล่ง​เสียง​กึกก้อง​จาก​ศิโยน เปล่ง​เสียง​จาก​เยรูซาเล็ม แผ่นดิน​และ​สวรรค์​จะ​สั่น​สะท้าน แต่​พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​ที่​ลี้​ภัย​สำหรับ​ประชาชน​ของ​พระองค์ เป็น​ที่​มั่น​สำหรับ​ชน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​นั้น​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​ผู้​เป็น​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า อยู่​ใน​ศิโยน​ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา เยรูซาเล็ม​จะ​บริสุทธิ์​ศักดิ์สิทธิ์ คน​ต่าง​ชาติ​จะ​ไม่​มา​ย่ำยี​มัน​อีก</verse>
				<verse number="18">ใน​วัน​นั้น​จะ​มี​น้ำ​องุ่น​หยด​จาก​ภูเขา และ​มี​น้ำ​นม​ไหล​มา​จาก​เนิน​เขา ลำห้วย​ทั้งปวง​ของ​ยูดาห์​จะ​มี​น้ำ​นอง ธาร​น้ำ​จะ​ไหล​ออก​มา​จาก​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์ ให้​ความ​ชุ่มชื่น​แก่​หุบเขา​ต้น​กระถิน​เทศ</verse>
				<verse number="19">แต่​อียิปต์​จะ​รกร้าง เอโดม​จะ​เป็น​ถิ่น​ทุรกันดาร เพราะ​ความ​อำมหิต​ที่​ทำ​ไว้​กับ​ชาว​ยูดาห์ พวก​เขา​ทำ​ให้​ผู้​บริสุทธิ์​หลั่ง​เลือด​ใน​แผ่นดิน​นั้น</verse>
				<verse number="20">ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​จะ​มี​คน​อาศัย​อยู่ ตลอด​ไป​ทุก​ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="21">เรา​จะ​ปล่อย​ให้​ผู้​บริสุทธิ์​นอง​เลือด​โดย​ไม่​แก้แค้น​หรือ ไม่ เรา​จะ​ไม่​ปล่อย​แน่” พระยาห์เวห์​อยู่​ใน​ศิโยน!</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="30">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​อาโมส คน​เลี้ยง​แกะ​คน​หนึ่ง​ใน​เทโคอา นิมิต​ที่​อาโมส​ได้​เห็น​เกี่ยวกับ​อิสราเอล​สอง​ปี​ก่อน​จะ​เกิด​แผ่นดิน​ไหว เมื่อ​ครั้ง​อุสซียาห์​เป็น​กษัตริย์​ยูดาห์ และ​เยโรโบอัม​บุตร​เยโฮอาช ​เป็น​กษัตริย์​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">อาโมส​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​เปล่ง​เสียง​กึกก้อง​จาก​ศิโยน เปล่ง​เสียง​จาก​เยรูซาเล็ม แล้ว​ทุ่ง​หญ้า​ของ​คน​เลี้ยง​แกะ​ก็​เหี่ยว​เฉา และ​ยอด​เขา​คารเมล​ก็​เหี่ยว​แห้ง​ไป”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “แม้​ดามัสกัส​ทำ​บาป​ซ้ำ​เพียง​สาม​สี่​ครั้ง เรา​ก็​จะ​ไม่​อ่อน​ข้อ เพราะ​มัน​นวด​กิเลอาด​ด้วย​เลื่อน ซึ่ง​มี​ฟัน​เป็น​เหล็ก</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ส่ง​ไฟ​มา​บน​บ้าน​ของ​ฮาซาเอล ซึ่ง​จะ​เผา​ผลาญ​บรรดา​ป้อม​ของ​เบนฮาดัด</verse>
				<verse number="5">เรา​จะ​ทลาย​ประตู​เมือง​ดามัสกัส เรา​จะ​กำจัด​กษัตริย์​ผู้​อยู่​ใน ​หุบเขา​อาเวน และ​ทำลาย​ผู้​ถือ​คทา​ใน​เบธเอเดน ชาว​อารัม​จะ​ถูก​กวาดต้อน​ไป​เป็น​เชลย​ที่​เมือง​คีร์” พระยาห์เวห์​กล่าว​ดังนั้น</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เนื่องจาก​กาซา​ทำ​บาป​ซ้ำ​ๆ สาม​สี่​ครั้ง เรา​จึง​ไม่​หาย​โกรธ เพราะ​เขา​กวาดต้อน​คน​ทั้ง​ชุมชน​ไป​เป็น​เชลย และ​ขาย​ให้​เอโดม</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​ส่ง​ไฟ​มา​ยัง​กำแพง​เมือง​กาซา ซึ่ง​จะ​เผาผลาญ​ป้อม​ต่าง​ๆ ของ​มัน</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​ทำลาย​กษัตริย์​แห่ง ​อัชโดด และ​ทำลาย​ผู้​ถือ​คทา​ใน​อัชเคโลน เรา​จะ​ตวัด​มือ​ฟาด​เอโครน จนกว่า​ชาว​ฟีลิสเตีย​ที่​เหลือ​จะ​ตาย” พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ดังนั้น</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เพราะ​ไทระ​ทำ​บาป​ซ้ำ​ๆ สาม​สี่​ครั้ง เรา​จะ​ไม่​ยอม​อ่อนข้อ เพราะ​เขา​ขาย​เชลย​ทั้ง​ชุมชน​ให้​แก่​เอโดม ไม่​คำนึง​ถึง​สัญญา​ไมตรี​ฉัน​พี่น้อง</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​ส่ง​ไฟ​มา​บน​กำแพง​เมือง​ไทระ ซึ่ง​จะ​เผาผลาญ​ป้อม​ต่าง​ๆ ของ​มัน”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เพราะ​เอโดม​ทำ​บาป​ซ้ำ​ๆ สาม​สี่​ครั้ง เรา​จะ​ไม่​ยอม​อ่อนข้อ เพราะ​เขา​ถือ​ดาบ​ตาม​ล่า​น้อง​ชาย และ​สังหาร​ผู้หญิง​ใน​แผ่นดิน​นั้น เพราะ​โทสะ​ของ​เขา​พลุ่งพล่าน​อยู่​ตลอด​เวลา และ​เกรี้ยวกราด​ไม่​ได้​หยุดหย่อน</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ส่ง​ไฟ​มา​บน​เทมาน ซึ่ง​จะ​เผาผลาญ​ป้อม​ต่าง​ๆ ของ​โบสราห์”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เพราะ​อัมโมน​ทำ​บาป​ซ้ำ​ๆ สาม​สี่​ครั้ง เรา​จะ​ไม่​ยอม​อ่อน​ข้อ เพราะ​เขา​ผ่า​ท้อง​หญิง​มี​ครรภ์​ใน​กิเลอาด เพื่อ​ขยาย​เขต​แดน</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ส่ง​ไฟ​ลง​มา​ยัง​กำแพง​เมือง​รับบาห์ ซึ่ง​จะ​เผาผลาญ​ป้อม​ต่าง​ๆ ของ​มัน ท่ามกลาง​เสียง​โห่ร้อง​ใน​วัน​ทำ​ศึก ท่ามกลาง​สายลม​ปั่นป่วน​ใน​วันที่​มี​พายุ​จัด</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์ ของ​อัมโมน​กับ​พวก​ข้าราชการ จะ​ตก​เป็น​เชลย” พระยาห์เวห์​กล่าว​ดังนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เพราะ​โมอับ​ทำ​บาป​ซ้ำ​ๆ สาม​สี่​ครั้ง เรา​จะ​ไม่​ยอม​อ่อน​ข้อ เพราะ​เขา​เผา​กระดูก​กษัตริย์​เอโดม จน​เป็น​ขี้เถ้า</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​ส่ง​ไฟ​มา​บน​โมอับ ซึ่ง​จะ​เผาผลาญ​ป้อม​ต่าง​ๆ ของ​เคริโอท โมอับ​จะ​ตาย​ลง​ใน​โกลาหล​ครั้ง​ใหญ่ ท่ามกลาง​เสียง​ร้อง​ของ​สงคราม​และ​เสียง​แตร</verse>
				<verse number="3">เรา​จะ​ทำลาย​ผู้​ปกครอง และ​ฆ่า​พวก​ข้าราชการ​ไป​พร้อม​กับ​เขา” พระยาห์เวห์​พูด​ดังนั้น</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เพราะ​ยูดาห์​ทำ​บาป​ซ้ำ​ๆ สาม​สี่​ครั้ง เรา​จะ​ไม่​ยอม​อ่อน​ข้อ เพราะ​เขา​ละทิ้ง​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ไม่​ได้​ทำ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​พระองค์ เพราะ​พวก​เขา​หลง​ผิด​ไป​ตาม​พระ​เทียม​เท็จ พระ​ต่าง​ๆ ที่​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​หลง​ตาม​ไป</verse>
				<verse number="5">เรา​จะ​ส่ง​ไฟ​มา​บน​ยูดาห์ ซึ่ง​จะ​เผาผลาญ​ป้อม​ต่าง​ๆ ของ​เยรูซาเล็ม”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เพราะ​อิสราเอล​ทำ​บาป​ซ้ำ​ๆ สาม​สี่​ครั้ง เรา​จะ​ไม่​ยอม​อ่อน​ข้อ เขา​ขาย​คน​บริสุทธิ์​เพื่อ​เงิน และ​ขาย​คน​จน​เพื่อ​รองเท้า​แตะ​คู่​เดียว</verse>
				<verse number="7">เขา​เหยียบ​ย่ำ​ศีรษะ​ของ​คน​จน เหมือน​ย่ำ​ฝุ่น​บน​ดิน และ​ไม่​ให้​ความ​ยุติธรรม​กับ​คน​ถูก​กดขี่ พ่อ​ลูก​นอน​กับ​ผู้หญิง​คน​เดียวกัน ทำ​ให้​นาม​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา​ถูก​ดูหมิ่น</verse>
				<verse number="8">เขา​นอน​ข้าง​แท่น​บูชา​ทุก​แท่น สวม​เสื้อผ้า​ที่​ยึด​มา​เป็น​ของ​ประกัน และ​เขา​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​ซึ่ง​ยึด​มา​เป็น​ค่า​ปรับ ใน​วิหาร​พระ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="9">แต่​เรา​ได้​ทำลาย​ชาว​อาโมไรต์​ต่อหน้า​พวก​เขา แม้​พวก​เขา​สูง​อย่าง​สน​ซีดาร์ และ​แข็งแกร่ง​อย่าง​ต้น​โอ๊ก เรา​ทำลาย​ผล​ที่​อยู่​ด้าน​บน และ​ราก​ที่​อยู่​ด้าน​ล่าง</verse>
				<verse number="10">เรา​พา​เจ้า​ออก​มา​จาก​อียิปต์ และ​นำ​เจ้า​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ตลอด​สี่สิบ​ปี เพื่อ​ยก​ดินแดน​ของ​ชาว​อาโมไรต์​ให้​เจ้า</verse>
				<verse number="11">เรา​ตั้ง​ลูก​ของ​เจ้า​บาง​คน​ให้​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ​ด้วย และ​เลือก​คน​หนุ่ม​สาว​ใน​หมู่​เจ้า​ให้​เป็น​นาศีร์ ประชาชน​อิสราเอล นี่​เป็น​ความ​จริง​ไม่​ใช่​หรือ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="12">“แต่​เจ้า​ก็​บังคับ​ให้​นาศีร์​ดื่ม​เหล้า​องุ่น และ​สั่ง​ผู้​เผย​พระวจนะ​ไม่​ให้​เผย​พระวจนะ</verse>
				<verse number="13">บัดนี้​เรา​จะ​บด​ขยี้​เจ้า เหมือน​บด​ขยี้​เกวียน​ที่​บรรทุก​ข้าว​เต็ม</verse>
				<verse number="14">คน​ว่องไว​จะ​หนี​ไม่​พ้น คน​แข็งแรง​จะ​สู้​ไม่ได้ และ​นัก​รบ​ก็​จะ​เอา​ชีวิต​ไม่​รอด</verse>
				<verse number="15">พล​ธนู​จะ​ไม่​ยืนหยัด​อยู่ ทหาร​ราบ​จะ​หนี​ไม่​พ้น และ​พล​ม้า​จะ​เอา​ชีวิต​ไม่​รอด</verse>
				<verse number="16">แม้แต่​นัก​รบ​กล้าหาญ​ที่สุด ก็​จะ​หนี​ตัว​ล่อนจ้อน​ไป​วัน​นั้น” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ชน​อิสราเอล จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ต่อว่า​เจ้า ต่อว่า​ครอบครัว​ทั้งหมด​ที่​เรา​นำ​ออก​มา​จาก​อียิปต์​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​เท่านั้น​ที่​เรา​เลือก​ไว้ จาก​ครอบครัว​ทั้งสิ้น​ใน​โลก ดังนั้น​เรา​จะ​ลงโทษ​เจ้า เพราะ​บาป​ทั้งสิ้น​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="3">สอง​คน​จะ​เดิน​ไป​ด้วย​กัน​ได้​หรือ ถ้า​ไม่​ได้​ตกลง​กัน​ไว้​ก่อน</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​สิงโต​ล่า​เหยื่อ​ไม่ได้ มัน​จะ​คำราม​ลั่น​ป่า​หรือ เมื่อ​มัน​จับ​สัตว์​อะไร​ไม่​ได้ มัน​จะ​คำราม​อยู่​ใน​ถ้ำ​หรือ</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ไม่​ได้​วาง​เหยื่อ​ล่อ​ไว้ นก​จะ​โฉบ​ลง​มา​ติด​กับดัก​บน​ดิน​หรือ เมื่อ​ไม่​มี​เหยื่อ​ล่อ กับดัก​จะ​ลั่น​ขึ้น​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เสียง​แตร​ดัง​ขึ้น​ใน​เมือง ผู้​คน​จะ​ไม่​ตกใจ​หรือ เมื่อ​เกิด​ภัยพิบัติ​ใน​เมือง​ใด พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​เป็น​ผู้​ทำ​หรือ</verse>
				<verse number="7">แน่นอน​ว่า​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​จะ​ไม่​ทำ​สิ่งใด โดย​ไม่​เปิดเผย​แผนการ​ของ​พระองค์ ให้​แก่​ผู้​เผย​พระวจนะ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​สิงโต​คำราม ใคร​บ้าง​จะ​ไม่​กลัว เมื่อ​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​แล้ว ใคร​เล่า​จะ​ไม่​เผย​พระวจนะ</verse>
				<verse number="9">จง​ประกาศ​แก่​ป้อม​แห่ง​อัชโดด และ​ป้อม​แห่ง​อียิปต์​ว่า “จง​ชุมนุม​กัน​บน​ภูเขา​ของ​สะมาเรีย มา​ดู​ความ​โกลาหล​ครั้ง​ใหญ่​ใน​เมือง​นั้น และ​การ​ข่มเหง​ใน​หมู่​ประชาชน​ของ​เธอ”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “พวก​คน​ที่​สะสม​ของ​ที่​ปล้น​มา​ไว้​ใน​ป้อม​ของ​ตน ไม่​รู้จัก​การ​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง”</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ว่า “ศัตรู​จะ​มา​ล้างผลาญ​แผ่นดิน​ของ​เจ้า จะ​ทลาย​ที่​มั่น และ​ปล้น​ป้อม​ปราการ​ต่าง​ๆ ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เหมือน​คน​เลี้ยง​แกะ​ช่วย​แกะ​จาก​ปาก​สิงโต ได้​แค่​กระดูก​ขา​สอง​ชิ้น กับ​เศษ​หู​ข้าง​หนึ่ง​ฉันใด คน​อิสราเอล​ที่​อยู่​ใน​สะมาเรีย​ก็​จะ​ได้รับ​การ​ช่วยเหลือ ได้​แค่​หัว​เตียง​ข้าง​หนึ่ง กับ​เศษ​ผ้า​ชิ้น​เดียว ​จาก​เก้าอี้​ฉันนั้น ”</verse>
				<verse number="13">องค์​เจ้านาย​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ว่า “จง​ฟัง แล้ว​กล่าว​โทษ​ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ​ว่า</verse>
				<verse number="14">‘ใน​วันที่​เรา​ลงโทษ​อิสราเอล​เพราะ​บาป​ของ​พวก​เขา เรา​จะ​ทำลาย​แท่น​บูชา​แห่ง​เบธเอล เชิงงอน​ของ​แท่น​บูชา​จะ​ถูก​ตัด​ออก และ​ร่วง​หล่น​ลง​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​ทลาย​ตำหนัก​ฤดู​หนาว พร้อม​ทั้ง​ตำหนัก​ฤดู​ร้อน บ้าน​ที่​ประดับ​ด้วย​งาช้าง​จะ​ถูก​ทำลาย บรรดา​คฤหาสน์​จะ​ถูก​รื้อ​ถอน​ไป’ ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ฟัง​เถิด บรรดา​แม่​วัว​แห่ง​บาชาน​บน​ภูเขา​สะมาเรีย คือ​พวก​ผู้หญิง​ที่​กดขี่​คน​ยากจน​และ​เหยียบ​ย่ำ​คน​ขัดสน คน​ที่​พูด​กับ​สามี​ว่า “เอา​อะไร​มา​ให้​ดื่ม​หน่อย!”</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ปฏิญาณ​โดย​ความ​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​ว่า “เวลา​นั้น​จะ​มา​ถึง​อย่าง​แน่นอน เมื่อ​เจ้า​จะ​ถูก​ลาก​ไป​ด้วย​ขอ​เกี่ยว พวก​สุดท้าย​จะ​ถูก​ลาก​ไป​ด้วย​เบ็ด​ปลา</verse>
				<verse number="3">เจ้า​แต่ละ​คน​จะ​ตรง​ออก​ไป ผ่าน​รอย​แตก​ของ​กำแพง และ​เจ้า​จะ​ถูก​โยน​ออก​ไป​ที่​ฮารโมน ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="4">“จง​ไป​ยัง​เบธเอล​และ​ทำ​บาป จง​ไป​ยัง​กิลกาล​และ​ทำ​บาป​ขึ้น​ไป​อีก เอา​เครื่อง​บูชา​ไป​ถวาย​ทุก​เช้า เอา​สิบ​ลด​ไป​ถวาย​ทุก​สาม​ปี</verse>
				<verse number="5">เอา​ขนมปัง​ใส่​เชื้อ​มา​เผา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ขอบคุณ และ​อวด​เครื่อง​บูชา​ตาม​ความ​สมัครใจ โอ้อวด​เข้า​ไป อิสราเอล​เอ๋ย ใน​เมื่อ​เจ้า​รัก​จะ​ทำ​อย่าง​นั้น” พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="6">“เรา​ให้​เจ้า​ท้อง​กิ่ว​ใน​ทุก​แห่ง ไม่​มี​อาหาร​กิน​ใน​ทุก​เมือง กระนั้น​เจ้า​ก็​ไม่​กลับ​มา​หา​เรา” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="7">“เรา​งด​ให้​ฝน​แก่​เจ้า สาม​เดือน​ก่อน​ถึง​ฤดู​เก็บเกี่ยว เรา​ให้​ฝน​ตก​ใน​เมือง​หนึ่ง แต่​ไม่​ให้​ตก​ใน​อีก​เมือง​หนึ่ง นา​ผืน​หนึ่ง​มี​ฝน​ตก อีก​ผืน​ไม่​มี​ฝน​และ​แห้ง​ไป</verse>
				<verse number="8">ผู้​คน​เดิน​โซเซ​จาก​เมือง​หนึ่ง​ไป​อีก​เมือง​หนึ่ง​เพื่อ​หา​น้ำ แต่​ก็​ไม่​พอ​ดื่ม กระนั้น​เจ้า​ก็​ไม่​กลับ​มา​หา​เรา” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="9">“หลาย​ครั้ง​ที่​เรา​โจมตี​ไร่นา​และ​สวน​องุ่น​ของ​เจ้า ให้​พืชผล​ถูก​ทำลาย​และ​ขึ้น​รา ให้​ตั๊กแตน​กัด​กิน​ต้น​มะเดื่อ​กับ​ต้น​มะกอก​ของ​เจ้า กระนั้น​เจ้า​ก็​ไม่​กลับ​มา​หา​เรา” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="10">“เรา​ส่ง​ภัยพิบัติ​มา​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า เหมือน​ที่​เรา​ทำ​กับ​อียิปต์ เรา​ฆ่า​พวก​คน​หนุ่ม​ของ​เจ้า​ด้วย​ดาบ พร้อม​กับ​พวก​ม้า​ที่​เจ้า​ยึด​มา เรา​ส่ง​กลิ่น​เหม็น​จาก​ทั้ง​ค่าย​เข้า​จมูก​เจ้า กระนั้น​เจ้า​ก็​ไม่​กลับ​มา​หา​เรา” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="11">“เรา​คว่ำ​พวก​เจ้า​บาง​คน เหมือน​ที่​คว่ำ​โสโดม​และ​โกโมราห์ เจ้า​เหมือน​ดุ้น​ฟืน​ที่​ถูก​คว้า​ออก​มา​จาก​ไฟ กระนั้น​เจ้า​ก็​ไม่​กลับ​มา​หา​เรา” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="12">“ดังนั้น​อิสราเอล เรา​จะ​ทำ​เช่น​นี้​กับ​เจ้า และ​เพราะ​เรา​จะ​ทำ​กับ​เจ้า​เช่น​นี้ อิสราเอล จง​เตรียม​พบ​กับ​พระเจ้า​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ผู้​ก่อ​ร่าง​สร้าง​ภูเขา ผู้​สร้าง​สายลม ผู้​เผย​ความ​คิด​ของ​พระองค์​แก่​มนุษย์ ผู้​เปลี่ยน​รุ่งเช้า​เป็น​ความ​มืด ย่าง​ก้าว​ไป​บน​ที่​สูง​ของ​แผ่นดิน​โลก นาม​ของ​พระองค์​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">อิสราเอล จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ที่​เรา​คร่ำครวญ​ถึง​เจ้า​ดังนี้</verse>
				<verse number="2">“อิสราเอล​พรหมจารี​ล้ม​ลง​เสีย​แล้ว จะ​ไม่​ลุก​ขึ้น​มา​อีก​เลย ต้อง​ถูก​ทอดทิ้ง​ใน​ดินแดน​ของ​เธอ​เอง และ​ไม่​มี​ใคร​พยุง​ขึ้น​มา​เลย”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​กับ​อิสราเอล​ดังนี้​ว่า “เมือง​ของ​เจ้า​ส่ง​ชาย​ฉกรรจ์​พัน​คน​ไป​รบ จะ​เหลือ​รอด​เพียง​ร้อย​คน ที่​ส่ง​ออก​ไป​ร้อย​คน จะ​เหลือ​รอด​เพียง​สิบ​คน​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​คน​อิสราเอล​ว่า “จง​แสวงหา​เรา และ​เจ้า​จะ​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="5">อย่า​แสวง​หา​เบธเอล อย่า​ไป​ที่​กิลกาล อย่า​เดินทาง​ไป​ที่​เบเออร์เชบา เพราะ​กิลกาล​จะ​ต้อง​ตก​เป็น​เชลย​อย่าง​แน่นอน และ​เบธเอล​จะ​ราบ​เป็น​หน้า​กลอง”</verse>
				<verse number="6">จง​แสวงหา​พระยาห์เวห์​และ​มี​ชีวิต​อยู่ ไม่​อย่าง​นั้น​พระองค์​จะ​กวาด​ล้าง​เผ่า​ของ​โยเซฟ​เหมือน​ไฟ จะ​เผา​ผลาญ​พวก​เขา และ​เบธเอล​จะ​หา​คน​ดับ​ไฟ​ไม่​ได้​เลย</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ผู้​เปลี่ยน​ความ​ยุติธรรม​เป็น​ความ​ขมขื่น ผู้​เหวี่ยง​ความ​ชอบธรรม​ลง​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ผู้​สร้าง​ดาว​ลูก​ไก่​และ​ดาวไถ ผู้​เปลี่ยน​เที่ยงคืน​ให้​เป็น​รุ่งเช้า และ​กลางวัน​ให้​เป็น​กลางคืน ผู้​เรียก​น้ำ​ทะเล​มา และ​เท​น้ำ​รด​ผิว​โลก พระองค์​มี​นาม​ว่า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">ผู้​กระหน่ำ​หายนะ​ลง​เหนือ​ที่​มั่น และ​ให้​เมือง​ป้อม​ปราการ​พัง​พินาศ</verse>
				<verse number="10">เจ้า​เกลียด​คน​ที่​ต่อสู้​เพื่อ​ความ​ยุติธรรม​ใน​ศาล และ​ดูหมิ่น​คน​ที่​พูด​ความ​จริง</verse>
				<verse number="11">เจ้า​เหยียบ​ย่ำ​คน​จน และ​รีดไถ​เมล็ด​ข้าว​จาก​เขา ดังนั้น​ถึง​แม้​เจ้า​จะ​สร้าง​ตึก​ศิลา เจ้า​ก็​จะ​ไม่​ได้​อาศัย แม้​เจ้า​ปลูก​สวน​องุ่น​งอกงาม ก็​จะ​ไม่​ได้​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​นั้น</verse>
				<verse number="12">เพราะ​เรา​รู้​ว่า​เจ้า​มี​ความ​ผิด​มาก​เพียงใด และ​บาป​ของ​เจ้า​ร้ายแรง​เพียงใด เจ้า​ข่มเหง​คน​ชอบธรรม เจ้า​รับ​สินบน พราก​ความ​ยุติธรรม​ใน​ศาล​ไป​จาก​คน​จน</verse>
				<verse number="13">คน​ฉลาด​ก็​เงียบ​เสีย​ใน​เวลา​เช่น​นี้ เพราะ​เป็น​ยุค​แห่ง​ความ​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="14">จง​แสวงหา​ความ​ดี ไม่​ใช่​ความ​ชั่ว แล้ว​เจ้า​จะ​มี​ชีวิต​อยู่ แล้ว​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์​จะ​อยู่​กับ​เจ้า เหมือน​ที่​เจ้า​พูด​ว่า​พระองค์​อยู่​ด้วย</verse>
				<verse number="15">จง​เกลียด​ความ​ชั่ว รัก​ความ​ดี จง​ผดุง​ความ​ยุติธรรม​ใน​ศาล บาง​ที​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์​จะ​เมตตา คน​ที่​เหลือ​อยู่​ของ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="16">ฉะนั้น​องค์​เจ้านาย​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “ถนน​ทุก​สาย​จะ​มี​การ​ร้องไห้ จะ​มี​เสียง​ร้อง​ด้วย​ความ​โศก​เศร้า​ใน​ย่าน​ชุมชน​ทุก​แห่ง เขา​จะ​เรียก​ชาว​นา​มา​ร่วม​กัน​ร้องไห้ และ​คน​ที่​ไว้ทุกข์​มา​คร่ำครวญ​ด้วย​กัน</verse>
				<verse number="17">จะ​มี​การ​ร้องไห้​ใน​สวน​องุ่น​ทุก​แห่ง เพราะ​เรา​จะ​ผ่าน​ไป​ท่ามกลาง​เจ้า” พระยาห์เวห์​พูด​ดังนั้น</verse>
				<verse number="18">วิบัติ​แก่​เจ้า ผู้​ปรารถนา​วัน​แห่ง​พระยาห์เวห์! ทำไม​เจ้า​จึง​ปรารถนา​วัน​แห่ง​พระยาห์เวห์ วัน​นั้น​จะ​มืดมิด ไม่​สว่าง</verse>
				<verse number="19">เหมือน​คน​หนี​จาก​สิงโต แล้ว​ไป​พบ​หมี เหมือน​เข้า​ไป​ใน​บ้าน เอา​มือ​พิง​ผนัง ก็​ถูก​งู​กัด​เอา</verse>
				<verse number="20">วัน​แห่ง​พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​วัน​มืดมน ไม่​ใช่​สว่าง มืดมิด ไม่​มี​แสง​สว่าง​สัก​นิด​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="21">“เรา​เกลียด เรา​ชิงชัง​เทศกาล​ทาง​ศาสนา​ของ​เจ้า เรา​เอือม​การ​ประชุม​ของ​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="22">แม้​เจ้า​จะ​นำ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว​และ​เครื่อง​ธัญ​บูชา​มา​ให้ เรา​ก็​จะ​ไม่​รับ แม้​เจ้า​นำ​เครื่อง​บูชา​แห่ง​มิตรภาพ​อย่าง​ดี เรา​ก็​จะ​ไม่​สนใจ</verse>
				<verse number="23">หยุด​เสียง​เพลง​ของ​เจ้า! เรา​จะ​ไม่​ฟัง​เสียง​พิณ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="24">แต่​จง​ให้​ความ​ยุติธรรม​ไหล​มา​เหมือน​แม่น้ำ ให้​ความ​ชอบธรรม​เหมือน​ธาร​น้ำ​ไหล​ไม่​ขาด​สาย</verse>
				<verse number="25">ชนชาติ​อิสราเอล เจ้า​นำ​เครื่อง​บูชา​และ​ของ​ถวาย​มา​ให้​เรา ตลอด​สี่สิบ​ปี​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​หรือ</verse>
				<verse number="26">เจ้า​ตั้ง​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​กษัตริย์​ของ​เจ้า ฐาน​ของ​รูป​เคารพ​ของ​เจ้า ดวง​ดาว​ของ​เทพเจ้า​ของ​เจ้า ที่​เจ้า​ทำ​ขึ้น​เพื่อ​ตนเอง</verse>
				<verse number="27">ดังนั้น​เรา​จะ​ส่ง​เจ้า​ไป​เป็น​เชลย​ใน​ดินแดน​ที่​ไกล​จาก​ดามัสกัส​ไป​อีก” พระยาห์เวห์​ผู้​มี​นาม​ว่า​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ดังนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">วิบัติ​แก่​เจ้า​ที่​นิ่ง​นอน​ใจ​อยู่​ใน​ศิโยน และ​เจ้า​ที่​รู้สึก​มั่นคง​บน​ภูเขา​สะมาเรีย เจ้า​ที่​มี​ชื่อเสียง​ใน​ชนชาติ​ชั้น​นำ ผู้​ที่​ชนชาติ​อิสราเอล​มา​หา!</verse>
				<verse number="2">จง​ไป​ที่​คาลเนห์​และ​ดู แล้ว​ไป​ที่​ฮามัท​เมือง​ใหญ่ และ​ลง​ไป​ที่​เมือง​กัท​ใน​ฟีลิสเตีย อาณาจักร​เหล่า​นั้น​ดี​กว่า​อาณาจักร​ทั้ง​สอง​ของ​เจ้า​หรือ ดินแดน​ของ​เขา​ใหญ่​กว่า​ของ​เจ้า​หรือ</verse>
				<verse number="3">เจ้า​เลื่อน​วัน​แห่ง​ภัยพิบัติ​ออก​ไป แต่​นำ​ยุค​แห่ง​ความ​หวาด​กลัว​เข้า​มา​ใกล้</verse>
				<verse number="4">เจ้า​นอน​บน​เตียง​ประดับ​งาช้าง และ​เหยียด​กาย​บน​เก้าอี้​นอน เจ้า​กิน​ลูก​แกะ​ชั้น​ดี และ​ลูก​วัว​อ้วนพี</verse>
				<verse number="5">เจ้า​เล่น​พิณ​อย่าง​เบิกบาน​ใจ​เหมือน​ดาวิด และ​แต่ง​เพลง​ใหม่​ๆ สำหรับ​เครื่อง​ดนตรี</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​เต็ม​ชาม และ​ใช้​เครื่อง​ชโลม​กาย​ชั้น​ดี แต่​ไม่​ทุกข์​โศก​กับ​ความ​พินาศ​ของ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​เจ้า​จะ​เป็น​พวก​แรก​ที่​ตก​เป็น​เชลย งาน​เลี้ยง​และ​การ​พักผ่อน​ของ​เจ้า​จะ​จบ​สิ้น​ลง</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ปฏิญาณ​โดย​อ้าง​พระองค์​เอง พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ว่า “เรา​รังเกียจ​ความ​หยิ่ง​ยโส​ของ​ยาโคบ และ​เกลียด​ป้อม​ต่าง​ๆ ของ​เขา เรา​จะ​ปล่อย​เมือง​นี้ และ​ทุก​สิ่ง​ที่​อยู่​ใน​นั้น”</verse>
				<verse number="9">หาก​มี​สิบ​คน​เหลือ​อยู่​ใน​บ้าน​หลัง​หนึ่ง พวก​เขา​ก็​จะ​ตาย​ด้วย</verse>
				<verse number="10">และ​ถ้า​ญาติ ที่​มา​แบก​ศพ​ออก​ไป​เผา​นอก​บ้าน ถาม​คน​ที่​อาจ​ซ่อน​ตัว​ที่​นั่น​ว่า “มี​ใคร​อยู่​กับ​เจ้า​อีก​ไหม” และ​เขา​ตอบ​ว่า “ไม่​มี” แล้ว​เขา​จะ​พูด​ต่อ​ว่า “เงียบ​ๆ! อย่า​ให้​เรา​เอ่ย​นาม​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระยาห์เวห์​สั่ง​ไว้​แล้ว เขา​จะ​ฟาด​ทุบ​บ้าน​หลัง​ใหญ่​เป็น​ชิ้น​ๆ และ​บ้าน​หลัง​เล็ก​เป็น​เสี่ยง​ๆ</verse>
				<verse number="12">ม้า​วิ่ง​บน​หน้าผา​หิน​หรือ คน​ใช้​วัว​ไถ​ทะเล ​หรือ แต่​เจ้า​ได้​เปลี่ยน​ความ​ยุติธรรม​ให้​เป็น​ยา​พิษ และ​ผล​แห่ง​ความ​ชอบธรรม​เป็น​ความ​ขมขื่น</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ที่​ยินดี​ใน​การ​พิชิต​โลเดบาร์ และ​พูด​ว่า “เรา​ยึด​คารนาอิม ​ไว้​ด้วย​กำลัง​ของ​เรา​เอง​ไม่​ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="14">เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ว่า “อิสราเอล เรา​จะ​เรียก​ชนชาติ​หนึ่ง​มา​สู้​กับ​เจ้า จะ​กดขี่​เจ้า​ไป​ตลอด​ทาง ตั้งแต่​เลโบฮามัท​ถึง​หุบเขา​อาราบาห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​แสดง​ให้​ข้าพเจ้า​เห็น​คือ พระองค์​กำลัง​เตรียม​ฝูง​ตั๊กแตน​มหาศาล หลังจาก​ที่​เก็บเกี่ยว​ส่วน​แบ่ง​ของ​กษัตริย์​แล้ว และ​ขณะ​ที่​ผลผลิต​รุ่น​หลัง​กำลัง​ออก​ผล</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ฝูง​ตั๊กแตน​กิน​พืชผล​จน​เกลี้ยง​แผ่นดิน ข้าพเจ้า​ก็​ร้อง​ว่า “พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต โปรด​ให้​อภัย​เถิด! ยาโคบ​จะ​อยู่​รอด​ได้​อย่างไร ใน​เมื่อ​เขา​เล็ก​นิด​เดียว!”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​ยอม​อ่อนข้อ พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เหตุการณ์​นี้​จะ​ไม่​เกิดขึ้น”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​แสดง​ให้​ข้าพเจ้า​เห็น​ดังนี้​คือ พระองค์​ให้​มี​การ​พิพากษา​ด้วย​ไฟ มัน​จะ​เผา​ผลาญ​ห้วง​สมุทร และ​กลืน​กิน​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ข้าพเจ้า​จึง​ร้อง​ว่า “พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต โปรด​ยับยั้ง​ไว้​เถิด! ยาโคบ​จะ​อยู่​รอด​ได้​อย่างไร ใน​เมื่อ​เขา​เล็ก​มาก​เพียง​นี้!”</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​ยอม​อ่อน​ข้อ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด​ว่า “เหตุการณ์​นี้​ก็​จะ​ไม่​เกิดขึ้น”</verse>
				<verse number="7">พระองค์​แสดง​ให้​ข้าพเจ้า​เห็น​ดังนี้​คือ พระยาห์เวห์​ยืน​อยู่​ข้าง​กำแพง​ที่​สร้าง​ขึ้น​โดย​ใช้​สาย​ดิ่ง ​วัด และ​มี​สาย​ดิ่ง ​อยู่​ใน​มือ</verse>
				<verse number="8">และ​พระยาห์เวห์​ถาม​ข้าพเจ้า​ว่า “อาโมส เจ้า​เห็น​อะไร” ข้าพเจ้า​ตอบ​ว่า “สาย​ดิ่ง​ขอ​รับ” แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ดู​เถิด เรา​กำลัง​จะ​วาง​สาย​ดิ่ง​ใน​หมู่​ชน​อิสราเอล​ของ​เรา เรา​จะ​ไม่​ละเว้น​พวก​เขา​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="9">บรรดา​สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ของ​อิสอัค​จะ​ถูก​ทำลาย​ล้าง และ​สถาน​นมัสการ​ของ​อิสราเอล​จะ​ถูก​ทำลาย เรา​จะ​ลุก​ขึ้น​ต่อสู้​ครอบครัว​ของ​เยโรโบอัม​ด้วย​ดาบ​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​อามาซิยาห์​ปุโรหิต​แห่ง​เบธเอล​ได้​แจ้ง​ข่าว​ต่อ​กษัตริย์​เยโรโบอัม​แห่ง​อิสราเอล​ว่า “อาโมส​กำลัง​คบ​คิด​วางแผน​ร้าย​ต่อ​พระองค์​ที่​ใจ​กลาง​อิสราเอล ถ้อยคำ​ของ​เขา​บ่อน​ทำลาย​ชาติ”</verse>
				<verse number="11">เพราะ​อาโมส​พูด​ว่า “เยโรโบอัม​จะ​ตาย​ด้วย​ดาบ อิสราเอล​จะ​ตก​เป็น​เชลย​อย่าง​แน่นอน และ​ต้อง​จาก​บ้าน​เกิด​เมือง​นอน”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​อามาซิยาห์​พูด​กับ​อาโมส​ว่า “ออก​ไป เจ้า​นัก​ทำนาย! จง​กลับ​ไป​แผ่นดิน​ยูดาห์ ไป​ทำ​มา​หา​กิน​และ​เผย​พระวจนะ​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="13">อย่า​มา​เผย​พระวจนะ​ที่​เบธเอล​อีก เพราะ​ที่​นี่​เป็น​สถาน​นมัสการ​ของ​กษัตริย์ และ​เป็น​วิหาร​ของ​อาณาจักร”</verse>
				<verse number="14">อาโมส​ตอบ​อามาซิยาห์​ว่า “เมื่อ​ก่อน​ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ​หรือ​เป็น​ลูก​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ ข้าพเจ้า​เป็น​คน​เลี้ยง​แกะ​และ​ดูแล​สวน​มะเดื่อ</verse>
				<verse number="15">แต่​พระยาห์เวห์​พา​ข้าพเจ้า​มา​จาก​งาน​เลี้ยง​แกะ และ​สั่ง​ข้าพเจ้า​ว่า ‘จง​ไป​เผย​พระวจนะ​แก่​อิสราเอล​ประชาชน​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="16">ตอน​นี้​จง​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ เพราะ​ท่าน​พูด​ว่า ‘อย่า​เผย​พระวจนะ​แง่​ร้าย​ต่อ​อิสราเอล และ​หยุด​เทศนา​ติเตียน​ลูกหลาน​ของ​อิสอัค’</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘ภรรยา​ของ​เจ้า​จะ​กลาย​เป็น​โสเภณี​กลาง​เมือง และ​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​เจ้า​จะ​ตาย​ด้วย​ดาบ ที่ดิน​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​วัด​และ​แบ่ง​แยก ตัว​เจ้า​เอง​จะ​ตาย​ใน​ดินแดน​ต่าง​ศาสนา อิสราเอล​จะ​ตก​เป็น​เชลย​อย่าง​แน่นอน และ​ต้อง​จาก​บ้าน​เกิด​เมือง​นอน’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​แสดง​ให้​ข้าพเจ้า​เห็น​ผลไม้​สุก​กระจาด​หนึ่ง</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ถาม​ว่า “อาโมส เจ้า​เห็น​อะไร” ข้าพเจ้า​ตอบ​ว่า “ผลไม้​สุก​งอม​กระจาด​หนึ่ง​ขอ​รับ” แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ถึง​เวลา​สุก​งอม​แล้ว​สำหรับ​อิสราเอล​ประชาชน​ของ​เรา เรา​จะ​ไม่​ไว้​ชีวิต​พวก​เขา​อีก​ต่อไป”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ว่า “ใน​วัน​นั้น​บทเพลง​ต่าง​ๆ ใน​วิหาร​จะ​เปลี่ยน​เป็น​เสียง​ร่ำไห้ ซาก​ศพ​จะ​เกลื่อนกลาด​อยู่​ทุก​แห่ง! และ​มี​แต่​ความ​เงียบ​สงัด!”</verse>
				<verse number="4">ฟัง​สิ เจ้า​ที่​เหยียบ​ย่ำ​คน​ขัดสน และ​กำจัด​คน​จน​ใน​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="5">เจ้า​พูด​ว่า “เมื่อไหร่​จะ​หมด​วัน​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ เรา​จะ​ได้​ขาย​ข้าว​เสีย​ที เมื่อไหร่​จะ​หมด​วัน​สะบาโต เรา​จะ​ได้​ขาย​ข้าว​สาลี​เสียที” เจ้า​ทำ​ให้​ตาชั่ง​หนัก โก่ง​ราคา และ​โกง​ตาชั่ง</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ซื้อ​คน​จน​ด้วย​เงิน แลก​คน​ขัดสน​ด้วย​รองเท้า​คู่​เดียว และ​ขาย​ข้าว​สาลี​ปน​ข้าว​เลว</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​ปฏิญาณ​โดย​อ้าง​พระองค์​เอง​ผู้​ที่​ยาโคบ​ภาคภูมิ​ว่า “เรา​จะ​ไม่​มี​วัน​ลืม​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ​แม้​แต่​อย่าง​เดียว</verse>
				<verse number="8">ด้วย​เหตุ​นี้​แผ่นดิน​จะ​ไม่​สั่น​สะท้าน และ​ผู้​คน​ใน​นั้น​จะ​ไม่​ไว้ทุกข์​หรือ ทั่ว​ทั้ง​แผ่นดิน​จะ​เอ่อ​ท้น​ขึ้น​เหมือน​แม่​น้ำ​ไนล์ ถูก​กวน​ให้​เกิด​ความ​ปั่นป่วน แล้ว​ก็​จม​ลง​เหมือน​แม่น้ำ​อียิปต์”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ว่า “ใน​วัน​นั้น เรา​จะ​ทำ​ให้​ดวง​อาทิตย์​ตก​ตอน​เที่ยงวัน และ​โลก​มืดมิด​ทั้ง​ที่​ยัง​กลางวัน​แสก​ๆ</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​เปลี่ยน​เทศกาล​ทาง​ศาสนา​ของ​เจ้า​ให้​เป็น​การ​ไว้​ทุกข์ และ​การ​ร้องเพลง​ทั้งหมด​ของ​เจ้า​เป็น​การ​ร้องไห้ เรา​จะ​ให้​พวก​เจ้า​ทุก​คน​สวม​ผ้า​กระสอบ และ​โกน​ผม เรา​จะ​ทำ​ให้​เวลา​นั้น​เป็น​เหมือน​การ​ไว้ทุกข์​ให้​กับ​ลูก​ชาย​คน​เดียว และ​จุดจบ​เป็น​เหมือน​วัน​ที่​ขมขื่น”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​ประกาศ​ว่า “วัน​เวลา​นั้น​จะ​มา​ถึง เมื่อ​เรา​จะ​ให้​เกิด​การ​กันดาร​อาหาร​ทั่ว​แผ่นดิน ไม่​ใช่​กันดาร​อาหาร​หรือ​กระหาย​น้ำ แต่​กันดาร​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">ผู้​คน​จะ​ซมซาน​จาก​ทะเล​นี้​ไป​ทะเล​นั้น และ​เร่ร่อน​จาก​เหนือ​ไป​ตะวันออก เสาะ​แสวง​หา​พระวจนะ​ของ​พระยาห์เวห์ แต่​พวก​เขา​จะ​ไม่​พบ</verse>
				<verse number="13">ใน​วัน​นั้น หญิง​สาว​น่า​รัก​และ​ชาย​หนุ่ม​แข็งแรง จะ​เป็น​ลม​เพราะ​ความ​กระหาย</verse>
				<verse number="14">คน​เหล่า​นั้น​ที่​สาบาน​โดย​อ้าง​ความ​บาป​ของ​สะมาเรีย หรือ​พูด​ว่า ‘ดาน​เอ๋ย พระ​ของ​เจ้า​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด’ หรือ ‘เทพเจ้า ​แห่ง​เบเออร์เชบา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด’ พวก​เขา​จะ​ล้ม​ลง​และ​ไม่​มี​วัน​ลุก​ขึ้น​อีก​เลย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​เห็น​พระยาห์เวห์​ยืน​อยู่​ข้าง​แท่น​บูชา และ​พระองค์​พูด​ว่า “จง​ฟาด​ยอด​เสา เพื่อ​ให้​ธรณี​ประตู​สั่น​สะเทือน ให้​พัง​ทับ​ประชาชน​ทุก​คน คน​ที่​เหลือ​รอด​เรา​จะ​ฆ่า​ด้วย​ดาบ จะ​ไม่​มี​ใคร​หนี​รอด​ไป​ได้ จะ​ไม่​มี​ใคร​หนี​ไป​ได้​เลย</verse>
				<verse number="2">แม้​พวก​เขา​จะ​ขุด​ลึก​ลง​ไป​ถึง​เบื้อง​ล่าง มือ​ของ​เรา​ก็​จะ​ไป​ดึง​ขึ้น​มา แม้​พวก​เขา​ปีน​ขึ้น​ถึง​ฟ้าสวรรค์​เบื้อง​บน เรา​ก็​จะ​นำ​พวก​เขา​ลง​มา</verse>
				<verse number="3">แม้​พวก​เขา​ซ่อน​ตัว​บน​ยอด​เขา​คารเมล เรา​ก็​จะ​ตาม​ล่า​จับ​พวก​เขา​ลง​มา​จาก​ที่​นั่น แม้​พวก​เขา​หนี​ไป​ซ่อน​ที่​ก้น​ทะเล เรา​ก็​จะ​สั่ง​งู​พิษ​ให้​กัด​พวก​เขา</verse>
				<verse number="4">แม้​พวก​เขา​ถูก​ศัตรู​กวาดต้อน​ไป​เป็น​เชลย เรา​ก็​จะ​สั่ง​ให้​ดาบ​ประหาร​เขา​ที่​นั่น เรา​จะ​จับ​ตา​ดู​พวก​เขา​อย่าง​มุ่งร้าย ไม่​ใช่​ด้วย​หวังดี”</verse>
				<verse number="5">องค์​เจ้านาย​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระองค์​แตะ​โลก​มัน​ก็​หลอม​ละลาย และ​ชาว​โลก​ทั้งหมด​ก็​ไว้ทุกข์ ทั้ง​แผ่นดิน​เอ่อ​ท้น​ขึ้น​เหมือน​แม่น้ำ​ไนล์ แล้ว​ก็​จม​ลง​เหมือน​แม่​น้ำ​อียิปต์</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ผู้​สร้าง​ที่​พำนัก​สูงส่ง ​ไว้​ใน​ฟ้าสวรรค์ และ​วาง​ฐาน​ราก ​ไว้​ที่​แผ่นดิน​โลก ผู้​เรียก​น้ำ​ทะเล​ขึ้น​มา และ​เท​มัน​รด​ผิว​โลก นาม​ว่า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">“อิสราเอล สำหรับ​เรา​แล้ว เจ้า​ก็​ไม่​ต่าง​อะไร​จาก​ชาว​คูช ​ไม่​ใช่​หรือ” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น “เรา​ไม่​ได้​นำ​อิสราเอล​ออก​มา​จาก​อียิปต์ นำ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ออก​จาก​คัฟโทร์ และ​ชาว​อารัม​ออก​จาก​คีร์​หรอก​หรือ</verse>
				<verse number="8">แน่นอน พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต จับ​ตา​ดู​อาณาจักร​บาป​หนา เรา​จะ​ทำลาย​มัน จาก​พื้น​โลก แต่​เรา​จะ​ไม่​ทำลาย ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ​จน​หมด” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="9">“เพราะ​เรา​จะ​ออก​คำ​สั่ง และ​เรา​จะ​เขย่า​ชน​อิสราเอล ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย เหมือน​เขย่า​กระด้ง​ฝัด​ข้าว แต่​จะ​ไม่​มี​สัก​เมล็ด​เดียว​ตก​ถึง​พื้น</verse>
				<verse number="10">คน​บาป​ใน​หมู่​ประชาชน​ของ​เรา จะ​ตาย​ด้วย​คม​ดาบ คือ​ทุก​คน​ที่​พูด​ว่า ‘ภัยพิบัติ​จะ​ไม่​เล่น​งาน​เรา​หรือ​มา​ถึง​เรา’</verse>
				<verse number="11">ใน​วัน​นั้น​เรา​จะ​ตั้ง​เต็นท์​ของ​ดาวิด ที่​ล้ม​ลง​ขึ้น​ใหม่ เรา​จะ​ซ่อมแซม​กำแพง​ที่​พัง​ทลาย และ​ฟื้นฟู​ส่วน​ที่​หัก​พัง และ​จะ​สร้าง​ขึ้น​ให้​ดี​ดัง​เดิม</verse>
				<verse number="12">เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ครอบ​ครอง​ส่วน​ที่​เหลือ​ของ​เอโดม และ​ชนชาติ​ทั้ง​สิ้น​ที่​ได้​ชื่อ​ตาม​นาม​ของ​เรา ” พระยาห์เวห์​ผู้​จะ​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “วัน​เวลา​จะ​มา​ถึง​เมื่อ​คน​ที่​ไถ​จะ​ตาม​ทัน​คน​ที่​เกี่ยว และ​คน​ย่ำ​องุ่น​จะ​ตาม​ทัน​คน​ที่​ปลูก จะ​มี​เหล้า​องุ่น​ใหม่​หยด​จาก​ภูเขา และ​ไหล​จาก​เนิน​เขา​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​นำ​อิสราเอล​ประชาชน​ของ​เรา​กลับ​มา​จาก​การ​เป็น​เชลย พวก​เขา​จะ​สร้าง​เมือง​ที่​พัง​ทลาย​ขึ้น​ใหม่​และ​ไป​อาศัย​อยู่ พวก​เขา​จะ​ปลูก​ไร่​องุ่น​และ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น พวก​เขา​จะ​ทำ​สวน​และ​กิน​ผล​ผลิต</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​ปลูก​อิสราเอล​ไว้​ใน​ดินแดน​ของ​พวก​เขา​เอง และ​จะ​ไม่​ถูก​ถอน​ราก​ออก​ไป จาก​ดินแดน​ที่​เรา​ให้​พวก​เขา​อีก​ต่อไป” พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​พูด​ดังนั้น</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="31">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">นิมิต​ของ​โอบาดีห์ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​กล่าว​เกี่ยวกับ​เอโดม​ว่า เรา​ได้ยิน​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์​ว่า มี​ทูต​คน​หนึ่ง​ถูก​ส่ง​ไป​ยัง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ เพื่อ​แจ้ง​ว่า “ลุก​ขึ้น​เถิด ให้​เรา​ไป​รบ​กับ​เอโดม</verse>
				<verse number="2">ดู​สิ เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​ตัว​เล็ก​ใน​หมู่​ชนชาติ เจ้า​จะ​ถูก​เหยียดหยาม​ที่​สุด</verse>
				<verse number="3">ความ​หยิ่ง​ใน​ใจ​หลอกลวง​เจ้า เจ้า​ผู้​อาศัย​อยู่​ใน​ซอก​หิน และ​สร้าง​บ้าน​ไว้​บน​ที่​สูง เจ้า​ผู้​บอก​ตัวเอง​ว่า ‘ใคร​จะ​ดึง​เรา​ลง​พื้น​ได้’</verse>
				<verse number="4">ถึง​แม้​เจ้า​เหิน​ฟ้า​เหมือน​นก​อินทรี และ​สร้าง​รัง​ไว้​กลาง​หมู่​ดาว เรา​ก็​จะ​ฉุด​เจ้า​ลง​มา​จาก​ที่​นั่น” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="5">“ถ้า​ขโมย​มา​หา​เจ้า ถ้า​โจร​บุก​มา​ตอน​กลาง​คืน เจ้า​จะ​พินาศ​สัก​แค่​ไหน เขา​จะ​ไม่​ขโมย​เพียง​ที่​อยาก​ได้​หรือ ถ้า​คน​เก็บ​องุ่น​มา​หา​เจ้า เขา​จะ​ไม่​เหลือ​องุ่น​ไว้​ให้​บ้าง​หรือ</verse>
				<verse number="6">แต่​เอซาว​จะ​ถูก​ปล้น​ชิง​จน​สิ้น ทรัพย์​ที่​ซ่อน​ไว้​ถูก​ปล้น​ชิง​ไป​หมด!</verse>
				<verse number="7">พันธมิตร​ของ​เจ้า​จะ​บังคับ​ให้​เจ้า​ออก​ไป​จน​สุด​แดน เพื่อนฝูง​จะ​หลอก​และ​เอา​ชนะ​เจ้า เพื่อน​ที่​กิน​อาหาร​กับ​เจ้า​จะ​วาง​กับดัก​เจ้า แต่​เจ้า​จะ​ไม่​ระแคะระคาย”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “ใน​วัน​นั้น เรา​จะ​ไม่​ทำลาย​ปราชญ์​ของ​เอโดม และ​พวก​ที่​มี​ความ​เข้าใจ​ที่​ภูเขา​ต่าง​ๆ ของ​เอซาว​หรือ</verse>
				<verse number="9">เทมาน นัก​รบ​ของ​เจ้า​จะ​ครั่นคร้าม และ​ทุก​คน​ที่​ภูเขา​ของ​เอซาว จะ​ถูก​ฆ่า</verse>
				<verse number="10">เพราะ​ความ​อำมหิต​ที่​เจ้า​ทำ​กับ​ยาโคบ​น้อง​ชาย​ของ​เจ้า เจ้า​จะ​อับอาย​ขายหน้า เจ้า​จะ​ถูก​ทำลาย​ไป​ตลอด​กาล</verse>
				<verse number="11">ใน​วันที่​เจ้า​ยืน​เฉย​อย่าง​ไม่​แยแส ขณะ​ที่​คน​แปลก​หน้า​ขน​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เขา​ไป คน​ต่าง​ชาติ​บุก​เข้า​ประตู​เมือง​เขา และ​จับ​ฉลาก​แบ่ง​เยรูซาเล็ม​กัน เจ้า​ก็​เป็น​เหมือน​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​นั้น</verse>
				<verse number="12">เจ้า​ไม่​ควร​ดีใจ​ใน​วัน​ที่ น้อง​ชาย​รับ​เคราะห์ หรือ​ยิ้ม​เย้ย​ชาว​ยูดาห์ ใน​วันที่​พวก​เขา​พินาศ หรือ​โอ้อวด​เหลือเกิน ใน​วันที่​พวก​เขา​เดือด​ร้อน</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ไม่​ควร​เดิน​ทัพ​ผ่าน​ประตู​เมือง​ประชาชน​ของ​เรา ใน​วันที่​พวก​เขา​ประสบ​หายนะ หรือ​ดีใจ​ที่​พวก​เขา​ป่นปี้ ใน​วันที่​พวก​เขา​ประสบ​หายนะ หรือ​ยึด​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​พวก​เขา ใน​วันที่​พวก​เขา​พินาศ​ย่อยยับ</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ไม่​ควร​ดัก​รอ​ที่​ทาง​แยก เพื่อ​คอย​เล่นงาน​พวก​เขา​ที่​หนี​มา หรือ​มอบ​ตัว​พวก​คน​ที่​รอด​ชีวิต ใน​วันที่​พวก​เขา​เดือดร้อน</verse>
				<verse number="15">วัน​แห่ง​พระยาห์เวห์​สำหรับ​ชนชาติ​ทั้งหลาย ใกล้​เข้า​มา​แล้ว เจ้า​ทำ​สิ่งใด​ไว้​จะ​ได้รับ​สิ่ง​นั้น​ตอบแทน สิ่ง​ที่​เจ้า​ทำ​จะ​กลับ​มา​ตก​บน​หัว​เจ้า</verse>
				<verse number="16">เหมือน​ที่​เจ้า​ดื่ม​บน​ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา ชนชาติ​ทั้งหมด​ก็​จะ​ดื่ม​ไม่​หยุด พวก​เขา​จะ​ดื่ม​แล้ว​ดื่ม​อีก จะ​เป็น​อย่าง​ที่​ไม่​เคย​เป็น​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="17">แต่​บน​ภูเขา​ศิโยน​จะ​มี​การ​ช่วย​กู้ ภูเขา​นั้น​จะ​ศักดิ์สิทธิ์ และ​ยาโคบ​จะ​ครอง​กรรมสิทธิ์​ของ​เขา​ใน​แผ่นดิน​นั้น</verse>
				<verse number="18">ยาโคบ​จะ​เป็น​ไฟ และ​โยเซฟ​จะ​เป็น​เปลว​ไฟ เอซาว​จะ​เป็น​ตอ​ข้าว และ​พวก​เขา​จะ​จุด​ไฟ​เผา​ทำลาย​เอซาว ใน​หมู่​เอซาว จะ​ไม่​มี​ใคร​รอด​ชีวิต​เลย” พระยาห์เวห์​ได้​กล่าว​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="19">ประชาชน​จาก​เนเกบ​จะ​ครอบ​ครอง ภูเขา​ของ​เอซาว และ​ประชาชน​จาก​เชิง​เขา​จะ​ครอง ดินแดน​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย และ​ท้อง​ทุ่ง​ของ​เอฟราอิม​กับ​สะมาเรีย และ​เบนยามิน​จะ​ครอง​กิเลอาด</verse>
				<verse number="20">กลุ่ม​เชลย​อิสราเอล​ใน​คานาอัน จะ​ครอบ​ครอง​ดินแดน​ไกล​ถึง​ศาเรฟัท เชลย​จาก​เยรูซาเล็ม​ใน​เสฟาราด จะ​ครอบ​ครอง​บรรดา​เมือง​ของ​เนเกบ</verse>
				<verse number="21">พวก​กู้​ชาติ​จะ​ขึ้น​ไป​บน ​ภูเขา​ศิโยน เพื่อ​ครอง​ภูเขา​ของ​เอซาว และ​อาณาจักร​นั้น​จะ​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="32">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​โยนาห์​ลูก​ของ​อามิททัย​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​ไป​ยัง​นีนะเวห์​นคร​ใหญ่ เทศนา​ตักเตือน​เมือง​นั้น​เพราะ​ความ​ชั่ว​ช้า​ของ​เขา​ขึ้น​มา​ต่อหน้า​เรา​แล้ว”</verse>
				<verse number="3">แต่​โยนาห์​หนี​จาก​พระยาห์เวห์​มุ่ง​หน้า​ไป​ที่​เมือง​ทารชิช เขา​เดินทาง​ไป​ที่​ยัฟฟา​และ​พบ​เรือ​ที่​จะ​ไป​เมือง​นั้น หลัง​จาก​จ่าย​ค่า​โดยสาร​แล้ว เขา​ก็​ขึ้น​เรือ​ไป​ทารชิช​เพื่อ​หนี​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​เกิด​พายุ​ใหญ่​เหนือ​ทะเล พายุ​กระหน่ำ​จน​เรือ​เกือบ​จะ​อับปาง</verse>
				<verse number="5">ลูกเรือ​ทั้งหมด​กลัว​มาก ต่าง​ก็​ร้อง​ให้​เทพเจ้า​ของ​ตน​มา​ช่วย และ​โยน​สินค้า​ทิ้ง​ไป​เพื่อ​ให้​เรือ​เบา​ลง ส่วน​โยนาห์​นอน​หลับ​สนิท​อยู่​ใน​ห้อง​ข้าง​ใน​เรือ</verse>
				<verse number="6">นาย​เรือ​ไป​หา​เขา​และ​พูด​ว่า “เจ้า​หลับ​อยู่​ได้​อย่างไร จง​ลุก​ขึ้น​มา​อ้อนวอน​ให้​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ช่วย! เผื่อ​พระองค์​จะ​เมตตา พวก​เรา​จะ​ได้​รอด​ตาย”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พวก​ลูกเรือ​พูด​กัน​ว่า “ให้​เรา​มา​จับ​ฉลาก​ดู​ว่า​ใคร​เป็น​ตัวการ​ทำ​ให้​เกิด​ภัยพิบัติ​ครั้ง​นี้” เขา​จึง​จับ​ฉลาก​กัน​และ​สลาก​นั้น​ตก​ที่​โยนาห์</verse>
				<verse number="8">เขา​ก็​ถาม​โยนาห์​ว่า “บอก​เรา​มา​ว่า​ใคร​ที่​รับผิดชอบ​กับ​ภัย​ที่​เกิด​ขึ้น​กับ​เรา​ครั้ง​นี้ เจ้า​ทำงาน​ประเภท​ไหน มา​จาก​ที่ไหน อยู่​ประเทศ​อะไร เป็น​คน​ชาติ​ไหน”</verse>
				<verse number="9">โยนาห์​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​เป็น​คน​ฮีบรู นับถือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​ผู้​สร้าง​ทะเล​และ​แผ่นดิน​แห้ง”</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​ฟัง​แล้ว​ตกใจ​มาก​และ​ถาม​ว่า “เจ้า​ทำ​อะไร​ลง​ไป” (พวก​เขา​รู้​ว่า​โยนาห์​หลบ​หนี​พระยาห์เวห์​มา เพราะ​โยนาห์​เล่า​ให้​ฟัง​ก่อนหน้า​นี้​แล้ว)</verse>
				<verse number="11">ทะเล​ยิ่ง​ปั่นป่วน​ขึ้น​ทุก​ที พวก​เขา​จึง​ถาม​โยนาห์​ว่า “เรา​ควร​ทำ​อย่างไร​กับ​เจ้า​ดี​ทะเล​ถึง​จะ​สงบ”</verse>
				<verse number="12">โยนาห์​ตอบ​ว่า “จับ​ข้าพเจ้า​โยน​ลง​ทะเล แล้ว​ทะเล​ก็​จะ​สงบ ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​ที่​เกิด​พายุ​รุนแรง​ก็​เพราะ​ข้าพเจ้า​ผิด​เอง”</verse>
				<verse number="13">คน​เหล่า​นั้น​พยายาม​กรรเชียง​พา​เรือ​เข้า​ฝั่ง แต่​ทำ​ไม่ได้ เพราะ​ทะเล​ยิ่ง​ปั่นป่วน​ขึ้น​ไป​อีก</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​จึง​ร้อง​เรียก​พระยาห์เวห์​ว่า “พระยาห์เวห์ ขอ​อย่า​ให้​พวก​เรา​ต้อง​ตาย​เพราะ​เอา​ชีวิต​ชาย​ผู้​นี้​เลย อย่า​ให้​เรา​ต้อง​รับ​โทษ​ที่​ฆ่า​คน​ที่​ไม่​มี​ความ​ผิด​เลย พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​ได้​ทำ​ไป​สิ่ง​ที่​พระองค์​พอใจ”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​พวก​เขา​ก็​จับ​โยนาห์​โยน​ลง​จาก​เรือ ทะเล​ที่​ปั่นป่วน​ก็​สงบ</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​จึง​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​นัก พวก​เขา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระยาห์เวห์​และ​ปฏิญาณ​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">ตอน​นี้​พระยาห์เวห์​ใช้​ปลา​ใหญ่​มา​กลืน​โยนาห์​เข้า​ไป และ​โยนาห์​อยู่​ใน​ท้อง​ปลา​สาม​วัน​สาม​คืน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ขณะ​อยู่​ใน​ท้อง​ปลา​นั้น โยนาห์​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="2">เขา​พูด​ว่า “ใน​ยาม​ทุกข์ ข้าพเจ้า​ร้อง​หา​พระยาห์เวห์ และ​พระองค์​ตอบ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​ส่วน​ลึก​ของ​แดน​คน​ตาย และ​พระองค์​ฟัง​เสียง​ร้อง​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="3">พระองค์​โยน​ข้าพเจ้า​ลง​ใน​ที่​ลึก สู่​ใจกลาง​มหาสมุทร กระแส​น้ำ​ถาโถม​ใส่​ข้าพเจ้า และ​ระลอก​คลื่น​ของ​พระองค์ ท่วม​มิด​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​พูด​ว่า ‘ข้าพเจ้า​ถูก​เนรเทศ พ้น​จาก​สายตา​พระองค์​แล้ว กระนั้น​ข้าพเจ้า​จะ​มอง ไป​ที่​วิหาร​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์​อีก’</verse>
				<verse number="5">น้ำ​ท่วม​มิด​ข้าพเจ้า ที่​ลึก​ล้อม​รอบ​ข้าพเจ้า สาหร่าย​ทะเล​พัน​รอบ​ศีรษะ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​จม​ลง​ถึง​ราก​ภูเขา แผ่นดิน​เบื้อง​ล่าง​ขัง​ข้าพเจ้า​เป็น​นิตย์ แต่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ช่วย​ชีวิต​ข้าพเจ้า​ขึ้น​จาก​เหว</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​กำลัง​จะ​หลุด​ลอย​ไป ข้าพเจ้า​ระลึก​ถึง​พระองค์​พระยาห์เวห์ คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า​ขึ้น​ไป​ถึง​พระองค์ ไป​ถึง​วิหาร​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">บรรดา​คน​ที่​ยึด​ติด​กับ​เทวรูป​ไร้​ค่า หัน​หนี​ความ​รัก​ของ​พระเจ้า​ที่​มี​ต่อ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="9">แต่​ข้าพเจ้า​พร้อม​ตะโกน​สรรเสริญ​พระคุณ จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระองค์ ข้าพเจ้า​ปฏิญาณ​ไว้​อย่างไร ข้าพเจ้า​จะ​ทำ​เช่น​นั้น ข้าพเจ้า​จะ​พูด​ว่า​ความ​รอด​มา​จาก​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พระยาห์เวห์​สั่ง​ปลา​นั้น มัน​ก็​สำรอก​โยนาห์​ไว้​บน​ฝั่ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">แล้ว​มี​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​โยนาห์​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​ไป​นีนะเวห์​นคร​ใหญ่ และ​ประกาศ​แก่​ชาว​กรุง​นั้น​ตาม​ที่​เรา​สั่ง​เจ้า”</verse>
				<verse number="3">โยนาห์​ก็​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ไป​ยัง​นีนะเวห์ เมือง​นั้น​ใหญ่​มาก ต้อง​ใช้​เวลา​สาม​วัน​จึง​เดินทาง​ทั่ว</verse>
				<verse number="4">โยนาห์​เริ่ม​ต้น​โดย​การ​เดินทาง​หนึ่ง​วัน​เข้า​ไป​ใน​เมือง เขา​ประกาศ​ว่า “อีก​สี่สิบ​วัน นีนะเวห์​จะ​ถูก​โค่น​ลง”</verse>
				<verse number="5">ชาว​นีนะเวห์​ก็​เชื่อ​พระเจ้า มี​การ​ประกาศ​ให้​อดอาหาร แล้ว​ทุก​คน​ตั้งแต่​ผู้​ใหญ่​ที่สุด​จน​ถึง​ผู้​น้อย​ที่สุด​สวม​ผ้า​กระสอบ</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​กษัตริย์​นีนะเวห์​ได้ยิน​คำ​เตือน​ของ​โยนาห์ ก็​ลุกขึ้น​จาก​บัลลังก์ ถอด​เสื้อ​คลุม​ออก สวม​ผ้า​กระสอบ และ​นั่ง​ใน​กอง​ขี้เถ้า</verse>
				<verse number="7">นี่​คือ​ประกาศ​ของ​ท่าน​ใน​กรุง​นีนะเวห์ โดย​กฤษฎีกา​ของ​กษัตริย์ และ​เหล่า​ขุนนาง “อย่า​ให้​คน สัตว์ ฝูง​สัตว์​ลิ้มรส​ใด​ๆ ห้าม​กิน​หรือ​ดื่ม​อะไร</verse>
				<verse number="8">แต่​ให้​คน​และ​สัตว์​ห่ม​ผ้า​กระสอบ ให้​ทุก​คน​อ้อนวอน​พระเจ้า​โดย​เร่งด่วน และ​ให้​ละทิ้ง​ความ​ชั่ว ความ​รุนแรง</verse>
				<verse number="9">ใคร​จะ​รู้ พระเจ้า​อาจ​จะ​ใจ​อ่อน และ​ด้วย​ความ​เมตตา พระองค์​อาจ​จะ​หัน​จาก​ความ​อัน​รุนแรง เพื่อ​เรา​จะ​ไม่​พินาศ”</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พระเจ้า​เห็น​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​ทำ และ​เห็น​ว่า​เลิก​ทำ​ชั่ว พระองค์​ก็​ใจ​อ่อน​และ​ไม่ได้​ทำลาย​เขา​ตาม​ที่​ขู่​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">แต่​โยนาห์​เห็น​ว่า​เรื่อง​นี้​ผิด และ​เขา​โกรธ​มาก</verse>
				<verse number="2">เขา​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า “พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ก็​บอก​ตั้งแต่​ยัง​อยู่​ที่​บ้าน​ไม่​ใช่​หรือ นี่​คือ​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​พยายาม​ขัดขวาง​ด้วย​การ​หนี​ไป​เมือง​ทารชิช ข้าพเจ้า​รู้​อยู่​ว่า พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​เปี่ยม​ด้วย​พระคุณ​และ​ความ​สงสาร เป็น​พระเจ้า​ผู้​โกรธ​ช้า​และ​เปี่ยม​ด้วย​ความ​รัก พระเจ้า​อด​ใจ​ไว้​ไม่​ลงโทษ</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์ ตอน​นี้​ขอ​เอา​ชีวิต​ข้าพเจ้า​ไป​เถิด ข้าพเจ้า​ตาย​เสีย​ดี​กว่า​อยู่”</verse>
				<verse number="4">แต่​พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “สมควร​ที่​เจ้า​จะ​โกรธ​หรือ”</verse>
				<verse number="5">โยนาห์​ก็​ออก​ไป​นั่ง​อยู่​นอก​เมือง​ทาง​ทิศ​ตะวันออก เขา​สร้าง​เพิง​ขึ้น​หลัง​หนึ่ง แล้ว​นั่ง​ใน​ร่ม​เพิง และ​คอย​ดู​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พระเจ้า​พระยาห์เวห์​ก็​ให้​ต้นไม้​ใบ​ดก ​ต้น​หนึ่ง​งอก​ขึ้น​เหนือ​โยนาห์ เพื่อ​เป็น​ร่ม​เงา​ให้​ศีรษะ บรรเทา​ความ​ร้อนใจ​ของ​เขา โยนาห์​ก็​ดีใจ​ที่​มี​ต้นไม้​นี้​มาก</verse>
				<verse number="7">แต่​เช้า​วัน​รุ่ง​ขึ้น พระเจ้า​ให้​มี​หนอน​กัด​กิน​ต้นไม้​นั้น จน​แห้ง​เหี่ยว</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น พระเจ้า​ให้​มี​ลม​ตะวันออก​ร้อน​ระอุ​พัด​มา แดด​ก็​แผด​เปรี้ยง​เหนือ​ศีรษะ​ของ​โยนาห์​จน​เขา​แทบ​เป็น​ลม โยนาห์​อยาก​ตาย​และ​ตัดพ้อ​ว่า “ข้าพเจ้า​ตาย​เสีย​ก็​ดี​กว่า​อยู่”</verse>
				<verse number="9">แต่​พระเจ้า​พูด​กับ​โยนาห์​ว่า “สมควร​ที่​เจ้า​จะ​โกรธ​เรื่อง​ต้นไม้​นี้​หรือ” โยนาห์​ตอบ​ว่า “ใช่​และ​ข้าพเจ้า​โกรธ​มาก​จน​อยาก​จะ​ตาย”</verse>
				<verse number="10">แต่​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เจ้า​เสียดาย​ต้นไม้​นี้ ทั้ง​ที่​เจ้า​ไม่ได้​ดูแล​หรือ​ทำ​ให้​มัน​โต มัน​งอก​ขึ้น​ใน​ชั่ว​ข้าม​คืน​และ​ตาย​ใน​ชั่ว​ข้าม​คืน</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เรา​ไม่​ควร​ห่วง​เมือง​นีนะเวห์​อัน​ใหญ่โต ซึ่ง​มี​คน​กว่า 120,000 คน ที่​ไม่​รู้​ประสา แยก​มือ​ซ้าย​จาก​มือ​ขวา​ไม่ได้ ทั้ง​ยัง​มี​สัตว์​มากมาย​หลาย​ชนิด”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="33">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​มี​มา​ถึง​มีคาห์​แห่ง​โมเรเชท​ใน​สมัย​กษัตริย์​โยธาม อาหัส และ​เฮเซคียาห์​แห่ง​ยูดาห์ ต่อไป​นี้​คือ​นิมิต​ที่​มีคาห์​เห็น​เกี่ยวกับ​สะมาเรีย​และ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">ชนชาติ​ทั้งสิ้น​จง​ฟัง​เถิด โลก​และ​ทุก​คน​ที่​อยู่​ใน​โลก​จง​ฟัง พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​จะ​เป็น​พยาน​กล่าวโทษ​ท่าน องค์​เจ้านาย​จาก​วิหาร​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ดู​เถิด! พระยาห์เวห์​กำลัง​มา​จาก​ที่​พำนัก พระองค์​ลง​มา​และ​เหยียบ​ย่ำ​บน​ที่​สูง​ของ​โลก</verse>
				<verse number="4">ภูเขา​หลอม​ละลาย​ใต้​พระองค์ และ​หุบเขา​ต่าง​ๆ แยก​ออก เหมือน​ขี้ผึ้ง​ถูก​ลน​ไฟ และ​เหมือน​น้ำ​ถาโถม​ลง​มา​ตาม​ลาด​เขา</verse>
				<verse number="5">ทั้งหมด​นี้​เนื่อง​มา​จาก​การ​ล่วง​ละเมิด​ของ​ยาโคบ เพราะ​บาป​ของ​ประชาชน​อิสราเอล ยาโคบ​ละเมิด​อะไร ไม่​ใช่​สะมาเรีย​หรอก​หรือ สถาน​บูชา​บน​ที่​สูง​ของ​ยูดาห์​นั้น​คือ​อะไร ไม่​ใช่​เยรูซาเล็ม​หรอก​หรือ</verse>
				<verse number="6">“ดังนั้น​เรา​จะ​ทำ​ให้​สะมาเรีย​กลาย​เป็น​ซาก​หัก​พัง เป็น​ที่​ทำ​สวน​องุ่น เรา​จะ​เท​หิน​ที่​ใช้​สร้าง​เมือง​นั้น​ลง​หุบ​เขา และ​จะ​เผย​ฐานราก​ของ​เมือง​นั้น​ออก​มา</verse>
				<verse number="7">รูป​เคารพ​ของ​สะมาเรีย​จะ​ถูก​ทุบ​แตก​เป็น​ชิ้น​ๆ เครื่อง​ถวาย​ใน​วิหาร​ของ​เมือง​นั้น​จะ​ถูก​ไฟ​เผา เรา​จะ​ทำลาย​เทวรูป​ทั้งสิ้น​ใน​เมือง​นั้น เพราะ​สะมาเรีย​รวบ​รวม​เครื่อง​ถวาย​มา​จาก​ค่า​จ้าง​ของ​โสเภณี มัน​จะ​ถูก​ใช้​เป็น​ค่า​จ้าง​โสเภณี​อีก”</verse>
				<verse number="8">เหตุ​นี้​ข้าพเจ้า​จะ​ร้องไห้​คร่ำครวญ จะ​เดิน​เท้า​เปล่า​และ​เปลือย​กาย ข้าพเจ้า​จะ​โหยหวน​เหมือน​หมาใน และ​ครวญ​คราง​เหมือน​นก​เค้าแมว</verse>
				<verse number="9">เพราะ​โรค​ของ​สะมาเรีย​รักษา​ไม่​หาย มัน​แพร่​กระจาย​มา​ถึง​ยูดาห์​แล้ว มา​ถึง​ประตู​เมือง​ชนชาติ​ของ​ข้าพเจ้า มา​ถึง​เยรูซาเล็ม​เลย​ทีเดียว</verse>
				<verse number="10">อย่า​บอก​เรื่อง​นี้​ใน​เมือง​กัท อย่า​ร้องไห้​เลย อย่า​บอก​ใน​เบธโอฟราห์ จง​เกลือก​ตัว​ใน​ฝุ่น</verse>
				<verse number="11">เจ้า​ผู้​อาศัย​ใน​ชาฟีร์ จง​ผ่าน​ไป​อย่าง​เปลือย​กาย​และ​อับอาย พวก​ผู้​อาศัย​ใน​ศาอานัน จะ​ไม่​ออก​มา เบธเอเซล​กำลัง​ทุกข์​โศก ไม่​ปกป้อง​คุ้มครอง​เจ้า​อีก​ต่อไป​แล้ว</verse>
				<verse number="12">พวก​ผู้​อาศัย​ใน​มาโรท ​ดิ้น​ด้วย​ความ​เจ็บ​ปวด รอคอย​การ​บรรเทา​ทุกข์ เพราะ​ภัยพิบัติ​จาก​พระยาห์เวห์ มา​ถึง​ประตู​เยรูซาเล็ม​แล้ว</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ผู้​อาศัย​ใน​ลาคีช จง​เทียม​ฝูง​ม้า​เร็ว​กับ​รถ​ม้า​ศึก บาป​ของ​ธิดา​แห่ง​ศิโยน​เริ่ม​ขึ้น​ตรง​ที่​ท่าน​อยู่ เพราะ​การ​ละเมิด​ของ​อิสราเอล​ก็​พบ​ใน​เจ้า</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​เจ้า​จะ​ให้​ของ​ขวัญ​อำลา แก่​โมเรเชทกัท เมือง​อัคซิบ ​จะ​ถูก​จับ​ได้​ว่า​หลอกลวง บรรดา​กษัตริย์​อิสราเอล</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​นำ​ผู้​พิชิต​มา​เหนือ​เจ้า ผู้​ซึ่ง​อาศัย​ใน​มาเรชาห์ บรรดา​เจ้านาย​ของ​อิสราเอล จะ​หนี​ไป​ที่​อดุลลัม</verse>
				<verse number="16">จง​โกน​ผม​ไว้ทุกข์ ให้​ลูก​ๆ ที่​เจ้า​ชื่นใจ ให้​หัว​ล้าน​เหมือน​นก​แร้ง เพราะ​ลูก​ๆ ของ​เจ้า​จะ​จาก​ไป​เป็น​เชลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">วิบัติ​แก่​คน​ที่​วางแผน​ชั่วร้าย คน​ที่​คิด​อุบาย​ชั่ว​อยู่​บน​เตียง! พอ​รุ่ง​เช้า​ก็​ทำ​ตาม​แผน​นั้น เพราะ​พวก​เขา​มี​อำนาจ​จะ​ทำ​ได้</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา​โลภ​ที่ดิน​ก็​ยึด​เอา อยาก​ได้​บ้าน​ก็​ริบ​มา พวก​เขา​ฉ้อโกง​บ้าน ปล้น​มรดก​ของ​คน​อื่น</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​พูด​ว่า “เรา​กำลัง​วางแผน​ภัยพิบัติ​สำหรับ​คน​พวก​นี้ ซึ่ง​พวก​เจ้า​ไม่​มี​ทาง​รอด​ไป​ได้ เจ้า​จะ​ไม่​เดิน​อย่าง​ภาคภูมิ​อีก​ต่อไป เพราะ​จะ​เป็น​เวลา​แห่ง​หายนะ</verse>
				<verse number="4">ใน​วัน​นั้น​ผู้​คน​จะ​เยาะเย้ย​เจ้า เขา​จะ​ถากถาง​เจ้า​ด้วย​เพลง​โศก​เศร้า​ว่า ‘เรา​ย่อยยับ​ป่นปี้ สมบัติ​ของ​ชนชาติ​ของ​เรา​ถูก​แบ่ง​ออก พระองค์​ยึด​ไป​จาก​เรา​แล้ว! พระองค์​มอบ​ที่ดิน​ของ​เรา​ให้​คน​ทรยศ’ ”</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น พวก​เจ้า​จะ​ไม่​มี​ใคร​ใน​ชุมชน​ของ​พระยาห์เวห์ ได้​มา​จับ​ฉลาก​แบ่ง​ที่ดิน</verse>
				<verse number="6">ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​เขา​พูด​ว่า “อย่า​พยากรณ์​เลย อย่า​พยากรณ์​เรื่อง​เหล่า​นี้ ความ​อัปยศ​จะ​ไม่​มา​ถึง​เรา”</verse>
				<verse number="7">พวก​ลูกหลาน​ยาโคบ ควร​พูด​หรือ​ว่า “พระยาห์เวห์ ​หมด​ความ​อดทน พระองค์​ทำ​เรื่อง​อย่าง​นั้น​หรือ ถ้อยคำ​ของ​เรา​ไม่​เป็น​ผลดี กับ​ผู้​ประพฤติ​อย่าง​เที่ยง​ธรรม​หรือ</verse>
				<verse number="8">ไม่​นาน​มา​นี้​ประชาชน​ของ​เรา​ลุกขึ้น เหมือน​เป็น​ศัตรู พวก​เจ้า​ริบ​เอา​เสื้อ​คลุม​อย่าง​ดี จาก​คน​ที่​ผ่าน​ไป​โดย​ไม่​ระวัง เหมือน​คน​ที่​กลับ​มา​จาก​สงคราม</verse>
				<verse number="9">พวก​เจ้า​ขับไล่​ผู้หญิง​ใน​หมู่​ประชาชน​ออก​ไป จาก​บ้าน​อัน​ผาสุก​ของ​เขา พวก​เจ้า​ริบ​พร​ของ​เรา​ไป จาก​ลูกหลาน​ของ​เขา​ตลอด​กาล</verse>
				<verse number="10">ลุก​ขึ้น ไป​ให้​พ้น! เพราะ​นี่​ไม่​ใช่​ที่​พัก​ของ​เจ้า เพราะ​มัน​เป็น​มลทิน และ​พัง​ทลาย​เกิน​จะ​แก้ไข</verse>
				<verse number="11">ถ้า​คน​โกหก​และ​หลอกลวง​มา​พูด​ว่า ‘ข้าพเจ้า​จะ​พยากรณ์​ว่า​ท่าน​จะ​มี​เหล้า​องุ่น​และ​เบียร์​เหลือเฟือ’ ก็​จะ​เป็น​ผู้​พยากรณ์​ที่​ชนชาติ​นี้​ต้องการ!</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​รวบ​รวม​เจ้า​ทั้งหมด​แน่นอน ยาโคบ เรา​จะ​รวบรวม​คน​ที่​เหลือ​ของ​อิสราเอล​กลับ​มา​แน่นอน เรา​จะ​พา​พวก​เขา​มา​เหมือน​แกะ​ใน​คอก เหมือน​ฝูง​สัตว์​ใน​ทุ่ง​หญ้า ที่​นั่น​จะ​คลาคล่ำ​ด้วย​ผู้​คน</verse>
				<verse number="13">พระ​ผู้​เบิก​ทาง​จะ​เดิน​ขึ้น​หน้า​เขา พวก​เขา​จะ​เดิน​ผ่าน​ประตู​ออก​ไป กษัตริย์​ของ​พวก​เขา​จะ​เดิน​ขึ้น​หน้า​เขา พระยาห์เวห์​เป็น​หัว​ขบวน​ของ​พวก​เขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">แล้ว​ข้าพเจ้า​กล่าว​ว่า “บรรดา​ผู้​นำ​ของ​ยาโคบ จง​ฟัง​เถิด คือ​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ของ​อิสราเอล ท่าน​ควร​จะ​ยอมรับ​ความ​ยุติธรรม​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ซึ่ง​เกลียด​ความ​ดี​และ​รัก​ความ​ชั่ว ผู้​ถลก​หนัง​ประชาชน​ของ​เรา และ​ฉีก​เนื้อ​จาก​กระดูก​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">ผู้​กิน​เนื้อ​ชนชาติ​ของ​เรา เลาะ​หนัง​พวก​เขา​ออก หัก​กระดูก​เขา​เป็น​ท่อน​ๆ และ​หั่น​เขา​เหมือน​หั่น​เนื้อ​ใส่​กระทะ เหมือน​หั่น​เนื้อ​ใส่​หม้อ”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พวก​เขา​จะ​ร้อง​เรียก​พระยาห์เวห์ แต่​พระองค์​จะ​ไม่​ตอบ ใน​เวลา​นั้น​พระองค์​จะ​ซ่อน​หน้า​จาก​พวก​เขา เพราะ​ความ​ชั่ว​ที่​พวก​เขา​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า “สำหรับ​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ ผู้​ซึ่ง​นำ​ให้​ประชาชน​ของ​เรา​หลง​ไป หาก​พวก​เขา​มี​อาหาร​กิน พวก​เขา​จะ​ประกาศ​ว่า ‘มี​สันติสุข​เถิด’ แต่​จะ​เตรียม​ทำ​ศึก​กับ​ใคร​ก็​ตาม ที่​ไม่​ยอม​เลี้ยงดู​พวก​เขา</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้น​ค่ำคืน​จะ​มา​ถึง​เจ้า เจ้า​จะ​ไม่​เห็น​นิมิต​ใด​ๆ ความ​มืด​มา​ถึง​เจ้า ไม่​มี​การ​ทำนาย​ทาย​ทัก​ใด​ๆ ดวง​อาทิตย์​จะ​ลับ​ไป​สำหรับ​บรรดา​ผู้​เผย​พระวจนะ และ​กลางวัน​จะ​มืด​ไป​สำหรับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="7">ผู้​ทำนาย​จะ​อับอาย และ​หมอดู​จะ​ขายหน้า ทุก​คน​จะ​เอา​มือ​ปิด​หน้า​ของ​ตน เพราะ​ไม่​มี​คำตอบ​จาก​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="8">แต่​ส่วน​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​เปี่ยม​ด้วย​ฤทธิ์เดช ด้วย​พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ด้วย​ความ​ยุติธรรม​กับ​กำลัง เพื่อ​ประกาศ​ให้​ยาโคบ​รู้​ถึง​การ​ละเมิด​ของ​เขา และ​ให้​อิสราเอล​รู้​ถึง​บาป​ของ​เขา</verse>
				<verse number="9">จง​ฟัง​เถิด พวก​ผู้​นำ​ของ​ครอบครัว​ยาโคบ ท่าน​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​อิสราเอล ที่​เกลียด​ชัง​ความ​ยุติธรรม และ​บิดเบือน​ความ​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="10">ผู้​สร้าง​ศิโยน​จาก​การ​นอง​เลือด สร้าง​เยรูซาเล็ม​จาก​ความ​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="11">ผู้​นำ​ของ​เธอ​ตัดสิน​เพื่อ​สินบน ปุโรหิต​สั่งสอน​เพื่อ​รางวัล และ​ผู้​เผย​พระวจนะ​พยากรณ์​เพื่อ​เงิน กระนั้น พวก​เขา​ก็​มอง​หา​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์ และ​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​อยู่​ท่ามกลาง​เรา​ไม่​ใช่​หรือ จะ​ไม่​มี​ภัย​พิบัติ​ใด​มา​ถึง​เรา​เลย”</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​เพราะ​พวก​เจ้า​นี่​แหละ ศิโยน​จะ​ถูก​ไถ​เหมือน​นา เยรูซาเล็ม​จะ​กลาย​เป็น​ซาก​หัก​พัง เนิน​เขา​ที่​ตั้ง​วิหาร​จะ​กลาย​เป็น​ป่า​รก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ใน​บั้นปลาย ภูเขา​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ตั้ง​อยู่​จะ​ได้รับ​การ​สถาปนา ให้​เป็น​ภูเขา​ที่​สูง​ที่​สุด จะ​ได้รับ​การ​ยกย่อง​ให้​สูง​เหนือ​บรรดา​เนิน​เขา และ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​จะ​หลั่งไหล​ไป​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="2">ชนชาติ​มากมาย​จะ​มา​และ​กล่าว​ว่า “มา​เถิด ให้​เรา​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​ของ​พระยาห์เวห์ ไป​ยัง​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ พระองค์​จะ​สอน​ทาง​ของ​พระองค์​แก่​เรา เพื่อ​เรา​จะ​เดิน​ใน​ทาง​ของ​พระองค์” กฎ​บัญญัติ​จะ​ออก​มา​จาก​ศิโยน ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​ออก​มา​จาก​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">พระองค์​จะ​ตัดสิน​ความ​ระหว่าง​ชนชาติ​ทั้งหลาย และ​ยุติ​กรณี​พิพาท​ให้​ชาติ​มหา​อำนาจ​ทั้ง​หลาย​ทั้ง​ใกล้​ไกล พวก​เขา​จะ​ตี​ดาบ​ให้​เป็น​ผาล​ไถ​นา และ​ตี​หอก​ให้​เป็น​ขอ​ลิด​กิ่ง​ไม้ ชนชาติ​ต่าง​ๆ จะ​เลิก​ฆ่า​ฟัน​กัน ทั้ง​จะ​ไม่มี​การ​ฝึก​รบ​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="4">ทุก​คน​จะ​นั่ง​อยู่​ใต้​เถา​องุ่น​ของ​ตน และ​ใต้​ต้น​มะเดื่อ​ของ​เขา และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​ทำ​ให้​เขา​กลัว เพราะ​พระยาห์เวห์​ผู้​ฤทธิ์​ได้​ตรัส​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="5">ชนชาติ​ทั้งปวง​อาจ​จะ​ดำเนิน ใน​นาม​ของ​เทพเจ้า​ของ​ตน แต่​เรา​จะ​ดำเนิน​ใน​นาม​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​เรา​ตลอด​นิรันดร์</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “ใน​วัน​นั้น เรา​จะ​รวบรวม​คน​พิการ เรา​จะ​รวบรวม​บรรดา​เชลย และ​บรรดา​คน​ที่​เรา​เคย​ทำ​ให้​โศกเศร้า</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​ให้​คน​พิการ​เป็น​คน​ของ​เรา​ที่​เหลือ​รอด​อยู่ ให้​คน​ที่​ถูก​เนรเทศ​เป็น​ชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่ พระยาห์เวห์​จะ​ปกครอง​พวก​เขา​ใน​ภูเขา​ศิโยน ตั้งแต่​วัน​นั้น​ตราบ​ชั่วนิรันดร์</verse>
				<verse number="8">ส่วน​เจ้า​ผู้​เป็น​หอ​สังเกต​การณ์​ของ​ฝูง​แกะ ที่​มั่น ของ​ธิดา​แห่ง​ศิโยน อำนาจ​เดิม​จะ​กลับ​คืน​มา​สู่​เจ้า ธิดา​แห่ง​เยรูซาเล็ม​จะ​ได้รับ​อำนาจ​ครอบครอง”</verse>
				<verse number="9">เหตุใด​เจ้า​จึง​ร้อง​เสียง​ดัง เจ้า​ไม่​มี​กษัตริย์ ​หรือ ผู้นำ ​ของ​เจ้า​ย่อยยับ​ไป​แล้ว​หรือ เจ้า​จึง​เจ็บ​ปวด​เหมือน​ผู้หญิง​กำลัง​คลอด​ลูก</verse>
				<verse number="10">ธิดา​แห่ง​ศิโยน จง​บิด​ตัว​อย่าง​เจ็บ​ปวด เหมือน​ผู้หญิง​ที่​กำลัง​คลอด​ลูก เพราะ​ตอน​นี้​เจ้า​ต้อง​จาก​เมือง ไป​ตั้ง​ค่าย​อยู่​กลาง​ทุ่ง เจ้า​จะ​ไป​ยัง​บาบิโลน เจ้า​จะ​ได้รับ​การ​ช่วยเหลือ​ที่​นั่น พระยาห์เวห์​จะ​ไถ่​เจ้า จาก​มือ​ของ​ศัตรู​ของ​เจ้า​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="11">แต่​บัดนี้​หลาย​ชนชาติ รวม​ตัว​กัน​มา​รบ​กับ​เจ้า เขา​กล่าว​ว่า “ให้​ศิโยน​ถูก​ย่ำยี ให้​ตา​ของ​เรา​ได้​ดู​ศิโยน​ด้วย​ความ​สะใจ!”</verse>
				<verse number="12">แต่​พวก​เขา​ไม่​รู้ ความ​คิด​ของ​พระยาห์เวห์ พวก​เขา​ไม่​เข้าใจ​แผนการ​ของ​พระองค์ ที่​พระองค์​ได้​รวบ​รวม​พวก​เขา​เหมือน​รวบ​ฟ่อน​ข้าว​มา​ที่​ลาน​นวด</verse>
				<verse number="13">“ธิดา​แห่ง​ศิโยน ลุกขึ้น​นวด​ข้าว​เถิด เพราะ​เรา​จะ​ให้​เจ้า​มี​เขา​เหล็ก เรา​จะ​ให้​เจ้า​มี​กีบ​ทอง​สัมฤทธิ์ และ​เจ้า​จะ​บด​ชน​หลาย​ชาติ​แหลก​เป็น​ชิ้น​ๆ” เจ้า​จะ​ถวาย​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​ได้​มา​โดย​มิ​ชอบ​แด่​พระยาห์เวห์ ถวาย​ความ​มั่งคั่ง​ของ​พวก​เขา​แด่​พระเจ้า​แห่ง​สากล​โลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">นคร​แห่ง​กอง​ทหาร จัด​ทัพ​เถิด เพราะ​ศัตรู​มา​ล้อม​เมือง​ของ​เรา​แล้ว เขา​จะ​เอา​ไม้เท้า​ฟาด​แก้ม ผู้​ปกครอง​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">“ส่วน​เจ้า​เบธเลเฮม เอฟราธาห์ แม้​เจ้า​จะ​เล็ก​ใน​หมู่​ตระกูล ​ของ​ยูดาห์ แต่​จะ​มี​ผู้​หนึ่ง​ออก​มา​จาก​เจ้า​เพื่อ​เรา ผู้​ที่​จะ​ครอบครอง​อิสราเอล ผู้​มี​ที่​มา​จาก​อดีต​กาล จาก​โบราณ​กาล”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น อิสราเอล​จะ​ถูก​ละทิ้ง จน​ถึง​เวลา​ที่​หญิง​ผู้​เจ็บ​ครรภ์​คลอด​ลูก​ชาย และ​พี่น้อง​ที่​เหลือ​ของ​เขา กลับ​มา​สมทบ​กับ​ชน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="4">เขา​จะ​ยืนหยัด​เลี้ยง​ฝูง​แกะ​ของ​เขา ด้วย​กำลัง​ของ​พระยาห์เวห์ ด้วย​บารมี​แห่ง​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา พวก​เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย เพราะ​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​เขา​จะ​ไป​ถึง​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="5">และ​เขา​จะ​เป็น​ความ​สงบสุข​ของ​เรา เมื่อ​อัสซีเรีย​รุกราน​ดินแดน​ของ​เรา และ​เคลื่อน​ทัพ​ผ่าน​ป้อม​ของ​เรา เรา​จะ​ตั้ง​ผู้​เลี้ยง​แกะ​เจ็ด​คน แม้​แต่​แม่ทัพ​แปด​คน​มา​สู้​พวก​เขา</verse>
				<verse number="6">ผู้​จะ​ปกครอง ​ดินแดน​อัสซีเรีย​ด้วย​ดาบ ปกครอง​ดินแดน​ของ​นิมโรด​ด้วย​ดาบ​ซึ่ง​ชัก​ออก เขา​จะ​กอบกู้​เรา​จาก​อัสซีเรีย เมื่อ​พวก​เขา​รุกราน​ดินแดน​ของ​เรา และ​เคลื่อน​ทัพ​ข้าม​เขต​แดน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="7">คน​หยิบมือ​ที่​เหลือ​ของ​ยาโคบ จะ​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย เหมือน​น้ำ​ค้าง​จาก​พระยาห์เวห์ เหมือน​สาย​ฝน​บน​ต้น​หญ้า ซึ่ง​ไม่​ต้อง​รอ​ใคร หรือ​ขึ้น​กับ​มนุษย์</verse>
				<verse number="8">พวก​ยาโคบ​ที่​เหลือ​จะ​อยู่​ใน​หมู่​ชนชาติ อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ดั่ง​ราชสีห์​ใน​หมู่​สัตว์​ป่า ดุจ​สิงโต​หนุ่ม​ท่ามกลาง​ฝูง​แกะ ซึ่ง​เหยียบ​ย่ำ​และ​ขย้ำ​ขณะ​ก้าว​ไป และ​ไม่​มี​ใคร​ช่วย​ได้</verse>
				<verse number="9">เจ้า​จะ​ชู​มือ​ขึ้น​ด้วย​ชัยชนะ​เหนือ​ข้าศึก ศัตรู​ทั้งหมด​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “ใน​วัน​นั้น เรา​จะ​กำจัด​ม้า​ของ​พวก​เจ้า และ​ทำลาย​รถ​ม้า​ศึก​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​ทำลาย​เมือง​ต่าง​ๆ ใน​ดินแดน​ของ​เจ้า และ​ทำลาย​ที่​มั่น​ทั้งหมด​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​กำจัด​เวทมนตร์​ของ​เจ้า และ​เจ้า​จะ​ไม่​ร่าย​คาถา​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​ทำลาย​รูป​เคารพ และ​หิน​ศักดิ์สิทธิ์​ท่ามกลาง​เจ้า​ให้​หมด เจ้า​จะ​ไม่​กราบ​ไหว้ งาน​สร้าง​จาก​มือ​ของ​เจ้า​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​รื้อ​เสา ​เจ้าแม่​อาเชราห์​ท่ามกลาง​เจ้า​ออก เมื่อ​ทำลาย​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​แก้แค้น​ด้วย​ความ​โกรธ​เกรี้ยว ต่อ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​ไม่​เชื่อฟัง​เรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">จง​ฟัง​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด “ลุก​ขึ้น สู้​คดี​ของ​เรา​ต่อหน้า​ภูเขา​ทั้ง​หลาย และ​ให้​เนิน​เขา​ฟัง​สิ่ง​ที่​เจ้า​พูด</verse>
				<verse number="2">ภูเขา​ทั้งหลาย จง​ฟัง​คำ​กล่าว​หา​ของ​พระยาห์เวห์ ฟัง​นะ เจ้า​ผู้​เป็น​ฐาน​ราก​มั่นคง​ของ​โลก เพราะ​พระยาห์เวห์​มี​คดี​ความ​กับ​คน​ของ​พระองค์ พระองค์​ตั้ง​ข้อหา​อิสราเอล</verse>
				<verse number="3">ประชาชน​ของ​เรา เรา​ทำ​อะไร​ให้​เจ้า เรา​ทำ​ให้​เจ้า​ลำบาก​ใจ​อย่างไร จง​ตอบ​มา</verse>
				<verse number="4">เรา​นำ​เจ้า​ออก​มา​จาก​อียิปต์ และ​ไถ่​เจ้า​จาก​แดน​ทาส เรา​ส่ง​โมเสส​มา​เพื่อ​นำ​เจ้า พร้อม​ทั้ง​อาโรน​และ​มิเรียม</verse>
				<verse number="5">ประชาชน​ของ​เรา จง​ระลึก​ว่า กษัตริย์​บาลาค​แห่ง​โมอับ​วาง​แผน​อะไร และ​สิ่ง​ที่​บาลาอัม​ลูก​เบโอร์​ตอบ จง​ระลึก​ถึง​การ​เดินทาง​ของ​เจ้า​จาก​ชิทธีม​ถึง​กิลกาล เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ถึง​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​จะ​นำ​สิ่งใด​มา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​กราบ​ลง​ต่อ​พระเจ้า​ผู้​อยู่​ใน​สวรรค์ ควร​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​มา​ต่อหน้า​พระองค์​ด้วย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้ง​ตัว ด้วย​บรรดา​ลูก​วัว​หนึ่ง​ปี​หรือ</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​จะ​พอใจ​แกะ​นับ​พัน​ตัว และ​ธาร​น้ำมัน​มะกอก​นับ​หมื่น​สาย​หรือ ควร​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​ถวาย​ลูก​หัวปี​เพื่อ​การ​ละเมิด​ของ​ข้าพเจ้า ลูก​ของ​ข้าพเจ้า​เพื่อ​ไถ่​บาป​แห่ง​จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​หรือ</verse>
				<verse number="8">มนุษย์​เอ๋ย พระองค์​แสดง​ให้​เห็น​แล้ว​ว่า​อะไร​ดี และ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ต้องการ​จาก​ท่าน คือ​ประพฤติ​อย่าง​ยุติธรรม รัก​ความ​เมตตา และ​เดิน​อย่าง​ถ่อม​ใจ ​ไป​กับ​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="9">ฟัง​เถิด! พระยาห์เวห์​กำลัง​เรียก​เยรูซาเล็ม การ​ยำเกรง​นาม​ของ​พระองค์​ก็​เป็น​ความ​ฉลาด จง​ฟัง​เถิด เผ่า​ที่​ชุมนุม​กัน​ใน​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="10">บ้าน​ที่​ชั่วร้าย จะ​ให้​เรา​ลืม​สมบัติ​ที่​เจ้า​ได้​มา​อย่าง​ทุจริต และ​ตาชั่ง​คดโกง ​ที่​ถูก​สาป​แช่ง​หรือ</verse>
				<verse number="11">จะ​ให้​เรา​ปล่อย​คน​ที่​ใช้​ตาชั่ง​ทุจริต และ​ถุง​ลูก​ตุ้ม​ขี้โกง​ไป​หรือ</verse>
				<verse number="12">คน​รวย​ของ​เจ้า​นั้น​โหดร้าย และ​คน​อาศัย​ของ​เจ้า​เป็น​คน​โกหก และ​ลิ้น​ของ​เขา​พูด​แต่​คำ​หลอกลวง</verse>
				<verse number="13">เพราะ​ฉะนั้น​เรา​จึง​เริ่ม​ทำลาย​เจ้า ล้มล้าง ​เจ้า​เพราะ​บาป​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="14">เจ้า​จะ​กิน แต่​ไม่​อิ่ม ท้อง​ของ​เจ้า​ยัง​คง​ว่าง​เปล่า เจ้า​จะ​สะสม แต่​ไม่​ได้​เก็บ เพราะ​สิ่ง​ใด​ที่​เจ้า​เก็บ​ไว้ เรา​จะ​มอบ​ให้​แก่​คม​ดาบ</verse>
				<verse number="15">เจ้า​จะ​ปลูก แต่​ไม่​ได้​เก็บเกี่ยว เจ้า​จะ​คั้น​น้ำมัน​มะกอก แต่​ไม่​ได้​ใช้ เจ้า​จะ​ย่ำ​องุ่น แต่​ไม่​ได้​ดื่ม​เหล้า​องุ่น</verse>
				<verse number="16">เจ้า​ทำ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​ของ​อมรี และ​การ​ปฎิบัติ​ทั้งหมด​ของ​ครอบครัว​อาหับ เจ้า​ก็​เอา​อย่าง​เขา ดังนั้น​เรา​จะ​ปล่อย​ให้​เจ้า​พินาศ ประชาชน​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​เหยียด​หยาม เจ้า​จะ​ต้อง​ทน​รับ​การ​เยาะเย้ย​จาก​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">หมด​หวัง​เสีย​แล้ว! ข้าพเจ้า​เป็น​เหมือน​คน​ไป​เก็บ​ผลไม้​ใน​ฤดู​ร้อน หลังจาก​เขา​เก็บ​เกี่ยว​องุ่น​ไป​หมด​สวน​แล้ว ไม่​มี​องุ่น​สัก​พวง​ให้​กิน ไม่​มี​มะเดื่อ​ต้น​ฤดู​สัก​ลูก​ที่​ปรารถนา</verse>
				<verse number="2">คน​สัตย์ซื่อ​สิ้น​ไป​จาก​แผ่นดิน ไม่​มี​คน​ซื่อตรง​เหลือ​อยู่​เลย ทุก​คน​ซุ่ม​รอ​ฆ่า​คน พวก​เขา​ล่า​กัน​ด้วย​ตาข่าย</verse>
				<verse number="3">มือ​สอง​ข้าง​ช่ำชอง​ใน​การ​ทำ​ชั่ว ผู้​ปกครอง​เรียกร้อง​ของ​กำนัล ตุลาการ​รับ​สินบน ผู้​มี​อิทธิพล​บงการ​ตาม​ใจ​ชอบ พวก​เขา​ทั้งหมด​คบคิด​กัน</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​ดี​ที่​สุด​ใน​พวก​เขา​ก็​เหมือน​ต้น​หนาม คน​ที่​ซื่อตรง​ที่​สุด​ก็​เลว​กว่า​พง​หนาม วัน​ที่​พระเจ้า​มา​เยือน​เจ้า​มา​ถึง​แล้ว วัน​ที่​ยาม​ของ​เจ้า​ตื่น​ตระหนก บัดนี้​คือ​เวลา​ที่​เจ้า​สับสน​อลหม่าน</verse>
				<verse number="5">อย่า​วางใจ​เพื่อนบ้าน อย่า​มั่นใจ​ใน​มิตร​สหาย แม้แต่​ผู้หญิง​ใน​อ้อมอก​ของ​เจ้า จง​ระวัง​คำ​พูด​จาก​ริมฝีปาก​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="6">เพราะ​ลูกชาย​ดูหมิ่น​พ่อ ลูกสาว​ลุก​ขึ้น​ต่อต้าน​แม่ ลูกสะใภ้​แตกแยก​กับ​แม่​สามี คน​ใน​บ้าน​เป็น​ศัตรู​กัน​เอง</verse>
				<verse number="7">ส่วน​ข้าพเจ้า​จะ​มุ่ง​หวัง​ใน​พระยาห์เวห์ รอคอย​พระเจ้า​พระ​ผู้​ช่วย​ของ​ข้าพเจ้า พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ฟัง​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">ศัตรู​ของ​ข้า! อย่า​ยิ้ม​เยาะ​ข้า​เลย แม้​ว่า​ข้า​ล้ม​ลง ข้า​จะ​ลุก​ขึ้น​อีก แม้​ข้า​นั่ง​ใน​ความ​มืด พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​ความ​สว่าง​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์ ข้าพเจ้า​จะ​ทน​รับ​ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์ จน​กว่า​พระองค์​ว่า​ความ​คดี​ให้ และ​สู้​คดี​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​จะ​นำ​ข้าพเจ้า​ออก​มา​สู่​ความ​สว่าง ข้าพเจ้า​จะ​เห็น​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​เห็น และ​ความ​อับอาย​จะ​คลุม​เขา เธอ​ที่​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ไหนล่ะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน” ตา​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​เห็น​เธอ​ล้ม​ลง ตอน​นี้​เธอ​จะ​ถูก​เหยียบ​ย่ำ​อยู่​ใต้​ฝ่าเท้า เหมือน​โคลน​บน​ถนน</verse>
				<verse number="11">วัน​เพื่อ​สร้าง​กำแพง​ของ​เจ้า​จะ​มา​ถึง เป็น​วัน​เพื่อ​ขยาย​อาณาเขต​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="12">ใน​วัน​นั้น​ผู้​คน​จะ​มา​หา​เจ้า จาก​อัสซีเรีย​และ​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​อียิปต์ แม้​จาก​อียิปต์​ถึง​ยูเฟรติส จาก​ทะเล​จด​ทะเล และ​จาก​ภูเขา​จด​ภูเขา</verse>
				<verse number="13">โลก​จะ​ร้าง​เพราะ​ชาว​โลก เป็น​ผล​จาก​การ​กระทำ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="14">ขอ​เลี้ยงดู​คน​ของ​พระองค์​ด้วย​ไม้เท้า เลี้ยงดู​ฝูง​แกะ​ที่​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์ ซึ่ง​อาศัย​อยู่​โดย​ลำพัง​ใน​ป่า ใน​ทุ่ง​หญ้า​อุดม​สมบูรณ์ ให้​พวก​เขา​หา​กิน​ใน​บาชาน​และ​กิเลอาด เหมือน​ใน​อดีต​นาน​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="15">“เหมือน​เมื่อ​เจ้า​ออก​มา​จาก​อียิปต์ เรา​จะ​แสดง​ให้​เจ้า​เห็น​การ​อัศจรรย์​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="16">ชนชาติ​ต่าง​ๆ จะ​เห็น​แล้ว​อับอาย และ​จะ​หมด​อำนาจ​อย่าง​สิ้นเชิง พวก​เขา​จะ​ยก​มือ​ปิด​ปาก และ​หู​ก็​จะ​หนวก​ไป</verse>
				<verse number="17">พวก​เขา​จะ​เลีย​ฝุ่น​เหมือน​งู เหมือน​สัตว์​เลื้อย​คลาน​ตาม​พื้น​ดิน พวก​เขา​จะ​ตัว​สั่น​ออก​มา​จาก​ถ้ำ เขา​จะ​หัน​มา​หา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​ด้วย​ความ​ยำเกรง และ​จะ​กลัว​พระองค์</verse>
				<verse number="18">ผู้​ใด​จะ​เป็น​พระเจ้า​เหมือน​พระองค์ ผู้​ยก​บาป​และ​อภัย​การ​ละเมิด​ให้​คน​ที่​เหลือ​รอด ซึ่ง​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พระองค์ พระองค์​ไม่​ได้​โกรธ​ตลอด​ไป แต่​ยินดี​ที่​จะ​แสดง​ความ​เมตตา</verse>
				<verse number="19">พระองค์​จะ​สงสาร​เรา​อีก จะ​เหยียบ​บาป​ของ​เรา​ไว้​ใต้​ฝ่าเท้า และ​โยน​ความ​ชั่วช้า​ทั้งหมด​ของ​เรา​ลง​สู่​ทะเล​ลึก</verse>
				<verse number="20">พระองค์​จะ​สัตย์ซื่อ​ต่อ​ยาโคบ และ​จะ​แสดง​ความ​รัก​แก่​อับราฮัม ดัง​ที่​พระองค์​ปฏิญาณ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา เมื่อ​นาน​มา​แล้ว</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="34">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">คำ​พยากรณ์​เกี่ยวกับ​กรุง​นีนะเวห์ หนังสือ​แห่ง​นิมิต​ของ​นาฮูม​ชาว​เอลโขช</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า​ที่​หึงหวง​และ​แก้แค้น พระยาห์เวห์​แก้แค้น​และ​เต็ม​ด้วย​ความ​โกรธ​เกรี้ยว พระยาห์เวห์​แก้แค้น​อริ​ของ​พระองค์ และ​ระบาย​ความ​โกรธ​ต่อ​ศัตรู​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​โกรธ​ช้า​แต่​มี​ฤทธิ์​ยิ่งใหญ่ พระยาห์เวห์​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​คน​ผิด​ลอยนวล ทาง​ของ​พระองค์​อยู่​ใน​ลม​หมุน​และ​พายุ เมฆ​คือ​ฝุ่น​จาก​เท้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">พระองค์​กำราบ​ทะเล​และ​ทำ​ให้​มัน​แห้ง ทำ​ให้​แม่น้ำ​ทุก​สาย​เหือด​ไป บาชาน​กับ​คารเมล​ก็​เหี่ยว​เฉา และ​ดอกไม้​บาน​ของ​เลบานอน​ก็​ร่วงโรย</verse>
				<verse number="5">ภูเขา​สะเทือน​ลั่น​ต่อหน้า​พระองค์ และ​เนิน​เขา​ต่าง​หลอม​ละลาย เมื่อ​พระองค์​ปรากฏ แผ่นดิน​โลก​ก็​สั่น​สะท้าน คือ​โลก​และ​ทุก​คน​ที่​อยู่​ใน​โลก</verse>
				<verse number="6">ใคร​จะ​ทาน​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์​ได้ ใคร​จะ​ทน​ต่อ​ความ​โกรธ​อัน​รุนแรง​ของ​พระองค์​ได้ พระองค์​ระบาย​ความ​โกรธ​ลง​มา​เหมือน​ไฟ แล้ว​ศิลา​ก็​แหลก​ละเอียด​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​ประเสริฐ เป็น​ที่​ลี้​ภัย​ใน​ยาม​ลำบาก ห่วงใย​บรรดา​ผู้​วางใจ​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="8">แต่​ด้วย​กระแส​น้ำ​ท่วม​ท้น พระองค์​จะ​ทำ​ให้​นีนะเวห์​สิ้น​ไป พระองค์​จะ​รุก​ไล่​ศัตรู​สู่​แดน​แห่ง​ความ​มืด</verse>
				<verse number="9">ไม่ว่า​พวก​เขา​จะ​วาง​แผน​ต่อสู้​พระยาห์เวห์​อย่างไร พระองค์​ก็​จะ​ทำ​ให้​พบ​จุดจบ ปัญหา​จะ​ไม่​เกิดขึ้น​ซ้ำสอง</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​จะ​ติด​อยู่​ใน​ดง​หนาม และ​เมา​เหล้า​องุ่น​ของ​ตนเอง เขา​จะ​ถูก​เผา​เหมือน​ตอ​ข้าว​แห้ง</verse>
				<verse number="11">นีนะเวห์ มี​ผู้​หนึ่ง​ออก​มา​จาก​เจ้า และ​วาง​แผน​ร้าย​ต่อสู้​พระยาห์เวห์ และ​คิด​แผน​การ​ชั่ว</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้ “แม้​พวก​เขา​มี​พันธมิตร​และ​มี​จำนวน​มาก พวก​เขา​ก็​จะ​ถูก​ทำลาย​และ​ตาย​ไป ยูดาห์ ถึงแม้​เรา​ทำ​ให้​เจ้า​ทุกข์​ร้อน แต่​เรา​จะ​ไม่​ให้​เจ้า​ทุกข์​ร้อน​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="13">บัดนี้ เรา​จะ​หัก​แอก​ของ​เขา​จาก​คอ​ของ​เจ้า และ​หัก​โซ่ตรวน​ของ​เจ้า​ทิ้ง​ไป”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​สั่ง​เกี่ยวกับ​นีนะเวห์​ว่า “เจ้า​จะ​ไม่​มี​ลูก​หลาน​สืบสกุล เรา​จะ​ทำลาย​รูป​เคารพ​และ​เทวรูป ใน​วิหาร​แห่ง​เทพเจ้า​ของ​เจ้า เรา​จะ​เตรียม​หลุม​ฝัง​ศพ​ของ​เจ้า เพราะ​เจ้า​ชั่วช้า​สามานย์”</verse>
				<verse number="15">ดู​เถิด บน​ภูเขา​นั่น เท้า​ของ​ผู้​นำ​ข่าว​ดี​มา ผู้​ประกาศ​สันติภาพ! ยูดาห์ จง​ฉลอง​เทศกาล​ต่าง​ๆ ของ​เจ้า และ​ทำ​ตาม​ที่​เจ้า​ปฏิญาณ​ไว้ คน​ชั่ว​จะ​ไม่​มา​ย่ำยี​เจ้า​อีก พวก​เขา​จะ​ถูก​ทำลาย​สิ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">นีนะเวห์ ผู้​โจมตี​รุดหน้า​มา​รบ​กับ​เจ้า​แล้ว จง​เข้า​ประจำ​ป้อม เฝ้า​ทาง​ไว้ เตรียม​ตัว​ให้​ทะมัดทะแมง และ​ระดม​กำลัง​ทั้งหมด​มา!</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​จะ​คืน​ความ​รุ่งเรือง​ให้​ยาโคบ เช่น​เดียว​กับ​ความ​รุ่งเรือง​ของ​อิสราเอล แม้​ผู้​ทำลาย​ได้​ทำ​ให้​รกร้าง และ​ทำลาย​เถา​องุ่น​ของ​มัน</verse>
				<verse number="3">โล่​ของ​ทหาร​เป็น​สีแดง นัก​รบ​ก็​สวม​ชุด​สีแดง​เข้ม โลหะ​ที่​ตัว​รถ​ม้า​ศึก​ส่อง​ประกาย​แวบวาบ ใน​วันที่​พวก​เขา​เตรียม​พร้อม หอก​ไม้สน​จูนิเปอร์​ก็​กวัดแกว่ง</verse>
				<verse number="4">รถ​ม้า​ศึก​ห้อ​ตะบึง​ไป​ตาม​ถนน รีบรุด​ไป​มา​ผ่าน​ลาน​เมือง มอง​ดู​เหมือน​คบเพลิง​ลุกโชน พวก​เขา​วิ่ง​ปราด​เหมือน​สาย​ฟ้า</verse>
				<verse number="5">นีนะเวห์​เรียก​กอง​ทหาร​ที่​เธอ​เลือก​มา แต่​พวก​เขา​สะดุด​ล้ม​กลาง​ทาง พวก​เขา​พุ่ง​ไป​ที่​กำแพง​เมือง ตั้ง​โล่​ป้องกัน​เข้า​ประจำ​ที่</verse>
				<verse number="6">ประตู​ด้าน​แม่น้ำ​ถูก​ทำลาย​ลง และ​วัง​พัง​ครืน</verse>
				<verse number="7">มี​ประกาศิต ​ให้​นีนะเวห์ ถูก​เนรเทศ​และ​พา​ตัว​ไป ทาส​หญิง​ของ​เธอ​ร้อง​ครวญ​คราง​เหมือน​นก​พิราบ และ​ตี​อก​ชก​ตัว</verse>
				<verse number="8">นีนะเวห์​เป็น​เหมือน​สระ ที่​น้ำ​กำลัง​จะ​ไหล​ออก​ไป​หมด พวก​เขา​ร้อง​ว่า “หยุด​ก่อน! หยุด​ก่อน!” แต่​ไม่​มี​ใคร​หัน​กลับ​มา</verse>
				<verse number="9">จง​ปล้น​เงิน! จง​ปล้น​ทอง! สมบัติ​มากมาย​ไม่​สิ้นสุด ความ​มั่งคั่ง​จาก​คลัง​ทั้งหมด​ของ​นีนะเวห์!</verse>
				<verse number="10">มัน​ถูก​ปล้น​ทำลาย ถูก​ริบ​ไป​หมด! หัวใจ​แตก​สลาย เข่า​ก็​สิ้น​แรง เนื้อตัว​สั่นเทา​และ​ทุก​คน​หน้า​ซีด​เผือด</verse>
				<verse number="11">ไหนล่ะ​ถ้ำ​สิงโต ที่​พวก​มัน​เลี้ยงดู​ลูกอ่อน ไหนล่ะ​ราชสีห์​พ่อ​แม่​ลูก ที่​ไม่​หวั่น​เกรง​สิ่งใด</verse>
				<verse number="12">สิงโต​ที่​ฆ่า​เหยื่อ​มาก​พอ​มา​ให้​ลูก​ของ​มัน และ​คาบ​มา​ให้​คู่​ของ​มัน แล้ว​สะสม​เหยื่อ​ไว้​เต็ม​ถ้ำ สะสม​สัตว์​ที่​มัน​ฆ่า​ไว้​เต็ม​รัง</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ว่า “เรา​เป็น​ศัตรู​กับ​เจ้า เรา​จะ​เผา​รถ​ม้า​ศึก​ของ​เจ้า​จน​ควัน​โขมง และ​ดาบ​จะ​ฟาด​ฟัน​สิงห์​หนุ่ม​ของ​เจ้า เรา​จะ​ไม่​เหลือ​เหยื่อ​ให้​เจ้า​บน​โลก​นี้ จะ​ไม่​ได้ยิน​เสียง ผู้​สื่อสาร​ของ​เจ้า​อีก​ต่อไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">วิบัติ​แก่​เมือง​ที่​นอง​เลือด ซึ่ง​เต็ม​ไป​ด้วย​การ​โกหก เต็ม​ไป​ด้วย​การ​ปล้น​ชิง ไม่​เคย​ขาด​เหยื่อ​เลย!</verse>
				<verse number="2">เสียง​แส้​หวด​ขวับ เสียง​ล้อ​รถ​ครึกโครม! เสียง​ม้า​ควบ และ​เสียง​รถ​ม้า​ศึก​สั่น​สะเทือน!</verse>
				<verse number="3">ทหาร​ม้า​เข้า​ประจัญบาน ดาบ​แวบวาบ และ​หอก​วาววับ! ผู้​บาดเจ็บ ล้ม​ตาย​ก่ายกอง ซาก​ศพ​นับ​ไม่​ถ้วน ผู้​คน​เดิน​สะดุด​ศพ</verse>
				<verse number="4">ทั้งหมด​นี้​เป็น​เพราะ​ราคะ​เร่าร้อน​ของ​โสเภณี ที่​ยั่วยวน​และ​เป็น​เจ้า​แห่ง​มนต์​เสน่ห์ ทำ​ให้​ชนชาติ​ทั้งหลาย​เป็น​ทาส​โดย​การ​ขาย​ตัว และ​สะกด​ผู้​คน​ด้วย​เวทมนตร์​คาถา</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ว่า “เรา​เป็น​ศัตรู​กับ​เจ้า เรา​จะ​ถลก​กระโปรง​ของ​เจ้า​คลุม​หน้า​เจ้า เรา​จะ​ให้​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ได้​เห็น​ความ​เปลือย​เปล่า​ของ​เจ้า และ​อาณาจักร​ต่าง​ๆ จะ​เห็น​ความ​อับอาย​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​สาด​ของ​โสโครก​ใส่​เจ้า เรา​จะ​เหยียดหยาม และ​ประจาน​เจ้า</verse>
				<verse number="7">ทุก​คน​ที่​เห็น​เจ้า​จะ​หนี​ไป และ​พูด​ว่า ‘นีนะเวห์​พัง​ยับเยิน ใคร​จะ​อาลัย​อาวรณ์​เธอ’ จะ​หา​ใคร​ที่ไหน​มา​ปลอบโยน​เจ้า”</verse>
				<verse number="8">เจ้า​วิเศษ​กว่า​เธเบส ซึ่ง​อยู่​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​ไนล์ และ​มี​น้ำ​ล้อม​รอบ​หรือ แม่น้ำ​เป็น​ปราการ​ของ​เธอ น้ำ​เป็น​กำแพง​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="9">คูช และ​อียิปต์​เป็น​กำลัง​อัน​ไม่​จำกัด​ให้​เธอ พูต​และ​ลิเบีย​ก็​เป็น​พันธมิตร​ของ​เธอ​ด้วย</verse>
				<verse number="10">กระนั้น​เธอ​ก็​ตก​เป็น​เมือง​ขึ้น ถูก​ต้อน​ไป​เป็น​เชลย ทารก​ของ​เธอ​ถูก​ฟาด​เป็น​ชิ้น​ๆ ที่​ทุก​มุม​ถนน เขา​จับ​สลาก​แบ่ง​ชน​ชั้น​สูง​ของ​เธอ และ​เหล่า​คน​สำคัญ​ก็​ถูก​ล่าม​โซ่</verse>
				<verse number="11">เจ้า​ก็​จะ​เมามาย​ไป​ด้วย เจ้า​จะ​เข้า​ไป​หลบ​ซ่อน และ​แสวงหา​ที่​ลี้​ภัย​จาก​ศัตรู</verse>
				<verse number="12">ป้อม​ปราการ​ทั้งสิ้น​ของ​เจ้า​เหมือน​ต้น​มะเดื่อ ซึ่ง​มี​ผล​สุก​รุ่น​แรก เมื่อ​ถูก​เขย่า ผล​มะเดื่อ​ก็​ร่วง​เข้า​ปาก​คน​กิน</verse>
				<verse number="13">ดู​กอง​ทหาร​ของ​เจ้า​สิ ล้วน​แต่​เป็น​คน​อ่อนแอ! ประตู​เมือง​ทั้งหลาย​ใน​ดินแดน​เจ้า เปิด​กว้าง​รับ​ศัตรู​ของ​เจ้า ไฟ​เผา​ผลาญ​ดาล​ประตู​เมือง​แล้ว</verse>
				<verse number="14">จง​ตัก​น้ำ​ไว้​เพราะ​จะ​ถูก​ล้อม จง​เสริม​กำลัง​ป้องกัน​เมือง! นวด​ดิน​เหนียว ย่ำ​ปูน และ​ซ่อมแซม​งาน​อิฐ!</verse>
				<verse number="15">ที่​นั่น​ไฟ​จะ​เผาผลาญ​เจ้า ดาบ​จะ​ห้ำหั่น​เจ้า พวก​เขา​จะ​กิน​เจ้า​เหมือน​ฝูง​ตั๊กแตน จง​ทวี​จำนวน​คน​ขึ้น​เหมือน​ตั๊กแตน จง​เพิ่ม​ทวี​เหมือน​ตั๊กแตน!</verse>
				<verse number="16">เจ้า​เพิ่ม​จำนวน​พ่อค้า​วาณิช จน​มี​จำนวน​มาก​กว่า​ดาว​ใน​ท้องฟ้า แต่​เขา​ก็​เหมือน​ตั๊กแตน​ที่​กัด​กิน​แผ่นดิน​จน​โล่ง แล้ว​บิน​หนี​ไป</verse>
				<verse number="17">ยาม​ของ​เจ้า​เหมือน​ตั๊กแตน ข้าราชการ​ของ​เจ้า​เหมือน​ฝูง​ตั๊กแตน ซึ่ง​เกาะ​อยู่​ที่​กำแพง​ใน​วัน​อากาศ​เย็น แต่​เมื่อ​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น​ก็​บิน​ไป​หมด ไม่​มี​ใคร​รู้​ว่า​มัน​บิน​ไป​ไหน</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​อัสซีเรีย พวก​คน​เลี้ยง​แกะ ​ของ​เจ้า​หลับใหล พวก​เจ้านาย​นอน​ลง​พักผ่อน ประชาชน​ของ​เจ้า​กระจาย​ไป​ตาม​ภูเขา​ต่าง​ๆ ไม่​มี​ใคร​รวบรวม​กลับ​มา</verse>
				<verse number="19">ไม่​มี​อะไร​เยียวยา​เจ้า​ได้ บาดแผล​ของ​เจ้า​ก็​สาหัส คน​ทั้งหมด​ที่​ได้ยิน​ข่าว​ของ​เจ้า ล้วน​ตบมือ​ดีใจ​ที่​เจ้า​ล่มสลาย เพราะ​มี​ใคร​เล่า​ที่​ไม่​เคย​รู้สึก ถึง​ความ​โหดร้าย​ไม่​สิ้นสุด​ของ​เจ้า</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="35">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">คำ​พยากรณ์​ที่​ผู้​เผย​พระวจนะ​ฮาบากุก​ได้รับ</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​จะ​ต้อง​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​นาน​เพียงใด พระองค์​จึง​จะ​ฟัง หรือ​ต้อง​ร้อง​ต่อ​พระองค์​ว่า “โหดร้าย!” แต่​พระองค์​ไม่​มา​ช่วย</verse>
				<verse number="3">เหตุใด​พระองค์​ให้​ข้าพเจ้า​มอง​ดู​ความ​อยุติธรรม เหตุใด​พระองค์​ทน​ต่อ​การ​กระทำ​ผิด ความ​พินาศ​และ​ความ​โหดร้าย​อยู่​ต่อหน้า​ข้าพเจ้า มี​การ​ต่อสู้​และ​แก่งแย่ง​กัน​มากมาย</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​กฎหมาย​จึง​เป็น​อัมพาต และ​ความ​ยุติธรรม​ไม่​ปรากฏ คน​ชั่ว​ล้อม​กรอบ​คน​ชอบธรรม จน​ความ​ยุติธรรม​ถูก​บิดเบือน​ไป</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​ตอบ​ว่า “จง​มอง​และ​คอย​เฝ้า​ดู​ชนชาติ​ต่าง​ๆ แล้ว​จง​ประหลาด​ใจ​อย่าง​ที่สุด เพราะ​เรา​จะ​ทำ​บาง​สิ่ง​ใน​ยุค​ของ​เจ้า ซึ่ง​ถึง​แม้​มี​ใคร​บอก เจ้า​ก็​จะ​ไม่​เชื่อ</verse>
				<verse number="6">เรา​กำลัง​จะ​ให้​ชาว​บาบิโลน ​มี​อำนาจ​ขึ้น​มา พวก​เขา​เป็น​ชนชาติ​ที่​โหดร้าย​และ​เลือด​ร้อน ซึ่ง​เคลื่อน​ทัพ​ไป​ทั่ว​โลก เพื่อ​ยึดครอง​บ้าน​เรือน​ที่​ไม่​ใช่​ของ​ตน</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​เป็น​ชนชาติ​ที่​ใคร​ก็​ขยาด​และ​หวาด​กลัว เขา​ถือ​เอา​ตนเอง​เป็น​กฎหมาย แสวงหา​เกียรติยศ​ให้​ตนเอง</verse>
				<verse number="8">ม้า​ของ​พวก​เขา​ไว​กว่า​เสือดาว ดุร้าย​ยิ่ง​กว่า​หมา​ป่า​ตอน​พลบค่ำ กอง​ทหาร​ม้า​ของ​เขา​ควบ​ตะบึง​มา พล​ม้า​ของ​เขา​มา​จาก​แดน​ไกล บิน​มา​ดุจ​นก​อินทรี​โฉบ​ขย้ำ​เหยื่อ</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​ทุก​คน​มุ่ง​เป้า​ไป​ที่​ความ​รุนแรง ฝูงชน ​ของ​เขา​รุก​มา​เหมือน​พายุ​ทะเลทราย และ​ต้อน​เชลย​ไป​เหมือน​เม็ด​ทราย</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​เยาะเย้ย​กษัตริย์ และ​เสียดสี​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง หัวเราะ​เยาะ​เมือง​ที่​มี​ป้อม​ปราการ​ทั้งหลาย พวก​เขา​ก่อ​เนิน​ดิน​ขึ้น​และ​ยึด​เมือง​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พวก​เขา​เคลื่อน​ทัพ​ผ่าน​ไป​ไว​ดั่ง​สาย​ลม แล้ว​มุ่ง​หน้า​ต่อ พวก​คน​ผิด​ที่​ถือ​ว่า​กำลัง​ของ​ตน​เป็น​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์ พระองค์​อยู่​มา​ตั้งแต่​นิรันดร์​กาล​ไม่​ใช่​หรือ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า องค์​บริสุทธิ์​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์ ​จะ​ไม่​ตาย พระยาห์เวห์ พระองค์​ได้​แต่งตั้ง​พวก​เขา​ให้​ดำเนิน​การ​ตาม​คำ​พิพากษา องค์​ศิลา​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ตั้ง​พวก​เขา​ให้​มา​ลงโทษ</verse>
				<verse number="13">ดวงตา​ของ​พระองค์​บริสุทธิ์​เกิน​กว่า​จะ​มอง​ดู​ความ​ชั่ว พระองค์​ทน​ต่อ​การ​กระทำ​ผิด​ไม่​ได้ แล้ว​เหตุใด​พระองค์​ถึง​ทน​คน​ทรยศ เหตุใด​พระองค์​เงียบ​อยู่ ขณะ​ที่​คน​ชั่วร้าย​กลืน​กิน​คน​ที่​ชอบธรรม​กว่า​ตัว​เขา</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ทำ​ให้​ผู้​คน​เป็น​เหมือน​ปลา​ใน​ทะเล เหมือน​สัตว์​ทะเล​ที่​ไม่​มี​ผู้​นำ</verse>
				<verse number="15">ศัตรู​ผู้​ชั่วร้าย​เกี่ยว​ทุก​คน​ขึ้น​ด้วย​เบ็ด จับ​พวก​เขา​ด้วย​แห และ​รวบรวม​คน​เหล่า​นั้น​ขึ้น​มา​ด้วย​อวน ดังนั้น​ศัตรู​ผู้​นั้น​จึง​ยินดี​เปรมปรีดิ์</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​เขา​จึง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แก่​แห​ของ​เขา และ​เผา​เครื่อง​หอม​แก่​อวน​ของ​ตน เพราะ​มัน​ทำ​ให้​เขา​อยู่​อย่าง​หรูหรา และ​สำราญ​กับ​อาหาร​ดี​เลิศ</verse>
				<verse number="17">แล้ว​เขา​จะ​เท​สิ่ง​ที่​ติด​แห​ออก​มา ทำลาย​ชนชาติ​ต่าง​ๆ อย่าง​ไร้​เมตตา​ต่อไป​หรือ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​จะ​ยืน​เฝ้า​ยาม และ​ประจำ​การ​บน​เนิน​ดิน ข้าพเจ้า​จะ​คอย​ดู​ว่า​พระองค์​จะ​พูด​สิ่ง​ใด​กับ​ข้าพเจ้า และ​ข้าพเจ้า​จะ​ตอบ​คำ​ร้องทุกข์​นี้​อย่างไร</verse>
				<verse number="2">แล้ว​พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “จง​เขียน​สิ่ง​ที่​เรา​เปิดเผย​แก่​เจ้า ให้​เห็น​ชัดเจน​บน​แผ่น​จารึก เพื่อ​ว่า​ทุก​คน​ที่​อ่าน​จะ​เข้าใจ​ได้​ทันที</verse>
				<verse number="3">เพราะ​สิ่ง​ที่​เรา​จะ​เปิดเผย​แก่​เจ้า​นั้น​ยัง​รอ​กำหนด​เวลา​อยู่ เป็น​เรื่อง​วาระ​สุดท้าย และ​จะ​พิสูจน์​ได้​ว่า​ไม่​ใช่​เรื่อง​เท็จ แม้​จะ​เนิ่น​ช้า​อยู่ ก็​จง​อด​ใจ​รอ มัน​จะ​อย่าง​แน่นอน และ​จะ​ไม่​ล่าช้า</verse>
				<verse number="4">ดู​เถิด ศัตรู​นั้น​ผยอง​ขึ้น ความ​ปรารถนา​ของ​เขา​ไม่​ถูกต้อง แต่​คน​ชอบธรรม​จะ​มี​ชีวิต​โดย​ความ​ซื่อสัตย์ ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="5">อัน​ที่​จริง​เหล้า​องุ่น​ทรยศ​เขา เขา​หยิ่ง​ผยอง​และ​ไม่​เคย​พัก​สงบ เพราะ​เขา​ตะกละ​เหมือน​หลุม​ฝัง​ศพ และ​ความ​ตาย​ซึ่ง​ไม่​เคย​อิ่ม เขา​รวบรวม​ชนชาติ​มา​เป็น​ของ​ตน และ​จับ​ชนชาติ​ทั้งหมด​มา​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="6">ทุก​คน​จะ​เย้ยหยัน​เขา​ด้วย​คำ​เยาะเย้ย​และ​ดูหมิ่น​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า ‘วิบัติ​แก่​เขา​ผู้​สะสม​ของ​ที่​ขโมย​มา และ​ทำ​ให้​ตนเอง​ร่ำรวย​ด้วย​การ​ขู่​กรรโชก! จะ​ทำ​สิ่ง​นี้​ต่อไป​อีก​นาน​แค่​ไหน’</verse>
				<verse number="7">เจ้าหนี้​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​ลุก​ฮือ​ขึ้น​ทันที​หรือ พวก​เขา​จะ​ไม่​ตื่น​ขึ้น​มา​ทำ​ให้​เจ้า​ตัว​สั่น​หรือ เมื่อ​นั้น​เจ้า​จะ​ตก​เป็น​เหยื่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="8">เพราะ​เจ้า​ได้​ปล้น​ชิง​มา​หลาย​ชาติ ชนชาติ​ที่​เหลือ​อยู่​จะ​ปล้น​เจ้า เพราะ​เจ้า​ทำ​ให้​มนุษย์​ต้อง​หลั่ง​เลือด เจ้า​ได้​ทำลาย​ดินแดน​และ​เมือง​ต่าง​ๆ รวม​ถึง​ทุก​คน​ใน​นั้น</verse>
				<verse number="9">วิบัติ​แก่​เขา​ผู้​สร้าง​บ้าน​ของ​ตน​ด้วย​สิ่ง​ที่​ฉ้อโกง​มา สร้าง​รัง​ของ​ตน​ไว้​บน​ที่​สูง เพื่อ​หนี​จาก​เงื้อม​มือ​แห่ง​หายนะ!</verse>
				<verse number="10">เจ้า​วางแผน​ให้​หลาย​ชนชาติ​ถูก​ทำลาย ก่อ​ความ​อัปยศ​แก่​เรือน​ของ​เจ้า​เอง​และ​ทำ​ให้​ชีวิต​ของ​ตนเอง​ต้อง​เสีย​ไป</verse>
				<verse number="11">ก้อนหิน​ที่​ผนัง​จะ​ส่ง​เสียง​ร้อง และ​ไม้​ขื่อ​ไม้คาน​ก็​จะ​ส่งเสียง​สะท้อน</verse>
				<verse number="12">วิบัติ​แก่​ผู้​สร้าง​เมือง​ด้วย​การ​นอง​เลือด และ​ตั้ง​เมือง​ด้วย​ความ​อยุติธรรม!</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ได้​ตัดสิน​ใจ​ไว้​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า แรงงาน​ของ​ชนชาติ​นั้น​ก็​เป็น​เพียง​เชื้อ​ไฟ การ​ตรากตรำ​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ก็​สูญ​เปล่า</verse>
				<verse number="14">เพราะ​โลก​จะ​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​รู้​ถึง​เกียรติ​สิริ​ของ​พระยาห์เวห์ ดั่ง​น้ำ​ที่​ปกคลุม​ท้องทะเล</verse>
				<verse number="15">วิบัติ​แก่​ผู้​ที่​ให้​เหล้า​องุ่น​เพื่อนบ้าน​ดื่ม เท​เหล้า​จาก​ถุง​หนัง​จน​เขา​เมามาย เพื่อ​จะ​ได้​ดู​ร่าง​เปลือย​เปล่า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="16">เจ้า​จะ​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​อับอาย​แทน​เกียรติยศ ตอน​นี้​ถึง​คราว​ของ​เจ้า! จง​ดื่ม​และ​ให้​ความ​เปลือย​เปล่า​ของ​เจ้า​เผย​ออก​มา! ถ้วย​จาก​มือ​ขวา​ของ​พระยาห์เวห์​กำลัง​เวียน​มาถึง​เจ้า แล้ว​ความ​อัปยศ​จะ​บดบัง​เกียรติยศ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="17">ความ​โหดร้าย​ที่​เจ้า​ทำ​แก่​เลบานอน​จะ​ท่วมท้น​เจ้า และ​การ​ทำลาย​ล้าง​สัตว์​ต่าง​ๆ จะ​ทำ​ให้​เจ้า​หวาด​กลัว เพราะ​เจ้า​ทำ​ให้​มนุษย์​ต้อง​หลั่ง​เลือด เจ้า​ได้​ทำลาย​ดินแดน​และ​เมือง​ต่าง​ๆ รวม​ถึง​ทุก​คน​ใน​นั้น</verse>
				<verse number="18">รูป​เคารพ​ที่​ช่าง​ฝีมือ​แกะ​สลัก​ขึ้น หรือ​รูป​ที่​สอน​ความ​เท็จ​นั้น​มี​คุณค่า​อะไร เพราะ​ผู้​ที่​สร้าง​ขึ้น​ก็​วาง​ใจ​ใน​สิ่ง​ที่​ตน​สร้าง เขา​สร้าง​รูป​เคารพ​ที่​พูด​ไม่ได้</verse>
				<verse number="19">วิบัติ​แก่​ผู้​ที่​พูด​กับ​ไม้​ว่า ‘จง​มี​ชีวิต​ขึ้น​เถิด!’ หรือ​พูด​กับ​หิน​ไร้​ชีวิต​ว่า ‘จง​ตื่น​ขึ้น​เถิด!’ มัน​จะ​ให้​คำ​แนะนำ​ได้​หรือ เขา​หุ้ม​มัน​ด้วย​ทอง​และ​เงิน มัน​ไม่​มี​ลมหายใจ”</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​อยู่​ใน​วิหาร​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ ให้​ทั้ง​โลก​สงบ​เงียบ​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">คำ​อธิษฐาน​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ฮาบากุก ท่วงทำนอง​ชิกิโอโนท</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ได้ยิน​กิตติศัพท์​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​ครั่นคร้าม​ใน​การ​งาน​ของ​พระองค์​พระยาห์เวห์ ขอ​กระทำ​งาน​นั้น​อีก​ครั้ง​ใน​ยุค​ของ​เรา ขอ​ให้​เป็น​ที่​รู้​ทั่ว​กัน​ใน​สมัย​ของ​เรา ใน​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ขอ​ระลึก​ถึง​ความ​เมตตา</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​มา​จาก​เทมาน องค์​บริสุทธิ์​มา​จาก​ภูเขา​ปาราน เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์​ปกคลุม​ฟ้าสวรรค์ และ​โลก​นี้​เต็ม​ด้วย​คำ​สรรเสริญ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">สง่าราศี​ของ​พระองค์​ดุจ​รุ่งอรุณ มี​รังสี​ส่อง​แวบวาบ​มา​จาก​มือ ซึ่ง​ซ่อน​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์​ไว้</verse>
				<verse number="5">โรค​ระบาด​นำ​พระองค์ ภัยพิบัติ​ตาม​ย่าง​เท้า​ของ​พระองค์​มา</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พระองค์​ยืน โลก​ก็​สั่น​สะเทือน เมื่อ​พระองค์​มอง ชนชาติ​ทั้งหลาย​ก็​สั่น​สะท้าน ภูเขา​ดึกดำบรรพ์​พัง​ทลาย​ลง เนิน​เขา​เก่า​แก่​ทั้งหลาย​ทรุด​ลง แต่​พระองค์​เดิน​นำ​หน้า​ตลอด​นิรันดร์</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​เห็น​เต็นท์​ของ​ชาว​คูชัน​อยู่​ใน​ความ​ทุกข์​ยาก และ​ที่​อาศัย​ของ​ชาว​มีเดียน​อยู่​ใน​ความ​ปวดร้าว</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ พระองค์​โกรธ​แม่น้ำ​หรือ พระองค์​โกรธ​เกรี้ยว​ลำธาร​หรือ เมื่อ​พระองค์​ขี่​ม้า และ​รถ​ม้า​ศึก​ไป​สู่​ชัยชนะ พระองค์​เกรี้ยวกราด​ต่อ​ทะเล​หรือ</verse>
				<verse number="9">พระองค์​หยิบ​คันธนู​ออก​มา พระองค์​เรียก​หา​ลูกศร​มา​มากมาย พระองค์​แยก​แผ่นดิน​ด้วย​แม่น้ำ</verse>
				<verse number="10">ภูเขา​เห็น​พระองค์​และ​บิด​ตัว​ไป​มา กระแส​น้ำ​โถม​ซัด​ไป ห้วง​ลึก​คำราม​ลั่น และ​ซัด​คลื่น​เป็น​ระลอก​สูง</verse>
				<verse number="11">ดวง​อาทิตย์​และ​ดวง​จันทร์​หยุด​นิ่ง​อยู่​ใน​ฟ้าสวรรค์ เมื่อ​แสง​แห่ง​ลูกศร​ของ​พระองค์​พุ่ง​ไป เมื่อ​แสง​หอก​ของ​พระองค์​ส่อง​ราว​ฟ้าแลบ</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ย่าง​ไป​ทั่ว​โลก​ด้วย​ความ​โกรธ และ​เหยียบ​ย่ำ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ด้วย​ความ​โกรธ</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ออก​มา​กอบกู้​คน​ของ​พระองค์ เพื่อ​ช่วย​ผู้​ที่​พระองค์​เจิม​ไว้​ให้​รอด พระองค์​บด​ขยี้​ผู้​นำ​ของ​ดินแดน​แห่ง​ความ​ชั่วร้าย ทำ​ให้​เขา​เปลือย​เปล่า​ตั้งแต่​หัว​จด​เท้า</verse>
				<verse number="14">พระองค์​แทง​ศีรษะ​เขา​ด้วย​หอก​ของ​เขา​เอง เมื่อ​นัก​รบ​ของ​เขา​บุก​มา​ตี​เรา​ให้​กระจาย ยิ้มเยาะ​ราว​กับ​จะ​เข้า​มา​กลืน​กิน คน​ยากไร้​ที่​ซ่อน​ตัว​อยู่</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ย่ำ​ทะเล​ด้วย​ฝูง​ม้า​ของ​พระองค์ ทำ​ให้​ห้วงน้ำ​ใหญ่​ปั่นป่วน</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​ได้ยิน​แล้ว​ใจ​ก็​เต้น​รัว เสียง​นั้น​ทำ​ให้​ริมฝีปาก​ของ​ข้าพเจ้า​สั่น ความ​เน่า​เปื่อย​พุ่ง​เข้า​ใน​กระดูก​ของ​ข้าพเจ้า และ​ขา​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​สั่นเทา กระนั้น​ข้าพเจ้า​จะ​อดทน​รอ​วัน​แห่ง​หายนะ ให้​มา​ถึง​ชนชาติ​ที่​รุกราน​เรา</verse>
				<verse number="17">แม้​ว่า​ต้น​มะเดื่อ​ไม่​ผลิ​ดอก และ​เถา​องุ่น​ไม่​ออก​ผล แม้​ว่า​ต้น​มะกอก​ไม่​เกิด​ผล และ​ทุ่ง​นา​ไม่​ผลิต​อาหาร แม้​ว่า​ไม่​มี​แกะ​ใน​คอก และ​ไม่​มี​วัว​ใน​โรง​วัว</verse>
				<verse number="18">กระนั้น​ข้าพเจ้า​จะ​ยินดี​ใน​พระยาห์เวห์ จะ​เบิกบาน​ใจ​ใน​พระเจ้า​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​เป็น​กำลัง​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ทำ​ให้​เท้า​ของ​ข้าพเจ้า​เหมือน​เท้า​กวาง พระองค์​ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​เหยียบ​ย่ำ​บน​ที่​สูง​ได้ สำหรับ​ผู้​อำนวย​เพลง​ใช้​กับ​เครื่องสาย​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="36">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​มา​ถึง​เศฟันยาห์ ลูก​ของ​คูชี ลูก​ของ​เกดาลิยาห์ ที่​เป็น​ลูก​ของ​อามาริยาห์ ลูก​ของ​เฮเซคียาห์​ใน​สมัย​โยสิยาห์​ลูกชาย​กษัตริย์​อาโมน​แห่ง​ยูดาห์ ความ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เรา​จะ​กวาดล้าง​ทุก​สิ่ง ไป​จาก​พื้น​โลก” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="3">“เรา​จะ​กวาดล้าง​ทั้ง​คน​และ​สัตว์ ตลอดจน​นก​ใน​ท้องฟ้า ปลา​ใน​ทะเล และ​พวก​รูป​เคารพ​ที่​ทำ​ให้​คน​ชั่ว​สะดุด เมื่อ​เรา​ทำลาย​มวล​มนุษยชาติ ไป​จาก​พื้น​โลก” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="4">“เรา​จะ​เหยียด​มือ​ออก​ต่อสู้​ยูดาห์ และ​ชาว​เยรูซาเล็ม​ทั้งปวง เรา​จะ​ทำลาย​การ​บูชา​พระบาอัล​ที่​เหลือ​อยู่​ทั้งหมด​ที่​นี่ ชื่อ​ของ​พวก​ปุโรหิต​ที่​ฝักใฝ่​รูป​เคารพ</verse>
				<verse number="5">คือ​พวก​ที่​กราบ​ลง​อยู่​บน​ดาดฟ้า เพื่อ​นมัสการ​หมู่​ดาว พวก​ที่​กราบ​ลง​และ​สาบาน​โดย​อ้าง​พระยาห์เวห์ และ​อ้าง​พระโมเลค ​ด้วย</verse>
				<verse number="6">พวก​ที่​หัน​หลัง​เลิก​ติดตาม​พระยาห์เวห์ และ​ไม่​แสวงหา​พระยาห์เวห์ หรือ​สอบถาม​พระองค์</verse>
				<verse number="7">จง​สงบ​นิ่ง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต เพราะ​วัน​แห่ง​พระยาห์เวห์​มา​ใกล้​แล้ว พระยาห์เวห์​ได้​จัดเตรียม​เครื่อง​บูชา และ​ชำระ​ผู้​ที่​พระองค์​เชิญ​นั้น​ให้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="8">ใน​วัน​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น เรา​จะ​ลงโทษ​พวก​ข้าราชการ และ​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์ และ​ลงโทษ​ทุก​คน ที่​ทำ​ตาม​ขนบ​ของ​คน​ต่าง​ชาติ</verse>
				<verse number="9">ใน​วัน​นั้น​เรา​จะ​ลงโทษ ทุก​คน​ที่​ไม่​เหยียบ​ธรณี​ประตู คน​ที่​ทำ​ให้​ทำ​ให้​วิหาร​ของ​เทพเจ้า​ของ​เขา เต็ม​ไป​ด้วย​การ​กดขี่​และ​หลอกลวง”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “ใน​วัน​นั้น จะ​มี​เสียง​ร้อง​ดัง​ขึ้น​จาก​ประตู​ปลา มี​เสียง​ร่ำไห้​จาก​ย่าน​ใหม่ และ​เสียง​ครึกโครม​จาก​เนิน​เขา​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="11">ร้องไห้​เถิด พวก​เจ้า​ที่​อาศัย​ใน​ย่าน​ตลาด พวก​พ่อค้า​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​กวาดล้าง​ไป ทุก​คน​ที่​ชั่ง​เงิน​จะ​ถูก​ทำลาย​สิ้น</verse>
				<verse number="12">ใน​เวลา​นั้น เรา​จะ​ส่อง​ตะเกียง​ค้น​หา​ทั่ว​เยรูซาเล็ม และ​ลงโทษ​คน​ที่​ทำ​ทอง​ไม่​รู้​ร้อน เหมือน​เหล้า​องุ่น​ที่​เหลือ​แต่​ตะกอน ที่​คิด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​จะ​ไม่​ทำ​อะไร ไม่​ว่า​ดี​หรือ​ร้าย’</verse>
				<verse number="13">สมบัติ​ของ​พวก​เขา​จะ​ถูก​ปล้น บ้าน​ของ​พวก​เขา​จะ​ถูก​ทำลาย แม้​พวก​เขา​สร้าง​บ้าน แต่​จะ​ไม่​ได้​อยู่ แม้​พวก​เขา​ปลูก​ไร่​องุ่น แต่​จะ​ไม่​ได้​ดื่ม​เหล้า​องุ่น</verse>
				<verse number="14">วัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ใกล้​แล้ว จวน​จะ​ถึง​อยู่​แล้ว เสียง​ร้อง​ใน​วัน​แห่ง​พระยาห์เวห์​ก็​ขมขื่น นัก​รบ​ผู้​ยิ่งใหญ่​โห่ร้อง​ออก​ศึก</verse>
				<verse number="15">วัน​นั้น​จะ​เป็น​วัน​แห่ง​ความ​โกรธ วัน​แห่ง​ความ​ทุกข์​ยาก​และ​เจ็บ​ปวด วัน​แห่ง​ความ​เดือดร้อน​และ​ย่อยยับ วัน​แห่ง​ความ​มืดมิด​และ​หม่นหมอง วัน​แห่ง​เมฆ​ครึ้ม​และ​ดำ​ทะมึน</verse>
				<verse number="16">วัน​แห่ง​เสียง​แตร​และ​เสียง​โห่ร้อง​ออก​ศึก สู้รบ​กับ​เมือง​ป้อม​ปราการ และ​กับ​บรรดา​หอคอย​หัว​มุม​เมือง</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​นำ​ความ​ทุกข์​เช่น​นั้น​มา​สู่​คน​ทั้งปวง จน​พวก​เขา​จะ​คลำ​ทาง​เหมือน​คน​ตาบอด เพราะ​พวก​เขา​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์ เลือด​ของ​เขา​จะ​ถูก​เท​ออก​เหมือน​ฝุ่น และ​อวัยวะ​ภายใน​จะ​ไหล​เหมือน​มูล​สัตว์</verse>
				<verse number="18">เงิน​และ​ทอง​ของ​เขา ช่วย​อะไร​ไม่ได้ ใน​วัน​แห่ง​ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์ ทั้ง​โลก​จะ​ไหม้​เป็น​จุณ ด้วย​ไฟ​แห่ง​ความ​หึงหวง​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​จะ​ทำ​ให้​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้งหมด​บน​โลก ถึง​จุดจบ​อย่าง​ฉับพลัน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">จง​รวม​ตัว​กัน รวม​ตัว​กัน​มา เจ้า​ชนชาติ​น่า​อับอาย</verse>
				<verse number="2">ก่อน​ที่​กฤษฎีกา​จะ​มี​ผล และ​วัน​นั้น​ผ่าน​ไป​เหมือน​แกลบ​ถูก​ลม​พัด ก่อน​ที่​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระยาห์เวห์ จะ​มา​ถึง​เจ้า ก่อน​วัน​แห่ง​ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์ จะ​มา​เหนือ​เจ้า</verse>
				<verse number="3">จง​แสวงหา​พระยาห์เวห์ บรรดา​ผู้​ถ่อม​ใจ​ของ​แผ่นดิน ผู้​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์ จง​เสาะหา​ความ​ชอบธรรม​และ​แสวงหา​ความ​ถ่อม​ใจ บาง​ที​เจ้า​จะ​ได้​ที่​กำบัง ใน​วัน​แห่ง​ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">กาซา​จะ​ถูก​ทิ้ง​ร้าง และ​อัชเคโลน​จะ​ถูก​ปล่อย​ให้​ปรักหักพัง ยาม​เที่ยง​วัน​อัชโดด​จะ​ถูก​กวาดล้าง​จน​ว่าง​เปล่า และ​เอโครน​ถูก​ถอน​ราก</verse>
				<verse number="5">พวก​ชาว​เคเรธี วิบัติ​แก่​เจ้า​ผู้​อาศัย​อยู่​ริม​ทะเล คานาอัน​ดินแดน​แห่ง​ชาว​ฟีลิสเตีย พระองค์​พูด​ว่า “เรา​จะ​ทำลาย​เจ้า จน​ไม่​เหลือ​สัก​คน​เลย”</verse>
				<verse number="6">ดินแดน​ริม​ทะเล​จะ​กลาย​เป็น​ทุ่ง​หญ้า มี​บ่อ​น้ำ​สำหรับ​พวก​คน​เลี้ยง​แกะ และ​คอก​สำหรับ​ฝูง​แกะ</verse>
				<verse number="7">ดินแดน​นั้น​จะ​ตก​เป็น​ของ คน​ยูดาห์​ที่​เหลือ​อยู่ ที่​นั่น​พวก​เขา​จะ​พบ​ทุ่ง​หญ้า ยาม​เย็น​เขา​จะ​นอน​ลง ใน​บ้านเรือน​ของ​อัชเคโลน พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา​จะ​ดูแล​เขา และ​ให้​เขา​คืน​สู่​สภาพ​ดี​อีก​ครั้ง</verse>
				<verse number="8">“เรา​ได้ยิน​คำ​ดูหมิ่น​ของ​โมอับ และ​คำ​ถากถาง​ของ​ชาว​อัมโมน พวก​เขา​ดูถูก​ประชาชน​ของ​เรา และ​ข่มขู่​เอา​ดินแดน​ของ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​ประกาศ​ว่า “ดังนั้น​เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด โมอับ​จะ​เป็น​เหมือน​โสโดม คน​อัมโมน​ก็​จะ​เป็น​เหมือน​โกโมราห์​ฉันนั้น เป็น​แหล่ง​วัชพืช​และ​บ่อ​เกลือ เป็น​ที่​ร้าง​ตลอด​ไป คน​ของ​เรา​ที่​เหลือ​อยู่​จะ​ปล้น​พวก​เขา และ​ชนชาติ​ของ​เรา​ที่​รอด​ชีวิต​จะ​ครอง​ดินแดน​ของ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="10">นี่​เป็น​ผล​ตอบแทน​ความ​หยิ่ง​จองหอง​ของ​พวก​เขา ที่​สบประมาท​และ​เย้ยหยัน ประชาชน​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​พวก​เขา​กลัว เมื่อ​พระองค์​ทำลาย​พระ​ทั้งหมด​ใน​โลก ชนชาติ​ต่าง​ๆ ที่​อยู่​ห่างไกล จะ​กราบ​ลง​นมัสการ​พระองค์ ใน​ดินแดน​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="12">“ชาว​คูช ​ทั้งหลาย เจ้า​ก็​เช่น​กัน จะ​ถูก​ประหาร​ด้วย​ดาบ​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="13">พระองค์​จะ​เหยียด​มือ​ออก​ต่อสู้​กับ​ดินแดน​ฝ่าย​เหนือ และ​ทำลาย​อัสซีเรีย ทิ้ง​เมือง​นีนะเวห์​ให้​ร้าง​เปล่า และ​แห้ง​แล้ง​ดั่ง​ทะเลทราย</verse>
				<verse number="14">ฝูง​สัตว์​จะ​อาศัย​ที่​นั่น สิงสาราสัตว์​ทุก​ชนิด นก​ฮูก นก​แสก จะ​เกาะ​อยู่​ที่​ซาก​เสา​ของ​เมือง​นั้น เสียง​ร้อง​ดัง​ก้อง​ผ่าน​หน้า​ต่าง กอง​เศษ​หิน​เต็ม​ทาง​เดิน คาน​ไม้​สน​ซีดาร์​จะ​ถูก​ทิ้ง​ไว้​กลาง​แจ้ง</verse>
				<verse number="15">นี่แหละ​นคร​เจ้า​สำราญ ซึ่ง​อยู่​มา​อย่าง​ปลอดภัย มัน​บอก​ตัวเอง​ว่า “เรา​นี่แหละ​เป็น​ที่​หนึ่ง! ไม่​มี​ใคร​อีก​นอกจาก​เรา” แล้ว​มัน​ก็​พัง​ย่อยยับ​ขนาด​ไหน เป็น​ที่​อาศัย​ของ​สัตว์​ป่า! ทุก​คน​ที่​ผ่าน​ก็​เยาะเย้ย และ​ส่าย​หมัด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">วิบัติ​แก่​เมือง​ของ​ผู้​กดขี่ ชอบ​กบฏ​และ​มี​มลทิน!</verse>
				<verse number="2">เมือง​ที่​ไม่​ยอม​ฟัง​ใคร ไม่​ยอมรับ​คำ​ตักเตือน ไม่​วาง​ใจ​ใน​พระยาห์เวห์ และ​ไม่​ยอม​เข้า​ใกล้​พระเจ้า​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="3">ข้าราชการ​ใน​เมือง​นี้ เป็น​เหมือน​สิงโต​ที่​ร้อง​คำราม ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ของ​เธอ​เป็น​หมา​ป่า​ยาม​เย็น ที่​ไม่​เหลือ​อะไร​ไว้​ใน​ตอน​เช้า</verse>
				<verse number="4">ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​เมือง​นี้​ก็​ไร้​ศีลธรรม พวก​เขา​เป็น​คน​ทรยศ พวก​ปุโรหิต​ก็​ลบหลู่​สถาน​นมัสการ และ​ย่ำยี​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ผู้​อยู่​ใน​เมือง​นั้น​ชอบธรรม พระองค์​ไม่​ทำ​ผิด​เลย ทุก​ๆ เช้า​พระองค์​ให้​ความ​ยุติธรรม และ​ทุก​ๆ วัน​ใหม่​พระองค์​ไม่​เคย​หยุด​ยั้ง​เลย กระนั้น​คน​อธรรม​ก็​ไม่​รู้จัก​ละอาย</verse>
				<verse number="6">“เรา​ได้​ทำลาย​ชนชาติ​ทั้งหลาย ที่​มั่น​ของ​เขา​พัง​ทลาย​ลง เรา​ทำ​ให้​ถนน​หนทาง​รกร้าง ไม่​มี​ใคร​ผ่าน​ไป​มา เมือง​ของ​พวก​เขา​ถูก​ทิ้ง​ร้าง พวก​มัน​รกร้าง​ว่าง​เปล่า</verse>
				<verse number="7">เรา​นึก​ถึง​เยรูซาเล็ม​ว่า ‘เจ้า​จะ​เกรงกลัว​เรา​แน่ และ​ยอมรับ​คำ​ตักเตือน!’ แล้ว​ที่​ลี้​ภัย ​ของ​เธอ​จะ​ไม่​ถูก​ทำลาย และ​โทษทัณฑ์​ของ​เรา​จะ​ไม่​มา​ถึง เธอ แต่​พวก​เขา​ก็​ยัง​คง​กระตือรือร้น ที่​จะ​ประพฤติ​เสื่อม​ทราม​ใน​ทุก​สิ่ง​ที่​ทำ”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “ดังนั้น​คอย​ดู​เถิด วัน​ที่​เรา​จะ​ยืน​ขึ้น​เป็น​พยาน เพราะ​เรา​ตัดสิน​ใจ​ที่​จะ​รวบ​รวม​ชนชาติ และ​อาณาจักร​ต่าง​ๆ แล้ว​เท​ความ​โกรธ​อัน​แรง​กล้า​ของ​เรา เหนือ​พวก​เขา โลก​ทั้ง​โลก​จะ​ไหม้​เป็น​จุณ ด้วย​ไฟ​แห่ง​ความ​โกรธ​หึงหวง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เรา​จะ​ชำระ​ริมฝีปาก​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย เพื่อ​ทุก​คน​จะ​ร้อง​เรียก​นาม​พระยาห์เวห์ และ​จะ​เคียง​บ่า​เคียง​ไหล่​กัน​รับใช้​พระองค์</verse>
				<verse number="10">ผู้คน​ที่​นมัสการ​เรา คน​ของ​เรา​ที่​กระจัดกระจาย​ไป จะ​นำ​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย​เรา จาก​ฟาก​ไกล​เลย​แม่น้ำ​แห่ง​คูช</verse>
				<verse number="11">ใน​วัน​นั้น เยรูซาเล็ม​เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​อับอาย เพราะ​ความ​ผิด​ทั้งสิ้น​ที่​เจ้า​ทำ​ไว้​กับ​เรา เพราะ​เรา​จะ​ขจัด​พวก​อวด​ดี ออก​ไป​จาก​เจ้า เจ้า​จะ​ไม่​หยิ่ง​ผยอง​อีก​ต่อไป บน​ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา</verse>
				<verse number="12">แต่​เรา​จะ​เหลือ คน​ที่​ถ่อม​สุภาพ​และ​อ่อนโยน​ไว้ คน​ที่​เหลือ​อยู่​ของ​อิสราเอล ซึ่ง​วางใจ​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​จะ​ไม่​ทำ​ผิด และ​จะ​ไม่​โกหก จะ​ไม่​พบ​ลิ้น​ที่​หลอกลวง ใน​ปาก​ของ​เขา พวก​เขา​จะ​กิน​อิ่ม​นอน​หลับ และ​ไม่​ต้อง​หวาด​กลัว​ใคร</verse>
				<verse number="14">ธิดา​แห่ง​ศิโยน จง​ร้อง​เพลง​เถิด อิสราเอล จง​โห่ร้อง​เสียง​ดัง จง​เปรมปรีดิ์​และ​ยินดี​อย่าง​สุดใจ​เถิด ธิดา​แห่ง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​ยกเลิก​โทษทัณฑ์​ของ​เจ้า​แล้ว พระองค์​ทำ​ให้​ศัตรู​ของ​เจ้า​หัน​กลับ​ไป พระยาห์เวห์​องค์​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​อยู่​กับ​เจ้า เจ้า​จะ​ไม่​กลัว​อันตราย​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="16">ใน​วัน​นั้น ผู้​คน​จะ​พูด​กับ​เยรูซาเล็ม​ว่า ‘ศิโยน อย่า​กลัว​เลย อย่า​ให้​มือ​ของ​เจ้า​อ่อน​เปลี้ย</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​อยู่​กับ​เจ้า นัก​รบ​ผู้​ยิ่งใหญ่​ผู้​ช่วย​ให้​รอด พระองค์​จะ​ปีติ​ยินดี​ใน​ตัว​เจ้า ด้วย​ความ​รัก​พระองค์​จะ​ไม่​ตำหนิ​เจ้า​อีก​ต่อไป แต่​จะ​ร้อง​เพลง​ชื่นชม​ยินดี​ใน​ตัว​เจ้า’</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​ขจัด​คน​ที่​คร่ำครวญ เพราะ​ไม่​ได้​ร่วม​เทศกาล​ตาม​กำหนด​ของ​เจ้า​ออก​ไป ซึ่ง​เป็น​ภาระ​และ​ความ​อับอาย​สำหรับ​เจ้า</verse>
				<verse number="19">ใน​เวลา​นั้น​เรา​จะ​จัดการ​ทุก​คน ที่​กดขี่​ข่มเหง​เจ้า เรา​จะ​ช่วย​คน​ง่อย​เปลี้ย และ​รวบรวม​คน​ที่​ถูก​เนรเทศ เรา​จะ​ให้​เกียรติ​และ​ยกย่อง​เขา ใน​ทุก​ดินแดน​ที่​เขา​ต้อง​ทน​อับอาย</verse>
				<verse number="20">ใน​เวลา​นั้น​เรา​จะ​รวบรวม​เจ้า ใน​ครั้ง​นั้น​เรา​จะ​พา​เจ้า​กลับ​บ้าน เรา​จะ​ให้​เกียรติ​และ​ยกย่อง​เจ้า ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งปวง​ของ​โลก เมื่อ​เรา​ให้​เจ้า​กลับ​สู่​สภาพ​ดี​ดังเดิม ต่อ​หน้า​ต่อ​ตา​เจ้า” พระยาห์เวห์​พูด​ดังนั้น</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="37">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ใน​วัน​ที่​หนึ่ง​เดือน​ที่​หก ใน​ปี​ที่​สอง​ของ​กษัตริย์​ดาริอัส ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​เศรุบบาเบล​ผู้​ว่า​การ​ของ​ยูดาห์​ลูกชาย​เชอัลทิเอล และ​มหา​ปุโรหิต​โยชูวา ​ลูกชาย​เยโฮซาดัก โดย​ผ่าน​ทาง​ผู้​เผย​พระวจนะ​ฮักกัย​ว่า</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “ประชาชน​เหล่า​นี้​พูด​ว่า ‘ยัง​ไม่​ถึง​เวลา​ที่​จะ​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ขึ้น​ใหม่’ ”</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​ผ่าน​ผู้​เผย​พระวจนะ​ฮักกัย​ว่า</verse>
				<verse number="4">“ถึง​เวลา​แล้ว​หรือ ที่​พวก​เจ้า​เอง​อยู่​ใน​บ้าน​ไม้​กรุ​อย่าง​ดี ขณะ​ที่​วิหาร​นี้​ยัง​คง​เป็น​ซาก​ปรักหักพัง”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “จง​ใคร่ครวญ​วิถี​ของ​เจ้า​ให้​ดี</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ปลูก​มาก​แต่​เก็บเกี่ยว​ได้​น้อย เจ้า​กิน​แต่​ไม่​เคย​อิ่ม เจ้า​ดื่ม​แต่​ก็​ไม่​เคย​พอ เจ้า​ใส่​เสื้อ​แต่​ไม่​อบอุ่น เจ้า​ได้​ค่า​จ้าง​แต่​ก็​ใส่​เงิน​ใน​กระเป๋า​รั่ว”</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “จง​คิด​ถึง​วิถีทาง​ของ​เจ้า​ให้​ดี</verse>
				<verse number="8">จง​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​และ​ตัด​ไม้​ลง​มา​สร้าง​วิหาร​ของ​เรา เพื่อ​เรา​จะ​ได้​พอใจ​และ​ได้​รับ​เกียรติ” พระยาห์เวห์​พูด​ดังนั้น</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ว่า “เจ้า​หวัง​มาก แต่​ดู​สิ​ได้​มา​นิด​เดียว สิ่ง​ที่​เจ้า​นำ​กลับ​บ้าน เรา​ก็​เป่า​ทิ้ง ทำไม​น่ะ​หรือ ก็​เพราะ​บ้าน​ของ​เรา​ยัง​เป็น​ซาก​หัก​พัง ใน​ขณะ​ที่​เจ้า​แต่ละ​คน​สาละวน​อยู่​กับ​บ้าน​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น เพราะ​พวก​เจ้า ฟ้าสวรรค์​จึง​ยั้ง​น้ำค้าง​ไว้ และ​แผ่นดิน​โลก​ก็​ยั้ง​พืชผล</verse>
				<verse number="11">เรา​สั่ง​ให้​เกิด​ภัย​แล้ง​ขึ้น​แก่​ท้องนา​ป่า​เขา แก่​เมล็ด​ข้าว เหล้า​องุ่น​ใหม่ น้ำมัน​มะกอก และ​ทุก​สิ่ง​ที่​เกิด​ผล​จาก​พื้น​ดิน แก่​ผู้​คน​และ​ฝูง​สัตว์ และ​แรงงาน​ทั้งสิ้น​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​เศรุบบาเบล​ลูกชาย​เชอัลทิเอล มหา​ปุโรหิต​โยชูวา​ลูกชาย​เยโฮซาดัก และ​ประชาชน​ทั้งหมด​ที่​เหลือ​อยู่ ก็​เชื่อฟัง​เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา และ​ถ้อยคำ​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ฮักกัย เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา​ได้​ส่ง​เขา​มา และ​ประชาชน​ก็​ยำเกรง​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ฮักกัย​ผู้​ส่ง​สาส์น​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​แจ้ง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​กับ​ประชาชน​ว่า “เรา​อยู่​กับ​เจ้า” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น พระยาห์เวห์​ดลใจ​ทั้ง​เศรุบบาเบล​ผู้​ว่า​การ​ของ​ยูดาห์​ลูกชาย​เชอัลทิเอล มหา​ปุโรหิต​โยชูวา​ลูกชาย​เยโฮซาดัก และ​คน​ที่​เหลือ​อยู่​ทั้งหมด ให้​พา​กัน​เริ่ม​สร้าง​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="15">ใน​วันที่​ยี่สิบ​สี่​เดือน​หก ใน​ปี​ที่​สอง​ของ​สมัย​กษัตริย์​ดาริอัส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ใน​วันที่​ยี่สิบ​เอ็ด​เดือน​ที่​เจ็ด พระยาห์เวห์​พูด​ผ่าน​ผู้​เผย​พระวจนะ​ฮักกัย​ว่า</verse>
				<verse number="2">“จง​กล่าว​แก่​เศรุบบาเบล​ผู้​ว่า​การ​ของ​ยูดาห์​ลูกชาย​เชอัลทิเอล มหา​ปุโรหิต​โยชูวา​ลูกชาย​เยโฮซาดัก เช่น​กัน และ​ประชาชน​ที่​เหลือ​อยู่ จง​ถาม​พวก​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="3">‘ใคร​บ้าง​ใน​พวก​เจ้า​ที่​เหลือ​อยู่ ที่​เคย​เห็น​สง่าราศี​แต่​เดิม​ของ​วิหาร​นี้ ตอน​นี้​เจ้า​เห็น​เป็น​อย่างไร มัน​เทียบ​กัน​ไม่​ได้​เลย​ใช่ไหม</verse>
				<verse number="4">แต่​บัดนี้​จง​เข้มแข็ง​เถิด เศรุบบาเบล​เอ๋ย’ พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า ‘จง​เข้มแข็ง​เถิด มหา​ปุโรหิต​โยชูวา​ลูกชาย​โยซาดัก​เอ๋ย จง​เข้มแข็ง​เถิด ประชาชน​ทั้งปวง​ใน​ดินแดน​นี้’ พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น ‘และ​จง​ทำงาน​ไป​เถิด เพราะ​เรา​อยู่​กับ​เจ้า’ พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="5">‘ตาม​พันธสัญญา​ที่​เรา​ทำ​ไว้​กับ​เจ้า​เมื่อ​เจ้า​ออก​จาก​อียิปต์ และ​จิตวิญญาณ​ของ​เรา​ยัง​คง​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า อย่า​กลัว​เลย’</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​กล่าว​ว่า ‘อีก​ไม่​นาน เรา​จะ​เขย่า​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก ทะเล​และ​แผ่นดิน​อีก​ครั้ง</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​เขย่า​ชนชาติ​ทั้ง​มวล และ​สิ่ง​ที่​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ปรารถนา​จะ​มา​ถึง และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​วิหาร​นี้​เปี่ยม​ด้วย​สง่าราศี’ พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​กล่าว​ดังนั้น</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ว่า ‘เงิน​และ​ทอง​เป็น​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">สง่าราศี​ของ​วิหาร​ปัจจุบัน​จะ​รุ่งโรจน์​กว่า​สง่าราศี​ของ​วิหาร​เดิม’ พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​กล่าว​ดังนั้น ‘และ​เรา​จะ​ให้​สันติสุข​แก่​สถานที่​นี้’ พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ดังนั้น”</verse>
				<verse number="10">ใน​วันที่​ยี่สิบสี่​เดือน​ที่​เก้า​ปี​ที่​สอง​แห่ง​รัชกาล​ดาริอัส ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​ผู้​เผย​พระวจนะ​ฮักกัย​ว่า</verse>
				<verse number="11">“พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า ‘จง​ถาม​ปุโรหิต​ดู​เถิด​ว่า​กฎ​บัญญัติ​ระบุ​ไว้​อย่างไร</verse>
				<verse number="12">ถ้า​ใคร​ห่อ​เนื้อ​บริสุทธิ์​ไว้​กับ​เสื้อ​คลุม แล้ว​ห่อ​เนื้อ​นั้น​ไป​ถูก​ขนมปัง​หรือ​แกง เหล้า​องุ่น น้ำมัน​มะกอก​หรือ​อาหาร​อื่น​ๆ สิ่ง​นั้น​จะ​พลอย​บริสุทธิ์​ไป​ด้วย​หรือ​ไม่’ ” พวก​ปุโรหิต​ตอบ​ว่า “ไม่”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ฮักกัย​กล่าว​ว่า “ถ้า​คน​หนึ่ง​เป็น​มลทิน​เพราะ​ไป​แตะ​ร่าง​คน​ตาย แล้ว​ไป​แตะต้อง​สิ่ง​ใด​ใน​สิ่ง​เหล่า​นี้ มัน​จะ​กลาย​เป็น​สิ่ง​มลทิน​หรือ​ไม่” พวก​ปุโรหิต​ตอบ​ว่า “ใช่ มัน​จะ​เป็น​มลทิน”</verse>
				<verse number="14">ฮักกัย​จึง​กล่าว​ว่า “พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า ‘ประชาชน​และ​ชนชาติ​นี้​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น​ใน​สายตา​ของ​เรา ไม่ว่า​เขา​จะ​ทำ​สิ่ง​ใด​หรือ​ถวาย​อะไร ก็​เป็น​มลทิน​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="15">ตอน​นี้​จง​ตรึกตรอง​เรื่อง​นี้​ให้​ดี นับ​จาก​วัน​นี้​ไป จง​พิจารณา​ว่า​สิ่ง​ต่าง​ๆ เป็น​อย่างไร​ก่อน​หน้า​ที่​จะ​วาง​ศิลา​ฐานราก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ใคร​มา​ที่​กอง​ข้าว​คิด​ว่า​จะ​ได้​ข้าว​ยี่สิบ​ถัง แต่​ได้​เพียง​สิบ​ถัง เมื่อ​ใคร​มา​บ่อ​เก็บ​เหล้า​องุ่น คิด​ว่า​จะ​ตัก​ได้​ห้า​สิบ​ถัง แต่​ก็​ได้​เพียง​ยี่สิบ​ถัง</verse>
				<verse number="17">เรา​ทำลาย​สิ่ง​ทั้งปวง​ที่​เจ้า​ลงแรง​ทำ​ขึ้น​โดย​ตัว​ทำลาย เชื้อรา และ​ลูกเห็บ แต่​เจ้า​ก็​ไม่​ยอม​กลับ​มา​หา​เรา’ พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="18">‘นับ​จาก​วัน​นี้​ไป ตั้งแต่​วันที่​ยี่สิบสี่​เดือน​ที่​เก้า จง​ตรึกตรอง​ถึง​วัน​ที่​วาง​ฐาน​ราก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ จง​ใคร่ครวญ​ว่า</verse>
				<verse number="19">มี​เมล็ด​พืช​เหลือ​อยู่​ใน​ยุ้งฉาง​อีก​หรือ จน​ถึง​ตอน​นี้ เถา​องุ่น มะเดื่อ ทับทิม และ​ต้น​มะกอก​ยัง​ไม่​ได้​ออก​ผล​เลย นับ​จาก​วัน​นี้​ไป เรา​จะ​อวยพร​เจ้า’ ”</verse>
				<verse number="20">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ฮักกัย​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง​ใน​วันที่​ยี่สิบสี่​ของ​เดือน​นั้น​ว่า</verse>
				<verse number="21">“จง​บอก​เศรุบบาเบล​ผู้​ว่า​การ​ของ​ยูดาห์​ว่า เรา​กำลัง​จะ​เขย่า​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​คว่ำ​บัลลังก์ และ​ทำลาย​อำนาจ​ของ​พวก​อาณาจักร​ต่าง​ชาติ เรา​จะ​คว่ำ​รถ​ม้า​ศึก​และ​พล​ขับ ม้า​ศึก​และ​คน​ขี่​ม้า​ของ​พวก​เขา​ต่าง​ล้ม​ลง​ด้วย​ดาบ​พี่น้อง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ว่า ‘ใน​วัน​นั้น​เรา​จะ​รับ​เจ้า เศรุบบาเบล​ลูกชาย​เชอัลทิเอล​ผู้​รับใช้​ของ​เรา’ พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น ‘และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ดั่ง​แหวน​ตรา​ของ​เรา​เพราะ​เรา​ได้​เลือกสรร​เจ้า’ พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ดังนั้น”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="38">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ใน​เดือน​ที่​แปด​ของ​ปี​ที่​สอง​แห่ง​สมัย​ดาริอัส ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ผู้​เผย​พระวจนะ​เศคาริยาห์​ลูกชาย​ของ​เบเรคิยาห์​ลูก​ของ​อิดโด​ว่า</verse>
				<verse number="2">“พระยาห์เวห์​โกรธ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เจ้า​นัก</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​จง​บอก​ประชาชน​ดังนี้​ว่า​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​กล่าว​ว่า ‘จง​กลับ​มา​หา​เรา’ พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ว่า ‘แล้ว​เรา​จะ​กลับ​มา​หา​พวก​เจ้า’ พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ดังนั้น</verse>
				<verse number="4">อย่า​เป็น​เหมือน​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เจ้า ที่​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​ใน​สมัย​ก่อน​เคย​ประกาศ​กับ​พวก​เขา​ว่า พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า ‘จง​หัน​จาก​วิถี​และ​ความ​ประพฤติ​ชั่วช้า​ของ​เจ้า’ แต่​พวก​เขา​ก็​ไม่​ได้​ฟัง​หรือ​ใส่​ใจ​เรา​เลย พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="5">ตอน​นี้​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เจ้า​ไป​ไหน​เสีย​แล้ว และ​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​มี​ชีวิต​อยู่​ตลอด​กาล​หรือ</verse>
				<verse number="6">แต่​ถ้อยคำ​และ​กฎ​เกณฑ์​ที่​เรา​สั่ง​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา ก็​ไล่​ทัน​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​ไม่​ใช่​หรือ แล้ว​พวก​เขา​ก็​สำนึก​ผิด​และ​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ทำ​กับ​เรา​สาสม​กับ​วิถี​และ​ความ​ประพฤติ​ของ​เรา ตาม​ที่​พระองค์​ตัดสิน​ใจ​แล้ว’ ”</verse>
				<verse number="7">ใน​วันที่​ยี่สิบสี่​เดือน​เชบัท คือ​เดือน​ที่​สิบเอ็ด​ของ​ปี​ที่​สอง​แห่ง​กษัตริย์​ดาริอัส ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ผู้​เผย​พระวจนะ​เศคาริยาห์​ลูกชาย​เบเรคิยาห์​ลูก​อิดโด</verse>
				<verse number="8">ยาม​ค่ำคืน​ข้าพเจ้า​เห็น​นิมิต​ตรง​หน้า​ข้าพเจ้า มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ขี่​ม้า​สีแดง! เขา​ยืน​อยู่​ใน​หมู่​ต้น​น้ำมัน​เขียว​ใน​ลำห้วย ข้าง​หลัง​เขา​มี​ม้า​สีแดง ม้า​สีน้ำตาล และ​ม้า​สีขาว</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​ถาม​ว่า “ท่าน​ขอรับ สิ่ง​เหล่า​นี้​คือ​อะไร” ทูตสวรรค์​ที่​สนทนา​กับ​ข้าพเจ้า​ตอบ​ว่า “เรา​จะ​แสดง​ให้​เจ้า​เห็น​ว่า​คือ​อะไร”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ชาย​คน​ที่​ยืน​ใน​หมู่​ต้น​น้ำมัน​เขียว​อธิบาย​ว่า “พวก​เขา​คือ​ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​ส่ง​ไป​ทั่ว​โลก”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พวก​เขา​มา​รายงาน​ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​ยืน​อยู่​กลาง​หมู่​ต้น​น้ำมัน​เขียว​ว่า “เรา​ได้​ไป​ทั่ว​โลก และ​พบ​ว่า​ทั่ว​โลก​พัก​สงบ​อยู่”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พระองค์​จะ​ยั้ง​ความ​เมตตา​ไป​จาก​เยรูซาเล็ม​และ​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ยูดาห์​อีก​นาน​เท่าใด พระองค์​โกรธ​มา​เจ็ดสิบ​ปี​แล้ว”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​จึง​พูด​ถ้อยคำ​ที่​อ่อนโยน​และ​ปลอบใจ​ทูตสวรรค์​ผู้​สนทนา​กับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ทูตสวรรค์​ที่​สนทนา​กับ​ข้าพเจ้า​จึง​พูด​ว่า “จง​ประกาศ​ถ้อยคำ​เหล่า​นี้ พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า ‘เรา​หวงแหน​เยรูซาเล็ม​และ​ศิโยน</verse>
				<verse number="15">แต่​เรา​โกรธ​มาก​ที่​ชนชาติ​ทั้งหลาย​รู้สึก​มั่นคง​ปลอดภัย เรา​โกรธ​เพียง​นิด​เดียว แต่​พวก​เขา​ก็​ลงโทษ​หนัก​เกิน​ไป’</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​หัน​กลับ​มา​หา​เยรูซาเล็ม​ด้วย​ความ​เมตตา และ​วิหาร​ของ​เรา​จะ​ถูก​สร้าง​ขึ้น​มา​ใหม่​ที่​นั่น และ​สาย​วัด​จะ​ถูก​ดึง​ออก​ไป​ทั่ว​เยรูซาเล็ม’ พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="17">จง​ประกาศ​ต่อ​ไป​ว่า พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า ‘เมือง​ต่าง​ๆ ของ​เรา​จะ​เจริญ​รุ่งเรือง​อีก​ครั้ง และ​พระยาห์เวห์​จะ​ปลอบโยน​ศิโยน​และ​เลือก​เยรูซาเล็ม​อีก​ครั้ง’ ”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​ข้าพเจ้า​เงย​หน้า เห็น​เขา​สัตว์​สี่​อัน​อยู่​ตรง​หน้า!</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้า​จึง​ถาม​ทูตสวรรค์​ที่​สนทนา​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “สิ่ง​เหล่า​นี้​คือ​อะไร” เขา​ตอบ​ว่า “สิ่ง​เหล่า​นี้​คือ​เขา​สัตว์​ที่​ทำ​ให้​ยูดาห์ อิสราเอล​และ​เยรูซาเล็ม​กระจัด​กระจาย​ไป”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​พระยาห์เวห์​แสดง​ให้​ข้าพเจ้า​เห็น​ช่าง​ฝีมือ​สี่​คน</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้า​จึง​ถาม​ว่า “คน​เหล่า​นี้​มา​ทำ​อะไร” เขา​ตอบ​ว่า “เหล่า​นี้​คือ​เขา​สัตว์​ที่​ทำ​ให้​ยูดาห์​กระจัด​กระจาย​จน​ไม่​มี​ใคร​โงหัว​ขึ้น​มา​ได้ แต่​ช่าง​ฝีมือ​เหล่า​นี้​มา​เพื่อ​ทำ​ให้​เขา​สัตว์​ทั้งหลาย​หวาด​กลัว และ​ทำลาย​เขา​สัตว์​ของ​ชนชาติ​ที่​ชู​เขา​ของ​ตน​ขึ้น​ต่อต้าน​แผ่นดิน​ยูดาห์​และ​ทำ​ให้​ผู้คน​กระจัด​กระจาย​ไป ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">แล้ว​ข้าพเจ้า​เงย​หน้า​ขึ้น เห็น​ชาย​คน​หนึ่ง​ถือ​สาย​วัด​อยู่​ต่อหน้า​ข้าพเจ้า!</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​ถาม​ว่า “ท่าน​จะ​ไป​ไหน” เขา​ตอบ​ว่า “ไป​วัด​กรุง​เยรูซาเล็ม​ดู​ว่า​กว้าง​ยาว​แค่​ไหน”</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ทูตสวรรค์​ที่​สนทนา​กับ​ข้าพเจ้า​ก็​จาก​ไป มี​ทูตสวรรค์​อีก​องค์​มา​พบ​ทูต​องค์​นั้น</verse>
				<verse number="4">และ​กล่าว​กับ​เขา​ว่า “วิ่ง​ไป​บอก​ชาย​หนุ่ม​ผู้​นั้น​เถิด​ว่า ‘เยรูซาเล็ม​จะ​มี​ผู้​คน​และ​ฝูง​สัตว์​อาศัย​อยู่​แน่น​หนา จน​ทำ​กำแพง​ล้อม​ไว้​ไม่ได้</verse>
				<verse number="5">และ​เรา​เอง​จะ​เป็น​กำแพง​ไฟ​ล้อม​กรุง​เยรูซาเล็ม และ​เป็น​สง่าราศี​ใน​เมือง​นั้น’ พระยาห์เวห์​พูด​ดังนั้น”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “มา​เถิด! มา​เถิด! จง​หนี​ไป​จาก​ดินแดน​ภาค​เหนือ​เพราะ​เรา​ได้​ทำ​ให้​เจ้า​กระจัดกระจาย​ไป​กับ​ลม​ทั้ง​สี่​แห่ง​ฟ้าสวรรค์” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="7">“มา​เถิด ศิโยน จง​หนี​เถิด พวก​เจ้า​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ธิดา​แห่ง​บาบิโลน!”</verse>
				<verse number="8">เพราะ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ดังนี้​ว่า “หลังจาก​พระองค์​ให้​เกียรติ​แก่​เรา และ​ใช้​เรา​มา​ต่อสู้​กับ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​มา​ปล้น​เจ้า เพราะ​ผู้​ใด​แตะต้อง​เจ้า​ก็​แตะต้อง​แก้ว​ตา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ยก​มือ​ขึ้น​ฟาด​พวก​เขา​อย่าง​แน่นอน และ​ทาส​ของ​พวก​เขา​จะ​ปล้น​พวก​เขา แล้ว​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ใช้​เรา​มา</verse>
				<verse number="10">ธิดา​แห่ง​ศิโยน จง​โห่ร้อง​ยินดี​เถิด เพราะ​เรา​กำลัง​จะ​มา และ​เรา​จะ​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="11">“ชนชาติ​มากมาย​จะ​ร่วม​อยู่​ฝ่าย​พระยาห์เวห์​ใน​วัน​นั้น และ​จะ​เป็น​ประชาชน​ของ​เรา เรา​จะ​อยู่​ท่ามกลาง​เจ้า และ​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ใช้​เรา​มา​หา​เจ้า</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​จะ​ให้​ยูดาห์​เป็น​กรรมสิทธิ์​ส่วน​ของ​พระองค์​ใน​ดินแดน​บริสุทธิ์ และ​จะ​เลือกสรร​เยรูซาเล็ม​อีก​ครั้ง</verse>
				<verse number="13">มวล​มนุษยชาติ​จง​นิ่ง​สงบ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​ลุกขึ้น​จาก​ที่​พำนัก​อัน​บริสุทธิ์​แล้ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">แล้ว​ทูต​องค์​นั้น​ได้​แสดง​ให้​ข้าพเจ้า​เห็น​มหา​ปุโรหิต​โยชูวา​ยืน​ต่อหน้า​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ซาตาน ​ยืน​อยู่​ด้าน​ขวา​มือ​กล่าวหา​เขา</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ซาตาน​ว่า “ซาตาน! พระยาห์เวห์​ตำหนิ​เจ้า พระยาห์เวห์​ผู้​เลือก​เยรูซาเล็ม​ตำหนิ​เจ้า! ชาย​ผู้​นี้​เป็น​ดุ้น​ฟืน​ติด​ไฟ​ที่​ถูก​ดึง​ออก​จาก​ไฟ​ไม่​ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="3">โยชูวา​นั้น​สวม​เสื้อผ้า​สกปรก​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ทูตสวรรค์</verse>
				<verse number="4">ทูต​นั้น​พูด​กับ​บรรดา​คน​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​เขา​ว่า “ถอด​เสื้อผ้า​สกปรก​ของ​เขา​ออก​เถิด” แล้ว​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “ดู​เถิด เรา​ได้​ปลด​เปลื้อง​บาป​ของ​เจ้า​แล้ว และ​เรา​จะ​ให้​เจ้า​สวม​เสื้อผ้า​งดงาม”</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​จึง​พูด​ว่า “ขอให้​เอา​ผ้า​โพก​สะอาด​มา​โพก​ศีรษะ​ให้​เขา” พวก​เขา​จึง​โพก​ผ้า​สะอาด​ให้​ศีรษะ​โยชูวา​และ​แต่ง​กาย​ให้ ขณะ​ที่​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ยืน​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="6">ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​กำชับ​โยชูวา​ว่า</verse>
				<verse number="7">“พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า หาก​เจ้า​ดำเนิน​ใน​วิถีทาง​ของ​เรา และ​รักษา​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา เจ้า​จะ​ได้​ปกครอง​วิหาร​ของ​เรา รวม​ทั้ง​ลาน​วิหาร​ของ​เรา เรา​จะ​ให้​เจ้า​ดำเนิน​อยู่​ต่อหน้า​เรา​ร่วม​กับ​คน​เหล่า​นี้​ที่​ยืน​อยู่​ใกล้​ๆ</verse>
				<verse number="8">ฟัง​เถิด มหา​ปุโรหิต​โยชูวา เจ้า​และ​เพื่อน​ร่วม​งาน​ที่​นั่ง​อยู่​ตรง​หน้า​เจ้า ผู้ชาย​เหล่า​นี้​เป็น​สัญลักษณ์​ถึง​สิ่ง​ที่​จะ​เกิด​ขึ้น ที่​เรา​จะ​นำ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​มา​คือ ‘กิ่ง’</verse>
				<verse number="9">จง​ดู​ศิลา​ที่​เรา​ตั้ง​ไว้​ตรง​หน้า​โยชูวา! ศิลา​ก้อน​เดียว​มี​เจ็ด​ตา และ​เรา​จะ​สลัก​คำ​จารึก​ไว้​บน​นั้น” พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “และ​เรา​จะ​ขจัด​บาป​ของ​ดินแดน​นี้​ใน​วัน​เดียว</verse>
				<verse number="10">ใน​วัน​นั้น เจ้า​แต่ละ​คน​จะ​เชิญ​เพื่อน​บ้าน​มา​นั่ง​ใต้​เถา​องุ่น​และ​ต้น​มะเดื่อ​ของ​เจ้า” พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">แล้ว​ทูตสวรรค์​ที่​สนทนา​กับ​ข้าพเจ้า​กลับ​มา​ปลุก​ข้าพเจ้า เหมือน​ปลุก​ให้​คน​ตื่น</verse>
				<verse number="2">ทูต​นั้น​ถาม​ข้าพเจ้า​ว่า “เจ้า​เห็น​อะไร” ข้าพเจ้า​ตอบ​ว่า “เห็น​เชิง​ตะเกียง​ทองคำ มี​ชาม​น้ำมัน​อยู่​บน​ยอด และ​มี​ตะเกียง​เจ็ด​ดวง โดย​มี​ท่อ​ตะเกียง​เจ็ด​ท่อ​ส่ง​น้ำมัน​ไป​จุด​ตะเกียง</verse>
				<verse number="3">มี​ต้น​มะกอก​เทศ​สอง​ต้น​อยู่​ใกล้​ชาม​น้ำมัน ต้น​หนึ่ง​อยู่​ทาง​ขวา​และ​อีก​ต้น​อยู่​ทาง​ซ้าย”</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​ถาม​ทูต​ที่​สนทนา​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ท่าน​ขอรับ สิ่ง​เหล่า​นั้น​คือ​อะไร”</verse>
				<verse number="5">ทูต​นั้น​ย้อน​ถาม​ว่า “เจ้า​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​สิ่ง​เหล่า​นี้​คือ​อะไร” ข้าพเจ้า​ตอบ​ว่า “ท่าน​ขอรับ ข้าพเจ้า​ไม่​รู้”</verse>
				<verse number="6">ทูต​นั้น​จึง​พูด​ว่า “นี่​เป็น​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​มา​ถึง​เศรุบบาเบล​ว่า ‘ไม่​ใช่​ด้วย​กำลัง ไม่​ใช่​ด้วย​มี​ฤทธิ์เดช แต่​โดย​วิญญาณ​ของ​เรา’ พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​เช่น​นั้น</verse>
				<verse number="7">ภูเขา​ที่​ยิ่งใหญ่ เจ้า​มี​อะไร​ดี ต่อหน้า​เศรุบบาเบล​เจ้า​จะ​ราบ​เป็น​หน้า​กลอง แล้ว​เขา​จะ​นำ​ศิลา​มุม​เอก​มา​สถาปนา​ใน​วิหาร​ท่ามกลาง​เสียง​โห่ร้อง​ว่า ‘ขอ​พระเจ้า​อวยพร​วิหาร! ขอ​พระเจ้า​อวยพร​วิหาร!’ ”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​มี​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="9">“เศรุบบาเบล​ได้​ลง​มือ​วาง​ฐานราก​ของ​วิหาร​แห่ง​นี้ และ​มือ​ของ​เขา​จะ​สร้าง​จน​สำเร็จ แล้ว​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ได้​ส่ง​เรา​มา​หา​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="10">ใคร​บังอาจ​ดูถูก​สิ่ง​เล็ก​น้อย​ที่​เกิดขึ้น​ใน​วัน​นี้ เพราะ​ดวงตา​ทั้ง​เจ็ด​ของ​พระยาห์เวห์​ซึ่ง​ทอด​ยาว​ไป​ทั่ว​โลก จะ​ชื่นชม​ยินดี​เมื่อ​เห็น​ศิลา​มุม​เอก​ที่​เลือกสรร​ไว้ ​ใน​มือ​เศรุบบาเบล”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ข้าพเจ้า​จึง​ถาม​ทูต​นั้น​ว่า “ต้น​มะกอก​เทศ​ทั้ง​สอง​ต้น​ที่​ขนาบ​ด้าน​ซ้าย​ขวา​ของ​เชิง​ตะเกียง​หมาย​ถึง​อะไร”</verse>
				<verse number="12">และ​ข้าพเจ้า​ถาม​อีก​ว่า “กิ่ง​มะกอก​ทั้ง​สอง​กิ่ง​ข้าง​ๆ ท่อ​ทองคำ​ทั้ง​สอง​ท่อ ที่​เท​น้ำมัน​สี​ทอง​นั้น​หมายถึง​อะไร”</verse>
				<verse number="13">ทูต​นั้น​ตอบ​ว่า “เจ้า​ไม่​รู้​ความหมาย​ของ​สิ่ง​เหล่า​นี้​หรือ” ข้าพเจ้า​ตอบ​ว่า “ท่าน​ขอรับ ข้าพเจ้า​ไม่​รู้”</verse>
				<verse number="14">เขา​จึง​พูด​ว่า “บุคคล​ทั้ง​สอง​นี้​คือ​ผู้​ที่​ได้​รับ​การ​เจิม​ตั้ง​ให้ ​ทำ​หน้าที่​รับใช้​พระเจ้า​แห่ง​สากล​โลก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​มอง​ดู​อีก​ครั้ง​ก็​เห็น​หนังสือ​ม้วน​บิน​ไป</verse>
				<verse number="2">ทูต​องค์​นั้น​ถาม​ข้าพเจ้า​ว่า “เจ้า​เห็น​อะไร” ข้าพเจ้า​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​เห็น​หนังสือ​ม้วน​บิน​อยู่ ยาว 20 ศอก กว้าง 10 ศอก ”</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ทูต​นั้น​บอก​ข้าพเจ้า​ว่า “นี่​เป็น​คำ​สาป​แช่ง​ซึ่ง​ไป​ทั่ว​ดินแดน ตาม​ที่​มี​ข้อความ​ระบุ​ไว้​ด้าน​หนึ่ง​ว่า​ขโมย​ทุก​คน​จะ​ถูก​ขับไล่​ออก​ไป และ​อีก​ด้าน​หนึ่ง​ระบุ​ว่า​ทุก​คน​ที่​สาบาน​เท็จ​จะ​ถูก​ไล่​ออก​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ว่า ‘เรา​จะ​ส่ง​คำ​สาป​แช่ง​นี้​ออก​ไป​และ​มัน​จะ​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​ขโมย​และ​คน​ที่​สาบาน​เท็จ​ใน​นาม​ของ​เรา คำ​สาป​แช่ง​นี้​จะ​อยู่​ใน​บ้าน​นั้น​และ​ทำลาย​มัน​ลง​ราบคาบ​ทั้ง​ไม้​และ​หิน’ ”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ทูตสวรรค์​ที่​สนทนา​กับ​ข้าพเจ้า​นั้น​ออก​มา​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “เงย​หน้า​มอง​สิ ดู​ว่า​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น”</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​ก็​ถาม​ว่า “นั่น​คือ​อะไร” ทูต​นั้น​ตอบ​ว่า “มัน​คือ​ถัง” และ​พูด​ต่อ​ว่า “นี่​คือ​ความ​ชั่วช้า ​ของ​ประชาชน​ทั่ว​ทั้ง​แผ่นดิน”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ฝา​ตะกั่ว​ของ​ถัง​นั้น​ถูก​ยก​ขึ้น ใน​นั้น​มี​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​นั่ง​อยู่!</verse>
				<verse number="8">ทูต​นั้น​พูด​ว่า “นี่​คือ​ความ​ชั่วร้าย” แล้ว​ก็​ผลัก​หญิง​นั้น​ลง​ไป​ใน​ถัง และ​ดัน​ฝา​ตะกั่ว​ปิด​ปาก​ถัง</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ข้าพเจ้า​เงย​หน้า​ขึ้น​และ​เห็น​ผู้หญิง​สอง​คน​มี​ปีก​เหมือน​นก​กระสา บิน​ตรง​มา​หา​เรา แล้ว​ยก​ถัง​นั้น​บิน​ทะยาน​ขึ้น​ไป​ใน​อากาศ</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​ถาม​ทูต​ที่​สนทนา​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “หญิง​ทั้ง​สอง​จะ​เอา​ถัง​ไป​ที่​ไหน”</verse>
				<verse number="11">ทูตสวรรค์​ตอบ​ว่า “ไป​ยัง​ดินแดน​บาบิโลน เพื่อ​สร้าง​บ้าน​หลัง​หนึ่ง​ให้ เมื่อ​บ้าน​เสร็จ​แล้ว​ก็​จะ​วาง​ถัง​นั้น​เก็บ​เข้า​ที่”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​เงย​หน้า​เห็น​รถ​ม้า​ศึก​สี่​คัน​ตรง​หน้า แล่น​ออก​มา​จาก​ระหว่าง​ภูเขา​ทอง​สัมฤทธิ์​สอง​ลูก</verse>
				<verse number="2">รถ​ม้า​ศึก​คัน​แรก​เทียม​ม้า​แดง คัน​ที่​สอง​เทียม​ม้า​ดำ</verse>
				<verse number="3">คัน​ที่​สาม​เทียม​ม้า​ขาว คัน​ที่​สี่​เทียม​ม้า​ด่าง ทั้ง​สี่​ล้วน​แข็งแรง</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​ถาม​ทูตสวรรค์​ที่​สนทนา​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ท่าน​ขอรับ สิ่ง​เหล่า​นี้​คือ​อะไร”</verse>
				<verse number="5">ทูต​นั้น​ตอบ​ว่า “เหล่า​นี้​คือ​วิญญาณ ทั้ง​สี่​แห่ง​ฟ้าสวรรค์ ซึ่ง​ออก​มา​จาก​เบื้อง​หน้า​พระเจ้า​แห่ง​พิภพ</verse>
				<verse number="6">คัน​ที่​เทียม​ม้า​ดำ​จะ​ไป​ยัง​ดินแดน​ภาค​เหนือ คัน​ที่​เทียม​ม้า​ขาว​ไป​ทาง​ตะวันตก และ​คัน​ที่​เทียม​ม้า​ด่าง​ไป​ทาง​ใต้”</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​พวก​ม้า​แข็งแรง​ออก​มา พวก​มัน​กระตือรือร้น​อยาก​จะ​ไป​ทั่ว​โลก ทูตสวรรค์​พูด​ว่า “จง​ไป​ทั่ว​โลก!” แล้ว​พวก​มัน​ก็​ไป​ทั่ว​โลก</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ทูต​นั้น​ร้อง​บอก​ข้าพเจ้า​ว่า “ดู​เถิด พวก​ที่​ไป​ยัง​ดินแดน​ภาค​เหนือ​นั้น​ทำ​ให้​พระวิญญาณ​ของ​เรา สงบ​นิ่ง​ใน​ดินแดน​ภาค​เหนือ”</verse>
				<verse number="9">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="10">“จง​รับ​เงิน​และ​ทองคำ​จาก​เฮลดัย โทบียาห์ และ​เยดายาห์​เชลย​ที่​เพิ่ง​กลับ​จาก​บาบิโลน แล้ว​นำ​ไป​ที่​บ้าน​ของ​โยสิยาห์​ลูก​ชาย​เศฟันยาห์​ใน​วัน​เดียวกัน</verse>
				<verse number="11">นำ​เงิน​และ​ทองคำ​นั้น​ไป​ทำ​มงกุฎ และ​สวม​ให้​มหา​ปุโรหิต​โยชูวา​ลูก​ชาย​โยซาดัก</verse>
				<verse number="12">บอก​เขา​ว่า​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า ‘นี่​คือ​ผู้​ที่​ได้​ชื่อ​ว่า “กิ่ง” เขา​จะ​แตก​กิ่ง​ก้าน​สาขา​จาก​ที่​ของ​เขา และ​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">เขา​คือ​ผู้​ที่​จะ​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​จะ​ได้รับ​บารมี​เป็น​อาภรณ์ และ​จะ​นั่ง​บน​บัลลังก์​ปกครอง และ​เขา ​จะ​เป็น​ปุโรหิต​บน​บัลลังก์’</verse>
				<verse number="14">ให้​เก็บ​มงกุฎ​นั้น​ไว้​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ เพื่อ​เป็น​การ​ระลึก​ถึง​เฮลดัย โทบียาห์ เยดายาห์ และ​เฮน ​ลูก​ชาย​ของ​เศฟันยาห์</verse>
				<verse number="15">คน​ที่​อยู่​ใน​ไกล​จะ​มา​ช่วย​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ แล้ว​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ได้​ใช้​เรา​มา​หา​เจ้า สิ่ง​นี้​จะ​เกิดขึ้น​หาก​เจ้า​มุ่ง​มั่น​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​สี่​แห่ง​กษัตริย์​ดาริอัส ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​เศคาริยาห์​ใน​วัน​ที่​สี่​เดือน​เก้า ซึ่ง​เป็น​เดือน​คิสเลฟ</verse>
				<verse number="2">ชาว​เบธเอล​ได้​ส่ง​ชาเรเซอร์​และ​เรเกม​เมเลค​กับ​พรรคพวก​มา​ขอ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">โดย​ให้​มา​ถาม​พวก​ปุโรหิต​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ และ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ว่า “ข้าพเจ้า​ควร​ไว้ทุกข์​และ​ถือ​อดอาหาร​ใน​เดือน​ที่​ห้า​อย่าง​ที่​ได้​ทำ​มา​ตลอด​หลาย​ปี​หรือ​ไม่”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​มี​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="5">“จง​ถาม​บรรดา​ประชาชน​และ​ปุโรหิต​ว่า ‘ตลอด​เจ็ดสิบ​ปี​มา​นี้ เมื่อ​เจ้า​ถือ​อดอาหาร​และ​อ้อนวอน​ใน​เดือน​ที่​ห้า และ​ใน​เดือน​ที่​เจ็ด​นั้น เจ้า​ถือ​อดอาหาร​เพื่อ​เรา​จริง​หรือ</verse>
				<verse number="6">และ​เมื่อ​เจ้า​กิน​ดื่ม ก็​ฉลอง​เพื่อ​ตัวเอง​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ครั้ง​เยรูซาเล็ม​และ​เมือง​โดย​รอบ​ยัง​รุ่งเรือง​และ​สงบสุข เนเกบ​และ​เชิง​เขา​ตะวันตก​ยัง​มี​ผู้​คน​ตั้ง​รกราก​อยู่ ก็​มี​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​เตือน​ไว้​อย่าง​นี้​ผ่าน​ผู้​เผย​พระวจนะ​รุ่น​ก่อน​ๆ ไม่​ใช่​หรือ’ ”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​มี​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​เศคาริยาห์​อีก​ว่า</verse>
				<verse number="9">“พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า ‘จง​ผดุง​ความ​ยุติธรรม​ที่​แท้​จริง แสดง​ความ​เมตตา​ปราณี​ต่อ​กัน</verse>
				<verse number="10">อย่า​กดขี่​ข่มเหง​แม่ม่าย​หรือ​ลูก​กำพร้า​พ่อ คน​ต่าง​ชาติ​หรือ​คน​ยากไร้ อย่า​วาง​แผน​ชั่ว​ต่อ​กัน’</verse>
				<verse number="11">แต่​พวก​เขา​ก็​ไม่​ยอม​ใส่ใจ เขา​หัน​หลัง​ให้​เรา และ​ปิด​หู​อย่าง​ดื้อรั้น</verse>
				<verse number="12">เขา​ทำ​ใจ​ให้​แข็ง​กระด้าง​ดั่ง​หิน​เหล็ก​ไฟ และ​ไม่​ยอม​ฟัง​กฎ​บัญญัติ​หรือ​ถ้อยคำ​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​มี​มาถึง​พวก​เขา​โดย​พระวิญญาณ​ของ​พระองค์​ผ่าน​ทาง​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​ก่อน​ๆ ฉะนั้น​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​จึง​โกรธ​นัก</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า ‘เมื่อ​เรา​ร้อง​เรียก พวก​เขา​ไม่​ฟัง ดังนั้น​เมื่อ​เขา​ร้องเรียก เรา​ก็​จะ​ไม่​ฟัง</verse>
				<verse number="14">เรา​ทำ​ให้​พวก​เขา​กระจัดกระจาย​ไป​ด้วย​ลม​หมุน​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ที่​เขา​เป็น​คน​แปลก​หน้า ดินแดน​ที่​พวก​เขา​ทิ้ง​ไว้​ข้าง​หลัง​นั้น​รกร้าง​จน​ไม่​มี​ใคร​เดินทาง​ผ่าน​ไป​มา’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">มี​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า​อีก​ครั้ง​ว่า</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “เรา​หวงแหน​ศิโยน​นัก เรา​หวงแหน​ด้วย​ใจ​ที่​รุ่มร้อน”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​พูด​ดังนี้​ว่า “เรา​จะ​กลับ​มาหา​ศิโยน มา​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม แล้ว​เยรูซาเล็ม​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า ‘นคร​แห่ง​ความ​สัตย์ซื่อ’ และ​ภูเขา​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า ‘ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์’ ”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “ตาม​ถนน​หนทาง​ใน​เยรูซาเล็ม​จะ​กลับ​มี​ชาย​หญิง​ที่​แก่​หง่อม แต่ละ​คน​ถือ​ไม้เท้า​นั่ง​อยู่​เหมือน​แต่​ก่อน</verse>
				<verse number="5">ตาม​ถนน​ก็​มี​เด็ก​ชาย​หญิง​วิ่ง​เล่น​อยู่”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “เรื่อง​นี้​อาจ​ดู​มหัศจรรย์​กับ​คน​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​เวลา​นี้ แต่​สำหรับ​เรา​มัน​จะ​ดู​มหัศจรรย์​ด้วย​หรือ” พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “เรา​จะ​ช่วย​ประชาชน​ของ​เรา​จาก​ประเทศ​ต่าง​ๆ ทาง​ตะวัน​ออก​และ​ตะวัน​ตก</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​พา​พวก​เขา​กลับ​มา​ที่​เยรูซาเล็ม พวก​เขา​จะ​เป็น​ประชาชน​ของ​เรา และ​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ผู้​ซื่อสัตย์​และ​ชอบธรรม​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “ตอน​นี้ จง​ฟัง​ถ้อยคำ​เหล่า​นี้​ว่า จง​ให้​มือ​ของ​เจ้า​เข้มแข็ง​เพื่อ​สร้าง​วิหาร​ให้​สำเร็จ นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พูด​ไว้​โดย​บรรดา​ผู้​เผย​พระวจนะ ผู้​ซึ่ง​อยู่​ตอน​วาง​ฐาน​ราก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="10">ก่อนหน้า​นั้น​ไม่​มี​ค่า​จ้าง​คน​หรือ​จ้าง​สัตว์ ไม่​มี​คน​ที่​ค้าขาย​ปลอดภัย​จาก​ศัตรู เพราะ​เรา​ทำ​ให้​เพื่อนบ้าน​ทุก​คน​เป็น​ศัตรู​กัน</verse>
				<verse number="11">แต่​เดี๋ยวนี้​เรา​จะ​ไม่​ทำ​กับ​คน​ที่​เหลือ​อยู่​เหมือน​ใน​อดีต” พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="12">“เมล็ด​จะ​งอกงาม เถา​องุ่น​จะ​ออก​ผล ผืน​แผ่นดิน​จะ​ให้​พืชผล และ​ฟ้า​จะ​หยาด​น้ำค้าง​ลง​มา เรา​จะ​มอบ​สิ่ง​ทั้งปวง​นี้​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​คน​ที่​เหลือ​อยู่</verse>
				<verse number="13">ยูดาห์​กับ​อิสราเอล​เคย​ถูก​สาป​แช่ง ​ใน​หมู่​ชนชาติ​อย่างไร เรา​ก็​จะ​ช่วย​เจ้า​ให้​เป็น​พระพร ​อย่าง​นั้น อย่า​กลัว​เลย แต่​จง​ให้​มือ​ของ​เจ้า​เข้มแข็ง”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “เหมือน​ที่​เรา​เคย​ตั้งใจ​จะ​นำ​ภัยพิบัติ​มา​สู่​เจ้า​และ​ไม่​สงสาร ตอน​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​ทำ​ให้​เรา​โกรธ” พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ดังนั้น</verse>
				<verse number="15">“แต่​บัดนี้​เรา​ตัดสิน​ใจ​จะ​ทำ​ดี​ต่อ​เยรูซาเล็ม​และ​ยูดาห์​อีก ฉะนั้น​อย่า​กลัว​เลย</verse>
				<verse number="16">เจ้า​จง​ทำ​อย่าง​นี้​คือ จง​พูด​ความ​จริง​ต่อ​กัน จง​ตัดสิน​ความ​ใน​ศาล​อย่าง​ถูกต้อง​และ​เที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="17">อย่า​คิด​ร้าย​ต่อ​กัน และ​อย่า​ชอบ​สาบาน​เท็จ เพราะ​เรา​เกลียด​สิ่ง​ทั้งหมด​เหล่า​นี้” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="18">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​มา​ถึง​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “การ​ถือ​อดอาหาร​ใน​เดือน​ที่​สี่ เดือน​ที่​ห้า เดือน​ที่​เจ็ด และ​เดือน​ที่​สิบ จะ​เป็น​เวลา​แห่ง​ความ​ชื่นชม​ยินดี​และ​เปรมปรีดิ์ และ​เป็น​เทศกาล​แห่ง​ความ​สุข​สำหรับ​ยูดาห์ ดังนั้น​จง​รัก​ความ​จริง​และ​สันติภาพ”</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “ชนชาติ​ต่าง​ๆ และ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​นคร​ต่าง​ๆ หลาย​แห่ง​ยัง​จะ​มา</verse>
				<verse number="21">ชาว​เมือง​หนึ่ง​จะ​ไป​ชวน​อีก​เมือง​หนึ่ง​ว่า ‘ให้​เรา​ไป​อ้อนวอน​พระยาห์เวห์​เดี๋ยวนี้ ไป​แสวงหา​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​กัน​เถิด เรา​เอง​ก็​จะ​ไป​ด้วย’</verse>
				<verse number="22">ชนชาติ​ทั้งหลาย​และ​ชาติ​มหา​อำนาจ​ต่าง​ๆ จะ​มายัง​เยรูซาเล็ม​เพื่อ​แสวงหา​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​และ​อ้อนวอน​พระองค์”</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “ใน​วัน​เหล่า​นั้น สิบ​คน​จาก​ทุก​ชาติ​ทุก​ภาษา​จะ​ยึด​ชาย​เสื้อ​คลุม​ของ​ยิว​คน​หนึ่ง​ไว้​และ​พูด​ว่า ‘ให้​พวก​เรา​ไป​กับ​ท่าน​เถิด เพราะ​เรา​ได้ยิน​มา​ว่า​พระเจ้า​อยู่​กับ​ท่าน’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">คำ​พยากรณ์ มี​ดังนี้ ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ต่อต้าน​ดินแดน​หัดราก และ​จะ​มา​สู่​ดามัสกัส​ที่​เหลือ เพราะ​ดวงตา​ของ​ผู้คน​และ​อิสราเอล​ทุก​เผ่า จับจ้อง​ที่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">และ​ต่อต้าน​ฮามัท​ซึ่ง​อยู่​ติด​กับ​ดามัสกัส และ​ต่อต้าน​ไทระ​กับ​ไซดอน​ทั้ง​ที่​พวก​เขา​เก่ง​มาก</verse>
				<verse number="3">ไทระ​สร้าง​ปราการ​ป้องกัน​เมือง เธอ​สะสม​เงิน​ไว้​มากมาย​เหมือน​ธุลี และ​ทอง​เหมือน​ฝุ่น​ตาม​ถนน</verse>
				<verse number="4">แต่​พระยาห์เวห์​จะ​ริบ​สมบัติ​ของ​เธอ และ​ทำลาย​อำนาจ​ทาง​ทะเล เธอ​จะ​ถูก​เผา​ผลาญ​ด้วย​ไฟ</verse>
				<verse number="5">อัชเคโลน​จะ​เห็น​แล้ว​เกรงกลัว กาซา​จะ​ทุรนทุราย​ด้วย​ความ​เจ็บ​ปวด เอโครน​ก็​เช่น​กัน​เพราะ​ความ​หวัง​ของ​เธอ​อับเฉา กาซา​จะ​สูญเสีย​กษัตริย์ และ​อัชเคโลน​จะ​ถูก​ทิ้ง​ร้าง</verse>
				<verse number="6">ชนชาติ​เลือด​ผสม​จะ​ครอบครอง​อัชโดด และ​เรา​จะ​ยุติ​ความ​ผยอง​ของ​คน​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​เอา​เลือด​ออก​จาก​ปาก​ของ​พวก​เขา เอา​อาหาร​ต้อง​ห้าม​ออก​จาก​ซี่ฟัน​ของ​เขา คน​เหลือ​รอด​จะ​เป็น​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา และ​จะ​กลาย​เป็น​ตระกูล​หนึ่ง​ใน​ยูดาห์ และ​เอโครน​จะ​เป็น​เหมือน​ชาว​เยบุส</verse>
				<verse number="8">แต่​เรา​จะ​ตั้ง​ค่าย​ที่​วิหาร​ของ​เรา เพื่อ​ปกป้อง​จาก​กอง​กำลัง​ที่​มา​ปล้น​ชิง ผู้​กดขี่​จะ​ไม่​ได้​ย่ำยี​ประชาชน​ของ​เรา​อีก เพราะ​ตอน​นี้​เรา​กำลัง​เฝ้า​ดู​อยู่</verse>
				<verse number="9">ธิดา​แห่ง​ศิโยน! จง​ชื่นชม​ยินดี​เหลือ​ล้น​เถิด ธิดา​แห่ง​เยรูซาเล็ม! จง​โห่ร้อง ดู​สิ กษัตริย์​ของ​เจ้า​มา​หา​เจ้า ชอบธรรม​และ​มี​ชัย ถ่อม​ตน​และ​นั่ง​บน​หลัง​ลา​หนุ่ม นั่ง​ลูก​ลา​มา</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​กำจัด​รถ​ม้า​ศึก​จาก​เอฟราอิม และ​ม้า​ศึก​จาก​เยรูซาเล็ม ลูก​ธนู​ใน​การ​รบ​จะ​ถูก​หัก​ทิ้ง พระองค์​จะ​ประกาศ​สันติภาพ​แก่​นานา​ชาติ ขยาย​อาณาจักร​จาก​ทะเล​จด​ทะเล และ​จาก​แม่น้ำ​นั้น ​ไป​ถึง​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="11">ส่วน​เจ้า เพราะ​โลหิต​แห่ง​พันธสัญญา​ของ​เรา​ที่​ให้​แก่​เจ้า เรา​จะ​ปล่อย​นักโทษ​ของ​เจ้า​จาก​เหว​ลึก​ที่​ไร้​น้ำ</verse>
				<verse number="12">เจ้า​พวก​นักโทษ​ที่​มี​ความ​หวัง จง​กลับ​มา​ยัง​ป้อม​ปราการ​ของ​เจ้า ตอน​นี้​เรา​ประกาศ​ว่า เรา​จะ​คืน​ให้​เจ้า​เป็น​สอง​เท่า</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​โก่ง​ยูดาห์​เหมือน​โก่ง​คัน​ธนู และ​ใช้​เอฟราอิม​เป็น​ลูก​ธนู ศิโยน เรา​จะ​กระตุ้น​ลูก​ๆ ของ​เจ้า ให้​สู้​กับ​ลูก​ๆ ของ​กรีซ และ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​เหมือน​ดาบ​ของ​นัก​รบ</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระยาห์เวห์​จะ​ปรากฏ​เหนือ​พวก​เขา ลูก​ธนู​ของ​พระองค์​จะ​แวบ​วาบ​เหมือน​ฟ้าแลบ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​จะ​เป่า​แตร พระองค์​จะ​ยาตรา​ไป​ใน​พายุ​จาก​ทิศใต้</verse>
				<verse number="15">และ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​จะ​ปกป้อง​พวก​เขา​ไว้ พวก​เขา​จะ​ทำลาย​ล้าง และ​พิชิต​ศึก​ด้วย​สลิง พวก​เขา​จะ​ดื่ม​และ​โห่ร้อง​เหมือน​ดื่ม​เหล้า​องุ่น พวก​เขา​จะ​เต็ม​เปี่ยม​เหมือน​ชาม ซึ่ง​ใช้​ใน​การ​ประ​พรม ​มุม​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="16">ใน​วัน​นั้น พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา​จะ​ช่วย​คน​ของ​พระองค์ เหมือน​คน​เลี้ยง​แกะ​ช่วย​ฝูง​แกะ​ของ​เขา พวก​เขา​จะ​รุ่งโรจน์​ใน​แผ่นดิน​ของ​พระองค์ เหมือน​เพชร​ประดับ​มงกุฎ</verse>
				<verse number="17">พวก​เขา​จะ​งดงาม​น่า​ชม​นัก! ธัญ​พืช​จะ​ทำ​ให้​คน​หนุ่ม​เติบโต และ​เหล้า​องุ่น​ใหม่​จะ​ทำ​ให้​หญิง​สาว​เจริญ​วัย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">จง​ขอ​ฝน​ใน​ฤดู​ใบไม้​ผลิ​จาก​พระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์​เป็น​ผู้​ส่ง​พายุ​ฝน​ฟ้า​คะนอง พระองค์​ให้​สายฝน​แก่​มวล​มนุษย์ และ​พืชพันธุ์​ธัญญาหาร​แก่​ทุก​คน</verse>
				<verse number="2">พวก​เทวรูป​พูด​หลอกลวง หมอดู​เห็น​นิมิต​จอม​ปลอม เขา​เล่า​ความ​ฝัน​เท็จ และ​ให้​คำ​ปลอบใจ​เปล่า​ประโยชน์ ประชาชน​จึง​หลง​ไป​เหมือน​แกะ ถูก​ข่มเหง​เพราะ​ไม่​มี​คน​เลี้ยง</verse>
				<verse number="3">“เรา​โกรธ​พวก​คน​เลี้ยง​แกะ​นัก และ​จะ​ลงโทษ​พวก​ผู้​นำ เพราะ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​จะ​ดูแล ฝูง​แกะ​ของ​พระองค์ คือ​ชาว​ยูดาห์ และ​ทำ​ให้​พวก​เขา​เหมือน​ม้า​ศึก​องอาจ​ใน​สงคราม</verse>
				<verse number="4">ศิลา​มุม​เอก​จะ​มา​จาก​ยูดาห์ อีก​ทั้ง​หมุด​เต็นท์ ธนู​สงคราม และ​ผู้​ปกครอง​ทุก​คน</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา ​จะ​รวม​กัน​เป็น​นัก​รบ​ใน​สงคราม เหยียบ​ย่ำ​ศัตรู​จน​เป็น​โคลน​บน​ถนน พวก​เขา​จะ​ต่อสู้​เพราะ​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​เขา และ​จะ​ทำ​ให้​พล​ม้า​ของ​ศัตรู​อับอาย</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​หนุน​กำลัง​ชาว​ยูดาห์ และ​ช่วย​เหลือ​เผ่า​ของ​โยเซฟ เรา​จะ​กู้​พวก​เขา​กลับ​มา เพราะ​เรา​สงสาร​พวก​เขา พวก​เขา​จะ​เป็น​เหมือน​กับ คน​ที่​เรา​ไม่​เคย​ทอดทิ้ง​มา​ก่อน​เลย เพราะ​เรา​เป็น​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา เรา​จะ​ตอบ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="7">ชาว​เอฟราอิม​จะ​เป็น​ดั่ง​นัก​รบ จิตใจ​เขา​จะ​เปรมปรีดิ์​เหมือน​ได้​ดื่ม​เหล้า​องุ่น ลูกหลาน​พวก​เขา​จะ​เห็น​แล้ว​เบิกบาน จิตใจ​พวก​เขา​จะ​ชื่นชม​ยินดี​ใน​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​ให้​สัญญาณ และ​รวบรวม​พวก​เขา​มา แน่นอน​เรา​จะ​ไถ่​พวก​เขา พวก​เขา​จะ​มี​จำนวน​มากมาย​เหมือน​ก่อน</verse>
				<verse number="9">แม้​เรา​กระจัดกระจาย​พวก​เขา​ไป​ใน​ชนชาติ​ต่าง​ๆ แต่​ใน​แดน​ไกล​โพ้น​เขา​จะ​ระลึก​ถึง​เรา พวก​เขา​กับ​ลูกหลาน​จะ​อยู่​รอด และ​พวก​เขา​จะ​กลับมา</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​พา​พวก​เขา​กลับ​มา​จาก​อียิปต์ รวบรวม​มา​จาก​อัสซีเรีย เรา​จะ​นำ​พวก​เขา​มา​ยัง​กิเลอาด​และ​เลบานอน และ​จะ​ไม่​มี​ที่​พอ​สำหรับ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​จะ​ข้าม​ทะเล​แห่ง​ความ​เดือดร้อน ทะเล​ปั่นป่วน​จะ​ยอม​สยบ และ​ห้วง​ลึก​แห่ง​แม่น้ำ​ไนล์​ทั้งสิ้น​จะ​แห้ง​ไป ความ​ผยอง​ของ​อัสซีเรีย​จะ​ถูก​ปราบ และ​คทา​แห่ง​อียิปต์​จะ​สูญ​สิ้น</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ทำ​ให้​พวก​เขา​เข้มแข็ง​ขึ้น​ใน​พระยาห์เวห์ และ​อยู่​อย่าง​มั่นคง​ใน​นาม​ของ​พระองค์” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เลบานอน จง​เปิด​ประตู​ทั้งหลาย​ของ​เจ้า เพื่อ​ไฟ​จะ​ได้​เผาผลาญ​เหล่า​สน​ซีดาร์​ของ​เจ้า!</verse>
				<verse number="2">ต้น​สน​จูนิเปอร์ จง​ร่ำไห้ เพราะ​ต้น​สน​ซีดาร์​ล้ม​ลง​แล้ว ต้นไม้​งาม​ตระหง่าน​นั้น​ย่อยยับ​ลง​แล้ว! ต้น​โอ๊ก​แห่ง​บาชาน จง​ร่ำไห้​เถิด ป่า​ทึบ​ถูก​ตัด​เตียน​แล้ว!</verse>
				<verse number="3">จง​ฟัง​เสียง​ร่ำไห้​ของ​พวก​คน​เลี้ยง​แกะ ทุ่ง​หญ้า​อัน​อุดม​ของ​พวก​เขา​ถูก​ทำลาย! จง​ฟัง​เสียง​คำราม​ของ​เหล่า​สิงห์ ป่า​อัน​เขียว​ขจี​ของ​จอร์แดน​พัง​ทลาย​ลง​แล้ว!</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​พูด​ว่า “จง​ดูแล​ฝูง​แกะ​ที่​จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่า</verse>
				<verse number="5">พวก​ผู้​ซื้อ​แกะ​ฆ่า​พวก​มัน​และ​ไม่​ถูก​ลงโทษ พวก​คน​ขาย​ก็​พูด​ว่า ‘สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ เรา​รวย​แล้ว!’ คน​เลี้ยง​แกะ​เอง​ไม่​ปราณี​พวก​มัน​เลย</verse>
				<verse number="6">เพราะ​เรา​จะ​ไม่​สงสาร​ชาว​แผ่นดิน​นี้​อีก​แล้ว” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนี้ “เรา​จะ​ให้​ทุก​คน​อยู่​ใน​เงื้อม​มือ​ของ​เพื่อนบ้าน​และ​กษัตริย์​ของ​เขา ผู้​จะ​ทำลาย​ล้าง​แผ่นดิน​นี้ และ​เรา​จะ​ไม่​ช่วย​ใคร​จาก​เงื้อม​มือ​เหล่า​นั้น​เลย”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น ข้าพเจ้า​จึง​ดูแล​ฝูง​แกะ​ที่​จะ​ถูก​ฆ่า โดยเฉพาะ​ตัว​ที่​ถูก​รังแก แล้ว​ข้าพเจ้า​เอา​ไม้เท้า​คน​เลี้ยง​แกะ​มา​สอง​อัน อัน​หนึ่ง​ตั้ง​ชื่อ​ว่า “พระคุณ” และ​อีก​อัน​หนึ่ง​ตั้ง​ชื่อ​ว่า “กลมเกลียว” แล้ว​ข้าพเจ้า​ก็​ดูแล​ฝูง​แกะ</verse>
				<verse number="8">ภายใน​เดือน​เดียว​ข้าพเจ้า​ได้​กำจัด​คน​เลี้ยง​แกะ​ทั้ง​สาม​คน​นั้น​ออก​ไป แต่​ข้าพเจ้า​กลับ​เอือม​ระอา​ฝูง​แกะ​คือ​ชนชาติ​นี้ และ​พวก​เขา​ก็​เกลียด​ชัง​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​จึง​กล่าว​ว่า “เรา​จะ​ไม่​เป็น​คน​เลี้ยง​ของ​เจ้า​อีก​แล้ว ใคร​จะ​ตาย​ก็​ให้​ตาย​ไป ใคร​จะ​พินาศ​ก็​ให้​พินาศ​ไป ที่​เหลือ​ก็​ให้​กิน​เลือด​กิน​เนื้อ​กัน​เอง”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ข้าพเจ้า​เอา​ไม้เท้า​ที่​ชื่อ​ว่า “พระคุณ” มา​หัก​เสีย เป็น​การ​ล้ม​เลิก​พันธสัญญา​ที่​ข้าพเจ้า​ทำ​ไว้​กับ​ชนชาติ​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="11">สัญญา​จึง​ถูก​ยกเลิก​ใน​วัน​นั้น แล้ว​พวก​กดขี่​ฝูง​แกะ​ที่​มอง​ดู​ข้าพเจ้า​อยู่ ก็​รู้​ว่า​เป็น​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​บอก​พวก​เขา​ว่า “ถ้า​ท่าน​เห็น​ดี ก็​จ่าย​ค่า​จ้าง​ให้​เรา แต่​ถ้า​ไม่​ก็​เก็บ​ไว้​เถิด” ดังนั้น พวก​เขา​จึง​จ่าย​ให้​ข้าพเจ้า​เป็น​เงิน​สามสิบ​แผ่น</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “จง​โยน​เงิน​นี้​ให้​กับ​ช่าง​ปั้น​หม้อ คือ​ค่า​จ้าง​อย่าง​งาม​ที่​พวก​เขา​ให้​คุณค่า​เรา” ข้าพเจ้า​จึง​นำ​เงิน​สามสิบ​แผ่น​นั้น​โยน​ให้​ช่าง​ปั้น​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ข้าพเจ้า​หัก​ไม้เท้า​อัน​ที่​สอง​ที่​ชื่อ​ว่า “กลม​เกลียว” ทำลาย​ความ​สัมพันธ์​ทาง​ครอบครัว​ระหว่าง​ยูดาห์​กับ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="15">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “จง​หยิบ​เครื่องใช้​ของ​คน​เลี้ยง​แกะ​โง่เขลา​ขึ้น​มา​อีก</verse>
				<verse number="16">เพราะ​เรา​กำลัง​จะ​ตั้ง​คน​เลี้ยง​ขึ้น​มา​คน​หนึ่ง​ให้​ดินแดน​นี้ ซึ่ง​จะ​ไม่​สนใจ​แกะ​ที่​หลง​หาย ไม่​มอง​หา​ลูก​แกะ ไม่​รักษา​ตัว​ที่​บาดเจ็บ หรือ​เลี้ยงดู​ตัว​ที่​แข็งแรง แต่​จะ​กิน​เนื้อ​แกะ​ตัว​ที่​อ้วนพี ฉีก​กีบ​เท้า​ของ​พวก​มัน</verse>
				<verse number="17">วิบัติ​แก่​คน​เลี้ยง​แกะ​ที่​ไร้​ค่า ผู้​ซึ่ง​ทอดทิ้ง​ฝูง​แกะ! ขอให้​ดาบ​ฟัน​แขน​ของ​เขา และ​ตา​ขวา​ของ​เขา! ขอให้​แขน​ของ​เขา​ลีบ​ไป และ​ให้​ตา​ขวา​ของ​เขา​บอด​สนิท!”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">คำ​พยากรณ์​คือ​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​เกี่ยวกับ​อิสราเอล พระยาห์เวห์​ผู้​คลี่​ฟ้าสวรรค์ ผู้​วาง​ฐานราก​ของ​โลก ผู้​สร้าง​วิญญาณ​ภายใน​ตัว​มนุษย์​ประกาศ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เรา​จะ​ทำ​ให้​เยรูซาเล็ม​เป็น​ถ้วย​ที่​ส่ง​ไป​ยัง​ชนชาติ​โดย​รอบ​ทั้งปวง​กลิ้ง​ไป ยูดาห์​จะ​ถูก​ล้อม​เมือง​เช่น​เดียว​กับ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">ใน​วัน​นั้น เมื่อ​ชนชาติ​ทั้ง​มวล​ใน​โลก​รวม​ตัว​กัน​มา​สู้​กับ​เธอ เรา​จะ​ทำ​ให้​เยรูซาเล็ม​เป็น​ศิลา​ที่​ไม่​อาจ​เคลื่อน​ได้​สำหรับ​ชนชาติ​ทั้ง​มวล คน​ที่​พยายาม​จะ​ขยับ​ก็​เจ็บ​ตัว</verse>
				<verse number="4">ใน​วัน​นั้น​เรา​จะ​ทำ​ให้​ม้า​ทุก​ตัว​กลัว​ลาน​และ​ผู้​ขี่​คลุ้มคลั่ง” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ดังนี้ “เรา​จะ​จับตา​ดู​พงศ์พันธุ์​ยูดาห์ แต่​จะ​ทำ​ให้​ม้า​ทั้งปวง​ของ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ตาบอด</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ตระกูล​ของ​ยูดาห์​จะ​ต่าง​คิด​ใน​ใจ​ว่า ‘ชาว​เยรูซาเล็ม​เข้มแข็ง​เพราะ​มี​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา’</verse>
				<verse number="6">ใน​วัน​นั้น​เรา​จะ​ทำ​ให้​บรรดา​ตระกูล​ของ​ยูดาห์​เป็น​ดั่ง​ไฟ​ร้อน​ใน​กอง​ฟืน เหมือน​คบไฟ​ลุกโชน​กลาง​ฟ่อน​ข้าว จะ​เผาผลาญ​ชนชาติ​รอบ​ด้าน​ทั้งปวง​ทั้ง​ซ้าย​ขวา แต่​เยรูซาเล็ม​จะ​ตั้ง​มั่นคง​ใน​ที่​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​จะ​ช่วย​กองทัพ​ยูดาห์​ก่อน เพื่อ​เกียรติ​ของ​ครอบครัว​ดาวิด​และ​ชาว​เยรูซาเล็ม​จะ​ไม่​เกิน​หน้า​ยูดาห์</verse>
				<verse number="8">ใน​วัน​นั้น พระยาห์เวห์​จะ​ปกป้อง​ชาว​เยรูซาเล็ม เพื่อ​ผู้​อ่อนแอ​ที่สุด​ใน​พวก​เขา​จะ​เหมือน​ดาวิด และ​ครอบครัว​ดาวิด​จะ​เป็น​ดั่ง​พระเจ้า เหมือน​ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​นำ​หน้า​พวก​เขา​ไป</verse>
				<verse number="9">ใน​วัน​นั้น เรา​จะ​ทำลาย​ชนชาติ​ทั้งปวง​ที่​มา​โจมตี​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="10">และ​เรา​จะ​ให้​ครอบครัว​ดาวิด​กับ​ชาว​เยรูซาเล็ม​มี​วิญญาณ ​แห่ง​พระคุณ​และ​การ​อธิษฐาน พวก​เขา​จะ​มอง​ดู ​เรา​ผู้​ที่​พวก​เขา​ได้​แทง และ​จะ​ไว้ทุกข์​ให้​เหมือน​คน​ที่​ไว้ทุกข์​ให้​ลูก​คน​เดียว​ของ​ตน และ​ร่ำไห้​อาลัย​ผู้​นั้น​อย่าง​ขมขื่น เหมือน​กับ​อาลัย​ลูก​ชาย​หัวปี​ของ​ตน</verse>
				<verse number="11">ใน​วัน​นั้น การ​ร่ำไห้​ใน​เยรูซาเล็ม​จะ​ยิ่งใหญ่​เท่า​กับ​การ​ร่ำไห้​ของ​ฮาดัดริมโมน​ใน​ที่​ราบ​เมกิดโด</verse>
				<verse number="12">แผ่นดิน​จะ​ไว้​อาลัย​แยก​ไป​ตาม​แต่ละ​ตระกูล พวก​ภรรยา​ก็​แยก​ต่างหาก​ได้แก่ ตระกูล​ของ​ดาวิด​กับ​ภรรยา​ของ​พวก​เขา ตระกูล​นาธัน​กับ​ภรรยา​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="13">ตระกูล​เลวี​กับ​ภรรยา​ของ​พวก​เขา ตระกูล​ชิเมอี​กับ​ภรรยา​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="14">และ​ตระกูล​อื่น​ๆ ที่​เหลือ​กับ​ภรรยา​ของ​พวก​เขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">“ใน​วัน​นั้น จะ​มี​น้ำพุ​พุ่ง​ขึ้น​มา​สำหรับ​ครอบครัว​ดาวิด​และ​ชาว​เยรูซาเล็ม เพื่อ​ชำระ​พวก​เขา​จาก​บาป​และ​มลทิน</verse>
				<verse number="2">ใน​วัน​นั้น เรา​จะ​ทำลาย​รูป​เคารพ​ให้​สิ้น​ชื่อ​จาก​แผ่นดิน​นั้น จะ​ไม่​มี​ใคร​นึก​ถึง​พวก​มัน​อีก” พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ดังนั้น “เรา​จะ​กำจัด​ทั้ง​ผู้​พยากรณ์​เท็จ​และ​วิญญาณ​โสโครก​ไป​จาก​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="3">และ​หาก​ใคร​ยัง​ขืน​พยากรณ์ พ่อ​แม่​ผู้​ให้​กำเนิด​ก็​จะ​พูด​กับ​เขา​ว่า ‘เจ้า​ต้อง​ตาย เพราะ​เจ้า​พูด​โกหก​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์’ แล้ว​พ่อ​แม่​ของ​พวก​เขา​เอง​จะ​แทง​เขา​ที่​พยากรณ์</verse>
				<verse number="4">ใน​วัน​นั้น ผู้​เผย​พระวจนะ​ทุก​คน​จะ​อับอาย​กับ​นิมิต​ของ​ตน เขา​จะ​ไม่​สวม​เสื้อผ้า​มี​ขน​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​เพื่อ​ตบตา​คน​อีก</verse>
				<verse number="5">แต่ละ​คน​จะ​พูด​ว่า ‘ข้าพเจ้า​ไม่​ใช่​ผู้​เผย​พระวจนะ แต่​เป็น​ชาว​ไร่​ชาว​นา อาศัย​แผ่นดิน​เป็น​ที่​ทำ​กิน​มา​ตั้งแต่​หนุ่ม​ๆ ’</verse>
				<verse number="6">ถ้า​มี​ใคร​ถาม​ว่า ‘ก็​แล้ว​รอย​แผลเป็น​พวก​นี้​บน​ตัว​เจ้า ​หมาย​ความ​ว่า​อะไร’ พวก​เขา​จะ​ตอบ​ว่า ‘เป็น​แผล​ที่​ได้​มา​จาก​บ้าน​เพื่อน’ ”</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ประกาศ​ว่า “ดาบ จง​ตื่น​ขึ้น ห้ำหั่น​คน​เลี้ยง​แกะ​ของ​เรา และ​คน​ใกล้ชิด​ของ​เรา จง​ฟาดฟัน​คน​เลี้ยง​แกะ และ​แกะ​จะ​กระจัด​กระจาย​ไป และ​เรา​จะ​ตวัด​มือ​ฟาด​ผู้​เล็ก​น้อย”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “สอง​ใน​สาม​ของ​ดินแดน​จะ​ถูก​ห้ำหั่น​พินาศ​ไป แต่​จะ​เหลือ​ไว้​หนึ่ง​ใน​สาม</verse>
				<verse number="9">หนึ่ง​ใน​สาม​นี้​เรา​จะ​ใส่​ใน​ไฟ เรา​จะ​ถลุง​พวก​เขา​เหมือน​เงิน และ​ทดสอบ​พวก​เขา​เหมือน​ทองคำ พวก​เขา​จะ​ร้องเรียก​นาม​ของ​เรา และ​เรา​จะ​ตอบ​พวก​เขา เรา​จะ​พูด​ว่า ‘พวก​เขา​เป็น​ประชาชน​ของ​เรา’ และ​พวก​เขา​จะ​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า​ของ​เรา’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">เยรูซาเล็ม วัน​แห่ง​พระยาห์เวห์​กำลัง​มา เมื่อ​ทรัพย์สิน​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​ปล้น​และ​แบ่ง​กัน​ภายใน​กำแพง​ของ​เจ้า​เอง</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​รวบรวม​ชนชาติ​ทั้ง​มวล​มา​สู้รบ​กับ​เยรูซาเล็ม และ​เมือง​นั้น​จะ​ถูก​ยึด บ้านเรือน​ถูก​ปล้น ข้าวของ​ถูก​ริบ พวก​ผู้หญิง​ถูก​ข่มขืน ประชาชน​ครึ่ง​เมือง​ถูก​จับ​ไป​เป็น​เชลย แต่​คน​ที่​เหลือ​จะ​ยัง​คง​อยู่​ใน​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พระยาห์เวห์​จะ​มา​สู้รบ​กับ​ชนชาติ​เหล่า​นั้น​เหมือน​ใน​ยาม​ศึก</verse>
				<verse number="4">ใน​วัน​นั้น​พระองค์​จะ​วาง​เท้า​บน​ภูเขา​มะกอกเทศ ทาง​ตะวันออก​ของ​กรุง​เยรูซาเล็ม และ​ภูเขา​มะกอกเทศ​จะ​แยก​ออก​เป็น​สอง​ส่วน จาก​ตะวันออก​ถึง​ตะวันตก ทำ​ให้​เกิด​หุบเขา​ที่​กว้าง​ใหญ่ โดย​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​ภูเขา​จะ​เคลื่อน​ไป​ทาง​เหนือ อีก​ครึ่ง​หนึ่ง​เคลื่อน​ไป​ทาง​ใต้</verse>
				<verse number="5">เจ้า​จะ​หนี​ไป​ทาง​หุบเขา​ของ​เรา เพราะ​มัน​จะ​ทอด​ยาว​ไป​ถึง​อาเซล เจ้า​จะ​หนี​เหมือน​เมื่อ​หนี​จาก​แผ่นดิน​ไหว ​ใน​สมัย​กษัตริย์​อุสซียาห์​แห่ง​ยูดาห์ แล้ว​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​มา​พร้อม​ผู้​บริสุทธิ์​ทั้งปวง​ซึ่ง​อยู่​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">ใน​วัน​นั้น​จะ​ไม่​มี​ทั้ง​แสง​สว่าง ความ​หนาว​เย็น หรือ​ความ​มืด​ที่​หนาว​จัด</verse>
				<verse number="7">จะ​เป็น​วัน​พิเศษ​ที่​ไม่​มี​ความ​แตกต่าง​ระหว่าง​กลางวัน​และ​กลางคืน ซึ่ง​พระยาห์เวห์​เท่านั้น​ที่​รู้</verse>
				<verse number="8">ใน​วัน​นั้น น้ำ​แห่ง​ชีวิต​จะ​ไหล​ออก​มา​จาก​เยรูซาเล็ม​ตลอด​ทั้ง​ใน​ฤดู​ร้อน​และ​ฤดู​หนาว น้ำ​ครึ่ง​หนึ่ง​ไหล​ไป​ทาง​ตะวันออก​ลง​ทะเลตาย อีก​ครึ่ง​หนึ่ง​ไหล​ไป​ทาง​ตะวันตก​ลง​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​กษัตริย์​ครอง​ทั้ง​โลก ใน​วัน​นั้น​จะ​มี​พระยาห์เวห์​เพียง​พระองค์​เดียว​และ​มี​นาม​ของ​พระองค์​เพียง​นาม​เดียว​เท่านั้น</verse>
				<verse number="10">ทั่ว​ทั้ง​แผ่นดิน​จาก​เกบา​ถึง​ริมโมน​ทาง​ใต้​ของ​เยรูซาเล็ม​จะ​เป็น​เหมือน​อาราบาห์ แต่​เยรูซาเล็ม​จะ​สูง​เด่น​จาก​ประตู​เบนยามิน​ถึง​บริเวณ​ประตู​ที่​หนึ่ง​ถึง​ประตู​มุม และ​จาก​หอคอย​ฮานันเอล​ถึง​บ่อ​ย่ำ​องุ่น​หลวง และ​จะ​ยัง​คง​อยู่​ใน​ที่​เดิม​ของ​มัน</verse>
				<verse number="11">เยรูซาเล็ม​จะ​มี​ผู้​คน​อาศัย​อยู่ มัน​จะ​มั่นคง​ปลอดภัย​และ​ไม่​ถูก​ทำลาย​ล้าง​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="12">ภัยพิบัติ​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​ให้​เกิด​แก่​บรรดา​ประชาชาติ​ที่​มา​สู้รบ​กับ​เยรูซาเล็ม​มี​ดังนี้​คือ เนื้อ​ของ​เขา​จะ​เปื่อย​เน่า​ทั้ง​ที่​ยัง​ยืน​อยู่ ตา​ของ​เขา​เน่า​คา​กระบอกตา และ​ลิ้น​เปื่อย​เน่า​อยู่​ใน​ปาก</verse>
				<verse number="13">ใน​วัน​นั้น พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ให้​ผู้​คน​โกลาหล​อลหม่าน พวก​เขา​จะ​จับ​มือ​กัน​แล้ว​โจมตี​คน​อื่น</verse>
				<verse number="14">ชาว​ยูดาห์​ก็​จะ​ไป​สู้รบ​ที่​เยรูซาเล็ม​ด้วย พวก​เขา​จะ​เก็บ​รวบรวม​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ทุก​ชนชาติ​ที่​อยู่​รายรอบ ได้​ทั้ง​เงิน​ทอง​และ​เสื้อผ้า​มากมาย</verse>
				<verse number="15">ภัยพิบัติ​คล้ายคลึง​กัน​จะ​เกิด​กับ​ม้า ล่อ อูฐ ลา และ​สัตว์​ทั้งปวง​ใน​ค่าย​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="16">แล้ว​บรรดา​ผู้​รอด​ชีวิต​จาก​ชนชาติ​ทั้งปวง​ที่​มา​โจมตี​เยรูซาเล็ม​จะ​ขึ้น​ไป​เยรูซาเล็ม​ทุก​ปี เพื่อ​นมัสการ​องค์​กษัตริย์​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ และ​เพื่อ​ฉลอง​เทศกาล​อยู่​เพิง</verse>
				<verse number="17">ถ้า​ชนชาติ​ใด​ใน​โลก​ไม่​ไป​เยรูซาเล็ม เพื่อ​นมัสการ​องค์​กษัตริย์​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ พวก​เขา​จะ​ไม่​ได้รับ​ฝน</verse>
				<verse number="18">ถ้า​ชาว​อียิปต์​ไม่​ขึ้น​มา​ร่วม พวก​เขา​จะ​ไม่​ได้รับ​ฝน พระยาห์เวห์ ​จะ​ให้​เกิด​ภัยพิบัติ​กับ​อียิปต์ เหมือน​กับ​ชนชาติ​ที่​ไม่​ขึ้น​ไป​ฉลอง​เทศกาล​อยู่​เพิง</verse>
				<verse number="19">นี่​เป็น​การ​ลงโทษ​อียิปต์​และ​ชนชาติ​ทั้งปวง ซึ่ง​ไม่​ขึ้น​ไป​ร่วม​ฉลอง​เทศกาล​อยู่​เพิง</verse>
				<verse number="20">ใน​วัน​นั้น ลูก​กระพรวน​บน​ตัว​ม้า​จะ​มี​ข้อความ​จารึก​ว่า “บริสุทธิ์​แด่​พระยาห์เวห์” และ​หม้อ​หุงต้ม​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​เหมือน​ชาม​ศักดิ์สิทธิ์​หน้า​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="21">หม้อ​ทุก​ใบ​ใน​เยรูซาเล็ม​และ​ยูดาห์​จะ​บริสุทธิ์​แด่​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ และ​ทุก​คน​ที่​มา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จะ​หยิบ​หม้อ​บาง​ใบ​ไป​ใช้​ต้ม​เครื่อง​บูชา​ได้ และ​ใน​วัน​นั้น จะ​ไม่​มี​ชาว​คานาอัน ​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​อีก​ต่อไป</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="39">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">คำ​พยากรณ์ คือ​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ถึง​อิสราเอล​ผ่าน​ทาง​มาลาคี ​มี​ดังนี้</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​ได้​รัก​เจ้า” แต่​เจ้า​ย้อน​ว่า “พระองค์​รัก​เรา​อย่างไร” พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า “แม้​เอซาว​จะ​เป็น​พี่ชาย​ของ​ยาโคบ แต่​เรา​ก็​รัก​ยาโคบ</verse>
				<verse number="3">ส่วน​เอซาว​เรา​ชัง และ​ได้​เปลี่ยน​เทือกเขา​ของ​เขา​ให้​กลาย​เป็น​ที่​รกร้าง เรา​ทิ้ง​มรดก​ของ​เขา​กลาย​เป็น​ถิ่น​กันดาร​ให้​พวก​หมาใน”</verse>
				<verse number="4">เอโดม​อาจ​พูด​ว่า “ถึง​เรา​ถูก​บด​ขยี้ แต่​เรา​ก็​จะ​สร้าง​ส่วน​ที่​หัก​พัง​ขึ้น​มา​ใหม่” แต่​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “พวก​เขา​จะ​สร้าง​ขึ้น​ก็​ได้ แต่​เรา​จะ​บด​ขยี้​มัน​อีก เขา​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า ‘ดินแดน​ที่​ชั่วร้าย’ ชนชาติ​ที่​พระยาห์เวห์​โกรธ​ตลอด​กาล</verse>
				<verse number="5">เจ้า​จะ​เห็น​กับ​ตา​และ​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ยิ่งใหญ่​นัก แม้​แต่​นอก​เขต​แดน​อิสราเอล!’</verse>
				<verse number="6">ลูก​ย่อม​ให้​เกียรติ​พ่อ ทาส​ย่อม​ให้​เกียรติ​นาย หาก​เรา​เป็น​พ่อ ไหนล่ะ​เกียรติ​ของ​เรา หาก​เรา​เป็น​นาย ไหนล่ะ​ความ​เคารพ​ของ​เรา” พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ดังนั้น “พวก​เจ้า​ปุโรหิต​นี่แหละ​ที่​ดู​หมิ่น​นาม​ของ​เรา เจ้า​ถาม​เรา​ว่า ‘พวก​เรา​ดูหมิ่น​นาม​ของ​พระองค์​อย่างไร’</verse>
				<verse number="7">ก็​เจ้า​นำ​อาหาร​ที่​เป็น​มลทิน​มา​วาง​บน​แท่น​บูชา​ของ​เรา​น่ะ​สิ แต่​เจ้า​ถาม​ว่า ‘พวก​เรา​ได้​ทำ​ให้​พระองค์​เป็น​มลทิน​อย่างไร’ ก็​โดย​การ​พูด​ว่า​โต๊ะ​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น​น่า​เหยียดหยาม</verse>
				<verse number="8">ไม่​ผิด​หรือ​ที่​เจ้า​ถวาย​สัตว์​ตาบอด​เป็น​เครื่อง​บูชา ไม่​ผิด​หรือ​ที่​เจ้า​ถวาย​สัตว์​พิการ​หรือ​เป็น​โรค ลอง​ถวาย​ให้​ผู้​ว่า​การ​ของ​เจ้า​ดู​สิ! เขา​จะ​พอใจ​เจ้า​ไหม เขา​จะ​ยอมรับ​เจ้า​ไหม” พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ดังนั้น</verse>
				<verse number="9">“ลอง​วิงวอน​ให้​พระเจ้า​เมตตา​เรา​สิ แต่​เจ้า​คิด​ว่า​พระองค์​จะ​รับ​ของ​ที่​เจ้า​นำ​มา​ถวาย​หรือ” พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ดังนั้น</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “โอ อยาก​ให้​พวก​เจ้า​สัก​คน​ปิด​ประตู​วิหาร​เสีย เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​ไม่​จุด​ไฟ​อัน​ไร้​ประโยชน์​บน​แท่น​บูชา​ของ​เรา! เรา​ไม่​พอใจ​เจ้า​เลย และ​เรา​จะ​ไม่​รับ​ของ​ถวาย​จาก​มือ​เจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="11">นาม​ของ​เรา​จะ​ยิ่งใหญ่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้ง​มวล ตั้งแต่​ที่​ตะวัน​ขึ้น​ถึง​ที่​ตะวัน​ตก​ดิน ทุก​แห่ง​หน​เขา​จะ​ถวาย​เครื่อง​หอม​และ​ของ​ถวาย​บริสุทธิ์​แด่​เรา เพราะ​นาม​ของ​เรา​จะ​ยิ่งใหญ่​ใน​หมู่​ชนชาติ​ทั้งหลาย” พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ดังนั้น</verse>
				<verse number="12">“แต่​เจ้า​ลบหลู่​นาม​นั้น​โดย​พูด​ว่า ‘โต๊ะ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เป็น​มลทิน’ และ ‘อาหาร​บน​นั้น​ก็​น่า​รังเกียจ’</verse>
				<verse number="13">และ​เจ้า​พูด​ว่า ‘ภาระ​น่า​เบื่อ!’ แล้ว​ทำ​เสียง​ฮึดฮัด​ดูหมิ่น” พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ดังนั้น พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เมื่อ​เจ้า​นำ​สัตว์​บาดเจ็บ พิการ หรือ​เป็น​โรค​มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา เรา​ควร​รับ​ของ​พวก​นั้น​จาก​มือ​ของ​เจ้า​หรือ”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “ขอ​สาป​แช่ง​คน​โกง ผู้​สัญญา​จะ​ถวาย​แกะ​ตัว​ผู้​ที่​สมบูรณ์​จาก​ฝูง​ของ​ตน แต่​กลับ​ถวาย​แกะ​มี​ตำหนิ​แด่​พระยาห์เวห์ เพราะ​เรา​คือ​จอม​กษัตริย์ และ​นาม​ของ​เรา​ก็​เป็น​ที่​เกรงขาม​ท่ามกลาง​ชนชาติ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “บัดนี้ เป็น​คำ​เตือน​สำหรับ​พวก​เจ้า​ปุโรหิต​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="2">หาก​เจ้า​ไม่​ฟัง​และ​ไม่​ได้​ตั้งใจ​ที่​จะ​ให้​เกียรติ​นาม​ของ​เรา เรา​จะ​สาป​แช่ง​เจ้า​และ​จะ​สาป​แช่ง​พร​ของ​เจ้า ที่​จริง​เรา​ได้​สาป​แช่ง​แล้ว เพราะ​เจ้า​ไม่​ได้​ตั้งใจ​ที่​จะ​ให้​เกียรติ​เรา</verse>
				<verse number="3">เพราะ​เจ้า เรา​จะ​ลงโทษ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า เรา​จะ​เอา​มูล​สัตว์​จาก​เครื่อง​บูชา​ที่​เจ้า​ถวาย​ใน​เทศกาล มา​ละเลง​บน​หน้า​เจ้า และ​โยน​เจ้า​ออก​ไป​กับ​มูล​สัตว์​นั้น</verse>
				<verse number="4">แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​เตือน​เจ้า​แล้ว เพื่อ​พันธสัญญา​ที่​เรา​ให้​ไว้​แก่​เลวี​จะ​สืบทอด​ต่อไป” พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ดังนั้น</verse>
				<verse number="5">“เรา​ได้​ทำ​พันธสัญญา​ไว้​กับ​เขา​เพื่อ​ให้​ชีวิต​และ​สันติสุข​แก่​เขา โดย​พันธสัญญา​นี้​เรียกร้อง​ความ​ยำเกรง​จาก​เขา และ​เขา​ก็​ได้​ยำเกรง​เรา และ​ดำเนิน​ด้วย​ความ​เกรงกลัว​นาม​ของ​เรา</verse>
				<verse number="6">ใน​ปาก​ของ​เขา​มี​คำ​สอน​แท้ และ​ไม่​มี​คำ​โกหก​เลย เขา​ดำเนิน​ชีวิต​ไป​กับ​เรา​อย่าง​สันติ​และ​เที่ยง​ธรรม และ​ช่วย​หลาย​คน​ให้​หัน​จาก​บาป</verse>
				<verse number="7">ปาก​ของ​ปุโรหิต​ควร​รักษา​ความ​รู้​ไว้ เพราะ​เขา​คือ​ผู้​ส่ง​สาส์น​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ และ​ผู้​คน​แสวงหา​คำ​สั่งสอน​จาก​ปาก​ของ​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="8">แต่​เจ้า​ได้​หันเห​จาก​ทาง​นั้น คำ​สอน​ของ​เจ้า​ทำ​ให้​หลาย​คน​สะดุด​ล้ม เจ้า​ละเมิด​พันธสัญญา​ที่​เรา​ให้​ไว้​กับ​เลวี” พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ดังนั้น</verse>
				<verse number="9">“ดังนั้น​เรา​จึง​ทำ​ให้​เจ้า​ถูก​ดูหมิ่น​และ​อับอาย​ต่อหน้า​คน​ทั้งปวง เพราะ​เจ้า​ไม่​ทำ​ตาม​วิถีทาง​ของ​เรา แต่​ลำเอียง​เรื่อง​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="10">เรา​มี​พระบิดา ​องค์​เดียวกัน​ไม่​ใช่​หรือ พระเจ้า​ที่​สร้าง​เรา​องค์​เดียวกัน​ไม่​ใช่​หรือ แล้ว​ทำไม​เรา​ลบหลู่​พันธสัญญา​ของ​บรรพบุรุษ​โดย​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​กัน</verse>
				<verse number="11">ยูดาห์​ไม่​ซื่อสัตย์ กระทำ​สิ่ง​น่า​รังเกียจ​ใน​อิสราเอล​และ​ใน​เยรูซาเล็ม คือ​ยูดาห์​ลบหลู่​สถาน​นมัสการ​ที่​พระยาห์เวห์​รัก โดย​แต่งงาน​กับ​หญิง​ที่​นับถือ​พระ​ของ​คน​ต่าง​ชาติ</verse>
				<verse number="12">ไม่ว่า​จะ​เป็น​ใคร​ก็​ตาม​ถ้า​ทำ​เช่น​นี้ ขอ​พระยาห์เวห์​เอา​เขา​ออก​จาก​เต็นท์​ของ​ยาโคบ ถึง​แม้ว่า​เขา​จะ​นำ​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="13">อีก​อย่าง​หนึ่ง​ที่​เจ้า​ทำ​คือ บีบ​น้ำตา​รด​แท่น​บูชา​ของ​พระยาห์เวห์ เจ้า​ร้องไห้​คร่ำครวญ​เพราะ​พระองค์​ไม่​เมตตา​หรือ​ยินดี​รับ​เครื่อง​บูชา​จาก​มือ​ของ​เจ้า​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ถาม​ว่า “ทำไม” ก็​เพราะ​พระยาห์เวห์​เป็น​พยาน​ระหว่าง​เจ้า​กับ​ภรรยา​ตั้งแต่​เจ้า​ยัง​หนุ่ม เจ้า​นอกใจ​เธอ ทั้ง​ที่​เธอ​เป็น​คู่ครอง​ของ​เจ้า เป็น​ภรรยา​ตาม​พันธสัญญา​ใน​การ​แต่งงาน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ได้​ผูกพัน​พวก​เจ้า​ให้​เป็น​หนึ่ง​เดียวกัน​ไม่​ใช่​หรือ พวก​เจ้า​เป็น​ของ​พระองค์​ทั้ง​กาย​และ​วิญญาณ เจ้า​เป็น​หนึ่ง​เดียวกัน​เพื่อ​อะไร ก็​เพื่อ​จะ​มี​ลูกหลาน ​ที่​ชอบธรรม​ให้​กับ​พระองค์​นั่น​เอง ฉะนั้น​จง​ควบคุม​สติ​อารมณ์​ของ​เจ้า​ให้​ดี อย่า​คิด​นอกใจ​ภรรยา​ที่​เจ้า​ได้​มา​ตั้งแต่​ยัง​หนุ่ม</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า “ผู้ชาย​ที่​เกลียด​และ​หย่า​กับ​ภรรยา​ก็​กระทำ​ความ​รุนแรง​กับ​ผู้​ที่​เขา​ควร​ปกป้อง ” พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ดังนี้ ดังนั้น จง​ระวัง​ตน​ให้​ดี และ​อย่า​นอกใจ</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ทำ​ให้​พระยาห์เวห์​ระอา​คำ​พูด​ของ​เจ้า เจ้า​ถาม​ว่า “เรา​ทำ​ให้​พระองค์​ระอา​อย่างไร” ก็​โดย​พูด​ว่า “คน​ที่​ทำ​ชั่ว​ก็​เป็น​คน​ดี​ใน​สาย​ตา​ของ​พระยาห์เวห์ และ​พระองค์​พอใจ​คน​เหล่า​นั้น” หรือ “ไหน​ล่ะ​พระเจ้า​แห่ง​ความ​ยุติธรรม”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “เรา​จะ​ส่ง​ทูต​ของ​เรา​มา​เตรียม​ทาง​ไว้​ให้​เรา​ล่วงหน้า แล้ว​ทันใด​นั้น พระยาห์เวห์​ที่​เจ้า​แสวงหา​จะ​มา​ที่​วิหาร​ของ​พระองค์ ทูต​แห่ง​พันธสัญญา​ที่​เจ้า​ปรารถนา​นั้น​จะ​มา”</verse>
				<verse number="2">แต่​ใคร​จะ​ทน​อยู่​ได้​ใน​วันที่​พระองค์​มา ใคร​เล่า​จะ​ยืน​อยู่​ได้​เมื่อ​พระองค์​ปรากฏ เพราะ​พระองค์​จะ​เป็น​เหมือน​ไฟ​ถลุง เหมือน​สบู่​ของ​ช่าง​ฟอก</verse>
				<verse number="3">พระองค์​จะ​นั่ง​ลง​อย่าง​ช่าง​ถลุง​เงิน และ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์ จะ​ชำระ​ชน​เลวี​เหมือน​ถลุง​เงิน​และ​ทองคำ แล้ว​พระยาห์เวห์​จะ​ได้​คน​ที่​นำ​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย​ด้วย​ความ​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="4">และ​เครื่อง​ถวาย​ของ​ยูดาห์​กับ​เยรูซาเล็ม​จะ​เป็น​ที่​ยอมรับ​ของ​พระยาห์เวห์​เหมือน​วัน​เวลา​ใน​อดีต เหมือน​ปี​เก่า​ก่อน</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “เรา​จะ​มา​พิจารณา​คดี​เจ้า เรา​จะ​ตั้ง​ข้อหา​โดย​เร็ว​แก่​คน​ที่​ใช้​คาถา คน​ล่วง​ประเวณี คน​ที่​สาบาน​เท็จ คน​ที่​โกง​ค่า​แรง​ลูกจ้าง คน​ที่​รังแก​หญิง​ม่าย​และ​ลูก​กำพร้า​พ่อ ไม่​ให้​ความ​ยุติธรรม​แก่​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​เจ้า และ​ไม่​ยำเกรง​เรา</verse>
				<verse number="6">เรา​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้​ไม่​ผันแปร ฉะนั้น​เจ้า​ทั้งหลาย​ผู้​เป็น​ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ​จึง​ไม่​ถูก​ทำลาย​ไป</verse>
				<verse number="7">ตั้งแต่​สมัย​บรรพบุรุษ พวก​เจ้า​ก็​หันเห​จาก​กฎ​เกณฑ์​ของ​เรา ไม่​ยอม​ทำ​ตาม​กฎ​เกณฑ์​เหล่า​นั้น จง​กลับ​มา​หา​เรา และ​เรา​จะ​กลับ​มา​หา​เจ้า” พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ดังนั้น “แต่​เจ้า​ถาม​ว่า ‘จะ​ให้​พวก​เรา​หัน​กลับ​มา​อย่างไร’</verse>
				<verse number="8">มนุษย์​ธรรมดา​จะ​โกง​พระเจ้า​หรือ กระนั้น​เจ้า​ก็​โกง​เรา เจ้า​ถาม​ว่า ‘พวก​เรา​โกง​พระองค์​อย่างไร’ ก็​โกง​สิบลด​และ​ของ​ถวาย​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="9">พวก​เจ้า​ทั้ง​ชาติ​ตก​อยู่​ใต้​คำ​สาป​แช่ง​เพราะ​เจ้า​โกง​เรา”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “จง​นำ​สิบลด​มา​ยัง​คลัง​วิหาร​ให้​ครบ เพื่อ​จะ​มี​อาหาร​ใน​วิหาร​ของ​เรา จง​ลอง​ดู​เรา​ใน​ข้อ​นี้ มี​หรือ​ที่​เรา​จะ​ไม่​เปิด​ประตู​ฟ้าสวรรค์​เท​พร​มา​ให้​เจ้า​อย่าง​เหลือ​ล้น​จน​ไม่​มี​ที่​จะ​เก็บ”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “เรา​จะ​ป้องกัน​ไม่​ให้​แมลง​มา​กัด​กิน​พืชพันธุ์​ของ​เจ้า และ​ผล​องุ่น​ใน​สวน​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​ร่วง​ก่อน​สุก</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ชนชาติ​ทั้ง​มวล​จะ​เรียก​เจ้า​ว่า​ผู้​เป็น​สุข เพราะ​ดินแดน​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​แดน​อภิรมย์” พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ดังนั้น</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เจ้า​พูดจา​หยิ่ง​ผยอง​ต่อต้าน​เรา แต่​เจ้า​ก็​ถาม​ว่า ‘พวก​เรา​ให้​ร้าย​พระองค์​ว่า​อะไร’</verse>
				<verse number="14">ก็​ที่​เจ้า​พูด​ว่า ‘รับใช้​พระเจ้า​ไป​ก็​ไร้​ประโยชน์ เรา​ได้รับ​อะไร​บ้าง​จาก​การ​ทำ​ตาม​ข้อ​กำหนด​ของ​พระองค์ หรือ​จาก​การ​ดำเนิน​ชีวิต​อย่าง​คน​ไว้​ทุกข์​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="15">แต่​บัดนี้ เรา​เรียก​คน​หยิ่ง​ผยอง​ว่า​ได้รับ​พร คน​ทำ​ชั่ว​ก็​ได้​ดี แม้​เมื่อ​พวก​เขา​ทดลอง​พระเจ้า​ก็​รอด​พ้น​ไป​ได้’ ”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​บรรดา​ผู้​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​ก็​คุย​กัน และ​พระยาห์เวห์​ก็​ฟัง​และ​ได้ยิน มี​หนังสือ​ม้วน​บันทึก​ความ​จำ​เกี่ยวกับ​ผู้​ยำเกรง​พระเจ้า และ​เทิดทูน​นาม​ของ​พระองค์​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​พูด​ว่า “ใน​วัน​ที่​เรา​ลง​มือ พวก​เขา​จะ​เป็น​สมบัติ​อัน​ล้ำค่า​ของ​เรา เรา​จะ​ละเว้น​พวก​เขา เหมือน​ที่​พ่อ​สงสาร​และ​ละเว้น​ลูกชาย​ที่​ปรนนิบัติ​เขา</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เจ้า​จะ​เห็น​สิ่ง​เหล่า​นี้​อีก​ครั้ง​หนึ่ง คือ​ความ​แตกต่าง​ระหว่าง​คน​ชอบธรรม​กับ​คน​อธรรม ระหว่าง​ผู้​ที่​ปรนนิบัติ​รับใช้​พระเจ้า​กับ​ผู้​ที่​ไม่​รับใช้​พระองค์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ตรัส​ว่า “วัน​นั้น​จะ​มาถึง​อย่าง​แน่นอน วันที่​เผาผลาญ​ดั่ง​เตา​หลอม ทุก​คน​ที่​เย่อหยิ่ง​และ​ทุก​คน​ที่​ทำ​ชั่ว​จะ​เป็น​ตอ​ข้าว วันที่​จะ​มาถึง​นั้น​จะ​เผาผลาญ​เขา​ทั้งหมด​ไม่​ให้​เหลือ​แม้แต่​ราก​หรือ​กิ่ง​สัก​กิ่ง​เดียว</verse>
				<verse number="2">แต่​พวก​เจ้า​ที่​ยำเกรง​นาม​ของ​เรา ดวง​ตะวัน​แห่ง​ความ​ชอบธรรม​จะ​ขึ้นมา​พร้อม​ด้วย​ปีก​แห่ง​การ​บำบัด​รักษา และ​เจ้า​จะ​โลดแล่น​ออก​ไป​เหมือน​ลูก​วัว​ที่​ถูก​ปล่อย​ออก​จาก​คอก</verse>
				<verse number="3">แล้ว​เจ้า​จะ​เหยียบ​ย่ำ​คน​ชั่ว พวก​เขา​จะ​เป็น​เหมือน​ขี้เถ้า​ใต้​ฝ่าเท้า​ของ​เจ้า​ใน​วันที่​เรา​ลงมือ​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้” พระยาห์เวห์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ตรัส​ดังนั้น</verse>
				<verse number="4">“จง​ระลึก​ถึง​กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​เรา คือ​กฎ​เกณฑ์​และ​กฎ​บัญญัติ​ต่าง​ๆ ซึ่ง​เรา​มอบให้​โมเสส​บน​ภูเขา​โฮเรบ​สำหรับ​ชนชาติ​อิสราเอล​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="5">ดู​เถิด เรา​จะ​ส่ง​ผู้​เผย​พระวจนะ​เอลียาห์​มาหา​พวก​เจ้า​ก่อน​วัน​อัน​ยิ่งใหญ่​น่า​กลัว​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​มาถึง</verse>
				<verse number="6">เขา​จะ​หัน​จิตใจ​ของ​พ่อ​มาหา​ลูก​และ​หัน​จิตใจ​ของ​ลูก​มาหา​พ่อ มิฉะนั้น​เรา​จะ​มา​ห้ำหั่น​ดินแดน​นี้​ด้วย​คำ​สาป​แช่ง”</verse>
			</chapter>
		</book>
	</testament>
	<testament name="New">
		<book number="40">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">บันทึก​ลำดับ​ตระกูล ​ของ​พระเยซู​พระเมสสิยาห์ ผู้​เป็น​เชื้อสาย​ของ​ดาวิด​ผู้​เป็น​เชื้อสาย​ของ​อับราฮัม</verse>
				<verse number="2">อับราฮัม​เป็น​พ่อ​ของ​อิสอัค อิสอัค​เป็น​พ่อ​ของ​ยาโคบ ยาโคบ​เป็น​พ่อ​ของ​ยูดาห์​กับ​พี่​น้อง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">ยูดาห์​เป็น​พ่อ​ของ​เปเรศ​กับ​เศราห์ แม่​ของ​พวก​เขา​คือ​ทามาร์ เปเรศ​เป็น​พ่อ​ของ​เฮสโรน เฮสโรน​เป็น​พ่อ​ของ​ราม</verse>
				<verse number="4">ราม​เป็น​พ่อ​ของ​อัมมีนาดับ อัมมีนาดับ​เป็น​พ่อ​ของ​นาโชน นาโชน​เป็น​พ่อ​ของ​สัลโมน</verse>
				<verse number="5">สัลโมน​เป็น​พ่อ​ของ​โบอาส แม่​ของ​เขา​คือ​ราหับ โบอาส​เป็น​พ่อ​ของ​โอเบด แม่​ของ​เขา​คือ​รูธ โอเบด​เป็น​พ่อ​ของ​เจสซี</verse>
				<verse number="6">และ​เจสซี​เป็น​พ่อ​ของ​กษัตริย์​ดาวิด ดาวิด​เป็น​พ่อ​ของ​โซโลมอน แม่​ของ​โซโลมอน​เคย​เป็น​ภรรยา​ของ​อุรียาห์​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="7">โซโลมอน​เป็น​พ่อ​ของ​เรโหโบอัม เรโหโบอัม​เป็น​พ่อ​ของ​อาบียาห์ อาบียาห์​เป็น​พ่อ​ของ​อาสา</verse>
				<verse number="8">อาสา​เป็น​พ่อ​ของ​เยโฮชาฟัท เยโฮชาฟัท​เป็น​พ่อ​ของ​เยโฮรัม เยโฮรัม​เป็น​พ่อ​ของ​อุสซียาห์</verse>
				<verse number="9">อุสซียาห์​เป็น​พ่อ​ของ​โยธาม โยธาม​เป็น​พ่อ​ของ​อาหัส อาหัส​เป็น​พ่อ​ของ​เฮเซคียาห์</verse>
				<verse number="10">เฮเซคียาห์​เป็น​พ่อ​ของ​มนัสเสห์ มนัสเสห์​เป็น​พ่อ​ของ​อาโมน อาโมน​เป็น​พ่อ​ของ​โยสิยาห์</verse>
				<verse number="11">และ​โยสิยาห์​เป็น​พ่อ​ของ​เยโคนิยาห์ ​กับ​พี่​น้อง​ของ​เขา​เมื่อ​ครั้ง​เป็น​เชลย​ที่​บาบิโลน</verse>
				<verse number="12">หลังจาก​เป็น​เชลย​ที่​บาบิโลน​แล้ว เยโคนิยาห์​เป็น​พ่อ​ของ​เชอัลทิเอล เชอัลทิเอล​เป็น​พ่อ​ของ​เศรุบบาเบล</verse>
				<verse number="13">เศรุบบาเบล​เป็น​พ่อ​ของ​อาบียุด อาบียุด​เป็น​พ่อ​ของ​เอลียาคิม เอลียาคิม​เป็น​พ่อ​ของ​อาซอร์</verse>
				<verse number="14">อาซอร์​เป็น​พ่อ​ของ​ศาโดก ศาโดก​เป็น​พ่อ​ของ​อาคิม อาคิม​เป็น​พ่อ​ของ​เอลีอูด</verse>
				<verse number="15">เอลีอูด​เป็น​พ่อ​ของ​เอเลอาซาร์ เอเลอาซาร์​เป็น​พ่อ​ของ​มัทธาน มัทธาน​เป็น​พ่อ​ของ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="16">และ​ยาโคบ​เป็น​พ่อ​ของ​โยเซฟ​สามี​ของ​มารีย์​ผู้​ให้​กำเนิด​พระเยซู​ที่​เรียก​กัน​ว่า​พระเมสสิยาห์</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​ตั้งแต่​อับราฮัม​ลง​มา​จน​ถึง​ดาวิด​มี​สิบ​สี่​ชั่ว​คน ตั้งแต่​ดาวิด​จน​ถึง​เมื่อ​ครั้ง​เป็น​เชลย​ที่​บาบิโลน​มี​สิบ​สี่​ชั่ว​คน และ​ตั้งแต่​เป็น​เชลย​ที่​บาบิโลน​จน​ถึง​พระเมสสิยาห์​มี​สิบ​สี่​ชั่ว​คน</verse>
				<verse number="18">เรื่องราว​การ​เกิด​ของ​พระเยซู​พระ​เมสสิยาห์​มี​ดัง​นี้ มารีย์​ผู้​เป็น​แม่​ของ​พระองค์​ได้​ถูก​หมั้นหมาย​ไว้​ให้​เป็น​ภรรยา​ของ​โยเซฟ แต่​ก่อน​ที่​ทั้ง​สอง​จะ​อยู่​กิน​ด้วย​กัน ปรากฏ​ว่า​มารีย์​ได้​ตั้งครรภ์​โดย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="19">เนื่อง​จาก​โยเซฟ​ผู้​เป็น​คู่หมั้น สัตย์ซื่อ​ต่อ​กฎ​บัญญัติ แต่​ก็ ไม่​อยาก​ให้​มารีย์​ต้อง​อับอาย​ต่อ​หน้า​ผู้​คน เขา​คิด​ใน​ใจ​ว่า​จะ​ขอ​ถอน​หมั้น​เธอ​อย่าง​เงียบ​ๆ</verse>
				<verse number="20">หลัง​จาก​คิด​จะ​ทำ​เช่น​นั้น ทูตสวรรค์​องค์​หนึ่ง​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​มา​ปรากฏ​แก่​เขา​ใน​ความ​ฝัน​กล่าว​ว่า “โยเซฟ​บุตร​ดาวิด อย่า​กลัว​ที่​จะ​รับ​มารีย์​ไป​อยู่​ที่​บ้าน​ใน​ฐานะ​ภรรยา​ของ​ท่าน เพราะ​การ​ปฏิสนธิ​ภาย​ใน​เธอ​นั้น​มา​จาก​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="21">เธอ​จะ​ให้​กำเนิด​ลูก​ชาย​คน​หนึ่ง จง​ตั้ง​ชื่อ​ว่า เยซู เพราะ​พระองค์​จะ​ช่วย​บรรดา​คน​ของ​พระองค์​ให้​รอด​พ้น​จาก​บาป​ทั้งหลาย​ของ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="22">ทั้งหมด​นี้​จะ​เป็น​จริง​ตาม​ที่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​กล่าว​ไว้​ผ่าน​ทาง​ผู้​เผย​พระวจนะ​ว่า</verse>
				<verse number="23">“หญิง​พรหมจารี​จะ​ตั้งครรภ์​และ​คลอด​ลูก​ชาย พวก​เขา​จะ​เรียก​เขา​ว่า​อิมมานูเอล” (แปล​ว่า “พระเจ้า​อยู่​กับ​เรา”)</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​โยเซฟ​ตื่น​ขึ้น เขา​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ทูตสวรรค์​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า คือ​รับ​มารีย์​ไป​อยู่​ที่​บ้าน​ใน​ฐานะ​ภรรยา</verse>
				<verse number="25">แต่​เขา​ไม่​ได้​หลับ​นอน​กับ​เธอ​จน​กระทั่ง​ให้​กำเนิด​ลูก​ชาย จึง​ตั้ง​ชื่อ​ลูก​คน​นั้น​ว่า​เยซู</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">หลัง​จาก​พระเยซู​เกิด​ที่​หมู่บ้าน​เบธเลเฮม​แคว้น​ยูเดีย ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​เฮโรด มี​พวก​โหราจารย์​จาก​ฝั่ง​ตะวัน​ออก​มา​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">ถาม​ว่า “ผู้​ที่​มา​เกิด​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาว​ยิว​อยู่​ที่​ไหน เรา​ได้​เห็น​ดาว​ของ​พระองค์​ปรากฏ​ขึ้น จึง​มา​เพื่อ​นมัสการ​พระองค์”</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​กษัตริย์​เฮโรด​ได้ยิน​เรื่อง​นี้​ก็​ว้าวุ่น​ใจ และ​ทั่ว​เยรูซาเล็ม​ก็​ว้าวุ่น​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="4">เฮโรด​เรียก​ให้​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต และ​พวก​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​ของ​ประชาชน​มา​ชุมนุม​กัน เขา​ถาม​คน​เหล่า​นั้น​ว่า พระเมสสิยาห์​มา​เกิด​ที่ไหน</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ที่​เบธเลเฮม​ใน​ยูเดีย​เพราะ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ได้​เขียน​ไว้​ว่า</verse>
				<verse number="6">‘ส่วน​เจ้า​เบธเลเฮม ใน​ดินแดน​ยูดาห์ ไม่​ได้​ต่ำต้อย​ใน​หมู่​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​แห่ง​ยูดาห์ เพราะ​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ผู้​หนึ่ง​จะ​ออก​มา​จาก​เจ้า เขา​จะ​เป็น​ผู้​เลี้ยง​ให้​กับ​คน​ของ​เรา​คือ​อิสราเอล’ ”</verse>
				<verse number="7">จาก​นั้น​เฮโรด​จึง​เรียก​พวก​โหราจารย์​มา​พบ​อย่าง​ลับ​ๆ และ​ไต่ถาม​จน​ทราบ​เวลา​แน่นอน​ที่​ดาว​นั้น​ปรากฏ​ขึ้น</verse>
				<verse number="8">เขา​ส่ง​คน​เหล่า​นั้น​ไป​ที่​เบธเลเฮม​พร้อม​กล่าว​ว่า “จง​ไป​เสาะหา​ทารก​นั้น​ให้​ทั่ว เมื่อ​พบ​แล้ว​ขอ​มา​รายงาน​ต่อ​เรา เพื่อ​เรา​จะ​ไป​นมัสการ​พระองค์​ด้วย”</verse>
				<verse number="9">หลังจาก​ได้ยิน​คำ​กล่าว​ของ​กษัตริย์​แล้ว​จึง​เดินทาง​ไป และ​ดาว​ที่​พวก​เขา​เห็น​ได้​นำ​หน้า​ไป จน​มา​หยุด​อยู่​ตรง​สถานที่​ซึ่ง​ทารก​นั้น​อยู่</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พวก​เขา​เห็น​ดาว​ดวง​นั้น​จึง​ยินดี​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="11">ขณะ​กำลัง​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​เห็น​ทารก​นั้น​อยู่​กับ​แม่​คือ​มารีย์ จึง​ก้ม​กราบ​นมัสการ เปิด​หีบ​สมบัติ​และ​มอบ​ของ​ถวาย​แก่​พระองค์ คือ​ทองคำ กำยาน และ​มดยอบ</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​ได้​รับ​คำ​เตือน​ใน​ความ​ฝัน​ไม่​ให้​กลับ​ไป​พบ​เฮโรด จึง​กลับ​ประเทศ​ของ​ตน​โดย​ใช้​เส้นทาง​อื่น</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พวก​โหราจารย์​กลับ​ไป​แล้ว ทูตสวรรค์​องค์​หนึ่ง​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​มา​ปรากฏ​แก่​โยเซฟ​ใน​ความ​ฝัน​พูด​ว่า “ลุก​ขึ้น​พา​ทารก​กับ​แม่​หนี​ไป​ที่​อียิปต์ และ​อยู่​ที่​นั่น​จนกว่า​เรา​จะ​บอก​ให้​กลับ​มา เพราะ​เฮโรด​กำลัง​เสาะหา​พระองค์​เพื่อ​จะ​ฆ่า”</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​โยเซฟ​จึง​ลุก​ขึ้น​พา​ทารก​และ​แม่​เดินทาง​ไป​อียิปต์​ใน​คืน​นั้น</verse>
				<verse number="15">และ​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​จน​กระทั่ง​เฮโรด​เสีย​ชีวิต ซึ่ง​เป็น​จริง​ตาม​ที่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​กล่าว​ผ่าน​ผู้​เผย​พระวจนะ​ไว้​ว่า “เรา​เรียก​ลูก​ชาย​ของ​เรา​ออก​จาก​อียิปต์”</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​เฮโรด​รู้​ตัว​ว่า​ถูก​พวก​โหราจารย์​หลอก เขา​โกรธ​มาก และ​สั่ง​ให้​ฆ่า​เด็ก​ผู้​ชาย​ทุก​คน​ทั้ง​ใน​เบธเลเฮม​และ​ละแวก​ใกล้​เคียง ผู้​มี​อายุ​ตั้งแต่​สอง​ขวบ​ลง​มา​ซึ่ง​คาด​คะเน​จาก​สิ่ง​ที่​รู้​จาก​พวก​โหราจารย์</verse>
				<verse number="17">จึง​เป็น​จริง​ตาม​ที่​ได้​กล่าว​ไว้​ผ่าน​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​ว่า</verse>
				<verse number="18">“ได้ยิน​เสียง​หนึ่ง​ใน​รามาห์ เสียง​ร้องไห้​คร่ำครวญ ราเชล​ร่ำไห้​ถึง​ลูก​ๆ ของ​เธอ และ​ไม่​ยอม​รับ​คำ​ปลอบโยน เพราะ​พวก​ลูก​จาก​ไป​แล้ว”</verse>
				<verse number="19">หลังจาก​เฮโรด​เสีย​ชีวิต ทูตสวรรค์​องค์​หนึ่ง​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​มา​ปรากฏ​ใน​ความ​ฝัน​แก่​โยเซฟ​ที่​อียิปต์</verse>
				<verse number="20">กล่าว​ว่า “ลุก​ขึ้น​พา​ทารก​กับ​แม่​ของ​เขา​กลับ​ไป​ดินแดน​อิสราเอล เพราะ​พวก​คน​ที่​พยายาม​เอา​ชีวิต​ทารก​นั้น​ตาย​แล้ว”</verse>
				<verse number="21">โยเซฟ​จึง​ลุก​ขึ้น​พา​ทารก​และ​แม่​กลับ​มา​ที่​ดินแดน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="22">แต่​เมื่อ​ได้ยิน​ว่า​อารเคลาอัส​ขึ้น​ครอง​แคว้น​ยูเดีย​แทน​เฮโรด​ผู้​เป็น​พ่อ เขา​ก็​กลัว​ที่​จะ​ไป​ที่​นั่น เขา​จึง​ไป​ที่​แคว้น​กาลิลี​จาก​คำ​เตือน​ที่​ได้​รับ​ใน​ความ​ฝัน</verse>
				<verse number="23">เขา​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​หนึ่ง​ชื่อ​นาซาเร็ธ ซึ่ง​เป็น​จริง​ตาม​ที่​ได้​กล่าว​ไว้​ผ่าน​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​ว่า “ท่าน​จะ​ถูก​เรียก​ว่า​ชาว​นาซาเร็ธ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เวลา​นั้น​ยอห์น​ผู้​ให้​บัพติศมา ได้​มา​ประกาศ​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​แห่ง​แคว้น​ยูเดีย</verse>
				<verse number="2">และ​กล่าว​ว่า “จง​กลับ​ใจ​ใหม่​เพราะ​อาณาจักร​สวรรค์​มา​ใกล้​แล้ว”</verse>
				<verse number="3">ยอห์น​ผู้​นี้​ที่​ถูก​กล่าว​ถึง​โดย​ผู้​เผย​พระวจนะ​อิสยาห์​ว่า “เสียง​ของ​ผู้​หนึ่ง​ร้อง​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ว่า ‘จง​เตรียม​ทาง​สำหรับ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า จง​ทำ​ทาง​ให้​ตรง​สำหรับ​พระองค์’ ”</verse>
				<verse number="4">เสื้อ​ผ้า​ของ​ยอห์น​ทำ​จาก​ขน​อูฐ เขา​คาด​เอว​ด้วย​เข็มขัด​หนัง อาหาร​คือ​ตั๊กแตน​กับ​น้ำผึ้ง​ป่า</verse>
				<verse number="5">ผู้​คน​จาก​เยรูซาเล็ม ทั่ว​ยูเดีย และ​ทั่ว​แถบ​แม่น้ำ​จอร์แดน​พา​กัน​มา​หา​ยอห์น</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​สารภาพ​บาป​ทั้งหลาย​แล้ว ยอห์น​ก็​ให้​พวก​เขา​รับ​บัพติศมา​ใน​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="7">แต่​เมื่อ​ยอห์น​เห็น​พวก​ฟาริสี​และ​สะดูสี​มา​ตรง​ที่​ให้​บัพติศมา​อยู่ ยอห์น​จึง​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “เจ้า​พวก​งู​ร้าย! ใคร​เตือน​เจ้า​ให้​หนี​จาก​ความ​โกรธเกรี้ยว​ที่​จะ​มา​ถึง​อย่าง​นั้น​หรือ</verse>
				<verse number="8">จง​แสดง​ผล​ให้​สม​กับ​ที่​กลับ​ใจ​ใหม่</verse>
				<verse number="9">และ​อย่า​คิด​เอง​ใน​ใจ​ว่า ‘พวก​เรา​มี​อับราฮัม​เป็น​บรรพบุรุษ’ เรา​บอก​เจ้า​ว่า พระเจ้า​ทำ​ให้​ลูก​หลาน​ของ​อับราฮัม​เกิด​จาก​ก้อน​หิน​เหล่า​นี้​ได้</verse>
				<verse number="10">ขวาน​นั้น​วาง​อยู่​ที่​โคน​ต้นไม้​แล้ว ทุก​ต้น​ที่​ไม่​ให้​ผล​ดี​จะ​ถูก​โค่น​และ​โยน​ลง​กอง​ไฟ</verse>
				<verse number="11">เรา​ให้​พวก​เจ้า​รับ​บัพติศมา​ด้วย​น้ำ ​เพื่อ​การ​กลับ​ใจ​ใหม่ แต่​หลังจาก​เรา​จะ​มี​ผู้​หนึ่ง​มา​ด้วย​ฤทธิ์เดช​ยิ่ง​กว่า ซึ่ง​เรา​ไม่​คู่​ควร​แม้​แต่​จะ​ถือ​รองเท้า​ของ​พระองค์ พระองค์​จะ​ให้​พวก​เจ้า​รับ​บัพติศมา​ด้วย ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​และ​ไฟ</verse>
				<verse number="12">ใน​มือ​ของ​พระองค์​ถือ​พลั่ว​เพื่อ​จะ​แยก​ข้าว​สาลี​ออก​จาก​แกลบ​ใน​ลาน​นวด​ข้าว และ​จะ​รวบรวม​ข้าว​ไว้​ใน​ยุ้งฉาง แต่​เผา​แกลบ​ด้วย​ไฟ​ไม่​รู้​ดับ”</verse>
				<verse number="13">จาก​นั้น​พระเยซู​มา​จาก​แคว้น​กาลิลี เพื่อ​รับ​บัพติศมา​จาก​ยอห์น​ที่​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="14">แต่​ยอห์น​พยายาม​ยับยั้ง​พระองค์​โดย​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​ต้อง​ขอ​รับ​บัพติศมา​จาก​พระองค์ ควร​หรือ​ที่​ให้​พระองค์​มา​หา”</verse>
				<verse number="15">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ตอน​นี้​ให้​เป็น​ไป​ตาม​นั้น​เถิด สมควร​แล้ว​ที่​พวก​เรา​จะ​ทำ​เช่น​นี้ เพื่อ​ให้​ความ​ชอบ​ธรรม​ทุก​ประการ​สำเร็จ​ครบ​ถ้วน” ยอห์น​จึง​ยินยอม</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​พระเยซู​รับ​บัพติศมา ทันที​ที่​พระองค์​ขึ้น​จาก​น้ำ ท้องฟ้า​ก็​เปิด​ออก พระองค์​เห็น​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​คล้าย​นก​พิราบ​ลง​มา​อยู่​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">และ​มี​เสียง​จาก​ฟ้า​สวรรค์​กล่าว​ว่า “นี่​คือ​ลูก​ที่​รัก​ของ​เรา เรา​พอใจ​เขา​ยิ่ง​นัก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">แล้ว​พระวิญญาณ​นำ​พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​เพื่อ​ให้​มาร​ล่อ​ใจ</verse>
				<verse number="2">หลังจาก​พระเยซู​อด​อาหาร​สี่สิบ​วัน​สี่สิบ​คืน​แล้ว พระองค์​ก็​หิว</verse>
				<verse number="3">เจ้า​แห่ง​การ​ล่อใจ​มา​หา​พระองค์​และ​พูด​ว่า “ถ้า​ท่าน​เป็น​พระบุตร​ของ​พระเจ้า จง​สั่ง​ก้อน​หิน​เหล่า​นี้​ให้​กลาย​เป็น​อาหาร”</verse>
				<verse number="4">พระเยซู​ตอบ​ว่า “มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า ‘มนุษย์​จะ​ดำรง​ชีวิต​ด้วย​อาหาร​เพียง​อย่าง​เดียว​ไม่​ได้ แต่​ด้วย​ทุก​ถ้อยคำ​ที่​มา​จาก​ปาก​ของ​พระเจ้า’ ”</verse>
				<verse number="5">จาก​นั้น​มาร​นำ​พระองค์​ไป​ยัง​นคร​บริสุทธิ์​และ​ให้​พระองค์​ยืน​บน​จุด​สูง​สุด​ของ​วิหาร</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พูด​ว่า “ถ้า​ท่าน​เป็น​พระบุตร​ของ​พระเจ้า จง​กระโดด​ลง​ไป เพราะ​มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า ‘พระองค์​จะ​สั่ง​ทูตสวรรค์​ของ​พระองค์​ใน​เรื่อง​ท่าน และ​ทูตสวรรค์​เหล่า​นั้น​จะ​ใช้​มือ​ยก​ท่าน​ขึ้น เพื่อ​ไม่​ให้​เท้า​ของ​ท่าน​กระทบ​หิน’ ”</verse>
				<verse number="7">พระเยซู​ตอบ​เขา​ว่า “มี​คำ​เขียน​ไว้​เช่น​กัน​ว่า ‘อย่า​ทดสอบ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้า​ของ​ท่าน’ ”</verse>
				<verse number="8">อีก​ครั้ง​หนึ่ง มาร​นำ​พระองค์​มา​ยัง​ภูเขา​ที่​สูง​มาก และ​แสดง​ให้​เห็น​อาณาจักร​ทั้ง​โลก​กับ​สง่า​ราศี​ยิ่งใหญ่​ของ​อาณาจักร​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="9">มาร​พูด​ว่า “เรา​จะ​ยก​ทั้งหมด​นี้​ให้​ท่าน หาก​ท่าน​นมัสการ​เรา”</verse>
				<verse number="10">พระเยซู​พูด​ว่า “เจ้า​ซาตาน! ไป​ให้​พ้น เพราะ​มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า ‘จง​นมัสการ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​รับใช้​พระองค์​เพียง​ผู้​เดียว’ ”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​มาร​ก็​ไป​จาก​พระองค์ และ​พวก​ทูตสวรรค์​ก็​มา​ปรนนิบัติ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พระเยซู​ได้ยิน​ว่า​ยอห์น​ถูก​จับ​ขัง​คุก จึง​กลับ​ไป​ยัง​แคว้น​กาลิลี</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ออก​จาก​เมือง​นาซาเร็ธ​มา​อาศัย​ที่​เมือง​คาเปอรนาอุม​ซึ่ง​ตั้ง​อยู่​ริม​ทะเลสาบ​เขต​แดน​เศบูลุน​และ​นัฟทาลี</verse>
				<verse number="14">เพื่อ​ให้​เป็น​ไป​ตาม​ที่​กล่าว​ไว้​ผ่าน​ทาง​ผู้​เผย​พระวจนะ​อิสยาห์​ว่า</verse>
				<verse number="15">“ดินแดน​เศบูลุน​กับ​นัฟทาลี เส้นทาง​สู่​ทะเล​เลียบ​แม่น้ำ​จอร์แดน กาลิลี​ของ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว</verse>
				<verse number="16">ผู้​คน​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​ใน​ความ​มืด ได้​เห็น​แสง​สว่าง​ยิ่ง​ใหญ่ บรรดา​คน​ที่​อาศัย​ใน​ดินแดน​แห่ง​เงา​ความ​ตาย แสง​สว่าง​ได้​ฉาย​ส่อง​เหนือ​พวก​เขา​แล้ว”</verse>
				<verse number="17">ตั้งแต่​นั้น​มา พระเยซู​เริ่ม​ประกาศ​ว่า “จง​กลับ​ใจ​ใหม่ เพราะ​อาณาจักร​สวรรค์​มา​ใกล้​แล้ว”</verse>
				<verse number="18">ขณะ​พระเยซู​กำลัง​เดิน​ที่​ริม​ทะเลสาบ​กาลิลี พระองค์​เห็น​ชาว​ประมง​สอง​พี่​น้อง คือ​ซีโมน​ที่​มี​อีก​ชื่อ​ว่า​เปโตร​กับ​น้อง​ชาย​ชื่อ​อันดรูว์​กำลัง​ทอด​แห​อยู่</verse>
				<verse number="19">พระเยซู​พูด​ว่า “จง​ตาม​เรา​มา แล้ว​เรา​จะ​ตั้ง​เจ้า​ให้​เป็น​ผู้​หา​คน​แทน​หา​ปลา”</verse>
				<verse number="20">พวก​เขา​ทิ้ง​แห​และ​ติดตาม​พระองค์​ไป​ทันที</verse>
				<verse number="21">จาก​ที่​นั่น พระองค์​พบ​พี่​น้อง​อีก​สอง​คน คือ​ยากอบ​ลูก​ชาย​เศเบดี​กับ​ยอห์น​น้อง​ชาย กำลัง​เตรียม​อวน​อยู่​ใน​เรือ​กับ​พ่อ​ของ​พวก​เขา พระเยซู​เรียก​สอง​พี่​น้อง</verse>
				<verse number="22">พวก​เขา​จึง​ทิ้ง​เรือ ร่ำลา​พ่อ​ของ​ตน และ​ติดตาม​พระองค์​ไป​ทันที</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​ไป​ทั่ว​กาลิลี พระองค์​สอน​ใน​ธรรม​ศาลา​ของ​พวก​เขา ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​เรื่อง​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า และ​รักษา​ผู้​คน​ให้​หาย​จาก​โรค​ทุก​ชนิด</verse>
				<verse number="24">ข่าว​เกี่ยว​กับ​พระองค์​เผยแพร่​ไป​ทั่ว​ซีเรีย และ​ผู้​คน​นำ​คน​เจ็บ​ป่วย​ด้วย​โรค​ต่าง​ๆ มี​ทั้ง​ที่​เจ็บ​ปวด​ทรมาน ถูก​ผี​สิง เป็น​โรค​ลมชัก เป็น​อัมพาต​มา​หา​พระองค์ และ​พระองค์​รักษา​พวก​เขา​ให้​หาย</verse>
				<verse number="25">ฝูง​ชน​กลุ่ม​ใหญ่​จาก​กาลิลี เดคาโปลิส เยรูซาเล็ม ยูเดีย​และ​จาก​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ได้​ติดตาม​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เมื่อ​พระเยซู​เห็น​ฝูง​ชน​มากมาย​จึง​ขึ้น​ไป​นั่ง​บน​เนิน​เขา พวก​สาวก​พา​กัน​มา​หา​พระองค์</verse>
				<verse number="2">พระองค์​จึง​เริ่มต้น​สอน​พวก​เขา พระองค์​กล่าว​ว่า</verse>
				<verse number="3">“พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​ยากจน​ฝ่าย​วิญญาณ เพราะ​อาณาจักร​สวรรค์​เป็น​ของ​เขา</verse>
				<verse number="4">พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​โศก​เศร้า เพราะ​เขา​จะ​ได้​รับ​การ​ปลอบ​ประโลม</verse>
				<verse number="5">พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​อ่อน​สุภาพ เพราะ​เขา​จะ​ได้​รับ​แผ่นดิน​โลก​เป็น​มรดก</verse>
				<verse number="6">พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​หิว​กระหาย​ความ​ชอบ​ธรรม เพราะ​เขา​จะ​อิ่ม​บริบูรณ์</verse>
				<verse number="7">พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​เมตตา เพราะ​เขา​จะ​ได้​รับ​ความ​เมตตา​ตอบ</verse>
				<verse number="8">พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​มี​จิตใจ​บริสุทธิ์ เพราะ​เขา​จะ​เห็น​พระเจ้า</verse>
				<verse number="9">พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​สร้าง​สันติ เพราะ​พระเจ้า​จะ​เรียก​เขา​ว่า​ลูก</verse>
				<verse number="10">พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​ถูก​ข่มเหง​เพราะ​ความ​ชอบ​ธรรม เพราะ​อาณาจักร​สวรรค์​เป็น​ของ​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="11">พระพร​เป็น​ของ​ท่าน เมื่อ​ผู้​คน​ดูถูก ข่มเหง และ​กล่าว​ร้าย​ท่าน​ต่าง​ๆ เพราะ​เรา</verse>
				<verse number="12">จง​ชื่น​ชม​ยินดี​เพราะ​รางวัล​ของ​ท่าน​ใน​สวรรค์​นั้น​ยิ่งใหญ่ เนื่องจาก​พวก​เขา​ได้​ข่มเหง​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ ที่​อยู่​ก่อน​ท่าน​ด้วย​วิธีการ​อย่าง​เดียวกัน</verse>
				<verse number="13">พวก​ท่าน​เป็น​เกลือ​ของ​โลก แต่​ถ้า​เกลือ​นั้น​หมด​ความ​เค็ม​แล้ว จะ​ทำ​ให้​กลับ​มา​เค็ม​อีก​ได้​อย่างไร มัน​ใช้​ประโยชน์​อะไร​ไม่ได้​อีก​แล้ว นอกจาก​สาด​ทิ้ง​ถูก​เหยียบ​ย่ำ</verse>
				<verse number="14">พวก​ท่าน​เป็น​แสง​สว่าง​ของ​โลก เมือง​ที่​ตั้ง​อยู่​บน​ภูเขา​จะ​ซ่อน​ไว้​ไม่ได้</verse>
				<verse number="15">หรือ​ไม่​มี​ใคร​จุด​ตะเกียง​แล้ว​เอา​ฝา​ครอบ แต่​จะ​ตั้ง​ไว้​บน​เชิง​ตะเกียง เพื่อ​ส่อง​สว่าง​แก่​ทุก​คน​ใน​บ้าน</verse>
				<verse number="16">ใน​ทำนอง​เดียวกัน จง​ให้​ความ​สว่าง​ของ​ท่าน​ฉาย​ส่อง​ต่อ​คน​ทั้งหลาย เพื่อ​เขา​จะ​เห็น​การ​ดี​ของ​ท่าน และ​ให้​เกียรติ​แก่​พระบิดา​ผู้​สถิต​ใน​สวรรค์</verse>
				<verse number="17">อย่า​คิด​ว่า​เรา​มา​ยกเลิก​กฎ​บัญญัติ​หรือ​ถ้อยคำ​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ เรา​ไม่ได้​มา​ยกเลิก​แต่​มา​ทำ​ให้​สำเร็จ​ครบ​ถ้วน</verse>
				<verse number="18">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ก่อน​ฟ้า​และ​ดิน​สลาย​ไป แม้​อักษร​เล็ก​ที่สุด​สัก​ตัว​หนึ่ง​หรือ​สัก​จุด​หนึ่ง​ใน​กฎ​บัญญัติ​จะ​ไม่​หาย​ไป จนกว่า​ทุก​สิ่ง​จะ​ถูก​ทำ​ให้​สำเร็จ​ครบ​ถ้วน</verse>
				<verse number="19">ใคร​ฝ่า​ฝืน​พระบัญญัติ​เหล่า​นี้​แม้​ข้อ​เล็ก​น้อย​ที่สุด และ​สอน​คน​อื่น​ให้​ทำ​อย่าง​เดียวกัน คน​นั้น​จะ​เป็น​คน​เล็ก​น้อย​ที่สุด​ใน​อาณาจักร​สวรรค์ ส่วน​คน​ที่​ปฏิบัติ​และ​สอน​ตาม​พระบัญญัติ​เหล่า​นี้​จะ​ยิ่งใหญ่​ใน​อาณาจักร​สวรรค์</verse>
				<verse number="20">เรา​บอก​พวก​ท่าน​ว่า ถ้า​ความ​ชอบ​ธรรม​ของ​พวก​ท่าน​ไม่​มาก​กว่า​พวก​ฟาริสี​และ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ ท่าน​ก็​จะ​ไม่ได้​เข้า​อาณาจักร​สวรรค์​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="21">พวก​ท่าน​ได้ยิน​คำ​ซึ่ง​กล่าว​แก่​คน​สมัย​ก่อน​ว่า ‘อย่า​ฆ่า​คน และ​ถ้า​ใคร​ฆ่า​คน​จะ​ถูก​ตัดสิน​ลงโทษ’</verse>
				<verse number="22">แต่​เรา​บอก​ว่า ใคร​ที่​โกรธ​พี่​น้อง # /ของ​ตน จะ​ถูก​ตัดสิน​ลงโทษ ใคร​ที่​พูด​กับ​พี่​น้อง​ว่า ‘รากา’ จะ​ถูก​นำ​ตัว​ขึ้น​ศาล และ​ใคร​ที่​พูด​ว่า ‘ไอ้​โง่’ ก็​สมควร​แก่​ไฟ​นรก</verse>
				<verse number="23">ด้วย​เหตุ​นี้ ถ้า​พวก​ท่าน​กำลัง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ที่​แท่น​บูชา​แล้ว​นึก​ขึ้น​ได้​ว่า​มี​พี่​น้อง​ขุ่น​เคือง​ท่าน</verse>
				<verse number="24">จง​วาง​เครื่อง​บูชา​ไว้​หน้า​แท่น​แล้ว​ไป​คืนดี​กับ​เขา​ก่อน จึง​ค่อย​กลับ​มา​ถวาย​เครื่อง​บูชา</verse>
				<verse number="25">จง​รีบ​ตกลง​กับ​คู่ความ​ของ​พวก​ท่าน​ขณะ​กำลัง​ไป​ศาล ไม่​เช่น​นั้น​คู่ความ​อาจ​มอบ​ท่าน​ให้​แก่​ผู้​พิพากษา แล้ว​ผู้​พิพากษา​อาจ​จะ​มอบ​ท่าน​ให้​กับ​ผู้​คุม และ​ท่าน​อาจ​ถูก​โยน​เข้า​คุก</verse>
				<verse number="26">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า​ท่าน​จะ​ออก​มา​ไม่​ได้​จน​กว่า​จะ​ใช้​หนี้​ครบ​ทุก​บาท​ทุก​สตางค์</verse>
				<verse number="27">พวก​ท่าน​ได้ยิน​คำ​ซึ่ง​กล่าว​ว่า ‘อย่า​คบ​ชู้’</verse>
				<verse number="28">แต่​เรา​บอก​ว่า ใคร​มอง​ผู้หญิง​ด้วย​ราคะ​ตัณหา ก็​ได้​คบ​ชู้​กับ​หญิง​นั้น​ใน​ใจ​ของ​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="29">ถ้า​ตา​ข้าง​ขวา​ของ​ท่าน​เป็น​เหตุ​ให้​ทำ​บาป จง​ควัก​ทิ้ง​เสีย ถึง​จะ​เสีย​อวัยวะ​หนึ่ง​ไป​ก็​ยัง​ดี​กว่า​ทั้ง​ตัว​ต้อง​ถูก​โยน​ลง​นรก</verse>
				<verse number="30">และ​ถ้า​มือ​ขวา​ของ​ท่าน​เป็น​เหตุ​ให้​ทำ​บาป​ก็​ตัด​และ​โยน​ทิ้ง​เสีย ถึง​จะ​เสีย​อวัยวะ​หนึ่ง​ไป​ก็​ยัง​ดี​กว่า​ทั้ง​ตัว​ต้อง​ลง​นรก</verse>
				<verse number="31">มี​คำ​กล่าว​ว่า ‘ใคร​ที่​หย่า​ภรรยา​ต้อง​เขียน​หนังสือ​หย่า​ให้​เธอ’</verse>
				<verse number="32">แต่​เรา​บอก​ว่า ใคร​ที่​หย่า​กับ​ภรรยา​ด้วย​เหตุ​อื่น​นอกจาก​การ​ทำ​บาป​ทาง​เพศ ก็​ทำ​ให้​เธอ​จำต้อง​เป็น​คน​คบ​ชู้ และ​ใคร​แต่งงาน​กับ​หญิง​ที่​หย่า​แล้ว​ก็​คบ​ชู้</verse>
				<verse number="33">พวก​ท่าน​ได้ยิน​คำ​ซึ่ง​กล่าว​แก่​คน​สมัย​ก่อน​ว่า ‘อย่า​ผิด​คำ​สาบาน แต่​จง​ทำ​ตาม​คำ​ปฏิญาณ​ที่​ให้​ไว้​กับ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า’</verse>
				<verse number="34">แต่​เรา​บอก​ว่า อย่า​สาบาน​เลย​แม้​ต่อ​สวรรค์ เพราะ​สวรรค์​เป็น​บัลลังก์​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="35">หรือ​อย่า​สาบาน​ต่อ​แผ่นดิน​โลก เพราะ​โลก​เป็น​ที่​วาง​เท้า​ของ​พระองค์ หรือ​อย่า​สาบาน​ต่อ​เยรูซาเล็ม เพราะ​เยรูซาเล็ม​เป็น​เมือง​ของ​องค์​ราชา​ผู้​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="36">และ​อย่า​สาบาน​โดย​อ้าง​ศีรษะ​ของ​ตน เพราะ​ท่าน​ไม่​สามารถ​ทำ​ให้​เส้นผม​สัก​เส้น​เดียว​กลาย​เป็น​สี​ขาว​หรือ​ดำ​ได้</verse>
				<verse number="37">จง​พูด​เพียง​ว่า ‘ใช่’ หรือ ‘ไม่​ใช่’ เท่านั้น คำ​พูด​ที่​เกิน​กว่า​นี้​มา​จาก​มาร</verse>
				<verse number="38">พวก​ท่าน​ได้ยิน​คำ​กล่าว​ว่า ‘ตา​ต้อง​ชดใช้​ด้วย​ตา และ​ฟัน​ด้วย​ฟัน’</verse>
				<verse number="39">แต่​เรา​บอก​ว่า อย่า​ต่อสู้​กับ​คน​ชั่ว ถ้า​มี​ใคร​ตบ​แก้ม​ขวา​ของ​ท่าน จง​หัน​อีก​ข้าง​หนึ่ง​ให้​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="40">ถ้า​ใคร​ต้องการ​ฟ้องร้อง​เอา​เสื้อ​ของ​ท่าน จง​ให้​เสื้อ​คลุม​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="41">ถ้า​มี​คน​บังคับ​ให้​ไป​หนึ่ง​กิโลเมตร จง​ไป​กับ​เขา​สอง​กิโลเมตร</verse>
				<verse number="42">จง​ให้​แก่​คน​ที่​ขอ และ​อย่า​เมิน​หน้า​หนี​คน​ที่​ต้องการ​ขอ​ยืม​จาก​ท่าน</verse>
				<verse number="43">พวก​ท่าน​ได้ยิน​คำ​กล่าว​ไว้​ว่า ‘จง​รัก​เพื่อนบ้าน และ​เกลียด​ชัง​ศัตรู’</verse>
				<verse number="44">แต่​เรา​บอก​ว่า จง​รัก​ศัตรู​และ​อธิษฐาน​เผื่อ​คน​ที่​ข่มเหง​ท่าน</verse>
				<verse number="45">เพื่อ​ท่าน​จะ​เป็น​ลูก​ของ​พระบิดา​ใน​สวรรค์ พระองค์​ให้​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น​แก่​ทั้ง​คน​ชั่ว​และ​คน​ดี และ​ให้​ฝน​ตก​แก่​ทั้ง​คน​ชอบ​ธรรม​และ​คน​อธรรม</verse>
				<verse number="46">ถ้า​ท่าน​รัก​เฉพาะ​คน​ที่​รัก​ท่าน แล้ว​จะ​ได้​รางวัล​อะไร แม้​คน​เก็บ​ภาษี​ก็​ทำ​อย่าง​นั้น​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="47">ถ้า​ท่าน​ทักทาย​เฉพาะ​พี่​น้อง​ของ​ตัวเอง แล้ว​ท่าน​ทำ​อะไร​มาก​กว่า​คน​อื่น คน​ที่​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า​ก็​ทำ​อย่าง​นั้น​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="48">ดังนั้น​จง​ดี​พร้อม​เหมือน​พระบิดา​ใน​สวรรค์​ของ​ท่าน​ดี​พร้อม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">จง​ระวัง อย่า​ทำ​กิจ​ทาง​ศาสนา​ต่อหน้า​คน​อื่น​เพื่อ​ให้​เขา​มอง​เห็น ถ้า​ทำ​เช่น​นั้น พวก​ท่าน​จะ​ไม่ได้​รับ​รางวัล​จาก​พระบิดา​ใน​สวรรค์</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น​เมื่อ​ช่วยเหลือ​คน​ขัดสน อย่า​ตี​ฆ้อง​ร้อง​ป่าว​เหมือน​คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด​ทำ​ใน​ธรรม​ศาลา​และ​ตาม​ถนน​หนทาง เพื่อ​ให้​ผู้​คน​สรรเสริญ เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า คน​เหล่า​นั้น​ได้​รับ​รางวัล​ของ​ตน​เต็มที่​แล้ว</verse>
				<verse number="3">แต่​เมื่อ​ท่าน​ช่วยเหลือ​คน​ขัดสน อย่า​ให้​มือ​ซ้าย​รู้​สิ่ง​ที่​มือ​ขวา​ทำ</verse>
				<verse number="4">เพื่อ​การ​ช่วยเหลือ​จะ​เป็น​ความ​ลับ แล้ว​พระบิดา​ผู้​มอง​เห็น​สิ่ง​ที่​ทำ​เป็น​ความ​ลับ​นั้น จะ​ให้​รางวัล​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​อธิษฐาน อย่า​เป็น​เหมือน​คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด เพราะ​พวก​เขา​ชอบ​ยืน​อธิษฐาน​ใน​ธรรม​ศาลา​และ​ตาม​มุม​ถนน​เพื่อ​ให้​คน​เห็น เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า พวก​เขา​ได้​รางวัล​ของ​ตน​เต็มที่​แล้ว</verse>
				<verse number="6">ส่วน​พวก​ท่าน เมื่อ​อธิษฐาน จง​เข้า​ไป​ใน​ห้อง ปิด​ประตู​และ​อธิษฐาน​ต่อ​พระบิดา​ของ​ท่าน​ผู้​อยู่​ใน​ที่​ลี้ลับ แล้ว​พระบิดา​ผู้​มอง​เห็น​สิ่ง​ที่​ทำ​เป็น​ความ​ลับ​นั้น​จะ​ให้​รางวัล​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​อธิษฐาน อย่า​ใช้​คำ​ซ้ำซาก​เหมือน​คน​ที่​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า เพราะ​คิด​ว่า​พูด​มาก​ๆ พวก​พระ​จะ​ได้ยิน</verse>
				<verse number="8">อย่า​ทำ​เหมือน​พวก​เขา พระบิดา​รู้​ว่า​ท่าน​ต้องการ​อะไร​ก่อน​ที่​จะ​ขอ​ต่อ​พระองค์​แล้ว</verse>
				<verse number="9">แต่​พวก​ท่าน​ควร​อธิษฐาน​ดัง​นี้​ว่า ‘พระบิดา​ของ​เรา ผู้​อยู่​ใน​สวรรค์ ขอ​ให้​นาม​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​เทิดทูน​สักการะ</verse>
				<verse number="10">ขอ​ให้​อาณาจักร​ของ​พระองค์​มา​ตั้ง​อยู่ ขอ​ให้​ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์​สำเร็จ ใน​โลก​เหมือน​กับ​ใน​สวรรค์</verse>
				<verse number="11">ขอ​โปรด​มอบ​อาหาร​ประจำ​วัน​แก่​พวก​เรา​วัน​นี้</verse>
				<verse number="12">ขอ​ยก​หนี้​ให้ เหมือน​ที่​เรา​ได้​ยก​หนี้​ให้​ผู้​ที่​ติด​ค้าง​เรา</verse>
				<verse number="13">และ​ขอ​อย่า​นำ​เรา​เข้า​ไป​สู่​สิ่ง​ล่อ​ใจ แต่​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​มาร ’</verse>
				<verse number="14">เพราะ​ถ้า​ท่าน​ให้​อภัย​คน​ที่​ทำ​บาป​ต่อ​ท่าน พระบิดา​ใน​สวรรค์​จะ​ให้​อภัย​ท่าน​ด้วย</verse>
				<verse number="15">แต่​ถ้า​ท่าน​ไม่​ให้​อภัย​ความ​บาป​ของ​พวก​เขา พระบิดา​ก็​จะ​ไม่​ให้​อภัย​ความ​บาป​ของ​ท่าน​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ถือ​อด​อาหาร อย่า​ทำ​หน้า​เศร้า​เหมือน​คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด เพราะ​พวก​เขา​ปั้น​หน้า​เพื่อ​ให้​คน​เห็น​ว่า​กำลัง​ถือ​อด​อาหาร เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า พวก​เขา​ได้​รับ​รางวัล​ของ​ตน​เต็มที่​แล้ว</verse>
				<verse number="17">ส่วน​พวก​ท่าน​เมื่อ​ถือ​อด​อาหาร จง​ล้าง​หน้า เอา​น้ำมัน​ชโลม​ศีรษะ</verse>
				<verse number="18">เพื่อ​จะ​ไม่​มี​ใคร​สังเกต​ได้​ว่า​กำลัง​ถือ​อด​อาหาร นอกจาก​พระบิดา​ผู้​ที่​เรา​มอง​ไม่​เห็น​ด้วย​ตา​เปล่า และ​พระองค์​ผู้​เห็น​สิ่ง​ที่​ทำ​เป็น​ความ​ลับ​นั้น​จะ​ให้​รางวัล​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="19">อย่า​สะสม​ทรัพย์​สมบัติ​ไว้​สำหรับ​ตัวเอง​ใน​โลก​นี้​ที่​แมลง​และ​สนิม​ทำลาย​ได้ ที่​ซึ่ง​โจร​บุก​เข้า​มา​และ​ขโมย​ได้</verse>
				<verse number="20">แต่​จง​สะสม​ทรัพย์​สมบัติ​ไว้​ใน​สวรรค์​ที่​แมลง​และ​สนิม​ทำลาย​ไม่ได้ ที่​ซึ่ง​โจร​บุก​เข้า​มา​และ​ขโมย​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="21">เพราะ​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ท่าน​อยู่​ที่ไหน ใจ​ก็​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย</verse>
				<verse number="22">ดวง​ตา​คือ​ประทีป​ของ​ร่างกาย หาก​ตา​ของ​ท่าน​ปกติ ทั้ง​ร่างกาย​ก็​จะ​เต็ม​ด้วย​ความ​สว่าง</verse>
				<verse number="23">แต่​ถ้า​ตา​ผิด​ปกติ ทั้ง​ร่างกาย​จะ​เต็ม​ด้วย​ความ​มืด แล้ว​ถ้า​หาก​ความ​สว่าง​ใน​ท่าน​มืด​ไป ความ​มืด​นั้น​จะ​ยิ่ง​มืดมิด​เพียงใด</verse>
				<verse number="24">ไม่​มี​ใคร​รับใช้​นาย​สอง​คน​ได้ ท่าน​จะ​เกลียด​นาย​คน​หนึ่ง​และ​รัก​นาย​อีก​คน​หนึ่ง หรือ​ภักดี​ต่อ​นาย​คน​หนึ่ง​และ​ดูหมิ่น​นาย​อีก​คน​หนึ่ง ท่าน​ไม่​สามารถ​รับใช้​พระเจ้า​และ​เงิน​ทอง​พร้อม​กัน​ได้</verse>
				<verse number="25">ดังนั้น​เรา​บอก​ว่า อย่า​วิตก​กังวล​เรื่อง​ชีวิต​เลย​ว่า​จะ​กิน​หรือ​ดื่ม​อะไร หรือ​จะ​สวม​ใส่​อะไร ชีวิต​มี​อะไร​มาก​กว่า​เรื่อง​อาหาร ร่างกาย​มี​อะไร​มาก​กว่า​เรื่อง​เสื้อ​ผ้า​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="26">จง​ดู​นก​บน​ท้องฟ้า พวก​มัน​ไม่ได้​หว่าน​หรือ​เก็บ​เกี่ยว หรือ​สะสม​ไว้​ใน​ยุ้งฉาง แต่​พระบิดา​ของ​ท่าน​ใน​สวรรค์​เลี้ยงดู​มัน ท่าน​ไม่ได้​มี​คุณค่า​มาก​กว่า​นก​เหล่า​นั้น​หรือ</verse>
				<verse number="27">มี​ใคร​ที่​วิตก​กังวล​แล้ว​จะ​ต่อ​อายุ​ให้​ยืนยาว​ได้​มาก​ขึ้น​อีก​สัก​ชั่วโมง ​ หรือ</verse>
				<verse number="28">ท่าน​จะ​วิตก​กังวล​เรื่อง​เสื้อ​ผ้า​ทำไม จง​ดู​ว่า​ดอกไม้​ใน​ท้องทุ่ง​งอก​งาม​อย่างไร มัน​ไม่ได้​ลงแรง​หรือ​ปั่น​ด้าย</verse>
				<verse number="29">แต่​เรา​บอก​ว่า แม้​โซโลมอน​ที่​สวม​ชุด​หรูหรา​งดงาม ก็​ยัง​ไม่​งาม​สง่า​เท่า​ดอกไม้​นี้​สัก​ดอก​หนึ่ง</verse>
				<verse number="30">ถ้า​ต้น​หญ้า​ใน​ทุ่ง​ซึ่ง​อยู่​ที่​นี่​วัน​นี้ แล้ว​พรุ่ง​นี้​ต้อง​ถูก​โยน​ลง​ใน​ไฟ พระเจ้า​ยัง​ตกแต่ง​ถึง​เพียง​นี้ พระองค์​จะ​ไม่​ตกแต่ง​ท่าน​มาก​กว่า​นั้น​หรือ พวก​ท่าน​ผู้​มี​ความ​เชื่อ​น้อย</verse>
				<verse number="31">อย่า​กังวล​ว่า ‘จะ​กิน​อะไร’ หรือ ‘จะ​ดื่ม​อะไร’ หรือ ‘จะ​เอา​อะไร​นุ่ง​ห่ม’</verse>
				<verse number="32">เพราะ​พวก​คน​ที่​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า​ไขว่คว้า​หา​สิ่ง​เหล่า​นี้ แต่​พระบิดา​ใน​สวรรค์​รู้​ว่า​ท่าน​จำเป็น​ต้อง​มี​สิ่ง​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="33">แต่​จง​แสวงหา​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​และ​ความ​ชอบ​ธรรม​ของ​พระองค์​ก่อน แล้ว​พระองค์​จะ​มอบ​ทุก​สิ่ง​เหล่า​นี้​แก่​ท่าน​ด้วย</verse>
				<verse number="34">ดังนั้น​อย่า​วิตก​กังวล​ถึง​พรุ่ง​นี้ เพราะ​พรุ่ง​นี้​ก็​มี​เรื่อง​ให้​วิตก​กังวล​แล้ว แต่ละ​วัน​มี​ทุกข์​พอ​อยู่​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">อย่า​ตัดสิน ไม่​อย่าง​นั้น​พวก​ท่าน​จะ​ถูก​ตัดสิน​ด้วย</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ท่าน​ตัดสิน​คน​อื่น​อย่างไร​ก็​จะ​ถูก​ตัดสิน​อย่าง​นั้น ท่าน​ใช้​ถ้วย​ตวง​ใด​ก็​จะ​ใช้​ถ้วย​ตวง​เดียวกัน​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="3">ทำไม​ท่าน​จ้อง​ดู​ผง​ขี้เลื่อย​ใน​ตา​ของ​พี่​น้อง แต่​ไม่​ใส่ใจ​กับ​ไม้​ทั้ง​ท่อน​ใน​ตา​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="4">ท่าน​พูด​กับ​พี่​น้อง​ได้​อย่างไร​ว่า ‘ให้​เรา​เขี่ย​ผง​ออก​จาก​ตา​ท่าน’ ใน​เมื่อ​ยัง​มี​ไม้​ทั้ง​ท่อน​ใน​ตา​ของ​ตน​ตลอด​เวลา</verse>
				<verse number="5">พวก​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด ดึง​ไม้​ทั้ง​ท่อน​ออก​จาก​ตา​ตัวเอง​ก่อน จะ​ได้​เห็น​ชัด แล้ว​จึง​ค่อย​เขี่ย​ผง​ออก​จาก​ตา​พี่​น้อง</verse>
				<verse number="6">อย่า​ให้​ของ​ศักดิ์สิทธิ์​แก่​สุนัข อย่า​โยน​ไข่มุก​ให้​หมู ถ้า​ทำ​อย่าง​นั้น​พวก​มัน​จะ​เหยียบ​ย่ำ​ไว้​ใต้​เท้า แล้ว​หัน​มา​ฉีก​ท่าน​เป็น​ชิ้น​ๆ</verse>
				<verse number="7">จง​ขอ​แล้ว​จะ​ได้​รับ จง​หา​แล้ว​จะ​พบ จง​เคาะ​แล้ว​ประตู​จะ​เปิด​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="8">เพราะ​ทุก​คน​ที่​ขอ​ก็​ได้​รับ คน​ที่​แสวงหา​ก็​พบ และ​คน​ที่​เคาะ ประตู​ก็​จะ​เปิด​ให้</verse>
				<verse number="9">มี​ใคร​บ้าง ถ้า​ลูก​ขอ​ขนมปัง​จะ​ให้​ก้อน​หิน</verse>
				<verse number="10">หรือ​ถ้า​ขอ​ปลา​จะ​ให้​งู</verse>
				<verse number="11">ถ้า​ท่าน​เอง​ที่​เป็น​คน​ชั่ว ยัง​รู้จัก​ให้​สิ่ง​ดี​แก่​ลูก​ของ​ตน ยิ่ง​กว่า​นั้น​สัก​เท่าใด พระบิดา​ใน​สวรรค์​จะ​ให้​สิ่ง​ดี​แก่​คน​ที่​ขอ​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​จง​ปฏิบัติ​ทุก​สิ่ง​ต่อ​คน​อื่น​เหมือน​ที่​อยาก​ให้​เขา​ปฏิบัติ​ต่อ​ท่าน เพราะ​นี่​คือ​ข้อ​สรุป​ทั้งหมด​ของ​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​และ​หนังสือ​ผู้​เผย​พระวจนะ</verse>
				<verse number="13">จง​เข้า​ไป​ทาง​ประตู​แคบ เพราะ​ประตู​และ​ทาง​ที่​กว้าง​นำ​ไป​สู่​ความ​พินาศ และ​คน​เป็น​อัน​มาก​เข้า​ไป​ทาง​นั้น</verse>
				<verse number="14">ส่วน​ประตู​และ​ทาง​ที่​แคบ​นำ​ไป​สู่​ชีวิต และ​มี​ไม่​กี่​คน​ที่​ค้น​พบ</verse>
				<verse number="15">จง​ระวัง​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​เท็จ​ที่​มา​หา​พวก​ท่าน​ด้วย​สภาพ​ภาย​นอก​เหมือน​แกะ แต่​ภาย​ใน​คือ​หมา​ป่า​ดุ​ร้าย</verse>
				<verse number="16">ท่าน​จะ​จำแนก​ได้​ว่า​พวก​เขา​เป็น​ใคร​จาก​ผล​ของ​เขา คน​จะ​เก็บ​ผล​องุ่น​ได้​จาก​กอ​หนาม​หรือ เก็บ​ผล​มะเดื่อ​ได้​จาก​พุ่ม​หนาม​อย่าง​นั้น​หรือ</verse>
				<verse number="17">ใน​ทำนอง​เดียว​กัน ต้นไม้​ดี​ทุก​ต้น​ย่อม​ให้​ผล​ดี ส่วน​ต้นไม้​เลว​ย่อม​ให้​ผล​เลว</verse>
				<verse number="18">ต้นไม้​ดี​ไม่​ให้​ผล​เลว และ​ต้นไม้​เลว​ก็​ไม่​ให้​ผล​ดี</verse>
				<verse number="19">ต้นไม้​ทุก​ต้น​ที่​ไม่​ให้​ผล​ดี​ย่อม​ถูก​โค่น​และ​โยน​ลง​ใน​ไฟ</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น​ท่าน​จะ​จำแนก​ได้​ว่า​พวก​เขา​เป็น​ใคร​จาก​ผล​ของ​เขา</verse>
				<verse number="21">ไม่​ใช่​ทุก​คน​ที่​เรียก​เรา​ว่า ‘องค์​พระผู้เป็นเจ้า องค์​พระผู้เป็นเจ้า’ จะ​ได้​เข้า​อาณาจักร​สวรรค์ มี​เพียง​คน​ที่​ทำ​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระบิดา​ของ​เรา​ผู้​อยู่​ใน​สวรรค์​เท่านั้น​ที่​จะ​ได้​เข้า</verse>
				<verse number="22">หลาย​คน​จะ​พูด​กับ​เรา​ใน​วัน​นั้น​ว่า ‘องค์​พระผู้เป็นเจ้า องค์​พระผู้เป็นเจ้า พวก​เรา​ไม่​ได้​เผย​พระวจนะ​ใน​นาม​ของ​พระองค์ ขับ​ผี​ใน​นาม​ของ​พระองค์ และ​ทำ​การ​อัศจรรย์​มากมาย​ใน​นาม​ของ​พระองค์​หรือ’</verse>
				<verse number="23">แล้ว​เรา​จะ​บอก​พวก​เขา​อย่าง​ตรง​ไป​ตรง​มา​ว่า ‘เรา​ไม่​รู้จัก​เจ้า ไป​ให้​พ้น เจ้า​คน​ทำ​ชั่ว!’</verse>
				<verse number="24">ด้วย​เหตุ​นี้ ทุก​คน​ที่​ได้ยิน​คำ​เหล่า​นี้​ของ​เรา​และ​นำ​ไป​ปฏิบัติ ก็​เป็น​เหมือน​คน​ฉลาด​สร้าง​บ้าน​ของ​ตน​บน​ศิลา</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ฝน​ตก กระแส​น้ำ​ขึ้น​สูง และ​ลม​พัด​กระหน่ำ บ้าน​นั้น​ก็​ไม่​พัง​ลง เพราะ​มี​ฐาน​ราก​บน​ศิลา</verse>
				<verse number="26">ส่วน​คน​ที่​ได้ยิน​คำ​ของ​เรา​แต่​ไม่​นำ​ไป​ปฎิบัติ ก็​เป็น​เหมือน​คน​โง่​สร้าง​บ้าน​ของ​ตน​บน​ทราย</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​ฝน​ตก กระแส​น้ำ​ขึ้น​สูง และ​ลม​พัด​กระหน่ำ บ้าน​นั้น​ก็​พัง​ทลาย​เสียหาย​มาก”</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​พระเยซู​กล่าว​สิ่ง​เหล่า​นี้​จบ​แล้ว ฝูงชน​ต่าง​ทึ่ง​ใน​คำ​สอน</verse>
				<verse number="29">เพราะ​พระองค์​สอน​อย่าง​ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ​ซึ่ง​ต่าง​จาก​พวก​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​ของ​พวก​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">เมื่อ​พระเยซู​ลง​มา​จาก​ภูเขา คน​จำนวน​มาก​ติดตาม​พระองค์</verse>
				<verse number="2">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​เป็น​โรค​เรื้อน ​มา​คุกเข่า​และ​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ถ้า​พระองค์​เต็มใจ พระองค์​ก็​รักษา​ข้าพเจ้า​ให้​หาย​ได้”</verse>
				<verse number="3">พระเยซู​จึง​ยื่น​มือ​แตะ​ตัว​ชาย​คน​นั้น​และ​พูด​ว่า “เรา​เต็ม​ใจ จง​หาย​สะอาด​เถิด” ทัน​ใด​นั้น​ตัว​เขา​ก็​สะอาด​จาก​โรค​เรื้อน</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระเยซู​พูด​กับ​เขา​ว่า “จง​ระวัง​อย่า​บอก​เรื่อง​นี้​กับ​ใคร แต่​จง​ไป​แสดง​ตัว​ต่อ​ปุโรหิต​และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ตาม​ที่​โมเสส​สั่ง​ไว้ เพื่อ​เป็น​พยาน​กับ​พวก​เขา​ว่า​เจ้า​หาย​โรค​แล้ว”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​เมือง​คาเปอรนาอุม มี​นายร้อย​คน​หนึ่ง​มา​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ</verse>
				<verse number="6">เขา​กล่าว​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า คน​รับใช้​ของ​ข้าพเจ้า​นอน​ป่วย​เป็น​อัมพาต​อยู่​ที่​บ้าน ทุกข์​ทรมาน​ยิ่งนัก”</verse>
				<verse number="7">พระเยซู​พูด​กับ​นายร้อย​ว่า “เรา​จะ​ไป​รักษา​เขา”</verse>
				<verse number="8">เขา​ตอบ​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้า​ไม่​คู่ควร​ให้​พระองค์​มา​อยู่​ใต้​ชายคา​บ้าน เพียง​แต่​พระองค์​สั่ง​เท่านั้น คน​รับใช้​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​จะ​หาย​ป่วย</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ข้าพเจ้า​เอง​มี​ทั้ง​ผู้​บังคับ​บัญชา​และ​มี​ทหาร​ใต้​บัญชา ข้าพเจ้า​สั่ง​คน​นี้​ว่า ‘ไป’ เขา​ก็​ไป สั่ง​คน​นั้น​ว่า ‘มา’ เขา​ก็​มา สั่ง​คน​รับใช้​ว่า ‘ทำ​สิ่ง​นี้’ เขา​ก็​ทำ”</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พระเยซู​ได้ยิน​เช่น​นี้​ก็​ประหลาด​ใจ จึง​พูด​กับ​คน​ทั้งหลาย​ที่​ติดตาม​พระองค์​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า เรา​ไม่​เคย​เห็น​ใคร​ใน​อิสราเอล​ที่​มี​ความ​เชื่อ​ที่​ยิ่งใหญ่​อย่าง​นี้</verse>
				<verse number="11">เรา​บอก​ท่าน​ว่า คน​จำนวน​มาก​จะ​มา​จาก​ทิศ​ตะวัน​ออก​และ​ตะวัน​ตก และ​นั่ง​ที่​ของ​ตน​ใน​งาน​เลี้ยง​ร่วม​กับ​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ​ใน​อาณาจักร​สวรรค์</verse>
				<verse number="12">แต่​พลเมือง​ของ​อาณาจักร​นั้น จะ​ถูก​โยน​ออก​ไป​สู่​ภาย​นอก​ที่​มืด​มิด​ซึ่ง​มี​การ​ร้องไห้​และ​ขบเขี้ยว​เคี้ยวฟัน”</verse>
				<verse number="13">จาก​นั้น​พระเยซู​พูด​กับ​นายร้อย​ว่า “จง​ไป​เถิด จะ​เป็น​ไป​ตาม​ที่​ท่าน​เชื่อ” และ​คน​รับใช้​ของ​เขา​ก็​หาย​โรค​ทันที</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​เปโตร ก็​เห็น​แม่ยาย​ของ​เปโตร​นอน​เป็น​ไข้​อยู่​บน​เตียง</verse>
				<verse number="15">พระองค์​สัมผัส​ที่​มือ​ของ​เธอ แล้ว​เธอ​ก็​หาย​ไข้ เธอ​จึง​ลุก​ขึ้น​และ​มา​ปรนนิบัติ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">พอ​ตกเย็น คน​มากมาย​ที่​มี​ผี​สิง​ถูก​พา​มา​หา​พระองค์ พระองค์​สั่ง​ให้​วิญญาณ​เหล่า​นั้น​ออก​ไป และ​รักษา​คน​ป่วย​ทุก​คน</verse>
				<verse number="17">สิ่ง​นี้​เป็น​จริง​ตาม​ที่​กล่าว​ไว้​ผ่าน​ทาง​ผู้​เผย​พระวจนะ​อิสยาห์​ว่า “พระองค์​รับ​ความ​อ่อนแอ​ทั้งหลาย และ​แบก​รับ​โรค​ต่าง​ๆ ของ​เรา​ไว้”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พระเยซู​เห็น​ฝูงชน​มา​ห้อมล้อม จึง​สั่ง​ให้​ข้าม​ทะเลสาบ​ไป​อีก​ฟาก​หนึ่ง</verse>
				<verse number="19">มี​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​คน​หนึ่ง​มา​หา​และ​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “อาจารย์ ข้าพเจ้า​จะ​ติดตาม​ท่าน​ไป​ไม่ว่า​ที่​ใด”</verse>
				<verse number="20">พระเยซู​ตอบ​ว่า “หมา​จิ้งจอก​ยัง​มี​โพรง นก​ยัง​มี​รัง แต่​บุตร​มนุษย์​ไม่​มี​ที่​ให้​วาง​ศีรษะ​ลง​นอน”</verse>
				<verse number="21">สาวก​อีก​คน​หนึ่ง​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ขอ​ให้​ข้าพเจ้า​ไป​ฝัง​ศพ​พ่อ​ก่อน”</verse>
				<verse number="22">แต่​พระเยซู​บอก​เขา​ว่า “จง​ตาม​เรา​มา ปล่อย​ให้​คน​ตาย​ฝัง​คน​ตาย​เถิด”</verse>
				<verse number="23">จาก​นั้น​พระองค์​ลง​เรือ​และ​พวก​สาวก​ไป​กับ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="24">ทันใด​นั้น​เกิด​พายุ​รุนแรง​กลาง​ทะเลสาบ คลื่น​ซัด​ท่วม​เรือ แต่​พระเยซู​กำลัง​นอน​หลับ​อยู่</verse>
				<verse number="25">พวก​สาวก​มา​ปลุก​พระองค์​และ​พูด​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ช่วย​ด้วย! พวก​เรา​กำลัง​จะ​จม​น้ำ​ตาย​แล้ว!”</verse>
				<verse number="26">พระเยซู​ตอบ​ว่า “พวก​เจ้า​ช่าง​มี​ความ​เชื่อ​น้อย จะ​กลัว​ไป​ทำไม” พระองค์​จึง​ลุก​ขึ้น​ห้าม​ลม​และ​คลื่น ทุก​สิ่ง​ก็​สงบ​นิ่ง</verse>
				<verse number="27">พวก​เขา​ประหลาด​ใจ​และ​ถาม​ว่า “พระองค์​เป็น​ใคร​กัน แม้แต่​ลม​และ​คลื่น​ยัง​เชื่อฟัง​พระองค์”</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​พระองค์​ข้าม​ฟาก​มา​ถึง​ดินแดน​กาดารา มี​ชาย​สอง​คน​ที่​ถูก​ผี​สิง​ออก​จาก​อุโมงค์​วาง​ศพ​มา​หา​พระองค์ พวก​เขา​ดุ​ร้าย​มาก​จน​ไม่​มี​ใคร​กล้า​ผ่าน​แถว​นั้น</verse>
				<verse number="29">พวก​เขา​ตะโกน​ว่า “พระบุตร​ของ​พระเจ้า พระองค์​ต้องการ​อะไร​จาก​พวก​เรา พระองค์​มา​ที่​นี่​เพื่อ​ทรมาน​เรา​ก่อน​กำหนด​เวลา​หรือ”</verse>
				<verse number="30">ไม่​ไกล​จาก​ที่​นั่น มี​หมู​ฝูง​ใหญ่​ที่​ถูก​เลี้ยง​ไว้</verse>
				<verse number="31">พวก​ผี​จึง​อ้อนวอน​พระเยซู​ว่า “ถ้า​พระองค์​จะ​ขับ​พวก​เรา​ออก ขอ​ส่ง​เรา​เข้า​ไป​ใน​ฝูง​หมู​นั้น​เถิด”</verse>
				<verse number="32">พระองค์​พูด​กับ​พวก​มัน​ว่า “ไป!” ผี​พวก​นั้น​จึง​ออก​มา​และ​เข้า​ไป​ใน​ฝูง​หมู หมู​ทั้ง​ฝูง​ก็​วิ่ง​กระโจน​จาก​หน้าผา​ลง​ทะเลสาบ​จม​น้ำ​ตาย</verse>
				<verse number="33">พวก​คน​เลี้ยง​หมู​วิ่ง​เข้า​ไป​ใน​เมือง​เล่า​เรื่อง​ทั้งหมด รวม​ทั้ง​เหตุการณ์​ที่​เกิดขึ้น​กับ​ชาย​สอง​คน​ที่​ถูก​ผี​สิง​นั้น</verse>
				<verse number="34">แล้ว​คน​ทั้ง​เมือง​ก็​ออก​มา​หา​พระเยซู เมื่อ​พบ​พระองค์​ก็​ขอร้อง​ให้​ออก​ไป​จาก​ดินแดน​ของ​พวก​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">พระเยซู​ลง​เรือ​ข้าม​ไป​ยัง​เมือง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">มี​คน​หาม​ชาย​ที่​เป็น​อัมพาต​นอน​บน​เสื่อ​มา เมื่อ​พระเยซู​เห็น​ความ​เชื่อ​ของ​พวก​เขา​ก็​พูด​กับ​ชาย​ที่​เป็น​อัมพาต​ว่า “จง​ชื่น​ใจ​เถิด ลูก​เอ๋ย บาป​ของ​เจ้า​ได้​รับ​การ​อภัย​แล้ว”</verse>
				<verse number="3">พวก​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​บาง​คน​ได้ยิน​เช่น​นั้น​ก็​คิด​ใน​ใจ​ว่า “คน​นี้​กำลัง​ดู​หมิ่น​พระเจ้า!”</verse>
				<verse number="4">พระเยซู​รู้​ความ​คิด​ของ​พวก​เขา​จึง​พูด​ว่า “ทำไม​ท่าน​คิด​ชั่ว​อยู่​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="5">ที่​จะ​พูด​ว่า ‘บาป​ของ​เจ้า​ได้​รับ​การ​อภัย​แล้ว’ กับ ‘จง​ลุก​ขึ้น​เดิน​ไป’ อย่าง​ไหน​จะ​ง่าย​กว่า​กัน</verse>
				<verse number="6">แต่​เพื่อ​ให้​พวก​ท่าน​รู้​ว่า ใน​โลก​นี้ บุตร​มนุษย์​มี​สิทธิ​อำนาจ​ที่​จะ​ยก​โทษ​บาป​ได้” แล้ว​พระองค์​จึง​พูด​กับ​ชาย​ที่​เป็น​อัมพาต​ว่า “จง​ลุก​ขึ้น แบก​เสื่อ​แล้ว​กลับ​บ้าน​ไป​เถิด”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ชาย​คน​นั้น​ก็​ลุก​ขึ้น​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ฝูงชน​เห็น​ก็​อัศจรรย์​ใจ​และ​สรรเสริญ​พระเจ้า​ผู้​ให้​สิทธิ​อำนาจ​นี้​แก่​มนุษย์</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​พระเยซู​ออก​ไป​จาก​ที่​นั่น​ก็​เห็น​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​มัทธิว​กำลัง​นั่ง​อยู่​ที่​ด่าน​เก็บ​ภาษี จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า “จง​ตาม​เรา​มา” มัทธิว​ก็​ลุก​ขึ้น​ตาม​พระองค์​ไป</verse>
				<verse number="10">ขณะ​พระเยซู​กำลัง​กิน​อาหาร​เย็น​ที่​บ้าน​ของ​มัทธิว มี​คน​เก็บ​ภาษี​และ​คน​บาป​หลาย​คน​มา​ร่วม​กิน​อาหาร​กับ​พระองค์​และ​พวก​สาวก</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​พวก​ฟาริสี​เห็น​ก็​ถาม​สาวก​ของ​พระองค์​ว่า “ทำไม​อาจารย์​ของ​เจ้า​จึง​กิน​อาหาร​ร่วม​กับ​คน​เก็บ​ภาษี​และ​คน​บาป”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พระเยซู​ได้ยิน​จึง​พูด​ว่า “คน​สุขภาพ​ดี​ไม่​ต้องการ​หมอ แต่​คน​ป่วย​ต้องการ</verse>
				<verse number="13">จง​ไป​ศึกษา​ให้​เข้าใจ​ความ​หมาย​ของ​ข้อความ​ที่​ว่า ‘เรา​ประสงค์​ความ​เมตตา ไม่​ใช่​เครื่อง​บูชา’ เพราะ​เรา​ไม่ได้​มา​เพื่อ​เรียก​คน​ชอบ​ธรรม แต่​มา​เพื่อ​เรียก​คน​บาป”</verse>
				<verse number="14">พวก​ศิษย์​ของ​ยอห์น​มา​ถาม​พระองค์​ว่า “พวก​เรา​กับ​ฟาริสี​ถือ​อด​อาหาร​บ่อย​ครั้ง แต่​ทำไม​สาวก​ของ​ท่าน​ไม่​ถือ​อด​อาหาร”</verse>
				<verse number="15">พระเยซู​ตอบ​ว่า “จะ​ให้​แขก​ของ​เจ้าบ่าว​ทุกข์​โศก​ตอน​ที่​เจ้าบ่าว​อยู่​ด้วย​ได้​อย่างไร เวลา​นั้น​จะ​มา​ถึง เมื่อ​เจ้าบ่าว​จะ​ถูก​พราก​ไป เมื่อ​นั้น​พวก​เขา​จะ​อด​อาหาร</verse>
				<verse number="16">ไม่​มี​ใคร​เอา​ผ้า​ใหม่​ที่​ยัง​ไม่​หด​ไป​ปะ​เสื้อ​เก่า เพราะ​ผ้า​ใหม่​จะ​หด​รั้ง​ผ้า​เก่า​ให้​ขาด​กว้าง​กว่า​เดิม</verse>
				<verse number="17">และ​ไม่​มี​ใคร​เท​เหล้า​องุ่น​ใหม่​ใส่​ถุง​หนัง​เก่า ถ้า​เขา​ทำ ถุง​หนัง​ก็​จะ​ขาด แล้ว​เหล้า​องุ่น​จะ​ไหล​ออก​หมด ถุง​หนัง​ก็​จะ​เสียหาย แต่​พวก​เขา​จะ​เท​เหล้า​องุ่น​ใหม่​ใส่​ถุง​หนัง​ใหม่ และ​รักษา​ไว้​ได้​ทั้ง​สอง​อย่าง”</verse>
				<verse number="18">ขณะ​ที่​พระองค์​กำลัง​พูด​อยู่ นาย​ธรรม​ศาลา​คน​หนึ่ง​มา​คุกเข่า​และ​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “ลูก​สาว​ของ​ข้าพเจ้า​เพิ่ง​เสีย​ชีวิต โปรด​มา​วาง​มือ​บน​ตัว​เธอ​และ​เธอ​จะ​มี​ชีวิต”</verse>
				<verse number="19">พระเยซู​ลุก​ขึ้น​ไป​กับ​เขา พวก​สาวก​ก็​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="20">เวลา​นั้น​มี​หญิง​คน​หนึ่ง​ตก​เลือด​เรื้อรัง​มา​สิบสอง​ปี เข้า​มา​ทาง​ด้าน​หลัง​พระองค์​และ​แตะ​ชาย​เสื้อ​คลุม</verse>
				<verse number="21">เธอ​คิด​ใน​ใจ​ว่า “ถ้า​เพียง​ฉัน​แตะ​เสื้อ​คลุม​ของ​พระองค์ ฉัน​ก็​จะ​หาย​โรค”</verse>
				<verse number="22">พระเยซู​หัน​มา​เห็น​เธอ​และ​พูด​ว่า “ลูก​สาว จง​ชื่น​ใจ​เถิด ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า​ได้​รักษา​เจ้า​แล้ว” เธอ​ก็​หาย​โรค​ตั้งแต่​วินาที​นั้น</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​นาย​ธรรม​ศาลา ก็​เห็น​ผู้​คน​ส่ง​เสียง​ดัง​กับ​พวก​คน​ที่​กำลัง​เป่า​ปี่</verse>
				<verse number="24">พระองค์​พูด​ว่า “ออก​ไป​เถิด เด็ก​หญิง​คน​นี้​ยัง​ไม่​ตาย​แค่​หลับ​อยู่” พวก​เขา​ก็​พา​กัน​หัวเราะ​เยาะ​พระองค์</verse>
				<verse number="25">หลังจาก​ผู้​คน​ออก​ไป​ข้าง​นอก​แล้ว พระองค์​จึง​เข้า​ไป​ข้าง​ใน จับ​มือ​เด็ก​หญิง และ​เธอ​ก็​ลุก​ขึ้น</verse>
				<verse number="26">ข่าว​นี้​แพร่กระจาย​ไป​ทั่ว​แคว้น​นั้น</verse>
				<verse number="27">ขณะ​ที่​พระเยซู​ออก​จาก​ที่​นั่น ชาย​ตาบอด​สอง​คน​เดิน​ตาม​พระองค์​มา​พร้อม​ร้อง​ขึ้น​ว่า “บุตร​ดาวิด ขอ​เมตตา​พวก​เรา​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="28">พอ​เข้า​ไป​ใน​บ้าน ชาย​ตาบอด​ทั้ง​สอง​คน​ก็​มา​หา แล้ว​พระเยซู​ถาม​เขา​ว่า “พวก​เจ้า​เชื่อ​ไหม​ว่า​เรา​ทำ​สิ่ง​นี้​ได้” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า พวก​เรา​เชื่อ”</verse>
				<verse number="29">พระองค์​แตะ​ที่​ตา​ของ​พวก​เขา​และ​พูด​ว่า “ให้​เป็น​ไป​ตาม​ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า​เถิด”</verse>
				<verse number="30">พวก​เขา​ก็​มอง​เห็น พระเยซู​กำชับ​เขา​อย่าง​หนักแน่น​ว่า “อย่า​ให้​ใคร​รู้​เรื่อง​นี้”</verse>
				<verse number="31">แต่​พวก​เขา​ออก​ไป​กระจาย​ข่าว​เกี่ยว​กับ​พระองค์​ทั่ว​แคว้น​นั้น</verse>
				<verse number="32">ขณะ​ที่​พวก​เขา​กำลัง​ออก​ไป มี​คน​พา​ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​ถูก​ผี​สิง​และ​พูด​ไม่​ได้​มา​หา​พระเยซู</verse>
				<verse number="33">และ​เมื่อ​ขับ​ผี​ออก​แล้ว คน​ใบ้​จึง​พูด​ได้ ผู้​คน​ก็​อัศจรรย์​ใจ​พูด​กัน​ว่า “ไม่​เคย​พบ​เห็น​อะไร​แบบ​นี้​ใน​อิสราเอล​เลย”</verse>
				<verse number="34">แต่​พวก​ฟาริสี​พูด​ว่า “เขา​ขับ​ผี​ออก​ได้​ก็​เพราะ​เจ้า​แห่ง​ผี”</verse>
				<verse number="35">พระเยซู​ไป​ทั่ว​เมือง​และ​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ พระองค์​สอน​ใน​ธรรม​ศาลา ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​เรื่อง​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า และ​รักษา​โรค​และ​ความ​เจ็บ​ป่วย​ทุก​ชนิด</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​พระองค์​เห็น​ฝูงชน​ก็​สงสาร เพราะ​พวก​เขา​ถูก​รังควาน​และ​ไร้​ที่​พึ่ง เหมือน​แกะ​ที่​ไม่​มี​ผู้​เลี้ยง</verse>
				<verse number="37">พระองค์​จึง​พูด​กับ​พวก​สาวก​ว่า “พืช​ผล​ที่​ต้อง​เก็บเกี่ยว​มี​มาก แต่​คน​งาน​มี​น้อย</verse>
				<verse number="38">ดังนั้น​จง​ขอ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​แห่ง​การ​เก็บเกี่ยว ให้​ส่ง​คน​งาน​มา​เก็บเกี่ยว​พืช​ผล​ของ​พระองค์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">พระเยซู​เรียก​สาวก​สิบสอง​คน​ของ​พระองค์​มา​และ​มอบ​สิทธิ​อำนาจ​แก่​พวก​เขา เพื่อ​ขับไล่​พวก​วิญญาณ​โสโครก และ​รักษา​โรค​กับ​ความ​เจ็บ​ป่วย​ทุก​ชนิด</verse>
				<verse number="2">นี่​คือ​ราย​ชื่อ​อัครทูต​สิบ​สอง​คน คน​แรก​คือ​ซีโมน (มี​อีก​ชื่อ​ว่า เปโตร) กับ​อันดรูว์​น้อง​ชาย​ของ​เขา ยากอบ​ลูก​ชาย​เศเบดี​กับ​ยอห์น​น้อง​ชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">ฟีลิป​และ​บารโธโลมิว โธมัส และ​มัทธิว​คน​เก็บ​ภาษี ยากอบ​ลูก​ชาย​อัลเฟอัส และ​ธัดเดอัส</verse>
				<verse number="4">ซีโมน​พรรค​ชาติ​นิยม​และ​ยูดาส​อิสคาริโอท​ผู้​ทรยศ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">พระเยซู​ส่ง​สิบสอง​คน​นี้​ออก​ไป​พร้อม​กับ​กำชับ​ว่า “อย่า​ไป​ใน​หมู่​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​หรือ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ใด​ของ​ชาว​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="6">แต่​จง​ไป​หา​แกะ​หลง​หาย​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="7">ขณะ​ที่​ไป จง​ประกาศ​ข่าว​สาร​นี้​ว่า ‘อาณาจักร​สวรรค์​มา​ใกล้​แล้ว’</verse>
				<verse number="8">จง​รักษา​คน​เจ็บ​ป่วย ให้​คน​ตาย​ฟื้น​ขึ้น รักษา​คน​โรค​เรื้อน ให้​หาย และ​ขับ​ผี​ออก พวก​เจ้า​ได้​เปล่า​ๆ ก็​จง​ให้​เปล่า​ๆ</verse>
				<verse number="9">ไม่​ต้อง​พก​เงิน ทอง หรือ​ทองแดง​ไว้​ใน​เข็มขัด</verse>
				<verse number="10">ไม่​ต้อง​เอา​ย่าม​ติด​ตัว​ไป​ตอน​เดินทาง ไม่​ว่า​จะ​เป็น​เสื้อ​สำรอง หรือ​รองเท้า ไม้เท้า เพราะ​คน​งาน​สมควร​ได้​รับ​การ​เลี้ยง​ดู”</verse>
				<verse number="11">“ไม่​ว่า​พวก​เจ้า​เข้า​ไป​เมือง​ใด​หมู่บ้าน​ใด จง​หา​คน​ที่​เหมาะสม​ที่​นั่น​และ​พัก​ที่​บ้าน​ของ​เขา​จน​กว่า​จะ​จาก​ไป</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ใด จง​กล่าว​คำ​ทักทาย</verse>
				<verse number="13">หาก​บ้าน​นั้น​สมควร​ได้​รับ ก็​ให้​สันติสุข​ของ​เจ้า​อยู่​กับ​บ้าน​นั้น ถ้า​ไม่​เช่น​นั้น ก็​ให้​สันติสุข​นั้น​กลับ​คืน​มา​หา​เจ้า</verse>
				<verse number="14">ถ้า​ใคร​ไม่​ต้อนรับ​หรือ​ไม่​ฟัง​คำ​ของ​พวก​เจ้า จง​ออก​จาก​บ้าน​หรือ​เมือง​นั้น และ​สะบัด​ฝุ่น​ออก​จาก​เท้า</verse>
				<verse number="15">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ใน​วัน​พิพากษา โทษ​ของ​เมือง​โสโดม​และ​โกโมราห์​ก็​ยัง​เบา​กว่า​โทษ​ของ​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="16">เรา​ส่ง​พวก​เจ้า​ออก​ไป​เหมือน​แกะ​ท่ามกลาง​ฝูง​หมา​ป่า ดังนั้น​จง​ฉลาด​เหมือน​งู และ​ไม่​มี​พิษ​ภัย​เหมือน​นก​พิราบ</verse>
				<verse number="17">จง​ระวัง​ตัว​ให้​ดี พวก​เจ้า​จะ​ถูก​ส่ง​ตัว​ขึ้น​ศาล​และ​ถูก​เฆี่ยน​ใน​ธรรม​ศาลา</verse>
				<verse number="18">เรา​เป็น​เหตุ​ให้​เจ้า​ถูก​นำ​ตัว​ไป​พบ​ผู้ว่าราชการ​และ​กษัตริย์ เพื่อ​เป็น​พยาน​แก่​พวก​เขา​และ​แก่​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว</verse>
				<verse number="19">แต่​เมื่อ​ถูก​จับ อย่า​กังวล​ว่า​จะ​พูด​ว่า​อย่างไร ถึง​เวลา​นั้น​เจ้า​จะ​ได้​รับ​ถ้อยคำ​ที่​ต้อง​พูด</verse>
				<verse number="20">เพราะ​คน​ที่​พูด​ไม่​ใช่​ตัว​เจ้า​เอง แต่​พระวิญญาณ​ของ​พระบิดา​กำลัง​พูด​ผ่าน​เจ้า</verse>
				<verse number="21">พี่​น้อง​จะ​ทรยศ​กัน​เอง​ถึง​ตาย พ่อ​จะ​ทรยศ​ลูก ลูก​จะ​กบฏ​ต่อ​พ่อ​แม่ และ​เป็น​เหตุ​ให้​พวก​เขา​ถึง​ตาย</verse>
				<verse number="22">ทุก​คน​จะ​เกลียด​เจ้า​เพราะ​เรา แต่​คน​ที่​ยืนหยัด​จน​ถึง​ที่สุด​จะ​รอด</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พวก​เจ้า​ถูก​ข่มเหง​ใน​ที่​หนึ่ง จง​หนี​ไป​อีก​ที่​หนึ่ง เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า เจ้า​จะ​ไป​ไม่​ครบ​ทุก​เมือง​ใน​อิสราเอล​ก่อน​บุตร​มนุษย์​มา</verse>
				<verse number="24">ศิษย์​ไม่​อยู่​เหนือ​ครู คน​รับใช้​ไม่​อยู่​เหนือ​นาย</verse>
				<verse number="25">การ​ที่​ศิษย์​เป็น​เหมือน​ครู​และ​คน​รับใช้​เป็น​เหมือน​นาย​ก็​พอ​แล้ว ถ้า​เจ้า​บ้าน​ถูก​เรียก​ว่า​เบเอลเซบูล คน​ใน​บ้าน​ของ​เขา​จะ​ถูก​เรียก​ยิ่ง​กว่า​นั้น​สัก​เท่าใด</verse>
				<verse number="26">ดังนั้น​อย่า​กลัว​เขา เพราะ​ทุก​สิ่ง​ที่​ปิด​บัง​ไว้​จะ​ถูก​เปิดเผย หรือ​ที่​ซ่อน​ไว้​ก็​จะ​มี​คน​รู้​เห็น</verse>
				<verse number="27">สิ่ง​ที่​เรา​บอก​พวก​เจ้า​ใน​ที่​มืด จง​กล่าว​ใน​ที่​แจ้ง เสียง​กระซิบ​ที่​หู จง​ประกาศ​จาก​ดาดฟ้า​หลังคา​บ้าน</verse>
				<verse number="28">อย่า​กลัว​คน​ที่​ฆ่า​ได้​แต่​กาย แต่​ฆ่า​จิต​วิญญาณ​ไม่ได้ จง​เกรงกลัว​พระองค์​ผู้​ที่​ทำลาย​ได้​ทั้ง​จิต​วิญญาณ​และ​ร่างกาย​ใน​นรก</verse>
				<verse number="29">นก​กระจาบ​สอง​ตัว​ขาย​กัน​บาท​เดียว​ไม่​ใช่​หรือ แต่​จะ​ไม่​มี​นก​เหล่า​นั้น​สัก​ตัว​ตก​ถึง​พื้น โดย​ที่​พระบิดา​ของ​พวก​เจ้า​ไม่​ใส่ใจ</verse>
				<verse number="30">แม้​แต่​ผม​ทุก​เส้น​บน​ศีรษะ​เจ้า​ก็​นับ​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="31">ดังนั้น​อย่า​กลัว​เลย เจ้า​มี​ค่า​กว่า​นก​กระจาบ​หลาย​ตัว</verse>
				<verse number="32">ใคร​ที่​ยอม​รับ​เรา​ต่อหน้า​คน​อื่น เรา​ก็​จะ​ยอม​รับ​เขา​ต่อ​หน้า​พระบิดา​ใน​สวรรค์</verse>
				<verse number="33">แต่​ใคร​ที่​ตัดขาด​เรา​ต่อหน้า​คน​อื่น เรา​ก็​จะ​ตัดขาด​คน​นั้น​ต่อหน้า​พระบิดา​ของ​เรา​ใน​สวรรค์</verse>
				<verse number="34">อย่า​คิด​เอง​ว่า​เรา​มา​เพื่อ​ทำ​ให้​โลก​มี​สันติภาพ เรา​ไม่​ได้​นำ​สันติภาพ แต่​นำ​ดาบ​มา</verse>
				<verse number="35">เรา​มา​เพื่อ​ทำ​ให้ ‘คน​หนุ่ม​แตกแยก​กับ​พ่อ ลูก​สาว​แตกแยก​กับ​แม่ ลูก​สะใภ้​แตกแยก​กับ​แม่​สามี</verse>
				<verse number="36">คน​ใน​บ้าน​จะ​เป็น​ศัตรู​กัน​เอง’</verse>
				<verse number="37">ใคร​ที่​รัก​พ่อ​แม่​ยิ่ง​กว่า​เรา ก็​ไม่​คู่​ควร​กับ​เรา ใคร​ที่​รัก​ลูก​ชาย​ลูก​สาว​ยิ่ง​กว่า​เรา ก็​ไม่​คู่​ควร​กับ​เรา</verse>
				<verse number="38">ใคร​ที่​ไม่​รับ​กางเขน​ของ​ตน​แบก​ตาม​เรา​มา ก็​ไม่​คู่​ควร​กับ​เรา</verse>
				<verse number="39">ใคร​ที่​เสาะหา​ชีวิต​จะ​เสีย​ชีวิต ใคร​สละ​ชีวิต​ของ​ตน​เพื่อ​เห็น​แก่​เรา​จะ​ได้​ชีวิต</verse>
				<verse number="40">คน​ที่​ต้อน​รับ​พวก​เจ้า​ก็​ต้อน​รับ​เรา และ​คน​ที่​ต้อน​รับ​เรา​ก็​ต้อน​รับ​ผู้​ส่ง​เรา​มา</verse>
				<verse number="41">ใคร​ยอม​รับ​ผู้​เผย​พระวจนะ​เพราะ​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ ย่อม​ได้​รับ​รางวัล​อย่าง​ผู้​เผย​พระวจนะ และ​ใคร​ยอม​รับ​คน​ชอบธรรม​เพราะ​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม ย่อม​ได้​รับ​รางวัล​อย่าง​คน​ชอบ​ธรรม</verse>
				<verse number="42">ถ้า​ใคร​เอา​น้ำ​เย็น​แก้ว​หนึ่ง​ให้​คน​เล็ก​น้อย​เหล่า​นี้​ที่​เป็น​สาวก​ของ​เรา เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า คน​นั้น​จะ​ไม่​สูญเสีย​รางวัล​ของ​ตน​แน่นอน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">หลังจาก​พระเยซู​กำชับ​สาวก​ทั้ง​สิบสอง​คน​แล้ว จึง​ออก​จาก​ที่​นั่น​เพื่อ​ไป​สั่งสอน​และ​เทศนา​ตาม​เมือง​ต่าง​ๆ ของ​แคว้น​กาลิลี</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ยอห์น​ซึ่ง​ถูก​จองจำ​ใน​คุก ได้ยิน​ข่าว​เกี่ยว​กับ​การ​งาน​ต่าง​ๆ ของ​พระเมสสิยาห์ เขา​ส่ง​ศิษย์​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">มา​ถาม​พระองค์​ว่า “ท่าน​คือ​ผู้​นั้น​ที่​จะ​มา หรือ​เรา​จะ​ต้อง​คอย​ผู้​อื่น​อีก”</verse>
				<verse number="4">พระเยซู​ตอบ​ว่า “กลับ​ไป​รายงาน​ยอห์น​ถึง​สิ่ง​ที่​พวก​เจ้า​ได้ยิน​และ​เห็น</verse>
				<verse number="5">คือ​คน​ตา​บอด​มอง​เห็น คน​ง่อย​เดิน​ได้ คน​โรค​เรื้อน หาย​สะอาด คน​หูหนวก​ได้ยิน คน​ตาย​ฟื้น​ขึ้น​มา และ​ข่าว​ประเสริฐ​ถูก​ประกาศ​แก่​คน​ยากจน</verse>
				<verse number="6">คน​ที่​ไม่​สะดุด​เพราะ​สิ่ง​ที่​เรา​ทำ​ก็​ได้​รับ​พระพร”</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ศิษย์​ของ​ยอห์น​กำลัง​จาก​ไป พระเยซู​ก็​เริ่ม​กล่าว​กับ​ฝูง​ชน​เรื่อง​ยอห์น​ว่า “พวก​ท่าน​ออก​ไป​ดู​อะไร​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร ดู​ต้น​อ้อ​ลู่​ตาม​ลม​หรือ</verse>
				<verse number="8">ถ้า​ไม่​ใช่​แล้ว​ท่าน​ออก​ไป​ดู​อะไร ดู​คน​ที่​ใส่​เสื้อ​ผ้า​หรูหรา​หรือ ไม่​เลย คน​ที่​ใส่​เสื้อ​ผ้า​หรูหรา​ย่อม​อยู่​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พวก​ท่าน​ออก​ไป​ดู​อะไร ดู​ผู้​เผย​พระวจนะ​หรือ ใช่​แล้ว เรา​บอก​ว่า​ยอห์น​เป็น​ยิ่ง​กว่า​ผู้​เผย​พระวจนะ​เสีย​อีก</verse>
				<verse number="10">เขา​คือ​คน​ที่​ถูก​เขียน​ถึง​ไว้​ว่า ‘เรา​จะ​ส่ง​ทูต​ของ​เรา​มา​ก่อน​ท่าน เพื่อ​เตรียม​ทาง​ไว้​ให้​ท่าน​ล่วงหน้า’</verse>
				<verse number="11">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ใน​บรรดา​คน​ที่​เกิด​จาก​ผู้หญิง ไม่​มี​ใคร​ขึ้น​มา​ยิ่ง​ใหญ่​กว่า​ยอห์น​ผู้​ให้​บัพติศมา แต่​คน​ต่ำต้อย​ที่​สุด​ใน​อาณาจักร​สวรรค์​ก็​ยัง​ยิ่ง​ใหญ่​กว่า​ยอห์น</verse>
				<verse number="12">ตั้งแต่​สมัย​ยอห์น​ผู้​ให้​บัพติศมา​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้ อาณาจักร​สวรรค์​ตก​อยู่​ภาย​ใต้​ความ​รุนแรง และ​คน​ที่​ใช้​ความ​รุนแรง​ได้​พยายาม​โจมตี​มัน</verse>
				<verse number="13">เพราะ​หนังสือ​ผู้​เผย​พระวจนะ​และ​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ทั้งหมด​ได้​เผย​พระวจนะ​มา​จน​ถึง​ยอห์น</verse>
				<verse number="14">ถ้า​พวก​ท่าน​เต็มใจ​ยอม​รับ ยอห์น​ก็​คือ​เอลียาห์​ผู้​ซึ่ง​จะ​มา​นั้น</verse>
				<verse number="15">ใคร​มี​หู​จง​ฟัง​เถิด</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​เปรียบ​คน​ใน​ยุค​นี้​กับ​อะไร​ดี พวก​เขา​เป็น​เหมือน​เด็ก​ๆ นั่ง​อยู่​กลาง​ตลาด และ​ร้อง​บอก​คน​อื่น​ว่า</verse>
				<verse number="17">‘เรา​เป่า​ปี่​ให้ เจ้า​ก็​ไม่​เต้นรำ เรา​ร้อง​เพลง​ไว้​อาลัย เจ้า​ก็​ไม่​ทุกข์​โศก’</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ยอห์น​มา​โดย​ไม่​กิน​ไม่​ดื่ม พวก​เขา​ก็​กล่าว​ว่า ‘คน​นี้​มี​ผี​สิง’</verse>
				<verse number="19">พอ​บุตร​มนุษย์​มา​ทั้ง​กิน​และ​ดื่ม เขา​ก็​กล่าว​ว่า ‘นี่​คือ​คน​ตะกละ​และ​ขี้เมา เพื่อน​ของ​คน​เก็บ​ภาษี​และ​คน​บาป’ แต่​สติ​ปัญญา​ของ​พระเจ้า​ก็​ได้​พิสูจน์​แล้ว​ว่า​ถูกต้อง​โดย​การ​กระทำ​ของ​สติ​ปัญญา​นั้น​เอง”</verse>
				<verse number="20">พระเยซู​จึง​เริ่ม​กล่าว​โทษ​เมือง​ต่าง​ๆ ที่​การ​อัศจรรย์​ของ​พระองค์​เกิดขึ้น​มาก​ที่สุด เพราะ​ชาว​เมือง​เหล่า​นั้น​ไม่​กลับ​ใจ​ใหม่</verse>
				<verse number="21">“วิบัติ​แก่​เจ้า ชาว​โคราซิน! และ​ชาว​เบธไซดา! หาก​การ​อัศจรรย์​ที่​ทำ​ใน​เมือง​ของ​เจ้า ได้​ทำ​ใน​เมือง​ไทระ​และ​ไซดอน พวก​เขา​คง​กลับ​ใจ​ใหม่​ด้วย​การ​นุ่ง​ผ้า​กระสอบ​และ​นั่ง​บน​กอง​ขี้เถ้า​ไป​นาน​แล้ว</verse>
				<verse number="22">แต่​เรา​บอก​เจ้า​ว่า ใน​วัน​พิพากษา โทษ​ของ​เมือง​ไทระ​และ​ไซดอน​จะ​เบา​กว่า​โทษ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="23">ส่วน​เจ้า เมือง​คาเปอรนาอุม เจ้า​จะ​ถูก​ยก​ขึ้น​สูง​เทียม​ฟ้า​สวรรค์​หรือ ไม่​เลย เจ้า​จะ​ต้อง​ลง​ไป​ใน​แดน​คน​ตาย​ต่าง​หาก ถ้า​การ​อัศจรรย์​ที่​เกิดขึ้น​กับ​เจ้า​ได้​เกิดขึ้น​ใน​เมือง​โสโดม เมือง​นั้น​คง​อยู่​มา​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="24">แต่​เรา​บอก​เจ้า​ว่า ใน​วัน​พิพากษา โทษ​ของ​เมือง​โสโดม​ก็​ยัง​เบา​กว่า​โทษ​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="25">พระเยซู​พูด​ใน​เวลา​นั้น​ว่า “พระบิดา องค์​พระผู้เป็นเจ้า​แห่ง​ฟ้า​สวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก ขอ​สรรเสริญ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​ปิด​บัง​สิ่ง​เหล่า​นี้​จาก​คน​ฉลาด​และ​คน​รอบรู้ แต่​เปิดเผย​กับ​เด็ก​เล็ก​ๆ</verse>
				<verse number="26">ใช่แล้ว​พระบิดา นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระองค์​ยินดี​ทำ</verse>
				<verse number="27">พระบิดา​ได้​มอบ​ทุก​สิ่ง​แก่​เรา ไม่​มี​ใคร​รู้จัก​พระบุตร​นอกจาก​พระบิดา และ​ไม่​มี​ใคร​รู้จัก​พระบิดา​นอกจาก​พระบุตร​กับ​คน​ที่​พระบุตร​เลือก​จะ​เปิดเผย​พระบิดา​แก่​เขา</verse>
				<verse number="28">ทุก​คน​ที่​เหน็ดเหนื่อย​และ​แบก​ภาระ​หนัก จง​มา​หา​เรา เรา​จะ​ให้​ท่าน​พัก​สงบ</verse>
				<verse number="29">จง​รับ​แอก​ของ​เรา​แบก​ไว้​และ​เรียนรู้​จาก​เรา เพราะ​เรา​สุภาพ​และ​ถ่อม​ใจ และ​ท่าน​จะ​พบ​การ​พัก​สงบ​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="30">เพราะ​แอก​ของ​เรา​พอเหมาะ​และ​ภาระ​ของ​เรา​ก็​เบา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">เวลา​นั้น​พระเยซู​เดิน​ผ่าน​ทุ่ง​นา​ใน​วัน​สะบาโต พวก​สาวก​หิว​จึง​เริ่ม​เด็ด​รวง​ข้าว​มา​กิน</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ฟาริสี​เห็น​ก็​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “ดู​สิ! สาวก​ของ​ท่าน​ทำ​ผิด​กฎ​ใน​วัน​สะบาโต”</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ตอบ​ว่า “ท่าน​ไม่​ได้​อ่าน​หรือ​ว่า ดาวิด​ทำ​อะไร​เมื่อ​เขา​กับ​พวกพ้อง​หิว</verse>
				<verse number="4">ดาวิด​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​พระเจ้า เขา​กับ​พวกพ้อง​กิน​ขนมปัง​ศักดิ์สิทธิ์​ซึ่ง​ขัด​ต่อ​กฎ​บัญญัติ เพราะ​มี​แต่​ปุโรหิต​ที่​กิน​ได้</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ไม่ได้​อ่าน​กฎ​บัญญัติ​หรือ ที่​ว่า​ปุโรหิต​ปฏิบัติ​หน้าที่​ใน​วิหาร​ใน​วัน​สะบาโต ซึ่ง​เป็น​การ​ดูหมิ่น​วัน​สะบาโต​แต่​ก็​ยัง​ไม่​ผิด</verse>
				<verse number="6">เรา​บอก​ท่าน​ว่า​ที่​เป็น​ใหญ่​กว่า​วิหาร​อยู่​ที่​นี่</verse>
				<verse number="7">ถ้า​ท่าน​เข้าใจ​ความ​หมาย​ของ​ข้อความ​ที่​ว่า ‘เรา​ประสงค์​ความ​เมตตา ไม่​ใช่​เครื่อง​บูชา’ ท่าน​คง​ไม่​กล่าว​โทษ​คน​ที่​ไม่​มี​ความ​ผิด</verse>
				<verse number="8">เพราะ​บุตร​มนุษย์​คือ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เหนือ​วัน​สะบาโต”</verse>
				<verse number="9">จาก​ที่​นั่น​พระองค์​ได้​เข้า​ไป​ใน​ธรรม​ศาลา​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="10">มี​ชาย​มือ​ลีบ​คน​หนึ่ง​อยู่​ที่​นั่น พวก​เขา​หา​เหตุ​ที่​จะ​จับ​ผิด​จึง​ถาม​พระองค์​ว่า “การ​รักษา​โรค​ใน​วัน​สะบาโต​ถูกต้อง​ตาม​กฎ​บัญญัติ​หรือ​ไม่”</verse>
				<verse number="11">พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ถ้า​ใคร​ใน​พวก​ท่าน​มี​แกะ​หนึ่ง​ตัว​ที่​ตก​บ่อ​ใน​วัน​สะบาโต ท่าน​จะ​ไม่​ฉุด​แกะ​ขึ้น​จาก​บ่อ​หรือ</verse>
				<verse number="12">คน​มี​ค่า​มาก​กว่า​แกะ​แค่​ไหน ด้วย​เหตุ​นี้​การ​ทำ​ดี​ใน​วัน​สะบาโต​ก็​ถูกต้อง​ตาม​กฎ​บัญญัติ​แล้ว”</verse>
				<verse number="13">พระองค์​จึง​พูด​กับ​ชาย​คน​นั้น​ว่า “จง​เหยียด​มือ​ออก​มา” เขา​จึง​เหยียด​มือ​ออก​และ​มือ​นั้น​ก็​หาย​เป็น​ปกติ​เหมือน​มือ​อีก​ข้าง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="14">แต่​พวก​ฟาริสี​ออก​ไป​วางแผน​ว่า​จะ​ฆ่า​พระเยซู​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="15">พระเยซู​รู้​เรื่อง​นี้​จึง​ปลีก​ตัว​จาก​ที่​นั่น ฝูง​ชน​กลุ่ม​ใหญ่​ตาม​พระองค์​ไป พระองค์​ได้​รักษา​คน​ป่วย​ทุก​คน​ให้​หาย</verse>
				<verse number="16">และ​เตือน​พวก​เขา​ไม่​ให้​บอก​คน​อื่น​ว่า​พระองค์​เป็น​ใคร</verse>
				<verse number="17">สิ่ง​นี้​เกิดขึ้น​เพื่อ​เป็น​จริง​ตาม​คำ​กล่าว​ผ่าน​ผู้​เผย​พระวจนะ​อิสยาห์​ว่า</verse>
				<verse number="18">“นี่​คือ​ผู้​รับใช้​ที่​เรา​เลือก​ไว้ คน​ที่​เรา​รัก​และ​ชื่น​ชม เรา​จะ​ให้​วิญญาณ​ของ​เรา​อยู่​เหนือ​เขา และ​เขา​จะ​ประกาศ​ความ​ยุติธรรม​แก่​ชนชาติ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="19">เขา​จะ​ไม่​วิวาท​หรือ​ส่ง​เสียง​ร้อง จะ​ไม่​มี​ใคร​ได้​ยิน​เสียง​ของ​เขา​ที่​ถนน</verse>
				<verse number="20">ไม้อ้อ​ช้ำ​แล้ว เขา​จะ​ไม่​หัก และ​ไส้​ตะเกียง​ริบหรี่ เขา​จะ​ไม่​ดับ จนกว่า​เขา​ได้​นำ​ความ​ยุติธรรม​ไป​สู่​ชัยชนะ</verse>
				<verse number="21">ชนชาติ​ทั้งหลาย​จะ​หวัง​ใจ​ใน​นาม​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="22">จาก​นั้น​พวก​เขา​พา​ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​ถูก​ผี​สิง​ซึ่ง​ตาบอด​และ​เป็น​ใบ้​มา​หา​พระองค์ พระเยซู​รักษา​คน​นั้น เขา​จึง​พูด​ได้​และ​มอง​เห็น</verse>
				<verse number="23">ทุก​คน​ประหลาด​ใจ​พูด​กัน​ว่า “เป็น​ไป​ได้ไหม​ว่า​คน​นี้​คือ​บุตร​ดาวิด”</verse>
				<verse number="24">แต่​พวก​ฟาริสี​ได้ยิน​ก็​พูด​ว่า “คน​นี้​ขับ​ผี​ออก​โดย​เบเอลเซบูล เจ้า​แห่ง​ผี”</verse>
				<verse number="25">พระเยซู​รู้​ความ​คิด​ของ​พวก​เขา​และ​พูด​ว่า “ทุก​อาณาจักร​ที่​แตกแยก​กัน​เอง​จะ​ถูก​ทำลาย ทุก​เมือง​หรือ​ทุก​บ้าน​ที่​แตกแยก​กัน​เอง​จะ​ตั้ง​อยู่​ไม่ได้</verse>
				<verse number="26">ถ้า​ซาตาน​ขับไล่​ซาตาน มัน​ก็​แตกแยก​กับ​ตัว​มัน​เอง แล้ว​อาณาจักร​ของ​มัน​จะ​ตั้ง​อยู่​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="27">และ​ถ้า​เรา​ขับ​ผี​ออก​โดย​เบเอลเซบูล แล้ว​คน​ของ​พวก​ท่าน​ขับ​ผี​ออก​โดย​ใคร ดังนั้น​พวก​เขา​นี่​แหละ​จะ​เป็น​คน​ตัดสิน​ท่าน</verse>
				<verse number="28">แต่​ถ้า​เรา​ขับ​ผี​ออก​โดย​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ก็​มา​ถึง​ท่าน​แล้ว</verse>
				<verse number="29">หรือ​ใคร​สามารถ​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​คน​ที่​แข็งแรง และ​ขน​เอา​ทรัพย์สิน​ของ​เขา​ไป​โดย​ไม่​จับ​คน​แข็งแรง​นั้น​มัด​ไว้​ก่อน แล้ว​จึง​ปล้น​บ้าน​ได้</verse>
				<verse number="30">คน​ที่​ไม่​อยู่​ฝ่าย​เรา​ก็​ต่อต้าน​เรา และ​คน​ที่​ไม่​รวม​อยู่​กับ​เรา​ก็​กระจัด​กระจาย​ไป</verse>
				<verse number="31">ดังนั้น​เรา​บอก​ท่าน​ว่า บาป​และ​การ​กล่าว​ร้าย​ทุก​อย่าง​จะ​ได้​รับ​การ​ยก​โทษ แต่​การ​พูด​หมิ่น​พระวิญญาณ จะ​ไม่​ได้​รับ​การ​ยก​โทษ​เลย</verse>
				<verse number="32">ใคร​กล่าว​ต่อต้าน​บุตร​มนุษย์​จะ​ได้​รับ​การ​ยก​โทษ แต่​ใคร​กล่าว​ต่อต้าน​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ จะ​ไม่​ได้​รับ​การ​ยก​โทษ​เลย ไม่ว่า​ยุค​นี้​หรือ​ยุค​ที่​จะ​มา​ถึง</verse>
				<verse number="33">ปลูก​ต้นไม้​ดี ผล​ของ​มัน​ก็​จะ​ดี ปลูก​ต้นไม้​เลว ผล​ก็​จะ​เลว เพราะ​จะ​จำแนก​ต้นไม้​ได้​จาก​ผล​ของ​มัน</verse>
				<verse number="34">เจ้า​งู​ร้าย พวก​เจ้า​ผู้​เป็น​คน​ชั่ว​จะ​พูด​สิ่ง​ดี​ได้​อย่างไร เพราะ​ใจ​เต็ม​ไป​ด้วย​สิ่ง​ใด​ปาก​ก็​พูด​สิ่ง​นั้น</verse>
				<verse number="35">คน​ดี​นำ​สิ่ง​ดี​ออก​มา​จาก​ความ​ดี​ที่​สะสม​ไว้​ภาย​ใน และ​คน​ชั่ว​ก็​นำ​สิ่ง​ชั่ว​ออก​มา​จาก​ความ​ชั่ว​ที่​สะสม​อยู่​ใน​ตัว​เขา</verse>
				<verse number="36">แต่​เรา​บอก​ว่า ใน​วัน​พิพากษา ทุก​คน​จะ​ต้อง​รายงาน​เกี่ยว​กับ​คำ​พูด​พล่อย​ๆ ที่​เขา​พูด​ทุก​คำ</verse>
				<verse number="37">เพราะ​ท่าน​จะ​พ้น​ผิด​หรือ​รับ​โทษ​ก็​ขึ้น​อยู่​กับ​คำ​พูด​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="38">มี​ฟาริสี​และ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​บาง​คน​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “อาจารย์ พวก​เรา​อยาก​เห็น​หมาย​สำคัญ​จาก​ท่าน”</verse>
				<verse number="39">พระองค์​ตอบ​ว่า “คน​ใน​ยุค​ชั่ว​ร้าย​และ​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระเจ้า ขอ​แต่​หมาย​สำคัญ แต่​จะ​ไม่​ได้​รับ​หมาย​สำคัญ​ใด​ๆ ยกเว้น​หมาย​สำคัญ​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​โยนาห์</verse>
				<verse number="40">เหมือน​โยนาห์​อยู่​ใน​ท้อง​ปลา​ใหญ่​สาม​วัน​สาม​คืน บุตร​มนุษย์​ก็​จะ​อยู่​ใจ​กลาง​แผ่นดิน​โลก​สาม​วัน​สาม​คืน</verse>
				<verse number="41">ใน​วัน​พิพากษา ชาว​นีนะเวห์​จะ​ยืน​ขึ้น​พร้อม​กับ​คน​ยุค​นี้ และ​กล่าว​โทษ​พวก​เขา เพราะ​ชาว​นีนะเวห์​ได้​กลับ​ใจ​ใหม่​โดย​คำ​เทศนา​ของ​โยนาห์ และ​ที่​เป็น​ใหญ่​กว่า​โยนาห์​ก็​อยู่​ที่​นี่​เวลา​นี้</verse>
				<verse number="42">ใน​วัน​พิพากษา ราชินี​แห่ง​แดน​ใต้​จะ​ลุก​ขึ้น​พร้อม​กับ​คน​ยุค​นี้ และ​กล่าว​โทษ​พวก​เขา เพราะ​เธอ​มา​จาก​สุด​ปลาย​โลก เพื่อ​รับ​ฟัง​สติ​ปัญญา​ของ​โซโลมอน และ​ผู้​ที่​เป็น​ใหญ่​กว่า​โซโลมอน​ก็​อยู่​ที่​นี่​เวลา​นี้</verse>
				<verse number="43">เมื่อ​วิญญาณ​โสโครก​ออก​จาก​ใคร​แล้ว มัน​ก็​จะ​ไป​ตาม​ถิ่น​แห้ง​แล้ง หา​ที่​หยุด​พัก และ​เมื่อ​ไม่​พบ</verse>
				<verse number="44">มัน​จึง​พูด​ว่า ‘ข้า​จะ​กลับ​ไป​ยัง​บ้าน​ที่​ข้า​จาก​มา’ พอ​มา​ถึง​ก็​พบ​ว่า​บ้าน​นั้น​ว่าง​อยู่ เก็บ​กวาด​สะอาด และ​จัด​เป็น​ระเบียบ​เรียบร้อย</verse>
				<verse number="45">มัน​จึง​ไป​พา​วิญญาณ​อื่น​ๆ มา​กับ​มัน​อีก​เจ็ด​ตน​ซึ่ง​ร้าย​กว่า​ตัว​มัน​เอง​เข้า​ไป​อยู่​ที่​นั่น และ​ในที่สุด​สภาพ​ของ​คน​นั้น​ก็​เลว​ร้าย​ยิ่ง​กว่า​ตอน​แรก​เสีย​อีก คน​ใน​ยุค​ที่​ชั่ว​ร้าย​นี้​ก็​จะ​เป็น​อย่าง​นั้น”</verse>
				<verse number="46">ขณะ​พระเยซู​กำลัง​กล่าว​กับ​ฝูง​ชน แม่​กับ​พวก​น้อง​ชาย​ของ​พระองค์ มา​ยืน​ด้าน​นอก ต้องการ​พูด​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="47">มี​คน​มา​บอก​พระเยซู​ว่า “แม่​กับ​พวก​น้อง​ชาย​ของ​ท่าน​ยืน​อยู่​ด้าน​นอก ต้องการ​จะ​พูด​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="48">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ใคร​คือ​แม่​และ​พี่​น้อง​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="49">พระองค์​ชี้​ไป​ที่​พวก​สาวก​ของ​พระองค์​และ​พูด​ว่า “นี่​คือ​แม่​และ​พี่​น้อง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="50">เพราะ​ใคร​ก็​ตาม​ที่​ทำ​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระบิดา​ใน​สวรรค์ ก็​เป็น​พี่​น้อง​ชาย​หญิง​และ​แม่​ของ​เรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ใน​วัน​เดียว​กัน พระเยซู​ออก​จาก​บ้าน​ไป​นั่ง​ที่​ริม​ทะเลสาบ</verse>
				<verse number="2">ฝูง​ชน​มากมาย​มา​รุม​ล้อม พระองค์​จึง​ลง​ไป​นั่ง​ใน​เรือ​ขณะ​ที่​ฝูง​ชน​ยืน​บน​ฝั่ง</verse>
				<verse number="3">พระองค์​เล่า​อุปมา​หลาย​เรื่อง​ให้​พวก​เขา​ฟัง เช่น “ชาว​นา​คน​หนึ่ง​ออก​ไป​หว่าน​เมล็ด​พืช</verse>
				<verse number="4">ขณะ​ที่​หว่าน บาง​เมล็ด​ก็​ตก​ตาม​ทาง​และ​นก​ก็​มา​จิก​กิน​หมด</verse>
				<verse number="5">บาง​เมล็ด​ตก​บน​พื้น​ดิน​ปน​หิน​ซึ่ง​มี​เนื้อ​ดิน​น้อย​จึง​งอก​ขึ้น​เร็ว​เพราะ​ดิน​ตื้น</verse>
				<verse number="6">แต่​เมื่อ​แดด​เผา​ก็​เหี่ยว​ไป เพราะ​ไม่​มี​ราก</verse>
				<verse number="7">บาง​เมล็ด​ตก​กลาง​พง​หนาม พง​หนาม​ก็​เติบโต​รัด​พืช​นั้น</verse>
				<verse number="8">แต่​ยัง​มี​เมล็ด​บาง​ส่วน​ตก​บน​ดิน​ดี​ซึ่ง​เกิด​ผล​ร้อย​เท่า หก​สิบ​เท่า หรือ​สาม​สิบ​เท่า​ของ​ที่​หว่าน</verse>
				<verse number="9">ใคร​มี​หู จง​ฟัง​เถิด ”</verse>
				<verse number="10">พวก​สาวก​มา​หา​พระองค์​และ​ถาม​ว่า “ทำไม​พระองค์​จึง​พูด​กับ​ฝูง​ชน​เป็น​อุปมา”</verse>
				<verse number="11">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เพราะ​ความ​ลับ​ของ​อาณาจักร​สวรรค์​ก็​ให้​พวก​เจ้า​รู้ แต่​ไม่​ให้​พวก​เขา​รู้</verse>
				<verse number="12">ใคร​มี​อยู่​แล้ว​ก็​จะ​ได้​รับ​เพิ่ม​จน​ล้น​เหลือ ส่วน​ใคร​ไม่​มี แม้​ที่​มี​อยู่​ก็​จะ​ถูก​ริบ​ไป​จาก​เขา</verse>
				<verse number="13">นี่​คือ​เหตุผล​ที่​เรา​กล่าว​กับ​พวก​เขา​เป็น​อุปมา​ว่า แม้​ได้​ดู พวก​เขา​ก็​ไม่​เห็น แม้​ได้ยิน พวก​เขา​ก็​ไม่​ฟัง​หรือ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="14">เป็น​จริง​ตาม​คำ​เผย​พระวจนะ​ของ​อิสยาห์​ที่​ว่า ‘พวก​เจ้า​จะ​ได้ยิน​ครั้งแล้ว​ครั้งเล่า​แต่​ไม่​มี​วัน​เข้าใจ พวก​เจ้า​จะ​ดู​แล้ว​ดู​เล่า​แต่​ไม่​มี​วัน​เห็น</verse>
				<verse number="15">เพราะ​จิตใจ​ของ​คน​เหล่า​นี้​ดื้อด้าน หู​ของ​เขา​ไม่​ได้​ยิน เขา​ปิด​ตา​ตัวเอง มิฉะนั้น​แล้ว​เขา​คง​เห็น​ด้วย​ตา ได้​ยิน​ด้วย​หู เข้าใจ​ด้วย​จิตใจ และ​หัน​กลับ​มา เพื่อ​เรา​จะ​รักษา​เขา​ให้​หาย’</verse>
				<verse number="16">แต่​พระพร​มี​แด่​ดวงตา​ของ​เจ้า​เพราะ​ได้​เห็น และ​แด่​หู​ของ​เจ้า​เพราะ​ได้ยิน</verse>
				<verse number="17">เพราะ​เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ผู้​เผย​พระวจนะ​และ​คน​ชอบ​ธรรม​มากมาย​อยาก​เห็น​สิ่ง​ที่​เจ้า​เห็น แต่​ไม่​ได้​เห็น และ​อยาก​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​เจ้า​ได้ยิน แต่​ไม่​ได้ยิน</verse>
				<verse number="18">จง​ฟัง​ความ​หมาย​ของ​อุปมา​เรื่อง​ผู้​หว่าน​นี้​คือ</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​คน​ใด​ได้​ยิน​ถ้อยคำ​เกี่ยว​กับ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​และ​ไม่​เข้าใจ ผู้​ชั่ว​ร้าย​ก็​มา​ฉวย​เอา​สิ่ง​ที่​หว่าน​ลง​ใน​ใจ​ของ​เขา​ไป นี่​คือ​เมล็ด​ที่​หว่าน​ตาม​ทาง</verse>
				<verse number="20">เมล็ด​ที่​ตก​ลง​บน​พื้น​ดิน​ปน​หิน คือ​คน​ที่​ได้ยิน​พระวจนะ​แล้ว​รับ​ไว้​ทันที​ด้วย​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="21">แต่​เพราะ​ไม่​หยั่ง​ราก​ลึก จึง​อยู่​แค่​ชั่ว​คราว เมื่อ​เกิด​ปัญหา​หรือ​การ​ข่มเหง​เพราะ​พระวจนะ พวก​เขา​ก็​ละทิ้ง​ไป​อย่าง​รวดเร็ว</verse>
				<verse number="22">เมล็ด​ที่​ตก​กลาง​พง​หนาม คือ​คน​ที่​ได้ยิน​พระวจนะ​แต่​ความ​กังวล​ใน​ชีวิต และ​ความ​เย้ายวน​ของ​ทรัพย์​สมบัติ​บีบ​รัด​พระวจนะ​ทำ​ให้​ไม่​เกิด​ผล</verse>
				<verse number="23">ส่วน​เมล็ด​ที่​ตก​ใน​ดิน​ดี คือ​คน​ที่​ได้ยิน​พระวจนะ​แล้ว​เข้าใจ ก็​เกิด​ผล​ร้อย​เท่า หกสิบ​เท่า หรือ​สามสิบ​เท่า​ของ​ที่​หว่าน​ลง​ไป”</verse>
				<verse number="24">พระเยซู​เล่า​เรื่อง​อุปมา​ให้​ฟัง​อีก​ว่า “อาณาจักร​สวรรค์​เปรียบ​เหมือน​คน​หว่าน​เมล็ด​พันธุ์​ดี​ใน​นา​ของ​ตน</verse>
				<verse number="25">แต่​ขณะ​ที่​ทุก​คน​หลับ​อยู่ ศัตรู​ก็​มา​หว่าน​วัชพืช​แทรก​ปน​กับ​ข้าว​สาลี​แล้ว​จาก​ไป</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​ข้าว​สาลี​งอก​ออก​รวง วัชพืช​ก็​งอก​ขึ้น​ด้วย</verse>
				<verse number="27">คน​รับใช้​มา​บอก​เจ้าของ​นา​ว่า ‘นายท่าน ท่าน​หว่าน​เมล็ด​พันธุ์​ดี​ใน​นา​ไม่​ใช่​หรือ แล้ว​วัชพืช​มา​จาก​ไหน’</verse>
				<verse number="28">เจ้าของ​นา​ตอบ​ว่า ‘ฝีมือ​ของ​ศัตรู’ คน​รับใช้​ถาม​ว่า ‘ให้​พวก​เรา​ถอน​ทิ้ง​ไหม’</verse>
				<verse number="29">เจ้าของ​นา​ตอบ​ว่า ‘อย่า​เลย เพราะ​ขณะ​ถอน​วัชพืช เจ้า​อาจ​จะ​ถอน​ข้าว​สาลี​ด้วย</verse>
				<verse number="30">ปล่อย​ให้​พวก​มัน​โต​ไป​พร้อม​กัน​จน​ถึง​เวลา​เก็บ​เกี่ยว ตอน​นั้น​เรา​จะ​บอก​คน​เกี่ยว​ข้าว​ให้​เก็บ​วัชพืช​ก่อน และ​มัด​เป็น​ฟ่อน​นำ​ไป​เผา​ไฟ แล้ว​ค่อย​เก็บ​ข้าว​สาลี​มา​ไว้​ใน​ยุ้งฉาง​ของ​เรา’ ”</verse>
				<verse number="31">พระองค์​เล่า​อุปมา​อีก​เรื่อง​ว่า “อาณาจักร​สวรรค์​เปรียบ​เหมือน​เมล็ด​มัสตาร์ด ที่​คน​เอา​ไป​เพาะ​ใน​ทุ่ง​ของ​ตน</verse>
				<verse number="32">แม้​เมล็ด​นั้น​เล็ก​ที่​สุด แต่​เมื่อ​เติบโต​ขึ้น​เป็น​ต้นไม้​ใหญ่​ที่​สุด​ใน​สวน และ​ให้​นก​มา​เกาะ​กิ่ง​ได้”</verse>
				<verse number="33">พระองค์​เล่า​อุปมา​อีก​เรื่อง​หนึ่ง​ว่า “อาณาจักร​สวรรค์​เปรียบ​เหมือน​ยีสต์​ที่​ผู้หญิง​เอา​มา​ผสม​กับ​แป้ง​ประมาณ​ยี่สิบ​เจ็ด​กิโลกรัม​จน​แป้ง​ฟู​ขึ้น​ทั้ง​ก้อน”</verse>
				<verse number="34">พระเยซู​กล่าว​อุปมา​ทั้ง​หมด​นี้​แก่​ฝูงชน พระองค์​ไม่​ได้​กล่าว​สิ่ง​ใด​กับ​พวก​เขา​โดย​ไม่​ใช้​อุปมา​เลย</verse>
				<verse number="35">เพื่อ​จะ​เป็น​จริง​ตาม​ที่​กล่าว​ไว้​ผ่าน​ทาง​ผู้​เผย​พระวจนะ​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​อ้า​ปาก​กล่าว​อุปมา จะ​พูด​ถึง​สิ่ง​ที่​ปิด​ซ่อน​ไว้​ตั้งแต่​สร้าง​โลก”</verse>
				<verse number="36">จาก​นั้น​พระเยซู​ผละ​จาก​ฝูงชน​และ​เข้า​ไป​ใน​บ้าน พวก​สาวก​มา​บอก​พระองค์​ว่า “ขอ​อธิบาย​อุปมา​เรื่อง​วัชพืช​ใน​นา​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="37">พระเยซู​ตอบ​ว่า “คน​ที่​หว่าน​เมล็ด​พันธุ์​ดี​คือ​บุตร​มนุษย์</verse>
				<verse number="38">นา​คือ​โลก เมล็ด​พันธุ์​ดี​หมายถึง​คน​ของ​อาณาจักร​พระเจ้า ส่วน​วัชพืช​หมายถึง​คน​ของ​มาร</verse>
				<verse number="39">ศัตรู​ที่​หว่าน​วัชพืช​คือ​มาร เวลา​เก็บ​เกี่ยว​คือ​เมื่อ​สิ้น​ยุค และ​คน​ที่​เก็บเกี่ยว​คือ​ทูตสวรรค์</verse>
				<verse number="40">วัชพืช​ถูก​ถอน​มา​เผา​ไฟ​อย่างไร เมื่อ​สิ้น​ยุค​ก็​จะ​เป็น​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="41">บุตร​มนุษย์​จะ​ส่ง​พวก​ทูตสวรรค์​ของ​พระองค์​มา​กำจัด​ทุก​สิ่ง​ที่​เป็น​ต้นเหตุ​ของ​บาป และ​กำจัด​ทุก​คน​ที่​ทำ​ชั่ว​ออก​จาก​อาณาจักร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="42">และ​จะ​โยน​ลง​ใน​เตาไฟ​ลุกโชน คือ​ที่​ซึ่ง​มี​การ​ร่ำไห้ ขบเขี้ยว​เคี้ยวฟัน</verse>
				<verse number="43">ส่วน​คน​ชอบ​ธรรม​จะ​ส่อง​สว่าง​เหมือน​ดวง​อาทิตย์ ใน​อาณาจักร​ของ​พระบิดา​ของ​พวก​เขา ใคร​มี​หู​จง​ฟัง​เถิด</verse>
				<verse number="44">อาณาจักร​สวรรค์​เปรียบ​เหมือน​ขุมทรัพย์​ซ่อน​ใน​ทุ่ง​นา เมื่อ​มี​คน​มา​พบ​ก็​ซ่อน​ไว้​เหมือน​เดิม ด้วย​ความ​ยินดี​เขา​จึง​ไป​ขาย​ทุก​สิ่ง​ที่​มี แล้ว​มา​ซื้อ​ทุ่ง​นา​นั้น</verse>
				<verse number="45">อีก​อย่าง​หนึ่ง อาณาจักร​สวรรค์​เปรียบ​เหมือน​พ่อค้า​ที่​เสาะหา​ไข่มุก​เม็ด​งาม</verse>
				<verse number="46">เมื่อ​เขา​ได้​พบ​ไข่มุก​ล้ำค่า​เม็ด​หนึ่ง​จึง​ไป​ขาย​ทุก​สิ่ง​ที่​มี​แล้ว​มา​ซื้อ​ไข่มุก​นั้น</verse>
				<verse number="47">นอกจาก​นี้ อาณาจักร​สวรรค์​ยัง​เปรียบ​เหมือน​อวน​ซึ่ง​ทอด​ลง​ใน​ทะเล​และ​จับ​ปลา​ทุก​ชนิด​ได้</verse>
				<verse number="48">พอ​เต็ม​แล้ว ชาว​ประมง​ก็​ลาก​อวน​ขึ้น​ฝั่ง จาก​นั้น​เลือก​แต่​ปลา​ที่​ดี​ใส่​ตะกร้า ส่วน​ที่​ไม่​ดี​ก็​ทิ้ง​ไป</verse>
				<verse number="49">เมื่อ​สิ้น​ยุค​ก็​จะ​เป็น​เช่น​นี้ พวก​ทูตสวรรค์​จะ​แยก​คน​ชั่ว​ออก​จาก​คน​ชอบ​ธรรม</verse>
				<verse number="50">และ​เอา​ไป​ทิ้ง​ใน​เตาไฟ​ลุกโชน คือ​ที่​จะ​มี​การ​ร่ำไห้​และ​ขบเขี้ยว​เคี้ยวฟัน”</verse>
				<verse number="51">พระเยซู​ถาม​ว่า “พวก​ท่าน​เข้าใจ​ทั้งหมด​นี้​หรือ​ไม่” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “พวก​เรา​เข้าใจ”</verse>
				<verse number="52">พระองค์​พูด​ว่า “ด้วย​เหตุ​นี้ ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​ทุก​คน​ที่​ได้​มา​เป็น​สาวก​ใน​อาณาจักร​สวรรค์ ก็​เป็น​เหมือน​เจ้าของ​บ้าน​ที่​นำ​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้ง​ใหม่​และ​เก่า​ออก​มา​จาก​คลัง​ของ​ตน”</verse>
				<verse number="53">เมื่อ​พระเยซู​พูด​อุปมา​เหล่า​นี้​จบ​ก็​ออก​จาก​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="54">เมื่อ​มา​ถึง​บ้าน​เกิด จึง​เริ่มต้น​สอน​ผู้​คน​ใน​ธรรม​ศาลา และ​พวก​เขา​ก็​ประหลาด​ใจ​ถาม​กัน​ว่า “คน​นี้​ได้​สติ​ปัญญา​และ​ฤทธิ์เดช​อัศจรรย์​เหล่า​นี้​มา​จาก​ไหน</verse>
				<verse number="55">เขา​เป็น​ลูก​ช่าง​ไม้​ไม่​ใช่​หรือ แม่​ของ​เขา​ชื่อ​มารีย์​และ​น้อง​ชาย​คือ​ยากอบ โยเซฟ ซีโมน และ​ยูดาส ไม่​ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="56">น้อง​สาว​ของ​เขา​ทุก​คน​ก็​อยู่​กับ​เรา​ไม่​ใช่​หรือ แล้ว​เขา​ได้​สิ่ง​เหล่า​นี้​มา​จาก​ไหน</verse>
				<verse number="57">พวก​เขา​จึง​ขุ่น​เคือง​พระองค์ แต่​พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ผู้​เผย​พระวจนะ​ไม่​ได้​รับ​เกียรติ​ก็​แต่​เฉพาะ​ใน​บ้าน​เกิด​และ​ใน​ครอบครัว​ของ​ตน”</verse>
				<verse number="58">และ​พระองค์​ไม่​ได้​ทำ​การ​อัศจรรย์​ที่​นั่น​มาก​นัก เนื่องจาก​พวก​เขา​ขาด​ความ​เชื่อ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">เวลา​นั้น​เฮโรด​ผู้​ครอง​แคว้น ได้ยิน​ข่าว​เกี่ยว​กับ​พระเยซู</verse>
				<verse number="2">จึง​พูด​กับ​พวก​คน​รับใช้​ว่า “นี่​คือ​ยอห์น​ผู้​ให้​บัพติศมา​ที่​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย เขา​จึง​มี​ฤทธิ์เดช​ทำ​การ​อัศจรรย์​ต่าง​ๆ ได้”</verse>
				<verse number="3">เฮโรด​ได้​จับ​ยอห์น​มัด​และ​ขัง​คุก ด้วย​เรื่อง​เฮโรเดียส​ภรรยา​ฟีลิป​น้อง​ชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ยอห์น​เคย​พูด​กับ​เขา​ว่า “ท่าน​ทำ​ผิด​กฎ​บัญญัติ​ที่​เอา​เธอ​มา​เป็น​ภรรยา”</verse>
				<verse number="5">เฮโรด​อยาก​ฆ่า​ยอห์น แต่​กลัว​ประชาชน​เพราะ​พวก​เขา​ถือ​ว่า​ยอห์น​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ</verse>
				<verse number="6">ใน​งาน​ฉลอง​วัน​เกิด​ของ​เฮโรด ลูก​สาว​ของ​เฮโรเดียส​มา​เต้นรำ​ให้​แขก​ชม​และ​ถูก​ใจ​เฮโรด​มาก</verse>
				<verse number="7">เขา​ให้​คำ​มั่น​สัญญา​ว่า​จะ​ให้​ทุก​อย่าง​ที่​เธอ​ขอ</verse>
				<verse number="8">เธอ​จึง​ขอ​ตาม​ที่​แม่​บอก​ว่า “ขอ​ศีรษะ​ยอห์น​ผู้​ให้​บัพติศมา​ใส่​ถาด​ให้​ดิฉัน​ที่​นี่​เถิด”</verse>
				<verse number="9">กษัตริย์​ทุกข์​ใจ แต่​เพราะ​ได้​ให้​คำ​มั่น​ไว้​และ​เห็น​แก่​หน้า​แขก​ใน​งาน จึง​สั่ง​ให้​เป็น​ไป​ตาม​คำ​ขอ​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="10">ยอห์น​ถูก​ตัด​ศีรษะ​ใน​คุก</verse>
				<verse number="11">ศีรษะ​ของ​ยอห์น​ถูก​นำ​ใส่​ถาด​มา​ให้​หญิง​สาว​นั้น เธอ​จึง​ยก​ไป​ให้​แม่</verse>
				<verse number="12">ศิษย์​ของ​ยอห์น​ก็​มา​รับ​ศพ​เขา​ไป​ฝัง แล้ว​จึง​มา​บอก​พระเยซู</verse>
				<verse number="13">พระเยซู​รู้​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น ก็​ปลีก​ตัว​ลง​เรือ​ออก​จาก​ที่​นั่น​ไป​ที่​สงบ​เงียบ​ส่วน​ตัว ฝูง​ชน​จาก​เมือง​ต่าง​ๆ ได้​ยิน​ก็​เดิน​ตาม​พระองค์​ไป</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พระเยซู​ขึ้น​จาก​เรือ พระองค์​เห็น​คน​กลุ่ม​ใหญ่​ก็​สงสาร​และ​รักษา​คน​เจ็บ​ป่วย​ใน​หมู่​พวก​เขา</verse>
				<verse number="15">พอ​ตกเย็น พวก​สาวก​จึง​มา​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “ที่​นี่​ห่าง​ไกล​และ​เป็น​เวลา​เย็น​แล้ว ขอ​ให้​ผู้​คน​ไป​หา​ซื้อ​อาหาร​กิน​กัน​เอง​ตาม​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ เถิด”</verse>
				<verse number="16">พระเยซู​ตอบ​ว่า “พวก​เขา​ไม่​จำเป็น​ต้อง​ไป​ที่​ไหน พวก​เจ้า​จง​เอา​อาหาร​ให้​พวก​เขา​กิน”</verse>
				<verse number="17">พวก​สาวก​ตอบ​ว่า “เรา​มี​แค่​ขนมปัง​ห้า​ก้อน​กับ​ปลา​สอง​ตัว”</verse>
				<verse number="18">พระองค์​พูด​ว่า “เอา​มา​ให้​เรา”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​จึง​สั่ง​ให้​ทุก​คน​นั่ง​ลง​บน​พื้น​หญ้า พระองค์​รับ​ขนมปัง​ห้า​ก้อน​กับ​ปลา​สอง​ตัว​นั้น​มา เงย​หน้า​ขึ้น​มอง​ฟ้า ขอบคุณ​พระเจ้า แล้ว​หัก​ขนมปัง​ส่ง​ให้​พวก​สาวก​ไป​แจก​จ่าย​ให้​ทุก​คน</verse>
				<verse number="20">ทุก​คน​ได้​กิน​จน​อิ่ม และ​พวก​สาวก​เก็บ​เศษ​ที่​เหลือ​ได้​สิบสอง​ตะกร้า​เต็ม</verse>
				<verse number="21">จำนวน​คน​ที่​กิน​อาหาร​มี​ผู้ชาย​ประมาณ​ห้า​พัน​คน ไม่​รวม​ผู้หญิง​และ​เด็ก</verse>
				<verse number="22">พระเยซู​ให้​พวก​สาวก​ลง​เรือ​ข้าม​ฟาก​ล่วงหน้า​ไป​ทันที​ขณะ​ที่​พระองค์​รอ​ส่ง​ฝูงชน</verse>
				<verse number="23">หลังจาก​นั้น พระองค์​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​เพื่อ​อธิษฐาน พอ​ตก​เย็น​ก็​อยู่​ที่​นั่น​คน​เดียว</verse>
				<verse number="24">ส่วน​เรือ​ของ​สาวก​ออก​จาก​ฝั่ง​ไป​ไกล​แล้ว และ​ถูก​คลื่น​ซัด​เพราะ​ลม​พัด​แรง</verse>
				<verse number="25">ช่วง​ใกล้​รุ่ง พระเยซู​เดิน​บน​ทะเลสาบ​ไป​หา​พวก​เขา</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​พวก​สาวก​เห็น​พระองค์​เดิน​บน​ทะเลสาบ​ก็​ตกใจ​กลัว​และ​ร้อง​ลั่น​ว่า “ผี”</verse>
				<verse number="27">พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​ทันที​ว่า “เข้มแข็ง​ไว้! นี่​เรา​เอง อย่า​กลัว​เลย”</verse>
				<verse number="28">เปโตร​ตอบ​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ถ้า​เป็น​พระองค์ ขอ​บอก​ให้​ข้าพเจ้า​เดิน​บน​น้ำ​ไป​หา​พระองค์”</verse>
				<verse number="29">พระเยซู​พูด​ว่า “มา​เถิด” เปโตร​จึง​ลง​จาก​เรือ​แล้ว​เดิน​บน​น้ำ​ไป​หา​พระเยซู</verse>
				<verse number="30">แต่​เมื่อ​เขา​เห็น​ลม​พัด​แรง​ก็​กลัว เริ่ม​จม​ลง​ไป​ใน​น้ำ และ​ร้อง​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ช่วย​ด้วย!”</verse>
				<verse number="31">พระเยซู​ยื่น​มือ​จับ​เขา​ไว้​ทันที​และ​พูด​ว่า “เจ้า​ช่าง​มี​ความ​เชื่อ​น้อย ทำไม​จึง​สงสัย”</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​พระเยซู​กับ​เปโตร​ขึ้น​เรือ​แล้ว ลม​ก็​สงบ</verse>
				<verse number="33">พวก​คน​ที่​อยู่​ใน​เรือ​ก็​นมัสการ​พระองค์​และ​พูด​ว่า “พระองค์​เป็น​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​จริง​ๆ”</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​พวก​เขา​ข้าม​ฟาก​แล้ว ก็​มา​ถึง​เมือง​เยนเนซาเรท</verse>
				<verse number="35">คน​ที่​นั่น​จำ​พระเยซู​ได้​จึง​ส่ง​ข่าว​ไป​ทั่ว​แคว้น ผู้​คน​พา​คน​เจ็บ​ป่วย​ทั้งหมด​มา</verse>
				<verse number="36">และ​ขอ​ให้​คน​ป่วย​แตะ​ชาย​เสื้อ​คลุม​ของ​พระองค์ ทุก​คน​ที่​ได้​แตะ​ชาย​เสื้อ​ก็​หาย​ป่วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">พวก​ฟาริสี​และ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​บาง​คน​จาก​เยรูซาเล็ม​มา​ถาม​พระเยซู​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ทำไม​สาวก​ของ​ท่าน​ละเมิด​ธรรมเนียม​ของ​ผู้​อาวุโส พวก​เขา​ไม่​ล้าง​มือ​ก่อน​กิน​อาหาร”</verse>
				<verse number="3">พระเยซู​ตอบ​ว่า “แล้ว​ทำไม​พวก​ท่าน​ละเมิด​พระบัญญัติ​ของ​พระเจ้า​เพราะ​เห็น​แก่​ธรรมเนียม​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระเจ้า​พูด​ว่า ‘จง​ให้​เกียรติ​พ่อ​แม่​ของ​เจ้า’ และ ‘ใคร​แช่ง​ด่า​พ่อ​แม่​ต้อง​มี​โทษ​ถึง​ตาย’</verse>
				<verse number="5">แต่​พวก​ท่าน​พูด​ว่า ถ้า​ใคร​ประกาศ​ว่า​สิ่ง​ใด​ที่​เคย​ใช้​เพื่อ​ช่วย​เหลือ​พ่อ​แม่​ก็​เป็น​สิ่ง​ที่ ‘อุทิศ​ถวาย​แด่​พระเจ้า​แล้ว’</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​จึง​ไม่​ต้อง ‘ให้​เกียรติ​พ่อ​หรือ​แม่’ ดังนั้น​พวก​ท่าน​ทำ​ให้​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​เป็น​โมฆะ เพราะ​เห็น​แก่​ธรรมเนียม​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="7">พวก​คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด! อิสยาห์​พูด​ถูก​เมื่อ​เผย​พระวจนะ​ถึง​พวก​ท่าน​ว่า</verse>
				<verse number="8">‘คน​พวก​นี้​ยกย่อง​เรา​แต่​ปาก แต่​ใจ​ห่าง​ไกล​จาก​เรา</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​นมัสการ​เรา​โดย​เปล่า​ประโยชน์ คำ​สอน​ของ​เขา​เป็น​เพียง​กฎ​เกณฑ์​ของ​มนุษย์’ ”</verse>
				<verse number="10">พระเยซู​เรียก​ฝูงชน​เข้า​มา​หา​และ​พูด​ว่า “จง​ฟัง​และ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="11">สิ่ง​ที่​เข้า​ไป​ใน​ปาก​มนุษย์ ไม่ได้​ทำ​ให้​เขา​เป็น​มลทิน แต่​สิ่ง​ที่​ออก​จาก​ปาก​ต่างหาก​ที่​ทำ​ให้​เป็น​มลทิน”</verse>
				<verse number="12">จาก​นั้น​พวก​สาวก​มา​ถาม​ว่า “พระองค์​รู้​ไหม​ว่า​พวก​ฟาริสี​ขุ่น​เคือง​มาก​เมื่อ​ได้ยิน​เช่น​นี้”</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ตอบ​ว่า “ต้นไม้​ทุก​ต้น​ที่​พระบิดา​ใน​สวรรค์​ของ​เรา​ไม่ได้​ปลูก​ไว้​จะ​ถูก​ถอน​ราก</verse>
				<verse number="14">ช่าง​เขา​เถิด เขา​เป็น​คน​นำ​ทาง​ที่​ตาบอด ถ้า​คน​ตาบอด​นำ​ทาง​คน​ตาบอด ทั้ง​คู่​ก็​จะ​ตก​หลุม”</verse>
				<verse number="15">เปโตร​พูด​ว่า “ขอ​อธิบาย​อุปมา​นี้​แก่​พวก​เรา​เถิด”</verse>
				<verse number="16">พระเยซู​ถาม​ว่า “พวก​เจ้า​ยัง​ไม่​เข้าใจ​อีก​หรือ</verse>
				<verse number="17">ไม่​เห็น​หรือ​ว่า​สิ่ง​ใด​ที่​เข้า​ไป​ใน​ปาก​ก็​ลง​ท้อง​แล้ว​ขับถ่าย​ออก​ไป</verse>
				<verse number="18">แต่​สิ่ง​ที่​ออก​จาก​ปาก​นั้น​ออก​มา​จาก​ใจ และ​ทำ​ให้​มนุษย์​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="19">เพราะ​ความ​คิด​ชั่ว การ​เข่นฆ่า การ​คบ​ชู้ การ​ทำ​บาป​ทาง​เพศ การ​ลัก​ขโมย การ​เป็น​พยาน​เท็จ การ​นินทา​ว่า​ร้าย ล้วน​ออก​มา​จาก​ใจ</verse>
				<verse number="20">สิ่ง​เหล่า​นี้​ทำ​ให้​มนุษย์​เป็น​มลทิน ส่วน​การ​กิน​อาหาร​โดย​ไม่​ล้าง​มือ ไม่​ทำ​ให้​เป็น​มลทิน”</verse>
				<verse number="21">จาก​ที่​นั่น​พระเยซู​เข้า​สู่​เขต​เมือง​ไทระ​และ​ไซดอน</verse>
				<verse number="22">มี​หญิง​ชาว​คานาอัน​คน​หนึ่ง​จาก​ละแวก​นั้น​มา​ร่ำร้อง​ต่อ​พระองค์​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า บุตร​ดาวิด ขอ​เมตตา​ดิฉัน​ด้วย ลูก​สาว​ของ​ดิฉัน​ถูก​ผี​สิง​ทรมาน​เหลือเกิน”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​ไม่​ตอบ​สัก​คำ พวก​สาวก​จึง​มา​และ​รบเร้า​พระองค์​ว่า “ให้​หญิง​นี้​ไป​เถิด​เพราะ​เธอ​มา​ร่ำร้อง​ไม่​หยุด”</verse>
				<verse number="24">พระองค์​ตอบ​ว่า “เรา​ถูก​ส่ง​มา​เพื่อ​แกะ​หลง​ของ​อิสราเอล​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="25">หญิง​นั้น​มา​คุกเข่า​พูด​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ช่วย​ดิฉัน​ด้วย!”</verse>
				<verse number="26">พระองค์​ตอบ​ว่า “การ​เอา​อาหาร​ของ​ลูก​โยน​ให้​สุนัข​ก็​ไม่​ถูกต้อง”</verse>
				<verse number="27">หญิง​นั้น​พูด​ว่า “จริง​เช่น​นั้น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า แต่​สุนัข​ยัง​ได้​กิน​เศษ​อาหาร​ที่​หล่น​จาก​โต๊ะ​ของ​นาย”</verse>
				<verse number="28">พระเยซู​จึง​ตอบ​ว่า “หญิง​เอ๋ย เจ้า​มี​ความ​เชื่อ​ยิ่งใหญ่ ให้​เป็น​ไป​ตาม​ที่​เจ้า​ขอ​เถิด” และ​ลูก​สาว​ของ​เธอ​ก็​หาย​เป็น​ปกติ​ใน​ทันที</verse>
				<verse number="29">พระเยซู​ออก​จาก​ที่​นั่น​ไป​ตาม​ชาย​ฝั่ง​ทะเลสาบ​กาลิลี แล้ว​ขึ้น​ไป​นั่ง​บน​เนิน​เขา</verse>
				<verse number="30">ฝูงชน​กลุ่ม​ใหญ่​มา​หา​พระองค์ โดย​นำ​คน​ง่อย คน​ตาบอด คน​พิการ คน​ใบ้ และ​คน​ป่วย​อื่น​ๆ มา​วาง​แทบ​เท้า​ของ​พระองค์ และ​พระองค์​ก็​รักษา​พวก​เขา</verse>
				<verse number="31">ผู้​คน​ล้วน​ประหลาด​ใจ​เมื่อ​เห็น​คน​ใบ้​พูด​ได้ คน​พิการ​หาย​เป็น​ปกติ คน​ง่อย​เดิน​ได้ และ​คน​ตาบอด​มอง​เห็น พวก​เขา​จึง​สรรเสริญ​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="32">พระเยซู​จึง​เรียก​พวก​สาวก​มา​และ​พูด​ว่า “เรา​สงสาร​คน​เหล่า​นี้ พวก​เขา​มา​อยู่​กับ​เรา​สาม​วัน​แล้ว​และ​ไม่​มี​อะไร​กิน เรา​ไม่​อยาก​ให้​พวก​เขา​กลับ​ไป​ทั้ง​ที่​ยัง​หิว​อยู่ เขา​อาจ​หมด​แรง​กลาง​ทาง”</verse>
				<verse number="33">พวก​สาวก​ตอบ​ว่า “ใน​ที่​ห่าง​ไกล​เช่น​นี้ เรา​จะ​หา​อาหาร​จาก​ที่​ไหน​มา​พอ​เลี้ยง​คน​มากมาย​ได้”</verse>
				<verse number="34">พระเยซู​ถาม​ว่า “พวก​เจ้า​มี​ขนมปัง​กี่​ก้อน” เขา​ตอบ​ว่า “เจ็ด​ก้อน​กับ​ปลา​เล็ก​ๆ สอง​สาม​ตัว”</verse>
				<verse number="35">พระองค์​บอก​ฝูงชน​ให้​นั่ง​ลง​ที่​พื้น</verse>
				<verse number="36">จาก​นั้น​จึง​รับ​ขนมปัง​เจ็ด​ก้อน​กับ​ปลา เมื่อ​ขอบคุณ​พระเจ้า​แล้ว พระองค์​ก็​หัก​ขนมปัง​ส่ง​ให้​พวก​สาวก และ​พวก​เขา​ก็​แจก​ให้​ผู้​คน</verse>
				<verse number="37">ทุก​คน​ได้​กิน​จน​อิ่ม หลัง​จาก​นั้น​พวก​สาวก​เก็บ​เศษ​อาหาร​ที่​เหลือ​ได้​เจ็ด​ตะกร้า​เต็ม</verse>
				<verse number="38">จำนวน​คน​ที่​กิน​อาหาร​มี​สี่​พัน​คน​ไม่​รวม​ผู้หญิง​และ​เด็ก</verse>
				<verse number="39">หลังจาก​พระเยซู​ให้​ฝูงชน​กลับ​ไป​แล้ว ก็​ลง​เรือ​ไป​แถบ​บริเวณ​มากาดาน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">พวก​ฟาริสี​และ​สะดูสี​มา​หา​พระเยซู​และ​ทดสอบ​พระองค์ โดย​ขอ​ให้​แสดง​หมาย​สำคัญ​จาก​สวรรค์</verse>
				<verse number="2">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ตอน​เย็น​ท่าน​พูด​ว่า ‘อากาศ​จะ​ปลอด​โปร่ง​เพราะ​ฟ้า​แดง’</verse>
				<verse number="3">ตอน​เช้า​พูด​ว่า ‘วัน​นี้​จะ​เกิด​พายุ​เพราะ​ฟ้า​แดง​และ​ครึ้ม​ฝน’ ท่าน​ดู​ลักษณะ​ของ​ท้องฟ้า​ออก แต่​หมาย​สำคัญ​ของ​วาระ​ต่าง​ๆ ท่าน​กลับ​ดู​ไม่​ออก</verse>
				<verse number="4">คน​ใน​ยุค​ชั่ว​ร้าย​และ​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระเจ้า​มอง​หา​หมาย​สำคัญ แต่​จะ​ไม่ได้​รับ​หมาย​สำคัญ​ใด​ๆ ยกเว้น​หมาย​สำคัญ​ของ​โยนาห์” แล้ว​พระเยซู​ก็​ไป​จาก​พวก​เขา</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ข้าม​ทะเลสาบ พวก​สาวก​ลืม​เอา​ขนมปัง​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="6">พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “จง​ระแวดระวัง​เชื้อ​ของ​พวก​ฟาริสี​และ​สะดูสี”</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​พูด​คุย​กัน​ว่า “เป็น​เพราะ​เรา​ลืม​เอา​ขนมปัง​มา​ด้วย”</verse>
				<verse number="8">พระเยซู​รู้​ว่า​พวก​เขา​พูด​อะไร​กัน จึง​ถาม​ว่า “พวก​เจ้า​ช่าง​มี​ความ​เชื่อ​น้อย ทำไม​เจ้า​พูด​กัน​เรื่อง​ไม่​มี​ขนมปัง</verse>
				<verse number="9">ยัง​ไม่​เข้าใจ​อีก​หรือ จำ​ไม่​ได้​แล้ว​หรือ​ว่า​ขนมปัง​ห้า​ก้อน​เลี้ยง​คน​ห้า​พัน​คน แล้ว​เก็บ​ที่​เหลือ​ได้​กี่​ตะกร้า</verse>
				<verse number="10">หรือ​ขนมปัง​เจ็ด​ก้อน​เลี้ยง​คน​สี่​พัน​คน แล้ว​เก็บ​ที่​เหลือ​ได้​กี่​ตะกร้า</verse>
				<verse number="11">พวก​เจ้า​ไม่​เข้าใจ​ได้​อย่างไร​ว่า​เรา​ไม่ได้​พูด​ถึง​ขนมปัง แต่​ให้​ระวัง​เชื้อ​ของ​พวก​ฟาริสี​และ​สะดูสี”</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​จึง​เข้าใจ​ว่า​พระองค์​ไม่ได้​เตือน​ให้​ระวัง​เชื้อ​ที่​ใช้​ใน​ขนมปัง แต่​ให้​ระวัง​คำ​สอน​ของ​ฟาริสี​และ​สะดูสี</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พระเยซู​มา​ถึง​เขต​ซีซารียา​ฟีลิปปี พระองค์​ถาม​พวก​สาวก​ว่า “ผู้​คน​พูด​กัน​ว่า​บุตร​มนุษย์​เป็น​ใคร”</verse>
				<verse number="14">พวก​สาวก​ตอบ​ว่า “บาง​คน​ว่า​เป็น​ยอห์น​ผู้​ให้​บัพติศมา บาง​คน​ว่า​เป็น​เอลียาห์ บาง​คน​ว่า​เป็น​เยเรมีย์​หรือ​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​หนึ่ง”</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ถาม​ว่า “แล้ว​พวก​เจ้า​ล่ะ ว่า​เรา​เป็น​ใคร”</verse>
				<verse number="16">ซีโมน​เปโตร​ตอบ​ว่า “พระองค์​เป็น​พระเมสสิยาห์ พระบุตร​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่”</verse>
				<verse number="17">พระเยซู​ตอบ​ว่า “พระพร​เป็น​ของ​เจ้า ซีโมน​ลูก​ชาย​โยนาห์ เพราะ​มนุษย์​ไม่ได้​เปิดเผย​เรื่อง​นี้​แก่​เจ้า แต่​พระบิดา​ของ​เรา​ใน​สวรรค์​เปิดเผย</verse>
				<verse number="18">เรา​บอก​ว่า​เจ้า​คือ​เปโตร และ​บน​ศิลา​นี้​เรา​จะ​สร้าง​คริสตจักร​ของ​เรา​และ​ประตู​แดน​มรณา​จะ​เอา​ชนะ​คริสตจักร​นั้น​ไม่ได้​เลย</verse>
				<verse number="19">เรา​จะ​มอบ​กุญแจ​แห่ง​อาณาจักร​สวรรค์​แก่​เจ้า เจ้า​ผูก​มัด​สิ่ง​ใด​ใน​โลก​สิ่ง​นั้น​จะ​ถูก​ผูก​มัด​ใน​สวรรค์ และ​เจ้า​ปลดปล่อย​สิ่ง​ใด​ใน​โลก​สิ่ง​นั้น​จะ​ถูก​ปลดปล่อย​ใน​สวรรค์”</verse>
				<verse number="20">พระองค์​สั่ง​ไม่​ให้​พวก​สาวก​บอก​ใคร​ว่า​พระองค์​เป็น​พระเมสสิยาห์</verse>
				<verse number="21">นับ​จาก​นั้น​มา พระเยซู​เริ่ม​อธิบาย​แก่​พวก​สาวก​ว่า​พระองค์​ต้อง​ไป​เยรูซาเล็ม​และ​ทน​ทุกข์​หลาย​ประการ​ด้วย​น้ำมือ​ของ​พวก​ผู้​อาวุโส หัวหน้า​ปุโรหิต กับ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ พระองค์​ต้อง​ถูก​ประหาร แล้ว​ใน​วัน​ที่​สาม​จะ​ฟื้น​ขึ้น​สู่​ชีวิต</verse>
				<verse number="22">เปโตร​พา​พระองค์​เลี่ยง​ออก​ไป และ​เริ่ม​ท้วงติง​พระองค์​ว่า “ไม่​มี​ทาง​องค์​พระผู้เป็นเจ้า! สิ่ง​นี้​ไม่​มี​ทาง​เกิดขึ้น​กับ​พระองค์!”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​หัน​มา​พูด​กับ​เปโตร​ว่า “ถอย​ไป​เจ้า​ซาตาน! เจ้า​เป็น​หิน​ให้​เรา​สะดุด เจ้า​ไม่ได้​คิด​อย่าง​พระเจ้า แต่​คิด​อย่าง​มนุษย์”</verse>
				<verse number="24">จาก​นั้น​พระเยซู​พูด​กับ​พวก​สาวก​ว่า “ถ้า​ใคร​ปรารถนา​จะ​เป็น​สาวก​ของ​เรา ต้อง​ปฏิเสธ​ตนเอง แบก​กางเขน​ของ​ตน และ​ตาม​เรา​มา</verse>
				<verse number="25">เพราะ​ใคร​ต้องการ​เอา​ชีวิต รอด​จะ​เสีย​ชีวิต แต่​ใคร​สละ​ชีวิต​ของ​ตน​เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ชีวิต</verse>
				<verse number="26">จะ​มี​ประโยชน์​อะไร​ถ้า​คน​หนึ่ง​จะ​ได้​โลก​นี้​ทั้ง​ใบ แต่​ต้อง​สูญ​เสีย​จิต​วิญญาณ​ของ​ตน หรือ​ใคร​จะ​เอา​อะไร​มา​แลก​กับ​จิต​วิญญาณ​ของ​ตน​ได้</verse>
				<verse number="27">เพราะ​บุตร​มนุษย์​จะ​มา​ด้วย​เกียรติ​สิริ​ของ​พระบิดา​พร้อม​กับ​พวก​ทูตสวรรค์ เมื่อ​นั้น​พระองค์​จะ​มอบ​รางวัล​ให้​แต่ละ​คน​ตาม​การ​กระทำ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="28">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า บาง​คน​ที่​ยืน​อยู่​ที่​นี่​จะ​ไม่​ได้​ลิ้มรส​ความ​ตาย ก่อน​จะ​ได้​เห็น​บุตร​มนุษย์​มา​ใน​อาณาจักร​ของ​พระองค์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">หก​วัน​ต่อมา​พระเยซู​พา​เปโตร ยากอบ และ​ยอห์น​น้อง​ชาย​ของ​ยากอบ​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​สูง​ตาม​ลำพัง</verse>
				<verse number="2">ที่​นั่น​กาย​ของ​พระองค์​ก็​เปลี่ยน​ไป​ต่อหน้า​พวก​เขา ใบหน้า​ของ​พระองค์​เจิดจ้า​ดั่ง​ดวง​อาทิตย์ และ​เสื้อ​ผ้า​ขาว​ดุจ​แสง​สว่าง</verse>
				<verse number="3">เวลา​นั้น​โมเสส​กับ​เอลียาห์​มา​ปรากฏ​ต่อ​หน้า​พวก​เขา​และ​กำลัง​สนทนา​กับ​พระเยซู</verse>
				<verse number="4">เปโตร​พูด​กับ​พระเยซู​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ดี​จริง​ที่​พวก​เรา​ได้​มา​อยู่​ที่​นี่ หาก​พระองค์​ประสงค์ ข้าพเจ้า​จะ​สร้าง​เพิง​ขึ้น​สาม​หลัง สำหรับ​พระองค์​หลัง​หนึ่ง สำหรับ​โมเสส​หลัง​หนึ่ง และ​สำหรับ​เอลียาห์​หลัง​หนึ่ง”</verse>
				<verse number="5">เปโตร​พูด​ยัง​ไม่​จบ​ก็​มี​เมฆ​สว่างไสว​มา​ปกคลุม​พวก​เขา และ​มี​เสียง​จาก​เมฆ​ว่า “คน​นี้​คือ​ลูก​ที่​รัก​ของ​เรา เรา​พอใจ​เขา​มาก จง​เชื่อฟัง​เขา”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​สาวก​ทั้ง​สาม​คน​ได้ยิน​เช่น​นั้น​ก็​ก้ม​ลง​ซบ​หน้า​ถึง​ดิน​ด้วย​ความ​ตกใจ​กลัว</verse>
				<verse number="7">แต่​พระเยซู​มา​แตะ​ตัว​พวก​เขา​และ​พูด​ว่า “ลุก​ขึ้น อย่า​กลัว​เลย”</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​พวก​เขา​เงย​หน้า​ขึ้น​ก็​ไม่​เห็น​ใคร​อื่น​นอกจาก​พระเยซู</verse>
				<verse number="9">ขณะ​ลง​จาก​ภูเขา พระเยซู​กำชับ​พวก​เขา​ว่า “อย่า​บอก​ใคร​ถึง​สิ่ง​ที่​พวก​เจ้า​เห็น​จน​กว่า​บุตร​มนุษย์​จะ​ถูก​ทำ​ให้​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย”</verse>
				<verse number="10">สาวก​ทั้ง​สาม​ถาม​ว่า “แล้ว​ทำไม​พวก​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​ถึง​บอก​ว่า​เอลียาห์​จะ​ต้อง​มา​ก่อน”</verse>
				<verse number="11">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ถูก​แล้ว เอลียาห์​จะ​ต้อง​มา​และ​ทำ​ให้​ทุก​สิ่ง​คืน​สู่​สภาพ​ดี​ดัง​เดิม</verse>
				<verse number="12">แต่​เรา​บอก​พวก​เจ้า​ว่า เอลียาห์​ได้​มา​แล้ว คน​เหล่า​นั้น​ไม่​รู้จัก​เขา แต่​ทำ​กับ​เขา​ทุก​อย่าง​ตาม​ใจ​ชอบ บุตร​มนุษย์​ก็​จะ​ทน​ทุกข์​อย่าง​เดียวกัน​นี้ ด้วย​น้ำ​มือ​ของ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="13">พวก​สาวก​จึง​เข้าใจ​ว่า พระองค์​กำลัง​พูด​ถึง​ยอห์น​ผู้​ให้​บัพติศมา</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พระเยซู​และ​สาวก​มา​พบ​ฝูง​ชน ชาย​คน​หนึ่ง​มา​คุกเข่า​ต่อหน้า​พระเยซู</verse>
				<verse number="15">และ​พูด​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า โปรด​เมตตา​ลูก​ชาย​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย เขา​เป็น​โรค​ลมชัก​และ​ทรมาน​มาก เขา​ตก​ไป​ใน​กอง​ไฟ​และ​ตก​น้ำ​บ่อย​ๆ</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​พา​เขา​มา​หา​สาวก​ของ​พระองค์ แต่​พวก​เขา​รักษา​ไม่ได้”</verse>
				<verse number="17">พระเยซู​ตอบ​ว่า “คน​ใน​ยุค​ที่​ขาด​ความ​เชื่อ​และ​วิปริต เรา​จะ​ต้อง​อยู่​กับ​เจ้า​นาน​แค่​ไหน เรา​จะ​ต้อง​ทน​กับ​เจ้า​นาน​เท่า​ใด พา​เด็ก​นั้น​มา​หา​เรา​ที่​นี่”</verse>
				<verse number="18">พระเยซู​กำราบ​ผี และ​ผี​ก็​ออก​จาก​เด็ก​คน​นั้น เขา​ก็​หาย​เป็น​ปกติ​ทันที</verse>
				<verse number="19">จาก​นั้น​พวก​สาวก​มา​หา​พระเยซู​เป็น​การ​ส่วนตัว​และ​ถาม​ว่า “ทำไม​พวก​เรา​ถึง​ขับ​ผี​นั้น​ไม่​ได้”</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ตอบ​ว่า “เพราะ​พวก​เจ้า​มี​ความ​เชื่อ​น้อย เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ถ้า​เจ้า​มี​ความ​เชื่อ​เพียง​เล็ก​น้อย​เท่า​เมล็ด​มัสตาร์ด​ก็​สามารถ​สั่ง​ภูเขา​นี้​ว่า ‘จง​เคลื่อน​จาก​ที่​นี่​ไป​ที่​นั่น’ มัน​ก็​จะ​เคลื่อน​ไป จะ​ไม่​มี​สิ่ง​ใด​เลย​ที่​เป็น​ไป​ไม่ได้​สำหรับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="21"></verse>
				<verse number="22">เมื่อ​พวก​เขา​มา​ชุมนุม​กัน​ที่​กาลิลี พระเยซู​พูด​กับ​พวก​สาวก​ว่า “บุตร​มนุษย์​จะ​ถูก​มอบ​ให้​อยู่​ใน​มือ​มนุษย์</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​จะ​ฆ่า​พระองค์​และ​ใน​วัน​ที่​สาม​พระองค์​จะ​ฟื้น​ขึ้น​สู่​ชีวิต” พวก​สาวก​จึง​ทุกข์​โศก​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="24">หลังจาก​พระเยซู​และ​พวก​สาวก​มา​ถึง​เมือง​คาเปอรนาอุม​แล้ว คน​ที่​เก็บ​ภาษี​บำรุง​วิหาร​จำนวน​สอง​แดรกม่า​เข้า​มา​ถาม​เปโตร​ว่า “อาจารย์​ของ​เจ้า​ไม่​จ่าย​ภาษี​บำรุง​วิหาร​หรือ”</verse>
				<verse number="25">เปโตร​ตอบ​ว่า “จ่าย​สิ” เมื่อ​เปโตร​เข้า​ไป​ใน​บ้าน พระเยซู​พูด​ขึ้น​ก่อน​ว่า “ท่าน​คิด​อย่างไร​หรือ​ซีโมน กษัตริย์​ใน​โลก​นี้​เก็บ​ภาษี​จาก​ใคร จาก​พวก​ลูก​ของ​เขา​หรือ​จาก​คน​อื่น”</verse>
				<verse number="26">เปโตร​ตอบ​ว่า “จาก​คน​อื่น” พระเยซู​พูด​ว่า “ดังนั้น​พวก​ลูก​ก็​ได้​รับ​การ​ยกเว้น</verse>
				<verse number="27">แต่​เพื่อ​เรา​จะ​ไม่​ทำ​ให้​พวก​เขา​ขุ่น​เคือง​ใจ เจ้า​จง​ใช้​เบ็ด​ไป​ตกปลา​ที่​ทะเลสาบ เปิด​ปาก​ปลา​ตัว​แรก​ที่​ตก​ได้ ก็​จะ​พบ​เหรียญ​สี่​แดรกม่า จง​นำ​เงิน​นั้น​ไป​จ่าย​ภาษี​บำรุง​วิหาร​สำหรับ​เรา​และ​เจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">เวลา​นั้น​พวก​สาวก​มา​ถาม​พระเยซู​ว่า “ใคร​เป็น​ใหญ่​ที่สุด​ใน​อาณาจักร​สวรรค์”</verse>
				<verse number="2">พระองค์​เรียก​เด็ก​เล็ก​คน​หนึ่ง​ให้​มา​ยืน​ท่ามกลาง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="3">พระองค์​พูด​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ถ้า​พวก​เจ้า​ไม่​เปลี่ยนแปลง​และ​เป็น​เหมือน​เด็ก​เล็ก​ๆ จะ​ไม่​มี​วัน​ได้​เข้า​อาณาจักร​สวรรค์</verse>
				<verse number="4">ด้วย​เหตุ​นี้ ใคร​ที่​ถ่อม​ตัว​ลง​เหมือน​เด็ก​คน​นี้ ก็​ยิ่ง​ใหญ่​ที่สุด​ใน​อาณาจักร​สวรรค์</verse>
				<verse number="5">และ​ใคร​ต้อน​รับ​เด็ก​เล็ก​เช่น​นี้​ใน​นาม​ของ​เรา​ก็​ต้อน​รับ​เรา</verse>
				<verse number="6">ถ้า​ใคร​ทำ​ให้​คน​ที่​เล็ก​น้อย​เหล่า​นี้​ที่​เชื่อ​ใน​เรา​หลง​ผิด​แม้​สัก​คน​เดียว ให้​เอา​หิน​โม่​ก้อน​ใหญ่​ผูก​คอ​คน​นั้น แล้ว​โยน​ลง​ทะเล​ลึก​ก็​ยัง​ดี​กว่า</verse>
				<verse number="7">วิบัติ​แก่​โลก​เพราะ​สิ่ง​ที่​เป็น​ต้นเหตุ​ให้​คน​หลง​ผิด! แม้​สิ่ง​เหล่า​นี้​ต้อง​เกิดขึ้น แต่​วิบัติ​แก่​คน​ที่​เป็น​ต้นเหตุ​ให้​สิ่ง​เหล่า​นี้​เกิดขึ้น!</verse>
				<verse number="8">ถ้า​มือ​หรือ​เท้า​ของ​เจ้า​เป็น​เหตุ​ให้​ทำ​บาป ก็​ตัด​และ​โยน​ทิ้ง​เสีย การ​เข้า​สู่​ชีวิต​ทั้ง​ๆ ที่​มือ​ด้วน​เท้า​ด้วน​หรือ​พิการ ก็​ยัง​ดี​กว่า​มี​สอง​มือ​สอง​เท้า​แต่​ต้อง​ถูก​โยน​ลง​ใน​ไฟ​นิรันดร์</verse>
				<verse number="9">และ​ถ้า​ตา​ของ​เจ้า​เป็น​เหตุ​ให้​ทำ​บาป จง​ควัก​ทิ้ง​เสีย มี​ตา​ข้าง​เดียว​แล้ว​ได้​เข้า​สู่​ชีวิต ก็​ยัง​ดี​กว่า​มี​ตา​สอง​ข้าง​แต่​ต้อง​ถูก​โยน​ลง​ใน​ไฟ​นรก</verse>
				<verse number="10">จง​ระวัง อย่า​ดูหมิ่น​คน​ที่​เล็ก​น้อย​เหล่า​นี้​แม้​สัก​คน​เดียว เพราะ​เรา​บอก​ว่า ทูตสวรรค์​ประจำ​ตัว​ของ​เขา​อยู่​ต่อหน้า​พระบิดา​ของ​เรา​ใน​สวรรค์​เสมอ</verse>
				<verse number="11"></verse>
				<verse number="12">เจ้า​คิด​อย่างไร ถ้า​คน​หนึ่ง​มี​แกะ​ร้อย​ตัว​และ​แกะ​ตัว​หนึ่ง​หลง​หาย​ไป เขา​จะ​ไม่​ละ​แกะ​เก้า​สิบ​เก้า​ตัว​ไว้​บน​ภูเขา​แล้ว​ไป​ตาม​หา​แกะ​ตัว​ที่​หาย​หรือ</verse>
				<verse number="13">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ถ้า​เขา​เจอ​แกะ​ตัว​ที่​หลง​หาย จะ​มี​ความ​สุข​เพราะ​แกะ​ตัว​เดียว​นั้น ยิ่ง​กว่า​แกะ​เก้า​สิบ​เก้า​ตัว​ที่​ไม่​ได้​หลง​หาย</verse>
				<verse number="14">เช่น​กัน พระบิดา​ใน​สวรรค์​ของ​ท่าน​ไม่​ต้องการ​ให้​คน​ที่​เล็ก​น้อย​เหล่า​นี้​พินาศ​แม้​สัก​คน​เดียว</verse>
				<verse number="15">ถ้า​พี่​น้อง​ทำ​บาป จง​ไป​ชี้แจง​ถึง​ความ​ผิด​ของ​เขา​สอง​ต่อ​สอง หาก​เขา​รับ​ฟัง เจ้า​จะ​ได้​พี่​น้อง​คืน​มา</verse>
				<verse number="16">แต่​ถ้า​เขา​ไม่​รับ​ฟัง จง​พา​อีก​คน​หรือ​สอง​คน​ไป​ด้วย​เพื่อ​ว่า ‘ทุก​ข้อ​กล่าวหา​จะ​มี​พยาน​ยืนยัน​สอง​สาม​คน’</verse>
				<verse number="17">ถ้า​เขา​ยัง​ไม่​ฟัง​อีก จง​แจ้ง​แก่​คริสตจักร และ​หาก​เขา​ไม่​ฟัง​คริสตจักร ก็​ให้​ปฏิบัติ​ต่อ​เขา​เหมือน​เป็น​คน​ที่​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า​หรือ​คน​เก็บ​ภาษี</verse>
				<verse number="18">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า เจ้า​ผูก​มัด​สิ่ง​ใด​ใน​โลก สิ่ง​นั้น​จะ ถูก​ผูก​มัด​ใน​สวรรค์ และ​เจ้า​ปลดปล่อย​สิ่ง​ใด​ใน​โลก สิ่ง​นั้น​จะ ถูก​ปลดปล่อย​ใน​สวรรค์</verse>
				<verse number="19">เรา​บอก​ความ​จริง​อีก​ว่า ถ้า​เจ้า​สอง​คน​เห็น​ชอบ​ร่วม​กัน​บน​โลก​นี้​เพื่อ​ขอ​สิ่ง​ใด พระบิดา​ของ​เรา​ใน​สวรรค์​จะ​กระทำ​สิ่ง​นั้น​ให้</verse>
				<verse number="20">เพราะ​สอง​สาม​คน​ร่วม​ชุมนุม​กัน​ที่ไหน​ใน​นาม​ของ​เรา เรา​ก็​อยู่​กับ​พวก​เขา​ที่​นั่น”</verse>
				<verse number="21">เปโตร​มา​ถาม​พระเยซู​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้า​ควร​ยก​โทษ​ให้​พี่​น้อง​ที่​ทำ​บาป​ต่อ​ข้าพเจ้า​กี่​ครั้ง เจ็ด​ครั้ง​หรือ”</verse>
				<verse number="22">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ไม่​ใช่​เจ็ด​ครั้ง แต่​เจ็ดสิบ​เจ็ด​ครั้ง</verse>
				<verse number="23">ด้วย​เหตุ​นี้ อาณาจักร​สวรรค์​จึง​เป็น​เหมือน​กษัตริย์​องค์​หนึ่ง​ที่​ต้องการ​คิด​บัญชี​กับ​ข้าราชการ</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​เริ่ม​คิด​บัญชี คน​หนึ่ง​ที่​เป็น​หนี้​ทองคำ​หนึ่ง​หมื่น​ถุง ถูก​นำ​ตัว​มา​พบ</verse>
				<verse number="25">เนื่องจาก​เขา​ไม่​สามารถ​ชำระ​หนี้ กษัตริย์​จึง​สั่ง​ให้​เอา​ตัว​เขา​กับ​ภรรยา​และ​ลูก​ๆ รวม​ทั้ง​ข้าวของ​ทุก​อย่าง​ไป​ขาย​เพื่อ​มา​ใช้​หนี้</verse>
				<verse number="26">ข้าราชการ​คน​นั้น​คุกเข่า​วิงวอน​ต่อ​กษัตริย์​ว่า ‘ขอ​ผัดผ่อน​ให้​ข้าพเจ้า​เถิด แล้ว​จะ​ใช้หนี้​จน​ครบ’</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์​สงสาร​จึง​ยก​หนี้​ให้​และ​ปล่อย​ตัว​เขา​ไป</verse>
				<verse number="28">แต่​เมื่อ​ออก​มา​พบ​เพื่อน​ที่​เป็น​ข้าราชการ​ด้วย​กัน​ซึ่ง​ติด​หนี้​เขา​หนึ่ง​ร้อย​เหรียญ​เงิน เขา​กระชาก​ตัว​คน​นั้น​มา​บีบ​คอ​และ​พูด​ว่า ‘จ่าย​หนี้​คืน​มา!’</verse>
				<verse number="29">เพื่อน​ที่​เป็น​ข้าราชการ​คน​นั้น​คุกเข่า​อ้อนวอน​ว่า ‘ขอ​ผัดผ่อน​หนี้​ให้​ก่อน​แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​ใช้หนี้​ให้’</verse>
				<verse number="30">แต่​เขา​ไม่​ยอม กลับ​นำ​คน​นั้น​ไป​ขัง​คุก​จนกว่า​จะ​ใช้​หนี้</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​ข้าราชการ​คน​อื่น​ๆ เห็น​เหตุการณ์​ก็​เหลือทน จึง​ไป​บอก​กษัตริย์</verse>
				<verse number="32">กษัตริย์​จึง​เรียก​ข้าราชการ​คน​นั้น​มา​และ​พูด​ว่า ‘เจ้า​คน​ชั่วช้า เรา​ยก​หนี้​ให้​ทั้งหมด​เพราะ​เจ้า​อ้อนวอน​เรา</verse>
				<verse number="33">ไม่​ควร​หรือ​ที่​เจ้า​จะ​เมตตา​เพื่อน​ที่​เป็น​ข้าราชการ​ด้วย​กัน​เหมือน​ที่​เรา​เมตตา​เจ้า’</verse>
				<verse number="34">กษัตริย์​โกรธ​มาก จึง​มอบ​ตัว​เขา​ให้​ผู้​คุม​นักโทษ​ไป​ทรมาน​จนกว่า​จะ​ใช้​หนี้​ครบ</verse>
				<verse number="35">พระบิดา​ใน​สวรรค์​จะ​กระทำ​แก่​เจ้า​แต่​ละ​คน​เช่น​นั้น หาก​เจ้า​ไม่​ยก​โทษ​ให้​พี่​น้อง​จาก​ใจ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">เมื่อ​พระเยซู​กล่าว​ถ้อยคำ​เหล่า​นี้​จบ ก็​ออก​จาก​แคว้น​กาลิลี​เข้า​ไป​ใน​แคว้น​ยูเดีย และ​ไป​ยัง​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="2">ฝูงชน​กลุ่ม​ใหญ่​ได้​ติดตาม​มา และ​พระองค์​รักษา​พวก​เขา​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="3">ฟาริสี​บาง​คน​มา​ทดสอบ​พระองค์ โดย​ถาม​ว่า “การ​ที่​ผู้ชาย​จะ​หย่า​กับ​ภรรยา​เพราะ​สาเหตุ​ใด​ๆ นั้น ผิด​กฎ​บัญญัติ​ไหม”</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ตอบ​ว่า “ท่าน​ไม่​ได้​อ่าน​หรือ​ว่า แต่​แรก​ที่​สร้าง​โลก​นั้น พระเจ้า ‘สร้าง​พวก​เขา​เป็น​ผู้ชาย​และ​ผู้หญิง’</verse>
				<verse number="5">และ​กล่าว​ว่า ‘เพราะ​เหตุ​นี้ ผู้ชาย​จะ​ละ​จาก​พ่อ​แม่​ของ​ตน ไป​ผูกพัน​เป็น​หนึ่ง​เดียว​กับ​ภรรยา และ​ทั้ง​สอง​จะ​เป็น​เนื้อ​เดียว​กัน’</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​จึง​ไม่​เป็น​สอง​อีก​ต่อไป​แต่​เป็น​เนื้อ​เดียว​กัน ด้วย​เหตุ​นี้​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ผูกพัน​ไว้​ด้วย​กัน อย่า​ให้​มนุษย์​แยก​ออก​จาก​กัน​เลย”</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ถาม​ว่า “แล้ว​ทำไม​โมเสส​สั่ง​ให้​ผู้ชาย​เขียน​หนังสือ​หย่า​ให้​ภรรยา​และ​ส่ง​ตัว​เธอ​ออก​ไป​ได้”</verse>
				<verse number="8">พระเยซู​ตอบ​ว่า “โมเสส​อนุญาต​ให้​ท่าน​หย่า​ภรรยา เพราะ​ใจ​ของ​ท่าน​แข็ง​กระด้าง แต่​ไม่​ได้​เป็น​อย่าง​นี้​ตั้งแต่​ต้น</verse>
				<verse number="9">เรา​บอก​ว่า ใคร​หย่า​กับ​ภรรยา​ด้วย​เหตุ​อื่น​นอกจาก​การ​ทำ​บาป​ทาง​เพศ แล้ว​ไป​แต่งงาน​กับ​หญิง​อื่น เขา​ก็​คบ​ชู้”</verse>
				<verse number="10">พวก​สาวก​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “ถ้า​สถานการณ์​ระหว่าง​สามี​และ​ภรรยา​เป็น​อย่าง​นี้ ไม่​แต่งงาน​ก็​ดี​กว่า”</verse>
				<verse number="11">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ไม่​ใช่​ทุก​คน​ยอม​รับ​คำ​กล่าว​นี้​ได้​นอกจาก​คน​ที่​พระเจ้า​ให้​เท่านั้น</verse>
				<verse number="12">เพราะ​บาง​คน​เกิด​มา​เป็น​ขันที บาง​คน​ถูก​มนุษย์​ทำ​ให้​เป็น​ขันที และ​บาง​คน​เลือก​ที่​จะ​ใช้​ชีวิต​แบบ​ขันที​เพื่อ​เห็น​แก่​อาณาจักร​สวรรค์ ใคร​ยอม​รับ​เรื่อง​นี้​ได้​ก็​ควร​รับ​ไว้”</verse>
				<verse number="13">จาก​นั้น​มี​คน​พา​เด็ก​เล็ก​ๆ มา​ให้​พระเยซู​วาง​มือ​และ​อธิษฐาน​เผื่อ แต่​พวก​สาวก​ห้าม​พวก​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="14">พระเยซู​พูด​ว่า “ให้​เด็ก​เล็ก​ๆ มา​หา​เรา อย่า​ห้าม​เขา​เลย เพราะ​อาณาจักร​สวรรค์​เป็น​ของ​คน​ที่​เหมือน​เด็ก​เหล่า​นี้”</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​พระองค์​วาง​มือ​บน​พวก​เขา แล้ว​ก็​ไป​จาก​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="16">ชาย​คน​หนึ่ง​มา​ถาม​พระเยซู​ว่า “อาจารย์ ข้าพเจ้า​ต้อง​ทำ​สิ่ง​ใด​ที่​ประเสริฐ จึง​จะ​ได้​ชีวิต​นิรันดร์”</verse>
				<verse number="17">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ทำไม​จึง​มา​ถาม​เรา​ว่า​สิ่ง​ใด​ที่​ประเสริฐ มี​เพียง​ผู้​เดียว​ที่​ประเสริฐ ถ้า​ต้องการ​เข้า​สู่​ชีวิต จง​ถือ​รักษา​พระบัญญัติ​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="18">เขา​ถาม​ว่า “ข้อ​ไหน​หรือ” พระเยซู​ตอบ​ว่า “ ‘อย่า​ฆ่า​คน อย่า​คบ​ชู้ อย่า​ลัก​ขโมย อย่า​เป็น​พยาน​เท็จ</verse>
				<verse number="19">จง​ให้​เกียรติ​พ่อ​แม่​ของ​เจ้า’ และ ‘จง​รัก​เพื่อนบ้าน​เหมือน​รัก​ตนเอง’ ”</verse>
				<verse number="20">ชาย​หนุ่ม​คน​นั้น​พูด​ว่า “ทั้ง​หมด​นี้​ข้าพเจ้า​ถือ​ปฏิบัติ​มา​ตลอด ยัง​ขาด​อะไร​อีก​หรือ”</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ถ้า​อยาก​เป็น​คน​ดี​พร้อม จง​ไป​ขาย​ทุก​สิ่ง​ที่​มี​และ​แจกจ่าย​ให้​คน​ยากจน แล้ว​เจ้า​จะ​มี​ทรัพย์​สมบัติ​ใน​สวรรค์ จาก​นั้น​จง​ตาม​เรา​มา”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​ชาย​หนุ่ม​ได้​ยิน​อย่าง​นั้น​ก็​จาก​ไป​ด้วย​ความ​เศร้า​เพราะ​เขา​ร่ำรวย​มาก</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​จึง​พูด​กับ​พวก​สาวก​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า เป็น​เรื่อง​ยาก​ที่​คน​รวย​จะ​เข้า​อาณาจักร​สวรรค์</verse>
				<verse number="24">เรา​บอก​อีก​ว่า ให้​อูฐ​ลอด​รู​เข็ม​ยัง​ง่าย​กว่า​ที่​คน​รวย​จะ​เข้า​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​พวก​สาวก​ได้ยิน​อย่าง​นั้น​ก็​ประหลาด​ใจ​ถาม​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น​แล้ว​ใคร​จะ​รอด​ได้”</verse>
				<verse number="26">พระเยซู​มอง​ดู​พวก​เขา​และ​พูด​ว่า “สำหรับ​มนุษย์​ก็​เป็น​ไป​ไม่​ได้ แต่​สำหรับ​พระเจ้า​ทุก​สิ่ง​เป็น​ไป​ได้”</verse>
				<verse number="27">เปโตร​ตอบ​ว่า “พวก​เรา​ได้​ละ​ทิ้ง​ทุก​สิ่ง​เพื่อ​ติดตาม​พระองค์ แล้ว​เรา​จะ​ได้​อะไร​บ้าง”</verse>
				<verse number="28">พระเยซู​พูด​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ขณะ​ที่​ทุก​สิ่ง​ถูก​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​เมื่อ​บุตร​มนุษย์​นั่ง​บน​บัลลังก์​อัน​รุ่งเรือง​ของ​พระองค์ พวก​เจ้า​ที่​ตาม​เรา​มา​ก็​จะ​นั่ง​บน​บัลลังก์​สิบ​สอง​บัลลังก์ พิพากษา​ชน​อิสราเอล​สิบ​สอง​เผ่า​ด้วย</verse>
				<verse number="29">และ​ทุก​คน​ที่​ละทิ้ง​บ้าน พี่​น้อง พ่อ​แม่ หรือ​ภรรยา ลูก​ๆ หรือ​ไร่​นา​เพราะ​เห็น​แก่​เรา จะ​ได้​รับ​ผล​ตอบแทน​ร้อย​เท่า และ​ได้​ชีวิต​นิรันดร์​เป็น​มรดก”</verse>
				<verse number="30">แต่​หลาย​คน​ที่​เป็น​คน​แรก​จะ​เป็น​คน​สุดท้าย และ​หลาย​คน​ที่​เป็น​คน​สุดท้าย​จะ​เป็น​คน​แรก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">“เพราะ​อาณาจักร​สวรรค์​เปรียบ​เหมือน​เจ้าของ​ไร่​องุ่น​ที่​ออก​ไป​แต่​เช้า เพื่อ​จ้าง​คน​มา​ทำ​งาน​ใน​ไร่​องุ่น</verse>
				<verse number="2">เขา​ตกลง​ที่​จะ​จ่าย​ค่า​จ้าง​วัน​ละ​หนึ่ง​เดนาริอัน แล้ว​ให้​พวก​นั้น​ไป​ทำงาน​ใน​ไร่</verse>
				<verse number="3">ประมาณ​เก้า​โมง​เช้า เขา​ออก​ไป เห็น​หลาย​คน​ยืน​อยู่​ว่าง​ๆ ที่​ตลาด</verse>
				<verse number="4">จึง​ชวน​ว่า ‘มา​ทำ​งาน​ใน​ไร่​องุ่น เรา​จะ​ให้​ค่า​จ้าง​ตาม​สมควร’</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​ก็​มา เจ้าของ​ไร่​องุ่น​ออก​ไป​ทำ​เช่น​เดิม​อีก​ตอน​เที่ยง​วัน​และ​บ่าย​สาม</verse>
				<verse number="6">ประมาณ​ห้า​โมง​เย็น​ก็​ออก​ไป​อีก และ​ยัง​พบ​คน​ยืน​อยู่​จึง​ถาม​ว่า ‘ทำไม​มา​ยืน​อยู่​ว่าง​ๆ ทั้ง​วัน​ที่​นี่’</verse>
				<verse number="7">คน​เหล่า​นั้น​ตอบ​ว่า ‘เพราะ​ไม่​มี​ใคร​จ้าง​พวก​เรา’ เจ้าของ​ไร่​องุ่น​จึง​พูด​ว่า ‘อย่าง​นั้น​ก็​มา​ทำ​งาน​ที่​ไร่​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="8">พอ​ตกเย็น เจ้าของ​ไร่​องุ่น​สั่ง​หัวหน้า​คน​งาน​ว่า ‘ไป​เรียก​คน​งาน​มา​รับ​ค่า​จ้าง เริ่ม​จาก​คน​หลัง​สุด​ไป​จน​ถึง​คน​แรก​สุด’</verse>
				<verse number="9">คน​งาน​ที่​เริ่ม​ทำงาน​ตอน​ห้า​โมง​เย็น​รับ​เงิน​ไป​คน​ละ​หนึ่ง​เดนาริอัน</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​มา​ก่อน​คิด​ว่า​ตัวเอง​จะ​ได้​มาก​กว่า แต่​กลับ​ได้​คน​ละ​หนึ่ง​เดนาริอัน​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​พวก​เขา​รับ​เงิน​แล้ว ก็​บ่น​เจ้าของ​ไร่​องุ่น​ว่า</verse>
				<verse number="12">‘คน​มา​ทีหลัง​ทำงาน​ชั่วโมง​เดียว กลับ​ได้​เท่ากับ​คน​ที่​ทำ​งาน​หนัก​ตาก​แดด​ทั้ง​วัน’</verse>
				<verse number="13">แต่​เจ้าของ​ไร่​องุ่น​ตอบ​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​นั้น​ว่า ‘เรา​ไม่ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​เจ้า​เลย เจ้า​ตกลง​รับ​ค่า​จ้าง​หนึ่ง​เดนาริอัน​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="14">รับ​ค่า​จ้าง​ไป​เถิด เรา​ต้องการ​ให้​คน​มา​ทีหลัง​ได้​เท่า​กัน</verse>
				<verse number="15">เรา​ไม่​มี​สิทธิ์​ใช้​เงิน​ของ​เรา​ตาม​ใจ​ชอบ​หรือ เจ้า​อิจฉา​เพราะ​เรา​ใจ​กว้าง​หรือ’</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​คน​สุดท้าย​จะ​เป็น​คน​แรก และ​คน​แรก​จะ​เป็น​คน​สุดท้าย”</verse>
				<verse number="17">ขณะ​พระเยซู​กำลัง​ขึ้น​ไป​ที่​เยรูซาเล็ม ใน​ระหว่าง​ทาง​พระองค์​พา​สาวก​สิบ​สอง​คน​เลี่ยง​ออก​มา​และ​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="18">“พวก​เรา​กำลัง​ขึ้น​ไป​ที่​เยรูซาเล็ม บุตร​มนุษย์​จะ​ถูก​มอบ​ให้​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​กับ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ พวก​เขา​จะ​ตัดสิน​ประหาร​พระองค์</verse>
				<verse number="19">และ​มอบ​พระองค์​ให้​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว คน​พวก​นั้น​จะ​เยาะเย้ย โบย​ตี และ​ตรึง​พระองค์​บน​ไม้​กางเขน แล้ว​ใน​วัน​ที่​สาม พระองค์​จะ​ถูก​ทำ​ให้​ฟื้น​ขึ้น​สู่​ชีวิต”</verse>
				<verse number="20">จาก​นั้น​แม่​ของ​ลูก​ชาย​เศเบดี ได้​มา​หา​พระเยซู​พร้อม​กับ​ลูก​ๆ ของ​เธอ และ​คุกเข่า​ขอ​พระเยซู</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​ถาม​ว่า “พวก​เจ้า​ต้องการ​สิ่ง​ใด” เธอ​พูด​ว่า “ขอ​ให้​ลูก​ชาย​ของ​ดิฉัน​นั่ง​ใน​อาณาจักร​ของ​พระองค์ คน​หนึ่ง​นั่ง​ข้าง​ขวา และ​อีก​คน​นั่ง​ข้าง​ซ้าย”</verse>
				<verse number="22">พระเยซู​พูด​ว่า “เจ้า​ไม่​รู้​ว่า​กำลัง​ขอ​อะไร ถ้วย​ที่​เรา​กำลัง​จะ​ดื่ม พวก​เจ้า​ดื่ม​ได้​หรือ” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “พวก​เรา​ดื่ม​ได้”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​พูด​ว่า “พวก​เจ้า​จะ​ได้​ดื่ม​จาก​ถ้วย​ของ​เรา​แน่ แต่​ที่​จะ​นั่ง​ซ้าย​มือ​หรือ​ขวา​มือ​ของ​เรา ไม่​ใช่​เรา​จัด​ให้ ที่​เหล่า​นั้น​เป็น​ของ​คน​ที่​พระบิดา​เตรียม​ไว้​ให้”</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​สาวก​อีก​สิบ​คน​ได้ยิน​เรื่อง​นี้​จึง​ไม่​พอใจ​พี่​น้อง​สอง​คน​นั้น</verse>
				<verse number="25">พระเยซู​เรียก​พวก​เขา​มา​พร้อม​หน้า​กัน​และ​พูด​ว่า “พวก​เจ้า​รู้​อยู่​ว่า​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ของ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว เป็น​เจ้านาย​เหนือ​เขา และ​ข้าราชการ​ชั้น​ผู้ใหญ่​ก็​ใช้​สิทธิ​อำนาจ​เหนือ​เขา</verse>
				<verse number="26">แต่​สำหรับ​พวก​เจ้า จะ​ไม่​เป็น​อย่าง​นั้น ใคร​ต้องการ​เป็น​ใหญ่ เขา​ต้อง​เป็น​ผู้​รับใช้​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="27">และ​ใคร​อยาก​เป็น​คน​แรก​ต้อง​ยอม​เป็น​ทาส</verse>
				<verse number="28">เหมือน​บุตร​มนุษย์​ที่​ไม่​ได้​มา​เพื่อ​รับ​การ​ปรนนิบัติ แต่​มา​เพื่อ​ปรนนิบัติ และ​มอบ​ชีวิต​ของ​พระองค์​เป็น​ค่า​ไถ่​คน​มากมาย”</verse>
				<verse number="29">ขณะ​ที่​พระเยซู​กับ​พวก​สาวก​กำลัง​ออก​จาก​เมือง​เยรีโค มี​ฝูงชน​กลุ่ม​ใหญ่​ตาม​พระองค์​มา</verse>
				<verse number="30">ชาย​ตาบอด​สอง​คน​นั่ง​อยู่​ริม​ทาง​ได้ยิน​ว่า​พระเยซู​กำลัง​เดิน​ผ่าน​ก็​ตะโกน​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า บุตร​ดาวิด ขอ​เมตตา​พวก​เรา​ด้วย​เถิด!”</verse>
				<verse number="31">ฝูงชน​ห้าม​และ​บอก​ให้​เงียบ แต่​เขา​ยิ่ง​ตะโกน​ดัง​ขึ้น​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า บุตร​ดาวิด เมตตา​เรา​ด้วย!”</verse>
				<verse number="32">พระเยซู​หยุด​และ​เรียก​พวก​เขา​มา​ถาม​ว่า “เจ้า​ต้องการ​ให้​เรา​ทำ​อะไร​ให้”</verse>
				<verse number="33">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า พวก​เรา​อยาก​มอง​เห็น”</verse>
				<verse number="34">พระเยซู​สงสาร​จึง​แตะ​ที่​ตา​ของ​พวก​เขา ทัน​ใด​นั้น พวก​เขา​ก็​มอง​เห็น​และ​ตาม​พระองค์​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">เมื่อ​พระเยซู​กับ​พวก​สาวก​ใกล้​ถึง​กรุง​เยรูซาเล็ม ที่​หมู่บ้าน​เบธฟายี​บน​ภูเขา​มะกอก​เทศ พระเยซู​ส่ง​สาวก​สอง​คน​ไป</verse>
				<verse number="2">พร้อม​สั่ง​ว่า “จง​ไป​ที่​หมู่บ้าน​ข้าง​หน้า​นั้น และ​เจ้า​จะ​พบ​แม่​ลา​ตัว​หนึ่ง​ผูก​อยู่​กับ​ลูก​ของ​มัน จง​แก้​เชือก​แล้ว​จูง​มา​ให้​เรา</verse>
				<verse number="3">ถ้า​มี​ใคร​พูด​อะไร จง​บอก​ว่า​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ต้องการ​ลา​เหล่า​นี้ แล้ว​เขา​จะ​ปล่อย​ให้​มา​ทันที”</verse>
				<verse number="4">เรื่อง​นี้​เกิด​ขึ้น​จริง​ตาม​คำ​กล่าว​ผ่าน​ทาง​ผู้​เผย​พระวจนะ</verse>
				<verse number="5">“จง​บอก​บุตร​สาว​แห่ง​ศิโยน​ว่า ‘ดู​สิ กษัตริย์​ผู้​อ่อนโยน​มา​หา​เจ้า ท่าน​นั่ง​มา​บน​หลัง​ลา บน​ลูก​ลา​ตัว​หนึ่ง’ ”</verse>
				<verse number="6">สาวก​ทั้ง​สอง​ก็​ไป​และ​ทำ​ตาม​ที่​พระเยซู​สั่ง</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​จูง​แม่​ลา​กับ​ลูก​ลา​มา เอา​เสื้อ​คลุม​ของ​ตน​ปู​บน​หลัง​ลา​เหล่า​นั้น​ให้​พระเยซู​นั่ง</verse>
				<verse number="8">ฝูงชน​จำนวน​มาก​เอา​เสื้อ​คลุม​ของ​ตน​มา​ปู​ลง​ตาม​ทาง บาง​คน​ตัด​กิ่ง​ไม้​มา​วาง</verse>
				<verse number="9">ทั้ง​ฝูงชน​ที่​นำ​หน้า​และ​ตาม​หลัง​โห่​ร้อง​ว่า “โฮซันนา ​แด่​บุตร​ดาวิด ขอ​พระพร​เป็น​ของ​พระองค์​ผู้​มา​ใน​นาม​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า โฮซันนา​ใน​สวรรค์​ที่​สูง​สุด!”</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พระเยซู​เข้า​สู่​เยรูซาเล็ม ทั่ว​ทั้ง​กรุง​แตกตื่น​ถาม​กัน​ว่า “คน​นี้​คือ​ใคร”</verse>
				<verse number="11">ฝูงชน​ตอบ​ว่า “นี่​คือ​พระเยซู ผู้​เผย​พระวจนะ​จาก​นาซาเร็ธ​ใน​แคว้น​กาลิลี”</verse>
				<verse number="12">พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​บริเวณ​วิหาร ขับไล่​พวก​คน​ที่​ซื้อ​ขาย​ของ​กัน​ที่​นั่น พระองค์​คว่ำ​โต๊ะ​ของ​คน​รับ​แลก​เงิน​และ​ม้านั่ง​ของ​คน​ขาย​นก​พิราบ</verse>
				<verse number="13">พระองค์​พูด​กับ​คน​เหล่า​นั้น​ว่า “มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า ‘บ้าน​ของ​เรา​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า บ้าน​แห่ง​การ​อธิษฐาน’ แต่​พวก​เจ้า​ทำ​ให้​กลาย​เป็น ‘ซ่อง​โจร’ ”</verse>
				<verse number="14">คน​ตาบอด​และ​คน​ง่อย​มา​หา​พระเยซู​ที่​วิหาร พระองค์​รักษา​พวก​เขา</verse>
				<verse number="15">แต่​เมื่อ​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​กับ​พวก​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​เห็น​สิ่ง​อัศจรรย์​ต่าง​ๆ ที่​พระองค์​กระทำ และ​ที่​พวก​เด็ก​ๆ โห่​ร้อง​ตรง​ลาน​วิหาร​ว่า “โฮซันนา​แด่​บุตร​ดาวิด” ก็​ไม่​พอใจ</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​ถาม​พระองค์​ว่า “ท่าน​ไม่​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​เด็ก​ๆ เหล่า​นี้​กำลัง​พูด​กัน​หรือ” พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​ได้ยิน ท่าน​ไม่​เคย​อ่าน​พบ​หรือ​ที่​ว่า ‘พระองค์​ให้​คำ​สรรเสริญ ออก​มา​จาก​ริมฝีปาก​ของ​เด็ก​และ​ทารก’ ”</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ก็​ผละ​จาก​พวก​เขา และ​ออก​จาก​กรุง​ไป​ยัง​หมู่บ้าน​เบธานี​ซึ่ง​พระองค์​ค้าง​คืน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="18">ตอน​เช้าตรู่ ขณะ​กำลัง​กลับ​มา​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม​อีก​ครั้ง พระเยซู​รู้สึก​หิว</verse>
				<verse number="19">พระองค์​เห็น​ต้น​มะเดื่อ​อยู่​ริม​ทาง​ก็​เดิน​เข้า​ไป​ใกล้ เมื่อ​พบ​ว่า​มี​แต่​ใบ​ไม่​มี​ผล​จึง​พูด​ว่า “เจ้า​จะ​ไม่​ออก​ผล​อีก​เลย!” ทันใด​นั้น​ต้น​มะเดื่อ​ก็​เหี่ยว​แห้ง​ไป</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พวก​สาวก​เห็น​ก็​ประหลาด​ใจ​พูด​ว่า “ต้น​มะเดื่อ​เหี่ยว​แห้ง​รวดเร็ว​เช่น​นี้​ได้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ถ้า​เจ้า​มี​ความ​เชื่อ​และ​ไม่​สงสัย ไม่​เพียงแค่​ทำ​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​มะเดื่อ​ต้น​นี้​ได้ แต่​สามารถ​สั่ง​ภูเขา​นี้​ว่า ‘จง​ทิ้ง​ตัว​ลง​ทะเล​ไป’ ก็​จะ​เป็น​เช่น​นั้น</verse>
				<verse number="22">ถ้า​เจ้า​เชื่อ ไม่​ว่า​อธิษฐาน​ขอ​สิ่ง​ใด​ก็​จะ​ได้​รับ”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​บริเวณ​วิหาร ขณะ​สั่งสอน​อยู่ พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​และ​ผู้​อาวุโส​ใน​หมู่​ประชาชน​มา​ถาม​พระองค์​ว่า “ท่าน​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ด้วย​สิทธิ​อำนาจ​ใด แล้ว​ใคร​ให้​สิทธิ​อำนาจ​นี้​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="24">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​จะ​ถาม​ท่าน​สัก​ข้อ​เช่น​กัน ถ้า​ท่าน​ตอบ เรา​ก็​จะ​บอก​ว่า​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ด้วย​สิทธิ​อำนาจ​ใด</verse>
				<verse number="25">บัพติศมา​ของ​ยอห์น​มา​จาก​ไหน สวรรค์​หรือ​มนุษย์” พวก​เขา​หารือ​กัน​ว่า “ถ้า​ตอบ​ว่า ‘มา​จาก​สวรรค์’ เขา​ก็​จะ​ถาม​ว่า ‘แล้ว​ทำไม​ท่าน​ไม่​เชื่อ​ยอห์น’</verse>
				<verse number="26">แต่​ถ้า​เรา​ตอบ​ว่า ‘มา​จาก​มนุษย์’ เรา​ก็​กลัว​ผู้​คน​เพราะ​ทุก​คน​ถือ​ว่า​ยอห์น​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ”</verse>
				<verse number="27">ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​ตอบ​ว่า “เรา​ไม่​รู้” แล้ว​พระองค์​พูด​ว่า “เรา​ก็​จะ​ไม่​บอก​เช่น​กัน​ว่า​เรา​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ด้วย​สิทธิ​อำนาจ​ใด</verse>
				<verse number="28">ท่าน​คิด​อย่างไร ชาย​คน​หนึ่ง​มี​ลูก​ชาย​สอง​คน เขา​ไป​หา​ลูก​คน​โต​และ​พูด​ว่า ‘วัน​นี้​ลูก​ไป​ทำ​งาน​ใน​ไร่​องุ่น​เถิด’</verse>
				<verse number="29">ลูก​คน​นั้น​ตอบ​ว่า ‘ลูก​ไม่​ไป’ แต่​ตอน​หลัง​เปลี่ยน​ใจ​และ​ไป​ทำงาน</verse>
				<verse number="30">แล้ว​พ่อ​ก็​ไป​หา​ลูก​อีก​คน​บอก​อย่าง​เดียวกัน ลูก​คน​นั้น​ตอบ​ว่า ‘ลูก​จะ​ไป’ แต่​กลับ​ไม่​ไป</verse>
				<verse number="31">ถาม​ว่า​ลูก​คน​ไหน​ที่​ทำ​ตามใจ​พ่อ” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “คน​โต” พระเยซู​พูด​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า​คน​เก็บ​ภาษี​และ​โสเภณี​กำลัง​เข้า​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ก่อน​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="32">เพราะ​ยอห์น​มา​เพื่อ​ชี้​ทาง​ชอบ​ธรรม​และ​ท่าน​ไม่​เชื่อ แต่​คน​เก็บ​ภาษี​และ​โสเภณี​เชื่อ และ​แม้​ได้​เห็น​สิ่ง​นี้​แล้ว​ท่าน​ก็​ยัง​ไม่​ยอม​กลับ​ใจ​และ​เชื่อ​เขา</verse>
				<verse number="33">จง​ฟัง​อุปมา​อีก​เรื่อง​คือ มี​เจ้าของ​ไร่​คน​หนึ่ง​ที่​ทำ​ไร่​องุ่น เขา​ล้อม​รั้ว​รอบ​ไร่ สกัด​บ่อ​ย่ำ​องุ่น และ​สร้าง​หอ​ไว้​เฝ้า จาก​นั้น​ให้​คน​ทำ​ไร่​มา​เช่า แล้ว​ย้าย​ไป​ต่าง​แดน</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​ถึง​ฤดู​เก็บ​เกี่ยว เขา​ส่ง​คน​รับใช้​ไป​หา​ผู้​เช่า​เพื่อ​รับ​ผล​ผลิต​ของ​เขา</verse>
				<verse number="35">แต่​พวก​ผู้​เช่า​จับ​คน​รับใช้​ของ​เขา โดย​ทุบ​ตี​คน​หนึ่ง ฆ่า​อีก​คน​หนึ่ง และ​เอา​หิน​ขว้าง​คน​ที่​สาม​จน​ตาย</verse>
				<verse number="36">จาก​นั้น​เจ้าของ​ไร่​องุ่น​จึง​ส่ง​คน​รับใช้​ไป​มาก​กว่า​ครั้ง​แรก แต่​ก็​ถูก​พวก​ผู้​เช่า​ทำ​ร้าย​เหมือน​เดิม</verse>
				<verse number="37">เจ้าของ​ไร่​จึง​ส่ง​ลูก​ชาย​ไป​เป็น​คน​สุดท้าย และ​พูด​ว่า ‘พวก​นั้น​น่า​จะ​เคารพ​ยำเกรง​ลูก​ของ​เรา ’</verse>
				<verse number="38">แต่​เมื่อ​พวก​ผู้​เช่า​เห็น​ว่า​เป็น​ลูก​ชาย พวก​เขา​พูด​กัน​ว่า ‘นี่​ไง​ทายาท เรา​ฆ่า​เขา​กัน​เถอะ แล้ว​ก็​ยึด​มรดก’</verse>
				<verse number="39">พวก​นั้น​จึง​จับ​เขา​โยน​ออก​นอก​ไร่​องุ่น​แล้ว​ฆ่า​ทิ้ง</verse>
				<verse number="40">ด้วย​เหตุ​นี้ เมื่อ​เจ้าของ​ไร่​องุ่น​มา เขา​จะ​ทำ​อะไร​กับ​พวก​ผู้​เช่า”</verse>
				<verse number="41">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “เขา​จะ​ฆ่า​พวก​คน​โหดร้าย​นั้น​ให้​ตาย​อย่าง​โหดเหี้ยม และ​ให้​คน​อื่น​ที่​ยอม​มอบ​ส่วน​แบ่ง​ผล​ผลิต​ใน​ฤดู​เก็บ​เกี่ยว​มา​เช่า​ไร่​องุ่น​นี้”</verse>
				<verse number="42">พระเยซู​พูด​ว่า “พวก​ท่าน​ไม่​เคย​อ่าน​พระคัมภีร์​หรือ​ที่​ว่า ‘ศิลา​ซึ่ง​ช่าง​ก่อ​ได้​ทิ้ง​แล้ว กลับ​กลาย​เป็น​ศิลา​มุม​เอก องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ได้​กระทำ​การ​นี้ ซึ่ง​เป็น​สิ่ง​มหัศจรรย์​ใน​สายตา​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="43">ดังนั้น เรา​บอก​ว่า อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​จะ​ถูก​ยึด​ไป​จาก​พวก​ท่าน และ​ยก​ให้​แก่​ชน​ชาติ​ที่​จะ​ทำ​ให้​มัน​เกิด​ผล</verse>
				<verse number="44">คน​ใด​ล้ม​ทับ​ศิลา​นี้ คน​นั้น​จะ​แตก​เป็น​ชิ้น​ๆ และ​ศิลา​นี้​ล้ม​ทับ​ใคร คน​นั้น​จะ​แหลก​ละเอียด”</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​กับ​ฟาริสี​ได้ยิน​อุปมา​เหล่า​นี้​ก็​รู้​ว่า​พระเยซู​กำลัง​พูด​ถึง​พวก​ตน</verse>
				<verse number="46">จึง​หา​ทาง​จับกุม​พระองค์​แต่​ก็​กลัว​ฝูงชน เพราะ​ผู้​คน​นับถือ​ว่า​พระองค์​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​เป็น​อุปมา​อีก​ว่า</verse>
				<verse number="2">“อาณาจักร​สวรรค์​เป็น​เหมือน​กษัตริย์​ที่​เตรียม​งาน​สมรส​ให้​ลูก​ชาย</verse>
				<verse number="3">เขา​ส่ง​คน​รับใช้​ไป​เชิญ​แขก​ให้​มา​ร่วม​งาน แต่​คน​เหล่า​นั้น​ไม่​ยอม​มา</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​จึง​ส่ง​คน​ไป​อีก​โดย​กล่าว​ว่า ‘ไป​บอก​คน​ที่​เชิญ​ว่า เรา​ได้​เตรียม​งาน​เลี้ยง​ไว้ วัว​และ​โคขุน​ก็​ฆ่า​เรียบร้อย ทุก​อย่าง​พร้อม​แล้ว มา​ร่วม​งาน​สมรส​เถิด’</verse>
				<verse number="5">แต่​คน​เหล่า​นั้น​ไม่​สนใจ​และ​ไป​ที่​อื่น บาง​คน​ไป​ทุ่ง​นา บาง​คน​ไป​ทำ​ธุรกิจ</verse>
				<verse number="6">ส่วน​บาง​คน​ที่​เหลือ​จับ​คน​ของ​กษัตริย์​มา​ทารุณ​และ​ฆ่า</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​โกรธ​มาก จึง​ส่ง​กองทัพ​มา​ทำลายล้าง​พวก​ฆาตกร และ​เผา​เมือง​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​กล่าว​กับ​คน​ของ​เขา​ว่า ‘งาน​สมรส​พร้อม​แล้ว​แต่​คน​ที่​เรา​เชิญ​ไว้​ไม่​คู่ควร</verse>
				<verse number="9">จง​ไป​ตาม​มุม​ถนน เชิญ​ทุก​คน​ที่​เจ้า​พบ​ให้​มา​ร่วม​งาน’</verse>
				<verse number="10">พวก​คน​รับใช้​จึง​ออก​ไป​ตาม​ถนน และ​รวบรวม​ให้​ทุก​คน​มา ไม่ว่า​ดี​หรือ​เลว และ​งาน​สมรส​ก็​เต็ม​ไป​ด้วย​ผู้​คน</verse>
				<verse number="11">แต่​เมื่อ​กษัตริย์​มา​ดู​คน​ร่วม​งาน ก็​สังเกต​เห็น​คน​หนึ่ง​ไม่ได้​สวม​ชุด​สำหรับ​งาน​สมรส</verse>
				<verse number="12">จึง​ถาม​ว่า ‘เจ้า​เข้า​มา​ที่​นี่​ได้​อย่างไร​โดย​ไม่​สวม​ชุด​สำหรับ​งาน​สมรส’ เขา​อ้ำอึ้ง​พูด​ไม่​ออก</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​บอก​คน​รับใช้​ว่า ‘จง​มัด​มือ​มัด​เท้า​คน​นี้ แล้ว​โยน​ออก​ไป​ที่​มืด​ภาย​นอก ที่​จะ​มี​การ​ร่ำไห้​ขบ​เขี้ยว​เคี้ยว​ฟัน’</verse>
				<verse number="14">เพราะ​หลาย​คน​ได้​รับ​เชิญ แต่​น้อย​คน​ที่​ได้​รับ​เลือก”</verse>
				<verse number="15">จาก​นั้น​พวก​ฟาริสี​จึง​ออก​ไป​วางแผน​เพื่อ​จับผิด​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​ส่ง​สาวก​ของ​ตน​กับ​กลุ่ม​สนับสนุน​เฮโรด​มา​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “อาจารย์ เรา​รู้​ว่า​ท่าน​เป็น​คน​ซื่อ​ตรง​และ​สอน​ทาง​ของ​พระเจ้า​ตาม​ความ​จริง ไม่​เอนเอียง เพราะ​ท่าน​ไม่​เห็น​แก่​หน้า​ใคร</verse>
				<verse number="17">โปรด​บอก​เรา​เถิด​ว่า​ท่าน​คิดเห็น​อย่างไร ที่​เรา​เสีย​ภาษี ​ให้​ซีซาร์​นี้​ถูกต้อง​หรือ​ไม่”</verse>
				<verse number="18">แต่​พระเยซู​รู้​ทัน​เจตนา​ชั่ว​ของ​พวก​เขา​จึง​พูด​ว่า “คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด มา​จับ​ผิด​เรา​ทำไม</verse>
				<verse number="19">เอา​เหรียญ​ที่​ใช้​จ่าย​ภาษี​มา​ให้​เรา​ดู” พวก​เขา​เอา​เหรียญ​หนึ่ง​เดนาริอัน​มา​ให้​พระองค์</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ถาม​ว่า “บน​เหรียญ​นี้​สลัก​รูป​และ​ชื่อ​ของ​ใคร”</verse>
				<verse number="21">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ของ​ซีซาร์” พระองค์​จึง​พูด​ว่า “ของ​ซีซาร์​ก็​ให้​ซีซาร์ และ​ของ​พระเจ้า​ก็​มอบ​ให้​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​พวก​เขา​ได้ยิน​เช่น​นี้​ก็​นิ่ง​อึ้ง​และ​จาก​พระองค์​ไป</verse>
				<verse number="23">ใน​วัน​เดียวกัน​นั้น พวก​สะดูสี​ที่​พูด​ว่า​ไม่​มี​การ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​มา​ถาม​พระองค์​ว่า</verse>
				<verse number="24">“อาจารย์ โมเสส​บอก​พวก​เรา​ว่า ถ้า​ผู้​ชาย​คน​ไหน​ตาย​ไป​โดย​ไม่​มี​ลูก ให้​น้อง​ชาย​ของ​เขา​แต่งงาน​กับ​ภรรยา​ม่าย​นั้น เพื่อ​จะ​มี​ลูก​สืบ​สกุล​ให้​พี่​ชาย</verse>
				<verse number="25">คราว​นี้​ใน​พวก​เรา​มี​พี่​น้อง​เจ็ด​คน พี่​คน​โต​แต่งงาน​แล้ว​ตาย​ไป และ​เพราะ​เขา​ไม่​มี​ลูก​จึง​ทิ้ง​ภรรยา​ไว้​ให้​น้อง​ชาย</verse>
				<verse number="26">คน​ที่​สอง​ที่​สาม​ก็​เช่น​กัน จน​มา​ถึง​คน​ที่​เจ็ด</verse>
				<verse number="27">ใน​ที่​สุด​ผู้หญิง​นั้น​ก็​ตาย</verse>
				<verse number="28">แล้ว​เมื่อ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย ผู้หญิง​คน​นี้​จะ​เป็น​ภรรยา​ของ​ใคร​ใน​เจ็ด​คน​นั้น เพราะ​ทุก​คน​ได้​แต่งงาน​กับ​เธอ”</verse>
				<verse number="29">พระเยซู​ตอบ​ว่า “พวก​ท่าน​ผิด​เพราะ​ไม่​รู้​พระคัมภีร์​หรือ​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย ผู้​คน​จะ​ไม่​มี​การ​แต่งงาน​หรือ​ยก​ให้​เป็น​สามี​ภรรยา​กัน แต่​จะ​เป็น​เหมือน​ทูต​สวรรค์</verse>
				<verse number="31">ส่วน​เรื่อง​การ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​นั้น ท่าน​ยัง​ไม่​ได้​อ่าน​หรือ​ที่​พระเจ้า​พูด​กับ​ท่าน​ว่า</verse>
				<verse number="32">‘เรา​เป็น​พระเจ้า​ของ​อับราฮัม พระเจ้า​ของ​อิสอัค และ​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ ’ พระองค์​ไม่​ใช่​พระเจ้า​ของ​คน​ตาย แต่​คือ​พระเจ้า​ของ​คน​เป็น”</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​ฝูงชน​ได้ยิน​ดัง​นี้​ก็​ตกตะลึง​ใน​คำ​สอน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​พวก​ฟาริสี​ได้ยิน​ว่า​พระเยซู​ทำ​ให้​พวก​สะดูสี​นิ่ง​อึ้ง​ไป จึง​รวม​หัว​กัน</verse>
				<verse number="35">คน​หนึ่ง​ใน​พวก​เขา​ซึ่ง​เชี่ยวชาญ​กฎ​บัญญัติ​มา​ทดสอบ​พระเยซู​โดย​ถาม​ว่า</verse>
				<verse number="36">“อาจารย์ พระ​บัญญัติ​ข้อ​ใด​ใน​กฎ​บัญญัติ​ที่​สำคัญ​ที่สุด”</verse>
				<verse number="37">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ ‘จง​รัก​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​พระเจ้า​ของ​ท่าน​อย่าง​สุด​ใจ สุด​จิต และ​สุด​ความ​คิด ’</verse>
				<verse number="38">นี่​เป็น​พระบัญญัติ​ข้อ​แรก​และ​สำคัญ​ที่สุด</verse>
				<verse number="39">ข้อ​ที่​สอง​ก็​เช่น​กัน​คือ ‘จง​รัก​เพื่อนบ้าน​เหมือน​รัก​ตนเอง’</verse>
				<verse number="40">หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​และ​หนังสือ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ล้วน​ขึ้น​อยู่​กับ​พระบัญญัติ​สอง​ข้อ​นี้”</verse>
				<verse number="41">ขณะ​พวก​ฟาริสี​มา​ชุมนุม​กัน พระเยซู​ถาม​ว่า</verse>
				<verse number="42">“พวก​ท่าน​คิดเห็น​อย่างไร​เกี่ยว​กับ​พระเมสสิยาห์ พระองค์​เป็น​บุตร​ของ​ใคร” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “บุตร​ดาวิด”</verse>
				<verse number="43">พระองค์​พูด​ว่า “แล้ว​เหตุใด​เมื่อ​กล่าว​โดย​พระวิญญาณ ดาวิด​จึง​เรียก​พระองค์​ว่า ‘องค์​พระผู้เป็นเจ้า’ เพราะ​ดาวิด​บอก​ว่า</verse>
				<verse number="44">‘องค์​พระผู้เป็นเจ้า​กล่าว​กับ​องค์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ว่า “จง​นั่ง​ที่​ขวา​มือ​ของ​เรา จนกว่า​เรา​จะ​ทำ​ให้​ศัตรู​ของ​เจ้า อยู่​ใต้​เท้า​ของ​เจ้า” ’</verse>
				<verse number="45">ใน​เมื่อ​ดาวิด​เรียก​พระองค์​ว่า ‘องค์​พระผู้เป็นเจ้า’ แล้ว​พระองค์​จะ​เป็น​บุตร​ดาวิด​ได้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="46">ไม่​มี​ใคร​ตอบ​พระองค์​ได้​สัก​คำ และ​ตั้งแต่​วัน​นั้น​ไม่​มี​ใคร​กล้า​ถาม​พระองค์​อีก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">พระเยซู​พูด​กับ​ฝูงชน​และ​สาวก​ของ​พระองค์​ว่า</verse>
				<verse number="2">“พวก​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​กับ​ฟาริสี​นั่ง​อยู่​บน​ที่​นั่ง​ของ​โมเสส</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​พวก​ท่าน​ต้อง​ใส่ใจ​ทำ​ทุก​อย่าง​ที่​เขา​บอก แต่​อย่า​ทำ​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ เพราะ​เขา​ไม่ได้​ปฏิบัติ​ตาม​สิ่ง​ที่​สอน</verse>
				<verse number="4">เขา​วาง​ภาระ​หนัก​ไว้​บน​บ่า​ของ​ผู้​คน ส่วน​ตัว​เอง​ไม่​ยอม​ใช้​แม้​แต่​นิ้ว​เดียว​ช่วย​แบก</verse>
				<verse number="5">ทุก​สิ่ง​ที่​ทำ​ล้วน​อวด​ให้​คน​เห็น เขา​คาด​กลัก​พระธรรม ขนาด​ใหญ่ มี​พู่​ห้อย​ยาว​ที่​ชาย​เสื้อ</verse>
				<verse number="6">ชอบ​ที่​มี​เกียรติ​ใน​งาน​เลี้ยง​และ​นั่ง​ที่​สำคัญ​ที่​สุด​ใน​ธรรม​ศาลา</verse>
				<verse number="7">ชอบ​ให้​คน​มา​คำนับ​ทักทาย​ใน​ตลาด​และ​เรียก​เขา​ว่า ‘รับบี’</verse>
				<verse number="8">ส่วน​พวก​ท่าน​อย่า​ให้​ใคร​เรียก​ว่า ‘รับบี’ เพราะ​ท่าน​มี​พระ​อาจารย์​เพียง​ผู้​เดียว และ​ทุก​คน​เป็น​พี่​น้อง​กัน</verse>
				<verse number="9">และ​อย่า​เรียก​คน​ใด​ใน​โลก​ว่า ‘บิดา’ เพราะ​ท่าน​มี​พระบิดา​ผู้​เดียว​ใน​สวรรค์</verse>
				<verse number="10">ทั้ง​อย่า​ให้​ใคร​มา​เรียก​ว่า ‘ครู’ เพราะ​มี​ครู​ผู้​เดียว​คือ​พระเมสสิยาห์</verse>
				<verse number="11">คน​ที่​ยิ่ง​ใหญ่​ที่​สุด​ใน​พวก​ท่าน​จะ​เป็น​คน​รับใช้</verse>
				<verse number="12">เพราะ​คน​ที่​ยก​ตน​ขึ้น​จะ​ถูก​กด​ลง และ​คน​ที่​ถ่อม​ตน​ลง​จะ​ได้​รับ​การ​ยก​ขึ้น</verse>
				<verse number="13">วิบัติ​แก่​เจ้า ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​และ​ฟาริสี คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด! เจ้า​ปิด​ประตู​อาณาจักร​สวรรค์​ใส่​หน้า​ผู้​คน ตัว​เจ้า​เอง​ไม่​เข้า​ไป​แล้ว​ยัง​ขัด​ขวาง​คน​ที่​พยายาม​จะ​เข้า​ไป</verse>
				<verse number="14"></verse>
				<verse number="15">วิบัติ​แก่​เจ้า ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​และ​ฟาริสี คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด! เจ้า​ข้าม​น้ำ​ข้าม​ทะเล​เพื่อ​นำ​คน​หนึ่ง​มา​เข้า​ศาสนา และ​เมื่อ​ได้​คน​นั้น​มา​แล้ว ก็​ทำ​ให้​เขา​สมควร​ตก​นรก​มาก​กว่า​เจ้า​ถึง​สอง​เท่า</verse>
				<verse number="16">วิบัติ​แก่​เจ้า คน​นำ​ทาง​ตาบอด! เจ้า​พูด​ว่า ‘ใคร​สาบาน​โดย​อ้าง​วิหาร​ก็​ไม่​มี​ผล​อะไร แต่​ถ้า​สาบาน​โดย​อ้าง​ทองคำ​ของ​วิหาร​ก็​ต้อง​ทำ​ตาม​ที่​สาบาน​ไว้’</verse>
				<verse number="17">พวก​ตาบอด​โง่เขลา! อย่าง​ไหน​สำคัญ​กว่า ทองคำ​หรือ​วิหาร​ที่​ทำ​ให้​ทองคำ​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="18">และ​เจ้า​พูด​ด้วย​ว่า ‘ถ้า​ใคร​สาบาน​โดย​อ้าง​แท่น​บูชา​ก็​ไม่​มี​ผล​อะไร แต่​ถ้า​อ้าง​ของ​ถวาย​บน​แท่น​นั้น​ก็​ต้อง​ทำ​ตาม​ที่​สาบาน​ไว้’</verse>
				<verse number="19">เจ้า​คน​ตาบอด! อย่าง​ไหน​สำคัญ​กว่า ของ​ถวาย​หรือ​แท่น​บูชา​ที่​ทำ​ให้​ของ​ถวาย​นั้น​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น คน​ที่​สาบาน​โดย​อ้าง​แท่น​บูชา ก็​สาบาน​โดย​อ้าง​แท่น​บูชา​และ​ทุก​สิ่ง​บน​แท่น​นั้น</verse>
				<verse number="21">คน​ที่​สาบาน​โดย​อ้าง​วิหาร ก็​สาบาน​โดย​อ้าง​วิหาร​และ​พระองค์​ผู้​อยู่​ใน​วิหาร​นั้น</verse>
				<verse number="22">และ​คน​ที่​สาบาน​โดย​อ้าง​ฟ้า​สวรรค์ ก็​สาบาน​โดย​อ้าง​บัลลังก์​ของ​พระเจ้า​และ​พระองค์​ผู้​นั่ง​บน​บัลลังก์​นั้น</verse>
				<verse number="23">วิบัติ​แก่​เจ้า ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​และ​ฟาริสี คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด! เจ้า​ถวาย​สิบลด​ของ​เครื่องเทศ คือ​สะระแหน่ ลูก​ผักชี และ​ยี่หร่า แต่​เจ้า​ละเลย​เรื่อง​สำคัญ​กว่า​ใน​กฎ​บัญญัติ คือ​ความ​ยุติธรรม ความ​เมตตา และ​ความ​สัตย์ซื่อ เจ้า​ควร​ปฏิบัติ​อย่าง​หลัง​โดย​ไม่​ละเลย​อย่าง​แรก</verse>
				<verse number="24">พวก​คน​นำ​ทาง​ที่​ตาบอด! เจ้า​กรอง​ลูกน้ำ​ออก​แต่​กลืน​อูฐ​เข้า​ไป</verse>
				<verse number="25">วิบัติ​แก่​เจ้า ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​และ​ฟาริสี คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด! เจ้า​ล้าง​ถ้วย​ชาม​แค่​ด้าน​นอก แต่​ด้าน​ใน​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​โลภ​และ​มัวเมา​ใน​กิเลส</verse>
				<verse number="26">พวก​ฟาริสี​ตาบอด! จง​ล้าง​ถ้วย​ชาม​ด้าน​ใน​ก่อน แล้ว​ด้าน​นอก​จะ​สะอาด​ด้วย</verse>
				<verse number="27">วิบัติ​แก่​เจ้า ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​และ​ฟาริสี คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด! เจ้า​เป็น​เหมือน​อุโมงค์​วาง​ศพ​ฉาบ​ปูน​ขาว ภาย​นอก​แล​ดู​สวย​งาม แต่​ภาย​ใน​เต็ม​ไป​ด้วย​กระดูก​คน​ตาย​และ​ทุก​สิ่ง​ที่​โสโครก</verse>
				<verse number="28">ใน​ทำนอง​เดียวกัน เปลือก​นอก​ผู้​คน​มอง​ว่า​เจ้า​ชอบ​ธรรม แต่​ภาย​ใน​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด​และ​ชั่ว​ร้าย</verse>
				<verse number="29">วิบัติ​แก่​เจ้า ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​และ​ฟาริสี คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด! เจ้า​สร้าง​อุโมงค์​วาง​ศพ​ให้​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​และ​ตกแต่ง​อนุสาวรีย์​ของ​คน​ชอบ​ธรรม</verse>
				<verse number="30">และ​พูด​ว่า ‘ถ้า​เรา​อยู่​ใน​สมัย​เดียว​กับ​บรรพบุรุษ เรา​จะ​ไม่​ร่วม​ทำ​ให้​ผู้​เผย​พระวจนะ​ต้อง​หลั่ง​เลือด​เลย’</verse>
				<verse number="31">เจ้า​ยืนยัน​ตัวเอง​แล้ว​ว่า​เป็น​ลูก​หลาน​ของ​คน​ที่​ฆ่า​ผู้​เผย​พระวจนะ</verse>
				<verse number="32">ดังนั้น​จง​สานต่อ​สิ่ง​ที่​บรรพบุรุษ​ได้​เริ่มต้น​ไว้​เถิด</verse>
				<verse number="33">เจ้า​งู​ร้าย! เจ้า​ฝูง​งู​พิษ! พวก​เจ้า​จะ​รอดพ้น​จาก​การ​ลงโทษ​ให้​ตก​นรก​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="34">เรา​กำลัง​ส่ง​ผู้​เผย​พระวจนะ นัก​ปราชญ์ และ​ครู​ทั้งหลาย​มา บาง​คน​จะ​ถูก​เจ้า​ฆ่า​และ​ตรึง​ไม้​กางเขน บาง​คน​จะ​ถูก​เจ้า​เฆี่ยน​ตี​ใน​ธรรม​ศาลา​และ​ไล่​ล่า​จาก​เมือง​นั้น​ไป​เมือง​นี้</verse>
				<verse number="35">ดังนั้น เลือด​ของ​คน​ชอบ​ธรรม​ทั้งหมด​ที่​ไหล​รด​ดิน​จะ​ตก​อยู่​กับ​เจ้า ตั้งแต่​เลือด​ของ​อาแบล​คน​ชอบธรรม​ไป​จน​ถึง​เลือด​ของ​เศคาริยาห์​ลูก​ชาย​เบเรคิยาห์​ซึ่ง​เจ้า​ฆ่า​ตาย​ตรง​ระหว่าง​วิหาร​กับ​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="36">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ทั้งหมด​นี้​จะ​เกิดขึ้น​แก่​คน​ใน​ยุค​นี้</verse>
				<verse number="37">เยรูซาเล็ม เยรูซาเล็ม เจ้า​ฆ่า​เหล่า​ผู้​เผย​พระวจนะ และ​เอา​หิน​ขว้าง​คน​ที่​ถูก​ส่ง​มา​หา​เจ้า บ่อย​ครั้ง​ที่​เรา​ปรารถนา​จะ​โอบ​ลูก​ของ​เจ้า​ไว้​ด้วยกัน เหมือน​แม่​ไก่​ที่​กก​ลูก​ไว้​ใต้​ปีก แต่​เจ้า​ไม่​ยอม</verse>
				<verse number="38">ดู​สิ บ้าน​ของ​เจ้า​ถูก​ทิ้ง​ร้าง</verse>
				<verse number="39">เพราะ​เรา​บอก​เจ้า​ว่า เจ้า​จะ​ไม่​ได้​เห็น​เรา​อีก​จนกว่า​จะ​พูด​ว่า ‘ขอ​พระพร​เป็น​ของ​พระองค์​ผู้​มา​ใน​นาม​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">พระเยซู​เดิน​ออก​จาก​วิหาร และ​สาวก​ของ​พระองค์​เข้า​มา​ชวน​ให้​พระองค์​ชม​อาคาร​ต่าง​ๆ ใน​บริเวณ​วิหาร</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ถาม​ว่า “พวก​เจ้า​เห็น​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​นี้​ไหม เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ที่​นี่​จะ​ไม่​เหลือ​ก้อน​หิน​สัก​ก้อน​ซ้อน​ทับ​กัน​เลย แต่​จะ​ถูก​โยน​ทิ้ง​หมด”</verse>
				<verse number="3">ขณะ​พระเยซู​นั่ง​อยู่​บน​ภูเขา​มะกอกเทศ พวก​สาวก​มา​พูด​กับ​พระองค์​เป็น​การ​ส่วนตัว​ว่า “ขอ​บอก​พวก​เรา​เถิด​ว่า​สิ่ง​นี้​จะ​เกิดขึ้น​เมื่อไหร่ และ​อะไร​จะ​เป็น​หมาย​สำคัญ​ถึง​การ​มา​ของ​พระองค์​กับ​วาระ​สิ้น​ยุค”</verse>
				<verse number="4">พระเยซู​ตอบ​ว่า “จง​ระวัง อย่า​ให้​ใคร​มา​หลอก​เจ้า</verse>
				<verse number="5">เพราะ​หลาย​คน​จะ​มา​ใน​นาม​ของ​เรา​และ​อ้าง​ว่า ‘เรา​เป็น​พระเมสสิยาห์’ และ​จะ​หลอก​คน​มากมาย</verse>
				<verse number="6">เจ้า​จะ​ได้ยิน​ข่าว​สงคราม​และ​ข่าว​ลือ​เรื่อง​สงคราม จง​ระวัง อย่า​ตื่น​ตกใจ สิ่ง​เหล่า​นี้​ต้อง​เกิดขึ้น​แต่​ยัง​ไม่​ถึง​จุด​จบ</verse>
				<verse number="7">ชน​ชาติ​ต่อ​ชน​ชาติ อาณาจักร​ต่อ​อาณาจักร​จะ​สู้​รบ​กัน จะ​เกิด​การ​กันดาร​อาหาร​และ​แผ่นดิน​ไหว​ใน​ที่​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="8">ทั้งหมด​นี้​คือ​จุด​เริ่มต้น​ของ​ความ​เจ็บ​ปวด​ใน​การ​คลอด​ลูก</verse>
				<verse number="9">แล้ว​จะ​มอบ​เจ้า​ไว้​ให้​ถูก​ข่มเหง​และ​ถึง​ตาย ชน​ชาติ​ทั้ง​สิ้น​จะ​เกลียด​เจ้า​เพราะ​เรา</verse>
				<verse number="10">เวลา​นั้น​หลาย​คน​จะ​หันเห​จาก​ความ​เชื่อ จะ​ทรยศ​และ​เกลียด​ชัง​กัน</verse>
				<verse number="11">และ​จะ​มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​เท็จ​มากมาย​มา​หลอกลวง​ผู้​คน​เป็น​อัน​มาก</verse>
				<verse number="12">เนื่องจาก​ความ​ชั่ว​ร้าย​เพิ่ม​ทวี​ขึ้น ความ​รัก​ของ​คน​ส่วน​ใหญ่​จะ​เย็นชา​ลง</verse>
				<verse number="13">แต่​คน​ที่​ยืนหยัด​จน​ถึง​ที่สุด​จะ​รอด</verse>
				<verse number="14">และ​ข่าว​ประเสริฐ​เรื่อง​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​จะ​ถูก​ประกาศ​ไป​ทั่ว​โลก ดุจ​พยาน​แก่​ชน​ทุก​ชาติ​แล้ว​ยุค​นี้​จะ​สิ้นสุด</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​เมื่อ​เจ้า​เห็น ‘สิ่ง​น่า​รังเกียจ​ที่​ก่อ​ให้​เกิด​วิบัติ’ ตั้ง​อยู่​ใน​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ดัง​ที่​กล่าว​ไว้​ผ่าน​ทาง​ผู้​เผย​พระวจนะ​ดาเนียล (ให้​ผู้​อ่าน​เข้าใจ​เอา​เอง​เถิด)</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​นั้น​ให้​คน​ที่​อยู่​ใน​ยูเดีย​หนี​ไป​ที่​ภูเขา</verse>
				<verse number="17">อย่า​ให้​ใคร​ที่​อยู่​บน​ดาดฟ้า​ลง​มา​เก็บ​ข้าว​ของ​ออก​จาก​บ้าน</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​อยู่​ตาม​ทุ่ง​นา​ก็​อย่า​กลับ​ไป​เอา​เสื้อ​คลุม</verse>
				<verse number="19">วัน​เหล่า​นั้น​น่า​สะพรึง​กลัว​สำหรับ​หญิง​มี​ครรภ์​และ​แม่​ลูก​อ่อน</verse>
				<verse number="20">จง​อธิษฐาน​เพื่อ​การ​หนี​ของ​พวก​เจ้า​จะ​ไม่​เกิด​ใน​ฤดู​หนาว​หรือ​ใน​วัน​สะบาโต</verse>
				<verse number="21">เพราะ​ครั้ง​นั้น​จะ​เกิด​ความ​ทุกข์​ยาก​ครั้ง​ใหญ่ ไม่​มี​ครั้ง​ไหน​เทียบเท่า​นับ​จาก​โลก​เกิดขึ้น​จน​ถึง​เดี๋ยว​นี้ และ​จะ​ไม่​มี​ครั้ง​ไหน​เทียบ​ได้​อีก</verse>
				<verse number="22">ถ้า​วัน​เหล่า​นั้น​ไม่​ถูก​ทำ​ให้​สั้น​ลง จะ​ไม่​มี​ใคร​เหลือ​รอด​เลย แต่​เพราะ​เห็น​แก่​คน​ที่​เลือกสรร​ไว้ วัน​เหล่า​นั้น​จึง​ถูก​ทำ​ให้​สั้น​ลง</verse>
				<verse number="23">ตอน​นั้น​ถ้า​มี​ใคร​บอก​พวก​เจ้า​ว่า ‘ดู​สิ พระเมสสิยาห์​อยู่​ที่​นี่!’ หรือ ‘พระองค์​อยู่​ที่​นั่น!’ ก็​อย่า​ไป​เชื่อ</verse>
				<verse number="24">เพราะ​จะ​มี​พระเมสสิยาห์​ปลอม​และ​ผู้​เผย​พระวจนะ​เท็จ​เกิดขึ้น เขา​จะ​แสดง​หมาย​สำคัญ​และ​การ​อัศจรรย์​ยิ่งใหญ่​เพื่อ​หลอกลวง ถ้า​เป็น​ไป​ได้​ก็​จะ​หลอกลวง​แม้​แต่​คน​ที่​เลือกสรร​ไว้</verse>
				<verse number="25">เรา​บอก​เจ้า​ไว้​ล่วงหน้า​แล้ว</verse>
				<verse number="26">ดังนั้น​ถ้า​ใคร​มา​บอก​เจ้า​ว่า ‘พระองค์​อยู่​ที่​นั่น​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร’ อย่า​ออก​ไป หรือ​บอก​ว่า ‘พระองค์​อยู่​ที่​นี่​ใน​ห้อง​ชั้น​ใน’ อย่า​เชื่อ</verse>
				<verse number="27">เพราะ​ฟ้าแลบ​จาก​ตะวัน​ออก​ยัง​มอง​เห็น​ได้​แม้​ทาง​ตะวัน​ตก การ​มา​ของ​บุตร​มนุษย์​ก็​จะ​เป็น​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="28">ซาก​ศพ​อยู่​ที่​ไหน ฝูง​แร้ง​จะ​รุม​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="29">ใน​ทันที​หลังจาก​วัน​แห่ง​ความ​ทุกข์​เหล่า​นั้น ‘ดวง​อาทิตย์​จะ​มืดมิด ดวง​จันทร์​จะ​ไม่​ส่อง​แสง ดวง​ดาว​ทั้ง​หลาย​จะ​ร่วง​จาก​ท้องฟ้า และ​ฟ้า​สวรรค์​จะ​ถูก​เขย่า’</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​นั้น​หมาย​สำคัญ​ของ​บุตร​มนุษย์​จะ​ปรากฏ​ขึ้น​ใน​ฟ้า​สวรรค์ และ​คน​ทุก​ชาติ​บน​แผ่นดิน​โลก จะ​ร้องไห้​คร่ำครวญ พวก​เขา​จะ​เห็น​บุตร​มนุษย์​มา​บน​หมู่​เมฆ​แห่ง​ฟ้า​สวรรค์ ด้วย​ฤทธิ์เดช​และ​เกียรติ​สิริ​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="31">พระองค์​จะ​ส่ง​พวก​ทูตสวรรค์​มา​พร้อม​กับ​เสียง​แตร​ดัง​สนั่น พวก​เขา​จะ​รวบรวม​คน​ที่​เลือกสรร​ไว้​จาก​ทั้ง​สี่​ทิศ จาก​สุด​ขอบ​ฟ้า​ข้าง​หนึ่ง​จด​อีก​ข้าง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="32">จง​เรียนรู้​บท​เรียน​นี้​จาก​ต้น​มะเดื่อ ทันที​ที่​มัน​แตก​กิ่ง​ผลิ​ใบ เจ้า​ก็​รู้​ว่า​ฤดู​ร้อน​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="33">เช่น​เดียว​กัน เมื่อ​เจ้า​เห็น​ทุก​สิ่ง​เหล่า​นี้ เจ้า​ก็​รู้​ว่า​สิ่ง​นี้ ใกล้​เข้า​มา​แล้ว อยู่​ที่​ประตู​นี่​เอง</verse>
				<verse number="34">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า คน​ใน​ยุค​นี้​จะ​ยัง​ไม่​ตาย​ไป​จนกว่า​ทุก​สิ่ง​เหล่า​นี้​จะ​เกิดขึ้น​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="35">ฟ้า​และ​ดิน​จะ​สูญ​สิ้น​ไป แต่​ถ้อยคำ​ของ​เรา​จะ​ไม่​มี​วัน​สูญ​สลาย​เลย</verse>
				<verse number="36">ไม่​มี​ใคร​รู้​วัน​เวลา​นั้น แม้​แต่​ทูต​สวรรค์​หรือ​พระบุตร ก็​ไม่​รู้ มี​แต่​พระบิดา​เท่านั้น​ที่​รู้</verse>
				<verse number="37">ใน​สมัย​โนอาห์​เป็น​อย่างไร เมื่อ​บุตร​มนุษย์​มา​จะ​เป็น​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="38">เพราะ​ช่วง​เวลา​ก่อน​น้ำ​ท่วม​โลก ผู้​คน​กิน​ดื่ม แต่งงาน และ​ยก​ให้​เป็น​สามี​ภรรยา​กัน จน​ถึง​วัน​ที่​โนอาห์​เข้า​ใน​เรือ</verse>
				<verse number="39">พวก​เขา​ไม่​รู้​อะไร​เกี่ยว​กับ​สิ่ง​ที่​จะ​เกิดขึ้น จน​กระทั่ง​น้ำ​ท่วม​และ​พัด​พา​พวก​เขา​ไป​หมด เมื่อ​บุตร​มนุษย์​มา​ก็​จะ​เป็น​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="40">ชาย​สอง​คน​อยู่​ใน​ทุ่ง​นา คน​หนึ่ง​จะ​ถูก​รับ​ไป และ​อีก​คน​จะ​ถูก​ทิ้ง​ไว้</verse>
				<verse number="41">หญิง​สอง​คน​โม่​แป้ง​อยู่ คน​หนึ่ง​จะ​ถูก​รับ​ไป และ​อีก​คน​จะ​ถูก​ทิ้ง​ไว้</verse>
				<verse number="42">ฉะนั้น จง​เฝ้า​ระวัง​ให้​ดี เพราะ​เจ้า​ไม่​รู้​ว่า​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​มา​วัน​ไหน</verse>
				<verse number="43">แต่​จง​เข้าใจ​ข้อ​นี้​คือ ถ้า​เจ้าของ​บ้าน​รู้​ล่วงหน้า​ว่า​ขโมย​จะ​มา​ตอน​กลาง​คืน​เวลา​ไหน เขา​ย่อม​เฝ้า​ระวัง​และ​ไม่​ปล่อย​ให้​ใคร​บุกรุก​เข้า​บ้าน</verse>
				<verse number="44">ดังนั้น​พวก​เจ้า​ก็​ต้อง​เตรียม​พร้อม​ด้วย เพราะ​บุตร​มนุษย์​จะ​มา​ใน​เวลา​ที่​คาด​ไม่​ถึง</verse>
				<verse number="45">ใคร​เป็น​คน​รับใช้​ที่​สัตย์ซื่อ​และ​ฉลาด​ที่​นาย​ตั้ง​ให้​ดูแล​คน​รับใช้​อื่น​ๆ ใน​บ้าน เพื่อ​คอย​แจกจ่าย​อาหาร​แก่​พวก​เขา​ตาม​เวลา</verse>
				<verse number="46">เป็น​ผล​ดี​กับ​คน​รับใช้​ผู้​ที่​นาย​ของ​เขา​กลับ​มา​แล้ว​พบ​ว่า​เขา​ทำ​ตาม​หน้าที่</verse>
				<verse number="47">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า นาย​จะ​ตั้ง​เขา​ให้​ดูแล​ทรัพย์สิน​ทั้ง​หมด</verse>
				<verse number="48">แต่​ถ้า​คน​รับใช้​นั้น​เป็น​คน​ชั่ว​ร้าย​และ​คิด​ใน​ใจ​ว่า ‘อีก​นาน​กว่า​นาย​จะ​กลับ​มา’</verse>
				<verse number="49">จึง​เริ่ม​ทุบ​ตี​คน​รับใช้​ด้วย​กัน​และ​กิน​ดื่ม​กับ​พวก​ขี้เมา</verse>
				<verse number="50">นาย​จะ​กลับ​มา​ใน​วัน​ที่​เขา​คาด​ไม่​ถึง​และ​ใน​เวลา​ที่​ไม่​รู้​ตัว</verse>
				<verse number="51">นาย​จะ​สับ​เขา​เป็น​ชิ้น​ๆ และ​ให้​ไป​อยู่​ใน​ที่​แห่ง​หนึ่ง​กับ​คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด ซึ่ง​มี​การ​ร่ำไห้​และ​ขบเขี้ยว​เคี้ยวฟัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">อาณาจักร​สวรรค์​เป็น​เหมือน​หญิง​สาว​พรหมจรรย์​สิบ​คน​ถือ​ตะเกียง​ออก​ไป​รับ​เจ้าบ่าว</verse>
				<verse number="2">มี​คน​โง่​ห้า​คน คน​ฉลาด​ห้า​คน</verse>
				<verse number="3">คน​โง่​เอา​ตะเกียง​ไป แต่​ไม่​เอา​น้ำมัน​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="4">ส่วน​คน​ฉลาด​เอา​น้ำมัน​ใส่​เหยือก​ถือ​ไป​พร้อม​ตะเกียง</verse>
				<verse number="5">เป็น​เวลา​นาน​กว่า​เจ้าบ่าว​จะ​มา ทั้ง​สิบ​คน​ง่วง​และ​หลับ​ไป</verse>
				<verse number="6">มี​เสียง​ร้อง​ดัง​ขึ้น​ตอน​เที่ยง​คืน​ว่า ‘เจ้าบ่าว​มา​แล้ว! ออก​มา​รับ​เถิด!’</verse>
				<verse number="7">หญิง​สาว​ทั้ง​สิบ​คน​จึง​ตื่น​ขึ้น​แต่ง​ไส้​ตะเกียง</verse>
				<verse number="8">หญิง​ที่​โง่​พูด​กับ​หญิง​ที่​ฉลาด​ว่า ‘แบ่ง​น้ำมัน​ให้​เรา​บ้าง ตะเกียง​ของ​เรา​จวน​จะ​ดับ​แล้ว’</verse>
				<verse number="9">หญิง​ฉลาด​ตอบ​ว่า ‘ไม่ได้​หรอก น้ำมัน​ไม่​พอ​สำหรับ​เรา​และ​เจ้า ไป​ซื้อ​จาก​คน​ขาย​น้ำมัน​เอง​เถิด’</verse>
				<verse number="10">ขณะ​กำลัง​ไป​ซื้อ​อยู่​นั้น​เจ้าบ่าว​ก็​มา​ถึง พวก​ที่​พร้อม​อยู่​ก็​ไป​งาน​เลี้ยง​พร้อม​กับ​เจ้าบ่าว​และ​ประตู​ก็​ปิด</verse>
				<verse number="11">หลังจาก​นั้น​หญิง​สาว​อีก​ห้า​คน​มา​ร้อง​เรียก ‘นาย​ท่าน นาย​ท่าน เปิด​ประตู​ให้​พวก​เรา​ด้วย!’</verse>
				<verse number="12">แต่​เขา​ตอบ​ว่า ‘เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า​เรา​ไม่​รู้จัก​เจ้า’</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​จง​เฝ้า​ระวัง​ให้​ดี เพราะ​เจ้า​ไม่​รู้​วัน​เวลา​นั้น</verse>
				<verse number="14">อาณาจักร​สวรรค์​ยัง​เปรียบ​เหมือน​ชาย​คน​หนึ่ง​จะ​ออก​เดินทาง จึง​เรียก​คน​รับใช้​มา​มอบหมาย​ให้​ดูแล​ทรัพย์สิน</verse>
				<verse number="15">เขา​ให้​ทองคำ​ห้า​ถุง แก่​คน​หนึ่ง สอง​ถุง​แก่​คน​หนึ่ง และ​หนึ่ง​ถุง​แก่​อีก​คน​หนึ่ง ตาม​ความ​สามารถ​ของ​แต่ละ​คน แล้ว​เขา​ก็​ไป</verse>
				<verse number="16">คน​ที่​รับ​ทองคำ​ห้า​ถุง​นำ​ไป​ลงทุน​ทันที​และ​ได้​กำไร​มา​อีก​ห้า​ถุง</verse>
				<verse number="17">คน​ที่​รับ​สอง​ถุง​ก็​เช่น​กัน​ได้​กำไร​มา​อีก​สอง​ถุง</verse>
				<verse number="18">ส่วน​คน​ที่​รับ​หนึ่ง​ถุง​ไป​ขุด​หลุม​เอา​ทองคำ​ของ​นาย​ซ่อน​ไว้</verse>
				<verse number="19">หลังจาก​ผ่าน​ไป​นาน นาย​ก็​กลับ​มา​คิด​บัญชี​กับ​คน​รับใช้</verse>
				<verse number="20">คน​ที่​รับ​ทองคำ​ห้า​ถุง​นำ​อีก​ห้า​ถุง​มา​เรียน​ว่า ‘เจ้านาย ท่าน​ให้​ทองคำ​ห้า​ถุง ข้าพเจ้า​ได้​กำไร​มา​อีก​ห้า​ถุง’</verse>
				<verse number="21">เจ้านาย​ตอบ​ว่า ‘ดี​มาก เจ้า​เป็น​คน​รับใช้​ที่​ดี​และ​สัตย์ซื่อ เจ้า​สัตย์ซื่อ​ใน​สิ่ง​เล็ก​น้อย เรา​จะ​ตั้ง​เจ้า​ให้​ดูแล​สิ่ง​มากมาย มา​มี​ความ​สุข​ร่วม​กัน​กับ​นาย​ของ​เจ้า​เถิด’</verse>
				<verse number="22">คน​ที่​รับ​สอง​ถุง​ก็​มา​เรียน​ว่า ‘เจ้านาย ท่าน​ให้​ทองคำ​สอง​ถุง ข้าพเจ้า​ได้​กำไร​มา​อีก​สอง​ถุง’</verse>
				<verse number="23">เจ้านาย​ตอบ​ว่า ‘ดี​มาก เจ้า​เป็น​คน​รับใช้​ที่​ดี​และ​สัตย์ซื่อ เจ้า​สัตย์ซื่อ​ใน​สิ่ง​เล็ก​น้อย เรา​จะ​ตั้ง​เจ้า​ให้​ดูแล​สิ่ง​มากมาย มา​มี​ความ​สุข​ร่วม​กัน​กับ​นาย​ของ​เจ้า​เถิด’</verse>
				<verse number="24">จาก​นั้น​คน​ที่​รับ​หนึ่ง​ถุง​มา​เรียน​ว่า ‘เจ้านาย ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​ท่าน​เป็น​คน​เข้มงวด เก็บ​เกี่ยว​สิ่ง​ที่​ท่าน​ไม่ได้​เพาะ​ปลูก และ​รวบรวม​ผล​ที่​ท่าน​ไม่ได้​หว่าน</verse>
				<verse number="25">ข้าพเจ้า​กลัว​จึง​เอา​ทองคำ​ไป​ซ่อน​ไว้​ใต้​ดิน นี่​คือ​ทองคำ​ของ​ท่าน’</verse>
				<verse number="26">เจ้านาย​ตอบ​ว่า ‘เจ้า​คน​รับใช้​ชั่ว​และ​เกียจคร้าน! เจ้า​ก็​รู้​ว่า​เรา​เก็บ​เกี่ยว​สิ่ง​ที่​เรา​ไม่ได้​เพาะ​ปลูก​และ​รวบรวม​ผล​ที่​เรา​ไม่ได้​หว่าน</verse>
				<verse number="27">เจ้า​น่า​จะ​เอา​ทองคำ​ของ​เรา​ไป​ฝาก​ธนาคาร เพื่อ​เวลา​ที่​เรา​กลับ​มา เรา​จะ​ได้​คืน​พร้อม​ดอกเบี้ย</verse>
				<verse number="28">จง​เอา​ทองคำ​หนึ่ง​ถุง​นี้​ไป​ให้​คน​ที่​มี​สิบ​ถุง</verse>
				<verse number="29">เพราะ​ใคร​มี​อยู่​แล้ว​ก็​จะ​ได้​รับ​เพิ่ม​จน​ล้น​เหลือ ส่วน​ใคร​ไม่​มี แม้​ที่​มี​อยู่​ก็​จะ​ถูก​ริบ​ไป​จาก​เขา</verse>
				<verse number="30">โยน​เจ้า​คน​รับใช้​ไร้​ค่า​นั้น​ออก​ไป​ที่​มืด​ข้าง​นอก ซึ่ง​มี​การ​ร่ำไห้​และ​ขบเขี้ยว​เคี้ยวฟัน’</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​บุตร​มนุษย์​มา​ด้วย​เกียรติ​สิริ​พร้อม​ทูตสวรรค์​ทั้งหมด พระองค์​จะ​นั่ง​บน​บัลลังก์​ด้วย​สง่า​ราศี</verse>
				<verse number="32">ชน​ชาติ​ทั้ง​สิ้น​จะ​มา​ชุมนุม​กัน​ต่อหน้า​พระองค์ และ​พระองค์​จะ​แยก​ผู้​คน​ออก​จาก​กัน​เหมือน​ผู้​เลี้ยง​แยก​แกะ​ออก​จาก​แพะ</verse>
				<verse number="33">แกะ​นั้น​จะ​ให้​อยู่​ที่​ด้าน​ขวา ส่วน​แพะ​อยู่​ด้าน​ซ้าย​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="34">แล้ว​องค์​ราชา​จะ​กล่าว​กับ​บรรดา​คน​ที่​อยู่​ด้าน​ขวา​ว่า ‘พวก​ท่าน​ผู้​ได้​รับ​พร​จาก​พระบิดา มา​รับ​มรดก​เถิด คือ​อาณาจักร​ที่​เตรียม​ไว้​สำหรับ​ท่าน​ตั้งแต่​สร้าง​โลก</verse>
				<verse number="35">เพราะ​เมื่อ​เรา​หิว ท่าน​ให้​เรา​กิน เรา​กระหาย ท่าน​ให้​เรา​ดื่ม เรา​เป็น​คน​แปลก​หน้า ท่าน​ก็​ต้อนรับ​เรา</verse>
				<verse number="36">เรา​ต้องการ​เครื่อง​นุ่ง​ห่ม ท่าน​ก็​ให้​เรา เรา​เจ็บ​ป่วย ท่าน​ได้​ดูแล เรา​อยู่​ใน​คุก ท่าน​ก็​มา​เยี่ยม’</verse>
				<verse number="37">แล้ว​คน​ชอบ​ธรรม​จะ​ตอบ​ว่า ‘องค์​พระผู้เป็นเจ้า พวก​เรา​เห็น​พระองค์​หิว​และ​ให้​พระองค์​กิน​ตอน​ไหน หรือ​เรา​ให้​พระองค์​ดื่ม​เวลา​ที่​กระหาย​เมื่อไหร่</verse>
				<verse number="38">เรา​เห็น​พระองค์​เป็น​คน​แปลก​หน้า​และ​ต้อนรับ​ไว้ หรือ​ให้​เครื่อง​นุ่ง​ห่ม​เมื่อ​พระองค์​ต้องการ​ตอน​ไหน</verse>
				<verse number="39">เรา​เห็น​พระองค์​ป่วย อยู่​ใน​คุก และ​ไป​เยี่ยม​พระองค์​เมื่อใด’</verse>
				<verse number="40">องค์​ราชา​จะ​ตอบ​ว่า ‘เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า สิ่ง​ใด​ที่​ท่าน​ทำ​ให้​แก่​พี่​น้อง​คน​หนึ่ง​ของ​เรา​ที่​เล็ก​น้อย​ที่สุด ก็​ได้​ทำ​ให้​เรา​ด้วย’</verse>
				<verse number="41">แล้ว​พระองค์​จะ​พูด​กับ​พวก​คน​ที่​อยู่​ด้าน​ซ้าย​ของ​พระองค์​ว่า ‘พวก​เจ้า​ที่​ถูก​สาป​แช่ง จง​ไป​จาก​เรา ไป​ยัง​ไฟ​นิรันดร์​ที่​เตรียม​ไว้​สำหรับ​มาร​ร้าย​กับ​พวก​ของ​มัน</verse>
				<verse number="42">เพราะ​เมื่อ​เรา​หิว เจ้า​ไม่ได้​ให้​เรา​กิน เรา​กระหาย​ก็​ไม่​ให้​เรา​ดื่ม</verse>
				<verse number="43">เรา​เป็น​คน​แปลก​หน้า​ก็​ไม่​ต้อนรับ เรา​ต้องการ​เครื่อง​นุ่ง​ห่ม​ก็​ไม่ได้​ให้ เรา​เจ็บ​ป่วย​และ​อยู่​ใน​คุก เจ้า​ก็​ไม่​ดูแล’</verse>
				<verse number="44">พวก​เขา​ก็​จะ​ตอบ​เช่น​กัน​ว่า ‘องค์​พระผู้เป็นเจ้า พวก​เรา​เห็น​พระองค์​หิว กระหาย ต้องการ​เครื่อง​นุ่ง​ห่ม เป็น​คน​ป่วย หรือ​อยู่​ใน​คุก แล้ว​ไม่​ช่วยเหลือ​พระองค์​ตอน​ไหน’</verse>
				<verse number="45">พระองค์​จะ​ตอบ​ว่า ‘เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า สิ่ง​ใด​ที่​เจ้า​ไม่ได้​ทำ​ให้​แก่​คน​หนึ่ง​ที่​เล็ก​น้อย​ที่สุด​ใน​คน​เหล่า​นี้ เจ้า​ก็​ไม่ได้​ทำ​ให้​เรา​ด้วย’</verse>
				<verse number="46">แล้ว​พวก​เขา​ต้อง​ไป​รับ​โทษ​นิรันดร์ แต่​คน​ชอบ​ธรรม​จะ​ไป​รับ​ชีวิต​นิรันดร์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">เมื่อ​จบ​อุปมา​ทั้งหมด​แล้ว พระเยซู​พูด​กับ​พวก​สาวก​ว่า</verse>
				<verse number="2">“พวก​เจ้า​รู้​ว่า​อีก​สอง​วัน​จะ​ถึง​เทศกาล​ปัสกา และ​บุตร​มนุษย์​จะ​ถูก​ทรยศ​เพื่อ​ให้​ตรึง​ตาย​บน​ไม้​กางเขน”</verse>
				<verse number="3">เวลา​นั้น พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​และ​ผู้​อาวุโส​ใน​หมู่​ประชาชน มา​ประชุม​กัน​ที่​คฤหาสน์​ของ​มหา​ปุโรหิต​ชื่อ​คายาฟาส</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​หา​อุบาย​ที่​จะ​จับ​พระเยซู​มา​ฆ่า</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​พูด​กัน​ว่า “แต่​อย่า​ลงมือ​ช่วง​เทศกาล ไม่​อย่าง​นั้น​จะ​เกิด​จลาจล​ใน​หมู่​ประชาชน”</verse>
				<verse number="6">ที่​หมู่บ้าน​เบธานี ขณะ​พระเยซู​อยู่​ที่​โต๊ะ​อาหาร​ใน​บ้าน​ของ​ซีโมน​คน​โรค​เรื้อน</verse>
				<verse number="7">มี​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ถือ​ขวด​ที่​ทำ​จาก​หิน​งดงาม ใส่​น้ำมัน​หอม​ราคา​แพง​มาก​มา​หา​พระเยซู เธอ​ชโลม​ศีรษะ​ของ​พระองค์​ขณะ​อยู่​ที่​โต๊ะ​อาหาร</verse>
				<verse number="8">พวก​สาวก​เห็น​ก็​ไม่​พอใจ​จึง​ถาม​ว่า “ทำไม​ทำ​ให้​เสีย​ของ​ไป​เปล่า​ๆ</verse>
				<verse number="9">น้ำมัน​หอม​นี้​ถ้า​ขาย​จะ​ได้​ราคา​สูง เอา​เงิน​ให้​คน​ยากจน​ได้”</verse>
				<verse number="10">พระเยซู​รู้​เรื่อง​นี้​จึง​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ไป​กวน​ใจ​หญิง​นี้​ทำไม เธอ​ได้​ทำ​สิ่ง​ดี​งาม​ให้​เรา</verse>
				<verse number="11">เจ้า​จะ​มี​คน​ยากจน​อยู่​ด้วย​เสมอ แต่​เจ้า​จะ​ไม่​มี​เรา​อยู่​ด้วย​เสมอ​ไป</verse>
				<verse number="12">ที่​เธอ​ริน​น้ำ​หอม​นี้​ลง​บน​ตัว​เรา​ก็​เพื่อ​เตรียม​เรา​สำหรับ​การ​ฝัง​ศพ</verse>
				<verse number="13">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ไม่​ว่า​ข่าว​ประเสริฐ​จะ​เผยแพร่​ไป​ที่​ใด​ทั่ว​โลก สิ่ง​ที่​หญิง​นี้​ทำ​จะ​ได้​รับ​การ​เล่าขาน​เพื่อ​ระลึก​ถึง​เธอ”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ยูดาส​อิสคาริโอท หนึ่ง​ใน​สาวก​สิบสอง​คน ไป​พบ​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="15">ถาม​ว่า “ท่าน​จะ​ให้​อะไร​ถ้า​ข้าพเจ้า​มอบ​พระเยซู​ให้​ท่าน” พวก​เขา​จึง​นับ​เหรียญ​เงิน​สามสิบ​เหรียญ​ส่ง​ให้​ยูดาส</verse>
				<verse number="16">ตั้งแต่​นั้น​มา ยูดาส​ก็​จ้อง​หา​โอกาส​ที่​จะ​มอบ​พระองค์​ให้​พวก​นั้น</verse>
				<verse number="17">วัน​แรก​ของ​เทศกาล​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ พวก​สาวก​มา​ถาม​พระเยซู​ว่า “พระองค์​ต้องการ​ให้​เรา​จัด​เตรียม​ปัสกา​เพื่อ​กิน​ที่​ไหน”</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ตอบ​ว่า “จง​เข้า​ไป​หา​ชาย​คน​หนึ่ง​ใน​เมือง บอก​เขา​ว่า ‘ท่าน​อาจารย์​กล่าว​ว่า ใกล้​ถึง​กำหนด​เวลา​ของ​เรา​แล้ว เรา​จะ​ฉลอง​ปัสกา​ร่วม​กับ​พวก​สาวก​ที่​บ้าน​ของ​ท่าน’ ”</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น​พวก​สาวก​จึง​ไป​ทำ​ตาม​ที่​พระเยซู​สั่ง​และ​จัด​เตรียม​ปัสกา</verse>
				<verse number="20">พอ​ถึง​ตอน​เย็น พระเยซู​อยู่​ที่​โต๊ะ​อาหาร​ร่วม​กับ​สาวก​สิบสอง​คน</verse>
				<verse number="21">ขณะ​ที่​กิน​อาหาร​กัน​อยู่ พระองค์​พูด​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า คน​หนึ่ง​ใน​พวก​เจ้า​จะ​ทรยศ​เรา”</verse>
				<verse number="22">พวก​สาวก​เสียใจ​มาก​จึง​เริ่ม​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ไม่​ได้​หมาย​ถึง​ข้าพเจ้า​ใช่​ไหม”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​ตอบ​ว่า “คน​ที่​จุ่ม​อาหาร​ใน​ชาม​เดียว​กับ​เรา​คือ​คน​ที่​จะ​ทรยศ​เรา</verse>
				<verse number="24">บุตร​มนุษย์​จะ​เป็น​ไป​ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้ แต่​วิบัติ​แก่​คน​ที่​ทรยศ​บุตร​มนุษย์ ถ้า​เขา​ไม่​ได้​เกิด​มา​เลย​ยัง​จะ​ดี​ต่อ​ตัว​เขา​มาก​กว่า”</verse>
				<verse number="25">แล้ว​ยูดาส คน​ที่​จะ​ทรยศ​พูด​ว่า “รับบี ไม่​ได้​หมาย​ถึง​ข้าพเจ้า​ใช่​ไหม” พระเยซู​ตอบ​ว่า “เจ้า​ว่า​อย่าง​นั้น”</verse>
				<verse number="26">ขณะ​กิน​อาหาร พระเยซู​หยิบ​ขนมปัง เมื่อ​ขอบคุณ​พระเจ้า​แล้ว พระองค์​หัก​ขนมปัง​ส่ง​ให้​พวก​สาวก​และ​พูด​ว่า “รับ​ไป​กิน​เถิด นี่​คือ​กาย​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="27">จาก​นั้น​พระองค์​หยิบ​ถ้วย แล้ว​ขอบคุณ​พระเจ้า ยื่น​ให้​พวก​เขา​และ​พูด​ว่า “เจ้า​ทุก​คน​จง​รับ​ไป​ดื่ม​เถิด</verse>
				<verse number="28">นี่​คือ​โลหิต​แห่ง​พันธสัญญา ของ​เรา ซึ่ง​หลั่ง​ออก​เพื่อ​ยก​โทษ​บาป​แก่​คน​มากมาย</verse>
				<verse number="29">เรา​บอก​ว่า เรา​จะ​ไม่​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​นี้​อีก นับ​จาก​เวลา​นี้​ไป​จนกว่า​จะ​ถึง​วัน​นั้น​ที่​เรา​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​ใหม่​ร่วม​กับ​พวก​เจ้า​ใน​อาณาจักร​พระบิดา​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​ร้อง​เพลง​สรรเสริญ​แล้ว พวก​เขา​ก็​ออก​ไป​ที่​ภูเขา​มะกอกเทศ</verse>
				<verse number="31">จาก​นั้น​พระเยซู​พูด​กับ​พวก​สาวก​ว่า “ใน​คืน​นี้ พวก​เจ้า​จะ​ทิ้ง​เรา​ไป​กัน​หมด เพราะ​มี​เขียน​ไว้​ว่า ‘เรา​จะ​ฟาด​ฟัน​คน​เลี้ยง​แกะ และ​ฝูง​แกะ​จะ​กระจัด​กระจาย​ไป’</verse>
				<verse number="32">แต่​หลัง​จาก​เรา​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย เรา​จะ​ไป​กาลิลี​ก่อน​หน้า​พวก​เจ้า”</verse>
				<verse number="33">เปโตร​ตอบ​ว่า “แม้​ทุก​คน​จะ​ทิ้ง​พระองค์ ข้าพเจ้า​ไม่​มี​วัน​ทิ้ง​พระองค์”</verse>
				<verse number="34">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า​ใน​คืน​นี้​ก่อน​ไก่​ขัน เจ้า​จะ​ตัดขาด​เรา​สาม​ครั้ง”</verse>
				<verse number="35">แต่​เปโตร​ประกาศ​ว่า “ถึง​แม้​ข้าพเจ้า​ต้อง​ตาย​กับ​พระองค์ ข้าพเจ้า​ก็​จะ​ไม่​มี​วัน​ตัดขาด​พระองค์” สาวก​ทั้ง​หมด​ก็​พูด​อย่าง​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="36">แล้ว​พระเยซู​กับ​พวก​สาวก​ไป​ที่​แห่ง​หนึ่ง​เรียก​ว่า เกทเสมนี พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “นั่ง​อยู่​ที่​นี่​ขณะ​ที่​เรา​ไป​อธิษฐาน​ที่​นั่น”</verse>
				<verse number="37">พระองค์​พา​เปโตร​กับ​ลูก​ชาย​ของ​เศเบดี​ทั้ง​สอง​คน​ไป​ด้วย พระองค์​เริ่ม​โศก​เศร้า​และ​เป็น​ทุกข์​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="38">จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า “จิต​วิญญาณ​ของ​เรา​ท่วมท้น​ด้วย​ความ​ทุกข์​โศก​เศร้า​แทบ​ตาย จง​เฝ้า​ระวัง​อยู่​กับ​เรา​ที่​นี่”</verse>
				<verse number="39">พระองค์​เดิน​เลย​ไป​อีก​หน่อย​หนึ่ง แล้ว​ซบ​หน้า​ลง​ที่​พื้น​อธิษฐาน​ว่า “พระบิดา​ของ​ลูก ถ้า​เป็น​ไป​ได้​ขอ​ให้​ถ้วย​นี้​พ้น​ไป​จาก​ลูก​เถิด แต่​อย่า​ให้​เป็น​อย่าง​ที่​ลูก​ต้องการ ขอ​ให้​เป็น​อย่าง​ที่​พระองค์​ประสงค์”</verse>
				<verse number="40">แล้ว​พระองค์​กลับ​มา​และ​พบ​ว่า​พวก​สาวก​นอน​หลับ​อยู่​จึง​ถาม​เปโตร​ว่า “พวก​เจ้า​จะ​คอย​เฝ้า​อยู่​กับ​เรา​สัก​ชั่วโมง​ไม่​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="41">จง​เฝ้า​ระวัง​และ​อธิษฐาน​เพื่อ​เจ้า​จะ​ไม่​พ่าย​แพ้​ต่อ​สิ่ง​ล่อ​ใจ จิต​วิญญาณ​พร้อม​แล้ว​แต่​กาย​ยัง​อ่อน​กำลัง”</verse>
				<verse number="42">พระองค์​ไป​อธิษฐาน​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง​ว่า “พระบิดา ถ้า​ถ้วย​นี้​ไม่​อาจ​พ้น​ไป​และ​ลูก​ต้อง​ดื่ม ก็​ขอ​ให้​สำเร็จ​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="43">เมื่อ​พระองค์​กลับ​มา​ก็​พบ​ว่า​พวก​เขา​ยัง​หลับ​อยู่​เพราะ​ง่วง​จน​ลืมตา​ไม่​ขึ้น</verse>
				<verse number="44">พระองค์​จึง​ปล่อย​พวก​เขา​ไว้ และ​ไป​อธิษฐาน​เรื่อง​เดิม​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม</verse>
				<verse number="45">จาก​นั้น​พระองค์​กลับ​มา​หา​พวก​สาวก​และ​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “พวก​เจ้า​ยัง​นอน​หลับ​พักผ่อน​อยู่​หรือ ดู​เถิด ถึง​เวลา​แล้ว บุตร​มนุษย์​ได้​ถูก​มอบ​ให้​ตก​อยู่​ใน​มือ​ของ​คน​บาป</verse>
				<verse number="46">ลุก​ขึ้น​ไป​กัน​เถิด คน​ทรยศ​มา​ถึง​แล้ว!”</verse>
				<verse number="47">ขณะ​ที่​พระองค์​พูด​ยัง​ไม่​ทัน​ขาด​คำ ยูดาส​หนึ่ง​ใน​สาวก​สิบสอง​คน​ก็​มา​ถึง​พร้อม​กับ​คน​กลุ่ม​ใหญ่​ที่​ถือ​ดาบ​และ​กระบอง ซึ่ง​ถูก​ส่ง​มา​จาก​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​และ​ผู้​อาวุโส​ของ​ประชาชน</verse>
				<verse number="48">คน​ทรยศ​ได้​เตรียม​สัญญาณ​กับ​พวก​นั้น​ว่า “คน​ที่​ข้าพเจ้า​จูบ​คือ​คน​นั้น จง​จับกุม​เขา”</verse>
				<verse number="49">ยูดาส​ตรง​เข้า​มา​หา​พระเยซู​ทันที​และ​พูด​ว่า “สวัสดี​รับบี” แล้ว​จูบ​พระองค์</verse>
				<verse number="50">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เพื่อน​ของ​เรา จง​ทำ​ตาม​ที่​เจ้า​ต้องการ​เถิด” คน​เหล่า​นั้น​ก็​ตรง​เข้า​จับกุม​พระเยซู</verse>
				<verse number="51">คน​หนึ่ง​ใน​พวก​ที่​อยู่​กับ​พระองค์ คว้า​ดาบ​ชัก​ออก​มา​ฟัน​ถูก​หู​คน​รับใช้​ของ​มหา​ปุโรหิต​ขาด</verse>
				<verse number="52">พระเยซู​บอก​เขา​ว่า “เก็บ​ดาบ​ของ​เจ้า เพราะ​ทุก​คน​ที่​ใช้​ดาบ​จะ​ตาย​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="53">เจ้า​คิด​ว่า​เรา​ไม่​สามารถ​ร้อง​ขอ​พระบิดา​เพื่อ​ให้​ทูตสวรรค์​มาก​กว่า​สิบสอง​กอง​แก่​เรา​ทันที​หรือ</verse>
				<verse number="54">แต่​ถ้า​เป็น​อย่าง​นี้ แล้ว​จะ​เป็น​จริง​ตาม​ที่​พระคัมภีร์​กล่าว​ไว้​ได้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="55">ใน​เวลา​นั้น พระองค์​พูด​กับ​กลุ่ม​คน​นั้น​ว่า “เรา​ก่อ​การ​กบฏ​หรือ พวก​ท่าน​จึง​ได้​ถือ​ดาบ​และ​กระบอง​มา​จับ​เรา ทุก​วัน​เรา​นั่ง​สอน​อยู่​ใน​ลาน​วิหาร ท่าน​ก็​ไม่​ได้​จับกุม​เรา</verse>
				<verse number="56">แต่​ทั้งหมด​นี้​เกิด​ขึ้น​เพื่อ​เป็น​จริง​ตาม​ที่​ผู้​เผย​พระวจนะ​ได้​เขียน​ไว้” แล้ว​สาวก​ทั้งหมด​ก็​ทิ้ง​พระองค์​และ​หนี​ไป</verse>
				<verse number="57">พวก​คน​ที่​จับ​พระเยซู นำ​พระองค์​มา​พบ​คายาฟาส​มหา​ปุโรหิต ใน​ที่​ซึ่ง​พวก​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​และ​ผู้​อาวุโส​ชุมนุม​กัน</verse>
				<verse number="58">แต่​เปโตร​ตาม​พระเยซู​ไป​ห่าง​ๆ จน​ถึง​ลาน​บ้าน​ของ​มหา​ปุโรหิต เขา​เข้า​ไป​นั่ง​กับ​พวก​ยาม​เพื่อ​คอย​ดู​ผล​ที่​จะ​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="59">พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​และ​ทั้ง​สภา​แซนเฮดริน เสาะหา​หลักฐาน​เท็จ​มา​ปรักปรำ​พระเยซู​เพื่อ​จะ​ฆ่า​พระองค์</verse>
				<verse number="60">แต่​หา​ไม่​พบ​แม้​จะ​มี​พยาน​เท็จ​หลาย​คน​มา​ปรักปรำ ในที่สุด​มี​สอง​คน​ออก​มา</verse>
				<verse number="61">ให้การ​ว่า “สหาย​คน​นี้​พูด​ว่า ‘เรา​สามารถ​ทำลาย​วิหาร​ของ​พระเจ้า​และ​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​ได้​ภาย​ใน​สาม​วัน’ ”</verse>
				<verse number="62">แล้ว​มหา​ปุโรหิต​จึง​ยืน​ขึ้น​พูด​กับ​พระเยซู​ว่า “เจ้า​จะ​ไม่​ตอบ​อะไร​เลย​หรือ เจ้า​จะ​ไม่​แก้​ข้อ​กล่าว​หา​ของ​คน​เหล่า​นี้​หรือ​อย่างไร”</verse>
				<verse number="63">แต่​พระเยซู​นิ่ง​อยู่ มหา​ปุโรหิต​จึง​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “ภาย​ใต้​คำ​สาบาน​โดย​อ้าง​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่ ถ้า​เจ้า​เป็น​พระเมสสิยาห์​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​ก็​จง​บอก​เรา​มา”</verse>
				<verse number="64">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ท่าน​ว่า​อย่าง​นั้น แต่​เรา​บอก​ทุก​คน​ว่า นับ​จาก​นี้​ไป ท่าน​จะ​เห็น​บุตร​มนุษย์​นั่ง​อยู่​ด้าน​ขวา​มือ​ของ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​และ​มา​บน​หมู่​เมฆ​แห่ง​ฟ้า​สวรรค์”</verse>
				<verse number="65">มหา​ปุโรหิต​จึง​ฉีก​เสื้อ​ของ​ตน​และ​พูด​ว่า “เขา​พูด​หมิ่น​ประมาท​พระเจ้า! เรา​จะ​ต้อง​หา​พยาน​อีก​ทำไม บัดนี้​ท่าน​ได้ยิน​คำ​หมิ่น​ประมาท​แล้ว</verse>
				<verse number="66">ท่าน​คิด​เห็น​อย่างไร” พวก​นั้น​ตอบ​ว่า “เขา​สมควร​ตาย”</verse>
				<verse number="67">พวก​เขา​ถ่ม​น้ำลาย​ใส่​หน้า​และ​ทุบ​ตี​พระองค์ บาง​คน​ตบ​พระองค์</verse>
				<verse number="68">และ​พูด​ว่า “เจ้า​เมสสิยาห์ ผู้​เผย​พระวจนะ ทาย​สิ​ว่า​ใคร​ตี​เจ้า”</verse>
				<verse number="69">ส่วน​เปโตร​นั่ง​อยู่​ที่​ลาน​บ้าน สาว​ใช้​คน​หนึ่ง​มา​พูด​กับ​เขา​ว่า “เจ้า​ก็​อยู่​กับ​เยซู​แห่ง​กาลิลี​ด้วย”</verse>
				<verse number="70">แต่​เปโตร​ปฏิเสธ​ต่อหน้า​ทุก​คน​ว่า “เจ้า​พูด​อะไร ข้า​ไม่​รู้​เรื่อง”</verse>
				<verse number="71">จาก​นั้น​เปโตร​ออก​ไป​ที่​ประตู​รั้ว สาวใช้​อีก​คน​หนึ่ง​เห็น​ก็​พูด​กับ​พวก​คน​ที่​นั่น​ว่า “คน​นี้​อยู่​กับ​เยซู​ชาว​นาซาเร็ธ”</verse>
				<verse number="72">เปโตร​ปฏิเสธ​อีก​พร้อม​ทั้ง​สาบาน​ว่า “ข้า​ไม่​รู้จัก​คน​นั้น!”</verse>
				<verse number="73">ต่อ​มา​สักครู่ คน​ที่​ยืน​อยู่​แถว​นั้น​มา​พูด​กับ​เปโตร​ว่า “ใช่​แน่​ๆ เจ้า​เป็น​หนึ่ง​ใน​พวก​นั้น ฟัง​สำเนียง​ก็​รู้”</verse>
				<verse number="74">เปโตร​จึง​ขอ​ให้​ตัวเอง​ถูก​แช่ง​สาป​และ​สาบาน​ว่า “ข้า​ไม่​รู้จัก​คน​นั้น!” ทันใด​นั้น​ไก่​ก็​ขัน</verse>
				<verse number="75">เปโตร​จึง​นึก​ขึ้น​ได้​ถึง​คำ​พูด​ของ​พระเยซู​ว่า “ก่อน​ไก่​ขัน​เจ้า​จะ​ตัดขาด​เรา​สาม​ครั้ง” เขา​จึง​ออก​ไป​ข้าง​นอก ร้องไห้​อย่าง​ขม​ขื่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">ตอน​เช้า​ตรู่ พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​และ​ผู้​อาวุโส​ทั้ง​หมด​ใน​หมู่​ประชาชน​ได้​ตกลง​กัน​ว่า​จะ​ประหาร​พระเยซู</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา​มัด​พระองค์​แล้ว​นำ​ตัว​ไป​มอบ​ให้​ปีลาต​ผู้ว่าราชการ</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ยูดาส​คน​ทรยศ​พระเยซู​เห็น​ว่า​พระองค์​ถูก​ตัดสิน​ลงโทษ​จึง​รู้สึก​ผิด​มาก เขา​นำ​เงิน​สามสิบ​เหรียญ​ไป​คืน​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​และ​ผู้​อาวุโส</verse>
				<verse number="4">เขา​กล่าว​ว่า “ข้าพเจ้า​ทำ​บาป​แล้ว​ด้วย​การ​ทรยศ​ทำ​ให้​ผู้​บริสุทธิ์​หลั่ง​โลหิต” พวก​นั้น​ตอบ​ว่า “แล้ว​เรา​เกี่ยว​อะไร​ด้วย นั่น​เป็น​ความ​รับผิดชอบ​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="5">ยูดาส​จึง​ขว้าง​เงิน​นั้น​เข้า​ไป​ใน​วิหาร แล้ว​ออก​ไป​ผูก​คอ​ตาย</verse>
				<verse number="6">พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​เก็บ​เงิน​มา​แล้ว​กล่าว​ว่า “ผิด​กฎ​บัญญัติ​ที่​จะ​เก็บ​เงิน​นี้​เข้า​คลัง​วิหาร เพราะ​เป็น​เงิน​เปื้อน​เลือด”</verse>
				<verse number="7">เขา​จึง​ตกลง​ว่า​จะ​ใช้​เงิน​นั้น​ซื้อ​ที่​นา​ของ​ช่าง​ปั้น​หม้อ​ไว้​เป็น​ที่​ฝัง​ศพ​คน​ต่าง​ด้าว</verse>
				<verse number="8">นั่น​เป็น​สาเหตุ​ให้​ที่​นา​ดัง​กล่าว​มี​ชื่อ​ว่า ที่​นา​เลือด จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ก็​เป็น​จริง​ตาม​ที่​ผู้​เผย​พระวจนะ​เยเรมีย์​กล่าว​ไว้​ว่า “คน​เหล่า​นั้น​นำ​เงิน​สามสิบ​เหรียญ​ซึ่ง​ชน​อิสราเอล​ได้​ตั้ง​เป็น​ค่า​ตัว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="10">ไป​ซื้อ​ที่​นา​ของ​ช่าง​ปั้น​หม้อ​ตาม​ที่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​สั่ง​ข้าพเจ้า​ไว้”</verse>
				<verse number="11">ขณะ​ที่​พระเยซู​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ผู้ว่าราชการ​ซึ่ง​ถาม​พระองค์​ว่า “เจ้า​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาว​ยิว​หรือ” พระเยซู​ตอบ​ว่า “ท่าน​ว่า​อย่าง​นั้น”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พระองค์​ถูก​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​และ​ผู้​อาวุโส​กล่าวหา พระองค์​ไม่​ได้​ตอบ​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="13">ปีลาต​จึง​ถาม​ว่า “เจ้า​ไม่ได้​ยิน​ข้อ​กล่าวหา​ที่​พวก​เขา​ฟ้อง​เจ้า​หรือ”</verse>
				<verse number="14">แต่​พระเยซู​ไม่​ตอบ​เลย แม้​สัก​ข้อ​กล่าวหา​เดียว ผู้ว่าราชการ​จึง​ประหลาด​ใจ​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="15">เป็น​ธรรมเนียม​ใน​เทศกาล​นั้น​ที่​ผู้ว่าราชการ​จะ​ปล่อย​ตัว​นักโทษ​หนึ่ง​คน​ตาม​ที่​ประชาชน​เลือก</verse>
				<verse number="16">เวลา​นั้น​มี​นักโทษ​คดี​ร้ายแรง​ชื่อ​เยซู บารับบัส</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ประชาชน​มา​รวม​ตัว​กัน ปีลาต​จึง​ถาม​ว่า “เจ้า​ต้องการ​ให้​เรา​ปล่อย​คน​ไหน เยซู​บารับบัส​หรือ​เยซู​ที่​เรียก​กัน​ว่า​พระเมสสิยาห์”</verse>
				<verse number="18">เนื่องจาก​ปีลาต​รู้​ว่า​ประชาชน​จับ​พระเยซู​มา​มอบ​ให้​เขา​เพราะ​ความ​เห็นแก่ตัว</verse>
				<verse number="19">ขณะ​ปีลาต​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​พิพากษา ภรรยา​ของ​ท่าน​ส่ง​คน​มา​เรียน​ว่า “อย่า​ไป​เกี่ยวข้อง​กับ​ผู้​บริสุทธิ์​คน​นี้​เลย เนื่องจาก​วัน​นี้​ดิฉัน​ฝัน​ร้าย​ไม่​สบาย​ใจ​มาก​เพราะ​ท่าน​ผู้​นี้”</verse>
				<verse number="20">แต่​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​และ​ผู้​อาวุโส​โน้มน้าว​ฝูงชน​ให้​ขอ​ปีลาต​ปล่อย​บารับบัส​และ​ประหาร​พระเยซู</verse>
				<verse number="21">ผู้ว่าราชการ​ถาม​ว่า “พวก​เจ้า​ต้องการ​ให้​ปล่อย​คน​ไหน​ใน​สอง​คน​นี้” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “บารับบัส”</verse>
				<verse number="22">ปีลาต​ถาม​ว่า “แล้ว​จะ​ให้​เรา​ทำ​อย่างไร​กับ​เยซู​ที่​เรียก​กัน​ว่า​พระเมสสิยาห์​นี้” พวก​นั้น​ทั้งหมด​ตอบ​ว่า “ตรึง​เขา​ที่​ไม้​กางเขน!”</verse>
				<verse number="23">ปีลาต​ถาม​ว่า “ทำไม เขา​ทำ​ผิด​คดี​อะไร” แต่​พวก​เขา​ก็​ตะโกน​ดัง​ขึ้น​อีก​ว่า “ตรึง​เขา​ที่​ไม้​กางเขน!”</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ปีลาต​เห็น​ว่า​ไม่​ได้​การ มี​แต่​จะ​ลุกฮือ​ขึ้น เขา​จึง​เอา​น้ำ​ล้าง​มือ​ต่อหน้า​ฝูงชน​และ​กล่าว​ว่า “เรา​ไม่​มี​ความ​ผิด​เรื่อง​โลหิต​ของ​ชาย​ผู้​นี้ เป็น​ความ​รับผิดชอบ​ของ​พวก​เจ้า!”</verse>
				<verse number="25">คน​ทั้งหมด​ตอบ​ว่า “ให้​เลือด​ของ​เขา​ตก​อยู่​กับ​เรา​และ​ลูก​หลาน​เถิด!”</verse>
				<verse number="26">แล้ว​ปีลาต​จึง​ปล่อย​บารับบัส​ให้​พวก​เขา แต่​ให้​คน​โบย​ตี​พระเยซู และ​มอบ​ตัว​ให้​ไป​ตรึง​ที่​ไม้​กางเขน</verse>
				<verse number="27">จาก​นั้น​พวก​ทหาร​ของ​ผู้ว่าราชการ​นำ​พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​ปรีโทเรียม และ​ระดม​ทหาร​ทั้ง​กอง​มา​รุม​ล้อม​พระองค์</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​เปลื้อง​เสื้อผ้า​ของ​พระองค์​ออก แล้ว​เอา​เสื้อ​คลุม​สี​แดง​เข้ม​มา​สวม​ให้</verse>
				<verse number="29">จาก​นั้น​จึง​สาน​มงกุฎ​หนาม​สวม​ที่​ศีรษะ​และ​หยิบ​ไม้​ใส่​มือ​ขวา​ของ​พระองค์ พวก​เขา​คุกเข่า​ต่อหน้า​พระองค์​และ​เยาะเย้ย​ว่า “ขอ​ให้​กษัตริย์​ของ​ชาว​ยิว จง​เจริญ!”</verse>
				<verse number="30">พวก​เขา​ถ่ม​น้ำลาย​ใส่​พระองค์​และ​เอา​ไม้​นั้น​ฟาด​ศีรษะ​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า</verse>
				<verse number="31">หลังจาก​เยาะเย้ย​พระองค์​จน​พอ​แล้ว พวก​เขา​ก็​ถอด​เสื้อ​คลุม​นั้น​ออก และ​เอา​เสื้อผ้า​ของ​พระองค์​มา​สวม​ให้ จาก​นั้น​นำ​พระองค์​ไป​ตรึง​ที่​ไม้​กางเขน</verse>
				<verse number="32">ขณะ​ออก​ไป​ก็​พบ​ชาย​คน​หนึ่ง​ชาว​ไซรีน​ชื่อ​ซีโมน พวก​ทหาร​จึง​เกณฑ์​ให้​แบก​ไม้​กางเขน​นั้น</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​มา​ถึง​ที่​แห่ง​หนึ่ง​ซึ่ง​เรียก​ว่า กลโกธา (แปล​ว่า สถาน​หัว​กะโหลก)</verse>
				<verse number="34">ก็​เอา​เหล้า​องุ่น​ผสม​น้ำดี​รส​ขม​มา​ให้ แต่​หลังจาก​พระเยซู​ชิม​แล้ว พระองค์​ก็​ไม่​ดื่ม</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​ตรึง​พระองค์​ที่​ไม้​กางเขน​แล้ว พวก​เขา​เอา​เสื้อ​ผ้า​ของ​พระองค์​มา​จับ​ฉลาก​แบ่ง​กัน</verse>
				<verse number="36">และ​นั่ง​เฝ้า​พระองค์​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="37">เหนือ​ศีรษะ​ของ​พระองค์​มี​ป้าย​เขียน​ข้อหา​ว่า “นี่​คือ​เยซู​กษัตริย์​ของ​ชาว​ยิว”***</verse>
				<verse number="38">โจร​สอง​คน​ถูก​ตรึง​ที่​ไม้​กางเขน​พร้อม​กับ​พระองค์ คน​หนึ่ง​อยู่​ข้าง​ขวา​และ​อีก​คน​อยู่​ข้าง​ซ้าย</verse>
				<verse number="39">ผู้​คน​ที่​ผ่าน​ไป​มา​ต่าง​ส่าย​หน้า​พูด​ดูหมิ่น​พระองค์</verse>
				<verse number="40">ว่า “เจ้า​คน​ที่​จะ​ทำลาย​วิหาร​แล้ว​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​ใน​สาม​วัน จง​ช่วย​ตัวเอง​ให้​รอด! ลง​มา​จาก​กางเขน​สิ ถ้า​เจ้า​เป็น​พระบุตร​ของ​พระเจ้า!”</verse>
				<verse number="41">เช่น​เดียว​กัน​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ และ​ผู้​อาวุโส​ก็​เยาะเย้ย​พระองค์​ว่า</verse>
				<verse number="42">“เขา​ช่วย​คน​อื่น​ให้​รอด​ได้ แต่​ช่วย​ตัวเอง​ให้​รอด​ไม่​ได้! เขา​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล ให้​เขา​ลง​มา​จาก​ไม้​กางเขน​เดี๋ยว​นี้​สิ แล้ว​เรา​จะ​เชื่อ​เขา</verse>
				<verse number="43">เขา​วาง​ใจ​ใน​พระเจ้า ถ้า​พระองค์​ยัง​ต้องการ​เขา​อยู่ ก็​ให้​พระองค์​ช่วย​เขา​ตอน​นี้​สิ เพราะ​เขา​พูด​ว่า ‘เรา​เป็น​บุตร​ของ​พระเจ้า’ ”</verse>
				<verse number="44">พวก​โจร​ที่​ถูก​ตรึง​พร้อม​กับ​พระองค์​ก็​พา​กัน​พูด​ดูหมิ่น​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="45">ตั้งแต่​เที่ยง​วัน​จน​ถึง​บ่าย​สาม​โมง ก็​เกิด​ความ​มืด​มัว​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="46">ประมาณ​บ่าย​สาม​โมง พระเยซู​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า “เอลี เอลี ลามา สะบักธานี” แปล​ว่า “พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ทำไม​ทอดทิ้ง​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="47">บาง​คน​ที่​ยืน​อยู่​ที่​นั่น เมื่อ​ได้ยิน​ก็​พูด​ว่า “เขา​ร้อง​เรียก​เอลียาห์”</verse>
				<verse number="48">ทันใด​นั้น​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​เขา​ก็​วิ่ง​ไป​เอา​ฟองน้ำ​จุ่ม​เหล้า​องุ่น​เปรี้ยว เสียบ​ไม้​ยื่น​ให้​พระเยซู​ดื่ม</verse>
				<verse number="49">คน​ที่​เหลือ​พูด​ว่า “อย่า​ไป​ยุ่ง​กับ​เขา ให้​เรา​ดู​ซิ​ว่า​เอลียาห์​จะ​มา​ช่วย​เขา​หรือ​ไม่”</verse>
				<verse number="50">และ​เมื่อ​พระเยซู​ร้อง​เสียง​ดัง​อีก​ครั้ง พระองค์​ก็​สิ้น​ใจ</verse>
				<verse number="51">ขณะ​นั้น ม่าน​ใน​วิหาร​ขาด​เป็น​สอง​ส่วน​จาก​บน​ลง​ล่าง เกิด​แผ่นดิน​ไหว ศิลา​แตก​ออก​จาก​กัน</verse>
				<verse number="52">อุโมงค์​วาง​ศพ​เปิด​ออก​และ​ร่าง​ของ​บรรดา​คน​ของ​พระเจ้า​ที่​ตาย​แล้ว​ก็​ฟื้น​ขึ้น​สู่​ชีวิต</verse>
				<verse number="53">พวก​เขา​ออก​มา​จาก​อุโมงค์​หลังจาก​พระเยซู​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย แล้ว ​เข้า​สู่​นคร​บริสุทธิ์​และ​ปรากฏ​แก่​คน​เป็น​อัน​มาก</verse>
				<verse number="54">เมื่อ​นายร้อย​และ​ทหาร​ที่​เฝ้า​พระเยซู​อยู่​ด้วย​กัน เห็น​แผ่นดิน​ไหว​และ​ทุก​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น พวก​เขา​ก็​ตกใจ​กลัว​ร้อง​ว่า “ท่าน​ผู้​นี้​เป็น​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​อย่าง​แน่นอน”</verse>
				<verse number="55">ผู้หญิง​หลาย​คน​อยู่​ที่​นั่น​เฝ้า​ดู​อยู่​ห่าง​ๆ พวก​เธอ​ติดตาม​พระเยซู​มา​จาก​กาลิลี​เพื่อ​คอย​ดูแล​พระองค์</verse>
				<verse number="56">ใน​พวก​นั้น​มี​มารีย์​ชาว​มักดาลา มารีย์​แม่​ของ​ยากอบ​กับ​โยเซฟ และ​แม่​ของ​ลูก​ชาย​เศเบดี</verse>
				<verse number="57">เมื่อ​เวลา​เย็น​ใกล้​เข้า​มา เศรษฐี​คน​หนึ่ง​มา​จาก​อาริมาเธีย​ชื่อ​โยเซฟ เขา​เป็น​สาวก​ของ​พระเยซู</verse>
				<verse number="58">เขา​ไป​พบ​ปีลาต​เพื่อ​ขอ​รับ​ศพ​พระเยซู และ​ปีลาต​สั่ง​ให้​มอบ​ศพ​แก่​เขา</verse>
				<verse number="59">โยเซฟ​นำ​ศพ​มา เอา​ผ้า​ลินิน​สะอาด​พัน​ศพ</verse>
				<verse number="60">แล้ว​ไป​วาง​ไว้​ใน​อุโมงค์​หิน​ใหม่​ซึ่ง​สกัด​ไว้ และ​กลิ้ง​หิน​ใหญ่​ปิด​ปาก​อุโมงค์ แล้ว​เขา​ก็​ไป</verse>
				<verse number="61">มารีย์​ชาว​มักดาลา​กับ​มารีย์​อีก​คน​หนึ่ง​นั่ง​อยู่​ที่​นั่น​ตรงข้าม​อุโมงค์</verse>
				<verse number="62">วัน​รุ่งขึ้น​ถัด​จาก​วัน​เตรียม พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​และ​ฟาริสี​ไป​พบ​ปีลาต</verse>
				<verse number="63">และ​เรียน​ว่า “นาย​ท่าน พวก​ข้าพเจ้า​จำ​ได้​ว่า ขณะ​ที่​เจ้า​คน​หลอกลวง​คน​นั้น​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ เขา​พูด​ว่า ‘หลังจาก​สาม​วัน​เรา​จะ​ฟื้น​ขึ้น​มา​อีก’</verse>
				<verse number="64">ด้วย​เหตุ​นี้ ขอ​นายท่าน​สั่ง​ให้​คน​เฝ้า​อุโมงค์​วาง​ศพ​อย่าง​แน่น​หนา​จน​ถึง​วัน​ที่​สาม ไม่​เช่น​นั้น​แล้ว พวก​สาวก​ของ​เขา​อาจ​มา​ลัก​ศพ​ไป และ​บอก​ผู้​คน​ว่า​เขา​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​แล้ว การ​หลอกลวง​ครั้ง​นี้​จะ​เลว​ร้าย​ยิ่ง​กว่า​ครั้ง​แรก”</verse>
				<verse number="65">ปีลาต​บอก​ว่า “เอา​ยาม​ไป​เฝ้า​อุโมงค์​ให้​แน่น​หนา​เท่า​ที่​พวก​ท่าน​จะ​ทำ​ได้​เถิด”</verse>
				<verse number="66">ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​ไป​และ​ทำ​ให้​อุโมงค์​แน่น​หนา โดย​การ​ประทับ​ตรา​ที่​หิน​และ​วาง​ยาม​เฝ้า​อยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">หลัง​วัน​สะบาโต รุ่งเช้า​วัน​แรก​ของ​สัปดาห์ มารีย์​ชาว​มักดาลา​กับ​มารีย์​อีก​คน​หนึ่ง​ไป​ดู​ที่​อุโมงค์​วาง​ศพ</verse>
				<verse number="2">เกิด​แผ่นดิน​ไหว​ใหญ่​เพราะ​ทูตสวรรค์​องค์​หนึ่ง​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ลง​มา​จาก​สวรรค์​ไป​ที่​อุโมงค์ และ​กลิ้ง​หิน​ออก​จาก​อุโมงค์​แล้ว​นั่ง​บน​หิน​นั้น</verse>
				<verse number="3">ลักษณะ​ของ​ทูตสวรรค์​เหมือน​แสง​ฟ้าแลบ เสื้อ​ผ้า​ขาว​เหมือน​หิมะ</verse>
				<verse number="4">ยาม​ที่​เฝ้า​อยู่​กลัว​ทูตสวรรค์​นั้น​จน​ตัว​สั่น​และ​เป็น​เหมือน​คน​ตาย</verse>
				<verse number="5">ทูตสวรรค์​พูด​กับ​พวก​ผู้หญิง​ว่า “อย่า​กลัว​เลย เพราะ​เรา​รู้​ว่า​พวก​เจ้า​มา​หา​พระเยซู​ผู้​ถูก​ตรึง​บน​ไม้​กางเขน</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ไม่​ได้​อยู่​ที่​นี่ พระองค์​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​แล้ว ดัง​ที่​พระองค์​ได้​บอก​ไว้ มา​ดู​ตรง​ที่​เขา​วาง​ศพ​ของ​พระองค์​เถิด</verse>
				<verse number="7">แล้ว​จง​รีบ​ไป​บอก​พวก​สาวก​ของ​พระองค์​ว่า ‘พระองค์​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​แล้ว และ​กำลัง​ล่วงหน้า​ไป​กาลิลี พวก​เจ้า​จะ​เห็น​พระองค์​ที่​นั่น’ บัดนี้​เรา​ได้​บอก​พวก​เจ้า​แล้ว”</verse>
				<verse number="8">หญิง​เหล่า​นั้น​จึง​ไป​จาก​อุโมงค์​โดย​เร็ว พวก​เธอ​กลัว​แต่​ก็​ดีใจ​ยิ่งนัก​และ​วิ่ง​ไป​บอก​พวก​สาวก</verse>
				<verse number="9">ทันใด​นั้น​พระเยซู​มา​พบ​พวก​เธอ​และ​พูด​ว่า “สวัสดี” พวก​เธอ​เข้า​มา​กราบ​ที่​เท้า​ของ​พระองค์​และ​นมัสการ</verse>
				<verse number="10">พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เธอ​ว่า “อย่า​กลัว​เลย จง​ไป​บอก​พวก​พี่​น้อง​ให้​ไป​ที่​กาลิลี เขา​จะ​พบ​เรา​ที่​นั่น”</verse>
				<verse number="11">ขณะ​ที่​หญิง​เหล่า​นั้น​กำลัง​เดินทาง​ไป ยาม​บาง​คน​ก็​เข้า​เมือง​และ​รายงาน​ทุก​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​ต่อ​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​กับ​ผู้​อาวุโส​ได้​หารือ​และ​วางแผน​กัน​แล้ว ก็​มอบ​เงิน​ก้อน​ใหญ่​ให้​พวก​ทหาร</verse>
				<verse number="13">พร้อม​สั่ง​ว่า “เจ้า​ต้อง​พูด​ว่า ‘ตอน​กลาง​คืน​ขณะ​ที่​เรา​นอน​หลับ​อยู่ พวก​สาวก​มา​ขโมย​ศพ​ไป’</verse>
				<verse number="14">หาก​เรื่อง​นี้​รู้​ไป​ถึง​ผู้ว่าราชการ เรา​จะ​พูด​ให้​เขา​เชื่อ​และ​ไม่​ให้​เจ้า​เดือดร้อน”</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​พวก​ทหาร​จึง​รับ​เงิน​และ​ทำ​ตาม​ที่​พวก​เขา​สั่ง เรื่อง​นี้​แพร่​กระจาย​ไป​ใน​หมู่​ชาว​ยิว​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้</verse>
				<verse number="16">สาวก​ทั้ง​สิบเอ็ด​คน​จึง​ไป​กาลิลี​ที่​ภูเขา​ซึ่ง​พระเยซู​บอก​ไว้</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​เห็น​พระองค์ พวก​เขา​ก็​กราบ​ลง​นมัสการ แต่​บาง​คน​ยัง​สงสัย​อยู่</verse>
				<verse number="18">พระเยซู​เข้า​มา​หา​พวก​เขา​และ​พูด​ว่า “สิทธิ​อำนาจ​ทั้ง​สิ้น​ใน​สวรรค์​และ​บน​แผ่นดิน​โลก​ได้​มอบ​ไว้​แก่​เรา​แล้ว</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น​จง​ไป​สร้าง​ชน​ทุก​ชาติ​ให้​เป็น​สาวก ให้​พวก​เขา​รับ​บัพติศมา​ใน​นาม​ของ​พระบิดา พระบุตร และ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="20">สอน​พวก​เขา​ให้​เชื่อฟัง​ทุก​สิ่ง​ที่​เรา​สั่ง​พวก​เจ้า​ไว้ และ​แน่นอน​ว่า​เรา​อยู่​กับ​พวก​เจ้า​เสมอ​ไป​ตราบ​จน​สิ้น​ยุค”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="41">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ข่าว​ประเสริฐ​เรื่อง​พระเยซู พระเมสสิยาห์ พระบุตร​ของ​พระเจ้า ทุก​อย่าง​เริ่ม​ต้น</verse>
				<verse number="2">ตาม​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​อิสยาห์​ว่า “เรา​จะ​ส่ง​ทูต​ของ​เรา​มา​ก่อน​ท่าน เพื่อ​เตรียม​ทาง​ไว้​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="3">เสียง​ของ​ผู้​หนึ่ง​ร้อง​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ว่า ‘จง​เตรียม​ทาง​สำหรับ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า จง​ทำ​ทาง​ให้​ตรง​สำหรับ​พระองค์’ ”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ยอห์น​ผู้​ให้​บัพติศมา​ก็​ปรากฏ​ตัว​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร และ​เทศนา​เรื่อง​บัพติศมา​ที่​แสดง​ถึง​การ​กลับ​ใจ​ใหม่​เพื่อ​รับ​การ​อภัย​บาป</verse>
				<verse number="5">ผู้​คน​ทั่ว​แคว้น​ยูเดีย​และ​ชาว​กรุง​เยรูซาเล็ม​พา​กัน​มา​หา​ยอห์น เมื่อ​สารภาพ​บาป​ทั้งหลาย​แล้ว ยอห์น​ก็​ให้​พวก​เขา​รับ​บัพติศมา​ใน​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="6">ยอห์น​สวม​เสื้อ​ผ้า​ที่​ทำ​จาก​ขน​อูฐ คาด​เข็มขัด​หนัง และ​กิน​ตั๊กแตน​กับ​น้ำผึ้ง​ป่า​เป็น​อาหาร</verse>
				<verse number="7">เขา​ประกาศ​ว่า “หลังจาก​เรา จะ​มี​ผู้​หนึ่ง​มา​ด้วย​ฤทธิ์เดช​ยิ่ง​กว่า ซึ่ง​เรา​ไม่​คู่​ควร​แม้​แต่​จะ​ก้ม​ลง​แก้​เชือก​รองเท้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">เรา​ให้​พวก​เจ้า​รับ​บัพติศมา​ด้วย ​น้ำ แต่​พระองค์​จะ​ให้​พวก​เจ้า​รับ​บัพติศมา​ด้วย ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="9">ใน​เวลา​นั้น พระเยซู​มา​จาก​เมือง​นาซาเร็ธ​ใน​แคว้น​กาลิลี และ​รับ​บัพติศมา​จาก​ยอห์น​ใน​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พระเยซู​ขึ้น​จาก​น้ำ ก็​เห็น​ท้องฟ้า​เปิด​ออก และ​พระวิญญาณ​ลง​มา​อยู่​บน​พระองค์​คล้าย​นก​พิราบ</verse>
				<verse number="11">แล้ว​มี​เสียง​จาก​ฟ้า​สวรรค์​ว่า “เจ้า​คือ​ลูก​ที่​รัก​ของ​เรา เรา​พอใจ​เจ้า​ยิ่ง​นัก”</verse>
				<verse number="12">ทัน​ใด​นั้น พระวิญญาณ​ก็​ส่ง​พระองค์​เข้า​ไป​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="13">และ​พระองค์​ถูก​ซาตาน​ล่อ​ใจ ตลอด​สี่สิบ​วัน​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ที่​นั่น​พระองค์​อยู่​กับ​สัตว์​ป่า​และ​พวก​ทูตสวรรค์​มา​ปรนนิบัติ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">หลัง​จาก​ยอห์น​ถูก​จับ​ขัง​คุก พระเยซู​จึง​กลับ​ไป​ยัง​แคว้น​กาลิลี​และ​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="15">พระองค์​พูด​ว่า “ถึง​เวลา​แล้ว อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​มา​ใกล้​แล้ว จง​กลับ​ใจ​ใหม่​และ​เชื่อ​ข่าว​ประเสริฐ”</verse>
				<verse number="16">ขณะ​ที่​พระเยซู​เดิน​อยู่​ริม​ทะเลสาบ​กาลิลี ก็​เห็น​ซีโมน​กับ​น้อง​ชาย​ชื่อ​อันดรูว์​กำลัง​ทอด​แห​อยู่​ที่​ทะเลสาบ เพราะ​ทั้ง​สอง​เป็น​ชาว​ประมง</verse>
				<verse number="17">พระเยซู​พูด​ว่า “จง​ตาม​เรา​มา แล้ว​เรา​จะ​ตั้ง​เจ้า​ให้​เป็น​ผู้​หา​คน​แทน​หา​ปลา”</verse>
				<verse number="18">ทั้ง​สอง​ก็​ละ​แห​ตาม​พระองค์​ไป​ทันที</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​พระองค์​เดิน​ต่อไป​อีก​หน่อย​ก็​เห็น​ยากอบ​ลูก​ชาย​เศเบดี กับ​ยอห์น​น้อง​ชาย​กำลัง​เตรียม​อวน​อยู่​ใน​เรือ</verse>
				<verse number="20">พระองค์​เรียก​พวก​เขา​ทันที ทั้ง​สอง​ก็​ละ​เศเบดี​ผู้​เป็น​พ่อ​ไว้​ที่​เรือ​กับ​ลูกจ้าง และ​ตาม​พระองค์​ไป</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​กับ​สาวก​มา​ที่​เมือง​คาเปอรนาอุม เมื่อ​ถึง​วัน​สะบาโต​พระองค์​เข้า​ไป​ใน​ธรรม​ศาลา​และ​เริ่ม​สอน</verse>
				<verse number="22">ผู้​คน​ทึ่ง​ใน​คำ​สอน​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​สอน​อย่าง​ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ ต่าง​จาก​พวก​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="23">ทัน​ใด​นั้น ชาย​คน​หนึ่ง​ใน​ธรรม​ศาลา​ซึ่ง​มี​วิญญาณ​โสโครก​เข้า​สิง​ก็​ร้อง​ขึ้น​ว่า</verse>
				<verse number="24">“พระเยซู​ชาว​นาซาเร็ธ ท่าน​ต้องการ​อะไร​จาก​พวก​เรา จะ​มา​ทำลาย​พวก​เรา​หรือ ข้า​รู้​ว่า​ท่าน​เป็น​ใคร องค์​บริสุทธิ์​ของ​พระเจ้า!”</verse>
				<verse number="25">พระเยซู​สั่ง​อย่าง​เฉียบ​ขาด​ว่า “เงียบ! ออก​จาก​เขา​เดี๋ยว​นี้”</verse>
				<verse number="26">วิญญาณ​โสโครก​ก็​ทำ​ให้​คน​นั้น​ชัก​อย่าง​รุนแรง กรีด​ร้อง​และ​ออก​จาก​ตัว​เขา</verse>
				<verse number="27">ทุก​คน​ประหลาด​ใจ​มาก​จึง​ถาม​กัน​ว่า “นี่​คือ​อะไร เป็น​คำ​สอน​ใหม่​และ​มี​สิทธิ​อำนาจ! เขา​สั่ง​ได้​แม้​กระทั่ง​วิญญาณ​โสโครก​และ​มัน​ก็​เชื่อฟัง”</verse>
				<verse number="28">ข่าว​ของ​พระองค์​จึง​แพร่​ไป​อย่าง​รวดเร็ว​ทั่ว​แคว้น​กาลิลี</verse>
				<verse number="29">ทันที​ที่​ออก​จาก​ธรรม​ศาลา พระเยซู​กับ​สาวก รวม​ทั้ง​ยากอบ​และ​ยอห์น ก็​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​ซีโมน​กับ​อันดรูว์</verse>
				<verse number="30">แม่ยาย​ของ​ซีโมน​นอน​เป็น​ไข้​อยู่ พวก​เขา​จึง​บอก​พระเยซู​ทันที</verse>
				<verse number="31">พระองค์​จึง​เข้า​ไป​จับ​มือ​ของ​เธอ พยุง​ให้​ลุก​ขึ้น เธอ​ก็​หาย​ไข้​และ​มา​ปรนนิบัติ​พระองค์​กับ​สาวก</verse>
				<verse number="32">เย็น​วัน​นั้น​หลัง​จาก​ตะวัน​ลับ​ฟ้า ผู้​คน​พา​คน​ป่วย และ​คน​ถูก​ผี​สิง​มา​หา​พระเยซู</verse>
				<verse number="33">คน​ทั้ง​เมือง​มา​ออ​กัน​อยู่​ที่​ประตู</verse>
				<verse number="34">พระเยซู​รักษา​โรค​ต่าง​ๆ ให้​คน​มากมาย และ​ยัง​ขับ​ผี​ออก​หลาย​ตน แต่​พระองค์​สั่ง​ห้าม​ไม่​ให้​พวก​ผี​พูด เพราะ​พวก​มัน​รู้​ว่า​พระองค์​คือ​ใคร</verse>
				<verse number="35">ตอน​เช้า​มืด​พระเยซู​ลุก​ขึ้น แล้ว​ออก​จาก​บ้าน​ไป​ที่​เงียบ​สงบ​เพื่อ​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="36">ซีโมน​กับ​เพื่อน​ๆ ออก​ตาม​หา​พระองค์</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​พบ​แล้ว​ก็​ร้อง​บอก​ว่า “ทุก​คน​กำลัง​ตาม​หา​พระองค์!”</verse>
				<verse number="38">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ให้​เรา​ไป​ที่​อื่น​ใน​หมู่บ้าน​ละแวก​นี้​กัน เรา​จะ​ได้​ไป​เทศนา​ที่​นั่น​ด้วย ที่​เรา​มา​ก็​เพื่อ​การ​นี้”</verse>
				<verse number="39">แล้ว​พระองค์​เดินทาง​ไป​ทั่ว​กาลิลี เทศนา​ใน​ธรรม​ศาลา​ของ​พวก​เขา​และ​ขับ​ผี​ออก​หลาย​ตน</verse>
				<verse number="40">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​เป็น​โรค​เรื้อน ​มา​คุกเข่า​อ้อนวอน​พระองค์​ว่า “ถ้า​พระองค์​เต็มใจ พระองค์​ก็​รักษา​ข้าพเจ้า​ให้​หาย​ได้”</verse>
				<verse number="41">พระเยซู​ขุ่น​เคือง ​จึง​ยื่น​มือ​แตะ​ตัว​ชาย​คน​นั้น​และ​พูด​ว่า “เรา​เต็ม​ใจ จง​หาย​สะอาด​เถิด!”</verse>
				<verse number="42">ทัน​ใด​นั้น​โรค​เรื้อน​ก็​หาย​ไป​และ​ตัว​เขา​ก็​สะอาด</verse>
				<verse number="43">พระเยซู​ให้​เขา​ไป​ทันที​กำชับ​ว่า</verse>
				<verse number="44">“จง​ระวัง อย่า​บอก​เรื่อง​นี้​กับ​ใคร แต่​จง​ไป​แสดง​ตัว​ต่อ​ปุโรหิต และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​การ​หาย​โรค​ตาม​ที่​โมเสส​สั่ง​ไว้ เพื่อ​เป็น​พยาน​กับ​พวก​เขา​ว่า​เจ้า​หาย​โรค​แล้ว”</verse>
				<verse number="45">แต่​เขา​ออก​ไป​และ​เริ่ม​เล่า​เรื่อง​นี้​ไป​ทั่ว จน​พระเยซู​เข้า​เมือง​อย่าง​เปิดเผย​ไม่​ได้​อีก แต่​ต้อง​อยู่​ที่​เปลี่ยว​นอก​เมือง กระนั้น​ผู้​คน​จาก​ทุก​หน​ทุก​แห่ง​ก็​ยัง​มา​หา​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">สอง​สาม​วัน​ต่อมา พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​เมือง​คาเปอรนาอุม​อีก เมื่อ​ประชาชน​ได้​ข่าว​ว่า​พระองค์​อยู่​ที่​บ้าน</verse>
				<verse number="2">ผู้​คน​จึง​หลั่ง​ไหล​มา​อยู่​ที่​นั่น​จน​ไม่​มี​ที่​ว่าง​เหลือ แม้​แต่​นอก​ประตู พระองค์​จึง​ประกาศ​พระวจนะ​ให้​พวก​เขา​ฟัง</verse>
				<verse number="3">มี​ชาย​สี่​คน​หาม​ชาย​ที่​เป็น​อัมพาต​มา​หา​พระองค์</verse>
				<verse number="4">แต่​พวก​เขา​เข้า​มา​หา​พระเยซู​ไม่​ได้​เพราะ​คน​แน่น​มาก จึง​รื้อ​หลังคา​บ้าน​ตรง​ที่​พระองค์​อยู่ แล้ว​หย่อน​เสื่อ​ที่​คน​เป็น​อัมพาต​นอน​อยู่​ลง​มา</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พระเยซู​เห็น​ความ​เชื่อ​ของ​พวก​เขา​ก็​พูด​กับ​ชาย​ที่​เป็น​อัมพาต​ว่า “ลูก​เอ๋ย บาป​ของ​เจ้า​ได้​รับ​การ​อภัย​แล้ว”</verse>
				<verse number="6">แต่​พวก​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​บาง​คน​ซึ่ง​นั่ง​อยู่​ที่​นั่น​คิด​ใน​ใจ​ว่า</verse>
				<verse number="7">“ทำไม​คน​นี้​พูด​อย่าง​นี้ เขา​กำลัง​ดู​หมิ่น​พระเจ้า นอกจาก​พระเจ้า​แล้ว​ใคร​จะ​อภัย​บาป​ได้”</verse>
				<verse number="8">พระเยซู​รู้​ใน​ใจ​ทันที​ว่า​พวก​เขา​คิด​อะไร​อยู่​จึง​พูด​ว่า “ทำไม​จึง​คิด​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="9">การ​พูด​กับ​คน​เป็น​อัมพาต​ว่า ‘บาป​ของ​เจ้า​ได้​รับ​การ​อภัย​แล้ว’ กับ ‘จง​ลุก​ขึ้น​แบก​เสื่อ​เดิน​ไป’ อย่าง​ไหน​จะ​ง่าย​กว่า​กัน</verse>
				<verse number="10">แต่​เพื่อ​ให้​พวก​ท่าน​รู้​ว่า ใน​โลก​นี้ บุตร​มนุษย์​มี​สิทธิ​อำนาจ​ที่​จะ​ยก​โทษ​บาป​ได้” แล้ว​พระองค์​ก็​พูด​กับ​ชาย​ที่​เป็น​อัมพาต​ว่า</verse>
				<verse number="11">“เรา​บอก​เจ้า​ว่า จง​ลุก​ขึ้น แบก​เสื่อ แล้ว​กลับ​บ้าน​ไป​เถิด”</verse>
				<verse number="12">เขา​ก็​ลุก​ขึ้น​แบก​เสื่อ เดิน​ออก​ไป​ต่อหน้า​คน​ทั้งหมด ทุก​คน​ต่าง​ประหลาด​ใจ​และ​สรรเสริญ​พระเจ้า​ว่า “พวก​เรา​ไม่​เคย​เห็น​อะไร​อย่าง​นี้​เลย”</verse>
				<verse number="13">พระเยซู​ไป​ที่​ริม​ทะเลสาบ​อีก ฝูงชน​ทั้งหมด​พา​กัน​มา​หา และ​พระองค์​สั่งสอน​พวก​เขา</verse>
				<verse number="14">ขณะ​พระองค์​เดิน​ไป​ตาม​ทาง ก็​เห็น​เลวี​ลูก​ชาย​อัลเฟอัส​นั่ง​อยู่​ที่​ด่าน​เก็บ​ภาษี จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า “จง​ตาม​เรา​มา” เลวี​ก็​ลุก​ขึ้น​ตาม​พระองค์​ไป</verse>
				<verse number="15">ขณะ​พระเยซู​และ​พวก​สาวก​กำลัง​กิน​อาหาร​เย็น​ที่​บ้าน​ของ​เลวี คน​เก็บ​ภาษี​และ​คน​บาป​หลาย​คน​ร่วม​กิน​อาหาร​กับ​พวก​เขา เพราะ​คน​เหล่า​นี้​มากมาย​ติดตาม​พระเยซู​มา</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​พวก​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​ที่​เป็น​ฟาริสี เห็น​พระองค์​กิน​อาหาร​ร่วม​กับ​คน​บาป​และ​คน​เก็บ​ภาษี ก็​ถาม​สาวก​ของ​พระองค์​ว่า “ทำไม​เขา​ถึง​กิน​อาหาร​ร่วม​กับ​คน​เก็บ​ภาษี​และ​คน​บาป”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​พระเยซู​ได้ยิน​จึง​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “คน​สุขภาพ​ดี​ไม่​ต้องการ​หมอ แต่​คน​ป่วย​ต้องการ เรา​ไม่ได้​มา​เพื่อ​เรียก​คน​ชอบ​ธรรม แต่​มา​เพื่อ​เรียก​คน​บาป”</verse>
				<verse number="18">ขณะ​นั้น​ศิษย์​ของ​ยอห์น​และ​พวก​ฟาริสี​กำลัง​ถือ​อด​อาหาร มี​บาง​คน​มา​ถาม​พระเยซู​ว่า “ศิษย์​ของ​ยอห์น​กับ​ศิษย์​ของ​ฟาริสี​ถือ​อด​อาหาร แต่​ทำไม​สาวก​ของ​ท่าน​ไม่​ถือ”</verse>
				<verse number="19">พระเยซู​ตอบ​ว่า “จะ​ให้​แขก​ของ​เจ้าบ่าว​อด​อาหาร​ตอน​ที่​เจ้าบ่าว​อยู่​ด้วย​ได้​อย่างไร ตราบ​ใด​ที่​เจ้าบ่าว​ยัง​อยู่​ด้วย เขา​ก็​ทำ​อย่าง​นั้น​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="20">แต่​เวลา​นั้น​จะ​มา​ถึง เมื่อ​เจ้าบ่าว​จะ​ถูก​พราก​ไป ใน​วัน​นั้น​พวก​เขา​จะ​อด​อาหาร</verse>
				<verse number="21">ไม่​มี​ใคร​เอา​ผ้า​ใหม่​ที่​ยัง​ไม่​หด​ไป​ปะ​เสื้อ​เก่า ถ้า​ทำ​อย่าง​นั้น ผ้า​ชิ้น​ใหม่​จะ​หด​รั้ง​ผ้า​เก่า​ให้​ขาด​กว้าง​กว่า​เดิม</verse>
				<verse number="22">และ​ไม่​มี​ใคร​เท​เหล้า​องุ่น​ใหม่​ใส่​ถุง​หนัง​เก่า ถ้า​ทำ​อย่าง​นั้น เหล้า​องุ่น​ก็​จะ​ทำ​ถุง​หนัง​ขาด ทั้ง​เหล้า​องุ่น​และ​ถุง​หนัง​ก็​จะ​เสียหาย เขา​ย่อม​เท​เหล้า​องุ่น​ใหม่​ใส่​ถุง​หนัง​ใหม่”</verse>
				<verse number="23">ใน​วัน​สะบาโต​หนึ่ง​พระเยซู​กำลัง​เดิน​ผ่าน​ทุ่ง​นา ขณะ​ที่​เดิน​ไป​พวก​สาวก​ก็​เริ่ม​เด็ด​รวง​ข้าว</verse>
				<verse number="24">พวก​ฟาริสี​จึง​ถาม​พระองค์​ว่า “ดู​นั่น ทำไม​พวก​เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ผิด​กฎ​วัน​สะบาโต”</verse>
				<verse number="25">พระองค์​ตอบ​ว่า “ท่าน​ไม่​เคย​อ่าน​หรือ​ว่า ดาวิด​ทำ​อะไร​เมื่อ​เขา​กับ​พวกพ้อง​หิว​และ​ขัดสน</verse>
				<verse number="26">ใน​สมัย​ของ​มหา​ปุโรหิต​อาบียาธาร์ ดาวิด​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​พระเจ้า​และ​กิน​ขนมปัง​ศักดิ์สิทธิ์ ซึ่ง​ตาม​กฎ​บัญญัติ​แล้ว​มี​แต่​ปุโรหิต​ที่​กิน​ได้ แล้ว​เขา​ยัง​แบ่ง​ให้​พวกพ้อง​กิน​ด้วย”</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “วัน​สะบาโต​สร้าง​ขึ้น​เพื่อ​มนุษย์ ไม่​ใช่​สร้าง​มนุษย์​เพื่อ​วัน​สะบาโต</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น​บุตร​มนุษย์​เป็น​เจ้า​แม้​แต่​เหนือ​วัน​สะบาโต”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">อีก​ครั้ง​หนึ่ง​พระองค์​เข้า​ไป​ใน​ธรรม​ศาลา มี​ชาย​มือ​ลีบ​คน​หนึ่ง​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="2">บาง​คน​หา​เหตุ​ที่​จะ​กล่าว​หา​พระเยซู พวก​เขา​จึง​คอย​จับ​ตา​ดู​พระองค์​อย่าง​ใกล้ชิด​ว่า​จะ​รักษา​โรค​ให้​ชาย​คน​นี้​ใน​วัน​สะบาโต​หรือ​ไม่</verse>
				<verse number="3">พระเยซู​พูด​กับ​ชาย​มือ​ลีบ​ว่า “มา​ยืน​ข้าง​หน้า​นี่​สิ”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระเยซู​ถาม​พวก​เขา​ว่า “อย่าง​ไหน​ถูกต้อง​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ใน​วัน​สะบาโต ทำ​ดี​หรือ​ทำ​ชั่ว ช่วย​ชีวิต​หรือ​ฆ่า​ทำลาย​ชีวิต” แต่​พวก​เขา​ยัง​คง​นิ่ง​เงียบ</verse>
				<verse number="5">พระองค์​กวาด​ตา​มอง​พวก​เขา​ด้วย​ความ​โกรธ​และ​เสียใจ​ที่​พวก​เขา​มี​ใจ​แข็ง​กระด้าง จึง​พูด​กับ​ชาย​คน​นั้น​ว่า “จง​เหยียด​มือ​ของ​เจ้า​ออก​มา” เขา​เหยียด​มือ​ออก แล้ว​มือ​ของ​เขา​ก็​หาย​เป็น​ปกติ</verse>
				<verse number="6">พวก​ฟาริสี​จึง​ออก​ไป​แล้ว​เริ่ม​วาง​แผน​กับ​พวก​ของ​เฮโรด​ว่า จะ​ฆ่า​พระเยซู​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="7">พระเยซู​กับ​พวก​สาวก​ปลีก​ตัว​ไป​ยัง​ทะเลสาบ และ​ฝูง​ชน​กลุ่ม​ใหญ่​จาก​กาลิลี​ตาม​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ได้ยิน​กิตติศัพท์​ของ​พระองค์ ผู้​คน​มากมาย​จาก​ยูเดีย เยรูซาเล็ม อิดูเมอา และ​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน รอบ​เมือง​ไทระ​และ​เมือง​ไซดอน​ต่าง​พา​กัน​มา​หา​พระองค์</verse>
				<verse number="9">เนื่อง​จาก​มี​ฝูงชน​มากมาย พระเยซู​จึง​สั่ง​สาวก​ให้​เตรียม​เรือ​เล็ก​ไว้​พร้อม​สำหรับ​พระองค์ เพื่อ​กัน​ผู้​คน​มา​เบียด​เสียด​พระองค์</verse>
				<verse number="10">เนื่อง​จาก​พระเยซู​ได้​รักษา​คน​มากมาย คน​ป่วย​ด้วย​โรค​ต่าง​ๆ จึง​เบียด​กัน​เข้า​มา​เพื่อ​แตะ​ตัว​พระองค์</verse>
				<verse number="11">ทุก​ครั้ง​ที่​วิญญาณ​โสโครก​เห็น​พระองค์ พวก​มัน​จะ​หมอบ​กราบ​และ​ร้อง​ว่า “พระองค์​เป็น​พระบุตร​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="12">แต่​พระองค์​ห้าม​พวก​มัน​เด็ด​ขาด ไม่​ให้​บอก​คน​อื่น​ว่า​พระองค์​เป็น​ใคร</verse>
				<verse number="13">พระเยซู​ขึ้น​ไป​ที่​บน​ภูเขา และ​เรียก​คน​ที่​ต้องการ​ให้​มา​พบ และ​พวก​เขา​ก็​มา​หา​พระองค์</verse>
				<verse number="14">พระองค์​แต่งตั้ง​สิบ​สอง​คน ​ให้​อยู่​กับ​พระองค์ และ​จะ​ส่ง​พวก​เขา​ออก​ไป​ประกาศ</verse>
				<verse number="15">และ​ให้​พวก​เขา​มี​อำนาจ​ใน​การ​ขับ​ผี</verse>
				<verse number="16">สาวก​ทั้ง​สิบ​สอง​คน​นี้​ได้แก่ ซีโมน (พระองค์​ตั้ง​ชื่อ​ว่า เปโตร)</verse>
				<verse number="17">ยากอบ​ลูก​ชาย​เศเบดี​กับ​ยอห์น​ผู้​เป็น​น้อง​ชาย (พระองค์​ตั้ง​ชื่อ​ให้​ว่า โบอาเนอเย หมายถึง ลูก​ฟ้า​ร้อง)</verse>
				<verse number="18">อันดรูว์ ฟีลิป บารโธโลมิว มัทธิว โธมัส ยากอบ​ลูก​ชาย​อัลเฟอัส ธัดเดอัส ซีโมน​พรรค​ชาติ​นิยม</verse>
				<verse number="19">และ​ยูดาส​อิสคาริโอท​ผู้​ทรยศ​พระองค์</verse>
				<verse number="20">จาก​นั้น​พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​บ้าน ฝูง​ชน​ก็​มา​ชุมนุม​กัน​อีก จน​พระองค์​กับ​สาวก​ไม่​มี​เวลา​แม้​แต่​จะ​กิน​อาหาร</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ครอบครัว​ของ ​พระองค์​ได้ยิน​เรื่อง​นี้​ก็​ออก​มา​รั้ง​พระองค์​ไว้ และ​พูด​ว่า “เขา​เสีย​สติ​ไป​แล้ว”</verse>
				<verse number="22">และ​พวก​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​ที่​มา​จาก​เยรูซาเล็ม​พูด​ว่า “เขา​ถูก​สิง​โดย​เบเอลเซบูล ที่​เขา​ขับ​ผี​ออก​ได้​ก็​เพราะ​เจ้า​แห่ง​ผี”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​เรียก​พวก​เขา​มา​แล้ว​พูด​เปรียบ​เทียบ​ว่า “ซาตาน​จะ​ไล่​ซาตาน​ออก​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="24">ถ้า​อาณาจักร​ไหน​ที่​แตกแยก​กัน​เอง อาณาจักร​นั้น​ก็​ตั้ง​อยู่​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="25">ถ้า​ครอบครัว​ไหน​แตกแยก​กัน​เอง ครอบครัว​นั้น​ก็​ตั้ง​อยู่​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="26">และ​ถ้า​ซาตาน​ต่อต้าน​และ​แตกแยก​กับ​ตัว​มัน​เอง มัน​ก็​ตั้ง​อยู่​ไม่​ได้​และ​จะ​ถึง​จุด​จบ</verse>
				<verse number="27">จริง​ๆ แล้ว ไม่​มี​ใคร​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​คน​ที่​แข็งแรง​ได้ นอก​จาก​จะ​จับ​เขา​มัด​ไว้​ก่อน แล้ว​จึง​ปล้น​บ้าน​คน​ที่​แข็งแรง​นั้น​ได้</verse>
				<verse number="28">เรา​บอก​ความ​จริง​ท่าน​ว่า มนุษย์​จะ​ได้​รับ​การ​ยก​โทษ​จาก​บาป​และ​คำ​หมิ่น​ประมาท​ทั้ง​หมด​ของ​ตน</verse>
				<verse number="29">แต่​ใคร​พูด​หมิ่น​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ จะ​ไม่​มี​วัน​ได้​รับ​การ​ยก​โทษ และ​มี​ความ​ผิด​บาป​ติด​ตัว​ตลอด​กาล”</verse>
				<verse number="30">พระองค์​พูด​เช่น​นี้​เพราะ​พวก​เขา​พูด​ว่า “พระองค์​มี​วิญญาณ​โสโครก”</verse>
				<verse number="31">แม่​กับ​พวก​น้อง​ชาย​ของ​พระเยซู​มา​ถึง พวก​เขา​ยืน​อยู่​ด้าน​นอก​และ​บอก​คน​ให้​เข้า​ไป​เรียก​พระองค์</verse>
				<verse number="32">ฝูงชน​นั่ง​อยู่​รอบ​พระเยซู และ​พวก​เขา​บอก​พระองค์​ว่า “แม่​กับ​พวก​น้อง​ชาย​ของ​ท่าน​อยู่​ด้าน​นอก​มอง​หา​ท่าน”</verse>
				<verse number="33">พระองค์​ถาม​ว่า “ใคร​คือ​แม่​และ​พี่​น้อง​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="34">แล้ว​พระองค์​ก็​มอง​ดู​คน​ที่​นั่ง​อยู่​รอบ​ตัว และ​พูด​ว่า “นี่​คือ​แม่​และ​พี่​น้อง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="35">ใคร​ก็​ตาม​ที่​ทำ​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า คน​นั้น​คือ​พี่​น้อง​ชาย​หญิง​และ​แม่​ของ​เรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พระเยซู​สอน​ที่​ริม​ทะเลสาบ​อีก​ครั้ง ฝูง​ชน​รุม​ล้อม​พระองค์​แน่น​จน​พระองค์​ต้อง​ลง​ไป​นั่ง​ใน​เรือ ขณะ​ที่​ฝูง​ชน​อยู่​ริม​ฝั่ง</verse>
				<verse number="2">พระองค์​สอน​พวก​เขา​หลาย​สิ่ง​ด้วย​อุปมา​ว่า</verse>
				<verse number="3">“จง​ฟัง! มี​ชาว​นา​คน​หนึ่ง​ออก​ไป​หว่าน​เมล็ด​พืช</verse>
				<verse number="4">ขณะ​ที่​หว่าน บาง​เมล็ด​ก็​ตก​ตาม​ทาง และ​นก​ก็​มา​จิก​กิน​หมด</verse>
				<verse number="5">บาง​เมล็ด​ตก​บน​พื้น​ดิน​ปน​หิน ซึ่ง​มี​เนื้อ​ดิน​น้อย จึง​งอก​ขึ้น​เร็ว​เพราะ​ดิน​ตื้น</verse>
				<verse number="6">แต่​เมื่อ​แดด​เผา​ก็​เหี่ยว​ไป​เพราะ​ไม่​หยั่ง​ราก​ลึก</verse>
				<verse number="7">บาง​เมล็ด​ตก​กลาง​พง​หนาม พง​หนาม​ก็​เติบโต​รัด​พืช​นั้น จึง​ไม่​เกิด​ผล</verse>
				<verse number="8">แต่​ยัง​มี​เมล็ด​บาง​ส่วน​ตก​บน​ดิน​ดี งอก​ขึ้น​มา เติบโต​และ​เกิด​ผล​สาม​สิบ​เท่า หก​สิบ​เท่า หรือ​ร้อย​เท่า”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระเยซู​พูด​ว่า “ใคร​มี​หู จง​ฟัง​เถิด”</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​อยู่​ตาม​ลำพัง สาวก​ทั้ง​สิบสอง​คน กับ​คน​ที่​แวดล้อม​พระองค์​อยู่ ก็​ถาม​เรื่อง​อุปมา​นั้น</verse>
				<verse number="11">พระองค์​บอก​พวก​เขา​ว่า “ความ​ลับ​ของ​อาณาจักร​พระเจ้า​ก็​ให้​พวก​เจ้า​รู้ แต่​กับ​คน​นอก​นั้น​ทุก​อย่าง​กล่าว​เป็น​อุปมา</verse>
				<verse number="12">เพื่อ​ว่า ‘พวก​เขา​อาจ​ดู​แล้ว​ดู​เล่า​แต่​ไม่​มี​วัน​เห็น และ​ได้ยิน​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า​แต่​ไม่​มี​วัน​เข้าใจ มิฉะนั้น​แล้ว​เขา​คง​หัน​กลับ​มา​และ​ได้​รับ​การ​อภัย!’ ”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “พวก​เจ้า​ไม่​เข้าใจ​อุปมา​นี้​หรือ แล้ว​อย่าง​นั้น​จะ​เข้าใจ​อุปมา​อื่น​ๆ ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="14">ชาว​นา​ได้​หว่าน​พระวจนะ</verse>
				<verse number="15">บาง​คน​ก็​เป็น​เหมือน​เมล็ด​ที่​ตก​ตาม​ทาง ทันที​ที่​เขา​ได้ยิน ซาตาน​ก็​มา​ฉวย​เอา​พระวจนะ​ที่​หว่าน​ลง​ใน​เขา​ไป</verse>
				<verse number="16">บาง​คน​ก็​เหมือน​เมล็ด​ที่​หว่าน​ลง​บน​พื้น​หิน เมื่อ​ได้ยิน​พระวจนะ แล้ว​รับ​ไว้​ทันที​ด้วย​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="17">แต่​เพราะ​ไม่​หยั่ง​ราก​ลึก จึง​อยู่​แค่​ชั่ว​คราว เมื่อ​เกิด​ปัญหา​หรือ​การ​ข่มเหง​เพราะ​พระวจนะ พวก​เขา​ก็​ละทิ้ง​ไป​อย่าง​รวดเร็ว</verse>
				<verse number="18">บาง​คน​เหมือน​เมล็ด​ที่​หว่าน​กลาง​พง​หนาม คือ​ได้ยิน​พระวจนะ</verse>
				<verse number="19">แต่​ถูก​ความ​กังวล​ใน​ชีวิต ความ​เย้ายวน​ของ​ทรัพย์​สมบัติ และ​ความ​อยาก​ได้​ใคร่​มี​ใน​สิ่ง​ต่าง​ๆ เข้า​มา​บีบ​รัด​พระวจนะ​ทำ​ให้​ไม่​เกิด​ผล</verse>
				<verse number="20">ส่วน​บาง​คน​เป็น​เหมือน​เมล็ด​ที่​หว่าน​ลง​บน​ดิน​ดี คือ​คน​ที่​ได้ยิน​พระวจนะ​แล้ว​รับ​ไว้ ก็​เกิด​ผล​สาม​สิบ​เท่า หก​สิบ​เท่า หรือ​ร้อย​เท่า​ของ​ที่​หว่าน​ลง​ไป”</verse>
				<verse number="21">พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “เจ้า​จะ​เอา​ตะเกียง​มา แล้ว​เอา​ฝา​ครอบ​หรือ​วาง​ไว้​ใต้​เตียง​ไหม แต่​เจ้า​ย่อม​ตั้ง​ไว้​บน​เชิง​ตะเกียง​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="22">เพราะ​สิ่ง​ใด​ที่​ซ่อน​เร้น​จะ​ต้อง​ถูก​เปิดเผย และ​สิ่ง​ใด​ที่​ปิด​บัง​ไว้​จะ​ต้อง​ถูก​เปิดโปง</verse>
				<verse number="23">ใคร​มี​หู จง​ฟัง​เถิด”</verse>
				<verse number="24">พระองค์​พูด​อีก​ว่า “จง​คิด​สิ่ง​ที่​เจ้า​ได้ยิน​อย่าง​ถี่ถ้วน ท่าน​ใช้​ถ้วย​อัน​ใด​ก็​จะ​ใช้​ถ้วย​ตวง​อัน​เดียว​กัน​นั้น​ตวง​แก่​ท่าน และ​ได้​รับ​มาก​ยิ่ง​กว่า​นั้น​อีก</verse>
				<verse number="25">ใคร​มี​อยู่​แล้ว​ก็​จะ​ได้​รับ​เพิ่ม ส่วน​ใคร​ไม่​มี แม้​ที่​มี​อยู่​ก็​จะ​ถูก​ริบ​ไป​จาก​เขา”</verse>
				<verse number="26">พระองค์​พูด​ด้วย​ว่า “อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​เป็น​เหมือน​คน​หนึ่ง​หว่าน​เมล็ด​พืช​ลง​ใน​ดิน</verse>
				<verse number="27">ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน​ไม่​ว่า​จะ​หลับ​หรือ​ตื่น เมล็ด​พืช​ก็​งอก​และ​เติบโต​ขึ้น แม้​เขา​ไม่​รู้​ว่า​มัน​งอก​ขึ้น​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="28">ดิน​ทำ​ให้​มัน​งอก​เป็น​ต้น​อ่อน​แล้ว​ออก​รวง จาก​นั้น​มี​เมล็ด​ข้าว​เต็ม​รวง</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​รวง​ข้าว​สุก​แล้ว เขา​ก็​ใช้​เคียว​เกี่ยว​เพราะ​ถึง​ฤดู​เก็บ​เกี่ยว”</verse>
				<verse number="30">พระองค์​พูด​อีก​ว่า “พวก​เรา​จะ​เปรียบ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​กับ​อะไร​ดี หรือ​จะ​ยก​อุปมา​ใด​มา​อธิบาย</verse>
				<verse number="31">อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​นั้น​ก็​เหมือน​เมล็ด​มัสตาร์ด ซึ่ง​เป็น​เมล็ด​ที่​เล็ก​ที่​สุด​ใน​โลก แต่​เมื่อ​เพาะ​ลง​ใน​ดิน</verse>
				<verse number="32">ก็​เติบโต​ขึ้น​เป็น​ต้น​ใหญ่​ที่​สุด​ใน​สวน แผ่​กิ่ง​ก้าน​สาขา​จน​นก​มา​เกาะ​กิ่ง​อาศัย​ร่ม​เงา​ได้”</verse>
				<verse number="33">พระเยซู​กล่าว​อุปมา​เช่น​นี้​หลาย​เรื่อง เพื่อ​อธิบาย​พระวจนะ​แก่​ผู้​คน ใน​ลักษณะ​ที่​พวก​เขา​เข้าใจ​ได้</verse>
				<verse number="34">พระองค์​ไม่​ได้​กล่าว​สิ่ง​ใด​กับ​พวก​เขา​โดย​ไม่​ใช้​อุปมา​เลย แต่​เมื่อ​อยู่​กับ​พวก​สาวก​ตาม​ลำพัง พระองค์​ก็​อธิบาย​ทุก​สิ่ง</verse>
				<verse number="35">เย็น​วัน​นั้น​พระองค์​พูด​กับ​พวก​สาวก​ของ​พระองค์​ว่า “ให้​เรา​ข้าม​ไป​อีก​ฟาก​หนึ่ง​กัน​เถอะ”</verse>
				<verse number="36">พวก​เขา​ละ​ฝูงชน แล้ว​ลง​เรือ​ที่​พระองค์​นั่ง​อยู่​นั้น​ไป มี​เรือ​อื่น​หลาย​ลำ​ตาม​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="37">เกิด​พายุ​รุนแรง คลื่น​ซัด​ท่วม​จน​เรือ​จวน​จะ​จม​แล้ว</verse>
				<verse number="38">พระเยซู​นอน​หนุน​หมอน​หลับ​อยู่​ท้าย​เรือ พวก​สาวก​มา​ปลุก​พระองค์ และ​พูด​ว่า “อาจารย์ พระองค์​ไม่​ห่วง​หรือ​ว่า​เรา​จะ​จม​น้ำ​ตาย”</verse>
				<verse number="39">พระองค์​ก็​ลุก​ขึ้น​ห้าม​ลม​และ​คลื่น​ว่า “จง​เงียบ​สงบ!” แล้ว​ลม​ก็​หยุด​พัด ทุก​อย่าง​ก็​นิ่ง​สนิท</verse>
				<verse number="40">พระองค์​ถาม​พวก​สาวก​ว่า “ทำไม​จึง​กลัว​นัก พวก​เจ้า​ยัง​ไม่​มี​ความ​เชื่อ​อีก​หรือ”</verse>
				<verse number="41">พวก​สาวก​แตกตื่น​ตกใจ​และ​ถาม​กัน​ว่า “ผู้​นี้​เป็น​ใคร​กัน แม้​แต่​ลม​และ​คลื่น​ก็​ยัง​เชื่อฟัง​ท่าน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เมื่อ​พวก​เขา​ข้าม​ฟาก​มา​ถึง​ดินแดน​เกราซา</verse>
				<verse number="2">พอ​พระเยซู​ขึ้น​จาก​เรือ ชาย​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​มี​วิญญาณ​โสโครก​เข้า​สิง ได้​ออก​จาก​อุโมงค์​วาง​ศพ​เพื่อ​มา​หา​พระองค์</verse>
				<verse number="3">เขา​อาศัย​อยู่​ตาม​อุโมงค์​วาง​ศพ และ​ไม่​มี​ใคร​จับ​เขา​มัด​ไว้​ได้​อีก​ต่อ​ไป แม้​จะ​ใช้​โซ่​ตรวน​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="4">เพราะ​เขา​เคย​ถูก​ล่าม​โซ่​ตรวน​มือ​และ​เท้า​หลาย​ครั้ง​แล้ว แต่​เขา​ก็​กระชาก​จน​โซ่​ตรวน​เท้า​ขาด ไม่​มี​ใคร​แข็งแรง​พอ​จะ​ปราบ​เขา​ได้</verse>
				<verse number="5">ทั้ง​กลาง​วัน​กลาง​คืน​ตาม​อุโมงค์​วาง​ศพ​และ​บน​เนิน​เขา เขา​จะ​ร้อง​เสียง​ดัง​และ​เอา​หิน​กรีด​เนื้อ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เขา​เห็น​พระเยซู​แต่​ไกล ก็​วิ่ง​มา​คุกเข่า​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="7">และ​ตะโกน​สุด​เสียง​ว่า “พระเยซู พระบุตร​ของ​พระเจ้า​สูง​สุด พระองค์​ต้องการ​อะไร​จาก​ข้า ใน​นาม​ของ​พระเจ้า อย่า​ทรมาน​ข้า​เลย!”</verse>
				<verse number="8">เพราะ​พระเยซู​พูด​กับ​มัน​ว่า “เจ้า​วิญญาณ​โสโครก จง​ออก​มา​จาก​ชาย​คน​นี้!”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระเยซู​ถาม​ว่า “เจ้า​ชื่อ​อะไร” มัน​ตอบ​ว่า “ข้า​ชื่อ​กอง เพราะ​เรา​มี​กัน​หลาย​ตน”</verse>
				<verse number="10">และ​มัน​อ้อนวอน​พระเยซู​ไม่​ให้​ส่ง​พวก​มัน​ออก​ไป​จาก​ถิ่น​นั้น</verse>
				<verse number="11">มี​หมู​ฝูง​ใหญ่​กำลัง​หา​กิน​อยู่​บน​เนิน​เขา​ใกล้​ๆ</verse>
				<verse number="12">พวก​ผี​จึง​อ้อนวอน​พระเยซู​ว่า “ขอ​ส่ง​เรา​เข้า​ไป​ใน​ฝูง​หมู​นั้น​เถิด”</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พระองค์​อนุญาต พวก​วิญญาณ​โสโครก​จึง​ออก​มา​และ​เข้า​ไป​ใน​ฝูง​หมู แล้ว​ฝูง​หมู​ราว​สอง​พัน​ตัว ก็​วิ่ง​กระโจน​จาก​หน้าผา ลง​ทะเลสาบ​และ​จม​น้ำ​ตาย</verse>
				<verse number="14">พวก​คน​เลี้ยง​หมู​ก็​วิ่ง​ไป​เล่า​เรื่อง​นี้​ใน​เมือง​และ​ชนบท ผู้​คน​ก็​ออก​มา​ดู​เหตุการณ์​ที่​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​คน​เหล่า​นี้​มา​หา​พระเยซู เห็น​ชาย​ที่​เคย​ถูก​ผี​ทั้ง​กอง​เข้า​สิง นั่ง​อยู่​ที่​นั่น สวม​เสื้อ​ผ้า​และ​มี​สติ​ดี พวก​เขา​ก็​กลัว</verse>
				<verse number="16">คน​ที่​เห็น​เหตุการณ์​จึง​เล่า​เรื่อง​ที่​เกิด​กับ​ชาย​ที่​ถูก​ผี​สิง​และ​ก็​เรื่อง​ฝูง​หมู​ให้​ฟัง</verse>
				<verse number="17">ผู้​คน​จึง​ขอร้อง​พระเยซู​ให้​ออก​ไป​จาก​ดินแดน​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="18">ขณะ​ที่​พระเยซู​กำลัง​ลง​เรือ ชาย​คน​ที่​เคย​ถูก​ผี​สิง​อ้อนวอน​ขอ​ไป​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">พระเยซู​ไม่​อนุญาต​แต่​บอก​เขา​ว่า “จง​กลับ​บ้าน​ไป​หา​ครอบครัว​ของ​เจ้า และ​บอก​พวก​เขา​ว่า องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ทำ​เพื่อ​เจ้า​มาก​แค่​ไหน​และ​เมตตา​เจ้า​อย่างไร”</verse>
				<verse number="20">ชาย​คน​นั้น​จึง​ลา​ไป​ป่าว​ประกาศ​ใน​แคว้น​เดคาโปลิส ​ว่า พระเยซู​ทำ​เพื่อ​เขา​มาก​แค่​ไหน คน​ทั้งหมด​ก็​ประหลาด​ใจ</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​พระเยซู​นั่ง​เรือ​ข้าม​ไป​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​ทะเลสาบ ฝูง​ชน​กลุ่ม​ใหญ่​มา​ห้อมล้อม​พระองค์​ขณะ​ที่​อยู่​ริม​ทะเลสาบ</verse>
				<verse number="22">มี​นาย​ธรรม​ศาลา​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ไยรัส​มา​ที่​นั่น เมื่อ​เขา​เห็น​พระเยซู​ก็​หมอบ​ลง​แทบ​เท้า</verse>
				<verse number="23">แล้ว​อ้อนวอน​พระองค์​อย่าง​ร้อนใจ​ว่า “ลูก​สาว​เล็ก​ๆ ของ​ข้าพเจ้า​กำลัง​จะ​ตาย โปรด​มา​วาง​มือ​ให้​ด้วย เธอ​จะ​ได้​หาย​และ​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อไป”</verse>
				<verse number="24">พระเยซู​จึง​ไป​กับ​เขา ฝูง​ชน​กลุ่ม​ใหญ่​ตาม​มา​และ​เบียด​เสียด​กัน​อยู่​รอบ​พระองค์</verse>
				<verse number="25">ที่​นั่น​มี​หญิง​คน​หนึ่ง​ตก​เลือด​เรื้อรัง​มา​สิบสอง​ปี​แล้ว</verse>
				<verse number="26">เธอ​ทุกข์​ทรมาน​มาก​จาก​การ​รักษา​ของ​หมอ​หลาย​คน เสีย​เงิน​จน​หมด​ตัว แต่​แทน​ที่​จะ​ดี​ขึ้น​อาการ​กลับ​ทรุด​ลง</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​เธอ​ได้ยิน​เรื่อง​พระเยซู​จึง​เดิน​ปะปน​กับ​ฝูงชน มา​ทาง​ด้าน​หลัง​พระองค์​และ​แตะ​เสื้อ​คลุม</verse>
				<verse number="28">เพราะ​คิด​ว่า “ถ้า​ฉัน​ได้​แตะ​เสื้อ​พระองค์ ฉัน​ก็​จะ​หาย​โรค”</verse>
				<verse number="29">ทัน​ใด​นั้น​เลือด​ก็​หยุด​ไหล และ​เธอ​รู้สึก​ว่า​หาย​โรค​แล้ว</verse>
				<verse number="30">พระเยซู​รู้​ทันที​ว่า​ฤทธิ์เดช​ได้​แผ่​ซ่าน​ออก​จาก​พระองค์ จึง​หัน​กลับ​มา​ทาง​ฝูงชน​และ​ถาม​ว่า “ใคร​แตะ​เสื้อ​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="31">พวก​สาวก​ตอบ​ว่า “พระองค์​เห็น​อยู่​แล้ว​ว่า​ผู้​คน​เบียดเสียด​พระองค์ แล้ว​พระองค์​ยัง​ถาม​อีก​ว่า ‘ใคร​แตะ​ตัว​เรา’ ”</verse>
				<verse number="32">แต่​พระเยซู​ยัง​มอง​ไป​รอบ​ๆ ดู​ว่า​ใคร​เป็น​คน​ทำ</verse>
				<verse number="33">หญิง​นั้น​ซึ่ง​รู้​ดี​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​เธอ ก็​เข้า​มา​หมอบ​แทบ​เท้า​พระองค์ กลัว​จน​ตัว​สั่น แล้ว​บอก​ความ​จริง​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="34">พระองค์​พูด​กับ​เธอ​ว่า “ลูก​สาว ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า​ได้​รักษา​เจ้า​แล้ว จง​กลับ​ไป​ด้วย​สันติสุข​และ​พ้น​จาก​ความ​ทุกข์​ทรมาน​เถิด”</verse>
				<verse number="35">ขณะ​ที่​พระเยซู​ยัง​พูด​ไม่​จบ ก็​มี​คน​จาก​บ้าน​ของ​ไยรัส​นาย​ธรรม​ศาลา​มา​บอก​เขา​ว่า “ลูก​สาว​ของ​ท่าน​ตาย​แล้ว เหตุใด​ต้อง​รบกวน​อาจารย์​อีก​เล่า”</verse>
				<verse number="36">พระเยซู​ได้ยิน ​จึง​บอก​นาย​ธรรม​ศาลา​ว่า “อย่า​กลัว​เลย จง​เชื่อ​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="37">พระองค์​ไม่​อนุญาต​ให้​ใคร​ตาม​ไป ยกเว้น​เปโตร ยากอบ และ​ยอห์น​น้อง​ชาย​ของ​ยากอบ</verse>
				<verse number="38">เมื่อ​มา​ถึง​บ้าน​ของ​นาย​ธรรม​ศาลา พระเยซู​เห็น​ความ​วุ่นวาย ผู้​คน​ร้องไห้​สะอึก​สะอื้น​เสียง​ดัง</verse>
				<verse number="39">พระองค์​เข้า​ไป​ข้าง​ใน และ​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ร้องไห้​วุ่นวาย​กัน​ไป​ทำไม เด็ก​น้อย​ยัง​ไม่​ตาย​แค่​หลับ​อยู่”</verse>
				<verse number="40">แต่​พวก​เขา​พา​กัน​หัวเราะ​เยาะ​พระองค์ หลัง​จาก​พระองค์​ให้​ผู้​คน​ออก​ไป​แล้ว ก็​พา​พ่อ​แม่​ของ​เด็ก​กับ​สาวก​ที่​อยู่​กับ​พระองค์​เข้า​ไป​หา​เด็ก</verse>
				<verse number="41">พระองค์​จับ​มือ​เด็ก​น้อย​พูด​ว่า “ทาลิธา คูม” (ซึ่ง​แปล​ว่า “เด็ก​น้อย เรา​บอก​เจ้า​ให้​ลุก​ขึ้น!”)</verse>
				<verse number="42">ทัน​ใด​นั้น เด็ก​หญิง​ก็​ลุก​ขึ้น​เดิน​ไป​รอบ​ๆ (เธอ​อายุ​สิบ​สอง​ปี) พวก​เขา​ต่าง​ตก​ตะลึง</verse>
				<verse number="43">พระองค์​สั่ง​ว่า​อย่า​ให้​ใคร​รู้​เรื่อง​นี้ และ​บอก​ให้​เอา​อาหาร​มา​ให้​เด็ก​กิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">พระเยซู​ออก​จาก​ที่​นั่น​และ​ไป​ยัง​บ้าน​เกิด​ของ​พระองค์ พวก​สาวก​ก็​ตาม​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ถึง​วัน​สะบาโต พระองค์​จึง​เริ่มต้น​สอน​ใน​ธรรม​ศาลา หลาย​คน​ที่​ได้​ฟัง​พระองค์​ก็​ประหลาด​ใจ เขา​ถาม​กัน​ว่า “คน​นี้​ได้​สิ่ง​เหล่า​นี้​มา​จาก​ไหน สติ​ปัญญา​ที่​เขา​ได้​รับ​เป็น​แบบ​ไหน เขา​ทำ​การ​อัศจรรย์​เช่น​นั้น​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="3">เขา​เป็น​ช่าง​ไม้​ไม่​ใช่​หรือ เป็น​ลูก​ของ​มารีย์ เป็น​พี่​ชาย​ของ​ยากอบ โยเซฟ ยูดาส​และ​ซีโมน​ไม่​ใช่​หรือ พวก​น้อง​สาว​ของ​เขา​ก็​อยู่​ที่​นี่​กับ​พวก​เรา​ไม่​ใช่​หรือ” พวก​เขา​จึง​ขุ่น​เคือง​พระองค์</verse>
				<verse number="4">พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ผู้​เผย​พระวจนะ​ไม่​ได้​รับ​เกียรติ​ก็​แต่​เฉพาะ​ใน​บ้าน​เกิด ใน​หมู่​ญาติ และ​ใน​ครอบครัว​ของ​ตน”</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ทำ​การ​อัศจรรย์​ที่​นั่น​ไม่​ได้ เว้น​แต่​วาง​มือ​บน​คน​ป่วย​บาง​คน และ​รักษา​พวก​เขา​ให้​หาย</verse>
				<verse number="6">พระองค์​แปลก​ใจ​ที่​พวก​เขา​ขาด​ความ​เชื่อ จาก​นั้น​พระเยซู​ไป​สั่งสอน​ตาม​หมู่บ้าน​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="7">พระองค์​เรียก​สาวก​สิบสอง​คน​มา แล้ว​ส่ง​พวก​เขา​ออก​ไป​เป็น​คู่ และ​มอบ​สิทธิ​อำนาจ​เหนือ​วิญญาณ​โสโครก​แก่​พวก​เขา</verse>
				<verse number="8">พระองค์​กำชับ​ว่า “ไม่​ต้อง​เอา​อะไร​ติด​ตัว​ไป​ตอน​เดินทาง​นอก​จาก​ไม้เท้า ไม่​ต้อง​เอา​อาหาร​และ​ย่าม​ติด​ตัว​ไป ไม่​ต้อง​พก​เงิน​ไว้​ใน​เข็มขัด</verse>
				<verse number="9">สวม​รองเท้า​แต่​ไม่​ต้อง​เตรียม​เสื้อ​สำรอง</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ใด จง​พัก​ที่​บ้าน​นั้น​จนกว่า​จะ​ไป​จาก​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="11">หาก​ที่ไหน​ไม่​ต้อนรับ​หรือ​ไม่​ฟัง​พวก​เจ้า จง​ออก​จาก​ที่​นั่น และ​สะบัด​ฝุ่น​ออก​จาก​เท้า เพื่อ​เป็น​การ​เตือน​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="12">พวก​สาวก​จึง​ออก​ไป ประกาศ​ให้​คน​กลับ​ใจ​ใหม่</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​ขับ​ผี​ออก​หลาย​ตน เจิม​คน​ป่วย​มากมาย​ด้วย​น้ำมัน และ​รักษา​พวก​เขา​ให้​หาย</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​เฮโรด​ได้ยิน​เรื่อง​นี้ เพราะ​ชื่อ​เสียง​ของ​พระเยซู​เลื่องลือ​ไป​ทั่ว บาง​คน​พูด​ว่า นี่​คือ​ยอห์น​ผู้​ให้​บัพติศมา​ที่​ได้​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย ดังนั้น​เขา​จึง​มี​ฤทธิ์เดช​ทำ​การ​อัศจรรย์​ต่าง ๆ ได้</verse>
				<verse number="15">บาง​คน​ก็​ว่า “เขา​คือ​เอลียาห์” คน​อื่น​ก็​ว่า “เขา​คือ​ผู้​เผย​พระวจนะ​เหมือน​หนึ่ง​ใน​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​สมัย​โบราณ”</verse>
				<verse number="16">แต่​เมื่อ​เฮโรด​ได้ยิน​ก็​พูด​ว่า “ยอห์น​คน​ที่​เรา​ตัด​ศีรษะ​ไป​แล้ว ได้​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​แล้ว”</verse>
				<verse number="17">เฮโรด​เอง​สั่ง​ให้​จับ​ยอห์น​ล่าม​โซ่​ขัง​คุก​ไว้ ด้วย​เรื่อง​เฮโรเดียส ภรรยา​ฟีลิป​น้อง​ชาย​ของ​เขา ซึ่ง​เฮโรด​ได้​เอา​เธอ​มา​เป็น​ภรรยา</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ยอห์น​เคย​พูด​กับ​เฮโรด​ว่า “ท่าน​ทำ​ผิด​กฎ​บัญญัติ​ที่​เอา​น้อง​สะใภ้​มา​เป็น​ภรรยา”</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น​นาง​เฮโรเดียส​จึง​อาฆาต​ยอห์น​และ​อยาก​ฆ่า​เขา แต่​ก็​ทำ​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="20">เพราะ​เฮโรด​เกรง​กลัว​ยอห์น​และ​ปกป้อง​เขา เพราะ​รู้​ว่า​เขา​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​และ​บริสุทธิ์ เมื่อ​เฮโรด​ได้​ฟัง​ยอห์น​พูด​ก็​งุนงง ​มาก​แต่​ก็​ยัง​อยาก​ฟัง</verse>
				<verse number="21">ใน​ที่​สุด​โอกาส​ก็​มา​ถึง ใน​งาน​ฉลอง​วัน​เกิด เฮโรด​จัด​งาน​เลี้ยง​ขุนนาง นาย​ทหาร​ชั้น​ผู้ใหญ่​และ​คน​สำคัญ​ใน​แคว้น​กาลิลี</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​ลูก​สาว​ของ ​เฮโรเดียส​เข้า​มา​เต้นรำ​ก็​ถูก​ใจ​เฮโรด​กับ​แขก​เหรื่อ เฮโรด​จึง​พูด​กับ​เธอ​ว่า “จง​ขอ​สิ่ง​ที่​อยาก​ได้​แล้ว​เรา​จะ​ให้”</verse>
				<verse number="23">และ​ให้​คำ​มั่น​สัญญา​ว่า “ไม่ว่า​ขอ​อะไร เรา​ก็​จะ​ให้​ได้​จน​ถึง​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​อาณาจักร”</verse>
				<verse number="24">เธอ​จึง​ออก​ไป​ถาม​แม่​ว่า “ลูก​จะ​ขอ​อะไร​ดี” แม่​บอก​ว่า “ขอ​ศีรษะ​ยอห์น​ผู้​ให้​บัพติศมา​สิ”</verse>
				<verse number="25">เธอ​รีบ​มา​ขอ​กษัตริย์​ทันที​ว่า “ขอ​ศีรษะ​ของ​ยอห์น​ผู้​ให้​บัพติศมา ใส่​ถาด​มา​ให้​ดิฉัน​ที่​นี่​เดี๋ยว​นี้​เถิด”</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​ทุกข์​ใจ​อย่าง​ยิ่ง แต่​เพราะ​ได้​ให้​คำ​มั่น​ไว้​และ​เห็น​แก่​หน้า​แขก​ใน​งาน จึง​ขัด​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="27">ดังนั้น​เขา​สั่ง​ให้​เพชฌฆาต​ไป​ตัด​ศีรษะ​ของ​ยอห์น​ทันที เพชฌฆาต​ก็​ไป​ตัด​ศีรษะ​ของ​ยอห์น​ใน​คุก</verse>
				<verse number="28">แล้ว​นำ​ศีรษะ​ใส่​ถาด​มา​ให้​หญิง​สาว​นั้น และ​เธอ​ก็​เอา​ไป​ให้​แม่</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​ศิษย์​ของ​ยอห์น​รู้​ข่าว​ก็​มา​รับ​ศพ​เขา​ไป​วาง​ไว้​ใน​อุโมงค์​วาง​ศพ</verse>
				<verse number="30">พวก​อัครทูต​มา​หา​พระเยซู และ​รายงาน​ทุก​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​ได้​ทำ​และ​สั่งสอน</verse>
				<verse number="31">เนื่อง​จาก​มี​ผู้​คน​เข้า​ออก​มากมาย​จน​พวก​เขา​ไม่​มี​โอกาส​แม้​จะ​ได้​กิน​อาหาร พระองค์​จึง​บอก​พวก​เขา​ว่า “พวก​เจ้า​ตาม​เรา​ไป​หา​ที่​สงบ​กัน และ​พัก​สัก​หน่อย​เถอะ”</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​จึง​ลง​เรือ​ไป​ที่​สงบ​เงียบ</verse>
				<verse number="33">แต่​หลาย​คน​เห็น​พวก​เขา​ก็​จำ​ได้​และ​พา​กัน​วิ่ง​จาก​เมือง​ต่าง​ๆ ไป​ถึง​ที่​นั่น​ก่อน</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​พระเยซู​ขึ้น​จาก​เรือ พระองค์​เห็น​คน​กลุ่ม​ใหญ่​ก็​สงสาร เพราะ​พวก​เขา​เหมือน​แกะ​ที่​ไม่​มี​ผู้​เลี้ยง พระองค์​จึง​เริ่ม​สั่งสอน​เขา​หลาย​เรื่อง</verse>
				<verse number="35">พอ​ตก​เย็น​พวก​สาวก​จึง​มา​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “ที่​นี่​ห่าง​ไกล​และ​เวลา​เย็น​มาก​แล้ว</verse>
				<verse number="36">ขอ​ให้​คน​เหล่า​นี้​ไป​หา​ซื้อ​อาหาร​กิน​กัน​เอง​ตาม​ชนบท และ​หมู่บ้าน​รอบ​ๆ เถิด”</verse>
				<verse number="37">แต่​พระองค์​ตอบ​ว่า “พวก​เจ้า​จง​เอา​อาหาร​ให้​พวก​เขา​กิน” พวก​สาวก​ถาม​ว่า “ต้อง​ใช้​เงิน​ค่า​แรง ​มาก​กว่า​ครึ่ง​ปี! เรา​จะ​ใช้​เงิน​มาก​ขนาด​นั้น​ไป​ซื้อ​ขนมปัง​มา​ให้​เขา​กิน​หรือ”</verse>
				<verse number="38">พระองค์​ถาม​ว่า “มี​ขนมปัง​กี่​ก้อน ไป​ดู​ซิ” เมื่อ​พวก​เขา​รู้​จึง​กลับ​มา​บอก​ว่า “มี​ขนมปัง​ห้า​ก้อน​กับ​ปลา​สอง​ตัว”</verse>
				<verse number="39">แล้ว​พระเยซู​สั่ง​สาวก​ให้​ไป​บอก​ทุก​คน ให้​นั่ง​ลง​เป็น​กลุ่ม​บน​พื้น​หญ้า​เขียว​ขจี</verse>
				<verse number="40">พวก​เขา​ก็​นั่ง​เป็น​กลุ่ม กลุ่ม​ละ​ร้อย​คน​บ้าง ห้า​สิบ​คน​บ้าง</verse>
				<verse number="41">พระเยซู​รับ​ขนมปัง​ห้า​ก้อน​กับ​ปลา​สอง​ตัว​นั้น​มา เงย​หน้า​ขึ้น​มอง​ฟ้า ขอบคุณ​พระเจ้า แล้ว​หัก​ขนมปัง​ส่ง​ให้​พวก​สาวก​ไป​แจก​จ่าย​ให้​ทุก​คน พระองค์​ยัง​แบ่ง​ปลา​สอง​ตัว​ให้​คน​ทั้งหมด​โดย​ทั่ว​กัน​ด้วย</verse>
				<verse number="42">ทุก​คน​ได้​กิน​จน​อิ่ม</verse>
				<verse number="43">พวก​สาวก​เก็บ​เศษ​ขนมปัง​และ​ปลา​ที่​เหลือ​ได้​สิบสอง​ตะกร้า​เต็ม</verse>
				<verse number="44">จำนวน​ผู้ชาย​ที่​กิน​อาหาร​มี​ห้า​พัน​คน</verse>
				<verse number="45">พระเยซู​ให้​พวก​สาวก​ลง​เรือ​ล่วงหน้า​ไป​ยัง​เมือง​เบธไซดา​ทันที ขณะ​ที่​พระองค์​รอ​ส่ง​ฝูงชน</verse>
				<verse number="46">หลัง​จาก​แยก​จาก​พวก​เขา​แล้ว พระองค์​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​เพื่อ​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="47">เมื่อ​ค่ำ​ลง เรือ​ของ​พวก​สาวก​อยู่​กลาง​ทะเลสาบ และ​พระองค์​อยู่​ริม​ฝั่ง​แต่​ผู้​เดียว</verse>
				<verse number="48">พระองค์​เห็น​พวก​เขา​ตี​กรรเชียง​ทวน​ลม​เพราะ​ลม​พัด​แรง ช่วง​ใกล้​รุ่ง​พระเยซู​เดิน​บน​ทะเลสาบ​ไป​หา​พวก​เขา พระองค์​กำลัง​จะ​เดิน​เลย​พวก​เขา​ไป</verse>
				<verse number="49">แต่​เมื่อ​พวก​เขา​เห็น​พระองค์​เดิน​บน​ทะเลสาบ ก็​คิด​ว่า​เป็น​ผี​จึง​ร้อง​ลั่น</verse>
				<verse number="50">เพราะ​ทุก​คน​เห็น​พระองค์​และ​ตกใจ​กลัว พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​ทันที​ว่า “เข้มแข็ง​ไว้! นี่​เรา​เอง อย่า​กลัว​เลย”</verse>
				<verse number="51">แล้ว​ขึ้น​เรือ​ของ​พวก​เขา ลม​ก็​สงบ พวก​เขา​ประหลาด​ใจ​มาก</verse>
				<verse number="52">“แม้​ว่า​ได้​เห็น​การ​อัศจรรย์​เรื่อง​ขนมปัง พวก​เขา​ก็​ยัง​ไม่​เข้าใจ​อะไร​เลย เพราะ​จิตใจ​นั้น​แข็ง​กระด้าง”</verse>
				<verse number="53">เมื่อ​พวก​เขา​ข้าม​ฟาก​แล้ว ก็​มา​ถึง​เมือง​เยนเนซาเรท​และ​จอด​เรือ​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="54">ทันที​พวก​เขา​ที่​ขึ้น​จาก​เรือ ฝูง​ชน​ก็​จำ​พระเยซู​ได้</verse>
				<verse number="55">จึง​วิ่ง​ไป​ทั่ว​แคว้น​นำ​บรรดา​คน​เจ็บ​ป่วย​วาง​บน​เสื่อ และ​หาม​ไป​ทุก​ที่​ที่​ได้ยิน​ว่า​พระองค์​ไป</verse>
				<verse number="56">ไม่​ว่า​พระองค์​ไป​ที่​ไหน ทั้ง​ใน​หมู่บ้าน ใน​เมือง หรือ​ใน​ชนบท พวก​เขา​จะ​หาม​คน​ป่วย​มา​ที่​ย่าน​ตลาด แล้ว​ขอ​ให้​คน​ป่วย​ได้​แตะ​แม้​เพียง​ชาย​เสื้อ​คลุม​ของ​พระองค์ ทุก​คน​ที่​ได้​แตะ​ชาย​เสื้อ​คลุม​ก็​หาย​ป่วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">พวก​ฟาริสี​และ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​บาง​คน​ที่​มา​จาก​เยรูซาเล็ม​มา​ห้อมล้อม​พระเยซู</verse>
				<verse number="2">และ​เห็น​สาวก​บาง​คน​ของ​พระองค์​กิน​อาหาร​โดย​ไม่​ได้​ล้าง​มือ​ซึ่ง​ถือ​ว่า “เป็น​มลทิน”</verse>
				<verse number="3">(พวก​ฟาริสี​และ​ชาว​ยิว​ทุก​คน​ถือ​ตาม​ประเพณี​ที่​สืบทอด​จาก​บรรพบุรุษ​ว่า จะ​ไม่​กิน​อาหาร​จนกว่า​จะ​ได้​ล้าง​มือ​ตาม​ระเบียบ​พิธี​ก่อน</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​กลับ​จาก​ตลาด​ต้อง​ล้าง​มือ​ก่อน​กิน​อาหาร และ​ยัง​มี​ธรรมเนียม​อื่น​ๆ อีก​หลาย​อย่าง เช่น การ​ล้าง​ถ้วย เหยือก และ​ภาชนะ​ต่าง​ๆ)</verse>
				<verse number="5">พวก​ฟาริสี​และ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​จึง​ถาม​พระเยซู​ว่า “ทำไม​สาวก​ของ​ท่าน​ไม่​ทำ​ตาม​ธรรมเนียม​ของ​ผู้​อาวุโส แต่​กลับ​กิน​อาหาร​ด้วย​มือ​ที่​เป็น​มลทิน”</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ตอบ​ว่า “อิสยาห์​พูด​ถูก​เมื่อ​เผย​พระวจนะ​ถึง​พวก​ท่าน​คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด ดัง​ที่​เขียน​ไว้​ว่า ‘คน​พวก​นี้​ยกย่อง​เรา​แต่​ปาก แต่​ใจ​ห่าง​ไกล​จาก​เรา</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​นมัสการ​เรา​โดย​เปล่า​ประโยชน์ คำ​สอน​ของ​เขา​เป็น​เพียง​กฎ​เกณฑ์​ของ​มนุษย์’</verse>
				<verse number="8">พวก​ท่าน​ละเลย​พระบัญญัติ​ของ​พระเจ้า และ​ไป​ยึด​ถือ​ธรรมเนียม​ของ​มนุษย์”</verse>
				<verse number="9">และ​พระองค์​พูด​ว่า “พวก​ท่าน​มี​วิธี​เลี่ยง​พระบัญญัติ​ของ​พระเจ้า​ไป​ทำ​ตาม ธรรมเนียม​ของ​ตัวเอง!</verse>
				<verse number="10">เพราะ​โมเสส​พูด​ว่า ‘จง​ให้​เกียรติ​พ่อ​แม่​ของ​เจ้า’ และ ‘ใคร​แช่ง​ด่า​พ่อ​แม่​ต้อง​มี​โทษ​ถึง​ตาย’</verse>
				<verse number="11">แต่​พวก​ท่าน​พูด​ว่า ถ้า​ใคร​ประกาศ​ว่า​สิ่ง​ใด​ที่​เคย​ใช้​เพื่อ​ช่วย​เหลือ​พ่อ​แม่​ก็​คือ​โกระบาน (คือ​ของ​ที่​อุทิศ​ถวาย​แด่​พระเจ้า​แล้ว)</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ท่าน​ไม่​ให้​เขา​ทำ​อะไร​เพื่อ​พ่อ​หรือ​แม่​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​ท่าน​ทำ​ให้​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​เป็น​โมฆะ โดย​การ​ยึด​ธรรมเนียม​ของ​ตัวเอง​ที่​สืบทอด​กัน​มา และ​พวก​ท่าน​ยัง​ทำ​อีก​หลาย​อย่าง​ใน​ทำนอง​นี้”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระเยซู​เรียก​ฝูงชน​เข้า​มา​หา​พระองค์​อีก​ครั้ง และ​กล่าว​ว่า “ทุก​คน​จง​ฟัง​และ​เข้าใจ​ข้อ​นี้</verse>
				<verse number="15">ไม่​มี​สิ่ง​ใด​จาก​ภาย​นอก​ที่​เข้า​ไป​ใน​ตัว​คน​ทำ​ให้​เขา​เป็น​มลทิน แต่​สิ่ง​ที่​ออก​จาก​ตัว​เขา​ต่างหาก​ที่​ทำ​ให้​เป็น​มลทิน”</verse>
				<verse number="16"></verse>
				<verse number="17">เมื่อ​แยก​จาก​ฝูงชน และ​เข้า​มา​ใน​บ้าน​แล้ว พวก​สาวก​ถาม​พระองค์​เรื่อง​อุปมา​นี้</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ถาม​ว่า “พวก​เจ้า​ยัง​ไม่​เข้าใจ​อีก​หรือ ไม่​เห็น​หรือ​ว่า ไม่​มี​สิ่ง​ใด​จาก​ภาย​นอก​ที่​เข้า​ไป​ใน​ตัว​คน​แล้ว​ทำ​ให้​เขา​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="19">เพราะ​มัน​ไม่​ได้​เข้า​ไป​ใน​ใจ แต่​ลง​ท้อง​แล้ว​ขับถ่าย​ออก​ไป” (ที่​พระเยซู​พูด​อย่าง​นี้​เพื่อ​ประกาศ​ว่า​อาหาร​ทุก​อย่าง​สะอาด)</verse>
				<verse number="20">พระองค์​พูด​ต่อ​ว่า “สิ่ง​ที่​ออก​มา​จาก​มนุษย์​ต่างหาก​ที่​ทำ​ให้​เขา​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="21">เพราะ​สิ่ง​ที่​ออก​มา​จาก​ใจ​คน คือ ความ​คิด​ชั่ว ความ​ผิด​บาป​ทาง​เพศ การ​ลัก​ขโมย การ​เข่นฆ่า</verse>
				<verse number="22">การ​คบ​ชู้ ความ​โลภ การ​มุ่ง​ร้าย การ​หลอก​ลวง ราคะ​ตัณหา ความ​อิจฉา การ​นินทา​ว่า​ร้าย ความ​หยิ่ง และ​ความ​โง่​ไม่​รู้​ดี​รู้​ชั่ว</verse>
				<verse number="23">ความ​ชั่ว​ทั้งหมด​นี้​ออก​มา​จาก​ข้าง​ใน และ​ทำ​ให้​มนุษย์​เป็น​มลทิน”</verse>
				<verse number="24">พระเยซู​ออก​จาก​ที่​นั่น​และ​เข้า​สู่​เขต​เมือง​ไทระ พระองค์​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​หลัง​หนึ่ง และ​ไม่​ต้องการ​ให้​ใคร​รู้ แต่​ก็​ปิด​ไว้​ไม่​อยู่</verse>
				<verse number="25">หญิง​คน​หนึ่ง​มี​ลูก​สาว​ตัว​เล็ก​ๆ ถูก​วิญญาณ​โสโครก​สิง ทันที​ที่​เธอ​ได้​รู้​ข่าว​พระเยซู ก็​มา​กราบ​แทบ​เท้า​พระองค์</verse>
				<verse number="26">ผู้หญิง​คน​นี้​เป็น​ชาว​กรีก​เกิด​ใน​ซีเรียฟีนิเซีย เธอ​อ้อนวอน​พระเยซู​ให้​ขับ​ผี​ออก​จาก​ลูก​สาว​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="27">พระองค์​บอก​เธอ​ว่า “ต้อง​ให้​ลูก​ๆ กิน​อิ่ม​ก่อน การ​เอา​อาหาร​ของ​ลูก​โยน​ให้​สุนัข​ก็​ไม่​ถูกต้อง”</verse>
				<verse number="28">เธอ​ตอบ​ว่า “เจ้า​ค่ะ​นาย​ท่าน แต่​สุนัข​ใต้​โต๊ะ​ยัง​ได้​กิน​เศษ​อาหาร​ที่​เหลือ​จาก​ลูก​ๆ”</verse>
				<verse number="29">แล้ว​พระองค์​จึง​บอก​ว่า “เพราะ​คำ​ตอบ​เช่น​นี้ จง​ไป​เถิด เพราะ​ผี​ออก​จาก​ตัว​ลูก​สาว​ของ​เจ้า​แล้ว”</verse>
				<verse number="30">เธอ​กลับ​บ้าน​ก็​พบ​ลูก​สาว​นอน​อยู่​บน​เตียง และ​ผี​ได้​ออก​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="31">แล้ว​พระเยซู​ออก​จาก​เขต​เมือง​ไทระ​ผ่าน​เมือง​ไซดอน ไป​ที่​ทะเลสาบ​กาลิลี และ​เข้า​สู่​แคว้น​เดคาโปลิส</verse>
				<verse number="32">มี​คน​พา​ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​หูหนวก​พูด​เกือบ​ไม่​ได้ พวก​เขา​อ้อนวอน​ให้​พระเยซู​วาง​มือ​บน​ชาย​คน​นี้</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​พระองค์​พา​เขา​เลี่ยง​ไป​จาก​ฝูงชน​แล้ว ก็​เอา​นิ้ว​มือ​สอด​เข้า​ไป​ใน​หู​เขา และ​บ้วน​น้ำลาย​ไป​แตะ​ที่​ลิ้น​เขา</verse>
				<verse number="34">พระองค์​เงย​หน้า​มอง​ฟ้า ถอน​ใจ​ยาว และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “เอฟฟาธา” (ซึ่ง​แปล​ว่า “จง​เปิด​ออก”)</verse>
				<verse number="35">แล้ว​หู​ของ​เขา​ก็​หาย​หนวก ลิ้น​ก็​หาย​ติด​ขัด และ​เริ่ม​พูด​ได้​ชัดเจน</verse>
				<verse number="36">พระเยซู​กำชับ​พวก​เขา​ว่า​อย่า​เล่า​ให้​ใคร​ฟัง แต่​ยิ่ง​ห้าม เขา​ก็​ยิ่ง​เล่า​ลือ​เรื่อง​นี้​ไป​ทั่ว</verse>
				<verse number="37">ผู้​คน​ต่าง​ประหลาด​ใจ พูด​กัน​ว่า “ท่าน​ทำ​ทุก​สิ่ง​ได้​อย่าง​ดี ถึง​กับ​ทำ​ให้​คน​หูหนวก​ได้ยิน​และ​คน​ใบ้​พูด​ได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ครั้ง​นั้น​มี​ฝูง​ชน​มากมาย​มา​ชุมนุม​กัน เนื่อง​จาก​พวก​เขา​ไม่​มี​อะไร​กิน พระเยซู​จึง​เรียก​พวก​สาวก​มา และ​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เรา​สงสาร​คน​เหล่า​นี้ พวก​เขา​มา​อยู่​กับ​เรา​สาม​วัน​แล้ว และ​ไม่​มี​อะไร​กิน</verse>
				<verse number="3">ถ้า​ให้​กลับ​ไป​ทั้ง​ที่​ยัง​หิว กลัว​จะ​หมด​แรง​กลาง​ทาง เพราะ​บาง​คน​มา​ไกล”</verse>
				<verse number="4">พวก​สาวก​ตอบ​ว่า “แต่​ใน​ที่​ห่าง​ไกล​แบบ​นี้ จะ​หา​อาหาร​จาก​ที่​ไหน​มา​พอ​เลี้ยง​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="5">พระเยซู​ถาม​ว่า “พวก​เจ้า​มี​ขนมปัง​กี่​ก้อน” เขา​ตอบ​ว่า “เจ็ด​ก้อน”</verse>
				<verse number="6">พระองค์​บอก​ฝูงชน​ให้​นั่ง​ลง​ที่​พื้น เมื่อ​รับ​ขนมปัง​เจ็ด​ก้อน​และ​ขอบคุณ​พระเจ้า​แล้ว พระองค์​ก็​หัก​ขนมปัง​ส่ง​ให้​พวก​สาวก​ไป​แจก​ผู้​คน และ​พวก​เขา​ก็​ทำ​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​มี​ปลา​เล็ก​ๆ สอง​สาม​ตัว​ด้วย พระองค์​ขอบคุณ​พระเจ้า​สำหรับ​ปลา​นั้น แล้ว​ให้​สาวก​นำ​ไป​แจก​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="8">ฝูง​ชน​ได้​กิน​จน​อิ่ม หลัง​จาก​นั้น​พวก​สาวก​เก็บ​เศษ​อาหาร​ที่​เหลือ​ได้​เจ็ด​ตะกร้า​เต็ม</verse>
				<verse number="9">มี​ผู้ชาย​ราว​สี่​พัน​คน​ที่​นั่น เมื่อ​ให้​พวก​เขา​กลับ​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ก็​ลง​เรือ​กับ​สาวก และ​ไป​ยัง​เขต​เมือง​ดาลมานูธา</verse>
				<verse number="11">พวก​ฟาริสี​มา​หา และ​เริ่ม​ตั้ง​คำ​ถาม​กับ​พระเยซู ให้​พระองค์​แสดง​หมาย​สำคัญ​จาก​สวรรค์ เพื่อ​ทดสอบ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ถอน​ใจ​ยาว และ​พูด​ว่า “ทำไม​คน​ใน​ยุค​นี้​ถาม​หา​หมาย​สำคัญ เรา​บอก​ความ​จริง​กับ​ท่าน​ว่า คน​ใน​ยุค​นี้​จะ​ไม่​ได้​รับ​หมาย​สำคัญ​ใด​ๆ”</verse>
				<verse number="13">จาก​นั้น​พระองค์​ก็​จาก​พวก​เขา​แล้ว​ลง​เรือ​ข้าม​ฟาก​ไป</verse>
				<verse number="14">พวก​สาวก​ลืม​เอา​ขนมปัง​มา​ด้วย และ​ใน​เรือ​ก็​มี​ขนมปัง​อยู่​เพียง​ก้อน​เดียว</verse>
				<verse number="15">พระเยซู​เตือน​พวก​เขา​ว่า “จง​เฝ้า​ระวัง​เชื้อ​ของ​พวก​ฟาริสี​และ​เฮโรด”</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​พูด​คุย​กัน​ว่า “ที่​พระองค์​พูด​อย่าง​นี้​เพราะ​เรา​ไม่​มี​ขนมปัง”</verse>
				<verse number="17">พระเยซู​รู้​ว่า​พวก​เขา​พูด​อะไร​กัน จึง​ถาม​ว่า “ทำไม​เจ้า​พูด​กัน​เรื่อง​ไม่​มี​ขนมปัง ยัง​ไม่​เห็น​หรือ​ยัง​ไม่​เข้าใจ​อีก​หรือ ใจ​เจ้า​แข็ง​กระด้าง​ใช่​ไหม</verse>
				<verse number="18">หรือ​มี​ตา​แต่​มอง​ไม่​เห็น มี​หู​แต่​ไม่​ได้ยิน และ​จำ​ไม่​ได้​แล้ว​หรือ</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​เรา​หัก​ขนมปัง​ห้า​ก้อน​เลี้ยง​คน​ห้า​พัน​คน เจ้า​เก็บ​เศษ​ที่​เหลือ​ได้​กี่​ตะกร้า” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “สิบ​สอง​ตะกร้า”</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ถาม​ว่า “และ​เมื่อ​เรา​หัก​ขนมปัง​เจ็ด​ก้อน​ให้​คน​สี่​พัน​คน เจ้า​เก็บ​ได้​กี่​ตะกร้า” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “เจ็ด​ตะกร้า”</verse>
				<verse number="21">พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ยัง​ไม่​เข้าใจ​อีก​หรือ”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​มา​ถึง​เมือง​เบธไซดา มี​คน​พา​ชาย​ตา​บอด​มา​หา​พระเยซู อ้อนวอน​ให้​พระองค์​แตะ​ตัว​เขา</verse>
				<verse number="23">พระองค์​จูง​มือ​ชาย​ตา​บอด​ออก​ไป​นอก​หมู่บ้าน บ้วน​น้ำลาย​ลง​ที่​ตา​ของ​คน​นั้น วาง​มือ​บน​ตัว​เขา และ​ถาม​ว่า “เจ้า​เห็น​อะไร​บ้าง​ไหม”</verse>
				<verse number="24">เขา​เงย​หน้า​ขึ้น​มอง​และ​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​เห็น​คน​เหมือน​ต้นไม้​เดิน​ไป​เดิน​มา”</verse>
				<verse number="25">พระเยซู​วาง​มือ​ที่​ตา​ของ​เขา​อีก​ครั้ง แล้ว​ตา​ของ​เขา​ก็​เปิด​ออก สายตา​กลับ​เป็น​ปกติ และ​มอง​เห็น​ทุก​อย่าง​ชัดเจน</verse>
				<verse number="26">พระเยซู​จึง​ให้​เขา​กลับ​บ้าน กำชับ​ว่า “อย่า​เข้า​ไป​ใน หมู่บ้าน”</verse>
				<verse number="27">พระเยซู​กับ​พวก​สาวก​ไป​ยัง​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ แถบ​ซีซารียา​ฟีลิปปี ระหว่าง​ทาง​พระองค์​ถาม​พวก​เขา​ว่า “ผู้​คน​พูด​กัน​ว่า​เรา​เป็น​ใคร”</verse>
				<verse number="28">พวก​สาวก​ตอบ​ว่า “บาง​คน​ก็​ว่า​เป็น​ยอห์น​ผู้​ให้​บัพติศมา บ้าง​ก็​ว่า​เป็น​เอลียาห์ และ​บาง​คน​ก็​ว่า​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​หนึ่ง”</verse>
				<verse number="29">พระองค์​ถาม​ว่า “แล้ว​พวก​เจ้า​ล่ะ พวก​เจ้า​ว่า​เรา​เป็น​ใคร” เปโตร​ตอบ​ว่า “พระองค์​เป็น​พระเมสสิยาห์”</verse>
				<verse number="30">พระเยซู​เตือน​พวก​เขา​ไม่​ให้​บอก​ใคร</verse>
				<verse number="31">นับ​แต่​นั้น​มา​พระองค์​เริ่ม​สั่งสอน​พวก​สาวก​ว่า บุตร​มนุษย์​ต้อง​ทน​ทุกข์​หลาย​ประการ พวก​ผู้​อาวุโส หัวหน้า​ปุโรหิต กับ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​จะ​ปฏิเสธ​พระองค์ และ​พระองค์​ต้อง​ถูก​ประหาร แล้ว​หลัง​จาก​นั้น​สาม​วัน​จะ​ฟื้น​ขึ้น​สู่​ชีวิต</verse>
				<verse number="32">พระองค์​พูด​เรื่อง​นี้​อย่าง​ชัดเจน เปโตร​พา​พระองค์​เลี่ยง​ออก​ไป และ​เริ่ม​ท้วงติง​พระองค์</verse>
				<verse number="33">แต่​เมื่อ​พระเยซู​หัน​มอง​ดู​พวก​สาวก พระองค์​ตำหนิ​เปโตร​ว่า “ถอย​ไป​เจ้า​ซาตาน! เจ้า​ไม่​ได้​คิด​อย่าง​พระเจ้า แต่​คิด​อย่าง​มนุษย์”</verse>
				<verse number="34">จาก​นั้น​พระองค์​เรียก​ฝูงชน​กับ​พวก​สาวก​เข้า​มา และ​พูด​ว่า “ถ้า​ใคร​ปรารถนา​จะ​เป็น​สาวก​ของ​เรา ต้อง​ปฏิเสธ​ตนเอง แบก​กางเขน​ของ​ตน และ​ตาม​เรา​มา</verse>
				<verse number="35">เพราะ​ใคร​ต้องการ​เอา​ชีวิต รอด​จะ​เสีย​ชีวิต แต่​ใคร​สละ​ชีวิต​ของ​ตน​เพื่อ​เรา​และ​ข่าว​ประเสริฐ​จะ​รอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="36">จะ​มี​ประโยชน์​อะไร​ที่​คน​หนึ่ง​จะ​ได้​โลก​นี้​ทั้ง​ใบ แต่​ต้อง​สูญ​เสีย​จิต​วิญญาณ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="37">หรือ​ใคร​จะ​เอา​อะไร​มา​แลก​กับ​จิต​วิญญาณ​ของ​ตน​ได้</verse>
				<verse number="38">ใน​ยุค​นี้​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​บาป​และ​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระเจ้า ถ้า​ใคร​อับอาย​ใน​ตัว​เรา​และ​ถ้อยคำ​ของ​เรา บุตร​มนุษย์​ก็​จะ​อับอาย​ใน​ตัว​เขา เมื่อ​พระองค์​มา​ด้วย​สง่า​ราศี​ของ​พระบิดา​พร้อม​กับ​เหล่า​ทูตสวรรค์​ของ​พระเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">และ​พระองค์​พูด​กับ​เขา​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า บาง​คน​ที่​ยืน​อยู่​ที่​นี่ จะ​ไม่​ได้​ลิ้มรส​ความ​ตาย ก่อน​จะ​ได้​เห็น​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​มา​ด้วย​ฤทธิ์เดช”</verse>
				<verse number="2">หก​วัน​ต่อมา พระเยซู​พา​เปโตร ยากอบ​และ​ยอห์น​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​สูง​ตาม​ลำพัง ที่​นั่น​กาย​ของ​พระองค์​ก็​เปลี่ยน​ไป​ต่อหน้า​พวก​เขา</verse>
				<verse number="3">เสื้อ​ผ้า​ก็​ขาว​เปล่ง​ประกาย​ระยับ ไม่​มี​ใคร​ใน​โลก​ฟอก​ให้​ขาว​อย่าง​นั้น​ได้​เลย</verse>
				<verse number="4">แล้ว​โมเสส​กับ​เอลียาห์​มา​ปรากฏ​ต่อ​หน้า​พวก​เขา และ​กำลัง​สนทนา​กับ​พระเยซู</verse>
				<verse number="5">เปโตร​พูด​กับ​พระเยซู​ว่า “อาจารย์ ดี​จริง​ที่​พวก​เรา​ได้​มา​อยู่​ที่​นี่ ให้​เรา​สร้าง​เพิง​ขึ้น​สาม​หลัง สำหรับ​พระองค์​หลัง​หนึ่ง สำหรับ​โมเสส​หลัง​หนึ่ง และ​สำหรับ​เอลียาห์​อีก​หลัง​หนึ่ง”</verse>
				<verse number="6">(เขา​ไม่​รู้​ว่า​จะ​พูด​อะไร​ดี เพราะ​พวก​เขา​ตกใจ​กลัว​มาก)</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ก็​มี​เมฆ​ปรากฏ​ขึ้น​ปกคลุม​พวก​เขา และ​มี​เสียง​จาก​เมฆ​ว่า “คน​นี้​คือ​ลูก​ที่​รัก​ของ​เรา จง​เชื่อฟัง​เขา”</verse>
				<verse number="8">ทัน​ใด​นั้น​พวก​เขา​มอง​ไป​รอบ​ๆ ก็​ไม่​เห็น​ใคร​นอก​จาก​พระเยซู</verse>
				<verse number="9">ขณะ​ลง​จาก​ภูเขา พระเยซู​สั่ง​พวก​เขา​ไม่​ให้​บอก​ใคร​ถึง​สิ่ง​ที่​เห็น จน​กว่า​บุตร​มนุษย์​จะ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​เก็บ​เรื่อง​นี้​ไว้​โดย​หารือ​กัน​ว่า “ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย” หมาย​ถึง​อะไร</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​ถาม​พระองค์​ว่า “ทำไม​พวก​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​ถึง​บอก​ว่า​เอลียาห์​จะ​ต้อง​มา​ก่อน”</verse>
				<verse number="12">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ถูก​แล้ว เอลียาห์​จะ​ต้อง​มา​ก่อน​และ​ทำ​ให้​ทุก​สิ่ง​คืน​สู่​สภาพ​ดี​ดัง​เดิม แล้ว​ทำไม​ถึง​มี​เขียน​ไว้​ว่า​บุตร​มนุษย์​จะ​ต้อง​ทน​ทุกข์​แสน​สาหัส​และ​ถูก​ปฏิเสธ​เล่า</verse>
				<verse number="13">แต่​เรา​บอก​พวก​เจ้า​ว่า เอลียาห์​มา​แล้ว คน​เหล่า​นั้น​ทำ​กับ​เขา​ทุก​อย่าง​ตาม​ใจ​ชอบ เหมือน​ที่​มี​เขียน​ไว้​เกี่ยว​กับ​เขา”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พระเยซู​และ​สาวก​ทั้ง​สาม​มา​หา​สาวก​คน​อื่น​ๆ ก็​เห็น​ฝูง​ชน​กลุ่ม​ใหญ่​ห้อมล้อม​พวก​เขา​อยู่ และ​กลุ่ม​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​กำลัง​ถก​เถียง​กับ​พวก​สาวก</verse>
				<verse number="15">ทันที​ที่​ฝูงชน​เห็น​พระเยซู​ก็​แปลก​ใจ​มาก แล้ว​วิ่ง​เข้า​มา​ทักทาย​พระองค์</verse>
				<verse number="16">พระองค์​ถาม​ว่า “พวก​เจ้า​กำลัง​ถก​เถียง​กัน​เรื่อง​อะไร”</verse>
				<verse number="17">ชาย​คน​หนึ่ง​ใน​ฝูงชน​ตอบ​ว่า “อาจารย์ ข้าพเจ้า​พา​ลูก​ชาย​มา​หา​พระองค์ เขา​ถูก​ผี​สิง​ทำ​ให้​เป็น​ใบ้</verse>
				<verse number="18">เวลา​ผี​เข้า​สิง มัน​ทำ​ให้​เขา​ล้ม​ลง​พื้น น้ำลาย​ฟูม​ปาก กัด​ฟัน​แน่น ตัว​แข็ง ข้าพเจ้า​ขอ​สาวก​ของ​พระองค์​ให้​ขับ​ผี​นี้​ออก แต่​พวก​เขา​ทำ​ไม่​ได้”</verse>
				<verse number="19">พระเยซู​ตอบ​ว่า “คน​ใน​ยุค​ที่​ขาด​ความ​เชื่อ เรา​จะ​ต้อง​อยู่​กับ​พวก​เจ้า​นาน​แค่​ไหน ต้อง​ทน​พวก​เจ้า​นาน​เท่า​ใด พา​เด็ก​นั้น​มา​หา​เรา”</verse>
				<verse number="20">พวก​เขา​จึง​พา​มา เมื่อ​ผี​ที่​สิง​อยู่​เห็น​พระเยซู ทัน​ใด​นั้น​มัน​ก็​ทำ​ให้​เด็ก​ชัก ล้ม​ลง​กลิ้ง​ไป​มา​ที่​พื้น น้ำลาย​ฟูม​ปาก</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​ถาม​พ่อ​ของ​เด็ก​ว่า “เขา​เป็น​อย่าง​นี้​มา​นาน​แค่​ไหน” เขา​ตอบ​ว่า “ตั้งแต่​เล็ก</verse>
				<verse number="22">มัน​มัก​โยน​เขา​ลง​ไป​ใน​กอง​ไฟ​หรือ​ใน​น้ำ​บ่อย​ๆ เพื่อ​จะ​ฆ่า​ให้​ตาย แต่​ถ้า​พระองค์​ช่วย​ได้ ก็​โปรด​สงสาร​และ​ช่วย​เรา​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​พูด​ว่า “ ‘ถ้า​ช่วย​ได้’ น่ะ​หรือ ทุก​สิ่ง​เป็น​ไป​ได้​สำหรับ​คน​ที่​เชื่อ”</verse>
				<verse number="24">พ่อ​ของ​เด็ก​ร้อง​บอก​ทันที​ว่า “ข้าพเจ้า​เชื่อ ขอ​ช่วย​ส่วน​ที่​ยัง​ขาด​ความ​เชื่อ​ให้​ด้วย”</verse>
				<verse number="25">พระเยซู​เห็น​ฝูงชน​กรู​กัน​เข้า​มา จึง​กำราบ​วิญญาณ​โสโครก​ว่า “เจ้า​ผี​ใบ้​หูหนวก เรา​สั่ง​ให้​เจ้า​ออก​มา​และ​อย่า​กลับ​เข้า​ไป​สิง​เขา​อีก”</verse>
				<verse number="26">ผี​นั้น​ก็​หวีด​ร้อง ทำ​ให้​เด็ก​ชัก​ดิ้น​ชัก​งอ แล้ว​ผี​ก็​ออก​มา เด็ก​แน่​นิ่ง​เหมือน​คน​ตาย​จน​หลาย​คน​พูด​ว่า “เขา​ตาย​แล้ว”</verse>
				<verse number="27">แต่​พระเยซู​จับ​มือ​เด็ก​พยุง​ขึ้น เขา​ก็​ลุก​ขึ้น​ยืน</verse>
				<verse number="28">หลัง​จาก​พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​บ้าน พวก​สาวก​มา​ถาม​พระองค์​เป็น​การ​ส่วนตัว​ว่า “ทำไม​พวก​เรา​ถึง​ขับ​ผี​นั้น​ไม่​ได้”</verse>
				<verse number="29">พระองค์​ตอบ​ว่า “ผี​แบบ​นี้​จะ​ขับ​ออก​ได้​ด้วย​การ​อธิษฐาน เท่านั้น”</verse>
				<verse number="30">พระเยซู​กับ​สาวก​ออก​จาก​ที่​นั่น​ผ่าน​ทาง​กาลิลี พระเยซู​ไม่​อยาก​ให้​ใคร​รู้​ว่า​พระองค์​อยู่​ที่​ไหน</verse>
				<verse number="31">เพราะ​กำลัง​สอน​พวก​สาวก​อยู่ พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “บุตร​มนุษย์​จะ​ถูก​มอบ​ให้​อยู่​ใน​มือ​มนุษย์ เขา​จะ​ฆ่า​พระองค์ และ​หลัง​จาก​นั้น​สาม​วัน​พระองค์​จะ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย”</verse>
				<verse number="32">แต่​พวก​เขา​ไม่​เข้าใจ​ว่า​พระองค์​หมาย​ถึง​อะไร และ​กลัว​ไม่​กล้า​ถาม​พระองค์</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​พวก​เขา​มา​ถึง​เมือง​คาเปอรนาอุม ขณะ​ที่​อยู่​ใน​บ้าน พระองค์​ถาม​พวก​เขา​ว่า “ระหว่าง​ทาง​พวก​เจ้า​ถก​เถียง​กัน​เรื่อง​อะไร”</verse>
				<verse number="34">แต่​ทุก​คน​นิ่ง​อยู่ เพราะ​พวก​เขา​เถียง​กัน​ว่า​ใคร​เป็น​ใหญ่​ที่​สุด</verse>
				<verse number="35">พระเยซู​นั่ง​ลง แล้ว​เรียก​สาวก​สิบ​สอง​คน​มา​และ​พูด​ว่า “หาก​ใคร​ต้องการ​เป็น​คน​แรก​จะ​เป็น​คน​สุดท้าย และ​เป็น​ผู้​รับใช้​ทุก​คน”</verse>
				<verse number="36">พระองค์​นำ​เด็ก​เล็ก​คน​หนึ่ง​มา​ยืน​ท่ามกลาง​พวก​เขา อุ้ม​เด็ก​ไว้​แล้ว​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="37">“ใคร​ต้อนรับ​เด็ก​เล็ก​เช่น​นี้​ใน​นาม​ของ​เรา​ก็​ต้อนรับ​เรา และ​คน​ที่​ต้อนรับ​เรา ก็​ไม่​ได้​ต้อนรับ​เรา​เท่านั้น แต่​ต้อนรับ​พระองค์​ผู้​ส่ง​เรา​มา​ด้วย”</verse>
				<verse number="38">ยอห์น​พูด​ว่า “อาจารย์ พวก​เรา​เห็น​คน​หนึ่ง​ขับ​ผี​ออก​ใน​นาม​ของ​พระองค์ เรา​จึง​ห้าม​ไว้ เพราะ​เขา​ไม่​ใช่​พวก​เรา”</verse>
				<verse number="39">พระเยซู​พูด​ว่า “อย่า​ห้าม​เขา​เลย ไม่​มี​ใคร​หรอก​ที่​ทำ​การ​อัศจรรย์​ใน​นาม​ของ​เรา แล้ว​ครู่​ต่อมา​พูด​ให้​ร้าย​เรา</verse>
				<verse number="40">เพราะ​ใคร​ก็​ตาม​ที่​ไม่​ต่อต้าน​เรา ก็​อยู่​ฝ่าย​เรา</verse>
				<verse number="41">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ใคร​ที่​เอา​น้ำ​แก้ว​หนึ่ง​ให้​เจ้า​ใน​นาม​ของ​เรา เพราะ​เจ้า​เป็น​คน​ของ​พระเมสสิยาห์ คน​นั้น​จะ​ไม่​สูญเสีย​รางวัล​ของ​ตน​แน่นอน</verse>
				<verse number="42">ถ้า​ใคร​ทำ​ให้​คน​หนึ่ง​ที่​เล็ก​น้อย​ที่​เชื่อ​ใน​เรา​ทำ​บาป ถ้า​เอา​หิน​โม่​ก้อน​ใหญ่​ผูก​คอ​คน​นั้น แล้ว​โยน​ลง​ทะเล​ก็​ยัง​ดี​กว่า</verse>
				<verse number="43">ถ้า​มือ​ของ​เจ้า​เป็น​เหตุ​ให้​ทำ​บาป​ก็​ตัด​ทิ้ง​เสีย การ​เข้า​สู่​ชีวิต​ทั้ง​ๆ ที่​มือ​ด้วน ก็​ยัง​ดี​กว่า​มี​สอง​มือ แต่​ต้อง​ลง​นรก​ที่​ซึ่ง​ไฟ​ไม่​รู้​ดับ</verse>
				<verse number="44"></verse>
				<verse number="45">และ​ถ้า​เท้า​ของ​เจ้า​เป็น​เหตุ​ให้​ทำ​บาป​ก็​ตัด​ทิ้ง​เสีย การ​เข้า​สู่​ชีวิต​ทั้ง​ๆ ที่​พิการ ก็​ยัง​ดี​กว่า​มี​สอง​เท้า แต่​ต้อง​ถูก​โยน​ลง​นรก</verse>
				<verse number="46"></verse>
				<verse number="47">และ​ถ้า​ตา​ของ​เจ้า​เป็น​เหตุ​ให้​ทำ​บาป​ก็​ดึง​ออก​เสีย มี​ตา​ข้าง​เดียว​แล้ว​ได้​เข้า​สู่​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า ก็​ยัง​ดี​กว่า​มี​ตา​สอง​ข้าง แต่​ต้อง​ถูก​โยน​ลง​นรก”</verse>
				<verse number="48">“เป็น​ที่​ซึ่ง ‘หนอน​ที่​กัด​กิน​คน​เหล่า​นั้น​ไม่​มี​วัน​ตาย และ​ไฟ​ก็​ไม่​มี​วัน​ดับ ’</verse>
				<verse number="49">ทุก​คน​จะ​ถูก​เคล้า​เกลือ​ชำระ​ไฟ</verse>
				<verse number="50">เกลือ​เป็น​สิ่ง​ดี แต่​ถ้า​หมด​ความ​เค็ม​แล้ว จะ​ทำ​ให้​กลับ​มา​เค็ม​อีก​ได้​อย่างไร ท่าน​จง​มี​เกลือ​อยู่​ใน​ตัว และ​อยู่​ร่วม​กัน​อย่าง​สงบ​สุข”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">จาก​ที่​นั่น​พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​แคว้น​ยูเดีย และ​ข้าม​ไป​อีก​ฟาก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน ฝูงชน​มากมาย​มา​หา​พระองค์​อีก และ​พระองค์​ก็​สั่งสอน​พวก​เขา​เหมือน​เช่น​เคย</verse>
				<verse number="2">ฟาริสี​บาง​คน​มา​ทดสอบ​พระองค์ โดย​ถาม​ว่า “การ​ที่​ผู้ชาย​จะ​หย่า​กับ​ภรรยา​นั้น​ผิด​กฎ​บัญญัติ​ไหม”</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ถาม​ว่า “โมเสส​สั่ง​ไว้​ว่า​อย่างไร”</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “โมเสส​อนุญาต​ให้​ผู้ชาย​เขียน​หนังสือ​หย่า​และ​ส่ง​ตัว​เธอ​ออก​ไป​ได้”</verse>
				<verse number="5">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เพราะ​ใจ​ของ​ท่าน​แข็ง​กระด้าง โมเสส​จึง​เขียน​พระบัญญัติ​ข้อ​นี้​ให้</verse>
				<verse number="6">แต่​เริ่ม​แรก​เมื่อ​สร้าง​โลก​นั้น พระเจ้า ‘สร้าง​พวก​เขา​เป็น​ผู้ชาย​และ​ผู้หญิง’</verse>
				<verse number="7">‘เพราะ​เหตุ​นี้ ผู้ชาย​จะ​ละ​จาก​พ่อ​แม่​ของ​ตน ไป​ผูกพัน​เป็น​หนึ่ง​เดียว​กับ​ภรรยา</verse>
				<verse number="8">และ​ทั้ง​สอง​จะ​เป็น​เนื้อ​เดียว​กัน’ ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​ไม่​เป็น​สอง​อีก​ต่อไป แต่​เป็น​เนื้อ​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="9">ด้วย​เหตุ​นี้ สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ผูกพัน​ไว้​ด้วย​กัน อย่า​ให้​มนุษย์​แยก​ออก​จาก​กัน​เลย”</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​กลับ​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​อีก พวก​สาวก​ถาม​พระเยซู​ถึง​เรื่อง​นี้</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ตอบ​ว่า “ใคร​หย่า​กับ​ภรรยา แล้ว​ไป​แต่งงาน​กับ​หญิง​อื่น​ก็​คบ​ชู้</verse>
				<verse number="12">และ​ถ้า​เธอ​หย่า​จาก​สามี แล้ว​ไป​แต่งงาน​กับ​ชาย​อื่น เธอ​ก็​คบ​ชู้”</verse>
				<verse number="13">ผู้​คน​พา​เด็ก​เล็ก​ๆ มา​ให้​พระเยซู​วาง​มือ แต่​พวก​สาวก​ห้าม​พวก​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พระเยซู​เห็น​ก็​โกรธ จึง​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ให้​เด็ก​เล็ก​ๆ มา​หา​เรา อย่า​ห้าม​เขา​เลย เพราะ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​เป็น​ของ​คน​ที่​เหมือน​เด็ก​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="15">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ใคร​ไม่​รับ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​เหมือน​เด็ก​เล็ก​ๆ จะ​ไม่​มี​วัน​ได้​เข้า​มา”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พระองค์​ก็​อุ้ม​เด็ก วาง​มือ​และ​อวยพร​พวก​เขา</verse>
				<verse number="17">ขณะ​พระเยซู​ออก​ไป ชาย​คน​หนึ่ง​วิ่ง​มา​คุกเข่า​ลง​ต่อ​หน้า​พระองค์​แล้ว​ถาม​ว่า “อาจารย์​ผู้​ประเสริฐ ข้าพเจ้า​ต้อง​ทำ​สิ่ง​ใด​จึง​จะ​ได้​รับ​ชีวิต​นิรันดร์”</verse>
				<verse number="18">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ทำไม​จึง​เรียก​เรา​ประเสริฐ นอกจาก​พระเจ้า​แล้ว​ไม่​มี​ใคร​ที่​ประเสริฐ</verse>
				<verse number="19">ท่าน​ก็​รู้​พระบัญญัติ​ที่​ว่า ‘อย่า​ฆ่า​คน อย่า​คบ​ชู้ อย่า​ลัก​ขโมย อย่า​เป็น​พยาน​เท็จ อย่า​ฉ้อโกง จง​ให้​เกียรติ​พ่อ​แม่’ ”</verse>
				<verse number="20">เขา​บอก​ว่า “ท่าน​อาจารย์ ทั้งหมด​นี้​ข้าพเจ้า​ถือ​ปฏิบัติ​มา​ตั้งแต่​เด็ก”</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​มอง​ดู​เขา​ด้วย​ความ​รัก แล้ว​พูด​ว่า “ยัง​ขาด​อยู่​อย่าง​หนึ่ง จง​ไป​ขาย​ทุก​สิ่ง​ที่​มี แล้ว​เอา​เงิน​แจกจ่าย​ให้​คน​ยากจน แล้ว​เจ้า​จะ​มี​ทรัพย์​สมบัติ​ใน​สวรรค์ จาก​นั้น​จง​ตาม​เรา​มา”</verse>
				<verse number="22">เขา​ได้ยิน​เช่น​นั้น​ก็​หน้า​สลด แล้ว​จาก​ไป​ด้วย​ความ​ทุกข์ เพราะ​เขา​ร่ำรวย​มาก</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​มอง​ไป​รอบ​ๆ และ​พูด​กับ​พวก​สาวก​ว่า “เป็น​เรื่อง​ยาก​ที่​คน​รวย​จะ​เข้า​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="24">พวก​สาวก​แปลก​ใจ​ใน​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์ แต่​พระเยซู​พูด​อีก​ว่า “ลูก​เอ๋ย เป็น​เรื่อง​ยาก ที่​จะ​เข้า​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="25">ให้​อูฐ​ลอด​รู​เข็ม​ยัง​ง่าย​กว่า​ที่​คน​รวย​จะ​เข้า​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="26">พวก​สาวก​ก็​ยิ่ง​ประหลาด​ใจ​พูด​กัน​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น​แล้ว​ใคร​จะ​รอด​ได้”</verse>
				<verse number="27">พระเยซู​มอง​ดู​พวก​เขา​และ​พูด​ว่า “สำหรับ​มนุษย์​ก็​เป็น​ไป​ไม่​ได้ แต่​ไม่​ใช่​สำหรับ​พระเจ้า ทุก​สิ่ง​เป็น​ไป​ได้​สำหรับ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="28">เปโตร​พูด​ว่า “พวก​เรา​ได้​ละ​ทิ้ง​ทุก​สิ่ง​เพื่อ​ติดตาม​พระองค์”</verse>
				<verse number="29">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ใคร​ที่​ละทิ้ง​บ้าน พี่​น้อง​หรือ​พ่อ​แม่ ลูก​ๆ หรือ​ไร่​นา​เพื่อ​เรา​และ​ข่าว​ประเสริฐ</verse>
				<verse number="30">เขา​ก็​จะ​ได้​รับ​ผล​ตอบแทน​มาก​เป็น​ร้อย​เท่า​ใน​ยุค​นี้ ทั้ง​บ้าน พี่​น้อง แม่ ลูก​ๆ และ​ไร่​นา รวม​ทั้ง​การ​ข่มเหง และ​ใน​ยุค​หน้า​จะ​ได้​ชีวิต​นิรันดร์</verse>
				<verse number="31">แต่​หลาย​คน​ที่​เป็น​คน​แรก​จะ​เป็น​คน​สุดท้าย และ​คน​สุดท้าย​จะ​เป็น​คน​แรก”</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​กำลัง​เดินทาง​ขึ้น​ไป​ที่​เยรูซาเล็ม​โดย​มี​พระเยซู​นำ​หน้า พวก​สาวก​ประหลาด​ใจ ส่วน​คน​ที่​ตาม​มา​รู้สึก​กลัว พระเยซู​พา​สาวก​ทั้ง​สิบ​สอง​คน​เลี่ยง​ออก​มา​อีก​ครั้ง และ​บอก​สิ่ง​ที่​จะ​เกิดขึ้น​กับ​พระองค์​ว่า</verse>
				<verse number="33">“พวก​เรา​กำลัง​ขึ้น​ไป​ที่​เยรูซาเล็ม และ​บุตร​มนุษย์​จะ​ถูก​มอบ​ให้​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​กับ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ พวก​เขา​จะ​ตัดสิน​ประหาร​พระองค์ และ​มอบ​พระองค์​ให้​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว</verse>
				<verse number="34">คน​พวก​นั้น​จะ​เยาะเย้ย ถ่ม​น้ำลาย​รด โบย​ตี​และ​ฆ่า​พระองค์ หลัง​จาก​นั้น​สาม​วัน​พระองค์​จะ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย”</verse>
				<verse number="35">แล้ว​ยากอบ​กับ​ยอห์น ลูก​ชาย​ของ​เศเบดี ได้​มา​หา​พระองค์​และ​พูด​ว่า “อาจารย์ เรา​อยาก​ให้​พระองค์​ทำ​ตาม​คำ​ขอ​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="36">พระองค์​ถาม​ว่า “เจ้า​อยาก​ให้​เรา​ทำ​อะไร​ให้”</verse>
				<verse number="37">เขา​ตอบ​ว่า “เมื่อ​พระองค์​ได้​รับ​เกียรติ ขอ​ให้​ข้าพเจ้า​คน​หนึ่ง​นั่ง​ข้าง​ขวา​ของ​พระองค์ และ​อีก​คน​นั่ง​ข้าง​ซ้าย”</verse>
				<verse number="38">พระเยซู​พูด​ว่า “เจ้า​ไม่​รู้​ว่า​กำลัง​ขอ​อะไร ถ้วย​ที่​เรา​ดื่ม​เจ้า​ดื่ม​ได้​หรือ และ​บัพติศมา​ที่​เรา​รับ เจ้า​รับ​ได้​หรือ”</verse>
				<verse number="39">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “เรา​ทำ​ได้” พระเยซู​พูด​ว่า “เจ้า​จะ​ได้​ดื่ม​จาก​ถ้วย​ที่​เรา​ดื่ม และ​รับ​บัพติศมา​ที่​เรา​รับ</verse>
				<verse number="40">แต่​ที่​จะ​นั่ง​ซ้าย​มือ​หรือ​ขวา​มือ​ของ​เรา​นั้น ไม่​ใช่​เรา​จัด​ให้ แต่​ที่​เหล่า​นั้น​เป็น​ของ​คน​ที่​พระเจ้า​เตรียม​ไว้​ให้”</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​สาวก​อีก​สิบ​คน​ได้ยิน​เรื่อง​นี้ ก็​เลย​ไม่​พอใจ​ยากอบ​กับ​ยอห์น</verse>
				<verse number="42">พระเยซู​เรียก​พวก​เขา​มา​พร้อม​หน้า​กัน และ​พูด​ว่า “พวก​เจ้า​รู้​อยู่​ว่า คน​ที่​ถือ​กัน​ว่า​เป็น​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ของ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​เป็น​เจ้านาย​เหนือ​เขา และ​ข้าราชการ​ชั้น​ผู้ใหญ่​ก็​ใช้​สิทธิ​อำนาจ​เหนือ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="43">แต่​สำหรับ​พวก​เจ้า จะ​ไม่​เป็น​อย่าง​นั้น ใคร​ต้องการ​เป็น​ใหญ่ เขา​ต้อง​เป็น​ผู้​รับใช้​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="44">และ​ใคร​อยาก​เป็น​คน​แรก ต้อง​ยอม​เป็น​ทาส​ของ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="45">เพราะ​แม้​แต่​บุตร​มนุษย์​ก็​ไม่​ได้​มา​เพื่อ​รับ​การ​ปรนนิบัติ แต่​มา​เพื่อ​ปรนนิบัติ และ​มอบ​ชีวิต​ของ​พระองค์​เป็น​ค่า​ไถ่​คน​มากมาย”</verse>
				<verse number="46">จาก​นั้น​พวก​เขา​มา​ถึง​เมือง​เยรีโค ขณะ​ที่​พระเยซู​กับ​พวก​สาวก​กำลัง​ออก​จาก​เมือง​พร้อม​กับ​ฝูงชน​กลุ่ม​ใหญ่ มี​ชาย​ตาบอด​คน​หนึ่ง​ชื่อ​บารทิเมอัส (ซึ่ง​แปล​ว่า​ลูก​ของ​ทิเมอัส) นั่ง​ขอทาน​อยู่​ริม​ทาง</verse>
				<verse number="47">เมื่อ​ได้ยิน​ว่า​เป็น​พระเยซู​ชาว​นาซาเร็ธ เขา​เริ่ม​ก็​ตะโกน​ขึ้น​ว่า “พระเยซู​บุตร​ดาวิด ขอ​เมตตา​ข้าพเจ้า​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="48">หลาย​คน​ตำหนิ​และ​บอก​ให้​เขา​เงียบ แต่​เขา​ยิ่ง​ตะโกน​ดัง​ขึ้น​ว่า “บุตร​ดาวิด เมตตา​ข้าพเจ้า​ด้วย!”</verse>
				<verse number="49">พระเยซู​หยุด​และ​สั่ง​ว่า “จง​เรียก​เขา​มา” พวก​เขา​จึง​บอก​ชาย​ตา​บอด​ว่า “จง​ยินดี​แล้ว​ลุก​ขึ้น​เถอะ! พระองค์​กำลัง​เรียก​เจ้า”</verse>
				<verse number="50">เขา​ก็​สลัด​เสื้อ​คลุม​ทิ้ง แล้ว​ลุก​พรวด​ขึ้น​ไป​หา​พระเยซู</verse>
				<verse number="51">พระองค์​ถาม​เขา​ว่า “เจ้า​ต้องการ​ให้​เรา​ทำ​อะไร​ให้” ชาย​ตา​บอด​นั้น​พูด​ว่า “รับบี ข้าพเจ้า​อยาก​มอง​เห็น”</verse>
				<verse number="52">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ไป​เถิด ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า​รักษา​เจ้า​แล้ว” ทัน​ใด​นั้น​เขา​ก็​มอง​เห็น​และ​ตาม​พระเยซู​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เมื่อ​พระเยซู​กับ​พวก​สาวก​ใกล้​ถึง​กรุง​เยรูซาเล็ม ที่​หมู่บ้าน​เบธฟายี​และ​เบธานี​ตรง​ภูเขา​มะกอก​เทศ พระเยซู​ส่ง​สาวก​สอง​คน​ไป</verse>
				<verse number="2">สั่ง​ว่า “จง​ไป​ที่​หมู่บ้าน​ข้าง​หน้า​นั้น พอ​เข้า​ถึง​เขต​หมู่บ้าน เจ้า​จะ​พบ​ลูก​ลา​ตัว​หนึ่ง​ผูก​อยู่ ยัง​ไม่​เคย​มี​ใคร​ขี่​มัน​มา​ก่อน จง​แก้​เชือก​แล้ว​จูง​มา​ที่​นี่</verse>
				<verse number="3">ถ้า​มี​ใคร​ถาม​เจ้า​ว่า ‘ทำไม​ถึง​ทำ​อย่าง​นี้’ จง​บอก​ว่า ‘องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ต้องการ​ลูก​ลา​ตัว​นี้ แล้ว​จะ​รีบ​ส่ง​กลับ​คืน​ให้​ที่​เดิม’ ”</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​ก็​ไป​และ​พบ​ลูก​ลา​ผูก​อยู่​นอก​ประตู​ที่​ถนน ขณะ​กำลัง​แก้​เชือก</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​ยืน​อยู่​แถว​นั้น​ก็​ถาม​ว่า “นั่น​กำลัง​ทำ​อะไร ท่าน​แก้​เชือก​ผูก​ลูก​ลา​นั้น​ทำไม”</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​ตอบ​ตาม​ที่​พระเยซู​บอก​ไว้ คน​เหล่า​นั้น​จึง​ยอม​ให้​เอา​ไป</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​พวก​เขา​จูง​ลูก​ลา​มา​ให้​พระเยซู และ​เอา​เสื้อ​คลุม​ของ​ตน​ปู​บน​หลัง​ลา​ให้​พระองค์​นั่ง​บน​ลา​นั้น</verse>
				<verse number="8">ผู้​คน​มากมาย​เอา​เสื้อ​คลุม​ของ​ตน​มา​ปู​ลง​ตาม​ทาง บาง​คน​เอา​กิ่ง​ไม้​ที่​ตัด​ใน​ทุ่ง​มา​ปู</verse>
				<verse number="9">คน​เหล่า​นั้น​ทั้ง​ที่​นำ​หน้า​และ​ตาม​หลัง​โห่​ร้อง​ว่า “โฮซันนา! ขอ​พระพร​เป็น​ของ​พระองค์​ผู้​มา​ใน​นาม​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="10">ขอ​ให้​อาณาจักร​ของ​ดาวิด​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ที่​กำลัง​จะ​มา​นี้​จง​เจริญ! โฮซันนา​ใน​สวรรค์​ที่​สูง​สุด!”</verse>
				<verse number="11">พระเยซู​เข้า​สู่​เยรูซาเล็ม​และ​ไป​ที่​วิหาร พระองค์​มอง​ทุก​สิ่ง แต่​เนื่อง​จาก​ใกล้​ค่ำ​แล้ว​จึง​ออก​ไป​ยัง​เบธานี​กับ​สาวก​ทั้ง​สิบ​สอง​คน</verse>
				<verse number="12">วัน​รุ่ง​ขึ้น​ขณะ​ที่​พวก​เขา​ออก​จาก​เบธานี พระเยซู​รู้สึก​หิว</verse>
				<verse number="13">พระองค์​เห็น​ต้น​มะเดื่อ​ใบ​ดก​แต่​ไกล​ก็​เข้า​ไป​ดู​ว่า​มี​ผล​หรือ​ไม่ เมื่อ​พบ​ว่า​มี​แต่​ใบ​ไม่​มี​ผล​เพราะ​ยัง​ไม่​ถึง​ฤดู​ออก​ผล</verse>
				<verse number="14">จึง​พูด​กับ​ต้น​นั้น​ว่า “ตั้งแต่​นี้​ไป จะ​ไม่​มี​ใคร​ได้​กิน​ผล​จาก​เจ้า​อีก” และ​พวก​สาวก​ได้ยิน​ที่​พระองค์​พูด</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​มา​ถึง​เยรูซาเล็ม พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​บริเวณ​วิหาร และ​เริ่ม​ขับ​ไล่​พวก​คน​ที่​ซื้อ​ขาย​ของ​กัน​ที่​นั่น คว่ำ​โต๊ะ​ของ​คน​รับ​แลก​เงิน และ​ม้านั่ง​ของ​คน​ขาย​นก​พิราบ</verse>
				<verse number="16">และ​ห้าม​ใคร​ขน​สินค้า​ผ่าน​ลาน​วิหาร</verse>
				<verse number="17">พระองค์​สอน​พวก​เขา​ว่า “มี​คำ​เขียน​ไว้​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า ‘บ้าน​ของ​เรา​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า บ้าน​แห่ง​การ​อธิษฐาน​สำหรับ​ชน​ทุก​ชาติ’ แต่​พวก​เจ้า​ทำ​ให้​กลาย​เป็น ‘ซ่อง​โจร’ ”</verse>
				<verse number="18">พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​และ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​ได้ยิน​อย่าง​นั้น ก็​เริ่ม​หา​ทาง​จะ​ฆ่า​พระเยซู​เพราะ​กลัว​พระองค์ เพราะ​ประชาชน​อัศจรรย์​ใจ​ใน​คำ​สอน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">พอ​ตก​เย็น​มา พระเยซู​กับ​สาวก ​ก็​ออก​จาก​กรุง</verse>
				<verse number="20">ใน​เวลา​เช้า​ขณะ​มา​ตาม​ทาง​พวก​เขา​เห็น​ต้น​มะเดื่อ​เหี่ยว​แห้ง​ไป​จน​ถึง​ราก</verse>
				<verse number="21">เปโตร​นึก​ขึ้น​ได้​จึง​บอก​พระเยซู​ว่า “รับบี ดู​สิ ต้น​มะเดื่อ​ที่​สาป​ไว้​เหี่ยว​แห้ง​ไป​แล้ว”</verse>
				<verse number="22">พระเยซู​ตอบ​ว่า “จง​มี​ความ​เชื่อ​ใน​พระเจ้า</verse>
				<verse number="23">เรา​บอก​ความ​จริง ว่า ถ้า​ใคร​สั่ง​ภูเขา​นี้​ว่า ‘จง​ทิ้ง​ตัว​ลง​ทะเล​ไป’ และ​ไม่​สงสัย​ใน​ใจ แต่​เชื่อ​ว่า​จะ​เป็น​ไป​ตาม​ที่​พูด ก็​จะ​เป็น​เช่น​นั้น</verse>
				<verse number="24">เพราะ​ฉะนั้น เรา​บอก​เจ้า​ว่า ไม่​ว่า​อธิษฐาน​ขอ​สิ่ง​ใด จง​เชื่อ​ว่า​ได้​รับ​แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​สิ่ง​นั้น</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ยืน​อธิษฐาน จง​ให้​อภัย​คน​ที่​เจ้า​ไม่​พอใจ เพื่อ​พระบิดา​ของ​เจ้า​ใน​สวรรค์​จะ​ยกโทษ​บาป​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="26"></verse>
				<verse number="27">พวก​เขา​มา​ถึง​เยรูซาเล็ม​อีก​ครั้ง ขณะ​พระเยซู​กำลัง​เดิน​อยู่​ใน​บริเวณ​วิหาร พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ และ​ผู้​อาวุโส​มา​ถาม​พระองค์​ว่า</verse>
				<verse number="28">“ท่าน​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ด้วย​สิทธิ​อำนาจ​ใด แล้ว​ใคร​ให้​สิทธิ​อำนาจ​นี้​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="29">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​จะ​ถาม​ท่าน​สัก​ข้อ จง​ตอบ​มา แล้ว​เรา​ก็​จะ​บอก​ว่า​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ด้วย​สิทธิ​อำนาจ​ใด</verse>
				<verse number="30">บัพติศมา​ของ​ยอห์น​มา​จาก​สวรรค์​หรือ​จาก​มนุษย์ จง​บอก​เรา​มา!”</verse>
				<verse number="31">พวก​เขา​หารือ​กัน​ว่า “ถ้า​ตอบ​ว่า ‘มา​จาก​สวรรค์’ เขา​ก็​จะ​ถาม​ว่า ‘แล้ว​ทำไม​ท่าน​ไม่​เชื่อ​ยอห์น’</verse>
				<verse number="32">แต่​ถ้า​เรา​ตอบ​ว่า ‘มา​จาก​มนุษย์’…” (พวก​เขา​ก็​กลัว​ผู้​คน เพราะ​ทุก​คน​ถือ​ว่า​ยอห์น​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ​จริง​ๆ)</verse>
				<verse number="33">พวก​เขา​จึง​ตอบ​ว่า “เรา​ไม่​รู้” พระเยซู​พูด​ว่า “เรา​ก็​จะ​ไม่​บอก​เช่น​กัน​ว่า เรา​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ด้วย​สิทธิ​อำนาจ​อะไร”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">แล้ว​พระองค์​พูด​เป็น​อุปมา​ว่า “ชาย​คน​หนึ่ง​ทำ​ไร่​องุ่น เขา​ล้อม​รั้ว​รอบ​ไร่ สกัด​บ่อ​ย่ำ​องุ่น และ​สร้าง​หอ​ไว้​เฝ้า จาก​นั้น​ให้​คน​ทำ​ไร่​มา​เช่า แล้ว​ย้าย​ไป​ต่าง​แดน</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ถึง​ฤดู​เก็บ​เกี่ยว เขา​ส่ง​คน​รับใช้​ไป​หา​ผู้​เช่า เพื่อ​รับ​ส่วน​แบ่ง​ผล​ผลิต​จาก​ไร่​องุ่น​จาก​พวก​เขา</verse>
				<verse number="3">แต่​พวก​ผู้​เช่า​จับ​คน​รับใช้​นั้น​ทุบ​ตี แล้ว​ไล่​เขา​กลับ​ไป​มือ​เปล่า</verse>
				<verse number="4">เขา​จึง​ส่ง​คน​รับใช้​ไป​อีก​คน แต่​ก็​ถูก​รุม​ฟาด​หัว​และ​ทำ​ให้​อับอาย</verse>
				<verse number="5">เจ้า​ของ​ยัง​ส่ง​คน​ไป​อีก แต่​ก็​ถูก​พวก​เขา​ฆ่า เขา​ส่ง​ไป​อีก​หลาย​คน บ้าง​ก็​ถูก​ทุบ​ตี บ้าง​ก็​ถูก​ฆ่า</verse>
				<verse number="6">เขา​เหลือ​อยู่​คน​เดียว​ที่​จะ​ส่ง​ไป คือ​ลูก​ชาย​ที่​เขา​รัก เขา​ส่ง​มา​เป็น​คน​สุดท้าย และ​พูด​ว่า ‘พวก​นั้น​น่า​จะ​เคารพ​ยำเกรง​ลูก​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="7">แต่​พวก​ผู้​เช่า​พูด​กัน​ว่า ‘นี่​ไง​ทายาท เรา​ฆ่า​เขา​กัน​เถอะ แล้ว​มรดก​จะ​ตก​เป็น​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="8">พวก​นั้น​จึง​จับ​เขา​โยน​ออก​นอก​ไร่​องุ่น​แล้ว​ฆ่า​ทิ้ง</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เจ้า​ของ​ไร่​องุ่น​จะ​ทำ​อะไร เขา​ก็​จะ​มา​ฆ่า​พวก​นั้น​และ​ให้​คน​อื่น​เช่า​ไร่​องุ่น</verse>
				<verse number="10">พวก​ท่าน​ไม่​เคย​อ่าน​พระคัมภีร์​หรือ​ที่​ว่า ‘ศิลา​ซึ่ง​ช่าง​ก่อ​ได้​ทิ้ง​แล้ว กลับ​กลาย​เป็น​ศิลา​มุม​เอก</verse>
				<verse number="11">องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ได้​กระทำ​การ​นี้ ซึ่ง​เป็น​สิ่ง​มหัศจรรย์​ใน​สายตา​ของ​เรา’ ”</verse>
				<verse number="12">พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​และ​ผู้​อาวุโส​หา​ทาง​จับกุม​พระเยซู เพราะ​รู้​ว่า​พระองค์​ใช้​อุปมา​นี้​ว่า​พวก​ตน แต่​ก็​กลัว​ฝูงชน​จึง​ละ​จาก​พระองค์​ไป</verse>
				<verse number="13">ต่อมา​พวก​เขา​ส่ง​ฟาริสี​บาง​คน​กับ​กลุ่ม​สนับสนุน​เฮโรด​ไป​คอย​จับ​ผิด​คำ​พูด​ของ​พระเยซู</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​พูด​ว่า “อาจารย์ เรา​รู้​ว่า​ท่าน​เป็น​คน​ซื่อ​ตรง ไม่​เอนเอียง เพราะ​ท่าน​ไม่​เห็น​แก่​หน้า​ใคร แต่​สอน​ทาง​ของ​พระเจ้า​ตาม​ความ​จริง ที่​เรา​เสีย​ภาษี ​ให้​ซีซาร์​นี้​ถูกต้อง​หรือ​ไม่</verse>
				<verse number="15">เรา​ควร​เสีย​ภาษี​หรือ​ไม่​ควร​เสีย” แต่​พระเยซู​รู้​ทัน​อุบาย​ของ​เขา​จึง​พูด​ว่า “มา​จับ​ผิด​เรา​ทำไม เอา​เหรียญ​หนึ่ง​เดนาริอัน​มา​ให้​เรา​ดู​ซิ”</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​ก็​ส่ง​เหรียญ​ให้​และ​พระองค์​ถาม​ว่า “บน​เหรียญ​นี้​สลัก​รูป​และ​ชื่อ​ของ​ใคร” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ของ​ซีซาร์”</verse>
				<verse number="17">พระเยซู​จึง​พูด​ว่า “ของ​ซีซาร์​ก็​ให้​ซีซาร์ ของ​พระเจ้า​ก็​มอบ​ให้​พระเจ้า” พวก​เขา​ก็​ทึ่ง​ใน​พระองค์​อย่าง​ยิ่ง</verse>
				<verse number="18">พวก​สะดูสี​ที่​พูด​ว่า​ไม่​มี​การ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย มา​ถาม​พระองค์​ว่า</verse>
				<verse number="19">“อาจารย์ โมเสส​เขียน​สั่ง​พวก​เรา​ไว้​ว่า ถ้า​พี่​ชาย​ของ​ใคร​ตาย​ไป​และ​ทิ้ง​ภรรยา​ไว้​โดย​ไม่​มี​ลูก ให้​น้อง​ชาย​ของ​เขา​แต่งงาน​กับ​ภรรยา​ม่าย​นั้น​เพื่อ​จะ​มี​ลูก​สืบ​สกุล​ให้​พี่​ชาย</verse>
				<verse number="20">คราว​นี้​มี​พี่​น้อง​เจ็ด​คน พี่​คน​โต​แต่งงาน​แล้ว​ตาย​ไป​โดย​ไม่​มี​ลูก</verse>
				<verse number="21">คน​ที่​สอง​จึง​รับ​พี่​สะใภ้​มา​เป็น​ภรรยา แต่​ก็​ตาย​ไป​โดย​ไม่​มี​ลูก คน​ที่​สาม​ก็​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="22">จน​ถึง​คน​ที่​เจ็ด ทั้งหมด​ตาย​ไป​โดย​ไม่​มี​ลูก ใน​ที่​สุด​ผู้หญิง​นั้น​ก็​ตาย​ด้วย</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​ทุก​คน​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย ผู้หญิง​คน​นี้​จะ​เป็น​ภรรยา​ของ​ใคร ใน​เมื่อ​ทั้ง​เจ็ด​คน​นั้น​แต่งงาน​กับ​เธอ”</verse>
				<verse number="24">พระเยซู​ตอบ​ว่า “พวก​ท่าน​ผิด​เพราะ​ไม่​รู้​พระคัมภีร์​หรือ​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเจ้า​ใช่​หรือ​ไม่</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​คน​ตาย​ฟื้น​ขึ้น​มา​จะ​ไม่​มี​การ​แต่งงาน​หรือ​ยก​ให้​เป็น​สามี​ภรรยา​กัน แต่​จะ​เป็น​เหมือน​ทูต​สวรรค์</verse>
				<verse number="26">ส่วน​เรื่อง​คน​ตาย​ฟื้น​ขึ้น​นั้น ท่าน​ยัง​ไม่​ได้​อ่าน​หนังสือ​ของ​โมเสส​เรื่อง​พุ่ม​ไม้​ไฟ​ลุกโชน​หรือ ที่​พระเจ้า​พูด​กับ​เขา​ว่า ‘เรา​เป็น​พระเจ้า​ของ​อับราฮัม พระเจ้า​ของ​อิสอัค และ​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ’</verse>
				<verse number="27">พระองค์​ไม่​ใช่​พระเจ้า​ของ​คน​ตาย แต่​คือ​พระเจ้า​ของ​คน​เป็น พวก​ท่าน​เข้าใจ​ผิด​ไป​มาก”</verse>
				<verse number="28">ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​คน​หนึ่ง​ได้​ฟัง​การ​ถก​กัน ก็​เห็น​ว่า​พระเยซู​ตอบ​ได้​ดี เขา​ถาม​ว่า “ใน​พระบัญญัติ​ทั้งหมด ข้อ​ไหน​สำคัญ​ที่​สุด”</verse>
				<verse number="29">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ข้อ​ที่​สำคัญ​ที่​สุด​คือ ‘อิสราเอล จง​ฟัง องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้า​ของ​เรา องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เป็น​หนึ่ง​เดียว</verse>
				<verse number="30">จง​รัก​องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้า​ของ​ท่าน อย่าง​สุด​ใจ สุด​จิต สุด​ความ​คิด และ​สุด​กำลัง​ของ​ท่าน’</verse>
				<verse number="31">ข้อ​ที่​สอง​คือ ‘จง​รัก​เพื่อนบ้าน​เหมือน​รัก​ตนเอง’ ไม่​มี​พระบัญญัติ​ไหน​ยิ่งใหญ่​กว่า​สอง​ข้อ​นี้”</verse>
				<verse number="32">คน​นั้น​พูด​ว่า “ท่าน​อาจารย์​ตอบ​ได้​ดี ท่าน​พูด​ถูก​ต้อง​ที่​ว่า​พระเจ้า​เป็น​หนึ่ง และ​ไม่​มี​พระเจ้า​อื่น​นอกจาก​พระองค์</verse>
				<verse number="33">การ​รัก​พระองค์​อย่าง​สุด​ใจ สุด​ความ​เข้าใจ และ​สุด​กำลัง​ของ​ท่าน และ​การ​รัก​เพื่อนบ้าน​เหมือน​รัก​ตนเอง ก็​สำคัญ​ยิ่ง​กว่า​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​เครื่อง​บูชา​ทั้งปวง”</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​พระเยซู​เห็น​ว่า​เขา​ตอบ​ด้วย​ปัญญา ก็​พูด​กับ​เขา​ว่า “ท่าน​อยู่​ไม่​ไกล​จาก​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า” ตั้งแต่​นั้น​มา​ไม่​มี​ใคร​กล้า​ถาม​พระองค์​อีก</verse>
				<verse number="35">ขณะ​ที่​พระเยซู​สอน​อยู่​ใน​ลาน​วิหาร พระองค์​ถาม​ว่า “เป็น​ไป​ได้​อย่างไร​ที่​พวก​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​บอก​ว่า พระเมสสิยาห์​เป็น​บุตร​ดาวิด”</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​กล่าว​โดย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ ดาวิด​เอง​ประกาศ​ว่า “ ‘องค์​พระผู้เป็นเจ้า​กล่าว​กับ​องค์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ว่า “จง​นั่ง​ที่​ขวา​มือ​ของ​เรา จนกว่า​เรา​จะ​ทำ​ให้​ศัตรู​ของ​เจ้า อยู่​ใต้​เท้า​ของ​เจ้า” ’</verse>
				<verse number="37">ใน​เมื่อ​ดาวิด​เอง​เรียก​พระองค์​ว่า ‘องค์​พระผู้เป็นเจ้า’ แล้ว​พระองค์​จะ​เป็น​บุตร​ดาวิด​ได้​อย่างไร” ฝูงชน​กลุ่ม​ใหญ่​ฟัง​พระองค์​ด้วย​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="38">ขณะ​ที่​พระเยซู​สอน​ก็​พูด​ว่า “ให้​ระมัดระวัง​พวก​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ เขา​ชอบ​สวม​เสื้อ​คลุม​ยาว​เดิน​ไป​มา ให้​ผู้​คน​คำนับ​ทักทาย​ใน​ตลาด</verse>
				<verse number="39">ชอบ​นั่ง​ที่​สำคัญ​ที่​สุด​ใน​ธรรม​ศาลา และ​ชอบ​ที่​มี​เกียรติ​ใน​งาน​เลี้ยง</verse>
				<verse number="40">พวก​เขา​โกง​เอา​บ้าน​ของ​หญิง​ม่าย แล้ว​แสร้ง​อธิษฐาน​ยืด​ยาว​ให้​คน​เห็น พวก​นี้​จะ​ถูก​ลงโทษ​หนัก​ที่​สุด”</verse>
				<verse number="41">พระเยซู​นั่ง​ลง​ตรง​ข้าม​ที่​ที่​รับ​เงิน​ถวาย มอง​ดู​คน​เอา​เงิน​มา​ใส่​ใน​คลัง​ของ​วิหาร คน​รวย​หลาย​คน​โยน​เงิน​ใส่​ไป​จำนวน​มาก</verse>
				<verse number="42">แต่​หญิง​ม่าย​ยากจน​คน​หนึ่ง​มา​และ​ใส่​เหรียญ​ทองแดง​เล็ก​ๆ สอง​เหรียญ มี​ค่า​แค่​เศษ​สตางค์</verse>
				<verse number="43">พระเยซู​เรียก​พวก​สาวก​มา​และ​พูด​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า หญิง​ม่าย​ยากจน​คน​นี้​ใส่​เงิน​ใน​คลัง​มาก​กว่า​ใคร​ทั้ง​หมด</verse>
				<verse number="44">เพราะ​พวก​เขา​ทั้ง​หมด​เอา​เงิน​เหลือ​ใช้​มา​ให้ แต่​หญิง​ม่าย​คน​นี้​ทั้ง​ที่​ยากจน​ยัง​ให้​ทุก​สิ่ง คือ​เงิน​เลี้ยง​ชีพ​ทั้ง​หมด​ที่​มี”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ขณะ​พระเยซู​ออก​จาก​วิหาร สาวก​ของ​พระองค์​คน​หนึ่ง​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “ดู​สิ อาจารย์ หิน​ก้อน​มหึมา​ทั้ง​นั้น อาคาร​เหล่า​นี้​งดงาม​อะไร​เช่น​นี้”</verse>
				<verse number="2">พระเยซู​ตอบ​ว่า “พวก​เจ้า​เห็น​อาคาร​ใหญ่​โต​เหล่า​นี้​ไหม ที่​นี่​จะ​ไม่​เหลือ​ก้อน​หิน​สัก​ก้อน​ซ้อน​ทับ​กัน​เลย แต่​จะ​ถูก​โยน​ทิ้ง​หมด”</verse>
				<verse number="3">ขณะ​พระเยซู​นั่ง​อยู่​บน​ภูเขา​มะกอกเทศ​ตรง​ข้าม​กับ​วิหาร เปโตร ยากอบ ยอห์น และ​อันดรูว์​ถาม​พระองค์​เป็น​การ​ส่วนตัว​ว่า</verse>
				<verse number="4">“ขอ​บอก​พวก​เรา​เถิด​ว่า​สิ่ง​เหล่า​นี้​จะ​เกิด​ขึ้น​เมื่อไหร่ และ​อะไร​จะ​เป็น​หมาย​สำคัญ​ว่า​สิ่ง​นั้น​ทั้งหมด​กำลัง​จะ​สำเร็จ​เป็น​จริง”</verse>
				<verse number="5">พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “จง​ระวัง อย่า​ให้​ใคร​มา​หลอก​เจ้า</verse>
				<verse number="6">หลาย​คน​จะ​มา​ใน​นาม​ของ​เรา​และ​อ้าง​ว่า ‘เรา​คือ​ผู้​นั้น’ และ​จะ​หลอก​คน​มากมาย</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ได้ยิน​ข่าว​สงคราม​และ​ข่าว​ลือ​เรื่อง​สงคราม อย่า​ตื่น​ตกใจ สิ่ง​เหล่า​นี้​ต้อง​เกิดขึ้น​แต่​ยัง​ไม่​ถึง​จุด​จบ</verse>
				<verse number="8">ชน​ชาติ​ต่อ​ชน​ชาติ อาณาจักร​ต่อ​อาณาจักร​จะ​สู้​รบ​กัน จะ​เกิด​แผ่นดิน​ไหว​และ​การ​กันดาร​อาหาร​ใน​ที่​ต่าง​ๆ นี่​คือ​จุด​เริ่มต้น​ของ​ความ​เจ็บ​ปวด​ใน​การ​คลอด​ลูก</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ต้อง​ระวัง​ตัว​ให้​ดี พวก​เจ้า​จะ​ถูก​ส่ง​ตัว​ขึ้น​ศาล​และ​ถูก​เฆี่ยน​ใน​ธรรม​ศาลา เจ้า​จะ​ต้อง​ยืน​ต่อหน้า​ผู้ว่าราชการ​และ​กษัตริย์​เพราะ​เรา เพื่อ​เป็น​พยาน​แก่​พวก​เขา</verse>
				<verse number="10">ข่าว​ประเสริฐ​จะ​ต้อง​ประกาศ​แก่​ชน​ทุก​ชาติ​ก่อน</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​เจ้า​ถูก​จับ​และ​ถูก​นำ​ตัว​ไป​ไต่สวน อย่า​กังวล​ไป​ก่อน​ว่า​จะ​พูด​ว่า​อย่างไร จง​พูด​ไป​ตาม​ที่​พระเจ้า​ให้​ใน​เวลา​นั้น เพราะ​คน​ที่​พูด​ไม่​ใช่​ตัว​เจ้า​เอง​แต่​เป็น​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="12">พี่​น้อง​จะ​ทรยศ​กัน​เอง​ถึง​ตาย พ่อ​จะ​ทรยศ​ลูก ลูก​จะ​กบฏ​ต่อ​พ่อ​แม่ และ​เป็น​เหตุ​ให้​พวก​เขา​ถึง​ตาย</verse>
				<verse number="13">ทุก​คน​จะ​เกลียด​เจ้า​เพราะ​เรา แต่​คน​ที่​ยืนหยัด​จน​ถึง​ที่สุด​จะ​รอด</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​เจ้า​เห็น ‘สิ่ง​น่า​รังเกียจ​ที่​ก่อ​ให้​เกิด​วิบัติ’ อยู่​ใน​ที่​ที่​มัน ไม่​ควร​อยู่ (ให้​ผู้​อ่าน​เข้าใจ​เอา​เอง​เถิด) เมื่อ​นั้น​ให้​คน​ที่​อยู่​ใน​ยูเดีย​หนี​ไป​ที่​ภูเขา</verse>
				<verse number="15">อย่า​ให้​ใคร​ที่​อยู่​บน​ดาดฟ้า​ลง​มา​หรือ​เข้า​ไป​เก็บ​ข้าว​ของ​ใน​บ้าน</verse>
				<verse number="16">คน​ที่​อยู่​ตาม​ทุ่ง​นา​ก็​อย่า​กลับ​ไป​เอา​เสื้อ​คลุม</verse>
				<verse number="17">วัน​เหล่า​นั้น​น่า​สะพรึง​กลัว​สำหรับ​หญิง​มี​ครรภ์​และ​แม่​ลูก​อ่อน</verse>
				<verse number="18">จง​อธิษฐาน​อย่า​ให้​เรื่อง​นี้​เกิด​ใน​ฤดู​หนาว</verse>
				<verse number="19">เพราะ​จะ​เป็น​วัน​ทุกข์​ยาก​อย่าง​ที่​ไม่​มี​ครั้ง​ไหน​เทียบเท่า ตั้งแต่​พระเจ้า​สร้าง​โลก​จน​ถึง​เดี๋ยว​นี้ และ​จะ​ไม่​มี​ครั้ง​ไหน​เทียบ​ได้​อีก</verse>
				<verse number="20">หาก​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ไม่​ทำ​ให้​วัน​เหล่า​นั้น​สั้น​ลง จะ​ไม่​มี​ใคร​เหลือ​รอด​เลย แต่​เพราะ​เห็น​แก่​คน​ที่​เลือกสรร​ไว้​คือ​ผู้​ซึ่ง​พระองค์​เลือก พระองค์​จึง​ทำ​ให้​วัน​เหล่า​นั้น​สั้น​ลง</verse>
				<verse number="21">ตอน​นั้น​ถ้า​มี​ใคร​บอก​พวก​เจ้า​ว่า ‘ดู​สิ พระเมสสิยาห์​อยู่​ที่​นี่’ หรือ ‘ดู​สิ พระองค์​อยู่​ที่​นั่น’ ก็​อย่า​ไป​เชื่อ</verse>
				<verse number="22">เพราะ​จะ​มี​พระเมสสิยาห์​ปลอม​และ​ผู้​เผย​พระวจนะ​เท็จ​เกิดขึ้น เขา​จะ​แสดง​หมาย​สำคัญ​และ​การ​อัศจรรย์​เพื่อ​หลอกลวง​แม้​แต่​คน​ที่​เลือกสรร​ไว้​ถ้า​เป็น​ไป​ได้</verse>
				<verse number="23">ฉะนั้น​จง​ระวัง เรา​บอก​ทุก​อย่าง​กับ​เจ้า​ไว้​ล่วงหน้า​แล้ว</verse>
				<verse number="24">แต่​ใน​วัน​เหล่า​นั้น​หลัง​จาก​ความ​ทุกข์เข็ญ ‘ดวง​อาทิตย์​จะ​มืดมิด ดวง​จันทร์​จะ​ไม่​ส่อง​แสง</verse>
				<verse number="25">ดวง​ดาว​ทั้ง​หลาย​จะ​ร่วง​จาก​ท้องฟ้า และ​ฟ้า​สวรรค์​จะ​ถูก​เขย่า’</verse>
				<verse number="26">เวลา​นั้น​ผู้​คน​จะ​เห็น​บุตร​มนุษย์​มา​ใน​หมู่​เมฆ​ด้วย​ฤทธิ์เดช​ยิ่งใหญ่ และ​เกียรติ​สิริ</verse>
				<verse number="27">พระองค์​จะ​ส่ง​พวก​ทูตสวรรค์​มา​และ​รวบรวม​คน​ที่​เลือกสรร​ไว้​จาก​ทั้ง​สี่​ทิศ จาก​ปลาย​แผ่นดิน​โลก​ถึง​สุด​ขอบ​ฟ้า</verse>
				<verse number="28">จง​เรียนรู้​บท​เรียน​นี้​จาก​ต้น​มะเดื่อ ทันที​ที่​มัน​แตก​กิ่ง​ผลิ​ใบ เจ้า​ก็​รู้​ว่า​ฤดู​ร้อน​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="29">เช่น​เดียว​กัน เมื่อ​เจ้า​เห็น​สิ่ง​เหล่า​นี้​เกิดขึ้น เจ้า​ก็​รู้​ว่า​สิ่ง​นี้ ใกล้​เข้า​มา​แล้ว อยู่​ที่​ประตู​นี่​เอง</verse>
				<verse number="30">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า คน​ใน​ยุค​นี้​จะ​ยัง​ไม่​ตาย​ไป​จนกว่า​ทุก​สิ่ง​เหล่า​นี้​จะ​เกิดขึ้น​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="31">ฟ้า​และ​ดิน​จะ​สูญ​สิ้น​ไป แต่​ถ้อยคำ​ของ​เรา​จะ​ไม่​มี​วัน​สูญ​สลาย​เลย</verse>
				<verse number="32">ไม่​มี​ใคร​รู้​วัน​เวลา​นั้น แม้​แต่​ทูต​สวรรค์​หรือ​พระบุตร​ก็​ไม่​รู้ มี​แต่​พระบิดา​เท่านั้น​ที่​รู้</verse>
				<verse number="33">จง​ระวัง! จง​ตื่น​ตัว! เจ้า​ไม่​รู้​ว่า​เวลา​นั้น​จะ​มา​ถึง​เมื่อไหร่</verse>
				<verse number="34">ก็​เหมือน​ชาย​คน​หนึ่ง​ออก​จาก​บ้าน​ไป เขา​มอบ​หมาย​หน้าที่​ให้​คน​รับใช้​แต่ละ​คน​รับผิดชอบ และ​สั่ง​ยาม​ให้​เฝ้า​ประตู​ไว้</verse>
				<verse number="35">ฉะนั้น จง​เฝ้า​ระวัง​ให้​ดี เพราะ​เจ้า​ไม่​รู้​ว่า​เจ้า​ของ​บ้าน​จะ​กลับ​มา​เมื่อไหร่ อาจ​จะ​กลับ​เวลา​ค่ำ​หรือ​เที่ยง​คืน ตอน​ไก่​ขัน หรือ​รุ่งสาง</verse>
				<verse number="36">ถ้า​เขา​กลับ​มา​กระทันหัน​ก็​อย่า​ให้​เขา​พบ​ว่า​เจ้า​กำลัง​หลับ​อยู่</verse>
				<verse number="37">สิ่ง​ที่​เรา​บอก​เจ้า เรา​ก็​บอก​ทุก​คน​ว่า ‘จง​ระวัง!’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">อีก​สอง​วัน​จะ​ถึง​เทศกาล​ปัสกา และ​เทศกาล​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​กับ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​หา​อุบาย​ที่​จะ​จับ​พระเยซู​มา​ฆ่า</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา​พูด​กัน​ว่า “แต่​อย่า​ลง​มือ​ช่วง​เทศกาล ไม่​อย่าง​นั้น​ประชาชน​จะ​ก่อ​การ​จลาจล”</verse>
				<verse number="3">ที่​หมู่บ้าน​เบธานี ขณะ​พระเยซู​อยู่​ที่​โต๊ะ​อาหาร​ใน​บ้าน​ของ​ซีโมน​คน​โรค​เรื้อน มี​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ถือ​ขวด​ที่​ทำ​จาก​หิน​งดงาม​ใส่​น้ำมัน​หอม​ราคา​แพง​มาก​ทำ​จาก​นารดา​บริสุทธิ์ เธอ​ทุบ​ขวด​นั้น​และ​ริน​น้ำมัน​หอม​ชโลม​ศีรษะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">บาง​คน​ที่​นั่น​ไม่​พอใจ​พูด​กัน​ว่า “ทำไม​ทำ​ให้​น้ำมัน​หอม​เสีย​ไป​เปล่า​ๆ</verse>
				<verse number="5">ถ้า​ขาย​จะ​ได้​เงิน​มาก​กว่า​ค่า​แรง​หนึ่ง​ปี แล้ว​เอา​เงิน​ให้​คน​ยากจน” และ​พวก​เขา​ก็​ตำหนิ​เธอ​อย่าง​รุนแรง</verse>
				<verse number="6">พระเยซู​พูด​ว่า “อย่า​ยุ่ง​กับ​เธอ ไป​กวน​ใจ​เธอ​ทำไม หญิง​คน​นี้​ได้​ทำ​สิ่ง​ดี​งาม​ให้​เรา</verse>
				<verse number="7">เจ้า​จะ​มี​คน​ยากจน​อยู่​ด้วย​เสมอ และ​เจ้า​ก็​ช่วย​เขา​ได้​ทุก​เมื่อ​ที่​ต้องการ แต่​เจ้า​จะ​ไม่​มี​เรา​อยู่​ด้วย​เสมอ​ไป</verse>
				<verse number="8">เธอ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​เธอ​ทำ​ได้ คือ​ริน​น้ำ​หอม​ลง​บน​ตัว​เรา​ล่วงหน้า เพื่อ​เตรียม​ฝัง​ศพ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ไม่​ว่า​ข่าว​ประเสริฐ​จะ​เผยแพร่​ไป​ที่​ใด​ทั่ว​โลก สิ่ง​ที่​หญิง​นี้​ทำ​จะ​ได้​รับ​การ​เล่าขาน​เพื่อ​ระลึก​ถึง​เธอ”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ยูดาส​อิสคาริโอท​หนึ่ง​ใน​สาวก​สิบ​สอง​คน ไป​พบ​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต เพื่อ​เสนอ​ตัว​ที่​จะ​ทรยศ​พระเยซู</verse>
				<verse number="11">พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​ฟัง​แล้ว​ก็​ดีใจ และ​สัญญา​ว่า​จะ​ให้​เงิน​ยูดาส เขา​จึง​จ้อง​หา​โอกาส​ที่​จะ​มอบ​พระองค์​ให้​พวก​นั้น</verse>
				<verse number="12">วัน​แรก​ของ​เทศกาล​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ ซึ่ง​ตาม​ธรรมเนียม​จะ​มอบ​ลูก​แกะ​ปัสกา พวก​สาวก​ของ​พระเยซู​ถาม​พระองค์​ว่า “พระองค์​ต้องการ​ให้​เรา​จัด​เตรียม​ปัสกา​เพื่อ​กิน​ที่​ไหน”</verse>
				<verse number="13">พระองค์​จึง​ส่ง​สาวก​สอง​คน​ไป สั่ง​ว่า “จง​เข้า​ไป​ใน​เมือง จะ​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ถือ​เหยือก​น้ำ​มา​พบ​เจ้า จง​ตาม​เขา​ไป</verse>
				<verse number="14">จง​บอก​เจ้าของ​บ้าน​ที่​ชาย​คน​นั้น​เข้า​ไป​ว่า ‘ท่าน​อาจารย์​ถาม​ว่า ห้อง​รับรอง​แขก​ของ​เรา​ที่​เรา​จะ​กิน​ปัสกา​ร่วม​กับ​พวก​สาวก​อยู่​ที่​ไหน’</verse>
				<verse number="15">เขา​จะ​พา​ไป​ดู​ห้อง​ใหญ่​ชั้น​บน​ซึ่ง​ตกแต่ง​ไว้​พร้อม​แล้ว จง​เตรียม​ปัสกา​ให้​พวก​เรา​ที่​นั่น”</verse>
				<verse number="16">พวก​สาวก​ทั้ง​สอง​เข้า​ไป​ใน​เมือง และ​ได้​พบ​ตาม​ที่​พระเยซู​บอก​ไว้​ทุก​อย่าง ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​จัด​เตรียม​ปัสกา</verse>
				<verse number="17">พอ​ถึง​ตอน​เย็น พระเยซู​มา​พร้อม​กับ​สาวก​สิบสอง​คน</verse>
				<verse number="18">ขณะ​ที่​นั่ง​กิน​อาหาร​อยู่​ที่​โต๊ะ พระองค์​พูด​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า คน​หนึ่ง​ใน​พวก​เจ้า​จะ​ทรยศ​เรา เป็น​คน​ที่​กำลัง​กิน​อาหาร​ร่วม​กับ​เรา​ตอน​นี้”</verse>
				<verse number="19">พวก​สาวก​เสียใจ​และ​ถาม​พระองค์​ที​ละ​คน​ว่า “ไม่​ได้​หมาย​ถึง​ข้าพเจ้า​ใช่​ไหม”</verse>
				<verse number="20">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เป็น​หนึ่ง​ใน​สาวก​สิบ​สอง​คน คน​ที่​จุ่ม​ขนมปัง​ใน​ชาม​เดียว​กับ​เรา</verse>
				<verse number="21">บุตร​มนุษย์​จะ​เป็น​ไป​ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้ แต่​วิบัติ​แก่​คน​ที่​ทรยศ​บุตร​มนุษย์ ถ้า​เขา​ไม่​ได้​เกิด​มา​เลย​ยัง​จะ​ดี​ต่อ​ตัว​เขา​มาก​กว่า”</verse>
				<verse number="22">ขณะ​กิน​อาหาร พระเยซู​หยิบ​ขนมปัง ขอบคุณ​พระเจ้า แล้ว​หัก​ส่ง​ให้​พวก​สาวก และ​พูด​ว่า “รับ​ไป​เถิด นี่​คือ​กาย​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="23">จาก​นั้น​พระองค์​หยิบ​ถ้วย แล้ว​ขอบคุณ​พระเจ้า ยื่น​ให้​พวก​เขา และ​ทุก​คน​ก็​ดื่ม​จาก​ถ้วย​นั้น</verse>
				<verse number="24">พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “นี่​คือ​โลหิต​แห่ง​พันธสัญญา ของ​เรา ซึ่ง​หลั่ง​ออก​เพื่อ​คน​มากมาย</verse>
				<verse number="25">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า เรา​จะ​ไม่​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​นี้​อีก จนกว่า​จะ​ถึง​วัน​นั้น​ที่​เรา​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​ใหม่ ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​ร้อง​เพลง​สรรเสริญ​แล้ว พวก​เขา​ก็​ออก​ไป​ที่​ภูเขา​มะกอกเทศ</verse>
				<verse number="27">พระเยซู​พูด​กับ​พวก​สาวก​ว่า “พวก​เจ้า​จะ​ทิ้ง​เรา​ไป​กัน​หมด เพราะ​มี​เขียน​ไว้​ว่า ‘เรา​จะ​ฟาด​ฟัน​คน​เลี้ยง​แกะ และ​ฝูง​แกะ​จะ​กระจัด​กระจาย​ไป’</verse>
				<verse number="28">แต่​หลัง​จาก​เรา​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย เรา​จะ​ไป​กาลิลี​ก่อน​หน้า​พวก​เจ้า”</verse>
				<verse number="29">เปโตร​ประกาศ​ว่า “แม้​ทุก​คน​จะ​ทิ้ง​พระองค์ ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ทิ้ง​พระองค์”</verse>
				<verse number="30">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า วัน​นี้​คืน​นี้​ก่อน​ไก่​ขัน​สอง​หน เจ้า​จะ​ตัดขาด​เรา​สาม​ครั้ง”</verse>
				<verse number="31">แต่​เปโตร​ยัง​ยืนกราน​ว่า “ถึง​แม้​ข้าพเจ้า​ต้อง​ตาย​กับ​พระองค์ ข้าพเจ้า​ก็​จะ​ไม่​มี​วัน​ตัดขาด​พระองค์” และ​คน​ที่​เหลือ​ทั้ง​หมด​ก็​พูด​อย่าง​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​ไป​ที่​แห่ง​หนึ่ง​เรียก​ว่า​เกทเสมนี พระเยซู​พูด​กับ​พวก​สาวก​ว่า “นั่ง​อยู่​ที่​นี่​ขณะ​ที่​เรา​อธิษฐาน”</verse>
				<verse number="33">พระองค์​พา​เปโตร ยากอบ และ​ยอห์น​ไป​ด้วย พระองค์​เริ่ม​เศร้า​โศก​และ​เป็น​ทุกข์​ยิ่ง</verse>
				<verse number="34">พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “จิต​วิญญาณ​ของ​เรา​ท่วมท้น​ด้วย​ความ​ทุกข์​โศก​เศร้า​แทบ​ตาย จง​เฝ้า​ระวัง​อยู่​ที่​นี่”</verse>
				<verse number="35">พระองค์​เดิน​เลย​ไป​อีก​หน่อย​หนึ่ง แล้ว​ซบ​ลง​ที่​พื้น อธิษฐาน​ว่า ถ้า​เป็น​ไป​ได้​ขอ​ให้​ชั่วโมง​นี้​ผ่าน​พ้น​ไป​จาก​พระองค์</verse>
				<verse number="36">พระองค์​พูด​ว่า “อับบา พระบิดา ทุก​สิ่ง​เป็น​ไป​ได้​สำหรับ​พระองค์ ขอ​เอา​ถ้วย​นี้​ไป​จาก​ลูก​เถิด แต่​อย่า​ให้​เป็น​ไป​ตาม​ที่​ลูก​ต้องการ ขอ​ให้​เป็น​ไป​ตาม​ที่​พระองค์​ประสงค์”</verse>
				<verse number="37">แล้ว​พระองค์​กลับ​มา และ​พบ​ว่า​พวก​สาวก​นอน​หลับ​อยู่ จึง​พูด​กับ​เปโตร​ว่า “ซีโมน เจ้า​หลับ​อยู่​หรือ คอย​เฝ้า​อยู่​สัก​ชั่วโมง​ไม่​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="38">จง​เฝ้า​ระวัง​และ​อธิษฐาน เพื่อ​เจ้า​จะ​ไม่​พ่าย​แพ้​ต่อ​สิ่ง​ล่อ​ใจ จิต​วิญญาณ​พร้อม​แล้ว แต่​กาย​ยัง​อ่อน​กำลัง”</verse>
				<verse number="39">แล้ว​พระองค์​ไป​อธิษฐาน​ขอ​สิ่ง​เดิม​อีก​ครั้ง</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​พระองค์​กลับ​มา​ก็​พบ​ว่า​พวก​เขา​ยัง​หลับ​อยู่​เพราะ​ง่วง​จน​ลืมตา​ไม่​ขึ้น พวก​เขา​ไม่​รู้​จะ​พูด​อะไร​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​กลับ​มา​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “พวก​เจ้า​ยัง​นอน​หลับ​พักผ่อน​อยู่​หรือ พอ​เถอะ ถึง​เวลา​แล้ว ดู​เถิด บุตร​มนุษย์​ได้​ถูก​มอบ​ให้​ตก​อยู่​ใน​มือ​ของ​คน​บาป</verse>
				<verse number="42">ลุก​ขึ้น​ไป​กัน​เถิด คน​ทรยศ​มา​ถึง​แล้ว!”</verse>
				<verse number="43">เมื่อ​พระองค์​พูด​ยัง​ไม่​ทัน​ขาด​คำ ยูดาส​หนึ่ง​ใน​สาวก​สิบสอง​คน​ก็​ปรากฏ​ตัว​ขึ้น พร้อม​กับ​คน​กลุ่ม​ใหญ่​ที่​ถือ​ดาบ​และ​กระบอง ซึ่ง​ถูก​ส่ง​มา​จาก​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ และ​ผู้​อาวุโส</verse>
				<verse number="44">คน​ทรยศ​ได้​เตรียม​สัญญาณ​กับ​พวก​นั้น​ว่า “คน​ที่​ข้าพเจ้า​จูบ​คือ​คน​นั้น จง​จับกุม​และ​คุม​ตัว​เขา​ไป”</verse>
				<verse number="45">ยูดาส​ตรง​เข้า​มา​หา​พระเยซู​ทันที และ​พูด​ว่า “รับบี” แล้ว​จูบ​พระองค์</verse>
				<verse number="46">พวก​นั้น​จึง​จับกุม​พระเยซู</verse>
				<verse number="47">แล้ว​คน​หนึ่ง​ที่​ยืน​อยู่​ใกล้​ๆ ก็​ชัก​ดาบ​ออก​มา​ฟัน​ถูก​หู​คน​รับใช้​ของ​มหา​ปุโรหิต​ขาด</verse>
				<verse number="48">พระเยซู​พูด​ว่า “เรา​ก่อ​การ​กบฏ​หรือ พวก​ท่าน​จึง​ได้​ถือ​ดาบ​และ​กระบอง​มา​จับ​เรา</verse>
				<verse number="49">ทุก​วัน​เรา​อยู่​กับ​ท่าน สั่งสอน​ใน​ลาน​วิหาร และ​ท่าน​ก็​ไม่​ได้​จับกุม​เรา แต่​จะ​ต้อง​เป็น​จริง​ตาม​พระคัมภีร์”</verse>
				<verse number="50">แล้ว​ทุก​คน​ก็​ทิ้ง​พระองค์​และ​หนี​ไป​หมด</verse>
				<verse number="51">ชาย​หนุ่ม​คน​หนึ่ง​ที่​ติดตาม​พระองค์​มา มี​แต่​ผ้า​ลินิน​ห่ม​กาย ตอน​ที่​คน​เหล่า​นั้น​จะ​จับ​เขา</verse>
				<verse number="52">เขา​ก็​สลัด​ผ้า​ทิ้ง​แล้ว​เปลือย​กาย​หนี​ไป</verse>
				<verse number="53">พวก​เขา​พา​พระเยซู​ไป​พบ​มหา​ปุโรหิต และ​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต ผู้​อาวุโส ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​ที่​มา​ชุมนุม​กัน</verse>
				<verse number="54">เปโตร​ตาม​พระเยซู​ไป​ห่าง​ๆ จน​เข้า​ไป​ถึง​ลาน​บ้าน​ของ​มหา​ปุโรหิต ที่​นั่น​เขา​ไป​นั่ง​ผิง​ไฟ​กับ​พวก​ยาม​เฝ้า​วิหาร</verse>
				<verse number="55">พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​และ​ทั้ง​สภา​แซนเฮดริน เสาะหา​หลักฐาน​มา​ปรักปรำ​พระเยซู เพื่อ​จะ​ฆ่า​พระองค์ แต่​หา​ไม่​พบ</verse>
				<verse number="56">มี​หลาย​คน​เป็น​พยาน​เท็จ​ปรักปรำ​พระองค์ แต่​คำ​ให้การ​ของ​พวก​เขา​ไม่​สอดคล้อง​กัน</verse>
				<verse number="57">แล้ว​มี​บาง​คน​ยืน​ขึ้น​เป็น​พยาน​เท็จ​ปรักปรำ​พระองค์​ว่า</verse>
				<verse number="58">“พวก​เรา​ได้ยิน​เขา​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​ทำลาย​วิหาร​นี้​ที่​สร้าง​ด้วย​มือ​มนุษย์ และ​ใน​สาม​วัน เรา​จะ​สร้าง​อีก​วิหาร​หนึ่ง​ขึ้น ที่​ไม่​ได้​สร้าง​ด้วย​มือ​มนุษย์’ ”</verse>
				<verse number="59">แต่​คำ​พยาน​ของ​พวก​เขา​ก็​ขัด​แย้ง​กัน​เอง</verse>
				<verse number="60">แล้ว​มหา​ปุโรหิต​จึง​ยืน​ขึ้น​ต่อ​หน้า​ที่​ประชุม​และ​ถาม​พระเยซู​ว่า “เจ้า​จะ​ไม่​ตอบ​อะไร​เลย​หรือ เจ้า​จะ​ไม่​แก้​ข้อ​กล่าว​หา​ของ​คน​เหล่า​นี้​หรือ​อย่างไร”</verse>
				<verse number="61">แต่​พระเยซู​นิ่ง​ไม่​ตอบ มหา​ปุโรหิต​จึง​ถาม​พระองค์​อีก​ว่า “เจ้า​เป็น​พระเมสสิยาห์ บุตร​ของ​องค์​ผู้​ที่​ได้​รับ​การ​สรรเสริญ​หรือ”</verse>
				<verse number="62">พระเยซู​พูด​ว่า “เรา​เป็น และ​ท่าน​จะ​เห็น​บุตร​มนุษย์​นั่ง​อยู่​ด้าน​ขวา​มือ​ของ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​และ​มา​บน​หมู่​เมฆ​แห่ง​ฟ้า​สวรรค์”</verse>
				<verse number="63">มหา​ปุโรหิต​จึง​ฉีก​เสื้อ​ของ​ตน และ​พูด​ว่า “เรา​จะ​ต้อง​หา​พยาน​อีก​ทำไม</verse>
				<verse number="64">พวก​ท่าน​ได้ยิน​คำ​หมิ่น​ประมาท​แล้ว ท่าน​คิด​เห็น​อย่างไร” พวก​เขา​ทั้งหมด​เห็น​พ้อง​กัน​ว่า​พระองค์​สมควร​ตาย</verse>
				<verse number="65">บาง​คน​ก็​ถ่ม​น้ำลาย​ใส่​พระองค์ เอา​ผ้า​ปิด​ตา ทุบ​ตี​พระองค์ และ​พูด​ว่า “ผู้​เผย​พระวจนะ ทาย​สิ​ว่า​ใคร​ทำ” แล้ว​พวก​ทหาร​ยาม​ก็​จับ​พระองค์​ไป​ทุบ​ตี</verse>
				<verse number="66">ขณะ​เปโตร​อยู่​ใน​ลาน​บ้าน มี​สาว​ใช้​คน​หนึ่ง​ของ​มหา​ปุโรหิต​ผ่าน​มา</verse>
				<verse number="67">เมื่อ​เธอ​เห็น​เปโตร​ผิง​ไฟ​อยู่​ก็​จ้อง​มอง และ​พูด​ว่า “เจ้า​ก็​อยู่​กับ​เยซู​ชาว​นาซาเร็ธ​ด้วย”</verse>
				<verse number="68">แต่​เปโตร​ปฏิเสธ​ว่า “เจ้า​พูด​อะไร​ข้า​ไม่​รู้​เรื่อง” แล้ว​ออก​ไป​ที่​ทาง​เข้า</verse>
				<verse number="69">สาว​ใช้​เห็น​เขา​ที่​นั่น ก็​พูด​กับ​คน​ที่​ยืน​แถว​นั้น​อีก​ว่า “คน​นี้​เป็น​หนึ่ง​ใน​พวก​นั้น”</verse>
				<verse number="70">เขา​ก็​ปฏิเสธ​อีก ต่อ​มา​สักครู่ คน​ที่​ยืน​ใกล้​ๆ พูด​กับ​เปโตร​ว่า “ใช่​แน่​ๆ เจ้า​เป็น​หนึ่ง​ใน​พวก​นั้น เพราะ​เจ้า​เป็น​ชาว​กาลิลี”</verse>
				<verse number="71">เปโตร​จึง​ขอ​ให้​ตัวเอง​ถูก​แช่ง​สาป​และ​สาบาน​ว่า “ข้า​ไม่​รู้จัก​ชาย​คน​ที่​พวก​เจ้า​พูด​ถึง”</verse>
				<verse number="72">ทันใด​นั้น​ไก่​ก็​ขัน​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง เปโตร​จึง​นึก​ถึง​คำ​ที่​พระเยซู​พูด​กับ​เขา​ว่า “ก่อน​ไก่​ขัน​สอง​หน เจ้า​จะ​ตัด​ขาด​เรา​สาม​ครั้ง” และ​เขา​ก็​ร้องไห้​เสียใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ตอน​เช้า​มืด พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ พวก​ผู้​อาวุโส และ​ทั้ง​สภา​แซนเฮดริน​ก็​ได้​ข้อ​สรุป พวก​เขา​มัด​พระเยซู​แล้ว​นำ​ตัว​ไป​มอบ​ให้​ปีลาต</verse>
				<verse number="2">ปีลาต​ถาม​ว่า “เจ้า​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาว​ยิว​หรือ” พระเยซู​ตอบ​ว่า “ท่าน​ว่า​อย่าง​นั้น”</verse>
				<verse number="3">พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​กล่าวหา​พระองค์​หลาย​เรื่อง</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​ปีลาต​จึง​ถาม​พระองค์​อีก​ว่า “เจ้า​จะ​ไม่​ตอบ​เลย​หรือ ดู​สิ เขา​กล่าว​หา​เจ้า​ตั้ง​หลาย​เรื่อง”</verse>
				<verse number="5">แต่​พระเยซู​ก็​ยัง​คง​ไม่​ตอบ ปีลาต​จึง​ประหลาด​ใจ​มาก</verse>
				<verse number="6">เป็น​ธรรมเนียม​ใน​เทศกาล​นั้น​ที่​จะ​ปล่อย​ตัว​นักโทษ​หนึ่ง​คน​ตาม​ที่​ประชาชน​ขอ</verse>
				<verse number="7">มี​คน​หนึ่ง​ชื่อ​บารับบัส​ติด​คุก​อยู่​กับ​กลุ่ม​กบฏ ซึ่ง​ฆ่า​คน​ตาย​ใน​การ​จลาจล</verse>
				<verse number="8">ฝูง​ชน​มา​ขอ​ให้​ปีลาต​ทำ​ตาม​ที่​เคย​ปฏิบัติ​เสมอ​มา</verse>
				<verse number="9">ปีลาต​ถาม​ว่า “พวก​เจ้า​อยาก​ให้​เรา​ปล่อย​ตัว​กษัตริย์​ของ​ชาว​ยิว​ไหม”</verse>
				<verse number="10">เนื่องจาก​รู้​ว่า​ที่​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​จับ​พระเยซู​มา​มอบ​ให้​เขา​เพราะ​ความ​เห็นแก่ตัว</verse>
				<verse number="11">แต่​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​ยุยง​ฝูงชน​ให้​ขอ​ปีลาต​ปล่อย​บารับบัส​แทน</verse>
				<verse number="12">ปีลาต​ถาม​พวก​เขา​ว่า “แล้ว​จะ​ให้​เรา​ทำ​อย่างไร​กับ​คน​ที่​เจ้า​เรียก​ว่า กษัตริย์​ของ​ชาว​ยิว”</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​ตะโกน​ว่า “ตรึง​เขา​ที่​ไม้​กางเขน!”</verse>
				<verse number="14">ปีลาต​ถาม​ว่า “ทำไม เขา​ทำ​ผิด​คดี​อะไร” แต่​พวก​เขา​ก็​ตะโกน​ดัง​ขึ้น​อีก​ว่า “ตรึง​เขา​ที่​ไม้​กางเขน!”</verse>
				<verse number="15">เพื่อ​เอา​ใจ​ฝูงชน ปีลาต​จึง​ปล่อย​บารับบัส​ให้​พวก​เขา ให้​คน​โบย​ตี​พระเยซู และ​มอบ​ตัว​ให้​ไป​ตรึง​ที่​ไม้​กางเขน</verse>
				<verse number="16">พวก​ทหาร​จึง​พา​พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​วัง​ของ​ผู้ว่าราชการ (คือ​ปรีโทเรียม) และ​ระดม​ทหาร​ทั้ง​กอง​มา</verse>
				<verse number="17">พวก​เขา​เอา​เสื้อ​คลุม​สี​ม่วง​มา​สวม​ให้​พระองค์ และ​สาน​มงกุฎ​หนาม​มา​สวม​ให้</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เริ่ม​เรียก​พระองค์​ว่า “ขอ​ให้​กษัตริย์​ของ​ชาว​ยิว จง​เจริญ!”</verse>
				<verse number="19">เขา​เอา​ไม้​ฟาด​ศีรษะ​พระองค์​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า ถ่ม​น้ำลาย​ใส่ แกล้ง​คุกเข่า​คำนับ​พระองค์</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​เยาะเย้ย​พระองค์​จน​พอ​แล้ว พวก​เขา​ก็​ถอด​เสื้อ​คลุม​สี​ม่วง​นั้น​ออก และ​เอา​เสื้อผ้า​ของ​พระองค์​มา​สวม​ให้ จาก​นั้น​นำ​พระองค์​ออก​ไป​ตรึง​ที่​ไม้​กางเขน</verse>
				<verse number="21">ชาย​คน​หนึ่ง​ชาว​ไซรีน​ชื่อ​ซีโมน เป็น​พ่อ​ของ​อเล็กซานเดอร์​กับ​รูฟัส ซึ่ง​เดินทาง​จาก​ชนบท​ผ่าน​มา​พอดี พวก​ทหาร​จึง​บังคับ​ให้​เขา​แบก​ไม้​กางเขน</verse>
				<verse number="22">พวก​เขา​พา​พระเยซู​ไป​ถึง​ที่​ซึ่ง​เรียก​ว่า​กลโกธา (แปล​ว่า สถาน​หัว​กะโหลก)</verse>
				<verse number="23">แล้ว​ก็​เอา​เหล้า​องุ่น​ผสม​มดยอบ​มา​ให้ แต่​พระองค์​ไม่​ดื่ม</verse>
				<verse number="24">พวก​เขา​ตรึง​พระองค์​ที่​ไม้​กางเขน แล้ว​เอา​เสื้อ​ผ้า​ของ​พระองค์​มา​จับ​ฉลาก​แบ่ง​กัน</verse>
				<verse number="25">ตอน​ที่​พวก​เขา​ตรึง​พระองค์​นั้น​เป็น​เวลา​เก้า​โมง​เช้า</verse>
				<verse number="26">มี​ป้าย​เขียน​ข้อหา​พระองค์​อ่าน​ว่า “กษัตริย์​ของ​ชาว​ยิว”***</verse>
				<verse number="27">พวก​เขา​ตรึง​โจร​สอง​คน​ที่​ไม้​กางเขน​พร้อม​กับ​พระองค์ คน​หนึ่ง​อยู่​ข้าง​ขวา​และ​อีก​คน​อยู่​ข้าง​ซ้าย</verse>
				<verse number="28"></verse>
				<verse number="29">ผู้​คน​ที่​ผ่าน​ไป​มา​ต่าง​ส่าย​หน้า พูด​ดูหมิ่น​พระองค์​ว่า “เป็น​ยังไง เจ้า​คน​ที่​จะ​ทำลาย​วิหาร​แล้ว​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​ใน​สาม​วัน</verse>
				<verse number="30">ลง​มา​จาก​กางเขน​และ​ช่วย​ตัวเอง​ให้​รอด​สิ”</verse>
				<verse number="31">เช่น​เดียว​กัน​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​และ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​ก็​เยาะเย้ย​พระองค์​ใน​หมู่​พวก​เขา​ว่า “เขา​ช่วย​คน​อื่น​ให้​รอด​ได้ แต่​ช่วย​ตัวเอง​ให้​รอด​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="32">ให้​พระเมสสิยาห์ กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​คน​นี้​ลง​มา​จาก​ไม้​กางเขน​เดี๋ยว​นี้​สิ เรา​จะ​ได้​เห็น​แล้ว​เชื่อ” คน​ที่​ถูก​ตรึง​พร้อม​กับ​พระองค์ ก็​พา​กัน​พูด​ดูหมิ่น​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="33">ตอน​เที่ยง​วัน​ก็​เกิด​ความ​มืด​มัว​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน​จน​ถึง​บ่าย​สาม​โมง</verse>
				<verse number="34">เวลา​บ่าย​สาม​โมง พระเยซู​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า “เอโลอี เอโลอี ลามา สะบักธานี” (แปล​ว่า “พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ทำไม​ทอดทิ้ง​ข้าพเจ้า”)</verse>
				<verse number="35">บาง​คน​ที่​ยืน​อยู่​ใกล้​ๆ เมื่อ​ได้ยิน​ก็​พูด​ว่า “ฟัง​สิ เขา​ร้อง​เรียก​เอลียาห์”</verse>
				<verse number="36">มี​คน​หนึ่ง​วิ่ง​ไป​เอา​ฟองน้ำ​จุ่ม​เหล้า​องุ่น​เปรี้ยว เสียบ​ไม้​ยื่น​ให้​พระเยซู​ดื่ม และ​พูด​ว่า “อย่า​ไป​ยุ่ง​กับ​เขา ให้​เรา​ดู​ซิ​ว่า​เอลียาห์​จะ​มา​ปล่อย​เขา​ลง​ไหม”</verse>
				<verse number="37">พระเยซู​ร้อง​เสียง​ดัง​แล้ว​ก็​สิ้น​ลม​หายใจ</verse>
				<verse number="38">ม่าน​ใน​วิหาร​ขาด​เป็น​สอง​ส่วน​จาก​บน​ลง​ล่าง</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​นายร้อย​ที่​ยืน​อยู่​หน้า​พระเยซู​เห็น​การ​ตาย​ของ​พระองค์ ​ก็​พูด​ว่า “ชาย​ผู้​นี้​เป็น​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​อย่าง​แน่นอน”</verse>
				<verse number="40">ผู้หญิง​บาง​คน​เฝ้า​ดู​อยู่​ห่าง​ๆ ใน​กลุ่ม​นั้น​มี​มารีย์​ชาว​มักดาลา มารีย์​แม่​ของ​ยากอบ​คน​น้อง​และ​โยเซฟ และ​สะโลเม</verse>
				<verse number="41">ผู้หญิง​เหล่า​นี้​ติดตาม​พระองค์​และ​คอย​ดูแล​พระองค์​ใน​กาลิลี ผู้หญิง​คน​อื่น​ๆ อีก​หลาย​คน​ซึ่ง​ตาม​พระองค์​มา​เยรูซาเล็ม​ก็​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย</verse>
				<verse number="42">วัน​นั้น​เป็น​วัน​เตรียม (คือ​วัน​ก่อน​วัน​สะบาโต) ดังนั้น​เมื่อ​เวลา​เย็น​ใกล้​เข้า​มา</verse>
				<verse number="43">โยเซฟ​จาก​อาริมาเธีย สมาชิก​สภา​คน​สำคัญ​คน​หนึ่ง ผู้​กำลัง​รอ​คอย​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า ได้​เข้า​พบ​ปีลาต​อย่าง​กล้าหาญ เพื่อ​ขอ​รับ​ศพ​พระเยซู</verse>
				<verse number="44">ปีลาต​ประหลาด​ใจ​ที่​ได้ยิน​ว่า พระเยซู​เสีย​ชีวิต​แล้ว จึง​เรียก​นายร้อย​คน​นั้น​มา​ถาม</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​ได้ยิน​คำ​ยืนยัน​จาก​นายร้อย​ก็​มอบ​ศพ​ของ​พระเยซู​ให้​โยเซฟ</verse>
				<verse number="46">โยเซฟ​จึง​นำ​ศพ​ลง​มา​พัน​ด้วย​ผ้า​ลินิน​ที่​ซื้อ​มา และ​วาง​ใน​อุโมงค์​หิน​ซึ่ง​สกัด​ไว้ แล้ว​กลิ้ง​หิน​ปิด​ปาก​อุโมงค์</verse>
				<verse number="47">มารีย์​ชาว​มักดาลา​กับ​มารีย์​แม่​ของ​โยเซฟ​ได้​เห็น​ที่​วาง​ศพ​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">เมื่อ​วัน​สะบาโต​ผ่าน​ไป มารีย์​ชาว​มักดาลา มารีย์​แม่​ของ​ยากอบ และ​สะโลเม​ซื้อ​เครื่อง​หอม เพื่อ​มา​ชโลม​ศพ​ของ​พระเยซู</verse>
				<verse number="2">เช้า​มืด​วัน​แรก​ของ​สัปดาห์ พอ​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น​ก็​พา​กัน​ไป​ที่​อุโมงค์​วาง​ศพ</verse>
				<verse number="3">และ​ถาม​กัน​ว่า “ใคร​จะ​ช่วย​กลิ้ง​หิน​ออก​จาก​ปาก​อุโมงค์”</verse>
				<verse number="4">แต่​เมื่อ​มอง​ไป ก็​เห็น​ว่า​หิน​ก้อน​มหึมา​นั้น​ถูก​กลิ้ง​ออก​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="5">พอ​เข้า​ไป​ใน​อุโมงค์ เห็น​ชาย​หนุ่ม​คน​หนึ่ง​สวม​ชุด​ขาว​นั่ง​อยู่​ทาง​ขวา พวก​เธอ​ก็​ตกใจ</verse>
				<verse number="6">ชาย​นั้น​พูด​ว่า “ไม่​ต้อง​ตกใจ พวก​เจ้า​มา​หา​พระเยซู​ชาว​นาซาเร็ธ ผู้​ถูก​ตรึง​บน​ไม้​กางเขน พระองค์​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​แล้ว! พระองค์​ไม่​ได้​อยู่​ที่​นี่ ดู​ตรง​ที่​พวก​เขา​วาง​ศพ​ของ​พระองค์​เถิด</verse>
				<verse number="7">จง​ไป​บอก​พวก​สาวก​ของ​พระองค์​และ​เปโตร​ว่า ‘พระองค์​กำลัง​ล่วงหน้า​ไป​กาลิลี พวก​เจ้า​จะ​เห็น​พระองค์​ที่​นั่น เหมือน​ที่​พระองค์​ได้​บอก​พวก​เจ้า​แล้ว’ ”</verse>
				<verse number="8">หญิง​เหล่า​นั้น​ตก​ตะลึง​ตัว​สั่น จึง​รีบ​ออก​จาก​อุโมงค์​และ​ไม่​ได้​พูด​อะไร​กับ​ใคร​เพราะ​กลัว (สำเนา​เก่า​ที่​สุด​และ​หลักฐาน​โบราณ​อื่น​ๆ ไม่​มี​ข้อ)</verse>
				<verse number="9">เช้าตรู่​วัน​ต้น​สัปดาห์​เมื่อ​พระเยซู​ได้​ฟื้น​ขึ้น พระองค์​ปรากฏ​ตัว​กับ​มารีย์​ชาว​มักดาลา​เป็น​คน​แรก คือ​คน​ที่​พระเยซู​ขับ​ผี​ออก​ให้​เจ็ด​ตน</verse>
				<verse number="10">มารีย์​จึง​ไป​บอก​พวก​ที่​เคย​อยู่​กับ​พระองค์ ซึ่ง​กำลัง​ร้องไห้​ทุกข์​โศก​อยู่</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ได้ยิน​ว่า​พระเยซู​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ และ​มารีย์​ได้​เห็น​พระองค์ พวก​เขา​ก็​ไม่​เชื่อ</verse>
				<verse number="12">หลัง​จาก​นั้น พระเยซู​ปรากฏ​กาย​ใน​อีก​รูป​แบบ​หนึ่ง​ให้​สาวก​สอง​คน​เห็น ขณะ​ที่​พวก​เขา​เดิน​อยู่​นอก​เมือง</verse>
				<verse number="13">ทั้ง​สอง​กลับ​มา​เล่า​ให้​คน​อื่น​ๆ ฟัง แต่​พวก​นั้น​ก็​ไม่​เชื่อ​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="14">ต่อมา​พระเยซู​ปรากฏ​กาย​กับ​สาวก​ทั้ง​สิบเอ็ด​คน​ขณะ​กำลัง​กิน​อาหาร พระองค์​ตำหนิ​พวก​เขา​ที่​ขาด​ความ​เชื่อ​และ​ดื้อรั้น ไม่​ยอม​เชื่อ​คน​ที่​ได้​เห็น​พระองค์​หลัง​จาก​ที่​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​แล้ว</verse>
				<verse number="15">พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “จง​ออก​ไป​ทั่ว​โลก ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​กับ​มนุษย์​ทุก​คน</verse>
				<verse number="16">ใคร​เชื่อ​และ​รับ​บัพติศมา​จะ​รอด แต่​ใคร​ไม่​เชื่อ​จะ​ถูก​ตัดสิน​ลงโทษ</verse>
				<verse number="17">คน​ที่​เชื่อ​จะ​มี​หมาย​สำคัญ​เหล่า​นี้ คือ พวก​เขา​จะ​ขับ​ผี​ออก​ได้​โดย​นาม​ของ​เรา เขา​จะ​พูด​ภาษา​ใหม่​ๆ</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​จะ​จับ​งู​ด้วย​มือ​เปล่า ถ้า​เขา​ดื่ม​ยา​พิษ​ก็​จะ​ไม่​เป็น​อะไร​เลย เขา​จะ​วาง​มือ​ให้​คน​เจ็บ​ป่วย และ​คน​เหล่า​นั้น​ก็​จะ​หาย​โรค”</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​พูด​กับ​พวก​เขา​จบ​แล้ว พระองค์​ก็​ถูก​รับ​ขึ้น​สู่​สวรรค์ และ​นั่ง​อยู่​ด้าน​ขวา​มือ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">ส่วน​พวก​สาวก​ออก​ไป​เทศนา​ทุก​หน​ทุก​แห่ง องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ทำงาน​ร่วม​กับ​พวก​เขา และ​รับรอง​ว่า​พระวจนะ​ของ​พระองค์​เป็น​ความ​จริง โดย​ให้​มี​หมาย​สำคัญ​ต่าง​ๆ เกิดขึ้น</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="42">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">มี​หลาย​คน​ได้​เรียบเรียง​เรื่องราว​ต่าง​ๆ ที่​เกิด​ขึ้น ใน​หมู่​พวก​เรา</verse>
				<verse number="2">ตาม​ที่​ส่ง​ต่อ​มา​ถึง​เรา​จาก​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ได้​เห็น​กับ​ตา​เอง​ตั้งแต่​ต้น และ​เป็น​ผู้​รับใช้​พระวจนะ</verse>
				<verse number="3">ด้วย​เหตุ​นี้ หลัง​จาก​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​สืบสวน​ทุก​สิ่ง​อย่าง​ละเอียด​มา​ตั้งแต่​แรก จึง​ตัดสิน​ใจ​เขียน​ลำดับ​เหตุการณ์​เพื่อ​ท่าน​เธโอฟีลัส​ที่​เคารพ​ยิ่ง</verse>
				<verse number="4">เพื่อ​ท่าน​จะ​ทราบ​ว่า สิ่ง​ที่​ได้​รับ​การ​สอน​มา​นั้น​เชื่อถือ​ได้​แน่นอน</verse>
				<verse number="5">ใน​รัชสมัย​ของ​กษัตริย์​เฮโรด​แห่ง​ยูเดีย มี​ปุโรหิต​คน​หนึ่ง​ชื่อ​เศคาริยาห์ อยู่​ใน​สังกัด​กอง​เวร​อาบียาห์ เอลีซาเบธ​ภรรยา​ของ​เขา​ก็​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​อาโรน​ด้วย</verse>
				<verse number="6">ทั้ง​คู่​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​ใน​สายตา​ของ​พระเจ้า ยึด​ถือ​คำ​บัญชา​และ​กฎ​เกณฑ์​ทั้ง​สิ้น​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อย่าง​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ</verse>
				<verse number="7">แต่​พวก​เขา​ไม่​มี​ลูก​เพราะ​เอลีซาเบธ​เป็น​หมัน และ​ทั้ง​สอง​ก็​ชรา​แล้ว</verse>
				<verse number="8">ครั้ง​หนึ่ง​เมื่อ​กอง​เวร​ของ​เศคาริยาห์​ปฏิบัติ​หน้าที่ เขา​ทำ​หน้า​ที่​ปุโรหิต​รับใช้​ต่อหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="9">เขา​ได้​รับ​เลือก​โดย​การ​จับ​ฉลาก​ตาม​ธรรมเนียม​ของ​ปุโรหิต ให้​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​เผา​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ถึง​เวลา​เผา​เครื่อง​หอม ผู้​มา​ชุมนุม​นมัสการ​ทั้งหมด​ก็​อธิษฐาน​อยู่​ข้าง​นอก</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ทูตสวรรค์​องค์​หนึ่ง​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​มา​ปรากฏ และ​ยืน​ด้าน​ขวา​ของ​แท่น​เผา​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="12">พอ​เศคาริยาห์​เห็น​ก็​ตกใจ​กลัว​มาก</verse>
				<verse number="13">แต่​ทูตสวรรค์​พูด​กับ​เขา​ว่า “อย่า​กลัว​เลย เศคาริยาห์ พระเจ้า​ได้ยิน​คำ​อธิษฐาน​ของ​เจ้า​แล้ว เอลีซาเบธ​ภรรยา​ของ​เจ้า​จะ​คลอด​ลูก​ชาย จง​ตั้ง​ชื่อ​เขา​ว่า​ยอห์น</verse>
				<verse number="14">เขา​จะ​เป็น​ความ​สุข​และ​ความ​ยินดี​ของ​เจ้า และ​ผู้​คน​มากมาย​จะ​ดีใจ​ที่​เขา​เกิด​มา</verse>
				<verse number="15">เพราะ​เขา​จะ​ยิ่งใหญ่​ใน​สายตา​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า เขา​จะ​ต้อง​ไม่​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​หรือ​ของ​มึน​เมา​เลย และ​เขา​จะ​เปี่ยม​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ตั้งแต่​อยู่​ใน​ครรภ์</verse>
				<verse number="16">เขา​จะ​นำ​คน​อิสราเอล​มากมาย​กลับ​มา​หา​องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="17">และ​เขา​จะ​นำ​หน้า​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วย​จิต​วิญญาณ​และ​ฤทธิ์เดช​ของ​เอลียาห์ เพื่อ​ทำ​ให้​จิต​ใจ​ของ​พ่อ​แม่​หัน​มา​หา​ลูก และ​ให้​คน​ดื้อ​รั้น​หัน​มา​สู่​ปัญญา​ของ​คน​ชอบ​ธรรม เพื่อ​เตรียม​ชน​ชาติ​หนึ่ง​ไว้​ให้​พร้อม​สำหรับ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า”</verse>
				<verse number="18">เศคาริยาห์​ถาม​ทูตสวรรค์​นั้น​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​แน่ใจ​เรื่อง​นี้​ได้​อย่างไร ข้าพเจ้า​เป็น​ชาย​ชรา​และ​ภรรยา​ก็​อายุ​มาก​แล้ว”</verse>
				<verse number="19">ทูตสวรรค์​ตอบ​เขา​ว่า “เรา​คือ​กาเบรียล เรา​ยืน​ต่อหน้า​พระเจ้า พระองค์​ส่ง​เรา​มา​พูด​กับ​เจ้า​และ​บอก​ข่าว​ดี​นี้</verse>
				<verse number="20">ตอน​นี้​เจ้า​จะ​เป็น​ใบ้​จน​กว่า​สิ่ง​นี้​จะ​เกิดขึ้น เพราะ​เจ้า​ไม่​เชื่อ​คำ​ของ​เรา ซึ่ง​จะ​เป็น​จริง​เมื่อ​ถึง​เวลา​ที่​กำหนด”</verse>
				<verse number="21">ขณะ​เดียวกัน​นั้น ผู้​คน​กำลัง​รอ​เศคาริยาห์​และ​สงสัย​ว่า​ทำไม​เขา​ถึง​อยู่​ใน​วิหาร​นาน​นัก</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​เขา​ออก​มา​ก็​พูด​ไม่​ได้ คน​จึง​ตระหนัก​ว่า​เขา​ได้​เห็น​นิมิต​ใน​วิหาร เพราะ​เขา​สื่อสาร​ด้วย​มือ​แต่​ก็​ยัง​พูด​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​หมด​หน้าที่​แล้ว เขา​ก็​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="24">ภาย​หลัง​เอลีซาเบธ​ภรรยา​ของ​เขา​ก็​ตั้ง​ครรภ์ และ​เก็บ​ตัว​เงียบ​อยู่​ห้า​เดือน</verse>
				<verse number="25">เธอ​พูด​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ทำ​การ​นี้​เพื่อ​ฉัน เวลา​นี้​พระองค์​แสดง​ความ​โปรดปราน​และ​ทำ​ให้​ฉัน​ไม่​ต้อง​อับอาย​ผู้​คน​อีก”</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​เอลีซาเบธ​ท้อง​เข้า​เดือน​ที่​หก พระเจ้า​ส่ง​ทูตสวรรค์​กาเบรียล​ไป​ยัง​นาซาเร็ธ​เมือง​หนึ่ง​ใน​กาลิลี</verse>
				<verse number="27">ให้​มา​หา​หญิง​พรหมจารี​ชื่อ​มารีย์ คู่​หมั้น​ของ​โยเซฟ​ซึ่ง​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​ดาวิด</verse>
				<verse number="28">ทูต​สวรรค์​เข้า​ไป​หา​มารีย์​และ​พูด​ว่า “มารีย์ พระเจ้า​โปรดปราน​เธอ​ยิ่ง​นัก องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อยู่​กับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="29">มารีย์​ฟัง​คำ​นี้​แล้ว​ก็​งุนงง​และ​สงสัย​ว่า การ​ทักทาย​เช่น​นี้​หมาย​ถึง​อะไร</verse>
				<verse number="30">ทูตสวรรค์​บอก​เธอ​ว่า “ไม่​ต้อง​กลัว มารีย์ พระเจ้า​โปรดปราน​เจ้า</verse>
				<verse number="31">เจ้า​จะ​ตั้ง​ครรภ์​และ​คลอด​ลูก​ชาย จง​ตั้ง​ชื่อ​เขา​ว่า​เยซู</verse>
				<verse number="32">เขา​จะ​ยิ่งใหญ่​และ​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​สูง​สุด องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​ให้​บัลลังก์​ดาวิด​ผู้​เป็น​บรรพบุรุษ​แก่​เขา</verse>
				<verse number="33">เขา​จะ​ปกครอง​พงศ์พันธุ์​ของ​ยาโคบ​ตลอด​ไป อาณาจักร​ของ​เขา​จะ​ไม่​มี​วัน​สิ้น​สุด​เลย”</verse>
				<verse number="34">มารีย์​ถาม​ทูต​สวรรค์​ว่า “จะ​เป็น​ไป​ได้​อย่างไร ใน​เมื่อ​ดิฉัน​เป็น​หญิง​พรหมจารี”</verse>
				<verse number="35">ทูต​สวรรค์​ตอบ​ว่า “พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​จะ​มา​เหนือ​เจ้า และ​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเจ้า​สูง​สุด​จะ​ปกคลุม​เจ้า ดังนั้น​องค์​บริสุทธิ์​ที่​เกิด​มา​จะ​ได้​ชื่อ ​ว่า​เป็น​พระบุตร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="36">แม้​แต่​เอลีซาเบธ​ญาติ​ของ​เจ้า ก็​จะ​ได้​ลูก​ชาย​ใน​วัย​ชรา หญิง​ที่​คน​ว่า​เป็น​หมัน​ก็​ตั้ง​ครรภ์​ได้​หก​เดือน​แล้ว</verse>
				<verse number="37">เพราะ​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​ไม่​มี​วัน​ล้มเหลว”</verse>
				<verse number="38">มารีย์​ตอบ​ว่า “ดิฉัน​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ขอ​ให้​เป็น​จริง​ตาม​คำ​ของ​ท่าน” แล้ว​ทูตสวรรค์​ก็​จาก​ไป</verse>
				<verse number="39">ขณะ​นั้น​มารีย์​เตรียม​ตัว​และ​รีบ​ไป​เมือง​หนึ่ง​ใน​แถบ​เทือกเขา​แห่ง​ยูเดีย</verse>
				<verse number="40">เธอ​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​เศคาริยาห์ และ​ทักทาย​เอลีซาเบธ</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​เอลีซาเบธ​ได้ยิน​คำ​ทักทาย​ของ​มารีย์ ลูก​ใน​ท้อง​ของ​เธอ​ก็​ดิ้น และ​เอลีซาเบธ​เปี่ยม​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="42">จึง​พูด​เสียง​ดัง​ว่า “ใน​หมู่​ผู้หญิง​ทั้งหมด เธอ​ได้​รับ​พระพร​ที่​สุด​และ​ลูก​ที่​จะ​คลอด​ก็​ได้​รับ​พระพร​ด้วย!</verse>
				<verse number="43">แต่​ทำไม​ฉัน​ถึง​ได้​รับ​ความ​โปรดปราน​เพียง​นี้​ที่​แม่​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​ฉัน​มา​เยี่ยม</verse>
				<verse number="44">ทันที​ที่​ได้ยิน​เสียง​ทักทาย​ของ​เธอ ลูก​ใน​ท้อง​ของ​ฉัน​ดิ้น​ด้วย​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="45">พระพร​เป็น​ของ​เธอ​ที่​เชื่อ​ว่า​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​ทำ​ตาม​สัญญา”</verse>
				<verse number="46">แล้ว​มารีย์​กล่าว​ว่า “จิตใจ​ของ​ฉัน​ยกย่อง​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="47">และ​จิต​วิญญาณ​ของ​ฉัน​ยินดี​ใน​พระเจ้า ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​ฉัน</verse>
				<verse number="48">เพราะ​พระองค์​ใส่​ใจ ผู้​รับใช้​ที่​ต่ำต้อย​ของ​พระองค์ จาก​นี้​ไป​คน​ทุก​ยุค​จะ​เรียก​ฉัน​ว่า​ผู้​ได้​รับ​พร</verse>
				<verse number="49">เพราะ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ได้​ทำ​สิ่ง​ยิ่งใหญ่​เพื่อ​ฉัน นาม​ของ​พระองค์​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="50">ความ​เมตตา​ของ​พระองค์​แผ่​มา​ถึง​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์ จาก​รุ่น​สู่​รุ่น</verse>
				<verse number="51">พระองค์​กระทำ​การ​ยิ่งใหญ่​ด้วย​แขน​ของ​พระองค์ พระองค์​ทำ​ให้​คน​ที่​มี​ใจ​เย่อหยิ่ง​กระเจิง​ไป</verse>
				<verse number="52">พระองค์​ปลด​พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​จาก​บัลลังก์ แต่​ยก​คน​ต่ำต้อย​ขึ้น</verse>
				<verse number="53">พระองค์​ให้​คน​หิว​อิ่ม​ด้วย​ของ​ดี แต่​ส่ง​คน​มั่ง​มี​ไป​มือ​เปล่า</verse>
				<verse number="54">พระองค์​ช่วย​อิสราเอล​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ โดย​ไม่​ลืม​ที่​จะ​เมตตา</verse>
				<verse number="55">ต่อ​อับราฮัม​และ​ลูก​หลาน​ของ​เขา​ตลอด​ไป ตาม​ที่​พระองค์​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="56">มารีย์​พัก​อยู่​กับ​เอลีซาเบธ​ราว​สาม​เดือน แล้ว​จึง​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="57">เมื่อ​ถึง​กำหนด​คลอด เอลีซาเบธ​ก็​คลอด​ลูก​ชาย</verse>
				<verse number="58">เพื่อนบ้าน​และ​ญาติ​ได้ยิน​ว่า​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​แสดง​ความ​เมตตา​ต่อ​เธอ​อย่าง​ยิ่ง​จึง​มา​ร่วม​ยินดี</verse>
				<verse number="59">ใน​วัน​ที่​แปด พวก​เขา​ให้​เด็ก​นั้น​เข้า​สุหนัต และ​กำลัง​จะ​ตั้ง​ชื่อ​ว่า​เศคาริยาห์​ตาม​พ่อ</verse>
				<verse number="60">แต่​แม่​ของ​เด็ก​ท้วง​ขึ้น​ว่า “ไม่​ได้ ต้อง​ตั้ง​ชื่อ​ว่า​ยอห์น”</verse>
				<verse number="61">พวก​เขา​บอก​เธอ​ว่า “ไม่​มี​ใคร​ใน​หมู่​ญาติ​ของ​เธอ​ที่​ใช้​ชื่อ​นั้น”</verse>
				<verse number="62">พวก​เขา​ทำ​ท่าทาง​ถาม​พ่อ​ของ​เด็ก​ว่า อยาก​ตั้ง​ชื่อ​ลูก​ว่า​อะไร</verse>
				<verse number="63">เขา​จึง​ขอ​แผ่น​กระดาน​มา​เขียน​ว่า “ชื่อ​ของ​เด็ก​คือ​ยอห์น” ทุก​คน​ก็​ประหลาด​ใจ</verse>
				<verse number="64">ทัน​ใด​นั้น ปาก​ของ​เขา​ก็​เปิด ลิ้น​ก็​หาย​ติด​ขัด แล้ว​เขา​ก็​เริ่ม​สรรเสริญ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="65">เพื่อนบ้าน​ทั้งหมด​ต่าง​เกรง​กลัว และ​เรื่อง​นี้​โจษจัน​ไป​ทั่ว​แถบ​เทือกเขา​ยูเดีย</verse>
				<verse number="66">ทุก​คน​ที่​ได้ยิน​ก็​สงสัย​ว่า “แล้ว​เด็ก​คน​นี้​จะ​เป็น​อย่างไร” เพราะ​มือ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อยู่​กับ​เขา</verse>
				<verse number="67">เศคาริยาห์​ผู้​เป็น​พ่อ​ก็​เปี่ยม​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ และ​เผย​พระวจนะ​ว่า</verse>
				<verse number="68">“สรรเสริญ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้า​ของ​อิสราเอล เพราะ​พระองค์​มา​และ​ไถ่​คน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="69">พระองค์​ชู​เขา​สัตว์ ​แห่ง​ความ​รอด​เพื่อ​เรา ใน​เชื้อสาย​ของ​ดาวิด​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="70">(ตาม​ที่​พระองค์​กล่าว​ไว้​ตั้งแต่​โบราณ ผ่าน​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​ผู้​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์)</verse>
				<verse number="71">ให้​รอด​พ้น​จาก​พวก​ศัตรู และ​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ทุก​คน​ที่​เกลียด​ชัง​เรา</verse>
				<verse number="72">เพื่อ​แสดง​ความ​เมตตา​แก่​บรรพบุรุษ​ของ​เรา และ​ระลึก​ถึง​พันธสัญญา​อัน​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="73">คือ คำ​ปฏิญาณ​ที่​พระองค์​ให้​ไว้​กับ​อับราฮัม​บรรพบุรุษ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="74">เพื่อ​ช่วย​เรา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ศัตรู และ​รับใช้​พระองค์​ได้​โดย​ปราศจาก​ความ​กลัว</verse>
				<verse number="75">ด้วย​ความ​บริสุทธิ์​และ​ชอบ​ธรรม​ต่อหน้า​พระองค์​ตลอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="76">แล้ว​เจ้า ลูก​ของ​พ่อ จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​องค์​สูง​สุด เพราะ​เจ้า​จะ​นำ​หน้า​องค์​พระผู้เป็นเจ้า เพื่อ​เตรียม​ทาง​ให้​พระองค์</verse>
				<verse number="77">เพื่อ​ให้​คน​ของ​พระองค์​รู้​ถึง​ความ​รอด ผ่าน​การ​ยก​โทษ​บาป​ให้​พวก​เขา</verse>
				<verse number="78">เพราะ​โดย​ความ​เมตตา​อัน​อ่อนโยน​ของ​พระเจ้า แสง​อรุณ​จาก​สวรรค์​จึง​มา​เยือน​เรา</verse>
				<verse number="79">ส่อง​สว่าง​แก่​คน​ที่​อยู่​ใน​ความ​มืด และ​ใน​เงา​ของ​ความ​ตาย เพื่อ​นำ​เท้า​ของ​เรา​ไป​สู่​ทาง​สันติสุข”</verse>
				<verse number="80">และ​เด็ก​น้อย​ผู้​นี้​เติบโต​และ​แข็งแรง​ฝ่าย​วิญญาณ ​ก็​เข้มแข็ง เขา​อาศัย​อยู่​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​จน​กระทั่ง​มา​เปิดเผย​ตน​แก่​ชน​อิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ใน​สมัย​นั้น ซีซาร์​ออกัสตัส​ออก​คำ​สั่ง​ให้​สำรวจ​สำมะโน​ประชากร​ทั่ว​จักรวรรดิ​โรมัน</verse>
				<verse number="2">(นี่​เป็น​การ​สำรวจ​สำมะโน​ประชากร​ครั้ง​แรก​ใน​สมัย ​ที่​คีรินิอัส​เป็น​ผู้ว่าราชการ​ซีเรีย)</verse>
				<verse number="3">ทุก​คน​ก็​ไป​ที่​เมือง​ของ​ตน​เอง​เพื่อ​ขึ้น​ทะเบียน</verse>
				<verse number="4">โยเซฟ​จึง​เดินทาง​จาก​เมือง​นาซาเร็ธ​ใน​แคว้น​กาลิลี ขึ้น​ไป​ที่​เบธเลเฮม​เมือง​ของ​ดาวิด​ใน​แคว้น​ยูเดีย เพราะ​เขา​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​ดาวิด</verse>
				<verse number="5">จึง​ไป​ขึ้น​ทะเบียน​ที่​นั่น​กับ​มารีย์​คู่​หมั้น​ซึ่ง​กำลัง​ตั้ง​ท้อง</verse>
				<verse number="6">ขณะ​ที่​พวก​เขา​อยู่​ที่​นั่น​ก็​ถึง​กำหนด​คลอด</verse>
				<verse number="7">และ​มารีย์​คลอด​ลูก​ชาย​หัว​ปี เธอ​ห่อ​ตัว​ลูก​ด้วย​ผ้าอ้อม แล้ว​วาง​ไว้​ใน​ราง​หญ้า เนื่องจาก​พวก​เขา​หา​ห้อง​พัก​ไม่​ได้​เลย</verse>
				<verse number="8">ใน​แถบ​นั้น มี​คน​เลี้ยง​แกะ​อยู่​กลาง​ทุ่ง​เฝ้า​ฝูง​แกะ​ตอน​กลาง​คืน</verse>
				<verse number="9">ทูต​สวรรค์​องค์​หนึ่ง​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​มา​ปรากฏ และ​สง่า​ราศี​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ส่อง​สว่าง​รอบ​คน​เลี้ยง​แกะ​และ​พวก​เขา​ก็​หวาด​กลัว</verse>
				<verse number="10">แต่​ทูต​นั้น​กล่าว​ว่า “อย่า​กลัว​เลย เรา​นำ​ข่าว​ดี​มา​ซึ่ง​จะ​ทำ​ให้​ทุก​คน​ชื่นชม​ยินดี​อย่าง​ยิ่ง</verse>
				<verse number="11">วัน​นี้​ที่​เมือง​ของ​ดาวิด พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​มา​เกิด​แล้ว พระองค์​คือ​พระเมสสิยาห์ องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="12">นี่​จะ​เป็น​หมาย​สำคัญ​แก่​เจ้า เจ้า​จะ​พบ​ทารก​พัน​ผ้าอ้อม​นอน​อยู่​ใน​ราง​หญ้า”</verse>
				<verse number="13">ทัน​ใด​นั้น ทูต​สวรรค์​กลุ่ม​ใหญ่​มา​ปรากฏ​พร้อม​กับ​ทูต​สวรรค์​องค์​นั้น​ร่วม​สรรเสริญ​พระเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="14">“เกียรติ​มี​แด่​พระเจ้า​ใน​ที่​สูง​สุด และ​สันติสุข​มี​แด่​ผู้​ที่​พระองค์​โปรดปราน​บน​โลก​นี้”</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ทูต​สวรรค์​จาก​ไป และ​กลับ​สู่​สวรรค์​แล้ว คน​เลี้ยง​แกะ​ก็​พูด​กัน​ว่า “ไป​เบธเลเฮม​กัน​เถอะ ไป​ดู​เหตุการณ์​ที่​เกิดขึ้น​ตาม​ที่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ได้​บอก​เรา”</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น พวก​เขา​จึง​รีบ​ไป​พบ​มารีย์ โยเซฟ​และ​ทารก​ที่​นอน​อยู่​ใน​ราง​หญ้า</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ได้​เห็น​แล้ว​ก็​กระจาย​ข่าว​เรื่อง​ที่​ทูตสวรรค์​บอก​เรื่อง​เด็ก​คน​นี้</verse>
				<verse number="18">ทุก​คน​ที่​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​คน​เลี้ยง​แกะ​พูด​ก็​ประหลาด​ใจ</verse>
				<verse number="19">แต่​มารีย์​เก็บ​เรื่อง​ทั้งหมด​นี้​ไว้​และ​ใคร่ครวญ​อยู่​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="20">คน​เลี้ยง​แกะ​กลับ​ไป แล้ว​สรรเสริญ​พระเจ้า​สำหรับ​ทุก​สิ่ง​ที่​ได้ยิน​และ​ได้​เห็น​เหมือน​ที่​ทูตสวรรค์​ได้​บอก​ไว้</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ครบ​แปด​วัน ก็​ถึง​เวลา​เข้า​สุหนัต​ของ​เด็ก​คน​นั้น​ที่​ถูก​ตั้ง​ชื่อ​ว่า​เยซู ตาม​ชื่อ​ที่​ทูตสวรรค์​ได้​บอก​ไว้​ตั้งแต่​เขา​ยัง​ไม่​ปฏิสนธิ</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​ถึง​เวลา​พิธี​ชำระ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส โยเซฟ​กับ​มารีย์​ก็​นำ​พระเยซู​มา​ที่​เยรูซาเล็ม เพื่อ​มอบ​แด่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="23">(ตาม​ที่​เขียน​ไว้​ใน​กฎ​บัญญัติ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ว่า “ลูก​ชาย​หัว​ปี​ทุก​คน​จะ​ต้อง​มอบ​แด่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า”)</verse>
				<verse number="24">และ​มอบ​เครื่อง​บูชา ตาม​ที่​กล่าว​ไว้​ใน​กฎ​บัญญัติ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า คือ “นก​เขา​หรือ​นก​พิราบ​หนุ่ม​สอง​ตัว”</verse>
				<verse number="25">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ใน​เยรูซาเล็ม​ชื่อ​สิเมโอน เป็น​คน​ชอบธรรม​และ​ยำเกรง​พระเจ้า เขา​เฝ้า​รอ​เวลา​ที่​ชน​อิสราเอล​จะ​ได้​รับ​การ​ปลอบโยน และ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ก็​อยู่​กับ​เขา</verse>
				<verse number="26">พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​เปิดเผย​แก่​เขา​ว่า​เขา​จะ​ไม่​ตาย​จนกว่า​จะ​ได้​เห็น​พระเมสสิยาห์​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="27">พระวิญญาณ​พา​เขา​มา​ที่​ลาน​วิหาร เมื่อ​พ่อ​แม่​นำ​ทารก​เยซู​มา​ทำ​พิธี​ตาม​ธรรมเนียม​ของ​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="28">สิเมโอน​ก็​อุ้ม​พระเยซู และ​สรรเสริญ​พระเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="29">“ข้า​แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​องค์​เจ้า​นาย ดัง​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้ ตอน​นี้​ขอ​ให้​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ไป​เป็น​สุข</verse>
				<verse number="30">เพราะ​ตา​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​ความ​รอด</verse>
				<verse number="31">ที่​พระองค์​จัด​เตรียม​ไว้​ต่อหน้า​ชน​ชาติ​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="32">เป็น​แสง​สว่าง​ของ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว และ​เป็น​เกียรติ​แก่​อิสราเอล ชนชาติ​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="33">พ่อ​แม่​ก็​แปลกใจ​ใน​สิ่ง​ที่​สิเมโอน​พูด​ถึง​ลูก​ของ​ตน</verse>
				<verse number="34">แล้ว​สิเมโอน​อวยพร​คน​ทั้ง​สอง และ​พูด​กับ​มารีย์​ผู้​เป็น​แม่​ว่า “เด็ก​คน​นี้​ถูก​ลิขิต​เพื่อ​ทำ​ให้​คน​อิสราเอล​มากมาย​ล้ม​ลง​หรือ​ลุก​ขึ้น และ​เป็น​หมาย​สำคัญ​ซึ่ง​จะ​ถูก​ต่อต้าน</verse>
				<verse number="35">เพื่อ​ความ​คิด​ใน​ใจ​ของ​คน​มากมาย​จะ​ถูก​เปิดเผย และ​ดาบ​จะ​แทง​ทะลุ​จิตใจ​เจ้า​เอง​ด้วย”</verse>
				<verse number="36">มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​หนึ่ง​ชื่อ​อันนา เป็น​ลูก​สาว​ของ​ฟานูเอล​ตระกูล​อาเชอร์ เธอ​ชรา​มาก​แล้ว หลัง​อยู่​กิน​กับ​สามี​ได้​เจ็ด​ปี</verse>
				<verse number="37">แล้ว​ก็​เป็น​หม้าย​มา​จน​อายุ 84 ปี เธอ​ไม่​เคย​ออก​จาก​วิหาร​เลย แต่​เฝ้า​นมัสการ​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน อด​อาหาร​และ​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="38">เธอ​เข้า​มา​หา​พวก​เขา ขอบคุณ​พระเจ้า และ​พูด​ถึง​เด็ก​คน​นี้​ให้​ทุก​คน​ที่​เฝ้า​รอ​การ​ไถ่​เยรูซาเล็ม​ฟัง</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​โยเซฟ​กับ​มารีย์​ทำ​ทุก​อย่าง​ตาม​กฎ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​แล้ว พวก​เขา​ก็​กลับ​นาซาเร็ธ​เมือง​ของ​ตน​ใน​กาลิลี</verse>
				<verse number="40">และ​เด็ก​น้อย​ผู้​นี้​เติบโต​และ​แข็งแรง เขา​เปี่ยม​ด้วย​สติ​ปัญญา และ​พระคุณ​ของ​พระเจ้า​อยู่​กับ​เขา</verse>
				<verse number="41">พ่อ​แม่​ของ​พระเยซู​ไป​ที่​เยรูซาเล็ม​ทุก​ปี เพื่อ​ร่วม​เทศกาล​ปัสกา</verse>
				<verse number="42">เมื่อ​พระเยซู​อายุ​ได้​สิบ​สอง​ปี พวก​เขา​เดินทาง​ขึ้น​ไป​ร่วม​เทศกาล​ตาม​ธรรมเนียม</verse>
				<verse number="43">หลัง​จาก​เทศกาล​สิ้น​สุด​ลง ขณะ​ที่​พ่อ​แม่​เดินทาง​กลับ​บ้าน เด็ก​ชาย​เยซู​ยัง​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม แต่​พวก​เขา​ไม่​รู้</verse>
				<verse number="44">คิด​ว่า​อยู่​ใน​กลุ่ม​คน​ที่​มา​ด้วย​กัน เมื่อ​เดินทาง​ได้​หนึ่ง​วัน​พวก​เขา​ก็​เริ่ม​หา​พระเยซู​ใน​กลุ่ม​ญาติ​และ​เพื่อน​ฝูง</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​ไม่​พบ พวก​เขา​จึง​กลับ​ไป​ตาม​หา​ที่​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="46">สาม​วัน​ต่อมา พวก​เขา​พบ​พระเยซู​นั่ง​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ กำลัง​ฟัง​และ​ซัก​ถาม​ครู​เหล่า​นั้น​ใน​ลาน​วิหาร</verse>
				<verse number="47">ทุก​คน​ที่​ได้​ฟัง​ประหลาด​ใจ​ใน​ความ​เข้าใจ​และ​คำ​ตอบ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="48">เมื่อ​พ่อ​แม่​เห็น​ก็​ประหลาด​ใจ แม่​จึง​พูด​ว่า “ลูก ทำไม​ทำ​กับ​พ่อ​แม่​อย่าง​นี้ เรา​ร้อนใจ​ตาม​หา​ลูก”</verse>
				<verse number="49">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ตาม​หา​ลูก​ทำไม ไม่​รู้​หรือ​ว่า​ลูก​ต้อง​อยู่ ใน​บ้าน​ของ​พระบิดา”</verse>
				<verse number="50">แต่​พวก​เขา​ไม่​เข้าใจ​สิ่ง​ที่​พระองค์​พูด</verse>
				<verse number="51">แล้ว​พระองค์​กลับ​ลง​ไป​ที่​นาซาเร็ธ​กับ​พ่อ​แม่​และ​เชื่อฟัง​ท่าน ส่วน​แม่​เก็บ​เรื่อง​ทั้ง​หมด​นี้​ไว้​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="52">พระเยซู​เจริญ​เติบโต​ทั้ง​ทาง​สติ​ปัญญา​และ​ร่างกาย เป็น​ที่​ชื่น​ชม​ทั้ง​กับ​พระเจ้า​และ​มนุษย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เมื่อ​ทิเบริอัส​ซีซาร์​ครองราชย์​ใน​ปี​ที่​สิบ​ห้า ปอนทิอัส​ปีลาต​เป็น​ผู้ว่าราชการ​แคว้น​ยูเดีย เฮโรด​ครอง​แคว้น​กาลิลี ฟีลิป​น้อง​ชาย​ของ​เฮโรด​ครอง​แคว้น​อิทูเรีย​และ​ตราโคนิติส ลีซาเนียส​ครอง​แคว้น​อาบีเลน</verse>
				<verse number="2">สมัย​ที่​อันนาส​กับ​คายาฟาส​เป็น​มหา​ปุโรหิต พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​ก็​ได้​มา​ถึง​ยอห์น​ลูก​ชาย​เศคาริยาห์​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="3">ยอห์น​จึง​ไป​ทั่ว​ลุ่ม​แม่น้ำ​จอร์แดน และ​เทศนา​เรื่อง​บัพติศมา​ที่​แสดง​ถึง​การ​กลับ​ใจ​ใหม่​เพื่อ​รับ​การ​อภัย​บาป</verse>
				<verse number="4">ตาม​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​อิสยาห์​ว่า “เสียง​ของ​ผู้​หนึ่ง​ร้อง​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ว่า ‘จง​เตรียม​ทาง​สำหรับ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า จง​ทำ​ทาง​ให้​ตรง​สำหรับ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">หุบเขา​ทุก​แห่ง​จะ​ต้อง​ถม​ให้​เต็ม ภูเขา​และ​เนิน​เขา​ทุก​แห่ง​ต้อง​ต่ำ​ลง ทาง​คด​เคี้ยว​ต้อง​กลาย​เป็น​ทาง​ตรง ทาง​ขรุขระ​เป็น​ทาง​ราบ​เรียบ</verse>
				<verse number="6">และ​มวล​มนุษย์​จะ​ได้​เห็น​ความ​รอด​ของ​พระเจ้า’ ”</verse>
				<verse number="7">ยอห์น​พูด​กับ​ฝูง​ชน​ที่​มา​รับ​บัพติศมา​จาก​เขา​ว่า “เจ้า​พวก​งู​ร้าย! ใคร​เตือน​เจ้า​ให้​หนี​จาก​ความ​โกรธเกรี้ยว​ที่​จะ​มา​ถึง​อย่าง​นั้น​หรือ</verse>
				<verse number="8">จง​แสดง​ผล​ให้​สม​กับ​ที่​กลับ​ใจ​ใหม่ และ​อย่า​คิด​ว่า ‘พวก​เรา​มี​อับราฮัม​เป็น​บรรพบุรุษ’ เพราะ​เรา​บอก​ว่า พระเจ้า​ทำ​ให้​ลูก​หลาน​ของ​อับราฮัม​เกิด​จาก​ก้อน​หิน​เหล่า​นี้​ได้</verse>
				<verse number="9">ขวาน​วาง​ที่​โคน​ต้นไม้​แล้ว ทุก​ต้น​ที่​ไม่​เกิด​ผล​ดี​จะ​ถูก​โค่น และ​โยน​ลง​กอง​ไฟ”</verse>
				<verse number="10">ฝูงชน​จึง​ถาม​ว่า “แล้ว​เรา​ควร​ทำ​อย่างไร”</verse>
				<verse number="11">ยอห์น​ตอบ​ว่า “คน​ที่​มี​เสื้อ​สอง​ตัว​ก็​ควร​แบ่ง​ให้​คน​ที่​ไม่​มี และ​ใคร​ที่​มี​อาหาร​ก็​ควร​ทำ​เหมือน​กัน”</verse>
				<verse number="12">แม้​แต่​พวก​คน​เก็บ​ภาษี​ก็​มา​ขอ​รับ​บัพติศมา และ​ถาม​ว่า “อาจารย์ เรา​ควร​ทำ​อย่างไร”</verse>
				<verse number="13">เขา​ตอบ​ว่า “อย่า​เก็บ​ภาษี​เกิน​กว่า​ที่​ท่าน​ได้​รับ​คำ​สั่ง”</verse>
				<verse number="14">พวก​ทหาร​ก็​ถาม​ด้วย​ว่า “แล้ว​เรา​ควร​ทำ​อย่างไร” เขา​ตอบ​ว่า “อย่า​ขู่​กรรโชก อย่า​ใส่​ร้าย​ใคร จง​พอใจ​ใน​ค่า​จ้าง​ของ​ตัวเอง”</verse>
				<verse number="15">ผู้​คน​กำลัง​คาดหวัง​และ​สงสัย​ว่า​ยอห์น​อาจ​จะ​เป็น​พระเมสสิยาห์</verse>
				<verse number="16">ยอห์น​ตอบ​เขา​ทุก​คน​ว่า “เรา​ให้​พวก​เจ้า​รับ​บัพติศมา​ด้วย ​น้ำ แต่​ผู้​หนึ่ง​ที่​มี​ฤทธิ์เดช​ยิ่ง​กว่า​จะ​มา เรา​ไม่​คู่​ควร​แม้​แต่​จะ​แก้​เชือก​รองเท้า​ของ​พระองค์ พระองค์​จะ​ให้​พวก​เจ้า​รับ​บัพติศมา​ด้วย ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​และ​ไฟ</verse>
				<verse number="17">ใน​มือ​ของ​พระองค์​ถือ​พลั่ว​เพื่อ​จะ​แยก​ข้าว​สาลี​ออก​จาก​แกลบ​ใน​ลาน​นวด​ข้าว และ​จะ​รวบรวม​ข้าว​ไว้​ใน​ยุ้งฉาง แต่​เผา​แกลบ​ด้วย​ไฟ​ไม่​รู้​ดับ”</verse>
				<verse number="18">ยอห์น​ตักเตือน​อีก​หลาย​อย่าง​และ​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="19">แต่​เมื่อ​ยอห์น​ตำหนิ​เฮโรด​ผู้​ครอง​แคว้น เรื่อง​แต่งงาน​กับ​เฮโรเดียส​ภรรยา​น้อง​ชาย​ของ​เขา และ​สารพัด​สิ่ง​ชั่ว​ที่​เขา​ทำ</verse>
				<verse number="20">เฮโรด​ก็​ทำ​ชั่ว​เพิ่ม​อีก​โดย​จับ​ยอห์น​ขัง​คุก</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ทุก​คน​มา​รับ​บัพติศมา พระเยซู​ก็​รับ​บัพติศมา​ด้วย ขณะ​ที่​พระองค์​อธิษฐาน ท้องฟ้า​ก็​เปิด​ออก</verse>
				<verse number="22">และ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ใน​รูป​กาย​คล้าย​นก​พิราบ​ลง​มา​อยู่​เหนือ​พระองค์ และ​มี​เสียง​จาก​ฟ้า​สวรรค์​ว่า “เจ้า​คือ​ลูก​ที่​รัก​ของ​เรา เรา​พอใจ​เจ้า​ยิ่ง​นัก”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​เริ่ม​พันธกิจ​ของ​พระองค์​เมื่อ​อายุ​ประมาณ​สาม​สิบ​ปี เป็น​ที่​เข้าใจ​กัน​ว่า​พระองค์​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​โยเซฟ ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เฮลี</verse>
				<verse number="24">ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​มัทธัต ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เลวี ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เมลคี ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​ยันนาย ลูก​ชาย​ของ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="25">ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​มัทธาธีอัส ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​อาโมส ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​นาฮูม ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เอสลี ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​นักกาย</verse>
				<verse number="26">ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​มาอาท ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​มัทธาธีอัส ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เสเมอิน ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​โยเสค ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​โยดา</verse>
				<verse number="27">ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​โยอานัน ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เรซา ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เศรุบบาเบล ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เชอัลทิเอล ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เนรี</verse>
				<verse number="28">ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เมลคี ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​อัดดี ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​โคสัม ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เอลมาดัม ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เอร์</verse>
				<verse number="29">ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​โยชูวา ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เอลีเยเซอร์ ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​โยริม ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​มัทธัต ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เลวี</verse>
				<verse number="30">ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​สิเมโอน ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​ยูดาห์ ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​โยเซฟ ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​โยนาม ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เอลียาคิม</verse>
				<verse number="31">ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เมเลอา ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เมนนา ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​มัทตะธา ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​นาธัน ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="32">ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เจสซี ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​โอเบด ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​โบอาส ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​สัลโมน ​ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​นาโชน</verse>
				<verse number="33">ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​อัมมีนาดับ ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​ราม ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เฮสโรน ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เปเรศ ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="34">ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​ยาโคบ ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​อิสอัค ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​อับราฮัม ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เทราห์ ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​นาโฮร์</verse>
				<verse number="35">ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เสรุก ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เรอู ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เปเลก ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เอเบอร์ ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เชลาห์</verse>
				<verse number="36">ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​ไคนาน ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​อารฟาซัด ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เชม ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​โนอาห์ ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​ลาเมค</verse>
				<verse number="37">ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เมธูเสลาห์ ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เอโนค ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​ยาเรด ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​มาหะลาเลล ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​ไคนาน</verse>
				<verse number="38">ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เอโนช ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เสท ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​อาดัม ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พระเยซู​เต็ม​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ พระองค์​กลับ​มา​จาก​แม่น้ำ​จอร์แดน​และ​พระวิญญาณ​นำ​พระองค์​เข้า​ไป​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="2">ที่​ซึ่ง​พระองค์​ถูก​มาร​ล่อ​ใจ ​ตลอด​สี่สิบ​วัน ใน​ระหว่าง​นั้น​พระองค์​ไม่​ได้​กิน​อะไร​เลย และ​เมื่อ​ครบ​สี่สิบ​วัน​แล้ว​พระองค์​ก็​หิว</verse>
				<verse number="3">มาร​พูด​ว่า “ถ้า​ท่าน​เป็น​พระบุตร​ของ​พระเจ้า จง​สั่ง​ก้อน​หิน​นี้​ให้​กลาย​เป็น​อาหาร​สิ”</verse>
				<verse number="4">พระเยซู​ตอบ​ว่า “มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า ‘มนุษย์​จะ​ดำรง​ชีวิต​ด้วย​อาหาร​เพียง​อย่าง​เดียว​ไม่​ได้’ ”</verse>
				<verse number="5">มาร​นำ​พระองค์​ขึ้น​ไป​ที่​สูง และ​แสดง​ให้​พระองค์​เห็น​อาณาจักร​ทั้ง​โลก​ใน​ชั่ว​พริบ​ตา</verse>
				<verse number="6">และ​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “เรา​จะ​ยก​อำนาจ​และ​ความ​รุ่งเรือง​ทั้งหมด​นี้​ให้​ท่าน เพราะ​เรา​ได้​รับ​มา และ​จะ​ยก​ให้​ใคร​ก็​ได้​ตาม​ใจ</verse>
				<verse number="7">ถ้า​ท่าน​นมัสการ​เรา ทุก​สิ่ง​จะ​เป็น​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="8">พระเยซู​ตอบ​ว่า “มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า ‘จง​นมัสการ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​รับใช้​พระองค์​เพียง​ผู้​เดียว’ ”</verse>
				<verse number="9">มาร​นำ​พระองค์​มา​ที่​เยรูซาเล็ม ให้​พระองค์​ยืน​บน​จุด​สูง​สุด​ของ​วิหาร แล้ว​พูด​ว่า “ถ้า​ท่าน​เป็น​พระบุตร​ของ​พระเจ้า จง​กระโดด​ลง​ไป​จาก​ที่​นี่</verse>
				<verse number="10">เพราะ​มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า ‘พระองค์​จะ​สั่ง​ทูตสวรรค์​ของ​พระองค์​ใน​เรื่อง​ท่าน ให้​พิทักษ์​รักษา​ท่าน</verse>
				<verse number="11">ทูตสวรรค์​เหล่า​นั้น​จะ​ใช้​มือ​ยก​ท่าน​ขึ้น เพื่อ​ไม่​ให้​เท้า​ของ​ท่าน​กระทบ​หิน’ ”</verse>
				<verse number="12">พระเยซู​ตอบ​ว่า “มี​คำ​กล่าว​ไว้​ว่า ‘อย่า​ทดสอบ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้า​ของ​ท่าน’ ”</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​มาร​ล่อ​ใจ​พระองค์​หมด​ทุก​อย่าง​แล้ว​ก็​ไป​จาก​พระองค์ เพื่อ​รอ​จน​กว่า​จะ​ถึง​โอกาส​เหมาะ</verse>
				<verse number="14">พระเยซู​กลับ​ไป​ยัง​แคว้น​กาลิลี​ด้วย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระวิญญาณ และ​ชื่อเสียง​ของ​พระองค์​เลื่องลือ​ไป​ทั่ว​แถบ​นั้น</verse>
				<verse number="15">พระองค์​สอน​ใน​ธรรม​ศาลา​ของ​พวก​เขา และ​ทุก​คน​สรรเสริญ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">พระเยซู​ไป​ยัง​นาซาเร็ธ ที่​ซึ่ง​พระองค์​เติบโต​ขึ้น และ​ใน​วัน​สะบาโต พระองค์​เข้า​ไป​ใน​ธรรม​ศาลา​อย่าง​ที่​ทำ​เป็น​ประจำ และ​ยืน​ขึ้น​อ่าน​พระธรรม</verse>
				<verse number="17">พระองค์​รับ​ม้วน​พระคัมภีร์​อิสยาห์ เมื่อ​คลี่​ออก​ก็​พบ​ข้อความ​เขียน​ไว้​ว่า</verse>
				<verse number="18">“พระวิญญาณ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อยู่​เหนือ​ข้าพเจ้า เพราะ​พระองค์​เจิม​ตั้ง​ข้าพเจ้า ให้​ประกาศ​ข่าว​ดี​แก่​คน​ยากไร้ พระองค์​ใช้​ข้าพเจ้า​มา​ประกาศ​อิสรภาพ​แก่​นักโทษ และ​ให้​คน​ตาบอด​มอง​เห็น ให้​ปลด​ปล่อย​คน​ถูก​กด​ขี่​ให้​เป็น​อิสระ</verse>
				<verse number="19">ให้​ประกาศ​ปี​แห่ง​ความ​โปรดปราน​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า”</verse>
				<verse number="20">จาก​นั้น​พระองค์​ม้วน​หนังสือ ส่ง​คืน​เจ้าหน้าที่​แล้ว​นั่ง​ลง สายตา​ทุก​คู่​ใน​ธรรมศาลา​จ้อง​มา​ที่​พระองค์</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​เอ่ย​ขึ้น​ว่า “วัน​นี้​พระคัมภีร์​ตอน​ที่​ท่าน​ได้​ฟัง​นั้น​เป็น​จริง​แล้ว”</verse>
				<verse number="22">ทุก​คน​พูด​ยกย่อง​พระองค์ และ​แปลกใจ​ใน​ถ้อยคำ​ที่​เปี่ยม​ด้วย​พระคุณ​จาก​ปาก​ของ​พระองค์ พวก​เขา​ถาม​กัน​ว่า “คน​นี้​เป็น​ลูก​ของ​โยเซฟ​ไม่​ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “แน่นอน เจ้า​คง​จะ​ยก​ภาษิต​นี้​กับ​เรา คือ ‘หมอ​รักษา​ตัวเอง​เถอะ’ และ​อยาก​พูด​ว่า ‘สิ่ง​ที่​เรา​ได้ยิน​ว่า​ท่าน​ทำ​ใน​เมือง​คาเปอรนาอุม ก็​ทำ​ใน​บ้าน​เกิด​ของ​ท่าน​ที่​นี่​ด้วย​สิ’ ”</verse>
				<verse number="24">พระองค์​พูด​ต่อ​ไป​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ไม่​มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​ไหน​ได้​รับ​การ​ยอม​รับ​ใน​บ้าน​เกิด​ของ​ตน</verse>
				<verse number="25">เรา​ยืนยัน​ว่า มี​หญิง​ม่าย​มากมาย​ใน​อิสราเอล​ใน​สมัย​ของ​เอลียาห์​ตอน​ฟ้า​ปิด​ถึง​สาม​ปี​ครึ่ง และ​เกิด​กันดาร​อาหาร​รุนแรง​ทั่ว​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="26">กระนั้น​เอลียาห์​ก็​ไม่​ได้​ถูก​ส่ง​ไป​หา​ใคร นอกจาก​หญิง​ม่าย​ที่​เมือง​ศาเรฟัท​ใน​เขต​ไซดอน</verse>
				<verse number="27">และ​ใน​สมัย​ผู้​เผย​พระวจนะ​เอลีชา ก็​มี​คน​โรค​เรื้อน ใน​อิสราเอล​มากมาย แต่​ไม่​มี​ใคร​หาย​ดี นอกจาก​นาอามาน​ชาว​ซีเรีย”</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​คน​ทั้งหมด​ใน​ธรรม​ศาลา​ได้ยิน​อย่าง​นั้น​ก็​โกรธ​มาก</verse>
				<verse number="29">จึง​ลุก​ขึ้น​ขับไล่​พระเยซู​ออก​จาก​เมือง​ไป​ที่​หน้าผา​บน​เนิน​เขา​ที่​เมือง​นั้น​ตั้ง​อยู่ เพื่อ​จะ​ผลัก​พระองค์​ให้​ตก​หน้าผา</verse>
				<verse number="30">แต่​พระองค์​เดิน​ฝ่า​ฝูง​ชน​และ​จาก​ไป</verse>
				<verse number="31">จาก​นั้น พระเยซู​ลง​ไป​ที่​คาเปอรนาอุม​เมือง​หนึ่ง​ใน​แคว้น​กาลิลี และ​พระองค์​สั่งสอน​ประชาชน​ใน​วัน​สะบาโต</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​ทึ่ง​ใน​คำ​สอน​ของ​พระองค์ เพราะ​คำ​สอน​ของ​พระองค์​มี​สิทธิ​อำนาจ</verse>
				<verse number="33">ชาย​คน​หนึ่ง​ใน​ธรรม​ศาลา​ซึ่ง​มี​วิญญาณ​โสโครก​เข้า​สิง​ก็​ร้อง​ขึ้น​สุด​เสียง​ว่า</verse>
				<verse number="34">“ไป​เสีย! พระเยซู​ชาว​นาซาเร็ธ ท่าน​ต้องการ​อะไร​จาก​พวก​เรา จะ​มา​ทำลาย​พวก​เรา​หรือ ข้า​รู้​ว่า​ท่าน​เป็น​ใคร องค์​บริสุทธิ์​ของ​พระเจ้า!”</verse>
				<verse number="35">พระเยซู​สั่ง​อย่าง​เฉียบ​ขาด​ว่า “เงียบ! ออก​จาก​เขา​เดี๋ยว​นี้!” แล้ว​ผี​ก็​ทำ​ให้​คน​นั้น​ล้ม​ลง​ต่อหน้า​ทุก​คน แล้ว​ออก​จาก​ตัว​เขา​โดย​ไม่​ได้​ทำ​อันตราย​เลย</verse>
				<verse number="36">ทุก​คน​ประหลาด​ใจ​พูด​กัน​ว่า “นี่​คือ​ถ้อยคำ​อะไร! เขา​มี​สิทธิ​อำนาจ​และ​ฤทธิ์เดช เขา​สั่ง​วิญญาณ​โสโครก​และ​มัน​ก็​ออก​มา!”</verse>
				<verse number="37">กิตติศัพท์​ของ​พระองค์​เลื่องลือ​ไป​ทั่ว​แถบ​นั้น</verse>
				<verse number="38">พระเยซู​ออก​จาก​ธรรม​ศาลา​และ​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​ซีโมน แม่ยาย​ของ​ซีโมน​กำลัง​ป่วย​มี​ไข้​สูง พวก​เขา​ขอ​ให้​พระเยซู​ช่วย​เธอ</verse>
				<verse number="39">พระองค์​จึง​โน้ม​ตัว​ลง สั่ง​ให้​ไข้​หาย ไข้​ก็​หาย เธอ​จึง​ลุก​ขึ้น​ทันที​และ​มา​ปรนนิบัติ​พระองค์​กับ​สาวก</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​ตะวัน​ลับ​ฟ้า ผู้​คน​พา​คน​ป่วย​โรค​ต่าง​ๆ มา​หา​พระเยซู พระองค์​วาง​มือ​รักษา​ทุก​คน</verse>
				<verse number="41">ยิ่ง​กว่า​นั้น พวก​ผี​ได้​ออก​จาก​หลาย​คน ร้อง​ว่า “ท่าน​คือ​พระบุตร​ของ​พระเจ้า!” แต่​พระองค์​สั่ง​ห้าม​ไม่​ให้​มัน​พูด เพราะ​พวก​มัน​รู้​ว่า​พระองค์​คือ​พระเมสสิยาห์</verse>
				<verse number="42">พอ​รุ่ง​เช้า​พระเยซู​ไป​ที่​เงียบ​สงบ ฝูง​ชน​ก็​ตาม​หา​พระองค์ เมื่อ​พบ​แล้ว ก็​พยายาม​ไม่​ให้​พระองค์​จาก​ไป</verse>
				<verse number="43">แต่​พระองค์​พูด​ว่า “เรา​ต้อง​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​เรื่อง​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ใน​เมือง​อื่น​ๆ ด้วย เพราะ​เรา​ถูก​ส่ง​มา​เพื่อ​การ​นี้”</verse>
				<verse number="44">และ​พระองค์​ยัง​คง​เทศนา​ใน​ธรรม​ศาลา​ใน​แคว้น​ยูเดีย​ต่อ​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">วัน​หนึ่ง​ขณะ​ที่​พระเยซู​ยืน​อยู่​ริม​ทะเลสาบ​เยนเนซาเรท ฝูงชน​รุม​ล้อม​พระองค์​เพื่อ​ฟัง​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">พระองค์​เห็น​เรือ​สอง​ลำ​อยู่​ริม​น้ำ ที่​ชาว​ประมง​จอด​ไว้​และ​กำลัง​ซัก​อวน​อยู่</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ลง​เรือ​ลำ​หนึ่ง​ซึ่ง​เป็น​ของ​ซีโมน ขอ​ให้​เขา​ถอย​เรือ​ออก​จาก​ฝั่ง​ไป​เล็ก​น้อย เมื่อ​นั่ง​ลง​แล้ว​ก็​สอน​ผู้​คน​จาก​บน​เรือ</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พระองค์​สอน​เสร็จ​แล้ว​ก็​บอก​กับ​ซีโมน​ว่า “จง​ถอย​ออก​ไป​ที่​น้ำ​ลึก แล้ว​หย่อน​อวน​ลง​จับ​ปลา”</verse>
				<verse number="5">ซีโมน​ตอบ​ว่า “ท่าน​อาจารย์ พวก​เรา​ตรากตรำ​ทั้ง​คืน​แล้ว ยัง​จับ​อะไร​ไม่​ได้​เลย แต่​ใน​เมื่อ​พระองค์​บอก​เช่น​นั้น​ข้าพเจ้า​ก็​จะ​หย่อน​อวน​ลง”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ทำ​ตาม พวก​เขา​ก็​จับ​ปลา​ได้​มากมาย​จน​อวน​เริ่ม​จะ​ขาด</verse>
				<verse number="7">จึง​ส่ง​สัญญาณ​ให้​เพื่อน​ๆ จาก​เรือ​อีก​ลำ​มา​ช่วย พวก​เขา​ก็​มา และ​ได้​ปลา​เต็ม​เรือ​ทั้ง​สอง​ลำ​จน​เรือ​เริ่ม​จะ​จม</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ซีโมน​เปโตร​เห็น​อย่าง​นั้น ก็​คุกเข่า​ลง​ต่อ​หน้า​พระเยซู​และ​พูด​ว่า “ขอ​ท่าน​ไป​จาก​ข้าพเจ้า​เถิด องค์​พระผู้เป็นเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​เป็น​คน​บาป!”</verse>
				<verse number="9">เนื่อง​จาก​เขา​และ​เพื่อน​ประหลาด​ใจ​เรื่อง​ปลา​ที่​จับ​ได้</verse>
				<verse number="10">และ​ยากอบ​กับ​ยอห์น​ลูกชาย​ของ​เศเบดี​ก็​ประหลาด​ใจ​ด้วย แล้ว​พระเยซู​พูด​กับ​ซีโมน​ว่า “อย่า​กลัว​เลย เพราะ​ตั้งแต่​นี้​ไป เจ้า​จะ​หา​คน​แทน​หา​ปลา”</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​จึง​ลาก​เรือ​ขึ้น​ฝั่ง ละทิ้ง​ทุก​สิ่ง​แล้ว​ติดตาม​พระองค์</verse>
				<verse number="12">ขณะ​ที่​พระเยซู​อยู่​ใน​เมือง​แห่ง​หนึ่ง มี​ชาย​คน​หนึ่ง​เป็น​โรค​เรื้อน ​เต็ม​ตัว เมื่อ​เห็น​พระเยซู​ก็​ซบ​หน้า​ลง​ดิน​อ้อนวอน​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระองค์​ก็​รักษา​ข้าพเจ้า​ให้​หาย​ได้ ถ้า​พระองค์​เต็มใจ”</verse>
				<verse number="13">พระเยซู​จึง​ยื่น​มือ​แตะ​ตัว​เขา และ​พูด​ว่า “เรา​เต็ม​ใจ จง​หาย​สะอาด​เถิด!” และ​ทัน​ใด​นั้น​โรค​เรื้อน​ก็​หาย​ไป</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระเยซู​สั่ง​เขา​ว่า “อย่า​บอก​ใคร แต่​จง​ไป​แสดง​ตัว​ต่อ​ปุโรหิต และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​การ​หาย​โรค​ตาม​ที่​โมเสส​สั่ง​ไว้ เพื่อ​เป็น​พยาน​กับ​พวก​เขา​ว่า​เจ้า​หาย​โรค​แล้ว”</verse>
				<verse number="15">แต่​กิตติศัพท์​ของ​พระองค์​ยิ่ง​เลื่องลือ​ไป​จน​ฝูงชน​พา​กัน​มา​ฟัง​พระองค์​และ​รับ​การ​รักษา​โรค</verse>
				<verse number="16">แต่​พระเยซู​มัก​ปลีก​ตัว​ไป​ใน​ที่​สงบ​และ​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="17">วัน​หนึ่ง พระองค์​กำลัง​สอน​อยู่ พวก​ฟาริสี​กับ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​จาก​ทุก​หมู่บ้าน​ใน​กาลิลี ยูเดีย และ​เยรูซาเล็ม​นั่ง​อยู่​ที่​นั่น ฤทธิ์เดช​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อยู่​กับ​พระเยซู​เพื่อ​รักษา​คน​ป่วย</verse>
				<verse number="18">มี​บาง​คน​หาม​ชาย​ที่​เป็น​อัมพาต​นอน​บน​เสื่อ​มา และ​พยายาม​จะ​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​เพื่อ​วาง​เขา​ลง​ต่อ​หน้า​พระเยซู</verse>
				<verse number="19">แต่​เมื่อ​หมด​ช่อง​ทาง​เพราะ​คน​แน่น​มาก พวก​เขา​จึง​ขึ้น​ไป​บน​หลังคา​บ้าน แล้ว​หย่อน​เสื่อ​ที่​คน​นั้น​นอน​อยู่​ผ่าน​ช่อง​กระเบื้อง​ลง​มา​กลาง​ฝูง​ชน​ตรง​หน้า​พระเยซู​พอดี</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พระเยซู​เห็น​ความ​เชื่อ​ของ​พวก​เขา ก็​พูด​ว่า “เพื่อน​เอ๋ย บาป​ของ​เจ้า​ได้​รับ​การ​อภัย​แล้ว”</verse>
				<verse number="21">พวก​ฟาริสี​กับ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​คิด​ใน​ใจ​ว่า “คน​ที่​พูด​หมิ่น​ประมาท​พระเจ้า​คน​นี้​เป็น​ใคร นอกจาก​พระเจ้า​แล้ว​ใคร​จะ​อภัย​บาป​ได้”</verse>
				<verse number="22">พระเยซู​รู้​ว่า พวก​เขา​คิด​อะไร​อยู่ จึง​ถาม​ว่า “ทำไม​จึง​คิด​ใน​ใจ​เช่น​นั้น</verse>
				<verse number="23">ที่​จะ​พูด​ว่า ‘บาป​ของ​เจ้า​ได้​รับ​การ​อภัย​แล้ว’ หรือ ‘จง​ลุก​ขึ้น​เดิน​ไป’ อย่าง​ไหน​จะ​ง่าย​กว่า​กัน</verse>
				<verse number="24">แต่​เพื่อ​ให้​พวก​ท่าน​รู้​ว่า ใน​โลก​นี้ บุตร​มนุษย์​มี​สิทธิ​อำนาจ​ที่​จะ​ยก​โทษ​บาป​ได้” แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​ชาย​ที่​เป็น​อัมพาต​ว่า “เรา​บอก​เจ้า​ว่า จง​ลุก​ขึ้น แบก​เสื่อ​แล้ว​กลับ​บ้าน​ไป​เถิด”</verse>
				<verse number="25">ทัน​ใด​นั้น เขา​ก็​ลุก​ขึ้น​ต่อ​หน้า​ทุก​คน แล้ว​เก็บ​เสื่อ​เดิน​สรรเสริญ​พระเจ้า​กลับ​บ้าน​ไป</verse>
				<verse number="26">ทุก​คน​อัศจรรย์​ใจ​และ​สรรเสริญ​พระเจ้า พวก​เขา​เกรงกลัว​และ​พูด​ว่า “วัน​นี้​พวก​เรา​ได้​เห็น​เรื่อง​เหลือเชื่อ”</verse>
				<verse number="27">หลัง​จาก​นั้น​พระเยซู​ออก​ไป​ก็​เห็น​คน​เก็บ​ภาษี​ชื่อ​เลวี นั่ง​อยู่​ที่​ด่าน​เก็บ​ภาษี จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า “จง​ตาม​เรา​มา”</verse>
				<verse number="28">เลวี​ก็​ลุก​ขึ้น ละ​ทิ้ง​ทุก​สิ่ง​และ​ตาม​พระองค์​ไป</verse>
				<verse number="29">แล้ว​เลวี​ก็​จัด​งาน​เลี้ยง​ใหญ่​ให้​พระเยซู​ที่​บ้าน​ของ​เขา มี​คน​เก็บ​ภาษี​กลุ่ม​ใหญ่​และ​คน​อื่น​ๆ มา​ร่วม​งาน​ด้วย</verse>
				<verse number="30">แต่​พวก​ฟาริสี​กับ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​ใน​คณะ​นี้​บ่น​กับ​สาวก​ของ​พระองค์​ว่า “ทำไม​พวก​ท่าน​มา​กิน​ดื่ม​ร่วม​กับ​คน​เก็บ​ภาษี​และ​คน​บาป”</verse>
				<verse number="31">พระเยซู​ตอบ​พวก​เขา​ว่า “คน​สุขภาพ​ดี​ไม่​ต้องการ​หมอ แต่​คน​ป่วย​ต้องการ</verse>
				<verse number="32">เรา​ไม่​ได้​มา​เพื่อ​เรียก​คน​ชอบ​ธรรม แต่​มา​เพื่อ​เรียก​คน​บาป​ให้​กลับ​ใจ​ใหม่”</verse>
				<verse number="33">พวก​เขา​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “ศิษย์​ของ​ยอห์น​มัก​ถือ​อด​อาหาร​และ​อธิษฐาน ศิษย์​ของ​ฟาริสี​ก็​เช่น​กัน แต่​สาวก​ของ​ท่าน​ทั้ง​กิน​ทั้ง​ดื่ม”</verse>
				<verse number="34">พระเยซู​ตอบ​ว่า “จะ​ให้​เพื่อน​ของ​เจ้าบ่าว​อด​อาหาร​ตอน​ที่​เจ้าบ่าว​อยู่​ด้วย​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="35">แต่​เวลา​นั้น​จะ​มา​ถึง เมื่อ​เจ้าบ่าว​จะ​ถูก​พราก​ไป ใน​วัน​เหล่า​นั้น​พวก​เขา​จะ​อด​อาหาร”</verse>
				<verse number="36">พระองค์​พูด​เป็น​อุปมา​ว่า “ไม่​มี​ใคร​ฉีก​ผ้า​ชิ้น​ใหม่​ไป​ปะ​ผ้า​เก่า ถ้า​ทำ​อย่าง​นั้น​ผ้า​ใหม่​ก็​จะ​ขาด และ​ผ้า​ชิ้น​ใหม่​นั้น​ก็​จะ​ไม่​เข้า​กับ​ผ้า​เก่า</verse>
				<verse number="37">และ​ไม่​มี​ใคร​เท​เหล้า​องุ่น​ใหม่​ใส่​ถุง​หนัง​เก่า ถ้า​ทำ​อย่าง​นั้น เหล้า​องุ่น​ใหม่​ก็​จะ​ทำ​ถุง​หนัง​ขาด เหล้า​องุ่น​จะ​ไหล​ออก​หมด และ​ถุง​หนัง​ก็​จะ​เสียหาย</verse>
				<verse number="38">เหล้า​องุ่น​ใหม่​ย่อม​จะ​ต้อง​เท​ใส่​ถุง​หนัง​ใหม่</verse>
				<verse number="39">ไม่​มี​ใคร​ที่​ได้​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​เก่า​แล้ว จะ​อยาก​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​ใหม่ เพราะ​เขา​จะ​บอก​ว่า ‘เหล้า​องุ่น​เก่า​ดี​กว่า’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ใน​วัน​สะบาโต​หนึ่ง​พระเยซู​กำลัง​เดิน​ผ่าน​ทุ่ง​นา ขณะ​ที่​เดิน​ไป​พวก​สาวก​เริ่ม​เด็ด​รวง​ข้าว ขยี้​เอา​เมล็ด​ข้าว​กิน</verse>
				<verse number="2">พวก​ฟาริสี​บาง​คน​จึง​ถาม​ว่า “ทำไม​พวก​ท่าน​ทำ​ผิด​กฎ​บัญญัติ​ใน​วัน​สะบาโต”</verse>
				<verse number="3">พระเยซู​ตอบ​พวก​เขา​ว่า “ท่าน​ไม่​เคย​อ่าน​หรือ​ว่า ดาวิด​ทำ​อะไร​เมื่อ​เขา​กับ​พวกพ้อง​หิว</verse>
				<verse number="4">ดาวิด​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​พระเจ้า​และ​กิน​ขนมปัง​ศักดิ์สิทธิ์ เขา​กิน​สิ่ง​ที่​ตาม​กฎ​บัญญัติ​แล้ว​มี​แต่​ปุโรหิต​ที่​กิน​ได้ แล้ว​เขา​ยัง​แบ่ง​ให้​พวกพ้อง​กิน​ด้วย”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “บุตร​มนุษย์​เป็น​เจ้า​เหนือ​วัน​สะบาโต”</verse>
				<verse number="6">อีก​วัน​สะบาโต​หนึ่ง พระองค์​เข้า​ไป​สั่งสอน​ใน​ธรรม​ศาลา มี​ชาย​คน​หนึ่ง​มือ​ขวา​ลีบ​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="7">พวก​ฟาริสี​กับ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​หา​เหตุ​ที่​จะ​กล่าว​หา​พระเยซู พวก​เขา​จึง​คอย​จับ​ตา​ดู​พระองค์​อย่าง​ใกล้ชิด​ว่า​จะ​รักษา​โรค​ใน​วัน​สะบาโต​หรือ​ไม่</verse>
				<verse number="8">แต่​พระเยซู​รู้​ว่า​พวก​เขา​คิด​อะไร​อยู่ จึง​พูด​กับ​ชาย​มือ​ลีบ​ว่า “ลุก​ขึ้น​มา​ยืน​ข้าง​หน้า​นี่​สิ” เขา​ก็​ลุก​ขึ้น</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “เรา​ถาม​ท่าน​ว่า ทำ​ดี​หรือ​ทำ​ชั่ว ช่วย​ชีวิต​หรือ​ทำลาย​ชีวิต อย่าง​ไหน​ถูกต้อง​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ใน​วัน​สะบาโต”</verse>
				<verse number="10">พระองค์​กวาด​ตา​มอง​พวก​เขา​ทุก​คน แล้ว​พูด​กับ​ชาย​คน​นั้น​ว่า “จง​เหยียด​มือ​ออก” เขา​ทำ​ตาม​แล้ว​มือ​ของ​เขา​ก็​หาย​เป็น​ปกติ</verse>
				<verse number="11">พวก​ฟาริสี​กับ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​โกรธ​มาก และ​เริ่ม​ปรึกษา​กัน​ว่า​จะ​ทำ​อย่างไร​กับ​พระเยซู​ดี</verse>
				<verse number="12">วัน​หนึ่ง​พระเยซู​ไป​ที่​ภูเขา​เพื่อ​อธิษฐาน พระองค์​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​ทั้ง​คืน</verse>
				<verse number="13">พอ​รุ่ง​เช้า พระองค์​เรียก​พวก​สาวก​มา​พบ แล้ว​เลือก​สาวก​สิบ​สอง​คน​เพื่อ​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​อัครทูต ได้แก่</verse>
				<verse number="14">ซีโมน (ที่​พระองค์​เรียก​ว่า​เปโตร) กับ​อันดรูว์​น้อง​ชาย​ของ​เขา ยากอบ ยอห์น ฟีลิป บารโธโลมิว</verse>
				<verse number="15">มัทธิว โธมัส ยากอบ​ลูก​ชาย​ของ​อัลเฟอัส ซีโมน​พรรค​ชาติ​นิยม</verse>
				<verse number="16">ยูดาส​ลูก​ชาย​ของ​ยากอบ และ​ยูดาส​อิสคาริโอท​ผู้​กลาย​เป็น​คน​ทรยศ</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ลง​มา​กับ​พวก​เขา และ​ยืน​อยู่​ใน​ที่​ราบ มี​พวก​สาวก​กลุ่ม​ใหญ่​อยู่​ที่​นั่น และ​ผู้​คน​มากมาย​จาก​ทั่ว​แคว้น​ยูเดีย เยรูซาเล็ม และ​จาก​ชาย​ฝั่ง​รอบ​เมือง​ไทระ​และ​เมือง​ไซดอน</verse>
				<verse number="18">ต่าง​พา​กัน​มา​ฟัง​พระองค์​และ​รับ​การ​รักษา​โรค คน​ที่​ทน​ทุกข์​จาก​วิญญาณ​โสโครก​ก็​ได้​รับ​การ​รักษา​ให้​หาย</verse>
				<verse number="19">ผู้​คน​พยายาม​แตะ​ตัว​พระองค์ เพราะ​ฤทธิ์เดช​ที่​แผ่​ออก​จาก​พระองค์​นั้น​รักษา​ทุก​คน​ให้​หาย​ได้</verse>
				<verse number="20">พระองค์​มอง​ดู​พวก​สาวก​และ​พูด​ว่า “พระพร​มี​แก่​ผู้​ที่​ยากจน เพราะ​ว่า​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​เป็น​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="21">พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​หิว​กระหาย​ใน​เวลา​นี้ เพราะ​ท่าน​จะ​อิ่ม​บริบูรณ์ พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​ร้องไห้​ใน​เวลา​นี้ เพราะ​ท่าน​จะ​ได้​หัวเราะ</verse>
				<verse number="22">พระพร​เป็น​ของ​ท่าน​เมื่อ​ผู้​คน​เกลียด​ชัง​ท่าน เมื่อ​เขา​ตัด​ท่าน​ออก ดูถูก และ​ใส่​ร้าย​ว่า​ท่าน​ชั่วช้า เพราะ​บุตร​มนุษย์</verse>
				<verse number="23">ใน​วัน​นั้น ขอ​ให้​ยินดี​และ​กระโดด​โลด​เต้น​ด้วย​ความ​สุข เพราะ​รางวัล​ของ​ท่าน​ใน​สวรรค์​นั้น​ยิ่งใหญ่ บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา​ก็​ทำ​อย่าง​นั้น​กับ​ผู้​เผย​พระวจนะ​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="24">แต่​วิบัติ​แก่​เจ้า​ที่​ร่ำรวย เพราะ​ว่า​เจ้า​ได้​รับ​ความ​สุข​สบาย​แล้ว</verse>
				<verse number="25">วิบัติ​แก่​เจ้า​ที่​เวลา​นี้​อิ่มหนำ เพราะ​เจ้า​จะ​ต้อง​หิว​โหย วิบัติ​แก่​เจ้า​ที่​หัวเราะ​เวลา​นี้ เพราะ​เจ้า​จะ​โศก​เศร้า​และ​ร้องไห้</verse>
				<verse number="26">วิบัติ​แก่​เจ้า​เมื่อ​ทุก​คน​ยกย่อง​เจ้า เพราะ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​ก็​ทำ​อย่าง​นั้น​กับ​ผู้​เผย​พระวจนะ​เท็จ​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="27">แต่​เรา​บอก​ท่าน​ที่​ฟัง​อยู่​ว่า จง​รัก​ศัตรู​และ​ทำ​ดี​กับ​คน​ที่​เกลียด​ท่าน</verse>
				<verse number="28">จง​อวยพร​คน​ที่​สาป​แช่ง​ท่าน อธิษฐาน​เผื่อ​คน​ที่​ทำร้าย​ท่าน</verse>
				<verse number="29">ถ้า​ใคร​ตบ​แก้ม​ข้าง​หนึ่ง​ของ​ท่าน จง​หัน​อีก​ข้าง​ให้​เขา​ด้วย ถ้า​ใคร​เอา​เสื้อ​คลุม​ของ​ท่าน​ไป ก็​จง​ให้​เสื้อ​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="30">จง​ให้​แก่​ทุก​คน​ที่​ขอ และ​ถ้า​ใคร​มา​เอา​ของ​ของ​ท่าน​ไป ก็​อย่า​ทวง​คืน</verse>
				<verse number="31">จง​ปฏิบัติ​ต่อ​คน​อื่น​อย่าง​ที่​ท่าน​อยาก​ให้​เขา​ปฏิบัติ​ต่อ​ท่าน</verse>
				<verse number="32">ถ้า​ท่าน​รัก​เฉพาะ​คน​ที่​รัก​ท่าน แล้ว​ท่าน​จะ​พิเศษ​ตรง​ไหน เพราะ​คน​บาป​ก็​รัก​คน​ที่​รัก​เขา</verse>
				<verse number="33">ถ้า​ท่าน​ทำ​ดี​กับ​คน​ที่​ดี​กับ​ท่าน ท่าน​จะ​น่า​สรรเสริญ​ตรง​ไหน เพราะ​คน​บาป​ก็​ทำ​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="34">ถ้า​ท่าน​ให้​ยืม​เฉพาะ​กับ​คน​ที่​คาด​ว่า​จะ​ได้​คืน จะ​น่า​สรรเสริญ​ตรง​ไหน เพราะ​แม้​แต่​คน​บาป​ก็​ให้​คน​บาป​ยืม โดย​หวัง​จะ​ได้​คืน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="35">แต่​จง​รัก​ศัตรู ทำ​ดี​กับ​เขา ให้​ยืม​โดย​ไม่​หวัง​จะ​ได้​คืน แล้ว​ท่าน​จะ​ได้​รางวัล​ยิ่งใหญ่​และ​ได้​เป็น​ลูก​ของ​องค์​ผู้​สูง​สุด เพราะ​พระองค์​เมตตา​คน​เนรคุณ​และ​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="36">จง​เมตตา​เหมือน​ที่​พระบิดา​ของ​ท่าน​เมตตา</verse>
				<verse number="37">อย่า​ตัดสิน​แล้ว​ท่าน​จะ​ไม่​ถูก​ตัดสิน อย่า​ประณาม​ใคร แล้ว​ท่าน​จะ​ไม่​ถูก​ประณาม จง​ให้​อภัย แล้ว​ท่าน​ก็​จะ​ได้​รับ​การ​อภัย</verse>
				<verse number="38">จง​ให้ แล้ว​ท่าน​จะ​ได้​รับ​เต็ม​ถ้วย​ตวง​ที่​อัด​แน่น เขย่า​ให้​มี​ที่​ว่าง​เพื่อ​ใส่​เพิ่ม จน​ล้น​ออก​มา​เท​ลง​บน​ตัก​ของ​ท่าน เพราะ​ท่าน​ใช้​ถ้วย​อัน​ใด​ก็​จะ​ใช้​ถ้วย​อัน​เดียว​กัน​นั้น​ตวง​แก่​ท่าน”</verse>
				<verse number="39">พระองค์​พูด​เป็น​อุปมา​ให้​ฟัง​ว่า “คน​ตาบอด​นำ​ทาง​คน​ตาบอด​ได้​หรือ ทั้ง​คู่​จะ​ไม่​ตก​หลุม​หรือ</verse>
				<verse number="40">ศิษย์​ไม่​อยู่​เหนือ​ครู แต่​ทุก​คน​ที่​ได้​รับ​การ​ฝึก​อบรม​ครบ​ถ้วน เขา​ก็​จะ​เป็น​เหมือน​ครู</verse>
				<verse number="41">ทำไม​ท่าน​ดู​ผง​ขี้เลื่อย​ใน​ตา​ของ​พี่​น้อง แต่​ไม่​ใส่​ใจ​กับ​ไม้​ทั้ง​ท่อน​ใน​ตา​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="42">ท่าน​พูด​กับ​พี่​น้อง​ได้​อย่างไร​ว่า ‘ให้​เรา​เขี่ย​ผง​ออก​จาก​ตา​ท่าน’ ใน​เมื่อ​ท่าน​เอง​มอง​ไม่​เห็น​ไม้​ทั้ง​ท่อน​ใน​ตา​ของ​ตัวเอง พวก​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด ดึง​ไม้​ทั้ง​ท่อน​ออก​จาก​ตา​ตัวเอง​ก่อน จะ​ได้​เห็น​ชัด แล้ว​จึง​ค่อย​เขี่ย​ผง​ออก​จาก​ตา​พี่​น้อง</verse>
				<verse number="43">ต้นไม้​ดี​ไม่​ให้​ผล​เลว และ​ต้นไม้​เลว​ก็​ไม่​ให้​ผล​ดี</verse>
				<verse number="44">เพราะ​จะ​จำแนก​ต้นไม้​แต่ละ​ต้น​ได้​จาก​ผล​ของ​มัน คน​ไม่​เก็บ​มะเดื่อ​จาก​พุ่ม​หนาม หรือ​เก็บ​องุ่น​จาก​กอ​หนาม</verse>
				<verse number="45">คน​ดี​นำ​สิ่ง​ดี​ออก​มา​จาก​ความ​ดี​ที่​สะสม​ไว้​ใน​ใจ และ​คน​ชั่ว​ก็​นำ​สิ่ง​ชั่ว​ออก​มา​จาก​ความ​ชั่ว​ที่​สะสม​ไว้​ใน​ใจ เพราะ​ใจ​เต็ม​ไป​ด้วย​สิ่ง​ใด ปาก​ก็​พูด​สิ่ง​นั้น</verse>
				<verse number="46">ทำไม​เรียก​เรา​ว่า ‘องค์​พระผู้เป็นเจ้า องค์​พระผู้เป็นเจ้า’ แต่​ไม่​ทำ​ตาม​ที่​เรา​บอก</verse>
				<verse number="47">เรา​จะ​แสดง​ให้​เห็น​ว่า ทุก​คน​ที่​มา​หา​เรา ฟัง​คำ​ของ​เรา และ​นำ​ไป​ปฏิบัติ​นั้น​เป็น​อย่างไร</verse>
				<verse number="48">ก็​เป็น​เหมือน​คน​ที่​สร้าง​บ้าน ขุด​ดิน​ลึก วาง​ฐาน​ราก​บน​ศิลา เมื่อ​น้ำ​ท่วม​และ​กระแส​น้ำ​ไหล​เชี่ยว​ซัด​ใส่​บ้าน​นั้น มัน​ก็​ไม่​สั่นคลอน เพราะ​สร้าง​ไว้​มั่นคง</verse>
				<verse number="49">แต่​คน​ที่​ได้ยิน​คำ​ของ​เรา​และ​ไม่​นำ​ไป​ปฎิบัติ ก็​เหมือน​คน​ที่​สร้าง​บ้าน​บน​พื้น ไม่​วาง​ฐาน​ราก เมื่อ​กระแส​น้ำ​ไหล​เชี่ยว​ซัด​ใส่​บ้าน​นั้น มัน​ก็​ล้ม​ครืน​และ​ถูก​ทำลาย​ราบคาบ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เมื่อ​พระเยซู​พูด​ทั้งหมด​นี้​ให้​คน​ที่​มา​ฟัง​เสร็จ​แล้ว พระองค์​ก็​เข้า​ไป​ใน​เมือง​คาเปอรนาอุม</verse>
				<verse number="2">มี​คน​รับใช้​ของ​นายร้อย​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​เขา​รัก​มาก​ป่วย​หนัก​ใกล้​จะ​ตาย</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​นายร้อย​ได้ยิน​เรื่อง​พระเยซู​ก็​ส่ง​ผู้​อาวุโส​ของ​ชาว​ยิว​บาง​คน เพื่อ​ขอ​พระองค์​มา​รักษา​คน​รับใช้​ของ​เขา</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พวก​เขา​มา​ถึง ก็​อ้อนวอน​พระเยซู​ด้วย​ความ​ร้อนใจ​ว่า “นายร้อย​คน​นี้​เป็น​คน​ที่​พระองค์​สมควร​จะ​ช่วย</verse>
				<verse number="5">เพราะ​เขา​รัก​ชน​ชาติ​ของ​เรา​และ​สร้าง​ธรรม​ศาลา​ให้​เรา”</verse>
				<verse number="6">พระเยซู​จึง​ไป​กับ​พวก​เขา เมื่อ​ใกล้​ถึง​บ้าน นายร้อย​ก็​ให้​เพื่อน​ๆ มา​บอก​พระเยซู​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า อย่า​ต้อง​ลำบาก​เลย เพราะ​ข้าพเจ้า​ไม่​คู่ควร​ให้​พระองค์​มา​อยู่​ใต้​ชายคา​บ้าน</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​เอง​ก็​ไม่​คู่ควร​แม้​จะ​มา​พบ​พระองค์ เพียง​แต่​พระองค์​สั่ง​เท่านั้น คน​รับใช้​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​จะ​หาย​ป่วย</verse>
				<verse number="8">เพราะ​ข้าพเจ้า​เอง​มี​ทั้ง​ผู้​บังคับ​บัญชา​และ​มี​ทหาร​ใต้​บัญชา ข้าพเจ้า​สั่ง​คน​นี้​ว่า ‘ไป’ เขา​ก็​ไป สั่ง​คน​นั้น​ว่า ‘มา’ เขา​ก็​มา สั่ง​คน​รับใช้​ว่า ‘ทำ​สิ่ง​นี้’ เขา​ก็​ทำ”</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​พระเยซู​ได้ยิน​เช่น​นี้​ก็​ประหลาด​ใจ จึง​หัน​มา​พูด​กับ​ฝูง​ชน​ที่​ติดตาม​พระองค์​ว่า “เรา​บอก​ท่าน​ว่า เรา​ไม่​เคย​เห็น​ความ​เชื่อ​ที่​ยิ่งใหญ่​อย่าง​นี้ แม้​แต่​ใน​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​คน​ที่​นาย​ร้อย​ส่ง​มา​ก็​กลับ​บ้าน​ไป และ​พบ​ว่า​คน​รับใช้​นั้น​หาย​ดี​แล้ว</verse>
				<verse number="11">หลัง​จาก​นั้น​ไม่​นาน พระเยซู​ไป​ที่​เมือง​นาอิน พวก​สาวก​และ​ฝูงชน​กลุ่ม​ใหญ่​ก็​ตาม​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พระองค์​มา​เกือบ​ถึง​ประตู​เมือง มี​คน​หาม​ศพ​ชาย​หนุ่ม​คน​หนึ่ง​มา เขา​เป็น​ลูก​ชาย​คน​เดียว​ของ​หญิง​ม่าย ชาว​เมือง​มากมาย​เดิน​มา​กับ​เธอ</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เห็น​เธอ​ก็​สงสาร และ​พูด​ว่า “อย่า​ร้องไห้​เลย”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระองค์​เดิน​เข้า​ไป​แตะ​เปล​หาม​ศพ คน​หาม​ก็​หยุด​ยืน​นิ่ง พระองค์​พูด​ว่า “พ่อ​หนุ่ม เรา​สั่ง​ให้​เจ้า​ลุก​ขึ้น!”</verse>
				<verse number="15">คน​ตาย​ก็​ลุก​ขึ้น​นั่ง​และ​เริ่ม​พูด พระเยซู​จึง​มอบ​เขา​ให้​กับ​แม่</verse>
				<verse number="16">ทุก​คน​ต่าง​เกรง​กลัว​และ​สรรเสริญ​พระเจ้า​ว่า “ผู้​เผย​พระวจนะ​ที่​ยิ่งใหญ่​มา​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เรา พระเจ้า​มา​ช่วย​คน​ของ​พระองค์​แล้ว”</verse>
				<verse number="17">ชื่อเสียง​ของ​พระเยซู​ก็​เลื่องลือ​ไป​ทั่ว​แคว้น​ยูเดีย​และ​ดินแดน​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="18">พวก​ศิษย์​ของ​ยอห์น​มา​เล่า​เรื่อง​ทั้งหมด​นี้​ให้​เขา​ฟัง ยอห์น​จึง​เรียก​ศิษย์​มา​สอง​คน</verse>
				<verse number="19">และ​ส่ง​เขา​ไป​ถาม​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ว่า “ท่าน​คือ​ผู้​นั้น​ที่​จะ​มา หรือ​เรา​จะ​ต้อง​คอย​ผู้​อื่น​อีก”</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ทั้ง​สอง​มา​ถึง​ก็​บอก​พระองค์​ว่า “ยอห์น​ผู้​ให้​บัพติศมา​ส่ง​พวก​เรา​มา​ถาม​ท่าน​ว่า ‘ท่าน​คือ​ผู้​นั้น​ที่​จะ​มา หรือ​เรา​จะ​ต้อง​คอย​ผู้​อื่น​อีก’ ”</verse>
				<verse number="21">ใน​เวลา​นั้น พระเยซู​รักษา​คน​มากมาย​ให้​หาย​จาก​โรค​และ​วิญญาณ​ชั่ว และ​ทำ​ให้​คน​ตาบอด​หลาย​คน​มอง​เห็น</verse>
				<verse number="22">พระองค์​บอก​คน​ส่ง​สาร​นั้น​ว่า “กลับ​ไป​รายงาน​ยอห์น​ถึง​สิ่ง​ที่​พวก​เจ้า​ได้​เห็น​และ​ได้ยิน คือ คน​ตา​บอด​มอง​เห็น คน​ง่อย​เดิน​ได้ คน​โรค​เรื้อน หาย​สะอาด คน​หูหนวก​ได้ยิน คน​ตาย​ฟื้น​ขึ้น​มา และ​ข่าว​ประเสริฐ​ถูก​ประกาศ​แก่​คน​ยากจน</verse>
				<verse number="23">คน​ที่​ไม่​สะดุด​เพราะ​สิ่ง​ที่​เรา​ทำ​ก็​ได้​รับ​พระพร”</verse>
				<verse number="24">หลัง​จาก​ศิษย์​ของ​ยอห์น​ไป​แล้ว พระเยซู​ก็​เริ่ม​กล่าว​กับ​ฝูง​ชน​เรื่อง​ยอห์น​ว่า “พวก​ท่าน​ออก​ไป​ดู​อะไร​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร ดู​ต้น​อ้อ​ลู่​ตาม​ลม​หรือ</verse>
				<verse number="25">ถ้า​ไม่​ใช่​แล้ว ท่าน​ออก​ไป​ดู​อะไร ดู​คน​ใส่​เสื้อ​ผ้า​หรูหรา​หรือ ไม่​เลย คน​ที่​ใส่​เสื้อ​ผ้า​ราคา​แพง​และ​ฟุ้งเฟ้อ​ย่อม​อยู่​ใน​วัง</verse>
				<verse number="26">แต่​พวก​ท่าน​ออก​ไป​ดู​อะไร ดู​ผู้​เผย​พระวจนะ​หรือ ใช่​แล้ว เรา​บอก​ว่า​ยอห์น​เป็น​ยิ่ง​กว่า​ผู้​เผย​พระวจนะ​เสีย​อีก</verse>
				<verse number="27">เขา​คือ​คน​ที่​ถูก​เขียน​ถึง​ไว้​ว่า ‘เรา​จะ​ส่ง​ทูต​ของ​เรา​มา​ก่อน​ท่าน เพื่อ​เตรียม​ทาง​ไว้​ให้​ท่าน​ล่วงหน้า’</verse>
				<verse number="28">เรา​บอก​ว่า​ใน​บรรดา​คน​ที่​เกิด​จาก​ผู้หญิง ไม่​มี​ใคร​ยิ่ง​ใหญ่​กว่า​ยอห์น แต่​คน​ต่ำต้อย​ที่​สุด​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า ก็​ยัง​ยิ่ง​ใหญ่​กว่า​ยอห์น”</verse>
				<verse number="29">(ทุก​คน​แม้​แต่​คน​เก็บ​ภาษี เมื่อ​ได้ยิน​คำ​พูด​ของ​พระเยซู ก็​ยอม​รับ​ว่า​ทาง​ของ​พระเจ้า​ถูกต้อง เพราะ​พวก​เขา​รับ​บัพติศมา​จาก​ยอห์น​แล้ว</verse>
				<verse number="30">แต่​พวก​ฟาริสี​และ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​ปฏิเสธ​เจตนา​ที่​พระเจ้า​มี​ต่อ​พวก​เขา เพราะ​คน​เหล่า​นี้​ปฏิเสธ​ที่​จะ​รับ​บัพติศมา​จาก​ยอห์น)</verse>
				<verse number="31">พระเยซู​กล่าว​ต่อ​ไป​ว่า “เรา​จะ​เปรียบ​คน​ใน​ยุค​นี้​กับ​อะไร​ดี พวก​เขา​เป็น​เช่นไร</verse>
				<verse number="32">เขา​เป็น​เหมือน​เด็ก​ๆ ที่​นั่ง​อยู่​กลาง​ตลาด​และ​ร้อง​บอก​กัน​ว่า ‘เรา​เป่า​ปี่​ให้ เจ้า​ก็​ไม่​เต้นรำ เรา​ร้อง​เพลง​ไว้​อาลัย เจ้า​ก็​ไม่​ร้องไห้’</verse>
				<verse number="33">เพราะ​ยอห์น​ผู้​ให้​บัพติศมา มา​โดย​ไม่​กิน​ขนมปัง​และ​ไม่​ดื่ม​เหล้า​องุ่น พวก​เจ้า​ก็​ว่า ‘คน​นี้​มี​ผี​สิง’</verse>
				<verse number="34">พอ​บุตร​มนุษย์​มา​ทั้ง​กิน​และ​ดื่ม พวก​เจ้า​ก็​ว่า ‘นี่​คือ​คน​ตะกละ​และ​ขี้เมา เป็น​เพื่อน​คน​เก็บ​ภาษี​และ​คน​บาป’</verse>
				<verse number="35">แต่​สติ​ปัญญา​ของ​พระเจ้า​ก็​ได้​พิสูจน์​แล้ว​ว่า​ถูกต้อง​โดย​ลูก​หลาน​ทั้ง​ปวง​ของ​ปัญญา​นั้น”</verse>
				<verse number="36">ฟาริสี​คน​หนึ่ง​เชิญ​พระเยซู​ไป​กิน​อาหาร​ค่ำ พระองค์​จึง​ไป​ที่​บ้าน​ของ​เขา​และ​อยู่​ที่​โต๊ะ​อาหาร</verse>
				<verse number="37">หญิง​บาป​คน​หนึ่ง​ใน​เมือง​นั้น เมื่อ​รู้​ว่า​พระเยซู​กิน​อาหาร​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​ฟาริสี เธอ​ก็​นำ​ขวด​ที่​ทำ​จาก​หิน​งดงาม​ใส่​น้ำมัน​หอม​เข้า​มา</verse>
				<verse number="38">เธอ​ยืน​อยู่​ข้าง​หลัง​ใกล้​เท้า​พระเยซู และ​ร้องไห้​จน​น้ำตา​เปียก​เท้า​ของ​พระองค์ เธอ​จึง​เอา​ผม​เช็ด​เท้า จูบ​เท้า​และ​ริน​น้ำมัน​หอม​ชโลม​เท้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​ฟาริสี​ที่​เชิญ​พระเยซู​ได้​เห็น​ก็​นึก​ใน​ใจ​ว่า “ถ้า​ชาย​คน​นี้​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ ก็​น่า​จะ​รู้​ว่า​หญิง​ที่​แตะ​ตัว​เขา​เป็น​คน​ประเภท​ไหน เพราะ​เธอ​เป็น​คน​บาป”</verse>
				<verse number="40">พระเยซู​พูด​กับ​เขา​ว่า “ซีโมน เรา​มี​อะไร​จะ​บอก” เขา​ตอบ​ว่า “ท่าน​อาจารย์ บอก​มา​เถิด</verse>
				<verse number="41">คน​ปล่อย​เงินกู้​คน​หนึ่ง​มี​ลูกหนี้​สอง​คน คน​หนึ่ง​เป็น​หนี้​ห้า​ร้อย​เหรียญ​เดนาริอัน อีก​คน​เป็น​หนี้​ห้า​สิบ​เหรียญ</verse>
				<verse number="42">ทั้ง​สอง​คน​ไม่​มี​เงิน​ใช้​หนี้ เขา​จึง​ยก​หนี้​ให้​ทั้ง​คู่ แล้ว​ใน​สอง​คน​นี้​คน​ไหน​จะ​รัก​เจ้า​หนี้​มาก​กว่า”</verse>
				<verse number="43">ซีโมน​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​คิด​ว่า​คน​ที่​ติด​หนี้​เยอะ​กว่า” พระเยซู​พูด​ว่า “เจ้า​ตัดสิน​ถูก​ต้อง​แล้ว”</verse>
				<verse number="44">แล้ว​พระองค์​หัน​ไป​ทาง​หญิง​คน​นั้น และ​พูด​กับ​ซีโมน​ว่า “เห็น​หญิง​คน​นี้​ไหม เรา​เข้า​มา​ใน​บ้าน​ของ​เจ้า เจ้า​ไม่​ได้​เอา​น้ำ​มา​ล้าง​เท้า​เรา แต่​เธอ​เอา​น้ำตา​ล้าง​เท้า​ของ​เรา และ​เช็ด​ด้วย​ผม​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="45">เจ้า​ไม่​ได้​จูบ​เรา แต่​หญิง​คน​นี้​จูบ​เท้า​เรา​ไม่​หยุด​ตั้งแต่​เรา​เข้า​มา</verse>
				<verse number="46">เจ้า​ไม่​ได้​ริน​น้ำมัน​ชโลม​ศีรษะ​ของ​เรา แต่​เธอ​ริน​น้ำมัน​หอม​ชโลม​เท้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="47">ดังนั้น​เรา​บอก​ว่า บาป​ของ​เธอ​ได้​รับ​การ​อภัย​มากมาย ตาม​ความ​รัก​ที่​เธอ​แสดง​ออก​มา แต่​คน​ที่​ได้​รับ​การ​อภัย​น้อย​ก็​รัก​น้อย”</verse>
				<verse number="48">พระเยซู​พูด​กับ​เธอ​ว่า “บาป​ของ​เจ้า​ได้​รับ​การ​อภัย​แล้ว”</verse>
				<verse number="49">แขก​คน​อื่น​ๆ เริ่ม​พูด​กัน​ว่า “คน​นี้​เป็น​ใคร​ถึง​อภัย​บาป​ได้”</verse>
				<verse number="50">พระเยซู​พูด​กับ​หญิง​คน​นั้น​ว่า “ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า​ทำ​ให้​เจ้า​รอด จง​ไป​ด้วย​สันติสุข​เถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">หลัง​จาก​นั้น พระเยซู​เดินทาง​ไป​ตาม​เมือง​และ​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​เรื่อง​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า สาวก​ทั้ง​สิบ​สอง​คน​อยู่​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">พร้อม​กับ​พวก​ผู้หญิง​ที่​พระองค์​ขับ​วิญญาณ​ชั่ว​และ​รักษา​โรค​ให้ ได้แก่ มารีย์ (ที่​เรียก​กัน​ว่า​ชาว​มักดาลา) ที่​พระองค์​ขับ​ผี​เจ็ด​ตน​ออก</verse>
				<verse number="3">โยอันนา​ภรรยา​ของ​คูซา​ผู้​จัดการ​ทรัพย์สิน​ใน​บ้าน​ของ​เฮโรด สุสันนา และ​อีก​หลาย​คน พวก​เธอ​ช่วยเหลือ​สนับสนุน​พระเยซู​กับ​สาวก​ด้วย​ทรัพย์​ส่วนตัว</verse>
				<verse number="4">มี​ฝูง​ชน​จำนวน​มาก​มา​ชุมนุม​กัน และ​ฝูง​ชน​จาก​เมือง​ต่าง​ๆ พา​กัน​มา​หา​พระเยซู พระองค์​เล่า​อุปมา​เรื่อง​นี้​ว่า</verse>
				<verse number="5">“ชาว​นา​คน​หนึ่ง​ออก​ไป​หว่าน​เมล็ด​พืช ขณะ​ที่​หว่าน บาง​เมล็ด​ก็​ตก​ตาม​ทาง ถูก​เหยียบ​ย่ำ​และ​นก​ก็​มา​จิก​กิน​หมด</verse>
				<verse number="6">บาง​เมล็ด​ตก​บน​พื้น​ดิน​ปน​หิน เมื่อ​งอก​ขึ้น​ก็​เหี่ยว​ไป​เพราะ​ไม่​มี​ความ​ชุ่ม​ชื้น</verse>
				<verse number="7">บาง​เมล็ด​ตก​กลาง​พง​หนาม พง​หนาม​ก็​เติบโต​รัด​พืช​นั้น</verse>
				<verse number="8">แต่​ยัง​มี​เมล็ด​บาง​ส่วน​ตก​บน​ดิน​ดี งอก​ขึ้น​มา​แล้ว​เกิด​ผล​มาก​กว่า​ที่​หว่าน​ไว้​ร้อย​เท่า” เมื่อ​พระองค์​เล่า​ถึง​ตรง​นี้​ก็​พูด​เสียง​ดัง​ว่า “ใคร​มี​หู​จง​ฟัง​เถิด”</verse>
				<verse number="9">พวก​สาวก​ถาม​พระองค์​ว่า​อุปมา​นี้​หมายความ​ว่า​อะไร</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ตอบ​ว่า “ความ​ลับ​ของ​อาณาจักร​พระเจ้า​ก็​ให้​พวก​เจ้า​รู้ แต่​กับ​คน​อื่น​นั้น​เรา​กล่าว​เป็น​อุปมา เพื่อ​ว่า ‘แม้​ได้​ดู พวก​เขา​ก็​อาจ​ไม่​เห็น แม้​ได้ยิน​ก็​อาจ​ไม่​เข้าใจ’ ”</verse>
				<verse number="11">“นี่​คือ​ความหมาย​ของ​อุปมา เมล็ด​คือ​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="12">เมล็ด​ที่​ตก​ตาม​ทาง คือ​คน​ที่​ได้ยิน แล้ว​มาร​ก็​มา​ฉวย​เอา​พระวจนะ​จาก​ใจ​ของ​เขา​ไป เพื่อ​ไม่​ให้​เขา​เชื่อ​และ​ได้​รับ​ความ​รอด</verse>
				<verse number="13">เมล็ด​ที่​ตก​ลง​บน​พื้น​ดิน​ปน​หิน​คือ​คน​ที่​ได้ยิน และ​รับ​พระวจนะ​ด้วย​ความ​ยินดี แต่​เพราะ​ไม่​หยั่ง​ราก​ลึก เขา​เชื่อ​อยู่​ครู่​หนึ่ง แต่​เมื่อ​ถูก​ทดสอบ​ก็​ละทิ้ง​ไป</verse>
				<verse number="14">เมล็ด​ที่​ตก​กลาง​พง​หนาม คือ​คน​ที่​ได้ยิน แต่​เมื่อ​เขา​ดำเนิน​ชีวิต​ไป​ก็​ถูก​ความ​กังวล​ใน​ชีวิต เงิน​ทอง​และ​ความ​สนุกสนาน​รัด​ไว้​จึง​ไม่​เจริญ​เติบโต</verse>
				<verse number="15">แต่​เมล็ด​ที่​ตก​ลง​บน​ดิน​ดี หมายถึง​คน​ที่​มี​จิตใจ​ดี​งาม​สูงส่ง เมื่อ​ได้ยิน​พระวจนะ​แล้ว​ยึด​ถือ​ไว้ และ​เกิด​ผล​ดี​ด้วย​พากเพียร</verse>
				<verse number="16">ไม่​มี​ใคร​จุด​ตะเกียง​แล้ว​ซ่อน​ไว้​ใน​โถ​หรือ​วาง​ไว้​ใต้​เตียง แต่​จะ​ตั้ง​ไว้​บน​เชิง​ตะเกียง เพื่อ​คน​ที่​เข้า​มา​จะ​เห็น​แสง​สว่าง</verse>
				<verse number="17">เพราะ​ทุก​สิ่ง​ที่​ซ่อน​ไว้​จะ​ถูก​เปิดเผย และ​ทุก​สิ่ง​ที่​ปิด​บัง​ไว้​จะ​มี​คน​รู้​เห็น​หรือ​ถูก​เปิดโปง</verse>
				<verse number="18">ฉะนั้น​จง​ใส่​ใจ​สิ่ง​ที่​เจ้า​ฟัง ใคร​มี​อยู่​แล้ว​ก็​จะ​ได้​รับ​เพิ่ม ส่วน​ใคร​ไม่​มี แม้​ที่​คิด​ว่า​มี ก็​จะ​ถูก​ริบ​ไป​จาก​เขา”</verse>
				<verse number="19">ตอน​นี้​แม่​กับ​พวก​น้อง​ชาย​ของ​พระเยซู​มา​หา​พระองค์ แต่​ไม่​สามารถ​เข้า​ใกล้​พระองค์​ได้​เพราะ​ฝูง​ชน​แน่นขนัด</verse>
				<verse number="20">มี​คน​มา​บอก​พระเยซู​ว่า “แม่​กับ​พวก​น้อง​ชาย​ของ​ท่าน​ยืน​อยู่​ด้าน​นอก​และ​ต้องการ​พบ​ท่าน”</verse>
				<verse number="21">พระองค์​ตอบ​ว่า “แม่​และ​พี่​น้อง​ของ​เรา คือ​คน​ที่​ได้ยิน​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​แล้ว​ทำ​ตาม”</verse>
				<verse number="22">วัน​หนึ่ง​พระเยซู​พูด​กับ​พวก​สาวก​ของ​พระองค์​ว่า “ให้​เรา​ข้าม​ทะเลสาบ​ไป​อีก​ฟาก​หนึ่ง​กัน​เถอะ” พวก​เขา​จึง​ลง​เรือ​ไป</verse>
				<verse number="23">ขณะ​ที่​พวก​เขา​แล่น​เรือ พระเยซู​หลับ​ไป มี​พายุ​ใหญ่​เกิด​ขึ้น​กลาง​ทะเลสาบ น้ำ​ซัด​จน​ท่วม​เรือ​และ​ทุก​คน​กำลัง​ตก​อยู่​ใน​อันตราย</verse>
				<verse number="24">พวก​สาวก​เข้า​ไป​ปลุก​พระองค์​ว่า “อาจารย์ เรา​กำลัง​จะ​จม​น้ำ​ตาย​แล้ว!” พระองค์​ก็​ลุก​ขึ้น​ห้าม​ลม​และ​คลื่น พายุ​จึง​สงบ​และ​ทุก​อย่าง​ก็​สงบ​เงียบ</verse>
				<verse number="25">พระองค์​ถาม​พวก​สาวก​ว่า “ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า​อยู่​ที่​ไหน” พวก​เขา​กลัว​และ​ประหลาด​ใจ ถาม​กัน​ว่า “ผู้​นี้​เป็น​ใคร​กัน แม้​แต่​ลม​และ​คลื่น​ก็​ยัง​เชื่อ​ฟัง​คำ​สั่ง”</verse>
				<verse number="26">พวก​เขา​แล่น​เรือ​มา​ถึง​ดินแดน​เกราซา ​ซึ่ง​อยู่​อีก​ฝั่ง​ของ​ทะเลสาบ​กาลิลี</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​พระเยซู​ขึ้น​ฝั่ง ก็​พบ​ชาย​คน​หนึ่ง​จาก​เมือง​นั้น​ที่​ถูก​ผี​สิง เขา​ไม่​ใส่​เสื้อ​ผ้า​และ​ไม่​อยู่​ใน​บ้าน​เป็น​เวลา​นาน​แล้ว แต่​อาศัย​อยู่​ตาม​อุโมงค์​วาง​ศพ</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​เขา​เห็น​พระเยซู​ก็​ส่ง​เสียง​ร้อง หมอบ​ลง​แทบ​เท้า แล้ว​ตะโกน​สุด​เสียง​ว่า “พระเยซู พระบุตร​ของ​พระเจ้า​สูง​สุด พระองค์​ต้องการ​อะไร​จาก​ข้า อย่า​ทรมาน​ข้า​เลย!”</verse>
				<verse number="29">ที่​เขา​พูด​อย่าง​นี้​ก็​เพราะ​พระเยซู​สั่ง​วิญญาณ​โสโครก​ให้​ออก​มา​จาก​ชาย​คน​นี้ ผี​ที่​สิง​เขา​แผลง​ฤทธิ์​หลาย​ครั้ง แม้​จะ​ถูก​ล่าม​โซ่​มือ​เท้า​และ​มี​ยาม​เฝ้า เขา​ก็​หัก​โซ่​ตรวน​ออก​และ​ถูก​ผี​บังคับ​ให้​ไป​อยู่​ใน​ที่​เปลี่ยว</verse>
				<verse number="30">พระเยซู​ถาม​ว่า “เจ้า​ชื่อ​อะไร” มัน​ตอบ​ว่า “ชื่อ​กอง” เพราะ​มี​ผี​หลาย​ตน​สิง​ตัว​เขา</verse>
				<verse number="31">พวก​มัน​พร่ำ​อ้อนวอน​ขอ​พระเยซู​อย่า​สั่ง​ให้​พวก​มัน​กลับ​ไป​นรก​อเวจี</verse>
				<verse number="32">มี​หมู​ฝูง​ใหญ่​กำลัง​หา​กิน​อยู่​บน​เนิน​เขา พวก​ผี​จึง​อ้อนวอน​พระเยซู​ให้​พวก​มัน​เข้า​ไป​ใน​ฝูง​หมู และ​พระองค์​อนุญาต</verse>
				<verse number="33">พวก​ผี​จึง​เข้า​ไป​ใน​ฝูง​หมู​นั้น แล้ว​ฝูง​หมู​ก็​วิ่ง​กระโจน​จาก​หน้าผา​ลง​ทะเลสาบ​จม​น้ำ​ตาย</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​พวก​คน​เลี้ยง​หมู​เห็น​เหตุการณ์​ที่​เกิดขึ้น ก็​วิ่ง​ไป​เล่า​เรื่อง​นี้​ใน​เมือง​และ​ชนบท</verse>
				<verse number="35">ผู้​คน​พา​กัน​ออก​มา​ดู​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น เมื่อ​พวก​เขา​มา​หา​พระเยซู​ก็​พบ​ว่า​ชาย​คน​นั้น​ไม่​มี​ผี​สิง​และ​นั่ง​อยู่​แทบ​เท้า​พระเยซู สวม​เสื้อ​ผ้า​และ​มี​สติ​ดี พวก​เขา​ก็​กลัว</verse>
				<verse number="36">คน​ที่​เห็น​เหตุการณ์​จึง​เล่า​เรื่อง​ให้​ฟัง​ว่า​ชาย​ที่​ถูก​ผี​สิง​นั้น​หาย​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="37">ทุก​คน​ใน​ดินแดน​เกราซา​ขอร้อง​พระเยซู​ให้​ออก​ไป​จาก​ที่​นั่น เพราะ​พวก​เขา​กลัว​มาก พระองค์​จึง​ลง​เรือ​จาก​ไป</verse>
				<verse number="38">ชาย​คน​ที่​ผี​ออก​จาก​ตัว​เขา​ได้​อ้อนวอน​ขอ​ไป​กับ​พระองค์ แต่​พระเยซู​ส่ง​เขา​กลับ​ไป​และ​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="39">“จง​กลับ​บ้าน​และ​บอก​ทุก​คน​ว่า พระเจ้า​ทำ​เพื่อ​เจ้า​มาก​แค่​ไหน” เขา​จึง​จาก​ไป​และ​เล่า​ให้​คน​ทั่ว​เมือง​ฟัง​ว่า​พระเยซู​ทำ​เพื่อ​เขา​มาก​แค่​ไหน</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​พระเยซู​ข้าม​ฟาก​กลับ​มา ฝูงชน​ก็​มา​ต้อนรับ เพราะ​พวก​เขา​กำลัง​รอ​คอย​พระองค์</verse>
				<verse number="41">ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ไยรัส​เป็น​นาย​ธรรม​ศาลา มา​หมอบ​ลง​แทบ​เท้า​พระเยซู อ้อนวอน​พระองค์​ให้​ไป​ที่​บ้าน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="42">เพราะ​ลูก​สาว​คน​เดียว​ของ​เขา​อายุ​ราว​สิบ​สอง​ปี​กำลัง​จะ​ตาย ขณะ​ที่​พระเยซู​ไป​นั้น ผู้​คน​เบียดเสียด​พระองค์​กัน​จน​แน่น​ขนัด</verse>
				<verse number="43">มี​หญิง​คน​หนึ่ง​ตก​เลือด​เรื้อรัง​มา​สิบสอง​ปี แต่​ไม่​มี​ใคร​รักษา​ให้​หาย</verse>
				<verse number="44">เธอ​มา​ทาง​ด้าน​หลัง​พระองค์​และ​แตะ​ชาย​เสื้อ​คลุม ทัน​ใด​นั้น​เลือด​ก็​หยุด​ไหล</verse>
				<verse number="45">พระเยซู​ถาม​ว่า “ใคร​แตะ​ตัว​เรา” ทุก​คน​ต่าง​ก็​ปฏิเสธ เปโตร​บอก​ว่า “อาจารย์ ผู้​คน​รุม​ล้อม​เบียดเสียด​พระองค์”</verse>
				<verse number="46">แต่​พระเยซู​พูด​ว่า “มี​คน​แตะ​ตัว​เรา เรา​รู้​ว่า​ฤทธิ์เดช​แผ่​ซ่าน​ออก​จาก​ตัว​เรา”</verse>
				<verse number="47">หญิง​นั้น​เห็น​ว่า​หลบ​เลี่ยง​ไม่​ได้​แล้ว ก็​ตัว​สั่น เข้า​มา​หมอบ​แทบ​เท้า​พระองค์ และ​พูด​ต่อหน้า​ผู้คน​ถึง​สาเหตุ​ที่​แตะ​พระองค์​และ​ที่​เธอ​หาย​ดี​ใน​ทันที</verse>
				<verse number="48">พระองค์​จึง​บอก​ว่า “ลูก​สาว ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า​ได้​รักษา​เจ้า​แล้ว จง​กลับ​ไป​ด้วย​สันติสุข​เถิด”</verse>
				<verse number="49">ขณะ​ที่​พระเยซู​ยัง​พูด​ไม่​จบ ก็​มี​คน​จาก​บ้าน​ของ​ไยรัส​นาย​ธรรม​ศาลา​มา​บอก​เขา​ว่า “ลูก​สาว​ของ​ท่าน​ตาย​แล้ว อย่า​รบกวน​อาจารย์​อีก​เลย”</verse>
				<verse number="50">พระเยซู​ได้ยิน​ก็​พูด​กับ​ไยรัส​ว่า “อย่า​กลัว​เลย จง​เชื่อ​เท่านั้น​แล้ว​ลูก​สาว​จะ​หาย”</verse>
				<verse number="51">เมื่อ​มา​ถึง​บ้าน​ของ​ไยรัส พระองค์​ไม่​อนุญาต​ให้​ใคร​ตาม​เข้า​ไป ยกเว้น​เปโตร ยากอบ ยอห์น​และ​พ่อ​แม่​ของ​เด็ก</verse>
				<verse number="52">ขณะ​นั้น​ผู้​คน​พา​กัน​ร้องไห้​คร่ำครวญ พระเยซู​พูด​ว่า “หยุด​ร้องไห้​เถอะ เธอ​ยัง​ไม่​ตาย​แค่​หลับ​อยู่”</verse>
				<verse number="53">พวก​เขา​พา​กัน​หัวเราะ​เยาะ​พระองค์ เพราะ​รู้​ว่า​เด็ก​ตาย​แล้ว</verse>
				<verse number="54">แต่​พระเยซู​จับ​มือ​เด็ก​หญิง​และ​พูด​ว่า “เด็ก​น้อย ลุก​ขึ้น​เถอะ!”</verse>
				<verse number="55">วิญญาณ​ของ​เด็ก​ก็​กลับ​เข้า​ร่าง แล้ว​เธอ​ก็​ลุก​ขึ้น​ทันที พระเยซู​บอก​พวก​เขา​ให้​เอา​อาหาร​มา​ให้​เด็ก​กิน</verse>
				<verse number="56">พ่อ​แม่​ของ​เด็ก​ก็​อัศจรรย์​ใจ แต่​พระองค์​สั่ง​ว่า​อย่า​เล่า​เรื่อง​นี้​ให้​ใคร​ฟัง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">พระเยซู​ได้​เรียก​สาวก​สิบสอง​คน​มา​พร้อม​กัน พระองค์​ให้​ฤทธิ์เดช​และ​มอบ​สิทธิ​อำนาจ​แก่​พวก​เขา เพื่อ​ขับ​ผี​ทุก​ตน​และ​รักษา​โรค</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ส่ง​พวก​เขา​ออก​ไป​ประกาศ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​และ​รักษา​คน​เจ็บ​ป่วย</verse>
				<verse number="3">พระองค์​บอก​พวก​เขา​ว่า “ไม่​ต้อง​เอา​อะไร​ติด​ตัว​ไป​ตอน​เดินทาง ไม่​ว่า​จะ​เป็น​ไม้เท้า ย่าม อาหาร เงิน เสื้อ​สำรอง</verse>
				<verse number="4">ไม่​ว่า​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ใด จง​พัก​ที่​บ้าน​นั้น​จนกว่า​จะ​ไป​จาก​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="5">หาก​ผู้​คน​ไม่​ต้อนรับ​เจ้า จง​ออก​จาก​เมือง​นั้น และ​สะบัด​ฝุ่น​ออก​จาก​เท้า​เพื่อ​เป็น​การ​เตือน​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="6">พวก​สาวก​จึง​ออก​ไป​ทุก​หมู่บ้าน ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​และ​รักษา​โรค​ให้​ผู้​คน​ทุก​ที่</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​เฮโรด​ผู้​ครอง​แคว้น​ได้ยิน​เรื่องราว​ทั้งหมด​ที่​เกิดขึ้น​ก็​สับสน เพราะ​บาง​คน​พูด​ว่า​นี่​คือ​ยอห์น​ผู้​ให้​บัพติศมา​ได้​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="8">บ้าง​ก็​ว่า​เอลียาห์​มา​ปรากฏ คน​อื่น​ๆ ก็​ว่า​เป็น​หนึ่ง​ใน​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​สมัย​โบราณ​ฟื้น​คืน​ชีวิต</verse>
				<verse number="9">แต่​เฮโรด​พูด​ว่า “เรา​ตัด​ศีรษะ​ยอห์น​ไป​แล้ว แล้ว​คน​ที่​เรา​ได้ยิน​กิตติศัพท์​นี่​เป็น​ใคร” เฮโรด​จึง​พยายาม​ที่​จะ​พบ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พวก​อัครทูต​กลับ​มา ก็​รายงาน​พระเยซู​ถึง​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​ได้​ทำ แล้ว​พระองค์​ก็​พา​พวก​เขา​ปลีก​ตัว​ไป​เมือง​เบธไซดา</verse>
				<verse number="11">แต่​ฝูง​ชน​รู้​เข้า​ก็​ตาม​พระองค์​ไป พระองค์​ต้อนรับ​พวก​เขา พูด​กับ​เขา​เรื่อง​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า และ​รักษา​บรรดา​คน​เจ็บ​ป่วย</verse>
				<verse number="12">พอ​บ่าย​คล้อย สาวก​ทั้ง​สิบ​สอง​คน​จึง​มา​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “ขอ​ให้​ฝูงชน​ไป​หา​อาหาร​กิน​และ​หา​ที่​พัก​ตาม​หมู่บ้าน​รอบ​ๆ และ​ชนบท​แถว​นี้​เถิด เพราะ​ที่​เรา​อยู่​นี้​ห่าง​ไกล”</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ตอบ​ว่า “พวก​เจ้า​จง​เอา​อาหาร​ให้​พวก​เขา​กิน” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “เรา​มี​แค่​ขนมปัง​ห้า​ก้อน​กับ​ปลา​สอง​ตัว นอกจาก​ว่า​เรา​จะ​ไป​ซื้อ​อาหาร​ให้​คน​ทั้งหมด​นี้”</verse>
				<verse number="14">(ที่​นั่น​มี​ผู้ชาย​ประมาณ​ห้า​พัน​คน) แต่​พระองค์​พูด​กับ​พวก​สาวก​ว่า “ให้​พวก​เขา​นั่ง​ลง​เป็น​กลุ่ม กลุ่ม​ละ​ประมาณ​ห้า​สิบ​คน”</verse>
				<verse number="15">พวก​สาวก​ทำ​ตาม​นั้น และ​ทุก​คน​ก็​นั่ง​ลง</verse>
				<verse number="16">พระองค์​รับ​ขนมปัง​ห้า​ก้อน​กับ​ปลา​สอง​ตัว​นั้น​มา เงย​หน้า​ขึ้น​มอง​ฟ้า ขอบคุณ​พระเจ้า แล้ว​หัก​ขนมปัง​ส่ง​ให้​พวก​สาวก​ไป​แจก​จ่าย​ให้​ทุก​คน</verse>
				<verse number="17">ทุก​คน​ได้​กิน​จน​อิ่ม และ​พวก​สาวก​เก็บ​เศษ​ที่​เหลือ​ได้​ถึง​สิบสอง​ตะกร้า​เต็ม</verse>
				<verse number="18">ครั้ง​หนึ่ง​เมื่อ​พระเยซู​กำลัง​อธิษฐาน​ตาม​ลำพัง มี​เพียง​พวก​สาวก​อยู่​ใกล้​ๆ พระองค์​ถาม​พวก​เขา​ว่า “ฝูงชน​พูด​กัน​ว่า​เรา​เป็น​ใคร”</verse>
				<verse number="19">พวก​สาวก​ตอบ​ว่า “บาง​คน​ก็​ว่า​เป็น​ยอห์น​ผู้​ให้​บัพติศมา บ้าง​ก็​ว่า​เป็น​เอลียาห์ และ​บาง​คน​ก็​ยัง​ว่า​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​หนึ่ง​ใน​สมัย​ก่อน​ที่​ฟื้น​ขึ้น​สู่​ชีวิต”</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ถาม​ว่า “แล้ว​พวก​เจ้า​ล่ะ​ว่า​เรา​เป็น​ใคร” เปโตร​ตอบ​ว่า “พระองค์​เป็น​พระเมสสิยาห์​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​เตือน​พวก​เขา​ไม่​ให้​บอก​ใคร​ว่า​พระองค์​เป็น​ใคร​โดย​เด็ดขาด</verse>
				<verse number="22">และ​พูด​ว่า “บุตร​มนุษย์​ต้อง​ทน​ทุกข์​หลาย​ประการ และ​พวก​ผู้​อาวุโส หัวหน้า​ปุโรหิต กับ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​จะ​ปฏิเสธ​พระองค์ และ​พระองค์​ต้อง​ถูก​ประหาร แล้ว​ใน​วัน​ที่​สาม​จะ​ฟื้น​ขึ้น​สู่​ชีวิต”</verse>
				<verse number="23">จาก​นั้น​พระองค์​พูด​กับ​เขา​ทุก​คน​ว่า “ถ้า​ใคร​ปรารถนา​จะ​เป็น​สาวก​ของ​เรา ต้อง​ปฏิเสธ​ตนเอง แบก​กางเขน​ของ​ตน​ทุก​วัน​และ​ตาม​เรา​มา</verse>
				<verse number="24">เพราะ​ใคร​ต้องการ​เอา​ชีวิต​รอด​จะ​เสีย​ชีวิต แต่​ใคร​สละ​ชีวิต​ของ​ตน​เพื่อ​เรา​จะ​รอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="25">จะ​ดี​อะไร​ถ้า​ได้​โลก​นี้​ทั้ง​ใบ แต่​ต้อง​สูญ​เสีย​ตัวเอง​ไป</verse>
				<verse number="26">ใคร​ก็​ตาม​ที่​อับอาย​ใน​ตัว​เรา​และ​ถ้อยคำ​ของ​เรา บุตร​มนุษย์​ก็​จะ​อับอาย​ใน​ตัว​เขา เมื่อ​พระองค์​มา​ด้วย​สง่า​ราศี​ของ​พระองค์ และ​พระบิดา พร้อม​กับ​เหล่า​ทูตสวรรค์​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="27">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า บาง​คน​ที่​ยืน​อยู่​ที่​นี่​จะ​ไม่​ได้​ลิ้มรส​ความ​ตาย​ก่อน​จะ​ได้​เห็น​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="28">ราว​แปด​วัน​หลัง​จาก​ที่​พระเยซู​พูด​ดัง​นี้ พระองค์​พา​เปโตร ยอห์น และ​ยากอบ​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​เพื่อ​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="29">ขณะ​ที่​พระองค์​กำลัง​อธิษฐาน ใบหน้า​ของ​พระองค์​ก็​เปลี่ยน​ไป เสื้อ​ผ้า​ของ​พระองค์​สว่าง​ไสว​ดั่ง​แสง​ฟ้า​แลบ</verse>
				<verse number="30">ชาย​สอง​คน​คือ​โมเสส​กับ​เอลียาห์​มา​ปรากฏ​ด้วย​ราศี​เจิดจ้า พวก​เขา​กำลัง​สนทนา​กับ​พระเยซู</verse>
				<verse number="31">และ​พูด​ถึง​การ​จาก​ไป ​ของ​พระองค์​ซึ่ง​ใกล้​จะ​สำเร็จ​ที่​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="32">เปโตร​กับ​เพื่อน​อีก​สอง​คน​ง่วง​มาก แต่​พอ​ตื่น​ก็​เห็น​รัศมี​ของ​พระองค์ และ​ชาย​สอง​คน​ยืน​อยู่​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​ชาย​สอง​คน​กำลัง​จะ​จาก​พระเยซู​ไป เปโตร​ก็​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “ท่าน​อาจารย์ ดี​จริง​ที่​พวก​เรา​ได้​มา​อยู่​ที่​นี่ ให้​เรา​สร้าง​เพิง​สาม​หลัง สำหรับ​พระองค์​หลัง​หนึ่ง สำหรับ​โมเสส​หลัง​หนึ่ง และ​อีก​หลัง​สำหรับ​เอลียาห์” (เขา​ไม่​รู้​ตัว​ว่า​กำลัง​พูด​อะไร​อยู่)</verse>
				<verse number="34">ขณะ​ที่​กำลัง​พูด​อยู่​นั้น ก็​มี​เมฆ​ปรากฏ​ขึ้น​ปกคลุม​พวก​เขา และ​พวก​เขา​ก็​รู้สึก​กลัว</verse>
				<verse number="35">มี​เสียง​จาก​เมฆ​ว่า “คน​นี้​คือ​ลูก​ของ​เรา ผู้​ซึ่ง​เรา​ได้​เลือก​ไว้ จง​เชื่อฟัง​เขา”</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​สิ้น​เสียง​นั้น พวก​เขา​ก็​เห็น​ว่า​พระเยซู​อยู่​ตาม​ลำพัง พวก​สาวก​เก็บ​เรื่อง​นี้​ไว้​ใน​ใจ ไม่​ได้​เล่า​สิ่ง​ที่​เห็น​ให้​ใคร​ฟัง​ใน​เวลา​นั้น</verse>
				<verse number="37">วัน​รุ่ง​ขึ้น เมื่อ​พระเยซู​และ​สาวก​ลง​มา​จาก​ภูเขา​แล้ว ฝูง​ชน​กลุ่ม​ใหญ่​มา​พบ​พระเยซู</verse>
				<verse number="38">ชาย​คน​หนึ่ง​ใน​ฝูงชน​ร้อง​ว่า “อาจารย์ ขอ​ท่าน​มา​ดู​ลูก​ชาย​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย ข้าพเจ้า​มี​ลูก​เพียง​คน​เดียว</verse>
				<verse number="39">ผี​เข้า​สิง​เขา​และ​ทำ​ให้​เขา​กรีด​ร้อง มัน​ทำ​ให้​เขา​ล้ม​แล้ว​ชัก​จน​น้ำลาย​ฟูม​ปาก มัน​ทำร้าย​และ​แทบ​ไม่​เคย​ออก​จาก​ตัว​เขา​เลย</verse>
				<verse number="40">ข้าพเจ้า​ขอร้อง​สาวก​ของ​พระองค์​ให้​ขับ​มัน​ออก​ไป แต่​พวก​เขา​ทำ​ไม่​ได้”</verse>
				<verse number="41">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เจ้า​ทุก​คน​ใน​ยุค​ขาด​ความ​เชื่อ​และ​วิปริต เรา​จะ​ต้อง​อยู่​และ​ทน​กับ​พวก​เจ้า​นาน​เท่า​ใด พา​ลูก​ของ​เจ้า​มา​ที่​นี่”</verse>
				<verse number="42">แม้​ใน​ขณะ​ที่​เด็ก​กำลัง​มา ผี​ก็​ทำ​ให้​เขา​ล้ม​ชัก​ลง​กับ​พื้น พระเยซู​กำราบ​วิญญาณ​โสโครก รักษา​เด็ก​คน​นั้น แล้ว​ส่ง​คืน​ให้​พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="43">ทุก​คน​อัศจรรย์​ใจ​ใน​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​พระเจ้า ขณะ​ที่​ทุก​คน​อัศจรรย์​ใจ​ใน​สิ่ง​ที่​พระเยซู​กระทำ พระองค์​พูด​กับ​พวก​สาวก​ว่า</verse>
				<verse number="44">“ตั้งใจ​ฟัง​สิ่ง​ที่​เรา​จะ​บอก​ให้​ดี บุตร​มนุษย์​จะ​ถูก​มอบ​ให้​อยู่​ใน​มือ​มนุษย์”</verse>
				<verse number="45">แต่​พวก​เขา​ไม่​เข้าใจ​ว่า​นี่​หมาย​ถึง​อะไร เพราะ​ความ​หมาย​ถูก​ซ่อน​ไว้​เพื่อ​เขา​จะ​ไม่​เข้าใจ และ​พวก​เขา​กลัว​ไม่​กล้า​ถาม​พระองค์</verse>
				<verse number="46">การ​โต้เถียง​เริ่ม​เกิดขึ้น​ใน​พวก​สาวก​ว่า ใคร​จะ​เป็น​ใหญ่​ที่สุด</verse>
				<verse number="47">พระเยซู​รู้​ความ​คิด​ของ​เขา จึง​พา​เด็ก​เล็ก​คน​หนึ่ง​มา​ยืน​ข้าง​พระองค์</verse>
				<verse number="48">แล้ว​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ใคร​ต้อนรับ​เด็ก​เล็ก​อย่าง​นี้​ใน​นาม​ของ​เรา ก็​ต้อนรับ​เรา และ​ผู้​ที่​ต้อนรับ​เรา ก็​ต้อนรับ​พระองค์​ผู้​ส่ง​เรา​มา ผู้​ที่​ต่ำต้อย​ที่สุด​ใน​พวก​เจ้า​คือ​ผู้​ที่​ยิ่งใหญ่​ที่​สุด”</verse>
				<verse number="49">ยอห์น​พูด​ว่า “อาจารย์ พวก​เรา​เห็น​คน​หนึ่ง​ขับ​ผี​ออก​ใน​นาม​ของ​พระองค์ เรา​พยายาม​ห้าม​ไว้ เพราะ​เขา​ไม่​ใช่​พวก​เรา”</verse>
				<verse number="50">พระเยซู​พูด​ว่า “อย่า​ห้าม​เขา​เลย เพราะ​ใคร​ก็​ตาม​ที่​ไม่​ต่อต้าน​เจ้า ก็​อยู่​ฝ่าย​เจ้า”</verse>
				<verse number="51">เมื่อ​ใกล้​ถึง​เวลา​ที่​พระเยซู​จะ​ถูก​รับ​ขึ้น​สู่​สวรรค์ พระองค์​ตั้งใจ​จะ​ไป​ที่​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="52">และ​พระองค์​ส่ง​บาง​คน​ไป​ล่วงหน้า พวก​เขา​ก็​เข้า​ไป​ใน​หมู่บ้าน​แห่ง​หนึ่ง​ของ​ชาว​สะมาเรีย เพื่อ​เตรียม​สิ่ง​ต่าง​ๆ ให้​พร้อม​สำหรับ​พระองค์</verse>
				<verse number="53">แต่​ผู้​คน​ที่​นั่น​ไม่​ต้อนรับ เพราะ​พระองค์​กำลัง​มุ่ง​หน้า​ไป​ยัง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="54">เมื่อ​ยากอบ​กับ​ยอห์น​สาวก​ของ​พระองค์​เห็น​อย่าง​นั้น​ก็​ถาม​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระองค์​อยาก​ให้​พวก​เรา​สั่ง​ไฟ​จาก​สวรรค์​ลง​มา​ทำลาย​คน​พวก​นี้ ​ไหม”</verse>
				<verse number="55">แต่​พระเยซู​หัน​มา​ตำหนิ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="56">แล้ว​เดินทาง​ไป​อีก​หมู่บ้าน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="57">ขณะ​ที่​พวก​เขา​เดิน​ไป​ตาม​ทาง มี​ชาย​คน​หนึ่ง​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ติดตาม​ท่าน​ไป​ไม่ว่า​ที่​ใด”</verse>
				<verse number="58">พระเยซู​ตอบ​ว่า “หมา​จิ้งจอก​ยัง​มี​โพรง นก​ยัง​มี​รัง แต่​บุตร​มนุษย์​ไม่​มี​ที่​ให้​วาง​ศีรษะ​ลง​นอน”</verse>
				<verse number="59">พระองค์​พูด​กับ​ชาย​อีก​คน​หนึ่ง​ว่า “ตาม​เรา​มา” แต่​เขา​ตอบ​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ขอ​ให้​ข้าพเจ้า​ไป​ฝัง​ศพ​พ่อ​ก่อน”</verse>
				<verse number="60">พระเยซู​บอก​เขา​ว่า “ปล่อย​ให้​คน​ตาย​ฝัง​คน​ตาย​เถิด ส่วน​เจ้า​จง​ไป​ประกาศ​เรื่อง​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="61">อีก​คน​บอก​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ติดตาม​องค์​พระผู้เป็นเจ้า แต่​ขอ​กลับ​ไป​ร่ำลา​ครอบครัว​ก่อน”</verse>
				<verse number="62">พระเยซู​พูด​ว่า “ผู้​ที่​จับ​คันไถ​แล้ว​ยัง​เหลียว​มอง​หลัง ก็​ไม่​เหมาะ​จะ​รับใช้​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ต่อมา​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​แต่งตั้ง​สาวก​อีก​เจ็ด​สิบ​สอง​คน แล้ว​ส่ง​ออก​ไป​เป็น​คู่​ๆ ให้​ล่วงหน้า​พระองค์​ไป​ทุก​เมือง​และ​ทุก​แห่ง​ที่​พระองค์​จะ​ไป</verse>
				<verse number="2">พระองค์​บอก​พวก​เขา​ว่า “พืช​ผล​ที่​ต้อง​เก็บเกี่ยว​มี​มาก แต่​คน​งาน​มี​น้อย ดังนั้น​จง​ขอ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​แห่ง​การ​เก็บเกี่ยว ให้​ส่ง​คน​งาน​มา​เก็บเกี่ยว​พืช​ผล​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ไป​เถอะ! เรา​กำลัง​ส่ง​เจ้า​ออก​ไป​เหมือน​ลูก​แกะ​ท่ามกลาง​ฝูง​หมา​ป่า</verse>
				<verse number="4">อย่า​เอา​ถุง​เงิน ย่าม หรือ​รองเท้า​ไป และ​ไม่​ต้อง​แวะ​ทักทาย​ใคร​ระหว่าง​ทาง</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ใด จง​พูด​ก่อน​ว่า ‘ขอ​ให้​บ้าน​นี้​มี​สันติสุข’</verse>
				<verse number="6">ถ้า​มี​คน​รัก​สันติสุข​อยู่​ที่​นั่น สันติสุข​ของ​เจ้า​ก็​จะ​อยู่​กับ​เขา ถ้า​ไม่​เช่น​นั้น​สันติสุข​ก็​จะ​กลับ​คืน​มา​หา​เจ้า</verse>
				<verse number="7">จง​พัก​ที่​บ้าน​นั้น กิน​และ​ดื่ม​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ให้ เพราะ​คน​งาน​สมควร​ได้​รับ​ค่า​จ้าง​ของ​ตน อย่า​เที่ยว​ย้าย​จาก​บ้าน​นี้​ไป​บ้าน​นั้น</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ไหน และ​ได้​รับ​การ​ต้อนรับ เจ้า​จง​กิน​สิ่ง​ที่​เขา​จัด​ให้</verse>
				<verse number="9">จง​รักษา​คน​เจ็บ​ป่วย​ที่​นั่น​และ​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​มา​ใกล้​พวก​ท่าน​แล้ว’</verse>
				<verse number="10">แต่​ถ้า​เข้า​ไป​เมือง​ที่​ไม่​มี​ใคร​ไม่​ต้อนรับ จง​ไป​ที่​กลาง​ถนน​แล้ว​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="11">‘แม้​แต่​ฝุ่น​จาก​เมือง​ของ​ท่าน​ที่​ติด​เท้า​เรา เรา​ก็​จะ​เช็ด​ออก​เป็น​การ​เตือน​พวก​ท่าน แต่​จง​แน่​ใจ​ใน​สิ่ง​นี้​ว่า อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​มา​ใกล้​แล้ว’</verse>
				<verse number="12">เรา​บอก​ว่า ใน​วัน​นั้น​โทษ​ของ​เมือง​โสโดม​จะ​เบา​กว่า​โทษ​ของ​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="13">วิบัติ​แก่​เจ้า ชาว​โคราซิน​และ​ชาว​เบธไซดา หาก​การ​อัศจรรย์​ที่​ทำ​ใน​เมือง​ของ​เจ้า ได้​ทำ​ใน​เมือง​ไทระ​และ​ไซดอน พวก​เขา​คง​กลับ​ใจ​ใหม่​ด้วย​การ​นุ่ง​ผ้า​กระสอบ​นั่ง​บน​กอง​ขี้เถ้า​ไป​นาน​แล้ว</verse>
				<verse number="14">แต่​ใน​การ​พิพากษา​นั้น โทษ​ของ​เมือง​ไทระ​และ​ไซดอน​จะ​เบา​กว่า​โทษ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">ส่วน​เจ้า เมือง​คาเปอรนาอุม เจ้า​จะ​ถูก​ยก​ขึ้น​สูง​เทียม​ฟ้า​สวรรค์​หรือ ไม่​เลย เจ้า​จะ​ต้อง​ลง​ไป​ใน​แดน​คน​ตาย​ต่าง​หาก</verse>
				<verse number="16">ใคร​ที่​ฟัง​เจ้า​ก็​ฟัง​เรา ใคร​ที่​ไม่​ยอม​รับ​เจ้า​ก็​ไม่​ยอม​รับ​เรา ใคร​ที่​ไม่​ยอม​รับ​เรา​ก็​ไม่​ยอม​รับ​พระองค์​ผู้​ส่ง​เรา​มา”</verse>
				<verse number="17">สาวก​เจ็ด​สิบ​สอง​คน​กลับ​มา​ด้วย​ความ​ยินดี และ​พูด​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ด้วย​นาม​ของ​พระองค์ แม้​แต่​พวก​ผี​ก็​สยบ​ต่อ​พวก​เรา”</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ตอบ​ว่า “เรา​เห็น​ซาตาน​หล่น​ลง​จาก​ฟ้า​เหมือน​ฟ้า​แลบ</verse>
				<verse number="19">เรา​ให้​สิทธิ​อำนาจ​กับ​พวก​เจ้า​ที่​จะ​เหยียบ​งู​ร้าย​และ​แมงป่อง และ​ให้​มี​ชัยชนะ​เหนือ​อำนาจ​ทั้ง​สิ้น​ของ​ศัตรู ไม่​มี​อะไร​ทำ​อันตราย​เจ้า​ได้</verse>
				<verse number="20">แต่​อย่า​ยินดี​กับ​การ​ที่​พวก​ผี​ยอม​สยบ​ให้ แต่​จง​ยินดี​ที่​เจ้า​มี​ชื่อ​จด​ไว้​ใน​สวรรค์”</verse>
				<verse number="21">ใน​เวลา​นั้น พระเยซู​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ยินดี​ผ่าน​ทาง​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ และ​กล่าว​ว่า “พระบิดา องค์​พระผู้เป็นเจ้า​แห่ง​ฟ้า​สวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก ขอ​สรรเสริญ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​ปิด​บัง​สิ่ง​เหล่า​นี้​จาก​คน​ฉลาด​และ​คน​รอบรู้ แต่​เปิดเผย​กับ​เด็ก​เล็ก​ๆ ใช่แล้ว​พระบิดา นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระองค์​ยินดี​ทำ</verse>
				<verse number="22">พระบิดา​ได้​มอบ​ทุก​สิ่ง​แก่​เรา ไม่​มี​ใคร​รู้จัก​พระบุตร​ว่า​เป็น​ใคร​นอกจาก​พระบิดา และ​ไม่​มี​ใคร​รู้จัก​พระบิดา​ว่า​เป็น​ใคร​นอกจาก​พระบุตร​กับ​คน​ที่​พระบุตร​เลือก​จะ​เปิดเผย​พระบิดา​แก่​เขา”</verse>
				<verse number="23">จาก​นั้น​พระองค์​หัน​มา​พูด​กับ​สาวก​เป็น​การ​ส่วนตัว​ว่า “พระพร​มี​แด่​ดวงตา​ซึ่ง​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​พวก​เจ้า​เห็น</verse>
				<verse number="24">เพราะ​เรา​บอก​ว่า มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​และ​กษัตริย์​มากมาย​อยาก​เห็น​สิ่ง​ที่​เจ้า​เห็น แต่​ไม่​ได้​เห็น และ​อยาก​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​เจ้า​ได้ยิน แต่​ไม่​ได้ยิน”</verse>
				<verse number="25">มี​ผู้​เชี่ยวชาญ​กฎ​บัญญัติ​คน​หนึ่ง​ยืน​ขึ้น​ทดสอบ​พระเยซู เขา​ถาม​ว่า “อาจารย์ ข้าพเจ้า​ต้อง​ทำ​สิ่ง​ใด​จึง​จะ​ได้​รับ​ชีวิต​นิรันดร์”</verse>
				<verse number="26">พระองค์​ตอบ​ว่า “กฎ​บัญญัติ​เขียน​ไว้​ว่า​อย่างไร อ่าน​แล้ว​เข้าใจ​ว่า​อย่างไร”</verse>
				<verse number="27">เขา​ตอบ​ว่า “ ‘จง​รัก​องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้า​ของ​ท่าน​อย่าง​สุด​ใจ สุด​จิต สุด​กำลัง และ​สุด​ความ​คิด​ของ​ท่าน’ และ ‘จง​รัก​เพื่อนบ้าน​เหมือน​รัก​ตนเอง’ ”</verse>
				<verse number="28">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ถูก​แล้ว จง​ทำ​ตาม​นี้ แล้ว​ท่าน​จะ​ได้​ชีวิต”</verse>
				<verse number="29">แต่​เขา​อยาก​รักษา​หน้า​ตัวเอง จึง​ถาม​พระเยซู​ว่า “แล้ว​ใคร​คือ​เพื่อนบ้าน​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="30">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ชาย​คน​หนึ่ง​ถูก​โจร​ปล้น​ระหว่าง​เดินทาง​จาก​เยรูซาเล็ม​ไป​เยรีโค พวก​โจร​ถอด​เอา​เสื้อ​ผ้า​ของ​เขา​ไป ทุบ​ตี​เขา​ปาง​ตาย​แล้ว​จาก​ไป</verse>
				<verse number="31">มี​ปุโรหิต​คน​หนึ่ง​บังเอิญ​ผ่าน​มา​ทาง​นั้น เมื่อ​เห็น​คน​เจ็บ​ก็​เลี่ยง​ไป​เดิน​อีก​ฟาก​หนึ่ง</verse>
				<verse number="32">คน​เลวี​ก็​เหมือน​กัน พอ​เห็น​เขา​ก็​เลี่ยง​ไป​เดิน​อีก​ฟาก​หนึ่ง</verse>
				<verse number="33">แต่​ชาว​สะมาเรีย​คน​หนึ่ง​เดินทาง​ผ่าน​มา พอ​เห็น​เขา​ก็​สงสาร</verse>
				<verse number="34">และ​เข้า​ไป​ช่วย เอา​น้ำมัน​กับ​เหล้า​องุ่น​เท​ใส่​แผล พัน​แผล​ให้ แล้ว​ประคอง​ชาย​ผู้​นั้น​ขึ้น​ลา​ของ​ตน พา​ไป​ที่​โรงแรม​และ​ดูแล​เขา</verse>
				<verse number="35">วัน​รุ่ง​ขึ้น​ชาว​สะมาเรีย​ให้​เงิน​สอง​เดนาริอัน กับ​ผู้​ดูแล​โรงแรม​และ​บอก​ว่า ‘ช่วย​ดูแล​เขา​ด้วย และ​ตอน​ขา​กลับ ถ้า​มี​ส่วน​เกิน​ข้าพเจ้า​จะ​จ่าย​ให้’</verse>
				<verse number="36">เจ้า​คิด​ว่า​ใน​สาม​คน​นี้ คน​ไหน​คือ​เพื่อนบ้าน​ของ​ชาย​ที่​ถูก​ปล้น”</verse>
				<verse number="37">ผู้​เชี่ยวชาญ​กฎ​บัญญัติ​ตอบ​ว่า “คน​ที่​เมตตา​เขา” พระเยซู​จึง​บอก​เขา​ว่า “จง​ไป​ทำ​อย่าง​เดียว​กัน”</verse>
				<verse number="38">ขณะ​ที่​พระเยซู​และ​พวก​สาวก​กำลัง​เดินทาง พระองค์​ก็​มา​ถึง​หมู่บ้าน​แห่ง​หนึ่ง ที่​นั่น​มี​ผู้หญิง​ชื่อ​มารธา​เปิด​บ้าน​ต้อนรับ​พระองค์</verse>
				<verse number="39">มารีย์​น้อง​สาว​ของ​มารธา​นั่ง​อยู่​แทบ​เท้า​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​ฟัง​พระองค์​พูด</verse>
				<verse number="40">แต่​มารธา​วุ่น​อยู่​กับ​การ​เตรียม​งาน​ที่​ต้อง​ทำ​ทั้งหมด เธอ​มา​หา​พระองค์​แล้ว​ถาม​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระองค์​ไม่​สนใจ​เลย​หรือ​ที่​น้อง​สาว​ทิ้ง​ให้​ดิฉัน​ทำงาน​อยู่​คน​เดียว สั่ง​ให้​เธอ​มา​ช่วย​ดิฉัน​ด้วย!”</verse>
				<verse number="41">องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ตอบ​ว่า “มารธา มารธา เจ้า​กังวล​และ​ไม่​พอใจ​กับ​หลาย​สิ่ง​หลาย​อย่าง</verse>
				<verse number="42">แต่​มี​เพียง​สิ่ง​เดียว​เท่านั้น​ที่​จำเป็น มารีย์​ได้​เลือก​สิ่ง​ที่​ดี​กว่า​แล้ว และ​ไม่​มี​ใคร​จะ​เอา​สิ่ง​นั้น​ไป​จาก​เธอ​ได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">พระเยซู​อธิษฐาน​ใน​ที่​แห่ง​หนึ่ง เมื่อ​อธิษฐาน​จบ​แล้ว สาวก​คน​หนึ่ง​มา​บอก​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า โปรด​สอน​พวก​เรา​ให้​อธิษฐาน​เหมือน​ที่​ยอห์น​สอน​ศิษย์​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ตอบ​ว่า “เมื่อ​อธิษฐาน​จง​กล่าว​ว่า ‘พระบิดา ขอ​ให้​นาม​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​เทิดทูน​สักการะ ขอ​ให้​อาณาจักร​ของ​พระองค์​มา​ตั้ง​อยู่</verse>
				<verse number="3">ขอ​โปรด​มอบ​อาหาร​ประจำ​วัน​แก่​พวก​เรา​ใน​แต่ละ​วัน</verse>
				<verse number="4">ขอ​ยก​โทษ​บาป​ของ​เรา เพราะ​เรา​ยก​โทษ​ทุก​คน​ที่​ทำ​ผิด​บาป​ต่อ​เรา และ​ขอ​อย่า​นำ​เรา​เข้า​ไป​สู่​สิ่ง​ล่อ​ใจ ’ ”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พระเยซู​พูด​กับ​เขา​ว่า “สมมุติ​ว่า​มี​เพื่อน​มา​หา​ตอน​เที่ยง​คืน และ​บอก​ว่า ‘ขอ​ยืม​ขนมปัง​สัก​สาม​ก้อน​เถอะ</verse>
				<verse number="6">เพราะ​มี​เพื่อน​คน​หนึ่ง​เพิ่ง​เดินทาง​มา​เยี่ยม แต่​ข้าพเจ้า​ไม่​มี​อะไร​ให้​เขา​กิน’ ”</verse>
				<verse number="7">“แล้ว​คน​ที่​อยู่​ใน​บ้าน​ก็​ตอบ​ว่า ‘อย่า​มา​กวน​ใจ​เรา​เลย ประตู​ปิด​ลง​กลอน​แล้ว และ​ลูก​ๆ ก็​นอน​อยู่​กับ​เรา​บน​เตียง เรา​ลุก​ไป​หยิบ​อะไร​ให้​ไม่​ได้​หรอก’ ”</verse>
				<verse number="8">เรา​บอก​ว่า “แม้​เขา​จะ​ไม่​ลุก​ไป​หยิบ​ขนมปัง​ให้​เพราะ​มิตรภาพ แต่​เพราะ​เจ้า​กล้า​ขอ​อย่าง​ไม่​อาย เขา​ก็​จะ​ลุก​ไป​หยิบ​ให้​เท่า​ที่​เจ้า​ต้องการ ”</verse>
				<verse number="9">ฉะนั้น​เรา​บอก​ว่า “จง​ขอ​แล้ว​จะ​ได้​รับ จง​หา​แล้ว​จะ​พบ จง​เคาะ​แล้ว​ประตู​จะ​เปิด​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="10">เพราะ​ทุก​คน​ที่​ขอ​ก็​ได้​รับ คน​ที่​แสวงหา​ก็​พบ และ​คน​ที่​เคาะ ประตู​ก็​จะ​เปิด​ให้</verse>
				<verse number="11">ใคร​บ้าง​ใน​พวก​เจ้า​ที่​เป็น​พ่อ ถ้า​ลูก​ขอ ปลา​แล้ว​จะ​ให้​งู</verse>
				<verse number="12">หรือ​ขอ​ไข่​แล้ว​จะ​เอา​แมงป่อง​ให้</verse>
				<verse number="13">ถ้า​เจ้า​เอง​ที่​เป็น​คน​ชั่ว​ยัง​รู้จัก​ให้​สิ่ง​ดี​แก่​ลูก​ของ​ตน ยิ่ง​กว่า​นั้น​สัก​เท่าใด พระบิดา​ใน​สวรรค์​จะ​ให้​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​แก่​คน​ที่​ขอ​ต่อ​พระองค์”</verse>
				<verse number="14">พระเยซู​กำลัง​ขับ​ผี​ใบ้ เมื่อ​ผี​ออก​แล้ว​คน​ใบ้​จึง​พูด​ได้ และ​ผู้​คน​ก็​อัศจรรย์​ใจ</verse>
				<verse number="15">แต่​บาง​คน​พูด​ว่า “เขา​ขับ​ผี​ออก​โดย​เบเอลเซบูล​เจ้า​แห่ง​ผี”</verse>
				<verse number="16">บาง​คน​ก็​ทดสอบ​พระองค์​โดย​ขอ​หมาย​สำคัญ​จาก​สวรรค์</verse>
				<verse number="17">พระเยซู​รู้​ความ​คิด​ของ​พวก​เขา​และ​พูด​ว่า “อาณาจักร​ใด​แตกแยก​กัน​เอง​จะ​ถูก​ทำลาย และ​ครอบครัว​ไหน​ที่​แตกแยก​กัน​เอง​จะ​ล่ม​สลาย</verse>
				<verse number="18">ถ้า​ซาตาน​แตกแยก​กับ​ตัว​มัน​เอง อาณาจักร​ของ​มัน​จะ​ตั้ง​อยู่​ได้​อย่างไร ที่​เรา​พูด​อย่าง​นี้ เพราะ​ท่าน​ว่า​เรา​ขับ​ผี​ออก​โดย​เบเอลเซบูล</verse>
				<verse number="19">ตอน​นี้​ถ้า​เรา​ขับ​ผี​ออก​โดย​เบเอลเซบูล แล้ว​สาวก​ของ​พวก​ท่าน​ขับ​ผี​ออก​โดย​ใคร ดังนั้น​พวก​เขา​นี่​แหละ​จะ​เป็น​คน​ตัดสิน​ท่าน</verse>
				<verse number="20">แต่​ถ้า​เรา​ขับ​ผี​ออก​ด้วย​นิ้ว​มือ​ของ​พระเจ้า อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ก็​มา​ถึง​ท่าน​แล้ว</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​คน​ที่​แข็งแรง​ถือ​อาวุธ​ครบ​มือ เฝ้า​ระวัง​บ้าน​ของ​ตน ทรัพย์สิน​ของ​เขา​ก็​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="22">แต่​ถ้า​มี​คน​ที่​แข็งแรง​กว่า​มา​โจมตี​และ​ชนะ ชิง​อาวุธ​ที่​เขา​เชื่อ​มั่น​ไป​แล้ว​ปล้น​ทรัพย์​ของ​เขา​เอา​ไป​แบ่ง​กัน</verse>
				<verse number="23">คน​ที่​ไม่​อยู่​ฝ่าย​เรา​ก็​ต่อต้าน​เรา และ​คน​ที่​ไม่​รวม​อยู่​กับ​เรา​ก็​กระจัด​กระจาย​ไป</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​วิญญาณ​โสโครก​ออก​จาก​ใคร​แล้ว มัน​ก็​จะ​ไป​ตาม​ถิ่น​แห้ง​แล้ง หา​ที่​หยุด​พัก และ​เมื่อ​ไม่​พบ มัน​จึง​พูด​ว่า ‘ข้า​จะ​กลับ​ไป​ยัง​บ้าน​ที่​ข้า​จาก​มา’</verse>
				<verse number="25">พอ​มา​ถึง​ก็​พบ​ว่า​บ้าน​นั้น​เก็บ​กวาด​สะอาด และ​จัด​เป็น​ระเบียบ​เรียบร้อย</verse>
				<verse number="26">มัน​จึง​ไป​พา​วิญญาณ​อื่น​ๆ อีก​เจ็ด​ตน​ซึ่ง​ร้าย​กว่า​ตัว​มัน​เอง​เข้า​ไป​อยู่​ที่​นั่น และ​ในที่สุด​สภาพ​ของ​คน​นั้น​ก็​เลว​ร้าย​ยิ่ง​กว่า​ตอน​แรก​เสีย​อีก”</verse>
				<verse number="27">ขณะ​พระเยซู​กำลัง​พูด​เรื่อง​นี้​อยู่ หญิง​คน​หนึ่ง​ใน​ฝูงชน​ก็​ร้อง​ขึ้น​ว่า “พระพร​เป็น​ของ​แม่​ผู้​ให้​กำเนิด​และ​ให้​น้ำ​นม​แก่​ท่าน”</verse>
				<verse number="28">พระองค์​ตอบ​ว่า “พระพร​มี​แก่​บรรดา​คน​ที่​ได้ยิน​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​และ​เชื่อ​ฟัง​ต่าง​หาก”</verse>
				<verse number="29">ขณะ​ที่​ฝูง​ชน​หลั่ง​ไหล​กัน​มา พระเยซู​กล่าว​ว่า “คน​ใน​ยุค​ชั่ว​ร้าย​นี้​ขอ​หมาย​สำคัญ แต่​จะ​ไม่​ได้​รับ​หมาย​สำคัญ​ใด​ๆ ยกเว้น​หมาย​สำคัญ​ของ​โยนาห์</verse>
				<verse number="30">เพราะ​โยนาห์​เป็น​หมาย​สำคัญ​ให้​ชาว​นีนะเวห์ บุตร​มนุษย์​ก็​เป็น​หมาย​สำคัญ​ให้​คน​ยุค​นี้​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="31">ใน​วัน​พิพากษา ราชินี​แห่ง​แดน​ใต้​จะ​ลุก​ขึ้น​พร้อม​กับ​คน​ยุค​นี้ และ​กล่าว​โทษ​พวก​เขา เพราะ​เธอ​มา​จาก​สุด​ปลาย​โลก เพื่อ​รับ​ฟัง​สติ​ปัญญา​ของ​โซโลมอน และ​ผู้​ที่​เป็น​ใหญ่​กว่า​โซโลมอน​ก็​อยู่​ที่​นี่​เวลา​นี้</verse>
				<verse number="32">ใน​วัน​พิพากษา ชาว​นีนะเวห์​จะ​ยืน​ขึ้น​พร้อม​กับ​คน​ยุค​นี้ และ​กล่าว​โทษ​พวก​เขา เพราะ​ชาว​นีนะเวห์​ได้​กลับ​ใจ​ใหม่​โดย​คำ​เทศนา​ของ​โยนาห์ และ​ที่​เป็น​ใหญ่​กว่า​โยนาห์​ก็​อยู่​ที่​นี่​เวลา​นี้</verse>
				<verse number="33">ไม่​มี​ใคร​จุด​ตะเกียง​แล้ว​วาง​ไว้​ใน​ที่​ซ่อนเร้น​หรือ​เอา​ฝา​ครอบ แต่​จะ​ตั้ง​ไว้​บน​เชิง​ตะเกียง เพื่อ​คน​ที่​เข้า​มา​จะ​เห็น​แสง​สว่าง</verse>
				<verse number="34">ดวงตา​ของ​ท่าน​คือ​ประทีป​ของ​ร่างกาย หาก​ตา​ของ​ท่าน​ปกติ ทั้ง​ร่างกาย​ก็​จะ​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​สว่าง​เช่น​กัน แต่​เมื่อ​ตา​ของ​ท่าน​ผิด​ปกติ กาย​ของ​ท่าน​ก็​จะ​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​มืด​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="35">ดังนั้น จง​ระวัง​อย่า​ให้​แสง​สว่าง​ใน​ตัว​ท่าน​กลับ​มืด​มิด</verse>
				<verse number="36">เพราะ​ฉะนั้น ถ้า​กาย​ของ​ท่าน​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​สว่าง และ​ไม่​มี​ส่วน​ใด​มืด​เลย ทั้ง​กาย​ก็​จะ​สว่าง​ไสว​เหมือน​เมื่อ​แสง​ตะเกียง​ส่อง​มา​ยัง​ท่าน”</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​พระเยซู​พูด​จบ ฟาริสี​คน​หนึ่ง​เชิญ​พระองค์​ไป​กิน​อาหาร​ด้วย พระองค์​จึง​เข้า​ไป​ที่​โต๊ะ​อาหาร</verse>
				<verse number="38">แต่​ฟาริสี​คน​นั้น​สังเกต​เห็น​ว่า​พระองค์​ไม่​ได้​ล้าง​มือ​ก่อน​กิน​อาหาร​ก็​แปลกใจ</verse>
				<verse number="39">แล้ว​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​บอก​เขา​ว่า “เจ้า​พวก​ฟาริสี เจ้า​ล้าง​ถ้วย​ชาม​แค่​ด้าน​นอก แต่​ด้าน​ใน​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​โลภ​และ​ความ​ชั่ว​ร้าย</verse>
				<verse number="40">เจ้า​พวก​คน​เขลา! ผู้​ที่​สร้าง​ด้าน​นอก​ก็​สร้าง​ด้าน​ใน​ด้วย​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="41">ฉะนั้น​จง​มี​ใจ​เอื้อเฟื้อ​แก่​คน​ยากไร้ แล้ว​ทุก​สิ่ง​จะ​สะอาด​สำหรับ​เจ้า</verse>
				<verse number="42">วิบัติ​แก่​เจ้า พวก​ฟาริสี เจ้า​ถวาย​สิบลด​ของ​สะระแหน่ ต้น​รูย์ และ​เครื่องเทศ​อื่น​ๆ ทั้งหมด​แด่​พระเจ้า แต่​เจ้า​ละเลย​ความ​ยุติธรรม​และ​ความ​รัก​ต่อ​พระเจ้า เจ้า​ควร​ปฏิบัติ​อย่าง​หลัง​โดย​ไม่​ละทิ้ง​อย่าง​แรก</verse>
				<verse number="43">วิบัติ​แก่​เจ้า พวก​ฟาริสี เพราะ​เจ้า​ชอบ​นั่ง​ที่​สำคัญ​ที่​สุด​ใน​ธรรม​ศาลา​และ​คำ​ทักทาย​อย่าง​นับ​หน้า​ถือ​ตา​ใน​ตลาด</verse>
				<verse number="44">วิบัติ​แก่​เจ้า เพราะ​เจ้า​เป็น​เหมือน​หลุม​ฝัง​ศพ​ที่​ไม่​ได้​ทำ​เครื่องหมาย​ไว้ ผู้​คน​เดิน​ย่ำ​โดย​ไม่​รู้​ว่า​เป็น​หลุม​ฝัง​ศพ”</verse>
				<verse number="45">ผู้​เชี่ยวชาญ​กฎ​บัญญัติ​คน​หนึ่ง​พูด​ว่า “อาจารย์ ท่าน​พูด​อย่าง​นี้​ก็​สบประมาท​พวก​เรา​ด้วย”</verse>
				<verse number="46">พระเยซู​ตอบ​ว่า “และ​เจ้า​พวก​เชี่ยวชาญ​กฎ​บัญญัติ วิบัติ​แก่​เจ้า เพราะ​เจ้า​วาง​ภาระ​ที่​แบก​แทบ​ไม่​ไหว​ให้​คน​อื่น ส่วน​ตัวเอง​แม้​แต่​นิ้ว​เดียว​ก็​ไม่​ขยับ​ช่วย​พวก​เขา​เลย</verse>
				<verse number="47">วิบัติ​แก่​เจ้า เพราะ​เจ้า​สร้าง​อนุสาวรีย์​เหนือ​อุโมงค์​วาง​ศพ​ให้​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ และ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​เอง​ที่​ฆ่า​พวก​เขา</verse>
				<verse number="48">ดังนั้น เจ้า​ยืนยัน​ว่า​สิ่ง​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​ตัวเอง​ทำ​ไว้​นั้น​ถูกต้อง พวก​เขา​เข่นฆ่า​ผู้​เผย​พระวจนะ ส่วน​พวก​เจ้า​ก็​ทำ​ต่อ​จน​สำเร็จ​โดย​สร้าง​อนุสาวรีย์​เหนือ​อุโมงค์​วาง​ศพ​ให้</verse>
				<verse number="49">เพราะ​เหตุ​นี้ พระเจ้า​กล่าว​ด้วย​ปัญญา​ว่า ‘เรา​จะ​ส่ง​ผู้​เผย​พระวจนะ​และ​อัครทูต​ไป​หา​พวก​เขา ซึ่ง​บาง​คน​ก็​จะ​ถูก​เขา​ฆ่า และ​บาง​คน​จะ​ถูก​ข่มเหง’</verse>
				<verse number="50">ฉะนั้น คน​ใน​ยุค​นี้​จะ​ต้อง​รับผิดชอบ​เลือด​ของ​บรรดา​ผู้​เผย​พระวจนะ​ซึ่ง​หลั่ง​ริน​ตั้งแต่​แรก​สร้าง​โลก</verse>
				<verse number="51">นับ​จาก​เลือด​ของ​อาแบล​ไป​จน​ถึง​เลือด​ของ​เศคาริยาห์​ที่​ถูก​ฆ่า​ระหว่าง​แท่น​บูชา​กับ​สถาน​นมัสการ เรา​บอก​ท่าน​ว่า​คน​ใน​ยุค​นี้​จะ​ต้อง​รับผิดชอบ​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="52">วิบัติ​แก่​เจ้า พวก​ผู้​เชี่ยวชาญ​กฎ​บัญญัติ เพราะ​เจ้า​เอา​กุญแจ​แห่ง​ความ​รู้​ไป ตัว​เจ้า​เอง​ก็​ไม่​เข้า​ไป แล้ว​ยัง​ขัด​ขวาง​คน​ที่​กำลัง​จะ​เข้า​ไป​อีก”</verse>
				<verse number="53">เมื่อ​พระเยซู​ออก​ไป​ด้าน​นอก พวก​ฟาริสี​กับ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​ก็​เริ่ม​ต่อต้าน​พระองค์​อย่าง​รุนแรง​และ​รุม​ถาม​พระองค์</verse>
				<verse number="54">เพื่อ​จ้อง​จับ​ผิด​สิ่ง​ที่​พระองค์​อาจ​จะ​พูด​ออก​มา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ใน​ช่วง​นั้น​มี​ฝูงชน​หลาย​พัน​คน​มา​ชุมนุม​จน​เบียด​เสียด​กัน พระเยซู​เริ่ม​พูด​กับ​เหล่า​สาวก​ก่อน​ว่า “จง ระแวดระวัง​เชื้อ​ของ​พวก​ฟาริสี คือ​ความ​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด</verse>
				<verse number="2">ทุก​สิ่ง​ที่​ปิด​บัง​ไว้​จะ​ถูก​เปิดเผย หรือ​ที่​ซ่อน​ไว้​ก็​จะ​มี​คน​รู้​เห็น</verse>
				<verse number="3">สิ่ง​ที่​พูด​ใน​ที่​มืด จะ​ได้ยิน​ใน​ที่​แจ้ง และ​สิ่ง​ที่​เจ้า​กระซิบ​ที่​หู​ใน​ห้อง​ส่วนตัว​จะ​ถูก​ประกาศ​จาก​ดาดฟ้า​หลังคา​บ้าน</verse>
				<verse number="4">เพื่อน​รัก เรา​บอก​เจ้า​ว่า อย่า​กลัว​คน​ที่​ฆ่า​ได้​แต่​กาย แล้ว​หลัง​จาก​นั้น​ก็​ทำ​อะไร​ไม่​ได้​อีก</verse>
				<verse number="5">แต่​เรา​จะ​บอก​ว่า​ควร​กลัว​ใคร จง​เกรงกลัว​พระองค์​ผู้​ที่​มี​อำนาจ​โยน​ท่าน​ลง​นรก​หลังจาก​ได้​ฆ่า​กาย​ของ​ท่าน​แล้ว ใช่ เรา​บอก​ว่า​ให้​เกรง​กลัว​พระองค์</verse>
				<verse number="6">นก​กระจาบ​ห้า​ตัว​ขาย​กัน​สอง​บาท​ไม่​ใช่​หรือ แต่​ไม่​มี​นก​สัก​ตัว​ที่​พระเจ้า​ลืม</verse>
				<verse number="7">อัน​ที่​จริง​ผม​ทุก​เส้น​บน​ศีรษะ​เจ้า​ก็​นับ​ไว้​แล้ว อย่า​กลัว​เลย เจ้า​มี​ค่า​กว่า​นก​กระจาบ​หลาย​ตัว</verse>
				<verse number="8">เรา​บอก​เจ้า​ว่า ใคร​ที่​ยอม​รับ​เรา​ต่อหน้า​คน​อื่น บุตร​มนุษย์​ก็​จะ​ยอม​รับ​เขา​ต่อหน้า​ทูตสวรรค์​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="9">แต่​ใคร​ที่​ตัดขาด​เรา​ต่อหน้า​คน​อื่น คน​นั้น​ก็​จะ​ถูก​ตัดขาด​ต่อ​หน้า​ทูตสวรรค์​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="10">และ​ทุก​คน​ที่​กล่าว​ต่อต้าน​บุตร​มนุษย์​จะ​ได้​รับ​การ​ยก​โทษ แต่​ใคร​พูด​หมิ่น​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ จะ​ไม่​ได้​รับ​การ​ยก​โทษ​เลย</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ถูก​นำ​ตัว​ไป​อยู่​ต่อ​หน้า​ธรรม​ศาลา พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​และ​ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ อย่า​กังวล​ว่า​จะ​แก้ต่าง​ให้​ตนเอง​หรือ​จะ​พูด​ว่า​อย่างไร</verse>
				<verse number="12">เพราะ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​จะ​สอน​เจ้า​ว่า​ควร​พูด​อะไร​ใน​เวลา​นั้น”</verse>
				<verse number="13">คน​ใน​ฝูงชน​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “อาจารย์ ท่าน​ช่วย​บอก​พี่​ชาย​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​แบ่ง​มรดก​กับ​ข้าพเจ้า​ด้วย”</verse>
				<verse number="14">พระเยซู​ตอบ​ว่า “พ่อ​หนุ่ม ใคร​ตั้ง​เรา​ให้​เป็น​ผู้​พิพากษา​หรือ​ผู้​แบ่ง​มรดก​ให้​เจ้า”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ระวัง​ให้​ดี! จง​หลีก​เลี่ยง​ความ​โลภ​ทุก​ชนิด เพราะ​ชีวิต​ไม่​ได้​อยู่​ที่​การ​มี​ทรัพย์​สิ่ง​ของ​เหลือเฟือ”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พระองค์​เล่า​เรื่อง​อุปมา​ว่า “ที่ดิน​ของ​เศรษฐี​คน​หนึ่ง​เกิด​ผล​อุดม​สมบูรณ์</verse>
				<verse number="17">เขา​คิด​ใน​ใจ​ว่า ‘จะ​ทำ​อย่างไร​ดี เรา​ไม่​มี​ที่​เก็บ​พืช​ผล’</verse>
				<verse number="18">เขา​จึง​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​ทำ​อย่าง​นี้ คือ​รื้อ​ยุ้งฉาง แล้ว​สร้าง​ให้​ใหญ่​ขึ้น ไว้​เก็บ​พืช​ผล​และ​ข้าวของ​ทั้งหมด’</verse>
				<verse number="19">แล้ว​เรา​จะ​บอก​ตัวเอง​ว่า ‘เรา​มี​พืช​ผล​มากมาย​เก็บ​ไว้​พอ​อีก​หลาย​ปี ใช้​ชีวิต​ให้​สบาย กิน​ดื่ม และ​รื่นเริง​เถอะ’</verse>
				<verse number="20">แต่​พระเจ้า​พูด​กับ​เขา​ว่า ‘เจ้า​คน​โง่! คืน​นี้​ชีวิต​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​เรียก​คืน แล้ว​สิ่ง​ที่​เจ้า​สะสม​ไว้​เพื่อ​ตัวเอง​จะ​เป็น​ของ​ใคร’</verse>
				<verse number="21">คน​ที่​สะสม​ทรัพย์​สมบัติ​ไว้​เพื่อ​ตนเอง​แต่​ไม่​ได้​มั่ง​มี​เพื่อ​พระเจ้า​จะ​เป็น​เช่น​นี้”</verse>
				<verse number="22">แล้ว​พระเยซู​พูด​กับ​พวก​สาวก​ว่า “ดังนั้น เรา​บอก​ว่า อย่า​วิตก​กังวล​เรื่อง​ชีวิต​เลย​ว่า​จะ​กิน​อะไร หรือ​จะ​สวม​ใส่​อะไร</verse>
				<verse number="23">เพราะ​ชีวิต​มี​อะไร​มาก​กว่า​เรื่อง​อาหาร ร่างกาย​มี​อะไร​มาก​กว่า​เรื่อง​เสื้อ​ผ้า</verse>
				<verse number="24">ลอง​พิจารณา​ดู​นก​กา มัน​ไม่​ได้​หว่าน​หรือ​เก็บ​เกี่ยว ไม่​มี​ที่​เก็บ​ของ​หรือ​ยุ้งฉาง แต่​พระเจ้า​ก็​เลี้ยงดู​พวก​มัน และ​เจ้า​มี​ค่า​มาก​ยิ่ง​กว่า​นก</verse>
				<verse number="25">ใคร​บ้าง​ใน​พวก​เจ้า​ที่​วิตก​กังวล​แล้ว​จะ​ยืด​ชีวิต​ตัวเอง​ได้​อีก​ชั่วโมง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="26">ใน​เมื่อ​เรื่อง​เล็ก​น้อย​แค่​นี้​ยัง​ทำ​ไม่​ได้ แล้ว​จะ​กังวล​เรื่อง​อื่น​ๆ ไป​ทำไม</verse>
				<verse number="27">ลอง​พิจารณา​ว่า ดอกไม้​ป่า​โต​ได้​อย่างไร มัน​ไม่​ได้​ลง​แรง​หรือ​ปั่น​ด้าย แต่​เรา​บอก​ว่า​แม้​โซโลมอน​ที่​สวม​ชุด​หรูหรา​งดงาม ก็​ยัง​ไม่​งาม​สง่า​เท่า​ดอกไม้​นี้​สัก​ดอก​หนึ่ง</verse>
				<verse number="28">ถ้า​ต้น​หญ้า​ใน​ทุ่ง​ซึ่ง​อยู่​ที่​นี่​วัน​นี้ แล้ว​พรุ่ง​นี้​ต้อง​ถูก​โยน​ลง​ใน​ไฟ พระเจ้า​ยัง​ตกแต่ง​ถึง​เพียง​นี้ และ​พระองค์​จะ​ตกแต่ง​เจ้า​มาก​กว่า​นั้น​อีก พวก​มี​ความ​เชื่อ​น้อย!</verse>
				<verse number="29">อย่า​มัว​เสาะหา​ว่า​จะ​มี​อะไร​กิน มี​อะไร​ดื่ม อย่า​กังวล​ไป​เลย</verse>
				<verse number="30">เพราะ​โลก​ของ​คน​ที่​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า​ไขว่คว้า​หา​สิ่ง​เหล่า​นี้ แต่​พระบิดา​รู้​ว่า​เจ้า​จำเป็น​ต้อง​มี​สิ่ง​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="31">แต่​จง​แสวงหา​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า แล้ว​พระองค์​จะ​มอบ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ให้​แก่​เจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="32">แกะ​ฝูง​น้อย อย่า​กลัว​เลย เพราะ​พระบิดา​พอใจ​จะ​มอบ​อาณาจักร​นั้น​ให้​เจ้า</verse>
				<verse number="33">จง​ขาย​ทรัพย์สิน​ที่​มี และ​บริจาค​ให้​คน​ยากไร้ จง​จัด​เตรียม​ถุง​เงิน​ที่​ไม่​มี​วัน​ฉีก​ขาด​ไว้​ให้​ตนเอง คือ​ทรัพย์​สมบัติ​ใน​สวรรค์​ซึ่ง​ไม่​มี​วัน​หมด ใน​ที่​ซึ่ง​ไม่​มี​ขโมย​มา​เฉียด​ใกล้ และ​ไม่​มี​มอด​แมลง​มา​ทำลาย</verse>
				<verse number="34">เพราะ​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เจ้า​อยู่​ที่ไหน ใจ​ก็​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย</verse>
				<verse number="35">จง​แต่ง​กาย​ให้​พร้อม​รับใช้​และ​จุด​ตะเกียง​ให้​ส่อง​สว่าง​อยู่</verse>
				<verse number="36">เหมือน​คน​รับใช้​ที่​คอย​นาย​กลับ​จาก​งาน​ฉลอง​แต่งงาน เมื่อ​นาย​กลับ​มา​และ​เคาะ​ประตู พวก​เขา​ก็​จะ​เปิด​ให้​ได้​ทันที</verse>
				<verse number="37">เป็น​ผล​ดี​กับ​คน​รับใช้ ที่​นาย​กลับ​มา​แล้ว​เห็น​ว่า เขา​ตื่น​คอย​อยู่ เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า นาย​จะ​ให้​คน​รับใช้​มา​อยู่​ที่​โต๊ะ ส่วน​นาย​จะ​แต่งตัว​พร้อม​มา​คอย​รับใช้</verse>
				<verse number="38">เป็น​ผล​ดี​กับ​คน​รับใช้ ที่​นาย​เห็น​ว่า เขา​รอ​พร้อม​รับใช้​อยู่ แม้​นาย​จะ​มา​ตอน​กลาง​ดึก​หรือ​รุ่งสาง</verse>
				<verse number="39">แต่​จง​เข้าใจ​ข้อ​นี้ คือ​ถ้า​เจ้าของ​บ้าน​รู้​ล่วงหน้า​ว่า​ขโมย​จะ​มา​ชั่วโมง​ไหน เขา​ย่อม​ไม่​ปล่อย​ให้​ใคร​บุกรุก​เข้า​บ้าน</verse>
				<verse number="40">พวก​เจ้า​ก็​ต้อง​เตรียม​พร้อม​ด้วย เพราะ​บุตร​มนุษย์​จะ​มา​ใน​เวลา​ที่​คาด​ไม่​ถึง”</verse>
				<verse number="41">เปโตร​ถาม​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระองค์​เล่า​อุปมา​นี้​กับ​พวก​ข้าพเจ้า​หรือ​กับ​ทุก​คน”</verse>
				<verse number="42">องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ตอบ​ว่า “ใคร​เป็น​พ่อ​บ้าน​ที่​สัตย์ซื่อ​และ​ฉลาด ที่​นาย​ตั้ง​ให้​ดูแล​คน​รับใช้​อื่น​ๆ เพื่อ​คอย​แจกจ่าย​อาหาร​ที่​เตรียม​ไว้​แก่​พวก​เขา​ตาม​เวลา</verse>
				<verse number="43">เป็น​ผล​ดี​กับ​คน​รับใช้​ผู้​ซึ่ง​นาย​กลับ​มา​แล้ว​พบ​ว่า​ทำ​ตาม​หน้าที่</verse>
				<verse number="44">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า นาย​จะ​ตั้ง​เขา​ให้​ดูแล​ทรัพย์สิน​ทั้ง​หมด</verse>
				<verse number="45">แต่​ถ้า​คน​รับใช้​นั้น​คิด​ใน​ใจ​ว่า ‘อีก​นาน​กว่า​นาย​จะ​กลับ​มา’ จึง​เริ่ม​ทุบ​ตี​เพื่อน​คน​รับใช้​ชาย​หญิง และ​กิน​ดื่ม​จน​เมามาย</verse>
				<verse number="46">นาย​จะ​กลับ​มา​ใน​วัน​ที่​เขา​คาด​ไม่​ถึง​และ​ใน​เวลา​ที่​ไม่​รู้​ตัว นาย​จะ​สับ​เขา​เป็น​ชิ้น​ๆ และ​ให้​ไป​อยู่​ใน​ที่​แห่ง​หนึ่ง​กับ​คน​ไม่​เชื่อ</verse>
				<verse number="47">คน​รับใช้​ที่​รู้​ว่า​นาย​ต้องการ​อะไร แต่​ไม่​เตรียม​พร้อม​และ​ไม่​ทำ​สิ่ง​ที่​นาย​ต้องการ ก็​จะ​ถูก​เฆี่ยน​อย่าง​หนัก</verse>
				<verse number="48">ส่วน​คน​ที่​ไม่​รู้​และ​ทำ​สิ่ง​ที่​สมควร​ได้รับ​โทษ ก็​จะ​ถูก​เฆี่ยน​เล็ก​น้อย ทุก​คน​ที่​ได้​รับ​มาก​ก็​จะ​ถูก​เรียกร้อง​มาก และ​คน​ที่​ได้รับ​มอบหมาย​มาก ก็​จะ​ถูก​ทวง​ถาม​มาก​ขึ้น​อีก</verse>
				<verse number="49">เรา​มา​เพื่อ​ให้​โลก​ลุก​เป็น​ไฟ และ​เรา​ปรารถนา​ที่​จะ​ให้​ไฟ​นั้น​ลุก​ขึ้น​แล้ว!</verse>
				<verse number="50">แต่​เรา​จะ​ต้อง​ผ่าน​บัพติศมา​อย่าง​หนึ่ง​ใน​ความ​ทุกข์ และ​เรา​เป็น​ทุกข์​ยิ่ง​นัก​จนกว่า​บัพติศมา​นั้น​จะ​สำเร็จ</verse>
				<verse number="51">อย่า​คิด​ว่า​เรา​มา​เพื่อ​นำ​สันติภาพ​มา​สู่​โลก เปล่า​เลย เรา​ขอ​บอก​ว่า เรา​นำ​การ​แตกแยก​มา​ต่าง​หาก</verse>
				<verse number="52">นับ​แต่​นี้​ไป ครอบครัว​ที่​มี​ห้า​คน​จะ​แตก​แยก​กัน สาม​ต่อ​สอง​หรือ​สอง​ต่อ​สาม</verse>
				<verse number="53">พวก​เขา​จะ​แตกแยก​กัน พ่อ​แตกแยก​กับ​ลูก​ชาย​และ​ลูก​ชาย​แตกแยก​กับ​พ่อ แม่​แตกแยก​กับ​ลูก​สาว และ​ลูก​สาว​แตกแยก​กับ​แม่ แม่​สามี​แตกแยก​กับ​ลูก​สะใภ้ และ​ลูก​สะใภ้​แตกแยก​กับ​แม่​สามี”</verse>
				<verse number="54">พระองค์​พูด​กับ​ฝูงชน​ว่า “เมื่อ​เห็น​เมฆ​ลอย​ขึ้น​ทาง​ทิศ​ตะวัน​ตก พวก​ท่าน​ก็​บอก​ทันที​ว่า ‘ฝน​จะ​ตก’ และ​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="55">และ​พอ​ลม​ใต้​พัด​มา ก็​พูด​ว่า ‘อากาศ​จะ​ร้อน’ และ​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="56">พวก​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด! ท่าน​ดู​ลักษณะ​ดิน​ฟ้า​อากาศ​ออก แต่​สิ่ง​ที่​เกิด​ใน​ยุค​นี้​กลับ​ดู​ไม่​ออก</verse>
				<verse number="57">ทำไม​ท่าน​ไม่​ตัดสิน​เอง​ว่า​อะไร​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="58">ขณะ​ที่​ท่าน​กับ​คู่ความ​ไป​พบ​ผู้​พิพากษา ให้​พยายาม​ตกลง​กับ​เขา​ระหว่าง​ทาง หรือ​ไม่​คู่ความ​ของ​ท่าน​ก็​จะ​ลาก​ท่าน​ไป​หา​ผู้​พิพากษา แล้ว​ผู้​พิพากษา​จะ​ส่ง​ตัว​ท่าน​ให้​ผู้​คุม และ​ผู้​คุม​จะ​โยน​ท่าน​เข้า​คุก</verse>
				<verse number="59">เรา​บอก​ว่า​ท่าน​จะ​ไม่​ได้​ออก​มา​จน​กว่า​จะ​ใช้​หนี้​ครบ​ทุก​บาท​ทุก​สตางค์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ตอน​นั้น​มี​บาง​คน​เล่า​ให้​พระเยซู​ฟัง​เรื่อง​ชาว​กาลิลี​ซึ่ง​ปีลาต​ทำ​ให้​เลือด​ของ​พวก​เขา​คละ​ปน​กับ​เครื่อง​บูชา</verse>
				<verse number="2">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ท่าน​คิด​ว่า​ชาว​กาลิลี​เหล่า​นี้​เป็น​คน​บาป​ยิ่ง​กว่า​ชาว​กาลิลี​อื่น​ๆ ทั้งหมด เพราะ​เขา​ทน​ทุกข์​ด้วย​วิธี​นี้​หรือ</verse>
				<verse number="3">เรา​บอก​ท่าน​ว่า ไม่​ใช่ แต่​ถ้า​พวก​ท่าน​ไม่​กลับ​ใจ​ใหม่​ก็​จะ​พินาศ​ด้วย</verse>
				<verse number="4">หรือ​อย่าง​คน​สิบ​แปด​คน​ที่​ถูก​หอ​สังเกต​การณ์​สิโลอัม​พัง​ลง​มา​ทับ​ตาย คิด​ว่า​เขา​ทำ​ผิด​กว่า​คน​อื่น​ๆ ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​หรือ</verse>
				<verse number="5">เรา​บอก​ท่าน​ว่า ไม่​ใช่ ถ้า​ท่าน​ไม่​กลับ​ใจ​ใหม่​ก็​จะ​พินาศ​ด้วย”</verse>
				<verse number="6">จาก​นั้น​พระองค์​เล่า​เรื่อง​อุปมา​ดัง​นี้ “ชาย​คน​หนึ่ง​ปลูก​มะเดื่อ​ต้น​หนึ่ง​ไว้​ใน​ไร่​องุ่น เขา​มอง​หา​ผล​บน​ต้น​นั้น​แต่​ก็​ไม่​เห็น</verse>
				<verse number="7">เขา​จึง​บอก​คน​ดูแล​ไร่​องุ่น​ว่า ‘เรา​มา​ดู​ผล​มะเดื่อ​นี้​สาม​ปี​แล้ว แต่​ไม่​เห็น​เลย โค่น​ทิ้ง​ซะ! ปลูก​ไว้​ก็​เปลือง​เนื้อ​ที่’</verse>
				<verse number="8">แต่​คน​ดูแล​สวน​ตอบ​ว่า ‘นาย​ขอรับ ปล่อย​มัน​ไว้​อีก​ปี​หนึ่ง​เถอะ ข้าพเจ้า​จะ​พรวน​ดิน​ใส่​ปุ๋ย</verse>
				<verse number="9">ถ้า​ปี​หน้า​ออก​ผล​ก็​ดี แต่​ถ้า​ไม่​ก็​จะ​โค่น​ทิ้ง’ ”</verse>
				<verse number="10">ใน​วัน​สะบาโต พระเยซู​สั่งสอน​อยู่​ใน​ธรรม​ศาลา</verse>
				<verse number="11">ที่​นั่น​มี​หญิง​คน​หนึ่ง​ถูก​ผี​ทำ​ให้​พิการ​มา​สิบ​แปด​ปี หลัง​คด​และ​ยืด​ตัว​ตรง​ไม่​ได้​เลย</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พระเยซู​เห็น​เธอ​ก็​เรียก​ให้​ออก​มา​ข้าง​หน้า และ​พูด​กับ​หญิง​คน​นี้​ว่า “เรา​ประกาศ​ว่า​เจ้า​หาย​พิการ​แล้ว”</verse>
				<verse number="13">จาก​นั้น​พระองค์​วาง​มือ​บน​หญิง​คน​นี้ ทัน​ใด​นั้น​เธอ​ก็​ยืด​ตัว​ตรง​และ​สรรเสริญ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">นาย​ธรรม​ศาลา​โกรธ​ที่​พระเยซู​รักษา​โรค​ใน​วัน​สะบาโต​จึง​พูด​กับ​ฝูงชน​ว่า “มี​หก​วัน​ให้​ทำงาน ก็​รักษา​กัน​ใน​วัน​เหล่า​นั้น​สิ ไม่​ใช่​ใน​วัน​สะบาโต”</verse>
				<verse number="15">องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ตอบ​เขา​ว่า “พวก​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด! เจ้า​แต่ละ​คน​ก็​ปล่อย​วัว ปล่อย​ลา​จาก​คอก พา​มัน​ไป​กิน​น้ำ​ใน​วัน​สะบาโต​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="16">แล้ว​หญิง​คน​นี้​ที่​เป็น​ลูก​หลาน​ของ​อับราฮัม ถูก​ซาตาน​ผูก​มัด​มา​สิบ​แปด​ปี ไม่​ควร​ได้​เป็น​อิสระ​ใน​วัน​สะบาโต​หรือ”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​พระองค์​พูด​เช่น​นี้ ศัตรู​ของ​พระองค์​ก็​อับอาย​ขายหน้า แต่​ประชาชน​ยินดี​กับ​สิ่ง​ดี​งาม​ทั้งหมด​ที่​พระองค์​ทำ</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พระเยซู​ถาม​ว่า “อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​เหมือน​กับ​อะไร จะ​เปรียบ​เทียบ​กับ​อะไร​ดี</verse>
				<verse number="19">ก็​เหมือน​เมล็ด​มัสตาร์ด​ที่​คน​เอา​ไป​เพาะ​ใน​สวน จน​เติบโต​ขึ้น​เป็น​ต้นไม้ ให้​นก​มา​เกาะ​กิ่ง​ได้”</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ถาม​อีก​ว่า “เรา​จะ​เปรียบ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​กับ​อะไร​ดี</verse>
				<verse number="21">ก็​เป็น​เหมือน​ยีสต์​ที่​ผู้หญิง​เอา​มา​ผสม​กับ​แป้ง​ประมาณ​ยี่สิบ​เจ็ด​กิโลกรัม​จน​แป้ง​ฟู​ขึ้น​ทั้ง​ก้อน”</verse>
				<verse number="22">จาก​นั้น​พระเยซู​สั่งสอน​ตาม​เมือง​และ​หมู่บ้าน​ต่าง​ๆ ระหว่าง​ทาง​ไป​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="23">มี​คน​หนึ่ง​ถาม​พระองค์​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า มี​เพียง​ไม่​กี่​คน​เท่านั้น​ที่​จะ​รอด​หรือ” พระองค์​ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="24">“จง​พยายาม​ให้​สุด​ความ​สามารถ​ที่​จะ​เข้า​ไป​ทาง​ประตู​แคบ เพราะ​เรา​บอก​ว่า คน​มากมาย​พยายาม​จะ​เข้า​ไป แต่​เข้า​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​เจ้า​ของ​บ้าน​ลุก​ขึ้น​และ​ปิด​ประตู เจ้า​จะ​ยืน​เคาะ​ประตู​อยู่​ข้าง​นอก และ​อ้อนวอน​ว่า ‘ท่าน​ช่วย​เปิด​ประตู​ให้​พวก​เรา​ด้วย’ แต่​เขา​จะ​ตอบ​ว่า ‘เรา​ไม่​รู้จัก​เจ้า และ​ไม่​รู้​ว่า​เจ้า​มา​จาก​ไหน’</verse>
				<verse number="26">เจ้า​ก็​จะ​พูด​ว่า ‘เรา​เคย​กิน​ดื่ม​กับ​ท่าน และ​ท่าน​เคย​สอน​ตาม​ถนน​ใน​เมือง​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="27">แต่​เขา​จะ​ตอบ​ว่า ‘เรา​ไม่​รู้จัก​เจ้า และ​ไม่​รู้​ว่า​เจ้า​มา​จาก​ไหน ไป​ให้​พ้น พวก​คน​ทำ​ชั่ว!’</verse>
				<verse number="28">ที่​นั่น​จะ​มี​การ​ร้องไห้​และ​ขบเขี้ยว​เคี้ยวฟัน เมื่อ​เจ้า​เห็น​อับราฮัม อิสอัค ยาโคบ และ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ทั้ง​หมด​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า แต่​ตัว​เจ้า​เอง​ถูก​โยน​ออก​ไป</verse>
				<verse number="29">ผู้​คน​จาก​ทิศ​ตะวัน​ออก​และ​ตะวัน​ตก ทิศ​เหนือ​และ​ใต้ จะ​มา​ร่วม​งาน​ฉลอง​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="30">อัน​ที่​จริง​บรรดา​คน​สุดท้าย​จะ​กลาย​เป็น​คน​แรก และ​คน​แรก​จะ​เป็น​คน​สุดท้าย”</verse>
				<verse number="31">ใน​เวลา​นั้น​ฟาริสี​บาง​คน​มา​บอก​พระเยซู​ว่า “ไป​จาก​ที่​นี่​เถอะ เพราะ​เฮโรด​ต้องการ​จะ​ฆ่า​ท่าน”</verse>
				<verse number="32">พระองค์​พูด​ว่า “ไป​บอก​เจ้า​หมา​จิ้งจอก​นั้น​ว่า ‘เรา​ยัง​จะ​ขับ​ผี​และ​รักษา​โรค​ต่อ​ไป​ใน​วัน​นี้ พรุ่ง​นี้ และ​ใน​วัน​ที่​สาม​เรา​จะ​บรรลุ​เป้าหมาย​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="33">แต่​เรา​ต้อง​ทำ​ต่อ​ไป​ใน​วัน​นี้ พรุ่ง​นี้ และ​วัน​ถัด​ไป เพราะ​แน่นอน​ว่า​จะ​ไม่​มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​ไหน​ตาย​นอก​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="34">เยรูซาเล็ม เยรูซาเล็ม เจ้า​ฆ่า​เหล่า​ผู้​เผย​พระวจนะ และ​เอา​หิน​ขว้าง​คน​ที่​ถูก​ส่ง​มา​หา​เจ้า บ่อย​ครั้ง​ที่​เรา​ปรารถนา​จะ​โอบ​ลูก​ของ​เจ้า​ไว้​ด้วยกัน เหมือน​แม่​ไก่​ที่​กก​ลูก​ไว้​ใต้​ปีก แต่​เจ้า​ไม่​ยอม</verse>
				<verse number="35">ดู​สิ บ้าน​ของ​เจ้า​ถูก​ทิ้ง​ร้าง เรา​บอก​เจ้า​ว่า เจ้า​จะ​ไม่​ได้​เห็น​เรา​อีก​จนกว่า​เจ้า​จะ​พูด​ว่า ‘ขอ​พระพร​เป็น​ของ​พระองค์​ผู้​มา​ใน​นาม​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ใน​วัน​สะบาโต​ที่​พระเยซู​ไป​กิน​อาหาร​ใน​บ้าน​ของ​ผู้​นำ​ฟาริสี​คน​หนึ่ง พระองค์​ถูก​จับ​ตา​ดู​อย่าง​ใกล้ชิด</verse>
				<verse number="2">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​มี​อาการ​บวม​ตาม​ร่างกาย​มา​อยู่​ตรง​หน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="3">พระเยซู​จึง​ถาม​พวก​ฟาริสี และ​ผู้​เชี่ยวชาญ​กฎ​บัญญัติ​ว่า “ผิด​กฎ​บัญญัติ​หรือ​ไม่​ที่​จะ​รักษา​คน​ป่วย​ใน​วัน​สะบาโต”</verse>
				<verse number="4">แต่​พวก​เขา​นิ่ง​อยู่ พระองค์​จึง​คว้า​ตัว​ชาย​คน​นั้น​มา รักษา​ให้​หาย​แล้ว​ก็​ให้​เขา​ไป</verse>
				<verse number="5">จาก​นั้น​พระองค์​ถาม​พวก​เขา​ว่า “ถ้า​ลูก​ชาย หรือ​วัว​ของ​ท่าน​ตก​บ่อ​ใน​วัน​สะบาโต จะ​ไม่​รีบ​ช่วย​ฉุด​ขึ้น​มา​หรือ”</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​ก็​ตอบ​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​พระองค์​สังเกต​ว่า​แขก​รับ​เชิญ​เลือก​นั่ง​แต่​ที่​มี​เกียรติ พระองค์​ก็​เล่า​เรื่อง​อุปมา​ว่า</verse>
				<verse number="8">“เมื่อ​มี​คน​เชิญ​ท่าน​ไป​งาน​เลี้ยง​สมรส อย่า​เลือก​นั่ง​ที่​อัน​มี​เกียรติ เพราะ​เขา​อาจ​เชิญ​แขก​ที่​สำคัญ​กว่า​มา​นั่ง</verse>
				<verse number="9">หาก​เป็น​เช่น​นั้น เจ้าภาพ​ที่​เชิญ​ท่าน​และ​แขก​อีก​คน จะ​บอก​ท่าน​ว่า ‘ให้​แขก​ผู้​นี้​นั่ง​เถอะ’ ท่าน​ก็​จะ​เสีย​หน้า และ​ต้อง​ย้าย​ไป​นั่ง​ที่​สำคัญ​น้อย​ที่สุด</verse>
				<verse number="10">แต่​เมื่อ​ท่าน​ได้​รับ​เชิญ จง​ไป​นั่ง​ที่​ต่ำต้อย​ที่สุด เพื่อ​ว่า​เมื่อ​เจ้า​ภาพ​มา เขา​จะ​บอก​ท่าน​ว่า ‘เพื่อน​รัก ย้าย​ขึ้น​มา​นั่ง​ตรง​ที่​ดี​กว่า​เถอะ’ แล้ว​ท่าน​ก็​จะ​ได้​รับ​เกียรติ​ต่อหน้า​แขก​คน​อื่น​ๆ ทุก​คน</verse>
				<verse number="11">เพราะ​ทุก​คน​ที่​ยก​ตน​ขึ้น​จะ​ถูก​กด​ลง และ​คน​ที่​ถ่อม​ตน​ลง​จะ​ได้​รับ​การ​ยก​ขึ้น”</verse>
				<verse number="12">จาก​นั้น​พระเยซู​พูด​กับ​ผู้​ที่​เชิญ​พระองค์​ว่า “เมื่อ​ท่าน​จะ​จัด​เลี้ยง​มื้อ​กลาง​วัน​หรือ​มื้อ​ค่ำ อย่า​เชิญ​เพื่อน พี่​น้อง ญาติ​หรือ​เพื่อนบ้าน​ที่​ร่ำรวย หวัง​ให้​เขา​เชิญ​ท่าน​กลับคืน​บ้าง เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​รับ​การ​ตอบแทน</verse>
				<verse number="13">แต่​เมื่อ​ท่าน​จัด​งาน​เลี้ยง จง​เชิญ​คน​จน คน​พิการ คน​ง่อย​และ​คน​ตาบอด</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ท่าน​จะ​ได้​รับ​พระพร ถึง​แม้​พวก​เขา​ตอบแทน​ท่าน​ไม่​ได้ แต่​ท่าน​จะ​ได้​รับ​ผล​ตอบแทน​เมื่อ​ผู้​ชอบ​ธรรม​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย”</verse>
				<verse number="15">คน​หนึ่ง​ซึ่ง​อยู่​ที่​โต๊ะ​อาหาร​ได้ยิน​ก็​พูด​ว่า “พระพร​เป็น​ของ​ผู้​ที่​ได้​ร่วม​กิน​ที่​งาน​เลี้ยง​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="16">พระเยซู​ตอบ​ว่า “มี​ชาย​คน​หนึ่ง​กำลัง​จัด​งาน​เลี้ยง​ใหญ่ และ​เชิญ​แขก​มากมาย</verse>
				<verse number="17">พอ​เริ่ม​งาน​ก็​ส่ง​คน​รับใช้​ไป​เชิญ​แขก​ให้​มา​ร่วม​งาน​ว่า ‘มา​เถิด ตอน​นี้​ทุก​อย่าง​พร้อม​แล้ว’</verse>
				<verse number="18">แต่​ทุก​คน​เริ่ม​หา​ข้อ​อ้าง คน​แรก​บอก​ว่า ‘ข้าพเจ้า​เพิ่ง​ซื้อ​ที่​นา ต้อง​ไป​ดู ขอโทษ​ที่​ไป​งาน​เลี้ยง​ไม่​ได้’</verse>
				<verse number="19">อีก​คน​บอก​ว่า ‘ข้าพเจ้า​เพิ่ง​ซื้อ​วัว​มา​ห้า​คู่ และ​จะ​ไป​ลอง​ดู​พวก​มัน​หน่อย ขอโทษ​ที่​ไป​ไม่​ได้’</verse>
				<verse number="20">อีก​คน​ก็​บอก​ว่า ‘ข้าพเจ้า​เพิ่ง​แต่งงาน​เลย​ไป​ไม่​ได้’</verse>
				<verse number="21">คน​รับใช้​กลับ​มา​รายงาน​นาย เจ้านาย​ก็​โกรธ​และ​สั่ง​ว่า ‘จง​รีบ​ออก​ไป​ตาม​ถนน ทุก​ตรอก​ซอก​ซอย​ใน​เมือง แล้ว​พา​คน​ยากจน คน​พิการ คน​ตาบอด​และ​คน​ง่อย​มา’</verse>
				<verse number="22">คน​รับใช้​ตอบ​ว่า ‘ข้าพเจ้า​ทำ​ตาม​ที่​ท่าน​สั่ง​แล้ว แต่​ก็​ยัง​มี​ที่​ว่าง’</verse>
				<verse number="23">นาย​จึง​สั่ง​ว่า ‘จง​ไป​ตาม​ถนน​หนทาง​ใน​ชนบท และ​ระดม​คน​มา​ให้​เต็ม​บ้าน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="24">เรา​บอก​เจ้า​ว่า คน​ที่​เรา​เชิญ​ไว้ จะ​ไม่​มี​สัก​คน​ที่​ได้​ลิ้ม​รส​งาน​เลี้ยง​ของ​เรา’ ”</verse>
				<verse number="25">ฝูง​ชน​กลุ่ม​ใหญ่​เดินทาง​ไป​กับ​พระเยซู พระองค์​หัน​มา​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="26">“ถ้า​ใคร​มา​หา​เรา แต่​ไม่​เกลียด​พ่อ​แม่ ภรรยา ลูก​และ​พี่​น้อง หรือ​แม้​แต่​ชีวิต​ของ​ตัวเอง คน​นั้น​ก็​เป็น​สาวก​ของ​เรา​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="27">และ​ใคร​ที่​ไม่​แบก​กางเขน​ของ​ตน​ตาม​เรา​มา ก็​เป็น​สาวก​ของ​เรา​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="28">สมมุติ​ว่า เจ้า​ต้องการ​สร้าง​หอคอย จะ​ไม่​นั่ง​ลง​และ​ประเมิน​ค่า​ใช้​จ่าย​ก่อน​หรือ​ว่า มี​เงิน​พอ​ที่​จะ​สร้าง​จน​เสร็จ​ไหม</verse>
				<verse number="29">เพราะ​ถ้า​วาง​ฐาน​ราก​แล้ว​สร้าง​ไม่​เสร็จ คน​ที่​เห็น​ก็​จะ​เยาะเย้ย​เอา</verse>
				<verse number="30">ว่า ‘คน​นี้​สร้าง​แต่​ไม่​สำเร็จ’</verse>
				<verse number="31">หรือ​สมมุติ​ว่า กษัตริย์​องค์​หนึ่ง​จะ​ทำ​สงคราม​กับ​กษัตริย์​อีก​องค์ จะ​ไม่​นั่ง​ลง​คิด​ก่อน​หรือ​ว่า ทหาร​ของ​ตน​หนึ่ง​หมื่น​คน​จะ​สู้​อีก​ฝ่าย​ที่​มี​สอง​หมื่น​คน​ได้​ไหม</verse>
				<verse number="32">ถ้า​สู้​ไม่​ได้ จะ​ได้​ส่ง​ทูต​ไป​เจรจา​ขอ​สงบ​ศึก ขณะ​ที่​อีก​ฝ่าย​ยัง​อยู่​ไกล</verse>
				<verse number="33">ใน​ทำนอง​เดียวกัน คน​ที่​ไม่​ได้​สละ​ทุก​สิ่ง​ที่​มี ก็​เป็น​สาวก​ของ​เรา​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="34">เกลือ​เป็น​สิ่ง​ดี แต่​ถ้า​หมด​ความ​เค็ม​แล้ว จะ​ทำ​ให้​กลับ​มา​เค็ม​อีก​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="35">จะ​เอา​ใส่​ดิน​หรือ​ผสม​ปุ๋ยคอก​ก็​ไม่​ได้ ต้อง​สาด​ทิ้ง​ไป ใคร​มี​หู​จง​ฟัง​เถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">พวก​คน​เก็บ​ภาษี​และ​คน​บาป​มา​รวม​ตัว​กัน​เพื่อ​ฟัง​พระเยซู</verse>
				<verse number="2">แต่​พวก​ฟาริสี​และ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​บ่น​พึมพำ​ว่า “คน​นี้​ต้อนรับ​คน​บาป​และ​กิน​อาหาร​ร่วม​กับ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="3">พระเยซู​จึง​เล่า​เรื่อง​อุปมา​นี้​ให้​เขา​ฟัง​ว่า</verse>
				<verse number="4">“สมมุติ​ว่า​คน​หนึ่ง​มี​แกะ​ร้อย​ตัว และ​มี​ตัว​หนึ่ง​หาย​ไป เขา​จะ​ไม่​ละ​แกะ​เก้า​สิบ​เก้า​ตัว​ไว้​ใน​ทุ่ง แล้ว​ไป​ตาม​หา​แกะ​ตัว​ที่​หาย​ไป​จน​กว่า​จะ​เจอ​หรือ</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เขา​เจอ​ก็​แบก​มัน​บน​บ่า​ด้วย​ใจ​ยินดี</verse>
				<verse number="6">และ​กลับ​บ้าน จาก​นั้น​เขา​ก็​เรียก​มิตร​สหาย​และ​เพื่อนบ้าน​มา​และ​พูด​ว่า ‘ดีใจ​กับ​ฉัน​หน่อย ฉัน​เจอ​แกะ​ตัว​ที่​หลง​หาย​ไป​แล้ว’</verse>
				<verse number="7">เรา​บอก​ว่า ใน​สวรรค์​จะ​มี​ความ​สุข​ยินดี​กับ​คน​บาป​หนึ่ง​คน​ที่​กลับ​ใจ​ใหม่ มาก​กว่า​คน​ชอบ​ธรรม​เก้า​สิบ​เก้า​คน​ที่​ไม่​อยาก​กลับ​ใจ</verse>
				<verse number="8">หรือ​สมมุติ​ว่า หญิง​คน​หนึ่ง​มี​เหรียญ​เงิน​สิบ​เหรียญ แล้ว​ทำ​หาย​ไป​หนึ่ง​เหรียญ เธอ​จะ​ไม่​จุด​ตะเกียง กวาด​บ้าน​และ​ค้น​หา​ทุก​ซอก​ทุก​มุม​จน​กว่า​จะ​เจอ​หรือ</verse>
				<verse number="9">และ​พอ​เจอ​แล้ว​ก็​เรียก​มิตร​สหาย​และ​เพื่อนบ้าน​มา และ​พูด​ว่า ‘ดีใจ​กับ​ฉัน​หน่อย ฉัน​เจอ​เหรียญ​ที่​หาย​ไป​แล้ว’</verse>
				<verse number="10">ใน​ทำนอง​เดียวกัน เรา​บอก​ว่า​เหล่า​ทูตสวรรค์​ของ​พระเจ้า​ก็​ยินดี​ที่​คน​บาป​หนึ่ง​คน​กลับ​ใจ”</verse>
				<verse number="11">พระเยซู​พูด​ต่อ​ไป​ว่า “ชาย​คน​หนึ่ง​มี​ลูก​ชาย​สอง​คน</verse>
				<verse number="12">ลูก​คน​เล็ก​พูด​กับ​พ่อ​ว่า ‘ขอ​แบ่ง​ที่ดิน​ส่วน​ของ​ลูก​ให้​ด้วย’ ดังนั้น​พ่อ​จึง​แบ่ง​ทรัพย์​สมบัติ​ให้​กับ​ลูก​ทั้ง​สอง​คน</verse>
				<verse number="13">ต่อมา​ไม่​นาน ลูกชาย​คน​เล็ก​ก็​รวบรวม​สมบัติ​ทั้ง​หมด​ของ​ตน​แล้ว​เดิน​ทาง​ไป​เมือง​ไกล ผลาญ​เงิน​และ​ใช้​ชีวิต​เสเพล</verse>
				<verse number="14">พอ​เขา​หมด​ตัว ก็​เกิด​การ​กันดาร​อาหาร​อย่าง​หนัก​ทั่ว​ดินแดน​นั้น และ​เขา​เริ่ม​ขัดสน</verse>
				<verse number="15">เขา​จึง​ไป​รับจ้าง​ชาว​เมือง​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​ใช้​เขา​ออก​ไป​เลี้ยง​หมู​ใน​ทุ่ง​นา</verse>
				<verse number="16">เขา​หิว​มาก​จน​อยาก​จะ​กิน​ฝัก​ถั่ว​คารอบ ที่​หมู​กิน แต่​ก็​ไม่​มี​ใคร​ให้​อะไร​เขา​กิน​เลย</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​คิด​ได้​ก็​พูด​ว่า ‘ลูก​จ้าง​หลาย​คน​ของ​พ่อ​มี​อาหาร​เหลือเฟือ แต่​นี่​ฉัน​กำลัง​จะ​อด​ตาย</verse>
				<verse number="18">ฉัน​จะ​กลับ​ไป​หา​พ่อ​และ​พูด​กับ​ท่าน​ว่า พ่อ ลูก​ทำ​บาป​ต่อ​สวรรค์​และ​ต่อ​ท่าน</verse>
				<verse number="19">ไม่​คู่ควร​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​ลูก​ของ​ท่าน​อีก ให้​ลูก​เป็น​เหมือน​ลูก​จ้าง​คน​หนึ่ง​ของ​ท่าน​เถิด’</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น​เขา​จึง​ลุก​ขึ้น​กลับ​ไป​หา​พ่อ​ของ​ตน แต่​ขณะ​ที่​เขา​ยัง​อยู่​แต่​ไกล พ่อ​มอง​เห็น​และ​สงสาร​จับ​ใจ​จึง​วิ่ง​ไป​หา​ลูกชาย สวม​กอด​และ​จูบ​เขา</verse>
				<verse number="21">ลูก​จึง​พูด​กับ​พ่อ​ว่า ‘พ่อ ลูก​ทำ​บาป​ต่อ​สวรรค์​และ​ต่อ​ท่าน​ด้วย ไม่​คู่ควร​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​ลูก​ของ​ท่าน​อีก​ต่อไป’</verse>
				<verse number="22">แต่​พ่อ​สั่ง​คน​รับใช้​ว่า ‘เร็วเข้า! นำ​เสื้อ​ผ้า​ที่​ดี​ที่สุด​มา​ใส่​ให้​เขา เอา​แหวน​สวม​ที่​นิ้ว และ​รองเท้า​มา​สวม​ให้​ด้วย</verse>
				<verse number="23">นำ​ลูก​วัว​ขุน​มา​ฆ่า​เลี้ยง​ฉลอง​กัน</verse>
				<verse number="24">เพราะ​ลูก​คน​นี้​ของ​เรา​ตาย​ไป​แล้ว และ​กลับ​ฟื้น​ขึ้น​มา​อีก เขา​หาย​ไป​แล้ว​และ​ได้​พบ​กัน​อีก’ ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​เริ่ม​ฉลอง​กัน</verse>
				<verse number="25">ลูก​คน​โต​อยู่​ใน​ทุ่ง​นา เมื่อ​ใกล้​จะ​ถึง​บ้าน ก็​ได้ยิน​เสียง​ดนตรี​และ​เต้นรำ</verse>
				<verse number="26">เขา​จึง​เรียก​คน​รับใช้​คน​หนึ่ง​มา​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น</verse>
				<verse number="27">คน​รับใช้​ตอบ​ว่า ‘น้อง​ของ​ท่าน​กลับ​มา​แล้ว พ่อ​ของ​ท่าน​จึง​ให้​ฆ่า​ลูก​วัว​ขุน เพราะ​เขา​กลับ​มา​อย่าง​ปลอดภัย’</verse>
				<verse number="28">พี่​ชาย​ก็​โกรธ​และ​ไม่​ยอม​เข้า​บ้าน พ่อ​จึง​ออก​มา​ขอ​ร้อง​เขา</verse>
				<verse number="29">แต่​เขา​ตอบ​พ่อ​ว่า ‘ดู​สิ! หลาย​ปี​มา​นี้ ลูก​ตรากตรำ​รับใช้​พ่อ และ​ไม่​เคย​ขัด​คำ​สั่ง​ของ​ท่าน​เลย แม้​ลูก​แพะ​สัก​ตัว​ก็​ยัง​ไม่​เคย​ให้​ลูก​เพื่อ​เลี้ยง​ฉลอง​กับ​เพื่อน</verse>
				<verse number="30">แต่​เมื่อ​ลูก​คน​นี้​ของ​พ่อ​กลับ​มา ทั้ง​ๆ ที่​ผลาญ​สมบัติ​ของ​ท่าน​ไป​กับ​หญิง​โสเภณี ท่าน​ยัง​ฆ่า​ลูก​วัว​ขุน​เพื่อ​เขา’</verse>
				<verse number="31">พ่อ​จึง​พูด​ว่า ‘ลูก เจ้า​อยู่​กับ​พ่อ​ตลอด​มา และ​ทุก​สิ่ง​ที่​พ่อ​มี​ก็​เป็น​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="32">แต่​เรา​ต้อง​ฉลอง​และ​ยินดี​กัน เพราะ​น้อง​คน​นี้​ของ​เจ้า​ตาย​ไป​แล้ว​กลับ​ฟื้น​ขึ้น​มา​อีก เขา​หาย​ไป​แล้ว​กลับ​ได้​พบ​กัน​อีก’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">พระเยซู​บอก​พวก​สาวก​ว่า “เศรษฐี​คน​หนึ่ง​มี​ผู้​จัดการ​ที่​ถูก​กล่าวหา​ว่า​ผลาญ​ทรัพย์สิน​ของ​เศรษฐี</verse>
				<verse number="2">เขา​จึง​เรียก​ผู้​จัดการ​มา​ถาม​ว่า ‘เรื่อง​ของ​เจ้า​ที่​เรา​ได้ยิน​มา​นี้ จะ​ว่า​อย่างไร ไป​เอา​บัญชี​ที่​เจ้า​ดูแล​มา​เพราะ​เจ้า​ถูก​ปลด​แล้ว’</verse>
				<verse number="3">ผู้​จัดการ​นั้น​คิด​ใน​ใจ​ว่า ‘จะ​ทำ​อย่างไร​ดี นาย​ปลด​เรา​ออก​จาก​งาน​แล้ว จะ​ไป​ขุด​ดิน​ก็​ไม่​มี​แรง จะ​ไป​ขอทาน​ก็​อาย​เขา</verse>
				<verse number="4">เรา​คิด​ออก​แล้ว​ว่า​เมื่อ​ตก​งาน​จะ​ทำ​อย่างไร เพื่อ​ให้​มี​คน​รับ​เรา​ทำงาน​ใน​บ้าน’</verse>
				<verse number="5">เขา​จึง​เรียก​ลูกหนี้​ของ​นาย​มา​ที​ละ​คน และ​ถาม​คน​แรก​ว่า ‘ท่าน​ติด​หนี้​นาย​ของ​ข้าพเจ้า​อยู่​เท่าไร’</verse>
				<verse number="6">เขา​ตอบ​ว่า ‘น้ำมัน​มะกอก 3,000 ลิตร’ ผู้​จัดการ​บอก​เขา​ว่า ‘เอา​เอกสาร​มา รีบ​นั่ง​ลง​แก้​ให้​เป็น 1,500 ลิตร’</verse>
				<verse number="7">จาก​นั้น​ก็​ถาม​คน​ที่​สอง​ว่า ‘แล้ว​ท่าน​ติด​หนี้​อยู่​เท่าไร’ คน​นั้น​ตอบ​ว่า ‘ข้าว​สาลี 30 ตัน’ ผู้​จัดการ​บอก​เขา​ว่า ‘แก้​เอกสาร​ให้​เป็น 24 ตัน’</verse>
				<verse number="8">เศรษฐี​ชม​ผู้​จัดการ​ที่​ไม่​ซื่อสัตย์​คน​นี้​เพราะ​เขา​เจ้าเล่ห์ คน​ของ​โลก​นี้​จัดการ​เรื่อง​ของ​ตน​ได้​เก่ง​กว่า​คน​ของ​ความ​สว่าง</verse>
				<verse number="9">เรา​บอก​ว่า​จง​ใช้​ทรัพย์​ทาง​โลก​เพื่อ​สร้าง​มิตร เพื่อ​ว่า​เมื่อ​ทรัพย์​นั้น​หมด​แล้ว ท่าน​จะ​ได้​รับ​การ​ต้อนรับ​เข้า​สู่​ที่​พำนัก​นิรันดร์</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​ไว้ใจ​ได้​ใน​เรื่อง​เล็ก​ๆ ก็​ไว้ใจ​ได้​ใน​เรื่อง​ใหญ่​ๆ ด้วย และ​คน​ที่​ไม่​ซื่อสัตย์​ใน​เรื่อง​เล็ก​ๆ ก็​จะ​ไม่​ซื่อสัตย์​ใน​เรื่อง​ใหญ่​ๆ ด้วย</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​ถ้า​ไว้ใจ​ให้​ดูแล​ทรัพย์​ทาง​โลก​ไม่​ได้ ใคร​จะ​ไว้ใจ​ให้​ท่าน​ดูแล​ทรัพย์​สมบัติ​ที่​แท้​จริง</verse>
				<verse number="12">และ​ถ้า​ไว้ใจ​ให้​ดูแล​ทรัพย์สิน​ของ​คน​อื่น​ไม่​ได้ ใคร​จะ​มอบ​ทรัพย์สิน​ให้​ท่าน​เล่า</verse>
				<verse number="13">ไม่​มี​ทาส​คน​ไหน​รับใช้​นาย​สอง​คน​ได้ เขา​จะ​เกลียด​นาย​คน​หนึ่ง​และ​รัก​นาย​อีก​คน​หนึ่ง หรือ​ภักดี​คน​หนึ่ง​และ​ดูหมิ่น​อีก​คน​หนึ่ง ท่าน​จะ​รับใช้​ทั้ง​พระเจ้า​และ​เงิน​ทอง​ไม่​ได้”</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​พวก​ฟาริสี​ที่​รัก​เงิน​ได้ยิน​เรื่อง​นี้​ก็​เยาะเย้ย​พระเยซู</verse>
				<verse number="15">พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “พวก​เจ้า​ทำ​ตัว​เป็น​คน​ชอบธรรม​ใน​สายตา​คน​อื่น แต่​พระเจ้า​รู้​จิตใจ​ของ​เจ้า สิ่ง​ที่​มนุษย์​ให้​คุณค่า​มาก​ก็​น่า​รังเกียจ​ใน​สายตา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="16">หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​และ​หนังสือ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ได้​รับ​การ​ประกาศ​เรื่อยมา​จน​ถึง​สมัย​ของ​ยอห์น ตั้งแต่​นั้น​มา ข่าว​ประเสริฐ​เรื่อง​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ก็​แพร่​ออก​ไป และ​ทุก​คน​ก็​พยายาม​แย่ง​กัน​เข้า​ไป​ใน​อาณาจักร​นั้น</verse>
				<verse number="17">ฟ้า​และ​ดิน​สลาย​ไป​ก็​ยัง​ง่าย​กว่า​ที่​สัก​จุด​หนึ่ง​ใน​กฎ​บัญญัติ​จะ​ตก​หล่น</verse>
				<verse number="18">ใคร​หย่า​กับ​ภรรยา​แล้ว​ไป​แต่งงาน​กับ​หญิง​อื่น​ก็​คบ​ชู้ และ​ชาย​ที่​แต่งงาน​กับ​หญิง​ที่​หย่า​แล้ว​ก็​คบ​ชู้</verse>
				<verse number="19">มี​เศรษฐี​คน​หนึ่ง​สวม​ชุด​สี​ม่วง​และ​ผ้า​ลินิน​เนื้อ​ดี ใช้​ชีวิต​อย่าง​หรูหรา​ทุก​วัน</verse>
				<verse number="20">ที่​ประตู​บ้าน​ของ​เศรษฐี​มี​ขอทาน​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ลาซารัส​นอน​อยู่ เขา​มี​แผล​เต็ม​ตัว</verse>
				<verse number="21">เขา​อยาก​จะ​กิน​เศษ​อาหาร​ที่​ตก​จาก​โต๊ะ​ของ​เศรษฐี แม้​แต่​สุนัข​ก็​มา​เลีย​แผล​ของ​เขา</verse>
				<verse number="22">ต่อมา​เมื่อ​ขอทาน​นั้น​ตาย เหล่า​ทูตสวรรค์​นำ​เขา​ไป​อยู่​ข้าง​อับราฮัม เศรษฐี​ก็​ตาย​เช่น​กัน​และ​ถูก​ฝัง​ไว้</verse>
				<verse number="23">ใน​แดน​คน​ตาย เศรษฐี​ทุกข์​ทรมาน​มาก เขา​เงย​หน้า​ขึ้น​เห็น​อับราฮัม​แต่​ไกล มี​ลาซารัส​อยู่​เคียง​ข้าง</verse>
				<verse number="24">จึง​ร้อง​เรียก​ว่า ‘คุณ​พ่อ​อับราฮัม สงสาร​ข้าพเจ้า​เถิด โปรด​ส่ง​ลาซารัส​มา ให้​เขา​เอา​ปลาย​นิ้ว​จุ่ม​น้ำ​แตะ​ลิ้น​ข้าพเจ้า​ให้​เย็น​ลง เพราะ​ข้าพเจ้า​อยู่​ใน​บึง​ไฟ​นี้​ทรมาน​เหลือ​เกิน’</verse>
				<verse number="25">แต่​อับราฮัม​ตอบ​ว่า ‘ลูก​เอ๋ย จำ​ได้ไหม​ว่า​ชั่ว​ชีวิต​ของ​เจ้า เจ้า​ได้​รับ​แต่​สิ่ง​ดี​ๆ ขณะ​ที่​ลาซารัส​ได้​แต่​สิ่ง​เลว​ร้าย แต่​ตอน​นี้​เขา​ได้​รับ​การ​ปลอบโยน​ที่​นี่ ส่วน​เจ้า​ทุกข์​ทรมาน</verse>
				<verse number="26">นอก​จาก​นี้​แล้ว ระหว่าง​เรา​กับ​เจ้า​มี​เหว​ใหญ่​ขวาง​อยู่ ใคร​จะ​ข้าม​จาก​ที่​นี่​ไป​ก็​ไม่​ได้ หรือ​ใคร​จะ​ข้าม​จาก​ที่​โน่น​มา​ก็​ไม่​ได้’</verse>
				<verse number="27">เขา​ตอบ​ว่า ‘คุณ​พ่อ​อับราฮัม ถ้า​เช่น​นั้น ขอ​ให้​ท่าน​ส่ง​ลาซารัส​ไป​หา​ครอบครัว​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="28">เพราะ​ข้าพเจ้า​มี​พี่​น้อง​ห้า​คน ให้​ลาซารัส​เตือน​พวก​เขา เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​มา​ทรมาน​ที่​นี่’</verse>
				<verse number="29">อับราฮัม​ตอบ​ว่า ‘พวก​เขา​มี​โมเสส​กับ​เหล่า​ผู้​เผย​พระวจนะ​อยู่​แล้ว ก็​ให้​พวก​เขา​ฟัง​คน​เหล่า​นั้น​เถิด’</verse>
				<verse number="30">เศรษฐี​นั้น​จึง​พูด​ว่า ‘ไม่​ได้ คุณ​พ่อ​อับราฮัม แต่​ถ้า​มี​คน​ตาย​สัก​คน​หนึ่ง​ไป​หา​พวก​เขา พวก​เขา​ก็​จะ​กลับ​ใจ’</verse>
				<verse number="31">อับราฮัม​ตอบ​เขา​ว่า ‘ถ้า​พวก​เขา​ไม่​ฟัง​โมเสส​กับ​เหล่า​ผู้​เผย​พระวจนะ ต่อ​ให้​มี​คน​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​ไป​หา เขา​ก็​จะ​ไม่​ยอม​เชื่อ’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">พระเยซู​พูด​กับ​พวก​สาวก​ว่า “สิ่ง​ที่​เป็น​ต้นเหตุ​ให้​คน​ทำ​บาป​จะ​มี​มา​แน่ แต่​วิบัติ​แก่​คน​ที่​เป็น​ต้นเหตุ​ให้​สิ่ง​เหล่า​นี้​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="2">เอา​หิน​โม่​ผูก​รอบ​คอ​พวก​เขา​โยน​ลง​ทะเล ยัง​ดี​กว่า​ปล่อย​เขา​ทำ​ให้​คน​เล็ก​น้อย​เหล่า​นี้​สัก​คน​หนึ่ง​ทำ​บาป</verse>
				<verse number="3">จง​ระวัง​ตัว​ให้​ดี” “ถ้า​พี่​น้อง ​ ทำ​ผิด จง​ตักเตือน​พวก​เขา และ​ถ้า​เขา​กลับ​ใจ​ก็​จง​ยก​โทษ​ให้</verse>
				<verse number="4">แม้​พวก​เขา​ทำ​ผิด​ต่อ​เจ้า​ถึง​เจ็ด​ครั้ง​ใน​วัน​เดียว และ​ทั้ง​เจ็ด​ครั้ง​ก็​กลับ​มา​หา​พูด​ว่า ‘ฉัน​กลับ​ใจ​แล้ว’ ก็​จง​ยก​โทษ​ให้”</verse>
				<verse number="5">อัครทูต​บอก​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ว่า “ขอ​เพิ่ม​ความ​เชื่อ​ให้​พวก​เรา​ด้วย”</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ตอบ​ว่า “ถ้า​เจ้า​มี​ความ​เชื่อ​เพียง​เล็ก​น้อย​เท่า​เมล็ด​มัสตาร์ด​ก็​สามารถ​สั่ง​ต้น​หม่อน​ต้น​นี้​ว่า ‘จง​ถอน​ราก​ไป​ปลูก​ใน​ทะเล’ ต้น​หม่อน​ก็​จะ​เชื่อฟัง​เจ้า</verse>
				<verse number="7">สมมุติ​ว่า เจ้า​มี​คน​งาน​ไถ​นา​หรือ​ดูแล​แกะ พอ​เขา​กลับ​จาก​ทุ่ง​นา เจ้า​จะ​พูด​กับ​เขา​ไหม​ว่า ‘มา​กิน​อาหาร​เถอะ’</verse>
				<verse number="8">หรือ​น่า​จะ​พูด​ว่า ‘เตรียม​อาหาร​เย็น​ให้​เรา เตรียม​ตัว​ให้​พร้อม​จะ​รับใช้​ขณะ​ที่​เรา​กิน​และ​ดื่ม เมื่อ​เสร็จ​แล้ว​เจ้า​ค่อย​ไป​กิน’</verse>
				<verse number="9">นาย​จะ​ขอบใจ​คน​รับใช้​เพราะ​เขา​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ไหม</verse>
				<verse number="10">ฉะนั้น เมื่อ​ทำ​ทุก​อย่าง​ตาม​คำ​สั่ง​แล้ว ก็​ควร​พูด​ว่า ‘เรา​เป็น​คน​รับใช้​ที่​ไร้​ค่า เรา​เพียง​ทำ​หน้าที่​ของ​เรา​เท่านั้น’ ”</verse>
				<verse number="11">ระหว่าง​ทาง​ไป​เยรูซาเล็ม พระเยซู​เดินทาง​เลียบ​เขต​แดน​ระหว่าง​แคว้น​สะมาเรีย​กับ​กาลิลี</verse>
				<verse number="12">ขณะ​ที่​เข้า​ไป​ใน​หมู่บ้าน​หนึ่ง มี​ชาย​โรค​เรื้อน ​สิบ​คน​มา​พบ​พระองค์ แต่​ยืน​อยู่​ห่าง​ๆ</verse>
				<verse number="13">และ​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า “พระเยซู ท่าน​อาจารย์ สงสาร​เรา​เถิด!”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​เห็น​พวก​เขา พระองค์​ก็​พูด​ว่า “จง​ไป​แสดง​ตัว​กับ​พวก​ปุโรหิต” และ​ขณะ​ที่​เดิน​ไป พวก​เขา​ก็​หาย​จาก​โรค</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เห็น​ว่า​ตน​หาย​ดี​แล้ว คน​หนึ่ง​ก็​กลับ​มา​ร้อง​สรรเสริญ​พระเจ้า​เสียง​ดัง</verse>
				<verse number="16">เขา​ทิ้ง​ตัว​ลง​แทบ​เท้า​ของ​พระเยซู​และ​ขอบคุณ​พระองค์ เขา​เป็น​ชาว​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="17">พระเยซู​ถาม​ว่า “มี​สิบ​คน​หาย​โรค​ไม่​ใช่​หรือ อีก​เก้า​คน​อยู่​ที่ไหน</verse>
				<verse number="18">ไม่​มี​ใคร​กลับ​มา​สรรเสริญ​พระเจ้า นอก​จาก​คน​ต่าง​ชาติ​คน​นี้​หรือ”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​เขา​ว่า “ลุก​ขึ้น​และ​ไป​เถอะ ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า​ทำ​ให้​เจ้า​หาย​ดี”</verse>
				<verse number="20">ครั้ง​หนึ่ง​พวก​ฟาริสี​ถาม​ว่า​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​จะ​มา​ถึง​เมื่อไหร่ พระเยซู​ตอบ​ว่า “อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ไม่​ได้​มา​อย่าง​สิ่ง​ที่​สังเกต​ได้</verse>
				<verse number="21">ผู้​คน​จะ​ไม่​พูด​ว่า ‘อาณาจักร​อยู่​ที่​นี่’ หรือ ‘อยู่​ที่​นั่น’ เพราะ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​อยู่​ท่ามกลาง พวก​ท่าน”</verse>
				<verse number="22">จาก​นั้น​พระองค์​พูด​กับ​พวก​สาวก​ว่า “เวลา​นั้น​จะ​มา​ถึง​เมื่อ​เจ้า​อยาก​เห็น​แค่​วัน​หนึ่ง​ของ​บุตร​มนุษย์ แต่​ก็​จะ​ไม่​ได้​เห็น</verse>
				<verse number="23">ผู้​คน​จะ​บอก​ว่า ‘พระองค์​อยู่​ที่​นั่น’ หรือ ‘อยู่​ที่​นี่’ อย่า​ไป​วิ่ง​ตาม​เขา</verse>
				<verse number="24">เพราะ​ใน​วัน​ของ​พระองค์ บุตร​มนุษย์​จะ​เป็น​เหมือน​สาย​ฟ้าแลบ​ที่​ส่อง​แสง​วาบ สว่าง​จาก​ขอบ​ฟ้า​ด้าน​หนึ่ง​จด​อีก​ด้าน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="25">แต่​ก่อน​หน้า​นั้น พระองค์​ต้อง​ทน​ทุกข์​หลาย​อย่าง​และ​ถูก​คน​ยุค​นี้​ปฏิเสธ</verse>
				<verse number="26">ใน​สมัย​โนอาห์​เป็น​อย่างไร สมัย​ของ​บุตร​มนุษย์​ก็​จะ​เป็น​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="27">ผู้​คน​กิน​ดื่ม แต่งงาน และ​ต่าง​ยก​ให้​เป็น​สามี​ภรรยา​กัน​จน​ถึง​วัน​ที่​โนอาห์​เข้า​ใน​เรือ แล้ว​น้ำ​ก็​ท่วม​ทำลาย​เขา​หมด​ทุก​คน</verse>
				<verse number="28">ใน​สมัย​โลท​ก็​เหมือน​กัน ผู้​คน​ต่าง​กิน​ดื่ม ซื้อ​ขาย เพาะ​ปลูก ก่อ​สร้าง</verse>
				<verse number="29">แต่​ใน​วัน​ที่​โลท​ออก​จาก​เมือง​โสโดม แล้ว​ไฟ​กำมะถัน​จาก​ฟ้า​ก็​เท​ลง​มา ทำลาย​เขา​หมด​ทุก​คน</verse>
				<verse number="30">จะ​เป็น​เช่น​นี้​แหละ​ใน​วัน​ที่​บุตร​มนุษย์​มา</verse>
				<verse number="31">ใน​วัน​นั้น​อย่า​ให้​ใคร​ที่​อยู่​บน​ดาดฟ้า​ลง​มา​เก็บ​ข้าว​ของ​ใน​บ้าน คน​ที่​อยู่​ตาม​ทุ่ง​นา​ก็​เช่น​กัน ไม่​ควร​กลับ​ไป​เอา​สิ่ง​ใด​เลย</verse>
				<verse number="32">จง​จำ​ภรรยา​ของ​โลท​ไว้</verse>
				<verse number="33">ใคร​พยายาม​รักษา​ชีวิต​จะ​เสีย​ชีวิต แต่​ใคร​สละ​ชีวิต​ของ​ตน​จะ​ถนอม​ชีวิต​ไว้​ได้</verse>
				<verse number="34">เรา​บอก​ว่า ใน​คืน​นั้น คน​สอง​คน​นอน​ร่วม​เตียง​กัน คน​หนึ่ง​จะ​ถูก​รับ​ไป และ​อีก​คน​จะ​ถูก​ทิ้ง​ไว้</verse>
				<verse number="35">หญิง​สอง​คน​โม่​แป้ง​อยู่​ด้วย​กัน คน​หนึ่ง​จะ​ถูก​รับ​ไป และ​อีก​คน​จะ​ถูก​ทิ้ง​ไว้”</verse>
				<verse number="36"></verse>
				<verse number="37">พวก​สาวก​ถาม​ว่า “ที่​ไหน องค์​พระผู้เป็นเจ้า” พระองค์​ตอบ​ว่า “ซาก​ศพ​อยู่​ที่​ไหน ฝูง​แร้ง​จะ​รุม​อยู่​ที่​นั่น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">แล้ว​พระเยซู​เล่า​เรื่อง​อุปมา​สอน​สาวก​ว่า​ควร​อธิษฐาน​อยู่​เสมอ และ​ไม่​ยอม​แพ้</verse>
				<verse number="2">พระองค์​เล่า​ว่า “ใน​เมือง​หนึ่ง มี​ผู้​พิพากษา​ซึ่ง​ไม่​เกรงกลัว​พระเจ้า​และ​ไม่​เห็น​แก่​หน้า​ใคร</verse>
				<verse number="3">ใน​เมือง​เดียว​กัน​มี​หญิง​ม่าย​คน​หนึ่ง​เพียร​มา​หา​เขา​อ้อนวอน​ว่า ‘ให้​ความ​ยุติธรรม​ใน​คดี​ของ​ดิฉัน​กับ​อีก​ฝ่าย​ด้วย​เถิด’</verse>
				<verse number="4">ผู้​พิพากษา​ปฏิเสธ​อยู่​สัก​พัก แต่​ใน​ที่​สุด​เขา​ก็​พูด​กับ​ตัวเอง​ว่า ‘แม้​เรา​ไม่​กลัว​พระเจ้า และ​ไม่​เห็น​แก่​หน้า​ใคร</verse>
				<verse number="5">แต่​เพราะ​หญิง​ม่าย​คน​นี้​เซ้าซี้​ไม่​หยุด เรา​จะ​ให้​ความ​ยุติธรรม เธอ​จะ​ได้​ไม่​มา​ให้​รำคาญ​ใจ’ ”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ก็​พูด​ว่า “จง​ฟัง​สิ่ง​ที่​ผู้​พิพากษา​อยุติธรรม​พูด</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พระเจ้า​จะ​ไม่​ให้​ความ​ยุติธรรม​กับ​คน​ที่​พระองค์​เลือก ซึ่ง​ร้อง​เรียก​พระองค์​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน​หรือ พระองค์​จะ​ผัด​ผ่อน​ไป​เรื่อย​ๆ หรือ</verse>
				<verse number="8">เรา​บอก​ว่า พระองค์​จะ​ให้​เขา​ได้​รับ​ความ​ยุติธรรม​โดย​เร็ว แต่​เมื่อ​บุตร​มนุษย์​กลับ​มา พระองค์​จะ​ได้​เห็น​ความ​เชื่อ​ใน​โลก​บ้าง​ไหม”</verse>
				<verse number="9">สำหรับ​บาง​คน​ที่​มั่นใจ​ใน​ความ​ชอบ​ธรรม​ของ​ตน​และ​ดูถูก​คน​อื่น พระเยซู​เล่า​เรื่อง​อุปมา​นี้​ว่า</verse>
				<verse number="10">“มี​สอง​คน​ไป​ที่​วิหาร​เพื่อ​อธิษฐาน คน​หนึ่ง​เป็น​ฟาริสี และ​อีก​คน​เป็น​คน​เก็บ​ภาษี</verse>
				<verse number="11">ฟาริสี​ยืน​อยู่​คน​เดียว​อธิษฐาน​ว่า ‘พระเจ้า ขอบคุณ​พระองค์​ที่​ข้าพเจ้า​ไม่​เหมือน​คน​อื่น ที่​เป็น​พวก​โจร คน​ชั่ว คน​มี​ชู้ หรือ​แม้แต่​คน​เก็บ​ภาษี​นี้</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​ถือ​อด​อาหาร​สัปดาห์​ละ​สอง​ครั้ง และ​มอบ​สิบ​ลด​ของ​ทั้ง​หมด​ที่​ได้​รับ’</verse>
				<verse number="13">แต่​คน​เก็บ​ภาษี​ยืน​ไกล​ออก​ไป ไม่​กล้า​แม้​แต่​จะ​เงย​หน้า​ขึ้น​ฟ้า แต่​ทุบ​อก​และ​ร้อง​ว่า ‘พระเจ้า ขอ​เมตตา​ข้าพเจ้า​ที่​เป็น​คน​บาป​ด้วย​เถิด’</verse>
				<verse number="14">เรา​บอก​ว่า คน​นี้​ต่างหาก​ที่​กลับ​ไป​อย่าง​ผู้​ชอบ​ธรรม​ต่อ​หน้า​พระเจ้า เพราะ​ทุก​คน​ที่​ยก​ตน​ขึ้น​จะ​ถูก​กด​ลง และ​คน​ที่​ถ่อม​ตน​ลง​จะ​ได้​รับ​การ​ยก​ขึ้น”</verse>
				<verse number="15">ผู้​คน​ต่าง​อุ้ม​ทารก​มา​ให้​พระเยซู​วาง​มือ พอ​พวก​สาวก​เห็น​ก็​ห้าม​พวก​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="16">แต่​พระเยซู​เรียก​เด็ก​ๆ มา​แล้ว​พูด​ว่า “ให้​เด็ก​เล็ก​ๆ มา​หา​เรา อย่า​ห้าม​เขา​เลย เพราะ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​เป็น​ของ​คน​ที่​เหมือน​เด็ก​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="17">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ใคร​ไม่​รับ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​เหมือน​เด็ก​เล็ก​ๆ จะ​ไม่​มี​วัน​ได้​เข้า​มา”</verse>
				<verse number="18">ขุนนาง​คน​หนึ่ง​ถาม​พระองค์​ว่า “อาจารย์​ผู้​ประเสริฐ ข้าพเจ้า​ต้อง​ทำ​สิ่ง​ใด​จึง​จะ​ได้​รับ​ชีวิต​นิรันดร์”</verse>
				<verse number="19">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ทำไม​จึง​เรียก​เรา​ประเสริฐ นอกจาก​พระเจ้า​แล้ว ไม่​มี​ใคร​ที่​ประเสริฐ</verse>
				<verse number="20">ท่าน​ก็​รู้​พระบัญญัติ​ที่​ว่า ‘อย่า​คบ​ชู้ อย่า​ฆ่า​คน อย่า​ลัก​ขโมย อย่า​เป็น​พยาน​เท็จ จง​ให้​เกียรติ​พ่อ​แม่’ ”</verse>
				<verse number="21">เขา​บอก​ว่า “ทั้ง​หมด​นี้ ข้าพเจ้า​ถือ​ปฏิบัติ​มา​ตั้งแต่​เด็ก”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​พระเยซู​ได้ยิน​อย่าง​นั้น ก็​พูด​ว่า “ยัง​ขาด​อยู่​อย่าง​หนึ่ง จง​ไป​ขาย​ทุก​สิ่ง​ที่​มี​แล้ว​เอา​เงิน​แจกจ่าย​ให้​คน​ยากจน แล้ว​เจ้า​จะ​มี​ทรัพย์​สมบัติ​ใน​สวรรค์ จาก​นั้น​จง​ตาม​เรา​มา”</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​เขา​ได้ยิน​อย่าง​นั้น​ก็​เศร้า​มาก​เพราะ​เขา​เป็น​คน​มั่งคั่ง</verse>
				<verse number="24">พระเยซู​มอง​เขา​และ​พูด​ว่า “เป็น​เรื่อง​ยาก​ที่​คน​รวย​จะ​เข้า​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="25">อัน​ที่​จริง ให้​อูฐ​ลอด​รู​เข็ม​ยัง​ง่าย​กว่า​ที่​คน​รวย​จะ​เข้า​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="26">คน​ที่​ได้ยิน​ก็​ถาม​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น​แล้ว​ใคร​จะ​รอด​ได้”</verse>
				<verse number="27">พระเยซู​ตอบ​ว่า “สิ่ง​ที่​เป็น​ไป​ไม่​ได้​สำหรับ​มนุษย์ ก็​เป็น​ไป​ได้​สำหรับ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="28">เปโตร​พูด​ว่า “พวก​เรา​ได้​ละ​ทิ้ง​ทุก​สิ่ง​ที่​เรา​มี เพื่อ​ติดตาม​พระองค์”</verse>
				<verse number="29">พระเยซู​บอก​พวก​เขา​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า คน​ที่​ละทิ้ง​บ้าน หรือ​ภรรยา พี่​น้อง พ่อ​แม่ หรือ​ลูก​ๆ เพราะ​เห็น​แก่​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="30">จะ​ได้​รับ​ผล​ตอบแทน​หลาย​เท่า​ใน​ยุค​นี้ และ​ได้​รับ​ชีวิต​นิรันดร์​ใน​ยุค​หน้า”</verse>
				<verse number="31">พระเยซู​พา​สาวก​ทั้ง​สิบ​สอง​คน​เลี่ยง​ออก​มา และ​บอก​พวก​เขา​ว่า “พวก​เรา​กำลัง​ขึ้น​ไป​เยรูซาเล็ม และ​ทุก​สิ่ง​ที่​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​เขียน​เกี่ยว​กับ​บุตร​มนุษย์​จะ​เกิด​ขึ้น</verse>
				<verse number="32">พระองค์​จะ​ถูก​มอบ​ให้​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว คน​พวก​นั้น​จะ​เยาะเย้ย ดูหมิ่น ถ่ม​น้ำลาย​รด</verse>
				<verse number="33">โบย​ตี​และ​ฆ่า​พระองค์ ใน​วัน​ที่​สาม​พระองค์​จะ​ฟื้น​ขึ้น​ใหม่”</verse>
				<verse number="34">พวก​สาวก​ไม่​เข้าใจ​เรื่อง​นี้​เพราะ​ความหมาย​ถูก​ซ่อน​ไว้ พวก​เขา​จึง​ไม่​รู้​ว่า​พระองค์​กำลัง​พูด​ถึง​อะไร</verse>
				<verse number="35">ขณะ​ที่​พระเยซู​มา​ใกล้​เมือง​เยรีโค มี​ชาย​ตาบอด​คน​หนึ่ง​นั่ง​ขอทาน​อยู่​ริม​ทาง</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​ฝูง​ชน​กำลัง​เดิน​ผ่าน​มา เขา​ก็​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น</verse>
				<verse number="37">คน​เหล่า​นั้น​บอก​เขา​ว่า “พระเยซู​ชาว​นาซาเร็ธ​กำลัง​เดิน​ผ่าน​มา”</verse>
				<verse number="38">เขา​ก็​ร้อง​ขึ้น​ว่า “พระเยซู​บุตร​ดาวิด ขอ​เมตตา​ข้าพเจ้า​ข้าพเจ้า​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="39">คน​ที่​เดิน​นำ​หน้า​ก็​ตำหนิ บอก​ให้​เขา​เงียบ แต่​เขา​ยิ่ง​ตะโกน​ดัง​ขึ้น​ว่า “บุตร​ดาวิด เมตตา​ด้วย​เถิด!”</verse>
				<verse number="40">พระเยซู​หยุด​และ​สั่ง​ให้​คน​พา​เขา​มา​หา เมื่อ​เขา​เข้า​มา​ใกล้ พระเยซู​จึง​ถาม​ว่า</verse>
				<verse number="41">“เจ้า​ต้องการ​ให้​เรา​ทำ​อะไร​ให้” เขา​ตอบ​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้า​อยาก​มอง​เห็น”</verse>
				<verse number="42">พระเยซู​พูด​กับ​เขา​ว่า “จง​มอง​เห็น ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า​รักษา​เจ้า​แล้ว”</verse>
				<verse number="43">ทัน​ใด​นั้น เขา​ก็​มอง​เห็น และ​ตาม​พระเยซู​ไป​และ​สรรเสริญ​พระเจ้า เมื่อ​คน​ทั้ง​หมด​เห็น​ก็​สรรเสริญ​พระเจ้า​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">พระเยซู​เดิน​ทาง​ผ่าน​เข้า​เมือง​เยรีโค</verse>
				<verse number="2">มี​ชาย​ชื่อ​ศักเคียส เป็น​หัวหน้า​คน​เก็บ​ภาษี​ที่​ร่ำรวย</verse>
				<verse number="3">เขา​อยาก​เห็น​ว่า​พระเยซู​เป็น​ใคร แต่​เพราะ​คน​แน่น​มาก และ​เขา​ตัว​เตี้ย​ก็​เลย​มอง​ไม่​เห็น</verse>
				<verse number="4">เขา​จึง​วิ่ง​ไป​ล่วง​หน้า แล้ว​ปีน​ต้น​มะเดื่อ เพื่อ​จะ​เห็น​พระเยซู​ที่​กำลัง​เดิน​มา</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พระเยซู​มา​ถึง​ตรง​นั้น พระองค์​เงย​หน้า​แล้ว​พูด​กับ​เขา​ว่า “ศักเคียส​รีบ​ลง​มา​เถอะ วัน​นี้​เรา​ต้อง​ไป​พัก​ที่​บ้าน​เจ้า”</verse>
				<verse number="6">เขา​จึง​รีบ​ลง​มา และ​ต้อนรับ​พระองค์​ด้วย​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="7">ทุก​คน​เห็น​อย่าง​นั้น​ก็​เริ่ม​บ่น​พึมพำ​ว่า “พระองค์​ไป​เป็น​แขก​ของ​คน​บาป”</verse>
				<verse number="8">แต่​ศักเคียส​ยืน​ขึ้น​บอก​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ดู​สิ! ที่​นี่​เวลา​นี้ ข้าพเจ้า​ขอ​ยก​ทรัพย์​สมบัติ​ครึ่ง​หนึ่ง​ให้​คน​ยากจน และ​ถ้า​ข้าพเจ้า​ได้​โกง​ใคร​ก็​จะ​ใช้​คืน​ให้​สี่​เท่า”</verse>
				<verse number="9">พระเยซู​พูด​กับ​เขา​ว่า “วัน​นี้​ความ​รอด​มา​ถึง​บ้าน​นี้​แล้ว เพราะ​คน​นี้​ก็​เป็น​ลูก​ของ​อับราฮัม​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="10">เพราะ​บุตร​มนุษย์​มา​เพื่อ​เสาะหา​และ​ช่วย​คน​ที่​หลง​หาย​ให้​รอด”</verse>
				<verse number="11">ขณะ​คน​ทั้ง​หลาย​กำลัง​ฟัง​อยู่​นั้น พระองค์​ก็​เล่า​อุปมา​อีก​เรื่อง​หนึ่ง เพราะ​พระองค์​ใกล้​จะ​ถึง​เยรูซาเล็ม​แล้ว และ​ผู้​คน​คิด​ว่า​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​กำลัง​จะ​ปรากฏ​เดี๋ยว​นั้น</verse>
				<verse number="12">พระองค์​พูด​ว่า “ชาย​คน​หนึ่ง​ใน​ราชวงศ์​จะ​ไป​แดน​ไกล เพื่อ​รับ​การ​แต่งตั้ง​เป็น​กษัตริย์ แล้ว​จะ​กลับ​มา</verse>
				<verse number="13">เขา​จึง​เรียก​คน​รับใช้​สิบ​คน​มา​แล้ว​ให้​เงิน​คน​ละ​หนึ่ง​มินา และ​สั่ง​ว่า ‘จง​ทำ​ให้​เงิน​นี้​เกิด​กำไร​จน​กว่า​เรา​จะ​กลับ​มา’</verse>
				<verse number="14">แต่​พลเมือง​เกลียด​เขา จึง​ส่ง​ตัว​แทน​ตาม​หลัง​เขา​ไป เพื่อ​แจ้ง​ว่า ‘เรา​ไม่​อยาก​ให้​คน​นี้​มา​เป็น​กษัตริย์​ของ​พวก​เรา’</verse>
				<verse number="15">แต่​เขา​ก็​ได้​เป็น​กษัตริย์​และ​กลับ​มา​บ้าน เขา​ให้​ตาม​คน​รับใช้​ที่​ให้​เงิน​ไว้ เพื่อ​ดู​ว่า​ทำ​กำไร​ได้​เท่าไหร่​บ้าง</verse>
				<verse number="16">คน​แรก​มา​บอก​ว่า ‘นาย​ท่าน เงิน​หนึ่ง​มินา​นั้น​ได้​กำไร​มา​อีก​สิบ​มินา’</verse>
				<verse number="17">เจ้านาย​ตอบ​ว่า ‘ดี​มาก เจ้า​เป็น​คน​รับใช้​ที่​ดี​ของ​เรา เพราะ​เจ้า​ซื่อสัตย์ ไว้​ใจ​ได้​ใน​เรื่อง​เล็ก​น้อย เจ้า​จง​ดูแล​สิบ​เมือง’</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​สอง​บอก​ว่า ‘นาย​ท่าน เงิน​หนึ่ง​มินา​นั้น​ได้​กำไร​มา​อีก​ห้า​มินา’</verse>
				<verse number="19">เจ้านาย​ตอบ​ว่า ‘เจ้า​จง​ดูแล​ห้า​เมือง’</verse>
				<verse number="20">จาก​นั้น คน​รับใช้​อีก​คน​มา​บอก​ว่า ‘นาย​ท่าน นี่​คือ​เงิน​หนึ่ง​มินา​นั้น ข้าพเจ้า​เอา​ผ้า​ห่อ​เก็บ​ไว้</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้า​กลัว​เพราะ​ท่าน​เป็น​คน​เข้มงวด เก็บ​กำไร​จาก​ธุรกิจ​ที่​ตัวเอง​ไม่​ได้​ลงทุน และ​เก็บ​เกี่ยว​ผล​ที่​ไม่​ได้​หว่าน’</verse>
				<verse number="22">เจ้านาย​ตอบ​ว่า ‘เจ้า​คน​รับใช้​ชั่ว! เรา​จะ​ลงโทษ​จาก​สิ่ง​ที่​เจ้า​พูด เจ้า​ก็​รู้​ว่า เรา​เป็น​คน​เข้มงวด เก็บ​กำไร​จาก​ธุรกิจ​ที่​ตัวเอง​ไม่​ได้​ลงทุน และ​เก็บ​เกี่ยว​ผล​ที่​ไม่​ได้​หว่าน</verse>
				<verse number="23">แล้ว​ทำไม​ไม่​เอา​เงิน​ของ​เรา​ไป​ฝาก เรา​กลับ​มา​จะ​ได้​ทั้ง​เงิน​ต้น​พร้อม​ดอกเบี้ย’</verse>
				<verse number="24">แล้ว​เขา​ก็​สั่ง​พวก​คน​ที่​ยืน​อยู่​ใกล้​ๆ ว่า ‘ยึด​เงิน​ที่​เขา​มี​ไป​ให้​คน​ที่​มี​สิบ​มินา’</verse>
				<verse number="25">คน​เหล่า​นั้น​พูด​ว่า ‘นาย​ท่าน เขา​มี​ตั้ง​สิบ​มินา​แล้ว’</verse>
				<verse number="26">เจ้านาย​ตอบ​ว่า ‘เรา​บอก​พวก​เจ้า​ว่า ทุก​คน​ที่​มี​อยู่​แล้ว​จะ​ได้​รับ​เพิ่ม ส่วน​ใคร​ไม่​มี แม้​ที่​มี​อยู่​แล้ว ก็​จะ​ถูก​ริบ​ไป</verse>
				<verse number="27">ส่วน​พวก​ศัตรู​ที่​ไม่​อยาก​ให้​เรา​เป็น​กษัตริย์ จง​นำ​ตัว​มา​ฆ่า​ต่อหน้า​เรา​ที่​นี่’ ”</verse>
				<verse number="28">หลัง​จาก​พระเยซู​พูด​อุปมา​แล้ว พระองค์​ก็​เดิน​นำ​หน้า​ขึ้น​ไป​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="29">พอ​ใกล้​ถึง​หมู่บ้าน​เบธฟายี​และ​เบธานี​ตรง​ภูเขา​ที่​เรียก​ว่า​มะกอก​เทศ พระองค์​ก็​ส่ง​สาวก​สอง​คน​ไป​โดย​สั่ง​ว่า</verse>
				<verse number="30">“จง​ไป​ที่​หมู่บ้าน​ข้าง​หน้า​นั้น พอ​เข้า​เขต​หมู่บ้าน เจ้า​จะ​พบ​ลูก​ลา​ตัว​หนึ่ง​ผูก​อยู่ ยัง​ไม่​เคย​มี​ใคร​ขี่​มัน​มา​ก่อน จง​แก้​เชือก​แล้ว​จูง​มัน​มา​ที่​นี่</verse>
				<verse number="31">ถ้า​มี​ใคร​ถาม​เจ้า​ว่า ‘ทำไม​ถึง​ปล่อย​ลูก​ลา’ ก็​บอก​เขา​ว่า ‘องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ต้องการ​ลูก​ลา​ตัว​นี้’ ”</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​ไป​และ​พบ​ลูก​ลา​ตาม​ที่​พระองค์​บอก​ไว้</verse>
				<verse number="33">ขณะ​กำลัง​แก้​เชือก​ผูก​ลูก​ลา เจ้าของ​ลา​ก็​ถาม​ว่า “ท่าน​แก้​เชือก​ผูก​ลูก​ลา​นั้น​ทำไม”</verse>
				<verse number="34">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ต้องการ​ลูก​ลา​ตัว​นี้”</verse>
				<verse number="35">ทั้ง​สอง​จึง​จูง​ลูก​ลา​มา​ให้​พระเยซู แล้ว​เอา​เสื้อ​คลุม​ของ​ตน​ปู​บน​หลัง​ลา​และ​ให้​พระเยซู​ขึ้น​ขี่​ลา​นั้น</verse>
				<verse number="36">ขณะ​ที่​พระเยซู​ผ่าน​ไป ผู้​คน​ก็​เอา​เสื้อ​คลุม​ของ​ตน​มา​ปู​ลง​ตาม​ทาง</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​พระองค์​มา​ใกล้​ทาง​ลง​จาก​ภูเขา​มะกอก​เทศ สาวก​กลุ่ม​ใหญ่​ก็​พา​กัน​ร้อง​ตะโกน​สรรเสริญ​พระเจ้า​ด้วย​ความ​ยินดี สำหรับ​การ​อัศจรรย์​ต่าง​ๆ ที่​เขา​ได้​เห็น​มา</verse>
				<verse number="38">“ขอ​พระพร​เป็น​ของ​กษัตริย์​ผู้​มา​ใน​นาม​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า! สันติสุข​ใน​สวรรค์​และ​เกียรติ​สิริ​ใน​ที่​สูง​สุด!”</verse>
				<verse number="39">พวก​ฟาริสี​บาง​คน​ใน​ฝูง​ชน​บอก​พระเยซู​ว่า “อาจารย์ จง​ห้าม​สาวก​ของ​ท่าน!”</verse>
				<verse number="40">พระองค์​ตอบ​ว่า “เรา​บอก​ว่า ถ้า​พวก​เขา​นิ่ง​เงียบ ก้อน​หิน​เหล่า​นี้​ก็​จะ​ร้อง​ออก​มา”</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​พระองค์​มา​ใกล้​และ​เห็น​เยรูซาเล็ม ก็​ร้องไห้​สงสาร​กรุง​นั้น</verse>
				<verse number="42">และ​พูด​ว่า “หาก​วัน​นี้​เพียง​เจ้า​รู้​ว่า​อะไร​ที่​นำ​สันติสุข​มา​สู่​เจ้า แต่​ตอน​นี้​สิ่ง​นั้น​ถูก​ซ่อน​ไว้​จาก​ตา​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="43">วัน​นั้น​จะ​มา​ถึง เมื่อ​ศัตรู​สร้าง​เนิน​ดิน​โดย​รอบ ล้อม​ขัง​และ​โจมตี​เจ้า​จาก​ทุก​ด้าน</verse>
				<verse number="44">พวก​เขา​จะ​จับ​เจ้า​เหวี่ยง​ลง​กับ​พื้น ทั้ง​เจ้า​และ​ลูก​ๆ ภาย​ใน​กำแพง​ของ​เจ้า เขา​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​เหลือ​ก้อน​หิน​สัก​ก้อน​ซ้อน​ทับ​กัน​เลย เพราะ​เจ้า​ไม่​ตระหนัก​ถึง​เวลา​ที่​พระเจ้า​จะ​มา​หา”</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​บริเวณ​วิหาร​และ​เริ่ม​ขับไล่​พวก​คน​ที่​ขาย​ของ​กัน​อยู่</verse>
				<verse number="46">พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า ‘บ้าน​ของ​เรา​จะ​เป็น​บ้าน​แห่ง​การ​อธิษฐาน’ แต่​พวก​เจ้า​ทำ​ให้​กลาย​เป็น ‘ซ่อง​โจร’ ”</verse>
				<verse number="47">พระเยซู​สั่ง​สอน​ที่​วิหาร​ทุก​วัน แต่​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ และ​ผู้​นำ​ใน​หมู่​ประชาชน พยายาม​หา​ทาง​จะ​ฆ่า​พระองค์</verse>
				<verse number="48">แต่​หา​ช่อง​ทาง​ลง​มือ​ไม่​ได้ เพราะ​ประชาชน​ชื่นชอบ​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์​มาก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">วัน​หนึ่ง​เมื่อ​พระเยซู​กำลัง​สอน​อยู่​ใน​บริเวณ​วิหาร และ​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ และ​ผู้​อาวุโส​มา​หา​พระองค์</verse>
				<verse number="2">และ​พูด​ว่า “จง​บอก​เรา​ว่า ท่าน​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ด้วย​สิทธิ​อำนาจ​ใด แล้ว​ใคร​ให้​สิทธิ​อำนาจ​นี้​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ตอบ​ว่า “เรา​จะ​ถาม​ท่าน​สัก​ข้อ​เช่น​กัน จง​บอก​เรา​ว่า</verse>
				<verse number="4">บัพติศมา​ของ​ยอห์น​มา​จาก​สวรรค์​หรือ​จาก​มนุษย์”</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​หารือ​กัน​ว่า “ถ้า​ตอบ​ว่า ‘มา​จาก​สวรรค์’ เขา​ก็​จะ​ถาม​ว่า ‘ทำไม​ท่าน​ไม่​เชื่อ​ยอห์น’</verse>
				<verse number="6">แต่​ถ้า​เรา​ตอบ​ว่า ‘มา​จาก​มนุษย์’ ผู้​คน​ทั้งหมด​ก็​จะ​เอา​หิน​ขว้าง​เรา เพราะ​พวก​เขา​เชื่อ​ว่า​ยอห์น​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​ตอบ​ว่า “เรา​ไม่​รู้​ว่า​มา​จาก​ไหน”</verse>
				<verse number="8">พระเยซู​พูด​ว่า “เรา​ก็​จะ​ไม่​บอก​เช่น​กัน​ว่า เรา​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ด้วย​สิทธิ​อำนาจ​อะไร”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระองค์​เล่า​เรื่อง​อุปมา​นี้​ว่า “ชาย​คน​หนึ่ง​ทำ​ไร่​องุ่น​ให้​คน​ทำ​ไร่​มา​เช่า แล้ว​เดินทาง​ไป​เป็น​เวลา​นาน</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ถึง​ฤดู​เก็บ​เกี่ยว เขา​ส่ง​คน​รับใช้​ไป​หา​ผู้​เช่า เพื่อ​ผู้​เช่า​จะ​ให้​ส่วน​แบ่ง​ผล​ผลิต​จาก​ไร่​องุ่น แต่​พวก​ผู้​เช่า​ทุบ​ตี​เขา แล้ว​ไล่​กลับ​ไป​มือ​เปล่า</verse>
				<verse number="11">เขา​จึง​ส่ง​คน​รับใช้​ไป​อีก​คน แต่​ก็​ถูก​ทุบ​ตี ทำ​ให้​อับอาย​และ​ไล่​กลับ​มา​มือ​เปล่า​อีก</verse>
				<verse number="12">เจ้า​ของ​ยัง​ส่ง​คน​ที่​สาม​ไป​อีก พวก​นั้น​ก็​ทำ​ร้าย​และ​โยน​คน​นั้น​ออก​มา</verse>
				<verse number="13">แล้ว​เจ้า​ของ​ไร่​องุ่น​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี เรา​จะ​ส่ง​ลูก​ชาย​ที่​รัก​ไป พวก​นั้น​น่า​จะ​เคารพ​ยำเกรง​เขา’</verse>
				<verse number="14">แต่​เมื่อ​พวก​ผู้​เช่า​เห็น​เขา ก็​ปรึกษา​กัน​ว่า ‘นี่​ไง​ทายาท เรา​ฆ่า​เขา​กัน​เถอะ แล้ว​มรดก​จะ​ตก​เป็น​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="15">พวก​นั้น​จึง​จับ​เขา​โยน​ออก​นอก​ไร่​องุ่น​แล้ว​ฆ่า​ทิ้ง แล้ว​เจ้า​ของ​ไร่​องุ่น​จะ​ทำ​อะไร​กับ​พวก​ผู้​เช่า</verse>
				<verse number="16">เขา​ก็​จะ​มา​ฆ่า​พวก​นั้น​และ​ให้​คน​อื่น​เช่า​ไร่​องุ่น” เมื่อ​ผู้​คน​ได้ยิน​ก็​บอก​ว่า “พระเจ้า! อย่า​ให้​เป็น​อย่าง​นั้น​เลย”</verse>
				<verse number="17">พระเยซู​มอง​ตรง​ไป​ที่​พวก​เขา​และ​พูด​ว่า “แล้ว​สิ่ง​ที่​เขียน​นี้​หมายความ​ว่า​อะไร ‘ศิลา​ซึ่ง​ช่าง​ก่อ​ได้​ทิ้ง​แล้ว กลับ​กลาย​เป็น​ศิลา​มุม​เอก’</verse>
				<verse number="18">ทุก​คน​ที่​ล้ม​ทับ​ศิลา​นั้น​จะ​แตก​เป็น​ชิ้น​ๆ และ​ศิลา​นี้​ล้ม​ทับ​ใคร คน​นั้น​จะ​แหลก​ละเอียด”</verse>
				<verse number="19">พวก​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​และ​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​รู้​ว่า พระองค์​ใช้​อุปมา​นี้​ว่า​พวก​ตน จึง​หา​ทาง​จับ​กุม​พระองค์​ทัน​ที แต่​ก็​กลัว​ผู้​คน</verse>
				<verse number="20">พวก​เขา​จับ​ตา​ดู​พระองค์​อย่าง​ใกล้ชิด ส่ง​สายลับ​แกล้ง​ทำ​เป็น​จริง​ใจ ไป​จับ​ผิด​คำ​พูด​ของ​พระเยซู เพื่อ​มอบ​ตัว​พระองค์​ไว้​ใน​สิทธิ​อำนาจ​ของ​ผู้ว่า​ราชการ</verse>
				<verse number="21">พวก​สาย​ลับ​จึง​มา​ถาม​พระองค์​ว่า “อาจารย์ เรา​รู้​ว่า​ท่าน​นั้น​พูด​และ​สอน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง ไม่​เข้า​ข้าง​ใคร แต่​สอน​ทาง​ของ​พระเจ้า​ตาม​ความ​จริง</verse>
				<verse number="22">ที่​เรา​เสีย​ภาษี​ให้​ซีซาร์​นี้​ถูกต้อง​หรือ​ไม่”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​รู้​ทัน​อุบาย​ของ​พวก​เขา จึง​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="24">“ไหน​เอา​เงิน​หนึ่ง​เหรียญ​เดนาริอัน​มา​ให้​เรา​ดู​ซิ บน​เหรียญ​นี้​สลัก​รูป​และ​ชื่อ​ของ​ใคร” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ของ​ซีซาร์”</verse>
				<verse number="25">พระองค์​จึง​พูด​ว่า “ของ​ซีซาร์​ก็​ให้​ซีซาร์ และ​ของ​พระเจ้า ก็​มอบ​ให้​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="26">พวก​เขา​ไม่​สามารถ​จับ​ผิด​สิ่ง​ที่​พระองค์​พูด​ต่อหน้า​ผู้คน​ได้ และ​ประหลาด​ใจ​ใน​คำ​ตอบ​ของ​พระองค์​จน​ต้อง​เงียบ​ไป</verse>
				<verse number="27">พวก​สะดูสี​บาง​คน​ที่​พูด​ว่า​ไม่​มี​การ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย มา​ถาม​พระเยซู​ว่า</verse>
				<verse number="28">“อาจารย์ โมเสส​เขียน​สั่ง​พวก​เรา​ไว้​ว่า ถ้า​พี่​ชาย​ของ​ใคร​ตาย​ไป​และ​ทิ้ง​ภรรยา​ไว้​โดย​ไม่​มี​ลูก ให้​น้อง​ชาย​เขา​แต่งงาน​กับ​ภรรยา​ม่าย​นั้น เพื่อ​จะ​มี​ลูก​สืบ​สกุล​ให้​พี่​ชาย</verse>
				<verse number="29">คราว​นี้​มี​พี่​น้อง​เจ็ด​คน พี่​คน​โต​แต่งงาน​กับ​หญิง​คน​หนึ่ง แล้ว​ตาย​ไป​โดย​ไม่​มี​ลูก</verse>
				<verse number="30">จาก​นั้น​คน​ที่​สอง</verse>
				<verse number="31">และ​คน​ที่​สาม​ก็​แต่งงาน​กับ​เธอ และ​เป็น​แบบ​นี้​ไป​จน​ถึง​คน​ที่​เจ็ด คือ​ตาย​โดย​ไม่​มี​ลูก</verse>
				<verse number="32">ใน​ที่​สุด​ผู้หญิง​นั้น​ก็​ตาย​ด้วย</verse>
				<verse number="33">แล้ว​เมื่อ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย ผู้หญิง​คน​นี้​จะ​เป็น​ภรรยา​ของ​ใคร ใน​เมื่อ​ทั้ง​เจ็ด​คน​แต่งงาน​กับ​เธอ”</verse>
				<verse number="34">พระเยซู​ตอบ​ว่า “คน​ใน​ยุค​นี้​แต่งงาน และ​ยก​ให้​เป็น​สามี​ภรรยา​กัน</verse>
				<verse number="35">แต่​คน​ที่​ถือ​ว่า​สมควร​มี​ส่วน​ใน​ยุค​หน้า​และ​ใน​การ​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย จะ​ไม่​มี​การ​แต่งงาน​หรือ​ยก​ให้​เป็น​สามี​ภรรยา​กัน</verse>
				<verse number="36">และ​พวก​เขา​จะ​ตาย​อีก​ไม่​ได้ เพราะ​จะ​เป็น​เหมือน​ทูต​สวรรค์ พวก​เขา​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า​เนื่องจาก​เป็น​ลูก​ของ​การ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="37">แต่​ใน​เรื่อง​พุ่ม​ไม้​ไฟ​ลุกโชน​นั้น โมเสส​ก็​ยัง​แสดง​ให้​เห็น​ว่า​คน​ตาย​ฟื้น​ขึ้น​มา เพราะ​เขา​เรียก​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ว่า ‘พระเจ้า​ของ​อับราฮัม พระเจ้า​ของ​อิสอัค และ​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ ’</verse>
				<verse number="38">พระองค์​ไม่​ใช่​พระเจ้า​ของ​คน​ตาย แต่​คือ​พระเจ้า​ของ​คน​เป็น เพราะ​สำหรับ​พระเจ้า​แล้ว ทุก​คน​มี​ชีวิต​อยู่”</verse>
				<verse number="39">ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​บาง​คน​บอก​ว่า “อาจารย์ ท่าน​พูด​ได้​ดี”</verse>
				<verse number="40">และ​ไม่​มี​ใคร​กล้า​ถาม​พระองค์​อีก</verse>
				<verse number="41">แล้ว​พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ทำไม​ถึง​พูด​ว่า​พระเมสสิยาห์​เป็น​บุตร​ดาวิด</verse>
				<verse number="42">ดาวิด​เอง​ประกาศ​ไว้​ใน​หนังสือ​สดุดี​ว่า ‘องค์​พระผู้เป็นเจ้า​กล่าว​กับ​องค์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ว่า “จง​นั่ง​ที่​ขวา​มือ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="43">จนกว่า​เรา​จะ​ทำ​ให้​ศัตรู​ของ​เจ้า เป็น​แท่น​วาง​เท้า​ของ​เจ้า” ’</verse>
				<verse number="44">ใน​เมื่อ​ดาวิด​เรียก​พระองค์​ว่า ‘องค์​พระผู้เป็นเจ้า’ แล้ว​พระองค์​จะ​เป็น​บุตร​ดาวิด​ได้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="45">ขณะ​ที่​ฝูงชน​กำลัง​ฟัง​อยู่ พระเยซู​ก็​พูด​กับ​พวก​สาวก​ว่า</verse>
				<verse number="46">“ระวัง​พวก​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ เขา​ชอบ​สวม​เสื้อ​คลุม​ยาว​เดิน​ไป​มา ชอบ​ให้​ผู้​คน​คำนับ​ทักทาย​ใน​ตลาด ชอบ​นั่ง​ที่​สำคัญ​ที่​สุด​ใน​ธรรม​ศาลา​และ​ชอบ​ที่​มี​เกียรติ​ใน​งาน​เลี้ยง</verse>
				<verse number="47">พวก​เขา​โกง​เอา​บ้าน​ของ​หญิง​ม่าย แล้ว​แสร้ง​อธิษฐาน​ยืด​ยาว​ให้​คน​เห็น พวก​นี้​จะ​ถูก​ลงโทษ​หนัก​ที่​สุด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">เมื่อ​พระเยซู​เงย​หน้า​ขึ้น​ก็​เห็น​พวก​คน​รวย​เอา​ของ​ถวาย​ใส่​ใน​คลัง​ของ​วิหาร</verse>
				<verse number="2">และ​พระองค์​ก็​เห็น​หญิง​ม่าย​ยากจน​คน​หนึ่ง ใส่​เหรียญ​ทองแดง​เล็ก​ๆ สอง​เหรียญ</verse>
				<verse number="3">พระองค์​พูด​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า หญิง​ม่าย​ยากจน​คน​นี้​ใส่​เงิน​มาก​กว่า​ใคร​ทั้ง​หมด</verse>
				<verse number="4">เพราะ​คน​ทั้ง​หมด​นี้​เอา​เงิน​เหลือ​ใช้​มา​ให้ แต่​หญิง​ม่าย​คน​นี้​ทั้ง​ที่​ยากจน ยัง​ให้​เงิน​เลี้ยง​ชีพ​ทั้ง​หมด​ที่​มี”</verse>
				<verse number="5">สาวก​ของ​พระองค์​บาง​คน​ชื่น​ชม​ทั้ง​ศิลา​ที่​งดงาม​ซึ่ง​ใช้​สร้าง​วิหาร และ​ของ​ถวาย​ที่​ประดับ​นั้น แต่​พระเยซู​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="6">“สิ่ง​ที่​เจ้า​เห็น​ที่​นี่ เมื่อ​ถึง​เวลา​จะ​ไม่​เหลือ​ก้อน​หิน​สัก​ก้อน​ซ้อน​ทับ​กัน​เลย แต่​จะ​ถูก​โยน​ทิ้ง​หมด”</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ถาม​ว่า “อาจารย์ สิ่ง​เหล่า​นี้​จะ​เกิดขึ้น​เมื่อไหร่ และ​อะไร​จะ​เป็น​หมาย​สำคัญ​ว่า​สิ่ง​นั้น​กำลัง​จะ​เกิด​ขึ้น”</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ตอบ​ว่า “จง​ระวัง เจ้า​จะ​ได้​ไม่​ถูก​หลอก เพราะ​หลาย​คน​จะ​มา​ใน​นาม​ของ​เรา และ​อ้าง​ว่า ‘เรา​คือ​ผู้​นั้น’ และ ‘เวลา​นั้น​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว’ อย่า​ไป​ตาม​เขา</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เจ้า​ได้ยิน​ข่าว​สงคราม​และ​ปฏิวัติ อย่า​ตื่น​ตกใจ สิ่ง​เหล่า​นี้​ต้อง​เกิดขึ้น​ก่อน แต่​จะ​ยัง​ไม่​ถึง​จุด​จบ​ใน​ทัน​ที”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ชน​ชาติ​ต่อ​ชน​ชาติ อาณาจักร​ต่อ​อาณาจักร​จะ​สู้​รบ​กัน</verse>
				<verse number="11">จะ​เกิด​แผ่นดิน​ไหว​ครั้ง​ใหญ่​หลาย​ครั้ง การ​กันดาร​อาหาร​และ​โรค​ระบาด​ใน​ที่​ต่าง​ๆ เหตุการณ์​น่า​สะพรึง​กลัว​และ​หมาย​สำคัญ​ยิ่งใหญ่​บน​ฟ้า</verse>
				<verse number="12">แต่​ก่อน​หน้า​นั้น พวก​เขา​จะ​จับ​และ​ข่มเหง​เจ้า พวก​เขา​จะ​ส่ง​พวก​เจ้า​ไป​ที่​ธรรม​ศาลา​และ​จับ​ขัง​คุก เจ้า​จะ​ถูก​นำ​ตัว​ไป​อยู่​ต่อ​หน้า​กษัตริย์​และ​ผู้ว่าราชการ ทั้ง​หมด​นี้​ก็​เพราะ​นาม​ของ​เรา</verse>
				<verse number="13">และ​เจ้า​จะ​เป็น​พยาน​ให้​เรา</verse>
				<verse number="14">แต่​อย่า​กังวล​ไป​ก่อน​ว่า​จะ​แก้ต่าง​ให้​ตนเอง​อย่างไร</verse>
				<verse number="15">เพราะ​เรา​จะ​ให้​ถ้อยคำ​และ​สติ​ปัญญา​กับ​เจ้า​อย่าง​ที่​ศัตรู​จะ​ต่อต้าน​หรือ​ขัด​แย้ง​ไม่​ได้​เลย</verse>
				<verse number="16">แม้​กระทั่ง​พ่อ​แม่ พี่​น้อง ญาติ​มิตร​ของ​เจ้า​ก็​จะ​ทรยศ​เจ้า และ​พวก​เจ้า​บาง​คน​จะ​ถึง​ตาย</verse>
				<verse number="17">ทุก​คน​จะ​เกลียด​เจ้า​เพราะ​เรา</verse>
				<verse number="18">แต่​ผม​สัก​เส้น​เดียว​บน​ศีรษะ​เจ้า​ก็​จะ​ไม่​เสีย​ไป</verse>
				<verse number="19">จง​ยืนหยัด​อย่าง​มั่นคง​แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​รับ​ชีวิต</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​เห็น​กองทัพ​ต่าง​ๆ มา​ล้อม​เยรูซาเล็ม ก็​จะ​รู้​ว่า​หายนะ​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​นั้น​ให้​คน​ที่​อยู่​ใน​ยูเดีย​หนี​ไป​ที่​ภูเขา ให้​คน​ใน​กรุง​หนี​ออก​ไป และ​คน​ใน​ชนบท​อย่า​เข้า​มา</verse>
				<verse number="22">เพราะ​นี่​เป็น​เวลา​แห่ง​การ​ลงโทษ เพื่อ​ให้​ทุก​สิ่ง​สำเร็จ​ตาม​ที่​เขียน​ไว้</verse>
				<verse number="23">วัน​เหล่า​นั้น​น่า​สะพรึง​กลัว​สำหรับ​หญิง​มี​ครรภ์​และ​แม่​ลูก​อ่อน จะ​เกิด​ความ​ทุกข์เข็ญ​ใหญ่​หลวง​ใน​แผ่น​ดิน​และ​ความ​โกรธเกรี้ยว​ต่อ​ชนชาติ​นี้</verse>
				<verse number="24">พวก​เขา​จะ​ล้ม​ลง​ด้วย​คม​ดาบ และ​ถูก​จับ​เป็น​เชลย​ของ​ทุก​ชนชาติ เยรูซาเล็ม​จะ​ถูก​เหยียบ​ย่ำ​โดย​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว จน​ครบ​เวลา​กำหนด​ของ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว</verse>
				<verse number="25">จะ​มี​หมาย​สำคัญ​ที่​ดวง​อาทิตย์ ดวง​จันทร์ และ​หมู่​ดาว ชน​ชาติ​ต่าง​ๆ ใน​โลก​นี้​จะ​ทุกข์​ทรมาน สับสน​กับ​เสียง​กึกก้อง​และ​ความ​ปั่นป่วน​ใน​ท้อง​ทะเล</verse>
				<verse number="26">ผู้​คน​จะ​เป็น​ลม​ล้ม​ไป​เพราะ​ความ​กลัว หวาดหวั่น​กับ​สิ่ง​ที่​จะ​เกิด​ขึ้น​ใน​โลก เพราะ​ฟ้า​สวรรค์​จะ​ถูก​เขย่า</verse>
				<verse number="27">เวลา​นั้น เขา​ทั้งหลาย​จะ​เห็น​บุตร​มนุษย์​มา​ใน​เมฆ​ด้วย​ฤทธิ์เดช​และ​เกียรติ​สิริ​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​สิ่ง​เหล่า​นี้​เริ่ม​ขึ้น จง​ยืน​และ​เชิด​หน้า เพราะ​การ​ไถ่​ของ​เจ้า​ใกล้​มา​ถึง​แล้ว”</verse>
				<verse number="29">พระองค์​พูด​อุปมา​ให้​เขา​ฟัง​ว่า “ดู​ต้น​มะเดื่อ​และ​ต้นไม้​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​มัน​ผลิ​ใบ ท่าน​ก็​เห็น​และ​รู้​ได้​เอง​ว่า ฤดู​ร้อน​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="31">เช่น​เดียว​กัน เมื่อ​เห็น​สิ่ง​เหล่า​นี้​เกิดขึ้น เจ้า​ก็​รู้​ว่า​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="32">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า คน​ใน​ยุค​นี้​จะ​ยัง​ไม่​ตาย​ไป​จนกว่า​ทุก​สิ่ง​เหล่า​นี้​จะ​เกิดขึ้น​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="33">ฟ้า​และ​ดิน​จะ​สูญ​สิ้น​ไป แต่​ถ้อยคำ​ของ​เรา​ไม่​มี​วัน​สูญ​สลาย​เลย</verse>
				<verse number="34">จง​ระวัง​ให้​ดี มิฉะนั้น​ใจ​ท่าน​จะ​จม​อยู่​กับ​การ​กิน​เลี้ยง ดื่ม​เหล้า​เมามาย และ​เรื่อง​กังวล​ต่าง​ๆ ใน​ชีวิต แล้ว​วัน​นั้น​จะ​มา​ถึง​ตัว​ท่าน​รวดเร็ว​เหมือน​กับดัก</verse>
				<verse number="35">เพราะ​วัน​นั้น​จะ​มา​ถึง​ทุก​คน​ที่​อยู่​บน​พื้น​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="36">จง​เฝ้า​ระวัง​อยู่​เสมอ และ​อธิษฐาน เพื่อ​ให้​รอด​พ้น​จาก​สิ่ง​ที่​จะ​เกิด​ขึ้น​ได้ และ​จะ​สามารถ​ยืน​อยู่​ต่อ​หน้า​บุตร​มนุษย์​ได้”</verse>
				<verse number="37">พระเยซู​สอน​ที่​วิหาร​ทุก​วัน และ​ทุก​คืน​ก็​ออก​ไป​พัก​แรม​บน​ภูเขา​ชื่อ​มะกอก​เทศ</verse>
				<verse number="38">ทุก​คน​มา​ที่​วิหาร​แต่​เช้า​ตรู่​เพื่อ​ฟัง​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">เมื่อ​ใกล้​ถึง​เทศกาล​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ​ที่​เรียก​ว่า​เทศกาล​ปัสกา</verse>
				<verse number="2">พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​กับ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​พยายาม​หา​ช่อง​ทาง​กำจัด​พระเยซู แต่​พวก​เขา​ก็​กลัว​ประชาชน</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ซาตาน​เข้า​ครอบ​ครอง​ยูดาส​ที่​มี​อีก​ชื่อ​ว่า​อิสคาริโอท หนึ่ง​ใน​สาวก​สิบ​สอง​คน</verse>
				<verse number="4">ยูดาส​ไป​พบ​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​กับ​นาย​ทหาร​เฝ้า​วิหาร และ​หารือ​กัน​ว่า เขา​จะ​ทรยศ​พระเยซู​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="5">พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​ดีใจ​และ​ตกลง​จะ​ให้​เงิน​เขา</verse>
				<verse number="6">ยูดาส​ยินยอม​และ​จ้อง​หา​โอกาส​ที่​จะ​มอบ​พระองค์​ให้​พวก​นั้น​ตอน​ปลอด​คน</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ถึง​วัน​เทศกาล​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ ซึ่ง​เป็น​วัน​ที่​ต้อง​มอบ​ลูก​แกะ​ปัสกา</verse>
				<verse number="8">พระเยซู​สั่ง​เปโตร​กับ​ยอห์น​ว่า “จง​ไป​จัด​เตรียม​ปัสกา​ให้​พวก​เรา”</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​ถาม​ว่า “พระองค์​ต้องการ​ให้​เรา​จัด​เตรียม​ปัสกา​ที่​ไหน”</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ตอบ​ว่า “เมื่อ​เข้า​ไป​ใน​เมือง จะ​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ถือ​เหยือก​น้ำ​มา​พบ​เจ้า จง​ตาม​เขา​เข้า​ไป​ใน​บ้าน</verse>
				<verse number="11">และ​บอก​เจ้าของ​บ้าน​นั้น​ว่า ‘ท่าน​อาจารย์​ถาม​ว่า ห้อง​รับรอง​แขก​ที่​เรา​จะ​กิน​ปัสกา​ร่วม​กับ​พวก​สาวก​อยู่​ที่​ไหน’</verse>
				<verse number="12">เขา​จะ​พา​ไป​ดู​ห้อง​ใหญ่​ชั้น​บน​ซึ่ง​ตกแต่ง​เตรียม​ไว้​แล้ว จง​เตรียม​ปัสกา​ที่​นั่น”</verse>
				<verse number="13">ทั้ง​สอง​ก็​ไป​และ​ได้​พบ​ตาม​ที่​พระเยซู​บอก​ไว้​ทุก​อย่าง ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​จัด​เตรียม​ปัสกา</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ถึง​เวลา พระเยซู​กับ​เหล่า​อัครทูต​ก็​อยู่​ที่​โต๊ะ​อาหาร</verse>
				<verse number="15">พระองค์​บอก​พวก​เขา​ว่า “เรา​ตั้งตา​รอ​ที่​จะ​กิน​ปัสกา​นี้​กับ​พวก​เจ้า​ก่อน​ที่​เรา​จะ​ต้อง​ทน​ทุกข์</verse>
				<verse number="16">เพราะ​เรา​บอก​ว่า เรา​จะ​ไม่​กิน​ปัสกา​อีก จน​กว่า​ความหมาย​ของ​ปัสกา​จะ​สำเร็จ​ครบถ้วน​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ยก​ถ้วย ขอบคุณ​พระเจ้า​และ​พูด​ว่า “จง​รับ​ถ้วย​นี้​ไป​แบ่ง​กัน​ดื่ม</verse>
				<verse number="18">เพราะ​เรา​บอก​ว่า เรา​จะ​ไม่​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​อีก​จนกว่า​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​จะ​มา​ถึง”</verse>
				<verse number="19">จาก​นั้น​พระองค์​หยิบ​ขนมปัง ขอบคุณ​พระเจ้า แล้ว​หัก​ส่ง​ให้​พวก​เขา​และ​พูด​ว่า “นี่​คือ​กาย​ของ​เรา​ซึ่ง​ให้​แก่​เจ้า จง​ทำ​อย่าง​นี้​เพื่อ​เป็น​การ​ระลึก​ถึง​เรา”</verse>
				<verse number="20">หลัง​จาก​กิน​อาหาร​มื้อ​นั้น​แล้ว พระองค์​กระทำ​อย่าง​เดียว​กัน คือ​หยิบ​ถ้วย​ขึ้น​และ​พูด​ว่า “ถ้วย​นี้​คือ​พันธสัญญา​ใหม่​ด้วย​โลหิต​ของ​เรา​ซึ่ง​หลั่ง​ออก​มา​เพื่อ​เจ้า</verse>
				<verse number="21">แต่​มือ​ของ​คน​ที่​จะ​ทรยศ​เรา​ก็​อยู่​บน​โต๊ะ​นี้​ด้วย</verse>
				<verse number="22">บุตร​มนุษย์​จะ​เป็น​ไป​ตาม​ที่​กำหนด​ไว้ แต่​วิบัติ​แก่​คน​ที่​ทรยศ​ต่อ​พระองค์”</verse>
				<verse number="23">พวก​สาวก​จึง​เริ่ม​ถาม​กัน​เอง​ว่า​ใคร​ใน​พวก​เขา​ที่​จะ​ทำ​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="24">ทั้ง​มี​การ​โต้เถียง​กัน​ใน​พวก​สาวก​ว่า​ใคร​เป็น​ใหญ่​ที่​สุด</verse>
				<verse number="25">พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “กษัตริย์​ของ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​เป็น​เจ้านาย​เหนือ​เขา และ​ผู้​ที่​ใช้​สิทธิ​อำนาจ​เหนือ​เขา ก็​เรียก​ตัวเอง​ว่า​ผู้​มี​พระคุณ</verse>
				<verse number="26">แต่​พวก​เจ้า​ไม่​ได้​เป็น​เช่น​นั้น ตรง​กัน​ข้าม คน​ที่​ยิ่ง​ใหญ่​ที่​สุด​ใน​พวก​เจ้า​ควร​เป็น​เหมือน​เด็ก และ​คน​ที่​เป็น​นาย​ให้​เป็น​เหมือน​คน​รับใช้</verse>
				<verse number="27">ใคร​ใหญ่​กว่า​กัน คน​ที่​โต๊ะ​หรือ​คน​ที่​คอย​รับใช้ คน​ที่​โต๊ะ​ใช่ไหม แต่​เรา​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า​เหมือน​คน​รับใช้</verse>
				<verse number="28">พวก​เจ้า​คือ​คน​ที่​ยืน​เคียง​ข้าง​เมื่อ​เรา​ถูก​ทดสอบ</verse>
				<verse number="29">และ​เรา​ยก​อาณาจักร​หนึ่ง​ให้​กับ​เจ้า เหมือน​ที่​พระบิดา​ยก​อาณาจักร​หนึ่ง​ให้​เรา</verse>
				<verse number="30">เพื่อ​เจ้า​จะ​ร่วม​กิน​ดื่ม​ที่​โต๊ะ​ของ​เรา​ใน​อาณาจักร​ของ​เรา และ​จะ​นั่ง​บน​บัลลังก์​พิพากษา​ชน​อิสราเอล​สิบ​สอง​เผ่า</verse>
				<verse number="31">ซีโมน ซีโมน ซาตาน​ได้​ขอ​ไว้​ที่​จะ​ร่อน​พวก​เจ้า​เหมือน​ร่อน​ข้าว​สาลี</verse>
				<verse number="32">แต่​ซีโมน เรา​อธิษฐาน​เผื่อ​เจ้า เพื่อ​ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​ล้มเหลว และ​เมื่อ​เจ้า​หัน​กลับ​มา​แล้ว จง​ช่วย​ให้​พี่​น้อง​เข้มแข็ง​ขึ้น”</verse>
				<verse number="33">แต่​เปโตร​ตอบ​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้า​พร้อม​ที่​จะ​ไป​กับ​พระองค์ ไม่ว่า​จะ​ต้อง​ติด​คุก​หรือ​ต้อง​ตาย”</verse>
				<verse number="34">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เปโตร เรา​บอก​เจ้า​ว่า​วัน​นี้​ก่อน​ไก่​ขัน เจ้า​จะ​ปฏิเสธ​ว่า​ไม่​รู้จัก​เรา​ถึง​สาม​ครั้ง”</verse>
				<verse number="35">จาก​นั้น​พระเยซู​ถาม​พวก​เขา​ว่า “เมื่อ​เรา​ส่ง​พวก​เจ้า​ไป​โดย​ไม่​มี​ถุง​เงิน ย่าม หรือ​รองเท้า เจ้า​ขาด​อะไร​หรือ​ไม่” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ไม่​ขาด​เลย”</verse>
				<verse number="36">พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “แต่​ตอน​นี้​ถ้า​มี​ถุง​เงิน จง​เอา​ไป​พร้อม​กับ​ย่าม และ​ถ้า​ไม่​มี​ดาบ​ให้​ขาย​เสื้อ​คลุม​เพื่อ​ไป​ซื้อ​ดาบ</verse>
				<verse number="37">มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า ‘และ​เขา​ถูก​นับ​เป็น​พวก​เดียว​กับ​คน​ละเมิด’ เรา​บอก​เจ้า​ว่า​ข้อความ​นี้​จะ​เกิด​ขึ้น​จริง​กับ​เรา ถูก​แล้ว สิ่ง​ที่​เขียน​ไว้​เกี่ยว​กับ​เรา​กำลัง​จะ​สำเร็จ”</verse>
				<verse number="38">พวก​สาวก​พูด​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ดู​สิ​ที่​นี่​มี​ดาบ​สอง​เล่ม” พระองค์​ตอบ​ว่า “พอ​ได้​แล้ว!”</verse>
				<verse number="39">พระเยซู​ออก​ไป​ที่​ภูเขา​มะกอก​เทศ​เช่น​เคย และ​พวก​สาวก​ตาม​พระองค์​ไป</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​มา​ถึง​ที่​นั่น พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “จง​อธิษฐาน เพื่อ​พวก​เจ้า​จะ​ไม่​พ่าย​แพ้​ต่อ​สิ่ง​ล่อ​ใจ”</verse>
				<verse number="41">แล้ว​ปลีก​ตัว​ออก​ไป​ประมาณ​ระยะ​ขว้าง​หิน​ตก คุกเข่า​ลง​อธิษฐาน​ว่า</verse>
				<verse number="42">“พระบิดา ถ้า​พระองค์​ยินดี ขอ​เอา​ถ้วย​นี้​ไป​จาก​ลูก แต่​อย่า​ให้​เป็น​ไป​ตาม​ความ​ต้องการ​ของ​ลูก ขอ​ให้​เกิดขึ้น​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="43">ทูต​สวรรค์​องค์​หนึ่ง​มา​ปรากฏ และ​ช่วย​ให้​พระองค์​มี​กำลัง​ขึ้น</verse>
				<verse number="44">ขณะ​ที่​พระเยซู​เป็น​ทุกข์ พระองค์​อธิษฐาน​หนัก​ขึ้น จน​เหงื่อ​เหมือน​เลือด​หยด​ลง​พื้น</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​ลุก​ขึ้น​จาก​การ​อธิษฐาน​และ​กลับ​มา​หา​พวก​สาวก ก็​พบ​ว่า​พวก​เขา​หลับ​สิ้น​แรง​ไป​ด้วย​ความ​โศก​เศร้า</verse>
				<verse number="46">พระองค์​ถาม​พวก​เขา​ว่า “ทำไม​ถึง​ยัง​หลับ​อยู่ ลุก​ขึ้น​แล้ว​อธิษฐาน เพื่อ​พวก​เจ้า​จะ​ไม่​ยอม​แพ้​ต่อ​สิ่ง​ล่อ​ใจ”</verse>
				<verse number="47">ขณะ​ที่​พระองค์​พูด​ยัง​ไม่​ทัน​ขาด​คำ ฝูงชน​กลุ่ม​หนึ่ง​ก็​เข้า​มา นำ​โดย​ยูดาส​หนึ่ง​ใน​สาวก​สิบสอง​คน เขา​เข้า​ไป​ใกล้​พระเยซู​เพื่อ​จะ​จูบ​พระองค์</verse>
				<verse number="48">แต่​พระเยซู​ถาม​เขา​ว่า “ยูดาส เจ้า​ทรยศ​บุตร​มนุษย์​ด้วย​การ​จูบ​หรือ”</verse>
				<verse number="49">เมื่อ​บรรดา​ผู้​ติดตาม​พระเยซู​เห็น​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​ก็​ถาม​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า เอา​ดาบ​ฟัน​เลย​ดี​ไหม”</verse>
				<verse number="50">แล้ว​สาวก​คน​หนึ่ง​เอา​ดาบ​ฟัน​คน​รับใช้​ของ​มหา​ปุโรหิต ถูก​หู​ข้าง​ขวา​ขาด</verse>
				<verse number="51">แต่​พระเยซู​พูด​ขึ้น​ว่า “อย่า​ทำ​อีก!” พระองค์​แตะ​หู​และ​รักษา​คน​นั้น​ให้​หาย</verse>
				<verse number="52">แล้ว​พระเยซู​จึง​พูด​กับ​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต นาย​ทหาร​ของ​วิหาร และ​ผู้​อาวุโส​ที่​มา​นั้น​ว่า “เรา​ก่อ​การ​กบฏ​หรือ พวก​ท่าน​จึง​ได้​ถือ​ดาบ​และ​กระบอง​มา</verse>
				<verse number="53">ทุก​วัน​เรา​อยู่​กับ​ท่าน​ใน​ลาน​วิหาร ท่าน​ก็​ไม่​ได้​จับกุม​เรา แต่​นี่​เป็น​เวลา​ของ​ท่าน​แล้ว เมื่อ​ความ​มืด​ครอง​อำนาจ”</verse>
				<verse number="54">พวก​เขา​จับ​พระเยซู​แล้ว​นำ​ตัว​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​มหา​ปุโรหิต เปโตร​ตาม​ไป​ห่าง​ๆ</verse>
				<verse number="55">เมื่อ​พวก​เขา​ก่อ​ไฟ​ที่​กลาง​ลาน​บ้าน​และ​นั่ง​ลง เปโตร​ก็​นั่ง​กับ​พวก​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="56">สาว​ใช้​คน​หนึ่ง​เห็น​เปโตร​นั่ง​อยู่​ตรง​แสง​ไฟ​ส่อง ก็​จ้อง​มอง​เขา​แล้ว​พูด​ว่า “คน​นี้​ก็​อยู่​กับ​เขา​ด้วย”</verse>
				<verse number="57">แต่​เปโตร​ปฏิเสธ​ว่า “ข้า​ไม่​รู้จัก​เขา”</verse>
				<verse number="58">สัก​ครู่​หนึ่ง มี​อีก​คน​เห็น​เปโตร​ก็​พูด​ว่า “เจ้า​ก็​เป็น​หนึ่ง​ใน​พวก​นั้น​ด้วย​นี่” เปโตร​ปฏิเสธ​ว่า “พ่อ​หนุ่ม ข้า​ไม่​ได้​เป็น”</verse>
				<verse number="59">ประมาณ​อีก​ชั่วโมง​หนึ่ง อีก​คน​พูด​ยืนยัน​ว่า “คน​นี้​อยู่​กับ​เขา​แน่​ๆ เพราะ​เป็น​ชาว​กาลิลี​ด้วย”</verse>
				<verse number="60">เปโตร​ตอบ​ว่า “ข้า​ไม่​รู้​ว่า​เจ้า​พูด​ถึง​อะไร!” เปโตร​พูด​ยัง​ไม่​ทัน​ขาด​คำ​ไก่​ก็​ขัน</verse>
				<verse number="61">องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เหลียว​มอง​ที่​เปโตร เขา​จึง​นึก​คำ​ที่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​พูด​กับ​เขา​ว่า “วัน​นี้​ก่อน​ไก่​ขัน เจ้า​จะ​ตัดขาด​เรา​สาม​ครั้ง”</verse>
				<verse number="62">เขา​จึง​ออก​ไป​ข้าง​นอก ร้องไห้​อย่าง​ขม​ขื่น</verse>
				<verse number="63">พวก​ที่​คุม​ตัว​พระเยซู​เริ่ม​เยาะ​เย้ย​และ​ทุบ​ตี​พระองค์</verse>
				<verse number="64">พวก​เขา​เอา​ผ้า​ปิด​ตา​พระองค์ ถาม​ว่า “ผู้​เผย​พระวจนะ ทาย​สิ​ว่า​ใคร​ตี​เจ้า”</verse>
				<verse number="65">และ​พวก​เขา​พูด​ลบหลู่​พระองค์​ต่าง​ๆ นานา</verse>
				<verse number="66">พอ​รุ่ง​เช้า พวก​ผู้​อาวุโส ทั้ง​หัวหน้า​ปุโรหิต​และ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​มา​ประชุม​กัน พระเยซู​ถูก​นำ​ตัว​มา​ต่อ​หน้า​พวก​เขา</verse>
				<verse number="67">พวก​เขา​พูด​ขึ้น​ว่า “ถ้า​เจ้า​เป็น​พระเมสสิยาห์​ก็​บอก​เรา​มา” พระเยซู​ตอบ​ว่า “ถ้า​เรา​บอก ท่าน​ก็​จะ​ไม่​เชื่อ</verse>
				<verse number="68">และ​ถ้า​เรา​ถาม ท่าน​ก็​จะ​ไม่​ตอบ</verse>
				<verse number="69">แต่​ว่า​นับ​จาก​นี้​ไป บุตร​มนุษย์​จะ​นั่ง​อยู่​ด้าน​ขวา​มือ​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์”</verse>
				<verse number="70">แล้ว​ทั้งหมด​ก็​ถาม​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น เจ้า​เป็น​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​สิ​นะ” พระองค์​ตอบ​ว่า “ท่าน​พูด​ว่า​เรา​เป็น”</verse>
				<verse number="71">พวก​เขา​จึง​พูด​ว่า “เรา​จะ​ต้อง​หา​พยาน​หลักฐาน​อีก​ทำไม ใน​เมื่อ​เรา​ได้ยิน​จาก​ปาก​ของ​เขา​เอง​แล้ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">จาก​นั้น​ที่​ประชุม​ทั้งหมด​ก็​ลุก​ขึ้น แล้ว​นำ​ตัว​พระเยซู​ออก​ไป​ให้​ปีลาต</verse>
				<verse number="2">และ​เริ่ม​กล่าวหา​ว่า “เรา​พบ​ว่า​คน​นี้​ทำลาย​ชาติ เขา​คัดค้าน​การ​เสีย​ภาษี​ให้​ซีซาร์ และ​อ้าง​ตัว​เป็น​พระเมสสิยาห์​กษัตริย์​องค์​หนึ่ง”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​ปีลาต​จึง​ถาม​พระเยซู​ว่า “เจ้า​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาว​ยิว​หรือ” พระเยซู​ตอบ​ว่า “ท่าน​ว่า​อย่าง​นั้น”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ปีลาต​ก็​ประกาศ​กับ​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​และ​ฝูงชน​ว่า “เรา​ไม่​เห็น​ว่า​เขา​ทำ​อะไร​ผิด”</verse>
				<verse number="5">แต่​พวก​นั้น​ยืนกราน​ว่า “เขา​ใช้​คำ​สอน​ปลุกปั่น​ประชาชน​ทั่ว​แคว้น​ยูเดีย เริ่ม​ต้น​จาก​กาลิลี​มา​จน​ถึง​ที่​นี่”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ปีลาต​ได้​ฟัง​อย่าง​นั้น​ก็​ถาม​ว่า​ผู้​นี้​เป็น​ชาว​กาลิลี​หรือ</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​รู้​ว่า​พระเยซู​อยู่​ใน​เขต​อำนาจ​ของ​เฮโรด เขา​จึง​ส่ง​พระองค์​ไป​หา​เฮโรด​ซึ่ง​อยู่​ที่​เยรูซาเล็ม​ตอน​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​เฮโรด​เห็น​พระเยซู​ก็​ดี​ใจ​มาก เพราะ​อยาก​พบ​พระองค์​มา​นาน​แล้ว จาก​ที่​เฮโรด​ได้ยิน​มา เขา​หวัง​จะ​เห็น​พระองค์​ทำ​การ​อัศจรรย์​บ้าง</verse>
				<verse number="9">เฮโรด​ถาม​พระองค์​หลาย​อย่าง แต่​พระเยซู​ไม่​ได้​ตอบ​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="10">พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​และ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​ที่​ยืน​อยู่​ที่​นั่น​กล่าวหา​พระองค์​อย่าง​รุนแรง</verse>
				<verse number="11">เฮโรด​กับ​พวก​ทหาร​ก็​เยาะเย้ย​ดูหมิ่น​พระองค์ เอา​เสื้อ​คลุม​ที่​สง่า​งาม​มา​สวม​ให้ แล้ว​ส่ง​พระองค์​กลับ​ไป​หา​ปีลาต</verse>
				<verse number="12">ใน​วัน​นั้น​เฮโรด​กับ​ปีลาต​กลาย​เป็น​มิตร​กัน​ทั้ง​ที่​ก่อน​หน้า​นี้​พวก​เขา​เป็น​ศัตรู​กัน</verse>
				<verse number="13">ปีลาต​เรียก​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง และ​ประชาชน​มา​พร้อม​หน้า​กัน</verse>
				<verse number="14">แล้ว​กล่าว​กับ​พวก​เขา​ว่า “พวก​เจ้า​นำ​ผู้​นี้​มา​และ​กล่าวหา​ว่า​เขา​ยุยง​ประชาชน​ให้​กบฏ เรา​ได้​ไต่สวน​ต่อ​หน้า​พวก​ท่าน​แล้ว ก็​ไม่​เห็น​ว่า​เขา​ทำ​อะไร​ผิด​ตาม​ที่​กล่าวหา</verse>
				<verse number="15">เฮโรด​ก็​ไม่​เห็น​เช่น​กัน เพราะ​เฮโรด​ส่ง​เขา​กลับ​มา​หา​เรา อย่าง​ที่​เห็น​อยู่​นี้ เขา​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​ที่​สมควร​ตาย</verse>
				<verse number="16">ฉะนั้น เรา​จะ​ลงโทษ​เขา​แล้ว​ปล่อย​ตัว​ไป”</verse>
				<verse number="17"></verse>
				<verse number="18">แต่​ฝูงชน​ตะโกน​ว่า “กำจัด​คน​นี้​เสีย! แล้ว​ปล่อย​บารับบัส​ให้​เรา!”</verse>
				<verse number="19">(บารับบัส​ถูก​จับ​เข้า​คุก ข้อหา​ร่วม​ก่อ​จลาจล​ใน​เมือง​และ​ฆาตกรรม)</verse>
				<verse number="20">ปีลาต​อยาก​ปล่อย​พระเยซู​จึง​พูด​โน้มน้าว​อีก</verse>
				<verse number="21">แต่​พวก​เขา​ตะโกน​ว่า “ตรึง​เขา​ที่​ไม้​กางเขน! ตรึง​เขา​ที่​ไม้​กางเขน!”</verse>
				<verse number="22">ปีลาต​ถาม​พวก​เขา​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม​ว่า “ทำไม เขา​ทำ​ผิด​คดี​อะไร เรา​ไม่​เห็น​ว่า​เขา​ทำ​อะไร​ที่​สมควร​ตาย ฉะนั้น​เรา​จะ​ลงโทษ​แล้ว​ปล่อย​เขา​ไป”</verse>
				<verse number="23">แต่​พวก​เขา​ตะโกน​เสียง​ดัง​ไม่​หยุด เรียกร้อง​ให้​ตรึง​พระองค์​ที่​ไม้​กางเขน และ​เสียง​ตะโกน​นั้น​ก็​ชนะ</verse>
				<verse number="24">ปีลาต​ตัดสิน​ใจ​ทำ​ตาม​คำ​เรียก​ร้อง</verse>
				<verse number="25">ปีลาต​ปล่อย​คน​ที่​พวก​เขา​ขอ คือ นักโทษ​คดี​กบฏ​และ​ฆาตกรรม แล้ว​มอบ​พระเยซู​ให้​พวก​เขา​ไป​จัดการ​ตาม​ใจ​ชอบ</verse>
				<verse number="26">ขณะ​ที่​ทหาร​นำ​พระเยซู​ออก​ไป พวก​เขา​ก็​ดึง​ตัว​ซีโมน​ชาว​ไซรีน​เดินทาง​มา​จาก​ชนบท​ให้​แบก​ไม้​กางเขน​ตาม​หลัง​พระเยซู​ไป</verse>
				<verse number="27">ผู้​คน​มากมาย​ติดตาม​พระองค์​มา รวม​ทั้ง​พวก​ผู้หญิง​ที่​ร้องไห้​คร่ำครวญ​เพื่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="28">พระเยซู​หัน​มา​พูด​กับ​พวก​เธอ​ว่า “ธิดา​แห่ง​เยรูซาเล็ม อย่า​ร้องไห้​เพื่อ​เรา​เลย จง​ร้องไห้​เพื่อ​ตนเอง​และ​ลูก​ๆ ของ​เจ้า​เถิด</verse>
				<verse number="29">เพราะ​เวลา​นั้น​จะ​มา​ถึง​เมื่อ​คน​พูด​ว่า ‘พระพร​มี​แก่​ผู้หญิง​ที่​เป็น​หมัน ครรภ์​ที่​ไม่​ได้​คลอด​และ​เต้า​ที่​ไม่​เคย​ให้​นม​ลูก’</verse>
				<verse number="30">แล้ว​ตอน​นั้น พวก​เขา​จะ​พูด​กับ​ภูเขา​ว่า ‘ล้ม​ทับ​เรา​เถิด’ และ​พูด​กับ​เนิน​เขา​ว่า ‘ฝัง​กลบ​เรา​เถิด’</verse>
				<verse number="31">เพราะ​ถ้า​คน​ทำ​อย่าง​นี้​กับ​ต้นไม้​เมื่อ​ยัง​เขียว​สด แล้ว​อะไร​จะ​เกิด​ขึ้น​เมื่อ​ต้นไม้​นั้น​แห้ง​เล่า”</verse>
				<verse number="32">มี​อาชญากร​อีก​สอง​คน​ถูก​นำ​ตัว​มา​ประหาร​พร้อม​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​มา​ถึง​ที่​ซึ่ง​เรียก​ว่า​หัว​กะโหลก พวก​เขา​ตรึง​พระองค์​บน​ไม้​กางเขน​กับ​อาชญากร​สอง​คน​นั้น คน​หนึ่ง​อยู่​ข้าง​ขวา​ของ​พระองค์ อีก​คน​อยู่​ข้าง​ซ้าย</verse>
				<verse number="34">พระเยซู​พูด​ว่า “พระบิดา ขอ​ยก​โทษ​ให้​คน​เหล่า​นี้​ด้วย พวก​เขา​ไม่​รู้​ว่า​กำลัง​ทำ​อะไร” แล้ว​พวก​เขา​เอา​เสื้อ​ผ้า​ของ​พระองค์​มา​จับ​ฉลาก​แบ่ง​กัน</verse>
				<verse number="35">ประชาชน​ก็​ยืน​ดู​และ​พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​เยาะเย้ย​ว่า “เขา​ช่วย​คน​อื่น​ให้​รอด​ได้ ก็​ให้​เขา​ช่วย​ตัวเอง​ให้​รอด​สิ ถ้า​เขา​เป็น​พระเมสสิยาห์​ผู้​ที่​พระเจ้า​เลือก​ไว้​จริง”</verse>
				<verse number="36">พวก​ทหาร​ก็​เยาะเย้ย​พระองค์ เอา​เหล้า​องุ่น​เปรี้ยว​ส่ง​ให้​พระองค์</verse>
				<verse number="37">แล้ว​พูด​ว่า “ถ้า​เจ้า​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาว​ยิว​ก็​ช่วย​ตัวเอง​ให้​รอด​เถอะ”</verse>
				<verse number="38">มี​ป้าย​เขียน​ไว้​เหนือ​พระองค์​อ่าน​ว่า “นี่​คือ​กษัตริย์​ของ​ชาว​ยิว”***</verse>
				<verse number="39">อาชญากร​คน​หนึ่ง​ที่​ถูก​ตรึง​พูด​ดู​หมิ่น​พระองค์​ว่า “เจ้า​เป็น​พระเมสสิยาห์​ไม่​ใช่​หรือ ช่วย​ตัวเอง​กับ​พวก​เรา​ให้​รอด​ด้วย​สิ!”</verse>
				<verse number="40">แต่​อีก​คน​ตำหนิ​เขา​ว่า “เจ้า​ไม่​กลัว​พระเจ้า​หรือ​ไง เพราะ​ตัว​เจ้า​ก็​ต้อง​โทษ​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="41">เรา​สมควร​ถูก​ลงโทษ​เพราะ​เรา​ทำ​ผิด แต่​คน​นี้​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​ผิด”</verse>
				<verse number="42">แล้ว​เขา​พูด​ว่า “พระเยซู ขอ​อย่า​ลืม​ข้าพเจ้า เมื่อ​พระองค์​เข้า​สู่​อาณาจักร​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="43">พระเยซู​ตอบ​เขา​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​กับ​เจ้า​ว่า วัน​นี้​เจ้า​จะ​อยู่​กับ​เรา​ใน​เมือง​บรม​สุขเกษม”</verse>
				<verse number="44">เวลา​นั้น​ประมาณ​เที่ยง​วัน และ​เกิด​ความ​มืด​มัว​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน​จน​ถึง​บ่าย​สาม​โมง</verse>
				<verse number="45">ดวง​อาทิตย์​หยุด​ส่อง​แสง และ​ม่าน​ใน​วิหาร​ขาด​เป็น​สอง​ส่วน</verse>
				<verse number="46">พระเยซู​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า “พระบิดา ลูก​ขอ​มอบ​จิต​วิญญาณ​ของ​ลูก​ไว้​ใน​มือ​ของ​พระองค์” เมื่อ​พูด​จบ​แล้ว พระองค์​ก็​สิ้น​ลม​หายใจ</verse>
				<verse number="47">นายร้อย​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​ก็​สรรเสริญ​พระเจ้า​และ​พูด​ว่า “ผู้​นี้​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​อย่าง​แน่นอน”</verse>
				<verse number="48">เมื่อ​คน​ทั้งหมด​ที่​พา​กัน​มา​ดู​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​เกิด​ขึ้น ก็​ทุบ​อก​ด้วย​ความ​เสียใจ​และ​จาก​ไป</verse>
				<verse number="49">แต่​ทุก​คน​ที่​รู้จัก​พระองค์ รวม​ทั้ง​พวก​ผู้หญิง​ที่​ติดตาม​พระองค์​มา​จาก​กาลิลี ก็​ยืน​เฝ้า​ดู​อยู่​ห่าง​ๆ</verse>
				<verse number="50">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​โยเซฟ เป็น​สมาชิก​สภา เขา​เป็น​คน​ดี​และ​เที่ยง​ธรรม</verse>
				<verse number="51">เขา​ไม่​เห็น​ด้วย​กับ​มติ​และ​การ​กระทำ​ของ​สภา เขา​มา​จาก​อาริมาเธีย​ใน​แคว้น​ยูเดีย และ​กำลัง​รอ​คอย​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="52">โยเซฟ​ไป​พบ​ปีลาต​เพื่อ​ขอ​รับ​ศพ​พระเยซู</verse>
				<verse number="53">จาก​นั้น​เขา​นำ​ศพ​พระองค์​ลง​จาก​ไม้​กางเขน มา​พัน​ด้วย​ผ้า​ลินิน​และ​วาง​ไว้​ใน​อุโมงค์​หิน​ซึ่ง​สกัด​ไว้ ที่​ยัง​ไม่​เคย​วาง​ศพ​ใคร​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="54">วัน​นั้น​เป็น​วัน​จัด​เตรียม และ​กำลัง​เข้า​สู่​วัน​สะบาโต</verse>
				<verse number="55">พวก​ผู้หญิง​ที่​ตาม​พระองค์​มา​จาก​กาลิลี ก็​ตาม​โยเซฟ​ไป และ​ได้​เห็น​อุโมงค์ ทั้ง​เห็น​ว่า​วาง​ศพ​ไว้​อย่างไร</verse>
				<verse number="56">จาก​นั้น​พวก​เธอ​ก็​กลับ​ไป​บ้าน​เตรียม​เครื่อง​หอม​กับ​น้ำมัน​หอม แต่​ใน​วัน​สะบาโต​พวก​เธอ​หยุด​พัก​เพื่อ​ทำ​ตาม​พระบัญญัติ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">เช้า​มืด​วัน​แรก​ของ​สัปดาห์ พวก​ผู้หญิง​นำ​เครื่อง​หอม​ที่​เตรียม​ไว้​ไป​ที่​อุโมงค์​วาง​ศพ</verse>
				<verse number="2">พวก​เธอ​พบ​ว่า​ก้อน​หิน​ถูก​กลิ้ง​ออก​จาก​อุโมงค์​แล้ว</verse>
				<verse number="3">แต่​เมื่อ​เข้า​ไป​ก็​ไม่​พบ​ศพ​ของ​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="4">ขณะ​ที่​กำลัง​งง​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น ทัน​ใด​นั้น​ชาย​สอง​คน​ใน​ชุด​ที่​ส่อง​ประกาย​เหมือน​แสง​ฟ้าแลบ​มา​ยืน​อยู่​ข้าง​ๆ พวก​เธอ</verse>
				<verse number="5">พวก​ผู้หญิง​ซบ​หน้า​ลง​กับ​พื้น​ด้วย​ความ​กลัว แต่​ชาย​ทั้ง​สอง​พูด​กับ​พวก​เธอ​ว่า “พวก​เจ้า​มา​มอง​หา​คน​เป็น​ใน​หมู่​คน​ตาย​ทำไม</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ไม่​ได้​อยู่​ที่​นี่ พระองค์​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​แล้ว! จง​ระลึก​ถึง​สิ่ง​ที่​พระองค์​บอก ขณะ​ที่​ยัง​อยู่​กับ​พวก​เจ้า​ใน​แคว้น​กาลิลี​ว่า</verse>
				<verse number="7">‘บุตร​มนุษย์​จะ​ต้อง​ถูก​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ของ​คน​บาป และ​ถูก​ตรึง​บน​ไม้​กางเขน แล้ว​ใน​วัน​ที่​สาม​จะ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย’ ”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​พวก​เธอ​ก็​จำ​ถ้อยคำ​ที่​พระองค์​เคย​พูด​ได้</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​กลับ​จาก​อุโมงค์​วาง​ศพ พวก​เธอ​ก็​เล่า​เรื่อง​ทั้งหมด​ให้​สาวก​สิบ​เอ็ด​คน​และ​คน​อื่น​ๆ ฟัง</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​เล่า​เรื่อง​นี้​ให้​พวก​อัครทูต​ฟัง คือ มารีย์​ชาว​มักดาลา โยอันนา มารีย์​แม่​ของ​ยากอบ และ​ผู้หญิง​คน​อื่น​ๆ ที่​อยู่​กับ​พวก​เธอ</verse>
				<verse number="11">แต่​พวก​เขา​ก็​ไม่​เชื่อ​พวก​ผู้หญิง​เพราะ​ฟัง​ดู​เหลวไหล</verse>
				<verse number="12">แต่​เปโตร​ลุก​ขึ้น​วิ่ง​ไป​ที่​อุโมงค์ เขา​ก้ม​ลง​มอง​ก็​เห็น​แถบ​ผ้า​ลินิน​วาง​อยู่ จึง​กลับ​ไป​ด้วย​ความ​ประหลาด​ใจ​ใน​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="13">ใน​วัน​นั้น​เอง สาวก​สอง​คน​กำลัง​จะ​ไป​หมู่​บ้าน​เอมมาอูส ซึ่ง​ห่าง​จาก​กรุง​เยรูซาเล็ม​ประมาณ 11 กิโลเมตร</verse>
				<verse number="14">ทั้ง​สอง​พูด​คุย​กัน​เกี่ยว​กับ​ทุก​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="15">ขณะ​ที่​เขา​กำลัง​พูด​คุย​กัน​อยู่​นั้น พระเยซู​ก็​มา​และ​เดิน​ไป​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="16">แต่​ทั้ง​คู่​จำ​พระองค์​ไม่​ได้​ราว​กับ​ถูก​ปิด​ตา</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ถาม​พวก​เขา​ว่า “ระหว่าง​ที่​เดิน​มา​นี้ พวก​เจ้า​คุย​เรื่อง​อะไร” พวก​เขา​ยืน​นิ่ง​หน้าตา​โศก​เศร้า</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​ชื่อ​เคลโอปัส​ถาม​พระองค์​ว่า “ท่าน​เป็น​คน​เดียว​ใน​เยรูซาเล็ม​ตอน​นี้ ที่​ไม่​รู้​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​ที่​นั่น​หรือ”</verse>
				<verse number="19">“เรื่อง​อะไร” พระองค์​ถาม พวก​เขา​ตอบ​ว่า “เรื่อง​พระเยซู​ชาว​นาซาเร็ธ ท่าน​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ มี​อำนาจ​ทั้ง​วาจา​และ​การ​กระทำ​ต่อ​หน้า​พระเจ้า​และ​คน​ทั้ง​ปวง</verse>
				<verse number="20">แต่​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​กับ​พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ของ​เรา ส่ง​พระองค์​ให้​รับ​โทษ​ประหาร และ​ตรึง​พระองค์​ไว้​ที่​ไม้​กางเขน</verse>
				<verse number="21">แต่​พวก​เรา​หวัง​ว่า​พระองค์​คือ​ผู้​ที่​จะ​ไถ่​อิสราเอล และ​ยิ่ง​ไป​กว่า​นั้น นี่​ก็​เป็น​วัน​ที่​สาม​แล้ว ตั้ง​แต่​เรื่อง​นี้​เกิด​ขึ้น</verse>
				<verse number="22">นอก​จาก​นี้ ผู้หญิง​ใน​กลุ่ม​เรา​บาง​คน​ทำ​ให้​เรา​ประหลาด​ใจ เช้า​มืด​วัน​นี้​พวก​เธอ​ไป​ที่​อุโมงค์</verse>
				<verse number="23">แต่​ไม่​พบ​ศพ​ของ​พระองค์ และ​กลับ​มา​บอก​ว่า​เห็น​นิมิต มี​ทูต​สวรรค์​มา​บอก​ว่า พระองค์​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="24">แล้ว​พวก​เรา​บาง​คน​ไป​ที่​อุโมงค์​และ​ได้​พบ​เหมือน​ที่​พวก​ผู้หญิง​บอก​ไว้ แต่​ก็​ไม่​เห็น​พระเยซู”</verse>
				<verse number="25">พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “เจ้า​ช่าง​โง่เขลา และ​เชื่องช้า​ที่​จะ​เชื่อ​สิ่ง​ที่​ผู้​เผย​พระวจนะ​พูด​ไว้​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="26">พระเมสสิยาห์​จะ​ต้อง​ทน​ทุกข์​ทรมาน​อย่าง​นั้น​ก่อน แล้ว​จึง​เข้า​สู่​สง่า​ราศี​ของ​พระองค์​มิ​ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="27">จาก​นั้น​พระองค์​อธิบาย​ทุก​อย่าง​ที่​กล่าว​ถึง​พระองค์​ไว้​ใน​พระคัมภีร์​ให้​ฟัง ตั้ง​แต่​โมเสส​จน​ถึง​ผู้​เผย​พระวจนะ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​ใกล้​ถึง​หมู่​บ้าน​ที่​กำลัง​จะ​ไป​นั้น พระเยซู​ทำที​ว่า​จะ​เลย​ไป</verse>
				<verse number="29">แต่​ทั้ง​คู่​คะยั้นคะยอ​ว่า “แวะ​พัก​กับ​เรา​ก่อน​เถิด เพราะ​นี่​ใกล้​ค่ำ จะ​หมด​วัน​อยู่​แล้ว” พระองค์​จึง​พัก​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​ร่วม​โต๊ะ​กับ​พวก​เขา พระองค์​หยิบ​ขนมปัง ขอบ​พระคุณ​พระเจ้า และ​หัก​ขนมปัง​ส่ง​ให้</verse>
				<verse number="31">แล้ว​ตา​ของ​เขา​ก็​เปิด​ออก​และ​จำ​พระองค์​ได้ แต่​พระองค์​ก็​หาย​ไป​จาก​สายตา​พวก​เขา</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​จึง​ถาม​กัน​ว่า “ใจ​ของ​เรา​ร้อนรุ่ม เมื่อ​พระองค์​พูด​ด้วย​ระหว่าง​ทาง และ​อธิบาย​พระคัมภีร์​ให้​เรา​ฟัง​ใช่ไหม”</verse>
				<verse number="33">ทั้ง​สอง​ลุก​ขึ้น​กลับ​ไป​ที่​เยรูซาเล็ม​ทันที และ​พบ​สาวก​สิบ​เอ็ด​คน​กับ​พรรคพวก​ที่​ชุมนุม​กัน​อยู่</verse>
				<verse number="34">ซึ่ง​กำลัง​พูด​กัน​ว่า “เป็น​เรื่อง​จริง! องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​แล้ว และ​ปรากฏ​ตัว​ให้​ซีโมน​เห็น”</verse>
				<verse number="35">แล้ว​ทั้ง​สอง​คน​จึง​เล่า​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​ระหว่าง​ทาง และ​ที่​พวก​เขา​จำ​พระเยซู​ได้​เมื่อ​พระองค์​หัก​ขนมปัง</verse>
				<verse number="36">ขณะ​ที่​พวก​เขา​กำลัง​พูด​คุย​กัน​เรื่อง​นี้ พระเยซู​มา​ยืน​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เขา​และ​พูด​ว่า “สันติสุข​จง​อยู่​กับ​พวก​เจ้า”</verse>
				<verse number="37">พวก​เขา​สะดุ้ง​ตกใจ​กลัว คิด​ว่า​เห็น​ผี</verse>
				<verse number="38">พระองค์​จึง​พูด​ว่า “เหตุใด​พวก​เจ้า​วุ่นวาย​ใจ ทำไม​จึง​เกิด​ความ​สงสัย​ขึ้น​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="39">จง​มอง​ดู​มือ​และ​เท้า​ของ​เรา นี่​เรา​เอง จับ​ตัว​เรา​ดู ผี​ไม่​มี​เนื้อ​และ​กระดูก อย่าง​ที่​เจ้า​เห็น​อยู่​ว่า​เรา​มี”</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​พูด​จบ​แล้ว พระองค์​ก็​ให้​พวก​เขา​ดู​มือ​และ​เท้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="41">ขณะ​ที่​พวก​เขา​ยัง​ไม่​เชื่อ​เพราะ​กำลัง​ตื่นเต้น​ดีใจ และ​ประหลาด​ใจ​อยู่​นั้น พระองค์​ก็​ถาม​ว่า “ที่​นี่​มี​อะไร​ให้​กิน​ไหม”</verse>
				<verse number="42">พวก​เขา​เอา​ปลา​ย่าง​ชิ้น​หนึ่ง​ให้​พระองค์</verse>
				<verse number="43">พระองค์​ก็​รับ​มา​กิน​ต่อหน้า​พวก​เขา</verse>
				<verse number="44">พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​เรา​บอก​ไว้​ตอน​ที่​ยัง​อยู่​กับ​พวก​เจ้า คือ​ทุก​สิ่ง​ต้อง​เกิด​ขึ้น​ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้​เกี่ยว​กับ​เรา​ใน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส หนังสือ​ผู้​เผย​พระวจนะ และ​ใน​หนังสือ​สดุดี”</verse>
				<verse number="45">แล้ว​พระองค์​ก็​เปิด​ใจ​พวก​เขา​ให้​เข้าใจ​พระคัมภีร์</verse>
				<verse number="46">พระองค์​บอก​เขา​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​เขียน​ไว้ คือ​พระเมสสิยาห์​จะ​ต้อง​ทน​ทุกข์​และ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​ใน​วัน​ที่​สาม</verse>
				<verse number="47">และ​ให้​ประกาศ​การ​กลับ​ใจ​ใหม่ เพื่อ​รับ​การ​อภัย​บาป​ใน​นาม​ของ​พระองค์​แก่​ชน​ทุก​ชาติ​เริ่ม​จาก​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="48">พวก​เจ้า​เป็น​พยาน​ถึง​สิ่ง​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="49">เรา​กำลัง​ส่ง​สิ่ง​ที่​พระบิดา​สัญญา​ว่า​จะ​ให้​พวก​เจ้า แต่​จง​คอย​อยู่​ใน​เมือง​นี้​จน​กว่า​จะ​ได้​รับ​ฤทธิ์เดช​จาก​เบื้อง​บน”</verse>
				<verse number="50">เมื่อ​พระองค์​นำ​พวก​เขา​ออก​ไป​ใกล้​หมู่บ้าน​เบธานี​แล้ว ก็​ยก​มือ​ขึ้น​อวยพร</verse>
				<verse number="51">ขณะ​ที่​กำลัง​อวยพร​พวก​เขา​อยู่​นั้น พระองค์​ก็​จาก​ไป และ​ถูก​รับ​ขึ้น​สู่​สวรรค์</verse>
				<verse number="52">พวก​เขา​นมัสการ​พระองค์​และ​กลับ​เยรูซาเล็ม​ด้วย​ความ​ยินดี​ยิ่ง</verse>
				<verse number="53">และ​พวก​เขา​อยู่​ที่​วิหาร​ทุก​วัน​เพื่อ​สรรเสริญ​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="43">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ใน​ปฐมกาล​พระวาทะ​ดำรง​อยู่ และ​พระวาทะ​อยู่​กับ​พระเจ้า และ​พระวาทะ​เป็น​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">พระองค์​อยู่​กับ​พระเจ้า​ตั้งแต่​ปฐมกาล</verse>
				<verse number="3">ทุก​สิ่ง​ถูก​สร้าง​ขึ้น​โดย​ทาง​พระองค์ ไม่​มี​สิ่ง​ใด​ที่​ไม่​ถูก​สร้าง​ขึ้น​โดย​ทาง​พระองค์</verse>
				<verse number="4">ใน​พระองค์​คือ​ชีวิต และ​ชีวิต​นั้น​เป็น​ความ​สว่าง​ของ​มนุษย์</verse>
				<verse number="5">ความ​สว่าง​ส่อง​เข้า​มา​ใน​ความ​มืด และ​ความ​มืด​เอา​ชนะ ​ความ​สว่าง​ไม่ได้</verse>
				<verse number="6">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​พระเจ้า​ส่ง​มา​ชื่อ​ยอห์น</verse>
				<verse number="7">เขา​มา​ใน​ฐานะ​พยาน​ยืนยัน​ถึง​ความ​สว่าง​นั้น เพื่อ​ทุก​คน​จะ​ได้​เชื่อ​ผ่าน​ทาง​เขา</verse>
				<verse number="8">เขา​เอง​ไม่​ใช่​ความ​สว่าง แต่​เป็น​เพียง​พยาน​ให้​กับ​ความ​สว่าง​นั้น</verse>
				<verse number="9">ความ​สว่าง​แท้​ซึ่ง​ให้​ความ​สว่าง​แก่​ทุก​คน​กำลัง​เข้า​มา​ใน​โลก</verse>
				<verse number="10">พระองค์​อยู่​ใน​โลก และ​แม้​โลก​ถูก​สร้าง​ขึ้น​โดย​ทาง​พระองค์ แต่​โลก​ไม่​รู้จัก​พระองค์</verse>
				<verse number="11">พระองค์​เข้า​มา​ใน​บ้าน​เมือง​ของ​พระองค์ แต่​คน​ใน​บ้าน​เมือง​ของ​พระองค์​ไม่​ยอม​รับ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">ส่วน​ทุก​คน​ที่​ยอม​รับ​และ​เชื่อ​ใน​นาม​ของ​พระองค์ พระองค์​ให้​สิทธิ์​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="13">คือ​ลูก​ที่​ไม่ได้​เกิด​จาก​การ​สืบ​เชื้อสาย​ตาม​ธรรมชาติ หรือ​จาก​การ​ตัดสิน​ใจ​ของ​มนุษย์ หรือ​จาก​ความ​ตั้งใจ​ของ​สามี แต่​เกิด​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">พระวาทะ​มา​เกิด​เป็น​มนุษย์​และ​พำนัก​อยู่​ท่ามกลาง​เรา เรา​ได้​เห็น​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์ คือ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระบุตร​องค์​เดียว ผู้​เต็ม​ไป​ด้วย​พระคุณ​และ​ความ​จริง ซึ่ง​มา​จาก​พระบิดา</verse>
				<verse number="15">ยอห์น​เป็น​พยาน​เกี่ยว​กับ​พระองค์ เขา​ร้อง​ประกาศ​ว่า “นี่​คือ​ผู้​ที่​เรา​ได้​บอก​ไว้​ว่า ‘พระองค์​ผู้​มา​ภาย​หลัง​เรา​ก็​ยิ่งใหญ่​กว่า​เรา เพราะ​พระองค์​ดำรง​อยู่​ก่อน​เรา’ ”</verse>
				<verse number="16">เรา​ทุก​คน​ได้​รับ​พระคุณ​จาก​ความ​บริบูรณ์​ของ​พระองค์ ซึ่ง​มา​แทน​ที่​พระคุณ​ที่​ให้​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="17">เพราะ​กฎ​บัญญัติ​ได้​มอบ​ไว้​ทาง​โมเสส ส่วน​พระคุณ​และ​ความ​จริง​มา​ทาง​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="18">ไม่​มี​ใคร​เคย​เห็น​พระเจ้า แต่​ผู้​นั้น​คือ​พระบุตร​องค์​เดียว​ผู้​เป็น​พระเจ้า​และ ​ใกล้ชิด​สนิทสนม​กับ​พระบิดา ได้​ทำ​ให้​พระองค์​เป็น​ที่​รู้จัก​แล้ว</verse>
				<verse number="19">นี่​คือ​คำ​พยาน​ของ​ยอห์น เมื่อ​พวก​ผู้​นำ​ยิว ​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม​ส่ง​พวก​ปุโรหิต​และ​คน​เลวี​มา​ถาม​ว่า​เขา​เป็น​ใคร</verse>
				<verse number="20">เขา​ไม่​ปิด​บัง​ความ​จริง แต่​ยอม​รับ​อย่าง​เปิดเผย​ว่า “เรา​ไม่​ใช่​พระเมสสิยาห์”</verse>
				<verse number="21">คน​เหล่า​นั้น​จึง​ถาม​ว่า “ถ้า​เช่น​นั้น ท่าน​เป็น​ใคร เอลียาห์​ใช่ไหม เขา​บอก​ว่า ‘ไม่​ใช่’ ท่าน​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​นั้น​หรือ เขา​ตอบ​ว่า ‘ไม่​ใช่’</verse>
				<verse number="22">ใน​ที่สุด​พวก​เขา​จึง​กล่าว​ว่า ‘ท่าน​เป็น​ใคร เรา​ต้องการ​คำ​ตอบ​เพื่อ​จะ​กลับ​ไป​บอก​คน​ที่​ส่ง​เรา​มา ท่าน​พูด​ว่า​ตัวเอง​เป็น​ใคร’ ”</verse>
				<verse number="23">ยอห์น​ตอบ​ด้วย​ถ้อยคำ​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​อิสยาห์​ว่า “เรา​คือ​เสียง​ของ​ผู้​หนึ่ง​ร้อง​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ว่า ‘จง​ทำ​ทาง​ให้​ตรง​สำหรับ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า’ ”</verse>
				<verse number="24">พวก​ฟาริสี​บาง​คน​ที่​ถูก​ส่ง​มา</verse>
				<verse number="25">จึง​ถาม​เขา​ว่า “ถ้า​ท่าน​ไม่​ใช่​พระ​เมสสิยาห์ ไม่​ใช่​เอลียาห์ ไม่​ใช่​ผู้​เผย​พระวจนะ​นั้น ทำไม​ท่าน​จึง​ให้​บัพติศมา”</verse>
				<verse number="26">ยอห์น​ตอบ​ว่า “เรา​ให้​บัพติศมา​ด้วย ​น้ำ แต่​มี​ผู้​หนึ่ง​ใน​หมู่​พวก​เจ้า​ซึ่ง​เจ้า​ไม่​รู้จัก</verse>
				<verse number="27">พระองค์​คือ​ผู้​นั้น​ที่​มา​หลัง​จาก​เรา เรา​ไม่​คู่​ควร​แม้​แต่​จะ​แก้​เชือก​รองเท้า​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="28">ทั้งหมด​นี้​เกิดขึ้น​ที่​หมู่บ้าน​เบธานี ซึ่ง​อยู่​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ที่​ยอห์น​กำลัง​ให้​บัพติศมา</verse>
				<verse number="29">วัน​ต่อมา ยอห์น​เห็น​พระเยซู​เดิน​มา​ทาง​เขา จึง​พูด​ว่า “จง​ดู​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า ผู้​รับ​บาป​ของ​โลก​ไป!</verse>
				<verse number="30">นี่​คือ​ผู้​ที่​เรา​กล่าว​ถึง​ว่า ‘พระองค์​ผู้​มา​ภาย​หลัง​เรา​ก็​ยิ่งใหญ่​กว่า​เรา เพราะ​พระองค์​ดำรง​อยู่​ก่อน​เรา’</verse>
				<verse number="31">เรา​ไม่​รู้จัก​พระองค์ แต่​เหตุผล​ที่​เรา​มา​ให้​บัพติศมา​ด้วย​น้ำ ก็​เพื่อ​เปิดเผย​พระองค์​ให้​อิสราเอล​ได้​เห็น”</verse>
				<verse number="32">แล้ว​ยอห์น​เป็น​พยาน​ว่า “เรา​เห็น​พระวิญญาณ​ลง​มา​จาก​ฟ้า​สวรรค์​ดุจ​นก​พิราบ​และ​อยู่​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="33">เรา​เอง​ก็​ไม่​รู้​ว่า​พระองค์​คือ​ผู้​นั้น แต่​ผู้​ที่​ใช้​เรา​มา​ให้​บัพติศมา​ด้วย​น้ำ​บอก​ว่า ‘เจ้า​เห็น​พระวิญญาณ​ลง​มา​อยู่​กับ​ผู้​ใด ผู้​นั้น​คือ​ผู้​ที่​จะ​ให้​บัพติศมา​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์’</verse>
				<verse number="34">เรา​ได้​เห็น​แล้ว และ​เป็น​พยาน​ว่า ท่าน​นี้​คือ​ผู้​ที่​พระเจ้า​เลือก”</verse>
				<verse number="35">วัน​รุ่งขึ้น ยอห์น​กับ​สาวก​สอง​คน​ก็​อยู่​ที่​นั่น​อีก</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​ยอห์น​เห็น​พระเยซู​เดิน​ผ่าน​ไป จึง​พูด​ว่า “จง​ดู​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​สาวก​ทั้ง​สอง​ได้ยิน​เช่น​นั้น​ก็​ติดตาม​พระเยซู​ไป</verse>
				<verse number="38">พระเยซู​หัน​มา​เห็น​พวก​เขา​ตาม​มา จึง​ถาม​ว่า “เจ้า​ต้องการ​อะไร” พวก​เขา​กล่าว​ว่า “รับบี” (หมายถึง อาจารย์) “ท่าน​พัก​อยู่​ที่​ไหน”</verse>
				<verse number="39">พระองค์​ตอบ​ว่า “มา​เถิด แล้ว​เจ้า​จะ​เห็น” พวก​เขา​ไป​และ​เห็น​ที่​พัก​ของ​พระองค์ ได้​อยู่​กับ​พระองค์​ใน​วัน​นั้น เวลา​นั้น​เป็น​เวลา​สี่​โมง​เย็น</verse>
				<verse number="40">หนึ่ง​ใน​สอง​คน​ที่​ได้ยิน​ยอห์น​กล่าว​และ​ติดตาม​พระเยซู​ไป​นั้น​คือ อันดรูว์​น้อง​ชาย​ของ​ซีโมน​เปโตร</verse>
				<verse number="41">สิ่ง​แรก​ที่​อันดรูว์​ทำ​คือ ไป​หา​ซีโมน​ผู้​เป็น​พี่​ชาย​และ​บอก​ว่า “เรา​พบ​พระเมสสิยาห์​แล้ว” (คือ พระคริสต์)</verse>
				<verse number="42">และ​พา​เขา​มา​หา​พระเยซู พระเยซู​มอง​เห็น​เขา​และ​พูด​ว่า “เจ้า​คือ​ซีโมน​ลูก​ชาย​ยอห์น เจ้า​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า เคฟาส” (แปล​ว่า เปโตร)</verse>
				<verse number="43">วัน​ต่อมา พระเยซู​ตัดสิน​ใจ​ไป​แคว้น​กาลิลี พระองค์​พบ​ฟีลิป​และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “จง​ตาม​เรา​มา”</verse>
				<verse number="44">ฟีลิป​มา​จาก​เมือง​เบธไซดา​เหมือน​อันดรูว์​กับ​เปโตร</verse>
				<verse number="45">ฟีลิป​เจอ​นาธานาเอล​และ​บอก​เขา​ว่า “เรา​พบ​ผู้​นั้น​ที่​โมเสส​เขียน​ถึง​ใน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ และ​ที่​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​ก็​เขียน​ถึง​ด้วย คือ​พระเยซู​ชาว​นาซาเร็ธ​ลูก​ชาย​โยเซฟ”</verse>
				<verse number="46">นาธานาเอล​ถาม​ว่า “นาซาเร็ธ! จะ​มี​อะไร​ดี​มา​จาก​ที่​นั่น​ได้​หรือ” ฟีลิป​บอก​ว่า “มา​ดู​เถิด”</verse>
				<verse number="47">เมื่อ​พระเยซู​เห็น​นาธานาเอล​เข้า​มา​หา จึง​พูด​ถึง​เขา​ว่า “นี่​คือ​อิสราเอล​แท้ ใน​ตัว​เขา​ไม่​มี​เล่ห์​เหลี่ยม​เลย”</verse>
				<verse number="48">นาธานาเอล​ถาม​ว่า “ท่าน​รู้จัก​ข้าพเจ้า​ได้​อย่างไร” พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​เห็น​เจ้า​ขณะ​ยัง​นั่ง​อยู่​ใต้​ต้น​มะเดื่อ​ก่อน​ฟีลิป​จะ​เรียก​เจ้า”</verse>
				<verse number="49">นาธานาเอล​จึง​ประกาศ​ว่า “รับบี พระองค์​เป็น​พระบุตร​ของ​พระเจ้า พระองค์​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="50">พระเยซู​พูด​ว่า “เจ้า​เชื่อ เพราะ​เรา​บอก​ว่า​เรา​เห็น​เจ้า​อยู่​ใต้​ต้น​มะเดื่อ เจ้า​จะ​เห็น​สิ่ง​ยิ่งใหญ่​กว่า​นั้น​อีก”</verse>
				<verse number="51">แล้ว​พระองค์​พูด​ต่อไป​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า พวก​เจ้า​จะ​เห็น ‘ฟ้า​สวรรค์​เปิด​ออก และ​พวก​ทูตสวรรค์​ของ​พระเจ้า​ขึ้น​และ​ลง’ เหนือ​บุตร​มนุษย์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ใน​วัน​ที่​สาม มี​งาน​สมรส​ที่​เมือง​คานา​ใน​แคว้น​กาลิลี มารดา​ของ​พระเยซู​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="2">พระเยซู​กับ​สาวก​ได้​รับ​เชิญ​ไป​งาน​สมรส​ด้วย</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​เหล้า​องุ่น​หมด มารดา​ของ​พระเยซู​บอก​ว่า “เขา​ไม่​มี​เหล้า​องุ่น​เหลือ​แล้ว”</verse>
				<verse number="4">พระเยซู​ตอบ​ว่า “หญิง​เอ๋ย ท่าน​ให้​เรา​ไป​เกี่ยวข้อง​ด้วย​ทำไม ยัง​ไม่​ถึง​เวลา​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="5">มารดา​ของ​พระองค์​บอก​พวก​คน​รับใช้​ว่า “จง​ทำ​ทุก​อย่าง​ตาม​ที่​ท่าน​บอก”</verse>
				<verse number="6">ใกล้​ๆ ที่​นั่น​มี​โอ่ง​หิน​อยู่​หก​ใบ เป็น​ชนิด​ที่​ใช้​ใน​พิธี​ชำระ​ของ​ชาว​ยิว แต่ละ​ใบ​จุ​น้ำ​ได้​ประมาณ 75 ถึง 115 ลิตร</verse>
				<verse number="7">พระเยซู​บอก​กับ​พวก​คน​รับใช้​ว่า “ตัก​น้ำ​ใส่​โอ่ง​ให้​เต็ม” พวก​เขา​จึง​ตัก​น้ำ​ใส่​จน​เต็ม​เสมอ​ปาก​โอ่ง</verse>
				<verse number="8">แล้ว​พระองค์​บอก​พวก​เขา​ว่า “ตัก​ส่ง​ให้​เจ้าภาพ​เถิด” พวก​เขา​ก็​ทำ​ตาม</verse>
				<verse number="9">และ​หัวหน้า​คน​รับใช้​ก็​ชิม​น้ำ​ที่​เปลี่ยน​เป็น​เหล้า​องุ่น เขา​ไม่​รู้​เลย​ว่า​เหล้า​องุ่น​นี้​มา​จาก​ไหน แต่​พวก​คน​รับใช้​ที่​ตัก​น้ำ​รู้ หัวหน้า​คน​นั้น​จึง​เรียก​เจ้าบ่าว​มา</verse>
				<verse number="10">และ​พูด​ว่า “ใคร​ๆ ก็​เอา​เหล้า​องุ่น​ชั้น​ดี​มา​ให้​ดื่ม​ก่อน พอ​แขก​ดื่ม​กัน​มาก​แล้ว​จึง​ค่อย​เอา​เหล้า​องุ่น​ราคา​ถูก​กว่า​มา​ให้ แต่​ท่าน​เก็บ​เหล้า​องุ่น​ที่​ดี​ที่สุด​ไว้​จน​ถึง​ตอน​นี้”</verse>
				<verse number="11">สิ่ง​ที่​พระเยซู​ทำ​ที่​หมู่บ้าน​คานา​ใน​แคว้น​กาลิลี​นี้ เป็น​หมาย​สำคัญ​ครั้ง​แรก​ซึ่ง​เปิดเผย​สง่า​ราศี​ของ​พระองค์ และ​พวก​สาวก​ก็​เชื่อ​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="12">หลัง​จาก​นั้น​พระเยซู​ลง​ไป​ที่​เมือง​คาเปอรนาอุม​พร้อม​กับ​มารดา น้อง​ชาย และ​พวก​สาวก​ของ​พระองค์ พวก​เขา​พัก​ที่​นั่น​สอง​สาม​วัน</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ใกล้​ถึง​เทศกาล​ปัสกา​ของ​ชาว​ยิว พระเยซู​ขึ้น​ไป​ที่​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="14">ใน​บริเวณ​วิหาร พระองค์​พบ​คน​ขาย​วัว แกะ และ​นก​พิราบ และ​มี​บาง​คน​นั่ง​ที่​โต๊ะ​รับ​แลก​เงิน</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ใช้​เชือก​ทำ​เป็น​แส้ ขับ​ไล่​คน​เหล่า​นั้น​รวม​ทั้ง​แกะ​และ​วัว​ออก​จาก​ลาน​วิหาร พระองค์​คว่ำ​โต๊ะ​ของ​คน​รับ​แลก​เงิน​และ​เท​เหรียญ​กระจัด​กระจาย</verse>
				<verse number="16">พระองค์​พูด​กับ​พวก​คน​ขาย​นก​พิราบ​ว่า “เอา​ของ​พวก​นี้​ออก​ไป​จาก​ที่​นี่! หยุด​ทำ​ให้​บ้าน​พระบิดา​ของ​เรา​กลาย​เป็น​ตลาด​ได้​แล้ว!”</verse>
				<verse number="17">พวก​สาวก​นึก​ถึง​คำ​ที่​เขียน​ไว้​ว่า “ความ​ร้อนใจ​เพื่อ​บ้าน​ของ​พระองค์​ท่วมท้น​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="18">พวก​ยิว​ตอบสนอง​ต่อ​พระองค์​โดย​พูด​ว่า “ท่าน​จะ​แสดง​หมาย​สำคัญ​อะไร​ให้​เรา​เห็น เพื่อ​พิสูจน์​ว่า​ท่าน​มี​สิทธิ​อำนาจ​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้”</verse>
				<verse number="19">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ทำลาย​วิหาร​นี้ แล้ว​เรา​จะ​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​ใน​สาม​วัน”</verse>
				<verse number="20">พวก​ยิว​ตอบ​ว่า “วิหาร​นี้​ต้อง​ใช้​เวลา​สร้าง​ถึง​สี่​สิบ​หก​ปี ท่าน​จะ​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​ใน​สาม​วัน​หรือ”</verse>
				<verse number="21">แต่​วิหาร​ที่​พระเยซู​กล่าว​ถึง​คือ​ร่างกาย​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="22">หลังจาก​พระองค์​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย พวก​สาวก​จึง​ระลึก​ถึง​สิ่ง​ที่​พระองค์​กล่าว​ไว้ พวก​เขา​จึง​เชื่อ​พระคัมภีร์​และ​ถ้อยคำ​ที่​พระเยซู​กล่าว</verse>
				<verse number="23">ขณะ​พระองค์​อยู่​ที่​เยรูซาเล็ม​ช่วง​เทศกาล​ปัสกา คน​มากมาย​ได้​เห็น​หมาย​สำคัญ​ที่​พระองค์​ทำ และ​เชื่อ​ใน​นาม ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="24">แต่​พระเยซู​ไม่ได้​ไว้ใจ​พวก​เขา เพราะ​พระองค์​รู้จัก​มนุษย์​ทุก​คน</verse>
				<verse number="25">พระองค์​ไม่​จำเป็น​ต้อง​ให้​ใคร​มา​เป็น​พยาน​เรื่อง​มนุษย์ เพราะ​พระองค์​รู้​ว่า​อะไร​อยู่​ใน​มนุษย์​แต่ละ​คน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">มี​ฟาริสี​คน​หนึ่ง​ชื่อ​นิโคเดมัส เป็น​สมาชิก​สภา​การ​ปกครอง​ของ​ยิว</verse>
				<verse number="2">เขา​มา​หา​พระเยซู​ตอน​กลาง​คืน​และ​พูด​ว่า “รับบี พวก​เรา​รู้​ว่า​ท่าน​เป็น​ครู​ผู้​มา​จาก​พระเจ้า เพราะ​ไม่​มี​ใคร​ทำ​หมาย​สำคัญ​ที่​ท่าน​ทำ​อยู่​ได้ หาก​พระเจ้า​ไม่​อยู่​กับ​เขา”</verse>
				<verse number="3">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ไม่​มี​ใคร​เห็น​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ได้ ถ้า​เขา​ไม่​บังเกิด​ใหม่​อีก​ครั้ง ”</verse>
				<verse number="4">นิโคเดมัส​ถาม​ว่า “คน​จะ​เกิด​ใหม่​ได้​อย่างไร ในเมื่อ​เขา​แก่​แล้ว เขา​เข้า​ไป​ใน​ครรภ์​มารดา​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง เพื่อ​เกิด​ออก​มา​ใหม่​ไม่ได้​แน่นอน”</verse>
				<verse number="5">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ไม่​มี​ใคร​เข้า​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ได้ ถ้า​เขา​ไม่​บังเกิด​จาก​น้ำ​และ​พระวิญญาณ</verse>
				<verse number="6">เนื้อ​หนัง​ให้​กำเนิด​เนื้อ​หนัง แต่​พระวิญญาณ ให้​กำเนิด​วิญญาณ</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ไม่​ควร​แปลกใจ​ที่​เรา​บอก​ว่า ‘พวก​ท่าน​ต้อง​บังเกิด​ใหม่​อีก​ครั้ง’</verse>
				<verse number="8">ลม​พัด​ไป​ที่​ไหน​ก็​ได้​ตาม​ใจ​ชอบ ท่าน​ได้ยิน​เสียง​ลม แต่​บอก​ไม่ได้​ว่า​ลม​มา​จาก​ไหน หรือ​จะ​ไป​ที่​ไหน ทุก​คน​ที่​เกิด​จาก​พระวิญญาณ​ก็​เป็น​เช่น​นั้น”</verse>
				<verse number="9">นิโคเดมัส​ถาม​ว่า “สิ่ง​นี้​เกิดขึ้น​ได้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="10">พระเยซู​พูด​ว่า “ท่าน​เป็น​อาจารย์​ของ​คน​อิสราเอล แล้ว​ยัง​ไม่​เข้าใจ​สิ่ง​เหล่า​นี้​หรือ</verse>
				<verse number="11">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า พวก​เรา พูด​สิ่ง​ที่​รู้ และ​เป็น​พยาน​ถึง​สิ่ง​ที่​เห็น แต่​กระนั้น​พวก​ท่าน​ก็​ไม่​ยอม​รับ​คำ​พยาน​ของ​พวก​เรา</verse>
				<verse number="12">เรา​พูด​กับ​ท่าน​ถึง​สิ่ง​ใน​โลก​นี้​และ​ท่าน​ไม่​เชื่อ แล้ว​ถ้า​เรา​พูด​ถึง​สิ่ง​ใน​สวรรค์​ท่าน​จะ​เชื่อ​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="13">ไม่​มี​ใคร​เคย​ขึ้น​ไป​สวรรค์ ยกเว้น​ผู้​ที่​มา​จาก​สวรรค์​คือ​บุตร​มนุษย์</verse>
				<verse number="14">โมเสส​ยก​งู​ขึ้น​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​อย่างไร บุตร​มนุษย์​ก็​ต้อง​ถูก​ยก​ขึ้น อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="15">เพื่อ​ทุก​คน​ที่​เชื่อ​จะ​มี​ชีวิต​นิรันดร์​ใน​พระองค์”</verse>
				<verse number="16">เพราะ​พระเจ้า​รัก​โลก จึง​ได้​มอบ​พระบุตร​องค์​เดียว​ของ​พระองค์ เพื่อ​ใคร​ก็​ตาม​ที่​เชื่อ​ใน​พระบุตร จะ​ไม่​พินาศ​แต่​มี​ชีวิต​นิรันดร์</verse>
				<verse number="17">พระเจ้า​ไม่ได้​ส่ง​พระบุตร​ของ​พระองค์​เข้า​มา​ใน​โลก​เพื่อ​ตัดสิน​ลงโทษ​โลก แต่​เพื่อ​ช่วย​โลก​ให้​รอด​โดย​ทาง​พระบุตร​นั้น</verse>
				<verse number="18">ใคร​ที่​เชื่อ​ใน​พระองค์​ก็​ไม่​ถูก​ตัดสิน​ลงโทษ แต่​ใคร​ไม่​เชื่อ​ก็​ถูก​ตัดสิน​แล้ว เพราะ​พวก​เขา​ไม่​เชื่อ​ใน​นาม​พระบุตร​องค์​เดียว​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="19">คำ​ตัดสิน​เป็น​ดัง​นี้​คือ ความ​สว่าง​ได้​เข้า​มา​ใน​โลก แต่​มนุษย์​รัก​ความ​มืด​แทน​ความ​สว่าง เพราะ​การ​กระทำ​ของ​พวก​เขา​ชั่ว​ร้าย</verse>
				<verse number="20">ทุก​คน​ที่​ทำ​ชั่ว​ก็​เกลียด​ความ​สว่าง และ​จะ​ไม่​เข้า​มา​ใน​ความ​สว่าง เพราะ​กลัว​ว่า​การ​กระทำ​ของ​ตน​จะ​ถูก​เปิดโปง</verse>
				<verse number="21">แต่​ใคร​ที่​ดำเนิน​ชีวิต​โดย​ความ​จริง​ย่อม​เข้า​มา​สู่​ความ​สว่าง เพื่อ​ให้​เห็น​ชัดเจน​ว่า​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ​นั้น​อยู่​ใน​สายตา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="22">หลัง​จาก​นั้น พระเยซู​พร้อม​กับ​สาวก​ได้​ไป​ยัง​แถบ​ชนบท​ของ​แคว้น​ยูเดีย ที่​นั่น​พระองค์​ใช้​เวลา​อยู่​กับ​พวก​เขา​และ​ให้​บัพติศมา</verse>
				<verse number="23">ยอห์น​ก็​กำลัง​ให้​บัพติศมา​ที่​อายโนน​ใกล้​หมู่บ้าน​สาลิม​เช่น​กัน เพราะ​ที่​นั่น​มี​น้ำ​มาก ผู้​คน​จึง​มา​รับ​บัพติศมา</verse>
				<verse number="24">(นี่​เป็น​ช่วง​ก่อน​ที่​ยอห์น​จะ​ถูก​ขัง​คุก)</verse>
				<verse number="25">เกิด​การ​โต้เถียง​ขึ้น​ระหว่าง​สาวก​บาง​คน​ของ​ยอห์น​กับ​ชาว​ยิว​คน​หนึ่ง เรื่อง​การ​ชำระ​ตาม​ระเบียบ​พิธี</verse>
				<verse number="26">พวก​เขา​มา​หา​ยอห์น​และ​กล่าว​ว่า “รับบี ชาย​คน​ที่​เคย​อยู่​กับ​ท่าน​ที่​อีก​ฟาก​แม่น้ำ​จอร์แดน คือ​คน​ที่​ท่าน​เป็น​พยาน​ถึง เขา​กำลัง​ให้​บัพติศมา​และ​ทุก​คน​กำลัง​ไป​หา​เขา”</verse>
				<verse number="27">ยอห์น​ตอบ​คำ​กล่าว​นี้​ว่า “มนุษย์​ได้​รับ​เฉพาะ​สิ่ง​ที่​มอบ​ให้​เขา​จาก​สวรรค์</verse>
				<verse number="28">พวก​เจ้า​ก็​เป็น​พยาน​ได้​ถึง​คำ​พูด​ของ​เรา​ที่​ว่า ‘เรา​ไม่​ใช่​พระเมสสิยาห์ แต่​เรา​ถูก​ส่ง​มา​ก่อนหน้า​พระองค์’</verse>
				<verse number="29">เจ้าสาว​ย่อม​เป็น​ของ​เจ้าบ่าว เพื่อน​เจ้าบ่าว​ก็​คอย​ฟัง​เขา และ​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ยินดี​เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​ของ​เจ้าบ่าว เวลา​นี้​เรา​มี​ความ​ยินดี​นั้น​อย่าง​เต็ม​เปี่ยม​แล้ว</verse>
				<verse number="30">พระองค์​จะ​ต้อง​ยิ่งใหญ่​ขึ้น ส่วน​เรา​ต้อง​เล็ก​น้อย​ลง”</verse>
				<verse number="31">ผู้​มา​จาก​เบื้อง​บน​ย่อม​อยู่​เหนือ​ทุก​สิ่ง ผู้​ที่​มา​จาก​โลก​ย่อม​เป็น​ของ​โลก​และ​พูด​อย่าง​คน​ที่​มา​จาก​โลก พระองค์​ผู้​มา​จาก​สวรรค์​ก็​อยู่​เหนือ​ทุก​สิ่ง</verse>
				<verse number="32">พระองค์​เป็น​พยาน​ถึง​สิ่ง​ที่​พระองค์​เห็น​และ​ได้ยิน แต่​ไม่​มี​ใคร​ยอม​รับ​คำ​พยาน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="33">ใคร​ยอม​รับ​คำ​พยาน​นั้น​ก็​ยืนยัน​ว่า​พระเจ้า​สัตย์​จริง</verse>
				<verse number="34">เพราะ​ผู้​ที่​พระเจ้า​ส่ง​มา​ย่อม​กล่าว​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า เพราะว่า​พระเจ้า ​มอบ​พระวิญญาณ​ให้​โดย​ไม่​จำกัด</verse>
				<verse number="35">พระบิดา​รัก​พระบุตร​และ​มอบ​ทุก​สิ่ง​ไว้​ใน​มือ​ของ​พระบุตร</verse>
				<verse number="36">ใคร​ที่​เชื่อ​ใน​พระบุตร​ก็​มี​ชีวิต​นิรันดร์ แต่​ใคร​ที่​ไม่​ยอม​รับ​พระบุตร​ก็​จะ​ไม่​เห็น​ชีวิต เพราะ​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระเจ้า​ยัง​อยู่​เหนือ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เมื่อ​พระเยซู​รู้​ว่า​พวก​ฟาริสี​ได้ยิน​ว่า พระองค์​มี​สาวก​และ​ให้​บัพติศมา​มาก​กว่า​ยอห์น</verse>
				<verse number="2">ความ​จริง​พระเยซู​ไม่ได้​ให้​บัพติศมา แต่​เป็น​พวก​สาวก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น พระเยซู​จึง​ออก​จาก​แคว้น​ยูเดีย กลับ​ไป​ยัง​แคว้น​กาลิลี​อีก</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ต้อง​ผ่าน​แคว้น​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="5">จึง​มา​ที่​เมือง​หนึ่ง​ใน​แคว้น​สะมาเรีย​ชื่อ​สิคาร์ ใกล้​ที่​ดิน​แปลง​ที่​ยาโคบ​ยก​ให้​โยเซฟ​ลูก​ชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="6">บ่อ​น้ำ​ของ​ยาโคบ​อยู่​ที่​นั่น พระเยซู​เหน็ดเหนื่อย​จาก​การ​เดินทาง จึง​นั่ง​ข้าง​ๆ บ่อ ตอน​นั้น​เวลา​ประมาณ​เที่ยง</verse>
				<verse number="7">มี​หญิง​ชาว​สะมาเรีย​คน​หนึ่ง​มา​ตัก​น้ำ พระเยซู​บอก​เธอ​ว่า “ขอ​น้ำ​ให้​เรา​ดื่ม​ได้ไหม”</verse>
				<verse number="8">(สาวก​ของ​พระองค์​เข้า​ไป​ซื้อ​อาหาร​ใน​เมือง)</verse>
				<verse number="9">หญิง​ชาว​สะมาเรีย​พูด​ว่า “ท่าน​เป็น​ยิว ส่วน​ฉัน​เป็น​หญิง​สะมาเรีย ท่าน​มา​ขอ​น้ำ​จาก​ฉัน​ได้​อย่างไร” (เพราะ​คน​ยิว​ไม่​คบหา​คน​สะมาเรีย)</verse>
				<verse number="10">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ถ้า​เจ้า​รู้จัก​ของ​ประทาน​ที่​พระเจ้า​มอบ​ให้​และ​ผู้​ที่​ขอ​น้ำ เจ้า​คง​จะ​ขอ​จาก​ผู้​นั้น และ​ท่าน​จะ​ให้​น้ำ​ซึ่ง​ให้​ชีวิต​แก่​เจ้า”</verse>
				<verse number="11">หญิง​นั้น​พูด​ว่า “นายท่าน ท่าน​จะ​ใช้​อะไร​ตัก​น้ำ​และ​บ่อ​ก็​ลึก ท่าน​จะ​ได้​น้ำ​ซึ่ง​ให้​ชีวิต​จาก​ไหน</verse>
				<verse number="12">ท่าน​ยิ่งใหญ่​กว่า​ยาโคบ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ผู้​ที่​ให้​บ่อ​นี้​แก่​เรา​หรือ และ​ยาโคบ​กับ​ลูก​หลาน​ตลอด​จน​ฝูง​สัตว์​ก็​ดื่ม​น้ำ​จาก​บ่อ​นี้”</verse>
				<verse number="13">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ทุก​คน​ที่​ดื่ม​น้ำ​นี้​จะ​กระหาย​อีก</verse>
				<verse number="14">แต่​ใคร​ดื่ม​น้ำ​ที่​เรา​ให้​จะ​ไม่​กระหาย​อีก​เลย ความ​จริง​คือ น้ำ​ที่​เรา​ให้​เขา​จะ​กลาย​เป็น​น้ำพุ​พลุ่ง​ขึ้น​สู่​ชีวิต​นิรันดร์​ใน​ตัว​เขา”</verse>
				<verse number="15">หญิง​นั้น​พูด​ว่า “นาย​ท่าน โปรด​ให้​น้ำ​นั้น​แก่​ฉัน เพื่อ​จะ​ไม่​กระหาย​อีก และ​ไม่​ต้อง​กลับ​มา​ตัก​น้ำ​ที่​นี่”</verse>
				<verse number="16">พระเยซู​บอก​เธอ​ว่า “จง​ไป​เรียก​สามี​ของ​เจ้า​มา”</verse>
				<verse number="17">เธอ​ตอบ​ว่า “ฉัน​ไม่​มี​สามี” พระเยซู​พูด​ว่า “เจ้า​พูด​ถูก​ว่า​ไม่​มี​สามี</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ความ​จริง เจ้า​มี​สามี​ห้า​คน​แล้ว และ​ชาย​คน​ที่​เจ้า​อยู่​ด้วย​ตอน​นี้​ก็​ไม่​ใช่​สามี​ของ​เจ้า สิ่ง​ที่​เจ้า​เพิ่ง​พูด​ไป​ก็​จริง​อยู่”</verse>
				<verse number="19">หญิง​นั้น​พูด​ว่า “นายท่าน ฉัน​เห็น​แล้ว​ว่า​ท่าน​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ</verse>
				<verse number="20">บรรพบุรุษ​ของ​เรา​นมัสการ​ที่​ภูเขา​นี้ แต่​พวก​ท่าน​ชาว​ยิว​อ้าง​ว่า​เรา​ต้อง​นมัสการ​ที่​เยรูซาเล็ม”</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​ตอบ​ว่า “หญิง​เอ๋ย เชื่อ​เรา​เถิด ใกล้​ถึง​เวลา​ที่​พวก​เจ้า​จะ​นมัสการ​พระบิดา ไม่​ใช่​ที่​ภูเขา​นี้​หรือ​ที่​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="22">พวก​เจ้า​ชาว​สะมาเรีย​นมัสการ​สิ่ง​ที่​เจ้า​ไม่​รู้จัก ส่วน​พวก​เรา​นมัสการ​สิ่ง​ที่​เรา​รู้จัก​เพราะ​ความ​รอด​มา​จาก​ชาว​ยิว</verse>
				<verse number="23">กระนั้น​ก็​ใกล้​ถึง​เวลา และ​บัดนี้​ก็​ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​ผู้​นมัสการ​ที่​แท้​จริง​จะ​นมัสการ​พระบิดา​ใน​พระวิญญาณ​และ​ความ​จริง เพราะ​พระบิดา​แสวงหา​ผู้​ที่​นมัสการ​พระองค์​แบบ​นั้น</verse>
				<verse number="24">พระเจ้า​เป็น​วิญญาณ ผู้​ที่​นมัสการ​พระองค์​ต้อง​นมัสการ​ใน​พระวิญญาณ​และ​ความ​จริง”</verse>
				<verse number="25">หญิง​นั้น​พูด​ว่า “ฉัน​รู้​ว่า​พระเมสสิยาห์ (ที่​เรียก​ว่า​พระคริสต์) กำลัง​มา เมื่อ​พระองค์​มา ก็​จะ​อธิบาย​ทุก​สิ่ง​แก่​พวก​เรา”</verse>
				<verse number="26">พระเยซู​จึง​ประกาศ​ว่า “เรา​ที่​พูด​กับ​เจ้า​คือ​ผู้​นั้น”</verse>
				<verse number="27">ขณะ​นั้น พวก​สาวก​ก็​กลับ​มา​และ​ประหลาด​ใจ​ที่​เห็น​พระองค์​พูด​คุย​กับ​ผู้หญิง แต่​ไม่​มี​ใคร​ถาม​ว่า “พระองค์​ต้องการ​อะไร” หรือ “ทำไม​พระองค์​พูด​คุย​กับ​เธอ”</verse>
				<verse number="28">แล้ว​หญิง​นั้น​ก็​ทิ้ง​หม้อ​น้ำ กลับ​เข้า​เมือง และ​บอก​กับ​ผู้​คน​ว่า</verse>
				<verse number="29">“มา​เถิด มา​ดู​ชาย​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​บอก​ทุก​สิ่ง​ที่​ฉัน​เคย​ทำ ท่าน​ผู้​นี้​จะ​เป็น​พระเมสสิยาห์​ได้​ไหม”</verse>
				<verse number="30">พวก​เขา​จึง​ออก​จาก​เมือง​มุ่งหน้า​มา​หา​พระองค์</verse>
				<verse number="31">ขณะ​นั้น​พวก​สาวก​รบเร้า​พระองค์​ว่า “รับบี กิน​อาหาร​บ้าง​เถิด”</verse>
				<verse number="32">แต่​พระองค์​พูด​กับ​เขา​ว่า “เรา​มี​อาหาร​ที่​พวก​เจ้า​ไม่​รู้”</verse>
				<verse number="33">พวก​สาวก​จึง​พูด​กัน​ว่า “มี​ใคร​เอา​อาหาร​มา​ให้​พระองค์​แล้ว​หรือ”</verse>
				<verse number="34">พระเยซู​พูด​ว่า “อาหาร​ของ​เรา​คือ​การ​ทำ​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์​ผู้​ส่ง​เรา​มา และ​ทำ​งาน​ของ​พระองค์​ให้​สำเร็จ</verse>
				<verse number="35">พวก​เจ้า​พูด​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า ‘อีก​สี่​เดือน​ก็​จะ​ถึง​ฤดู​เก็บ​เกี่ยว’ เรา​บอก​พวก​เจ้า​ว่า จง​เปิด​ตา​ดู​ทุ่ง​นา! ข้าว​พร้อม​ให้​เก็บ​เกี่ยว​แล้ว</verse>
				<verse number="36">เวลา​นี้​คน​เก็บ​เกี่ยว​ก็​รับ​ค่า​จ้าง และ​เก็บ​เกี่ยว​พืช​ผล​สำหรับ​ชีวิต​นิรันดร์ เพื่อ​คน​หว่าน​และ​คน​เก็บ​เกี่ยว​จะ​ยินดี​ด้วย​กัน</verse>
				<verse number="37">ดัง​นี้​จึง​เป็น​จริง​ตาม​คำ​กล่าว​ที่​ว่า ‘คน​หนึ่ง​หว่าน​และ​อีก​คน​เก็บ​เกี่ยว’</verse>
				<verse number="38">เรา​ส่ง​พวก​เจ้า​ไป​เก็บ​เกี่ยว​สิ่ง​ที่​เจ้า​ไม่ได้​ลงแรง คน​อื่น​ได้​ตรากตรำ​ทำงาน​หนัก และ​เจ้า​ได้​เก็บ​เกี่ยว​ผล​ประโยชน์​จาก​การ​ลงแรง​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="39">ชาว​สะมาเรีย​มากมาย​จาก​เมือง​นั้น​เชื่อ​ใน​พระองค์​เพราะ​คำ​พยาน​ของ​หญิง​นั้น​ที่​ว่า “ท่าน​ผู้​นี้​บอก​ทุก​สิ่ง​ที่​ฉัน​เคย​ทำ”</verse>
				<verse number="40">ดังนั้น​เมื่อ​ชาว​สะมาเรีย​มา​หา พวก​เขา​รบเร้า​ให้​พระองค์​พัก​อยู่​ด้วย พระองค์​อยู่​ที่​นั่น​สอง​วัน</verse>
				<verse number="41">และ​เพราะ​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์ คน​อีก​มากมาย​จึง​ได้​มา​เป็น​ผู้​เชื่อ</verse>
				<verse number="42">พวก​เขา​บอก​หญิง​นั้น​ว่า “นับ​จาก​นี้​เรา​ไม่ได้​เชื่อ​เพราะ​คำ​พูด​ของ​เจ้า แต่​เรา​ได้ยิน​ด้วย​ตัว​เอง และ​เรา​รู้​ว่า​ท่าน​ผู้​นี้​คือ​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​โลก​อย่าง​แท้​จริง”</verse>
				<verse number="43">หลัง​จาก​สอง​วัน​นั้น พระเยซู​ออก​จาก​ที่​นั่น​ไป​ที่​แคว้น​กาลิลี</verse>
				<verse number="44">(พระองค์​ชี้​ให้​เห็น​ว่า​ผู้​เผย​พระวจนะ​ไม่​ได้​รับ​เกียรติ​ใน​บ้าน​เมือง​ของ​ตน)</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​มา​ถึง​กาลิลี ชาว​เมือง​นั้น​ต้อนรับ​พระองค์ พวก​เขา​เคย​เห็น​ทุก​สิ่ง​ที่​พระองค์​กระทำ​ใน​กรุง​เยรูซาเล็ม​ตอน​เทศกาล​ปัสกา เพราะ​พวก​เขา​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย</verse>
				<verse number="46">พระองค์​เคย​มา​ที่​เมือง​คานา​ใน​กาลิลี ซึ่ง​พระองค์​ได้​เปลี่ยน​น้ำ​ให้​เป็น​เหล้า​องุ่น​ที่​นั่น มี​ข้าราชการ​คน​หนึ่ง​ที่​ลูก​ชาย​ของ​เขา​นอน​ป่วย​อยู่​ที่​เมือง​คาเปอรนาอุม</verse>
				<verse number="47">เมื่อ​คน​นี้​ได้ยิน​ว่า​พระเยซู​ออก​จาก​ยูเดีย​มา​ถึง​กาลิลี​แล้ว จึง​มา​อ้อนวอน​ให้​พระองค์​มา​รักษา​ลูก​ชาย​ของ​เขา​ซึ่ง​ใกล้​จะ​ตาย</verse>
				<verse number="48">พระเยซู​บอก​กับ​เขา​ว่า “ถ้า​พวก​ท่าน​ไม่​เห็น​หมาย​สำคัญ​และ​การ​อัศจรรย์ ท่าน​จะ​ไม่​มี​วัน​เชื่อ”</verse>
				<verse number="49">ข้าราชการ​คน​นั้น​พูด​ว่า “นาย​ท่าน โปรด​มา​ก่อน​ที่​ลูก​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ตาย”</verse>
				<verse number="50">พระเยซู​ตอบ​ว่า “กลับ​ไป​เถิด ลูก​ชาย​ของ​ท่าน​จะ​รอด​ชีวิต” ชาย​คน​นั้น​เชื่อ​ถ้อยคำ​ของ​พระเยซู​และ​กลับ​ไป</verse>
				<verse number="51">ขณะ​ที่​เขา​อยู่​ระหว่าง​ทาง คน​รับใช้​ของ​เขา​มา​พบ​เพื่อ​บอก​ข่าว​ว่า​ลูก​ชาย​ของ​เขา​รอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="52">เมื่อ​เขา​ถาม​ถึง​เวลา​ที่​ลูก​ชาย​ของ​เขา​อาการ​ดี​ขึ้น คน​เหล่า​นั้น​บอก​ว่า “เขา​หาย​ไข้​เมื่อวานนี้​ตอน​บ่าย​โมง”</verse>
				<verse number="53">แล้ว​ผู้​เป็น​พ่อ​จึง​ตระหนัก​ว่า​เป็น​เวลา​เดียว​กัน​กับ​ที่​พระเยซู​พูด​กับ​เขา​ว่า “ลูก​ชาย​ของ​ท่าน​จะ​รอด​ชีวิต” ดังนั้น​เขา​และ​ทุก​คน​ใน​บ้าน​จึง​เชื่อ</verse>
				<verse number="54">นี่​คือ​หมาย​สำคัญ​ครั้ง​ที่​สอง​ที่​พระเยซู​ทำ​หลัง​จาก​ที่​ออก​จาก​ยูเดีย​มา​กาลิลี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ต่อมา​พระเยซู​ได้​ขึ้น​ไป​ที่​เยรูซาเล็ม​เพื่อ​ร่วม​เทศกาล​ของ​ชาว​ยิว</verse>
				<verse number="2">ใน​เยรูซาเล็ม ใกล้​ประตู​แกะ มี​สระ​น้ำ​แห่ง​หนึ่ง เรียก​ตาม​ภาษา​อารเมค​ว่า เบเธสดา ซึ่ง​รายล้อม​ด้วย​ศาลา​ห้า​หลัง</verse>
				<verse number="3">ที่​นี่​มี​คน​พิการ​มากมาย​นอน​อยู่ ทั้ง​คน​ตาบอด คน​ง่อย คน​เป็น​อัมพาต</verse>
				<verse number="4"></verse>
				<verse number="5">ที่​นั่น​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​พิการ​มา 38 ปี​แล้ว</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พระเยซู​เห็น​เขา​นอน​อยู่ และ​รู้​ว่า​เขา​อยู่​ใน​สภาพ​นี้​มา​นาน จึง​ถาม​เขา​ว่า “เจ้า​อยาก​หาย​โรค​ไหม”</verse>
				<verse number="7">คน​พิการ​นั้น​พูด​ว่า “นาย​ท่าน เวลา​น้ำ​กระเพื่อม​ไม่​มี​ใคร​ช่วย​ข้าพเจ้า​ลง​สระ ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​พยายาม​จะ​ลง​ไป คน​อื่น​ก็​ลง​ไป​ก่อน​แล้ว”</verse>
				<verse number="8">พระเยซู​จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า “จง​ลุก​ขึ้น! แบก​เสื่อ​แล้ว​เดิน​ไป​เถิด”</verse>
				<verse number="9">ชาย​คน​นั้น​ก็​หาย​โรค​ทันที เขา​แบก​เสื่อ​เดิน​ไป วัน​ที่​เกิด​เหตุการณ์​นี้​เป็น​วัน​สะบาโต</verse>
				<verse number="10">พวก​ยิว​จึง​พูด​กับ​คน​ที่​หาย​โรค​นั้น​ว่า “นี่​เป็น​วัน​สะบาโต กฎ​บัญญัติ​ห้าม​เจ้า​ยก​ที่​นอน”</verse>
				<verse number="11">แต่​เขา​ตอบ​ว่า “ชาย​คน​ที่​รักษา​ข้าพเจ้า​ให้​หาย​บอก​ข้าพเจ้า​ว่า ‘แบก​เสื่อ​เดิน​ไป​เถิด’ ”</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​ถาม​ว่า “ใคร​คือ​คน​ที่​บอก​ให้​เจ้า​แบก​เสื่อ​เดิน​ไป”</verse>
				<verse number="13">คน​ที่​หาย​โรค​ไม่​รู้​ว่า​พระองค์​คือ​ใคร เพราะ​พระเยซู​หาย​ไป​ท่ามกลาง​ฝูงชน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="14">ต่อมา​พระเยซู​พบ​เขา​ที่​วิหาร​และ​พูด​ว่า “ดู​เถิด เจ้า​กลับ​มา​ปกติ​ดี​แล้ว จง​เลิก​ทำ​บาป ไม่​เช่น​นั้น​สิ่ง​เลว​ร้าย​กว่า​เดิม​อาจ​เกิด​กับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="15">เขา​จึง​ไป​และ​บอก​พวก​หัวหน้า​ชาว​ยิว​ว่า พระเยซู​คือ​คน​ที่​ทำ​ให้​เขา​หาย​เป็น​ปกติ</verse>
				<verse number="16">เพราะ​พระเยซู​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ใน​วัน​สะบาโต ดังนั้น​พวก​หัวหน้า​ชาว​ยิว​จึง​เริ่มต้น​ข่มเหง​พระองค์</verse>
				<verse number="17">พระเยซู​ตอบโต้​พวก​เขา​ว่า “พระบิดา​ของ​เรา​ทำงาน​ของ​พระองค์​เสมอ​ตราบ​จน​ทุก​วัน​นี้ และ​เรา​ก็​กำลัง​ทำ​ด้วย​เช่น​กัน”</verse>
				<verse number="18">เพราะ​เหตุ​นี้ พวก​ยิว​จึง​ยิ่ง​พยายาม​ทุก​วิถี​ทาง​เพื่อ​จะ​ฆ่า​พระเยซู ไม่​เพียง​พระองค์​ละเมิด​กฎ​บัญญัติ​วัน​สะบาโต แต่​ยัง​เรียก​พระเจ้า​ว่า​พระบิดา​ของ​ตน ซึ่ง​เป็น​การ​ยก​ตนเอง​เสมอ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="19">พระเยซู​ตอบ​พวก​เขา​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า พระบุตร​ไม่​อาจ​ทำ​สิ่ง​ใด​โดย​พระองค์​เอง แต่​สามารถ​ทำ​ได้​เพียง​สิ่ง​ที่​เห็น​พระบิดา​ทำ เพราะ​สิ่ง​ใด​ที่​พระบิดา​ทำ พระบุตร​ก็​ทำ​สิ่ง​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="20">พระบิดา​รัก​พระบุตร และ​เปิดเผย​ทุก​สิ่ง​ที่​กระทำ​ให้​พระบุตร​เห็น และ​พระองค์​จะ​เปิดเผย​การงาน​ที่​ยิ่งใหญ่​กว่า​นี้​อีก และ​พวก​ท่าน​จะ​ประหลาด​ใจ</verse>
				<verse number="21">เพราะ​เหมือน​ที่​พระบิดา​ให้​คน​ตาย​แล้ว​กลับ​มี​ชีวิต​ขึ้น​มา​ใหม่ พระบุตร​ก็​จะ​ให้​ชีวิต​แก่​คน​ที่​พระองค์​ต้องการ​จะ​ให้</verse>
				<verse number="22">ยิ่ง​กว่า​นั้น พระบิดา​ไม่​พิพากษา​ใคร แต่​มอบ​การ​พิพากษา​ทั้งหมด​ให้​พระบุตร</verse>
				<verse number="23">เพื่อ​ทั้ง​สิ้น​จะ​ถวาย​เกียรติ​แด่​พระบุตร​เหมือน​ถวาย​แด่​พระบิดา ใคร​ไม่​ถวาย​เกียรติ​แด่​พระบุตร​ก็​ไม่​ถวาย​เกียรติ​แด่​พระบิดา​ผู้​ส่ง​พระบุตร​มา</verse>
				<verse number="24">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ใคร​ฟัง​คำ​ของ​เรา​และ​เชื่อ​พระองค์​ผู้​ส่ง​เรา​มา คน​นั้น​ก็​มี​ชีวิต​นิรันดร์​และ​ไม่​ถูก​พิพากษา แต่​ได้​ข้าม​ความ​ตาย​มา​ถึง​ชีวิต​แล้ว</verse>
				<verse number="25">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ใกล้​ถึง​เวลา​แล้ว และ​ตอน​นี้​ก็​ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​คน​ตาย​จะ​ได้ยิน​เสียง​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​และ​บรรดา​คน​ที่​ได้ยิน​จะ​มี​ชีวิต</verse>
				<verse number="26">เพราะ​เหมือน​ที่​พระบิดา​มี​ชีวิต​ใน​พระองค์​เอง พระองค์​ก็​ให้​พระบุตร​มี​ชีวิต​ใน​พระองค์​เอง​ด้วย</verse>
				<verse number="27">และ​พระบิดา​ให้​พระบุตร​มี​สิทธิ​อำนาจ​ที่​จะ​พิพากษา เพราะ​พระบุตร​คือ​บุตร​มนุษย์</verse>
				<verse number="28">อย่า​ประหลาด​ใจ​ใน​เรื่อง​นี้ เพราะ​จะ​ถึง​เวลา​ที่​ทุก​คน​ใน​หลุม​ฝัง​ศพ​จะ​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระบุตร</verse>
				<verse number="29">และ​ออก​มา พวก​คน​ที่​ทำ​ดี​จะ​ฟื้น​ขึ้น​สู่​ชีวิต ส่วน​คน​ที่​ทำ​ชั่ว​จะ​ฟื้น​ขึ้น​สู่​การ​ลงโทษ</verse>
				<verse number="30">เรา​ทำ​สิ่ง​ใด​โดย​ตัว​เรา​เอง​ไม่ได้ เรา​พิพากษา​ตาม​ที่​เรา​ได้ยิน​เท่านั้น และ​คำ​พิพากษา​ของ​เรา​ยุติธรรม เพราะ​เรา​ไม่ได้​มุ่ง​ทำ​ให้​ตนเอง​พอใจ​แต่​มุ่ง​ให้​พระองค์​ผู้​ส่ง​เรา​มา​พอใจ</verse>
				<verse number="31">ถ้า​เรา​เป็น​พยาน​ให้​ตนเอง คำ​พยาน​ของ​เรา​ก็​ไม่​น่า​เชื่อถือ</verse>
				<verse number="32">มี​อีก​คน​หนึ่ง​ที่​เป็น​พยาน​ให้​เรา และ​เรา​รู้​ว่า​คำ​พยาน​ของ​เขา​เกี่ยว​กับ​เรา​เชื่อถือ​ได้</verse>
				<verse number="33">พวก​ท่าน​ส่ง​คน​ไป​หา​ยอห์น และ​ยอห์น​ได้​เป็น​พยาน​ถึง​ความ​จริง</verse>
				<verse number="34">ไม่​ใช่​ว่า​เรา​ยอม​รับ​คำ​พยาน​ของ​มนุษย์ แต่​เรา​กล่าว​ถึง​เรื่อง​นี้​เพื่อ​ท่าน​จะ​รอด</verse>
				<verse number="35">ยอห์น​เป็น​ตะเกียง​ที่​จุด​อยู่​และ​ให้​แสง​สว่าง และ​ท่าน​เลือก​ที่​จะ​ชื่น​ชม​ความ​สว่าง​ของ​ยอห์น​ชั่วขณะ​หนึ่ง</verse>
				<verse number="36">เรา​มี​คำ​พยาน​ที่​หนักแน่น​ยิ่ง​กว่า​คำ​พยาน​ของ​ยอห์น เพราะ​งาน​ทั้ง​สิ้น​ที่​พระบิดา​มอบหมาย​ให้​เรา​ทำ​ให้​สำเร็จ คือ​งาน​ที่​เรา​กำลัง​ทำ​อยู่​นั้น เป็น​พยาน​ว่า​พระบิดา​ส่ง​เรา​มา</verse>
				<verse number="37">และ​พระบิดา​ผู้​ส่ง​เรา​มา​ก็​เป็น​พยาน​ให้​เรา ท่าน​ไม่​เคย​ได้ยิน​เสียง​หรือ​เห็น​พระองค์</verse>
				<verse number="38">และ​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์​ก็​ไม่ได้​อยู่​ใน​ท่าน​เพราะ​ท่าน​ไม่​เชื่อ​ผู้​ที่​พระองค์​ส่ง​มา</verse>
				<verse number="39">ท่าน​ขยัน​ศึกษา พระคัมภีร์ เพราะ​คิด​ว่า​จะ​ได้​ชีวิต​นิรันดร์​โดย​สิ่ง​ที่​อยู่​ใน​พระคัมภีร์ สิ่ง​ที่​อยู่​ใน​พระคัมภีร์​นั้น​เอง​เป็น​พยาน​เกี่ยว​กับ​เรา</verse>
				<verse number="40">แต่​ท่าน​ก็​ปฏิเสธ​ที่​จะ​มา​หา​เรา​เพื่อ​ได้​ชีวิต</verse>
				<verse number="41">เรา​ไม่​ยอม​รับ​การ​ยกย่อง​จาก​มนุษย์</verse>
				<verse number="42">แต่​เรา​รู้จัก​ท่าน เรา​รู้​ว่า​ท่าน​ไม่ได้​มี​ความ​รัก​ของ​พระเจ้า​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="43">เรา​ได้​มา​ใน​นาม​ของ​พระบิดา​และ​ท่าน​ไม่​ยอม​รับ​เรา แต่​ถ้า​คน​อื่น​มา​ใน​นาม​ของ​เขา​เอง ท่าน​จะ​ยอม​รับ​คน​นั้น</verse>
				<verse number="44">ท่าน​จะ​เชื่อ​ได้​อย่างไร หาก​ท่าน​ยอม​รับ​การ​ยกย่อง​กัน​เอง แต่​ไม่​แสวงหา​การ​ยกย่อง​จาก​พระเจ้า​ผู้​เป็น​พระเจ้า​องค์​เดียว</verse>
				<verse number="45">อย่า​คิด​ว่า​เรา​จะ​ฟ้อง​ท่าน​ต่อ​พระบิดา คน​ที่​ฟ้อง​คือ​โมเสส​ซึ่ง​ท่าน​ได้​ตั้ง​ความ​หวัง​ไว้​กับ​เขา</verse>
				<verse number="46">หาก​ท่าน​เชื่อ​โมเสส ท่าน​ก็​จะ​เชื่อ​เรา เพราะ​โมเสส​ได้​เขียน​เกี่ยว​กับ​เรา</verse>
				<verse number="47">แต่​หาก​ท่าน​ไม่​เชื่อ​สิ่ง​ที่​โมเสส​เขียน​ไว้ แล้ว​จะ​เชื่อ​สิ่ง​ที่​เรา​พูด​ได้​อย่างไร”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ต่อมา​พระเยซู​ข้าม​ทะเลสาบ​กาลิลี (คือ​ทะเล​ทิเบเรียส) ไป​ยัง​อีก​ฟาก​หนึ่ง</verse>
				<verse number="2">ฝูงชน​กลุ่ม​ใหญ่​ติด​ตาม​พระองค์​ไป​เพราะ​เห็น​หมาย​สำคัญ​ที่​กระทำ​แก่​คน​ป่วย</verse>
				<verse number="3">พระเยซู​ขึ้น​ไป​บน​เนิน​เขา​และ​นั่ง​กับ​พวก​สาวก</verse>
				<verse number="4">ขณะ​นั้น​ใกล้​ถึง​เทศกาล​ปัสกา​ของ​ชาว​ยิว​แล้ว</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พระเยซู​เงย​หน้า​ขึ้น​เห็น​คน​กลุ่ม​ใหญ่​กำลัง​มา​จึง​พูด​กับ​ฟีลิป​ว่า “เรา​จะ​ไป​ซื้อ​อาหาร​ที่​ไหน​มา​ให้​คน​เหล่า​นี้​กิน”</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ถาม​เพื่อ​ทดสอบ​ฟีลิป เพราะ​พระองค์​คิด​ไว้​แล้ว​ว่า​จะ​ทำ​อะไร</verse>
				<verse number="7">ฟีลิป​ตอบ​ว่า “เงิน​ค่า​แรง​มาก​กว่า​ครึ่ง​ปี​ยัง ​ซื้อ​อาหาร​พอ​ให้​คน​เหล่า​นี้​กิน​ได้​แค่​คน​ละ​คำ”</verse>
				<verse number="8">สาวก​อีก​คน​หนึ่ง คือ​อันดรูว์​น้อง​ชาย​ของ​ซีโมน​เปโตร​พูด​ขึ้น​ว่า</verse>
				<verse number="9">“เด็ก​คน​หนึ่ง​ที่​นี่​มี​ขนมปัง​บาร์เลย์​ก้อน​เล็ก​ห้า​ก้อน​กับ​ปลา​เล็ก​ๆ สอง​ตัว แต่​จะ​พอ​อะไร​กับ​คน​มากมาย​ขนาด​นี้”</verse>
				<verse number="10">พระเยซู​พูด​ว่า “ให้​ทุก​คน​นั่ง​ลง” ที่​นั่น​มี​หญ้า​มาก พวก​เขา​จึง​นั่ง​ลง (มี​ผู้ชาย​ประมาณ​ห้า​พัน​คน)</verse>
				<verse number="11">พระเยซู​รับ​ขนมปัง​มา ขอบคุณ​พระเจ้า และ​แจก​จ่าย​ให้​คน​เหล่า​นั้น​ที่​นั่ง​อยู่​ได้​กิน​กัน​มาก​เท่า​ที่​ต้องการ พระองค์​หยิบ​ปลา​มา​ทำ​อย่าง​เดียวกัน</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ทุก​คน​อิ่ม​แล้ว พระองค์​พูด​กับ​พวก​สาวก​ว่า “เก็บ​รวบรวม​เศษ​ที่​เหลือ อย่า​ให้​เสีย​ของ”</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​จึง​เก็บ​เศษ​ที่​เหลือ​จาก​ขนมปัง​บาร์เลย์​ห้า​ก้อน​ได้​เต็ม​สิบสอง​ตะกร้า</verse>
				<verse number="14">หลังจาก​ผู้​คน​เห็น​หมาย​สำคัญ​ที่​พระเยซู​ทำ ก็​เริ่ม​พูด​กัน​ว่า “นี่​คือ​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​นั้น​ที่​จะ​เข้า​มา​ใน​โลก​อย่าง​แน่นอน”</verse>
				<verse number="15">พระเยซู​รู้​ว่า​พวก​เขา​ตั้งใจ​มา​บังคับ​พระองค์​ให้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ จึง​ปลีก​ตัว​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​อีก​ครั้ง​ตาม​ลำพัง</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ถึง​ตอน​เย็น พวก​สาวก​ของ​พระองค์​มา​ที่​ทะเลสาบ</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ลง​เรือ​ข้าม​ฟาก​ไป​ยัง​เมือง​คาเปอรนาอุม เวลา​นั้น​มืด​แล้ว แต่​พระเยซู​ยัง​ไม่​มา​สมทบ​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="18">ทะเล​ปั่นป่วน​เพราะ​ลม​พัด​แรง</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​พวก​เขา​พายเรือ​ไป​ได้​ประมาณ​หก​กิโลเมตร ก็​เห็น​พระเยซู​เดิน​บน​น้ำ​มา​ที่​เรือ พวก​เขา​หวาด​กลัว</verse>
				<verse number="20">แต่​พระองค์​พูด​กับ​เขา​ว่า “นี่​เรา​เอง อย่า​กลัว​เลย”</verse>
				<verse number="21">เขา​จึง​เต็มใจ​รับ​พระองค์​ขึ้น​เรือ และ​เรือ​ก็​ถึง​ฝั่ง​ที่​กำลัง​มุ่งหน้า​ไป​โดย​ทันที</verse>
				<verse number="22">วัน​รุ่งขึ้น ฝูงชน​ที่​ยัง​อยู่​อีก​ฟาก​เห็น​ว่า​ตรง​นั้น​เคย​มี​เรือ​อยู่​ลำ​เดียว และ​พระเยซู​ก็​ไม่​ได้​ลง​เรือ​ไป​กับ​พวก​สาวก แต่​พวก​สาวก​ไป​กัน​เอง</verse>
				<verse number="23">จาก​นั้น​มี​เรือ​บาง​ลำ​จาก​ทิเบเรียส​มา​จอด​ใกล้​ๆ ตรง​ที่​ผู้​คน​ได้​กิน​ขนมปัง​หลังจาก​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ขอบคุณ​พระเจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="24">ทันที​ที่​ฝูงชน​เห็น​ว่า​พระเยซู​กับ​สาวก​ไม่ได้​อยู่​ที่​นั่น จึง​ลง​เรือ​ไป​ยัง​คาเปอรนาอุม​เพื่อ​ตาม​หา​พระเยซู</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​พวก​เขา​พบ​พระองค์​ที่​อีก​ฟาก​ของ​ทะเลสาบ​ก็​ถาม​พระองค์​ว่า “รับบี ท่าน​มา​ถึง​ที่​นี่​เมื่อใด”</verse>
				<verse number="26">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า พวก​ท่าน​ตาม​หา​เรา​ไม่​ใช่​เพราะ​เห็น​หมาย​สำคัญ แต่​เพราะ​ได้​กิน​ขนมปัง​จน​อิ่ม</verse>
				<verse number="27">อย่า​ทำงาน​เพื่อ​อาหาร​ที่​เน่า​เสีย​ได้ แต่​จง​ทำ​เพื่อ​ได้​อาหาร​ที่​คง​อยู่​ถึง​ชีวิต​นิรันดร์ ซึ่ง​บุตร​มนุษย์​จะ​ให้​แก่​ท่าน พระเจ้า​พระบิดา​ประทับ​ตรา​รับรอง​บุตร​มนุษย์​แล้ว”</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​ถาม​พระองค์​ว่า “เรา​ต้อง​ทำ​อะไร​เพื่อ​ทำ​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="29">พระเยซู​ตอบ​ว่า “งาน​ของ​พระเจ้า​คือ การ​เชื่อ​ใน​ผู้​ที่​พระองค์​ส่ง​มา”</verse>
				<verse number="30">พวก​เขา​จึง​ถาม​ว่า “ท่าน​จะ​ให้​หมาย​สำคัญ​อะไร เรา​จะ​ได้​เห็น​และ​เชื่อ ท่าน​จะ​ทำ​อะไร​บ้าง</verse>
				<verse number="31">บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ได้​กิน​มานา​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้​ว่า ‘พระองค์​มอบ​อาหาร​จาก​สวรรค์​ให้​แก่​เขา​เพื่อ​กิน’ ”</verse>
				<verse number="32">พระเยซู​พูด​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า โมเสส​ไม่​ได้​มอบ​อาหาร​จาก​สวรรค์​นั้น​ให้​แก่​ท่าน แต่​พระบิดา​ของ​เรา​เป็น​ผู้​มอบ​ให้ และ​เวลา​นี้​พระองค์​มอบ​อาหาร​แท้​จาก​สวรรค์​ให้​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="33">เพราะ​อาหาร​จาก​พระเจ้า คือ​อาหาร​ที่​ลง​มา​จาก​สวรรค์​และ​ให้​ชีวิต​แก่​โลก​นี้”</verse>
				<verse number="34">พวก​เขา​พูด​ว่า “นาย​ท่าน โปรด​มอบ​อาหาร​นี้​ให้​แก่​เรา​เสมอ​ไป”</verse>
				<verse number="35">พระเยซู​ประกาศ​ว่า “เรา​เป็น​อาหาร​แห่ง​ชีวิต ใคร​ที่​มา​หา​เรา​จะ​ไม่​มี​วัน​หิว และ​ใคร​ที่​เชื่อ​ใน​เรา​จะ​ไม่​มี​วัน​กระหาย​อีก</verse>
				<verse number="36">ตาม​ที่​เรา​ได้​บอก​ไว้​ว่า ท่าน​ได้​เห็น​เรา​แต่​ก็​ยัง​ไม่​เชื่อ</verse>
				<verse number="37">ทุก​คน​ที่​พระบิดา​มอบ​ให้​เรา​จะ​มา​หา​เรา และ​ใคร​ที่​มา​หา​เรา เรา​จะ​ไม่​ขับไล่​เลย</verse>
				<verse number="38">เพราะ​เรา​ลง​มา​จาก​สวรรค์ มิใช่​เพื่อ​ทำ​ตามใจ​ตัวเอง แต่​เพื่อ​ทำ​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​ผู้​ที่​ส่ง​เรา​มา</verse>
				<verse number="39">และ​ความ​ประสงค์​ของ​ผู้​ที่​ส่ง​เรา​มา คือ​ไม่​ให้​เรา​สูญ​เสีย​บรรดา​คน​ที่​พระองค์​มอบ​ให้​แก่​เรา​แม้​สัก​คน​เดียว แต่​ให้​คน​เหล่า​นี้​ฟื้น​ขึ้น​มา​ใน​วัน​สุดท้าย</verse>
				<verse number="40">เพราะ​พระบิดา​ของ​เรา​ต้องการ​ให้​ทุก​คน​ที่​มอง​ดู​พระบุตร​และ​เชื่อ​ใน​พระองค์​จะ​มี​ชีวิต​นิรันดร์ และ​ใน​วัน​สุดท้าย​เรา​จะ​ให้​พวก​เขา​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย”</verse>
				<verse number="41">แล้ว​พวก​ยิว​จึง​เริ่ม​บ่น​พึมพำ​เพราะ​พระองค์​พูด​ว่า “เรา​เป็น​อาหาร​ที่​ลง​มา​จาก​สวรรค์”</verse>
				<verse number="42">พวก​เขา​พูด​ว่า “นี่​คือ​เยซู​ลูก​ชาย​ของ​โยเซฟ​ไม่​ใช่​หรือ เรา​รู้จัก​พ่อ​แม่​ของ​เขา เขา​พูด​ได้​อย่างไร​ว่า ‘เรา​ลง​มา​จาก​สวรรค์’ ”</verse>
				<verse number="43">พระเยซู​ตอบ​ว่า “หยุด​พูด​พึมพำ​กัน​ได้​แล้ว</verse>
				<verse number="44">ไม่​มี​ใคร​มา​หา​เรา​ได้ นอกจาก​พระบิดา​ผู้​ส่ง​เรา​มา​ชัก​นำ​เขา และ​ใน​วัน​สุดท้าย​เรา​จะ​ให้​เขา​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="45">หนังสือ​ผู้​เผย​พระวจนะ​เขียน​ไว้​ว่า ‘พวก​เขา​จะ​รับ​การ​สอน​จาก​พระเจ้า’ ทุก​คน​ที่​ฟัง​พระบิดา​และ​เรียนรู้​จาก​พระองค์​ก็​มา​หา​เรา</verse>
				<verse number="46">ไม่​มี​ใคร​ได้​เห็น​พระบิดา นอก​จาก​ผู้​นั้น​ที่​มา​จาก​พระเจ้า มี​เพียง​พระองค์​ที่​ได้​เห็น​พระบิดา</verse>
				<verse number="47">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า คน​ที่​เชื่อ​ก็​มี​ชีวิต​นิรันดร์</verse>
				<verse number="48">เรา​เป็น​อาหาร​แห่ง​ชีวิต</verse>
				<verse number="49">บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ได้​กิน​มานา​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร แต่​พวก​เขา​ก็​ตาย</verse>
				<verse number="50">แต่​นี่​คือ​อาหาร​ซึ่ง​ลง​มา​จาก​สวรรค์​ที่​ใคร​กิน​แล้ว​ก็​จะ​ไม่​ตาย</verse>
				<verse number="51">เรา​เป็น​อาหาร​ที่​มี​ชีวิต​ซึ่ง​ลง​มา​จาก​สวรรค์ ใคร​ได้​กิน​อาหาร​นี้​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ตลอด​ไป อาหาร​นี้​คือ​เนื้อ​ของ​เรา​ซึ่ง​เรา​จะ​ให้ เพื่อ​โลก​นี้​จะ​มี​ชีวิต”</verse>
				<verse number="52">แล้ว​ชาว​ยิว​จึง​เริ่ม​โต้เถียง​กัน​อย่าง​รุนแรง​ว่า “คน​นี้​จะ​เอา​เนื้อ​ของ​เขา​ให้​เรา​กิน​ได้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="53">พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ถ้า​ท่าน​ไม่​กิน​เนื้อ​และ​ดื่ม​โลหิต​ของ​บุตร​มนุษย์ ก็​จะ​ไม่​มี​ชีวิต​อยู่​ใน​ตัว​ท่าน</verse>
				<verse number="54">ใคร​กิน​เนื้อ​และ​ดื่ม​โลหิต​ของ​เรา ย่อม​มี​ชีวิต​นิรันดร์ และ​ใน​วัน​สุดท้าย​เรา​จะ​ให้​เขา​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="55">เพราะ​เนื้อ​ของ​เรา​เป็น​อาหาร​แท้​และ​โลหิต​ของ​เรา​เป็น​เครื่องดื่ม​แท้</verse>
				<verse number="56">ใคร​กิน​เนื้อ​และ​ดื่ม​โลหิต​ของ​เรา คน​นั้น​ก็​อยู่​ใน​เรา​และ​เรา​อยู่​ใน​เขา</verse>
				<verse number="57">เหมือน​ที่​พระบิดา​ผู้​มี​ชีวิต​ได้​ส่ง​เรา​มา และ​เรา​มี​ชีวิต​อยู่​เพราะ​พระบิดา ดังนั้น​ผู้​ที่​กิน​เรา​ก็​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​เพราะ​เรา</verse>
				<verse number="58">นี่​คือ​อาหาร​ซึ่ง​ลง​มา​จาก​สวรรค์ บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​กิน​มานา​และ​ตาย​ไป แต่​ใคร​กิน​อาหาร​นี้​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ตลอด​ไป”</verse>
				<verse number="59">พระองค์​พูด​สิ่ง​เหล่า​นี้​ขณะ​สอน​ใน​ธรรม​ศาลา​ใน​เมือง​คาเปอรนาอุม</verse>
				<verse number="60">สาวก​ของ​พระองค์​หลาย​คน​ได้​ฟัง​เรื่อง​นี้​ก็​พูด​ว่า “คำ​สอน​นี้​ยาก​นัก ใคร​เล่า​จะ​รับ​ได้”</verse>
				<verse number="61">พระเยซู​รู้​ว่า​พวก​สาวก​กำลัง​บ่น​พึมพำ​เรื่อง​นี้ จึง​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “เรื่อง​นี้​ทำ​ให้​เจ้า​ขุ่น​เคือง​ใจ​หรือ</verse>
				<verse number="62">แล้ว​เจ้า​จะ​ว่า​อย่างไร​หาก​ได้​เห็น​บุตร​มนุษย์​ถูก​รับ​ขึ้น​ไป​ยัง​ที่​ซึ่ง​พระองค์​อยู่​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="63">พระวิญญาณ​ให้​ชีวิต เนื้อ​หนัง​ให้​ชีวิต​ไม่ได้ ถ้อยคำ​ที่​เรา​พูด​กับ​เจ้า​เต็ม​ไป​ด้วย​พระวิญญาณ และ​ชีวิต</verse>
				<verse number="64">แต่​มี​บาง​คน​ใน​พวก​เจ้า​ที่​ไม่​เชื่อ” เนื่องจาก​พระเยซู​รู้​ตั้งแต่​แรก​ว่า​คน​ใด​ใน​พวก​เขา​ที่​ไม่​เชื่อ​และ​ใคร​จะ​ทรยศ​พระองค์</verse>
				<verse number="65">พระองค์​พูด​ต่อไป​ว่า “นี่​คือ​เหตุผล​ที่​เรา​บอก​พวก​เจ้า​ว่า ไม่​มี​ใคร​มา​หา​เรา​ได้​นอกจาก​พระบิดา​จะ​ให้​เขา​มา”</verse>
				<verse number="66">ตั้งแต่​นั้น​มา​สาวก​ของ​พระองค์​หลาย​คน​ก็​หัน​กลับ และ​เลิก​ติดตาม​พระองค์</verse>
				<verse number="67">พระเยซู​ถาม​สาวก​ทั้ง​สิบ​สอง​คน​ว่า “เจ้า​ไม่​จาก​ไป​ด้วย​หรือ”</verse>
				<verse number="68">ซีโมน​เปโตร​ตอบ​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า พวก​เรา​จะ​ไป​หา​ใคร​ได้ พระองค์​มี​ถ้อยคำ​แห่ง​ชีวิต​นิรันดร์</verse>
				<verse number="69">เรา​เชื่อ​และ​รู้​ว่า​พระองค์​เป็น​องค์​บริสุทธิ์​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="70">พระเยซู​จึง​ตอบ​ว่า “เรา​ได้​เลือก​เจ้า​ทั้ง​สิบสอง​คน​ไม่​ใช่​หรือ แต่​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​เจ้า​คือ​มาร​ร้าย!”</verse>
				<verse number="71">(พระองค์​หมายถึง​ยูดาส​ผู้​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​ซีโมน​อิสคาริโอท แม้​ยูดาส​เป็น​หนึ่ง​ใน​สาวก​สิบสอง​คน แต่​ภาย​หลัง​ทรยศ​พระองค์)</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">หลังจาก​นั้น พระเยซู​ไป​ทั่ว​แคว้น​กาลิลี แต่​พระองค์​หลีก​เลี่ยง ​ที่​จะ​ไป​ยัง​แคว้น​ยูเดีย​เพราะ​พวก​ผู้​นำ​ยิว​ที่​นั่น​คอย​ที่​จะ​ฆ่า​พระองค์</verse>
				<verse number="2">แต่​เมื่อ​ใกล้​ถึง​เทศกาล​อยู่​เพิง​ของ​ชาว​ยิว</verse>
				<verse number="3">พวก​น้อง​ชาย​ของ​พระเยซู​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “ท่าน​ควร​ออก​จาก​กาลิลี​ไป​ที่​ยูเดีย​เพื่อ​พวก​สาวก​ของ​ท่าน​จะ​ได้​เห็น​การงาน​ต่าง​ๆ ที่​ท่าน​ทำ</verse>
				<verse number="4">ไม่​มี​ใคร​ที่​อยาก​เป็น​บุคคล​ที่​มี​ชื่อเสียง แล้ว​แอบ​ทำ​อะไร​ลับ​ๆ ใน​เมื่อ​ท่าน​กำลัง​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้ ก็​จง​แสดง​ตัว​ต่อ​โลก​สิ”</verse>
				<verse number="5">เพราะ​แม้แต่​พวก​น้อง​ชาย​ของ​พระองค์​ก็​ไม่​เชื่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">ด้วย​เหตุ​นี้​พระเยซู​จึง​บอก​พวก​เขา​ว่า “เวลา​ของ​เรา​ยัง​มา​ไม่​ถึง แต่​สำหรับ​พวก​ท่าน​เป็น​เวลา​ใด​ก็​ได้</verse>
				<verse number="7">โลก​ไม่​อาจ​เกลียด​ชัง​ท่าน แต่​โลก​เกลียด​ชัง​เรา เพราะ​เรา​เป็น​พยาน​ว่า​การงาน​ของ​โลก​นั้น​ชั่ว​ร้าย</verse>
				<verse number="8">พวก​ท่าน​ไป​ร่วม​เทศกาล​เถิด แต่​เรา​ไม่ ไป เพราะ​ยัง​ไม่​ถึง​เวลา​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​พูด​เรื่อง​นี้ พระองค์​ยัง​อยู่​ใน​กาลิลี</verse>
				<verse number="10">อย่างไร​ก็​ตาม หลังจาก​พวก​น้อง​ชาย​ของ​พระองค์​ไป​งาน​เทศกาล​แล้ว พระองค์​ก็​ไป​ที่​นั่น​อย่าง​เงียบ​ๆ ไม่​เปิดเผย</verse>
				<verse number="11">ที่​งาน​เทศกาล พวก​หัวหน้า​ชาว​ยิว​มอง​หา​พระเยซู​และ​ถาม​ว่า “คน​นั้น​อยู่​ที่ไหน”</verse>
				<verse number="12">ฝูงชน​พา​กัน​ซุบซิบ​ถึง​พระองค์ บาง​คน​ว่า “เขา​เป็น​คน​ดี” บาง​คน​แย้ง​ว่า “ไม่​ใช่ เขา​ล่อลวง​ผู้​คน​ต่างหาก”</verse>
				<verse number="13">แต่​ไม่​มี​ใคร​พูด​ถึง​พระองค์​อย่าง​เปิดเผย​เพราะ​กลัว​พวก​หัวหน้า​ชาว​ยิว</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ถึง​ช่วง​กลาง​เทศกาล พระเยซู​ขึ้น​ไป​ที่​ลาน​วิหาร​และ​เริ่มต้น​สอน</verse>
				<verse number="15">พวก​ยิว​ประหลาด​ใจ​และ​ถาม​ว่า “คน​นี้​มี​ความ​รู้​เช่น​นี้​ได้​อย่างไร ใน​เมื่อ​เขา​ไม่​เคย​เรียน​มา”</verse>
				<verse number="16">พระเยซู​ตอบ​ว่า “คำ​สอน​นี้​ไม่​ใช่​ของ​เรา​เอง แต่​มา​จาก​พระองค์​ผู้​ส่ง​เรา​มา</verse>
				<verse number="17">ถ้า​ใคร​เลือก​ทำ​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า คน​นั้น​จะ​รู้​ว่า​คำ​สอน​ของ​เรา​มา​จาก​พระเจ้า​หรือ​เรา​พูด​เอาเอง</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​พูด​เอาเอง​ก็​หา​เกียรติ​ใส่​ตัว แต่​คน​ที่​แสวงหา​เกียรติ​ของ​พระองค์​ผู้​ส่ง​เขา​มา​ก็​เป็น​คน​ของ​ความ​จริง ใน​ตัว​เขา​ไม่​มี​สิ่ง​เท็จ​เลย</verse>
				<verse number="19">โมเสส​ให้​กฎ​บัญญัติ​แก่​ท่าน​ไม่​ใช่​หรือ แต่​ไม่​มี​สัก​คน​ใน​พวก​ท่าน​ที่​รักษา​กฎ​บัญญัติ ทำไม​ท่าน​ถึง​พยายาม​ฆ่า​เรา”</verse>
				<verse number="20">ฝูงชน​ตอบ​ว่า “เจ้า​มี​ผี​สิง ใคร​พยายาม​จะ​ฆ่า​เจ้า”</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “เรา​ได้​ทำ​การ​อัศจรรย์​อย่าง​หนึ่ง และ​ท่าน​ทุก​คน​ประหลาด​ใจ</verse>
				<verse number="22">แต่​เพราะ​โมเสส​ให้​ท่าน​เข้า​สุหนัต (แม้​จริง​ๆ แล้ว การ​เข้า​สุหนัต​ไม่​ได้​มา​จาก​โมเสส แต่​มา​จาก​บรรพบุรุษ) ท่าน​ก็​ให้​คน​เข้า​สุหนัต​ใน​วัน​สะบาโต</verse>
				<verse number="23">ใน​เมื่อ​เด็ก​ชาย​คน​หนึ่ง​ยัง​เข้า​สุหนัต​ใน​วัน​สะบาโต​ได้ เพื่อ​ไม่​ให้​ละเมิด​กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส แล้ว​ทำไม​ท่าน​โกรธ​ที่​เรา​รักษา​ทั้ง​ร่างกาย​ของ​ชาย​คน​หนึ่ง​ให้​หาย​โรค​ใน​วัน​สะบาโต</verse>
				<verse number="24">จง​เลิก​ตัดสิน​ตาม​ที่​เห็น​ภาย​นอก แต่​จง​ตัดสิน​ให้​ถูกต้อง​ตาม​ความ​จริง”</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ถึง​ตอน​นี้ ชาว​เยรูซาเล็ม​บาง​คน​เริ่ม​ถาม​ขึ้น​ว่า “ชาย​คน​นี้​ไม่​ใช่​หรือ​ที่​พวก​เขา​พยายาม​ฆ่า</verse>
				<verse number="26">เขา​อยู่​ที่​นี่​และ​กำลัง​พูด​อย่าง​เปิดเผย แต่​พวก​นั้น​ไม่ว่า​อะไร​สัก​คำ พวก​ผู้​มี​อำนาจ​สรุป​แน่นอน​แล้ว​ใช่ไหม​ว่า เขา​คือ​พระเมสสิยาห์</verse>
				<verse number="27">แต่​เรา​รู้​ว่า​คน​นี้​มา​จาก​ไหน เมื่อ​พระเมสสิยาห์​มา จะ​ไม่​มี​ใคร​รู้​ว่า​พระองค์​มา​จาก​ไหน”</verse>
				<verse number="28">จาก​นั้น พระเยซู​ยัง​คง​สอน​ใน​ลาน​วิหาร พระองค์​พูด​เสียง​ดัง​ว่า “ใช่ พวก​ท่าน​รู้จัก​เรา​และ​รู้​ว่า​เรา​มา​จาก​ไหน เรา​ไม่ได้​อยู่​ที่​นี่​ด้วย​สิทธิ​อำนาจ​ของ​ตัวเอง แต่​พระองค์​ผู้​ส่ง​เรา​มา​นั้น​สัตย์​จริง ท่าน​ไม่​รู้จัก​พระองค์</verse>
				<verse number="29">แต่​เรา​รู้จัก​พระองค์ เพราะ​เรา​มา​จาก​พระองค์ และ​พระองค์​ส่ง​เรา​มา”</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​ได้​ฟัง​ดังนั้น พวก​เขา​จึง​พยายาม​จับ​พระเยซู แต่​ไม่​มี​ใคร​ลงมือ​ได้ เพราะ​ยัง​ไม่​ถึง​เวลา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="31">ยัง​มี​อีก​หลาย​คน​ใน​ฝูงชน​ที่​เชื่อ​พระองค์ พวก​เขา​พูด​ว่า “เมื่อ​พระเมสสิยาห์​มา พระองค์​จะ​ทำ​หมาย​สำคัญ​มาก​ยิ่ง​กว่า​ท่าน​ผู้​นี้​หรือ”</verse>
				<verse number="32">พวก​ฟาริสี​ได้ยิน​ฝูงชน​กระซิบ​กัน​เรื่อง​นี้ พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​กับ​ฟาริสี​จึง​ส่ง​ยาม​เฝ้า​วิหาร​มา​จับ​พระองค์</verse>
				<verse number="33">พระเยซู​พูด​ว่า “เรา​อยู่​กับ​ท่าน​ช่วง​ระยะ​สั้น​ๆ แล้ว​เรา​จะ​ไป​หา​พระองค์​ผู้​ส่ง​เรา​มา</verse>
				<verse number="34">ท่าน​จะ​มอง​หา​เรา​แต่​ไม่​พบ และ​ที่​ซึ่ง​เรา​อยู่ ท่าน​ก็​มา​ไม่ได้”</verse>
				<verse number="35">พวก​ยิว​จึง​พูด​กัน​ว่า “ชาย​คน​นี้​ตั้งใจ​ไป​ที่ไหน​ที่​เรา​จะ​หา​เขา​ไม่​พบ เขา​จะ​ไป​หา​คน​ของ​เรา​ที่​กระจัด​กระจาย​ใน​หมู่​ชาว​กรีก และ​ไป​สอน​พวก​กรีก​หรือ</verse>
				<verse number="36">เขา​หมายความ​ว่า​อะไร​ที่​พูด​ว่า ‘ท่าน​จะ​มอง​หา​เรา​แต่​ไม่​พบ’ และ ‘ที่​ซึ่ง​เรา​อยู่ ท่าน​ก็​มา​ไม่ได้’ ”</verse>
				<verse number="37">ใน​วัน​สุดท้าย​ซึ่ง​เป็น​วัน​สำคัญ​ที่สุด​ของ​เทศกาล พระเยซู​ยืน​ขึ้น​และ​พูด​เสียง​ดัง​ว่า “ให้​คน​ที่​กระหาย​มา​หา​เรา​และ​ดื่ม</verse>
				<verse number="38">ดัง​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้ ใคร​ที่​เชื่อ​ใน​เรา แม่น้ำ​ซึ่ง​มี​น้ำ​ที่​ให้​ชีวิต​จะ​ไหล​ออก​มา​จาก​ภาย​ใน​คน​นั้น”</verse>
				<verse number="39">คำ​กล่าว​นี้ พระองค์​หมายถึง​พระวิญญาณ ซึ่ง​คน​ที่​เชื่อ​ใน​พระองค์​จะ​ได้​รับ​ภาย​หลัง เพราะ​จน​ถึง​เวลา​นั้น พระวิญญาณ​ยัง​ไม่​ถูก​มอบ​ให้ เนื่องจาก​พระเยซู​ยัง​ไม่ได้​รับ​เกียรติ​สิริ</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์ บาง​คน​พูด​ว่า “ชาย​คน​นี้​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​นั้น​แน่นอน”</verse>
				<verse number="41">บาง​คน​พูด​ว่า “พระองค์​คือ​พระเมสสิยาห์” ยัง​มี​คน​อื่น​ๆ ถาม​ว่า “พระเมสสิยาห์​จะ​มา​จาก​กาลิลี​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="42">พระคัมภีร์​บอก​ไว้​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า พระเมสสิยาห์​จะ​มา​จาก​เชื้อสาย​ของ​ดาวิด​และ​จาก​เบธเลเฮม​เมือง​ที่​ดาวิด​อยู่”</verse>
				<verse number="43">ด้วย​เหตุ​นี้​ฝูงชน​จึง​แตกแยก​กัน​เพราะ​พระเยซู</verse>
				<verse number="44">บาง​คน​ต้องการ​จับ​พระองค์ แต่​ไม่​มี​ใคร​ลงมือ​ได้</verse>
				<verse number="45">ใน​ที่สุด​พวก​ยาม​เฝ้า​วิหาร จึง​กลับ​ไป​หา​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​และ​ฟาริสี​ที่​ถาม​พวก​เขา​ว่า “ทำไม​เจ้า​ไม่​นำ​ตัว​เขา​มา”</verse>
				<verse number="46">พวก​ยาม​ตอบ​ว่า “ไม่​เคย​มี​ใคร​พูด​แบบ​ชาย​คน​นี้​เลย”</verse>
				<verse number="47">พวก​ฟาริสี​ย้อน​ว่า “เจ้า​หมายความ​ว่า​เขา​ได้​หลอกลวง​เจ้า​ด้วย​หรือ</verse>
				<verse number="48">มี​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​หรือ​ฟาริสี​คน​ไหน​บ้าง​ที่​เชื่อ​เขา</verse>
				<verse number="49">ไม่​มี​เลย! แต่​ฝูงชน​พวก​นี้​ที่​ไม่​รู้​กฎ​บัญญัติ คำ​สาป​แช่ง​ก็​อยู่​กับ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="50">นิโคเดมัส​ผู้​ที่​มา​หา​พระเยซู​ก่อน​หน้า​นี้ และ​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​ผู้​นำ​ยิว​ถาม​ว่า</verse>
				<verse number="51">“กฎหมาย​ของ​เรา​ลงโทษ​ใคร​โดย​ไม่​ฟัง​เขา​ก่อน​ว่า​ทำ​อะไร​หรือ”</verse>
				<verse number="52">พวก​นั้น​ตอบ​ว่า “ท่าน​ก็​มา​จาก​กาลิลี​ด้วย​หรือ จง​ไป​ค้น​ดู แล้ว​จะ​พบ​ว่า​ผู้​เผย​พระวจนะ​ไม่ได้​มา​จาก​กาลิลี” (หลาย​สำเนา​เก่า​แก่​ที่​สุด ตลอด​จน​หลักฐาน​โบราณ​อื่น​ๆ ไม่​มี ยน.7:53–8:11) บาง​สำเนา​มี​ข้อความ​เหล่า​นี้​ทั้ง​หมด​หรือ​บาง​ส่วน ซึ่ง​ต่อ​จาก ยน.7:36 ยน.21:25 ลก.21:38 หรือ ลก.24:53</verse>
				<verse number="53">จาก​นั้น​ต่าง​คน​ต่าง​กลับ​บ้าน​ของ​ตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">แต่​พระเยซู​ไป​ที่​ภูเขา​มะกอก​เทศ</verse>
				<verse number="2">พอ​รุ่งเช้า พระองค์​มา​ที่​ลาน​วิหาร​อีก​ครั้ง คน​ทั้งหมด​มา​ชุมนุม​ล้อม​รอบ​พระองค์ และ​พระเยซู​นั่ง​ลง​สอน​พวก​เขา</verse>
				<verse number="3">พวก​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​และ​ฟาริสี​นำ​ตัว​หญิง​คน​หนึ่ง​ที่​ถูก​จับ​เพราะ​คบ​ชู้ และ​ให้​เธอ​ยืน​ต่อหน้า​คน​กลุ่ม​นั้น</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​พูด​กับ​พระเยซู​ว่า “อาจารย์ เรา​จับ​หญิง​คน​นี้​ได้​ขณะ​กำลัง​คบ​ชู้</verse>
				<verse number="5">ใน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ โมเสส​สั่ง​ให้​พวก​เรา​เอา​หิน​ขว้าง​หญิง​ที่​ทำ​อย่าง​นี้ ท่าน​จะ​ว่า​อย่างไร”</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​ใช้​คำ​ถาม​นี้​เป็น​กับดัก​เพื่อ​หา​เหตุ​กล่าวหา​พระองค์ แต่​พระเยซู​โน้ม​ตัว​ลง​และ​ใช้​นิ้ว​มือ​เขียน​ที่​พื้น</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​พวก​เขา​ถาม​ไม่​หยุด พระองค์​จึง​ยืด​ตัว​ตรง​แล้ว​พูด​กับ​เขา​ว่า “ให้​คน​ที่​ไม่​มี​บาป​ใน​พวก​ท่าน​เอา​หิน​ขว้าง​เธอ​ก่อน​เป็น​คน​แรก”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​จึง​โน้ม​ตัว​ลง​เขียน​ที่​พื้น​อีก</verse>
				<verse number="9">ถึง​ตรง​นี้ คน​ที่​ได้ยิน​ก็​ทยอย​ออก​ไป​ที​ละ​คน​เริ่ม​จาก​คน​แก่ จน​เหลือ​แค่​พระเยซู​กับ​หญิง​คน​นั้น​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="10">พระเยซู​ยืด​ตัว​ขึ้น​และ​ถาม​ว่า “หญิง​เอ๋ย เขา​ไป​ไหน​กัน​หมด ไม่​มี​ใคร​เอา​โทษ​เจ้า​เลย​หรือ”</verse>
				<verse number="11">เธอ​พูด​ว่า “ไม่​มี​เลย นายท่าน” พระเยซู​ประกาศ​ว่า “เรา​ก็​ไม่​เอา​โทษ​เจ้า​เช่น​กัน บัดนี้​จง​ไป​เถิด และ​ทิ้ง​วิถี​ชีวิต​ที่​ผิด​บาป​ของ​เจ้า” ————————————————————</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พระเยซู​กล่าว​กับ​ผู้​คน​อีก​ครั้ง​ว่า “เรา​เป็น​ความ​สว่าง​ของ​โลก คน​ที่​ตาม​เรา​มา​จะ​ไม่​เดิน​ใน​ความ​มืด​เลย แต่​จะ​มี​ความ​สว่าง​แห่ง​ชีวิต”</verse>
				<verse number="13">พวก​ฟาริสี​ท้าทาย​พระองค์​ว่า “นั่น​ไง ท่าน​เป็น​พยาน​ให้​ตัวเอง คำ​พยาน​ของ​ท่าน​เชื่อถือ​ไม่ได้”</verse>
				<verse number="14">พระเยซู​ตอบ​ว่า “แม้​เรา​เป็น​พยาน​ให้​ตัวเอง คำ​พยาน​ของ​เรา​ก็​เชื่อถือ​ได้ เพราะ​เรา​รู้​ว่า​เรา​มา​จาก​ไหน​และ​จะ​ไป​ไหน แต่​ท่าน​ไม่​รู้​เลย​ว่า​เรา​มา​จาก​ไหน​หรือ​จะ​ไป​ไหน</verse>
				<verse number="15">ท่าน​ตัดสิน​ตาม​มาตรฐาน​ของ​มนุษย์ ส่วน​เรา​ไม่​ตัดสิน​ใคร</verse>
				<verse number="16">แต่​ถ้า​เรา​ตัดสิน คำ​ตัดสิน​ของ​เรา​ก็​ถูกต้อง เพราะ​เรา​ไม่ได้​ทำ​โดย​ลำพัง แต่​ร่วม​กัน​กับ​พระบิดา​ผู้​ส่ง​เรา​มา</verse>
				<verse number="17">ใน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ของ​ท่าน​เอง​ก็​เขียน​ไว้​ว่า คำ​พยาน​ของ​สอง​คน​เชื่อถือ​ได้</verse>
				<verse number="18">เรา​เป็น​พยาน​ให้​ตัวเอง และ​พยาน​อีก​ผู้​หนึ่ง​คือ​พระบิดา​ผู้​ส่ง​เรา​มา”</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​ถาม​พระองค์​ว่า “บิดา​ของ​ท่าน​อยู่​ที่ไหน” พระเยซู​ตอบ​ว่า “ท่าน​ไม่​รู้จัก​เรา​หรือ​พระบิดา​ของ​เรา ถ้า​ท่าน​รู้จัก​เรา ก็​จะ​รู้จัก​พระบิดา​ของ​เรา​ด้วย”</verse>
				<verse number="20">พระเยซู​พูด​ถ้อยคำ​เหล่า​นี้​ขณะ​สอน​ใน​บริเวณ​วิหาร​ใกล้​กับ​ที่​วาง​ของ​ถวาย แต่​ไม่​มี​ใคร​จับ​พระองค์​เพราะ​ยัง​ไม่​ถึง​เวลา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​อีก​ครั้ง​ว่า “เรา​กำลัง​จะ​ไป ท่าน​จะ​มอง​หา​เรา และ​ท่าน​จะ​ตาย​ใน​บาป​ของ​ตัวเอง ที่​ซึ่ง​เรา​ไป​นั้น ท่าน​ไป​ไม่ได้”</verse>
				<verse number="22">คำ​กล่าว​นี้​ทำ​ให้​พวก​ยิว​ถาม​กัน​ว่า “เขา​จะ​ฆ่า​ตัว​ตาย​หรือ เพราะ​เหตุ​นี้​ใช่ไหม​เขา​จึง​พูด​ว่า ‘ที่​ซึ่ง​เรา​ไป​นั้น ท่าน​ไป​ไม่ได้’ ”</verse>
				<verse number="23">แต่​พระองค์​พูด​ต่อไป​ว่า “ท่าน​มา​จาก​เบื้อง​ล่าง เรา​มา​จาก​เบื้อง​บน ท่าน​เป็น​ของ​โลก​นี้ แต่​เรา​ไม่ได้​เป็น</verse>
				<verse number="24">เรา​บอก​แล้ว​ว่า ท่าน​จะ​ตาย​ใน​บาป​ของ​ตัวเอง ถ้า​ท่าน​ไม่​เชื่อ​ว่า​เรา​เป็น​ผู้​นั้น ท่าน​จะ​ตาย​ใน​บาป​ของ​ท่าน​แน่นอน”</verse>
				<verse number="25">พวก​เขา​ถาม​ว่า “ท่าน​เป็น​ใคร” พระเยซู​ตอบ​ว่า “เป็น​อย่าง​ที่​เรา​บอก​ท่าน​มา​ตั้งแต่​แรก​แล้ว</verse>
				<verse number="26">เรา​มี​หลาย​อย่าง​ที่​จะ​พูด​เพื่อ​ตัดสิน​ท่าน แต่​พระองค์​ผู้​ส่ง​เรา​มา​นั้น​เชื่อถือ​ได้ และ​สิ่ง​ที่​เรา​ได้ยิน​มา​จาก​พระองค์ เรา​ก็​แจ้ง​แก่​โลก”</verse>
				<verse number="27">พวก​เขา​ไม่​เข้าใจ​ที่​พระองค์​กำลัง​บอก​เกี่ยว​กับ​พระบิดา</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น​พระเยซู​จึง​พูด​ว่า “เมื่อ​ท่าน​ได้​ยก บุตร​มนุษย์​ขึ้น​ตรึง​บน​ไม้​กางเขน แล้ว​ท่าน​จะ​รู้​ว่า​เรา​เป็น​ผู้​นั้น และ​เรา​ไม่ได้​ทำ​สิ่ง​ใด​โดย​ลำพัง แต่​พูด​ตาม​ที่​พระบิดา​สอน​ไว้</verse>
				<verse number="29">พระองค์​ผู้​ส่ง​เรา​มา​นั้น​อยู่​กับ​เรา พระองค์​ไม่ได้​ทิ้ง​เรา​ไว้​ตาม​ลำพัง เพราะ​เรา​ทำ​สิ่ง​ที่​พระองค์​พอใจ​เสมอ”</verse>
				<verse number="30">แม้​ขณะ​ที่​พระองค์​พูด ก็​มี​หลาย​คน​เชื่อ​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="31">พระเยซู​กล่าว​กับ​ชาว​ยิว​ที่​มา​เชื่อ​ใน​พระองค์​ว่า “ถ้า​ท่าน​ยึดมั่น​ใน​คำ​สอน​ของ​เรา​ก็​เป็น​สาวก​ของ​เรา​จริง​ๆ</verse>
				<verse number="32">แล้ว​ท่าน​จะ​รู้จัก​ความ​จริง​และ​ความ​จริง​จะ​ปลดปล่อย​ท่าน​ให้​เป็น​อิสระ”</verse>
				<verse number="33">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “เรา​เป็น​เชื้อสาย​ของ​อับราฮัม ไม่​เคย​เป็น​ทาส​ใคร ท่าน​พูด​ได้​อย่างไร​ว่า​เรา​จะ​ถูก​ปลดปล่อย​ให้​เป็น​อิสระ”</verse>
				<verse number="34">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ทุก​คน​ที่​ทำ​บาป​ก็​เป็น​ทาส​ของ​บาป</verse>
				<verse number="35">ทาส​ไม่ได้​อยู่​ใน​ครอบครัว​อย่าง​ถาวร แต่​ลูก​ชาย​ต่างหาก​ที่​อยู่​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="36">ดังนั้น​หาก​พระบุตร​ปลดปล่อย​ท่าน​ให้​เป็น​อิสระ ท่าน​ก็​จะ​เป็น​อิสระ​อย่าง​แท้​จริง</verse>
				<verse number="37">เรา​รู้​ว่า​ท่าน​เป็น​เชื้อสาย​ของ​อับราฮัม แต่​ท่าน​ก็​จ้อง​ที่​จะ​ฆ่า​เรา​เพราะ​ท่าน​ไม่​เชื่อ​คำ​พูด​ของ​เรา​เลย</verse>
				<verse number="38">เรา​กำลัง​บอก​ถึง​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​เห็น​เมื่อ​อยู่​กับ​พระบิดา และ​ท่าน​ก็​กำลัง​ทำ​สิ่ง​ที่​ได้ยิน​จาก​พ่อ​ของ​ท่าน ”</verse>
				<verse number="39">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “อับราฮัม​คือ​บิดา​ของ​เรา” พระเยซู​พูด​ว่า “ถ้า​ท่าน​เป็น​ลูก​หลาน​ของ​อับราฮัม​ก็​คง​จะ ทำ​สิ่ง​ที่​อับราฮัม​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="40">แต่​นี่​ท่าน​จ้อง​จะ​ฆ่า​เรา ผู้​ซึ่ง​บอก​ความ​จริง​ที่​ได้ยิน​จาก​พระเจ้า​แก่​ท่าน อับราฮัม​ไม่​ทำ​แบบ​นี้</verse>
				<verse number="41">ท่าน​กำลัง​ทำ​สิ่ง​ที่​พ่อ​ของ​ท่าน​ทำ” พวก​เขา​คัดค้าน​ว่า “เรา​ไม่​ใช่​ลูก​นอก​สมรส พระเจ้า​คือ​พระบิดา​องค์​เดียว​ของ​เรา​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="42">พระเยซู​พูด​กับ​เขา​ว่า “ถ้า​พระเจ้า​เป็น​พระบิดา​ของ​ท่าน ท่าน​ก็​จะ​รัก​เรา​เพราะ​เรา​มา​จาก​พระเจ้า เรา​ไม่ได้​มา​เอง​แต่​พระเจ้า​ส่ง​เรา​มา</verse>
				<verse number="43">ทำไม​ท่าน​ถึง​ไม่​เข้าใจ​ภาษา​ของ​เรา เพราะ​ท่าน​ทน​ฟัง​สิ่ง​ที่​เรา​พูด​ไม่ได้</verse>
				<verse number="44">ท่าน​มา​จาก​พ่อ​ของ​ท่าน​คือ​มาร และ​ท่าน​ต้องการ​ทำ​ตาม​ความ​ปรารถนา​ของ​พ่อ มาร​เป็น​ผู้​ฆ่า​คน​ตั้งแต่​แรก มัน​ไม่​ยึดมั่น​ใน​ความ​จริง เพราะ​ไม่​มี​ความ​จริง​อยู่​ใน​มาร เมื่อ​พูด​โกหก มัน​ก็​พูด​ตาม​สันดาน​ของ​มัน เพราะ​มาร​เป็น​เจ้า​แห่ง​การ​มุสา​และ​เป็น​พ่อ​ของ​การ​โกหก</verse>
				<verse number="45">แต่​เพราะ​เรา​พูด​ความ​จริง ท่าน​จึง​ไม่​เชื่อ​เรา</verse>
				<verse number="46">มี​ใคร​ใน​พวก​ท่าน​พิสูจน์​ได้​ว่า​เรา​ทำ​ผิด​บาป ถ้า​เรา​กำลัง​พูด​ความ​จริง ทำไม​ท่าน​จึง​ไม่​เชื่อ​เรา</verse>
				<verse number="47">คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า​ย่อม​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​พูด เหตุผล​ที่​ท่าน​ไม่​ได้ยิน เพราะ​ท่าน​ไม่ได้​เป็น​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="48">พวก​ยิว​ตอบ​พระองค์​ว่า “เรา​พูด​ถูก​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า​ท่าน​เป็น​ชาว​สะมาเรีย​และ​มี​ผี​สิง”</verse>
				<verse number="49">พระเยซู​พูด​ว่า “เรา​ไม่ได้​ถูก​ผี​สิง แต่​เรา​ถวาย​เกียรติ​แด่​พระบิดา​ของ​เรา และ​ท่าน​ลบหลู่​เรา</verse>
				<verse number="50">เรา​ไม่ได้​แสวงหา​เกียรติ​ให้​ตัวเอง แต่​มี​ผู้​หนึ่ง​จัด​หา​ให้​เรา และ​พระองค์​เป็น​ผู้​ตัดสิน</verse>
				<verse number="51">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ใคร​เชื่อฟัง​คำ​ของ​เรา คน​นั้น​จะ​ไม่​พบ​ความ​ตาย​เลย”</verse>
				<verse number="52">เมื่อ​พวก​ยิว​ได้ยิน​เช่น​นี้​ก็​ร้อง​ตะโกน​ว่า “เดี๋ยวนี้​เรา​รู้​แล้ว​ว่า​ท่าน​ถูก​ผี​สิง อับราฮัม​ตาย​ไป​แล้ว พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​ก็​เช่น​กัน แต่​ท่าน​กลับ​พูด​ว่า ใคร​เชื่อฟัง​คำ​ของ​ท่าน คน​นั้น​จะ​ไม่​ลิ้มรส​ความ​ตาย​เลย</verse>
				<verse number="53">ท่าน​ยิ่งใหญ่​กว่า​อับราฮัม​บิดา​ของ​เรา​หรือ อับราฮัม​ตาย​ไป​แล้ว พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​ก็​เช่น​กัน ท่าน​คิด​ว่า​ตัวเอง​เป็น​ใคร​หรือ”</verse>
				<verse number="54">พระเยซู​ตอบ​ว่า “หาก​เรา​ยกย่อง​ตัวเอง เกียรติ​ของ​เรา​ก็​ไม่​มี​ความหมาย พระบิดา​ของ​เรา​ซึ่ง​พวก​ท่าน​อ้าง​ว่า​เป็น​พระเจ้า​ของ​ท่าน คือ​ผู้​ที่​ยกย่อง​เรา</verse>
				<verse number="55">ถึงแม้​ท่าน​ไม่​รู้จัก​พระองค์ แต่​เรา​รู้จัก​พระองค์ หาก​เรา​พูด​ว่า​เรา​ไม่​รู้จัก เรา​ก็​เป็น​คน​โกหก​เหมือน​ท่าน แต่​เรา​รู้จัก​พระองค์​และ​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="56">อับราฮัม​บิดา​ของ​ท่าน​มี​ความ​ยินดี​ที่​จะ​เห็น​วัน​ของ​เรา เขา​ได้​เห็น​แล้ว​และ​มี​ความ​ยินดี”</verse>
				<verse number="57">พวก​ยิว​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “อายุ​ของ​ท่าน​ยัง​ไม่​ถึง​ห้าสิบ​เลย แต่​ได้​เห็น​อับราฮัม​แล้ว!”</verse>
				<verse number="58">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ก่อน​อับราฮัม​เกิด เรา​เป็น​อยู่​แล้ว”</verse>
				<verse number="59">เมื่อ​ได้ยิน​เช่น​นี้​พวก​เขา​จึง​หยิบ​ก้อน​หิน​ขึ้น​จะ​ขว้าง​พระองค์ แต่​พระเยซู​หลบ​ออก​ไป​จาก​บริเวณ​วิหาร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ขณะ​ที่​ไป​ตาม​ทาง พระองค์​เห็น​ชาย​ตาบอด​ตั้งแต่​เกิด​คน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="2">พวก​สาวก​ถาม​พระองค์​ว่า “รับบี ใคร​ที่​ทำ​บาป ชาย​คน​นี้​หรือ​พ่อ​แม่​ของ​เขา เขา​จึง​เกิด​มา​ตาบอด”</verse>
				<verse number="3">พระเยซู​พูด​ว่า “ไม่​ใช่​คน​นี้​หรือ​พ่อ​แม่​ของ​เขา​ที่​ทำ​บาป แต่​สิ่ง​นี้​เกิดขึ้น​เพื่อ​ให้​การงาน​ของ​พระเจ้า​สำแดง​ใน​ชีวิต​ของ​เขา</verse>
				<verse number="4">ตราบ​ใด​ที่​ยัง​เป็น​เวลา​กลาง​วัน เรา​ต้อง​ทำ​งาน​ของ​พระองค์​ผู้​ส่ง​เรา​มา ใกล้​ถึง​เวลา​กลาง​คืน​แล้ว​ที่​ไม่​มี​ใคร​ทำงาน​ได้</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เรา​อยู่​ใน​โลก เรา​เป็น​ความ​สว่าง​ของ​โลก”</verse>
				<verse number="6">หลังจาก​กล่าว​เรื่อง​นี้ พระองค์​ก็​บ้วน​น้ำลาย​ลง​ที่​พื้น ทำ​เป็น​โคลน​ทา​ที่​ตา​ของ​ชาย​คน​นั้น</verse>
				<verse number="7">พระองค์​บอก​เขา​ว่า “จง​ไป​ล้าง​ออก​ที่​สระ​สิโลอัม​เถิด” (สิโลอัม​แปล​ว่า ส่ง​ไป) เขา​จึง​ไป​ล้าง​โคลน​ออก ขณะ​กลับ​บ้าน​ก็​มอง​เห็น​ได้</verse>
				<verse number="8">เพื่อนบ้าน​และ​คน​ที่​เคย​เห็น​เขา​นั่ง​ขอทาน​ถาม​กัน​ว่า “นี่​คือ​ชาย​คน​เดียว​กัน​ไหม​ที่​เคย​นั่ง​ขอทาน”</verse>
				<verse number="9">บาง​คน​ว่า​ใช่ บาง​คน​พูด​ว่า “ไม่​ใช่ แค่​หน้าตา​คล้าย​กัน” แต่​ตัว​เขา​เอง​ยืนยัน​ว่า “ข้าพเจ้า​คือ​ชาย​คน​นั้น”</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​ถาม​ว่า “แล้ว​ตา​ของ​เจ้า​หาย​บอด​ได้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="11">เขา​ตอบ​ว่า “ชาย​คน​ที่​เรียก​กัน​ว่า​พระเยซู เอา​โคลน​ทา​ที่​ตา​ของ​ข้าพเจ้า และ​บอก​ให้​ข้าพเจ้า​ไป​ล้าง​ออก​ที่​สระ​สิโลอัม ข้าพเจ้า​จึง​ไป​ล้าง​ออก​แล้ว​ก็​มอง​เห็น​ได้”</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​ถาม​ว่า “ชาย​คน​นี้​อยู่​ที่ไหน” เขา​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​ไม่​รู้”</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​นำ​คน​ที่​เคย​ตาบอด​มา​พบ​พวก​ฟาริสี</verse>
				<verse number="14">วัน​ที่​พระเยซู​ทำ​โคลน​รักษา​ตา​ของ​คน​นั้น​ให้​หาย​บอด​เป็น​วัน​สะบาโต</verse>
				<verse number="15">ด้วย​เหตุ​นี้​พวก​ฟาริสี​จึง​ถาม​ด้วย​ว่า​เขา​มอง​เห็น​ได้​อย่างไร คน​นั้น​ตอบ​ว่า “ชาย​คน​นี้​เอา​โคลน​ทา​ตา​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ไป​ล้าง​ออก​และ​เดี๋ยวนี้​ก็​มอง​เห็น”</verse>
				<verse number="16">ฟาริสี​บาง​คน​พูด​ว่า “ชาย​คน​นี้​ไม่ได้​มา​จาก​พระเจ้า เพราะ​เขา​ไม่​ถือ​รักษา​วัน​สะบาโต” แต่​คน​อื่น​ๆ ถาม​ว่า “คน​บาป​จะ​ทำ​หมาย​สำคัญ​เช่น​นี้​ได้​อย่างไร” พวก​เขา​จึง​แตกแยก​กัน</verse>
				<verse number="17">จาก​นั้น​พวก​เขา​หัน​มา​ถาม​ชาย​ตาบอด​อีก​ว่า “เจ้า​จะ​ว่า​อย่างไร​เกี่ยว​กับ​ชาย​คน​นี้ ใน​เมื่อ​เขา​ทำ​ให้​ตา​ของ​เจ้า​หาย​บอด” เขา​ตอบ​ว่า “ชาย​คน​นี้​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ”</verse>
				<verse number="18">คน​เหล่า​นั้น​ยัง​ไม่​เชื่อ​ว่า​เขา​เคย​ตาบอด​และ​กลับ​มอง​เห็น​ได้ จน​กระทั่ง​เรียก​พ่อ​แม่​ของ​เขา​มา</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​ถาม​ว่า “นี่​คือ​ลูก​ชาย​ของ​เจ้า​ใช่ไหม นี่​คือ​คน​ที่​เจ้า​บอก​ว่า​ตาบอด​ตั้งแต่​เกิด​ใช่ไหม เดี๋ยวนี้​เขา​มอง​เห็น​ได้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="20">พ่อ​แม่​ของ​เขา​ตอบ​ว่า “เรา​รู้​ว่า​เขา​เป็น​ลูก​ของ​เรา และ​รู้​ว่า​เขา​ตาบอด​ตั้งแต่​เกิด</verse>
				<verse number="21">แต่​เรา​ไม่​รู้​ว่า​เดี๋ยวนี้​เขา​มอง​เห็น​ได้​อย่างไร หรือ​ใคร​รักษา​ตา​ของ​เขา​ให้​หาย​บอด ถาม​เขา​เถิด เขา​เป็น​ผู้ใหญ่​แล้ว เขา​พูด​เอง​ได้”</verse>
				<verse number="22">พ่อ​แม่​ของ​เขา​พูด​เช่น​นั้น​เพราะ​กลัว​พวก​ผู้​นำ​ยิว​ซึ่ง​ตกลง​กัน​ไว้​ว่า ใคร​ยอม​รับ​พระเยซู​เป็น​พระเมสสิยาห์​จะ​ถูก​ขับ​ไล่​ออก​จาก​ธรรมศาลา</verse>
				<verse number="23">ด้วย​เหตุ​นี้​พ่อ​แม่​ของ​เขา​จึง​บอก​ว่า “เขา​เป็น​ผู้ใหญ่​แล้ว ถาม​เขา​เถิด”</verse>
				<verse number="24">พวก​นั้น​จึง​เรียก​ตัว​คน​ที่​เคย​ตาบอด​มา​พบ​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง​และ​พูด​ว่า “จง​ถวาย​เกียรติ​แด่​พระเจ้า​ด้วย​การ​พูด​ความ​จริง เรา​รู้​ว่า​ชาย​คน​นั้น​เป็น​คน​บาป”</verse>
				<verse number="25">เขา​ตอบ​ว่า “ชาย​คน​นี้​เป็น​คน​บาป​หรือ​ไม่​ข้าพเจ้า​ไม่​รู้ สิ่ง​เดียว​ที่​ข้าพเจ้า​รู้​ก็​คือ ข้าพเจ้า​เคย​ตาบอด​แต่​เดี๋ยวนี้​มอง​เห็น​แล้ว”</verse>
				<verse number="26">แล้ว​พวก​เขา​จึง​ถาม​ว่า “ชาย​คน​นี้​ทำ​อะไร​กับ​เจ้า เขา​ทำ​ให้​ตา​ของ​เจ้า​หาย​บอด​ได้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="27">เขา​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​บอก​ไป​แล้ว​และ​ท่าน​ไม่​ฟัง ทำไม​ถึง​อยาก​ฟัง​อีก ท่าน​อยาก​เป็น​สาวก​ของ​ชาย​คน​นี้​ด้วย​หรือ”</verse>
				<verse number="28">แล้ว​พวก​ฟาริสี​จึง​รุม​ประณาม​เขา​และ​พูด​ว่า “เจ้า​เป็น​สาวก​ของ​คน​นี้ ส่วน​เรา​เป็น​สาวก​ของ​โมเสส</verse>
				<verse number="29">เรา​รู้​ว่า​พระเจ้า​กล่าว​กับ​โมเสส แต่​เรา​ไม่​รู้​ด้วยซ้ำ​ว่า​ชาย​คน​นี้​มา​จาก​ไหน”</verse>
				<verse number="30">ชาย​ที่​เคย​ตาบอด​ตอบ​ว่า “แปลก​จริง​ๆ ท่าน​ไม่​รู้​ว่า​ชาย​คน​นี้​มา​จาก​ไหน แต่​เขา​ก็​รักษา​ตา​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​หาย​บอด</verse>
				<verse number="31">เรา​รู้​ว่า​พระเจ้า​ไม่​ฟัง​คน​บาป พระองค์​ฟัง​คน​ที่​ยำเกรง​พระเจ้า ผู้​ทำ​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="32">ไม่​เคย​มี​ใคร​ได้ยิน​ถึง​การ​รักษา​คน​ตาบอด​ตั้งแต่​เกิด​ให้​มอง​เห็น​ได้</verse>
				<verse number="33">ถ้า​ชาย​คน​นี้​ไม่ได้​มา​จาก​พระเจ้า เขา​จะ​ทำ​อะไร​ไม่ได้​เลย”</verse>
				<verse number="34">คน​เหล่า​นั้น​ตอบโต้​เขา​ว่า “เจ้า​จม​ปลัก​อยู่​ใน​บาป​ตั้งแต่​เกิด เจ้า​กล้า​ดี​อย่างไร​จึง​มา​สอน​เรา” แล้ว​จึง​ขับไล่​เขา​ออก​จาก​ธรรมศาลา</verse>
				<verse number="35">พระเยซู​ได้ยิน​ว่า​คน​เหล่า​นั้น​ได้​ขับไล่​เขา เมื่อ​พบ​เขา​พระองค์​จึง​พูด​ว่า “เจ้า​เชื่อ​ใน​บุตร​มนุษย์​หรือ​ไม่”</verse>
				<verse number="36">เขา​ถาม​ว่า “นาย​ท่าน ใคร​คือ​บุตร​มนุษย์ ขอ​บอก​เถิด ข้าพเจ้า​จะ​ได้​เชื่อ”</verse>
				<verse number="37">พระเยซู​พูด​ว่า “ตอน​นี้​เจ้า​ได้​เห็น​พระองค์​แล้ว จริง​ๆ คน​ที่​กำลัง​พูด​กับ​เจ้า​ก็​คือ​พระองค์”</verse>
				<verse number="38">คน​นั้น​จึง​พูด​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้า​เชื่อ” และ​เขา​ก็​นมัสการ​พระองค์</verse>
				<verse number="39">พระเยซู​พูด​ว่า “เพราะ​การ​พิพากษา เรา​จึง​เข้า​มา​ใน​โลก​นี้ เพื่อ​ให้​คน​ตาบอด​มอง​เห็น และ​ให้​คน​ที่​มอง​เห็น​ตาบอด”</verse>
				<verse number="40">ฟาริสี​บาง​คน​ที่​อยู่​กับ​พระองค์​ได้ยิน​เช่น​นั้น​จึง​ถาม​ว่า “อะไร​กัน พวก​เรา​ตาบอด​ด้วย​หรือ”</verse>
				<verse number="41">พระเยซู​พูด​ว่า “ถ้า​ท่าน​ตาบอด​ก็​คง​จะ​ไม่​มี​ความ​ผิด​บาป แต่​ท่าน​อ้าง​ว่า​ตัวเอง​มอง​เห็น บาป​ผิด​ของ​ท่าน​จึง​ยัง​คง​อยู่”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">“พวก​ท่าน​ฟาริสี เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า คน​ที่​ไม่ได้​เข้า​คอก​แกะ​ทาง​ประตู​แต่​ปีน​เข้า​ทาง​อื่น ก็​เป็น​ขโมย​และ​โจร</verse>
				<verse number="2">ส่วน​คน​ที่​เข้า​ทาง​ประตู​คือ​คน​เลี้ยง​แกะ</verse>
				<verse number="3">ยาม​เปิด​ประตู​ให้​เขา​และ​แกะ​ฟัง​เสียง​ของ​เขา เขา​เรียก​ชื่อ​แกะ​และ​นำ​ฝูง​แกะ​ออก​ไป</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​นำ​แกะ​ออก​มา​ทั้งหมด​แล้ว เขา​ก็​เดิน​นำ​หน้า พวก​แกะ​ก็​ตาม​ไป​เพราะ​รู้จัก​เสียง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="5">แต่​แกะ​จะ​ไม่​มี​วัน​ตาม​คน​แปลก​หน้า อัน​ที่​จริง​พวก​มัน​จะ​วิ่ง​หนี​เพราะ​ไม่​รู้จัก​เสียง​ของ​คน​แปลก​หน้า”</verse>
				<verse number="6">พระเยซู​ใช้​คำ​พูด​ใน​เชิง​เปรียบ​เทียบ​นี้ แต่​พวก​ฟาริสี​ไม่​เข้าใจ​ว่า​พระองค์​กำลัง​บอก​อะไร</verse>
				<verse number="7">ด้วย​เหตุ​นี้​พระเยซู​จึง​พูด​อีก​ครั้ง​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า เรา​เป็น​ประตู​สำหรับ​แกะ</verse>
				<verse number="8">ทุก​คน​ที่​มา​ก่อนหน้า​เรา เป็น​ขโมย​และ​โจร แต่​แกะ​ไม่​ฟัง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="9">เรา​เป็น​ประตู​นั้น ใคร​เข้า​มา​ทาง​เรา​จะ​รอด เขา​จะ​เข้า​ออก​และ​พบ​ทุ่ง​หญ้า</verse>
				<verse number="10">ขโมย​มา​เพื่อ​ฉกชิง ฆ่า และ​ทำลาย แต่​เรา​มา​เพื่อ​พวก​เขา​จะ​มี​ชีวิต และ​มี​อย่าง​บริบูรณ์</verse>
				<verse number="11">เรา​เป็น​คน​เลี้ยง​แกะ​ที่​ดี คน​เลี้ยง​ที่​ดี​ย่อม​สละ​ชีวิต​เพื่อ​ฝูง​แกะ</verse>
				<verse number="12">คน​รับจ้าง​ไม่​ใช่​คน​เลี้ยง​ซึ่ง​เป็น​เจ้า​ของ​แกะ ดังนั้น​เมื่อ​เห็น​หมา​ป่า​มา เขา​ก็​ละทิ้ง​ฝูง​แกะ​และ​หนี​ไป แล้ว​หมา​ป่า​ก็​เข้า​ทำร้าย​ฝูง​แกะ​และ​ทำ​ให้​กระจัด​กระจาย​ไป</verse>
				<verse number="13">คน​นั้น​หนี​เพราะ​เขา​เป็น​คน​รับจ้าง​และ​ไม่​ห่วง​แกะ​เลย</verse>
				<verse number="14">เรา​เป็น​คน​เลี้ยง​แกะ​ที่​ดี เรา​รู้จัก​แกะ​ของ​เรา​และ​แกะ​ของ​เรา​รู้จัก​เรา</verse>
				<verse number="15">เหมือน​กับ​ที่​พระบิดา​รู้จัก​เรา​และ​เรา​รู้จัก​พระบิดา และ​เรา​ยอม​สละ​ชีวิต​ของ​เรา​เพื่อ​แกะ​นั้น</verse>
				<verse number="16">เรา​มี​แกะ​อื่น​ที่​ไม่​ใช่​ของ​คอก​นี้​ซึ่ง​เรา​ต้อง​พา​มา​ด้วย แกะ​เหล่า​นั้น​จะ​ฟัง​เสียง​ของ​เรา​เช่น​กัน และ​จะ​รวม​กัน​เป็น​ฝูง​เดียว มี​คน​เลี้ยง​คน​เดียว</verse>
				<verse number="17">เหตุผล​ที่​พระบิดา​ของ​เรา​รัก​เรา ก็​เพราะ​เรา​ยอม​สละ​ชีวิต​ของ​เรา​เพียง​เพื่อ​จะ​รับ​ชีวิต​นั้น​คืน​มา​อีก</verse>
				<verse number="18">ไม่​มี​ใคร​เอา​ชีวิต​ไป​จาก​เรา แต่​เรา​ยอม​สละ​เอง เรา​มี​สิทธิ​อำนาจ​ที่​จะ​สละ​ชีวิต​และ​ที่​จะ​รับ​ชีวิต​คืน​มา​อีก เรา​ได้​รับ​คำ​สั่ง​นี้​จาก​พระบิดา​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="19">ถ้อยคำ​เหล่า​นี้​ทำ​ให้​พวก​ยิว​แตกแยก​กัน​อีก​ครั้ง</verse>
				<verse number="20">หลาย​คน​พูด​ว่า “เขา​ถูก​ผี​สิง​และ​คลุ้มคลั่ง ฟัง​เขา​ทำไม”</verse>
				<verse number="21">แต่​คน​อื่น​ๆ พูด​ว่า “นี่​ไม่​ใช่​คำ​พูด​ของ​คน​ที่​ถูก​ผี​สิง ผี​จะ​ทำ​ให้​คน​ตาบอด​มอง​เห็น​ได้​หรือ”</verse>
				<verse number="22">แล้ว​ก็​ถึง​เทศกาล​ฉลอง​วิหาร ​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม ขณะ​นั้น​เป็น​ช่วง​ฤดู​หนาว</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​เดิน​อยู่​ที่​เฉลียง​ของ​โซโลมอน​ใน​ลาน​วิหาร</verse>
				<verse number="24">พวก​ยิว​มา​ห้อมล้อม​พระองค์​และ​พูด​ว่า “ท่าน​จะ​ให้​เรา​ข้อง​ใจ​นาน​แค่​ไหน ถ้า​ท่าน​เป็น​พระ​เมสสิยาห์​ก็​บอก​มา​ตรง​ๆ”</verse>
				<verse number="25">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​บอก​แล้ว แต่​ท่าน​ก็​ไม่​เชื่อ การงาน​ต่าง​ๆ ที่​เรา​ทำ​ใน​นาม​ของ​พระบิดา​เป็น​พยาน​ให้​แก่​เรา</verse>
				<verse number="26">แต่​ท่าน​ไม่​เชื่อ​เพราะ​ท่าน​ไม่​ใช่​แกะ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="27">แกะ​ของ​เรา​ฟัง​เสียง​ของ​เรา เรา​รู้จัก​แกะ​เหล่า​นั้น และ​แกะ​นั้น​ตาม​เรา</verse>
				<verse number="28">เรา​ให้​ชีวิต​นิรันดร์​และ​แกะ​นั้น​จะ​ไม่​พินาศ​เลย ไม่​มี​ใคร​ชิง​แกะ​นั้น​ไป​จาก​มือ​ของ​เรา​ได้</verse>
				<verse number="29">พระบิดา​ของ​เรา​ผู้​มอบ​แกะ​เหล่า​นั้น​แก่​เรา​ก็​ยิ่งใหญ่​เหนือ​สิ่ง​ทั้ง​ปวง ไม่​มี​ใคร​แย่งชิง​แกะ​นั้น​ไป​จาก​มือ​ของ​พระบิดา​ได้</verse>
				<verse number="30">เรา​กับ​พระบิดา​เป็น​หนึ่ง​เดียวกัน”</verse>
				<verse number="31">อีก​ครั้ง​หนึ่ง​ที่​พวก​ยิว​หยิบ​ก้อน​หิน​ขึ้น​จะ​ขว้าง​พระองค์</verse>
				<verse number="32">แต่​พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “เรา​ได้​แสดง​ให้​ท่าน​เห็น​การ​ดี​มากมาย​จาก​พระบิดา แล้ว​ท่าน​หยิบ​ก้อน​หิน​จะ​ขว้าง​เรา​เพราะ​อะไร”</verse>
				<verse number="33">พวก​ยิว​ตอบ​ว่า “ที่​เรา​จะ​ขว้าง​ก้อน​หิน​ใส่​ท่าน​ไม่​ใช่​เพราะ​การ​ดี​ใด​ๆ แต่​เพราะ​ท่าน​พูด​หมิ่น​ประมาท​พระเจ้า เพราะ​ท่าน​เป็น​เพียง​มนุษย์​แต่​อ้าง​ตัว​เป็น​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="34">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ไม่ได้​มี​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ของ​ท่าน​หรือ​ว่า ‘เรา​กล่าว​ว่า​พวก​เจ้า​เป็น “เทพเจ้า” ’</verse>
				<verse number="35">ถ้า​พระองค์​เรียก​คน​เหล่า​นั้น​ที่​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​มา​ถึง​พวก​เขา​ว่า​เป็น​เทพเจ้า และ​พระคัมภีร์​เป็น​โมฆะ​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="36">แล้ว​กับ​ผู้​ที่​พระบิดา​เลือก​ไว้​เป็น​ของ​พระองค์​และ​ส่ง​เข้า​มา​ใน​โลก​เล่า ทำไม​ท่าน​จึง​กล่าว​ร้าย​เรา​ว่า​พูด​หมิ่น​ประมาท​พระเจ้า​เพราะ​เรา​กล่าว​ว่า ‘เรา​เป็น​บุตร​ของ​พระเจ้า’</verse>
				<verse number="37">ถ้า​เรา​ไม่ได้​ทำ​การงาน​ของ​พระบิดา​ก็​อย่า​เชื่อ​เรา​เลย</verse>
				<verse number="38">แต่​ถ้า​เรา​ทำ​จริง แม้​ท่าน​ไม่​เชื่อ​เรา​ก็​จง​เชื่อ​การงาน​นั้น​เถิด เพื่อ​ท่าน​จะ​รู้​และ​เข้าใจ​ว่า​พระบิดา​อยู่​ใน​เรา​และ​เรา​อยู่​ใน​พระบิดา”</verse>
				<verse number="39">อีก​ครั้ง​หนึ่ง พวก​เขา​พยายาม​จับ​พระองค์ แต่​พระองค์​รอดพ้น​เงื้อม​มือ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="40">จาก​นั้น​พระเยซู​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​กลับ​ไป​ยัง​ที่​ซึ่ง​เมื่อก่อน​ยอห์น​เคย​ให้​บัพติศมา พระองค์​พัก​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="41">มี​คน​มากมาย​มา​หา​พระองค์​และ​พูด​ว่า “ถึงแม้​ยอห์น​ไม่​เคย​ทำ​หมาย​สำคัญ​ใด​ๆ แต่​ทุก​อย่าง​ที่​ยอห์น​บอก​เกี่ยว​กับ​ท่าน​ผู้​นี้​ล้วน​เป็น​จริง”</verse>
				<verse number="42">และ​ที่​นั่น​มี​หลาย​คน​เชื่อ​ใน​พระเยซู</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ลาซารัส​กำลัง​ป่วย เขา​มา​จาก​เบธานี หมู่บ้าน​ที่​มารีย์​กับ​มารธา​พี่​สาว​สอง​คน​ของ​เขา​อยู่</verse>
				<verse number="2">(มารีย์​ซึ่ง​น้อง​ชาย​คือ​ลาซารัส​กำลัง​ป่วย​นี้ เป็น​หญิง​คน​เดียว​กับ​ที่​เท​น้ำมัน​หอม​ชโลม​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​ใช้​ผม​ของ​เธอ​เช็ด​เท้า​ให้​กับ​พระองค์)</verse>
				<verse number="3">พี่​สาว​ทั้ง​สอง​ให้​คน​มา​บอก​พระเยซู​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า คน​ที่​พระองค์​รัก กำลัง​ป่วย​อยู่”</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ได้ยิน​ดังนั้น พระเยซู​จึง​พูด​ว่า “ความ​เจ็บ​ป่วย​นี้​ไม่​ถึง​ตาย แต่​เกิด​ขึ้น​เพื่อ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระเจ้า เพื่อ​ให้​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​ได้​รับ​เกียรติ”</verse>
				<verse number="5">พระเยซู​รัก​มารธา​กับ​น้อง​สาว​ของ​เธอ​และ​ลาซารัส</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ได้​ข่าว​ว่า​ลาซารัส​ป่วย พระองค์​ยัง​พัก​อยู่​ที่​เดิม​อีก​สอง​วัน</verse>
				<verse number="7">หลังจาก​นั้น​จึง​พูด​กับ​พวก​สาวก​ว่า “ให้​เรา​กลับ​ไป​ที่​แคว้น​ยูเดีย​เถิด”</verse>
				<verse number="8">พวก​สาวก​พูด​ว่า “แต่​รับบี เมื่อ​ไม่​นาน​มา​นี้​พวก​ยิว​พยายาม​เอา​หิน​ขว้าง แล้ว​พระองค์​จะ​กลับ​ไป​ที่​นั่น​อีก​หรือ”</verse>
				<verse number="9">พระเยซู​ตอบ​ว่า “กลาง​วัน​มี​สิบ​สอง​ชั่วโมง​ไม่​ใช่​หรือ คน​ที่​เดิน​เวลา​กลาง​วัน​จะ​ไม่​สะดุด เพราะ​เขา​มอง​เห็น​โดย​แสง​สว่าง​ของ​โลก​นี้</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​เดิน​เวลา​กลาง​คืน​จะ​สะดุด เพราะ​เขา​ไม่​มี​แสง​สว่าง”</verse>
				<verse number="11">หลังจาก​พระองค์​พูด​เรื่อง​นี้​แล้ว พระองค์​บอก​พวก​เขา​ต่อ​ไป​ว่า “ลาซารัส​เพื่อน​ของ​เรา​หลับ​ไป​แล้ว แต่​เรา​จะ​ไป​ที่​นั่น​เพื่อ​ปลุก​เขา​ตื่น”</verse>
				<verse number="12">สาวก​ตอบ​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ถ้า​เขา​หลับ อาการ​ก็​จะ​ดี​ขึ้น”</verse>
				<verse number="13">พระเยซู​พูด​ถึง​ความ​ตาย​ของ​ลาซารัส แต่​สาวก​คิด​ว่า​เป็น​การ​นอน​หลับ​ธรรมดา</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​พระองค์​จึง​บอก​พวก​เขา​ตรง​ๆ ว่า “ลาซารัส​ตาย​แล้ว</verse>
				<verse number="15">เพราะ​เห็น​แก่​พวก​เจ้า เรา​จึง​ดีใจ​ที่​ไม่ได้​อยู่​ที่​นั่น เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​เชื่อ แต่​ให้​พวก​เรา​ไป​หา​เขา​กัน​เถิด”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​โธมัส​ที่​มี​อีก​ชื่อ​ว่า ดิไดมัส ก็​พูด​กับ​สาวก​คน​อื่น​ๆ ว่า “ให้​เรา​ไป​กัน​เถอะ เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ตาย​กับ​พระองค์”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​พระเยซู​มา​ถึง​ก็​พบ​ว่า​ลาซารัส​อยู่​ใน​อุโมงค์​วาง​ศพ​สี่​วัน​แล้ว</verse>
				<verse number="18">เบธานี​ห่าง​จาก​เยรูซาเล็ม​ประมาณ 3 กิโลเมตร</verse>
				<verse number="19">ชาว​ยิว​หลาย​คน​มา​หา​มารธา​กับ​มารีย์ เพื่อ​ปลอบใจ​เรื่อง​สูญ​เสีย​น้อง​ชาย</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​มารธา​ได้ยิน​ว่า​พระเยซู​กำลัง​มา​ก็​ออก​ไป​พบ แต่​มารีย์​ยัง​อยู่​ที่​บ้าน</verse>
				<verse number="21">มารธา​พูด​กับ​พระเยซู​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า หาก​พระองค์​อยู่​ที่​นี่ น้อง​ชาย​ของ​ดิฉัน​คง​ไม่​ตาย</verse>
				<verse number="22">แต่​ดิฉัน​รู้​ว่า​แม้​ขณะ​นี้​สิ่ง​ใด​ๆ ที่​ขอ พระเจ้า​ก็​จะ​ให้​แก่​พระองค์”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​พูด​กับ​เธอ​ว่า “น้อง​ชาย​ของ​เจ้า​จะ​ฟื้น​ขึ้น​มา​อีก”</verse>
				<verse number="24">มารธา​ตอบ​ว่า “ดิฉัน​รู้​ว่า​เขา​จะ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​ใน​วัน​สุดท้าย”</verse>
				<verse number="25">พระเยซู​พูด​ว่า “เรา​เป็น​ชีวิต​และ​การ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย ผู้​ที่​เชื่อ​ใน​เรา แม้​เขา​ตาย ก็​จะ​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="26">และ​ใคร​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​โดย​เชื่อ​ใน​เรา จะ​ไม่​ตาย​เลย เจ้า​เชื่อ​อย่าง​นี้​ไหม”</verse>
				<verse number="27">เธอ​ตอบ​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ดิฉัน​เชื่อ ดิฉัน​เชื่อ​ว่า​พระองค์​คือ​พระเมสสิยาห์ พระบุตร​ของ​พระเจ้า​ผู้​เข้า​มา​ใน​โลก”</verse>
				<verse number="28">หลังจาก​พูด​ดังนั้น​แล้ว เธอ​ก็​กลับ​ไป​เรียก​มารีย์​ว่า “ท่าน​อาจารย์​อยู่​ที่​นี่ และ​ถาม​หา​เจ้า”</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​มารีย์​ได้ยิน​เช่น​นั้น​ก็​รีบ​ลุก​ขึ้น​ไป​หา​พระองค์</verse>
				<verse number="30">เวลา​นั้น​พระเยซู​ยัง​ไม่ได้​เข้า​ใน​หมู่บ้าน แต่​อยู่​ที่​ซึ่ง​มารธา​มา​พบ</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​พวก​ยิว​ที่​คอย​ปลอบใจ​มารีย์​อยู่​ที่​บ้าน เห็น​เธอ​รีบ​ลุก​ออก​ไป พวก​เขา​ก็​ตาม​ไป เพราะ​คิด​ว่า​เธอ​จะ​ไป​ร้องไห้​ที่​อุโมงค์​วาง​ศพ</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​มารีย์​มา​ถึง​ที่​ซึ่ง​พระเยซู​อยู่​และ​เห็น​พระองค์ เธอ​หมอบ​ลง​แทบ​เท้า​และ​พูด​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ถ้า​พระองค์​อยู่​ที่​นี่ น้อง​ชาย​ของ​ดิฉัน​คง​ไม่​ตาย”</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​พระเยซู​เห็น​เธอ​ร้องไห้ และ​พวก​ยิว​ที่​มา​กับ​เธอ​ร้องไห้​ด้วย พระองค์​ก็​เป็น​ทุกข์​สะเทือน​ใจ​มาก</verse>
				<verse number="34">และ​ถาม​ว่า “พวก​ท่าน​วาง​เขา​ไว้​ที่ไหน” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ขอ​มา​ดู​เถิด”</verse>
				<verse number="35">พระเยซู​ร้องไห้</verse>
				<verse number="36">พวก​ยิว​จึง​พูด​ว่า “ดู​สิ พระองค์​รัก​เขา​มาก​แค่​ไหน”</verse>
				<verse number="37">แต่​บาง​คน​พูด​ว่า “พระองค์​ผู้​ทำ​ให้​คน​ตาบอด​เห็น​ได้ จะ​ทำ​ให้​คน​นี้​ไม่​ต้อง​ตาย​ไม่ได้​หรือ”</verse>
				<verse number="38">อีก​ครั้ง​หนึ่ง​ที่​พระเยซู​สะเทือน​ใจ​นัก​เมื่อ​มา​ที่​อุโมงค์​วาง​ศพ เป็น​ถ้ำ​ที่​มี​หิน​ก้อน​ใหญ่​ปิด​ทาง​เข้า</verse>
				<verse number="39">พระองค์​พูด​ว่า “เอา​หิน​ออก” มารธา​พี่​สาว​ของ​ผู้​ตาย​พูด​ว่า “แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ถึง​ตอน​นี้​คง​มี​กลิ่น​เหม็น​เพราะ​เขา​อยู่​ใน​นั้น​สี่​วัน​แล้ว”</verse>
				<verse number="40">พระเยซู​จึง​พูด​ว่า “เรา​บอก​เจ้า​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า ถ้า​เจ้า​เชื่อ เจ้า​จะ​เห็น​เกียรติ​สิริ​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="41">ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​เอา​หิน​ออก พระเยซู​แหงน​หน้า​ขึ้น​และ​พูด​ว่า “พระบิดา ลูก​ขอบคุณ​ที่​พระองค์​ฟัง​ลูก</verse>
				<verse number="42">ลูก​รู้​ว่า​พระองค์​ฟัง​ลูก​เสมอ แต่​ที่​พูด​เช่น​นี้​ก็​เพื่อ​ประโยชน์​ของ​ผู้​คน​ซึ่ง​ยืน​อยู่​ที่​นี่ เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​เชื่อ​ว่า​พระองค์​ส่ง​ลูก​มา”</verse>
				<verse number="43">เมื่อ​พูด​ดัง​นี้​แล้ว พระเยซู​เรียก​ด้วย​เสียง​ดัง​ว่า “ลาซารัส ออก​มา!”</verse>
				<verse number="44">ผู้​ตาย​ก็​ออก​มา​มี​แถบ​ผ้า​ลินิน​พัน​มือ​และ​เท้า​ของ​เขา และ​มี​ผ้า​ผืน​หนึ่ง​พัน​หน้า​ไว้ พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “เอา​ผ้า​พัน​ศพ​ออก​และ​ปล่อย​เขา”</verse>
				<verse number="45">ด้วย​เหตุ​นี้ ชาว​ยิว​หลาย​คน​ที่​มา​เยี่ยม​มารีย์ และ​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​พระเยซู​ทำ​ก็​เชื่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="46">แต่​พวก​เขา​บาง​คน​ไป​พบ​ฟาริสี และ​เล่า​ถึง​สิ่ง​ที่​พระเยซู​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="47">แล้ว​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​กับ​ฟาริสี​จึง​เรียก​ประชุม​สภา​แซนเฮดริน พวก​เขา​ถาม​กัน​ว่า “พวก​เรา​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี ชาย​คน​นี้​กำลัง​ทำ​หมาย​สำคัญ​หลาย​อย่าง</verse>
				<verse number="48">ถ้า​เรา​ปล่อย​ให้​เขา​ทำ​แบบ​นี้​ต่อไป ทุก​คน​ก็​จะ​พา​กัน​เชื่อ​เขา แล้ว​พวก​โรมัน​ก็​จะ​มา​เอา​ทั้ง​วิหาร​และ​ชาติ​ของ​เรา​ไป”</verse>
				<verse number="49">แล้ว​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​เขา​ชื่อ​คายาฟาส ผู้​เป็น​มหา​ปุโรหิต​ประจำการ​ใน​ปี​นั้น​พูด​ขึ้น​ว่า “พวก​ท่าน​ไม่​รู้​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="50">ไม่​ตระหนัก​หรือ​ว่า​ที่​จะ​ให้​ชาย​คน​เดียว​ตาย​เพื่อ​ทุก​คน ก็​ดี​กว่า​ให้​ทั้ง​ชาติ​ต้อง​พินาศ”</verse>
				<verse number="51">เขา​ไม่ได้​พูด​เรื่อง​นี้​ตาม​ความ​คิด​ของ​ตัวเอง แต่​ใน​ฐานะ​มหา​ปุโรหิต​ประจำการ​ปี​นั้น เขา​เผย​พระวจนะ​ว่า​พระเยซู​จะ​ตาย​เพื่อ​ชน​ชาติ​ยิว</verse>
				<verse number="52">และ​ไม่​เพียง​แค่​ชน​ชาติ​ยิว แต่​ยัง​ตาย​เพื่อ​บรรดา​ลูก​ของ​พระเจ้า​ที่​กระจัด​กระจาย​อยู่​ด้วย เพื่อ​รวบรวม​พวก​เขา​ให้​เป็น​หนึ่ง​เดียว</verse>
				<verse number="53">นับ​จาก​วัน​นั้น​คน​เหล่า​นี้​จึง​วางแผน​ฆ่า​พระองค์</verse>
				<verse number="54">ด้วย​เหตุ​นี้ พระเยซู​จึง​ไม่​ปรากฏ​ตัว​อย่าง​เปิดเผย​ใน​หมู่​ชาว​ยิว​อีก​ต่อไป แต่​ปลีก​ตัว​ไป​อยู่​ที่​หมู่บ้าน​เอฟราอิม​ใกล้​ถิ่น​ทุรกันดาร​กับ​พวก​สาวก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="55">เมื่อ​ใกล้​ถึง​เทศกาล​ปัสกา​ของ​ชาว​ยิว คน​มากมาย​จาก​ชนบท​เดินทาง​ไป​เยรูซาเล็ม เพื่อ​ชำระ​ตน​ตาม​ระเบียบ​พิธี​ก่อน​เทศกาล​ปัสกา</verse>
				<verse number="56">พวก​เขา​มอง​หา​พระเยซู และ​ขณะ​ยืน​อยู่​ที่​ลาน​วิหาร พวก​เขา​ถาม​กัน​ว่า “ท่าน​คิดเห็น​อย่างไร พระองค์​จะ​ไม่​มา​ใน​งาน​เทศกาล​นี้​เลย​หรือ”</verse>
				<verse number="57">แต่​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​กับ​ฟาริสี​ได้​สั่ง​ไว้​ว่า ถ้า​ใคร​รู้​ว่า​พระเยซู​อยู่​ที่ไหน ให้​มา​รายงาน จะ​ได้​ไป​จับ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">หก​วัน​ก่อน​ถึง​เทศกาล​ปัสกา พระเยซู​มา​ถึง​เบธานี​ถิ่น​ที่​อยู่​ของ​ลาซารัส คน​ที่​พระเยซู​ทำ​ให้​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="2">ที่​นั่น​มี​งาน​เลี้ยง​เพื่อ​ให้​เกียรติ​พระเยซู มารธา​คอย​รับใช้​อยู่ ส่วน​ลาซารัส​ร่วม​โต๊ะ​อาหาร​กับ​พระองค์​และ​คน​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="3">มารีย์​เอา​น้ำมัน​หอม​นารดา​บริสุทธิ์​ราคา​แพง​ประมาณ​ครึ่ง​ลิตร​ริน​ลง​บน​เท้า​ของ​พระองค์ แล้ว​เอา​ผม​ของ​เธอ​เช็ด​เท้า และ​กลิ่น​น้ำมัน​หอม​ก็​ฟุ้ง​ทั่ว​บ้าน</verse>
				<verse number="4">แต่​สาวก​คน​หนึ่ง​คือ​ยูดาส​อิสคาริโอท ซึ่ง​ภาย​หลัง​ทรยศ​พระองค์ ได้​คัดค้าน​ว่า</verse>
				<verse number="5">“ทำไม​ไม่​ขาย​น้ำมัน​หอม​นี้ และ​เอา​เงิน​ให้​คน​ยากจน น้ำมัน​หอม​นี้​มี​มูลค่า​เท่ากับ​ค่า​แรง​หนึ่ง​ปี ​เลย”</verse>
				<verse number="6">เขา​พูด​เช่น​นี้ ไม่​ใช่​เพราะ​ห่วงใย​คน​จน แต่​เพราะ​เขา​เป็น​ขโมย เขา​เป็น​คน​ถือ​กระเป๋า​เงิน​และ​เคย​เอา​เงิน​ใน​นั้น​ไป​ใช้​ส่วนตัว</verse>
				<verse number="7">พระเยซู​ตอบ​ว่า “อย่า​ยุ่ง​กับ​เธอ เป็น​ความ​ประสงค์​ที่​จะ​ให้​เธอ​เก็บ​น้ำ​หอม​นี้​ไว้​สำหรับ​วัน​ฝัง​ศพ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="8">เจ้า​จะ​มี​คน​ยากจน​อยู่​ด้วย​เสมอ แต่​เจ้า​จะ​ไม่​มี​เรา​อยู่​ด้วย​เสมอ​ไป”</verse>
				<verse number="9">ขณะ​เดียวกัน ชาว​ยิว​หมู่​ใหญ่​รู้​ว่า​พระเยซู​อยู่​ที่​นั่น​จึง​พา​กัน​มา ไม่​ใช่​เพื่อ​มา​หา​พระองค์​เท่านั้น แต่​เพื่อ​จะ​เห็น​ลาซารัส​คน​ที่​พระเยซู​ทำ​ให้​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย​ด้วย</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​จึง​วางแผน​ฆ่า​ลาซารัส​ด้วย</verse>
				<verse number="11">เพราะ​เขา​เป็น​ต้นเหตุ​ให้​ชาว​ยิว​หลาย​คน​มา​เชื่อ​พระเยซู</verse>
				<verse number="12">วัน​ต่อมา ฝูงชน​กลุ่ม​ใหญ่​ที่​มา​งาน​เทศกาล ได้​ข่าว​ว่า​พระเยซู​กำลัง​มา​ที่​กรุง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​ถือ​กิ่ง​อินทผลัม​ออก​มา​ต้อนรับ​พระองค์​และ​โห่ร้อง​ว่า “โฮซันนา ขอ​พระพร​เป็น​ของ​พระองค์​ผู้​มา​ใน​นาม​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ขอ​พระพร​เป็น​ของ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล!”</verse>
				<verse number="14">พระเยซู​พบ​ลูก​ลา​ตัว​หนึ่ง จึง​นั่ง​บน​หลัง​ลา​ตัว​นั้น เหมือน​ที่​มี​เขียน​ไว้​ว่า</verse>
				<verse number="15">“บุตร​สาว​แห่ง​ศิโยน อย่า​กลัว​เลย ดู​สิ กษัตริย์​ของ​เจ้า​กำลัง​มา ท่าน​นั่ง​มา​บน​หลัง​ลูก​ลา​ตัว​หนึ่ง”</verse>
				<verse number="16">ตอน​แรก​พวก​สาวก​ไม่​เข้าใจ​เหตุการณ์​ทั้งหมด​นี้ หลังจาก​พระเยซู​ได้​รับ​เกียรติ​สิริ​แล้ว​นั้น พวก​เขา​จึง​ตระหนัก​ว่า​สิ่ง​เหล่า​นี้​มี​เขียน​ไว้​เกี่ยวกับ​พระองค์ และ​ว่า​พวก​เขา​ได้​กระทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ให้​กับ​พระองค์​แล้ว</verse>
				<verse number="17">ส่วน​ฝูงชน​ที่​อยู่​ด้วย​กับ​พระองค์​ตอน​ที่​เรียก​ลาซารัส​ออก​จาก​อุโมงค์​วาง​ศพ​และ​ทำ​ให้​เขา​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย ก็​เผยแพร่​เรื่อง​นี้​ต่อ​ๆ กัน​ไป</verse>
				<verse number="18">ผู้​คน​มากมาย​มา​หา​พระเยซู เพราะ​ได้ยิน​ว่า​พระองค์​ทำ​หมาย​สำคัญ​นี้</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น​พวก​ฟาริสี​จึง​พูด​กัน​ว่า “เห็น​ไหม เรา​ทำ​อะไร​ไม่ได้​เลย ดู​สิ โลก​ทั้ง​โลก​ได้​ตาม​เขา​ไป​แล้ว!”</verse>
				<verse number="20">มี​บาง​คน​เป็น​ชาว​กรีก​อยู่​ใน​หมู่​คน​ที่​ขึ้น​ไป​นมัสการ​ช่วง​เทศกาล​นั้น</verse>
				<verse number="21">พวก​เขา​ไป​หา​ฟีลิป​ซึ่ง​มา​จาก​เบธไซดา​ใน​กาลิลี โดย​ขอร้อง​ว่า “นาย​ท่าน เรา​อยาก​เห็น​พระเยซู”</verse>
				<verse number="22">ฟีลิป​จึง​ไป​บอก​อันดรูว์ แล้ว​อันดรูว์​กับ​ฟีลิป​จึง​มา​บอก​พระเยซู</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​บุตร​มนุษย์​จะ​ได้​รับ​เกียรติ​สิริ</verse>
				<verse number="24">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ถ้า​เมล็ด​ข้าว​สาลี​ไม่​ตก​ลง​ไป​ใน​ดิน​และ​เปื่อย​เน่า ก็​จะ​คง​อยู่​เพียง​เมล็ด​เดียว แต่​ถ้า​เปื่อย​เน่า​แล้ว ย่อม​จะ​ให้​เมล็ด​อีก​มากมาย</verse>
				<verse number="25">คน​ที่​รัก​ชีวิต​จะ​เสีย​ชีวิต ส่วน​คน​ที่​เกลียด​ชีวิต​ของ​ตน​ใน​โลก​นี้ ก็​จะ​รักษา​ชีวิต​ไว้​เพื่อ​ชีวิต​นิรันดร์</verse>
				<verse number="26">คน​ที่​รับใช้​เรา​ต้อง​ตาม​เรา​มา และ​เรา​อยู่​ที่ไหน คน​ที่​รับใช้​เรา​จะ​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย พระบิดา​ของ​เรา​จะ​ให้​เกียรติ​แก่​คน​ที่​รับใช้​เรา</verse>
				<verse number="27">ขณะ​นี้​จิตใจ​ของ​เรา​เป็น​ทุกข์ และ​เรา​ควร​พูด​หรือ​ว่า ‘พระบิดา ขอ​ช่วย​ลูก​ให้​พ้น​จาก​ช่วง​เวลา​นี้​ด้วย​เถิด’ ไม่​เลย เพราะ​เหตุผล​ที่​เรา​มา​ก็​เพื่อ​ช่วง​เวลา​นี้</verse>
				<verse number="28">พระบิดา ขอ​ให้​นาม​ของ​พระองค์​ได้​รับ​เกียรติ​สิริ” แล้ว​มี​เสียง​จาก​ฟ้า​สวรรค์​ว่า “เรา​ได้​รับ​เกียรติ​นั้น​แล้ว และ​จะ​ได้​รับ​เกียรติ​นั้น​อีก”</verse>
				<verse number="29">ฝูงชน​ที่​นั่น​ได้ยิน​เสียง​นี้ ต่าง​พูด​กัน​ว่า​เป็น​เสียง​ฟ้า​ร้อง บาง​คน​พูด​ว่า​เสียง​ทูตสวรรค์​พูด​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="30">พระเยซู​พูด​ว่า “เสียง​นี้​เพื่อ​ประโยชน์​ของ​ท่าน​ไม่​ใช่​เพื่อ​เรา</verse>
				<verse number="31">บัดนี้​ถึง​เวลา​พิพากษา​โลก​นี้​แล้ว บัดนี้​ผู้​ครอง​โลก​จะ​ถูก​ขับไล่​ออก​ไป</verse>
				<verse number="32">ส่วน​เรา เมื่อ​เรา​ถูก​ยก​ขึ้น จาก​แผ่นดิน เรา​จะ​นำ​ทุก​คน​ให้​มา​หา​เรา”</verse>
				<verse number="33">พระองค์​พูด​เรื่อง​นี้​เพื่อ​แสดง​ให้​เห็น​ว่า พระองค์​จะ​ตาย​อย่างไร</verse>
				<verse number="34">ฝูงชน​พูด​ขึ้น​ว่า “พวก​เรา​รู้​จาก​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ว่า พระเมสสิยาห์​จะ​ดำรง​อยู่​นิรันดร์ แล้ว​ท่าน​พูด​ได้​อย่างไร​ว่า ‘บุตร​มนุษย์​จะ​ต้อง​ถูก​ยก​ขึ้น’ ใคร​คือ ‘บุตร​มนุษย์’ นี้”</verse>
				<verse number="35">พระเยซู​บอก​พวก​เขา​ว่า “ท่าน​จะ​มี​ความ​สว่าง​อีก​เพียง​ชั่วครู่ จง​เดิน​ต่อไป​ขณะ​ยัง​มี​ความ​สว่าง​ก่อน​ที่​ความ​มืด​จะ​ปกคลุม​ท่าน คน​ที่​เดิน​ใน​ความ​มืด​ย่อม​ไม่​รู้​ว่า​กำลัง​ไป​ที่ไหน</verse>
				<verse number="36">จง​เชื่อ​ใน​ความ​สว่าง​ขณะ​ที่​ท่าน​ยัง​มี​ความ​สว่าง เพื่อ​ท่าน​จะ​กลาย​เป็น​ลูก​ของ​ความ​สว่าง” เมื่อ​พูด​จบ​แล้ว พระเยซู​ก็​ไป​และ​ซ่อน​ตัว​ให้​พ้น​จาก​พวก​เขา</verse>
				<verse number="37">แม้​หลังจาก​พระเยซู​ได้​ทำ​หมาย​สำคัญ​มากมาย​ให้​เห็น พวก​เขา​ก็​ยัง​ไม่​เชื่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="38">ทั้ง​นี้​เป็น​ไป​ตาม​คำ​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​อิสยาห์​ที่​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ใคร​เล่า​ที่​เชื่อ​ถ้อยคำ​ของ​พวก​เรา และ​แขน​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ได้​เปิดเผย​แก่​ใคร​หรือ”</verse>
				<verse number="39">เพราะ​เหตุผล​นี้ พวก​เขา​จึง​ไม่​สามารถ​เชื่อ เพราะ​ตาม​ที่​อิสยาห์​กล่าว​ไว้​อีก​ว่า</verse>
				<verse number="40">“พระองค์​ได้​ทำ​ให้​ตา​ของ​เขา​มืด​บอด และ​ทำ​ให้​ใจ​ของ​เขา​แข็ง​กระด้าง เพราะ​ฉะนั้น​เขา​จึง​ไม่​เห็น​ได้​ด้วย​ตา หรือ​เข้าใจ​ด้วย​จิตใจ หรือ​ไม่​หัน​กลับ​มา เพื่อ​เรา​จะ​รักษา​เขา​ให้​หาย”</verse>
				<verse number="41">อิสยาห์​กล่าว​เช่น​นี้ เพราะ​เขา​เห็น​เกียรติ​สิริ​ของ​พระเยซู และ​กล่าว​ถึง​พระองค์</verse>
				<verse number="42">แต่​ใน​เวลา​เดียวกัน แม้​ใน​หมู่​ผู้​นำ​ก็​มี​หลาย​คน​เชื่อ​ใน​พระองค์ แต่​ไม่​กล้า​แสดง​ตัว​เพราะ​กลัว​จะ​ถูก​ฟาริสี​ขับ​ไล่​ออก​จาก​ธรรมศาลา</verse>
				<verse number="43">เพราะ​เขา​รัก​คำ​สรรเสริญ​จาก​มนุษย์​มาก​กว่า​คำ​สรรเสริญ​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="44">จาก​นั้น​พระเยซู​พูด​เสียง​ดัง​ว่า “ใคร​ที่​เชื่อ​ใน​เรา เขา​ไม่​เพียง​เชื่อ​ใน​เรา​เท่านั้น แต่​เชื่อ​ใน​พระองค์​ผู้​ส่ง​เรา​มา</verse>
				<verse number="45">คน​ที่​มอง​ดู​เรา​ก็​เห็น​พระองค์​ผู้​ส่ง​เรา​มา</verse>
				<verse number="46">เรา​เข้า​มา​ใน​โลก​ใน​ฐานะ​ความ​สว่าง เพื่อ​ทุก​คน​ที่​เชื่อ​ใน​เรา​จะ​ไม่​อยู่​ใน​ความ​มืด</verse>
				<verse number="47">ถ้า​ใคร​ได้ยิน​คำ​ของ​เรา​แล้ว​ไม่​ปฏิบัติ​ตาม เรา​ไม่​พิพากษา​เขา เพราะ​เรา​ไม่ได้​มา​เพื่อ​พิพากษา​โลก​แต่​เพื่อ​ช่วย​โลก​ให้​รอด</verse>
				<verse number="48">มี​ผู้​พิพากษา​สำหรับ​คน​ที่​ปฏิเสธ​เรา​และ​ไม่​ยอม​รับ​ถ้อยคำ​ของ​เรา คือ​ถ้อยคำ​ที่​เรา​ได้​กล่าว​จะ​ตัดสิน​ลงโทษ​พวก​เขา​ใน​วัน​สุดท้าย</verse>
				<verse number="49">เรา​ไม่ได้​พูด​ตาม​ใจ​ตัวเอง แต่​พระบิดา​ผู้​ส่ง​เรา​มา​ได้​สั่ง​ให้​พูด​ทุก​สิ่ง​ตาม​ที่​เรา​พูด​นั้น</verse>
				<verse number="50">เรา​รู้​ว่า​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​นำ​ไป​สู่​ชีวิต​นิรันดร์ ดังนั้น​สิ่ง​ใด​ๆ ที่​เรา​พูด​ก็​คือ​สิ่ง​ที่​พระบิดา​ได้​บอก​ให้​พูด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ก่อน​ถึง​เทศกาล​ปัสกา​ไม่​นาน พระเยซู​รู้​ว่า​ถึง​เวลา​ที่​พระองค์​จะ​จาก​โลก​นี้​ไป​หา​พระบิดา​แล้ว พระองค์​รัก​คน​ของ​พระองค์​ที่​อยู่​ใน​โลก​นี้ พระองค์​รัก​พวก​เขา​จน​ถึง​ที่​สุด</verse>
				<verse number="2">ขณะ​ที่​กำลัง​กิน​อาหาร​เย็น มาร​ดล​ใจ​ให้​ยูดาส​ลูก​ชาย​ของ​ซีโมน​อิสคาริโอท​พร้อม​แล้ว​ที่​จะ​ทรยศ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">พระเยซู​รู้​ว่า​พระบิดา​ได้​มอบ​ทุก​สิ่ง​ไว้​ใต้​อำนาจ​ของ​พระองค์ ทั้ง​รู้​ว่า​พระองค์​มา​จาก​พระเจ้า​และ​กำลัง​กลับ​ไป​หา​พระเจ้า</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​พระองค์​จึง​ลุก​ขึ้น​จาก​โต๊ะ​อาหาร ถอด​เสื้อ​คลุม​ชั้น​นอก​ออก เอา​ผ้า​เช็ด​ตัว​คาด​เอว</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เท​น้ำ​ใส่​อ่าง พระองค์​เริ่ม​ล้าง​เท้า​ให้​สาวก และ​เช็ด​ด้วย​ผ้า​เช็ด​ตัว​ซึ่ง​คาด​เอว​ไว้</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พระองค์​มา​ถึง​ซีโมน​เปโตร เขา​ก็​พูด​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระองค์​จะ​ล้าง​เท้า​ของ​ข้าพเจ้า​หรือ”</verse>
				<verse number="7">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ขณะ​นี้​เจ้า​ไม่​เข้าใจ​สิ่ง​ที่​เรา​กำลัง​ทำ แต่​ภาย​หลัง​เจ้า​จะ​เข้าใจ”</verse>
				<verse number="8">เปโตร​พูด​ว่า “ไม่​นะ พระองค์​จะ​ล้าง​เท้า​ให้​ข้าพเจ้า​ไม่ได้” พระเยซู​ตอบ​ว่า “ถ้า​เรา​ไม่​ล้าง​ให้​เจ้า เจ้า​จะ​ไม่​มี​ส่วน​ใน​เรา”</verse>
				<verse number="9">ซีโมน​เปโตร​ตอบ​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ถ้า​อย่าง​นั้น​ไม่​เพียง​เท้า แต่​ทั้ง​มือ​และ​ศีรษะ​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย”</verse>
				<verse number="10">พระเยซู​ตอบ​ว่า “คน​ที่​อาบน้ำ​แล้ว ล้าง​แต่​เท้า​ก็​พอ เพราะ​ทั้ง​กาย​สะอาด​แล้ว พวก​เจ้า​ก็​สะอาด แต่​ไม่​ใช่​ทุก​คน”</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระองค์​รู้​ว่า​ใคร​จะ​ทรยศ​พระองค์ จึง​กล่าว​ว่า​ไม่​ใช่​ทุก​คน​ที่​สะอาด</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ล้าง​เท้า​ให้​พวก​เขา​เสร็จ​แล้ว พระองค์​ก็​สวม​เสื้อ​คลุม กลับ​ไป​ที่​นั่ง และ​ถาม​เขา​ว่า “พวก​เจ้า​เข้าใจ​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​ทำ​ให้​นี้​หรือ​ไม่</verse>
				<verse number="13">พวก​เจ้า​เรียก​เรา​ว่า ‘อาจารย์’ และ ‘องค์​พระผู้เป็นเจ้า’ ซึ่ง​ถูก​ต้อง​แล้ว​เพราะ​เรา​เป็น​เช่น​นั้น</verse>
				<verse number="14">เวลา​นี้ เรา​ผู้​เป็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​และ​อาจารย์​ยัง​ล้าง​เท้า​ให้​พวก​เจ้า ดังนั้น​เจ้า​ก็​ควร​ล้าง​เท้า​ให้​กัน​ด้วย</verse>
				<verse number="15">เรา​ได้​วาง​แบบอย่าง​ไว้​ให้​ทำ​ตาม​เหมือน​ที่​เรา​ได้​ทำ​แก่​เจ้า</verse>
				<verse number="16">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า คน​รับใช้​ย่อม​ไม่​ใหญ่​กว่า​นาย ทั้ง​คน​ส่ง​ข่าว​ย่อม​ไม่​ใหญ่​กว่า​คน​ที่​ส่ง​เขา​ไป</verse>
				<verse number="17">ตอน​นี้​พวก​เจ้า​รู้​สิ่ง​เหล่า​นี้​แล้ว หาก​ปฏิบัติ​ตาม​ก็​จะ​เป็น​สุข</verse>
				<verse number="18">เรา​ไม่ได้​หมายถึง​ทุก​คน​ใน​พวก​เจ้า เรา​รู้จัก​คน​ที่​เรา​เลือกสรร แต่​เพื่อ​ให้​เป็น​ไป​ตาม​พระคัมภีร์​ที่​ว่า ‘คน​ที่​กิน​อาหาร​ร่วม​กับ​เรา ยัง​ทรยศ เรา’</verse>
				<verse number="19">เดี๋ยวนี้​เรา​กำลัง​บอก​พวก​เจ้า​ก่อน​สิ่ง​นี้​จะ​เกิดขึ้น เพื่อ​เมื่อ​สิ่ง​นี้​เกิดขึ้น เจ้า​จะ​ได้​เชื่อ​ว่า​เรา​เป็น​ผู้​นั้น</verse>
				<verse number="20">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ใคร​ยอม​รับ​คน​ที่​เรา​ส่ง​ไป​ก็​ยอม​รับ​เรา และ​ใคร​ยอม​รับ​เรา​ก็​ยอม​รับ​พระองค์​ผู้​ส่ง​เรา​มา”</verse>
				<verse number="21">หลังจาก​พูด​เรื่อง​นี้ พระเยซู​ก็​ทุกข์​ใจ​และ​ยืนยัน​ว่า “เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า คน​หนึ่ง​ใน​พวก​เจ้า​จะ​ทรยศ​เรา”</verse>
				<verse number="22">สาวก​จึง​จ้อง​มอง​กัน ไม่​รู้​ว่า​พระองค์​หมายถึง​ใคร​ใน​พวก​เขา</verse>
				<verse number="23">สาวก​คน​หนึ่ง​ที่​พระเยซู​รัก​กำลัง​นั่ง​เอน​กาย​ถัด​จาก​พระองค์</verse>
				<verse number="24">ซีโมน​เปโตร​พยักหน้า​ให้​สาวก​คน​นี้​และ​กล่าว​ว่า “ถาม​พระองค์​ว่า​ใคร​คือ​คน​นั้น”</verse>
				<verse number="25">ขณะ​เอน​กาย​พิง​พระเยซู เขา​ถาม​พระองค์​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ใคร​คือ​คน​นั้น”</verse>
				<verse number="26">พระเยซู​ตอบ​ว่า “คือ​คน​ที่​เรา​จะ​หยิบ​ขนมปัง​ชิ้น​นี้​จุ่ม​แล้ว​ส่ง​ให้” พระองค์​จึง​หยิบ​ขนมปัง​ชิ้น​หนึ่ง​จุ่ม​และ​ส่ง​ให้​แก่​ยูดาส​ลูก​ชาย​ของ​ซีโมน​อิสคาริโอท</verse>
				<verse number="27">ทันที​ที่​ยูดาส​รับ​ขนมปัง​นั้น ซาตาน​ก็​เข้า​ครอบงำ​เขา พระเยซู​บอก​เขา​ว่า “เจ้า​กำลัง​จะ​ทำ​อะไร​ก็​รีบ​ไป​ทำ”</verse>
				<verse number="28">แต่​ไม่​มี​สัก​คน​ที่​ร่วม​กิน​อาหาร​เข้าใจ​ว่า​ทำไม​พระเยซู​จึง​พูด​กับ​เขา​แบบ​นั้น</verse>
				<verse number="29">เนื่องจาก​ยูดาส​เป็น​คน​ถือ​เงิน บาง​คน​จึง​คิด​ว่า​พระเยซู​บอก​ให้​เขา​ไป​ซื้อ​ของ​จำเป็น​สำหรับ​งาน​ฉลอง​เทศกาล หรือ​ไม่​ก็​ให้ทาน​แก่​คน​ยากจน</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​ยูดาส​รับ​ขนมปัง​ชิ้น​นั้น​แล้ว เขา​ก็​ออก​ไป​ทันที ขณะ​นั้น​เป็น​เวลา​กลาง​คืน</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​เขา​ไป​แล้ว พระเยซู​พูด​ว่า “บัดนี้​บุตร​มนุษย์​ได้​รับ​เกียรติ​สิริ​แล้ว และ​พระเจ้า​ได้​รับ​เกียรติ​ผ่าน​ทาง​บุตร​มนุษย์</verse>
				<verse number="32">ถ้า​พระเจ้า​ได้​รับ​เกียรติ​ผ่าน​ทาง​บุตร​มนุษย์ พระเจ้า​ก็​จะ​ให้​บุตร​มนุษย์​ได้​รับ​เกียรติ​สิริ​ใน​พระองค์ และ​จะ​ให้​ได้​รับ​ใน​ไม่​ช้า</verse>
				<verse number="33">ลูก​ของ​เรา เรา​จะ​อยู่​กับ​พวก​เจ้า​อีก​ชั่วครู่ เจ้า​จะ​มอง​หา​เรา เหมือน​ที่​เรา​ได้​บอก​พวก​ยิว และ​จะ​บอก​เจ้า​เวลา​นี้​คือ ที่​ซึ่ง​เรา​จะ​ไป พวก​เจ้า​ไป​ไม่ได้</verse>
				<verse number="34">เรา​ให้​พระบัญญัติ​ใหม่​แก่​พวก​เจ้า​คือ จง​รัก​กัน​และ​กัน เจ้า​ต้อง​รัก​กัน เหมือน​ที่​เรา​ได้​รัก​เจ้า</verse>
				<verse number="35">ถ้า​เจ้า​รัก​กัน​และ​กัน ทุก​คน​จะ​รู้​ว่า​เจ้า​เป็น​สาวก​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="36">ซีโมน​เปโตร​ถาม​พระองค์​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระองค์​จะ​ไป​ที่ไหน” พระเยซู​ตอบ​ว่า “ที่​ซึ่ง​เรา​จะ​ไป​นั้น เวลา​นี้​เจ้า​ยัง​ตาม​ไป​ไม่ได้ แต่​เจ้า​จะ​ตาม​ไป​ได้​ภาย​หลัง”</verse>
				<verse number="37">เปโตร​ถาม​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ทำไม​ข้าพเจ้า​จึง​ตาม​พระองค์​ไป​เวลา​นี้​ไม่ได้ ข้าพเจ้า​จะ​ยอม​สละ​ชีวิต​เพื่อ​พระองค์”</verse>
				<verse number="38">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เจ้า​จะ​สละ​ชีวิต​เพื่อ​เรา​จริง​หรือ เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า ก่อน​ไก่​ขัน เจ้า​จะ​ตัดขาด​เรา​สาม​ครั้ง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">“อย่า​ให้​ใจ​ของ​พวก​เจ้า​เป็น​ทุกข์ เจ้า​เชื่อ​ใน​พระเจ้า จง​เชื่อ​ใน​เรา​ด้วย</verse>
				<verse number="2">ใน​บ้าน​ของ​พระบิดา​ของ​เรา​มี​ห้อง​มากมาย แต่​ถ้า​ไม่​มี เรา​ก็​คง​บอก​เจ้า​แล้ว เรา​กำลัง​ไป​ที่​นั่น​เพื่อ​เตรียม​ที่​สำหรับ​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="3">และ​ถ้า​เรา​ไป​เตรียม​ที่​สำหรับ​พวก​เจ้า เรา​ก็​จะ​กลับ​มา​รับ​พวก​เจ้า​ไป​อยู่​กับ​เรา เพื่อ​เจ้า​จะ​อยู่​ใน​ที่​ซึ่ง​เรา​อยู่</verse>
				<verse number="4">เจ้า​รู้จัก​ทาง​ไป​สู่​ที่​ซึ่ง​เรา​กำลัง​จะ​ไป”</verse>
				<verse number="5">โธมัส​พูด​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า พวก​เรา​ไม่​รู้​ว่า​พระองค์​จะ​ไป​ที่​ไหน แล้ว​พวก​เรา​จะ​รู้จัก​ทาง​นั้น​ได้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="6">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​เป็น​ทาง​นั้น เป็น​ความ​จริง และ​เป็น​ชีวิต ไม่​มี​ใคร​มา​ถึง​พระบิดา​ได้​นอกจาก​มา​ทาง​เรา</verse>
				<verse number="7">ถ้า​เจ้า​รู้จัก​เรา​จริง​ๆ เจ้า​จะ​รู้จัก​พระบิดา​ของ​เรา​ด้วย นับ​จาก​นี้ เจ้า​รู้จัก​พระบิดา​และ​ได้​เห็น​พระองค์​แล้ว”</verse>
				<verse number="8">ฟีลิป​พูด​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ขอ​แสดง​พระบิดา​ให้​พวก​เรา​เห็น​ก็​พอ​แล้ว”</verse>
				<verse number="9">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ฟีลิป เรา​อยู่​กับ​พวก​เจ้า​นาน​ขนาด​นี้​แล้ว เจ้า​ยัง​ไม่​รู้จัก​เรา​อีก​หรือ คน​ที่​เห็น​เรา​ก็​ได้​เห็น​พระบิดา เจ้า​พูด​ได้​อย่างไร​ว่า ‘ขอ​แสดง​พระบิดา​ให้​พวก​เรา​เห็น’</verse>
				<verse number="10">เจ้า​ไม่​เชื่อ​หรือ​ว่า เรา​อยู่​ใน​พระบิดา​และ​พระบิดา​อยู่​ใน​เรา ถ้อยคำ​ที่​เรา​กล่าว​กับ​พวก​เจ้า​นั้น เรา​ไม่ได้​กล่าว​ด้วย​สิทธิ​อำนาจ​ของ​เรา​เอง แต่​เป็น​ของ​พระบิดา​ผู้​อยู่​ใน​เรา​ซึ่ง​กำลัง​ทำ​งาน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">จง​เชื่อ​เมื่อ​เรา​กล่าว​ว่า เรา​อยู่​ใน​พระบิดา​และ​พระบิดา​อยู่​ใน​เรา หรือ​อย่าง​น้อย​จง​เชื่อ​เพราะ​การงาน​ต่าง​ๆ ที่​เรา​ทำ</verse>
				<verse number="12">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า คน​ที่​เชื่อ​ใน​เรา​จะ​ทำ​งาน​ที่​เรา​ทำ​อยู่ เขา​จะ​ทำ​สิ่ง​ยิ่งใหญ่​กว่า​นี้​อีก เพราะ​เรา​กำลัง​จะ​ไป​หา​พระบิดา</verse>
				<verse number="13">และ​เรา​จะ​ทำ​สิ่ง​ใด​ๆ ที่​พวก​เจ้า​ขอ​ใน​นาม​ของ​เรา เพื่อ​พระบิดา​จะ​ได้​รับ​เกียรติ​สิริ​ผ่าน​ทาง​พระบุตร</verse>
				<verse number="14">พวก​เจ้า​ขอ​สิ่ง​ใด​จาก​เรา​ใน​นาม​ของ​เรา เรา​จะ​ทำ​สิ่ง​นั้น</verse>
				<verse number="15">ถ้า​พวก​เจ้า​รัก​เรา จง​ทำ​ตาม​พระบัญญัติ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​ขอ​พระบิดา แล้ว​พระองค์​จะ​ส่ง​ที่​ปรึกษา​อีก​ผู้​หนึ่ง​ให้​มา​ช่วยเหลือ​และ​อยู่​กับ​เจ้า​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="17">คือ​พระวิญญาณ​แห่ง​ความ​จริง โลก​ยอม​รับ​พระองค์​ไม่ได้ เพราะ​ไม่​เห็น​และ​ไม่​รู้จัก​พระองค์ แต่​พวก​เจ้า​รู้จัก​พระองค์​เพราะ​พระองค์​อยู่​กับ​เจ้า​และ​จะ​อยู่ ใน​เจ้า</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​ไม่​ทิ้ง​ให้​พวก​เจ้า​เป็น​ลูก​กำพร้า เรา​จะ​มา​หา​เจ้า</verse>
				<verse number="19">อีก​ไม่​นาน​โลก​ก็​จะ​ไม่​เห็น​เรา แต่​เจ้า​จะ​เห็น เพราะ​เรา​มี​ชีวิต​อยู่ เจ้า​ก็​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ด้วย</verse>
				<verse number="20">ใน​วัน​นั้น พวก​เจ้า​จะ​ตระหนัก​ว่า​เรา​อยู่​ใน​พระบิดา และ​เจ้า​อยู่​ใน​เรา และ​เรา​อยู่​ใน​เจ้า</verse>
				<verse number="21">ใคร​ที่​ยึดถือ​และ​ทำ​ตาม​พระบัญญัติ​ของ​เรา คน​นั้น​ก็​คือ​คน​ที่​รัก​เรา พระบิดา​ของ​เรา​จะ​รัก​คน​ที่​รัก​เรา เรา​เอง​ก็​จะ​รัก และ​เปิดเผย​ตัว​เอง​แก่​เขา​ด้วย”</verse>
				<verse number="22">แล้ว​ยูดาส (ไม่​ใช่​ยูดาส​อิสคาริโอท) พูด​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ทำไม​พระองค์​จึง​ตั้งใจ​เปิดเผย​พระองค์​เอง​แก่​พวก​เรา แต่​ไม่​เปิดเผย​แก่​โลก”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ถ้า​ใคร​รัก​เรา จะ​เชื่อฟัง​คำ​สอน​ของ​เรา พระบิดา​ของ​เรา​จะ​รัก​เขา พระบิดา​กับ​เรา​จะ​มา​หา​และ​อยู่​กับ​เขา</verse>
				<verse number="24">คน​ที่​ไม่​รัก​เรา​จะ​ไม่​เชื่อฟัง​คำ​สอน​ของ​เรา ถ้อยคำ​ซึ่ง​เจ้า​ได้ยิน​นี้​ไม่​ใช่​คำ​ของ​เรา​เอง แต่​เป็น​คำ​ของ​พระบิดา​ผู้​ส่ง​เรา​มา</verse>
				<verse number="25">เรา​กล่าว​ทุก​สิ่ง​นี้​ไว้​ขณะ​ยัง​อยู่​กับ​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="26">แต่​องค์​ผู้​ช่วย​คือ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ซึ่ง​พระบิดา​จะ​ส่ง​มา​ใน​นาม​ของ​เรา จะ​สอน​ทุก​เรื่อง​แก่​พวก​เจ้า และ​จะ​ให้​เจ้า​ระลึก​ถึง​ทุก​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​กล่าว​ไว้</verse>
				<verse number="27">สันติสุข​ที่​เรา​ให้​แก่​พวก​เจ้า คือ​สันติสุข​ของ​เรา เรา​ให้​เจ้า​ไม่​เหมือน​อย่าง​ที่​โลก​ให้ อย่า​ให้​ใจ​ของ​เจ้า​ทุกข์​ร้อน และ​อย่า​กลัว​เลย</verse>
				<verse number="28">พวก​เจ้า​ได้ยิน​เรา​พูด​ว่า ‘เรา​กำลัง​จะ​จาก​ไป และ​เรา​กำลัง​จะ​กลับ​มา​หา​เจ้า’ หาก​เจ้า​รัก​เรา เจ้า​ก็​จะ​ดีใจ​ที่​เรา​กำลัง​ไป​หา​พระบิดา เพราะ​พระบิดา​ยิ่งใหญ่​กว่า​เรา</verse>
				<verse number="29">เรา​บอก​เจ้า​เวลา​นี้​ก่อน​สิ่ง​นั้น​จะ​เกิดขึ้น เพื่อ​เมื่อ​สิ่ง​นั้น​เกิดขึ้น เจ้า​จะ​ได้​เชื่อ</verse>
				<verse number="30">เรา​จะ​พูด​กับ​เจ้า​ได้​อีก​ไม่​นาน เพราะ​ผู้​ครอง​โลก​นี้​กำลัง​มา และ​ไม่​มี​อำนาจ​เหนือ​เรา</verse>
				<verse number="31">แต่​มัน​มา​เพื่อ​โลก​นี้​จะ​ได้​เรียนรู้​ว่า เรา​รัก​พระบิดา และ​ทำ​สิ่ง​ที่​พระบิดา​สั่ง​เรา​ไว้​อย่าง​เคร่งครัด ให้​เรา​ไป​กัน​เถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">“เรา​เป็น​เถา​องุ่น​แท้​และ​พระบิดา​ของ​เรา​เป็น​ผู้​ดูแล​รักษา</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ตัด​ทุก​แขนง​ใน​เรา​ที่​ไม่​เกิด​ผล​ทิ้ง ส่วน​ทุก​แขนง​ที่​เกิด​ผล พระองค์​ลิด เพื่อ​ให้​เกิด​ผล​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="3">พวก​เจ้า​สะอาด​แล้ว​เพราะ​ถ้อยคำ​ที่​เรา​ได้​กล่าว​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="4">จง​ติด​สนิท​ใน​เรา เหมือน​อย่าง​ที่​เรา​ติด​สนิท​ใน​เจ้า แขนง​ออก​ผล​เอง​ไม่ได้ นอก​จาก​จะ​ติด​อยู่​กับ​เถา​องุ่น เจ้า​ก็​เช่น​กัน จะ​เกิด​ผล​เอง​ไม่ได้​นอกจาก​จะ​ติด​สนิท​ใน​เรา</verse>
				<verse number="5">เรา​เป็น​เถา​องุ่น เจ้า​เป็น​แขนง ถ้า​เจ้า​ติด​สนิท​ใน​เรา และ​เรา​ติด​สนิท​ใน​เจ้า เจ้า​ก็​จะ​เกิด​ผล​มาก เพราะ​ถ้า​แยก​จาก​เรา​แล้ว เจ้า​ทำ​สิ่ง​ใด​ไม่ได้​เลย</verse>
				<verse number="6">ถ้า​เจ้า​ไม่​ติด​สนิท​ใน​เรา เจ้า​ก็​เป็น​เหมือน​แขนง​ที่​ถูก​โยน​ทิ้ง​และ​เหี่ยว​แห้ง แขนง​เหล่า​นี้​จะ​ถูก​เก็บ​ทิ้ง​โยน​ให้​ไฟ​เผา</verse>
				<verse number="7">ถ้า​เจ้า​ติด​สนิท​ใน​เรา และ​ถ้อยคำ​ของ​เรา​ติด​สนิท​ใน​เจ้า จง​ขอ​สิ่ง​ที่​เจ้า​ปรารถนา​แล้ว​จะ​ได้​รับ​สิ่ง​นั้น</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​เจ้า​เกิด​ผล​มาก​ก็​เป็น​การ​ถวาย​เกียรติ​แด่​พระบิดา​ของ​เรา และ​เป็น​การ​แสดง​ให้​เห็น​ว่า​เจ้า​เป็น​สาวก​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">พระบิดา​รัก​เรา​อย่างไร เรา​ก็​รัก​เจ้า​อย่าง​นั้น จง​ติด​สนิท​ใน​ความ​รัก​ของ​เรา</verse>
				<verse number="10">ถ้า​เจ้า​ทำ​ตาม​พระบัญญัติ​ของ​เรา เจ้า​ก็​ติด​สนิท​ใน​ความ​รัก​ของ​เรา เหมือน​ที่​เรา​ได้​ทำ​ตาม​พระบัญญัติ​ของ​พระบิดา และ​ติด​สนิท​ใน​ความ​รัก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">เรา​บอก​เจ้า​ไว้​เช่น​นี้ เพื่อ​ว่า​ความ​ยินดี​ของ​เรา​จะ​อยู่​ใน​เจ้า และ​เพื่อ​ความ​ยินดี​ของ​เจ้า​จะ​เต็ม​เปี่ยม</verse>
				<verse number="12">พระบัญญัติ​ของ​เรา​คือ จง​รัก​กัน​และ​กัน​เหมือน​ที่​เรา​ได้​รัก​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="13">ไม่​มี​ใคร​มี​ความ​รัก​ยิ่ง​ใหญ่​กว่า​นี้​คือ การ​ยอม​สละ​ชีวิต​ของ​ตน​เพื่อ​มิตร​สหาย</verse>
				<verse number="14">ถ้า​เจ้า​ทำ​ตาม​ที่​เรา​สั่ง เจ้า​ก็​เป็น​มิตร​สหาย​ของ​เรา</verse>
				<verse number="15">เรา​ไม่​เรียก​เจ้า​ว่า​คน​รับใช้​อีก เพราะ​คน​รับใช้​ไม่​รู้​ว่า​เจ้า​นาย​ทำ​อะไร แต่​เรา​เรียก​เจ้า​ว่า​มิตร​สหาย เพราะ​ทุก​สิ่ง​ที่​เรา​เรียนรู้​จาก​พระบิดา เรา​ได้​เปิดเผย​ให้​เจ้า​รู้​แล้ว</verse>
				<verse number="16">เจ้า​ไม่ได้​เลือก​เรา แต่​เรา​เลือก​เจ้า และ​แต่งตั้ง​เจ้า​ให้​ไป​เกิด​ผล คือ​ผล​ที่​คง​อยู่​ถาวร สิ่ง​ใด​ที่​เจ้า​ขอ​ใน​นาม​ของ​เรา พระบิดา​จะ​ให้​สิ่ง​นั้น</verse>
				<verse number="17">พระบัญญัติ​ของ​เรา​คือ จง​รัก​กัน​และ​กัน</verse>
				<verse number="18">ถ้า​โลก​เกลียด​พวก​เจ้า จง​จำ​ไว้​ว่า​โลก​ได้​เกลียด​เรา​ก่อน</verse>
				<verse number="19">ถ้า​เจ้า​เป็น​ของ​โลก โลก​จะ​รัก​เจ้า แต่​ตาม​ที่​เป็น​อยู่ เจ้า​ไม่ได้​เป็น​ของ​โลก เพราะ​เรา​ได้​เลือก​เจ้า​ออก​มา​จาก​โลก​แล้ว เพราะ​เหตุ​นั้น โลก​จึง​เกลียด​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="20">จง​ระลึก​ถึง​คำ​ที่​เรา​ได้​กล่าว​แก่​พวก​เจ้า​ไว้​ว่า ‘คน​รับใช้​ย่อม​ไม่​ใหญ่​กว่า​นาย’ ถ้า​พวก​เขา​ข่มเหง​เรา เขา​จะ​ข่มเหง​เจ้า​ด้วย ถ้า​พวก​เขา​เชื่อฟัง​คำ​สอน​ของ​เรา เขา​จะ​เชื่อฟัง​คำ​สอน​ของ​เจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="21">เขา​จะ​ปฏิบัติ​ต่อ​เจ้า​แบบ​นี้​เพราะ​นาม​ของ​เรา เพราะ​เขา​ไม่​รู้จัก​พระองค์​ผู้​ส่ง​เรา​มา</verse>
				<verse number="22">ถ้า​เรา​ไม่​มา​บอก เขา​ก็​จะ​ไม่​มี​ความ​ผิด​บาป แต่​เดี๋ยวนี้​เขา​ไม่​มี​ข้อ​แก้ตัว​ให้​กับ​บาป​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="23">คน​ที่​เกลียด​เรา​ก็​เกลียด​พระบิดา​ของ​เรา​ด้วย</verse>
				<verse number="24">ถ้า​เรา​ไม่ได้​ทำ​การงาน​ต่าง​ๆ ท่ามกลาง​พวก​เขา​ที่​ไม่​เคย​มี​ใคร​ทำ​มา​ก่อน พวก​เขา​ก็​จะ​ไม่​มี​ความ​ผิด​บาป พวก​เขา​ได้​เห็น​ทุก​สิ่ง​ที่​เรา​ทำ​แล้ว แต่​ก็​ยัง​เกลียด​ชัง​เรา​และ​พระบิดา​ของ​เรา</verse>
				<verse number="25">นี่​เพื่อ​ให้​เป็น​จริง​ตาม​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ว่า ‘พวก​เขา​เกลียด​เรา​โดย​ไม่​มี​เหตุผล’</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​เรา​ส่ง​องค์​ผู้​ช่วย​จาก​พระบิดา​มา​หา​พวก​เจ้า คือ​พระวิญญาณ​แห่ง​ความ​จริง​ซึ่ง​มา​จาก​พระบิดา พระองค์​จะ​เป็น​พยาน​ให้​เรา</verse>
				<verse number="27">และ​พวก​เจ้า​ก็​ต้อง​เป็น​พยาน​ด้วย เพราะ​ได้​อยู่​กับ​เรา​ตั้งแต่​ต้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">“เรา​บอก​ทุก​สิ่ง​นี้​ไว้​เพื่อ​พวก​เจ้า​จะ​ไม่​หลง​ทาง​ไป</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา​จะ​ขับ​ไล่​เจ้า​ออก​จาก​ธรรมศาลา แท้​จริง​จะ​ถึง​เวลา​นั้น เมื่อ​คน​ที่​ฆ่า​เจ้า​จะ​คิด​ว่า​เขา​กำลัง​ทำ​เพื่อ​รับใช้​พระเจ้า​อยู่</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​จะ​ทำ​สิ่ง​นั้น​เพราะ​ไม่​รู้จัก​พระบิดา​และ​ไม่​รู้จัก​เรา</verse>
				<verse number="4">เรา​บอก​เรื่อง​นี้​แก่​พวก​เจ้า เพื่อ​เมื่อ​ถึง​เวลา​ของ​พวก​เขา เจ้า​จะ​ได้​ระลึก​ว่า​เรา​เตือน​ไว้​แล้ว เรา​ไม่ได้​บอก​เรื่อง​นี้​ตั้ง​แต่​แรก เพราะ​เรา​ยัง​อยู่​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="5">แต่​ตอน​นี้​เรา​กำลัง​จะ​ไป​หา​พระองค์​ผู้​ส่ง​เรา​มา ไม่​มี​ใคร​สัก​คน​ใน​พวก​เจ้า​ที่​ถาม​เรา​ว่า ‘พระองค์​กำลัง​จะ​ไป​ที่ไหน’</verse>
				<verse number="6">เพราะ​เรา​ได้​บอก​สิ่ง​เหล่า​นี้​แล้ว พวก​เจ้า​จึง​เต็ม​ด้วย​ความ​ทุกข์​โศก</verse>
				<verse number="7">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า การ​ที่​เรา​จะ​จาก​ไป​ก็​เพื่อ​ผล​ดี​ของ​พวก​เจ้า ถ้า​เรา​ไม่​ไป องค์​ผู้​ช่วย​ก็​จะ​ไม่​มา แต่​ถ้า​เรา​ไป เรา​จะ​ส่ง​พระองค์​มา​หา​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​พระองค์​มา ก็​จะ​พิสูจน์​ให้​เห็น​ว่า​โลก​มี​ความ​ผิด​ใน​เรื่อง​บาป ความ​ชอบ​ธรรม และ​การ​พิพากษา</verse>
				<verse number="9">ใน​เรื่อง​บาป เพราะ​มนุษย์​ไม่​เชื่อ​ใน​เรา</verse>
				<verse number="10">ใน​เรื่อง​ความ​ชอบ​ธรรม เพราะ​เรา​กำลัง​จะ​ไป​หา​พระบิดา​ใน​ที่​ซึ่ง​เจ้า​ไม่​สามารถ​เห็น​เรา​ได้​อีก</verse>
				<verse number="11">และ​ใน​เรื่อง​การ​พิพากษา เพราะ​บัดนี้​ผู้​ครอง​โลก​ได้​ถูก​ตัดสิน​ลงโทษ​แล้ว</verse>
				<verse number="12">ยัง​มี​อีก​มาก​ที่​เรา​จะ​กล่าว​กับ​พวก​เจ้า มาก​เกิน​กว่า​ที่​เจ้า​จะ​รับ​ได้​ใน​ตอน​นี้</verse>
				<verse number="13">แต่​เมื่อ​พระวิญญาณ​แห่ง​ความ​จริง​มา พระองค์​จะ​นำ​เจ้า​ไป​สู่​ความ​จริง​ทั้งหมด พระองค์​จะ​ไม่​กล่าว​ตามใจ​ตัวเอง แต่​กล่าว​เฉพาะ​ที่​ได้ยิน และ​บอก​เจ้า​ถึง​สิ่ง​ที่​จะ​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="14">พระองค์​จะ​ถวาย​เกียรติ​เรา เพราะ​สิ่ง​ที่​พระองค์​จะ​เปิดเผย​แก่​พวก​เจ้า​นั้น พระองค์​รับ​มา​จาก​เรา</verse>
				<verse number="15">ทุก​สิ่ง​ที่​เป็น​ของ​พระบิดา​ก็​เป็น​ของ​เรา ด้วย​เหตุ​นี้​เรา​จึง​พูด​ว่า พระวิญญาณ​จะ​เปิดเผย​สิ่ง​ที่​รับ​มา​จาก​เรา​แก่​เจ้า”</verse>
				<verse number="16">พระเยซู​กล่าว​ต่อ​ว่า “อีก​ไม่​นาน พวก​เจ้า​จะ​ไม่​เห็น​เรา และ​จาก​นั้น​ไม่​นาน​เจ้า​จะ​เห็น​เรา”</verse>
				<verse number="17">ใน​เรื่อง​นี้ สาวก​บาง​คน​พูด​กัน​ว่า “พระองค์​หมายถึง​อะไร​ที่​พูด​ว่า ‘อีก​ไม่​นาน​พวก​เจ้า​จะ​ไม่​เห็น​เรา และ​จาก​นั้น​ไม่​นาน​เจ้า​จะ​เห็น​เรา’ และ​ที่​ว่า ‘เพราะ​เรา​กำลัง​จะ​ไป​หา​พระบิดา’ ”</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​ถาม​กัน​ไม่​หยุด​ว่า “พระองค์​หมายถึง​อะไร​ที่​ว่า ‘อีก​ไม่​นาน’ เรา​ไม่​เข้าใจ​สิ่ง​ที่​พระองค์​กำลัง​พูด​เลย”</verse>
				<verse number="19">พระเยซู​เห็น​ว่า​พวก​เขา​อยาก​ถาม​พระองค์​เรื่อง​นี้ จึง​พูด​ว่า “เจ้า​ถาม​กัน​อยู่​ใช่ไหม​ว่า​เรา​หมายถึง​อะไร​ที่​พูด​ว่า ‘อีก​ไม่​นาน พวก​เจ้า​จะ​ไม่​เห็น​เรา และ​จาก​นั้น​ไม่​นาน​เจ้า​จะ​เห็น​เรา’</verse>
				<verse number="20">เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า เจ้า​จะ​ร้องไห้​คร่ำครวญ​ใน​ขณะ​ที่​โลก​ยินดี เจ้า​จะ​ทุกข์​โศก​แต่​ความ​ทุกข์​โศก​ของ​เจ้า​จะ​เปลี่ยน​เป็น​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="21">ผู้หญิง​ที่​จะ​คลอด​ลูก​ย่อม​เจ็บ​ปวด​เพราะ​ถึง​กำหนด​คลอด แต่​เมื่อ​ทารก​คลอด​ออก​มา เธอ​ก็​ลืม​ความ​เจ็บ​ปวด​ทรมาน เพราะ​มี​ความ​ยินดี​ที่​เด็ก​คน​หนึ่ง​ได้​เกิด​มา​ใน​โลก</verse>
				<verse number="22">พวก​เจ้า​ก็​เช่น​กัน ขณะ​นี้​คือ​เวลา​ทุกข์​โศก แต่​เรา​จะ​มา​หา​เจ้า​อีก และ​เจ้า​จะ​มี​ความ​ยินดี และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​เอา​ความ​ยินดี​ของ​เจ้า​ไป​ได้</verse>
				<verse number="23">ใน​วัน​นั้น​เจ้า​จะ​ไม่​ถาม​อะไร​เรา​อีก เรา​บอก​ความ​จริง​ว่า พระบิดา​ของ​เรา​จะ​ให้​สิ่ง​นั้น​ที่​เจ้า​ขอ​ใน​นาม​ของ​เรา</verse>
				<verse number="24">จน​ถึง​เวลา​นี้ พวก​เจ้า​ยัง​ไม่ได้​ขอ​สิ่ง​ใด​ใน​นาม​ของ​เรา จง​ขอ​แล้ว​จะ​ได้ และ​ความ​ยินดี​ของ​เจ้า​จะ​เต็ม​เปี่ยม</verse>
				<verse number="25">แม้​เรา​เคย​พูด​ใน​เชิง​เปรียบ​เทียบ​มา​ตลอด แต่​อีก​ไม่​นาน​เรา​จะ​ไม่​พูด​แบบ​นี้​แล้ว เรา​จะ​บอก​เจ้า​ตรง​ๆ เกี่ยว​กับ​พระบิดา​ของ​เรา</verse>
				<verse number="26">ใน​วัน​นั้น​เจ้า​จะ​ขอ​พระบิดา​ใน​นาม​ของ​เรา เรา​ไม่ได้​พูด​ว่า​เรา​จะ​ขอ​พระบิดา​แทน​เจ้า</verse>
				<verse number="27">ไม่​เลย พระบิดา​รัก​เจ้า เพราะ​พวก​เจ้า​รัก​เรา​และ​เชื่อ​ว่า​เรา​มา​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="28">เรา​มา​จาก​พระบิดา​และ​เข้า​มา​ใน​โลก บัดนี้​เรา​กำลัง​ไป​จาก​โลก​และ​กลับ​ไป​หา​พระบิดา”</verse>
				<verse number="29">พวก​สาวก​จึง​พูด​ว่า “ตอน​นี้​พระองค์​ก็​กำลัง​พูด​ตรง​ๆ ไม่​ใช่​ใน​เชิง​เปรียบ​เทียบ</verse>
				<verse number="30">เดี๋ยวนี้​พวก​เรา​รู้​ว่า​พระองค์​รู้​ทุก​สิ่ง และ​ไม่​จำเป็น​ต้อง​ให้​คน​ใด​มา​ถาม​อีก เรื่อง​นี้​ทำ​ให้​เรา​เชื่อ​ว่า​พระองค์​มา​จาก​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="31">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ตอน​นี้​พวก​เจ้า​เชื่อ​แล้ว​หรือ</verse>
				<verse number="32">เวลา​นั้น​กำลัง​มา​ถึง และ​อัน​ที่​จริง​ได้​มา​ถึง​แล้ว เมื่อ​พวก​เจ้า​จะ​ถูก​ทำ​ให้​กระจัด​กระจาย​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​ตน และ​ทิ้ง​เรา​ไว้​ตาม​ลำพัง แต่​เรา​ไม่ได้​อยู่​ตาม​ลำพัง​เพราะ​พระบิดา​อยู่​กับ​เรา</verse>
				<verse number="33">เรา​บอก​เรื่อง​เหล่า​นี้​เพื่อ​พวก​เจ้า​จะ​มี​สันติสุข​ใน​เรา ใน​โลก​นี้​เจ้า​จะ​มี​ความ​ทุกข์​ยาก แต่​จง​กล้าหาญ​เถิด เรา​ได้​ชนะ​โลก​แล้ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">หลังจาก​พระเยซู​กล่าว​สิ่ง​เหล่า​นี้​แล้ว พระองค์​แหงน​หน้า​ขึ้น​ฟ้า​และ​อธิษฐาน​ว่า “พระบิดา ถึง​เวลา​แล้ว ขอ​ให้​พระบุตร​ได้​รับ​เกียรติ​สิริ เพื่อ​พระบุตร​จะ​ถวาย​เกียรติ​แด่​พระองค์</verse>
				<verse number="2">เพราะ​พระองค์​ได้​ให้​พระบุตร​มี​สิทธิ​อำนาจ​เหนือ​ทุก​คน เพื่อ​พระบุตร​จะ​ได้​ให้​ชีวิต​นิรันดร์​แก่​ทุก​คน​ที่​พระองค์​มอบ​ให้​พระบุตร</verse>
				<verse number="3">นี่​คือ​ชีวิต​นิรันดร์ คือ​การ​ที่​พวก​เขา​รู้จัก​พระองค์​ผู้​เป็น​พระเจ้า​เที่ยงแท้​องค์​เดียว และ​รู้จัก​พระเยซู​คริสต์​ผู้​ที่​พระองค์​ส่ง​มา</verse>
				<verse number="4">ลูก​ได้​ถวาย​เกียรติ​แด่​พระองค์​ใน​โลก โดย​ทำ​งาน​ที่​พระองค์​มอบหมาย​สำเร็จ​ครบ​ถ้วน</verse>
				<verse number="5">และ​เวลา​นี้ พระบิดา ขอ​ให้​ลูก​ได้​รับ​เกียรติ​สิริ​ต่อหน้า​พระองค์ คือ​เกียรติ​ซึ่ง​ลูก​มี​ร่วม​กับ​พระองค์​ตั้งแต่​ก่อน​สร้าง​โลก​นี้</verse>
				<verse number="6">ลูก​ได้​เปิดเผย​พระองค์ แก่​บรรดา​คน​ที่​พระองค์​มอบ​ให้​ลูก​จาก​โลก​นี้ พวก​เขา​เป็น​ของ​พระองค์ พระองค์​มอบ​เขา​ให้​ลูก และ​เขา​ได้​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">บัดนี้​พวก​เขา​รู้​ว่า​ทุก​สิ่ง​ที่​พระองค์​มอบ​ให้​ลูก​นั้น​มา​จาก​พระองค์</verse>
				<verse number="8">เพราะ​ลูก​ได้​มอบ​ถ้อยคำ​ที่​พระองค์​ให้​ไว้ ซึ่ง​พวก​เขา​รับ​ไว้​และ​รู้​แน่​ชัด​ว่า​ลูก​มา​จาก​พระองค์ และ​เชื่อ​ว่า​พระองค์​ส่ง​ลูก​มา</verse>
				<verse number="9">ลูก​อธิษฐาน​เพื่อ​พวก​เขา ลูก​ไม่ได้​กำลัง​อธิษฐาน​เพื่อ​โลก แต่​เพื่อ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​พระองค์​มอบ​ให้​ลูก เพราะ​เขา​เป็น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">ทุก​สิ่ง​ที่​ลูก​มี​ล้วน​เป็น​ของ​พระองค์ และ​ทุก​สิ่ง​ที่​พระองค์​มี​ก็​เป็น​ของ​ลูก และ​ลูก​ได้​รับ​เกียรติ​สิริ​ผ่าน​ทาง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="11">ลูก​จะ​ไม่​อยู่​ใน​โลก​อีก แต่​พวก​เขา​ยัง​อยู่​ใน​โลก และ​ลูก​กำลัง​จะ​ไป​หา​พระองค์ พระบิดา​ผู้​บริสุทธิ์ ขอ​ปกป้อง​พวก​เขา​ไว้​โดย​ฤทธิ์เดช​แห่ง นาม​ของ​พระองค์ นาม​ที่​มอบ​ให้​ลูก เพื่อ​พวก​เขา​จะ​เป็น​หนึ่ง​เดียวกัน​เหมือน​ที่​พวก​เรา​เป็น​หนึ่ง​เดียวกัน</verse>
				<verse number="12">ขณะ​ลูก​อยู่​กับ​พวก​เขา ลูก​ได้​ปกป้อง​และ​ดูแล​พวก​เขา​ให้​ปลอดภัย​โดย​ นาม​ซึ่ง​พระองค์​มอบ​ให้​ลูก ไม่​มี​สัก​คน​ที่​สูญ​เสีย​ไป ยกเว้น​คน​เดียว​นั้น​ที่​ต้อง​พินาศ​เพื่อ​จะ​เป็น​จริง​ตาม​พระคัมภีร์</verse>
				<verse number="13">เวลา​นี้​ลูก​กำลัง​ไป​หา​พระองค์ แต่​ที่​ลูก​กล่าว​สิ่ง​เหล่า​นี้​ขณะ​ยัง​อยู่​ใน​โลก เพื่อ​พวก​เขา​จะ​รับ​ความ​ยินดี​ของ​ลูก​เต็ม​เปี่ยม​ภาย​ใน</verse>
				<verse number="14">ลูก​ได้​มอบ​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์​แก่​พวก​เขา และ​โลก​เกลียด​เขา เพราะ​พวก​เขา​ไม่ได้​เป็น​ของ​โลก​เหมือน​ที่​ลูก​ไม่​เป็น​ของ​โลก</verse>
				<verse number="15">ลูก​ไม่ได้​อธิษฐาน​ขอ​ให้​พระองค์​เอา​พวก​เขา​ออก​ไป​จาก​โลก แต่​ขอ​ให้​พระองค์​ปกป้อง​เขา​ให้​พ้น​จาก​ผู้​ชั่ว​ร้าย</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​ไม่​เป็น​ของ​โลก​เหมือน​ที่​ลูก​ไม่​เป็น​ของ​โลก</verse>
				<verse number="17">ขอ​ชำระ​พวก​เขา​ให้​บริสุทธิ์​โดย ความ​จริง พระวจนะ​ของ​พระองค์​เป็น​ความ​จริง</verse>
				<verse number="18">ลูก​ส่ง​พวก​เขา​เข้า​ไป​ใน​โลก​เหมือน​ที่​พระองค์​ส่ง​ลูก​เข้า​มา​ใน​โลก</verse>
				<verse number="19">เพราะ​เห็น​แก่​พวก​เขา ลูก​จึง​ชำระ​ตน​ให้​บริสุทธิ์ เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​รับ​การ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์​อย่าง​แท้​จริง​ด้วย</verse>
				<verse number="20">ลูก​ไม่ได้​อธิษฐาน​เพื่อ​พวก​เขา​เท่านั้น แต่​อธิษฐาน​เพื่อ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​จะ​เชื่อ​ใน​ลูก​ผ่าน​ทาง​ถ้อยคำ​ของ​พวก​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="21">เพื่อ​เขา​ทั้งหมด​จะ​เป็น​หนึ่ง​เดียวกัน พระบิดา พระองค์​อยู่​ใน​ลูก​และ​ลูก​อยู่​ใน​พระองค์​อย่างไร ก็​ขอ​ให้​พวก​เขา​อยู่​ใน​พระองค์​และ​อยู่​ใน​ลูก​ด้วย​อย่าง​นั้น เพื่อ​โลก​จะ​เชื่อ​ว่า​พระองค์​ได้​ส่ง​ลูก​มา</verse>
				<verse number="22">ลูก​มอบ​เกียรติ​ซึ่ง​พระองค์​มอบ​ให้​ลูก​แก่​พวก​เขา​แล้ว เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เป็น​หนึ่ง​เดียวกัน​เหมือน​ที่​พวก​เรา​เป็น​หนึ่ง​เดียวกัน</verse>
				<verse number="23">ลูก​อยู่​ใน​พวก​เขา​และ​พระองค์​อยู่​ใน​ลูก เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ถูก​รวม​เป็น​หนึ่ง​เดียวกัน​อย่าง​สมบูรณ์ แล้ว​โลก​จะ​รู้​ว่า​พระองค์​ส่ง​ลูก​มา และ​พระองค์​รัก​พวก​เขา​เหมือน​ที่​รัก​ลูก</verse>
				<verse number="24">พระบิดา ลูก​ปรารถนา​ให้​คน​เหล่า​นั้น​ที่​พระองค์​มอบ​ให้​ลูก จะ​อยู่​กับ​ลูก​ใน​ที่​ซึ่ง​ลูก​อยู่ ได้​เห็น​เกียรติ​สิริ​ของ​ลูก ซึ่ง​พระองค์​มอบ​ให้ เพราะ​พระองค์​รัก​ลูก​ตั้งแต่​ก่อน​สร้าง​โลก</verse>
				<verse number="25">พระบิดา​ผู้​ชอบ​ธรรม แม้​โลก​ไม่​รู้จัก​พระองค์ แต่​ลูก​รู้จัก​พระองค์ และ​พวก​เขา​รู้​ว่า​พระองค์​ส่ง​ลูก​มา</verse>
				<verse number="26">ลูก​ได้​ทำ​ให้​เขา​รู้จัก​พระองค์ และ​จะ​ทำ​ให้​พระองค์​เป็น​ที่​รู้จัก​ต่อไป​อีก เพื่อ​ความ​รัก​ที่​พระองค์​มี​ต่อ​ลูก​จะ​อยู่​ใน​เขา และ​เพื่อ​ลูก​เอง​จะ​อยู่​ใน​เขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">เมื่อ​อธิษฐาน​จบ​แล้ว พระเยซู​จึง​ไป​กับ​พวก​สาวก ข้าม​ไป​ยัง​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง​ของ​หุบเขา​ขิดโรน ที่​นั่น​มี​สวน​แห่ง​หนึ่ง พระองค์​เข้า​ไป​ใน​สวน​นั้น​พร้อม​กับ​สาวก</verse>
				<verse number="2">ส่วน​ยูดาส​คน​ทรยศ​รู้จัก​ที่​แห่ง​นี้​เพราะ​พระเยซู​มา​พบ​สาวก​ที่​นี่​บ่อย​ครั้ง</verse>
				<verse number="3">ยูดาส​จึง​นำ​กอง​ทหาร​กับ​เจ้าหน้าที่​จาก​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​และ​ฟาริสี​มา​ที่​สวน​นี้ พวก​เขา​ถือ​คบไฟ ตะเกียง และ​อาวุธ​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="4">พระเยซู​รู้​ทุก​สิ่ง​ที่​กำลัง​จะ​เกิดขึ้น​กับ​พระองค์ จึง​ออก​มา​และ​ถาม​ว่า “พวก​ท่าน​ต้องการ​ตัว​ใคร”</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “เยซู​ชาว​นาซาเร็ธ” พระเยซู​พูด​ว่า “เรา​เป็น​ผู้​นั้น” (ยูดาส​คน​ทรยศ​ยืน​อยู่​กับ​พวก​นั้น)</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พระเยซู​พูด​ว่า “เรา​เป็น​ผู้​นั้น” พวก​เขา​ก็​ผงะ​ถอย​ล้ม​ลง​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="7">พระเยซู​ถาม​อีก​ครั้ง​ว่า “พวก​ท่าน​ต้องการ​ตัว​ใคร” พวก​เขา​พูด​ว่า “เยซู​ชาว​นาซาเร็ธ”</verse>
				<verse number="8">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​บอก​พวก​ท่าน​แล้ว​ว่า​เรา​เป็น​ผู้​นั้น ถ้า​ท่าน​กำลัง​หา​ตัว​เรา ก็​ปล่อย​คน​เหล่า​นี้​ไป​เถิด”</verse>
				<verse number="9">ทั้ง​นี้​เพื่อ​จะ​เป็น​จริง​ตาม​ที่​พระองค์​กล่าว​ไว้​ว่า “ลูก​ไม่​สูญ​เสีย​คน​เหล่า​นั้น​ที่​พระองค์​มอบ​ให้​ลูก​แม้​สัก​คน​เดียว”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ซีโมน​เปโตร​ก็​ชัก​ดาบ​ออก​มา​ฟัน​คน​รับใช้​ของ​มหา​ปุโรหิต ถูก​หู​ข้าง​ขวา​ขาด (คน​รับใช้​นั้น​ชื่อ​มัลคัส)</verse>
				<verse number="11">พระเยซู​สั่ง​เปโตร​ว่า “เก็บ​ดาบ​ของ​เจ้า เรา​จะ​ไม่​ดื่ม​ถ้วย​ซึ่ง​พระบิดา​ให้​ไว้​แก่​เรา​หรือ”</verse>
				<verse number="12">จาก​นั้น​กอง​ทหาร​กับ​ผู้​บัญชาการ​และ​เจ้าหน้าที่​ของ​พวก​ยิว​จึง​จับ​พระเยซู​มัด​ไว้</verse>
				<verse number="13">และ​นำ​พระองค์​ไป​หา​อันนาส ซึ่ง​เป็น​พ่อตา​ของ​คายาฟาส​มหา​ปุโรหิต​ประจำการ​ใน​ปี​นั้น</verse>
				<verse number="14">คายาฟาส​คือ​คน​ที่​เคย​แนะนำ​พวก​ยิว​ว่า จะ​เป็น​การ​ดี​ถ้า​ให้​ชาย​คน​เดียว​ตาย​เพื่อ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="15">ซีโมน​เปโตร​กับ​สาวก​อีก​คน​หนึ่ง​ตาม​พระเยซู​ไป สาวก​คน​นี้​ตาม​ไป​จน​ถึง​ลาน​บ้าน​ของ​มหา​ปุโรหิต​เพราะ​เขา​รู้จัก​กับ​มหา​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="16">แต่​เปโตร​ต้อง​คอย​อยู่​ที่​ประตู​ด้าน​นอก สาวก​อีก​คน​ที่​รู้จัก​กับ​มหา​ปุโรหิต​ออก​มา​พูด​กับ​สาว​ใช้​ซึ่ง​เฝ้า​ประตู​อยู่​และ​พา​เปโตร​เข้า​ไป​ข้าง​ใน</verse>
				<verse number="17">สาว​ใช้​นั้น​ถาม​เปโตร​ว่า “เจ้า​เป็น​สาวก​คน​หนึ่ง​ของ​เขา​ไม่​ใช่​หรือ” เปโตร​ตอบ​ว่า “ข้า​ไม่​ได้​เป็น”</verse>
				<verse number="18">ขณะ​นั้น​อากาศ​หนาว​เย็น พวก​คน​รับใช้​กับ​เจ้าหน้าที่​ยืน​รอบ​กอง​ไฟ​เพื่อ​ความ​อบอุ่น เปโตร​ก็​ยืน​ผิง​ไฟ​กับ​พวก​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="19">ขณะ​เดียวกัน​มหา​ปุโรหิต​ถาม​พระเยซู​เกี่ยว​กับ​พวก​สาวก​และ​คำ​สอน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="20">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​กล่าว​กับ​โลก​อย่าง​เปิดเผย เรา​สอน​ใน​ธรรม​ศาลา​หรือ​ใน​วิหาร​เสมอ ซึ่ง​เป็น​ที่​ชุมนุม​กัน​ของ​คน​ยิว​ทั้งหมด เรา​ไม่ได้​พูด​เรื่อง​อะไร​อย่าง​ลับ​ๆ เลย</verse>
				<verse number="21">มา​ไต่สวน​เรา​ทำไม ถาม​คน​ที่​ฟัง​เรา​เถิด พวก​เขา​รู้​แน่​ว่า​เรา​พูด​อะไร​บ้าง”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​พระเยซู​พูด​เช่น​นั้น เจ้าหน้าที่​คน​หนึ่ง​ที่​อยู่​ใกล้​ๆ ก็​ตบ​หน้า​พระองค์​และ​ถาม​ว่า “เจ้า​ตอบ​มหา​ปุโรหิต​อย่าง​นี้​หรือ”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ถ้า​เรา​พูด​อะไร​ผิด​ก็​จง​เป็น​พยาน​ว่า​ผิด​ตรง​ไหน แต่​ถ้า​เรา​พูด​ความ​จริง ท่าน​ตบ​เรา​ทำไม”</verse>
				<verse number="24">แล้ว​อันนาส​จึง​ส่ง​ตัว​พระเยซู​ซึ่ง​ยัง​ถูก​มัด​อยู่​ไป​พบ​มหา​ปุโรหิต​คายาฟาส</verse>
				<verse number="25">ขณะ​ซีโมน​เปโตร​ยืน​ผิง​ไฟ​อยู่ มี​คน​ถาม​ว่า “เจ้า​ก็​เป็น​หนึ่ง​ใน​สาวก​ของ​เขา​ไม่​ใช่​หรือ” เปโตร​ปฏิเสธ​ว่า “ข้า​ไม่​ได้​เป็น”</verse>
				<verse number="26">คน​รับใช้​คน​หนึ่ง​ของ​มหา​ปุโรหิต ซึ่ง​เป็น​ญาติ​กับ​คน​ที่​ถูก​เปโตร​ฟัน​หู​ขาด​ก็​ยืนยัน​ว่า “ก็​เจ้า​ไม่​ใช่​หรือ​ที่​ข้า​เห็น​อยู่​กับ​เขา​ใน​สวน​นั้น”</verse>
				<verse number="27">เปโตร​ปฏิเสธ​อีก และ​ทันใด​นั้น​ไก่​ก็​เริ่ม​ขัน</verse>
				<verse number="28">จาก​นั้น​พวก​ยิว​นำ​พระเยซู​จาก​บ้าน​คายาฟาส​ไป​ยัง​วัง​ของ​ผู้ว่าราชการ​ชาว​โรมัน มา​ถึง​ตอน​นี้​ก็​เป็น​เวลา​เช้าตรู่ พวก​ยิว​จึง​ไม่​เข้า​ไป​ใน​วัง เพื่อ​จะ​ไม่​เป็น​มลทิน​ตาม​ระเบียบ​พิธี เพราะ​พวก​เขา​ต้องการ​ร่วม​รับประทาน​ใน​เทศกาล​ปัสกา</verse>
				<verse number="29">ดังนั้น​ปีลาต​จึง​ออก​มา​พบ​พวก​เขา​และ​ถาม​ว่า “พวก​เจ้า​ฟ้องร้อง​ชาย​คน​นี้​ด้วย​ข้อหา​อะไร”</verse>
				<verse number="30">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ถ้า​เขา​ไม่​ใช่​อาชญากร เรา​คง​ไม่​นำ​ตัว​มา​มอบ​ให้​ท่าน”</verse>
				<verse number="31">ปีลาต​กล่าว​ว่า “พวก​เจ้า​นำ​ตัว​เขา​ไป​ตัดสิน​ตาม​กฎหมาย​ของ​เจ้า​เอง​เถิด” พวก​ยิว​คัดค้าน​ว่า “แต่​เรา​ไม่​มี​สิทธิ​ประหาร​ใคร”</verse>
				<verse number="32">สิ่ง​นี้​เกิดขึ้น​เพื่อ​จะ​เป็น​จริง​ตาม​ที่​พระเยซู​พูด​ไว้​ว่า​พระองค์​จะ​ตาย​อย่างไร</verse>
				<verse number="33">ปีลาต​จึง​กลับ​เข้า​ไป​ใน​วัง​แล้ว​สั่ง​ให้​นำ​ตัว​พระเยซู​มา​ถาม​ว่า “เจ้า​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาว​ยิว​หรือ”</verse>
				<verse number="34">พระเยซู​ถาม​ว่า “นั่น​เป็น​ความ​คิด​ของ​ท่าน​เอง หรือ​คน​อื่น​มา​บอก​ท่าน​เกี่ยว​กับ​เรา”</verse>
				<verse number="35">ปีลาต​ตอบ​ว่า “เรา​เป็น​ยิว​อย่าง​นั้น​หรือ คน​ร่วม​ชาติ​ของ​เจ้า​กับ​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​นำ​ตัว​เจ้า​มา​มอบ​ให้​เรา เจ้า​ไป​ทำ​อะไร​มา”</verse>
				<verse number="36">พระเยซู​กล่าว​ว่า “อาณาจักร​ของ​เรา​ไม่ได้​เป็น​ของ​โลก​นี้ ไม่​อย่าง​นั้น​คน​ของ​เรา​ย่อม​ต่อสู้​เพื่อ​ป้องกัน​ไม่​ให้​พวก​ยิว​จับกุม​เรา แต่​อาณาจักร​ของ​เรา​มา​จาก​อีก​ที่​หนึ่ง”</verse>
				<verse number="37">ปีลาต​กล่าว​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น เจ้า​ก็​เป็น​กษัตริย์​สิ​นะ!” พระเยซู​ตอบ​ว่า “ท่าน​ว่า​เรา​เป็น​กษัตริย์ อัน​ที่​จริง​นี่​คือ​เหตุผล​ที่​เรา​เกิด​และ​เข้า​มา​ใน​โลก​เพื่อ​เป็น​พยาน​ถึง​ความ​จริง ทุก​คน​ที่​อยู่​ฝ่าย​ความ​จริง​จะ​ฟัง​เรา”</verse>
				<verse number="38">ปีลาต​ย้อน​ถาม​ว่า “อะไร​คือ​ความ​จริง” แล้ว​จึง​กลับ​ออก​มา​หา​พวก​ยิว​อีก​ครั้ง​กล่าว​ว่า “เรา​ไม่​พบ​ว่า​เขา​ทำ​ผิด​อะไร</verse>
				<verse number="39">แต่​ธรรมเนียม​ของ​พวก​เจ้า​กำหนด​ให้​เรา​ปล่อย​ตัว​นักโทษ​หนึ่ง​คน​ใน​เทศกาล​ปัสกา พวก​เจ้า​อยาก​ให้​เรา​ปล่อย​ตัว ‘กษัตริย์​ของ​ชาว​ยิว’ ไหม”</verse>
				<verse number="40">พวก​เขา​ตะโกน​กลับ​ไป​ว่า “ไม่ ไม่​ใช่​เขา! ปล่อย​บารับบัส​ให้​เรา!” บารับบัส​ได้​มี​ส่วน​ร่วม​ใน​การ​กบฏ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">จาก​นั้น​ปีลาต​จึง​ให้​เอา​ตัว​พระเยซู​ไป​โบย​ตี</verse>
				<verse number="2">พวก​ทหาร​สาน​มงกุฎ​หนาม​สวม​ที่​ศีรษะ​ของ​พระเยซู และ​สวม​เสื้อ​คลุม​สี​ม่วง​ให้​พระองค์</verse>
				<verse number="3">แล้ว​เข้า​มา​หา​พระองค์​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า​และ​กล่าว​ว่า “ขอ​ให้​กษัตริย์​ของ​ชาว​ยิว จง​เจริญ!” และ​พวก​เขา​ก็​ตบ​หน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="4">ปีลาต​ออก​มา​อีก​ครั้ง​หนึ่ง​และ​กล่าว​กับ​พวก​ยิว​ที่​มา​ชุมนุม​ที่​นั่น​ว่า “ดู​สิ เรา​กำลัง​นำ​ตัว​เขา​ออก​มา เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​รู้​ว่า เรา​ไม่​พบ​ว่า​เขา​ทำ​อะไร​ผิด​ตาม​ข้อ​กล่าวหา”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พระเยซู​ออก​มา พระองค์​สวม​มงกุฎ​หนาม​และ​เสื้อ​คลุม​สี​ม่วง ปีลาต​กล่าว​กับ​พวก​ยิว​ว่า “เขา​อยู่​ที่​นี่​แล้ว!”</verse>
				<verse number="6">ทันที​ที่​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​และ​เจ้าหน้าที่​เห็น​พระเยซู​ก็​ตะโกน​ว่า “ตรึง​ที่​ไม้​กางเขน! ตรึง​ที่​ไม้​กางเขน!” แต่​ปีลาต​ตอบ​ว่า “พวก​ท่าน​รับ​ตัว​เขา​ไป​และ​ตรึง​เขา​ที่​ไม้​กางเขน​เถิด เพราะ​เรา​ไม่​พบ​ว่า​เขา​ทำ​อะไร​ผิด”</verse>
				<verse number="7">พวก​ยิว​ยืนกราน​ว่า “เรา​มี​กฎ​บัญญัติ​และ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​นั้น เขา​ต้อง​ตาย เพราะ​เขา​อ้าง​ตัว​เป็น​พระบุตร​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ปีลาต​ได้ยิน​เช่น​นี้​ก็​ยิ่ง​ตกใจ​กลัว</verse>
				<verse number="9">จึง​กลับ​เข้า​มา​ใน​วัง​และ​ถาม​พระเยซู​ว่า “ท่าน​มา​จาก​ไหน” แต่​พระเยซู​ไม่​ตอบ</verse>
				<verse number="10">ปีลาต​กล่าว​ว่า “ท่าน​ไม่​ยอม​พูด​กับ​เรา​หรือ ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​เรา​มี​อำนาจ​ที่​จะ​ปล่อย​หรือ​ตรึง​ท่าน​ให้​ตาย​ที่​ไม้​กางเขน​ก็​ได้”</verse>
				<verse number="11">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ท่าน​มี​อำนาจ​เหนือ​เรา​ไม่ได้​หาก​เบื้อง​บน​ไม่​มอบ​ให้ ด้วย​เหตุ​นี้​คน​ที่​นำ​ตัว​เรา​มา​ให้​ท่าน​จึง​มี​ความ​ผิด​บาป​ร้ายแรง​กว่า”</verse>
				<verse number="12">นับ​จาก​นั้น ปีลาต​ก็​หา​ทาง​ปล่อย​พระเยซู แต่​พวก​หัวหน้า​ชาว​ยิว​ตะโกน​ไม่​หยุด​ว่า “ถ้า​ท่าน​ปล่อย​ชาย​คน​นี้ ท่าน​ก็​ไม่​ใช่​มิตร​ของ​ซีซาร์ ใคร​ที่​อ้าง​ตัว​เป็น​กษัตริย์​ก็​เป็น​ปฏิปักษ์​กับ​ซีซาร์”</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ปีลาต​ได้ยิน​เช่น​นั้น​ก็​นำ​ตัว​พระเยซู​ออก​มา ปีลาต​นั่ง​บน​บัลลังก์​พิพากษา ใน​บริเวณ​ที่​เรียก​กัน​ว่า ลาน​ศิลา (ภาษา​อารเมค​เรียก​ว่า กับบาธา)</verse>
				<verse number="14">วัน​นั้น​เป็น​วัน​เตรียม​ปัสกา เวลา​ประมาณ​เที่ยง​วัน ปีลาต​กล่าว​กับ​พวก​ยิว​ว่า “นี่​คือ​กษัตริย์​ของ​พวก​ท่าน”</verse>
				<verse number="15">แต่​พวก​เขา​ตะโกน​ว่า “เอา​ตัว​ไป! เอา​ตัว​เขา​ไป! ตรึง​เขา​ที่​ไม้​กางเขน!” ปีลาต​ถาม​ว่า “จะ​ให้​เรา​ตรึง​กษัตริย์​ของ​พวก​ท่าน​ที่​ไม้​กางเขน​หรือ” พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​ตอบ​ว่า “นอกจาก​ซีซาร์​แล้ว​เรา​ไม่​มี​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="16">ใน​ที่สุด​ปีลาต​ก็​มอบ​พระเยซู​ให้​พวก​เขา​ไป​ตรึง​ที่​ไม้​กางเขน พวก​ทหาร​จึง​คุม​ตัว​พระเยซู​ไป</verse>
				<verse number="17">พระองค์​แบก​กางเขน​ของ​พระองค์​ไป​ยัง​สถาน​หัว​กะโหลก (ซึ่ง​ใน​ภาษา​อารเมค​เรียก​ว่า กลโกธา)</verse>
				<verse number="18">ที่​นั่น​พวก​เขา​ตรึง​พระองค์​บน​ไม้​กางเขน​พร้อม​กับ​อีก​สอง​คน​อยู่​คน​ละ​ข้าง และ​พระเยซู​อยู่​ตรง​กลาง</verse>
				<verse number="19">ปีลาต​ให้​เขียน​ป้าย​ติด​ไว้​บน​กางเขน​ว่า เยซู​ชาว​นาซาเร็ธ กษัตริย์​ของ​ชาว​ยิว***</verse>
				<verse number="20">พวก​ยิว​หลาย​คน​อ่าน​ป้าย​นี้ เพราะ​ที่​ซึ่ง​พระเยซู​ถูก​ตรึง​นั้น​อยู่​นอก​เมือง​ใกล้​เยรูซาเล็ม และ​ป้าย​นั้น​เขียน​ไว้​เป็น​ภาษา​อารเมค ลาติน และ​กรีก</verse>
				<verse number="21">พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​ของ​ชาว​ยิว​จึง​คัดค้าน​ปีลาต​ว่า “อย่า​เขียน​ว่า ‘กษัตริย์​ของ​ชาว​ยิว’ แต่​เขียน​ว่า​ชาย​คน​นี้​อ้าง​ตัว​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาว​ยิว”</verse>
				<verse number="22">ปีลาต​ตอบ​ว่า “สิ่ง​ที่​เรา​เขียน​แล้ว ก็​ให้​เป็น​ไป​ตาม​นั้น”</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พวก​ทหาร​ตรึง​พระเยซู​ที่​ไม้​กางเขน​แล้ว จึง​เอา​เสื้อ​คลุม​ของ​พระองค์​มา​แบ่ง​เป็น​สี่​ส่วน ได้​ไป​คน​ละ​ส่วน เหลือ​ไว้​แต่​เสื้อผ้า​ชั้น​ใน​ซึ่ง​ไม่​มี​ตะเข็บ แต่​ทอ​เป็น​ผืน​เดียว​ตั้งแต่​บน​จด​ล่าง</verse>
				<verse number="24">พวก​เขา​พูด​กัน​ว่า “อย่า​ฉีก​แบ่ง​เลย ให้​เรา​จับ​ฉลาก​กัน​ว่า​ใคร​จะ​ได้​เสื้อ​ตัว​นี้” ทั้ง​นี้​เพื่อ​จะ​เป็น​จริง​ตาม​พระคัมภีร์​ที่​ว่า “พวก​เขา​เอา​เครื่อง​นุ่ง​ห่ม​ของ​ข้าพเจ้า​มา​แบ่ง​กัน และ​เอา​เสื้อ​ผ้า​ของ​ข้าพเจ้า​มา​จับ​ฉลาก” และ​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พวก​ทหาร​ทำ​กัน</verse>
				<verse number="25">คน​ที่​ยืน​อยู่​ข้าง​ไม้​กางเขน​ของ​พระเยซู​ได้แก่ แม่​และ​น้า​สาว​ของ​พระองค์ มารีย์​ภรรยา​ของ​โคลปัส และ​มารีย์​ชาว​มักดาลา</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​พระเยซู​เห็น​แม่​ของ​พระองค์​และ​สาวก​ที่​รัก​ยืน​อยู่​ใกล้​ๆ จึง​พูด​กับ​แม่​ของ​พระองค์​ว่า “หญิง​เอ๋ย นี่​คือ​ลูก​ชาย​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="27">และ​พูด​กับ​สาวก​คน​นั้น​ว่า “นี่​คือ​แม่​ของ​เจ้า” นับ​จาก​นั้น​มา สาวก​คน​นี้​ก็​รับ​แม่​ของ​พระองค์​มา​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="28">ต่อมา​เมื่อ​พระองค์​รู้​ว่า​ทุก​สิ่ง​สำเร็จ​ครบ​ถ้วน​แล้ว และ​เพื่อ​จะ​เป็น​จริง​ตาม​พระคัมภีร์ พระเยซู​พูด​ว่า “เรา​กระหาย​น้ำ”</verse>
				<verse number="29">ที่​นั่น​มี​ภาชนะ​ใส่​เหล้า​องุ่น​เปรี้ยว​ตั้ง​อยู่ พวก​เขา​จึง​เอา​ฟองน้ำ​จุ่ม​เหล้า​นั้น​เสียบ​ปลาย​ไม้​หุสบ​ชู​ขึ้น​ถึง​ริมฝีปาก​ของ​พระเยซู</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​เปรี้ยว​แล้ว พระเยซู​พูด​ว่า “สำเร็จ​แล้ว” พระองค์​ก็​ก้ม​ศีรษะ​ลง​สิ้น​ใจ</verse>
				<verse number="31">วัน​นั้น​เป็น​วัน​เตรียม​และ​รุ่งขึ้น​จะ​เป็น​วัน​สะบาโต​พิเศษ เนื่องจาก​พวก​หัวหน้า​ชาว​ยิว​ไม่​ต้องการ​ให้​ศพ​ค้าง​ไว้​บน​ไม้​กางเขน​ระหว่าง​วัน​สะบาโต จึง​ขอ​ปีลาต​ให้​ทุบ​ขา​คน​ที่​ถูก​ตรึง​ให้​หัก​และ​เอา​ศพ​ลง​มา</verse>
				<verse number="32">พวก​ทหาร​จึง​มา​ทุบ​ขา​ของ​ชาย​คน​แรก​ที่​ถูก​ตรึง​บน​ไม้​กางเขน แล้ว​ทุบ​ขา​ของ​อีก​คน​หนึ่ง​ให้​หัก​ด้วย</verse>
				<verse number="33">แต่​เมื่อ​มา​ถึง​พระเยซู พวก​เขา​พบ​ว่า​พระองค์​ตาย​แล้ว​จึง​ไม่ได้​ทุบ​ขา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="34">แต่​ทหาร​คน​หนึ่ง​เอา​หอก​แทง​ที่​สีข้าง​ของ​พระเยซู โลหิต​กับ​น้ำ​ก็​ไหล​ออก​มา​ทันที</verse>
				<verse number="35">คน​ที่​เห็น​เหตุการณ์​นี้​ได้​เป็น​พยาน และ​คำ​พยาน​ของ​เขา​เป็น​ความ​จริง เขา​รู้​ว่า​เขา​พูด​ความ​จริง และ​เป็น​พยาน​เพื่อ​พวก​ท่าน​จะ​เชื่อ​ด้วย</verse>
				<verse number="36">สิ่ง​เหล่า​นี้​เกิดขึ้น​เพื่อ​จะ​เป็น​จริง​ตาม​พระคัมภีร์​ที่​ว่า “กระดูก​ของ​เขา​จะ​ไม่​ถูก​หัก​สัก​ชิ้น​เดียว”</verse>
				<verse number="37">และ​พระคัมภีร์​อีก​ตอน​หนึ่ง​ที่​กล่าว​ว่า “พวก​เขา​จะ​มอง​ดู​ผู้​ที่​พวก​เขา​แทง”</verse>
				<verse number="38">หลังจาก​นั้น​โยเซฟ​ชาว​อาริมาเธีย​ได้​ไป​ขอ​รับ​ศพ​พระเยซู​จาก​ปีลาต เขา​เป็น​สาวก​ของ​พระเยซู แต่​ไม่​กล้า​แสดง​ตัว​เพราะ​กลัว​พวก​ยิว เมื่อ​ปีลาต​อนุญาต เขา​ก็​มา​รับ​ศพ​ไป</verse>
				<verse number="39">นิโคเดมัส คน​ที่​เคย​มา​หา​พระเยซู​ตอน​กลาง​คืน​ก็​มา​ร่วม​ด้วย เขา​นำ​เครื่องหอม​คือ มดยอบ​ผสม​กับ​กฤษณา​หนัก​ประมาณ 34 กิโลกรัม​มา</verse>
				<verse number="40">ทั้ง​สอง​เอา​ศพ​ของ​พระเยซู​ลง​มา แล้ว​เอา​แถบ​ผ้า​ลินิน​พัน​ศพ​พร้อม​กับ​เครื่อง​หอม​ตาม​ธรรมเนียม​การ​ฝัง​ศพ​ของ​ชาว​ยิว</verse>
				<verse number="41">ตรง​สถานที่​ซึ่ง​พระเยซู​ถูก​ตรึง​มี​สวน​แห่ง​หนึ่ง และ​ใน​สวน​มี​อุโมงค์​ใหม่​ที่​ยัง​ไม่​เคย​วาง​ศพ​ใคร​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="42">เนื่องจาก​วัน​นั้น​เป็น​วัน​เตรียม​ของ​พวก​ยิว​และ​อุโมงค์​ก็​อยู่​ใกล้ พวก​เขา​จึง​วาง​ศพ​พระเยซู​ไว้​ที่​นั่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">เช้า​มืด​วัน​แรก​ของ​สัปดาห์​ขณะ​ยัง​มืด​อยู่ มารีย์​ชาว​มักดาลา​ไป​ที่​อุโมงค์​วาง​ศพ และ​เห็น​ว่า​ก้อน​หิน​ถูก​เคลื่อน​ออก​จาก​ปาก​อุโมงค์​แล้ว</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น​เธอ​จึง​วิ่ง​มา​บอก​ซีโมน​เปโตร​กับ​สาวก​คน​ที่​พระเยซู​รัก​ว่า “พวก​เขา​เอา​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ออก​จาก​อุโมงค์​แล้ว และ​เรา​ไม่​รู้​ว่า​เขา​เอา​พระองค์​ไป​ไว้​ที่ไหน”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​เปโตร​กับ​สาวก​คน​นั้น​จึง​รีบ​ไป​ที่​อุโมงค์</verse>
				<verse number="4">ทั้ง​สอง​คน​วิ่ง​ไป แต่​สาวก​คน​นั้น​วิ่ง​เร็ว​กว่า​เปโตร จึง​ไป​ถึง​อุโมงค์​ก่อน</verse>
				<verse number="5">เขา​ก้ม​ลง​มอง​และ​เห็น​แถบ​ผ้า​ลินิน​วาง​อยู่ แต่​ไม่ได้​เข้า​ไป</verse>
				<verse number="6">จาก​นั้น​ซีโมน​เปโตร​ซึ่ง​ตาม​หลัง​มา ได้​วิ่ง​ตรง​เข้า​ไป​ใน​อุโมงค์ เขา​เห็น​แถบ​ผ้า​ลินิน​วาง​อยู่</verse>
				<verse number="7">และ​ผ้า​พัน​ศีรษะ​ของ​พระเยซู​พับ​วาง​ไว้​ต่างหาก</verse>
				<verse number="8">ใน​ที่สุด​สาวก​คน​นั้น​ซึ่ง​มา​ถึง​อุโมงค์​ก่อน​ก็​เข้า​มา​ข้าง​ใน​ด้วย เขา​เห็น​และ​เชื่อ</verse>
				<verse number="9">(พวก​เขา​ยัง​ไม่​เข้าใจ​ข้อ​พระคัมภีร์​ที่​ว่า​พระเยซู​ต้อง​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย)</verse>
				<verse number="10">แล้ว​สาวก​ทั้ง​สอง​ก็​กลับ​ไป​บ้าน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="11">แต่​มารีย์​ยืน​ร้องไห้​ด้าน​นอก​อุโมงค์ ขณะ​ร้องไห้​อยู่ เธอ​ก้ม​ลง​มอง​เข้า​ไป​ใน​อุโมงค์</verse>
				<verse number="12">และ​เห็น​ทูตสวรรค์​สอง​องค์​สวม​ชุด​สี​ขาว​นั่ง​อยู่​ตรง​ที่​ศพ​ของ​พระเยซู​เคย​วาง​ไว้ องค์​หนึ่ง​อยู่​ตรง​ด้าน​ศีรษะ อีก​องค์​อยู่​ตรง​ด้าน​เท้า</verse>
				<verse number="13">ทูตสวรรค์​ทั้ง​สอง​ถาม​มารีย์​ว่า “หญิง​เอ๋ย เจ้า​ร้องไห้​ทำไม” มารีย์​ตอบ​ว่า “พวก​เขา​เอา​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​ไป​แล้ว และ​ข้าพเจ้า​ไม่​รู้​ว่า​เขา​เอา​พระองค์​ไป​ไว้​ที่ไหน”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​มารีย์​ก็​หัน​กลับ​มา และ​เห็น​พระเยซู​ยืน​อยู่​ที่​นั่น แต่​ไม่​รู้​ว่า​เป็น​พระเยซู</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ถาม​ว่า “หญิง​เอ๋ย เจ้า​ร้องไห้​ทำไม เจ้า​กำลัง​ตาม​หา​ใคร​หรือ” มารีย์​คิด​ว่า​พระองค์​เป็น​คน​สวน​จึง​ตอบ​ว่า “นายท่าน ถ้า​ท่าน​เอา​พระองค์​ไป ขอ​บอก​ข้าพเจ้า​ว่า​ท่าน​เอา​พระองค์​ไป​ไว้​ที่ไหน ข้าพเจ้า​จะ​ได้​ไป​รับ​พระองค์”</verse>
				<verse number="16">พระเยซู​พูด​กับ​เธอ​ว่า “มารีย์” มารีย์​หัน​กลับ​มา​หา​พระองค์ และ​ร้อง​ออก​มา​เป็น​ภาษา​อารเมค​ว่า “รับโบนี!” (หมายถึง อาจารย์)</verse>
				<verse number="17">พระเยซู​พูด​ว่า “อย่า​หน่วง​เหนี่ยว​เรา​ไว้ เพราะ​เรา​ยัง​ไม่ได้​ถูก​รับ​ขึ้น​ไป​หา​พระบิดา จง​ไป​หา​พวก​พี่​น้อง​ของ​เรา และ​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘เรา​กำลัง​จะ​ถูก​รับ​ขึ้น​ไป​หา​พระบิดา​ของ​เรา​และ​พระบิดา​ของ​พวก​เจ้า ไป​หา​พระเจ้า​ของ​เรา​และ​พระเจ้า​ของ​พวก​เจ้า’ ”</verse>
				<verse number="18">มารีย์​ชาว​มักดาลา​จึง​ไป​บอก​ข่าว​แก่​พวก​สาวก​ว่า “ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​แล้ว!” และ​เล่า​ถึง​สิ่ง​ที่​พระองค์​ได้​พูด​กับ​เธอ</verse>
				<verse number="19">ตอน​เย็น​ของ​วัน​ต้น​สัปดาห์​นั้น เมื่อ​พวก​สาวก​มา​อยู่​ด้วย​กัน พวก​เขา​ปิด​ประตู​ลงกลอน​เพราะ​กลัว​พวก​หัวหน้า​ชาว​ยิว พระเยซู​เข้า​มา​ยืน​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เขา​และ​พูด​ว่า “สันติสุข​จง​อยู่​กับ​พวก​เจ้า”</verse>
				<verse number="20">หลังจาก​พูด​จบ​แล้ว พระองค์​ก็​ให้​พวก​เขา​ดู​มือ​และ​สีข้าง​ของ​พระองค์ เมื่อ​พวก​สาวก​เห็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​แล้ว จึง​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​พูด​อีก​ว่า “สันติสุข​จง​อยู่​กับ​พวก​เจ้า​เถิด เหมือน​ที่​พระบิดา​ได้​ส่ง​เรา​มา เรา​จะ​ส่ง​พวก​เจ้า​ไป”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​กล่าว​ดังนั้น​แล้ว พระองค์​ระบาย​ลม​หายใจ​เหนือ​พวก​เขา​พร้อม​กล่าว​ว่า “จง​รับ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​เถิด</verse>
				<verse number="23">ถ้า​พวก​เจ้า​อภัย​บาป​ของ​คน​ใด ความ​บาป​ของ​เขา​ก็​ได้​รับ​การ​อภัย ถ้า​พวก​เจ้า​ไม่​อภัย พวก​เขา​ก็​ไม่ได้​รับ​การ​อภัย”</verse>
				<verse number="24">ฝ่าย​โธมัส (ที่​เรียก​กัน​ว่า ดิไดมัส) หนึ่ง​ใน​สาวก​สิบสอง​คน​ซึ่ง​ไม่ได้​อยู่​ด้วย​ตอน​ที่​พระเยซู​มา</verse>
				<verse number="25">ดังนั้น​สาวก​คน​อื่น​ๆ จึง​บอก​เขา​ว่า “พวก​เรา​ได้​เห็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​แล้ว!” แต่​โธมัส​กล่าว​กับ​พวก​เขา​ว่า “ถ้า​ข้า​ไม่ได้​เห็น​รอย​ตะปู​ที่​มือ ไม่ได้​เอา​นิ้ว​แยง​ที่​รู​ตะปู และ​ไม่ได้​เอา​มือ​แยง​ที่​สีข้าง​ของ​พระองค์ ข้า​ก็​จะ​ไม่​ยอม​เชื่อ”</verse>
				<verse number="26">สัปดาห์​ต่อมา พวก​สาวก​อยู่​ด้วย​กัน​ใน​บ้าน​หลัง​นั้น​อีก โธมัส​ก็​อยู่​กับ​พวก​เขา ทั้ง​ๆ ที่​ปิด​ประตู​ลงกลอน​อยู่ แต่​พระเยซู​ก็​เข้า​มา​ยืน​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เขา​และ​พูด​ว่า “สันติสุข​จง​อยู่​กับ​พวก​เจ้า​เถิด”</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​โธมัส​ว่า “ยื่น​นิ้ว​มา​ที่​นี่ ดู​มือ​ของ​เรา ยื่น​มือ​มา​แยง​ที่​สีข้าง​ของ​เรา หยุด​สงสัย​และ​จง​เชื่อ​เถิด”</verse>
				<verse number="28">โธมัส​พูด​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า​และ​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="29">แล้ว​พระเยซู​บอก​เขา​ว่า “เพราะ​เจ้า​ได้​เห็น​เรา เจ้า​จึง​เชื่อ พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​ไม่​เห็น​แต่​ก็​ยัง​เชื่อ”</verse>
				<verse number="30">พระเยซู​ทำ​หมาย​สำคัญ​อื่น​ๆ อีก​มากมาย​ต่อหน้า​พวก​สาวก ซึ่ง​ไม่ได้​บันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​เล่ม​นี้</verse>
				<verse number="31">แต่​ที่​บันทึก​เรื่อง​เหล่า​นี้​ไว้​ก็​เพื่อ​พวก​ท่าน​จะ​ได้​เชื่อ​ว่า ​พระเยซู​เป็น​พระเมสสิยาห์ พระบุตร​ของ​พระเจ้า และ​โดย​ความ​เชื่อ ท่าน​จะ​ได้​มี​ชีวิต​ใน​นาม​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ภาย​หลัง​พระเยซู​ได้​ปรากฏ​ต่อ​พวก​สาวก​อีก​ครั้ง​ที่​ทะเล​กาลิลี เหตุการณ์​เป็น​ไป​ดัง​นี้​คือ</verse>
				<verse number="2">ซีโมน​เปโตร โธมัส (ที่​เรียก​กัน​ว่า ดิไดมัส) นาธานาเอล​จาก​เมือง​คานา​ใน​แคว้น​กาลิลี ลูก​ชาย​ทั้ง​สอง​ของ​เศเบดี และ​สาวก​อีก​สอง​คน​อยู่​ด้วย​กัน</verse>
				<verse number="3">ซีโมน​เปโตร​บอก​พวก​เขา​ว่า “เรา​จะ​ออก​ไป​จับ​ปลา” พวก​นั้น​พูด​ว่า “เรา​จะ​ไป​ด้วย” พวก​เขา​จึง​ออก​ไป​และ​ลง​เรือ แต่​ทั้ง​คืน​ไม่ได้​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="4">ตอน​เช้าตรู่ พระเยซู​ยืน​อยู่​ที่​ฝั่ง แต่​เหล่า​สาวก​ไม่​รู้​ว่า​เป็น​พระเยซู</verse>
				<verse number="5">พระเยซู​ตะโกน​ถาม​ว่า “เพื่อน​เอ๋ย ไม่​มี​ปลา​เลย​หรือ” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ไม่​มี”</verse>
				<verse number="6">พระองค์​พูด​ว่า “ทอด​อวน​ลง​ที่​ด้าน​ขวา​ของ​เรือ และ​พวก​ท่าน​จะ​ได้​ปลา​บ้าง” เมื่อ​พวก​เขา​ทอด​อวน​ก็​ได้​ปลา​มากมาย​จน​ลาก​อวน​ไม่​ขึ้น</verse>
				<verse number="7">แล้ว​สาวก​คน​ที่​พระเยซู​รัก​จึง​พูด​กับ​เปโตร​ว่า “นั่น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า!” ทันที​ที่​ซีโมน​เปโตร​ได้ยิน​เขา​พูด​ว่า “นั่น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า” เปโตร​รีบ​คว้า​เสื้อ​ตัว​นอก​มา​สวม (เพราะ​ตอน​แรก​ถอด​ไว้) แล้ว​กระโดด​ลง​น้ำ</verse>
				<verse number="8">สาวก​คน​อื่น​ๆ นั่ง​เรือ​ตาม​มา พร้อม​ทั้ง​ลาก​อวน​ที่​มี​ปลา​ติด​เต็ม​มา​ด้วย เพราะ​พวก​เขา​อยู่​ไม่​ไกล​จาก​ฝั่ง คือ​ประมาณ 90 เมตร​เท่านั้น</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​พวก​เขา​ขึ้น​ฝั่ง​ก็​เห็น​ถ่าน​ติด​ไฟ​มี​ปลา​ปิ้ง​อยู่​และ​มี​ขนมปัง</verse>
				<verse number="10">พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “เอา​ปลา​ที่​พวก​เจ้า​เพิ่ง​จับ​ได้​มา​บ้าง”</verse>
				<verse number="11">ซีโมน​เปโตร​จึง​ปีน​ขึ้น​เรือ​แล้ว​ลาก​อวน​มา​ที่​ฝั่ง มี​ปลา​ใหญ่​เต็ม​อวน​นับ​ได้ 153 ตัว แม้​มี​ปลา​มาก​ขนาด​นั้น​อวน​ก็​ไม่​ขาด</verse>
				<verse number="12">พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “มา​กิน​อาหาร​เช้า​กัน​เถิด” ไม่​มี​สาวก​คน​ไหน​กล้า​ถาม​ว่า “ท่าน​เป็น​ใคร” พวก​เขา​รู้​อยู่​แล้ว​ว่า​เป็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="13">พระเยซู​หยิบ​ขนมปัง​และ​ยื่น​ให้​พวก​เขา พระองค์​หยิบ​ปลา​และ​ทำ​อย่าง​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="14">นี่​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม​ที่​พระเยซู​ปรากฏ​ต่อ​พวก​สาวก หลังจาก​พระองค์​ถูก​ทำ​ให้​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​แล้ว</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​กิน​อาหาร​เสร็จ​แล้ว พระเยซู​พูด​กับ​ซีโมน​เปโตร​ว่า “ซีโมน​ลูก​ชาย​ยอห์น เจ้า​รัก​เรา​ยิ่ง​กว่า​สิ่ง​เหล่า​นี้​จริง​ๆ หรือ” เขา​พูด​ว่า “ใช่ องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระองค์​รู้​ว่า​ข้าพเจ้า​รัก​พระองค์” พระเยซู​พูด​ว่า “จง​เลี้ยงดู​ลูก​แกะ​ทั้งหลาย​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="16">พระเยซู​พูด​อีก​ครั้ง​หนึ่ง​ว่า “ซีโมน​ลูก​ชาย​ยอห์น เจ้า​รัก​เรา​จริง​ๆ หรือ” เขา​ตอบ​ว่า “ใช่ องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระองค์​รู้​ว่า​ข้าพเจ้า​รัก​พระองค์” พระเยซู​พูด​ว่า “จง​ดูแล​ฝูง​แกะ​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="17">พระองค์​พูด​กับ​เขา​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม​ว่า “ซีโมน​ลูก​ชาย​ยอห์น เจ้า​รัก​เรา​หรือ” เปโตร​รู้สึก​ปวด​ใจ เพราะ​พระเยซู​ถาม​เขา​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม​ว่า “เจ้า​รัก​เรา​หรือ” เขา​ตอบ​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระองค์​รู้​ทุก​อย่าง พระองค์​รู้​ว่า​ข้าพเจ้า​รัก​พระองค์” พระเยซู​พูด​ว่า “จง​เลี้ยงดู​ฝูง​แกะ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="18">เรา​บอก​ความ​จริง​แก่​เจ้า​ว่า เมื่อ​เจ้า​ยัง​หนุ่ม เจ้า​แต่งตัว​เอง​และ​ไป​ไหน​มา​ไหน​ตาม​ที่​เจ้า​ต้องการ แต่​เมื่อ​เจ้า​แก่ เจ้า​จะ​เหยียด​มือ​ออก คน​อื่น​จะ​มา​แต่งตัว​ให้​และ​นำ​ไป​ยัง​ที่​ซึ่ง​เจ้า​ไม่​อยาก​ไป”</verse>
				<verse number="19">พระเยซู​พูด​เช่น​นี้​เพื่อ​ชี้​ให้​เห็น​ว่า​เปโตร​จะ​ถวาย​เกียรติ​แด่​พระเจ้า​ด้วย​การ​ตาย​อย่างไร แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​เขา​ว่า “จง​ตาม​เรา​มา”</verse>
				<verse number="20">เปโตร​หัน​มา​เห็น​สาวก​ที่​พระเยซู​รัก​กำลัง​ตาม​มา (นี่​เป็น​สาวก​คน​เดียว​กับ​ที่​เอน​กาย​พิง​พระเยซู​ใน​ระหว่าง​อาหาร​ค่ำ​มื้อ​นั้น​และ​ถาม​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ใคร​คือ​คน​ที่​จะ​ทรยศ​พระองค์”)</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​เปโตร​เห็น​เขา​จึง​ถาม​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า แล้ว​คน​นี้​ล่ะ”</verse>
				<verse number="22">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ถ้า​เรา​ต้องการ​ให้​เขา​มี​ชีวิต​อยู่​จน​เรา​กลับ​มา จะ​เกี่ยว​อะไร​กับ​เจ้า เจ้า​ต้อง​ตาม​เรา​มา”</verse>
				<verse number="23">เพราะ​เหตุ​นี้​จึง​มี​คำ​เล่าลือ​ไป​ใน​หมู่​ผู้​เชื่อ​ว่า สาวก​คน​นี้​จะ​ไม่​ตาย แต่​พระเยซู​ไม่ได้​พูด​ว่า​เขา​จะ​ไม่​ตาย พระองค์​พูด​เพียง​ว่า “ถ้า​เรา​ต้องการ​ให้​เขา​มี​ชีวิต​อยู่​จน​เรา​กลับ​มา จะ​เกี่ยว​อะไร​กับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="24">สาวก​คน​นี้​เอง​ที่​เป็น​พยาน​ถึง​เหตุการณ์​เหล่า​นี้​และ​บันทึก​ไว้ พวก​เรา​รู้​ว่า​คำ​พยาน​ของ​เขา​เป็น​ความ​จริง</verse>
				<verse number="25">พระเยซู​ได้​กระทำ​สิ่ง​อื่น​ๆ อีก​หลาย​อย่าง ถ้า​จะ​เขียน​ไว้​ทุก​อย่าง ข้าพเจ้า​คิด​ว่า แม้​โลก​ทั้ง​ใบ​ก็​ไม่​มี​ที่​พอ​สำหรับ​เก็บ​หนังสือ​ที่​จะ​เขียน​ขึ้น​นั้น</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="44">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เรียน​ท่าน​เธโอฟีลัส ใน​หนังสือ​เล่ม​ก่อน ข้าพเจ้า​ได้​เขียน​เกี่ยว​กับ​ทุก​สิ่ง​ที่​พระเยซู​เริ่ม​ทำ​และ​สั่ง​สอน</verse>
				<verse number="2">จน​ถึง​วัน​ที่​พระเจ้า​รับ​พระองค์​ขึ้น​สู่​สวรรค์ หลัง​จาก​สั่ง​ผ่าน​ทาง​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​แก่​เหล่า​อัครทูต​ที่​พระองค์​เลือก​ไว้</verse>
				<verse number="3">หลัง​จาก​พระองค์​ทน​ทุกข์​แล้ว ก็​ได้​แสดง​พระองค์​แก่​พวก​เขา และ​ให้​หลักฐาน​น่า​เชื่อถือ​มากมาย​ว่า​พระองค์​มี​ชีวิต​อยู่ พระองค์​ปรากฏ​ตัว​และ​พูด​เรื่อง​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​กับ​พวก​เขา​ตลอด​สี่​สิบ​วัน</verse>
				<verse number="4">ครั้ง​หนึ่ง​ขณะ​กิน​อาหาร​ร่วม​กัน พระองค์​สั่ง​พวก​สาวก​ว่า “อย่า​ออก​จาก​เยรูซาเล็ม แต่​จง​รอ​รับ​ของ​ประทาน​ที่​พระบิดา​สัญญา ตาม​ที่​พวก​เจ้า​เคย​ได้ยิน​เรา​พูด​ไว้</verse>
				<verse number="5">ยอห์น​นั้น​ให้​บัพติศมา​ด้วย น้ำ แต่​อีก​ไม่​กี่​วัน​พวก​เจ้า​จะ​ได้​รับ​บัพติศมา​ด้วย พระวิญญาณ​บริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​อยู่​กัน​พร้อม​หน้า พวก​เขา​จึง​ถาม​พระองค์​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ตอน​นี้​พระองค์​กำลัง​จะ​กอบ​กู้​อาณาจักร​ให้​อิสราเอล​หรือ”</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ตอบ​ว่า “ไม่​ใช่​ธุระ​ที่​พวก​เจ้า​จะ​รู้​วัน​เวลา​ที่​พระบิดา​กำหนด​ไว้​ด้วย​สิทธิ​อำนาจ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">แต่​พวก​เจ้า​จะ​ได้​รับ​ฤทธิ์เดช เมื่อ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​มา​อยู่​เหนือ​เจ้า และ​พวก​เจ้า​จะ​เป็น​พยาน​ของ​เรา​ใน​เยรูซาเล็ม ทั่ว​แคว้น​ยูเดีย​กับ​สะมาเรีย จน​ถึง​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก”</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​กล่าว​ดัง​นี้​แล้ว พระองค์​ก็​ถูก​รับ​ขึ้น​สู่​สวรรค์​ไป​ต่อ​หน้า​ต่อ​ตา​พวก​เขา มี​เมฆ​คลุม​พระองค์​จน​พวก​เขา​มอง​ไม่​เห็น</verse>
				<verse number="10">ขณะ​ที่​พวก​เขา​กำลัง​เพ่ง​มอง​พระองค์​ขึ้น​ไป​นั้น พลัน​มี​ชาย​สอง​คน​สวม​ชุด​ขาว​มา​ยืน​อยู่​ข้าง​ๆ</verse>
				<verse number="11">และ​พูด​ว่า “ชาว​กาลิลี ยืน​มอง​ฟ้า​อยู่​ทำไม พระเยซู​องค์​นี้​ซึ่ง​ถูก​รับ​ขึ้น​สวรรค์​ไป​จาก​พวก​เจ้า จะ​กลับ​มา​อีก​เหมือน​ที่​พวก​เจ้า​เห็น​พระองค์​ขึ้น​ไป”</verse>
				<verse number="12">จาก​นั้น​อัครทูต​ก็​ลง​จาก​ภูเขา​ที่​เรียก​ว่า​มะกอกเทศ​เพื่อ​กลับ​เยรูซาเล็ม ซึ่ง​ระยะ​ทาง​เท่ากับ​ที่​ให้​เดิน​ได้​ใน​วัน​สะบาโต</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พวก​เขา​มา​ถึง​ก็​ขึ้น​ไป​ห้อง​พัก​ชั้น​บน คน​ที่​พัก​มี เปโตร ยอห์น ยากอบ และ​อันดรูว์ ฟีลิป และ​โธมัส บารโธโลมิว และ​มัทธิว ยากอบ​ลูก​ชาย​ของ​อัลเฟอัส และ ซีโมน​พรรค​ชาติ​นิยม และ​ยูดาส​ลูก​ชาย​ของ​ยากอบ</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​ร่วม​ใจ​กัน​อธิษฐาน​พร้อม​กับ​พวก​ผู้​หญิง มารีย์​แม่​ของ​พระเยซู และ​พวก​น้อง​ชาย​ของ​พระองค์​อยู่​เสมอ</verse>
				<verse number="15">ใน​ช่วง​เวลา​นั้น​เปโตร​ยืน​ขึ้น​ท่ามกลาง​ผู้​เชื่อ (ประมาณ 120 คน)</verse>
				<verse number="16">และ​กล่าว​ว่า “พี่​น้อง​ทั้งหลาย พระคัมภีร์​ต้อง​เป็น​จริง​ตาม​ที่​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ได้​กล่าว​ผ่าน​กษัตริย์​ดาวิด​นาน​มา​แล้ว เรื่อง​ยูดาส​ที่​นำ​คน​ไป​จับ​พระเยซู</verse>
				<verse number="17">ยูดาส​เคย​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​กลุ่ม​เรา และ​มี​ส่วน​ร่วม​ใน​พันธกิจ​นี้”</verse>
				<verse number="18">(ยูดาส​เอา​เงิน​ที่​ได้​จาก​การ​ทำ​ชั่ว​นี้​ไป​ซื้อ​ที่​นา แล้ว​ก็​ล้ม​หัว​ฟาด​ท้อง​แตก​ไส้​ทะลัก​ออก​มา​หมด</verse>
				<verse number="19">ทุก​คน​ใน​เยรูซาเล็ม​รู้​เรื่อง​นี้​จึง​เรียก​ที่ดิน​นั้น​ใน​ภาษา​ตน​ว่า อาเคลดามา หมายถึง​ที่​นา​เลือด)</verse>
				<verse number="20">เปโตร​กล่าว​ว่า “มี​เขียน​ใน​หนังสือ​สดุดี​ไว้​ว่า ‘ให้​ที่​อยู่​ของ​เขา​รกร้าง อย่า​ให้​มี​ใคร​อาศัย​อยู่​ใน​นั้น’ และ ‘ให้​คน​อื่น​ขึ้น​เป็น​ผู้นำ​แทน​เขา’</verse>
				<verse number="21">ฉะนั้น เรา​จำเป็น​ต้อง​เลือก​คน​หนึ่ง​ที่​ได้​อยู่​กับ​เรา ตลอด​ช่วง​ที่​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อยู่​ท่ามกลาง​เรา</verse>
				<verse number="22">คือ​ตั้งแต่​พระเยซู​ได้​รับ​บัพติศมา​จาก​ยอห์น​จน​ถึง​วัน​ที่​พระองค์​ถูก​รับ​ขึ้น​สู่​สวรรค์ คน​นี้​จะ​ต้อง​เป็น​พยาน​ร่วม​กับ​เรา​ว่า พระองค์​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย​แล้ว”</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น​พวก​เขา​เสนอ​ชื่อ​ผู้​ชาย​สอง​คน​คือ โยเซฟ​ที่​เรียก​ว่า​บารซับบาส (หรือ​ที่​รู้จัก​กัน​ว่า ยุสทัส) และ​มัทธีอัส</verse>
				<verse number="24">แล้ว​อธิษฐาน​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระองค์​รู้​ถึง​จิต​ใจ​ของ​ทุก​คน โปรด​แสดง​ให้​เรา​รู้​ว่า​ใน​สอง​คน​นี้ พระองค์​เลือก​ใคร</verse>
				<verse number="25">ให้​รับ​ช่วง​ต่อ​พันธกิจ​ของ​อัครทูต ซึ่ง​ยูดาส​ละทิ้ง​และ​ไป​ที่​ที่​เขา​สมควร​อยู่​แล้ว”</verse>
				<verse number="26">จาก​นั้น​พวก​เขา​จับ​ฉลาก​ได้​ชื่อ​มัทธีอัส จึง​นับ​เขา​รวม​กับ​อัครทูต​อีก​สิบ​เอ็ด​คน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เมื่อ​ถึง​วัน​เพ็นเทคอสต์ อัครทูต​ทั้งหมด​มา​รวม​กัน​อยู่​ที่​เดียว</verse>
				<verse number="2">ทัน​ใด​นั้น ก็​มี​เสียง​จาก​ฟ้า​เหมือน​เสียง​พายุ​ดัง​สนั่น​ไป​ทั่ว​ทั้ง​บ้าน​ที่​เขา​นั่ง​กัน​อยู่</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​เห็น​บาง​สิ่ง​ที่​เหมือน​เปลว​ไฟ​รูปร่าง​คล้าย​ลิ้น กระจาย​ออก​ไป​อยู่​เหนือ​พวก​เขา​แต่​ละ​คน</verse>
				<verse number="4">ทุก​คน​ได้​รับ​การ​เติม​เต็ม​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ และ​เริ่ม​พูด​ภาษา​อื่น​ๆ ตาม​ที่​พระวิญญาณ​ให้​เขา​พูด​ได้</verse>
				<verse number="5">มี​คน​ยิว​จาก​ทุก​ชาติ​ทั่ว​ใต้​ฟ้า ผู้​เกรงกลัว​พระเจ้า​มา​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​ขณะ​นั้น</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​นี้​ฝูงชน​ก็​มา​มุง​ดู​ด้วย​ความ​งุนงง​สงสัย เพราะ​ต่าง​คน​ก็​ได้ยิน​พวก​เขา​พูด​ภาษา​ของ​พวก​ตน</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​จึง​ถาม​กัน​ด้วย​ความ​อัศจรรย์​ใจ​มาก​ว่า “คน​ที่​กำลัง​พูด​อยู่​เป็น​ชาว​กาลิลี​ทุก​คน​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="8">ทำไม​เรา​แต่​ละ​คน​ถึง​ได้ยิน​เขา​พูด​ภาษา​ท้อง​ถิ่น​ของ​เรา​ล่ะ</verse>
				<verse number="9">ทั้ง​ชาว​ปารเธีย ชาว​มีเดีย และ​ชาว​เอลาม คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมโสโปเตเมีย ยูเดีย​และ​คัปปาโดเซีย ปอนทัส​และ​เอเชีย</verse>
				<verse number="10">ฟรีเจีย​และ​ปัมฟีเลีย อียิปต์​และ​บาง​ส่วน​ใน​ลิเบีย​ใกล้​กับ​ไซรีน ผู้​มา​เยือน​จาก​โรม</verse>
				<verse number="11">(ทั้ง​ชาว​ยิว​กับ​คน​ที่​เปลี่ยน​มา​นับถือ​ศาสนา​ยิว) ชาว​เกาะ​ครีต และ​ชาว​อาหรับ พวก​เรา​ได้ยิน​เขา​พูด​ถึง​สิ่ง​มหัศจรรย์​ต่าง​ๆ ที่​พระเจ้า​ทำ​เป็น​ภาษา​ของ​เรา​เอง”</verse>
				<verse number="12">ผู้​คน​ประหลาด​ใจ​และ​สับสน ถาม​กัน​ว่า “นี่​หมายถึง​อะไร”</verse>
				<verse number="13">แต่​บาง​คน​ก็​ล้อเลียน​ว่า “พวก​นั้น​เมา​เหล้า​องุ่น”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​เปโตร​ยืน​ขึ้น​กับ​อัครทูต​สิบ​เอ็ด​คน กล่าว​ขึ้น​กับ​ฝูง​ชน​ด้วย​เสียง​ดัง​ว่า “พี่​น้อง​ชาว​ยิว​และ​ทุก​ท่าน​ที่​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม ข้าพเจ้า​ขอ​ชี้แจง​เรื่อง​นี้​กับ​ท่าน ตั้งใจ​ฟัง​สิ่ง​ที่​จะ​พูด​ให้​ดี</verse>
				<verse number="15">คน​เหล่า​นี้​ไม่​ได้​เมา​อย่าง​ที่​ท่าน​คิด เพราะ​นี่​เพิ่ง​จะ​เก้า​โมง​เช้า​เท่านั้น</verse>
				<verse number="16">แต่​เหตุการณ์​นี้​เป็น​ไป​ตาม​ที่​ผู้​เผย​พระวจนะ​โยเอล​กล่าว​ไว้​ว่า</verse>
				<verse number="17">‘พระเจ้า​พูด​ว่า​ใน​วาระ​สุดท้าย เรา​จะ​เท​พระวิญญาณ​ลง​มา​เหนือ​คน​ทั้ง​ปวง ลูก​ชาย​และ​ลูก​สาว​ของ​เจ้า​จะ​เผย​พระวจนะ คน​หนุ่ม​จะ​เห็น​นิมิต คน​ชรา​จะ​ฝัน​เห็น</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ถึง​เวลา​นั้น เรา​จะ​เท​วิญญาณ​ของ​เรา ลง​มา​เหนือ​ผู้​รับใช้​ของ​เรา ทั้ง​ชาย​และ​หญิง และ​เขา​จะ​เผย​พระวจนะ</verse>
				<verse number="19">เรา​จะ​แสดง​การ​อัศจรรย์​ใน​สวรรค์​เบื้อง​บน และ​หมาย​สำคัญ​ใน​โลก​เบื้อง​ล่าง เป็น​เลือด ไฟ และ​ควัน​ทึบ</verse>
				<verse number="20">ดวง​อาทิตย์​จะ​มืดมิด และ​ดวง​จันทร์​จะ​กลาย​เป็น​สี​เลือด ก่อน​จะ​ถึง​วัน​อัน​ยิ่งใหญ่​และ​เปี่ยม​ด้วย​สง่า​ราศี​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="21">และ​ทุก​คน​ที่​ร้อง​ออก​นาม ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​ได้​รับ​ความ​รอด’</verse>
				<verse number="22">พี่​น้อง​ชาว​อิสราเอล ขอ​จง​ฟัง​เรื่อง​นี้ พระเยซู​ชาว​นาซาเร็ธ​คือ​ผู้​ที่​พระเจ้า​รับ​รอง โดย​ปาฏิหาริย์ การ​อัศจรรย์​และ​หมาย​สำคัญ​ต่าง​ๆ ที่​พระเจ้า​ได้​ทำ​ผ่าน​พระองค์​ท่าม​กลาง​พวก​ท่าน​อย่าง​ที่​ท่าน​รู้​กัน​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​ผู้​นี้​พระเจ้า​มอบ​ให้​ท่าน​ตาม​ที่​พระองค์​วาง​แผน​และ​รู้​ล่วง​หน้า และ​ท่าน​ก็​ฆ่า​พระองค์​โดย​การ​ตรึง​ที่​ไม้​กางเขน ด้วย​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พวก​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="24">แต่​พระเจ้า​ทำ​ให้​พระองค์​ฟื้น​ขึ้น ให้​พ้น​จาก​ความ​ทุกข์​ทรมาน​แห่ง​ความ​ตาย เพราะ​ความ​ตาย​เหนี่ยว​รั้ง​พระองค์​ไว้​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="25">ดาวิด​ได้​พูด​ถึง​พระองค์​ว่า ‘ข้าพเจ้า​เห็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ตรง​หน้า​เสมอ เพราะ​พระองค์​อยู่​ที่​ขวา​มือ​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​หวั่นไหว</verse>
				<verse number="26">ด้วย​เหตุ​นี้ จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​จึง​ยินดี และ​ลิ้น​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​ปรีดา กาย​ข้าพเจ้า​ก็​พัก​ด้วย​ความ​หวัง​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="27">เพราะ​พระองค์​จะ​ไม่​ทอดทิ้ง​ข้าพเจ้า​ไว้​ใน​แดน​คน​ตาย ไม่​ปล่อย​ให้​องค์​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​เน่า​เปื่อย</verse>
				<verse number="28">พระองค์​ให้​ข้าพเจ้า​รู้จัก​หนทาง​แห่ง​ชีวิต พระองค์​จะ​ให้​ข้าพเจ้า​เปี่ยม​ด้วย​ความ​ยินดี​ต่อหน้า​พระองค์’</verse>
				<verse number="29">พี่​น้อง​ชาว​อิสราเอล ข้าพเจ้า​พูด​กับ​ท่าน​อย่าง​มั่น​ใจ​ว่า ดาวิด​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ตาย​แล้ว​และ​ถูก​ฝัง​ไป​แล้ว สุสาน​ของ​เขา​ก็​ยัง​อยู่​ที่​นี่​จน​ถึง​วัน​นี้</verse>
				<verse number="30">แต่​ดาวิด​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ และ​รู้​ว่า​พระเจ้า​ได้​ให้​คำ​มั่น​สัญญา​ว่า เชื้อสาย​ของ​ดาวิด​คน​หนึ่ง​จะ​ได้​ขึ้น​ครอง​บัลลังก์​ของ​เขา</verse>
				<verse number="31">ดาวิด​รู้​ล่วงหน้า​จึง​พูด​ถึง​การ​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย​ของ​พระเมสสิยาห์​ว่า​พระองค์​ไม่​ได้​ถูก​ทอดทิ้ง​ไว้​ใน​แดน​คน​ตาย กาย​พระองค์​ก็​ไม่​เน่า​เปื่อย</verse>
				<verse number="32">พระเจ้า​ให้​พระเยซู​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย และ​พวก​เรา​ทุก​คน​ได้​เห็น​เป็น​พยาน</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​ถูก​ยก​ขึ้น​ไป​อยู่​ทาง​ด้าน​ขวา​มือ​ของ​พระเจ้า พระเยซู​ก็​ได้​รับ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​จาก​พระบิดา​ตาม​สัญญา​และ​ได้​เท​พระวิญญาณ​ลง​มา​อย่าง​ที่​ท่าน​เห็น​และ​ได้ยิน</verse>
				<verse number="34">เพราะ​ดาวิด​ไม่​ได้​ขึ้น​สู่​สวรรค์​แต่​ยัง​พูด​ว่า ‘องค์​พระผู้เป็นเจ้า​กล่าว​กับ​องค์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ว่า “จง​นั่ง​ที่​ขวา​มือ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="35">จนกว่า​เรา​จะ​ทำ​ให้​ศัตรู​ของ​เจ้า เป็น​แท่น​วาง​เท้า​ของ​เจ้า” ’</verse>
				<verse number="36">ฉะนั้น​ให้​ชน​อิสราเอล​ทั้ง​ปวง​มั่น​ใจ​ว่า พระเจ้า​ตั้ง​พระเยซู ผู้​นี้​ซึ่ง​ท่าน​ตรึง​ที่​ไม้​กางเขน ให้​เป็น​ทั้ง​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​และ​พระเมสสิยาห์”</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​คน​ได้ยิน​เช่น​นี้​ก็​รู้สึก​เสียด​แทง​ใจ​จึง​พูด​กับ​เปโตร​และ​อัครทูต​คน​อื่น​ๆ ว่า “พี่​น้อง เรา​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี”</verse>
				<verse number="38">เปโตร​ตอบ​ว่า “พวก​ท่าน​ทุก​คน​จง​กลับ​ใจ​ใหม่​และ​รับ​บัพติศมา​ใน​นาม​ของ​พระเยซู​คริสต์ เพื่อ​การ​ยก​โทษ​บาป​ของ​ท่าน แล้ว​ท่าน​จะ​ได้​รับ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​เป็น​ของ​ประทาน</verse>
				<verse number="39">สัญญา​นี้​มี​ไว้​เพื่อ​ท่าน ลูก​หลาน​ของ​ท่าน และ​เพื่อ​ทุก​คน​ที่​อยู่​ห่าง​ไกล คือ​ทุก​คน​ที่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​พระเจ้า​ของ​เรา​จะ​เรียก”</verse>
				<verse number="40">เปโตร​เตือน​พวก​เขา​อีก​หลาย​คำ​และ​วิงวอน​ว่า “จง​เอา​ตัว​รอด​จาก​คน​ใน​ยุค​เสื่อม​นี้”</verse>
				<verse number="41">คน​ที่​ยอม​รับ​สิ่ง​ที่​เปโตร​พูด​ก็​รับ​บัพติศมา และ​ใน​วัน​นั้น​มี​สาวก​เพิ่ม​ขึ้น​อีก​ราว​สาม​พัน​คน</verse>
				<verse number="42">พวก​เขา​อุทิศ​ตัว​ใน​คำ​สอน​ของ​อัครทูต ร่วม​สามัคคี​ธรรม หัก​ขนมปัง และ​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="43">ทุก​คน​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ยำเกรง​กับ​การ​อัศจรรย์​และ​หมาย​สำคัญ​มากมาย​ที่​เหล่า​อัครทูต​ทำ</verse>
				<verse number="44">ผู้​เชื่อ​ทุก​คน​อยู่​รวม​กัน และ​เป็น​เจ้าของ​ทุก​สิ่ง​ร่วม​กัน</verse>
				<verse number="45">พวก​เขา​ขาย​ที่ดิน​และ​สิ่ง​ของ และ​นำ​มา​แบ่ง​ให้​คน​ตาม​ความ​จำเป็น</verse>
				<verse number="46">ทุก​ๆ วัน พวก​เขา​มา​ประชุม​กัน​ที่​ลาน​วิหาร หัก​ขนมปัง​ตาม​บ้าน​ของ​ตน และ​แบ่ง​กัน​กิน​ด้วย​ใจ​ยินดี​และ​จริง​ใจ</verse>
				<verse number="47">สรรเสริญ​พระเจ้า​และ​เป็น​ที่​ชื่น​ชม​ของ​ทุก​คน องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เพิ่ม​คน​ที่​กำลัง​จะ​ได้​รับ​ความ​รอด​เข้า​มา​ทุก​วัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">วัน​หนึ่ง เปโตร​กับ​ยอห์น​กำลัง​ขึ้น​ไป​ยัง​วิหาร​ใน​เวลา​อธิษฐาน คือ บ่าย​สาม​โมง</verse>
				<verse number="2">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​เป็น​ง่อย​ตั้งแต่​เกิด​กำลัง​ถูก​หาม​มา​ที่​ประตู​วิหาร ที่​เรียก​ว่า​ประตู​งาม ทุก​วัน​เขา​จะ​ถูก​วาง​ไว้​ที่​นั่น เพื่อ​ขอทาน​จาก​คน​ที่​เข้า​ไป​ใน​ลาน​วิหาร</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​เขา​เห็น​เปโตร​กับ​ยอห์น​กำลัง​จะ​เข้า​ไป​ก็​ร้อง​ขอ​เงิน</verse>
				<verse number="4">เปโตร​กับ​ยอห์น​เพ่ง​มอง​เขา​แล้ว​พูด​ว่า “มอง​เรา​สิ!”</verse>
				<verse number="5">คน​นี้​จึง​สนใจ​คาด​ว่า​จะ​ได้​อะไร​จาก​พวก​เขา</verse>
				<verse number="6">แล้ว​เปโตร​พูด​ว่า “เงิน​หรือ​ทอง​เรา​ไม่​มี แต่​เรา​จะ​ให้​สิ่ง​ที่​เรา​มี ใน​นาม​ของ​พระเยซู​คริสต์​ชาว​นาซาเร็ธ จง​เดิน​เถิด”</verse>
				<verse number="7">เปโตร​จับ​มือ​ขวา​ช่วย​พยุง​เขา​ขึ้น ทัน​ใด​นั้น​เท้า​และ​ข้อ​เท้า​ผู้ชาย​คน​นี้​ก็​แข็งแรง​ขึ้น</verse>
				<verse number="8">เขา​กระโดด​ขึ้น​ยืน​และ​เริ่ม​เดิน แล้ว​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​พร้อม​เปโตร​กับ​ยอห์น เขา​เดิน​ไป กระโดด​โลด​เต้น​ไป และ​สรรเสริญ​พระเจ้า​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ผู้​คน​เห็น​เขา​เดิน​และ​สรรเสริญ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="10">ก็​จำ​ได้​ว่า​เป็น​คน​ที่​เคย​นั่ง​ขอทาน​ที่​ประตู​งาม​ของ​วิหาร พวก​เขา​จึง​ประหลาด​ใจ และ​อัศจรรย์​ใจ​ใน​สิ่ง​ที่​เกิด​ขึ้น​กับ​คน​นี้</verse>
				<verse number="11">ขณะ​ที่​ชาย​ขอทาน​ตาม​ติด​เปโตร​กับ​ยอห์น​อยู่​นั้น ฝูง​ชน​ต่าง​ก็​ประหลาด​ใจ และ​พา​กัน​วิ่ง​ตาม​ไป​ตรง​บริเวณ​ที่​เรียก​ว่า​เฉลียง​ของ​โซโลมอน</verse>
				<verse number="12">เปโตร​เห็น​อย่าง​นั้น​ก็​ถาม​ว่า “พี่​น้อง​ชาว​อิสราเอล ทำไม​เรื่อง​นี้​ถึง​ทำ​ให้​ท่าน​แปลก​ใจ ทำไม​จ้อง​ราว​กับ​ว่า ชาย​คน​นี้​เดิน​ได้​ด้วย​ฤทธิ์เดช​หรือ​ความ​เคร่ง​ศาสนา​ของ​เรา​เอง</verse>
				<verse number="13">พระเจ้า​ของ​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​เรา​ให้​เกียรติ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ คือ พระเยซู​ที่​ท่าน​ส่ง​ให้​ประหาร และ​ปฏิเสธ​ต่อหน้า​ปีลาต แม้​ปีลาต​ตั้งใจ​จะ​ปล่อย​พระองค์​ไป</verse>
				<verse number="14">ท่าน​ปฏิเสธ​องค์​บริสุทธิ์​และ​ชอบธรรม และ​ขอ​ให้​ปล่อย​ฆาตกร​แทน</verse>
				<verse number="15">พวก​ท่าน​ฆ่า​องค์​ผู้​ให้​ชีวิต แต่​พระเจ้า​ให้​พระองค์​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย พวก​เรา​เป็น​พยาน​ใน​เรื่อง​นี้</verse>
				<verse number="16">ด้วย​ความ​เชื่อ​ใน​นาม​ของ​พระเยซู ชาย​คน​ที่​ท่าน​เห็น​และ​รู้จัก​นี้​จึง​แข็งแรง​ขึ้น โดย​นาม​ของ​พระเยซู และ​ความ​เชื่อ​ที่​มา​ทาง​พระองค์ ทำ​ให้​เขา​หาย​เป็น​ปลิดทิ้ง เหมือน​ที่​ทุก​คน​เห็น</verse>
				<verse number="17">พี่​น้อง​ชาว​อิสราเอล ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​พวก​ท่าน​ทำ​ไป​เพราะ​ไม่​รู้ ผู้​นำ​ของ​ท่าน​เอง​ก็​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="18">แต่​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ทำ​ให้​สำเร็จ​ตาม​ที่​ได้​บอก​ไว้​ล่วงหน้า ผ่าน​ทาง​ผู้​เผย​พระวจนะ​ทุก​คน​ว่า พระเมสสิยาห์​ของ​พระองค์​จะ​ต้อง​ทน​ทุกข์</verse>
				<verse number="19">ฉะนั้น จง​กลับ​ใจ​และ​หัน​กลับ​มา​หา​พระเจ้า เพื่อ​ที่​พระองค์​จะ​ลบ​ล้าง​บาป​ของ​ท่าน และ​เวลา​แห่ง​ความ​สดชื่น​จะ​มา​จาก​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="20">และ​เพื่อ​พระเจ้า​จะ​ส่ง​พระเมสสิยาห์ ผู้​ที่​ได้​แต่งตั้ง​ไว้​เพื่อ​ท่าน คือ​พระเยซู</verse>
				<verse number="21">พระองค์​จะ​ต้อง​อยู่​ใน​สวรรค์ จน​กว่า​จะ​ถึง​เวลา​ที่​พระเจ้า​ฟื้นฟู​ให้​ทุก​สิ่ง​ดี​ดัง​เดิม ตาม​ที่​สัญญา​ไว้​นาน​มา​แล้ว ผ่าน​ทาง​ผู้​เผย​พระวจนะ​ผู้​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="22">เพราะ​โมเสส​พูด​ไว้​ว่า ‘องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ตั้ง​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​หนึ่ง​ขึ้น​มา​เพื่อ​ท่าน​เหมือน​กับ​ข้าพเจ้า เขา​จะ​มา​จาก​หมู่​ประชาชน​ของ​ท่าน พวก​ท่าน​ต้อง​ฟัง​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​พูด</verse>
				<verse number="23">ใคร​ก็​ตาม​ที่​ไม่​ฟัง​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​หมู่​ประชาชน’</verse>
				<verse number="24">อัน​ที่​จริง ผู้​เผย​พระวจนะ​ทุก​คน​เริ่ม​ตั้งแต่​ซามูเอล​ต่าง​พยากรณ์​ถึง​วัน​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="25">และ​พวก​ท่าน คือ ทายาท​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ และ​ของ​พันธสัญญา​ที่​พระเจ้า​ทำ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน พระองค์​บอก​อับราฮัม​ว่า ‘คน​ทั่ว​โลก​จะ​ได้​รับ​พร​ผ่าน​ทาง​เลือด​เนื้อ​เชื้อ​ไข​ของ​เจ้า’</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​พระเจ้า​เลือก​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​แล้ว ก็​ส่ง​มา​หา​ท่าน​ก่อน เพื่อ​อวยพร​ให้​ทุก​คน​หัน​หลัง​จาก​วิถี​ชั่ว​ของ​ตน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ขณะ​ที่​เปโตร​กับ​ยอห์น​กำลัง​กล่าว​กับ​ปวง​ชน​อยู่ พวก​ปุโรหิต หัวหน้า​ยาม​วิหาร และ​พวก​สะดูสี​ก็​เข้า​มา​หา</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา​ขัด​เคือง​ใจ​มาก เพราะ​อัครทูต​สอน​ผู้​คน​และ​ประกาศ​ถึง​การ​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย โดย​อ้าง​ถึง​พระเยซู</verse>
				<verse number="3">เขา​จับ​เปโตร​กับ​ยอห์น​ขัง​คุก​ไว้​จน​ถึง​วัน​รุ่ง​ขึ้น​เพราะ​ว่า​เย็น​แล้ว</verse>
				<verse number="4">แต่​หลาย​คน​ที่​ได้ยิน​คำ​สอน​ก็​เชื่อ ดังนั้น​จำนวน​ของ​ผู้​เชื่อ​จึง​เพิ่ม​ขึ้น​เป็น​ประมาณ​ห้า​พัน​คน</verse>
				<verse number="5">วัน​รุ่ง​ขึ้น​พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง ผู้​อาวุโส และ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​มา​ประชุม​กัน​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="6">ทั้ง​มหา​ปุโรหิต​อันนาส คายาฟาส ยอห์น อเล็กซานเดอร์​และ​คน​อื่น​ๆ ใน​ครอบครัว​ของ​มหา​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ให้​นำ​เปโตร​กับ​ยอห์น​มา​อยู่​ต่อหน้า เริ่ม​ถาม​ว่า “พวก​เจ้า​ทำ​เช่น​นี้​ด้วย​ฤทธิ์เดช​หรือ​ใน​นาม​ของ​ใคร”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​เปโตร​ซึ่ง​เต็ม​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ก็​ว่า “ท่าน​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​และ​ผู้​อาวุโส​ของ​ประชาชน</verse>
				<verse number="9">ถ้า​วัน​นี้​เรา​ถูก​เรียก​ตัว​มา​ให้​การ​เพราะ​แสดง​ความ​เมตตา​กับ​คน​ง่อย และ​ถูก​สอบสวน​ว่า​เขา​หาย​พิการ​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="10">ทั้ง​ท่าน​และ​ปวง​ชน​อิสราเอล รู้​ไว้​เถอะ​ว่า โดย​นาม​ของ​พระเยซู​คริสต์​ชาว​นาซาเร็ธ คน​ที่​ท่าน​ตรึง​ที่​กางเขน แต่​พระเจ้า​ให้​ฟื้น​ขึ้น​มา​นี่​แหละ ที่​รักษา​ชาย​ที่​ยืน​ต่อหน้า​ท่าน</verse>
				<verse number="11">พระเยซู​เป็น ‘ศิลา​ที่​พวก​ท่าน​ผู้​เป็น​ช่าง​ก่อ​ได้​ทิ้ง​แล้ว กลับ​กลาย​เป็น​ศิลา​มุม​เอก’</verse>
				<verse number="12">ความ​รอด​หา​ไม่​ได้​จาก​ใคร​อื่น ไม่​มี​ชื่อ​อื่น​ใด​ใต้​ฟ้า​นี้ ที่​จะ​ทำ​ให้​มนุษย์​รอด​ได้”</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พวก​เขา​เห็น​ความ​กล้าหาญ​ของ​เปโตร​กับ​ยอห์น และ​รู้​ว่า​พวก​เขา​เป็น​ชาว​บ้าน​ที่​ไม่​มี​การ​ศึกษา ก็​แปลก​ใจ​แล้ว​นึก​ได้​ว่า​สอง​คน​นี้​เคย​อยู่​กับ​พระเยซู</verse>
				<verse number="14">แต่​เพราะ​เขา​เห็น​ชาย​ที่​หาย​โรค​ยืน​อยู่​ด้วย​กัน​ก็​พูด​อะไร​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="15">จึง​สั่ง​ให้​ทั้ง​คู่​ออก​ไป​จาก​สภา​แซนเฮดริน แล้ว​หารือ​กัน​ว่า</verse>
				<verse number="16">“เรา​จะ​ทำ​อย่างไร​กับ​พวก​นี้​ดี ทุก​คน​ใน​เยรูซาเล็ม​รู้​ว่า​พวก​เขา​ทำ​การ​อัศจรรย์​ได้​ชัดเจน และ​เรา​ก็​ปฏิเสธ​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="17">แต่​เพื่อ​ยุติ​ไม่​ให้​เรื่อง​นี้​แพร่​ออก​ไป เรา​ต้อง​เตือน​ไม่​ให้​เขา​เอ่ย​ชื่อ​นี้​กับ​ใคร​อีก”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​จึง​เรียก​ตัว​ทั้ง​สอง​คน​มา และ​สั่ง​ห้าม​พูด​หรือ​สอน​ใน​นาม​พระเยซู​อีก</verse>
				<verse number="19">แต่​เปโตร​กับ​ยอห์น​ตอบ​ว่า “ให้​เชื่อฟัง​พวก​ท่าน​หรือ​เชื่อฟัง​พระเจ้า อย่าง​ไหน​ถูกต้อง​ตาม​สายตา​ของ​พระเจ้า ตัดสิน​เอา​เอง​เถอะ!</verse>
				<verse number="20">จะ​ให้​หยุด​พูด​ถึง​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​เห็น​และ​ได้ยิน​ก็​ไม่​ได้”</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ข่ม​ขู่​คน​ทั้ง​สอง​อีก ก็​ปล่อย​ตัว​ไป พวก​เขา​ตัดสิน​ใจ​ไม่​ได้​ว่า​จะ​ลงโทษ​อย่างไร เพราะ​ทุก​คน​พา​กัน​สรรเสริญ​พระเจ้า​ใน​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="22">เพราะ​ชาย​คน​ที่​หาย​ดี​อย่าง​น่า​อัศจรรย์​นั้น​อายุ​กว่า​สี่​สิบ​ปี​แล้ว</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​ได้​รับ​การ​ปล่อย​ตัว เปโตร​กับ​ยอห์น​ก็​กลับ​มา​หา​พวก​พ้อง เล่า​ทุก​สิ่ง​ที่​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​กับ​ผู้​อาวุโส​พูด</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ได้​ฟัง​แล้ว ทุก​คน​ก็​พร้อม​ใจ​เปล่ง​เสียง​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า​องค์​เจ้านาย พระองค์​สร้าง​ฟ้า​สวรรค์ แผ่นดิน​โลก ท้อง​ทะเล​และ​ทุก​สิ่ง​ใน​นั้น</verse>
				<verse number="25">พระองค์​พูด​โดย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ ผ่าน​ปาก​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ คือ​ดาวิด​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ว่า ‘เหตุ​ใด​ชน​ชาติ​ทั้งหลาย​ขบถ และ​ประชาชน​วาง​แผน​ให้​ป่วยการ</verse>
				<verse number="26">บรรดา​กษัตริย์​ของ​โลก​นี้​ตั้ง​ตน​ขึ้น และ​พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​รวม​ตัว​กัน ต่อต้าน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​ต่อต้าน​ผู้​ซึ่ง​พระองค์​ได้​เจิม​ไว้ ’</verse>
				<verse number="27">อัน​ที่​จริง เฮโรด ปอนทิอัส​ปีลาต คน​ต่าง​ชาติ​และ​ชาว​อิสราเอล​ใน​กรุง​นี้​คิด​ต่อต้าน​พระเยซู ผู้​รับใช้​บริสุทธิ์​ซึ่ง​พระองค์​ได้​เจิม​ไว้</verse>
				<verse number="28">สิ่ง​ที่​พวก​เขา​ทำ ก็​เป็น​สิ่ง​ที่​พระองค์​กำหนด​ไว้​ก่อน​แล้ว​ว่า​จะ​เกิดขึ้น โดย​อำนาจ​และ​ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="29">เวลา​นี้ องค์​พระผู้เป็นเจ้า ขอ​ฟัง​คำ​ข่ม​ขู่​ของ​เขา และ​ช่วย​ให้​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ประกาศ​พระวจนะ​ด้วย​ใจ​กล้า</verse>
				<verse number="30">ขอ​ยื่น​มือ​ของ​พระองค์​ออก​เพื่อ​รักษา ทำ​หมาย​สำคัญ​และ​ปาฏิหาริย์​ต่าง​ๆ ผ่าน​นาม​ของ​พระเยซู ผู้​รับใช้​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="31">หลัง​จาก​พวก​เขา​อธิษฐาน​จบ​แล้ว สถานที่​ซึ่ง​ประชุม​กัน​อยู่​นั้น​ก็​สั่น​สะเทือน ทุก​คน​ได้​รับ​การ​เติม​เต็ม​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ และ​ประกาศ​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​อย่าง​กล้าหาญ</verse>
				<verse number="32">ผู้​เชื่อ​ทั้งหมด​เป็น​น้ำ​หนึ่ง​ใจ​เดียว​กัน ไม่​มี​ใคร​อ้าง​ว่า​ทรัพย์สิน​ที่​มี​เป็น​ของ​ตัวเอง แต่​แบ่ง​ปัน​ทุก​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​มี</verse>
				<verse number="33">พวก​อัครทูต​เป็น​พยาน​ด้วย​ฤทธิ์เดช​ที่​ยิ่งใหญ่ ถึง​การ​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย​ของ​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​พระคุณ​ของ​พระเจ้า​มาก​ล้น​อยู่​กับ​พวก​เขา​ทุก​คน</verse>
				<verse number="34">จน​ใน​กลุ่ม​คน​ที่​เชื่อ​นั้น ไม่​มี​ใคร​ขัดสน เพราะ​คน​ที่​มี​บ้าน​หรือ​ที่ดิน​ก็​ขาย​แล้ว​นำ​เงิน​ที่​ได้</verse>
				<verse number="35">มา​วาง​ที่​เท้า​ของ​อัครทูต เพื่อ​แจกจ่าย​ให้​คน​ตาม​ความ​จำเป็น</verse>
				<verse number="36">โยเซฟ​ซึ่ง​อัครทูต​เรียก​เขา​ว่า​บารนาบัส (แปล​ว่า “ลูก​ผู้​ให้​กำลัง​ใจ”) เขา​เป็น​คน​เลวี​จาก​เกาะ​ไซปรัส</verse>
				<verse number="37">ได้​ขาย​ที่ดิน​ของ​ตน​และ​นำ​เงิน​ที่​ได้​มา​วาง​ที่​เท้า​ของ​อัครทูต</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​อานาเนีย​กับ​ภรรยา​ชื่อ​สัปฟีรา​ได้​ขาย​ที่ดิน​ผืน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="2">ภรรยา​รู้​ดี​ว่า​เขา​เก็บ​เงิน​ส่วน​หนึ่ง​ไว้​เอง แล้ว​เอา​เงิน​ส่วน​ที่​เหลือ​มา​วาง​ที่​เท้า​ของ​อัครทูต</verse>
				<verse number="3">เปโตร​จึง​ถาม​ว่า “อานาเนีย ทำไม​ให้​ซาตาน​ครอบงำ​จิตใจ​จน​โกหก​ต่อ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ และ​เก็บ​เงิน​ค่า​ที่ดิน​ส่วน​หนึ่ง​ไว้​เอง</verse>
				<verse number="4">ที่ดิน​นั้น​ก็​เป็น​ของ​เจ้า​ก่อน​ขาย​ไป​ไม่​ใช่​หรือ พอ​ขาย​แล้ว เงิน​ก็​ยัง​อยู่​ใน​อำนาจ​ของ​เจ้า​ไม่​ใช่​หรือ อะไร​ทำ​ให้​เจ้า​คิด​ทำ​อย่าง​นี้ เจ้า​ไม่​ได้​โกหก​มนุษย์​แต่​โกหก​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​อานาเนีย​ได้ยิน​อย่าง​นั้น ก็​ล้ม​ลง​และ​สิ้น​ใจ คน​ที่​ได้ยิน​เรื่อง​นี้​ต่าง​ตกใจ​กลัว</verse>
				<verse number="6">พวก​คน​หนุ่ม​ออก​มา​ห่อ​ศพ​เขา แล้ว​หาม​ออก​ไป​ฝัง</verse>
				<verse number="7">หลัง​จาก​นั้น​ราว​สาม​ชั่วโมง ภรรยา​ของ​เขา​ก็​เดิน​เข้า​มา​โดย​ที่​ยัง​ไม่​รู้​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น</verse>
				<verse number="8">เปโตร​ถาม​เธอ​ว่า “บอก​เรา​สิ​ว่า เจ้า​กับ​อานาเนีย​ขาย​ที่ดิน​ได้​เงิน​มา​เท่า​นี้​ใช่​หรือ​ไม่” เธอ​ตอบ​ว่า “ใช่ เจ้า​ค่ะ”</verse>
				<verse number="9">เปโตร​จึง​พูด​กับ​เธอ​ว่า “พวก​เจ้า​กล้า​ลองดี​กับ​พระวิญญาณ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ได้​อย่างไร ฟัง​นะ! เท้า​ของ​พวก​คน​ฝัง​ศพ​สามี​เจ้า​ก็​อยู่​ที่​ประตู และ​เขา​จะ​หาม​เจ้า​ออก​ไป​ด้วย”</verse>
				<verse number="10">ทัน​ใด​นั้น​เธอ​ก็​ล้ม​ลง​สิ้น​ใจ​แทบ​เท้า​เปโตร พวก​คน​หนุ่ม​เข้า​มา เมื่อ​เห็น​ว่า​เธอ​ตาย​แล้ว​ก็​หาม​ศพ​ออก​ไป​ฝัง​ข้าง​สามี</verse>
				<verse number="11">ทั่ว​คริสตจักร​และ​ทุก​คน​ที่​ได้ยิน​เรื่อง​นี้​พา​กัน​เกรง​กลัว​ยิ่ง​นัก</verse>
				<verse number="12">อัครทูต​ทำ​หมาย​สำคัญ​และ​ปาฏิหาริย์​หลาย​อย่าง​ท่ามกลาง​ประชาชน และ​ผู้​เชื่อ​มัก​ชุมนุม​กัน​ที่​เฉลียง​ของ​โซโลมอน</verse>
				<verse number="13">คน​อื่น​ๆ ไม่​มี​ใคร​กล้า​เข้า​มา​ร่วม​ด้วย แม้​ว่า​จะ​เคารพ​พวก​เขา​อย่าง​ยิ่ง</verse>
				<verse number="14">ถึง​กระนั้น จำนวน​คน​ที่​มา​เชื่อ​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ก็​เพิ่ม​มาก​ขึ้น​เรื่อย​ๆ ทั้ง​ชาย​หญิง</verse>
				<verse number="15">จึง​มี​ผู้​คน​หาม​คน​เจ็บ​ป่วย​มา​ที่​ถนน ให้​นอน​บน​ที่​นอน​และ​เสื่อ เพื่อ​ว่า​อย่าง​น้อย​เมื่อ​เปโตร​เดิน​ผ่าน​มา เงา​ของ​เขา​อาจ​จะ​พาด​ลง​บน​คน​ป่วย</verse>
				<verse number="16">ฝูงชน​จาก​เมือง​รอบ​ๆ เยรูซาเล็ม​มา​ชุมนุม​กัน พา​คน​ป่วย​และ​คน​ที่​ทรมาน​จาก​วิญญาณ​โสโครก​มา และ​ทุก​คน​ก็​ได้​รับ​การ​รักษา​ให้​หาย</verse>
				<verse number="17">มหา​ปุโรหิต​กับ​พวกพ้อง​ซึ่ง​อยู่​ใน​กลุ่ม​สะดูสี​ก็​อิจฉา</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​จับ​เหล่า​อัครทูต​ไป​ขัง​คุก​สาธารณะ</verse>
				<verse number="19">แต่​ใน​ตอน​กลาง​คืน ทูตสวรรค์​องค์​หนึ่ง​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เปิด​ประตู​คุก แล้ว​พา​พวก​อัครทูต​ออก​ไป</verse>
				<verse number="20">และ​บอก​ว่า “จง​ไป​ยืน​ใน​ลาน​วิหาร และ​เล่า​ให้​ประชาชน​ฟัง​เรื่อง​ชีวิต​ใหม่​ทั้งหมด​นี้”</verse>
				<verse number="21">พอ​รุ่ง​เช้า​พวก​อัครทูต​จึง​ไป​ที่​ลาน​วิหาร​ตาม​ที่​ได้ยิน​และ​เริ่ม​สอน​ประชาชน เมื่อ​มหา​ปุโรหิต​กับ​พวก​มา​ถึง ก็​เรียก​ประชุม​สภา​แซนเฮดริน คือ​กลุ่ม​ผู้​อาวุโส​ทั้งหมด​ของ​อิสราเอล แล้ว​ให้​คน​ไป​นำ​ตัว​อัครทูต​มา​จาก​คุก</verse>
				<verse number="22">แต่​เมื่อ​พวก​เจ้าหน้าที่​ไป​ถึง​คุก​ก็​ไม่​พบ​อัครทูต จึง​กลับ​มา​รายงาน​ว่า</verse>
				<verse number="23">“พวก​เรา​เห็น​คุก​ปิด​ไว้​อย่าง​แน่น​หนา ยาม​ก็​ยืน​เฝ้า​ประตู​กัน แต่​พอ​เปิด​ดู​ก็​ไม่​พบ​ใคร​เลย”</verse>
				<verse number="24">พอ​หัวหน้า​ยาม​เฝ้า​วิหาร​กับ​หัวหน้า​ปุโรหิต​ได้​ฟัง​ก็​งง สงสัย​ว่า​เรื่อง​นี้​จะ​เป็น​อย่างไร​ต่อ</verse>
				<verse number="25">แล้ว​มี​คน​หนึ่ง​เข้า​มา​บอก​ว่า “ดู​สิ! พวก​นั้น​ที่​ท่าน​ขัง​ไว้​กำลัง​ยืน​สอน​ผู้​คน​อยู่​ใน​ลาน​วิหาร”</verse>
				<verse number="26">หัวหน้า​ยาม​กับ​เจ้าหน้าที่​จึง​ไป​นำ​ตัว​อัครทูต​มา แต่​ไม่​กล้า​ใช้​กำลัง เพราะ​กลัว​ถูก​คน​เอา​หิน​ขว้าง</verse>
				<verse number="27">อัครทูต​ถูก​คุม​ตัว​มา​ยืน​ต่อหน้า​สภา​แซนเฮดริน มหา​ปุโรหิต​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="28">“เรา​สั่ง​ห้าม​เด็ดขาด​ไม่​ให้​พวก​เจ้า​สอน​โดย​พูด​นาม​นี้ แต่​เจ้า​ก็​สอน​ไป​ทั่ว​เยรูซาเล็ม ตั้งใจ​โทษ​ว่า​เรา​ผิด​เรื่อง​ความ​ตาย​ของ​ชาย​คน​นี้”</verse>
				<verse number="29">เปโตร​กับ​อัครทูต​คน​อื่น​ๆ ตอบ​ว่า “พวก​เรา​ต้อง​เชื่อ​ฟัง​พระเจ้า​มาก​กว่า​เชื่อ​ฟัง​มนุษย์</verse>
				<verse number="30">พระเยซู​ผู้​ซึ่ง​ท่าน​ฆ่า​โดย​ตรึง​บน​ไม้​กางเขน​นั้น พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​เรา ได้​ทำ​ให้​ฟื้น​ขึ้น​แล้ว</verse>
				<verse number="31">พระเจ้า​ยก​พระเยซู​ขึ้น​ไป​อยู่​ทาง​ด้าน​ขวา​มือ​ของ​พระเจ้า ใน​ฐานะ​องค์​เจ้าชาย​และ​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด เพื่อ​จะ​ให้​อิสราเอล​กลับ​ใจ​ใหม่ และ​ได้​รับ​การ​ยก​โทษ​บาป</verse>
				<verse number="32">พวก​เรา​เป็น​พยาน​ใน​เรื่อง​นี้ และ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ซึ่ง​พระเจ้า​ให้​กับ​ทุก​คน​ที่​เชื่อ​ฟัง​พระองค์ ก็​เป็น​พยาน​ด้วย”</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​พวก​สมาชิก​สภา​ได้ยิน​ก็​โกรธ​จัด และ​ต้องการ​ฆ่า​พวก​อัครทูต</verse>
				<verse number="34">แต่​ฟาริสี​คน​หนึ่ง​ชื่อ​กามาลิเอล เป็น​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​ที่​คน​นับถือ ได้​ยืน​ขึ้น​ใน​สภา​แซนเฮดริน แล้ว​สั่ง​ให้​นำ​ตัว​พวก​อัครทูต​ออก​ไป​ข้าง​นอก​สักครู่</verse>
				<verse number="35">จาก​นั้น​จึง​พูด​กับ​สมาชิก​สภา​ว่า “ชน​ชาว​อิสราเอล พิจารณา​สิ่ง​ที่​ท่าน​จะ​ทำ​กับ​คน​เหล่า​นี้​ให้​ดี</verse>
				<verse number="36">ก่อน​หน้า​นี้ คน​ชื่อ​ธุดาส​อวด​อ้าง​เป็น​คน​สำคัญ มี​คน​ติดตาม​ประมาณ​สี่​ร้อย​คน พอ​เขา​ถูก​ฆ่า​พรรค​พวก​ของ​เขา​ก็​แยก​ย้าย​กัน​ไป และ​ก็​จบ​แค่​นั้น</verse>
				<verse number="37">ต่อ​มา​ก็​เป็น​ยูดาส​ชาว​กาลิลี​ได้​ขึ้น​มา​นำ​คน​ก่อ​จลาจล ใน​ช่วง​ที่​มี​การ​จด​ทะเบียน​สำมะโน​ครัว เขา​ถูก​ฆ่า​ตาย​ด้วย​เช่น​กัน และ​พวกพ้อง​ทั้งหมด​ก็​กระจัด​กระจาย​ไป</verse>
				<verse number="38">ฉะนั้น ข้าพเจ้า​ขอ​แนะนำ​ว่า​อย่า​ไป​ยุ่ง​กับ​คน​พวก​นี้​เลย! ปล่อย​เขา​ไป​เถอะ! เพราะ​ถ้า​เป้า​หมาย​หรือ​การ​งาน​ของ​เขา​มา​จาก​มนุษย์ ก็​จะ​ล้มเหลว​ไป​เอง</verse>
				<verse number="39">แต่​ถ้า​มา​จาก​พระเจ้า พวก​ท่าน​ก็​หยุด​เขา​ไม่​ได้ จะ​กลาย​เป็น​ว่า​ตัว​ท่าน​เอง​นั่น​แหละ ที่​ต่อสู้​กับ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="40">เขา​ทั้ง​หลาย​ฟัง​แล้ว​ก็​คล้อย​ตาม จึง​เรียก​ตัว​เหล่า​อัครทูต​เข้า​มา โบย​ตี​พวก​เขา และ​สั่ง​ห้าม​พูด​นาม​ของ​พระเยซู​อีก แล้ว​ปล่อย​ตัว​ไป</verse>
				<verse number="41">พวก​อัครทูต​จึง​ออก​จาก​สภา​แซนเฮดริน​ด้วย​ใจ​ยินดี เพราะ​ถือ​ว่า​ตน​ได้​รับ​เกียรติ ให้​ทน​อับอาย​เพื่อ​นาม​นั้น</verse>
				<verse number="42">ทุก​ๆ วัน​ใน​ลาน​วิหาร​และ​ตาม​บ้าน พวก​เขา​ไม่​เคย​หยุด​สอน และ​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​ว่า​พระเยซู​คือ​พระเมสสิยาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ช่วง​นั้น​เมื่อ​สาวก​มี​จำนวน​เพิ่ม​ขึ้น พวก​ยิว​ซึ่ง​มา​จาก​ประเทศ​ที่​พูด​ภาษา​กรีก ก็​ต่อว่า​พวก​ยิว​ที่​พูด​ภาษา​ฮีบรู​ว่า​พวก​แม่​ม่าย​ใน​กลุ่ม​ตน​ถูก​ละเลย​เวลา​แจก​อาหาร​ประจำ​วัน</verse>
				<verse number="2">อัครทูต​ทั้ง​สิบ​สอง​คน​จึง​เรียก​สาวก​ทั้งหมด​มา​และ​กล่าว​ว่า “เรา​จะ​ละเลย​พันธกิจ​แห่ง​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า เพื่อ​ไป​รับใช้​ที่​โต๊ะ​อาหาร​นั้น ก็​ไม่​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="3">ฉะนั้น พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย จง​เลือก​เจ็ด​คน​จาก​พวก​ท่าน ซึ่ง​เป็น​ที่​รู้​กัน​ว่า​เต็ม​ด้วย​พระวิญญาณ​และ​สติ​ปัญญา เรา​จะ​มอบ​หน้าที่​นี้​ให้​พวก​เขา</verse>
				<verse number="4">ส่วน​เรา​จะ​ได้​ทุ่มเท​ใน​การ​อธิษฐาน​และ​พันธกิจ​แห่ง​พระวจนะ”</verse>
				<verse number="5">ทั้ง​กลุ่ม​พอ​ใจ​กับ​ข้อ​เสนอ​นี้ จึง​เลือก​สเทเฟน ผู้​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​เชื่อ​และ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ พร้อม​ทั้ง​ฟีลิป โปรโครัส นิคาโนร์ ทิโมน ปารเมนัส และ​นิโคลัส​จาก​เมือง​อันทิโอก​ซึ่ง​เปลี่ยน​มา​นับถือ​ศาสนา​ยิว</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​นำ​ทั้ง​เจ็ด​คน​นี้​มา​หา​อัครทูต แล้ว​อัครทูต​ก็​อธิษฐาน​และ​วาง​มือ​ให้</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​จึง​แพร่​ออก​ไป จำนวน​สาวก​ใน​เยรูซาเล็ม​เพิ่ม​ขึ้น​อย่าง​รวดเร็ว และ​ปุโรหิต​จำนวน​มาก​มา​รับ​เชื่อ</verse>
				<verse number="8">สเทเฟน​ผู้​เต็ม​ไป​ด้วย​พระคุณ​และ​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเจ้า ได้​แสดง​สิ่ง​อัศจรรย์​และ​หมาย​สำคัญ​ยิ่งใหญ่​มากมาย​ต่อ​หน้า​ผู้​คน</verse>
				<verse number="9">แต่​ถูก​ต่อต้าน​จาก​สมาชิก​ธรรม​ศาลา​ของ​พวก​ยิว​แห่ง​อิสรชน (เป็น​ชื่อ​ที่​เขา​เรียก​กัน) คือ​พวก​ยิว​จาก​เมือง​ไซรีน อเล็กซานเดรีย แคว้น​ซิลีเซีย​และ​เอเชีย คน​เหล่า​นี้​โต้​เถียง​กับ​สเทเฟน</verse>
				<verse number="10">แต่​ไม่​สามารถ​เอา​ชนะ​สติ​ปัญญา​ที่​พระวิญญาณ​ให้​เขา​พูด​ได้​เลย</verse>
				<verse number="11">พวก​นี้​จึง​แอบ​ยุ​ให้​บาง​คน​พูด​ว่า “เรา​เคย​ได้ยิน​สเทเฟน​พูดจา​ลบหลู่​โมเสส​และ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​ปลุก​ปั่น​ประชาชน ผู้​อาวุโส​และ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​ให้​ลุกฮือ​ขึ้น จับ​สเทเฟน​แล้ว​นำ​ตัว​มา​ต่อ​หน้า​สภา​แซนเฮดริน</verse>
				<verse number="13">คน​เหล่า​นี้​นำ​พยาน​เท็จ​ที่​ให้​การ​ว่า “ชาย​คน​นี้​พูด​ต่อต้าน​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​แห่ง​นี้ และ​ต่อต้าน​กฎ​บัญญัติ​ไม่​หยุด</verse>
				<verse number="14">เพราะ​เรา​เคย​ได้ยิน​เขา​พูด​ว่า พระเยซู​แห่ง​นาซาเร็ธ​จะ​ทำลาย​สถานที่​นี้ และ​เปลี่ยน​ธรรมเนียม​ที่​โมเสส​ให้​ไว้​กับ​เรา”</verse>
				<verse number="15">ทุก​คน​ที่​นั่ง​อยู่​ใน​สภา​แซนเฮดริน​ต่าง​จ้อง​ที่​สเทเฟน เห็น​ใบ​หน้า​ของ​เขา​เหมือน​ใบ​หน้า​ของ​ทูตสวรรค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">มหา​ปุโรหิต​จึง​ถาม​สเทเฟน​ว่า “ข้อ​กล่าวหา​นี้​จริง​หรือ”</verse>
				<verse number="2">สเทเฟน​ตอบ​ว่า “พี่​น้อง​และ​ผู้​อาวุโส​ทั้ง​หลาย โปรด​ฟัง​ข้าพเจ้า! พระเจ้า​ผู้​เต็ม​ด้วย​สง่า​ราศี​ได้​ปรากฏ​ตัว​ต่อ​อับราฮัม​บรรพบุรุษ​ของ​เรา ขณะ​ที่​เขา​ยัง​อยู่​ใน​เมโสโปเตเมีย​ก่อน​จะ​มา​อยู่​ใน​ฮาราน</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​พูด​ว่า ‘จง​ทิ้ง​บ้าน​เมือง​และ​ชนชาติ​ของ​เจ้า ไป​ยัง​ดินแดน​ที่​เรา​จะ​แสดง​แก่​เจ้า’</verse>
				<verse number="4">อับราฮัม​จึง​ออก​จาก​ดินแดน​ของ​ชาว​เคลเดีย ไป​ตั้ง​รกราก​ที่​เมือง​ฮาราน หลัง​จาก​ที่​พ่อ​ของ​เขา​สิ้น​ชีวิต พระเจ้า​ก็​ให้​เขา​มา​ยัง​ดินแดน​ที่​พวก​ท่าน​อาศัย​อยู่​ตอน​นี้</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​ไม่​ให้​กรรมสิทธิ์​ใด​ๆ กับ​เขา​ที่​นี่ แม้​แต่​ที่ดิน​เท่า​ฝ่า​เท้า แต่​พระเจ้า​ได้​สัญญา​ว่า อับราฮัม​กับ​ลูก​หลาน​จะ​ได้​ครอบ​ครอง​แผ่นดิน​นี้ ทั้ง​ที่​ตอน​นั้น​เขา​ไม่​มี​ลูก​สัก​คน</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า​พูด​กับ​อับราม​ว่า ‘ลูก​หลาน​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​คน​ต่างด้าว​ใน​ต่าง​แดน​เป็น​เวลา​สี่​ร้อย​ปี และ​เขา​จะ​ตก​เป็น​ทาส​และ​ถูก​กดขี่​ข่มเหง</verse>
				<verse number="7">แต่​เรา​จะ​ลงโทษ​ชนชาติ​ที่​เขา​เป็น​ทาส​รับ​ใช้ และ​หลัง​จาก​นั้น​เขา​จะ​ออก​จาก​ประเทศ​นั้น​และ​มา​นมัสการ​เรา​ที่​นี่’</verse>
				<verse number="8">แล้ว​พระองค์​ให้​พันธสัญญา​แห่ง​การ​เข้า​สุหนัต​กับ​อับราฮัม ต่อ​มา​อับราฮัม​มี​ลูก​ชาย​ชื่อ​อิสอัค และ​ให้​เข้า​สุหนัต​ตอน​อายุ​แปด​วัน ภาย​หลัง​อิสอัค​ให้​ลูก​ชาย​คือ​ยาโคบ​เข้า​สุหนัต และ​ยาโคบ​ก็​ทำ​เช่น​เดียว​กัน​กับ​ลูก​ชาย​ทั้ง​สิบ​สอง​คน​ซึ่ง​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="9">เพราะ​บรรพบุรุษ​เหล่า​นั้น​อิจฉา​โยเซฟ จึง​ขาย​เขา​ไป​เป็น​ทาส​ใน​อียิปต์ แต่​พระเจ้า​อยู่​กับ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="10">และ​ช่วย​เขา​ให้​พ้น​จาก​ปัญหา​ทั้ง​ปวง ให้​เขา​มี​ปัญญา เป็น​ที่​โปรดปราน​ของ​ฟาโรห์ กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์ ถึง​กับ​ให้​ปกครอง​ทั้ง​อียิปต์​และ​ราชสำนัก</verse>
				<verse number="11">ต่อ​มา​เกิด​การ​กันดาร​อาหาร​ทั่ว​ทั้ง​อียิปต์​และ​คานาอัน ทำ​ให้​เกิด​ความ​ทุกข์เข็ญ​ครั้ง​ใหญ่ และ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​หา​อาหาร​ไม่​ได้​เลย</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ยาโคบ​ได้​ข่าว​ว่า​มี​ข้าว​อยู่​ที่​อียิปต์​จึง​ส่ง​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ไป​ที่​นั่น​ครั้ง​แรก</verse>
				<verse number="13">พอ​ครั้ง​ที่​สอง​โยเซฟ​แสดง​ตัว​ให้​พี่​น้อง​ของ​เขา​รู้ และ​ฟาโรห์​ก็​ได้​รู้จัก​ครอบครัว​ของ​โยเซฟ​ด้วย</verse>
				<verse number="14">จาก​นั้น​โยเซฟ​ส่ง​คน​ไป​รับ​ยาโคบ​พ่อ​ของ​เขา​และ​ญาติ​พี่​น้อง​มา รวม​ทั้ง​สิ้น 75 คน</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ยาโคบ​ลง​ไป​อยู่​ที่​อียิปต์​ซึ่ง​เขา​และ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ก็​อาศัย​อยู่​จน​สิ้น​ชีวิต​ลง​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="16">ร่าง​ของ​พวก​เขา​ได้​นำ​กลับ​มา​ฝัง​ใน​สุสาน​ที่​เมือง​เชเคม ซึ่ง​อับราฮัม​ได้​ใช้​เงิน​จำนวน​หนึ่ง​ซื้อ​มา​จาก​ลูก​ชาย​ของ​ฮาโมร์</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ใกล้​ถึง​เวลา​ที่​สัญญา ซึ่ง​พระเจ้า​ให้​ไว้​กับ​อับราฮัม​จะ​เป็น​จริง จำนวน​คน​ของ​เรา​ใน​อียิปต์​ก็​ทวี​ขึ้น​มาก</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​กษัตริย์​องค์​ใหม่​ซึ่ง​ไม่​รู้จัก​โยเซฟ​ขึ้น​ครอง​อียิปต์</verse>
				<verse number="19">กษัตริย์​องค์​นี้​ใช้​อุบาย​จัดการ​คน​ของ​เรา กด​ขี่​บรรพบุรุษ​ของ​เรา บังคับ​ให้​ทิ้ง​ทารก​เกิด​ใหม่​ให้​ตาย</verse>
				<verse number="20">ใน​ช่วง​นั้น​โมเสส​เกิด​มา​และ​พิเศษ​กว่า​เด็ก​ทั่ว​ไป เขา​ได้​รับ​การ​ดูแล​ใน​บ้าน​ของ​พ่อ​จน​อายุ​สาม​เดือน</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ถูก​นำ​ไป​ทิ้ง​ข้าง​นอก ธิดา​ของ​ฟาโรห์​ก็​เก็บ​เขา​ได้ และ​รับ​ไป​เลี้ยง​เป็น​โอรส​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="22">โมเสส​ได้​รับ​การ​ศึกษา​วิชา​ความ​รู้​ทุก​แขนง​ของ​อียิปต์ มี​อำนาจ​ทั้ง​วาจา​และ​การ​กระทำ</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​อายุ​สี่​สิบ​ปี โมเสส​ตัดสิน​ใจ​ไป​เยี่ยม​พี่​น้อง​ชาว​อิสราเอล​ของ​เขา</verse>
				<verse number="24">เขา​เห็น​ชาว​อิสราเอล​คน​หนึ่ง​ถูก​คน​อียิปต์​รังแก ก็​เข้า​ไป​ช่วย และ​ฆ่า​ชาว​อียิปต์​นั้น​เป็น​การ​แก้แค้น</verse>
				<verse number="25">โมเสส​คิด​ว่า​พี่​น้อง​ของ​ตน​จะ​ตระหนัก​ว่า พระเจ้า​ใช้​เขา​ให้​มา​ช่วย แต่​พวก​เขา​ไม่​เข้าใจ​เรื่อง​นี้​เลย</verse>
				<verse number="26">วัน​รุ่ง​ขึ้น โมเสส​เห็น​ชาว​อิสราเอล​สอง​คน​ทะเลาะ​กัน จึง​พยายาม​ไกล่เกลี่ย​ว่า “พวก​ท่าน​เป็น​พี่​น้อง​กัน มา​ทำร้าย​กัน​เอง​ทำไม”</verse>
				<verse number="27">แต่​คน​ที่​กำลัง​ทำร้าย​อีก​คน​ก็​ผลัก​โมเสส​ออก และ​พูด​ว่า “ใคร​ตั้ง​ให้​เจ้า​เป็น​เจ้านาย​ปกครอง​และ​เป็น​คน​ตัดสิน​พวก​เรา</verse>
				<verse number="28">เจ้า​คิด​จะ​ฆ่า​ข้า​อย่าง​ที่​ฆ่า​คน​อียิปต์​เมื่อ​วาน​นี้​หรือ”</verse>
				<verse number="29">พอ​ได้ยิน​อย่าง​นั้น โมเสส​ก็​หนี​ไป​อาศัย​อยู่​ที่​มีเดียน​ใน​ฐานะ​คน​ต่าง​ชาติ และ​มี​ลูก​ชาย​สอง​คน</verse>
				<verse number="30">สี่​สิบ​ปี​ต่อ​มา ทูตสวรรค์​องค์​หนึ่ง​มา​ปรากฏ​แก่​โมเสส​เป็น​เปลว​ไฟ​ลุกโชน​กลาง​พุ่ม​ไม้​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ใกล้​ภูเขา​ซีนาย</verse>
				<verse number="31">โมเสส​เห็น​แล้ว​ก็​อัศจรรย์​ใจ เมื่อ​เข้า​ไป​ดู​ใกล้​ๆ ก็​ได้ยิน​เสียง​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="32">“เรา​เป็น​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​เจ้า พระเจ้า​ของ​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ” โมเสส​กลัว​จน​ตัว​สั่น​และ​ไม่​กล้า​มอง</verse>
				<verse number="33">แล้ว​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​พูด​กับ​เขา​ว่า “จง​ถอด​รองเท้า​ออก เพราะ​เจ้า​กำลัง​ยืน​อยู่​บน​พื้น​ดิน​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="34">เรา​ได้​เห็น​คน​ของ​เรา​ถูก​ข่มเหง​ใน​อียิปต์ เรา​ได้ยิน​เสียง​คร่ำครวญ​ของ​พวก​เขา เรา​จึง​ลง​มา​เพื่อ​ปลด​ปล่อย​เขา​ให้​เป็น​อิสระ มา​เถิด เรา​จะ​ส่ง​เจ้า​กลับ​ไป​ยัง​อียิปต์”</verse>
				<verse number="35">โมเสส​คน​นี้​ที่​ถูก​พวก​เขา​ปฏิเสธ​ว่า “ใคร​ตั้ง​ให้​เจ้า​เป็น​เจ้านาย​ปกครอง​และ​เป็น​คน​ตัดสิน” พระเจ้า​เอง​ที่​ส่ง​เขา​มา ให้​เป็น​ผู้​ปก​ครอง​และ​ผู้​ปลด​ปล่อย​ผ่าน​ทาง​ทูตสวรรค์​ที่​ปรากฏ​แก่​เขา​ใน​พุ่ม​ไม้</verse>
				<verse number="36">โมเสส​ได้​นำ​พวก​เขา​ออก​จาก​อียิปต์ ทำ​ปาฏิหาริย์​และ​หมาย​สำคัญ​ต่าง​ๆ ใน​อียิปต์ ทะเล​แดง และ​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ตลอด​สี่​สิบ​ปี</verse>
				<verse number="37">โมเสส​คน​นี้​เอง​ที่​บอก​ชน​อิสราเอล​ว่า “พระเจ้า​จะ​ตั้ง​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​หนึ่ง​ขึ้น​มา​เพื่อ​ท่าน​เหมือน​กับ​ข้าพเจ้า เขา​จะ​มา​จาก​หมู่​ประชาชน​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="38">โมเสส​คน​นี้​ได้​อยู่​กับ​หมู่​ชน​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร อยู่​กับ​ทูตสวรรค์​บน​ภูเขา​ซีนาย และ​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา เขา​รับ​ถ้อยคำ​ที่​ให้​ชีวิต​ซึ่ง​สืบทอด​มา​ถึง​เรา</verse>
				<verse number="39">แต่​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ไม่​ยอม​เชื่อ​ฟัง กลับ​ปฏิเสธ​เขา และ​ใจ​คิด​จะ​กลับ​อียิปต์</verse>
				<verse number="40">พวก​เขา​บอก​อาโรน​ว่า “ช่วย​สร้าง​เทพเจ้า​ผู้​ที่​จะ​นำ​หน้า​พวก​เรา​ไป เพราะ​เรา​ไม่​รู้​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​โมเสส​ผู้​ที่​นำ​เรา​ออก​มา​จาก​อียิปต์”</verse>
				<verse number="41">ใน​เวลา​นั้น​พวก​เขา​สร้าง​เทวรูป​ลูก​วัว มอบ​เครื่อง​บูชา​ให้​เทวรูป​นั้น และ​เฉลิม​ฉลอง​สิ่ง​ที่​ปั้น​ขึ้น​มา​กับ​มือ</verse>
				<verse number="42">แต่​พระเจ้า​หัน​หลัง​ให้​พวก​เขา ปล่อย​ให้​นมัสการ​พระ​อาทิตย์ พระ​จันทร์​และ​หมู่​ดาว ตาม​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ว่า “พงศ์พันธุ์​อิสราเอล​เอ๋ย ตลอด​สี่​สิบ​ปี​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร เจ้า​ได้​มอบ​เครื่อง​บูชา​และ​ของ​ถวาย​แก่​เรา​หรือ</verse>
				<verse number="43">เจ้า​ขน​พลับพลา​ของ​พระ​โมเลค และ​ดาว​แห่ง​พระ​เรฟาน​เทพเจ้า​ของ​เจ้า​ไป​ด้วย รูป​เคารพ​ต่าง​ๆ ที่​เจ้า​สร้าง​ขึ้น​มา​กราบ​ไหว้ ฉะนั้น​เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​ถูก​พา​ไป​เป็น​เชลย ไกล​กว่า​บาบิโลน”</verse>
				<verse number="44">บรรพบุรุษ​ของ​เรา​มี​พลับพลา​แห่ง​สักขีพยาน​อยู่​ด้วย​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร ซึ่ง​สร้าง​ขึ้น​ตาม​ที่​พระเจ้า​สั่ง​โมเสส​ตาม​แบบ​ที่​เขา​ได้​เห็น</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​ได้​รับ​พลับพลา​แล้ว บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ก็​ขน​ไป​ด้วย​ภาย​ใต้​การ​นำ​ของ​โยชูวา เมื่อ​เข้า​ยึด​ครอง​ดินแดน​จาก​ชน​ชาติ​ต่าง​ๆ ที่​พระเจ้า​ขับไล่​ไป​ต่อหน้า​พวก​เขา พลับพลา​นี้​ก็​อยู่​ที่​นั่น​จน​ถึง​สมัย​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="46">ผู้​ที่​พระเจ้า​โปรดปราน ดาวิด​ขอ​สร้าง​บ้าน​ให้​กับ​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="47">แต่​กลับ​เป็น​โซโลมอน​ที่​ได้​สร้าง​บ้าน​ให้​พระองค์</verse>
				<verse number="48">อย่างไร​ก็​ดี องค์​ผู้​สูง​สุด​ไม่​ได้​อยู่​ใน​บ้าน​ที่​มนุษย์​สร้าง​ขึ้น ดัง​ที่​ผู้​เผย​พระวจนะ​พูด​ไว้​ว่า</verse>
				<verse number="49">“องค์​พระผู้เป็นเจ้า​พูด​ว่า สวรรค์​เป็น​บัลลังก์​ของ​เรา และ​โลก​คือ​แท่น​วาง​เท้า​ของ​เรา แล้ว​บ้าน​ที่​เจ้า​จะ​สร้าง​ให้​เรา เป็น​แบบ​ไหน​กัน หรือ​ที่​พัก​สงบ​ของ​เรา​อยู่​ที่​ไหน</verse>
				<verse number="50">มือ​เรา​มิ​ใช่​หรอก​หรือ ที่​สร้าง​สรรพสิ่ง​เหล่า​นี้​ขึ้น</verse>
				<verse number="51">พวก​หัว​แข็ง จิตใจ​กับ​หู​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต พวก​ท่าน​ก็​ทำ​เหมือน​บรรพบุรุษ​ของ​ตน คือ​ต่อ​ต้าน​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​เสมอ</verse>
				<verse number="52">มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​ไหน​บ้าง ที่​ไม่​ถูก​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ข่มเหง พวก​เขา​ฆ่า​แม้​คน​ที่​ทำนาย​ถึง​การ​มา​ของ​องค์​ผู้​ชอบ​ธรรม และ​ตอน​นี้​พวก​ท่าน​ก็​ยัง​ทรยศ​และ​ฆ่า​พระองค์</verse>
				<verse number="53">ท่าน​เป็น​ผู้​ได้​รับ​กฎ​บัญญัติ​ผ่าน​ทาง​ทูตสวรรค์ แต่​กลับ​ไม่​ได้​เชื่อ​ฟัง​กฎ​บัญญัติ​นั้น”</verse>
				<verse number="54">เมื่อ​สมาชิก​สภา​ได้ยิน​อย่าง​นั้น​ก็​โกรธ​จัด และ​ขบ​กราม​แยก​เขี้ยว​ใส่​สเทเฟน</verse>
				<verse number="55">แต่​สเทเฟน​เต็ม​ไป​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ เงย​หน้า​ขึ้น​มอง​ฟ้า เห็น​สง่า​ราศี​ของ​พระเจ้า และ​พระเยซู​ยืน​อยู่​ด้าน​ขวา​มือ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="56">เขา​จึง​พูด​ว่า “ดู​สิ ข้าพเจ้า​เห็น​สวรรค์​เปิด​ออก​และ​บุตร​มนุษย์​ยืน​อยู่​ด้าน​ขวา​มือ​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="57">ถึง​ตรง​นี้ พวก​นั้น​เอา​มือ​อุด​หู​ร้อง​ตะโกน​สุด​เสียง และ​วิ่ง​กรู​กัน​เข้า​ใส่​สเทเฟน</verse>
				<verse number="58">ลาก​เขา​ออก​จาก​เมือง และ​รุม​ขว้าง​ก้อน​หิน​ใส่ ขณะ​เดียวกัน​พวก​พยาน​ปรักปรำ​วาง​เสื้อ​คลุม​ของ​ตน​ไว้​ที่​เท้า​ชาย​หนุ่ม​ชื่อ​เซาโล</verse>
				<verse number="59">ขณะ​ที่​พวก​เขา​รุม​ขว้าง​หิน​ใส่​นั้น สเทเฟน​ก็​อธิษฐาน​ว่า “พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า โปรด​รับ​จิต​วิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย”</verse>
				<verse number="60">แล้ว​คุก​เข่า​ลง​ร้อง​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า อย่า​ถือ​โทษ​พวก​เขา​ที่​ทำ​บาป​นี้​เลย” เมื่อ​อธิษฐาน​จบ เขา​ก็​ล่วง​หลับ​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">และ​เซาโล​เห็น​ชอบ​กับ​การ​ฆ่า​สเทเฟน ใน​วัน​เดียวกัน​นั้น มี​การ​ข่มเหง​คริสตจักร​ครั้ง​ใหญ่​ใน​เยรูซาเล็ม และ​สาวก​ทั้ง​หมด​ยกเว้น​พวก​อัครทูต กระจาย​ไป​ทั่ว​ยูเดีย​และ​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="2">ชาย​บาง​คน​ที่​ยำเกรง​พระเจ้า ฝัง​ศพ​ของ​สเทเฟน และ​คร่ำครวญ​อาลัย​ถึง​เขา​นัก</verse>
				<verse number="3">ใน​ระหว่าง​นั้น เซาโล​ก็​เริ่ม​ทำลาย​คริสตจักร ด้วย​การ​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​นั้น​บ้าน​นี้ แล้ว​ฉุด​ลาก​ทั้ง​ผู้ชาย​และ​ผู้หญิง​ไป​ขัง​คุก</verse>
				<verse number="4">ส่วน​ผู้​ที่​กระจัด​กระจาย​ไป​นั้น​ก็​ประกาศ​พระวจนะ​ใน​ทุก​แห่ง​หน</verse>
				<verse number="5">ฟีลิป​ลง​ไป​ที่​เมือง​หนึ่ง​ใน​สะมาเรีย และ​ประกาศ​เรื่อง​พระเมสสิยาห์</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ฝูงชน​ได้​ฟัง​และ​ได้​เห็น​หมาย​สำคัญ​ที่​ฟีลิป​ทำ ก็​ตั้งใจ​ฟัง​สิ่ง​ที่​เขา​พูด</verse>
				<verse number="7">วิญญาณ​โสโครก​กรีด​ร้อง​แล้ว​ออก​จาก​คน​มากมาย คน​เป็น​อัมพาต และ​คน​ง่อย​หลาย​คน​ก็​หาย​ดี</verse>
				<verse number="8">แล้ว​เมือง​นั้น​จึง​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="9">ใน​เมือง​นี้ มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ซีโมน เล่น​คาถา​อาคม​มา​ระยะ​หนึ่ง และ​ทำ​ให้​ชาว​สะมาเรีย​อัศจรรย์​ใจ เขา​โอ้อวด​ว่า​เป็น​ผู้​วิเศษ</verse>
				<verse number="10">ทุก​คน​ทั้ง​คน​ใหญ่​โต​และ​คน​ต่ำต้อย ต่าง​สนใจ​และ​ยกย่อง​ว่า “ชาย​ผู้​นี้​คือ​มหิทธิฤทธิ์​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="11">คน​เหล่า​นี้​ติดตาม​เขา เพราะ​พิศวง​ใน​คาถา​อาคม​ของ​เขา​มา​นาน</verse>
				<verse number="12">แต่​เมื่อ​ฟีลิป​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​เรื่อง​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า และ​นาม​ของ​พระเยซู​คริสต์ พวก​เขา​ก็​เชื่อ​และ​รับ​บัพติศมา​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง</verse>
				<verse number="13">ซีโมน​ก็​เชื่อ​และ​รับ​บัพติศมา เขา​ตาม​ฟีลิป​ไป​ทุก​แห่ง และ​รู้สึก​ประหลาด​ใจ​ที่​ได้​เห็น​หมาย​สำคัญ และ​การ​อัศจรรย์​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​อัครทูต​ใน​เยรูซาเล็ม​ได้​ข่าว​ว่า ชาว​สะมาเรีย​รับ​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า พวก​เขา​ก็​ส่ง​เปโตร​กับ​ยอห์น​ไป​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ทั้ง​สอง​มา​ถึง ก็​อธิษฐาน​ให้​ผู้​เชื่อ​ใหม่ เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​รับ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ยัง​ไม่​มี​ใคร​ได้​รับ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ แค่​เพียง​ได้​รับ​บัพติศมา​ใน​นาม​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เท่านั้น</verse>
				<verse number="17">เปโตร​กับ​ยอห์น​จึง​วาง​มือ​บน​ตัว​พวก​เขา แล้ว​ทุก​คน​ก็​ได้​รับ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ซีโมน​เห็น​คน​ได้​รับ​พระวิญญาณ​โดย​อัครทูต​วาง​มือ​ให้ จึง​เอา​เงิน​มา​เสนอ​ให้​พวก​เขา</verse>
				<verse number="19">และ​พูด​ว่า “ขอ​มอบ​ความ​สามารถ​นี้​ให้​ข้าพเจ้า​ด้วย เพื่อ​ว่า​ทุก​คน​ที่​ข้าพเจ้า​วาง​มือ​ให้ จะ​ได้​รับ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="20">เปโตร​ตอบ​ว่า “ขอ​ให้​เงิน​และ​ตัว​เจ้า​พินาศ​ไป​พร้อม​กัน เพราะ​เจ้า​คิด​ว่า​ใช้​เงิน​ซื้อ​ของ​ประทาน​จาก​พระเจ้า​ได้</verse>
				<verse number="21">เจ้า​ไม่​มี​ส่วน​หรือ​เกี่ยวข้อง​ใน​พันธกิจ​นี้ เพราะ​ใจ​ไม่​ซื่อ​ตรง​ต่อ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="22">จง​กลับ​ใจ​จาก​ความ​ชั่ว​ร้าย และ​อธิษฐาน​ต่อ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า หวัง​ว่า​พระองค์​จะ​อภัย​ที่​เจ้า​คิด​เช่น​นี้​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="23">เพราะ​เรา​เห็น​ว่า เจ้า​มี​แต่​ความ​ขม​ขื่น​และ​ตก​เป็น​ทาส​ของ​บาป”</verse>
				<verse number="24">ซีโมน​ตอบ​ว่า “อธิษฐาน​ต่อ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เผื่อ​ข้าพเจ้า​ด้วย เพื่อ​สิ่ง​ที่​ท่าน​พูด​จะ​ไม่​เกิด​ขึ้น​กับ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="25">หลัง​จาก​ที่​เปโตร​กับ​ยอห์น​ได้​เป็น​พยาน​เรื่อง​พระเยซู ประกาศ​พระวจนะ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​แล้ว​จึง​กลับ​เยรูซาเล็ม ระหว่าง​ทาง​ก็​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​ตาม​หมู่บ้าน​ของ​ชาว​สะมาเรีย​หลาย​แห่ง</verse>
				<verse number="26">ทูต​องค์​หนึ่ง​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​สั่ง​ฟีลิป​ว่า “จง​ไป​ทาง​ทิศ​ใต้ ไป​ยัง​ถนน​ที่​เรียก​ว่า​ทาง​กันดาร ที่​เชื่อม​ระหว่าง​เยรูซาเล็ม​กับ​กาซา”</verse>
				<verse number="27">ฟีลิป​จึง​ออก​เดิน​ทาง ใน​ระหว่าง​ทาง​ก็​พบ​ขันที​ชาว​เอธิโอเปีย คน​หนึ่ง เป็น​ขุนนาง​สำคัญ​ดูแล​คลัง​ของ​ราชินี​คานดาสี​แห่ง​เอธิโอเปีย ขันที​ผู้​นี้​ได้​ไป​นมัสการ​ที่​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="28">ระหว่าง​เดิน​ทาง​กลับ​บ้าน​ก็​นั่ง​อ่าน​หนังสือ​อิสยาห์​ผู้​เผย​พระวจนะ​ใน​รถ​ม้า</verse>
				<verse number="29">พระวิญญาณ​บอก​ฟีลิป​ว่า “จง​เข้า​ไป​อยู่​ใกล้​ๆ รถ​ม้า​คัน​นั้น​เถิด”</verse>
				<verse number="30">ฟีลิป​จึง​วิ่ง​ไป​ใกล้ และ​ได้ยิน​เสียง​คน​อ่าน​หนังสือ​อิสยาห์​ผู้​เผย​พระวจนะ ก็​ถาม​ว่า “ท่าน​เข้าใจ​สิ่ง​ที่​กำลัง​อ่าน​หรือ​ไม่”</verse>
				<verse number="31">ขันที​ตอบ​ว่า “ถ้า​ไม่​มี​ใคร​อธิบาย​ให้​ฟัง แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​เข้าใจ​ได้​อย่างไร” แล้ว​เขา​เชิญ​ฟีลิป​ขึ้น​ไป​นั่ง​ด้วย​กัน</verse>
				<verse number="32">ข้อ​ความ​ใน​พระคัมภีร์​ที่​ขันที​กำลัง​อ่าน​อยู่​คือ “เขา​ถูก​นำ​ตัว​ไป​เหมือน​แกะ​ที่​ถูก​นำ​ไป​ฆ่า และ​เหมือน​ลูก​แกะ ที่​นิ่ง​เงียบ​ต่อ​หน้า​ผู้​ตัด​ขน เขา​ก็​ไม่​ได้​ปริปาก​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="33">เขา​ถูก​เหยียด​หยาม และ​ไม่​ได้​รับ​ความ​ยุติธรรม​เลย ใคร​เล่า​จะ​พูด​ถึง​ลูก​หลาน​ของ​เขา​ได้ เพราะ​ชีวิต​เขา​ถูก​พราก​ไป​จาก​โลก​นี้​แล้ว”</verse>
				<verse number="34">ขันที​ถาม​ฟีลิป​ว่า “บอก​เรา​เถิด ผู้​เผย​พระวจนะ​กำลัง​พูด​ถึง​ใคร ตัว​ผู้​เผย​พระวจนะ​เอง​หรือ​คน​อื่น”</verse>
				<verse number="35">ฟีลิป​เริ่ม​จาก​ข้อ​พระคัมภีร์​ตอน​นั้น และ​เล่า​ข่าว​ประเสริฐ​เรื่อง​พระเยซู​ให้​เขา​ฟัง</verse>
				<verse number="36">ขณะ​เดิน​ทาง​ไป​ตาม​ถนน พวก​เขา​ก็​พบ​แหล่ง​น้ำ ขันที​จึง​เอ่ย​ว่า “ดู​สิ มี​น้ำ​ที่​นี่ แล้ว​จะ​มี​อะไร​ขัด​ไม่​ให้​ข้าพเจ้า​รับ​บัพติศมา​ได้​ล่ะ”</verse>
				<verse number="37"></verse>
				<verse number="38">เขา​จึง​สั่ง​ให้​หยุด​รถ จาก​นั้น​ฟีลิป​กับ​ขันที​ก็​ลง​ไป​ใน​น้ำ และ​ฟีลิป​ให้​เขา​รับ​บัพติศมา</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​ขึ้น​จาก​น้ำ พระวิญญาณ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ก็​นำ​ฟีลิป​ไป​ที่​อื่น​ทันที ขันที​ไม่​เห็น​เขา​อีก​แต่​เดินทาง​ต่อ​ไป​ด้วย​ใจ​ยินดี</verse>
				<verse number="40">ส่วน​ฟีลิป​ก็​มี​คน​พบ​เขา​ที่​อาโซทัส และ​เดินทาง​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​ไป​ทั่ว​ทุก​เมือง​จน​ไป​ถึง​ซีซารียา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ใน​ระหว่าง​นั้น เซาโล​ยัง​คง​ขู่​ฆ่า​สาวก​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า เขา​เข้า​พบ​มหา​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="2">เพื่อ​ขอ​จดหมาย​ส่ง​ถึง​ธรรม​ศาลา​ต่าง​ๆ ของ​พวก​ยิว​ใน​เมือง​ดามัสกัส เพื่อ​ว่า​ถ้า​พบ​ใคร​ที่​นับถือ “ทาง​นั้น” ไม่​ว่า​ชาย​หรือ​หญิง จะ​ได้​จับกุม​มา​เป็น​นักโทษ​ที่​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​เซาโล​เดินทาง​ใกล้​ถึง​ดามัสกัส ทัน​ใด​นั้น ก็​มี​แสง​จาก​ฟ้า​สว่าง​วาบ​รอบ​ตัว​เขา</verse>
				<verse number="4">เขา​ล้ม​ลง​กับ​พื้น​และ​ได้ยิน​เสียง​พูด​ว่า “เซาโล เซาโล เจ้า​ข่มเหง​เรา​ทำไม”</verse>
				<verse number="5">เซาโล​ถาม​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระองค์​เป็น​ใคร” พระองค์​ตอบ​ว่า “เรา​คือ​เยซู​ผู้​ที่​เจ้า​กำลัง​ข่มเหง</verse>
				<verse number="6">จง​ลุก​ขึ้น เข้า​ไป​ใน​เมือง แล้ว​จะ​มี​คน​บอก​สิ่ง​ที่​เจ้า​ต้อง​ทำ”</verse>
				<verse number="7">พวก​ผู้ชาย​ที่​เดินทาง​มา​กับ​เซาโล​ก็​ยืน​นิ่ง​พูด​ไม่​ออก พวก​เขา​ได้ยิน​เสียง​แต่​ไม่​เห็น​ใคร</verse>
				<verse number="8">เซาโล​ลุก​ขึ้น​จาก​พื้น แต่​พอ​เขา​ลืมตา​กลับ​มอง​อะไร​ไม่​เห็น พวก​เขา​จึง​จูง​มือ​พา​เซาโล​เข้า​ดามัสกัส</verse>
				<verse number="9">เซาโล​ตา​บอด และ​ไม่​ได้​กิน​หรือ​ดื่ม​อะไร​เลย​เป็น​เวลา​สาม​วัน</verse>
				<verse number="10">ใน​ดามัสกัส มี​สาวก​คน​หนึ่ง​ชื่อ​อานาเนีย องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เรียก​เขา​ใน​นิมิต​ว่า “อานาเนีย!” เขา​ตอบ​ว่า “ขอรับ องค์​พระผู้เป็นเจ้า”</verse>
				<verse number="11">องค์​พระผู้เป็นเจ้า​บอก​เขา​ว่า “จง​ไป​บ้าน​ยูดาส​บน​ถนน​ที่​ชื่อ​ว่า​ถนน​ตรง แล้ว​ถาม​หา​คน​ชื่อ​เซาโล​จาก​เมือง​ทาร์ซัส เพราะ​เขา​กำลัง​อธิษฐาน​อยู่</verse>
				<verse number="12">ใน​นิมิต​เขา​เห็น​ชาย​ชื่อ​อานาเนีย​มา และ​วาง​มือ​บน​ตัว​เพื่อ​ให้​เขา​มอง​เห็น​ได้​อีก​ครั้ง”</verse>
				<verse number="13">อานาเนีย​ตอบ​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้า​ได้ยิน​หลาย​คน​พูด​เรื่อง​คน​นี้​ว่า เขา​ทำ​ร้าย​บรรดา​คน​ของ​พระองค์​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="14">และ​เขา​มา​ที่​นี่​พร้อม​ด้วย​อำนาจ​จาก​หัวหน้า​ปุโรหิต ให้​จับกุม​ทุก​คน​ที่​ร้อง​ออก​นาม​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="15">แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​พูด​กับ​อานาเนีย​ว่า “ไป​เถิด! ชาย​ผู้​นี้​คือ​เครื่อง​มือ​ที่​เรา​เลือกสรร​ไว้ เพื่อ​ให้​ประกาศ​นาม​ของ​เรา​กับ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว กษัตริย์​ของ​พวก​เขา​และ​ชน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​ให้​เซาโล​เห็น​ว่า เขา​ต้อง​ทน​ทุกข์​เพื่อ​นาม​ของ​เรา​แค่​ไหน”</verse>
				<verse number="17">อานาเนีย​จึง​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​นั้น วาง​มือ​บน​เซาโล​และ​พูด​ว่า “พี่​เซาโล องค์​พระผู้เป็นเจ้า​คือ​พระเยซู ผู้​ปรากฏ​ตัว​กับ​ท่าน​ระหว่าง​ทาง​นั้น ได้​ส่ง​ข้าพเจ้า​มา​เพื่อ​ให้​ท่าน​มอง​เห็น​ได้​อีก​และ​ให้​เต็ม​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="18">ทัน​ใด​นั้น มี​สิ่ง​คล้าย​เกล็ด​หลุด​จาก​ตา​ของ​เซาโล เขา​ก็​มอง​เห็น​ได้​อีก​ครั้ง จึง​ลุก​ขึ้น​และ​รับ​บัพติศมา</verse>
				<verse number="19">และ​เมื่อ​กิน​อาหาร​แล้ว เขา​ก็​มี​แรง​ขึ้น เซาโล​ได้​พัก​อยู่​กับ​สาวก​ใน​ดามัสกัส​หลาย​วัน</verse>
				<verse number="20">เขา​เริ่ม​ประกาศ​ตาม​ธรรม​ศาลา​ของ​ยิว​ทันที​ว่า พระเยซู​เป็น​พระบุตร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="21">ทุก​คน​ที่​ได้ยิน​ก็​แปลก​ใจ​และ​ถาม​กัน​ว่า “ผู้ชาย​คน​นี้​ไม่​ใช่​หรือ​ที่​ทำลาย​คน​ที่​ร้อง​ออก​นาม​นี้​ใน​เยรูซาเล็ม และ​เขา​มา​ที่​นี่ ก็​เพื่อ​จับ​คน​พวก​นั้น​เป็น​นักโทษ ส่ง​ให้​หัวหน้า​ปุโรหิต​ไม่​ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="22">แต่​เซาโล​ก็​ประกาศ​อย่าง​เข้มแข็ง​มาก​ขึ้น โดย​พิสูจน์​ให้​เห็น​ว่า​พระเยซู​เป็น​พระเมสสิยาห์ จน​ทำ​ให้​พวก​ยิว​ใน​ดามัสกัส​งงงัน</verse>
				<verse number="23">หลาย​วัน​ผ่าน​ไป พวก​ยิว​คบ​คิด​กัน​จะ​ฆ่า​เขา</verse>
				<verse number="24">แต่​เซาโล​ล่วง​รู้​แผน​นี้ พวก​ยิว​เฝ้า​ดู​อยู่​ที่​ประตู​เมือง​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน​เพื่อ​จะ​ฆ่า​เขา</verse>
				<verse number="25">แต่​สาวก​ของ​เซาโล​พา​เขา​ออก​มา​ตอน​กลาง​คืน นำ​เขา​มา​ใส่​ใน​เข่ง​แล้ว​หย่อน​ลง​มา​ผ่าน​ช่อง​กำแพง​เมือง</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​เซาโล​มา​ถึง​เยรูซาเล็ม เขา​ก็​พยายาม​จะ​เข้า​ร่วม​กับ​พวก​สาวก แต่​ทุก​คน​กลัว ไม่​เชื่อ​ว่า​เขา​เป็น​สาวก​จริง​ๆ</verse>
				<verse number="27">แต่​บารนาบัส​พา​เขา​ไป​พบ​อัครทูต แล้ว​เล่า​ให้​ฟัง​ว่า ระหว่าง​ทาง​เซาโล​ได้​เห็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​พระองค์​พูด​กับ​เขา​ว่า​อย่างไร และ​เขา​กล้า​เทศนา​ใน​นาม​พระเยซู​อย่างไร​ที่​ดามัสกัส</verse>
				<verse number="28">เซาโล​จึง​ได้​พัก​อยู่​ด้วย เขา​ไป​ไหน​มา​ไหน​ใน​เยรูซาเล็ม​ได้​อย่าง​อิสระ และ​พูด​ใน​นาม​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อย่าง​กล้าหาญ</verse>
				<verse number="29">เซาโล​พูด​คุย​และ​โต้แย้ง​กับ​พวก​ยิว ซึ่ง​มา​จาก​ประเทศ​ที่​พูด​ภาษา​กรีก แต่​พวก​นั้น​พยายาม​จะ​ฆ่า​เขา</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​พวก​พี่​น้อง​รู้ จึง​พา​เซาโล​ลง​ไป​ที่​เมือง​ซีซารียา แล้ว​ส่ง​ต่อ​ไป​ที่​ทาร์ซัส</verse>
				<verse number="31">จาก​นั้น​คริสตจักร​ทั่ว​แคว้น​ยูเดีย กาลิลี และ​สะมาเรีย จึง​สงบ​สุข​และ​เข้มแข็ง​ขึ้น คริสตจักร​ดำรง​อยู่​ใน​ความ​ยำเกรง​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​ได้​กำลัง​ใจ​จาก​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ จำนวน​ผู้​เชื่อ​จึง​เพิ่ม​ขึ้น</verse>
				<verse number="32">ขณะ​ที่​เปโตร​เดินทาง​ไป​ที่​ต่าง​ๆ ก็​ได้​ไป​เยี่ยม​คน​ของ​พระเจ้า​ใน​เมือง​ลิดดา</verse>
				<verse number="33">ที่​นั่น​เขา​พบ​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ไอเนอัส ซึ่ง​นอน​เป็น​อัมพาต​มา​แปด​ปี</verse>
				<verse number="34">เปโตร​พูด​ว่า “ไอเนอัส พระเยซู​คริสต์​รักษา​เจ้า​แล้ว ลุก​ขึ้น​เก็บ​ที่​นอน​เถอะ” ทัน​ใด​ไอเนอัส​ก็​ลุก​ขึ้น</verse>
				<verse number="35">ทุก​คน​ใน​ลิดดา​และ​ที่​ราบ​ชาโรน ได้​เห็น​ก็​กลับ​ใจ​มา​หา​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="36">ใน​เมือง​ยัฟฟา มี​สาวก​ผู้​หนึ่ง​ชื่อ​ทาบิธา (ชื่อ​ใน​ภาษา​กรีก​คือ โดรคัส) เธอ​ประกอบ​คุณ​ความ​ดี​และ​ช่วย​คน​ยากไร้​อยู่​เสมอ</verse>
				<verse number="37">ใน​ช่วง​นั้น เธอ​ล้ม​ป่วย​และ​ตาย คน​จึง​อาบน้ำ​ศพ​และ​วาง​ร่าง​ไว้​ใน​ห้อง​ชั้น​บน</verse>
				<verse number="38">ลิดดา​นี้​อยู่​ใกล้​กับ​ยัฟฟา ดังนั้น​พอ​พวก​สาวก​ได้​ข่าว​ว่า​เปโตร​อยู่​ที่​ลิดดา ก็​ส่ง​สอง​คน​ไป​ขอ​ร้อง​ว่า “ได้​โปรด​มา​ใน​ทันที”</verse>
				<verse number="39">เปโตร​มา​กับ​คน​ทั้ง​สอง และ​เมื่อ​มา​ถึง พวก​เขา​ก็​พา​เปโตร​ขึ้น​ไป​ห้อง​ชั้น​บน บรรดา​แม่​หม้าย​ยืน​ร้องไห้​อยู่​รอบ​ๆ เปโตร และ​ให้​เขา​ดู​เสื้อ​ผ้า​ต่าง​ๆ ที่​โดรคัส​ทำ​เมื่อ​ตอน​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="40">เปโตร​ให้​ทุก​คน​ออก​ไป​จาก​ห้อง แล้ว​คุกเข่า​ลง​อธิษฐาน หัน​ไป​ทาง​หญิง​ผู้​ตาย​นั้น และ​พูด​ว่า “ทาบิธา ลุก​ขึ้น​เถอะ” เธอ​ลืมตา​ขึ้น และ​เมื่อ​เห็น​เปโตร ก็​ลุก​ขึ้น​นั่ง</verse>
				<verse number="41">เปโตร​จับ​มือ​เธอ​พยุง​ให้​ยืน​ขึ้น แล้ว​เรียก​พวก​แม่​หม้าย​และ​ผู้​เชื่อ​คน​อื่น​ๆ มา​ให้​เห็น​ว่า เธอ​ฟื้น​ขึ้น​แล้ว</verse>
				<verse number="42">ข่าว​นี้​แพร่​ไป​ทั่ว​ยัฟฟา และ​คน​มากมาย​ก็​เชื่อ​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="43">เปโตร​ได้​พัก​อยู่​ใน​ยัฟฟา​ระยะ​หนึ่ง​กับ​ช่าง​ฟอก​หนัง​ชื่อ​ซีโมน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ที่​เมือง​ซีซารียา​มี​นายร้อย​ชื่อ​โครเนลิอัส อยู่​กอง​ร้อย​ที่​เรียก​ว่า​กอง​ทหาร​อิตาลี</verse>
				<verse number="2">เขา​กับ​ทุก​คน​ใน​บ้าน​ยึดมั่น​ใน​ศาสนา​และ​ยำเกรง​พระเจ้า เขา​ช่วยเหลือ​คน​ยากไร้​และ​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​เป็น​ประจำ</verse>
				<verse number="3">วัน​หนึ่ง​ราว​บ่าย​สาม​โมง เขา​เห็น​นิมิต​ชัดเจน​ว่า ทูตสวรรค์​ของ​พระเจ้า​เข้า​มา​หา​และ​พูด​ว่า “โครเนลิอัส!”</verse>
				<verse number="4">โครเนลิอัส​จ้อง​มอง​ด้วย​ความ​กลัว ถาม​ว่า “มี​อะไร​หรือ ท่าน​เจ้า​ข้า” ทูตสวรรค์​ตอบ​ว่า “คำ​อธิษฐาน​และ​สิ่ง​ที่​เจ้า​ให้​แก่​คน​ยากจน​นั้น ขึ้น​ไป​เป็น​เครื่อง​บูชา​ให้​จดจำ​ต่อ​หน้า​พระเจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="5">ตอน​นี้​จง​ส่ง​คน​ไป​เมือง​ยัฟฟา แล้ว​รับ​คน​ชื่อ​ซีโมน​ที่​มี​อีก​ชื่อ​ว่า​เปโตร​มา</verse>
				<verse number="6">เขา​พัก​อยู่​กับ​ซีโมน​ช่าง​ฟอก​หนัง​ที่​บ้าน​ริม​ทะเล”</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ทูตสวรรค์​ที่​มา​บอก​เขา​นั้น​ไป​แล้ว โครเนลิอัส​จึง​เรียก​บ่าว​สอง​คน​กับ​ทหาร​รับใช้​ผู้​ยึดมั่น​ใน​ศาสนา​มา</verse>
				<verse number="8">แล้ว​เล่า​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​ให้​ฟัง และ​ส่ง​ไป​ยัฟฟา</verse>
				<verse number="9">วัน​รุ่ง​ขึ้น​ราว​เที่ยง​วัน ขณะ​ที่​สาม​คน​นั้น​เดินทาง​เกือบ​จะ​ถึง​เมือง​นั้น​แล้ว เปโตร​ขึ้น​ไป​บน​ดาดฟ้า​บ้าน​เพื่อ​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="10">เขา​หิว​และ​อยาก​จะ​หา​อะไร​มา​กิน ตอน​ที่​คน​กำลัง​เตรียม​อาหาร​อยู่​นั้น เปโตร​ก็​เข้า​สู่​ภวังค์</verse>
				<verse number="11">เขา​เห็น​ฟ้า​เปิด​ออก และ​สิ่ง​ที่​คล้าย​ผ้า​ผืน​ใหญ่​ทั้ง​สี่​มุม​ถูก​หย่อน​ลง​มา​บน​โลก</verse>
				<verse number="12">ใน​นั้น​มี​สัตว์​สี่​เท้า​สารพัด​ชนิด รวม​ทั้ง​สัตว์​เลื้อย​คลาน​และ​นก​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="13">แล้ว​มี​เสียง​บอก​เขา​ว่า “เปโตร จง​ลุก​ขึ้น​ฆ่า​และ​กิน​เถิด”</verse>
				<verse number="14">เปโตร​ตอบ​ว่า “ไม่​ได้ องค์​พระผู้เป็นเจ้า! ข้าพเจ้า​ไม่​เคย​กิน​สิ่ง​ที่​เป็น​มลทิน​หรือ​แปด​เปื้อน​เลย”</verse>
				<verse number="15">เสียง​นั้น​พูด​กับ​เขา​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง​ว่า “อย่า​เรียก​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ชำระ​แล้ว​ว่า​เป็น​มลทิน”</verse>
				<verse number="16">เหตุการณ์​นี้​เกิด​ขึ้น​ถึง​สาม​ครั้ง ทัน​ใด​นั้น ผ้า​นั้น​ก็​ถูก​รับ​กลับ​ขึ้น​สู่​ฟ้า</verse>
				<verse number="17">ขณะ​ที่​เปโตร​กำลัง​สงสัย​ว่า​นิมิต​นี้​หมาย​ความ​ว่า​อะไร คน​ที่​โครเนลิอัส​ส่ง​มา ได้​เจอ​บ้าน​ของ​ซีโมน​และ​หยุด​อยู่​ที่​ประตู</verse>
				<verse number="18">แล้ว​ร้อง​ถาม​ว่า​ซีโมน​ที่​มี​อีก​ชื่อ​ว่า​เปโตร​อยู่​ที่​นี่​หรือ​ไม่</verse>
				<verse number="19">ขณะ​ที่​เปโตร​กำลัง​ครุ่นคิด​เรื่อง​นิมิต​อยู่​นั้น พระวิญญาณ​ก็​พูด​ว่า “ซีโมน​เอ๋ย ผู้​ชาย​สาม​คน ​กำลัง​ตาม​หา​เจ้า​อยู่</verse>
				<verse number="20">ลุก​ขึ้น​แล้ว​ลง​ไป​ข้าง​ล่าง อย่า​ลังเล​ที่​จะ​ไป​กับ​พวก​เขา เพราะ​เรา​ส่ง​เขา​มา”</verse>
				<verse number="21">เปโตร​จึง​ลง​มา​บอก​ชาย​เหล่า​นั้น​ว่า “ข้าพเจ้า​คือ​คน​ที่​ท่าน​ถาม​หา ท่าน​มา​ทำไม​หรือ”</verse>
				<verse number="22">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “นายร้อย​โครเนลิอัส​ส่ง​เรา​มา เขา​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม เคารพ​ยำเกรง​พระเจ้า เป็น​ที่​นับถือ​ของ​คน​ยิว​ทุก​คน ทูตสวรรค์​ของ​พระเจ้า​ได้​บอก​นายร้อย​ให้​มา​เชิญ​ท่าน​ไป​ที่​บ้าน เพื่อ​จะ​ได้​ฟัง​สิ่ง​ที่​ท่าน​จะ​พูด”</verse>
				<verse number="23">แล้ว​เปโตร​จึง​เชิญ​ให้​พวก​เขา​เป็น​แขก​พัก​ค้าง​คืน​ที่​บ้าน วัน​รุ่งขึ้น​เปโตร​ก็​ออก​เดินทาง​ไป​กับ​พวก​เขา และ​มี​พี่​น้อง​บาง​คน​จาก​ยัฟฟา​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="24">วัน​ต่อ​มา​เปโตร​ก็​มา​ถึง​ซีซารียา โครเนลิอัส​กำลัง​คอย​ต้อนรับ​อยู่ และ​ได้​เชิญ​ญาติ​กับ​เพื่อน​สนิท​มา</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​เปโตร​เข้า​ไป​ใน​ลาน​บ้าน โครเนลิอัส​ออก​มา​พบ ก็​หมอบ​ลง​แทบ​เท้า​ด้วย​ความ​ยำเกรง</verse>
				<verse number="26">แต่​เปโตร​รั้ง​ให้​ลุก​ขึ้น​กล่าว​ว่า “ยืน​ขึ้น​เถอะ ข้าพเจ้า​เอง​ก็​เป็น​แค่​มนุษย์​คน​หนึ่ง​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="27">เปโตร​พูด​พลาง​เดิน​เข้า​ใน​บ้าน​และ​เห็น​คน​มากมาย​ชุมนุม​กัน​อยู่</verse>
				<verse number="28">เขา​กล่าว​กับ​คน​เหล่า​นั้น​ว่า “ทุก​ท่าน​ย่อม​รู้​ดี​ว่า​ผิด​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา​ที่​คน​ยิว​จะ​คบหา​หรือ​มา​เยี่ยม​คน​ต่าง​ชาติ แต่​พระเจ้า​ให้​ข้าพเจ้า​เห็น​ว่า​ไม่​ควร​เรียก​ใคร​ว่า​เป็น​มลทิน​หรือ​ไม่​สะอาด</verse>
				<verse number="29">ฉะนั้น​เมื่อ​มี​คน​ไป​เชิญ ข้าพเจ้า​ก็​มา​โดย​ไม่​คัดค้าน ขอ​ถาม​สัก​หน่อย​ว่า​ทำไม​จึง​เชิญ​ข้าพเจ้า​มา”</verse>
				<verse number="30">โครเนลิอัส​ตอบ​ว่า “เมื่อ​สาม​วัน​ก่อน ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​อยู่​ใน​บ้าน​เวลา​เดียวกัน​นี้ คือ​บ่าย​สาม​โมง ทัน​ใด​นั้น ก็​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​สวม​เสื้อ​ประกาย​ระยิบ​ระยับ​มา​ยืน​อยู่​ตรง​หน้า</verse>
				<verse number="31">และ​พูด​ว่า ‘โครเนลิอัส พระเจ้า​ได้ยิน​คำ​อธิษฐาน และ​ระลึก​ถึง​สิ่ง​ที่​เจ้า​ให้​แก่​คน​ยากจน​แล้ว</verse>
				<verse number="32">จง​ส่ง​คน​ไป​ยัฟฟา เชิญ​ซีโมน​ที่​มี​อีก​ชื่อ​ว่า​เปโตร​มา เขา​เป็น​แขก​พัก​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​ซีโมน​ช่าง​ฟอก​หนัง​ซึ่ง​อยู่​ริม​ทะเล’</verse>
				<verse number="33">ข้าพเจ้า​จึง​ส่ง​คน​ไป​เชิญ​ท่าน​ทันที และ​ท่าน​ก็​กรุณา​มา​แล้ว ตอน​นี้​พวก​เรา​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระเจ้า พร้อม​แล้ว​ที่​จะ​ฟัง​ทุก​สิ่ง​ที่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​สั่ง​ท่าน​ให้​บอก​เรา”</verse>
				<verse number="34">เปโตร​จึง​กล่าว​ว่า “ข้าพเจ้า​เห็น​จริง​แล้ว​ว่า​พระเจ้า​ไม่​ลำเอียง</verse>
				<verse number="35">แต่​ยอม​รับ​คน​ทุก​ชาติ​ที่​ยำเกรง​พระองค์​และ​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="36">ท่าน​รู้​ข้อความ​ซึ่ง​พระเจ้า​ส่ง​ให้​ชาว​อิสราเอล ที่​พูด​ถึง​ข่าว​ประเสริฐ​แห่ง​สันติสุข​ผ่าน​ทาง​พระเยซู​คริสต์ ผู้​เป็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา​ทุก​คน</verse>
				<verse number="37">ท่าน​รู้​เหตุการณ์​ที่​เกิดขึ้น​ทั่ว​ยูเดีย เริ่ม​ที่​กาลิลี หลัง​จาก​ยอห์น​ประกาศ​เรื่อง​บัพติศมา</verse>
				<verse number="38">คือ​พระเจ้า​เจิม​ตั้ง​พระเยซู​ชาว​นาซาเร็ธ​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​และ​ฤทธานุภาพ​อย่างไร และ​พระเยซู​ได้​เดินทาง​ทำ​ความ​ดี และ​รักษา​ทุก​คน​ที่​ตก​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​มาร​อย่างไร เพราะ​พระเจ้า​อยู่​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="39">เรา​เป็น​พยาน​ทุก​สิ่ง​ที่​พระเยซู​ได้​ทำ ทั้ง​ใน​ดินแดน​ของ​ชาว​ยิว​และ​ใน​เยรูซาเล็ม พวก​เขา​ฆ่า​พระองค์​โดย​ตรึง​บน​ไม้​กางเขน</verse>
				<verse number="40">แต่​ใน​วัน​ที่​สาม พระเจ้า​ให้​พระองค์​ฟื้น​ขึ้น​และ​ปรากฏ​ตัว​ให้​คน​เห็น</verse>
				<verse number="41">แต่​ไม่​ใช่​กับ​ทุก​คน เฉพาะ​พยาน​ที่​พระเจ้า​ได้​เลือก​ไว้​แล้ว​เท่านั้น คือ พวก​เรา​ที่​ได้​กิน​ดื่ม​กับ​พระองค์​หลัง​จาก​ฟื้น​ขึ้น​แล้ว</verse>
				<verse number="42">พระเยซู​สั่ง​ให้​พวก​เรา​ประกาศ​กับ​ทุก​คน และ​เป็น​พยาน​ว่า พระองค์​คือ​ผู้​ที่​พระเจ้า​ตั้ง​ให้​เป็น​ผู้​พิพากษา​ทั้ง​คน​เป็น​และ​คน​ตาย</verse>
				<verse number="43">ผู้​เผย​พระวจนะ​ทุก​คน​ยืนยัน​เรื่อง​พระองค์​ว่า ทุก​คน​ที่​เชื่อ​ใน​พระองค์​จะ​ได้​รับ​การ​อภัย​บาป​ผ่าน​ทาง​นาม​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="44">ขณะ​ที่​เปโตร​ยัง​พูด​อยู่​นั้น พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ก็​ลง​มา​เหนือ​ทุก​คน​ที่​ฟัง​อยู่</verse>
				<verse number="45">ผู้​เชื่อ​ที่​เข้า​สุหนัต​แล้ว ซึ่ง​มา​กับ​เปโตร ต่าง​ประหลาด​ใจ​ที่​พระเจ้า​เท​ของ​ประทาน​คือ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ ลง​มา​ให้​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ด้วย</verse>
				<verse number="46">เพราะ​เขา​ได้ยิน​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​พูด​ภาษา​แปลก​ๆ และ​สรรเสริญ​พระเจ้า แล้ว​เปโตร​พูด​ขึ้น​ว่า</verse>
				<verse number="47">“ใคร​จะ​ขัด​ไม่​ให้​คน​เหล่า​นี้​รับ​บัพติศมา​ด้วย​น้ำ ใน​เมื่อ​เขา​ก็​ได้​รับ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​เหมือน​เรา”</verse>
				<verse number="48">เปโตร​จึง​สั่ง​ให้​พวก​เขา​รับ​บัพติศมา​ใน​นาม​ของ​พระเยซู​คริสต์ จาก​นั้น​พวก​เขา​เชิญ​เปโตร​ให้​พัก​อยู่​ต่อ​อีก​สอง​สาม​วัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">อัครทูต​และ​พี่​น้อง​ทั่ว​แคว้น​ยูเดีย​ได้ยิน​ว่า​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ได้​รับ​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น​เมื่อ​เปโตร​กลับ​มา​ถึง​กรุง​เยรูซาเล็ม​พวก​ผู้​เชื่อ​ที่​เข้า​สุหนัต​พา​กัน​ต่อว่า​เขา</verse>
				<verse number="3">และ​พูด​ว่า “ท่าน​ไป​บ้าน​คน​ที่​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต​และ​กิน​อาหาร​กับ​เขา​ด้วย”</verse>
				<verse number="4">เปโตร​จึง​เล่า​เรื่องราว​ตั้งแต่​ต้น​ว่า</verse>
				<verse number="5">“ตอน​อยู่​ที่​เมือง​ยัฟฟา​นั้น ข้าพเจ้า​กำลัง​อธิษฐาน และ​ขณะ​ที่​เข้า​สู่​ภวังค์​ก็​เห็น​นิมิต สิ่ง​ที่​คล้าย​ผ้า​ผืน​ใหญ่​ทั้ง​สี่​มุม​ถูก​หย่อน​ลง​มา​จาก​สวรรค์​ตรง​ที่​ข้าพเจ้า​อยู่</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ข้าพเจ้า​มอง​ดู ก็​เห็น​สัตว์​บก​สี่​เท้า สัตว์​ป่า สัตว์​เลื้อย​คลาน​และ​นก​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ก็​ได้ยิน​เสียง​บอก​ข้าพเจ้า​ว่า ‘เปโตร จง​ลุก​ขึ้น​ฆ่า​และ​กิน​เถิด’</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​ตอบ​ว่า ‘ไม่​ได้​องค์​พระผู้เป็นเจ้า! ไม่​เคย​มี​สิ่ง​ที่​เป็น​มลทิน​หรือ​แปด​เปื้อน​ได้​เข้า​ปาก​ข้าพเจ้า​เลย’</verse>
				<verse number="9">เสียง​จาก​สวรรค์​จึง​พูด​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง​ว่า ‘อย่า​เรียก​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ชำระ​แล้ว​ว่า​เป็น​มลทิน’</verse>
				<verse number="10">เหตุการณ์​นี้​เกิด​ขึ้น​ถึง​สาม​ครั้ง แล้ว​ทั้งหมด​นั้น​ก็​ถูก​ดึง​กลับ​ขึ้น​สู่​ฟ้า​อีก</verse>
				<verse number="11">ทัน​ใด​นั้น​เอง ชาย​สาม​คน​จาก​เมือง​ซีซารียา​ที่​ถูก​ส่ง​มา​หา​ข้าพเจ้า ก็​มา​หยุด​อยู่​ที่​บ้าน​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​พัก​อยู่</verse>
				<verse number="12">พระวิญญาณ​บอก​ให้​ข้าพเจ้า​มิ​ต้อง​ลังเล​ที่​จะ​ไป​กับ​พวก​เขา พี่​น้อง​ทั้ง​หก​คน​นี้​ก็​ไป​กับ​ข้าพเจ้า​ด้วย และ​พวก​เรา​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​ชาย​ผู้​นั้น</verse>
				<verse number="13">เจ้าของ​บ้าน​เล่า​ให้​ฟัง​ว่า เขา​เห็น​ทูตสวรรค์​มา​ปรากฏ​ตัว​ใน​บ้าน​และ​พูด​ว่า ‘จง​ส่ง​คน​ไป​ยัฟฟา เชิญ​ซีโมน​ที่​มี​อีก​ชื่อ​ว่า​เปโตร​มา</verse>
				<verse number="14">เขา​จะ​บอก​ข่าว​ซึ่ง​จะ​ช่วย​เจ้า​กับ​ทุก​คน​ใน​บ้าน​ให้​รอด’</verse>
				<verse number="15">พอ​ข้าพเจ้า​เริ่ม​พูด พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ก็​ลง​มา​เหนือ​พวก​เขา เหมือน​ที่​มา​อยู่​เหนือ​พวก​เรา​เมื่อ​เริ่ม​แรก</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​จึง​นึก​ถึง​ที่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เคย​พูด​ไว้​ว่า ‘ยอห์น​ให้​บัพติศมา​ด้วย น้ำ แต่​พวก​เจ้า​จะ​ได้​รับ​บัพติศมา​ด้วย พระวิญญาณ​บริสุทธิ์’</verse>
				<verse number="17">ถ้า​พระเจ้า​ให้​ของ​ประทาน​กับ​พวก​เขา แบบ​เดียว​กับ​ที่​ให้​พวก​เรา ผู้​เชื่อ​ใน​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า แล้ว​ข้าพเจ้า​เป็น​ใคร​กัน​จะ​ไป​ขวาง​พระองค์”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พวก​เขา​ได้​ฟัง​ก็​ไม่​มี​อะไร​คัดค้าน และ​สรรเสริญ​พระเจ้า​ว่า “แม้​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​พระเจ้า​ก็​ให้​กลับ​ใจ​ใหม่​เข้า​สู่​ชีวิต​ด้วย”</verse>
				<verse number="19">พวก​คน​ที่​กระจัด​กระจาย​ไป​เพราะ​เหตุ​ข่มเหง เมื่อ​ครั้ง​สเทเฟน​ถูก​ฆ่า​นั้น ก็​เดินทาง​ไป​ไกล​ถึง​ฟีนิเซีย เกาะ​ไซปรัส​และ​อันทิโอก และ​เผย​แพร่​เรื่องราว​นั้น​กับ​พวก​ยิว​เท่านั้น</verse>
				<verse number="20">แต่​ก็​มี​บาง​คน​ที่​เป็น​ชาว​เกาะ​ไซปรัส​และ​ชาว​ไซรีน​ไป​ที่​อันทิโอก เล่า​ข่าว​ประเสริฐ​เรื่อง​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​กับ​คน​กรีก​ด้วย</verse>
				<verse number="21">มือ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อยู่​กับ​พวก​เขา ผู้​คน​มากมาย​เชื่อ และ​หัน​กลับ​มา​หา​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​คริสตจักร​ที่​เยรูซาเล็ม​รู้​ข่าว จึง​ส่ง​บารนาบัส​ไป​ที่​อันทิโอก</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​บารนาบัส​มา​ถึง และ​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​เกิด​ขึ้น​โดย​พระคุณ​ของ​พระเจ้า เขา​ก็​รู้สึก​ดีใจ​และ​หนุนใจ​ทุก​คน ให้​สัตย์​ซื่อ​ต่อ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วย​สุด​ใจ</verse>
				<verse number="24">บารนาบัส​เป็น​คน​ดี เต็ม​เปี่ยม​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​และ​ความ​เชื่อ มี​คน​จำนวน​มาก​ได้​มา​เชื่อ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="25">แล้ว​บารนาบัส​จึง​ไป​หา​เซาโล​ที่​ทาร์ซัส</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​พบ​แล้ว​ก็​พา​เขา​มา​ที่​อันทิโอก ทั้ง​สอง​คน​ร่วม​ประชุม​กับ​คริสตจักร​ที่​นั่น​ตลอด​หนึ่ง​ปี​เต็ม และ​ได้​สอน​คน​มากมาย พวก​สาวก​ได้​ชื่อ​ว่า​คริสเตียน​เป็น​ครั้ง​แรก​ที่​อันทิโอก​นี้​เอง</verse>
				<verse number="27">ช่วง​นั้น​มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​บาง​คน​จาก​เยรูซาเล็ม​มา​ที่​อันทิโอก</verse>
				<verse number="28">คน​หนึ่ง​ที่​ชื่อ​อากาบัส​ยืน​ขึ้น​ทำนาย​ผ่าน​ทาง​พระวิญญาณ​ว่า จะ​เกิด​การ​กันดาร​อาหาร​รุนแรง​ขึ้น​ทั่ว​จักรวรรดิ​โรมัน (เหตุการณ์​นี้​เกิด​ใน​รัชสมัย​ของ​คลาวดิอัส)</verse>
				<verse number="29">พวก​สาวก​จึง​ตัดสิน​ใจ​ว่า​จะ​ร่วม​กัน​ช่วยเหลือ​พี่​น้อง​ใน​ยูเดีย​ตาม​กำลัง</verse>
				<verse number="30">พวก​เขา​ทำ​ตาม​นั้น โดย​ฝาก​สิ่ง​ของ​ให้​บารนาบัส​กับ​เซาโล นำ​ไป​ช่วย​พวก​ผู้​ปกครอง​คริสตจักร​ที่​นั่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ช่วง​นั้น​กษัตริย์​เฮโรด​จับ​บาง​คน​ใน​คริสตจักร​ไป เจตนา​จะ​ข่มเหง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="2">เขา​สั่ง​ประหาร​ยากอบ พี่​ชาย​ของ​ยอห์น​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="3">พอ​เห็น​ว่า​พวก​ยิว​พอใจ​ก็​สั่ง​จับ​เปโตร​ด้วย เหตุการณ์​นี้​เกิดขึ้น​ใน​ช่วง​เทศกาล​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ</verse>
				<verse number="4">หลัง​จาก​จับ​เปโตร​ก็​ขัง​เขา​ไว้​ใน​คุก แล้ว​ส่ง​ให้​ทหาร​สี่​หมู่ หมู่​ละ​สี่​คน​เฝ้า​ยาม​ไว้ เฮโรด​ตั้ง​ใจ​จะ​นำ​เปโตร​มา​พิจารณา​คดี​ใน​ที่​สาธารณะ หลัง​เทศกาล​ปัสกา</verse>
				<verse number="5">เปโตร​ถูก​ขัง​ใน​คุก แต่​คริสตจักร​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​เพื่อ​เขา​อย่าง​จริงจัง</verse>
				<verse number="6">คืน​ก่อน​ที่​เฮโรด​จะ​นำ​ตัว​เขา​ออก​มา​ไต่สวน เปโตร​นอน​หลับ​ขนาบ​ข้าง​ด้วย​ทหาร​สอง​นาย เขา​ถูก​โซ่​ล่าม​ไว้​สอง​เส้น และ​มี​ทหาร​ยาม​ยืน​เฝ้า​หน้า​ประตู​คุก</verse>
				<verse number="7">ทัน​ใด​นั้น​ทูตสวรรค์​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ก็​มา​ปรากฏ และ​มี​แสง​สว่าง​ส่อง​เข้า​มา​ใน​ห้อง​ขัง ทูตสวรรค์​กระทุ้ง​สีข้าง​ให้​เปโตร​ตื่น​แล้ว​พูด​ว่า “ลุก​ขึ้น​เร็ว!” และ​โซ่​ก็​หลุด​จาก​ข้อ​มือ​ของ​เปโตร</verse>
				<verse number="8">ทูตสวรรค์​พูด​กับ​เขา​ว่า “คาด​เข็มขัด​และ​สวม​รองเท้า” เปโตร​ก็​ทำ​ตาม ทูตสวรรค์​บอก​อีก​ว่า “สวม​เสื้อ​คลุม​แล้ว​ตาม​เรา​มา”</verse>
				<verse number="9">เปโตร​ก็​ตาม​ออก​ไป เขา​ไม่​รู้​ว่า​สิ่ง​ที่​ทูต​สวรรค์​ทำ​นั้น​เป็น​เรื่อง​จริง คิด​ว่า​ตน​กำลัง​เห็น​นิมิต</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พ้น​ทหาร​ยาม​ชุด​แรก​และ​ชุด​ที่​สอง​แล้ว ก็​มา​ถึง​ประตู​เหล็ก​ซึ่ง​เป็น​ทาง​เข้า​สู่​เมือง ประตู​นั้น​เปิด​ออก​เอง​ให้​ทั้ง​สอง​เดิน​ผ่าน​ไป เมื่อ​พวก​เขา​เดิน​ถึง​ทาง​แยก ทัน​ใด​นั้น​ทูตสวรรค์​ก็​จาก​ไป</verse>
				<verse number="11">เปโตร​จึง​รู้สึก​ตัว​และ​รำพึง​ว่า “ตอน​นี้​เรา​แน่ใจ​แล้ว​ว่า องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ได้​ส่ง​ทูตสวรรค์​ของ​พระองค์ มา​ช่วย​เรา​ให้​พ้น​เงื้อม​มือ​เฮโรด และ​การ​มุ่ง​ร้าย​ของ​พวก​ยิว”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เข้าใจ​แล้ว เขา​ก็​ไป​ที่​บ้าน​ของ​มารีย์​แม่​ของ​ยอห์น​ที่​มี​อีก​ชื่อ​ว่า​มาระโก ที่​นั่น​มี​หลาย​คน​มา​ประชุม​และ​อธิษฐาน​ด้วย​กัน</verse>
				<verse number="13">เปโตร​เคาะ​รั้ว​ประตู สาว​ใช้​คน​หนึ่ง​ชื่อ​โรดา​จึง​มา​ที่​ประตู</verse>
				<verse number="14">พอ​จำ​ได้​ว่า​เป็น​เสียง​ของ​เปโตร เธอ​ดีใจ​มาก วิ่ง​กลับ​ไป​โดย​ไม่​ได้​เปิด​ประตู พลาง​ร้อง​ว่า “เปโตร​อยู่​ที่​ประตู!”</verse>
				<verse number="15">คน​เหล่า​นั้น​ว่า “เธอ​เสีย​สติ” พอ​เธอ​ยืนกราน​ว่า​เป็น​เช่น​นั้น​จริง​ๆ พวก​เขา​ก็​พูด​ว่า “ต้อง​เป็น​ทูตสวรรค์​ประจำ​ตัว​เขา”</verse>
				<verse number="16">เปโตร​ยัง​เคาะ​ประตู​ไม่​หยุด เมื่อ​พวก​เขา​เปิด​ประตู​มา​เห็น​เปโตร​ก็​แปลก​ใจ​มาก</verse>
				<verse number="17">เปโตร​โบก​มือ​ให้​เงียบ​และ​เล่า​ว่า องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ช่วย​เขา​ออก​มา​จาก​คุก​ได้​อย่างไร แล้ว​พูด​ว่า “จง​เล่า​เรื่อง​นี้​ให้​ยากอบ​และ​พี่​น้อง​ฟัง” แล้ว​เขา​ก็​ไป​ที่​อื่น​ต่อ</verse>
				<verse number="18">พอ​รุ่งเช้า พวก​ทหาร​แตกตื่น​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​เปโตร</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​เฮโรด​หา​ตัว​เปโตร​จน​ทั่ว​แต่​ไม่​พบ เขา​จึง​ไต่สวน​พวก​ทหาร​ยาม​และ​สั่ง​ประหาร​ชีวิต จาก​นั้น​เฮโรด​ออก​จาก​ยูเดีย​ไป​พัก​อยู่​ที่​ซีซารียา</verse>
				<verse number="20">เฮโรด​เคย​บาด​หมาง​กับ​ชาว​ไทระ​และ​ไซดอน ตอน​นี้​ชาว​เมือง​ทั้ง​สอง​รวม​ตัว​กัน​เพื่อ​ขอ​เข้า​เฝ้า​และ​ขอ​คืนดี เพราะ​พวก​เขา​ต้อง​พึ่ง​เสบียง​อาหาร​จาก​ดินแดน​ของ​กษัตริย์ โดย​เกลี้ยกล่อม​บลัสทัส​มหาดเล็ก​คน​สนิท​ของ​กษัตริย์​ให้​ช่วย</verse>
				<verse number="21">ใน​วัน​นัด​เฮโรด​แต่ง​ตัว​เต็ม​ยศ​นั่ง​บน​บัลลังก์​และ​กล่าว​ปราศรัย​กับ​ประชาชน</verse>
				<verse number="22">ผู้​คน​ต่าง​ร้อง​ตะโกน​ว่า “นี่​คือ​เสียง​ของ​เทพเจ้า ไม่​ใช่​เสียง​มนุษย์”</verse>
				<verse number="23">ทัน​ใด​นั้น เพราะ​เฮโรด​ไม่​ให้​เกียรติ​พระเจ้า ทูต​สวรรค์​องค์​หนึ่ง​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า จึง​ให้​เฮโรด​ล้ม​ป่วย และ​ถูก​หนอน​กัด​กิน​จน​สิ้น​ใจ</verse>
				<verse number="24">แต่​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​ยัง​คง​เจริญ​ขึ้น​และ​แพร่​ไป</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​บารนาบัส​กับ​เซาโล​ทำ​พันธกิจ​เสร็จ​แล้ว พวก​เขา​ก็​กลับ​จาก ​เยรูซาเล็ม และ​พา​ยอห์น​ที่​มี​อีก​ชื่อ​ว่า​มาระโก​ไป​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ตอน​นี้​คริสตจักร​ใน​เมือง​อันทิโอก​มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​และ​อาจารย์​ได้​แก่ บารนาบัส สิเมโอน​หรือ​ที่​มี​อีก​ชื่อ​ว่า​นิเกอร์ ลูสิอัส​ชาว​ไซรีน มานาเอน (ผู้​ที่​เติบโต​ขึ้น​มา​พร้อม​กับ​เฮโรด​เจ้าเมือง) และ​เซาโล</verse>
				<verse number="2">ขณะ​ที่​พวก​เขา​กำลัง​นมัสการ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​และ​อด​อาหาร พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ก็​พูด​ว่า “จง​แยก​บารนาบัส​กับ​เซาโล​ไว้​สำหรับ​งาน​ที่​เรา​เรียก​ให้​เขา​ทำ”</verse>
				<verse number="3">หลัง​จาก​อด​อาหาร​และ​อธิษฐาน​แล้ว พวก​เขา​วาง​มือ​บน​บารนาบัส​และ​เซาโล แล้ว​ส่ง​ทั้ง​สอง​ออก​ไป</verse>
				<verse number="4">พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ให้​ทั้ง​สอง​ลง​ไป​ที่​เมือง​เซลูเคีย แล้ว​นั่ง​เรือ​ต่อ​ไป​ยัง​เกาะ​ไซปรัส</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ถึง​เมือง​ซาลามิส พวก​เขา​ก็​ประกาศ​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​ใน​ธรรม​ศาลา​ของ​พวก​ยิว ยอห์น​ก็​อยู่​ช่วย​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พวก​เขา​เดินทาง​ทั่ว​เกาะ​จน​ถึง​เมือง​ปาโฟส ที่​นั่น​พวก​เขา​พบ​นัก​อาคม​ชาว​ยิว​ชื่อ​บารเยซู​ซึ่ง​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ​เท็จ</verse>
				<verse number="7">บารเยซู​เป็น​คน​ของ​ผู้ว่า​ราชการ​ผู้​เฉลียว​ฉลาด​ชื่อ​เสอร์จีอัสพอลัส ผู้ว่า​ส่ง​คน​มา​เชิญ​บารนาบัส​กับ​เซาโล เพราะ​เขา​อยาก​ฟัง​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="8">แต่​เอลีมาส​นัก​อาคม (เพราะ​ชื่อ​บารเยซู​มี​ความ​หมาย​อย่าง​นั้น) ขัด​ขวาง​พวก​เขา และ​พยายาม​หันเห​ผู้ว่า เพื่อ​ไม่​ให้​เกิด​ความ​เชื่อ</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เซาโล​ที่​มี​อีก​ชื่อ​ว่า​เปาโล​ก็​เต็ม​ไป​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ เขา​จ้อง​ไป​ที่​เอลีมาส​และ​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="10">“เจ้า​เป็น​ลูก​ของ​มาร ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​การ​หลอก​ลวง​และ​เล่ห์​เหลี่ยม เป็น​ศัตรู​ของ​ทุก​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง เจ้า​จะ​ไม่​หยุด​บิดเบือน​วิถี​อัน​ถูกต้อง​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เลย​หรือ</verse>
				<verse number="11">ตอน​นี้​มือ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​ลงโทษ​เจ้า เจ้า​จะ​ตาบอด มอง​ไม่​เห็น​แสง​ตะวัน​ช่วง​หนึ่ง” ทัน​ใด​นั้น​หมอก​และ​ความ​มืด​เข้า​มา​ปกคลุม​เอลีมาส และ​เขา​เริ่ม​คลำ​หา​คน​จูง​มือ</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ผู้ว่า​เห็น​เหตุการณ์​ที่​เกิด​ขึ้น ก็​เกิด​ความ​เชื่อ​เพราะ​อัศจรรย์​ใจ​ใน​คำ​สอน​เรื่อง​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="13">เปาโล​กับ​พวก​นั่ง​เรือ​จาก​เมือง​ปาโฟส​ไป​ที่​เมือง​เปอร์กา​ใน​แคว้น​ปัมฟีเลีย ที่​นั่น​ยอห์น​แยก​จาก​พวก​เขา​และ​กลับ​ไป​ยัง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="14">จาก​เปอร์กา​พวก​เขา​เดินทาง​ต่อ​ไป​ยัง​อันทิโอก​ใน​ปิสิเดีย ใน​วัน​สะบาโต​ก็​เข้า​ไป​นั่ง​ใน​ธรรม​ศาลา​ของ​พวก​ยิว</verse>
				<verse number="15">หลัง​จาก​อ่าน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​และ​หนังสือ​ผู้​เผย​พระวจนะ​แล้ว พวก​หัวหน้า​ธรรม​ศาลา​ก็​ให้​คน​มา​บอก​ว่า “พี่​น้อง ถ้า​ท่าน​มี​คำ​พูด​ให้​กำลัง​ใจ​คน​ที่​มา​ประชุม​ก็​เชิญ​พูด​เถิด”</verse>
				<verse number="16">เปาโล​ยืน​ขึ้น​โบก​มือ​แล้ว​กล่าว​ว่า “ชน​อิสราเอล​และ​ท่าน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ผู้​นมัสการ​พระเจ้า โปรด​ฟัง​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="17">พระเจ้า​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล​เลือก​บรรพบุรุษ​ของ​เรา ให้​เจริญ​รุ่งเรือง​ขณะ​ที่​ยัง​อยู่​ใน​อียิปต์ พระองค์​นำ​เขา​ออก​จาก​ประเทศ​นั้น​ด้วย​ฤทธิ์เดช​อัน​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="18">พระองค์​อดทน​กับ​ความ​ประพฤติ ​ของ​พวก​เขา​ตลอด​สี่​สิบ​ปี​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="19">พระองค์​ทำลาย​เจ็ด​ชน​ชาติ​ใน​คานาอัน และ​มอบ​ดินแดน​ของ​พวก​เขา​ให้​กับ​อิสราเอล​เป็น​มรดก</verse>
				<verse number="20">เหตุการณ์​ทั้ง​หมด​นี้​เกิด​ใน​ช่วง 450 ปี หลัง​จาก​นั้น​พระเจ้า​ได้​ให้​พวก​ผู้​วินิจฉัย​มา​ปกครอง​พวก​เขา จน​ถึง​สมัย​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ซามูเอล</verse>
				<verse number="21">จาก​นั้น​ประชาชน​ขอร้อง​ให้​มี​กษัตริย์ พระองค์​จึง​มอบ​ซาอูล​ลูก​ชาย​ของ​คีช​จาก​เผ่า​เบนยามิน ให้​ปกครอง​อยู่​สี่​สิบ​ปี</verse>
				<verse number="22">หลัง​จาก​ปลด​ซาอูล พระเจ้า​ตั้ง​ดาวิด​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​พระองค์​ยืนยัน​เกี่ยว​กับ​ดาวิด​ว่า ‘เรา​ได้​พบ​ว่า​ดาวิด​ลูกชาย​ของ​เจสซี​เป็น​คน​ที่​เรา​พอ​ใจ​ยิ่งนัก เขา​จะ​ทำ​ทุก​สิ่ง​ที่​เรา​ต้องการ’</verse>
				<verse number="23">จาก​เชื้อสาย​ของ​ดาวิด​นี้​เอง พระเจ้า​นำ​พระเยซู​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​มา​ให้​ชน​อิสราเอล​ตาม​สัญญา</verse>
				<verse number="24">ก่อน​ที่​พระเยซู​มา ยอห์น​ประกาศ​เรื่อง​การ​กลับ​ใจ และ​การ​รับ​บัพติศมา​ให้​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ยอห์น​ทำงาน​ใกล้​สำเร็จ​แล้ว​ก็​พูด​ว่า ‘ท่าน​คิด​ว่า​ข้าพเจ้า​เป็น​ใคร ข้าพเจ้า​ไม่​ใช่​ผู้​ที่​ท่าน​หา แต่​ผู้​หนึ่ง​จะ​มา​หลัง​จาก​ข้าพเจ้า ซึ่ง​ข้าพเจ้า​ไม่​คู่​ควร​แม้​แต่​จะ​แก้​เชือก​รองเท้า​ของ​พระองค์’</verse>
				<verse number="26">พี่​น้อง​ลูก​หลาน​ของ​อับราฮัม และ​ท่าน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ผู้​ยำเกรง​พระเจ้า เรื่องราว​แห่ง​ความ​รอด​นี้​ก็​ส่ง​มา​เพื่อ​พวก​เรา</verse>
				<verse number="27">ชาว​เยรูซาเล็ม​และ​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง เขา​ไม่​รู้​ว่า​พระเยซู​เป็น​ผู้​ใด แต่​ที่​พวก​เขา​ประณาม​พระองค์ ก็​เป็น​ไป​ตาม​คำ​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ ที่​อ่าน​กัน​ทุก​วัน​สะบาโต</verse>
				<verse number="28">ทั้ง​ๆ ที่​หา​เหตุ​ให้​รับ​โทษ​ประหาร​ไม่​ได้​เลย เขา​ก็​ยัง​ขอ​ให้​ปีลาต​ฆ่า​พระองค์</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​พวก​เขา​ทำ​ทุก​อย่าง​ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้​เกี่ยว​กับ​พระองค์​แล้ว เขา​ก็​นำ​ร่าง​ลง​จาก​ไม้​กางเขน และ​วาง​ไว้​ใน​อุโมงค์</verse>
				<verse number="30">แต่​พระเจ้า​ให้​พระองค์​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="31">และ​พวก​ที่​เคย​เดิน​ทาง​กับ​พระองค์​จาก​กาลิลี​มา​เยรูซาเล็ม ได้​เห็น​พระองค์​เป็น​เวลา​หลาย​วัน ตอน​นี้​พวก​เขา​เป็น​พยาน​เรื่อง​ของ​พระองค์​กับ​ประชาชน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="32">เรา​ขอ​แจ้ง​ข่าว​ประเสริฐ​กับ​ท่าน คือ สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ได้​สัญญา​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ไว้</verse>
				<verse number="33">พระองค์​ได้​ทำ​ให้​เกิด​ขึ้น เพื่อ​พวก​เรา​ที่​เป็น​ลูก​หลาน ด้วย​การ​ให้​พระเยซู​ฟื้น​ขึ้น​ตาม​ที่​เขียน​ใน​สดุดี​บท​ที่​สอง​ว่า ‘เจ้า​เป็น​ลูก​ของ​เรา วัน​นี้​เรา​ได้​เป็น​พ่อ​ของ​เจ้า’</verse>
				<verse number="34">พระเจ้า​ให้​พระองค์​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย​เพื่อ​จะ​ไม่​เน่า​เปื่อย​เลย ดัง​ที่​พระเจ้า​ได้​กล่าว​ว่า ‘เรา​จะ​ให้​พร​บริสุทธิ์​และ​มั่นคง ที่​เรา​สัญญา​ไว้​กับ​ดาวิด​แก่​พวก​เจ้า’</verse>
				<verse number="35">และ​อีก​ตอน​หนึ่ง​ว่า ‘พระองค์​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​องค์​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​เน่า​เปื่อย’</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​ดาวิด​รับใช้​ตาม​ประสงค์​ของ​พระเจ้า​ใน​ชั่ว​อายุ​ของ​เขา​แล้ว เขา​ก็​ล่วง​หลับ​ไป ถูก​ฝัง​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ และ​ร่างกาย​ของ​เขา​ก็​เน่า​สลาย​ไป</verse>
				<verse number="37">แต่​ผู้​ที่​พระเจ้า​ให้​ฟื้น​ขึ้น​นั้น​ไม่​เน่า​เปื่อย</verse>
				<verse number="38">ฉะนั้น เพื่อน​ทั้ง​หลาย ข้าพเจ้า​อยาก​ให้​ท่าน​รู้​ว่า โดย​ทาง​พระเยซู​นี้​เอง บาป​จึง​ได้​รับ​การ​อภัย นี่​คือ​ข้อความ​ที่​พระเจ้า​ให้​ประกาศ​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="39">ทุก​คน​ที่​เชื่อ​ใน​พระองค์​ถูก​นับ​ว่า​เป็น​ผู้​ชอบธรรม พ้น​จาก​โทษ​บาป​ทุก​อย่าง ซึ่ง​กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส​ทำ​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="40">ระวัง​ให้​ดี อย่า​ให้​สิ่ง​ที่​ผู้​เผย​พระวจนะ​ได้​กล่าว​ไว้​เกิดขึ้น​กับ​ท่าน คือ</verse>
				<verse number="41">‘ดู​เถิด เจ้า​คน​ช่าง​เยาะเย้ย จง​สงสัย​และ​พินาศ​ไป เพราะ​เรา​จะ​ทำ​บาง​สิ่ง​ใน​ยุค​ของ​เจ้า ซึ่ง​เจ้า​จะ​ไม่​มี​วัน​เชื่อ ถึง​แม้​ว่า​มี​ใคร​บอก​เจ้า’ ”</verse>
				<verse number="42">ขณะ​ที่​เปาโล​กับ​บารนาบัส​กำลัง​ออก​จาก​ธรรม​ศาลา คน​ที่​นั่น​เชิญ​ให้​เขา​สอน​เรื่อง​นี้​ใน​วัน​สะบาโต​ถัด​ไป</verse>
				<verse number="43">พอ​ประชุม​เสร็จ​แล้ว คน​ยิว​และ​ไม่​ใช่​ยิว​ที่​มา​นับถือ​ศาสนา​ยิว​หลาย​คน เดิน​ตาม​เปาโล​กับ​บารนาบัส​ไป ทั้ง​สอง​พูด​คุย​กับ​พวก​เขา และ​กำชับ​ให้​อยู่​ใน​พระคุณ​ของ​พระเจ้า​ต่อไป</verse>
				<verse number="44">ใน​วัน​สะบาโต​ต่อมา​คน​เกือบ​ทั้ง​เมือง​พา​กัน​ฟัง​พระวจนะ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="45">พวก​ยิว​พอ​เห็น​ฝูงชน​ก็​อิจฉา เริ่ม​พูด​ให้​ร้าย​และ​ต่อต้าน​สิ่ง​ที่​เปาโล​พูด</verse>
				<verse number="46">เปาโล​กับ​บารนาบัส​ตอบ​อย่าง​กล้าหาญ​ว่า “เรา​ต้อง​ประกาศ​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​ให้​พวก​ท่าน​ก่อน แต่​ใน​เมื่อ​ท่าน​ปฏิเสธ​และ​ไม่​เห็น​ว่า​ตัวเอง​คู่​ควร​กับ​ชีวิต​นิรันดร์ เรา​ก็​จะ​ไป​หา​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว</verse>
				<verse number="47">เพราะ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​บัญชา​เรา​ไว้​ว่า ‘เรา​ทำ​ให้​เจ้า ​เป็น​แสง​สว่าง​ให้​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว เพื่อ​เจ้า ​จะ​นำ​ความ​รอด​ไป​จน​ถึง​สุด​แผ่นดิน​โลก’ ”</verse>
				<verse number="48">พวก​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​พอ​ได้ยิน​ก็​ดีใจ ยกย่อง​พระวจนะ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​ทุก​คน​ที่​กำหนด​ไว้​ให้​มี​ชีวิต​นิรันดร์​ก็​เชื่อ</verse>
				<verse number="49">พระวจนะ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เผยแพร่​ไป​ทั่ว​เขต​แคว้น</verse>
				<verse number="50">แต่​พวก​ผู้​นำ​ยิว​ยุยง​สตรี​ชน​ชั้น​สูง​ผู้​ยำเกรง​พระเจ้า และ​บุรุษ​ที่​เป็น​ผู้​นำ​ใน​เมือง​นั้น ให้​ข่มเหง​และ​ไล่​เปาโล​กับ​บารนาบัส​ออก​จาก​เขต​แคว้น​นั้น</verse>
				<verse number="51">ทั้ง​สอง​จึง​สะบัด​ฝุ่น​ออก​จาก​เท้า​เพื่อ​เป็น​การ​เตือน​พวก​เขา แล้ว​ไป​ที่​อิโคนียูม</verse>
				<verse number="52">พวก​สาวก​ก็​เต็ม​ด้วย​ความ​ยินดี​และ​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ที่​อิโคนียูม เปาโล​กับ​บารนาบัส​เข้า​ไป​ใน​ธรรม​ศาลา​ของ​พวก​ยิว​ตาม​ปกติ พวก​เขา​ประกาศ​เกิด​ผล​จน​มี​ชาว​ยิว​และ​ชาว​กรีก​มากมาย​มา​เชื่อ</verse>
				<verse number="2">แต่​พวก​ยิว​ที่​ไม่​เชื่อ​ก็​ยุยง​ให้​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​คิด​ร้าย​ต่อ​พี่​น้อง</verse>
				<verse number="3">เปาโล​กับ​บารนาบัส​จึง​อยู่​ที่​นั่น​นาน​พอ​สมควร และ​ประกาศ​อย่าง​กล้าหาญ​เพื่อ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า พวก​เขา​ไว้​วาง​ใจ​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ผู้​ยืนยัน​เรื่องราว​แห่ง​พระคุณ​ของ​พระองค์ โดย​ให้​พวก​เขา​ทำ​หมาย​สำคัญ​และ​ปาฏิหาริย์​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="4">ชาว​เมือง​แยก​เป็น​สอง​ฝ่าย พวก​หนึ่ง​อยู่​ฝ่าย​ยิว อีก​พวก​อยู่​ฝ่าย​อัครทูต</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว คน​ยิว​และ​ผู้​นำ​ของ​พวก​เขา​คบ​คิด​กัน​จะ​ทำ​ร้าย และ​เอา​หิน​ขว้าง​เปาโล​กับ​บารนาบัส</verse>
				<verse number="6">แต่​ทั้ง​สอง​คน​รู้​แผน​การ​นี้​จึง​หนี​ไป​แคว้น​ลิคาโอเนีย ไป​ที่​เมือง​ลิสตรา เมือง​เดอร์บี และ​ดินแดน​รอบ​ๆ</verse>
				<verse number="7">ที่​ซึ่ง​พวก​เขา​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​ต่อไป</verse>
				<verse number="8">ที่​ลิสตรา มี​ชาย​เป็น​ง่อย​คน​หนึ่ง​นั่ง​อยู่ เขา​เดิน​ไม่​ได้​ตั้ง​แต่​เกิด</verse>
				<verse number="9">เขา​ฟัง​เปาโล​พูด เปาโล​มอง​ตรง​ไป​ที่​เขา เห็น​ว่า​เขา​มี​ความ​เชื่อ​ที่​จะ​ได้​รับ​การ​รักษา​ให้​หาย</verse>
				<verse number="10">จึง​พูด​เสียง​ดัง​ว่า “จง​ลุก​ขึ้น​ยืน!” แล้ว​ชาย​คน​นี้​ก็​กระโดด​ขึ้น​ยืน และ​เริ่ม​เดิน</verse>
				<verse number="11">พอ​ฝูง​ชน​เห็น​สิ่ง​ที่​เปาโล​ทำ ก็​ร้อง​ตะโกน​เป็น​ภาษา​ลิคาโอเนีย​ว่า “เทพเจ้า​แปลง​เป็น​มนุษย์​ลง​มา​หา​พวก​เรา​แล้ว!”</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​เรียก​บารนาบัส​ว่า​เทพเจ้า​ซุส และ​เรียก​เปาโล​ว่า​เทพเจ้า​เฮอร์เมส เพราะ​เปาโล​เป็น​ผู้​พูด​หลัก</verse>
				<verse number="13">ปุโรหิต​ของ​เทพ​ซุส​ซึ่ง​วิหาร​ตั้ง​อยู่​ตรง​ทาง​เข้า​เมือง เขา​ได้​จูง​โค​และ​พวง​มาลา​ไป​ที่​ประตู​เมือง เขา​กับ​ฝูงชน​อยาก​มอบ​เครื่อง​บูชา​ให้​เปาโล​กับ​บารนาบัส</verse>
				<verse number="14">แต่​เมื่อ​ทั้ง​สอง​คน​ได้ยิน ก็​ฉีก​เสื้อ​ผ้า​แล้ว​วิ่ง​เข้า​ไป​กลาง​ฝูง​ชน​ตะโกน​ว่า</verse>
				<verse number="15">“เพื่อน​ทั้งหลาย ทำไม​ถึง​ทำ​อย่าง​นี้ เรา​เป็น​แค่​มนุษย์​เหมือน​ท่าน เรา​นำ​ข่าว​ดี​มา​ก็​เพื่อ​ให้​ท่าน​ละทิ้ง​จาก​สิ่ง​ไร้​ประโยชน์​เหล่า​นี้ แล้ว​หัน​มา​หา​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต ผู้​สร้าง​ฟ้า​สวรรค์ แผ่นดิน​โลก ท้อง​ทะเล และ​ทุก​สิ่ง​ใน​นั้น</verse>
				<verse number="16">ใน​อดีต​พระองค์​ปล่อย​คน​ทุก​ชาติ​ไป​ตาม​ทาง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="17">แต่​ก็​ให้​มี​หลักฐาน​ถึง​พระองค์​เสมอ คือ​เมตตา​ให้​ฝน​ตก​จาก​ฟ้า​และ​พืช​ผล​เกิด​ตาม​ฤดู ให้​ท่าน​อิ่ม​ด้วย​อาหาร​อัน​อุดม​และ​จิตใจ​ชื่น​ชม​ยินดี”</verse>
				<verse number="18">แม้​อธิบาย​อย่าง​นี้​แล้ว ก็​ยัง​ยาก​จะ​ห้าม​ฝูงชน ไม่​ให้​มอบ​เครื่อง​บูชา​แก่​พวก​เขา</verse>
				<verse number="19">พวก​ยิว​บาง​คน​มา​จาก​อันทิโอก​กับ​อิโคนียูม​ชักจูง​ฝูง​ชน​เป็น​พวก​ตน​ได้​สำเร็จ พวก​เขา​เอา​หิน​ขว้าง​เปาโล ลาก​ออก​ไป​นอก​เมือง​เพราะ​คิด​ว่า​เขา​ตาย​แล้ว</verse>
				<verse number="20">แต่​เมื่อ​พวก​สาวก​มา​ยืน​รอบ​เขา เปาโล​ก็​ลุก​ขึ้น​และ​กลับ​เข้า​ไป​ใน​เมือง วัน​รุ่ง​ขึ้น​เขา​กับ​บารนาบัส​ก็​ออก​เดินทาง​ไป​เดอร์บี</verse>
				<verse number="21">เปาโล​กับ​บารนาบัส​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​ใน​เดอร์บี และ​นำ​คน​มา​เป็น​สาวก​มากมาย จาก​นั้น​พวก​เขา​กลับ​ไป​ลิสตรา อิโคนียูม​และ​อันทิโอก</verse>
				<verse number="22">เพื่อ​ช่วย​ให้​พวก​สาวก​เข้มแข็ง​ขึ้น และ​หนุนใจ​ให้​พวก​เขา​มั่นคง​ใน​ความ​เชื่อ โดย​กล่าว​ว่า “เรา​ต้อง​ผ่าน​ความ​ยาก​ลำบาก​มากมาย​เพื่อ​เข้า​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="23">เปาโล​กับ​บารนาบัส​แต่งตั้ง​ผู้​ปกครอง ​ขึ้น​ใน​แต่​ละ​คริสตจักร แล้ว​อด​อาหาร​อธิษฐาน มอบ​พวก​เขา​ไว้​กับ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ที่​เขา​วาง​ใจ</verse>
				<verse number="24">หลัง​จาก​ไป​ทั่ว​ปิสิเดีย​แล้ว พวก​เขา​ก็​มา​ที่​ปัมฟีเลีย</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ประกาศ​พระวจนะ​ใน​เปอร์กา​แล้ว​ก็​เดินทาง​ลง​ไป​ที่​อัททาลิยา</verse>
				<verse number="26">พวก​เขา​ลง​เรือ​จาก​อัททาลิยา​กลับ​ไป​อันทิโอก เมือง​ที่​พวก​เขา​ถูก​มอบ​ไว้​ใน​พระคุณ​ของ​พระเจ้า​ให้​ทำงาน ซึ่ง​ก็​ทำ​สำเร็จ​แล้ว</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​เปาโล​กับ​บารนาบัส​มา​ถึง​ที่​นั่น ก็​เรียก​ประชุม​คริสตจักร และ​รายงาน​ทุก​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ได้​ทำ​ผ่าน​พวก​เขา และ​ที่​พระองค์​เปิด​ประตู​แห่ง​ความ​เชื่อ​แก่​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว</verse>
				<verse number="28">แล้ว​ทั้ง​สอง​คน​ก็​พัก​อยู่​ที่​นั่น​กับ​พวก​สาวก​เป็น​เวลา​นาน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">มี​บาง​คน​จาก​ยูเดีย​มา​ที่​อันทิโอก และ​สอน​พี่​น้อง​ว่า “ถ้า​ไม่​เข้า​สุหนัต​ตาม​ธรรมเนียม​ที่​โมเสส​สอน​ไว้ ท่าน​ก็​จะ​ไม่​ได้​รับ​ความ​รอด”</verse>
				<verse number="2">เรื่อง​นี้​ทำ​ให้​เปาโล​กับ​บารนาบัส​โต้เถียง​กับ​พวก​เขา​อย่าง​รุนแรง ดังนั้น​เปาโล​และ​บารนาบัส​จึง​ได้​รับ​การ​แต่งตั้ง​พร้อม​กับ​ผู้​เชื่อ​คน​อื่น​ๆ ให้​ขึ้น​ไป​พบ​อัครทูต​และ​ผู้​ปกครอง​ที่​เยรูซาเล็ม​ใน​เรื่อง​นี้</verse>
				<verse number="3">คริสตจักร​ส่ง​พวก​เขา​ออก​เดิน​ทาง และ​เมื่อ​ผ่าน​แคว้น​ฟีนิเซีย​กับ​สะมาเรีย พวก​เขา​ก็​เล่า​เรื่อง​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​กลับ​ใจ​ใหม่ ทำ​ให้​พี่​น้อง​ทุก​คน​ดีใจ​มาก</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​มา​ถึง​เยรูซาเล็ม พวก​เขา​ได้​รับ​การ​ต้อนรับ​จาก​คริสตจักร เหล่า​อัครทูต​และ​ผู้​ปกครอง จึง​รายงาน​ทุก​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ได้​ทำ​ผ่าน​พวก​เขา​ให้​ฟัง</verse>
				<verse number="5">ผู้​เชื่อ​บาง​คน​ใน​กลุ่ม​ฟาริสี​ยืน​ขึ้น​กล่าว​ว่า “คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ต้อง​เข้า​สุหนัต​และ​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​ของ​โมเสส”</verse>
				<verse number="6">อัครทูต​และ​ผู้​ปกครอง​ประชุม​กัน​เรื่อง​นี้</verse>
				<verse number="7">หลัง​จาก​ถก​เถียง​กัน​มาก​แล้ว เปโตร​ก็​ลุก​ขึ้น​กล่าว​ว่า “พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย ท่าน​รู้​อยู่​ว่า ก่อน​หน้า​นี้​พระเจ้า​ได้​เลือก​ข้าพเจ้า​ใน​หมู่​พวก​ท่าน เพื่อ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​จะ​ได้ยิน​ข่าว​ประเสริฐ​จาก​ริม​ฝี​ปาก​ของ​ข้าพเจ้า​และ​มา​เชื่อ</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​ผู้​รู้​จิต​ใจ​มนุษย์​ได้​แสดง​ว่า พระองค์​ยอม​รับ​พวก​เขา โดย​ให้​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​กับ​เขา​เหมือน​ที่​ให้​กับ​เรา</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ไม่​แบ่ง​แยก​พวก​เรา​พวก​เขา​ว่า​แตก​ต่าง​กัน เพราะ​พระองค์​ชำระ​จิตใจ​พวก​เขา​ให้​บริสุทธิ์​ด้วย​ความ​เชื่อ</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ตอน​นี้​ทำไม​ท่าน​จึง​ลอง​ดี​กับ​พระเจ้า โดย​วาง​แอก​บน​คอ​ของ​สาวก​ที่​ไม่​ใช่​ยิว ซึ่ง​เรา​หรือ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​แบก​ไม่​ไหว</verse>
				<verse number="11">อย่า​เลย! เรา​เชื่อ​ว่า​ที่​เรา​รอด​ก็​โดย​พระคุณ​ของ​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เช่น​เดียว​กับ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="12">ทุก​คน​ใน​ที่​ประชุม​นิ่ง​ฟัง​บารนาบัส​กับ​เปาโล​เล่า​เรื่อง​หมาย​สำคัญ​และ​ปาฏิหาริย์​ต่าง​ๆ ที่​พระเจ้า​ได้​ทำ​ผ่าน​เขา​สอง​คน​ท่ามกลาง​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พวก​เขา​พูด​จบ ยากอบ​ก็​พูด​ขึ้น​ว่า “พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย โปรด​ฟัง​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="14">ซีโมน ได้​อธิบาย​ให้​ฟัง​แล้ว​ว่า ตั้งแต่​แรก​พระเจ้า​ได้​เข้า​มา​เพื่อ​เลือก​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว ให้​มา​เป็น​ชน​ชาติ​หนึ่ง​เพื่อ​นาม​ของ​พระองค์​อย่างไร</verse>
				<verse number="15">ซึ่ง​สอดคล้อง​กับ​คำ​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ ที่​เขียน​ว่า</verse>
				<verse number="16">‘หลัง​จาก​นี้​เรา​จะ​กลับ​มา และ​สร้าง​เต็นท์​ของ​ดาวิด​ที่​ล้ม​ลง​ขึ้น​ใหม่ เรา​จะ​สร้าง​สิ่ง​ปรัก​หัก​พัง​ขึ้น​มา​ใหม่ และ​ทำ​ให้​สิ่ง​เหล่า​นั้น​คืน​สู่​สภาพ​ดี</verse>
				<verse number="17">เพื่อ​บรรดา​คน​ที่​เหลือ​อยู่​จะ​แสวง​หา​องค์​พระผู้เป็นเจ้า คือ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ทั้งหมด​ที่​เรา​เรียก​มา​เป็น​ของ​เรา กล่าว​ไว้​โดย​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ผู้​กระทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้’</verse>
				<verse number="18">ซึ่ง​เป็น​ที่​ทราบ​กัน​มา​นาน​แล้ว</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้า​จึง​เห็น​ว่า เรา​ไม่​ควร​สร้าง​ปัญหา​ให้​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ซึ่ง​กำลัง​หัน​มา​หา​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">แต่​ควร​เขียน​จดหมาย​ไป​บอก​เขา​ว่า ให้​ละเว้น​จาก​อาหาร​ที่​มี​มลทิน​เพราะ​รูป​เคารพ จาก​ความ​ผิด​บาป​ทาง​เพศ จาก​การ​กิน​เนื้อ​สัตว์​ที่​ถูก​รัด​คอ​ตาย​และ​เลือด</verse>
				<verse number="21">เพราะ​กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส ก็​สอน​กัน​ใน​ทุก​เมือง​ตั้ง​แต่​โบราณ และ​ยัง​คง​อ่าน​กัน​ใน​ธรรม​ศาลา​ทุก​วัน​สะบาโต”</verse>
				<verse number="22">จาก​นั้น อัครทูต ผู้​ปกครอง​และ​ทุก​คน​ใน​คริสตจักร​ตัดสิน​ใจ​เลือก​คน ให้​เดินทาง​ไป​อันทิโอก​กับ​เปาโล​และ​บารนาบัส ที่​ประชุม​เลือก​ยูดาส (หรือ​ที่​เรียก​กัน​ว่า บารซับบาส) กับ​สิลาส ชาย​สอง​คน​นี้​เป็น​ผู้​นำ​ใน​กลุ่ม​พี่​น้อง</verse>
				<verse number="23">และ​ฝาก​จดหมาย​นี้​ไป​ด้วย จาก​เหล่า​อัครทูต​และ​ผู้​ปกครอง ผู้​เป็น​พี่​น้อง​ของ​ท่าน ถึง ผู้​เชื่อ​ชาว​ต่าง​ชาติ​ใน​อันทิโอก ซีเรีย และ​ซิลีเซีย ขอ​ส่ง​คำ​ทักทาย</verse>
				<verse number="24">เรา​ได้ยิน​มา​ว่า มี​พวก​เรา​บาง​คน​ไป​หา​ท่าน​โดย​พลการ และ​พูด​สิ่ง​ที่​ทำ​ให้​ท่าน​ไม่​สบาย​ใจ</verse>
				<verse number="25">เรา​ทุก​คน​จึง​ตกลง​ใจ​เลือก​บาง​คน ให้​ไป​หา​ท่าน​พร้อม​เพื่อน​รัก​ของ​เรา คือ บารนาบัส​และ​เปาโล</verse>
				<verse number="26">ผู้​ยอม​เสี่ยง​ชีวิต​เพื่อ​นาม​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="27">เรา​ส่ง​ยูดาส​กับ​สิลาส​ไป​เพื่อ​ยืนยัน​สิ่ง​ที่​เรา​เขียน​นี้​ด้วย​วาจา</verse>
				<verse number="28">พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​และ​พวก​เรา​เห็น​ร่วม​กัน​ว่า​จะ​ไม่​สร้าง​ภาระ​ใด​ๆ ให้​ท่าน ยกเว้น​ข้อ​กำหนด​ต่อไป​นี้ คือ</verse>
				<verse number="29">ละเว้น​จาก​การ​กิน​อาหาร​ที่​เซ่น​ไหว้​รูป​เคารพ เลือด เนื้อ​สัตว์​ที่​ถูก​รัด​คอ​ตาย และ​จาก​ความ​ผิด​บาป​ทาง​เพศ หาก​ละเว้น​จาก​สิ่ง​เหล่า​นี้ ท่าน​ก็​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง ขอ​อำลา</verse>
				<verse number="30">แล้ว​เขา​เหล่า​นั้น​ออก​เดินทาง​ไป​อันทิโอก เรียก​ประชุม​คริสตจักร​และ​มอบ​จดหมาย​ให้</verse>
				<verse number="31">พวก​เขา​ได้​อ่าน​จดหมาย​ก็​ดีใจ​ที่​ได้​รับ​กำลัง​ใจ</verse>
				<verse number="32">ยูดาส​กับ​สิลาส​เอง​ที่​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ ก็​พูด​ให้​กำลัง​ใจ​และ​ทำ​ให้​พี่​น้อง​เข้มแข็ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="33">หลัง​จาก​อยู่​ที่​นั่น​สัก​พัก พี่​น้อง​ก็​ส่ง​เขา​ทั้ง​สอง​กลับ​ไป​หา​พี่​น้อง​ที่​ส่ง​พวก​เขา​มา และ​อวยพร​ให้​มี​สันติสุข</verse>
				<verse number="34"></verse>
				<verse number="35">ส่วน​เปาโล​กับ​บารนาบัส​อยู่​ที่​อันทิโอก​ต่อ ได้​สอน​และ​ประกาศ​พระวจนะ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ร่วม​กับ​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="36">ต่อมา​เปาโล​พูด​กับ​บารนาบัส​ว่า “ให้​เรา​กลับ​ไป​เยี่ยม​พี่​น้อง​ใน​เมือง​ต่าง​ๆ ที่​เรา​เคย​ประกาศ​พระวจนะ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​กัน​เถอะ ไป​ดู​ว่า​เขา​เป็น​อย่างไร​บ้าง”</verse>
				<verse number="37">บารนาบัส​อยาก​พา​ยอห์น​หรือ​อีก​ชื่อ​ว่า​มาระโก​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="38">แต่​เปาโล​เห็น​ว่า​ไม่​ควร​พา​ไป เพราะ​ยอห์น​เคย​ทิ้ง​พวก​เขา​ที่​ปัมฟีเลีย​และ​ก็​ไม่​ได้​ร่วม​งาน​กัน​อีก</verse>
				<verse number="39">เขา​ทั้ง​สอง​ขัด​แย้ง​กัน​อย่าง​รุนแรง​จน​ต้อง​แยก​กัน บารนาบัส​พา​มาระโก​ลง​เรือ​ไป​ยัง​เกาะ​ไซปรัส</verse>
				<verse number="40">แต่​เปาโล​เลือก​สิลาส​และ​จาก​ไป โดย​พวก​พี่​น้อง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​พระคุณ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="41">เปาโล​เดินทาง​ไป​ทั่ว​ซีเรีย​และ​ซิลีเซีย​เพื่อ​เสริม​สร้าง​คริสตจักร​ต่าง​ๆ ให้​เข้มแข็ง​ขึ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">เปาโล​มา​ถึง​เมือง​เดอร์บี จาก​นั้น​ก็​ไป​เมือง​ลิสตรา ที่​นั่น​มี​สาวก​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ทิโมธี แม่​ของ​เขา​เป็น​ผู้​เชื่อ​ชาว​ยิว แต่​พ่อ​เป็น​ชาว​กรีก</verse>
				<verse number="2">ทิโมธี​มี​ชื่อ​เสียง​ดี​ใน​หมู่​พี่​น้อง​ที่​ลิสตรา​และ​อิโคนียูม</verse>
				<verse number="3">เปาโล​ต้องการ​พา​ทิโมธี​ไป​ด้วย​จึง​ให้​เขา​เข้า​สุหนัต เพราะ​เห็น​แก่​ชาว​ยิว​ที่​อยู่​แถบ​นั้น เพราะ​ทุก​คน​รู้​ว่า​พ่อ​ของ​เขา​เป็น​คน​กรีก</verse>
				<verse number="4">ขณะ​เดินทาง​ไป​ตาม​เมือง​ต่าง​ๆ พวก​เขา​ก็​ถ่ายทอด​มติ​ของ​พวก​อัครทูต และ​ผู้​ปกครอง​ใน​เยรูซาเล็ม เพื่อ​ให้​คน​ทั้งหลาย​ปฏิบัติ​ตาม</verse>
				<verse number="5">คริสตจักร​ต่าง​ๆ จึง​เข้มแข็ง​ขึ้น​ใน​ความ​เชื่อ และ​สมาชิก​ก็​เพิ่ม​ขึ้น​ทุก​วัน</verse>
				<verse number="6">เปาโล​กับ​คณะ​เดินทาง​ไป​ทั่ว​เขต​แคว้น​ฟรีเจีย​และ​กาลาเทีย เพราะ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ไม่​ให้​ประกาศ​พระวจนะ​ใน​เอเชีย</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ถึง​ชาย​แดน​แคว้น​มิเซีย พวก​เขา​ก็​พยายาม​จะ​เข้า​ไป​แคว้น​บิธีเนีย แต่​พระวิญญาณ​ของ​พระเยซู​ก็​ห้าม​ไว้​ด้วย</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​จึง​เดินทาง​ผ่าน​มิเซีย​ลง​ไป​โตรอัส</verse>
				<verse number="9">ตอน​กลาง​คืน​เปาโล​ได้​รับ​นิมิต เห็น​ชาย​ชาว​มาซิโดเนีย​คน​หนึ่ง​ยืน​อ้อนวอน​เขา​ว่า “โปรด​มา​ช่วย​พวก​เรา​ที่​มาซิโดเนีย​ด้วย”</verse>
				<verse number="10">หลัง​จาก​เปาโล​เห็น​นิมิต​นั้น พวก​เรา​ก็​เตรียม​พร้อม​เพื่อ​ไป​มาซิโดเนีย​ทันที เพราะ​สรุป​ว่า​พระเจ้า​เรียก​ให้​ไป​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​กับ​คน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="11">จาก​โตรอัส​พวก​เรา​ลง​เรือ​ตรง​ไป​ยัง​เกาะ​สาโมธรัส และ​รุ่งขึ้น​ก็​ถึง​เนอาโปลิส</verse>
				<verse number="12">จาก​ที่​นั่น​เรา​เดินทาง​ไป​ยัง​ฟีลิปปี ซึ่ง​เป็น​อาณานิคม​ของ​โรม และ​เมือง​เอก​ใน​เขต​นั้น​ของ​แคว้น​มาซิโดเนีย เรา​พัก​อยู่​ที่​นั่น​หลาย​วัน</verse>
				<verse number="13">ใน​วัน​สะบาโต พวก​เรา​ออก​ประตู​เมือง​ไป​ที่​แม่​น้ำ คิด​ว่า​จะ​มี​ที่​สำหรับ​อธิษฐาน เรา​นั่ง​ลง​พูด​คุย​กับ​พวก​ผู้หญิง​ที่​ชุมนุม​กัน</verse>
				<verse number="14">มี​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ที่​ฟัง​อยู่​ชื่อ​ลิเดีย เป็น​แม่​ค้า​ขาย​ผ้า​สี​ม่วง​มา​จาก​เมือง​ธิยาทิรา เธอ​นมัสการ​พระเจ้า องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จึง​เปิด​ใจ​ให้​ตอบ​รับ​ถ้อยคำ​ของ​เปาโล</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เธอ​กับ​ทุก​คน​ใน​บ้าน​ได้​รับ​บัพติศมา​จึง​เชิญ​เรา​ว่า “ถ้า​ท่าน​เห็น​ว่า​ดิฉัน​เป็น​คน​ที่​เชื่อ​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ก็​เชิญ​พัก​ที่​บ้าน​ของ​ดิฉัน​เถิด” เธอ​พูด​ชักชวน​จน​เรา​ตกลง</verse>
				<verse number="16">ครั้ง​หนึ่ง​เรา​กำลัง​จะ​ไป​ที่​สำหรับ​อธิษฐาน ทาส​หญิง​คน​หนึ่ง​ที่​มี​ผี​หมอดู​สิง​อยู่​มา​พบ​เรา เธอ​ทำ​เงิน​ให้​นาย​ทาส​มากมาย​จาก​การ​ทำนาย​โชค​ชะตา</verse>
				<verse number="17">เธอ​ตาม​เปาโล​กับ​พวก​เรา และ​ร้อง​ว่า “คน​เหล่า​นี้​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า​สูง​สุด มา​บอก​ทาง​รอด​กับ​พวก​ท่าน”</verse>
				<verse number="18">เธอ​ทำ​อย่าง​นี้​อยู่​หลาย​วัน​จน​เปาโล​ทน​ไม่​ไหว จึง​หัน​ไป​สั่ง​ผี​นั้น​ว่า “ใน​นาม​ของ​พระเยซู​คริสต์ เรา​สั่ง​ให้​เจ้า​ออก​จาก​ตัว​เธอ!” ผี​ตน​นั้น​ก็​ออก​ไป​ทันที</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​พวก​นาย​ทาส​เห็น​ว่า หมด​หวัง​หา​เงิน​แล้ว ก็​จับ​เปาโล​กับ​สิลาส​ลาก​ตัว​มา​ที่​ว่า​การ​เมือง​เพื่อ​พบ​เจ้าหน้าที่</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​นำ​คน​ทั้ง​สอง​มา​ต่อหน้า​คณะ​ผู้​ปกครอง​เมือง ก็​พูด​ว่า “สอง​คน​นี้​เป็น​ยิว​ที่​ก่อ​ความ​วุ่นวาย​อยู่​ใน​เมือง</verse>
				<verse number="21">มา​สั่งสอน​ธรรมเนียม​ที่​ผิด​กฎหมาย​ของ​เรา​ชาว​โรมัน”</verse>
				<verse number="22">ฝูงชน​รุม​เล่น​งาน​เปาโล​กับ​สิลาส คณะ​ผู้​ปกครอง​เมือง​สั่ง​ให้​กระชาก​เสื้อ​พวก​เขา​ออก​และ​เฆี่ยน​ตี​ด้วย​ไม้</verse>
				<verse number="23">หลังจาก​เฆี่ยน​ตี​อย่าง​หนัก​แล้ว​ก็​โยน​พวก​เขา​เข้า​ห้อง​ขัง และ​สั่ง​พัศดี​ให้​เฝ้า​อย่าง​เข้มงวด</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​พัศดี​ได้​รับ​คำ​สั่ง​นี้ ก็​ขัง​ทั้ง​สอง​คน​ไว้​ห้อง​ขัง​ชั้น​ใน​และ​ใส่​ขื่อ​ที่​เท้า</verse>
				<verse number="25">ราว​เที่ยง​คืน​เปาโล​กับ​สิลาส​กำลัง​อธิษฐาน​และ​ร้อง​เพลง​สรรเสริญ​พระเจ้า และ​นักโทษ​คน​อื่น​ๆ กำลัง​ฟัง​อยู่</verse>
				<verse number="26">ทัน​ใด​นั้น​เกิด​แผ่นดิน​ไหว​รุนแรง​จน​ราก​ฐาน​คุก​สั่น​สะเทือน ประตู​คุก​ทุก​บาน​เปิด​ออก​ทันที และ​โซ่​ตรวน​หลุด​จาก​ทุก​คน</verse>
				<verse number="27">พัศดี​ตื่น​ขึ้น​มา​เห็น​ประตู​คุก​เปิด​ก็​ชัก​ดาบ​ออก​มา​จะ​ฆ่า​ตัว​ตาย เพราะ​คิด​ว่า​นักโทษ​หนี​ไป​หมด​แล้ว</verse>
				<verse number="28">แต่​เปาโล​ตะโกน​ว่า “อย่า​ทำ​ร้าย​ตัวเอง​เลย! เรา​ทุก​คน​ยัง​อยู่​ที่​นี่!”</verse>
				<verse number="29">พัศดี​ร้อง​ให้​จุด​ไฟ​แล้ว​วิ่ง​เข้า​มา​หมอบ​ตัว​สั่น​ต่อ​หน้า​เปาโล​กับ​สิลาส</verse>
				<verse number="30">จาก​นั้น​ก็​พา​พวก​เขา​ออก​มา​แล้ว​ถาม​ว่า “ท่าน​ขอรับ ข้าพเจ้า​ต้อง​ทำ​อย่างไร​ถึง​จะ​ได้​รับ​ความ​รอด”</verse>
				<verse number="31">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “จง​เชื่อ​ใน​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า แล้ว​ท่าน​กับ​ทุก​คน​ใน​บ้าน​จะ​ได้​รับ​ความ​รอด”</verse>
				<verse number="32">แล้ว​พวก​เขา​ประกาศ​พระวจนะ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ให้​พัศดี​และ​ทุก​คน​ที่​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="33">กลาง​ดึก​ชั่วโมง​เดียว​กัน​นั้น​เอง พัศดี​ก็​พา​พวก​เขา​ไป​ล้าง​แผล แล้ว​พัศดี​กับ​คน​ทั้ง​บ้าน​ก็​รับ​บัพติศมา​ทันที</verse>
				<verse number="34">พัศดี​พา​คน​ทั้ง​สอง​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​และ​จัด​อาหาร​เลี้ยง เขา​เปี่ยม​ด้วย​ความ​ยินดี​ที่​เขา​และ​ทุก​คน​ใน​บ้าน​มา​เชื่อ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="35">พอ​รุ่งเช้า คณะ​ผู้​ปกครอง​เมือง​ส่ง​เจ้าหน้าที่​มา​สั่ง​พัศดี​ว่า “ปล่อย​ตัว​สอง​คน​นั้น​ไป”</verse>
				<verse number="36">เขา​บอก​เปาโล​ว่า “คณะ​ผู้​ปกครอง​เมือง​สั่ง​ปล่อย​ตัว​ท่าน​กับ​สิลาส ขอ​ให้​ท่าน​ออก​ไป​ด้วย​สันติสุข​เถิด”</verse>
				<verse number="37">แต่​เปาโล​พูด​กับ​พวก​เจ้าหน้าที่​ว่า “พวก​เขา​เฆี่ยน​เรา​ใน​ที่​สาธารณะ​โดย​ไม่​ไต่สวน ทั้ง​ที่​เรา​เป็น​พลเมือง​โรมัน และ​โยน​เรา​เข้า​คุก แล้ว​ตอน​นี้​เขา​จะ​ให้​เรา​ออก​ไป​เงียบ​ๆ อย่าง​นั้น​หรือ ไม่​ได้! ให้​พวก​เขา​นั่น​แหละ​มา​พา​เรา​ออก​ไป”</verse>
				<verse number="38">พวก​เจ้า​หน้าที่​ไป​รายงาน​เรื่อง​นี้​กับ​คณะ​ผู้​ปกครอง​เมือง เมื่อ​พวก​เขา​ได้ยิน​ว่า​เปาโล​กับ​สิลาส​เป็น​พลเมือง​โรมัน​ก็​ตกใจ</verse>
				<verse number="39">พวก​เขา​มา​เอา​ใจ​เปาโล​กับ​สิลาส​และ​พา​ออก​จาก​คุก แล้ว​ขอ​ร้อง​ให้​ออก​จาก​เมือง​ไป</verse>
				<verse number="40">พอ​เปาโล​และ​สิลาส​ออก​จาก​คุก​แล้ว​ก็​ไป​ที่​บ้าน​ของ​ลิเดีย เขา​ทั้ง​สอง​ได้​พบ​พี่​น้อง​และ​ให้​กำลัง​ใจ​พวก​เขา แล้ว​ลา​จาก​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">เมื่อ​เดินทาง​ผ่าน​อัมฟีโปลิส​และ​อปอลโลเนีย​แล้ว เปาโล​กับ​คณะ​ก็​มา​ถึง​เธสะโลนิกา ที่​นั่น​มี​ธรรม​ศาลา​ยิว</verse>
				<verse number="2">เปาโล​จึง​เข้า​ไป​ใน​ธรรม​ศาลา​เหมือน​เช่น​เคย และ​ยก​ข้อ​พระคัมภีร์​มา​ถก​กับ​พวก​เขา​ใน​วัน​สะบาโต​ตลอด​สาม​สัปดาห์</verse>
				<verse number="3">เปาโล​ชี้แจง​และ​พิสูจน์​ว่า พระเมสสิยาห์​ต้อง​ทน​ทุกข์​และ​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย กล่าว​ว่า “พระเยซู​ผู้​ที่​ข้าพเจ้า​ประกาศ​นี้​คือ​พระเมสสิยาห์”</verse>
				<verse number="4">ชาว​ยิว​บาง​คน​เชื่อ​จึง​เข้า​ร่วม​กับ​เปาโล​และ​สิลาส เช่น​เดียว​กับ​ชาว​กรีก​ที่​ยำเกรง​พระเจ้า และ​สตรี​ชน​ชั้น​สูง​จำนวน​มาก</verse>
				<verse number="5">แต่​ชาว​ยิว​คน​อื่น​อิจฉา จึง​ระดม​นักเลง​จาก​ตลาด​และ​ก่อ​จลาจล​ใน​เมือง พวก​เขา​บุก​บ้าน​ของ​ยาโสน เพื่อ​หา​ตัว​เปาโล​กับ​สิลาส แล้ว​เอา​ตัว​ออก​มา​ให้​ฝูงชน</verse>
				<verse number="6">แต่​เมื่อ​ไม่​พบ จึง​ลาก​ยาโสน​กับ​พวก​พี่​น้อง​บาง​คน​ไป​ให้​เจ้าหน้าที่​เมือง​นั้น ตะโกน​ว่า “พวก​ที่​สร้าง​ปัญหา​ไป​ทั่ว​โลก​ตอน​นี้​มา​อยู่​ที่​นี่​แล้ว</verse>
				<verse number="7">และ​ยาโสน​ก็​ต้อนรับ​พวก​เขา​ไว้​ใน​บ้าน คน​พวก​นี้​ฝ่า​ฝืน​คำ​สั่ง​ของ​ซีซาร์ พูด​ว่า​มี​กษัตริย์​อีก​องค์​ที่​ชื่อ​เยซู”</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ฝูงชน​กับ​เจ้าหน้าที่​ของ​เมือง​ได้​ฟัง​อย่าง​นั้น​ก็​ระส่ำระสาย</verse>
				<verse number="9">จึง​สั่ง​ให้​ยาโสน​กับ​คน​ที่​เหลือ​จ่าย​ค่า​ประกัน​ตัว แล้ว​ปล่อย​ไป</verse>
				<verse number="10">พอ​ค่ำ​ลง​พวก​พี่​น้อง​ก็​ส่ง​เปาโล​กับ​สิลาส​ไป​ที่​เมือง​เบโรอา​ทันที เมื่อ​ทั้ง​สอง​คน​มา​ถึง ก็​เข้า​ไป​ใน​ธรรม​ศาลา​ของ​พวก​ยิว</verse>
				<verse number="11">พวก​ยิว​ใน​เบโรอา​มี​จิตใจ​ดี​งาม​กว่า​คน​ยิว​ใน​เธสะโลนิกา พวก​เขา​รับ​ฟัง​พระวจนะ​ด้วย​ความ​กระตือรือร้น และ​ศึกษา​พระคัมภีร์​ทุก​วัน เพื่อ​ตรวจ​ดู​ว่า​สิ่ง​ที่​เปาโล​พูด​นั้น​จริง​หรือ​ไม่</verse>
				<verse number="12">ผล​ก็​คือ​มี​คน​ยิว​หลาย​คน​มา​เชื่อ เช่น​เดียว​กับ​สตรี​ชน​ชั้น​สูง​ชาว​กรีก และ​บุรุษ​ชาว​กรีก​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พวก​ยิว​ใน​เธสะโลนิกา​รู้​ว่า​เปาโล​กำลัง​ประกาศ​พระวจนะ​ที่​เบโรอา พวก​เขา​ก็​ไป​ก่อ​กวน​และ​ปลุกปั่น​ฝูงชน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="14">พวก​พี่​น้อง​จึง​ส่ง​เปาโล​ไป​แถบ​ชาย​ฝั่ง​ทันที ส่วน​สิลาส​กับ​ทิโมธี​ยัง​อยู่​ที่​เบโรอา</verse>
				<verse number="15">พวก​ที่​คุ้มกัน​เปาโล​พา​เขา​ไป​ยัง​เอเธนส์ แล้ว​เปาโล​ก็​ฝาก​คำ​สั่ง​ให้​สิลาส​กับ​ทิโมธี​ตาม​ไป​สมทบ​โดย​เร็ว</verse>
				<verse number="16">ขณะ​ที่​เปาโล​รอ​สิลาส​กับ​ทิโมธี​อยู่​ใน​เมือง​เอเธนส์ เปาโล​ทุกข์​ใจ​มาก​ที่​เห็น​รูป​เคารพ​เต็ม​ไป​ทั้ง​เมือง</verse>
				<verse number="17">เขา​จึง​โต้เถียง​กับ​ทั้ง​คน​ยิว​และ​คน​กรีก​ที่​ยำเกรง​พระเจ้า​ใน​ธรรม​ศาลา และ​กับ​ผู้​คน​ที่​พบ​ใน​ตลาด​ทุก​วัน</verse>
				<verse number="18">นัก​ปรัชญา​แนว​เอปิคูเรียน​และ​สโตอิก​กลุ่ม​หนึ่ง​มา​โต้แย้ง​กับ​เปาโล บาง​คน​ถาม​ว่า “เจ้า​กระจอก​เก็บ​เศษ​เดน​ข่าว มา​พูด​พล่าม​อะไร” บ้าง​ก็​พูด​ว่า “ดู​เหมือน​เขา​จะ​เอา​เทพเจ้า​ต่าง​ชาติ​มา​เผยแพร่” ที่​พวก​เขา​พูด​เช่น​นี้ เพราะ​เปาโล​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​เรื่อง​พระเยซู​และ​การ​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​จึง​นำ​เปาโล​มา​ที่​สภา​อาเรโอปากัส​แล้ว​ถาม​ว่า “ขอ​ให้​เรา​เรียน​รู้​คำ​สอน​ใหม่​ที่​ท่าน​กำลัง​เผยแพร่​ได้​ไหม</verse>
				<verse number="20">ท่าน​นำ​ความ​คิด​แปลก​ๆ มา​ถึง​หู​ของ​เรา เรา​อยาก​รู้​ว่า​มัน​หมาย​ถึง​อะไร”</verse>
				<verse number="21">(ชาว​เอเธนส์​และ​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​นั่น​วัน​ๆ ไม่​ทำ​อะไร นอก​จาก​พูด​คุย​และ​ฟัง​เรื่อง​ใหม่​ๆ)</verse>
				<verse number="22">เปาโล​จึง​ยืน​ขึ้น​ต่อหน้า​สภา​อาเรโอปากัส​แล้ว​กล่าว​ว่า “ชาว​เอเธนส์​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​เห็น​ว่า​พวก​ท่าน​เคร่ง​ศาสนา​มาก​ใน​ทุก​ทาง</verse>
				<verse number="23">เพราะ​เมื่อ​ข้าพเจ้า​เดิน​ไป​รอบ​ๆ และ​พิจารณา​ดู​พวก​วัตถุ​ที่​ท่าน​บูชา กระทั่ง​พบ​แท่น​บูชา​ที่​มี​คำ​จารึก​ว่า ‘แด่​พระเจ้า​ที่​ไม่​รู้จัก’***ท่าน​ไม่​รู้​ว่า​นมัสการ​อะไร​อยู่ และ​ข้าพเจ้า​จะ​มา​ประกาศ​ให้​ท่าน​รู้</verse>
				<verse number="24">พระเจ้า​ผู้​สร้าง​โลก​และ​สรรพสิ่ง​ใน​โลก คือ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เหนือ​สวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก ผู้​มิ​ได้​ประทับ​ใน​วิหาร​ที่​มนุษย์​สร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="25">พระองค์​ไม่​พึ่ง​การ​ปรนนิบัติ​จาก​มือ​มนุษย์​เหมือน​ว่า​ต้องการ​สิ่ง​ใด แต่​พระองค์​เอง​ที่​ให้​ชีวิต ลม​หายใจ และ​ทุก​สิ่ง​กับ​มนุษย์</verse>
				<verse number="26">จาก​มนุษย์​เพียง​คน​เดียว พระเจ้า​สร้าง​มนุษย์​ทุก​ชนชาติ​ให้​อาศัย​ทั่ว​โลก กำหนด​เวลา​ใน​ประวัติศาสตร์ และ​เขตแดน​ให้​พวก​เขา​อยู่</verse>
				<verse number="27">พระเจ้า​ทำ​เช่น​นี้​เพื่อ​ให้​มนุษย์​แสวง​หา เผื่อ​ว่า​เขา​จะ​ไขว่​คว้า​หา​และ​พบ​พระองค์ แม้​ว่า​พระองค์​มิ​ได้​อยู่​ไกล​จาก​เรา​ทุก​คน​เลย</verse>
				<verse number="28">‘เพราะ​ใน​พระองค์ เรา​มี​ชีวิต เคลื่อนไหว และ​เป็น​อยู่’ เหมือน​ที่​กวี​ของ​พวก​ท่าน​บาง​คน​ได้​กล่าว​ว่า ‘เรา​เป็น​เชื้อสาย​ของ​พระองค์’</verse>
				<verse number="29">ฉะนั้น​ใน​เมื่อ​เรา​เอง​เป็น​เชื้อสาย​ของ​พระเจ้า ก็​ไม่​ควร​คิด​ว่า​พระเจ้า​เป็น​ทอง เงิน หรือ​หิน​เหมือน​รูป​ปั้น​ที่​มนุษย์​ออกแบบ​สร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="30">ใน​อดีต​พระเจ้า​มอง​ข้าม​ความ​เขลา​เช่น​นี้ แต่​ตอน​นี้​พระองค์​ได้​สั่ง​มนุษย์​ทุก​คน​ใน​ทุก​ที่​ให้​กลับ​ใจ​ใหม่</verse>
				<verse number="31">เพราะ​พระองค์​กำหนด​วัน​ที่​พระองค์​จะ​พิพากษา​โลก​ด้วย​ความ​ยุติธรรม โดย​ชาย​ผู้​หนึ่ง​ที่​พระองค์​แต่งตั้ง​ไว้ พระองค์​ได้​พิสูจน์​ให้​ทุก​คน​เห็น โดย​ให้​ชาย​ผู้​นี้​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย”</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​พวก​เขา​ได้ยิน​เรื่อง​การ​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย​บาง​คน​ก็​หัวเราะ​เยาะ แต่​บาง​คน​ก็​พูด​ว่า “เรา​อยาก​ฟัง​ท่าน​พูด​เรื่อง​นี้​อีก”</verse>
				<verse number="33">แล้ว​เปาโล​ก็​กลับ​ออก​จาก​สภา</verse>
				<verse number="34">มี​คน​ที่​ติดตาม​เปาโล​ไป​และ​เกิด​ความ​เชื่อ เช่น ดิโอนิสิอัส​สมาชิก​สภา​อาเรโอปากัส ผู้​หญิง​ที่​ชื่อ​ดามาริส และ​คน​อื่น​ๆ อีก​จำนวน​หนึ่ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">หลัง​จาก​นั้น​เปาโล​ออก​จาก​เมือง​เอเธนส์​ไป​ยัง​เมือง​โครินธ์</verse>
				<verse number="2">เขา​พบ​ยิว​คน​หนึ่ง​ที่​นั่น​ชื่อ​อาควิลลา เป็น​ชาว​แคว้น​ปอนทัส อาควิลลา​เพิ่ง​มา​จาก​อิตาลี​กับ​ภรรยา​ชื่อ​ปริสสิลลา เพราะ​จักรพรรดิ​คลาวดิอัส​สั่ง​ให้​คน​ยิว​ทั้ง​หมด​ออก​ไป​จาก​โรม เปาโล​ไป​หา​คน​ทั้ง​สอง</verse>
				<verse number="3">และ​เพราะ​ต่าง​ฝ่าย​ก็​เป็น​ช่าง​ทำ​เต็นท์​เหมือน​กัน เปาโล​จึง​พัก​อยู่​และ​ทำงาน​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="4">เปาโล​ถก​ใน​ธรรม​ศาลา​ทุก​วัน​สะบาโต เพื่อ​พยายาม​โน้มน้าว​ทั้ง​คน​ยิว​และ​คน​กรีก​ให้​มา​เชื่อ</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​สิลาส​กับ​ทิโมธี​มา​จาก​แคว้น​มาซิโดเนีย เปาโล​ก็​อุทิศ​เวลา​ทั้งหมด​เพื่อ​เทศนา และ​เป็น​พยาน​กับ​ชาว​ยิว​ว่า​พระเยซู​เป็น​พระเมสสิยาห์</verse>
				<verse number="6">แต่​เมื่อ​พวก​ยิว​ต่อต้าน​และ​ใส่​ร้าย​เปาโล เขา​จึง​สะบัด​เสื้อ​ผ้า​ประท้วง​และ​พูด​ว่า “ให้​เลือด​ตก​บน​ศีรษะ​ของ​ท่าน​เอง​เถอะ! ข้าพเจ้า​ไม่​มี​ส่วน​อะไร​ด้วย ตั้งแต่​นี้​ไป​ข้าพเจ้า​จะ​ไป​หา​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​เปาโล​ก็​ออก​จาก​ธรรม​ศาลา ไป​บ้าน​ของ​ทิทีอัสยุสทัส​ซึ่ง​อยู่​ติด​กัน เขา​เป็น​ผู้​นมัสการ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="8">คริสปัส​หัวหน้า​ธรรม​ศาลา​กับ​ทุก​คน​ใน​บ้าน​เชื่อ​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ชาว​โครินธ์​หลาย​คน​ที่​ได้​ฟัง​เปาโล​พูด​ก็​เชื่อ​และ​รับ​บัพติศมา</verse>
				<verse number="9">คืน​หนึ่ง​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​พูด​กับ​เปาโล​ใน​นิมิต​ว่า “อย่า​กลัว​เลย ประกาศ​ต่อ​ไป อย่า​นิ่ง​เงียบ</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เรา​อยู่​กับ​เจ้า และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​เล่น​งาน​ทำ​ร้าย​เจ้า เรา​มี​คน​อยู่​มากมาย​ใน​เมือง​นี้”</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​เปาโล​จึง​สั่งสอน​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​ที่​นั่น​ต่อ​ไป​อีก​ปี​ครึ่ง</verse>
				<verse number="12">ขณะ​นั้น กัลลิโอ​เป็น​ผู้​ว่า​ราชการ​แคว้น​อาคายา พวก​ยิว​ใน​โครินธ์​ก็​รวม​ตัว​กัน​โจมตี​เปาโล​แล้ว​นำ​ตัว​เขา​ขึ้น​ศาล</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​ฟ้องร้อง​ว่า “ชาย​คน​นี้​ชักจูง​ให้​คน​นมัสการ​พระเจ้า​ใน​ทาง​ที่​ผิด​กฎหมาย”</verse>
				<verse number="14">พอ​เปาโล​จะ​เอ่ย​ปาก​พูด กัลลิโอ​ก็​พูด​กับ​พวก​ยิว​ว่า “หาก​ท่าน​ชาว​ยิว​ร้องทุกข์​เรื่อง​ความ​ผิด​ทาง​อาญา​หรือ​คดี​ร้ายแรง ก็​ควร​รับ​ฟัง</verse>
				<verse number="15">แต่​นี่​เป็น​ปัญหา​เรื่อง​ถ้อยคำ เรื่อง​ชื่อ และ​กฎ​บัญญัติ​ของ​พวก​ท่าน​เอง ไป​ตกลง​กัน​เอง​เถอะ เรา​จะ​ไม่​ตัดสิน​เรื่อง​พวก​นี้”</verse>
				<verse number="16">ว่า​แล้ว​ก็​ให้​พวก​เขา​ออก​ไป​จาก​ศาล</verse>
				<verse number="17">ฝูงชน​จึง​จับ​โสสเธเนส​หัวหน้า​ธรรม​ศาลา​ไป​เฆี่ยน​ตี​ที่​หน้า​ศาล แต่​กัลลิโอ​ก็​ไม่​สนใจ​อะไร</verse>
				<verse number="18">เปาโล​พัก​อยู่​ใน​เมือง​โครินธ์​ระยะ​หนึ่ง แล้ว​ก็​แยก​จาก​พวก​พี่​น้อง​ลง​เรือ​ไป​แคว้น​ซีเรีย ปริสสิลลา​กับ​อาควิลลา​ไป​กับ​เขา​ด้วย ก่อน​จะ​ลง​เรือ เปาโล​กล้อน​ผม​ที่​เมือง​เคนเครีย​เพราะ​ได้​สาบาน​ตน​ไว้</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ถึง​เมือง​เอเฟซัส เปาโล​แยก​กับ​ปริสสิลลา​และ​อาควิลลา แล้ว​เข้า​ไป​ใน​ธรรม​ศาลา​และ​ถก​ปัญหา​กับ​ชาว​ยิว​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​คน​เหล่า​นั้น​ขอ​ให้​เปาโล​อยู่​ต่อ​ไป​อีก เขา​ก็​ปฏิเสธ</verse>
				<verse number="21">แต่​ตอน​จาก​กัน​เปาโล​สัญญา​ว่า “หาก​เป็น​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​กลับ​มา​อีก” แล้ว​ก็​ลง​เรือ​ไป​จาก​เอเฟซัส</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​ขึ้น​ฝั่ง​ที่​เมือง​ซีซารียา เขา​ขึ้น​ไป​ทักทาย​คริสตจักร​ที่​เยรูซาเล็ม​แล้ว​ลง​ไป​ที่​อันทิโอก</verse>
				<verse number="23">หลัง​จาก​พัก​อยู่​ที่​อันทิโอก​ระยะ​หนึ่ง​แล้ว เปาโล​ก็​เดินทาง​ทั่ว​แคว้น​กาลาเทีย​และ​ฟรีเจีย เสริม​กำลัง​ให้​สาวก​ทุก​คน</verse>
				<verse number="24">มี​ยิว​คน​หนึ่ง​ชื่อ​อปอลโล เป็น​ชาว​อเล็กซานเดรีย​โดย​กำเนิด เป็น​คน​มี​การ​ศึกษา​รอบรู้​พระคัมภีร์ เขา​มา​ที่​เอเฟซัส</verse>
				<verse number="25">เขา​ได้​รับ​การ​อบรม​ใน​ทาง​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า พูด​และ​สอน​เรื่อง​พระเยซู​ด้วย​ใจ​กระตือรือร้น และ​ถูกต้อง​แม่นยำ แม้​จะ​รู้จัก​เพียง​บัพติศมา​ของ​ยอห์น​เท่านั้น</verse>
				<verse number="26">อปอลโล​เริ่ม​พูด​ใน​ธรรม​ศาลา​ด้วย​ใจ​กล้า เมื่อ​ปริสสิลลา​กับ​อาควิลลา​ได้​ฟัง​ก็​เชิญ​มา​ที่​บ้าน และ​อธิบาย​เรื่อง​ทาง​ของ​พระเจ้า​ให้​เขา​รู้​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​อปอลโล​อยาก​จะ​ไป​ที่​แคว้น​อาคายา พวก​พี่​น้อง​ก็​ให้​กำลังใจ และ​เขียน​จดหมาย​ให้​สาวก​ที่​นั่น​ต้อนรับ​เขา เมื่อ​ไป​ถึง เขา​ก็​ช่วยเหลือ​คน​ที่​มา​เชื่อ​โดย​พระคุณ​ของ​พระเจ้า​อย่าง​เต็มที่</verse>
				<verse number="28">เพราะ​เขา​โต้แย้ง​พวก​ยิว​อย่าง​แข็งขัน​ต่อหน้า​สาธารณชน เขา​ยก​ข้อ​พระคัมภีร์​มา​พิสูจน์​ว่า​พระเยซู​คือ​พระเมสสิยาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">เมื่อ​อปอลโล​อยู่​ที่​โครินธ์ เปาโล​เดินทาง​ข้าม​เขต​ภูเขา​และ​มา​ถึง​เอเฟซัส เขา​พบ​พวก​สาวก​บาง​คน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="2">และ​ถาม​ว่า “ตอน​ที่ ​มา​เชื่อ​ท่าน​ได้​รับ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​หรือ​ไม่” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ไม่​ได้​รับ เรา​ไม่​เคย​ได้ยิน​ด้วย​ซ้ำ​ว่า​มี​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="3">เปาโล​จึง​ถาม​ว่า “แล้ว​ท่าน​ได้​รับ​บัพติศมา​แบบ​ไหน” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “บัพติศมา​ของ​ยอห์น”</verse>
				<verse number="4">เปาโล​จึง​พูด​ว่า “บัพติศมา​ของ​ยอห์น​คือ บัพติศมา​แห่ง​การ​กลับ​ใจ​ใหม่ ยอห์น​ได้​บอก​คน​ให้​เชื่อ​ใน​พระองค์​ที่​จะ​มา​ภาย​หลัง​ตัว​เขา ซึ่ง​ก็​คือ พระเยซู”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ได้ยิน​อย่าง​นี้ พวก​เขา​ก็​รับ​บัพติศมา​ใน​นาม​ของ​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เปาโล​วาง​มือ​บน​พวก​เขา พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ก็​ลง​มา​อยู่​กับ​คน​เหล่า​นี้ พวก​เขา​จึง​พูด​ภาษา​แปลก​ๆ และ​เผย​พระวจนะ</verse>
				<verse number="7">คน​กลุ่ม​นี้​เป็น​ผู้ชาย​ทั้งหมด​สิบ​สอง​คน</verse>
				<verse number="8">เปาโล​เข้า​ไป​ใน​ธรรม​ศาลา​และ​ประกาศ​ด้วย​ใจ​กล้า​เป็น​เวลา​สาม​เดือน โต้ตอบ​เรื่อง​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ได้​น่า​ฟัง</verse>
				<verse number="9">แต่​บาง​คน​มี​ใจ​ดื้อด้าน ไม่​ยอม​เชื่อ และ​พูด​ให้​ร้าย “ทาง​นั้น” ต่อหน้า​ชุมชน เปาโล​จึง​พา​สาวก​แยก​ไป และ​พวก​เขา​อภิปราย​กัน​ที่​ห้อง​ประชุม​ของ​ทีรันนัส​ทุก​วัน</verse>
				<verse number="10">เขา​ทำ​แบบ​นี้​อยู่​สอง​ปี จน​ชาว​ยิว​และ​ชาว​กรีก​ทั้งหมด​ใน​แคว้น​เอเชีย ได้ยิน​พระวจนะ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="11">พระเจ้า​ทำ​การ​อัศจรรย์​พิเศษ​เหลือเชื่อ​ผ่าน​เปาโล</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​นำ​ผ้า​เช็ด​หน้า​กับ​ผ้า​กัน​เปื้อน​ที่​ถูก​ตัว​เขา​ไป​วาง​บน​ตัว​คน​ป่วย โรค​ที่​เป็น​ก็​จะ​หาย และ​วิญญาณ​ชั่ว​ก็​ออก​จาก​เขา</verse>
				<verse number="13">ชาว​ยิว​บาง​คน​ไป​ตาม​ที่​ต่าง​ๆ ขับ​ไล่​วิญญาณ​ชั่ว​ออก พยายาม​สั่ง​ใน​นาม​ของ​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ว่า “ใน​นาม​ของ​พระเยซู​ที่​เปาโล​ประกาศ เรา​สั่ง​เจ้า​ให้​ออก​มา”</verse>
				<verse number="14">ลูก​ชาย​เจ็ด​คน​ของ​เสวา​หัวหน้า​ปุโรหิต​ยิว​ก็​ทำ​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="15">วัน​หนึ่ง​วิญญาณ​ชั่ว​ก็​ตอบ​ว่า “พระเยซู​น่ะ​ข้า​รู้จัก เปาโล​ข้า​ก็​รู้ แต่​พวก​เจ้า​เป็น​ใคร​กัน”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​คน​ที่​ถูก​วิญญาณ​ชั่ว​สิง​ก็​กระโจน​เข้า​ใส่ และ​มี​กำลัง​เหนือ​ทุก​คน ทุบ​ตี​จน​พวก​เขา​วิ่ง​หนี​ออก​จาก​บ้าน​ตัว​ล่อนจ้อน​และ​บาดเจ็บ</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​เรื่อง​นี้​ไป​ถึง​หู​คน​ยิว​และ​คน​กรีก​ใน​เอเฟซัส ทุก​คน​ต่าง​เกรงกลัว และ​นาม​ของ​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ก็​เป็น​ที่​ยกย่อง​สรรเสริญ</verse>
				<verse number="18">ตอน​นี้​หลาย​คน​ที่​เชื่อ​มา​สารภาพ​การ​กระทำ​ชั่ว​ร้าย​ของ​ตน​อย่าง​เปิดเผย</verse>
				<verse number="19">หลาย​คน​ที่​เล่น​คาถา​อาคม​ก็​เอา​ตำรา​ของ​ตน​เผา​ทิ้ง​ต่อหน้า​ชุมชน ตำรา​เหล่า​นั้น​รวม​แล้ว​คิด​เป็น​เงิน​ถึง 50,000 แดรกม่า</verse>
				<verse number="20">พระวจนะ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จึง​ได้​แพร่​ไป​ไกล​และ​ทรง​พลัง​ยิ่ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="21">ภาย​หลัง​เหตุการณ์​เหล่า​นี้ เปาโล​ตัดสิน​ใจ ​ว่า​จะ​ไป​เยรูซาเล็ม โดย​ผ่าน​ทาง​มาซิโดเนีย​กับ​อาคายา เขา​พูด​ว่า “เมื่อ​ได้​ไป​ที่​นั่น​แล้ว ข้าพเจ้า​ต้อง​ไป​โรม​ด้วย”</verse>
				<verse number="22">เปาโล​ส่ง​ผู้​ช่วย​ของ​เขา​สอง​คน คือ​ทิโมธี​กับ​เอรัสทัส​ไป​มาซิโดเนีย ส่วน​เขา​อยู่​แคว้น​เอเชีย​ต่อ​ไป​อีก​ระยะ​หนึ่ง</verse>
				<verse number="23">ช่วง​นั้น​เกิด​เหตุ​วุ่นวาย​ใหญ่​เกี่ยว​กับ “ทาง​นั้น”</verse>
				<verse number="24">ช่าง​เงิน​ชื่อ​เดเมตริอัส ผู้​สร้าง​รูป​จำลอง​วิหาร​ขนาด​เล็ก​ของ​เทวี​อารเทมิส เขา​ทำ​รายได้​ให้​พวก​ช่าง​ฝีมือ​มากมาย</verse>
				<verse number="25">เขา​เรียก​พวก​ช่าง​เงิน​กับ​คน​งาน​ที่​เกี่ยวข้อง​มา และ​พูด​ว่า “ท่าน​ทั้งหลาย​รู้​กัน​ดี​อยู่​แล้ว​ว่า​ธุรกิจ​นี้​ทำ​รายได้​ให้​พวก​เรา​มาก</verse>
				<verse number="26">และ​ท่าน​ก็​ได้​เห็น​ได้ยิน​ว่า​เปาโล​ชักจูง​คน​มากมาย​ให้​หลง​ทาง ทั้ง​ใน​เอเฟซัส​และ​เกือบ​ทั่ว​แคว้น​เอเชีย เขา​พูด​ว่า​รูป​ปั้น​ที่​คน​สร้าง​ขึ้น​ไม่​ได้​เป็น​เทพเจ้า​เลย</verse>
				<verse number="27">ไม่​เพียง​แต่​จะ​ทำ​ให้​การ​ค้า​ของ​เรา​เสีย​ชื่อ ยัง​ทำ​ให้​วิหาร​ของ​เทวี​อารเทมิส​ผู้​ยิ่งใหญ่​หมด​ความหมาย​ด้วย และ​ความ​สง่า​งาม​ของ​เทวี ผู้​ที่​ผู้​คน​กราบ​ไหว้​ทั่ว​แคว้น​เอเชีย​และ​ทั่ว​โลก​ก็​จะ​ไม่​เหลือ”</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​คน​ได้ยิน​ดังนั้น​ก็​โกรธ​จัด​และ​เริ่ม​ตะโกน​ว่า “เทวี​อารเทมิส​ของ​ชาว​เอเฟซัส​นั้น​ยิ่งใหญ่!”</verse>
				<verse number="29">ไม่​ช้า​ทั่ว​ทั้ง​เมือง​ก็​โกลาหล พวก​เขา​จับ​กายอัส​กับ​อาริสทารคัส​ซึ่ง​เป็น​เพื่อน​ร่วม​ทาง​ของ​เปาโล​จาก​มาซิโดเนีย​และ​พา​กัน​กรู​เข้า​ไป​ที่​โรง​ละคร</verse>
				<verse number="30">เปาโล​อยาก​จะ​แสดง​ตัว​ต่อหน้า​ฝูงชน​แต่​พวก​สาวก​ไม่​ยอม</verse>
				<verse number="31">แม้​แต่​เจ้าหน้าที่​บาง​คน​ของ​แคว้น​นั้น​ซึ่ง​เป็น​เพื่อน​ของ​เปาโล​ก็​ส่ง​ข่าว​มา​ขอ​ร้อง​ไม่​ให้​เขา​เข้า​ไป​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="32">ที่​ประชุม​วุ่นวาย​มาก บาง​คน​ตะโกน​อย่าง​นี้ บาง​คน​ตะโกน​อย่าง​นั้น คน​ส่วน​ใหญ่​ไม่​รู้​ด้วยซ้ำ​ว่า​ไป​ที่​นั่น​ทำไม</verse>
				<verse number="33">พวก​ยิว​ใน​กลุ่ม​ฝูง​ชน​ผลัก​อเล็กซานเดอร์​ไป​ข้าง​หน้า​และ​ตะโกน​สั่ง​เขา อเล็กซานเดอร์​โบก​มือ​ให้​คน​เงียบ เพื่อ​จะ​พูด​แก้ต่าง​ต่อหน้า​ผู้​คน</verse>
				<verse number="34">แต่​พอ​พวก​นั้น​เห็น​ว่า​เขา​เป็น​ยิว ก็​ตะโกน​เป็น​เสียง​เดียว​กัน​อยู่​สอง​ชั่วโมง​ว่า “เทวี​อารเทมิส​ของ​ชาว​เอเฟซัส​ยิ่งใหญ่!”</verse>
				<verse number="35">เจ้าหน้าที่​ทำ​ให้​ฝูง​ชน​เงียบ​ลง แล้ว​กล่าว​ว่า “พี่​น้อง​ชาว​เอเฟซัส ใคร​ๆ ก็​รู้​ไม่​ใช่​หรือ​ว่า เมือง​เอเฟซัส​เป็น​ผู้​อารักขา​วิหาร​ของ​เทวี​อารเทมิส​ผู้​ยิ่งใหญ่ และ​เทวรูป​ของ​เธอ​ซึ่ง​ตก​ลง​มา​จาก​ฟ้า</verse>
				<verse number="36">ฉะนั้น ใน​เมื่อ​ความ​จริง​นี้​ปฏิเสธ​ไม่​ได้ พวก​ท่าน​ก็​ควร​สงบ ไม่​ทำ​อะไร​วู่วาม</verse>
				<verse number="37">พวก​ท่าน​นำ​ตัว​คน​เหล่า​นี้​มา ทั้ง​ๆ ที่​เขา​ก็​ไม่​ได้​ปล้น​วิหาร​หรือ​ลบหลู่​เทวี​ของ​เรา</verse>
				<verse number="38">แล้ว​ถ้า​เดเมตริอัส​กับ​พวก​ช่าง​ฝีมือ​ข้อง​ใจ​กับ​ใคร ศาล​ก็​เปิด และ​ผู้​พิพากษา​ก็​พร้อม พวก​เขา​ไป​ฟ้องร้อง​ได้</verse>
				<verse number="39">หาก​ท่าน​มี​ข้อหา​อื่น​อีก ก็​ต้อง​ตัดสิน​กัน​ใน​ที่​ประชุม​ตาม​กฎหมาย</verse>
				<verse number="40">พวก​เรา​กำลัง​เสี่ยง​จะ​ถูก​ตั้ง​ข้อหา​ก่อ​จลาจล เพราะ​เรา​ไม่​มี​ข้อ​อ้าง​สำหรับ​ความ​วุ่นวาย​ครั้ง​นี้​เลย”</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​พูด​จบ​แล้ว​เขา​ก็​ให้​เลิก​ชุมนุม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">เมื่อ​ความ​วุ่นวาย​สงบ​ลง เปาโล​ก็​ให้​ตาม​พวก​สาวก​มา​และ​ให้​กำลัง​ใจ​พวก​เขา จาก​นั้น​เขา​อำลา​ไป​แคว้น​มาซิโดเนีย</verse>
				<verse number="2">เขา​เดินทาง​ไป​ทั่ว​แถบ​นั้น​พร้อม​กับ​พูด​ให้​กำลัง​ใจ​หลาย​คน และ​ใน​ที่​สุด​ก็​มา​ถึง​ประเทศ​กรีซ</verse>
				<verse number="3">เขา​พัก​ที่​นั่น​สาม​เดือน เพราะ​พวก​ยิว​คบ​คิด​จะ​เล่น​งาน​เขา​ตอน​กำลัง​จะ​ลง​เรือ​ไป​แคว้น​ซีเรีย เขา​จึง​ตัดสิน​ใจ​กลับ​ไป​ทาง​มาซิโดเนีย​แทน</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​ร่วม​เดินทาง​ไป​ด้วย คือ โสปาเทอร์​ลูก​ชาย​ปีรัส​จาก​เบโรอา อาริสทารคัส​และ​เสคุนดัส​จาก​เธสะโลนิกา กายอัส​จาก​เดอร์บี ทิโมธี ทีคิกัส และ​โตรฟีมัส​จาก​แคว้น​เอเชีย</verse>
				<verse number="5">คน​เหล่า​นี้​เดินทาง​ล่วงหน้า​ไป​คอย​เรา​ที่​เมือง​โตรอัส</verse>
				<verse number="6">แต่​หลัง​จาก​ผ่าน​เทศกาล​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ​แล้ว พวก​เรา​ก็​ลง​เรือ​จาก​เมือง​ฟีลิปปี อีก​ห้า​วัน​ก็​มา​สมทบ​กับ​พวก​เขา​ที่​โตรอัส และ​พัก​อยู่​ที่​นั่น​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="7">ใน​วัน​ต้น​สัปดาห์ เรา​มา​ประชุม​กัน​เพื่อ​หัก​ขนมปัง เปาโล​กล่าว​กับ​คน​ทั้งหลาย​จน​ถึง​เที่ยง​คืน เพราะ​เขา​ตั้งใจ​จะ​ไป​จาก​ที่​นั่น​วัน​รุ่งขึ้น</verse>
				<verse number="8">ใน​ห้อง​ชั้น​บน​ที่​เรา​ประชุม​กัน​นั้น​มี​ตะเกียง​หลาย​ดวง</verse>
				<verse number="9">มี​ชาย​หนุ่ม​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ยุทิกัส​นั่ง​สัปหงก​อยู่​บน​ขอบ​หน้าต่าง ยิ่ง​เปาโล​พูด​นาน​ขึ้น​เขา​ก็​ยิ่ง​ง่วง​มาก เมื่อ​เขา​หลับ​สนิท​ก็​พลัด​ตก​จาก​ชั้น​สาม พอ​จับ​ตัว​เขา​ก็​พบ​ว่า​ตาย​แล้ว</verse>
				<verse number="10">เปาโล​จึง​ลง​ไป​แล้ว​ก้ม​ตัว​โอบ​เขา​ไว้​และ​พูด​ว่า “ไม่​ต้อง​ตกใจ เขา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เปาโล​ก็​กลับ​ขึ้น​ไป​ห้อง​ชั้น​บน หัก​ขนมปัง​และ​กิน หลัง​จาก​คุย​กัน​ต่อ​ถึง​รุ่งเช้า เปาโล​จึง​ไป​จาก​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​จึง​พา​ชาย​หนุ่ม​ที่​ฟื้น​นั้น​กลับ​บ้าน​ไป​อย่าง​โล่ง​ใจ</verse>
				<verse number="13">เรา​ลง​เรือ​ก่อน​แล้ว​แล่น​ไป​ยัง​เมือง​อัสโสส​เพื่อ​ไป​รับ​เปาโล เขา​นัด​ไว้​อย่าง​นี้​เพราะ​เขา​จะ​มา​อัสโสส​ทาง​บก</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พบ​กัน​ที่​อัสโสส เรา​ก็​รับ​เขา​ลง​เรือ​แล้ว​ไป​ยัง​เมือง​มิทิเลนี</verse>
				<verse number="15">วัน​ต่อ​มา​เรา​มา​ถึง​เกาะ​คิโอส อีก​วัน​เรา​ข้าม​มา​ถึง​เกาะ​สามอส และ​วัน​รุ่งขึ้น​ก็​ถึง​เมือง​มิเลทัส</verse>
				<verse number="16">เปาโล​ตั้งใจ​จะ​แล่น​ผ่าน​เอเฟซัส​ไป จะ​ได้​ไม่​เสีย​เวลา​ใน​แคว้น​เอเชีย เพราะ​ถ้า​เป็น​ไป​ได้ เขา​จะ​รีบ​ไป​ให้​ถึง​เยรูซาเล็ม​ก่อน​วัน​เพ็นเทคอสต์</verse>
				<verse number="17">เปาโล​ส่ง​คน​จาก​มิเลทัส​ไป​เชิญ​ให้​พวก​ผู้​ปกครอง​ที่​คริสตจักร​เอเฟซัส​มา</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พวก​เขา​มา​ถึง เปาโล​ก็​พูด​ว่า “พวก​ท่าน​รู้​ว่า ตลอด​เวลา​นับ​แต่​วัน​แรก​ที่​ข้าพเจ้า​มา​ถึง​แคว้น​เอเชีย ข้าพเจ้า​ใช้​ชีวิต​อย่างไร</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้า​รับใช้​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วย​ความ​ถ่อม​ใจ​อย่าง​ยิ่ง​และ​ด้วย​น้ำตา แม้​เมื่อ​ถูก​ทดสอบ​อย่าง​หนัก​จาก​แผน​ร้าย​ของ​ศัตรู​ชาว​ยิว</verse>
				<verse number="20">ท่าน​รู้​ว่า​ข้าพเจ้า​ไม่​เคย​รีรอ​ที่​จะ​สอน​สิ่ง​ใด​ที่​เป็น​ประโยชน์​กับ​ท่าน​เลย แต่​ได้​สอน​ทั้ง​ใน​ที่​สาธารณะ​และ​ตาม​บ้าน</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้า​ประกาศ​ทั้ง​กับ​คน​ยิว​และ​คน​กรีก​ว่า​ต้อง​กลับ​ใจ​ใหม่ หัน​มา​หา​พระเจ้า และ​เชื่อ​ใน​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="22">และ​ตอน​นี้​พระวิญญาณ​เรียก​ข้าพเจ้า​ไป​เยรูซาเล็ม โดย​ไม่​รู้​ว่า​อะไร​จะ​เกิด​ขึ้น​กับ​ตัวเอง​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="23">รู้​แต่​ว่า​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​เตือน​ข้าพเจ้า​ใน​ทุก​เมือง​ที่​ไป​ว่า ทั้ง​คุก​และ​ความ​ทุกข์​ยาก​กำลัง​รอ​อยู่</verse>
				<verse number="24">แต่​ข้าพเจ้า​ถือ​ว่า​ชีวิต​ไม่​มี​คุณค่า​อะไร​สำหรับ​ตัวเอง จุดหมาย​เดียว​คือ​วิ่ง​ให้​ถึง​เส้นชัย และ​ทำ​งาน​ที่​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​มอบหมาย​ไว้​ให้​สำเร็จ คือ​เป็น​พยาน​ถึง​ข่าว​ประเสริฐ​เรื่อง​พระคุณ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="25">ตอน​นี้​ข้าพเจ้า​รู้​ว่า ไม่​มี​ใคร​ใน​พวก​ท่าน​ที่​ข้าพเจ้า​เคย​ป่าว​ประกาศ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ให้​ฟัง จะ​ได้​เห็น​หน้า​ข้าพเจ้า​อีก</verse>
				<verse number="26">ดังนั้น ขอ​ประกาศ​วัน​นี้​ว่า ข้าพเจ้า​พ้น​จาก​ความ​รับผิดชอบ​ต่อ​ความ​ตาย​ของ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="27">เพราะ​ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​ลังเล​ที่​จะ​ประกาศ ให้​ท่าน​รู้​ความ​ประสงค์​ทั้ง​สิ้น​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="28">จง​ระวัง​ทั้ง​ตัว​ท่าน​เอง​และ​ฝูง​แกะ ที่​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ตั้ง​ให้​ท่าน​เป็น​ผู้​ปกครอง จง​เป็น​ผู้​เลี้ยง​แกะ​สำหรับ​คริสตจักร​ของ​พระเจ้า ซึ่ง​พระองค์​ได้​มา​ด้วย​โลหิต ​ของ​พระองค์​เอง</verse>
				<verse number="29">ข้าพเจ้า​รู้​ว่า เมื่อ​ข้าพเจ้า​จาก​ไป พวก​หมา​ป่า​ดุ​ร้าย​จะ​เข้า​มา​ใน​พวก​ท่าน และ​จะ​ไม่​ละเว้น​ฝูง​แกะ​ไว้​เลย</verse>
				<verse number="30">แม้​ใน​กลุ่ม​พวก​ท่าน​ก็​จะ​มี​คน​ออก​มา​บิดเบือน​ความ​จริง เพื่อ​จะ​ดึง​สาวก​ไป​ติดตาม​พวก​เขา</verse>
				<verse number="31">ฉะนั้น ระวัง​ให้​ดี! จำ​ไว้​ว่า​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน​ตลอด​สาม​ปี ข้าพเจ้า​ไม่​เคย​หยุด​เตือน​ท่าน​ด้วย​น้ำตา</verse>
				<verse number="32">ตอน​นี้ ข้าพเจ้า​มอบ​ท่าน​ไว้​กับ​พระเจ้า​และ​พระวจนะ​แห่ง​พระคุณ​ของ​พระองค์ ซึ่ง​สามารถ​เสริม​สร้าง​ท่าน และ​ให้​มี​มรดก​ร่วม​กับ​ผู้​ที่​ได้​รับ​การ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="33">ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​โลภ​เงิน​ทอง​หรือ​เสื้อ​ผ้า​ของ​ใคร</verse>
				<verse number="34">ท่าน​เอง​รู้​ว่า​ด้วย​สอง​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​นี้ ข้าพเจ้า​หา​เลี้ยง​ตนเอง​และ​คน​ที่​อยู่​ด้วย</verse>
				<verse number="35">ข้าพเจ้า​ทำ​ทุก​อย่าง​เพื่อ​ให้​ท่าน​เห็น​ว่า เรา​ต้อง​ช่วย​คน​ที่​มี​กำลัง​น้อย​ด้วย​การ​ทำงาน​หนัก จง​จำ​คำ​ที่​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​กล่าว​ไว้​ให้​ดี​ว่า ‘การ​ให้​เป็น​เหตุ​ให้​มี​ความ​สุข​ยิ่ง​กว่า​การ​รับ’ ”</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​พูด​จบ​แล้ว เปาโล​ก็​คุก​เข่า​ลง​อธิษฐาน​ร่วม​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="37">ทุก​คน​ร้องไห้​เมื่อ​สวม​กอด​และ​จูบ​ลา​เปาโล</verse>
				<verse number="38">สิ่ง​ที่​พวก​เขา​โศก​เศร้า​ที่​สุด คือ เมื่อ​เปาโล​บอก​ว่า​จะ​ไม่​ได้​เห็น​หน้า​กัน​อีก จาก​นั้น​ก็​พา​กัน​ไป​ส่ง​เขา​ที่​เรือ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">เมื่อ​แยก​กัน​แล้ว เรา​ก็​ลง​เรือ​แล่น​ตรง​มา​ที่​เกาะ​โขส วัน​รุ่งขึ้น​เรา​มา​ถึง​เกาะ​โรดส์ และ​จาก​ที่​นั่น​มา​ถึง​เมือง​ปาทารา</verse>
				<verse number="2">เรา​พบ​เรือ​ที่​จะ​ข้าม​ไป​เมือง​ฟีนิเซีย​จึง​ลง​เรือ​ลำ​นั้น​ไป</verse>
				<verse number="3">หลัง​จาก​เห็น​เกาะ​ไซปรัส​และ​ล่อง​ผ่าน​ทาง​ใต้​ของ​เกาะ ก็​แล่น​ต่อ​ไป​ยัง​แคว้น​ซีเรีย เรือ​ก็​จอด​ขน​สินค้า​ลง​ที่​เมือง​ไทระ</verse>
				<verse number="4">เรา​พบ​พวก​สาวก​ที่​นั่น และ​พัก​อยู่​กับ​พวก​เขา​เจ็ด​วัน พวก​เขา​รบเร้า​เปาโล​โดย​พระวิญญาณ​ว่า​อย่า​ไป​ที่​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ถึง​เวลา​เรา​ก็​อำลา​และ​เดินทาง​ต่อ พวก​เขา​ทั้งหมด​รวม​ถึง​ภรรยา​และ​ลูก​ๆ ของ​เขา​มา​ส่ง​เรา​ออก​จาก​เมือง และ​เรา​คุกเข่า​ลง​อธิษฐาน​กัน​ที่​ชายหาด</verse>
				<verse number="6">หลัง​จาก​ร่ำลา​กัน​แล้ว​พวก​เรา​ก็​ลง​เรือ ส่วน​พวก​เขา​ก็​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="7">จาก​ไทระ เรา​เดินทาง​ต่อ​มา​ขึ้น​ฝั่ง​ที่​เมือง​ทอเลมาอิส ที่​นั่น​เรา​ได้​ทักทาย​พี่​น้อง​และ​พัก​อยู่​กับ​พวก​เขา​หนึ่ง​วัน</verse>
				<verse number="8">วัน​ต่อมา​เรา​เดินทาง​ต่อ​จน​มา​ถึง​เมือง​ซีซารียา และ​พัก​ที่​บ้าน​ของ​ฟีลิป​ผู้​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ ซึ่ง​เป็น​หนึ่ง​ใน​กลุ่ม​เจ็ด​คน​นั้น</verse>
				<verse number="9">ฟีลิป​มี​ลูก​สาว​สี่​คน​เป็น​โสด​และ​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ</verse>
				<verse number="10">หลัง​จาก​เรา​อยู่​ที่​นั่น​หลาย​วัน​มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​หนึ่ง​ชื่อ​อากาบัส มา​จาก​แคว้น​ยูเดีย</verse>
				<verse number="11">เขา​เข้า​มา​หา​พวก​เรา เอา​สาย​คาด​เอว​ของ​เปาโล​มา​มัด​มือ​มัด​เท้า​ตัวเอง และ​พูด​ว่า “พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​บอก​ว่า ‘ชาว​ยิว​ใน​เยรูซาเล็ม​จะ​มัด​คน​ที่​เป็น​เจ้าของ​สาย​คาด​เอว​นี้​อย่าง​นี้ และ​จะ​มอบ​เขา​ให้​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว’ ”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ได้​ฟัง​อย่าง​นั้น เรา​กับ​คน​ที่​นั่น​จึง​อ้อนวอน​เปาโล​ไม่​ให้​ไป​ที่​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="13">เปาโล​ตอบ​ว่า “ทำไม​พวก​ท่าน​ถึง​ร้องไห้​และ​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ช้ำ​ใจ อย่า​ว่า​แต่​ถูก​มัด​เลย ต่อ​ให้​ต้อง​ตาย​ใน​เยรูซาเล็ม​เพื่อ​นาม​ของ​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้า​ก็​พร้อม”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​อ้อนวอน​ไม่​สำเร็จ เรา​จึง​หยุด​และ​พูด​ว่า “ขอ​ให้​เป็น​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า”</verse>
				<verse number="15">หลัง​จาก​นั้น​เรา​ก็​เตรียม​ตัว​และ​เดิน​ทาง​ไป​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="16">สาวก​บาง​คน​จาก​ซีซารียา​มา​กับ​เรา และ​พา​เรา​มา​พัก​ที่​บ้าน​ของ​มนาสัน เขา​มา​จาก​เกาะ​ไซปรัส​และ​เป็น​สาวก​รุ่น​แรก​ๆ</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​เรา​มา​ถึง​เยรูซาเล็ม พวก​พี่​น้อง​ต้อนรับ​เรา​อย่าง​อบอุ่น</verse>
				<verse number="18">วัน​รุ่ง​ขึ้น​เปาโล​กับ​พวก​เรา​ไป​หา​ยากอบ ผู้​ปกครอง​ทั้ง​หมด​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย</verse>
				<verse number="19">เปาโล​ทักทาย​พวก​เขา และ​รายงาน​อย่าง​ละเอียด​ถึง​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ได้​ทำ​ใน​หมู่​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ผ่าน​พันธกิจ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พวก​เขา​ได้​ฟัง​ก็​สรรเสริญ​พระเจ้า แล้ว​พูด​กับ​เปาโล​ว่า “พี่ ท่าน​ก็​เห็น​ชาว​ยิว​หลาย​พัน​คน​มา​เชื่อ และ​พวก​เขา​ทั้งหมด​ล้วน​เคร่งครัด​ใน​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="21">พวก​เขา​ได้​ข่าว​ว่า ท่าน​สอน​คน​ยิว​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ให้​ละทิ้ง​โมเสส บอก​ว่า​ไม่​ต้อง​ให้​ลูก​หลาน​เข้า​สุหนัต หรือ​ทำ​ตาม​ธรรมเนียม​ของ​เรา</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​ทำ​อย่างไร​กัน​ดี พวก​เขา​คง​รู้​แล้ว​ว่า​ท่าน​มา</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น​ให้​ทำ​ตาม​ที่​เรา​บอก มี​ผู้​ชาย​สี่​คน​ที่​นี่​ได้​สาบาน​ตน​ไว้</verse>
				<verse number="24">จง​พา​พวก​เขา​ไป​ทำ​พิธี​ชำระ​ตน​ด้วย​กัน และ​จ่าย​เงิน​ให้​พวก​เขา​โกน​ผม ทุก​คน​จะ​ได้​รู้​ว่า ข่าว​ลือ​เกี่ยว​กับ​ท่าน​นั้น​ไม่​เป็น​ความ​จริง ที่​แท้​ท่าน​เอง​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="25">สำหรับ​ผู้​เชื่อ​ที่​ไม่​ใช่​ยิว พวก​เรา​ได้​เขียน​จดหมาย​บอก​มติ​ของ​เรา​แล้ว​ว่า ให้​ละเว้น​จาก​การ​กิน​อาหาร​ที่​เซ่น​ไหว้​รูป​เคารพ เลือด เนื้อ​สัตว์​ที่​ถูก​รัด​คอ​ตาย และ​จาก​ความ​ผิด​บาป​ทาง​เพศ”</verse>
				<verse number="26">วัน​รุ่งขึ้น เปาโล​พา​ชาย​สี่​คน​นั้น​ไป​ทำ​พิธี​ชำระ​ตน​ร่วม​กัน จาก​นั้น​เขา​ไป​ที่​วิหาร​เพื่อ​แจ้ง​วัน​ที่​การ​ชำระ​ตน​จะ​สิ้นสุด และ​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​พวก​เขา​แต่​ละ​คน</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​ใกล้​ครบ​เจ็ด​วัน ชาว​ยิว​บาง​คน​จาก​แคว้น​เอเชีย​เห็น​เปาโล​ที่​วิหาร​ก็​ปลุกปั่น​ฝูง​ชน​แล้ว​จับ​เปาโล​ไว้</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​ร้อง​ตะโกน​ว่า “เพื่อน​ชาว​อิสราเอล มา​ช่วย​เรา! นี่​คือ​คน​ที่​เสี้ยม​สอน​คน​ทั้งปวง​ใน​ทุก​แห่ง ให้​ต่อต้าน​ชนชาติ​ของ​เรา กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา และ​สถาน​ที่​แห่ง​นี้ ยิ่ง​กว่า​นั้น​เขา​ยัง​พา​พวก​กรีก​เข้า​มา​ใน​วิหาร ทำ​ให้​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​นี้​เป็น​มลทิน”</verse>
				<verse number="29">(ก่อน​หน้า​นี้​พวก​เขา​เห็น​โตรฟีมัส​ชาว​เอเฟซัส​อยู่​กับ​เปาโล​ใน​เมือง จึง​คิด​ว่า​เปาโล​พา​เข้า​ไป​ใน​วิหาร)</verse>
				<verse number="30">คน​ทั้ง​เมือง​จึง​ลุกฮือ​ขึ้น วิ่ง​กรู​จาก​ทุก​สารทิศ จับ​เปาโล​ลาก​ออก​จาก​วิหาร แล้ว​ปิด​ประตู​ทันที</verse>
				<verse number="31">ขณะ​ที่​พวก​เขา​พยายาม​จะ​ฆ่า​เปาโล ข่าว​ก็​ไป​ถึง​นายพัน​กองทัพ​ทหาร​โรมัน​ว่า​ทั่ว​เยรูซาเล็ม​เกิด​โกลาหล​ขึ้น</verse>
				<verse number="32">เขา​จึง​นำ​เจ้าหน้าที่​กับ​ทหาร​วิ่ง​ลง​ไป​ที่​ฝูงชน​ทันที เมื่อ​พวก​ก่อ​จลาจล​เห็น​นาย​พัน​และ​ทหาร​ก็​หยุด​ทุบ​ตี​เปาโล</verse>
				<verse number="33">นายพัน​ตรง​เข้า​มา​จับ​เปาโล​สั่ง​ให้​เอา​โซ่​สอง​เส้น​ล่าม​ไว้ แล้ว​ถาม​ว่า​เขา​เป็น​ใคร​และ​ทำ​อะไร​ลง​ไป</verse>
				<verse number="34">ฝูงชน​ตะโกน​อย่าง​นี้​และ​อย่าง​นั้น วุ่นวาย​จน​นายพัน​จับ​ความ​จริง​อะไร​ไม่​ได้ จึง​สั่ง​ให้​นำ​เปาโล​ไป​ใน​ค่าย​ทหาร</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​เปาโล​ถึง​บันได ฝูง​ชน​ก็​บ้า​คลั่ง​จน​ทหาร​ต้อง​หาม​เขา​ไป</verse>
				<verse number="36">ฝูง​ชน​ที่​ตาม​มา​เอา​แต่​ตะโกน​ว่า “ฆ่า​มัน!”</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​ทหาร​กำลัง​จะ​นำ​เปาโล​เข้า​ไป​ใน​ค่าย​ทหาร เขา​ถาม​นาย​พัน​ว่า “ขอ​พูด​กับ​ท่าน​หน่อย​ได้​ไหม” นายพัน​ถาม​ว่า “เจ้า​พูด​ภาษา​กรีก​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="38">เจ้า​ไม่​ใช่​คน​อียิปต์​ที่​ก่อน​หน้า​นี้​ได้​ก่อ​กบฏ และ​นำ​ผู้​ก่อ​การ​ร้าย​สี่​พัน​คน​ไป​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​หรอก​หรือ”</verse>
				<verse number="39">เปาโล​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​เป็น​คน​ยิว​จาก​เมือง​ทาร์ซัส​ใน​แคว้น​ซิลีเซีย เป็น​พลเมือง​จาก​เมือง​ที่​สำคัญ ให้​ข้าพเจ้า​พูด​กับ​ฝูง​ชน​เถิด”</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​นายพัน​อนุญาต​แล้ว เปาโล​ยืน​อยู่​ตรง​บันได​โบก​มือ​ให้​ฝูง​ชน เมื่อ​คน​เงียบ​แล้ว​จึง​กล่าว​เป็น​ภาษา​อารเมค ​ว่า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">“พ่อ​และ​พี่​ชาย​ทั้งหลาย โปรด​ฟัง​คำ​ชี้แจง​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​พวก​นั้น​ได้ยิน​เปาโล​พูด​เป็น​ภาษา​อารเมค​ก็​เงียบ​กริบ แล้ว​เปาโล​จึง​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="3">“ข้าพเจ้า​เป็น​ยิว เกิด​ที่​เมือง​ทาร์ซัส​ใน​แคว้น​ซิลีเซีย แต่​เติบโต​ขึ้น​ใน​เมือง​นี้ ข้าพเจ้า​เป็น​ศิษย์​ของ​กามาลิเอล และ​ได้​รับ​การ​อบรม​อย่าง​ถี่ถ้วน​ใน​กฎ​บัญญัติ​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา ข้าพเจ้า​มี​ใจ​กระตือรือร้น​เพื่อ​พระเจ้า​เช่น​เดียว​กับ​พวก​ท่าน​ใน​วัน​นี้</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​เคย​ข่มเหง​พวก​ผู้​ติดตาม ‘ทาง​นั้น’ จน​ตาย จับ​ทั้ง​ผู้ชาย​และ​ผู้หญิง​แล้ว​โยน​เข้า​คุก</verse>
				<verse number="5">มหา​ปุโรหิต​กับ​สมาชิก​สภา​ทั้งหมด​เป็น​พยาน​ได้ ข้าพเจ้า​ถึง​กับ​ขอ​ให้​พวก​เขา​ออก​จดหมาย​ไป​ถึง​ชาว​ยิว​ใน​เมือง​ดามัสกัส แล้ว​ไป​ที่​นั่น​เพื่อ​จับ​คน​พวก​นี้​เป็น​นักโทษ ให้​มา​รับ​โทษ​ที่​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="6">ประมาณ​เที่ยง ตอน​เกือบ​จะ​ถึง​ดามัสกัส ทัน​ใด​นั้น​ก็​มี​แสง​เจิดจ้า​จาก​ฟ้า​สว่าง​วาบ​รอบ​ตัว​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​ล้ม​ลง​กับ​พื้น​และ​ได้ยิน​เสียง​พูด​ว่า ‘เซาโล! เซาโล! เจ้า​ข่มเหง​เรา​ทำไม’</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​ถาม​ว่า ‘องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระองค์​เป็น​ใคร’ พระองค์​ตอบ​ว่า ‘เรา​คือ​เยซู​แห่ง​นาซาเร็ธ​ผู้​ที่​เจ้า​กำลัง​ข่มเหง’</verse>
				<verse number="9">คน​ที่​ไป​ด้วย​กัน​เห็น​แสง​สว่าง​นั้น แต่​ไม่​เข้าใจ​เสียง​ที่​พูด​กับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​ถาม​ว่า ‘องค์​พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้า​ควร​ทำ​อย่างไร’ องค์​พระผู้เป็นเจ้า​พูด​ว่า ‘จง​ลุก​ขึ้น เข้า​ไป​ใน​ดามัสกัส ที่​นั่น​จะ​มี​คน​บอก​สิ่ง​ที่​มอบหมาย​ให้​เจ้า​ทำ’</verse>
				<verse number="11">คน​ที่​ไป​ด้วย​จูง​มือ​ข้าพเจ้า​พา​เข้า​ดามัสกัส เพราะ​แสง​จ้า​นั้น​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ตาบอด</verse>
				<verse number="12">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​อานาเนีย​มา​หา​ข้าพเจ้า เขา​เคร่งครัด​ใน​กฎ​บัญญัติ และ​เป็น​ที่​นับถือ​ของ​ชาว​ยิว​ที่​นั่น​มาก</verse>
				<verse number="13">เขา​ยืน​ข้าง​ๆ ข้าพเจ้า​และ​พูด​ว่า ‘พี่​เซาโล มอง​เห็น​ได้​อีก​เถิด!’ วินาที​นั้น​เอง ข้าพเจ้า​ก็​มอง​เห็น​เขา</verse>
				<verse number="14">แล้ว​เขา​พูด​ว่า ‘พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ได้​เลือก​ท่าน​ให้​รู้​ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์ ให้​ได้​เห็น​องค์​ผู้​ชอบ​ธรรม และ​ให้​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">ท่าน​จะ​เป็น​พยาน​ของ​พระองค์​กับ​ทุก​คน​ถึง​สิ่ง​ที่​ท่าน​ได้​เห็น​และ​ได้ยิน</verse>
				<verse number="16">แต่​ตอน​นี้​ท่าน​มัว​รีรอ​อะไร ลุก​ขึ้น รับ​บัพติศมา ล้าง​บาป​ของ​ท่าน และ​ร้อง​เรียก​นาม​ของ​พระองค์’</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​กลับ​มา​เยรูซาเล็ม ขณะ​กำลัง​อธิษฐาน​อยู่​ใน​วิหาร ข้าพเจ้า​ก็​เข้า​สู่​ภวังค์</verse>
				<verse number="18">และ​เห็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​พูด​ว่า ‘เร็ว​เข้า! ออก​ไป​จาก​เยรูซาเล็ม​เดี๋ยว​นี้ เพราะ​คน​ที่​นี่​จะ​ไม่​เชื่อ​คำ​พยาน​ของ​เจ้า​เกี่ยว​กับ​เรา’</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้า​ตอบ​ว่า ‘องค์​พระผู้เป็นเจ้า คน​เหล่า​นี้​รู้​อยู่​ว่า​ข้าพเจ้า​ไป​ตาม​ธรรม​ศาลา เพื่อ​จับ​คน​ที่​เชื่อ​พระองค์​ขัง​คุก​และ​เฆี่ยน​ตี</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​สเทเฟน​ผู้​พลี​ชีพ​เพื่อ​ความ​เชื่อ ​ถูก​ฆ่า ข้าพเจ้า​ก็​ยืน​อยู่​ที่​นั่น เห็น​ดี​ด้วย ทั้ง​ยัง​เฝ้า​เสื้อ​ผ้า​ให้​พวก​ที่​ฆ่า​เขา’</verse>
				<verse number="21">แล้ว​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จึง​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘ไป​เถิด เรา​จะ​ส่ง​เจ้า​ไป​ไกล ไป​หา​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว’ ”</verse>
				<verse number="22">ฝูงชน​ฟัง​เปาโล​ถึง​ตอน​นี้​ก็​ร้อง​ตะโกน​ว่า “กำจัด​เขา​จาก​แผ่นดิน! เขา​สมควร​ตาย!”</verse>
				<verse number="23">ขณะ​ที่​พวก​เขา​กำลัง​ร้อง​ตะโกน เหวี่ยง​เสื้อ​คลุม​ออก​และ​ซัด​ฝุ่น​ขึ้น​ไป​ใน​อากาศ</verse>
				<verse number="24">นายพัน​สั่ง​ให้​นำ​เปาโล​ไป​ใน​ค่าย​ทหาร ให้​เฆี่ยน​และ​ไต่สวน​ว่า ทำไม​ผู้​คน​จึง​ตะโกน​ใส่​เขา​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​พวก​เขา​จับ​เปาโล​มัด​กับ​เสา​เพื่อ​จะ​เฆี่ยน เปาโล​ก็​พูด​กับ​นายร้อย​ที่​ยืน​อยู่​ตรง​นั้น​ว่า “การ​เฆี่ยน​พลเมือง​โรมัน​ที่​ยัง​ไม่​ได้​ถูก​ตัดสิน​ว่า​มี​ความ​ผิด นี่​ถูกต้อง​ตาม​กฎหมาย​หรือ”</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​นายร้อย​ได้ยิน​อย่าง​นั้น​ก็​ไป​รายงาน​นายพัน และ​ถาม​ว่า “ท่าน​กำลัง​จะ​ทำ​อะไร ชาย​คน​นี้​เป็น​พลเมือง​โรมัน”</verse>
				<verse number="27">นายพัน​ไป​หา​เปาโล​และ​ถาม​ว่า “จง​บอก​เรา เจ้า​เป็น​พลเมือง​โรมัน​หรือ” เปาโล​ตอบ​ว่า “ใช่”</verse>
				<verse number="28">นายพัน​จึง​ว่า “เรา​ต้อง​จ่าย​เงิน​มาก​ที​เดียว​กว่า​จะ​ได้​สัญชาติ​โรมัน” เปาโล​ตอบ​ว่า “แต่​ข้าพเจ้า​เป็น​พลเมือง​โรมัน​โดย​กำเนิด”</verse>
				<verse number="29">พวก​ที่​กำลัง​จะ​ไต่สวน​เปาโล​จึง​ถอย​ไป​ทันที นายพัน​เอง​ก็​ตกใจ เมื่อ​รู้​ว่า​ได้​ล่าม​โซ่​เปาโล​ซึ่ง​เป็น​พลเมือง​โรมัน</verse>
				<verse number="30">นายพัน​อยาก​รู้​ให้​แน่​ชัด​ว่า​ทำไม​พวก​ยิว​กล่าวหา​เปาโล วัน​รุ่งขึ้น​จึง​สั่ง​ปล่อย​ตัว​เขา และ​เรียก​ประชุม​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​กับ​ทั้ง​สภา​แซนเฮดริน จาก​นั้น​ก็​นำ​เปาโล​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พวก​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">เปาโล​มอง​ตรง​ไป​ที่​สมาชิก​สภา​แซนเฮดริน​และ​กล่าว​ว่า “พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​หน้า​ที่​ของ​ตนเอง​ต่อ​พระเจ้า ด้วย​จิต​สำนึก​ที่​ดี​มา​ตลอด​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้”</verse>
				<verse number="2">มหา​ปุโรหิต​อานาเนีย​สั่ง​คน​ที่​ยืน​อยู่​ใกล้​ให้​ตบ​ปาก​เปาโล</verse>
				<verse number="3">เปาโล​จึง​ตอบ​กลับ​ว่า “พระเจ้า​จะ​ตบ​เจ้า เจ้า​ผนัง​ฉาบ​ปูน​ขาว! เจ้า​นั่ง​อยู่​ตรง​นั้น​ตัดสิน​ข้าพเจ้า​ตาม​กฎ​บัญญัติ แต่​ตัวเอง​กลับ​ละเมิด​กฎ​โดย​การ​สั่ง​ให้​ตบ​ข้าพเจ้า!”</verse>
				<verse number="4">พวก​คน​ที่​ยืน​อยู่​ใกล้​ๆ เปาโล จึง​พูด​ว่า “บังอาจ​ลบหลู่​มหา​ปุโรหิต​ของ​พระเจ้า!”</verse>
				<verse number="5">เปาโล​ตอบ​ว่า “พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย ข้าพเจ้า​ไม่​รู้​ว่า​เขา​คือ​มหา​ปุโรหิต เพราะ​มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า ‘อย่า​พูด​ล่วง​เกิน​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​เหนือ​พวก​เจ้า’ ”</verse>
				<verse number="6">เปาโล​รู้​ว่า​บาง​คน​เป็น​พวก​สะดูสี บาง​คน​ก็​เป็น​ฟาริสี เขา​จึง​ประกาศ​ขึ้น​ต่อ​หน้า​สภา​แซนเฮดริน​ว่า “พี่​น้อง​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​เป็น​ฟาริสี​และ​เป็น​ลูก​หลาน​ของ​ฟาริสี ที่​ข้าพเจ้า​ถูก​พิจารณา​คดี ก็​เพราะ​ข้าพเจ้า​มี​ความ​หวัง​ใน​การ​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย”</verse>
				<verse number="7">พอ​เขา​พูด​อย่าง​นั้น พวก​ฟาริสี​กับ​พวก​สะดูสี​ก็​ถก​เถียง​กัน ที่​ประชุม​แบ่ง​เป็น​สอง​ฝ่าย</verse>
				<verse number="8">(พวก​สะดูสี​บอก​ว่า​ไม่​มี​การ​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย ไม่​มี​ทูตสวรรค์​และ​ไม่​มี​วิญญาณ ส่วน​พวก​ฟาริสี​เชื่อ​ใน​สิ่ง​เหล่า​นี้​ทั้งหมด)</verse>
				<verse number="9">จึง​เกิด​โกลาหล​ใหญ่ พวก​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​ที่​เป็น​ฟาริสี​บาง​คน​ลุก​ขึ้น​โต้เถียง​อย่าง​ดุเดือด​ว่า “เรา​เห็น​ว่า​ชาย​คน​นี้​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​ผิด อาจ​เป็น​วิญญาณ​หรือ​ทูตสวรรค์​พูด​กับ​เขา​ก็​ได้”</verse>
				<verse number="10">การ​โต้เถียง​ดุเดือด​ขึ้น​จน​นายพัน​กลัว​ว่า เปาโล​จะ​ถูก​พวก​เขา​ฉีก​เป็น​ชิ้น​ๆ เขา​จึง​สั่ง​ทหาร​ให้​ลง​ไป​ดึง​ตัว​เปาโล​ออก​มา และ​พา​ไป​ที่​ค่าย​ทหาร</verse>
				<verse number="11">ใน​คืน​ต่อมา​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ยืน​ใกล้​เปาโล​และ​พูด​ว่า “จง​กล้าหาญ​เถิด! เจ้า​ได้​เป็น​พยาน​ให้​เรา​ใน​เยรูซาเล็ม​อย่างไร เจ้า​ก็​จะ​ต้อง​เป็น​พยาน​ใน​โรม​อย่าง​นั้น”</verse>
				<verse number="12">เช้า​วัน​ต่อมา พวก​ยิว​คบ​คิด​และ​สาบาน​กัน​ว่า​จะ​ไม่​กิน​หรือ​ดื่ม​อะไร​จน​กว่า​จะ​ได้​ฆ่า​เปาโล</verse>
				<verse number="13">มี​ผู้​ชาย​กว่า​สี่​สิบ​คน​ร่วม​ใน​แผน​การ​นี้</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​ไป​พบ​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​และ​ผู้​อาวุโส แล้ว​บอก​ว่า “พวก​เรา​สาบาน​เด็ด​ขาด​ว่า จะ​ไม่​กิน​หรือ​ดื่ม​อะไร​จน​กว่า​จะ​ได้​ฆ่า​เปาโล</verse>
				<verse number="15">ฉะนั้น​ให้​พวก​ท่าน​กับ​สภา​แซนเฮดริน​ยื่น​คำ​ขอ​ต่อ​นายพัน ให้​นำ​ตัว​เปาโล​มา​โดย​อ้าง​ว่า ท่าน​อยาก​ได้​ข้อมูล​ชัดเจน​ยิ่ง​ขึ้น เรา​จะ​รอ​ฆ่า​เขา​ระหว่าง​ทาง”</verse>
				<verse number="16">แต่​ลูก​ชาย​ของ​น้อง​สาว​เปาโล​ได้ยิน​แผน​การ​นี้ จึง​เข้า​ไป​บอก​เปาโล​ใน​ค่าย​ทหาร</verse>
				<verse number="17">เปาโล​เรียก​นายร้อย​คน​หนึ่ง​และ​บอก​ว่า “พา​เด็ก​หนุ่ม​คน​นี้​ไป​หา​นายพัน เพราะ​เขา​มี​เรื่อง​จะ​แจ้ง​ให้​ทราบ”</verse>
				<verse number="18">นายร้อย​จึง​พา​เขา​ไป​หา​นายพัน นายร้อย​รายงาน​ว่า “นักโทษ​เปาโล​เรียก​ข้าพเจ้า​ขอ​ให้​พา​เด็ก​หนุ่ม​คน​นี้​มา​หา​ท่าน เพราะ​เขา​มี​เรื่อง​จะ​แจ้ง​ให้​ท่าน​ทราบ”</verse>
				<verse number="19">นายพัน​จูง​มือ​เด็ก​หนุ่ม​เลี่ยง​ออก​มา แล้ว​ถาม​ว่า “มี​อะไร​จะ​บอก​เรา”</verse>
				<verse number="20">เขา​ตอบ​ว่า “พวก​ยิว​ตกลง​กัน ที่​จะ​ขอ​ให้​ท่าน​นำ​ตัว​เปาโล​ไป​อยู่​ต่อหน้า​สภา​แซนเฮดริน​วัน​พรุ่ง​นี้ ทำที​ว่า​อยาก​ได้​ข้อมูล​ชัดเจน​ยิ่ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="21">ท่าน​จง​อย่า​อนุมัติ เพราะ​มี​คน​มาก​กว่า​สี่​สิบ​คน​กำลัง​ดัก​ฆ่า​เปาโล และ​สาบาน​ว่า​จะ​ไม่​กิน​หรือ​ดื่ม​จน​กว่า​จะ​ฆ่า​เปาโล ตอน​นี้​พวก​เขา​พร้อม​แล้ว รอ​ให้​ท่าน​อนุมัติ​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="22">นายพัน​จึง​ให้​เด็ก​หนุ่ม​ไป​และ​กำชับ​ว่า “อย่า​บอก​ใคร​ว่า​มา​แจ้ง​เรา​เรื่อง​นี้”</verse>
				<verse number="23">จาก​นั้น​นายพัน​ก็​เรียก​นายร้อย​สอง​คน​มา​สั่ง​ว่า “เตรียม​ทหาร​สอง​ร้อย​นาย พล​ม้า​เจ็ด​สิบ​นาย และ​พล​หอก ​สอง​ร้อย​นาย​ไป​ที่​เมือง​ซีซารียา​ตอน​สาม​ทุ่ม​คืน​นี้</verse>
				<verse number="24">จัด​ม้า​ให้​เปาโล​ขี่ จะ​ได้​นำ​ตัว​เขา​ไป​ส่ง​ให้​ผู้ว่าราชการ​เฟลิกส์​อย่าง​ปลอดภัย”</verse>
				<verse number="25">นายพัน​เขียน​จดหมาย​มี​ใจ​ความ​ว่า</verse>
				<verse number="26">จาก​ข้าพเจ้า คลาวดิอัส ลีเซียส เรียน ท่าน​ผู้ว่าราชการ​เฟลิกส์ ขอ​คำนับ</verse>
				<verse number="27">ชาย​คน​นี้​ถูก​พวก​ยิว​จับ​และ​เกือบ​จะ​ถูก​ฆ่า แต่​ข้าพเจ้า​นำ​ทหาร​ไป​ช่วย​ไว้​เพราะ​รู้​มา​ว่า​เขา​เป็น​พลเมือง​โรมัน</verse>
				<verse number="28">ข้าพเจ้า​อยาก​รู้​ว่า​พวก​เขา​กล่าวหา​ชาย​คน​นี้​ทำไม จึง​นำ​ตัว​เขา​ไป​สภา​แซนเฮดริน</verse>
				<verse number="29">ก็​พบ​ว่า​ข้อ​กล่าวหา​นั้น​เป็น​เรื่อง​กฎ​บัญญัติ​ของ​พวก​เขา แต่​ไม่​มี​ความ​ผิด​ที่​สมควร​ตาย​หรือ​จำคุก</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​ได้​รับ​แจ้ง​ว่า​มี​แผน​กำจัด​ชาย​คน​นี้ ข้าพเจ้า​ก็​ส่ง​เขา​มา​ให้​ท่าน​ทันที และ​สั่ง​ให้​พวก​ที่​กล่าวหา​นั้น มา​ฟ้อง​ร้อง​ต่อ​ท่าน​ด้วย</verse>
				<verse number="31">คืน​นั้น พวก​ทหาร​พา​เปาโล​ไป​ตาม​คำ​สั่ง ไกล​ถึง​เมือง​อันทิปาตรีส์</verse>
				<verse number="32">วัน​รุ่งขึ้น​ก็​ให้​กอง​ทหาร​ม้า​พา​เขา​ไป ส่วน​พวก​เขา​กลับ​ไป​ที่​ค่าย​ทหาร</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​ทหาร​ม้า​มา​ถึง​ซีซารียา ก็​ยื่น​จดหมาย​ให้​ผู้ว่าราชการ และ​ส่ง​ตัว​เปาโล​ให้​เขา</verse>
				<verse number="34">ผู้ว่าราชการ​อ่าน​จดหมาย แล้ว​ถาม​เปาโล​ว่า​มา​จาก​แคว้น​ไหน เมื่อ​รู้​ว่า​เขา​มา​จาก​ซิลีเซีย</verse>
				<verse number="35">ก็​พูด​ว่า “เรา​จะ​ฟัง​คดี​ของ​เจ้า​เมื่อ​พวก​ผู้​กล่าวหา​มา​ถึง” จาก​นั้น ผู้ว่า​ราชการ​จึง​สั่ง​ให้​คุม​เปาโล​ไว้​ที่​วัง​ของ​เฮโรด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ห้า​วัน​ต่อมา มหา​ปุโรหิต​อานาเนีย กลุ่ม​ผู้​อาวุโส และ​ทนาย​ชื่อ​เทอร์ทูลลัส​มา​ถึง​เมือง​ซีซารียา และ​ฟ้อง​เปาโล​ต่อหน้า​ผู้ว่าราชการ</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เบิก​ตัว​เปาโล​เข้า​มา เทอร์ทูลลัส​ก็​แถลง​คดี​ต่อหน้า​ผู้​ว่า​ราชการ​ดัง​นี้ “พวก​เรา​สงบ​สุข​กัน​มา​นาน​ภาย​ใต้​การ​ปกครอง​ของ​ท่าน และ​วิสัยทัศน์​ของ​ท่าน​ทำ​ให้​เกิด​การ​ปฏิรูป​ประเทศ​นี้</verse>
				<verse number="3">ท่าน​เฟลิกส์ พวก​เรา​สำนึก​บุญคุณ​ใน​ทุก​สิ่ง​ที่​ท่าน​ทำ​ทุก​หนแห่ง</verse>
				<verse number="4">แต่​เพื่อ​จะ​ไม่​รบกวน​ท่าน​ไป​กว่า​นี้ ขอ​ท่าน​เมตตา​ฟัง​เรา​โดย​สรุป​ดัง​นี้</verse>
				<verse number="5">เรา​พบ​ว่า​ชาย​คน​นี้​เป็น​ตัว​ปัญหา ก่อ​จลาจล​ใน​กลุ่ม​ชาว​ยิว​ทั่ว​โลก เขา​เป็น​แกนนำ​ของ​พวก​นิกาย​นาซาเร็ธ</verse>
				<verse number="6">และ​ยัง​พยายาม​ทำ​ให้​วิหาร​เสื่อม พวก​เรา​จึง​จับ​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="7"></verse>
				<verse number="8">ขอ​ท่าน​ไต่สวน​เขา​เอง แล้ว​ท่าน​ก็​จะ​รู้​ความ​จริง​ใน​เรื่อง​ทั้งหมด​ที่​เรา​กล่าวหา”</verse>
				<verse number="9">พวก​ยิว​คน​อื่น​ๆ เข้า​มา​ร่วม​กล่าวหา​ด้วย ยืนยัน​ว่า​สิ่ง​เหล่า​นี้​เป็น​ความ​จริง</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ผู้ว่าราชการ​ให้​สัญญาณ​เขา​พูด เปาโล​จึง​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​ท่าน​เป็น​ผู้​พิพากษา​ให้​ชน​ชาติ​นี้​มา​หลาย​ปี​แล้ว ฉะนั้น​ข้าพเจ้า​รู้สึก​ดีใจ​ที่​จะ​ได้​แก้​ข้อ​กล่าวหา​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="11">ท่าน​ตรวจ​สอบ​ได้​อย่าง​ง่ายดาย​ว่า​เมื่อ​ไม่​เกิน​สิบ​สอง​วัน​มา​นี้ ข้าพเจ้า​ขึ้น​ไป​นมัสการ​ที่​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="12">ผู้​ที่​กล่าวหา​ไม่​ได้​เห็น​ว่า​ข้าพเจ้า​โต้เถียง​กับ​ใคร​ที่​วิหาร หรือ​ปลุก​ระดม​คน​ใน​ธรรม​ศาลา หรือ​ที่​ไหน​ใน​เมือง</verse>
				<verse number="13">และ​พวก​เขา​ก็​พิสูจน์​สิ่ง​ที่​กล่าวหา​ข้าพเจ้า​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="14">แต่​ข้าพเจ้า​ก็​ยอม​รับ​ว่า​ได้​นมัสการ​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา ใน​ฐานะ​ผู้​ติดตาม ‘ทาง​นั้น’ ซึ่ง​พวก​เขา​เรียก​ว่า​นิกาย​หนึ่ง ข้าพเจ้า​เชื่อ​ทุก​สิ่ง​ที่​สอดคล้อง​กับ​กฎ​บัญญัติ และ​ทุก​สิ่ง​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​ผู้​เผย​พระวจนะ</verse>
				<verse number="15">และ​ข้าพเจ้า​มี​ความ​หวัง​ใน​พระเจ้า​เช่น​เดียว​กับ​คน​เหล่า​นี้​เอง​ว่า จะ​มี​การ​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย​ทั้ง​ของ​คน​ชอบ​ธรรม​และ​คน​ชั่ว​ร้าย</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​พยายาม​รักษา​มโนธรรม​ทั้ง​ต่อหน้า​พระเจ้า​และ​มนุษย์​เสมอ</verse>
				<verse number="17">หลัง​จาก​หาย​ไป​หลาย​ปี ข้าพเจ้า​มา​ที่​เยรูซาเล็ม​เพื่อ​นำ​เงิน​มา​ให้​พี่​น้อง​ที่​ยากไร้​และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา</verse>
				<verse number="18">ตอน​ที่​พวก​เขา​พบ​ข้าพเจ้า​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​อยู่​ที่​ลาน​วิหาร ข้าพเจ้า​ชำระ​ตัว​ตาม​ระเบียบ​พิธี​แล้ว และ​ไม่​ได้​อยู่​กับ​ฝูงชน​หรือ​มี​เหตุ​วุ่นวาย​ใด​ๆ เลย</verse>
				<verse number="19">แต่​มี​คน​ยิว​บาง​คน​จาก​แคว้น​เอเชีย ซึ่ง​ควร​จะ​มา​อยู่​ต่อหน้า​ท่าน​ที่​นี่​ถ้า​มี​เรื่อง​จะ​ฟ้อง​ร้อง​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="20">หรือ​ให้​พวก​ที่​อยู่​ที่​นี่​ระบุ​ความ​ผิด​ใน​ตัว​ข้าพเจ้า​เมื่อ​ครั้ง​ที่​ข้าพเจ้า​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​สภา​แซนเฮดริน</verse>
				<verse number="21">นอก​จาก​เรื่อง​นี้​เรื่อง​เดียว​ที่​ข้าพเจ้า​ตะโกน​ขณะ​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พวก​เขา​ว่า ‘ที่​ข้าพเจ้า​ถูก​พิจารณา​คดี​ต่อหน้า​ท่าน​วัน​นี้ ก็​เพราะ​เชื่อ​เรื่อง​การ​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย’ ”</verse>
				<verse number="22">จาก​นั้น เฟลิกส์​ซึ่ง​คุ้นเคย​กับ​เรื่อง “ทาง​นั้น” เป็น​อย่าง​ดี จึง​สั่ง​เลื่อน​การ​พิจารณา​คดี​ว่า “เรา​จะ​ตัดสิน​คดี​ของ​ท่าน​เมื่อ​นายพัน​ลีเซียส​มา​ถึง”</verse>
				<verse number="23">เขา​สั่ง​นายร้อย​ให้​คุม​ตัว​เปาโล แต่​ผ่อนผัน​ให้​มี​อิสระ​พอ​ควร อนุญาต​ให้​เพื่อน​จัด​หา​สิ่ง​จำเป็น​ให้​เขา​ได้</verse>
				<verse number="24">หลาย​วัน​ต่อมา เฟลิกส์​มา​พร้อม​กับ​ดรูสิลลา ภรรยา​ของ​เขา​ซึ่ง​เป็น​ชาว​ยิว เขา​เรียก​เปาโล​มา​พบ และ​ฟัง​เปาโล​พูด​ถึง​ความ​เชื่อ​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="25">ขณะ​เปาโล​พูด​ถึง​ความ​ชอบ​ธรรม การ​ควบคุม​ตนเอง และ​การ​พิพากษา​ที่​จะ​มา​ถึง​นั้น เฟลิกส์​ก็​กลัว​และ​พูด​ว่า “พอ​แค่​นี้​ก่อน! ไป​ได้​แล้ว ไว้​มี​โอกาส​เรา​จะ​เรียก​ท่าน​มา​อีก”</verse>
				<verse number="26">ขณะ​เดียวกัน เขา​ก็​หวัง​ว่า​เปาโล​จะ​ให้​เงิน​สินบน เขา​จึง​เรียก​เปาโล​มา​พูด​คุย​ด้วย​บ่อย​ๆ</verse>
				<verse number="27">สอง​ปี​ผ่าน​ไป ปอรสิอัส เฟสทัส​มา​รับ​ตำแหน่ง​แทน​เฟลิกส์ แต่​เนื่อง​จาก​เฟลิกส์​นั้น​อยาก​เอา​ใจ​พวก​ยิว จึง​ทิ้ง​เปาโล​ไว้​ใน​คุก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">เมื่อ​มา​ถึง​แคว้น​นั้น​ได้​สาม​วัน เฟสทัส​ก็​เดินทาง​จาก​เมือง​ซีซารียา​ขึ้น​ไป​ที่​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">ที่​นั่น​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​และ​ผู้​นำ​ชาว​ยิว​มา​หา​เขา​และ​ยื่น​ฟ้อง​เปาโล</verse>
				<verse number="3">ขอ​ให้​เฟสทัส​ช่วย​ย้าย​เปาโล​มา​ที่​เยรูซาเล็ม เพราะ​พวก​เขา​เตรียม​จะ​ดัก​ฆ่า​เปาโล​ระหว่าง​ทาง</verse>
				<verse number="4">เฟสทัส​ตอบ​ว่า “เปาโล​ถูก​คุม​ตัว​อยู่​ที่​ซีซารียา​และ​เรา​จะ​ไป​ที่​นั่น​เร็ว​ๆ นี้</verse>
				<verse number="5">ให้​ผู้​นำ​ของ​ท่าน​บาง​คน​ไป​กับ​เรา และ​ถ้า​เขา​ทำ​ผิด​ก็​ให้​ยื่น​ฟ้อง​เขา​ที่​นั่น”</verse>
				<verse number="6">หลัง​จาก​พัก​อยู่​กับ​พวก​เขา​ได้​แปด​หรือ​สิบ​วัน เฟสทัส​ก็​เดินทาง​ลง​ไป​ที่​ซีซารียา วัน​รุ่ง​ขึ้น​เขา​นั่ง​บัลลังก์​พิจารณา​คดี​และ​สั่ง​ให้​นำ​ตัว​เปาโล​มา</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​เปาโล​เข้า​มา พวก​ยิว​ที่​ลง​มา​จาก​เยรูซาเล็ม​ก็​ยืน​ล้อม​รอบ​เขา พวก​เขา​แจ้ง​ข้อหา​ร้ายแรง​มากมาย​ต่อ​เปาโล​แต่​ไม่​สามารถ​พิสูจน์​ได้</verse>
				<verse number="8">แล้ว​เปาโล​แก้​ข้อ​กล่าวหา​ว่า “ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​ทำ​สิ่ง​ใด​ผิด​ต่อ​กฎ​บัญญัติ​ของ​ยิว ต่อ​วิหาร หรือ​ต่อ​ซีซาร์​เลย”</verse>
				<verse number="9">เฟสทัส​อยาก​เอา​ใจ​พวก​ยิว จึง​พูด​กับ​เปาโล​ว่า “เจ้า​เต็ม​ใจ​ที่​จะ​ขึ้น​ไป​เยรูซาเล็ม เพื่อ​สู้​คดี​ตาม​ข้อ​กล่าว​หา​เหล่า​นี้​ต่อหน้า​เรา​หรือ​ไม่”</verse>
				<verse number="10">เปาโล​ตอบ​ว่า “ตอน​นี้​ข้าพเจ้า​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ศาล​ของ​ซีซาร์​ที่​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​ควร​จะ​ถูก​ไต่สวน​อยู่​แล้ว ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​พวก​ยิว ตาม​ที่​ท่าน​เอง​ก็​ทราบ​ดี</verse>
				<verse number="11">อย่างไร​ก็​ตาม​ถ้า​ข้าพเจ้า​ทำ​สิ่ง​ใด​ผิด​ซึ่ง​สมควร​ตาย ข้าพเจ้า​ก็​จะ​ยอม​ตาย​โดย​ไม่​ขัด​ขืน​เลย แต่​ถ้า​ข้อ​กล่าว​หา​ของ​ชาว​ยิว​เหล่า​นี้​ไม่​เป็น​ความ​จริง ก็​ไม่​มี​ใคร​มี​สิทธิ์​มอบ​ตัว​ข้าพเจ้า​ให้​พวก​เขา ข้าพเจ้า​ขอ​ต่อ​ซีซาร์”</verse>
				<verse number="12">หลัง​จาก​เฟสทัส​หารือ​กับ​คณะ​ที่​ปรึกษา​แล้ว​ก็​ประกาศ​ว่า “เจ้า​ยื่น​ฎีกา​ต่อ​ซีซาร์ เจ้า​ก็​ต้อง​ไป​หา​ซีซาร์”</verse>
				<verse number="13">ไม่​กี่​วัน​ต่อมา กษัตริย์​อากริปปา​กับ​พระ​นาง​เบอร์นิส​มา​เยี่ยม​คารวะ​เฟสทัส​ที่​ซีซารียา</verse>
				<verse number="14">เนื่อง​จาก​ทั้ง​สอง​อยู่​ที่​นั่น​หลาย​วัน​เฟสทัส​จึง​ปรึกษา​เรื่อง​เปาโล​กับ​กษัตริย์​ว่า “มี​นักโทษ​ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​เฟลิกส์​ขัง​ทิ้ง​ไว้</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ข้าพเจ้า​ไป​ที่​เยรูซาเล็ม พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต​และ​ผู้​อาวุโส​ของ​พวก​ยิว​ยื่น​ฟ้อง​เขา​มาก​มาย และ​ขอ​ให้​ข้าพเจ้า​ตัดสิน​ลงโทษ</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​บอก​พวก​นั้น​ว่า ตาม​ธรรมเนียม​โรมัน​จะ​มอบตัว​จำเลย​ก็​ต่อ​เมื่อ​โจทก์​พร้อม​หน้า​กัน และ​จำเลย​มี​โอกาส​แก้​ข้อหา​เสีย​ก่อน</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​พวก​เขา​มา​ที่​นี่​กับ​ข้าพเจ้า​แล้ว ข้าพเจ้า​ไม่​รอ​ช้า แต่​เปิด​พิจารณา​คดี​ใน​วัน​ถัด​มา และ​สั่ง​ให้​นำ​ตัว​ชาย​คน​นี้​เข้า​มา</verse>
				<verse number="18">พอ​พวก​โจทก์​ลุก​ขึ้น​พูด​ก็​ไม่​ได้​ฟ้อง​เรื่อง​อาชญากรรม​อย่าง​ที่​ข้าพเจ้า​คิด</verse>
				<verse number="19">แต่​กลาย​เป็น​ว่า​พวก​เขา​ขัด​แย้ง​กัน​เรื่อง​ศาสนา​ของ​เขา​เอง และ​เรื่อง​คน​ตาย​ที่​ชื่อ​เยซู​ซึ่ง​เปาโล​อ้าง​ว่า​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="20">ข้าพเจ้า​ไม่​รู้​ว่า​จะ​ไต่สวน​เรื่อง​นี้​อย่างไร​จึง​ถาม​ว่า​เขา​เต็มใจ​จะ​ไป​เยรูซาเล็ม​เพื่อ​สู้​คดี​ที่​นั่น​หรือ​ไม่</verse>
				<verse number="21">แต่​เมื่อ​เปาโล​ยื่น​ฎีกา​ให้​จักรพรรดิ​ตัดสิน ข้าพเจ้า​สั่ง​ให้​จับ​เขา​ไว้​จน​กว่า​ข้าพเจ้า​จะ​ส่ง​ตัว​ให้​ซีซาร์”</verse>
				<verse number="22">แล้ว​อากริปปา​จึง​พูด​กับ​เฟสทัส​ว่า “ข้าพเจ้า​ต้องการ​ฟัง​ชาย​ผู้​นี้​ด้วย​ตัวเอง” เฟสทัส​ตอบ​ว่า “พรุ่ง​นี้​ท่าน​จะ​ได้​ฟัง​เขา”</verse>
				<verse number="23">วัน​รุ่งขึ้น​กษัตริย์​อากริปปา​กับ​เบอร์นิส​เดินทาง​มา​อย่าง​เอิกเกริก​และ​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​พิจารณา​คดี พร้อม​ด้วย​นาย​ทหาร​ระดับ​สูง​และ​ผู้​นำ​สำคัญ​ของ​เมือง เฟสทัส​สั่ง​เบิก​ตัว​เปาโล​เข้า​มา</verse>
				<verse number="24">เฟสทัส​กล่าว​ว่า “กษัตริย์​อากริปปา​และ​ทุก​ท่าน​ที่​อยู่​กับ​พวก​เรา​ที่​นี่ ท่าน​เห็น​ชาย​ผู้​นี้​แล้ว! ที่​ชุมชน​ชาว​ยิว​ทั้งหมด​ร้องเรียน​ข้าพเจ้า​ทั้ง​ใน​เยรูซาเล็ม​และ​ใน​ซีซารียา​นี้ ร้อง​ตะโกน​ว่า​เขา​ไม่​ควร​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อไป</verse>
				<verse number="25">ข้าพเจ้า​เห็น​ว่า​เขา​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​ที่​สมควร​ตาย แต่​เพราะ​เขา​ยื่น​ฎีกา​ถึง​องค์​จักรพรรดิ ข้าพเจ้า​จึง​ตัดสิน​ใจ​ส่ง​เขา​ไป​โรม</verse>
				<verse number="26">แต่​ข้าพเจ้า​ไม่​มี​ข้อ​กล่าวหา​แน่​ชัด ที่​จะ​เขียน​ถึง​จักรพรรดิ​เรื่อง​ชาย​คน​นี้ จึง​นำ​เขา​มา​ต่อ​หน้า​ท่าน​ทุก​คน โดย​เฉพาะ​ท่าน​กษัตริย์​อากริปปา เผื่อ​ว่า​ข้าพเจ้า​จะ​มี​เรื่อง​ให้​เขียน​ได้​บ้าง​จาก​การ​สืบสวน​นี้</verse>
				<verse number="27">ข้าพเจ้า​คิด​ว่า​ไร้​เหตุผล​สิ้น​ดี​ที่​จะ​ส่ง​ตัว​นัก​โทษ​ไป​โรม​โดย​ไม่​มี​ข้อ​กล่าว​หา​ชัดเจน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">แล้ว​กษัตริย์​อากริปปา​พูด​กับ​เปาโล​ว่า “เจ้า​ได้​รับ​สิทธิ์​พูด​แก้ต่าง​ให้​ตัวเอง​ได้” ดังนั้น​เปาโล​จึง​โบก​มือ​และ​เริ่ม​แก้​ข้อ​กล่าวหา​ว่า</verse>
				<verse number="2">“กษัตริย์​อากริปปา ข้าพเจ้า​ถือ​ว่า​ตัวเอง​มี​โอกาส​ดี​ที่​ได้​ยืน​ต่อหน้า​ท่าน​วัน​นี้ เพื่อ​แก้​ข้อ​กล่าวหา​ทั้งหมด​ของ​พวก​ยิว</verse>
				<verse number="3">และ​รู้สึก​เช่น​นี้​เพราะ​ท่าน​คุ้นเคย​กับ​ขนบ​ธรรมเนียม และ​ข้อ​ขัด​แย้ง​ทั้งหมด​ของ​ชาว​ยิว​เป็น​อย่าง​ดี ดังนั้น​ขอ​ให้​อดทน​ฟัง​ข้าพเจ้า​เถิด</verse>
				<verse number="4">ชาว​ยิว​ทุก​คน​รู้​วิถี​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​มา​ตั้งแต่​เด็ก นับ​จาก​ช่วง​แรก​ของ​ชีวิต​ใน​ประเทศ​ของ​ข้าพเจ้า​เอง และ​ใน​เยรูซาเล็ม​ด้วย</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​รู้จัก​ข้าพเจ้า​มา​นาน และ​ถ้า​พวก​เขา​เต็มใจ ก็​เป็น​พยาน​ได้​ว่า ข้าพเจ้า​ใช้​ชีวิต​ตาม​นิกาย​ที่​เคร่ง​ที่​สุด​ใน​ศาสนา​ของ​เรา คือ​เป็น​ฟาริสี</verse>
				<verse number="6">และ​วัน​นี้​ที่​ข้าพเจ้า​ถูก​พิจารณา​คดี ก็​เพราะ​ความ​หวัง​ที่​ข้าพเจ้า​มี​ใน​สัญญา​ที่​พระเจ้า​ให้​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="7">นี่​เป็น​คำ​สัญญา​ที่​พวก​เรา​สิบ​สอง​เผ่า​หวัง​ว่า จะ​ได้​เห็น​เป็น​จริง เมื่อ​เรา​รับใช้​พระเจ้า​อย่าง​แข็งขัน​ตลอด​วัน​คืน กษัตริย์​อากริปปา เป็น​เพราะ​ความ​หวัง​นี้​ที่​ทำ​ให้​พวก​ยิว​กล่าวหา​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">ทำไม​พวก​ท่าน​ถึง​คิด​ว่า​เป็น​เรื่อง​เหลือ​เชื่อ​ที่​พระเจ้า​ทำ​ให้​คน​ตาย​ฟื้น​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​เอง​ก็​เคย​เชื่อ​เช่น​กัน​ว่า ควร​ทำ​ทุก​สิ่ง​ที่​เป็น​ไป​ได้​เพื่อ​ต่อต้าน​นาม​ของ​พระเยซู​ชาว​นาซาเร็ธ</verse>
				<verse number="10">และ​นั่น​แหละ​คือ​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ทำ​ใน​เยรูซาเล็ม ข้าพเจ้า​จับ​คน​ของ​พระเจ้า​หลาย​คน​เข้า​คุก ด้วย​อำนาจ​ของ​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต และ​เมื่อ​คน​เหล่า​นั้น​ถูก​ฆ่า​ข้าพเจ้า​ก็​เห็น​ดี​ด้วย</verse>
				<verse number="11">หลาย​ครั้ง​ข้าพเจ้า​ไป​ตาม​ธรรม​ศาลา​เพื่อ​ลงโทษ​คน​เหล่า​นั้น พยายาม​บังคับ​ให้​พูด​ลบหลู่​พระเยซู และ​คิด​แต่​จะ​ข่มเหง ถึง​กับ​ตาม​ล่า​พวก​เขา​ไป​ใน​เมือง​ต่าง​แดน</verse>
				<verse number="12">ใน​การ​เดินทาง​ครั้ง​หนึ่ง ข้าพเจ้า​กำลัง​จะ​ไป​เมือง​ดามัสกัส​พร้อม​อำนาจ​และ​หน้าที่​จาก​พวก​หัวหน้า​ปุโรหิต</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​อากริปปา ประมาณ​เที่ยง​วัน​ขณะ​อยู่​ระหว่าง​ทาง ข้าพเจ้า​เห็น​แสง​จาก​ฟ้า​สว่าง​เจิดจ้า​กว่า​แสง​อาทิตย์ โชติช่วง​รอบ​ตัว​ข้าพเจ้า​และ​เพื่อน​ร่วม​ทาง</verse>
				<verse number="14">พวก​เรา​ทั้งหมด​ล้ม​ลง​กับ​พื้น และ​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​เป็น​ภาษา​อารเมค ​ว่า ‘เซาโล เซาโล เจ้า​ข่มเหง​เรา​ทำไม เป็น​เรื่อง​ยาก​ที่​เจ้า​จะ​ขัด​ขืน​ความ​ประสงค์​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ข้าพเจ้า​ถาม​ว่า ‘องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระองค์​เป็น​ใคร’ องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ตอบ​ว่า ‘เรา​คือ​เยซู​ผู้​ที่​เจ้า​กำลัง​ข่มเหง</verse>
				<verse number="16">จง​ลุก​ขึ้น​ยืน เรา​มา​ปรากฏ​ตัว​แก่​เจ้า​ก็​เพื่อ​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​ผู้​รับใช้ เป็น​พยาน​ถึง​สิ่ง​ที่​เจ้า​ได้​เห็น และ​จะ​เห็น​จาก​เรา</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​ช่วย​ให้​เจ้า​รอด​พ้น​จาก​ชนชาติ​ของ​เจ้า และ​จาก​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว เรา​จะ​ส่ง​เจ้า​ไป​หา​พวก​เขา</verse>
				<verse number="18">เพื่อ​เปิด​ตา​และ​หัน​พวก​เขา​จาก​ความ​มืด​มา​สู่​ความ​สว่าง และ​จาก​อำนาจ​ของ​ซาตาน​มา​สู่​พระเจ้า เพื่อ​จะ​ได้​รับ​การ​ยก​โทษ​บาป และ​เป็น​หนึ่ง​ใน​ผู้​ได้​รับ​การ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์​โดย​ความ​เชื่อ​ใน​ตัว​เรา’</verse>
				<verse number="19">ด้วย​เหตุ​นี้​กษัตริย์​อากริปปา ข้าพเจ้า​จึง​ไม่​ขัด​ขืน​ต่อ​นิมิต​จาก​สวรรค์​นั้น</verse>
				<verse number="20">ข้าพเจ้า​เริ่ม​ประกาศ​กับ​ผู้​คน​ใน​ดามัสกัส​ก่อน ต่อมา​ใน​เยรูซาเล็ม​และ​ทั่ว​แคว้น​ยูเดีย จาก​นั้น​ก็​ประกาศ​กับ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว ข้าพเจ้า​ประกาศ​ว่า​พวก​เขา​ควร​กลับ​ใจ​ใหม่ หัน​มา​หา​พระเจ้า และ​แสดง​การ​กลับ​ใจ​ใหม่​ด้วย​การ​กระทำ</verse>
				<verse number="21">ด้วย​เหตุ​นี้ พวก​ยิว​จึง​จับกุม​ข้าพเจ้า​ที่​ลาน​วิหาร และ​พยายาม​จะ​ฆ่า​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="22">แต่​พระเจ้า​ช่วย​ข้าพเจ้า​มา​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้ ข้าพเจ้า​จึง​ได้​มา​ยืน​เป็น​พยาน​อยู่​ที่​นี่ ต่อ​ทั้ง​ผู้ใหญ่​และ​ผู้​น้อย ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​พูด​อะไร นอก​เหนือ​จาก​สิ่ง​ที่​ผู้​เผย​พระวจนะ​และ​โมเสส​พูด​ไว้​ว่า​จะ​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="23">คือ​ที่​พระเมสสิยาห์​จะ​ต้อง​ทน​ทุกข์​ทรมาน เป็น​คน​แรก​ที่​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย และ​นำ​ถ้อยคำ​แห่ง​ความ​สว่าง​มา​สู่​คน​ของ​พระองค์​และ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว”</verse>
				<verse number="24">ถึง​ตรง​นี้​เฟสทัส​ก็​ตะโกน​ขัด​ขึ้น​ว่า “เปาโล เจ้า​เสีย​สติ​ไป​แล้ว! เรียน​มาก​จน​คลุ้มคลั่ง”</verse>
				<verse number="25">เปาโล​ตอบ​ว่า “ท่าน​เฟสทัส ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​เสีย​สติ สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​พูด​เป็น​ความ​จริง​และ​มี​เหตุผล</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​คุ้นเคย​กับ​เรื่อง​เหล่า​นี้​ดี และ​ข้าพเจ้า​พูด​กับ​กษัตริย์​ได้​อย่าง​เปิด​เผย ข้าพเจ้า​เชื่อ​แน่​ว่า​ไม่​มี​สิ่ง​ใด​รอด​สาย​ตา​ของ​กษัตริย์​ได้ เพราะ​เรื่อง​นี้​ไม่​ได้​แอบ​ทำ​กัน​อย่าง​ลับ​ๆ</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์​อากริปปา ท่าน​เชื่อ​เหล่า​ผู้​เผย​พระวจนะ​หรือ​ไม่ ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​ท่าน​เชื่อ”</verse>
				<verse number="28">แล้ว​อากริปปา​พูด​กับ​เปาโล​ว่า “เจ้า​คิด​ว่า​ใน​เวลา​สั้น​ๆ เท่า​นี้​จะ​โน้มน้าว​ให้​เรา​เป็น​คริสเตียน​ได้​หรือ”</verse>
				<verse number="29">เปาโล​ตอบ​ว่า “ไม่​ว่า​เวลา​สั้น​หรือ​ยาว ข้าพเจ้า​ก็​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​ว่า​ไม่​เพียง​ท่าน​เท่านั้น แต่​ทุก​คน​ที่​ฟัง​ใน​วัน​นี้​อาจ​กลาย​เป็น​อย่าง​ข้าพเจ้า เว้น​แต่​ไม่​ถูก​ล่าม​โซ่​อย่าง​นี้”</verse>
				<verse number="30">กษัตริย์​ลุก​ขึ้น พร้อม​กัน​นั้น​ผู้ว่าราชการ เบอร์นิส และ​คน​ทั้งหมด​ที่​นั่ง​อยู่​จึง​ลุก​ขึ้น</verse>
				<verse number="31">พวก​เขา​ออก​ไป​จาก​ห้อง​นั้น​และ​พูด​กัน​ว่า “คน​นี้​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​ที่​สมควร​รับ​โทษ​ประหาร​หรือ​จำคุก”</verse>
				<verse number="32">กษัตริย์​อากริปปา​พูด​กับ​เฟสทัส​ว่า “ถ้า​ชาย​คน​นี้​ไม่​ได้​ยื่น​ฎีกา​ถึง​ซีซาร์ ก็​คง​ปล่อย​เขา​ไป​ได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">เมื่อ​มี​มติ​ให้​เรา​ลง​เรือ​ไป​ประเทศ​อิตาลี เปาโล​และ​นักโทษ​คน​อื่น​ๆ จึง​ถูก​ส่ง​ตัว​ให้​นายร้อย​ชื่อ​ยูเลียส​จาก​กอง​ทหาร​ของ​จักรวรรดิ</verse>
				<verse number="2">เรา​ลง​เรือ​จาก​เมือง​อัดรามิททิยุม​ซึ่ง​กำลัง​จะ​แล่น​ไป​ยัง​ท่า​เรือ​ต่าง​ๆ ตาม​ชาย​ฝั่ง​ของ​แคว้น​เอเชีย แล้ว​เรือ​ก็​ออก​ทะเล อาริสทารคัส​ชาว​มาซิโดเนีย​จาก​เมือง​เธสะโลนิกา​อยู่​กับ​เรา​ด้วย</verse>
				<verse number="3">วัน​รุ่ง​ขึ้น​เรา​ถึง​เมือง​ไซดอน ยูเลียส​เมตตา​เปาโล อนุญาต​เปาโล​ไป​หา​เพื่อน​ฝูง​เพื่อ​จะ​ได้​จัด​หา​สิ่ง​จำเป็น​ให้​เขา</verse>
				<verse number="4">จาก​ที่​นั่น​เรา​ออก​ทะเล​อีก​ครั้ง โดย​แล่น​ไป​ด้าน​ปลอด​ลม​ของ​เกาะ​ไซปรัส เพราะ​ลม​กำลัง​พัด​ต้าน​เรา</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​แล่น​ข้าม​ทะเล​นอก​ชาย​ฝั่ง​แคว้น​ซิลีเซีย​กับ​ปัมฟีเลีย เรา​ก็​มา​ถึง​เมือง​มิรา​ใน​แคว้น​ลีเซีย</verse>
				<verse number="6">ที่​นั่น​นายร้อย​พบ​เรือ​จาก​อเล็กซานเดรีย​กำลัง​จะ​ไป​อิตาลี จึง​ให้​พวก​เรา​ลง​เรือ​ลำ​นี้</verse>
				<verse number="7">เรา​แล่น​เรือ​อย่าง​เชื่องช้า​อยู่​หลาย​วัน และ​มา​ถึง​เมือง​คนีดัส​ด้วย​ความ​ลำบาก เมื่อ​ลม​แรง​จน​เรา​แล่น​ต่อ​ไม่​ไหว เรา​จึง​เปลี่ยน​มา​ด้าน​ปลอด​ลม​ของ​เกาะ​ครีต​ตรง​ข้าม​เมือง​สัลโมเน</verse>
				<verse number="8">เรา​แล่น​เรือ​เลียบ​ฝั่ง​อย่าง​ยากเย็น และ​มา​ถึง​ที่​หนึ่ง​ชื่อ​ว่า​ท่า​งาม​ใกล้​เมือง​ลาเซีย</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เสีย​เวลา​ไป​มาก​และ​การ​เดินเรือ​ก็​อันตราย เพราะ​เป็น​ช่วง​หลัง​วัน​ลบ​บาป เปาโล​จึง​เตือน​ว่า</verse>
				<verse number="10">“ท่าน​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​เห็น​ว่า​การ​เดินทาง​นี้​จะ​ประสบ​หายนะ และ​นำ​ความ​เสียหาย​ใหญ่​หลวง​มา​ให้​กับ​ทั้ง​เรือ​และ​สินค้า รวม​ถึง​ชีวิต​ของ​พวก​เรา​ด้วย”</verse>
				<verse number="11">แต่​แทน​ที่​นายร้อย​จะ​ฟัง​เปาโล กลับ​ไป​เชื่อ​คำ​แนะนำ​ของ​กัปตัน​และ​เจ้า​ของ​เรือ</verse>
				<verse number="12">เนื่อง​จาก​ท่า​งาม​นี้​ไม่​เหมาะ​จะ​จอด​เรือ​ใน​ฤดู​หนาว คน​ส่วน​ใหญ่​จึง​ตกลง​ว่า​ควร​แล่น​เรือ​ต่อ โดย​หวัง​ว่า​จะ​ไป​ถึง​เมือง​ฟีนิกซ์​และ​จอด​พัก​ช่วง​ฤดู​หนาว​ที่​นั่น นี่​คือ​ท่า​เรือ​ใน​เกาะ​ครีต​หัน​หน้า​ไป​ทาง​ตะวัน​ตก​เฉียง​ใต้​และ​ตะวัน​ตก​เฉียง​เหนือ</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ลม​ใต้​พัด​มา​เบา​ๆ พวก​เขา​เห็น​ว่า​นี่​เป็น​โอกาส จึง​ถอน​สมอ​แล้ว​แล่น​เรือ​ไป​ตาม​ชาย​ฝั่ง​เกาะ​ครีต</verse>
				<verse number="14">ไม่​นาน​ก็​มี​ลม​พายุ​หมุน​ที่​เรียก​ว่า “ลม​ตะวัน​ออก​เฉียง​เหนือ” พัด​กวาด​ลง​มา​จาก​เกาะ</verse>
				<verse number="15">เรือ​ติด​อยู่​ใน​พายุ​และ​ต้าน​ลม​ไม่​ไหว เรา​จึง​ปล่อย​เรือ​ไป​ตาม​ลม</verse>
				<verse number="16">ขณะ​กำลัง​ผ่าน​ด้าน​ปลอด​ลม​ของ​เกาะ​เล็ก​ๆ ชื่อ​คาวดา เรา​ก็​แทบ​จะ​เสีย​เรือ​ชูชีพ​ไป</verse>
				<verse number="17">พวก​เขา​ก็​ยก​มัน​ขึ้น​เรือ แล้ว​เอา​เชือก​ลอด​ใต้​ท้อง​เรือ​ใหญ่​เพื่อ​ยึด​ไว้​ด้วย​กัน เพราะ​กลัว​ว่า​เรือ​จะ​เกย​ตื้น​บน​สันดอน​เสอร์ทิส พวก​เขา​จึง​หย่อน​สมอ แล้ว​ปล่อย​เรือ​ไป​ตาม​ลม</verse>
				<verse number="18">พายุ​ซัด​กระหน่ำ​เรือ​อย่าง​หนัก วัน​รุ่งขึ้น​พวก​เขา​ต้อง​เริ่ม​โยน​สินค้า​ทิ้ง​ลง​ทะเล</verse>
				<verse number="19">ใน​วัน​ที่​สาม​ก็​ทิ้ง​อุปกรณ์​ประจำ​เรือ​ต่าง​ๆ ด้วย​มือ​ตน​เอง</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ไม่​เห็น​แสง​เดือน​แสง​ตะวัน​มา​หลาย​วัน​และ​พายุ​ยัง​พัด​กระหน่ำ ใน​ที่​สุด​เรา​ก็​หมด​หวัง​ที่​จะ​รอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="21">หลัง​จาก​ที่​ไม่ได้​กิน​อะไร​มา​หลาย​วัน เปาโล​ก็​ยืน​ขึ้น​พูด​ต่อหน้า​พวก​เขา​ว่า “พวก​ท่าน​ควร​ฟัง​คำ​แนะนำ​ของ​ข้าพเจ้า​ว่า อย่า​แล่น​เรือ​ออก​จาก​เกาะ​ครีต จะ​ได้​ไม่​ต้อง​เจอ​อันตราย​และ​การ​สูญ​เสีย​อย่าง​นี้</verse>
				<verse number="22">แต่​ตอน​นี้​ขอ​ให้​ท่าน​เข้มแข็ง​ไว้ เพราะ​จะ​ไม่​มี​ใคร​ตาย มี​แต่​เรือ​เท่านั้น​ที่​จะ​อับปาง</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​คืน​นี้ ทูตสวรรค์​ที่​มา​จาก​พระเจ้า ผู้​เป็น​เจ้าของ​ชีวิต​ที่​ข้าพเจ้า​รับใช้ มา​ยืน​อยู่​ข้าง​ๆ</verse>
				<verse number="24">และ​บอก​ว่า ‘เปาโล​อย่า​กลัว​เลย เจ้า​ต้อง​ไป​ยืน​ให้​การ​ต่อหน้า​ซีซาร์ และ​พระเจ้า​เมตตา​ให้​คน​ที่​อยู่​ใน​เรือ​กับ​เจ้า​รอด​ชีวิต’</verse>
				<verse number="25">ดังนั้น​ขอ​ให้​ท่าน​เข้มแข็ง​ไว้ เพราะ​ข้าพเจ้า​เชื่อ​ใน​พระเจ้า​ว่า สิ่ง​นี้​จะ​เป็น​ไป​ตาม​ที่​พระองค์​บอก</verse>
				<verse number="26">อย่างไร​ก็​ตาม​เรา​จะ​ต้อง​เกย​ตื้น​ที่​เกาะ​สัก​แห่ง”</verse>
				<verse number="27">คืน​ที่​สิบ​สี่ เรือ​ของ​เรา​ยัง​ลอย​ใน​ทะเล​อาเดรียติก ราว​ๆ เที่ยง​คืน​พวก​ลูกเรือ​รู้สึก​ได้​ว่า​ใกล้​ฝั่ง​แล้ว</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​จึง​หยั่ง​ระดับ​น้ำ​ดู พบ​ว่า​น้ำ​ลึก​ประมาณ 37 เมตร จาก​นั้น​ไม่​นาน เขา​ก็​หยั่ง​ระดับ​น้ำ​ดู​อีก​และ​พบ​ว่า​ลึก​ประมาณ 27 เมตร</verse>
				<verse number="29">เรา​กลัว​ว่า​เรือ​จะ​กระแทก​กับ​โขด​หิน​จึง​ทิ้ง​สมอ​สี่​ตัว​ลง​จาก​ท้าย​เรือ และ​อธิษฐาน​ให้​ถึง​รุ่ง​เช้า​เร็ว​ๆ</verse>
				<verse number="30">พวก​ลูกเรือ​พยายาม​ที่​จะ​หลบ​หนี จึง​ปล่อย​เรือ​ชูชีพ​ลง​ทะเล ทำที​ว่า​จะ​ทอด​สมอ​ลง​จาก​หัว​เรือ</verse>
				<verse number="31">เปาโล​บอก​นายร้อย​และ​พวก​ทหาร​ว่า “ถ้า​คน​พวก​นี้​ไม่​อยู่​ใน​เรือ พวก​ท่าน​ก็​จะ​ไม่​รอด”</verse>
				<verse number="32">พวก​ทหาร​จึง​ตัด​เชือก​ที่​ยึด​เรือ​ชูชีพ​แล้ว​ปล่อย​ให้​ลอย​ไป</verse>
				<verse number="33">จวน​รุ่งสาง​เปาโล​ชัก​ชวน​ให้​ทุก​คน​กิน​อาหาร เขา​พูด​ว่า “ใน​ช่วง​สิบ​สี่​วัน​ที่​ผ่าน​มา พวก​ท่าน​กระวนกระวาย​ใจ และ​กิน​อะไร​ไม่​ลง</verse>
				<verse number="34">ดังนั้น ขอ​ให้​ท่าน​กิน​อาหาร​บ้าง ประทัง​ชีวิต​ไว้ จะ​ไม่​มี​ใคร​ต้อง​เสีย​แม้​ผม​สัก​เส้น​เดียว”</verse>
				<verse number="35">หลัง​จาก​พูด​เสร็จ เปาโล​ก็​หยิบ​ขนมปัง​และ​ขอบคุณ​พระเจ้า​ต่อหน้า​พวก​เขา​ทั้งหมด แล้ว​หัก​ขนมปัง​กิน</verse>
				<verse number="36">พวก​เขา​ทุก​คน​ได้​รับ​กำลังใจ​และ​เริ่ม​กิน​อาหาร</verse>
				<verse number="37">เรา​มี​กัน​ทั้งหมด 276 คน​บน​เรือ</verse>
				<verse number="38">เมื่อ​พวก​เขา​อิ่ม​แล้ว​ก็​โยน​ข้าว​สาลี​ทิ้ง​ลง​ทะเล​ให้​เรือ​เบา​ขึ้น</verse>
				<verse number="39">พอ​รุ่งเช้า พวก​เขา​จำ​แผ่นดิน​ไม่​ได้​ว่า​เป็น​ที่​ไหน แต่​เห็น​อ่าว​ที่​มี​หาด จึง​ตัดสิน​ใจ​จะ​แล่น​เรือ​เกย​หาด​ถ้า​ทำ​ได้</verse>
				<verse number="40">พวก​เขา​ตัด​สมอ​เรือ​ทิ้ง​ลง​ทะเล และ​ขณะ​เดียว​กัน​ก็​แก้​เชือก​ที่​มัด​หาง​เสือ​ออก แล้ว​ชัก​ใบ​เรือ​ขึ้น​ให้​รับ​ลม แล่น​ตรง​เข้า​หา​ฝั่ง</verse>
				<verse number="41">แต่​เรือ​ชน​สันดอน​และ​เกย​ตื้น หัว​เรือ​ติด​แน่น​ขยับ​ไม่​ได้ และ​ท้าย​เรือ​ก็​แตก​เป็น​เสี่ยง​ๆ เพราะ​แรง​คลื่น​ซัด</verse>
				<verse number="42">พวก​ทหาร​วาง​แผน​จะ​ฆ่า​นักโทษ​เพื่อ​ป้องกัน​ไม่​ให้​มี​ใคร​ว่าย​น้ำ​หนี</verse>
				<verse number="43">แต่​นายร้อย​ต้องการ​ที่​จะ​ไว้​ชีวิต​เปาโล จึง​ห้าม​ไม่​ให้​พวก​นั้น​ทำ​ตาม​แผน และ​สั่ง​คน​ที่​ว่าย​น้ำ​เป็น​ให้​กระโดด​ลง​น้ำ​ขึ้น​ฝั่ง​ก่อน</verse>
				<verse number="44">ส่วน​คน​ที่​เหลือ​ก็​เกาะ​ไม้​กระดาน​หรือ​ชิ้น​ส่วน​เรือ​ลอย​ไป โดย​วิธี​นี้​ทุก​คน​จึง​ขึ้น​ฝั่ง​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">เมื่อ​ขึ้น​ฝั่ง​อย่าง​ปลอดภัย​แล้ว เรา​ก็​รู้​ว่า​เกาะ​นี้​มี​ชื่อ​ว่า​มอลตา</verse>
				<verse number="2">ชาว​เกาะ​กรุณา​เรา​เป็น​พิเศษ พวก​เขา​ก่อ​ไฟ​ต้อนรับ​เรา​ทุก​คน เพราะ​ฝน​ตก​และ​อากาศ​หนาว</verse>
				<verse number="3">เปาโล​เก็บ​กิ่ง​ไม้​กอง​หนึ่ง​มา​สุม​ไฟ มี​งู​พิษ​ตัว​หนึ่ง​ถูก​ความ​ร้อน​จึง​พุ่ง​ออก​มา​กัด​รัด​มือ​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ชาว​เกาะ​เห็น​งู​ห้อย​คา​อยู่​ที่​มือ​ของ​เปาโล ก็​พูด​กัน​ว่า “คน​นี้​ต้อง​เป็น​ฆาตกร​แน่​ๆ แม้​จะ​รอด​ตาย​จาก​ทะเล​แล้ว แต่​เจ้าแม่​แห่ง​ความ​ยุติธรรม​ก็​ยัง​ไม่​ปล่อย​ให้​เขา​มี​ชีวิต​รอด”</verse>
				<verse number="5">แต่​เปาโล​สะบัด​งู​ทิ้ง​ลง​ไป​ใน​ไฟ​และ​ไม่​เป็น​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​คาด​ว่า​เปาโล​จะ​บวม​หรือ​ไม่​ก็​ล้ม​ตาย​ทันที แต่​หลัง​จาก​รอ​อยู่​นาน​และ​เห็น​ว่า​เขา​ไม่​เป็น​อะไร พวก​เขา​ก็​เปลี่ยน​ใจ​และ​พูด​ว่า​เปาโล​เป็น​เทพเจ้า</verse>
				<verse number="7">หัวหน้า​เกาะ​ชื่อ​ปูบลิอัส​มี​ที่ดิน​ใกล้​ๆ ที่​นั่น เขา​เปิด​บ้าน​ต้อนรับ​ดูแล​เรา​อย่าง​ดี​ตลอด​สาม​วัน</verse>
				<verse number="8">พ่อ​ของ​ปูบลิอัส​เป็น​ไข้​และ​โรค​บิด​นอน​ซม​อยู่ เปาโล​จึง​เข้า​ไป​เยี่ยม​และ​หลัง​จาก​อธิษฐาน​วาง​มือ​ให้ พ่อ​ของ​ปูบลิอัส​ก็​หาย​ดี</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เกิด​เหตุการณ์​นี้​ขึ้น คน​ป่วย​ที่​เหลือ​บน​เกาะ​ก็​มา​กัน​และ​ได้​รับ​การ​รักษา​ให้​หาย</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​ให้​เกียรติ​เรา​มาก และ​เมื่อ​เรา​พร้อม​จะ​ออก​เรือ ก็​เตรียม​เสบียง​ต่าง​ๆ ที่​จำเป็น​มา​ให้</verse>
				<verse number="11">สาม​เดือน​ต่อมา เรา​ลง​เรือ​ที่​มา​จอด​พัก​ช่วง​ฤดู​หนาว​ที่​เกาะ​นี้ เรือ​นี้​มา​จาก​เมือง​อเล็กซานเดรีย มี​รูป​ปั้น​เทพเจ้า​แฝด คือ คาสเตอร์​และ​พอลลักซ์​ที่​หัว​เรือ</verse>
				<verse number="12">เรา​จอด​แวะ​ที่​เมือง​ไซราคิวส์​สาม​วัน</verse>
				<verse number="13">จาก​ที่​นั่น​เรา​แล่น​เรือ​มา​ที่​เมือง​เรยีอูม วัน​รุ่งขึ้น​มี​ลม​ใต้​พัด​มา​และ​ใน​วัน​ต่อมา​เรา​ก็​ถึง​เมือง​โปทีโอลี</verse>
				<verse number="14">เรา​ได้​พบ​พี่​น้อง​ที่​เชิญ​ให้​พัก​อยู่​ด้วย​หนึ่ง​สัปดาห์ แล้ว​เรา​ก็​มา​ถึง​โรม</verse>
				<verse number="15">พวก​พี่​น้อง​ที่​นั่น​ได้​ข่าว​ว่า​เรา​จะ​มา ก็​ออก​มา​พบ​ไกล​ถึง​ย่าน​อัปปีอัส​และ​บ้าน​สาม​โรงแรม เมื่อ​เปาโล​เห็น​ก็​ขอบคุณ​พระเจ้า​และ​มี​กำลัง​ใจ​ขึ้น</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​เรา​มา​ถึง​โรม เปาโล​ได้​รับ​อนุญาต​ให้​อยู่​ตาม​ลำพัง โดย​มี​ทหาร​หนึ่ง​นาย​คุม​ไว้</verse>
				<verse number="17">สาม​วัน​ต่อมา เปาโล​เชิญ​ผู้​นำ​ชาว​ยิว​ใน​ท้อง​ถิ่น​มา​ประชุม เมื่อ​มา​พร้อม​หน้า​กัน​แล้ว​เปาโล​จึง​กล่าว​ว่า “พี่​น้อง​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​ถูก​จับ​ใน​เยรูซาเล็ม​แล้ว​ถูก​ส่ง​ให้​กับ​พวก​โรมัน ทั้ง​ๆ ที่​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​ต่อต้าน​พี่​น้อง หรือ​ธรรมเนียม​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​เลย</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​ไต่สวน​แล้ว​ก็​จะ​ปล่อย​ตัว เพราะ​ข้าพเจ้า​ไม่​มี​ความ​ผิด​อะไร​ที่​สมควร​ต้อง​ตาย</verse>
				<verse number="19">พวก​ยิว​คัดค้าน ข้าพเจ้า​จึง​ต้อง​ยื่น​ฎีกา​ต่อ​ซีซาร์ ไม่​มี​เจตนา​ที่​จะ​ตั้ง​ข้อหา​พี่​น้อง​ร่วม​ชาติ​ของ​ตัวเอง​เลย</verse>
				<verse number="20">ด้วย​เหตุ​นี้ ข้าพเจ้า​จึง​ขอ​พบ​และ​พูด​คุย​กับ​พวก​ท่าน ที่​ข้าพเจ้า​ถูก​ล่าม​โซ่​นี้​ก็​เพราะ​เห็น​แก่​ความ​หวัง​ของ​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="21">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “เรา​ไม่​ได้​รับ​จดหมาย​จาก​แคว้น​ยูเดีย​ที่​พาดพิง​ถึง​ตัว​ท่าน​เลย และ​ไม่​มี​พี่​น้อง​คน​ไหน​จาก​ที่​นั่น​มา​รายงาน​หรือ​ให้​ร้าย​ท่าน</verse>
				<verse number="22">แต่​เรา​อยาก​ฟัง​ความ​คิด​เห็น​ของ​ท่าน เพราะ​เรา​รู้​ว่า​ผู้​คน​ทุก​ที่​กำลัง​พูด​ต่อต้าน​นิกาย​นี้”</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​นัด​วัน​ที่​จะ​พบ​กับ​เปาโล และ​มี​คน​จำนวน​มาก​ขึ้น​ไป​ตรง​ที่​เขา​พัก​อยู่ เปาโล​เป็น​พยาน​ตั้งแต่​เช้า​จด​เย็น พยายาม​ชวน​ให้​คน​เชื่อ​พระเยซู อธิบาย​เรื่อง​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า โดย​อ้าง​จาก​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส และ​หนังสือ​ผู้​เผย​พระวจนะ</verse>
				<verse number="24">บาง​คน​เชื่อ​แต่​บาง​คน​ก็​ไม่​เชื่อ​ที่​เขา​พูด</verse>
				<verse number="25">พวก​เขา​ขัด​แย้ง​กัน​เอง และ​เริ่ม​กลับ​ออก​ไป​หลัง​จาก​ที่​เปาโล​ทิ้ง​ท้าย​ว่า “พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​พูด​ความ​จริง​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ผ่าน​ทาง​ผู้​เผย​พระวจนะ​อิสยาห์​ว่า</verse>
				<verse number="26">‘จง​ไป​หา​ชนชาติ​นี้​และ​พูด​ว่า เจ้า​จะ​ได้ยิน​แต่​จะ​ไม่​เข้าใจ เจ้า​จะ​ดู​แต่​จะ​ไม่​เห็น</verse>
				<verse number="27">เพราะ​จิตใจ​ของ​ชนชาติ​นี้​แข็ง​กระด้าง เขา​ปิด​หู ไม่​ฟัง และ​ปิด​ตา​ของ​ตนเอง ไม่​เช่น​นั้น พวก​เขา​จะ​เห็น​ด้วย​ตา ได้ยิน​ด้วย​หู เข้าใจ​ด้วย​หัวใจ แล้ว​หัน​กลับ​มา และ​เรา​จะ​รักษา​พวก​เขา​ให้​หาย’</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น ข้าพเจ้า​อยาก​ให้​ท่าน​รู้​ว่า​ความ​รอด​ของ​พระเจ้า​ส่ง​ไป​ถึง​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​แล้ว และ​พวก​เขา​ก็​จะ​ฟัง”</verse>
				<verse number="29"></verse>
				<verse number="30">ตลอด​สอง​ปี เปาโล​อาศัย​อยู่​บ้าน​ที่​เขา​เช่า​ไว้ และ​ต้อนรับ​ทุก​คน​ที่​มา​หา</verse>
				<verse number="31">เขา​ประกาศ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า และ​สอน​เรื่อง​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ด้วย​ความ​กล้าหาญ​และ​ปราศจาก​อุปสรรค!</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="45">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​ข้าพเจ้า​เปาโล ผู้​รับใช้​ของ​พระเยซู​คริสต์ เป็น​ผู้​ที่​ได้​รับ​การ​เรียก​ให้​เป็น​อัครทูต และ​แยก​ไว้​เพื่อ​ข่าว​ประเสริฐ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">คือ​ข่าว​ประเสริฐ​ซึ่ง​พระองค์​สัญญา​ไว้​ล่วงหน้า​ผ่าน​ทาง​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​พระองค์​ใน​พระ​คัมภีร์​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="3">เกี่ยว​กับ​พระบุตร​ของ​พระองค์ ผู้​ซึ่ง​โดย​ชีวิต​ของ​พระองค์​บน​โลก​นี้ ​เป็น​เชื้อสาย​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="4">และ​ผู้​ซึ่ง​โดย​ทาง​พระวิญญาณ​แห่ง​ความ​บริสุทธิ์ ได้​รับ​การ​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​ด้วย​ฤทธิ์เดช ​โดย​การ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย คือ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="5">เรา​ได้​รับ​พระคุณ​และ​ถูก​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​อัครทูต​โดย​พระองค์​และ​เพื่อ​พระนาม​ของ​พระองค์ เพื่อ​เรียก​คน​ทั้งหมด​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​มา​สู่​การ​เชื่อ​ฟัง​ซึ่ง​มา​จาก​ความ​เชื่อ</verse>
				<verse number="6">และ​พวก​ท่าน​ก็​ร่วม​อยู่​ใน​บรรดา​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ซึ่ง​ได้​รับ​การ​เรียก​ให้​เป็น​ของ​พระเยซู​คริสต์​ด้วย</verse>
				<verse number="7">ถึง​ทุก​ท่าน​ที่​อยู่​ใน​กรุง​โรม ผู้​ซึ่ง​พระเจ้า​รัก​และ​เรียก​ให้​เป็น​คน​ของ​พระองค์ ขอ​พระคุณ​และ​สันติสุข​จาก​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา และ​จาก​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="8">ก่อน​อื่น​ข้าพเจ้า​ขอบคุณ​พระเจ้า​โดย​ทาง​พระเยซู​คริสต์​สำหรับ​ท่าน​ทุก​คน เพราะ​ความ​เชื่อ​ของ​พวก​ท่าน​เลื่องลือ​ไป​ทั่ว​โลก</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​รับใช้​ด้วย​สุด​ใจ​ใน​การ​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​เรื่อง​พระบุตร​ของ​พระองค์​นั้น เป็น​พยาน​ได้​ว่า​ข้าพเจ้า​ระลึก​ถึง​ท่าน​เสมอ</verse>
				<verse number="10">ใน​คำ​อธิษฐาน​ทุก​ครั้ง ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​ว่า ใน​ที่สุด​หาก​เป็น​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า ขอ​ให้​ข้าพเจ้า​มี​โอกาส​มา​หา​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้า​อยาก​พบ​พวก​ท่าน​เพื่อ​จะ​ได้​แบ่ง​ปัน​ของ​ประทาน​ฝ่าย​วิญญาณ เพื่อ​ทำ​ให้​ท่าน​เข้มแข็ง</verse>
				<verse number="12">คือ​ที่​พวก​ท่าน​และ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​ให้​กำลังใจ​กัน โดย​ความ​เชื่อ​ของ​เรา​ทั้ง​สอง​ฝ่าย</verse>
				<verse number="13">พี่​น้อง​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​อยาก​ให้​รู้​ว่า ข้าพเจ้า​วางแผน​มา​หา​ท่าน​หลาย​ครั้ง (แต่​ถูก​ขัด​ขวาง​มา​จน​เวลา​นี้) เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​เก็บ​เกี่ยว​ผล​จาก​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน เช่น​เดียว​กับ​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​จาก​ชนชาติ​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​มี​พันธะ​ต่อ​ทั้ง​ชาว​กรีก​และ​คน​ที่​ไม่​ใช่​กรีก ทั้ง​คน​มี​ปัญญา​และ​คน​เขลา</verse>
				<verse number="15">ด้วย​เหตุ​นี้​ข้าพเจ้า​จึง​กระตือรือร้น​อย่าง​ยิ่ง​ที่​จะ​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​แก่​พวก​ท่าน​ที่​อยู่​ใน​โรม​ด้วย</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ข้าพเจ้า​ไม่​ละอาย​ใน​ข่าว​ประเสริฐ เนื่องจาก​ข่าว​ประเสริฐ​คือ​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเจ้า ที่​นำ​ความ​รอด​มา​ให้​กับ​ทุก​คน​ที่​เชื่อ เริ่ม​จาก​พวก​ยิว​ก่อน แล้ว​จึง​เป็น​พวก​ที่​ไม่​ใช่​ยิว</verse>
				<verse number="17">เพราะ​ใน​ข่าว​ประเสริฐ​นั้น ความ​ชอบ​ธรรม​ของ​พระเจ้า​ได้​รับ​การ​เปิดเผย คือ​ความ​ชอบ​ธรรม​ที่​ตั้ง​อยู่​บน​ความ​เชื่อ​ตั้งแต่​ต้น​จน​ถึง​ที่สุด ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้​ว่า “คน​ชอบธรรม​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​โดย​ความ​เชื่อ”</verse>
				<verse number="18">พระเจ้า​สำแดง​ความ​โกรธเกรี้ยว​จาก​สวรรค์​ต่อ​การ​กบฏ​และ​ความ​ชั่ว​ร้าย​ทั้ง​ปวง​ของ​มนุษย์ ผู้​ใช้​ความ​ชั่ว​ร้าย​ของ​ตน​ปิด​กั้น​ความ​จริง</verse>
				<verse number="19">เนื่องจาก​สิ่ง​ที่​อาจ​รู้​ได้​เกี่ยว​กับ​พระเจ้า​ก็​ปรากฏ​ชัด​แก่​พวก​เขา เพราะ​พระเจ้า​ทำ​ให้​ปรากฏ​ชัด</verse>
				<verse number="20">นับ​ตั้งแต่​สร้าง​โลก สภาพ​ที่​ไม่​อาจ​มอง​เห็น​ได้​ของ​พระเจ้า คือ​ฤทธิ์เดช​นิรันดร์​และ​ความ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พระองค์​ได้​ปรากฏ​ให้​เห็น​อย่าง​ชัดเจน​และ​เป็น​ที่​เข้าใจ​ได้​จาก​สิ่ง​ที่​ถูก​สร้าง ดังนั้น​มนุษย์​จึง​ไม่​มี​ข้อ​แก้ตัว​เลย</verse>
				<verse number="21">เพราะ​แม้​พวก​เขา​รู้จัก​พระเจ้า แต่​ก็​ไม่ได้​ถวาย​เกียรติ​ให้​สม​กับ​ที่​พระองค์​เป็น​พระเจ้า ทั้ง​ไม่ได้​ขอบคุณ แต่​กลับ​คิด​ใน​สิ่ง​ไร้​สาระ และ​จิตใจ​โง่เขลา​ของ​เขา​ก็​มืดมัว​ไป</verse>
				<verse number="22">แม้​อ้าง​ว่า​ตน​มี​ปัญญา แต่​ก็​กลับ​กลาย​เป็น​คน​โง่</verse>
				<verse number="23">และ​เอา​เกียรติ​ของ​พระเจ้า​ผู้​เป็น​อมตะ​ไป​แลก​กับ​รูป​เคารพ ซึ่ง​สร้าง​ขึ้น​ตาม​แบบ​ของ​มนุษย์​ที่​ต้อง​ตาย ตาม​แบบ​สัตว์​ปีก สัตว์​เลื้อย​คลาน และ​สัตว์​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="24">ดังนั้น​พระเจ้า​จึง​ปล่อย​พวก​เขา​ให้​ทำ​บาป​ทาง​เพศ​ตาม​ตัณหา​ชั่ว​ใน​ใจ ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​อับอาย​ขาย​หน้า​ทาง​กาย​ต่อ​กัน</verse>
				<verse number="25">พวก​เขา​เอา​ความ​จริง​ของ​พระเจ้า​มา​แลก​กับ​ความ​เท็จ นมัสการ​และ​รับใช้​สิ่ง​ที่​ถูก​สร้าง​แทน​พระเจ้า​ผู้​สร้าง ผู้​เป็น​ที่​สรรเสริญ​ตลอด​นิรันดร์ อาเมน</verse>
				<verse number="26">เพราะ​เหตุ​นี้​พระเจ้า​จึง​ปล่อย​พวก​เขา​ไว้​ใน​กิเลส​ตัณหา​อัน​น่า​อับอาย แม้​กระทั่ง​พวก​ผู้หญิง​ก็​เปลี่ยน​จาก​การ​มี​ความ​สัมพันธ์​ทาง​เพศ​ตาม​ธรรมชาติ​ให้​ผิด​ธรรมชาติ​ไป</verse>
				<verse number="27">เช่น​เดียว​กัน​พวก​ผู้ชาย​ก็​เลิก​มี​ความ​สัมพันธ์​ตาม​ธรรมชาติ​กับ​ผู้หญิง หัน​มา​เร่าร้อน​ด้วย​ไฟ​ราคะ​ต่อ​กัน ผู้ชาย​กับ​ผู้ชาย​ด้วย​กัน​กระทำ​กิจ​อัน​น่า​ละอาย และ​ได้​รับ​โทษ​อัน​สมควร​กับ​ความ​ผิด​บาป​ของ​ตน</verse>
				<verse number="28">ยิ่ง​กว่า​นั้น พวก​เขา​ไม่​คิด​ว่า​การ​ยึดมั่น​ใน​ความ​รู้​ของ​พระเจ้า​มี​คุณค่า พระองค์​จึง​ปล่อย​ให้​พวก​เขา​มี​จิตใจ​เสื่อม​ทราม ทำ​สิ่ง​ที่​ไม่​สมควร</verse>
				<verse number="29">เต็ม​ไป​ด้วย​สารพัด​ของ​ความ​เลว​ทราม ชั่ว​ร้าย โลภ​และ​เสื่อม​ทราม มี​แต่​ความ​อิจฉา​ริษยา เข่นฆ่า แก่งแย่ง​ชิง​ดี ล่อลวง​และ​คิด​ร้าย ชอบ​นินทา</verse>
				<verse number="30">ใส่ร้าย​ป้ายสี เกลียด​ชัง​พระเจ้า หยาบคาย หยิ่ง​ยโส​และ​โอ้อวด พวก​เขา​คิด​หา​ทาง​ใหม่​ๆ ใน​การ​ทำ​ชั่ว พวก​เขา​ไม่​เชื่อฟัง​พ่อ​แม่</verse>
				<verse number="31">พวก​เขา​ไร้​ซึ่ง​ความ​เข้าใจ ความ​ซื่อสัตย์ ความ​รัก และ​ความ​เมตตา</verse>
				<verse number="32">แม้​รู้​กฎ​เกณฑ์​อัน​ชอบธรรม​ของ​พระเจ้า​ว่า คน​ที่​ทำ​เช่น​นั้น​สมควร​ตาย พวก​เขา​ไม่​เพียง​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นั้น​ต่อไป แต่​ยัง​เห็น​ชอบ​กับ​คน​ที่​ทำ​เช่น​นั้น​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ดังนั้น​ท่าน​ที่​ตัดสิน​คน​อื่น ท่าน​ก็​ไม่​มี​ข้อ​แก้ตัว​เลย เพราะ​ท่าน​ตัดสิน​คน​อื่น​เรื่อง​ใด ท่าน​ก็​กำลัง​ตัดสิน​ลงโทษ​ตนเอง​ด้วย เพราะ​ท่าน​ผู้​เป็น​คน​ตัดสิน​ก็​ยัง​ทำ​อย่าง​เดียวกัน</verse>
				<verse number="2">เรา​รู้​ว่า​พระเจ้า​พิพากษา​ลงโทษ​คน​ที่​ทำ​เช่น​นี้​ตาม​ความ​จริง</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​เมื่อ​ท่าน​ผู้​เป็น​เพียง​มนุษย์​ที่​ตัดสิน​คน​อื่น แต่​ตัวเอง​ยัง​ทำ​แบบ​เดียว​กับ​เขา ท่าน​คิด​หรือ​ว่า​จะ​พ้น​จาก​การ​พิพากษา​ลงโทษ​ของ​พระเจ้า​ได้</verse>
				<verse number="4">หรือ​ท่าน​หมิ่น​ประมาท​ความ​กรุณา ความ​อดกลั้น และ​ความ​อดทน​อย่าง​เปี่ยม​ล้น​ของ​พระองค์ ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​ความ​กรุณา​ของ​พระเจ้า​มุ่ง​ชัก​นำ​ท่าน​ให้​กลับ​ใจ​ใหม่</verse>
				<verse number="5">แต่​เพราะ​ท่าน​ใจ​แข็ง​ดื้อด้าน​และ​ไม่​ยอม​กลับ​ใจ ท่าน​จึง​สะสม​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระเจ้า​ไว้​ให้​ตัวเอง​ใน​วัน​แห่ง​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระเจ้า เมื่อ​พระองค์​สำแดง​การ​พิพากษา​อัน​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า “จะ​ตอบ​แทน​แต่ละ​คน​ตาม​การ​กระทำ​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="7">สำหรับ​คน​ที่​พากเพียร​ทำ​ความ​ดี แสวงหา​ศักดิ์ศรี เกียรติ และ​ความ​เป็น​อมตะ พระองค์​จะ​ให้​ชีวิต​นิรันดร์</verse>
				<verse number="8">แต่​คน​ที่​มุ่ง​หา​ประโยชน์​ส่วน​ตัว ปฏิเสธ​ความ​จริง และ​ติดตาม​ความ​ชั่ว จะ​ได้​รับ​ความ​พิโรธ​โกรธ​เกรี้ยว</verse>
				<verse number="9">ความ​ทุกข์​ลำเค็ญ​จะ​เกิด​กับ​ทุก​คน​ที่​ทำ​ชั่ว เริ่ม​จาก​พวก​ยิว​ก่อน แล้ว​จึง​เป็น​พวก​ที่​ไม่​ใช่​ยิว</verse>
				<verse number="10">แต่​ศักดิ์ศรี เกียรติ และ​สันติสุข​จะ​เป็น​ของ​ทุก​คน​ที่​ทำ​ดี เริ่ม​จาก​พวก​ยิว​ก่อน แล้ว​จึง​เป็น​พวก​ที่​ไม่​ใช่​ยิว</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระเจ้า​ไม่​ลำเอียง</verse>
				<verse number="12">ทุก​คน​ที่​ไม่​อยู่​ใต้​กฎ​บัญญัติ​และ​ทำ​บาป​ก็​จะ​พินาศ​โดย​ไม่​ต้อง​อ้าง​ถึง​กฎ​บัญญัติ ส่วน​ทุก​คน​ที่​อยู่​ภาย​ใต้​กฎ​บัญญัติ​และ​ได้​ทำ​บาป​ก็​จะ​ถูก​ตัดสิน​ตาม​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="13">เพราะ​คน​ชอบธรรม​ใน​สายตา​ของ​พระเจ้า ไม่​ใช่​คน​ที่​ได้​ฟัง​กฎ​บัญญัติ แต่​คือ​คน​ที่​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ที่​พระเจ้า​จะ​ประกาศ​ว่า​ชอบ​ธรรม</verse>
				<verse number="14">(อัน​ที่​จริง​เมื่อ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ซึ่ง​ไม่​มี​กฎ​บัญญัติ แต่​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​กฎ​บัญญัติ​กำหนด​ไว้​จน​เป็น​นิสัย เขา​ก็​เป็น​กฎ​บัญญัติ​ให้​ตัวเอง​แม้​ไม่​อยู่​ใต้​กฎ​บัญญัติ​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="15">เพราะ​เขา​แสดง​ให้​เห็น​ว่า ข้อ​กำหนด​ต่าง​ๆ ของ​กฎ​บัญญัติ​ได้​เขียน​อยู่​ใน​ใจ​ของ​เขา จิต​สำนึก​ของ​เขา​ก็​เป็น​พยาน​ด้วย​และ​ความ​คิด​ของ​เขา​เอง​ที่​ฟ้องร้อง​หรือ​ปกป้อง​เขา)</verse>
				<verse number="16">สิ่ง​นี้​จะ​เกิดขึ้น​ใน​วัน​ที่​พระเจ้า​จะ​พิพากษา​ความ​ลับ​ของ​มนุษย์​ทาง​พระเยซู​คริสต์ ตาม​ที่​ระบุ​ไว้​ใน​ข่าว​ประเสริฐ​ที่​ข้าพเจ้า​ประกาศ</verse>
				<verse number="17">แต่​ถ้า​ท่าน​เรียก​ตนเอง​ว่า​ยิว ถ้า​ท่าน​พึ่ง​กฎ​บัญญัติ​และ​โอ้อวด​ว่า​ใกล้ชิด​พระเจ้า</verse>
				<verse number="18">ถ้า​ท่าน​รู้​ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์​และ​เห็น​ชอบ​ใน​สิ่ง​ดี​เลิศ เพราะ​ท่าน​ได้​รับ​การ​สอน​จาก​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="19">ถ้า​ท่าน​มั่นใจ​ว่า​ตน​เป็น​ผู้​นำ​ทาง​คน​ตาบอด เป็น​แสง​สว่าง​แก่​ผู้​คน​ที่​อยู่​ใน​ความ​มืด</verse>
				<verse number="20">เป็น​ผู้​สอน​คน​โง่ เป็น​ครู​สอน​เด็ก​เล็ก เพราะ​ท่าน​มี​ความ​รู้​และ​ความ​จริง​ทั้ง​มวล​ที่​อยู่​ใน​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="21">แล้ว​ท่าน​ผู้​สอน​คน​อื่น ไม่​สอน​ตัวเอง​บ้าง​หรือ ท่าน​ผู้​เทศนา​ว่า​ไม่​ควร​ขโมย ท่าน​ขโมย​เอง​ไหม</verse>
				<verse number="22">ท่าน​ผู้​กล่าว​ว่า​ไม่​ควร​คบ​ชู้ ท่าน​เอง​คบ​ชู้​หรือ​ไม่ ท่าน​ผู้​รังเกียจ​รูป​เคารพ ท่าน​ปล้น​วิหาร​ไหม</verse>
				<verse number="23">ท่าน​ผู้​โอ้อวด​ใน​กฎ​บัญญัติ ท่าน​เอง​ลบหลู่​พระเจ้า​โดย​ละเมิด​กฎ​บัญญัติ​หรือ​ไม่</verse>
				<verse number="24">ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้​ว่า “พระนาม​ของ​พระเจ้า​ถูก​ลบหลู่​ท่ามกลาง​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ก็​เพราะ​พวก​ท่าน”</verse>
				<verse number="25">การ​เข้า​สุหนัต​มี​คุณค่า​ถ้า​ท่าน​ถือ​รักษา​กฎ​บัญญัติ แต่​ถ้า​ท่าน​ละเมิด​กฎ​บัญญัติ ท่าน​ก็​เหมือน​ไม่ได้​เข้า​สุหนัต​เลย</verse>
				<verse number="26">ถ้า​คน​ที่​ไม่ได้​เข้า​สุหนัต​ทำ​ตาม​ข้อ​กำหนด​ของ​กฎ​บัญญัติ จะ​ไม่​ถือ​เสมือน​ว่า​พวก​เขา​ได้​เข้า​สุหนัต​แล้ว​หรือ</verse>
				<verse number="27">ผู้​ที่​ไม่ได้​เข้า​สุหนัต​ทาง​กาย​แต่​ยัง​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​จะ​ลงโทษ​พวก​ท่าน แม้​พวก​ท่าน​มี ​กฎ​บัญญัติ​เป็น​ลายลักษณ์​อักษร​และ​เข้า​สุหนัต​แล้ว แต่​ก็​เป็น​ผู้​ละเมิด​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="28">ผู้​ที่​เป็น​ยิว​แท้​ไม่​ได้​เป็น​ยิว​แค่​ภาย​นอก หรือ​การ​เข้า​สุหนัต​แท้​ก็​ไม่​ใช่​แค่​กาย​ภาย​นอก​เท่านั้น</verse>
				<verse number="29">แต่​ผู้​ที่​เป็น​ยิว​แท้​คือ​ยิว​จาก​ภาย​ใน และ​การ​เข้า​สุหนัต​แท้​คือ​การ​เข้า​สุหนัต​ทาง​ใจ​โดย​พระวิญญาณ ไม่​ใช่​โดย​กฎ​บัญญัติ​ที่​เป็น​ลายลักษณ์​อักษร คำ​สรรเสริญ​ที่​ผู้​นี้​ได้​รับ​ไม่​ได้​มา​จาก​มนุษย์​แต่​มา​จาก​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ถ้า​เช่น​นั้น​การ​เป็น​ยิว​มี​ข้อ​ได้เปรียบ​อย่างไร หรือ​การ​เข้า​สุหนัต​มี​คุณค่า​อะไร</verse>
				<verse number="2">มี​อย่าง​มาก​ใน​ทุก​ด้าน ประการ​แรก​สุด พวก​ยิว​ได้​รับ​มอบหมาย​ให้​รักษา​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ถ้า​บาง​คน​ไม่​สัตย์ซื่อ​จะ​เป็น​อย่างไร การ​ไม่​สัตย์ซื่อ​ของ​พวก​เขา​จะ​ทำ​ให้​ความ​สัตย์ซื่อ​ของ​พระเจ้า​เป็น​โมฆะ​หรือ</verse>
				<verse number="4">ไม่​เลย! แม้​ทุก​คน​เป็น​คน​โกหก แต่​พระเจ้า​สัตย์​จริง ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้​ว่า “เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​รับ​การ​พิสูจน์​ว่า​เป็น​ฝ่าย​ถูก​เมื่อ​พระองค์​พูด และ​ชนะ​เมื่อ​พระองค์​พิพากษา”</verse>
				<verse number="5">แต่​เรา​จะ​ว่า​อย่างไร ถ้า​ความ​อธรรม​ของ​เรา​ทำ​ให้​ความ​ชอบ​ธรรม​ของ​พระเจ้า​เด่นชัด​ยิ่ง​ขึ้น จะ​ว่า​พระเจ้า​ไม่​ยุติธรรม​หรือ ที่​ให้​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระองค์​ลง​มา​เหนือ​เรา (ข้าพเจ้า​กำลัง​โต้แย้ง​แบบ​มนุษย์)</verse>
				<verse number="6">ไม่​ใช่​แน่นอน! เพราะ​ถ้า​เป็น​เช่น​นั้น พระเจ้า​จะ​พิพากษา​โลก​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="7">บาง​คน​อาจ​แย้ง​ว่า “ใน​เมื่อ​การ​ทุจริต​หลอกลวง​ของ​ข้าพเจ้า​ทำ​ให้​ความ​สัตย์​จริง​ของ​พระเจ้า​เด่นชัด​ขึ้น และ​เป็น​การ​เพิ่ม​พูน​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์ แล้ว​ทำไม​ข้าพเจ้า​จึง​ยัง​ถูก​ตัดสิน​ลงโทษ​ว่า​เป็น​คน​บาป”</verse>
				<verse number="8">ทำไม​ไม่​กล่าว​ว่า “ให้​เรา​ทำ​ชั่ว​เพื่อ​ความ​ดี​จะ​ได้​เกิด​ขึ้น” อย่าง​ที่​บาง​คน​ใส่​ร้าย​ว่า​เรา​พูด​เช่น​นั้น การ​ลงโทษ​คน​แบบ​นี้​ก็​ยุติธรรม​แล้ว!</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เรา​จะ​สรุป​ว่า​อย่างไร พวก​เรา​ดี​กว่า​คน​อื่น​หรือ ไม่​เลย! เรา​ชี้​ให้​เห็น​แล้ว​ว่า ทั้ง​คน​ยิว​และ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ล้วน​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​บาป​เหมือน​กัน​หมด</verse>
				<verse number="10">ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้​ว่า “ไม่​มี​สัก​คน​ที่​ชอบ​ธรรม ไม่​มี​เลย​สัก​คน</verse>
				<verse number="11">ไม่​มี​ใคร​ที่​เข้า​ใจ ไม่​มี​ใคร​ที่​แสวงหา​พระเจ้า</verse>
				<verse number="12">ทุก​คน​ต่าง​หันเห​ไป กลาย​เป็น​คน​ไร้​ค่า​ด้วย​กัน​ทั้งหมด ไม่​มี​เลย​สัก​คน​ที่​ทำ​ดี ไม่​มี​แม้​แต่​คน​เดียว</verse>
				<verse number="13">ลำคอ​ของ​พวก​เขา​คือ​หลุม​ฝัง​ศพ​ที่​เปิด​อยู่ พวก​เขา​ตวัด​ลิ้น​ปลิ้นปล้อน พิษ​งู​ร้าย​อยู่​ที่​ริมฝีปาก​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="14">ริมฝีปาก​ของ​พวก​เขา​เต็ม​ไป​ด้วย​คำ​สาป​แช่ง​และ​ความ​ขม​ขื่น</verse>
				<verse number="15">เท้า​ของ​พวก​เขา​ว่องไว​ใน​การ​ทำ​ให้​นอง​เลือด</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​ก่อ​หายนะ​และ​ทุกข์​เข็ญ​ไว้​ตาม​ทาง​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="17">พวก​เขา​ไม่​รู้จัก​ทาง​แห่ง​สันติสุข</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​ไม่​ยำเกรง​พระเจ้า​เลย”</verse>
				<verse number="19">เรา​รู้​อยู่​ว่า​สิ่ง​ใด​ที่​กฎ​บัญญัติ​กล่าว​ไว้​ล้วน​กล่าว​แก่​คน​ที่​อยู่​ใต้​กฎ​บัญญัติ เพื่อ​ปิด​ปาก​ทุก​คน​ให้​เงียบ และ​ให้​ทั้ง​โลก​ต้อง​รับผิดชอบ​ต่อ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">ด้วย​เหตุ​นี้​จึง​ไม่​มี​ใคร​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​ใน​สายตา​ของ​พระเจ้า​โดย​การ​รักษา​กฎ​บัญญัติ เพราะ​กฎ​บัญญัติ​เพียง​แต่​ทำ​ให้​เรา​รู้​ตัว​ว่า​มี​บาป</verse>
				<verse number="21">แต่​บัดนี้​ความ​ชอบ​ธรรม​จาก​พระเจ้า​ซึ่ง​อยู่​นอก​เหนือ​กฎ​บัญญัติ​นั้น​ได้​ถูก​ทำ​ให้​ปรากฏ​แล้ว ซึ่ง​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​และ​หนังสือ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ได้​เป็น​พยาน​ถึง</verse>
				<verse number="22">ความ​ชอบ​ธรรม​นี้​มา​ทาง​ความ​เชื่อ​ใน ​พระเยซู​คริสต์​ไป​ถึง​ทุก​คน​ที่​เชื่อ ไม่​มี​ข้อ​แตกต่าง​ระหว่าง​คน​ยิว​และ​คน​ไม่​ใช่​ยิว</verse>
				<verse number="23">เพราะว่า​ทุก​คน​ทำ​บาป​และ​เสื่อม​จาก​เกียรติ​สิริ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="24">และ​ทุก​คน​ถูก​นับ​ว่า​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​ด้วย​พระคุณ​ของ​พระเจ้า​ผ่าน​ทาง​พระเยซู​คริสต์​ผู้​ไถ่​บาป โดย​ไม่​คิด​มูลค่า</verse>
				<verse number="25">พระเจ้า​ให้​พระเยซู​เป็น​เครื่อง​บูชา​ลบ​บาป ​ซึ่ง​รับ​ได้​โดย​ความ​เชื่อ​ใน​การ​หลั่ง​โลหิต​ของ​พระเยซู พระเจ้า​ทำ​เช่น​นี้​เพื่อ​สำแดง​ความ​ชอบ​ธรรม​ของ​พระองค์ เพราะ​โดย​ความ​อด​กลั้น พระองค์​จึง​ไม่ได้​ลงโทษ​บาป​ที่​ทำ​ไป​ก่อน​หน้า</verse>
				<verse number="26">พระองค์​ทำ​เช่น​นี้​เพื่อ​สำแดง​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​ใน​ปัจจุบัน เพื่อ​พระองค์​จะ​เป็น​ผู้​เที่ยง​ธรรม​และ​เป็น​ผู้​ที่​ให้​คน​ทั้งหลาย​ที่​เชื่อ​ใน​พระเยซู​ถูก​นับ​ว่า​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​ด้วย</verse>
				<verse number="27">เช่น​นี้​แล้ว​เรา​จะ​โอ้อวด​อะไร​ได้ ไม่​มี​เลย จะ​อ้าง​กฎ​บัญญัติ​ใด​หรือ กฎ​บัญญัติ​ที่​ต้อง​อาศัย​การ​ประพฤติ​ไหม ไม่​ใช่ แต่​โดย​กฎ​บัญญัติ​ที่​อาศัย​ความ​เชื่อ​เป็น​หลัก​ต่างหาก</verse>
				<verse number="28">เพราะ​เรา​ยืนยัน​ว่า​มนุษย์​ถูก​นับ​ว่า​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​ได้​โดย​ความ​เชื่อ ไม่​ใช่​โดย​การ​ประพฤติ​ตาม​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="29">พระเจ้า​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​ยิว​เท่านั้น​หรือ พระองค์​ไม่​ได้​เป็น​พระเจ้า​ของ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ด้วย​หรือ แน่นอน​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ด้วย</verse>
				<verse number="30">เพราะ​มี​พระเจ้า​องค์​เดียว​เท่านั้น ผู้​จะ​นับ​คน​ที่​เข้า​สุหนัต​ว่า​เป็น​คน​ชอบธรรม​โดย​ความ​เชื่อ และ​นับ​คน​ที่​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต​ว่า​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​โดย​ความ​เชื่อ​เดียวกัน​นี้</verse>
				<verse number="31">ถ้า​เช่น​นั้น เรา​ทำ​ให้​กฎ​บัญญัติ​เป็น​โมฆะ​โดย​ความ​เชื่อ​นี้​หรือ เปล่า​เลย! แต่​เรา​สนับสนุน​กฎ​บัญญัติ​ต่างหาก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">แล้ว​เรา​จะ​ว่า​อย่างไร​เกี่ยว​กับ​อับราฮัม​บรรพบุรุษ​ตาม​เชื้อสาย​ของ​เรา​ใน​เรื่อง​นี้</verse>
				<verse number="2">อัน​ที่​จริง​ถ้า​นับ​ว่า​อับราฮัม​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​โดย​การ​ประพฤติ เขา​ก็​มี​เรื่อง​ที่​จะ​อวด​ได้ แต่​ไม่​เป็น​เช่น​นั้น​ต่อหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">พระคัมภีร์​กล่าว​ว่า​อย่างไร “อับราฮัม​เชื่อ​พระเจ้า และ​ความ​เชื่อ​นี้​ถือ​ว่า​เป็น​ความ​ชอบ​ธรรม​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​คน​หนึ่ง​ทำงาน ค่า​จ้าง​ของ​เขา​ย่อม​ไม่​ถือ​ว่า​เป็น​ของ​ขวัญ แต่​เป็น​สิ่ง​ที่​เขา​ควร​ได้​รับ</verse>
				<verse number="5">อย่างไร​ก็​ตาม คน​ที่​ไม่​ได้​อาศัย​การ​ประพฤติ แต่​วางใจ​ใน​พระเจ้า​ผู้​ทำ​ให้​คน​อธรรม​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​ได้​โดย​ถือ​ว่า​ความ​เชื่อ​ของ​เขา​เป็น​ความ​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="6">ดาวิด​กล่าว​เช่น​เดียว​กัน​นี้ เมื่อ​เขา​พูด​ถึง​พระพร​ของ​คน​ที่​พระเจ้า​ถือ​ว่า​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​โดย​ไม่​ได้​อาศัย​การ​ประพฤติ​ว่า</verse>
				<verse number="7">“พระพร​เป็น​ของ คน​ที่​ได้​รับ​การ​อภัย​ใน​การ​ละเมิด​ของ​เขา คน​ที่​บาป​ทั้งหลาย​ได้​รับ​การ​กลบ​เกลื่อน</verse>
				<verse number="8">พระพร​เป็น​ของ คน​ที่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ไม่​ถือ​โทษ​บาป​ของ​เขา​อีก”</verse>
				<verse number="9">พระพร​นี้​เป็น​ของ​คน​ที่​ได้​เข้า​สุหนัต​เท่านั้น หรือ​เป็น​ของ​คน​ที่​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต​ด้วย เรา​กล่าว​แล้ว​ว่า ความ​เชื่อ​ของ​อับราฮัม​นี้​ถือ​ว่า​เป็น​ความ​ชอบ​ธรรม​ของ​เขา</verse>
				<verse number="10">สิ่ง​นี้​เกิด​ขึ้น​เมื่อใด ก่อน​หรือ​หลังจาก​ที่​เขา​เข้า​สุหนัต ไม่​ใช่​หลัง​เข้า​สุหนัต แต่​ก่อน​เข้า​สุหนัต​ต่างหาก</verse>
				<verse number="11">และ​เขา​ได้​เข้า​สุหนัต​เป็น​ดั่ง​เครื่องหมาย เป็น​ตรา​แห่ง​ความ​ชอบ​ธรรม​ที่​เขา​ได้​มา​โดย​ความ​เชื่อ​ขณะ​ที่​เขา​ยัง​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต ด้วย​เหตุ​นี้​เขา​จึง​เป็น​บิดา​ของ​ทุก​คน​ที่​เชื่อ​แต่​ยัง​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต เพื่อ​จะ​ถือ​ว่า​คน​เหล่า​นั้น​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​ด้วย</verse>
				<verse number="12">และ​เขา​ยัง​เป็น​บิดา​ของ​คน​ที่​เข้า​สุหนัต​แล้ว คน​เหล่า​นี้​ไม่​เพียง​เข้า​สุหนัต​เท่านั้น แต่​ยัง​ดำเนิน​ตาม​รอย​ความ​เชื่อ​ที่​อับราฮัม​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​มี​ตั้งแต่​ก่อน​เขา​เข้า​สุหนัต</verse>
				<verse number="13">ไม่​ใช่​โดย​กฎ​บัญญัติ แต่​โดย​ความ​ชอบ​ธรรม​ที่​มา​จาก​ความ​เชื่อ อับราฮัม​และ​พงศ์พันธุ์​ของ​เขา​จึง​ได้​รับ​คำ​สัญญา​ให้​เป็น​ทายาท​ที่​จะ​ได้​รับ​โลก​นี้​เป็น​มรดก</verse>
				<verse number="14">เพราะ​ถ้า​บรรดา​คน​ที่​ยึดถือ​กฎ​บัญญัติ​ได้​เป็น​ทายาท ความ​เชื่อ​ก็​ไร้​ค่า​และ​คำ​สัญญา​ของ​พระเจ้า​ก็​เปล่า​ประโยชน์</verse>
				<verse number="15">เพราะ​กฎ​บัญญัติ​นำ​ความ​โกรธเกรี้ยว​มา และ​ที่​ใด​ไม่​มี​กฎ​บัญญัติ ที่​นั่น​ก็​ไม่​มี​การ​ละเมิด</verse>
				<verse number="16">เพราะ​เหตุ​นั้น คำ​สัญญา​จึง​มา​ทาง​ความ​เชื่อ เพื่อ​สิ่ง​ที่​สัญญา​จะ​ได้​เป็น​ไป​โดย​พระคุณ และ​เพื่อ​พงศ์พันธุ์​ทั้งหมด​ของ​อับราฮัม​จะ​ได้​รับ​ตาม​คำ​สัญญา​อย่าง​แน่นอน ไม่​เพียง​คน​ที่​ยึดถือ​กฎ​บัญญัติ​เท่านั้น แต่​คน​ที่​มี​ความ​เชื่อ​แบบ​เดียว​กับ​อับราฮัม​ด้วย เขา​เป็น​บิดา​ของ​พวก​เรา​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="17">ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้​ว่า “เรา​ได้​ให้​เจ้า​เป็น​บิดา​ของ​ชน​หลาย​ชาติ” เขา​เป็น​บิดา​ของ​เรา​ใน​สายตา​ของ​พระเจ้า​ผู้​ที่​เขา​เชื่อ คือ​พระเจ้า​ผู้​ให้​ชีวิต​แก่​คน​ที่​ตาย​แล้ว และ​เรียก​สิ่ง​ที่​ไม่​มี​ให้​มี​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="18">ทั้ง​ที่​น่า​จะ​หมด​หวัง​แล้ว อับราฮัม​ก็​ยัง​มี​ความ​หวัง​และ​เชื่อ เขา​จึง​ได้​เป็น​บิดา​ของ​ชน​หลาย​ชาติ เหมือน​ที่​พระเจ้า​ได้​พูด​กับ​เขา​ว่า “เชื้อสาย​ของ​เจ้า​ก็​จะ​เป็น​เช่น​นั้น”</verse>
				<verse number="19">ความ​เชื่อ​ของ​เขา​ไม่​ถดถอย เมื่อ​เขา​เผชิญ​กับ​ความ​จริง​ที่​ว่า ร่างกาย​ของ​เขา​เหมือน​ตาย​ไป​แล้ว เพราะ​เขา​มี​อายุ​ประมาณ​ร้อย​ปี และ​ซาราห์​ก็​มี​ลูก​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="20">ถึง​กระนั้น​เขา​ก็​ไม่​ได้​หวั่นไหว​หรือ​ไม่​เชื่อ​ใน​คำ​สัญญา​ของ​พระเจ้า ตรงกันข้าม​ความ​เชื่อ​ของ​เขา​กลับ​เข้มแข็ง​ขึ้น และ​เขา​ถวาย​เกียรติ​แด่​พระเจ้า</verse>
				<verse number="21">โดย​เชื่อมั่น​เต็มที่​ว่า​พระเจ้า​มี​ฤทธิ์เดช​ทำ​สิ่ง​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="22">นี่​คือ​เหตุผล​ที่ “พระองค์​ถือ​ว่า​เป็น​ความ​ชอบ​ธรรม​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="23">คำ​ว่า “ถือ​ว่า​เป็น​ความ​ชอบธรรม​ของ​เขา” นี้ ไม่​ได้​เขียน​ไว้​สำหรับ​เขา​คน​เดียว</verse>
				<verse number="24">แต่​สำหรับ​เรา​ผู้​ซึ่ง​พระเจ้า​จะ​ถือ​ว่า​ชอบธรรม​ด้วย สำหรับ​เรา​ผู้​ซึ่ง​เชื่อ​ใน​พระองค์​ผู้​ทำ​ให้​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="25">พระเยซู​ถูก​มอบ​ไว้​แก่​ความ​ตาย​เพราะ​บาป​ของ​เรา และ​ฟื้น​ขึ้น​สู่​ชีวิต เพื่อ​ให้​เรา​ถูก​นับ​ว่า​ชอบ​ธรรม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ดังนั้น​เมื่อ​เรา​ถูก​นับ​ว่า​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​โดย​ความ​เชื่อ​แล้ว เรา​จึง ​มี​สันติสุข​กับ​พระเจ้า​ทาง​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="2">โดย​ทาง​พระองค์ เรา​จึง​ได้​เข้า​ใน​พระคุณ​นี้​ที่​เรา​ยืน​อยู่​ด้วย​ความ​เชื่อ และ​เรา ​จึง​โอ้อวด​ใน​ความ​หวัง​ที่​จะ​ได้​มี​ส่วน​ใน​เกียรติ​สิริ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">ไม่​เพียง​เท่านั้น แต่​เรา ​ยัง​โอ้อวด​ใน​ความ​ทุกข์​ยาก​ของ​เรา​ด้วย เพราะ​เรา​รู้​ว่า​ความ​ทุกข์​ยาก​ก่อ​ให้​เกิด​ความ​บากบั่น</verse>
				<verse number="4">ความ​บากบั่น​ทำ​ให้​เรา​มี​อุปนิสัย​ที่​พิสูจน์​แล้ว​ว่า​ใช้​การ​ได้ และ​อุปนิสัย​เช่น​นั้น​ทำ​ให้​มี​ความ​หวัง</verse>
				<verse number="5">และ​ความ​หวัง​ไม่​ทำ​ให้​เรา​อับอาย เพราะ​พระเจ้า​เท​ความ​รัก​ของ​พระองค์​เข้า​มา​ใน​ใจ​ของ​เรา โดย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ผู้​ซึ่ง​พระเจ้า​ได้​มอบ​ให้​แก่​เรา​แล้ว</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เรา​ยัง​ไร้​กำลัง พระคริสต์​ได้​ตาย​เพื่อ​คน​อธรรม​ใน​เวลา​ที่​เหมาะสม</verse>
				<verse number="7">น้อย​นัก​ที่​จะ​มี​ใคร​ตาย​เพื่อ​คน​ชอบ​ธรรม แม้​อาจ​มี​บาง​คน​กล้า​ตาย​เพื่อ​คน​ดี​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="8">แต่​พระเจ้า​สำแดง​ความ​รัก​ของ​พระองค์​แก่​เรา​ทั้งหลาย คือ​ขณะ​ที่​เรา​ยัง​เป็น​คน​บาป​อยู่​นั้น พระคริสต์​ได้​ตาย​เพื่อ​เรา</verse>
				<verse number="9">ใน​เมื่อ​บัดนี้ เรา​ถูก​นับ​ว่า​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​แล้ว​โดย​โลหิต​ของ​พระองค์ ยิ่ง​กว่า​นั้น​เรา​ก็​จะ​รอด​พ้น​จาก​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระเจ้า​โดย​พระองค์​แน่!</verse>
				<verse number="10">เพราะ​ถ้า​ใน​ขณะ​ที่​เรา​เป็น​ศัตรู​กับ​พระเจ้า เรา​ยัง​ได้​คืน​ดี​กับ​พระเจ้า ผ่าน​ทาง​การ​ตาย​ของ​พระบุตร​ของ​พระองค์ ยิ่ง​กว่า​นั้น​เมื่อ​เรา​ได้​คืน​ดี​กับ​พระเจ้า​แล้ว ก็​จะ​ได้​รับ​ความ​รอด​โดย​ชีวิต​ของ​พระบุตร</verse>
				<verse number="11">ไม่​ใช่​แค่​นั้น แต่​เรา​ยัง​โอ้อวด​ใน​พระเจ้า​โดย​ทาง​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา ซึ่ง​บัดนี้​ได้​ทำ​ให้​เรา​คืน​ดี​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น เช่น​เดียว​กับ​ที่​บาป​เข้า​มา​ใน​โลก​เพราะ​มนุษย์​คน​เดียว และ​ได้​นำ​ความ​ตาย​มา และ​โดย​ทาง​นี้​เอง ความ​ตาย​จึง​มา​ถึง​มวล​มนุษย์​เพราะ​ทุก​คน​ทำ​บาป</verse>
				<verse number="13">แน่นอน​ว่า ก่อน​มี​กฎ​บัญญัติ บาป​ก็​อยู่​ใน​โลก​แล้ว แต่​เมื่อ​ยัง​ไม่​มี​กฎ​บัญญัติ ก็​ไม่​มี​ใคร​ถูก​ฟ้อง​เอาผิด​เนื่องจาก​บาป​นั้น</verse>
				<verse number="14">อย่างไร​ก็​ตาม​ความ​ตาย​ก็​ครอบงำ​มา​ตั้งแต่​สมัย​ของ​อาดัม​จน​ถึง​สมัย​ของ​โมเสส และ​แม้​แต่​คน​ที่​ไม่​ได้​ทำ​บาป​โดย​การ​ละเมิด​พระบัญญัติ​เหมือน​อย่าง​อาดัม ซึ่ง​เป็น​แบบ​จำลอง​ของ​พระองค์​ที่​จะ​มา​ภาย​หลัง</verse>
				<verse number="15">แต่​ของ​ประทาน​นั้น​ต่าง​จาก​การ​ละเมิด เพราะ​ถ้า​คน​มาก​มาย​ต้อง​ตาย​เพราะ​การ​ละเมิด​ของ​มนุษย์​เพียง​คน​เดียว​นั้น พระคุณ​ของ​พระเจ้า​กับ​ของ​ประทาน​โดย​พระคุณ​ของ​พระเยซู​คริสต์​ผู้​เดียว จะ​ล้น​ไหล​ไป​สู่​คน​มาก​มาย​ได้​อีก​สัก​เท่าใด</verse>
				<verse number="16">ผล​จาก​บาป​ของ​มนุษย์​คน​เดียว​เทียบ​ไม่​ได้​เลย​กับ​ของ​ประทาน​จาก​พระเจ้า นั่น​คือ​การ​พิพากษา​เกิดขึ้น​หลังจาก​การ​ทำ​บาป​ครั้ง​เดียว​และ​นำ​ไป​สู่​การ​ตัดสิน​ลงโทษ แต่​ของ​ประทาน​เกิด​ขึ้น​หลังจาก​การ​ละเมิด​หลาย​ครั้ง​และ​นำ​ไป​สู่​การ​นับ​ว่า​เป็น​คน​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="17">เพราะ​ถ้า​โดย​การ​ละเมิด​ของ​มนุษย์​เพียง​คน​เดียว เป็น​เหตุ​ให้​ความ​ตาย​ได้​ครอบงำ​ผ่าน​ทาง​คน​นั้น แล้ว​บรรดา​คน​ที่​ได้​รับ​พระคุณ​กับ​ของ​ประทาน​แห่ง​ความ​ชอบ​ธรรม ซึ่ง​พระเจ้า​จัด​เตรียม​ไว้​อย่าง​บริบูรณ์ จะ​ครอบครอง​ใน​ชีวิต​ผ่าน​ทาง​มนุษย์​คน​เดียว​คือ​พระเยซู​คริสต์​ได้​ยิ่ง​กว่า​นั้น​สัก​เท่าใด</verse>
				<verse number="18">ด้วย​เหตุ​นี้ การ​ละเมิด​เพียง​ครั้ง​เดียว​ส่ง​ผล​ให้​มนุษย์​ทุก​คน​ถูก​ลงโทษ​ฉันใด การ​กระทำ​อัน​ชอบธรรม​เพียง​ครั้ง​เดียว​ก็​ส่ง​ผล​ให้​มนุษย์​ทุก​คน​ถูก​นับ​ว่า​เป็น​คน​ชอบธรรม​และ​มี​ชีวิต​ด้วย​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="19">เพราะ​ถ้า​การ​ไม่​เชื่อฟัง​ของ​มนุษย์​คน​เดียว​ทำ​ให้​คน​เป็น​อัน​มาก​เป็น​คน​บาป​ได้ การ​เชื่อฟัง​ของ​มนุษย์​คน​เดียว​ก็​ทำ​ให้​คน​เป็น​อัน​มาก​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​ได้​ด้วย​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="20">กฎ​บัญญัติ​ถูก​เพิ่ม​เข้า​มา​เพื่อ​ที่​การ​ละเมิด​จะ​มี​มาก​ขึ้น แต่​ที่​ใด​มี​บาป​มาก​ขึ้น พระคุณ​ก็​มี​มาก​ขึ้น​ยิ่ง​กว่า​นั้น</verse>
				<verse number="21">เพื่อ​ว่า​บาป​ได้​ครอบครอง​ใน​ความ​ตาย​ฉันใด พระคุณ​จะ​ได้​ครอบครอง​ผ่าน​ทาง​ความ​ชอบ​ธรรม เพื่อ​ชีวิต​นิรันดร์​จะ​มา​ทาง​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา​ฉันนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">เช่น​นี้​แล้ว​เรา​จะ​ว่า​อย่างไร เรา​ควร​จะ​ทำ​บาป​ต่อไป​เพื่อ​พระคุณ​จะ​ได้​มี​มาก​ขึ้น​หรือ</verse>
				<verse number="2">อย่า​ให้​เป็น​เช่น​นั้น​เลย เรา​ตาย​ต่อ​บาป​แล้ว เรา​จะ​ดำเนิน​ชีวิต​ใน​บาป​ต่อไป​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="3">พวก​ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า เรา​ทุก​คน​ที่​รับ​บัพติศมา​เข้า​ใน​พระเยซู​คริสต์​ก็​ได้​รับ​บัพติศมา​เข้า​ใน​ความ​ตาย​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​เรา​จึง​ถูก​ฝัง​ไว้​กับ​พระองค์​แล้ว โดย​การ​บัพติศมา​เข้า​ใน​ความ​ตาย เพื่อ​เรา​จะ​ได้​มี​ชีวิต​ใหม่ เช่น​เดียว​กับ​ที่​พระคริสต์​ได้​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​โดย​เกียรติ​สิริ​ของ​พระบิดา</verse>
				<verse number="5">ถ้า​เรา​ได้​มี​ส่วน​ร่วม​กับ​พระองค์​ใน​การ​ตาย​เหมือน​พระองค์ แน่นอน​เรา​จะ​มี​ส่วน​ร่วม​ใน​การ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​เหมือน​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="6">เพราะ​เรา​รู้​ว่า​ตัว​เก่า​ของ​เรา​ถูก​ตรึง​ไว้​กับ​พระองค์​แล้ว เพื่อ​กาย​ที่​บาป​ครอบงำ​นั้น​จะ​ถูก​ขจัด​ไป เพื่อ​เรา​จะ​ไม่​เป็น​ทาส​บาป​อีก</verse>
				<verse number="7">เพราะ​ผู้​ใด​ที่​ตาย​แล้ว​ก็​เป็น​อิสระ​จาก​บาป</verse>
				<verse number="8">ถ้า​เรา​ตาย​กับ​พระคริสต์​แล้ว เรา​เชื่อ​ว่า​เรา​จะ​มี​ชีวิต​กับ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เรา​รู้​ว่า​เมื่อ​พระคริสต์​ถูก​ทำ​ให้​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​ก็​จะ​ไม่​มี​วัน​ตาย​อีก ความ​ตาย​ไม่​มี​อำนาจ​เหนือ​พระองค์​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="10">ที่​พระองค์​ตาย พระองค์​ตาย​ต่อ​บาป​ครั้ง​เดียว​เป็น​พอ แต่​ที่​พระองค์​มี​ชีวิต​อยู่ พระองค์​มี​ชีวิต​อยู่​เพื่อ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="11">ใน​ทำนอง​เดียวกัน จง​ถือ​ว่า​ตัว​ท่าน​เอง​ตาย​ต่อ​บาป แต่​มี​ชีวิต​อยู่​เพื่อ​พระเจ้า​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="12">เพราะ​ฉะนั้น อย่า​ปล่อย​ให้​บาป​มี​อำนาจ​ปกครอง​กาย​ที่​ต้อง​ตาย​ของ​ท่าน ซึ่ง​ทำ​ให้​ท่าน​ต้อง​ทำ​ตาม​ความ​ปรารถนา​ชั่ว​ของ​กาย​นั้น</verse>
				<verse number="13">อย่า​ยก​ส่วน​ใด​ใน​ร่างกาย​ให้​บาป​ใช้​เป็น​เครื่องมือ​ของ​ความ​ชั่ว​ร้าย แต่​จง​ถวาย​ตัว​ท่าน​เอง​แด่​พระเจ้า ใน​ฐานะ​ผู้​ที่​ได้​ถูก​ทำ​ให้​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย​สู่​ชีวิต และ​ถวาย​ทุก​ส่วน​ใน​กาย​ให้​พระองค์​ใช้​เป็น​เครื่องมือ​ของ​ความ​ชอบ​ธรรม</verse>
				<verse number="14">เพราะ​บาป​จะ​ไม่​เป็น​นาย​อีก​ต่อไป ด้วย​ว่า​พวก​ท่าน​ไม่​ได้​อยู่​ใต้​กฎ​บัญญัติ แต่​อยู่​ใต้​พระคุณ</verse>
				<verse number="15">เช่น​นี้​แล้ว​จะ​เป็น​อย่างไร​ต่อไป เรา​ควร​ทำ​บาป​เพราะ​ไม่​ได้​อยู่​ใต้​กฎ​บัญญัติ​แต่​อยู่​ใต้​พระคุณ​หรือ อย่า​ให้​เป็น​เช่น​นั้น​เลย!</verse>
				<verse number="16">พวก​ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า เมื่อ​ยอม​เชื่อฟัง​เยี่ยง​ทาส​ต่อ​ผู้​ใด ท่าน​ก็​เป็น​ทาส​ของ​ผู้​นั้น ไม่ว่า​ทาส​ของ​บาป​ซึ่ง​นำ​ไป​สู่​ความ​ตาย หรือ​การ​เชื่อฟัง​ซึ่ง​นำ​ไป​สู่​ความ​ชอบ​ธรรม​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="17">แต่​ขอบคุณ​พระเจ้า​ที่​แม้​พวก​ท่าน​เคย​เป็น​ทาส​ของ​บาป ท่าน​ก็​มา​เชื่อฟัง​คำ​สอน​อย่าง​สุด​ใจ ซึ่ง​บัดนี้​ได้​ยืนยัน​ถึง​ความ​จง​รัก​ภักดี​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="18">พวก​ท่าน​ได้​รับ​การ​ปลดปล่อย​ให้​เป็น​อิสระ​จาก​บาป และ​ได้​กลาย​เป็น​ทาส​ของ​ความ​ชอบ​ธรรม​แล้ว</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้า​ยก​ตัวอย่าง​จาก​ชีวิต​แต่ละ​วัน​เนื่องด้วย​ความ​เป็น​มนุษย์​ที่​จำกัด​ของ​ท่าน เมื่อก่อน​ท่าน​เคย​มอบ​ตัวเอง​ให้​เป็น​ทาส​ของ​ความ​โสโครก​และ​ความ​ชั่ว​ร้าย​ที่​เพิ่ม​ขึ้น​เรื่อย​ๆ แต่​บัดนี้​จง​มอบ​ตัวเอง​ให้​เป็น​ทาส​ของ​ความ​ชอบ​ธรรม​ซึ่ง​นำ​ไป​สู่​ความ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พวก​ท่าน​เป็น​ทาส​ของ​บาป ก็​ไม่ได้​อยู่​ภาย​ใต้​การ​ควบคุม​ของ​ความ​ชอบ​ธรรม</verse>
				<verse number="21">ครั้ง​นั้น​ท่าน​ได้​เก็บ​เกี่ยว​ประโยชน์​อะไร​จาก​สิ่ง​ต่าง​ๆ ซึ่ง​ตอน​นี้​เป็น​ความ​ละอาย​ใจ​ของ​ท่าน ผลลัพธ์​ของ​สิ่ง​เหล่า​นั้น​คือ​ความ​ตาย!</verse>
				<verse number="22">แต่​บัดนี้​พวก​ท่าน​เป็น​อิสระ​จาก​บาป และ​ได้​กลาย​มา​เป็น​ทาส​ของ​พระเจ้า​แล้ว ประโยชน์​ที่​พวก​ท่าน​ได้​เก็บ​เกี่ยว​นำ​ไป​สู่​ความ​บริสุทธิ์ และ​ผลลัพธ์​คือ​ชีวิต​นิรันดร์</verse>
				<verse number="23">เพราะว่า​ค่า​ตอบแทน​ที่​ได้​จาก​บาป​คือ​ความ​ตาย แต่​ของ​ขวัญ​จาก​พระเจ้า​คือ​ชีวิต​นิรันดร์​ใน ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">พี่​น้อง​ทั้งหลาย ท่าน​ไม่​รู้​หรือ ข้าพเจ้า​กำลัง​พูด​กับ​พวก​ท่าน​ที่​รู้​กฎ​บัญญัติ ว่า​กฎ​บัญญัติ​มี​อำนาจ​เหนือ​มนุษย์​ตราบ​เท่า​ที่​เขา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="2">ตัวอย่าง​เช่น ตาม​กฎ​บัญญัติ ผู้หญิง​ที่​แต่งงาน​แล้ว​ย่อม​มี​พันธะ​ผูกพัน​กับ​สามี​ของ​เธอ​ตราบ​เท่า​ที่​เขา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ แต่​ถ้า​สามี​ตาย​ไป เธอ​ก็​พ้น​จาก​กฎ​นี้</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​ถ้า​เธอ​ไป​มี​ความ​สัมพันธ์​ทาง​เพศ​กับ​ชาย​อื่น​ขณะ​ที่​สามี​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ ก็​จะ​ถูก​เรียก​ว่า​เป็น​หญิง​คบ​ชู้ แต่​ถ้า​สามี​ตาย​ไป เธอ​ก็​พ้น​จาก​กฎ​นั้น แม้​ไป​แต่งงาน​กับ​ชาย​อื่น​ก็​ไม่​ถือ​ว่า​คบ​ชู้</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​พี่​น้อง​ของ​ข้าพเจ้า พวก​ท่าน​ตาย​จาก​กฎ​บัญญัติ​แล้ว​โดย​ทาง​กาย​ของ​พระคริสต์ เพื่อ​จะ​เป็น​ของ​อีก​ผู้​หนึ่ง คือ​เป็น​ของ​พระองค์​ผู้​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย เพื่อ​เรา​จะ​เกิด​ผล​ถวาย​แด่​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">เพราะ​เมื่อ​ก่อน​เรา​อยู่​ใต้​การ​ควบคุม​ของ​เนื้อ​หนัง กฎ​บัญญัติ​จึง​กระตุ้น​ให้​ตัณหา​ชั่ว​ใน​เรา​เกิด​ขึ้น ดังนั้น​เรา​จึง​เกิด​ผล​ที่​เป็น​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="6">แต่​บัดนี้​โดย​การ​ตาย​ต่อ​สิ่ง​ที่​ครั้ง​หนึ่ง​เคย​ผูก​มัด​เรา เรา​ก็​พ้น​จาก​กฎ​บัญญัติ​แล้ว เพื่อ​รับใช้​ตาม​แนวทาง​ใหม่​ของ​พระวิญญาณ ไม่​ใช่​แนวทาง​เดิม​ที่​เป็น​ลายลักษณ์​อักษร</verse>
				<verse number="7">เช่น​นี้​แล้ว​เรา​จะ​ว่า​อย่างไร กฎ​บัญญัติ​คือ​บาป​หรือ ไม่​ใช่​อย่าง​แน่นอน! อัน​ที่​จริง​ถ้า​ไม่​ใช่​เพราะ​กฎ​บัญญัติ ข้าพเจ้า​ก็​ไม่​รู้​ว่า​อะไร​คือ​บาป เพราะ​ถ้า​กฎ​บัญญัติ​ไม่ได้​กล่าว​ว่า “อย่า​โลภ” ข้าพเจ้า​คง​ไม่​รู้​ว่า​อะไร​คือ​ความ​โลภ</verse>
				<verse number="8">แต่​บาป​ฉวย​โอกาส​จาก​พระบัญญัติ​มา​ก่อ​ความ​โลภ​ทุก​ชนิด​ขึ้น​ใน​ตัว​ข้าพเจ้า เพราะ​ถ้า​ไม่​มี​กฎ​บัญญัติ บาป​ก็​ตาย​แล้ว</verse>
				<verse number="9">ครั้ง​หนึ่ง​ข้าพเจ้า​ดำเนิน​ชีวิต​โดย​ไม่​มี​กฎ​บัญญัติ แต่​พอ​มี​พระบัญญัติ บาป​ก็​มี​ชีวิต​ขึ้น​มา​และ​ข้าพเจ้า​ก็​ตาย</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​พบ​ว่า​พระบัญญัติ​นี้​เอง​ที่​มุ่งหมาย​ให้​นำ​ชีวิต แต่​ที่​จริง​นำ​ความ​ตาย​มา</verse>
				<verse number="11">เพราะ​บาป​ฉวย​โอกาส​จาก​พระบัญญัติ​มา​ล่อลวง​ข้าพเจ้า และ​บาป​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ตาย​โดย​ทาง​พระบัญญัติ​นั้น</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​แล้ว​กฎ​บัญญัติ​จึง​บริสุทธิ์ พระบัญญัติ​ก็​บริสุทธิ์ ชอบธรรม และ​ดี​งาม</verse>
				<verse number="13">แล้ว​สิ่ง​ดี​งาม​กลับ​เป็น​ความ​ตาย​สำหรับ​ข้าพเจ้า​หรือ เปล่า​เลย! แต่​เพื่อ​ให้​รู้จัก​ว่า​บาป​คือ​บาป บาป​ใช้​สิ่ง​ที่​ดี​เพื่อ​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ตาย เพื่อ​ว่า​โดย​ทาง​พระบัญญัติ​จะ​ได้​เห็น​ว่า​บาป​นั้น​เลว​ร้าย​ที่สุด</verse>
				<verse number="14">เรา​รู้​ว่า​กฎ​บัญญัติ​เป็น​เรื่อง​ฝ่าย​วิญญาณ แต่​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​อยู่​ฝ่าย​วิญญาณ และ​ถูก​ขาย​ให้​เป็น​ทาส​บาป</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​ไม่​เข้าใจ​สิ่ง​ที่​ตนเอง​ทำ เพราะ​สิ่ง​ที่​อยาก​ทำ ข้าพเจ้า​ไม่​ทำ แต่​กลับ​ทำ​สิ่ง​ที่​ตนเอง​เกลียด</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ข้าพเจ้า​ทำ​สิ่ง​ที่​ตนเอง​ไม่​อยาก​ทำ ข้าพเจ้า​ก็​เห็น​ด้วย​ว่า​กฎ​บัญญัติ​นั้น​ดี</verse>
				<verse number="17">ดัง​ที่​เป็น​อยู่​จึง​ไม่​ใช่​ตัว​ข้าพเจ้า​เอง​ที่​ทำ​สิ่ง​นี้​อีก​แล้ว แต่​เป็น​บาป​ซึ่ง​อยู่​ใน​ตัว​ที่​ทำ</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​สิ่ง​ดี​ไม่​ได้​อยู่​ใน​ตัว คือ​ใน​นิสัย​บาป ​ของ​ข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​ปรารถนา​ทำ​สิ่ง​ดี​แต่​ทำ​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="19">และ​ข้าพเจ้า​ไม่​ทำ​สิ่ง​ดี​ที่​อยาก​ทำ แต่​สิ่ง​ชั่ว​ซึ่ง​ไม่​อยาก​ทำ ข้าพเจ้า​กลับ​ทำ​เรื่อย​ๆ</verse>
				<verse number="20">ถ้า​ข้าพเจ้า​ทำ​สิ่ง​ที่​ไม่​อยาก​ทำ ย่อม​ไม่​ใช่​ตัว​เอง​ที่​ทำ แต่​เป็น​บาป​ที่​อยู่​ใน​ตัว​ข้าพเจ้า​ต่างหาก​ที่​ทำ</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​พบ​ว่า​มี​กฎ​นี้​อยู่​คือ เมื่อ​ต้องการ​จะ​ทำ​ดี ความ​ชั่ว​ก็​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า​ที่​นั่น​แล้ว</verse>
				<verse number="22">เพราะ​ใน​ส่วน​ลึก ข้าพเจ้า​ชื่น​ชม​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="23">แต่​ก็​เห็น​กฎ​อีก​ข้อ​หนึ่ง​อยู่​ใน​กาย กฎ​นี้​ต่อสู้​กับ​กฎ​ภาย​ใน​จิตใจ และ​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​เป็น​นักโทษ​กฎ​แห่ง​บาป ซึ่ง​ทำงาน​อยู่​ใน​กาย​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="24">ข้าพเจ้า​เป็น​คน​น่า​เวทนา​อะไร​เช่น​นี้! ใคร​จะ​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​กาย​ที่​ความ​ตาย​ครอบงำ​นี้​ได้</verse>
				<verse number="25">ขอบคุณ​พระเจ้า ผู้​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอดพ้น​โดย​ทาง​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา ดังนั้น​แล้ว​ใน​ด้าน​จิตใจ ข้าพเจ้า​เป็น​ทาส​กฎ​ของ​พระเจ้า แต่​ใน​ด้าน​นิสัย​บาป ข้าพเจ้า​เป็น​ทาส​กฎ​แห่ง​บาป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ดังนั้น​บัดนี้​จึง​ไม่​มี​การ​ลงโทษ​แก่​คน​ทั้งหลาย​ที่​อยู่​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ว่า​โดย​พระเยซู​คริสต์ กฎ​ของ​พระวิญญาณ​แห่ง​ชีวิต​ได้​ปลดปล่อย​ท่าน ให้​เป็น​อิสระ​จาก​กฎ​แห่ง​บาป​และ​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="3">เพราะ​สิ่ง​ที่​กฎ​บัญญัติ​ทำ​ไม่​ได้​เพราะ​เนื้อ​หนัง ​ทำ​ให้​อ่อนแอ พระเจ้า​ได้​กระทำ​แล้ว โดย​ส่ง​พระบุตร​ของ​พระองค์​มา​ใน​สภาพ​เช่น​เดียว​กับ​มนุษย์​ที่​เป็น​คน​บาป เพื่อ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป และ​ด้วย​เหตุ​นี้​พระองค์​จึง​ได้​ตัดสิน​ลงโทษ​บาป​ที่​อยู่​ใน​เนื้อ​หนัง​นั้น</verse>
				<verse number="4">เพื่อ​ข้อ​กำหนด​อัน​ชอบธรรม​ของ​กฎ​บัญญัติ​จะ​ได้​สำเร็จ​ครบ​ถ้วน​ใน​เรา​ทั้งหลาย ผู้​ไม่​ดำเนิน​ชีวิต​ตาม​เนื้อ​หนัง แต่​ดำเนิน​ชีวิต​ตาม​พระวิญญาณ</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​ดำเนิน​ชีวิต​ตาม​เนื้อ​หนัง​ก็​ปักใจ​ใน​สิ่ง​ที่​เนื้อ​หนัง​ต้องการ แต่​คน​ที่​ดำเนิน​ชีวิต​ตาม​พระวิญญาณ​ก็​ปักใจ​ใน​สิ่ง​ที่​พระวิญญาณ​ปรารถนา</verse>
				<verse number="6">จิตใจ​ที่​เนื้อ​หนัง​ควบคุม​นำ​ไป​สู่​ความ​ตาย แต่​จิตใจ​ที่​พระวิญญาณ​ควบคุม​นำ​ไป​สู่​ชีวิต​และ​สันติสุข</verse>
				<verse number="7">จิตใจ​ที่​เนื้อ​หนัง​ควบคุม​ก็​เป็น​ศัตรู​กับ​พระเจ้า ไม่​ยอม​อยู่​ใต้​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า ทั้ง​ไม่​สามารถ​อยู่​ได้​ด้วย</verse>
				<verse number="8">คน​ทั้งหลาย​ที่​อยู่​ใต้​การ​ควบคุม​ของ​เนื้อ​หนัง​ไม่​อาจ​ทำ​ให้​พระเจ้า​พอใจ​ได้</verse>
				<verse number="9">อย่างไร​ก็​ตาม ถ้า​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​อยู่​ใน​พวก​ท่าน​จริง​ๆ ท่าน​ก็​ไม่ได้​อยู่​ใต้​การ​ควบคุม​ของ​เนื้อ​หนัง แต่​อยู่​ใต้​การ​ควบคุม​ของ​พระวิญญาณ และ​ถ้า​คน​ใด​ไม่​มี​พระวิญญาณ​ของ​พระคริสต์ คน​นั้น​ก็​ไม่ได้​เป็น​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="10">แต่​ถ้า​พระคริสต์​อยู่​ใน​ท่าน กาย​ของ​ท่าน​ก็​ตาย​เพราะ​บาป พระวิญญาณ​ให้​ชีวิต ​เนื่องจาก​ความ​ชอบ​ธรรม</verse>
				<verse number="11">และ​ถ้า​พระวิญญาณ​ของ​พระองค์​ผู้​ทำ​ให้​พระเยซู​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​อยู่​ใน​ท่าน พระองค์​ผู้​ทำ​ให้​พระคริสต์​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย ก็​จะ​ให้​ชีวิต​แก่​ร่างกาย​ที่​ต้อง​ตาย​ของ​ท่าน​ด้วย อัน​เนื่องจาก ​พระวิญญาณ​ของ​พระองค์​ที่​อยู่​ใน​ท่าน</verse>
				<verse number="12">ด้วย​เหตุ​นี้​พี่​น้อง​ทั้งหลาย เรา​จึง​มี​พันธะ แต่​ไม่​ใช่​พันธะ​ต่อ​เนื้อ​หนัง​ที่​จะ​ต้อง​ดำเนิน​ชีวิต​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="13">เพราะ​ถ้า​ดำเนิน​ชีวิต​ตาม​เนื้อ​หนัง ท่าน​ก็​จะ​ตาย แต่​ถ้า​ท่าน​ประหาร​การ​กระทำ​อัน​ชั่ว​ร้าย​ของ​กาย​โดย​พระวิญญาณ ท่าน​ก็​จะ​มี​ชีวิต</verse>
				<verse number="14">เพราะ​คน​ที่​ได้​รับ​การ​นำ​โดย​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​ก็​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="15">พระวิญญาณ​ที่​ท่าน​ได้​รับ ไม่ได้​ทำ​ให้​ท่าน​เป็น​ทาส​ที่​จะ​ต้อง​ใช้​ชีวิต​อยู่​ใน​ความ​กลัว​อีก แต่​ท่าน​ได้​รับ​พระวิญญาณ​ผู้​ซึ่ง​นำ​ท่าน​มา​เป็น​ลูก และ​โดย​พระองค์ เรา​ร้อง​ว่า “อับบา พ่อ”</verse>
				<verse number="16">พระวิญญาณ​ยืนยัน​ร่วม​กับ​วิญญาณ​ของ​เรา​ว่า เรา​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="17">บัดนี้​ถ้า​เรา​เป็น​ลูก​ของ​พระองค์​แล้ว เรา​ก็​เป็น​ทายาท​ของ​พระเจ้า​ร่วม​กับ​พระคริสต์ ถ้า​เรา​ร่วม​ทน​ทุกข์​กับ​พระองค์​อย่าง​แท้​จริง เรา​ก็​จะ​ร่วม​ใน​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้า​เห็น​ว่า​ความ​ทุกข์​ยาก​ของ​เรา​ใน​ปัจจุบัน เทียบ​ไม่ได้​เลย​กับ​สง่า​ราศี​ซึ่ง​จะ​ปรากฏ​ใน​เรา</verse>
				<verse number="19">สรรพสิ่ง​ที่​พระเจ้า​สร้าง​จดจ่อ​รอ​คอย​ให้​บรรดา​ลูก​ของ​พระเจ้า​ปรากฏ</verse>
				<verse number="20">เพราะ​สรรพสิ่ง​ที่​พระเจ้า​สร้าง​ได้​ถูก​ทำ​ให้​ไร้​ค่า​ไป ไม่​ใช่​โดย​ความ​สมัครใจ แต่​โดย​ความ​ตั้งใจ​ของ​ผู้​ที่​บังคับ​ให้​มัน​ต้อง​ตก​อยู่​ใน​สภาพ​นั้น ด้วย​มี​ความ​หวัง</verse>
				<verse number="21">ว่า ​สรรพสิ่ง​เหล่า​นั้น​จะ​ได้​รับ​การ​ปลดปล่อย​จาก​การ​ผูก​มัด​ให้​เสื่อม​สลาย และ​จะ​ถูก​นำ​เข้า​สู่​เสรีภาพ​และ​สง่า​ราศี​ของ​บรรดา​ลูก​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="22">เรา​รู้​ว่า​สรรพสิ่ง​ที่​พระเจ้า​สร้าง​กำลัง​คร่ำครวญ​เหมือน​เจ็บ​ท้อง​คลอด​ลูก​จน​ถึง​ปัจจุบัน​นี้</verse>
				<verse number="23">ไม่​เพียง​เท่านั้น แม้แต่​เรา​เอง​ผู้​มี​ผล​แรก​ของ​พระวิญญาณ​ก็​ยัง​คร่ำครวญ​อยู่​ภาย​ใน ขณะ​ที่​จดจ่อ​รอ​คอย​การ​รับ​เรา​เป็น​ลูก คือ​การ​ไถ่​ร่างกาย​ของ​เรา​ให้​รอด</verse>
				<verse number="24">เพราะ​ว่า​ใน​ความ​หวัง​นี้ เรา​ได้​รับ​ความ​รอด​แล้ว แต่​ความ​หวัง​ที่​เรา​มอง​เห็น​ได้​ย่อม​ไม่​ใช่​ความ​หวัง ใคร​เล่า​หวัง​ใน​สิ่ง​ที่​ตนเอง​มี​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="25">แต่​ถ้า​เรา​หวัง​ใน​สิ่ง​ที่​ยัง​ไม่​มี เรา​ย่อม​รอ​คอย​สิ่ง​นั้น​ด้วย​ความ​อดทน</verse>
				<verse number="26">ใน​ทำนอง​เดียวกัน พระวิญญาณ​ช่วย​เรา​ใน​ยาม​อ่อนแอ เรา​ไม่​รู้​ว่า​ควร​อธิษฐาน​ขอ​สิ่ง​ใด แต่​พระวิญญาณ​อธิษฐาน​วิงวอน​แทน​เรา​ด้วย​การ​คร่ำครวญ​ไม่​เป็น​คำ</verse>
				<verse number="27">และ​พระองค์​ผู้​สำรวจ​ใจ​ของ​เรา รู้​ถึง​ความ​นึก​คิด​ของ​พระวิญญาณ เพราะ​พระวิญญาณ​อธิษฐาน​วิงวอน​แทน​คน​ของ​พระเจ้า​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="28">และ​เรา​รู้​ว่า​ใน​ทุก​ๆ สิ่ง พระเจ้า​ทำ​ให้​เกิด​ผล​ดี​แก่​บรรดา​คน​ที่​รัก​พระองค์ คือ​คน​ที่ ​ถูก​เรียก​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="29">เพราะ​บรรดา​คน​ที่พระเจ้า​เลือก​ไว้​ล่วงหน้า​แล้ว พระองค์​ก็​กำหนด​ไว้​ก่อน​แล้ว​ให้​เป็น​เหมือน​พระบุตร​ของ​พระองค์ เพื่อ​พระบุตร​จะ​ได้​เป็น​บุตร​หัว​ปี​ท่ามกลาง​พี่​น้อง​มากมาย</verse>
				<verse number="30">และ​บรรดา​คน​ที่​ถูก​กำหนด​ไว้​ก่อน​นั้น พระองค์​ก็​เรียก​ด้วย บรรดา​คน​ที่​พระองค์​เรียก พระองค์​ก็​นับ​ว่า​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม บรรดา​คน​ที่​ถูก​นับ​ว่า​เป็น​คน​ชอบธรรม พระองค์​ก็​ให้​รับ​เกียรติ​สิริ​ด้วย</verse>
				<verse number="31">เช่น​นี้​แล้ว​เรา​จะ​ว่า​อย่างไร ถ้า​พระเจ้า​อยู่​ฝ่าย​เรา ใคร​จะ​ต่อสู้​เรา​ได้</verse>
				<verse number="32">พระองค์​ผู้​ไม่​ได้​หวง​พระบุตร​องค์​เดียว​ของ​พระองค์ แต่​ได้​มอบ​พระบุตร​นั้น​ให้​แก่​เรา​ทุก​คน พระองค์​จะ​ไม่​ยิ่ง​เมตตา​ให้​สิ่ง​สารพัด​แก่​เรา​พร้อม​กับ​พระบุตร​หรือ</verse>
				<verse number="33">ใคร​จะ​ฟ้องร้อง​บรรดา​คน​ที่​พระเจ้า​เลือก​ไว้​ได้ ก็​พระเจ้า​เอง​นับ​ว่า​เรา​เป็น​คน​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="34">ใคร​จะ​กล่าว​โทษ​ได้ ไม่​มี​เลย เพราะ​พระเยซู​คริสต์​ผู้​ที่​ตาย​แล้ว และ​ยิ่ง​กว่า​นั้น​ถูก​ทำ​ให้​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย บัดนี้​พระองค์​นั่ง​อยู่​ด้าน​ขวา​มือ​ของ​พระเจ้า และ​กำลัง​อธิษฐาน​วิงวอน​แทน​เรา​ด้วย</verse>
				<verse number="35">ใคร​จะ​พราก​เรา​จาก​ความ​รัก​ของ​พระคริสต์​ได้ จะ​เป็น​ความ​ทุกข์​ร้อน ความ​ยาก​ลำบาก การ​ข่มเหง การ​กันดาร​อาหาร การ​เปลือย​กาย ภยันตราย หรือ​คม​ดาบ​อย่าง​นั้น​หรือ</verse>
				<verse number="36">ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้​ว่า “เพราะ​เห็น​แก่​พระองค์ พวก​เรา​จึง​เผชิญ​ความ​ตาย​โดย​ตลอด พวก​เรา​ถูก​นับ​ว่า​เป็น​แกะ​ที่​จะ​โดน​เชือด”</verse>
				<verse number="37">เปล่า​เลย ใน​สถานการณ์​ทั้ง​ปวง​นี้​เรา​เป็น​ยิ่ง​กว่า​ผู้​พิชิต โดย​ทาง​พระองค์​ผู้​รัก​เรา</verse>
				<verse number="38">เพราะ​ข้าพเจ้า​เชื่อมั่น​ว่า ไม่​ว่า​ความ​ตาย​หรือ​ชีวิต ไม่​ว่า​ทูตสวรรค์​หรือ​วิญญาณ​ชั่ว ไม่​ว่า​ปัจจุบัน​หรือ​อนาคต หรือ​อำนาจ​ใด​ๆ</verse>
				<verse number="39">ไม่​ว่า​ที่​สูง​หรือ​ที่​ลึก หรือ​สิ่ง​อื่น​ใด​ใน​สรรพสิ่ง​ที่​พระเจ้า​สร้าง ล้วน​ไม่​สามารถ​แยก​เรา​ออก​จาก​ความ​รัก​ของ​พระเจ้า ซึ่ง​มี​ใน​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​พูด​ความ​จริง​ใน​พระคริสต์ ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​กำลัง​โกหก จิต​สำนึก​ของ​ข้าพเจ้า​ยืนยัน​โดย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ว่า</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​ทุกข์​โศก​ยิ่งนัก​และ​ปวดร้าว​ใจ​ไม่​หยุดหย่อน</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ข้าพเจ้า​ปรารถนา​ว่า ถ้า​เป็น​ไป​ได้​ให้​ข้าพเจ้า​เอง​ถูก​สาป​แช่ง​และ​ถูก​ตัด​ขาด​จาก​พระคริสต์ เพื่อ​เห็น​แก่​พี่​น้อง​ผู้​เป็น​คน​เชื้อชาติ​เดียวกับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="4">คือ​ชน​อิสราเอล พวก​เขา​ได้​มา​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า ได้​รับ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระเจ้า ได้​รับ​พันธสัญญา กฎ​บัญญัติ พิธี​นมัสการ​ใน​วิหาร และ​บรรดา​คำ​สัญญา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​มี​บรรพชน​ผู้​ยิ่งใหญ่ ผู้​ซึ่ง​พระเมสสิยาห์​ใน​ฐานะ​มนุษย์​ได้​สืบ​เชื้อสาย​จาก​พวก​เขา พระเมสสิยาห์​ผู้​เป็น​พระเจ้า​เหนือ​สรรพสิ่ง ได้​รับ​การ​สรรเสริญ​เป็น​นิตย์ อาเมน</verse>
				<verse number="6">ไม่​ใช่​ว่า​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​ล้มเหลว​ไป เพราะ​ไม่​ใช่​ทุก​คน​ที่​สืบ​เชื้อสาย​จาก​อิสราเอล​จะ​เป็น​อิสราเอล</verse>
				<verse number="7">ทั้ง​ไม่​ใช่​ทุก​คน​ที่​สืบ​เชื้อสาย​จาก​อับราฮัม​จะ​เป็น​ลูก​หลาน​ของ​อับราฮัม แต่​ตรงกันข้าม “เชื้อสาย​ของ​เจ้า​จะ​นับ​ทาง​อิสอัค”</verse>
				<verse number="8">กล่าว​อีก​นัยหนึ่ง ลูก​ของ​พระเจ้า​ไม่​ใช่​ลูก​ตาม​สาย​เลือด แต่​คือ​ลูก​ตาม​สัญญา​ที่​ถือ​ว่า​เป็น​พงศ์พันธุ์​ของ​อับราฮัม</verse>
				<verse number="9">เพราะ​คำ​สัญญา​ระบุ​ไว้​ว่า “เมื่อ​ถึง​เวลา​ที่​กำหนด​เรา​จะ​กลับ​มา​และ​ซาราห์​จะ​มี​ลูก​ชาย​คน​หนึ่ง”</verse>
				<verse number="10">ไม่​เพียง​เท่านั้น แต่​เรเบคาห์​ตั้ง​ครรภ์​ลูก​สอง​คน​ใน​เวลา​เดียว​กัน​จาก​สามี​คน​เดียว​ของ​เธอ คือ​อิสอัค บรรพบุรุษ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="11">แต่​ก่อน​ที่​ลูก​ฝาแฝด​นั้น​จะ​เกิด​มา หรือ​ก่อน​ที่​จะ​ทำ​สิ่ง​ดี​หรือ​สิ่ง​ชั่ว​ใด​ๆ ได้ เพื่อ​ให้​เป็น​ไป​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า​ใน​การ​เลือก</verse>
				<verse number="12">ไม่​ใช่​โดย​การ​กระทำ​แต่​โดย​พระองค์​ผู้​เรียก พระองค์​จึง​พูด​กับ​เธอ​ว่า “พี่​จะ​รับใช้​น้อง”</verse>
				<verse number="13">ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้​ว่า “ยาโคบ​นั้น​เรา​รัก ส่วน​เอซาว​เรา​ชัง”</verse>
				<verse number="14">เช่น​นี้​แล้ว​เรา​จะ​ว่า​อย่างไร พระเจ้า​ไม่​ยุติธรรม​หรือ ไม่​ใช่​เลย!</verse>
				<verse number="15">เพราะ​พระองค์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เรา​จะ​เมตตา​ต่อ​ผู้​ที่​เรา​จะ​เมตตา เรา​จะ​กรุณา​ต่อ​ผู้​ที่​เรา​จะ​กรุณา”</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​สิ่ง​นี้​จึง​ไม่​ขึ้น​อยู่​กับ​ความ​ปรารถนา​หรือ​ความ​พยายาม​ของ​มนุษย์ แต่​ขึ้น​อยู่​กับ​ความ​เมตตา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="17">เพราะ​ใน​พระคัมภีร์​พูด​ถึง​ฟาโรห์​ว่า “เรา​ยก​เจ้า​ให้​เป็น​ใหญ่​เพื่อ​จุด​ประสงค์​นี้ คือ​ที่​เรา​จะ​สำแดง​ฤทธิ์เดช​ของ​เรา​ให้​ปรากฏ​ทาง​เจ้า และ​ที่​นาม​ของ​เรา​จะ​เลื่องลือ​ไป​ทั่ว​โลก”</verse>
				<verse number="18">ด้วย​เหตุ​นี้​เอง พระเจ้า​จึง​เมตตา​คน​ที่​พระองค์​ประสงค์​จะ​เมตตา ส่วน​คน​ที่​พระองค์​ประสงค์​ให้​มี​ใจ​ดื้อด้าน พระองค์​ก็​ทำ​ให้​ใจ​เขา​ดื้อด้าน</verse>
				<verse number="19">พวก​ท่าน​บาง​คน​อาจ​กล่าว​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ถ้า​เช่น​นั้น ทำไม​พระเจ้า​ยัง​คง​กล่าว​โทษ​เรา เพราะ​ใคร​เล่า​จะ​ขัด​ขืน​ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์​ได้”</verse>
				<verse number="20">แต่​มนุษย์​เอ๋ย ท่าน​เป็น​ใคร​ที่​จะ​ย้อน​พระเจ้า “ควร​หรือ​ที่​สิ่ง​ที่​ถูก​ปั้น​จะ​พูด​กับ​ช่าง​ปั้น​ว่า ‘ทำไม​ถึง​สร้าง​ฉัน​อย่าง​นี้’ ”</verse>
				<verse number="21">ช่าง​ปั้น​ไม่​มี​สิทธิ์​เอา​ดิน​ก้อน​เดียวกัน​มา​ปั้น​เป็น​ภาชนะ​ที่​บาง​ชิ้น​ใช้​ใน​งาน​สำคัญ และ​บาง​ชิ้น​ใช้​สอย​ทั่ว​ไป​หรือ</verse>
				<verse number="22">จะ​ว่า​อย่างไร ถ้า​พระเจ้า​เลือก​สำแดง​ความ​โกรธเกรี้ยว​และ​ให้​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​ประจักษ์ ถ้า​พระเจ้า​อดกลั้น​อย่าง​มาก​ต่อ​พวก​ที่​สมควร​รับ​โทษ ผู้​ที่​ถูก​เตรียม​ไว้​สำหรับ​ความ​พินาศ</verse>
				<verse number="23">จะ​ว่า​อย่างไร ถ้า​พระองค์​ทำ​เช่น​นี้​เพื่อ​สำแดง​เกียรติ​สิริ​อัน​อุดม​แก่​คน​ที่​สมควร​รับ​ความ​เมตตา ผู้​ที่​ถูก​เตรียม​ไว้​ล่วงหน้า​เพื่อ​เกียรติ​สิริ</verse>
				<verse number="24">แม้​เรา​ทั้งหลาย ก็​เป็น​ผู้​ที่​พระองค์​เรียก ไม่​ใช่​จาก​พวก​ยิว​เท่านั้น แต่​จาก​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ด้วย</verse>
				<verse number="25">ตาม​ที่​พระองค์​พูด​ไว้​ใน​หนังสือ​โฮเชยา​ว่า “เรา​จะ​เรียก​ผู้​ที่​ไม่​ใช่​คน​ของ​เรา​ว่า ‘ประชาชน​ของ​เรา’ เรียก​ผู้​ที่​เรา​ไม่​รัก​ว่า ‘ผู้​ที่​เรา​รัก’ ”</verse>
				<verse number="26">และ “สิ่ง​นี้​จะ​เกิดขึ้น​ที่​นั่น ที่​ซึ่ง​เรา​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘เจ้า​ไม่​ใช่​ประชาชน​ของ​เรา’ พวก​เขา​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น ‘ลูก​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่’ ”</verse>
				<verse number="27">อิสยาห์​ประกาศ​เกี่ยว​กับ​อิสราเอล​ว่า “แม้​คน​อิสราเอล​จะ​มากมาย​เหมือน​ทราย​ริม​ทะเล แต่​จะ​มี​เพียง​คน​ที่​เหลือ​อยู่​เท่านั้น​ที่​จะ​ได้​รับ​ความ​รอด</verse>
				<verse number="28">เพราะ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​พิพากษา​โลก โดย​ฉับไว​และ​เฉียบขาด”</verse>
				<verse number="29">เหมือน​ที่​อิสยาห์​กล่าว​ไว้​ก่อน​นี้​ว่า “หาก​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ผู้​เต็ม​ด้วย​ฤทธิ์เดช ไม่​เหลือ​เชื้อสาย​ไว้​ให้​เรา​บ้าง เรา​ก็​คง​กลาย​เป็น​เหมือน​เมือง​โสโดม เรา​ก็​คง​เป็น​เหมือน​เมือง​โกโมราห์”</verse>
				<verse number="30">เช่น​นี้​แล้ว​เรา​จะ​ว่า​อย่างไร คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ซึ่ง​ไม่​ได้​ใฝ่​หา​ความ​ชอบ​ธรรม แต่​กลับ​ได้​รับ​ความ​ชอบ​ธรรม​โดย​ความ​เชื่อ</verse>
				<verse number="31">แต่​คน​อิสราเอล​ที่​ใฝ่​หา​ความ​ชอบ​ธรรม​โดย​ทาง​กฎ​บัญญัติ​กลับ​ไม่​ได้​รับ</verse>
				<verse number="32">ทำไม​จึง​ไม่​ได้​รับ ก็​เพราะ​พวก​เขา​ไม่​ได้​ใฝ่​หา​ด้วย​ความ​เชื่อ แต่​ทำ​เหมือน​กับ​ว่า​จะ​ได้​มา​โดย​การ​กระทำ พวก​เขา​สะดุด​ก้อนหิน​ที่​ทำ​ให้​สะดุด</verse>
				<verse number="33">ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้​ว่า “ดู​เถิด เรา​วาง​หิน​ก้อน​หนึ่ง​ไว้​ใน​ศิโยน ซึ่ง​ทำ​ให้​ผู้​คน​สะดุด และ​ศิลา​ที่​ทำ​ให้​พวก​เขา​ล้ม​ลง และ​คน​ที่​เชื่อ​ใน​พระองค์ จะ​ไม่​ได้​รับ​ความ​อับอาย​เลย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">พี่​น้อง​ทั้งหลาย ความ​ปรารถนา​ใน​ใจ​และ​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า​ต่อ​พระเจ้า​เพื่อ​ชนชาติ​อิสราเอล​คือ ขอ​ให้​พวก​เขา​ได้​รับ​ความ​รอด</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ข้าพเจ้า​เป็น​พยาน​ได้​ว่า​พวก​เขา​ร้อนรน​เพื่อ​พระเจ้า แต่​ความ​ร้อนรน​นั้น​กลับ​ไม่​ได้​ตั้ง​อยู่​บน​ความ​รู้</verse>
				<verse number="3">เนื่องจาก​พวก​เขา​ไม่​รู้จัก​ความ​ชอบ​ธรรม​ของ​พระเจ้า และ​พยายาม​ตั้ง​ความ​ชอบ​ธรรม​ของ​ตนเอง​ขึ้น​มา พวก​เขา​ไม่​ยอม​อยู่​ภาย​ใต้​ความ​ชอบธรรม​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="4">พระคริสต์​เป็น​จุด​จบ​ของ​กฎ​บัญญัติ เพื่อ​ทุก​คน​ที่​เชื่อ​จะ​มี​ความ​ชอบ​ธรรม</verse>
				<verse number="5">โมเสส​เขียน​ถึง​ความ​ชอบ​ธรรม​โดย​กฎ​บัญญัติ​ว่า “คน​ที่​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ก็​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​โดย​สิ่ง​เหล่า​นี้”</verse>
				<verse number="6">แต่​ความ​ชอบ​ธรรม​โดย​ความ​เชื่อ​กล่าว​ว่า “อย่า​นึก​ใน​ใจ​ว่า ‘ใคร​จะ​ขึ้น​ไป​บน​สวรรค์’ ” (คือ​เชิญ​พระคริสต์​ลง​มา)</verse>
				<verse number="7">“หรือ ‘ใคร​จะ​ลง​สู่​เบื้อง​ลึก’ ” (คือ​เชิญ​พระคริสต์​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย)</verse>
				<verse number="8">ความ​ชอบธรรม​นี้​ว่า​อย่างไร “ถ้อยคำ​นี้​อยู่​ใกล้​ตัว​ท่าน อยู่​ใน​ปาก และ​อยู่​ใน​ใจ​ของ​ท่าน” คือ​ข่าว​สาร​เกี่ยวกับ​ความ​เชื่อ​ที่​เรา​ประกาศ​อยู่</verse>
				<verse number="9">ถ้า​ท่าน​กล่าว​ยอมรับ​ด้วย​ปาก​ว่า “พระเยซู​เป็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า” และ​เชื่อ​ด้วย​ใจ​ว่า​พระเจ้า​ได้​ให้​พระองค์​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย ท่าน​ก็​จะ​ได้​รับ​ความ​รอด</verse>
				<verse number="10">เพราะ​ท่าน​เชื่อ​ด้วย​ใจ​จึง​ถูก​นับ​ว่า​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม และ​เพราะ​ท่าน​กล่าว​ยืนยัน​ความ​เชื่อ​ด้วย​ปาก ท่าน​จึง​ได้​รับ​ความ​รอด</verse>
				<verse number="11">ตาม​ที่​พระคัมภีร์​กล่าว​ไว้​ว่า “คน​ที่​เชื่อ​ใน​พระองค์​จะ​ไม่​อับอาย​เลย”</verse>
				<verse number="12">เพราะ​ไม่​แตกต่าง​กัน​เลย​ระหว่าง​คน​ยิว​กับ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว องค์​พระผู้เป็นเจ้า​องค์​เดียวกัน​ก็​เป็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​คน​ทั้ง​ปวง และ​อวยพร​อย่าง​บริบูรณ์​แก่​ทุก​คน​ที่​ร้อง​เรียก​พระองค์</verse>
				<verse number="13">เพราะ “ทุก​คน​ที่​ร้อง​ออก​นาม​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​ได้​รับ​ความ​รอด”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พวก​เขา​จะ​ร้อง​เรียก​พระองค์​ผู้​ที่​เขา​ไม่​เชื่อ​ได้​อย่างไร และ​เขา​จะ​เชื่อ​พระองค์​โดย​ที่​ไม่​เคย​ได้​ยิน​เรื่อง​ของ​พระองค์​ได้​อย่างไร และ​ถ้า​ไม่​มี​ใคร​ไป​ประกาศ​กับ​พวก​เขา แล้ว​เขา​จะ​ได้​ยิน​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="15">และ​ใคร​จะ​ไป​ประกาศ​ได้ หาก​ไม่​มี​ใคร​ส่ง​เขา​ไป ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้​ว่า “เท้า​ของ​ผู้​นำ​ข่าว​ดี​มา​ช่าง​งดงาม​ยิ่งนัก”</verse>
				<verse number="16">แต่​ไม่​ใช่​ว่า​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​จะ​ยอม​รับ​ข่าว​ดี​นั้น เพราะ​อิสยาห์​กล่าว​ไว้​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ใคร​เล่า​ที่​เชื่อ​ถ้อยคำ​ของ​พวก​เรา”</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​ความ​เชื่อ​เกิด​ขึ้น​จาก​การ​ได้ยิน​ถ้อยคำ​นั้น และ​ถ้อยคำ​ที่​ได้ยิน​นั้น​เกี่ยวกับ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="18">แต่​ข้าพเจ้า​ขอ​ถาม​ว่า “พวก​เขา​ไม่​ได้ยิน​หรือ” แน่นอน​พวก​เขา​ได้ยิน “เสียง​ของ​พวก​เขา​ได้​ออก​ไป​ทั่ว​โลก ถ้อยคำ​ของ​พวก​เขา​ไป​ถึง​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก”</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้า​ถาม​อีก​ว่า คน​อิสราเอล​ไม่​เข้าใจ​หรือ โมเสส​กล่าว​ใน​ตอน​แรก​ว่า “เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​อิจฉา​โดย​พวก​ที่​ไม่​ใช่​ชนชาติ เรา​จะ​ยั่ว​เจ้า​ให้​โกรธ​ด้วย​ชนชาติ​หนึ่ง​ที่​ไม่​มี​ความ​เข้าใจ”</verse>
				<verse number="20">และ​อิสยาห์​กล้า​กล่าว​ว่า “คน​ทั้งหลาย​ที่​ไม่​ได้​แสวงหา​เรา​ก็​พบ​เรา เรา​เปิดเผย​ตัวเอง​แก่​ผู้​ที่​ไม่ได้​ขอ​จาก​เรา”</verse>
				<verse number="21">แต่​เขา​กล่าว​ถึง​อิสราเอล​ว่า “ตลอด​วัน​เรา​ได้​ยื่น​มือ ให้​แก่​ชนชาติ​ที่​ไม่​เชื่อฟัง​และ​ดื้อรั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ถ้า​เช่น​นั้น​ข้าพเจ้า​ขอ​ถาม​ว่า พระเจ้า​ได้​ปฏิเสธ​คน​ของ​พระองค์​แล้ว​หรือ เปล่า​เลย! ข้าพเจ้า​ก็​เป็น​คน​อิสราเอล เป็น​เชื้อสาย​ของ​อับราฮัม​จาก​เผ่า​เบนยามิน</verse>
				<verse number="2">พระเจ้า​ไม่​ได้​ปฏิเสธ​คน​ของ​พระองค์​ที่​ได้​รู้จัก​มา​ตั้งแต่​แรก พวก​ท่าน​ไม่​รู้​พระคัมภีร์​ตอน​ที่​กล่าว​ถึง​เอลียาห์​หรือ ที่​เขา​ร้องทุกข์​ต่อ​พระเจ้า​เกี่ยว​กับ​อิสราเอล​ว่า</verse>
				<verse number="3">“องค์​พระผู้เป็นเจ้า พวก​เขา​สังหาร​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​และ​รื้อ​แท่น​บูชา​ของ​พระองค์ เหลือ​เพียง​ข้าพเจ้า​เท่านั้น และ​พวก​เขา​กำลัง​พยายาม​ฆ่า​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="4">และ​พระเจ้า​ตอบ​เขา​ว่า​อย่างไร “เรา​ได้​สงวน​เจ็ด​พัน​คน​ไว้​สำหรับ​เรา​ซึ่ง​ไม่​คุกเข่า​กราบ​ไหว้​พระ​บาอัล”</verse>
				<verse number="5">เช่น​นั้น​เอง ใน​ปัจจุบัน​ก็​ยัง​มี​คน​ที่​เหลือ​อยู่ ซึ่ง​ถูก​เลือก​ไว้​โดย​พระคุณ</verse>
				<verse number="6">และ​ถ้า​เป็น​การ​เลือก​โดย​พระคุณ ย่อม​ไม่​ใช่​โดย​การ​ประพฤติ เพราะ​ถ้า​โดย​การ​ประพฤติ พระคุณ​ก็​จะ​ไม่​ใช่​พระคุณ​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="7">แล้ว​เป็น​อย่างไร คน​อิสราเอล​ไม่​ได้​รับ​สิ่ง​ที่​เขา​ดิ้นรน​หา แต่​คน​ที่​ถูก​เลือก​ท่ามกลาง​พวก​เขา​กลับ​ได้​รับ ส่วน​คน​อื่น​ๆ ถูก​ทำ​ให้​ใจ​แข็ง​ดื้อด้าน</verse>
				<verse number="8">ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้​ว่า “พระเจ้า​ให้​วิญญาณ​แห่ง​ความ​มึน​งง​แก่​พวก​เขา ให้​มี​ตา​ที่​มอง​ไม่​เห็น และ​มี​หู​ที่​ไม่​ได้ยิน จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้”</verse>
				<verse number="9">และ​ดาวิด​กล่าว​ว่า “ขอ​ให้​สำรับ​ของ​พวก​เขา​กลาย​เป็น​บ่วง​รัด​และ​กับดัก เป็น​หิน​สะดุด​และ​การ​ลงโทษ​สำหรับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="10">ขอ​ให้​ดวง​ตา​ของ​พวก​เขา​มืดมิด จะ​ได้​มอง​ไม่​เห็น และ​ขอ​ให้​พวก​เขา​หลัง​โก่ง​ตลอด​ไป”</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้า​ถาม​อีก​ว่า พวก​เขา​สะดุด​ล้ม​จน​ลุก​ไม่​ขึ้น​หรือ ไม่​ใช่​เลย! แต่​เพราะ​การ​ละเมิด​ของ​พวก​เขา ความ​รอด​จึง​มา​ถึง​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว เพื่อ​ให้​อิสราเอล​อิจฉา</verse>
				<verse number="12">แต่​ถ้า​การ​ละเมิด​ของ​พวก​เขา​เป็น​เหตุ​ให้​โลก​ได้​รับ​พระพร และ​การ​สูญ​เสีย​ของ​พวก​เขา​นำ​พระพร​มา​ให้​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​แล้ว พระพร​นั้น​จะ​ยิ่ง​มาก​ขึ้น​สัก​เท่าใด เมื่อ​รวบรวม​พวก​เขา​เข้า​ด้วยกัน​จน​ครบ​จำนวน</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้า​กำลัง​พูด​กับ​พวก​ท่าน​ที่​ไม่​ใช่​คน​ยิว และ​ใน​ฐานะ​อัครทูต​มา​ยัง​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว ข้าพเจ้า​ภูมิ​ใจ​ใน​พันธกิจ​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="14">โดย​หวัง​ว่า​ข้าพเจ้า​อาจ​จะ​กระตุ้น​พี่​น้อง​ร่วม​ชาติ​ให้​เกิด​ความ​อิจฉา และ​ช่วย​พวก​เขา​บาง​คน​ให้​รอด​ได้</verse>
				<verse number="15">เพราะ​ถ้า​การ​ปฏิเสธ​ของ​พวก​เขา​นำ​การ​คืน​ดี​มา​ยัง​โลก แล้ว​การ​ยอม​รับ​ของ​พวก​เขา​ก็​จะ​เป็น​อะไร​ได้​หรือ นอกจาก​การ​มี​ชีวิต​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="16">ถ้า​แป้ง​ส่วน​ที่​ถวาย​เป็น​ผล​แรก​บริสุทธิ์ แป้ง​ทั้ง​ก้อน​ก็​บริสุทธิ์ ถ้า​ราก​บริสุทธิ์ กิ่ง​ก็​บริสุทธิ์​ด้วย</verse>
				<verse number="17">หาก​บาง​กิ่ง​ถูก​หัก​ออก​ไป แม้​พวก​ท่าน​เป็น​กิ่ง​มะกอก​ป่า แต่​ก็​ถูก​นำ​มา​ต่อ​แทน​กิ่ง​เหล่า​นั้น และ​ตอน​นี้​ได้​รับ​น้ำ​หล่อเลี้ยง​จาก​ราก​มะกอก</verse>
				<verse number="18">ท่าน​อย่า​คิด​ว่า​ตัวเอง​เหนือ​กว่า​กิ่ง​เหล่า​นั้น ถ้า​ท่าน​คิด​แบบ​นั้น จง​พิจารณา​เถิด​ว่า ท่าน​ไม่​ได้​ค้ำ​ชู​ราก แต่​ราก​ค้ำ​ชู​ท่าน</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ท่าน​อาจ​พูด​ว่า “กิ่ง​พวก​นั้น​ถูก​หัก​ออก เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​ถูก​นำ​มา​ต่อ​กิ่ง​แทน”</verse>
				<verse number="20">ก็​จริง​อยู่ แต่​ที่​พวก​เขา​ถูก​หัก​ออก​ก็​เพราะ​ไม่​เชื่อ ส่วน​พวก​ท่าน​อยู่​ได้​ก็​เพราะ​ความ​เชื่อ อย่า​หยิ่ง​ผยอง แต่​จง​เกรงกลัว</verse>
				<verse number="21">เพราะ​ถ้า​พระเจ้า​ไม่​ละเว้น​กิ่ง​เดิม พระองค์​ก็​จะ​ไม่​ละเว้น​ท่าน​ด้วย</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น​จง​พิจารณา​ทั้ง​ความ​กรุณา​และ​ความ​เข้มงวด​ของ​พระเจ้า คือ​พระองค์​เข้มงวด​กับ​คน​ที่​ล้ม​ลง​สู่​ความ​ไม่​เชื่อ แต่​พระองค์​กรุณา​ต่อ​ท่าน​ตราบ​ใด​ที่​ท่าน​ยัง​คง​อยู่​ใน​ความ​กรุณา​ของ​พระองค์ ไม่​อย่าง​นั้น​พวก​ท่าน​ก็​จะ​ถูก​ตัด​ออก​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="23">และ​ถ้า​พวก​เขา​ไม่​ดื้อรั้น​ที่​จะ​อยู่​ใน​ความ​ไม่​เชื่อ พวก​เขา​ก็​จะ​ถูก​ต่อ​กิ่ง​เข้า​ไป เพราะ​พระเจ้า​สามารถ​นำ​พวก​เขา​มา​ต่อ​กิ่ง​เข้า​อีก​ครั้ง</verse>
				<verse number="24">ไม่​ว่า​อย่างไร​ก็​ตาม หาก​พวก​ท่าน​ที่​ถูก​ตัด​จาก​ต้น​มะกอก​ป่า​ตาม​ธรรมชาติ แล้ว​นำ​มา​ต่อ​กิ่ง​เข้า​กับ​ต้น​มะกอก​สวน​ได้​ทั้ง​ที่​ขัด​กับ​ธรรมชาติ ยิ่ง​กว่า​นั้น​จะ​ง่าย​แค่​ไหน​กับ​การ​เอา​กิ่ง​เดิม​มา​ต่อ​เข้า​กับ​ต้น​ของ​มัน​เอง</verse>
				<verse number="25">พี่​น้อง​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​ไม่​อยาก​ให้​ท่าน​เพิกเฉย​ต่อ​ข้อความ​ล้ำลึก​นี้ เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​ไม่​ทะนง​ตน คือ​อิสราเอล​บาง​ส่วน​จะ​มี​ใจ​ดื้อด้าน​ไป​จน​กว่า​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​เข้า​มา​ครบ​จำนวน</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​นั้น ​อิสราเอล​ทั้งหมด​จะ​รอด ตาม​ที่​เขียน​ไว้​ว่า “องค์​ผู้​ช่วย​กู้​จะ​มา​จาก​ศิโยน พระองค์​จะ​ขจัด​ความ​อธรรม​ให้​พ้น​จาก​ยาโคบ</verse>
				<verse number="27">และ​นี่​เป็น ​พันธสัญญา​ของ​เรา​กับ​พวก​เขา เมื่อ​เรา​ขจัด​บาป​ผิด​ของ​พวก​เขา​ออก​ไป”</verse>
				<verse number="28">ใน​แง่​ของ​ข่าว​ประเสริฐ พวก​เขา​เป็น​ศัตรู​เพื่อ​เห็น​แก่​พวก​ท่าน แต่​ใน​แง่​ของ​การ​เลือก พวก​เขา​เป็น​ที่​รัก​เพื่อ​เห็น​แก่​เหล่า​บรรพชน​ผู้​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="29">เพราะ​ของ​ประทาน​และ​การ​เรียก​ของ​พระเจ้า​นั้น​เปลี่ยนแปลง​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="30">เหมือน​ที่​พวก​ท่าน​เอง​ซึ่ง​ครั้ง​หนึ่ง​เคย​ไม่​เชื่อฟัง​พระเจ้า บัดนี้​ได้​รับ​ความ​เมตตา​อัน​เป็น​ผล​จาก​การ​ไม่​เชื่อฟัง​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="31">เวลา​นี้​พวก​เขา​เอง​ก็​ไม่​เชื่อ​ฟัง​ด้วย เพื่อ​ที่​บัดนี้ พวก​เขา​จะ​ได้​รับ​ความ​เมตตา​อัน​เป็น​ผล​จาก​ความ​เมตตา​ที่​พระเจ้า​มี​ต่อ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="32">เพราะ​ว่า​พระเจ้า​กักขัง​ทุก​คน​ไว้​ใน​การ​ไม่​เชื่อฟัง เพื่อ​พระองค์​จะ​เมตตา​พวก​เขา​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="33">โอ ความ​มั่งคั่ง​แห่ง​ปัญญา​และ ​ความ​รอบรู้​ของ​พระเจ้า​ช่าง​ล้ำลึก​ยิ่งนัก การ​พิพากษา​ของ​พระองค์​สุด​ที่​จะ​คาด​คะเน และ​วิถี​ของ​พระองค์​เกิน​กว่า​จะ​สืบเสาะ</verse>
				<verse number="34">“ใคร​หรือ​ที่​รู้​ความ​คิด​จิตใจ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า หรือ​ใคร​เป็น​ที่​ปรึกษา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="35">ใคร​เคย​ให้​สิ่ง​ใด​กับ​พระเจ้า ที่​พระเจ้า​จะ​ต้อง​ชดใช้​เขา”</verse>
				<verse number="36">เพราะ​สิ่ง​สารพัด​มา​จาก​พระองค์ โดย​พระองค์ และ​เพื่อ​พระองค์ ขอ​เกียรติ​สิริ​มี​แด่​พระองค์​ตลอด​นิรันดร์ อาเมน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ด้วย​เหตุ​นี้​พี่​น้อง​ทั้งหลาย เมื่อ​พิจารณา​ถึง​ความ​เมตตา​ของ​พระเจ้า ข้าพเจ้า​ขอ​ให้​ท่าน​ถวาย​ร่างกาย​แด่​พระเจ้า เป็น​เครื่อง​บูชา​ที่​มี​ชีวิต ที่​บริสุทธิ์ ที่​พระเจ้า​พอใจ นี่​คือ​การ​นมัสการ​อย่าง​ถูกต้อง​และ​แท้​จริง</verse>
				<verse number="2">อย่า​ดำเนิน​ชีวิต​ตาม​อย่าง​คน​ใน​โลก​นี้ แต่​จง​รับ​การ​เปลี่ยนแปลง​จิตใจ​ใหม่ แล้ว​ท่าน​จึง​จะ​สามารถ​พิสูจน์​ยืนยัน​ได้​ว่า สิ่ง​ใด​คือ​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า คือ​ความ​ประสงค์​ที่​ดี ที่​พระเจ้า​พอใจ และ​ที่​สมบูรณ์​พร้อม</verse>
				<verse number="3">เพราะ​โดย​พระคุณ​ซึ่ง​ได้​ให้​ไว้ ข้าพเจ้า​จึง​ขอ​กล่าว​แก่​ท่าน​ทุก​คน​ว่า อย่า​คิด​ประเมิน​ตน​สูง​กว่า​ที่​ควร แต่​จง​คิด​ประเมิน​อย่าง​มี​สติ​ตาม​ระดับ​ความ​เชื่อ​ที่​พระเจ้า​ได้​ให้​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="4">เรา​แต่ละ​คน​มี​กาย​เดียว​ซึ่ง​ประกอบ​ด้วย​อวัยวะ​หลาย​ส่วน และ​อวัยวะ​เหล่า​นั้น​ไม่ได้​ทำ​หน้าที่​อย่าง​เดียว​กัน​ฉันใด</verse>
				<verse number="5">ใน​พระคริสต์ พวก​เรา​หลาย​คน​ก็​ประกอบ​เข้า​เป็น​กาย​เดียว และ​แต่ละ​คน​ต่าง​ก็​เป็น​อวัยวะ​ให้​แก่​กัน​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="6">เรา​มี​ของ​ประทาน​แตกต่าง​กัน​ตาม​พระคุณ​ที่​ได้​ให้​แก่​เรา ถ้า​ท่าน​มี​ของ​ประทาน​ด้าน​การ​เผย​พระวจนะ ก็​จง​ใช้​ของ​ประทาน​นี้​ตาม​ขนาด​ความ​เชื่อ​ที่​มี</verse>
				<verse number="7">ถ้า​มี​ด้าน​การ​ปรนนิบัติ ก็​จง​ปรนนิบัติ ถ้า​มี​ด้าน​การ​สอน ก็​จง​สอน</verse>
				<verse number="8">ถ้า​มี​ด้าน​การ​ให้​กำลัง​ใจ ก็​จง​ให้​กำลัง​ใจ ถ้า​มี​ด้าน​การ​ให้ ก็​จง​ให้​ด้วย​ใจ​กว้างขวาง ถ้า​มี​ด้าน​การ​เป็น​ผู้​นำ ก็​จง​นำ​ด้วย​ความ​ขยัน​หมั่นเพียร ถ้า​มี​ด้าน​การ​แสดง​ความ​เมตตา ก็​จง​ทำ​ด้วย​ใจ​ยินดี</verse>
				<verse number="9">จง​รัก​ด้วย​ใจ​จริง จง​เกลียด​สิ่ง​ที่​ชั่ว จง​ยึด​มั่น​ใน​สิ่ง​ดี</verse>
				<verse number="10">จง​รัก​กัน​ฉัน​พี่​น้อง จง​ให้​เกียรติ​กัน​โดย​ถือ​ว่า​ผู้​อื่น​ดี​กว่า​ตน</verse>
				<verse number="11">อย่า​ขาด​ความ​ร้อนรน แต่​จง​รักษา​ความ​กระตือรือร้น​ฝ่าย​วิญญาณ​ของ​ท่าน​ไว้ และ​รับใช้​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="12">จง​ชื่น​ชม​ยินดี​ใน​ความ​หวัง อดทน​ต่อ​ความ​ทุกข์​ยาก และ​สัตย์ซื่อ​ใน​การ​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="13">จง​แบ่ง​ปัน​แก่​บรรดา​คน​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ที่​ขาดแคลน จง​ต้อนรับ​ด้วย​มิตร​ไมตรี</verse>
				<verse number="14">จง​อวยพร​คน​ที่​ข่มเหง​ท่าน จง​อวยพร​และ​อย่า​แช่ง​ด่า</verse>
				<verse number="15">จง​ชื่น​ชม​ยินดี​ร่วม​กับ​คน​ที่​ชื่น​ชม​ยินดี จง​เศร้า​โศก​ร่วม​กับ​คน​ที่​เศร้า​โศก</verse>
				<verse number="16">จง​อยู่​ร่วม​กัน​ด้วย​ความ​สามัคคี อย่า​หยิ่ง​ผยอง แต่​จง​เต็มใจ​คบหา​สมาคม​กับ​คน​ที่​ฐานะ​ต่ำต้อย อย่า​ทะนง​ตน</verse>
				<verse number="17">อย่า​ทำ​ชั่ว​ตอบแทน​คน​ที่​ทำ​ชั่ว จง​ใส่ใจ​ทำ​สิ่ง​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="18">ถ้า​เป็น​ได้ จง​อยู่​อย่าง​สงบ​สุข​กับ​ทุก​คน​ใน​ทุก​เรื่อง​ที่​ขึ้น​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="19">เพื่อน​รัก​ของ​ข้าพเจ้า อย่า​แก้แค้น แต่​จง​ปล่อย​ให้​พระเจ้า​สำแดง​ความ​โกรธเกรี้ยว เพราะ​มี​เขียน​ไว้​ว่า “การ​แก้แค้น​เป็น​หน้าที่​ของ​เรา​เอง เรา​จะ​คืน​สนอง” องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ได้​กล่าว​ไว้</verse>
				<verse number="20">แต่​ตรงกันข้าม “หาก​ศัตรู​ของ​ท่าน​หิว จง​ให้​อาหาร​แก่​เขา เมื่อ​เขา​กระหาย จง​ให้​เขา​ดื่ม การ​ทำ​เช่น​นี้ ท่าน​จะ​สุม​ถ่าน​ไฟ​ร้อน​บน​ศีรษะ​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="21">อย่า​ยอม​ให้​ความ​ชั่ว​เอา​ชนะ แต่​จง​เอา​ชนะ​ความ​ชั่ว​ด้วย​ความ​ดี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ทุก​คน​ต้อง​ยอม​อยู่​ภาย​ใต้​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง เพราะ​ไม่​มี​ผู้​ใด​มี​สิทธิ​อำนาจ​เว้น​แต่​พระเจ้า​ได้​แต่งตั้ง ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ​ที่​มี​อยู่​ล้วน​ได้​รับ​การ​แต่งตั้ง​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น​ใคร​ที่​กบฏ​ต่อ​ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ ก็​กำลัง​กบฏ​ต่อ​ผู้​ที่​พระเจ้า​ได้​สถาปนา และ​คน​ที่​ทำ​เช่น​นั้น​จะ​นำ​การ​พิพากษา​มา​สู่​ตนเอง</verse>
				<verse number="3">เพราะว่า​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​บ้าน​เมือง​นั้น​ไม่​น่า​กลัว​สำหรับ​คน​ที่​ทำ​ถูก แต่​น่า​กลัว​สำหรับ​คน​ที่​ทำ​ผิด พวก​ท่าน​อยาก​หลุดพ้น​จาก​ความ​กลัว​ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ​ใช่ไหม ถ้า​เช่น​นั้น​จง​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง แล้ว​ท่าน​จะ​ได้​รับ​การ​ยกย่อง</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า​เพื่อ​ประโยชน์​ของ​พวก​ท่าน แต่​ถ้า​ท่าน​ทำ​ผิด​ก็​จง​กลัว​เถิด เพราะ​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​ไม่ได้​ถือ​ดาบ​ไว้​เฉย​ๆ พวก​เขา​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า เป็น​ตัว​แทน​ของ​ความ​โกรธเกรี้ยว​ที่​จะ​นำ​การ​ลงโทษ​มา​สู่​ผู้​กระทำ​ผิด</verse>
				<verse number="5">ด้วย​เหตุ​นี้​เรา​จึง​ต้อง​ยอม​อยู่​ภาย​ใต้​ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ​ไม่​เพียง​เพราะ​กลัว​การ​ลงโทษ แต่​เพราะ​เห็น​แก่​จิต​สำนึก​ด้วย</verse>
				<verse number="6">นี่​คือ​เหตุผล​ที่​พวก​ท่าน​เสีย​ภาษี เพราะ​ผู้​มี​อำนาจ​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า ผู้​ให้​เวลา​ทั้งหมด​ของ​ตน​ใน​การ​ปกครอง​บ้าน​เมือง</verse>
				<verse number="7">จง​ให้​แก่​ทุก​คน​ใน​สิ่ง​ที่​พวก​ท่าน​ติด​ค้าง​เขา ถ้า​ท่าน​ติด​ค้าง​ภาษี จง​เสีย​ภาษี ถ้า​ติด​ค้าง​สรรพากร จง​จ่าย​ให้​สรรพากร ถ้า​ควร​ให้​ความ​เคารพ จง​ให้​ความ​เคารพ ถ้า​ควร​ให้​เกียรติ จง​ให้​เกียรติ</verse>
				<verse number="8">อย่า​มี​หนี้​ที่​ค้าง​จ่าย เว้น​แต่​หนี้​ความ​รัก​ที่​มี​ต่อ​กัน​เสมอ เพราะ​คน​ที่​รัก​ผู้​อื่น​ก็​ได้​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​อย่าง​ครบ​ถ้วน​แล้ว</verse>
				<verse number="9">พระบัญญัติ​ที่​ว่า “อย่า​คบ​ชู้” “อย่า​ฆ่า​คน” “อย่า​ลัก​ขโมย” “อย่า​โลภ” และ​พระบัญญัติ​อื่น​ๆ ล้วน​รวม​อยู่​ใน​ข้อ​นี้​คือ “จง​รัก​เพื่อนบ้าน​เหมือน​รัก​ตนเอง”</verse>
				<verse number="10">ความ​รัก​ไม่​ทำร้าย​เพื่อนบ้าน ดังนั้น​การ​มี​ความ​รัก​จึง​เป็น​การ​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​อย่าง​ครบ​ถ้วน</verse>
				<verse number="11">และ​จง​ทำ​อย่าง​นี้​โดย​เข้าใจ​เวลา​ปัจจุบัน​คือ ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​พวก​ท่าน​จะ​ตื่น​จาก​หลับ เพราะ​บัดนี้​ความ​รอด​ของ​เรา​ใกล้​เข้า​มา​มาก​กว่า​เมื่อ​เริ่ม​เชื่อ</verse>
				<verse number="12">กลาง​คืน​เกือบ​จบ​สิ้น แต่​รุ่งเช้า​ใกล้​เข้า​มา ดังนั้น​ให้​เรา​ถอด​พฤติกรรม​ของ​ความ​มืด​ออก และ​สวม​เครื่อง​อาวุธ​ของ​ความ​สว่าง</verse>
				<verse number="13">ให้​เรา​ประพฤติ​ตน​อย่าง​เหมาะสม​เหมือน​อยู่​ใน​เวลา​กลาง​วัน ไม่​ดื่ม​เหล้า​เมามาย ไม่​ทำ​บาป​ทาง​เพศ​และ​ไม่​เสเพล ไม่​บาดหมาง​และ​ไม่​อิจฉา​ริษยา​กัน</verse>
				<verse number="14">แต่​จง​สวม​ใส่​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​อย่า​คิด​ว่า​จะ​สนอง​ความ​ปรารถนา​ของ​เนื้อ​หนัง ​อย่างไร​ดี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">จง​ยอม​รับ​คน​ที่​อ่อนแอ​ใน​ความ​เชื่อ​โดย​ไม่​ทะเลาะ​วิวาท​ใน​เรื่อง​ที่​แย้ง​กัน​อยู่</verse>
				<verse number="2">คน​หนึ่ง​เชื่อ​ว่า​กิน​ได้​ทุก​อย่าง แต่​อีก​คน​หนึ่ง​มี​ความ​เชื่อ​อ่อนแอ​กิน​แต่​ผัก​เท่านั้น</verse>
				<verse number="3">คน​ที่​กิน​ทุก​อย่าง อย่า​ดูถูก​คน​ที่​ไม่​กิน และ​คน​ที่​ไม่​กิน ก็​อย่า​ตัดสิน​คน​ที่​กิน เพราะ​พระเจ้า​ยอม​รับ​พวก​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="4">ท่าน​เป็น​ใคร​ที่​จะ​ตัดสิน​คน​รับใช้​ของ​ผู้​อื่น เขา​จะ​ได้​ดี​หรือ​ล้มเหลว​ก็​แล้ว​แต่​นาย​ของ​เขา และ​เขา​จะ​ได้​ดี ก็​เพราะ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ทำ​ให้​เขา​ได้​ดี</verse>
				<verse number="5">คน​หนึ่ง​ถือ​ว่า​วัน​หนึ่ง​ศักดิ์สิทธิ์​กว่า​อีก​วัน ส่วน​อีก​คน​ถือ​ว่า​ทุก​วัน​เหมือน​กัน​หมด แต่ละ​คน​ควร​เชื่อมั่น​ใน​ใจ​ของ​ตน​เต็มที่</verse>
				<verse number="6">คน​ที่​ถือ​ว่า​วัน​หนึ่ง​พิเศษ​ก็​ถือ​เพื่อ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า คน​ที่​กิน​เนื้อ ก็​กิน​เพื่อ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า เพราะ​เขา​ขอบคุณ​พระเจ้า และ​คน​ที่​ไม่​กิน ก็​ไม่​กิน​เพื่อ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​และ​ขอบคุณ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="7">เพราะ​ไม่​มี​พวก​เรา​สัก​คน​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​เพื่อ​ตัวเอง​และ​ตาย​เพื่อ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="8">ถ้า​เรา​อยู่​ก็​อยู่​เพื่อ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​ถ้า​ตาย​ก็​ตาย​เพื่อ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ดังนั้น​ไม่ว่า​จะ​อยู่​หรือ​ตาย เรา​ก็​เป็น​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เหตุ​นี้​เอง พระคริสต์​จึง​ตาย​และ​กลับ​คืน​สู่​ชีวิต เพื่อ​พระองค์​จะ​เป็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​ทั้ง​คน​ตาย​และ​คน​เป็น</verse>
				<verse number="10">ส่วน​ท่าน ทำไม​จึง​ตัดสิน​พี่​น้อง เหตุใด​จึง​ดูถูก​พวก​เขา เพราะ​พวก​เรา​ทั้งหมด​จะ​ต้อง​ยืน​อยู่​หน้า​บัลลังก์​พิพากษา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="11">ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า​กล่าว​ว่า ‘เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ทุก​คน​จะ​คุกเข่า​กราบ​ลง​ต่อหน้า​เรา ทุก​ลิ้น​จะ​กล่าว​ยอม​รับ​พระเจ้า’ ”</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​แล้ว​พวก​เรา​แต่ละ​คน​จะ​ต้อง​รายงาน​เรื่องราว​ของ​ตัวเอง​ต่อ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="13">ด้วย​เหตุ​นี้ ให้​เรา​เลิก​ตัดสิน​กัน แต่​จง​ตั้ง​เป้า​ว่า​จะ​ไม่​วาง​สิ่ง​ที่​ทำ​ให้​สะดุด หรือ​วาง​เครื่อง​กีดขวาง​ใน​ทาง​ของ​พี่​น้อง</verse>
				<verse number="14">ใน​ฐานะ​คน​ที่​อยู่​ใน​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้า​แน่​ใจ​อย่าง​เต็มที่​ว่า ไม่​มี​สิ่ง​ใด​เป็น​มลทิน​ใน​ตัว​ของ​มัน​เอง แต่​ถ้า​ใคร​ถือ​ว่า​สิ่ง​ใด​เป็น​มลทิน สิ่ง​นั้น​ก็​เป็น​มลทิน​สำหรับ​เขา</verse>
				<verse number="15">ถ้า​พี่​น้อง​ของ​ท่าน​ลำบาก​ใจ​เพราะ​สิ่ง​ที่​ท่าน​กิน ท่าน​ก็​ไม่ได้​ประพฤติ​ตน​ด้วย​ความ​รัก​อีก​ต่อไป อย่า​ให้​การ​กิน​ของ​ท่าน​ทำลาย​คน​ที่​พระคริสต์​ได้​ตาย​เพื่อ​เขา</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น อย่า​ให้​สิ่ง​ที่​ท่าน​เห็น​ว่า​ดี​ถูก​กล่าว​ถึง​ว่า​เป็น​สิ่ง​ชั่ว​ร้าย​เลย</verse>
				<verse number="17">เพราะ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ไม่​ใช่​เรื่อง​การ​กิน​การ​ดื่ม แต่​เป็น​ความ​ชอบ​ธรรม สันติสุข​และ​ความ​ชื่น​ชม​ยินดี​ใน​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ผู้​ใด​รับใช้​พระคริสต์​เช่น​นี้ ก็​ทำ​ให้​พระเจ้า​พอใจ​และ​ได้​รับ​การ​ยอม​รับ​จาก​มนุษย์</verse>
				<verse number="19">ด้วย​เหตุ​นี้​ให้​เรา​พยายาม​ทุก​วิถี​ทาง​เพื่อ​ทำ​สิ่ง​ซึ่ง​นำ​ไป​สู่​ความ​สงบ​สุข​และ​เสริม​สร้าง​กัน</verse>
				<verse number="20">อย่า​ทำลาย​การงาน​ของ​พระเจ้า​เพราะ​เห็น​แก่​อาหาร​เลย อาหาร​ทุก​อย่าง​ปราศจาก​มลทิน แต่​ถ้า​กิน​สิ่ง​ใด​แล้ว​ทำ​ให้​คน​อื่น​สะดุด​ก็​ผิด</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น​ก็​ดี​กว่า​ที่​จะ​ไม่​กิน​เนื้อ​สัตว์ หรือ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น หรือ​ทำ​สิ่ง​ใด ซึ่ง​จะ​ทำ​ให้​พี่​น้อง​ล้ม​ลง</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น​สิ่ง​ใด​ๆ ก็​ตาม​ที่​ท่าน​เชื่อ​เกี่ยว​กับ​เรื่อง​เหล่า​นี้ จง​เก็บ​ไว้​เป็น​เรื่อง​ระหว่าง​ท่าน​กับ​พระเจ้า​เถิด คน​ที่​ไม่​กล่าว​โทษ​ตนเอง​ใน​สิ่ง​ที่​เขา​เห็น​ชอบ​ก็​เป็น​สุข</verse>
				<verse number="23">แต่​คน​ที่​ยัง​สงสัย​อยู่​นั้น ถ้า​เขา​กิน​ก็​มี​ความ​ผิด เพราะ​เขา​ไม่ได้​กิน​ตาม​ความ​เชื่อ และ​การ​กระทำ​ใด​ๆ ที่​ไม่ได้​มา​จาก​ความ​เชื่อ​ก็​เป็น​บาป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">เรา​ที่​เข้มแข็ง​ควร​อดทน​ต่อ​ความ​พลาด​พลั้ง​ของ​คน​ที่​อ่อนแอ และ​ไม่​ทำ​ตามใจ​ชอบ​ของ​เรา​เอง</verse>
				<verse number="2">เรา​แต่ละ​คน​ควร​ทำ​ให้​เพื่อนบ้าน​พอใจ​ซึ่ง​เป็น​ผล​ดี​แก่​เขา เพื่อ​เสริม​สร้าง​เขา​ขึ้น</verse>
				<verse number="3">เพราะ​แม้แต่​พระคริสต์​ก็​ไม่​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​พระองค์​เอง​พอใจ แต่​ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้​ว่า “การ​หมิ่น​ประมาท​ของ​คน​ที่​สบประมาท​พระองค์​ได้​ตก​อยู่​แก่​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ทุก​สิ่ง​ที่​เขียน​ไว้​ใน​อดีต​ก็​เพื่อ​สอน​เรา การ​ที่​เรา​มี​ความ​หวัง​ได้​ก็​โดย​ความ​ทรหด​อดทน​ที่​พระ​คัมภีร์​สอน และ​โดย​กำลัง​ใจ​ที่​ได้​รับ​จาก​พระคัมภีร์</verse>
				<verse number="5">ขอ​พระเจ้า​ผู้​ให้​ความ​ทรหด​อดทน​และ​กำลัง​ใจ ให้​พวก​ท่าน​มี​ท่าที​ต่อ​กัน​เหมือน​ที่​พระเยซู​คริสต์​มี</verse>
				<verse number="6">เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​ถวาย​เกียรติ​ด้วย​ปาก​และ​ใจ​เดียวกัน แด่​พระเจ้า​และ​พระบิดา​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="7">แล้ว​จง​ยอม​รับ​กัน​เหมือน​ที่​พระคริสต์​ยอม​รับ​พวก​ท่าน เพื่อ​จะ​ถวาย​การ​สรรเสริญ​แด่​พระเจ้า</verse>
				<verse number="8">เพราะ​ข้าพเจ้า​ขอ​บอก​ท่าน​ว่า พระคริสต์​ได้​มา​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พวก​ยิว เพื่อ​เห็น​แก่​ความ​จริง​ของ​พระเจ้า เพื่อ​ยืนยัน​คำ​สัญญา​ที่​ได้​ให้​ไว้​กับ​เหล่า​บรรพชน​ผู้​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="9">ยิ่ง​กว่า​นั้น​คือ​เพื่อ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​จะ​ถวาย​เกียรติ​สิริ​แด่​พระเจ้า​เนื่องด้วย​ความ​เมตตา​ของ​พระองค์ ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้​ว่า “ด้วย​เหตุ​นี้​ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ท่ามกลาง​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว จะ​ร้อง​เพลง​สรรเสริญ​นาม​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="10">และ​กล่าว​อีก​ว่า “คน​ทั้งหลาย​ที่​ไม่​ใช่​ยิว จง​ชื่น​ชม​ยินดี​ร่วม​กับ​คน​ของ​พระองค์​เถิด”</verse>
				<verse number="11">และ​อีก​ตอน​หนึ่ง​ว่า “ทุก​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว จง​สรรเสริญ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ชน​ชาติ​ทั้ง​สิ้น จง​ยกย่อง​พระองค์”</verse>
				<verse number="12">และ​อิสยาห์​กล่าว​ด้วย​ว่า “ราก​แห่ง​เจสซี​จะ​ผุด​ขึ้น ผู้​ซึ่ง​จะ​ขึ้น​มา​เพื่อ​ครอบครอง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ คน​ทั้งหลาย​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​จะ​หวัง​ใน​พระองค์”</verse>
				<verse number="13">ขอ​พระเจ้า​แห่ง​ความ​หวัง​ทำ​ให้​พวก​ท่าน​บริบูรณ์​ด้วย​ความ​ชื่น​ชม​ยินดี​และ​สันติสุข​เมื่อ​ท่าน​วางใจ​ใน​พระองค์ เพื่อ​ว่า​ท่าน​จะ​เปี่ยม​ล้น​ด้วย​ความ​หวัง โดย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="14">พี่​น้อง​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​มั่นใจ​ว่า​พวก​ท่าน​ล้วน​บริบูรณ์​ด้วย​ความ​ดี เพียบพร้อม​ด้วย​ความ​รู้ และ​สามารถ​เตือน​สอน​กัน​ได้</verse>
				<verse number="15">แต่​ข้าพเจ้า​กล้า​เขียน​บาง​เรื่อง​มา​เตือน​ท่าน​อีก​ครั้ง ก็​เพราะ​พระคุณ​ที่​พระเจ้า​ได้​ให้​แก่​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="16">เพื่อ​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พระเยซู​คริสต์​มา​ยัง​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว ให้​ทำ​หน้าที่​ปุโรหิต​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​ของ​พระเจ้า เพื่อ​ว่า​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​จะ​ได้​กลาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ที่​พระเจ้า​ยอม​รับ ซึ่ง​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ได้​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์​แล้ว</verse>
				<verse number="17">ด้วย​เหตุ​นี้​ใน​พระเยซู​คริสต์ ข้าพเจ้า​จึง​โอ้อวด​งาน​รับใช้​ที่​ทำ​ให้​แก่​พระเจ้า</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้า​ไม่​กล้า​กล่าว​ถึง​สิ่ง​ใด นอก​เหนือ​จาก​สิ่ง​ที่​พระคริสต์​ทำ​สำเร็จ​ผ่าน​ทาง​ข้าพเจ้า ใน​การ​นำ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ให้​มา​เชื่อฟัง​พระเจ้า จาก​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​พูด​และ​ทำ</verse>
				<verse number="19">โดย​ฤทธิ์เดช​แห่ง​หมาย​สำคัญ​และ​การ​อัศจรรย์​ต่าง​ๆ โดย​ทาง​ฤทธิ์เดช​ของ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ ข้าพเจ้า​จึง​ได้​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​ของ​พระคริสต์​อย่าง​ครบ​ถ้วน​ใน​ทุก​ที่ ตั้งแต่​เยรูซาเล็ม​ไป​ทั่ว​จน​ถึง​เมือง​อิลลีริคุม</verse>
				<verse number="20">ข้าพเจ้า​ปรารถนา​อยู่​เสมอ​ที่​จะ​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​ใน​ที่​ซึ่ง​ไม่​มี​ใคร​รู้จัก​พระคริสต์ เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​ไม่​สร้าง​บน​ราก​ฐาน​ของ​คน​อื่น</verse>
				<verse number="21">ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้​ว่า “คน​ที่​ไม่​เคย​มี​ใคร​บอก​เรื่อง​พระองค์ จะ​ได้​เห็น และ​คน​ที่​ไม่​เคย​ได้ยิน​มา​ก่อน จะ​เข้าใจ”</verse>
				<verse number="22">นี่​คือ​เหตุ​ที่​มัก​จะ​ขัด​ขวาง​ไม่​ให้​ข้าพเจ้า​ได้​มา​หา​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="23">แต่​ตอน​นี้​ไม่​มี​ที่​ใด​เหลือ​ให้​ข้าพเจ้า​ทำงาน​ใน​ภูมิภาค​เหล่า​นี้​แล้ว และ​เนื่องจาก​ข้าพเจ้า​ปรารถนา​ที่​จะ​มา​พบ​พวก​ท่าน​หลาย​ปี​แล้ว</verse>
				<verse number="24">ข้าพเจ้า​จึง​วางแผน​มา​พบ​พวก​ท่าน​ตอน​ไป​ประเทศ​สเปน ข้าพเจ้า​หวัง​ว่า​จะ​ได้​พบ​ท่าน​ขณะ​เดินทาง​ผ่าน​ไป และ​ได้​รับ​ความ​ช่วยเหลือ​ใน​การ​เดินทาง​ไป​ที่​นั่น หลังจาก​ใช้​เวลา​อยู่​กับ​พวก​ท่าน​สัก​ระยะ​หนึ่ง</verse>
				<verse number="25">แต่​ขณะ​นี้​ข้าพเจ้า​กำลัง​เดินทาง​ไป​เยรูซาเล็ม เพื่อ​รับใช้​บรรดา​คน​ของ​พระเจ้า​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="26">เพราะ​พี่​น้อง​ใน​แคว้น​มาซิโดเนีย​และ​แคว้น​อาคายา ยินดี​ที่​จะ​บริจาค​ให้​ผู้​ยากไร้​ใน​หมู่​คน​ของ​พระเจ้า​ที่​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="27">พวก​เขา​ยินดี​ที่​จะ​ทำ​เช่น​นั้น อัน​ที่​จริง​พวก​เขา​เป็น​หนี้​พี่​น้อง​ที่​เยรูซาเล็ม เพราะ​ถ้า​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​มี​ส่วน​ใน​พระพร​ฝ่าย​วิญญาณ​ของ​ชาว​ยิว พวก​เขา​ก็​สม​ควร​ใช้​หนี้​ด้วย​การ​แบ่งปัน​พระพร​ฝ่าย​วัตถุ​ให้​พี่​น้อง​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น​หลังจาก​เสร็จ​ภารกิจ และ​แน่ใจ​ว่า​พวก​พี่​น้อง​ได้​รับ​ของ​บริจาค​นี้​เรียบร้อย​แล้ว ข้าพเจ้า​ก็​จะ​ไป​ที่​สเปน และ​แวะ​เยี่ยม​พวก​ท่าน​ระหว่าง​ทาง</verse>
				<verse number="29">ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​เมื่อ​มา​หา​พวก​ท่าน ข้าพเจ้า​จะ​มา​พร้อม​ด้วย​พระพร​อัน​บริบูรณ์​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="30">พี่​น้อง​ทั้งหลาย โดย​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา และ​โดย​ความ​รัก​จาก​พระวิญญาณ ข้าพเจ้า​ขอ​กำชับ​พวก​ท่าน​ให้​ร่วม​ใน​การ​ต่อสู้​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย​การ​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="31">ขอ​อธิษฐาน​ให้​ข้าพเจ้า​รอดพ้น​จาก​พวก​คน​ที่​ไม่​เชื่อ​ใน​แคว้น​ยูเดีย และ​ขอ​ให้​บรรดา​คน​ของ​พระเจ้า​ใน​เยรูซาเล็ม​ยอม​รับ​ของ​บริจาค​ที่​ข้าพเจ้า​นำ​ไป​นี้</verse>
				<verse number="32">เพื่อ​ว่า​โดย​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ได้​มา​หา​พวก​ท่าน​ด้วย​ความ​ชื่น​ชม​ยินดี และ​ได้​รับ​ความ​ชื่น​ใจ​ใน​การ​ใช้​เวลา​กับ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="33">ขอ​พระเจ้า​แห่ง​สันติสุข​อยู่​กับ​ท่าน​ทุก​คน​เถิด อาเมน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​ขอ​ฝาก​เฟบี​น้อง​สาว​ของ​เรา​ซึ่ง​เป็น​มัคนายก ​ของ​คริสตจักร​ใน​เมือง​เคนเครีย</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​ขอ​ให้​พวก​ท่าน​รับ​เธอ​ไว้​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อย่าง​ที่​สมควร​แก่​คน​ของ​พระเจ้า และ​ช่วยเหลือ​ตาม​ความ​จำเป็น เพราะ​เธอ​ได้​บริจาค​ช่วยเหลือ​คน​มากมาย​รวม​ทั้ง​ข้าพเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="3">ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​ปริสสิลลา ​กับ​อาควิลลา เพื่อน​ร่วม​งาน​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="4">ทั้ง​สอง​เสี่ยง​ชีวิต​เพื่อ​ข้าพเจ้า ไม่​เพียง​ข้าพเจ้า​เท่านั้น แต่​คริสตจักร​ทั้ง​ปวง​ของ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว ก็​ซาบซึ้ง​ใจ​ต่อ​พวก​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="5">ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​คริสตจักร​ซึ่ง​มา​ประชุม​กัน​ที่​บ้าน​ของ​เขา​ทั้ง​สอง​ด้วย ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​เอเปเนทัส​เพื่อน​ที่​รัก​ของ​ข้าพเจ้า ซึ่ง​เป็น​คน​แรก​ใน​แคว้น​เอเชีย​ที่​กลับ​ใจ​มา​เชื่อ​ใน​พระคริสต์</verse>
				<verse number="6">ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​มารีย์​ผู้​ตรากตรำ​ทำงาน​เพื่อ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="7">ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​อันโดรนิคัส​กับ​ยูนีอัส​ญาติ​ของ​ข้าพเจ้า​ซึ่ง​เคย​ติด​คุก​กับ​ข้าพเจ้า พวก​เขา​ทั้ง​สอง​โดดเด่น ​ใน​หมู่​อัครทูต และ​มา​เชื่อ​ใน​พระคริสต์​ก่อน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​อัมพลีอาทัส​ผู้​เป็น​ที่​รัก​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="9">ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​อูรบานัส เพื่อน​ร่วม​งาน​ของ​เรา​ใน​พระคริสต์ และ​สทาคิส​เพื่อน​ที่​รัก​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="10">ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​อาเป็ลเลส ผู้​ซึ่ง​ความ​สัตย์ซื่อ​ของ​เขา​ต่อ​พระคริสต์​ได้​รับ​การ​พิสูจน์​แล้ว ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​คน​ที่​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​อาริสโทบูลลัส</verse>
				<verse number="11">ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​เฮโรดิโอน เพื่อน​ชาว​ยิว​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​คน​ที่​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​นารซิสซัส ผู้​อยู่​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="12">ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​ตรีเฟนา​และ​ตรีโฟสา เหล่า​สตรี​ผู้​ทำงาน​หนัก​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​เปอร์ซิส​เพื่อน​ที่​รัก​ของ​ข้าพเจ้า สตรี​อีก​ท่าน​ผู้​ทำงาน​หนัก​มาก​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="13">ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​รูฟัส​ผู้​ที่​ถูก​เลือก​ไว้​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​แม่​ของ​เขา​ผู้​ได้​เป็น​แม่​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="14">ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​อาสินครีทัส ฟเลโกน เฮอร์เมส ปัทโรบัส เฮอร์มาส และ​พี่​น้อง​ชาย​หญิง​ที่​อยู่​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="15">ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​ฟีโลโลกัส ยูเลีย เนเรอัส​กับ​น้อง​สาว​ของ​เขา และ​โอลิมปัส​กับ​คน​ของ​พระเจ้า​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="16">จง​ทักทาย​กัน​ด้วย​จุมพิต​อัน​บริสุทธิ์ คริสตจักร​ทั้ง​ปวง​ของ​พระคริสต์ ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="17">พี่​น้อง​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​ขอ​กำชับ​ให้​พวก​ท่าน​ระวัง​พวก​คน​ที่​เป็น​เหตุ​ให้​เกิด​ความ​แตกแยก​และ​วาง​สิ่ง​กีดขวาง​ทาง​ของ​พวก​ท่าน ซึ่ง​ขัด​กับ​หลัก​คำ​สอน​ที่​ท่าน​เรียน​รู้​มา จง​หลีก​ห่าง​จาก​คน​พวก​นั้น</verse>
				<verse number="18">เพราะ​คน​เช่น​นี้​ไม่ได้​รับใช้​พระคริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา แต่​ทำ​เพื่อ​ปาก​ท้อง​ของ​ตนเอง พวก​เขา​ล่อลวง​คน​ซื่อ​ด้วย​วาจา​รื่นหู​และ​คำ​ป้อยอ</verse>
				<verse number="19">ทุก​คน​ได้ยิน​ถึง​การ​เชื่อฟัง​ของ​พวก​ท่าน​แล้ว ข้าพเจ้า​จึง​ชื่น​ชม​ยินดี​เนื่องจาก​ท่าน​ยิ่งนัก แต่​ข้าพเจ้า​อยาก​ให้​ท่าน​ฉลาด​ใน​ทาง​ที่​ดี​และ​ไม่​ประสีประสา​ใน​ทาง​ชั่ว</verse>
				<verse number="20">ใน​ไม่​ช้า​พระเจ้า​แห่ง​สันติสุข​จะ​บด​ขยี้​ซาตาน​ไว้​ใต้​เท้า​ของ​พวก​ท่าน ขอ​พระคุณ​ของ​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา​อยู่​กับ​พวก​ท่าน​เถิด</verse>
				<verse number="21">ทิโมธี​เพื่อน​ร่วม​งาน​ของ​ข้าพเจ้า ทั้ง​ลูสิอัส ยาโสน​และ​โสสิปาเทอร์​เพื่อน​ชาว​ยิว​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​ท่าน​ด้วย</verse>
				<verse number="22">ข้าพเจ้า​เทอร์ทิอัส​ผู้​เขียน​จดหมาย​นี้​ตาม​คำ​บอก ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​ท่าน​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="23">กายอัส​ผู้​มี​ไมตรีจิต​ต้อนรับ ข้าพเจ้า​กับ​ทั้ง​คริสตจักร​ที่​นี่ ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​ท่าน เอรัสทัส​ผู้​อำนวยการ​ฝ่าย​กิจการ​สาธารณะ​ของ​เมือง​นี้ และ​ควารทัส​พี่​น้อง​ของ​เรา ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="24"></verse>
				<verse number="25">บัดนี้​แด่​พระองค์​ผู้​สามารถ​ให้​ท่าน​ตั้ง​มั่น​โดย​ข่าว​ประเสริฐ​ของ​ข้าพเจ้า คือ​เรื่อง​ที่​ข้าพเจ้า​ประกาศ เกี่ยว​กับ​พระเยซู​คริสต์​ตาม​การ​เปิดเผย​ข้อความ​ล้ำลึก ซึ่ง​ถูก​ปิด​บัง​ไว้​เป็น​เวลา​ยาว​นาน</verse>
				<verse number="26">แต่​บัดนี้​ได้​ถูก​สำแดง​และ​เปิดเผย​ให้​รู้​ทั่ว​กัน​ผ่าน​ทาง​ข้อ​เขียน​ต่าง​ๆ ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ตาม​พระบัญญัติ​ของ​พระเจ้า​องค์​นิรันดร์ เพื่อ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ทั้งหมด​อาจ​จะ​มา​ถึง​การ​เชื่อฟัง​ที่​มา​จาก ​ความ​เชื่อ</verse>
				<verse number="27">ขอ​พระเจ้า​ผู้​เดียว​ผู้​เปี่ยม​ด้วย​สติ​ปัญญา ได้​รับ​เกียรติ​สิริ​เป็น​นิตย์​โดย​ทาง​พระเยซู​คริสต์ อาเมน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="46">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​ข้าพเจ้า​เปาโล​ผู้​ซึ่ง​ได้​รับ​การ​เรียก​ให้​เป็น​อัครทูต​ของ​พระเยซู​คริสต์​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า กับ​โสสเธเนส​พี่​น้อง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="2">ถึง​คริสตจักร​ของ​พระเจ้า​ที่​เมือง​โครินธ์​ผู้​ได้​รับ​การ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์​ใน​พระเยซู​คริสต์ และ​ได้​รับ​การ​เรียก​ให้​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า​ร่วม​กับ​ทุก​คน​ใน​ทุก​แห่ง​ที่​ร้อง​เรียก​นาม​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​พวก​เขา​และ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="3">ขอ​พระคุณ​และ​สันติสุข​จาก​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา และ​จาก​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​ขอบคุณ​พระเจ้า​สำหรับ​พวก​ท่าน​เสมอ เนื่องด้วย​พระคุณ​ของ​พระองค์​ซึ่ง​ให้​แก่​ท่าน​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ใน​พระองค์​นั้น ท่าน​ได้​รับ​ความ​จำเริญ​ขึ้น​ใน​ทุก​ด้าน คือ​ใน​วาจา​และ​ความ​รู้​ทุก​อย่าง</verse>
				<verse number="6">โดย​ทาง​นี้​เอง​ที่​พระเจ้า​ยืนยัน​คำ​พยาน​ของ​พวก​เรา​เกี่ยว​กับ​พระ​คริสต์​ใน​หมู่​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="7">ด้วย​เหตุ​นี้​พวก​ท่าน​จึง​ไม่​ขาด​ของ​ประทาน​ฝ่าย​วิญญาณ​ใด​ๆ เลย ขณะ​ที่​จดจ่อ​รอ​คอย​ให้​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา​ได้​รับ​การ​เปิดเผย</verse>
				<verse number="8">พระองค์​จะ​ให้​ท่าน​หนักแน่น​มั่นคง​จน​ถึง​วัน​สุดท้าย เพื่อ​จะ​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ​ใน​วัน​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​สัตย์ซื่อ พระองค์​เรียก​พวก​ท่าน​ให้​เข้า​ร่วม​ใน​สามัคคี​ธรรม​กับ​พระบุตร​ของ​พระองค์ คือ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="10">พี่​น้อง​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​ขอ​ร้อง​พวก​ท่าน​ใน​นาม​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​พวก​เรา​ว่า ให้​ท่าน​ทุก​คน​ปรองดอง​กัน​เพื่อ​จะ​ไม่​มี​ความ​แตก​แยก​ใด​ๆ ใน​หมู่​พวก​ท่าน และ​เพื่อ​ท่าน​จะ​เป็น​หนึ่ง​เดียว​กัน​อย่าง​สมบูรณ์​ทั้ง​ใน​ความ​คิด​และ​จิตใจ</verse>
				<verse number="11">พี่​น้อง​ทั้งหลาย​ของ​ข้าพเจ้า มี​บาง​คน​ใน​บ้าน​ของ​คะโลเอ​บอก​ข้าพเจ้า​ว่า​มี​การ​โต้เถียง​กัน​หลาย​ครั้ง​ใน​หมู่​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​หมาย​ความ​ว่า คน​หนึ่ง​ใน​พวก​ท่าน​กล่าว​ว่า “ข้าพเจ้า​ติดตาม​เปาโล” อีก​คน​หนึ่ง​ว่า “ข้าพเจ้า​ติดตาม​อปอลโล” อีก​คน​ว่า “ข้าพเจ้า​ติดตาม​เคฟาส ” และ​อีก​คน​ก็​ว่า “ข้าพเจ้า​ติดตาม​พระคริสต์”</verse>
				<verse number="13">พระคริสต์​ถูก​แบ่ง​แยก​แล้ว​หรือ เปาโล​ถูก​ตรึง​ตาย​บน​ไม้​กางเขน​เพื่อ​พวก​ท่าน​หรือ ท่าน​ได้​รับ​บัพติศมา​ใน​นาม​ของ​เปาโล​หรือ</verse>
				<verse number="14">ขอบคุณ​พระเจ้า​ที่​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ให้​บัพติศมา​แก่​ใคร​ใน​พวก​ท่าน ยกเว้น​คริสปัส​กับ​กายอัส</verse>
				<verse number="15">จึง​ไม่​มี​ใคร​พูด​ได้​ว่า เขา​ได้​รับ​บัพติศมา​ใน​นาม​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="16">(ใช่ ข้าพเจ้า​ให้​บัพติศมา​แก่​คน​ใน​บ้าน​ของ​สเทฟานัส​ด้วย นอก​เหนือ​จาก​นั้น​ข้าพเจ้า​จำ​ไม่ได้​ว่า​ได้​ให้​บัพติศมา​แก่​ใคร​อีก)</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พระคริสต์​ไม่ได้​ส่ง​ข้าพเจ้า​มา​เพื่อ​ให้​บัพติศมา แต่​เพื่อ​ให้​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ ไม่​ใช่​ด้วย​สติ​ปัญญา​ของ​มนุษย์​และ​วาทศิลป์ เพราะ​เกรง​ว่า​ไม้​กางเขน​ของ​พระคริสต์​จะ​หมด​ฤทธิ์เดช</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​กำลัง​จะ​พินาศ​ก็​เห็น​ว่า​เรื่องราว​ของ​ไม้​กางเขน​เป็น​เรื่อง​โง่ แต่​พวก​เรา​ที่​กำลัง​จะ​รอด​เห็น​ว่า​เป็น​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="19">เพราะ​มี​คำ​เขียน​ไว้​ว่า “เรา​จะ​ทำลาย​สติ​ปัญญา​ของ​คน​มี​ปัญญา เรา​จะ​ทำ​ให้​ความ​ฉลาด​ของ​คน​ฉลาด​ไร้ผล”</verse>
				<verse number="20">ไหน​ล่ะ​คน​ฉลาด ไหน​ล่ะ​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ นัก​ปรัชญา​ของ​ยุค​นี้​อยู่​ที่ไหน พระเจ้า​ได้​กระทำ​ให้​สติ​ปัญญา​ของ​โลก​โง่เขลา​ไป​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="21">โดย​ปัญญา​ของ​พระเจ้า โลก​ไม่​อาจ​รู้จัก​พระองค์​ได้​ด้วย​สติ​ปัญญา​ของ​ตน ดังนั้น​พระเจ้า​จึง​พอใจ​ที่​จะ​ช่วย​บรรดา​คน​ที่​เชื่อ​ให้​รอด​โดย​คำ​เทศนา​เรื่อง​โง่​ๆ</verse>
				<verse number="22">พวก​ยิว​เรียกร้อง​หมาย​สำคัญ และ​พวก​กรีก​มอง​หา​สติ​ปัญญา</verse>
				<verse number="23">แต่​เรา​เทศนา​เรื่อง​พระคริสต์​ผู้​ถูก​ตรึง​ตาย​บน​ไม้​กางเขน ซึ่ง​เป็น​หิน​สะดุด​สำหรับ​พวก​ยิว​และ​เป็น​เรื่อง​โง่​ๆ สำหรับ​พวก​ที่​ไม่​ใช่​ยิว</verse>
				<verse number="24">แต่​สำหรับ​คน​ที่​พระเจ้า​เรียก​ทั้ง​ยิว​และ​กรีก พระคริสต์​คือ​ฤทธิ์เดช​และ​ปัญญา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="25">เพราะ​ความ​เขลา​ของ​พระเจ้า​ก็​ยัง​ฉลาด​กว่า​สติ​ปัญญา​ของ​มนุษย์ และ​ความ​อ่อนแอ​ของ​พระเจ้า​ก็​ยัง​เข้มแข็ง​กว่า​กำลัง​ของ​มนุษย์</verse>
				<verse number="26">พี่​น้อง​ทั้งหลาย จง​คิด​ดู​ว่า​ท่าน​อยู่​ใน​สภาพ​ใด​เมื่อ​พระเจ้า​เรียก ใน​พวก​ท่าน​มี​ไม่​กี่​คน​ที่​ฉลาด​ตาม​มาตรฐาน​ของ​มนุษย์ มี​ไม่​กี่​คน​ที่​มี​อิทธิพล มี​ไม่​กี่​คน​ที่​มี​ชาติ​กำเนิด​สูง​ส่ง</verse>
				<verse number="27">แต่​พระเจ้า​เลือก​สิ่ง​ที่​โลก​เห็น​ว่า​โง่เขลา​เพื่อ​ให้​คน​ฉลาด​อับอาย พระองค์​เลือก​สิ่ง​ที่​โลก​เห็น​ว่า​อ่อนแอ​เพื่อ​ให้​คน​แข็งแรง​อับอาย</verse>
				<verse number="28">พระเจ้า​เลือก​สิ่ง​ที่​ต่ำต้อย​ของ​โลก สิ่ง​ที่​โลก​ดู​หมิ่น​และ​สิ่ง​ที่​ไม่​สำคัญ​เพื่อ​ล้มล้าง​สิ่ง​ที่​โลก​ถือ​ว่า​สำคัญ</verse>
				<verse number="29">เพื่อ​ว่า​จะ​ไม่​มี​ใคร​โอ้อวด​ได้​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="30">เพราะ​พระองค์ พวก​ท่าน​จึง​อยู่​ใน​พระเยซู​คริสต์​ผู้​เป็น​ปัญญา​จาก​พระเจ้า​เพื่อ​เรา นั่น​คือ​พระองค์​เป็น​ความ​ชอบ​ธรรม ความ​บริสุทธิ์​และ​การ​ไถ่​ของ​เรา</verse>
				<verse number="31">ด้วย​เหตุ​นี้​จึง​เป็น​ไป​ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้​ว่า “คน​ที่​อวด จง​อวด​องค์​พระผู้เป็นเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พี่​น้อง​ทั้งหลาย เมื่อ​ข้าพเจ้า​มา​หา​ท่าน ข้าพเจ้า​ไม่ได้​มา​ด้วย​วาทศิลป์​หรือ​สติ​ปัญญา​ของ​มนุษย์ ข้าพเจ้า​ประกาศ​คำ​พยาน​เกี่ยว​กับ​พระเจ้า ​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ข้าพเจ้า​ตั้งใจ​ว่า​ขณะ​อยู่​กับ​พวก​ท่าน ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​รู้​อะไร​อื่น​เลย​นอกจาก​เรื่อง​พระเยซู​คริสต์ และ​การ​ที่​พระองค์​ถูก​ตรึง​ตาย​บน​ไม้​กางเขน</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​มา​หา​พวก​ท่าน​ด้วย​ความ​อ่อนแอ​และ​ความ​กลัว​จน​ตัว​สั่น</verse>
				<verse number="4">ถ้อยคำ​และ​คำ​เทศนา​ของ​ข้าพเจ้า​ไม่​ใช่​ถ้อยคำ​โน้มน้าว​ใจ​ด้วย​สติ​ปัญญา แต่​เป็น​การ​แสดง​ถึง​ฤทธิ์เดช​ของ​พระวิญญาณ</verse>
				<verse number="5">เพื่อ​ว่า​ความ​เชื่อ​ของ​พวก​ท่าน​จะ​ไม่​อาศัย​สติ​ปัญญา​ของ​มนุษย์ แต่​พึ่ง​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="6">อย่างไร​ก็​ดี พวก​เรา​กล่าว​ถ้อยคำ​แห่ง​สติ​ปัญญา​กับ​คน​ที่​เป็น​ผู้ใหญ่​แล้ว แต่​ไม่​ใช่​สติ​ปัญญา​ของ​ยุค​นี้​หรือ​ของ​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​แห่ง​ยุค​นี้​ซึ่ง​กำลัง​จะ​เสื่อม​สูญ​ไป</verse>
				<verse number="7">เรา​ประกาศ​ถึง​ปัญญา​อัน​ล้ำลึก​ของ​พระเจ้า​ซึ่ง​ได้​ปิด​บัง​ไว้ และ​พระเจ้า​ได้​กำหนด​ไว้​เพื่อ​ศักดิ์ศรี​ของ​เรา​ตั้งแต่​ก่อน​เวลา​เริ่มต้น</verse>
				<verse number="8">ไม่​มี​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​คน​ใด​ของ​ยุค​นี้​ที่​เข้าใจ​ปัญญา​นี้ เพราะ​หาก​เข้าใจ พวก​เขา​ย่อม​จะ​ไม่​ตรึง​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​แห่ง​เกียรติ​สิริ​ไว้​ที่​ไม้​กางเขน</verse>
				<verse number="9">ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้​ว่า “สิ่ง​ที่​ไม่​มี​ใคร​เคย​เห็น สิ่ง​ที่​ไม่​มี​ใคร​เคย​ได้​ยิน สิ่ง​ที่​ไม่​มี​ใคร​เคย​นึก​คิด​ได้” คือ​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​เตรียม​ไว้​ให้​คน​ที่​รัก​พระองค์</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​ได้​เปิดเผย​สิ่ง​เหล่า​นี้​แก่​เรา​โดย​พระวิญญาณ​ของ​พระองค์ พระวิญญาณ​ตรวจ​ค้น​ทุก​สิ่ง​แม้แต่​สิ่ง​ล้ำลึก​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="11">เพราะ​ใคร​จะ​รู้​ความ​คิด​ของ​คน​หนึ่ง​ได้​นอกจาก​วิญญาณ​ที่​อยู่​ภาย​ใน​คน​นั้น​เอง เช่น​เดียว​กัน​ไม่​มี​ใคร​รู้​ความ​คิด​ของ​พระเจ้า​ได้​นอกจาก​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="12">เรา​ไม่ได้​รับ​วิญญาณ​ของ​โลก แต่​รับ​พระวิญญาณ​ผู้​มา​จาก​พระเจ้า เพื่อ​เรา​จะ​เข้าใจ​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ให้​เรา​ด้วย​ความ​กรุณา</verse>
				<verse number="13">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พวก​เรา​พูด ไม่​ใช่​ด้วย​ถ้อยคำ​ซึ่ง​สติ​ปัญญา​ของ​มนุษย์​สอน​ไว้ แต่​ด้วย​ถ้อยคำ​ซึ่ง​พระวิญญาณ​สอน เป็น​การ​อธิบาย​ความ​จริง​ฝ่าย​วิญญาณ​ด้วย​ถ้อยคำ​สอน​ของ​พระวิญญาณ</verse>
				<verse number="14">คน​ที่​ไม่​มี​พระวิญญาณ​ก็​ไม่​ยอม​รับ​สิ่ง​ที่​มา​จาก​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า แต่​เห็น​เป็น​เรื่อง​โง่​เขลา และ​ไม่​สามารถ​เข้าใจ​สิ่ง​เหล่า​นั้น เพราะ​การ​ที่​จะ​เข้าใจ​ได้​ต้อง​แยกแยะ​โดย​การ​ช่วยเหลือ​ของ​พระวิญญาณ​เท่านั้น</verse>
				<verse number="15">คน​ที่​มี​พระวิญญาณ​ก็​วินิจฉัย​ทุก​สิ่ง​ได้ แต่​ตัว​เขา​ไม่​อยู่​ภาย​ใต้​การ​วินิจฉัย​ของ​ใคร</verse>
				<verse number="16">เพราะ “ใคร​หรือ​ที่​รู้​ความ​คิด​จิตใจ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า จน​สอน​พระองค์​ได้” แต่​พวก​เรา​มี​ความ​คิด​จิตใจ​ของ​พระคริสต์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">พี่​น้อง​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​ไม่​สามารถ​พูด​กับ​ท่าน​แบบ​คน​ที่​ดำเนิน​ชีวิต​โดย​พระวิญญาณ แต่​พูด​แบบ​คน​ที่​อยู่​ฝ่าย​โลก คือ​เป็น​เพียง​ทารก​ใน​พระคริสต์</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​เคย​ป้อน​นม​ให้​พวก​ท่าน ไม่​ใช่​อาหาร​แข็ง เพราะ​ท่าน​ยัง​ไม่​พร้อม​รับ จน​ถึง​เวลา​นี้​ก็​ยัง​ไม่​พร้อม</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ยัง​อยู่​ฝ่าย​โลก เพราะ​ยัง​มี​การ​อิจฉา​ริษยา​และ​การ​ทะเลาะ​กัน​ใน​หมู่​พวก​ท่าน แบบ​นี้​ไม่​ใช่​อยู่​ฝ่าย​โลก​หรือ ท่าน​ไม่ได้​ประพฤติ​ตัว​เหมือน​มนุษย์​ทั่วไป​หรือ</verse>
				<verse number="4">ใน​เมื่อ​คน​หนึ่ง​ว่า “ข้าพเจ้า​ติดตาม​เปาโล” และ​อีก​คน​ว่า “ข้าพเจ้า​ติดตาม​อปอลโล” พวก​ท่าน​ก็​เป็น​มนุษย์​ทั่วไป​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="5">อปอลโล​เป็น​ใคร และ​เปาโล​เป็น​ใคร เป็น​เพียง​ผู้​รับใช้​ที่​นำ​ท่าน​มา​เชื่อ​ตาม​หน้าที่​ซึ่ง​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ได้​มอบหมาย​ให้​แต่ละ​คน</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​ปลูก อปอลโล​รด​น้ำ แต่​พระเจ้า​ทำ​ให้​เติบโต</verse>
				<verse number="7">ทั้ง​คน​ปลูก​และ​คน​รด​น้ำ​ไม่​สำคัญ แต่​พระเจ้า​ผู้​ทำ​ให้​เติบโต​ต่างหาก​ที่​สำคัญ</verse>
				<verse number="8">คน​ปลูก​และ​คน​รด​น้ำ​มี​เป้าหมาย​เดียวกัน และ​ต่าง​ก็​ได้​รับ​รางวัล​ตาม​การงาน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="9">ด้วย​ว่า​พวก​เรา​เป็น​ผู้​ร่วม​งาน​กับ​พระเจ้า และ​พวก​ท่าน​เป็น​ไร่นา​ของ​พระเจ้า เป็น​สิ่ง​ปลูก​สร้าง​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="10">โดย​พระคุณ​ซึ่ง​พระเจ้า​ให้​ไว้ ข้าพเจ้า​ได้​วาง​ฐาน​ราก​อย่าง​ช่าง​ผู้​ชำนาญ และ​คน​อื่น​มา​ก่อ​ขึ้น​บน​ฐาน​ราก​นั้น แต่ละ​คน​ควร​ระวัง​ว่า​ตน​ก่อ​ขึ้น​อย่างไร</verse>
				<verse number="11">เพราะ​ไม่​มี​ใคร​วาง​ฐาน​ราก​อื่น​ได้​อีก นอกจาก​ที่​วาง​ไว้​แล้ว​คือ​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="12">ถ้า​ใคร​ใช้​ทองคำ เงิน เพชร​พลอย ไม้ หญ้า​แห้ง หรือ​ฟาง​ก่อ​ขึ้น​บน​ฐาน​ราก​นั้น</verse>
				<verse number="13">ผลงาน​ของ​เขา​จะ​ถูก​แสดง​ให้​เห็น​ว่า​เป็น​อย่างไร เพราะ​ใน​วัน​นั้น​สิ่ง​นี้​จะ​ปรากฏ​ให้​เห็น จะ​ถูก​เปิดเผย​ด้วย​ไฟ​ที่​จะ​ทดสอบ​คุณภาพ​ผลงาน​ของ​แต่ละ​คน</verse>
				<verse number="14">ถ้า​สิ่ง​ที่​เขา​ก่อ​ขึ้น​คง​อยู่ เขา​ก็​จะ​ได้​รับ​รางวัล​ของ​ตน</verse>
				<verse number="15">ถ้า​สิ่ง​ที่​เขา​ก่อ​ขึ้น​ถูก​เผา​วอด เขา​ก็​จะ​สูญ​สิ้น ตัว​เขา​เอง​จะ​รอด แต่​เหมือน​คน​ที่​รอด​จาก​ไฟ​เท่านั้น</verse>
				<verse number="16">พวก​ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า ท่าน​เป็น​วิหาร​ของ​พระเจ้า​และ​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="17">ใคร​ทำลาย​วิหาร​ของ​พระเจ้า พระเจ้า​จะ​ทำลาย​คน​นั้น เพราะ​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ศักดิ์สิทธิ์ และ​พวก​ท่าน​คือ​วิหาร​นั้น</verse>
				<verse number="18">อย่า​หลอก​ตัวเอง หาก​ใคร​ใน​พวก​ท่าน​คิด​ว่า​ตัวเอง​ฉลาด​ได้​ด้วย​มาตรฐาน​ของ​ยุค​นี้ เขา​ควร​จะ​เป็น “คน​โง่” เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​คน​ฉลาด</verse>
				<verse number="19">เพราะ​สติ​ปัญญา​ของ​โลก​นี้​เป็น​ความ​โง่เขลา​ใน​สายตา​ของ​พระเจ้า ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้​ว่า “พระองค์​จับ​คน​ฉลาด​ด้วย​เล่ห์เหลี่ยม​ของ​เขา​เอง”</verse>
				<verse number="20">และ​มี​เขียน​อีก​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า​รู้​ว่า​ความ​คิด​ของ​คน​ฉลาด​นั้น​เปล่า​ประโยชน์”</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น​อย่า​โอ้อวด​ใน​การ​ติดตาม​ผู้​นำ​ที่​เป็น​มนุษย์​อีก​เลย! เพราะ​สิ่ง​สารพัด​ล้วน​เป็น​ของ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="22">ไม่​ว่า​เปาโล อปอลโล หรือ​เคฟาส หรือ​โลก ชีวิต​หรือ​ความ​ตาย ปัจจุบัน​หรือ​อนาคต ทั้งหมด​ล้วน​เป็น​ของ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="23">และ​พวก​ท่าน​เป็น​ของ​พระคริสต์ และ​พระคริสต์​เป็น​ของ​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ดังนั้น​ท่าน​ทั้งหลาย​ควร​ถือ​ว่า​พวก​เรา​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พระคริสต์ และ​เป็น​ผู้​ที่​รับ​มอบหมาย​สิ่ง​ล้ำลึก​ที่​พระเจ้า​ได้​เปิดเผย</verse>
				<verse number="2">ผู้​ที่​รับ​มอบหมาย​นั้น​ต้อง​เป็น​คน​ที่​พิสูจน์​แล้ว​ว่า​สัตย์ซื่อ</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​ไม่​ค่อย​ใส่​ใจ​หาก​ถูก​ท่าน​หรือ​มนุษย์​คน​ไหน​มา​ตัดสิน อัน​ที่​จริง​ข้าพเจ้า​ไม่​ตัดสิน​ตัวเอง​ด้วย​ซ้ำ</verse>
				<verse number="4">จิต​สำนึก​ของ​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ฟ้อง​ผิด แต่​นั่น​ไม่​ได้​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​พ้น​ผิด องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เป็น​ผู้​ตัดสิน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น​อย่า​ตัดสิน​สิ่ง​ใด​ก่อน​เวลา​กำหนด จง​รอ​คอย​จน​กว่า​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​มา พระองค์​จะ​นำ​สิ่ง​ที่​ซ่อน​เร้น​อยู่​ใน​ความ​มืด​มา​สู่​ความ​สว่าง และ​จะ​เผย​แรง​จูงใจ​ทั้งหลาย เมื่อ​นั้น​แต่ละ​คน​จะ​ได้​รับ​คำ​ชมเชย​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="6">พี่​น้อง​ทั้งหลาย ที่​ข้าพเจ้า​กล่าว​ถึง​ตัวเอง​กับ​อปอลโล​ใน​เรื่อง​นี้ ก็​เพื่อ​ประโยชน์​ของ​พวก​ท่าน เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​เรียน​รู้​จาก​พวก​เรา​ถึง​ความ​หมาย​ของ​คำ​กล่าว​ที่​ว่า “อย่า​ไป​ไกล​กว่า​ที่​เขียน​ไว้” แล้ว​พวก​ท่าน​จะ​ไม่​ยก​ตัวเอง​ข่ม​คน​อื่น เหตุ​เพราะ​ติดตาม​คน​ใด​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​เรา</verse>
				<verse number="7">ใคร​ทำ​ให้​พวก​ท่าน​ผิดแผก​จาก​คน​อื่น​หรือ ท่าน​มี​สิ่ง​ใด​ที่​ไม่ได้​รับ​มา​หรือ และ​ถ้า​ได้​รับ​มา แล้ว​ทำไม​จึง​โอ้อวด​ราวกับ​ว่า​ไม่ได้​รับ​มา</verse>
				<verse number="8">พวก​ท่าน​มี​ทุก​สิ่ง​ที่​ต้องการ​แล้ว​นี่! ท่าน​มั่งมี​แล้ว! ท่าน​เป็น​ราชา​แล้ว​โดย​ไม่​มี​พวก​เรา! ข้าพเจ้า​ปรารถนา​ให้​ท่าน​เป็น​ราชา​จริง​ๆ พวก​เรา​จะ​ได้​เป็น​ราชา​ร่วม​กับ​พวก​ท่าน​ด้วย!</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ข้าพเจ้า​เห็น​ว่า​พระเจ้า​ได้​ให้​เรา​เหล่า​อัครทูต​อยู่​ท้าย​ขบวน เหมือน​คน​ที่​ถูก​ลงโทษ​ให้​ถึง​ตาย​ใน​สังเวียน ตก​เป็น​เป้า​สายตา​ของ​ทั้ง​จักรวาล ทูตสวรรค์ และ​มนุษย์</verse>
				<verse number="10">พวก​เรา​เป็น​คน​โง่เขลา​เพื่อ​เห็น​แก่​พระคริสต์ แต่​พวก​ท่าน​ช่าง​ฉลาด​เหลือเกิน​ใน​พระคริสต์! เรา​อ่อนแอ ท่าน​เข้มแข็ง ท่าน​มี​เกียรติ เรา​ไร้​เกียรติ!</verse>
				<verse number="11">จวบจน​บัดนี้​เรา​หิว​โหย​และ​กระหาย เรา​พัน​กาย​ด้วย​ผ้า​ขี้ริ้ว ถูก​ทารุณ ไม่​มี​ที่​ซุก​หัว​นอน</verse>
				<verse number="12">เรา​ตรากตรำ​ทำงาน​ด้วย​มือ​ของ​เรา​เอง เมื่อ​ถูก​แช่ง​ด่า​เรา​ก็​อวยพร เมื่อ​ถูก​ข่มเหง​เรา​ก็​ทน​เอา</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ถูก​ใส่ร้าย​เรา​ก็​ชี้แจง​อย่าง​อ่อนโยน ตราบ​จน​วินาที​นี้ เรา​เป็น​เหมือน​กากเดน​ของ​พิภพ เป็น​ขยะ​ของ​โลก</verse>
				<verse number="14">ที่​ข้าพเจ้า​เขียน​มา​เช่น​นี้​ไม่​ใช่​เพื่อ​ให้​พวก​ท่าน​อับอาย แต่​เพื่อ​เตือน​ใน​ฐานะ​ลูก​ที่​รัก​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="15">ถึง​แม้ว่า​ท่าน​มี​ผู้​ดูแล​นับ​หมื่น​ใน​พระคริสต์ แต่​ท่าน​ไม่ได้​มี​พ่อ​หลาย​คน เพราะ​ใน​พระเยซู​คริสต์​ข้าพเจ้า​ได้​เป็น​พ่อ​ของ​ท่าน​ทาง​ข่าว​ประเสริฐ</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​ขอ​กำชับ​ให้​ท่าน​เลียนแบบ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="17">เพราะ​เหตุ​นี้​ข้าพเจ้า​จึง​กำลัง​จะ​ส่ง​ทิโมธี​ลูก​ที่​รัก​ของ​ข้าพเจ้า ผู้​สัตย์ซื่อ​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ให้​มา​หา​ท่าน เพื่อ​เตือน​ท่าน​ให้​ระลึก​ถึง​วิถี​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​พระเยซู​คริสต์ ซึ่ง​สอดคล้อง​กับ​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​สอน​ใน​คริสตจักร​ทุก​ที่</verse>
				<verse number="18">บาง​คน​ใน​พวก​ท่าน​ยโส​ขึ้น​มา​ราวกับ​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​มา​หา</verse>
				<verse number="19">แต่​ถ้า​เป็น​ความ​ประสงค์​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​มา​หา​ท่าน​เร็ว​ๆ นี้ เมื่อ​นั้น​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​เพียง​รู้​ถึง​สิ่ง​ที่​คน​ยโส​พวก​นั้น​พูด แต่​อำนาจ​ที่​เขา​มี​ด้วย</verse>
				<verse number="20">เพราะ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ไม่​ใช่​เรื่อง​คำ​พูด แต่​เป็น​เรื่อง​ฤทธิ์เดช</verse>
				<verse number="21">ท่าน​ชอบ​อย่าง​ไหน​มาก​กว่า จะ​ให้​ข้าพเจ้า​ถือ​ไม้เรียว​มา​หา​ท่าน หรือ​จะ​ให้​มา​ด้วย​ความ​รัก​และ​ด้วย​จิต​วิญญาณ​อัน​อ่อนโยน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">มี​คน​รายงาน​ว่า​ใน​พวก​ท่าน​มี​การ​ทำ​บาป​ทาง​เพศ ชนิด​ที่​ยัง​ไม่​เคย​เกิดขึ้น​แม้แต่​ใน​หมู่​คน​ที่​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า ก็​คือ​คน​หนึ่ง​เอา​ภรรยา​ของ​พ่อ​มา​เป็น​ภรรยา​ของ​ตน</verse>
				<verse number="2">และ​พวก​ท่าน​ยัง​ผยอง ท่าน​น่า​จะ​โศก​เศร้า​เสียใจ และ​เลิก​คบ​คน​ที่​ทำ​เช่น​นั้น​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="3">แม้​กาย​ของ​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​อยู่​ด้วย แต่​จิต​วิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​อยู่​กับ​พวก​ท่าน ใน​ฐานะ​คน​หนึ่ง​ที่​อยู่​กับ​ท่าน​ใน​ลักษณะ​นี้ ข้าพเจ้า​ได้​ตัดสิน​คน​ที่​ทำ​อย่าง​นั้น​แล้ว​ใน​นาม​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​เมื่อ​พวก​ท่าน​ประชุม​กัน ใจ​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​อยู่​กับ​ท่าน พร้อม​ทั้ง​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา​ก็​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย</verse>
				<verse number="5">จง​มอบ​คน​นั้น​ไว้​กับ​ซาตาน เพื่อ​ทำลาย​เนื้อ​หนัง แล้ว​จิต​วิญญาณ​ของ​เขา​จะ​รอด​ได้​ใน​วัน​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="6">ที่​พวก​ท่าน​โอ้อวด​นั้น​ไม่​ดี​เลย ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​เชื้อ​นิด​เดียว​ทำ​ให้​แป้ง​ดิบ​ทั้ง​ก้อน​ฟู​ขึ้น</verse>
				<verse number="7">จง​กำจัด​เชื้อ​เก่า​เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​เป็น​แป้ง​ดิบ​ก้อน​ใหม่​ที่​ไร้​เชื้อ​อย่าง​ที่​ท่าน​เป็น​อยู่​จริง​ๆ เพราะ​พระคริสต์​ผู้​เป็น​ลูก​แกะ​ปัสกา​ของ​เรา​ถูก​ถวาย​บูชา​แล้ว</verse>
				<verse number="8">ด้วย​เหตุ​นี้​ให้​เรา​ถือ​เทศกาล​นี้​ไม่​ใช่​ด้วย​ขนมปัง​ที่​มี​เชื้อ​เก่า​อัน​เป็น​เชื้อ​ของ​ความ​มุ่ง​ร้าย​และ​เลว​ทราม แต่​ด้วย​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ​คือ​ความ​จริง​ใจ​และ​ความ​จริง</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​เขียน​จดหมาย​มา​ห้าม​ไม่​ให้​ท่าน​คบ​คน​ทำ​บาป​ทาง​เพศ</verse>
				<verse number="10">แต่​ไม่​ได้​หมายถึง​ทุก​คน​ใน​โลก​ที่​ผิด​ศีลธรรม โลภ​และ​ฉ้อโกง หรือ​กราบ​ไหว้​รูป​เคารพ มิฉะนั้น​พวก​ท่าน​ก็​ต้อง​ออก​ไป​จาก​โลก​นี้</verse>
				<verse number="11">แต่​บัดนี้​ข้าพเจ้า​เขียน​มา​ถึง​พวก​ท่าน​เพื่อ​บอก​ว่า​อย่า​คบ​คน​ที่​เรียก​ตนเอง​ว่า​พี่​น้อง​แต่​ยัง​ทำ​บาป​ทาง​เพศ โลภ กราบ​ไหว้​รูป​เคารพ​หรือ​ชอบ​นินทา​ว่า​ร้าย ขี้เมา​หรือ​ฉ้อโกง คน​แบบ​นี้​แม้แต่​ร่วม​กิน​อาหาร​ก็​อย่า​เลย</verse>
				<verse number="12">ไม่​ใช่​เรื่อง​ของ​ข้าพเจ้า​ที่​จะ​ไป​ตัดสิน​คน​นอก​คริสตจักร พวก​ท่าน​ต้อง​ตัดสิน​คน​ใน​คริสตจักร​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="13">พระเจ้า​จะ​ตัดสิน​คน​นอก​คริสตจักร​เหล่า​นั้น “จง​ขับไล่​คน​ชั่ว​ร้าย​ออก​ไป​จาก​หมู่​พวก​ท่าน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">หาก​ใคร​ใน​พวก​ท่าน​มี​ข้อ​โต้แย้ง​กัน ท่าน​กล้า​เอา​ข้อ​โต้แย้ง​นี้​ไป​ให้​คน​ที่​ไม่​ยำเกรง​พระเจ้า​ตัดสิน แทน​ที่​จะ​ให้​คน​ของ​พระเจ้า​ตัดสิน​หรือ</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​เหล่า​คน​ของ​พระเจ้า​จะ​พิพากษา​โลก และ​ถ้า​ท่าน​เป็น​ผู้​พิพากษา​โลก ท่าน​ไม่​มี​ความ​สามารถ​จะ​ตัดสิน​คดี​เล็ก​น้อย​เหล่า​นี้​หรือ</verse>
				<verse number="3">พวก​ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​เรา​จะ​พิพากษา​เหล่า​ทูตสวรรค์ แล้ว​เรื่อง​ต่าง​ๆ ใน​ชีวิต​นี้ เรา​ก็​จะ​ตัดสิน​ได้​ดี​ยิ่ง​กว่า​นั้น</verse>
				<verse number="4">ด้วย​เหตุ​นี้​เมื่อ​ท่าน​มี​ข้อ​โต้แย้ง​กัน​ใน​เรื่อง​ดัง​กล่าว ท่าน​ขอ​คำ​ตัดสิน​จาก​คน​ที่​มี​วิถี​ชีวิต​เป็น​ที่​ดู​หมิ่น​ใน​คริสตจักร​หรือ</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​พูด​เช่น​นี้​เพื่อ​ให้​ท่าน​ละอาย​ใจ เป็น​ไป​ได้​หรือ​ที่​ไม่​มี​สัก​คน​ใน​พวก​ท่าน​เลย​ที่​ฉลาด​พอ​จะ​ตัดสิน​ข้อ​โต้แย้ง​ใน​หมู่​ผู้​เชื่อ</verse>
				<verse number="6">แต่​พี่​น้อง​กลับ​ไป​สู้​ความ​กัน​เอง​ใน​ศาล​ต่อหน้า​คน​ที่​ไม่​เชื่อ!</verse>
				<verse number="7">อัน​ที่​จริง​การ​มี​คดี​ความ​กัน​ใน​หมู่​พวก​ท่าน​ก็​หมาย​ความ​ว่า ท่าน​ได้​พ่ายแพ้​อย่าง​สิ้นเชิง​แล้ว ทำไม​ไม่​ยอม​เป็น​ฝ่าย​ถูก​รังแก ทำไม​ไม่​เป็น​ฝ่าย​ถูก​โกง</verse>
				<verse number="8">แต่​ท่าน​กลับ​โกง​และ​รังแก​กัน ท่าน​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​กับ​พี่​น้อง​ชาย​หญิง​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="9">ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​คน​ชั่ว​จะ​ไม่​มี​ส่วน​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า อย่า​หลง​ผิด​เลย ไม่ว่า​คน​ทำ​บาป​ทาง​เพศ คน​กราบ​ไหว้​รูป​เคารพ คน​คบ​ชู้ ชาย​รัก​ร่วม​เพศ</verse>
				<verse number="10">ขโมย คน​โลภ คน​ขี้เมา คน​ชอบ​นินทา​ว่าร้าย คน​โกง จะ​ไม่​มี​ส่วน​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="11">และ​พวก​ท่าน​บาง​คน​เคย​เป็น​เช่น​นั้น แต่​ท่าน​รับ​การ​ชำระ​ล้าง รับ​การ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์ และ​ถูก​นับ​ว่า​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม​แล้ว​ใน​นาม​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​โดย​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="12">พวก​ท่าน​กล่าว​ว่า “ข้าพเจ้า​มี​สิทธิ์​ทำ​สิ่ง​ใด​ก็​ได้” แต่​ไม่​ใช่​ทุก​สิ่ง​เป็น​ประโยชน์ “ข้าพเจ้า​มี​สิทธิ์​ทำ​สิ่ง​ใด​ก็​ได้” แต่​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ยอม​ให้​สิ่ง​ใด​มา​เป็น​นาย</verse>
				<verse number="13">พวก​ท่าน​กล่าว​ว่า “อาหาร​มี​ไว้​สำหรับ​ท้อง และ​ท้อง​มี​ไว้​สำหรับ​อาหาร” แต่​พระเจ้า​จะ​ทำลาย​ทั้ง​สอง​อย่าง ร่างกาย​ไม่​ได้​มี​ไว้​เพื่อ​การ​ทำ​บาป​ทาง​เพศ แต่​มี​เพื่อ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​มี​เพื่อ​กาย​นั้น</verse>
				<verse number="14">โดย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเจ้า พระองค์​ได้​ทำ​ให้​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย และ​จะ​ทำ​ให้​พวก​เรา​ฟื้น​ขึ้น​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="15">พวก​ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า ร่างกาย​ของ​ท่าน​เป็น​อวัยวะ​ของ​พระคริสต์ เช่น​นี้​แล้ว​ควร​หรือ​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​เอา​อวัยวะ​ของ​พระคริสต์​ไป​ผูกพัน​กับ​โสเภณี ไม่​ได้​เด็ดขาด!</verse>
				<verse number="16">ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​คน​ที่​ไป​ผูกพัน​กับ​โสเภณี​ก็​เป็น​หนึ่ง​เดียว​กัน​กับ​หญิง​นั้น​ทาง​ร่างกาย เพราะ​มี​คำ​กล่าว​ไว้​ว่า “ทั้ง​สอง​จะ​เป็น​เนื้อ​เดียว​กัน”</verse>
				<verse number="17">แต่​คน​ที่​ผูกพัน​กับ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ก็​เป็น​หนึ่ง​เดียว​กัน​กับ​พระองค์​ใน​ฝ่าย​วิญญาณ</verse>
				<verse number="18">จง​หลีก​หนี​จาก​การ​ทำ​บาป​ทาง​เพศ บาป​อื่น​ทั้ง​ปวง​ที่​มนุษย์​ทำ​ล้วน​เป็น​บาป​นอก​กาย แต่​คน​ที่​ทำ​บาป​ทาง​เพศ​ก็​ทำ​บาป​ต่อ​ร่างกาย​ของ​ตนเอง</verse>
				<verse number="19">พวก​ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า ร่างกาย​ของ​ท่าน​เป็น​วิหาร​ของ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ผู้​อยู่​ใน​ท่าน ซึ่ง​ได้​รับ​มา​จาก​พระเจ้า ท่าน​ไม่​ใช่​เจ้า​ของ​ตัว​ท่าน​เอง</verse>
				<verse number="20">พระเจ้า​ซื้อ​พวก​ท่าน​ไว้​แล้ว​ด้วย​ราคา​สูง เหตุ​ฉะนั้น​จง​ถวาย​เกียรติ​แด่​พระเจ้า​ด้วย​ร่างกาย​ของ​ท่าน​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ส่วน​เรื่อง​ที่​ท่าน​เขียน​มา​นั้น “เป็น​การ​ดี​ที่​ผู้ชาย​จะ​ไม่​มี​ความ​สัมพันธ์​ทาง​เพศ​กับ​ผู้หญิง”</verse>
				<verse number="2">แต่​เพราะ​มี​การ​ทำ​บาป​ทาง​เพศ​เกิดขึ้น ผู้ชาย​ควร​มี​ความ​สัมพันธ์​ทาง​เพศ​กับ​ภรรยา​ของ​ตน และ​ผู้หญิง​กับ​สามี​ของ​ตน</verse>
				<verse number="3">สามี​ควร​ทำ​หน้าที่​สามี​ต่อ​ภรรยา​ของ​ตนเอง​อย่าง​สมบูรณ์ และ​เช่น​กัน​ภรรยา​ก็​ควร​ทำ​หน้าที่​ภรรยา​ต่อ​สามี​ของ​ตน​อย่าง​สมบูรณ์​ด้วย</verse>
				<verse number="4">ภรรยา​ไม่​มี​สิทธิ​อำนาจ​เหนือ​ร่างกาย​ของ​เธอ แต่​ยอม​ให้​ร่างกาย​นั้น​เป็น​ของ​สามี ใน​ทำนอง​เดียว​กัน​สามี​ก็​ไม่​มี​สิทธิ​อำนาจ​เหนือ​ร่างกาย​ของ​เขา แต่​ยอม​ให้​เป็น​ของ​ภรรยา</verse>
				<verse number="5">อย่า​ปฏิเสธ​การ​อยู่​ร่วม​กัน เว้น​แต่​ตกลง​กัน​ชั่ว​คราว​เพื่อ​อุทิศ​ตน​ใน​การ​อธิษฐาน จาก​นั้น​จึง​มา​อยู่​ร่วม​กัน​อีก เพื่อ​ซาตาน​จะ​ไม่​ล่อ​ลวง​ท่าน​ให้​ทำ​บาป​เพราะ​ขาด​การ​ควบคุม​ตนเอง</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​กล่าว​เช่น​นี้​ใน​เชิง​อนุญาต ไม่​ใช่​คำ​สั่ง</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​ปรารถนา​ให้​ท่าน​ทุก​คน​เป็น​เหมือน​ข้าพเจ้า แต่​ของ​ประทาน​ที่​แต่ละ​คน​ได้​รับ​จาก​พระเจ้า​นั้น​ต่าง​กัน คน​หนึ่ง​มี​ของ​ประทาน​นี้ อีก​คน​หนึ่ง​มี​ของ​ประทาน​นั้น</verse>
				<verse number="8">สำหรับ​คน​ที่​ไม่​แต่งงาน ​กับ​คน​ที่​เป็น​ม่าย ข้าพเจ้า​ขอ​บอก​ว่า​เป็น​การ​ดี​แล้ว​ที่​จะ​ไม่​แต่งงาน​เหมือน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="9">แต่​ถ้า​พวก​เขา​ไม่​สามารถ​ควบคุม​ตนเอง​ได้​ก็​ควร​แต่งงาน เพราะ​แต่งงาน​ไป​ก็​ยัง​ดี​กว่า​เร่าร้อน​ด้วย​ราคะ​ตัณหา</verse>
				<verse number="10">สำหรับ​คน​ที่​แต่งงาน​แล้ว ข้าพเจ้า​ขอ​สั่ง (ไม่​ใช่​ข้าพเจ้า​สั่ง​เอง แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​สั่ง​ไว้) ว่า​ภรรยา​อย่า​แยก​จาก​สามี​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="11">แต่​ถ้า​ทำ​เช่น​นั้น เธอ​ต้อง​ไม่​แต่งงาน​อีก หรือ​ต้อง​กลับ​มา​คืนดี​กับ​สามี​ของ​เธอ และ​สามี​ต้อง​ไม่​หย่า​ภรรยา</verse>
				<verse number="12">สำหรับ​คน​อื่น​ๆ นอกจาก​นี้ ข้าพเจ้า​ขอ​บอก​ว่า (องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ไม่ได้​บอก) หาก​พี่​น้อง​คน​ใด​มี​ภรรยา​ที่​ไม่​ใช่​ผู้​เชื่อ และ​เธอ​เต็มใจ​อยู่​กับ​สามี เขา​ต้อง​ไม่​หย่า​กับ​เธอ</verse>
				<verse number="13">และ​หาก​ผู้หญิง​คน​ใด​มี​สามี​ที่​ไม่​ใช่​ผู้​เชื่อ​และ​เขา​เต็มใจ​อยู่​ด้วย เธอ​ต้อง​ไม่​หย่า​กับ​เขา</verse>
				<verse number="14">เพราะ​สามี​ที่​ไม่​เชื่อ​ได้​รับ​การ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์​แล้ว​ผ่าน​ทาง​ภรรยา และ​ภรรยา​ที่​ไม่​เชื่อ​ก็​ได้​รับ​การ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์​แล้ว​ผ่าน​ทาง​สามี​ที่​เชื่อ ไม่​เช่น​นั้น​ลูก​ๆ จะ​เป็น​มลทิน แต่​อย่าง​ที่​เป็น​อยู่ พวก​เขา​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="15">แต่​ถ้า​ฝ่าย​ที่​ไม่​เชื่อ​แยก​ตัว​ไป ก็​ปล่อย​ไป​เถิด ใน​กรณี​เช่น​นั้น​ฝ่าย​ที่​เชื่อ​ไม่​ว่า​ชาย​หรือ​หญิง ก็​จะ​ไม่​มี​พันธะ​ผูกพัน​อีก พระเจ้า​เรียก​เรา​ให้​อยู่​อย่าง​สงบ​สุข</verse>
				<verse number="16">ภรรยา​จะ​รู้​ได้​อย่างไร​ว่า​จะ​ช่วย​ให้​สามี​รอด​ได้​หรือ​ไม่ หรือ​สามี​จะ​รู้​ได้​อย่างไร​ว่า​จะ​ช่วย​ให้​ภรรยา​รอด​ได้​หรือ​ไม่</verse>
				<verse number="17">อย่างไร​ก็​ตาม แต่ละ​คน​ควร​ดำเนิน​ชีวิต​ใน​ฐานะ​ผู้​เชื่อ​ตาม​สถานภาพ​ที่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ได้​มอบหมาย และ​ตาม​ที่​พระเจ้า​เรียก​เขา นี่​เป็น​กฎ​ที่​ข้าพเจ้า​วาง​ไว้​ใน​ทุก​คริสตจักร</verse>
				<verse number="18">ถ้า​ชาย​คน​ใด​ได้​รับ​การ​เรียก​เมื่อ​เข้า​สุหนัต​แล้ว ก็​ให้​เขา​คง​อยู่​อย่าง​คน​เข้า​สุหนัต​นั้น ถ้า​ชาย​คน​ใด​ได้​รับ​การ​เรียก​เมื่อ​ยัง​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต เขา​ก็​ไม่​ควร​เข้า​สุหนัต</verse>
				<verse number="19">ความ​สำคัญ​ไม่​ได้​อยู่​ที่​เข้า​สุหนัต​หรือ​ไม่​เข้า แต่​อยู่​ที่​การ​รักษา​พระบัญญัติ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">แต่ละ​คน​ควร​คง​สถานภาพ​ตาม​ที่​เขา​เป็น​เมื่อ​พระเจ้า​เรียก</verse>
				<verse number="21">ถ้า​ท่าน​ได้​รับ​การ​เรียก​ขณะ​เป็น​ทาส​อยู่ ก็​อย่า​ให้​สิ่ง​นี้​เป็น​ปัญหา แต่​ถ้า​ท่าน​สามารถ​ไถ่​ตัว​เป็น​อิสระ​ได้​ก็​จง​ทำ​เถิด</verse>
				<verse number="22">เพราะ​คน​ที่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เรียก​ให้​มา​เชื่อ​เมื่อ​ยัง​เป็น​ทาส เขา​ก็​เป็น​เสรีชน​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ใน​ทำนอง​เดียว​กัน คน​ที่​เป็น​ไท​ขณะ​ที่​ได้​รับ​การ​เรียก​ก็​เป็น​ทาส​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="23">พระองค์​ซื้อ​ท่าน​ใน​ราคา​สูง อย่า​กลาย​เป็น​ทาส​ของ​มนุษย์​เลย</verse>
				<verse number="24">พี่​น้อง​ทั้งหลาย ใน​เมื่อ​แต่ละ​คน​ต้อง​รับผิดชอบ​ต่อ​พระเจ้า ก็​ควร​คง​อยู่​ใน​สถานภาพ​ที่​พระเจ้า​ได้​เรียก​เขา</verse>
				<verse number="25">ส่วน​คน​ที่​ยัง​ไม่​แต่งงาน ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​รับ​คำ​สั่ง​จาก​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เกี่ยวกับ​เรื่อง​นี้ แต่​ขอ​ให้​คำ​ตัดสิน​ใน​ฐานะ​คน​ที่​ได้​รับ​ความ​ไว้ใจ​โดย​ความ​เมตตา​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="26">เนื่องจาก​วิกฤติการณ์​ใน​ปัจจุบัน ข้าพเจ้า​คิด​ว่า เป็น​การ​ดี​ที่​ผู้ชาย​จะ​คง​อยู่​อย่าง​ที่​เป็น</verse>
				<verse number="27">ท่าน​ให้​คำ​มั่น​กับ​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ไว้​แล้ว​ไหม ก็​อย่า​หา​ทาง​ยกเลิก​เลย ท่าน​ยัง​ไม่​มี​พันธะ​ผูกพัน​ใช่​ไหม ก็​อย่า​มอง​หา​ภรรยา​เลย</verse>
				<verse number="28">แต่​ถ้า​ท่าน​จะ​แต่งงาน​ก็​ไม่​บาป และ​ถ้า​หญิง​พรหมจารี​จะ​แต่งงาน​ก็​ไม่​บาป แต่​คน​ที่​แต่งงาน​แล้ว​จะ​เผชิญ​ความ​ยุ่ง​ยาก​หลาย​อย่าง​ใน​ชีวิต และ​ข้าพเจ้า​อยาก​ให้​ท่าน​พ้น​จาก​สิ่ง​นี้</verse>
				<verse number="29">พี่​น้อง​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​หมายความ​ว่า​เวลา​ก็​เหลือ​น้อย​แล้ว ตั้งแต่​นี้​ไป​คน​ที่​มี​ภรรยา​แล้ว ควร​ดำเนิน​ชีวิต​เหมือน​ไม่​มี​ภรรยา</verse>
				<verse number="30">คน​ที่​ทุกข์​โศก​เหมือน​ไม่ได้​ทุกข์​โศก คน​ที่​มี​ความ​สุข​เหมือน​ไม่​มี​ความ​สุข คน​ที่​ซื้อ​เหมือน​ไม่ได้​เป็น​เจ้า​ของ</verse>
				<verse number="31">คน​ที่​ใช้​สิ่ง​ต่าง​ๆ ของ​โลก​เหมือน​ไม่ได้​ใช้​อย่าง​เต็มที่ เพราะ​โลก​อย่าง​ที่​เป็น​อยู่​ใน​ปัจจุบัน​กำลัง​จะ​ผ่าน​พ้น​ไป</verse>
				<verse number="32">ข้าพเจ้า​อยาก​ให้​ท่าน​พ้น​จาก​ความ​กังวล ผู้ชาย​ที่​ไม่​แต่งงาน​ก็​ตั้ง​หน้า​ตั้ง​ตา​ทำงาน​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า มุ่ง​ให้​พระองค์​พอใจ</verse>
				<verse number="33">ส่วน​ผู้ชาย​ที่​แต่งงาน​แล้ว​ก็​กังวล​เกี่ยว​กับ​การ​งาน​ของ​โลก​นี้ มุ่ง​ให้​ภรรยา​พอใจ</verse>
				<verse number="34">และ​ความ​สนใจ​ของ​เขา​ถูก​แบ่ง​เป็น​สอง​ฝ่าย ส่วน​ผู้หญิง​ที่​ไม่​แต่งงาน​หรือ​หญิง​พรหมจารี​ก็​ตั้ง​หน้า​ตั้ง​ตา​ทำงาน​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า มุ่ง​อุทิศ​ทั้ง​กาย​และ​วิญญาณ​แด่​พระองค์ ส่วน​ผู้หญิง​ที่​แต่งงาน​แล้ว​ก็​กังวล​เกี่ยว​กับ​การ​งาน​ของ​โลก​นี้ มุ่ง​ให้​สามี​พอใจ</verse>
				<verse number="35">ข้าพเจ้า​กล่าว​เช่น​นี้​เพื่อ​เป็น​ผล​ดี​แก่​พวก​ท่าน​เอง ไม่​ใช่​เพื่อ​จำกัด​พวก​ท่าน แต่​เพื่อ​ให้​ดำเนิน​ชีวิต​ใน​ทาง​ที่​ถูกต้อง ด้วย​การ​อุทิศ​ตน​อย่าง​เต็มที่​แด่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="36">หาก​ใคร​เกรง​ว่า​ตน​จะ​ปฏิบัติ​ต่อ​คู่หมั้น​ที่​เป็น​สาว​พรหมจารี​ใน​ทาง​ที่​มี​เกียรติ​ไม่ได้ และ​ถ้า​เขา​มี​ความ​เร่าร้อน​อย่าง​มาก และ​รู้สึก​ว่า​ตนเอง​ควร​แต่งงาน เขา​ควร​ทำ​ตาม​ที่​ต้องการ เขา​ก็​ไม่ได้​ทำ​บาป พวก​เขา​ควร​แต่งงาน​กัน</verse>
				<verse number="37">แต่​ผู้ชาย​ที่​ตั้งใจ​แน่วแน่​ไม่​อยู่​ใต้​แรง​กด​ดัน แต่​ควบคุม​ความ​ตั้งใจ​ของ​ตนเอง​ได้ และ​ตัดสิน​ใจ​ที่​จะ​ไม่​แต่งงาน​กับ​หญิง​พรหมจารี เขา​ก็​ทำ​ถูกต้อง​แล้ว</verse>
				<verse number="38">ดังนั้น​คน​ที่​แต่งงาน​กับ​หญิง​พรหมจารี​ก็​ทำ​ถูก แต่​คน​ที่​ไม่​แต่งงาน​กับ​เธอ​ก็​ทำ​ดี​ยิ่ง​กว่า</verse>
				<verse number="39">ตราบ​ใด​ที่​สามี​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ ภรรยา​ก็​มี​พันธะ​ผูกพัน​กับ​สามี แต่​หาก​สามี​ตาย​ไป เธอ​จะ​แต่งงาน​กับ​ใคร​ก็​ได้​ตาม​ใจ​ปรารถนา แต่​คน​นั้น​ต้อง​เป็น​คน​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="40">ตาม​ความ​เห็น​ของ​ข้าพเจ้า เธอ​อยู่​คน​เดียว​จะ​มี​ความ​สุข​มาก​กว่า และ​ข้าพเจ้า​คิด​ว่า พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า​ใน​การ​กล่าว​เช่น​นี้​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">เกี่ยว​กับ​อาหาร​ที่​เซ่น​ไหว้​รูป​เคารพ เรา​รู้​ว่า “เรา​ทุก​คน​ล้วน​มี​ความ​รู้” ความ​รู้​ทำ​ให้​ลำพอง แต่​ความ​รัก​เสริมสร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="2">คน​ที่​คิด​ว่า​ตนเอง​รู้​บาง​สิ่ง​แล้ว ก็​ยัง​ไม่​รู้​อย่าง​ที่​ควร​รู้</verse>
				<verse number="3">แต่​คน​ที่​รัก​พระเจ้า พระเจ้า​ก็​รู้จัก​คน​นั้น</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​เกี่ยว​กับ​การ​กิน​อาหาร​ที่​ได้​เซ่น​ไหว้​รูป​เคารพ เรา​รู้​ว่า “รูป​เคารพ​ไม่​มี​ความหมาย​อะไร​ใน​โลก​นี้” และ “มี​พระเจ้า​องค์​เดียว” เท่านั้น</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ถึงแม้​จะ​มี​สิ่ง​ที่​เรียก​ว่า​พระเจ้า​มากมาย ไม่​ว่า​ใน​สวรรค์​หรือ​บน​แผ่นดิน​โลก (อัน​ที่​จริง มี “พระ” และ “เจ้า” มากมาย)</verse>
				<verse number="6">แต่​สำหรับ​พวก​เรา​มี​พระเจ้า​องค์​เดียว​คือ​พระบิดา ผู้​เป็น​ที่​มา​ของ​สรรพสิ่ง และ​เรา​มี​ชีวิต​อยู่​เพื่อ​พระองค์ และ​มี​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​องค์​เดียว​คือ​พระเยซู​คริสต์ ผู้​ที่​สรรพสิ่ง​เป็น​มา​โดย​ทาง​พระองค์ และ​เรา​มี​ชีวิต​อยู่​โดย​ทาง​พระองค์</verse>
				<verse number="7">แต่​ไม่​ใช่​ทุก​คน​ที่​รู้​เช่น​นี้ บาง​คน​ยัง​คุ้นเคย​กับ​รูป​เคารพ เมื่อ​พวก​เขา​กิน​อาหาร​เซ่น​ไหว้ พวก​เขา​ถือ​ว่า​เป็น​ของ​ถวาย​แด่​รูป​เคารพ และ​เพราะ​จิต​สำนึก​ของ​พวก​เขา​ยัง​อ่อนแอ​จึง​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="8">แต่​อาหาร​ไม่ได้​ทำ​ให้​เรา​เข้า​ใกล้​พระเจ้า ถ้า​ไม่​กิน​ก็​ไม่​แย่​ลง ถ้า​กิน​ก็​ไม่​ได้​ดี​ขึ้น</verse>
				<verse number="9">อย่างไร​ก็​ตาม​จง​ระวัง อย่า​ให้​การ​ใช้​สิทธิ​ของ​ท่าน​ทำ​ให้​พี่​น้อง​ที่​อ่อนแอ​ต้อง​สะดุด​หลง​ไป​ทำ​บาป</verse>
				<verse number="10">เพราะ​หาก​คน​ที่​จิต​สำนึก​อ่อนแอ​เห็น​ท่าน​ผู้​มี​ความ​รู้​นั่ง​กิน​อาหาร​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​รูป​เคารพ เขา​จะ​ไม่​ยิ่ง​กล้า​กิน​ของ​ที่​เซ่น​ไหว้​รูป​เคารพ​หรือ</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​กลาย​เป็น​ว่า พี่​น้อง​เหล่า​นี้​ที่​พระคริสต์​ได้​ตาย​เพื่อ​พวก​เขา ต้อง​มา​ถูก​ทำลาย​เพราะ​ความ​รู้​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ท่าน​ทำ​บาป​เช่น​นี้​ต่อ​พวก​พี่​น้อง และ​ทำร้าย​จิต​สำนึก​ที่​อ่อนแอ​ของ​เขา ท่าน​ก็​ทำ​บาป​ต่อ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="13">ด้วย​เหตุ​นี้ หาก​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​กิน​เป็น​สาเหตุ​ทำ​ให้​พี่​น้อง​ล้ม​ลง​ใน​บาป ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​กิน​เนื้อ​สัตว์​อีก เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​เป็น​เหตุ​ให้​พวก​เขา​ล้ม​ลง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​ไม่​มี​เสรีภาพ​หรือ ข้าพเจ้า​ไม่​ใช่​อัครทูต​หรือ ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​เห็น​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา​หรือ​อย่างไร พวก​ท่าน​ไม่​ใช่​ผลงาน​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​หรือ</verse>
				<verse number="2">แม้​ข้าพเจ้า​อาจ​ไม่ได้​เป็น​อัครทูต​สำหรับ​คน​อื่น แต่​เป็น​สำหรับ​พวก​ท่าน​อย่าง​แน่นอน! เพราะ​ท่าน​คือ​ตรา​แห่ง​ความ​เป็น​อัครทูต​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​มี​ข้อ​แก้ต่าง​กับ​พวก​คน​ที่​พิพากษา​ข้าพเจ้า​ดัง​นี้</verse>
				<verse number="4">พวก​เรา​ไม่​มี​สิทธิ์​กิน​ดื่ม​หรือ</verse>
				<verse number="5">พวก​เรา​ไม่​มี​สิทธิ์​พา​ภรรยา​ซึ่ง​เป็น​ผู้​เชื่อ​ไป​ไหน​มา​ไหน​ด้วย​กัน​เหมือน​อัครทูต​คน​อื่น​ๆ เหมือน​ที่​น้อง​ๆ ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​เคฟาส ​ทำ​หรือ</verse>
				<verse number="6">หรือ​มี​แค่​ข้าพเจ้า​กับ​บารนาบัส​เท่านั้น​ที่​ต้อง​ทำงาน​หา​เลี้ยง​ชีพ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="7">ใคร​บ้าง​ที่​เป็น​ทหาร​โดย​เสีย​ค่า​ใช้จ่าย​เอง ใคร​บ้าง​ทำ​ไร่​องุ่น​และ​ไม่​ได้​กิน​ผล​องุ่น​จาก​ไร่​นั้น ใคร​บ้าง​ดูแล​ฝูง​สัตว์​และ​ไม่​ได้​ดื่ม​น้ำ​นม​ของ​พวก​สัตว์​นั้น</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​พูด​เช่น​นี้​ด้วย​สิทธิ​อำนาจ​ของ​มนุษย์​เท่านั้น​หรือ กฎ​บัญญัติ​ไม่​ได้​กล่าว​ไว้​อย่าง​เดียวกัน​หรือ</verse>
				<verse number="9">เพราะ​กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส​เขียน​ไว้​ว่า “อย่า​เอา​ตะกร้อ​ครอบ​ปาก​วัว​ซึ่ง​นวด​ข้าว​อยู่” พระเจ้า​ห่วงใย​แต่​วัว​เท่านั้น​หรือ</verse>
				<verse number="10">แน่นอน​พระองค์​พูด​เช่น​นี้​ก็​เพื่อ​เรา​ไม่​ใช่​หรือ ถูก​แล้ว​ข้อ​นี้​เขียน​ขึ้น​เพื่อ​เรา​ทั้งหลาย เพราะ​เมื่อ​คน​ไถ​นา​และ​นวด​ข้าว พวก​เขา​ย่อม​ทำ​โดย​หวัง​จะ​ได้​รับ​ส่วน​แบ่ง​ตอน​เก็บ​เกี่ยว</verse>
				<verse number="11">หาก​เรา​ได้​หว่าน​เมล็ด​ฝ่าย​วิญญาณ​ใน​หมู่​พวก​ท่าน จะ​เกิน​ไป​ไหม​ถ้า​เรา​จะ​เก็บ​เกี่ยว​ฝ่าย​วัตถุ​จาก​พวก​ท่าน​บ้าง</verse>
				<verse number="12">ถ้า​คน​อื่น​ๆ ยัง​มี​สิทธิ์​ได้​รับ​การ​สนับสนุน​จาก​พวก​ท่าน เรา​ก็​ควร​จะ​ได้​รับ​มาก​ยิ่ง​กว่า​ไม่​ใช่​หรือ แต่​เรา​ก็​ไม่ได้​ใช้​สิทธิ์​นี้​เลย ใน​ทาง​ตรงกันข้าม เรา​ยอม​ลำบาก​เสีย​ดี​กว่า​ให้​ข่าว​ประเสริฐ​ของ​พระคริสต์​ถูก​ขัด​ขวาง</verse>
				<verse number="13">พวก​ท่าน​ไม่​รู้​ใช่ไหม​ว่า คน​ที่​ทำงาน​ใน​วิหาร​ก็​ได้​รับ​อาหาร​ของ​ตน​จาก​วิหาร และ​คน​ที่​ปรนนิบัติ​ตรง​แท่น​บูชา​ก็​รับ​ส่วน​แบ่ง​จาก​เครื่อง​บูชา​บน​แท่น</verse>
				<verse number="14">ใน​ทำนอง​เดียวกัน องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ได้​สั่ง​ไว้​ว่า คน​ที่​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​ควร​ได้​รับ​ปัจจัย​เลี้ยง​ชีพ​จาก​ข่าว​ประเสริฐ</verse>
				<verse number="15">แต่​ข้าพเจ้า​ไม่​เคย​ใช้​สิทธิ์​เหล่า​นี้​เลย และ​ที่​เขียน​มา​นี้​ก็​ไม่​ได้​หวัง​ให้​พวก​ท่าน​ทำ​เช่น​นั้น​แก่​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ยอม​ตาย​เสีย​ดี​กว่า​ให้​ใคร​มา​พราก​เอา​เหตุ​แห่ง​ความ​ภูมิ​ใจ​นี้​ไป</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ ข้าพเจ้า​โอ้อวด​ไม่​ได้ เพราะ​จำเป็น​ต้อง​ประกาศ วิบัติ​แก่​ข้าพเจ้า​หาก​ไม่​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ!</verse>
				<verse number="17">หาก​ข้าพเจ้า​สมัครใจ​ประกาศ ย่อม​ได้​รางวัล​ตอบแทน หาก​ไม่​สมัครใจ​ประกาศ ข้าพเจ้า​ก็​ยัง​ต้อง​ทำ​หน้าที่​ตาม​ที่​ได้​รับ​มอบหมาย</verse>
				<verse number="18">แล้ว​อะไร​คือ​รางวัล​ของ​ข้าพเจ้า รางวัล​ก็​คือ ใน​การ​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ ข้าพเจ้า​ประกาศ​โดย​ไม่​คิด​ค่า​ตอบแทน ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​ไม่​ใช้​สิทธิ์​ของ​ตน​อย่าง​เต็มที่​ใน​ฐานะ​ผู้​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ</verse>
				<verse number="19">แม้​ข้าพเจ้า​เป็น​อิสระ​และ​ไม่​ขึ้น​กับ​ใคร ข้าพเจ้า​ก็​ยอม​เป็น​ทาส​คน​ทั้ง​ปวง​เพื่อ​ชนะ​ใจ​ผู้​คน​ให้​มาก​ที่สุด​เท่า​ที่​จะ​มาก​ได้</verse>
				<verse number="20">ต่อ​พวก​ยิว​ข้าพเจ้า​ก็​เป็น​เหมือน​ยิว​เพื่อ​ชนะ​ใจ​คน​ยิว ต่อ​พวก​ที่​อยู่​ใต้​กฎ​บัญญัติ ข้าพเจ้า​ก็​เป็น​เหมือน​คน​อยู่​ใต้​กฎ​บัญญัติ (แม้​ตัว​เอง​ไม่ได้​อยู่​ใต้​กฎ​นั้น) เพื่อ​จะ​ชนะ​ใจ​คน​ที่​อยู่​ใต้​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="21">ต่อ​พวก​คน​ไม่​มี​กฎ​บัญญัติ ข้าพเจ้า​ก็​เป็น​เหมือน​คน​ไม่​มี​กฎ​บัญญัติ (ทั้ง​ที่​ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​เป็น​อิสระ​จาก​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า แต่​อยู่​ใต้​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระคริสต์) เพื่อ​จะ​ชนะ​ใจ​คน​ที่​ไม่​มี​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="22">ต่อ​คน​อ่อนแอ​ข้าพเจ้า​ก็​เป็น​คน​อ่อนแอ เพื่อ​จะ​ชนะ​ใจ​คน​อ่อนแอ ข้าพเจ้า​เป็น​คน​ทุก​แบบ​ต่อ​คน​ทั้ง​ปวง เพื่อ​จะ​ช่วย​บาง​คน​ให้​รอด​ด้วย​ทุก​วิถี​ทาง​ที่​เป็น​ไป​ได้</verse>
				<verse number="23">ข้าพเจ้า​ทำ​ทุก​สิ่ง​นี้​เพราะ​เห็น​แก่​ข่าว​ประเสริฐ เพื่อ​จะ​ได้​มี​ส่วน​ใน​พระพร​แห่ง​ข่าว​ประเสริฐ</verse>
				<verse number="24">พวก​ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​ใน​การ​แข่งขัน นัก​วิ่ง​ทุก​คน​ออก​วิ่ง แต่​มี​เพียง​คน​เดียว​ได้​รับ​รางวัล จง​วิ่ง​อย่าง​นั้น​เพื่อ​ให้​ได้​รางวัล</verse>
				<verse number="25">ทุก​คน​ที่​เข้า​แข่งขัน​ผ่าน​การ​ฝึกซ้อม​อย่าง​เข้มงวด เขา​ทำ​อย่าง​นั้น​เพื่อ​มงกุฎ​ที่​ไม่​ยั่งยืน ส่วน​เรา​ทำ​เพื่อ​มงกุฎ​ที่​ยั่งยืน​เป็น​นิตย์</verse>
				<verse number="26">ด้วย​เหตุ​นี้ ข้าพเจ้า​จึง​ไม่ได้​วิ่ง​แบบ​ไร้​จุดหมาย ไม่​ได้​ต่อสู้​เหมือน​คน​ชก​ลม</verse>
				<verse number="27">แต่​ข้าพเจ้า​ฝึก​ร่างกาย​ให้​อยู่​ใต้​วินัย​อย่าง​เคร่งครัด และ​ทำ​ให้​มัน​เป็น​ทาส​ของ​ข้าพเจ้า เพื่อ​ว่า​หลังจาก​ที่​ได้​ประกาศ​แก่​คน​อื่น​แล้ว ข้าพเจ้า​เอง​จะ​ไม่​ขาด​คุณสมบัติ​ที่​จะ​รับ​รางวัล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">พี่​น้อง​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​ไม่​อยาก​ให้​ท่าน​เพิกเฉย​ต่อ​ข้อ​เท็จ​จริง​ที่​ว่า​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ล้วน​ได้​อยู่​ใต้​เมฆ​และ​ได้​ผ่าน​ทะเล​ไป​ทุก​คน</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา​ได้​รับ​บัพติศมา​เข้า​ส่วน​ใน​โมเสส ใน​เมฆ​และ​ใน​ทะเล</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​ทุก​คน​ได้​กิน​อาหาร​ฝ่าย​วิญญาณ​เดียวกัน</verse>
				<verse number="4">และ​ได้​ดื่ม​น้ำ​ฝ่าย​วิญญาณ​เดียวกัน พวก​เขา​ได้​ดื่ม​น้ำ​จาก​ศิลา​ฝ่าย​วิญญาณ​ซึ่ง​ร่วม​ทาง​ไป​กับ​เขา ศิลา​นั้น​คือ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="5">อย่างไร​ก็​ตาม พระเจ้า​ก็​ไม่​พอ​ใจ​พวก​เขา​เกือบ​ทั้งหมด ศพ​ของ​พวก​เขา​จึง​เกลื่อนกลาด​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="6">สิ่ง​เหล่า​นี้​เกิดขึ้น​เพื่อ​เป็น​ตัวอย่าง​ไม่​ให้​จิตใจ​ของ​เรา​ฝักใฝ่​ใน​สิ่ง​ชั่ว​เหมือน​คน​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="7">อย่า​นับถือ​รูป​เคารพ​เหมือน​พวก​เขา​บาง​คน ดัง​ที่​มี​เขียน​ไว้​ว่า “ประชาชน​นั่ง​ล้อม​วง​กิน​ดื่ม​และ​ลุกขึ้น​รื่นเริง​ใน​งาน​เลี้ยง”</verse>
				<verse number="8">เรา​ไม่​ควร​ทำ​บาป​ทาง​เพศ​เหมือน​ที่​พวก​เขา​บาง​คน​ได้​ทำ​แล้ว​ล้ม​ตาย 23,100 คน​ใน​วัน​เดียว</verse>
				<verse number="9">เรา​ไม่​ควร​ลองดี​กับ​พระคริสต์ ​เหมือน​ที่​พวก​เขา​บาง​คน​ได้​ทำ​แล้ว​ถูก​งู​กัด​ตาย</verse>
				<verse number="10">และ​อย่า​พร่ำ​บ่น​เหมือน​ที่​พวก​เขา​บาง​คน​ได้​ทำ​แล้ว​ถูก​ทูต​มรณะ​ประหาร</verse>
				<verse number="11">สิ่ง​เหล่า​นี้​เกิดขึ้น​แก่​พวก​เขา​เพื่อ​เป็น​ตัวอย่าง และ​บันทึก​ไว้​เพื่อ​เตือน​ใจ​เรา​ผู้​ซึ่ง​อยู่​ใน​ยุค​สุดท้าย​แล้ว</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​ถ้า​พวก​ท่าน​คิด​ว่า​ตน​ยืนหยัด​มั่นคง​ดี​แล้ว ก็​จง​ระวัง​ให้​ดี​เพื่อ​จะ​ไม่​ล้ม​ลง</verse>
				<verse number="13">ไม่​มี​การ​ล่อ​ใจ ​ใด​ๆ เกิดขึ้น​กับ​ท่าน​นอก​เหนือ​จาก​ที่​เกิด​กับ​มนุษย์​ทั่วไป และ​พระเจ้า​สัตย์ซื่อ พระองค์​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​ท่าน​ถูก​ล่อใจ​เกิน​กว่า​ที่​จะ​ทน​ได้ แต่​เมื่อ​ถูก​ล่อใจ พระองค์​จะ​ให้​ท่าน​มี​ทาง​ออก เพื่อ​จะ​อดทน​ได้​ด้วย</verse>
				<verse number="14">ด้วย​เหตุ​นี้ เพื่อน​ที่​รัก จง​หลีก​หนี​การ​นับถือ​รูป​เคารพ</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​พูด​กับ​คน​ที่​มี​สามัญ​สำนึก พวก​ท่าน​จง​ตัดสิน​ตัวเอง​จาก​คำ​พูด​ของ​ข้าพเจ้า​เถิด</verse>
				<verse number="16">ถ้วย​ซึ่ง​เรา​อธิษฐาน​ขอบคุณ คือ​การ​เข้า​ร่วม​ใน​โลหิต​ของ​พระคริสต์​ไม่​ใช่​หรือ และ​ขนมปัง​ซึ่ง​เรา​หัก​นั้น คือ​การ​เข้า​ร่วม​ใน​กาย​ของ​พระคริสต์​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="17">เนื่องจาก​มี​ขนมปัง​ก้อน​เดียว เรา​หลาย​คน​จึง​เป็น​กาย​เดียวกัน เพราะ​ทุก​คน​ร่วม​กิน​ขนมปัง​ก้อน​เดียวกัน</verse>
				<verse number="18">จง​พิจารณา​ชนชาติ​อิสราเอล คน​ที่​กิน​ของ​ถวาย​บูชา​ก็​มี​ส่วน​ร่วม​ใน​แท่น​บูชา​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="19">นี่​ข้าพเจ้า​หมายความ​ว่า ของ​ที่​เซ่น​ไหว้​รูป​เคารพ​มี​ความ​สำคัญ​อย่าง​นั้น​หรือ</verse>
				<verse number="20">เปล่า​เลย แต่​หมายความ​ว่า ของ​เซ่น​ไหว้​ของ​คน​ที่​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า​นั้น​สังเวย​แก่​พวก​ผี ไม่​ใช่​ถวาย​แด่​พระเจ้า และ​ข้าพเจ้า​ไม่​อยาก​ให้​ท่าน​เข้า​ร่วม​กับ​พวก​ผี</verse>
				<verse number="21">ท่าน​จะ​ดื่ม​ทั้ง​จาก​ถ้วย​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​และ​ถ้วย​ของ​พวก​ผี​ด้วย​ไม่​ได้ จะ​ร่วม​โต๊ะ​ทั้ง​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​และ​ของ​พวก​ผี​ด้วย​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="22">เรา​พยายาม​ยั่ว​ยุ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ให้​หึงหวง​หรือ เรา​เข้มแข็ง​กว่า​พระองค์​หรือ</verse>
				<verse number="23">พวก​ท่าน​กล่าว​ว่า “ข้าพเจ้า​มี​สิทธิ์​ทำ​ทุก​สิ่ง​ได้” แต่​ไม่​ใช่​ทุก​สิ่ง​จะ​เป็น​ประโยชน์ “ข้าพเจ้า​มี​สิทธิ์​ทำ​ทุก​สิ่ง​ได้” แต่​ไม่​ใช่​ทุก​สิ่ง​จะ​เสริมสร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="24">ทุก​คน​ไม่​ควร​เห็น​แก่​ประโยชน์​ส่วน​ตัว แต่​จง​เห็น​แก่​ประโยชน์​ของ​ผู้​อื่น</verse>
				<verse number="25">สิ่ง​ใด​ที่​วาง​ขาย​ตาม​ตลาด​ขาย​เนื้อ ก็​ให้​กิน​ได้​โดย​ไม่​ต้อง​ตั้ง​คำ​ถาม​เกี่ยว​กับ​จิต​สำนึก</verse>
				<verse number="26">เพราะ “แผ่นดิน​โลก​และ​ทุก​สิ่ง​ใน​โลก​เป็น​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า”</verse>
				<verse number="27">หาก​ผู้​ไม่​เชื่อ​บาง​คน​เชิญ​ท่าน​ไป​ร่วม​กิน​อาหาร​และ​ท่าน​ประสงค์​จะ​ไป จง​กิน​สิ่ง​ที่​วาง​อยู่​ตรง​หน้า โดย​ไม่​ต้อง​ถาม​เกี่ยว​กับ​จิต​สำนึก</verse>
				<verse number="28">แต่​ถ้า​มี​ใคร​มา​บอก​ว่า “ของ​นี้​ได้​นำ​ไป​เซ่น​ไหว้​แล้ว” ก็​อย่า​กิน เพื่อ​เห็น​แก่​ทั้ง​คน​ที่​บอก​และ​จิต​สำนึก​ผิด​ชอบ</verse>
				<verse number="29">ข้าพเจ้า​หมายถึง​จิต​สำนึก​ของ​คน​นั้น​ไม่​ใช่​ของ​ท่าน ทำไม​เสรีภาพ​ของ​ข้าพเจ้า​จึง​ถูก​ตัดสิน​โดย​จิต​สำนึก​ของ​คน​อื่น​เล่า</verse>
				<verse number="30">ถ้า​ข้าพเจ้า​กิน​โดย​ขอบคุณ​พระเจ้า ทำไม​จึง​ถูก​ตำหนิ​เพราะ​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ขอบคุณ​พระเจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="31">ดังนั้น​ไม่ว่า​ท่าน​จะ​กิน​หรือ​ดื่ม หรือ​ทำ​อะไร​ก็​ตาม จง​ทำ​ทุก​สิ่ง​เพื่อ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="32">อย่า​เป็น​อุปสรรค​ต่อ​ความ​เชื่อ ไม่​ว่า​จะ​เป็น​คน​ยิว คน​กรีก หรือ​คริสตจักร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="33">เหมือน​ที่​ข้าพเจ้า​พยายาม​ทำ​ให้​ทุก​คน​พอใจ​ใน​ทุก​ด้าน ไม่​ได้​ทำ​เพื่อ​ประโยชน์​ส่วนตัว แต่​ทำ​เพื่อ​ประโยชน์​ของ​คน​มากมาย เพื่อ​ให้​พวก​เขา​รอด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">จง​ทำ​ตาม​อย่าง​ข้าพเจ้า​เหมือน​ที่​ข้าพเจ้า​ทำ​ตาม​อย่าง​พระคริสต์</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​ขอ​ชมเชย​พวก​ท่าน​ที่​ระลึก​ถึง​ข้าพเจ้า​ใน​ทุก​เรื่อง​และ​ยึดถือ​ธรรมเนียม​ปฏิบัติ​ต่าง​ๆ ที่​ได้​ให้​ไว้​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="3">แต่​ขอ​ให้​ท่าน​ตระหนัก​ว่า​พระคริสต์​เป็น​ศีรษะ​ของ​ชาย​ทุก​คน และ​ชาย​เป็น​ศีรษะ​ของ​หญิง และ​พระเจ้า​เป็น​ศีรษะ​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="4">ชาย​ทุก​คน​ที่​อธิษฐาน​หรือ​เผย​พระวจนะ​โดย​มี​ผ้า​คลุม​ศีรษะ​อยู่ ก็​สร้าง​ความ​อัปยศ​แก่​ศีรษะ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="5">และ​หญิง​ทุก​คน​ที่​อธิษฐาน​หรือ​เผย​พระวจนะ​โดย​ไม่​มี​ผ้า​คลุม​ศีรษะ ก็​สร้าง​ความ​อัปยศ​แก่​ศีรษะ​ของ​เธอ​เหมือน​ว่า​เธอ​ได้​โกน​ผม​แล้ว</verse>
				<verse number="6">ถ้า​ผู้หญิง​ไม่​คลุม​ศีรษะ เธอ​ก็​น่า​จะ​ตัด​ผม​เสีย แต่​ถ้า​การ​ตัด​ผม​หรือ​โกน​ผม​เป็น​เรื่อง​น่า​อับอาย​สำหรับ​ผู้หญิง เธอ​ก็​ควร​คลุม​ศีรษะ</verse>
				<verse number="7">ผู้ชาย​ไม่​ควร​คลุม​ศีรษะ เพราะ​เขา​คือ​ภาพ​สะท้อน​และ​ศักดิ์ศรี​ของ​พระเจ้า แต่​ผู้หญิง​คือ​ศักดิ์ศรี​ของ​ผู้ชาย</verse>
				<verse number="8">เพราะ​ผู้ชาย​ไม่​ได้​มา​จาก​ผู้หญิง แต่​ผู้หญิง​มา​จาก​ผู้ชาย</verse>
				<verse number="9">และ​ผู้ชาย​ไม่​ได้​ถูก​สร้าง​ขึ้น​สำหรับ​ผู้หญิง แต่​ผู้หญิง​ถูก​สร้าง​ขึ้น​สำหรับ​ผู้ชาย</verse>
				<verse number="10">ด้วย​เหตุผล​นี้​ผู้หญิง​จึง​ควร​มี​สิทธิ​อำนาจ​เหนือ​ศีรษะ​ของ​เธอ เพราะ​พวก​ทูตสวรรค์</verse>
				<verse number="11">อย่างไร​ก็​ตาม ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ผู้หญิง​ดำรง​อยู่​ไม่ได้​โดย​ปราศจาก​ผู้ชาย​และ​ผู้ชาย​ก็​ดำรง​อยู่​ไม่ได้​โดย​ปราศจาก​ผู้หญิง</verse>
				<verse number="12">เพราะ​ว่า​ผู้หญิง​มา​จาก​ผู้ชาย​และ​ผู้ชาย​เกิด​มา​จาก​ผู้หญิง แต่​ทุก​สิ่ง​มา​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="13">พวก​ท่าน​จง​ตัดสิน​เอาเอง​เถิด​ว่า ควร​หรือ​ไม่​ที่​ผู้หญิง​จะ​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​โดย​ไม่​คลุม​ศีรษะ</verse>
				<verse number="14">ธรรมชาติ​ไม่​สอน​หรือ​ว่า​ผู้ชาย​ที่​ไว้​ผม​ยาว​ก็​น่า​ละอาย</verse>
				<verse number="15">แต่​ถ้า​ผู้หญิง​ไว้​ผม​ยาว​ก็​สม​ศักดิ์ศรี เพราะ​ผม​ยาว​มี​ไว้​คลุม​ศีรษะ</verse>
				<verse number="16">ใคร​จะ​โต้แย้ง​เรื่อง​นี้ เรา​กับ​คริสตจักร​ของ​พระเจ้า​ไม่​มี​ข้อ​ปฏิบัติ​นอก​เหนือ​จาก​นี้</verse>
				<verse number="17">ใน​ข้อ​ปฏิบัติ​ต่อไป​นี้ ข้าพเจ้า​ไม่​อาจ​ชมเชย​พวก​ท่าน เพราะ​การ​ประชุม​ของ​พวก​ท่าน​มี​ผล​เสีย​มาก​กว่า​ผล​ดี</verse>
				<verse number="18">ประการ​แรก​ข้าพเจ้า​ได้​ยิน​ว่า​เมื่อ​พวก​ท่าน​ประชุม​กัน​ใน​ฐานะ​คริสตจักร มี​การ​แตกแยก​กัน​ใน​หมู่​พวก​ท่าน และ​ข้าพเจ้า​เชื่อ​ว่า​มี​มูล​ความ​จริง​อยู่​บ้าง</verse>
				<verse number="19">ไม่​สงสัย​เลย​ว่า​ต้อง​มี​ความ​แตกต่าง​ใน​พวก​ท่าน เพื่อ​จะ​ทำ​ให้​เห็น​ชัด​ว่า​ใคร​คือ​ฝ่าย​ที่​พระเจ้า​เห็น​ชอบ​ด้วย</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พวก​ท่าน​มา​ประชุม​กัน ท่าน​ไม่​ได้​ร่วม​ใน​การ​กิน​อาหาร​มื้อ​สุดท้าย​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="21">เพราะ​บาง​คน​กิน​อาหาร​ของ​ตัวเอง​ก่อน กลาย​เป็น​ว่า​คน​หนึ่ง​ยัง​หิว ส่วน​อีก​คน​เมามาย​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="22">พวก​ท่าน​ไม่​มี​บ้าน​ให้​นั่ง​กิน​ดื่ม​หรือ​อย่างไร หรือ​ว่า​พวก​ท่าน​ลบหลู่​คริสตจักร​ของ​พระเจ้า ด้วย​การ​ทำ​ให้​คน​ที่​ขัดสน​อับอาย ข้าพเจ้า​จะ​พูด​อะไร​กับ​พวก​ท่าน​ดี จะ​ให้​ชมเชย​เรื่อง​นี้​หรือ ไม่​อย่าง​แน่นอน!</verse>
				<verse number="23">เพราะ​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ให้​ไว้​แก่​พวก​ท่าน​นั้น ข้าพเจ้า​รับ​มา​จาก​องค์​พระผู้เป็นเจ้า คือ​ใน​คืน​ที่​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ถูก​ทรยศ​นั้น พระองค์​หยิบ​ขนมปัง</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ขอบคุณ​พระเจ้า​แล้ว พระองค์​หัก​ขนมปัง​และ​พูด​ว่า “นี่​คือ​กาย​ของ​เรา​ซึ่ง​ให้​แก่​ท่าน จง​ทำ​อย่าง​นี้​เพื่อ​เป็น​การ​ระลึก​ถึง​เรา”</verse>
				<verse number="25">หลัง​จาก​กิน​อาหาร​มื้อ​นั้น​แล้ว พระองค์​กระทำ​อย่าง​เดียว​กัน คือ​หยิบ​ถ้วย​ขึ้น​และ​พูด​ว่า “ถ้วย​นี้​คือ​พันธสัญญา​ใหม่​ด้วย​โลหิต​ของ​เรา เมื่อ​ใด​ที่​พวก​ท่าน​ดื่ม จง​ดื่ม​เพื่อ​เป็น​การ​ระลึก​ถึง​เรา”</verse>
				<verse number="26">เพราะ​เมื่อ​ใด​ก็​ตาม​ที่​พวก​ท่าน​กิน​ขนมปัง​นี้​และ​ดื่ม​จาก​ถ้วย​นี้ ท่าน​ก็​ประกาศ​การ​ตาย​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จน​กว่า​พระองค์​จะ​มา</verse>
				<verse number="27">ดังนั้น​ใคร​ก็​ตาม​ที่​กิน​ขนมปัง​หรือ​ดื่ม​จาก​ถ้วย​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อย่าง​ไม่​สมควร ก็​ได้​ทำ​ผิด​บาป​ต่อ​ร่างกาย​และ​โลหิต​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="28">ทุก​คน​ควร​ตรวจ​สอบ​ตนเอง​ก่อน​กิน​ขนมปัง​และ​ดื่ม​จาก​ถ้วย​นี้</verse>
				<verse number="29">เพราะ​คน​ที่​กิน​และ​ดื่ม โดย​ไม่​ตระหนัก​ถึง​ร่างกาย​ของ​พระคริสต์ ก็​กิน​และ​ดื่ม​เพื่อ​ให้​ตนเอง​ถูก​พิพากษา​ลงโทษ</verse>
				<verse number="30">นี่​คือ​สาเหตุ​ที่​พวก​ท่าน​หลาย​คน​อ่อนแอ​และ​เจ็บ​ป่วย บาง​คน​ก็​ล่วงหลับ​ไป</verse>
				<verse number="31">แต่​ถ้า​เรา​วินิจฉัย​ตนเอง เรา​ก็​จะ​ไม่​ต้อง​ตก​อยู่​ใน​การ​พิพากษา</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​พิพากษา​ลงโทษ​เรา​เช่น​นี้ พระองค์​กำลัง​สร้าง​วินัย​ให้​เรา เพื่อ​เรา​จะ​ไม่​ต้อง​รับ​โทษ​ร่วม​กับ​โลก</verse>
				<verse number="33">ดังนั้น​พี่​น้อง​ทั้งหลาย เมื่อ​พวก​ท่าน​มา​ประชุม​กัน​เพื่อ​กิน​อาหาร ก็​ควร​รอ​พร้อม​กัน</verse>
				<verse number="34">ถ้า​ใคร​หิว​ก็​ควร​กิน​รอง​ท้อง​มา​จาก​ที่​บ้าน​ก่อน เพื่อ​ว่า​เวลา​มา​ประชุม​กัน​จะ​ได้​ไม่​จบ​ลง​ด้วย​การ​พิพากษา​ลงโทษ และ​เมื่อ​ข้าพเจ้า​มา ข้าพเจ้า​จะ​ให้​ข้อ​แนะนำ​อื่น​ๆ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พี่​น้อง​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​ไม่​อยาก​ให้​ท่าน​ไม่​รู้​เรื่อง​เกี่ยว​กับ​ของ​ประทาน​ฝ่าย​วิญญาณ</verse>
				<verse number="2">ท่าน​รู้​ว่า​เมื่อ​ท่าน​ยัง​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า ท่าน​ได้​รับ​อิทธิพล​และ​ถูก​ชัก​จูง​ให้​หลง​ผิด​ไป​พึ่ง​รูป​เคารพ​ที่​พูด​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="3">ด้วย​เหตุ​นี้​ข้าพเจ้า​อยาก​บอก​ท่าน​ว่า ไม่​มี​ใคร​ที่​กล่าว​โดย​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​จะ​พูด​ว่า “ขอ​ให้​พระเยซู​ถูก​แช่ง” และ​ไม่​มี​ใคร​สามารถ​พูด​ได้​ว่า “พระเยซู​เป็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า” นอกจาก​คน​ที่​กล่าว​โดย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="4">ของ​ประทาน​มี​หลาย​ชนิด แต่​พระวิญญาณ​องค์​เดียว​กัน​เป็น​ผู้​มอบ​ให้</verse>
				<verse number="5">งาน​รับใช้​มี​หลาย​ประเภท แต่​รับใช้​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="6">การ​งาน​มี​ต่าง​ๆ กัน แต่​พระเจ้า​องค์​เดียว​กัน​เป็น​ผู้​ทำงาน​ทุก​อย่าง​ใน​ทุก​คน</verse>
				<verse number="7">การ​สำแดง​ของ​พระวิญญาณ​มี​ให้​แต่ละ​คน​เพื่อ​ประโยชน์​ร่วม​กัน</verse>
				<verse number="8">คน​หนึ่ง​ได้​รับ​ถ้อยคำ​แห่ง​สติ​ปัญญา​โดย​พระวิญญาณ ส่วน​อีก​คน​หนึ่ง​ได้​รับ​ถ้อยคำ​แห่ง​ความ​รู้​โดย​พระวิญญาณ​องค์​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="9">อีก​คน​ได้​รับ​ของ​ประทาน​แห่ง​ความ​เชื่อ​โดย​พระวิญญาณ​องค์​เดียว​กัน ส่วน​อีก​คน​ได้​รับ​ของ​ประทาน​ใน​การ​รักษา​โรค​โดย​พระวิญญาณ​องค์​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="10">คน​หนึ่ง​ได้​รับ​ฤทธิ์เดช​อัน​อัศจรรย์ อีก​คน​เผย​พระวจนะ​ได้ คน​หนึ่ง​สังเกต​แยกแยะ​วิญญาณ​ต่าง​ๆ ได้ ส่วน​อีก​คน​สามารถ​พูด​ภาษา​แปลก​ๆ และ​อีก​คน​แปล​ภาษา​แปลก​ๆ ได้</verse>
				<verse number="11">ทั้งหมด​นี้​ล้วน​เป็น​การงาน​ของ​พระวิญญาณ​องค์​เดียว​กัน และ​พระองค์​ให้​แต่ละ​คน​ตาม​ที่​ประสงค์</verse>
				<verse number="12">เช่น​เดียว​กับ​ร่างกาย​เดียว​ที่​ประกอบ​ด้วย​อวัยวะ​หลาย​ส่วน และ​อวัยวะ​ทั้งหมด​หลาย​ส่วน​ก็​ประกอบ​กัน​เป็น​กาย​เดียว ใน​พระคริสต์​ก็​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="13">เพราะ​เรา​ทุก​คน​รับ​บัพติศมา​โดย ​พระวิญญาณ​องค์​เดียว​เข้า​เป็น​กาย​เดียว​กัน ไม่​ว่า​ยิว​หรือ​กรีก ทาส​หรือ​ไท เรา​ทุก​คน​ล้วน​ได้​ดื่ม​จาก​พระวิญญาณ​องค์​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="14">ร่างกาย​ไม่​ได้​มี​อวัยวะ​เดียว​แต่​ประกอบ​ด้วย​อวัยวะ​หลาย​ส่วน</verse>
				<verse number="15">หาก​เท้า​จะ​พูด​ว่า “เพราะ​ฉัน​ไม่​ใช่​มือ ฉัน​จึง​ไม่​ได้​เป็น​ของ​ร่างกาย​นั้น” นั่น​ไม่​ใช่​เหตุผล​ที่​ทำ​ให้​เท้า​เลิก​เป็น​อวัยวะ​ของ​ร่างกาย​นั้น</verse>
				<verse number="16">และ​หาก​หู​จะ​พูด​ว่า “เพราะ​ฉัน​ไม่​ใช่​ตา ฉัน​จึง​ไม่​ได้​เป็น​ของ​ร่างกาย​นั้น” นั่น​ไม่​ใช่​เหตุผล​ที่​ทำ​ให้​หู​เลิก​เป็น​อวัยวะ​ของ​ร่างกาย​นั้น</verse>
				<verse number="17">หาก​ทั้ง​ร่างกาย​เป็น​ตา การ​ได้ยิน​จะ​อยู่​ที่​ไหน หาก​ทั้ง​ร่างกาย​เป็น​หู การ​ได้​กลิ่น​จะ​อยู่​ที่​ไหน</verse>
				<verse number="18">แต่​ที่​จริง​พระเจ้า​ได้​จัด​อวัยวะ​ต่าง​ๆ ทุก​ส่วน​ไว้​ใน​ร่างกาย​ตาม​ที่​พระองค์​ประสงค์</verse>
				<verse number="19">ถ้า​ทั้งหมด​เป็น​อวัยวะ​เดียว จะ​มี​ร่างกาย​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="20">เช่น​นั้น​เอง อวัยวะ​มี​หลาย​ส่วน​แต่​เป็น​กาย​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="21">ตา​ไม่​อาจ​พูด​กับ​มือ​ว่า “ฉัน​ไม่​ต้องการ​เธอ” และ​ศีรษะ​ไม่​อาจ​พูด​กับ​เท้า​ว่า “ฉัน​ไม่​ต้องการ​เธอ”</verse>
				<verse number="22">ใน​ทาง​ตรงกันข้าม อวัยวะ​ต่าง​ๆ ที่​ดู​เหมือน​อ่อนแอ​กว่า​ก็​ยัง​สำคัญ</verse>
				<verse number="23">และ​อวัยวะ​ที่​เรา​คิด​ว่า​ไม่​ค่อย​มี​เกียรติ เรา​ยัง​ให้​เกียรติ​เป็น​พิเศษ และ​อวัยวะ​ที่​เรา​อาย​ที่​จะ​เปิดเผย เรา​ก็​ปก​ปิด​ไว้​เป็น​พิเศษ</verse>
				<verse number="24">ส่วน​อวัยวะ​ที่​เปิดเผย​ได้​ก็​ไม่​จำเป็น​ต้อง​ปก​ปิด แต่​พระเจ้า​รวม​อวัยวะ​ต่าง​ๆ ของ​ร่างกาย​เข้า​ด้วย​กัน และ​อวัยวะ​ที่​ไร้​เกียรติ​นั้น​พระองค์​ให้​มี​เกียรติ​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="25">เพื่อ​จะ​ไม่​มี​การ​แตกแยก​กัน​ใน​ร่างกาย แต่​เพื่อ​ให้​อวัยวะ​ทุก​ส่วน​ห่วงใย​กัน</verse>
				<verse number="26">ถ้า​อวัยวะ​หนึ่ง​เจ็บ ทุก​ส่วน​ก็​พลอย​เจ็บ​ด้วย ถ้า​อวัยวะ​หนึ่ง​มี​เกียรติ ทุก​ส่วน​ก็​ชื่น​ชม​ยินดี​ด้วย</verse>
				<verse number="27">ท่าน​ทั้งหลาย​เป็น​ร่างกาย​ของ​พระคริสต์ พวก​ท่าน​แต่ละ​คน​เป็น​อวัยวะ​หนึ่ง​ของ​กาย​นั้น</verse>
				<verse number="28">และ​ใน​คริสตจักร พระเจ้า​ได้​แต่งตั้ง​อัครทูต​เป็น​อันดับ​แรก อันดับ​ที่​สอง​คือ​ผู้​เผย​พระวจนะ อันดับ​ที่​สาม​คือ​ผู้​สอน จาก​นั้น​คือ​ผู้​ทำ​การ​อัศจรรย์ ผู้​มี​ของ​ประทาน​ใน​การ​รักษา​โรค ผู้​ที่​ช่วยเหลือ​ผู้​อื่น ผู้​มี​ของ​ประทาน​ใน​การ​บริหาร​งาน และ​ผู้​พูด​ภาษา​แปลก​ๆ</verse>
				<verse number="29">ทุก​คน​เป็น​อัครทูต​หรือ ทุก​คน​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ​หรือ ทุก​คน​เป็น​ผู้​สอน​หรือ ทุก​คน​ทำ​การ​อัศจรรย์​หรือ</verse>
				<verse number="30">ทุก​คน​มี​ของ​ประทาน​ใน​การ​รักษา​โรค​หรือ ทุก​คน​พูด​ภาษา​แปลก​ๆ หรือ ทุก​คน​แปล​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="31">แต่​ให้​เรา​ใฝ่​หา​ของ​ประทาน​ที่​ยิ่งใหญ่​กว่า​นี้ และ​ข้าพเจ้า​จะ​แสดง​ให้​พวก​ท่าน​เห็น​หนทาง​ที่​ดี​เยี่ยม​ที่สุด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">แม้​ข้าพเจ้า​พูด​ภาษา​แปลก​ๆ ด้วย​ภาษา​มนุษย์​หรือ​ภาษา​ทูตสวรรค์​ได้ แต่​ไม่​มี​ความ​รัก ข้าพเจ้า​ก็​เป็น​แค่​ฆ้อง​หรือ​ฉิ่ง​ฉาบ​ที่​กำลัง​ส่ง​เสียง</verse>
				<verse number="2">หาก​ข้าพเจ้า​มี​ของ​ประทาน​ใน​การ​เผย​พระวจนะ และ​สามารถ​หยั่ง​ถึง​ข้อความ​ล้ำลึก​ทั้ง​ปวง​กับ​ความ​รู้​ทั้ง​สิ้น และ​ถ้า​ข้าพเจ้า​มี​ความ​เชื่อ​ที่​เคลื่อน​ภูเขา​ได้ แต่​ไม่​มี​ความ​รัก ข้าพเจ้า​ก็​ไม่​มี​ค่า​อะไร</verse>
				<verse number="3">แม้​ข้าพเจ้า​ยก​ทรัพย์สิน​ทั้งหมด​ให้​คน​ยากไร้​และ​ยอม​ให้​เอา​ร่างกาย​ไป​ทรมาน​เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​อวด​ได้ แต่​ไม่​มี​ความ​รัก ก็​เปล่า​ประโยชน์</verse>
				<verse number="4">ความ​รัก​คือ​ความ​อดทน ความ​กรุณา ความ​รัก​ไม่​อิจฉา ไม่​อวด​ตัว ไม่​หยิ่ง​ผยอง</verse>
				<verse number="5">ไม่​ดูหมิ่น​ผู้​อื่น ไม่​เห็น​แก่​ตัว ไม่​โกรธ​ง่าย ไม่​จดจำ​ความ​ผิด</verse>
				<verse number="6">ไม่​ชื่นชม​ยินดี​ใน​ความ​ชั่ว แต่​ชื่นชม​ยินดี​ใน​ความ​จริง</verse>
				<verse number="7">ความ​รัก​ปกป้อง​เสมอ ไว้​วางใจ​เสมอ มี​ความ​หวัง​อยู่​เสมอ และ​ยืนหยัด​อยู่​เสมอ</verse>
				<verse number="8">ความ​รัก​ไม่​มี​วัน​หมด​สิ้น แต่​การ​เผย​พระวจนะ​จะ​หยุด​ลง การ​พูด​ภาษา​แปลก​ๆ จะ​เงียบ​ไป และ​ความ​รู้​จะ​สูญ​สลาย</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เรา​รู้​เพียง​บาง​ส่วน​และ​เรา​เผย​พระวจนะ​เพียง​บาง​ส่วน</verse>
				<verse number="10">แต่​เมื่อ​ความ​สมบูรณ์​มา​ถึง สิ่ง​ที่​ไม่​สมบูรณ์​ก็​จะ​หมด​สิ้น​ไป</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ยัง​เป็น​เด็ก ข้าพเจ้า​พูด​อย่าง​เด็ก คิด​อย่าง​เด็ก ใช้​เหตุผล​อย่าง​เด็ก แต่​เมื่อ​เติบโต​เป็น​ผู้ใหญ่ ข้าพเจ้า​ก็​ทิ้ง​วิถี​ทาง​อย่าง​เด็ก</verse>
				<verse number="12">เวลา​นี้​เรา​เห็น​เหมือน​แค่​ภาพ​สะท้อน​ใน​กระจก แต่​เวลา​นั้น​เรา​จะ​เห็น​กัน​ต่อ​หน้า เวลา​นี้​ข้าพเจ้า​รู้​เพียง​บาง​ส่วน แต่​เวลา​นั้น​ข้าพเจ้า​จะ​รู้​ทุก​สิ่ง​เหมือน​ที่​พระองค์​รู้จัก​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​สาม​สิ่ง​นี้​ยัง​คง​อยู่​คือ ความ​เชื่อ ความ​หวัง และ​ความ​รัก แต่​ความ​รัก​ยิ่งใหญ่​ที่สุด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">จง​ดำเนิน​ตาม​วิถี​แห่ง​ความ​รัก​และ​กระตือรือร้น​ใฝ่​หา​ของ​ประทาน​ฝ่าย​วิญญาณ​โดย​เฉพาะ​การ​เผย​พระวจนะ</verse>
				<verse number="2">เพราะ​คน​ที่​พูด​ภาษา​แปลก​ๆ ไม่​ได้​พูด​กับ​มนุษย์ แต่​พูด​กับ​พระเจ้า อัน​ที่​จริง​ไม่​มี​ใคร​เข้าใจ​สิ่ง​ที่​เขา​พูด เพราะ​เขา​พูด​ข้อความ​ล้ำลึก​โดย​พระวิญญาณ</verse>
				<verse number="3">แต่​คน​ที่​เผย​พระวจนะ​ก็​พูด​กับ​ผู้​คน​เพื่อ​ทำ​ให้​พวก​เขา​เข้มแข็ง​ขึ้น เพื่อ​ให้​กำลังใจ​และ​ปลอบโยน</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​พูด​ภาษา​แปลก​ๆ เสริมสร้าง​ตัวเอง แต่​คน​ที่​เผย​พระวจนะ​เสริมสร้าง​คริสตจักร</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​อยาก​ให้​ท่าน​ทุก​คน​พูด​ภาษา​แปลก​ๆ ได้ แต่​ยิ่ง​กว่า​นั้น​ข้าพเจ้า​อยาก​ให้​เผย​พระวจนะ​ได้ คน​ที่​เผย​พระวจนะ​ก็​ยิ่งใหญ่​กว่า​คน​ที่​พูด​ภาษา​แปลก​ๆ เว้น​แต่​เขา​แปล​ภาษา​นั้น​ๆ ได้ เพื่อ​คริสตจักร​จะ​ได้​รับ​การ​เสริม​สร้าง</verse>
				<verse number="6">พี่​น้อง​ทั้งหลาย หาก​ข้าพเจ้า​มา​หา​ท่าน​และ​พูด​ภาษา​แปลก​ๆ แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​เป็น​ประโยชน์​อะไร​แก่​ท่าน เว้น​แต่​จะ​นำ​การ​เปิดเผย​หรือ​ความ​รู้ การ​เผย​พระวจนะ หรือ​ถ้อยคำ​เตือน​สอน​มา​ให้</verse>
				<verse number="7">แม้แต่​สิ่ง​ที่​ไม่​มี​ชีวิต​ก็​เปล่ง​เสียง​ได้ เช่น​ขลุ่ย​หรือ​พิณ ใคร​จะ​รู้​ทำนอง​เพลง​ได้​หาก​ไม่​เล่น​ตาม​โน้ต​ให้​ชัดเจน</verse>
				<verse number="8">และ​ถ้า​แตร​ศึก​เป่า​เรียก​ไม่​ชัดเจน ใคร​จะ​พร้อม​ออก​รบ</verse>
				<verse number="9">พวก​ท่าน​ก็​เช่น​กัน หาก​พูด​ด้วย​ถ้อยคำ​ที่​คน​ไม่​เข้าใจ ใคร​จะ​รู้​ว่า​ท่าน​กำลัง​พูด​อะไร คำ​พูด​ของ​ท่าน​ก็​จะ​ลอย​หาย​ไป​ใน​อากาศ</verse>
				<verse number="10">ไม่​ต้อง​สงสัย​เลย​ว่า​ใน​โลก​มี​หลาย​ภาษา แต่​ไม่​มี​ภาษา​ใด​ที่​ปราศจาก​ความ​หมาย</verse>
				<verse number="11">ถ้า​ข้าพเจ้า​ไม่​เข้าใจ​ความ​หมาย​สิ่ง​ที่​คน​หนึ่ง​พูด ข้าพเจ้า​กับ​คน​นั้น​ก็​พูด​ต่าง​ภาษา​กัน</verse>
				<verse number="12">พวก​ท่าน​ก็​เช่น​กัน ใน​เมื่อ​ท่าน​ใฝ่​หา​ของ​ประทาน​ฝ่าย​วิญญาณ ก็​จง​พยายาม​เป็น​เลิศ​ใน​ของ​ประทาน​ซึ่ง​เสริม​สร้าง​คริสตจักร</verse>
				<verse number="13">ด้วย​เหตุ​นี้ ใคร​พูด​ภาษา​แปลก​ๆ ได้ ก็​ควร​อธิษฐาน​ขอ​ให้​เขา​แปล​สิ่ง​ที่​พูด​ได้​ด้วย</verse>
				<verse number="14">เพราะ​ถ้า​ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​ด้วย​ภาษา​แปลก​ๆ จิต​วิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​อธิษฐาน แต่​ไม่​มี​ผล​ต่อ​ความ​คิด​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​ควร​ทำ​อย่างไร ข้าพเจ้า​จะ​อธิษฐาน​ด้วย​จิต​วิญญาณ แต่​ก็​จะ​อธิษฐาน​ด้วย​ความ​เข้าใจ​เช่น​กัน ข้าพเจ้า​จะ​ร้อง​เพลง​ด้วย​จิต​วิญญาณ แต่​ก็​จะ​ร้อง​เพลง​ด้วย​ความ​เข้าใจ​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="16">ถ้า​พวก​ท่าน​สรรเสริญ​พระเจ้า​ใน​พระวิญญาณ แล้ว​คน​ที่​ไม่​เข้าใจ ​จะ​กล่าว “อาเมน” ตอบ​รับ​การ​ขอบคุณ​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​อย่างไร ใน​เมื่อ​เขา​ไม่​รู้​ว่า​ท่าน​พูด​อะไร</verse>
				<verse number="17">ท่าน​อาจ​ขอบคุณ​พระเจ้า​ได้​ดี แต่​ไม่​ได้​เสริมสร้าง​คน​อื่น</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้า​ขอบคุณ​พระเจ้า​ที่​พูด​ภาษา​แปลก​ๆ ได้​มาก​กว่า​พวก​ท่าน​ทุก​คน</verse>
				<verse number="19">แต่​ใน​คริสตจักร​ข้าพเจ้า​ขอ​พูด​แค่​ห้า​คำ​ที่​เข้าใจ​ได้​เพื่อ​สอน​คน​อื่น ดี​กว่า​พูด​หมื่น​คำ​เป็น​ภาษา​แปลก​ๆ</verse>
				<verse number="20">พี่​น้อง​ทั้งหลาย เลิก​คิด​แบบ​เด็ก​ๆ ได้​แล้ว ใน​เรื่อง​ความ​ชั่ว​จง​เป็น​ทารก แต่​ใน​ด้าน​ความ​คิด​จง​เป็น​ผู้ใหญ่</verse>
				<verse number="21">ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้​ใน​กฎ​บัญญัติ​ว่า องค์​พระผู้เป็นเจ้า​กล่าว​ว่า “เรา​จะ​พูด​กับ​ชนชาติ​นี้ ผ่าน​ทาง​คน​ต่าง​ภาษา ผ่าน​ริมฝีปาก​ของ​คน​ต่าง​ชาติ แต่​กระนั้น​เขา​ก็​ยัง​จะ​ไม่​ฟัง​เรา”</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น​การ​พูด​ภาษา​แปลก​ๆ จึง​เป็น​หมาย​สำคัญ​สำหรับ​คน​ที่​ไม่​เชื่อ ไม่​ใช่​ผู้​เชื่อ แต่​การ​เผย​พระวจนะ​นั้น​สำหรับ​ผู้​เชื่อ​ไม่​ใช่​คน​ที่​ไม่​เชื่อ</verse>
				<verse number="23">ด้วย​เหตุ​นี้​หาก​ทั้ง​คริสตจักร​มา​ประชุม​กัน​และ​ทุก​คน​พูด​ภาษา​แปลก​ๆ แล้ว คน​ที่​ไม่​เข้าใจ หรือ​คน​ที่​ไม่​เชื่อ​เข้า​มา จะ​ไม่​หา​ว่า​ท่าน​เสีย​สติ​ไป​หรือ</verse>
				<verse number="24">แต่​ถ้า​หาก​คน​ที่​ไม่​เชื่อ​หรือ​คน​ที่​ไม่​เข้าใจ​เข้า​มา​ขณะ​ที่​ทุก​คน​กำลัง​เผย​พระวจนะ พวก​เขา​ก็​จะ​สำนึก​ได้​ว่า​พวก​เขา​เป็น​คน​บาป​และ​ตก​อยู่​ภาย​ใต้​การ​พิพากษา</verse>
				<verse number="25">และ​ความ​ลับ​ต่าง​ๆ ใน​ใจ​เขา​จะ​ถูก​เปิดเผย ดังนั้น​เขา​จะ​กราบ​ลง​นมัสการ​พระเจ้า​และ​ร้อง​ว่า “พระเจ้า​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน​จริง​ๆ”</verse>
				<verse number="26">พี่​น้อง​ทั้งหลาย แล้ว​เรา​จะ​พูด​อะไร เมื่อ​พวก​ท่าน​มา​ประชุม​กัน แต่ละ​คน​มี​เพลง​สดุดี หรือ​คำ​เตือน​สอน การ​เปิดเผย ภาษา​แปลก​ๆ หรือ​การ​แปล​ภาษา​แปลก​ๆ ทั้งหมด​นี้​ต้อง​ทำ​เพื่อ​ให้​คริสตจักร​เข้มแข็ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="27">หาก​ใคร​จะ​พูด​ภาษา​แปลก​ๆ จง​พูด​แค่​สอง​คน​หรือ​อย่าง​มาก​ที่สุด​สาม​คน โดย​พูด​ที​ละ​คน​และ​ต้อง​มี​คน​แปล</verse>
				<verse number="28">หาก​ไม่​มี​คน​แปล ผู้​พูด​ควร​อยู่​เงียบ​ๆ ใน​คริสตจักร พูด​กับ​ตัวเอง​และ​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="29">ส่วน​คน​ที่​เผย​พระวจนะ​ควร​พูด​สัก​สอง​หรือ​สาม​คน และ​ให้​คน​อื่น​ๆ ไตร่ตรอง​สิ่ง​ที่​เขา​พูด​ให้​ดี</verse>
				<verse number="30">หาก​มี​การ​เปิดเผย​แก่​บาง​คน​ที่​นั่ง​อยู่ ให้​ผู้​พูด​คน​แรก​นิ่ง​ก่อน</verse>
				<verse number="31">เพราะว่า​พวก​ท่าน​ทั้งหมด​จะ​ได้​เผย​พระวจนะ​ที​ละ​คน เพื่อ​ให้​ทุก​คน​ได้​รับ​คำ​สอน​และ​กำลัง​ใจ</verse>
				<verse number="32">วิญญาณ​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ย่อม​อยู่​ใน​การ​ควบคุม​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ</verse>
				<verse number="33">เพราะ​พระเจ้า​ไม่​ใช่​พระเจ้า​แห่ง​ความ​วุ่นวาย แต่​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​ความ​สงบ​สุข ตาม​ที่​ปฏิบัติ​กัน​ใน​ที่​ประชุม​ท่ามกลาง​คน​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="34">ผู้หญิง​ควร​นิ่ง​เงียบ​ใน​คริสตจักร พวก​เธอ​ไม่​ได้​รับ​อนุญาต​ให้​พูด แต่​ต้อง​ยอม​ทำ​ตาม​ที่​กฎ​บัญญัติ​กล่าว​ไว้</verse>
				<verse number="35">ถ้า​อยาก​ถาม​เรื่อง​ใด ควร​ถาม​สามี​ที่​บ้าน เป็น​เรื่อง​น่า​อาย​ที่​ผู้หญิง​จะ​พูด​ขึ้น​มา​ใน​คริสตจักร</verse>
				<verse number="36">พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​เกิด​มา​จาก​พวก​ท่าน​หรือ พระวจนะ​มี​มา​ถึง​ท่าน​พวก​เดียว​หรือ</verse>
				<verse number="37">ถ้า​ใคร​คิด​ว่า​ตน​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ​หรือ​มี​ของ​ประทาน​โดย​พระวิญญาณ ก็​ให้​เขา​ยอม​รับ​ว่า​ข้อความ​ที่​ข้าพเจ้า​เขียน​มา​นี้ เป็น​พระบัญญัติ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="38">ถ้า​เขา​ละเลย​เรื่อง​นี้ ตัว​เขา​เอง​จะ​ถูก​ละเลย</verse>
				<verse number="39">เหตุ​ฉะนั้น​พี่​น้อง​ทั้งหลาย จง​กระตือรือร้น​ใน​การ​เผย​พระวจนะ และ​อย่า​ห้าม​การ​พูด​ภาษา​แปลก​ๆ</verse>
				<verse number="40">แต่​ควร​ทำ​ทุก​สิ่ง​อย่าง​เหมาะสม​และ​เป็น​ระเบียบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">พี่​น้อง​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​อยาก​เตือน​ให้​ระลึก​ถึง​ข่าว​ประเสริฐ​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​ประกาศ​แก่​ท่าน ซึ่ง​ท่าน​ได้​รับ​ไว้​และ​ตั้งมั่น​อยู่</verse>
				<verse number="2">หาก​ท่าน​ยึดมั่น​ใน​ถ้อยคำ​ที่​ข้าพเจ้า​ประกาศ ท่าน​ก็​รอด​แล้ว​โดย​ข่าว​ประเสริฐ​นี้ ไม่​เช่น​นั้น​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​ก็​สูญเปล่า</verse>
				<verse number="3">เพราะ​เรื่อง​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​รับ​มา​และ​ส่ง​ต่อ​ให้​กับ​ท่าน​นั้น​เป็น​เรื่อง​สำคัญ​ที่สุด ​คือ พระ​คริสต์​ต้อง​ตาย​เพราะ​บาป​ของ​เรา​ตาม​ที่​เขียน​ไว้​ใน​พระคัมภีร์</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ถูก​ฝัง​และ​ใน​วัน​ที่​สาม​ได้​ถูก​ทำ​ให้​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​ตาม​ที่​พระคัมภีร์​ระบุ​ไว้</verse>
				<verse number="5">และ​พระองค์​ปรากฏ​แก่​เคฟาส จาก​นั้น​ปรากฏ​แก่​อัครทูต​ทั้ง​สิบ​สอง​คน</verse>
				<verse number="6">ต่อมา​พระองค์​ปรากฏ​แก่​พวก​พี่​น้อง​กว่า​ห้า​ร้อย​คน​ใน​เวลา​เดียว​กัน ซึ่ง​ส่วน​ใหญ่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ แม้​บาง​คน​ได้​ล่วงหลับ​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="7">จาก​นั้น​พระองค์​ปรากฏ​แก่​ยากอบ​และ​แก่​อัครทูต​ทุก​คน</verse>
				<verse number="8">และ​สุดท้าย​พระองค์​ปรากฏ​แก่​ข้าพเจ้า​ด้วย ผู้​เป็น​เหมือน​คน​ที่​คลอด​มา​อย่าง​ผิด​ปกติ</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ข้าพเจ้า​เล็ก​น้อย​ที่สุด​ใน​หมู่​อัครทูต​และ​ไม่​คู่ควร​แม้​แต่​จะ​ถูก​เรียก​ว่า​เป็น​อัครทูต เพราะ​ข้าพเจ้า​ได้​ข่มเหง​คริสตจักร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="10">แต่​โดย​พระคุณ​ของ​พระเจ้า ข้าพเจ้า​จึง​เป็น​อย่าง​ที่​เป็น​อยู่​นี้ และ​พระคุณ​ของ​พระองค์​ที่​มี​ต่อ​ข้าพเจ้า​นั้น​ไม่​ใช่​ว่า​จะ​ไร้​ผล ข้าพเจ้า​ทำ​งาน​หนัก​ยิ่ง​กว่า​พวก​เขา​ทั้ง​ปวง แต่​ไม่​ใช่​ข้าพเจ้า​เอง​เป็น​คน​ทำ พระคุณ​ของ​พระเจ้า​ซึ่ง​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า​ต่างหาก​ที่​ทำ</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​ไม่ว่า​จะ​เป็น​ข้าพเจ้า​หรือ​พวก​เขา นี่​คือ​สิ่ง​ที่​เรา​ประกาศ และ​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​ท่าน​ได้​เชื่อ</verse>
				<verse number="12">แต่​ถ้า​เรา​ประกาศ​ว่า​พระคริสต์​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย แล้ว​พวก​ท่าน​บาง​คน​กล่าว​ได้​อย่างไร​ว่า​ไม่​มี​การ​ฟื้น​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="13">ถ้า​ไม่​มี​การ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​แล้ว พระคริสต์​เอง​ก็​ไม่​ได้​ฟื้น​ขึ้น​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="14">และ​ถ้า​พระคริสต์​ไม่ได้​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย คำ​เทศนา​ของ​เรา​และ​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​ก็​เปล่า​ประโยชน์</verse>
				<verse number="15">ยิ่ง​กว่า​นั้น​เรา​จะ​กลาย​เป็น​พยาน​เท็จ​เรื่อง​พระเจ้า เพราะ​เรา​เป็น​พยาน​ว่า​พระเจ้า​ทำ​ให้​พระคริสต์​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย แต่​ถ้า​พระเจ้า​ไม่​ได้​ทำ​ให้​พระคริสต์​ฟื้น​ขึ้น​มา​แล้ว ใน​ความ​เป็น​จริง​คน​ตาย​ก็​ไม่​ถูก​ทำ​ให้​ฟื้น​ขึ้น​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="16">ถ้า​คน​ตาย​ไม่​ถูก​ทำ​ให้​ฟื้น พระคริสต์​ก็​ไม่​ได้​ถูก​ทำ​ให้​ฟื้น​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="17">และ​ถ้า​พระคริสต์​ไม่​ได้​ถูก​ทำ​ให้​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​ก็​ไร้​ประโยชน์ ท่าน​ก็​ยัง​อยู่​ใน​บาป​ของ​ตน</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พวก​คน​ที่​ล่วงหลับ​ไป​ใน​พระคริสต์​ก็​พินาศ​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="19">หาก​เรา​มี​ความ​หวัง​ใน​พระคริสต์​เพียง​แค่​ชีวิต​บน​โลก​นี้ เรา​ก็​น่า​สมเพช​มาก​ที่สุด​ท่ามกลาง​คน​ทั้ง​ปวง</verse>
				<verse number="20">แต่​นี่​พระคริสต์​ได้​ถูก​ทำ​ให้​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​จริง​ๆ โดย​เป็น​ผล​แรก​ของ​คน​ทั้งหลาย​ที่​ล่วงหลับ​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="21">เพราะ​ใน​เมื่อ​ความ​ตาย​ได้​มา​ทาง​มนุษย์​คน​เดียว การ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​ก็​มา​ทาง​มนุษย์​คน​เดียว​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="22">เพราะว่า​ใน​อาดัม​คน​ทั้ง​ปวง​ตาย​ฉันใด ใน​พระคริสต์​คน​ทั้ง​ปวง​จะ​ได้​รับ​ชีวิต​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="23">แต่​จะ​เป็น​ไป​ตาม​ลำดับ​คือ พระคริสต์​ผู้​เป็น​ผล​แรก จาก​นั้น​จึง​เป็น​คน​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์​เมื่อ​พระองค์​มา</verse>
				<verse number="24">แล้ว​จุด​จบ​จะ​มา​ถึง​เมื่อ​พระองค์​มอบ​อาณาจักร​แด่​พระเจ้า​พระบิดา หลังจาก​ที่​พระองค์​ทำลาย​เทพ​ผู้​ครอง​อาณาจักร เทพ​ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ และ​เทพ​ผู้​มี​ฤทธิ์เดช​ทั้ง​สิ้น</verse>
				<verse number="25">เพราะ​พระองค์​จะ​ต้อง​ปกครอง​จนกว่า​จะ​ได้​สยบ​ศัตรู​ทั้ง​สิ้น​ไว้​ใต้​เท้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="26">ศัตรู​ตัว​สุดท้าย​ที่​ต้อง​ทำลาย​คือ​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="27">เพราะ​พระองค์ “ได้​ทำ​ให้​ทุก​สิ่ง​อยู่​ใต้​เท้า​ของ​พระองค์” ที่​ว่า “ทุก​สิ่ง” อยู่​ใต้​พระองค์​นี้ ก็​ชัดเจน​ว่า​ไม่​รวม​ถึง​พระเจ้า ผู้​ทำ​ให้​ทุก​สิ่ง​อยู่​ใต้​พระคริสต์</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​พระองค์​กระทำ​เช่น​นี้​แล้ว พระบุตร​ก็​จะ​อยู่​ภาย​ใต้​พระเจ้า​ผู้​ทำ​ให้​ทุก​สิ่ง​อยู่​ใต้​พระองค์ เพื่อ​พระเจ้า​จะ​อยู่​เหนือ​ทุก​สิ่ง</verse>
				<verse number="29">ถ้า​ไม่​มี​การ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย แล้ว​คน​ทั้งหลาย​ที่​รับ​บัพติศมา​เพื่อ​คน​ตาย​จะ​ทำ​อย่างไร ถ้า​คน​ตาย​นั้น​ไม่​ฟื้น​ขึ้น​เลย แล้ว​ทำไม​จึง​ยัง​มี​คน​รับ​บัพติศมา​เพื่อ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="30">และ​สำหรับ​เรา ทำไม​เรา​จึง​ต้อง​ยอม​เสี่ยง​อันตราย​ทุก​เวลา</verse>
				<verse number="31">ข้าพเจ้า​เผชิญ​ความ​ตาย​ทุก​วัน สิ่ง​นี้​แน่นอน​เหมือน​กับ​ที่​ข้าพเจ้า​โอ้อวด​พวก​ท่าน​ใน​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="32">ถ้า​ข้าพเจ้า​ต่อสู้​กับ​พวก​สัตว์​ป่า​ใน​เอเฟซัส​ด้วย​ความ​หวัง​ของ​มนุษย์​เท่านั้น ข้าพเจ้า​ได้​อะไร หาก​พระเจ้า​ไม่​ได้​ให้​คน​ตาย​ฟื้น​ขึ้น​มา “ให้​เรา​กิน​และ​ดื่ม เพราะ​พรุ่ง​นี้​เรา​ก็​ตาย​แล้ว”</verse>
				<verse number="33">อย่า​หลง​ผิด​เลย “การ​คบ​เพื่อน​ชั่ว​ทำลาย​อุปนิสัย​ที่​ดี”</verse>
				<verse number="34">จง​มี​สติ​ให้​ดี​อย่าง​ที่​ท่าน​ควร​มี​เถิด​และ​เลิก​ทำ​บาป เพราะ​มี​บาง​คน​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า​เลย ที่​ข้าพเจ้า​พูด​เช่น​นี้​ก็​เพื่อ​ให้​ท่าน​ละอาย​ใจ</verse>
				<verse number="35">แต่​บาง​คน​อาจ​ถาม​ว่า “คน​ตาย​ถูก​ทำ​ให้​ฟื้น​ขึ้น​มา​ได้​อย่างไร และ​ร่างกาย​ของ​พวก​เขา​จะ​เป็น​แบบ​ไหน”</verse>
				<verse number="36">ช่าง​เขลา​เสีย​จริง! สิ่ง​ที่​ท่าน​หว่าน​จะ​มี​ชีวิต​ไม่​ได้​ถ้า​ไม่​ตาย​เสีย​ก่อน</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​ท่าน​หว่าน ท่าน​ไม่​ได้​หว่าน​ลำต้น​ของ​พืช แต่​หว่าน​เมล็ด ไม่​ว่า​เมล็ด​ข้าว​สาลี​หรือ​เมล็ด​พืช​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="38">แต่​พระเจ้า​ให้​ลำต้น​ตาม​ที่​ได้​กำหนด​ไว้ และ​เมล็ด​แต่ละ​ชนิด​ก็​มี​ลำต้น​ของ​มัน​เอง</verse>
				<verse number="39">เนื้อ​ทุก​อย่าง​ไม่​เหมือน​กัน เนื้อ​มนุษย์​ก็​อย่าง​หนึ่ง สัตว์​ต่าง​ๆ ก็​อย่าง​หนึ่ง นก​ก็​อย่าง​หนึ่ง ปลา​ก็​อย่าง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="40">เช่น​เดียว​กัน มี​ร่างกาย​สำหรับ​สวรรค์​และ​สำหรับ​โลก​นี้ แต่​ความ​สง่า​งาม​ของ​กาย​สวรรค์​ก็​อย่าง​หนึ่ง และ​ความ​สง่า​งาม​ของ​กาย​สำหรับ​โลก​ก็​อย่าง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="41">ดวง​อาทิตย์​มี​ความ​สง่า​งาม​อย่าง​หนึ่ง ดวง​จันทร์​ก็​อย่าง​หนึ่ง และ​ดวง​ดาว​ก็​อย่าง​หนึ่ง ดาว​แต่ละ​ดวง​ก็​สง่า​งาม​ต่าง​กัน</verse>
				<verse number="42">การ​ฟื้น​ขึ้น​มา​ของ​คน​ตาย​ก็​เช่น​กัน กาย​ที่​หว่าน​ลง​ไป​เสื่อม​สลาย​ได้ ที่​ฟื้น​ขึ้น​มา​ใหม่​จะ​ไม่​เสื่อม​สลาย</verse>
				<verse number="43">ที่​หว่าน​ลง​ไป​ไร้​ศักดิ์ศรี ที่​ฟื้น​ขึ้น​มี​ศักดิ์ศรี ที่​หว่าน​ลง​ไป​อ่อนแอ ที่​ฟื้น​ขึ้น​ทรง​พลัง</verse>
				<verse number="44">ที่​หว่าน​ลง​ไป​เป็น​กาย​ธรรมชาติ ที่​ฟื้น​ขึ้น​เป็น​กาย​วิญญาณ ถ้า​มี​กาย​ธรรมชาติ​ย่อม​มี​กาย​วิญญาณ​ด้วย</verse>
				<verse number="45">จึง​มี​เขียน​ไว้​ว่า “อาดัม​มนุษย์​คน​แรก​ได้​กลาย​เป็น​ผู้​มี​ชีวิต” ส่วน​อาดัม​คน​สุดท้าย​เป็น​วิญญาณ​ผู้​ให้​ชีวิต</verse>
				<verse number="46">กาย​วิญญาณ​ไม่​ได้​มา​ก่อน แต่​กาย​ธรรมชาติ​มา​ก่อน กาย​วิญญาณ​มา​ทีหลัง</verse>
				<verse number="47">มนุษย์​คน​แรก​มา​จาก​ธุลี​ดิน มนุษย์​คน​ที่​สอง​มา​จาก​สวรรค์</verse>
				<verse number="48">มนุษย์​ที่​มา​จาก​ธุลี​ดิน​เป็น​อย่างไร บรรดา​คน​ที่​มา​จาก​ธุลี​ดิน​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น มนุษย์​ที่​มา​จาก​สวรรค์​เป็น​อย่างไร บรรดา​คน​ที่​มา​จาก​สวรรค์​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="49">และ​เรา​เคย​มี​ลักษณะ​ของ​คน​ที่​มา​จาก​ธุลี​ดิน​นี้​อย่างไร เรา​ก็​จะ​มี ​ลักษณะ​เหมือน​คน​ที่​มา​จาก​สวรรค์​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="50">พี่​น้อง​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​ขอ​ประกาศ​ว่า​เนื้อ​และ​เลือด​ไม่​อาจ​รับ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​เป็น​มรดก และ​สิ่ง​ที่​เสื่อม​สลาย​ไม่อาจ​รับ​สิ่ง​ที่​ไม่​เสื่อม​สลาย​เป็น​มรดก</verse>
				<verse number="51">ฟัง​เถิด ข้าพเจ้า​จะ​บอก​ข้อความ​ล้ำลึก​แก่​ท่าน คือ​เรา​จะ​ไม่​ล่วงหลับ​กัน​ทั้งหมด แต่​เรา​ทั้งหมด​จะ​ได้​รับ​การ​เปลี่ยนแปลง</verse>
				<verse number="52">ใน​พริบ​ตา​เดียว เมื่อ​เป่า​แตร​ครั้ง​สุดท้าย เพราะ​เสียง​แตร​จะ​ดัง​ขึ้น คน​ตาย​จะ​ถูก​ทำ​ให้​ฟื้น​ขึ้น​มา​แบบ​ไม่​เสื่อม​สลาย​และ​เรา​จะ​ได้​รับ​การ​เปลี่ยนแปลง</verse>
				<verse number="53">เพราะ​สิ่ง​ที่​เสื่อม​สลาย​ต้อง​สวม​ด้วย​สิ่ง​ที่​เสื่อม​สลาย​ไม่​ได้ และ​สิ่ง​ที่​ตาย​ได้​ต้อง​สวม​ด้วย​สิ่ง​ที่​ไม่​มี​วัน​ตาย</verse>
				<verse number="54">เมื่อ​สิ่ง​ที่​เสื่อม​สลาย​สวม​ด้วย​สิ่ง​ที่​เสื่อม​สลาย​ไม่​ได้ และ​สิ่ง​ที่​ตาย​ได้​สวม​ด้วย​สิ่ง​ที่​ไม่​มี​วัน​ตาย คำ​กล่าว​ที่​ได้​บันทึก​ไว้​ว่า “ความ​ตาย​ก็​ถูก​กลืน​หาย​ไป​ใน​ชัยชนะ” จึง​จะ​เป็น​จริง</verse>
				<verse number="55">“ความ​ตาย​เอ๋ย ไหน​ล่ะ​ชัยชนะ​ของ​เจ้า ความ​ตาย​เอ๋ย ไหน​ล่ะ​เหล็กไน​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="56">เหล็กไน​ของ​ความ​ตาย​คือ​บาป และ​อำนาจ​ของ​บาป​คือ​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="57">แต่​ขอบคุณ​พระเจ้า พระองค์​มอบ​ชัยชนะ​แก่​เรา​ทาง​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="58">ด้วย​เหตุ​นี้​พี่​น้อง​ที่​รัก​ของ​ข้าพเจ้า จง​ตั้ง​มั่น​อยู่ อย่า​ให้​สิ่ง​ใด​ทำ​ให้​ท่าน​หวั่นไหว จง​ทุ่มเท​อย่าง​เต็มที่​ให้​กับ​งาน​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า เพราะ​ท่าน​รู้​ว่า​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า การ​งาน​ของ​ท่าน​จะ​ไม่​สูญ​เปล่า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">เกี่ยว​กับ​การ​เรี่ยไร​เพื่อ​คน​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​นั้น ขอ​ให้​ทำ​เหมือน​ที่​ข้าพเจ้า​บอก​แก่​คริสตจักร​ต่าง​ๆ ใน​กาลาเทีย</verse>
				<verse number="2">ทุก​วัน​แรก​ของ​สัปดาห์ ท่าน​แต่ละ​คน​ควร​แยก​เงิน​จำนวน​หนึ่ง​ตาม​รายได้​ที่​มี จง​เก็บ​สะสม​เงิน​นี้​ไว้ เมื่อ​ข้าพเจ้า​มา​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​เรี่ยไร</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​มา​ถึง ข้าพเจ้า​ก็​จะ​มอบ​จดหมาย​แนะนำ​ตัว​ให้​กับ​คน​ที่​ท่าน​เห็น​ชอบ และ​ส่ง​พวก​เขา​ไป​ยัง​กรุง​เยรูซาเล็ม​พร้อม​กับ​เงิน​ถวาย​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="4">หาก​เป็น​การ​เหมาะสม​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​ไป​ด้วย ข้าพเจ้า​ก็​จะ​ไป​พร้อม​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="5">หลังจาก​ผ่าน​แคว้น​มาซิโดเนีย ข้าพเจ้า​จะ​แวะ​หา​พวก​ท่าน เพราะ​ข้าพเจ้า​กำลัง​จะ​เดินทาง​ผ่าน​มาซิโดเนีย</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​อาจ​จะ​พัก​อยู่​กับ​พวก​ท่าน​สัก​ช่วง​หนึ่ง​หรือ​ตลอด​ฤดู​หนาว เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​ช่วยเหลือ​ข้าพเจ้า​ใน​การ​เดินทาง​ไป​ที่​ใด​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​ไม่​อยาก​เพียงแค่​เจอ​ท่าน​ตอน​นี้​แล้ว​ก็​ไป ถ้า​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อนุญาต ข้าพเจ้า​หวัง​ว่า​จะ​ได้​ใช้​เวลา​อยู่​กับ​พวก​ท่าน​สัก​ช่วง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​จะ​อยู่​ที่​เมือง​เอเฟซัส​จน​ถึง​เทศกาล​เพ็นเทคอสต์</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ประตู​ได้​เปิด​กว้าง​ให้​ข้าพเจ้า​ทำงาน​อย่าง​เกิด​ผล แต่​คน​ต่อต้าน​ข้าพเจ้า​ก็​มี​มาก</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ทิโมธี​มา​หา คอย​ดู​อย่า​ให้​เขา​หวั่นเกรง​สิ่ง​ใด​ขณะ​ที่​อยู่​กับ​ท่าน เพราะ​เขา​ก็​ทำงาน​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เหมือน​กับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="11">อย่า​ให้​ใคร​ดูถูก​เขา แต่​ส่ง​เขา​ให้​เดินทาง​อย่าง​สันติ​เพื่อ​จะ​ได้​กลับ​มา​หา​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​กำลัง​คอย​เขา​กับ​พวก​พี่​น้อง​อยู่</verse>
				<verse number="12">เกี่ยว​กับ​อปอลโล​พี่​น้อง​ของ​เรา​นั้น ข้าพเจ้า​รบเร้า​ให้​เขา​ไป​หา​ท่าน​พร้อม​กับ​พวก​พี่​น้อง แต่​เขา​ยัง​ไม่​อยาก​ไป​ตอน​นี้ เขา​จะ​ไป​เมื่อ​มี​โอกาส</verse>
				<verse number="13">จง​ระมัดระวัง จง​ยืนหยัด​ใน​ความ​เชื่อ จง​กล้าหาญ​และ​เข้มแข็ง</verse>
				<verse number="14">จง​ทำ​ทุก​สิ่ง​ด้วย​ความ​รัก</verse>
				<verse number="15">พวก​ท่าน​รู้​อยู่​ว่า​คน​ใน​บ้าน​ของ​สเทฟานัส​ได้​กลับ​ใจ​มา​เชื่อ​เป็น​กลุ่ม​แรก​ใน​แคว้น​อาคายา และ​พวก​เขา​อุทิศ​ตัว​รับใช้​คน​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า พี่​น้อง​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​ขอ​ร้อง​ท่าน</verse>
				<verse number="16">ให้​ยอม​เชื่อฟัง​คน​เหล่า​นี้​และ​ทุก​คน​ที่​ร่วม​ตรากตรำ​ทำงาน</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​ดีใจ​เมื่อ​สเทฟานัส ฟอร์ทูนาทัส กับ​อาคายคัส​มา​ถึง เพราะ​พวก​เขา​ได้​ให้​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​รับ​จาก​ท่าน</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​ได้​ฟื้นฟู​จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​และ​ของ​ท่าน​ทั้งหลาย​ด้วย คน​เช่น​นี้​สมควร​ได้​รับ​การ​ยอม​รับ</verse>
				<verse number="19">คริสตจักร​ต่าง​ๆ ใน​แถบ​แคว้น​เอเชีย ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​พวก​ท่าน อาควิลลา​กับ​ปริสสิลลา และ​คริสตจักร​ใน​บ้าน​ของ​พวก​เขา ฝาก​ความ​คิดถึง​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​มา​ยัง​ท่าน</verse>
				<verse number="20">พี่​น้อง​ทุก​คน​ที่​นี่​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​ท่าน จง​ทักทาย​กัน​ด้วย​จุมพิต​อัน​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="21">คำ​ทักทาย​สุด​ท้าย​นี้​ข้าพเจ้า​เปาโล​เขียน​ด้วย​มือ​ตน​เอง</verse>
				<verse number="22">ถ้า​คน​ใด​ไม่​รัก​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ขอ​ให้​คน​นั้น​ถูก​สาป​แช่ง! องค์​พระผู้เป็นเจ้า โปรด​มา​เถิด!</verse>
				<verse number="23">ขอ​พระคุณ​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="24">ข้าพเจ้า​ขอ​ส่ง​ความ​รัก​มา​ยัง​ท่าน​ทุก​คน​ใน​พระเยซู​คริสต์ อาเมน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="47">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​ข้าพเจ้า เปาโล​ผู้​เป็น​อัครทูต​ของ​พระเยซู​คริสต์​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า และ​จาก​ทิโมธี​น้อง​ของ​พวก​เรา ถึง​คริสตจักร​ของ​พระเจ้า​ที่​เมือง​โครินธ์​และ​คน​ของ​พระเจ้า​ทั้งหมด​ทั่ว​แคว้น​อาคายา</verse>
				<verse number="2">ขอ​พระคุณ​และ​สันติสุข​จาก​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา​และ​จาก​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="3">สรรเสริญ​พระเจ้า​และ​พระบิดา​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​พวก​เรา พระบิดา​ผู้​เมตตา​สงสาร และ​พระเจ้า​ผู้​ปลอบโยน​ใน​ทุก​เรื่อง</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ปลอบโยน​เรา​ใน​ความ​ทุกข์​ยาก​ทุก​อย่าง เพื่อ​เรา​จะ​ปลอบโยน​คน​ที่​ทุกข์​ยาก​ใน​เรื่อง​ใด​ๆ ได้​โดย​การ​ปลอบโยน​ที่​เรา​เอง​ได้​รับ​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">เพราะ​เรา​ร่วม​ทน​ทุกข์​กับ​พระคริสต์​อย่าง​เต็มที่​ฉันใด เรา​ก็​ได้​รับ​การ​ปลอบโยน​อย่าง​เต็มที่​โดย​ทาง​พระคริสต์​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="6">หาก​พวก​เรา​ต้อง​ทน​ทุกข์ นั่น​ก็​เพื่อ​ให้​ท่าน​รับ​การ​ปลอบโยน​และ​ความ​รอด หาก​เรา​ได้​รับ​การ​ปลอบโยน นั่น​ก็​เพื่อ​ให้​พวก​ท่าน​ได้​รับ​การ​ปลอบโยน​ซึ่ง​ทำ​ให้​ท่าน​มี​ความ​อดทน​อดกลั้น​ต่อ​ความ​ทุกข์​ยาก​อย่าง​เดียวกัน​กับ​พวก​เรา</verse>
				<verse number="7">ความ​หวัง​ที่​เรา​มี​สำหรับ​พวก​ท่าน​นั้น​มั่นคง เพราะ​เรา​รู้​ว่า​ท่าน​ร่วม​ทน​ทุกข์​กับ​พวก​เรา​ฉันใด ท่าน​ก็​จะ​ร่วม​รับ​การ​ปลอบโยน​กับ​เรา​ด้วย​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="8">พี่​น้อง​ทั้งหลาย เรา​อยาก​ให้​ท่าน​รู้​ถึง​ความ​ยาก​ลำบาก​ที่​เรา​เผชิญ​ใน​แคว้น​เอเชีย เรา​ถูก​บีบ​คั้น​หนัก​เกิน​ทน​ไหว จน​หมด​หวัง​ที่​จะ​เอา​ชีวิต​รอด</verse>
				<verse number="9">อัน​ที่​จริง​พวก​เรา​รู้สึก​ว่า​ได้​รับ​โทษ​ประหาร​ชีวิต แต่​สิ่ง​นี้​เกิดขึ้น​เพื่อ​เรา​จะ​ไม่​พึ่ง​ตัวเอง แต่​พึ่ง​พระเจ้า​ผู้​ทำ​ให้​คน​ตาย​ฟื้น</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ช่วย​กู้​เรา​ให้​พ้น​จาก​มรณภัย​และ​จะ​ช่วย​กู้​เรา​อีก พวก​เรา​ตั้ง​ความ​หวัง​ว่า​พระองค์​จะ​ช่วย​กู้​เรา​ต่อไป</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​พวก​ท่าน​ช่วย​เรา​โดย​ผ่าน​คำ​อธิษฐาน คน​มากมาย​ก็​จะ​ขอบคุณ​พระเจ้า​แทน​เรา สำหรับ​ความ​กรุณา​ที่​เรา​ได้​รับ ซึ่ง​เป็น​การ​ตอบ​คำ​อธิษฐาน​ของ​คน​มากมาย</verse>
				<verse number="12">สิ่ง​ที่​พวก​เรา​โอ้อวด​ได้​คือ จิต​สำนึก​ของ​เรา​ยืนยัน​ว่า​เรา​ได้​ประพฤติ​ตน​ใน​โลก​โดย​เฉพาะ​ใน​ความ​สัมพันธ์​กับ​พวก​ท่าน ด้วย​ความ​ซื่อ​ตรง ​และ​ความ​จริง​ใจ​ใน​ความ​ยำเกรง​พระเจ้า เรา​ไม่​ได้​ประพฤติ​ตาม​ปัญญา​ฝ่าย​โลก แต่​ตาม​พระคุณ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="13">เพราะ​เรา​ไม่​ได้​เขียน​เรื่อง​ใด​ที่​ท่าน​อ่าน​หรือ​เข้าใจ​ไม่​ได้ และ​ข้าพเจ้า​หวัง​ว่า</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พวก​ท่าน​เข้าใจ​พวก​เรา​บ้าง​แล้ว ก็​จะ​เข้าใจ​อย่าง​เต็มที่​ว่า ท่าน​สามารถ​โอ้อวด​เกี่ยว​กับ​เรา เหมือน​ที่​เรา​จะ​โอ้อวด​เกี่ยว​กับ​ท่าน​ใน​วัน​ของ​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="15">เนื่องจาก​ข้าพเจ้า​มั่นใจ​ใน​เรื่อง​นี้ ข้าพเจ้า​จึง​วางแผน​จะ​มา​เยี่ยม​ท่าน​ก่อน เพื่อ​ให้​ท่าน​ได้​ประโยชน์​สอง​เท่า</verse>
				<verse number="16">คือ​ข้าพเจ้า​อยาก​มา​เยี่ยม​ท่าน​ทั้ง​ตอน​ขา​ไป​และ​ขา​กลับ​จาก​แคว้น​มาซิโดเนีย จาก​นั้น​ให้​ท่าน​ส่ง​ข้าพเจ้า​ไป​ยัง​แคว้น​ยูเดีย</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​ไม่​จริงจัง​หรือ​อย่างไร​เมื่อ​ตั้งใจ​ทำ​สิ่ง​นี้ หรือ​ข้าพเจ้า​เห็น​แก่​ความ​สะดวก​ของ​ตัวเอง​แบบ​คน​ของ​โลก ที่​รับปาก​ว่า “มา” แล้ว​ก็ “ไม่​มา”</verse>
				<verse number="18">แต่​เหมือน​ที่​พระเจ้า​สัตย์ซื่อ​แน่นอน คำ​ของ​เรา​ถึง​ท่าน​ก็​แน่นอน​ด้วย ไม่​ใช่​บอก​ว่า “มา” แล้ว​ก็ “ไม่​มา”</verse>
				<verse number="19">เพราะ​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​คือ​พระเยซู​คริสต์ ซึ่ง​ข้าพเจ้า​กับ​สิลาส ​และ​ทิโมธี​ประกาศ​แก่​ท่าน​นั้น ไม่​ใช่​ทั้ง “จริง” และ “ไม่​จริง” แต่​ใน​พระองค์​นั้น “จริง” เสมอ</verse>
				<verse number="20">เพราะ​ไม่​สำคัญ​ว่า​พระเจ้า​ให้​คำ​สัญญา​ไว้​มากมาย​เพียงใด สิ่ง​เหล่า​นั้น​ล้วน “จริง” ใน​พระคริสต์ ดังนั้น​โดย​ทาง​พระองค์ เรา​จึง​ตอบ​รับ​ว่า “อาเมน” ต่อ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="21">คือ​พระเจ้า​ที่​ให้​ทั้ง​พวก​เรา​และ​พวก​ท่าน​ยืนหยัด​มั่นคง​ใน​พระคริสต์ พระองค์​ได้​เจิม​เรา</verse>
				<verse number="22">ประทับ​ตรา​เป็น​เจ้าของ​เรา และ​ให้​พระวิญญาณ​ของ​พระองค์​อยู่​ใน​ใจ​เรา​เป็น​มัดจำ เพื่อ​รับประกัน​สิ่ง​ที่​จะ​มา​ถึง</verse>
				<verse number="23">ข้าพเจ้า​ขอ​พระเจ้า​เป็น​พยาน และ​ข้าพเจ้า​รับรอง​ด้วย​ชีวิต​ว่า ที่​ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​มา​เมือง​โครินธ์​ตอน​ขา​กลับ ก็​เพื่อ​ละเว้น​โทษ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="24">พวก​เรา​ไม่​ใช่​นาย​ควบคุม​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน แต่​เรา​ทำงาน​ร่วม​กับ​ท่าน​เพื่อ​ให้​ท่าน​ชื่น​ชม​ยินดี​เพราะ​ท่าน​ยืนหยัด​มั่นคง​ได้​โดย​ความ​เชื่อ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​ตัดสิน​ใจ​ว่า​จะ​ไม่​แวะ​มา​ทำ​ให้​พวก​ท่าน​ต้อง​เจ็บ​ปวด​เพิ่ม</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ถ้า​ข้าพเจ้า​ทำ​ให้​ท่าน​เศร้า​ใจ แล้ว​จะ​เหลือ​ใคร​ที่​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ดีใจ ก็​มี​แต่​พวก​ท่าน​ที่​ข้าพเจ้า​ทำ​ให้​เศร้า​ใจ​นี่​ล่ะ</verse>
				<verse number="3">ที่​เขียน​อย่าง​นี้ ก็​เพื่อ​เมื่อ​ข้าพเจ้า​มา​ถึง จะ​ได้​ไม่​ต้อง​ทุกข์​ใจ​โดย​คน​ที่​ควร​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ยินดี ข้าพเจ้า​มั่นใจ​ว่า​ท่าน​ทุก​คน​จะ​ยินดี​ร่วม​กับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ข้าพเจ้า​เขียน​มา​ด้วย​ความ​ทุกข์​และ​ทรมาน​ใจ ด้วย​น้ำ​ตา​ไหล ไม่​ใช่​เพื่อ​ทำ​ให้​ท่าน​เศร้า​ใจ แต่​เพื่อ​ให้​รู้​ว่า​ข้าพเจ้า​รัก​พวก​ท่าน​อย่าง​ลึกซึ้ง​เพียงใด</verse>
				<verse number="5">ถ้า​ใคร​ทำ​ให้​เกิด​ความ​เศร้า​ใจ เขา​ไม่​ได้​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​เศร้า​ใจ​มาก​เหมือน​กับ​ที่​เขา​ทำ​ให้​ท่าน​ทั้งหมด​เศร้า​ใจ​ประมาณ​หนึ่ง ที่​ว่า​ประมาณ​หนึ่ง​เพราะ​ไม่​อยาก​พูด​แรง​เกิน​ไป</verse>
				<verse number="6">โทษ​ที่​เขา​ได้​รับ​จาก​คน​ส่วน​ใหญ่​ก็​เพียงพอ​แล้ว</verse>
				<verse number="7">แต่​ตอน​นี้​ท่าน​ควร​ให้​อภัย​และ​ปลอบโยน​เขา เพื่อ​เขา​จะ​ไม่​ทุกข์​โศก​เกิน​ไป</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​ขอ​ร้อง​ท่าน ให้​ยืนยัน​ใน​ความ​รัก​ที่​มี​ต่อ​เขา​อีก​ครั้ง</verse>
				<verse number="9">อีก​เหตุผล​ที่​ข้าพเจ้า​เขียน​มา ก็​เพื่อ​จะ​ดู​ว่า​พวก​ท่าน​ยืนหยัด​มั่นคง​ต่อ​การ​ทดสอบ และ​เชื่อฟัง​ทุก​เรื่อง​หรือ​ไม่</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ยกโทษ​ให้​ใคร ข้าพเจ้า​ก็​ยกโทษ​ให้​คน​นั้น​ด้วย และ​ถ้า​มี​สิ่ง​ใด​ต้อง​ยกโทษ ข้าพเจ้า​ก็​ยก​โทษ​ให้​เพราะ​เห็น​แก่​ท่าน โดย​รู้​ว่า​พระคริสต์​มอง​ดู​อยู่</verse>
				<verse number="11">เพื่อ​ซาตาน​จะ​ล่อลวง​พวก​เรา​ไม่​ได้ เพราะ​เรา​รู้​ทัน​อุบาย​ของ​มัน</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ข้าพเจ้า​ไป​เมือง​โตรอัส​เพื่อ​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​ของ​พระคริสต์ และ​พบ​ว่า​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ได้​เปิด​ทาง​ให้​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้า​ก็​ยัง​ไม่​มี​สันติสุข​ใน​ใจ เพราะ​ไม่​พบ​น้อง​ทิตัส​ที่​นั่น ข้าพเจ้า​จึง​กล่าว​ลา​พวก​เขา แล้ว​เดิน​ทาง​ไป​แคว้น​มาซิโดเนีย</verse>
				<verse number="14">แต่​ขอบคุณ​พระเจ้า​ผู้​นำ​เรา​ใน​ขบวน​แห่ง​ความ​มี​ชัย​ของ​พระคริสต์​เสมอ​มา และ​ให้​พวก​เรา​เป็น​กลิ่น​หอม​แห่ง​ความ​รู้​ถึง​พระองค์​ที่​ฟุ้ง​กระจาย​ไป​ทุก​แห่ง</verse>
				<verse number="15">เพราะ​พวก​เรา​เป็น​กลิ่น​หอม​ของ​พระคริสต์​ที่​ถวาย​แด่​พระเจ้า ใน​ท่ามกลาง​ผู้​คน​ทั้ง​ที่​กำลัง​จะ​รอด​และ​ที่​กำลัง​จะ​พินาศ</verse>
				<verse number="16">พวก​เรา​เป็น​กลิ่น​ที่​นำ​ความ​ตาย​มา​ให้​คน​พวก​หนึ่ง แต่​กับ​คน​อีก​พวก​หนึ่ง เรา​เป็น​กลิ่น​หอม​ที่​นำ​ชีวิต​มา​ให้ และ​ใคร​เล่า​คู่​ควร​กับ​งาน​เช่น​นี้</verse>
				<verse number="17">พวก​เรา​ไม่​เหมือน​หลาย​คน​ที่​หา​กำไร​กับ​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า แต่​ตรงกันข้าม​ใน​พระคริสต์ เรา​กล่าว​ต่อ​หน้า​พระเจ้า​ด้วย​ความ​จริง​ใจ​อย่าง​คน​ที่​พระเจ้า​ใช้​มา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">นี่​พวก​เรา​กำลัง​ชม​ตัวเอง​อีก​หรือ เรา​จำเป็น​ต้อง​มี​จดหมาย​รับรอง​ถึง​พวก​ท่าน หรือ​มา​จาก​พวก​ท่าน​เหมือน​บาง​คน​ไหม</verse>
				<verse number="2">ท่าน​คือ​จดหมาย​ของ​พวก​เรา เขียน​ไว้​บน​ดวง​ใจ​ของ​เรา ซึ่ง​ทุก​คน​รู้​และ​ได้​อ่าน</verse>
				<verse number="3">พวก​ท่าน​แสดง​ให้​เห็น​ว่า พวก​ท่าน​เป็น​จดหมาย​จาก​พระคริสต์ เป็น​ผล​จาก​พันธกิจ​ของ​เรา ไม่​ใช่​เขียน​ด้วย​น้ำ​หมึก แต่​เขียน​ด้วย​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่ ไม่​ได้​เขียน​บน​แผ่น​ศิลา แต่​เขียน​บน​ดวง​ใจ​มนุษย์</verse>
				<verse number="4">พวก​เรา​มี​ความ​มั่นใจ​นี้​โดย​พระคริสต์​ต่อ​หน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">ไม่​ใช่​ว่า​เรา​จะ​สามารถ​อ้าง​สิทธิ์​ใน​สิ่ง​ใด แต่​ความ​สามารถ​ของ​เรา​มา​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ทำ​ให้​เรา​มี​ความ​สามารถ​ที่​จะ​เป็น​ผู้​รับใช้​แห่ง​พันธสัญญา​ใหม่ ไม่​ใช่​ตาม​อักษร​ที่​เขียน​ไว้ แต่​โดย​พระวิญญาณ เพราะ​ตัว​อักษร​ทำ​ให้​ตาย แต่​พระวิญญาณ​ให้​ชีวิต</verse>
				<verse number="7">ถ้า​พันธกิจ​ที่​นำ​ความ​ตาย​มา ซึ่ง​เขียน​เป็น​ตัว​อักษร​บน​แผ่น​ศิลา ยัง​มา​ด้วย​สง่า​ราศี แม้​เป็น​สง่า​ราศี​ที่​จาง​หาย​ไป แต่​ก็​ทำ​ให้​ชน​อิสราเอล​มอง​หน้า​โมเสส​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="8">แล้ว​พันธกิจ​ของ​พระวิญญาณ​จะ​ไม่​ยิ่ง​มี​สง่า​ราศี​มาก​กว่า​นั้น​หรือ</verse>
				<verse number="9">หาก​พันธกิจ​ที่​ตัดสิน​โทษ​มนุษย์​ยัง​มี​สง่า​ราศี แล้ว​พันธกิจ​ที่​นำ​ความ​ชอบ​ธรรม​มา​จะ​มี​สง่า​ราศี​ยิ่ง​กว่า​สัก​เท่าใด</verse>
				<verse number="10">เพราะ​สิ่ง​ที่​เคย​มี​สง่า​ราศี บัดนี้​ก็​ไม่​มี​แล้ว เมื่อ​เทียบ​กับ​สง่า​ราศี​ที่​ยิ่งใหญ่​กว่า</verse>
				<verse number="11">และ​ถ้า​สิ่ง​ชั่ว​คราว​ยัง​มา​พร้อม​สง่า​ราศี แล้ว​สิ่ง​ที่​ถาวร​จะ​มี​สง่า​ราศี​ยิ่งใหญ่​กว่า​นั้น​มาก​เท่าใด</verse>
				<verse number="12">เนื่องจาก​มี​ความ​หวัง​ใจ​เช่น​นี้ พวก​เรา​จึง​มี​ใจ​กล้า​อย่าง​มาก</verse>
				<verse number="13">เรา​ไม่​เหมือน​โมเสส​ที่​เอา​ผ้า​คลุม​หน้า เพื่อ​ไม่​ให้​ชน​อิสราเอล​มอง​เห็น​สง่า​ราศี​ซึ่ง​กำลัง​จาง​หาย​ไป</verse>
				<verse number="14">แต่​จิตใจ​ของ​พวก​เขา​ดื้อด้าน เพราะ​จน​ถึง​ทุก​วัน​นี้ ผ้า​ผืน​เดียวกัน​นั้น​ก็​ยัง​คลุม​หน้า​อยู่​เมื่อ​อ่าน​พันธสัญญา​เดิม ผ้า​นี้​ยัง​ไม่​ถูก​เอา​ออก​ไป เพราะ​ใน​พระคริสต์​เท่านั้น ผ้า​นี้​จึง​จะ​เอา​ออก​ไป​ได้</verse>
				<verse number="15">แม้​ทุก​วัน​นี้ เมื่อ​อ่าน​กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส ผ้า​ก็​ยัง​คลุม​ใจ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="16">แต่​เมื่อ​ใด​ที่​มี​ใคร​หัน​กลับ​มา​หา​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ผ้า​นั้น​ก็​จะ​ถูก​นำ​ออก​ไป</verse>
				<verse number="17">องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เป็น​พระวิญญาณ ที่​ใด​มี​พระวิญญาณ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ที่​นั่น​ก็​มี​เสรีภาพ</verse>
				<verse number="18">และ​เรา​ทุก​คน​ที่​ไม่​มี​ผ้า​คลุม​หน้า ล้วน​ใคร่ครวญ ​เกียรติ​สิริ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า พวก​เรา​กำลัง​รับ​การ​เปลี่ยนแปลง​ให้​เป็น​เหมือน​พระองค์ ด้วย​สง่า​ราศี​ที่​เพิ่ม​มาก​ขึ้น คือ​สง่า​ราศี​ที่​มา​จาก​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ผู้​เป็น​พระวิญญาณ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ด้วย​เหตุ​นี้ เนื่องจาก​เรา​มี​พันธกิจ​นี้​โดย​ความ​เมตตา​ของ​พระเจ้า พวก​เรา​จึง​ไม่​ท้อใจ</verse>
				<verse number="2">แต่​เรา​ได้​เลิก​ใช้​กล​วิธี​แยบยล​และ​น่า​ละอาย ไม่​ใช้​เล่ห์เหลี่ยม และ​ไม่​ได้​บิดเบือน​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า ตรงกันข้าม เรา​เสนอ​ตนเอง​ต่อ​จิต​สำนึก​ของ​ทุก​คน​ใน​สาย​ตา​ของ​พระเจ้า ด้วย​การ​ประกาศ​ความ​จริง​อย่าง​ตรง​ไป​ตรง​มา</verse>
				<verse number="3">และ​ถ้า​ข่าว​ประเสริฐ​ของ​เรา​ถูก​ปิด​บัง ก็​ปิด​บัง​ไว้​จาก​พวก​คน​ที่​กำลัง​จะ​พินาศ</verse>
				<verse number="4">พระ​ของ​ยุค​นี้​ทำ​ให้​จิตใจ​ของ​คน​ที่​ไม่​เชื่อ​มืดมน​ไป เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ไม่​สามารถ​เห็น​แสง​สว่าง​ของ​ข่าว​ประเสริฐ ที่​เปิดเผย​เกียรติ​สิริ​ของ​พระคริสต์ ผู้​เป็น​ภาพ​สะท้อน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พวก​เรา​ไม่ได้​ประกาศ​ตัวเอง แต่​ประกาศ​ว่า​พระเยซู​คริสต์​เป็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​ตัว​เรา​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พวก​ท่าน​โดย​เห็น​แก่​พระเยซู</verse>
				<verse number="6">เพราะ​พระเจ้า​ผู้​กล่าว​ว่า “ให้​ความ​สว่าง​ส่อง​ออก​มา​จาก​ความ​มืด” ได้​ให้​แสง​สว่าง​ของ​พระองค์​ส่อง​เข้า​มา​ใน​ใจ​ของ​เรา เพื่อ​ให้​เรา​มี​ความ​สว่าง​แห่ง​ความ​รู้​ถึง​เกียรติ​สิริ​ของ​พระเจ้า​ที่​ปรากฏ​บน​ใบ​หน้า​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="7">แต่​พวก​เรา​มี​ของ​ล้ำค่า​นี้​ใน​ภาชนะ​ดิน เพื่อ​แสดง​ว่า​ฤทธิ์เดช​อัน​ล้ำเลิศ​นี้​มา​จาก​พระเจ้า ไม่​ใช่​มา​จาก​ตัว​เรา​เอง</verse>
				<verse number="8">เรา​ถูก​บีบคั้น​อย่าง​หนัก​ทุก​ด้าน แต่​ไม่​ถูก​บด​ขยี้ สับสน​แต่​ไม่​สิ้น​หวัง</verse>
				<verse number="9">ถูก​ข่มเหง​แต่​ไม่​ถูก​ทอดทิ้ง ถูก​ฟาด​ล้ม​ลง​แต่​ไม่​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="10">เรา​แบก​ความ​ตาย​ของ​พระเยซู​ไว้​ใน​กาย​ของ​เรา​เสมอ เพื่อ​ชีวิต​ของ​พระเยซู​จะ​ปรากฏ​ชัด​ใน​กาย​ของ​เรา​ด้วย</verse>
				<verse number="11">เพราะ​เรา​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่​นี้ ถูก​มอบ​ไว้​แก่​ความ​ตาย​เพื่อ​พระเยซู​เสมอ เพื่อ​ว่า​ชีวิต​ของ​พระองค์​จะ​ถูก​เปิดเผย​ใน​กาย​ซึ่ง​ต้อง​ตาย​ของ​พวก​เรา</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​ความ​ตาย​จึง​กำลัง​ทำ​งาน​อยู่​ใน​เรา แต่​ชีวิต​กำลัง​ทำ​งาน​อยู่​ใน​ท่าน</verse>
				<verse number="13">มี​เขียน​ไว้​ว่า “ข้าพเจ้า​เชื่อ ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​พูด” เพราะ​พวก​เรา​มี​วิญญาณ​แห่ง ​ความ​เชื่อ​เดียวกัน พวก​เรา​เชื่อ​เช่น​นั้น​จึง​พูด​ออก​มา</verse>
				<verse number="14">เพราะ​เรา​รู้​ว่า​พระองค์​ผู้​ทำ​ให้​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย​นั้น จะ​ทำ​ให้​เรา​ฟื้น​ขึ้น​กับ​พระเยซู​ด้วย และ​จะ​ให้​เรา​เข้า​เฝ้า​พระองค์​ร่วม​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="15">ทั้งหมด​นี้​เพื่อ​ประโยชน์​ของ​ท่าน เพื่อ​ว่า​พระคุณ​ที่​กำลัง​ไป​ถึง​คน​จำนวน​มาก​ยิ่ง​ขึ้น จะ​เป็น​เหตุ​ให้​มี​การ​ขอบ​คุณ​อย่าง​มาก​ล้น​เพื่อ​ถวาย​เกียรติ​แด่​พระเจ้า</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ฉะนั้น​เรา​จึง​ไม่​ท้อใจ ถึง​แม้​กาย​ภาย​นอก​กำลัง​ทรุดโทรม​ไป แต่​จิตใจ​ภาย​ใน​กำลัง​ฟื้น​ขึ้น​ใหม่​ทุก​วัน</verse>
				<verse number="17">เพราะ​ความ​ทุกข์​ลำบาก​เล็ก​ๆ น้อย​ๆ เพียง​ชั่ว​คราว จะ​ทำ​ให้​เรา​ได้​รับ​สง่า​ราศี​นิรันดร์ ซึ่ง​เหนือ​กว่า​สิ่ง​เหล่า​นั้น​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="18">ดังนั้น​พวก​เรา​จึง​ไม่​จับจ้อง​อยู่​กับ​สิ่ง​ที่​มอง​เห็น แต่​อยู่​กับ​สิ่ง​ที่​มอง​ไม่​เห็น เพราะ​สิ่ง​ที่​มอง​เห็น​นั้น​ชั่วคราว แต่​สิ่ง​ที่​มอง​ไม่​เห็น​นั้น​ถาวร​นิรันดร์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">บัดนี้​เรา​รู้​ว่า หาก​เต็นท์​ฝ่าย​โลก​นี้​ที่​เรา​อาศัย​อยู่​ถูก​ทำลาย​ลง เรา​ก็​มี​อาคาร​จาก​พระเจ้า เป็น​บ้าน​นิรันดร์​ใน​สวรรค์​ซึ่ง​ไม่​ได้​สร้าง​ขึ้น​ด้วย​มือ​มนุษย์</verse>
				<verse number="2">ใน​ขณะ​เดียวกัน​เรา​คร่ำครวญ​ใฝ่​หา ที่​จะ​รับ​การ​คลุม​กาย​ด้วย​ที่​อาศัย​จาก​สวรรค์​ของ​เรา</verse>
				<verse number="3">เพราะ​เมื่อ​เรา​ได้​รับ​การ​คลุม​กาย​แล้ว เรา​จะ​ไม่​ต้อง​ถูก​พบ​ว่า​เปลือย​เปล่า</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ขณะ​เรา​ยัง​อยู่​ใน​เต็นท์​นี้ เรา​คร่ำครวญ​เป็น​ทุกข์ เพราะ​เรา​ไม่​ปรารถนา​ที่​จะ​เปลือย​เปล่า แต่​ปรารถนา​รับ​การ​คลุม​กาย​ด้วย​ที่​อาศัย​จาก​สวรรค์​ของ​เรา เพื่อ​ชีวิต​จะ​กลืน​กาย​ที่​ต้อง​ตาย​นั้น</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​คือ​ผู้​เตรียม​เรา​สำหรับ​จุด​มุ่งหมาย​นี้ และ​ได้​ให้​พระวิญญาณ​เป็น​มัดจำ เพื่อ​รับประกัน​สิ่ง​ที่​จะ​มา​ถึง</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​เรา​จึง​มั่นใจ​เสมอ​และ​รู้​ว่า​ตราบ​ใด​ที่​เรา​ยัง​อยู่​ใน​ร่างกาย​นี้ เรา​อยู่​ห่าง​จาก​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="7">เพราะ​เรา​มี​ชีวิต​อยู่​โดย​ความ​เชื่อ ไม่​ใช่​โดย​สิ่ง​ที่​มอง​เห็น</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​กล่าว​แล้ว​ว่า เรา​มั่นใจ และ​เรา​ปรารถนา​ที่​จะ​พ้น​จาก​กาย​นี้​ไป​อยู่​กับ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​มาก​กว่า</verse>
				<verse number="9">ด้วย​เหตุ​นี้​เรา​จึง​ตั้ง​เป้า​ที่​จะ​ทำ​ให้​พระองค์​พอใจ ไม่​ว่า​เรา​จะ​อยู่​ใน​กาย​นี้​หรือ​พ้น​จาก​กาย​นี้​ไป</verse>
				<verse number="10">เพราะ​พวก​เรา​ล้วน​ต้อง​ปรากฏ​ต่อหน้า​บัลลังก์​พิพากษา​ของ​พระคริสต์ เพื่อ​แต่ละ​คน​จะ​รับ​สิ่ง​ซึ่ง​สม​กับ​ที่​เขา​ได้​ทำ​ขณะ​อยู่​ใน​กาย​นี้ ไม่​ว่า​ดี​หรือ​ชั่ว</verse>
				<verse number="11">เช่น​นั้น​แล้ว​เมื่อ​เรา​รู้​ว่า​ความ​เกรงกลัว​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​คือ​อะไร เรา​จึง​พยายาม​โน้มน้าว​ใจ​คน​อื่น​ๆ สิ่ง​ที่​เรา​เป็น​ก็​ปรากฏ​ชัด​ต่อ​พระเจ้า และ​ข้าพเจ้า​หวัง​ว่า​จะ​ปรากฏ​ชัด​ต่อ​จิต​สำนึก​ของ​พวก​ท่าน​ด้วย</verse>
				<verse number="12">เรา​ไม่​ได้​พยายาม​ชม​ตัวเอง​ต่อ​ท่าน​อีก แต่​กำลัง​เปิด​โอกาส​ให้​ท่าน​ภูมิ​ใจ​ใน​เรา เพื่อ​ท่าน​จะ​สามารถ​ตอบ​ผู้​คน​ที่​ภูมิ​ใจ​ใน​สิ่ง​ที่​มอง​เห็น​แทน​ที่​จะ​เป็น​สิ่ง​ที่​อยู่​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="13">ถ้า​เรา​เสีย​สติ​ก็​เพื่อ​พระเจ้า ถ้า​เรา​สติ​ดี​ก็​เพื่อ​ท่าน</verse>
				<verse number="14">เพราะ​ความ​รัก​ของ​พระคริสต์​ผลัก​ดัน​เรา​อยู่ เรา​เชื่อมั่น​ว่า​ผู้​หนึ่ง​ได้​ตาย​เพื่อ​คน​ทั้ง​ปวง ดังนั้น​คน​ทั้ง​ปวง​จึง​ตาย​แล้ว</verse>
				<verse number="15">และ​พระองค์​ได้​ตาย​เพื่อ​คน​ทั้ง​ปวง บรรดา​คน​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​จึง​ไม่​ควร​อยู่​เพื่อ​ตัวเอง​อีก​ต่อไป แต่​อยู่​เพื่อ​พระองค์​ผู้​ยอม​ตาย​เพื่อ​พวก​เขา​และ​ฟื้น​ขึ้น​มา​ใหม่</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น จาก​นี้​ไป​เรา​จะ​ไม่​มอง​ใคร​ตาม​มุมมอง​ของ​โลก แม้​ครั้ง​หนึ่ง​เรา​เคย​มอง​พระคริสต์​แบบ​นั้น เรา​จะ​ไม่​ทำ​อย่าง​นั้น​อีก</verse>
				<verse number="17">ด้วย​เหตุ​นี้ ถ้า​ใคร​อยู่​ใน​พระคริสต์ การ​สร้าง​ใหม่​ก็​เข้า​มา สิ่ง​เก่า​ก็​ล่วง​ไป สิ่ง​ใหม่​อยู่​ที่​นี่​แล้ว!</verse>
				<verse number="18">ทั้งหมด​นี้​มา​จาก​พระเจ้า​ผู้​ให้​เรา​คืนดี​กับ​พระองค์​โดย​ทาง​พระคริสต์ และ​ได้​มอบหมาย​พันธกิจ​แห่ง​การ​คืน​ดี​นี้​แก่​เรา</verse>
				<verse number="19">คือ​พระเจ้า​ได้​ให้​โลก​คืน​ดี​กับ​พระองค์​ใน​พระคริสต์ ไม่​ถือ​โทษ​บาป​ของ​มนุษย์ และ​มอบหมาย​เรื่องราว​แห่ง​การ​คืนดี​นี้​ไว้​กับ​เรา</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น​เรา​จึง​เป็น​ตัว​แทน​ของ​พระคริสต์ เหมือน​กับ​ว่า​พระเจ้า​ขอ​ร้อง​ท่าน​ผ่าน​ทาง​เรา เรา​จึง​อ้อนวอน​ท่าน​ใน​นาม​ของ​พระคริสต์​ว่า จง​คืนดี​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="21">พระเจ้า​ทำ​ให้​พระองค์​ผู้​ไม่​บาป ให้​บาป ​เพื่อ​เรา ดังนั้น​ใน​พระองค์​เรา​จะ​กลาย​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม​ของ​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ใน​ฐานะ​ผู้​ร่วม​งาน​ของ​พระเจ้า เรา​ขอ​ร้อง​ท่าน​ว่า​อย่า​รับ​พระคุณ​ของ​พระเจ้า​มา​อย่าง​เปล่า​ประโยชน์</verse>
				<verse number="2">เพราะ​พระองค์​กล่าว​ว่า “ใน​เวลา​แห่ง​ความ​โปรดปราน​เรา​ได้​ฟัง​เจ้า และ​ใน​วัน​แห่ง​ความ​รอด​เรา​ได้​ช่วย​เจ้า” ข้าพเจ้า​บอก​ท่าน​ว่า บัดนี้​คือ​เวลา​แห่ง​ความ​โปรดปราน​ของ​พระเจ้า บัดนี้​คือ​วัน​แห่ง​ความ​รอด</verse>
				<verse number="3">เรา​ไม่​วาง​หิน​ขวาง​ทาง​ให้​ใคร​สะดุด เพื่อ​พันธกิจ​ของ​เรา​จะ​ไม่​เสีย​ความ​น่า​เชื่อ​ถือ</verse>
				<verse number="4">แต่​เรา​พิสูจน์​ตัวเอง​ใน​ทุก​ทาง​ใน​ฐานะ​ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า ไม่​ว่า​ใน​การ​อด​กลั้น​ใจ ใน​ความ​ทุกข์​ร้อน ความ​ยาก​ลำบาก​และ​ความ​ลำเค็ญ</verse>
				<verse number="5">ใน​การ​ถูก​เฆี่ยน​ตี การ​ถูก​จำ​คุก​และ​การ​จลาจล ใน​การ​ตรากตรำ​ทำงาน การ​อด​หลับ​อด​นอน และ​ความ​หิว​โหย</verse>
				<verse number="6">ใน​ความ​บริสุทธิ์ ความ​เข้าใจ ความ​อดทน และ​ความ​กรุณา ใน​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ และ​ใน​ความ​รัก​จริง​ใจ</verse>
				<verse number="7">ใน​คำ​พูด​สัตย์​จริง และ​ใน​ฤทธานุภาพ​ของ​พระเจ้า ด้วย​อาวุธ​แห่ง​ความ​ชอบ​ธรรม​ทั้ง​ใน​มือ​ขวา​และ​มือ​ซ้าย</verse>
				<verse number="8">ทั้ง​ใน​ยาม​มี​เกียรติ​และ​ไร้​เกียรติ ใน​ยาม​ที่​เขา​ว่า​ชั่ว​และ​ใน​ยาม​ที่​เขา​ว่า​ดี เป็น​คน​จริง​แท้​แต่​ยัง​ถูก​มอง​ว่า​หลอกลวง</verse>
				<verse number="9">เป็น​ที่​รู้จัก​แต่​ถูก​มอง​ว่า​ไม่​มี​ใคร​รู้จัก กำลัง​จะ​ตาย​แต่​ก็​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อไป ถูก​เฆี่ยน​ตี​แต่​ก็​ยัง​ไม่​ตาย</verse>
				<verse number="10">ทุกข์​โศก​แต่​ก็​ยัง​ชื่น​ชม​ยินดี​เสมอ ยากจน​แต่​ก็​ยัง​ทำ​ให้​หลาย​คน​มั่งมี ไม่​มี​สิ่ง​ใด​แต่​ก็​ยัง​เป็น​เจ้า​ของ​ทุก​สิ่ง</verse>
				<verse number="11">พี่​น้อง​ชาว​โครินธ์ ข้าพเจ้า​พูด​กับ​ท่าน​อย่าง​ตรง​ไป​ตรง​มา​และ​เปิด​ใจ​ของ​เรา​ต่อ​ท่าน</verse>
				<verse number="12">เรา​ไม่​ได้​ปิด​ใจ​เลิก​รัก​ท่าน แต่​ท่าน​ปิด​ใจ​เลิก​รัก​เรา</verse>
				<verse number="13">เพื่อ​เป็น​การ​แลก​เปลี่ยน​อย่าง​ยุติธรรม ข้าพเจ้า​ขอ​พูด​กับ​ท่าน​เหมือน​พูด​กับ​ลูก​ว่า จง​เปิด​ใจ​ของ​ท่าน​ด้วย</verse>
				<verse number="14">อย่า​เข้า​เทียม​แอก​กับ​คน​ที่​ไม่​เชื่อ เพราะ​ความ​ชอบ​ธรรม​กับ​ความ​ชั่ว​จะ​ทำ​อะไร​ร่วม​กัน​ได้ หรือ​ความ​สว่าง​กับ​ความ​มืด​จะ​สามัคคี​ธรรม​กัน​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="15">พระคริสต์​กับ​เบลีอัล ​จะ​กลมกลืน​กัน​ได้​หรือ ผู้​เชื่อ​กับ​ผู้​ที่​ไม่​เชื่อ​จะ​มี​ส่วน​ร่วม​กัน​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="16">วิหาร​ของ​พระเจ้า​กับ​วิหาร​ของ​รูป​เคารพ​จะ​ตกลง​อะไร​กัน​ได้ เพราะ​เรา​เป็น​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่ ตาม​ที่​พระเจ้า​กล่าว​ว่า “เรา​จะ​อยู่​กับ​พวก​เขา และ​เดิน​ท่ามกลาง​พวก​เขา และ​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เขา และ​เขา​จะ​เป็น​ประชาชน​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น “จง​ออก​มา​จาก​พวก​เขา และ​แยก​ตัว​ออก องค์​พระผู้เป็นเจ้า​กล่าว อย่า​แตะ​ต้อง​สิ่ง​มลทิน แล้ว​เรา​จะ​รับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="18">และ “เรา​จะ​เป็น​พ่อ​ของ​พวก​เจ้า และ​เจ้า​จะ​เป็น​ลูก​ชาย​ลูก​สาว​ของ​เรา องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์เดช​กล่าว​ดัง​นี้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ดังนั้น​เพื่อน​ที่​รัก ใน​เมื่อ​เรา​มี​คำ​สัญญา​จาก​พระเจ้า​เช่น​นี้ ก็​ขอ​ให้​เรา​ชำระ​ตนเอง​จาก​ทุก​สิ่ง​ที่​ทำ​ให้​ร่างกาย​กับ​จิต​วิญญาณ​แปดเปื้อน จง​ทำ​ให้​ความ​บริสุทธิ์​สมบูรณ์​พร้อม​ด้วย​ความ​เกรงกลัว​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">จง​เปิด​ใจ​รับ​พวก​เรา​เถิด เรา​ไม่​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​ใคร เรา​ไม่​ได้​ทำ​ให้​ใคร​เสียหาย เรา​ไม่​ได้​เอา​เปรียบ​ใคร</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​พูด​เช่น​นี้​เพื่อ​ตำหนิ​พวก​ท่าน ข้าพเจ้า​เคย​พูด​ไว้​ก่อน​แล้ว​ว่า พวก​ท่าน​อยู่​ใน​ดวง​ใจ​ของ​พวก​เรา ถึง​ขนาด​ที่​เรา​ร่วม​เป็น​ร่วม​ตาย​กับ​ท่าน​ได้</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​ขอ​กล่าว​กับ​พวก​ท่าน​อย่าง​ไม่​อ้อมค้อม​ว่า ข้าพเจ้า​ภูมิ​ใจ​ใน​พวก​ท่าน​อย่าง​มาก ข้าพเจ้า​ได้​รับ​กำลัง​ใจ​อย่าง​เต็มที่ แม้​ใน​ความ​ยาก​ลำบาก​ทั้ง​สิ้น ข้าพเจ้า​ก็​มี​ความ​ยินดี​อย่าง​เปี่ยม​ล้น</verse>
				<verse number="5">เพราะ​เมื่อ​มา​ถึง​แคว้น​มาซิโดเนีย เรา​ไม่​ได้​พัก​กาย​เลย หัน​ไป​ทาง​ไหน​ก็​ถูก​ก่อ​กวน ภาย​นอก​มี​ความ​ขัด​แย้ง ภาย​ใน​ก็​หวาดหวั่น</verse>
				<verse number="6">แต่​พระเจ้า​ผู้​ปลอบโยน​คน​ที่​ท้อแท้ ได้​ปลอบโยน​เรา​โดย​การ​มา​ของ​ทิตัส</verse>
				<verse number="7">และ​ไม่​เพียง​โดย​การ​มา​ของ​เขา​เท่านั้น แต่​โดย​การ​ปลอบโยน​ที่​ท่าน​ให้​กับ​เขา​ด้วย ทิตัส​บอก​พวก​เรา​ว่า​ท่าน​ปรารถนา​ที่​จะ​พบ​ข้าพเจ้า พวก​ท่าน​รู้สึก​เสียใจ​และ​ห่วงใย​ข้าพเจ้า​อย่าง​มาก ซึ่ง​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ชื่น​ชม​ยินดี​มาก​ขึ้น​อีก</verse>
				<verse number="8">แม้​จดหมาย​ของ​ข้าพเจ้า​ทำ​ให้​ท่าน​โศก​เศร้า ข้าพเจ้า​ก็​ไม่​เสียใจ แม้​จะ​เคย​เสียใจ​ที่​เห็น​ว่า​จดหมาย​นั้น​ทำ​ให้​ท่าน​เจ็บ​ปวด​ใจ แต่​ก็​เพียง​ชั่ว​ขณะ</verse>
				<verse number="9">เดี๋ยวนี้​ข้าพเจ้า​มี​ความ​สุข ไม่​ใช่​เพราะ​ทำ​ให้​ท่าน​เสียใจ แต่​เพราะ​ความ​โศก​เศร้า​นั้น​ทำ​ให้​ท่าน​กลับ​ใจ​ใหม่ เป็น​ความ​โศก​เศร้า​อย่าง​ที่​พระเจ้า​ต้องการ เรา​จึง​ไม่​ได้​ทำร้าย​ท่าน​ใน​เรื่อง​ใด</verse>
				<verse number="10">ความ​โศก​เศร้า​อย่าง​ที่​พระเจ้า​ต้องการ​ส่งผล​ให้​เกิด​การ​กลับ​ใจ​ใหม่ ซึ่ง​นำ​ไป​สู่​ความ​รอด​และ​ไม่​เหลือ​ความ​เสียใจ​ไว้ ส่วน​ความ​โศก​เศร้า​อย่าง​โลก​นำ​ไป​สู่​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="11">ดู​สิ่ง​ที่​ความ​โศก​เศร้า​อย่าง​ที่​พระเจ้า​ต้องการ​นี้​ส่งผล​อะไร​ใน​ตัว​ท่าน​บ้าง เช่น​การ​เอาจริงเอาจัง ความ​กระตือรือร้น​ที่​จะ​สะสาง​เรื่อง​ของ​ตัวเอง ความ​โกรธ​ต่อ​ความ​อยุติธรรม การ​ตื่น​ตัว ความ​อาลัย​หา ความ​ห่วงใย ความ​พร้อม​ที่​จะ​เห็น​ความ​ยุติธรรม ท่าน​ได้​พิสูจน์​ตัวเอง​ใน​ทุก​ประเด็น​แล้ว​ว่า​ไม่​ผิด​ใน​เรื่อง​นี้</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​ถึง​แม้​ข้าพเจ้า​ได้​เขียน​มา​ถึง​ท่าน ก็​ไม่​ใช่​เพราะ​เห็น​แก่​คน​ที่​ทำ​ผิด​หรือ​ฝ่าย​ที่​เสียหาย แต่​เพื่อ​ต่อ​หน้า​พระเจ้า ท่าน​จะ​เห็น​ว่า ท่าน​ได้​ทุ่มเท​ให้​กับ​เรา​เพียง​ใด</verse>
				<verse number="13">พวก​เรา​ได้​รับ​กำลัง​ใจ​จาก​สิ่ง​ทั้งหมด​นี้ นอกจาก​เรา​เอง​ได้​รับ​กำลังใจ​แล้ว เรา​ยัง​ดีใจ​เป็น​พิเศษ​ที่​เห็น​ว่า​ทิตัส​มี​ความ​สุข​เพียงไร เพราะ​ท่าน​ทุก​คน​ทำ​ให้​จิต​วิญญาณ​ของ​ทิตัส​ชื่น​บาน</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​ได้​อวด​พวก​ท่าน​กับ​เขา และ​ท่าน​ไม่​ได้​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​อับอาย แต่​ทุก​สิ่ง​ที่​เรา​บอก​ท่าน​เป็น​ความ​จริง​ฉัน​ใด สิ่ง​ที่​เรา​ได้​อวด​พวก​ท่าน​กับ​ทิตัส ก็​ได้​พิสูจน์​แล้ว​ว่า​เป็น​ความ​จริง​ฉัน​นั้น</verse>
				<verse number="15">และ​ทิตัส​ยิ่ง​รัก​พวก​ท่าน​มาก​ขึ้น​เมื่อ​ระลึก​ว่า ท่าน​ทุก​คน​เชื่อฟัง​และ​ต้อนรับ​เขา​ด้วย​ความ​เกรงกลัว​จน​ตัว​สั่น</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​ดีใจ​ที่​สามารถ​มั่นใจ​ใน​พวก​ท่าน​ได้​เต็มที่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">เวลา​นี้​พี่​น้อง​ทั้งหลาย เรา​อยาก​ให้​ท่าน​รู้​ถึง​พระคุณ​ที่​พระเจ้า​ให้​ไว้​แก่​คริสตจักร​ทั้งหลาย​ใน​มาซิโดเนีย</verse>
				<verse number="2">ใน​การ​ทดสอบ​อย่าง​หนักหน่วง​นั้น ความ​ยินดี​อย่าง​เต็ม​เปี่ยม​และ​ความ​แร้น​แค้น​ของ​พวก​เขา​ได้​เอ่อ​ล้น​ออก​มา​เป็น​น้ำใจ​อัน​อุดม</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ข้าพเจ้า​เป็น​พยาน​ได้​ว่า พวก​เขา​ถวาย​สุด​ความ​สามารถ ที่​จริง​เกิน​ความ​สามารถ และ​ด้วย​ความ​สมัคร​ใจ</verse>
				<verse number="4">เขา​รบเร้า​ขอ​สิทธิ​พิเศษ​เพื่อ​มี​ส่วน​ร่วม​รับใช้​บรรดา​คน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">และ​เขา​ทำ​เกิน​ความ​คาด​หมาย คือ​ถวาย​ตัว​แด่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ก่อน และ​จาก​นั้น​อุทิศ​ตัว​ให้​เรา​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​เรา​จึง​ขอ​ร้อง​ทิตัส​ผู้​ริเริ่ม​งาน​นี้ ให้​สานต่อ​กิจ​แห่ง​ความ​เมตตา​ของ​พวก​ท่าน​ให้​สำเร็จ</verse>
				<verse number="7">แต่​เพราะ​ท่าน​เป็น​เลิศ​ใน​ทุก​ด้าน ไม่​ว่า​ใน​ความ​เชื่อ ใน​วาจา ใน​ความ​รู้ ใน​ความ​กระตือรือร้น​อย่าง​เต็มที่ และ​ใน​ความ​รัก​ที่​เรา​ก่อ​ไว้​ใน​ท่าน ก็​ขอ​ให้​ท่าน​เป็น​เลิศ​ใน​การ​ให้​ด้วย​ใจ​เมตตา​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​สั่ง​ท่าน แต่​ข้าพเจ้า​ต้องการ​ทดสอบ​ความ​รัก​ที่​จริง​ใจ​ของ​ท่าน โดย​การ​เปรียบ​เทียบ​กับ​ความ​กระตือรือร้น​ของ​คน​อื่น</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ท่าน​ย่อม​รู้​ถึง​พระคุณ​ของ​พระเยซู​คริสต์ ผู้​เป็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา​ว่า แม้​พระองค์​มั่งคั่ง​ก็​ยัง​ยอม​ยากไร้​เพราะ​เห็น​แก่​พวก​ท่าน เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​มั่งคั่ง​โดย​ทาง​ความ​ยากไร้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​มี​ความ​คิดเห็น​เกี่ยว​กับ​สิ่ง​ดี​ที่สุด​สำหรับ​ท่าน​ใน​เรื่อง​นี้ คือ​ปี​ที่​แล้ว​พวก​ท่าน​ไม่​เพียง​เป็น​กลุ่ม​แรก​ที่​ถวาย แต่​ยัง​เป็น​กลุ่ม​แรก​ที่​มี​ใจ​อยาก​ถวาย​ด้วย</verse>
				<verse number="11">บัดนี้​จง​ทำ​ให้​สำเร็จ เพื่อ​ใจ​ร้อนรน​ของ​ท่าน​จะ​ควบคู่​กับ​การ​ทำ​ให้​สำเร็จ​ตาม​ความ​สามารถ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="12">เพราะ​ถ้า​มี​ความ​เต็มใจ​แล้ว ของ​ถวาย​ก็​เป็น​ที่​ยอม​รับ​ตาม​ที่​เขา​มี​อยู่ ไม่​ใช่​ตาม​ที่​เขา​ไม่​มี</verse>
				<verse number="13">เรา​ไม่​ปรารถนา​ลด​ภาระ​ของ​คน​อื่น แล้ว​มา​เพิ่ม​ภาระ​หนัก​แก่​ท่าน แต่​เพื่อ​จะ​ได้​เท่าเทียม​กัน</verse>
				<verse number="14">ใน​เมื่อ​ขณะ​นี้​ท่าน​มี​บริบูรณ์​ก็​ควร​ช่วยเหลือ​สิ่ง​ที่​เขา​ขัดสน และ​ใน​ยาม​ที่​เขา​มี​บริบูรณ์​ก็​จะ​ช่วยเหลือ​สิ่ง​ที่​ท่าน​ขัดสน เป้าหมาย​คือ​ความ​เท่าเทียม​กัน</verse>
				<verse number="15">เหมือน​ที่​มี​เขียน​ไว้​ว่า “คน​ที่​เก็บ​มาก​ก็​ไม่​มี​เหลือ และ​คน​ที่​เก็บ​น้อย​ก็​ไม่​ขาดแคลน”</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​ขอบคุณ​พระเจ้า​ผู้​ทำ​ให้​ทิตัส​มี​ใจ​ห่วงใย​พวก​ท่าน​เหมือน​ที่​ข้าพเจ้า​มี</verse>
				<verse number="17">เพราะ​ทิตัส​ไม่​เพียง​ตอบ​รับ​คำ​ขอ​ร้อง​ของ​เรา แต่​กำลัง​มา​หา​ท่าน​ด้วย​ใจ​กระตือรือร้น และ​เป็น​ความ​คิด​ริเริ่ม​ของ​เขา​เอง</verse>
				<verse number="18">และ​เรา​ได้​ส่ง​พี่​น้อง​คน​หนึ่ง ซึ่ง​ได้​รับ​การ​ยกย่อง​จาก​ทุก​คริสตจักร​เรื่อง​การ​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ ให้​มา​กับ​ทิตัส</verse>
				<verse number="19">ยิ่ง​กว่า​นั้น คริสตจักร​ต่าง​ๆ ได้​เลือก​พี่​น้อง​คน​นี้​ให้​ร่วม​เดินทาง​กับ​เรา​ขณะ​นำ​เงิน​ถวาย​ไป ซึ่ง​เรา​ดูแล​เพื่อ​ถวาย​เกียรติ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​เพื่อ​แสดง​ว่า​เรา​ก็​มี​ใจ​กระตือรือร้น​ที่​จะ​ช่วย</verse>
				<verse number="20">เรา​ไม่​ต้องการ​ให้​ใคร​มา​ติเตียน​วิธี​จัดการ​แจก​จ่าย​ของ​บริจาค​มากมาย​นี้​ได้</verse>
				<verse number="21">เพราะ​เรา​เพียร​พยายาม​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง ไม่​เพียง​ใน​สายตา​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า แต่​ใน​สายตา​มนุษย์​ด้วย</verse>
				<verse number="22">นอกจาก​นี้ เรา​ยัง​ส่ง​พี่​น้อง​อีก​คน​หนึ่ง​มา​กับ​พวก​เขา พี่​น้อง​คน​นี้​ได้​พิสูจน์​ให้​เรา​เห็น​ใน​หลาย​ด้าน​แล้ว​ว่า​มี​ความ​กระตือรือร้น และ​เวลา​นี้​ยิ่ง​กระตือรือร้น​มาก​ขึ้น เพราะ​เขา​มั่นใจ​ใน​พวก​ท่าน​มาก</verse>
				<verse number="23">สำหรับ​ทิตัส เขา​เป็น​หุ้นส่วน​และ​เพื่อน​ร่วม​งาน​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​การ​รับใช้​พวก​ท่าน ส่วน​พี่​น้อง​เหล่า​นั้น พวก​เขา​เป็น​ตัว​แทน​ของ​คริสตจักร​ต่าง​ๆ และ​ถวาย​เกียรติ​แด่​พระคริสต์</verse>
				<verse number="24">ดังนั้น ขอ​พิสูจน์​ให้​คน​เหล่า​นั้น​เห็น​ถึง​ความ​รัก​ของ​ท่าน และ​สาเหตุ​ที่​พวก​เรา​ภูมิ​ใจ​ใน​ท่าน เพื่อ​ว่า​คริสตจักร​ต่าง​ๆ จะ​ได้​เห็น​สิ่ง​นี้​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​ไม่​จำเป็น​ต้อง​เขียน​ถึง​ท่าน​เกี่ยว​กับ​การ​รับใช้​บรรดา​คน​ของ​พระเจ้า​นี้</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​ท่าน​มี​ความ​กระตือรือร้น​ที่​จะ​ช่วย และ​ข้าพเจ้า​ได้​อวด​เรื่อง​นี้​ต่อ​ชาว​มาซิโดเนีย​ว่า ตั้งแต่​ปี​ที่​แล้ว​พวก​ท่าน​ที่​แคว้น​อาคายา​ก็​พร้อม​จะ​ถวาย​แล้ว และ​ความ​กระตือรือร้น​ของ​ท่าน​ได้​กระตุ้น​พวก​เขา​ส่วน​ใหญ่​ให้​ลงมือ​ทำ</verse>
				<verse number="3">แต่​ที่​ข้าพเจ้า​ส่ง​พี่​น้อง​เหล่า​นั้น​มา เพื่อ​สิ่ง​ที่​เรา​อวด​ไว้​เกี่ยว​กับ​ท่าน​ใน​เรื่อง​นี้​จะ​ไม่​สูญ​เปล่า แต่​เพื่อ​ท่าน​จะ​เตรียม​พร้อม​สม​กับ​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​บอก​ไว้</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ถ้า​ชาว​มาซิโดเนีย​คน​ใด​ที่​มา​กับ​ข้าพเจ้า​พบ​ว่า​ท่าน​ไม่​พร้อม อย่า​ว่า​แต่​ท่าน​เลย เรา​เอง​ก็​จะ​ขายหน้า​ที่​มี​ความ​มั่นใจ​เสีย​เหลือ​เกิน</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​คิด​ว่า​จำเป็น​ต้อง​ร้อง​ขอ​ให้​พี่​น้อง​เหล่า​นั้น​มา​หา​ท่าน​ล่วงหน้า และ​จัด​เตรียม​ของ​ถวาย​ด้วย​ใจ​กว้างขวาง​ตาม​ที่​ท่าน​ได้​สัญญา​ไว้ เมื่อ​ถึง​เวลา​ก็​มี​ของ​ถวาย​ไว้​พร้อม เป็น​ของ​ที่​ให้​ด้วย​ใจ​กว้างขวาง ไม่​ใช่​ด้วย​การ​ฝืน​ใจ</verse>
				<verse number="6">จง​จำ​ไว้​ว่า คน​ที่​หว่าน​อย่าง​ตระหนี่​ก็​จะ​เก็บ​เกี่ยว​ได้​น้อย ผู้​ที่​หว่าน​ด้วย​ใจ​กว้างขวาง​ก็​จะ​เก็บ​เกี่ยว​ได้​มาก</verse>
				<verse number="7">แต่​ละ​คน​ควร​ให้​ตาม​ที่​ตั้งใจ ไม่​ใช่​ด้วย​ใจ​ลังเล​หรือ​ถูก​กดดัน เพราะ​พระเจ้า​รัก​คน​ที่​ให้​ด้วย​ใจ​ยินดี</verse>
				<verse number="8">และ​พระเจ้า​สามารถ​อวยพร​ท่าน​อย่าง​ล้น​เหลือ เพื่อ​จะ​มี​ทุก​สิ่ง​ที่​จำเป็น​ตลอด​เวลา และ​มี​อย่าง​อุดม​สำหรับ​การ​ดี​ทุก​อย่าง</verse>
				<verse number="9">เหมือน​ที่​เขียน​ไว้​ว่า “เขา​ได้​แจกจ่าย​ให้​คน​ยากจน ความ​ชอบ​ธรรม​ของ​เขา​อยู่​ชั่วนิรันดร์”</verse>
				<verse number="10">บัดนี้​พระองค์​ผู้​จัดสรร​เมล็ด​แก่​ผู้​หว่าน​และ​อาหาร​แก่​ผู้​คน ก็​จะ​จัดสรร เพิ่มพูน​ยุ้งฉาง และ​ขยาย​การ​เก็บ​เกี่ยว​ความ​ชอบ​ธรรม​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="11">พระองค์​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​มั่งคั่ง​ใน​ทุก​ด้าน เพื่อ​ท่าน​จะ​สามารถ​ให้​ด้วย​ใจ​กว้าง​ขวาง​ใน​ทุก​โอกาส และ​โดย​ทาง​เรา ใจ​กว้างขวาง​ของ​ท่าน​จะ​ส่ง​ผล​ให้​มี​การ​ขอบคุณ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="12">การ​รับใช้​ที่​ท่าน​ทำ​อยู่​นี้ ไม่​เพียง​จุนเจือ​บรรดา​คน​ของ​พระเจ้า แต่​ทำ​ให้​มี​การ​ขอบคุณ​พระเจ้า​อย่าง​มากมาย​ด้วย</verse>
				<verse number="13">เนื่องจาก​ท่าน​ได้​พิสูจน์​ตนเอง​ด้วย​การ​รับใช้​นี้ คน​อื่น​ๆ ก็​จะ​สรรเสริญ​พระเจ้า​สำหรับ​การ​เชื่อฟัง​ที่​มา​พร้อม​การ​ยอม​รับ​ว่า​เชื่อ​ข่าว​ประเสริฐ​ของ​พระคริสต์ และ​การ​ให้​ด้วย​ใจ​กว้าง​ขวาง​ของ​ท่าน​แก่​พวก​เขา​และ​คน​ทั้ง​ปวง</verse>
				<verse number="14">และ​ขณะ​อธิษฐาน ใจ​ของ​พวก​เขา​จะ​คิดถึง​ท่าน เพราะ​พระคุณ​มากมาย​ที่​พระเจ้า​ให้​ไว้​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="15">ขอบคุณ​พระเจ้า​สำหรับ​ของ​ประทาน​ของ​พระองค์​ที่​ยาก​เกิน​อธิบาย​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​ขอ​วิงวอน​ท่าน​ด้วย​ความ​ใจ​ถ่อม​และ​อ่อน​สุภาพ​ของ​พระคริสต์ ข้าพเจ้า​เปาโล ผู้​ซึ่ง​ท่าน​บอก​ว่า “ขลาด​กลัว” เมื่อ​อยู่​ต่อ​หน้า แต่ “ห้าวหาญ” เมื่อ​อยู่​ไกล</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​ขอ​ร้อง​ว่า เมื่อ​ข้าพเจ้า​มา อย่า​ให้​ข้าพเจ้า​ต้อง​ห้าวหาญ​อย่าง​ที่​คาด​ไว้​ต่อ​บาง​คน​ที่​คิด​ว่า เรา​ดำเนิน​ชีวิต​ตาม​มาตรฐาน​ของ​โลก​นี้</verse>
				<verse number="3">เพราะ​แม้​เรา​อยู่​ใน​โลก เรา​ก็​ไม่​ได้​สู้​รบ​เหมือน​อย่าง​คน​ของ​โลก</verse>
				<verse number="4">อาวุธ​ที่​เรา​ใช้​ต่อ​สู้ ไม่​ใช่​อาวุธ​ของ​โลก แต่​เป็น​อาวุธ​ที่​มี​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเจ้า​ซึ่ง​สามารถ​ทำลาย​ที่​มั่น​ต่าง​ๆ ได้</verse>
				<verse number="5">เรา​ล้มล้าง​ข้อ​โต้แย้ง​และ​คำ​แอบอ้าง​ทุก​อย่าง​ที่​ตั้ง​ตัว​ขัด​ขวาง​ความ​รู้​ของ​พระเจ้า เรา​สยบ​ทุก​ความ​คิด​ให้​ยอม​เชื่อฟัง​พระคริสต์</verse>
				<verse number="6">และ​เรา​พร้อม​ลงโทษ​การ​กระทำ​ที่​ไม่​เชื่อฟัง​ทุก​อย่าง หลังจาก​ท่าน​ได้​เชื่อฟัง​อย่าง​ครบ​ถ้วน​แล้ว</verse>
				<verse number="7">ท่าน​กำลัง​ตัดสิน​สิ่ง​ต่าง​ๆ จาก​ภาย​นอก หาก​ใคร​มั่นใจ​ว่า​ตน​เป็น​คน​ของ​พระคริสต์ ก็​ควร​พิจารณา​อีก​ครั้ง​ว่า เรา​ก็​เป็น​คน​ของ​พระคริสต์​เหมือน​กับ​เขา</verse>
				<verse number="8">แม้​เรา​จะ​อวด​มาก​ไป​สัก​หน่อย เรื่อง​สิทธิ​อำนาจ​ที่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ให้​แก่​เรา เพื่อ​เสริม​สร้าง​ท่าน​ขึ้น​มา​แทน​ที่​จะ​ฉุด​ท่าน​ลง ข้าพเจ้า​ไม่​ละอาย​ใน​เรื่อง​นั้น</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​ไม่​อยาก​ให้​ดู​เหมือน​ว่า​กำลัง​พยายาม​ข่ม​ขู่​ท่าน​ด้วย​จดหมาย​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="10">เพราะ​บาง​คน​พูด​ว่า “จดหมาย​ของ​เขา​หนักแน่น​มี​อำนาจ แต่​ตัว​เขา​ไม่​น่า​ประทับใจ​และ​การ​พูด​ของ​เขา​ก็​ไร้​ค่า”</verse>
				<verse number="11">คน​เช่น​นั้น​ควร​ตระหนัก​ว่า เรา​เป็น​คน​แบบ​ไหน​ใน​จดหมาย​เมื่อ​เรา​ไม่​อยู่ เรา​ก็​จะ​เป็น​คน​แบบ​นั้น​ใน​การ​กระทำ​เมื่อ​เรา​มา​อยู่​ด้วย</verse>
				<verse number="12">เรา​ไม่​กล้า​จัด​ลำดับ​ชน​ชั้น​หรือ​เปรียบ​เทียบ​ตัว​เรา​กับ​คน​ที่​ยกย่อง​ตัวเอง เพราะ​เมื่อ​พวก​เขา​เอา​ตัวเอง​เป็น​เกณฑ์​วัด​และ​เปรียบ​เทียบ​กัน พวก​เขา​ก็​ไม่​ฉลาด</verse>
				<verse number="13">อย่างไร​ก็​ตาม เรา​จะ​ไม่​โอ้อวด​เกิน​ควร แต่​จะ​อวด​เพียง​ใน​ขอบ​เขต​งาน​รับใช้​ที่​พระเจ้า​มอบหมาย และ​พวก​ท่าน​ก็​รวม​อยู่​ใน​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="14">เรา​ไม่​ได้​โอ้อวด​มาก​ไป เพราะ​เรา​ได้​นำ​ข่าว​ประเสริฐ​ของ​พระคริสต์​มา​ถึง​ท่าน แต่​จะ​อวด​มาก​ไป​ถ้า​เรา​ไม่​ได้​มา​หา​ท่าน</verse>
				<verse number="15">เรา​ไม่​ได้​ออก​นอก​ขอบ​เขต​ไป​อวด​อ้าง​ผลงาน​ที่​คน​อื่น​ทำ​ไว้ เรา​หวัง​เพียง​ว่า ขณะ​ที่​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​เติบโต ขอบ​เขต​งาน​ของ​เรา​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน​ก็​จะ​ขยาย​กว้าง​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="16">เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​ใน​ดินแดน​ที่​ไกล​ออก​ไป​จาก​พวก​ท่าน เรา​ไม่​ต้องการ​อวด​งาน​ที่​ทำ​ไว้​แล้ว​ใน​เขต​แดน​ของ​คน​อื่น</verse>
				<verse number="17">แต่​ให้ “คน​ที่​อวด จง​อวด​องค์​พระผู้เป็นเจ้า”</verse>
				<verse number="18">เพราะ​คน​ที่​สมควร​ได้​รับ​การ​ยอม​รับ คือ​คน​ที่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ยกย่อง ไม่​ใช่​คน​ที่​ยกย่อง​ตัวเอง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​หวัง​ว่า​ท่าน​จะ​อดทน​กับ​ความ​เขลา​เล็ก​น้อย​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​โปรด​อดทน​เถิด</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ข้าพเจ้า​หวงแหน​ท่าน​ด้วย​ความ​หวงแหน​ที่​มา​จาก​พระเจ้า ข้าพเจ้า​หมั้นหมาย​ท่าน​ไว้​สำหรับ​สามี​คน​เดียว​คือ​พระคริสต์ เพื่อ​ส่ง​ตัว​ท่าน​ดั่ง​สาว​บริสุทธิ์​แด่​พระองค์</verse>
				<verse number="3">แต่​ข้าพเจ้า​เกรง​ว่า​ใจ​ท่าน​จะ​ถูก​ชัก​จูง​ให้​ไขว้เขว​จาก​ความ​จริง​ใจ​และ​ความ​ภักดี​อัน​บริสุทธิ์​ต่อ​พระคริสต์ เหมือน​ที่​เอวา​ถูก​ล่อลวง​ด้วย​อุบาย​ของ​งู​นั้น</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ถ้า​ใคร​มา​เทศนา​เรื่อง​พระเยซู​ต่าง​จาก​ที่​เรา​ได้​เทศนา​ไว้ หรือ​ให้​รับ​วิญญาณ​อื่น​ต่าง​จาก​พระวิญญาณ​ที่​ท่าน​เคย​รับ หรือ​ให้​ยึด​ข่าว​ประเสริฐ​อื่น​ต่าง​จาก​ที่​เคย​ยอม​รับ ท่าน​ก็​ช่าง​อดทน​ดี​เสียจริง</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​ไม่​คิด​ว่า​ตัวเอง​ด้อย​กว่า “ยอด​อัครทูต ” เหล่า​นั้น​แม้แต่​น้อย</verse>
				<verse number="6">ถึง​จะ​ไม่​ใช่​นัก​พูด​ที่​ได้​รับ​การ​ฝึกฝน แต่​ข้าพเจ้า​ก็​มี​ความ​รู้ เรา​ได้​แสดง​ให้​พวก​ท่าน​เห็น​อย่าง​ชัดเจน​แล้ว​ทุก​เรื่อง</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​บาป​หรือ ที่​ลด​ตัว​ลง​เพื่อ​ยก​ชู​ท่าน​ขึ้น ด้วย​การ​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​ของ​พระเจ้า​แก่​ท่าน​โดย​ไม่​คิด​เงิน</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​ปล้น​คริสตจักร​อื่น​ๆ ด้วย​การ​รับ​เงิน​สนับสนุน​จาก​พวก​เขา​เพื่อ​มา​รับใช้​ท่าน</verse>
				<verse number="9">และ​เมื่อ​อยู่​กับ​ท่าน เวลา​ขาดแคลน​สิ่ง​ใด ข้าพเจ้า​ก็​ไม่​เป็น​ภาระ​แก่​ใคร เพราะ​พวก​พี่​น้อง​ที่​มา​จาก​แคว้น​มาซิโดเนีย​ได้​จัดสรร​สิ่ง​จำเป็น​ให้​แล้ว ข้าพเจ้า​ระวัง​ตัว​ไม่​ให้​เป็น​ภาระ​แก่​พวก​ท่าน​และ​จะ​ทำ​เช่น​นั้น​ต่อไป</verse>
				<verse number="10">ความ​จริง​ของ​พระคริสต์​อยู่​ใน​ข้าพเจ้า​แน่นอน​ฉัน​ใด ข้าพเจ้า​ก็​ไม่​ให้​ใคร​ใน​แคว้น​อาคายา​มา​หยุด​การ​โอ้อวด​นี้​ได้​ฉัน​นั้น</verse>
				<verse number="11">ทำไม​ล่ะ เพราะ​ข้าพเจ้า​ไม่​รัก​ท่าน​อย่าง​นั้น​หรือ พระเจ้า​รู้​ว่า​ข้าพเจ้า​รัก​ท่าน</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​จะ​ทำ​เหมือน​ที่​ทำ​อยู่​นี้​ต่อไป เพื่อ​กีดกัน​ไม่​ให้​คน​เหล่า​นั้น มี​โอกาส​ได้​รับ​การ​ยอม​รับ​เสมอ​กัน​กับ​เรา​ใน​สิ่ง​ที่​เขา​โอ้อวด</verse>
				<verse number="13">เพราะ​พวก​นั้น​เป็น​อัครทูต​เท็จ เป็น​คน​งาน​ที่​ล่อลวง ผู้​ปลอม​ตัว​เป็น​อัครทูต​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="14">ซึ่ง​ก็​ไม่​แปลก​อะไร เพราะ​ซาตาน​ยัง​ปลอม​ตัว​เป็น​ทูต​แห่ง​ความ​สว่าง</verse>
				<verse number="15">สมุน​ของ​ซาตาน​ก็​จะ​ปลอม​ตัว​เป็น​ผู้​รับใช้​แห่ง​ความ​ชอบ​ธรรม​ได้​เหมือน​กัน พวก​เขา​จะ​พบ​จุด​จบ​ที่​สาสม​กับ​การ​กระทำ</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​ขอ​ย้ำ​ว่า อย่า​คิด​ว่า​ข้าพเจ้า​โง่ แต่​ถ้า​ท่าน​คิด​เช่น​นั้น ก็​ขอ​ให้​ทน​ต่อ​ข้าพเจ้า​เหมือน​ที่​ทน​ต่อ​คน​โง่ เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​อวด​บ้าง​เล็ก​น้อย</verse>
				<verse number="17">ใน​การ​อวด​อย่าง​มั่นใจ​ใน​ตัวเอง​นี้ ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​พูด​เหมือน​ที่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​พูด แต่​พูด​เหมือน​คน​โง่</verse>
				<verse number="18">ใน​เมื่อ​หลาย​คน​โอ้อวด​แบบ​คน​ของ​โลก ข้าพเจ้า​จะ​ขอ​อวด​บ้าง</verse>
				<verse number="19">ที่​ท่าน​ยินดี​ทน​รับ​คน​โง่​เหล่า​นี้ ก็​เพราะ​ท่าน​ช่าง​ฉลาด​เหลือเกิน!</verse>
				<verse number="20">อัน​ที่​จริง ท่าน​ทน​ได้​แม้​กับ​คน​ที่​เอา​ท่าน​ไป​เป็น​ทาส คน​ที่​ขูด​รีด​ท่าน คน​ที่​กอบ​โกย​ประโยชน์​จาก​ท่าน คน​ที่​ยก​ตน​ข่ม​ท่าน หรือ​คน​ที่​ตบ​หน้า​ท่าน</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้า​ละอาย​ใจ​ที่​ต้อง​ยอม​รับ​ว่า พวก​เรา​อ่อนแอ​เกิน​กว่า​ที่​จะ​ทำ​แบบ​นั้น​ได้! ใคร​กล้า​อวด​เรื่อง​อะไร ข้าพเจ้า​กำลัง​พูด​อย่าง​คน​โง่​ว่า ข้าพเจ้า​ก็​กล้า​อวด​เรื่อง​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="22">เขา​เป็น​ชาว​ฮีบรู​หรือ ข้าพเจ้า​ก็​เป็น เขา​เป็น​ชน​อิสราเอล​หรือ ข้าพเจ้า​ก็​เป็น เขา​เป็น​เชื้อสาย​ของ​อับราฮัม​หรือ ข้าพเจ้า​ก็​เป็น</verse>
				<verse number="23">เขา​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พระคริสต์​หรือ (ข้าพเจ้า​เสีย​สติ​ที่​พูด​แบบ​นี้) ข้าพเจ้า​เป็น​ยิ่ง​กว่า ข้าพเจ้า​ตรากตรำ​ทำงาน​หนัก​กว่า ติด​คุก​บ่อย​กว่า ถูก​เฆี่ยน​ตี​สาหัส​กว่า และ​เผชิญ​กับ​ความ​ตาย​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า</verse>
				<verse number="24">ข้าพเจ้า​ถูก​พวก​ยิว​เฆี่ยน​ห้า​ครั้ง ครั้ง​ละ​สาม​สิบ​เก้า​ที</verse>
				<verse number="25">ถูก​ฟาด​ด้วย​ไม้​ตะบอง​สาม​ครั้ง ถูก​เอา​หิน​ขว้าง​หนึ่ง​ครั้ง เรือ​แตก​สาม​ครั้ง ลอย​คอ​อยู่​กลาง​ทะเล​หนึ่ง​คืน​หนึ่ง​วัน</verse>
				<verse number="26">ข้าพเจ้า​ย้าย​ที่​อยู่​เสมอ​ๆ เผชิญ​ภัย​ใน​แม่น้ำ ภัย​จาก​โจร​ผู้​ร้าย ภัย​จาก​คน​ยิว​ที่​เป็น​พี่​น้อง​ร่วม​ชาติ ภัย​จาก​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว เผชิญ​ภัย​ใน​เมือง ภัย​นอก​เมือง ภัย​ใน​ทะเล และ​ภัย​จาก​พวก​ผู้​เชื่อ​จอมปลอม</verse>
				<verse number="27">ข้าพเจ้า​ต้อง​เหน็ดเหนื่อย ตรากตรำ​ทำงาน อด​หลับ​อด​นอน​อยู่​เรื่อย ต้อง​หิว​โหย อด​ข้าว​อด​น้ำ​บ่อย​ๆ ต้อง​หนาวเหน็บ​และ​เปลือย​กาย</verse>
				<verse number="28">นอกจาก​ทั้งหมด​นี้​แล้ว ข้าพเจ้า​ยัง​เผชิญ​ความ​กด​ดัน เพราะ​ความ​ห่วงใย​ที่​มี​ต่อ​คริสตจักร​ทั้ง​ปวง​อยู่​ทุก​วัน</verse>
				<verse number="29">ใคร​บ้าง​อ่อน​กำลัง​แล้ว​ข้าพเจ้า​ไม่​อ่อน​กำลัง​ไป​ด้วย ใคร​บ้าง​ถูก​ชัก​นำ​ให้​ทำ​บาป​แล้ว​ข้าพเจ้า​ไม่​เดือด​ร้อนใจ</verse>
				<verse number="30">ถ้า​ข้าพเจ้า​ต้อง​อวด ข้าพเจ้า​จะ​อวด​สิ่ง​ที่​แสดง​ถึง​ความ​อ่อนแอ​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="31">พระเจ้า​และ​พระบิดา​ของ​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ผู้​สมควร​สรรเสริญ​ตลอด​นิรันดร์ พระองค์​รู้​ว่า​ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​โกหก</verse>
				<verse number="32">ที่​เมือง​ดามัสกัส ผู้ว่าราชการ​ซึ่ง​อยู่​ใต้​บังคับ​บัญชา​ของ​กษัตริย์​อาเรทัส ได้​ให้​ทหาร​เฝ้า​ไว้​ทั่ว​เมือง​ดามัสกัส เพื่อ​จะ​จับกุม​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="33">แต่​ข้าพเจ้า​ถูก​นำ​มา​ใส่​ใน​เข่ง​แล้ว​หย่อน​ลง​มา​จาก​หน้าต่าง​ใน​กำแพง​เมือง ข้าพเจ้า​จึง​รอดพ้น​เงื้อม​มือ​เขา​มา​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​ต้อง​โอ้อวด​ต่อไป ถึง​แม้​จะ​ไม่​เกิด​ประโยชน์​อะไร​ขึ้น​มา ข้าพเจ้า​จะ​เล่า​ถึง​นิมิต​และ​การ​เปิดเผย​ต่าง​ๆ จาก​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​รู้จัก​ชาย​คน​หนึ่ง​ใน​พระคริสต์ ซึ่ง​ถูก​รับ​ขึ้น​ไป​ยัง​สวรรค์​ชั้น​ที่​สาม​เมื่อ​สิบ​สี่​ปี​ที่​แล้ว จะ​ไป​ด้วย​กาย​หรือ​ไม่​มี​กาย​ข้าพเจ้า​ไม่​รู้ แต่​พระเจ้า​รู้</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​ไม่​รู้​ว่า​เขา​ไป​ด้วย​กาย​นี้​หรือ​ออก​จาก​กาย แต่​พระเจ้า​รู้ และ​ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​ชาย​คน​นี้</verse>
				<verse number="4">ได้​ถูก​รับ​ขึ้น​ไป​ถึง​เมือง​บรม​สุขเกษม เขา​ได้​ยิน​สิ่ง​ต่าง​ๆ ซึ่ง​ไม่​อาจ​อธิบาย​ได้ สิ่ง​ซึ่ง​ไม่​อนุญาต​ให้​ใคร​บอก​เล่า</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​จะ​อวด​ถึง​คน​เช่น​นี้ แต่​จะ​ไม่​อวด​ตัวเอง​เรื่อง​ใด เว้น​แต่​เรื่อง​ความ​อ่อนแอ​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">แม้ว่า​ถ้า​ข้าพเจ้า​เลือก​ที่​จะ​อวด ข้าพเจ้า​ย่อม​ไม่​เป็น​คน​โง่ เพราะ​ข้าพเจ้า​จะ​พูด​ความ​จริง แต่​ข้าพเจ้า​ยับยั้ง​ไว้ เพื่อ​ไม่​ให้​ใคร​คิด​เกี่ยว​กับ​ข้าพเจ้า​มาก​เกิน​จาก​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​พูด​หรือ​ทำ</verse>
				<verse number="7">หรือ​เนื่อง​ด้วย​การ​เปิดเผย​ที่​ยิ่งใหญ่​เลิศ​ล้ำ​เหล่า​นี้ ดังนั้น​เพื่อ​ไม่​ให้​ข้าพเจ้า​หยิ่ง​ผยอง พระเจ้า​จึง​ให้​มี​หนาม​ใน​กาย​ของ​ข้าพเจ้า เป็น​ทูต​ของ​ซาตาน​ที่​คอย​ทรมาน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​วิงวอน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​สาม​ครั้ง​ให้​เอา​หนาม​นี้​ออก​ไป</verse>
				<verse number="9">แต่​พระองค์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “พระคุณ​ของ​เรา​เพียงพอ​สำหรับ​เจ้า เพราะ​ว่า​ฤทธิ์เดช​ของ​เรา​ปรากฏ​เต็ม​ที่​ได้​ใน​ความ​อ่อนแอ” ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จะ​อวด​ความ​อ่อนแอ​ทั้ง​สิ้น​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย​ความ​ยินดี เพื่อ​ฤทธิ์เดช​ของ​พระคริสต์​จะ​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="10">ด้วย​เหตุ​นี้ เพื่อ​เห็น​แก่​พระคริสต์ ข้าพเจ้า​จึง​ชื่น​ชม​ใน​ความ​อ่อนแอ ใน​การ​สบประมาท ใน​ความ​ยาก​ลำบาก ใน​การ​กด​ขี่​ข่มเหง ใน​ความ​ยุ่ง​ยาก เพราะ​เมื่อ​ใด​ที่​ข้าพเจ้า​อ่อนแอ เมื่อ​นั้น​ข้าพเจ้า​ก็​เข้มแข็ง</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​ตนเอง​ให้​เป็น​คน​โง่​แล้ว แต่​พวก​ท่าน​เป็น​คน​ผลัก​ดัน​ให้​ข้าพเจ้า​ต้อง​เป็น​อย่าง​นี้ ท่าน​น่า​จะ​ชมเชย​ข้าพเจ้า เพราะ​ถึงแม้​ข้าพเจ้า​ไม่​มี​อะไร​ดี​เด่น แต่​ก็​ไม่​ด้อย​ไป​กว่า “ยอด​อัครทูต” เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​เพียร​แสดง​ให้​ท่าน​เห็น​เครื่อง​หมาย​ของ​อัครทูต​แท้ ทั้ง​หมาย​สำคัญ การ​อัศจรรย์ และ​ปาฏิหาริย์​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ด้อย​กว่า​คริสตจักร​อื่น​ๆ ตรง​ไหน ตรง​ที่​ข้าพเจ้า​ไม่​เคย​เป็น​ภาระ​แก่​ท่าน​อย่าง​นั้น​หรือ ขอ​อภัย​ใน​ความ​ผิด​ข้อ​นี้!</verse>
				<verse number="14">บัดนี้​ข้าพเจ้า​พร้อม​ที่​จะ​มา​เยี่ยม​พวก​ท่าน​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม และ​จะ​ไม่​เป็น​ภาระ​แก่​ท่าน เพราะ​สิ่ง​ที่​ต้องการ​คือ​ตัว​ท่าน ไม่​ใช่​ทรัพย์สิน​ของ​ท่าน ควร​หรือ​ที่​ลูก​ๆ จะ​เก็บ​ออม​ให้​พ่อ​แม่ แต่​พ่อ​แม่​ต่างหาก​ที่​ควร​สะสม​ไว้​ให้​ลูก</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​ยินดี​ที่​จะ​ใช้​ทุก​สิ่ง​ที่​มี​และ​ทุ่มเท​ตัวเอง​เพื่อ​ท่าน ถ้า​ข้าพเจ้า​รัก​ท่าน​มาก​ขึ้น ท่าน​จะ​รัก​ข้าพเจ้า​น้อย​ลง​หรือ</verse>
				<verse number="16">อย่าง​ที่​เป็นมา ข้าพเจ้า​ไม่​เคย​เป็น​ภาระ​แก่​พวก​ท่าน แต่​คน​เจ้า​เล่ห์​อย่าง​ข้าพเจ้า​ใช้​กลเม็ด​ดัก​จับ​ท่าน</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​กอบ​โกย​ประโยชน์​จาก​ท่าน​ผ่าน​ทาง​คน​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​ส่ง​มา​หรือ</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้า​ขอ​ร้อง​ให้​ทิตัส​ไป​หา​ท่าน และ​ข้าพเจ้า​ก็​ส่ง​พี่​น้อง​คน​หนึ่ง​ไป​กับ​เขา​ด้วย ทิตัส​ไม่​ได้​กอบ​โกย​อะไร​จาก​ท่าน​ใช่​ไหม เรา​ไม่​ได้​เดิน​ตาม​ทาง​เดียว​กัน​โดย​พระวิญญาณ​องค์​เดียว​กัน​หรือ</verse>
				<verse number="19">ตลอด​มา​นี้​ท่าน​คิด​ว่า​เรา​แก้ตัว​อยู่​ใช่​ไหม เรา​พูด​ใน​สายตา​ของ​พระเจ้า​อย่าง​คน​ที่​อยู่​ใน​พระคริสต์ ท่าน​ที่​รัก ทุก​สิ่ง​ที่​เรา​ทำ​ก็​เพื่อ​เสริม​กำลัง​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="20">เนื่องจาก​ข้าพเจ้า​เกรง​ว่า เมื่อ​มา​ถึง​จะ​ไม่​เห็น​ท่าน​เป็น​อย่าง​ที่​ข้าพเจ้า​อยาก​ให้​เป็น และ​ท่าน​ก็​จะ​ไม่​เห็น​ข้าพเจ้า​เป็น​อย่าง​ที่​ท่าน​อยาก​ให้​เป็น ข้าพเจ้า​กลัว​ว่า​อาจ​มี​การ​ทะเลาะเบาะแว้ง อิจฉา​ริษยา ฉุนเฉียว ชิงดี​ชิงเด่น ใส่​ร้าย​ป้ายสี นินทา​ว่า​ร้าย หยิ่ง​ยโส และ​วุ่นวาย</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้า​เกรง​ว่า​เมื่อ​ได้​มา​อีก​ครั้ง พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ถ่อม​ลง​ต่อหน้า​พวก​ท่าน ข้าพเจ้า​จะ​เศร้า​เสียใจ​เพราะ​หลาย​คน​ที่​ได้​ทำ​บาป และ​ไม่​ยอม​กลับ​ใจ​ละทิ้ง​สิ่ง​มัวหมอง ความ​ผิด​บาป​ทาง​เพศ และ​การ​เสเพล​ซึ่ง​พวก​เขา​ลุ่มหลง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">นี่​จะ​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม​ที่​ข้าพเจ้า​มา​เยี่ยม​ท่าน “ทุก​ข้อ​กล่าวหา​จะ​ต้อง​มี​พยาน​ยืนยัน​สอง​สาม​คน”</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​ได้​เตือน​ท่าน​ไว้​แล้ว​เมื่อ​ข้าพเจ้า​มา​เยี่ยม​ท่าน​ครั้ง​ที่​สอง บัดนี้​ขอ​ย้ำ​อีก​ครั้ง​ขณะ​ไม่​อยู่​ว่า เมื่อ​ข้าพเจ้า​กลับ​มา ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ละเว้น​พวก​คน​ที่​ได้​ทำ​บาป​ก่อน​หน้า​นี้​หรือ​คน​อื่น​ๆ</verse>
				<verse number="3">ใน​เมื่อ​พวก​ท่าน​เรียกร้อง​ให้​พิสูจน์​ว่า​พระคริสต์​กำลัง​พูด​ผ่าน​ข้าพเจ้า พระองค์​ไม่​ได้​อ่อนแอ​ใน​การ​จัดการ​กับ​ท่าน แต่​เต็ม​ด้วย​ฤทธิ์เดช​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="4">เป็น​ความ​จริง​ที่​ว่า พระองค์​ถูก​ตรึง​ตาย​บน​ไม้​กางเขน​ใน​ความ​อ่อนแอ แต่​พระองค์​มี​ชีวิต​อยู่​โดย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเจ้า เช่น​เดียวกัน พวก​เรา​อ่อนแอ​ใน​พระองค์ แต่​เรา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​กับ​พระองค์​โดย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเจ้า เมื่อ​จัดการ​กับ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="5">จง​สำรวจ​ตนเอง​ว่า​ท่าน​ตั้ง​มั่น​ใน​ความ​เชื่อ​หรือ​ไม่ จง​ทดสอบ​ตัวเอง ท่าน​ไม่​ตระหนัก​หรือ​ว่า​พระเยซู​คริสต์​อยู่​ใน​ท่าน นอกจาก​ว่า​ท่าน​ไม่​ผ่าน​การ​ทดสอบ</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​มั่น​ใจ​ว่า​ท่าน​จะ​พบ​ว่า พวก​เรา​ผ่าน​การ​ทดสอบ</verse>
				<verse number="7">เวลา​นี้​เรา​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า เพื่อ​ท่าน​จะ​ไม่​ทำ​ผิด ไม่​ใช่​เพื่อ​ให้​คน​เห็น​ว่า​เรา​ผ่าน​การ​ทดสอบ แต่​เพื่อ​ท่าน​จะ​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง แม้​ดู​เหมือน​ว่า​เรา​ไม่​ผ่าน​การ​ทดสอบ</verse>
				<verse number="8">เพราะ​เรา​ไม่​อาจ​ทำ​สิ่ง​ใด​ที่​ขัด​กับ​ความ​จริง​ได้ แต่​ทำ​เพื่อ​ความ​จริง​เท่านั้น</verse>
				<verse number="9">เรา​ดีใจ​ทุก​ครั้ง​ที่​เรา​อ่อนแอ​แต่​ท่าน​เข้มแข็ง และ​เรา​อธิษฐาน​ขอ​ให้​ท่าน​สมบูรณ์​พร้อม</verse>
				<verse number="10">ด้วย​เหตุ​นี้ ระหว่าง​ที่​ข้าพเจ้า​ไม่​อยู่ ข้าพเจ้า​จึง​เขียน​สิ่ง​เหล่า​นี้​ถึง​ท่าน เพื่อ​เมื่อ​ข้าพเจ้า​มา​ถึง​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​ใช้​สิทธิ​อำนาจ​อย่าง​เด็ดขาด​กับ​ท่าน สิทธิ​อำนาจ​ซึ่ง​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ให้​ไว้​แก่​ข้าพเจ้า เพื่อ​เสริม​สร้าง​ไม่​ใช่​เพื่อ​ทำลาย​ท่าน</verse>
				<verse number="11">สุดท้าย​นี้​พี่​น้อง​ทั้งหลาย จง​ชื่น​ชม​ยินดี จง​มุ่งมั่น​ให้​ถึง​ความ​สมบูรณ์​พร้อม จง​ให้​กำลัง​ใจ​กัน เป็น​หนึ่ง​เดียวกัน จง​อยู่​อย่าง​สงบ​สุข แล้ว​พระเจ้า​แห่ง​ความ​รัก​และ​สันติสุข​จะ​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="12">จง​ทักทาย​กัน​ด้วย​จุมพิต​อัน​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="13">คน​ของ​พระเจ้า​ทุก​คน​ที่​นี่ ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​ท่าน</verse>
				<verse number="14">ขอ​พระคุณ​ของ​พระเยซู​คริสต์ คือ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ความ​รัก​ของ​พระเจ้า และ​การ​สามัคคี​ธรรม​จาก​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ จง​อยู่​กับ​ท่าน​ทุก​คน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="48">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​เปาโล​ผู้​เป็น​อัครทูต ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​ถูก​แต่งตั้ง​จาก​มนุษย์​หรือ​โดย​มนุษย์ แต่​โดย​พระเยซู​คริสต์​และ​พระเจ้า​พระบิดา​ผู้​ทำ​ให้​พระเยซู​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="2">และ​บรรดา​พี่​น้อง​ที่​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า ถึง​คริสตจักร​ต่าง​ๆ ใน​แคว้น​กาลาเทีย</verse>
				<verse number="3">ขอ​พระคุณ​และ​สันติสุข​จาก​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา​และ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="4">พระเยซู​สละ​พระองค์​เอง​เพื่อ​บาป​ของ​เรา เพื่อ​ช่วย​เรา​ให้​พ้น​จาก​ยุค​ปัจจุบัน​อัน​ชั่ว​ร้าย​นี้​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า​และ​พระบิดา​ของ​เรา</verse>
				<verse number="5">ขอ​เกียรติ​สิริ​มี​แด่​พระองค์​สืบ​ไป​เป็น​นิตย์ อาเมน</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​ประหลาด​ใจ​ที่​พวก​ท่าน​ทิ้ง​พระองค์ ผู้​เรียก​ท่าน​ให้​ดำเนิน​ชีวิต​ใน​พระคุณ​ของ​พระคริสต์​ไป​อย่าง​รวดเร็ว และ​หัน​ไป​หา​ข่าว​ประเสริฐ​อื่น</verse>
				<verse number="7">ซึ่ง​จริง​ๆ แล้ว​ไม่​ใช่​ข่าว​ประเสริฐ​เลย เห็น​ได้​ชัด​ว่า​บาง​คน​กำลัง​ทำ​ให้​ท่าน​สับสน​และ​พยายาม​บิดเบือน​ข่าว​ประเสริฐ​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="8">แม้​แต่​เรา​หรือ​ทูต​สวรรค์ หาก​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​อื่น​นอก​เหนือ​จาก​ที่​เรา​ได้​ประกาศ​กับ​ท่าน​ไว้ ก็​ขอ​ให้​คน​นั้น​อยู่​ภาย​ใต้​การ​สาป​แช่ง​ของ​พระเจ้า!</verse>
				<verse number="9">ตาม​ที่​พวก​เรา​ได้​บอก​ไว้​แล้ว ตอน​นี้​ข้าพเจ้า​ขอ​ย้ำ​อีก​ครั้ง​ว่า ถ้า​ใคร​มา​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​อื่น นอก​เหนือ​จาก​ที่​ท่าน​ได้​รับ​ไว้​แล้ว ก็​ขอ​ให้​คน​นั้น​อยู่​ภาย​ใต้​การ​สาป​แช่ง​ของ​พระเจ้า!</verse>
				<verse number="10">นี่​ข้าพเจ้า​กำลัง​มุ่ง​ให้​มนุษย์​หรือ​พระเจ้า​ยอม​รับ​กัน​แน่ หรือ​ว่า​ข้าพเจ้า​กำลัง​พยายาม​เอา​ใจ​มนุษย์ หาก​ข้าพเจ้า​ยัง​พยายาม​เอา​ใจ​มนุษย์ ข้าพเจ้า​ก็​ไม่​ใช่​ผู้​รับใช้​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="11">พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย ข้าพเจ้า​อยาก​ให้​ท่าน​รู้​ว่า​ข่าว​ประเสริฐ​ที่​ข้าพเจ้า​ประกาศ​นั้น​ไม่​ได้​มา​จาก​มนุษย์</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​รับ​ข่าว​ประเสริฐ​นี้​จาก​มนุษย์​คน​ใด​หรือ​มี​คน​มา​สอน แต่​ได้​รับ​โดย​การ​เปิดเผย​จาก​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="13">ใน​เมื่อ​ท่าน​ก็​เคย​ได้ยิน​ชีวิต​ใน​อดีต​ของ​ข้าพเจ้า เมื่อ​ยัง​ถือ​ศาสนา​ยิว​ว่า​ข้าพเจ้า​ได้​ข่มเหง​คริสตจักร​ของ​พระเจ้า​อย่าง​รุนแรง และ​พยายาม​จะ​ทำลาย​เสีย</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​ก้าว​หน้า​ใน​ศาสนา​ยิว​กว่า​พี่​น้อง​ยิว​ใน​รุ่น​เดียว​กัน และ​กระตือรือร้น​อย่าง​ยิ่ง​ใน​การ​ยึด​ถือ​ประเพณี​ตาม​บรรพบุรุษ​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="15">แต่​เมื่อ​พระเจ้า ผู้​เลือก​ข้าพเจ้า​ไว้​ตั้งแต่​อยู่​ใน​ท้อง​แม่ และ​เรียก​ข้าพเจ้า​โดย​พระคุณ​ของ​พระองค์​นั้น พอ​ใจ</verse>
				<verse number="16">ที่​จะ​เปิดเผย​พระบุตร​ของ​พระองค์​ใน​ข้าพเจ้า เพื่อ​ให้​ข้าพเจ้า​ประกาศ​พระบุตร​นั้น​ใน​หมู่​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว ข้าพเจ้า​ก็​ตอบ​รับ​ทันที​โดย​ไม่​ได้​ปรึกษา​มนุษย์​คน​ใด</verse>
				<verse number="17">ทั้ง​ไม่​ได้​ขึ้น​ไป​เยรูซาเล็ม เพื่อ​พบ​บรรดา​คน​ที่​เป็น​อัครทูต​ก่อน​ข้าพเจ้า แต่​ข้าพเจ้า​ตรง​ไป​ยัง​ประเทศ​อาระเบีย แล้ว​ภาย​หลัง​ก็​กลับ​มา​ยัง​เมือง​ดามัสกัส</verse>
				<verse number="18">สาม​ปี​ต่อ​มา​ข้าพเจ้า​ขึ้น​ไป​ที่​เยรูซาเล็ม​เพื่อ​เยี่ยม​เคฟาส และ​พัก​อยู่​กับ​เขา​สิบ​ห้า​วัน</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​พบ​อัครทูต​คน​อื่น​เลย นอก​จาก​ยากอบ น้อง​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="20">ข้าพเจ้า​ยืนยัน​ต่อ​หน้า​พระเจ้า​ว่า​ที่​เขียน​มา​นี้​ไม่​ได้​โกหก</verse>
				<verse number="21">หลัง​จาก​นั้น​ข้าพเจ้า​ไป​ยัง​แคว้น​ซีเรีย​และ​ซิลีเซีย</verse>
				<verse number="22">คริสตจักร​ต่าง​ๆ ใน​พระคริสต์​ที่​แคว้น​ยูเดีย​ไม่​รู้จัก​ข้าพเจ้า​เป็น​การ​ส่วนตัว</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​เพียง​แต่​ได้​ข่าว​ว่า “คน​ที่​แต่​ก่อน​เคย​ข่มเหง​เรา เดี๋ยว​นี้​ประกาศ​ความ​เชื่อ​ซึ่ง​ครั้ง​หนึ่ง​เขา​เคย​พยายาม​ทำลาย”</verse>
				<verse number="24">และ​พวก​เขา​ได้​สรรเสริญ​พระเจ้า​ก็​เพราะ​ข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">สิบ​สี่​ปี​ต่อ​มา ข้าพเจ้า​ไป​ที่​เยรูซาเล็ม​อีก​พร้อม​กับ​บารนาบัส และ​พา​ทิตัส​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​ไป​ตาม​การ​เปิดเผย​ของ​พระเจ้า และ​พบ​เป็น​การ​ส่วน​ตัว​กับ​ผู้​ที่​ดู​เหมือน​ว่า​เป็น​ผู้นำ เพื่อ​ชี้แจง​เรื่อง​ข่าว​ประเสริฐ ซึ่ง​ข้าพเจ้า​ประกาศ​แก่​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ให้​เขา​ฟัง เพราะ​เกรง​ว่า ที่​ข้าพเจ้า​กำลัง​วิ่ง​แข่ง หรือ ที่​วิ่ง​ไป​แล้ว​จะ​เปล่า​ประโยชน์</verse>
				<verse number="3">แต่​แม้​ทิตัส​ซึ่ง​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า​จะ​เป็น​ชาว​กรีก เขา​ก็​ไม่​ถูก​บังคับ​ให้​เข้า​สุหนัต</verse>
				<verse number="4">เรื่อง​นี้​เกิด​ขึ้น​เพราะ​มี​พี่​น้อง​จอม​ปลอม​แทรก​ซึม​เข้า​มา เพื่อ​สืบ​ดู​เสรีภาพ​ที่​เรา​มี​ใน​พระเยซู​คริสต์​และ​เพื่อ​ทำ​ให้​เรา​เป็น​ทาส</verse>
				<verse number="5">แต่​เรา​ไม่​อ่อน​ข้อ​ให้​เขา​แม้​สัก​ขณะ​เดียว เพื่อ​ความ​จริง​ของ​ข่าว​ประเสริฐ​จะ​ได้​คง​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="6">ส่วน​ผู้​ที่​ดู​เหมือน​ว่า​เป็น​คน​สำคัญ เขา​จะ​เป็น​อย่างไร​ก็​ไม่​สำคัญ​อะไร​สำหรับ​ข้าพเจ้า เพราะ​พระเจ้า​ไม่​เห็น​แก่​หน้า​ใคร พวก​เขา​ไม่​ได้​เพิ่ม​เติม​อะไร​ให้​ถ้อยคำ​ของ​ข้าพเจ้า​เลย</verse>
				<verse number="7">ตรง​กัน​ข้าม​พวก​เขา​ตระหนัก​ว่า​ข้าพเจ้า​ได้​รับ​มอบ​หมาย​ให้​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​แก่​คน​ที่​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต เช่น​เดียว​กับ​ที่​เปโตร​ประกาศ​แก่​คน​ที่​เข้า​สุหนัต</verse>
				<verse number="8">เพราะ​พระเจ้า​ผู้​ทำงาน​ใน​เปโตร​ให้​เป็น​อัครทูต​แก่​คน​ที่​เข้า​สุหนัต ก็​ทำงาน​ใน​ข้าพเจ้า​ด้วย ให้​เป็น​อัครทูต​แก่​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ยากอบ เคฟาส ​และ​ยอห์น​ซึ่ง​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​เสา​หลัก เห็น​ถึง​พระคุณ​ที่​มอบ​แก่​ข้าพเจ้า ก็​จับ​มือ​ขวา​ของ​ข้าพเจ้า​กับ​บารนาบัส เพื่อ​แสดง​ว่า​เรา​เป็น​เพื่อน​ร่วม​งาน​กัน พวก​เขา​ตกลง​กัน​ว่า​เรา​ควร​ไป​หา​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว ส่วน​พวก​เขา​ไป​หา​คน​ที่​เข้า​สุหนัต</verse>
				<verse number="10">เขา​ทั้ง​สาม​ขอ​เพียง​ให้​เรา​คิดถึง​คน​ยากจน​ต่อ​ไป ซึ่ง​เป็น​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​กระตือรือร้น​จะ​ทำ​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​เคฟาส​มา​ที่​อันทิโอก ข้าพเจ้า​คัดค้าน​เขา​ต่อหน้า​เพราะ​เขา​ทำ​ผิด​อย่าง​ชัดเจน</verse>
				<verse number="12">คือ​ก่อน​ที่​คน​ของ​ยากอบ​จะ​มา​ถึง เปโตร​เคย​กิน​อาหาร​ร่วม​กับ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว แต่​พอ​พวก​นั้น​มา เขา​ก็​ถอย​ห่าง​และ​ปลีก​ตัว​จาก​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​เพราะ​กลัว​พวก​ที่​เข้า​สุหนัต</verse>
				<verse number="13">ชาว​ยิว​คน​อื่น​ๆ ก็​พลอย​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด​ตาม​เขา​ไป​ด้วย และ​ด้วย​ความ​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด​ของ​พวก​เขา แม้​บารนาบัส​เอง​ก็​ยัง​ถูก​ชักจูง​ให้​หลง​ทำ​ตาม</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ข้าพเจ้า​เห็น​ว่า พวก​เขา​ทำ​ตัว​ไม่​สอดคล้อง​กับ​ความ​จริง​ของ​ข่าว​ประเสริฐ ข้าพเจ้า​ก็​พูด​กับ​เคฟาส​ต่อ​หน้า​ทุก​คน​ว่า “ท่าน​เป็น​ยิว​ยัง​ทำ​ตัว​เหมือน​คน​ต่าง​ชาติ ไม่​เหมือน​ชาว​ยิว แล้ว​ทำไม​ถึง​บังคับ​คน​ต่าง​ชาติ​ให้​ถือ​ธรรมเนียม​ยิว​เล่า</verse>
				<verse number="15">เรา​ที่​เป็น​คน​ยิว​โดย​กำเนิด ไม่​ใช่​คน​บาป​ต่าง​ชาติ</verse>
				<verse number="16">ยัง​รู้​ว่า​ไม่​มี​ใคร​ถูก​นับ​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม​ได้​โดย​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ แต่​โดย​ความ​เชื่อ​ใน​พระเยซู​คริสต์ ดังนั้น​พวก​เรา​จึง​เชื่อ​ใน​พระเยซู​คริสต์ เพื่อ​จะ​ได้​ถูก​นับ​ว่า​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม​โดย​ความ​เชื่อ​ใน ​พระคริสต์ ไม่​ใช่​โดย​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ เพราะ​ไม่​มี​ใคร​นับ​ว่า​ชอบธรรม​ได้​โดย​การ​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​เลย</verse>
				<verse number="17">แต่​ถ้า​ขณะ​ที่​เรา​มุ่ง​จะ​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม​ใน​พระคริสต์ เรา​ชาว​ยิว​พบ​ว่า​ตัวเอง​เป็น​คน​บาป​ด้วย นั่น​หมาย​ความ​ว่า​พระคริสต์​ส่งเสริม​บาป​หรือ ไม่​ใช่​อย่าง​แน่นอน!</verse>
				<verse number="18">ถ้า​ข้าพเจ้า​สร้าง​สิ่ง​ที่​ตัวเอง​ได้​ทำลาย​ลง​แล้ว​ขึ้น​ใหม่ ก็​แสดง​ว่า​ข้าพเจ้า​เป็น​คน​ละเมิด​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="19">เพราะ​โดย​ทาง​กฎ​บัญญัติ​นั้น ข้าพเจ้า​ได้​ตาย​ต่อ​กฎ​บัญญัติ​แล้ว เพื่อ​จะ​ได้​มี​ชีวิต​อยู่​เพื่อ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">ข้าพเจ้า​ถูก​ตรึง​ไว้​กับ​พระคริสต์ ข้าพเจ้า​จึง​ไม่​ได้​มี​ชีวิต​อยู่​อีก​ต่อ​ไป แต่​เป็น​พระคริสต์​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​ใน​ข้าพเจ้า ชีวิต​ที่​ข้าพเจ้า​ดำเนิน​อยู่​ใน​ร่างกาย​ตอน​นี้ ข้าพเจ้า​อยู่​ด้วย​ความ​เชื่อ​ใน​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​ผู้​ที่​รัก​ข้าพเจ้า​และ​สละ​พระองค์​เอง​เพื่อ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้า​ไม่​ปฏิเสธ​พระคุณ​ของ​พระเจ้า เพราะ​ถ้า​ความ​ชอบ​ธรรม​ได้​มา​ทาง​กฎ​บัญญัติ​แล้ว พระคริสต์​ก็​ตาย​โดย​เปล่า​ประโยชน์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ชาว​กาลาเทีย​ที่​โง่​เขลา! ใคร​สะกด​ท่าน​ให้​หลง​ไป​เสีย​แล้ว ภาพ​พระเยซู​คริสต์​ถูก​ตรึง​บน​ไม้​กางเขน​ก็​ชัดเจน​อยู่​ต่อ​หน้า​ต่อ​ตา​ท่าน</verse>
				<verse number="2">สิ่ง​เดียว​ที่​ข้าพเจ้า​อยาก​รู้​จาก​ท่าน​คือ​ท่าน​ได้​รับ​พระวิญญาณ​โดย​การ​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​หรือ​โดย​การ​เชื่อ​สิ่ง​ที่​ท่าน​ได้ยิน</verse>
				<verse number="3">ท่าน​โง่​เขลา​ปาน​นี้​หรือ หลังจาก​ที่​เริ่ม​ต้น​ด้วย​พระวิญญาณ ตอน​นี้​ท่าน​พยายาม​จะ​ทำ​ให้​สำเร็จ​ด้วย​เนื้อ​หนัง​หรือ</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ได้​ประสบการณ์ ​มากมาย​โดย​เปล่า​ประโยชน์​หรือ สิ่ง​นี้​เปล่า​ประโยชน์​จริง​ๆ หรือ</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​ขอ​ถาม​อีก​ครั้ง​ว่า​ที่​พระเจ้า​ให้​พระวิญญาณ​ของ​พระองค์​กับ​ท่าน และ​ทำ​การ​อัศจรรย์​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน​นั้น เพราะ​ท่าน​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​หรือ​เพราะ​ท่าน​เชื่อ​สิ่ง​ที่​ท่าน​ได้ยิน</verse>
				<verse number="6">อับราฮัม​ก็ “เชื่อ​พระเจ้า และ​ความ​เชื่อ​นี้​พระองค์​ถือ​ว่า​เป็น​ความ​ชอบ​ธรรม​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​จง​เข้าใจ​เถิด​ว่า​คน​ที่​มี​ความ​เชื่อ​ก็​เป็น​ลูก​หลาน​ของ​อับราฮัม</verse>
				<verse number="8">พระคัมภีร์​รู้​ล่วง​หน้า​ว่า พระเจ้า​จะ​นับ​ว่า​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม​โดย​ความ​เชื่อ และ​พระเจ้า​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​ล่วง​หน้า​แก่​อับราฮัม​ว่า “ชน​ทุก​ชาติ​จะ​ได้​รับ​พร​ผ่าน​ทาง​เจ้า”</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น คน​ที่​วางใจ​ใน​ความ​เชื่อ จะ​ได้​รับ​พร​ร่วม​กับ​อับราฮัม บุรุษ​แห่ง​ความ​เชื่อ</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​พึ่ง​การ​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ก็​ถูก​สาป​แช่ง เพราะ​มี​เขียน​ไว้​ว่า “ขอ​แช่ง​ทุก​คน​ที่​ไม่​ทำ​ตาม​ทุก​สิ่ง​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ”</verse>
				<verse number="11">เห็น​ได้​ชัด​ว่า​ต่อหน้า​พระเจ้า​ไม่​มี​ใคร​ที่​พึ่ง​กฎ​บัญญัติ​ถูก​นับ​ว่า​เป็น​คน​ชอบ​ธรรม เพราะ “คน​ชอบ​ธรรม​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​โดย​ความ​เชื่อ ”</verse>
				<verse number="12">กฎ​บัญญัติ​ไม่​ได้​ตั้ง​อยู่​บน​ความ​เชื่อ แต่​เขียน​ตรง​กัน​ข้าม​ว่า “คน​ที่​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ก็​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​โดย​สิ่ง​เหล่า​นี้”</verse>
				<verse number="13">พระคริสต์​ไถ่​เรา​ให้​พ้น​จาก​คำ​สาป​แช่ง​ของ​กฎ​บัญญัติ โดย​รับ​คำ​สาป​แช่ง​แทน​เรา เพราะ​มี​เขียน​ไว้​ว่า “ทุก​คน​ที่​ถูก​แขวน​ไว้​บน​เสา​นั้น ​ก็​ถูก​สาป​แช่ง”</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ไถ่​เรา​เพื่อ​ว่า พระพร​ที่​ให้​กับ​อับราฮัม​จะ​มา​ถึง​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ผ่าน​ทาง​พระเยซู​คริสต์ และ​เพื่อ​ว่า​โดย​ความ​เชื่อ เรา​จะ​ได้​รับ​พระวิญญาณ​ตาม​ที่​พระเจ้า​สัญญา</verse>
				<verse number="15">พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย ข้าพเจ้า​ขอ​ยก​ตัวอย่าง​จาก​ชีวิต​ประจำ​วัน พันธสัญญา​ของ​มนุษย์​นั้น เมื่อ​ตกลง​กัน​แล้ว ก็​ไม่​มี​ใคร​ยกเลิก​หรือ​เพิ่มเติม​ได้​ฉันใด กรณี​นี้​ก็​ฉัน​นั้น</verse>
				<verse number="16">บรรดา​สัญญา​ที่​พระเจ้า​ได้​ทำ​กับ​อับราฮัม​และ​ลูก​หลาน​ของ​เขา พระคัมภีร์​ไม่​ได้​ระบุ​ว่า “แก่​บรรดา​ลูก​หลาน” ซึ่ง​หมายถึง​ผู้​คน​มากมาย แต่​เป็น “แก่​ลูก​หลาน​ของ​เจ้า” ซึ่ง​หมายถึง​คน​เดียว คือ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​หมาย​ความ​ว่า​อย่าง​นี้​คือ กฎ​บัญญัติ ซึ่ง​เริ่ม​ใน​อีก 430 ปี​ต่อมา​ไม่​ได้​ล้ม​ล้าง​พันธสัญญา​ที่​พระเจ้า​ได้​ตั้ง​ไว้​ก่อน​แล้ว ด้วย​เหตุ​นี้​กฎ​บัญญัติ​จึง​ไม่​ได้​ยกเลิก​สัญญา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ถ้า​การ​รับ​มรดก​ขึ้น​อยู่​กับ​กฎ​บัญญัติ​ก็​ไม่​ได้​ขึ้น​กับ​สัญญา​อีก​ต่อ​ไป แต่​โดย​พระคุณ​ของ​พระองค์ พระเจ้า​มอบ​มรดก​แก่​อับราฮัม​ผ่าน​ทาง​สัญญา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">ถ้า​เช่น​นั้น​กฎ​บัญญัติ​มี​ไว้​ทำไม การ​ที่​มี​กฎ​บัญญัติ​เพิ่ม​เข้า​มา​ก็​เพราะ​การ​ละเมิด จน​กว่า “ลูก​หลาน” ผู้​นั้น​ซึ่ง​ระบุ​ไว้​ใน​สัญญา​จะ​มา​ถึง กฎ​บัญญัติ​นี้​ได้​ผ่าน​มา​ทาง​ทูตสวรรค์​และ​มอบหมาย​ให้​คน​กลาง</verse>
				<verse number="20">อย่างไร​ก็​ตาม​คน​กลาง​ไม่​ได้​เป็น​ตัว​แทน​ของ​ฝ่าย​เดียว​เท่า​นั้น แต่​พระเจ้า​เป็น​ฝ่าย​เดียว</verse>
				<verse number="21">ถ้า​เช่น​นั้น​กฎ​บัญญัติ​ขัด​กับ​สัญญา​ของ​พระเจ้า​หรือ ไม่​ใช่​แน่นอน! เพราะ​ถ้า​พระเจ้า​ให้​กฎ​บัญญัติ​ซึ่ง​สามารถ​ให้​ชีวิต​ได้ ดังนั้น​ความ​ชอบ​ธรรม​ก็​มี​ได้​โดย​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="22">แต่​พระคัมภีร์​ได้​กักขัง​ทุก​สิ่ง​ไว้​ใต้​การ​ควบคุม​ของ​บาป ก็​เพื่อ​ว่า​สิ่ง​ที่​สัญญา​ไว้​นั้น​จะ​มอบ​แก่​บรรดา​ผู้​เชื่อ​ผ่าน​ทาง​ความ​เชื่อ​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="23">ก่อน​ที่​ความ​เชื่อ ​นี้​จะ​มี​มา เรา​ได้​ตก​เป็น​นักโทษ​ของ​กฎ​บัญญัติ ถูก​ขัง​ไว้​จน​ความ​เชื่อ​นั้น​จะ​ถูก​เปิดเผย</verse>
				<verse number="24">ดังนั้น​กฎ​บัญญัติ​เป็น​ผู้​ควบคุม​ดูแล​เรา​จน​กระทั่ง​พระคริสต์​มา​ถึง เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ถูก​นับ​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม​โดย​ความ​เชื่อ</verse>
				<verse number="25">ตอน​นี้​ความ​เชื่อ​นั้น​มา​ถึง​แล้ว เรา​จึง​ไม่​อยู่​ภาย​ใต้​ผู้​ควบคุม​ดูแล​อีก​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="26">ท่าน​ทั้ง​หลาย​ล้วน​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า​โดย​ความ​เชื่อ​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="27">เพราะ​พวก​ท่าน​ทุก​คน​ที่​ได้​รับ​บัพติศมา​เข้า​ส่วน​ใน​พระคริสต์ ก็​ได้​คลุม​กาย​ด้วย​พระคริสต์</verse>
				<verse number="28">ไม่​มี​ยิว​หรือ​กรีก ทาส​หรือ​ไท ชาย​หรือ​หญิง เพราะ​พวก​ท่าน​ทั้ง​ปวง​เป็น​หนึ่ง​เดียว​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="29">ถ้า​ท่าน​เป็น​ของ​พระคริสต์ ท่าน​ก็​เป็น​ลูก​หลาน​ของ​อับราฮัม และ​เป็น​ทายาท​ตาม​สัญญา​ของ​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​กำลัง​กล่าว​อยู่​นี้​ก็​คือ ตราบ​ใด​ที่​ทายาท​ยัง​เด็ก​อยู่ เขา​ก็​ไม่​ต่าง​อะไร​กับ​ทาส แม้​เขา​จะ​เป็น​เจ้าของ​ทรัพย์สิน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="2">ทายาท​ต้อง​อยู่​ใน​บังคับ​ของ​ผู้​ปกครอง​และ​ผู้​ดูแล​ทรัพย์สิน​จนกว่า​ถึง​เวลา​ที่​บิดา​กำหนด</verse>
				<verse number="3">เช่น​เดียว​กัน เมื่อ​เรา​ยัง​เด็ก เรา​ก็​เป็น​ทาส​อยู่​ใต้​บังคับ​ของ​พวก​วิญญาณ ​ใน​โลก​นี้</verse>
				<verse number="4">แต่​เมื่อ​ถึง​กำหนด พระเจ้า​ก็​ส่ง​พระบุตร​ของ​พระองค์​มา​เกิด​จาก​ครรภ์​ของ​สตรี ถือ​กำเนิด​ภาย​ใต้​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="5">เพื่อ​ไถ่​คน​เหล่า​นั้น​ซึ่ง​อยู่​ใต้​กฎ​บัญญัติ เพื่อ​เรา​จะ​ได้​รับ​ฐานะ​เป็น​ลูก</verse>
				<verse number="6">ใน​เมื่อ​ท่าน​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า พระองค์​จึง​ส่ง​พระวิญญาณ​ของ​พระบุตร​เข้า​มา​ใน​ใจ​เรา พระวิญญาณ​ผู้​ร้อง​เรียก​ว่า “อับบา พ่อ”</verse>
				<verse number="7">พวก​ท่าน​จึง​ไม่​เป็น​ทาส​อีก​ต่อ​ไป แต่​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า และ​เพราะ​ท่าน​เป็น​ลูก​พระองค์​จึง​ให้​ท่าน​เป็น​ทายาท​ด้วย</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ก่อน​ท่าน​ยัง​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า ท่าน​เป็น​ทาส​ของ​พวก​ซึ่ง​โดย​สภาพ​แล้ว​ไม่​ใช่​เทพเจ้า​เลย</verse>
				<verse number="9">แต่​เดี๋ยว​นี้​ท่าน​รู้จัก​พระเจ้า​แล้ว หรือ​ที่​ถูก​คือ​พระเจ้า​รู้จัก​ท่าน​แล้ว ท่าน​จะ​ยัง​หวน​กลับ​ไป​หา​พวก​วิญญาณ ที่​อ่อนแอ​และ​น่า​สังเวช​หรือ ท่าน​อยาก​เป็น​ทาส​ของ​พวก​มัน​ทั้ง​หมด​อีก​หรือ</verse>
				<verse number="10">ท่าน​กำลัง​ถือ​วัน เดือน ฤดู​และ​ปี​ของ​ชาว​ยิว!</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้า​กลัว​แทน​ท่าน​ว่า งาน​ที่​ข้าพเจ้า​ทุ่มเท​ให้​ท่าน​นั้น​จะ​เปล่า​ประโยชน์</verse>
				<verse number="12">พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย ข้าพเจ้า​ขอร้อง​ให้​ท่าน​เป็น​เหมือน​ข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​ได้​เป็น​เหมือน​ท่าน พวก​ท่าน​ไม่​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​ข้าพเจ้า​เลย</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ก็​รู้​ว่า ตอน​แรก​ที่​ข้าพเจ้า​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​กับ​ท่าน ก็​เพราะ​ความ​เจ็บ​ป่วย</verse>
				<verse number="14">และ​แม้​ว่า​ความ​เจ็บ​ป่วย​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​เป็น​การ​ทดสอบ​ท่าน ท่าน​ก็​ไม่​ได้​ดู​ถูก​หรือ​เหยียด​หยาม​ข้าพเจ้า กลับ​ต้อนรับ​ราว​กับ​ข้าพเจ้า​เป็น​ทูตสวรรค์​ของ​พระเจ้า หรือ​ราว​กับ​เป็น​องค์​พระเยซู​คริสต์​เอง</verse>
				<verse number="15">ความ​ชื่นชม​ยินดี​ของ​ท่าน​หาย​ไป​ไหน​หมด​แล้ว ข้าพเจ้า​ยืนยัน​ได้​ว่า​ตอน​นั้น​ถ้า​ท่าน​ควัก​ตา​ให้​ข้าพเจ้า​ได้ ท่าน​ก็​คง​ทำ​แล้ว</verse>
				<verse number="16">ตอน​นี้​ข้าพเจ้า​กลาย​เป็น​ศัตรู​ของ​ท่าน เพราะ​บอก​ความ​จริง​กับ​ท่าน​หรือ</verse>
				<verse number="17">คน​พวก​นั้น​กระตือรือร้น​เพื่อ​ชนะ​ใจ​ท่าน​แต่​ไม่​ใช่​เพราะ​หวัง​ดี เขา​ต้องการ​แยก​ท่าน​ไป​จาก​เรา เพื่อ​ให้​ท่าน​กระตือรือร้น​เพื่อ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="18">ถ้า​กระตือรือร้น​เพราะ​หวัง​ดี​ก็​ดี​อยู่ และ​ขอ​ให้​เป็น​เช่น​นั้น​ตลอด ไม่​ใช่​แค่​เฉพาะ​เมื่อ​ข้าพเจ้า​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="19">ลูก​ที่​รัก ข้าพเจ้า​ต้อง​เจ็บ​ปวด​ราว​กับ​คลอด​ลูก​เพื่อ​ท่าน จน​กว่า​พระคริสต์​จะ​ก่อ​ขึ้น​ใน​ท่าน</verse>
				<verse number="20">ข้าพเจ้า​ปรารถนา​จะ​อยู่​กับ​ท่าน​ตอน​นี้ และ​เปลี่ยน​น้ำ​เสียง​ของ​ตัวเอง เพราะ​พวก​ท่าน​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​สับสน</verse>
				<verse number="21">ท่าน​ที่​อยาก​อยู่​ภาย​ใต้​กฎ​บัญญัติ บอก​ข้าพเจ้า​เถิด ท่าน​ไม่​ตระหนัก​ถึง​สิ่ง​ที่​กฎ​บัญญัติ​กล่าว​ไว้​หรือ</verse>
				<verse number="22">เพราะ​มี​เขียน​ไว้​ว่า​อับราฮัม​มี​ลูก​ชาย​สอง​คน คน​หนึ่ง​เกิด​จาก​หญิง​ที่​เป็น​ทาส อีก​คน​เกิด​จาก​หญิง​ที่​เป็น​ไท</verse>
				<verse number="23">ลูก​ของ​หญิง​ที่​เป็น​ทาส​เกิด​ตาม​เนื้อ​หนัง ส่วน​ลูก​ของ​หญิง​ที่​เป็น​ไท​เกิด​ตาม​สัญญา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="24">เรื่อง​นี้​เป็น​การ​เปรียบ​เทียบ คือ ผู้​หญิง​ทั้ง​สอง​เป็น​ตัวแทน​ของ​พันธสัญญา​สอง​ฉบับ พันธสัญญา​หนึ่ง​มา​จาก​ภูเขา​ซีนาย คือ นาง​ฮาการ์​ให้​กำเนิด​ลูก​ทาส</verse>
				<verse number="25">ฮาการ์​หมาย​ถึง​ภูเขา​ซีนาย​ใน​ประเทศ​อาระเบีย​และ​ตรง​กับ​เยรูซาเล็ม​ปัจจุบัน เพราะ​เธอ​กับ​ลูก​หลาน​เป็น​ทาส​อยู่</verse>
				<verse number="26">ส่วน​เยรูซาเล็ม​ซึ่ง​อยู่​เบื้อง​บน​นั้น​เป็น​ไท เป็น​แม่​ของ​เรา​ทั้ง​หลาย</verse>
				<verse number="27">เพราะ​มี​เขียน​ไว้​ว่า “จง​ยินดี​เถิด หญิง​ผู้​เป็น​หมัน ผู้​ไม่​เคย​มี​ลูก จง​เปล่ง​เสียง​โห่​ร้อง เจ้า​ผู้​ไม่​เคย​เจ็บ​ครรภ์ เพราะ​ลูก​ของ​หญิง​ที่​โดดเดี่ยว ก็​ยัง​มี​มาก​กว่า​ลูก​ของ​หญิง​ผู้​มี​สามี”</verse>
				<verse number="28">พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย ท่าน​เป็น​ลูก​แห่ง​สัญญา​ของ​พระเจ้า​เช่น​เดียว​กับ​อิสอัค</verse>
				<verse number="29">ครั้ง​นั้น​ลูก​ที่​เกิด​ตาม​เนื้อ​หนัง​รังแก​ลูก​ที่​เกิด​ตาม​ฤทธิ์เดช​ของ​พระวิญญาณ ตอน​นี้​ก็​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="30">แต่​พระคัมภีร์​พูด​ว่า​อย่างไร “ไล่​หญิง​ทาส​กับ​ลูก​ชาย​ไป​เสีย เพราะ​ลูก​ชาย​ของ​หญิง​ทาส​นั้น​จะ​ไม่​มี​ส่วน​ใน​มรดก​กับ​ลูก​ชาย​ของ​หญิง​ที่​เป็น​ไท”</verse>
				<verse number="31">ฉะนั้น พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย เรา​ไม่​ใช่​ลูก​ของ​หญิง​ทาส แต่​เป็น​ลูก​ของ​หญิง​ที่​เป็น​ไท</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">พระคริสต์​ปลด​ปล่อย​เรา​เป็น​ไท​เพื่อ​เสรีภาพ ดังนั้น จง​ยืนหยัด​มั่นคง อย่า​แบก​รับ​แอก​แห่ง​การ​เป็น​ทาส​อีก</verse>
				<verse number="2">จง​จำ​คำ​ของ​ข้าพเจ้า! ข้าพเจ้า​เปาโล​ขอ​บอก​ให้​ท่าน​ว่า ถ้า​ท่าน​ยอม​เข้า​สุหนัต พระคริสต์​จะ​ไม่​มี​ค่า​สำหรับ​ท่าน​เลย</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​ขอ​ประกาศ​อีก​ครั้ง​กับ​ทุก​คน​ที่​ยอม​เข้า​สุหนัต​ว่า เขา​จำเป็น​ต้อง​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ทั้ง​หมด</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ที่​ขวนขวาย​จะ​ให้​พระเจ้า​นับ​ว่า​ท่าน​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม​โดย​กฎ​บัญญัติ ก็​ขาด​จาก​พระคริสต์ และ​ร่วง​หล่น​จาก​พระคุณ​ไป​เสีย​แล้ว</verse>
				<verse number="5">เพราะ​โดย​พระวิญญาณ​เรา​ตั้งตา​รอ​คอย​ด้วย​ความ​เชื่อ​ที่​จะ​ได้​รับ​ความ​ชอบ​ธรรม</verse>
				<verse number="6">เพราะ​ใน​พระเยซู​คริสต์ การ​เข้า​หรือ​ไม่​เข้า​สุหนัต​ก็​ไม่​มี​ค่า​อัน​ใด สิ่ง​เดียว​ที่​สำคัญ​คือ​ความ​เชื่อ​ซึ่ง​แสดง​ออก​ด้วย​ความ​รัก</verse>
				<verse number="7">ท่าน​กำลัง​วิ่ง​แข่ง​ด้วย​ดี​อยู่​แล้ว ใคร​กัน​มา​ขัด​จังหวะ​ทำ​ให้​ท่าน​เลิก​เชื่อฟัง​ความ​จริง</verse>
				<verse number="8">การ​โน้มน้าว​ใจ​แบบ​นั้น​ไม่​ได้​มา​จาก​พระองค์​ผู้​เรียก​ท่าน</verse>
				<verse number="9">“เชื้อ​นิด​เดียว​ส่ง​ผล​ต่อ​แป้ง​ดิบ​ทั้ง​ก้อน”</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​มั่นใจ​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ว่า ท่าน​จะ​ไม่​คิด​เห็น​เป็น​อย่าง​อื่น ใคร​ก็​ตาม​ที่​มา​ทำ​ให้​ท่าน​สับสน​จะ​ต้อง​รับ​โทษ</verse>
				<verse number="11">พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย ถ้า​ข้าพเจ้า​ยัง​ประกาศ​ให้​เข้า​สุหนัต ทำไม​ข้าพเจ้า​ยัง​ถูก​ข่มเหง​อยู่​อีก​เล่า ถ้า​อย่าง​นั้น​เรื่อง​ไม้​กางเขน​ก็​ไม่​ถูก​ต่อต้าน​แล้ว</verse>
				<verse number="12">สำหรับ​พวก​ที่​มา​ทำ​ให้​ท่าน​สับสน​นั้น ข้าพเจ้า​อยาก​ให้​เขา​ไป​ให้​สุด​ทาง​และ​ตอน​ตัวเอง​ไป​เสีย แทน​ที่​จะ​เข้า​สุหนัต​เท่านั้น!</verse>
				<verse number="13">พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย พระเจ้า​เรียก​ท่าน​มา​ให้​มี​เสรีภาพ แต่​อย่า​ใช้​เสรีภาพ​นั้น​เพื่อ​ปล่อย​ตัว​ตาม​เนื้อ​หนัง แต่​จง​รับใช้​กัน​และ​กัน​ด้วย​ความ​รัก​อย่าง​ถ่อม​ใจ</verse>
				<verse number="14">กฎ​บัญญัติ​ทั้งหมด​สรุป​รวม​เป็น​เป็น​ข้อ​เดียว​ว่า “จง​รัก​เพื่อนบ้าน​เหมือน​รัก​ตนเอง”</verse>
				<verse number="15">หาก​ท่าน​ยัง​คอย​กัด​กิน​กัน​เอง ระวัง​ให้​ดี​จะ​ย่อยยับ​ไป​ตาม​ๆ กัน</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น ข้าพเจ้า​ขอ​บอก​ว่า จง​ดำเนิน​ตาม​พระวิญญาณ แล้ว​ท่าน​จะ​ไม่​สนอง​ตัณหา​ของ​เนื้อ​หนัง</verse>
				<verse number="17">เพราะ​เนื้อ​หนัง​ปรารถนา​สิ่ง​ที่​ขัด​กับ​พระวิญญาณ และ​พระวิญญาณ​ก็​ขัด​กับ​เนื้อ​หนัง สอง​ฝ่าย​ขัด​แย้ง​กัน เพื่อ​ที่​ท่าน​อยาก​ทำ​อะไร​จึง​ไม่​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="18">แต่​ถ้า​ท่าน​ให้​พระวิญญาณ​นำ ท่าน​ก็​ไม่​อยู่​ใต้​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="19">พฤติกรรม​ของ​เนื้อ​หนัง​นั้น​เห็น​ได้​ชัด​คือ การ​ผิด​บาป​ทาง​เพศ ความ​ไม่​บริสุทธิ์ และ​การ​เสเพล</verse>
				<verse number="20">การ​กราบ​ไหว้​รูป​เคารพ การ​ใช้​คาถา​อาคม ความ​เกลียด​ชัง ความ​บาด​หมาง ความ​ริษยา ความ​โกรธ​ขึ้ง ความ​ทะเยอทะยาน​เห็น​แก่​ตัว การ​ไม่​ลงรอย​กัน การ​แบ่ง​พรรค​แบ่ง​พวก</verse>
				<verse number="21">และ​การ​อิจฉา การ​มึนเมา การ​มั่วสุม​กาม และ​อื่น​ๆ ใน​ทำนอง​นี้ ข้าพเจ้า​ขอ​เตือน​ท่าน​เหมือน​ที่​เคย​เตือน​แล้ว​ว่า คน​ที่​ประพฤติ​เช่น​นี้​จะ​ไม่​ได้​รับ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​เป็น​มรดก</verse>
				<verse number="22">ส่วน​ผล​ของ​พระวิญญาณ​นั้น คือ ความ​รัก ความ​ชื่นชม​ยินดี สันติสุข ความ​อดทน ความ​เมตตา​กรุณา ความ​ดี ความ​สัตย์ซื่อ</verse>
				<verse number="23">ความ​สุภาพ​อ่อนโยน​และ​การ​ควบคุม​ตน สิ่ง​เหล่า​นี้​ไม่​มี​กฎ​บัญญัติ​ข้อ​ไหน​ห้าม​เลย</verse>
				<verse number="24">ผู้​ที่​เป็น​ของ​พระเยซู​คริสต์​ได้​ตรึง​เนื้อ​หนัง​และ​กิเลส​ตัณหา​ของ​เนื้อ​หนัง​ไว้​ที่​กางเขน​แล้ว</verse>
				<verse number="25">ใน​เมื่อ​เรา​มี​ชีวิต​อยู่​โดย​พระวิญญาณ ก็​ให้​เรา​ดำเนิน​ตาม​พระวิญญาณ</verse>
				<verse number="26">เรา​อย่า​อวด​ดี ยั่ว​โมโห และ​อิจฉา​กัน​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย ถ้า​ใคร​ถูก​จับ​ได้​ว่า​ทำ​บาป ท่าน​ที่​มี​ชีวิต​โดย​พระวิญญาณ ควร​ช่วย​เขา​ด้วย​ความ​สุภาพ​อ่อนโยน​ให้​กลับ​ตั้ง​ตัว​ใหม่ แต่​จง​ระวัง ไม่​อย่าง​นั้น ท่าน​เอง​อาจ​ถูก​ล่อ​ใจ​ให้​ทำ​บาป​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="2">จง​รับ​ภาระ​ของ​กัน​และ​กัน ดัง​นี้​แล้ว​ท่าน​ก็​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="3">หาก​ใคร​คิด​ว่า​ตัวเอง​สำคัญ​ทั้ง​ๆ ที่​ไม่​ใช่ เขา​ก็​หลอก​ตัวเอง</verse>
				<verse number="4">ให้​แต่​ละ​คน​ควร​สำรวจ​การ​กระทำ​ของ​ตนเอง แล้ว​จึง​จะ​ภูมิ​ใจ​ใน​ตัวเอง​ได้​โดย​ไม่​ต้อง​เปรียบ​เทียบ​กับ​คน​อื่น</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ว่า​แต่​ละ​คน​ควร​แบก​ภาระ​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="6">อย่างไร​ก็​ตาม​คน​ที่​ได้​รับ​การ​สอน​พระวจนะ​ควร​แบ่ง​สิ่ง​ดี​ทั้งหมด​กับ​ผู้​สอน</verse>
				<verse number="7">อย่า​หลง​กล ไม่​มี​ใคร​หลอก​พระเจ้า​ได้ ใคร​หว่าน​อะไร​ก็​เก็บ​เกี่ยว​สิ่ง​นั้น</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​หว่าน​เพื่อ​สนอง​เนื้อ​หนัง​ของ​ตน จะ​เก็บ​เกี่ยว​ความ​พินาศ​จาก​เนื้อ​หนัง​นั้น ส่วน​คน​ที่​หว่าน​เพื่อ​สนอง​พระวิญญาณ จะ​เก็บ​เกี่ยว​ชีวิต​นิรันดร์​จาก​พระวิญญาณ</verse>
				<verse number="9">อย่า​ให้​เรา​อ่อน​ล้า​ใน​การ​ทำ​ดี เพราะ​ถ้า​เรา​ไม่​ย่อท้อ เรา​ก็​จะ​เก็บ​เกี่ยว​ใน​เวลา​ที่​เหมาะสม</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น เมื่อ​มี​โอกาส ให้​เรา​ทำ​ดี​ต่อ​ทุก​คน โดย​เฉพาะ​อย่าง​ยิ่ง​ต่อ​คน​ใน​ครอบครัว​ของ​ผู้​เชื่อ</verse>
				<verse number="11">ดู​สิ​ว่า​ข้าพเจ้า​ใช้​อักษร​ตัว​ใหญ่​แค่​ไหน เมื่อ​เขียน​ถึง​ท่าน​ด้วย​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​เอง!</verse>
				<verse number="12">คน​ที่​อยาก​ให้​คน​ประทับ​ใจ​ฝ่าย​เนื้อ​หนัง​พยายาม​บังคับ​ให้​ท่าน​เข้า​สุหนัต เพียง​เพื่อ​หลีก​เลี่ยง​ไม่​ให้​ตนเอง​ถูก​ข่มเหง​เพราะ​เรื่อง​ไม้​กางเขน​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="13">แม้​แต่​คน​ที่​เข้า​สุหนัต​แล้ว​ยัง​ไม่​เชื่อ​ฟัง​กฎ​บัญญัติ แต่​พวก​เขา​อยาก​ให้​ท่าน​เข้า​สุหนัต จะ​ได้​โอ้อวด​เรื่อง​การ​เข้า​สุหนัต​ใน​เนื้อ​หนัง​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="14">ขอ​อย่า​ให้​ข้าพเจ้า​อวด​อะไร​เว้น​แต่​ไม้​กางเขน​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา โดย​ไม้​กางเขน​นั้น โลก​ถูก​ตรึง​จาก​ข้าพเจ้า​แล้ว และ​ข้าพเจ้า​ก็​ถูก​ตรึง​จาก​โลก​แล้ว</verse>
				<verse number="15">การ​เข้า​หรือ​ไม่​เข้า​สุหนัต​ก็​ไม่​สำคัญ แต่​สิ่ง​สำคัญ​คือ​การ​ถูก​สร้าง​ขึ้น​ใหม่</verse>
				<verse number="16">ขอ​สันติสุข​และ​ความ​เมตตา​เป็น​ของ​ทุก​คน​ที่​ทำ​ตาม​กฎ​นี้ คือ ​ชน​อิสราเอล​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="17">จาก​นี้​ไป อย่า​ให้​ใคร​มา​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​เดือดร้อน เพราะ​ข้าพเจ้า​มี​รอย​ประทับ​ของ​พระเยซู​อยู่​บน​กาย​ของ​ข้าพเจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="18">พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย ขอ​พระคุณ​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา​อยู่​กับ​จิต​วิญญาณ​ของ​พวก​ท่าน​เถิด อาเมน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="49">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​เปาโล​ผู้​เป็น​อัครทูต​ของ​พระเยซู​คริสต์ ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า ถึง​บรรดา​คน​ของ​พระเจ้า​ใน​เมือง​เอเฟซัส คือ​ผู้​สัตย์ซื่อ​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="2">ขอ​พระคุณ​และ​สันติสุข​จาก​พระเจ้า​พระบิดา และ​จาก​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="3">สรรเสริญ​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา พระบิดา​ให้​พระพร​ฝ่าย​วิญญาณ​ทุก​อย่าง​ใน​สวรรค์​แก่​พวก​เรา​ที่​อยู่​ใน​พระคริสต์</verse>
				<verse number="4">และ​ได้​เลือก​เรา​ไว้​ใน​พระคริสต์​ตั้งแต่​ก่อน​สร้าง​โลก ให้​เป็น​ของ​พระองค์​และ​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ​ใน​สายตา​พระองค์ โดย​ความ​รัก</verse>
				<verse number="5">พระบิดา ​ได้​กำหนด​เรา​ไว้​ล่วง​หน้า เพื่อ​ให้​มา​เป็น​ลูก ของ​พระองค์​โดย​ทาง​พระเยซู​คริสต์ ซึ่ง​เป็น​ไป​ตาม​ความ​พอใจ​และ​ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">เพื่อ​สรรเสริญ​พระคุณ​อัน​รุ่งโรจน์​ซึ่ง​ให้​เรา​เปล่า​ๆ ใน​พระองค์​ผู้​ที่​พระเจ้า​รัก</verse>
				<verse number="7">ใน​พระองค์ เรา​รับ​การ​ไถ่​โดย​โลหิต​ของ​พระองค์ คือ​การ​ยก​โทษ​บาป​ตาม​พระคุณ​อัน​อุดม​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="8">ซึ่ง​ได้​ให้​แก่​เรา​อย่าง​เหลือ​ล้น โดย​สติ​ปัญญา​และ​ความ​เข้าใจ​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="9">พระองค์ ​เปิดเผย​ให้​เรา​รู้​ถึง​ความ​ประสงค์​อัน​ล้ำลึก ตาม​ความ​พอใจ​ของ​พระองค์ ซึ่ง​พระองค์​ตั้งใจ​ทำ​ให้​สำเร็จ​ใน​พระคริสต์</verse>
				<verse number="10">เพื่อ​ทำ​ให้​สำเร็จ​เมื่อ​กำหนด​เวลา​มา​ถึง คือ​รวม​สิ่ง​สารพัด​ทั้ง​ใน​สวรรค์​และ​บน​แผ่นดิน​โลก ให้​เป็น​หนึ่ง​เดียว​ภาย​ใต้​พระคริสต์</verse>
				<verse number="11">ใน​พระองค์ เรา​ยัง​ได้​รับ​การ​เลือก ถูก​กำหนด​ไว้​ล่วงหน้า​ตาม​แผน​การ​ของ​พระองค์ ผู้​ทำ​ให้​ทุก​สิ่ง​เป็น​ไป​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">เพื่อ​เรา​ซึ่ง​เป็น​พวก​แรก​ที่​มี​ความ​หวัง​ใน​พระคริสต์ จะ​ได้​สรรเสริญ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">และ​พวก​ท่าน​ก็​ร่วม​อยู่​ใน​พระคริสต์​ด้วย เมื่อ​ท่าน​ได้​ฟัง​ถ้อยคำ​ความ​จริง​คือ​ข่าว​ประเสริฐ​แห่ง​ความ​รอด และ​เมื่อ​ท่าน​เชื่อ ท่าน​ก็​ได้​รับ​การ​ประทับ​ตรา​ใน​พระองค์ ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ตาม​คำ​สัญญา</verse>
				<verse number="14">พระวิญญาณ​เป็น​มัดจำ ซึ่ง​รับ​ประกัน​มรดก​ของ​เรา​ไป​จน​กว่า​บรรดา​คน​ของ​พระเจ้า​จะ​ได้​รับ​การ​ไถ่ เพื่อ​สรรเสริญ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">ด้วย​เหตุ​นี้​ตั้งแต่​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​ถึง​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​ใน​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​ความ​รัก​ของ​ท่าน​ที่​มี​ต่อ​คน​ของ​พระเจ้า​ทุก​คน</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​จึง​ไม่​หยุด​ขอบคุณ​พระเจ้า​สำหรับ​ท่าน​และ​ระลึก​ถึง​ท่าน​ใน​คำ​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​หมั่น​ขอ​ให้​พระเจ้า​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา คือ​พระบิดา​ผู้​เต็ม​ด้วย​เกียรติ​สิริ จะ​ให้​ท่าน​มี​พระวิญญาณ ​แห่ง​สติ​ปัญญา​และ​การ​เปิดเผย เพื่อ​ท่าน​จะ​รู้จัก​พระองค์​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​ให้​ตา​ใจ​ของ​ท่าน​สว่าง เพื่อ​จะ​รู้​ว่า​การ​ที่​พระองค์​เรียก​ท่าน​มา​นั้น​มี​ความ​หวัง​อะไร รู้​ว่า​มรดก​อัน​สง่า​ราศี​มี​อย่าง​บริบูรณ์​เพียงไร​สำหรับ​บรรดา​คน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">และ​รู้​ถึง​ฤทธิ์เดช​อัน​ยิ่งใหญ่​หา​ที่​เปรียบ​ไม่​ได้​สำหรับ​พวก​เรา​ที่​เชื่อ คือ​ฤทธิ์เดช​อย่าง​เดียว​กัน​กับ​พละ​กำลัง​มหาศาล</verse>
				<verse number="20">ที่​พระเจ้า​ใช้​เมื่อ​ทำ​ให้​พระคริสต์​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย และ​ให้​พระคริสต์​นั่ง​ด้าน​ขวา​มือ​ของ​พระองค์​ใน​สวรรค์</verse>
				<verse number="21">สูง​เหนือ​เทพ​ผู้​ครอง​และ​เทพ​ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ เทพ​ผู้​มี​ฤทธิ์เดช และ​เทพ​แห่ง​อาณาจักร และ​เหนือ​ทุก​นาม​ที่​เขา​เอ่ย​ขึ้น ไม่​เพียง​ใน​ยุค​นี้ แต่​ใน​ยุค​ที่​จะ​มา​ถึง​ด้วย</verse>
				<verse number="22">และ​พระเจ้า​ให้​สิ่ง​สารพัด​อยู่​ใต้​เท้า​พระคริสต์ และ​ตั้ง​พระองค์​เป็น​ศีรษะ​เหนือ​ทุก​สิ่ง​เพื่อ​คริสตจักร</verse>
				<verse number="23">อัน​เป็น​ร่างกาย​ของ​พระองค์ ซึ่ง​บริบูรณ์​ด้วย​พระองค์​ผู้​ให้​ทุก​สิ่ง​บริบูรณ์​ใน​ทุก​ทาง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ส่วน​พวก​ท่าน​ได้​ตาย​แล้ว​ใน​การ​ละเมิด​และ​ใน​ความ​บาป</verse>
				<verse number="2">ที่​ท่าน​เคย​ทำ​เมื่อ​ใช้​ชีวิต​ตาม​วิถี​ของ​โลก​นี้ ตาม​ผู้​มี​อำนาจ​แห่ง​ย่าน​ฟ้า​อากาศ ซึ่ง​เป็น​วิญญาณ​ที่​ขณะ​นี้​ทำงาน​อยู่​ใน​คน​ที่​ไม่​เชื่อฟัง</verse>
				<verse number="3">ครั้ง​หนึ่ง​เรา​ทุก​คน​เคย​ใช้​ชีวิต​ท่ามกลาง​พวก​เขา ตอบสนอง​ตัณหา​และ​ทำ​ตาม​ความ​อยาก​กับ​ความ​คิด​ของ​เนื้อ​หนัง โดย​วิสัย​แล้ว เรา​สมควร​รับ​ความ​โกรธเกรี้ยว​เหมือน​คน​อื่น</verse>
				<verse number="4">แต่​เพราะ​ความ​รัก​ยิ่งใหญ่​ที่​มี​ต่อ​เรา พระเจ้า​ผู้​เปี่ยม​ด้วย​ความ​เมตตา</verse>
				<verse number="5">จึง​ทำ​ให้​เรา​มี​ชีวิต​ร่วม​กับ​พระคริสต์​แม้​เมื่อ​เรา​ตาย​แล้ว​ใน​การ​ละเมิด พวก​ท่าน​ได้​รับ​ความ​รอด​แล้ว​โดย​พระคุณ</verse>
				<verse number="6">และ​พระเจ้า​ทำ​ให้​เรา​ฟื้น​ขึ้น​มา​กับ​พระคริสต์ และ​ใน​พระเยซู​คริสต์ ได้​ให้​เรา​นั่ง​ใน​สวรรคสถาน​ร่วม​กัน​กับ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="7">เพื่อ​ใน​ยุค​ต่อ​ๆ ไป พระองค์​จะ​ได้​สำแดง​พระคุณ​อัน​อุดม​อย่าง​หา​ที่​เปรียบ​ไม่​ได้ ด้วย​ความ​กรุณา​ที่​มี​ต่อ​เรา​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="8">เพราะ​ท่าน​ได้​รับ​ความ​รอด​โดย​พระคุณ​ผ่าน​ทาง​ความ​เชื่อ และ​ไม่​ได้​มา​จาก​ตัว​ท่าน​เอง แต่​เป็น​ของขวัญ​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="9">ไม่​ใช่​โดย​การ​ประพฤติ เพื่อ​จะ​ไม่​มี​ใคร​อวด​ได้</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เรา​เป็น​ผลงาน​ของ​พระเจ้า​ซึ่ง​ถูก​สร้าง​ใน​พระเยซู​คริสต์ เพื่อ​ให้​ทำ​การ​ดี​ตาม​ที่​พระเจ้า​จัด​เตรียม​ล่วงหน้า​ไว้​ให้​เรา​ทำ</verse>
				<verse number="11">ด้วย​เหตุ​นี้​จง​ระลึก​ว่า ท่าน​ไม่​ได้​ถือ​กำเนิด​เป็น​คน​ยิว แต่​ถูก​เรียก​ว่า​เป็น “พวก​ที่​ไม่​เข้า​สุหนัต” โดย​คน​ที่​เรียก​ตัวเอง​ว่า “พวก​ที่​เข้า​สุหนัต” (ซึ่ง​กระทำ​ทาง​กาย​ด้วย​มือ​มนุษย์)</verse>
				<verse number="12">จง​ระลึก​ว่า​เวลา​นั้น​ท่าน​แยก​จาก​พระคริสต์ ไม่​ได้​เป็น​พลเมือง​อิสราเอล และ​เป็น​คน​ต่าง​ด้าว​อยู่​นอก​พันธสัญญา​ที่​พระเจ้า​สัญญา​ไว้ ไม่​มี​ความ​หวัง​และ​อยู่​ใน​โลก​โดย​ปราศจาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="13">แต่​บัดนี้​ใน​พระเยซู​คริสต์ พวก​ท่าน​ซึ่ง​เมื่อก่อน​อยู่​ไกล ได้​เข้า​มา​ใกล้​แล้ว​โดย​โลหิต​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="14">เพราะ​พระองค์​เป็น​สันติสุข​ของ​เรา ผู้​ทำ​ให้​สอง​ฝ่าย​กลาย​เป็น​หนึ่ง​เดียว และ​ทำลาย​กำแพง​แห่ง​ความ​เป็น​ศัตรู​ที่​ขวาง​กั้น​ลง</verse>
				<verse number="15">โดย​การ​สละ​ร่างกาย​ของ​พระองค์ กฎ​บัญญัติ​ทั้งหมด​ซึ่ง​ประกอบ​ด้วย​ข้อ​บังคับ​และ​คำ​สั่ง​ต่าง​ๆ จึง​ถูก​ยกเลิก จุด​ประสงค์​ของ​พระองค์​เพื่อ​ให้​สอง​ฝ่าย​รับ​การ​สร้าง​ใหม่​กลาย​เป็น​ร่างกาย​เดียว​กัน​ใน​พระองค์ ดังนั้น​จึง​มี​สันติสุข</verse>
				<verse number="16">และ​ใน​ร่างกาย​เดียว​กัน​นี้ ทั้ง​สอง​ฝ่าย​จึง​กลับ​คืน​ดี​กับ​พระเจ้า​ผ่าน​ทาง​ไม้​กางเขน ซึ่ง​พระองค์​ใช้​ทำลาย​ความ​เป็น​ศัตรู​กัน​ให้​หมด​สิ้น​ไป</verse>
				<verse number="17">พระองค์​มา​ประกาศ​สันติสุข​แก่​พวก​ท่าน​ที่​อยู่​ไกล และ​แก่​พวก​ท่าน​ที่​อยู่​ใกล้</verse>
				<verse number="18">เพราะ​โดย​ทาง​พระองค์ เรา​ทั้ง​สอง​ฝ่าย​จึง​เข้า​ถึง​พระบิดา​ได้​โดย​พระวิญญาณ​องค์​เดียวกัน</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น​ท่าน​จึง​ไม่​ใช่​คน​ต่าง​ด้าว​แปลก​ถิ่น​อีก​ต่อ​ไป แต่​เป็น​พลเมือง​เดียว​กับ​บรรดา​คน​ของ​พระเจ้า และ​เป็น​สมาชิก​ใน​บ้าน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="20">ได้​รับ​การ​สร้าง​ขึ้น​บน​ราก​ฐาน​ของ​เหล่า​อัครทูต​และ​ผู้​เผย​พระวจนะ โดย​มี​พระเยซู​คริสต์​เอง​เป็น​ศิลา​มุม​เอก</verse>
				<verse number="21">ใน​พระองค์ ทุก​ส่วน​ของ​อาคาร​เชื่อมต่อ​กัน​สนิท และ​ประกอบ​กัน​ขึ้น​เป็น​วิหาร​ศักดิ์สิทธิ์​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="22">และ​ใน​พระองค์ ท่าน​เอง​ก็​กำลัง​ถูก​สร้าง​ขึ้น​ด้วย​กัน​ให้​เป็น​ที่​ซึ่ง​พระเจ้า​พำนัก​อยู่​โดย​พระวิญญาณ​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ด้วย​เหตุ​นี้ ข้าพเจ้า​เปาโล ผู้​เป็น​นักโทษ​เพราะ​เห็น​แก่​พระเยซู​คริสต์​เพื่อ​พวก​ท่าน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว</verse>
				<verse number="2">แน่นอน​ว่า​ท่าน​ได้ยิน​ถึง​แผน​งาน​แห่ง​พระคุณ​ของ​พระเจ้า​ที่​ให้​ไว้​แก่​ข้าพเจ้า​เพื่อ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="3">คือ​ข้อ​ล้ำลึก​ซึ่ง​เปิดเผย​แก่​ข้าพเจ้า​ตาม​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​เขียน​ไว้​แล้ว​ย่อ​ๆ</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ท่าน​อ่าน​แล้ว​จะ​สามารถ​เข้าใจ​ถึง​การ​หยั่ง​รู้​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​ข้อ​ล้ำลึก​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="5">ซึ่ง​ไม่ได้​ให้​มนุษย์​ใน​สมัย​ก่อน​รู้​เหมือน​เวลา​นี้​ที่​พระวิญญาณ​ได้​เปิดเผย​แก่​เหล่า​อัครทูต​ผู้​บริสุทธิ์​กับ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ผู้​บริสุทธิ์​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="6">ข้อ​ล้ำลึก​นี้​คือ โดย​ทาง​ข่าว​ประเสริฐ คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ก็​เป็น​ทายาท​ร่วม​กับ​ชน​อิสราเอล เป็น​อวัยวะ​ร่วม​อยู่​ใน​ร่างกาย​เดียว​กัน และ​เป็น​ผู้​มี​ส่วน​ร่วม​รับ​ตาม​คำ​สัญญา​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​ได้​เป็น​ผู้​รับใช้​แห่ง​ข่าว​ประเสริฐ​นี้ โดย​ของ​ประทาน​แห่ง​พระคุณ​ของ​พระเจ้า ซึ่ง​ให้​ข้าพเจ้า​ไว้​ผ่าน​การ​ทำงาน​ด้วย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">แม้​ข้าพเจ้า​ต่ำต้อย​กว่า​คน​ที่​เล็ก​น้อย​ที่สุด​ใน​บรรดา​คน​ของ​พระเจ้า ข้าพเจ้า​ก็​ได้​รับ​พระคุณ​นี้ เพื่อ​ประกาศ​แก่​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ถึง​ความ​ไพบูลย์​อัน​ไม่​จำกัด​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="9">และ​ได้​แสดง​ให้​ทุก​คน​เห็น​ชัดเจน​ถึง​แผน​งาน​ที่​เป็น​ข้อ​ล้ำลึก​นี้ ซึ่ง​ตลอด​ยุค​ที่​ผ่าน​มา​ได้​ถูก​ปิด​ซ่อน​ไว้​ใน​พระเจ้า​ผู้​สร้าง​สรรพสิ่ง</verse>
				<verse number="10">แต่​เวลา​นี้​พระองค์​ตั้งใจ​ให้​พวก​เทพ​ผู้​ครอง​และ​เทพ​ผู้​มี​อำนาจ​ใน​ฟ้า​สวรรค์ จะ​ได้​เห็น​สติ​ปัญญา​ล้ำลึก​ของ​พระเจ้า​ผ่าน​ทาง​คริสตจักร</verse>
				<verse number="11">ตาม​วัตถุ​ประสงค์​นิรันดร์​ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทำ​ให้​สำเร็จ​ใน​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="12">ใน​พระองค์​และ​ผ่าน​ทาง​ความ​เชื่อ​ใน​พระองค์ เรา​จึง​เข้า​มา​หา​พระเจ้า​ได้​ด้วย​เสรีภาพ​และ​ความ​มั่นใจ</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น ข้าพเจ้า​ขอ​ร้อง​ว่า อย่า​ท้อใจ​เนื่องจาก​การ​ทน​ทุกข์​ของ​ข้าพเจ้า​เพื่อ​พวก​ท่าน ซึ่ง​เป็น​สง่า​ราศี​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="14">ด้วย​เหตุ​นี้​ข้าพเจ้า​จึง​คุก​เข่า​ต่อ​หน้า​พระบิดา</verse>
				<verse number="15">ซึ่ง​คำ​ว่า​ครอบครัว ​ทั้ง​ใน​สวรรค์​และ​บน​แผ่นดิน​โลก​มา​จาก​คำ​ว่า​พระบิดา​นี้</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​ว่า​จาก​ความ​ไพบูลย์​ที่​เต็ม​ด้วย​เกียรติ​สิริ ขอ​พระองค์​ทำ​ให้​ท่าน​เข้มแข็ง​ขึ้น​ด้วย​ฤทธานุภาพ​ผ่าน​ทาง​พระวิญญาณ​ของ​พระองค์​ที่​อยู่​ใน​ท่าน</verse>
				<verse number="17">เพื่อ​พระคริสต์​จะ​อยู่​ใน​ใจ​ของ​ท่าน​โดย​ทาง​ความ​เชื่อ และ​ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​ว่า เมื่อ​ท่าน​หยั่ง​ราก​และ​ตั้ง​มั่นคง​ใน​ความ​รัก​แล้ว</verse>
				<verse number="18">ตัว​ท่าน​พร้อม​กับ​คน​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ทั้งหมด จะ​สามารถ​หยั่ง​ถึง​ความ​รัก​ของ​พระคริสต์​ได้​ว่า​กว้าง​ยาว​สูง​ลึก​เพียง​ใด</verse>
				<verse number="19">และ​ซาบซึ้ง​ใน​ความ​รัก​นี้​ซึ่ง​เหนือ​กว่า​ความ​รู้ เพื่อ​ท่าน​จะ​เต็ม​ด้วย​ความ​บริบูรณ์​ทั้ง​สิ้น​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">แด่​พระองค์​ผู้​สามารถ​ทำ​ได้​มาก​กว่า​ที่​เรา​ขอ​หรือ​คาด​คิด ตาม​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์​ซึ่ง​ทำงาน​อยู่​ใน​เรา</verse>
				<verse number="21">ขอ​เกียรติ​สิริ​มี​แด่​พระองค์​ใน​คริสตจักร​และ​ใน​พระเยซู​คริสต์ ตลอด​ทุก​ชั่ว​อายุ​สืบ​ไป​เป็น​นิตย์ อาเมน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​ผู้​เป็น​นักโทษ​เพื่อ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ขอ​ให้​พวก​ท่าน​ดำเนิน​ชีวิต​ให้​สม​กับ​ที่​พระเจ้า​เรียก​ท่าน</verse>
				<verse number="2">จง​ถ่อม​ใจ​และ​สุภาพ​อ่อนโยน​ทุก​ด้าน จง​อดทน​อดกลั้น​ต่อ​กัน​ด้วย​ความ​รัก</verse>
				<verse number="3">จง​พยายาม​รักษา​ความ​เป็น​หนึ่ง​เดียว​กัน​ใน​พระวิญญาณ​โดย​มี​สันติสุข​ผูกพัน​ไว้</verse>
				<verse number="4">มี​ร่างกาย​เดียว​และ​พระวิญญาณ​องค์​เดียว เหมือน​เมื่อ​พระเจ้า​เรียก​พวก​ท่าน​มา​สู่​ความ​หวัง​เดียว</verse>
				<verse number="5">มี​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​องค์​เดียว ความ​เชื่อ​เดียว บัพติศมา​เดียว</verse>
				<verse number="6">มี​พระเจ้า​องค์​เดียว​ผู้​เป็น​พระบิดา​ของ​ทุก​คน ผู้​อยู่​เหนือ​สรรพ​สิ่ง ทำงาน​ผ่าน​ทุก​สิ่ง และ​ดำรง​อยู่​ใน​คน​ทั้ง​หมด</verse>
				<verse number="7">แต่​พระคุณ​นั้น​มอบ​ให้​แก่​เรา​แต่ละ​คน​ตาม​ที่​พระคริสต์​จัดสรร</verse>
				<verse number="8">ด้วย​เหตุ​นี้​จึง​มี​คำ​กล่าว ​ไว้​ว่า “เมื่อ​พระองค์​ขึ้น​สู่​เบื้อง​สูง พระองค์​นำ​เชลย​มากมาย​ไป​ด้วย และ​ได้​ให้​ของ​ประทาน​แก่​บรรดา​คน​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="9">(ที่​ว่า “พระองค์​ขึ้น​สู่” นั้น จะ​หมายความ​เป็น​อื่น​ได้​หรือ นอกจาก​พระองค์​ได้​ลง​สู่​เบื้อง​ล่าง​ของ​โลก​ด้วย</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ผู้​ได้​ลง​ไป​คือ​องค์​เดียว​กับ​ที่​ขึ้น​สูง​เหนือ​ฟ้า​สวรรค์​ทั้ง​หมด เพื่อ​เติม​เต็ม​จักรวาล​ด้วย​พระองค์​เอง)</verse>
				<verse number="11">ด้วย​เหตุ​นี้ พระคริสต์​จึง​ให้​บาง​คน​เป็น​อัครทูต บาง​คน​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ บาง​คน​เป็น​ผู้​เผยแพร่​ข่าว​ประเสริฐ บาง​คน​เป็น​ศิษยาภิบาล​และ​อาจารย์</verse>
				<verse number="12">เพื่อ​เตรียม​คน​ของ​พระเจ้า​สำหรับ​งาน​รับใช้ และ​ร่างกาย​ของ​พระคริสต์​จะ​ได้​รับ​การ​เสริม​สร้าง</verse>
				<verse number="13">จน​กว่า​เรา​ทุก​คน​จะ​บรรลุ​ความ​เป็น​น้ำ​หนึ่ง​ใจ​เดียว​กัน​ใน​ความ​เชื่อ​และ​ใน​ความ​รู้​ถึง​พระบุตร​ของ​พระเจ้า และ​เติบโต​เป็น​ผู้ใหญ่ จน​เต็ม​ขนาด​ความ​บริบูรณ์​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="14">แล้ว​เรา​จะ​ไม่​เป็น​ทารก​อีก​ต่อไป ที่​ถูก​คลื่น​ซัด​ไป​มา ถูก​พัด​ไป​ทาง​โน้น​ทาง​นี้​โดย​ลม​ปาก​แห่ง​คำ​สอน โดย​อุบาย​ของ​มนุษย์ และ​โดย​การ​ใช้​เล่ห์กล​หลอก​ลวง</verse>
				<verse number="15">ตรงกันข้าม โดย​การ​พูด​ความ​จริง​ด้วย​ความ​รัก เรา​จะ​เติบโต​ขึ้น​ทุก​ด้าน​สู่​ความ​เป็น​ผู้ใหญ่​ใน​กาย​ของ​พระองค์​ผู้​เป็น​ศีรษะ​คือ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="16">เนื่องจาก​พระองค์ ทั่ว​ทั้ง​กาย​ซึ่ง​ประสาน​และ​ยึด​เข้า​ด้วย​กัน​โดย​เส้นเอ็น ก็​เจริญ​เติบโต​และ​เสริม​สร้าง​ตัวเอง​ขึ้น​ใน​ความ​รัก ขณะ​ที่​อวัยวะ​แต่ละ​ส่วน​ทำ​หน้าที่​ของ​ตน</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​ขอ​บอก​และ​ยืนยัน​กับ​ท่าน​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ว่า อย่า​ดำเนิน​ชีวิต​แบบ​คน​ที่​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า​อีก​เลย ซึ่ง​คิด​แต่​สิ่ง​ไร้​สาระ</verse>
				<verse number="18">ความ​เข้าใจ​ของ​พวก​เขา​มืดมัว​และ​แยก​ออก​จาก​ชีวิต​ของ​พระเจ้า เนื่องจาก​ความ​ไม่​รู้​ซึ่ง​มา​จาก​จิตใจ​ที่​แข็ง​กระด้าง</verse>
				<verse number="19">เขา​ไม่​ยั้ง​คิด​ใด​ๆ ปล่อย​ตัว​ตาม​กิเลส​ตัณหา หมกมุ่น​ใน​สิ่ง​โสมม​ทุก​ชนิด และ​เต็ม​ด้วย​ความ​ละโมบ</verse>
				<verse number="20">แต่​นั่น​ไม่​ใช่​วิถี​ชีวิต​ที่​ท่าน​ได้​เรียน​รู้</verse>
				<verse number="21">ตอน​ที่​ท่าน​ได้​ฟัง​เรื่อง​ของ​พระคริสต์ และ​รับ​คำ​สอน​ตาม​ความ​จริง​ซึ่ง​อยู่​ใน​พระเยซู</verse>
				<verse number="22">ท่าน​ได้​รับ​การ​สอน​ให้​ทิ้ง​วิถี​ชีวิต​เดิม ทิ้ง​ตัว​ตน​เก่า​ซึ่ง​กำลัง​ถูก​ทำ​ให้​เสื่อม​โทรม​ไป โดย​ตัณหา​ล่อลวง​ของ​ตัว​ตน​เก่า​นั้น</verse>
				<verse number="23">และ​รับ​การ​สร้าง​ท่าที​ใหม่​ใน​จิต​ใจ</verse>
				<verse number="24">เพื่อ​สวม​ตัว​ตน​ใหม่​ซึ่ง​ได้​รับ​การ​สร้าง​ขึ้น​ให้​เป็น​เหมือน​พระเจ้า ใน​ความ​ชอบ​ธรรม​และ​ความ​บริสุทธิ์​แท้​จริง</verse>
				<verse number="25">ดังนั้น​ท่าน​แต่ละ​คน​ต้อง​ทิ้ง​สิ่ง​จอมปลอม และ​พูด​ความ​จริง​ต่อ​เพื่อนบ้าน เพราะ​เรา​ทุก​คน​ล้วน​เป็น​อวัยวะ​ใน​ร่างกาย​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="26">“เมื่อ​โกรธ อย่า​ทำ​บาป” อย่า​ให้​ถึง​ดวง​อาทิตย์​ตก​แล้ว​ยัง​โกรธ​อยู่</verse>
				<verse number="27">และ​อย่า​ให้​โอกาส​แก่​มาร</verse>
				<verse number="28">ผู้​ที่​เคย​ลัก​ขโมย​ก็​อย่า​ทำ​อีก แต่​จง​ใช้​มือ​ของ​ตน​ทำงาน​และ​ทำ​สิ่ง​ที่​มี​ประโยชน์ เพื่อ​จะ​มี​แบ่ง​ปัน​ให้​คน​ขัดสน</verse>
				<verse number="29">อย่า​หลุด​ปาก​พูด​สิ่ง​ที่​ไม่​สมควร แต่​จง​พูด​สิ่ง​ที่​เป็น​ประโยชน์ เพื่อ​เสริม​สร้าง​ผู้​อื่น​ขึ้น​ตาม​จำเป็น จะ​ได้​เป็น​ผล​ดี​แก่​ผู้​ฟัง</verse>
				<verse number="30">และ​อย่า​ทำ​ให้​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ของ​พระเจ้า​เสียใจ โดย​พระวิญญาณ​นี้​ท่าน​ได้​รับ​การ​ประทับ​ตรา​แล้ว​สำหรับ​วัน​แห่ง​การ​ไถ่</verse>
				<verse number="31">จง​ขจัด​สิ่ง​เหล่า​นี้​ทั้ง​ปวง คือ​ความ​ขม​ขื่น ความ​โกรธ​และ​ความ​เกรี้ยวกราด การ​ทะเลาะ การ​ใส่​ร้าย​ป้าย​สี รวม​ทั้ง​การ​มุ่ง​ร้าย​ทุก​รูป​แบบ</verse>
				<verse number="32">จง​เมตตา​สงสาร เห็น​ใจ​และ​ให้​อภัย​กัน เหมือน​ที่​พระเจ้า​อภัย​ให้​ท่าน​ใน​พระคริสต์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ดังนั้น​จง​เลียนแบบ​พระเจ้า ใน​ฐานะ​ลูก​ที่​รัก</verse>
				<verse number="2">และ​จง​ดำเนิน​ชีวิต​ใน​ความ​รัก เหมือน​ที่​พระคริสต์​รัก​เรา และ​ได้​สละ​พระองค์​เอง​เพื่อ​เรา เป็น​เหมือน​เครื่องหอม​และ​เครื่อง​บูชา​ถวาย​แด่​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">แต่​ใน​หมู่​พวก​ท่าน อย่า​เอ่ย​ถึง​การ​ทำ​บาป​ทาง​เพศ​และ​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​ใด​ๆ หรือ​ความ​โลภ เพราะ​เป็น​สิ่ง​ไม่​ถูกต้อง​สำหรับ​บรรดา​คน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="4">ทั้ง​อย่า​พูด​ลามก​อนาจาร พูด​หยาบคาย​หรือ​ตลก​เรื่อง​เพศ ซึ่ง​ไม่​เหมาะสม แต่​ให้​ขอบคุณ​พระเจ้า​ดี​กว่า</verse>
				<verse number="5">ท่าน​แน่ใจ​ได้​ว่า​คน​ผิด​ศีลธรรม คน​ไม่​บริสุทธิ์ หรือ​คน​โลภ คน​เช่น​นี้​เป็น​คน​กราบ​ไหว้​รูป​เคารพ เขา​จะ​ไม่​ได้​รับ​มรดก​ใด​ๆ ใน​อาณาจักร​ของ​พระคริสต์​และ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="6">อย่า​ให้​ใคร​หลอกลวง​ท่าน​ด้วย​คำ​พูด​ไร้​สาระ ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระเจ้า​มา​ถึง​พวก​คน​ที่​ไม่​เชื่อฟัง​ก็​เพราะ​สิ่ง​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="7">ด้วย​เหตุ​นี้​อย่า​มี​ส่วน​ร่วม​กับ​คน​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="8">เพราะ​เมื่อ​ก่อน​ท่าน​อยู่​ใน​ความ​มืด แต่​เดี๋ยว​นี้​ท่าน​อยู่​ใน​ความ​สว่าง​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า จง​ดำเนิน​ชีวิต​อย่าง​ลูก​ของ​ความ​สว่าง</verse>
				<verse number="9">(เพราะ​ผล​ของ​ความ​สว่าง​คือ​ความ​ดี ความ​ชอบธรรม และ​ความ​จริง​ทั้ง​สิ้น)</verse>
				<verse number="10">และ​ค้น​หา​ว่า​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​พอใจ​สิ่งใด</verse>
				<verse number="11">อย่า​เกี่ยวข้อง​กับ​การ​งาน​ของ​ความ​มืด​ซึ่ง​ไร้​ผล แต่​จง​เปิดโปง​การ​งาน​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="12">แค่​พูด​ถึง​สิ่ง​ที่​คน​ไม่​เชื่อฟัง​แอบ​ทำ​กัน​ก็​น่า​อาย​แล้ว</verse>
				<verse number="13">แต่​ทุก​สิ่ง​ที่​ความ​สว่าง​เปิดโปง​ก็​เห็น​แจ่ม​ชัด และ​ทุก​สิ่ง​ที่​ได้​รับ​การ​ส่อง​สว่าง​ก็​กลาย​เป็น​ความ​สว่าง</verse>
				<verse number="14">ด้วย​เหตุ​นี้​จึง​กล่าว​กัน​ว่า “คน​ที่​หลับ จง​ตื่น​ขึ้น จง​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย และ​พระคริสต์​จะ​ส่อง​สว่าง​แก่​ท่าน”</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​จง​ระมัดระวัง​ใน​การ​ดำเนิน​ชีวิต อย่า​เป็น​คน​โง่ แต่​จง​ฉลาด</verse>
				<verse number="16">จง​ใช้​ทุก​โอกาส​ให้​เป็น​ประโยชน์​สูง​สุด เพราะ​นี่​เป็น​ยุค​ชั่ว​ร้าย</verse>
				<verse number="17">เพราะ​เหตุ​นี้ อย่า​โง่​เขลา แต่​จง​เข้าใจ​ความ​ประสงค์​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="18">อย่า​เมา​เหล้า​องุ่น​ซึ่ง​ทำ​ให้​เสียคน แต่​จง​รับ​การ​เติม​เต็ม​ด้วย​พระวิญญาณ</verse>
				<verse number="19">จง​พูด​คุย​กัน​ด้วย​เพลง​สดุดี เพลง​สรรเสริญ และ​บท​เพลง​ที่​ได้​รับ​การ​ดลใจ​จาก​พระวิญญาณ จง​ร้อง​และ​บรรเลง​เพลง​จาก​ใจ​ให้​กับ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="20">จง​ขอบคุณ​พระเจ้า​พระบิดา​สำหรับ​ทุก​สิ่ง​เสมอ ใน​นาม​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="21">จง​ยอม​ฟัง​กัน​ด้วย​ความ​ยำเกรง​พระคริสต์</verse>
				<verse number="22">ภรรยา​ทั้ง​หลาย​จง​ยอม​เชื่อฟัง​สามี​ของ​ตน เหมือน​ที่​ยอม​เชื่อฟัง​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="23">เพราะ​สามี​เป็น​ศีรษะ​ของ​ภรรยา เหมือน​พระคริสต์​เป็น​ศีรษะ​ของ​คริสตจักร​ซึ่ง​เป็น​ร่างกาย​ของ​พระองค์ และ​พระองค์​เป็น​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​คริสตจักร</verse>
				<verse number="24">คริสตจักร​ยอม​ฟัง​พระคริสต์​อย่างไร ภรรยา​ควร​ยอม​ฟัง​สามี​ทุก​เรื่อง​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="25">สามี​ทั้ง​หลาย จง​รัก​ภรรยา​ของ​ตน​เหมือน​ที่​พระคริสต์​รัก​คริสตจักร และ​สละ​พระองค์​เอง​ให้​กับ​คริสตจักร</verse>
				<verse number="26">เพื่อ​ทำ​ให้​คริสตจักร​บริสุทธิ์​โดย​การ​ชำระ ​ด้วย​น้ำ​ผ่าน​ทาง​พระวจนะ</verse>
				<verse number="27">และ​เพื่อ​มอบ​คริสตจักร​แด่​พระองค์​เอง​ซึ่ง​งดงาม​ตระการ​ตา ปราศจาก​มลทิน​หรือ​ริ้วรอย หรือ​ตำหนิ​ใด​ๆ คือ​คริสตจักร​ที่​เป็น​ของ​พระองค์​และ​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ</verse>
				<verse number="28">เช่น​เดียว​กัน สามี​ก็​ควร​รัก​ภรรยา​เหมือน​รัก​ร่างกาย​ของ​ตน คน​ที่​รัก​ภรรยา​ก็​รัก​ตนเอง</verse>
				<verse number="29">ไม่​มี​ใคร​เกลียด​ชัง​ร่างกาย​ของ​ตน มี​แต่​เลี้ยง​ดู​ทะนุถนอม​เหมือน​ที่​พระคริสต์​กระทำ​แก่​คริสตจักร</verse>
				<verse number="30">เพราะ​เรา​เป็น​อวัยวะ​ใน​ร่างกาย​พระองค์</verse>
				<verse number="31">“เพราะ​เหตุ​นี้ ผู้ชาย​จะ​ละ​จาก​พ่อ​แม่​ของ​ตน ไป​ผูกพัน​เป็น​หนึ่ง​เดียว​กับ​ภรรยา และ​ทั้ง​สอง​จะ​เป็น​เนื้อ​เดียว​กัน”</verse>
				<verse number="32">นี่​เป็น​ความ​ลึกลับ​ที่​ลึก​ซึ้ง แต่​ข้าพเจ้า​กำลัง​พูด​ถึง​พระคริสต์​กับ​คริสตจักร</verse>
				<verse number="33">อย่างไร​ก็​ตาม ท่าน​แต่ละ​คน​ต้อง​รัก​ภรรยา​เหมือน​รัก​ตนเอง​ด้วย และ​ภรรยา​ต้อง​เคารพ​สามี​ของ​ตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ลูก​ทั้ง​หลาย​จง​เชื่อฟัง​พ่อ​แม่​ของ​ตน​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า เพราะ​เป็น​สิ่ง​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="2">“จง​ให้​เกียรติ​พ่อ​แม่​ของ​เจ้า” นี่​เป็น​พระบัญญัติ​ข้อ​แรก​ที่​มา​พร้อม​กับ​คำ​สัญญา</verse>
				<verse number="3">“เพื่อ​เจ้า​จะ​อยู่​เย็น​เป็น​สุข​และ​มี​ชีวิต​ยืน​ยาว​ใน​โลก”</verse>
				<verse number="4">พ่อ ​อย่า​ยั่ว​โมโห​ลูก แต่​จง​เลี้ยงดู​โดย​ฝึก​อบรม​และ​สอน​เขา ตาม​แนวทาง​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="5">ทาส​จง​เชื่อฟัง​เจ้า​นาย​ฝ่าย​โลก ด้วย​ความ​เคารพ ยำเกรง และ​ด้วย​ใจ​จริง เหมือน​เชื่อฟัง​พระคริสต์</verse>
				<verse number="6">ไม่​เพียง​เชื่อฟัง​ต่อหน้า​เพื่อ​ประจบ​เอา​ใจ แต่​เป็น​เหมือน​ทาส​ของ​พระคริสต์ ที่​เต็ม​ใจ​ทำ​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="7">จง​เต็ม​ใจ​รับใช้​เหมือน​กำลัง​รับใช้​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ไม่​ใช่​มนุษย์</verse>
				<verse number="8">เพราะ​ท่าน​รู้​ว่า​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​ให้​รางวัล​กับ​แต่ละ​คน ตาม​สิ่ง​ดี​ที่​เขา​ทำ ไม่ว่า​ทาส​หรือ​ไท</verse>
				<verse number="9">นาย​จง​ปฏิบัติ​ต่อ​ทาส​ด้วย​วิธีการ​เดียวกัน อย่า​ข่ม​ขู่​เขา ใน​เมื่อ​รู้​ว่า​พระองค์​ผู้​เป็น​องค์​เจ้านาย​ทั้ง​ของ​เขา​และ​ของ​ท่าน​นั้น​อยู่​ใน​สวรรค์ และ​พระองค์​ไม่​ลำเอียง​เข้า​ข้าง​ใคร</verse>
				<verse number="10">สุดท้าย​นี้ จง​เข้มแข็ง​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​และ​ใน​ฤทธานุภาพ​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">จง​สวม​ยุทธภัณฑ์​ทั้ง​ชุด​ของ​พระเจ้า เพื่อ​จะ​ยืนหยัด​ต้าน​อุบาย​ของ​มาร​ได้</verse>
				<verse number="12">เพราะ​เรา​ไม่​ได้​ต่อสู้​กับ​เนื้อ​หนัง​และ​เลือด แต่​ต่อสู้​กับ​เหล่า​เทพ​ผู้​ครอง เทพ​ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ เทพ​ผู้​มี​ฤทธิ์เดช​ของ​โลก​ที่​มืดมน​นี้ และ​ต่อ​สู้​กับ​เหล่า​วิญญาณ​ชั่ว​ใน​ย่าน​ฟ้า​อากาศ</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​จง​สวม​ยุทธภัณฑ์​ทั้ง​ชุด​ของ​พระเจ้า เพื่อ​จะ​ยืน​อย่าง​มั่นคง​ได้ เมื่อ​ถึง​วัน​อัน​ชั่ว​ร้าย และ​หลังจาก​ผ่าน​ทุก​อย่าง​แล้ว ท่าน​ก็​ยัง​ยืนหยัด​อยู่</verse>
				<verse number="14">จง​ยืนหยัด​มั่นคง โดย​มี​เข็มขัด​แห่ง​ความ​จริง​คาด​เอว สวม​เสื้อ​เกราะ​แห่ง​ความ​ชอบ​ธรรม</verse>
				<verse number="15">สวม​รองเท้า​แห่ง​ความ​พร้อม​ใน​การ​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​แห่ง​สันติสุข</verse>
				<verse number="16">นอกจาก​ที่​กล่าว​มา​นี้ พวก​ท่าน​จง​ยก​โล่​แห่ง​ความ​เชื่อ​ขึ้น ซึ่ง​ใช้​ดับ​ลูกศร​เพลิง​ของ​มาร​ได้</verse>
				<verse number="17">จง​สวม​หมวก​เกราะ​แห่ง​ความ​รอด และ​ถือ​ดาบ​ของ​พระวิญญาณ คือ​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="18">และ​จง​อธิษฐาน​ใน​พระวิญญาณ​ทุก​โอกาส ด้วย​การ​อธิษฐาน​และ​วิงวอน​ขอ​ทุก​รูป​แบบ เพราะ​เหตุ​นี้​จง​เฝ้า​ระวัง​และ​เพียร​อธิษฐาน​เผื่อ​คน​ของ​พระเจ้า​ทุก​คน​เสมอ</verse>
				<verse number="19">รวม​ทั้ง​ข้าพเจ้า​ด้วย เพื่อ​เมื่อใด​ที่​ข้าพเจ้า​พูด พระเจ้า​จะ​ให้​ถ้อยคำ​ใน​การ​เปิดเผย​ข้อ​ล้ำลึก​แห่ง​ข่าว​ประเสริฐ​อย่าง​กล้าหาญ</verse>
				<verse number="20">เพราะ​ข่าว​ประเสริฐ​นี้ ข้าพเจ้า​จึง​เป็น​ทูต​ที่​ถูก​ล่าม​โซ่​อยู่ อธิษฐาน​ให้​ข้าพเจ้า​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​อย่าง​กล้าหาญ​ตาม​ที่​สมควร​ทำ</verse>
				<verse number="21">ทีคิกัส​น้อง​รัก ผู้​รับใช้​ที่​สัตย์ซื่อ​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​เล่า​ทุก​อย่าง​ให้​ท่าน​ฟัง เพื่อ​ท่าน​จะ​รู้​ด้วย​ว่า​ข้าพเจ้า​เป็น​อย่างไร และ​กำลัง​ทำ​อะไร</verse>
				<verse number="22">ข้าพเจ้า​ส่ง​เขา​ไป​หา​ท่าน เพื่อ​จุด​ประสงค์​นี้ คือ​ท่าน​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​เป็น​อยู่​อย่างไร และ​เพื่อ​เขา​จะ​ให้​กำลัง​ใจ​ท่าน</verse>
				<verse number="23">ขอ​สันติสุข​และ​ความ​รัก​พร้อม​กับ​ความ​เชื่อ จาก​พระเจ้า​พระบิดา และ​จาก​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า มี​แก่​พี่​น้อง​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="24">ขอ​พระคุณ​ดำรง​อยู่​กับ​ทุก​คน​ที่​รัก​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา ด้วย​ความ​รัก ​ที่​ไม่​สูญ​สิ้น</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="50">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​เปาโล​กับ​ทิโมธี​ผู้​รับใช้​ของ​พระเยซู​คริสต์ ถึง​บรรดา​คน​ของ​พระเจ้า​ใน​พระเยซู​คริสต์​ที่​เมือง​ฟีลิปปี ตลอด​จน​คณะ​ผู้​ปกครอง และ​มัคนายก</verse>
				<verse number="2">ขอ​พระคุณ​และ​สันติสุข​จาก​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา และ​จาก​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​ขอบคุณ​พระเจ้า​ทุก​ครั้ง​ที่​ระลึก​ถึง​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="4">ทุก​ครั้ง​ที่​ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​เผื่อ​ท่าน​ทุก​คน ก็​อธิษฐาน​ด้วย​ความ​ยินดี​เสมอ</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ท่าน​มี​ส่วน​ร่วม​ใน​ข่าว​ประเสริฐ​ตั้งแต่​วัน​แรก​จน​ถึง​ตอน​นี้</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​มั่นใจ​ว่า​พระองค์​ผู้​เริ่มต้น​การ​ดี​ใน​พวก​ท่าน จะ​สาน​ต่อ​จน​สำเร็จ​จน​ถึง​วัน​แห่ง​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="7">สมควร​แล้ว​ที่​ข้าพเจ้า​รู้สึก​เช่น​นี้​กับ​พวก​ท่าน​ทุก​คน เพราะ​ท่าน​อยู่​ใน​ใจ​ของ​ข้าพเจ้า ไม่​ว่า​ข้าพเจ้า​จะ​ถูก​คุม​ขัง หรือ​กำลัง​ปกป้อง​และ​ยืนยัน​เรื่อง​ข่าว​ประเสริฐ พวก​ท่าน​ก็​สนับสนุน​ข้าพเจ้า และ​มี​ส่วน​ใน​พระคุณ​ของ​พระเจ้า​กับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​เป็น​พยาน​ได้​ว่า​ข้าพเจ้า​คิดถึง​ท่าน​ทุก​คน​ด้วย​ความ​รัก​ของ​พระเยซู​คริสต์​เพียง​ใด</verse>
				<verse number="9">และ​ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​ขอ​ให้​ความ​รัก​ของ​ท่าน​เพิ่ม​ยิ่ง​ๆ ขึ้น พร้อม​ด้วย​ความ​รู้​และ​ความ​เข้าใจ​ที่​ลึก​ซึ้ง</verse>
				<verse number="10">เพื่อ​ท่าน​จะ​แยกแยะ​ได้​ว่า​อะไร​ดี​ที่​สุด และ​ได้​เป็น​คน​บริสุทธิ์​และ​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ​ใน​วัน​แห่ง​พระคริสต์</verse>
				<verse number="11">และ​เปี่ยม​ด้วย​ผล​ของ​ความ​ชอบ​ธรรม​ซึ่ง​มา​ทาง​พระเยซู​คริสต์ อัน​เป็น​การ​มอบ​เกียรติ​สิริ​และ​การ​สรรเสริญ​แด่​พระเจ้า</verse>
				<verse number="12">พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย ตอน​นี้​ข้าพเจ้า​อยาก​ให้​ท่าน​รู้​ว่า แท้​จริง​แล้ว สิ่ง​ที่​เกิด​ขึ้น​กับ​ข้าพเจ้า​กลับ​ทำ​ให้​ข่าว​ประเสริฐ​แพร่​ออก​ไป</verse>
				<verse number="13">จน​ทหาร​ทั้งหมด​ที่​รักษา​วัง และ​คน​อื่น​ๆ ทุก​คน​รู้​ทั่ว​กัน​ว่า​ข้าพเจ้า​ถูก​คุม​ขัง​เพื่อ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="14">เพราะ​การ​ที่​ข้าพเจ้า​ถูก​คุม​ขัง​ทำ​ให้​พี่​น้อง​ส่วน​ใหญ่​เกิด​ความ​มั่นใจ​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​ยิ่ง​กล้า​ประกาศ​พระวจนะ​โดย​ไม่​กลัว</verse>
				<verse number="15">จริง​อยู่​บาง​คน​ประกาศ​พระ​คริสต์​ด้วย​ใจ​อิจฉา​และ​ชิงดี​ชิงเด่น แต่​ก็​มี​คน​อื่น​ที่​ประกาศ​ด้วย​เจตนา​ดี</verse>
				<verse number="16">คน​กลุ่ม​หลัง​ทำ​ด้วย​ความ​รัก โดย​รู้​ว่า​ข้าพเจ้า​ถูก​จับ​มา​ที่​นี่​ก็​เพราะ​ปกป้อง​ข่าว​ประเสริฐ</verse>
				<verse number="17">พวก​แรก​นั้น​ประกาศ​พระ​คริสต์​ด้วย​ความ​มัก​ใหญ่​ใฝ่​สูง​ที่​เห็น​แก่​ตัว ไม่​ใช่​ด้วย​ใจ​จริง หวัง​จะ​สร้าง​ปัญหา​ให้​ข้าพเจ้า​ระหว่าง​ถูก​คุม​ขัง</verse>
				<verse number="18">แต่​จะ​สำคัญ​อะไร ไม่​ว่า​จะ​ทำ​ด้วย​แรง​จูงใจ​ที่​ผิด​หรือ​ถูก พระ​คริสต์​ก็​ได้​รับ​การ​ประกาศ สิ่ง​นี้​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ยินดี และ​ข้าพเจ้า​จะ​ยินดี​ต่อไป</verse>
				<verse number="19">เพราะ​รู้​ว่า​ด้วย​คำ​อธิษฐาน​ของ​ท่าน และ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระวิญญาณ​ของ​พระเยซู​คริสต์ สิ่ง​ที่​เกิด​กับ​ข้าพเจ้า จะ​กลับ​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ได้​รับ​การ​ช่วย​กู้</verse>
				<verse number="20">ข้าพเจ้า​คาดหวัง​และ​หวัง​อย่าง​ยิ่ง​ว่า จะ​ไม่​มี​อะไร​ให้​ต้อง​ละอาย แต่​จะ​กล้าหาญ​พอ เพื่อ​พระคริสต์​จะ​ได้​รับ​เกียรติ​ใน​กาย​ของ​ข้าพเจ้า​เหมือน​เช่น​เคย ไม่​ว่า​ข้าพเจ้า​จะ​อยู่​หรือ​ตาย</verse>
				<verse number="21">เพราะ​สำหรับ​ข้าพเจ้า การ​มี​ชีวิต​อยู่​ก็​เพื่อ​พระคริสต์ และ​การ​ตาย​ก็​ได้​กำไร</verse>
				<verse number="22">ถ้า​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ใน​กาย​นี้​ต่อ​ไป ก็​หมาย​ความ​ว่า​ข้าพเจ้า​จะ​ทำงาน​ให้​เกิด​ผล แต่​ข้าพเจ้า​ไม่​รู้​ว่า​จะ​เลือก​ทาง​ไหน​ดี</verse>
				<verse number="23">ยัง​ลังเล​ระหว่าง​สอง​ทาง คือ ใจ​หนึ่ง​อยาก​จาก​ไป​อยู่​กับ​พระ​คริสต์ ซึ่ง​ประเสริฐ​กว่า​มาก</verse>
				<verse number="24">แต่​การ​ที่​ข้าพเจ้า​ยัง​อยู่​ใน​กาย​นี้​ก็​จำเป็น​กับ​พวก​ท่าน​มาก​กว่า</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​แน่​ใจ​อย่าง​นี้ ข้าพเจ้า​ก็​รู้​ว่า​จะ​ยัง​อยู่​กับ​ท่าน​ทุก​คน​ต่อไป เพื่อ​ความ​เจริญ​และ​ความ​ยินดี​ใน​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="26">เพื่อ​ว่า​เมื่อ​ข้าพเจ้า​ได้​อยู่​กับ​พวก​ท่าน​อีก​ครั้ง พวก​ท่าน​ก็​จะ​โอ้อวด​พระเยซู​คริสต์​ยิ่ง​ขึ้น​เพราะ​เรื่อง​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="27">ไม่​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น จง​ประพฤติ​ตน​ให้​สม​กับ​ข่าว​ประเสริฐ​ของ​พระ​คริสต์ แล้ว​ไม่​ว่า​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​มา​หา​ท่าน หรือ​แค่​ได้​ยิน​ข่าว​ของ​ท่าน ข้าพเจ้า​ก็​จะ​รู้​ว่า​พวก​ท่าน​ยืนหยัด​มั่นคง​ใน​พระวิญญาณ ​เดียว​กัน ต่อสู้​เป็น​หนึ่ง​เดียว​กัน​เพื่อ​ความ​เชื่อ​ใน​ข่าว​ประเสริฐ</verse>
				<verse number="28">และ​ท่าน​ไม่​กลัว​คน​ที่​ต่อต้าน​ท่าน​เลย นี่​เป็น​สัญญาณ​ให้​พวก​นั้น​รู้​ว่า​พวก​เขา​จะ​ถูก​ทำลาย แต่​พวก​ท่าน​จะ​รอด และ​สัญญาณ​นี้​มา​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="29">เพราะ​พระเจ้า​ให้​สิทธิ​พิเศษ​กับ​ท่าน​เพื่อ​เห็น​แก่​พระคริสต์ ไม่​เพียง​แต่​ให้​เชื่อ​ใน​พระองค์​เท่านั้น แต่​ให้​ทน​ทุกข์​เพื่อ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="30">เพราะ​ท่าน​กำลัง​ต่อสู้​เหมือน​กับ​ที่​ท่าน​เคย​เห็น​ข้าพเจ้า​ต่อสู้ และ​ตอน​นี้​ก็​ได้ยิน​ว่า​ข้าพเจ้า​ยัง​ต่อสู้​อยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ดังนั้น ใน​เมื่อ​ท่าน​ได้​รับ​กำลัง​ใจ​จาก​การ​เป็น​หนึ่ง​เดียว​กับ​พระคริสต์ ได้​รับ​การ​ปลอบโยน​จาก​ความ​รัก​ของ​พระองค์ ได้​มี​ส่วน​ร่วม​ใน​พระวิญญาณ ได้​รับ​ความ​อ่อนโยน​และ​ความ​สงสาร</verse>
				<verse number="2">ก็​จง​ทำ​ให้​ความ​ยินดี​ของ​ข้าพเจ้า​บริบูรณ์ โดย​การ​มี​ความ​คิด​อย่าง​เดียว​กัน มี​ความ​รัก​อย่าง​เดียว​กัน มี​ใจ​เดียว​กัน และ​มี​ความ​คิด​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="3">อย่า​ทำ​อะไร​ด้วย​ความ​ใฝ่​สูง​เห็น​แก่​ตัว หรือ​ความ​ถือ​ดี แต่​ด้วย​ใจ​ถ่อม ถือ​ว่า​คน​อื่น​สำคัญ​กว่า​ตน</verse>
				<verse number="4">แต่​ละ​คน​อย่า​เห็น​แก่​ประโยชน์​ส่วน​ตน แต่​จง​คิดถึง​ประโยชน์​ของ​คน​อื่น​ด้วย</verse>
				<verse number="5">ใน​การ​อยู่​ร่วม​กัน จง​มี​ท่าที​แบบ​เดียว​กับ​พระเยซู</verse>
				<verse number="6">ผู้​มี​สภาพ ​เป็น​พระเจ้า แต่​ไม่​ได้​ใช้​ความ​เท่าเทียม​กับ​พระเจ้า เพื่อ​ประโยชน์​ของ​พระองค์​เลย</verse>
				<verse number="7">แต่​กลับ​สละ​ทุก​สิ่ง มา​รับ​สภาพ ​ทาส​อย่าง​แท้​จริง มา​เกิด​เป็น​มนุษย์</verse>
				<verse number="8">และ​เมื่อ​พระองค์​ปรากฏ​เป็น​มนุษย์ พระองค์​ถ่อม​ตน​ลง ยอม​เชื่อ​ฟัง​จน​ถึง​ความ​ตาย แม้​ต้อง​ตาย​บน​ไม้​กางเขน</verse>
				<verse number="9">ฉะนั้น​พระเจ้า​จึง​ยก​พระองค์​ขึ้น​สูง​สุด และ​มอบ​นาม​เหนือ​นาม​ทั้ง​ปวง​แก่​พระองค์</verse>
				<verse number="10">เพื่อ​ทุก​ชีวิต​ทั้ง​ใน​สวรรค์ บน​แผ่นดิน​โลก และ​ใต้​แผ่นดิน​โลก​จะ​คุก​เข่า​ต่อ​นาม​ของ​พระเยซู</verse>
				<verse number="11">และ​ทุก​ลิ้น​จะ​ยอมรับ​ว่า พระเยซู​คริสต์​เป็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า เพื่อ​มอบ​เกียรติ​สิริ​แด่​พระเจ้า​พระบิดา</verse>
				<verse number="12">ฉะนั้น​เพื่อน​ที่​รัก ใน​เมื่อ​พวก​ท่าน​เชื่อฟัง​เสมอ​มา ไม่​เพียง​เมื่อ​ข้าพเจ้า​อยู่​ด้วย​เท่านั้น แต่​ยิ่ง​เชื่อฟัง​มาก​ขึ้น​เมื่อ​ข้าพเจ้า​ไม่​อยู่​ด้วย​ตอน​นี้ จง​บากบั่น​เพื่อ​ความ​รอด​ของ​ท่าน​ต่อ​ไป​ด้วย​ความ​กลัว​จน​ตัว​สั่น</verse>
				<verse number="13">เพราะ​พระเจ้า​คือ​ผู้​ทำงาน​ภาย​ใน​ท่าน ให้​ท่าน​ตั้งใจ​และ​ทำ​ตาม​ความ​ประสงค์​อัน​ดี​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">จง​ทำ​ทุก​สิ่ง​โดย​ไม่​บ่น​หรือ​เถียง​กัน</verse>
				<verse number="15">เพื่อ​ท่าน​จะ​เป็น​คน​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ​และ​บริสุทธิ์ “เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า​โดย​ปราศจาก​ความ​ผิด​ใน​ยุค​อัน​คดโกง​และ​บิด​เบี้ยว” แล้ว​ท่าน​จะ​ส่อง​สว่าง​ท่ามกลาง​พวก​เขา​เหมือน​ดวง​ดาว​ใน​ท้องฟ้า</verse>
				<verse number="16">ขณะ​ที่​ท่าน​ยึดมั่น​ใน​พระวจนะ​แห่ง​ชีวิต ข้าพเจ้า​จะ​อวด​ใน​วัน​แห่ง​พระคริสต์​ได้​ว่า ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​วิ่ง​หรือ​ลง​แรง​โดย​เปล่า​ประโยชน์</verse>
				<verse number="17">ถึง​แม้​ว่า​ข้าพเจ้า​กำลัง​ถูก​ริน​ดั่ง​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ลง​บน​เครื่อง​บูชา​และ​การ​รับใช้​ที่​มา​จาก​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน ข้าพเจ้า​ก็​ดี​ใจ​และ​ยินดี​กับ​พวก​ท่าน​ทุก​คน</verse>
				<verse number="18">ดังนั้น​ท่าน​เอง​ก็​ควร​ดีใจ​และ​ร่วม​ยินดี​กับ​ข้าพเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้า​หวัง​ใน​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ว่า จะ​ส่ง​ทิโมธี​ไป​หา​ท่าน​เร็ว​ๆ นี้ เพื่อ​ข้าพเจ้า​เอง​จะ​ได้​ชื่น​ใจ​เมื่อ​ได้​รู้​ข่าว​เกี่ยว​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="20">ข้าพเจ้า​ไม่​มี​ใคร​ที่​เหมือน​ทิโมธี​ผู้​จะ​ใส่ใจ​ทุกข์​สุข​ของ​ท่าน​อย่าง​แท้​จริง</verse>
				<verse number="21">เพราะ​ทุก​คน​มอง​หา​ผล​ประโยชน์​ของ​ตนเอง ไม่​ใช่​ของ​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="22">แต่​ท่าน​รู้​อยู่​ว่า​ทิโมธี​ได้​พิสูจน์​ตัวเอง​แล้ว เพราะ​เขา​ได้​ร่วม​รับใช้​กับ​ข้าพเจ้า​ใน​การ​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​เหมือน​ลูก​รับใช้​พ่อ</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​หวัง​ว่า​จะ​ส่ง​เขา​ไป​ทันที​ที่​รู้​ว่า​เรื่อง​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ลงเอย​อย่างไร</verse>
				<verse number="24">และ​ข้าพเจ้า​มั่นใจ​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ว่า ข้าพเจ้า​เอง​ก็​จะ​ได้​ไป​หา​ท่าน​เร็ว​ๆ นี้</verse>
				<verse number="25">แต่​ข้าพเจ้า​คิด​ว่า​จำเป็น​ต้อง​ส่ง​เอปาโฟรดิทัส​กลับ​ไป​หา​ท่าน เขา​เป็น​พี่​น้อง เพื่อน​ร่วม​งาน และ​เพื่อน​ทหาร​ของ​ข้าพเจ้า ทั้ง​ยัง​เป็น​ผู้​ที่​พวก​ท่าน​ส่ง​มา​ดูแล​ข้าพเจ้า​ใน​ยาม​ขาดแคลน</verse>
				<verse number="26">เนื่อง​จาก​เขา​คิดถึง​พวก​ท่าน​ทุก​คน และ​รู้สึก​ทุกข์​ใจ​ที่​ท่าน​ได้​ข่าว​ว่า​เขา​ป่วย</verse>
				<verse number="27">ที่​จริง​เขา​ป่วย​จน​เกือบ​ตาย แต่​พระเจ้า​เมตตา​เขา ไม่​เพียง​เขา​เท่านั้น แต่​ยัง​เมตตา​ข้าพเจ้า​ด้วย เพื่อ​ไม่​ให้​ข้าพเจ้า​มี​ทุกข์​ซ้อน​ทุกข์</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น ข้าพเจ้า​จะ​รีบ​ส่ง​เขา​ไป พวก​ท่าน​จะ​ได้​ดีใจ​เมื่อ​เจอ​เขา​อีก และ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​คลาย​กังวล</verse>
				<verse number="29">ขอ​ให้​ต้อนรับ​เขา​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วย​ความ​ยินดี​อย่าง​ยิ่ง และ​จง​ให้​เกียรติ​คน​เช่น​นี้</verse>
				<verse number="30">เพราะ​เขา​เกือบ​ตาย​เพื่อ​งาน​ของ​พระคริสต์ เขา​เสี่ยง​ชีวิต​เพื่อ​ช่วยเหลือ​ข้าพเจ้า​ใน​สิ่ง​ที่​ท่าน​ไม่​สามารถ​ทำ​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">สุดท้าย​นี้ พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย จง​ชื่น​ชม​ยินดี​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ไม่​ลำบาก​เลย​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​เขียน​เรื่อง​เดียว​กัน​ถึง​ท่าน​อีก และ​ปลอดภัย​สำหรับ​ท่าน</verse>
				<verse number="2">จง​ระวัง​พวก​สุนัข ระวัง​พวก​คน​ทำ​ชั่ว ระวัง​พวก​เชือด​เนื้อ​เถือ​หนัง</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ว่า​พวก​เรา​คือ​ผู้​เข้า​สุหนัต​แท้ เรา​รับใช้​พระเจ้า​ด้วย​พระวิญญาณ​ของ​พระองค์ เรา​โอ้อวด​พระเยซู​คริสต์ และ​ไม่​มั่นใจ​ใน​เนื้อ​หนัง</verse>
				<verse number="4">แม้​ว่า​ข้าพเจ้า​มี​เหตุผล​มากมาย​ให้​มั่น​ใจ​เช่น​นั้น ถ้า​ใคร​คิด​ว่า​มี​เหตุผล​ให้​มั่นใจ​ใน​เนื้อ​หนัง ข้าพเจ้า​ก็​มี​มาก​ยิ่ง​กว่า​นั้น​คือ</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​เกิด​มา​ได้​แปด​วัน​ก็​เข้า​สุหนัต เป็น​ชน​อิสราเอล​เผ่า​เบนยามิน เป็น​ชาว​ฮีบรู​ที่​เกิด​จาก​พ่อ​แม่​ชาว​ฮีบรู ใน​ด้าน​กฎ​บัญญัติ​ก็​เป็น​ฟาริสี</verse>
				<verse number="6">ใน​ด้าน​ความ​เคร่ง​ศาสนา​ก็​ข่มเหง​คริสตจักร ส่วน​ด้าน​ความ​ชอบ​ธรรม​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ก็​ไม่​มี​ที่​ติ</verse>
				<verse number="7">แต่​อะไร​ที่​เคย​เป็น​กำไร​ของ​ข้าพเจ้า บัดนี้​ข้าพเจ้า​ถือ​ว่า​สิ่ง​นั้น​ไร้​ค่า​เพื่อ​เห็น​แก่​พระคริสต์</verse>
				<verse number="8">ยิ่ง​กว่า​นั้น​ข้าพเจ้า​เห็น​ว่า​ทุก​สิ่ง​ไร้​ค่า เมื่อ​เทียบ​กับ​ความ​ยิ่งใหญ่​ล้ำเลิศ​ใน​การ​ที่​ได้​รู้จัก​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า เพื่อ​พระองค์ ข้าพเจ้า​ได้​สละ​ทุก​สิ่ง ถือ​ว่า​สิ่ง​เหล่า​นั้น​เป็น​เศษ​ขยะ​เพื่อ​จะ​ได้​พระคริสต์</verse>
				<verse number="9">และ​ได้​อยู่​ใน​พระองค์ ไม่​มี​ความ​ชอบ​ธรรม​ที่​ได้​มา​จาก​กฎ​บัญญัติ แต่​ได้​มา​โดย​ความ​เชื่อ​ใน ​พระคริสต์ เป็น​ความ​ชอบ​ธรรม​ซึ่ง​มา​จาก​พระเจ้า​โดย​ความ​เชื่อ</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​ต้องการ​รู้จัก​พระคริสต์ เพื่อ​รู้​ถึง​ฤทธิ์เดช​แห่ง​การ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​ของ​พระองค์ และ​มี​ส่วน​ร่วม​ใน​การ​ทน​ทุกข์​ของ​พระองค์ เป็น​เหมือน​พระองค์​ใน​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="11">เพื่อ​จะ​ได้​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​โดย​ทาง​ใด​ทาง​หนึ่ง​ด้วย</verse>
				<verse number="12">ไม่​ใช่​ว่า​ข้าพเจ้า​ได้​สิ่ง​เหล่า​นี้​ทั้งหมด​แล้ว​หรือ​มา​ถึง​จุดหมาย​แล้ว แต่​ข้าพเจ้า​มุ่ง​หน้า​ไป​เพื่อ​คว้า​สิ่ง​ที่​ทำ​ให้​พระเยซู​คริสต์​ได้​คว้า​ข้าพเจ้า​มา​เป็น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">พี่​น้อง​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​ไม่​ถือ​ว่า​ตนเอง​คว้า​สิ่ง​นี้​มา​ได้​แล้ว แต่​สิ่ง​หนึ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ทำ คือ​ลืม​สิ่ง​ที่​อยู่​ข้าง​หลัง และ​โน้ม​ตัว​ไป​หา​สิ่ง​ที่​อยู่​ข้าง​หน้า</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​มุ่ง​หน้า​ไป​สู่​หลัก​ชัย​เพื่อ​คว้า​รางวัล​ซึ่ง​พระเจ้า​ได้​เรียก​ข้าพเจ้า​ให้​ไป​รับ​ใน​สวรรค์​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="15">พวก​เรา​ทุก​คน​ที่​เป็น​ผู้ใหญ่​ควร​มี​ทัศนะ​เช่น​นี้ และ​ถ้า​ใน​บาง​เรื่อง​ที่​ท่าน​คิด​ต่าง​ไป พระเจ้า​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​เข้าใจ​ชัดเจน​ด้วย</verse>
				<verse number="16">ขอ​แต่​เพียง​ให้​เรา​ดำเนิน​ชีวิต​ตาม​ที่​เรา​ได้​รับ​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="17">พี่​น้อง​ทั้งหลาย จง​ร่วม​กัน​ทำ​ตาม​แบบ​อย่าง​ของ​ข้าพเจ้า และ​ท่าน​มี​เรา​เป็น​แบบ​อย่าง จง​ดู​ผู้​ที่​ใช้​ชีวิต​ตาม​อย่าง​เรา</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ดัง​ที่​ข้าพเจ้า​เคย​บอก​ท่าน​มา​ก่อน​แล้ว และ​ตอน​นี้​ก็​บอก​อีก​ทั้ง​น้ำตา​ว่า มี​หลาย​คน​ที่​ใช้​ชีวิต​เป็น​ศัตรู​ต่อ​ไม้​กางเขน​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="19">ปลาย​ทาง​ของ​เขา​คือ​ความ​พินาศ พระ​ของ​เขา​คือ​ความ​อยาก​ของ​ปาก​ท้อง ความ​ภูมิใจ​ของ​เขา​น่า​อับอาย และ​ความ​คิด​ของ​เขา​มี​แต่​เรื่อง​ทาง​โลก</verse>
				<verse number="20">แต่​เรา​เป็น​พลเมือง​สวรรค์​และ​เรา​เฝ้า​รอ​คอย​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​จาก​สวรรค์​คือ พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="21">พระองค์​จะ​เปลี่ยน​กาย​อัน​ต่ำต้อย​ของ​เรา ให้​เหมือน​กาย​ที่​เต็ม​ด้วย​สง่า​ราศี​ของ​พระองค์ โดย​ฤทธิ์เดช​ที่​สยบ​ทุก​สิ่ง​ไว้​ใต้​อำนาจ​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ดังนั้น พี่​น้อง​ทั้งหลาย​ผู้​ที่​ข้าพเจ้า​รัก​และ​คิดถึง ผู้​เป็น​ความ​ยินดี​และ​เป็น​มงกุฎ​แห่ง​ชัยชนะ​ของ​ข้าพเจ้า เพื่อน​ที่​รัก จง​ยืนหยัด​มั่นคง​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อย่าง​นี้</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​ขอร้อง​ยูโอเดีย​และ​สินทิเค​ให้​มี​ใจ​เดียว​กัน​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="3">และ​ขอ​ให้​พวก​ท่าน​ผู้​เป็น​เพื่อน​แท้​ของ​ข้าพเจ้า​ช่วย​หญิง​สอง​คน​นี้ เพราะ​พวก​เธอ​ต่อสู้​เพื่อ​ข่าว​ประเสริฐ​เคียง​ข้าง​ข้าพเจ้า พร้อม​กับ​เคลเมนท์​และ​เพื่อน​ร่วม​งาน​คน​อื่น​ๆ ผู้​ซึ่ง​มี​ชื่อ​อยู่​ใน​หนังสือ​แห่ง​ชีวิต</verse>
				<verse number="4">จง​ชื่น​ชม​ยินดี​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เสมอ ข้าพเจ้า​ขอ​ย้ำ​อีก​ครั้ง​ว่า​จง​ชื่น​ชม​ยินดี​เถิด</verse>
				<verse number="5">ให้​ความ​สุภาพ​อ่อนโยน​ของ​ท่าน​ประจักษ์​แก่​ทุก​คน องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อยู่​ใกล้​แล้ว</verse>
				<verse number="6">อย่า​กระวนกระวาย​ใน​เรื่อง​ใด​เลย แต่​จง​ขอ​ต่อ​พระเจ้า​ใน​ทุก​สถานการณ์ โดย​การ​อธิษฐาน​และ​การ​อ้อนวอน ด้วย​ใจ​ขอบ​คุณ</verse>
				<verse number="7">แล้ว​สันติสุข​ของ​พระเจ้า​ซึ่ง​เกิน​ความ​เข้าใจ จะ​คุ้มกัน​ความ​คิด​จิตใจ​ของ​ท่าน​ไว้​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="8">สุดท้าย​นี้ พี่​น้อง​ทั้งหลาย จง​ใคร่ครวญ​ถึง​สิ่ง​ที่​ดี​เลิศ​หรือ​ควร​สรรเสริญ คือ สิ่ง​ที่​จริง สิ่ง​ที่​น่า​นับถือ สิ่ง​ที่​ถูกต้อง สิ่ง​ที่​บริสุทธิ์ สิ่ง​ที่​น่า​รัก สิ่ง​ที่​น่า​ยกย่อง</verse>
				<verse number="9">ทุก​สิ่ง​ที่​ท่าน​ได้​เรียน​รู้ ได้​รับ ได้ยิน หรือ​ได้​เห็น​ใน​ข้าพเจ้า จง​นำ​ไป​ปฎิบัติ​แล้ว​พระเจ้า​แห่ง​สันติสุข​จะ​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​ชื่น​ชม​ยินดี​อย่าง​ยิ่ง​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า เพราะ​ใน​ที่​สุด​พวก​ท่าน​ก็​กลับ​มา​ห่วงใย​ข้าพเจ้า​อีก​ครั้ง อัน​ที่​จริง​ท่าน​ห่วงใย​ข้าพเจ้า​มา​ตลอด แต่​ไม่​มี​โอกาส​ที่​จะ​แสดง​ออก</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​พูด​อย่าง​นี้​เพราะ​กำลัง​ขัดสน เพราะ​ข้าพเจ้า​เรียน​รู้​ที่​จะ​พอใจ​ไม่​ว่า​ใน​สภาพ​ใด​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​ยาม​ขาดแคลน​เป็น​อย่างไร และ​รู้​ว่า​ยาม​มี​เหลือเฟือ​เป็น​อย่างไร ข้าพเจ้า​เรียน​รู้​เคล็ดลับ​ที่​จะ​พอ​ใจ​ไม่ว่า​ใน​สถานการณ์​ใด​ๆ และ​ใน​ทุก​สถานการณ์ ไม่​ว่า​จะ​อิ่ม​หรือ​หิว​โหย มั่งมี​หรือ​ขัดสน</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้า​ทำ​ทุก​สิ่ง​ได้​โดย​พระองค์​ผู้​ให้​กำลัง​แก่​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="14">แต่​ก็​เป็น​ความ​กรุณา​ที่​ท่าน​แบ่ง​ปัน​ให้​ใน​ยาม​ที่​ข้าพเจ้า​เดือดร้อน</verse>
				<verse number="15">ยิ่ง​กว่า​นั้น ตาม​ที่​พวก​ท่าน​ชาว​ฟีลิปปี​รู้​อยู่​ว่า ใน​ช่วง​แรก​ที่​ท่าน​เพิ่ง​รู้จัก​ข่าว​ประเสริฐ เมื่อ​ข้าพเจ้า​เดิน​ทาง​ออก​จาก​มาซิโดเนีย​นั้น ไม่​มี​คริสตจักร​ไหน​ที่​มี​ส่วน​ร่วม​ใน​ราย​รับ​ราย​จ่าย​ของ​ข้าพเจ้า​เลย มี​แต่​พวก​ท่าน​เท่านั้น</verse>
				<verse number="16">แม้​เมื่อ​ข้าพเจ้า​อยู่​ใน​เธสะโลนิกา ท่าน​ก็​ส่ง​ความ​ช่วย​เหลือ​มา​ให้​ข้าพเจ้า​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า​ใน​ยาม​ขัดสน</verse>
				<verse number="17">ไม่​ใช่​ว่า​ข้าพเจ้า​อยาก​ได้​ของ​ขวัญ​จาก​ท่าน แต่​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​อยาก​ได้​คือ​กำไร​ใน​บัญชี​ของ​ท่าน​เพิ่ม​ขึ้น</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้า​ได้​รับ​เงิน​ครบ​ถ้วน​และ​มี​มาก​เกิน​พอ ข้าพเจ้า​มี​สิ่ง​ต่าง​ๆ เหลือเฟือ และ​ตอน​นี้​ก็​ได้​รับ​ของ​ที่​ท่าน​ฝาก​มา​กับ​เอปาโฟรดิทัส​แล้ว สิ่ง​เหล่า​นั้น​เป็น​ของ​ถวาย​อัน​หอมหวล เป็น​เครื่อง​บูชา​ที่​พระเจ้า​ยอม​รับ​และ​พอ​ใจ</verse>
				<verse number="19">และ​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ให้​ทุก​สิ่ง​ที่​จำเป็น​กับ​ท่าน จาก​ความ​มั่งคั่ง​อัน​รุ่งโรจน์​ของ​พระองค์​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="20">ขอ​เกียรติ​สิริ​มี​แด่​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา​สืบ​ไป​เป็น​นิตย์ อาเมน</verse>
				<verse number="21">ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ให้​คน​ของ​พระเจ้า​ทุก​คน​ใน​พระเยซู​คริสต์ พี่​น้อง​ที่​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า​ก็​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ให้​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="22">คน​ของ​พระเจ้า​ทุก​คน​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ให้​ท่าน โดย​เฉพาะ​คน​ที่​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​ซีซาร์</verse>
				<verse number="23">ขอ​พระคุณ​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อยู่​กับ​จิต​วิญญาณ​ของ​พวก​ท่าน​เถิด อาเมน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="51">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​เปาโล อัครทูต​ของ​พระเยซู​คริสต์​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า และ​ทิโมธี​พี่​น้อง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="2">ถึง​บรรดา​คน​ของ​พระเจ้า​ที่​เมือง​โคโลสี​ผู้​เป็น​พี่​น้อง​ที่​สัตย์ซื่อ​ใน​พระคริสต์ ขอ​พระคุณ​และ​สันติสุข​จาก​พระเจ้า​พระบิดา ​ของ​เรา​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="3">เรา​ขอบคุณ​พระเจ้า พระบิดา​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา​เสมอ​เมื่อ​อธิษฐาน​เผื่อ​ท่าน</verse>
				<verse number="4">เพราะ​เรา​ได้ยิน​ถึง​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​ใน​พระเยซู​คริสต์ และ​ความ​รัก​ที่​ท่าน​มี​ต่อ​คน​ของ​พระเจ้า​ทุก​คน</verse>
				<verse number="5">ความ​เชื่อ​และ​ความ​รัก​นี้ เกิด​จาก​ความ​หวัง​ที่​เก็บ​ไว้​สำหรับ​พวก​ท่าน​ใน​สวรรค์ ซึ่ง​ท่าน​เคย​ได้ยิน​มา​แล้ว​ใน​ถ้อยคำ​แห่ง​ความ​จริง คือ ข่าว​ประเสริฐ</verse>
				<verse number="6">ที่​มา​ถึง​ท่าน ข่าว​ประเสริฐ​นี้​กำลัง​เกิด​ผล​และ​เจริญ​ขึ้น​ทั่ว​โลก เหมือน​ที่​กำลัง​เป็น​อยู่​ใน​หมู่​พวก​ท่าน ตั้งแต่​วัน​ที่​ท่าน​ได้ยิน​ข่าว​ประเสริฐ และ​เข้าใจ​พระคุณ​ของ​พระเจ้า​อย่าง​แท้​จริง</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ได้​เรียน​รู้​เรื่อง​ข่าว​ประเสริฐ​จาก​เอปาฟรัส เพื่อน​ผู้​รับใช้ ​ที่​รัก​ของ​เรา ผู้​ปรนนิบัติ​ที่​สัตย์ซื่อ​ของ​พระคริสต์​เพื่อ​เรา</verse>
				<verse number="8">และ​เขา​ยัง​เล่า​ให้​เรา​ฟัง​ถึง​ความ​รัก​ของ​ท่าน​ใน​พระวิญญาณ</verse>
				<verse number="9">ด้วย​เหตุ​นี้ นับ​ตั้งแต่​วัน​ที่​เรา​ได้ยิน​เรื่องราว​ของ​พวก​ท่าน เรา​จึง​ไม่​หยุด​อธิษฐาน​เผื่อ​ท่าน เรา​ขอ​ให้​พระเจ้า​เติม​ท่าน​ให้​เต็ม​ด้วย​ความ​รู้​เรื่อง​ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์ ผ่าน​ทาง​สติ​ปัญญา​และ​ความ​เข้าใจ​ทั้ง​สิ้น​ที่​มา​จาก​พระวิญญาณ</verse>
				<verse number="10">เพื่อ​ท่าน​จะ​ดำเนิน​ชีวิต​ให้​สม​กับ​เป็น​คน​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​ทำ​ให้​พระองค์​พอใจ​ใน​ทุก​ด้าน คือ เกิด​ผล​ใน​การ​ดี​ทุก​อย่าง​รู้จัก​พระเจ้า​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="11">ให้​เข้มแข็ง​ขึ้น​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​ทั้ง​สิ้น​ตาม​ฤทธิ์เดช​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์ เพื่อ​ท่าน​จะ​ทรหด​อดทน</verse>
				<verse number="12">และ​ชื่นชม​ยินดี​ใน​การ​ขอบคุณ​พระบิดา​ผู้​ทำ​ให้​ท่าน ​เหมาะสม​ที่​จะ​มี​ส่วน​ใน​มรดก​กับ​ประชาชน​ของ​พระองค์ ใน​อาณาจักร​แห่ง​ความ​สว่าง</verse>
				<verse number="13">เพราะ​พระองค์​ได้​ช่วย​เรา​ให้​พ้น​จาก​อาณาจักร​ของ​ความ​มืด และ​นำ​เรา​เข้า​มา​สู่​อาณาจักร​ของ​พระบุตร​ที่​รัก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">ใน​พระบุตร​นี้​เรา​ได้​รับ​การ​ไถ่​บาป​คือ​การ​ยก​โทษ​บาป​ของ​เรา</verse>
				<verse number="15">พระบุตร​เป็น​ภาพ​สะท้อน​ของ​พระเจ้า​ผู้​ที่​เรา​มอง​ไม่​เห็น​ด้วย​ตา เป็น​ลูก​หัว​ปี​เหนือ​สรรพสิ่ง​ที่​พระเจ้า​สร้าง</verse>
				<verse number="16">เพราะ​โดย​พระองค์​ทุก​สิ่ง​ถูก​สร้าง​ขึ้น ทั้ง​ใน​สวรรค์​และ​บน​แผ่นดิน​โลก ทั้ง​สิ่ง​ที่​มอง​เห็น​ได้ และ​มอง​ไม่​เห็น ไม่​ว่า​จะ​เป็น​พวก​เทพ​ผู้​ครอง​บัลลังก์ หรือ​เทพ​ผู้​มี​ฤทธิ์เดช หรือ​เทพ​ผู้​ครอง หรือ​เทพ​ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ ทุก​สิ่ง​ถูก​สร้าง​ขึ้น​โดย​พระองค์​และ​เพื่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ดำรง​อยู่​ก่อน​ทุก​สิ่ง และ​ใน​พระองค์​ทุก​สิ่ง​ประสาน​เข้า​ด้วย​กัน</verse>
				<verse number="18">พระองค์​เป็น​ศีรษะ​ของ​กาย​คือ​คริสตจักร เป็น​จุด​เริ่ม​ต้น และ​เป็น​ผู้​แรก​ที่​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย เพื่อ​พระองค์​จะ​เป็น​ผู้​สูง​สุด​ใน​ทุก​สิ่ง</verse>
				<verse number="19">เพราะ​ว่า​พระเจ้า​พอ​ใจ​ที่​จะ​ให้​ความ​บริบูรณ์​ทั้ง​สิ้น​ของ​พระองค์​อยู่​ใน​พระบุตร</verse>
				<verse number="20">และ​ให้​สิ่ง​สารพัด​ไม่​ว่า​บน​แผ่นดิน​โลก​หรือ​ใน​สวรรค์ กลับ​คืน​ดี​กับ​พระองค์ สันติภาพ​นี้​เกิดขึ้น​ผ่าน​ทาง​โลหิต​ของ​พระบุตร​ที่​หลั่ง​บน​ไม้​กางเขน</verse>
				<verse number="21">ครั้ง​หนึ่ง พวก​ท่าน​ถูก​แยก​ขาด​จาก​พระเจ้า และ​เป็น​ศัตรู​กับ​พระองค์​ใน​ใจ​เพราะ ​การ​ทำ​ชั่ว​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="22">แต่​บัดนี้​พระเจ้า​ให้​ท่าน​คืน​ดี​กับ​พระองค์ โดย​ผ่าน​ความ​ตาย​ทาง​กาย​ของ​พระคริสต์ เพื่อ​มอบ​ท่าน​ให้​เป็น​ของ​พระองค์​ใน​สายตา​พระเจ้า ปราศจาก​ตำหนิ​และ​ข้อ​กล่าว​หา</verse>
				<verse number="23">ทั้ง​นี้​ท่าน​ต้อง​ดำเนิน​ต่อไป​ใน​ความ​เชื่อ​อย่าง​หนักแน่น​มั่นคง และ​ไม่​ไป​จาก​ความ​หวัง​ใน​ข่าว​ประเสริฐ​ที่​ท่าน​ได้ยิน​ซึ่ง​ได้​ประกาศ​แก่​ทุก​ชีวิต​ใต้​ฟ้า และ​ข้าพเจ้า​เปาโล​เป็น​ผู้​รับใช้​ข่าว​ประเสริฐ​นี้</verse>
				<verse number="24">เวลา​นี้​ข้าพเจ้า​ชื่นชม​ยินดี​ใน​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ทน​ทุกข์​เพื่อ​ท่าน และ​กำลัง​เติม​ความ​ทุกข์​ของ​พระคริสต์​ที่​ยัง​ขาด​อยู่​ให้​เต็ม​ใน​ร่างกาย​ข้าพเจ้า เพื่อ​เห็น​แก่​กาย​ของ​พระองค์​คือ​คริสตจักร</verse>
				<verse number="25">ข้าพเจ้า​มา​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​คริสตจักร​ตาม​ภารกิจ​ที่​พระเจ้า​มอบ​ให้​ข้าพเจ้า เพื่อ​ประกาศ​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​อย่าง​ครบ​ถ้วน​กับ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="26">พระวจนะ​นี้​คือ​ข้อ​ล้ำลึก​ซึ่ง​ถูก​ปิด​บัง​ไว้​ตลอด​หลาย​ยุค​หลาย​สมัย แต่​ตอน​นี้​ได้​เปิด​เผย​แก่​คน​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="27">สำหรับ​พวก​เขา พระเจ้า​ได้​เลือก​ให้​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​รู้​ถึง​ความ​มั่งคั่ง​อัน​รุ่งโรจน์​ของ​ข้อ​ล้ำลึก​นี้ ซึ่ง​ก็​คือ พระคริสต์​ผู้​อยู่​ใน​พวก​ท่าน​เป็น​ความ​หวัง​แห่ง​เกียรติ​สิริ</verse>
				<verse number="28">พระองค์​คือ​ผู้​นั้น​ที่​เรา​ประกาศ เรา​ตักเตือน​และ​สั่งสอน​ทุก​คน​ด้วย​สติ​ปัญญา​ทั้งสิ้น เพื่อ​จะ​มอบ​ทุก​คน​ที่​เป็น​ผู้ใหญ่​เต็ม​ตัว​ใน​พระคริสต์</verse>
				<verse number="29">ด้วย​เหตุ​นี้ ข้าพเจ้า​จึง​ต่อสู้​ด้วย​สุด​กำลัง​ทั้งหมด​ที่​พระคริสต์​ทำงาน​ด้วย​ฤทธิ์เดช​มหาศาล​อยู่​ใน​ข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​อยาก​ให้​ท่าน​รู้​ว่า​ข้าพเจ้า​กำลัง​ต่อสู้​ดิ้นรน​ขนาด​ไหน​เพื่อ​ท่าน เพื่อ​พี่​น้อง​ที่​เมือง​เลาดีเซีย และ​เพื่อ​ทุก​คน​ที่​ยัง​ไม่​เคย​พบ​กัน​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="2">เป้าหมาย​ของ​ข้าพเจ้า​คือ ให้​พวก​เขา​จะ​ได้​รับ​กำลัง​ใจ​และ​เป็น​หนึ่ง​เดียว​กัน​ใน​ความ​รัก เพื่อ​พวก​เขา​จะ​มี​ความ​เชื่อมั่น​อัน​เต็ม​เปี่ยม​ซึ่ง​เกิด​จาก​ความ​เข้าใจ​ที่​แท้​จริง และ​จะ​ได้​รู้​ถึง​ความ​ล้ำลึก​ของ​พระเจ้า​คือ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="3">ซึ่ง​คลัง​สติ​ปัญญา​และ​ความ​รู้​ทั้ง​มวล​ซ่อน​อยู่​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​บอก​อย่าง​นี้​เพื่อ​ไม่​ให้​ใคร​มา​หลอกลวง​ท่าน​ด้วย​ข้อ​โต้แย้ง​ที่​ฟัง​เหมือน​จะ​มี​เหตุผล</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ถึง​แม้​ตัว​ข้าพเจ้า​ไม่​อยู่ แต่​ใจ​ก็​อยู่​กับ​ท่าน และ​ดี​ใจ​ที่​เห็น​ว่า​ท่าน​อยู่​กัน​อย่าง​เรียบร้อย และ​มี​ความ​เชื่อ​มั่นคง​ใน​พระคริสต์</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​ใน​เมื่อ​ท่าน​ได้​รับ​พระเยซู​คริสต์​เป็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​แล้ว ก็​จง​ดำเนิน​ชีวิต​ใน​พระองค์​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="7">ด้วย​การ​หยั่ง​ราก​และ​เติบโต​ขึ้น​ใน​พระองค์ มั่นคง​ใน​ความ​เชื่อ​ตาม​ที่​ได้​รับ​การ​สอน​มา และ​เต็ม​ล้น​ด้วย​การ​ขอบ​พระคุณ</verse>
				<verse number="8">จง​ระวัง​อย่า​ให้​ใคร​จับ​ท่าน​เป็น​ทาส​ด้วย​ปรัชญา​อัน​ไร้​แก่นสาร​และ​หลอกลวง ที่​พึ่ง​พา​ธรรมเนียม​ของ​มนุษย์​และ​พวก​วิญญาณ​พื้นฐาน​ของ​โลก​นี้ แทน​ที่​จะ​พึ่ง​พา​พระคริสต์</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ใน​พระคริสต์ ความ​บริบูรณ์​ทั้ง​สิ้น​ของ​พระเจ้า​ดำรง​อยู่​ใน​กาย​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">และ​ท่าน​ได้​รับ​ความ​บริบูรณ์​ใน​พระคริสต์ ผู้​เป็น​ศีรษะ​เหนือ​เทพ​ผู้​มี​ฤทธิ์เดช​และ​เทพ​ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ​ทั้ง​สิ้น</verse>
				<verse number="11">ใน​พระองค์ ท่าน​ได้​เข้า​สุหนัต​ด้วย แต่​ไม่​ใช่​ด้วย​มือ​มนุษย์ ตัวตน​ทั้งหมด​ของ​ท่าน​ที่​ปกครอง​โดย​เนื้อ​หนัง ถูก​ขจัด​ออก​ไป​เมื่อ​ท่าน​เข้า​สุหนัต​โดย ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="12">ท่าน​ถูก​ฝัง​ร่วม​กับ​พระองค์​ใน​พิธี​บัพติศมา และ​ได้​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​กับ​พระองค์​ด้วย โดย​ความ​เชื่อ​ใน​การงาน​ของ​พระเจ้า​ผู้​ทำ​ให้​พระองค์​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ท่าน​ตาย​แล้ว​ใน​ความ​บาป​และ​เนื้อ​หนัง​ซึ่ง​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต พระเจ้า​ทำ​ให้​ท่าน ​มี​ชีวิต​ร่วม​กับ​พระคริสต์ พระองค์​อภัย​บาป​ทั้ง​สิ้น​ของ​เรา</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ยกเลิก​สัญญา​หนี้​ที่​ผูก​มัด ต่อต้าน และ​ลงโทษ​เรา พระองค์​เอา​ไป​ตรึง​ไว้​ที่​ไม้​กางเขน</verse>
				<verse number="15">พระเจ้า​ปลด​อาวุธ​เทพ​ผู้​มี​ฤทธิ์เดช​และ​เทพ​ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ​ลง พระองค์​ประจาน​และ​เอา​ชนะ​เทพ​เหล่า​นี้​โดย​กางเขน​นั้น</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ฉะนั้น อย่า​ให้​ใคร​มา​ตัดสิน​ท่าน​จาก​สิ่ง​ที่​ท่าน​กิน​หรือ​ดื่ม หรือ​เรื่อง​เทศกาล​ทาง​ศาสนา การ​ฉลอง​ขึ้น​หนึ่ง​ค่ำ หรือ​วัน​สะบาโต</verse>
				<verse number="17">สิ่ง​เหล่า​นี้​เป็น​เงา​ของ​สิ่ง​ที่​จะ​มา​ภาย​หลัง ส่วน​ความ​จริง​แท้​อยู่​ใน​พระคริสต์</verse>
				<verse number="18">อย่า​ให้​ใคร​ที่​ชื่น​ชอบ​การ​แสร้ง​ถ่อม​ตน​และ​การ​บูชา​ทูตสวรรค์ มา​ตัด​สิทธิ์​ท่าน คน​เช่น​นี้​เพ้อ​พล่าม​สิ่ง​ที่​ตน​เห็น ผยอง​ด้วย​ความ​คิด​ไร้​สาระ​ตาม​จิต​ฝ่าย​เนื้อ​หนัง</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​เป็น​ร่างกาย​ที่​ไม่​ได้​ยึด​ติด​กับ​พระองค์​ผู้​เป็น​ศีรษะ​ซึ่ง​ทำ​ให้​ร่างกาย​ได้​รับ​การ​บำรุง​เลี้ยง และ​ประสาน​ไว้​ด้วย​ข้อ​ต่อ​กับ​เอ็น​ต่าง​ๆ ร่างกาย​จึง​เจริญ​เติบโต​ขึ้น​ตาม​ที่​พระเจ้า​ต้องการ</verse>
				<verse number="20">ใน​เมื่อ​ท่าน​ตาย​กับ​พระคริสต์​พ้น​จาก​พวก​วิญญาณ​ของ​โลก​นี้​แล้ว ทำไม​ยัง​อยู่​ใต้​กฎ​ต่าง​ๆ ราว​กับ​ว่า​ท่าน​ยัง​เป็น​ของ​โลก</verse>
				<verse number="21">เช่น “ห้าม​หยิบ! ห้าม​ชิม! ห้าม​แตะ​ต้อง!”</verse>
				<verse number="22">กฎ​เหล่า​นี้​เกี่ยว​กับ​สิ่ง​ของ​ที่​ใช้​แล้ว​ก็​หมด​ไป เป็น​เพียง​คำ​สั่ง​และ​คำ​สอน​ของ​มนุษย์​เท่า​นั้น</verse>
				<verse number="23">ที่​จริง​กฎ​พวก​นี้​ก็​ดู​เหมือน​มี​ปัญญา ซึ่ง​มนุษย์​นมัสการ​ตาม​แนว​คิด​ของ​ตน​เอง พวก​เขา​เสแสร้ง​ถ่อม​ตัว​และ​ทรมาน​ร่างกาย​ตนเอง แต่​สิ่ง​เหล่า​นี้​ไม่​ได้​ช่วย​ยับยั้ง​กิเลสตัณหา​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ใน​เมื่อ​พระเจ้า​ให้​พวก​ท่าน​ฟื้น​ขึ้น​กับ​พระคริสต์​แล้ว ก็​ให้​ใจ​ของ​ท่าน​จดจ่อ​กับ​สิ่ง​ที่​อยู่​เบื้อง​บน ที่​ซึ่ง​พระคริสต์​นั่ง​อยู่​ด้าน​ขวา​มือ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">จง​ให้​ความ​คิด​ของ​ท่าน​จดจ่อ​กับ​สิ่ง​เบื้อง​บน ไม่​ใช่​สิ่ง​ทาง​โลก</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ท่าน​ตาย​แล้ว และ​ชีวิต​ของ​ท่าน​ตอน​นี้​ถูก​ซ่อน​อยู่​กับ​พระคริสต์​ใน​พระเจ้า</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พระคริสต์​ผู้​เป็น​ชีวิต​ของ​ท่าน ​ปรากฏ เมื่อ​นั้น​ท่าน​ก็​จะ​ปรากฏ​พร้อม​กับ​พระองค์​ใน​สง่า​ราศี​ด้วย</verse>
				<verse number="5">เหตุ​ฉะนั้น​จง​ฆ่า​โลกียวิสัย​ของ​ท่าน คือ ความ​ผิด​บาป​ทาง​เพศ ความ​โสมม ราคะ​ตัณหา ความ​ปรารถนา​ชั่ว​และ​ความ​โลภ ซึ่ง​เป็น​การ​บูชา​รูป​เคารพ</verse>
				<verse number="6">ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระเจ้า​กำลัง​มา​ถึง เพราะ​สิ่ง​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="7">ท่าน​เคย​ดำเนิน​ชีวิต​อย่าง​นั้น​ใน​ชีวิต​เก่า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="8">แต่​ตอน​นี้​ท่าน​เอง​ก็​ต้อง​กำจัด​สิ่ง​เหล่า​นี้​ทั้ง​ปวง คือ ความ​โกรธ ความ​เกรี้ยวกราด ความ​อาฆาต การ​ใส่​ร้าย​และ​คำ​หยาบโลน​จาก​ปาก​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="9">อย่า​โกหก​กัน​และ​กัน เพราะ​ท่าน​ทิ้ง​ตัว​ตน​เก่า​กับ​ความ​ประพฤติ​เดิม​ๆ</verse>
				<verse number="10">และ​ได้​สวม​ตัว​ตน​ใหม่​ซึ่ง​กำลัง​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​ตาม​ภาพ​สะท้อน​ของ​พระ​ผู้​สร้าง ใน​ขณะ​ที่​ท่าน​รู้จัก​พระองค์​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="11">จึง​ไม่​มี​คน​กรีก​หรือ​คน​ยิว คน​เข้า​สุหนัต​หรือ​ไม่​เข้า​สุหนัต คน​ป่า​เถื่อน คน​สิเทีย ทาส​หรือ​ไท แต่​พระคริสต์​เป็น​ทุก​สิ่ง​และ​อยู่​ใน​ทุก​คน</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น ใน​ฐานะ​คน​ที่​พระเจ้า​เลือก​ผู้​บริสุทธิ์​และ​เป็น​ที่​รัก​ยิ่ง จง​สวม​ความ​สงสาร ความ​กรุณา ความ​ถ่อม​ตน ความ​อ่อนโยน และ​ความ​อดทน</verse>
				<verse number="13">จง​อดกลั้น​ต่อ​กัน และ​ถ้า​มี​เรื่อง​หมอง​ใจ​ก็​จง​ยกโทษ​ให้​กัน จง​ยกโทษ​เหมือน​ที่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ยกโทษ​ท่าน</verse>
				<verse number="14">และ​จง​สวม​ทับ​คุณธรรม​ทั้งหมด​นี้​ด้วย​ความ​รัก ซึ่ง​จะ​ผูกพัน​ทุก​สิ่ง​ให้​เป็น​หนึ่ง​เดียว​กัน​อย่าง​สมบูรณ์</verse>
				<verse number="15">จง​ให้​สันติสุข​ของ​พระคริสต์​ครอง​ใจ​ท่าน เพราะ​พระเจ้า​เรียก​ท่าน​มา​เป็น​อวัยวะ​ใน​กาย​เดียว​กัน ก็​เพื่อ​จะ​ได้​รับ​สันติสุข​นี้ และ​จง​ขอบคุณ</verse>
				<verse number="16">จง​ให้​พระวจนะ​ของ​พระคริสต์​เต็ม​เปี่ยม​อยู่​ใน​หมู่​พวก​ท่าน เมื่อ​ท่าน​สั่งสอน​และ​เตือน​สติ​กัน​ด้วย​ปัญญา​ทั้ง​สิ้น​ผ่าน​เพลง​สดุดี เพลง​สรรเสริญ และ​บท​เพลง​ที่​ได้​รับ​การ​ดลใจ​จาก​พระวิญญาณ จง​ร้อง​เพลง​ถวาย​พระเจ้า​ด้วย​ใจ​กตัญญู</verse>
				<verse number="17">และ​ไม่​ว่า​ท่าน​ทำ​สิ่ง​ใด ด้วย​วาจา​หรือ​การ​กระทำ​ก็​ตาม จง​ทำ​ทุก​สิ่ง​ใน​นาม​ของ​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​ขอบคุณ​พระเจ้า​พระบิดา​ผ่าน​ทาง​พระเยซู</verse>
				<verse number="18">ภรรยา​ทั้ง​หลาย จง​ยอม​เชื่อฟัง​สามี​ของ​ตน เพราะ​เป็น​สิ่ง​ที่​เหมาะสม​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="19">สามี​ทั้ง​หลาย จง​รัก​ภรรยา​ของ​ตน​และ​อย่า​ใช้​ความ​รุนแรง​กับ​เธอ</verse>
				<verse number="20">ลูก​ทั้ง​หลาย จง​เชื่อฟัง​พ่อ​แม่​ของ​ตน​ใน​ทุก​เรื่อง เพราะ​สิ่ง​นี้​ทำ​ให้​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​พอใจ</verse>
				<verse number="21">พ่อ​ทั้งหลาย อย่า​ทำ​ให้​ลูก​ของ​ตน​ขม​ขื่น​ใจ ไม่​อย่าง​นั้น​พวก​เขา​จะ​ท้อใจ</verse>
				<verse number="22">ทาส​ทั้งหลาย จง​เชื่อฟัง​เจ้านาย​ฝ่าย​โลก​ของ​ตน​ทุก​อย่าง และ​จง​ทำ​อย่าง​นี้ ไม่​เพียง​เมื่อ​อยู่​ต่อหน้า เพื่อ​ประจบ​เอา​ใจ แต่​ทำ​ด้วย​ใจ​จริง​และ​ความ​ยำเกรง​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="23">ไม่​ว่า​ท่าน​จะ​ทำ​สิ่ง​ใด​จง​ทุ่มเท​ทำ​ให้​สุดใจ เหมือน​ทำ​เพื่อ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ไม่​ใช่​เพื่อ​นาย​ที่​เป็น​มนุษย์</verse>
				<verse number="24">เพราะ​ท่าน​รู้​ว่า ท่าน​จะ​ได้​รับ​มรดก​จาก​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เป็น​รางวัล พระคริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​นี่​แหละ คือ ผู้​ที่​ท่าน​กำลัง​รับใช้​อยู่</verse>
				<verse number="25">ใคร​ทำ​ผิด​ก็​จะ​ได้​รับ​ผล​ตาม​ความ​ผิด และ​ไม่​มี​การ​ลำเอียง​เข้า​ข้าง​ใคร​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เจ้า​นาย​ทั้งหลาย จง​ปฎิบัติ​ต่อ​ทาส​ของ​ท่าน​อย่าง​ถูกต้อง​และ​ยุติธรรม เพราะ​ท่าน​ก็​รู้​อยู่​ว่า​ท่าน​มี​เจ้า​นาย​องค์​หนึ่ง​ใน​สวรรค์​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="2">จง​อุทิศ​ตน​ใน​การ​อธิษฐาน จง​เฝ้า​ระวัง​และ​มี​ใจ​ขอบ​คุณ</verse>
				<verse number="3">และ​อธิษฐาน​เผื่อ​เรา​ด้วย ขอ​พระเจ้า​เปิด​ประตู​ให้​กับ​พระวจนะ เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ประกาศ​ข้อ​ล้ำลึก​ของ​พระคริสต์ ที่​ข้าพเจ้า​ถูก​คุม​ขัง​อยู่​ก็​เพราะ​เรื่อง​นี้</verse>
				<verse number="4">อธิษฐาน​ให้​ข้าพเจ้า​ประกาศ​เรื่อง​นี้​อย่าง​แจ่ม​แจ้ง​ตาม​ที่​ข้าพเจ้า​ควร​ทำ</verse>
				<verse number="5">จง​ปฏิบัติ​ต่อ​คน​ภาย​นอก​ด้วย​สติ​ปัญญา ใช้​ทุก​โอกาส​ให้​เป็น​ประโยชน์​สูง​สุด</verse>
				<verse number="6">จง​ให้​คำ​สนทนา​ของ​ท่าน​เปี่ยม​ด้วย​พระคุณ​เสมอ ปรุง​ด้วย​เกลือ​ให้​มี​รส เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​รู้​ว่า​ควร​ตอบ​ทุก​คน​อย่างไร</verse>
				<verse number="7">ทีคิกัส​จะ​บอก​ข่าว​ทุก​เรื่อง​เกี่ยว​กับ​ข้าพเจ้า​ให้​ท่าน​ฟัง เขา​เป็น​น้อง​รัก เป็น​คน​ทำงาน​ที่​สัตย์ซื่อ และ​เป็น​เพื่อน​ผู้​รับใช้ ​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​ส่ง​เขา​ไป​หา​ท่าน เพื่อ​แสดง​จุด​ประสงค์​นี้​คือ​ท่าน​จะ​ได้​รู้​สถานการณ์​ของ​เรา และ​เพื่อ​เขา​จะ​ให้​กำลัง​แก่​จิตใจ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="9">เขา​จะ​ไป​พร้อม​กับ​โอเนสิมัส​น้อง​ที่​รัก​และ​สัตย์ซื่อ​ของ​เรา ซึ่ง​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​ท่าน พวก​เขา​จะ​บอก​ท่าน​ทุก​เรื่อง​ที่​เกิดขึ้น​ที่​นี่</verse>
				<verse number="10">อาริสทารคัส​เพื่อน​นัก​โทษ​ของ​ข้าพเจ้า​และ​มาระโก​ลูก​พี่​ลูก​น้อง​ของ​บารนาบัส ได้​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ให้​ท่าน (ท่าน​ได้​รับ​คำ​กำชับ​ไว้​ว่า​ให้​ต้อนรับ​มาระโก ถ้า​เขา​มา​หา​ท่าน)</verse>
				<verse number="11">เยซู​ซึ่ง​มี​อีก​ชื่อ​ว่า​ยุสทัส​ก็​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ด้วย พวก​เขา​เท่านั้น​ที่​เป็น​ยิว ​ใน​หมู่​เพื่อน​ร่วม​งาน​ของ​ข้าพเจ้า​เพื่อ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า และ​พวก​เขา​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​มี​กำลัง​ใจ​มาก</verse>
				<verse number="12">เอปาฟรัส​ผู้​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​ท่าน และ​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พระเยซู​คริสต์​ก็​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา เขา​ต่อสู้​อธิษฐาน​เพื่อ​ท่าน​เสมอ เพื่อ​ท่าน​จะ​ยืนหยัด​มั่นคง​ใน​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า เป็น​ผู้​ใหญ่​และ​มั่นใจ​เต็ม​ที่</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้า​รับรอง​ได้​ว่า​เขา​ตรากตรำ​ทำ​งาน​หนัก​เพื่อ​พวก​ท่าน และ​ทุก​คน​ที่​เมือง​เลาดีเซีย​และ​เมือง​ฮีเอราโปลิส</verse>
				<verse number="14">หมอ​ลูกา​เพื่อน​ที่​รัก​ของ​เรา​กับ​เดมาส​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​ท่าน</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​ไป​ยัง​พี่​น้อง​ที่​เลาดีเซีย รวม​ถึง​นุมฟา​กับ​คริสตจักร​ใน​บ้าน​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="16">หลัง​จาก​อ่าน​จดหมาย​นี้​แล้ว​ช่วย​ดูแล​ให้​คริสตจักร​ที่​เลาดีเซีย​อ่าน​ด้วย และ​ให้​ท่าน​รับ​จดหมาย​จาก​เลาดีเซีย​มา​อ่าน​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="17">ฝาก​บอก​อารคิปปัส​ว่า “จง​ทำ​งาน​ที่​ได้​รับ​มอบ​หมาย​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ให้​สำเร็จ”</verse>
				<verse number="18">คำ​ทักทาย​สุด​ท้าย​นี้ ข้าพเจ้า​เปาโล​เขียน​ด้วย​มือ​ตน​เอง อย่า​ลืม​โซ่​ตรวน​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​พระคุณ​อยู่​กับ​พวก​ท่าน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="52">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​ข้าพเจ้า​เปาโล สิลาส และ​ทิโมธี ถึง​คริสตจักร​ของ​ชาว​เธสะโลนิกา ใน​พระเจ้า​พระบิดา​และ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ขอ​พระคุณ​และ​สันติสุข​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="2">พวก​เรา​ขอบคุณ​พระเจ้า​สำหรับ​ท่าน​ทุก​คน​เสมอ และ​อธิษฐาน​เผื่อ​ท่าน​อย่าง​ไม่​หยุด​หย่อน</verse>
				<verse number="3">ต่อหน้า​พระเจ้า​พระบิดา เรา​ระลึก​ถึง​การงาน​ของ​ท่าน​ที่​เกิด​จาก​ความ​เชื่อ การ​ลงแรง​ทำงาน​หนัก​ซึ่ง​เป็น​ผล​จาก​ความ​รัก และ​การ​สู้​ทน​ด้วย​แรง​บันดาล​ใจ​จาก​ความ​หวัง​ใน​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="4">พี่​น้อง​ผู้​เป็น​ที่​รัก​ของ​พระเจ้า พวก​เรา​รู้​ว่า​พระองค์​ได้​เลือก​ท่าน</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ข่าว​ประเสริฐ​มา​ถึง​ท่าน​ไม่​ใช่​ด้วย​ถ้อยคำ​เท่านั้น แต่​ด้วย​ฤทธิ์เดช ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ และ​ด้วย​ความ​เชื่อมั่น​อย่าง​ลึก​ซึ้ง ท่าน​รู้​ว่า​พวก​เรา​ใช้​ชีวิต​อย่างไร​ใน​หมู่​พวก​ท่าน เพื่อ​ประโยชน์​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="6">พวก​ท่าน​ได้​ทำ​ตาม​อย่าง​เรา​และ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า แม้​ต้อง​ทน​ทุกข์​อย่าง​หนัก แต่​พวก​ท่าน​ก็​รับ​ข่าว​ประเสริฐ​ไว้​ด้วย​ความ​ชื่น​ชม​ยินดี​ที่​มา​จาก​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​พวก​ท่าน​จึง​เป็น​แบบอย่าง​แก่​ผู้​เชื่อ​ทั้งหมด​ใน​แคว้น​มาซิโดเนีย​และ​อาคายา</verse>
				<verse number="8">พวก​ท่าน​เผยแพร่​ข่าว​ประเสริฐ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ไม่​ใช่​แค่​ใน​มาซิโดเนีย​และ​อาคายา​เท่านั้น แต่​ความ​เชื่อ​ใน​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน​ได้​เลื่องลือ​ไป​ทุก​ที่ เรา​จึง​ไม่​ต้อง​พูด​เรื่อง​นี้​อีก</verse>
				<verse number="9">เพราะ​คน​เหล่า​นั้น​บอก​เอง​ว่า​ท่าน​ต้อนรับ​พวก​เรา​อย่างไร พวก​เขา​บอก​ว่า​ท่าน​ได้​หัน​จาก​รูป​เคารพ มา​รับใช้​พระเจ้า​เที่ยงแท้​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="10">และ​รอ​คอย​พระบุตร​ของ​พระองค์​จาก​สวรรค์ ผู้​ซึ่ง​พระเจ้า​ให้​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย คือ​พระเยซู ผู้​ช่วย​เรา​ให้​พ้น​จาก​ความ​โกรธเกรี้ยว​ที่​จะ​มา​ถึง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พี่​น้อง​ทั้งหลาย ท่าน​รู้​ว่า​การ​ที่​พวก​เรา​มา​เยี่ยม​ท่าน​นั้น​ไม่​สูญ​เปล่า</verse>
				<verse number="2">อย่าง​ที่​พวก​ท่าน​รู้​ว่า​ก่อนหน้า​นี้ พวก​เรา​ต้อง​ทน​ทุกข์​และ​ถูก​กระทำ​อย่าง​เลว​ร้าย​ที่​เมือง​ฟีลิปปี แต่​โดย​การ​ช่วยเหลือ​ของ​พระเจ้า พวก​เรา​จึง​กล้า​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​แก่​ท่าน ทั้ง​ๆ ที่​ถูก​ต่อต้าน​อย่าง​หนัก</verse>
				<verse number="3">เพราะ​คำ​ร้อง​ขอ​ของ​เรา​ไม่ได้​เกิด​จาก​ความ​ผิด​พลาด​หรือ​แรง​จูงใจ​ไม่​บริสุทธิ์ ทั้ง​เรา​ไม่​พยายาม​หลอก​ล่อ​ท่าน</verse>
				<verse number="4">แต่​ตรงกันข้าม พวก​เรา​พูด​ใน​ฐานะ​คน​ที่​พระเจ้า​เห็น​ชอบ​ที่​จะ​มอบหมาย​ข่าว​ประเสริฐ​ไว้ เรา​ไม่ได้​พยายาม​เอาใจ​มนุษย์ แต่​มุ่ง​ให้​พระเจ้า​ผู้​ตรวจ​สอบ​จิตใจ​เรา​นั้น​พอใจ</verse>
				<verse number="5">ท่าน​รู้​ว่า​พวก​เรา​ไม่​เคย​ประจบ​เอาใจ หรือ​ใส่​หน้ากาก​กลบ​เกลื่อน​ความ​โลภ พระเจ้า​เป็น​พยาน​ให้​เรา​ได้</verse>
				<verse number="6">เรา​ไม่ได้​ใฝ่​หา​การ​ยกย่อง​จาก​มนุษย์ ไม่ว่า​จาก​พวก​ท่าน​หรือ​ใคร​อื่น แม้ว่า​ใน​ฐานะ​อัครทูต​ของ​พระคริสต์ พวก​เรา​สามารถ​ใช้​สิทธิ​อำนาจ​ได้</verse>
				<verse number="7">แต่​เรา​ก็​เป็น​เหมือน​เด็ก​เล็ก ​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน เหมือน​แม่​ถนอม​ดูแล​ลูก​น้อย</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​เรา​จึง​ห่วงใย​ท่าน เรา​รัก​ท่าน​มาก​จน​เรา​ยินดี​ยิ่งนัก​ที่​จะ​แบ่งปัน​กับ​ท่าน ไม่​เพียง​แค่​ข่าว​ประเสริฐ​ของ​พระเจ้า แต่​สิ่ง​ใด​ๆ ใน​ชีวิต​ของ​เรา​ด้วย</verse>
				<verse number="9">พี่​น้อง​ทั้งหลาย เรา​มั่นใจ​ว่า​ท่าน​จดจำ​ความ​ลำบาก​ตรากตรำ​ของ​เรา​ได้ พวก​เรา​ทำ​งาน​หาม​รุ่ง​หาม​ค่ำ​เพื่อ​จะ​ไม่​เป็น​ภาระ​กับ​ใคร ใน​ขณะ​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​ของ​พระเจ้า​แก่​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="10">ท่าน​และ​พระเจ้า​เป็น​พยาน​ได้​ว่า พวก​เรา​บริสุทธิ์ เที่ยงธรรม และ​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ เมื่อ​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​ท่าน​ที่​เชื่อ</verse>
				<verse number="11">เพราะ​ท่าน​รู้​ว่า พวก​เรา​ได้​ปฏิบัติ​ต่อ​ท่าน​แต่ละ​คน​เหมือน​พ่อ​ปฏิบัติ​ต่อ​ลูก</verse>
				<verse number="12">ให้​กำลังใจ ปลอบใจ และ​ร้อง​ขอ​ท่าน​ให้​ดำเนิน​ชีวิต​ที่​คู่ควร​ต่อ​พระเจ้า ผู้​เรียก​ท่าน​เข้า​สู่​อาณาจักร​และ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">และ​เรา​ขอบคุณ​พระเจ้า​เสมอ เพราะ​เมื่อ​พวก​ท่าน​รับ​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​ซึ่ง​ได้ยิน​จาก​พวก​เรา ท่าน​ไม่ได้​รับ​ไว้​อย่าง​ถ้อยคำ​ของ​มนุษย์ แต่​รับ​ไว้​ตาม​ที่​เป็น​จริง​คือ เป็น​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​ซึ่ง​กำลัง​ทำ​งาน​อยู่​ภาย​ใน​ท่าน​ที่​เชื่อ</verse>
				<verse number="14">พี่​น้อง​ทั้งหลาย ท่าน​ได้​ทำ​ตาม​อย่าง​บรรดา​คริสตจักร​ของ​พระเจ้า​ที่​แคว้น​ยูเดีย​ซึ่ง​อยู่​ใน​พระเยซู​คริสต์ คือ​ต้อง​ทน​ทุกข์​จาก​พี่​น้อง​ของ​ตนเอง เหมือน​ที่​คริสตจักร​เหล่า​นั้น​ต้อง​ทน​ทุกข์​จาก​พวก​ยิว</verse>
				<verse number="15">ผู้​ได้​ฆ่า​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​และ​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ และ​ยัง​ขับไล่​พวก​เรา พวก​เขา​ทำ​ให้​พระเจ้า​ไม่​พอใจ​และ​เป็น​ศัตรู​กับ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="16">โดย​การ​พยายาม​ขัด​ขวาง​ไม่​ให้​พวก​เรา​ประกาศ​แก่​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ให้​รับ​ความ​รอด เพราะ​สิ่ง​นี้​พวก​เขา​จึง​ได้​พอก​พูน​บาป​ขึ้น​เรื่อย​ๆ จน​ถึง​ขีด​สุด ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระเจ้า​มา​ถึง​พวก​เขา​ใน​ที่​สุด</verse>
				<verse number="17">พี่​น้อง​ทั้งหลาย เมื่อ​เรา​ถูก​แยก​จาก​พวก​ท่าน​ชั่ว​ระยะ​หนึ่ง (ตัว​ไป​แต่​ใจ​ยัง​อยู่) เรา​รู้สึก​เหมือน​ลูก​กำพร้า ด้วย​ความ​ปรารถนา​อย่าง​แรงกล้า เรา​จึง​พยายาม​ทุก​วิถี​ทาง​เพื่อ​มา​พบ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="18">เรา​อยาก​มา​หา​พวก​ท่าน​จริง​ๆ ข้าพเจ้า​เปาโล​อยาก​จะ​มา​ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า แต่​ซาตาน​ได้​ขัด​ขวาง​ไว้</verse>
				<verse number="19">อะไร​เป็น​ความ​หวัง ความ​ชื่น​ชม​ยินดี หรือ​เป็น​มงกุฎ ซึ่ง​เรา​จะ​ภาคภูมิ​ใจ​ต่อหน้า​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เมื่อ​พระองค์​มา ไม่​ใช่​พวก​ท่าน​หรอก​หรือ</verse>
				<verse number="20">พวก​ท่าน​เป็น​ศักดิ์ศรี​และ​ความ​ชื่น​ชม​ยินดี​ของ​พวก​เรา​อย่าง​แท้​จริง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ดังนั้น​เมื่อ​ทน​ต่อไป​ไม่​ไหว จึง​เห็น​ควร​ให้​ปล่อย​พวก​เรา​ไว้​ที่​กรุง​เอเธนส์​ตาม​ลำพัง</verse>
				<verse number="2">พวก​เรา​จึง​ส่ง​ทิโมธี​น้อง​ของ​เรา และ​เพื่อน​ร่วม​รับใช้​พระเจ้า​เพื่อ​เผยแพร่​ข่าว​ประเสริฐ​ของ​พระคริสต์ มา​ให้​กำลัง​ใจ​พวก​ท่าน​ให้​เข้มแข็ง​ขึ้น​ใน​ความ​เชื่อ</verse>
				<verse number="3">เพื่อ​จะ​ไม่​มี​ใคร​ถูก​ทำ​ให้​หวั่นไหว​ไป​กับ​การ​ทดสอบ​เหล่า​นี้ ท่าน​รู้​ดี​ว่า​พวก​เรา​ถูก​กำหนด​ไว้​เพื่อ​สิ่ง​นี้</verse>
				<verse number="4">อัน​ที่​จริง​เมื่อ​เรา​อยู่​กับ​พวก​ท่าน เรา​พร่ำ​บอก​แล้ว​ว่า พวก​เรา​จะ​ถูก​กด​ขี่​ข่มเหง แล้ว​ก็​เป็น​จริง​ตาม​นั้น ดัง​ที่​ท่าน​รู้​ดี</verse>
				<verse number="5">ด้วย​เหตุ​นี้​เมื่อ​ข้าพเจ้า​ทน​คอย​ต่อไป​ไม่​ได้ จึง​ส่ง​คน​มา​ดู​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน เพราะ​เกรง​ว่า​เจ้า​แห่ง​การ​ล่อใจ​อาจ​ล่อ​ใจ​พวก​ท่าน​แล้ว​ใน​ทาง​ใด​ทาง​หนึ่ง และ​การ​ทำงาน​หนัก​ของ​เรา​ก็​จะ​สูญ​เปล่า</verse>
				<verse number="6">แต่​ตอน​นี้​ทิโมธี​กลับ​มา​แล้ว และ​ได้​แจ้ง​ข่าว​ดี​เกี่ยว​กับ​ความ​เชื่อ​และ​ความ​รัก​ของ​ท่าน เขา​บอก​ว่า พวก​ท่าน​คิดถึง​เรา​ใน​ด้าน​ดี​เสมอ และ​อยาก​เห็น​หน้า​พวก​เรา​เหมือน​ที่​เรา​อยาก​เห็น​หน้า​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​พี่​น้อง​ทั้งหลาย แม้​เรา​ต้อง​ทน​ทุกข์​และ​ถูก​ข่มเหง​ทุก​อย่าง แต่​พวก​เรา​มี​กำลัง​ใจ​เพราะ​ความ​เชื่อ​ของ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="8">เดี๋ยวนี้​พวก​เรา​มี​ชีวิต​ชีวา​จริง​ๆ เพราะ​พวก​ท่าน​ยืนหยัด​มั่นคง​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="9">พวก​เรา​จะ​ขอบคุณ​พระเจ้า​อย่างไร​ดี ให้​สม​กับ​ความ​ชื่น​ชม​ยินดี​ทั้งหมด​ที่​เรา​มี​ต่อ​หน้า​พระเจ้า​เพราะ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="10">เรา​อธิษฐาน​อย่าง​จริงจัง​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน ขอ​ให้​พบ​ท่าน​อีก และ​เติม​ส่วน​ที่​ยัง​ขาด​อยู่​ใน​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​ให้​บริบูรณ์</verse>
				<verse number="11">บัดนี้​ขอ​พระเจ้า​พระบิดา​และ​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา จะ​เปิด​ทาง​ให้​พวก​เรา​มา​พบ​ท่าน</verse>
				<verse number="12">ขอ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เพิ่มพูน​ความ​รัก​ของ​พวก​ท่าน​จน​ล้น​ไหล​ไป​ถึง​กัน​และ​กัน และ​ไป​ถึง​คน​อื่น​ทุก​คน​เหมือน​ที่​พวก​เรา​รัก​ท่าน</verse>
				<verse number="13">ขอ​พระองค์​ทำ​ให้​จิตใจ​ของ​ท่าน​เข้มแข็ง​ขึ้น เพื่อ​ท่าน​จะ​บริสุทธิ์​และ​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ​ต่อหน้า​พระเจ้า​พระบิดา เมื่อ​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา​มา​พร้อม​กับ​คน​ทั้งหมด​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">นอก​จาก​นี้​พี่​น้อง​ทั้งหลาย เรา​สอน​พวก​ท่าน​แล้ว​ว่า​จะ​ดำเนิน​ชีวิต​อย่างไร เพื่อ​ให้​พระเจ้า​พอใจ อัน​ที่​จริง​พวก​ท่าน​ก็​ทำ​อยู่​แล้ว แต่​เรา​ขอ​กำชับ​ใน​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ให้​ท่าน​ทำ​มาก​ขึ้น​ไป​อีก</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ท่าน​รู้​ว่า​พวก​เรา​มอบ​คำ​สอน​ต่าง​ๆ แก่​ท่าน โดย​สิทธิ​อำนาจ​ของ​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="3">เป็น​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า ที่​ท่าน​จะ​ถูก​แยก​ไว้​เพื่อ​ให้​หลีก​เลี่ยง​จาก​การ​ทำ​บาป​ทาง​เพศ</verse>
				<verse number="4">เพื่อ​ให้​แต่ละ​คน​รู้จัก​ควบคุม​ร่างกาย​ของ​ตน ​ใน​ทาง​ที่​บริสุทธิ์​น่า​นับถือ</verse>
				<verse number="5">ไม่​ใช่​มัวเมา​ใน​ราคะ​ตัณหา​เหมือน​คน​ที่​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="6">และ​เพื่อ​ไม่​ให้​ใคร​ล่วงเกิน​หรือ​ทำ​ผิด​ต่อ​พี่​น้อง​ใน​เรื่อง​นี้ องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​ลงโทษ​ทุก​คน​ที่​ทำ​บาป​เหล่า​นี้ ตาม​ที่​เรา​เคย​บอก​และ​เตือน​ท่าน​แล้ว</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พระเจ้า​ไม่ได้​เรียก​เรา​ให้​มี​มลทิน แต่​ให้​ดำเนิน​ชีวิต​ที่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​คน​ที่​ปฏิเสธ​คำ​สอน​นี้​จึง​ไม่ได้​ปฏิเสธ​มนุษย์ แต่​ปฏิเสธ​พระเจ้า​ผู้​มอบ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="9">เรา​ไม่​จำเป็น​ต้อง​เขียน​ถึง​ท่าน​เกี่ยว​กับ​ความ​รัก​ต่อ​พี่​น้อง เพราะ​พระเจ้า​สอน​ท่าน​เอง​อยู่​แล้ว​ให้​รัก​กัน</verse>
				<verse number="10">และ​ที่​จริง​ท่าน​ก็​รัก​ครอบครัว​ของ​พระเจ้า​ทั้งหมด​ทั่ว​แคว้น​มาซิโดเนีย แต่​พี่​น้อง​ทั้งหลาย เรา​ก็​ยัง​ขอ​ให้​ท่าน​รัก​พี่​น้อง​มาก​ขึ้น​อีก</verse>
				<verse number="11">จง​ใฝ่​หา​ที่​จะ​ใช้​ชีวิต​อย่าง​สงบ ควร​เอา​ใจ​ใส่​ธุรกิจ​ของ​ตน และ​ทำงาน​ด้วย​มือ​ของ​ตน​เหมือน​ที่​เรา​เคย​บอก​ไว้</verse>
				<verse number="12">เพื่อ​ชีวิต​ประจำ​วัน​ของ​ท่าน​จะ​เป็น​ที่​นับถือ​ของ​คน​ภาย​นอก และ​เพื่อ​ท่าน​จะ​ไม่​ต้อง​พึ่ง​พา​ใคร</verse>
				<verse number="13">พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย พวก​เรา​อยาก​ให้​ท่าน​รู้​ความ​จริง​เกี่ยว​กับ​คน​ที่​ล่วง​หลับ​ไป​ใน​ความ​ตาย เพื่อ​พวก​ท่าน​จะ​ไม่​ทุกข์​โศก​เหมือน​คน​อื่น​ๆ ซึ่ง​ไม่​มี​ความ​หวัง</verse>
				<verse number="14">พวก​เรา​เชื่อ​ว่า​พระเยซู​ตาย​แล้ว​และ​ฟื้น​ขึ้น​อีก ดังนั้น​เรา​จึง​เชื่อ​ว่า พระเจ้า​จะ​นำ​คน​ที่​ล่วง​หลับ​ไป​ใน​พระเยซู มา​พร้อม​กับ​พระเยซู</verse>
				<verse number="15">เรา​บอก​พวก​ท่าน​ตาม​ถ้อยคำ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ว่า พวก​เรา​ที่​ยัง​มี​ชีวิต ผู้​ซึ่ง​ยัง​คง​อยู่​จน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​มา จะ​ไม่​นำ​หน้า​ไป​ก่อน​คน​ที่​ล่วง​หลับ​แล้ว​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="16">เพราะ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เอง​จะ​ลง​มา​จาก​สวรรค์​ด้วย​คำ​สั่ง​ดัง​ก้อง ด้วย​เสียง​ของ​หัวหน้า​ทูตสวรรค์​และ​เสียง​แตร​ของ​พระเจ้า และ​คน​ที่​ตาย​ใน​พระคริสต์​จะ​ฟื้น​ขึ้น​ก่อน</verse>
				<verse number="17">จาก​นั้น​พวก​เรา​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​และ​คง​อยู่​ก็​จะ​ถูก​รับ​ขึ้น​ไป​ใน​เมฆ​พร้อม​กับ​คน​เหล่า​นั้น เพื่อ​ไป​พบ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ใน​ฟ้า​อากาศ แล้ว​เรา​จะ​อยู่​กับ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ตลอด​นิรันดร์</verse>
				<verse number="18">จง​ให้​กำลัง​ใจ​กัน​ด้วย​ข้อความ​เหล่า​นี้​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">พี่​น้อง​ทั้งหลาย เรา​ไม่​จำเป็น​ต้อง​เขียน​บอก​ท่าน​ว่า​เป็น​วัน​เวลา​ใด</verse>
				<verse number="2">เพราะ​พวก​ท่าน​รู้​ดี​ว่า​วัน​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​มา​เหมือน​ขโมย​ใน​เวลา​กลาง​คืน</verse>
				<verse number="3">ขณะ​ที่​ผู้​คน​กำลัง​พูด​กัน​ว่า “สงบ​สุข​และ​ปลอดภัย” หายนะ​ก็​จะ​มา​ถึง​พวก​เขา​อย่าง​ฉับพลัน​เหมือน​หญิง​มี​ครรภ์​เจ็บ​ท้อง​คลอด และ​พวก​เขา​จะ​หนี​ไม่​พ้น</verse>
				<verse number="4">แต่​พี่​น้อง​ทั้งหลาย ท่าน​ไม่​อยู่​ใน​ความ​มืด​แล้ว ด้วย​เหตุ​นี้​วัน​นั้น​จะ​ไม่​ทำ​ให้​ท่าน​ตกใจ​เหมือน​ขโมย</verse>
				<verse number="5">พวก​ท่าน​ล้วน​เป็น​ลูก​ของ​ความ​สว่าง เป็น​ลูก​ของ​กลาง​วัน เรา​ไม่ได้​เป็น​ของ​กลาง​คืน​หรือ​ของ​ความ​มืด</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​เรา​อย่า​หลับใหล​เหมือน​คน​อื่น​ๆ แต่​จง​มี​สติ​และ​ตื่น​ตัว</verse>
				<verse number="7">เพราะ​คน​ที่​หลับ​ก็​หลับ​เวลา​กลาง​คืน คน​ที่​เมามาย​ก็​เมา​ตอน​กลาง​คืน</verse>
				<verse number="8">แต่​เพราะ​เรา​เป็น​ของ​กลาง​วัน ให้​เรา​รู้จัก​ควบคุม​ตัวเอง สวม​ความ​เชื่อ​และ​ความ​รัก​เป็น​เกราะ​กำบัง​อก สวม​ความ​หวัง​ใจ​ใน​ความ​รอด​เป็น​หมวก​เหล็ก</verse>
				<verse number="9">เพราะ​พระเจ้า​ไม่ได้​กำหนด​ให้​เรา​ต้อง​ทน​ทุกข์​ใน​ความ​โกรธเกรี้ยว แต่​ให้​รับ​ความ​รอด​โดย​ทาง​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ตาย​เพื่อ​เรา ไม่ว่า​เรา​ตื่น​หรือ​หลับ เรา​ก็​จะ​มี​ชีวิต​ร่วม​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">ด้วย​เหตุ​นี้​จง​ให้​กำลัง​ใจ​กัน​และ​เสริมสร้าง​กัน​ขึ้น เหมือน​ที่​พวก​ท่าน​กำลัง​ทำ​อยู่</verse>
				<verse number="12">พี่​น้อง​ทั้งหลาย เรา​ขอ​ให้​ท่าน​นับถือ​คน​ที่​ทำงาน​หนัก​ใน​หมู่​พวก​ท่าน คน​ที่​ปกครอง​ดูแล​พวก​ท่าน​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​และ​คอย​ตักเตือน​ท่าน</verse>
				<verse number="13">จง​รัก​และ​เคารพ​พวก​เขา​ให้​มาก​ที่สุด​เนื่องด้วย​การงาน​ที่​เขา​ทำ จง​อยู่​ร่วม​กัน​อย่าง​สงบ​สุข</verse>
				<verse number="14">เรา​ขอ​กำชับ​ท่าน​ให้​ตักเตือน​คน​เกียจคร้าน​และ​ชอบ​ก่อกวน ให้​กำลังใจ​คน​ที่​ท้อแท้ ช่วยเหลือ​คน​ที่​อ่อนแอ อดทน​กับ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="15">จง​สอดส่อง​ดูแล​อย่า​ให้​ใคร​ทำ​ชั่ว​ตอบแทน​การ​ชั่ว แต่​จง​พยายาม​ทำ​ดี​ต่อ​กัน​และ​ดี​ต่อ​คน​อื่น​ๆ เสมอ</verse>
				<verse number="16">จง​ชื่น​ชม​ยินดี​อยู่​เสมอ</verse>
				<verse number="17">จง​อย่า​หยุด​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="18">จง​ขอบคุณ​ใน​ทุก​สถานการณ์​เพราะ​นี่​คือ​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า​สำหรับ​ท่าน​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="19">อย่า​ดับ​พระวิญญาณ</verse>
				<verse number="20">อย่า​ลบหลู่​คำ​เผย​พระวจนะ</verse>
				<verse number="21">แต่​จง​ทดสอบ​คำ​เผย​พระวจนะ​ทุก​คำ โดย​ยึดมั่น​สิ่ง​ดี</verse>
				<verse number="22">ปฏิเสธ​ความ​ชั่ว​ทุก​อย่าง</verse>
				<verse number="23">ขอ​พระเจ้า​เอง ผู้​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​สันติสุข​ชำระ​ท่าน​ให้​บริสุทธิ์​หมดจด ขอ​ให้​ทั้ง​ตัว​ท่าน คือ​วิญญาณ จิตใจ และ​ร่างกาย​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ​ใน​วัน​ที่​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา​มา</verse>
				<verse number="24">พระองค์​ผู้​เรียก​ท่าน​นั้น​สัตย์ซื่อ และ​พระองค์​จะ​ทำ​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="25">พี่​น้อง​ทั้งหลาย โปรด​อธิษฐาน​เผื่อ​พวก​เรา</verse>
				<verse number="26">จง​ทักทาย​คน​ของ​พระเจ้า​ทุก​คน​ด้วย​จุมพิต​อัน​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="27">ข้าพเจ้า​ขอ​กำชับ​ท่าน​ต่อหน้า​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ให้​อ่าน​จดหมาย​นี้​ให้​พี่​น้อง​ทุก​คน​ฟัง</verse>
				<verse number="28">ขอ​พระคุณ​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา​อยู่​กับ​พวก​ท่าน​เถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="53">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​ข้าพเจ้า​เปาโล สิลาส ​และ​ทิโมธี ถึง​คริสตจักร​ของ​ชาว​เธสะโลนิกา ใน​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา​และ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="2">ขอ​พระคุณ​และ​สันติสุข​จาก​พระเจ้า​พระบิดา และ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="3">พี่​น้อง​ทั้งหลาย เรา​ควร​ขอบคุณ​พระเจ้า​สำหรับ​ท่าน​เสมอ และ​เป็น​การ​ถูกต้อง​แล้ว​ที่​ทำ​เช่น​นั้น เพราะ​ความ​เชื่อ​ของ​พวก​ท่าน​จำเริญ​มาก​ขึ้น และ​ความ​รัก​ที่​ท่าน​ทุก​คน​มี​ต่อ​กัน​ก็​เพิ่มพูน​ขึ้น</verse>
				<verse number="4">ด้วย​เหตุ​นี้ เรา​จึง​อวด​ใน​หมู่​คริสตจักร​ต่าง​ๆ ของ​พระเจ้า ถึง​ความ​ทรหด​อดทน​และ​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน ท่ามกลาง​การ​ข่มเหง​และ​การ​ทดสอบ​ทุก​อย่าง​ที่​ท่าน​เผชิญ​อยู่</verse>
				<verse number="5">ทั้งหมด​นี้​เป็น​หลักฐาน​ว่า​การ​พิพากษา​ของ​พระเจ้า​นั้น​ถูกต้อง เพราะ​พวก​ท่าน​กำลัง​ทน​ทุกข์​เพื่อ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า ผล​ก็​คือ​ท่าน​จะ​ถูก​นับ​ว่า​คู่​ควร​กับ​อาณาจักร​นั้น</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า​ยุติธรรม พระองค์​จะ​สนอง​คืน​เป็น​ความ​ทุกข์​แก่​พวก​คน​ที่​ทำ​ให้​ท่าน​ทุกข์</verse>
				<verse number="7">และ​จะ​บรรเทา​ทุกข์​ให้​ท่าน​และ​ให้​เรา​ด้วย เหตุการณ์​นี้​จะ​เกิดขึ้น​เมื่อ​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ปรากฏ​จาก​สวรรค์​ใน​เปลว​ไฟ​เจิดจ้า พร้อม​กับ​เหล่า​ทูต​สวรรค์​ของ​พระองค์​ที่​มี​ฤทธิ์เดช</verse>
				<verse number="8">พระองค์​จะ​ลงโทษ​พวก​คน​ที่​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า และ​ไม่​เชื่อฟัง​ข่าว​ประเสริฐ​ของ​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​จะ​ถูก​ลงโทษ​ด้วย​ความ​พินาศ​นิรันดร์ จะ​ถูก​ตัด​ออก​จาก​การ​ได้​อยู่​ต่อ​หน้า​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​ตัด​จาก​ความ​รุ่งโรจน์​แห่ง​ฤทธานุภาพ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">ใน​วัน​นั้น พระองค์​จะ​มา​เพื่อ​รับ​เกียรติ​สิริ​ใน​ท่ามกลาง​คน​ของ​พระองค์ และ​เพื่อ​เป็น​ที่​อัศจรรย์​ใจ​ท่ามกลาง​ผู้​เชื่อ​ทุก​คน​ซึ่ง​รวม​พวก​ท่าน​ด้วย เพราะ​ท่าน​ได้​เชื่อ​คำ​พยาน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="11">โดย​คิดถึง​สิ่ง​เหล่า​นี้ พวก​เรา​จึง​อธิษฐาน​เผื่อ​ท่าน​เสมอ ขอ​พระเจ้า​ทำ​ให้​พวก​ท่าน​คู่​ควร​กับ​การ​เรียก​ของ​พระองค์ และ​ขอ​ให้​ความ​ปรารถนา​ดี​กับ​การ​กระทำ​ทุก​อย่าง​ที่​เกิด​จาก​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน สำเร็จ​ได้​โดย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">พวก​เรา​อธิษฐาน​เช่น​นี้ เพื่อ​นาม​ของ​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า จะ​ได้​รับ​เกียรติ​ใน​ท่าน และ​พวก​ท่าน​จะ​ได้​รับ​ศักดิ์ศรี​ใน​พระองค์ ตาม​พระคุณ​ของ​พระเจ้า และ​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เกี่ยว​กับ​การ​มา​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา และ​การ​ที่​จะ​รวบรวม​พวก​เรา​ไป​อยู่​กับ​พระองค์​นั้น พี่​น้อง​ทั้งหลาย เรา​ขอ​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="2">อย่า​หวั่นไหว​ง่าย หรือ​ตื่น​ตระหนก​ไป​กับ​คำ​สอน​ที่​อ้าง​ว่า​มา​จาก​พวก​เรา ไม่ว่า​โดย​ถ้อยคำ​เผย​พระวจนะ โดย​คำ​กล่าว​หรือ​จดหมาย ซึ่ง​ระบุ​ว่า​วัน​แห่ง​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ได้​มา​ถึง​แล้ว</verse>
				<verse number="3">อย่า​ให้​ใคร​หลอกลวง​พวก​ท่าน​ไม่ว่า​เรื่อง​อะไร เพราะ​วัน​นั้น​จะ​ยัง​ไม่​ถึง​จน​กว่า​การ​กบฏ​เกิดขึ้น และ​คน​นอก​กฎหมาย ​ซึ่ง​ถูก​กำหนด​ให้​พินาศ​นั้น​ปรากฏ​ตัว</verse>
				<verse number="4">ผู้​นั้น​จะ​ต่อต้าน​และ​ยก​ตน​ขึ้น​ข่ม​ทุก​สิ่ง​ที่​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​พระเจ้า​หรือ​เป็น​ที่​กราบ​ไหว้​บูชา เพื่อ​จะ​ตั้ง​ตน​ขึ้น​ครอง​วิหาร​ของ​พระเจ้า และ​ประกาศ​ว่า​ตัว​เอง​เป็น​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">ท่าน​จำ​ไม่​ได้​หรือ ตอน​ที่​ข้าพเจ้า​อยู่​กับ​พวก​ท่าน ข้าพเจ้า​เคย​บอก​เรื่อง​เหล่า​นี้​แล้ว</verse>
				<verse number="6">และ​บัดนี้​ท่าน​รู้​ว่า อะไร​เหนี่ยว​รั้ง​ผู้​นั้น​ไว้​เพื่อ​ให้​ปรากฏ​ตัว​ใน​เวลา​ที่​เหมาะสม</verse>
				<verse number="7">เพราะ​อำนาจ​ลับ​ของ​คน​นอก​กฎหมาย​นี้​กำลัง​ทำงาน​อยู่ แต่​ผู้​ที่​เหนี่ยว​รั้ง​เขา​ไว้​ขณะ​นี้​ก็​จะ​เหนี่ยว​รั้ง​ไว้​ต่อไป จน​กว่า​เขา​จะ​ถูก​นำ​ออก​ไป​ให้​พ้น​ทาง</verse>
				<verse number="8">และ​จาก​นั้น​คน​นอก​กฎหมาย​นี้​จะ​ปรากฏ​ตัว และ​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า จะ​โค่น​ล้ม​ผู้​นี้​ด้วย​ลม​หายใจ​จาก​ปาก และ​ทำลาย​เขา​ด้วย​การ​มา​อย่าง​รุ่งโรจน์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">คน​นอก​กฎหมาย​นี้​จะ​มา​โดย​การ​ทำงาน​ของ​ซาตาน เขา​จะ​สำแดง​อิทธิฤทธิ์​ทุก​อย่าง​ผ่าน​หมาย​สำคัญ​และ​ปาฏิหาริย์​จอม​ปลอม</verse>
				<verse number="10">และ​ล่อลวง​พวก​คน​ที่​กำลัง​พินาศ​ด้วย​ความ​ชั่ว​ร้าย​ทุก​ชนิด พวก​เขา​พินาศ​เพราะ​ปฏิเสธ​ที่​จะ​รัก​ความ​จริง​ซึ่ง​นำ​ไป​สู่​ความ​รอด</verse>
				<verse number="11">ด้วย​เหตุ​นี้​พระเจ้า​จึง​ส่ง​ความ​ลุ่มหลง​มา​ครอบงำ​เพื่อ​พวก​เขา​จะ​เชื่อ​คำ​โกหก</verse>
				<verse number="12">และ​เพื่อ​ลงโทษ​ทุก​คน​ที่​ไม่​เชื่อ​ความ​จริง​แต่​ชื่น​ชม​ความ​ชั่ว​ร้าย</verse>
				<verse number="13">แต่​พวก​เรา​ควร​ขอบคุณ​พระเจ้า​สำหรับ​ท่าน​เสมอ พี่​น้อง​ทั้งหลาย​ผู้​เป็น​ที่​รัก​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า เพราะ​พระเจ้า​เลือก​ท่าน​ใน​ฐานะ​ผล​แรก ​ให้​ได้​รับ​ความ​รอด โดย​ผ่าน​การ​งาน​ของ​พระวิญญาณ​เพื่อ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์ และ​โดย​ผ่าน​การ​เชื่อ​ใน​ความ​จริง</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ได้​เรียก​พวก​ท่าน​มา​สู่​สิ่ง​นี้​ผ่าน​ทาง​ข่าว​ประเสริฐ เพื่อ​ท่าน​จะ​มี​ส่วน​ใน​เกียรติ​สิริ​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​พี่​น้อง​ทั้งหลาย จง​ยืนหยัด​และ​ยึดมั่น​ใน​คำ​สอน ​ที่​พวก​เรา​ถ่ายทอด​ให้​ท่าน ไม่​ว่า​โดย​ทาง​วาจา​หรือ​ทาง​จดหมาย</verse>
				<verse number="16">ขอ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา​ผู้​รัก​เรา และ​ได้​ประทาน​กำลัง​ใจ​นิรันดร์​และ​ความ​หวัง​ใจ​อัน​ดี​แก่​เรา​โดย​พระคุณ</verse>
				<verse number="17">ขอ​พระองค์​ให้​กำลัง​ใจ​และ​ทำ​ให้​ท่าน​เข้มแข็ง​ขึ้น เพื่อ​ทำ​การ​ดี​และ​พูด​สิ่ง​ดี​ทุก​อย่าง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ส่วน​ใน​เรื่อง​อื่น​ๆ นั้น พี่​น้อง​ทั้งหลาย​โปรด​อธิษฐาน​เผื่อ​พวก​เรา เพื่อ​พระวจนะ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​เผยแพร่​ไป​อย่าง​รวดเร็ว และ​ได้​รับ​เกียรติ​เหมือน​ได้​รับ​ใน​หมู่​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="2">และ​จง​อธิษฐาน​เพื่อ​พวก​เรา​จะ​ได้​รับ​การ​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​คน​ชั่ว​ร้าย​เลว​ทราม เพราะ​ไม่​ใช่​ทุก​คน​มี​ความ​เชื่อ</verse>
				<verse number="3">แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​นั้น​สัตย์ซื่อ พระองค์​จะ​ทำ​ให้​พวก​ท่าน​เข้มแข็ง​ขึ้น และ​ปกป้อง​ท่าน​ให้​พ้น​จาก​คน​ชั่ว​ร้าย</verse>
				<verse number="4">พวก​เรา​มั่นใจ​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ว่า พวก​ท่าน​กำลัง​ปฏิบัติ​ตาม​ที่​เรา​สั่ง​ไว้ และ​จะ​ทำ​เช่น​นั้น​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="5">ขอ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​นำ​ใจ​ท่าน​เข้า​ใน​ความ​รัก​ของ​พระเจ้า และ​ใน​ความ​อดทน​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="6">พี่​น้อง​ทั้งหลาย เรา​ขอ​สั่ง​ท่าน​ใน​นาม​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ว่า จง​ออก​ห่าง​จาก​ผู้​เชื่อ​ทุก​คน​ที่​เกียจคร้าน ชอบ​ก่อกวน และ​ไม่​ยอม​ดำเนิน​ชีวิต​ตาม​คำ​สอน ​ที่​ท่าน​ได้​รับ​จาก​เรา</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พวก​ท่าน​รู้​ว่า​ควร​ทำ​ตาม​แบบอย่าง​ของ​เรา เมื่อ​พวก​เรา​อยู่​กับ​ท่าน เรา​ไม่​ได้​เกียจคร้าน​เลย</verse>
				<verse number="8">ทั้ง​ไม่​ได้​กิน​อาหาร​ของ​ใคร​โดย​ไม่​จ่าย​เงิน ตรงกันข้าม พวก​เรา​ทำ​งาน​หาม​รุ่ง​หาม​ค่ำ ลง​แรง​ตรากตรำ เพื่อ​ไม่​เป็น​ภาระ​แก่​ใคร</verse>
				<verse number="9">ที่​เรา​ทำ​เช่น​นี้ ไม่​ใช่​เพราะ​เรา​ไม่​มี​สิทธิ​รับ​ความ​ช่วยเหลือ แต่​เพื่อ​เป็น​แบบอย่าง​ให้​ท่าน​ทำ​ตาม</verse>
				<verse number="10">เพราะ​แม้​ขณะ​อยู่​กับ​ท่าน เรา​วาง​กฎ​ไว้​ว่า “ถ้า​ใคร​ไม่​เต็ม​ใจ​ทำงาน​ก็​ไม่​ต้อง​กิน”</verse>
				<verse number="11">เรา​ได้ยิน​ว่า​บาง​คน​ใน​พวก​ท่าน​เกียจคร้าน ชอบ​ก่อกวน ไม่​ยอม​ทำงาน เอา​แต่​ยุ่ง​เรื่อง​ของ​คน​อื่น</verse>
				<verse number="12">เรา​ขอ​สั่ง​กำชับ​ใน​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ให้​คน​เช่น​นี้​ทำงาน​หา​เลี้ยง​ตนเอง</verse>
				<verse number="13">ส่วน​พวก​ท่าน พี่​น้อง​ทั้งหลาย อย่า​อ่อน​ล้า​ที่​จะ​ทำ​สิ่ง​ดี</verse>
				<verse number="14">ใคร​ไม่​เชื่อฟัง​คำ​สอน​ของ​พวก​เรา​ใน​จดหมาย​นี้ จง​เพ่งเล็ง​เขา​และ​อย่า​คบหา เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ละอาย​แก่​ใจ</verse>
				<verse number="15">แต่​ก็​อย่า​ถือ​ว่า​เขา​เป็น​ศัตรู จง​เตือน​สติ​เขา​แบบ​พี่​น้อง​ผู้​เชื่อ</verse>
				<verse number="16">ขอ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​แห่ง​สันติสุข โปรด​ให้​พวก​ท่าน​มี​สันติสุข​ทุก​ด้าน​ทุก​เวลา ขอ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อยู่​กับ​ท่าน​ทุก​คน</verse>
				<verse number="17">คำ​ทักทาย​สุด​ท้าย​นี้ ข้าพเจ้า​เปาโล​เขียน​ด้วย​มือ​ตน​เอง ด้วย​เครื่องหมาย​เฉพาะ​ใน​จดหมาย​ของ​ข้าพเจ้า​ทุก​ฉบับ นี่​คือ​วิธี​เขียน​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="18">ขอ​พระคุณ​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา​อยู่​กับ​พวก​ท่าน​ทุก​คน​เถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="54">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​ข้าพเจ้า​เปาโล ผู้​เป็น​อัครทูต​ของ​พระเยซู​คริสต์ ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระเจ้า​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา และ​ของ​พระเยซู​คริสต์​ผู้​เป็น​ความ​หวัง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="2">ถึง​ทิโมธี ลูก​แท้​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​ความ​เชื่อ ขอ​พระคุณ ความ​เมตตา​และ​สันติสุข​จาก​พระเจ้า​พระบิดา​และ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="3">ตาม​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​ขอ​ร้อง​ท่าน​ตอน​ไป​แคว้น​มาซิโดเนีย​ว่า​ให้​อยู่​ที่​เอเฟซัส​ต่อ​ไป เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​สั่ง​บาง​คน​ไม่​ให้​สอน​หลัก​คำ​สอน​เท็จ​อีก</verse>
				<verse number="4">หรือ​ไม่​ให้​หมกมุ่น​กับ​นิยาย​ปรัมปรา​และ​ลำดับ​วงศ์​ตระกูล​อัน​ไม่​รู้​จบ สิ่ง​เหล่า​นี้​เป็น​การ​คาดเดา​ที่​เป็น​ความ​ขัด​แย้ง​แทน​ที่​จะ​ส่งเสริม​การงาน​ของ​พระเจ้า​ให้​ก้าว​หน้า​โดย​ความ​เชื่อ</verse>
				<verse number="5">เป้าหมาย​ของ​คำ​สั่ง​นี้​คือ ความ​รัก​อัน​มา​จาก​ใจ​บริสุทธิ์ จาก​จิต​สำนึก​ที่​ดี และ​จาก​ความ​เชื่อ​อย่าง​จริง​ใจ</verse>
				<verse number="6">บาง​คน​หลง​เตลิด​ไป​จาก​สิ่ง​เหล่า​นี้​และ​หัน​ไป​พูด​ไร้​สาระ</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​อยาก​เป็น​ครู​สอน​กฎ​บัญญัติ​ทั้ง​ๆ ที่​ไม่​รู้​ว่า​ตนเอง​พูด​อะไร หรือ​ยืนยัน​อย่าง​หนักแน่น​เรื่อง​อะไร</verse>
				<verse number="8">พวก​เรา​รู้​ว่า​กฎ​บัญญัติ​นั้น​ดี หาก​ใช้​ใน​ทาง​ที่​ถูก</verse>
				<verse number="9">เรา​รู้​ด้วย​ว่า​กฎ​บัญญัติ​ไม่​ได้​มี​ขึ้น​เพื่อ​ผู้​ชอบ​ธรรม แต่​เพื่อ​พวก​คน​ชอบ​แหก​กฎ​กับ​คน​กบฏ คน​ที่​ไม่​ยำเกรง​พระเจ้า​กับ​คน​บาป คน​ไม่​นับถือ​สิ่ง​ศักดิ์สิทธิ์​กับ​คน​ที่​ไม่​บูชา​สิ่ง​ใด คน​ฆ่า​พ่อ​ฆ่า​แม่ พวก​ฆาตกร</verse>
				<verse number="10">พวก​คน​สำส่อน คน​รัก​ร่วม​เพศ คน​ค้า​ทาส​กับ​คน​โกหก และ​คน​ให้​การ​เท็จ และ​เพื่อ​สิ่ง​อื่น​ๆ อีก​สารพัด​ที่​ขัด​กับ​คำ​สอน​ที่​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="11">ซึ่ง​สอดคล้อง​กับ​ข่าว​ประเสริฐ​อัน​รุ่งโรจน์​ของ​พระเจ้า​ผู้​เป็น​ที่​สรรเสริญ คือ​ข่าว​ประเสริฐ​ที่​มอบหมาย​ให้​ข้าพเจ้า​ประกาศ​นี้</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​ขอบคุณ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ผู้​ให้​กำลัง​แก่​ข้าพเจ้า เพราะ​พระองค์​เห็น​ว่า​ข้าพเจ้า​สัตย์ซื่อ​จึง​ได้​แต่งตั้ง​ให้​รับใช้​พระองค์</verse>
				<verse number="13">ถึง​แม้ว่า​ครั้ง​หนึ่ง​ข้าพเจ้า​เคย​หมิ่น​ประมาท​พระองค์ ข่มเหง​ผู้​เชื่อ และ​ก่อ​ความ​รุนแรง แต่​พระองค์​กรุณา​ข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​ไป​ด้วย​ความ​ไม่​รู้​และ​ไม่​เชื่อ</verse>
				<verse number="14">พระคุณ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา ได้​ล้น​ไหล​มา​เหนือ​ข้าพเจ้า​อย่าง​บริบูรณ์ พร้อม​ด้วย​ความ​เชื่อ​และ​ความ​รัก​ซึ่ง​อยู่​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="15">นี่​เป็น​คำ​กล่าว​ที่​น่า​เชื่อถือ ซึ่ง​สมควร​แก่​การ​ยอม​รับ​โดย​ไม่​มี​ข้อ​กังขา คือ​พระเยซู​คริสต์​ได้​เข้า​มา​ใน​โลก​เพื่อ​ช่วย​คน​บาป​ให้​รอด และ​ใน​บรรดา​คน​บาป​ข้าพเจ้า​ก็​เลว​ร้าย​ที่สุด</verse>
				<verse number="16">แต่​เพราะ​เหตุ​นี้​เอง พระเจ้า​จึง​ได้​กรุณา​ข้าพเจ้า ผู้​เป็น​คน​บาป​ที่​เลว​ร้าย​ที่สุด เพื่อ​พระเยซู​คริสต์​จะ​แสดง​ความ​อดทน​อย่าง​ไม่​จำกัด​ของ​พระองค์​ใน​ข้าพเจ้า ให้​เป็น​ตัวอย่าง​แก่​คน​เหล่า​นั้น​ที่​จะ​เชื่อ​ใน​พระองค์​และ​รับ​ชีวิต​นิรันดร์</verse>
				<verse number="17">บัดนี้​ขอ​เกียรติ​และ​เกียรติ​สิริ​มี​แด่​องค์​ราชา​นิรันดร์ ผู้​เป็น​อมตะ​และ​ไม่​อาจ​มอง​เห็น​ได้ ผู้​เป็น​พระเจ้า​แต่​ผู้​เดียว​สืบ​ไป​เป็น​นิตย์ อาเมน</verse>
				<verse number="18">ทิโมธี​ลูก​ชาย​ของ​ข้าพเจ้า ที่​ข้าพเจ้า​สั่ง​ท่าน​เช่น​นี้ ก็​สอดคล้อง​กับ​คำ​เผย​พระวจนะ​ที่​เคย​มี​มา​เกี่ยว​กับ​ท่าน เพื่อ​เมื่อ​ท่าน​ระลึก​ถึง​คำ​เหล่า​นั้น ท่าน​จะ​สู้​รบ​ได้​ดี</verse>
				<verse number="19">จง​ยึดมั่น​ใน​ความ​เชื่อ​และ​จิต​สำนึก​อัน​ดี บาง​คน​ละทิ้ง​ข้อ​นี้ ทำ​ให้​ความ​เชื่อ​ของ​ตน​อับปาง</verse>
				<verse number="20">ใน​หมู่​คน​เหล่า​นี้​ได้แก่ ฮีเมเนอัส​กับ​อเล็กซานเดอร์ ซึ่ง​ข้าพเจ้า​มอบ​ไว้​แก่​ซาตาน เพื่อ​สอน​ให้​เขา​เรียนรู้​ที่​จะ​ไม่​หมิ่น​ประมาท​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ดังนั้น​ก่อน​อื่น​ข้าพเจ้า​กำชับ​ท่าน​ให้​อ้อนวอน อธิษฐาน วิงวอน และ​ขอบคุณ​พระเจ้า​เพื่อ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="2">เพื่อ​กษัตริย์​และ​ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ​ทั้งหมด เพื่อ​เรา​จะ​ได้​อยู่​อย่าง​สงบ​สุข​และ​ใช้​ชีวิต​อย่าง​เงียบ​ๆ ใน​ความ​ยำเกรง​พระเจ้า​และ​ความ​บริสุทธิ์​ทุก​อย่าง</verse>
				<verse number="3">การ​ทำ​เช่น​นี้​ดี​และ​เป็น​ที่​พอใจ​พระเจ้า พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา</verse>
				<verse number="4">ผู้​ประสงค์​ให้​ทุก​คน​ได้​รับ​ความ​รอด​และ​รู้​ความ​จริง</verse>
				<verse number="5">เพราะ​มี​พระเจ้า​เพียง​องค์​เดียว และ​มี​คน​กลาง​ผู้​เดียว​ระหว่าง​พระเจ้า​กับ​มนุษย์ คือ​พระเยซู​คริสต์​ผู้​เป็น​มนุษย์</verse>
				<verse number="6">ผู้​สละ​พระองค์​เอง​เป็น​ค่า​ไถ่​บาป​สำหรับ​มวล​มนุษย์ สิ่ง​นี้​ได้​รับ​การ​ยืนยัน​ใน​เวลา​ที่​เหมาะสม</verse>
				<verse number="7">และ​เพื่อ​สิ่ง​นี้ ข้าพเจ้า​จึง​ได้​รับ​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​ผู้​ประกาศ เป็น​อัครทูต ข้าพเจ้า​กำลัง​พูด​ความ​จริง ไม่​ได้​โกหก ข้าพเจ้า​เป็น​ครู​สอน​ที่​สัตย์ซื่อ​และ​สัตย์​จริง​แก่​บรรดา​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​อยาก​ให้​ผู้ชาย​ทั่ว​ทุก​แห่ง​ชู​มือ​อัน​บริสุทธิ์​ใน​การ​อธิษฐาน โดย​ปราศจาก​ความ​โกรธ​หรือ​โต้เถียง​กัน</verse>
				<verse number="9">และ​ข้าพเจ้า​อยาก​ให้​ผู้หญิง​แต่ง​กาย​พอ​งาม ด้วย​ความ​สุภาพ​เรียบร้อย​เหมาะสม ไม่​ใช่​ด้วย​การ​ถัก​ผม ประดับ​กาย​ด้วย​ทอง​หรือ​ไข่มุก หรือ​สวม​เสื้อ​ผ้า​ราคา​แพง</verse>
				<verse number="10">แต่​ด้วย​การ​กระทำ​ดี ซึ่ง​เหมาะสม​กับ​หญิง​ผู้​ประกาศ​ตัว​ว่า​นมัสการ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="11">ผู้หญิง ​ควร​เรียน​รู้​อย่าง​เงียบ​ๆ และ​ยอม​จำนน​อย่าง​เต็ม​ที่</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​ไม่​อนุญาต​ให้​ผู้หญิง​สอน หรือ​มี​สิทธิ​อำนาจ​เหนือ​ผู้ชาย แต่​ให้​นิ่ง​เงียบ</verse>
				<verse number="13">เพราะ​พระเจ้า​สร้าง​อาดัม​ก่อน จาก​นั้น​จึง​สร้าง​เอวา</verse>
				<verse number="14">และ​อาดัม​ไม่ได้​ถูก​หลอก​ลวง แต่​หญิง​นั้น​ถูก​หลอก​ลวง​และ​กลาย​เป็น​คน​บาป</verse>
				<verse number="15">แต่​ผู้หญิง ​จะ​รอด​ได้​โดย​การ​คลอด​ลูก หาก​พวก​เธอ​คง​อยู่​ใน​ความ​เชื่อ ความ​รัก และ​ความ​บริสุทธิ์​อย่าง​เหมาะสม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">นี่​เป็น​คำ​กล่าว​ที่​น่า​เชื่อถือ คือ​ใคร​ที่​ปรารถนา​เป็น​ผู้​ปกครอง​ใน​คริสตจักร ก็​ปรารถนา​งาน​อัน​มี​เกียรติ</verse>
				<verse number="2">ส่วน​ผู้​ปกครอง​ใน​คริสตจักร​ต้อง​ปราศจาก​ที่​ติ ซื่อสัตย์​ต่อ​ภรรยา สุขุม รู้จัก​ควบคุม​ตนเอง น่า​นับถือ มี​น้ำใจ สอน​คน​อื่น​ได้</verse>
				<verse number="3">ไม่​เมา​สุรา ไม่​ก้าวร้าว​แต่​สุภาพ ไม่​ชอบ​ทะเลาะ​วิวาท ไม่​เป็น​คน​รัก​เงิน</verse>
				<verse number="4">เขา​ต้อง​จัดการ​ครอบครัว​ของ​ตน​ได้​ดี​และ​อบรม​ลูก​หลาน​ให้​เชื่อฟัง และ​ต้อง​ทำ​ด้วย​วิธี​เพื่อ​เขา​จะ​ได้รับ​ความ​เคารพ​อย่าง​เต็ม​ที่</verse>
				<verse number="5">(ถ้า​ใคร​ไม่​รู้​วิธี​จัดการ​ครอบครัว​ของ​ตนเอง เขา​จะ​ดูแล​คริสตจักร​ของ​พระเจ้า​ได้​อย่างไร)</verse>
				<verse number="6">เขา​ต้อง​ไม่​เป็น​คน​ที่​เพิ่ง​กลับ​ใจ​มา​เชื่อ ไม่​เช่น​นั้น​อาจ​จะ​จองหอง​ลืม​ตัว​และ​อยู่​ใต้​การ​พิพากษา​เดียว​กัน​กับ​มาร</verse>
				<verse number="7">เขา​ต้อง​มี​ชื่อ​เสียง​ดี​ใน​หมู่​คน​ภาย​นอก เพื่อ​เขา​จะ​ไม่​เสื่อม​เสีย และ​ตก​ไป​ใน​กับดัก​ของ​มาร</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​มัคนายก ​ก็​เช่น​กัน ควร​เป็น​คน​ที่​น่า​นับถือ จริง​ใจ ไม่​ติด​เหล้า​เมา​ยา ไม่​หา​ประโยชน์​ใน​ทาง​ที่​ไม่​ซื่อ</verse>
				<verse number="9">เขา​ต้อง​ยึดมั่น​ใน​ความ​จริง​อัน​ลึก​ซึ้ง​ของ​ความ​เชื่อ ด้วย​จิต​สำนึก​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="10">จง​ตรวจ​สอบ​คน​เหล่า​นี้​ดู​ก่อน เมื่อ​เห็น​ว่า​ไม่​มี​ข้อ​ติเตียน​ใด​ๆ จึง​ให้​ทำ​หน้าที่​มัคนายก​ได้</verse>
				<verse number="11">ใน​ทำนอง​เดียวกัน​พวก​ผู้หญิง ​ต้อง​เป็น​คน​ที่​น่า​นับถือ ไม่​กล่าว​ร้าย​คน​อื่น แต่​สุขุม​รอบคอบ และ​ไว้ใจ​ได้​ใน​ทุก​เรื่อง</verse>
				<verse number="12">มัคนายก​ต้อง​ซื่อสัตย์​ต่อ​ภรรยา และ​ต้อง​ดูแล​ลูก​หลาน​กับ​ทุก​คน​ใน​บ้าน​ได้​ดี</verse>
				<verse number="13">คน​ที่​รับใช้​ได้​ดี​ก็​ได้​รับ​เกียรติ​อย่าง​สูง และ​มี​ความ​เชื่อ​ที่​หนักแน่น​อย่าง​ยิ่ง​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="14">แม้​ข้าพเจ้า​หวัง​ว่า​จะ​มา​หา​ท่าน​ใน​ไม่​ช้า แต่​ข้าพเจ้า​ก็​เขียน​คำ​สอน​เหล่า​นี้​มา เพื่อ​ว่า</verse>
				<verse number="15">หาก​ข้าพเจ้า​ล่า​ช้า ท่าน​ก็​จะ​รู้​ว่า คน​ทั้งหลาย​ควร​ประพฤติ​อย่างไร​ใน​บ้าน​ของ​พระเจ้า คือ​คริสตจักร​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่ ซึ่ง​เป็น​เสา​หลัก​และ​ราก​ฐาน​แห่ง​ความ​จริง</verse>
				<verse number="16">มิ​อาจ​ปฏิเสธ​ได้​ว่า​ข้อ​ล้ำลึก​ที่​มา​จาก​พระเจ้า​อย่าง​แท้​จริง​นั้น​ยิ่งใหญ่ คือ พระองค์​ได้​มา​ปรากฏ​เป็น​มนุษย์ ซึ่ง​รับ​การ​พิสูจน์​แล้ว​ว่า​ชอบธรรม​โดย​พระวิญญาณ เหล่า​ทูตสวรรค์​ได้​เห็น​พระองค์ มี​ผู้​ประกาศ​พระองค์​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ คน​ใน​โลก​เชื่อ​พระองค์ พระเจ้า​รับ​พระองค์​ขึ้น​สู่​เกียรติ​สิริ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พระวิญญาณ​กล่าว​ไว้​ชัดเจน​ว่า ต่อ​ไป​ภาย​หน้า​จะ​มี​บาง​คน​ละทิ้ง​ความ​เชื่อ แล้ว​หัน​ไป​ติดตาม​พวก​วิญญาณ​ที่​หลอกลวง และ​คำ​สอน​ของ​ผี​มาร</verse>
				<verse number="2">คำ​สอน​เช่น​นี้​มา​จาก​คน​โกหก​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด ซึ่ง​จิต​สำนึก​ตาย​ด้าน​เหมือน​ถูก​เหล็ก​ร้อน​เผา</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​ห้าม​ผู้​คน​แต่งงาน สั่ง​ให้​ละเว้น​อาหาร​บาง​ชนิด ซึ่ง​พระเจ้า​ได้​สร้าง​ไว้​ให้​คน​ที่​เชื่อ​และ​รู้​ความ​จริง​รับ​ด้วย​การ​ขอบคุณ</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ทุก​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​สร้าง​นั้น​ดี ไม่​มี​สิ่ง​ใด​ต้อง​ห้าม​ถ้า​รับ​ด้วย​การ​ขอบคุณ</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ทุก​สิ่ง​ผ่าน​การ​ชำระ​แล้ว​ด้วย​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​และ​คำ​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="6">หาก​ท่าน​ชี้แจง​สิ่ง​เหล่า​นี้​แก่​พี่​น้อง ท่าน​ก็​จะ​เป็น​ผู้​รับใช้​ที่​ดี​ของ​พระเยซู​คริสต์ ได้​รับ​การ​บำรุง​เลี้ยง​ด้วย​ถ้อยคำ​แห่ง​ความ​เชื่อ และ​หลัก​คำ​สอน​อัน​ดี​ที่​ท่าน​ได้​ปฏิบัติ​ตาม</verse>
				<verse number="7">อย่า​ยุ่ง​เกี่ยว​กับ​นิยาย​ของ​พวก​ที่​ไม่​มี​พระเจ้า และ​เรื่อง​เล่า​ของ​หญิง​แก่ แต่​จง​ฝึก​ตน​ให้​ยำเกรง​พระเจ้า​ดี​กว่า</verse>
				<verse number="8">การ​ฝึก​ทาง​กาย​มี​คุณค่า​อยู่​บ้าง แต่​การ​ยำเกรง​พระเจ้า​มี​คุณค่า​ทุก​ด้าน เพราะ​ดำรง​ไว้​ซึ่ง​คำ​สัญญา​สำหรับ​ทั้ง​ชีวิต​ปัจจุบัน​และ​ชีวิต​ใน​อนาคต</verse>
				<verse number="9">นี่​เป็น​คำ​กล่าว​ที่​เชื่อถือ​ได้ และ​ควร​รับ​ไว้​โดย​ไม่​มี​ข้อ​กังขา</verse>
				<verse number="10">ที่​เรา​ตรากตรำ​ฟัน​ฝ่า​ก็​เพื่อ​สิ่ง​นี้ เพราะ​เรา​หวัง​ใจ​ใน​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่ ผู้​เป็น​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​มนุษย์​ทุก​คน โดย​เฉพาะ​ผู้​ที่​เชื่อ</verse>
				<verse number="11">จง​กำชับ​และ​สอน​สิ่ง​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="12">อย่า​ให้​ใคร​ดูหมิ่น​ท่าน​เพราะ​ยัง​หนุ่ม​แน่น แต่​จง​เป็น​แบบ​อย่าง​สำหรับ​ผู้​เชื่อ​ทั้ง​ด้าน​วาจา การ​ประพฤติ ความ​รัก ความ​เชื่อ และ​ความ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="13">จง​อุทิศ​ตน​ให้​กับ​การ​อ่าน​พระคัมภีร์​ให้​ที่​ประชุม​ฟัง ให้​กับ​การ​เทศนา​และ​สอน จน​กว่า​ข้าพเจ้า​จะ​มา</verse>
				<verse number="14">อย่า​ละเลย​ของ​ประทาน​ที่​ท่าน​ได้รับ​ผ่าน​ทาง​คำ​เผย​พระวจนะ เมื่อ​ครั้ง​ที่​คณะ​ผู้​ปกครอง​วาง​มือ​บน​ท่าน</verse>
				<verse number="15">จง​ขยัน​ขัน​แข็ง​ใน​งาน​เหล่า​นี้ ทุ่มเท​ให้​สุด​ตัว เพื่อ​ทุก​คน​จะ​เห็น​ความ​ก้าว​หน้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="16">จง​เอา​ใจ​ใส่​ดูแล​ชีวิต​และ​คำ​สอน​ของ​ท่าน​อย่าง​ใกล้ชิด จง​บากบั่น​ใน​สิ่ง​เหล่า​นี้ เพราะ​ถ้า​ทำ​เช่น​นั้น​แล้ว ท่าน​จะ​ช่วย​ทั้ง​ตัว​เอง​และ​คน​ที่​ฟัง​ท่าน​ให้​รอด​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">อย่า​ตำหนิ​ผู้​อาวุโส​อย่าง​รุนแรง แต่​จง​ขอ​ร้อง​เหมือน​เขา​เป็น​พ่อ จง​ปฏิบัติ​ต่อ​ชาย​หนุ่ม​ที่​อ่อน​วัย​กว่า​เหมือน​เป็น​น้อง​ชาย</verse>
				<verse number="2">ต่อ​หญิง​สูง​วัย​เหมือน​เขา​เป็น​แม่ และ​ต่อ​หญิง​สาว​ที่​อ่อน​วัย​กว่า​เหมือน​เป็น​น้อง​สาว ด้วย​ความ​บริสุทธิ์​อย่าง​แท้​จริง</verse>
				<verse number="3">จง​ใส่ใจ​นับถือ​หญิง​ม่าย​ผู้​ขัดสน​ตาม​ควร</verse>
				<verse number="4">แต่​ถ้า​หญิง​ม่าย​คน​ใด​มี​ลูก​หลาน ก็​ให้​ลูก​หลาน​ปฏิบัติ​ตาม​หลัก​ศาสนา โดย​ใส่ใจ​ดูแล​ครอบครัว​ของ​ตน เพื่อ​ตอบ​แทน​คุณ​พ่อ​แม่​ปู่​ย่า​ตา​ยาย​ก่อน เพราะ​สิ่ง​นี้​ทำ​ให้​พระเจ้า​พอ​ใจ</verse>
				<verse number="5">หญิง​ม่าย​ผู้​ขัดสน​จริง​ๆ และ​อยู่​ตาม​ลำพัง ก็​ตั้ง​ความ​หวัง​ไว้​ใน​พระเจ้า และ​เพียร​อธิษฐาน​ขอ​ให้​พระเจ้า​ช่วยเหลือ​ตลอด​วัน​คืน</verse>
				<verse number="6">แต่​หญิง​ม่าย​ที่​อยู่​เพื่อ​หา​ความ​สนุก​เพลิดเพลิน​ก็​ตาย​ทั้ง​เป็น</verse>
				<verse number="7">จง​สอน​สิ่ง​เหล่า​นี้​ด้วย​เพื่อ​จะ​ไม่​มี​ใคร​ถูก​ตำหนิ​ได้</verse>
				<verse number="8">ถ้า​ใคร​ไม่​จุนเจือ​ญาติ​พี่​น้อง​ของ​ตน​โดย​เฉพาะ​คน​ใน​บ้าน คน​นั้น​ก็​ได้​ปฏิเสธ​ความ​เชื่อ และ​เลว​ยิ่ง​กว่า​คน​ที่​ไม่​เชื่อ</verse>
				<verse number="9">อย่า​บันทึก​ชื่อ​หญิง​ใด​ใน​ทะเบียน​หญิง​ม่าย เว้น​แต่​จะ​มี​อายุ​เกิน​หก​สิบ​ปี และ​สัตย์ซื่อ​ต่อ​สามี​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="10">และ​มี​ชื่อ​เสียง​ใน​การ​ทำ​ความ​ดี​เช่น เลี้ยง​ดู​ลูก​ๆ มี​น้ำใจ​รับรอง​แขก ล้าง​เท้า​ให้​หมู่​คน​ของ​พระเจ้า ช่วยเหลือ​คน​ตก​ทุกข์​ได้​ยาก และ​อุทิศ​ตน​ใน​การ​ทำ​ดี​ทุก​อย่าง</verse>
				<verse number="11">ส่วน​หญิง​ม่าย​สาว​ๆ ก็​อย่า​รับ​ขึ้น​ทะเบียน เพราะ​เมื่อ​ความ​ปรารถนา​ทาง​กาย​ชนะ​การ​อุทิศ​ตัว​แด่​พระคริสต์ พวก​เธอ​ก็​อยาก​แต่งงาน​อีก</verse>
				<verse number="12">ซึ่ง​จะ​เป็น​เหตุ​ให้​ถูก​พิพากษา เพราะ​ละเมิด​คำ​ปฏิญาณ​ที่​ให้​ไว้​แต่​แรก</verse>
				<verse number="13">นอกจาก​นี้​พวก​เธอ​จะ​เกียจคร้าน​จน​เป็น​นิสัย และ​เที่ยว​ไป​บ้าน​นั้น​บ้าน​นี้ ไม่​เพียง​เท่านั้น ยัง​ชอบ​ซุบซิบ​นินทา​และ​ยุ่ง​เรื่อง​ชาว​บ้าน พูด​สิ่ง​ที่​ไม่​ควร​พูด</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​ขอ​แนะนำ​ให้​หญิง​ม่าย​สาว​ๆ แต่งงาน มี​ลูก​หลาน และ​ดูแล​บ้าน​ของ​ตน เพื่อ​ปิด​โอกาส​ไม่​ให้​ศัตรู​ว่า​ร้าย​ได้</verse>
				<verse number="15">อัน​ที่​จริง​บาง​คน​ได้​เตลิด​ตาม​ซาตาน​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="16">ถ้า​หญิง​ผู้​เชื่อ​คน​ใด มี​คน​ที่​เป็น​ม่าย​อยู่​ใน​การ​ดูแล ก็​ควร​ช่วยเหลือ​จุนเจือ​ต่อไป อย่า​ปล่อย​ให้​เป็น​ภาระ​ของ​คริสตจักร เพื่อ​คริสตจักร​จะ​ได้​ช่วยเหลือ​หญิง​ม่าย​อื่น​ๆ ซึ่ง​ขัดสน​จริง​ๆ</verse>
				<verse number="17">คณะ​ผู้​ปกครอง​ที่​บริหาร​งาน​ของ​คริสตจักร​ได้​ดี ควร​ได้​รับ​เกียรติ​เป็น​สอง​เท่า โดย​เฉพาะ​ผู้​ที่​ทำ​หน้าที่​เทศนา​และ​สั่งสอน</verse>
				<verse number="18">เพราะ​พระคัมภีร์​กล่าว​ว่า “อย่า​เอา​ตะกร้อ​ครอบ​ปาก​วัว​ซึ่ง​นวด​ข้าว​อยู่” และ “คน​งาน​สมควร​ได้​รับ​ค่า​จ้าง​ของ​ตน”</verse>
				<verse number="19">อย่า​รับ​พิจารณา​คำ​กล่าว​หา​ผู้​ปกครอง​คน​ใด เว้น​แต่​จะ​มี​พยาน​สอง​สาม​คน</verse>
				<verse number="20">แต่​กับ​ผู้​ปกครอง​ที่​ทำ​บาป​นั้น จง​ว่า​กล่าว​ต่อ​หน้า​ทุก​คน เพื่อ​คน​อื่น​ๆ จะ​ได้​ไม่​กล้า​เอา​อย่าง</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้า​ขอ​กำชับ​ท่าน​ใน​สาย​ตา​ของ​พระเจ้า​และ​พระเยซู​คริสต์ และ​ต่อ​หน้า​เหล่า​ทูต​สวรรค์​ที่​ถูก​เลือก ให้​ท่าน​ยึด​ถือ​ข้อ​ปฏิบัติ​เหล่า​นี้​โดย​ไม่​มี​อคติ และ​อย่า​ทำ​สิ่ง​ใด​ด้วย​ความ​ลำเอียง</verse>
				<verse number="22">อย่า​รีบ​ด่วน​วาง​มือ​ให้​ใคร และ​อย่า​มี​ส่วน​ร่วม​ใน​บาป​ของ​คน​อื่น จง​รักษา​ตัว​เอง​ให้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="23">อย่า​ดื่ม​แต่​น้ำ ให้​ผสม​เหล้า​องุ่น​ด้วย​เล็ก​น้อย ซึ่ง​ดี​ต่อ​กระเพาะ​และ​โรค​ที่​ท่าน​เป็น​อยู่​บ่อย​ๆ</verse>
				<verse number="24">บาป​ของ​บาง​คน​ก็​ชัด​แจ้ง​ซึ่ง​นำ​หน้า​เขา​ไป​สู่​สถาน​พิพากษา ส่วน​บาป​ของ​บาง​คน​ตาม​หลัง​มา</verse>
				<verse number="25">ใน​ทำนอง​เดียว​กัน การ​ทำ​ดี​ย่อม​ปรากฏ​ชัด แม้​ที่​ไม่​ปรากฏ​ชัด ก็​ซ่อน​ไว้​ตลอด​ไป​ไม่ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">คน​ทั้ง​ปวง​ที่​อยู่​ใต้​แอก​แห่ง​ความ​เป็น​ทาส พึง​ถือ​ว่า​เจ้า​นาย​ของ​ตน​สมควร​ได้​รับ​ความ​เคารพ​นับถือ​อย่าง​เต็ม​ที่ เพื่อ​นาม​ของ​พระเจ้า​และ​คำ​สอน​ของ​เรา​จะ​ไม่​ถูก​ว่า​ร้าย</verse>
				<verse number="2">ส่วน​คน​ที่​มี​เจ้านาย​เป็น​ผู้​เชื่อ ก็​อย่า​ขาด​ความ​เคารพ​ต่อ​เขา​เพราะ​เป็น​พี่​น้อง​กัน ตรงกันข้าม​ควร​รับใช้​เขา​ให้​ดี​ยิ่ง​ขึ้น เพราะ​เจ้านาย​คือ​เพื่อน​ที่​พวก​เขา​รัก​ใน​ฐานะ​ผู้​เชื่อ​เหมือน​กัน และ​อุทิศ​ตัว​เพื่อ​ให้​ทาส​ได้​รับ​ประโยชน์ ท่าน​จง​สอน​และ​กำชับ​เรื่อง​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="3">ถ้า​ผู้​ใด​สอน​คำ​สอน​อื่น​ที่​ขัด​กับ​คำ​สอน​ที่​ถูกต้อง​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​ขัด​กับ​คำ​สอน​ที่​มา​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="4">ผู้​นั้น​ก็​ผยอง​ลืม​ตัว​และ​ไม่​เข้าใจ​อะไร​เลย พวก​เขา​เป็น​โรค​ชอบ​เถียง​และ​ทะเลาะ​กัน​เรื่อง​ถ้อยคำ​ต่าง​ๆ ซึ่ง​ทำ​ให้​เกิด​การ​อิจฉา แก่งแย่ง​ชิง​ดี ใส่​ร้าย ระแวง​สงสัย​กัน​อย่าง​ชั่ว​ร้าย</verse>
				<verse number="5">และ​แตกแยก​กัน​เสมอ​ใน​หมู่​ผู้​มี​ใจ​เสื่อม​ทราม พวก​เขา​หลง​ไป​จาก​ความ​จริง​และ​คิด​ว่า​การ​นับถือ​พระเจ้า​คือ​ช่อง​ทาง​หา​เงิน</verse>
				<verse number="6">แต่​การ​นับถือ​พระเจ้า​พร้อม​ด้วย​ความ​พอใจ​ใน​สิ่ง​ที่​ตน​มี ย่อม​เป็น​กำไร​งาม</verse>
				<verse number="7">เพราะ​เรา​เข้า​มา​ใน​โลก​ตัว​เปล่า เมื่อ​ออก​จาก​โลก​ก็​เอา​อะไร​ติด​ตัว​ไป​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="8">แต่​ถ้า​เรา​มี​อาหาร​และ​เสื้อผ้า ก็​ให้​เรา​พอใจ​กับ​สิ่ง​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="9">คน​ที่​อยาก​รวย​ก็​ตก​หลุม​ความ​เย้ายวน​ให้​ทำ​บาป​จน​ติด​กับดัก ตก​หลุม​ความ​ปรารถนา​ที่​โง่​เขลา​และ​อันตราย​จม​ดิ่ง​ลง​สู่​ความ​พินาศ​ย่อยยับ</verse>
				<verse number="10">เพราะ​การ​รัก​เงิน​เป็น​ราก​เหง้า​ของ​ความ​ชั่ว​ทุก​ชนิด บาง​คน​เห็น​แก่​เงิน​จน​เตลิด​จาก​ความ​เชื่อ และ​ทำ​ให้​ตัวเอง​ปวด​ร้าว​ด้วย​ความ​ทุกข์​มากมาย</verse>
				<verse number="11">ส่วน​ท่าน​ผู้​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า จง​หลีก​หนี​จาก​สิ่ง​เหล่า​นี้​ทั้งหมด และ​ใฝ่​หา​ความ​ชอบ​ธรรม ความ​ยำเกรง​พระเจ้า ความ​เชื่อ ความ​รัก ความ​อดทน และ​ความ​สุภาพ​อ่อนโยน</verse>
				<verse number="12">จง​ต่อ​สู้​อย่าง​เข้มแข็ง​เพื่อ​ความ​เชื่อ​นี้ จง​ยึด​มั่น​ชีวิต​นิรันดร์​ซึ่ง​พระเจ้า​เรียก​ท่าน​มา​รับ เมื่อ​ท่าน​ประกาศ​ตน​รับ​เชื่อ​ต่อ​หน้า​พยาน​หลาย​คน</verse>
				<verse number="13">ใน​สายตา​ของ​พระเจ้า​ผู้​ให้​ชีวิต​แก่​สรรพสิ่ง และ​ใน​สายตา​ของ​พระเยซู​คริสต์ ผู้​ประกาศ​ความ​เชื่อ​อย่าง​หนัก​แน่น​เมื่อ​ให้​การ​ต่อ​ปอนทิอัส​ปีลาต ดังนั้น​ข้าพเจ้า​ขอ​กำชับ​ท่าน</verse>
				<verse number="14">ให้​ถือ​รักษา​คำ​สั่ง​นี้​ไว้​โดย​ไม่​ด่างพร้อย​หรือ​ไม่​มี​ที่​ติ จน​กว่า​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา​จะ​มา​ปรากฏ</verse>
				<verse number="15">ซึ่ง​พระเจ้า​จะ​ให้​เกิด​ขึ้น​ใน​เวลา​ของ​พระองค์ พระเจ้า​ผู้​เป็น​ที่​สรรเสริญ เป็น​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​แต่​ผู้​เดียว เป็น​องค์​ราชัน​เหนือ​ราชา​ทั้ง​หลาย องค์​เจ้านาย​เหนือ​เจ้านาย​ทั้ง​ปวง</verse>
				<verse number="16">พระองค์​ผู้​เดียว​เป็น​อมตะ​และ​อยู่​ใน​ความ​สว่าง​ที่​ไม่​อาจ​เข้า​ถึง เป็น​ผู้​ที่​ไม่​มี​ใคร​เคย​เห็น​หรือ​สามารถ​เห็น​ได้ ขอ​ให้​เกียรติ​และ​อานุภาพ มี​แด่​พระองค์​ตลอด​นิรันดร์ อาเมน</verse>
				<verse number="17">จง​กำชับ​พวก​คน​ร่ำรวย​ใน​โลก​ปัจจุบัน​นี้​ไม่​ให้​หยิ่ง​ทะนง หรือ​ฝาก​ความ​หวัง​ไว้​กับ​ทรัพย์​สมบัติ​ซึ่ง​ไม่​จีรัง​ยั่งยืน แต่​ให้​หวัง​ใจ​ใน​พระเจ้า​ผู้​จัด​เตรียม​ทุก​สิ่ง​อย่าง​บริบูรณ์​เพื่อ​ให้​เรา​เบิกบาน​ใจ</verse>
				<verse number="18">จง​กำชับ​พวก​เขา​ให้​ทำ​ดี ร่ำรวย​ใน​การ​ทำ​ความ​ดี เอื้อเฟื้อ​เผื่อแผ่ เต็ม​ใจ​แบ่ง​ปัน</verse>
				<verse number="19">การ​ทำ​เช่น​นี้​จะ​เป็น​การ​สะสม​ทรัพย์​สมบัติ​ไว้​ให้​ตนเอง ซึ่ง​เป็น​ราก​ฐาน​มั่นคง​สำหรับ​ยุค​หน้า เพื่อ​เขา​จะ​ได้​รับ​ชีวิต​อัน​เป็น​ชีวิต​แท้</verse>
				<verse number="20">ทิโมธี ท่าน​จง​ดูแล​รักษา​สิ่ง​ที่​ได้​รับ​มอบหมาย จง​หัน​หนี​จาก​การ​พูด​คุย​เรื่อง​เลว​ทราม​ไร้​สาระ ซึ่ง​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​คิด​ขัด​แย้ง​ต่อ​ข่าว​ประเสริฐ​และ​สำคัญ​ผิด​ว่า​เป็น​ความ​รู้</verse>
				<verse number="21">ซึ่ง​บาง​คน​รับ​ไว้​จึง​หลง​ไป​จาก​ความ​เชื่อ ขอ​พระคุณ​ดำรง​อยู่​กับ​ท่าน​ทุก​คน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="55">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​ข้าพเจ้า​เปาโล ผู้​เป็น​อัครทูต​ของ​พระเยซู​คริสต์​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า ตาม​สัญญา​แห่ง​ชีวิต​ซึ่ง​อยู่​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="2">ถึง​ทิโมธี​ลูก​ที่​รัก​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​พระคุณ ความ​เมตตา​และ​สันติสุข​จาก​พระเจ้า​พระบิดา​และ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​ขอบคุณ​พระเจ้า​ผู้​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​รับใช้​อยู่​ด้วย​จิต​สำนึก​อัน​บริสุทธิ์​เช่น​เดียว​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ข้าพเจ้า เมื่อ​ข้าพเจ้า​ระลึก​ถึง​ท่าน​ใน​คำ​อธิษฐาน​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​นึก​ถึง​น้ำตา​ของ​ท่าน ข้าพเจ้า​ก็​อยาก​จะ​พบ​ท่าน เพื่อ​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​เปี่ยม​ด้วย​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​นึก​ถึง​ความ​เชื่อ​อัน​จริง​ใจ​ของ​ท่าน ซึ่ง​เริ่ม​มี​อยู่​ใน​โลอิส​ยาย​ของ​ท่าน​และ​ใน​ยูนีส​แม่​ของ​ท่าน และ​ข้าพเจ้า​เชื่อ​ว่า​บัดนี้​มี​อยู่​ใน​ท่าน​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="6">ด้วย​เหตุ​นี้ ข้าพเจ้า​จึง​ขอ​เตือน​ท่าน​ว่า​จง​ทำ​ให้​ของ​ประทาน​ของ​พระเจ้า​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​ตัว​ท่าน​ผ่าน​ทาง​การ​วาง​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​ลุก​โชติช่วง​ดั่ง​ไฟ</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พระวิญญาณ​ที่​พระเจ้า​ให้​เรา​ไม่​ได้​ทำ​ให้​เรา​ขลาด​กลัว แต่​ให้​ฤทธิ์เดช ความ​รัก และ​การ​บังคับ​ตนเอง​แก่​เรา</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น อย่า​ละอาย​ใน​คำ​พยาน​เรื่อง​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา หรือ​ใน​ตัว​ข้าพเจ้า​ผู้​เป็น​นักโทษ​เพื่อ​พระองค์ แต่​จง​ร่วม​ทุกข์​เพื่อ​ข่าว​ประเสริฐ​กับ​ข้าพเจ้า​โดย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ช่วย​เรา​ให้​รอด​และ​เรียก​เรา​มา​สู่​ชีวิต​อัน​บริสุทธิ์ ไม่​ใช่​เพราะ​การ​กระทำ​ใด​ๆ ของ​เรา แต่​เพราะ​ความ​ประสงค์​และ​พระคุณ​ของ​พระองค์​เอง พระคุณ​นี้​ได้​ให้​แก่​เรา​ใน​พระเยซู​คริสต์ ตั้งแต่​ก่อน​จุด​เริ่มต้น​ของ​เวลา</verse>
				<verse number="10">แต่​บัดนี้​ได้​รับ​การ​เปิดเผย​ผ่าน​การ​ปรากฏ​ของ​พระเยซู​คริสต์ พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา ผู้​ได้​ทำลาย​ความ​ตาย และ​นำ​ชีวิต​กับ​ความ​เป็น​อมตะ​มา​สู่​ความ​สว่าง​โดย​ทาง​ข่าว​ประเสริฐ</verse>
				<verse number="11">และ​ได้​แต่งตั้ง​ข้าพเจ้า​ให้​เป็น​ผู้​ประกาศ เป็น​อัครทูต และ​เป็น​ผู้​สอน​ข่าว​ประเสริฐ​นี้</verse>
				<verse number="12">นั่น​คือ​เหตุผล​ที่​ข้าพเจ้า​ทน​ทุกข์​อย่าง​ที่​เป็น​อยู่ แต่​ไม่​ใช่​เหตุ​ให้​ละอาย เพราะ​ข้าพเจ้า​รู้จัก​พระองค์​ที่​ข้าพเจ้า​เชื่อ และ​มั่นใจ​ว่า​พระองค์​สามารถ​ดูแล​รักษา​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​มอบ​ไว้​กับ​พระองค์​จน​ถึง​วัน​นั้น​ได้</verse>
				<verse number="13">สิ่ง​ที่​ท่าน​ได้​ยิน​จาก​ข้าพเจ้า จง​ยึดถือ​เป็น​แบบแผน​ของ​คำ​สอน​ที่​ถูกต้อง ด้วย​ความ​เชื่อ​และ​ความ​รัก​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="14">สำหรับ​สิ่ง​ล้ำค่า​ที่​ท่าน​ได้​รับ​มอบหมาย​ไว้​นั้น จง​ดูแล​รักษา​ไว้ โดย​การ​ช่วยเหลือ​จาก​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ผู้​อยู่​ใน​เรา​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="15">ท่าน​รู้​ว่า​ทุก​คน​ใน​แคว้น​เอเชีย​ทิ้ง​ข้าพเจ้า​ไป​หมด รวม​ทั้ง​ฟีเจลัส​กับ​เฮอร์โมเกเนส</verse>
				<verse number="16">ขอ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​แสดง​ความ​เมตตา​กับ​คน​ใน​บ้าน​ของ​โอเนสิโฟรัส เพราะ​เขา​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ชื่น​ใจ​บ่อย​ครั้ง และ​ไม่​ละอาย​ที่​ข้าพเจ้า​ถูก​จองจำ</verse>
				<verse number="17">ตรงกันข้าม​ตอน​ที่​เขา​อยู่​ใน​กรุง​โรม​ก็​พยายาม​ตาม​หา​ข้าพเจ้า​จน​พบ</verse>
				<verse number="18">ขอ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ให้​เขา​ได้​รับ​ความ​เมตตา​จาก​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ใน​วัน​นั้น! ท่าน​ก็​รู้​ดี​ว่า​เมื่อ​อยู่​ใน​เอเฟซัส เขา​ได้​ช่วยเหลือ​ข้าพเจ้า​มากมาย​หลาย​ด้าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เหตุ​ฉะนั้น​ลูก​ของ​ข้าพเจ้า จง​เข้มแข็ง​ใน​พระคุณ​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="2">สิ่ง​ต่าง​ๆ ที่​ท่าน​ได้​ยิน​ข้าพเจ้า​พูด​ต่อหน้า​พยาน​หลาย​คน จง​มอบหมาย​แก่​คน​ที่​เชื่อถือ​ได้ ซึ่ง​มี​คุณสมบัติ​เหมาะสม​ที่​จะ​สอน​ผู้​อื่น​ด้วย</verse>
				<verse number="3">จง​ทน​ลำบาก​ร่วม​กับ​เรา​เหมือน​ทหาร​ที่​ดี​ของ​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="4">ไม่​มี​ทหาร​คน​ใด​เข้า​ประจำ​การ​แล้ว​ยัง​มัว​ยุ่ง​กับ​งาน​ฝ่าย​พลเรือน เขา​ย่อม​มุ่ง​ทำ​ให้​ผู้​บังคับ​บัญชา​พอใจ</verse>
				<verse number="5">เช่น​กัน​นัก​กีฬา​ย่อม​ไม่​ได้​รับ​มงกุฎ​แห่ง​ชัยชนะ หาก​ไม่​แข่งขัน​ตาม​กติกา</verse>
				<verse number="6">เกษตรกร​ผู้​ตรากตรำ​ควร​ได้​รับ​ส่วน​แบ่ง​ของ​พืช​ผล​ก่อน​ใคร</verse>
				<verse number="7">จง​ใคร่ครวญ​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​พูด เพราะ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​ให้​ท่าน​เข้าใจ​ลึกซึ้ง​ถึง​สิ่ง​ทั้ง​ปวง​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="8">จง​ระลึก​ถึง​พระเยซู​คริสต์​ผู้​สืบ​เชื้อสาย​จาก​ดาวิด ผู้​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย นี่​คือ​ข่าว​ประเสริฐ​ที่​ข้าพเจ้า​ประกาศ</verse>
				<verse number="9">เพื่อ​ข่าว​นี้ ข้าพเจ้า​จึง​ทน​ทุกข์​ถึง​ขนาด​ถูก​ล่าม​โซ่​เยี่ยง​ผู้​ร้าย แต่​ไม่​มี​ใคร​เอา​โซ่​ล่าม​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​ได้</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​ยอม​ทน​ทุก​อย่าง​เพื่อ​เห็น​แก่​ผู้​ที่​ถูก​เลือกสรร เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​รับ​ความ​รอด​ซึ่ง​อยู่​ใน​พระเยซู​คริสต์​พร้อม​ด้วย​ศักดิ์ศรี​นิรันดร์</verse>
				<verse number="11">นี่​เป็น​คำ​กล่าว​ที่​เชื่อถือ​ได้​คือ ถ้า​เรา​ตาย​กับ​พระองค์ เรา​ก็​จะ​มี​ชีวิต​กับ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="12">ถ้า​เรา​อดทน เรา​ก็​จะ​ครอง​ร่วม​กับ​พระองค์​ด้วย ถ้า​เรา​ปฏิเสธ​พระองค์ พระองค์​ก็​จะ​ปฏิเสธ​เรา​ด้วย</verse>
				<verse number="13">ถ้า​เรา​ไม่​สัตย์ซื่อ พระองค์​ก็​ยัง​คง​สัตย์ซื่อ เพราะ​พระองค์​ปฏิเสธ​พระองค์​เอง​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="14">จง​หมั่น​เตือน​บรรดา​คน​ของ​พระเจ้า​ให้​ระลึก​ถึง​สิ่ง​เหล่า​นี้ จง​เตือน​พวก​เขา​ต่อหน้า​พระเจ้า​ไม่​ให้​โต้เถียง​กัน​เรื่อง​คำ​ต่าง​ๆ ซึ่ง​ไร้​ค่า มี​แต่​จะ​ทำลาย​ผู้​ฟัง</verse>
				<verse number="15">จง​พยายาม​สุด​กำลัง​เพื่อ​นำ​เสนอ​ตัว​เอง​ต่อ​พระเจ้า​ใน​ฐานะ​คน​ที่​พระเจ้า​รับรอง เป็น​คน​งาน​ที่​ไม่​ต้อง​อับอาย และ​สอน​ถ้อยคำ​แห่ง​ความ​จริง​อย่าง​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="16">จง​หลีก​เลี่ยง​การ​พูด​เรื่อง​ไร้​สาระ​ไม่​ยำเกรง​พระเจ้า เพราะ​คน​ที่​ปล่อย​ตัว​ไป​กับ​สิ่ง​นี้​จะ​ยิ่ง​ไม่​ยำเกรง​พระเจ้า</verse>
				<verse number="17">คำ​สอน​ของ​พวก​นั้น​ลุกลาม​เหมือน​เนื้อ​ร้าย ฮีเมเนอัส​กับ​ฟีเลทัส​ก็​อยู่​ใน​พวก​นั้น</verse>
				<verse number="18">เขา​ทั้ง​สอง​เตลิด​จาก​ความ​จริง และ​กล่าว​ว่า​การ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​ได้​เกิดขึ้น​ไป​แล้ว และ​ได้​ทำลาย​ความ​เชื่อ​ของ​บาง​คน</verse>
				<verse number="19">แต่​ราก​ฐาน​ของ​พระเจ้า​ตั้ง​มั่นคง ประทับ​ตรา​ด้วย​ข้อ​ความ​ที่​ว่า “พระเจ้า​รู้จัก​บรรดา​คน​ที่​เป็น​ของ​พระองค์” และ “ทุก​คน​ที่​กล่าว​ยอมรับ​นาม​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ต้อง​หัน​หนี​จาก​ความ​ชั่ว​ร้าย”</verse>
				<verse number="20">ใน​บ้าน​หลัง​ใหญ่​ไม่​ได้​มี​แต่​ภาชนะ​ทอง​และ​เงิน​เท่านั้น แต่​มี​ภาชนะ​ไม้​และ​ดิน​ด้วย บาง​ชิ้น​ใช้​ใน​งาน​สำคัญ บาง​ชิ้น​ใช้​สอย​ทั่ว​ไป</verse>
				<verse number="21">ถ้า​ใคร​ชำระ​ตน​ให้​พ้น​จาก​สิ่ง​ไร้​ค่า เขา​จะ​เป็น​ภาชนะ​มี​ค่า ได้​รับ​การ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์ มี​ประโยชน์​สำหรับ​องค์​เจ้านาย และ​ถูก​เตรียม​พร้อม​เพื่อ​ทำ​การ​ดี​ทุก​อย่าง</verse>
				<verse number="22">จง​หนี​จาก​ตัณหา​ชั่ว​ของ​คน​หนุ่ม แต่​ใฝ่​หา​ความ​ชอบ​ธรรม ความ​เชื่อ ความ​รัก และ​สันติสุข ร่วม​กับ​บรรดา​คน​ที่​ร้อง​เรียก​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วย​ใจ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="23">อย่า​เกี่ยว​ข้อง​กับ​การ​โต้แย้ง​ต่าง​ๆ ที่​โง่​เขลา​ไร้​สาระ เพราะ​ท่าน​รู้​ว่า​สิ่ง​เหล่า​นี้​ทำ​ให้​เกิด​การ​ทะเลาะ​วิวาท</verse>
				<verse number="24">ฝ่าย​ผู้​รับใช้​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ต้อง​ไม่​ทะเลาะ​วิวาท แต่​เมตตา​ต่อ​ทุก​คน สามารถ​สอน​ผู้​อื่น​ได้ ไม่​ขุ่น​เคือง​ง่าย</verse>
				<verse number="25">เขา​ต้อง​ชี้แจง​อย่าง​สุภาพ​แก่​พวก​คน​ที่​ต่อต้าน​เขา โดย​หวัง​ว่า​พระเจ้า​จะ​ทำ​ให้​คน​เหล่า​นั้น​กลับ​ใจ​รู้​ถึง​ความ​จริง</verse>
				<verse number="26">และ​พวก​เขา​จะ​ได้​สติ​และ​พ้น​จาก​กับดัก​ของ​มาร ผู้​จับ​เขา​ไว้​เป็น​เชลย​ให้​ทำ​ตาม​ที่​มัน​ต้องการ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">แต่​จง​รู้​ไว้​ว่า เวลา​ที่​น่า​กลัว​จะ​เกิดขึ้น​ใน​วาระ​สุด​ท้าย</verse>
				<verse number="2">ผู้​คน​จะ​รัก​แต่​ตัวเอง รัก​เงิน โอ้อวด หยิ่ง​ยโส ก้าวร้าว​ไม่​เชื่อฟัง​พ่อ​แม่ อกตัญญู ไม่​นับถือ​สิ่ง​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="3">ไม่​มี​ความ​รัก ไม่​ให้​อภัย นินทา​ว่า​ร้าย ไม่​ควบคุม​ตนเอง โหดร้าย ไม่​รัก​ดี</verse>
				<verse number="4">ทรยศ​หัก​หลัง ใจ​ร้อน ถือดี รัก​สนุก​มาก​กว่า​รัก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">นับถือ​พระเจ้า​เพียง​ภาย​นอก แต่​ปฏิเสธ​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเจ้า อย่า​ไป​คบ​คน​แบบ​นี้</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​ชอนไช​เหมือน​ตัว​หนอน​ไป​ตาม​บ้าน​ต่าง​ๆ และ​ชัก​จูง​หญิง​เบา​ปัญญา​มี​บาป​หนา ซึ่ง​โอนเอน​ไป​กับ​ความ​ปรารถนา​ชั่ว​ทุก​รูป​แบบ</verse>
				<verse number="7">หญิง​เหล่า​นี้​ใฝ่​เรียน​แต่​ไม่​สามารถ​รู้​ถึง​ความ​จริง​ได้​เลย</verse>
				<verse number="8">เช่น​เดียว​กับ​ยันเนส​กับ​ยัมเบรส์​ที่​ต่อต้าน​โมเสส ผู้​สอน​เท็จ​เหล่า​นี้​ก็​ต่อต้าน​ความ​จริง พวก​เขา​เป็น​คน​ใจทราม ความ​เชื่อ​ของ​เขา​ก็​ไม่​เป็น​ที่​ยอม​รับ</verse>
				<verse number="9">แต่​พวก​เขา​เหมือน​สอง​คน​นั้น​ที่​จะ​ไป​ได้​ไม่​ไกล เพราะ​ทุก​คน​จะ​เห็น​ความ​โง่​ของ​พวก​เขา​ชัดเจน</verse>
				<verse number="10">แต่​ท่าน​รู้​คำ​สอน​ทุก​อย่าง​ของ​ข้าพเจ้า วิถี​ชีวิต เป้าหมาย ความ​เชื่อ ความ​อดทน ความ​รัก ความ​ทรหด</verse>
				<verse number="11">การ​กด​ขี่​ข่มเหง ความ​ทุกข์​ยาก ท่าน​รู้​ดี​ถึง​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​ข้าพเจ้า คือ​การ​ข่มเหง​ที่​ข้าพเจ้า​แบกรับ​ใน​เมือง​อันทิโอก อิโคนียูม และ​ลิสตรา แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ก็​ได้​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอด​พ้น​จาก​ทุก​สิ่ง​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="12">ความ​จริง​คือ ทุก​คน​ที่​อยาก​มี​ชีวิต​ที่​ยำเกรง​พระเจ้า​ใน​พระเยซู​คริสต์​จะ​ถูก​ข่มเหง</verse>
				<verse number="13">ขณะ​ที่​คน​ทำ​ชั่ว​และ​คน​หลอกลวง​จะ​ยิ่ง​เลว​ลง ทั้ง​หลอก​คน​อื่น​และ​ถูก​คน​อื่น​หลอก</verse>
				<verse number="14">แต่​ส่วน​ท่าน​จง​ดำเนิน​ต่อไป​ใน​สิ่ง​ที่​ได้​เรียน​รู้​และ​เชื่อมั่น เพราะ​ท่าน​รู้จัก​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ท่าน​เรียนรู้​จาก​เขา</verse>
				<verse number="15">และ​ตั้งแต่​เด็ก​ท่าน​รู้​พระคัมภีร์​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​สามารถ​ทำ​ให้​ท่าน​มี​ปัญญา ซึ่ง​นำ​มา​ถึง​ความ​รอด​โดย​ความ​เชื่อ​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="16">พระคัมภีร์​ทั้งหมด​ได้​รับ​การ​ดล​ใจ​จาก​พระเจ้า เป็น​ประโยชน์​ใน​การ​สอน การ​ว่า​กล่าว​ตักเตือน การ​แก้ไข​สิ่ง​ผิด และ​การ​ฝึกฝน​ใน​ความ​ชอบ​ธรรม</verse>
				<verse number="17">เพื่อ​เตรียม​ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า ​ให้​พร้อม​สำหรับ​ทำ​การ​ดี​ทุก​อย่าง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ต่อหน้า​พระเจ้า​และ​พระเยซู​คริสต์​ผู้​จะ​พิพากษา​ทั้ง​คน​เป็น​และ​คน​ตาย และ​โดย​คำนึง​ถึง​การ​มา​ปรากฏ​และ​อาณาจักร​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​ขอ​กำชับ​ท่าน​ว่า</verse>
				<verse number="2">จง​ประกาศ​พระวจนะ จง​เตรียม​ตัว​ให้​พร้อม​ทั้ง​เมื่อ​มี​โอกาส​และ​ไม่​มี​โอกาส จง​แก้ไข​ข้อ​ผิด​พลาด จง​ตักเตือน และ​ให้​กำลัง​ใจ​ด้วย​ความ​อดทน​อย่าง​ยิ่ง และ​ด้วย​การ​สอน​อย่าง​ถี่​ถ้วน</verse>
				<verse number="3">เพราะ​เวลา​นั้น​จะ​มา​ถึง เมื่อ​ผู้​คน​จะ​ทน​หลัก​คำ​สอน​ที่​ถูกต้อง​ไม่​ได้ ตรง​กัน​ข้าม​เขา​จะ​รวบ​รวม​ครู​จำนวน​มาก​ไว้​พูด​อย่าง​ที่​หู​ของ​เขา​อยาก​ได้ยิน เพื่อ​สนอง​ความ​อยาก​ของ​เขา​เอง</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​จะ​ไม่​ฟัง​ความ​จริง และ​หัน​ไป​หา​เทพ​นิยาย​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="5">แต่​ท่าน​จง​ตัดสิน​อย่าง​รอบคอบ​ใน​ทุก​สถานการณ์ จง​อดทน​ต่อ​ความ​ยาก​ลำบาก จง​ทำ​งาน​ของ​ผู้​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ จง​ทำ​หน้าที่​ทุก​อย่าง​ใน​พันธกิจ​ของ​ท่าน​ให้​สำเร็จ</verse>
				<verse number="6">เพราะ​ข้าพเจ้า​กำลัง​ถูก​ริน​ออก​มา​เหมือน​เครื่อง​ดื่ม​บูชา และ​เวลา​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​จาก​ไป​ใกล้​มา​ถึง​แล้ว</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​ได้​ต่อสู้​อย่าง​เข้มแข็ง ได้​วิ่ง​แข่ง​มา​จน​ถึง​เส้น​ชัย และ​ได้​รักษา​ความ​เชื่อ</verse>
				<verse number="8">บัดนี้​มงกุฎ​แห่ง​ความ​ชอบ​ธรรม​รอ​ข้าพเจ้า​อยู่ ใน​วัน​นั้น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ผู้​พิพากษา​เที่ยง​ธรรม​จะ​ให้​มงกุฎ​นี้​เป็น​รางวัล​แก่​ข้าพเจ้า และ​ไม่​ใช่​ข้าพเจ้า​คน​เดียว แต่​ให้​กับ​ทุก​คน​ที่​รอ​คอย​การ​มา​ปรากฏ​ของ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="9">ขอ​ให้​ท่าน​พยายาม​มา​หา​ข้าพเจ้า​โดย​เร็ว​ที่สุด</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เดมาส​ได้​ทิ้ง​ข้าพเจ้า​ไป​ยัง​เมือง​เธสะโลนิกา​แล้ว เนื่องจาก​เขา​รัก​โลก​นี้ เครสเซนส์​ก็​ไป​ยัง​แคว้น​กาลาเทีย และ​ทิตัส​ไป​ยัง​เมือง​ดาลมาเทีย</verse>
				<verse number="11">เหลือ​เพียง​ลูกา​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า ท่าน​จง​พา​มาระโก​มา​ด้วย เพราะ​เขา​ช่วย​พันธกิจ​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​มาก</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​ได้​ส่ง​ทีคิกัส​ไป​ยัง​เมือง​เอเฟซัส</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ท่าน​มา จง​นำ​เสื้อ​คลุม​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​ฝาก​คารปัส​ไว้​ที่​เมือง​โตรอัส​กับ​หนังสือ​ม้วน​ของ​ข้าพเจ้า​มา​ด้วย โดย​เฉพาะ​อย่าง​ยิ่ง​หนังสือ​ที่​เขียน​บน​แผ่น​หนัง</verse>
				<verse number="14">อเล็กซานเดอร์​ช่าง​โลหะ​ทำร้าย​ข้าพเจ้า​อย่าง​สาหัส องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​ตอบ​แทน​ตาม​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ​ลง​ไป</verse>
				<verse number="15">ท่าน​พึง​ระวัง​เขา​ให้​ดี เพราะ​เขา​ต่อต้าน​ถ้อยคำ​ของ​เรา​อย่าง​รุนแรง</verse>
				<verse number="16">ใน​การ​สู้​คดี​ครั้ง​แรก​ของ​ข้าพเจ้า ไม่​มี​ใคร​อยู่​ฝ่าย​ข้าพเจ้า​เลย ทุก​คน​ทิ้ง​ข้าพเจ้า​ไป​หมด ขอ​อย่า​ให้​พวก​เขา​ต้อง​รับ​โทษ</verse>
				<verse number="17">แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อยู่​เคียง​ข้าง​และ​ให้​กำลัง​แก่​ข้าพเจ้า เพื่อ​ว่า​โดย​ทาง​ข้าพเจ้า ข่าว​ประเสริฐ​จะ​ถูก​ประกาศ​ไป​อย่าง​ครบ​ถ้วน และ​คน​ต่าง​ชาติ​ทั้งหมด​จะ​ได้ยิน ทั้ง​ข้าพเจ้า​ยัง​ได้​รับ​การ​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​ปาก​สิงห์</verse>
				<verse number="18">องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​พ้น​จาก​การ​โจมตี​ที่​ชั่วช้า​ทุก​อย่าง และ​จะ​นำ​ข้าพเจ้า​เข้า​สู่​อาณาจักร​สวรรค์​ของ​พระองค์​อย่าง​ปลอดภัย ขอ​เกียรติ​สิริ​มี​แด่​พระองค์​สืบ​ไป​เป็น​นิตย์ อาเมน</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้า​ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​ปริสสิลลา ​กับ​อาควิลลา และ​คน​ใน​บ้าน​ของ​โอเนสิโฟรัส</verse>
				<verse number="20">เอรัสทัส​ยัง​อยู่​ที่​เมือง​โครินธ์ และ​ข้าพเจ้า​ละ​โตรฟีมัส​ซึ่ง​ป่วย​อยู่​ไว้​ที่​เมือง​มิเลทัส</verse>
				<verse number="21">ขอ​ให้​ท่าน​พยายาม​มา​ถึง​ที่​นี่​ก่อน​ฤดู​หนาว ยูบูลัส ปูเดนส์ ลีนัส คลาวเดีย และ​พี่​น้อง​คน​อื่น​ๆ ทุก​คน ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​ท่าน</verse>
				<verse number="22">ขอ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อยู่​กับ​จิต​วิญญาณ​ของ​ท่าน ขอ​พระคุณ​อยู่​กับ​ท่าน​ทุก​คน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="56">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​เปาโล ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า​และ​อัครทูต​ของ​พระเยซู​คริสต์ เพื่อ​เพิ่ม​ความ​เชื่อ​และ​ความ​รู้​ถึง​ความ​จริง​ให้​ผู้​ที่​พระเจ้า​เลือกสรร ซึ่ง​นำ​ไป​สู่​ความ​ยำเกรง​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">ใน​ความ​หวัง​แห่ง​ชีวิต​นิรันดร์ ซึ่ง​พระเจ้า​ผู้​ไม่​โกหก ได้​สัญญา​ไว้​ตั้งแต่​ก่อน​จุด​เริ่มต้น​ของ​เวลา</verse>
				<verse number="3">และ​ตอน​นี้​ถึง​เวลา​ที่​พระองค์​กำหนด พระองค์​ก็​ได้​เปิดเผย​สิ่ง​เหล่า​นี้​ผ่าน​การ​ประกาศ​ที่​มอบ​ไว้​แก่​ข้าพเจ้า ตาม​คำ​สั่ง​ของ​พระเจ้า พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา</verse>
				<verse number="4">ถึง​ทิตัส ลูก​แท้​ใน​ความ​เชื่อ​ที่​เรา​มี​ร่วม​กัน ขอ​พระคุณ​และ​สันติสุข​จาก​พระเจ้า​พระบิดา และ​พระเยซู​คริสต์​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="5">เหตุ​ที่​ข้าพเจ้า​ทิ้ง​ท่าน​ไว้​ที่​เกาะ​ครีต ก็​เพื่อ​ให้​ท่าน​สะสาง​งาน​ที่​ยัง​คั่งค้าง​ให้​เสร็จ และ​แต่งตั้ง ​ผู้​ปกครอง​คริสตจักร​ใน​ทุก​เมือง​ตาม​ที่​ข้าพเจ้า​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="6">ผู้​ปกครอง​นั้น​ต้อง​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ ซื่อสัตย์​ต่อ​ภรรยา ลูก​ๆ ของ​เขา​มี​ความ​เชื่อ และ​ไม่​มี​พฤติกรรม​ที่​ใคร​จะ​กล่าว​หา​ว่า​เกเร​และ​ดื้อด้าน</verse>
				<verse number="7">เนื่อง​จาก​ผู้​ปกครอง​ต้อง​ดูแล​บ้าน​ของ​พระเจ้า เขา​จะ​ต้อง​เป็น​คน​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ ไม่​อวด​ดี ไม่​เลือด​ร้อน ไม่​เมา​สุรา ไม่​รุนแรง ไม่​หา​ประโยชน์​ใน​ทาง​ทุจริต</verse>
				<verse number="8">แต่​ต้อง​มี​อัธยาศัย​ดี รัก​ดี รู้จัก​ควบคุม​ตัวเอง ยุติธรรม บริสุทธิ์ และ​มี​วินัย</verse>
				<verse number="9">เขา​ต้อง​ยึดมั่น​ใน​คำ​สอน​ที่​เชื่อถือ​ได้ ตาม​ที่​เขา​เรียน​รู้​มา เพื่อ​จะ​ให้​กำลัง​ใจ​ผู้​อื่น​ด้วย​คำ​สอน​ที่​ถูกต้อง​และ​หัก​ล้าง​คน​ที่​คัดค้าน​คำ​สอน​นั้น</verse>
				<verse number="10">เพราะ​มี​หลาย​คน​ที่​ดื้อรั้น​ไม่​เชื่อฟัง พูด​แต่​เรื่อง​ไร้​สาระ​และ​หลอกลวง โดย​เฉพาะ​คน​จาก​กลุ่ม​เข้า​สุหนัต</verse>
				<verse number="11">ต้อง​ทำ​ให้​พวก​นี้​สงบ​ปาก​สงบ​คำ เพราะ​พวก​เขา​ทำลาย​คน​ทั้ง​บ้าน​ใน​บ้าน​หลาย​หลัง โดย​สอน​สิ่ง​ที่​ไม่​ควร​สอน เพื่อ​หา​ประโยชน์​ใน​ทาง​ทุจริต</verse>
				<verse number="12">ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​หนึ่ง​ของ​พวก​ครีต​เอง​เคย​พูด​ว่า “ชาว​ครีต​เป็น​คน​โกหก​เสมอ เป็น​สัตว์​ป่า​ชั่ว​ร้าย เป็น​คน​ตะกละ​ที่​เกียจคร้าน”</verse>
				<verse number="13">คำ​พูด​นี้​เป็น​ความ​จริง ฉะนั้น​จง​ต่อว่า​เขา​อย่าง​เฉียบ​ขาด เพื่อ​เขา​จะ​ได้​มี​ความ​เชื่อ​ที่​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="14">และ​ไม่​สนใจ​นิยาย​ของ​พวก​ยิว หรือ​คำ​สั่ง​ของ​พวก​มนุษย์​ที่​ปฏิเสธ​ความ​จริง</verse>
				<verse number="15">สำหรับ​ผู้​บริสุทธิ์​นั้น​ทุก​สิ่ง​ก็​บริสุทธิ์ แต่​สำหรับ​คน​ที่​เสื่อม​ทราม​และ​ไม่​เชื่อ ก็​ไม่​มี​สิ่ง​ใด​บริสุทธิ์​เลย อัน​ที่​จริง​ความ​คิด​และ​จิต​สำนึก​ของ​เขา​ก็​เสื่อม​ทราม</verse>
				<verse number="16">เขา​อ้าง​ว่า​รู้จัก​พระเจ้า แต่​การ​กระทำ​กลับ​ปฏิเสธ​พระองค์ พวก​เขา​น่า​รังเกียจ ไม่​เชื่อ​ฟัง และ​ไม่​เหมาะ​กับ​การ​ทำ​ดี​ใด​ๆ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">อย่างไร​ก็​ตาม ท่าน​ต้อง​สอน​สิ่ง​ที่​สอดคล้อง​กับ​คำ​สอน​ที่​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="2">สอน​ชาย​สูง​อายุ​ให้​รู้จัก​ประมาณ​ตน น่า​นับถือ ควบคุม​ตนเอง​ได้ เข้มแข็ง​ทั้ง​ใน​ความ​เชื่อ ความ​รัก และ​ความ​อดทน</verse>
				<verse number="3">เช่น​เดียว​กัน จง​สอน​ผู้หญิง​สูง​อายุ​ให้​มี​ชีวิต​ที่​ยำเกรง​พระเจ้า ไม่​ใส่​ร้าย ไม่​ติด​เหล้า แต่​สอน​สิ่ง​ที่​ดี</verse>
				<verse number="4">เพื่อ​จะ​สามารถ​สอน​หญิง​สาว​ให้​รัก​สามี​และ​ลูก​ของ​ตน</verse>
				<verse number="5">ให้​เป็น​ผู้​รู้จัก​ควบคุม​ตน​และ​บริสุทธิ์ เอา​ใจ​ใส่​ดูแล​บ้าน​เรือน มี​เมตตา และ​ยอม​เชื่อฟัง​สามี เพื่อ​จะ​ไม่​มี​ใคร​ดู​หมิ่น​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="6">ใน​ทำนอง​เดียว​กัน ให้​กำลัง​ใจ​คน​หนุ่ม​ให้​รู้จัก​ควบคุม​ตนเอง</verse>
				<verse number="7">ท่าน​จง​ทำ​ตัว​เป็น​แบบ​อย่าง​ใน​ทุก​ด้าน​โดย​การ​ทำ​สิ่ง​ดี และ​เมื่อ​สอน​ก็​จง​แสดง​ความ​ซื่อ​ตรง ความ​เอา​จริง​เอา​จัง</verse>
				<verse number="8">และ​มี​หลัก​คำ​สอน​ที่​ถูกต้อง ซึ่ง​ไม่​มี​ใคร​ตำหนิ​ได้ เพื่อ​คน​ที่​ต่อต้าน​ท่าน​จะ​ได้​ละอาย​ใจ เพราะ​ไม่​มี​อะไร​จะ​ว่า​เรา​ได้</verse>
				<verse number="9">จง​สอน​พวก​ทาส​ให้​เชื่อฟัง​นาย​ใน​ทุก​สิ่ง พยายาม​เอา​ใจ​นาย ไม่​โต้เถียง</verse>
				<verse number="10">และ​ไม่​ยักยอก แต่​แสดง​ให้​นาย​เห็น​ว่า​เขา​เป็น​คน​ที่​ไว้​ใจ​ได้​เต็มที่ เพื่อ​จะ​ทำ​ให้​คำ​สอน​เรื่อง​พระเจ้า​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา​นั้น งดงาม​น่า​เลื่อมใส​ใน​ทุก​ทาง</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระคุณ​ของ​พระเจ้า​ได้​ปรากฏ​ซึ่ง​ช่วย​ทุก​คน​ให้​รอด</verse>
				<verse number="12">สิ่ง​นี้​สอน​ให้​เรา “ปฏิเสธ” การ​ไม่​นับถือ​พระเจ้า​และ​ตัณหา​ทาง​โลก และ​มี​ชีวิต​ใน​ยุค​นี้​อย่าง​คน​ที่​รู้จัก​ควบคุม​ตนเอง คน​ที่​ยุติธรรม​และ​ยำเกรง​พระเจ้า</verse>
				<verse number="13">ขณะ​ที่​เรา​รอ​ความ​หวัง​ที่​เปี่ยม​ด้วย​พระพร คือ การ​ปรากฏ​ด้วย​เกียรติ​สิริ​ของ​พระเจ้า และ​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ยิ่งใหญ่​ของ​เรา​คือ​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="14">ผู้​สละ​พระองค์​เอง​เพื่อ​ไถ่​เรา​จาก​ความ​ชั่ว​ทั้ง​ปวง เพื่อ​ชำระ​เรา​ให้​บริสุทธิ์​ไว้​สำหรับ​พระองค์ เป็น​คน​ของ​พระองค์ ผู้​กระตือรือร้น​จะ​ทำ​ความ​ดี</verse>
				<verse number="15">ท่าน​ควร​สอน​เรื่อง​เหล่า​นี้ ให้​กำลัง​ใจ​และ​ตักเตือน​พวก​เขา​ด้วย​สิทธิ​อำนาจ​ทั้งหมด อย่า​ให้​ใคร​ดู​ถูก​ท่าน​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">จง​เตือน​ประชาชน​เหล่า​นี้​ให้​อยู่​ใน​บังคับ​ของ​ผู้​มี​อำนาจ​ปกครอง​และ​ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ ให้​เชื่อฟัง​และ​พร้อม​จะ​ทำ​สิ่ง​ที่​ดี</verse>
				<verse number="2">อย่า​ใส่​ร้าย​ใคร แต่​ให้​เป็น​คน​รัก​สันติ เอื้อเฟื้อ​และ​สุภาพ​อ่อนโยน​กับ​ทุก​คน​เสมอ</verse>
				<verse number="3">ครั้ง​หนึ่ง เรา​เอง​ก็​โง่เขลา ไม่​เชื่อฟัง หลง​ผิด เป็น​ทาส​ของ​กิเลส​ตัณหา และ​ความ​บันเทิง​ทุก​ชนิด ใช้​ชีวิต​ชั่ว​ร้าย อิจฉา​ริษยา ถูก​ชิงชัง​และ​เกลียด​กัน</verse>
				<verse number="4">แต่​เมื่อ​ความ​กรุณา​และ​ความ​รัก​ของ​พระเจ้า พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา​มา​ปรากฏ</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ช่วย​เรา​ให้​รอด ไม่​ใช่​เพราะ​ความ​ชอบ​ธรรม​ที่​เรา​ทำ แต่​ด้วย​ความ​เมตตา​ของ​พระองค์ พระองค์​ช่วย​เรา​ให้​รอด​โดย​ผ่าน​การ​ชำระ​ล้าง​ให้​บังเกิด​ใหม่ และ​การ​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​โดย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="6">ซึ่ง​พระองค์​ได้​เท​พระวิญญาณ​นี้​ลง​มา​บน​เรา​อย่าง​ล้นเหลือ ผ่าน​ทาง​พระเยซู​คริสต์​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา</verse>
				<verse number="7">เพื่อ​ว่า​เมื่อ​เรา​ถูก​นับ​ว่า​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม​โดย​พระคุณ​ของ​พระองค์​แล้ว เรา​ก็​จะ​กลาย​เป็น​ทายาท​ที่​มี​ความ​หวัง​ใน​ชีวิต​นิรันดร์</verse>
				<verse number="8">ที่​กล่าว​มา​นี้​เชื่อถือ​ได้ และ​ข้าพเจ้า​อยาก​ให้​ท่าน​เน้น​เรื่อง​เหล่า​นี้ เพื่อ​คน​ที่​วาง​ใจ​ใน​พระเจ้า​จะ​ได้​ใส่​ใจ​ใน​การ​อุทิศ​ตน​ทำ​สิ่ง​ที่​ดี สิ่ง​เหล่า​นี้​ดี​และ​เป็น​ประโยชน์​กับ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="9">แต่​จง​หลีก​เลี่ยง​การ​โต้แย้ง​ที่​โง่เขลา เรื่อง​ลำดับ​วงศ์​ตระกูล การ​ถก​เถียง และ​การ​ทะเลาะ​กัน​เรื่อง​กฎ​บัญญัติ เพราะ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ไม่​มี​ประโยชน์​และ​ไร้​ค่า</verse>
				<verse number="10">พวก​ที่​สร้าง​ความ​แตกแยก จง​เตือน​ครั้ง​หนึ่ง และ​เตือน​ซ้ำ​ครั้ง​ที่​สอง หลัง​จาก​นั้น​ก็​ให้​เลิก​ยุ่ง​เกี่ยว​กับ​เขา</verse>
				<verse number="11">ท่าน​แน่​ใจ​ได้​ว่า​คน​แบบ​นี้​เป็น​คน​นอก​ลู่​นอก​ทาง​และ​บาป​หนา เขา​ลงโทษ​ตัว​เขา​เอง</verse>
				<verse number="12">ทันที​ที่​ข้าพเจ้า​ส่ง​อารเทมัส​หรือ​ทีคิกัส​ไป​หา​ท่าน ขอ​ให้​ท่าน​พยายาม​มา​หา​ข้าพเจ้า​ที่​เมือง​นิโคโปลิส​โดย​เร็ว​ที่​สุด เพราะ​ข้าพเจ้า​ตัดสิน​ใจ​จะ​อยู่​ที่​นั่น​ช่วง​ฤดู​หนาว</verse>
				<verse number="13">ขอ​ให้​ท่าน​ทำ​ทุก​สิ่ง​เท่า​ที่​ทำ​ได้​เพื่อ​ช่วย​เศนาส​ที่​เป็น​นัก​กฎหมาย​กับ​อปอลโล​ใน​การ​เดินทาง และ​ดูแล​ให้​พวก​เขา​มี​ทุก​สิ่ง​ที่​จำเป็น</verse>
				<verse number="14">คน​ของ​เรา​ต้อง​เรียน​รู้​ที่​จะ​อุทิศ​ตน​ทำ​สิ่ง​ที่​ดี เพื่อ​จัด​หา​สิ่ง​ต่าง​ๆ ให้​คน​ที่​มี​ความ​จำเป็น​เร่ง​ด่วน และ​ไม่​ใช้​ชีวิต​อย่าง​ไร้​ประโยชน์</verse>
				<verse number="15">ทุก​คน​ที่​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ให้​ท่าน ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ให้​บรรดา​คน​ที่​รัก​เรา​ใน​ความ​เชื่อ​นั้น ขอ​พระคุณ​อยู่​กับ​พวก​ท่าน​ทุก​คน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="57">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​เปาโล​ผู้​เป็น​นักโทษ​เพราะ​เห็น​แก่​พระเยซู​คริสต์ และ​จาก​ทิโมธี​น้อง​ของ​เรา ถึง​ฟีเลโมน​เพื่อน​รัก​และ​ผู้​ร่วม​งาน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="2">ถึง​อัปเฟีย​น้อง​สาว​ของ​เรา อารคิปปัส​เพื่อน​ทหาร​ของ​เรา และ​คริสตจักร​ที่​ประชุม​กัน​ใน​บ้าน​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="3">ขอ​พระคุณ​และ​สันติสุข​จาก​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา และ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​ขอบคุณ​พระเจ้า​เสมอ​เมื่อ​ระลึก​ถึง​ท่าน​ใน​คำ​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เรื่อง​ความ​รัก​ที่​ท่าน​มี​ต่อ​คน​ของ​พระเจ้า และ​ความ​เชื่อ​ที่​ท่าน​มี​ใน​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​ขอ​ให้​การ​ที่​เรา​มี​ความ​เชื่อ​ร่วม​กัน ส่ง​ผล​ให้​ท่าน​เข้าใจ​สิ่ง​ดี​ทุก​อย่าง​ที่​เรา​แบ่งปัน​กัน​เพื่อ​เห็น​แก่​พระคริสต์</verse>
				<verse number="7">น้อง​เอ๋ย ความ​รัก​ของ​ท่าน​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ยินดี​และ​มี​กำลัง​ใจ​อย่าง​ยิ่ง เพราะ​ท่าน​ทำ​ให้​คน​ของ​พระเจ้า​ชื่น​ใจ</verse>
				<verse number="8">เพราะ​ฉะนั้น แม้​ว่า​ใน​พระคริสต์ ข้าพเจ้า​จะ​กล้า​สั่ง​ให้​ท่าน​ทำ​สิ่ง​ที่​ควร​ทำ</verse>
				<verse number="9">กระนั้น​ข้าพเจ้า​อยาก​ขอร้อง​ท่าน​ด้วย​ความ​รัก​มาก​กว่า ข้าพเจ้า​ไม่​ใช่​ใคร​อื่น นอก​จาก​เปาโล​ผู้​แก่​ชรา และ​ตอน​นี้​ก็​เป็น​นักโทษ​เพราะ​เห็น​แก่​พระเยซู​คริสต์​ด้วย</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​ขอ​ร้อง​ท่าน​เรื่อง​ลูกชาย​ของ​ข้าพเจ้า​คือ​โอเนสิมัส เขา​ได้​มา​เป็น​ลูก​ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​ถูก​คุม​ขัง</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ก่อน​เขา​ไม่​เป็น​ประโยชน์​กับ​ท่าน แต่​เดี๋ยว​นี้​เขา​เป็น​ประโยชน์​ทั้ง​ต่อ​ท่าน​และ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​กำลัง​ส่ง​เขา​ผู้​เป็น​ดวง​ใจ​ให้​กลับ​มา​หา​ท่าน</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้า​อยาก​ให้​เขา​อยู่​ที่​นี่ เพื่อ​ช่วยเหลือ​ข้าพเจ้า​แทน​ท่าน ใน​ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​ถูก​คุม​ขัง​เพื่อ​ข่าว​ประเสริฐ</verse>
				<verse number="14">แต่​ข้าพเจ้า​ไม่​อยาก​ทำ​สิ่งใด​โดย​ปราศจาก​ความ​เห็น​ชอบ​ของ​ท่าน เพื่อ​ว่า​สิ่ง​ดี​ใด​ๆ ที่​ท่าน​ทำ จะ​เป็น​ไป​โดย​สมัครใจ ไม่​ใช่​ถูก​บังคับ</verse>
				<verse number="15">บาง​ที​เหตุ​ที่​เขา​จาก​ท่าน​ไป​ระยะ​หนึ่ง ก็​เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​เขา​คืน​มา​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="16">ไม่​ใช่​ใน​ฐานะ​ทาส​อีก แต่​ดี​ยิ่ง​กว่า​ทาส คือ​เป็น​พี่​น้อง​ที่​รัก ข้าพเจ้า​รัก​เขา​มาก​แต่​ท่าน​จะ​รัก​เขา​มาก​ยิ่ง​กว่า ทั้ง​ใน​ฐานะ​เพื่อน​มนุษย์​และ​พี่​น้อง​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น หาก​ท่าน​เห็น​ว่า​ข้าพเจ้า​เป็น​หุ้นส่วน ก็​ให้​ต้อนรับ​เขา​เหมือน​ที่​ท่าน​ต้อนรับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="18">ถ้า​เขา​ทำ​ผิด​หรือ​ติด​หนี้​อะไร​ท่าน ก็​จง​มา​เรียก​คืน​จาก​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้า​เปาโล​เขียน​ข้อความ​นี้​ด้วย​มือ​ตน​เอง​ว่า ข้าพเจ้า​จะ​ชดใช้​ให้ โดย​ไม่​เอ่ย​เรื่อง​ที่​ตัว​ท่าน​เอง​เป็น​หนี้​ชีวิต​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="20">น้อง​เอ๋ย ข้าพเจ้า​ปรารถนา​ที่​จะ​ได้​รับ​ประโยชน์​จาก​ท่าน​บ้าง​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า คือ​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ชื่น​ใจ​ใน​พระคริสต์</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้า​เขียน​ถึง​ท่าน​ด้วย​ความ​มั่นใจ​ว่า​ท่าน​เชื่อฟัง รู้​ว่า​ท่าน​จะ​ทำ​มาก​กว่า​ที่​ข้าพเจ้า​ขอ</verse>
				<verse number="22">อีก​อย่าง​หนึ่ง ช่วย​เตรียม​ห้อง​พัก​ไว้​ให้​ข้าพเจ้า​ด้วย เพราะ​ข้าพเจ้า​หวัง​จะ​ได้​ไป​หา​ท่าน​อีก​ตาม​คำ​อธิษฐาน​ของ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="23">เอปาฟรัส เพื่อน​นักโทษ​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​พระเยซู​คริสต์ ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​ท่าน</verse>
				<verse number="24">มาระโก อาริสทารคัส เดมาส และ​ลูกา เพื่อน​ร่วม​งาน​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="25">ขอ​พระคุณ​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อยู่​กับ​จิต​วิญญาณ​ของ​พวก​ท่าน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="58">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ใน​อดีต​พระเจ้า​พูด​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ผ่าน​ทาง​ผู้​เผย​พระวจนะ​หลาย​ครั้ง​หลาย​วิธี</verse>
				<verse number="2">แต่​ใน​วาระ​สุดท้าย​นี้ พระเจ้า​พูด​กับ​เรา​ผ่าน​ทาง​พระบุตร ผู้​ที่​พระองค์​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​ทายาท​ครอบ​ครอง​ทุก​สิ่ง และ​พระองค์​สร้าง​จักรวาล​ผ่าน​ทาง​พระบุตร​นั้น</verse>
				<verse number="3">พระบุตร​คือ​รัศมี​เจิดจ้า​แห่ง​เกียรติ​สิริ​ของ​พระเจ้า เป็น​ตัว​แทน​ที่​แท้​จริง​ของ​พระเจ้า ซึ่ง​ดำรง​ทุก​สิ่ง​ไว้​ด้วย​ถ้อยคำ​อัน​เปี่ยม​ฤทธิ์​ของ​พระองค์ เมื่อ​พระบุตร​ชำระ​บาป​ของ​เรา​แล้ว พระองค์​นั่ง​ลง​ด้าน​ขวา​มือ​ของ​องค์​ผู้​ยิ่งใหญ่​ใน​สวรรค์</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​พระองค์​ยิ่งใหญ่​เหนือ​กว่า​ทูตสวรรค์ เหมือน​นาม​ที่​พระองค์​ได้​รับ​ก็​เหนือ​กว่า​นาม​ของ​ทูต​สวรรค์</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระเจ้า​เคย​พูด​กับ​ทูตสวรรค์​องค์​ไหน​หรือ​ว่า “เจ้า​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เรา วัน​นี้​เรา​ได้​เป็น​พ่อ​ของ​เจ้า” หรือ​พูด​ว่า “เรา​จะ​เป็น​พ่อ​ของ​เขา และ​เขา​จะ​เป็น​ลูก​ชาย​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="6">และ​เมื่อ​พระเจ้า​นำ​ลูก​หัว​ปี​ของ​พระองค์​เข้า​มา​ใน​โลก พระองค์​พูด​ว่า “ให้​ทูต​สวรรค์​ทั้งสิ้น​ของ​พระเจ้า​นมัสการ​เขา”</verse>
				<verse number="7">ส่วน​กับ​พวก​ทูตสวรรค์​นั้น พระองค์​พูด​ว่า “พระเจ้า​ทำ​ให้​ทูต​สวรรค์​ของ​พระองค์​เป็น​วิญญาณ ทำ​ให้​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​เป็น​เปลว​ไฟ”</verse>
				<verse number="8">แต่​กับ​พระบุตร​นั้น พระองค์​พูด​ว่า “ข้าแต่​พระเจ้า บัลลังก์​ของ​พระองค์​จะ​ดำรง​เป็น​นิตย์ พระองค์​จะ​ปกครอง​แผ่นดิน​ของ​พระองค์​ด้วย​คทา​แห่ง​ความ​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="9">พระองค์​รัก​ความ​ชอบ​ธรรม​และ​เกลียด​ชัง​ความ​ชั่ว ฉะนั้น พระเจ้า​ผู้​เป็น​พระเจ้า​ของ​พระองค์ จึง​ตั้ง​พระองค์​ไว้​เหนือ​สหาย​ทั้งปวง โดย​เจิม​พระองค์​ด้วย​น้ำมัน​แห่ง​ความ​ยินดี”</verse>
				<verse number="10">และ​พระเจ้า​พูด​อีก​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า ใน​ปฐมกาล​พระองค์​วาง​ฐาน​ราก​แผ่นดิน​โลก และ​ฟ้า​สวรรค์​เป็น​ผลงาน​ฝีมือ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">สิ่ง​เหล่า​นี้​จะ​พินาศ​ไป แต่​พระองค์​ดำรง​อยู่ ทั้งหมด​นี้​จะ​เก่า​ไป​เหมือน​เครื่อง​นุ่ง​ห่ม</verse>
				<verse number="12">พระองค์​จะ​ม้วน​มัน​ขึ้น​เหมือน​เสื้อ​คลุม พวก​มัน​จะ​ถูก​เปลี่ยน​เหมือน​เครื่อง​นุ่ง​ห่ม แต่​พระองค์​ยัง​คง​เหมือน​เดิม และ​ปี​เดือน​ของ​พระองค์​จะ​ไม่​มี​วัน​สิ้น​สุด”</verse>
				<verse number="13">มี​ทูต​สวรรค์​องค์​ไหน​ที่​พระเจ้า​พูด​ด้วย​ว่า “จง​นั่ง​ที่​ขวา​มือ​ของ​เรา จนกว่า​เรา​จะ​ทำ​ให้​ศัตรู​ของ​เจ้า เป็น​แท่น​วาง​เท้า​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="14">ทูตสวรรค์​ทั้งหมด​เป็น​วิญญาณ​ผู้​ปรนนิบัติ​ซึ่ง​พระเจ้า​ส่ง​ไป​รับใช้​คน​ที่​จะ​ได้​รับ​ความ​รอด​เป็น​มรดก​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ดังนั้น​เรา​ต้อง​เอา​ใจ​ใส่​สิ่ง​ที่​เรา​ได้ยิน​ให้​มาก​ที่สุด เพื่อ​ไม่​ให้​เรา​หลง​ห่าง​ไป</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ใน​เมื่อ​ข้อความ​ที่​พระเจ้า​พูด​ผ่าน​ทูตสวรรค์​ยัง​มี​ผล​ผูก​มัด การ​ฝ่า​ฝืน​และ​การ​ไม่​เชื่อฟัง​ทุก​อย่าง​ยัง​ได้​รับ​โทษ​ตาม​สมควร</verse>
				<verse number="3">แล้ว​เรา​จะ​หนี​ไป​ได้​อย่างไร​ถ้า​เรา​เพิกเฉย​ความ​รอด​อัน​ยิ่ง​ใหญ่ ความ​รอด​นี้​ซึ่ง​เริ่ม​โดย​การ​ประกาศ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​คน​ที่​ได้ยิน​พระองค์​ก็​ยืนยัน​กับ​เรา</verse>
				<verse number="4">พระเจ้า​เอง​ก็​รับรอง​ด้วย​หมาย​สำคัญ การ​อัศจรรย์ ปาฏิหาริย์​ต่าง​ๆ และ​ของ​ประทาน​แห่ง​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ซึ่ง​ให้​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ไม่​ได้​ให้​ทูตสวรรค์​ปกครอง​โลก​ใน​อนาคต​ที่​เรา​กำลัง​พูด​ถึง​นี้</verse>
				<verse number="6">แต่​มี​คน​เขียน​ยืนยัน​ไว้​แห่ง​หนึ่ง​ว่า “มนุษย์​เป็น​ใคร​หนอ พระองค์​จึง​พะวง​ถึง​พวก​เขา บุตร​มนุษย์​เป็น​ใคร​หนอ พระองค์​จึง​ห่วงใย​เขา</verse>
				<verse number="7">พระองค์​สร้าง​พวก​เขา​ให้​ต่ำ​กว่า​ทูต​สวรรค์​เพียง​เล็ก​น้อย พระองค์​สวม​มงกุฎ​แห่ง​ศักดิ์ศรี​และ​เกียรติ​ให้​พวก​เขา</verse>
				<verse number="8">และ​ทำ​ให้​ทุก​สิ่ง​อยู่​ใต้​เท้า​ของ​พวก​เขา” ใน​การ​ทำ​ให้​ทุก​สิ่ง​อยู่​ใต้​พวก​เขา ​นี้ พระเจ้า​ไม่​ให้​มี​สิ่ง​ใด​เลย​ที่​ไม่​อยู่​ใต้​อำนาจ​พวก​เขา แต่​ตอน​นี้​เรา​ยัง​ไม่​ได้​เห็น​ทุก​สิ่ง​อยู่​ใต้​อำนาจ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="9">แต่​เรา​เห็น​พระเยซู ผู้​ถูก​ทำ​ให้​ต่ำ​กว่า​ทูตสวรรค์​เพียง​ชั่ว​ระยะ​หนึ่ง​นั้น ตอน​นี้​ก็​ได้​รับ​มงกุฎ​แห่ง​ศักดิ์ศรี​และ​เกียรติ​แล้ว เพราะ​พระองค์​ทน​ทุกข์​ทรมาน​จน​ตาย เพื่อ​โดย​พระคุณ​ของ​พระเจ้า พระองค์​จะ​ได้​ลิ้มรส​ความ​ตาย​เพื่อ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="10">ใน​การ​นำ​ลูก​ชาย​หญิง​มากมาย​มา​สู่​สง่า​ราศี​นั้น ก็​เป็น​การ​เหมาะสม​แล้ว ที่​พระเจ้า​ผู้​ซึ่ง​ทุก​สิ่ง​มี​อยู่​เพื่อ​พระองค์​และ​โดย​พระองค์ จะ​ทำ​ให้​ผู้​เบิก​ทาง​แห่ง​ความ​รอด​มา​สู่​พวก​เขา​นั้น​สมบูรณ์​โดย​การ​ทน​ทุกข์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">ทั้ง​พระองค์​ผู้​ทำ​ให้​มนุษย์​บริสุทธิ์​และ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​พระองค์​ทำ​ให้​บริสุทธิ์​ล้วน​เป็น​ครอบครัว​เดียว​กัน พระเยซู​จึง​ไม่​ละอาย​ที่​จะ​เรียก​เขา​เหล่า​นั้น​ว่า​พี่​น้อง</verse>
				<verse number="12">พระองค์​พูด​ว่า “เรา​จะ​ประกาศ​นาม​ของ​พระองค์​แก่​พี่​น้อง​ของ​เรา และ​เรา​จะ​ร้อง​สรรเสริญ​พระองค์​ใน​ที่​ประชุม”</verse>
				<verse number="13">และ​พูด​อีก​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ไว้​วาง​ใจ​ใน​พระองค์” และ​พระองค์​พูด​อีก​ว่า “ข้าพเจ้า​และ​ลูก​ๆ ที่​พระเจ้า​มอบ​ให้​ข้าพเจ้า​อยู่​ที่​นี่​แล้ว”</verse>
				<verse number="14">ใน​เมื่อ​ลูก​ทั้งหลาย​มี​เลือด​เนื้อ พระองค์​จึง​มี​ส่วน​ใน​ความ​เป็น​มนุษย์​ของ​พวก​เขา​เช่น​กัน เพื่อ​ว่า​โดย​ความ​ตาย​ของ​พระองค์​นั้น พระองค์​จะ​ทำลาย​อำนาจ​ของ​มาร ผู้​กุม​อำนาจ​แห่ง​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="15">และ​ปลดปล่อย​บรรดา​คน​ที่​ตก​เป็น​ทาส​มา​ตลอด​ชีวิต เพราะ​กลัว​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="16">เพราะ​แน่นอน​ว่า​พระองค์​ไม่​ได้​ช่วย​ทูต​สวรรค์ แต่​ช่วย​ลูก​หลาน​ของ​อับราฮัม</verse>
				<verse number="17">ด้วย​เหตุ​นี้​พระองค์​จึง​ต้อง​เป็น​มนุษย์​เหมือน​กับ​พวก​เขา ​ทุก​อย่าง เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​มหา​ปุโรหิต​ผู้​เปี่ยม​ด้วย​ความ​เมตตา​และ​สัตย์ซื่อ​ใน​การ​รับใช้​พระเจ้า และ​เพื่อ​จะ​ลบ​ล้าง​บาป​ของ​ประชาชน</verse>
				<verse number="18">เพราะ​พระองค์​เอง​ทน​ทุกข์​เมื่อ​ถูก​ล่อใจ พระองค์​จึง​สามารถ​ช่วย​คน​ที่​ถูก​ล่อ​ใจ​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ฉะนั้น พี่​น้อง​ผู้​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า ผู้​มี​ส่วน​ใน​การ​เรียก​จาก​สวรรค์ จง​ให้​ความ​คิด​จดจ่อ​ที่​พระเยซู ผู้​ซึ่ง​เรา​ยอม​รับ​ว่า​เป็น​องค์​อัครทูต​และ​มหา​ปุโรหิต​ของ​เรา</verse>
				<verse number="2">พระองค์​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระเจ้า​ผู้​แต่งตั้ง​พระองค์ เหมือน​ที่​โมเสส​สัตย์ซื่อ​กับ​ทุก​เรื่อง​ใน​บ้าน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">จะ​เห็น​ว่า​พระเยซู​สมควร​ได้​รับ​เกียรติ​ยิ่ง​กว่า​โมเสส เหมือน​กับ​ที่​ผู้​สร้าง​บ้าน​มี​เกียรติ​ยิ่ง​กว่า​ตัว​บ้าน​เอง</verse>
				<verse number="4">เพราะ​บ้าน​ทุก​หลัง​ย่อม​มี​คน​สร้าง แต่​พระเจ้า​เป็น​ผู้​สร้าง​ทุก​สิ่ง</verse>
				<verse number="5">“โมเสส​สัตย์ซื่อ​ใน​ฐานะ​ผู้​รับใช้​ใน​บ้าน​ของ​พระเจ้า” เป็น​พยาน​ถึง​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​จะ​กล่าว​ใน​ภาย​หน้า</verse>
				<verse number="6">ส่วน​พระคริสต์​สัตย์ซื่อ​ใน​ฐานะ​พระบุตร​ผู้​อยู่​เหนือ​บ้าน​ของ​พระเจ้า และ​พวก​เรา​ก็​คือ​บ้าน​ของ​พระองค์ หาก​เรา​ยืนหยัด​ใน​ความ​เชื่อมั่น​และ​ความ​หวัง​ซึ่ง​เรา​ยกย่อง​นั้น</verse>
				<verse number="7">ฉะนั้น ตาม​ที่​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​กล่าว​ว่า “วัน​นี้​หาก​ท่าน​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">อย่า​ทำ​ใจ​แข็ง​กระด้าง เหมือน​เมื่อ​ครั้ง​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​กบฏ ใน​ช่วง​ที่​ลอง​ดี​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร</verse>
				<verse number="9">ที่​ซึ่ง​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เจ้า​ทดสอบ​และ​ลองดี​กับ​เรา แม้​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​เรา​ทำ​ตลอด​สี่​สิบ​ปี</verse>
				<verse number="10">ด้วย​เหตุ​นี้​เรา​จึง​โกรธ​คน​ชั่วอายุ​นั้น และ​เรา​พูด​ว่า ‘ใจ​ของ​เขา​หลง​ผิด​อยู่​เสมอ และ​พวก​เขา​ไม่​รู้จัก​วิถี​ทาง​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​เรา​จึง​สาบาน​ด้วย​ความ​โกรธ​ว่า ‘พวก​เขา​จะ​ไม่​มี​วัน​ได้​เข้า​สู่​การ​พัก​สงบ​ของ​เรา’ ”</verse>
				<verse number="12">พี่​น้อง จง​ระวัง​ให้​ดี​ว่า​ไม่​มี​ใคร​ใน​พวก​ท่าน​มี​ใจ​บาป​ชั่ว ไม่​เชื่อ แล้ว​หัน​หนี​จาก​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="13">แต่​จง​ให้​กำลัง​ใจ​กัน​ทุก​วัน​ตราบ​เท่า​ที่​ยัง​เรียก​ว่า “วัน​นี้” เพื่อ​จะ​ไม่​มี​ใคร​ใน​พวก​ท่าน​ดื้อ​ด้าน​เพราะ​กล​ลวง​ของ​บาป</verse>
				<verse number="14">เรา​ได้​มา​มี​ส่วน​ร่วม​ใน​พระคริสต์ หาก​เรา​แน่วแน่​ใน​ความ​เชื่อ​มั่น​ที่​เรา​มี​ตั้งแต่​แรก​นั้น​จน​ถึง​ที่สุด</verse>
				<verse number="15">ตาม​ที่​ได้​กล่าว​มา​แล้ว​ว่า “วัน​นี้​หาก​ท่าน​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระองค์ อย่า​ทำ​ใจ​แข็ง​กระด้าง เหมือน​เมื่อ​ครั้ง​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​กบฏ”</verse>
				<verse number="16">ใคร​คือ​คน​ที่​ได้ยิน​แล้ว​ยัง​กบฏ ก็​คือ​ทุก​คน​ที่​โมเสส​พา​ออก​จาก​อียิปต์​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="17">และ​ใคร​ที่​พระองค์​โกรธ​ตลอด​สี่​สิบ​ปี ก็​คือ​คน​ที่​ทำ​บาป​ซึ่ง​ได้​ทิ้ง​ศพ​ของ​ตน​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="18">และ​ใคร​กัน​ที่​พระเจ้า​ปฏิญาณ​ว่า​เขา​จะ​ไม่​ได้​เข้า​สู่​การ​พัก​สงบ​ของ​พระองค์ ถ้า​ไม่​ใช่​คน​ที่​ไม่​เชื่อฟัง</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น​เรา​จึง​เห็น​ว่า​พวก​เขา​เข้า​ไป​ไม่​ได้​ก็​เพราะ​ไม่​เชื่อ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ฉะนั้น เมื่อ​สัญญา​ที่​จะ​เข้า​สู่​การ​พัก​สงบ​ของ​พระองค์​ยัง​คง​อยู่ ก็​ให้​เรา​ระวัง​อย่า​ให้​ใคร​ใน​พวก​ท่าน​พลาด​ไป</verse>
				<verse number="2">เพราะ​พวก​เรา​ได้​รับ​ข่าว​ประเสริฐ​เหมือน​กับ​คน​เหล่า​นั้น แต่​ข้อความ​ที่​ได้ยิน​นั้น​ไม่​มี​ประโยชน์​สำหรับ​เขา เพราะ​พวก​เขา​ไม่​มี​ส่วน​ใน​ความ​เชื่อ​ของ​คน​ที่​เชื่อฟัง</verse>
				<verse number="3">บัดนี้​พวก​เรา​ที่​เชื่อ​ก็​ได้​เข้า​สู่​การ​พัก​สงบ ตาม​ที่​พระเจ้า​ได้​พูด​ไว้​ว่า “ดังนั้น เรา​จึง​สาบาน​ด้วย​ความ​โกรธ​ว่า ‘พวก​เขา​จะ​ไม่​มี​วัน​เข้า​สู่​การ​พัก​สงบ​ของ​เรา’ ” แม้​งาน​ของ​พระองค์​เสร็จ​สิ้น​ตั้ง​แต่​สร้าง​โลก</verse>
				<verse number="4">เพราะ​มี​ตอน​หนึ่ง​ซึ่ง​พระองค์​พูด​ถึง​วัน​ที่​เจ็ด​ว่า “ใน​วัน​ที่​เจ็ด พระเจ้า​หยุด​พัก​จาก​การ​งาน​ทั้ง​สิ้น​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="5">และ​ใน​ข้อความ​ข้าง​ต้น พระองค์​พูด​อีก​ว่า “พวก​เขา​จะ​ไม่​มี​วัน​เข้า​สู่​การ​พัก​สงบ​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​ก็​ยัง​มี​บาง​คน​จะ​ได้​เข้า​สู่​การ​พัก​สงบ และ​คน​ที่​ได้ยิน​ข่าว​ประเสริฐ​ครั้ง​ก่อน​ไม่​ได้​เข้า​ไป​เพราะ​เขา​ไม่​เชื่อฟัง</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​จึง​กำหนด​อีก​วัน​หนึ่ง​เรียก​ว่า “วัน​นี้” พระเจ้า​กล่าว​เรื่อง​นี้​นาน​มา​แล้ว​ผ่าน​ดาวิด ตาม​ข้อความ​ที่​อ้าง​ไว้​ว่า “วัน​นี้​หาก​ท่าน​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระองค์ อย่า​ทำ​ใจ​แข็ง​กระด้าง”</verse>
				<verse number="8">เพราะ​ถ้า​โยชูวา​ได้​ให้​พวก​เขา​เข้า​สู่​การ​พัก​สงบ พระเจ้า​ก็​คง​ไม่​พูด​ถึง​อีก​วัน​หนึ่ง​ภาย​หลัง</verse>
				<verse number="9">จึง​ยัง​มี​สะบาโต​แห่ง​การ​พัก​สงบ​สำหรับ​คน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="10">เพราะ​คน​ที่​ได้​เข้า​สู่​การ​พัก​สงบ​ของ​พระเจ้า​ก็​ได้​พัก​จาก​งาน​ของ​ตน เหมือน​กับ​ที่​พระเจ้า​พัก​จาก​งาน ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">ฉะนั้น​ให้​เรา​พยายาม​ทุก​วิถี​ทาง​เพื่อ​เข้า​สู่​การ​พัก​สงบ​นั้น เพื่อ​จะ​ไม่​มี​ใคร​พินาศ​ด้วย​การ​ทำ​ตาม​อย่าง​คน​ที่​ไม่​เชื่อฟัง</verse>
				<verse number="12">เพราะ​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​นั้น​มี​ชีวิต​และ​เกิด​ผล คม​ยิ่ง​กว่า​ดาบ​สอง​คม​ใด​ๆ แทง​ทะลุ​กระทั่ง​แยก​จิต​กับ​วิญญาณ แยก​ข้อ​ต่อ​กับ​ไข​กระดูก​ออก​จาก​กัน และ​ตัดสิน​ความ​คิด​กับ​ท่าที​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="13">ไม่​มี​สิ่ง​ใด​ที่​พระเจ้า​สร้าง​ไว้​จะ​ซ่อน​เร้น​จาก​สาย​ตา​ของ​พระองค์​ได้ ทุก​สิ่ง​ถูก​เปิดเผย​และ​ตี​แผ่​ต่อ​สายตา​ของ​พระองค์ ผู้​ซึ่ง​เรา​ต้อง​รายงาน</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​ใน​เมื่อ​เรา​มี​มหา​ปุโรหิต​ยิ่งใหญ่​ผู้​ขึ้น​สู่​สวรรค์​แล้ว คือ​พระเยซู​พระบุตร​ของ​พระเจ้า ก็​ให้​เรา​ยึด​มั่น​ใน​ความ​เชื่อ​ที่​เรา​ประกาศ​รับ​ไว้</verse>
				<verse number="15">เพราะ​เรา​ไม่​ได้​มี​มหา​ปุโรหิต​ที่​ไม่​เห็นใจ​ใน​ความ​อ่อนแอ​ของ​เรา แต่​เรา​มี​พระองค์​ผู้​ที่​ถูก​ล่อ​ใจ​เหมือน​เรา​ทุก​อย่าง กระนั้น​ก็​ไม่​ได้​ทำ​บาป</verse>
				<verse number="16">ฉะนั้น​ขอ​ให้​เรา​เข้า​มา​ใกล้​บัลลังก์​แห่ง​พระคุณ​ของ​พระเจ้า​ด้วย​ความ​มั่นใจ เพื่อ​จะ​ได้​รับ​ความ​เมตตา​และ​พบ​พระคุณ​ที่​ช่วย​เรา​ใน​ยาม​จำเป็น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">มหา​ปุโรหิต​ทุก​คน​ได้​รับ​เลือก​จาก​ประชาชน และ​แต่งตั้ง​ให้​ทำ​หน้าที่​แทน​ประชาชน ใน​เรื่อง​ที่​เกี่ยว​กับ​พระเจ้า คือ​นำ​ของ​ถวาย​และ​เครื่อง​บูชา​มา​เพื่อ​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="2">มหา​ปุโรหิต​ปฎิบัติ​ต่อ​คน​ที่​ไม่​รู้​และ​หลง​ผิด​อย่าง​อ่อนโยน​ได้ เพราะ​เขา​เอง​ก็​มี​ความ​อ่อนแอ</verse>
				<verse number="3">ด้วย​เหตุ​นี้​เขา​ต้อง​มอบ​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​บาป​ของ​ตน​เอง เช่น​เดียว​กับ​บาป​ของ​ประชาชน</verse>
				<verse number="4">ไม่​มี​ใคร​รับ​ตำแหน่ง​ที่​มี​เกียรติ​นี้​เอง​ได้ แต่​เขา​ได้รับ​เมื่อ​พระเจ้า​เรียก​เหมือน​ที่​เรียก​อาโรน</verse>
				<verse number="5">ใน​ทำนอง​เดียว​กัน พระคริสต์​ก็​ไม่​ได้​ยก​พระองค์​เอง​ขึ้น​รับ​เกียรติ​แห่ง​การ​เป็น​มหา​ปุโรหิต แต่​พระเจ้า​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “เจ้า​เป็น​ลูก​ของ​เรา วัน​นี้​เรา​ได้​เป็น​พ่อ​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="6">และ​พระองค์​พูด​อีก​ตอน​หนึ่ง​ว่า “เจ้า​เป็น​ปุโรหิต​ชั่ว​นิรันดร์ ตาม​แบบ​ของ​เมลคีเซเดค”</verse>
				<verse number="7">ใน​ระหว่าง​ที่​พระเยซู​อยู่​ใน​โลก พระองค์​อธิษฐาน​ร้อง​ขอ​สุด​เสียง​ด้วย​น้ำตา​ต่อ​พระเจ้า​ผู้​สามารถ​ช่วย​พระองค์​จาก​ความ​ตาย และ​พระเจ้า​ก็​รับ​ฟัง เพราะ​พระเยซู​ยอม​เชื่อฟัง​ด้วย​ความ​ยำเกรง</verse>
				<verse number="8">แม้​เป็น​พระบุตร พระองค์​ก็​เรียน​รู้​ที่​จะ​เชื่อฟัง​จาก​สิ่ง​ที่​ได้​ทน​ทุกข์</verse>
				<verse number="9">และ​เมื่อ​พระเจ้า​ทำ​ให้​พระเยซู​สมบูรณ์​พร้อม​แล้ว พระองค์​จึง​เป็น​แหล่ง​แห่ง​ความ​รอด​นิรันดร์​สำหรับ​ทุก​คน​ที่​เชื่อฟัง​พระองค์</verse>
				<verse number="10">และ​พระเจ้า​ได้​กำหนด​ให้​พระองค์​เป็น​มหา​ปุโรหิต​ตาม​แบบ​ของ​เมลคีเซเดค</verse>
				<verse number="11">เรา​มี​อะไร​จะ​พูด​อีก​มาก​เกี่ยว​กับ​เรื่อง​นี้ แต่​ยาก​ที่​จะ​อธิบาย เพราะ​ท่าน​ไม่​พยายาม​จะ​เข้าใจ​อีก​แล้ว</verse>
				<verse number="12">ที่​จริง แม้​ขณะ​นี้​ท่าน​น่า​จะ​เป็น​ครู​ได้​แล้ว แต่​ต้อง​ให้​คน​สอน​หลัก​ความ​จริง​เบื้อง​ต้น​แห่ง​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​ซ้ำ​อีก ท่าน​ต้องการ​นม​ไม่​ใช่​อาหาร​แข็ง!</verse>
				<verse number="13">ใคร​ที่​ยัง​กิน​นม​ก็​ยัง​เป็น​ทารก ไม่​คุ้น​กับ​คำ​สอน​เรื่อง​ความ​ชอบ​ธรรม</verse>
				<verse number="14">แต่​อาหาร​แข็ง​นั้น​สำหรับ​ผู้ใหญ่​ที่​ฝึกฝน​ตนเอง​ให้​รู้จัก​แยกแยะ​ดี​ชั่ว​อยู่​เสมอ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">เพราะ​ฉะนั้น ให้​เรา​ผ่าน​หลัก​คำ​สอน​เบื้อง​ต้น​เกี่ยว​กับ​พระ​คริสต์ และ​เดิน​หน้า​สู่​ความ​เป็น​ผู้ใหญ่ อย่า​ต้อง​วาง​ราก​ฐาน​ซ้ำ​อีก ใน​เรื่อง​การ​กลับ​ใจ​จาก​การ​กระทำ​ที่​นำ​ไป​สู่​ความ​ตาย และ​เรื่อง​ความ​เชื่อ​ใน​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">และ​คำ​สอน​เรื่อง​พิธี​ชำระ​ล้าง การ​วาง​มือ การ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย และ​การ​พิพากษา​โทษ​นิรันดร์</verse>
				<verse number="3">ถ้า​พระเจ้า​อนุญาต เรา​ก็​จะ​เดิน​หน้า​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="4">สำหรับ​ผู้​ที่​ครั้ง​หนึ่ง​เคย​ได้รับ​ความ​สว่าง ผู้​ได้​ลิ้มรส​ของ​ประทาน​จาก​สวรรค์ ได้​มี​ส่วน​ใน​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="5">ผู้​ได้​ลิ้ม​รส​ความ​ดี​งาม​ของ​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​และ​ฤทธิ์เดช​ของ​ยุค​ที่​จะ​มา​ถึง</verse>
				<verse number="6">แต่​ยัง​ละทิ้ง​ความ​เชื่อ​ไป ก็​สุด​วิสัย​ที่​จะ​นำ​เขา​มา​สู่​การ​กลับ​ใจ​ได้ เพราะ​คน​ที่​ละทิ้ง​ความ​เชื่อ​ไป เขา​ก็​ตรึง​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​บน​ไม้​กางเขน​อีก​ครั้ง และ​ทำ​ให้​พระองค์​อับอาย​ต่อ​สาธารณชน</verse>
				<verse number="7">แผ่นดิน​ซึ่ง​ได้​รับ​ฝน​ชุ่ม​ฉ่ำ​เสมอ และ​ให้​พืช​ผล​ที่​เป็น​ประโยชน์​แก่​ผู้​ปลูก ก็​ได้​รับ​พระพร​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="8">แต่​แผ่น​ดิน​ที่​เกิด​ต้น​หนาม​เล็ก​ใหญ่​ก็​ไร้​ค่า และ​ตก​อยู่​ใน​อันตราย​ที่​จะ​ถูก​สาป​แช่ง ใน​ที่สุด​ก็​จะ​ถูก​เผา​ทิ้ง</verse>
				<verse number="9">เพื่อน​ที่​รัก แม้​เรา​จะ​พูด​เช่น​นี้ เรา​ก็​มั่นใจ​ว่า​ใน​กรณี​ของ​ท่าน​ยัง​มี​สิ่ง​ที่​ดี​กว่า คือ​สิ่ง​ที่​เกี่ยวกับ​ความ​รอด</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​ยุติธรรม พระองค์​จะ​ไม่​ลืม​การ​งาน​ที่​ท่าน​ทำ และ​ความ​รัก​ที่​ท่าน​แสดง​ต่อ​พระองค์ เมื่อ​ท่าน​ได้​ช่วย​เหลือ​คน​ของ​พระองค์​และ​ยัง​ช่วย​ต่อไป</verse>
				<verse number="11">เรา​อยาก​ให้​ท่าน​แต่​ละ​คน​แสดง​ความ​พากเพียร​นี้​จน​ถึง​ที่สุด เพื่อ​สิ่ง​ที่​ท่าน​หวัง​ไว้​จะ​เป็น​จริง</verse>
				<verse number="12">เรา​ไม่​อยาก​ให้​ท่าน​กลาย​เป็น​คน​เกียจคร้าน แต่​ให้​เลียน​แบบ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ได้​รับ​มรดก​ตาม​สัญญา​โดย​ความ​เชื่อ​และ​ความ​อดทน</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พระเจ้า​สัญญา​กับ​อับราฮัม เนื่อง​จาก​ไม่​มี​ใคร​ยิ่งใหญ่​กว่า​ที่​พระองค์​จะ​อ้าง​ใน​คำ​สาบาน​ได้ พระองค์​จึง​ปฏิญาณ​โดย​อ้าง​ตนเอง</verse>
				<verse number="14">โดย​พูด​ว่า “เรา​จะ​อวยพร​เจ้า​แน่นอน และ​จะ​ให้​เจ้า​มี​ลูก​หลาน​มากมาย”</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​หลัง​จาก​อดทน​รอ​คอย อับราฮัม​ก็​ได้​รับ​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​สัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="16">มนุษย์​สาบาน​โดย​อ้าง​ผู้​ที่​ยิ่งใหญ่​กว่า​ตน คำ​สาบาน​ยืนยัน​สิ่ง​ที่​พูด และ​ยุติ​การ​โต้​เถียง​ทั้ง​สิ้น</verse>
				<verse number="17">พระเจ้า​ต้องการ​ให้​บรรดา​ทายาท​ผู้​ที่​จะ​ได้​รับ​ตาม​สัญญา​นั้น รู้​แน่​ว่า​เจตนา​ของ​พระองค์​ไม่​มี​วัน​เปลี่ยน​แปลง พระองค์​จึง​ยืนยัน​คำ​สัญญา​นั้น​ด้วย​คำ​สาบาน</verse>
				<verse number="18">พระเจ้า​ทำ​เช่น​นี้​เพื่อ​ว่า​เรา​ผู้​ได้​หนี​มา​ยึด​ความ​หวัง​ซึ่ง​พระองค์​หยิบ​ยื่น​ให้ จะ​ได้​รับ​กำลัง​ใจ​อย่าง​ยิ่ง โดย​สอง​สิ่ง​นี้​ที่​ไม่​เปลี่ยนแปลง เพราะ​เป็น​ไป​ไม่​ได้​ที่​พระเจ้า​จะ​โกหก</verse>
				<verse number="19">เรา​มี​ความ​หวัง​นี้​เป็น​สมอ​ของ​จิตใจ มั่นคง และ​ปลอดภัย ความ​หวัง​นี้​เข้า​สู่​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ด้าน​ใน​หลัง​ม่าน​นั้น</verse>
				<verse number="20">ที่​ซึ่ง​พระเยซู​ได้​นำ​หน้า​เข้า​ไป​ก่อน​แล้ว​เพื่อ​เรา พระองค์​เป็น​มหา​ปุโรหิต​นิรันดร์​ตาม​แบบ​ของ​เมลคีเซเดค</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เมลคีเซเดค​ผู้​นี้​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​ซาเลม และ​เป็น​ปุโรหิต​ของ​พระเจ้า​ผู้​สูง​สุด ท่าน​ได้​พบ​อับราฮัม​ที่​กลับ​มา​จาก​การ​รบ​ชนะ​กษัตริย์​และ​อวยพร​เขา</verse>
				<verse number="2">อับราฮัม​มอบ​หนึ่ง​ใน​สิบ​จาก​ของ​ทั้งหมด​แก่​เมลคีเซเดค ประการ​แรก​ชื่อ​เมลคีเซเดค​หมายถึง “กษัตริย์​แห่ง​ความ​ชอบ​ธรรม” และ​ประการ​ต่อ​มา “กษัตริย์​แห่ง​ซาเลม” ก็​หมายถึง “กษัตริย์​แห่ง​สันติสุข”</verse>
				<verse number="3">ไม่​มี​บันทึก​ว่า​ใคร​เป็น​พ่อ​หรือ​แม่ ไม่​มี​บันทึก​ลำดับ​วงศ์​ตระกูล ไม่​มี​บันทึก​วัน​เริ่ม​ต้น​หรือ​วัน​สิ้น​สุด​ชีวิต เมลคีเซเดค​เป็น​ปุโรหิต​ตลอด​กาล​เหมือน​พระบุตร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="4">ลอง​คิด​ดู​ว่า​เมลคีเซเดค​ยิ่ง​ใหญ่​ขนาด​ไหน แม้​แต่​อับราฮัม​บรรพบุรุษ​ของ​เรา ยัง​มอบ​หนึ่ง​ใน​สิบ​จาก​ของ​ที่​ริบ​มา​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="5">กฎ​บัญญัติ​ระบุ​ให้​เชื้อ​สาย​เลวี​ที่​เป็น​ปุโรหิต​นั้น เก็บ​สิบลด​จาก​ประชาชน คือ​จาก​พี่​น้อง​อิสราเอล แม้​ว่า​พวก​เขา​ก็​สืบ​เชื้อ​สาย​มา​จาก​อับราฮัม​ด้วย</verse>
				<verse number="6">ส่วน​เมลคีเซเดค​ไม่​ได้​สืบ​เชื้อ​สาย​จาก​เลวี แต่​ก็​รับ​สิบลด​จาก​อับราฮัม และ​อวยพร​เขา​ผู้​ได้​รับ​คำ​สัญญา​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="7">ไม่​ต้อง​สงสัย​เลย​ว่า​ผู้​ใหญ่​ให้​พร​ผู้​น้อย</verse>
				<verse number="8">ใน​กรณี​หนึ่ง ผู้​รับ​สิบลด​เป็น​มนุษย์​ที่​ต้อง​ตาย แต่​อีก​กรณี ผู้​รับ​เป็น​ผู้​ที่​ได้​รับ​การ​ประกาศ​ว่า​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="9">อาจ​พูด​ได้​ว่า เลวี​ผู้​ที่​ได้​รับ​สิบลด​นั้น ก็​ได้​ให้​สิบลด​ผ่าน​ทาง​อับราฮัม</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เมื่อ​เมลคีเซเดค​ได้​พบ​อับราฮัม​นั้น เลวี​ยัง​อยู่​ใน​สายเลือด​ของ​อับราฮัม​บรรพบุรุษ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="11">ถ้า​มนุษย์​บรรลุ​ความ​สมบูรณ์​แบบ​ที่​พระเจ้า​ประสงค์​ได้​ทาง​ระบอบ​ปุโรหิต​ของ​เลวี (เพราะ​ประชาชน​ได้​รับ​กฎ​บัญญัติ​ทาง​ระบอบ​นี้) แล้ว​ทำไม​ยัง​ต้อง​มี​ปุโรหิต​อีก​คน​ตาม​แบบ​ของ​เมลคีเซเดค ไม่​ใช่​ตาม​แบบ​ของ​อาโรน</verse>
				<verse number="12">เพราะ​เมื่อ​ระบอบ​ปุโรหิต​เปลี่ยน กฎ​บัญญัติ​ก็​ต้อง​เปลี่ยน​ด้วย</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ที่​เรา​กำลัง​พูด​ถึง​นี้​มา​จาก​เผ่า​อื่น และ​ไม่​มี​ใคร​จาก​เผ่า​นี้​เคย​รับใช้​ที่​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="14">เพราะ​เห็น​ได้​ชัดเจน​ว่า องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา​สืบ​เชื้อ​สาย​มา​จาก​เผ่า​ยูดาห์ ซึ่ง​เป็น​เผ่า​ที่​โมเสส​ไม่​เคย​พูด​ถึง​เรื่อง​ปุโรหิต​เลย</verse>
				<verse number="15">และ​สิ่ง​ที่​เรา​พูด​นั้น​จะ​เห็น​ชัดเจน​ยิ่ง​ขึ้น ถ้า​มี​ปุโรหิต​อีก​ผู้​หนึ่ง​เฉกเช่น​เมลคีเซเดค​ปรากฏ​ตัว​ขึ้น</verse>
				<verse number="16">ผู้​ที่​ได้​เป็น​ปุโรหิต​โดย​ไม่​อาศัย​ระเบียบ​ปฏิบัติ​ตาม​บรรพบุรุษ แต่​โดย​อานุภาพ​แห่ง​ชีวิต​ซึ่ง​ไม่​อาจ​ทำลาย​ได้</verse>
				<verse number="17">ตาม​ที่​ประกาศ​ไว้​ว่า “ท่าน​เป็น​ปุโรหิต​ชั่ว​นิรันดร์ ตาม​แบบ​ของ​เมลคีเซเดค”</verse>
				<verse number="18">ระเบียบ​ปฏิบัติ​เดิม​ถูก​ล้มเลิก​เพราะ​อ่อนแอ​และ​ไร้​ประโยชน์</verse>
				<verse number="19">(เพราะ​กฎ​บัญญัติ​ไม่​ได้​ทำ​ให้​อะไร​สมบูรณ์​ได้​เลย) แต่​มี​ความ​หวัง​ที่​ดี​กว่า​เข้า​มา ซึ่ง​ช่วย​ให้​เรา​เข้า​ใกล้​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">และ​พระเจ้า​ยืนยัน​เรื่อง​นี้​ด้วย​คำ​สาบาน ขณะ​ที่​คน​อื่น​ๆ ได้​เป็น​ปุโรหิต​โดย​ไม่​มี​คำ​สาบาน</verse>
				<verse number="21">แต่​พระเยซู​ขึ้น​เป็น​ปุโรหิต​ด้วย​คำ​สาบาน เมื่อ​พระเจ้า​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ได้​ปฏิญาณ​แล้ว และ​จะ​ไม่​เปลี่ยน​ใจ คือ ‘ท่าน​เป็น​ปุโรหิต​ชั่ว​นิรันดร์’ ”</verse>
				<verse number="22">เพราะ​ด้วย​คำ​สาบาน​นี้ พระเยซู​จึง​เป็น​ผู้​ค้ำ​ประกัน​พันธสัญญา​ที่​ดี​กว่า</verse>
				<verse number="23">ปุโรหิต​เหล่า​นั้น​สืบทอด​ตำแหน่ง​กัน​มา​หลาย​คน เพราะ​ความ​ตาย​ขัด​ขวาง​ไม่​ให้​พวก​เขา​ทำ​หน้าที่​ต่อไป</verse>
				<verse number="24">แต่​เพราะ​พระเยซู​มี​ชีวิต​อยู่​ตลอด​กาล​จึง​เป็น​ปุโรหิต​ถาวร​นิรันดร์</verse>
				<verse number="25">ฉะนั้น​พระองค์​จึง​สามารถ​ช่วย​คน​ที่​มา​หา​พระเจ้า ผ่าน​ทาง​พระองค์​ให้​รอด​ได้​อย่าง​สมบูรณ์ เพราะ​พระองค์​มี​ชีวิต​อยู่​เพื่อ​วิงวอน​แทน​พวก​เขา​เสมอ</verse>
				<verse number="26">มหา​ปุโรหิต​เช่น​นี้​แหละ​ที่​เรา​ต้องการ คือ​ปุโรหิต​ผู้​บริสุทธิ์ ดี​ไม่​มี​ที่​ติ ไร้​มลทิน แยก​จาก​คน​บาป เป็น​ที่​เทิดทูน​เหนือ​ฟ้า​สวรรค์</verse>
				<verse number="27">พระเยซู​ไม่​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ทุก​วัน เหมือน​มหา​ปุโรหิต​คน​อื่น ซึ่ง​ตอน​แรก​ต้อง​ถวาย​สำหรับ​บาป​ของ​ตัวเอง แล้ว​จึง​ถวาย​สำหรับ​บาป​ของ​ประชาชน พระเยซู​ถวาย​ตน​เอง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ครั้ง​เดียว​สำหรับ​บาป​ของ​ทุก​คน​ตลอด​กาล</verse>
				<verse number="28">กฎ​บัญญัติ​นั้น​แต่งตั้ง​คน​อ่อนแอ​เป็น​มหา​ปุโรหิต แต่​คำ​ปฏิญาณ​ซึ่ง​มา​ภาย​หลัง​กฎ​บัญญัติ​ได้​แต่งตั้ง​พระบุตร ผู้​ซึ่ง​พระเจ้า​ทำ​ให้​สมบูรณ์​เป็น​นิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ประเด็น​ที่​เรา​กำลัง​พูด​ถึง​คือ​เรา​มี​มหา​ปุโรหิต​อย่าง​นี้ ผู้​นั่ง​ลง​ด้าน​ขวา​มือ​ของ​บัลลังก์​องค์​ผู้​ยิ่งใหญ่​ใน​สวรรค์</verse>
				<verse number="2">และ​ปฏิบัติ​หน้า​ที่​ใน​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​คือ​พลับพลา​แท้ ซึ่ง​ตั้ง​ขึ้น​โดย​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ไม่​ใช่​โดย​มนุษย์</verse>
				<verse number="3">มหา​ปุโรหิต​ทุก​คน​ได้​รับ​แต่งตั้ง​เพื่อ​ถวาย​ทั้ง​เครื่อง​บูชา​และ​ของ​ถวาย ดังนั้น​มหา​ปุโรหิต​ผู้​นี้​จึง​จำเป็น​ต้อง​มี​สิ่ง​ที่​จะ​ถวาย​ด้วย</verse>
				<verse number="4">หาก​ว่า​อยู่​ใน​โลก​พระองค์​จะ​ไม่​ได้​เป็น​ปุโรหิต เพราะ​มี​ปุโรหิต​ที่​มอบ​ของ​ถวาย​ตาม​กฎ​บัญญัติ​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​ทำ​หน้าที่​รับใช้​ใน​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์ ซึ่ง​เป็น​แบบ​จำลอง​และ​เงา​ของ​สิ่ง​ที่​อยู่​ใน​สวรรค์ ด้วย​เหตุ​นี้​เมื่อ​โมเสส​จะ​สร้าง​พลับพลา​จึง​ได้​รับ​คำ​เตือน​ว่า “จง​ทำ​ทุก​อย่าง​ตาม​แบบ​ที่​เรา​ได้​แสดง​แก่​เจ้า​บน​ภูเขา​นั้น”</verse>
				<verse number="6">แต่​พันธกิจ​ที่​พระเยซู​ได้​รับ​นั้น​ยิ่งใหญ่​เหนือ​พันธกิจ​ของ​พวก​เขา เหมือน​กับ​พันธสัญญา​ซึ่ง​พระองค์​เป็น​สื่อ​กลาง​ก็​เหนือ​กว่า​พันธสัญญา​เดิม เนื่อง​จาก​พันธสัญญา​ใหม่​นี้​ตั้ง​อยู่​บน​คำ​สัญญา​ที่​ดี​กว่า</verse>
				<verse number="7">เพราะ​ถ้า​พันธสัญญา​แรก​ไม่​มี​ข้อ​บกพร่อง​ก็​ไม่​จำเป็น​ต้อง​เสาะหา​พันธสัญญา​ใหม่</verse>
				<verse number="8">แต่​พระเจ้า​เห็น​ข้อ​ผิด​พลาด​ของ​ประชาชน​และ​พูด​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศ​ว่า วัน​นั้น​จะ​มา​ถึง เมื่อ​เรา​จะ​ทำ​พันธสัญญา​ใหม่ กับ​ชาว​อิสราเอล และ​ชาว​ยูดาห์</verse>
				<verse number="9">ซึ่ง​ไม่​เหมือน​กับ​พันธสัญญา ที่​เรา​เคย​ทำ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา ตอน​เรา​จูง​มือ​พวก​เขา ออก​จาก​อียิปต์ เพราะ​เขา​ไม่​รักษา​ความ​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พันธสัญญา​ของ​เรา เรา​จึง​เมิน​หนี​จาก​พวก​เขา องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศ​ดังนั้น</verse>
				<verse number="10">นี่​คือ​พันธสัญญา​ที่​เรา​จะ​ทำ​กับ​ชาว​อิสราเอล​หลัง​จาก​สมัย​นั้น องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ประกาศ​ดังนี้ เรา​จะ​ใส่​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา​ไว้​ใน​ใจ​พวก​เขา และ​จารึก​ไว้​ใน​หัวใจ​พวก​เขา เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา และ​พวก​เขา​จะ​เป็น​ประชาชน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="11">เขา​จะ​ไม่​ต้อง​สอน​เพื่อนบ้าน​อีก​ต่อ​ไป หรือ​พูด​กัน​ว่า ‘จง​รู้จัก​องค์​พระผู้เป็นเจ้า’ เพราะ​เขา​ทุก​คน​จะ​รู้จัก​เรา ตั้งแต่​คน​ต่ำต้อย​ที่​สุด​จน​ถึง​คน​ยิ่งใหญ่​ที่​สุด</verse>
				<verse number="12">เพราะ​เรา​จะ​อภัย​ความ​ชั่ว​ร้าย​ของ​พวก​เขา และ​จะ​ไม่​จดจำ​บาป​ของ​พวก​เขา​อีก​ต่อไป”</verse>
				<verse number="13">โดย​การ​เรียก​พันธสัญญา​นี้​ว่า “พันธสัญญา​ใหม่” พระองค์​ได้​ทำ​ให้​พันธสัญญา​แรก​ล้า​สมัย สิ่ง​ที่​ล้า​สมัย​และ​เก่า​จะ​สูญ​ไป​ใน​ไม่​ช้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">พันธสัญญา​แรก​นั้น​มี​กฎ​เกณฑ์​เกี่ยว​กับ​การ​นมัสการ​และ​มี​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​โลก​นี้</verse>
				<verse number="2">มี​การ​ตั้ง​พลับพลา​ขึ้น ใน​ห้อง​แรก​มี​เชิง​ตะเกียง โต๊ะ​และ​ขนมปัง​ศักดิ์สิทธิ์ เรียก​ห้อง​นี้​ว่า​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="3">หลัง​ม่าน​ชั้น​ที่​สอง​มี​ห้อง​ซึ่ง​เรียก​ว่า สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​สุด</verse>
				<verse number="4">ใน​ห้อง​นี้​มี​แท่น​ทองคำ​สำหรับ​เผา​เครื่องหอม​และ​หีบ​พันธสัญญา​หุ้ม​ทองคำ ภาย​ใน​หีบ​มี​โถ​ทองคำ​บรรจุ​มานา ไม้เท้า​ของ​อาโรน​ซึ่ง​ผลิ​ตา​ออก​มา และ​แผ่น​ศิลา​แห่ง​พันธสัญญา</verse>
				<verse number="5">เหนือ​หีบ​นั้น​มี​รูป​ปั้น​เครูบ​แห่ง​องค์​ผู้​มี​สง่า​ราศี​กาง​ปีก​ออก​คลุม​ฝา​หีบ​ซึ่ง​เป็น​ที่​ลบล้าง​บาป แต่​ตอน​นี้​เรา​ไม่​สามารถ​พูด​ใน​รายละเอียด​ของ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ได้</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​จัด​ทุก​สิ่ง​ตาม​นี้​แล้ว พวก​ปุโรหิต​ก็​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​ชั้น​นอก​เป็น​ประจำ​เพื่อ​ปฏิบัติ​หน้าที่</verse>
				<verse number="7">แต่​มี​เพียง​มหา​ปุโรหิต​เท่านั้น​ที่​เข้า​ไป​ห้อง​ชั้น​ใน​ได้​ปี​ละ​ครั้ง และ​ต้อง​นำ​เลือด​เข้า​ไป​ถวาย​เพื่อ​ตัวเอง และ​เพื่อ​บาป​ที่​ประชาชน​ได้​ทำ​ลง​ไป​โดย​ไม่​เจตนา</verse>
				<verse number="8">พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​แสดง​ให้​เห็น​ด้วย​สิ่ง​นี้​ว่า ทาง​เข้า​สู่​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​สุด​จะ​ยัง​ไม่​เปิดเผย ตราบ​ใด​ที่​พลับพลา​แรก​ยัง​ตั้ง​อยู่</verse>
				<verse number="9">นี่​เป็น​ภาพ​สำหรับ​ยุค​ปัจจุบัน แสดง​ให้​เห็น​ว่า​ของ​ถวาย​และ​เครื่อง​บูชา​เหล่า​นั้น ไม่​สามารถ​ชำระ​จิต​สำนึก​ของ​ผู้​ถวาย​ได้</verse>
				<verse number="10">สิ่ง​เหล่า​นี้​เป็น​เพียง​เรื่อง​ของ​อาหาร เครื่อง​ดื่ม และ​การ​ชำระ​ต่าง​ๆ ตาม​ระเบียบ​พิธี เป็น​ข้อ​ปฏิบัติ​ภาย​นอก​ที่​จะ​ใช้​บังคับ​จน​กว่า​จะ​ถึง​เวลา​ของ​ระบบ​ใหม่</verse>
				<verse number="11">แต่​เมื่อ​พระคริสต์​มา​ใน​ฐานะ​มหา​ปุโรหิต​แห่ง​สิ่ง​ประเสริฐ​ซึ่ง​ได้​มา​ถึง​แล้ว พระองค์​ก็​เข้า​ไป​สู่​พลับพลา​ที่​ยิ่งใหญ่​และ​สมบูรณ์​ยิ่ง​กว่า​ซึ่ง​ไม่​ได้​สร้าง​ด้วย​มือ​มนุษย์ กล่าว​คือ ไม่​ได้​เป็น​ส่วน​หนึ่ง​ของ​โลก​นี้</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ไม่​ได้​เข้า​ไป​ด้วย​เลือด​แพะ​และ​ลูก​วัว แต่​เข้า​ไป​สู่​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​สุด​ด้วย​เลือด​ของ​พระองค์​เอง​เพียง​ครั้ง​เดียว​สำหรับ​ตลอด​กาล จึง​ได้​มา​ซึ่ง​การ​ไถ่​บาป​ชั่ว​นิรันดร์</verse>
				<verse number="13">ถ้า​เลือด​แพะ เลือด​วัว​ตัว​ผู้​และ​เถ้า​ของ​วัว​ตัว​เมีย ที่​ประ​พรม​ลง​บน​คน​ซึ่ง​โดย​ตาม​ระเบียบ​พิธี​แล้ว​มี​มลทิน ยัง​ชำระ​เขา​ให้​บริสุทธิ์​สะอาด​ภาย​นอก​ได้</verse>
				<verse number="14">แล้ว​โลหิต​ของ​พระคริสต์ ผู้​ซึ่ง​โดย​ทาง​พระวิญญาณ​นิรันดร์​ได้​ถวาย​พระองค์​เอง​อย่าง​ปราศจาก​ตำหนิ​แด่​พระเจ้า จะ​ยิ่ง​ชำระ​จิต​สำนึก​ของ​เรา​จาก​การ​กระทำ​ที่​นำ​ไป​สู่​ความ​ตาย ได้​มาก​สัก​เท่า​ใด เพื่อ​เรา​จะ​รับใช้​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="15">ด้วย​เหตุ​นี้ พระคริสต์​เป็น​คน​กลาง​ของ​พันธสัญญา​ใหม่ เพื่อ​ให้​ผู้​ที่​พระเจ้า​เรียก​มา​นั้น​จะ​ได้​รับ​มรดก​นิรันดร์​ตาม​สัญญา เพราะ​พระคริสต์​ได้​ตาย​เพื่อ​เป็น​ค่า​ไถ่ ปลดปล่อย​พวก​เขา​ให้​เป็น​อิสระ​จาก​บาป​ที่​ก่อ​ขึ้น​ภาย​ใต้​พันธสัญญา​แรก</verse>
				<verse number="16">ใน​กรณี​ของ​พินัยกรรม จำเป็น​ต้อง​พิสูจน์​ว่า​ผู้​ทำ​พินัยกรรม​ตาย</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พินัยกรรม​จะ​บังคับ​ใช้​ได้​ก็​ต่อ​เมื่อ​ผู้​ทำ​ตาย​แล้ว แต่​ถ้า​ผู้​นั้น​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​พินัยกรรม​ก็​ไม่​มี​ผล​อะไร</verse>
				<verse number="18">นี่​คือ​เหตุผล​ที่​แม้​พันธสัญญา​แรก​ก็​ไม่​มี​ผล​บังคับ​ใช้ หาก​ปราศจาก​เลือด</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​โมเสส​ประกาศ​กฎ​บัญญัติ​ทุก​ข้อ​แก่​ประชาชน​แล้ว เขา​ก็​นำ​เลือด​ลูก​วัว​กับ​น้ำ ขน​แกะ​สี​แดง และ​กิ่ง​หุสบ มา​ประ​พรม​หนังสือ​ม้วน​และ​ประชาชน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="20">เขา​กล่าว​ว่า “นี่​คือ​เลือด​แห่ง​พันธสัญญา​ซึ่ง​พระเจ้า​สั่ง​ให้​พวก​ท่าน​รักษา​ไว้”</verse>
				<verse number="21">และ​เขา​เอา​เลือด​ประ​พรม​ทั้ง​พลับพลา​และ​ทุก​สิ่ง​ที่​ใช้​ใน​พิธี​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="22">อัน​ที่​จริง กฎ​บัญญัติ​กำหนด​ให้​ชำระ​แทบ​ทุก​สิ่ง​ด้วย​เลือด และ​ไม่​มี​การ​ยก​โทษ​บาป​หาก​ปราศจาก​การ​หลั่ง​เลือด</verse>
				<verse number="23">ฉะนั้น จึง​จำเป็น​ต้อง​ชำระ​แบบ​จำลอง​ของ​สวรรค์​ให้​บริสุทธิ์​ด้วย​เครื่อง​บูชา​เหล่า​นี้ แต่​ของ​ใน​สวรรค์​เอง​ต้อง​ชำระ​ด้วย​เครื่อง​บูชา​ที่​ดี​กว่า​นี้</verse>
				<verse number="24">เพราะ​พระ​คริสต์​ไม่ได้​เข้า​ไป​ใน​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​มนุษย์​สร้าง​ขึ้น​ซึ่ง​เพียง​จำลอง​จาก​ของ​จริง​แท้​เท่านั้น​แต่​พระองค์​ได้​เข้า​สู่​สวรรค์​และ​ปรากฏ​อยู่​ต่อ​หน้า​พระเจ้า​เพื่อ​เรา</verse>
				<verse number="25">พระองค์​ไม่​ได้​ขึ้น​สวรรค์​เพื่อ​ถวาย​ตนเอง​ซ้ำ​แล้ว​ซ้ำ​เล่า แบบ​ที่​มหา​ปุโรหิต​เข้า​ไป​ใน​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​สุด​ทุก​ปี​พร้อม​กับ​เลือด​ที่​ไม่​ใช่​ของ​เขา​เอง</verse>
				<verse number="26">ถ้า​ไม่​อย่าง​นั้น พระคริสต์​คง​ต้อง​ทน​ทุกข์​หลาย​ครั้ง​นับ​แต่​สร้าง​โลก แต่​พระองค์​ปรากฏ​ใน​ปลาย​ยุค​เพียง​ครั้ง​เดียว​เท่านั้น เพื่อ​ขจัด​บาป​โดย​การ​ถวาย​ตนเอง​เป็น​เครื่อง​บูชา</verse>
				<verse number="27">เหมือน​ที่​มนุษย์​ถูก​กำหนด​ให้​ตาย​ครั้ง​เดียว และ​หลังจาก​นั้น​จะ​ต้อง​เจอ​การ​พิพากษา</verse>
				<verse number="28">พระ​คริสต์​ก็​ถวาย​ตนเอง​เพียง​ครั้ง​เดียว​เพื่อ​ลบ​ล้าง​บาป​ของ​คน​มากมาย และ​พระองค์​จะ​ปรากฏ​ตัว​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง ไม่​ใช่​เพื่อ​แบก​รับ​บาป แต่​เพื่อ​นำ​ความ​รอด​มา​ยัง​ผู้​ที่​รอ​คอย​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส​เป็น​เพียง​เงา​ของ​สิ่ง​ประเสริฐ​ที่​จะ​มา​ถึง ไม่​ใช่​ของ​จริง เพราะ​เหตุ​นี้ จึง​ไม่​สามารถ​ทำ​ให้​ผู้​ที่​เข้า​มา​นมัสการ​สมบูรณ์​พร้อม​ได้​ด้วย​เครื่อง​บูชา​เดิม​ๆ ที่​ถวาย​ทุก​ปี​ไม่​มี​สิ้น​สุด</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ถ้า​กฎ​บัญญัติ​ทำ​ได้ พวก​เขา​คง​หยุด​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ไป​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ เพราะ​ผู้​นมัสการ​จะ​ได้​รับ​การ​ชำระ​เพียง​ครั้ง​เดียว​สำหรับ​ตลอด​กาล แล้ว​ก็​จะ​ไม่​รู้สึก​ผิด​กับ​บาป​ของ​ตน​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="3">แต่​เครื่อง​บูชา​เหล่า​นั้น​เป็น​สิ่ง​เตือน​ให้​นึก​ถึง​บาป​ทุก​ปี</verse>
				<verse number="4">เพราะ​เลือด​แพะ​เลือด​วัว​ไม่​สามารถ​ลบล้าง​บาป​ได้</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น เมื่อ​เข้า​มา​ใน​โลก พระคริสต์​พูด​ว่า “พระองค์​ไม่​ได้​ปรารถนา​เครื่อง​บูชา​และ​ของ​ถวาย แต่​พระองค์​ได้​เตรียม​กาย​หนึ่ง​สำหรับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ไม่​ได้​พอ​ใจ​เครื่อง​เผา​บูชา และ​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ข้าพเจ้า​พูด​ว่า ‘ข้าพเจ้า​อยู่​ที่​นี่ ใน​หนังสือ​ม้วน​ได้​เขียน​ถึง​ข้าพเจ้า​ไว้ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​มา​แล้ว​เพื่อ​ทำ​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์’ ”</verse>
				<verse number="8">ประการ​แรก​พระคริสต์​พูด​ว่า “พระองค์​ไม่​ได้​ประสงค์​หรือ​พอใจ​ใน​เครื่อง​สัตวบูชา ของ​ถวาย เครื่อง​เผา​บูชา และ​เครื่อง​บูชา​เพื่อ​ไถ่​บาป” แม้​กฎ​บัญญัติ​สั่ง​ให้​ทำ​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="9">จาก​นั้น​พระองค์​จึง​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​อยู่​ที่​นี่ ข้าพเจ้า​มา​เพื่อ​ทำ​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์” พระองค์​ยกเลิก​ระบบ​แรก​เพื่อ​ตั้ง​ระบบ​ที่​สอง</verse>
				<verse number="10">และ​โดย​ความ​ประสงค์​นี้ พวก​เรา​จึง​ได้​รับ​การ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์ โดย​การ​ถวาย​กาย​ของ​พระเยซู​คริสต์​เป็น​เครื่อง​บูชา​เพียง​ครั้ง​เดียว​สำหรับ​ตลอด​กาล</verse>
				<verse number="11">วัน​แล้ว​วัน​เล่า​ปุโรหิต​ทุก​คน​ยืน​ปฏิบัติ​ศาสนกิจ ครั้ง​แล้ว​ครั้ง​เล่า​เขา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แบบ​เดียว​กัน​ซึ่ง​ไม่​สามารถ​ลบล้าง​บาป​ได้​เลย</verse>
				<verse number="12">แต่​เมื่อ​ปุโรหิต​องค์​นี้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​เพื่อ​ลบล้าง​บาป​เพียง​ครั้ง​เดียว แล้ว​ก็​นั่ง​ลง​ที่​ด้าน​ขวา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="13">นับ​แต่​นั้น​มา พระองค์​รอ​คอย​จนกว่า​ศัตรู​ของ​พระองค์​จะ​ถูก​ทำ​ให้​เป็น​แท่น​วาง​เท้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">เพราะ​พระองค์​ได้​ทำ​ให้​ผู้​ที่​กำลัง​รับ​การ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์​นั้น สมบูรณ์​พร้อม​ตลอด​กาล​โดย​การ​ถวาย​ตนเอง​เพียง​ครั้ง​เดียว</verse>
				<verse number="15">พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ก็​ยืนยัน​ข้อ​นี้​กับ​เรา​เช่น​กัน ประการ​แรก​พระองค์​กล่าว​ว่า</verse>
				<verse number="16">“นี่​คือ​พันธสัญญา​ที่​เรา​จะ​ทำ​กับ​เขา​ทั้งหลาย หลัง​จาก​สมัย​นั้น องค์​พระผู้เป็นเจ้า​กล่าว​ว่า เรา​จะ​ใส่​กฎ​บัญญัติ​ของ​เรา​ไว้​ใน​ใจ​พวก​เขา และ​จะ​จารึก​ไว้​ใน​หัวใจ​ของ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พระองค์​กล่าว​เพิ่ม​ว่า “บาป​และ​การ​อธรรม​ของ​พวก​เขา เรา​จะ​ไม่​จดจำ​อีก​ต่อไป”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​อภัย​บาป​ให้​แล้ว ก็​ไม่​ต้อง​มี​การ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​เพื่อ​ไถ่​บาป​อีก​เลย</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น พี่​น้อง​ทั้งหลาย ใน​เมื่อ​เรา​มั่นใจ​ที่​จะ​เข้า​สู่​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​สุด​โดย​โลหิต​ของ​พระเยซู</verse>
				<verse number="20">โดย​หนทาง​ใหม่​ที่​มี​ชีวิต​ซึ่ง​เปิด​ให้​เรา​ผ่าน​ทาง​ม่าน คือ กาย​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="21">และ​ใน​เมื่อ​เรา​มี​องค์​ปุโรหิต​ยิ่งใหญ่​เหนือ​บ้าน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="22">ก็​ให้​เรา​เข้า​ใกล้​พระเจ้า​ด้วย​ใจ​จริง​และ​มั่นใจ​อย่าง​เต็มที่​ใน​ความ​เชื่อ โดย​ได้รับ​การ​ประ​พรม​จิตใจ​เพื่อ​ชำระ​เรา​จาก​จิต​สำนึก​ว่า​ตน​ผิด​บาป และ​ชำระ​ล้าง​ร่างกาย​ด้วย​น้ำ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="23">ให้​เรา​ยึด​มั่น​อย่าง​ไม่​หวั่นไหว​ใน​ความ​หวัง​ใจ​ซึ่ง​เรา​ประกาศ​รับ​ไว้ เพราะ​พระองค์​ผู้​สัญญา​นั้น​สัตย์ซื่อ</verse>
				<verse number="24">และ​ให้​เรา​พิจารณา​ดู​ว่า จะ​ปลุก​ใจ​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​ให้​มุ่ง​สู่​ความ​รัก​และ​การ​กระทำ​ดี​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="25">อย่า​ให้​เรา​ขาด​การ​ประชุม​เหมือน​ที่​บาง​คน​ทำ​จน​เป็น​นิสัย แต่​จง​ให้​กำลัง​ใจ​กัน และ​ให้​มาก​ขึ้น​อีก​เมื่อ​เห็น​ว่า​วัน​นั้น​ใกล้​เข้า​มา</verse>
				<verse number="26">หลัง​จาก​รู้​ความ​จริง​แล้ว ถ้า​เรา​ยัง​ขืน​จงใจ​ทำ​บาป​ต่อไป​ก็​จะ​ไม่​เหลือ​เครื่อง​บูชา​ลบ​บาป</verse>
				<verse number="27">มี​แต่​รอ​คอย​ด้วย​ความ​หวาด​กลัว​ถึง​การ​พิพากษา​และ​ไฟ​ร้อน​แรง​ซึ่ง​จะ​เผา​ผลาญ​ศัตรู​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="28">ใคร​ฝ่า​ฝืน​กฎ​บัญญัติ​ของ​โมเสส​ก็​ยัง​ต้อง​ตาย​โดย​ปราศจาก​ความ​เมตตา แม้​มี​พยาน​สอง​หรือ​สาม​คน​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="29">แล้ว​ท่าน​คิด​ว่า โทษ​จะ​หนัก​กว่า​นั้น​สัก​เท่าใด สำหรับ​คน​ที่​เหยียบ​ย่ำ​พระบุตร​ของ​พระเจ้า ทำ​ราว​กับ​ว่า​โลหิต​แห่ง​พันธสัญญา​ที่​ได้​ชำระ​เขา​ให้​บริสุทธิ์​นั้น​ไม่​ศักดิ์สิทธิ์ และ​ลบหลู่​พระวิญญาณ​แห่ง​พระคุณ</verse>
				<verse number="30">เพราะ​เรา​รู้จัก​พระองค์​ผู้​พูด​ว่า “การ​แก้แค้น​เป็น​หน้าที่​ของ​เรา​เอง เรา​จะ​คืน​สนอง” และ “องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​พิพากษา​ประชาชน​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="31">การ​ตก​อยู่​ใน​อุ้ง​มือ​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่​นั้น​น่า​กลัว​นัก</verse>
				<verse number="32">จง​ระลึก​ถึง​วัน​แรก​ๆ หลัง​จาก​ท่าน​ได้​รับ​ความ​สว่าง เมื่อ​ท่าน​สู้​ทน​ต่อ​ความ​ขัด​แย้ง​อย่าง​หนัก​ใน​ท่ามกลาง​ความ​ทุกข์​ยาก</verse>
				<verse number="33">บาง​ครั้ง​ท่าน​ถูก​ประจาน​ให้​อับอาย​และ​ถูก​ข่มเหง บาง​ที​ท่าน​ก็​ยืน​เคียง​ข้าง​ผู้​ที่​ถูก​ทำ​เช่น​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="34">ท่าน​ร่วม​ทุกข์​กับ​ผู้​ที่​ถูก​คุม​ขัง และ​ยอมรับ​การ​ถูก​ยึด​ทรัพย์สิน​ของ​ท่าน​ด้วย​ใจ​ชื่น​บาน เพราะ​ท่าน​รู้​ว่า​ตนเอง​มี​ทรัพย์​สมบัติ​ถาวร​ที่​ดี​กว่า​นั้น</verse>
				<verse number="35">ฉะนั้น​อย่า​ทิ้ง​ความ​มั่นใจ​ของ​ท่าน เพราะ​สิ่ง​นี้​จะ​นำ​รางวัล​ยิ่งใหญ่​มา</verse>
				<verse number="36">พวก​ท่าน​ต้อง​อดทน​บากบั่น เพื่อ​ว่า​เมื่อ​ท่าน​ได้​ทำ​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า​แล้ว ท่าน​ก็​จะ​ได้​รับ​สิ่ง​ที่​พระองค์​สัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="37">เพราะ “อีก​ไม่​นาน พระองค์​ผู้​ที่​กำลัง​มา​ก็​จะ​มา​ถึง และ​จะ​ไม่​ชัก​ช้า”</verse>
				<verse number="38">และ “แต่​คน​ชอบ​ธรรม​ของ​เรา ​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​โดย​ความ​เชื่อ และ​เรา​จะ​ไม่​พอใจ คน​ที่​หัน​หลัง​กลับ”</verse>
				<verse number="39">ส่วน​พวก​เรา​ไม่​ใช่​พวก​ที่​หัน​หลัง​กลับ​และ​ถูก​ทำลาย แต่​เป็น​คน​ที่​เชื่อ​และ​ได้​รับ​ความ​รอด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ความ​เชื่อ​คือ​ความ​มั่นใจ​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​หวัง​และ​แน่ใจ​ใน​สิ่ง​ที่​มอง​ไม่​เห็น</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ความ​เชื่อ​นี้​เอง​ที่​คน​ใน​สมัย​ก่อน​ได้​รับ​การ​ชมเชย</verse>
				<verse number="3">โดย​ความ​เชื่อ เรา​จึง​เข้าใจ​ว่า​จักรวาล​มี​ขึ้น​โดย​คำ​สั่ง​ของ​พระเจ้า ดังนั้น​สิ่ง​ที่​มอง​เห็น​จึง​เกิด​จาก​สิ่ง​ที่​มอง​ไม่​เห็น</verse>
				<verse number="4">โดย​ความ​เชื่อ อาแบล​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แด่​พระเจ้า​ซึ่ง​ดี​กว่า​ของ​คาอิน โดย​ความ​เชื่อ อาแบล​ได้​รับ​การ​ยกย่อง​ว่า​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม เมื่อ​พระเจ้า​ชมเชย​สิ่ง​ที่​เขา​ถวาย และ​โดย​ความ​เชื่อ อาแบล​จึง​ยัง​พูด​อยู่​ทั้ง​ที่​ตาย​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="5">โดย​ความ​เชื่อ เอโนค​จึง​ถูก​รับ​ขึ้น​สวรรค์ ดังนั้น​เขา​จึง​ไม่​ได้​ประสบ​กับ​ความ​ตาย “ไม่​มี​ใคร​พบ​เขา​เพราะ​พระเจ้า​รับ​เขา​ไป​แล้ว” เพราะ​ก่อน​หน้า​นั้น​เขา​ได้​รับ​การ​ยกย่อง​ว่า​เป็น​ผู้​ที่​พระเจ้า​พอใจ</verse>
				<verse number="6">ถ้า​ไม่​มี​ความ​เชื่อ ก็​เป็น​ไป​ไม่​ได้​ที่​จะ​ทำ​ให้​พระเจ้า​พอใจ เพราะ​คน​ที่​จะ​มา​หา​พระเจ้า​ต้อง​เชื่อ​ว่า​พระองค์​ดำรง​อยู่ และ​พระองค์​ให้​รางวัล​แก่​คน​ที่​แสวง​หา​พระองค์​อย่าง​จริงจัง</verse>
				<verse number="7">โดย​ความ​เชื่อ เมื่อ​โนอาห์​ได้​รับ​คำ​เตือน​ถึง​เรื่อง​ที่​ยัง​มอง​ไม่​เห็น ด้วย​ความ​เกรง​กลัว​พระเจ้า​จึง​ได้​ต่อ​เรือ​ใหญ่​เพื่อ​ช่วย​ครอบครัว​ให้​รอด โดย​ความ​เชื่อ​ของ​เขา โนอาห์​ตัดสิน​โทษ​โลก​และ​ได้​กลาย​เป็น​ทายาท​แห่ง​ความ​ชอบ​ธรรม​โดย​ยืนหยัด​ใน​ความ​เชื่อ</verse>
				<verse number="8">โดย​ความ​เชื่อ เมื่อ​อับราฮัม​ได้​รับ​การ​เรียก​ให้​ไป​สถานที่​ซึ่ง​เขา​จะ​ได้​รับ​เป็น​มรดก​ใน​ภาย​หลัง เขา​ก็​เชื่อฟัง​และ​ออก​เดินทาง แม้​ไม่​รู้​ว่า​กำลัง​ไป​ที่​ไหน</verse>
				<verse number="9">โดย​ความ​เชื่อ เขา​อาศัย​ใน​ดินแดน​ที่​พระเจ้า​สัญญา​ไว้ อย่าง​คน​ต่าง​ด้าว​ใน​ต่าง​แดน ใช้​ชีวิต​อยู่​ใน​เต็นท์​เหมือน​กับ​อิสอัค​และ​ยาโคบ​ผู้​เป็น​ทายาท​ร่วม​ใน​คำ​สัญญา​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เขา​รอ​คอย​นคร​ซึ่ง​ตั้ง​อยู่​บน​ฐาน​ราก ที่​พระเจ้า​เป็น​สถาปนิก​และ​ผู้​สร้าง</verse>
				<verse number="11">โดย​ความ​เชื่อ แม้​ซาราห์​ซึ่ง​เป็น​หมัน​ก็​ยัง​มี​ลูก​ได้ เพราะ​เธอ ​ถือ​ว่า​พระองค์​ผู้​สัญญา​นั้น​สัตย์ซื่อ</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น จาก​ชาย​คน​เดียว​กัน​นี้​ที่​เหมือน​ว่า​ตาย​แล้ว ก็​ยัง​มี​ลูก​หลาน​มากมาย​ดั่ง​ดวง​ดาว​ใน​ท้องฟ้า และ​ดั่ง​เม็ด​ทราย​นับ​ไม่​ถ้วน​ที่​ชาย​ทะเล</verse>
				<verse number="13">คน​เหล่า​นี้​ทั้งหมด​ตาย​ไป​ขณะ​ที่​ดำเนิน​ชีวิต​ด้วย​ความ​เชื่อ พวก​เขา​ไม่​ได้​รับ​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​สัญญา​ไว้ เพียง​ได้​เห็น​แต่​ไกล​และ​เตรียม​ต้อนรับ​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​สัญญา​ไว้ ยอม​รับ​ว่า​พวก​เขา​เป็น​คน​ต่าง​ถิ่น​และ​คน​แปลก​หน้า​ใน​โลก​นี้</verse>
				<verse number="14">คน​ที่​พูด​อย่าง​นี้​แสดง​ให้​เห็น​ว่า​กำลัง​แสวง​หา​บ้าน​เมือง​ที่​จะ​ได้​เป็น​ของ​ตน</verse>
				<verse number="15">หาก​พวก​เขา​คิดถึง​บ้าน​เมือง​ที่​จาก​มา ก็​ย่อม​มี​โอกาส​จะ​กลับ​ไป​ได้</verse>
				<verse number="16">แต่​นี่​พวก​เขา​ใฝ่​หา​บ้าน​เมือง​ที่​ดี​กว่า คือ​เมือง​สวรรค์ เพราะ​ฉะนั้น​พระเจ้า​จึง​ไม่​อาย​ที่​พวก​เขา​เรียก​พระองค์​ว่า​พระเจ้า​ของ​เขา เพราะ​พระองค์​จัด​เตรียม​เมือง​หนึ่ง​ไว้​สำหรับ​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="17">โดย​ความ​เชื่อ เมื่อ​อับราฮัม​ถูก​ลอง​ใจ​ก็​ถวาย​อิสอัค​เป็น​เครื่อง​บูชา เขา​ผู้​ซึ่ง​ได้​รับ​คำ​สัญญา ก็​พร้อม​จะ​ถวาย​ลูก​ชาย​เพียง​คน​เดียว​ของ​ตน</verse>
				<verse number="18">แม้​พระเจ้า​พูด​กับ​เขา​ว่า “เชื้อสาย​ของ​เจ้า​จะ​นับ​ทาง​อิสอัค”</verse>
				<verse number="19">อับราฮัม​เชื่อ​ว่า​พระเจ้า​สามารถ​ให้​คน​ตาย​ฟื้น​ขึ้น​ได้ อาจ​กล่าว​ได้​ว่า​เขา​ได้รับ​อิสอัค​คืน​มา​จาก​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="20">โดย​ความ​เชื่อ อิสอัค​อวยพร​ยาโคบ​กับ​เอซาว​สำหรับ​อนาคต​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="21">โดย​ความ​เชื่อ เมื่อ​ยาโคบ​กำลัง​จะ​ตาย เขา​ได้​อวยพร​ลูก​ชาย​แต่​ละ​คน​ของ​โยเซฟ และ​นมัสการ​ขณะ​พิง​ลง​ที่​หัว​ไม้เท้า</verse>
				<verse number="22">โดย​ความ​เชื่อ เมื่อ​ใกล้​ตาย​โยเซฟ​พูด​ถึง​การ​อพยพ​ออก​จาก​อียิปต์​ของ​ชน​อิสราเอล และ​สั่ง​เสีย​เรื่อง​กระดูก​ของ​เขา</verse>
				<verse number="23">โดย​ความ​เชื่อ พ่อ​แม่​ของ​โมเสส​ซ่อน​เขา​ไว้​ถึง​สาม​เดือน​หลัง​จาก​ที่​เกิด เพราะ​เห็น​ว่า​เขา​ไม่​ใช่​เด็ก​ธรรมดา​ทั่วไป และ​ทั้ง​สอง​ไม่​กลัว​คำ​สั่ง​ของ​กษัตริย์​เลย</verse>
				<verse number="24">โดย​ความ​เชื่อ เมื่อ​โมเสส​โต​ขึ้น เขา​ปฏิเสธ​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​ลูก​ธิดา​ของ​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="25">เขา​เลือก​ที่​จะ​ถูก​ข่มเหง​ร่วม​กับ​ประชาชน​ของ​พระเจ้า แทน​การ​สำราญ​ชั่วคราว​ใน​บาป</verse>
				<verse number="26">เขา​ถือ​ว่า​การ​เสื่อม​เสีย​เพื่อ​พระคริสต์​ล้ำค่า​กว่า​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​อียิปต์ เพราะ​เขา​มอง​ไป​ข้าง​หน้า​ถึง​รางวัล​ที่​จะ​ได้​รับ</verse>
				<verse number="27">โดย​ความ​เชื่อ เขา​ออก​จาก​อียิปต์​โดย​ไม่​กลัว​ความ​โกรธ​ของ​กษัตริย์ เขา​อดทน​บากบั่น​เพราะ​ได้​เห็น​พระเจ้า​ผู้​ที่​เรา​ไม่​อาจ​มอง​เห็น​ได้</verse>
				<verse number="28">โดย​ความ​เชื่อ เขา​ถือ​ปัสกา​และ​การ​ประ​พรม​เลือด เพื่อ​ไม่​ให้​เพชรฆาต​ผู้​ฆ่า​ลูก​หัว​ปี มา​แตะต้อง​ลูก​หัว​ปี​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="29">โดย​ความ​เชื่อ ประชาชน​ข้าม​ทะเล​แดง​ราว​กับ​เดิน​บน​พื้น​แห้ง แต่​เมื่อ​ชาว​อียิปต์​จะ​ข้าม​บ้าง​ก็​จม​น้ำ​ตาย</verse>
				<verse number="30">โดย​ความ​เชื่อ กำแพง​เมือง​เยรีโค​จึง​พัง​ลง​หลัง​จาก​กองทัพ​เดิน​รอบ​กำแพง​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="31">โดย​ความ​เชื่อ ราหับ​หญิง​โสเภณี​จึง​ไม่​ถูก​ฆ่า​ไป​พร้อม​กับ​พวก​ที่​ไม่​เชื่อฟัง เพราะ​เธอ​ได้​ต้อนรับ​สาย​สืบ</verse>
				<verse number="32">และ​จะ​ให้​พูด​อะไร​อีก ข้าพเจ้า​ไม่​มี​เวลา​พอ​จะ​เล่า​เรื่อง​กิเดโอน บาราค แซมสัน เยฟธาห์ ดาวิด ซามูเอล และ​บรรดา​ผู้​เผย​พระวจนะ</verse>
				<verse number="33">ผู้​ซึ่ง​ด้วย​ความ​เชื่อ​ได้​พิชิต​อาณาจักร​ต่าง​ๆ บริหาร​ด้วย​ความ​ยุติธรรม ได้​รับ​ตาม​สัญญา และ​ได้​ปิด​ปาก​สิงห์</verse>
				<verse number="34">ได้​ดับ​เปลว​ไฟ​ร้อน​แรง และ​แคล้ว​คลาด​จาก​คม​ดาบ ผู้​ซึ่ง​ความ​อ่อนแอ​กลับ​เป็น​ความ​เข้มแข็ง มี​กำลัง​ใน​การ​สงคราม และ​ไล่​ล่า​กองทัพ​ของ​ต่าง​ชาติ</verse>
				<verse number="35">พวก​ผู้หญิง​ได้​รับ​คน​ของ​เธอ​ซึ่ง​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย​ขึ้น​มา​มี​ชีวิต ส่วน​คน​อื่น​ถูก​ทรมาน​แต่​ปฏิเสธ​ที่​จะ​ได้รับ​อิสรภาพ เพื่อ​จะ​ได้​มี​ชีวิต​ที่​ดี​กว่า​เมื่อ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="36">บาง​คน​ถูก​เยาะเย้ย​โบย​ตี ขณะ​ที่​บาง​คน​ถูก​ล่าม​โซ่​และ​จำ​คุก</verse>
				<verse number="37">บาง​คน​ถูก​ขว้าง​ด้วย​ก้อน​หิน​จน​ตาย บาง​คน​ถูก​เลื่อย​เป็น​สอง​ท่อน บ้าง​ก็​ตาย​ด้วย​คม​ดาบ บ้าง​ก็​นุ่ง​ห่ม​หนัง​แพะ​หนัง​แกะ สิ้น​เนื้อ​ประดา​ตัว ถูก​ข่มเหง​และ​ย่ำยี</verse>
				<verse number="38">แผ่นดิน​โลก​ไม่​คู่ควร​กับ​คน​เหล่า​นี้​เลย พวก​เขา​ร่อนเร่​ไป​ตาม​ถิ่น​ทุรกันดาร ตาม​ภูเขา อยู่​ใน​ถ้ำ​และ​ใน​โพรง​ใต้​ดิน</verse>
				<verse number="39">คน​เหล่า​นี้​ล้วน​ได้​รับ​การ​ยกย่อง​ใน​ความ​เชื่อ แต่​ก็​ยัง​ไม่​มี​คน​ใด​ได้​รับ​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​สัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="40">เพราะ​พระเจ้า​วางแผน​เตรียม​สิ่ง​ที่​ดี​กว่า​ไว้​สำหรับ​เรา เพื่อ​พวก​เขา​จะ​สมบูรณ์​พร้อม​ได้​ก็​เมื่อ​อยู่​ร่วม​กับ​พวก​เรา​เท่านั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ดังนั้น​ใน​เมื่อ​เรา​มี​พยาน​หมู่​ใหญ่​รอบ​ด้าน​อย่าง​นี้​แล้ว ก็​ให้​เรา​ละทิ้ง​ทุก​สิ่ง​ที่​ถ่วง​เรา​อยู่ และ​บาป​ที่​เกาะ​เรา​แน่น ให้​เรา​วิ่ง​ด้วย​ความ​เพียร​ไป​ตาม​ลู่​ที่​กำหนด​ไว้​สำหรับ​เรา</verse>
				<verse number="2">ให้​เรา​เพ่ง​มอง​ที่​พระเยซู​ผู้​ริเริ่ม​และ​เติม​เต็ม​ความ​เชื่อ​ของ​เรา​ให้​สมบูรณ์ พระองค์​ทน​รับ​กางเขน​โดย​ไม่​ใส่​ใจ​ใน​ความ​อัปยศ​ของ​กางเขน​เพื่อ​ความ​ยินดี​ที่​อยู่​เบื้อง​หน้า และ​พระองค์​นั่ง​ลง​ด้าน​ขวา​มือ​ของ​บัลลังก์​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">จง​ใคร่ครวญ​ถึง​พระองค์​ผู้​ที่​ทน​การ​ต่อต้าน​จาก​คน​บาป เพื่อ​ว่า​ท่าน​จะ​ไม่​อ่อน​ล้า​และ​ท้อ​ใจ</verse>
				<verse number="4">ใน​การ​ต่อสู้​กับ​บาป ท่าน​ยัง​ไม่​ได้​สู้​จน​ถึง​กับ​ต้อง​หลั่ง​เลือด</verse>
				<verse number="5">และ​ท่าน​ลืม​ไป​หมด​แล้ว​ถึง​ถ้อยคำ​ให้​กำลัง​ใจ​ที่​พูด​กับ​ท่าน​เหมือน​พ่อ​พูด​กับ​ลูก​ว่า “ลูก​เอ๋ย อย่า​ละเลย​การ​ฝึก​วินัย​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า อย่า​ท้อ​ใจ​เมื่อ​พระองค์​ว่ากล่าว​ท่าน</verse>
				<verse number="6">เพราะ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ฝึก​วินัย​คน​ที่​พระองค์​รัก และ​สั่งสอน​ทุก​คน​ที่​รับ​เป็น​ลูก”</verse>
				<verse number="7">จง​สู้​ทน​ความ​ทุกข์​ยาก​ว่า​เป็น​การ​ฝึก เพราะ​พระเจ้า​ปฏิบัติ​ต่อ​ท่าน​เหมือน​เป็น​ลูก​ของ​พระองค์ มี​ลูก​คน​ไหน​บ้าง​ที่​พ่อ​ไม่​เคย​สั่งสอน</verse>
				<verse number="8">ถ้า​ท่าน​ไม่​ถูก​ฝึก​เหมือน​คน​อื่น ท่าน​ก็​เป็น​ลูก​นอก​กฎหมาย ไม่​ใช่​ลูก​แท้​ๆ</verse>
				<verse number="9">เรา​ทุก​คน​มี​พ่อ​ที่​เป็น​มนุษย์​ที่​ฝึก​เรา และ​เรา​ก็​เคารพ​ท่าน ยิ่ง​กว่า​นั้น​สัก​เท่าใด​เรา​ควร​เชื่อฟัง​พระบิดา​แห่ง​จิต​วิญญาณ​และ​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อไป!</verse>
				<verse number="10">พ่อ​ของ​เรา​ฝึก​เรา​ชั่ว​ระยะ​หนึ่ง​ตาม​ที่​เขา​คิด​ว่า​ดี​ที่​สุด แต่​พระเจ้า​ฝึก​เรา​เพื่อ​ประโยชน์​ของ​เรา เพื่อ​ให้​เรา​มี​ส่วน​ใน​ความ​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">ไม่​มี​การ​ฝึก​ไหน​ดู​น่า​ยินดี​ใน​เวลา​นั้น มี​แต่​จะ​เจ็บ​ปวด แต่​ภาย​หลัง​จะ​เกิด​ผล​เป็น​ความ​ชอบ​ธรรม​และ​สันติสุข​สำหรับ​คน​ที่​ได้รับ​การ​ฝึก</verse>
				<verse number="12">ด้วย​เหตุ​นี้​จง​ทำ​ให้​แขน​ที่​อ่อน​แรง​และ​เข่า​ที่​อ่อน​ล้า​มี​กำลัง​ขึ้น</verse>
				<verse number="13">“ทำ​ทาง​ที่​ราบ​เรียบ​สำหรับ​เท้า​ของ​ท่าน” เพื่อ​คน​ขา​กะเผลก​จะ​ไม่​พิการ แต่​จะ​หาย​เป็น​ปกติ</verse>
				<verse number="14">จง​พยายาม​ที่​จะ​อยู่​อย่าง​สงบ​สุข​ร่วม​กับ​ทุก​คน และ​ที่​จะ​เป็น​ผู้​บริสุทธิ์ เพราะ​ถ้า​ปราศจาก​ความ​บริสุทธิ์​แล้ว ก็​จะ​ไม่​มี​ใคร​เห็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เลย</verse>
				<verse number="15">จง​ระวัง อย่า​ให้​ใคร​หลุด​จาก​พระคุณ​ของ​พระเจ้า และ​อย่า​ให้​มี​ราก​ขม​ขื่น​งอก​ขึ้น​มา​สร้าง​ปัญหา และ​ทำ​ให้​หลาย​คน​แปดเปื้อน</verse>
				<verse number="16">จง​ระวัง อย่า​ให้​ใคร​ทำ​ผิด​ทาง​เพศ หรือ​ไม่​นับถือ​พระเจ้า​เหมือน​เอซาว​ที่​ขาย​สิทธิ์​ลูก​หัว​ปี​แลก​กับ​อาหาร​มื้อ​เดียว</verse>
				<verse number="17">พวก​ท่าน​รู้​ว่า​ใน​ภาย​หลัง เมื่อ​เอซาว​ต้องการ​รับ​พร​นี้​เป็น​มรดก​ก็​ถูก​ปฏิเสธ เขา​แก้ไข​อะไร​ไม่​ได้ แม้ว่า​จะ​แสวงหา​พร​นั้น​ด้วย​น้ำตา</verse>
				<verse number="18">พวก​ท่าน​ไม่​ได้​มา​ถึง​ภูเขา​ที่​จับ​ต้อง​ได้ ไม่​ได้​มา​ถึง​ไฟ​ที่​ลุกไหม้ ไม่​ได้​มา​ถึง​ที่​มืดมิด ความ​มืดมน และ​พายุ</verse>
				<verse number="19">ไม่​ได้​มา​ถึง​เสียง​เป่า​แตร หรือ​เสียง​ของ​พระองค์​ซึ่ง​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ได้ยิน​ก็​ขอร้อง​ว่า​อย่า​พูด​กับ​เขา​ต่อไป​อีก</verse>
				<verse number="20">เพราะ​พวก​เขา​ทน​คำ​สั่ง​นี้​ไม่​ได้ ที่​ว่า “แม้​แต่​สัตว์​ที่​แตะต้อง​ภูเขา​นั้น ก็​จะ​ต้อง​ถูก​หิน​ขว้าง​ตาย”</verse>
				<verse number="21">สิ่ง​ที่​เห็น​นั้น​น่า​หวาด​กลัว​จน​โมเสส​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​กลัว​จน​ตัว​สั่น”</verse>
				<verse number="22">แต่​พวก​ท่าน​ได้​มา​ถึง​ภูเขา​ศิโยน นคร​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต คือ​เยรูซาเล็ม​แห่ง​สวรรค์ ท่าน​ได้​มา​ถึง​ที่​ที่​ทูต​สวรรค์​นับ​พัน​นับ​หมื่น​ชุมนุม​กัน​อย่าง​รื่นเริง​ยินดี</verse>
				<verse number="23">มา​ถึง​คริสตจักร​แห่ง​ลูก​หัว​ปี​ซึ่ง​มี​ชื่อ​จารึก​ไว้​ใน​สวรรค์ ท่าน​ได้​มา​ถึง​พระเจ้า​ผู้​พิพากษา​มวล​มนุษย์ มา​ถึง​จิต​วิญญาณ​ของ​คน​ชอบ​ธรรม​ซึ่ง​พระเจ้า​ทำ​ให้​สมบูรณ์​แล้ว</verse>
				<verse number="24">มา​สู่​พระเยซู​ผู้​เป็น​คน​กลาง​แห่ง​พันธสัญญา​ใหม่ และ​มา​ถึง​โลหิต​ที่​ประ​พรม ซึ่ง​พูด​ถึง​สิ่ง​ที่​ดี​กว่า​โลหิต​ของ​อาแบล</verse>
				<verse number="25">จง​ระวัง อย่า​ปฏิเสธ​พระองค์​ที่​พูด​อยู่ เมื่อ​พวก​เขา​ที่​ปฏิเสธ​พระองค์​ผู้​เตือน​เขา​ใน​โลก​ยัง​หนี​ไม่​พ้น แล้ว​เรา​จะ​รอด​พ้น​ได้​อย่างไร​ถ้า​เรา​หัน​หนี​พระองค์​ผู้​เตือน​เรา​จาก​สวรรค์</verse>
				<verse number="26">ใน​เวลา​นั้น เสียง​ของ​พระองค์​ทำ​ให้​โลก​สะเทือน แต่​บัดนี้​พระองค์​สัญญา​ไว้​ว่า “เรา​จะ​ไม่​เพียง​ทำ​ให้​โลก​สั่น​สะเทือน​อีก​ครั้ง​เท่านั้น แต่​ฟ้า​สวรรค์​ด้วย”</verse>
				<verse number="27">คำ​ว่า “อีก​ครั้ง​หนึ่ง” หมาย​ถึง​สิ่ง​ที่​สั่น​คลอน​ได้​คือ​สิ่ง​ที่​พระองค์​สร้าง​ขึ้น​จะ​ถูก​กำจัด เพื่อ​ให้​เหลือ​แต่​สิ่ง​ที่​ไม่​สั่นคลอน</verse>
				<verse number="28">เพราะ​ฉะนั้น ใน​เมื่อ​เรา​กำลัง​ได้​รับ​อาณาจักร​ที่​ไม่​อาจ​สั่น​คลอน​ได้ ก็​ให้​เรา​ขอบคุณ และ​นมัสการ​อย่าง​ที่​พระเจ้า​ยอมรับ​ด้วย​ความ​เคารพ​ยำเกรง</verse>
				<verse number="29">เพราะ “พระเจ้า​ของ​เรา​เป็น​ไฟ​ที่​เผา​ผลาญ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">จง​รัก​กัน​ฉัน​พี่​น้อง​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="2">อย่า​ลืม​ที่​จะ​ต้อนรับ​แขก​แปลก​หน้า เพราะ​โดย​การ​ทำ​อย่าง​นั้น บาง​คน​ก็​ได้​ต้อนรับ​ทูตสวรรค์​โดย​ไม่​รู้​ตัว</verse>
				<verse number="3">จง​ระลึก​ถึง​คน​ที่​ถูก​คุม​ขัง​เหมือน​ว่า​ท่าน​ถูก​ขัง​อยู่​กับ​เขา และ​ระลึก​ถึง​คน​ที่​ถูก​ข่มเหง​เหมือน​ว่า​ตัว​ท่าน​เอง​ก็​ทุกข์​ทรมาน​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="4">ทุก​คน​ควร​ให้​เกียรติ​การ​แต่งงาน​และ​รักษา​เตียง​สมรส​ให้​บริสุทธิ์ เพราะ​พระเจ้า​จะ​พิพากษา​โทษ​คน​มี​ชู้​และ​ทำ​ผิด​บาป​ทาง​เพศ</verse>
				<verse number="5">จง​รักษา​ชีวิต​ตน​ให้​เป็น​อิสระ​จาก​การ​รัก​เงิน และ​จง​พอใจ​ใน​สิ่ง​ที่​มี เพราะ​พระเจ้า​ได้​กล่าว​ว่า “เรา​จะ​ไม่​ทอดทิ้ง​ท่าน เรา​จะ​ไม่​ละทิ้ง​ท่าน”</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​เรา​จึง​พูด​ได้​อย่าง​มั่นใจ​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เป็น​ผู้​ช่วยเหลือ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​กลัว มนุษย์​จะ​ทำ​อะไร​ข้าพเจ้า​ได้​เล่า”</verse>
				<verse number="7">จง​ระลึก​ถึง​บรรดา​ผู้​นำ​ของ​ท่าน ผู้​กล่าว​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​กับ​ท่าน จง​พิจารณา​ดู​ผล​จาก​การ​ดำเนิน​ชีวิต​ของ​คน​เหล่า​นั้น แล้ว​เลียนแบบ​ความ​เชื่อ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="8">พระเยซู​คริสต์​เป็น​เหมือน​เดิม​เสมอ ทั้ง​เมื่อ​วาน​นี้ วัน​นี้​และ​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="9">อย่า​หลง​ไป​ตาม​คำ​สอน​แปลก​ๆ เป็น​การ​ดี​ที่​ให้​ใจ​เรา​เข้มแข็ง​ขึ้น​ด้วย​พระคุณ ไม่​ใช่​ด้วย​การ​กิน​อาหาร​ตาม​ระเบียบ​พิธี ซึ่ง​ไม่​มี​ประโยชน์​กับ​คน​ที่​กิน​เลย</verse>
				<verse number="10">เรา​มี​แท่น​บูชา​ซึ่ง​ผู้​ปฎิบัติ​หน้าที่​ใน​พลับพลา​ไม่​มี​สิทธิ์​กิน​อาหาร​จาก​แท่น​นั้น</verse>
				<verse number="11">มหา​ปุโรหิต​นำ​เลือด​ของ​สัตว์​ต่าง​ๆ เข้า​ไป​ใน​สถาน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​เพื่อ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ไถ่​บาป แต่​ร่าง​ของ​สัตว์​นั้น​ถูก​นำ​ไป​เผา​นอก​ค่าย</verse>
				<verse number="12">พระเยซู​ก็​เช่น​กัน พระเยซู​ทน​ทุกข์​ที่​นอก​ประตู​เมือง เพื่อ​ชำระ​ประชาชน​ให้​บริสุทธิ์​ด้วย​โลหิต​ของ​พระองค์​เอง</verse>
				<verse number="13">ฉะนั้น​ให้​เรา​ออก​ไป​หา​พระองค์​ที่​นอก​ค่าย และ​ทน​รับ​ความ​อับอาย​ที่​พระองค์​ได้​แบก​รับ</verse>
				<verse number="14">เพราะ​ที่​นี่​เรา​ไม่​มี​นคร​ที่​ถาวร แต่​เรา​กำลัง​มอง​หา​นคร​ซึ่ง​จะ​มา​ถึง</verse>
				<verse number="15">เพราะ​ฉะนั้น ให้​เรา​ถวาย​การ​สรรเสริญ​เป็น​เครื่อง​บูชา​แด่​พระเจ้า​โดย​ทาง​พระเยซู​ตลอด​ไป คือ​ถวาย​ผล​จาก​ริม​ฝี​ปาก​ที่​ยอม​รับ​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">อย่า​ลืม​ทำ​ความ​ดี​และ​แบ่ง​ปัน​ให้​ผู้​อื่น​เพราะ​พระเจ้า​พอใจ​เครื่อง​บูชา​เช่น​นี้</verse>
				<verse number="17">จง​เชื่อมั่น​ใน​ตัว​ผู้นำ​และ​นอบน้อม​ต่อ​สิทธิอำนาจ​ของ​พวก​เขา เพราะ​เขา​ดูแล​ท่าน​ใน​ฐานะ​ผู้​ที่​ต้อง​รายงาน​ต่อ​พระเจ้า จง​ทำ​อย่าง​นี้ เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ทำ​หน้าที่​ด้วย​ความ​ชื่น​ใจ ไม่​ใช่​จำใจ​รับ​ภาระ​ซึ่ง​ไม่​เป็น​ประโยชน์​อะไร​แก่​ท่าน</verse>
				<verse number="18">จง​อธิษฐาน​เผื่อ​เรา เพราะ​เรา​แน่​ใจ​ว่า​เรา​มี​จิต​สำนึก​ที่​บริสุทธิ์ และ​ปรารถนา​จะ​ดำเนิน​ชีวิต​ให้​น่า​นับถือ​ใน​ทุก​ด้าน</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้า​ขอ​ให้​ท่าน​อธิษฐาน​เป็น​พิเศษ เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​กลับ​มา​หา​ท่าน​ใน​เร็ว​วัน</verse>
				<verse number="20">ขอ​พระเจ้า​แห่ง​สันติสุข ผู้​ได้​ให้​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา ผู้​เลี้ยง​แกะ​ที่​ยิ่งใหญ่ ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​โดย​โลหิต​แห่ง​พันธสัญญา​นิรันดร์​นั้น</verse>
				<verse number="21">ให้​ท่าน​พรั่งพร้อม​ด้วย​สิ่ง​ดี​ทุก​อย่าง เพื่อ​ทำ​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์ และ​ขอ​ให้​พระองค์​ทำงาน​ใน​เรา​ตาม​ที่​พระองค์​พอใจ​โดย​ทาง​พระเยซู​คริสต์ ขอ​เกียรติ​สิริ​มี​แด่​พระองค์​สืบ​ไป​เป็น​นิตย์ อาเมน</verse>
				<verse number="22">พี่​น้อง​ทั้งหลาย ขอ​ให้​อดทน​ฟัง​คำ​เตือน​สติ​นี้ เพราะ​ข้าพเจ้า​เขียน​จดหมาย​ถึง​ท่าน​เพียง​สั้น​ๆ</verse>
				<verse number="23">ขอ​ให้​ท่าน​รู้​ว่า ทิโมธี​น้อง​ของ​พวก​เรา​ได้​รับ​การ​ปล่อย​ตัว​แล้ว ถ้า​เขา​มา​ถึง​เร็ว​ๆ นี้ ข้าพเจ้า​ก็​จะ​ไป​หา​ท่าน​พร้อม​กับ​เขา</verse>
				<verse number="24">ข้าพเจ้า​ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ให้​บรรดา​ผู้​นำ​ของ​ท่าน​และ​คน​ของ​พระเจ้า พี่​น้อง​จาก​อิตาลี​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ให้​ท่าน​ด้วย</verse>
				<verse number="25">ขอ​พระคุณ​อยู่​กับ​ท่าน​ทุก​คน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="59">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​ยากอบ ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า​และ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ถึง​ชน​สิบสอง​เผ่า​ที่​กระจัด​กระจาย​อยู่​ใน​ชาติ​ต่าง​ๆ ขอ​ส่ง​คำ​ทักทาย</verse>
				<verse number="2">พี่​น้อง​ทั้งหลาย เมื่อ​ท่าน​เผชิญ​ความ​ทุกข์​ยาก​ต่าง​ๆ ก็​จง​ถือ​ว่า​เป็น​เรื่อง​น่า​ยินดี</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ท่าน​รู้​ว่า การ​ทดสอบ​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​นั้น ทำ​ให้​เกิด​ความ​อดทน​บากบั่น</verse>
				<verse number="4">จง​อดทน​บากบั่น​ให้​ถึง​ที่​สุด เพื่อ​ท่าน​จะ​เป็น​ผู้ใหญ่​และ​สมบูรณ์​พร้อม ไม่​ขาด​ตก​บกพร่อง​เลย</verse>
				<verse number="5">ถ้า​ใคร​ใน​พวก​ท่าน​ขาด​ปัญญา จง​ขอ​จาก​พระเจ้า ผู้​ให้​กับ​ทุก​คน​ด้วย​ใจ​กว้าง​ขวาง​โดย​ไม่​มี​อคติ แล้ว​เขา​จะ​ได้​รับ</verse>
				<verse number="6">แต่​เมื่อ​ขอ ก็​ต้อง​เชื่อ​และ​ไม่​สงสัย เพราะ​คน​ที่​สงสัย​ก็​เหมือน​คลื่น​ใน​ทะเล​ซึ่ง​ซัด​ไป​มา​ตาม​แรง​ลม</verse>
				<verse number="7">อย่า​คิด​ว่า​จะ​ได้​รับ​สิ่ง​ใด​จาก​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เลย</verse>
				<verse number="8">คน​เช่น​นี้​เป็น​คน​สอง​จิต​สอง​ใจ​เอา​แน่​อะไร​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="9">ผู้​เชื่อ​ที่​ต่ำต้อย​ควร​ภูมิ​ใจ​เมื่อ​ฐานะ​สูง​ส่ง</verse>
				<verse number="10">แต่​คน​ร่ำรวย​ควร​ภูมิ​ใจ​เมื่อ​ต่ำต้อย​ลง เพราะ​พวก​เขา​จะ​ร่วง​โรย​ไป​เหมือน​ดอก​หญ้า</verse>
				<verse number="11">เพราะ​เมื่อ​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น ความ​ร้อน​ก็​แผดเผา​ต้น​หญ้า​เหี่ยว​แห้ง ดอก​หญ้า​ก็​ร่วง​โรย​สิ้น​ความ​งาม ใน​ทำนอง​เดียว​กัน​คน​ร่ำรวย​ก็​จะ​เสื่อม​สูญ​ไป แม้​ขณะ​กำลัง​ดำเนิน​กิจการ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="12">พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​อดทน​บากบั่น​เมื่อ​ถูก​ทดสอบ เพราะ​เมื่อ​เขา​ผ่าน​การ​ทดสอบ​ก็​จะ​ได้​รับ​มงกุฎ​แห่ง​ชีวิต ซึ่ง​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​ผู้​ที่​รัก​พระองค์</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ถูก​ล่อ​ให้​ทำ​บาป อย่า​พูด​ว่า “พระเจ้า​ล่อ​ใจ​ข้าพเจ้า” เพราะ​ความ​ชั่ว​ไม่​อาจ​ล่อ​ใจ​ให้​พระเจ้า​ทำ​บาป​ได้​และ​พระองค์​ก็​ไม่​ล่อ​ใจ​ใคร​เลย</verse>
				<verse number="14">แต่​ละ​คน​จะ​ถูก​ล่อ​ใจ​เมื่อ​ความ​ปรารถนา​ชั่ว​ของ​ตัวเอง​ลาก​ไป​และ​ติดกับ</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ความ​ปรารถนา​เหล่า​นี้​เกิด​ขึ้น​แล้ว ก็​ทำ​ให้​เกิด​บาป และ​เมื่อ​บาป​โต​เต็ม​ที่ ก็​ทำ​ให้​เกิด​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="16">พี่​น้อง​ที่​รัก อย่า​ให้​ใคร​หลอกลวง​ท่าน​เลย</verse>
				<verse number="17">ของ​ประทาน​ที่​ดี​และ​ล้ำเลิศ​ทุก​อย่าง​มา​จาก​เบื้อง​บน มา​จาก​พระบิดา​แห่ง​บรรดา​ดวง​สว่าง​ใน​ฟ้า​สวรรค์ ผู้​ไม่​ผันแปร​เหมือน​เงา​ที่​แปร​เปลี่ยน</verse>
				<verse number="18">พระองค์​เลือก​ที่​จะ​ให้​เรา​เกิด​ผ่าน​ทาง​พระวจนะ​แห่ง​ความ​จริง เพื่อ​เรา​จะ​ได้​เป็น​ผล​แรก​ของ​สรรพสิ่ง​ที่​พระองค์​สร้าง</verse>
				<verse number="19">พี่​น้อง​ที่​รัก จง​จำ​ข้อ​นี้​คือ ทุก​คน​ควร​ไว​ใน​การ​ฟัง ช้า​ใน​การ​พูด และ​ช้า​ใน​การ​โกรธ</verse>
				<verse number="20">เพราะ​ความ​โกรธ​ของ​มนุษย์​ไม่​ก่อ​ให้​เกิด​ความ​ชอบ​ธรรม​ที่​พระเจ้า​ปรารถนา</verse>
				<verse number="21">เพราะ​ฉะนั้น จง​ขจัด​สารพัด​ความ​โสมม​ทาง​ศีลธรรม​และ​ความ​ชั่ว​ที่​มี​อยู่​ดาษดื่น และ​ถ่อม​ใจ​รับ​พระวจนะ​ที่​ปลูก​ไว้​ใน​ตัว​ท่าน ซึ่ง​ช่วย​ท่าน​ให้​รอด​ได้</verse>
				<verse number="22">อย่า​เพียง​แต่​ฟัง​พระวจนะ​แล้ว​ก็​หลอก​ตัวเอง แต่​ทำ​ตาม​พระวจนะ​นั้น</verse>
				<verse number="23">ใคร​ฟัง​พระวจนะ​แต่​ไม่​ทำ​ตาม ก็​เหมือน​คน​ส่อง​หน้า​กระจก</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​เห็น​แล้ว​ก็​ไป และ​ลืม​ทันที​ว่า​หน้าตา​ตนเอง​เป็น​อย่างไร</verse>
				<verse number="25">แต่​คน​ที่​พิจารณา​กฎ​บัญญัติ​อัน​สมบูรณ์​ซึ่ง​ให้​เสรีภาพ และ​ดำเนิน​ต่อไป​โดย​ไม่​ลืม​สิ่ง​ที่​ได้ยิน แต่​ทำ​ตาม เขา​จะ​ได้​รับ​พร​ใน​สิ่ง​ที่​ตน​ทำ</verse>
				<verse number="26">คน​ที่​คิด​ว่า​ตนเอง​เคร่ง​ศาสนา แต่​ไม่​ควบคุม​ลิ้น​ของ​ตน​ให้​ดี​ก็​หลอก​ตนเอง และ​ศาสนา​ของ​เขา​ก็​ไร้​ค่า</verse>
				<verse number="27">ศาสนา​ที่​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา​ยอม​รับ​ว่า​บริสุทธิ์​และ​ไร้​ตำหนิ​คือ การ​ดูแล​เด็ก​กำพร้า​และ​หญิง​ม่าย​ที่​ทุกข์​ยาก และ​การ​รักษา​ตัว​ให้​พ้น​จาก​มลทิน​ของ​โลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พี่​น้อง​ทั้งหลาย ใน​ฐานะ​ที่​ท่าน​เป็น​ผู้​เชื่อ​ใน​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ผู้​มี​สง่า​ราศี​ของ​เรา อย่า​ลำเอียง​เลย</verse>
				<verse number="2">สมมุติ​ว่า​มี​คน​หนึ่ง​ใส่​แหวน​ทอง​และ​แต่งตัว​ดี​เข้า​มา​ใน​ที่​ประชุม และ​มี​คน​ยากจน​แต่ง​ตัว​ซอมซ่อ​เข้า​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="3">ถ้า​ท่าน​สนใจ​เป็น​พิเศษ​ต่อ​คน​ที่​แต่งตัว​ดี และ​พูด​ว่า “เชิญ​นั่ง​ที่​ดี​ๆ ตรง​นี้​เถิด” แต่​พูด​กับ​คน​จน​ว่า “ยืน​ตรง​นั้น” หรือ “นั่ง​บน​พื้น​แทบ​เท้า​เรา”</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ก็​แบ่ง​ชน​ชั้น และ​ตัดสิน​คน​ด้วย​ความ​คิด​ชั่ว​ร้าย​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="5">พี่​น้อง​ที่​รัก​จง​ฟัง พระเจ้า​เลือก​คน​ยากจน​ใน​สายตา​ของ​โลก​ให้​ร่ำรวย​ใน​ความ​เชื่อ และ​ให้​รับ​อาณาจักร​ที่​สัญญา​ไว้​กับ​คน​ที่​รัก​พระองค์​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="6">แต่​ท่าน​กลับ​ดู​ถูก​คน​จน คน​รวย​ไม่​ใช่​หรือ​ที่​ขูดรีด​และ​ลาก​ท่าน​ขึ้น​ศาล</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ไม่​ใช่​หรือ​ที่​ลบหลู่​นาม​อัน​สูง​ส่ง​ของ​พระองค์ ซึ่ง​เป็น​เจ้าของ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="8">หาก​ท่าน​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า​ใน​พระคัมภีร์​จริง​ๆ ที่​ว่า “จง​รัก​เพื่อนบ้าน​เหมือน​รัก​ตนเอง” ท่าน​ก็​ทำ​ถูก​แล้ว</verse>
				<verse number="9">แต่​ถ้า​ท่าน​ลำเอียง​ท่าน​ก็​ทำ​บาป และ​ถูก​กฎ​บัญญัติ​ตัดสิน​ว่า​เป็น​ผู้​ละเมิด​กฎ</verse>
				<verse number="10">เพราะ​ใคร​ทำ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​ทั้งหมด​แต่​พลาด​ไป​จุด​เดียว ก็​ผิด​เท่า​กับ​ละเมิด​กฎ​บัญญัติ​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระองค์​ผู้​พูด​ว่า “อย่า​คบ​ชู้” ก็​พูด​ด้วย​ว่า “อย่า​ฆ่า​คน” แม้​ท่าน​ไม่​คบ​ชู้​แต่​ฆ่า​คน ท่าน​ก็​ละเมิด​กฎ​บัญญัติ</verse>
				<verse number="12">จง​พูด​และ​ทำ​อย่าง​คน​ที่​จะ​รับ​การ​ตัดสิน​ด้วย​กฎ​ซึ่ง​ให้​เสรีภาพ</verse>
				<verse number="13">เพราะ​คน​ที่​ไร้​ความ​เมตตา​จะ​ถูก​ตัดสิน​โดย​ไร้​ความ​เมตตา ความ​เมตตา​ย่อม​มี​ชัย​เหนือ​การ​พิพากษา</verse>
				<verse number="14">พี่​น้อง​ทั้งหลาย ถ้า​คน​หนึ่ง​อ้าง​ว่า​มี​ความ​เชื่อ​แต่​ไม่​มี​การ​กระทำ จะ​มี​ประโยชน์​อะไร ความ​เชื่อ​แบบ​นี้​ช่วย​เขา​ให้​รอด​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="15">สมมุติ​ว่า​พี่​น้อง​คน​ไหน​ขาดแคลน​เสื้อ​ผ้า​และ​อาหาร​ประจำ​วัน</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ท่าน​คน​หนึ่ง​พูด​กับ​เขา​ว่า “ขอ​ให้​ไป​เป็น​สุข ร่าง​กาย​อบอุ่น​และ​อิ่ม​ท้อง​เถิด” แต่​ไม่​ให้​ปัจจัย​ทาง​กาย​กับ​เขา จะ​มี​ประโยชน์​อะไร</verse>
				<verse number="17">เช่น​กัน ความ​เชื่อ​อย่าง​เดียว ถ้า​ไม่​มี​การ​กระทำ ความ​เชื่อ​นั้น​ก็​ตาย​แล้ว</verse>
				<verse number="18">แต่​บาง​คน​จะ​พูด​ว่า “ท่าน​มี​ความ​เชื่อ ส่วน​ข้าพเจ้า​มี​การ​กระทำ” จง​แสดง​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​ที่​ไม่​มี​การ​กระทำ​มา แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​แสดง​ความ​เชื่อ​ด้วย​การ​กระทำ​ให้​ดู</verse>
				<verse number="19">ท่าน​เชื่อ​ว่า​มี​พระเจ้า​องค์​เดียว​ก็​ดี​แล้ว แม้​แต่​พวก​ผี​ก็​เชื่อ​อย่าง​นั้น และ​กลัว​จน​ตัว​สั่น</verse>
				<verse number="20">พวก​คน​เขลา เจ้า​ต้องการ​หลักฐาน​ว่า​ความ​เชื่อ​ที่​ไม่​มี​การ​กระทำ​นั้น​ไร้​ประโยชน์ ​ใช่ไหม</verse>
				<verse number="21">อับราฮัม​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ได้​รับ​การ​พิจารณา​ว่า​เป็น​ผู้​ชอบ​ธรรม ก็​เพราะ​การ​กระทำ​ของ​เขา​ที่​มอบ​อิสอัค​ลูก​ชาย​บน​แท่น​บูชา​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="22">ท่าน​เห็น​แล้ว​ว่า ความ​เชื่อ​และ​การ​กระทำ​ของ​เขา​ทำงาน​ควบคู่​กัน ความ​เชื่อ​ของ​เขา​สมบูรณ์​ด้วย​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ</verse>
				<verse number="23">และ​เป็น​จริง​ตาม​พระคัมภีร์​ที่​ว่า “อับราฮัม​เชื่อ​พระเจ้า และ​ความ​เชื่อ​นี้​ถือ​ว่า​เป็น​ความ​ชอบ​ธรรม​ของ​เขา” และ​อับราฮัม​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​สหาย​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="24">จะ​เห็น​ว่า​คน​ที่​ได้​รับ​การ​พิจารณา​ว่า​ชอบ​ธรรม​ก็​ด้วย​การ​กระทำ​ของ​เขา ไม่​ใช่​ความ​เชื่อ​เพียง​อย่าง​เดียว</verse>
				<verse number="25">เช่น​กัน แม้​แต่​ราหับ​หญิง​โสเภณี​ก็​ได้​รับ​การ​พิจารณา​ว่า​ชอบ​ธรรม เพราะ​การ​กระทำ​เมื่อ​เธอ​ให้​ที่​พัก​แก่​พวก​สอดแนม และ​ส่ง​พวก​เขา​ไป​อีก​ทาง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="26">ร่างกาย​ที่​ปราศจาก​วิญญาณ​ตาย​แล้ว​ฉัน​ใด ความ​เชื่อ​ที่​ปราศจาก​การ​กระทำ​ก็​ตาย​แล้ว​ฉัน​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">พี่​น้อง​ทั้งหลาย อย่า​เป็น​อาจารย์​กัน​ให้​มาก​นัก​เลย เพราะ​ก็​รู้​อยู่​ว่า พวก​เรา​ที่​เป็น​คน​สอน​นั้น จะ​ถูก​ตัดสิน​เข้มงวด​กว่า​คน​อื่น</verse>
				<verse number="2">เรา​ทุก​คน​พลั้ง​พลาด​ใน​หลาย​ๆ ทาง คน​ที่​ไม่​เคย​ทำ​ผิด​ทาง​วาจา ก็​เป็น​คน​ดี​พร้อม สามารถ​ควบคุม​ร่างกาย​ทั้งหมด​ของ​ตน​ได้</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​เรา​เอา​บังเหียน​ใส่​ปาก​ม้า​เพื่อ​ให้​มัน​เชื่อฟัง เรา​ก็​บังคับ​ม้า​ได้​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="4">หรือ​ดู​เรือ​เป็น​ตัวอย่าง แม้ว่า​มัน​จะ​มี​ขนาด​ใหญ่ และ​แล่น​ไป​ด้วย​ลม​แรง แต่​ก็​ถูก​บังคับ​ด้วย​หาง​เสือ​เล็ก​ๆ ให้​ไป​ตาม​ที่​นาย​ท้าย​ต้องการ</verse>
				<verse number="5">ลิ้น​ก็​เช่น​กัน เป็น​อวัยวะ​เล็ก​ๆ แต่​ชอบ​คุยโว​โอ้อวด คิด​ดู​ว่า​ประกาย​ไฟ​นิด​เดียว​ก็​เผา​ป่า​ใหญ่​ได้</verse>
				<verse number="6">ลิ้น​ก็​เป็น​เช่น​ไฟ เป็น​โลก​แห่ง​ความ​ชั่ว​ร้าย​อยู่​ท่ามกลาง​อวัยวะ​ต่าง​ๆ มัน​ทำ​ให้​ทั้ง​กาย​เสื่อม​ทราม ทำ​ให้​ชีวิต​ตั้ง​แต่​เกิด​จน​ตาย​ลุก​เป็น​ไฟ และ​ตัว​มัน​เอง​ก็​ถูก​ไฟ​นรก​เผา</verse>
				<verse number="7">สัตว์​ทุก​ชนิด ทั้ง​นก สัตว์​เลื้อย​คลาน​และ​สัตว์​ทะเล​ทำ​ให้​เชื่อง​ได้ และ​คน​ก็​ได้​ฝึก​ให้​พวก​มัน​เชื่อง​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="8">แต่​ไม่​มี​ใคร​ฝึก​ลิ้น​ให้​เชื่อง​ได้ มัน​เป็น​สิ่ง​ชั่ว​ร้าย​ที่​ไม่​เคย​หยุด​นิ่ง เต็ม​ไป​ด้วย​พิษ​ร้าย​ถึง​ตาย</verse>
				<verse number="9">เรา​สรรเสริญ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​และ​พระบิดา​ด้วย​ลิ้น และ​เรา​ก็​ใช้​ลิ้น​แช่ง​ด่า​มนุษย์ ผู้​ถูก​สร้าง​ขึ้น​ตาม​แบบ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">คำ​สรรเสริญ​และ​คำ​แช่ง​ด่า​ออก​มา​จาก​ปาก​เดียวกัน พี่​น้อง​ทั้งหลาย อย่า​ให้​เป็น​อย่าง​นั้น​เลย</verse>
				<verse number="11">น้ำ​จืด​และ​น้ำ​เค็ม​พุ่ง​ออก​มา​จาก​ตา​น้ำ​เดียวกัน​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="12">พี่​น้อง​ทั้งหลาย ต้น​มะเดื่อ​ออก​ผล​เป็น​มะกอก หรือ​เถา​องุ่น​จะ​ออก​ผล​เป็น​มะเดื่อ​ได้​หรือ ตา​น้ำ​เค็ม​ก็​ให้​น้ำ​จืด​ไม่​ได้​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="13">ใคร​ใน​พวก​ท่าน​มี​สติ​ปัญญา​และ​ความ​เข้าใจ ก็​ให้​เขา​แสดง​ออก​ด้วย​การ​ใช้​ชีวิต​ที่​ดี ด้วย​การ​กระทำ​ที่​ถ่อม​สุภาพ​ซึ่ง​มา​จาก​สติ​ปัญญา</verse>
				<verse number="14">แต่​ถ้า​ท่าน​มี​ใจ​ขม​ขื่น​ด้วย​ความ​อิจฉา​และ​ความ​ทะเยอทะยาน​เห็น​แก่​ตัว ก็​อย่า​โอ้อวด​หรือ​ปฏิเสธ​ความ​จริง​เลย</verse>
				<verse number="15">“สติ​ปัญญา” แบบ​นั้น​ไม่​ได้​มา​จาก​สวรรค์​แต่​มา​จาก​โลก ไม่​อยู่​ฝ่าย​วิญญาณ​แต่​อยู่​ฝ่าย​มาร</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ที่​ใด​มี​ความ​อิจฉา​และ​ความ​ทะเยอทะยาน​เห็นแก่ตัว ที่​นั่น​ก็​จะ​วุ่นวาย​และ​มี​การ​ทำ​ชั่ว​ทุก​ชนิด</verse>
				<verse number="17">แต่​สติ​ปัญญา​จาก​สวรรค์​นั้น เริ่มต้น​ด้วย​ความ​บริสุทธิ์​ก่อน จาก​นั้น​จึง​รัก​สันติ มี​ความ​เห็น​อก​เห็น​ใจ นอบน้อม เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​เมตตา​และ​เกิด​ผล​ดี ไม่​ลำเอียง และ​จริง​ใจ</verse>
				<verse number="18">ผู้​สร้าง​สันติ​ที่​หว่าน​ด้วย​สันติ ก็​เก็บ​เกี่ยว​ผล​แห่ง​ความ​ชอบ​ธรรม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">อะไร​คือ​ต้นเหตุ​ของ​การ​ต่อสู้ และ​การ​ทะเลาะ​วิวาท​ใน​พวก​ท่าน มัน​มา​จาก​ความ​ปรารถนา​ซึ่ง​ต่อสู้​กัน​ภาย​ใน​จิตใจ​ของ​พวก​ท่าน​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="2">ท่าน​อยาก​ได้​แต่​ไม่​ได้ ท่าน​จึง​ฆ่า ท่าน​โลภ​แต่​ไม่​ได้​ใน​สิ่ง​ที่​ต้องการ ก็​วิวาท​และ​ต่อสู้​กัน ท่าน​ไม่​มี​เพราะ​ไม่​ได้​ขอ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ท่าน​ขอ​ก็​ไม่​ได้​รับ เพราะ​ท่าน​ขอ​ด้วย​แรง​จูงใจ​ที่​ผิด เพื่อ​จะ​ใช้​ปรนเปรอ​ตนเอง</verse>
				<verse number="4">พวก​คน​ไม่​ซื่อสัตย์ ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​การ​เป็น​มิตร​กับ​โลก​คือ​การ​เกลียด​ชัง​พระเจ้า คน​ที่​เลือก​เป็น​มิตร​กับ​โลก ก็​เป็น​ศัตรู​ต่อ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">หรือ​ท่าน​คิด​ว่า​พระคัมภีร์​กล่าว​อย่าง​ไร้​เหตุผล​ว่า พระองค์​หวงแหน​จิต​วิญญาณ​ที่​ให้​อยู่​ใน​เรา</verse>
				<verse number="6">แต่​พระองค์​ให้​พระคุณ​แก่​เรา​มาก​กว่า​นั้น​อีก ด้วย​เหตุ​นี้​พระคัมภีร์​จึง​พูด​ว่า “พระเจ้า​ต่อสู้​คน​หยิ่ง​จองหอง แต่​โปรดปราน​คน​ถ่อม​ใจ”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​ท่าน​จง​ยอม​จำนน​ต่อ​พระเจ้า ยืนหยัด​ต่อสู้​กับ​มาร แล้ว​มัน​จะ​หนี​ไป​จาก​ท่าน</verse>
				<verse number="8">จง​เข้า​มา​ใกล้​พระเจ้า แล้ว​พระองค์​จะ​มา​อยู่​ใกล้​ท่าน คน​บาป​ทั้งหลาย จง​ล้าง​มือ​ให้​สะอาด คน​สอง​จิต​สอง​ใจ จง​ชำระ​ใจ​ให้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="9">จง​เศร้า​โศก เสียใจ​และ​คร่ำครวญ จง​เปลี่ยน​จาก​หัวเราะ​เป็น​ร้องไห้ จาก​ยินดี​เป็น​เศร้า​หมอง</verse>
				<verse number="10">จง​ถ่อม​ตน​ลง​ต่อ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​พระองค์​จะ​ยก​ท่าน​ขึ้น</verse>
				<verse number="11">พี่​น้อง​ทั้งหลาย อย่า​ใส่​ร้าย​กัน ใคร​กล่าว​ร้าย​หรือ​ตัดสิน​พี่​น้อง ก็​กล่าว​ร้าย​และ​ตัดสิน​กฎ​บัญญัติ เมื่อ​ท่าน​ตัดสิน​กฎ​บัญญัติ ท่าน​ก็​ไม่​ได้​ปฏิบัติ​ตาม​กฎ​บัญญัติ​นั้น​แต่​ตั้ง​ตน​เป็น​ผู้​ตัดสิน</verse>
				<verse number="12">ผู้​ตั้ง​กฎ​บัญญัติ​และ​ผู้​พิพากษา​มี​เพียง​ผู้​เดียว คือ พระองค์​ผู้​สามารถ​ช่วย​ให้​รอด​และ​ทำลาย​ก็​ได้ แต่​ท่าน​คือ​ใคร​เล่า​ที่​จะ​ตัดสิน​เพื่อนบ้าน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="13">จง​ฟัง พวก​ท่าน​ที่​พูด​ว่า “ไม่​วัน​นี้​ก็​พรุ่ง​นี้ เรา​จะ​ไป​เมือง​นั้น​เมือง​นี้ จะ​อยู่​ที่​นั่น​สัก​ปี ค้า​ขาย​ให้​ได้​กำไร”</verse>
				<verse number="14">ท่าน​ยัง​ไม่​รู้​เลย​ว่า​พรุ่ง​นี้​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น ชีวิต​ของ​ท่าน​จะ​เป็น​อย่างไร ท่าน​เหมือน​หมอก​ที่​ปรากฏ​เพียง​ชั่วครู่ แล้ว​ก็​จาง​หาย​ไป</verse>
				<verse number="15">แต่​ท่าน​ควร​พูด​ว่า “ถ้า​เป็น​ความ​ประสงค์​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า เรา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ทำ​สิ่ง​นั้น​สิ่ง​นี้”</verse>
				<verse number="16">อย่าง​ที่​เป็น​อยู่​นี้ พวก​ท่าน​คุยโว​ใน​แผน​การ​อัน​เย่อหยิ่ง การ​โอ้อวด​เช่น​นี้​ล้วน​เป็น​สิ่ง​ชั่ว​ร้าย</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​แล้ว ใคร​รู้​ว่า​สิ่งใด​ดี​ที่​ควร​ทำ​แต่​ไม่​ทำ​ก็​บาป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">พวก​ท่าน​ที่​ร่ำรวย​จง​ฟัง จง​ร้องไห้​คร่ำครวญ​เพราะ​ความ​ทุกข์​เข็ญ​ที่​เกิด​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="2">ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ท่าน​ก็​ผุ​พัง​ไป​และ​แมลง​ก็​กัด​กิน​เสื้อ​ผ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="3">เงิน​ทอง​ของ​ท่าน​ขึ้น​สนิม สนิม​นั้น​จะ​เป็น​พยาน​ปรักปรำ​ท่าน และ​กัด​กิน​เลือด​เนื้อ​ท่าน​เหมือน​ไฟ ท่าน​ได้​สะสม​ทรัพย์​สมบัติ​ไว้​ใน​ยุค​สุดท้าย</verse>
				<verse number="4">ดู​เถอะ ค่า​จ้าง​ที่​ท่าน​โกง​คน​งาน​เกี่ยว​ข้าว​ใน​นา​ของ​ท่าน​กำลัง​ร้อง​กล่าว​โทษ​ท่าน เสียง​ร้อง​ทุกข์​นั้น​ดัง​ถึง​หู​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ใช้​ชีวิต​ใน​โลก​อย่าง​หรูหรา ปรนเปรอ​ตนเอง​จน​อ้วน​ไว้​รอ​วัน​ถูก​ฆ่า</verse>
				<verse number="6">ท่าน​ตัดสิน​ลงโทษ​และ​ฆ่า​คน​บริสุทธิ์​ซึ่ง​ไม่​ได้​ต่อต้าน​ท่าน</verse>
				<verse number="7">ฉะนั้น​พี่​น้อง จง​อดทน​ตราบ​จน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​มา ดู​วิธี​ที่​ชาว​นา​รอ​คอย​ผลผลิต​ล้ำค่า​จาก​แผ่นดิน เฝ้า​รอ​ฝน​ต้น​ฤดู​และ​ฝน​ปลาย​ฤดู​อย่าง​อดทน</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ทั้งหลาย​ก็​เช่น​กัน จง​อดทน​และ​ตั้ง​มั่น เพราะ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ใกล้​จะ​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="9">พี่​น้อง​อย่า​บ่น​ว่า​กัน เพื่อ​จะ​ได้​ไม่​ถูก​ตัดสิน​โทษ องค์​ผู้​พิพากษา​ยืน​อยู่​ที่​ประตู​แล้ว</verse>
				<verse number="10">พี่​น้อง​ทั้งหลาย จง​ยึดถือ​เหล่า​ผู้​เผย​พระวจนะ​ที่​พูด​ใน​นาม​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า เป็น​แบบ​อย่าง​ใน​การ​อดทน​ต่อ​ความ​ทุกข์​ยาก</verse>
				<verse number="11">ดัง​ที่​ท่าน​ทราบ เรา​ถือ​ว่า​ผู้​ที่​อดทน​บากบั่น​ได้รับ​พระพร ท่าน​ก็​ได้ยิน​ถึง​ความ​อดทน​บากบั่น​ของ​โยบ และ​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ทำ​ให้​เขา​ใน​ที่สุด องค์​พระผู้เป็นเจ้า​นั้น​เปี่ยม​ด้วย​ความ​เมตตา​กรุณา</verse>
				<verse number="12">พี่​น้อง เหนือ​สิ่ง​อื่น​ใด อย่า​สาบาน ไม่ว่า​จะ​อ้าง​ต่อ​สวรรค์ ต่อ​โลก​หรือ​ต่อ​สิ่ง​ใด​ก็​ตาม จง​พูด​ว่า “ใช่” หรือ “ไม่” เท่านั้น มิฉะนั้น​ท่าน​จะ​ถูก​ตัดสิน​ลงโทษ</verse>
				<verse number="13">ถ้า​ใคร​ใน​พวก​ท่าน​เดือดร้อน ก็​ให้​เขา​อธิษฐาน ถ้า​ใคร​มี​ความ​สุข​ให้​เขา​ร้อง​เพลง​สรรเสริญ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">ถ้า​ใคร​ใน​พวก​ท่าน​เจ็บ​ป่วย ก็​ให้​เขา​เชิญ​พวก​ผู้​ปกครอง​คริสตจักร​มา​อธิษฐาน​เผื่อ​และ​เจิม​ด้วย​น้ำมัน​ใน​นาม​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="15">คำ​อธิษฐาน​ด้วย​ความ​เชื่อ​จะ​ทำ​ให้​ผู้​ป่วย​หาย​ดี องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​รักษา​เขา ถ้า​เขา​ทำ​บาป​พระองค์​ก็​จะ​อภัย​ให้​เขา</verse>
				<verse number="16">ฉะนั้น จง​สารภาพ​บาป​ของ​ท่าน​ต่อ​กัน และ​อธิษฐาน​เผื่อ​กัน เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​รับ​การ​รักษา​ให้​หาย คำ​อธิษฐาน​ของ​ผู้​ชอบ​ธรรม​มี​อานุภาพ​และ​เกิด​ผล</verse>
				<verse number="17">เอลียาห์​ก็​เป็น​มนุษย์​เหมือน​พวก​เรา เขา​ทุ่มเท​อธิษฐาน​ไม่​ให้​ฝน​ตก ฝน​ก็​ไม่​ตก​บน​แผ่นดิน​ตลอด​สาม​ปี​ครึ่ง</verse>
				<verse number="18">เขา​อธิษฐาน​อีก แล้ว​ฟ้า​ก็​ให้​ฝน​และ​แผ่นดิน​ก็​ให้​พืช​ผล</verse>
				<verse number="19">พี่​น้อง หาก​ใคร​ใน​พวก​ท่าน​หลง​ไป​จาก​ความ​จริง และ​มี​คน​นำ​เขา​กลับ​มา</verse>
				<verse number="20">จง​จำ​ไว้​ว่า ใคร​นำ​คน​บาป​ให้​หัน​จาก​ทาง​ผิด ก็​ช่วย​เขา​ให้​รอดพ้น​จาก​ความ​ตาย​และ​บาป​มากมาย</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="60">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​เปโตร อัครทูต​ของ​พระเยซู​คริสต์ ถึง​ผู้​ที่​พระเจ้า​เลือก​ไว้ ผู้​มา​อาศัย​ใน​โลก​นี้​เพียง​ชั่วคราว ที่​ได้​กระจัด​กระจาย​ไป​ทั่ว​แคว้น​ปอนทัส กาลาเทีย คัปปาโดเซีย เอเชีย​และ​บิธีเนีย</verse>
				<verse number="2">พระเจ้า​พระบิดา​ได้​เลือก​ท่าน​ไว้​ตาม​ที่​พระองค์​รู้​ล่วงหน้า โดย​พระวิญญาณ​ได้​แยก​พวก​ท่าน​ไว้​ให้​เชื่อ​ฟัง​พระเยซู​คริสต์ และ​รับ​การ​ประ​พรม​ด้วย​โลหิต​ของ​พระองค์ ขอ​พระคุณ​และ​สันติสุข​อยู่​กับ​ท่าน​อย่าง​ล้น​เหลือ</verse>
				<verse number="3">สรรเสริญ​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา ด้วย​ความ​เมตตา​อัน​ยิ่งใหญ่ พระองค์​ให้​เรา​บังเกิด​ใหม่​อีก​ครั้ง เข้า​ใน​ความ​หวัง​ที่​ยืนยง​โดย​การ​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย​ของ​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="4">และ​เข้า​ใน​มรดก ที่​ไม่​มี​วัน​สูญสลาย เน่า​เสีย หรือ​จาง​หาย​ไป ซึ่ง​เก็บ​ไว้​ใน​สวรรค์​เพื่อ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="5">ผู้​ได้รับ​การ​ปกป้อง​โดย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเจ้า​ทาง​ความ​เชื่อ จน​กว่า​ความ​รอด​ซึ่ง​พร้อม​ปรากฏ​ใน​วาระ​สุดท้าย​จะ​มา​ถึง</verse>
				<verse number="6">ใน​เรื่อง​นี้​พวก​ท่าน​ชื่นชม​ยินดี​มาก แม้​ว่า​ตอน​นี้​ท่าน​อาจ​จะ​ต้อง​ทน​ทุกข์​จาก​การ​ทดสอบ​ต่าง​ๆ สัก​ระยะ​หนึ่ง</verse>
				<verse number="7">นี่​ก็​เพื่อ​พิสูจน์​ว่า​ท่าน​มี​ความ​เชื่อ​แท้​จริง​อัน​มี​ค่า​ยิ่ง​กว่า​ทองคำ ซึ่ง​แม้​ถูก​หลอม​ด้วย​ไฟ​จน​บริสุทธิ์​ก็​ยัง​สูญสลาย​ได้ แต่​ความ​เชื่อ​จะ​ทำ​ให้​เกิด​คำ​สรรเสริญ เกียรติ​และ​ศักดิ์ศรี​เมื่อ​พระเยซู​คริสต์​มา​ปรากฏ</verse>
				<verse number="8">แม้​ท่าน​ยัง​ไม่​เห็น​พระองค์​แต่​ก็​รัก​พระองค์ แม้​ตอน​นี้​ท่าน​ไม่​เห็น​พระองค์ แต่​ก็​เชื่อ​ใน​พระองค์ และ​เปี่ยม​ด้วย​ความ​ยินดี​อย่าง​สุด​จะ​พรรณนา</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ท่าน​กำลัง​จะ​ได้​รับ​ผล​แห่ง​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน คือ​ความ​รอด​แห่ง​จิต​วิญญาณ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="10">พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​ผู้​ได้​กล่าว​ถึง​พระคุณ​ที่​จะ​มา​ถึง​ท่าน​นั้น ได้​ตั้งใจ​ค้น​หา​อย่าง​ละเอียด​เกี่ยว​กับ​ความ​รอด​นี้</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​พยายาม​หา​คำ​ตอบ​ว่า สิ่ง​ที่​พระวิญญาณ​ของ​พระ​คริสต์​ใน​พวก​เขา​ชี้​ให้​เห็น​ตอน​ที่​พระองค์​ทำนาย​ถึง​การ​ทน​ทุกข์​ของ​พระ​เมสสิยาห์​และ​สง่า​ราศี​ที่​จะ​ตาม​มา​นั้น จะ​เกิดขึ้น​เมื่อใด​และ​อย่างไร</verse>
				<verse number="12">พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​ได้รับ​การ​เปิดเผย​ว่า​สิ่ง​ที่​ได้​กล่าว​ถึง​นั้น ไม่​ใช่​เพื่อ​รับใช้​ตัว​เขา​เอง แต่​เพื่อ​พวก​ท่าน ตอน​นี้​พวก​ผู้​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​มา​บอก​สิ่ง​นี้​กับ​ท่าน​โดย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ที่​ส่ง​มา​จาก​สวรรค์ ซึ่ง​แม้​แต่​ทูตสวรรค์​ก็​ยัง​ปรารถนา​จะ​ได้​เห็น​สิ่ง​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น จง​มี​สติ​สัมปชัญญะ​และ​รู้จัก​บังคับ​ตน จง​ตั้ง​ความ​หวัง​แน่วแน่​ใน​พระคุณ ซึ่ง​ท่าน​จะ​ได้​รับ​เมื่อ​พระเยซู​คริสต์​มา​ปรากฏ</verse>
				<verse number="14">ใน​ฐานะ​ลูก​ที่​เชื่อฟัง อย่า​ทำ​ตาม​ความ​ปรารถนา​ชั่ว​ที่​ท่าน​เคย​มี ตอน​ที่​ยัง​อยู่​ใน​ความ​โง่​เขลา</verse>
				<verse number="15">แต่​ผู้​ที่​เรียก​ท่าน​นั้น​บริสุทธิ์​ฉันใด จง​ประพฤติ​ตน​ให้​บริสุทธิ์​ใน​ทุก​ด้าน​ฉัน​นั้น</verse>
				<verse number="16">เพราะ​มี​เขียน​ไว้​ว่า “จง​บริสุทธิ์​เพราะ​เรา​บริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="17">ใน​เมื่อ​ท่าน​ขอ​ต่อ​พระบิดา​ผู้​ตัดสิน​การ​กระทำ​ของ​แต่​ละ​คน​โดย​ไม่​ลำเอียง ก็​จง​ใช้​เวลา​อยู่​ด้วย​ความ​เคารพ​ยำเกรง​อย่าง​คน​ต่างด้าว​ใน​โลก​นี้</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ท่าน​รู้​ว่า​พระองค์​ได้​ไถ่​ท่าน​จาก​วิถี​ชีวิต​อัน​ไร้​แก่นสาร ซึ่ง​ท่าน​สืบทอด​มา​จาก​บรรพบุรุษ พระองค์​ไม่​ได้​ไถ่​ท่าน​ด้วย​สิ่ง​ที่​สูญสลาย​ได้​เช่น​เงิน​หรือ​ทอง</verse>
				<verse number="19">แต่​ด้วย​โลหิต​ล้ำ​ค่า​ของ​พระคริสต์ ลูก​แกะ​ผู้​ไร้​ตำหนิ​หรือ​ข้อ​บกพร่อง​ใด​ๆ</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ได้​เลือก​พระคริสต์​ไว้​ตั้งแต่​ก่อน​สร้าง​โลก แต่​ให้​พระคริสต์​มา​ปรากฏ​ใน​วาระ​สุดท้าย​นี้​เพื่อ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="21">โดย​ทาง​พระคริสต์ ท่าน​จึง​เชื่อ​ใน​พระเจ้า ผู้​ให้​พระคริสต์​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​และ​มอบ​เกียรติ​สิริ​แก่​พระองค์ ดังนั้น​ความ​เชื่อ​และ​ความ​หวัง​ของ​ท่าน​จึง​อยู่​ใน​พระเจ้า</verse>
				<verse number="22">ตอน​นี้​เมื่อ​ท่าน​ได้​ชำระ​ตัวเอง​ให้​บริสุทธิ์​ด้วย​การ​เชื่อฟัง​ความ​จริง เพื่อ​จะ​รัก​พี่​น้อง​อย่าง​จริง​ใจ​แล้ว ก็​จง​รัก​กัน​อย่าง​ลึกซึ้ง​จาก​ใจ</verse>
				<verse number="23">เพราะ​ท่าน​ได้​บังเกิด​ใหม่​อีก​ครั้ง ไม่​ใช่​จาก​เมล็ด​พันธุ์​ที่​สูญสลาย​ได้ แต่​จาก​เมล็ด​พันธุ์​ที่​ไม่​มี​วัน​สูญสลาย โดย​ทาง​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​ที่​มี​ชีวิต​และ​ยืนยง​ถาวร</verse>
				<verse number="24">เพราะ “มวล​มนุษย์​นั้น​เหมือน​หญ้า และ​เกียรติ​ทั้ง​สิ้น​ของ​เขา​เหมือน​ดอกไม้​ใน​ทุ่ง ต้น​หญ้า​เหี่ยว​เฉา​และ​ดอกไม้​ร่วง​โรย​ไป</verse>
				<verse number="25">แต่​พระวจนะ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ยืนยง​นิรันดร์” และ​พระวจนะ​นั้น​คือ​ข่าว​ประเสริฐ​ซึ่ง​ได้​ประกาศ​แก่​ท่าน​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ดังนั้น จง​กำจัด​ความ​มุ่ง​ร้าย​และ​การ​หลอกลวง​ทั้งหมด ความ​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด ความ​อิจฉา​ริษยา และ​การ​ใส่​ร้าย​ทุก​อย่าง​ไป​จาก​ตัว​ท่าน</verse>
				<verse number="2">เช่น​เดียว​กับ​ทารก​แรก​เกิด จง​กระหาย​น้ำ​นม​ฝ่าย​วิญญาณ​ที่​บริสุทธิ์ เพื่อ​ที่​ท่าน​จะ​ได้​เติบโต​ขึ้น​ใน​ความ​รอด​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="3">ใน​เมื่อ​ท่าน​ได้​ลิ้ม​รส​แล้ว​ว่า​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ประเสริฐ</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ท่าน​มา​หา​พระองค์​ผู้​เป็น​ศิลา​ที่​มี​ชีวิต ซึ่ง​มนุษย์​ปฏิเสธ​แต่​พระเจ้า​เลือก​และ​ถือ​ว่า​พระองค์​ล้ำค่า</verse>
				<verse number="5">พวก​ท่าน​เอง​ก็​เป็น​ศิลา​ที่​มี​ชีวิต ซึ่ง​กำลัง​ได้​รับ​การ​สร้าง​ขึ้น​เป็น​บ้าน​ฝ่าย​วิญญาณ เพื่อ​เป็น​ปุโรหิต​ของ​พระเจ้า ทำ​หน้าที่​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ฝ่าย​วิญญาณ​ที่​พระเจ้า​ยอม​รับ​ผ่าน​ทาง​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="6">เพราะ​ใน​พระคัมภีร์​กล่าว​ว่า “ดู​เถิด เรา​วาง​ศิลา​ก้อน​หนึ่ง​ไว้​ใน​ศิโยน เป็น​ศิลา​มุม​เอก​ล้ำค่า​ซึ่ง​เลือก​ไว้​แล้ว และ​ผู้​ที่​วางใจ​ใน​พระองค์ จะ​ไม่​มี​วัน​อับอาย​เลย”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น สำหรับ​พวก​ท่าน​ที่​เชื่อ ศิลา​นี้​ก็​ล้ำค่า แต่​สำหรับ​คน​ที่​ไม่​เชื่อ “ศิลา​ที่​ช่าง​ก่อ​ได้​ทิ้ง​แล้ว กลับ​กลาย​เป็น​ศิลา​มุม​เอก”</verse>
				<verse number="8">และ “เป็น​ก้อนหิน​ที่​ทำ​ให้​ผู้​คน​สะดุด และ​เป็น​ศิลา​ที่​ทำ​ให้​พวก​เขา​ล้ม​ลง” พวก​เขา​สะดุด​เพราะ​ไม่​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​นั้น​ตาม​ที่​ถูก​กำหนด​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="9">แต่​ท่าน​เป็น​ผู้​ที่​พระเจ้า​เลือก เป็น​ปุโรหิต​หลวง เป็น​ชนชาติ​ที่​แยก​ไว้​เพื่อ​พระเจ้า เป็น​สมบัติ​ล้ำค่า​ของ​พระเจ้า เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​สรรเสริญ​พระองค์​ผู้​เรียก​ท่าน​ออก​จาก​ความ​มืด​สู่​ความ​สว่าง​อัน​อัศจรรย์</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ก่อน​ท่าน​ไม่​ได้​เป็น​ชนชาติ แต่​บัดนี้​ท่าน​เป็น​ชนชาติ​ของ​พระเจ้า เมื่อ​ก่อน​ท่าน​ไม่​ได้​รับ​ความ​เมตตา แต่​บัดนี้​ท่าน​ได้​รับ​ความ​เมตตา​แล้ว</verse>
				<verse number="11">เพื่อน​ที่​รัก ผู้​อยู่​ใน​ฐานะ​คน​ต่าง​ด้าว และ​คน​ที่​มา​อาศัย​ใน​โลก​นี้​เพียง​ชั่วคราว ข้าพเจ้า​ขอ​ให้​ท่าน​ละทิ้ง​ความ​ปรารถนา​ที่​เห็น​แก่​ตัว​ซึ่ง​ต่อสู้​กับ​จิต​วิญญาณ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="12">จง​ดำเนิน​ชีวิต​ดี​งาม​ใน​หมู่​ผู้​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า เพื่อ​ว่า​แม้​เขา​จะ​กล่าวหา​ว่า​ท่าน​ทำ​ผิด เขา​ก็​จะ​เห็น​ความ​ดี​ของ​ท่าน และ​ยกย่อง​สรรเสริญ​พระเจ้า​ใน​วัน​ที่​พระองค์​จะ​มา​หา​เรา</verse>
				<verse number="13">เพื่อ​เห็น​แก่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า จง​ยอม​เชื่อฟัง​มนุษย์​ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ​ทุก​คน ไม่​ว่า​จะ​เป็น​จักรพรรดิ​ผู้​มี​อำนาจ​สูง​สุด</verse>
				<verse number="14">หรือ​พวก​ผู้ว่าราชการ​ที่​จักรพรรดิ​ส่ง​มา​เพื่อ​ลงโทษ​คน​ทำ​ผิด​และ​ยกย่อง​คน​ทำ​ดี</verse>
				<verse number="15">เพราะ​เป็น​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า ที่​จะ​ให้​ท่าน​ปิด​ปาก​คน​โง่​ด้วย​การ​ทำ​ความ​ดี</verse>
				<verse number="16">จง​ใช้​ชีวิต​อย่าง​เสรี​ชน แต่​อย่า​ใช้​เสรีภาพ​นั้น​มา​กลบเกลื่อน​ความ​ชั่ว แต่​ใช้​ชีวิต​อย่าง​ทาส​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="17">จง​ให้​เกียรติ​ทุก​คน จง​รัก​ครอบครัว​ของ​ผู้เชื่อ จง​ยำเกรง​พระเจ้า และ​จง​ให้​เกียรติ​องค์​จักรพรรดิ</verse>
				<verse number="18">ทาส​ทั้ง​หลาย จง​ยอม​เชื่อฟัง​เจ้านาย​ของ​ตน​ด้วย​ความ​เคารพ ไม่​เฉพาะ​นาย​ที่​ดี และ​เห็น​อก​เห็น​ใจ​เท่านั้น แต่​กับ​นาย​ที่​ร้าย​ด้วย</verse>
				<verse number="19">ถ้า​ใคร​ยอม​ทน​ต่อ​ความ​เจ็บ​ปวด​ที่​ไม่​เป็น​ธรรม เพราะ​มี​จิต​สำนึก​ถึง​พระเจ้า เขา​ก็​น่า​ยกย่อง</verse>
				<verse number="20">แต่​หาก​ท่าน​ยอม​ทน​ถูก​เฆี่ยน​ตี​เพราะ​ทำ​ผิด ท่าน​จะ​น่า​ยกย่อง​ได้​อย่างไร แต่​ถ้า​ท่าน​ยอม​ทน​ต่อ​ความ​ทุกข์​เพราะ​ทำ​ดี การ​ทำ​เช่น​นี้​ก็​สมควร​ได้​รับ​การ​ยกย่อง​ต่อหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="21">พระองค์​เรียก​ให้​ท่าน​ทำ​เช่น​นี้​เพราะ​พระคริสต์​ทน​ทุกข์​เพื่อ​ท่าน และ​วาง​แบบ​อย่าง​ไว้​เพื่อ​ให้​ท่าน​เดิน​ตาม​รอย​พระองค์</verse>
				<verse number="22">“พระองค์​ไม่​ได้​ทำ​บาป และ​ไม่​เคย​พูด​โกหก​หลอกลวง”</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พวก​เขา​รุม​สบประมาท พระองค์​ก็​ไม่​ได้​ตอบโต้ เมื่อ​พระองค์​ทน​ทุกข์ พระองค์​ก็​ไม่​ได้​ขู่​อาฆาต แต่​กลับ​มอบ​ตัว​เอง​ไว้​กับ​พระเจ้า​ผู้​พิพากษา​อย่าง​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="24">“พระองค์​แบก​รับ​บาป​ของ​พวก​เรา” ไว้​ใน​กาย​ของ​พระองค์​บน​ไม้​กางเขน เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ตาย​ต่อ​บาป และ​มี​ชีวิต​อยู่​เพื่อ​ความ​ชอบ​ธรรม “พวก​ท่าน​ได้​รับ​การ​รักษา​ให้​หาย​ด้วย​บาดแผล​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="25">เพราะ “ท่าน​เป็น​เหมือน​แกะ​ที่​หลง​ทาง” แต่​ตอน​นี้​ได้​กลับ​มา​หา​พระ​ผู้​เลี้ยง​และ​ผู้​ดูแล​จิต​วิญญาณ​ของ​ท่าน​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ใน​ทำนอง​เดียวกัน ภรรยา​ทั้งหลาย​จง​ยอม​เชื่อฟัง​สามี เพื่อ​ว่า​ถ้า​สามี​บาง​คน​ไม่​เชื่อ​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า แต่​การ​กระทำ​ของ​ภรรยา​ก็​อาจ​ชนะ​ใจ​เขา​ให้​มา​เชื่อ​ได้ โดย​ไม่​ต้อง​ใช้​คำ​พูด</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เขา​เห็น​ความ​บริสุทธิ์ และ​ความ​ยำเกรง​พระเจ้า​ใน​ชีวิต​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="3">ความ​งาม​ของ​ท่าน ไม่​ควร​มา​จาก​การ​ตกแต่ง​ภาย​นอก เช่น ถัก​ผม สวม​เครื่อง​ทอง หรือ​เสื้อ​ผ้า​ราคา​แพง</verse>
				<verse number="4">แต่​ควร​มา​จาก​ตัว​ตน​ภาย​ใน คือ ความ​งาม​อัน​ไม่​เสื่อม​คลาย​ของ​จิตใจ​ที่​อ่อนโยน​และ​รัก​สงบ ซึ่ง​จิตใจ​เช่น​นี้​ล้ำค่า​ใน​สายตา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ใน​อดีต​สตรี​ผู้​บริสุทธิ์​ซึ่ง​หวัง​ใจ​ใน​พระเจ้า​นั้น ก็​เคย​ทำ​ให้​ตน​งดงาม​ด้วย​วิธี​นี้ พวก​เธอ​ยอม​เชื่อฟัง​สามี</verse>
				<verse number="6">เหมือน​ซาราห์​ที่​เชื่อฟัง​อับราฮัม และ​เรียก​เขา​ว่า​นาย ถ้า​ท่าน​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​และ​ไม่​กลัว​สิ่ง​ใด ท่าน​ก็​เป็น​ลูกสาว​ของ​ซาราห์</verse>
				<verse number="7">ใน​ทำนอง​เดียวกัน สามี​จง​อยู่​กับ​ภรรยา​ด้วย​ความ​เข้า​อก​เข้า​ใจ และ​เคารพ​ให้​เกียรติ​ภรรยา ทั้ง​ใน​ฐานะ​คู่​ชีวิต​ที่​บอบบาง​กว่า และ​ใน​ฐานะ​ทายาท​ผู้​รับ​ของ​ประทาน​แห่ง​ชีวิต​อัน​เป็น​พระคุณ​จาก​พระเจ้า​ร่วม​กับ​ท่าน เพื่อ​จะ​ไม่​มี​อะไร​ขัด​ขวาง​คำ​อธิษฐาน​พวก​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="8">สุดท้าย​นี้ พวก​ท่าน​จง​เป็น​น้ำ​หนึ่ง​ใจ​เดียว​กัน เห็น​อก​เห็น​ใจ​กัน รัก​กัน​ฉัน​พี่​น้อง มี​ใจ​อ่อนโยน​และ​ถ่อม​สุภาพ</verse>
				<verse number="9">อย่า​ทำ​ชั่ว​ตอบ​แทน​ความ​ชั่ว หรือ​ด่า​คน​ที่​ด่า​ท่าน แต่​จง​อวยพร​เขา​แทน เพราะ​พระเจ้า​ได้​เรียก​ให้​ทำ​เช่น​นี้ เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​รับ​พระพร​เป็น​มรดก</verse>
				<verse number="10">เพราะ “ใคร​ที่​รัก​ชีวิต และ​ปรารถนา​จะ​เห็น​คืน​วัน​อัน​ผาสุก จง​รักษา​ลิ้น​จาก​การ​พูด​ชั่ว และ​ริมฝีปาก​จาก​การ​พูด​โกหก</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​ต้อง​หัน​จาก​ความ​ชั่ว​และ​ทำ​ความ​ดี เขา​ต้อง​แสวงหา​สันติภาพ​อย่าง​มุ่งมั่น</verse>
				<verse number="12">เพราะ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เฝ้า​ดู​คน​ชอบ​ธรรม และ​เงี่ย​หู​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​พวก​เขา แต่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​หัน​หน้า​เข้า​ต่อต้าน​คน​ทำ​ชั่ว”</verse>
				<verse number="13">ถ้า​ท่าน​มุ่งมั่น​ทำ​ดี ใคร​จะ​มา​ทำ​ร้าย​ท่าน</verse>
				<verse number="14">แต่​ถึง​แม้​ท่าน​ต้อง​ทน​ทุกข์​เพื่อ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง ท่าน​ก็​ได้​รับ​พระพร “อย่า​กลัว​การ​ข่ม​ขู่​ของ​เขา อย่า​ตกใจ​กลัว​เลย”</verse>
				<verse number="15">แต่​ใน​ใจ​ของ​ท่าน​จง​เทิดทูน​พระคริสต์​เป็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า จง​พร้อม​เสมอ​ที่​จะ​ตอบ​ทุก​คน​ซึ่ง​ถาม​ว่า​ทำไม​ท่าน​จึง​มี​ความ​หวัง​ใจ​เช่น​นี้ แต่​ควร​ตอบ​อย่าง​สุภาพ​อ่อนโยน​และ​ให้​เกียรติ</verse>
				<verse number="16">จง​รักษา​จิต​สำนึก​ที่​ดี เพื่อ​คน​ที่​กล่าว​ร้าย​ความ​ประพฤติ​ดี​ของ​ท่าน​ใน​พระคริสต์ จะ​ละอาย​ใจ​ที่​ใส่​ร้าย​ท่าน</verse>
				<verse number="17">เพราะ​ถ้า​เป็น​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า ให้​ทน​ทุกข์​เพราะ​ทำ​ดี​ก็​ดี​กว่า​ทน​ทุกข์​เพราะ​ทำ​ชั่ว</verse>
				<verse number="18">เพราะ​พระคริสต์​ทน​ทุกข์​เพื่อ​ลบล้าง​บาป​ทั้ง​สิ้น​เพียง​ครั้ง​เดียว คือ​ผู้​ชอบ​ธรรม​ตาย​เพื่อ​คน​อธรรม​เพื่อ​นำ​ท่าน​ไป​ถึง​พระเจ้า พระองค์​ถูก​ฆ่า​ทาง​กาย​แต่​ฟื้น​ขึ้น​ใน​พระวิญญาณ</verse>
				<verse number="19">หลังจาก​ฟื้น​ขึ้น​สู่​ชีวิต ​แล้ว พระองค์​ไป​ประกาศ​ชัยชนะ​ของ​พระองค์​แก่​พวก​วิญญาณ​ที่​ถูก​คุม​ขัง​อยู่</verse>
				<verse number="20">วิญญาณ​ซึ่ง​ใน​อดีต​ไม่​เชื่อ​ฟัง​พระเจ้า เมื่อ​พระองค์​รอ​คอย​อย่าง​อดทน​ใน​สมัย​ของ​โนอาห์​ตอน​ที่​เขา​กำลัง​ต่อ​เรือ ใน​เรือ​นั้น​มี​คน​น้อย​มาก​คือ​แปด​คน​เท่านั้น​ที่​พระเจ้า​ใช้​น้ำ​ช่วย​ให้​เขา​รอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="21">น้ำ​นี้​เป็น​สัญลักษณ์​ของ​บัพติศมา ซึ่ง​ตอน​นี้​ก็​ช่วย​พวก​ท่าน​ให้​รอด​ด้วย ไม่​ใช่​เป็น​การ​ขจัด​สิ่ง​สกปรก​ออก​จาก​ร่างกาย แต่​เป็น​การ​ปฎิญาณ​ต่อ​พระเจ้า​ว่า​จะ​รักษา​จิต​สำนึก​ที่​ดี บัพติศมา​ช่วย​ท่าน​ให้​รอด​โดย​การ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​ของ​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="22">พระองค์​ได้​ขึ้น​สู่​สวรรค์​และ​นั่ง​ด้าน​ขวา​มือ​ของ​พระเจ้า​โดย​มี​พวก​ทูตสวรรค์ พวก​ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ​และ​พวก​ผู้​มี​ฤทธิ์เดช​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ดังนั้น​ใน​เมื่อ​พระคริสต์​ได้​ทน​ทุกข์​ทาง​กาย​แล้ว พวก​ท่าน​ก็​จง​เตรียม​ตัว​ให้​พร้อม​ด้วย​ท่าที​อย่าง​เดียวกัน​กับ​พระองค์ เพราะ​ผู้​ที่​ทน​ทุกข์​ทาง​กาย​ก็​ได้​ตัดสิน​ใจ​เลิก​ทำ​บาป</verse>
				<verse number="2">ด้วย​เหตุ​นี้​เขา​จะ​ไม่​ใช้​ชีวิต​ที่​เหลือ​ใน​โลก​นี้​ตาม​ความ​ปรารถนา​ชั่ว​ของ​มนุษย์ แต่​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ใน​อดีต​ท่าน​ใช้​เวลา​มาก​พอ​แล้ว​ใน​การ​ทำ​สิ่ง​ที่​คน​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า​ชอบ​ทำ คือ ปล่อย​ตัว​เสเพล หมกมุ่น​ราคะ​ตัณหา เมามาย มั่วสุม​สุรา​กามารมณ์ และ​กราบ​ไหว้​รูป​เคารพ​อัน​น่า​รังเกียจ</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​แปลกใจ​ที่​ท่าน​ไม่​ร่วม​ใช้​ชีวิต​อย่าง​บ้าบิ่น​และ​ป่าเถื่อน​ด้วย พวก​เขา​จึง​รุม​ด่า​ว่า​ท่าน</verse>
				<verse number="5">แต่​พวก​เขา​จะ​ต้อง​ให้การ​ต่อ​พระองค์​ผู้​พร้อม​จะ​พิพากษา​ทั้ง​คน​เป็น​และ​คน​ตาย</verse>
				<verse number="6">ด้วย​เหตุ​นี้​ข่าว​ประเสริฐ​จึง​ได้​ประกาศ​ออก​ไป​กับ​คน​ซึ่ง​ตอน​นี้​ตาย​ไป​แล้ว เพื่อ​ว่า​แม้​ใน​ทาง​กาย​พวก​เขา​ถูก​ตัดสิน​ตาม​ความ​เห็น​ของ​มนุษย์ แต่​ใน​ทาง​จิต​วิญญาณ​เขา​มี​ชีวิต​อยู่​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="7">อวสาน​ของ​ทุก​สิ่ง​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว ดังนั้น จง​มี​สติ​สัมปชัญญะ​และ​รู้จัก​บังคับ​ตน​เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="8">เหนือ​สิ่ง​อื่น​ใด จง​รัก​กัน​อย่าง​ลึกซึ้ง​เพราะ​ความ​รัก​ลบ​ความ​ผิด​บาป​ได้​มากมาย</verse>
				<verse number="9">จง​ต้อนรับ​ดูแล​กัน​โดย​ไม่​บ่น</verse>
				<verse number="10">แต่ละ​คน​ควร​ใช้​ของ​ประทาน​ที่​ได้​รับ​มา​เพื่อ​รับใช้​ผู้​อื่น ใน​ฐานะ​ผู้​รับ​ใช้​ที่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระคุณ​ของ​พระเจ้า​ใน​รูปแบบ​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="11">ถ้า​ใคร​พูด ก็​ควร​พูด​เหมือน​ผู้​กล่าว​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า ถ้า​ใคร​รับใช้ ก็​ควร​ทำ​ด้วย​กำลัง​ที่​พระเจ้า​จัดเตรียม เพื่อ​ว่า​พระเจ้า​จะ​ได้​รับ​การ​สรรเสริญ​ใน​ทุก​สิ่ง​โดย​ทาง​พระเยซู​คริสต์ ขอ​เกียรติ​สิริ​และ​ฤทธิ์เดช​มี​แด่​พระองค์​สืบ​ไป​เป็น​นิตย์ อาเมน</verse>
				<verse number="12">เพื่อน​ที่​รัก อย่า​แปลกใจ​กับ​บท​ทดสอบ​อัน​เจ็บ​ปวด​ที่​เข้า​มา​ราว​กับ​ว่า​สิ่ง​ประหลาด​เกิดขึ้น​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="13">แต่​จง​ชื่น​ชม​ยินดี​ที่​ท่าน​มี​ส่วน​ใน​ความ​ทุกข์​ยาก​ของ​พระคริสต์ เพื่อ​ท่าน​จะ​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี​เมื่อ​สง่า​ราศี​ของ​พระองค์​ปรากฏ</verse>
				<verse number="14">ถ้า​ท่าน​ถูก​ดู​หมิ่น​เพราะ​นาม​ของ​พระคริสต์ ท่าน​ก็​ได้​รับ​พร เพราะ​พระวิญญาณ​แห่ง​สง่า​ราศี​คือ​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​นั้น​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="15">ถ้า​ท่าน​ทน​ทุกข์ ก็​ไม่​ควร​ทน​ทุกข์​เพราะ​เป็น​ฆาตกร หัว​ขโมย หรือ​อาชญากร​ประเภท​อื่น หรือ​แม้แต่​เป็น​คน​ชอบ​ยุ่ง​เรื่อง​ชาวบ้าน</verse>
				<verse number="16">แต่​ถ้า​ท่าน​ทน​ทุกข์​เพราะ​เป็น​คริสเตียน​ก็​อย่า​ละอาย​เลย แต่​จง​สรรเสริญ​พระเจ้า​เพราะ​ชื่อ​นั้น</verse>
				<verse number="17">เพราะ​ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​การ​พิพากษา​จะ​เริ่ม​ที่​บ้าน​ของ​พระเจ้า และ​ถ้า​การ​พิพากษา​เริ่มต้น​ที่​พวก​เรา​แล้ว คน​ที่​ไม่​เชื่อฟัง​ข่าว​ประเสริฐ​ของ​พระเจ้า​เล่า ผล​จะ​เป็น​อย่างไร</verse>
				<verse number="18">และ “ถ้า​คน​ชอบ​ธรรม​ยัง​ได้​รับ​ความ​รอด​ยาก แล้ว​คน​อธรรม​กับ​คน​บาป​เล่า จะ​เป็น​อย่างไร”</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น คน​ที่​ทน​ทุกข์​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า ก็​ควร​อุทิศ​ตน​ให้​พระ​ผู้​สร้าง​ผู้​สัตย์ซื่อ​และ​ทำ​ความ​ดี​ต่อไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ถึง​ผู้​อาวุโส​ใน​หมู่​พวก​ท่าน ข้าพเจ้า​ขอ​ร้อง​ใน​ฐานะ​ผู้​อาวุโส​ด้วย​กัน และ​เป็น​พยาน​ถึง​การ​ทน​ทุกข์​ของ​พระคริสต์ ซึ่ง​จะ​มี​ส่วน​ใน​สง่า​ราศี​ที่​พระเจ้า​จะ​เปิดเผย​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="2">จง​เป็น​ผู้​เลี้ยง​ฝูง​แกะ​ของ​พระเจ้า​ที่​อยู่​ใน​ความ​ดูแล​ของ​ท่าน ไม่​ใช่​เพราะ​ต้อง​ทำ แต่​เพราะ​ท่าน​เต็มใจ​ตาม​ที่​พระเจ้า​ต้องการ​ให้​เป็น ไม่​ใช่​เพราะ​โลภ​เงิน​ทอง แต่​กระตือรือร้น​จะ​รับใช้</verse>
				<verse number="3">ไม่​วาง​อำนาจ​เหนือ​คน​ที่​พระเจ้า​มอบหมาย​ให้​ท่าน แต่​เป็น​แบบ​อย่าง​กับ​ฝูง​แกะ​นั้น</verse>
				<verse number="4">และ​เมื่อ​หัวหน้า​ของ​ผู้​เลี้ยง​แกะ​ปรากฏ​ตัว​ท่าน​จะ​ได้​รับ​มงกุฎ​แห่ง​ศักดิ์ศรี​ซึ่ง​ไม่​มี​วัน​เสื่อม​สลาย</verse>
				<verse number="5">ใน​ทำนอง​เดียวกัน ท่าน​ที่​อายุ​น้อย​กว่า จง​ยอม​เชื่อฟัง​ผู้​อาวุโส ท่าน​ทุก​คน​จง​สวม​ความ​นอบน้อม​ถ่อม​ตน​ต่อ​กัน​และ​กัน เพราะ “พระเจ้า​ต่อต้าน​คน​หยิ่ง​จองหอง แต่​โปรดปราน​คน​ถ่อม​ใจ”</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้น​ท่าน​จง​ถ่อม​ตน​ลง​ภาย​ใต้​มือ​อัน​มี​ฤทธิ์​ของ​พระเจ้า เพื่อ​พระองค์​จะ​ยก​ท่าน​ขึ้น​ใน​เวลา​ที่​เหมาะสม</verse>
				<verse number="7">จง​ทิ้ง​ความ​กังวล​ทั้งหมด​ของ​ท่าน​ไว้​กับ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​ห่วงใย​ท่าน</verse>
				<verse number="8">จง​มี​สติสัมปชัญญะ​และ​รู้จัก​บังคับ​ตน ศัตรู​ของ​ท่าน​คือ​มาร​เดิน​วนเวียน​อยู่​รอบ​ๆ เหมือน​สิงโต​คำราม​มอง​หา​เหยื่อ​เพื่อ​ขย้ำ​กิน</verse>
				<verse number="9">จง​ต่อต้าน​มาร และ​ยืนหยัด​ใน​ความ​เชื่อ ด้วย​รู้​ว่า​ครอบครัว​ของ​ผู้เชื่อ​ทั่ว​โลก​กำลัง​เผชิญ​ความ​ทุกข์​ยาก​แบบ​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​แห่ง​พระคุณ​ทั้ง​ปวง​ผู้​เรียก​ท่าน​มา​สู่​สง่า​ราศี​นิรันดร์​ใน​พระคริสต์ หลัง​จาก​ที่​ท่าน​ทน​ทุกข์​อยู่​ชั่ว​ขณะ​หนึ่ง พระองค์​จะ​ฟื้นฟู​ท่าน​และ​ให้​ท่าน​เข้มแข็ง มั่นคง​และ​แน่วแน่</verse>
				<verse number="11">ขอ​ฤทธิ์เดช​มี​แด่​พระองค์​สืบ​ไป​เป็น​นิตย์ อาเมน</verse>
				<verse number="12">ด้วย​ความ​ช่วยเหลือ​ของ​สิลาส ซึ่ง​ข้าพเจ้า​ถือ​ว่า​เป็น​พี่​น้อง​ที่​สัตย์ซื่อ ข้าพเจ้า​จึง​ได้​เขียน​มา​ถึง​ท่าน​สั้น​ๆ เพื่อ​ให้​กำลังใจ​และ​เป็น​พยาน​ว่า​นี่​คือ​พระคุณ​ที่​แท้​จริง​ของ​พระเจ้า จง​ยืนหยัด​มั่นคง​ใน​พระคุณ​นี้</verse>
				<verse number="13">คริสตจักร​ที่​เมือง​บาบิโลน เธอ​ผู้​ได้​รับ​เลือก​ไว้​ด้วย​กัน​กับ​ท่าน ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ให้​ท่าน มาระโก​ลูกชาย​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="14">จง​ทักทาย​กัน​ด้วย​จุมพิต​แห่ง​ความ​รัก ขอ​สันติสุข​อยู่​กับ​ท่าน​ทุก​คน​ที่​อยู่​ใน​พระคริสต์</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="61">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​ซีโมน​เปโตร​ผู้​รับใช้​และ​อัครทูต​ของ​พระเยซู​คริสต์ ถึง​บรรดา​ผู้​ได้​รับ​ความ​เชื่อ​อัน​ล้ำ​ค่า​เช่น​เดียว​กับ​เรา​โดย​ทาง​ความ​ชอบ​ธรรม​ของ​พระเยซู​คริสต์ ผู้​เป็น​พระเจ้า​และ​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา</verse>
				<verse number="2">ขอ​พระคุณ​และ​สันติสุข​อยู่​กับ​พวก​ท่าน​อย่าง​ล้น​เหลือ​ผ่าน​ทาง​การ​รู้จัก​พระเจ้า​และ​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="3">ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์​ให้​ทุก​สิ่ง​ที่​จำเป็น​แก่​เรา เพื่อ​ให้​เรา​มี​ชีวิต​ที่​ยำเกรง​พระเจ้า​ผ่าน​ทาง​การ​รู้จัก​พระองค์ ผู้​ได้​เรียก​เรา​ด้วย​เกียรติ​สิริ​และ​ความ​ดี​ของ​พระองค์​เอง</verse>
				<verse number="4">โดย​สิ่ง​เหล่า​นี้​พระองค์​มอบ​สัญญา​อัน​ยิ่งใหญ่​และ​ล้ำ​ค่า​แก่​เรา เพื่อ​ว่า​โดย​สัญญา​เหล่า​นี้ ท่าน​จะ​ได้​มี​ส่วน​ใน​ลักษณะ​ของ​พระเจ้า พ้น​จาก​ความ​เสื่อม​ทราม​ใน​โลก​ซึ่ง​เกิด​จาก​ความ​ปรารถนา​ชั่ว</verse>
				<verse number="5">ด้วย​เหตุ​นี้ ท่าน​จง​พยายาม​ทุก​วิถี​ทาง​ที่​จะ​เพิ่ม​ความ​ดี​ใน​ความ​เชื่อ เพิ่ม​ความ​รู้​ใน​ความ​ดี</verse>
				<verse number="6">เพิ่ม​การ​บังคับ​ตน​ใน​ความ​รู้ เพิ่ม​ความ​บากบั่น​ใน​การ​บังคับ​ตน เพิ่ม​ความ​ยำเกรง​พระเจ้า​ใน​ความ​บากบั่น</verse>
				<verse number="7">เพิ่ม​ความ​ผูกพัน​กัน​ฉัน​พี่​น้อง​ใน​ความ​ยำเกรง​พระเจ้า และ​เพิ่ม​ความ​รัก​ใน​ความ​ผูกพัน​กัน​ฉัน​พี่​น้อง</verse>
				<verse number="8">เพราะ​ถ้า​ท่าน​มี​คุณ​สมบัติ​เหล่า​นี้​เพิ่ม​ขึ้น ก็​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​ไม่​เป็น​คน​ไร้​ประสิทธิภาพ และ​ไม่​ไร้​ผล​ใน​การ​รู้จัก​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">แต่​ถ้า​ใคร​ขาด​คุณ​สมบัติ​เหล่า​นี้ ก็​ตา​บอด​ตา​สั้น ลืม​ไป​ว่า​ตน​ได้​รับ​การ​ชำระ​จาก​บาป​ใน​อดีต​แล้ว</verse>
				<verse number="10">ฉะนั้น พี่​น้อง​ทั้ง​หลาย จง​พยายาม​ทำ​ทุก​วิถี​ทาง​เพื่อ​ยืนยัน​ว่า​พระเจ้า​ได้​เรียก​และ​เลือก​ท่าน เพราะ​ถ้า​ท่าน​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้ ท่าน​ก็​จะ​ไม่​มี​วัน​สะดุด​ล้ม</verse>
				<verse number="11">และ​ท่าน​จะ​ได้​รับ​การ​ต้อนรับ​อย่าง​อบอุ่น​เข้า​สู่​อาณาจักร​นิรันดร์​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จะ​เตือน​ท่าน​ถึง​สิ่ง​เหล่า​นี้​เสมอ แม้​ว่า​ท่าน​จะ​รู้​และ​ตั้ง​มั่น​ใน​ความ​จริง​ที่​มี​อยู่​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้า​คิด​ว่า​ถูกต้อง​ที่​จะ​เตือน​ความ​จำ​ของ​ท่าน ตราบ​เท่า​ที่​ข้าพเจ้า​อาศัย​ใน​เรือน​กาย​นี้</verse>
				<verse number="14">เพราะ​ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​อีก​ไม่​นาน​จะ​ต้อง​จาก​กาย​นี้​ไป ตาม​ที่​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา​ได้​เปิดเผย​ชัดเจน​กับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="15">และ​ข้าพเจ้า​จะ​พยายาม​ทำ​ทุก​วิถี​ทาง เพื่อ​ให้​เห็น​ว่า​เมื่อ​ข้าพเจ้า​จาก​ไป​แล้ว พวก​ท่าน​จะ​ระลึก​ถึง​สิ่ง​เหล่า​นี้​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​พวก​เรา​บอก​ท่าน​ถึง​ฤทธิ์เดช และ​การ​มา​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา พวก​เรา​ไม่​ได้​เล่า​ตาม​เรื่องราว​ที่​แต่ง​ขึ้น​อย่าง​ชาญฉลาด แต่​เรา​เป็น​พยาน​ผู้​เห็น​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">พระเยซู​ได้​รับ​เกียรติ​และ​สง่า​ราศี​จาก​พระเจ้า​พระบิดา เมื่อ​มี​เสียง​จาก​องค์​ผู้​มี​เกียรติ​สิริ​ยิ่งใหญ่​มา​ถึง​พระองค์​ว่า “คน​นี้​คือ​ลูก​ที่​รัก​ของ​เรา เรา​พอใจ​เขา​มาก”</verse>
				<verse number="18">พวก​เรา​เอง​ได้ยิน​เสียง​นี้​จาก​สวรรค์​ขณะ​ที่​อยู่​กับ​พระองค์​บน​ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="19">พวก​เรา​ยัง​มี​ถ้อยคำ​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ที่​เชื่อถือ​ได้​อย่าง​แน่นอน และ​ท่าน​จะ​ต้อง​ใส่​ใจ​ถ้อยคำ​เหล่า​นี้ ราว​กับ​แสง​สว่าง​ส่อง​ใน​ที่​มืด จน​กว่า​จะ​ถึง​รุ่ง​เช้า​และ​ดาว​รุ่ง​ปรากฏ​ขึ้น​ใน​ใจ​ท่าน</verse>
				<verse number="20">เหนือ​สิ่ง​อื่น​ใด ท่าน​ต้อง​เข้าใจ​ว่า ไม่​มี​คำ​เผย​พระวจนะ​ใด​ใน​พระคัมภีร์ ที่​เกิด​จาก​การ​ตี​ความ​ของ​ตัว​ผู้​เผย​พระวจนะ​เอง</verse>
				<verse number="21">เพราะ​คำ​เผย​พระวจนะ​ไม่​เคย​เกิด​จาก​เจตจำนง​ของ​มนุษย์ แม้​ผู้​เผย​พระวจนะ​จะ​เป็น​มนุษย์ เขา​ก็​พูด​ถ้อยคำ​จาก​พระเจ้า​ตาม​ที่​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ดล​ใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">แต่​ก็​มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​เท็จ​ใน​ชนชาติ​นั้น เหมือน​กับ​ที่​จะ​มี​ผู้​สอน​เท็จ​ใน​หมู่​พวก​ท่าน พวก​เขา​จะ​แอบ​นำ​ลัทธิ​นอกรีต​ที่​ก่อ​ความ​เสียหาย​เข้า​มา และ​ถึง​กับ​ปฏิเสธ​องค์​เจ้า​นาย​ผู้​ได้​ไถ่​พวก​เขา ซึ่ง​จะ​นำ​ความ​พินาศ​มา​สู่​ตัว​พวก​เขา​เอง​อย่าง​รวดเร็ว</verse>
				<verse number="2">หลาย​คน​จะ​ประพฤติ​ชั่ว​ตาม​พวก​เขา และ​นำ​ความ​เสื่อม​เสีย​มา​สู่​ทาง​แห่ง​ความ​จริง</verse>
				<verse number="3">ด้วย​ความ​โลภ พวก​ผู้​สอน​เท็จ​จะ​แต่ง​เรื่อง​ขึ้น​มา เพื่อ​ตัก​ตวง​ผล​ประโยชน์​จาก​ท่าน คำ​ตัดสิน​โทษ​คน​เหล่า​นี้​แขวน​อยู่​เหนือ​พวก​เขา​มา​นาน​แล้ว และ​ความ​พินาศ​กำลัง​จะ​มา​ถึง​แล้ว</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระเจ้า​ไม่​ละเว้น​ทูต​สวรรค์​ที่​ทำ​บาป แต่​ส่ง​ลง​นรก พันธนาการ​ไว้​ใน​ที่​มืด เพื่อ​รอ​การ​พิพากษา</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ไม่​ได้​ละเว้น​โลก​ใน​สมัย​โบราณ​เมื่อ​ให้​น้ำ​ท่วม​คน​อธรรม แต่​ปกป้อง​โนอาห์​ผู้​ประกาศ​ความ​ชอบ​ธรรม และ​คน​อื่น​ๆ อีก​เจ็ด​คน</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ลง​โทษ​เมือง​โสโดม​กับ​โกโมราห์​โดย​เผา​ให้​เป็น​จุล เพื่อ​เป็น​ตัว​อย่าง​สิ่ง​ที่​จะ​เกิด​ขึ้น​กับ​คน​อธรรม</verse>
				<verse number="7">และ​พระองค์​ได้​ช่วย​โลท​ผู้​ชอบ​ธรรม ผู้​ทุกข์​ระทม​เพราะ​การ​ประพฤติ​โสมม​ของ​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="8">(เพราะ​ผู้​ชอบ​ธรรม​คน​นี้​อยู่​ท่ามกลาง​คน​ชั่ว จิต​วิญญาณ​ชอบธรรม​ของ​เขา​ทุกข์​ทรมาน เพราะ​ได้​เห็น​ได้ยิน​พฤติกรรม​ชั่ว​ร้าย​วัน​แล้ว​วัน​เล่า)</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เป็น​เช่น​นี้ องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จึง​รู้​วิธี​ช่วย​คน​ชอบ​ธรรม​ให้​พ้น​จาก​การ​ทดสอบ และ​กักตัว​คน​อธรรม​ไว้​รับ​โทษ​ใน​วัน​พิพากษา</verse>
				<verse number="10">โดย​เฉพาะ​อย่าง​ยิ่ง​คน​ที่​ปล่อย​ตัว​ไป​ตาม​กิเลส​ตัณหา​ของ​เนื้อ​หนัง และ​ลบหลู่​ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ คน​เหล่า​นี้​กล้า​บ้าบิ่น​และ​อวด​ดี สบ​ประมาท​เทพ​เบื้อง​บน</verse>
				<verse number="11">แม้​แต่​ทูตสวรรค์​ที่​มี​กำลัง​และ​ฤทธิ์เดช​เหนือ​กว่า เมื่อ​นำ​การ​พิพากษา​มา​จาก ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ทูต​เหล่า​นั้น​ก็​ยัง​ไม่​สบประมาท​เทพ​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="12">แต่​คน​เหล่า​นี้​สบ​ประมาท​ใน​สิ่ง​ที่​ตน​ไม่​เข้าใจ พวก​เขา​เป็น​เหมือน​สัตว์​ที่​ไร้​เหตุผล ทำ​อะไร​ตาม​สัญชาตญาณ เกิด​มา​เพียง​เพื่อ​ถูก​ล่า​ทำลาย และ​ก็​จะ​พินาศ​ไป​เหมือน​สัตว์​เหล่า​นั้น​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="13">สิ่ง​เลว​ร้าย​ที่​พวก​เขา​ได้​ทำ​ไว้​จะ​คืน​สนอง ส่วน​ความ​สำราญ​ของ​คน​เหล่า​นี้ คือ มั่วสุม​กิน​เหล้า​กลาง​วัน​แสก​ๆ เขา​เป็น​จุด​ด่างพร้อย​และ​ความ​มัวหมอง เมื่อ​มา​งาน​เลี้ยง​ของ​พวก​ท่าน ก็​หา​แต่​ความ​สำราญ</verse>
				<verse number="14">แวว​ตา​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ใคร่​เป็น​ชู้ พวก​เขา​ทำ​บาป​ไม่​เลิกรา และ​ล่อลวง​คน​ที่​ใจ​ไม่​หนักแน่น คน​พวก​นี้​ช่ำชอง​เรื่อง​ความ​โลภ เป็น​เผ่า​พันธุ์​ที่​ถูก​สาป​แช่ง</verse>
				<verse number="15">เขา​ละทิ้ง​ทาง​ตรง​และ​หลง​ไป​ตาม​ทาง​ของ​บาลาอัม​ลูก​ชาย​เบเซอร์ ผู้​รัก​สินจ้าง​ทุจริต</verse>
				<verse number="16">แต่​ผู้​เผย​พระวจนะ​คน​นี้​ถูก​ลา​ตำหนิ สัตว์​ซึ่ง​พูด​ไม่​ได้​กลับ​พูด​เป็น​เสียง​มนุษย์​และ​ยับยั้ง​ความ​บ้า​คลั่ง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="17">คน​เหล่า​นี้​คือ​บ่อ​แล้ง​น้ำ คือ​หมอก​ที่​ถูก​พายุ​พัด​ไป ความ​มืดมิด​ถูก​เก็บ​ไว้​สำหรับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="18">เพราะ​เขา​พูด​โอ้อวด​ลม​ๆ แล้ง​ๆ และ​ใช้​ราคะ​ตัณหา​ของ​เนื้อ​หนัง พวก​เขา​ล่อลวง​คน​ที่​กำลัง​หนี​จาก​พวก​ที่​ใช้​ชีวิต​ผิด​ๆ</verse>
				<verse number="19">พวก​นี้​สัญญา​ว่า​จะ​ให้​คน​เหล่า​นั้น​เป็น​อิสระ แต่​ตัว​เอง​ยัง​เป็น​ทาส​ของ​ความ​เสื่อม​ทราม เพราะ “คน​เรา​ถูก​สิ่ง​ใด​ครอบงำ ก็​เป็น​ทาส​ของ​สิ่ง​นั้น”</verse>
				<verse number="20">พวก​เขา​หนี​พ้น​มลทิน​ของ​โลก โดย​การ​รู้จัก​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​และ​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา แล้ว​กลับ​ไป​ข้อง​เกี่ยว​และ​พ่าย​แพ้​แก่​โลก​อีก บั้นปลาย​ของ​เขา​ก็​เลว​ร้าย​ยิ่ง​กว่า​ตอน​เริ่ม</verse>
				<verse number="21">ถ้า​เขา​ไม่​รู้จัก​ทาง​แห่ง​ความ​ชอบธรรม​เลย​ก็​ยัง​ดี​กว่า ได้​รู้จัก​แล้ว​หัน​หลัง​ให้​คำ​บัญชา​ศักดิ์สิทธิ์ ซึ่ง​สืบทอด​มา​ถึง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="22">สุภาษิต​นี้​ก็​เป็น​จริง​ที่​ว่า “สุนัข​กลับ​ไป​หา​สิ่ง​ที่​มัน​สำรอก​ออก​มา” และ “สุกร​ที่​อาบน้ำ​แล้ว​กลับ​ไป​เกลือก​กลิ้ง​ใน​โคลน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เพื่อน​ที่​รัก นี่​เป็น​จดหมาย​ฉบับ​ที่​สอง​ของ​ข้าพเจ้า​ถึง​ท่าน ข้าพเจ้า​เขียน​ทั้ง​สอง​ฉบับ​เพื่อ​กระตุ้น​เตือน​ใจ​ให้​ท่าน​มี​ความ​คิด​ที่​ดีงาม</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​อยาก​ให้​ท่าน​ระลึก​ถึง​ถ้อยคำ​ที่​คน​เหล่า​นั้น​ซึ่ง​ถูก​แยก​ไว้​ให้​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ​ได้​พูด​ไว้​ใน​อดีต และ​คำ​สั่ง​ที่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​และ​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา​ให้​มา โดย​ผ่าน​ทาง​อัครทูต​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="3">เหนือ​สิ่ง​อื่น​ใด ท่าน​ต้อง​เข้าใจ​ว่า​ใน​ยุค​สุดท้าย​จะ​มี​คน​ชอบ​เยาะเย้ย​มา​เย้ยหยัน และ​ทำ​ตาม​ความ​ปรารถนา​ชั่ว​ของ​ตน​เอง</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​จะ​พูด​ว่า “ไหน​ล่ะ ที่​พระองค์​สัญญา​ไว้​ว่า​จะ ‘มา’ นับ​ตั้งแต่​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ตาย​ไป ทุก​อย่าง​ก็​ดำเนิน​ไป​เหมือน​ที่​เป็น​มา​ตั้งแต่​เริ่ม​สร้าง​โลก”</verse>
				<verse number="5">แต่​พวก​เขา​จง​ใจ​ลืม​ไป​ว่า​นาน​มา​แล้ว​โดย​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า ฟ้าสวรรค์​ก็​มี​ขึ้น​และ​แผ่นดิน​โลก​ก็​ก่อ​ตัว​ขึ้น​มา​จาก​น้ำ​และ​มี​น้ำ​ล้อม​รอบ</verse>
				<verse number="6">ด้วย​น้ำ​เหล่า​นี้​เอง​ที่​ท่วม​ทำลาย​โลก​ใน​เวลา​นั้น</verse>
				<verse number="7">ด้วย​ถ้อยคำ​เดียว​กัน​นี้ ท้องฟ้า​และ​โลก​ปัจจุบัน​ถูก​สงวน​ไว้​ให้​ไฟ​เผา​ผลาญ เก็บ​ไว้​สำหรับ​วัน​แห่ง​การ​พิพากษา​และ​หายนะ​ของ​คน​อธรรม</verse>
				<verse number="8">แต่​อย่า​ลืม​ข้อ​นี้​เพื่อน​ที่​รัก คือ​สำหรับ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​แล้ว​หนึ่ง​วัน​ก็​เหมือน​พัน​ปี และ​หนึ่ง​พัน​ปี​ก็​เหมือน​หนึ่ง​วัน</verse>
				<verse number="9">องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ไม่​ได้​เชื่อง​ช้า​ที่​จะ​ทำ​ตาม​สัญญา​อย่าง​ที่​บาง​คน​คิด แต่​พระองค์​กลับ​อดทน​กับ​ท่าน​เพราะ​ไม่​ต้องการ​ให้​ใคร​พินาศ แต่​ให้​ทุก​คน​กลับ​ใจ​ใหม่</verse>
				<verse number="10">กระนั้น​วัน​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​มา​เหมือน​ขโมย ท้องฟ้า​จะ​สลาย​ไป​ด้วย​เสียง​ดัง​สนั่น​หวั่นไหว ธาตุ​ต่าง​ๆ จะ​ถูก​ไฟ​เผา​ทำลาย แผ่นดิน​โลก​กับ​ทุก​สิ่ง​ที่​กระทำ​ใน​นั้น​จะ​ถูก​เปิดเผย​ออก​มา</verse>
				<verse number="11">ใน​เมื่อ​ทุก​สิ่ง​จะ​ถูก​ทำลาย​ลง​เช่น​นี้ พวก​ท่าน​ควร​จะ​เป็น​คน​แบบ​ไหน ท่าน​ควร​มี​ชีวิต​ที่​บริสุทธิ์​และ​ยำเกรง​พระเจ้า</verse>
				<verse number="12">ขณะ​ที่​ท่าน​เฝ้า​รอ​และ​เร่ง​ให้​วัน​ของ​พระเจ้า​มา​ถึง​เร็ว​ๆ วัน​นั้น​ฟ้า​สวรรค์​จะ​สลาย​ด้วย​ไฟ และ​ธาตุ​ต่าง​ๆ จะ​ละลาย​หาย​ไป​ใน​ความ​ร้อน</verse>
				<verse number="13">แต่​ด้วย​การ​ยึด​มั่น​ใน​สัญญา​ของ​พระองค์ เรา​จึง​เฝ้า​รอ​ฟ้า​สวรรค์​และ​โลก​ใหม่​ที่​ซึ่ง​ความ​ชอบ​ธรรม​ดำรง​อยู่</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น เพื่อน​ที่​รัก ใน​เมื่อ​ท่าน​กำลัง​เฝ้า​รอ​สิ่ง​นี้​อยู่ จง​พยายาม​ทุก​วิถี​ทาง​ที่​จะ​ให้​พระองค์​เห็น​ว่า ท่าน​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ ไร้​ตำหนิ​และ​มี​สันติสุข​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="15">จง​จำ​ไว้​เสมอ​ว่า​ที่​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อดทน​ก็​เพื่อ​ให้​คน​ได้รับ​ความ​รอด เหมือน​ที่​เปาโล​น้อง​ที่​รัก​ของ​เรา​เขียน​จดหมาย​ถึง​ท่าน​ด้วย​สติ​ปัญญา​ที่​พระเจ้า​ให้​กับ​เขา</verse>
				<verse number="16">เขา​เขียน​แบบ​เดียว​กัน​ใน​จดหมาย​ทุก​ฉบับ โดย​พูด​ถึง​เรื่อง​เหล่า​นี้ จดหมาย​ของ​เขา​มี​บาง​อย่าง​ที่​เข้าใจ​ยาก ซึ่ง​พวก​ที่​รู้​ไม่​จริง​และ​โลเล​ได้​บิดเบือน เช่น​เดียว​กับ​ที่​ได้​ทำ​กับ​พระคัมภีร์​ข้อ​อื่น​ๆ และ​นำ​ความ​พินาศ​มา​สู่​ตนเอง</verse>
				<verse number="17">เพราะ​ฉะนั้น เพื่อน​ที่​รัก ใน​เมื่อ​ท่าน​ได้​รับ​การ​เตือน​ล่วงหน้า​แล้ว ก็​จง​ระวัง​ตัว​เพื่อ​ที่​ท่าน​จะ​ไม่​ถูก​ชักจูง​ให้​หลง​ผิด​ตาม​คน​ชั่ว และ​ร่วง​หล่น​จาก​ที่​ยืน​อัน​มั่นคง​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="18">แต่​จง​เจริญ​ขึ้น​ใน​พระคุณ​และ​ความ​รู้​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​และ​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา ขอ​เกียรติ​สิริ​มี​แด่​พระองค์​ทั้ง​บัดนี้​และ​ตลอด​ไป อาเมน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="62">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เรา​ประกาศ​แก่​ท่าน​ถึง​พระ​วาทะ​แห่ง​ชีวิต ซึ่ง​ดำรง​อยู่​ตั้งแต่​ปฐมกาล ซึ่ง​เรา​ได้ยิน ได้​เห็น​กับ​ตา ได้​มอง​ดู และ​ได้​สัมผัส​ด้วย​มือ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="2">ชีวิต​ปรากฏ​ขึ้น เรา​ได้​เห็น​และ​ได้​เป็น​พยาน​ถึง​ชีวิต​นั้น เรา​ประกาศ​กับ​ท่าน​ถึง​ชีวิต​นิรันดร์ ชีวิต​ซึ่ง​อยู่​กับ​พระบิดา​และ​มา​ปรากฏ​แก่​เรา</verse>
				<verse number="3">เรา​ประกาศ​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​เห็น​และ​ได้ยิน​กับ​ท่าน เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​ร่วม​สามัคคี​ธรรม​กับ​เรา​ด้วย และ​เรา​มี​สามัคคี​ธรรม​กับ​พระบิดา และ​กับ​พระเยซู​คริสต์​พระบุตร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">เรา​เขียน​สิ่ง​นี้​มา​เพื่อ​ทำ​ให้​ความ​สุข​ของ​พวก​เรา ​เต็ม​เปี่ยม</verse>
				<verse number="5">นี่​เป็น​เรื่องราว​ที่​เรา​ได้ยิน​จาก​พระองค์ และ​ประกาศ​กับ​ท่าน คือ​พระเจ้า​เป็น​ความ​สว่าง ใน​พระองค์​ไม่​มี​ความ​มืด​เลย</verse>
				<verse number="6">ถ้า​เรา​อ้าง​ว่า​มี​สามัคคี​ธรรม​กับ​พระองค์ แต่​ยัง​เดิน​ใน​ความ​มืด เรา​ก็​โกหก​และ​ไม่​ได้​ใช้​ชีวิต​มา​จาก​ความ​จริง</verse>
				<verse number="7">แต่​ถ้า​เรา​เดิน​ใน​ความ​สว่าง​เหมือน​ที่​พระองค์​อยู่​ใน​ความ​สว่าง เรา​ก็​ร่วม​สามัคคี​ธรรม​กัน และ​โลหิต​ของ​พระเยซู​พระบุตร​ของ​พระองค์​ก็​ชำระ​เรา​จาก​บาป​ทั้ง​ปวง</verse>
				<verse number="8">ถ้า​เรา​อ้าง​ว่า​ไม่​มี​บาป เรา​ก็​หลอก​ตัวเอง​และ​ความ​จริง​ไม่​ได้​อยู่​ใน​ตัว​เรา</verse>
				<verse number="9">ถ้า​เรา​สารภาพ​บาป พระองค์​สัตย์ซื่อ​และ​เที่ยงธรรม​จะ​อภัย​บาป​ของ​เรา และ​ชำระ​เรา​ให้​บริสุทธิ์​จาก​ความ​อธรรม​ทั้ง​สิ้น</verse>
				<verse number="10">ถ้า​เรา​อ้าง​ว่า​ไม่​ได้​ทำ​บาป เรา​ก็​กำลัง​หา​ว่า​พระองค์​โกหก และ​คำ​พูด​ของ​พระองค์​ไม่​ได้​อยู่​ใน​เรา​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ลูก​ที่​รัก ข้าพเจ้า​เขียน​มา​ก็​เพื่อ​ท่าน​จะ​ไม่​ทำ​บาป แต่​ถ้า​ใคร​ทำ​บาป เรา​ก็​มี​ผู้​ร้อง​ขอ​พระบิดา​แทน​เรา คือ​พระเยซู​คริสต์​ผู้​ชอบ​ธรรม</verse>
				<verse number="2">พระองค์​เป็น​เครื่อง​บูชา​ลบ​บาป​ของ​เรา และ​ไม่​ใช่​แค่​บาป​ของ​เรา​เท่านั้น แต่​บาป​ของ​คน​ทั้ง​โลก​ด้วย</verse>
				<verse number="3">ถ้า​เรา​เชื่อฟัง​บัญญัติ​ของ​พระองค์ เรา​ก็​รู้​ว่า​เรา​รู้จัก​พระองค์</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​รู้จัก​พระองค์” แต่​ไม่​ทำ​ตาม​ที่​พระองค์​สั่ง​เขา​ก็​โกหก และ​ความ​จริง​ไม่​ได้​อยู่​ใน​เขา</verse>
				<verse number="5">แต่​ถ้า​ใคร​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์ ความ​รัก​ที่​มี​ต่อ​พระเจ้า ก็​สมบูรณ์​อยู่​ใน​คน​นั้น​อย่าง​แท้​จริง เช่น​นี้​แหละ​เรา​จึง​รู้​ว่า​เรา​อยู่​ใน​พระองค์​คือ</verse>
				<verse number="6">คน​ที่​บอก​ว่า​อยู่​ใน​พระองค์​ก็​ต้อง​ใช้​ชีวิต​เหมือน​พระเยซู</verse>
				<verse number="7">เพื่อน​ที่​รัก ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​เขียน​บัญญัติ​ใหม่​ให้​ท่าน แต่​เป็น​บัญญัติ​เก่า​ที่​ท่าน​มี​มา​ตั้งแต่​แรก และ​เป็น​ข้อความ​ที่​ท่าน​เคย​ได้ยิน​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="8">แต่​จะ​ว่า​ข้าพเจ้า​เขียน​บัญญัติ​ใหม่​ถึง​ท่าน​ก็​ได้ ซึ่ง​เป็น​ความ​จริง​ใน​พระองค์​และ​ใน​ท่าน​เอง เพราะ​ความ​มืด​กำลัง​ผ่าน​พ้น​ไป​และ​ความ​สว่าง​แท้​กำลัง​ส่อง​แสง​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="9">คน​ที่​อ้าง​ว่า​อยู่​ใน​ความ​สว่าง​แต่​เกลียด​ชัง​พี่​น้อง​ของ​ตน ก็​ยัง​อยู่​ใน​ความ​มืด</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​รัก​พี่​น้อง​ของ​ตน ก็​อยู่​ใน​ความ​สว่าง และ​ไม่​มี​อะไร​ใน​ตัว​เขา​ที่​ทำ​ให้​ตัว​เอง​สะดุด</verse>
				<verse number="11">แต่​คน​ที่​เกลียด​ชัง​พี่​น้อง​ของ​ตน ก็​อยู่​ใน​ความ​มืด​และ​เดิน​วน​ใน​ความ​มืด ไม่​รู้​ว่า​กำลัง​ไป​ไหน​เพราะ​ความ​มืด​ทำ​ให้​เขา​ตา​บอด</verse>
				<verse number="12">ลูก​ที่​รัก ข้าพเจ้า​เขียน​ถึง​พวก​ท่าน เพราะ​บาป​ของ​ท่าน​ได้​รับ​การ​อภัย​แล้ว​ผ่าน​ทาง​นาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">พ่อ​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​เขียน​ถึง​ท่าน เพราะ​ท่าน​รู้จัก​พระองค์​ผู้​อยู่​ตั้งแต่​ปฐมกาล คน​หนุ่ม​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​เขียน​ถึง​ท่าน เพราะ​ท่าน​ได้​ชนะ​มาร​ร้าย​นั้น​แล้ว</verse>
				<verse number="14">ลูก​ที่​รัก ข้าพเจ้า​เขียน​ถึง​พวก​ท่าน เพราะ​ท่าน​รู้จัก​พระบิดา พ่อ​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​เขียน​ถึง​ท่าน เพราะ​ท่าน​รู้จัก​พระองค์​ผู้​อยู่​ตั้งแต่​ปฐมกาล คน​หนุ่ม​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​เขียน​ถึง​ท่าน เพราะ​ท่าน​เข้มแข็ง และ​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​อยู่​ใน​ท่าน และ​ท่าน​ได้​ชนะ​มาร​ร้าย​นั้น​แล้ว</verse>
				<verse number="15">อย่า​รัก​โลก​หรือ​สิ่ง​ใด​ใน​โลก ถ้า​ใคร​รัก​โลก ความ​รัก​ที่​มี​ต่อ​พระบิดา ​ก็​ไม่​ได้​อยู่​ใน​เขา</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ทุก​สิ่ง​ใน​โลก ไม่​ว่า​จะ​เป็น​ตัณหา​ของ​เนื้อ​หนัง ตัณหา​ของ​ตา และ​ความ​เย่อหยิ่ง​ใน​ชีวิต​ไม่​ได้​มา​จาก​พระบิดา แต่​มา​จาก​โลก</verse>
				<verse number="17">โลก​และ​ความ​ปรารถนา​ของ​โลก​ก็​ล่วง​ไป แต่​คน​ที่​ทำ​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ตลอด​กาล</verse>
				<verse number="18">ลูก​ๆ ที่​รัก นี่​คือ​ชั่วโมง​สุดท้าย และ​ตาม​ที่​ท่าน​ได้ยิน​ว่า​ศัตรู​ของ​พระคริสต์​กำลัง​จะ​มา​นั้น แม้​แต่​ตอน​นี้​ศัตรู​มากมาย​ของ​พระคริสต์​ได้​มา​แล้ว เช่น​นี้​แหละ​เรา​จึง​รู้​ว่า​นี่​คือ​เวลา​สุดท้าย</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​ไป​จาก​เรา แต่​ที่​จริง​แล้ว​พวก​เขา​ไม่​ได้​เป็น​ของ​เรา เพราะ​ถ้า​เป็น​ของ​เรา​ก็​คง​อยู่​กับ​เรา แต่​การ​ไป​ของ​พวก​เขา​แสดง​ให้​เห็น​ว่า​ไม่​มี​สัก​คน​ใน​พวก​เขา​ที่​เป็น​ของ​เรา</verse>
				<verse number="20">แต่​พวก​ท่าน​ได้​รับ​การ​เจิม​จาก​องค์​บริสุทธิ์​แล้ว และ​ท่าน​ทุก​คน​ก็​รู้​ความ​จริง</verse>
				<verse number="21">ที่​ข้าพเจ้า​เขียน​มา​นี้ ไม่​ใช่​เพราะ​ท่าน​ไม่​รู้​ความ​จริง​แต่​เพราะ​ท่าน​รู้ และ​รู้​ว่า​ไม่​มี​คำ​โกหก​ใด​ๆ มา​จาก​ความ​จริง</verse>
				<verse number="22">ใคร​ล่ะ​คือ​คน​โกหก​ก็​คือ​คน​ที่​ไม่​ยอม​รับ​ว่า​พระเยซู​เป็น​พระคริสต์ คน​นี้​แหละ​คือ​ศัตรู​ของ​พระคริสต์ เขา​ปฏิเสธ​พระบิดา​และ​พระบุตร</verse>
				<verse number="23">ใคร​ปฏิเสธ​พระบุตร​ก็​ไม่​มี​พระบิดา คน​ที่​ยอม​รับ​พระบุตร​ก็​มี​พระบิดา​ด้วย</verse>
				<verse number="24">ส่วน​พวก​ท่าน ให้​สิ่ง​ที่​ได้ยิน​ตั้งแต่​แรก​คง​อยู่​ใน​ตัว​ท่าน ถ้า​เป็น​เช่น​นั้น ท่าน​ก็​จะ​คง​อยู่​ใน​พระบุตร​และ​ใน​พระบิดา​ด้วย</verse>
				<verse number="25">และ​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระองค์​สัญญา​ไว้​กับ​เรา คือ​ชีวิต​นิรันดร์</verse>
				<verse number="26">ข้าพเจ้า​เขียน​ข้อความ​เหล่า​นี้​มา​ถึง​ท่าน เกี่ยวกับ​คน​ที่​พยายาม​ชักจูง​ให้​ท่าน​หลง​ผิด</verse>
				<verse number="27">ส่วน​พวก​ท่าน การ​เจิม​ที่​ได้​รับ​จาก​พระองค์​ก็​อยู่​ใน​ท่าน จึง​ไม่​ต้อง​ให้​ใคร​มา​สอน​อีก เพราะ​การ​เจิม​ของ​พระองค์​สอน​ท่าน​ทุก​สิ่ง และ​การ​เจิม​นั้น​เป็น​ของ​จริง​แท้ ไม่​ใช่​ของ​ปลอม จง​อยู่​ใน​พระองค์​ตาม​ที่​การ​เจิม​ได้​สอน​ท่าน​ไว้</verse>
				<verse number="28">และ​บัดนี้​ลูก​ที่​รัก จง​อยู่​ใน​พระองค์​ต่อไป เพื่อ​ว่า​เมื่อ​พระองค์​มา​ปรากฏ เรา​จะ​ได้​มั่นใจ​และ​ไม่​ละอาย​ต่อหน้า​พระองค์​เมื่อ​พระองค์​กลับ​มา</verse>
				<verse number="29">ถ้า​ท่าน​รู้​ว่า​พระองค์​ชอบธรรม ท่าน​ก็​รู้​ว่า​ทุก​คน​ที่​ทำ​สิ่ง​ถูกต้อง​นั้น เกิด​จาก​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ดู​ความ​รัก​ที่​พระบิดา​ให้​เรา​ว่า​ยิ่ง​ใหญ่​แค่​ไหน ที่​เรา​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า และ​เรา​ก็​เป็น​เช่น​นั้น เหตุ​ที่​โลก​ไม่​รู้จัก​เรา ก็​เพราะ​เขา​ไม่​รู้จัก​พระองค์</verse>
				<verse number="2">เพื่อน​ที่​รัก บัดนี้​เรา​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า ต่อไป​เรา​จะ​เป็น​อย่างไร​ก็​ยัง​ไม่​รู้ แต่​เรา​รู้​ว่า เมื่อ​พระคริสต์​มา​ปรากฏ เรา​จะ​เป็น​เหมือน​พระองค์ เพราะ​เรา​จะ​เห็น​พระองค์​อย่าง​ที่​พระองค์​เป็น</verse>
				<verse number="3">ทุก​คน​ที่​มี​ความ​หวัง​ใน​พระองค์​ก็​ชำระ​ตน​ให้​บริสุทธิ์​เหมือน​ที่​พระองค์​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="4">ทุก​คน​ที่​ทำ​บาป​ก็​ละเมิด​กฎ​บัญญัติ ที่​จริง​บาป​คือ​การ​ละเมิด​กฎ</verse>
				<verse number="5">แต่​ท่าน​รู้​ว่า​พระองค์​มา​ปรากฏ​เพื่อ​ขจัด​บาป​ของ​เรา และ​ใน​พระองค์​ไม่​มี​บาป</verse>
				<verse number="6">ไม่​มี​ใคร​ที่​อยู่​ใน​พระองค์​ยัง​ทำ​บาป​ต่อไป คน​ที่​ทำ​บาป​ต่อไป​ก็​ยัง​ไม่​เห็น​และ​ไม่​รู้จัก​พระองค์</verse>
				<verse number="7">ลูก​ที่​รัก อย่า​ปล่อย​ให้​ใคร​ชัก​จูง​ท่าน​ให้​หลง​ผิด คน​ที่​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ก็​ชอบธรรม​เหมือน​ที่​พระองค์​ชอบธรรม</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​ทำ​บาป​ก็​มา​จาก​มาร เพราะ​มาร​ทำ​บาป​มา​ตั้งแต่​ปฐมกาล เหตุ​ที่​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​มา ก็​เพื่อ​ทำลาย​กิจการ​ของ​มาร</verse>
				<verse number="9">ไม่​มี​ใคร​ที่​เกิด​จาก​พระเจ้า​จะ​ทำ​บาป​ต่อไป เพราะ​เมล็ด​พันธุ์​ของ​พระเจ้า​อยู่​ใน​เขา พวก​เขา​ไม่​อาจ​ทำ​บาป​ต่อไป​ได้​เพราะ​เขา​เกิด​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="10">ดัง​นี้ เรา​จึง​รู้​ว่า​ใคร​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า และ​ใคร​เป็น​ลูก​ของ​มาร คือ​ใคร​ไม่​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​หรือ​ใคร​ไม่​รัก​พี่​น้อง​ของ​ตน ก็​ไม่​ใช่​ลูก​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="11">นี่​เป็น​ข้อความ​ที่​ท่าน​ได้ยิน​มา​ตั้งแต่​ต้น คือ เรา​ควร​รัก​กัน​และ​กัน</verse>
				<verse number="12">อย่า​เป็น​เหมือน​คาอิน ที่​เป็น​ฝ่าย​มาร​และ​ฆ่า​น้อง​ชาย ทำไม​เขา​ถึง​ฆ่า​น้อง ก็​เพราะ​การ​กระทำ​ของ​เขา​ชั่ว​และ​น้อง​ชาย​นั้น​ชอบ​ธรรม</verse>
				<verse number="13">พี่​น้อง​ทั้งหลาย อย่า​แปลกใจ​ถ้า​โลก​เกลียด​ชัง​ท่าน</verse>
				<verse number="14">เรา​รู้​ว่า​เรา​ผ่าน​ความ​ตาย​ไป​สู่​ชีวิต​แล้ว เพราะ​เรา​รัก​พี่​น้อง คน​ที่​ไม่​รัก​ก็​ยัง​อยู่​ใน​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="15">ใคร​เกลียด​ชัง​พี่​น้อง​ก็​เป็น​ฆาตกร และ​ท่าน​รู้​ว่า​ไม่​มี​ฆาตกร​คน​ไหน​มี​ชีวิต​นิรันดร์​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="16">เช่น​นี้​แหละ​เรา​จึง​รู้​ว่า​ความ​รัก​คือ​อะไร คือ พระเยซู​คริสต์​สละ​ชีวิต​ของ​พระองค์​เพื่อ​เรา และ​เรา​ควร​สละ​ชีวิต​ของ​เรา​เพื่อ​พี่​น้อง</verse>
				<verse number="17">ถ้า​ใคร​มี​ทรัพย์​สิ่ง​ของ และ​เห็น​พี่​น้อง​ขัดสน​แต่​ไม่​สงสาร​เขา ความ​รัก​ของ​พระเจ้า​จะ​อยู่​ใน​คน​นั้น​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="18">ลูก​ๆ ที่​รัก อย่า​ให้​เรา​รัก​กัน​แต่​คำ​พูด​หรือ​แต่​ปาก แต่​ด้วย​การ​กระทำ​และ​ด้วย​ความ​จริง</verse>
				<verse number="19">ดัง​นี้ เรา​จึง​รู้​ว่า​เรา​อยู่​ฝ่าย​ความ​จริง และ​ทำ​ให้​ใจ​เรา​สงบ​ต่อหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">ถ้า​ใจ​ของ​เรา​โทษ​ตัวเอง เรา​รู้​ว่า​พระเจ้า​ยิ่งใหญ่​กว่า​ใจ​ของ​เรา และ​พระองค์​รู้​ทุก​สิ่ง</verse>
				<verse number="21">เพื่อน​ๆ ที่​รัก ถ้า​ใจ​ของ​เรา​ไม่​โทษ​ตัวเอง เรา​ก็​มั่นใจ​ต่อหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="22">และ​รับ​ทุก​สิ่ง​ที่​ขอ​จาก​พระองค์ เพราะ​เรา​เชื่อฟัง​บัญญัติ​และ​ทำ​สิ่ง​ที่​พระองค์​พอใจ</verse>
				<verse number="23">บัญญัติ​ของ​พระองค์​คือ ให้​เชื่อ​ใน​นาม​พระเยซู​คริสต์ พระบุตร​ของ​พระองค์ และ​รัก​กัน​ตาม​ที่​พระองค์​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="24">คน​ที่​เชื่อฟัง​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า​ก็​อยู่​ใน​พระองค์ และ​พระองค์​ก็​อยู่​ใน​เขา ด้วย​เหตุ​นี้​เรา​รู้​ว่า​พระองค์​อยู่​ใน​เรา คือ​เรา​รู้​โดย​พระวิญญาณ​ที่​พระองค์​ให้​แก่​เรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เพื่อน​ที่​รัก อย่า​เชื่อ​หมด​ทุก​วิญญาณ แต่​ทดสอบ​ว่า​วิญญาณ​นั้น​มา​จาก​พระเจ้า​หรือ​ไม่ เพราะ​มี​ผู้​เผย​พระวจนะ​เท็จ​มากมาย​ท่อง​ไป​ใน​โลก</verse>
				<verse number="2">นี่​คือ​วิธี​ที่​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​รู้​ว่า​เป็น​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า คือ ทุก​วิญญาณ​ที่​ยอม​รับ​ว่า พระเยซู​คริสต์​ได้​มา​เป็น​มนุษย์​ก็​มา​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">แต่​ทุก​วิญญาณ​ที่​ไม่​ยอม​รับ​พระเยซู ก็​ไม่​ได้​มา​จาก​พระเจ้า นี่​คือ​วิญญาณ​ของ​ศัตรู​พระคริสต์ ที่​ท่าน​ได้ยิน​ว่า​จะ​มา และ​ตอน​นี้​ก็​อยู่​ใน​โลก​แล้ว</verse>
				<verse number="4">ลูก​ที่​รัก ท่าน​มา​จาก​พระเจ้า​และ​ได้​ชนะ​พวก​นั้น​แล้ว เพราะ​พระองค์​ผู้​อยู่​ใน​ท่าน​ยิ่งใหญ่​กว่า​ผู้​ที่​อยู่​ใน​โลก</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​มา​จาก​โลก​จึง​พูด​ตาม​มุมมอง​ของ​โลก และ​โลก​ก็​ฟัง​เขา</verse>
				<verse number="6">ส่วน​เรา​มา​จาก​พระเจ้า คน​ที่​รู้จัก​พระเจ้า​ก็​ฟัง​เรา แต่​คน​ที่​ไม่​ได้​มา​จาก​พระเจ้า​ก็​ไม่​ฟัง​เรา เช่น​นี้​แหละ​เรา​จึง​รู้​ความ​แตกต่าง​ระหว่าง​พระวิญญาณ ​แห่ง​ความ​จริง​กับ​วิญญาณ​แห่ง​ความ​เท็จ</verse>
				<verse number="7">เพื่อน​ที่​รัก ให้​เรา​รัก​ซึ่ง​กัน​และ​กัน เพราะ​ความ​รัก​มา​จาก​พระเจ้า ทุก​คน​ที่​รัก​ก็​เกิด​จาก​พระเจ้า​และ​รู้จัก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="8">ผู้​ที่​ไม่​รัก​ก็​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า เพราะ​พระเจ้า​เป็น​ความ​รัก</verse>
				<verse number="9">นี่​คือ​วิธี​ที่​พระเจ้า​แสดง​ความ​รัก​ของ​พระองค์​ท่ามกลาง​พวก​เรา คือ พระองค์​ส่ง​พระบุตร​เพียง​องค์​เดียว​ของ​พระองค์​เข้า​มา​ใน​โลก เพื่อ​เรา​จะ​ได้​มี​ชีวิต​โดย​ทาง​พระบุตร​นั้น</verse>
				<verse number="10">นี่​คือ​ความ​รัก ไม่​ใช่​ที่​เรา​รัก​พระเจ้า แต่​ที่​พระเจ้า​รัก​เรา และ​ส่ง​พระบุตร​ของ​พระองค์​มา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ลบ​บาป​ของ​เรา</verse>
				<verse number="11">เพื่อน​ที่​รัก ใน​เมื่อ​พระเจ้า​รัก​เรา​เช่น​นั้น เรา​ก็​ควร​รัก​กัน​ด้วย</verse>
				<verse number="12">ไม่​มี​ใคร​เคย​เห็น​พระเจ้า แต่​ถ้า​เรา​รัก​กัน พระเจ้า​ก็​อยู่​ใน​เรา และ​ความ​รัก​ของ​พระองค์​ก็​บริบูรณ์​ใน​เรา</verse>
				<verse number="13">เช่น​นี้​แหละ​เรา​จึง​รู้​ว่า​เรา​อยู่​ใน​พระองค์ และ​พระองค์​อยู่​ใน​เรา คือ​พระองค์​ได้​ให้​พระวิญญาณ​ของ​พระองค์​แก่​เรา</verse>
				<verse number="14">เรา​ได้​เห็น​และ​เป็น​พยาน​ว่า พระบิดา​ได้​ส่ง​พระบุตร​ของ​พระองค์​มา​เป็น​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​โลก</verse>
				<verse number="15">ถ้า​ผู้​ใด​ยอม​รับ​ว่า​พระเยซู​เป็น​พระบุตร​ของ​พระเจ้า พระเจ้า​ก็​อยู่​ใน​ผู้​นั้น​และ​เขา​อยู่​ใน​พระเจ้า</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​เรา​จึง​รู้​และ​เชื่อ​ใน​ความ​รัก​ที่​พระเจ้า​มี​ต่อ​เรา พระเจ้า​เป็น​ความ​รัก ผู้​ที่​อยู่​ใน​ความ​รัก​ก็​อยู่​ใน​พระเจ้า และ​พระเจ้า​ก็​อยู่​ใน​เขา</verse>
				<verse number="17">ด้วย​วิธี​นี้​ความ​รัก​จึง​สมบูรณ์​ได้​ท่ามกลาง​พวก​เรา เพื่อ​เรา​จะ​มี​ความ​มั่นใจ​ใน​วัน​พิพากษา เพราะ​ใน​โลก​นี้​เรา​ใช้​ชีวิต​เหมือน​พระเยซู</verse>
				<verse number="18">ใน​ความ​รัก​ไม่​มี​ความ​กลัว แต่​ความ​รัก​ที่​สมบูรณ์​ขจัด​ความ​กลัว​ออก​ไป เพราะ​ความ​กลัว​เกี่ยวข้อง​กับ​การ​ลงโทษ ผู้​ที่​กลัว​ก็​ยัง​ไม่​มี​ความ​รัก​ที่​สมบูรณ์</verse>
				<verse number="19">เรา​รัก​ก็​เพราะ​พระองค์​รัก​เรา​ก่อน</verse>
				<verse number="20">ผู้​ที่​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​รัก​พระเจ้า” แต่​ยัง​เกลียด​พี่​น้อง​ของ​ตน เขา​ก็​โกหก เพราะ​ผู้​ที่​ไม่​รัก​พี่​น้อง​ที่​เขา​มอง​เห็น ก็​ไม่​สามารถ​รัก​พระเจ้า​ที่​เขา​มอง​ไม่​เห็น</verse>
				<verse number="21">และ​พระองค์​สั่ง​เรา​ไว้​ว่า ผู้​ที่​รัก​พระเจ้า​ต้อง​รัก​พี่​น้อง​ของ​ตน​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ทุก​คน​ที่​เชื่อ​ว่า​พระเยซู​คือ​พระคริสต์​ก็​เกิด​จาก​พระเจ้า และ​ทุก​คน​ที่​รัก​พ่อ​ก็​รัก​ลูก​ของ​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="2">เช่น​นี้​แหละ​เรา​จึง​รู้​ว่า​เรา​รัก​ลูก​ของ​พระเจ้า คือ​โดย​การ​รัก​พระเจ้า​และ​ทำ​ตาม​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">การ​รัก​พระเจ้า​คือ​การ​เชื่อฟัง​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า และ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​ก็​ไม่​หนัก​เกิน​ไป</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ทุก​คน​ที่​เกิด​จาก​พระเจ้า​ก็​ชนะ​โลก และ​ความ​เชื่อ​ของ​เรา​นี่​แหละ​คือ​ชัยชนะ​ที่​เอา​ชนะ​โลก</verse>
				<verse number="5">ใคร​ล่ะ​ที่​ชนะ​โลก ก็​มี​แต่​ผู้​ที่​เชื่อ​ว่า​พระเยซู​เป็น​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​เท่านั้น</verse>
				<verse number="6">ผู้​ที่​มา​โดย​น้ำ​และ​โลหิต​คือ​พระเยซู​คริสต์ พระองค์​ไม่​ได้​มา​โดย​น้ำ​เท่านั้น แต่​มา​โดย​น้ำ​และ​โลหิต และ​พระวิญญาณ​เป็น​พยาน เพราะ​พระวิญญาณ​เป็น​ความ​จริง</verse>
				<verse number="7">เพราะ​มี​สาม​สิ่ง​ที่​เป็น​พยาน​คือ</verse>
				<verse number="8">พระ ​วิญญาณ น้ำ และ​โลหิต และ​ทั้ง​สาม​นี้​สอดคล้อง​กัน</verse>
				<verse number="9">เรา​รับ​คำ​พยาน​ของ​มนุษย์ แต่​คำ​พยาน​ของ​พระเจ้า​ก็​ยิ่งใหญ่​กว่า เพราะ​เป็น​คำ​พยาน​ของ​พระเจ้า​เกี่ยว​กับ​พระบุตร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">ผู้​ที่​เชื่อ​ใน​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​ก็​มี​คำ​พยาน​นี้​ใน​ใจ ผู้​ที่​ไม่​เชื่อ​ก็​หา​ว่า​พระเจ้า​โกหก เพราะ​ไม่​เชื่อ​คำ​พยาน​ที่​พระเจ้า​ให้​เกี่ยว​กับ​พระบุตร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">คำ​พยาน​นี้​ก็​คือ​พระเจ้า​ให้​ชีวิต​นิรันดร์​แก่​เรา และ​ชีวิต​นี้​อยู่​ใน​พระบุตร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">ผู้​ที่​มี​พระบุตร​ก็​มี​ชีวิต ผู้​ที่​ไม่​มี​พระบุตร​ของ​พระองค์​ก็​ไม่​มี​ชีวิต</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้า​เขียน​ข้อความ​เหล่า​นี้​ถึง​พวก​ท่าน​ที่​เชื่อ​ใน​นาม​ของ​พระบุตร​ของ​พระเจ้า เพื่อ​ท่าน​จะ​รู้​ว่า​ท่าน​มี​ชีวิต​นิรันดร์</verse>
				<verse number="14">นี่​คือ​ความ​มั่นใจ​ที่​เรา​มี​เมื่อ​เข้า​เฝ้า​พระเจ้า คือ​ถ้า​เรา​ขอ​สิ่ง​ใด​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​พระเจ้า พระองค์​ก็​จะ​ฟัง​เรา</verse>
				<verse number="15">และ​ถ้า​เรา​รู้​ว่า​พระองค์​ฟัง​เรา เมื่อ​ขอ​สิ่ง​ใด​เรา​ก็​รู้​ว่า​จะ​ได้​รับ​สิ่ง​ที่​ขอ​จาก​พระองค์</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ใคร​เห็น​พี่​น้อง​ทำ​บาป​ที่​ไม่​นำ​ไป​สู่​ความ​ตาย เขา​ควร​อธิษฐาน​และ​พระเจ้า​จะ​ให้​ชีวิต​กับ​คน​นั้น ข้าพเจ้า​หมายถึง​คน​ทำ​บาป​ที่​ไม่​นำ​ไป​สู่​ความ​ตาย บาป​ที่​นำ​ไป​สู่​ความ​ตาย​ก็​มี ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​บอก​ว่า​ให้​อธิษฐาน​เรื่อง​บาป​เช่น​นั้น</verse>
				<verse number="17">การ​ทำ​ชั่ว​ทั้ง​ปวง​เป็น​บาป แต่​บาป​ที่​ไม่​นำ​ไป​สู่​ความ​ตาย​ก็​มี​อยู่</verse>
				<verse number="18">เรา​รู้​ว่า​คน​ที่​เกิด​จาก​พระเจ้า​ไม่​ทำ​บาป​ต่อไป แต่​พระองค์​ผู้​เกิด​จาก​พระเจ้า​คุ้มครอง​พวก​เขา​ให้​ปลอดภัย และ​มาร​ร้าย​ทำ​อันตราย​เขา​ไม่ได้</verse>
				<verse number="19">เรา​รู้​ว่า​เรา​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า และ​รู้​ว่า​ทั้ง​โลก​อยู่​ภาย​ใต้​การ​ควบคุม​ของ​มาร​ร้าย</verse>
				<verse number="20">เรา​ยัง​รู้​ด้วย​ว่า พระบุตร​ของ​พระเจ้า​ได้​มา​แล้ว​และ​ได้​ให้​ความ​เข้าใจ​แก่​เรา เพื่อ​เรา​จะ​รู้จัก​พระเจ้า​แท้​จริง และ​อยู่​ใน​พระเจ้า​แท้​จริง​นั้น คือ​อยู่​ใน​พระเยซู​คริสต์​พระบุตร​ของ​พระองค์ พระองค์​เป็น​พระเจ้า​แท้​และ​เป็น​ชีวิต​นิรันดร์</verse>
				<verse number="21">ลูก​ที่​รัก จง​รักษา​ตน​ให้​พ้น​จาก​รูป​เคารพ</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="63">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​ผู้​ปกครอง ถึง​ท่าน​สุภาพ​สตรี​ที่​พระเจ้า​ได้​เลือก​ไว้​กับ​ลูก​ของ​เธอ ข้าพเจ้า​รัก​พวก​ท่าน​ทุก​คน​ใน​ความ​จริง และ​ไม่​ใช่​ข้าพเจ้า​เท่านั้น แต่​ทุก​คน​ที่​รู้จัก​ความ​จริง​ก็​รัก​ท่าน​ด้วย</verse>
				<verse number="2">ทั้ง​นี้​ก็​เพราะ​ความ​จริง​ที่​อยู่​ใน​เรา​และ​จะ​อยู่​กับ​เรา​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="3">ขอ​พระคุณ ความ​เมตตา และ​สันติสุข​จาก​พระเจ้า​พระบิดา​และ​จาก​พระเยซู​คริสต์​พระบุตร​ของ​พระบิดา จะ​อยู่​กับ​พวก​เรา​ใน​ความ​จริง​และ​ใน​ความ​รัก</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​ยินดี​อย่าง​ยิ่ง​ที่​เห็น​ว่า ลูก​ของ​ท่าน​บาง​คน​ดำเนิน​ใน​ความ​จริง​เหมือน​ที่​พระบิดา​ได้​สั่ง​เรา​ไว้</verse>
				<verse number="5">และ​บัดนี้​ท่าน​สุภาพ​สตรี​ที่​รัก ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​เขียน​บัญญัติ​ใหม่​ถึง​ท่าน แต่​เป็น​บัญญัติ​ที่​เรา​มี​ตั้งแต่​แรก ขอ​ให้​เรา​รัก​กัน​และ​กัน</verse>
				<verse number="6">และ​ความ​รัก​คือ​การ​ที่​เรา​ดำเนิน​ตาม​บัญญัติ​ของ​พระองค์ เหมือน​ที่​ท่าน​ได้ยิน​มา​ตั้งแต่​ต้น​ว่า บัญญัติ​ของ​พระองค์​คือ​ให้​ท่าน​ดำเนิน​ชีวิต​ใน​ความ​รัก</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​พูด​เรื่อง​นี้​เพราะ​มี​คน​หลอก​ลวง​มากมาย​ท่อง​ไป​ใน​โลก และ​ไม่​ยอม​รับ​ว่า​พระเยซู​คริสต์​มา​บังเกิด​เป็น​มนุษย์ คน​แบบ​นี้​เป็น​คน​หลอก​ลวง​และ​เป็น​ศัตรู​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="8">จง​ระวัง​ว่า​ท่าน​จะ​ไม่​สูญ​เสีย​สิ่ง​ที่​เรา ​ได้​ทำ​งาน​ไป แต่​เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​รับ​รางวัล​อย่าง​เต็ม​ที่</verse>
				<verse number="9">คน​ไหน​วิ่ง​ล้ำ​หน้า​ไป และ​ไม่​ทำ​ตาม​คำ​สั่งสอน​ของ​พระคริสต์ ก็​ไม่​มี​พระเจ้า คน​ไหน​ที่​ทำ​ตาม​คำ​สั่งสอน เขา​ก็​มี​ทั้ง​พระบิดา​และ​พระบุตร</verse>
				<verse number="10">ถ้า​ใคร​มา​หา​ท่าน​และ​ไม่​เอา​คำ​สั่งสอน​นี้​มา​ด้วย ก็​อย่า​ให้​เข้า​บ้าน​หรือ​ต้อนรับ​เขา</verse>
				<verse number="11">คน​ที่​ต้อนรับ​เขา​ก็​มี​ส่วน​ร่วม​ใน​การ​ทำ​ชั่ว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​มี​หลาย​เรื่อง​ที่​จะ​เขียน​ถึง​ท่าน แต่​ไม่​อยาก​ใช้​กระดาษ​และ​น้ำหมึก ข้าพเจ้า​หวัง​ว่า​จะ​ได้​ไป​เยี่ยม​ท่าน แล้ว​จะ​ได้​พบ​หน้า​พูด​คุย​กัน เพื่อ​พวก​เรา​จะ​มี​ความ​สุข​บริบูรณ์</verse>
				<verse number="13">บรรดา​ลูก​ของ​น้อง​สาว​ผู้​ซึ่ง​พระเจ้า​เลือกสรร​ไว้​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ให้​ท่าน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="64">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​ผู้​ปกครอง ถึง​กายอัส​เพื่อน​รัก​ผู้​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​รัก​ใน​ความ​จริง</verse>
				<verse number="2">เพื่อน​ที่​รัก ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​ขอ​ให้​ท่าน​มี​สุขภาพ​ดี​และ​ให้​ทุก​อย่าง​เจริญ​รุ่งเรือง​เช่น​เดียว​กับ​ที่​จิต​วิญญาณ​ของ​ท่าน​กำลัง​เจริญ​อยู่​นั้น</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​ยินดี​อย่าง​ยิ่ง​เมื่อ​มี​ผู้​เชื่อ​บาง​คน​มา​หา​และ​เป็น​พยาน​ว่า ท่าน​สัตย์​ซื่อ​ต่อ​ความ​จริง และ​เล่า​ว่า​ท่าน​ดำเนิน​ใน​ความ​จริง​ต่อ​ไป​อย่างไร</verse>
				<verse number="4">ไม่​มี​อะไร​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ยินดี​ไป​กว่า​การ​ได้ยิน​ว่า​ลูก​ๆ ของ​ข้าพเจ้า​กำลัง​ดำเนิน​ใน​ความ​จริง</verse>
				<verse number="5">เพื่อน​ที่​รัก ท่าน​สัตย์ซื่อ​ใน​การ​ปฏิบัติ​ต่อ​พี่​น้อง แม้​พวก​เขา​เป็น​คน​แปลก​หน้า​สำหรับ​ท่าน​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="6">คน​เหล่า​นี้​เล่า​ถึง​ความ​รัก​ของ​ท่าน​ให้​คริสตจักร​ฟัง ขอ​ท่าน​ส่ง​พวก​เขา​ให้​เดินทาง​ต่อไป​ด้วย​วิธี​ที่​ถวาย​เกียรติ​แด่​พระเจ้า</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ออก​ไป​เพื่อ​พระนาม​นั้น โดย​ไม่​ได้​รับ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​คน​ที่​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="8">ฉะนั้น​เรา​จึง​ควร​ดูแล​ต้อนรับ​พี่​น้อง​เหล่า​นี้ เรา​จะ​ได้​ทำงาน​ร่วม​กัน​เพื่อ​ความ​จริง</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​ได้​เขียน​ถึง​คริสตจักร แต่​ดิโอเตรเฟส​คน​ที่​ชอบ​ทำ​ตัว​เป็น​คน​สำคัญ เขา​ไม่​ต้อนรับ​พวก​เรา</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​เมื่อ​ข้าพเจ้า​มา ก็​จะ​ชี้​ให้​เห็น​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ​อยู่ คือ ใส่​ร้าย​เรา เท่านั้น​ยัง​ไม่​พอ เขา​ยัง​ไม่​ต้อนรับ​พี่​น้อง​คน​อื่น ซ้ำ​ยัง​ห้าม​คน​ที่​อยาก​จะ​ต้อนรับ​แล้ว​ไล่​คน​นั้น​ออก​จาก​คริสตจักร​ด้วย</verse>
				<verse number="11">เพื่อน​ที่​รัก อย่า​เลียนแบบ​สิ่ง​ที่​ชั่ว แต่​จง​เลียนแบบ​สิ่ง​ที่​ดี คน​ที่​ทำ​ดี​ก็​มา​จาก​พระเจ้า คน​ที่​ทำ​ชั่ว​ก็​ไม่​เคย​เห็น​พระเจ้า</verse>
				<verse number="12">ทุก​คน​ยกย่อง​เดเมตริอัส แม้​แต่​ความ​จริง​ก็​ยกย่อง​เขา พวก​เรา​ก็​ยกย่อง​เขา​ด้วย และ​ท่าน​รู้​ว่า​คำ​พยาน​ของ​เรา​เป็น​ความ​จริง</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้า​มี​หลาย​เรื่อง​จะ​เขียน​ถึง​ท่าน แต่​ไม่​อยาก​ใช้​ปากกา​และ​น้ำหมึก</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​หวัง​จะ​ได้​เจอ​ท่าน​ใน​ไม่​ช้า แล้ว​พวก​เรา​จะ​ได้​พบ​หน้า​พูด​คุย​กัน</verse>
				<verse number="15">ขอ​สันติสุข​จง​อยู่​กับ​ท่าน เพื่อน​ที่​นี่​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ให้​ท่าน ข้าพเจ้า​ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​เพื่อน​แต่​ละ​คน​ที่​นั่น​ด้วย</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="65">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​ยูดา ผู้​รับใช้​ของ​พระเยซู​คริสต์​และ​เป็น​น้อง​ชาย​ของ​ยากอบ ถึง​บรรดา​ผู้​ที่​พระเจ้า​เรียก ผู้​เป็น​ที่​รัก​ของ​พระเจ้า​พระบิดา และ​คุ้มครอง​รักษา​ไว้​เพื่อ ​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="2">ขอ​ความ​เมตตา สันติสุข และ​ความ​รัก​ของ​พระเจ้า​อยู่​กับ​พวก​ท่าน​อย่าง​ล้น​เหลือ</verse>
				<verse number="3">เพื่อน​ที่​รัก แม้​ข้าพเจ้า​กระตือรือร้น​ที่​จะ​เขียน​ถึง​ท่าน​เรื่อง​ความ​รอด​ที่​เรา​มี​ร่วม​กัน แต่​ก็​รู้สึก​ว่า​จำเป็น​ต้อง​เขียน​และ​กระตุ้น​ให้​ท่าน​ต่อสู้​เพื่อ​ความ​เชื่อ ที่​พระเจ้า​มอบ​ให้​บรรดา​คน​ของ​พระองค์​เพียง​ครั้ง​เดียว​สำหรับ​ตลอด​กาล</verse>
				<verse number="4">เพราะ​บาง​คน​ได้​แอบ​แฝง​เข้า​มา​ใน​หมู่​พวก​ท่าน คำ​พิพากษา​คน​พวก​นี้​ได้​เขียน ไว้​นาน​แล้ว พวก​เขา​เป็น​คน​อธรรม​ที่​บิดเบือน​พระคุณ​ของ​พระองค์ มา​เป็น​ใบ​เบิก​ทาง​ทำ​ผิด​ศีลธรรม และ​ปฏิเสธ​พระเยซู​คริสต์ ผู้​เป็น​องค์​เจ้านาย​และ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​เดียว​ของ​เรา</verse>
				<verse number="5">แม้​ท่าน​รู้​เรื่อง​ทั้งหมด​นี้​แล้ว ข้าพเจ้า​ก็​อยาก​เตือน​ท่าน​ว่า ครั้ง​หนึ่ง​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ได้​ช่วย​คน​ของ​พระองค์​ออก​จาก​อียิปต์ แต่​ภาย​หลัง​ได้​ทำลาย​คน​ที่​ไม่​เชื่อ</verse>
				<verse number="6">และ​พวก​ทูตสวรรค์​ที่​ไม่​พอใจ​ใน​อำนาจ​หน้าที่​ซึ่ง​พระเจ้า​มอบ​ให้ แต่​กลับ​ละ​ทิ้ง​ถิ่น​ที่​อยู่​ของ​ตนเอง ทูตสวรรค์​พวก​นี้​ถูก​กักขัง​ไว้​ใน​ที่​มืด ล่าม​ด้วย​โซ่​ตรวน​นิรันดร์ เพื่อ​รอ​การ​พิพากษา​ใน​วัน​ที่​ยิ่งใหญ่​นั้น</verse>
				<verse number="7">เช่น​เดียว​กับ​เมือง​โสโดม โกโมราห์ และ​เมือง​รอบ​ๆ ได้​ปล่อย​ตัว​ทำ​ผิด​ทาง​เพศ​และ​กาม​วิปริต พวก​นี้​เป็น​ตัวอย่าง​ของ​ผู้​ที่​จะ​รับ​โทษ​ใน​ไฟ​นิรันดร์</verse>
				<verse number="8">ใน​ทำนอง​เดียวกัน คน​อธรรม​เหล่า​นี้​ที่​อ้าง​ถึง​ความ​ฝัน​เพื่อ​แสดง​ว่า​สิ่ง​ที่​ทำ​ถูกต้อง ก็​ทำ​ให้​ตัวเอง​โสมม ปฏิเสธ​สิทธิ​อำนาจ​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า และ​สบ​ประมาท​เทพ​เบื้อง​บน</verse>
				<verse number="9">แม้​แต่​มีคาเอล​หัวหน้า​ทูตสวรรค์ เมื่อ​โต้​เถียง​กับ​มาร​เรื่อง​ศพ​ของ​โมเสส ก็​ยัง​ไม่​กล้า​ว่า​ร้าย​มาร​เลย พูด​เพียง​ว่า “ให้​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จัดการ​กับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="10">กระนั้น​คน​เหล่า​นี้​ว่า​ร้าย​สิ่ง​ที่​ตน​ไม่​เข้าใจ และ​สิ่ง​นั้น​ที่​เขา​เข้า​ใจ​ไป​ตาม​สัญชาตญาณ​อย่าง​สัตว์​ที่​ไร้​เหตุผล ก็​จะ​ทำลาย​เขา</verse>
				<verse number="11">วิบัติ​แก่​พวก​เขา ที่​ทำ​ตาม​คาอิน พวก​เขา​ทำ​ผิด​พลาด​เหมือน​กับ​บาลาอัม​เพราะ​เห็น​แก่​เงิน พวก​เขา​จะ​ถูก​ทำลาย​เหมือน​กับ​โคราห์​ที่​กบฏ</verse>
				<verse number="12">คน​เหล่า​นี้​เป็น​จุด​ด่างพร้อย​ใน​งาน​เลี้ยง​แห่ง​ความ​รัก​ของ​ท่าน มา​ร่วม​กิน​ดื่ม​กับ​ท่าน​โดย​ไม่​เกรง​กลัว​แม้​แต่​น้อย เป็น​คน​เลี้ยง​แกะ​ที่​เลี้ยง​แต่​ตัวเอง เป็น​เมฆ​ไร้​ฝน​ที่​ลอย​ไป​ตาม​ลม เป็น​ต้นไม้​ที่​ไม่​ให้​ผล​ตาม​ฤดู​กาล ตาย​สอง​หน​และ​ถูก​ถอน​ราก​ถอน​โคน</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​เป็น​คลื่น​คะนอง​ใน​ทะเล ซัด​การ​กระทำ​อัน​น่า​ละอาย​ของ​ตัวเอง​ขึ้น​มา​เป็น​ฟอง เป็น​ดาว​หลุด​วง​โคจร​ซึ่ง​ถูก​เก็บ​ไว้​ใน​ความ​มืดมิด​ตลอด​กาล</verse>
				<verse number="14">เอโนค เป็น​คน​รุ่น​ที่​เจ็ด​นับ​จาก​อาดัม ได้​เผย​พระวจนะ​เกี่ยว​กับ​คน​พวก​นี้​ไว้​ว่า “ดู​นั่น องค์​พระผู้เป็นเจ้า​กำลัง​มา​พร้อม​ทูตสวรรค์​ผู้​บริสุทธิ์​นับ​พัน​นับ​หมื่น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">เพื่อ​พิพากษา​ลงโทษ​ทุก​คน​สำหรับ​การ​กบฏ​ทั้งสิ้น ซึ่ง​พวก​เขา​ทำ​ไป​โดย​ไม่​ยำเกรง​พระเจ้า และ​สำหรับ​ถ้อยคำ​รุนแรง​ทุก​คำ​ที่​คน​บาป​ผู้​ไม่​ยำเกรง​พระเจ้า​กล่าว​ร้าย​พระองค์”</verse>
				<verse number="16">คน​เหล่า​นี้​ช่าง​บ่น​และ​ชอบ​จับ​ผิด พวก​เขา​ทำ​ตาม​ความ​ปรารถนา​ชั่ว​ของ​ตัวเอง คุยโว​โอ้อวด และ​ประจบ​สอพลอ​เพื่อ​ประโยชน์​ของ​ตน​เอง</verse>
				<verse number="17">แต่​เพื่อน​ที่​รัก​ทั้ง​หลาย จง​ระลึก​ถึง​สิ่ง​ที่​พวก​อัครทูต​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา ได้​บอก​ท่าน​ไว้​ล่วง​หน้า</verse>
				<verse number="18">ว่า “ใน​ยุค​สุดท้าย​จะ​มี​คน​ชอบ​เยาะเย้ย ที่​ทำ​ตาม​ความ​ปรารถนา​ชั่ว​ของ​ตน​เอง”</verse>
				<verse number="19">คน​เหล่า​นี้​ที่​ทำ​ให้​พวก​ท่าน​แตกแยก​กัน เขา​ทำ​ไป​ตาม​สัญชาตญาณ และ​ไม่​มี​พระวิญญาณ</verse>
				<verse number="20">แต่​เพื่อน​ที่​รัก จง​เสริม​สร้าง​กัน​ขึ้น​ใน​ความ​เชื่อ​อัน​บริสุทธิ์​ที่​สุด​ของ​ท่าน และ​อธิษฐาน​ใน​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="21">จง​รักษา​ตัว​ไว้​ใน​ความ​รัก​ของ​พระเจ้า ใน​ขณะ​ที่​ท่าน​รอ​คอย​ความ​เมตตา​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา ให้​นำ​ท่าน​ไป​สู่​ชีวิต​นิรันดร์</verse>
				<verse number="22">จง​แสดง​ความ​เมตตา​กับ​คน​ที่​สงสัย</verse>
				<verse number="23">จง​ช่วย​คน​อื่น​ให้​รอด​โดย​ฉุด​เขา​ออก​จาก​ไฟ จง​แสดง​ความ​เมตตา​กับ​คน​อื่น​ด้วย​ความ​ยำเกรง ให้​รังเกียจ​แม้​แต่​เสื้อ​ผ้า​ที่​เปรอะเปื้อน​ด้วย​เนื้อ​หนัง​บาป</verse>
				<verse number="24">แด่​พระองค์​ผู้​สามารถ​คุ้มครอง​ท่าน​ไม่​ให้​ล้ม​ลง และ​นำ​ท่าน​ให้​อยู่​ต่อหน้า​สง่า​ราศี​ของ​พระองค์​อย่าง​ปราศจาก​ตำหนิ​และ​ด้วย​ความ​ยินดี​ยิ่ง</verse>
				<verse number="25">คือ​แด่​พระเจ้า​องค์​เดียว​ผู้​เป็น​พระ​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา ขอ​เกียรติ​สิริ บารมี ฤทธิ์เดช และ​สิทธิ​อำนาจ​มี​แด่​พระองค์ โดย​ทาง​พระเยซู​คริสต์​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา แด่​พระเจ้า​ผู้​ดำรง​ตลอด​มา​ทุก​ยุค ทั้ง​ใน​อดีต ปัจจุบัน และ​ตลอด​ไป​เป็น​นิตย์ อาเมน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="66">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">นี่​คือ​การ​เปิดเผย​จาก​พระเยซู​คริสต์ ซึ่ง​พระเจ้า​ให้​พระองค์​เปิดเผย​แก่​บรรดา​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​เกี่ยว​กับ​สิ่ง​ที่​จะ​ต้อง​เกิดขึ้น​ใน​ไม่​ช้า พระเยซู​เปิดเผย​โดย​ส่ง​ทูตสวรรค์​ไป​หา​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​คือ​ยอห์น</verse>
				<verse number="2">ผู้​ซึ่ง​ยืนยัน​ถึง​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​ได้​เห็น คือ​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​และ​คำ​พยาน​เรื่อง​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="3">พระพร​มี​แก่​คน​ที่​อ่าน​คำ​เผย​พระวจนะ​นี้​ให้​ผู้อื่น​ฟัง และ​พระพร​มี​แก่​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ได้ยิน​แล้ว​ใส่​ใจ​กับ​สิ่ง​ที่​เขียน​ไว้ เพราะ​เวลา​นั้น​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว 1</verse>
				<verse number="4">จาก​ยอห์น ถึง​คริสตจักร​ทั้ง​เจ็ด​ใน​แคว้น​เอเชีย ขอ​พระคุณ​และ​สันติสุข​มี​แก่​พวก​ท่าน จาก​พระองค์​ผู้​ดำรง​ใน​ปัจจุบัน ใน​อดีต และ​ผู้​ที่​จะ​มา และ​จาก​วิญญาณ​ทั้ง​เจ็ด ที่​อยู่​ต่อ​หน้า​บัลลังก์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">จาก​พระเยซู​คริสต์​ผู้​เป็น​พยาน​ที่​สัตย์ซื่อ เป็น​คน​แรก​ที่​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย และ​เป็น​ผู้​ปกครอง​เหนือ​กษัตริย์​ทั้งหลาย​ของ​โลก แด่​พระองค์​ผู้​รัก​เรา​และ​ให้​เรา​หลุดพ้น​จาก​บาป​โดย​โลหิต​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">ได้​ตั้ง​เรา​ให้​เป็น​อาณาจักร​และ​เป็น​ปุโรหิต เพื่อ​รับใช้​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​พระองค์ ขอ​เกียรติ​สิริ​และ​ฤทธิ์เดช​มี​แด่​พระองค์​สืบ​ไป​เป็น​นิตย์ อาเมน</verse>
				<verse number="7">“ดู​เถิด พระองค์​กำลัง​มา​พร้อม​กับ​หมู่​เมฆ” และ “ตา​ทุก​ดวง​จะ​เห็น​พระองค์ แม้​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ได้​แทง​พระองค์” และ​คน​ทั่ว​โลก “จะ​เศร้า​โศก​เพราะ​พระองค์” จะ​เป็น​ไป​เช่น​นั้น อาเมน</verse>
				<verse number="8">องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ผู้​เป็น​พระเจ้า​กล่าว​ว่า “เรา​เป็น​อัลฟา ​และ​โอเมกา ผู้​ดำรง​ใน​ปัจจุบัน ใน​อดีต และ​ผู้​ที่​จะ​มา เรา​คือ​องค์​ผู้​มี​ฤทธิ์”</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​ยอห์น​ผู้​เป็น​พี่​น้อง​และ​เพื่อน​ร่วม​ทน​ทุกข์ ผู้​ร่วม​ใน​อาณาจักร และ​ใน​การ​อดทน​อดกลั้น​ของ​เรา​ที่​มี​ใน​พระเยซู สาเหตุ​ที่​ข้าพเจ้า​มา​อยู่​เกาะ​ปัทมอส ก็​เพราะ​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​และ​คำ​พยาน​เรื่อง​พระเยซู</verse>
				<verse number="10">ใน​วัน​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้า​อยู่​ใน​พระวิญญาณ​และ​ได้ยิน​เสียง​คล้าย​เสียง​แตร​ดัง​ขึ้น​ด้าน​หลัง​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="11">กล่าว​ว่า “จง​เขียน​สิ่ง​ที่​เห็น​ลง​ใน​หนังสือ​ม้วน​และ​ส่ง​ไป​ยัง​คริสตจักร​ทั้ง​เจ็ด​คือ คริสตจักร​ที่​เอเฟซัส สเมอร์นา เปอร์กามัม ธิยาทิรา ซาร์ดิส ฟีลาเดลเฟีย และ​เลาดีเซีย”</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​เหลียว​มา​ดู​ว่า​ใคร​พูด​กับ​ข้าพเจ้า และ​เมื่อ​หัน​มา​ข้าพเจ้า​เห็น​เชิง​ตะเกียง​ทองคำ​ทั้ง​เจ็ด</verse>
				<verse number="13">ท่ามกลาง​เชิง​ตะเกียง​เหล่า​นั้น​มี​ผู้​หนึ่ง​เหมือน​บุตร​มนุษย์ สวม​เสื้อ​คลุม​ยาว​ปิด​เท้า​และ​มี​แถบ​ทองคำ​คาด​รอบ​อก</verse>
				<verse number="14">ศีรษะ​และ​เส้นผม​ของ​พระองค์​ขาว​เหมือน​ขน​แกะ ขาว​ดุจ​หิมะ ดวง​ตา​ของ​พระองค์​ดั่ง​ไฟ​ลุกโชน</verse>
				<verse number="15">เท้า​ของ​พระองค์​คล้าย​ทอง​สัมฤทธิ์​เปล่งปลั่ง​ใน​เบ้า​หลอม เสียง​ของ​พระองค์​ดุจ​เสียง​น้ำ​เชี่ยวกราก</verse>
				<verse number="16">พระองค์​ถือ​ดาว​เจ็ด​ดวง​ไว้​ใน​มือ​ขวา และ​มี​ดาบ​สอง​คม​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​พระองค์ ใบหน้า​ของ​พระองค์​ดุจ​ดวง​อาทิตย์​ฉาย​แสง​เจิดจ้า</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​เห็น​พระองค์ ข้าพเจ้า​ก็​ล้ม​ลง​แทบ​เท้า​ของ​พระองค์​เหมือน​คน​ตาย​แล้ว จาก​นั้น​พระองค์​วาง​มือ​ขวา​บน​ข้าพเจ้า​และ​พูด​ว่า “อย่า​กลัว​เลย เรา​เป็น​เบื้อง​ต้น​และ​เบื้อง​ปลาย</verse>
				<verse number="18">เรา​เป็น​องค์​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่ คือ​เรา​ได้​ตาย​แล้ว แต่​ดู​เถิด ตอน​นี้​เรา​มี​ชีวิต​ไป​ตลอด​นิรันดร์! และ​เรา​ถือ​กุญแจ​แห่ง​ความ​ตาย​และ​แดน​มรณา</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น​จง​เขียน​สิ่ง​ที่​เจ้า​ได้​เห็น สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​ขณะ​นี้ และ​สิ่ง​ที่​จะ​เกิดขึ้น​ภาย​หน้า</verse>
				<verse number="20">ความ​ล้ำลึก​ของ​ดาว​เจ็ด​ดวง​ที่​เจ้า​เห็น​อยู่​ใน​มือ​ขวา​ของ​เรา และ​ของ​เชิง​ตะเกียง​ทองคำ​ทั้ง​เจ็ด​มี​ดัง​นี้ ดาว​เจ็ด​ดวง​คือ​ทูตสวรรค์ แห่ง​คริสตจักร​ทั้ง​เจ็ด และ​เชิง​ตะเกียง​ทั้ง​เจ็ด​ก็​คือ​คริสตจักร​ทั้ง​เจ็ด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">“จง​เขียน​ถึง​ทูตสวรรค์ แห่ง​คริสตจักร​ที่​เมือง​เอเฟซัส​ว่า ต่อไป​นี้​เป็น​คำ​กล่าว​ของ​พระองค์​ผู้​ถือ​ดาว​ทั้ง​เจ็ด​ไว้​ใน​มือ​ขวา​และ​เดิน​อยู่​ท่ามกลาง​เชิง​ตะเกียง​ทองคำ​ทั้ง​เจ็ด</verse>
				<verse number="2">เรา​รู้​ถึง​การ​กระทำ​ของ​เจ้า ความ​บากบั่น​ทำงาน​หนัก​ของ​เจ้า เรา​รู้​ว่า​เจ้า​ไม่​อาจ​ทน​ต่อ​คน​ชั่ว​ร้าย เจ้า​ได้​ทดสอบ​พวก​ที่​อ้าง​ตัว​เป็น​อัครทูต​แต่​ไม่​ได้​เป็น เจ้า​จับ​ได้​ว่า​เขา​โกหก</verse>
				<verse number="3">เจ้า​ได้​อดทน​บากบั่น​และ​ได้​ทน​ความ​ทุกข์​ยาก​เพื่อ​นาม​ของ​เรา และ​เจ้า​ไม่​ได้​อ่อน​ระอา​ใจ</verse>
				<verse number="4">แต่​เรา​มี​เรื่อง​ว่ากล่าว​เจ้า​คือ เจ้า​ได้​ละทิ้ง​ความ​รัก​ที่​มี​ใน​ตอน​แรก</verse>
				<verse number="5">จง​พิจารณา​ว่า​เจ้า​ได้​ร่วง​หล่น​ไป​ไกล​เพียงใด จง​กลับ​ใจ​ใหม่​และ​ทำ​สิ่ง​ที่​เจ้า​เคย​ทำ​ตั้งแต่​แรก ถ้า​เจ้า​ไม่​กลับ​ใจ​ใหม่ เรา​จะ​มา​หา​เจ้า และ​ยก​เชิง​ตะเกียง​ของ​เจ้า​ออก​จาก​ที่</verse>
				<verse number="6">แต่​เจ้า​ยัง​มี​ข้อ​ดี​อยู่​บ้าง คือ​เจ้า​ชิงชัง​ข้อ​ปฏิบัติ​ของ​พวก​นิโคเลาส์​นิยม ซึ่ง​เรา​ก็​ชิงชัง​ด้วย</verse>
				<verse number="7">ใคร​มี​หู​ก็​จง​ฟัง​สิ่ง​ที่​พระวิญญาณ​กล่าว​แก่​คริสตจักร​ทั้งหลาย ผู้​ใด​มี​ชัยชนะ เรา​จะ​ให้​เขา​มี​สิทธิ์​กิน​ผล​จาก​ต้นไม้​แห่ง​ชีวิต​ใน​อุทยาน​สวรรค์​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="8">จง​เขียน​ถึง​ทูตสวรรค์​แห่ง​คริสตจักร​ที่​เมือง​สเมอร์นา​ว่า ต่อไป​นี้​เป็น​คำ​กล่าว​ของ​พระองค์​ผู้​เป็น​เบื้อง​ต้น​และ​เบื้อง​ปลาย ผู้​ที่​ตาย​แล้ว​และ​กลับ​มี​ชีวิต​อีก</verse>
				<verse number="9">เรา​รู้​ถึง​การ​ทน​ทุกข์​และ​ความ​ยาก​ไร้​ของ​เจ้า แต่​เจ้า​ก็​มั่งมี! เรา​รู้​ถึง​คำ​ให้​ร้าย​ของ​พวก​ที่​อ้าง​ตน​ว่า​เป็น​ยิว​ทั้ง​ที่​ไม่​ได้​เป็น แต่​เป็น​ธรรม​ศาลา​ของ​ซาตาน</verse>
				<verse number="10">อย่า​กลัว​การ​ทน​ทุกข์​ที่​เจ้า​กำลัง​จะ​เผชิญ เรา​บอก​เจ้า​ว่า มาร​จะ​ขัง​พวก​เจ้า​บาง​คน​ไว้​ใน​คุก​เพื่อ​ทดสอบ และ​เจ้า​จะ​ทน​ทุกข์​เพราะ​การ​ข่มเหง​สิบ​วัน จง​สัตย์ซื่อ​แม้​จะ​ต้อง​ตาย แล้ว​เรา​จะ​ให้​ชีวิต​แก่​เจ้า​เป็น​ดั่ง​มงกุฎ​แห่ง​ชัย​ชนะ</verse>
				<verse number="11">ใคร​มี​หู​ก็​จง​ฟัง​สิ่ง​ที่​พระวิญญาณ​กล่าว​แก่​คริสตจักร​ทั้งหลาย ผู้​ใด​มี​ชัยชนะ​จะ​ไม่​ถูก​ทำร้าย​โดย​ความ​ตาย​ครั้ง​ที่​สอง​เลย</verse>
				<verse number="12">จง​เขียน​ถึง​ทูตสวรรค์​แห่ง​คริสตจักร​ที่​เมือง​เปอร์กามัม​ว่า ต่อไป​นี้​เป็น​คำ​กล่าว​ของ​พระองค์​ผู้​ถือ​ดาบ​สอง​คม</verse>
				<verse number="13">เรา​รู้​ว่า​เจ้า​อาศัย​ที่​ไหน คือ​ที่​ซึ่ง​ซาตาน​ครอง​บัลลังก์​อยู่ แต่​เจ้า​ก็​ยัง​ภักดี​ต่อ​นาม​ของ​เรา เจ้า​ไม่​ได้​ละทิ้ง​ความ​เชื่อ​ที่​มี​ใน​เรา แม้​ใน​ช่วง​ที่​อันทีพาส พยาน​ผู้​สัตย์ซื่อ​ของ​เรา​ได้​ถูก​ฆ่า​ตาย​ใน​เมือง​ของ​เจ้า คือ​ที่​ซึ่ง​ซาตาน​อยู่</verse>
				<verse number="14">แต่​เรา​มี​บาง​เรื่อง​ว่ากล่าว​เจ้า​คือ พวก​เจ้า​บาง​คน​ยึดถือ​คำ​สอน​ของ​บาลาอัม​ผู้​สอน​บาลาค​ให้​ล่อลวง​อิสราเอล​ทำ​บาป อิสราเอล​จึง​กิน​อาหาร​เซ่น​ไหว้​รูป​เคารพ​และ​ทำ​บาป​ทาง​เพศ</verse>
				<verse number="15">เช่น​เดียว​กัน​พวก​เจ้า​ยัง​ยึดถือ​คำ​สอน​ของ​พวก​นิโคเลาส์​นิยม​อีก​ด้วย</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น จง​กลับ​ใจ​ใหม่! ไม่​เช่น​นั้น​เรา​จะ​มา​หา​เจ้า​โดย​เร็ว และ​จะ​สู้​กับ​พวก​นั้น​ด้วย​ดาบ​จาก​ปาก​ของ​เรา</verse>
				<verse number="17">ใคร​มี​หู​ก็​จง​ฟัง​สิ่ง​ที่​พระวิญญาณ​กล่าว​แก่​คริสตจักร​ทั้งหลาย ผู้​ใด​มี​ชัยชนะ เรา​จะ​ให้​มา​นา​ที่​ซ่อน​อยู่ และ​ให้​หิน​ขาว​ที่​มี​นาม​ใหม่​จารึก​ไว้ ซึ่ง​มี​แต่​ผู้​รับ​เท่านั้น​ที่​จะ​รู้</verse>
				<verse number="18">จง​เขียน​ถึง​ทูตสวรรค์​แห่ง​คริสตจักร​ที่​เมือง​ธิยาทิรา​ว่า ต่อไป​นี้​เป็น​คำ​กล่าว​ของ​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​ผู้​ซึ่ง​มี​ดวง​ตา​ดั่ง​ไฟ​ลุกโชน และ​เท้า​ดั่ง​ทอง​สัมฤทธิ์​เปล่งปลั่ง</verse>
				<verse number="19">เรา​รู้​ถึง​การ​กระทำ ความ​รัก และ​ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า การ​รับใช้​และ​ความ​บากบั่น​ของ​เจ้า และ​เรา​รู้​ว่า​เจ้า​กำลัง​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​มาก​ยิ่ง​กว่า​ตอน​แรก</verse>
				<verse number="20">แต่​เรา​มี​เรื่อง​ว่ากล่าว​เจ้า​คือ เจ้า​ทน​ฟัง​เยเซเบล​ผู้หญิง​ที่​เรียก​ตนเอง​ว่า​เป็น​ผู้​เผย​พระวจนะ คำ​สอน​ของ​เธอ​ทำ​ให้​ผู้​รับใช้​ของ​เรา​หลง​ไป​ทำ​บาป​ทาง​เพศ​และ​กิน​อาหาร​เซ่น​ไหว้​รูป​เคารพ</verse>
				<verse number="21">เรา​ให้​โอกาส​หญิง​นั้น​กลับ​ใจ​จาก​ความ​สำส่อน แต่​เธอ​ก็​ไม่​ยอม</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น​เรา​จะ​ทิ้ง​เธอ​ไว้​บน​เตียง​แห่ง​ความ​ทุกข์​ทรมาน และ​ทำ​ให้​พวก​ที่​เล่น​ชู้​กับ​เธอ​ทน​ทุกข์​แสนสาหัส เว้น​แต่​พวก​เขา​จะ​กลับ​ใจ​จาก​วิถี​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​ประหาร​ลูก​ๆ ของ​เธอ แล้ว​คริสตจักร​ทั้ง​ปวง​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ผู้​ตรวจ​ค้น​ความ​คิด​จิตใจ และ​เรา​จะ​ตอบแทน​ตาม​การ​กระทำ​ของ​เจ้า​แต่ละ​คน</verse>
				<verse number="24">บัดนี้​เรา​กล่าว​กับ​พวก​เจ้า​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​ธิยาทิรา​ซึ่ง​ไม่​ยึดถือ​ใน​คำ​สอน​ของ​หญิง​นั้น และ​ไม่​ได้​เรียนรู้​สิ่ง​ที่​เรียก​ว่า​เป็น​ความ​ลี้ลับ​ของ​ซาตาน ‘เรา​จะ​ไม่​ให้​ภาระ​อย่าง​อื่น​แก่​เจ้า​อีก</verse>
				<verse number="25">นอกจาก​ให้​ยึดมั่น​ใน​สิ่ง​ที่​เจ้า​มี​จนกว่า​เรา​จะ​มา’</verse>
				<verse number="26">ผู้​ใด​มี​ชัยชนะ​และ​ทำ​ตาม​ความ​ประสงค์​ของ​เรา​จน​ถึง​ที่สุด เรา​จะ​ให้​ผู้​นั้น​มี​สิทธิ​อำนาจ​เหนือ​ชนชาติ​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="27">เขา​จะ ‘ปกครอง​ชนชาติ​เหล่า​นั้น​ด้วย​คทา​เหล็ก และ​จะ​ฟาด​พวก​เขา​ให้​แหลก​เป็น​ชิ้น​ๆ เหมือน​หม้อ​ดิน’ เหมือน​กับ​ที่​เรา​ได้​รับ​สิทธิ​อำนาจ​จาก​พระบิดา​ของ​เรา</verse>
				<verse number="28">เรา​จะ​มอบ​ดาว​ประจำ​รุ่ง​ให้​แก่​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="29">ใคร​มี​หู​ก็​จง​ฟัง​สิ่ง​ที่​พระวิญญาณ​กล่าว​แก่​คริสตจักร​ทั้งหลาย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">“จง​เขียน​ถึง​ทูตสวรรค์ แห่ง​คริสตจักร​ที่​เมือง​ซาร์ดิส​ว่า ต่อไป​นี้​เป็น​คำ​กล่าว​ของ​พระองค์​ผู้​ครอง​วิญญาณ​ทั้ง​เจ็ด ของ​พระเจ้า​และ​ถือ​ดาว​ทั้ง​เจ็ด เรา​รู้​ถึง​การ​กระทำ​ของ​เจ้า เจ้า​ได้​ชื่อ​ว่า​มี​ชีวิต​แต่​เจ้า​ตาย​แล้ว</verse>
				<verse number="2">จง​ตื่น​ขึ้น! เสริม​กำลัง​ส่วน​ที่​เหลือ​และ​จวน​จะ​ตาย​นั้น เพราะ​เรา​พบ​ว่า​งาน​ของ​เจ้า​ยัง​ไม่​เสร็จ​ใน​สายตา​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​จง​ระลึก​ถึง​สิ่ง​ที่​เจ้า​ได้​รับ​ไว้​และ​ได้​ยิน จง​ทำ​ตาม​สิ่ง​นั้น​และ​กลับ​ใจ​ใหม่ แต่​ถ้า​เจ้า​ไม่​ตื่น​ขึ้น เรา​จะ​มา​เหมือน​ขโมย และ​เจ้า​ไม่​รู้​ว่า​เรา​จะ​มา​หา​ใน​เวลา​ใด</verse>
				<verse number="4">แต่​ยัง​มี​พวก​เจ้า​สอง​สาม​คน​ใน​ซาร์ดิส​ที่​ไม่​ได้​ทำ​ให้​เสื้อผ้า​ของ​ตน​แปดเปื้อน พวก​เขา​จะ​สวม​ชุด​สี​ขาว​เดิน​ไป​กับ​เรา เพราะ​พวก​เขา​คู่ควร​ที่​จะ​ทำ​เช่น​นั้น</verse>
				<verse number="5">ผู้​ใด​มี​ชัยชนะ​จะ​ได้​สวม​ชุด​สี​ขาว​เหมือน​พวก​เขา เรา​จะ​ไม่​ลบ​ชื่อ​ผู้​นั้น​จาก​หนังสือ​แห่ง​ชีวิต​เลย แต่​จะ​รับรอง​ชื่อ​เขา​ต่อหน้า​พระบิดา​ของ​เรา​และ​ต่อหน้า​เหล่า​ทูตสวรรค์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">ใคร​มี​หู​ก็​จง​ฟัง​สิ่ง​ที่​พระวิญญาณ​กล่าว​แก่​คริสตจักร​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="7">จง​เขียน​ถึง​ทูตสวรรค์​แห่ง​คริสตจักร​ที่​เมือง​ฟีลาเดลเฟีย​ว่า ต่อไป​นี้​เป็น​คำ​กล่าว​ของ​พระองค์​ผู้​บริสุทธิ์​และ​สัตย์​จริง ผู้​ถือ​กุญแจ​ของ​ดาวิด สิ่ง​ที่​พระองค์​เปิด​แล้ว​ไม่​มี​ใคร​ปิด​ได้ และ​สิ่ง​ที่​พระองค์​ปิด​แล้ว​ไม่​มี​ใคร​เปิด​ได้</verse>
				<verse number="8">เรา​รู้​ถึง​การ​กระทำ​ของ​เจ้า ดู​เถิด​เรา​ได้​เปิด​ประตู​ไว้​ต่อหน้า​เจ้า​ซึ่ง​ไม่​มี​ใคร​ปิด​ได้ เรา​รู้​ว่า​เจ้า​มี​กำลัง​น้อย แต่​เจ้า​ก็​ได้​ประพฤติ​ตาม​คำ​ของ​เรา​และ​ไม่​ได้​ปฏิเสธ​นาม​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ทำ​ให้​พวก​ที่​เป็น​ธรรม​ศาลา​ของ​ซาตาน ผู้​อ้าง​ตัว​เป็น​ยิว​ทั้ง​ที่​ไม่​ได้​เป็น แต่​เป็น​คน​โกหก เรา​จะ​ทำ​ให้​พวก​เขา​มา​ล้ม​ลง​แทบ​เท้า​ของ​เจ้า​และ​รับ​รู้​ว่า​เรา​รัก​เจ้า</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เจ้า​ได้​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ของ​เรา​ให้​ทรหด​อดทน เรา​ก็​จะ​ปกป้อง​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​วาระ​แห่ง​การ​ทดสอบ​ที่​กำลัง​มา​ถึง​ทั้ง​โลก เพื่อ​ทดสอบ​บรรดา​ผู้คน​ใน​โลก</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​มา​เร็ว​ๆ นี้ จง​ยึดมั่น​ใน​สิ่ง​ที่​เจ้า​มี เพื่อ​จะ​ไม่​มี​ใคร​ชิง​มงกุฎ​ของ​เจ้า​ไป​ได้</verse>
				<verse number="12">ผู้​ใด​มี​ชัยชนะ เรา​จะ​ตั้ง​ผู้​นั้น​ให้​เป็น​เสา​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า เขา​จะ​ไม่​พราก​ไป​จาก​วิหาร​นั้น​อีก​เลย เรา​จะ​เขียน​ชื่อ​พระเจ้า​ของ​เรา​และ​ชื่อ​เมือง​ของ​พระเจ้า​บน​ตัว​เขา​คือ เยรูซาเล็ม​ใหม่ ซึ่ง​พระเจ้า​ของ​เรา​กำลัง​ส่ง​ลง​มา​จาก​สวรรค์ และ​เรา​จะ​เขียน​ชื่อ​ใหม่​ของ​เรา​ไว้​บน​ตัว​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="13">ใคร​มี​หู​ก็​จง​ฟัง​สิ่ง​ที่​พระวิญญาณ​กล่าว​แก่​คริสตจักร​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="14">จง​เขียน​ถึง​ทูตสวรรค์​แห่ง​คริสตจักร​ที่​เมือง​เลาดีเซีย​ว่า ต่อไป​นี้​เป็น​คำ​กล่าว​ของ​พระองค์​ผู้​มี​ชื่อ​ว่า​อาเมน ผู้​เป็น​พยาน​ที่​สัตย์ซื่อ​และ​เที่ยงแท้ เป็น​ผู้​ปกครอง​เหนือ​สรรพสิ่ง​ที่​พระเจ้า​สร้าง</verse>
				<verse number="15">เรา​รู้​ถึง​การ​กระทำ​ของ​เจ้า​ว่า เจ้า​ไม่​ร้อน​หรือ​ไม่​เย็น เรา​อยาก​ให้​เจ้า​ร้อน​หรือ​ไม่​ก็​เย็น​ไป​เลย</verse>
				<verse number="16">เพราะ​เจ้า​แค่​อุ่น​ๆ ไม่​ร้อน​หรือ​ไม่​เย็น ดังนั้น​เรา​จะ​บ้วน​เจ้า​ทิ้ง</verse>
				<verse number="17">เจ้า​กล่าว​ว่า ‘ข้า​ร่ำรวย ได้​ทรัพย์​สมบัติ​มากมาย และ​ไม่​ขัดสน​สิ่ง​ใด​เลย’ แต่​เจ้า​ไม่​รู้​ว่า​ตนเอง​เป็น​คน​น่า​สังเวช น่า​สงสาร ยากไร้ ตาบอด และ​เปลือย​กาย</verse>
				<verse number="18">เรา​แนะนำ​เจ้า​ให้​ซื้อ​ทองคำ​ที่​หลอม​บริสุทธิ์​ด้วย​ไฟ​จาก​เรา​เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​มั่งคั่ง และ​ซื้อ​เสื้อ​ผ้า​สี​ขาว​มา​ใส่​เพื่อ​ปก​ปิด​ความ​เปลือย​เปล่า​น่า​ละอาย และ​ซื้อ​ยา​มา​ทา​ตา​เพื่อ​จะ​ได้​มอง​เห็น</verse>
				<verse number="19">เรา​ตักเตือน​และ​ฝึก​วินัย​ผู้​ที่​เรา​รัก ดังนั้น​จง​กระตือรือร้น​และ​กลับ​ใจ​ใหม่</verse>
				<verse number="20">เรา​อยู่​ที่​นี่​แล้ว! เรา​ยืน​เคาะ​อยู่​ที่​ประตู ถ้า​ใคร​ได้ยิน​เสียง​ของ​เรา​และ​เปิด​ประตู เรา​จะ​เข้า​ไป​กิน​อาหาร​ร่วม​กับ​เขา และ​เขา​ก็​จะ​กิน​อาหาร​ร่วม​กับ​เรา</verse>
				<verse number="21">ผู้​ใด​มี​ชัยชนะ เรา​จะ​ให้​เขา​มี​สิทธิ์​นั่ง​กับ​เรา​บน​บัลลังก์​ของ​เรา เหมือน​ที่​เรา​ได้​มี​ชัยชนะ​และ​ได้​นั่ง​กับ​พระบิดา​บน​บัลลังก์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="22">ใคร​มี​หู​ก็​จง​ฟัง​สิ่ง​ที่​พระวิญญาณ​กล่าว​แก่​คริสตจักร​ทั้งหลาย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">หลังจาก​นั้น​ข้าพเจ้า​มอง​ไป​เห็น​ประตู​หนึ่ง​เปิด​ไว้​ใน​สวรรค์​ต่อหน้า​ข้าพเจ้า และ​เสียง​ที่​คล้าย​เสียง​แตร​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เมื่อ​ตอน​ต้น​นั้น​กล่าว​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ขึ้น​มา​ที่​นี่​เถิด เรา​จะ​เปิดเผย​สิ่ง​ที่​ต้อง​เกิดขึ้น​หลัง​จาก​นี้​แก่​เจ้า”</verse>
				<verse number="2">ทันใด​นั้น​ข้าพเจ้า​ก็​อยู่​ใน​พระวิญญาณ​และ​ตรง​หน้า​ข้าพเจ้า​มี​บัลลังก์​ตั้ง​อยู่​ใน​สวรรค์ มี​ผู้​หนึ่ง​นั่ง​บน​บัลลังก์​นั้น</verse>
				<verse number="3">ผู้​ที่​นั่ง​อยู่​นั้น​ปรากฏ​ดั่ง​หิน​โมรา​และ​ทับทิม มี​สายรุ้ง​ส่อง​แสง​ดุจ​มรกต​รอบ​บัลลังก์</verse>
				<verse number="4">โดย​รอบ​บัลลังก์​นั้น​มี​อีก​ยี่สิบ​สี่​บัลลังก์​ซึ่ง​มี​ผู้​อาวุโส​ยี่สิบ​สี่​คน​นั่ง​อยู่ พวก​เขา​สวม​ชุด​สี​ขาว สวม​มงกุฎ​ทองคำ​บน​ศีรษะ</verse>
				<verse number="5">มี​ฟ้าแลบ​และ​เสียง​ฟ้า​ร้อง​จาก​บัลลังก์​นั้น ตรง​หน้า​บัลลังก์​มี​คบเพลิง​ทั้ง​เจ็ด​ลุก​โชติช่วง​อยู่ คือ​วิญญาณ​ทั้ง​เจ็ด ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="6">และ​ที่​หน้า​บัลลังก์​นั้น​มี​สิ่ง​ซึ่ง​คล้าย​ทะเล​แก้ว ใส​เหมือน​คริสตัล​ด้วย ส่วน​บริเวณ​ตรง​กลาง รอบ​บัลลังก์​นั้น​มี​สิ่ง​มี​ชีวิต​สี่​ตน​ซึ่ง​มี​ดวง​ตา​ทั่ว​ตัว​ทั้ง​ด้าน​หน้า​และ​ด้าน​หลัง</verse>
				<verse number="7">ตน​แรก​คล้าย​สิงโต ตน​ที่​สอง​คล้าย​วัว ตน​ที่​สาม​มี​ใบหน้า​คล้าย​คน ตน​ที่​สี่​คล้าย​นก​อินทรี​กำลัง​บิน</verse>
				<verse number="8">สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้ง​สี่​นี้ แต่ละ​ตน​มี​หก​ปีก​และ​มี​ดวง​ตา​ทั่ว​ตัว​แม้แต่​ใต้​ปีก ทั้ง​สี่​ตน​ต่าง​ร้อง​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน​ไม่​หยุด​ว่า “บริสุทธิ์ บริสุทธิ์ บริสุทธิ์ คือ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า ผู้​เป็น​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์ ผู้​ดำรง​ใน​อดีต ใน​ปัจจุบัน และ​ผู้​ที่​จะ​มา”</verse>
				<verse number="9">ทุก​ครั้ง​ที่​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้ง​สี่​ถวาย​เกียรติ สง่าราศี และ​คำ​ขอบคุณ​แด่​พระองค์​ผู้​นั่ง​บน​บัลลังก์ ผู้​มี​ชีวิต​อยู่​ตลอด​กาล</verse>
				<verse number="10">พวก​ผู้​อาวุโส​ทั้ง​ยี่สิบ​สี่​คน​ก็​หมอบ​กราบ​พระองค์​ผู้​นั่ง​บน​บัลลังก์ และ​นมัสการ​พระองค์​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่​ตลอด​กาล พวก​เขา​วาง​มงกุฎ​ของ​ตน​ลง​หน้า​บัลลังก์​นั้น​และ​กล่าว​ว่า</verse>
				<verse number="11">“องค์​พระผู้เป็นเจ้า​และ​พระเจ้า​ของ​เรา พระองค์​สมควร​รับ​เกียรติ​สิริ เกียรติ และ​ฤทธิ์เดช เพราะ​พระองค์​ได้​สร้าง​สรรพสิ่ง สิ่ง​เหล่า​นี้​ได้​ถูก​สร้าง​ขึ้น​และ​เป็น​อยู่ โดย​ความ​ประสงค์​ของ​พระองค์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">แล้ว​ข้าพเจ้า​เห็น​หนังสือ​ม้วน​ใน​มือ​ขวา​ของ​พระองค์​ผู้​นั่ง​บน​บัลลังก์ หนังสือ​นี้​เขียน​ไว้​ทั้ง​สอง​ด้าน​และ​ปิด​ผนึก​ด้วย​ตรา​ประทับ​เจ็ด​ดวง</verse>
				<verse number="2">และ​ข้าพเจ้า​เห็น​ทูตสวรรค์​มี​ฤทธิ์​องค์​หนึ่ง​ประกาศ​เสียง​ดัง​ว่า “ใคร​เป็น​ผู้​ที่​สมควร​แกะ​ตรา​และ​เปิด​หนังสือ​ม้วน​นี้​ออก”</verse>
				<verse number="3">แต่​ไม่​มี​ใคร​ใน​สวรรค์ หรือ​บน​แผ่นดิน​โลก หรือ​ใต้​แผ่นดิน​โลก​ที่​สามารถ​เปิด​หนังสือ​ม้วน​ออก​หรือ​แม้แต่​ดู​ข้าง​ใน​ได้</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​ได้​แต่​ร้องไห้ เพราะ​ไม่​มี​ใคร​ที่​สมควร​เปิด​หนังสือ​ม้วน​ออก​หรือ​ดู​ข้าง​ใน​ได้</verse>
				<verse number="5">แล้ว​หนึ่ง​ใน​เหล่า​ผู้​อาวุโส​กล่าว​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “อย่า​ร้องไห้! ดู​เถิด สิงห์​แห่ง​เผ่า​ยูดาห์ ผู้​สืบ​เชื้อสาย​ของ​ดาวิด​ได้​ชนะ​แล้ว พระองค์​สามารถ​เปิด​หนังสือ​ม้วน​และ​แกะ​ตรา​ทั้ง​เจ็ด​ได้”</verse>
				<verse number="6">จาก​นั้น​ข้าพเจ้า​เห็น​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า​ซึ่ง​ดู​เหมือน​ว่า​ถูก​ฆ่า​แล้ว พระองค์​ยืน​อยู่​ตรง​กลาง​บัลลังก์​นั้น รายล้อม​ด้วย​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้ง​สี่​และ​เหล่า​ผู้​อาวุโส พระองค์​มี​เขา​เจ็ด​เขา​และ​มี​ตา​เจ็ด​ดวง​ซึ่ง​เป็น​วิญญาณ​ทั้ง​เจ็ด ​ของ​พระเจ้า​ที่​ถูก​ส่ง​ออก​ไป​ทั่ว​โลก</verse>
				<verse number="7">ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า​เข้า​มา​รับ​หนังสือ​ม้วน​จาก​มือ​ขวา​ของ​พระองค์​ผู้​นั่ง​บน​บัลลังก์</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​รับ​แล้ว สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้ง​สี่​กับ​ผู้​อาวุโส​ทั้ง​ยี่สิบ​สี่​คน​ก็​หมอบ​กราบ​ลง​ต่อหน้า​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า แต่​ละ​คน​ถือ​พิณ และ​พวก​เขา​ถือ​ขัน​ทองคำ​ที่​เต็ม​ด้วย​เครื่อง​หอม​ซึ่ง​ก็​คือ​คำ​อธิษฐาน​ของ​บรรดา​คน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="9">และ​ร้อง​เพลง​บท​ใหม่​ว่า “พระองค์​สมควร​รับ​หนังสือ​ม้วน แกะ​ตรา​และ​เปิด​ออก เพราะ​พระองค์​ถูก​ประหาร​แล้ว และ​ด้วย​โลหิต​ของ​พระองค์ ได้​ไถ่​มนุษย์​ทั้งหลาย​ถวาย​พระเจ้า จาก​ทุก​ชน​เผ่า ทุก​ภาษา ทุก​เชื้อชาติ และ​ทุก​ชน​ชาติ</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ทำ​ให้​พวก​เขา​เป็น​อาณาจักร​และ​เป็น​ปุโรหิต​รับใช้​พระเจ้า​ของ​เรา และ​พวก​เขา​จะ​ครอบครอง ​โลก”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ข้าพเจ้า​มอง​ดู​และ​ได้ยิน​เสียง​ทูตสวรรค์​นับ​แสน​นับ​ล้าน พวก​เขา​อยู่​รอบ​บัลลังก์​นั้น​พร้อม​ด้วย​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้ง​สี่​กับ​เหล่า​ผู้​อาวุโส</verse>
				<verse number="12">ทั้งหมด​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า “ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า​ผู้​ถูก​ฆ่า ผู้​สมควร​รับ​ฤทธิ์เดช ความ​มั่งคั่ง ปัญญา กำลัง เกียรติ เกียรติ​สิริ และ​คำ​สรรเสริญ!”</verse>
				<verse number="13">จาก​นั้น​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​ทุก​ชีวิต​ใน​สวรรค์ บน​แผ่นดิน​โลก ใต้​แผ่นดิน​โลก และ​ใน​มหาสมุทร ตลอด​จน​สรรพสิ่ง​ใน​นั้น​ร้อง​ว่า “ขอ​ถวาย​คำ​สรรเสริญ เกียรติ เกียรติ​สิริ และ​ฤทธิ์เดช แด่​พระองค์​ผู้​นั่ง​บน​บัลลังก์ และ​แด่​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า สืบ​ไป​เป็น​นิตย์!”</verse>
				<verse number="14">สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้ง​สี่​ร้อง​ว่า “อาเมน ” และ​เหล่า​ผู้​อาวุโส​ก็​หมอบ​กราบ​นมัสการ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​มอง​ดู​ขณะ​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า​แกะ​ตรา​ดวง​ที่​หนึ่ง​ออก แล้ว​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​หนึ่ง​ใน​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้ง​สี่​กล่าว​ขึ้น​ด้วย​เสียง​เหมือน​ฟ้า​ร้อง​ว่า “มา​เถิด!”</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​มอง​เห็น​ม้า​ขาว​ตัว​หนึ่ง​ตรง​หน้า​ข้าพเจ้า ผู้​ขี่​ม้า​นี้​ถือ​ธนู เขา​ได้​รับ​มงกุฎ​และ​ควบ​ม้า​ไป​อย่าง​ผู้​พิชิต​เพื่อ​จะ​พิชิต​ชัย</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า​แกะ​ตรา​ดวง​ที่​สอง ข้าพเจ้า​ได้ยิน​สิ่ง​มี​ชีวิต​ตน​ที่​สอง​กล่าว​ขึ้น​ว่า “มา​เถิด!”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ม้า​อีก​ตัว​หนึ่ง​ก็​ออก​มา​เป็น​สี​แดง​เพลิง ผู้​ขี่​ม้า​นี้​ได้​รับ​อำนาจ​ให้​นำ​สันติภาพ​ไป​จาก​โลก และ​ทำ​ให้​มนุษย์​เข่นฆ่า​กัน ผู้​นี้​ได้​รับ​ดาบ​เล่ม​ใหญ่</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า​แกะ​ตรา​ดวง​ที่​สาม ข้าพเจ้า​ได้ยิน​สิ่ง​มี​ชีวิต​ตน​ที่​สาม​กล่าว​ขึ้น​ว่า “มา​เถิด!” ข้าพเจ้า​มอง​เห็น​ม้า​ดำ​ตัว​หนึ่ง​ตรง​หน้า​ข้าพเจ้า ผู้​ขี่​ม้า​นี้​ถือ​ตราชู​ใน​มือ</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​ซึ่ง​ดู​เหมือน​ดัง​ขึ้น​จาก​ท่ามกลาง​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้ง​สี่​ว่า “ข้าว​สาลี​ลิตร ​ละ​หนึ่ง​เดนาริอัน ข้าว​บาร์เลย์​สาม​ลิตร ​หนึ่ง​เดนาริอัน แต่​อย่า​ทำ​ให้​น้ำมัน​และ​เหล้า​องุ่น​เสียหาย”</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า​แกะ​ตรา​ดวง​ที่​สี่ ข้าพเจ้า​ได้ยิน​สิ่ง​มี​ชีวิต​ตน​ที่​สี่​กล่าว​ว่า “มา​เถิด!”</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​มอง​เห็น​ม้า​สี​ซีด​ตัว​หนึ่ง​ตรง​หน้า​ข้าพเจ้า ผู้​ขี่​ม้า​นี้​ชื่อ​ว่า​ความ​ตาย และ​มี​แดน​มรณา​ตาม​หลัง​เขา​มา​ติด​ๆ ทั้ง​สอง​ได้​รับ​อำนาจ​ให้​เข่นฆ่า​หนึ่ง​ใน​สี่​ของ​โลก​ด้วย​ดาบ ด้วย​การ​กันดาร​อาหาร ด้วย​โรค​ระบาด และ​ด้วย​สัตว์​ร้าย​ต่าง​ๆ บน​โลก</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​พระองค์​แกะ​ตรา​ดวง​ที่​ห้า ข้าพเจ้า​เห็น​ภาย​ใต้​แท่น​บูชา​มี​ดวง​วิญญาณ​ของ​พวก​คน​ที่​ถูก​ฆ่า​เพราะ​ยึดมั่น​ใน​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​และ​ใน​คำ​พยาน​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า​องค์​เจ้านาย ผู้​บริสุทธิ์​และ​สัตย์​จริง อีก​นาน​เท่าใด​กว่า​พระองค์​จะ​พิพากษา​คน​ใน​โลก และ​แก้แค้น​ให้​พวก​เรา​ผู้​หลั่ง​เลือด”</verse>
				<verse number="11">จาก​นั้น​แต่ละ​คน​ได้​รับ​ชุด​สี​ขาว และ​พระองค์​บอก​ให้​พวก​เขา​รอ​ต่อไป​อีก​หน่อย จนกว่า​จะ​ครบ​จำนวน​เพื่อน​ผู้​รับใช้​และ​พี่​น้อง​ที่​จะ​ถูก​ฆ่า​ด้วย​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​เฝ้า​ดู​ขณะ​ที่​พระองค์​แกะ​ตรา​ดวง​ที่​หก เกิด​แผ่นดิน​ไหว​ครั้ง​ใหญ่ ดวง​อาทิตย์​มืด​ดำ​เหมือน​ผ้า​กระสอบ​ทำ​จาก​ขน​แพะ ดวง​จันทร์​ทั้ง​ดวง​กลาย​เป็น​สี​เลือด</verse>
				<verse number="13">และ​ดวง​ดาว​ใน​ท้องฟ้า​ร่วง​ลง​สู่​พื้น​โลก ดั่ง​ลูก​มะเดื่อ​ร่วง​จาก​ต้น​เมื่อ​ถูก​พายุ​พัด</verse>
				<verse number="14">ท้องฟ้า​ม้วน​ตัว​ขึ้น​ไป​ดั่ง​หนังสือ​ม้วน ภูเขา​ทุก​ลูก​และ​เกาะ​ทุก​แห่ง​ถูก​ย้าย​ไป​จาก​ที่​เดิม</verse>
				<verse number="15">จาก​นั้น​บรรดา​กษัตริย์​ของ​โลก เจ้าชาย ขุนพล เศรษฐี ผู้​ยิ่งใหญ่ และ​ทุก​คน​ไม่ว่า​ทาส​หรือ​ไท ต่าง​ซ่อน​ตัว​อยู่​ตาม​ถ้ำ​และ​ซอก​หิน​บน​ภูเขา</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​ร้อง​บอก​ภูเขา​และ​หินผา​ว่า “ถล่ม​ลง​มา​และ​ซ่อน​เรา ​จาก​หน้า​ของ​พระองค์​ผู้​นั่ง​บน​บัลลังก์ และ​จาก​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า!</verse>
				<verse number="17">เพราะ​วัน​แห่ง​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​ทั้ง​สอง ​พระองค์​ได้​มา​แล้ว และ​ใคร​จะ​ต้านทาน​ได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">หลังจาก​นั้น​ข้าพเจ้า​เห็น​ทูตสวรรค์​สี่​องค์​ยืน​อยู่​ที่​สี่​มุม​โลก ห้าม​ลม​ทั้ง​สี่​ทิศ​ไม่​ให้​พัด​บน​บก บน​ทะเล หรือ​บน​ต้นไม้​ใด​ๆ</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ข้าพเจ้า​เห็น​ทูตสวรรค์​อีก​องค์​ขึ้น​มา​จาก​ทาง​ตะวัน​ออก​ถือ​ตรา​ประทับ​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่ ทูต​นั้น​ร้อง​บอก​เสียง​ดัง​แก่​ทูตสวรรค์​ทั้ง​สี่​ซึ่ง​ได้​รับ​อำนาจ​ให้​ทำ​อันตราย​แก่​แผ่นดิน​และ​ทะเล​ว่า</verse>
				<verse number="3">“อย่า​ทำ​อันตราย​แก่​แผ่นดิน ทะเล หรือ​ต้นไม้​จนกว่า​เรา​จะ​ได้​ประทับ​ตรา​บน​หน้าผาก​บรรดา​ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า​ก่อน”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​ว่า​มี​จำนวน​ผู้​รับ​การ​ประทับ​ตรา 144,000 คน​จาก​ทุก​เผ่า​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="5">จาก​เผ่า​ยูดาห์ 12,000 คน ได้​รับ​การ​ประทับ​ตรา เผ่า​รูเบน 12,000 คน เผ่า​กาด 12,000 คน</verse>
				<verse number="6">เผ่า​อาเชอร์ 12,000 คน เผ่า​นัฟทาลี 12,000 คน เผ่า​มนัสเสห์ 12,000 คน</verse>
				<verse number="7">เผ่า​สิเมโอน 12,000 คน เผ่า​เลวี 12,000 คน เผ่า​อิสสาคาร์ 12,000 คน</verse>
				<verse number="8">เผ่า​เศบูลุน 12,000 คน เผ่า​โยเซฟ 12,000 คน และ​เผ่า​เบนยามิน 12,000 คน</verse>
				<verse number="9">หลังจาก​นั้น​ข้าพเจ้า​มอง​ไป​ข้าง​หน้า มี​ผู้​คน​มากมาย​นับ​ไม่​ถ้วน​จาก​ทุก​ชน​ชาติ ทุก​ชน​เผ่า ทุก​เชื้อชาติ และ​ทุก​ภาษา​ยืน​อยู่​หน้า​บัลลังก์​นั้น​และ​ต่อหน้า​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า พวก​เขา​สวม​ชุด​สี​ขาว​และ​ถือ​กิ่ง​อินทผลัม</verse>
				<verse number="10">และ​พวก​เขา​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า “ความ​รอด​มา​จาก​พระเจ้า​ของ​เรา ผู้​นั่ง​บน​บัลลังก์ และ​มา​จาก​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="11">ทูตสวรรค์​ทั้ง​ปวง​ยืน​อยู่​รอบ​บัลลังก์​นั้น รอบ​เหล่า​ผู้​อาวุโส​และ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้ง​สี่ พวก​เขา​หมอบ​กราบ​ซบ​หน้า​ลง​ต่อหน้า​บัลลังก์​และ​นมัสการ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="12">ร้อง​ว่า “อาเมน! ขอ​ให้​คำ​สรรเสริญ เกียรติ​สิริ ปัญญา คำ​ขอบคุณ เกียรติ ฤทธิ์เดช และ​กำลัง มี​แด่​พระเจ้า​ของ​เรา​สืบ​ไป​เป็น​นิตย์ อาเมน!”</verse>
				<verse number="13">จาก​นั้น​ผู้​อาวุโส​คน​หนึ่ง​ถาม​ข้าพเจ้า​ว่า “คน​เหล่า​นี้​ที่​สวม​ชุด​สี​ขาว​คือ​ใคร และ​พวก​เขา​มา​จาก​ไหน”</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​ตอบ​ว่า “นายท่าน ท่าน​ทราบ​อยู่​แล้ว” และ​เขา​พูด​ว่า “คน​เหล่า​นี้​คือ​คน​ที่​มา​จาก​ความ​ทุกข์​ลำเค็ญ​ครั้ง​ใหญ่ พวก​เขา​ได้​ชำระ​เสื้อ​ผ้า​ของ​ตน​ด้วย​โลหิต​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า​จน​ขาว​สะอาด​แล้ว</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น พวก​เขา​จึง​อยู่​หน้า​บัลลังก์​ของ​พระเจ้า และ​รับใช้​พระองค์​ตลอด​วัน​คืน​ใน​วิหาร​ของ​พระองค์ และ​พระองค์​ผู้​นั่ง​บน​บัลลังก์ จะ​กำบัง​พวก​เขา​ไว้​ด้วย​การ​สถิต​อยู่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">‘พวก​เขา​จะ​ไม่​หิว​โหย​อีก พวก​เขา​จะ​ไม่​กระหาย​อีก​เลย ดวง​อาทิตย์​และ​ความ​ร้อน​แรงกล้า จะ​ไม่​แผดเผา​พวก​เขา’</verse>
				<verse number="17">เพราะ​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า​ผู้​อยู่​ตรง​กลาง​บัลลังก์​นั้น จะ​เป็น​ผู้​เลี้ยง​ของ​เขา ‘พระองค์​จะ​นำ​พวก​เขา​ไป​ยัง​น้ำพุ​แห่ง​ชีวิต และ​พระเจ้า​จะ​เช็ด​น้ำตา​ทุก​หยด​จาก​ดวง​ตา​ของ​เขา’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">เมื่อ​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า​แกะ​ตรา​ดวง​ที่​เจ็ด ก็​เกิด​ความ​เงียบงัน​ใน​สวรรค์​ประมาณ​ครึ่ง​ชั่วโมง</verse>
				<verse number="2">และ​ข้าพเจ้า​เห็น​ทูตสวรรค์​เจ็ด​องค์​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระเจ้า ทูต​เหล่า​นั้น​ได้​รับ​แตร​เจ็ด​คัน</verse>
				<verse number="3">ทูตสวรรค์​อีก​องค์​หนึ่ง​ถือ​กระถาง​ไฟ​ทองคำ​เข้า​มา​และ​ยืน​ที่​แท่น​บูชา ทูต​นั้น​ได้​รับ​เครื่อง​หอม​มากมาย​สำหรับ​เผา​ถวาย​บน​แท่น​บูชา​ทองคำ​หน้า​บัลลังก์​นั้น พร้อม​ด้วย​คำ​อธิษฐาน​ของ​คน​ของ​พระเจ้า​ทุก​คน</verse>
				<verse number="4">ควัน​เครื่อง​หอม​พร้อม​กับ​คำ​อธิษฐาน​ของ​คน​ของ​พระเจ้า​ลอย​ขึ้น​ไป​จาก​มือ​ของ​ทูต​นั้น​สู่​เบื้อง​หน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ทูต​นั้น​เอา​ไฟ​จาก​แท่น​บูชา​ใส่​ลง​ไป​ใน​กระถาง​ไฟ​จน​เต็ม และ​โยน​ลง​บน​แผ่นดิน​โลก ทำ​ให้​เกิด​ฟ้า​ร้อง เสียง​กึกก้อง ฟ้าแลบ และ​แผ่นดิน​ไหว</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ทูตสวรรค์​เจ็ด​องค์​ผู้​ถือ​แตร​เจ็ด​คัน​ก็​เตรียม​พร้อม​ที่​จะ​เป่า</verse>
				<verse number="7">ทูตสวรรค์​องค์​แรก​เป่า​แตร และ​มี​ลูกเห็บ​กับ​ไฟ​ปน​เลือด​ถูก​โยน​ลง​มา​บน​แผ่นดิน หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​โลก​ถูก​เผา ต้นไม้​มอด​ไหม้​ไป​หนึ่ง​ใน​สาม และ​หญ้า​เขียว​ก็​ถูก​ไฟ​ไหม้​จน​หมดสิ้น</verse>
				<verse number="8">ทูตสวรรค์​องค์​ที่​สอง​เป่า​แตร และ​มี​สิ่ง​หนึ่ง​เหมือน​ภูเขา​ใหญ่​ติด​ไฟ​ลุกโชน​ถูก​โยน​ลง​ทะเล หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​ทะเล​กลาย​เป็น​เลือด</verse>
				<verse number="9">หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ใน​ทะเล​ตาย และ​หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​เรือ​ใน​ทะเล​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="10">ทูตสวรรค์​องค์​ที่​สาม​เป่า​แตร และ​มี​ดาว​ใหญ่​ดวง​หนึ่ง​ติด​ไฟ​ลุกโชน​ดั่ง​คบเพลิง ตก​จาก​ท้องฟ้า​ลง​บน​หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​แม่น้ำ​และ​บ่อ​น้ำพุ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="11">ดาว​ดวง​นั้น​ชื่อ​ว่า​บอระเพ็ด หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​น้ำ​นั้น​กลาย​เป็น​น้ำ​ขม และ​ผู้​คน​มากมาย​ล้ม​ตาย​จาก​น้ำ​ที่​กลาย​เป็น​น้ำ​ขม</verse>
				<verse number="12">ทูตสวรรค์​องค์​ที่​สี่​เป่า​แตร และ​หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​ทั้ง​ดวง​อาทิตย์ ดวง​จันทร์ และ​ดวง​ดาว​ต่าง​ๆ ถูก​ทำลาย​จน​มืดมิด ทำ​ให้​เวลา​หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​กลาง​วัน​และ​กลาง​คืน​ไม่​มี​แสง​สว่าง</verse>
				<verse number="13">ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​เฝ้า​ดู​ก็​ได้ยิน​เสียง​นก​อินทรี​บิน​อยู่​กลาง​อากาศ​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า “วิบัติ! วิบัติ! วิบัติ​แก่​ผู้​คน​ใน​โลก เพราะ​เสียง​แตร​ที่​ทูตสวรรค์​อีก​สาม​องค์​กำลัง​จะ​เป่า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ทูตสวรรค์​องค์​ที่​ห้า​เป่า​แตร​และ​ข้าพเจ้า​เห็น​ดาว​ดวง​หนึ่ง​ตก​จาก​ฟ้า​ลง​มา​บน​โลก ดาว​นั้น​ได้​รับ​กุญแจ​ไข​นรก​ขุม​ลึก</verse>
				<verse number="2">ซึ่ง​เมื่อ​เปิด​ออก ควัน​ที่​เหมือน​ควัน​จาก​เตา​หลอม​มหึมา​ก็​พุ่ง​ออก​มา​บดบัง​ดวง​อาทิตย์​และ​ท้องฟ้า​จน​มืดมิด</verse>
				<verse number="3">มี​ฝูง​ตั๊กแตน​บิน​ออก​จาก​ควัน​นั้น​ลง​มา​ยัง​โลก พวก​มัน​ได้​รับ​อำนาจ​ให้​ต่อย​ได้​เหมือน​แมงป่อง​บน​โลก</verse>
				<verse number="4">พวก​มัน​ถูก​สั่ง​ห้าม​ไม่​ให้​ทำลาย​หญ้า ต้นไม้ หรือ​พืช​พันธุ์​ใน​โลก แต่​ให้​ทำร้าย​เฉพาะ​คน​ที่​ไม่​มี​ตรา​ประทับ​ของ​พระเจ้า​บน​หน้าผาก</verse>
				<verse number="5">พวก​มัน​ไม่​ได้​รับ​อนุญาต​ให้​ฆ่า​คน​เหล่า​นั้น แต่​ให้​ทรมาน​พวก​เขา​เป็น​เวลา​ห้า​เดือน และ​ความ​เจ็บ​ปวด​ทรมาน​นั้น​เหมือน​ถูก​แมงป่อง​ต่อย</verse>
				<verse number="6">ตลอด​ช่วง​เวลา​นั้น​พวก​เขา​จะ​แสวงหา​ความ​ตาย​แต่​จะ​ไม่​พบ อยาก​ตาย​แต่​ความ​ตาย​จะ​หนี​จาก​เขา</verse>
				<verse number="7">ฝูง​ตั๊กแตน​นั้น​ดู​เหมือน​พวก​ม้า​ศึก​ที่​จะ​ออก​รบ บน​หัว​พวก​มัน​มี​สิ่ง​หนึ่ง​คล้าย​มงกุฎ​ทองคำ และ​ใบหน้า​ของ​พวก​มัน​คล้าย​มนุษย์</verse>
				<verse number="8">พวก​มัน​มี​ผม​เหมือน​ผู้หญิง และ​ฟัน​เหมือน​สิงโต</verse>
				<verse number="9">เกราะ​กำบัง​อก​เหมือน​เกราะ​เหล็ก เสียง​ขยับ​ปีก​ของ​มัน​ดัง​กึกก้อง​ดั่ง​เสียง​ฝูง​ม้า​ศึก​และ รถ​ม้า​ศึก​ทะยาน​สู่​สงคราม</verse>
				<verse number="10">พวก​มัน​มี​หาง​และ​เหล็ก​ใน​เหมือน​แมงป่อง หาง​ของ​มัน​มี​ฤทธิ์​ที่​จะ​ทรมาน​มนุษย์​เป็น​เวลา​ห้า​เดือน</verse>
				<verse number="11">พวก​มัน​มี​ทูต​แห่ง​นรก​ขุม​ลึก​เป็น​เหมือน​กษัตริย์​ปกครอง ทูต​นั้น​มี​ชื่อ​ใน​ภาษา​ฮีบรู​ว่า อาบัดโดน และ​ใน​ภาษา​กรีก​ว่า อปอลลิโยน (หมายถึง​ผู้​ทำลาย)</verse>
				<verse number="12">วิบัติ​ที่​หนึ่ง​ผ่าน​ไป​แล้ว ยัง​มี​อีก​สอง​วิบัติ​ที่​จะ​มา​ถึง</verse>
				<verse number="13">ทูตสวรรค์​องค์​ที่​หก​เป่า​แตร และ​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​ดัง​มา​จาก​เชิงงอน​ทั้ง​สี่​มุม​ของ​แท่น​บูชา​ทองคำ​ซึ่ง​ตั้ง​อยู่​ต่อหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">เสียง​นั้น​สั่ง​ทูต​องค์​ที่​หก​ซึ่ง​ถือ​แตร​อยู่​ว่า “จง​แก้​มัด​ทูตสวรรค์​ทั้ง​สี่​ที่​ถูก​มัด​ไว้​ที่​แม่น้ำ​ใหญ่​ชื่อ​ยูเฟรติส”</verse>
				<verse number="15">และ​ทูตสวรรค์​ทั้ง​สี่​ผู้​ซึ่ง​ถูก​เก็บ​ไว้​ให้​พร้อม​สำหรับ​ชั่วโมง​นี้ วัน​นี้ เดือน​นี้ และ​ปี​นี้ ก็​ถูก​ปล่อย​ให้​ไป​ฆ่า​มนุษย์​เสีย​หนึ่ง​ใน​สาม</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​ได้ยิน​ว่า​จำนวน​พลทหาร​ม้า​มี​สองร้อย​ล้าน</verse>
				<verse number="17">ฝูง​ม้า​และ​ผู้​ขี่​ที่​ข้าพเจ้า​เห็น​ใน​นิมิต​นั้น​มี​ลักษณะ​ดัง​นี้​คือ เกราะ​กำบัง​อก​เป็น​สี​แดง​เพลิง สี​น้ำเงิน​เข้ม และ​สี​เหลือง​กำมะถัน หัว​ม้า​คล้าย​หัว​สิงโต มี​ไฟ ควัน และ​กำมะถัน​พุ่ง​ออก​มา​จาก​ปาก</verse>
				<verse number="18">หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​มนุษย์​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ภัย​พิบัติ​สาม​อย่าง​คือ ไฟ ควัน และ​กำมะถัน​ที่​พุ่ง​ออก​มา​จาก​ปาก​ม้า</verse>
				<verse number="19">ฤทธิ์​ของ​ม้า​อยู่​ที่​ปาก​และ​หาง เพราะ​หาง​ของ​มัน​เหมือน​งู และ​มี​หัว​ซึ่ง​ทำ​อันตราย​ได้</verse>
				<verse number="20">มนุษย์​ที่​เหลือ​ซึ่ง​ไม่​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ภัย​พิบัติ​นี้​ยัง​ไม่​ยอม​สำนึก​กลับ​ใจ​จาก​การ​กระทำ​ของ​ตน ไม่​เลิก​กราบ​ไหว้​ภูติ​ผี​และ​รูป​เคารพ​ที่​ทำ​ด้วย​ทองคำ เงิน ทอง​สัมฤทธิ์ หิน และ​ไม้ รูป​เคารพ​ซึ่ง​มอง​ไม่​เห็น ไม่​ได้ยิน หรือ​เดิน​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="21">ทั้ง​พวก​เขา​ไม่​ได้​กลับ​ใจ​จาก​การ​ฆ่า​ฟัน​กัน การ​ใช้​ไสยศาสตร์ เวทมนตร์ การ​ทำ​บาป​ทาง​เพศ และ​การ​ลัก​ขโมย​ที่​ทำ​อยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">จาก​นั้น​ข้าพเจ้า​เห็น​ทูตสวรรค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​อีก​องค์​หนึ่ง​ลง​มา​จาก​ฟ้า​สวรรค์ มี​เมฆ​คลุม​กาย มี​รุ้ง​เหนือ​ศีรษะ ใบหน้า​ดั่ง​ดวง​อาทิตย์ และ​ขา​ดุจ​เสา​ไฟ​ลุกโชน</verse>
				<verse number="2">ทูต​นั้น​ถือ​หนังสือ​ม้วน​เล็ก​ๆ ที่​คลี่​ออก เท้า​ขวา​ยืน​อยู่​บน​ทะเล เท้า​ซ้าย​เหยียบ​บน​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="3">และ​ตะโกน​เสียง​ดัง​ดุจ​สิงโต​คำราม เมื่อ​ตะโกน เสียง​ฟ้า​ร้อง​ทั้ง​เจ็ด​ก็​ขานรับ</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​เสียง​ฟ้า​ร้อง​ทั้ง​เจ็ด​ขานรับ ข้าพเจ้า​กำลัง​จะ​เขียน​บันทึก​ก็​ได้ยิน​เสียง​จาก​สวรรค์​กล่าว​ว่า “จง​เก็บ​เป็น​ความ​ลับ อย่า​เขียน​บันทึก​สิ่ง​ที่​ฟ้า​ร้อง​ทั้ง​เจ็ด​ได้​กล่าว​ไว้”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ทูตสวรรค์​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​เห็น​ยืน​อยู่​บน​ทะเล​และ​บน​แผ่นดิน​นั้น​ก็​ชู​มือ​ขวา​ขึ้น​ฟ้า​สวรรค์</verse>
				<verse number="6">และ​ปฏิญาณ​โดย​อ้าง​ถึง​พระองค์​ผู้​มี​ชีวิต​ตลอด​กาล ผู้​สร้าง​ฟ้า​สวรรค์​และ​สรรพสิ่ง​ใน​นั้น ผู้​สร้าง​โลก​กับ​ทุก​สิ่ง​ใน​นั้น ตลอด​จน​ทะเล​และ​สิ่ง​สารพัด​ใน​นั้น​ว่า “จะ​ไม่​ล่าช้า​อีก​ต่อไป​แล้ว!</verse>
				<verse number="7">แต่​ใน​วัน​ที่​ทูตสวรรค์​องค์​ที่​เจ็ด​จะ​เป่า​แตร​นั้น ความ​ล้ำลึก​ของ​พระเจ้า​จะ​สำเร็จ​ตาม​ที่​ได้​ประกาศ​ไว้​แก่​บรรดา​ผู้​เผย​พระวจนะ​ซึ่ง​รับใช้​พระองค์”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​เสียง​จาก​ฟ้า​สวรรค์​นั้น​กล่าว​กับ​ข้าพเจ้า​อีก​ครั้ง​ว่า “จง​ไป​รับ​หนังสือ​ม้วน​ที่​คลี่​ออก​ใน​มือ​ทูตสวรรค์ ผู้​ยืน​อยู่​บน​ทะเล​และ​บน​แผ่นดิน​นั้น​เถิด”</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​ไป​ขอ​หนังสือ​ม้วน​เล็ก​ๆ จาก​ทูต​นั้น เขา​กล่าว​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “จง​รับ​ไป​กิน​เถิด มัน​จะ​ทำ​ให้​ท้อง​ของ​เจ้า​ขม แต่​เมื่อ​อยู่ ‘ใน​ปาก​จะ​หวาน​ปาน​น้ำผึ้ง’ ”</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​รับ​หนังสือ​ม้วน​เล็ก​ๆ จาก​มือ​ทูตสวรรค์​มา​กิน เมื่อ​อยู่​ใน​ปาก​ของ​ข้าพเจ้า มัน​มี​รส​หวาน​เหมือน​น้ำผึ้ง แต่​เมื่อ​กลืน​ลง​ไป ท้อง​ของ​ข้าพเจ้า​กลับ​ขม</verse>
				<verse number="11">แล้ว​มี​ผู้​บอก​ข้าพเจ้า​ว่า “เจ้า​ต้อง​เผย​พระวจนะ​อีก​ครั้ง​เกี่ยว​กับ​บรรดา​ผู้​คน ชน​ชาติ ภาษา และ​กษัตริย์​ทั้งหลาย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​ได้​รับ​ไม้อ้อ​ท่อน​หนึ่ง รูปร่าง​เหมือน​ไม้​วัด และ​ได้​รับ​คำ​สั่ง​ว่า “จง​ไป​วัด​ขนาด​วิหาร​ของ​พระเจ้า​กับ​แท่น​บูชา และ​นับ​จำนวน​ผู้​นมัสการ​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="2">แต่​ไม่​ต้อง​วัด​ลาน​ชั้น​นอก​เนื่องจาก​ที่​นั่น​ยก​ให้​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​แล้ว คน​เหล่า​นี้​จะ​เหยียบ​ย่ำ​นคร​บริสุทธิ์​เป็น​เวลา 42 เดือน</verse>
				<verse number="3">และ​เรา​จะ​แต่งตั้ง​พยาน​ทั้ง​สอง​ของ​เรา เขา​จะ​นุ่ง​ห่ม​ผ้า​กระสอบ​และ​เผย​พระวจนะ​เป็น​เวลา 1,260 วัน”</verse>
				<verse number="4">พยาน​ทั้ง​สอง​คือ “ต้น​มะกอก​สอง​ต้น” และ​เชิง​ตะเกียง​ทั้ง​สอง​ซึ่ง “อยู่​ต่อหน้า​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​แห่ง​แผ่นดิน​โลก”</verse>
				<verse number="5">ใคร​คิด​ทำ​อันตราย​พยาน​ทั้ง​สอง​จะ​ต้อง​ตาย เพราะ​ไฟ​จะ​พุ่ง​ออก​จาก​ปาก​พยาน​ทั้ง​สอง​และ​เผาผลาญ​ศัตรู​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="6">ทั้ง​สอง​มี​ฤทธิ์เดช​ที่​จะ​ปิด​ท้องฟ้า​ไม่​ให้​ฝน​ตก​ขณะ​กำลัง​เผย​พระวจนะ และ​มี​ฤทธิ์​ทำ​ให้​น้ำ​กลาย​เป็น​เลือด ตลอด​จน​บันดาล​ภัย​พิบัติ​ทุก​ชนิด​กระหน่ำ​โลก​กี่​ครั้ง​ก็​ได้​เท่า​ที่​ต้องการ</verse>
				<verse number="7">และ​เมื่อ​ทั้ง​สอง​เป็น​พยาน​เสร็จ​แล้ว สัตว์​ร้าย​จาก​นรก​ขุม​ลึก​จะ​ขึ้น​มา​ทำร้าย เอา​ชนะ และ​ฆ่า​พวก​เขา</verse>
				<verse number="8">ซาก​ศพ​ของ​พยาน​ทั้ง​สอง​จะ​ถูก​ทิ้ง​บน​ถนน​กลาง​นคร​ใหญ่​ซึ่ง​ถูก​เรียก​เปรียบเปรย​กับ​โสโดม​และ​อียิปต์ ที่​ซึ่ง​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​พวก​เขา​ถูก​ตรึง​บน​ไม้กางเขน</verse>
				<verse number="9">ตลอด​สาม​วัน​ครึ่ง​ผู้​คน​จาก​ทุก​เชื้อชาติ ทุก​ชน​เผ่า ทุก​ภาษา และ​ทุก​ชน​ชาติ จะ​มา​จ้อง​มอง​ซาก​ศพ​ของ​เขา และ​ไม่​ยอม​ให้​ฝัง​ศพ​นั้น</verse>
				<verse number="10">ผู้​คน​ใน​โลก​จะ​มอง​ศพ​ของ​เขา​ด้วย​ความ​พอใจ และ​จะ​เฉลิมฉลอง​ให้​ของขวัญ​แก่​กัน เพราะ​ผู้​เผย​พระวจนะ​ทั้ง​สอง​ได้​ทรมาน​บรรดา​ผู้​คน​ใน​โลก</verse>
				<verse number="11">แต่​หลังจาก​สาม​วัน​ครึ่ง​แล้ว พระเจ้า​ระบาย​ลม​หายใจ ​แห่ง​ชีวิต​เข้า​ใน​ร่าง​นั้น เขา​ทั้ง​สอง​จึง​ลุก​ขึ้น​ยืน คน​ที่​พบ​เห็น​ก็​หวาด​กลัว​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พวก​เขา​ได้ยิน​เสียง​ดัง​จาก​ฟ้า​สวรรค์​กล่าว​ว่า “จง​ขึ้น​มา​ที่​นี่” พยาน​นั้น​ก็​ขึ้น​ไป​ใน​เมฆ​สู่​สวรรค์​ขณะ​ที่​พวก​ศัตรู​ของ​เขา​มอง​ดู​อยู่</verse>
				<verse number="13">ใน​ชั่วโมง​นั้น​เอง​เกิด​แผ่นดิน​ไหว​ร้ายแรง และ​หนึ่ง​ใน​สิบ​ของ​เมือง​นั้น​ถล่ม​ลง มี​คน​ตาย​เจ็ดพัน​คน​ใน​แผ่นดิน​ไหว​ครั้ง​นี้ ส่วน​ผู้​ที่​รอด​ชีวิต​ตกใจ​กลัว​และ​ถวาย​เกียรติ​สิริ​แด่​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้า​สวรรค์</verse>
				<verse number="14">วิบัติ​ที่​สอง​ได้​ผ่านพ้น​ไป วิบัติ​ที่​สาม​จะ​มา​ถึง​ใน​ไม่​ช้า​นี้</verse>
				<verse number="15">ทูตสวรรค์​องค์​ที่​เจ็ด​เป่า​แตร และ​มี​เสียง​ดัง​กระหึ่ม​ใน​ฟ้า​สวรรค์​กล่าว​ว่า “ราช​อาณาจักร​ของ​โลก​นี้​ได้​มา​เป็น ราช​อาณาจักร​ของ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เรา​กับ​พระเมสสิยาห์​ของ​พระองค์​แล้ว และ​พระองค์​จะ​ครอง​อาณาจักร​เป็น​นิตย์”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ผู้​อาวุโส​ทั้ง​ยี่สิบ​สี่​คน​ซึ่ง​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​ตน​ต่อหน้า​พระเจ้า ก็​หมอบ​ซบ​หน้า​ลง​นมัสการ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="17">กล่าว​ว่า “เรา​ทั้งหลาย​ขอบคุณ​พระองค์ องค์​พระผู้เป็นเจ้า ผู้​เป็น​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์ ผู้​ดำรง​ใน​ปัจจุบัน และ​ใน​อดีต เพราะ​พระองค์​ได้​ใช้​ฤทธิ์เดช​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์ และ​เริ่ม​ครอง​บัลลังก์</verse>
				<verse number="18">ชนชาติ​ทั้งหลาย​โกรธ​เคือง แต่​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระองค์​มา​ถึง​แล้ว เวลา​นั้น​มา​ถึง​แล้ว คือ​เวลา​แห่ง​การ​พิพากษา​คน​ตาย และ​การ​มอบ​รางวัล​แก่​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ กับ​บรรดา​คน​ของ​พระองค์ ผู้​ยำเกรง​นาม​ของ​พระองค์ ทั้ง​ผู้ใหญ่​ผู้น้อย และ​เวลา​แห่ง​การ​ทำลาย​พวก​ที่​ทำลาย​โลก”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ใน​สวรรค์​ก็​เปิด​ออก และ​ภาย​ใน​วิหาร​นั้น หีบ​พันธสัญญา​ของ​พระองค์​ปรากฏ​ให้​เห็น แล้ว​ก็​เกิด​ฟ้าแลบ มี​เสียง​ฟ้า​ร้อง​กึกก้อง แผ่นดิน​ไหว และ​พายุ​ลูกเห็บ​รุนแรง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">มี​หมาย​สำคัญ​อัน​ยิ่งใหญ่​ปรากฏ​ขึ้น​ใน​ท้องฟ้า​คือ หญิง​คน​หนึ่ง​มี​ดวง​อาทิตย์​เป็น​เครื่อง​นุ่ง​ห่ม ดวง​จันทร์​อยู่​ใต้​เท้า และ​ดาว​สิบสอง​ดวง​เป็น​มงกุฎ​บน​ศีรษะ</verse>
				<verse number="2">หญิง​นั้น​ตั้งครรภ์​และ​ร้อง​ด้วย​ความ​เจ็บ​ปวด​เพราะ​ใกล้​จะ​คลอด​แล้ว</verse>
				<verse number="3">จาก​นั้น​มี​หมาย​สำคัญ​อีก​อย่าง​หนึ่ง​เกิดขึ้น​ใน​ฟ้า​สวรรค์​คือ พญานาค​ใหญ่​สี​แดง​ตัว​หนึ่ง มี​เจ็ด​หัว​และ​สิบ​เขา ทั้ง​เจ็ด​หัว​สวม​มงกุฎ</verse>
				<verse number="4">หาง​ของ​มัน​ตวัด​หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​ดวง​ดาว​ใน​ท้องฟ้า​ทิ้ง​ลง​มา​บน​โลก พญานาค​นั้น​ยืน​อยู่​หน้า​หญิง​ที่​กำลัง​จะ​คลอด​เพื่อ​มัน​จะ​ได้​กิน​ทารก​ใน​ทันที​ที่​เกิด​มา</verse>
				<verse number="5">หญิง​นั้น​คลอด​บุตร​ชาย​ผู้​ซึ่ง “จะ​ปกครอง​ชน​ชาติ​ต่าง​ๆ ด้วย​คทา​เหล็ก” บุตร​นั้น​ถูก​นำ​ขึ้น​ไป​หา​พระเจ้า ไป​ที่​บัลลังก์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">ส่วน​หญิง​นั้น​หนี​เข้า​ไป​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร ไป​ยัง​ที่​ซึ่ง​พระเจ้า​เตรียม​ไว้​ให้ เพื่อ​เธอ​จะ​ได้​รับ​การ​ดูแล​เป็น​เวลา 1,260 วัน</verse>
				<verse number="7">และ​เกิด​สงคราม​ขึ้น​ใน​สวรรค์ มีคาเอล​กับ​เหล่า​ทูตสวรรค์​ของ​เขา​สู้รบ​กับ​พญานาค​และ​สมุน​ของ​มัน</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​ของ​พญานาค​ไม่​แข็งแกร่ง​พอ จึง​สูญ​เสีย​ดินแดน​ใน​สวรรค์</verse>
				<verse number="9">พญานาค​ใหญ่​ถูก​เหวี่ยง​ลง​มา พญานาค​นี้​คือ​งู​ดึกดำบรรพ์​ที่​เรียก​กัน​ว่า มาร​หรือ​ซาตาน ผู้​ล่อลวง​คน​ทั้ง​โลก​ให้​หลง​ผิด มัน​ถูก​เหวี่ยง​ลง​มา​บน​โลก​พร้อม​กับ​พวก​สมุน​ของ​มัน</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​ดัง​ใน​สวรรค์​กล่าว​ว่า “บัดนี้​ความ​รอด ฤทธิ์เดช และ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา และ​สิทธิ​อำนาจ​ของ​พระเมสสิยาห์​ของ​พระองค์​มา​ถึง​แล้ว เพราะ​เจ้า​แห่ง​การ​กล่าว​โทษ​บรรดา​พี่​น้อง​ของ​เรา ซึ่ง​กล่าว​โทษ​พวก​เขา​ต่อหน้า​พระเจ้า​ของ​เรา​ตลอด​วัน​คืน ได้​ถูก​เหวี่ยง​ลง​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​ชนะ​พญา​มาร โดย​โลหิต​ของ​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า และ​โดย​คำ​พยาน​ของ​ตน พวก​เขา​ไม่​กลัว​ตาย ไม่​เสียดาย​ชีวิต</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​สวรรค์​และ​ผู้​อาศัย​ใน​สวรรค์ จง​ชื่น​ชม​ยินดี​เถิด! แต่​วิบัติ​แก่​แผ่นดิน​และ​ทะเล เพราะ​มาร​ได้​ลง​ไป​หา​เจ้า ด้วย​ความ​โกรธเกรี้ยว เพราะ​รู้​ว่า​เวลา​ของ​มัน​เหลือ​น้อย”</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พญานาค​เห็น​ว่า​ตน​ถูก​เหวี่ยง​ลง​บน​โลก ก็​ตาม​ล่า​หญิง​ซึ่ง​คลอด​บุตร​ชาย​นั้น</verse>
				<verse number="14">หญิง​นั้น​ได้​รับ​ปีก​พญา​อินทรี​สอง​ปีก​ให้​บิน​ไป​ยัง​ที่​ซึ่ง​จัด​เตรียม​ไว้​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร เพื่อ​ปกป้อง​ดูแล​เธอ​ให้​พ้น​จาก​พญานาค​ตลอด​หนึ่ง​วาระ สอง​วาระ และ​ครึ่ง​วาระ</verse>
				<verse number="15">แล้ว​พญานาค​ก็​พ่น​น้ำ​ออก​มา​เหมือน​แม่น้ำ ซัด​ให้​หญิง​นั้น​ลอย​ไป​ตาม​กระแส​น้ำ​เชี่ยว</verse>
				<verse number="16">แต่​แผ่นดิน​ช่วย​เธอ​ไว้​โดย​แยก​ออก แล้ว​สูบ​เอา​แม่น้ำ​ซึ่ง​พญานาค​พ่น​ออก​จาก​ปาก​ลง​ไป</verse>
				<verse number="17">พญานาค​โกรธ​แค้น​หญิง​นั้น​และ​ไป​สู้รบ​กับ​ลูก​หลาน​ที่​เหลือ​ของ​เธอ​คือ คน​เหล่า​นั้น​ที่​เชื่อฟัง​พระบัญญัติ​ของ​พระเจ้า​และ​ยึดมั่น​ใน​คำ​พยาน​เรื่อง​พระเยซู</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ส่วน​พญานาค ยืน​อยู่​ริม​หาด และ​ข้าพเจ้า​เห็น​สัตว์​ร้าย​ตัว​หนึ่ง​ขึ้น​มา​จาก​ทะเล มัน​มี​เจ็ด​หัว​และ​สิบ​เขา แต่ละ​เขา​มี​มงกุฎ​สวม​อยู่​และ​แต่ละ​หัว​มี​ชื่อ​ที่​เป็น​คำ​หมิ่น​ประมาท​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">สัตว์​ร้าย​ที่​ข้าพเจ้า​เห็น​นั้น​คล้าย​เสือดาว แต่​มี​ตีน​เหมือน​หมี​และ​มี​ปาก​เหมือน​สิงโต พญานาค​ให้​ฤทธิ์เดช บัลลังก์ และ​สิทธิ​อำนาจ​ยิ่งใหญ่​แก่​สัตว์​ร้าย​นั้น</verse>
				<verse number="3">หัว​หนึ่ง​ของ​สัตว์​ร้าย​นั้น​ดู​เหมือน​เคย​มี​แผล​ฉกรรจ์​แต่​หาย​สนิท​แล้ว ทั้ง​โลก​ติดตาม​สัตว์​ร้าย​นั้น​ไป​ด้วย​ความ​ตื่น​ตะลึง</verse>
				<verse number="4">ผู้​คน​กราบ​นมัสการ​พญานาค​เพราะ​มัน​ให้​สิทธิ​อำนาจ​แก่​สัตว์​ร้าย และ​กราบ​นมัสการ​สัตว์​ร้าย​ด้วย พวก​เขา​ถาม​กัน​ว่า “ใคร​เล่า​จะ​เหมือน​สัตว์​นี้ ผู้​ใด​จะ​สู้รบ​กับ​มัน​ได้”</verse>
				<verse number="5">สัตว์​ร้าย​นั้น​ได้​ปาก​เพื่อ​จะ​พูด​คำ​ยโส​โอหัง​และ​หมิ่น​ประมาท​พระเจ้า และ​เพื่อ​ให้​ใช้​สิทธิ​อำนาจ​ของ​มัน​เป็น​เวลา 42 เดือน</verse>
				<verse number="6">มัน​อ้าปาก​พูด​ลบหลู่​พระเจ้า กล่าว​ร้าย​นาม​และ​ที่​พำนัก​ของ​พระองค์ กับ​ผู้​อาศัย​ใน​สวรรค์</verse>
				<verse number="7">มัน​ได้​รับ​อำนาจ​ให้​สู้รบ​และ​ชนะ​บรรดา​คน​ของ​พระเจ้า มัน​ได้​รับ​สิทธิ​อำนาจ​เหนือ​ทุก​ชน​เผ่า ทุก​เชื้อชาติ ทุก​ภาษา และ​ทุก​ชน​ชาติ</verse>
				<verse number="8">ผู้​คน​ใน​โลก​ทั้งหมด​จะ​นมัสการ​สัตว์​ร้าย​นั้น คือ​ทุก​คน​ที่​ไม่​มี​ชื่อ​จด​ไว้​ใน​หนังสือ​แห่ง​ชีวิต​ของ​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า​ผู้​ถูก​ฆ่า​ตาย​ตั้งแต่​แรก​สร้าง​โลก</verse>
				<verse number="9">ใคร​มี​หู​ก็​จง​ฟัง</verse>
				<verse number="10">“ถ้า​ผู้​ใด​ต้อง​ไป​เป็น​เชลย ผู้​นั้น​ก็​จะ​ตก​เป็น​เชลย ถ้า​ผู้​ใด​ต้อง​ถูก​ฆ่า ​ด้วย​ดาบ ผู้​นั้น​ก็​จะ​ถูก​ฆ่า ​ด้วย​ดาบ” ใน​เรื่อง​นี้​คน​ของ​พระเจ้า​ต้อง​มี​ความ​ทรหด​อดทน​และ​สัตย์ซื่อ</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ข้าพเจ้า​เห็น​สัตว์​ร้าย​ตัว​ที่​สอง​ขึ้น​มา​จาก​แผ่นดิน มี​สอง​เขา​เหมือน​ลูก​แกะ​แต่​พูด​เหมือน​พญานาค</verse>
				<verse number="12">มัน​ใช้​สิทธิ​อำนาจ​ทั้ง​สิ้น​ของ​สัตว์​ร้าย​ตัว​แรก และ​ทำ​ให้​โลก​กับ​ผู้​คน​ใน​โลก​บูชา​สัตว์​ร้าย​ตัว​แรก​ที่​มี​รอย​แผล​ฉกรรจ์​ซึ่ง​หาย​สนิท​แล้ว</verse>
				<verse number="13">มัน​แสดง​หมาย​สำคัญ​ยิ่งใหญ่​กระทั่ง​ให้​ไฟ​ตก​จาก​ฟ้า​ลง​มา​สู่​โลก​ต่อ​หน้า​ต่อ​ตา​ผู้​คน</verse>
				<verse number="14">และ​ด้วย​หมาย​สำคัญ​เหล่า​นี้​ที่​มัน​ได้​รับ​ฤทธิ์เดช​ให้​ทำ​การ​แทน​สัตว์​ร้าย​ตัว​แรก มัน​ได้​หลอกลวง​ผู้คน​ใน​โลก สั่ง​ให้​สร้าง​รูป​จำลอง​ขึ้น เพื่อ​เป็น​เกียรติ​แก่​สัตว์​ร้าย​ที่​ถูก​ฟัน​ด้วย​ดาบ​แต่​ยัง​ไม่​ตาย</verse>
				<verse number="15">มัน​ได้​รับ​ฤทธิ์เดช​ที่​จะ​ให้​ลม​หายใจ​แก่​รูป​จำลอง​นั้น เพื่อ​รูป​จำลอง​นั้น​จะ​พูด​ได้ และ​ทุก​คน​ที่​ไม่​บูชา​รูป​จำลอง​ของ​สัตว์​ร้าย​ตัว​แรก​จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่า​ตาย</verse>
				<verse number="16">มัน​บังคับ​ทุก​คน​ไม่​ว่า​ผู้​ใหญ่​ผู้​น้อย คน​รวย​คน​จน ทาส​หรือ​ไท​ให้​รับ​เอา​เครื่องหมาย​ไว้​บน​มือ​ขวา​หรือ​บน​หน้าผาก</verse>
				<verse number="17">เครื่องหมาย​ซึ่ง​เป็น​ชื่อ​หรือ​หมาย​เลข​ของ​ชื่อ​สัตว์​ร้าย​นั้น เพื่อ​ไม่​ให้​ใคร​ที่​ไม่​มี​เครื่องหมาย​นี้​จะ​ทำ​การ​ซื้อ​ขาย​ได้</verse>
				<verse number="18">ใน​เรื่อง​นี้​ต้อง​ใช้​สติ​ปัญญา ให้​ผู้​มี​ความ​เข้าใจ คิด​คำนวน​หมายเลข​ของ​สัตว์​ร้าย​นั้น เพราะ​หมายเลข​นั้น​แทน​ชื่อ​บุคคล​หนึ่ง หมายเลข​นั้น​คือ 666</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">แล้ว​ข้าพเจ้า​มอง​ไป​เห็น​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า​ยืน​อยู่​บน​ภูเขา​ศิโยน​กับ​ชน 144,000 คน ซึ่ง​มี​นาม​ของ​พระองค์​และ​ของ​พระบิดา​เขียน​ไว้​บน​หน้าผาก</verse>
				<verse number="2">และ​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​ดัง​จาก​ฟ้า​สวรรค์​เหมือน​เสียง​น้ำ​เชี่ยวกราก​และ​เสียง​ฟ้า​ร้อง​ดัง​กึกก้อง เสียง​ที่​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​นั้น​เหมือน​เสียง​เพลง​ที่​เหล่า​นัก​พิณ​บรรเลง</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​ขับร้อง​เพลง​บท​ใหม่​หน้า​บัลลังก์​นั้น​และ​ต่อหน้า​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้ง​สี่​กับ​เหล่า​ผู้​อาวุโส ไม่​มี​ใคร​สามารถ​ร้อง​เพลง​บท​นั้น​ได้ นอกจาก​ชน 144,000 คน​ที่​ได้​ไถ่​ไว้​จาก​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="4">คน​เหล่า​นี้​ไม่​ปล่อย​ตัว​ให้​เป็น​มลทิน​ด้วย​เรื่อง​ผู้หญิง​เพราะ​พวก​เขา​ถือ​พรหมจรรย์ พวก​เขา​ติดตาม​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า​ไป​ทุก​แห่ง พวก​เขา​ได้​รับ​การ​ไถ่​ตัว​จาก​ท่ามกลาง​มนุษย์​เพื่อ​มอบ​เป็น​ผล​แรก​แด่​พระเจ้า​และ​แด่​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​ไม่​มี​คำ​มุสา​ออก​จาก​ปาก พวก​เขา​ดี​ไม่​มี​ที่​ติ​เลย</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ข้าพเจ้า​เห็น​ทูตสวรรค์​อีก​องค์​หนึ่ง​เหาะ​ขึ้น​ไป​กลาง​อากาศ และ​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ​นิรันดร์​แก่​ผู้​คน​ใน​โลก ทุก​ชน​ชาติ ทุก​ชน​เผ่า ทุก​ภาษา และ​ทุก​เชื้อชาติ</verse>
				<verse number="7">ทูต​นั้น​ประกาศ​เสียง​ดัง​ว่า “จง​ยำเกรง​พระเจ้า​และ​ถวาย​เกียรติ​สิริ​แด่​พระองค์ เพราะ​วาระ​แห่ง​การ​พิพากษา​มา​ถึง​แล้ว จง​นมัสการ​พระองค์​ผู้​สร้าง​ฟ้า​สวรรค์ แผ่นดิน​โลก ทะเล​และ​บ่อ​น้ำพุ​ทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="8">ทูตสวรรค์​องค์​ที่​สอง​ติดตาม​มา​และ​ประกาศ​ว่า “ ‘ล่ม​แล้ว! บาบิโลน​นคร​ยิ่งใหญ่​ล่ม​สลาย​แล้ว’ ซึ่ง​ทำ​ให้​ชน​ชาติ​ทั้ง​สิ้น​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​แห่ง​ความ​ลุ่มหลง​ใน​การ​คบ​ชู้​ของ​เธอ”</verse>
				<verse number="9">ทูตสวรรค์​องค์​ที่​สาม​ติดตาม​มา​และ​ประกาศ​เสียง​ดัง​ว่า “ถ้า​ใคร​บูชา​สัตว์​ร้าย​กับ​รูป​จำลอง​ของ​มัน​และ​รับ​เอา​เครื่องหมาย​ของ​มัน​ไว้​บน​หน้าผาก​หรือ​บน​มือ</verse>
				<verse number="10">คน​เหล่า​นั้น​ด้วย​ที่​จะ​ต้อง​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​แห่ง​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระเจ้า ซึ่ง​เท​ลง​เต็ม​ถ้วย​แห่ง​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระองค์ เขา​จะ​ถูก​ทรมาน​ด้วย​ไฟ​กำมะถัน​ต่อหน้า​เหล่า​ทูตสวรรค์​ของ​พระเจ้า​และ​ลูก​แกะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">ควัน​แห่ง​การ​ทรมาน​พวก​เขา​จะ​พลุ่ง​ขึ้น​ตลอด​ไป คน​ทั้งหลาย​ที่​บูชา​สัตว์​ร้าย​กับ​รูป​จำลอง​หรือ​คน​ที่​รับ​เอา​เครื่องหมาย​ชื่อ​ของ​มัน​ไว้ จะ​ไม่​ได้​หยุด​พัก​ตลอด​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน”</verse>
				<verse number="12">ใน​เรื่อง​นี้​คน​ของ​พระเจ้า​ต้อง​มี​ความ​ทรหด​อดทน คือ​ผู้​ที่​เชื่อฟัง​พระบัญญัติ​ของ​พระองค์ และ​ยัง​คง​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระเยซู</verse>
				<verse number="13">จาก​นั้น​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​จาก​ฟ้า​สวรรค์​กล่าว​ว่า “จง​เขียน​ดัง​นี้ พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​ตาย​ใน​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​นับ​จาก​นี้​ไป” พระวิญญาณ​กล่าว​ว่า “ใช่แล้ว พวก​เขา​จะ​หยุด​พัก​จาก​การ​ตรากตรำ เพราะ​การ​งาน​ของ​พวก​เขา​จะ​ติดตาม​เขา​ไป”</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​มอง​ไป​เห็น​เมฆ​ขาว​และ​ผู้​หนึ่ง “เหมือน​บุตร​มนุษย์” นั่ง​อยู่​บน​เมฆ​นั้น สวม​มงกุฎ​ทองคำ​บน​ศีรษะ​และ​ใน​มือ​มี​เคียว​คม​กริบ</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ทูตสวรรค์​อีก​องค์​หนึ่ง​ออก​มา​จาก​วิหาร​ร้อง​บอก​ผู้​นั่ง​อยู่​บน​เมฆ​นั้น​ด้วย​เสียง​ดัง​ว่า “ใช้​เคียว​ของ​ท่าน​เกี่ยว​เถิด ถึง​เวลา​เก็บ​เกี่ยว​แล้ว เพราะ​ผล​ที่​จะ​เก็บ​เกี่ยว​จาก​โลก​ก็​สุก​แล้ว”</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​ผู้​นั่ง​อยู่​บน​เมฆ​จึง​ตวัด​เคียว​ไป​เหนือ​โลก​และ​โลก​ก็​ถูก​เก็บ​เกี่ยว</verse>
				<verse number="17">ทูตสวรรค์​อีก​องค์​หนึ่ง​ออก​มา​จาก​วิหาร​ใน​สวรรค์ ถือ​เคียว​คม​กริบ​เช่น​กัน</verse>
				<verse number="18">และ​ยัง​มี​ทูตสวรรค์​อีก​องค์​หนึ่ง​ซึ่ง​มี​อำนาจ​เหนือ​ไฟ ได้​ออก​มา​จาก​แท่น​บูชา ร้อง​เสียง​ดัง​บอก​ทูต​ผู้​ถือ​เคียว​คม​กริบ​ว่า “ใช้​เคียว​คม​กริบ​ของ​ท่าน​เกี่ยว​เก็บ​พวง​องุ่น​จาก​แผ่นดิน​โลก​เถิด​เพราะ​ผล​องุ่น​สุก​แล้ว”</verse>
				<verse number="19">ทูตสวรรค์​ผู้​ถือ​เคียว​จึง​ตวัด​เคียว​ไป​บน​โลก​เก็บ​เกี่ยว​ผล​องุ่น และ​โยน​ลง​ใน​บ่อ​ย่ำ​องุ่น​ใหญ่​แห่ง​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">พวก​เขา​ถูก​เหยียบ​ย่ำ​ใน​บ่อ​ย่ำ​องุ่น​นอก​เมือง เลือด​ทะลัก​ท่วม​จาก​บ่อ​ย่ำ​องุ่น สูง​จน​ถึง​ระดับ​บังเหียน​ม้า ไหล​นอง​ไป​เป็น​ระยะ​ทาง 1,600 ซทาดิออน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​เห็น​หมาย​สำคัญ​ยิ่งใหญ่​อัศจรรย์​อีก​อย่าง​ใน​สวรรค์​คือ ทูตสวรรค์​เจ็ด​องค์​กับ​ภัย​พิบัติ​ทั้ง​เจ็ด ซึ่ง​เป็น​ภัย​พิบัติ​สุดท้าย เพราะ​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระเจ้า​สิ้นสุด​ลง​ที่​ภัย​พิบัติ​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​แล​เห็น​สิ่ง​หนึ่ง​คล้าย​ทะเล​แก้ว​ปน​ไฟ มี​เหล่า​ผู้​ชนะ​เหนือ​สัตว์​ร้าย รูป​จำลอง และ​เหนือ​หมายเลข​ประจำ​ชื่อ​ของ​มัน​ยืน​อยู่​ข้าง​ทะเล​นั้น พวก​เขา​ถือ​พิณ​ที่​พระเจ้า​มอบ​ให้</verse>
				<verse number="3">และ​ขับร้อง​บทเพลง​ของ​โมเสส​ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า​กับ​บทเพลง​ของ​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า​ว่า “องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์ การ​งาน​ของ​พระองค์​ยิ่งใหญ่​และ​มหัศจรรย์ องค์​ราชา​ของ​ชน​ชาติ​ทั้งหลาย วิถี​ของ​พระองค์​ยุติธรรม​และ​สัตย์​จริง</verse>
				<verse number="4">องค์​พระผู้เป็นเจ้า จะ​มี​ใคร​หรือ​ที่​ไม่​เกรงกลัว​พระองค์ และ​ไม่​ยกย่อง​นาม​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​ผู้​เดียว​ที่​บริสุทธิ์ ทุก​ชน​ชาติ​จะ​เข้า​มา และ​นมัสการ​ต่อหน้า​พระองค์ เพราะ​กิจ​อัน​ชอบธรรม​ของ​พระองค์​ได้​รับ​การ​เปิดเผย​แล้ว”</verse>
				<verse number="5">หลัง​จาก​นั้น​ข้าพเจ้า​เห็น​วิหาร​ใน​สวรรค์​เปิด​ออก คือ​พลับพลา​แห่ง​สักขีพยาน</verse>
				<verse number="6">ทูตสวรรค์​เจ็ด​องค์​ที่​ถือ​ภัย​พิบัติ​ทั้ง​เจ็ด​ออก​มา​จาก​วิหาร สวม​ชุด​ผ้า​ลินิน​สะอาด​สุกใส คาด​แถบ​ทองคำ​รอบ​อก</verse>
				<verse number="7">แล้ว​หนึ่ง​ใน​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้ง​สี่ หยิบ​ขัน​ทองคำ​เจ็ด​ใบ ซึ่ง​เต็ม​ด้วย​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่​ตลอด​กาล ส่ง​ให้​ทูตสวรรค์​ทั้ง​เจ็ด</verse>
				<verse number="8">และ​ทั่ว​วิหาร​ก็​เต็ม​ไป​ด้วย​ควัน​จาก​เกียรติ​สิริ​และ​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเจ้า ไม่​มี​ใคร​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​ได้​จนกว่า​ภัย​พิบัติ​ทั้ง​เจ็ด​จาก​ทูตสวรรค์​เจ็ด​องค์​จะ​สำเร็จ​ครบ​ถ้วน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">จาก​นั้น​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​ดัง​มา​จาก​วิหาร​สั่ง​ทูตสวรรค์​ทั้ง​เจ็ด​ว่า “จง​ไป​เท​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระเจ้า​ที่​อยู่​ใน​ขัน​ทั้ง​เจ็ด​ลง​บน​โลก”</verse>
				<verse number="2">ทูตสวรรค์​องค์​แรก​ไป​เท​ขัน​ของ​ตน​ลง​บน​แผ่นดิน และ​แผล​พุพอง​น่า​เกลียด ก็​เกิดขึ้น​บน​ตัว​ของ​คน​ที่​มี​เครื่องหมาย​ของ​สัตว์​ร้าย​และ​บูชา​รูป​จำลอง​ของ​มัน</verse>
				<verse number="3">ทูตสวรรค์​องค์​ที่​สอง​เท​ขัน​ของ​ตน​ลง​บน​ทะเล และ​ทะเล​ก็​กลาย​เป็น​เลือด​ดั่ง​เลือด​ของ​คน​ตาย สิ่ง​มี​ชีวิต​ใน​นั้น​จึง​ตาย​หมด</verse>
				<verse number="4">ทูตสวรรค์​องค์​ที่​สาม​เท​ขัน​ของ​ตน​ลง​บน​แม่น้ำ​และ​บ่อ​น้ำพุ​ทั้งหลาย และ​น้ำ​นั้น​ก็​กลาย​เป็น​เลือด</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​ทูตสวรรค์​ผู้​ดูแล​ห้วงน้ำ​กล่าว​ว่า “องค์​บริสุทธิ์ พระองค์​ผู้​ดำรง​อยู่​ทั้ง​ใน​อดีต​และ​ปัจจุบัน พระองค์​พิพากษา​ลงโทษ​อย่าง​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="6">เพราะ​พวก​เขา​ทำ​ให้​บรรดา​คน​ของ​พระเจ้า​กับ​พวก​ผู้​เผย​พระวจนะ​ของ​พระองค์​ต้อง​หลั่ง​เลือด สมควร​แล้ว​ที่​พระองค์​ให้​พวก​เขา​ดื่ม​เลือด”</verse>
				<verse number="7">และ​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​แท่น​บูชา​ขานรับ​ว่า “จริง​เช่น​นั้น องค์​พระผู้เป็นเจ้า​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์ การ​พิพากษา​ของ​พระองค์​สัตย์​จริง​และ​ยุติธรรม”</verse>
				<verse number="8">ทูตสวรรค์​องค์​ที่​สี่​เท​ขัน​ของ​ตน​ลง​บน​ดวง​อาทิตย์ และ​ดวง​อาทิตย์​ก็​ได้​รับ​อนุญาต​ให้​เผา​ไหม้​มนุษย์​ด้วย​ไฟ</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​ถูก​ความ​ร้อน​แรง​กล้า​แผดเผา และ​พวก​เขา​แช่ง​ด่า​นาม​ของ​พระเจ้า​ผู้​ควบคุม​ภัย​พิบัติ​เหล่า​นี้ แต่​พวก​เขา​ไม่​ยอม​กลับ​ใจ​และ​ไม่​ถวาย​เกียรติ​สิริ​แด่​พระองค์</verse>
				<verse number="10">ทูตสวรรค์​องค์​ที่​ห้า​เท​ขัน​ของ​ตน​ลง​บน​บัลลังก์​ของ​สัตว์​ร้าย​นั้น และ​อาณาจักร​ของ​มัน​ก็​จม​ดิ่ง​สู่​ความ​มืดมิด ผู้​คน​กัด​ลิ้น​ด้วย​ความ​ทุกข์​ทรมาน</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​แช่ง​ด่า​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้า​สวรรค์ เพราะ​ความ​เจ็บ​ปวด​และ​แผล​ของ​ตน แต่​ไม่​ยอม​กลับ​ใจ​จาก​สิ่ง​ที่​ตน​ทำ</verse>
				<verse number="12">ทูตสวรรค์​องค์​ที่​หก​เท​ขัน​ของ​ตน​ลง​บน​แม่น้ำ​ใหญ่​ชื่อ​ยูเฟรติส และ​น้ำ​ก็​เหือด​แห้ง​เพื่อ​เตรียม​ทาง​ไว้​สำหรับ​บรรดา​กษัตริย์​จาก​ตะวัน​ออก</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ข้าพเจ้า​เห็น​วิญญาณ​โสโครก​สาม​ตน​รูปร่าง​คล้าย​กบ ออก​มา​จาก​ปาก​พญานาค จาก​ปาก​ของ​สัตว์​ร้าย และ​จาก​ปาก​ของ​ผู้​เผย​พระวจนะ​เท็จ</verse>
				<verse number="14">พวก​มัน​เป็น​วิญญาณ​ของ​ผี​มาร​ที่​ทำ​หมาย​สำคัญ​ต่าง​ๆ มัน​ออก​ไป​หา​กษัตริย์​ทั่ว​โลก เพื่อ​ระดม​ให้​มา​ทำ​สงคราม​ใน​วัน​ยิ่งใหญ่​แห่ง​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="15">“ดู​เถิด เรา​จะ​มา​เหมือน​ขโมย! พระพร​เป็น​ของ​คน​ที่​ตื่น​อยู่​และ​แต่งตัว​เตรียม​พร้อม เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ไม่​ต้อง​เดิน​เปลือย​กาย​ให้​อับอาย​ขายหน้า”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​วิญญาณ​โสโครก​ทั้ง​สาม​ก็​ระดม​กษัตริย์​ทั้งหลาย มา​ชุมนุม​กัน​ใน​ที่​ซึ่ง​ภาษา​ฮีบรู​เรียก​ว่า อารมาเกดโดน</verse>
				<verse number="17">ทูตสวรรค์​องค์​ที่​เจ็ด​เท​ขัน​ของ​ตน​ลง​ใน​อากาศ​และ​มี​เสียง​มา​จาก​บัลลังก์​ใน​วิหาร​ว่า “สำเร็จ​แล้ว!”</verse>
				<verse number="18">จาก​นั้น​เกิด​ฟ้าแลบ เสียง​ฟ้า​ร้อง​กึกก้อง และ​แผ่นดิน​ไหว​รุนแรง นับ​ตั้งแต่​มนุษย์​อยู่​บน​โลก​มา​ไม่​เคย​มี​แผ่นดิน​ไหว​รุนแรง​เช่น​ครั้ง​นี้</verse>
				<verse number="19">นคร​ยิ่งใหญ่​นั้น​แยก​เป็น​สาม​ส่วน เมือง​ต่าง​ๆ ของ​ประเทศ​ทั้งหลาย​พัง​ทลาย​ลง พระเจ้า​จดจำ​บาป​ของ​บาบิโลน​นคร​ยิ่งใหญ่​ได้ พระองค์​ให้​เธอ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​แห่ง​ความ​เดือดดาล​เต็ม​ถ้วย​แห่ง​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="20">เกาะ​ทุก​เกาะ​จม​ทะเล​และ​ภูเขา​ทุก​ลูก​อันตรธาน​ไป</verse>
				<verse number="21">ลูกเห็บ​มหึมา​ตก​จาก​ฟ้า​ใส่​ผู้​คน แต่ละ​ก้อน​หนัก​ประมาณ 45 กิโลกรัม และ​พวก​เขา​แช่ง​ด่า​พระเจ้า เพราะ​ภัย​พิบัติ​จาก​ลูกเห็บ​นี้​ร้ายแรง​มาก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">หนึ่ง​ใน​ทูตสวรรค์​เจ็ด​องค์​ซึ่ง​ถือ​ขัน​ทั้ง​เจ็ด​นั้น​มา​บอก​ข้าพเจ้า​ว่า “มา​สิ เรา​จะ​ให้​ดู​การ​ลงโทษ​หญิง​โสเภณี​ตัว​ฉกาจ​ผู้​นั่ง​บน​ห้วงน้ำ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​ทั่ว​โลก​ล่วงประเวณี​กับ​หญิง​นั้น และ​ผู้​คน​ใน​โลก​ถูก​มอมเมา​ด้วย​เหล้า​องุ่น​แห่ง​การ​ล่วงประเวณี​ของ​เธอ”</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ทูตสวรรค์​องค์​นั้น​ได้​นำ​ข้าพเจ้า​โดย​พระวิญญาณ​ให้​เข้า​ไป​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร ที่​นั่น​ข้าพเจ้า​เห็น​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​นั่ง​อยู่​บน​สัตว์​ร้าย​สี​แดง​เข้ม สัตว์​นี้​มี​ชื่อ​เป็น​คำ​หมิ่น​ประมาท​พระเจ้า​เต็ม​ทั่ว​ตัว มัน​มี​เจ็ด​หัว​และ​สิบ​เขา</verse>
				<verse number="4">หญิง​นั้น​สวม​เสื้อผ้า​สี​ม่วง​และ​สี​แดง​เข้ม แพรวพราว​ไป​ด้วย​เครื่อง​ทอง เพชร​นิล​จินดา​และ​ไข่มุก เธอ​ถือ​ถ้วย​ทองคำ​ซึ่ง​เต็ม​ไป​ด้วย​สิ่ง​น่า​สะอิดสะเอียน และ​ของ​โสโครก​แห่ง​การ​ล่วงประเวณี</verse>
				<verse number="5">มี​ชื่อ​ที่​เป็น​ความ​ลี้ลับ​เขียน​ตรง​หน้าผาก​ของ​เธอ​ว่า บาบิโลน​นคร​ยิ่งใหญ่*** แม่​ของ​หญิง​โสเภณี*** และ​สิ่ง​น่า​สะอิดสะเอียน​ทั้งหลาย​ของ​โลก***</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​เห็น​หญิง​นั้น​เมามาย​ด้วย​เลือด​ของ​บรรดา​คน​ของ​พระเจ้า​และ​ของ​ผู้​ที่​เป็น​พยาน​เพื่อ​พระเยซู เมื่อ​ข้าพเจ้า​เห็น​เธอ​แล้ว​ก็​ประหลาด​ใจ</verse>
				<verse number="7">ทูต​นั้น​จึง​กล่าว​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ทำไม​ท่าน​ถึง​ประหลาด​ใจ เรา​จะ​อธิบาย​ความ​ลี้ลับ​ของ​หญิง​นั้น​กับ​สัตว์​ร้าย​เจ็ด​หัว​สิบ​เขา​ที่​นาง​ขี่​ให้​ฟัง</verse>
				<verse number="8">สัตว์​ร้าย​ที่​ท่าน​ได้​เห็น​นั้น ครั้ง​หนึ่ง​เคย​มี​ชีวิต ตอน​นี้​ไม่​มี​แล้ว แต่​มัน​จะ​ออก​มา​จาก​นรก​ขุม​ลึก​และ​ไป​สู่​ความ​พินาศ​ของ​มัน พวก​ผู้​คน​ใน​โลก​ซึ่ง​ไม่​มี​ชื่อ​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​แห่ง​ชีวิต​ตั้งแต่​แรก​สร้าง​โลก จะ​ประหลาด​ใจ​เมื่อ​เห็น​สัตว์​ร้าย​นี้ เพราะ​ครั้ง​หนึ่ง​มัน​เคย​มี​ชีวิต ตอน​นี้​ไม่​มี​แล้ว แต่​มัน​จะ​กลับมา​อีก”</verse>
				<verse number="9">“ใน​เรื่อง​นี้​ต้อง​ใช้​ปัญญา​ตรึกตรอง เจ็ด​หัว​คือ​เนิน​เขา​เจ็ด​ยอด​ที่​หญิง​นั้น​นั่ง​อยู่ ทั้ง​ยัง​หมายถึง​กษัตริย์​เจ็ด​องค์</verse>
				<verse number="10">ซึ่ง​ห้า​องค์​ล่วง​ไป​แล้ว องค์​หนึ่ง​มี​ชีวิต​อยู่ อีก​องค์​หนึ่ง​ยัง​ไม่​มา แต่​เมื่อ​มา​แล้ว​จะ​ต้อง​อยู่​เพียง​ระยะ​หนึ่ง</verse>
				<verse number="11">สัตว์​ร้าย​ซึ่ง​ครั้ง​หนึ่ง​เคย​มี​ชีวิต​แต่​ตอน​นี้​ไม่​มี​แล้ว​ก็​คือ​กษัตริย์​องค์​ที่​แปด มัน​อยู่​ใน​กลุ่ม​ของ​กษัตริย์​ทั้ง​เจ็ด​องค์ และ​กำลัง​ไป​สู่​ความ​พินาศ​ของ​มัน</verse>
				<verse number="12">ส่วน​เขา​ทั้ง​สิบ​ที่​เห็น​นั้น คือ​กษัตริย์​สิบ​องค์​ที่​ยัง​ไม่​ได้​รับ​อาณาจักร แต่​จะ​ได้​รับ​สิทธิ​อำนาจ​ใน​ฐานะ​กษัตริย์ ร่วม​กับ​สัตว์​ร้าย​นั้น​เป็น​เวลา​หนึ่ง​ชั่วโมง</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​มี​จุด​ประสงค์​เดียวกัน และ​จะ​ให้​ฤทธิ์เดช​และ​สิทธิ​อำนาจ​แก่​สัตว์​ร้าย​นั้น</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​จะ​ทำ​ศึก​กับ​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า แต่​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า​จะ​ชนะ เพราะ​พระองค์​เป็น​องค์​เจ้านาย​เหนือ​เจ้านาย​ทั้ง​หลาย เป็น​องค์​ราชัน​เหนือ​ราชา​ทั้ง​ปวง ส่วน​ผู้​ติดตาม​ที่​สัตย์ซื่อ​ซึ่ง​พระองค์​เรียก​และ​เลือก​ไว้​จะ​อยู่​กับ​พระองค์”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ทูต​นั้น​กล่าว​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ห้วงน้ำ​ทั้งหลาย​ที่​ท่าน​เห็น​หญิง​โสเภณี​นั้น​นั่ง​อยู่​คือ​ผู้​คน ฝูงชน บรรดา​ชน​ชาติ และ​ภาษา​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="16">สัตว์​ร้าย​และ​สิบ​เขา​ที่​ท่าน​ได้​เห็น​จะ​เกลียด​ชัง​หญิง​โสเภณี​นั้น พวก​มัน​จะ​ทำ​ให้​เธอ​ป่นปี้ ปล่อย​ให้​เปลือย​กาย จะ​กิน​เนื้อ​เธอ และ​เผา​เธอ​ด้วย​ไฟ</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พระเจ้า​ดล​ใจ​พวก​เขา​ให้​ทำ​ตาม​จุด​ประสงค์​ของ​พระองค์ โดย​ให้​พวก​เขา​เห็น​พ้อง​กัน​ที่​จะ​มอบ​สิทธิ​อำนาจ​ของ​กษัตริย์​แก่​สัตว์​ร้าย​นั้น จนกว่า​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​สำเร็จ​ครบ​ถ้วน</verse>
				<verse number="18">หญิง​ที่​ท่าน​ได้​เห็น​นั้น คือ​นคร​ยิ่งใหญ่​ซึ่ง​ปกครอง​บรรดา​กษัตริย์​ของ​โลก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">หลัง​จาก​นั้น​ข้าพเจ้า​เห็น​ทูตสวรรค์​อีก​องค์​หนึ่ง​ลง​มา​จาก​ฟ้า​สวรรค์​ซึ่ง​มี​สิทธิ​อำนาจ​ยิ่งใหญ่ และ​รัศมี​ของ​ท่าน​ทำ​ให้​โลก​สว่างไสว</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ประกาศ​ด้วย​เสียง​กึกก้อง​ว่า “ล่ม​แล้ว! บาบิโลน​นคร​ยิ่งใหญ่​ล่ม​สลาย​แล้ว! เธอ​ได้​กลาย​เป็น​เรือน​ปีศาจ และ​เป็น​ที่​สิงสู่​ของ​วิญญาณ​โสโครก เป็น​ที่​สิงสู่​ของ​นก​ที่​เป็น​มลทิน​ทุก​ชนิด เป็น​ที่​สิงสู่​ของ​สัตว์​ทุก​ชนิด​ที่​เป็น​มลทิน​และ​น่า​ชิงชัง</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ชน​ชาติ​ทั้ง​สิ้น​ดื่ม​เหล้า​องุ่น แห่ง​ความ​ลุ่มหลง​ใน​การ​คบ​ชู้​ของ​เธอ บรรดา​กษัตริย์​ของ​โลก​คบ​ชู้​กับ​เธอ และ​พ่อค้า​ทั้งหลาย​ของ​โลก​ร่ำรวย​ขึ้น​ด้วย​ความ​ฟุ้งเฟ้อ​ของ​เธอ”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​อีก​เสียง​หนึ่ง​ดัง​มา​จาก​ฟ้า​สวรรค์ ว่า “ ‘บรรดา​คน​ของ​เรา จง​ออก​มา​จาก​นคร​นั้น’ เพื่อ​เจ้า​จะ​ไม่​มี​ส่วน​ร่วม​ใน​บาป​ผิด​ของ​เธอ เพื่อ​เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​รับ​ภัย​พิบัติ​ที่​จะ​เกิดขึ้น​กับ​เธอ</verse>
				<verse number="5">เพราะ​บาป​ของ​เธอ​กอง​สูง​ขึ้น​ถึง​สวรรค์ พระเจ้า​จดจำ​ความ​ชั่วช้า​ของ​เธอ​ได้</verse>
				<verse number="6">จง​คืน​ให้​เธอ​เหมือน​ที่​เธอ​ได้​ให้ จง​เอา​คืน​เป็น​สอง​เท่า​ของ​สิ่ง​ที่​เธอ​ได้​ทำ จง​เท​คืน​เป็น​สอง​เท่า​ของ​ถ้วย​ที่​เธอ​ผสม​ไว้</verse>
				<verse number="7">เธอ​ฟุ้งเฟ้อ​บำเรอ​ตัวเอง​มาก​เท่าใด จง​ให้​เธอ​ทรมาน​และ​โศก​เศร้า​มาก​เท่านั้น เธอ​ลำพอง​ใจ​ว่า ‘ข้า​นั่ง​บัลลังก์​เป็น​ราชินี ข้า​ไม่​ใช่​หญิง​ม่าย ข้า​จะ​ไม่​มี​วัน​ทุกข์​โศก’</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​ภาย​ใน​วัน​เดียว ภัย​พิบัติ​ต่าง​ๆ จะ​จู่โจม​เธอ คือ​ความ​ตาย ความ​ทุกข์​โศก และ​ความ​อดอยาก เธอ​จะ​ถูก​ไฟ​เผา​วอดวาย เพราะ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​ผู้​พิพากษา​เธอ​นั้น​มี​ฤทธิ์เดช</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​บรรดา​กษัตริย์​ของ​โลก​ที่​คบ​ชู้​และ​ร่วม​ฟุ้งเฟ้อ​กับ​เธอ เห็น​ควัน​ไฟ​ที่​เผา​เธอ พวก​เขา​จะ​ร่ำไห้​และ​คร่ำครวญ</verse>
				<verse number="10">ความ​ทุกข์​ทรมาน​ของ​เธอ​ทำ​ให้​พวก​เขา​กลัว จึง​ยืน​อยู่​ห่าง​ๆ และ​ร้อง​ว่า ‘วิบัติ! วิบัติ​แก่​เจ้า นคร​ยิ่งใหญ่ บาบิโลน นคร​ซึ่ง​เรือง​อำนาจ เพียง​ชั่วโมง​เดียว​การ​พิพากษา​ก็​มา​ถึง​เจ้า!’</verse>
				<verse number="11">พวก​พ่อค้า​ของ​โลก​จะ​ร่ำไห้​คร่ำครวญ​ถึง​เธอ เพราะ​ไม่​มี​ใคร​ซื้อ​สินค้า​ของ​เขา​อีก​แล้ว</verse>
				<verse number="12">สินค้า​คือ​ทองคำ เงิน เพชร​พลอย​และ​ไข่มุก ผ้า​ลินิน​เนื้อ​ดี ผ้า​สี​ม่วง ผ้าไหม​และ​ผ้า​สี​แดง​เข้ม ไม้​หอม​ทุก​ชนิด​และ​ผลิตภัณฑ์​จาก​งาช้าง ไม้​ราคา​แพง ทอง​สัมฤทธิ์ เหล็ก​และ​หินอ่อน</verse>
				<verse number="13">สินค้า​อื่น​ๆ คือ​อบเชย เครื่อง​เทศ เครื่อง​หอม มดยอบ กำยาน เหล้า​องุ่น น้ำมัน​มะกอก แป้ง​ละเอียด ข้าว​สาลี วัว แกะ ม้า รถ​ม้า และ​มนุษย์​ที่​ถูก​ขาย​เป็น​ทาส</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​จะ​กล่าว​ว่า ‘ผล​ที่​เจ้า​ใฝ่​หา​ได้​หลุด​มือ​เจ้า​ไป​แล้ว ความ​ฟุ้งเฟ้อ​หรูหรา​ทั้ง​ปวง​ของ​เจ้า​สูญ​สิ้น​ไป​โดย​ไม่​มี​วัน​ฟื้น​ตัว​ได้​อีก’</verse>
				<verse number="15">พวก​พ่อค้า​ที่​ร่ำรวย​จาก​การ​ขาย​สินค้า​ให้​เมือง​นั้น​จะ​ยืน​อยู่​ห่าง​ๆ เพราะ​ความ​ทุกข์​ทรมาน​ของ​เธอ​ทำ​ให้​พวก​เขา​กลัว พวก​เขา​จะ​ร่ำไห้​คร่ำครวญ</verse>
				<verse number="16">และ​ร้อง​ว่า ‘วิบัติ! วิบัติ​แก่​เจ้า นคร​ยิ่งใหญ่ เจ้า​สวม​ใส่​ผ้า​ลินิน​เนื้อ​ดี ผ้า​สี​ม่วง และ​ผ้า​สี​แดง​เข้ม แพรวพราว​ด้วย​ทองคำ เพชร​พลอย และ​ไข่มุก</verse>
				<verse number="17">เพียง​ชั่วโมง​เดียว​ความ​มั่งคั่ง​อลังการ​ก็​ถูก​ทำลาย​ย่อยยับ​ไป!’ นาย​เรือ​ทุก​คน ผู้​โดยสาร ลูกเรือ และ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​หา​เลี้ยง​ชีพ​จาก​ทะเล​จะ​ยืน​อยู่​ห่าง​ๆ</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เห็น​ควัน​ที่​เผา​นคร​นั้น​พวก​เขา​จะ​ร้อง​ว่า ‘เคย​มี​นคร​ไหน​เหมือน​นคร​อัน​ยิ่งใหญ่​นี้’</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​จะ​ซัด​ขี้เถ้า​ใส่​ศีรษะ​ของ​ตน ร่ำไห้​คร่ำครวญ​ว่า ‘วิบัติ! วิบัติ​แก่​เจ้า นคร​ยิ่งใหญ่ นคร​ที่​ทำ​ให้​ทุก​คน​ผู้​มี​เรือ​เดิน​ทะเล ร่ำรวย​ด้วย​ความ​มั่งคั่ง​ของ​เธอ เพียง​ชั่วโมง​เดียว​เธอ​ก็​ถูก​ทำลาย​จน​ย่อยยับ!’</verse>
				<verse number="20">ฟ้า​สวรรค์ จง​ชื่น​ชม​ยินดี​เหตุ​เพราะ​เมือง​นี้ คน​ของ​พระเจ้า อัครทูต และ​ผู้​เผย​พระวจนะ จง​ยินดี​เถิด! เพราะ​พระเจ้า​พิพากษา ลงโทษ​นคร​นี้​ให้​ท่าน​แล้ว”</verse>
				<verse number="21">จาก​นั้น​ทูตสวรรค์​ผู้​มี​ฤทธิ์​องค์​หนึ่ง​ยก​หิน​ก้อน​ขนาด​เท่า​หิน​โม่​ใหญ่​ทุ่ม​ลง​ใน​ทะเล​แล้ว​กล่าว​ว่า “บาบิโลน​นคร​ยิ่งใหญ่​จะ​ถูก​ทุ่ม​ลง ด้วย​ความ​รุนแรง​เช่น​นี้​แหละ จะ​ไม่​มี​ใคร​พบ​เห็น​มัน​อีก​เลย</verse>
				<verse number="22">จะ​ไม่​มี​ใคร​ได้ยิน​เสียง​ดนตรี​จาก​นัก​พิณ​และ​นัก​ดนตรี คน​เป่า​ขลุ่ย​และ​คน​เป่า​แตร​ใน​นคร​นี้​อีก​เลย จะ​ไม่​พบ​ช่าง​สาขา​ใด​ๆ ใน​นคร​นี้​อีก​แล้ว จะ​ไม่​มี​เสียง​โม่​แป้ง​ให้​ได้ยิน ใน​นคร​นี้​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="23">จะ​ไม่​มี​แสง​ตะเกียง ใน​นคร​นี้​อีก จะ​ไม่​ได้ยิน​เสียง​ของ​บ่าว​สาว ใน​นคร​นี้​แล้ว พ่อค้า​ทั้งหลาย​ของ​เจ้า​ได้​เป็น​บุคคล​สำคัญ​ใน​โลก เจ้า​ใช้​มนต์​สะกด​ทุก​ชน​ชาติ​ให้​หลง​ผิด</verse>
				<verse number="24">ใน​นคร​นี้​เขา​ได้​พบ​เลือด​ของ​เหล่า​ผู้​เผย​พระวจนะ​กับ​เลือด​ของ​บรรดา​คน​ของ​พระเจ้า และ​ของ​ทุก​คน​ที่​ถูก​ฆ่า​บน​แผ่นดิน​โลก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">จาก​นั้น​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​กึกก้อง​เหมือน​เสียง​ผู้​คน​เป็น​อัน​มาก​ใน​สวรรค์ ร้อง​ตะโกน​ว่า “ฮาเลลูยา! ความ​รอด สง่า​ราศี และ​ฤทธิ์เดช เป็น​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="2">เพราะ​การ​พิพากษา​ทั้ง​สิ้น​ของ​พระองค์​ยุติธรรม​และ​สัตย์​จริง พระองค์​ได้​ตัดสิน​โทษ​หญิง​โสเภณี​ตัว​ฉกาจ​นั้น ผู้​ซึ่ง​ทำ​ให้​โลก​เสื่อม​ทราม​ด้วย​การ​คบ​ชู้​ของ​เธอ พระองค์​ได้​แก้แค้น​หญิง​นั้น​เนื่องด้วย​เลือด​ของ​ผู้​ที่​รับใช้​พระองค์”</verse>
				<verse number="3">และ​พวก​เขา​ร้อง​ตะโกน​อีก​ครั้ง​ว่า “ฮาเลลูยา! ควัน​ไฟ​จาก​เมือง​นั้น​พลุ่ง​ขึ้น​ตลอด​ไป​เป็น​นิตย์”</verse>
				<verse number="4">ผู้​อาวุโส​ทั้ง​ยี่สิบ​สี่​คน​กับ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้ง​สี่​หมอบ​กราบ​นมัสการ​พระเจ้า​ผู้​นั่ง​บน​บัลลังก์ และ​ร้อง​ว่า “อาเมน ฮาเลลูยา!”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​มี​เสียง​หนึ่ง​จาก​บัลลังก์​กล่าว​ว่า “ท่าน​ทั้ง​ปวง​ที่​เป็น​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์ ผู้​ที่​ยำเกรง​พระองค์ ทั้ง​ผู้ใหญ่​และ​ผู้น้อย จง​สรรเสริญ​พระเจ้า​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="6">จาก​นั้น​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​คล้าย​เสียง​ผู้​คน​มากมาย เหมือน​เสียง​น้ำ​เชี่ยวกราก และ​เหมือน​เสียง​ฟ้า​ร้อง​กึกก้อง ตะโกน​ว่า “ฮาเลลูยา! เพราะ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์​นั้น​ปกครอง​อยู่</verse>
				<verse number="7">ให้​พวก​เรา​ชื่น​ชม​ยินดี และ​ถวาย​เกียรติ​สิริ​แด่​พระองค์ เพราะ​ถึง​กำหนด​งาน​สมรส​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า และ​เจ้าสาว​ของ​พระองค์​เตรียม​ตัว​พร้อม​แล้ว</verse>
				<verse number="8">เจ้าสาว​ได้​รับ​ชุด​ผ้า​ลินิน​เนื้อ​ดี ที่​สะอาด​สดใส​มา​สวม​ใส่​แล้ว” (ผ้า​ลินิน​เนื้อ​ดี​หมายถึง การ​ประพฤติ​อัน​ชอบธรรม​ของ​บรรดา​คน​ของ​พระเจ้า)</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ทูตสวรรค์​นั้น​บอก​ข้าพเจ้า​ว่า “จง​เขียน​ว่า ‘พระพร​เป็น​ของ​บรรดา​คน​ที่​ได้​รับ​เชิญ​มา​งาน​เลี้ยง​สมรส​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า’ ” และ​ทูต​นั้น​กล่าว​อีก​ว่า “เหล่า​นี้​คือ​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า​อย่าง​แท้​จริง”</verse>
				<verse number="10">ถึง​ตรง​นี้​ข้าพเจ้า​หมอบ​ลง​แทบ​เท้า​ทูตสวรรค์​เพื่อ​นมัสการ แต่​ทูต​นั้น​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “อย่า​ทำ​เช่น​นั้น! เรา​เป็น​ผู้​รับใช้​เหมือน​ท่าน​และ​พี่​น้อง​ของ​ท่าน​ผู้​ยึด​มั่น​ใน​คำ​พยาน​เรื่อง​พระเยซู จง​นมัสการ​พระเจ้า! เพราะ​ผู้​ที่​เป็น​พยาน​เรื่อง​พระเยซู​คือ​พระวิญญาณ​แห่ง​การ​เผย​พระวจนะ”</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้า​เห็น​ฟ้า​สวรรค์​เปิด​อยู่ และ​มี​ม้า​ขาว​ตัว​หนึ่ง​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ข้าพเจ้า ชื่อ​ของ​พระองค์​ผู้​ที่​ขี่​ม้า​คือ ผู้​สัตย์ซื่อ​และ​สัตย์​จริง พระองค์​พิพากษา​และ​สู้​ศึก​ด้วย​ความ​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="12">ดวง​ตา​ของ​พระองค์​ดุจ​ไฟ​โชติช่วง บน​ศีรษะ​มี​มงกุฎ​หลาย​อัน มี​ชื่อ​หนึ่ง​เขียน​ไว้​บน​ร่างกาย​ของ​พระองค์ ไม่​มี​ใคร​รู้จัก​ชื่อ​นั้น​นอกจาก​พระองค์​เอง</verse>
				<verse number="13">พระองค์​สวม​ชุด​ที่​จุ่ม​เลือด และ​ชื่อ​ของ​พระองค์​คือ​พระวาทะ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">บรรดา​กองทัพ​สวรรค์​สวม​ชุด​ผ้า​ลินิน​เนื้อ​ดี​ขาว​สะอาด​นั่ง​บน​หลัง​ม้า​ขาว​กำลัง​ตาม​พระองค์​ไป</verse>
				<verse number="15">มี​ดาบ​คม​กริบ​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​พระองค์​ซึ่ง​ใช้​ฟาด​ฟัน​ชน​ชาติ​ต่าง​ๆ “พระองค์​จะ​ปกครอง​พวก​เขา​ด้วย​คทา​เหล็ก” พระองค์​ย่ำ​ใน​บ่อ​ย่ำ​องุ่น​แห่ง​ความ​โกรธเกรี้ยว​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="16">มี​ชื่อ​ของ​พระองค์​เขียน​บน​เสื้อ​คลุม​และ​ต้นขา​ของ​พระองค์​ว่า องค์​ราชัน​เหนือ​ราชา​ทั้ง​หลาย องค์​เจ้านาย​เหนือ​เจ้านาย​ทั้ง​ปวง***</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ข้าพเจ้า​เห็น​ทูตสวรรค์​องค์​หนึ่ง​ยืน​อยู่​ใน​ดวง​อาทิตย์ ร้อง​เสียง​ดัง​ประกาศ​แก่​นก​ทั้ง​มวล​ซึ่ง​บิน​อยู่​กลาง​อากาศ​ว่า “จง​มา​ร่วม​ชุมนุม​กัน​ใน​งาน​เลี้ยง​ใหญ่​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="18">เพื่อเจ้า​จะ​ได้​กิน​เนื้อ​ของ​กษัตริย์ เนื้อ​ของ​ขุนพล​และ​นาย​ทหาร เนื้อ​ม้า​และ​คน​ขี่​ม้า และ​เนื้อ​ประชาชน​ทั้ง​ปวง เนื้อ​ของ​ทาส​และ​ไท เนื้อ​ของ​ผู้ใหญ่​และ​ผู้น้อย”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ข้าพเจ้า​เห็น​สัตว์​ร้าย​นั้น​กับ​บรรดา​กษัตริย์​ของ​โลก​พร้อม​ทั้ง​กองทัพ​ของ​พวก​เขา​มา​ชุมนุม​กัน​เพื่อ​รบ​กับ​พระองค์​ผู้​ขี่​ม้า​ขาว​กับ​กองทัพ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="20">แต่​สัตว์​ร้าย​นั้น​ถูก​จับ​พร้อม​ด้วย​ผู้​เผย​พระวจนะ​เท็จ​ซึ่ง​ได้​ทำ​หมาย​สำคัญ​แทน​สัตว์​ร้าย​นั้น ด้วย​หมาย​สำคัญ​เหล่า​นี้ เขา​ได้​ล่อลวง​บรรดา​ผู้​ที่​รับ​เอา​เครื่องหมาย​ของ​สัตว์​ร้าย​นั้น​ไว้​และ​ได้​กราบ​นมัสการ​รูป​จำลอง​ของ​มัน ทั้ง​สัตว์​ร้าย​และ​ผู้​เผย​พระวจนะ​เท็จ​ถูก​โยน​ลง​ใน​บึง​ไฟ​กำมะถัน​ลุกโชน​ทั้ง​เป็น</verse>
				<verse number="21">ส่วน​พวก​ที่​เหลือ​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ดาบ​ซึ่ง​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​พระองค์​ผู้​ขี่​ม้า​ขาว แล้ว​นก​ทั้ง​ปวง​ก็​รุม​กิน​เนื้อ​คน​เหล่า​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​เห็น​ทูตสวรรค์​องค์​หนึ่ง​ลง​มา​จาก​ฟ้า​สวรรค์ ถือ​กุญแจ​นรก​ขุม​ลึก​และ​โซ่​เส้น​ใหญ่​ใน​มือ</verse>
				<verse number="2">ทูต​นั้น​จับ​พญานาค​คือ​งู​ดึกดำบรรพ์​ผู้​เป็น​มาร​หรือ​ซาตาน​ล่าม​มัน​ไว้​พัน​ปี</verse>
				<verse number="3">เขา​โยน​มัน​ลง​ใน​นรก​ขุม​ลึก ใส่​กุญแจ​ประทับ​ตรา​เพื่อ​ไม่​ให้​มัน​ออก​มา​ล่อลวง​ชน​ชาติ​ต่าง​ๆ ได้​อีก​จนกว่า​จะ​ครบ​พัน​ปี หลัง​จาก​นั้น​ต้อง​ปล่อย​มัน​ออก​มา​ชั่ว​ระยะ​สั้น​ๆ</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​เห็น​บัลลังก์​ต่าง​ๆ ซึ่ง​ผู้​ที่​นั่ง​บน​บัลลังก์​นั้น​คือ​บรรดา​ผู้​ได้​รับ​สิทธิ​อำนาจ​ให้​พิพากษา และ​ข้าพเจ้า​เห็น​ดวง​วิญญาณ​ของ​ผู้​คน​ที่​ถูก​ตัด​หัว​เนื่องจาก​เป็น​พยาน​เพื่อ​พระเยซู​และ​เนื่องด้วย​พระวจนะ​ของ​พระเจ้า พวก​เขา ​ไม่ได้​บูชา​สัตว์​ร้าย​หรือ​รูป​จำลอง​ของ​มัน และ​ไม่ได้​รับ​เอา​เครื่องหมาย​ของ​มัน​ไว้​บน​หน้าผาก​หรือ​บน​มือ คน​เหล่า​นี้​ฟื้น​คืน​ชีวิต​ขึ้น​มา​ใหม่​และ​ปกครอง​ร่วม​กับ​พระคริสต์​เป็น​เวลา​หนึ่ง​พัน​ปี</verse>
				<verse number="5">(ส่วน​คน​ตาย​ที่​เหลือ​ยัง​ไม่​ฟื้น​คืน​ชีวิต​จนกว่า​จะ​สิ้น​พัน​ปี​นั้น) นี่​คือ​การ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​ครั้ง​แรก</verse>
				<verse number="6">ผู้​ร่วม​ใน​การ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​ครั้ง​แรก​นี้​ก็​ได้​รับ​พระพร​และ​บริสุทธิ์ ความ​ตาย​ครั้ง​ที่​สอง​จะ​ไม่​มี​อำนาจ​เหนือ​คน​เหล่า​นี้ พวก​เขา​จะ​เป็น​ปุโรหิต​ของ​พระเจ้า​และ​ของ​พระคริสต์ และ​จะ​ปกครอง​ร่วม​กับ​พระองค์​เป็น​เวลา​หนึ่ง​พัน​ปี</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​พัน​ปี​ล่วง​ไป​แล้ว ซาตาน​จะ​ถูก​ปล่อย​ออก​จาก​ที่​คุม​ขัง</verse>
				<verse number="8">มัน​จะ​ออก​ไป​ล่อลวง​ชนชาติ​ต่าง​ๆ ที่​เรียก​ว่า​โกก​และ​มาโกก​ใน​ทั้ง​สี่​มุม​โลก และ​ระดม​พวก​เขา​มา​ทำศึก คน​พวก​นี้​มี​จำนวน​มากมาย​เหมือน​เม็ด​ทราย​ที่​ชาย​ฝั่ง​ทะเล</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​ยก​ทัพ​ข้าม​โลก​มา​ล้อม​ค่าย​บรรดา​คน​ของ​พระเจ้า คือ​เมือง​ซึ่ง​พระองค์​รัก​นั้น แต่​ไฟ​จาก​ฟ้า​สวรรค์​ลง​มา​เผาผลาญ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="10">และ​พญา​มาร​ที่​ล่อลวง​พวก​เขา​ก็​ถูก​โยน​ลง​ใน​บึง​ไฟ​กำมะถัน​ที่​ลุกโชน ที่​ซึ่ง​สัตว์​ร้าย​กับ​ผู้​เผย​พระวจนะ​เท็จ​ถูก​โยน​ลง​ไป​ก่อน​แล้ว พวก​มัน​จะ​ทน​ทุกข์​ทรมาน​ทั้ง​วัน​และ​คืน​ไป​ตลอด​กาล</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ข้าพเจ้า​เห็น​บัลลังก์​ใหญ่​สี​ขาว​พร้อม​ทั้ง​ผู้​ที่​นั่ง​บน​บัลลังก์​นั้น แผ่นดิน​โลก​และ​ท้องฟ้า​ได้​หนี​ไป​จาก​เบื้อง​หน้า​พระองค์ ไม่​มี​ที่​สำหรับ​ทั้ง​สอง​สิ่ง​นี้​แล้ว</verse>
				<verse number="12">และ​ข้าพเจ้า​เห็น​บรรดา​คน​ตาย​ทั้ง​ผู้ใหญ่​ผู้น้อย​ยืน​อยู่​หน้า​บัลลังก์ หนังสือ​หลาย​เล่ม​เปิด​ออก และ​หนังสือ​อีก​เล่ม​คือ​หนังสือ​แห่ง​ชีวิต​ก็​เปิด​ออก​ด้วย คน​ตาย​ก็​ถูก​พิพากษา​ตาม​การ​กระทำ​ของ​ตน​ตาม​ที่​บันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="13">ทะเล​คืน​คน​ตาย​ที่​อยู่​ใน​ทะเล ความ​ตาย​และ​แดน​มรณา​ก็​คืน​คน​ตาย​ที่​อยู่​ใน​นั้น และ​แต่ละ​คน​ถูก​พิพากษา​ตาม​การ​กระทำ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ความ​ตาย​และ​แดน​มรณา​ก็​ถูก​โยน​ลง​ใน​บึง​ไฟ บึง​ไฟ​นี่​แหละ​คือ​ความ​ตาย​ครั้ง​ที่​สอง</verse>
				<verse number="15">คน​ที่​ไม่​มี​ชื่อ​จด​ไว้​ใน​หนังสือ​แห่ง​ชีวิต​ต้อง​ถูก​โยน​ลง​ใน​บึง​ไฟ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">แล้ว​ข้าพเจ้า​เห็น “ฟ้า​สวรรค์​ใหม่​และ​แผ่นดิน​โลก​ใหม่” เพราะ​ฟ้า​เดิม​และ​โลก​เดิม​ได้​สูญ​สลาย​ไป ทะเล​ก็​ไม่​มี​อีก​แล้ว</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​เห็น​เมือง​บริสุทธิ์ คือ​เยรูซาเล็ม​ใหม่​ที่​พระเจ้า​ให้​ลอย​ลง​มา​จาก​สวรรค์ เมือง​นี้​ได้​รับ​การ​เตรียม​ไว้​เหมือน​เจ้าสาว​แต่ง​กาย​งดงาม​รอ​รับ​สามี</verse>
				<verse number="3">และ​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​ดัง​มา​จาก​บัลลังก์​ว่า “ดู​เถิด! บัดนี้​ที่​พำนัก​ของ​พระเจ้า​มา​อยู่​ท่ามกลาง​ผู้​คน พระองค์​จะ​อยู่​กับ​พวก​เขา และ​พวก​เขา​จะ​เป็น​คน​ของ​พระองค์ พระเจ้า​เอง​จะ​อยู่​กับ​พวก​เขา​และ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="4">‘พระองค์​จะ​ซับ​น้ำตา​ทุก​หยด จะ​ไม่​มี​ความ​ตาย’ หรือ​การ​คร่ำครวญ หรือ​การ​ร่ำไห้ หรือ​ความ​เจ็บ​ปวด​อีก​ต่อไป เพราะ​ระบบ​เก่า​ได้​ผ่านพ้น​ไป​แล้ว”</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ผู้​นั่ง​บน​บัลลังก์​นั้น​กล่าว​ว่า “เรา​กำลัง​สร้าง​ทุก​สิ่ง​ขึ้น​ใหม่!” และ​กล่าว​อีก​ว่า “จง​เขียน​สิ่ง​นี้ เพราะ​ข้อความ​เหล่า​นี้​เป็น​ความ​จริง​และ​เชื่อถือ​ได้”</verse>
				<verse number="6">พระองค์​กล่าว​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “สำเร็จ​แล้ว เรา​เป็น​อัลฟา​และ​โอเมกา เป็น​จุด​เริ่มต้น​และ​จุด​สุดท้าย ผู้​ใด​กระหาย เรา​จะ​ให้​ผู้​นั้น​ดื่ม​จาก​น้ำพุ​แห่ง​ชีวิต​โดย​ไม่​ต้อง​เสีย​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="7">ผู้​ที่​มี​ชัยชนะ​จะ​ได้​รับ​ทั้งหมด​นี้​เป็น​กรรมสิทธิ์ เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เขา​และ​เขา​จะ​เป็น​ลูก​ของ​เรา</verse>
				<verse number="8">ส่วน​คน​ขี้ขลาด​ตา​ขาว คน​ที่​ไม่​เชื่อ คน​ชั่วช้า ฆาตกร คน​ทำ​บาป​ทาง​เพศ คน​ใช้​คาถา​อาคม คน​กราบ​ไหว้​รูป​เคารพ และ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​พูด​โกหก พวก​เขา​จะ​ถูก​ส่ง​ไป​ยัง​บึง​ไฟ​กำมะถัน​ลุกโชน นั่น​คือ​ความ​ตาย​ครั้ง​ที่​สอง”</verse>
				<verse number="9">หนึ่ง​ใน​ทูตสวรรค์​เจ็ด​องค์​ที่​ถือ​ขัน​แห่ง​ภัย​พิบัติ​เจ็ด​ประการ​สุดท้าย มา​บอก​ข้าพเจ้า​ว่า “มา​สิ เรา​จะ​ให้​ท่าน​ดู​เจ้าสาว คู่​สมรส​ของ​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="10">โดย​พระวิญญาณ ทูต​นั้น​ได้​นำ​ข้าพเจ้า​ไป​ที่​ภูเขา​สูง​ใหญ่ และ​เปิดเผย​ให้​ข้าพเจ้า​เห็น​เมือง​บริสุทธิ์ คือ​เยรูซาเล็ม​ที่​พระเจ้า​ให้​ลอย​ลง​มา​จาก​ฟ้า​สวรรค์</verse>
				<verse number="11">เมือง​นั้น​เปล่ง​ประกาย​ด้วย​เกียรติ​สิริ​ของ​พระเจ้า ส่อง​แสง​เจิดจ้า​ดั่ง​แสง​อัญมณี​ล้ำค่า​เช่น​โมรา ใส​กระจ่าง​ดั่ง​คริสตัล</verse>
				<verse number="12">เมือง​นั้น​มี​กำแพง​สูง​ใหญ่ มี​ประตู​ใหญ่​สิบสอง​บาน แต่ละ​บาน​มี​ทูตสวรรค์​หนึ่ง​องค์​ประจำ​อยู่ และ​บน​ประตู​แต่ละ​บาน จารึก​ชื่อ​แต่ละ​เผ่า​ของ​อิสราเอล​ทั้ง​สิบ​สอง​เผ่า</verse>
				<verse number="13">ด้าน​ตะวัน​ออก​มี​สาม​ประตู ด้าน​เหนือ​มี​สาม​ประตู ด้าน​ใต้​มี​สาม​ประตู และ​ด้าน​ตะวัน​ตก​มี​สาม​ประตู</verse>
				<verse number="14">กำแพง​เมือง​นั้น​มี​สิบ​สอง​ฐาน และ​บน​แต่ละ​ฐาน​จารึก​ชื่อ​ของ​อัครทูต​แต่ละ​คน คือ​อัครทูต​ทั้ง​สิบสอง​คน​ของ​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="15">ทูตสวรรค์​องค์​ที่​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ถือ​ไม้​วัด​ทองคำ เพื่อ​วัด​ขนาด​ของ​เมือง​นั้น​และ​ประตู​กับ​กำแพง</verse>
				<verse number="16">เมือง​นั้น​รูปทรง​สี่​เหลี่ยม​จัตุรัส​กว้าง​ยาว​เท่า​กัน เขา​เอา​ไม้​วัด​ความ​ยาว​ของ​เมือง​นั้น​ได้ 12,000 ซทาดิออน ความ​กว้าง​ความ​สูง​เท่ากับ​ความ​ยาว</verse>
				<verse number="17">ทูต​นั้น​วัด​ความ​หนา ​ของ​กำแพง​ได้​ประมาณ 65 เมตร ตาม​มาตรา​วัด​ของ​มนุษย์</verse>
				<verse number="18">กำแพง​ก่อ​ด้วย​โมรา ส่วน​เมือง​นั้น​สร้าง​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์ สุกใส​ดั่ง​แก้ว</verse>
				<verse number="19">ฐาน​ราก​ของ​กำแพง​ประดับ​ด้วย​อัญมณี​ล้ำค่า​นานา​ชนิด ฐาน​ที่​หนึ่ง​คือ​หิน​จำพวก​แจสเปอร์ ฐาน​ที่​สอง​คือ​แซฟไฟร์ ฐาน​ที่​สาม​คือ​อาเกต ฐาน​ที่​สี่​คือ​มรกต</verse>
				<verse number="20">ฐาน​ที่​ห้า​คือ​โอนิกซ์ ฐาน​ที่​หก​คือ​ทับทิม ฐาน​ที่​เจ็ด​คือ​คริโซไลต์ ฐาน​ที่​แปด​คือ​เบริล ฐาน​ที่​เก้า​คือ​โทแพซ ฐาน​ที่​สิบ​คือ​เทอร์คอยซ์ ฐาน​ที่​สิบเอ็ด​คือ​จาซินท์ ฐาน​ที่​สิบ​สอง​คือ​อเมทิสต์</verse>
				<verse number="21">ประตู​ทั้ง​สิบ​สอง​บาน​ทำ​ด้วย​ไข่มุก​ขนาด​ใหญ่ แต่ละ​บาน​ทำ​จาก​ไข่มุก​หนึ่ง​เม็ด ถนน​ใหญ่​ใน​เมือง​ทำ​ด้วย​ทองคำ​เนื้อ​ดี​ใส​ดั่ง​แก้ว</verse>
				<verse number="22">ข้าพเจ้า​ไม่​เห็น​วิหาร​ใน​เมือง​นี้​เลย เพราะ​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์​และ​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า​คือ​วิหาร​แห่ง​เมือง</verse>
				<verse number="23">เมือง​นี้​ไม่​ต้อง​อาศัย​แสง​จาก​ดวง​อาทิตย์​หรือ​ดวง​จันทร์ เพราะ​เกียรติ​สิริ​ของ​พระเจ้า​คือ​แสง​สว่าง และ​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า​คือ​โคม​ไฟ​ของ​เมือง​นี้</verse>
				<verse number="24">ชน​ชาติ​ต่าง​ๆ จะ​เดิน​ไป​โดย​แสง​สว่าง​ของ​เมือง และ​บรรดา​กษัตริย์​ของ​โลก​จะ​นำ​ความ​อลังการ​ของ​ตน​เข้า​มา​ใน​เมือง​นี้</verse>
				<verse number="25">ประตู​เมือง​ไม่​เคย​ปิด​เลย​สัก​วัน​เพราะ​ที่​นั่น​ไม่​มี​กลาง​คืน</verse>
				<verse number="26">ชน​ชาติ​ทั้งหลาย​จะ​นำ​เกียรติ​และ​ศักดิ์ศรี​เข้า​มา​ใน​เมือง</verse>
				<verse number="27">สิ่ง​ที่​เป็น​มลทิน หรือ​ผู้​ทำ​สิ่ง​น่า​ละอาย​หรือ​หลอกลวง จะ​ไม่​มี​วัน​ได้​เข้า​ใน​เมือง​นั้น​เลย เฉพาะ​คน​ที่​มี​ชื่อ​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​แห่ง​ชีวิต​ของ​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า​เท่านั้น​จึง​จะ​เข้า​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">แล้ว​ทูต​นั้น​เปิดเผย​ให้​ข้าพเจ้า​เห็น​แม่น้ำ​แห่ง​ชีวิต​ใส​ดั่ง​คริสตัล ไหล​จาก​บัลลังก์​ของ​พระเจ้า​และ​จาก​บัลลังก์​ของ​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">ลง​มา​กลาง​ถนน​ใหญ่​ของ​เมือง​นั้น สอง​ฟาก​แม่น้ำ​มี​ต้นไม้​แห่ง​ชีวิต​ซึ่ง​ออก​ผล​สิบ​สอง​ครั้ง คือ​ออก​ผล​ทุก​เดือน และ​ใบ​ของ​ต้นไม้​ใช้​เยียวยา​รักษา​ชน​ชาติ​ต่าง​ๆ</verse>
				<verse number="3">ไม่​มี​การ​สาป​แช่ง​ใด​ๆ ต่อไป บัลลังก์​ของ​พระเจ้า​และ​ลูก​แกะ​ของ​พระเจ้า​จะ​ตั้ง​อยู่​ใน​เมือง​นั้น และ​บรรดา​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​จะ​ปรนนิบัติ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​จะ​เห็น​หน้า​ของ​พระองค์ และ​มี​ชื่อ​ของ​พระองค์​อยู่​บน​หน้าผาก​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="5">จะ​ไม่​มี​กลาง​คืน​อีก​แล้ว พวก​เขา​ไม่​ต้องการ​แสง​ตะเกียง​หรือ​แสง​แดด เพราะ​พระเจ้า​ผู้​เป็น​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​ให้​ความ​สว่าง​แก่​พวก​เขา และ​พวก​เขา​จะ​ปกครอง​ตลอด​ไป​เป็น​นิตย์</verse>
				<verse number="6">ทูต​นั้น​กล่าว​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ข้อความ​เหล่า​นี้​เป็น​ความ​จริง​และ​เชื่อถือ​ได้ องค์​พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้า​ผู้​ดล​ใจ​เหล่า​ผู้​เผย​พระวจนะ ได้​ส่ง​ทูตสวรรค์​ของ​พระองค์​มา​สำแดง​แก่​บรรดา​ผู้​รับใช้​ของ​พระองค์​ให้​เห็น​สิ่ง​ต่าง​ๆ ที่​จะ​ต้อง​เกิดขึ้น​ใน​ไม่​ช้า​นี้”</verse>
				<verse number="7">“ดู​เถิด เรา​จะ​มา​ใน​ไม่​ช้า! ผู้​ที่​ยึด​ถือ​คำ​เผย​พระวจนะ​ใน​หนังสือ​ม้วน​นี้​ก็​ได้​รับ​พระพร”</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​ยอห์น คือ​ผู้​ได้ยิน​ได้​เห็น​สิ่ง​เหล่า​นี้ และ​เมื่อ​เห็น​แล้ว​ได้ยิน​แล้ว​ข้าพเจ้า​ก็​หมอบ​กราบ​นมัสการ​แทบ​เท้า​ทูตสวรรค์​ผู้​สำแดง​แก่​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="9">แต่​ทูต​นั้น​บอก​ข้าพเจ้า​ว่า “อย่า​ทำ​เช่น​นี้! เรา​เป็น​ผู้​รับใช้​เหมือน​กับ​ท่าน​และ​พี่​น้อง​ของ​ท่าน คือ​เหล่า​ผู้​เผย​พระวจนะ​และ​คน​ทั้ง​ปวง​ที่​ถือ​รักษา​ถ้อยคำ​ใน​หนังสือ​ม้วน​นี้ จง​นมัสการ​พระเจ้า​เถิด!”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ทูต​นั้น​บอก​ข้าพเจ้า​ว่า “อย่า​ปิด​ผนึก​คำ​เผย​พระวจนะ​ใน​หนังสือ​ม้วน​นี้​เพราะ​ใกล้​จะ​ถึง​เวลา​แล้ว</verse>
				<verse number="11">ผู้​ที่​ทำ​ผิด​ก็​ให้​ทำ​ผิด​ต่อไป ผู้​ที่​ชั่วช้า​ก็​ให้​ชั่วช้า​ต่อไป ผู้​ที่​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ก็​ให้​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ต่อไป และ​ผู้​ที่​บริสุทธิ์​ก็​รักษา​ตัว​ให้​บริสุทธิ์​ต่อไป”</verse>
				<verse number="12">“ดู​เถิด เรา​จะ​มา​ใน​ไม่​ช้า​นี้! รางวัล​อยู่​ที่​เรา​และ​เรา​จะ​ให้​ทุก​คน​ตาม​การ​กระทำ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="13">เรา​เป็น​อัลฟา​และ​โอเมกา เป็น​เบื้อง​ต้น​และ​เบื้อง​ปลาย เป็น​จุด​เริ่มต้น​และ​จุด​สุดท้าย</verse>
				<verse number="14">พระพร​เป็น​ของ​บรรดา​ผู้​ชำระ​เสื้อ​คลุม​ของ​ตน เพื่อ​เขา​จะ​ได้​มี​สิทธิ์​ใน​ต้นไม้​แห่ง​ชีวิต​และ​ผ่าน​ประตู​เข้า​สู่​เมือง​นั้น​ได้</verse>
				<verse number="15">พวก​ที่​อยู่​ด้าน​นอก​คือ​สุนัข คน​ที่​ใช้​คาถา​อาคม คน​ที่​ทำ​บาป​ทาง​เพศ ฆาตกร คน​กราบ​ไหว้​รูป​เคารพ ทุก​คน​ที่​รัก​การ​โกหก​และ​ประพฤติ​หลอกลวง</verse>
				<verse number="16">เรา​คือ​เยซู ได้​ส่ง​ทูตสวรรค์​ให้​มา​มอบ​คำ​พยาน​นี้​แก่​พวก​ท่าน​เพื่อ​คริสตจักร​ต่าง​ๆ เรา​เป็น​ราก​เหง้า​และ​เชื้อสาย​ของ​ดาวิด และ​เรา​เป็น​ดาว​แห่ง​รุ่งอรุณ​สุกใส”</verse>
				<verse number="17">พระวิญญาณ​และ​เจ้าสาว​กล่าว​ว่า “มา​เถิด!” และ​ให้​ผู้​ที่​ได้ยิน​กล่าว​ว่า “มา​เถิด!” ให้​ผู้​ที่​กระหาย​เข้า​มา และ​ให้​ผู้​ที่​ปรารถนา​มา​รับ​ของขวัญ​คือ​น้ำ​แห่ง​ชีวิต​โดย​ไม่​ต้อง​เสีย​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้า​ขอ​เตือน​ทุก​คน​ที่​ได้ยิน​คำ​เผย​พระวจนะ​ใน​หนังสือ​ม้วน​นี้ ผู้​ใด​เพิ่มเติม​สิ่ง​ใด​ลง​ไป พระเจ้า​จะ​เพิ่ม​ภัย​พิบัติ​ที่​บรรยาย​ไว้​ใน​หนังสือ​ม้วน​นี้​แก่​เขา</verse>
				<verse number="19">และ​ถ้า​ผู้​ใด​ตัดทอน​ข้อความ​จาก​คำ​เผย​พระวจนะ​นี้ พระเจ้า​จะ​ตัด​ส่วน​แบ่ง​ของ​เขา​ใน​ต้นไม้​แห่ง​ชีวิต​และ​ใน​เมือง​บริสุทธิ์​ซึ่ง​บรรยาย​ไว้​ใน​หนังสือ​ม้วน​นี้</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ผู้​เป็น​พยาน​ถึง​สิ่ง​เหล่า​นี้​กล่าว​ว่า “แน่นอน​เรา​จะ​มา​ใน​ไม่​ช้า” อาเมน พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า โปรด​มา​เถิด</verse>
				<verse number="21">ขอ​พระคุณ​ของ​พระเยซู​องค์​พระผู้เป็นเจ้า​อยู่​กับ​บรรดา​คน​ของ​พระเจ้า​เถิด อาเมน</verse>
			</chapter>
		</book>
	</testament>
</bible>