<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<bible translation="Thai Bible (THS) 2011 (ฉบับมาตรฐาน)" status="เรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับ ฉบับมาตรฐาน" link="https://www.bible.com/bible/174/GEN.8.THSV11">
	<testament name="Old">
		<book number="1">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ในปฐมกาล พระเจ้าทรงเนรมิตสร้าง ฟ้าและแผ่นดิน</verse>
				<verse number="2">แผ่นดินก็ร้างและว่างเปล่า ความมืดอยู่เหนือน้ำ และพระวิญญาณของพระเจ้าทรงปกอยู่เหนือน้ำนั้น</verse>
				<verse number="3">พระเจ้าตรัสว่า “จงเกิดความสว่าง” ความสว่างก็เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="4">พระเจ้าทรงเห็นว่าความสว่างนั้นดี และทรงแยกความสว่างออกจากความมืด</verse>
				<verse number="5">พระเจ้าทรงเรียกความสว่างนั้นว่า วัน และความมืดนั้นว่า คืน มีเวลาเย็นและเวลาเช้า เป็นวันแรก</verse>
				<verse number="6">พระเจ้าตรัสว่า “จงมีภาคพื้นในระหว่างน้ำ แยกน้ำออกจากกัน”</verse>
				<verse number="7">พระเจ้าทรงสร้างภาคพื้นนั้นขึ้น แล้วทรงแยกน้ำที่อยู่ใต้ภาคพื้นออกจากน้ำที่อยู่เหนือภาคพื้น ก็เป็นดังนั้น</verse>
				<verse number="8">พระเจ้าจึงทรงเรียกภาคพื้นนั้นว่า ฟ้า มีเวลาเย็นและเวลาเช้า เป็นวันที่สอง</verse>
				<verse number="9">พระเจ้าตรัสว่า “น้ำที่อยู่ใต้ฟ้าจงรวมอยู่ในที่เดียวกัน ที่แห้งจงปรากฏขึ้น” ก็เป็นดังนั้น</verse>
				<verse number="10">พระเจ้าจึงทรงเรียกที่แห้งนั้นว่า แผ่นดิน และที่ซึ่งน้ำรวมกันนั้นว่า ทะเล พระเจ้าทรงเห็นว่าดี</verse>
				<verse number="11">พระเจ้าตรัสว่า “แผ่นดินจงเกิดพืช คือ ธัญพืชที่ให้เมล็ด และต้นไม้ผลที่ออกผลตามชนิดของมัน และมีเมล็ดในผลบนแผ่นดิน” และก็เป็นดังนั้น</verse>
				<verse number="12">แผ่นดินก็เกิดพืช คือธัญพืชที่ให้เมล็ดตามชนิดของมัน และต้นไม้ที่ออกผลมีเมล็ดในผลตามชนิดของมัน พระเจ้าทรงเห็นว่าดี</verse>
				<verse number="13">มีเวลาเย็นและเวลาเช้า เป็นวันที่สาม</verse>
				<verse number="14">พระเจ้าตรัสว่า “จงมีดวงสว่างต่างๆ ของภาคพื้นฟ้า เพื่อแยกวันออกจากคืน ให้เป็นหมายกำหนดฤดู วัน ปี</verse>
				<verse number="15">และให้เป็นดวงสว่างต่างๆ บนภาคพื้นฟ้า เพื่อส่องสว่างเหนือแผ่นดิน” ก็เป็นดังนั้น</verse>
				<verse number="16">พระเจ้าทรงสร้างดวงสว่างขนาดใหญ่ไว้สองดวง ให้ดวงที่ใหญ่กว่าครองวัน ดวงที่เล็กกว่าครองคืน พระองค์ทรงสร้างดวงดาวต่างๆ ด้วย</verse>
				<verse number="17">พระเจ้าทรงตั้งดวงสว่างเหล่านี้ไว้บนภาคพื้นฟ้า ให้ส่องสว่างเหนือแผ่นดิน</verse>
				<verse number="18">ให้ครองวันและคืน และแยกความสว่างออกจากความมืด พระเจ้าทรงเห็นว่าดี</verse>
				<verse number="19">มีเวลาเย็นและเวลาเช้า เป็นวันที่สี่</verse>
				<verse number="20">พระเจ้าตรัสว่า “น้ำจงอุดมด้วยฝูงสัตว์ที่มีชีวิต และให้นกบินไปมาในภาคพื้นฟ้าเหนือแผ่นดิน”</verse>
				<verse number="21">พระเจ้าทรงสร้างสัตว์ทะเลขนาดใหญ่ และสัตว์ที่มีชีวิตทุกชนิด ซึ่งแหวกว่ายอยู่ในน้ำเป็นฝูงๆ ตามชนิดของมัน และสัตว์ปีกทุกชนิดตามชนิดของมัน พระเจ้าทรงเห็นว่าดี</verse>
				<verse number="22">พระเจ้าจึงทรงอวยพรสัตว์เหล่านั้นว่า “จงมีลูกดกทวีมากขึ้นจนเต็มน้ำในทะเล และให้นกทวีมากขึ้นบนแผ่นดินโลก”</verse>
				<verse number="23">มีเวลาเย็นและเวลาเช้า เป็นวันที่ห้า</verse>
				<verse number="24">พระเจ้าตรัสว่า “แผ่นดินจงเกิดสัตว์ที่มีชีวิตตามชนิดของมัน คือสัตว์ใช้งาน สัตว์เลื้อยคลาน และสัตว์ป่าตามชนิดของมัน” ก็เป็นดังนั้น</verse>
				<verse number="25">พระเจ้าทรงสร้างสัตว์ป่าตามชนิดของมัน สัตว์ใช้งานตามชนิดของมัน และสัตว์ต่างๆ ที่เลื้อยคลานทุกชนิดบนแผ่นดินตามชนิดของมัน แล้วพระเจ้าทรงเห็นว่าดี</verse>
				<verse number="26">แล้วพระเจ้าตรัสว่า “ให้เราสร้างมนุษย์ตามฉายาของเรา ตามอย่างของเรา ให้ครอบครองฝูงปลาในทะเล ฝูงนกในท้องฟ้าและฝูงสัตว์ใช้งาน ให้ปกครองแผ่นดินโลกทั้งหมด และสัตว์เลื้อยคลานทุกชนิดบนแผ่นดินทั้งหมด”</verse>
				<verse number="27">พระเจ้าจึงทรงสร้างมนุษย์ขึ้นตามพระฉายาของพระองค์ ตามพระฉายาของพระเจ้านั้น พระองค์ทรงสร้างมนุษย์ขึ้น และทรงสร้างให้เป็นชายและหญิง</verse>
				<verse number="28">พระเจ้าทรงอวยพรพวกเขา ตรัสกับพวกเขาว่า “จงมีลูกดกทวีมากขึ้นจนเต็มแผ่นดิน จงมีอำนาจเหนือแผ่นดิน จงครอบครองฝูงปลาในทะเล และฝูงนกในท้องฟ้า กับสัตว์ที่เคลื่อนไหวบนแผ่นดินทั้งหมด”</verse>
				<verse number="29">พระเจ้าตรัสว่า “ดูนี่ เราให้ธัญพืชที่มีเมล็ดทุกชนิด ซึ่งมีอยู่ทั่วพื้นแผ่นดิน และต้นไม้ผลทุกชนิดที่มีเมล็ดในผลของมันแก่เจ้า เป็นอาหารของเจ้า</verse>
				<verse number="30">ฝ่ายสัตว์ทั้งหมดบนแผ่นดิน นกทั้งปวงบนท้องฟ้าและสัตว์เลื้อยคลานทั้งหมดบนแผ่นดิน คือ สิ่งมีชีวิตที่มีลมหายใจนั้น เราให้พืชเขียวสดทั้งปวงเป็นอาหาร” ก็เป็นดังนั้น</verse>
				<verse number="31">พระเจ้าทอดพระเนตรสิ่งทั้งปวงที่พระองค์ทรงสร้างไว้ ดูสิ ทรงเห็นว่าดียิ่งนัก มีเวลาเย็นและเวลาเช้า เป็นวันที่หก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ฟ้าสวรรค์และแผ่นดิน และสรรพสิ่งทั้งสิ้นที่มีอยู่ในนั้นก็ถูกสร้างเสร็จ</verse>
				<verse number="2">วันที่เจ็ด พระเจ้าก็เสร็จงานของพระองค์ที่ทรงทำมานั้น ในวันที่เจ็ดนั้นก็ทรงหยุดพักจากการงานทั้งสิ้นของพระองค์ที่ได้ทรงกระทำ</verse>
				<verse number="3">พระเจ้าจึงทรงอวยพรวันที่เจ็ด ทรงตั้งไว้เป็นวันบริสุทธิ์ เพราะในวันนั้นพระองค์ทรงหยุดพักจากการงานทั้งปวงที่พระเจ้าทรงเนรมิตสร้างและทรงกระทำ</verse>
				<verse number="4">ลำดับเรื่องการเนรมิตสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินมีดังนี้ ในวันที่พระยาห์เวห์พระเจ้าทรงเนรมิตสร้างแผ่นดินและฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="5">เมื่อยังไม่มีต้นไม้ตามทุ่งบนแผ่นดิน และพืชตามทุ่งก็ยังไม่งอกขึ้นเลย เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้ายังไม่ได้ทรงให้ฝนตกบนแผ่นดิน ทั้งยังไม่มีมนุษย์เพาะปลูกบนดิน</verse>
				<verse number="6">แต่มีละอองน้ำขึ้นมาจากแผ่นดิน รดพื้นดินทั่วทั้งหมด</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์พระเจ้าทรงปั้นมนุษย์ด้วยผงคลีจากพื้นดิน ระบายลมปราณเข้าทางจมูกของเขา มนุษย์จึงกลายเป็นผู้มีชีวิตอยู่</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์พระเจ้าทรงปลูกสวนแห่งหนึ่งไว้ในเอเดนทางทิศตะวันออก และทรงกำหนดให้มนุษย์ที่พระองค์ทรงปั้นอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="9">แล้วพระยาห์เวห์พระเจ้าทรงให้ต้นไม้ทุกชนิดที่งามน่าดูและน่ากินงอกขึ้นจากพื้นดิน มีต้นไม้แห่งชีวิตต้นหนึ่ง อยู่กลางสวนนั้น กับต้นไม้แห่งการรู้ถึงความดีและความชั่วต้นหนึ่งด้วย</verse>
				<verse number="10">มีแม่น้ำสายหนึ่งไหลจากเอเดนรดสวนนั้น จากที่นั่นก็แยกเป็นสี่สาย</verse>
				<verse number="11">ชื่อแม่น้ำสายที่หนึ่งคือปิโชน เป็นแม่น้ำที่ไหลรอบแผ่นดินฮาวิลาห์ทั้งหมด ที่มีแร่ทองคำ</verse>
				<verse number="12">ทองคำที่บริเวณนั้นเป็นทองคำเนื้อดี และมียางไม้ตะคร้ำ และโมรา</verse>
				<verse number="13">ชื่อแม่น้ำสายที่สองคือกิโฮน ไหลรอบแผ่นดินคูชทั้งหมด</verse>
				<verse number="14">ชื่อแม่น้ำสายที่สามคือไทกริส ไหลไปทางทิศตะวันออกของอัสซีเรีย และแม่น้ำสายที่สี่ชื่อยูเฟรติส</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์พระเจ้าจึงทรงให้มนุษย์นั้นอาศัยอยู่ในสวนเอเดน ให้ทำและดูแลสวน</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์พระเจ้าจึงตรัสสั่งมนุษย์นั้นว่า “ผลไม้ทุกอย่างในสวนนี้ เจ้ากินได้ตามใจชอบ</verse>
				<verse number="17">แต่ผลของต้นไม้แห่งการรู้ถึงความดีและความชั่วนั้น ห้ามเจ้ากิน เพราะในวันใดที่เจ้ากิน เจ้าจะต้องตายแน่”</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์พระเจ้าตรัสว่า “การที่ชายผู้นี้จะอยู่แต่ลำพังนั้นไม่ดี เราจะสร้างคู่อุปถัมภ์ ที่เหมาะสมกับเขาขึ้น”</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์พระเจ้าจึงทรงปั้นสัตว์ทุกชนิดในท้องทุ่ง และนกทุกชนิดในท้องฟ้าจากดิน แล้วทรงนำมายังชายนั้น เพื่อดูว่า เขาจะเรียกชื่อมันว่าอะไร ชายนั้นตั้งชื่อสัตว์ทุกชนิดที่มีชีวิตว่าอย่างไร สัตว์นั้นก็มีชื่ออย่างนั้น</verse>
				<verse number="20">ชายนั้นจึงตั้งชื่อสัตว์ใช้งานทุกชนิด และนกในอากาศและสัตว์ป่าทุกชนิด แต่ชายนั้นยังไม่พบคู่อุปถัมภ์ที่เหมาะสมกับเขา</verse>
				<verse number="21">แล้วพระยาห์เวห์พระเจ้าจึงทรงทำให้ชายนั้นหลับสนิท ขณะที่เขาหลับอยู่ พระองค์ทรงชักกระดูกซี่โครงซี่หนึ่งของเขาออกมา แล้วทำให้เนื้อติดกันเข้าแทนกระดูก</verse>
				<verse number="22">ส่วนกระดูกซี่โครงที่พระยาห์เวห์พระเจ้าได้ทรงชักออกจากชายนั้น พระองค์ทรงสร้างให้เป็นหญิง แล้วทรงนำมาให้ชายนั้น</verse>
				<verse number="23">ชายนั้นจึงว่า “นี่แหละ กระดูกจากกระดูกของเรา เนื้อจากเนื้อของเรา จะเรียกคนนี้ว่าหญิง เพราะคนนี้ออกมาจากชาย”</verse>
				<verse number="24">เพราะเหตุนั้นผู้ชายจะละจากบิดามารดาของเขาไปผูกพันอยู่กับภรรยา และเขาทั้งสองจะเป็นเนื้อเดียวกัน</verse>
				<verse number="25">ผู้ชายและภรรยาของเขาเปลือยกายอยู่ทั้งสองคนและไม่อายกัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ในบรรดาสัตว์ป่าทั้งหมด ที่พระยาห์เวห์พระเจ้าทรงสร้างนั้น งู ฉลาดกว่าหมด มันถามหญิงนั้นว่า “จริงหรือ? ที่พระเจ้าตรัสว่า ‘ห้ามพวกเจ้ากินผลจากต้นไม้ทุกต้นในสวนนี้’ ”</verse>
				<verse number="2">หญิงนั้นจึงตอบงูว่า “ผลของต้นไม้ในสวนนี้เรากินได้</verse>
				<verse number="3">เว้นแต่ผลของต้นไม้ที่อยู่กลางสวนนั้น พระเจ้าตรัสว่า ‘ห้ามพวกเจ้ากินและถูกต้องเลย มิฉะนั้นพวกเจ้าจะตาย’ ”</verse>
				<verse number="4">งูจึงพูดกับหญิงนั้นว่า “พวกเจ้าจะไม่ตายแน่</verse>
				<verse number="5">เพราะพระเจ้าทรงทราบอยู่ว่า พวกเจ้ากินผลจากต้นไม้นั้นวันใด ตาของพวกเจ้าจะสว่างขึ้นในวันนั้น แล้วพวกเจ้าจะเป็นเหมือนอย่างพระเจ้า คือรู้ความดีและความชั่ว”</verse>
				<verse number="6">เมื่อหญิงนั้นเห็นว่าต้นไม้นั้นดีน่ากิน ทั้งเป็นต้นไม้น่าปรารถนาที่ทำให้เกิดปัญญา จึงเก็บผลไม้นั้นมากิน แล้วส่งให้สามีที่อยู่กับเธอกินด้วย เขาก็กิน</verse>
				<verse number="7">ตาของเขาทั้งสองคนก็สว่างขึ้น จึงรู้ว่าพวกเขาเปลือยกายอยู่ ก็เอาใบมะเดื่อมาเย็บเป็นเครื่องปกปิดกายไว้</verse>
				<verse number="8">เวลาเย็นวันนั้น เขาทั้งสองได้ยินเสียงพระยาห์เวห์พระเจ้าเสด็จดำเนินอยู่ในสวน ชายนั้นกับภรรยาของเขาก็ซ่อนตัวอยู่ในหมู่ต้นไม้กลางสวน ให้พ้นจากพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้า</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์พระเจ้าทรงเรียกชายนั้นและตรัสถามเขาว่า “เจ้าอยู่ที่ไหน?”</verse>
				<verse number="10">ชายนั้นทูลว่า “ข้าพระองค์ได้ยินพระสุรเสียงของพระองค์ในสวนก็กลัว เพราะข้าพระองค์เปลือยกายอยู่ จึงได้ซ่อนตัวเสีย”</verse>
				<verse number="11">พระองค์จึงตรัสว่า “ใครบอกเจ้าว่าเจ้าเปลือยกาย? เจ้ากินผลจากต้นไม้ที่เราสั่งไม่ให้กินนั้นแล้วหรือ?”</verse>
				<verse number="12">ชายนั้นทูลว่า “หญิงที่พระองค์ประทานให้อยู่กับข้าพระองค์ เธอส่งผลจากต้นไม้นั้นให้ข้าพระองค์ ข้าพระองค์จึงรับประทาน”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์พระเจ้าตรัสถามหญิงนั้นว่า “นี่เจ้าทำอะไรลงไป?” หญิงนั้นทูลว่า “งูล่อลวงข้าพระองค์ ข้าพระองค์จึงรับประทาน”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์พระเจ้าจึงตรัสกับงูว่า “เพราะเหตุที่เจ้าทำเช่นนี้ เจ้าจะต้องถูกสาปแช่งมากกว่าสัตว์ใช้งานและสัตว์ป่าทั้งปวง จะต้องเลื้อยไปด้วยท้อง จะต้องกินผงคลีดินตลอดชีวิตของเจ้า</verse>
				<verse number="15">เราจะให้เจ้ากับหญิงนี้เป็นศัตรูกัน ทั้งพงศ์พันธุ์ของเจ้า และพงศ์พันธุ์ของนางด้วย เขาจะทำให้หัวของเจ้าแหลก และเจ้าจะทำให้ส้นเท้าของเขาฟกช้ำ”</verse>
				<verse number="16">พระองค์ตรัสแก่หญิงนั้นว่า “เราจะเพิ่มความทุกข์ลำบากมากขึ้นแก่เจ้า และเมื่อเจ้ามีครรภ์ เจ้าจะคลอดบุตรด้วยความเจ็บปวด ถึงกระนั้น เจ้าจะยังปรารถนาในสามีของเจ้า และเขาจะปกครองตัวเจ้า”</verse>
				<verse number="17">พระองค์จึงตรัสแก่ชายนั้นว่า “เพราะเหตุเจ้าเชื่อฟังคำพูดของภรรยา และกินผลจากต้นไม้ที่เราสั่งไม่ให้กินผลจากต้นนั้น แผ่นดินจึงต้องถูกสาปเพราะเจ้า เจ้าจะต้องหากินบนแผ่นดินด้วยความทุกข์ลำบากตลอดชีวิต</verse>
				<verse number="18">ต้นไม้และพืชที่มีหนามจะงอกขึ้นบนดินแก่เจ้า และเจ้าจะกินพืชตามท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="19">เจ้าจะต้องหากินด้วยเหงื่ออาบหน้า จนเจ้ากลับไปเป็นดิน เพราะเจ้าถูกนำมาจากดิน และเพราะเจ้าเป็นผงคลีดิน และเจ้าจะกลับเป็นผงคลีดินดังเดิม”</verse>
				<verse number="20">อาดัม เรียกภรรยาของเขาว่า “เอวา” เพราะนางเป็นมารดาของสิ่งมีชีวิตทั้งปวง</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์พระเจ้าทรงทำเสื้อด้วยหนังสัตว์ให้อาดัมและภรรยาของเขาสวมปกปิดกาย</verse>
				<verse number="22">แล้วพระยาห์เวห์พระเจ้าตรัสว่า “ดูสิ มนุษย์กลายเป็นเหมือนผู้หนึ่งในพวกเราแล้ว โดยที่รู้ความดีและความชั่ว บัดนี้ อย่าปล่อยให้เขายื่นมือไปหยิบผลจากต้นไม้แห่งชีวิต มากินด้วย แล้วมีอายุยืนชั่วนิรันดร์”</verse>
				<verse number="23">เพราะฉะนั้นพระยาห์เวห์พระเจ้าจึงทรงไล่เขาออกไปจากสวนเอเดน ให้เพาะปลูกบนดินซึ่งใช้สร้างเขาขึ้นมา</verse>
				<verse number="24">พระองค์ทรงขับไล่ชายนั้นออกไป และทรงตั้งเหล่าเครูบ ทางด้านทิศตะวันออกของสวนเอเดน และตั้งดาบเพลิงอันหนึ่งที่หมุนได้ไว้เฝ้าทางที่จะไปสู่ต้นไม้แห่งชีวิตนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ฝ่ายชายนั้นมีเพศสัมพันธ์ กับเอวาภรรยาของเขา นางก็ตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรชื่อคาอิน นางจึงกล่าวว่า “ฉันได้รับผู้ชายคนหนึ่งด้วยความช่วยเหลือของพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="2">ต่อมานางก็ให้กำเนิดน้องชายของเขาชื่ออาเบล อาเบลเป็นคนเลี้ยงแกะ ส่วนคาอินเป็นคนเพาะปลูก</verse>
				<verse number="3">อยู่มาวันหนึ่งคาอินนำพืชผลจากผืนดินมาเป็นของถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">ส่วนอาเบลก็นำแกะหัวปีจากฝูงและไขมันของแกะมาถวาย พระยาห์เวห์พอพระทัยอาเบลและของถวายของเขา</verse>
				<verse number="5">แต่คาอินกับของถวายของเขานั้น พระองค์ไม่พอพระทัย คาอินก็โกรธยิ่งนัก ก้มหน้าลง</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์จึงตรัสถามคาอินว่า “ทำไมเจ้าโกรธ? ทำไมหน้าเจ้าบูดบึ้ง?</verse>
				<verse number="7">ถ้าเจ้าทำดี เจ้าก็จะเป็นที่ยอมรับไม่ใช่หรือ? ถ้าเจ้าทำไม่ดี บาปก็หมอบอยู่ที่ประตู อยากตะครุบเจ้า เจ้าจะต้องเอาชนะบาปนั้น”</verse>
				<verse number="8">ฝ่ายคาอินพูดกับอาเบลน้องชายของเขาว่า “ให้เราไปที่ทุ่งนากันเถอะ” เมื่ออยู่ในทุ่งด้วยกัน คาอินก็โถมเข้าฆ่าอาเบลน้องชายของเขา</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์ตรัสถามคาอินว่า “อาเบลน้องชายของเจ้าอยู่ที่ไหน?” คาอินจึงทูลว่า “ข้าพระองค์ไม่ทราบ ข้าพระองค์เป็นผู้ดูแลน้องหรือ?”</verse>
				<verse number="10">พระองค์ตรัสว่า “เจ้าทำอะไรลงไป? เสียงของโลหิตน้องของเจ้าร้องดังขึ้นมาจากดินถึงเรา</verse>
				<verse number="11">บัดนี้ เจ้าจึงถูกสาปจากดินที่อ้าปากรับโลหิตของน้องจากมือเจ้า</verse>
				<verse number="12">เมื่อเจ้าเพาะปลูกบนดินจะไม่เกิดผลมาก เจ้าจะต้องหลบหนีและพเนจรไปในโลก”</verse>
				<verse number="13">ฝ่ายคาอินทูลพระยาห์เวห์ว่า “โทษของข้าพระองค์หนักเหลือที่ข้าพระองค์จะทนได้</verse>
				<verse number="14">ดูเถิด วันนี้พระองค์ทรงขับไล่ข้าพระองค์ออกจากแผ่นดิน และจากพระพักตร์พระองค์ไป ข้าพระองค์จะต้องหลบซ่อนและจะกลายเป็นผู้หลบหนีพเนจรไปในโลก ใครพบข้าพระองค์ก็จะฆ่าข้าพระองค์เสีย”</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์ตรัสแก่คาอินว่า “ไม่ได้ ทุกคนที่ฆ่าคาอิน จะมีโทษเจ็ดเท่า” แล้วพระยาห์เวห์ทรงทำเครื่องหมายไว้ที่ตัวคาอิน เพื่อว่าทุกคนที่พบเขาจะได้ไม่ฆ่าเขา</verse>
				<verse number="16">คาอินออกไปพ้นพระพักตร์พระยาห์เวห์ไปอยู่แผ่นดินโนด ทางทิศตะวันออกของเอเดน</verse>
				<verse number="17">คาอินมีเพศสัมพันธ์กับภรรยาของเขา นางก็ตั้งครรภ์ และคลอดบุตรชายชื่อเอโนค คาอินสร้างเมืองขึ้นเมืองหนึ่ง ให้ชื่อเมืองนั้นว่า เอโนค ตามชื่อบุตรของเขา</verse>
				<verse number="18">เอโนคมีบุตรชื่ออิราด อิราดมีบุตรชื่อเมหุยาเอล เมหุยาเอลมีบุตรชื่อเมธูชาเอล และเมธูชาเอลมีบุตรชื่อลาเมค</verse>
				<verse number="19">ส่วนลาเมคได้ภรรยาสองคน คนหนึ่งชื่ออาดาห์ คนหนึ่งชื่อศิลลาห์</verse>
				<verse number="20">นางอาดาห์มีบุตรชื่อยาบาล เขาเป็นบรรพบุรุษของคนที่อาศัยในเต็นท์และมีอาชีพเลี้ยงสัตว์</verse>
				<verse number="21">น้องชายของเขาชื่อยูบาล เขาเป็นบรรพบุรุษของคนทั้งปวงที่มีฝีมือดีดพิณเขาคู่และเป่าปี่</verse>
				<verse number="22">นางศิลลาห์มีบุตรชายด้วย ชื่อทูบัลคาอิน เป็นช่างทำเครื่องมือทองสัมฤทธิ์ทุกชนิดและเครื่องมือเหล็ก ทูบัลคาอินมีน้องสาวชื่อนาอามาห์</verse>
				<verse number="23">ลาเมคพูดกับภรรยาทั้งสองของเขาว่า “อาดาห์และศิลลาห์จงฟังเสียงของเรา ภรรยาทั้งสองของลาเมคเอ๋ย จงสดับฟังถ้อยคำของข้า เพราะข้าฆ่าชายคนหนึ่ง ที่ทำให้ข้าบาดเจ็บ เด็กหนุ่มคนหนึ่ง ที่ทำร้ายข้า</verse>
				<verse number="24">ถ้าหากทำร้ายคาอิน ต้องรับโทษคืนเจ็ดเท่าแล้ว เมื่อทำร้ายลาเมคก็ต้องรับโทษเจ็ดสิบเจ็ดเท่า”</verse>
				<verse number="25">อาดัมมีเพศสัมพันธ์กับภรรยาของเขาอีก นางก็ให้กำเนิดบุตรชาย เรียกชื่อว่า เสท เพราะ “พระเจ้าประทานเชื้อสายให้ฉันอีกคนหนึ่งแทนอาเบลเพราะคาอินฆ่าอาเบลเสีย”</verse>
				<verse number="26">แล้วเสทก็มีบุตรคนหนึ่ง เรียกชื่อว่า เอโนช ตั้งแต่นั้นมามนุษย์เริ่มออกพระนามพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ต่อไปนี้เป็นหนังสือลำดับพงศ์พันธุ์ของอาดัม เมื่อพระเจ้าทรงสร้างมนุษย์นั้น พระองค์ทรงสร้างตามอย่างของพระองค์</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงสร้างเป็นชายและหญิง แล้วทรงอวยพรแก่พวกเขา และทรงเรียกพวกเขาว่ามนุษย์ในวันที่พระองค์ทรงสร้างนั้น</verse>
				<verse number="3">เมื่ออาดัมอยู่มาได้ 130 ปี จึงมีบุตรชายคนหนึ่งตามอย่างตามฉายาของเขาและตั้งชื่อว่า เสท</verse>
				<verse number="4">หลังจากอาดัมมีบุตรคือเสทแล้ว ก็มีอายุอีก 800 ปี มีบุตรชายหญิงอีกหลายคน</verse>
				<verse number="5">รวมอายุของอาดัมได้ 930 ปี จึงสิ้นชีวิต</verse>
				<verse number="6">เสทอยู่มาได้ 105 ปี จึงมีบุตรชายชื่อ เอโนช</verse>
				<verse number="7">หลังจากเสทมีบุตรคือเอโนชแล้ว ก็มีชีวิตอีก 807 ปี และมีบุตรชายหญิงอีกหลายคน</verse>
				<verse number="8">รวมอายุของเสทได้ 912 ปี จึงสิ้นชีวิต</verse>
				<verse number="9">เอโนชอยู่มาได้ 90 ปี จึงมีบุตรชื่อเคนัน</verse>
				<verse number="10">หลังจากเอโนชมีบุตรคือเคนันแล้ว ก็มีชีวิตอีก 815 ปี และมีบุตรชายหญิงอีกหลายคน</verse>
				<verse number="11">รวมอายุของเอโนชได้ 905 ปีจึงสิ้นชีวิต</verse>
				<verse number="12">เคนันอยู่มาได้ 70 ปี จึงมีบุตรชื่อมาหะลาเลล</verse>
				<verse number="13">หลังจากเคนันมีบุตรคือมาหะลาเลลแล้ว ก็มีชีวิตอีก 840 ปี และมีบุตรชายหญิงอีกหลายคน</verse>
				<verse number="14">รวมอายุของเคนันได้ 910 ปี จึงสิ้นชีวิต</verse>
				<verse number="15">มาหะลาเลลอยู่มาได้ 65 ปี จึงมีบุตรชื่อยาเรด</verse>
				<verse number="16">หลังจากมาหะลาเลลมีบุตรคือยาเรดแล้ว ก็มีชีวิตอีก 830 ปี และมีบุตรชายหญิงอีกหลายคน</verse>
				<verse number="17">รวมอายุของมาหะลาเลลได้ 895 ปี จึงสิ้นชีวิต</verse>
				<verse number="18">ยาเรดอยู่มาได้ 162 ปี จึงมีบุตรชื่อเอโนค</verse>
				<verse number="19">หลังจากยาเรดมีบุตรคือเอโนคแล้ว ก็มีชีวิตอีก 800 ปี และมีบุตรชายหญิงอีกหลายคน</verse>
				<verse number="20">รวมอายุของยาเรดได้ 962 ปี จึงสิ้นชีวิต</verse>
				<verse number="21">เอโนคอยู่มาได้ 65 ปี จึงมีบุตรชื่อเมธูเสลาห์</verse>
				<verse number="22">หลังจากเอโนคมีบุตรคือเมธูเสลาห์แล้ว ก็ดำเนินกับพระเจ้า 300 ปี และมีบุตรชายหญิงอีกหลายคน</verse>
				<verse number="23">รวมอายุของเอโนคได้ 365 ปี</verse>
				<verse number="24">เอโนค ดำเนินกับพระเจ้าแล้วก็หายไปเพราะพระเจ้าทรงรับเขาไป</verse>
				<verse number="25">เมธูเสลาห์อยู่มาได้ 187 ปี จึงมีบุตรชายชื่อลาเมค</verse>
				<verse number="26">หลังจากเมธูเสลาห์มีบุตรคือลาเมคแล้ว ก็มีชีวิตอีก 782 ปี และมีบุตรชายหญิงอีกหลายคน</verse>
				<verse number="27">รวมอายุของเมธูเสลาห์ได้ 969 ปี จึงสิ้นชีวิต</verse>
				<verse number="28">ลาเมคอยู่มาได้ 182 ปี จึงมีบุตรชายคนหนึ่ง</verse>
				<verse number="29">เขาตั้งชื่อบุตรว่า โนอาห์ กล่าวว่า “คนนี้จะชูใจเราในการงานของเรา การตรากตรำของมือเรา และจากแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์ทรงแช่งสาปไว้”</verse>
				<verse number="30">หลังจากลาเมคมีบุตรคือโนอาห์แล้ว ก็มีชีวิตอีก 595 ปี และมีบุตรชายหญิงอีกหลายคน</verse>
				<verse number="31">รวมอายุของลาเมคได้ 777 ปี จึงสิ้นชีวิต</verse>
				<verse number="32">โนอาห์มีอายุได้ 500 ปี จึงมีบุตรชายชื่อเชม ฮามและยาเฟท</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">อยู่มามนุษย์เริ่มทวีมากขึ้นบนแผ่นดินและมีบุตรหญิง</verse>
				<verse number="2">บุตรชาย ของพระเจ้าเห็นว่าบุตรหญิงของมนุษย์งามดีก็เลือกและรับไว้เป็นภรรยา</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์จึงตรัสว่า “วิญญาณของเราจะไม่ต่อสู้กับมนุษย์ตลอดกาล เพราะมนุษย์เป็นแต่เนื้อหนัง วันเวลาของเขาคือ 120 ปี”</verse>
				<verse number="4">เวลานั้นมีคนเนฟิล อยู่บนแผ่นดิน ภายหลังที่บุตรชายของพระเจ้าเข้าหาบุตรหญิงของมนุษย์และมีบุตร คือ พวกที่เป็นเหล่านักรบในโบราณกาล เป็นพวกที่มีชื่อเสียง</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ทรงเห็นว่าความชั่วร้ายของมนุษย์มีมากบนแผ่นดิน และทรงเห็นว่าเค้าความคิดในใจทั้งหมดของเขาล้วนเป็นเรื่องชั่วร้ายตลอดเวลา</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์เสียพระทัยที่ทรงสร้างมนุษย์ไว้บนแผ่นดินและโทมนัสยิ่งนัก</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์จึงตรัสว่า “เราจะกวาดล้างมนุษย์ที่เราได้สร้างมานี้ไปเสียจากแผ่นดิน ทั้งมนุษย์และสัตว์ใช้งาน กับสัตว์เลื้อยคลานและนกในอากาศด้วย เพราะว่าเราเสียใจที่ได้สร้างพวกเขา”</verse>
				<verse number="8">แต่โนอาห์เป็นที่โปรดปรานในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">ต่อไปนี้คือลำดับพงศ์พันธุ์ของโนอาห์ โนอาห์เป็นคนชอบธรรม ดีพร้อมในสมัยของเขา โนอาห์ดำเนินกับพระเจ้า</verse>
				<verse number="10">โนอาห์มีบุตรสามคน ชื่อเชม ฮาม และยาเฟท</verse>
				<verse number="11">คนทั้งโลกเสื่อมทรามไปเฉพาะพระพักตร์ของพระเจ้า และแผ่นดินก็เต็มด้วยความโหดร้าย</verse>
				<verse number="12">พระเจ้าทอดพระเนตรแผ่นดินก็ทรงเห็นว่าเสื่อมทราม เพราะมนุษย์ทั้งหมดประพฤติตนเสื่อมทรามบนแผ่นดิน</verse>
				<verse number="13">พระเจ้าจึงตรัสแก่โนอาห์ว่า “เราจะให้มนุษย์และสัตว์ทั้งปวงสิ้นสุดต่อหน้าเรา ด้วยเหตุว่า แผ่นดินโลกเต็มด้วยความโหดร้ายเพราะการกระทำของมนุษย์ ดูเถิด เราจะทำลายพวกเขาพร้อมกับแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="14">เจ้าจงต่อเรือด้วยไม้สนโกเฟอร์ แล้วทำเรือเป็นห้องๆ และยาชันทั้งข้างในข้างนอก</verse>
				<verse number="15">จงต่อเรือนั้นตามแบบนี้ คือ ยาว 133 เมตร กว้าง 22 เมตร สูง 13 เมตร</verse>
				<verse number="16">จงทำช่อง สำหรับเรือให้เสร็จโดยให้ห่างจากข้างบน 44 เซนติเมตร จงตั้งประตูเรือที่ด้านข้าง และทำดาดฟ้าชั้นล่าง ชั้นที่สองและที่สาม</verse>
				<verse number="17">เพราะดูเถิด เราเองจะเป็นผู้ทำให้น้ำท่วมแผ่นดิน เพื่อทำลายมนุษย์และสัตว์ใต้ฟ้าที่มีลมปราณ ทุกสิ่งที่อยู่บนแผ่นดินจะตายสิ้น</verse>
				<verse number="18">แต่เราจะตั้งพันธสัญญาของเราไว้กับเจ้า เจ้าจะเข้าอยู่ในเรือ ทั้งตัวเจ้า บรรดาบุตรของเจ้า ภรรยาของเจ้า และบรรดาบุตรสะใภ้ของเจ้า</verse>
				<verse number="19">จงนำสัตว์ตัวผู้และตัวเมียทุกชนิดอย่างละคู่จากสัตว์ที่มีชีวิตทั้งปวงเข้าไปไว้ในเรือ เพื่อให้มีชีวิตรอดอยู่กับเจ้า</verse>
				<verse number="20">นกตามชนิดของมัน สัตว์ตามชนิดของมัน สัตว์เลื้อยคลานบนแผ่นดินตามชนิดของมัน ทุกชนิดอย่างละคู่จากสัตว์ทั้งปวงต้องมาหาเจ้า เพื่อให้มีชีวิตอยู่ได้</verse>
				<verse number="21">เจ้าจงนำอาหารทุกอย่างที่กินได้ไปกับเจ้า และสะสมเพื่อเป็นอาหารของเจ้าและของบรรดาสิ่งมีชีวิต”</verse>
				<verse number="22">พระเจ้าทรงบัญชาให้โนอาห์ทำอย่างไร โนอาห์ก็ทำอย่างนั้นทุกประการ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสแก่โนอาห์ว่า “เจ้าและครัวเรือนทั้งหมดของเจ้าจงเข้าไปในเรือ เพราะในชั่วอายุคนรุ่นนี้เราเห็นเจ้าเป็นผู้ชอบธรรมต่อหน้าเรา</verse>
				<verse number="2">จงเอาสัตว์ใช้งานที่ไม่เป็นมลทินทุกชนิดไปกับเจ้าด้วยอย่างละเจ็ดคู่ทั้งตัวผู้และตัวเมีย และสัตว์ใช้งานที่เป็นมลทินอย่างละคู่ทั้งตัวผู้และตัวเมีย</verse>
				<verse number="3">นกในอากาศอย่างละเจ็ดคู่ทั้งตัวผู้และตัวเมีย เพื่อรักษาพันธุ์สัตว์ให้มีชีวิตทั่วพื้นแผ่นดิน</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าอีกเจ็ดวันเราจะทำให้ฝนตกบนแผ่นดินสี่สิบวันสี่สิบคืน เราจะทำลายล้างมนุษย์และสัตว์ทั้งหมดที่เราสร้างจากพื้นแผ่นดิน”</verse>
				<verse number="5">โนอาห์ก็ทำตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาท่านทุกประการ</verse>
				<verse number="6">เมื่อน้ำท่วมแผ่นดินนั้น โนอาห์มีอายุได้ 600 ปี</verse>
				<verse number="7">โนอาห์กับบุตรทั้งสาม ภรรยาและพวกบุตรสะใภ้เข้าไปในเรือนั้น เพื่อให้พ้นน้ำท่วม</verse>
				<verse number="8">สัตว์ใช้งานที่ไม่เป็นมลทินและสัตว์ใช้งานที่เป็นมลทินกับนกและสัตว์ทุกชนิดที่เลื้อยคลานบนแผ่นดิน</verse>
				<verse number="9">ก็มาหาโนอาห์แล้วเข้าไปในเรือเป็นคู่ๆ ทั้งตัวผู้และตัวเมีย ดังที่พระเจ้าทรงบัญชาโนอาห์ไว้</verse>
				<verse number="10">เมื่อล่วงไปเจ็ดวัน น้ำก็ท่วมแผ่นดิน</verse>
				<verse number="11">เมื่อโนอาห์มีอายุได้ 600 ปี ในเดือนที่สองวันที่สิบเจ็ดของเดือนนั้น ในวันนั้นเองน้ำพุใต้บาดาลที่ลึกมากทั้งหมดก็พลุ่งขึ้นมา และช่องฟ้าก็เปิด</verse>
				<verse number="12">ฝนตกบนแผ่นดิน 40 วัน 40 คืน</verse>
				<verse number="13">วันเดียวกันนั้นโนอาห์กับเชม ฮาม และยาเฟท บรรดาบุตรของท่าน และภรรยาของโนอาห์ กับบุตรสะใภ้สามคนเข้าไปในเรือ</verse>
				<verse number="14">คนเหล่านั้นกับสัตว์ทั้งปวงตามชนิดของมัน สัตว์ใช้งานทั้งปวงตามชนิดของมัน และสัตว์เลื้อยคลานทั้งปวงบนแผ่นดินตามชนิดของมัน และนกทั้งปวงตามชนิดของมัน คือนกทุกอย่าง</verse>
				<verse number="15">สัตว์ทั้งหลายที่มีลมหายใจก็เข้าไปในเรือกับโนอาห์เป็นคู่ๆ</verse>
				<verse number="16">บรรดาสัตว์ที่เข้าไปนั้นมีทั้งตัวผู้และตัวเมียทุกชนิด ต่างเข้าไปตามที่พระเจ้าทรงบัญชา แล้วพระยาห์เวห์ทรงปิดให้ท่านอยู่ข้างใน</verse>
				<verse number="17">น้ำท่วมแผ่นดินตลอด 40 วัน น้ำทวีขึ้นหนุนเรือให้สูงเหนือแผ่นดิน</verse>
				<verse number="18">น้ำทวีมากขึ้นบนแผ่นดิน ส่วนเรือก็ลอยขึ้นบนผิวน้ำ</verse>
				<verse number="19">น้ำทวีแรงมากยิ่งขึ้นบนแผ่นดิน ท่วมภูเขาสูงทั้งหลายที่อยู่ใต้ฟ้าทุกแห่งมิดหมด</verse>
				<verse number="20">น้ำท่วมสูงขึ้นไปเจ็ดเมตรครึ่งและภูเขาทั้งหลายก็ถูกปกคลุมด้วยน้ำ</verse>
				<verse number="21">สิ่งมีชีวิตทั้งปวงที่เคลื่อนไหวบนแผ่นดิน คือนก สัตว์ใช้งาน สัตว์ป่ากับบรรดาสัตว์ที่เคลื่อนที่ติดพื้นดิน และมนุษย์ทั้งปวงก็ตายสิ้น</verse>
				<verse number="22">สิ่งที่มีชีวิตทั้งหมดที่มีลมหายใจเข้าออกทางจมูก คือทั้งหมดที่อาศัยอยู่บนบกก็ตายสิ้น</verse>
				<verse number="23">พระองค์ทรงทำลายล้างสิ่งทั้งปวงที่มีชีวิตอยู่บนพื้นดินตั้งแต่มนุษย์ไปจนถึงสัตว์ใช้งานและสัตว์เลื้อยคลาน และนกในอากาศ พวกเหล่านี้ถูกทำลายล้างเสียจากโลก เหลืออยู่แต่โนอาห์และบรรดาผู้ที่อยู่กับท่านในเรือ</verse>
				<verse number="24">น้ำท่วมแผ่นดินอยู่ถึง 150 วัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระเจ้าทรงระลึกถึงโนอาห์กับสิ่งมีชีวิตทั้งหมด และสัตว์ใช้งานทั้งปวงที่อยู่กับโนอาห์ในเรือ จึงทรงทำให้ลมพัดผ่านมาเหนือแผ่นดิน น้ำก็ลดลง</verse>
				<verse number="2">น้ำพุของน้ำบาดาลและช่องฟ้าทั้งหลายก็ปิด ฝนจากฟ้าก็หยุด</verse>
				<verse number="3">น้ำก็ลดลงจากแผ่นดินเรื่อยๆ เมื่อล่วงไป 150 วันแล้ว น้ำก็ลดระดับลง</verse>
				<verse number="4">ณ วันที่สิบเจ็ดของเดือนที่เจ็ด เรือก็ค้างอยู่บนเทือกเขาอารารัต</verse>
				<verse number="5">น้ำนั้นลดระดับลงเรื่อยๆ จนถึงเดือนที่สิบ ในวันที่หนึ่งเดือนที่สิบ ก็เห็นบรรดายอดภูเขา</verse>
				<verse number="6">เมื่อครบ 40 วันแล้ว โนอาห์ก็เปิดหน้าต่างที่ทำไว้ในเรือ</verse>
				<verse number="7">ปล่อยกาไปตัวหนึ่ง กาก็บินไปและบินกลับมา จนน้ำลดแห้งจากแผ่นดิน</verse>
				<verse number="8">โนอาห์ก็ปล่อยนกพิราบตัวหนึ่ง เพื่อดูว่าน้ำลดลงไปจากแผ่นดินแล้วหรือยัง</verse>
				<verse number="9">แต่นกพิราบนั้นไม่พบที่ที่จะเกาะได้ จึงบินกลับมาหาโนอาห์ที่เรือเพราะน้ำยังท่วมแผ่นดินอยู่ โนอาห์จึงยื่นมือออกไปจับนกพิราบนั้นมาหาท่านนำเข้าไปในเรือ</verse>
				<verse number="10">โนอาห์เฝ้าคอยอยู่อีกเจ็ดวัน จึงปล่อยนกพิราบไปจากเรืออีก</verse>
				<verse number="11">เมื่อเวลาเย็นนกพิราบก็กลับมาหาโนอาห์ และคาบใบมะกอกเขียวสดมาด้วย โนอาห์จึงรู้ว่าน้ำลดจากแผ่นดินแล้ว</verse>
				<verse number="12">โนอาห์เฝ้าคอยอยู่อีกเจ็ดวันหลังจากนั้นจึงปล่อยนกพิราบไป นกนั้นไม่กลับมาหาโนอาห์อีกเลย</verse>
				<verse number="13">เมื่อถึงวันที่หนึ่งของเดือนที่หนึ่ง ปีที่หกร้อยเอ็ด น้ำก็แห้งจากแผ่นดิน โนอาห์เปิดหลังคาของเรือและมองเห็นว่าพื้นดินแห้ง</verse>
				<verse number="14">เมื่อถึงวันที่ยี่สิบเจ็ดเดือนที่สองแผ่นดินก็แห้งแล้ว</verse>
				<verse number="15">พระเจ้าตรัสแก่โนอาห์ว่า</verse>
				<verse number="16">“เจ้าจงออกไปจากเรือ ทั้งภรรยาของเจ้า บุตรชายของเจ้าและบุตรสะใภ้ของเจ้าด้วย</verse>
				<verse number="17">จงพาสัตว์ทุกชนิดที่อยู่กับเจ้า ที่มีเลือดเนื้อ คือนก สัตว์ใช้งาน และสัตว์เลื้อยคลานทั้งหมดที่คลานบนดินให้ออกไป เพื่อจะได้แพร่พันธุ์ทวีขึ้นมากมายบนแผ่นดิน”</verse>
				<verse number="18">โนอาห์ก็ออกไปพร้อมกับบุตร ภรรยา และบุตรสะใภ้</verse>
				<verse number="19">สัตว์ทุกชนิดและสัตว์เลื้อยคลานทั้งหมด กับนกและสัตว์ที่เคลื่อนไหวไปมาบนแผ่นดินทั้งหมดก็ออกไปจากเรือตามพันธุ์ของมัน</verse>
				<verse number="20">โนอาห์สร้างแท่นบูชาแด่พระยาห์เวห์และเลือกเอาสัตว์ใช้งานที่สะอาด และนกที่สะอาดมาเผาบูชาถวายที่แท่นนั้น</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์ทรงได้กลิ่นที่พอพระทัยแล้ว ทรงดำริในพระทัยว่า “เราจะไม่สาปแผ่นดินอีกต่อไป แม้ว่ามนุษย์ไม่ดี เพราะเค้าความคิดในใจของมนุษย์ล้วนแต่ร้ายมาตั้งแต่เด็ก เราจะไม่ทำลายสิ่งมีชีวิตทั้งปวงอีก ดังที่เราได้ทำแล้วนั้น</verse>
				<verse number="22">ตราบที่โลกยังมีอยู่ จะมีฤดูหว่านกับฤดูเกี่ยว มีเย็นกับร้อน มีฤดูร้อนกับฤดูหนาว มีวันและคืนตลอดไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">พระเจ้าทรงอวยพรโนอาห์และบุตรทั้งหลายของเขา ตรัสแก่พวกเขาว่า “จงมีลูกดกทวีมากขึ้นจนเต็มแผ่นดิน</verse>
				<verse number="2">สัตว์ทั้งปวงบนแผ่นดิน นกทั้งปวงบนท้องฟ้า สัตว์ที่เลื้อยคลานทั้งสิ้นบนแผ่นดิน และปลาทั้งสิ้นในทะเลจะกลัวและหวาดหวั่นต่อพวกเจ้า เรามอบสัตว์ทั้งปวงไว้ในมือของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="3">ทุกสิ่งที่มีชีวิตเคลื่อนไหวไปมาจะเป็นอาหารของเจ้า เราจะยกของทุกอย่างให้แก่เจ้า ดังที่เรายกพืชเขียวสดให้แก่เจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="4">แต่ห้ามกินเนื้อพร้อมกับชีวิตของมัน คือเลือดของมัน</verse>
				<verse number="5">และที่แน่ๆ คือโลหิตที่เป็นชีวิตของพวกเจ้านั้นเราจะทวง เราจะทวงจากมือของสิ่งมีชีวิตทั้งปวง จากมือของมนุษย์ เราจะทวงชีวิตมนุษย์จากมือของพี่น้องของเขา</verse>
				<verse number="6">ใครทำให้มนุษย์โลหิตไหล มนุษย์จะทำให้โลหิตผู้นั้นไหลเหมือนกัน เพราะพระเจ้าทรงสร้างมนุษย์ ตามพระฉายาของพระองค์</verse>
				<verse number="7">พวกเจ้าจงมีลูกทวีมากขึ้น จงอยู่เต็มแผ่นดินโลกและทวีมากขึ้นในนั้น”</verse>
				<verse number="8">พระเจ้าจึงตรัสแก่โนอาห์และบุตรทั้งหลายว่า</verse>
				<verse number="9">“นี่แน่ะ เราเองเป็นผู้ตั้งพันธสัญญาของเราไว้กับพวกเจ้า และกับพงศ์พันธุ์ที่มาภายหลังเจ้า</verse>
				<verse number="10">และกับบรรดาสัตว์มีชีวิตที่อยู่กับพวกเจ้าด้วย ทั้งนกและสัตว์ใช้งานและสัตว์ป่าทั้งหมดที่อยู่กับพวกเจ้า จากสัตว์ทั้งปวงที่ออกจากเรือ คือสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในโลก</verse>
				<verse number="11">เราจะตั้งพันธสัญญาของเราไว้กับพวกเจ้าว่าจะไม่ทำลายมนุษย์และสัตว์ทั้งปวงโดยให้น้ำท่วมอีก และจะไม่ให้มีน้ำมาท่วมทำลายโลกอีกต่อไป”</verse>
				<verse number="12">พระเจ้าตรัสว่า “นี่แหละเป็นเครื่องหมายแห่งพันธสัญญา ซึ่งเราให้ไว้ระหว่างเรากับพวกเจ้า และกับสัตว์มีชีวิตทั้งปวงที่อยู่กับพวกเจ้าสืบไปทุกชั่วอายุ</verse>
				<verse number="13">คือเราตั้งรุ้งของเราไว้ที่เมฆ และรุ้งนั้นจะเป็นเครื่องหมายแห่งพันธสัญญาระหว่างเรากับโลก</verse>
				<verse number="14">เมื่อเราให้มีเมฆเหนือแผ่นดิน และมีรุ้งปรากฏขึ้นที่เมฆนั้น</verse>
				<verse number="15">เราจะระลึกถึงพันธสัญญาของเราที่ทำไว้ระหว่างเรากับพวกเจ้าและกับสิ่งที่มีชีวิต และสัตว์ทั้งปวง แล้วน้ำจะไม่ท่วมทำลายสัตว์ทั้งปวงอีกเลย</verse>
				<verse number="16">เมื่อมีรุ้งที่เมฆ เราจะดูรุ้งนั้น เพื่อระลึกถึงพันธสัญญานิรันดร์ระหว่างพระเจ้ากับสิ่งมีชีวิตและสัตว์ทั้งปวงซึ่งอยู่บนแผ่นดิน”</verse>
				<verse number="17">พระเจ้าตรัสแก่โนอาห์ว่า “นี่แหละเป็นเครื่องหมายแห่งพันธสัญญาที่เราได้ตั้งไว้ระหว่างเรากับสัตว์ทั้งปวงซึ่งอยู่บนแผ่นดิน”</verse>
				<verse number="18">บุตรของโนอาห์ซึ่งออกมาจากเรือชื่อ เชม ฮาม และยาเฟท ฮามเป็นบิดาของคานาอัน</verse>
				<verse number="19">สามคนนี้เป็นบุตรชายของโนอาห์ มนุษย์จึงกระจายออกไปทั่วโลกจากคนเหล่านี้</verse>
				<verse number="20">โนอาห์เริ่มเป็นคนทำสวนและปลูกองุ่น</verse>
				<verse number="21">แล้วท่านดื่มเหล้าองุ่นและเมา แล้วก็นอนเปลือยกายอยู่กลางเต็นท์ของท่าน</verse>
				<verse number="22">ฮามผู้เป็นบิดาคานาอันเห็นบิดาของเขาเปลือยกายอยู่ จึงบอกพี่ชายทั้งสองที่อยู่ภายนอก</verse>
				<verse number="23">เชมกับยาเฟทก็เอาผ้าพาดบ่าทั้งสองคนแล้วก็เดินถอยหลังเข้าไปปกปิดกายของบิดาที่เปลือยอยู่ โดยไม่ได้หันหน้าดูบิดาที่เปลือยกายอยู่นั้น</verse>
				<verse number="24">เมื่อโนอาห์สร่างเมาแล้ว และรู้ว่าบุตรสุดท้องทำกับท่านอย่างไร</verse>
				<verse number="25">จึงพูดว่า “คานาอันจงถูกแช่ง ให้เป็นทาสต่ำสุดของพี่น้อง”</verse>
				<verse number="26">ท่านกล่าวด้วยว่า “สาธุการแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเชม และให้คานาอันเป็นทาสของเขาเถิด</verse>
				<verse number="27">ขอพระเจ้าทรงเพิ่มพูนยาเฟทให้ทวียิ่งขึ้น ให้เขาอาศัยอยู่ในเต็นท์ของเชม และให้คานาอันเป็นทาสของเขาเถิด”</verse>
				<verse number="28">หลังน้ำท่วม โนอาห์มีชีวิตต่อไปอีก 350 ปี</verse>
				<verse number="29">รวมอายุของโนอาห์ได้ 950 ปี จึงสิ้นชีวิต</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ต่อไปนี้เป็นพงศ์พันธุ์บุตรทั้งหลายของโนอาห์ คือ เชม ฮามและยาเฟท ซึ่งมีบุตรสืบมาหลังน้ำท่วม</verse>
				<verse number="2">บุตรของยาเฟทชื่อโกเมอร์ มาโกก มาดัย ยาวาน ทูบัล เมเชค และทิราส</verse>
				<verse number="3">บุตรของโกเมอร์ชื่ออัชเคนัส รีฟาท และโทการมาห์</verse>
				<verse number="4">บุตรของยาวานชื่อเอลีชาห์ ทารชิช คิทธิม และโดดานิม</verse>
				<verse number="5">จากพงศ์พันธุ์เหล่านี้ประชาชาติตามฝั่งทะเลกระจายไปในแผ่นดินของพวกเขา แต่ละคนตามภาษาตามตระกูลตามชาติของพวกเขา</verse>
				<verse number="6">บุตรของฮามชื่อคูช อียิปต์ พูต และคานาอัน</verse>
				<verse number="7">บุตรของคูชชื่อเส-บา ฮาวิลาห์ สับทาห์ ราอามาห์ และสับเทคา ส่วนบุตรของราอามาห์ชื่อเชบาและเดดาน</verse>
				<verse number="8">คูชมีบุตรชื่อนิมโรด นิมโรดเริ่มเป็นนักรบบนแผ่นดิน</verse>
				<verse number="9">นิมโรดเป็นพรานเก่งกล้าเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ เพราะฉะนั้นจึงมีคำกล่าวว่า “เหมือนกับนิมโรดพรานเก่งกล้าเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="10">อาณาจักรแรกๆ ของนิมโรดเริ่มจาก บาเบล เอเรก อัคคัด และคาลเนห์ในแผ่นดินชินาร์</verse>
				<verse number="11">นิมโรดไปจากแผ่นดินนั้นยังอัสซีเรีย และสร้างนีนะเวห์ เรโหโบทอีร์ และคาลาห์</verse>
				<verse number="12">และเรเสน ซึ่งอยู่ระหว่างนีนะเวห์กับคาลาห์ เมืองนี้เป็นเมืองใหญ่</verse>
				<verse number="13">อียิปต์มีบุตรชื่อลูดิม อานามิม เลหะบิม นัฟทูฮิม</verse>
				<verse number="14">ปัทรุสิม คัสลูฮิม (ผู้เป็นต้นตระกูลคนฟีลิสเตีย) และคัฟโทริม</verse>
				<verse number="15">คานาอันมีบุตรชื่อไซดอนเป็นคนหัวปีและเฮท</verse>
				<verse number="16">กับคนเยบุส คนอาโมไรต์ คนเกอร์กาชี</verse>
				<verse number="17">คนฮีไวต์ คนอารคี คนสินี</verse>
				<verse number="18">คนอารวัด คนเศเมอร์ และคนฮามัธ ภายหลังตระกูลของคนคานาอันก็กระจายออกไป</verse>
				<verse number="19">เขตของคนคานาอันเริ่มจากไซดอน ไปทางเก-ราร์ จนถึงกาซา และไปทางโสโดม โกโมราห์ อัดมาห์ และเศโบยิมจนถึงลาชา</verse>
				<verse number="20">คนเหล่านี้เป็นพงศ์พันธุ์ของฮาม ตามตระกูล ตามภาษา ตามดินแดน และตามชาติของพวกเขา</verse>
				<verse number="21">ฝ่ายเชมพี่ชายคนโตของยาเฟทก็มีบุตรเช่นกัน และเป็นบิดาของพงศ์พันธุ์เอเบอร์ทั้งหมด</verse>
				<verse number="22">บุตรของเชมนั้นชื่อเอลาม อัสชูร อารปัคชาด ลูด และอารัม</verse>
				<verse number="23">บุตรอารัมชื่ออูส ฮูล เกเธอร์ และมัช</verse>
				<verse number="24">อารปัคชาดมีบุตรชื่อเช-ลาห์ ส่วนเช-ลาห์มีบุตรชื่อเอเบอร์</verse>
				<verse number="25">เอเบอร์มีบุตรสองคน คนหนึ่งชื่อเปเลก ด้วยว่าในช่วงอายุของเปเลกนั้น ดินแดนถูกแบ่งกัน และน้องชายของเปเลกชื่อโยกทาน</verse>
				<verse number="26">โยกทานมีบุตรชื่ออัลโมดัด เชเลฟ ฮาซารมาเวท เยราห์</verse>
				<verse number="27">ฮาโดรัม อุซาล ดิคลาห์</verse>
				<verse number="28">โอบาล อาบีมาเอล เชบา</verse>
				<verse number="29">โอฟีร์ ฮาวิลาห์ และโยบับ คนเหล่านี้เป็นบุตรของโยกทานทั้งนั้น</verse>
				<verse number="30">ดินแดนที่พวกเขาอาศัยอยู่เริ่มจากเมชาไปทางเสฟาร์ถึงเทือกเขาทางทิศตะวันออก</verse>
				<verse number="31">คนเหล่านี้เป็นพงศ์พันธุ์ของเชม ตามตระกูล ตามภาษา ตามดินแดนและตามชาติของเขา</verse>
				<verse number="32">คนเหล่านี้เป็นพงศ์พันธุ์ที่สืบมาจากบุตรของโนอาห์ ตามลำดับพงศ์ ตามชาติของพวกเขา และจากคนเหล่านี้ประชาชาติทั้งหลายในโลกก็กระจายออกไปภายหลังน้ำท่วม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ในเวลานั้นคนทั่วโลกพูดภาษาเดียวกัน และมีศัพท์สำเนียงเดียวกัน</verse>
				<verse number="2">เมื่อย้ายไปทางทิศตะวันออก ก็พบทุ่งราบในดินแดนชินาร์ จึงตั้งหลักแหล่งอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="3">แล้วพวกเขาก็พูดกันว่า “มาเถิด เราจงทำอิฐ และเผาให้สุกแข็ง” เขาจึงใช้อิฐต่างหิน และใช้ยางมะตอยต่างปูน</verse>
				<verse number="4">พวกเขาจึงว่า “มาเถิด ให้เราสร้างเมืองขึ้นสำหรับเราและสร้างหอให้ยอดเทียมฟ้า ให้เราทำชื่อเสียงไว้ เพื่อเราจะไม่ถูกทำให้กระจัดกระจายไปทั่วแผ่นดินโลก”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์เสด็จลงมาทอดพระเนตรเมือง และหอที่มนุษย์สร้างขึ้นนั้น</verse>
				<verse number="6">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสว่า “ดูสิ คนเหล่านี้เป็นชนชาติเดียวหมด มีภาษาเดียว นี่เป็นเพียงเบื้องต้นของสิ่งที่พวกเขาจะทำ และบัดนี้ไม่มีอะไรยับยั้งทุกสิ่งที่พวกเขาคิดจะทำ</verse>
				<verse number="7">มาเถิด ให้เราลงไป ทำให้ภาษาของพวกเขาวุ่นวายที่นั่น เพื่อไม่ให้พวกเขาเข้าใจภาษาของกันและกันได้”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์จึงทรงทำให้พวกเขากระจัดกระจายจากที่นั่นไปทั่วพื้นแผ่นดิน คนเหล่านั้นก็เลิกสร้างเมืองนั้น</verse>
				<verse number="9">เหตุฉะนี้จึงเรียกเมืองนั้นว่าบาเบล เพราะว่าที่นั่นพระยาห์เวห์ทรงทำให้ภาษาของทั้งโลกวุ่นวายไป และพระยาห์เวห์ทรงทำให้พวกเขากระจัดกระจายไปทั่วพื้นแผ่นดิน</verse>
				<verse number="10">ต่อไปนี้เป็นเชื้อสายของเชม เมื่อเชมมีอายุได้ 100 ปีก็มีบุตรชื่ออารปัคชาดหลังน้ำท่วมสองปี</verse>
				<verse number="11">ตั้งแต่เชมมีบุตรคือ อารปัคชาดแล้ว ก็มีชีวิตอยู่อีก 500 ปี มีบุตรชายหญิงอีกหลายคน</verse>
				<verse number="12">เมื่ออารปัคชาดมีอายุได้ 35 ปี ก็มีบุตรชื่อเช-ลาห์</verse>
				<verse number="13">ตั้งแต่อารปัคชาดมีบุตรคือเช-ลาห์แล้ว ก็มีชีวิตอีก 403 ปี มีบุตรชายหญิงอีกหลายคน</verse>
				<verse number="14">เมื่อเช-ลาห์มีอายุได้ 30 ปี ก็มีบุตรชื่อเอเบอร์</verse>
				<verse number="15">ตั้งแต่เช-ลาห์มีบุตรคือเอเบอร์แล้ว ก็มีชีวิตอีก 403 ปี มีบุตรชายหญิงอีกหลายคน</verse>
				<verse number="16">เมื่อเอเบอร์มีอายุได้ 34 ปี ก็มีบุตรชื่อเปเลก</verse>
				<verse number="17">ตั้งแต่เอเบอร์มีบุตรคือเปเลกแล้ว ก็มีชีวิตอีก 430 ปี มีบุตรชายหญิงอีกหลายคน</verse>
				<verse number="18">เมื่อเปเลกมีอายุได้ 30 ปีก็มีบุตรชื่อเรอู</verse>
				<verse number="19">ตั้งแต่เปเลกมีบุตรคือเรอูแล้ว ก็มีชีวิตอีก 209 ปี มีบุตรชายหญิงอีกหลายคน</verse>
				<verse number="20">เมื่อเรอูมีอายุได้ 32 ปี ก็มีบุตรชื่อเสรุก</verse>
				<verse number="21">ตั้งแต่เรอูมีบุตรคือเสรุกแล้ว ก็มีชีวิตอีก 207 ปี มีบุตรชายหญิงอีกหลายคน</verse>
				<verse number="22">เมื่อเสรุกมีอายุได้ 30 ปี ก็มีบุตรชื่อนาโฮร์</verse>
				<verse number="23">ตั้งแต่เสรุกมีบุตรคือนาโฮร์แล้ว ก็มีชีวิตอีก 200 ปี มีบุตรชายหญิงอีกหลายคน</verse>
				<verse number="24">เมื่อนาโฮร์มีอายุได้ 29 ปี ก็มีบุตรชื่อเท-ราห์</verse>
				<verse number="25">ตั้งแต่นาโฮร์มีบุตรคือเท-ราห์แล้ว ก็มีชีวิตอีก 119 ปี มีบุตรชายหญิงอีกหลายคน</verse>
				<verse number="26">เมื่อเท-ราห์มีอายุได้ 70 ปี ก็มีบุตร ชื่ออับราม นาโฮร์ และฮาราน</verse>
				<verse number="27">ต่อไปนี้เป็นเชื้อสายของเท-ราห์ เท-ราห์มีบุตรชื่อ อับราม นาโฮร์ และฮาราน ฮารานก็มีบุตรชื่อโลท</verse>
				<verse number="28">ส่วนฮารานสิ้นชีวิตก่อนเท-ราห์บิดาของเขาในแผ่นดินที่เขาเกิด คือเมืองเออร์ของชาวเคลเดีย</verse>
				<verse number="29">อับรามกับนาโฮร์ต่างก็ได้ภรรยา ภรรยาของอับรามชื่อซาราย ภรรยาของนาโฮร์ชื่อมิลคาห์ ซึ่งเป็นบุตรีของฮาราน ฮารานเป็นบิดาของนางมิลคาห์และนางอิสคาห์</verse>
				<verse number="30">ฝ่ายนางซารายนั้นเป็นหมัน ไม่มีบุตร</verse>
				<verse number="31">เท-ราห์ก็พาอับรามบุตรของตน กับโลทหลานชายซึ่งเป็นบุตรของฮาราน พร้อมกับซารายบุตรสะใภ้ คือภรรยาของอับรามบุตรชายของเขา พวกเขาออกจากเมืองเออร์ของชาวเคลเดีย เพื่อเข้าไปในแผ่นดินคานาอัน แต่เมื่อพวกเขามาถึงฮารานแล้วก็อาศัยอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="32">เท-ราห์ก็สิ้นชีวิตในเมืองฮาราน รวมอายุเท-ราห์ได้ 205 ปี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสแก่อับรามว่า “เจ้าจงออกจากดินแดนของเจ้า จากญาติพี่น้องของเจ้า จากบ้านบิดาของเจ้า ไปยังดินแดนที่เราจะสำแดงแก่เจ้า</verse>
				<verse number="2">เราจะให้เจ้าเป็นชนชาติใหญ่ เราจะอวยพรเจ้า จะให้เจ้ามีชื่อเสียงใหญ่โต แล้วเจ้าจะเป็นพร</verse>
				<verse number="3">เราจะอวยพรคนที่อวยพรเจ้า เราจะสาปคนที่แช่งเจ้า บรรดาเผ่าพันธุ์ทั่วโลกจะได้พรเพราะเจ้า”</verse>
				<verse number="4">ฝ่ายอับรามก็ไปตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์ โลทก็ไปด้วย เมื่ออับรามออกจากเมืองฮารานนั้นท่านมีอายุได้ 75 ปี</verse>
				<verse number="5">อับรามพานางซารายภรรยาของท่าน กับโลทบุตรของน้องชายและทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่สะสมไว้ ทั้งบรรดาผู้คนที่ได้ไว้ที่ฮารานนั้นออกเดินทางไปยังแผ่นดินคานาอัน เมื่อเข้าไปในแผ่นดินคานาอันแล้ว</verse>
				<verse number="6">อับรามก็ผ่านดินแดนนั้นมาถึงสถานที่ของเชเคม คือ ที่ต้นโอ๊ก ณ โมเรห์ คราวนั้นคนคานาอันอยู่ที่แผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ทรงปรากฏพระองค์แก่อับราม ตรัสว่า “ดินแดนนี้เราจะยกให้เชื้อสายของเจ้า” ณ ที่นั่นอับรามสร้างแท่นบูชาแด่พระยาห์เวห์ผู้ปรากฏพระองค์แก่ท่าน</verse>
				<verse number="8">ท่านย้ายไปจากที่นั่น มาถึงภูเขาทางทิศตะวันออกของเบธเอล จึงตั้งเต็นท์อยู่ที่นั่น โดยเบธเอลอยู่ทางทิศตะวันตกและอัยอยู่ทางทิศตะวันออก และสร้างแท่นบูชาพระยาห์เวห์ที่นั่น และนมัสการออกพระนามพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">แล้วอับรามก็เดินทางต่อไป ยกเต็นท์เดินทางเรื่อยไปทางเนเกบ</verse>
				<verse number="10">เกิดการกันดารอาหารในแผ่นดินนั้น อับรามจึงลงไปที่อียิปต์และอาศัยอยู่ที่นั่น ด้วยว่ามีการกันดารอาหารหนักในแผ่นดิน</verse>
				<verse number="11">เมื่อใกล้จะเข้าอียิปต์ อับรามก็พูดกับนางซารายภรรยาของท่านว่า “นี่แน่ะ ฉันรู้ว่าเธอเป็นหญิงรูปงาม</verse>
				<verse number="12">เมื่อคนอียิปต์เห็นเธอ พวกเขาจะว่า ‘หญิงคนนี้เป็นภรรยาของเขา’ แล้วก็จะฆ่าฉันเสีย แต่จะไว้ชีวิตเธอ</verse>
				<verse number="13">ขอให้บอกว่าเธอเป็นน้องสาวของฉัน เพื่อเขาจะได้ทำดีต่อฉันเพราะเธอ และฉันจะได้รอดชีวิตเพราะเธอ”</verse>
				<verse number="14">เมื่ออับรามมาถึงอียิปต์แล้ว คนอียิปต์เห็นว่านางสวยมาก</verse>
				<verse number="15">เมื่อคนในราชสำนักของฟาโรห์ เห็นนางแล้ว ก็ทูลยกย่องนางนั้นต่อฟาโรห์ นางจึงถูกพาไปอยู่ในวังของฟาโรห์</verse>
				<verse number="16">ฝ่ายฟาโรห์ทรงโปรดปรานอับรามเพราะเห็นแก่นางนั้น อับรามก็ได้แกะ โค ลาตัวผู้ ทาส ทาสี ลาตัวเมีย และอูฐ</verse>
				<verse number="17">แต่พระยาห์เวห์ทรงทำให้เกิดภัยพิบัติร้ายแรงต่างๆ แก่ฟาโรห์ และราชวงศ์ของพระองค์ เพราะเรื่องนางซารายภรรยาของอับราม</verse>
				<verse number="18">ฟาโรห์จึงทรงเรียกอับรามมา ตรัสว่า “ทำไมเจ้าทำแก่เราอย่างนี้เล่า? ทำไมเจ้าไม่บอกให้เรารู้ว่านางเป็นภรรยาของเจ้า?</verse>
				<verse number="19">ทำไมเจ้าว่า ‘เธอเป็นน้องสาวของข้าพระบาท’? เราจึงรับนางมาเพื่อเป็นภรรยาของเรา นี่แน่ะ ภรรยาของเจ้า จงรับไป แล้วออกไปได้”</verse>
				<verse number="20">ฟาโรห์ตรัสสั่งพวกมหาดเล็กเรื่องอับราม พวกเขาจึงส่งอับรามไปกับภรรยาและทรัพย์สมบัติทั้งหมดของท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">อับรามกับภรรยาจึงออกจากอียิปต์ไปเนเกบ พร้อมด้วยทรัพย์สมบัติทั้งหมด โลทก็ไปด้วย</verse>
				<verse number="2">อับรามมั่งคั่งมากด้วยฝูงปศุสัตว์ เงินและทองคำ</verse>
				<verse number="3">ท่านเดินทางเป็นระยะๆ ต่อไปจากเนเกบจนมาถึงเบธเอล ที่ที่เต็นท์ของท่านตั้งอยู่คราวก่อน ระหว่างเบธเอลกับอัย</verse>
				<verse number="4">คือที่ที่เมื่อก่อนท่านสร้างแท่นบูชาไว้ และที่นั่นอับรามนมัสการออกพระนามพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">ฝ่ายโลทที่ไปกับอับรามนั้น มีฝูงแพะแกะ และฝูงโคกับเต็นท์ด้วย</verse>
				<verse number="6">ที่ดินที่นั่นไม่กว้างขวางพอให้พวกเขาอยู่ด้วยกันได้ เพราะทรัพย์สมบัติของพวกเขามีมาก จึงอยู่ด้วยกันไม่ได้</verse>
				<verse number="7">คนเลี้ยงสัตว์ของอับรามกับคนเลี้ยงสัตว์ของโลทก็วิวาทกัน เวลานั้นคนคานาอันและคนเปริสซียังอาศัยอยู่ในดินแดนนั้น</verse>
				<verse number="8">อับรามจึงพูดกับโลทว่า “ขออย่าให้เราและคนเลี้ยงสัตว์ของเราทะเลาะกันเลย เพราะเราเป็นญาติสนิท</verse>
				<verse number="9">ที่ดินทั้งหมดอยู่ตรงหน้าเจ้าไม่ใช่หรือ? ขอให้เจ้าแยกไปจากเราเถิด ถ้าเจ้าไปทางซ้ายเราก็จะไปทางขวา หรือเจ้าจะไปทางขวา เราก็จะไปทางซ้าย”</verse>
				<verse number="10">โลทเงยหน้าแลดูที่ลุ่มของแม่น้ำจอร์แดนทั้งหมด เห็นว่ามีน้ำบริบูรณ์อยู่ทุกแห่ง (นี่เป็นสภาพก่อนพระยาห์เวห์ทรงทำลายเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์) เหมือนพระอุทยานของพระยาห์เวห์ เหมือนแผ่นดินอียิปต์ ในทิศที่จะไปทางเมืองโศอาร์</verse>
				<verse number="11">โลทจึงเลือกที่ลุ่มทั้งหมดของแม่น้ำจอร์แดน โลทออกเดินทางไปทิศตะวันออก ญาติสนิททั้งสองจึงแยกกันไป</verse>
				<verse number="12">อับรามอาศัยอยู่ในแผ่นดินคานาอัน ส่วนโลทอาศัยอยู่ท่ามกลางเมืองต่างๆ ในที่ราบ และย้ายเต็นท์ไปตั้งถึงเมืองโสโดม</verse>
				<verse number="13">ผู้ชายเมืองโสโดมเป็นคนชั่วร้าย ทำผิดบาปต่อพระยาห์เวห์มาก</verse>
				<verse number="14">เมื่อโลทจากอับรามไปแล้ว พระยาห์เวห์ตรัสแก่อับรามว่า “จงเงยหน้าดูสถานที่ตั้งแต่เจ้าอยู่นี้ไปทางทิศเหนือ ทิศใต้ ทิศตะวันออก และทิศตะวันตก</verse>
				<verse number="15">เพราะดินแดนทั้งหมดที่เจ้าแลเห็นนี้ เราจะยกให้เจ้าและเชื้อสายของเจ้าตลอดนิรันดร์</verse>
				<verse number="16">เราจะทำให้เชื้อสายของเจ้ามากเหมือนผงคลีดิน ใครนับผงคลีดินได้ก็จะนับเชื้อสายของเจ้าได้</verse>
				<verse number="17">จงลุกขึ้นเดินให้ทั่วดินแดนนี้ ทั้งด้านยาวและด้านกว้าง เพราะว่าเราจะยกดินแดนนี้ให้เจ้า”</verse>
				<verse number="18">อับรามจึงย้ายเต็นท์มาอาศัยอยู่ที่หมู่ต้นโอ๊ก ของมัมเร ซึ่งอยู่ที่เฮโบรน แล้วสร้างแท่นบูชาถวายพระยาห์เวห์ที่นั่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ในสมัยอัมราเฟลกษัตริย์ชินาร์ อารีโอคกษัตริย์เอลลาสาร์ เคโดร์ลาโอเมอร์กษัตริย์เอลาม และทิดาลกษัตริย์โกยิม</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์เหล่านี้ทำสงครามกับเบ-รากษัตริย์โสโดม กับบิรชากษัตริย์โกโมราห์ กับชินาบกษัตริย์อัดมาห์ กับเชเมเบอร์กษัตริย์เศโบยิม และกับกษัตริย์เบ-ลา(คือโศอาร์)</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์เหล่านี้รวมทัพกันที่หุบเขาสิดดิม(คือทะเลตาย)</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์เหล่านี้ยอมรับใช้กษัตริย์เคโดร์ลาโอเมอร์สิบสองปี แต่ในปีที่สิบสามก็กบฏ</verse>
				<verse number="5">ในปีที่สิบสี่ เคโดร์ลาโอเมอร์กับบรรดากษัตริย์ที่อยู่กับท่านนั้นก็ยกมารบชนะคนเรฟาอิมที่อัชทาโรทคารนาอิม กับคนศูซิมที่ฮาม กับคนเอมิมที่ชาเวห์-คีริยาธาอิม</verse>
				<verse number="6">และคนโฮรีที่แถบภูเขาเสอีร์ จนถึงเอลปารานใกล้ถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="7">แล้วกลับมาถึงเอนมิสปัท(คือคาเดช) รบชนะเขตแดนทั้งหมดของคนอามาเลขและแม้แต่ของคนอาโมไรต์ที่ตั้งอยู่ ณ ฮาซาโซนทามาร์</verse>
				<verse number="8">แล้วกษัตริย์เมืองโสโดม กษัตริย์เมืองโกโมราห์ กษัตริย์เมืองอัดมาห์ กษัตริย์เมืองเศโบยิมและกษัตริย์เมืองเบ-ลา(คือ โศอาร์) ก็ไปรวมกันเพื่อทำสงครามที่หุบเขาสิดดิม</verse>
				<verse number="9">ปะทะกับเคโดร์ลาโอเมอร์กษัตริย์เอลาม ทิดาลกษัตริย์โกยิม อัมราเฟลกษัตริย์ชินาร์ และอารีโอคกษัตริย์เอลลาสาร์ กษัตริย์สี่องค์ต่อสู้กับห้าองค์</verse>
				<verse number="10">ที่หุบเขาสิดดิมนั้นมีบ่อยางมะตอยเต็มไปหมด เมื่อกษัตริย์เมืองโสโดมและกษัตริย์เมืองโกโมราห์หลบหนี จึงตกลงไปในนั้น ส่วนคนที่เหลือก็หนีไปที่ภูเขา</verse>
				<verse number="11">ข้าศึกยึดข้าวของและเสบียงอาหารทั้งหมดของโสโดมและโกโมราห์ แล้วก็ไป</verse>
				<verse number="12">พวกเขาจับโลท (บุตรของน้องชายอับราม) ซึ่งอยู่ที่โสโดม และยึดข้าวของของเขาไปด้วย</verse>
				<verse number="13">มีคนหนึ่งหนีมาจากที่รบนั้นบอกให้อับรามคนฮีบรูรู้ อับรามอาศัยอยู่ที่หมู่ต้นโอ๊ก ของมัมเรคนอาโมไรต์ พี่น้องของเอชโคล์และอาเนอร์ คนเหล่านี้เป็นพันธมิตรของอับราม</verse>
				<verse number="14">เมื่ออับรามได้ยินว่าญาติของท่านถูกจับไป จึงนำคนชำนาญศึกที่เกิดในบ้านของท่าน 318 คนไล่ตามไปถึงเมืองดาน</verse>
				<verse number="15">อับรามจึงแบ่งคนเข้าต่อสู้พวกข้าศึกในเวลากลางคืน ทั้งท่านและพวกคนใช้ของท่านโจมตีพวกข้าศึก และไล่ตามพวกเขาไปถึงโฮบาห์เหนือดามัสกัส</verse>
				<verse number="16">แล้วท่านนำข้าวของทั้งหมดกลับคืนมา และนำโลทญาติของท่านกลับมา พร้อมกับข้าวของของเขา รวมทั้งบรรดาผู้หญิงและประชาชนด้วย</verse>
				<verse number="17">เมื่ออับรามกลับจากการรบชนะกษัตริย์เคโดร์ลาโอเมอร์และกษัตริย์ทั้งหลายที่อยู่ด้วยกันแล้ว กษัตริย์เมืองโสโดมก็มาพบอับรามที่หุบเขาชาเวห์(คือหุบเขาของกษัตริย์)</verse>
				<verse number="18">เมลคีเซเดคผู้เป็นทั้งกษัตริย์ซาเลมและปุโรหิตของพระเจ้าผู้สูงสุด ก็นำขนมปังกับเหล้าองุ่นมาให้</verse>
				<verse number="19">แล้วอวยพรท่าน กล่าวว่า “ขอให้อับรามรับพรจากพระเจ้าผู้สูงสุด ผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="20">ขอพระเกียรติเป็นของพระเจ้าผู้สูงสุด ผู้ทรงมอบศัตรูทั้งหลายไว้ในมือของท่าน” อับรามก็มอบหนึ่งในสิบจากข้าวของทั้งหมดนั้นถวายแก่กษัตริย์เมลคีเซเดค</verse>
				<verse number="21">ฝ่ายกษัตริย์เมืองโสโดมตรัสแก่อับรามว่า “ขอคืนคนให้แก่เรา แต่ข้าวของนั้นท่านจงเอาไปเถิด”</verse>
				<verse number="22">อับรามกล่าวแก่กษัตริย์เมืองโสโดมว่า “ข้าพเจ้ายกมือสาบานต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าผู้สูงสุด ผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="23">ว่า แม้เส้นด้ายหรือสายรัดรองเท้า หรือทุกอย่างที่เป็นของของท่าน ข้าพเจ้าก็จะไม่รับเพื่อไม่ให้ท่านพูดได้ว่า ‘เราได้ทำให้อับรามมั่งมี’</verse>
				<verse number="24">เว้นแต่เสบียงอาหารที่คนของข้าพเจ้าได้รับประทานเท่านั้น กับส่วนของคนที่ไปกับข้าพเจ้า อาเนอร์ เอชโคล์ และมัมเร ให้พวกเขารับส่วนของพวกเขาไปเถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ภายหลังสิ่งเหล่านี้พระดำรัสของพระยาห์เวห์มาถึงอับรามทางนิมิตว่า “อับรามเอ๋ย เจ้าอย่ากลัวเลย เราเป็นโล่ของเจ้า บำเหน็จของเจ้าจะมากมายนัก”</verse>
				<verse number="2">อับรามทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย พระองค์จะทรงให้อะไรแก่ข้าพระองค์? ด้วยว่าข้าพระองค์ยังไม่มีบุตรเลย และเอลีเอเซอร์ชาวเมืองดามัสกัสคนนี้ จะเป็นทายาทของข้าพระองค์”</verse>
				<verse number="3">อับรามทูลอีกว่า “ขอพระองค์ทรงดู พระองค์ไม่ได้ทรงให้บุตรแก่ข้าพระองค์ แล้วขอทรงดู คนที่เกิดในบ้านของข้าพระองค์ก็จะเป็นผู้รับมรดกของข้าพระองค์”</verse>
				<verse number="4">เวลานั้นพระดำรัสของพระยาห์เวห์มาถึงอับรามว่า “คนนี้จะไม่ได้เป็นผู้รับมรดกของเจ้า แต่บุตรชายที่เกิดจากเจ้าจะเป็นผู้รับมรดกของเจ้า”</verse>
				<verse number="5">พระองค์จึงพาอับรามออกมาข้างนอกแล้วตรัสว่า “มองดูฟ้าสิ ถ้าเจ้าสามารถนับดาวทั้งหลายได้ ก็นับไป” แล้วพระองค์ตรัสกับท่านว่า “เชื้อสายของเจ้าจะเป็นเช่นนั้น”</verse>
				<verse number="6">อับรามก็เชื่อพระยาห์เวห์ ความเชื่อนั้นพระองค์ทรงถือว่าเป็นความชอบธรรมแก่ท่าน</verse>
				<verse number="7">แล้วพระองค์ตรัสแก่อับรามว่า “เราคือยาห์เวห์ผู้พาเจ้าออกจากเมืองเออร์ของชาวเคลเดีย เพื่อจะยกดินแดนนี้ให้เป็นกรรมสิทธิ์ของเจ้า”</verse>
				<verse number="8">อับรามทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย ข้าพระองค์จะทราบได้อย่างไรว่า จะได้ดินแดนนี้เป็นกรรมสิทธิ์?”</verse>
				<verse number="9">พระองค์จึงตรัสแก่อับรามว่า “เอาลูกโคตัวเมียอายุสามปี แพะตัวเมียอายุสามปีและแกะตัวผู้อายุสามปี นกเขาตัวหนึ่งกับนกพิราบตัวหนึ่งมาให้เรา”</verse>
				<verse number="10">อับรามจึงนำสัตว์ทั้งหมดเหล่านี้มาถวาย และผ่าครึ่งวางข้างละซีกตรงกัน แต่ไม่ได้ผ่าครึ่งนก</verse>
				<verse number="11">เมื่อฝูงเหยี่ยวบินลงมาที่ซากสัตว์เหล่านั้น อับรามก็ไล่ไปเสีย</verse>
				<verse number="12">เมื่อเวลาดวงอาทิตย์ใกล้จะตก อับรามก็นอนหลับสนิท เวลานั้นความกลัวและความมืดอย่างยิ่งก็มาทับถมอับราม</verse>
				<verse number="13">พระองค์จึงตรัสแก่อับรามว่า “เจ้าจงรู้แน่เถิดว่าเชื้อสายของเจ้าจะเป็นคนต่างด้าวในดินแดนซึ่งไม่ใช่ที่ของพวกเขา และพวกเขาจะต้องรับใช้ชาวเมืองนั้น ชาวเมืองนั้นจะกดขี่เขาถึงสี่ร้อยปี</verse>
				<verse number="14">ส่วนชนชาติที่เขารับใช้อยู่นั้น เราจะพิพากษาลงโทษ ต่อมาเชื้อสายของเจ้าจะออกมา พร้อมกับทรัพย์สมบัติมากมาย</verse>
				<verse number="15">ฝ่ายเจ้าจะไปยังบรรพบุรุษของเจ้าอย่างสงบ เขาจะฝังศพเจ้าเมื่อเจ้าชรามากแล้ว</verse>
				<verse number="16">ในชั่วอายุที่สี่ เชื้อสายของเจ้าจะกลับมาที่นี่อีก ด้วยว่าความบาปชั่วของคนอาโมไรต์ยังไม่ครบถ้วน”</verse>
				<verse number="17">เมื่อดวงอาทิตย์ตกและมืดมิดก็มีเตาที่ควันพลุ่งอยู่ และคบเพลิงเลื่อนลอยมาระหว่างกลางซีกสัตว์เหล่านั้น</verse>
				<verse number="18">ในวันนั้นพระยาห์เวห์ทรงทำพันธสัญญากับอับรามว่า “เรามอบดินแดนนี้ให้เชื้อสายของเจ้าแล้ว ตั้งแต่แม่น้ำอียิปต์ไปถึงแม่น้ำใหญ่ คือแม่น้ำยูเฟรติส</verse>
				<verse number="19">ทั้งแผ่นดินคนเคไนต์ คนเคนัส และคนขัดโมไนต์</verse>
				<verse number="20">กับคนฮิตไทต์ คนเปริสซี คนเรฟาอิม</verse>
				<verse number="21">คนอาโมไรต์ คนคานาอัน คนเกอร์กาชีและคนเยบุสด้วย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ฝ่ายนางซารายภรรยาของอับรามไม่มีบุตรให้ท่าน นางมีหญิงคนใช้ชาวอียิปต์คนหนึ่งชื่อฮาการ์</verse>
				<verse number="2">นางซารายจึงพูดกับอับรามว่า “ดูเถิด พระยาห์เวห์ไม่ทรงให้ฉันมีบุตร ขอจงเข้าไปหาคนใช้ของฉันเถิด บางทีฉันจะได้บุตรโดยนางนั้น” อับรามก็ฟังเสียงนางซาราย</verse>
				<verse number="3">เมื่ออับรามอยู่ในดินแดนคานาอันได้สิบปีแล้ว นางซารายภรรยาก็ยกฮาการ์คนอียิปต์หญิงคนใช้ของนางให้เป็นภรรยาของอับรามสามีของนาง</verse>
				<verse number="4">อับรามเข้าไปหานางฮาการ์ นางก็ตั้งครรภ์ เมื่อนางรู้ว่าตั้งครรภ์แล้วก็ดูหมิ่นนายผู้หญิง</verse>
				<verse number="5">นางซารายจึงพูดกับอับรามว่า “ให้ความผิดที่ทำต่อฉันตกอยู่กับท่าน ฉันเองให้หญิงคนใช้ไว้ในอ้อมอกของท่าน แต่เมื่อหญิงนั้นรู้ว่านางตั้งครรภ์แล้ว ก็ดูหมิ่นฉัน ขอพระยาห์เวห์ทรงตัดสินระหว่างฉันกับท่าน”</verse>
				<verse number="6">อับรามพูดกับนางซารายว่า “นี่แน่ะ หญิงคนใช้ของเจ้าอยู่ในอำนาจของเจ้า จงทำแก่นางตามที่เจ้าเห็นควรเถิด” นางซารายเคี่ยวเข็ญหญิงนั้น จนนางหนีไปให้พ้นหน้า</verse>
				<verse number="7">ทูตของพระยาห์เวห์พบหญิงนั้นที่น้ำพุในถิ่นทุรกันดาร ข้างทางที่จะไปชูร์</verse>
				<verse number="8">จึงถามว่า “ฮาการ์ หญิงคนใช้ของนางซาราย เจ้ามาจากไหนและเจ้าจะไปไหน?” นางทูลตอบว่า “ข้าพระองค์หนีมาให้พ้นหน้านางซาราย นายของข้าพระองค์”</verse>
				<verse number="9">ทูตของพระยาห์เวห์จึงกล่าวว่า “กลับไปหานายผู้หญิงของเจ้า และยอมอยู่ใต้บังคับนางเถิด”</verse>
				<verse number="10">ทูตของพระยาห์เวห์กล่าวแก่หญิงนั้นว่า “เราจะให้เชื้อสายของเจ้าทวีมากขึ้นจนนับไม่ถ้วน”</verse>
				<verse number="11">ทูตของพระยาห์เวห์กล่าวแก่นางอีกว่า “นี่แน่ะ เจ้ามีครรภ์แล้ว จะคลอดบุตรชาย และจะตั้งชื่อบุตรนั้นว่าอิชมาเอล เพราะพระยาห์เวห์ทรงรับฟังความทุกข์ร้อนของเจ้า</verse>
				<verse number="12">บุตรนั้นจะมีนิสัยเหมือนลาป่า มือเขาจะต่อสู้คนทั้งปวง และมือคนทั้งปวงจะต่อสู้เขา เขาจะอาศัยตรงหน้าพี่น้องทั้งปวงของเขา”</verse>
				<verse number="13">นางฮาการ์จึงเรียกพระนามพระยาห์เวห์ผู้ตรัสแก่นางว่า “พระองค์ทรงเป็นพระเจ้า ผู้ทรงเห็นข้าพเจ้า” เพราะนางพูดว่า “ที่นี่ข้าพเจ้าได้เห็นพระองค์ ผู้ทรงเห็นข้าพเจ้าจริงๆ หรือ?”</verse>
				<verse number="14">บ่อน้ำนั้นจึงมีชื่อว่าเบเออลาไฮรอย อยู่ระหว่างคาเดชกับเบเรด</verse>
				<verse number="15">นางฮาการ์มีบุตรชายกับอับราม อับรามตั้งชื่อบุตรที่นางฮาการ์คลอดนั้นว่าอิชมาเอล</verse>
				<verse number="16">เมื่อนางฮาการ์คลอดอิชมาเอลให้แก่อับรามนั้น อายุอับรามได้ 86 ปี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">เมื่ออายุอับรามได้ 99 ปี พระยาห์เวห์ทรงปรากฏแก่อับรามและตรัสแก่ท่านว่า “เราเป็นพระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ จงดำเนินอยู่ต่อหน้าเราและเป็นคนดีพร้อม</verse>
				<verse number="2">เราจะทำพันธสัญญาของเราระหว่างเรากับเจ้า เราจะทวีเชื้อสายของเจ้าให้มากมายมหาศาล”</verse>
				<verse number="3">อับรามก็ซบหน้าลงถึงดิน พระเจ้าตรัสแก่ท่านว่า</verse>
				<verse number="4">“นี่คือพันธสัญญาของเรากับเจ้า เจ้าจะเป็นบิดาของประชาชาติมากมาย</verse>
				<verse number="5">ชื่อของเจ้าจะไม่ใช่อับราม อีกต่อไป เจ้าจะมีชื่อใหม่คืออับราฮัม เพราะเราให้เจ้าเป็นบิดาของประชาชาติมากมาย</verse>
				<verse number="6">เราจะทำให้เจ้ามีพงศ์พันธุ์มากมายยิ่ง เราจะทำให้เจ้าเป็นชนหลายชาติ และกษัตริย์หลายองค์จะเกิดมาจากเจ้า</verse>
				<verse number="7">เราจะสถาปนาพันธสัญญาของเราไว้ระหว่างเรากับเจ้า และเชื้อสายต่อมาของเจ้าตลอดชั่วชาติพันธุ์ของเจ้าให้เป็นพันธสัญญานิรันดร์ คือเป็นพระเจ้าแก่เจ้า และแก่เชื้อสายต่อมาของเจ้า</verse>
				<verse number="8">เราจะให้ดินแดนที่เจ้าอาศัยอยู่อย่างคนต่างด้าวนี้ คือแผ่นดินคานาอันทั้งสิ้นแก่เจ้าและแก่เชื้อสายต่อมาของเจ้า ให้เป็นกรรมสิทธิ์นิรันดร์ และเราจะเป็นพระเจ้าของพวกเขา”</verse>
				<verse number="9">พระเจ้าตรัสแก่อับราฮัมว่า “ส่วนเจ้าและเชื้อสายต่อมาของเจ้า ตลอดชั่วชาติพันธุ์ของพวกเขา จงรักษาพันธสัญญาของเรา</verse>
				<verse number="10">นี่เป็นพันธสัญญาของเราซึ่งพวกเจ้าจะต้องรักษาระหว่างเรากับพวกเจ้า และเชื้อสายต่อมาของเจ้า คือผู้ชายทุกคนจะต้องเข้าสุหนัต</verse>
				<verse number="11">เจ้าจงเข้าสุหนัตตัดหนังหุ้มปลายองคชาตของเจ้า นี่จะเป็นหมายสำคัญของพันธสัญญาระหว่างเรากับพวกเจ้า</verse>
				<verse number="12">ผู้ชายที่มีอายุแปดวันต้องเข้าสุหนัต คือชายทุกคนตลอดชั่วชาติพันธุ์ของเจ้า เป็นคนที่เกิดในบ้านของเจ้าก็ดี หรือที่เอาเงินซื้อมาจากคนต่างด้าว ซึ่งไม่ใช่เชื้อสายของเจ้าก็ดี</verse>
				<verse number="13">ทั้งผู้ที่เกิดในบ้านของเจ้า และที่เอาเงินของเจ้าซื้อมาจะต้องเข้าสุหนัต ดังนี้แหละพันธสัญญาของเราจะได้อยู่ที่เนื้อของพวกเจ้า เป็นพันธสัญญานิรันดร์</verse>
				<verse number="14">ชายคนใดที่ไม่ได้เข้าสุหนัต คือไม่ได้เข้าสุหนัตเนื้อหนังด้วยการตัดหนังหุ้มปลายองคชาต จะต้องถูกตัดออกจากชนชาติของเขา เขาได้ละเมิดพันธสัญญาของเรา”</verse>
				<verse number="15">พระเจ้าตรัสกับอับราฮัมว่า “ส่วนซารายภรรยาของเจ้านั้น เจ้าอย่าเรียกชื่อนางว่า ซาราย แต่จงเรียกชื่อนางว่า ซาราห์</verse>
				<verse number="16">เราจะอวยพรนาง และยิ่งกว่านั้นอีก โดยนางนี่แหละ เราจะให้บุตรชายคนหนึ่งแก่เจ้า เราจะอวยพรนาง และนางจะให้กำเนิดชนหลายชาติ กษัตริย์ของชนหลายชาติจะมาจากนาง”</verse>
				<verse number="17">อับราฮัมจึงซบหน้าลงหัวเราะและคิดในใจว่า “ชายผู้มีอายุหนึ่งร้อยปีแล้วจะมีบุตรได้หรือ? ซาราห์ผู้มีอายุเก้าสิบปีแล้วจะคลอดบุตรหรือ?”</verse>
				<verse number="18">และอับราฮัมทูลพระเจ้าว่า “โอ ขอให้อิชมาเอลมีชีวิตอยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์”</verse>
				<verse number="19">พระเจ้าตรัสว่า “ที่แน่นั้น คือซาราห์ภรรยาของเจ้าจะคลอดบุตรชายคนหนึ่งให้เจ้า และเจ้าจงตั้งชื่อเขาว่า อิสอัค เราจะสถาปนาพันธสัญญาของเราไว้กับเขา เป็นพันธสัญญานิรันดร์แก่เชื้อสายของเขาซึ่งจะตามเขามา</verse>
				<verse number="20">ฝ่ายอิชมาเอลนั้นเราฟังเจ้า แล้วเราจะอวยพรเขาและจะทำให้เขามีพงศ์พันธุ์มากมายยิ่ง เขาจะให้กำเนิดเจ้านายสิบสองคน และเราจะทำให้เขาเป็นชาติใหญ่ชาติหนึ่ง</verse>
				<verse number="21">ฝ่ายพันธสัญญาของเรา เราจะตั้งไว้กับอิสอัคผู้ซึ่งซาราห์จะคลอดให้แก่เจ้าปีหน้าในฤดูนี้”</verse>
				<verse number="22">เมื่อพระองค์ตรัสกับท่านเสร็จแล้ว พระเจ้าก็เสด็จจากอับราฮัมขึ้นไป</verse>
				<verse number="23">อับราฮัมจึงนำอิชมาเอลบุตรชายของท่าน และทุกคนที่เกิดในบ้านของท่าน และทุกคนที่ท่านเอาเงินซื้อมา คือผู้ชายทุกคนที่อยู่ในบ้านของอับราฮัม ให้เขาเข้าสุหนัตตัดหนังหุ้มปลายองคชาตของเขาในวันเดียวกันนั้น ดังที่พระเจ้าตรัสไว้กับท่านทุกประการ</verse>
				<verse number="24">อับราฮัมมีอายุ 99 ปี เมื่อท่านเข้าสุหนัตตัดหนังหุ้มปลายองคชาตของท่าน</verse>
				<verse number="25">และอิชมาเอลบุตรชายของท่านอายุ 13 ปี เมื่อเขาเข้าสุหนัตตัดหนังหุ้มปลายองคชาตของเขา</verse>
				<verse number="26">อับราฮัมและอิชมาเอลบุตรชายของท่านเข้าสุหนัตในวันเดียวกันนั้น</verse>
				<verse number="27">พวกผู้ชายทุกคนที่อยู่ในบ้านของท่าน คือพวกที่เกิดในบ้านและที่เอาเงินซื้อมาจากคนต่างด้าวก็เข้าสุหนัตพร้อมกับท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ทรงปรากฏแก่อับราฮัมที่หมู่ต้นโอ๊ก ของมัมเร ขณะที่ท่านนั่งอยู่ที่ประตูเต็นท์เวลาแดดร้อน</verse>
				<verse number="2">ท่านเงยหน้าขึ้นมองดู เห็นชายสามคนยืนอยู่ข้างหน้าท่าน เมื่อท่านเห็นพวกเขา ท่านก็วิ่งจากประตูเต็นท์ไปต้อนรับพวกเขา โน้มตัวลงถึงดิน</verse>
				<verse number="3">พูดว่า “เจ้านายของข้าพเจ้า ถ้าข้าพเจ้าเป็นที่โปรดปรานในสายตาของท่าน ขออย่าผ่านผู้รับใช้ของท่านไปเสีย</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้าจะให้คนเอาน้ำมานิดหน่อยให้ท่านล้างเท้า และพักใต้ต้นไม้</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้าจะไปเอาขนมปังหน่อยหนึ่งมาให้ ท่านจะได้พักผ่อนหย่อนใจเสียก่อน แล้วจึงค่อยเดินทางต่อไป ไหนๆ ท่านก็มายังผู้รับใช้ของพวกท่านแล้ว” พวกเขาจึงว่า “ทำตามที่เจ้ากล่าวนี้เถิด”</verse>
				<verse number="6">อับราฮัมรีบเข้าไปในเต็นท์หานางซาราห์ กล่าวว่า “เร็วๆ หน่อย เอาแป้งอย่างดีสามถังนวดแล้วทำขนม”</verse>
				<verse number="7">แล้วอับราฮัมวิ่งไปที่ฝูงสัตว์ เอาลูกโคตัวหนึ่ง ยังอ่อนและดี มอบให้คนใช้รีบทำเป็นอาหาร</verse>
				<verse number="8">ท่านเอาเนย น้ำนมและลูกโคที่เขาทำไว้แล้วนั้นมาวางต่อหน้าพวกเขา และท่านยืนอยู่ข้างพวกเขาที่ใต้ต้นไม้ เมื่อพวกเขารับประทาน</verse>
				<verse number="9">พวกเขาถามท่านว่า “ซาราห์ภรรยาของเจ้าอยู่ที่ไหน?” ท่านตอบว่า “นางอยู่ในเต็นท์”</verse>
				<verse number="10">ท่านหนึ่งในสามคนว่า “ในฤดูนี้ปีหน้าเราจะกลับมาหาเจ้าอีกแน่นอน ซาราห์ภรรยาของเจ้าจะมีบุตรชายคนหนึ่ง” นางซาราห์ฟังอยู่ที่ประตูเต็นท์ข้างหลังท่าน</verse>
				<verse number="11">ฝ่ายอับราฮัมและซาราห์นั้นชราแล้ว และประจำเดือนของซาราห์ก็หมดไปแล้ว</verse>
				<verse number="12">นางซาราห์ก็หัวเราะในใจ กล่าวว่า “ในเมื่อฉันแก่แล้ว สามี ของฉัน ก็แก่แล้ว ฉันยังจะมีความยินดีอย่างนี้อีกหรือ?”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์ตรัสกับอับราฮัมว่า “ทำไมนางซาราห์หัวเราะ? และกล่าวว่า ‘ฉันแก่แล้ว จะคลอดบุตรชายจริงๆ หรือ?’</verse>
				<verse number="14">มีสิ่งใดอัศจรรย์เกินที่พระยาห์เวห์จะทรงทำได้ พอถึงเวลากำหนดเราจะกลับมาหาเจ้า ฤดูนี้ปีหน้า ซาราห์จะมีบุตรชายคนหนึ่ง”</verse>
				<verse number="15">แต่นางซาราห์ปฏิเสธว่า “ข้าพระองค์ไม่ได้หัวเราะพระเจ้าข้า” เพราะนางกลัว พระองค์ตรัสว่า “อย่าเลย เจ้าหัวเราะจริงๆ”</verse>
				<verse number="16">แล้วบุรุษเหล่านั้นก็ลุกออกจากที่นั่น มองไปทางเมืองโสโดม และอับราฮัมก็เดินไปส่งพวกเขา</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “เราจะซ่อนสิ่งซึ่งเราจะทำนั้นไม่ให้อับราฮัมรู้หรือ?</verse>
				<verse number="18">แน่ทีเดียวอับราฮัมจะเป็นประชาชาติใหญ่โตและมีกำลังมาก และประชาชาติทั้งหมดในโลกจะได้รับพรก็เพราะเขา</verse>
				<verse number="19">เพราะเราเลือก เขาแล้ว เพื่อเขาจะได้กำชับลูกหลาน และครอบครัวที่สืบต่อมาของเขา ให้รักษาพระมรรคาของพระยาห์เวห์ ให้ทำความชอบธรรมและความยุติธรรม เพื่อพระยาห์เวห์จะประทานแก่อับราฮัม ตามที่พระองค์ตรัสไว้แก่เขา”</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “เสียงร้องกล่าวโทษเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์นั้นดังเหลือเกิน และบาปของเขาก็หนักมาก</verse>
				<verse number="21">เราจะลงไปดูว่าพวกเขาทำผิดจริงตามคำร้องที่มาถึงเรานั้นหรือไม่ ถ้าไม่ เราก็จะรู้”</verse>
				<verse number="22">บุรุษเหล่านั้นจึงหันไปจากที่นั่นเดินไปยังเมืองโสโดม แต่อับราฮัมยังยืนเฝ้าเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">อับราฮัมเข้ามาใกล้ ทูลว่า “พระองค์จะทรงทำลายผู้ชอบธรรมพร้อมกับคนอธรรมหรือ?</verse>
				<verse number="24">สมมุติว่ามีคนชอบธรรมห้าสิบคนอยู่ในเมืองนั้น พระองค์จะยังทรงทำลายเมืองนั้น ไม่ทรงละเว้นเพราะเห็นแก่คนชอบธรรมห้าสิบคนที่อยู่ในเมืองนั้นหรือ?</verse>
				<verse number="25">ขอพระองค์อย่าทรงคิดทำเช่นนี้เลย อย่าทรงคิดที่จะฆ่าคนชอบธรรมพร้อมกับคนอธรรม ทำกับคนชอบธรรมอย่างเดียวกับคนอธรรม ขอพระองค์อย่าทรงทำเช่นนั้นเลย พระองค์ผู้พิพากษาสากลโลกจะไม่ทรงทำสิ่งที่ยุติธรรมหรือ?”</verse>
				<verse number="26">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “ที่โสโดมถ้าเราพบคนชอบธรรมในเมืองห้าสิบคน เราจะละเว้นเมืองนั้นทั้งเมืองเพราะเห็นแก่พวกเขา”</verse>
				<verse number="27">อับราฮัมทูลตอบว่า “ขอทรงอภัยโทษที่ข้าพระองค์บังอาจทูลต่อองค์เจ้านาย ข้าพระองค์ผู้เป็นเพียงผงคลีและขี้เถ้า</verse>
				<verse number="28">สมมุติว่าในห้าสิบคนนั้นขาดไปห้าคน พระองค์จะยังทรงทำลายเมืองนั้นทั้งเมืองเพราะขาดห้าคนหรือ?” และพระองค์ตรัสว่า “เราจะไม่ทำลาย ถ้าเราพบคนชอบธรรมสี่สิบห้าคนที่นั่น”</verse>
				<verse number="29">ท่านก็ทูลพระองค์อีกว่า “สมมุติว่าพระองค์ทรงพบสี่สิบคนที่นั่น” พระองค์ตรัสตอบว่า “เราจะไม่ทำเพราะเห็นแก่สี่สิบคนนั้น”</verse>
				<verse number="30">ท่านจึงทูลว่า “ขอองค์เจ้านายอย่าทรงพระพิโรธเลย ข้าพระองค์จะขอทูล สมมุติพระองค์ทรงพบเพียงสามสิบคนที่นั่น” พระองค์ตรัสตอบว่า “เราจะไม่ทำ ถ้าเราพบสามสิบคนที่นั่น”</verse>
				<verse number="31">ท่านทูลว่า “ขอทรงอภัยโทษที่ข้าพระองค์บังอาจทูลต่อองค์เจ้านาย สมมุติว่าทรงพบยี่สิบคนที่นั่น” พระองค์ตรัสตอบว่า “เราจะไม่ทำลายเพราะเห็นแก่ยี่สิบคนนั้น”</verse>
				<verse number="32">ท่านทูลว่า “ขอองค์เจ้านายอย่าทรงพระพิโรธเลย ข้าพระองค์ขอทูลอีกครั้งนี้ครั้งเดียว สมมุติว่า ทรงพบเพียงสิบคนที่นั่น” พระองค์ตรัสตอบว่า “เราจะไม่ทำลายเพราะเห็นแก่สิบคนนั้น”</verse>
				<verse number="33">เมื่อพระยาห์เวห์ตรัสกับอับราฮัมจบลงแล้ว พระองค์ก็เสด็จไป ส่วนอับราฮัมก็กลับไปที่ของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ฝ่ายทูตสวรรค์สององค์นั้นมาถึงเมืองโสโดมในเวลาเย็น โลทกำลังนั่งอยู่ที่ประตูเมืองโสโดม เมื่อโลทเห็นท่านทั้งสอง เขาก็ลุกขึ้นไปต้อนรับและโน้มตัวลงหน้าซบดิน</verse>
				<verse number="2">กล่าวว่า “เจ้านายของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าขอวิงวอนท่าน ขอท่านแวะไปบ้านข้าพเจ้าผู้รับใช้ของท่าน ค้างสักคืนหนึ่ง ล้างเท้าของท่าน แล้วค่อยลุกขึ้นแต่เช้า เดินทางต่อไป” ทั้งสองตอบว่า “อย่าเลย เราจะค้างคืนที่ลานเมือง”</verse>
				<verse number="3">แต่โลทก็รบเร้าชักชวนท่านทั้งสอง ท่านจึงแวะไปกับเขา เข้าไปในบ้านของเขา โลทก็จัดงานเลี้ยงท่านทั้งสอง ปิ้งขนมปังไร้เชื้อ ท่านทั้งสองก็รับประทาน</verse>
				<verse number="4">ท่านทั้งสองยังไม่ทันเข้านอน พวกผู้ชายเมืองนั้น คือชายชาวเมืองโสโดมทั้งหนุ่มและแก่ทั้งหมดจากทุกมุมเมืองพากันมาล้อมบ้านนั้นไว้</verse>
				<verse number="5">พวกเขาร้องเรียกโลทว่า “พวกผู้ชายที่มาหาเจ้าคืนนี้อยู่ที่ไหน? จงส่งพวกเขาออกมาให้เรา เราจะได้มีเพศสัมพันธ์กับพวกเขา”</verse>
				<verse number="6">โลทก็ออกทางประตูไปหาชายเหล่านั้น แล้วปิดประตูข้างหลังเขา</verse>
				<verse number="7">กล่าวว่า “พี่น้องของข้าเอ๋ย ข้าขอเถอะ อย่าทำชั่วเลย</verse>
				<verse number="8">นี่แน่ะ ข้ามีลูกสาวสองคนยังไม่เคยมีเพศสัมพันธ์กับชายเลย ข้าจะส่งออกมาให้พวกท่าน พวกท่านจะทำแก่พวกนางอย่างไรก็ได้ตามใจชอบเถิด แต่ขออย่าทำอะไรพวกผู้ชายเหล่านี้เลย เพราะพวกเขามาอยู่ใต้ร่มชายคาของข้าแล้ว”</verse>
				<verse number="9">แต่พวกนั้นร้องว่า “ถอยไป” และขู่ว่า “เจ้าคนนี้มาขออาศัยอยู่ แล้วยังมาตั้งตัวเป็นผู้พิพากษา เราจะทำชั่วต่อเจ้าให้หนักกว่าที่จะทำแก่คนเหล่านั้นอีก” พวกนั้นผลักโลทโดยแรง และเข้ามาใกล้เพื่อพังประตู</verse>
				<verse number="10">แต่ชายทั้งสองนั้นยื่นมือออกไปดึงตัวโลทเข้ามาในบ้านแล้วปิดประตูเสีย</verse>
				<verse number="11">ท่านทั้งสองทำให้พวกผู้ชายที่อยู่หน้าประตูบ้านนั้นตาบอด ทั้งคนหนุ่มและคนแก่ก็เที่ยวคลำหาประตูจนอ่อนใจ</verse>
				<verse number="12">แล้วท่านทั้งสองจึงพูดกับโลทว่า “ที่นี่ท่านมีใครอีกหรือ? บุตรเขย บุตรชาย บุตรหญิง คนของท่านทั้งหมดในเมืองนี้ จงนำออกไปจากที่นี่</verse>
				<verse number="13">เพราะเรากำลังจะทำลายที่นี่แล้ว เพราะเสียงร้องกล่าวโทษพวกเขาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ดังนักหนา และพระยาห์เวห์ทรงใช้เรามาทำลายเมืองนี้เสีย”</verse>
				<verse number="14">โลทจึงออกไปพูดกับบุตรเขยทั้งสอง ที่จะแต่งงานกับบุตรหญิงทั้งสองของเขาว่า “ลุกขึ้น ออกจากที่นี่เถอะ เพราะพระยาห์เวห์กำลังจะทำลายเมืองนี้” แต่บุตรเขยทั้งสองของเขากลับหาว่าโลทล้อเล่น</verse>
				<verse number="15">เมื่อเวลารุ่งเช้า ทูตสวรรค์ทั้งสองจึงเร่งโลทว่า “ลุกขึ้นพาภรรยาของท่าน และบุตรหญิงทั้งสองของท่านผู้อยู่ที่นี่ไปเสีย เกรงว่าพวกท่านจะถูกทำลายเพราะความชั่วของเมืองนี้”</verse>
				<verse number="16">แต่โลทยังรีรอ ดังนั้นท่านทั้งสองจึงคว้ามือเขาและภรรยา และบุตรหญิงทั้งสอง ด้วยพระเมตตาของพระยาห์เวห์ที่มีต่อเขา ท่านทั้งสองนำเขาออกมาอยู่ที่นอกเมือง</verse>
				<verse number="17">เมื่อท่านทั้งสองพาพวกเขาออกมานอกเมืองแล้ว ท่านพูดว่า “หนีเอาชีวิตรอดเถิด อย่าเหลียวหลังและอย่าหยุดที่ไหนในที่ลุ่มทั้งหมด หนีไปที่เนินเขา มิฉะนั้นท่านจะถูกทำลาย”</verse>
				<verse number="18">โลทพูดกับท่านทั้งสองว่า “อย่าเลยเจ้านายของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="19">ดูเถิด ผู้รับใช้ของท่านเป็นที่โปรดปรานในสายตาของท่านแล้ว และท่านได้สำแดงความกรุณาอันยิ่งใหญ่ในการช่วยชีวิตของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าไม่สามารถหนีไปที่เนินเขา เกรงว่าภัยพิบัตินั้นจะตามทัน และข้าพเจ้าจะตายเสีย</verse>
				<verse number="20">ดูซิ เมืองโน้นอยู่ใกล้พอที่จะหนีไปถึงได้ และเป็นเมืองเล็ก ขอให้ข้าพเจ้าหนีไปที่นั่น เมืองนั้นเป็นเมืองเล็กๆ ไม่ใช่หรือ? แล้วชีวิตของข้าพเจ้าจะรอด”</verse>
				<verse number="21">ทูตสวรรค์พูดกับเขาว่า “นี่แน่ะ เราอนุญาตเรื่องนี้ด้วย คือเราจะไม่ทำลายเมืองที่ท่านพูดถึงนั้นเสีย</verse>
				<verse number="22">เร็วเข้า หนีไปที่นั่น เพราะเราจะทำอะไรไม่ได้จนกว่าท่านจะไปถึงที่นั่น” ฉะนั้นเขาจึงเรียกชื่อเมืองนั้นว่าโศอาร์</verse>
				<verse number="23">เมื่อโลทมาถึงเมืองโศอาร์ ดวงอาทิตย์ก็ขึ้นแล้ว</verse>
				<verse number="24">แล้วพระยาห์เวห์ทรงให้กำมะถันและไฟจากพระยาห์เวห์ ตกจากฟ้าลงมาบนเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์</verse>
				<verse number="25">และพระองค์ทรงทำลายล้างเมืองเหล่านั้น ที่ลุ่มทั้งหมด ชาวเมืองทั้งสิ้นและพืชที่งอกบนดิน</verse>
				<verse number="26">ส่วนภรรยาของโลท ผู้ซึ่งอยู่ข้างหลังโลท มองกลับไป นางจึงกลายเป็นเสาเกลือ</verse>
				<verse number="27">เวลาเช้ามืดอับราฮัมออกไปยังที่ที่ท่านยืนเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="28">ท่านมองลงไปทางเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์ และที่ดินแดนทั้งหมดในที่ลุ่ม ก็เห็นแผ่นดินลุกเป็นควันพลุ่งขึ้นเหมือนควันเตาเผา</verse>
				<verse number="29">ดังนั้น เมื่อพระเจ้าทรงทำลายเมืองต่างๆ ในที่ลุ่ม พระเจ้าจึงทรงระลึกถึงอับราฮัม และทรงส่งโลทออกไปจากท่ามกลางการทำลายล้าง เมื่อพระองค์ทรงทำลายล้างเมืองทั้งสองที่โลทอาศัยอยู่</verse>
				<verse number="30">โลทก็ขึ้นไปจากเมืองโศอาร์ และไปอาศัยอยู่บนเนินเขากับบุตรหญิงสองคน เพราะเขากลัวที่จะอยู่ในเมืองโศอาร์ เขาจึงเข้าไปอยู่ในถ้ำกับบุตรหญิงสองคนของเขา</verse>
				<verse number="31">คนหัวปีพูดกับน้องว่า “พ่อของเราแก่แล้ว ไม่มีชายใดในโลกที่จะมาสู่ขอเราตามประเพณีของโลก</verse>
				<verse number="32">มาเถิดให้เราชวนพ่อของเราดื่มเหล้าองุ่น แล้วเราจะนอนกับท่าน เพื่อเราจะสงวนพงศ์พันธุ์ของพ่อของเรา”</verse>
				<verse number="33">ในคืนวันนั้นนางทั้งสองจึงให้พ่อดื่มเหล้าองุ่น แล้วคนหัวปีเข้าไปนอนกับพ่อของนาง เขาไม่ทราบว่านางมานอนด้วยเมื่อไรและลุกขึ้นไปเมื่อไร</verse>
				<verse number="34">วันรุ่งขึ้นคนหัวปีจึงพูดกับน้องว่า “ดูซิ เมื่อคืนข้านอนกับพ่อ ให้เราจัดการให้ท่านดื่มเหล้าองุ่นในคืนนี้อีก แล้วเจ้าจงเข้าไปนอนกับท่าน เพื่อเราจะได้สงวนพงศ์พันธุ์ของพ่อของเรา”</verse>
				<verse number="35">นางทั้งสองจึงให้พ่อของพวกนางดื่มเหล้าองุ่นในคืนนั้นด้วย แล้วคนน้องลุกขึ้นไปนอนกับโลท โลทก็ไม่ทราบว่านางมานอนด้วยเมื่อไรและลุกขึ้นไปเมื่อไร</verse>
				<verse number="36">ดังนั้นบุตรหญิงทั้งสองของโลทจึงตั้งครรภ์กับบิดาของพวกนางเอง</verse>
				<verse number="37">คนหัวปีคลอดบุตรชายคนหนึ่ง และตั้งชื่อว่าโมอับ เขาเป็นบรรพบุรุษของคนโมอับจนทุกวันนี้</verse>
				<verse number="38">ส่วนคนน้องคลอดบุตรชายคนหนึ่งด้วย และตั้งชื่อว่า เบนอัมมี เขาเป็นบรรพบุรุษของคนอัมโมนจนทุกวันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">อับราฮัมเดินทางจากที่นั่นไปยังดินแดนเนเกบ และอาศัยอยู่ระหว่างคาเดชและชูร์ ท่านไปอาศัยอยู่ในเก-ราร์</verse>
				<verse number="2">อับราฮัมพูดถึงภรรยาของท่านว่า “นางเป็นน้องสาวของฉัน” อาบีเมเลคพระราชาแห่งเก-ราร์ก็ใช้คนมานำซาราห์ไป</verse>
				<verse number="3">แต่พระเจ้าเสด็จมาหาอาบีเมเลคทางพระสุบินในเวลากลางคืน และตรัสกับอาบีเมเลคว่า “เจ้าจะต้องตาย เพราะหญิงซึ่งเจ้านำมานั้นมีสามีแล้ว”</verse>
				<verse number="4">ฝ่ายอาบีเมเลคยังไม่ได้เข้าใกล้นาง ท่านจึงทูลว่า “ข้าแต่องค์เจ้านาย พระองค์จะทรงประหารประชาชาติที่ไม่มีความผิดหรือ?</verse>
				<verse number="5">ตัวเขาเองบอกข้าพระองค์ไม่ใช่หรือว่า ‘นางเป็นน้องของฉัน’ และนางเองก็พูดเช่นกันว่า ‘เขาเป็นพี่ของฉัน’ ข้าพระองค์ทำดังนี้ด้วยใจซื่อ และด้วยมือนี้ที่ไม่มีความผิด”</verse>
				<verse number="6">แล้วพระเจ้าตรัสกับท่านในพระสุบินอีกว่า “เราเองรู้แล้วว่าเจ้าทำดังนี้ด้วยใจซื่อ ยิ่งกว่านั้นอีก เราเองเป็นผู้ที่ป้องกันเจ้าไม่ให้ทำบาปต่อเรา เหตุฉะนี้ เราจึงไม่ให้เจ้าแตะต้องหญิงนั้น</verse>
				<verse number="7">บัดนี้ จงคืนภรรยาของชายนั้นไปเสีย เพราะเขาเป็นผู้เผยพระวจนะ เขาจะอธิษฐานเพื่อเจ้า แล้วเจ้าจะมีชีวิตอยู่ได้ แต่ถ้าเจ้าไม่คืน ก็จงรู้เถิดว่าเจ้าจะต้องตายแน่ ทั้งเจ้าเอง และทุกคนที่เป็นของเจ้า”</verse>
				<verse number="8">อาบีเมเลคตื่นบรรทมแต่เช้ามืด ทรงเรียกบรรดาข้าราชการทั้งหมดของพระองค์มา และทรงรับสั่งเรื่องเหล่านี้ทั้งหมดให้พวกเขาฟัง คนเหล่านั้นก็กลัวยิ่งนัก</verse>
				<verse number="9">อาบีเมเลคตรัสเรียกอับราฮัมมาเข้าเฝ้า และตรัสกับท่านว่า “เจ้าทำอะไรแก่เรานี่ เราได้ทำบาปต่อเจ้าอย่างไร? เจ้าจึงนำบาปใหญ่โตมายังเราและราชอาณาจักรของเรา เจ้าทำสิ่งซึ่งไม่น่าทำแก่เราเลย”</verse>
				<verse number="10">อาบีเมเลคตรัสกับอับราฮัมว่า “เจ้าคิดอะไร เจ้าจึงทำเช่นนี้”</verse>
				<verse number="11">อับราฮัมทูลว่า “เพราะข้าพระบาทคิดว่า ในที่นี้ไม่มีความยำเกรงพระเจ้าเสียเลย พวกเขาจะฆ่าข้าพระบาทเสียเพราะเหตุภรรยาของข้าพระบาท</verse>
				<verse number="12">นอกจากนั้นเธอก็เป็นน้องสาวของข้าพระบาทจริงๆ เป็นบุตรหญิงของบิดาข้าพระบาท แต่ไม่ใช่บุตรหญิงของมารดาข้าพระบาท และนางได้มาเป็นภรรยาข้าพระบาท</verse>
				<verse number="13">เมื่อพระเจ้าโปรดให้ข้าพระบาทต้องเดินทางจากบ้านบิดาของข้าพระบาท ข้าพระบาทพูดกับนางว่า ‘นี่เป็นความเมตตาที่เจ้าจะทำเพื่อเรา คือทุกที่ที่พวกเราจะไปนั้นจงพูดถึงเราว่า ‘เขาเป็นพี่ชายของข้าพเจ้า’ ”</verse>
				<verse number="14">อาบีเมเลคจึงทรงนำแกะ โคและทาสชายหญิงประทานให้แก่อับราฮัม แล้วทรงคืนซาราห์ภรรยาของท่านให้ท่าน</verse>
				<verse number="15">แล้วอาบีเมเลคตรัสว่า “ดูนี่ แผ่นดินของเราก็อยู่ต่อหน้าเจ้า จงอาศัยอยู่ที่ไหนก็ได้ตามใจชอบ”</verse>
				<verse number="16">พระองค์ตรัสกับซาราห์ว่า “นี่แน่ะ เราให้เงินหนึ่งพันแผ่นแก่พี่ชายของเจ้า เป็นค่าชดใช้ต่อหน้าทุกคนที่อยู่กับเจ้า เจ้ารับการแก้ไขในทุกเรื่องแล้ว”</verse>
				<verse number="17">อับราฮัมก็อธิษฐานต่อพระเจ้า พระเจ้าทรงรักษาอาบีเมเลคและมเหสีของพระองค์และทาสหญิงให้หาย สตรีเหล่านั้นก็คลอดบุตร</verse>
				<verse number="18">เพราะว่าพระยาห์เวห์ทรงปิดครรภ์สตรีทั้งหมดในราชสำนักของอาบีเมเลค เพราะเรื่องซาราห์ภรรยาของอับราฮัม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ทรงเยี่ยมซาราห์ตามที่พระองค์ตรัสไว้ และพระยาห์เวห์ทรงทำแก่ซาราห์ ดังที่พระองค์ทรงปฏิญาณไว้</verse>
				<verse number="2">ซาราห์ก็ตั้งครรภ์ และคลอดบุตรชายคนหนึ่งให้อับราฮัมเมื่อท่านชรา ตามเวลาซึ่งพระเจ้าได้ตรัสกับท่าน</verse>
				<verse number="3">อับราฮัมตั้งชื่อบุตรชายที่เกิดมา ผู้ซึ่งซาราห์คลอดให้ท่านนั้นว่า อิสอัค</verse>
				<verse number="4">แล้วอับราฮัมทำพิธีเข้าสุหนัตให้แก่อิสอัคบุตรชายของท่านเมื่อมีอายุแปดวัน ดังที่พระเจ้าทรงบัญชาแก่ท่าน</verse>
				<verse number="5">อับราฮัมมีอายุ 100 ปี เมื่ออิสอัคบุตรชายเกิดแก่ท่าน</verse>
				<verse number="6">นางซาราห์กล่าวว่า “พระเจ้าทรงทำให้ฉันหัวเราะ ทุกคนที่ฟังจะพลอยหัวเราะด้วย”</verse>
				<verse number="7">นางกล่าวอีกว่า “ใครจะพูดกับอับราฮัมได้ว่า ‘ซาราห์จะให้ลูกกินนม’ แต่ฉันก็ได้คลอดบุตรชายคนหนึ่งให้ท่านเมื่อท่านชราแล้ว”</verse>
				<verse number="8">เด็กนั้นก็เติบโตขึ้นและหย่านม อับราฮัมจัดงานเลี้ยงใหญ่ในวันนั้นเมื่ออิสอัคหย่านม</verse>
				<verse number="9">แต่ซาราห์เห็นบุตรชายของฮาการ์คนอียิปต์ซึ่งนางคลอดให้อับราฮัม กำลังเล่น กับอิสอัคบุตรชาย</verse>
				<verse number="10">นางจึงพูดกับอับราฮัมว่า “ไล่ทาสหญิงคนนี้กับลูกชายของนางไป เพราะว่าลูกชายของทาสหญิงคนนี้จะเป็นทายาทมรดกร่วมกับอิสอัคลูกชายของฉันไม่ได้”</verse>
				<verse number="11">อับราฮัมกลุ้มใจมากเรื่องบุตรชายของท่าน</verse>
				<verse number="12">แต่พระเจ้าตรัสกับอับราฮัมว่า “อย่ากลุ้มใจเพราะเรื่องเด็กนั้นและทาสหญิงของเจ้า ทุกสิ่งที่ซาราห์ขอก็จงทำตามที่นางขอ เพราะชื่อของเจ้าจะสืบต่อไปทางเชื้อสายของอิสอัค</verse>
				<verse number="13">ส่วนบุตรชายของทาสหญิงนั้น เราจะทำให้เป็นชนชาติหนึ่งด้วย เพราะเขาเป็นเชื้อสายของเจ้า”</verse>
				<verse number="14">อับราฮัมจึงลุกขึ้นแต่เช้ามืด เอาขนมปังและน้ำหนึ่งถุงหนังให้แก่ฮาการ์ ใส่บ่านางไปพร้อมกับเด็กนั้น แล้วให้นางออกจากบ้านไป นางก็ไปและพเนจรไปในถิ่นทุรกันดารแห่งเบเออร์เชบา</verse>
				<verse number="15">เมื่อน้ำในถุงหนังนั้นหมดแล้ว นางก็ทิ้งเด็กนั้นไว้ใต้พุ่มไม้แห่งหนึ่ง</verse>
				<verse number="16">แล้วนางก็ไปนั่งตรงข้ามห่างออกไป ประมาณระยะลูกธนูตก เพราะนางพูดว่า “อย่าให้ฉันเห็นความตายของลูกเลย” ขณะที่นางนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม นางก็ร้องไห้เสียงดัง</verse>
				<verse number="17">พระเจ้าทรงสดับเสียงร้องของเด็กนั้น และทูตของพระเจ้าจึงเรียกฮาการ์จากฟ้า กล่าวกับนางว่า “ฮาการ์ เจ้าเป็นอะไรไป อย่ากลัวเลยเพราะว่าพระเจ้าทรงสดับเสียงของเด็ก ณ ที่เขาอยู่นั้นแล้ว</verse>
				<verse number="18">ลุกขึ้นพยุงเด็กนั้นขึ้น เอามือจับเขาไว้ให้แน่น เพราะเราจะทำให้เขาเป็นชนชาติใหญ่ชาติหนึ่ง”</verse>
				<verse number="19">แล้วพระเจ้าทรงเปิดตาของนาง นางก็เห็นบ่อน้ำแห่งหนึ่ง จึงไปเติมน้ำเต็มถุงหนัง และให้เด็กนั้นดื่ม</verse>
				<verse number="20">พระเจ้าทรงอยู่กับเด็กนั้น เขาเติบโตขึ้น อาศัยอยู่ในถิ่นทุรกันดาร และเป็นนักธนู</verse>
				<verse number="21">เขาอาศัยอยู่ในถิ่นทุรกันดารแห่งปาราน มารดาก็หาภรรยาคนหนึ่งจากแผ่นดินอียิปต์ให้เขา</verse>
				<verse number="22">ครั้งนั้น อาบีเมเลค และฟีโคล์ผู้บัญชาการทหารของพระองค์พูดกับอับราฮัมว่า “พระเจ้าสถิตกับท่านในทุกสิ่งที่ท่านทำ</verse>
				<verse number="23">เพราะฉะนั้น บัดนี้จงปฏิญาณต่อพระเจ้าให้แก่เราที่นี่ว่า ท่านจะไม่ทำผิดต่อเรา ต่อลูกหลานของเรา หรือต่อชาติพันธุ์ในอนาคตของเรา แต่ตามความซื่อสัตย์ดังที่เราทำต่อคนของท่าน ให้ท่านซื่อสัตย์ต่อคนของเราและต่อแผ่นดินซึ่งท่านอาศัยอยู่นี้”</verse>
				<verse number="24">อับราฮัมก็ทูลว่า “ข้าพระบาทขอปฏิญาณ”</verse>
				<verse number="25">เมื่ออับราฮัมร้องทุกข์ต่ออาบีเมเลค เรื่องบ่อน้ำที่ข้าราชการของอาบีเมเลคยึดไป</verse>
				<verse number="26">อาบีเมเลคตรัสว่า “เราไม่รู้ว่าใครทำอย่างนี้ ถ้าท่านไม่ได้บอกเรา เราก็ไม่รู้เรื่องจนวันนี้”</verse>
				<verse number="27">อับราฮัมจึงนำแกะและโคมาถวายแก่อาบีเมเลค ทั้งสองฝ่ายก็ทำพันธสัญญากัน</verse>
				<verse number="28">อับราฮัมได้แยกลูกแกะตัวเมียจากฝูงไว้ต่างหากเจ็ดตัว</verse>
				<verse number="29">อาบีเมเลคตรัสถามอับราฮัมว่า “ลูกแกะตัวเมียเจ็ดตัวที่ท่านแยกไว้ต่างหากนั้น หมายความว่าอะไร?”</verse>
				<verse number="30">อับราฮัมทูลว่า “ขอฝ่าพระบาทรับลูกแกะตัวเมียเจ็ดตัวนี้จากมือข้าพระบาท เพื่อจะได้เป็นพยานแก่ข้าพระบาทว่า ข้าพระบาทได้ขุดบ่อน้ำนี้”</verse>
				<verse number="31">ดังนั้นเขาจึงเรียกที่นั้นว่า เบเออร์เชบา เพราะว่าทั้งสองได้ปฏิญาณกันที่นั่น</verse>
				<verse number="32">เมื่อทำพันธสัญญากันที่เบเออร์เชบาแล้ว อาบีเมเลคและฟีโคล์ผู้บัญชาการทหารของพระองค์ก็ลุกขึ้นกลับไปยังแผ่นดินฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="33">อับราฮัมปลูกต้นสนหมอกไว้ที่เบเออร์เชบา และนมัสการออกพระนามพระยาห์เวห์ว่า “พระเจ้านิรันดร์” ที่นั่น</verse>
				<verse number="34">อับราฮัมอาศัยอยู่ในแผ่นดินฟีลิสเตียหลายวัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ต่อมาพระเจ้าทรงทดลองอับราฮัม และตรัสกับท่านว่า “อับราฮัม” ท่านทูลว่า “ข้าพระองค์อยู่ที่นี่”</verse>
				<verse number="2">พระองค์ตรัสว่า “จงพาบุตรของเจ้าคืออิสอัค บุตรคนเดียวของเจ้าผู้ที่เจ้ารัก ไปยังดินแดนโมริยาห์ และถวายเขาที่นั่นเป็นเครื่องบูชา บนภูเขาลูกหนึ่งซึ่งเราจะบอกแก่เจ้า”</verse>
				<verse number="3">อับราฮัมจึงลุกขึ้นแต่เช้ามืด ผูกอานลาของท่านพาคนใช้หนุ่มไปกับท่านด้วยสองคนกับอิสอัคบุตรของท่าน ท่านตัดฟืนสำหรับเครื่องบูชา แล้วเดินทางไปยังที่ซึ่งพระเจ้าทรงบอกแก่ท่าน</verse>
				<verse number="4">พอถึงวันที่สามอับราฮัมเงยหน้าขึ้นมองเห็นที่นั้นแต่ไกล</verse>
				<verse number="5">อับราฮัมจึงพูดกับคนใช้ทั้งสองของท่านว่า “อยู่กับลาที่นี่เถิด เรากับลูกจะเดินไปที่โน้นนมัสการพระเจ้า แล้วจะกลับมาหาพวกเจ้า”</verse>
				<verse number="6">อับราฮัมเอาฟืนสำหรับเครื่องบูชาใส่บ่าอิสอัคบุตรชาย มือถือไฟและมีด แล้วพ่อลูกไปด้วยกัน</verse>
				<verse number="7">อิสอัคพูดกับอับราฮัมบิดาว่า “พ่อ” และท่านตอบว่า “ลูกเอ๋ย พ่ออยู่นี่” ลูกจึงว่า “นี่ไฟและฟืน แต่ลูกแกะสำหรับเครื่องบูชาอยู่ที่ไหน?”</verse>
				<verse number="8">อับราฮัมตอบว่า “ลูกเอ๋ย พระเจ้าจะทรงจัดหาลูกแกะสำหรับพระองค์เองเป็นเครื่องบูชา” ทั้งสองก็เดินต่อไปด้วยกัน</verse>
				<verse number="9">เมื่อเขาทั้งสองมาถึงที่ซึ่งพระเจ้าตรัสบอกเขาไว้ อับราฮัมก็สร้างแท่นบูชาที่นั่น เรียงฟืนเป็นระเบียบ แล้วมัดอิสอัคบุตรชายวางไว้บนแท่นบูชาบนฟืน</verse>
				<verse number="10">แล้วอับราฮัมก็ยื่นมือจับมีดจะฆ่าบุตรชาย</verse>
				<verse number="11">แต่ทูตของพระยาห์เวห์เรียกเขาจากฟ้าสวรรค์ว่า “อับราฮัม อับราฮัม” และท่านตอบว่า “ข้าพระองค์อยู่ที่นี่”</verse>
				<verse number="12">ทูตสวรรค์ว่า “อย่าแตะต้องเด็กนั้น อย่าทำอะไรเขาเลย เพราะบัดนี้เรารู้แล้วว่าเจ้ายำเกรงพระเจ้า และเจ้าไม่ได้หวงบุตรชายคือบุตรชายคนเดียวของเจ้าไว้จากเรา”</verse>
				<verse number="13">อับราฮัมเงยหน้าขึ้นมองดู เห็นข้างหลังท่านมีแกะผู้ตัวหนึ่ง เขาของมันติดอยู่ในพุ่มไม้ทึบ อับราฮัมก็ไปจับแกะตัวนั้นมาถวายเป็นเครื่องบูชาแทนบุตรชาย</verse>
				<verse number="14">อับราฮัมจึงเรียกสถานที่นั้นว่า ยาห์เวห์ยิเรห์ อย่างที่เขาพูดกันทุกวันนี้ว่า “ทรงจัดไว้ให้บนภูเขาของพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="15">ทูตของพระยาห์เวห์เรียกอับราฮัมครั้งที่สองมาจากฟ้าสวรรค์ว่า</verse>
				<verse number="16">“พระยาห์เวห์ตรัสว่า เราเองปฏิญาณว่า เพราะเจ้าทำอย่างนี้และไม่ได้หวงบุตรชายของเจ้า คือบุตรชายคนเดียวของเจ้า</verse>
				<verse number="17">ดังนั้นเราจะอวยพรเจ้าแน่ เราจะทวีเชื้อสายของเจ้าให้มากขึ้น ดังดวงดาวในท้องฟ้า และดังเม็ดทรายบนฝั่งทะเล เชื้อสายของเจ้าจะได้ประตูเมืองศัตรูทั้งหลายของเจ้าเป็นกรรมสิทธิ์</verse>
				<verse number="18">ประชาชาติทั้งหมดในโลกจะได้พรเพราะเชื้อสายของเจ้า เพราะว่าเจ้าเชื่อฟังเรา”</verse>
				<verse number="19">อับราฮัมจึงกลับไปพบคนใช้ทั้งสองของท่าน แล้วพากันกลับไปยังเบเออร์เชบา อับราฮัมก็อาศัยอยู่ที่เบเออร์เชบา</verse>
				<verse number="20">หลังจากเหตุการณ์เหล่านี้ มีคนมาบอกอับราฮัมว่า “นางมิลคาห์ให้กำเนิดบุตรหลายคนให้แก่นาโฮร์น้องชายของท่านด้วย</verse>
				<verse number="21">คืออูสบุตรหัวปี บูสน้องของเขา เคมูเอลบิดาของอารัม</verse>
				<verse number="22">เคเสด ฮาโซ ปิลดาช ยิดลาฟและเบธูเอล”</verse>
				<verse number="23">เบธูเอลเป็นบิดาของนางเรเบคาห์ ทั้งแปดคนนี้นางมิลคาห์ให้กำเนิดแก่นาโฮร์น้องชายของอับราฮัม</verse>
				<verse number="24">ยิ่งกว่านั้นอีกภรรยาน้อยของเขาชื่อนางเรอูมาห์ก็ให้กำเนิดบุตรแก่เขาด้วยคือ เทบาห์ กาฮัม ทาหาช และมาอาคาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">ซาราห์มีอายุ 127 ปี ซาราห์มีอายุเพียงนี้</verse>
				<verse number="2">แล้วซาราห์ก็สิ้นชีวิตที่เมืองคีริยาทอารบา (คือเฮโบรน) ในดินแดนคานาอัน อับราฮัมไว้ทุกข์ให้ซาราห์และร้องไห้คิดถึงนาง</verse>
				<verse number="3">อับราฮัมยืนขึ้นหน้าศพพูดกับคนฮิตไทต์ว่า</verse>
				<verse number="4">“ข้าพเจ้าเป็นคนต่างด้าวและเป็นคนมาอาศัยอยู่กับพวกท่าน ขอพวกท่านให้ที่ดินสำหรับสุสานท่ามกลางท่าน เพื่อข้าพเจ้าจะได้ฝังผู้ตายของข้าพเจ้าให้พ้นสายตาไป”</verse>
				<verse number="5">คนฮิตไทต์ตอบอับราฮัมว่า</verse>
				<verse number="6">“ขอนายข้าพเจ้าฟังพวกเรา ท่านเป็นเจ้านายจากพระเจ้าท่ามกลางเรา ขอให้ฝังผู้ตายของท่านในสุสานที่ดีที่สุดของเราเถิด ไม่มีผู้ใดในพวกเราที่จะหวงสุสานของเขาไว้ไม่ให้ท่าน หรือไม่ให้ฝังผู้ตายของท่าน”</verse>
				<verse number="7">อับราฮัมก็ลุกขึ้นคำนับคนฮิตไทต์ชาวแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="8">และพูดกับพวกเขาว่า “ถ้าท่านยินยอมให้ข้าพเจ้าฝังผู้ตายของข้าพเจ้าให้พ้นสายตาไปแล้ว ขอท่านฟังข้าพเจ้าเถิด และให้ขอเอโฟรนบุตรโศหาร์เพื่อข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="9">ขอให้เขามอบถ้ำมัคเป-ลาห์ ซึ่งเป็นของเขานั้นแก่ข้าพเจ้า มันอยู่ที่ปลายนาของเขา ขอให้เขาขายให้ข้าพเจ้าเต็มตามราคาต่อหน้าพวกท่าน ให้เป็นกรรมสิทธิ์เพื่อใช้เป็นสุสาน”</verse>
				<verse number="10">ฝ่ายเอโฟรนนั่งอยู่ท่ามกลางคนฮิตไทต์ เอโฟรนคนฮิตไทต์จึงตอบอับราฮัมให้คนฮิตไทต์ทุกคนที่เข้าไปที่ประตูเมืองฟังว่า</verse>
				<verse number="11">“อย่าเลย ขอนายของข้าพเจ้าฟังข้าพเจ้า ข้าพเจ้าให้นานั้นแก่ท่านและให้ถ้ำที่อยู่ในนานั้นแก่ท่านด้วย ข้าพเจ้าให้แก่ท่านต่อหน้าคนของข้าพเจ้า ขอเชิญฝังผู้ตายของท่านเถิด”</verse>
				<verse number="12">อับราฮัมก็โน้มตัวลงคำนับต่อหน้าชาวแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="13">และท่านพูดกับเอโฟรนให้ชาวแผ่นดินนั้นฟังว่า “แต่ถ้าท่านยินยอม ขอฟังข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะจ่ายค่าของนานั้น ขอท่านรับจากข้าพเจ้าเถิด เพื่อข้าพเจ้าจะได้ฝังผู้ตายของข้าพเจ้าที่นั่น”</verse>
				<verse number="14">เอโฟรนตอบอับราฮัมว่า</verse>
				<verse number="15">“ขอนายข้าพเจ้าฟังข้าพเจ้า ที่ดินแปลงนี้มีราคาเป็นเงินหนัก 4.8 กิโลกรัม สำหรับท่านกับข้าพเจ้าก็ไม่เท่าไร ฝังผู้ตายของท่านเถิด”</verse>
				<verse number="16">อับราฮัมก็ตกลงกับเอโฟรน แล้วอับราฮัมก็ชั่งเงินให้เอโฟรนตามจำนวนที่เขาบอกให้คนฮิตไทต์ได้ยิน คือเงินหนัก 4.8 กิโลกรัม ตามน้ำหนักที่พวกพ่อค้าใช้</verse>
				<verse number="17">นาของเอโฟรนในมัคเป-ลาห์ซึ่งอยู่หน้ามัมเร คือนากับถ้ำซึ่งอยู่ในนั้น และต้นไม้ทั้งสิ้นซึ่งอยู่ในนาตลอดทั่วบริเวณนั้น เอโฟรนก็โอน</verse>
				<verse number="18">ให้แก่อับราฮัมเป็นกรรมสิทธิ์ต่อหน้าคนฮิตไทต์ คือต่อหน้าทุกคนที่เข้าไปที่ประตูเมืองของเขา</verse>
				<verse number="19">ต่อมาอับราฮัมก็ฝังศพซาราห์ภรรยาของตนในถ้ำที่นามัคเป-ลาห์หน้ามัมเร(คือเฮโบรน) ในดินแดนคานาอัน</verse>
				<verse number="20">นาและถ้ำซึ่งอยู่ในนั้น คนฮิตไทต์โอนให้แก่อับราฮัมเป็นกรรมสิทธิ์เพื่อใช้เป็นสุสาน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ฝ่ายอับราฮัมก็ชราแล้ว มีอายุมากทีเดียว และพระยาห์เวห์ทรงอวยพรอับราฮัมทุกประการ</verse>
				<verse number="2">อับราฮัมพูดกับคนใช้ของท่านที่อาวุโสที่สุดในบ้าน ผู้ดูแลทรัพย์สมบัติทั้งหมดของท่านว่า “เอามือเจ้าวางไว้ใต้ขาอ่อน ของเรา</verse>
				<verse number="3">แล้วเราจะให้เจ้าสาบานโดยพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ และพระเจ้าแห่งแผ่นดินโลกว่า เจ้าจะไม่หาภรรยาให้บุตรชายของเราจากบุตรหญิงของคนคานาอัน ที่เราอาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเขา</verse>
				<verse number="4">แต่จะไปยังดินแดนและหมู่ญาติของเราเพื่อหาภรรยาให้แก่อิสอัคบุตรชายของเรา”</verse>
				<verse number="5">คนใช้ก็เรียนท่านว่า “ถ้าหญิงนั้นไม่ยอมตามข้าพเจ้ามายังดินแดนนี้ ข้าพเจ้าไม่ต้องนำบุตรชายของท่านกลับไปยังดินแดนซึ่งท่านจากมานั้นหรือ?”</verse>
				<verse number="6">อับราฮัมพูดกับเขาว่า “จงระวัง เกรงว่าเจ้าจะทำให้บุตรชายของเรากลับไปที่นั่น</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ ผู้ทรงนำเรามาจากบ้านบิดาเรา และจากดินแดนหมู่ญาติของเรา พระองค์ตรัสกับเราและทรงปฏิญาณว่า ‘เราจะมอบแผ่นดินนี้ให้แก่เชื้อสายของเจ้า’ พระองค์จะทรงใช้ทูตของพระองค์ไปข้างหน้าเจ้า เจ้าจงหาภรรยาคนหนึ่งให้บุตรชายของเราจากที่นั่น</verse>
				<verse number="8">ถ้าหญิงนั้นไม่ยอมตามเจ้ามา เจ้าก็จะพ้นจากคำสาบานของเรานี้ แต่เจ้าอย่าพาบุตรชายของเรากลับไปที่นั่นเท่านั้น”</verse>
				<verse number="9">คนใช้จึงเอามือของเขาวางใต้ขาอ่อนของอับราฮัมนายของเขา และสาบานต่อท่านตามเรื่องนี้</verse>
				<verse number="10">คนใช้นำอูฐสิบตัวของนายมา แล้วออกเดินทางไป โดยนำของมีค่าต่างๆ จากนายติดมือไปด้วย เขาไปยังเมโสโปเตเมีย ไปเมืองของนาโฮร์</verse>
				<verse number="11">เขาให้อูฐคุกเข่าลงที่ริมบ่อน้ำข้างนอกเมืองในเวลาเย็น ซึ่งเป็นเวลาที่ผู้หญิงออกมาตักน้ำ</verse>
				<verse number="12">เขาอธิษฐานว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของอับราฮัมนายของข้าพระองค์ ขอประทานความสำเร็จแก่ข้าพระองค์ในวันนี้ และขอทรงสำแดงความรักมั่นคงแก่อับราฮัมนายของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="13">ข้าพระองค์กำลังยืนอยู่ที่ริมน้ำพุ และบรรดาบุตรหญิงของชาวเมืองนี้กำลังออกมาตักน้ำ</verse>
				<verse number="14">ขอให้หญิงสาวคนที่ข้าพระองค์พูดกับนางว่า ‘โปรดลดเหยือกของเธอลง ให้ฉันดื่มน้ำ’ และผู้ซึ่งตอบว่า ‘เชิญดื่มเถิด และดิฉันจะให้น้ำแก่อูฐของท่านด้วย’ นั้น เป็นคนที่พระองค์ทรงกำหนดให้เป็นภรรยาอิสอัคผู้รับใช้ของพระองค์ อย่างนี้ข้าพระองค์จะทราบได้ว่า พระองค์ทรงสำแดงความรักมั่นคงแก่นายของข้าพระองค์”</verse>
				<verse number="15">เขาทูลยังไม่ทันจบ เรเบคาห์ผู้เกิดแก่เบธูเอลบุตรชายของมิลคาห์ภรรยาของนาโฮร์ น้องชายของอับราฮัม ก็แบกไหน้ำบนบ่าเดินออกมา</verse>
				<verse number="16">หญิงสาวนั้นงามมาก เป็นพรหมจารี ยังไม่มีเพศสัมพันธ์กับชายใด เธอลงไปที่น้ำพุเติมน้ำเต็มเหยือกแล้วก็ขึ้นมา</verse>
				<verse number="17">คนใช้นั้นก็วิ่งไปพบเธอ แล้วพูดว่า “ขอน้ำจากเหยือกน้ำของเธอให้ฉันดื่มสักหน่อย”</verse>
				<verse number="18">เธอตอบว่า “นายของดิฉัน เชิญดื่มเถิด” แล้วเธอก็รีบลดเหยือกของเธอลงมาถือไว้ และให้เขาดื่ม</verse>
				<verse number="19">เมื่อให้เขาดื่มเสร็จแล้ว เธอจึงว่า “ดิฉันจะตักน้ำให้อูฐของท่านกินจนอิ่มด้วย”</verse>
				<verse number="20">เธอรีบเทน้ำในเหยือกของเธอใส่ราง แล้ววิ่งไปตักน้ำที่บ่ออีก เธอตักน้ำให้อูฐทั้งหมดของเขา</verse>
				<verse number="21">ชายนั้นเพ่งดูเธอเงียบๆ เพื่อตรึกตรองดูว่าพระยาห์เวห์ทรงให้การเดินทางของเขาสำเร็จหรือไม่</verse>
				<verse number="22">เมื่ออูฐกินน้ำเสร็จแล้ว ชายนั้นก็ให้แหวนทองคำหนัก 6 กรัม และกำไลข้อมือทองแก่เธอคู่หนึ่งหนัก 120 กรัม</verse>
				<verse number="23">และพูดว่า “ขอบอกฉันว่าเธอเป็นบุตรหญิงของใคร? ในบ้านบิดาของเธอนั้นมีที่ให้เราพักบ้างไหม?”</verse>
				<verse number="24">เธอตอบเขาว่า “ดิฉันเป็นบุตรหญิงของเบธูเอลบุตรชายของนางมิลคาห์และนาโฮร์”</verse>
				<verse number="25">เธอพูดอีกว่า “เรามีทั้งฟางและหญ้าแห้งมากมาย และมีที่ให้พักด้วย”</verse>
				<verse number="26">ชายนั้นก็ก้มลงนมัสการพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">และอธิษฐานว่า “สรรเสริญพระยาห์เวห์พระเจ้าของอับราฮัมนายของข้าพระองค์ ผู้ไม่ได้ทรงทอดทิ้งความรักมั่นคง และความซื่อสัตย์ของพระองค์ต่อนายของข้าพระองค์ ส่วนข้าพระองค์นั้นพระเจ้าทรงนำมาตามทางจนถึงบ้านหมู่ญาติของนายข้าพระองค์”</verse>
				<verse number="28">แล้วหญิงสาวนั้นก็วิ่งไปบอกคนในครอบครัวของมารดาถึงเรื่องราวเหล่านี้</verse>
				<verse number="29">เรเบคาห์มีพี่ชายคนหนึ่งชื่อ ลาบัน ลาบันวิ่งไปหาชายนั้นที่น้ำพุนอกเมือง</verse>
				<verse number="30">เมื่อเขาเห็นแหวนและกำไลที่ข้อมือของน้องสาว และเมื่อเขาได้ยินคำของเรเบคาห์น้องสาวว่า “ชายนั้นพูดกับฉันอย่างนี้” เขาก็ไปหาชายนั้น และพบว่าชายนั้นกำลังยืนอยู่กับอูฐที่น้ำพุ</verse>
				<verse number="31">เขาพูดว่า “ข้าแต่ท่านผู้รับพระพรของพระยาห์เวห์ เชิญเข้ามาเถิด ท่านยืนอยู่ข้างนอกทำไม เพราะข้าพเจ้าเตรียมบ้านและเตรียมที่สำหรับอูฐแล้ว”</verse>
				<verse number="32">ชายนั้นจึงเข้าไปในบ้าน ลาบันก็แก้อูฐ ให้ฟางและหญ้าแห้งสำหรับอูฐ ให้น้ำล้างเท้าเขาและคนที่มากับเขา</verse>
				<verse number="33">เมื่ออาหารถูกจัดไว้ตรงหน้า เพื่อให้เขารับประทาน แต่เขาว่า “ข้าพเจ้าจะไม่รับประทาน จนกว่าข้าพเจ้าจะได้พูดถึงธุระของข้าพเจ้า” ลาบันก็ว่า “พูดเถอะ”</verse>
				<verse number="34">เขาจึงพูดว่า “ข้าพเจ้าเป็นคนใช้ของอับราฮัม</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์ทรงอวยพรนายข้าพเจ้าอย่างมาก ท่านก็เจริญขึ้น พระองค์ประทานฝูงแพะแกะ และฝูงโค เงินและทอง คนใช้ชายหญิง อูฐและลา</verse>
				<verse number="36">ซาราห์ภรรยานายของข้าพเจ้าคลอดบุตรชายคนหนึ่งให้แก่นายเมื่อนางแก่แล้ว และนายก็ยกทุกสิ่งที่นายมีให้บุตร</verse>
				<verse number="37">นายให้ข้าพเจ้าปฏิญาณว่า ‘อย่าหาภรรยาให้แก่บุตรชายของเราจากบุตรหญิงของคนคานาอัน ซึ่งเราอาศัยอยู่ในดินแดนของพวกเขา</verse>
				<verse number="38">แต่เจ้าจงไปยังบ้านบิดาของเราและไปยังหมู่ญาติของเรา และหาภรรยาให้แก่บุตรชายของเรา’</verse>
				<verse number="39">ข้าพเจ้าพูดกับนายว่า ‘หญิงนั้นอาจจะไม่ตามข้าพเจ้ามา’</verse>
				<verse number="40">แต่ท่านพูดกับข้าพเจ้าว่า ‘พระยาห์เวห์ผู้ซึ่งเราดำเนินอยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์จะทรงส่งทูตของพระองค์ไปกับเจ้า และให้ทางของเจ้าบังเกิดผล ให้เจ้าหาภรรยาให้บุตรชายของเรา จากหมู่ญาติของเราและจากบ้านบิดาของเรา</verse>
				<verse number="41">แล้วเจ้าจะพ้นจากคำสาบานของเรา เมื่อเจ้ามาถึงหมู่ญาติของเราแล้ว ถ้าเขาไม่ยอมให้หญิงนั้นกับเจ้า เจ้าก็พ้นจากคำสาบานของเรา’</verse>
				<verse number="42">“วันนี้ข้าพเจ้ามาถึงบ่อน้ำและทูลว่า ‘ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของอับราฮัมนายของข้าพระองค์ ขอพระองค์โปรดให้ทางที่ข้าพระองค์ไปนั้นสำเร็จ</verse>
				<verse number="43">เวลานี้ ข้าพระองค์กำลังยืนอยู่ที่น้ำพุ ขอให้หญิงสาวที่ออกมาตักน้ำ ผู้ซึ่งข้าพระองค์จะพูดด้วยว่า “ขอน้ำให้ฉันดื่มจากเหยือกของเธอสักหน่อย”</verse>
				<verse number="44">และผู้ซึ่งจะตอบข้าพระองค์ว่า “เชิญดื่มเถิด และดิฉันจะตักน้ำให้อูฐของท่านด้วย” คนนั้นเป็นหญิงที่พระยาห์เวห์ทรงเลือกเป็นภรรยาบุตรชายของนายข้าพระองค์’</verse>
				<verse number="45">“ก่อนที่ข้าพเจ้าจะพูดในใจจบ ก็พอดีเรเบคาห์แบกเหยือกบนบ่าเธอเดินออกมา เธอลงไปตักน้ำที่น้ำพุ ข้าพเจ้าพูดกับเธอว่า ‘ขอน้ำฉันดื่มหน่อย’</verse>
				<verse number="46">เธอก็รีบลดเหยือกจากบ่าของเธอและว่า ‘เชิญดื่มเถิด แล้วดิฉันจะให้น้ำแก่อูฐของท่านด้วย’ ข้าพเจ้าจึงดื่ม เธอก็ตักน้ำให้อูฐกินด้วย</verse>
				<verse number="47">แล้วข้าพเจ้าถามเธอว่า ‘เธอเป็นบุตรสาวของใคร’ เธอตอบว่า ‘เป็นบุตรสาวของเบธูเอลบุตรชายของนาโฮร์และนางมิลคาห์’ ข้าพเจ้าจึงใส่ห่วงที่จมูกของเธอและสวมกำไลที่ข้อมือเธอ</verse>
				<verse number="48">แล้วข้าพเจ้าก็ก้มลงนมัสการพระยาห์เวห์ และสรรเสริญพระยาห์เวห์พระเจ้าของอับราฮัมนายข้าพเจ้า ผู้ทรงนำข้าพเจ้ามาตามทางที่ถูก เพื่อหาบุตรสาวของญาตินายให้บุตรชายท่าน</verse>
				<verse number="49">บัดนี้ถ้าท่านยอมแสดงความเมตตาและจริงใจต่อนายของข้าพเจ้าแล้ว ขอกรุณาบอกข้าพเจ้า ถ้าท่านปฏิเสธก็ขอบอกข้าพเจ้าด้วย เพื่อข้าพเจ้าจะหันไปทางขวาหรือทางซ้าย”</verse>
				<verse number="50">ลาบันและเบธูเอลจึงตอบว่า “สิ่งนี้มาจากพระยาห์เวห์ เราจะพูดดีหรือร้ายกับท่านก็ไม่ได้</verse>
				<verse number="51">ดูเถิด เรเบคาห์ก็อยู่ต่อหน้าท่าน พาเธอไปเถิด และให้เธอเป็นภรรยาบุตรชายนายของท่าน ดังที่พระยาห์เวห์ตรัสแล้ว”</verse>
				<verse number="52">เมื่อคนใช้ของอับราฮัมได้ยินถ้อยคำของพวกเขา ก็โน้มตัวลงถึงดินนมัสการพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="53">แล้วนำเครื่องอาภรณ์ ซึ่งทำด้วยเงินด้วยทองออกมา พร้อมกับเสื้อผ้ามอบให้แก่เรเบคาห์ เขายังมอบของมีค่าให้แก่พี่ชายและมารดาของเธอด้วย</verse>
				<verse number="54">แล้วเขากับคนที่มากับเขาก็รับประทานและดื่ม และค้างคืนที่นั่น เมื่อพวกเขาลุกขึ้นในเวลาเช้า คนใช้นั้นก็กล่าวว่า “ขอให้ข้าพเจ้ากลับไปหานายข้าพเจ้าเถิด”</verse>
				<verse number="55">พี่ชายและมารดาของเธอว่า “ขอให้หญิงสาวอยู่กับเราสักหน่อยก่อน อย่างน้อยสักสิบวัน แล้วเธอจะไปก็ได้”</verse>
				<verse number="56">แต่คนใช้นั้นพูดกับเขาทั้งสองว่า “อย่าหน่วงข้าพเจ้าไว้เลย เพราะพระยาห์เวห์ทรงให้ทางของข้าพเจ้าสำเร็จแล้ว ขอให้ข้าพเจ้าออกเดินทางไปหานายข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="57">เขาทั้งสองก็ว่า “เราจะเรียกหญิงสาวมาถามดู”</verse>
				<verse number="58">เขาทั้งสองจึงเรียกเรเบคาห์มาหาและพูดกับเธอว่า “เจ้าจะไปกับชายคนนี้หรือไม่?” เธอตอบว่า “ฉันจะไป”</verse>
				<verse number="59">พวกเขาจึงส่งเรเบคาห์น้องสาวกับพี่เลี้ยงของเธอไปกับคนใช้ของอับราฮัมและคนของเขา</verse>
				<verse number="60">พวกเขาอวยพรเรเบคาห์ และกล่าวแก่เธอว่า “น้องเอ๋ย ขอให้เจ้าเป็นมารดาคนนับแสนๆ และขอให้เชื้อสายของเจ้าได้ประตูเมืองของคนที่เกลียดชังเจ้าเป็นกรรมสิทธิ์”</verse>
				<verse number="61">แล้วเรเบคาห์และเหล่าสาวใช้ของเธอก็ลุกขึ้นและขึ้นอูฐตามชายนั้นไป คนใช้ก็พาเรเบคาห์ไป</verse>
				<verse number="62">ฝ่ายอิสอัคมาจากเบเออลาไฮรอย เพราะเขาอาศัยอยู่ในดินแดนเนเกบ</verse>
				<verse number="63">เวลาเย็นอิสอัคออกไปที่ทุ่งนาเพื่อจะไตร่ตรองเรื่องต่างๆ พอเงยหน้าขึ้นมองไปเห็นมีฝูงอูฐเดินมา</verse>
				<verse number="64">เรเบคาห์เงยหน้าขึ้น เมื่อแลเห็นอิสอัค เธอก็ลงจากอูฐ</verse>
				<verse number="65">และพูดกับคนใช้นั้นว่า “ชายคนที่กำลังเดินผ่านทุ่งนามาหาเรานั้นคือใคร?” คนใช้นั้นตอบว่า “นายข้าพเจ้าเอง” เธอจึงหยิบผ้าคลุมหน้ามาคลุม</verse>
				<verse number="66">คนใช้บอกให้อิสอัคทราบทุกอย่างที่เขาได้ทำ</verse>
				<verse number="67">อิสอัคก็พาเธอเข้ามาในเต็นท์ของซาราห์มารดาของท่านและรับเรเบคาห์ไว้ เธอได้เป็นภรรยาของท่าน และท่านก็รักเธอ อิสอัคจึงได้รับการปลอบโยน หลังจากมารดาของท่านสิ้นชีวิต</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">อับราฮัมได้ภรรยาอีกคนหนึ่งชื่อเคทูราห์</verse>
				<verse number="2">นางให้กำเนิดบุตรหลายคนแก่ท่านชื่อ ศิมราน โยกชาน เมดาน มีเดียน อิชบากและชูอาห์</verse>
				<verse number="3">โยกชานให้กำเนิดเชบาและเดดาน บุตรชายของเดดาน คือ อัสชูริม เลทูชิมและเลอุมมิม</verse>
				<verse number="4">บุตรชายของมีเดียนคือเอฟาห์ เอเฟอร์ ฮาโนค อาบีดาและเอลดาอาห์ ทั้งหมดนี้เป็นบุตรหลานของนางเคทูราห์</verse>
				<verse number="5">อับราฮัมมอบทุกสิ่งที่ท่านมีแก่อิสอัค</verse>
				<verse number="6">แต่อับราฮัมให้ของขวัญแก่บุตรหลานของพวกภรรยาน้อยของท่าน เมื่อท่านยังมีชีวิตอยู่ ท่านให้พวกเขาแยกไปจากอิสอัคบุตรชายของท่าน ไปทางทิศตะวันออกยังดินแดนตะวันออก</verse>
				<verse number="7">อายุของอับราฮัมคือ 175 ปี</verse>
				<verse number="8">อับราฮัมสิ้นใจเมื่อแก่หง่อมแล้ว เป็นคนชรามีอายุมาก และถูกรวมไปอยู่กับบรรพบุรุษของท่าน</verse>
				<verse number="9">อิสอัคและอิชมาเอลบุตรชายทั้งสองของอับราฮัมก็ฝังท่านไว้ในถ้ำมัคเป-ลาห์ ในนาของเอโฟรนบุตรชายของโศหาร์คนฮิตไทต์ซึ่งอยู่หน้ามัมเร</verse>
				<verse number="10">เป็นนาที่อับราฮัมซื้อมาจากคนฮิตไทต์ พวกเขาก็ฝังอับราฮัมไว้ที่นั่น ให้อยู่กับซาราห์ภรรยาของท่าน</verse>
				<verse number="11">อยู่มาหลังจากที่อับราฮัมสิ้นชีวิตแล้ว พระเจ้าทรงอวยพรแก่อิสอัคบุตรของท่าน อิสอัคอาศัยอยู่ที่เบเออลาไฮรอย</verse>
				<verse number="12">ต่อไปนี้เป็นลำดับพงศ์ของอิชมาเอล บุตรชายของอับราฮัม ซึ่งเกิดจากนางฮาการ์คนอียิปต์สาวใช้ของซาราห์</verse>
				<verse number="13">ต่อไปนี้เป็นชื่อบรรดาบุตรชายของอิชมาเอล ตามลำดับการเกิดคือ เนบาโยธบุตรหัวปีของอิชมาเอล เคดาร์ อัดบีเอล มิบสัม</verse>
				<verse number="14">มิชมา ดูมาห์ มัสสา</verse>
				<verse number="15">ฮาดัด เทมา เยทูร์ นาฟิช และเคเดมาห์</verse>
				<verse number="16">คนเหล่านี้เป็นบุตรชายของอิชมาเอล ชื่อเหล่านี้เป็นชื่อของพวกเขาตามหมู่บ้าน และตามค่ายของพวกเขา เจ้านายสิบสองคนตามเผ่าของเขา</verse>
				<verse number="17">(อายุของอิชมาเอลคือ 137 ปี อิชมาเอลสิ้นใจและถูกรวมไปอยู่กับบรรพบุรุษของเขา)</verse>
				<verse number="18">พวกเขาอาศัยอยู่ตั้งแต่ฮาวิลาห์จนถึงชูร์ ซึ่งอยู่หน้าอียิปต์ไปทางอัสซีเรีย เขาอาศัยอยู่ตรงหน้าพี่น้องทั้งหมดของเขา</verse>
				<verse number="19">ต่อไปนี้เป็นลำดับพงศ์ของอิสอัคบุตรชายของอับราฮัม คือ อับราฮัมเป็นบิดาของอิสอัค</verse>
				<verse number="20">อิสอัคมีอายุ 40 ปีเมื่อท่านได้ภรรยา คือ เรเบคาห์บุตรหญิงของเบธูเอล คนอารัมชาวเมืองปัดดานอารัม น้องสาวของลาบันคนอารัม</verse>
				<verse number="21">อิสอัคอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์เพื่อภรรยาของท่านเพราะนางเป็นหมัน พระเจ้าประทานตามคำอธิษฐานของท่าน เรเบคาห์ภรรยาของท่านก็ตั้งครรภ์</verse>
				<verse number="22">ทารกทั้งสองก็เบียดเสียดกันอยู่ในครรภ์ของนาง นางจึงพูดว่า “ถ้าทุกอย่างดีอยู่ ทำไมฉันเป็นอย่างนี้?” นางจึงไปทูลถามพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์ตรัสกับนางว่า “ชนสองชาติอยู่ในครรภ์ของเจ้า และประชาชนสองพวกเกิดจากเจ้า จะต้องแยกกัน พวกหนึ่งจะแข็งแรงกว่าอีกพวกหนึ่ง พี่จะรับใช้น้อง”</verse>
				<verse number="24">เมื่อกำหนดคลอดของนางมาถึงแล้วก็มีลูกแฝดอยู่ในครรภ์ของนาง</verse>
				<verse number="25">คนแรกคลอดออกมาตัวแดงมีขนอยู่ทั่วตัว เขาจึงตั้งชื่อว่า เอซาว</verse>
				<verse number="26">ภายหลังน้องของเขาก็คลอดออกมา มือของเขาจับส้นเท้าของเอซาวไว้ เขาจึงตั้งชื่อว่ายาโคบ เมื่อนางคลอดลูกแฝดนั้นอิสอัคมีอายุได้ 60 ปี</verse>
				<verse number="27">เมื่อเด็กชายทั้งสองนั้นโตขึ้นแล้ว เอซาวก็เป็นพรานที่ชำนาญ ฝ่ายยาโคบเป็นคนเงียบๆ อยู่ในเต็นท์</verse>
				<verse number="28">อิสอัครักเอซาว เพราะท่านรับประทานเนื้อที่เขาล่ามา แต่นางเรเบคาห์รักยาโคบ</verse>
				<verse number="29">วันหนึ่งขณะที่ยาโคบต้มอาหารอยู่ เอซาวกลับมาจากท้องทุ่งหิวจัด</verse>
				<verse number="30">เอซาวพูดกับยาโคบว่า “ขอให้ฉันกินของแดงนั้น ของแดงนั้นน่ะ เพราะฉันหิวจัด” (เพราะฉะนั้นเขาจึงเรียกชื่อว่าเอโดม)</verse>
				<verse number="31">ยาโคบว่า “ขายสิทธิบุตรหัวปีของพี่ให้ฉันวันนี้ก่อนซี”</verse>
				<verse number="32">เอซาวว่า “ดูสิ ฉันกำลังจะตายอยู่แล้ว สิทธิบุตรหัวปีจะเป็นประโยชน์อะไรแก่ฉัน?”</verse>
				<verse number="33">ยาโคบว่า “สาบานให้ฉันวันนี้ก่อน” เอซาวจึงสาบานให้ และขายสิทธิบุตรหัวปีของเขาแก่ยาโคบ</verse>
				<verse number="34">ยาโคบจึงให้ขนมปังและถั่วแดงต้มแก่เอซาว เขาก็กินและดื่ม แล้วลุกไป ดังนี้เอซาวก็ดูหมิ่นสิทธิบุตรหัวปีของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">อยู่มาเกิดการกันดารอาหารในดินแดนนั้น นอกเหนือจากการกันดารอาหารครั้งก่อนในสมัยอับราฮัม อิสอัคไปยังเก-ราร์ยังอาบีเมเลคพระราชาแห่งชาวฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ทรงปรากฏแก่ท่านและตรัสว่า “อย่าไปอียิปต์เลย อาศัยในแผ่นดินซึ่งเราจะบอกแก่เจ้าเถิด</verse>
				<verse number="3">อาศัยอยู่ในดินแดนนี้ แล้วเราจะอยู่กับเจ้าและอวยพรเจ้า เพราะว่าเราจะให้ดินแดนเหล่านี้ทั้งหมดแก่เจ้า และแก่เชื้อสายของเจ้า เราจะทำให้คำสาบานซึ่งเราได้ปฏิญาณไว้กับอับราฮัมบิดาของเจ้านั้นสำเร็จ</verse>
				<verse number="4">เราจะทวีเชื้อสายของเจ้าให้มากขึ้นดังดาวบนฟ้า และจะให้ดินแดนเหล่านี้ทั้งหมดแก่เชื้อสายของเจ้า ประชาชาติทั้งหมดในโลกจะได้รับพรก็เพราะเชื้อสายของเจ้า</verse>
				<verse number="5">เพราะว่าอับราฮัมเชื่อฟังเรา และรักษาคำกำชับ คำบัญชา กฎเกณฑ์ และธรรมบัญญัติของเรา”</verse>
				<verse number="6">อิสอัคจึงอาศัยอยู่ในเก-ราร์</verse>
				<verse number="7">เมื่อคนเมืองนั้นถามท่านเรื่องภรรยาของท่าน ท่านจึงว่า “เธอเป็นน้องสาวของข้าพเจ้า” เพราะท่านกลัวที่จะพูดว่า “ภรรยาของข้าพเจ้า” คิดไปว่า “ไม่อย่างนั้นแล้ว คนเมืองนี้จะฆ่าฉันเพื่อแย่งเอาเรเบคาห์” เพราะว่านางสวยงาม</verse>
				<verse number="8">เมื่อท่านอยู่ที่นั่นนานแล้ว อาบีเมเลคกษัตริย์ชาวฟีลิสเตียทรงมองตามช่องหน้าต่าง เห็นอิสอัคกำลังเล้าโลมเรเบคาห์ภรรยาของท่าน</verse>
				<verse number="9">อาบีเมเลคจึงทรงเรียกอิสอัคมาเข้าเฝ้า และตรัสว่า “นี่แน่ะ นางเป็นภรรยาของเจ้าแน่ๆ ทำไมเจ้าจึงพูดว่า ‘เธอเป็นน้องสาวของข้าพระบาท’ ” อิสอัคทูลพระองค์ว่า “เพราะข้าพระบาทคิดว่า ‘ไม่อย่างนั้นข้าพระบาทจะตายเพราะนาง’ ”</verse>
				<verse number="10">อาบีเมเลคตรัสว่า “เจ้าทำอะไรแก่พวกเราอย่างนี้? ประชาชนคนหนึ่งอาจจะไปนอนกับภรรยาของเจ้าง่ายๆ แล้วเจ้าจะนำความผิดมาสู่พวกเรา”</verse>
				<verse number="11">อาบีเมเลคจึงทรงบัญชาประชาชนทั้งปวงว่า “ใครแตะต้องชายคนนี้และภรรยาของเขา จะต้องตายแน่”</verse>
				<verse number="12">อิสอัคหว่านพืชในดินแดนนั้น ในปีเดียวกันก็เก็บผลได้หนึ่งร้อยเท่า พระยาห์เวห์ทรงอวยพรท่าน</verse>
				<verse number="13">อิสอัคก็ร่ำรวยและมั่งมีขึ้นเรื่อยๆ จนท่านเป็นคนมั่งคั่ง</verse>
				<verse number="14">ท่านมีฝูงแกะ ฝูงโคและมีบริวารมากมาย ชาวฟีลิสเตียก็อิจฉาท่าน</verse>
				<verse number="15">(ชาวฟีลิสเตียได้อุดและเอาดินถมบ่อทุกบ่อซึ่งคนใช้ของบิดาท่านขุดไว้ในสมัยอับราฮัมบิดาของท่าน)</verse>
				<verse number="16">อาบีเมเลคตรัสกับอิสอัคว่า “ไปเสียจากเราเถิด เพราะเจ้ามีกำลังมากยิ่งกว่าพวกเรา”</verse>
				<verse number="17">อิสอัคจึงออกจากที่นั่น ไปตั้งค่ายอยู่ที่ลำห้วยเก-ราร์และอาศัยอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="18">อิสอัคขุดบ่อน้ำซึ่งขุดไว้ในสมัยของอับราฮัมบิดาของท่านอีก เพราะหลังจากอับราฮัมตายแล้ว ชาวฟีลิสเตียก็ถมเสีย แล้วท่านก็ตั้งชื่อตามชื่อที่บิดาของท่านตั้งไว้</verse>
				<verse number="19">แต่เมื่อคนใช้ของอิสอัคขุดในหุบเขาและพบน้ำพุที่นั่น</verse>
				<verse number="20">คนเลี้ยงสัตว์ของเก-ราร์ก็มาทะเลาะกับคนเลี้ยงสัตว์ของอิสอัค กล่าวว่า “น้ำนั้นเป็นของเรา” ท่านจึงเรียกชื่อบ่อน้ำนั้นว่า เอเสก เพราะพวกเขามาทะเลาะกับอิสอัค</verse>
				<verse number="21">แล้วพวกเขาก็ขุดบ่อน้ำอีกบ่อหนึ่ง และทะเลาะกันอีกเรื่องบ่อนั้นด้วย ท่านจึงเรียกชื่อบ่อนั้นว่า สิตนาห์</verse>
				<verse number="22">ท่านย้ายจากที่นั่นไปขุดอีกบ่อหนึ่ง แล้วก็ไม่ได้ทะเลาะกันเรื่องบ่อนั้น ท่านจึงเรียกชื่อบ่อนั้นว่า เรโหโบท กล่าวว่า “เพราะบัดนี้พระยาห์เวห์ทรงให้เรามีที่กว้าง และเราจะเกิดผลในดินแดนนี้”</verse>
				<verse number="23">อิสอัคก็ออกจากที่นั่นไปยังเบเออร์เชบา</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์ทรงปรากฏแก่ท่านในคืนนั้น ตรัสว่า “เราเป็นพระเจ้าของอับราฮัมบิดาของเจ้า อย่ากลัวเลย เพราะเราอยู่กับเจ้าและจะอวยพรเจ้า และทวีเชื้อสายของเจ้าให้มากขึ้น เพราะเห็นแก่อับราฮัมผู้รับใช้ของเรา”</verse>
				<verse number="25">ท่านจึงสร้างแท่นบูชาที่นั่น และนมัสการออกพระนามพระยาห์เวห์ และตั้งเต็นท์ของท่านที่นั่น คนใช้ของอิสอัคขุดบ่อน้ำบ่อหนึ่งที่นั่นด้วย</verse>
				<verse number="26">ฝ่ายอาบีเมเลค ออกจากเก-ราร์พร้อมกับอาหุสซัทพระสหายของพระองค์ กับฟีโคล์ผู้บัญชาการทหารของพระองค์ไปหาอิสอัค</verse>
				<verse number="27">อิสอัคถามเขาทั้งหลายว่า “ทำไมท่านจึงมาหาข้าพเจ้า? เมื่อท่านเกลียดชังข้าพเจ้า และขับไล่ข้าพเจ้าไปจากท่าน”</verse>
				<verse number="28">พวกเขาตอบว่า “เราเห็นชัดเจนแล้วว่าพระยาห์เวห์ทรงอยู่กับท่าน เราจึงว่า ขอให้มีสัตย์สาบานระหว่างท่านกับเราทั้งหลาย และขอให้เราทำพันธสัญญากับท่าน</verse>
				<verse number="29">เพื่อว่าท่านจะไม่ทำอันตรายแก่เรา ดังที่เราไม่ได้แตะต้องท่าน และไม่ได้ทำสิ่งใดแก่ท่านเว้นแต่ความดี และได้ส่งท่านไปอย่างสันติ บัดนี้ท่านเป็นผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงอวยพร”</verse>
				<verse number="30">อิสอัคจึงจัดงานเลี้ยงให้แก่พวกเขา และพวกเขาก็ได้กินและดื่ม</verse>
				<verse number="31">เมื่อรุ่งเช้า ทั้งสองฝ่ายก็ตื่นแต่มืด และทำสัตย์สาบานต่อกัน อิสอัคส่งพวกเขาไป พวกเขาก็จากท่านไปอย่างสันติ</verse>
				<verse number="32">ในวันนั้นเองคนใช้ของอิสอัคมาบอกท่านถึงเรื่องบ่อน้ำ ซึ่งเขาได้ขุดและกล่าวแก่ท่านว่า “เราพบน้ำแล้ว”</verse>
				<verse number="33">ท่านเรียกบ่อนั้นว่า ชิบาห์ เมืองนั้นจึงมีชื่อว่า เบเออร์เชบา จนทุกวันนี้</verse>
				<verse number="34">เมื่อเอซาวมีอายุ 40 ปี เขารับยูดิธบุตรหญิงของเบเออรีคนฮิตไทต์ และรับบาเสมัทบุตรหญิงของเอโลนคนฮิตไทต์เป็นภรรยา</verse>
				<verse number="35">หญิงเหล่านั้นทำให้ชีวิตอิสอัคและนางเรเบคาห์ขมขื่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">เมื่ออิสอัคชราและตามัว ท่านก็เรียกเอซาวบุตรคนโตของท่านมา และกล่าวแก่เขาว่า “ลูกเอ๋ย” เขาตอบว่า “ลูกอยู่นี่”</verse>
				<verse number="2">ท่านว่า “นี่แน่ะ พ่อแก่แล้ว พ่อไม่รู้วันตายของพ่อ</verse>
				<verse number="3">เจ้าจงเอาอาวุธของเจ้า คือแล่งธนูและคันธนูออกไปที่ท้องทุ่ง หาเนื้อมาให้พ่อ</verse>
				<verse number="4">เตรียมอาหารอร่อยให้พ่อ อย่างที่พ่อชอบนั้น และนำมาให้พ่อกิน เพื่อพ่อจะได้อวยพรแก่เจ้าก่อนพ่อตาย”</verse>
				<verse number="5">เมื่ออิสอัคพูดกับเอซาวบุตรชายนั้น นางเรเบคาห์แอบฟังอยู่ เมื่อเอซาวออกไปท้องทุ่งเพื่อหาเนื้อมา</verse>
				<verse number="6">เรเบคาห์จึงพูดกับยาโคบบุตรของนางว่า “แม่ได้ยินพ่อของเจ้าพูดกับเอซาวพี่ชายของเจ้าว่า</verse>
				<verse number="7">‘จงนำเนื้อมาให้พ่อและจัดอาหารอร่อยให้พ่อกิน และพ่อจะอวยพรเจ้าเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ก่อนพ่อตาย’</verse>
				<verse number="8">เพราะฉะนั้น ลูกเอ๋ยจงเชื่อฟังตามที่แม่จะสั่งเจ้า</verse>
				<verse number="9">ไปที่ฝูงแพะแกะ นำลูกแพะดีๆ สองตัวมาให้แม่ แม่จะเอามันปรุงอาหารอร่อยให้พ่อเจ้า อย่างที่พ่อชอบ</verse>
				<verse number="10">และเจ้าเองต้องนำไปให้พ่อเจ้ารับประทานเพื่อว่าท่านจะอวยพรเจ้าก่อนท่านตาย”</verse>
				<verse number="11">ยาโคบพูดกับเรเบคาห์มารดาของเขาว่า “ดูสิ เอซาวพี่ของลูกเป็นคนมีขนดก และลูกเป็นคนเกลี้ยงเกลา</verse>
				<verse number="12">พ่อของลูกคงจะคลำตัวลูก และเห็นว่าลูกหลอกลวงท่าน แล้วนำการสาปแช่งมาเหนือลูก ไม่ใช่พร”</verse>
				<verse number="13">มารดาพูดกับเขาว่า “ลูกเอ๋ย ขอให้คำสาปแช่งของเจ้าตกอยู่กับแม่เถิด เชื่อฟังแม่เท่านั้น ไปนำมาให้แม่เถิด”</verse>
				<verse number="14">เขาจึงไปนำมาให้มารดา มารดาของเขาก็ทำอาหารอร่อยอย่างที่บิดาของเขาชอบนั้น</verse>
				<verse number="15">แล้วเรเบคาห์นำเสื้ออย่างดีที่สุดของเอซาวบุตรชายคนโตของนาง ซึ่งอยู่กับนางในเรือนมาสวมให้ยาโคบบุตรคนเล็กของนาง</verse>
				<verse number="16">เอาหนังลูกแพะหุ้มมือและคอที่เกลี้ยงเกลาของเขา</verse>
				<verse number="17">แล้วนางก็มอบอาหารอร่อยและขนมปังที่นางทำให้ยาโคบบุตรชายของนางถือไป</verse>
				<verse number="18">เขาจึงเข้าไปหาบิดาและพูดว่า “พ่อ” และท่านว่า “พ่ออยู่นี่ ลูกเอ๋ย เจ้าคือใคร?”</verse>
				<verse number="19">ยาโคบตอบบิดาของเขาว่า “ลูกเป็นเอซาวบุตรหัวปีของพ่อ ลูกทำตามที่พ่อบอกลูกแล้ว เชิญลุกขึ้นนั่งรับประทานเนื้อที่ลูกหามาเถิด เพื่อพ่อจะได้อวยพรแก่ลูก”</verse>
				<verse number="20">แต่อิสอัคพูดกับบุตรชายของตนว่า “ลูกเอ๋ย เจ้าทำอย่างไรจึงพบมันเร็วนัก?” เขาตอบว่า “เพราะว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าของพ่อทรงนำมาให้ลูก”</verse>
				<verse number="21">แล้วอิสอัคจึงพูดกับยาโคบว่า “ลูกเอ๋ย มาใกล้ๆ พ่อจะได้คลำดูเจ้า เพื่อจะได้รู้ว่าเจ้าเป็นเอซาวลูกชายของพ่อแน่หรือไม่?”</verse>
				<verse number="22">ยาโคบจึงเข้าไปใกล้อิสอัคบิดา อิสอัคคลำตัวเขาแล้วพูดว่า “เสียงก็เป็นเสียงของยาโคบ แต่มือเป็นมือของเอซาว”</verse>
				<verse number="23">ท่านก็จำเขาไม่ได้ เพราะมือของเขามีขนดกเหมือนมือเอซาวพี่ชายของเขา ท่านจึงอวยพรแก่เขา</verse>
				<verse number="24">ท่านถามว่า “เจ้าเป็นเอซาวลูกชายของพ่อจริงหรือ?” เขาตอบว่า “ใช่”</verse>
				<verse number="25">ท่านจึงว่า “นำอาหารมาให้พ่อ พ่อจะได้กินเนื้อที่ลูกชายของพ่อหามา แล้วอวยพรเจ้า” ยาโคบจึงนำมันมาให้ท่าน ท่านก็รับประทาน ยาโคบนำเหล้าองุ่นมาให้ท่านและท่านก็ดื่ม</verse>
				<verse number="26">แล้วอิสอัคบิดาของเขาจึงพูดกับเขาว่า “ลูกเอ๋ยเข้ามาใกล้และจูบพ่อ”</verse>
				<verse number="27">เขาจึงเข้ามาใกล้และจูบท่าน และท่านก็ดมกลิ่นที่เสื้อของเขา และอวยพรเขาว่า “ดูซิ กลิ่นลูกชายข้า เหมือนกลิ่นท้องทุ่งซึ่งพระยาห์เวห์ทรงอวยพร</verse>
				<verse number="28">ขอพระเจ้าประทานน้ำค้างจากฟ้าแก่เจ้า และประทานความอุดมสมบูรณ์ของแผ่นดิน ทั้งข้าวและเหล้าองุ่นใหม่มากมายแก่เจ้า</verse>
				<verse number="29">ขอให้ชนชาติทั้งหลายรับใช้เจ้า ขอให้ประชาชาติโน้มลงคำนับเจ้า ขอให้เป็นเจ้านายเหนือพี่น้อง และบุตรชายมารดาของเจ้าโน้มลงคำนับเจ้า ใครแช่งสาปเจ้าก็ขอให้ผู้นั้นถูกสาป และใครอวยพรเจ้าก็ขอให้ผู้นั้นรับพร”</verse>
				<verse number="30">พออิสอัคอวยพรยาโคบเสร็จ และยาโคบเพิ่งออกไปพ้นหน้าอิสอัคบิดา เอซาวพี่ชายก็กลับจากการล่าเนื้อ</verse>
				<verse number="31">เขาทำอาหารอร่อยนำมาให้บิดา เขาพูดกับบิดาว่า “ขอพ่อลุกขึ้นรับประทานเนื้อที่ลูกชายหามา เพื่อจะได้อวยพรลูก”</verse>
				<verse number="32">อิสอัค บิดาพูดกับเขาว่า “เจ้าคือใคร?” เขาตอบว่า “ลูกคือเอซาว ลูกชายหัวปีของพ่อ”</verse>
				<verse number="33">พอได้ฟังดังนั้น อิสอัคก็ตัวสั่นมากยิ่งนัก พูดว่า “ใครเล่าที่ไปล่าเนื้อ แล้วนำมาให้พ่อ? พ่อกินหมดแล้วก่อนเจ้ามาถึง และพ่ออวยพรเขาแล้ว และเขาจะได้รับพรแน่นอน”</verse>
				<verse number="34">เมื่อเอซาวได้ยินถ้อยคำของบิดาก็ร้องตะโกนเสียงดังด้วยความขมขื่นยิ่งนัก และพูดกับบิดาว่า “พ่อ ขออวยพรลูกด้วยเถิด”</verse>
				<verse number="35">แต่ท่านพูดว่า “น้องเจ้าเข้ามาหลอกพ่อ เอาพรของเจ้าไปเสียแล้ว”</verse>
				<verse number="36">เอซาวพูดว่า “เขามีชื่อว่ายาโคบก็ถูกต้องแล้วไม่ใช่หรือ? เพราะเขาหลอกลูกสองหนเข้านี่แล้ว เขาเอาสิทธิบุตรหัวปีของลูกไป และคราวนี้เขาเอาพรของลูกไปอีกด้วย” แล้วเขาพูดว่า “พ่อไม่ได้สงวนพรไว้ให้ลูกบ้างหรือ?”</verse>
				<verse number="37">อิสอัคตอบเอซาวว่า “พ่อตั้งให้เขาเป็นนายเหนือเจ้า และมอบบรรดาพี่น้องของเขาทั้งหมดให้เป็นคนใช้ของเขา ทั้งพืชและเหล้าองุ่น พ่อก็จัดให้เขา ลูกเอ๋ย พ่อจะทำอะไรให้เจ้าได้อีกเล่า?”</verse>
				<verse number="38">เอซาวพูดกับบิดาว่า “พ่อ พ่อมีพรแต่เพียงพรเดียวเท่านั้นหรือ? พ่อ ขออวยพรลูก ให้พรลูกด้วยเถิดพ่อ” แล้วเอซาวก็ตะเบ็งเสียงร้องไห้</verse>
				<verse number="39">อิสอัคบิดาของเขาจึงตอบว่า “ที่ดินของเจ้าจะอยู่ห่างจากความอุดมสมบูรณ์ของแผ่นดิน และห่างจากน้ำค้างจากฟ้าเบื้องบน</verse>
				<verse number="40">แต่เจ้าจะมีชีวิตอยู่ด้วยดาบ และเจ้าจะรับใช้น้องชายของเจ้า แต่เมื่อเจ้าดิ้นรน เจ้าจะหักแอกของเขาออกจากคอของเจ้า”</verse>
				<verse number="41">ฝ่ายเอซาวเกลียดชังยาโคบ เพราะเรื่องพรที่บิดาอวยพรเขา เอซาวรำพึงในใจว่า “วันไว้ทุกข์พ่อใกล้เข้ามาแล้ว วันนั้นข้าจะฆ่ายาโคบน้องชายของข้าเสีย”</verse>
				<verse number="42">แต่มีคนบอกถ้อยคำของเอซาวบุตรชายคนโตแก่เรเบคาห์ นางให้คนไปเรียกยาโคบบุตรชายคนเล็กของนางมา และพูดกับเขาว่า “นี่แน่ะ เอซาวพี่ชายของเจ้าปลอบใจตนเองด้วยการจะฆ่าเจ้า</verse>
				<verse number="43">เพราะฉะนั้นลูกเอ๋ยเชื่อฟังแม่ ลุกขึ้นหนีไปหาลาบันพี่ชายของแม่ที่ฮาราน</verse>
				<verse number="44">และอยู่กับเขาชั่วคราวจนกว่าความเกรี้ยวกราดของพี่ชายเจ้าจะคลายลง</verse>
				<verse number="45">จนกว่าความโกรธของพี่ชายเจ้าจะคลายลง และเขาลืมสิ่งที่เจ้าทำต่อเขา แล้วแม่จะส่งให้คนไปรับเจ้ากลับมาจากที่นั่น ทำไมแม่จะต้องสูญเสียลูกทั้งสองคนในวันเดียวกัน?”</verse>
				<verse number="46">เรเบคาห์พูดกับอิสอัคว่า “ฉันเบื่อชีวิตของฉันเหลือเกิน เพราะหญิงฮิตไทต์ ถ้ายาโคบแต่งงานกับหญิงฮิตไทต์ หญิงดินแดนนี้ ชีวิตของฉันจะมีประโยชน์อะไรแก่ฉัน?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">แล้วอิสอัคก็เรียกยาโคบมา อวยพรให้และกำชับเขาว่า “อย่าแต่งงานกับหญิงคานาอัน</verse>
				<verse number="2">แต่ลุกขึ้นไปปัดดานอารัม ไปยังบ้านเบธูเอลบิดาของแม่เจ้า ที่นั่นเจ้าจงแต่งงานกับบุตรหญิงคนหนึ่งของลาบันพี่ชายแม่ของเจ้า</verse>
				<verse number="3">ขอพระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ทรงอวยพรเจ้า และโปรดให้เจ้ามีลูกดกทวียิ่งขึ้น จนได้เป็นมวลชนชาติทั้งหลาย</verse>
				<verse number="4">ขอพระองค์ประทานพรของอับราฮัม แก่เจ้า และแก่เชื้อสายของเจ้าด้วย เพื่อเจ้าจะได้ดินแดนซึ่งเจ้าอาศัยอยู่นี้เป็นกรรมสิทธิ์ ซึ่งพระเจ้าประทานแก่อับราฮัม”</verse>
				<verse number="5">อิสอัคก็ส่งยาโคบไป ยาโคบก็ไปปัดดานอารัม ไปหาลาบัน บุตรชายของเบธูเอลคนอารัมพี่ชายของเรเบคาห์ มารดาของยาโคบและเอซาว</verse>
				<verse number="6">ฝ่ายเอซาวเห็นว่าอิสอัคอวยพรยาโคบ และส่งเขาไปยังปัดดานอารัมเพื่อหาภรรยาจากที่นั่น และเมื่ออิสอัคอวยพรเขานั้นท่านกำชับเขาว่า “เจ้าอย่าแต่งงานกับหญิงคานาอัน”</verse>
				<verse number="7">ยาโคบเชื่อฟังบิดามารดา และไปยังปัดดานอารัม</verse>
				<verse number="8">เมื่อเอซาวเห็นว่าหญิงคานาอันไม่เป็นที่พอใจอิสอัคบิดาของเขา</verse>
				<verse number="9">จึงไปหาอิชมาเอลและรับมาหะลัทบุตรหญิงของอิชมาเอลบุตรชายของอับราฮัม น้องสาวของเนบาโยทมาเป็นภรรยา นอกเหนือภรรยาซึ่งเขามีอยู่แล้ว</verse>
				<verse number="10">ยาโคบออกจากเบเออร์เชบาเดินไปยังฮาราน</verse>
				<verse number="11">เขามาถึงที่แห่งหนึ่ง และพักอยู่ที่นั่นในคืนนั้น เพราะดวงอาทิตย์ตกแล้ว เขาเอาหินก้อนหนึ่งมาหนุนศีรษะ แล้วนอนลงที่นั่น</verse>
				<verse number="12">เขาฝันว่ามีบันไดอันหนึ่งตั้งขึ้นบนแผ่นดินโลก ยอดถึงฟ้าสวรรค์ ทูตทั้งหลายของพระเจ้ากำลังขึ้นลงอยู่บนนั้น</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์ทรงยืนเหนือบันได และตรัสว่า “เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของอับราฮัมบิดาของเจ้า และพระเจ้าของอิสอัค แผ่นดินซึ่งเจ้านอนอยู่นั้นเราจะให้แก่เจ้าและเชื้อสายของเจ้า</verse>
				<verse number="14">เชื้อสายของเจ้าจะเป็นเหมือนผงคลีบนแผ่นดิน เจ้าจะแผ่กว้างออกไปทางทิศตะวันตกและทิศตะวันออก ทางทิศเหนือและทิศใต้ พงศ์พันธุ์มนุษย์ทั้งหมดจะได้รับพรเพราะเจ้าและเพราะเชื้อสายของเจ้า</verse>
				<verse number="15">นี่แน่ะ เราอยู่กับเจ้า และจะพิทักษ์รักษาเจ้าทุกแห่งหนที่เจ้าไป และจะนำเจ้ากลับมายังดินแดนนี้ เพราะเราจะไม่ทอดทิ้งเจ้า จนกว่าเราจะได้ทำสิ่งซึ่งเราพูดไว้กับเจ้า”</verse>
				<verse number="16">ยาโคบตื่นขึ้นจากหลับก็พูดว่า “พระยาห์เวห์ทรงอยู่ ณ ที่นี้แน่ทีเดียว แต่ข้าเองไม่รู้”</verse>
				<verse number="17">เขากลัวและพูดว่า “สถานที่นี้น่ายำเกรงนัก สถานที่นี้ไม่ใช่อื่นใดเลย เป็นที่ประทับของพระเจ้า และนี่คือประตูฟ้าสวรรค์”</verse>
				<verse number="18">ยาโคบจึงลุกขึ้นแต่เช้ามืด เอาก้อนหินซึ่งใช้หนุนศีรษะ ตั้งขึ้นเป็นเสาศักดิ์สิทธิ์ และเทน้ำมันบนยอดเสานั้น</verse>
				<verse number="19">เขาเรียกสถานที่นั้นว่าเบธเอล แต่ก่อนเมืองนั้นชื่อลูส</verse>
				<verse number="20">แล้วยาโคบปฏิญาณว่า “ถ้าพระเจ้าทรงอยู่กับข้าพระองค์ ทรงพิทักษ์รักษาทางที่ข้าพระองค์จะไป ประทานอาหารให้ข้าพระองค์รับประทาน และเสื้อผ้าให้ข้าพระองค์สวม</verse>
				<verse number="21">จนข้าพระองค์กลับมาบ้านบิดาของข้าพระองค์โดยสวัสดิภาพแล้ว พระยาห์เวห์จะทรงเป็นพระเจ้าของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="22">และก้อนหินนี้ซึ่งข้าพระองค์ตั้งไว้เป็นเสาศักดิ์สิทธิ์ จะเป็นที่ประทับของพระเจ้า และทุกสิ่งที่พระองค์ประทานแก่ข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะถวายหนึ่งในสิบแด่พระองค์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">ยาโคบเดินทางมาถึงดินแดนของชาวตะวันออก</verse>
				<verse number="2">เมื่อเขามองไป ก็เห็นบ่อน้ำบ่อหนึ่งในทุ่งนา มีฝูงแพะแกะสามฝูงนอนอยู่ข้างบ่อนั้น เพราะคนเลี้ยงแกะเคยตักน้ำจากบ่อนั้นให้ฝูงแพะแกะกิน มีหินใหญ่ปิดปากบ่อ</verse>
				<verse number="3">เมื่อฝูงแพะแกะมาพร้อมกันที่นั่นแล้ว คนเลี้ยงแกะก็กลิ้งหินออกจากปากบ่อ ตักน้ำให้ฝูงแพะแกะกิน แล้วเอาหินปิดปากบ่อนั้นเสียดังเดิม</verse>
				<verse number="4">ยาโคบถามเขาว่า “พี่น้องเอ๋ย ท่านมาจากไหน?” พวกเขาตอบว่า “เรามาจากฮาราน”</verse>
				<verse number="5">ยาโคบจึงถามเขาว่า “ท่านรู้จักลาบันบุตรชายนาโฮร์หรือไม่?” เขาตอบว่า “รู้จัก”</verse>
				<verse number="6">ยาโคบถามพวกเขาว่า “ลาบันสบายดีหรือ?” เขาตอบว่า “สบายดี นั่นแน่ะ ราเชลบุตรสาวของเขา กำลังมาพร้อมกับฝูงแพะแกะ”</verse>
				<verse number="7">ยาโคบจึงว่า “เวลานี้ยังวันอยู่มาก ยังไม่ถึงเวลาที่จะให้ฝูงแพะแกะมารวมกัน จงเอาน้ำให้แพะแกะเหล่านี้กิน แล้วให้ไปกินหญ้าอีก”</verse>
				<verse number="8">แต่พวกเขาตอบว่า “ไม่ได้ จนกว่าแพะแกะทุกๆ ฝูงจะมาพร้อมกัน และให้กลิ้งหินออกจากปากบ่อน้ำก่อน แล้วเราจึงจะเอาน้ำให้ฝูงแพะแกะกิน”</verse>
				<verse number="9">เมื่อยาโคบกำลังพูดอยู่กับเขา ราเชลก็มาถึงพร้อมกับฝูงแพะแกะของบิดา เพราะเธอเป็นผู้เลี้ยงพวกมัน</verse>
				<verse number="10">เมื่อยาโคบแลเห็นราเชลบุตรีของลาบันพี่ชายมารดาของเขาและฝูงแพะแกะของลาบันพี่ชายมารดาของเขา ก็เข้าไปใกล้ กลิ้งหินออกจากปากบ่อน้ำ เอาน้ำให้ฝูงแพะแกะของลาบันพี่ชายมารดาของเขากิน</verse>
				<verse number="11">ยาโคบจูบราเชลแล้วร้องไห้เสียงดัง</verse>
				<verse number="12">ยาโคบบอกราเชลว่าเขาเป็นญาติของบิดาเธอ และเป็นบุตรชายของนางเรเบคาห์ เธอก็วิ่งไปบอกบิดาของเธอ</verse>
				<verse number="13">เมื่อลาบันได้ยินข่าวถึงยาโคบบุตรน้องสาวของเขา ก็วิ่งไปพบและกอดจูบยาโคบพามาบ้าน ยาโคบก็เล่าเรื่องเหล่านี้ทั้งหมดให้ลาบันฟัง</verse>
				<verse number="14">ลาบันจึงพูดกับเขาว่า “เจ้าเป็นเลือดเนื้อของเราแท้ๆ” ยาโคบก็พักอยู่กับเขาเดือนหนึ่ง</verse>
				<verse number="15">แล้วลาบันพูดกับยาโคบว่า “เพราะเจ้าเป็นญาติของเรา จึงไม่ควรที่เจ้าจะทำงานให้เราเปล่าๆ เจ้าจะเรียกค่าจ้างเท่าไร? จงบอกมาเถิด”</verse>
				<verse number="16">ลาบันมีบุตรีสองคน พี่สาวชื่อเลอาห์ น้องสาวชื่อราเชล</verse>
				<verse number="17">เลอาห์นั้นตาเศร้า แต่ราเชลนั้นรูปร่างสวยและงามน่าดู</verse>
				<verse number="18">ยาโคบก็รักราเชล เขาบอกลาบันว่า “ฉันจะรับใช้ท่านเจ็ดปี เพื่อได้ราเชลลูกสาวคนเล็กของท่าน”</verse>
				<verse number="19">ลาบันจึงว่า “ให้เรายกบุตรีให้เจ้านั้นดีกว่าจะยกให้ชายอื่น จงอยู่กับเราเถิด”</verse>
				<verse number="20">ยาโคบก็รับใช้อยู่เจ็ดปีเพื่อได้ราเชล เห็นเป็นเหมือนน้อยวันเพราะเขารักเธอ</verse>
				<verse number="21">ยาโคบบอกลุงว่า “เวลาที่กำหนดไว้ก็ครบแล้ว ขอให้ภรรยาฉันเถอะ ฉันจะได้เข้าไปหาเธอ”</verse>
				<verse number="22">ลาบันจึงเชิญชาวบ้านมาพร้อมกัน แล้วจัดงานเลี้ยง</verse>
				<verse number="23">เมื่อเวลาค่ำลาบันก็พาเลอาห์บุตรีมามอบให้แก่ยาโคบ และยาโคบก็เข้าไปหาเธอ</verse>
				<verse number="24">(ลาบันยกศิลปาห์สาวใช้ของเขาให้เป็นสาวใช้ของเลอาห์)</verse>
				<verse number="25">พอรุ่งขึ้นยาโคบก็เห็นว่าเป็นเลอาห์ จึงกล่าวแก่ลาบันว่า “ทำไมลุงทำกับฉันเช่นนี้? ฉันรับใช้ลุงเพื่อได้ราเชลไม่ใช่หรือ? ทำไมลุงจึงล่อลวงฉันเล่า?”</verse>
				<verse number="26">ลาบันจึงตอบว่า “ในถิ่นของเราไม่มีธรรมเนียมที่จะยกน้องสาวให้ก่อนพี่หัวปี</verse>
				<verse number="27">ขอให้ครบเจ็ดวัน ของหญิงนี้ก่อน แล้วเราจะยกคนนั้นให้ด้วย เพื่อตอบแทนที่เจ้าจะรับใช้ลุงอีกเจ็ดปี”</verse>
				<verse number="28">ยาโคบก็ยอมและรอจนครบเจ็ดวันของนาง แล้วลาบันก็ยกราเชลบุตรีให้เป็นภรรยา</verse>
				<verse number="29">(ลาบันยกบิลฮาห์สาวใช้ของเขาให้เป็นสาวใช้ของราเชล)</verse>
				<verse number="30">ยาโคบก็เข้าไปหาราเชลด้วย เขารักราเชลมากกว่าเลอาห์ เขาจึงรับใช้ลาบันต่อไปอีกเจ็ดปี</verse>
				<verse number="31">พระยาห์เวห์ทรงเห็นว่ายาโคบไม่รักเลอาห์ จึงทรงให้เลอาห์ตั้งครรภ์ แต่ราเชลนั้นเป็นหมัน</verse>
				<verse number="32">นางเลอาห์ตั้งครรภ์คลอดบุตรเป็นชาย และตั้งชื่อว่า รูเบน ด้วยนางว่า “เพราะพระยาห์เวห์ทอดพระเนตรความทุกข์ใจของฉัน เพราะเดี๋ยวนี้สามีจะรักฉัน”</verse>
				<verse number="33">นางเลอาห์ตั้งครรภ์อีกและคลอดบุตรชายคนหนึ่งและว่า “เพราะพระยาห์เวห์ทรงได้ยินว่าฉันไม่เป็นที่รัก พระองค์จึงประทานบุตรชายคนนี้ให้แก่ฉันด้วย” นางตั้งชื่อว่า สิเมโอน</verse>
				<verse number="34">นางตั้งครรภ์และมีบุตรชายอีกคนหนึ่ง นางกล่าวว่า “ครั้งนี้สามีจะสนิทสนมกับฉัน เพราะฉันมีบุตรชายกับเขาสามคนแล้ว” เหตุนี้จึงตั้งชื่อเขาว่า เลวี</verse>
				<verse number="35">นางตั้งครรภ์และมีบุตรชายอีกคนหนึ่ง นางกล่าวว่า “ครั้งนี้ฉันจะสรรเสริญพระยาห์เวห์” เหตุนี้นางจึงตั้งชื่อเขาว่า ยูดาห์ แล้วนางก็หยุดมีบุตร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">เมื่อราเชลเห็นว่านางไม่มีบุตรกับยาโคบ ก็อิจฉาพี่สาว นางพูดกับยาโคบว่า “ขอให้ฉันมีบุตรด้วยหาไม่ฉันจะตาย”</verse>
				<verse number="2">ยาโคบโกรธราเชลจึงว่า “ฉันเองเป็นเหมือนพระเจ้าผู้ไม่ให้เธอมีบุตรหรือ?”</verse>
				<verse number="3">นางจึงบอกว่า “บิลฮาห์สาวใช้ของฉันอยู่นี่ จงเข้าไปหานางเถิด นางจะได้มีบุตรไว้ที่ตักของฉัน ฉันจะได้มีบุตรด้วยจากหญิงคนนี้”</verse>
				<verse number="4">นางจึงยกบิลฮาห์สาวใช้ของนางให้เป็นภรรยาของยาโคบ ยาโคบก็เข้าไปหานาง</verse>
				<verse number="5">บิลฮาห์ก็ตั้งครรภ์กับยาโคบและมีบุตรชายคนหนึ่ง</verse>
				<verse number="6">ราเชลว่า “พระเจ้าทรงตัดสินเรื่องของฉัน และทรงฟังเสียงร้องทูลของฉัน จึงประทานบุตรชายคนหนึ่งแก่ฉัน” ดังนั้นนางจึงตั้งชื่อบุตรนั้นว่า ดาน</verse>
				<verse number="7">บิลฮาห์สาวใช้ของราเชลตั้งครรภ์อีก และคลอดบุตรชายคนที่สองให้แก่ยาโคบ</verse>
				<verse number="8">ราเชลจึงว่า “ด้วยการปล้ำสู้อย่างหนัก ฉันได้ปล้ำสู้กับพี่สาวของฉัน และฉันได้ชัยชนะแล้ว” นางจึงให้ชื่อบุตรนั้นว่า นัฟทาลี</verse>
				<verse number="9">เมื่อเลอาห์เห็นว่านางหยุดคลอดบุตร จึงยกศิลปาห์สาวใช้ของนาง ให้เป็นภรรยาของยาโคบ</verse>
				<verse number="10">ศิลปาห์สาวใช้ของเลอาห์ ก็มีบุตรชายให้แก่ยาโคบ</verse>
				<verse number="11">เลอาห์ว่า “โชคดีจริงๆ” จึงตั้งชื่อบุตรนั้นว่า กาด</verse>
				<verse number="12">แล้วศิลปาห์สาวใช้ของเลอาห์ ก็คลอดบุตรชายคนที่สองให้แก่ยาโคบ</verse>
				<verse number="13">เลอาห์ก็ว่า “ฉันมีความสุข เพราะพวกสตรีจะเรียกฉันว่า เป็นสุข” นางจึงตั้งชื่อบุตรนั้นว่า อาเชอร์</verse>
				<verse number="14">ในฤดูเกี่ยวข้าวสาลี รูเบนออกไปที่นาพบต้นดูดาอิม จึงเก็บผลมาให้เลอาห์มารดาของเขา ราเชลจึงพูดกับเลอาห์ว่า “ขอผลดูดาอิมของลูกชายพี่ให้ฉันบ้าง”</verse>
				<verse number="15">เลอาห์ตอบว่า “ที่น้องแย่งสามีของฉันไปแล้วนั้นยังน้อยไปหรือ? จึงจะมาเอาผลดูดาอิมของลูกชายฉันด้วย” ราเชลตอบว่า “เอาอย่างนี้ ยาโคบจะไปนอนกับพี่คืนนี้เพื่อแลกกับผลดูดาอิมของลูกชายพี่”</verse>
				<verse number="16">เมื่อยาโคบกลับมาจากนาเวลาเย็น เลอาห์ก็ออกไปหาบอกว่า “เข้ามาหาฉันเถิด เพราะฉันให้ผลดูดาอิมของลูกชายฉันเป็นสินจ้างท่านแล้ว” คืนวันนั้นยาโคบก็นอนกับนาง</verse>
				<verse number="17">พระเจ้าทรงฟังเลอาห์ นางก็ตั้งครรภ์ และให้บุตรชายคนที่ห้าแก่ยาโคบ</verse>
				<verse number="18">ฝ่ายเลอาห์ว่า “พระเจ้าประทานสินจ้างนั้นให้แก่ฉัน เพราะฉันยกหญิงคนใช้ให้สามี” นางจึงตั้งชื่อบุตรนั้นว่า อิสสาคาร์</verse>
				<verse number="19">ต่อไปเลอาห์ก็ตั้งครรภ์อีก และให้บุตรชายคนที่หกแก่ยาโคบ</verse>
				<verse number="20">แล้วเลอาห์จึงว่า “พระเจ้าประทานของดีให้ฉัน บัดนี้สามีคงจะให้เกียรติฉัน เพราะฉันได้ให้บุตรชายแก่เขาหกคนแล้ว” นางจึงตั้งชื่อบุตรนั้นว่า เศบูลุน</verse>
				<verse number="21">ต่อมาภายหลังนางก็มีบุตรหญิงคนหนึ่ง ตั้งชื่อว่าดีนาห์</verse>
				<verse number="22">พระเจ้าทรงระลึกถึงและทรงฟังราเชล ทรงให้นางมีบุตร</verse>
				<verse number="23">นางก็ตั้งครรภ์มีบุตรชาย นางจึงกล่าวว่า “พระเจ้าทรงยกความอดสูของฉันไปแล้ว”</verse>
				<verse number="24">นางจึงตั้งชื่อบุตรนั้นว่า โยเซฟ กล่าวว่า “ขอพระยาห์เวห์ทรงเพิ่มบุตรชายอีกคนหนึ่งให้ฉัน”</verse>
				<verse number="25">เมื่อนางราเชลคลอดโยเซฟแล้ว ยาโคบก็พูดกับลาบันว่า “ขอให้ฉันกลับไปบ้านเกิดเมืองนอนของฉันเถิด</verse>
				<verse number="26">ฉันทำงานเพื่อได้ภรรยาและบุตรแล้ว ขอมอบภรรยากับบุตรให้ฉันพาไป เพราะลุงรู้ว่างานที่ฉันได้รับใช้ลุงเสร็จแล้ว”</verse>
				<verse number="27">แต่ลาบันตอบว่า “อยู่ต่อเถิด ถ้าเจ้าจะช่วยลุง ลุงหยั่งรู้เหตุการณ์ได้ว่า พระยาห์เวห์ทรงอวยพรลุงเพราะเจ้า</verse>
				<verse number="28">เจ้าจะเรียกค่าจ้างลุงเท่าไรลุงจะให้”</verse>
				<verse number="29">ยาโคบตอบว่า “ลุงทราบอยู่ว่า ฉันรับใช้ลุงอย่างไร และฝูงปศุสัตว์ของลุงอยู่กับฉันอย่างไร</verse>
				<verse number="30">เพราะว่าก่อนฉันมานั้นลุงมีแต่น้อย แต่บัดนี้ก็มีทวีขึ้นเป็นอันมาก ฉันจะก้าวไปทางไหน พระยาห์เวห์ทรงอวยพรลุง ทีนี้เมื่อไรฉันจะทำอะไรสำหรับตนเองและครอบครัวได้เล่า?”</verse>
				<verse number="31">ลาบันจึงถามว่า “ลุงควรจะให้อะไรเจ้า?” ยาโคบตอบว่า “ลุงไม่ต้องให้อะไรฉัน แต่ถ้าลุงทำสิ่งนี้ให้ฉัน ฉันก็จะกลับไปเลี้ยงและดูแลสัตว์ของลุงต่อ</verse>
				<verse number="32">คือวันนี้ฉันจะไปตรวจดูฝูงสัตว์ของลุงทั้งหมด ฉันจะคัดแกะที่มีจุดและแกะด่างทุกตัวออกจากฝูง และคัดแกะดำทุกตัวออกจากฝูงแกะ และแพะด่างกับแพะที่มีจุดออกจากฝูงแพะ ให้สัตว์เหล่านี้เป็นค่าจ้างของฉัน</verse>
				<verse number="33">ความซื่อตรงของฉันจะปรากฏในภายหน้า คือเมื่อลุงมาดูค่าจ้างของฉัน ถ้าพบตัวไม่มีจุดและที่ไม่ด่างอยู่ในฝูงแกะ หรือตัวที่ไม่ดำในฝูงลูกแกะก็ให้ถือเสียว่าฉันขโมยสัตว์เหล่านี้มา”</verse>
				<verse number="34">ลาบันจึงตอบว่า “ดีแล้ว ให้เป็นไปตามที่เจ้าพูดนั้น”</verse>
				<verse number="35">วันนั้นลาบันก็แยกแพะตัวผู้ที่ลายด่างและมีจุด และแพะตัวเมียที่มีจุดและที่ด่างทุกตัวออกไป ส่วนทั้งหมดที่มีสีขาว และทั้งหมดที่มีสีดำในฝูงแพะแกะ เขามอบให้บุตรชายของเขาเลี้ยง</verse>
				<verse number="36">เขาจัดระยะห่างระหว่างเขาและยาโคบเป็นระยะทางการเดินทางสามวัน และยาโคบก็เลี้ยงสัตว์ของลาบันที่เหลือนั้น</verse>
				<verse number="37">ยาโคบเอากิ่งไม้สดจากต้นกำยาน ต้นอัลมอนด์ และต้นปอตูบหูช้างมาปอกเปลือกออกเป็นรอยขาวๆ ให้เห็นไม้สีขาว</verse>
				<verse number="38">เขาวางไม้ที่ปอกเปลือกไว้ในร่องตรงหน้าฝูงสัตว์ คือในรางน้ำที่ฝูงสัตว์มากินน้ำ เมื่อมันมากินน้ำ มันก็อยากติดสัด</verse>
				<verse number="39">ฝูงสัตว์ก็ผสมพันธุ์กันที่ไม้นั้น ดังนั้นฝูงสัตว์จึงมีลูกที่มีลาย มีด่าง มีจุด</verse>
				<verse number="40">ยาโคบก็แยกลูกแกะออกจากฝูง ให้ฝูงนั้นอยู่ตรงหน้าแกะลายและแกะดำทุกตัวในฝูงของลาบัน แต่ฝูงสัตว์ของเขานั้นอยู่ต่างหากไม่ให้ปะปนกับฝูงสัตว์ของลาบัน</verse>
				<verse number="41">อยู่มาเมื่อสัตว์ที่แข็งแรงในฝูงจะผสมพันธุ์ ยาโคบก็จัดไม้วางไว้ที่รางน้ำให้ฝูงสัตว์เห็น เพื่อให้มันผสมพันธุ์กันกลางไม้นั้น</verse>
				<verse number="42">แต่เมื่อมีสัตว์ที่อ่อนแอ ยาโคบก็ไม่ใส่ไม้นั้นไว้ ดังนั้นสัตว์ที่อ่อนแอจึงตกเป็นของลาบัน แต่สัตว์ที่แข็งแรงเป็นของยาโคบ</verse>
				<verse number="43">ยาโคบก็มั่งมียิ่งขึ้น มีฝูงแพะแกะมากมาย คนใช้ชายหญิง และฝูงอูฐฝูงลา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">ยาโคบได้ยินบรรดาบุตรชายของลาบันพูดว่า “ยาโคบแย่งทุกอย่างที่เป็นของพ่อเรา เขาได้ความร่ำรวยทั้งหมดนี้จากสิ่งที่เป็นของพ่อเรา”</verse>
				<verse number="2">ยาโคบสังเกตดูลาบัน เห็นว่าลาบันไม่ดีต่อท่านเหมือนแต่ก่อน</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์ตรัสกับยาโคบว่า “จงกลับไปยังดินแดนบิดาและญาติพี่น้องของเจ้าเถิด เราจะอยู่กับเจ้า”</verse>
				<verse number="4">ยาโคบก็ให้คนไปเรียกราเชลและเลอาห์ให้มาที่ทุ่งเลี้ยงสัตว์</verse>
				<verse number="5">แล้วบอกนางทั้งสองว่า “ฉันเห็นว่าบิดาเจ้าไม่ดีต่อฉันเหมือนแต่ก่อน แต่พระเจ้าของบิดาฉันทรงอยู่กับฉัน</verse>
				<verse number="6">เจ้าทั้งสองรู้แล้วว่า ฉันรับใช้บิดาของเจ้าด้วยเต็มกำลัง</verse>
				<verse number="7">บิดาของเจ้ายังบิดพลิ้วต่อฉัน และเปลี่ยนค่าจ้างของฉันเสียสิบครั้งแล้ว แต่พระเจ้าไม่ได้ทรงให้เขาทำร้ายฉัน</verse>
				<verse number="8">ถ้าบิดาบอกว่า ‘สัตว์ที่ด่างเป็นค่าจ้างของเจ้า’ สัตว์ทุกตัวก็มีลูกด่าง และถ้าเขาบอกว่า ‘สัตว์ตัวที่ลายเป็นค่าจ้างของเจ้า’ สัตว์ทุกตัวก็มีลูกลายหมด</verse>
				<verse number="9">ดังนี้แหละพระเจ้าจึงทรงยกฝูงปศุสัตว์ของบิดาเจ้าประทานให้แก่ฉัน</verse>
				<verse number="10">เมื่อมาในฤดูที่สัตว์เหล่านั้นอยากติดสัด ฉันแหงนหน้าขึ้นดู ก็เห็นในความฝันว่า พวกแพะผู้ที่ผสมพันธุ์กับฝูงสัตว์นั้นเป็นแพะลาย แพะด่าง และแพะมีจุด</verse>
				<verse number="11">ในความฝันนั้นทูตของพระเจ้าเรียกฉันว่า ‘ยาโคบ’ ฉันตอบว่า ‘ข้าพเจ้าอยู่ที่นี่’</verse>
				<verse number="12">ท่านบอกว่า ‘เงยหน้าขึ้นดู แพะผู้ทั้งหมดที่ผสมพันธุ์กับฝูงสัตว์นั้น เป็นพวกตัวลาย ตัวด่างและตัวมีจุด เพราะเราเห็นทุกสิ่งที่ลาบันทำกับเจ้า</verse>
				<verse number="13">เราเป็นพระเจ้าแห่งเบธเอล ที่เจ้าเจิมเสาศักดิ์สิทธิ์ไว้และปฏิญาณต่อเราไว้ที่นั่น บัดนี้จงลุกขึ้นออกจากดินแดนนี้ และกลับไปยังดินแดนที่เจ้าเกิด’ ”</verse>
				<verse number="14">ราเชลกับเลอาห์จึงตอบว่า “เรายังมีส่วนและมีมรดกในบ้านบิดาเราอีกหรือ?</verse>
				<verse number="15">บิดานับเราเหมือนแขกเมืองไม่ใช่หรือ? เพราะบิดาขายเรา ทั้งยังใช้เงินของเราหมด</verse>
				<verse number="16">ความร่ำรวยทั้งหมดที่พระเจ้าทรงนำไปจากบิดาของเรา นั่นแหละเป็นของเรากับพวกลูกของเรา บัดนี้ท่านจงทำทุกสิ่งที่พระเจ้าตรัสกับท่าน”</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น ยาโคบจึงลุกขึ้นและจัดให้บุตรและภรรยาขึ้นขี่อูฐ</verse>
				<verse number="18">แล้วต้อนฝูงปศุสัตว์ทั้งหมดของท่านไป ขนข้าวของทั้งสิ้นที่ท่านสะสมมา ฝูงปศุสัตว์ที่ท่านได้มา ที่ท่านสะสมได้ในปัดดานอารัม เพื่อเดินทางกลับไปหาอิสอัคบิดาของท่านในดินแดนคานาอัน</verse>
				<verse number="19">เวลานั้นลาบันออกไปตัดขนแกะ ราเชลจึงขโมยรูปเคารพที่อยู่ในบ้านของบิดาไปด้วย</verse>
				<verse number="20">ส่วนยาโคบก็ลักลอบทำต่อลาบันคนอารัม โดยการไม่บอกให้รู้ว่าท่านตั้งใจจะหนี</verse>
				<verse number="21">ยาโคบเอาทรัพย์สมบัติทั้งหมดหนีข้ามแม่น้ำบ่ายหน้าไปทางเทือกเขากิเลอาด</verse>
				<verse number="22">เมื่อถึงวันที่สาม มีคนไปบอกลาบันว่ายาโคบหนีไปแล้ว</verse>
				<verse number="23">ลาบันก็พาญาติพี่น้องไปกับเขาไล่ตามยาโคบเป็นระยะทางเจ็ดวันจึงทันยาโคบในถิ่นเทือกเขากิเลอาด</verse>
				<verse number="24">แต่ในเวลากลางคืนพระเจ้าเสด็จมาหาลาบันคนอารัมในความฝัน ตรัสแก่เขาว่า “ระวัง อย่าพูดกับยาโคบเลย ไม่ว่าดีหรือร้าย”</verse>
				<verse number="25">ลาบันตามมาทันยาโคบ ยาโคบตั้งเต็นท์อยู่ที่ถิ่นเทือกเขา ส่วนลาบันกับญาติพี่น้อง ตั้งอยู่ถิ่นเทือกเขากิเลอาด</verse>
				<verse number="26">ลาบันกล่าวกับยาโคบว่า “เจ้าทำอะไร? เจ้าหลอกเรา และพาลูกสาวของเราหนีมาเหมือนเชลย</verse>
				<verse number="27">ทำไมเจ้าจึงหนีเรามาอย่างลับๆ? แอบมาโดยไม่บอกให้เรารู้ ถ้าเรารู้ เราก็จะจัดส่งเจ้าไปด้วยความร่าเริงยินดี โดยให้มีการขับร้องด้วยรำมะนาและพิณเขาคู่</verse>
				<verse number="28">ทำไมเจ้าไม่ยอมให้เราจูบลาหลาน และลูกสาวของเราเล่า? นี่เจ้าทำอย่างโง่เขลา</verse>
				<verse number="29">เจ้าอยู่ในกำมือเราแล้ว เราจะทำร้ายเจ้าก็ได้ แต่เมื่อคืนนี้พระเจ้าของบิดาเจ้าตรัสว่า ‘ระวัง อย่าพูดดีหรือร้ายกับยาโคบเลย’</verse>
				<verse number="30">คราวนี้เจ้าต้องออกมาให้ได้เพราะคิดถึงบ้านบิดาเจ้าจริงๆ แต่ทำไมเจ้าถึงขโมยพระของเรามา?”</verse>
				<verse number="31">ยาโคบจึงตอบลาบันว่า “เพราะว่าฉันกลัว ฉันคิดว่าท่านจะยึดลูกสาวของท่านคืนจากฉันเสีย</verse>
				<verse number="32">ส่วนพระของท่านนั้น ถ้าพบที่คนไหน ก็อย่าไว้ชีวิตผู้นั้นเลย ค้นดูต่อหน้าญาติพี่น้องของเรา ท่านพบสิ่งใดที่เป็นของท่าน ก็เอาไปเถอะ” ยาโคบไม่รู้ว่าราเชลขโมยพระเหล่านั้นมา</verse>
				<verse number="33">ลาบันจึงเข้าไปในเต็นท์ของยาโคบ เต็นท์ของเลอาห์ และเต็นท์สาวใช้ทั้งสองคนนั้น แต่หาไม่พบ จึงออกจากเต็นท์ของเลอาห์ แล้วเข้าไปในเต็นท์ของราเชล</verse>
				<verse number="34">ส่วนราเชลเอารูปเคารพเหล่านั้นใส่ไว้ในกูบอูฐและนั่งทับไว้ ลาบันได้คลำดูทั่วเต็นท์ ก็หาไม่พบ</verse>
				<verse number="35">ราเชลก็พูดกับบิดาว่า “ขอนายท่านอย่าโกรธเลย ที่ดิฉันลุกขึ้นต่อหน้าท่านไม่ได้ เพราะว่าดิฉันกำลังลำบากตามธรรมดาของผู้หญิง” ดังนั้นลาบันก็ค้นแล้ว แต่ไม่พบรูปเคารพเลย</verse>
				<verse number="36">ส่วนยาโคบก็โกรธและต่อว่าลาบัน ยาโคบกล่าวกับลาบันว่า “ฉันทำผิดอะไร? ฉันทำบาปอะไร? ท่านจึงไล่ตามฉันมาอย่างนี้</verse>
				<verse number="37">ท่านคลำดูสิ่งของของฉันทั้งหมดแล้ว ท่านพบอะไรที่เป็นของมาจากบ้านของท่าน ก็เอามาตั้งไว้ที่นี่ ตรงหน้าญาติพี่น้องของเราและของท่าน และให้พวกเขาตัดสินระหว่างเราทั้งสอง</verse>
				<verse number="38">ฉันอยู่กับท่านมายี่สิบปีนี้ แกะและแพะไม่ได้แท้งลูก และแกะตัวผู้ในฝูงของท่าน ฉันก็ไม่ได้กิน</verse>
				<verse number="39">ที่สัตว์ร้ายกัดฉีกกินเสีย ฉันก็ไม่ได้นำมาให้ท่าน ฉันเองใช้ให้แล้ว ที่ถูกขโมยไปในเวลากลางวันหรือกลางคืน ท่านก็เอาคืนจากฉัน</verse>
				<verse number="40">เวลากลางวันแดดก็เผาฉัน เวลากลางคืนก็หนาวเหน็บ ฉันนอนไม่หลับ</verse>
				<verse number="41">ฉันอาศัยอยู่ในเรือนของท่านยี่สิบปีแล้ว ฉันรับใช้ท่านสิบสี่ปีเพื่อจะได้บุตรีสองคนของท่าน และรับใช้ท่านหกปีเพื่อจะได้ฝูงสัตว์ของท่าน ท่านยังเปลี่ยนค่าจ้างสิบครั้ง</verse>
				<verse number="42">ถ้าพระเจ้าของบิดาฉัน พระเจ้าของอับราฮัมและผู้ซึ่งอิสอัคยำเกรง ไม่ทรงอยู่กับฉันแล้ว ครั้งนี้ท่านคงให้ฉันไปตัวเปล่า พระเจ้าทรงเห็นความทุกข์ใจของฉัน และการงานตรากตรำที่มือฉันทำ จึงทรงห้ามท่านเมื่อคืนนี้”</verse>
				<verse number="43">แล้วลาบันตอบยาโคบว่า “บุตรหญิงเหล่านี้ก็เป็นลูกของเรา บุตรชายเหล่านี้ก็เป็นหลานของเรา ฝูงสัตว์นี้ก็เป็นของเรา ของทั้งสิ้นที่เจ้าเห็นก็เป็นของเรา วันนี้เราจะทำอะไรแก่บุตรหญิงของเราหรือแก่เด็กๆ ที่เกิดมาจากพวกนาง?</verse>
				<verse number="44">มาเถิด ให้เราทำพันธสัญญาระหว่างเรากับเจ้า ให้พันธสัญญานั้นเป็นพยานระหว่างเรากับเจ้า”</verse>
				<verse number="45">ฝ่ายยาโคบก็เอาศิลาก้อนหนึ่งตั้งไว้เป็นเสา</verse>
				<verse number="46">แล้วยาโคบจึงพูดกับญาติพี่น้องว่า “เก็บก้อนหินมา” พวกเขาเก็บก้อนหินมากองสุมไว้ แล้วก็กินเลี้ยงกันที่กองหินนั้น</verse>
				<verse number="47">ลาบันจึงตั้งชื่อกองหินนั้นว่า เยการ์สหดูธา แต่ยาโคบตั้งชื่อว่า กาเลเอด</verse>
				<verse number="48">ลาบันกล่าวว่า “วันนี้กองหินนี้จะเป็นพยานระหว่างเรากับเจ้า” ดังนั้นเขาจึงตั้งชื่อว่า กาเลเอด</verse>
				<verse number="49">และมิสปาห์ เพราะเขากล่าวว่า “พระยาห์เวห์ทรงเฝ้าอยู่ระหว่างเรากับเจ้า เมื่อเราจากกันไป</verse>
				<verse number="50">ถ้าเจ้าข่มเหงบุตรหญิงของเรา หรือเจ้าได้ภรรยาอื่นนอกจากบุตรหญิงของเรา แม้ว่าจะไม่มีใครอยู่กับเราก็จริง จำไว้ว่า พระเจ้าทรงเป็นพยานระหว่างเรากับเจ้า”</verse>
				<verse number="51">ลาบันบอกยาโคบว่า “ดูกองหินและเสาหินนี้ ที่เราตั้งไว้ระหว่างเรากับเจ้า</verse>
				<verse number="52">หินกองนี้เป็นพยาน และเสานั้นก็เป็นพยานว่า เราจะไม่ข้ามกองหินนี้ไปหาเจ้า และเจ้าจะไม่ข้ามกองหินและเสานี้มาหาเรา เพื่อทำร้ายกัน</verse>
				<verse number="53">ให้พระเจ้าของอับราฮัมและพระเจ้าของนาโฮร์ ซึ่งเป็นพระเจ้าของบิดาของเราทั้งสองทรงตัดสินความระหว่างเรา” ยาโคบก็สาบานโดยอ้างถึงพระองค์ที่อิสอัคบิดาของเขายำเกรง</verse>
				<verse number="54">ยาโคบถวายเครื่องบูชาบนภูเขา และเรียกญาติพี่น้องของเขามารับประทานขนมปัง พวกเขารับประทานขนมปังและอยู่บนภูเขาคืนวันนั้น</verse>
				<verse number="55">ลาบันตื่นขึ้นแต่เช้ามืด จูบหลานและบุตรหญิง อวยพรพวกเขา แล้วก็ออกเดินทางกลับบ้าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">เมื่อยาโคบเดินทางไป เหล่าทูตสวรรค์ของพระเจ้าพบเขา</verse>
				<verse number="2">เมื่อยาโคบเห็นทูตสวรรค์เหล่านั้นจึงว่า “นี่แหละค่ายของพระเจ้า” จึงเรียกสถานที่นั้นว่า “มาหะนาอิม”</verse>
				<verse number="3">ยาโคบส่งผู้สื่อสารหลายคนล่วงหน้าไปหาเอซาวพี่ชาย ในดินแดนเสอีร์แถบเอโดม</verse>
				<verse number="4">สั่งพวกเขาว่า “จงไปบอกเอซาวเจ้านายของเราว่า ยาโคบผู้รับใช้ของท่านกล่าวดังนี้ ‘ข้าพเจ้าไปอาศัยอยู่กับลาบันจนบัดนี้</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้ามีฝูงโค ฝูงลา ฝูงแพะแกะ มีคนใช้ชายหญิง ข้าพเจ้าใช้คนมาเรียนเจ้านายของข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะได้เป็นที่โปรดปรานในสายตาของท่าน’ ”</verse>
				<verse number="6">พวกผู้สื่อสารนั้นกลับมาบอกยาโคบว่า “ข้าพเจ้าไปพบเอซาวพี่ชายของท่านแล้ว เขากำลังจะมาพบท่าน พร้อมกับผู้ชายสี่ร้อยคน”</verse>
				<verse number="7">ยาโคบมีความกลัวและทุกข์ใจยิ่งนัก จึงให้แบ่งคนทั้งหลายที่มาด้วย และฝูงแพะแกะ ฝูงโค ฝูงอูฐ ออกเป็นสองพวก</verse>
				<verse number="8">คิดว่า “ถ้าเอซาวมาถึงพวกหนึ่งและฆ่าเสีย พวกที่เหลือจะหนีไปได้”</verse>
				<verse number="9">ยาโคบอธิษฐานว่า “ข้าแต่พระเจ้าของอับราฮัมปู่ของข้าพระองค์ และพระเจ้าของอิสอัคบิดาของข้าพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ผู้ตรัสสั่งข้าพระองค์ไว้ว่า ‘กลับไปยังดินแดนของเจ้า และยังญาติพี่น้องของเจ้า เราจะทำดีแก่เจ้า’</verse>
				<verse number="10">ข้าพระองค์ไม่สมควรจะรับความรักมั่นคงและความซื่อสัตย์แม้เล็กน้อยที่สุด ที่พระองค์ประทานแก่ผู้รับใช้ของพระองค์ ด้วยว่าข้าพระองค์ข้ามแม่น้ำจอร์แดนนี้เมื่อมีแต่ไม้เท้า และบัดนี้ข้าพระองค์มีผู้คนเป็นสองกลุ่ม</verse>
				<verse number="11">ขอพระองค์ทรงช่วยกู้ข้าพระองค์ให้พ้นจากเงื้อมมือพี่ชายข้าพระองค์ คือจากเงื้อมมือของเอซาว เพราะข้าพระองค์กลัวเขา เกรงว่าเขาจะมาฆ่าข้าพระองค์ และแม่ๆ กับลูกๆ</verse>
				<verse number="12">แต่พระองค์ตรัสไว้แล้วว่า ‘เราจะทำดีแก่เจ้าแน่นอนและจะช่วยให้เชื้อสายของเจ้าดุจเม็ดทรายที่ทะเล ซึ่งมีมากจนนับไม่ถ้วน’ ”</verse>
				<verse number="13">คืนวันนั้นยาโคบพักอยู่ที่นั่นและมอบบางส่วนจากทรัพย์สมบัติที่มีอยู่ให้เป็นของกำนัลแก่เอซาวพี่ชายของตน</verse>
				<verse number="14">คือแพะตัวเมีย 200 ตัว แพะตัวผู้ 20 ตัว แกะตัวเมีย 200 ตัว แกะตัวผู้ 20 ตัว</verse>
				<verse number="15">อูฐแม่ลูกอ่อน 30 ตัว กับลูกโคตัวเมีย 40 ตัว โคตัวผู้ 10 ตัว ลาตัวเมีย 20 ตัว ลาตัวผู้ 10 ตัว</verse>
				<verse number="16">ยาโคบมอบสิ่งเหล่านี้ไว้ในความดูแลของคนใช้ ให้แต่ละฝูงอยู่ต่างหาก และสั่งพวกคนใช้ว่า “ล่วงหน้าไปก่อนเรา และให้แต่ละฝูงทิ้งระยะห่างกันหน่อย”</verse>
				<verse number="17">ยาโคบสั่งคนที่อยู่หน้าสุดว่า “เมื่อเอซาวพี่ชายของเรามาพบเจ้า และถามเจ้าว่า ‘เจ้าเป็นคนของใคร? เจ้าจะไปไหน? และของที่อยู่ข้างหน้าเจ้านี้เป็นของใคร?’</verse>
				<verse number="18">เจ้าจงตอบว่า ‘ของเหล่านี้เป็นของยาโคบผู้รับใช้ของท่าน เป็นของกำนัลส่งมาให้เอซาวเจ้านายของข้าพเจ้า และยิ่งกว่านั้นอีก ยาโคบตามมาข้างหลัง’ ”</verse>
				<verse number="19">ยาโคบสั่งคนที่สองและคนที่สาม และบรรดาผู้ติดตามฝูงเหล่านั้นทำนองเดียวกันว่า “เมื่อพวกเจ้าพบเอซาว ให้พูดกับเขาเช่นเดียวกัน</verse>
				<verse number="20">และเสริมว่า ‘ยิ่งกว่านั้นอีก นี่แน่ะ ยาโคบผู้รับใช้ของท่านกำลังตามมาข้างหลังพวกเรา’ ” เพราะยาโคบคิดว่า “ข้าคงจะระงับโทสะของเอซาวได้ด้วยของกำนัลที่ส่งล่วงหน้าไป และภายหลังเมื่อข้าเห็นหน้าเขา บางทีเขาจะยอมรับข้า”</verse>
				<verse number="21">ดังนั้นของกำนัลต่างๆ จึงล่วงหน้าไปก่อน ส่วนตัวเขาคืนนั้นยังค้างอยู่ในค่าย</verse>
				<verse number="22">กลางคืนนั้นเอง ยาโคบก็ลุกขึ้นและพาภรรยาทั้งสอง สาวใช้ทั้งสอง และลูกสิบเอ็ดคนข้ามที่ท่าข้ามแม่น้ำยับบอก</verse>
				<verse number="23">ยาโคบส่งครอบครัวข้ามลำธารไป และส่งทรัพย์สมบัติทั้งหมดข้ามไปด้วย</verse>
				<verse number="24">เหลือยาโคบอยู่แต่ผู้เดียว มีบุรุษผู้หนึ่งมาปล้ำสู้กับเขาจนรุ่งสาง</verse>
				<verse number="25">เมื่อบุรุษผู้นั้นเห็นว่าจะเอาชนะยาโคบไม่ได้ ก็แตะที่ข้อต่อสะโพกของยาโคบขณะที่ปล้ำสู้กัน ข้อต่อสะโพกของยาโคบก็เคลื่อน</verse>
				<verse number="26">บุรุษนั้นจึงว่า “ปล่อยเราไปเถิดเพราะใกล้สว่างแล้ว” แต่ยาโคบตอบว่า “ข้าพเจ้าไม่ยอมให้ท่านไป นอกจากท่านจะอวยพรแก่ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="27">บุรุษผู้นั้นจึงถามยาโคบว่า “เจ้าชื่ออะไร?” ยาโคบตอบว่า “ข้าพเจ้าชื่อยาโคบ”</verse>
				<verse number="28">บุรุษนั้นจึงว่า “เขาจะไม่เรียกเจ้าว่ายาโคบต่อไป แต่จะเรียกว่า อิสราเอล เพราะเจ้าสู้กับพระเจ้าและมนุษย์ และได้ชัยชนะ”</verse>
				<verse number="29">ยาโคบจึงถามบุรุษผู้นั้นว่า “ขอท่านบอกข้าพเจ้าว่าท่านชื่ออะไร?” แต่บุรุษนั้นกล่าวว่า “ทำไมเจ้าจึงถามชื่อเรา?” แล้วก็อวยพรยาโคบที่นั่น</verse>
				<verse number="30">ยาโคบจึงเรียกสถานที่นั้นว่า เปนีเอล กล่าวว่า “เพราะข้าพเจ้าได้เห็นพระเจ้าต่อหน้าข้าพเจ้า แล้วพระองค์ทรงไว้ชีวิตข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="31">เมื่อยาโคบผ่านเปนูเอล ดวงอาทิตย์ขึ้นแล้ว เขาเดินโขยกเขยกเพราะเจ็บสะโพก</verse>
				<verse number="32">ดังนั้นคนอิสราเอลจึงไม่กินเส้นเอ็นที่สะโพก ซึ่งอยู่ที่ข้อต่อสะโพกนั้นจนทุกวันนี้ เพราะพระองค์ทรงแตะข้อต่อสะโพกของยาโคบตรงเส้นเอ็นที่สะโพก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">ยาโคบเงยหน้าขึ้นดู ก็เห็นเอซาวกำลังมาพร้อมกับชาย 400 คน ยาโคบจึงแบ่งลูกๆ ให้เลอาห์ ราเชลและสาวใช้ทั้งสอง</verse>
				<verse number="2">เขาให้สาวใช้กับลูกๆ อยู่ข้างหน้า ถัดมาเลอาห์กับลูกๆ ส่วนราเชลกับโยเซฟอยู่ท้ายสุด</verse>
				<verse number="3">ตัวเขาเองเดินออกหน้าไปก่อน โน้มตัวลงถึงดินเจ็ดครั้ง จนเข้ามาใกล้พี่ชายของเขา</verse>
				<verse number="4">แต่เอซาววิ่งออกไปต้อนรับ กอดและซบหน้าลงที่คอจูบเขา ต่างก็ร้องไห้</verse>
				<verse number="5">เมื่อเอซาวเงยหน้าขึ้นแลเห็นพวกผู้หญิงกับลูกๆ จึงถามว่า “คนเหล่านี้ที่อยู่กับเจ้าคือใคร?” ยาโคบตอบว่า “คือลูกๆ ที่พระเจ้าประทานแก่ผู้รับใช้ของท่าน”</verse>
				<verse number="6">แล้วสาวใช้ทั้งสองคนกับลูกๆ ก็เข้ามาใกล้และโน้มตัวลงถึงดิน</verse>
				<verse number="7">เลอาห์กับลูกๆ ของนางก็เข้ามาใกล้ด้วยและโน้มตัวลงถึงดิน ที่สุดโยเซฟและราเชลก็เข้ามาใกล้และโน้มตัวลงถึงดิน</verse>
				<verse number="8">เอซาวถามว่า “ผู้คนและฝูงสัตว์เหล่านี้ทั้งหมดที่เราพบนั้นสำหรับอะไร?” ยาโคบตอบว่า “เพื่อข้าพเจ้าจะได้รับความโปรดปรานจากนายของข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="9">เอซาวพูดว่า “น้องเอ๋ย ข้ามีมากมายอยู่แล้ว เก็บของของเจ้าไว้เองเถิด”</verse>
				<verse number="10">ยาโคบตอบว่า “ไม่ได้ ขอได้โปรดเถิด ถ้าท่านโปรดปรานข้าพเจ้าแล้ว ขอรับของกำนัลจากมือข้าพเจ้า เพราะแท้จริงเมื่อข้าพเจ้าเห็นหน้าท่านก็เหมือนเห็นพระพักตร์ของพระเจ้า เพราะท่านต้อนรับข้าพเจ้าอย่างดี</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้าขอท่านรับของขวัญที่นำมาให้ท่าน เพราะพระเจ้าทรงกรุณาข้าพเจ้าและข้าพเจ้าก็มีพอเพียงแล้ว” ท่านอ้อนวอนเอซาว เขาจึงรับไว้</verse>
				<verse number="12">เอซาวพูดว่า “ให้เราออกเดินทางไปกันเถิด ข้าจะนำหน้าเจ้า”</verse>
				<verse number="13">แต่ยาโคบตอบเขาว่า “นายของข้าพเจ้าย่อมทราบอยู่แล้วว่าลูกๆ นั้นอ่อนแอ และฝูงแพะแกะและโคที่มีลูกอ่อนยังกินนมอยู่ ถ้าจะต้อนให้เดินเกินไปสักวันหนึ่งฝูงสัตว์ก็จะตายหมด</verse>
				<verse number="14">ขอนายของข้าพเจ้าล่วงหน้าผู้รับใช้ของท่านไปก่อนเถิด ข้าพเจ้าจะตามไปช้าๆ ตามกำลังของสัตว์ซึ่งอยู่ข้างหน้าข้าพเจ้าและตามกำลังของลูกๆ จนกว่าข้าพเจ้าจะไปพบเจ้านายของข้าพเจ้าที่เสอีร์”</verse>
				<verse number="15">เอซาวจึงกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้นขอให้บางคนที่มากับเราไปกับเจ้า” ยาโคบตอบว่า “ไม่จำเป็นเลย ขอแต่เพียงให้ข้าพเจ้าได้รับความโปรดปรานจากนายของข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="16">ในวันนั้น เอซาวก็กลับไปถึงเสอีร์</verse>
				<verse number="17">ส่วนยาโคบเดินทางไปถึงสุคคท เขาสร้างบ้านอยู่ที่นั่น และสร้างเพิงให้ฝูงปศุสัตว์ของเขา ฉะนั้นเขาจึงเรียกที่นั้นว่า สุคคท</verse>
				<verse number="18">ยาโคบเดินทางจากปัดดานอารัมมาถึงเมืองเชเคม ในดินแดนคานาอันอย่างปลอดภัย เขาตั้งเต็นท์อยู่หน้าเมืองนั้น</verse>
				<verse number="19">ยาโคบซื้อที่ดิน แปลงที่ตั้งเต็นท์อยู่นั้น จากบุตรชายของฮาโมร์บิดาของเชเคม เป็นเงินหนึ่งร้อยแผ่น</verse>
				<verse number="20">ยาโคบสร้างแท่นบูชาที่นั่น เรียกแท่นนั้นว่า เอลเอโลเฮอิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">ฝ่ายดีนาห์บุตรีของยาโคบกับเลอาห์นั้นออกไปหาผู้หญิงในถิ่นนั้น</verse>
				<verse number="2">เมื่อเชเคมบุตรชายฮาโมร์คนฮีไวต์ผู้เป็นเจ้านายดินแดนนั้นเห็นดีนาห์ ก็เอาไปหลับนอนข่มขืนเธอ</verse>
				<verse number="3">จิตใจของเชเคมก็ผูกพันอยู่กับดีนาห์บุตรียาโคบ เขารักเธอ พูดจาเอาใจเธอ</verse>
				<verse number="4">เชเคมจึงพูดกับฮาโมร์บิดาว่า “ขอหญิงสาวนี้ให้เป็นภรรยาของลูก”</verse>
				<verse number="5">ยาโคบได้ข่าวว่าผู้นั้นทำลายความบริสุทธิ์ของดีนาห์บุตรีของท่าน แต่พวกบุตรของท่านอยู่กับฝูงปศุสัตว์ที่ในทุ่ง ยาโคบจึงนิ่งคอยให้พวกเขากลับมาบ้าน</verse>
				<verse number="6">ฮาโมร์บิดาของเชเคมก็ไปหายาโคบเพื่อพูดคุยกับท่าน</verse>
				<verse number="7">เมื่อพวกบุตรของยาโคบได้ยินข่าวก็กลับมาจากทุ่ง ต่างก็ทุกข์ใจและโกรธมากที่เขาเหยียดหยามพวกอิสราเอล โดยข่มขืนบุตรีของยาโคบ ซึ่งเป็นสิ่งไม่สมควรทำ</verse>
				<verse number="8">ฮาโมร์พูดกับพวกเขาว่า “จิตใจเชเคมลูกชายของเรานี้ผูกพันรักใคร่ลูกสาวของท่านมาก ขอให้นางเป็นภรรยาของเขาเถิด</verse>
				<verse number="9">และเชิญพวกท่านทำการสมรสกับพวกเรา ยกบุตรีของท่านให้พวกเรา และรับบุตรีของเราให้พวกท่าน</verse>
				<verse number="10">พวกท่านจะได้อยู่กับพวกเรา และดินแดนนี้ก็อยู่ตรงหน้าท่าน เชิญอาศัยและค้าขาย และครอบครองสมบัติในดินแดนนี้”</verse>
				<verse number="11">เชเคมบอกบิดาและพวกพี่ชายของหญิงนั้นว่า “ขอท่านกรุณาข้าพเจ้าเถิด ท่านจะเรียกเท่าไรข้าพเจ้าก็จะให้</verse>
				<verse number="12">ท่านจะเอาเงินสินสอดและของขวัญมากสักเท่าไร ข้าพเจ้าจะให้ตามที่พวกท่านบอก แต่ขอยกหญิงนั้นเป็นภรรยาข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="13">เพราะเหตุที่เชเคมทำลายความบริสุทธิ์ของดีนาห์น้องสาว บุตรชายของยาโคบจึงหลอกเชเคม และฮาโมร์บิดาของเชเคม</verse>
				<verse number="14">โดยตอบว่า “เราไม่สามารถทำอย่างนี้ คือที่จะยกน้องสาวของเราให้แก่คนที่ยังไม่ได้เข้าสุหนัต จะเป็นที่อับอายขายหน้าแก่เรา</verse>
				<verse number="15">เราจะยอมก็ต่อเมื่อท่านถือตามเรา คือยอมเหมือนพวกเรา โดยให้ผู้ชายทุกคนเข้าสุหนัต</verse>
				<verse number="16">เราจึงจะยอมยกบุตรีของเราให้แก่พวกท่าน และจะรับบุตรีของพวกท่านเป็นภรรยาของพวกเรา และเราจะอยู่กับท่านเป็นชนชาติเดียวกัน</verse>
				<verse number="17">แต่หากว่าท่านทั้งหลายไม่ฟังคำเรา ไม่เข้าสุหนัต เราจะเอาบุตรีของเราไปเสีย”</verse>
				<verse number="18">ถ้อยคำของพวกเขาเป็นที่พอใจฮาโมร์และเชเคมบุตรชายของฮาโมร์</verse>
				<verse number="19">หนุ่มคนนั้นไม่รีรอที่จะทำตามเพราะเขาชอบบุตรีของยาโคบ เขาเป็นคนมีเกียรติมากกว่าใครๆ ในครอบครัวของบิดา</verse>
				<verse number="20">ฮาโมร์กับเชเคมบุตรชายจึงออกไปที่ประตูเมืองบอกชาวเมืองว่า</verse>
				<verse number="21">“คนเหล่านี้เป็นมิตรกับพวกเรา ให้เขาอาศัยและค้าขายในดินแดนนี้ เพราะดินแดนนี้กว้างขวางพอให้เขาอยู่ได้ ให้เรารับบุตรีของเขาเป็นภรรยาพวกเรา และยกบุตรีของเราให้เขา</verse>
				<verse number="22">พวกเขาจะยอมอยู่เป็นชนชาติเดียวกับเราได้ตามข้อตกลงนี้เท่านั้น คือพวกเราที่เป็นชายทุกคนจะเข้าสุหนัตเหมือนเขา</verse>
				<verse number="23">ฝูงปศุสัตว์และทรัพย์สมบัติของพวกเขา กับสัตว์ใช้งานอื่นๆ ทั้งสิ้นของพวกเขาก็จะเป็นของเราด้วยไม่ใช่หรือ? ขอแต่ให้เรายอมทำตามพวกเขา พวกเขาก็จะอยู่กับเรา”</verse>
				<verse number="24">ทุกคนที่ออกไปที่ประตูเมืองก็เห็นชอบกับฮาโมร์และเชเคม ชายทุกคนก็เข้าสุหนัตคือทุกคนที่ออกไปที่ประตูเมือง</verse>
				<verse number="25">เมื่ออยู่มาถึงวันที่สาม คนเหล่านั้นกำลังเจ็บอยู่ บุตรชายสองคนของยาโคบชื่อ สิเมโอนและเลวี เป็นพี่ชายของดีนาห์ ก็ถือดาบเข้าไปในเมืองที่ไม่มีการป้องกัน ฆ่าผู้ชายในเมืองทุกคน</verse>
				<verse number="26">พวกเขาฆ่าฮาโมร์และเชเคมบุตรชายเสียด้วยดาบ และพาดีนาห์ออกจากบ้านเชเคมไป</verse>
				<verse number="27">บรรดาบุตรคนอื่นของยาโคบเข้าไปที่คนตาย และปล้นเมืองนั้น เพราะคนเมืองนั้นทำลายความบริสุทธิ์ของน้องสาว</verse>
				<verse number="28">พวกเขาเอาฝูงแพะแกะ ฝูงโค ฝูงลา และข้าวของในเมืองและในนาไป</verse>
				<verse number="29">เอาทรัพย์สมบัติทั้งหมดไป และจับบุตรภรรยาของคนเหล่านั้นทั้งหมดไปเป็นเชลย และริบของในบ้านไปเสียทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="30">ฝ่ายยาโคบจึงพูดกับสิเมโอนและเลวีว่า “เจ้าทำให้พ่อเดือดร้อน โดยทำให้พ่อเป็นที่เกลียดชังของคนดินแดนนี้ คือคนคานาอันกับคนเปริสซี พ่อมีผู้คนน้อยนัก ถ้าพวกนั้นรุมโจมตีพ่อ ก็จะทำให้พ่อและครอบครัวถูกทำลาย”</verse>
				<verse number="31">แต่พวกเขาตอบว่า “มันจะทำกับน้องสาวเราเหมือนหญิงโสเภณีได้หรือ?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">พระเจ้าตรัสแก่ยาโคบว่า “ลุกขึ้นไปเบธเอล และอาศัยอยู่ที่นั่น ทำแท่นบูชาที่นั่นแด่พระเจ้าผู้สำแดงพระองค์แก่เจ้าเมื่อเจ้าหนีไปจากเอซาวพี่ชายของเจ้า”</verse>
				<verse number="2">ดังนั้นยาโคบจึงบอกครอบครัว และคนทั้งปวงที่อยู่กับท่านว่า “จงทิ้งพวกพระต่างด้าวที่อยู่ท่ามกลางพวกเจ้าเสีย ชำระตัว และเปลี่ยนเครื่องนุ่งห่ม</verse>
				<verse number="3">ให้พวกเราลุกขึ้นไปเบธเอล ที่นั่นข้าจะทำแท่นบูชาแด่พระเจ้าผู้ทรงตอบข้าในวันที่ข้ามีความทุกข์ใจ และทรงอยู่กับข้าในทางที่ข้าไปนั้น”</verse>
				<verse number="4">คนทั้งหลายเอาพระต่างด้าวทั้งหมดที่มีอยู่ กับตุ้มหูที่หูของพวกเขามาให้ยาโคบ ยาโคบก็ฝังไว้ใต้ต้นโอ๊ก ที่อยู่ใกล้เมืองเชเคม</verse>
				<verse number="5">เมื่อพวกเขาออกเดินทาง เมืองต่างๆ ที่อยู่รอบข้างมีความเกรงกลัวพระเจ้า ชาวเมืองจึงไม่ได้ไล่ตามบรรดาบุตรชายของยาโคบ</verse>
				<verse number="6">ยาโคบมาถึงลูส (คือเบธเอล) ซึ่งอยู่ในดินแดนคานาอัน ทั้งท่านและทุกคนที่อยู่กับท่าน</verse>
				<verse number="7">ที่นั่นยาโคบสร้างแท่นบูชาไว้ และเรียกสถานที่นั้นว่าเอลเบธเอล เพราะว่าที่นั่น พระเจ้าทรงสำแดงพระองค์แก่ยาโคบเมื่อท่านหนีพี่ชายไป</verse>
				<verse number="8">ฝ่ายเดโบราห์พี่เลี้ยงของนางเรเบคาห์ก็ถึงแก่ความตาย เขาฝังศพไว้ใต้ต้นโอ๊ก ซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของเบธเอล เขาเรียกต้นไม้นั้นว่าอัลโลนบาคูท</verse>
				<verse number="9">เมื่อยาโคบออกจากปัดดานอารัม พระเจ้าทรงสำแดงพระองค์แก่ยาโคบอีก และทรงอวยพรท่าน</verse>
				<verse number="10">พระเจ้าตรัสแก่ท่านว่า “เจ้ามีชื่อว่ายาโคบ เขาจะไม่เรียกเจ้าว่ายาโคบต่อไป เพราะชื่อของเจ้าจะเป็นอิสราเอล” ดังนั้นพระองค์ทรงเรียกท่านว่าอิสราเอล</verse>
				<verse number="11">พระเจ้าตรัสแก่ท่านว่า “เราเป็นพระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ เจ้าจงเกิดผู้คนทวีมากขึ้น ประชาชาติหนึ่งและหลายประชาชาติจะเกิดมาจากเจ้า กษัตริย์หลายองค์จะออกมาจากเจ้า</verse>
				<verse number="12">ดินแดนนี้ที่เราให้แก่อับราฮัมและอิสอัค เราจะให้แก่เจ้า และเราจะให้ดินแดนนี้แก่เชื้อสายของเจ้าที่จะมาภายหลังเจ้า”</verse>
				<verse number="13">พระเจ้าเสด็จขึ้นไปจากยาโคบ ณ ที่ที่พระเจ้าตรัสแก่เขา</verse>
				<verse number="14">ยาโคบก็ปักเสาไว้ที่ซึ่งพระองค์ตรัสแก่เขา เสานี้เป็นเสาหิน เขาก็เอาเครื่องดื่มบูชาเทลงบนเสา และเทน้ำมันบนนั้น</verse>
				<verse number="15">ยาโคบเรียกสถานที่ที่พระเจ้าตรัสแก่ท่านว่า เบธเอล</verse>
				<verse number="16">พวกเขาเดินทางจากเบธเอลเกือบถึงเอฟราธาห์ ราเชลก็เจ็บครรภ์มาก จะคลอดบุตร</verse>
				<verse number="17">ขณะที่นางเจ็บครรภ์มาก นางผดุงครรภ์บอกว่า “อย่ากลัว ท่านจะได้บุตรชายอีกคนหนึ่ง”</verse>
				<verse number="18">เมื่อชีวิตใกล้ดับ (เพราะนางถึงแก่ความตาย) นางเรียกบุตรนั้นว่า เบนโอนี แต่บิดาเรียกว่า เบนยามิน</verse>
				<verse number="19">ราเชลก็สิ้นชีวิต เขาฝังศพไว้ริมทางที่จะไปเอฟราธาห์ (คือเบธเลเฮม)</verse>
				<verse number="20">ยาโคบเอาเสาหินปักไว้ตรงที่ฝังศพ ซึ่งเป็นเสาหิน ณ ที่ฝังศพราเชลจนทุกวันนี้</verse>
				<verse number="21">อิสราเอลก็เดินทางต่อไปอีก ไปตั้งเต็นท์อยู่เลยหอคอยชื่อเอเดอร์</verse>
				<verse number="22">อยู่มาเมื่ออิสราเอลอาศัยอยู่ที่ดินแดนนั้น รูเบนไปนอนกับบิลฮาห์ภรรยาน้อยของบิดา อิสราเอลก็รู้เรื่องนี้ ฝ่ายบุตรชายของยาโคบมีสิบสองคน</verse>
				<verse number="23">บุตรชายเลอาห์ชื่อรูเบน(เป็นบุตรหัวปีของยาโคบ) สิเมโอน เลวี ยูดาห์ อิสสาคาร์ และเศบูลุน</verse>
				<verse number="24">บุตรชายราเชลชื่อโยเซฟ และเบนยามิน</verse>
				<verse number="25">บุตรชายบิลฮาห์ สาวใช้ของราเชลชื่อดาน และนัฟทาลี</verse>
				<verse number="26">บุตรชายของศิลปาห์สาวใช้ของเลอาห์ชื่อกาดและอาเชอร์ คนเหล่านี้เป็นบุตรของยาโคบ ซึ่งเกิดที่ปัดดานอารัม</verse>
				<verse number="27">ฝ่ายยาโคบกลับมาหาอิสอัคบิดาของท่านที่มัมเร คือที่คีริยาทอารบา(คือเฮโบรน) ที่อับราฮัมและอิสอัคเคยอาศัยมาก่อน</verse>
				<verse number="28">อิสอัคมีอายุ 180 ปี</verse>
				<verse number="29">ก็ถึงวันสุดท้ายของชีวิต ท่านสิ้นชีวิตเมื่อชราและแก่หง่อมมาก และถูกรวมไปอยู่กับบรรพบุรุษของท่าน ส่วนบุตรชายของท่านคือ เอซาวและยาโคบก็นำท่านไปฝัง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">ต่อไปนี้เป็นลำดับพงศ์พันธุ์ของเอซาว(คือ เอโดม)</verse>
				<verse number="2">เอซาวได้หญิงคนคานาอันมาเป็นภรรยา คืออาดาห์ บุตรหญิงของเอโลนคนฮิตไทต์ และโอโฮลีบามาห์บุตรีอานาห์ผู้เป็นบุตรหญิงของศิเบโอนคนฮีไวต์</verse>
				<verse number="3">กับบาเสมัทบุตรหญิงของอิชมาเอลเป็นน้องสาวของเนบาโยท</verse>
				<verse number="4">ฝ่ายอาดาห์มีบุตรชายให้เอซาวชื่อเอลีฟัส บาเสมัทมีบุตรชายชื่อเรอูเอล</verse>
				<verse number="5">และโอโฮลีบามาห์มีบุตรชายชื่อ เยอูช ยาลาม และโคราห์ คนเหล่านี้เป็นบุตรชายของเอซาวที่เกิดในแคว้นคานาอัน</verse>
				<verse number="6">เอซาวพาภรรยา บุตรชายหญิงและคนทั้งปวงในครอบครัวกับฝูงปศุสัตว์ สัตว์ใช้งาน และทรัพย์สิ่งของทั้งหมดของเขาที่ได้มาในดินแดนคานาอัน แยกจากยาโคบผู้น้องไปดินแดนอื่น</verse>
				<verse number="7">เพราะทรัพย์สมบัติของทั้งสองมีมาก จะอยู่ด้วยกันไม่ได้ ดินแดนที่เขาอาศัยนั้นไม่พอให้เขาเลี้ยงฝูงปศุสัตว์</verse>
				<verse number="8">เอซาวจึงไปอยู่ในถิ่นเทือกเขาเสอีร์ เอซาวคือเอโดม</verse>
				<verse number="9">ต่อไปนี้เป็นลำดับพงศ์ของเอซาว บิดาคนเอโดม ในเทือกเขาเสอีร์</verse>
				<verse number="10">ชื่อบุตรชายของเอซาวคือ เอลีฟัสบุตรนางอาดาห์ ภรรยาของเอซาว เรอูเอลบุตรนางบาเสมัท ภรรยาของเอซาว</verse>
				<verse number="11">ฝ่ายบุตรชายของเอลีฟัสชื่อเทมาน โอมาร์ เศโฟ กาทาม และเคนัส</verse>
				<verse number="12">(นางทิมนาเป็นภรรยาน้อยของเอลีฟัสบุตรของเอซาว นางมีบุตรด้วยกันกับเอลีฟัสชื่ออามาเลข) คนเหล่านี้เป็นบุตรชายของนางอาดาห์ภรรยาของเอซาว</verse>
				<verse number="13">ต่อไปนี้เป็นบุตรชายของเรอูเอลคือ นาหาท เศ-ราห์ ชัมมาห์ และมิสซาห์ คนเหล่านี้เป็นบุตรชายของนางบาเสมัทภรรยาของเอซาว</verse>
				<verse number="14">ต่อไปนี้เป็นบุตรชายของภรรยาอีกคนหนึ่งของเอซาวคือ นางโอโฮลีบามาห์ซึ่งเป็นบุตรีอานาห์ผู้เป็นบุตรีของศิเบโอน นางมีบุตรชายกับเอซาวชื่อ เยอูช ยาลาม และโคราห์</verse>
				<verse number="15">ต่อไปนี้เป็นเจ้านายในบรรดาบุตรชายของเอซาว บรรดาบุตรของเอลีฟัส บุตรหัวปีของเอซาวคือ เจ้านายเทมาน เจ้านายโอมาร์ เจ้านายเศโฟ เจ้านายเคนัส</verse>
				<verse number="16">เจ้านายโคราห์ เจ้านายกาทาม เจ้านายอามาเลข คนเหล่านี้เป็นบรรดาเจ้านายของเอลีฟัสในดินแดนเอโดม พวกเขาเป็นลูกหลานของอาดาห์</verse>
				<verse number="17">ต่อไปนี้เป็นบุตรชายของเรอูเอล ผู้เป็นบุตรชายของเอซาวคือ เจ้านายนาหาท เจ้านายเศ-ราห์ เจ้านายชัมมาห์ และเจ้านายมิสซาห์ คนเหล่านี้เป็นบรรดาเจ้านายของเรอูเอลในดินแดนเอโดม พวกเขาเป็นลูกหลานของบาเสมัทภรรยาของเอซาว</verse>
				<verse number="18">ต่อไปนี้เป็นบุตรชายของโอโฮลีบามาห์ภรรยาของเอซาวคือ เจ้านายเยอูช เจ้านายยาลาม และเจ้านายโคราห์ คนเหล่านี้เป็นบรรดาเจ้านายที่เกิดจากโอโฮลีบามาห์บุตรีของอานาห์ ภรรยาเอซาว</verse>
				<verse number="19">คนเหล่านี้เป็นบุตรชายของเอซาว(คือเอโดม) และคนเหล่านี้เป็นบรรดาเจ้านายของพวกเขา</verse>
				<verse number="20">ต่อไปนี้เป็นบุตรชายของเสอีร์ คนโฮรี ชาวแคว้นนั้นคือ โลทาน โชบาล ศิเบโอน อานาห์</verse>
				<verse number="21">ดีโชน เอเซอร์ และดีชาน คนเหล่านี้เป็นบรรดาเจ้านายของคนโฮรี เป็นบุตรทั้งหลายของเสอีร์ ในดินแดนเอโดม</verse>
				<verse number="22">บุตรชายของโลทานชื่อโฮรีและเฮมาน และน้องสาวของโลทานชื่อทิมนา</verse>
				<verse number="23">ต่อไปนี้เป็นบุตรชายของโชบาลคือ อัลวาน มานาฮาท เอบาล เชโฟ และโอนัม</verse>
				<verse number="24">ต่อไปนี้เป็นบุตรชายของศิเบโอนคือ อัยยาห์และอานาห์ อานาห์นั้นเป็นผู้ที่ได้พบน้ำพุร้อนในถิ่นทุรกันดาร เมื่อเลี้ยงฝูงลาของศิเบโอนบิดาของเขา</verse>
				<verse number="25">ต่อไปนี้เป็นบุตรของอานาห์คือ ดีโชน และโอโฮลีบามาห์ผู้เป็นบุตรีของอานาห์</verse>
				<verse number="26">ต่อไปนี้เป็นบุตรชายของดีโชนคือ เฮมดาน เอชบาน อิธราน และเคราน</verse>
				<verse number="27">ต่อไปนี้เป็นบุตรชายของเอเซอร์คือ บิลฮาน ศาวาน และอาขาน</verse>
				<verse number="28">ต่อไปนี้เป็นบุตรชายของดีชานคือ อูศ และอารัน</verse>
				<verse number="29">ต่อไปนี้เป็นเจ้านายของคนโฮรีคือ เจ้านายโลทาน เจ้านายโชบาล เจ้านายศิเบโอน เจ้านายอานาห์</verse>
				<verse number="30">เจ้านายดีโชน เจ้านายเอเซอร์ เจ้านายดีชาน คนเหล่านี้เป็นบรรดาเจ้านายของคนโฮรี ตามพงศ์พันธุ์ของเขาในดินแดนเสอีร์</verse>
				<verse number="31">ต่อไปนี้เป็นกษัตริย์ที่ครอบครองในดินแดนเอโดม ก่อนที่คนอิสราเอลจะมีกษัตริย์ครอบครอง</verse>
				<verse number="32">เบ-ลาบุตรชายของเบโอร์ครอบครองในเอโดม เมืองหลวงของท่านชื่อกรุงดินฮาบาห์</verse>
				<verse number="33">เมื่อเบ-ลาสิ้นพระชนม์แล้วโยบับบุตรชายเศ-ราห์แห่งโบสราห์ขึ้นครอบครองแทน</verse>
				<verse number="34">เมื่อโยบับสิ้นพระชนม์แล้วหุชามจากดินแดนของคนเทมานขึ้นครอบครองแทน</verse>
				<verse number="35">เมื่อหุชามสิ้นพระชนม์แล้ว ฮาดัดบุตรชายของเบดัดผู้รบชนะคนมีเดียนที่ทุ่งโมอับขึ้นครอบครองแทน เมืองหลวงของท่านชื่อกรุงอาวีท</verse>
				<verse number="36">เมื่อฮาดัดสิ้นพระชนม์แล้ว สัมลาห์แห่งมัสเรคาห์ขึ้นครอบครองแทน</verse>
				<verse number="37">เมื่อสัมลาห์สิ้นพระชนม์แล้ว ชาอูลแห่งเรโหโบทที่แม่น้ำยูเฟรติสขึ้นครอบครองแทน</verse>
				<verse number="38">เมื่อชาอูลสิ้นพระชนม์แล้ว บาอัลฮานัน บุตรชายของอัคโบร์ขึ้นครอบครองแทน</verse>
				<verse number="39">เมื่อบาอัลฮานันบุตรชายของอัคโบร์สิ้นพระชนม์แล้ว ฮาดาร์ขึ้นครอบครองแทน เมืองหลวงของท่านชื่อกรุงปาอู และมเหสีของท่านชื่อเมเหทาเบล บุตรีของมัทเรดผู้เป็นบุตรีของเมซาหับ</verse>
				<verse number="40">ต่อไปนี้เป็นชื่อบรรดาเจ้านายของเอซาว ตามตระกูล ตามถิ่นที่อยู่ ตามชื่อคือ เจ้านายทิมนา เจ้านายอัลวาห์ เจ้านายเยเธท</verse>
				<verse number="41">เจ้านายโอโฮลีบามาห์ เจ้านายเอลาห์ เจ้านายปิโนน</verse>
				<verse number="42">เจ้านายเคนัส เจ้านายเทมาน เจ้านายมิบซาร์</verse>
				<verse number="43">เจ้านายมักดีเอล และเจ้านายอิราม คนเหล่านี้เป็นบรรดาเจ้านายของเอโดม (คือเอซาวบิดาของคนเอโดม) ตามที่อยู่ของท่าน ในดินแดนที่เป็นกรรมสิทธิ์ของท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">ยาโคบมาอยู่ในดินแดนที่บิดาของท่านอาศัยนั้นคือ ดินแดนคานาอัน</verse>
				<verse number="2">ต่อไปนี้เป็นประวัติครอบครัวของยาโคบ เมื่อโยเซฟอายุ 17 ปี ไปเลี้ยงสัตว์อยู่กับพวกพี่ชาย ท่านเป็นเด็กหนุ่มอยู่กับบุตรของนางบิลฮาห์และนางศิลปาห์ภรรยาของบิดาของเขา โยเซฟเอาความผิดของพวกพี่ชายมาเล่าให้บิดาฟัง</verse>
				<verse number="3">ฝ่ายอิสราเอลรักโยเซฟมากกว่าบุตรชายทั้งหมดของท่าน เพราะโยเซฟเกิดมาเมื่อท่านแก่แล้ว บิดาทำเสื้อคลุมยาว มีแขนให้แก่โยเซฟ</verse>
				<verse number="4">เมื่อพวกพี่ชายเห็นว่าบิดารักโยเซฟมากกว่าพวกเขา จึงเกลียดโยเซฟและพูดดีกับท่านไม่ได้</verse>
				<verse number="5">คราวหนึ่งโยเซฟฝัน แล้วเล่าให้พวกพี่ชายฟัง พวกพี่ชายยิ่งเกลียดโยเซฟมากขึ้น</verse>
				<verse number="6">โยเซฟเล่าว่า “ฟังความฝันซึ่งฉันฝันซิ</verse>
				<verse number="7">พวกเรากำลังมัดฟ่อนข้าวอยู่ในนา ทันใดนั้น ฟ่อนข้าวของฉันตั้งขึ้นตรง แต่ฟ่อนข้าวของพวกพี่ๆ มาแวดล้อมโน้มลงคำนับฟ่อนข้าวของฉัน”</verse>
				<verse number="8">พวกพี่ชายจึงถามโยเซฟว่า “เจ้าจะปกครองเราจริงๆ หรือ? เจ้าจะครอบครองเราแน่ๆ หรือ?” พวกพี่ชายก็ยิ่งชังโยเซฟมากขึ้นอีกเพราะความฝัน และเพราะคำพูดของท่าน</verse>
				<verse number="9">ต่อมาโยเซฟก็ฝันอีก จึงเล่าให้พวกพี่ชายฟังว่า “นี่แน่ะ ฉันฝันอีกครั้งหนึ่ง เห็นดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดาวสิบเอ็ดดวงกำลังโน้มลงคำนับฉัน”</verse>
				<verse number="10">เมื่อเล่าให้บิดาและพวกพี่ชายกับน้องฟัง บิดาก็เตือนโยเซฟว่า “ความฝันนี้ที่เจ้าฝันหมายความว่าอะไร พ่อกับแม่และพี่น้องของเจ้าจะมาโน้มตัวลงถึงดินคำนับเจ้าหรือ?”</verse>
				<verse number="11">พวกพี่ชายอิจฉาโยเซฟ บิดาก็เก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ</verse>
				<verse number="12">ฝ่ายพวกพี่ชายพากันไปเลี้ยงแพะแกะของบิดาที่เชเคม</verse>
				<verse number="13">อิสราเอลจึงพูดกับโยเซฟว่า “พวกพี่ชายของเจ้าเลี้ยงแพะแกะอยู่ที่เชเคมไม่ใช่หรือ? มา พ่อจะใช้เจ้าไปหาพวกเขา” โยเซฟตอบว่า “ลูกพร้อมแล้ว”</verse>
				<verse number="14">บิดาจึงสั่งท่านว่า “ไปดูพวกพี่ชายของเจ้าและฝูงสัตว์ซิว่าสบายดีหรือไม่ แล้วกลับมาบอกพ่อ” บิดาของท่านใช้ท่านไปจากหุบเขาเฮโบรน ท่านก็มายังเชเคม</verse>
				<verse number="15">ชายคนหนึ่งพบโยเซฟเดินไปในทุ่ง จึงถามว่า “เจ้าหาอะไร?”</verse>
				<verse number="16">โยเซฟตอบว่า “ฉันกำลังหาพวกพี่ชายของฉัน ขอบอกฉันทีว่า พวกเขาเลี้ยงสัตว์อยู่ที่ไหน?”</verse>
				<verse number="17">คนนั้นตอบว่า “พวกเขาไปแล้ว เพราะฉันได้ยินพวกเขาพูดกันว่า ‘ให้เราไปเมืองโดธานกันเถอะ’ ” โยเซฟตามพวกพี่ชายไปและพบพวกเขาที่เมืองโดธาน</verse>
				<verse number="18">เมื่อพวกพี่ชายเห็นโยเซฟแต่ไกลขณะยังมาไม่ถึง พวกเขาก็พากันคิดปองร้ายจะฆ่าเสีย</verse>
				<verse number="19">พวกเขาพูดกันว่า “ดูนี่ เจ้าช่างฝันกำลังมาแล้ว</verse>
				<verse number="20">มาเถอะ ให้พวกเราฆ่ามันเสีย แล้วทิ้งลงบ่อสักบ่อหนึ่ง และพวกเราจะบอกว่าสัตว์ร้ายกัดกินมันเสียแล้ว เราจะดูว่าความฝันเหล่านั้นจะเป็นจริงได้อย่างไร”</verse>
				<verse number="21">ฝ่ายรูเบนพอได้ยินดังนั้น ก็อยากช่วยโยเซฟให้พ้นมือพวกพี่ชาย จึงพูดว่า “เราอย่าฆ่าน้องเลย”</verse>
				<verse number="22">รูเบนบอกพวกเขาว่า “อย่าทำให้โลหิตไหล จงทิ้งน้องลงบ่อนี้ในถิ่นทุรกันดาร อย่าแตะต้องน้องเลย” ทั้งนี้เพื่อจะช่วยน้องให้พ้นมือพวกเขา แล้วจะได้ส่งกลับไปยังบิดา</verse>
				<verse number="23">เมื่อโยเซฟมาถึงพวกพี่ชาย พวกเขาก็จับโยเซฟถอดเสื้อออกเสีย คือเสื้อยาวมีแขนที่สวมอยู่</verse>
				<verse number="24">แล้วเอาโยเซฟไปทิ้งลงในบ่อ แต่บ่อนั้นไม่มีน้ำ</verse>
				<verse number="25">ขณะที่พวกเขานั่งเพื่อจะรับประทานอาหาร พวกเขาเงยหน้าขึ้น เห็นคาราวานพวกอิชมาเอลมาจากกิเลอาด มีฝูงอูฐบรรทุกเครื่องเทศ พิมเสนและเปลือกไม้ชะมดเดินทางไปยังอียิปต์</verse>
				<verse number="26">ยูดาห์จึงพูดกับพวกพี่น้องว่า “หากเราฆ่าน้องและซ่อนโลหิตไว้จะมีประโยชน์อะไรเล่า?</verse>
				<verse number="27">มา ให้เราขายน้องแก่พวกอิชมาเอลโดยไม่แตะต้องเขา เพราะเขาก็เป็นน้องและเป็นเลือดเนื้อของเราเหมือนกัน” พี่น้องทั้งปวงก็ฟังเขา</verse>
				<verse number="28">ขณะนั้นพวกพ่อค้าชาวมีเดียนกำลังผ่านมา พวกเขาก็ฉุดโยเซฟขึ้นจากบ่อ ขายโยเซฟให้แก่พวกอิชมาเอล เป็นเงินยี่สิบแผ่น พวกอิชมาเอลก็พาโยเซฟไปยังอียิปต์</verse>
				<verse number="29">เมื่อรูเบนกลับมาถึงบ่อนั้นก็เห็นว่าโยเซฟไม่ได้อยู่ในบ่อ จึงฉีกเสื้อผ้า</verse>
				<verse number="30">แล้วกลับไปหาพวกน้องบอกว่า “เด็กนั้นหายไปเสียแล้ว แล้วฉันจะไปที่ไหนเล่า?”</verse>
				<verse number="31">พวกเขาก็เอาเสื้อคลุมของโยเซฟมา และฆ่าลูกแพะผู้ตัวหนึ่ง จุ่มเสื้อคลุมของโยเซฟลงในเลือด</verse>
				<verse number="32">แล้วก็ส่งเสื้อคลุมนั้นไปยังบิดา บอกว่า “พวกเราพบเสื้อคลุมตัวนี้ ขอพ่อตรวจดูว่า ใช่เสื้อลูกของพ่อหรือไม่?”</verse>
				<verse number="33">บิดาจำได้ แล้วกล่าวว่า “นี่เป็นเสื้อคลุมของลูกเรา สัตว์ร้ายกัดกินเขาเสียแล้ว โยเซฟลูกเราถูกฉีกเป็นชิ้นๆ แน่ๆ”</verse>
				<verse number="34">ยาโคบก็ฉีกเสื้อผ้า เอาผ้ากระสอบคาดเอว คร่ำครวญถึงบุตรหลายวัน</verse>
				<verse number="35">บุตรชายหญิงทั้งหมดก็พากันมาปลอบโยนบิดา แต่ท่านไม่ยอมรับการปลอบโยน กล่าวว่า “อย่าเลย เราจะไปยังแดนคนตาย ไปหาลูกเราพร้อมการคร่ำครวญ” บิดาของท่านก็ร้องไห้คิดถึงท่านดังนี้</verse>
				<verse number="36">ในระหว่างนั้นคนมีเดียนก็ขายโยเซฟในอียิปต์ไว้กับโปทิฟาร์ ขุนนางผู้หนึ่งของฟาโรห์ซึ่งเป็นผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">ครั้งนั้นยูดาห์ลงไปจากพวกพี่น้อง ไปอาศัยอยู่กับคนอดุลลามคนหนึ่งชื่อฮีราห์</verse>
				<verse number="2">ยูดาห์เห็นบุตรีคนหนึ่งของคนคานาอันที่นั่น บิดาของหญิงนั้นชื่อชูวา จึงแต่งงานกับหญิงนั้นและเข้าหานาง</verse>
				<verse number="3">หญิงนั้นก็ตั้งครรภ์มีบุตรชาย บิดาจึงตั้งชื่อว่าเอร์</verse>
				<verse number="4">หญิงนั้นก็ตั้งครรภ์อีกมีบุตรชาย และนางให้ชื่อว่าโอนัน</verse>
				<verse number="5">นางมีบุตรชายอีกคนหนึ่ง นางให้ชื่อว่าเช-ลาห์ นางอยู่ที่เคซิบเมื่อนางมีเขา</verse>
				<verse number="6">ยูดาห์ก็ได้หาหญิงคนหนึ่งชื่อทามาร์ให้เป็นภรรยาของเอร์บุตรหัวปีของเขา</verse>
				<verse number="7">เอร์บุตรหัวปีของยูดาห์เป็นคนชั่วในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์จึงทรงประหารเขาเสีย</verse>
				<verse number="8">ยูดาห์จึงบอกโอนันว่า “จงเข้าหาภรรยาพี่ชายของเจ้าเถิด และทำหน้าที่ของน้องสามี เพื่อจะได้สืบเชื้อสายของพี่ชายไว้”</verse>
				<verse number="9">โอนันรู้ว่าเชื้อสายนั้นจะไม่ได้นับเป็นของเขา เมื่อเขาเข้าหาภรรยาของพี่ชายจึงทำให้น้ำกามตกดินเสีย เพราะเกรงว่าจะมีเชื้อสายให้แก่พี่ชาย</verse>
				<verse number="10">ในสายพระเนตรพระยาห์เวห์ สิ่งที่โอนันทำนั้นชั่วร้าย พระองค์จึงทรงประหารชีวิตเขาเช่นกัน</verse>
				<verse number="11">ยูดาห์จึงบอกทามาร์บุตรสะใภ้ว่า “กลับไปอยู่อย่างหญิงม่ายที่บ้านบิดาของเจ้าจนกว่าเช-ลาห์บุตรของเราจะโต” เพราะยูดาห์คิดว่าเขาจะตายเสียเหมือนพี่ชายทั้งสองคน ทามาร์จึงไปอาศัยอยู่กับบิดาของนาง</verse>
				<verse number="12">อยู่มานานหลังจากนั้น ภรรยาของยูดาห์ผู้เป็นบุตรีของชูวาก็ตาย เมื่อยูดาห์คลายความเศร้า จึงขึ้นไปหาคนตัดขนแกะของเขาที่บ้านทิมนาห์ กับเพื่อนชื่อฮีราห์ เป็นคนอดุลลาม</verse>
				<verse number="13">มีคนมาบอกทามาร์ว่า “นี่แน่ะ พ่อสามีของเจ้าขึ้นไปบ้านทิมนาห์จะตัดขนแกะ”</verse>
				<verse number="14">นางจึงผลัดเสื้อสำหรับหญิงม่ายออก เอาผ้าคลุมหน้าและห่มตัวเอง แล้วนั่งอยู่ที่ทางเข้าบ้านเอนาอิมริมทางที่จะไปบ้านทิมนาห์ เพราะนางเห็นว่าเช-ลาห์โตขึ้นแล้ว แต่นางยังไม่ได้ถูกยกให้เป็นภรรยาของเขา</verse>
				<verse number="15">เมื่อยูดาห์เห็นนางก็คิดว่าเป็นหญิงโสเภณี เพราะนางได้เอาผ้าคลุมหน้าไว้</verse>
				<verse number="16">ยูดาห์จึงเข้าไปพูดกับหญิงริมทางนั้นว่า “มาเถอะ ให้เราเข้านอนด้วย” เพราะไม่ทราบว่านางเป็นบุตรสะใภ้ของเขา นางจึงว่า “ท่านจะให้อะไรสำหรับการที่จะเข้าหาฉัน?”</verse>
				<verse number="17">ยูดาห์ตอบว่า “เราจะส่งลูกแพะจากฝูงมาให้เจ้าตัวหนึ่ง” นางก็ถามว่า “ท่านจะให้ของมัดจำไว้ก่อนจนกว่าจะส่งลูกแพะนั้นมาได้ไหม?”</verse>
				<verse number="18">ยูดาห์ถามว่า “เจ้าจะเอาอะไรเป็นของมัดจำ?” นางจึงตอบว่า “จะขอแหวนตรากับเชือก และไม้เท้าที่มือท่านด้วย” ยูดาห์ก็ให้ และเข้าหานาง นางก็ตั้งครรภ์กับเขา</verse>
				<verse number="19">นางจึงลุกขึ้นไปและเอาผ้าคลุมหน้าออก ใส่เสื้อผ้าสำหรับหญิงม่ายอีก</verse>
				<verse number="20">ฝ่ายยูดาห์ฝากลูกแพะมากับเพื่อนคนอดุลลามเพื่อให้เอาของมัดจำจากมือหญิงนั้น แต่เขาหานางไม่พบ</verse>
				<verse number="21">เขาจึงถามคนที่อยู่ที่นั่นว่า “หญิงโสเภณีที่อยู่เอนาอิมริมทางนี้ไปไหน?” พวกเขาตอบว่า “ไม่มีหญิงโสเภณีที่นี่”</verse>
				<verse number="22">เพื่อนก็กลับไปบอกยูดาห์ว่า “ฉันหาไม่พบ ทั้งชาวตำบลนั้นก็ว่า ‘ที่นี่ไม่มีหญิงโสเภณี’ ”</verse>
				<verse number="23">ยูดาห์จึงว่า “ให้หญิงนั้นเก็บของนั้นไว้ มิฉะนั้นคนจะหัวเราะเยาะเรา ฉันฝากลูกแพะตัวนี้ไปให้ แต่ท่านก็หาหญิงนั้นไม่พบ”</verse>
				<verse number="24">อยู่มาอีกสามเดือน มีคนมาบอกยูดาห์ว่า “ทามาร์บุตรสะใภ้ของท่านล่วงประเวณี ยิ่งกว่านั้นอีก นางมีครรภ์เพราะการล่วงประเวณีแล้ว” ยูดาห์จึงสั่งว่า “พานางออกมานี่ เผานางเสีย”</verse>
				<verse number="25">เมื่อนางถูกนำตัวออกมา นางก็ส่งคนไปหาพ่อสามีบอกว่า “ข้าพเจ้ามีครรภ์กับคนที่เป็นเจ้าของสิ่งเหล่านี้” และนางว่า “ขอท่านพิจารณาดูแหวนตรา เชือก และไม้เท้า เหล่านี้ว่าเป็นของใคร”</verse>
				<verse number="26">ยูดาห์จำได้ จึงว่า “หญิงคนนี้ชอบธรรมยิ่งกว่าเรา เพราะว่าเราไม่ได้ยกนางให้แก่เช-ลาห์บุตรของเรา” ฝ่ายยูดาห์ก็ไม่ได้มีเพศสัมพันธ์กับนางต่อไปอีก</verse>
				<verse number="27">อยู่มาเมื่อถึงกำหนดคลอดบุตร ก็มีลูกแฝดอยู่ในครรภ์</verse>
				<verse number="28">ขณะจะคลอดนั้น บุตรคนหนึ่งยื่นมือออกมาก่อน นางผดุงครรภ์จึงเอาด้ายแดงผูกไว้ที่มือและกล่าวว่า “คนนี้คลอดก่อน”</verse>
				<verse number="29">เมื่อบุตรนั้นหดมือเข้าไป นี่แน่ะ น้องอีกคนหนึ่งก็คลอดออกมาก่อน นางผดุงครรภ์จึงร้องว่า “อะไรกัน แหวกออกมาได้จริงๆ” จึงให้ชื่อบุตรนั้นว่า เปเรศ</verse>
				<verse number="30">ภายหลังบุตรที่มีด้ายแดงผูกมือนั้นก็คลอด จึงให้ชื่อว่า เศ-ราห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">โยเซฟถูกพาลงไปยังอียิปต์ แล้วโปทิฟาร์ขุนนางของฟาโรห์ ผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ซึ่งเป็นคนอียิปต์ซื้อท่านไว้จากมือพวกอิชมาเอลที่พาท่านมาที่นั่น</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ทรงอยู่กับโยเซฟ ท่านจึงประสบความสำเร็จ ท่านอยู่ในบ้านคนอียิปต์นายของท่าน</verse>
				<verse number="3">นายของท่านก็เห็นว่าพระยาห์เวห์ทรงอยู่กับท่าน และพระยาห์เวห์ทรงให้การงานทุกอย่างที่มือท่านทำสำเร็จ</verse>
				<verse number="4">โยเซฟเป็นที่โปรดปรานของนาย และท่านรับใช้นาย นายก็ตั้งให้เป็นผู้ดูแลบ้าน และมอบทุกสิ่งที่เขามีไว้ในมือของท่าน</verse>
				<verse number="5">ตั้งแต่โปทิฟาร์ตั้งโยเซฟให้เป็นผู้ดูแลบ้านและทุกสิ่งที่เขามีแล้ว พระยาห์เวห์ก็ทรงอวยพรแก่ครอบครัวของคนอียิปต์นั้นเพราะเห็นแก่โยเซฟ และพระพรของพระยาห์เวห์มาเหนือทุกสิ่งซึ่งเขามี ทั้งในบ้านและในนา</verse>
				<verse number="6">เขามอบของทุกอย่างของเขาไว้ในความดูแลของโยเซฟ เมื่อมีท่านแล้ว เขาก็ไม่ได้เอาใจใส่สิ่งใดเลย เว้นแต่อาหารที่เขารับประทาน โยเซฟนั้นรูปร่างหน้าตาดี</verse>
				<verse number="7">อยู่มาภายหลัง ภรรยาของนายจ้องมองโยเซฟ และชวนว่า “มานอนกับฉันเถิด”</verse>
				<verse number="8">แต่ท่านปฏิเสธ และตอบกับภรรยาของนายว่า “คิดดูเถิด เมื่อมีข้าพเจ้า นายก็ไม่ได้ห่วงสิ่งใดซึ่งอยู่ในบ้านเรือน นายได้มอบของทุกอย่างที่มีอยู่ไว้ในมือข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="9">ในบ้านนี้นายก็ไม่ใหญ่กว่าข้าพเจ้า นายไม่ได้หวงสิ่งใดจากข้าพเจ้า เว้นแต่ตัวท่านเพราะเป็นภรรยาของนาย ข้าพเจ้าจะทำความชั่วร้ายใหญ่หลวงนี้ และทำบาปต่อพระเจ้าอย่างไรได้?”</verse>
				<verse number="10">แม้นางชวนโยเซฟวันแล้ววันเล่า ท่านก็ไม่ยอมฟังนางคือที่จะไปนอนกับนางหรืออยู่ด้วยกันกับนาง</verse>
				<verse number="11">วันหนึ่งท่านเข้าไปในบ้านเพื่อทำงานของท่าน ไม่มีชายประจำบ้านคนใดอยู่ในนั้น</verse>
				<verse number="12">นางก็คว้าผ้าพันตัวของท่านไว้ แล้วพูดว่า “มานอนกับฉันเถิด” แต่ท่านทิ้งผ้าพันตัวไว้ในมือนาง หนีออกไปข้างนอก</verse>
				<verse number="13">เมื่อนางเห็นว่าท่านทิ้งผ้าพันตัวไว้ในมือของนาง หนีไปข้างนอกแล้ว</verse>
				<verse number="14">นางก็ร้องเรียกพวกผู้ชายประจำบ้านของนางมาบอกว่า “ดูซิ นายเอาคนฮีบรูมาเพื่อเหยียดหยามพวกเรา มันเข้ามาหาจะนอนกับฉัน แต่ฉันร้องเสียงดัง</verse>
				<verse number="15">เมื่อมันได้ยินฉันส่งเสียงร้องขึ้น มันก็ทิ้งผ้าพันตัวไว้กับฉัน หนีออกไปข้างนอก”</verse>
				<verse number="16">แล้วนางก็เก็บผ้าพันตัวไว้ใกล้ตัวจนนายของท่านกลับมาบ้าน</verse>
				<verse number="17">แล้วนางก็บอกกับเขาดังนี้ “ทาสฮีบรูที่ท่านนำมาไว้นั้นเข้ามาหาจะเหยียดหยามฉัน</verse>
				<verse number="18">เมื่อฉันส่งเสียงร้องขึ้น มันก็ทิ้งผ้าพันตัวไว้กับฉัน หนีออกไปข้างนอก”</verse>
				<verse number="19">เมื่อนายของท่านได้ฟังคำบอกเล่าของภรรยาว่า “ทาสของท่านทำกับฉันดังนั้น” ก็โกรธนัก</verse>
				<verse number="20">จึงเอาโยเซฟไปไว้ในคุกที่ขังนักโทษหลวง ท่านก็ถูกขังอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="21">แต่ว่าพระยาห์เวห์ทรงอยู่กับโยเซฟ ทรงสำแดงความรักมั่นคงต่อท่าน และทรงให้พัศดีโปรดปรานท่าน</verse>
				<verse number="22">พัศดีก็มอบนักโทษทั้งหมดในเรือนจำไว้ในความดูแลของโยเซฟ การงานที่ทำในที่นั้นทุกอย่างโยเซฟเป็นผู้ทำ</verse>
				<verse number="23">พัศดีไม่ต้องดูการงานทุกอย่างที่โยเซฟดูแล เพราะพระยาห์เวห์ทรงอยู่กับท่าน และพระยาห์เวห์ก็ทรงทำให้สิ่งที่ท่านทำนั้นสำเร็จ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">ต่อมาพนักงานเชิญถ้วยเสวยของกษัตริย์แห่งอียิปต์ และพนักงานขนมของพระองค์ทำผิดต่อเจ้านาย คือกษัตริย์แห่งอียิปต์</verse>
				<verse number="2">ฟาโรห์กริ้วข้าราชการทั้งสองนั้น คือหัวหน้าพนักงานเชิญถ้วยเสวย และหัวหน้าพนักงานขนม</verse>
				<verse number="3">จึงให้จำคุกไว้ในบ้านของผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ ในคุกที่โยเซฟถูกขังอยู่นั้น</verse>
				<verse number="4">ผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์สั่งโยเซฟให้ดูแลสองคนนั้น ท่านก็ปรนนิบัติพวกเขา พนักงานทั้งสองติดคุกอยู่หลายวัน</verse>
				<verse number="5">คืนหนึ่งพวกเขาทั้งสองฝันไป คือพนักงานเชิญถ้วยเสวยและพนักงานขนมของกษัตริย์อียิปต์ที่ถูกขังอยู่ในคุกนั้น ต่างคนต่างฝันคนละเรื่อง ความฝันของแต่ละคนก็มีความหมายต่างกัน</verse>
				<verse number="6">เมื่อเวลาเช้าโยเซฟเข้ามาหา เห็นพวกเขามีหน้าโศกเศร้า</verse>
				<verse number="7">จึงถามข้าราชการทั้งสองของฟาโรห์ที่อยู่กับท่านในคุกที่บ้านนายของท่านว่า “ทำไมวันนี้พวกท่านจึงหน้าเศร้า?”</verse>
				<verse number="8">พวกเขาตอบว่า “เราทั้งสองฝันและไม่มีใครอธิบายได้” โยเซฟบอกเขาว่า “พระเจ้าทรงอธิบายได้ไม่ใช่หรือ? ขอท่านเล่าให้ข้าพเจ้าฟังเถิด”</verse>
				<verse number="9">หัวหน้าพนักงานเชิญถ้วยเสวยก็เล่าความฝันของเขาให้โยเซฟฟังว่า “เราฝันเห็นเถาองุ่นอยู่ตรงหน้าเรา</verse>
				<verse number="10">เถาองุ่นนั้นมีสามกิ่ง ขณะงอกใบอ่อนดอกตูม ก็มีดอกบานออกมา และช่อก็กลายเป็นลูกองุ่นสุก</verse>
				<verse number="11">ถ้วยของฟาโรห์อยู่ในมือเรา แล้วเราเก็บลูกองุ่นนั้นบีบให้น้ำลงในถ้วยของฟาโรห์ และวางถ้วยน้ำองุ่นนั้นในพระหัตถ์ของฟาโรห์”</verse>
				<verse number="12">โยเซฟบอกข้าราชการคนนั้นว่า “ความหมายของความฝันคือ กิ่งสามกิ่งคือสามวัน</verse>
				<verse number="13">ภายในสามวันฟาโรห์จะทรงยกศีรษะของท่านขึ้น และจะทรงคืนตำแหน่งของท่าน ท่านจะได้ถวายถ้วยของฟาโรห์ในพระหัตถ์ของพระองค์อีก ดังที่ได้ทำมาแต่ก่อนเมื่อเป็นพนักงานเชิญถ้วยเสวย</verse>
				<verse number="14">เมื่อท่านมีความสุขแล้ว ขอให้ระลึกถึงข้าพเจ้าและแสดงความเมตตาปรานีต่อข้าพเจ้า ช่วยทูลฟาโรห์ให้ข้าพเจ้าได้ออกจากคุกนี้</verse>
				<verse number="15">เพราะข้าพเจ้าถูกลักพามาจริงๆ จากดินแดนฮีบรู และที่นี่ก็เหมือนกัน ข้าพเจ้าไม่ได้ทำผิดอะไรที่เขาเอาข้าพเจ้ามาไว้ในคุกใต้ดินนี้”</verse>
				<verse number="16">เมื่อหัวหน้าพนักงานขนมเห็นว่า คำอธิบายความฝันนั้นดี จึงเล่าให้โยเซฟฟังว่า “เราฝันด้วย เห็นมีกระจาดขนมสามใบ ตั้งอยู่บนศีรษะเรา</verse>
				<verse number="17">ในกระจาดบนสุดนั้นมีขนมสารพัดที่พนักงานขนมทำสำหรับฟาโรห์ แล้วมีนกมากินของในกระจาดที่ตั้งอยู่บนศีรษะเรา”</verse>
				<verse number="18">โยเซฟตอบว่า “คำอธิบายความฝันคือ กระจาดสามใบคือสามวัน</verse>
				<verse number="19">ภายในสามวันฟาโรห์จะทรงยกศีรษะของท่านขึ้นให้พ้นตัว และแขวนท่านไว้ที่เสา ฝูงนกจะมากินเนื้อท่าน”</verse>
				<verse number="20">เมื่อถึงวันที่สามเป็นวันเฉลิมพระชนมพรรษาของฟาโรห์ พระองค์จึงทรงจัดเลี้ยงข้าราชการทั้งปวงของพระองค์ แล้วทรงปล่อยหัวหน้าพนักงานเชิญถ้วยเสวย และหัวหน้าพนักงานขนมเข้ามาอยู่ท่ามกลางพวกข้าราชการ</verse>
				<verse number="21">พระองค์ทรงคืนตำแหน่งหัวหน้าพนักงานเชิญถ้วยเสวย เขาก็วางถ้วยในพระหัตถ์ของฟาโรห์</verse>
				<verse number="22">ส่วนหัวหน้าพนักงานขนมนั้นให้แขวนคอเสีย ดังที่โยเซฟอธิบายแก่พวกเขา</verse>
				<verse number="23">แต่หัวหน้าพนักงานเชิญถ้วยเสวยนั้นไม่ได้ระลึกถึงโยเซฟ กลับลืมเขาเสีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="41">
				<verse number="1">อยู่มาอีกสองปีเต็ม ฟาโรห์ทรงสุบินว่าทรงยืนอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำไนล์</verse>
				<verse number="2">ทันใดนั้นมีโคเจ็ดตัวอ้วนพีงามน่าดูขึ้นมาจากแม่น้ำไนล์นั้น กินใบอ้ออยู่</verse>
				<verse number="3">แล้วนี่แน่ะ มีโคอีกเจ็ดตัวซูบผอมน่าเกลียด ตามขึ้นมาจากแม่น้ำไนล์ มายืนข้างโคอ้วนพีที่ริมฝั่งแม่น้ำไนล์</verse>
				<verse number="4">โคที่ซูบผอมน่าเกลียดได้กินโคอ้วนพีงามน่าดูทั้งเจ็ดตัวนั้นเสีย แล้วฟาโรห์ตื่นบรรทม</verse>
				<verse number="5">พระองค์บรรทมหลับไปอีก ทรงสุบินครั้งที่สองว่า นี่แน่ะ มีต้นข้าวต้นเดียวออกรวงเจ็ดรวง เป็นข้าวเมล็ดเต่งงามดี</verse>
				<verse number="6">แล้วมีรวงข้าวเจ็ดรวงงอกขึ้นมาภายหลัง เป็นข้าวลีบและเกรียมเพราะลมตะวันออก</verse>
				<verse number="7">รวงข้าวลีบเจ็ดรวงนั้นได้กลืนกินรวงข้าวงามดีเจ็ดรวงนั้นเสีย แล้วฟาโรห์ตื่นบรรทม และทรงทราบว่าเป็นพระสุบิน</verse>
				<verse number="8">เมื่อรุ่งเช้า พระองค์รุ่มร้อนพระทัย จึงรับสั่งให้เรียกโหรและพวกนักปราชญ์ทั้งปวงของอียิปต์มาเข้าเฝ้า แล้วฟาโรห์ทรงเล่าพระสุบินให้พวกเขาฟัง แต่ไม่มีใครทูลอธิบายพระสุบินนั้นแด่ฟาโรห์ได้</verse>
				<verse number="9">ขณะนั้นหัวหน้าพนักงานเชิญถ้วยเสวยจึงทูลฟาโรห์ว่า “วันนี้ข้าพระบาทระลึกถึงความผิดของข้าพระบาท</verse>
				<verse number="10">คือฟาโรห์ทรงพระพิโรธแก่เหล่าข้าราชการ ทรงขังข้าพระบาทไว้ในคุกที่บ้านผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ ด้วยกันกับหัวหน้าพนักงานขนม</verse>
				<verse number="11">ข้าพระบาททั้งสองฝันในคืนเดียวกัน ทั้งข้าพระบาทและเขา ความฝันของแต่ละคนมีความหมายต่างกัน</verse>
				<verse number="12">มีชายหนุ่มชาวฮีบรูคนหนึ่งอยู่ที่นั่น เป็นคนใช้ของผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ เมื่อข้าพระบาททั้งสองเล่าความฝันให้เขาฟัง ชายนั้นก็อธิบายความฝันของแต่ละคนให้ข้าพระบาททั้งสองฟัง</verse>
				<verse number="13">เขาอธิบายความฝันให้ข้าพระบาททั้งสองอย่างไร ก็เป็นไปอย่างนั้น คือฟาโรห์ทรงตั้งข้าพระบาทไว้ในตำแหน่งเดิม แต่อีกคนนั้นถูกแขวนคอ”</verse>
				<verse number="14">ฟาโรห์จึงรับสั่งให้เรียกโยเซฟมา เขาก็รีบไปนำท่านออกมาจากคุกใต้ดิน เมื่อท่านโกนศีรษะผลัดเสื้อผ้าแล้วก็เข้าเฝ้าฟาโรห์</verse>
				<verse number="15">ฟาโรห์ตรัสกับโยเซฟว่า “เราฝันไป ไม่มีใครอธิบายความฝันได้ เราได้ยินว่า เมื่อเจ้าได้ฟังความฝัน เจ้าก็อธิบายความฝันได้”</verse>
				<verse number="16">โยเซฟจึงทูลตอบฟาโรห์ว่า “ไม่ใช่ข้าพระบาท พระเจ้าต่างหากจะประทานคำตอบอันควรแก่ฟาโรห์”</verse>
				<verse number="17">ฟาโรห์จึงตรัสกับโยเซฟว่า “ในความฝันของเรานั้น นี่แน่ะ เรายืนอยู่ที่ฝั่งแม่น้ำไนล์</verse>
				<verse number="18">โคเจ็ดตัวอ้วนพีงามน่าดูขึ้นมาจากแม่น้ำไนล์ กินใบอ้ออยู่</verse>
				<verse number="19">แล้วโคอีกเจ็ดตัวตามขึ้นมา ไม่งามแต่น่าเกลียดมากและซูบผอม เราไม่เคยเห็นมีโคน่าเกลียดอย่างนี้ทั่วแผ่นดินอียิปต์เลย</verse>
				<verse number="20">โคที่ซูบผอมน่าเกลียดนั้นกินโคอ้วนพีเจ็ดตัวแรกนั้นเสีย</verse>
				<verse number="21">เมื่อกินหมดแล้วก็ไม่มีใครรู้ว่ามันกินเข้าไป เพราะยังน่าเกลียดอยู่เหมือนเดิม แล้วเราก็ตื่นขึ้น</verse>
				<verse number="22">ในความฝันของเราอีกครั้ง เรายังเห็นต้นข้าวต้นหนึ่ง มีรวงเจ็ดรวงงอกขึ้นมา เป็นข้าวเมล็ดเต่งและงามดี</verse>
				<verse number="23">กับเห็นข้าวอีกเจ็ดรวงงอกขึ้นมาภายหลังเป็นข้าวเหี่ยวลีบ และเกรียมเพราะลมตะวันออก</verse>
				<verse number="24">รวงข้าวลีบนั้นกลืนกินรวงข้าวดีเจ็ดรวงนั้นเสีย เราเล่าความฝันนี้ให้โหรฟัง แต่ไม่มีใครอธิบายได้”</verse>
				<verse number="25">โยเซฟจึงทูลฟาโรห์ว่า “พระสุบินของฟาโรห์มีความหมายอย่างเดียวกัน พระเจ้าทรงสำแดงให้ฟาโรห์ทราบสิ่งที่พระองค์จะทรงทำ</verse>
				<verse number="26">โคอ้วนพีเจ็ดตัวนั้นคือเจ็ดปี และรวงข้าวดีเจ็ดรวงนั้นก็คือเจ็ดปี เป็นความฝันเดียวกัน</verse>
				<verse number="27">โคเจ็ดตัวซูบผอมน่าเกลียดที่ขึ้นมาภายหลังคือเจ็ดปี กับรวงข้าวเจ็ดรวงลีบและเกรียมเพราะลมตะวันออกนั้น คือเจ็ดปีที่กันดารอาหารด้วย</verse>
				<verse number="28">เป็นจริงอย่างที่ข้าพระบาททูลฟาโรห์ คือพระเจ้าทรงสำแดงให้ฟาโรห์ทรงทราบสิ่งที่พระองค์จะทรงทำ</verse>
				<verse number="29">นี่แหละ จะมีอาหารบริบูรณ์ทั่วแผ่นดินอียิปต์ถึงเจ็ดปี</verse>
				<verse number="30">หลังจากนั้นจะเกิดการกันดารอาหารอีกเจ็ดปี จนประชาชนจะลืมความอุดมสมบูรณ์ในแผ่นดินอียิปต์เสีย การกันดารอาหารจะล้างผลาญแผ่นดิน</verse>
				<verse number="31">เพราะการกันดารอาหารที่เกิดขึ้นตามมานี้ ประชาชนจึงจำความอุดมสมบูรณ์ในแผ่นดินไม่ได้ ด้วยว่าการกันดารอาหารนั้นรุนแรงยิ่งนัก</verse>
				<verse number="32">ที่ฟาโรห์ทรงสุบินสองครั้ง ก็หมายความว่าสิ่งนั้นพระเจ้าทรงกำหนดไว้แล้ว และพระเจ้าจะทรงทำให้สำเร็จในเร็วๆ นี้</verse>
				<verse number="33">เพราะฉะนั้นขอฟาโรห์ทรงเลือกคนที่มีความคิดดี มีปัญญา ตั้งให้ดูแลแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="34">ขอฟาโรห์ทรงทำดังนี้คือทรงจัดพนักงานไว้ทั่วแผ่นดิน และเก็บผลหนึ่งในห้าส่วนของดินแดนอียิปต์ไว้ตลอดเจ็ดปีที่อุดมสมบูรณ์นั้น</verse>
				<verse number="35">ให้พวกเขาเก็บอาหารในปีที่อุดมสมบูรณ์เหล่านั้นซึ่งจะมาถึงไว้ และสะสมข้าวด้วยอำนาจของฟาโรห์ไว้เป็นอาหารในเมืองต่างๆ และให้พวกเขาเฝ้าดูแลไว้</verse>
				<verse number="36">อาหารนี้จะได้เป็นเสบียงสำรองให้แก่แผ่นดินระหว่างเจ็ดปีที่กันดารอาหาร ซึ่งจะเกิดขึ้นในดินแดนอียิปต์ ดังนี้แผ่นดินจะไม่พินาศไปเพราะการกันดารอาหาร”</verse>
				<verse number="37">ฝ่ายฟาโรห์และข้าราชการทั้งปวงต่างเห็นชอบในข้อเสนอนี้</verse>
				<verse number="38">ฟาโรห์ตรัสกับบรรดาข้าราชการว่า “พวกเราจะหาคนที่มีพระวิญญาณพระเจ้าอยู่ในตัวเหมือนคนนี้ได้หรือ?”</verse>
				<verse number="39">ฟาโรห์จึงตรัสกับโยเซฟว่า “เพราะพระเจ้าได้ทรงสำแดงเรื่องทั้งสิ้นนี้แก่เจ้า จึงไม่มีใครที่มีความเข้าใจและมีปัญญาเหมือนเจ้า</verse>
				<verse number="40">เจ้าจะเป็นผู้ดูแลราชสำนักของเรา และให้ประชาชนทั้งหมดของเราทำตามคำของเจ้า เว้นแต่พระที่นั่งเท่านั้นที่เราจะเป็นใหญ่กว่าเจ้า”</verse>
				<verse number="41">ฟาโรห์ตรัสกับโยเซฟอีกว่า “เราให้ท่านอยู่เหนือแผ่นดินอียิปต์ทั้งหมด”</verse>
				<verse number="42">ฟาโรห์ทรงถอดแหวนตราออกจากพระหัตถ์ ทรงสวมให้ที่มือโยเซฟ กับให้สวมเสื้อผ้าป่านเนื้อละเอียด และทรงสวมสร้อยทองคำให้ที่คอ</verse>
				<verse number="43">ให้โยเซฟใช้ราชรถคันที่สองที่เป็นของพระองค์ มีคนร้องประกาศข้างหน้าว่า “คุกเข่าลง” ดังนี้แหละ พระองค์ทรงตั้งท่านให้อยู่เหนือดินแดนอียิปต์ทั้งหมด</verse>
				<verse number="44">ฟาโรห์ตรัสกับโยเซฟอีกว่า “เราคือฟาโรห์ เราจะไม่ให้คนทั่วแผ่นดินอียิปต์ยกมือยกเท้าได้ เว้นแต่เจ้าจะอนุญาต”</verse>
				<verse number="45">ฟาโรห์ประทานนามโยเซฟว่า ศาเฟนาทปาเนอาห์ และประทานอาเสนัทบุตรีโปทิเฟราปุโรหิตเมืองโอนให้เป็นภรรยา โยเซฟก็ออกไปทั่วดินแดนอียิปต์</verse>
				<verse number="46">เมื่อโยเซฟเข้าเฝ้าฟาโรห์กษัตริย์แห่งอียิปต์นั้น ท่านอายุได้ 30 ปี แล้วท่านก็ออกจากพระพักตร์ฟาโรห์ไปทั่วดินแดนอียิปต์</verse>
				<verse number="47">ในเจ็ดปีที่อุดมสมบูรณ์นั้น แผ่นดินก็เกิดผลมากมาย</verse>
				<verse number="48">โยเซฟสะสมอาหารของทั้งเจ็ดปีซึ่งมีอยู่ในดินแดนอียิปต์ไว้หมด เก็บอาหารไว้ในเมืองต่างๆ อาหารที่เกิดขึ้นในที่ดินรอบเมืองใดก็เก็บไว้ในเมืองนั้น</verse>
				<verse number="49">โยเซฟสะสมข้าวไว้ดุจเม็ดทรายในทะเล มากมายจนต้องหยุดนับเพราะนับไม่ถ้วน</verse>
				<verse number="50">ก่อนถึงปีกันดารอาหาร โยเซฟมีบุตรชายสองคน ซึ่งนางอาเสนัทบุตรีโปทิเฟรา ปุโรหิตเมืองโอนมีให้ท่าน</verse>
				<verse number="51">โยเซฟเรียกลูกหัวปีว่า มนัสเสห์ “เพราะว่าพระเจ้าโปรดให้ข้าพเจ้าลืมความยากลำบากทั้งปวง และพงศ์พันธุ์ทั้งหมดของบิดาเสีย”</verse>
				<verse number="52">บุตรที่สองท่านเรียกชื่อว่า เอฟราอิม “เพราะว่าพระเจ้าโปรดให้ข้าพเจ้ามีพงศ์พันธุ์ทวีขึ้นในดินแดนที่ข้าพเจ้าได้รับความทุกข์ใจ”</verse>
				<verse number="53">เจ็ดปีที่อุดมสมบูรณ์ในดินแดนอียิปต์ก็ล่วงไป</verse>
				<verse number="54">จึงเริ่มเกิดการกันดารอาหารเจ็ดปี ดังที่โยเซฟทำนายไว้ การกันดารอาหารนั้นเกิดทั่วแคว้นทั้งหลาย แต่ทั่วดินแดนอียิปต์ยังมีอาหารอยู่</verse>
				<verse number="55">เมื่อชาวอียิปต์อดอยาก ประชาชนก็ร้องทูลขออาหารต่อฟาโรห์ ฟาโรห์มีรับสั่งแก่ชาวอียิปต์ทั้งหลายว่า “ไปหาโยเซฟ ท่านบอกอะไร ก็จงทำตาม”</verse>
				<verse number="56">การกันดารอาหารแผ่ไปทั่วแผ่นดิน โยเซฟก็เปิดฉางออกขายข้าวแก่ชาวอียิปต์ เพราะการกันดารอาหารในแผ่นดินอียิปต์รุนแรงมาก</verse>
				<verse number="57">ยิ่งกว่านั้นทั้งโลกก็มาหาโยเซฟที่อียิปต์เพื่อซื้อข้าว เพราะการกันดารอาหารร้ายแรงไปทั่วโลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="42">
				<verse number="1">เมื่อยาโคบรู้ว่ามีข้าวในอียิปต์ จึงพูดกับพวกลูกชายของเขาว่า “มานั่งมองดูกันอยู่ทำไมเล่า?”</verse>
				<verse number="2">ยาโคบพูดต่อไปว่า “นี่แน่ะ พ่อได้ยินว่ามีข้าวในอียิปต์ พวกเจ้าจงลงไปที่นั่น ซื้อข้าวมาให้พวกเรา เพื่อพวกเราจะได้มีชีวิตต่อไปและไม่ตาย”</verse>
				<verse number="3">พวกพี่ชายของโยเซฟทั้งสิบคนก็ไปซื้อข้าวที่อียิปต์</verse>
				<verse number="4">แต่เบนยามินน้องชายของโยเซฟนั้นยาโคบไม่ให้ไปกับพวกพี่ชาย เพราะเขากล่าวว่า “เกรงว่าจะเกิดอันตรายแก่เขา”</verse>
				<verse number="5">ดังนั้นบรรดาบุตรชายของอิสราเอลก็ไปซื้อข้าวพร้อมกับคนอื่นๆ ที่เดินทางไป เพราะการกันดารอาหารที่เกิดในดินแดนคานาอัน</verse>
				<verse number="6">โยเซฟเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ท่านเป็นผู้ขายข้าวให้แก่ประชาชนทุกคนในแผ่นดิน พวกพี่ชายของโยเซฟก็มาโน้มตัวลงซบหน้าถึงดินคำนับท่าน</verse>
				<verse number="7">เมื่อโยเซฟเห็นพวกพี่ชายของท่านก็จำได้ แต่ทำเป็นไม่รู้จัก และพูดจาดุดันกับพวกเขา ท่านถามพวกเขาว่า “พวกเจ้ามาจากไหน?” เขาตอบว่า “มาจากดินแดนคานาอันเพื่อซื้ออาหาร”</verse>
				<verse number="8">โยเซฟจำพวกพี่ชายได้ แต่พวกพี่ชายจำท่านไม่ได้</verse>
				<verse number="9">โยเซฟระลึกถึงความฝันที่เคยฝันถึงพวกเขา ท่านกล่าวแก่พวกพี่ชายว่า “พวกเจ้าเป็นสายลับ แอบมาดูความอ่อนแอของแผ่นดิน”</verse>
				<verse number="10">พวกเขาจึงตอบว่า “นายเจ้าข้า ไม่ใช่อย่างนั้น พวกผู้รับใช้ของท่านมาซื้ออาหาร</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้าทั้งหลายเป็นบุตรร่วมบิดาเดียวกัน เป็นคนซื่อสัตย์ พวกผู้รับใช้ของท่านไม่ใช่สายลับ”</verse>
				<verse number="12">โยเซฟบอกเขาอีกว่า “ไม่จริง พวกเจ้ามาดูความอ่อนแอของดินแดนนี้”</verse>
				<verse number="13">พวกเขาจึงตอบว่า “ข้าพเจ้าทั้งหลายผู้รับใช้ของท่านเป็นพี่น้องสิบสองคน เป็นบุตรร่วมบิดาเดียวกัน อยู่ในดินแดนคานาอัน ตอนนี้น้องสุดท้องยังอยู่กับบิดา แต่น้องอีกคนหนึ่งเสียชีวิตแล้ว”</verse>
				<verse number="14">โยเซฟตอบพวกเขาว่า “ที่ข้าว่าพวกเจ้าเป็นสายลับนั้นจริงแน่ๆ</verse>
				<verse number="15">ข้าจะทดลองพวกเจ้าดังนี้ โดยพระชนม์ฟาโรห์ พวกเจ้าจะไปจากที่นี่ไม่ได้ เว้นแต่น้องสุดท้องมาที่นี่</verse>
				<verse number="16">พวกเจ้าต้องอยู่ในคุกก่อน ให้คนหนึ่งในพวกเจ้าไปพาน้องมา เพื่อพิสูจน์ถ้อยคำของเจ้าว่า เจ้าพูดจริงหรือไม่ มิฉะนั้นโดยพระชนม์ฟาโรห์ พวกเจ้าเป็นสายลับแน่”</verse>
				<verse number="17">แล้วโยเซฟก็ขังพวกพี่ชายไว้ด้วยกันในคุกสามวัน</verse>
				<verse number="18">ในวันที่สามโยเซฟบอกพวกเขาว่า “ทำดังนี้แล้วจะรอดชีวิต เพราะข้ายำเกรงพระเจ้า</verse>
				<verse number="19">ถ้าพวกเจ้าเป็นคนซื่อสัตย์ จงให้คนหนึ่งในพวกเจ้าถูกขังอยู่ในคุก คนอื่นนำข้าวไปเพื่อบรรเทาการกันดารอาหารที่บ้านของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="20">แล้วพาน้องสุดท้องมาหาเรา ดังนั้นจึงจะเห็นได้ว่าพวกเจ้าพูดจริง แล้วพวกเจ้าจะไม่ตาย” พวกพี่ชายก็ทำตาม</verse>
				<verse number="21">พวกพี่ชายจึงพูดกันว่า “สมควรแล้วที่เรามีความผิดเรื่องน้องของเรา เพราะเราได้เห็นความทุกข์ใจของน้องเมื่อเขาอ้อนวอนเรา แต่เราไม่ฟัง เพราะฉะนั้นความทุกข์ใจครั้งนี้จึงเกิดแก่เรา”</verse>
				<verse number="22">ฝ่ายรูเบนพูดกับน้องทั้งหลายว่า “ข้าบอกพวกเจ้าไม่ใช่หรือ ว่าอย่าทำบาปต่อเด็กนั้น? แต่พวกเจ้าไม่ฟัง เพราะฉะนั้นการตอบแทนเรื่องโลหิตของน้องจึงมาถึง”</verse>
				<verse number="23">พวกพี่ชายไม่รู้ว่าโยเซฟฟังออก เพราะว่าเมื่อพูดกันมีคนเป็นล่าม</verse>
				<verse number="24">โยเซฟก็ออกไปร้องไห้ แล้วกลับมาพูดกับเขาอีก ท่านเอาสิเมโอนออกมามัดไว้ต่อหน้าพวกเขา</verse>
				<verse number="25">โยเซฟบัญชาให้ใส่ข้าวในถุงของพี่ชายให้เต็ม และคืนเงินของแต่ละคนใส่ไว้ในกระสอบของทุกคนด้วย และให้อาหารไปกินกลางทาง คนใช้ก็ทำตาม</verse>
				<verse number="26">เมื่อพวกเขาบรรทุกข้าวใส่หลังลาเสร็จแล้ว ก็ออกเดินทางไป</verse>
				<verse number="27">เมื่อคนหนึ่งเปิดกระสอบออกจะเอาข้าวให้ลากิน ณ ที่หยุดพัก ก็เห็นเงินของเขาอยู่ที่ปากกระสอบนั้น</verse>
				<verse number="28">เขาจึงบอกกับพี่น้องของเขาว่า “นี่แน่ะ เงินของฉันกลับคืนมาอยู่ที่ปากกระสอบของฉัน” พี่น้องตกใจ ตัวสั่น หันหน้าเข้าหากันพูดกันว่า “พระเจ้าทรงทำอะไรอย่างนี้แก่เรา?”</verse>
				<verse number="29">เมื่อพวกเขากลับไปพบยาโคบบิดาของเขาในดินแดนคานาอัน พวกเขาเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นแก่พวกเขาให้บิดาฟังว่า</verse>
				<verse number="30">“ท่านผู้เป็นเจ้านายของดินแดนนั้นพูดจาดุดันกับพวกเรา เหมาเอาว่าพวกเราเป็นสายลับดูดินแดนนั้น</verse>
				<verse number="31">พวกเราเรียนว่า ‘ข้าพเจ้าทั้งหลายเป็นคนซื่อสัตย์ ไม่ได้เป็นสายลับ</verse>
				<verse number="32">ข้าพเจ้าทั้งหลายเป็นบุตรร่วมบิดาเดียวกัน มีพี่น้องสิบสองคนแต่น้องคนหนึ่งเสียชีวิตแล้ว ตอนนี้น้องสุดท้องอยู่กับบิดาในดินแดนคานาอัน’</verse>
				<verse number="33">แล้วท่านผู้เป็นเจ้านายของดินแดนนั้นตอบว่า ‘นี่เป็นสิ่งที่ข้าจะรู้ได้ว่าพวกเจ้าเป็นคนซื่อสัตย์ คือให้คนหนึ่งในพวกพี่น้องอยู่กับข้า จงเอาข้าวไปเพื่อบรรเทาการกันดารอาหารที่บ้านของเจ้า แล้วออกไปได้</verse>
				<verse number="34">จงพาน้องสุดท้องมาหาข้า ข้าจึงจะรู้ว่าพวกเจ้าไม่ได้เป็นสายลับ แต่เป็นคนซื่อสัตย์ แล้วข้าจะปล่อยพี่ชายไป พวกเจ้ายังจะได้ค้าขายในดินแดนนี้’ ”</verse>
				<verse number="35">เมื่อพวกเขาแก้กระสอบข้าวออก ก็เห็นห่อเงินของแต่ละคนอยู่ในกระสอบของเขา เมื่อเวลาพวกเขากับบิดาเห็นห่อเงินดังนั้น ก็ทุกข์ใจ</verse>
				<verse number="36">ยาโคบบิดาจึงพูดว่า “พวกเจ้าทำให้พ่อพลัดพรากจากลูกของพ่อ โยเซฟก็เสียไปแล้ว สิเมโอนก็เสียไปแล้ว แล้วยังจะเอาเบนยามินไปอีกคน ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความทุกข์สำหรับพ่อ”</verse>
				<verse number="37">รูเบนจึงบอกบิดาว่า “ถ้าลูกไม่พาเบนยามินกลับมาให้พ่อ พ่อจงเอาลูกชายทั้งสองคนของลูกฆ่าเสีย จงมอบเบนยามินไว้ในความดูแลของลูก ลูกจะนำกลับมาหาพ่ออีก”</verse>
				<verse number="38">ยาโคบบอกว่า “พ่อไม่ยอมให้ลูกของพ่อไปกับพวกเจ้า เพราะพี่ชายเขาก็ตายแล้ว เหลือแต่เขาคนเดียว ถ้าเกิดอันตรายแก่ลูกของพ่อในเวลาเดินทางไปกับเจ้า เจ้าจะพาผมหงอกของพ่อลงสู่แดนคนตายอย่างเศร้าสลด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="43">
				<verse number="1">การกันดารอาหารในแผ่นดินร้ายแรงยิ่งนัก</verse>
				<verse number="2">อยู่มาเมื่อครอบครัวยาโคบกินข้าวที่นำมาจากอียิปต์หมดแล้ว บิดาจึงบอกบุตรชายว่า “กลับไปซื้ออาหารมาอีกหน่อยให้พวกเรา”</verse>
				<verse number="3">แต่ยูดาห์ตอบบิดาว่า “ท่านกำชับพวกเราอย่างเด็ดขาดว่า ‘ถ้าไม่ได้น้องชายมาด้วย พวกเจ้าจะไม่เห็นหน้าเราอีก’</verse>
				<verse number="4">ถ้าพ่อใช้ให้น้องลงไปกับพวกลูก ลูกจะลงไปซื้ออาหารให้พ่อ</verse>
				<verse number="5">แต่ถ้าหากพ่อไม่ให้น้องลงไป พวกลูกจะไม่ไป เพราะเจ้านายท่านบัญชาพวกลูกว่า ‘พวกเจ้าจะไม่เห็นหน้าเราอีกถ้าน้องไม่ได้มาด้วย’ ”</verse>
				<verse number="6">อิสราเอล จึงว่า “ทำไมพวกเจ้าทำสิ่งเลวร้ายต่อพ่อที่ไปบอกท่านว่าพวกเจ้ามีน้องชายอีกคนหนึ่ง?”</verse>
				<verse number="7">พวกเขาจึงตอบว่า “เจ้านายท่านซักไซ้ไต่ถามถึงพวกลูก และญาติพี่น้องของพวกลูกว่า ‘บิดาเจ้ายังมีชีวิตอยู่หรือ? เจ้ามีน้องอีกคนหนึ่งหรือเปล่า?’ พวกลูกก็ตอบตามคำถามเหล่านั้น จะรู้ได้อย่างไรว่าท่านจะสั่งว่า ‘พาน้องของพวกเจ้าลงมา’ ”</verse>
				<verse number="8">ยูดาห์จึงพูดกับอิสราเอลบิดาของเขาว่า “ขอพ่อให้เด็กนั้นไปกับลูก เราจะได้ออกเดินทางไปเพื่อจะได้มีชีวิตต่อไปและไม่ตาย ทั้งพวกลูกและพ่อกับเด็กๆ ของเราด้วย</verse>
				<verse number="9">ลูกจะเป็นตัวประกันแทนน้องคนนี้ พ่อให้ลูกรับผิดชอบได้ ถ้าลูกไม่นำเขากลับมาหาพ่อ และส่งเขาต่อหน้าพ่อ ก็ขอให้ลูกรับผิดต่อพ่อตลอดชีวิต</verse>
				<verse number="10">ถ้าพวกลูกไม่ล่าช้าอยู่เช่นนี้ ก็คงจะได้กลับมาสองครั้งแล้ว”</verse>
				<verse number="11">ฝ่ายอิสราเอลบิดาจึงบอกบุตรชายทั้งหลายว่า “ถ้าอย่างนั้นให้ทำดังนี้คือ เอาผลิตผลอย่างดีที่มีในดินแดนนี้คือ พิมเสนบ้าง น้ำผึ้งบ้าง ยางไม้และเปลือกไม้ชะมด ถั่วพิสทาชิโอ และอัลมอนด์ ใส่ภาชนะและลงไปให้เป็นของกำนัลแก่ท่าน</verse>
				<verse number="12">เอาเงินไปสองเท่า คือเงินที่ติดมาในปากกระสอบนั้น ก็ให้เอากลับไปคืนด้วย เพราะบางทีเขาผิดพลาดไป</verse>
				<verse number="13">ลุกขึ้นและพาน้องชายของเจ้ากลับไปหาเจ้านายท่าน</verse>
				<verse number="14">ขอพระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ทรงให้เจ้านายท่านกรุณาแก่พวกเจ้า และปล่อยพี่ชายกับเบนยามินกลับมา ถ้าพ่อจะต้องโศกเศร้าเพราะต้องเสียลูก ก็ต้องเป็นตามนั้น”</verse>
				<verse number="15">คนเหล่านั้นก็เอาของกำนัลและเงินสองเท่าติดมือไปพร้อมกับเบนยามิน แล้วลุกขึ้นลงไปยังอียิปต์ และยืนอยู่ต่อหน้าโยเซฟ</verse>
				<verse number="16">เมื่อโยเซฟเห็นเบนยามินมากับพวกเขา จึงสั่งผู้ดูแลบ้านของท่านว่า “จงพาคนเหล่านี้เข้าไปในบ้าน ให้ฆ่าสัตว์และจัดโต๊ะไว้ เพราะคนเหล่านี้จะมารับประทานด้วยกันกับเราในเวลาเที่ยง”</verse>
				<verse number="17">ชายคนนั้นก็ทำตามที่โยเซฟสั่ง และพาคนเหล่านั้นเข้าไปในบ้านโยเซฟ</verse>
				<verse number="18">คนเหล่านั้นก็กลัวเพราะเขาพาเข้าไปในบ้านโยเซฟ จึงพูดกันว่า “คงเป็นเพราะเงินที่ติดมาในกระสอบครั้งก่อน เขาจึงพาพวกเรามาที่นี่ เพื่อเจ้านายท่านจะหาเหตุใส่ความจับกุมเรา จับเราเป็นทาส ทั้งจะริบเอาลาด้วย”</verse>
				<verse number="19">พวกเขาเข้าไปหาผู้ดูแลบ้านของโยเซฟ และพูดกับเขาที่ประตูบ้าน</verse>
				<verse number="20">เขากล่าวว่า “นาย ข้าพเจ้าทั้งหลายลงมาครั้งก่อนเพื่อซื้ออาหาร</verse>
				<verse number="21">เมื่อข้าพเจ้าทั้งหลายไปถึงที่พัก เปิดกระสอบออก ก็เห็นเงินของแต่ละคนอยู่ในปากกระสอบของตน เงินนั้นยังอยู่ครบน้ำหนัก ข้าพเจ้าทั้งหลายจึงได้นำเงินนั้นติดมือกลับมาให้</verse>
				<verse number="22">ข้าพเจ้าทั้งหลายนำเงินอีกส่วนหนึ่งติดมือลงมาเพื่อจะซื้ออาหารอีก เงินที่อยู่ในกระสอบนั้นใครใส่ไว้ข้าพเจ้าทั้งหลายไม่ทราบเลย”</verse>
				<verse number="23">ผู้ดูแลจึงตอบว่า “ทำใจให้สบาย อย่ากลัวเลย พระเจ้าของท่านและพระเจ้าของบิดาท่านทรงให้มีทรัพย์อยู่ในกระสอบของท่าน เงินของท่านนั้น เราได้รับแล้ว” ผู้ดูแลก็พาสิเมโอนออกมาหาพวกเขา</verse>
				<verse number="24">เมื่อผู้ดูแลพาคนเหล่านั้นเข้าไปในบ้านของโยเซฟแล้ว ก็เอาน้ำให้พวกเขาล้างเท้า และให้ลาของพวกเขากินฟาง</verse>
				<verse number="25">พวกพี่ชายก็จัดเตรียมของกำนัลไว้คอยโยเซฟซึ่งจะมาในเวลาเที่ยง เพราะได้ยินว่าพวกเขาจะรับประทานอาหารกันที่นั่น</verse>
				<verse number="26">เมื่อโยเซฟกลับมาบ้าน พวกเขาก็เอาของกำนัลที่ติดมือมานั้น ให้โยเซฟในบ้าน แล้วโน้มตัวถึงดินคำนับท่าน</verse>
				<verse number="27">โยเซฟถามถึงทุกข์สุขของเขาและกล่าวว่า “บิดาผู้ชราที่พวกเจ้ากล่าวถึงครั้งก่อนนั้นสบายดีหรือ? ยังมีชีวิตอยู่หรือ?”</verse>
				<verse number="28">พวกเขาตอบว่า “บิดาของข้าพเจ้าทั้งหลายผู้รับใช้ของท่านอยู่สบายดี ยังมีชีวิตอยู่” แล้วพวกเขาก็ก้มตัวลงคำนับอีก</verse>
				<verse number="29">โยเซฟมองดูเบนยามินน้องชายมารดาเดียวกัน แล้วถามว่า “คนนี้เป็นน้องสุดท้องที่พวกเจ้าบอกแก่เราครั้งก่อนหรือ?” โยเซฟกล่าวว่า “ลูกเอ๋ย ขอพระเจ้าทรงเมตตาแก่เจ้า”</verse>
				<verse number="30">แล้วโยเซฟรีบออกไป เพราะเต็มด้วยความรู้สึกสงสารน้อง ท่านเข้าไปในห้อง ร้องไห้อยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="31">โยเซฟล้างหน้าแล้วกลับออกมา แข็งใจกลั้นน้ำตาสั่งว่า “ยกอาหารมาเถิด”</verse>
				<verse number="32">พวกคนใช้ก็ยกส่วนของโยเซฟมาตั้งไว้เฉพาะของท่าน ส่วนของพี่น้องก็เฉพาะของพี่น้อง ส่วนของคนอียิปต์ที่มารับประทานด้วยนั้นก็เฉพาะของพวกเขา เพราะคนอียิปต์จะไม่รับประทานร่วมกับคนฮีบรู เพราะเป็นที่น่ารังเกียจสำหรับคนอียิปต์</verse>
				<verse number="33">พวกพี่น้องก็นั่งตรงหน้าโยเซฟ เรียงตั้งแต่คนที่หนึ่งคือ ผู้มีสิทธิบุตรหัวปีลงมาจนถึงน้องสุดท้องตามวัย พี่น้องทั้งหลายมองดูกันด้วยความประหลาดใจ</verse>
				<verse number="34">แล้วอาหารส่วนที่อยู่หน้าโยเซฟก็ถูกส่งไปให้พี่น้องเหล่านั้น แต่ของที่ให้เบนยามินนั้น มากกว่าของพวกพี่ชายถึงห้าเท่า พวกเขาก็กินดื่มกับโยเซฟ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="44">
				<verse number="1">โยเซฟสั่งผู้ดูแลบ้านของท่านว่า “จัดอาหารใส่กระสอบของคนเหล่านี้ให้เต็มตามที่จะขนไปได้ และเอาเงินของแต่ละคนใส่ไว้ในปากกระสอบของเขา</verse>
				<verse number="2">ใส่จอกของเรา คือจอกเงินนั้นไว้ในปากกระสอบของคนสุดท้องกับเงินค่าข้าวของเขาด้วย” ผู้ดูแลก็ทำตามที่โยเซฟสั่ง</verse>
				<verse number="3">เมื่อเวลารุ่งเช้าผู้ดูแลก็ให้คนเหล่านั้นออกเดินทางไปพร้อมกับลาของพวกเขา</verse>
				<verse number="4">เมื่อพี่น้องออกไปจากเมืองไม่ไกลนัก โยเซฟสั่งผู้ดูแลว่า “ลุกขึ้นไล่ตามคนเหล่านั้น เมื่อไปทันแล้วให้ถามว่า ‘ทำไมพวกเจ้าจึงทำความชั่วตอบแทนความดีเล่า?</verse>
				<verse number="5">จอกนั้นเป็นจอกที่เจ้านายของข้าใช้ดื่ม และใช้ทำนายไม่ใช่หรือ? พวกเจ้าทำเช่นนี้ผิดมาก’ ”</verse>
				<verse number="6">ผู้ดูแลตามไปทัน แล้วกล่าวแก่พี่น้องตามที่โยเซฟบอก</verse>
				<verse number="7">คนเหล่านั้นจึงตอบว่า “ทำไมเจ้านายของข้าพเจ้าจึงพูดถ้อยคำอย่างนี้? ไม่มีทางที่พวกผู้รับใช้ของท่านจะทำสิ่งนี้ได้</verse>
				<verse number="8">นี่แน่ะ เงินที่ข้าพเจ้าทั้งหลายพบในปากกระสอบนั้น ข้าพเจ้าทั้งหลายยังนำกลับมาจากดินแดนคานาอันคืนแก่ท่าน แล้วข้าพเจ้าทั้งหลายจะขโมยเงินหรือทองไปจากบ้านเจ้านายของท่านทำไมเล่า?</verse>
				<verse number="9">หากท่านพบของนั้นที่ใครในพวกข้าพเจ้าผู้รับใช้ของท่าน ก็ให้ผู้นั้นตาย ยิ่งกว่านั้นข้าพเจ้าทั้งหลายยอมเป็นทาสเจ้านายของข้าพเจ้าด้วย”</verse>
				<verse number="10">ผู้ดูแลจึงว่า “ให้เป็นไปตามถ้อยคำของเจ้าว่า ใครที่มีของนั้นอยู่ ผู้นั้นจะต้องเป็นทาสของข้า ส่วนพวกเจ้าไม่มีความผิด”</verse>
				<verse number="11">พวกเขาทุกคนจึงรีบยกกระสอบของตนวางลงบนดินและเปิดกระสอบออก</verse>
				<verse number="12">ผู้ดูแลค้นดูตั้งแต่คนหัวปีจนถึงคนสุดท้อง ก็พบจอกนั้นในกระสอบของเบนยามิน</verse>
				<verse number="13">พวกพี่ก็ฉีกเสื้อผ้า และทุกคนบรรทุกของขึ้นหลังลาเพื่อกลับมายังเมือง</verse>
				<verse number="14">ส่วนยูดาห์กับพวกพี่น้องก็มาบ้านโยเซฟ ท่านยังอยู่ที่นั่น พวกเขาก้มลงถึงดินคำนับต่อหน้าท่าน</verse>
				<verse number="15">โยเซฟจึงถามพวกเขาว่า “พวกเจ้าทำอะไรนี่? พวกเจ้าไม่รู้หรือว่าคนอย่างเราทำนายได้จริงๆ?”</verse>
				<verse number="16">ยูดาห์ตอบว่า “ข้าพเจ้าทั้งหลายจะตอบอย่างไรกับนาย ข้าพเจ้าจะพูดอย่างไร หรือจะแก้ตัวอย่างไรได้ พระเจ้าทรงพบบาปผิดของพวกผู้รับใช้ของท่านแล้ว นี่แน่ะ พวกข้าพเจ้ายอมเป็นทาสของท่าน ทั้งข้าพเจ้าทั้งหลายกับคนที่เขาพบจอกอยู่ในมือนั้นด้วย”</verse>
				<verse number="17">แต่โยเซฟตอบว่า “ข้าจะไม่ทำดังนั้น เฉพาะคนที่เขาพบจอกในมือนั้นจะเป็นทาสของเรา ส่วนพวกเจ้าจงกลับไปหาบิดาของพวกเจ้าโดยสันติ”</verse>
				<verse number="18">ยูดาห์จึงเข้าไปใกล้โยเซฟ เรียนว่า “นายขอรับ ข้าพเจ้าผู้รับใช้ของท่าน ขอกราบเรียนท่านสักคำหนึ่ง ขอท่านอย่าได้ถือโกรธข้าพเจ้าผู้รับใช้ของท่านเลย เพราะท่านก็เป็นเหมือนฟาโรห์</verse>
				<verse number="19">ท่านถามข้าพเจ้าทั้งหลายผู้รับใช้ของท่านว่า ‘พวกเจ้ายังมีบิดาหรือน้องชายอยู่หรือ?’</verse>
				<verse number="20">พวกข้าพเจ้าตอบนายว่า ‘ข้าพเจ้าทั้งหลายมีบิดาที่ชราแล้ว มีบุตรคนหนึ่งเกิดเมื่อบิดาชรา เป็นน้องเล็ก พี่ชายของเด็กนั้นก็ตายเสียแล้ว บุตรของมารดานั้นยังอยู่แต่คนนี้คนเดียว บิดารักเด็กคนนี้มาก’</verse>
				<verse number="21">แล้วท่านสั่งข้าพเจ้าทั้งหลายผู้รับใช้ของท่านว่า ‘พาน้องคนนั้นมาที่นี่ให้เราดู’</verse>
				<verse number="22">ข้าพเจ้าทั้งหลายเรียนนายว่า ‘เด็กหนุ่มคนนี้จะพรากจากบิดาไม่ได้ ถ้าจากบิดาไป บิดาจะตาย’</verse>
				<verse number="23">ท่านบอกข้าพเจ้าทั้งหลายผู้รับใช้ของท่านว่า ‘ถ้าเจ้าทั้งหลายไม่พาน้องสุดท้องมาด้วยกัน จะไม่เห็นหน้าเราอีกเลย’</verse>
				<verse number="24">เมื่อข้าพเจ้าไปหาบิดาผู้รับใช้ของท่านแล้ว ข้าพเจ้าทั้งหลายก็นำถ้อยคำของนายท่านไปเล่าให้บิดาฟัง</verse>
				<verse number="25">ต่อมาบิดาสั่งข้าพเจ้าทั้งหลายว่า ‘พวกเจ้าจงกลับไปซื้ออาหารสักหน่อยมาให้พวกเรา’</verse>
				<verse number="26">ข้าพเจ้าทั้งหลายว่า ‘เราลงไปไม่ได้ ถ้าน้องสุดท้องไปด้วย เราจึงจะลงไป เพราะเราจะเห็นหน้าท่านนั้นไม่ได้ เว้นแต่น้องสุดท้องอยู่กับเรา’</verse>
				<verse number="27">บิดาผู้รับใช้ของท่านจึงบอกข้าพเจ้าทั้งหลายว่า ‘พวกเจ้ารู้ว่าภรรยาของเราให้บุตรเราสองคน</verse>
				<verse number="28">บุตรคนหนึ่งก็จากเราไปแล้ว เราแน่ใจว่าสัตว์ร้ายฉีกเขาเป็นชิ้นๆ เราไม่ได้เห็นบุตรนั้นจนบัดนี้</verse>
				<verse number="29">ถ้าพวกเจ้าเอาเด็กคนนี้ไปจากเราด้วย และเขาเป็นอันตรายขึ้นมา พวกเจ้าก็จะทำให้เราซึ่งมีผมหงอกลงสู่แดนคนตายด้วยความโศกเศร้า’</verse>
				<verse number="30">ดังนั้นถ้าข้าพเจ้ากลับไปหาบิดาผู้รับใช้ของท่าน และเด็กหนุ่มนั้นไม่อยู่กับพวกเรา</verse>
				<verse number="31">เมื่อบิดาเห็นเด็กนั้นไม่อยู่กับพวกข้าพเจ้า บิดาก็จะตาย เพราะชีวิตของท่านติดอยู่กับชีวิตของเด็ก ผู้รับใช้ของท่านจะเป็นเหตุให้บิดาผู้รับใช้ของท่าน ผู้มีผมหงอกลงสู่แดนคนตายด้วยความโศกเศร้า</verse>
				<verse number="32">ข้าพเจ้าผู้รับใช้ของท่าน รับประกันน้องไว้ต่อบิดาว่า ‘ถ้าข้าพเจ้าไม่พาน้องกลับมา ข้าพเจ้าจะรับผิดต่อบิดาตลอดชีวิต’</verse>
				<verse number="33">เพราะฉะนั้น ขอโปรดให้ข้าพเจ้าผู้รับใช้ของท่านอยู่แทนน้อง โดยเป็นทาสของนายของข้าพเจ้า และให้น้องกลับขึ้นไปกับพวกพี่เถิด</verse>
				<verse number="34">ถ้าน้องไม่ได้อยู่กับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะกลับไปหาบิดาได้อย่างไร? น่ากลัวว่าจะเห็นเหตุร้ายเกิดขึ้นแก่บิดาของข้าพเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="45">
				<verse number="1">โยเซฟอดกลั้นต่อหน้าทุกคนที่ยืนอยู่ต่อหน้าท่านอีกไม่ได้ก็ร้องสั่งว่า “ให้ทุกคนออกไปเสียเถิด” จึงไม่มีใครยืนอยู่ด้วย เมื่อโยเซฟเปิดเผยตนเองให้พี่น้องรู้</verse>
				<verse number="2">แล้วท่านร้องไห้เสียงดัง จนคนอียิปต์ทั้งหลายได้ยิน และคนในราชสำนักฟาโรห์ได้ยิน</verse>
				<verse number="3">โยเซฟบอกพวกพี่น้องว่า “ฉันคือโยเซฟ พ่อของฉันยังมีชีวิตอยู่หรือ?” ส่วนพวกพี่น้องไม่รู้ว่าจะตอบอะไร เพราะตกใจกลัวที่อยู่ต่อหน้าท่าน</verse>
				<verse number="4">โยเซฟจึงบอกพวกพี่ชายว่า “เข้ามาใกล้ฉัน” พวกเขาก็เข้ามาใกล้ แล้วท่านว่า “ฉันคือโยเซฟน้องที่พวกพี่ขายมายังอียิปต์</verse>
				<verse number="5">แต่เดี๋ยวนี้อย่าเสียใจไปเลย อย่าโกรธตัวเองที่ขายฉันมาที่นี่ เพราะว่าพระเจ้าทรงใช้ฉันให้มาก่อนหน้าพวกพี่ เพื่อจะได้ช่วยชีวิต</verse>
				<verse number="6">เพราะมีการกันดารอาหารในแผ่นดินสองปีแล้ว ยังอีกห้าปีจะไม่มีการไถนาหรือเก็บเกี่ยวเลย</verse>
				<verse number="7">พระเจ้าทรงใช้ฉันมาก่อนพวกพี่ เพื่อสงวนคนที่เหลือส่วนหนึ่งบนแผ่นดินไว้ให้พวกพี่ และช่วยชีวิตของพวกพี่ไว้ด้วยการช่วยกู้อันยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="8">ฉะนั้น ไม่ใช่พี่เป็นผู้ให้ฉันมาที่นี่ แต่พระเจ้าทรงให้มา พระองค์ทรงให้ฉันเป็นเหมือนดังบิดาฟาโรห์ เป็นเจ้านายในราชวังทั้งสิ้น และเป็นผู้ปกครองแผ่นดินอียิปต์ทั้งหมด</verse>
				<verse number="9">รีบขึ้นไปหาบิดาฉันและให้พวกพี่บอกท่านว่า ‘โยเซฟลูกของพ่อพูดดังนี้ว่า พระเจ้าทรงให้ลูกเป็นเจ้านายเหนืออียิปต์ทั้งสิ้น ขอลงมาหาลูก อย่าได้ช้า</verse>
				<verse number="10">พ่อจะได้อาศัยอยู่ในดินแดนโกเชน และพ่อจะได้อยู่ใกล้ลูก ทั้งตัวพ่อกับลูกหลาน และฝูงแพะแกะ ฝูงโค และทรัพย์ทั้งหมดของพ่อ</verse>
				<verse number="11">ลูกจะเลี้ยงดูพ่อที่นั่น เพราะยังมีการกันดารอาหารอีกห้าปี เพื่อไม่ให้พ่อและครอบครัวของพ่อและทุกคนที่พ่อมีอยู่ยากจนลง’</verse>
				<verse number="12">นี่แน่ะ นัยน์ตาของพวกพี่และนัยน์ตาของเบนยามินน้องของฉันได้เห็นว่าเป็นปากของฉันเองที่ได้พูดกับพวกพี่</verse>
				<verse number="13">พวกพี่จงเล่าให้พ่อฟังถึงยศศักดิ์ทั้งหมดที่ฉันมีอยู่ในอียิปต์ และที่พวกพี่ได้เห็นนั้นทุกประการ พวกพี่จงรีบพาพ่อฉันลงมาที่นี่”</verse>
				<verse number="14">โยเซฟกอดคอเบนยามินน้องชายแล้วร้องไห้ เบนยามินก็กอดคอโยเซฟร้องไห้เหมือนกัน</verse>
				<verse number="15">โยเซฟจึงจูบพี่ชายทั้งหมดและร้องไห้ หลังจากนั้นพี่น้องก็พูดคุยกับโยเซฟ</verse>
				<verse number="16">ข่าวที่ว่า “พี่น้องของโยเซฟมา” ไปถึงราชวังฟาโรห์ ฟาโรห์กับข้าราชการก็พากันยินดี</verse>
				<verse number="17">ฟาโรห์รับสั่งกับโยเซฟว่า “พูดกับพี่น้องของท่านว่า ‘ทำดังนี้ คือเอาของบรรทุกบนหลังสัตว์กลับไปดินแดนคานาอัน</verse>
				<verse number="18">พาบิดาและครอบครัวของพวกเจ้ามาหาเรา เราจะประทานของดีที่สุดในแผ่นดินอียิปต์ให้พวกเจ้า พวกเจ้าจะได้รับประทานผลอันอุดมบริบูรณ์ของดินแดนนี้’</verse>
				<verse number="19">ส่วนท่านให้รับคำสั่งด้วยว่า ‘ทำดังนี้ เอารถจากดินแดนอียิปต์ไปรับเด็กเล็กๆ และภรรยาของพวกเจ้ากับนำบิดามา</verse>
				<verse number="20">อย่าเสียดายทรัพย์สมบัติเลย เพราะของดีที่สุดทั่วประเทศอียิปต์เป็นของพวกเจ้าแล้ว’ ”</verse>
				<verse number="21">บรรดาบุตรของอิสราเอลก็ทำตาม โยเซฟจัดรถให้พวกเขาตามรับสั่งของฟาโรห์ พร้อมกับให้เสบียงไว้รับประทานตามทาง</verse>
				<verse number="22">โยเซฟให้เสื้อคนละชุด แต่ให้เงินแก่เบนยามิน 300 แผ่นกับเสื้อห้าชุด</verse>
				<verse number="23">โยเซฟฝากของต่อไปนี้ให้บิดา คือลาสิบตัวบรรทุกของดีที่สุดในประเทศอียิปต์ และลาตัวเมียอีกสิบตัวบรรทุกข้าว ขนมปัง และเสบียงอาหารสำหรับให้บิดารับประทานตามทาง</verse>
				<verse number="24">แล้วโยเซฟก็ส่งพี่น้องไป เมื่อพวกเขาจะจากไป โยเซฟสั่งพวกเขาว่า “อย่าทะเลาะกันตามทาง”</verse>
				<verse number="25">พวกพี่น้องก็พากันออกจากอียิปต์ ไปดินแดนคานาอันไปหายาโคบบิดา</verse>
				<verse number="26">บอกบิดาว่า “โยเซฟยังมีชีวิตอยู่ เป็นผู้ครอบครองดินแดนอียิปต์ทั้งหมด” แต่ยาโคบงงงันเพราะไม่เชื่อพวกเขา</verse>
				<verse number="27">พวกเขาจึงเล่าถ้อยคำทั้งหมดของโยเซฟที่พูดกับพวกเขา เมื่อยาโคบเห็นรถที่โยเซฟส่งมารับท่าน จิตใจของยาโคบบิดาของพวกเขาก็ฟื้นแช่มชื่นขึ้น</verse>
				<verse number="28">อิสราเอลจึงว่า “พ่ออิ่มใจแล้ว โยเซฟลูกพ่อยังมีชีวิตอยู่ พ่อจะไปเห็นลูกก่อนพ่อตาย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="46">
				<verse number="1">อิสราเอลเดินทางไปพร้อมกับทรัพย์สมบัติทั้งหมด เมื่อถึงเบเออร์เชบา ก็ถวายเครื่องบูชาแด่พระเจ้าของอิสอัคบิดาของท่าน</verse>
				<verse number="2">พระเจ้าตรัสกับอิสราเอลโดยนิมิตในเวลากลางคืนว่า “ยาโคบ ยาโคบ” ยาโคบทูลว่า “ข้าพระองค์อยู่ที่นี่”</verse>
				<verse number="3">พระองค์จึงตรัสว่า “เราคือพระเจ้า คือพระเจ้าของบิดาเจ้า อย่ากลัวที่จะลงไปอียิปต์ เพราะเราจะตั้งเจ้าให้เป็นประชาชาติใหญ่ที่นั่น</verse>
				<verse number="4">เราจะลงไปกับเจ้าถึงอียิปต์ และเราจะนำเจ้ากลับมาอีกแน่นอน และโยเซฟจะเอามือปิดตาเจ้า”</verse>
				<verse number="5">ยาโคบก็ยกไปจากเบเออร์เชบา บรรดาบุตรอิสราเอลก็ให้ยาโคบบิดาและพวกเด็กๆ และภรรยาของพวกเขาขึ้นรถที่ฟาโรห์ส่งมารับ</verse>
				<verse number="6">เขาเอาฝูงปศุสัตว์และทรัพย์ที่เขาสะสมในดินแดนคานาอันนั้นไปอียิปต์ด้วย ทั้งยาโคบกับพงศ์พันธุ์ทั้งหมดของท่าน</verse>
				<verse number="7">ท่านพาลูกหลานชายหญิงและพงศ์พันธุ์ทั้งหมดของท่านเข้าไปในอียิปต์พร้อมกับท่าน</verse>
				<verse number="8">ต่อไปนี้เป็นชื่อเชื้อสายของอิสราเอลที่เข้าไปในอียิปต์ ทั้งยาโคบและบรรดาบุตรชายของท่าน คือรูเบนบุตรหัวปีของยาโคบ</verse>
				<verse number="9">และบุตรของรูเบนคือ ฮาโนค ปัลลู เฮสโรน และคารมี</verse>
				<verse number="10">บุตรของสิเมโอนคือ เยมูเอล ยามีน โอหาด ยาคีน และโศหาร์ กับชาอูล บุตรของหญิงคานาอัน</verse>
				<verse number="11">บุตรเลวีคือ เกอร์โชน โคฮาท และเมรารี</verse>
				<verse number="12">บุตรยูดาห์คือ เอร์ โอนัน เช-ลาห์ เปเรศ เศ-ราห์ แต่เอร์และโอนันได้ถึงแก่กรรมในดินแดนคานาอัน บุตรเปเรศคือ เฮสโรน และฮามูล</verse>
				<verse number="13">บุตรอิสสาคาร์คือ โทลา ปูวาห์ โยบ และชิมโรน</verse>
				<verse number="14">บุตรเศบูลุนคือ เสเรด เอโลน และยาเลเอล</verse>
				<verse number="15">(คนเหล่านี้เป็นบุตรของนางเลอาห์ ซึ่งนางมีให้ยาโคบในปัดดานอารัม กับบุตรีชื่อ ดีนาห์ บุตรชายหญิงทั้งหมดมี 33 คน)</verse>
				<verse number="16">บุตรของกาด คือ ศิฟีโยน ฮักกี ชูนี เอสโบน เอรี อาโรดี และอาเรลี</verse>
				<verse number="17">บุตรอาเชอร์คือ อิมนาห์ อิชวาห์ และเบรีอาห์ กับเสราห์น้องสาว บุตรเบรีอาห์คือ เฮเบอร์ และมัลคีเอล</verse>
				<verse number="18">(คนเหล่านี้เป็นลูกหลานของนางศิลปาห์ผู้ที่ลาบันยกให้แก่นางเลอาห์บุตรีของเขา และบุตร 16 คนนี้นางมีให้ยาโคบ)</verse>
				<verse number="19">บุตรของนางราเชลภรรยายาโคบคือ โยเซฟและเบนยามิน</verse>
				<verse number="20">มนัสเสห์กับเอฟราอิมเกิดแก่โยเซฟในแผ่นดินอียิปต์ สองคนนี้นางอาเสนัท บุตรีโปทิเฟรา ปุโรหิตเมืองโอนมีให้ท่าน</verse>
				<verse number="21">บุตรเบนยามิน คือเบ-ลา เบเคอร์ อัชเบล เก-รา นาอามาน เอไฮ โรช มัปปิม หุปปิม และอาร์ด</verse>
				<verse number="22">(คนเหล่านี้เป็นลูกหลานของนางราเชล ที่เกิดแก่ยาโคบมี 14 คนด้วยกัน)</verse>
				<verse number="23">บุตรของดานคือ หุชิม</verse>
				<verse number="24">บุตรของนัฟทาลีคือ ยาเซเอล กูนี เยเซอร์ และชิลเลม</verse>
				<verse number="25">(คนเหล่านี้เป็นลูกหลานของนางบิลฮาห์ผู้ที่ลาบันยกให้แก่นางราเชลบุตรีของเขา และบุตร 7 คนนี้นางมีให้ยาโคบ)</verse>
				<verse number="26">บรรดาคนของยาโคบซึ่งเป็นลูกหลานของท่านที่ลงไปอียิปต์นั้น ไม่นับบุตรสะใภ้ของยาโคบมีทั้งหมด 66 คนด้วยกัน</verse>
				<verse number="27">บุตรของโยเซฟซึ่งเกิดแก่ท่านในอียิปต์มี 2 คน นับวงศ์วานของยาโคบทั้งหมดที่เข้ามาในอียิปต์ได้ 70 คน</verse>
				<verse number="28">ยาโคบให้ยูดาห์ล่วงหน้าไปหาโยเซฟเพื่อจะนำไปยังโกเชน แล้วพวกเขาก็มาถึงดินแดนโกเชน</verse>
				<verse number="29">โยเซฟจัดรถของท่านไปยังโกเชนรับอิสราเอลบิดาของท่าน พอเห็นบิดา ท่านก็กอดคอบิดาไว้ ร้องไห้เป็นเวลานาน</verse>
				<verse number="30">อิสราเอลพูดกับโยเซฟว่า “พ่อตายได้แล้ว เพราะพ่อได้เห็นหน้าเจ้าแล้ว และเจ้ายังมีชีวิตอยู่”</verse>
				<verse number="31">โยเซฟจึงบอกพี่น้องและครอบครัวของบิดาว่า “เราจะขึ้นไปทูลฟาโรห์ว่า ‘พี่น้องและครอบครัวของบิดาผู้เคยอยู่ในแผ่นดินคานาอันนั้นมาหาข้าพระบาทแล้ว</verse>
				<verse number="32">คนเหล่านั้นเป็นผู้เลี้ยงแกะเพราะเคยเลี้ยงสัตว์ เขาพาฝูงแพะแกะฝูงโคกับทรัพย์สมบัติทั้งหมดของพวกเขามาด้วย’</verse>
				<verse number="33">เมื่อฟาโรห์รับสั่งให้ท่านเข้าเฝ้าแล้วจะตรัสถามว่า ‘พวกเจ้าเคยทำมาหาเลี้ยงชีพอย่างไร?’</verse>
				<verse number="34">ท่านทั้งหลาย จงทูลว่า ‘พวกผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทเคยเลี้ยงสัตว์ตั้งแต่เป็นเด็กมาจนทุกวันนี้ ทั้งข้าพระบาทและบรรพบุรุษของข้าพระบาท’ เพื่อท่านทั้งหลายจะได้อาศัยอยู่ในดินแดนโกเชน เพราะชาวอียิปต์เกลียดชังคนที่เลี้ยงแพะแกะทั้งหมด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="47">
				<verse number="1">โยเซฟเข้าไปทูลฟาโรห์ว่า “บิดาและพี่น้องของข้าพระบาท กับฝูงแพะแกะฝูงโคและทรัพย์สมบัติของเขาทั้งสิ้นมาจากแผ่นดินคานาอันแล้ว เวลานี้อยู่ในดินแดนโกเชน”</verse>
				<verse number="2">โยเซฟเลือกห้าคนจากหมู่พี่น้องพาไปเข้าเฝ้าฟาโรห์</verse>
				<verse number="3">ฟาโรห์ตรัสถามพี่น้องของโยเซฟว่า “พวกเจ้าเคยทำมาหาเลี้ยงชีพอย่างไร?” พวกเขาทูลฟาโรห์ว่า “ผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทเป็นผู้เลี้ยงแพะแกะ ทั้งพวกข้าพระบาทและบรรพบุรุษของพวกข้าพระบาท”</verse>
				<verse number="4">พวกเขาทูลฟาโรห์อีกว่า “พวกข้าพระบาทมาอาศัยอยู่ในแผ่นดินนี้ เพราะไม่มีทุ่งหญ้าจะเลี้ยงสัตว์ของพวกข้าพระบาทผู้รับใช้ของฝ่าพระบาท เพราะเหตุว่าในดินแดนคานาอันนั้นกันดารอาหารนัก บัดนี้ขอโปรดให้พวกข้าพระบาทผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทอาศัยอยู่ในดินแดนโกเชนเถิด”</verse>
				<verse number="5">ฟาโรห์จึงตรัสแก่โยเซฟว่า “บิดาและพวกพี่น้องมาหาท่านแล้ว</verse>
				<verse number="6">ท่านมีแผ่นดินอียิปต์อยู่ต่อหน้า ให้บิดาและพี่น้องของท่านตั้งหลักแหล่งอยู่ในดินแดนดีที่สุด คือให้เขาอยู่ในดินแดนโกเชน แล้วถ้าท่านเห็นใครท่ามกลางพวกเขาเป็นคนมีความสามารถ จงตั้งคนเหล่านั้นให้เป็นบรรดาหัวหน้ากองปศุสัตว์ของเรา”</verse>
				<verse number="7">โยเซฟพายาโคบบิดาของท่านเข้าเฝ้าฟาโรห์ ยาโคบก็ถวายพระพรแก่ฟาโรห์</verse>
				<verse number="8">ฟาโรห์จึงตรัสถามยาโคบว่า “อายุท่านได้เท่าไร?”</verse>
				<verse number="9">ยาโคบทูลตอบฟาโรห์ว่า “ข้าพระบาทมีชีวิตร่อนเร่พเนจรนับได้ 130 ปี ชีวิตของข้าพระบาทสั้นและร้าย ไม่เท่าอายุบรรพบุรุษของข้าพระบาทที่มีชีวิตร่อนเร่ไปมา”</verse>
				<verse number="10">ยาโคบถวายพระพรแก่ฟาโรห์ แล้วทูลลาไปจากพระพักตร์ของฟาโรห์</verse>
				<verse number="11">ฝ่ายโยเซฟให้บิดาและบรรดาพี่น้องของท่านอาศัยอยู่และให้กรรมสิทธิ์ที่ดินในแผ่นดินอียิปต์ ในดินแดนดีที่สุด คือดินแดนราเมเสส ตามรับสั่งของฟาโรห์</verse>
				<verse number="12">โยเซฟเลี้ยงดูบิดาและพวกพี่น้องรวมทั้งครอบครัวของบิดา ให้มีอาหารรับประทานตามจำนวนคนในครอบครัว</verse>
				<verse number="13">ครั้งนั้นทั่วแผ่นดินขาดอาหารเพราะการกันดารอาหารร้ายแรง จนแผ่นดินอียิปต์และแผ่นดินคานาอันหิวโหยเพราะการกันดารอาหาร</verse>
				<verse number="14">โยเซฟรวบรวมเงินทั้งหมดที่ได้จากการขายข้าวในแผ่นดินอียิปต์และแผ่นดินคานาอัน และนำเงินไปไว้ในราชวังฟาโรห์</verse>
				<verse number="15">เมื่อเงินในแผ่นดินอียิปต์และแผ่นดินคานาอันหมดแล้ว ชาวอียิปต์ทั้งปวงมากล่าวกับโยเซฟว่า “ขออาหารให้พวกข้าพเจ้ารับประทานเถิด ทำไมพวกข้าพเจ้าจะต้องตายต่อหน้าท่านเพราะเงินหมดเล่า?”</verse>
				<verse number="16">โยเซฟจึงบอกว่า “ถ้าเงินหมดแล้ว จงเอาฝูงสัตว์ของเจ้ามาให้เรา เราจะให้ข้าวแลกกับฝูงสัตว์”</verse>
				<verse number="17">พวกเขาก็นำฝูงสัตว์ของตนมาให้โยเซฟ โยเซฟจึงให้อาหารแก่พวกเขาแลกกับฝูงม้าแพะแกะโคและลา ในปีนั้นท่านแลกอาหารกับฝูงสัตว์ทั้งหมดของพวกเขา</verse>
				<verse number="18">เมื่อปีนั้นล่วงไปแล้ว พวกเขาก็มาหาท่านในปีต่อไปกล่าวกับท่านว่า “พวกข้าพเจ้าไม่ขอปิดบังนายของข้าพเจ้าว่า เงินของข้าพเจ้าหมดแล้ว และสัตว์ใช้งานของข้าพเจ้าก็เป็นของนายด้วย ข้าพเจ้าไม่มีอะไรเหลือต่อหน้านายเลย เว้นแต่ตัวข้าพเจ้ากับที่ดินเท่านั้น</verse>
				<verse number="19">ทำไมข้าพเจ้าทั้งหลายจะต้องตายต่อหน้าท่านเล่า ทั้งตัวพวกข้าพเจ้ากับที่ดินของพวกข้าพเจ้าด้วย ซื้อตัวพวกข้าพเจ้ากับที่ดินแลกกับอาหาร พวกข้าพเจ้ากับที่ดินจะเป็นทาสของฟาโรห์ ขอให้เมล็ดข้าวแก่พวกข้าพเจ้า เพื่อพวกข้าพเจ้าจะมีชีวิตต่อไปและไม่ตาย และที่ดินก็จะไม่ร้างเปล่า”</verse>
				<verse number="20">โยเซฟซื้อที่ดินทั้งหมดในอียิปต์ให้แก่ฟาโรห์ เพราะคนอียิปต์ทุกคนขายไร่นาของเขา เนื่องจากการกันดารอาหารรุนแรงยิ่งนัก เพราะฉะนั้นแผ่นดินจึงตกเป็นของฟาโรห์</verse>
				<verse number="21">ส่วนประชาชนนั้นโยเซฟให้ย้ายไปอยู่ตามเมืองต่างๆ จากเขตแดนด้านหนึ่งจนถึงสุดแดนอียิปต์อีกด้านหนึ่ง</verse>
				<verse number="22">เว้นแต่ที่ดินของพวกปุโรหิตเท่านั้นโยเซฟไม่ได้ซื้อ เพราะปุโรหิตได้รับปันส่วนจากฟาโรห์ และพวกเขารับประทานตามส่วนที่ฟาโรห์พระราชทาน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้ขายที่ดินของพวกเขา</verse>
				<verse number="23">โยเซฟกล่าวกับประชาชนว่า “ดูเถิด วันนี้เราซื้อตัวพวกเจ้ากับที่ดินของเจ้าให้เป็นของฟาโรห์แล้ว นี่แน่ะเราจะให้เมล็ดข้าวแก่พวกเจ้า จงเอาไปหว่านในที่ดิน</verse>
				<verse number="24">เมื่อได้ผลแล้วจงถวายส่วนหนึ่งในห้าส่วนแก่ฟาโรห์ เก็บสี่ส่วนไว้เป็นของพวกเจ้า ให้ใช้เป็นพันธุ์ข้าวสำหรับที่นาบ้าง เป็นอาหารสำหรับพวกเจ้าและครอบครัวกับเด็กๆ บ้าง”</verse>
				<verse number="25">คนทั้งหลายก็ตอบว่า “ท่านช่วยชีวิตข้าพเจ้าทั้งหลายไว้ ขอให้พวกข้าพเจ้าได้รับความโปรดปรานจากนายเถิด พวกข้าพเจ้ายอมเป็นทาสของฟาโรห์”</verse>
				<verse number="26">โยเซฟตั้งเป็นกฎหมายในแผ่นดินอียิปต์จนทุกวันนี้ว่า ให้ฟาโรห์ได้ส่วนหนึ่งในห้าส่วน เว้นแต่ที่ดินของปุโรหิตเท่านั้นที่ไม่ตกเป็นของฟาโรห์</verse>
				<verse number="27">พวกอิสราเอลอาศัยอยู่ในแผ่นดินอียิปต์ ณ ดินแดนโกเชนพวกเขาได้กรรมสิทธิ์ที่ดินเป็นของพวกเขา และมีลูกหลานทวีขึ้นมากมาย</verse>
				<verse number="28">ยาโคบมีชีวิตอยู่ในแผ่นดินอียิปต์ 17 ปี รวมอายุยาโคบได้ 147 ปี</verse>
				<verse number="29">เมื่ออิสราเอลใกล้จะสิ้นชีพจึงเรียกโยเซฟบุตรชายมาสั่งว่า “ถ้าเจ้ายังนับถือพ่อ ขอให้เอามือเจ้าวางไว้ใต้ขาอ่อนของพ่อ และทำต่อพ่อด้วยความรักมั่นคงและความจริง คือขออย่าฝังศพพ่อไว้ในอียิปต์</verse>
				<verse number="30">เมื่อพ่อล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพ่อแล้ว จงนำพ่อออกจากอียิปต์ไปฝังไว้ ณ ที่ฝังศพบรรพบุรุษของพ่อเถิด” โยเซฟก็สัญญาว่า “ลูกจะทำตามที่พ่อสั่ง”</verse>
				<verse number="31">อิสราเอลจึงบอกว่า “จงสาบานต่อพ่อ” โยเซฟก็สาบานต่อบิดา แล้วอิสราเอลก็โน้มตัวลงบนหัวเตียง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="48">
				<verse number="1">หลังจากเหตุการณ์เหล่านี้ มีคนเรียนโยเซฟว่า “บิดาของท่านป่วย” โยเซฟก็พามนัสเสห์และเอฟราอิมบุตรทั้งสองของท่านไปด้วย</verse>
				<verse number="2">มีคนบอกยาโคบว่า “โยเซฟบุตรชายของท่านมาหา” อิสราเอลก็รวบรวมกำลังลุกขึ้นนั่งบนที่นอน</verse>
				<verse number="3">ยาโคบจึงพูดกับโยเซฟว่า “พระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ ได้สำแดงพระองค์แก่พ่อที่ตำบลลูสในดินแดนคานาอัน ทรงอวยพรแก่พ่อ</verse>
				<verse number="4">และตรัสแก่พ่อว่า ‘เราจะให้เจ้ามีลูกดกทวียิ่งขึ้นและเราจะให้เจ้าเป็นชนชาติหลายชาติ และจะให้ดินแดนนี้ให้แก่พงศ์พันธุ์ของเจ้าที่จะมาภายหลังเจ้าเป็นกรรมสิทธิ์นิรันดร์’</verse>
				<verse number="5">ส่วนบุตรทั้งสองของเจ้าที่เกิดแก่เจ้าในแผ่นดินอียิปต์ก่อนพ่อมาหาเจ้าในอียิปต์ก็เป็นบุตรของพ่อ เอฟราอิมและมนัสเสห์เป็นของพ่อเหมือนรูเบนและสิเมโอน</verse>
				<verse number="6">ส่วนบุตรของเจ้าที่เกิดมาภายหลังจะนับเป็นบุตรของเจ้า พวกเขาจะได้ชื่อตามพี่ชายในการรับมรดกของพวกเขา</verse>
				<verse number="7">เมื่อพ่อจากปัดดานมา ก็เศร้าใจที่ราเชลตายในดินแดนคานาอันขณะอยู่ตามทางยังห่างจากเอฟราธาห์ แล้วพ่อก็ฝังศพไว้ริมทางไปเอฟราธาห์ (คือเบธเลเฮม)”</verse>
				<verse number="8">อิสราเอลเห็นบุตรทั้งสองของโยเซฟจึงถามว่า “นี่ใคร?”</verse>
				<verse number="9">โยเซฟตอบบิดาว่า “นี่เป็นบุตรที่พระเจ้าประทานแก่ลูกในที่นี้” อิสราเอลจึงว่า “ขอพาลูกทั้งสองเข้ามาเพื่อพ่อจะได้อวยพรพวกเขา”</verse>
				<verse number="10">ตาของอิสราเอลมืดมัวไปเพราะความชรา มองอะไรไม่เห็น โยเซฟพาบุตรทั้งสองเข้ามาใกล้บิดา อิสราเอลก็กอดจูบพวกเขา</verse>
				<verse number="11">อิสราเอลบอกโยเซฟว่า “พ่อไม่คิดว่าจะได้เห็นหน้าเจ้า แต่พระเจ้าทรงให้พ่อเห็นเจ้าและทั้งลูกของเจ้าด้วย”</verse>
				<verse number="12">โยเซฟให้บุตรทั้งสองลงจากเข่าของท่าน แล้วโน้มตัวลงคำนับถึงดิน</verse>
				<verse number="13">โยเซฟจูงบุตรทั้งสองเข้าไปใกล้บิดามือขวาจับเอฟราอิมให้อยู่ข้างซ้ายอิสราเอล และมือซ้ายจับมนัสเสห์ให้อยู่ข้างขวาอิสราเอล</verse>
				<verse number="14">ฝ่ายอิสราเอลก็เหยียดมือขวาออกวางบนศีรษะเอฟราอิมผู้เป็นน้อง และมือซ้ายวางไว้บนศีรษะมนัสเสห์ เหยียดมือออกไขว้กันเช่นนั้น เพราะมนัสเสห์เป็นบุตรหัวปี</verse>
				<verse number="15">แล้วอิสราเอลกล่าวคำอวยพรแก่โยเซฟว่า “ขอพระเจ้าที่อับราฮัมและอิสอัคบรรพบุรุษข้าพเจ้า ดำเนินอยู่เฉพาะพระพักตร์นั้น ขอพระเจ้าผู้ทรงบำรุงเลี้ยงข้าพเจ้า ตลอดชีวิตจนถึงวันนี้</verse>
				<verse number="16">ขอทูตสวรรค์ที่ได้ช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากความชั่วร้ายทั้งสิ้น โปรดอวยพรแก่เด็กทั้งสองนี้ ให้พวกเขาสืบชื่อของข้าพเจ้าและชื่อของอับราฮัม และอิสอัคบรรพบุรุษของข้าพเจ้าไว้ และขอให้พวกเขาเจริญขึ้นเป็นมวลชนบนแผ่นดินเถิด”</verse>
				<verse number="17">ฝ่ายโยเซฟเมื่อเห็นบิดาวางมือข้างขวาบนศีรษะของเอฟราอิมก็ไม่พอใจ จึงจับมือบิดาเพื่อยกจากศีรษะเอฟราอิมวางบนศีรษะมนัสเสห์</verse>
				<verse number="18">โยเซฟบอกบิดาว่า “พ่อวางไม่ถูก เพราะคนนี้เป็นคนหัวปี ขอพ่อวางมือขวาบนศีรษะเขา”</verse>
				<verse number="19">แต่บิดาไม่ยอม ตอบว่า “พ่อรู้แล้ว ลูกเอ๋ย พ่อรู้แล้ว เขาจะเป็นคนเผ่าหนึ่งด้วย และเขาจะเป็นใหญ่ด้วย อย่างไรก็ดีน้องจะเป็นใหญ่กว่าพี่ และพงศ์พันธุ์ของน้องนั้นจะเป็นชนหลายหมู่รวมกัน”</verse>
				<verse number="20">วันนั้นอิสราเอลก็ให้พรแก่ทั้งสองคนว่า “พวกอิสราเอลจะใช้ชื่อเจ้าให้พรว่า ‘ขอพระเจ้าทรงให้ท่านเป็นเหมือนเอฟราอิม และเหมือนมนัสเสห์’ ” ดังนั้นอิสราเอลจึงจัดให้เอฟราอิมมาก่อนมนัสเสห์</verse>
				<verse number="21">อิสราเอลบอกโยเซฟว่า “นี่แน่ะ พ่อจะตาย แต่พระเจ้าจะทรงอยู่กับพวกเจ้า จะพาพวกเจ้ากลับไปดินแดนของบรรพบุรุษของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="22">ยิ่งกว่านั้นอีก พ่อยกเชเคม ที่พ่อยึดจากมือคนอาโมไรต์ ด้วยดาบและธนูของเรานั้นให้แก่เจ้า แทนที่จะให้พี่น้องของเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="49">
				<verse number="1">ยาโคบเรียกบรรดาบุตรชายของท่านมา สั่งว่า “พวกเจ้ามารวมกันแล้วเราจะบอกสิ่งที่จะบังเกิดแก่พวกเจ้าภายหน้า</verse>
				<verse number="2">“บรรดาบุตรชายของยาโคบเอ๋ย จงมารวมกันฟัง จงฟังอิสราเอลบิดาของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="3">“รูเบนเอ๋ย เจ้าเป็นบุตรหัวปีของเรา เป็นกำลังและเป็นผลแรกแห่งเรี่ยวแรงของเรา เป็นสูงสุดของเกียรติและสูงสุดของพลัง</verse>
				<verse number="4">เจ้าเชี่ยวกรากอย่างน้ำจึงสูงสุดไม่ได้ เพราะเจ้าขึ้นไปบนเตียงบิดาของเจ้า เจ้าทำให้เป็นมลทิน เจ้าขึ้นไปนอนที่ของเรา</verse>
				<verse number="5">“สิเมโอนกับเลวีเป็นพี่น้องกัน กระบี่ของพวกเขาเป็นอาวุธร้ายแรง</verse>
				<verse number="6">จิตใจของเราเอ๋ย อย่าเข้าไปในที่ชุมนุมของพวกเขา ศักดิ์ศรีของเราเอ๋ย อย่าเข้าร่วมในที่ประชุมของพวกเขา เพราะพวกเขาฆ่าคนด้วยความโกรธ เขาตัดเอ็นโคตัวผู้ตามอำเภอใจพวกเขา</verse>
				<verse number="7">ให้ความโกรธของพวกเขาถูกแช่งเพราะรุนแรง ให้ความโมโหของพวกเขาถูกแช่งเพราะดุร้าย เราจะให้พวกเขาแตกแยกกันในยาโคบ จะให้พวกเขาพลัดพรากกันไปในอิสราเอล</verse>
				<verse number="8">ยูดาห์เอ๋ย พวกพี่น้องจะสรรเสริญเจ้า มือของเจ้าจะจับคอเหล่าศัตรูของเจ้า บรรดาบุตรชายของบิดาจะน้อมลงคำนับเจ้า</verse>
				<verse number="9">“ยูดาห์เป็นลูกสิงห์ ลูกเอ๋ย เจ้าขึ้นไปจากเหยื่อ เขาก้มลง เขาหมอบลงเหมือนสิงห์ตัวผู้ และเหมือนสิงห์ ใครจะกล้าแหย่เขาให้ลุกขึ้น</verse>
				<verse number="10">คทาจะไม่ขาดไปจากยูดาห์ ทั้งไม้ถือของผู้ปกครองจะไม่ขาดไปจากหว่างเท้าของเขา จนกว่าชีโลห์จะมา และชนชาติทั้งหลายจะเชื่อฟังเขา</verse>
				<verse number="11">ผูกลาผู้ของเขาไว้ที่เถาองุ่น ผูกลูกลาไว้ที่เถาองุ่นผลแดง เขาซักเสื้อผ้าของเขาด้วยเหล้าองุ่น ซักเสื้อคลุมของเขาด้วยน้ำองุ่นสีเลือด</verse>
				<verse number="12">ตาเขาแดงด้วยเหล้าองุ่น ฟันขาวกว่าน้ำนม</verse>
				<verse number="13">“เศบูลุนจะอาศัยอยู่ที่ท่าเรือริมทะเล เขาจะเป็นท่าจอดเรือ เขตแดนของเขาจะไปถึงไซดอน</verse>
				<verse number="14">“ฝ่ายอิสสาคาร์เป็นตัวลามีกำลังมาก หมอบลงกลางอานสองข้างของมัน</verse>
				<verse number="15">เขาเห็นว่าที่พักดี และแผ่นดินสบาย จึงย่อบ่าของเขาลงรับไว้ กลายเป็นทาสแรงงาน</verse>
				<verse number="16">“ส่วนดานจะพิพากษาประชาชนของเขา เป็นเผ่าหนึ่งในอิสราเอล</verse>
				<verse number="17">ดานจะเป็นงูอยู่กลางทาง เป็นงูพิษที่อยู่ในหนทางที่กัดส้นเท้าม้า ให้คนขี่ตกหงายลง</verse>
				<verse number="18">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์รอคอยความรอดของพระองค์</verse>
				<verse number="19">“ฝ่ายกาดนั้นจะถูกพวกปล้น ไล่ปล้นเขา แต่เขาจะกลับไล่ปล้นติดส้นพวกนั้น</verse>
				<verse number="20">“อาหารของอาเชอร์จะบริบูรณ์ และเขาจะผลิตเครื่องเสวยสำหรับกษัตริย์</verse>
				<verse number="21">“นัฟทาลีเป็นกวางตัวเมียที่ถูกปล่อย ผู้ให้กำเนิดลูกกวางงดงาม</verse>
				<verse number="22">“โยเซฟเป็นกิ่งที่เกิดผล เป็นกิ่งที่เกิดผลอยู่ริมบ่อน้ำ มีกิ่งเลื้อยบนกำแพง</verse>
				<verse number="23">พวกทหารธนูโจมตีเขาอย่างโหดร้าย ทั้งยิงและข่มขู่เขา</verse>
				<verse number="24">แต่ธนูของเขาเองยืนหยัด ลำแขนของเขามีกำลังขึ้น โดยพระหัตถ์ของผู้ทรงฤทธิ์ของยาโคบ โดยพระนามของผู้เลี้ยงแกะคือศิลาแห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="25">โดยพระเจ้าของบิดาเจ้าผู้ทรงช่วยเจ้า โดยพระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ ผู้ทรงอวยพรแก่เจ้า ด้วยพรที่มาจากฟ้าเบื้องบน พรที่มาจากที่ลึกเบื้องล่าง พรที่มาจากนมและครรภ์</verse>
				<verse number="26">ส่วนพรจากบิดาของเจ้า ยิ่งใหญ่กว่าพรของภูเขา จนถึงความบริบูรณ์ของเนินเขานิรันดร์ ขอพรเหล่านั้นอยู่บนศีรษะของโยเซฟ และอยู่บนหน้าผากของผู้ที่ยิ่งใหญ่ท่ามกลางพี่น้อง</verse>
				<verse number="27">“ฝ่ายเบนยามินเป็นสุนัขป่าที่ล่าเหยื่อ เวลาเช้าก็กินเหยื่อเสีย เวลาเย็นก็แบ่งปันของที่ยึดได้”</verse>
				<verse number="28">ทั้งหมดนี้เป็นเผ่าทั้งสิบสองของอิสราเอล นี่เป็นถ้อยคำที่บิดาของพวกเขากล่าวไว้เมื่ออวยพรพวกเขา ยาโคบให้พรแก่พวกเขาทุกคนตามพรของแต่ละคน</verse>
				<verse number="29">ยาโคบสั่งพวกเขาว่า “พ่อจะถูกรวมไปอยู่กับคนของพ่อ จงฝังพ่อไว้กับบรรพบุรุษของพ่อ ในถ้ำที่นาของเอโฟรนคนฮิตไทต์</verse>
				<verse number="30">ในถ้ำที่อยู่ในนาชื่อมัคเป-ลาห์ หน้ามัมเรในดินแดนคานาอัน ถ้ำกับนานี้อับราฮัมซื้อจากเอโฟรนคนฮิตไทต์ไว้เป็นสุสาน</verse>
				<verse number="31">ณ ที่นั่น พวกเขาฝังศพอับราฮัม และซาราห์ภรรยา ที่นั่นพวกเขาฝังศพอิสอัค และเรเบคาห์ภรรยา และที่นั่นเราฝังศพเลอาห์</verse>
				<verse number="32">นากับถ้ำที่อยู่ในนานั้นซื้อมาจากคนฮิตไทต์”</verse>
				<verse number="33">เมื่อยาโคบสั่งพวกบุตรชายของท่านเสร็จแล้ว ก็ยกเท้าขึ้นบนที่นอน แล้วก็สิ้นใจ และถูกรวมไปอยู่กับบรรพบุรุษของท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="50">
				<verse number="1">โยเซฟซบหน้าลงที่หน้าบิดาแล้วร้องไห้และจูบท่าน</verse>
				<verse number="2">โยเซฟบัญชาพวกหมอที่เป็นข้าราชการของท่าน ให้อาบยารักษาศพบิดาไว้ พวกหมอก็อาบยารักษาศพอิสราเอล</verse>
				<verse number="3">การอาบยารักษาศพใช้เวลาสี่สิบวันตามจำนวนวันในการอาบยารักษาศพ ชาวอียิปต์ก็ไว้ทุกข์ให้อิสราเอลถึงเจ็ดสิบวัน</verse>
				<verse number="4">เมื่อเวลาไว้ทุกข์ล่วงไปแล้ว โยเซฟก็แจ้งคนในราชสำนักฟาโรห์ว่า “ถ้าข้าพเจ้าเป็นที่โปรดปรานในสายตาของท่าน ขอทูลฟาโรห์ดังนี้ว่า</verse>
				<verse number="5">บิดาให้ข้าพระบาทสาบานว่า ‘พ่อจวนจะตายแล้ว เมื่อตายแล้วจงเอาศพพ่อไปฝังไว้ในสุสานที่พ่อได้ขุดไว้สำหรับพ่อ ณ ดินแดนคานาอัน’ ดังนั้น ขอโปรดให้ข้าพระบาทไปฝังศพบิดาแล้วข้าพระบาทจะกลับมาอีก”</verse>
				<verse number="6">ฟาโรห์ก็รับสั่งว่า “ไปฝังศพบิดาของท่านตามที่บิดาให้ท่านสาบานไว้”</verse>
				<verse number="7">โยเซฟจึงไปฝังศพบิดา ส่วนพวกข้าราชการของฟาโรห์ ผู้ใหญ่ในราชสำนักและบรรดาผู้ใหญ่ทั่วแผ่นดินอียิปต์ก็ไปกับท่าน</verse>
				<verse number="8">พร้อมกับครอบครัวทั้งหมดของโยเซฟ พวกพี่น้องและครอบครัวของบิดาท่านก็ไปด้วยเช่นกัน เว้นแต่เด็กเล็กๆ และฝูงแพะแกะฝูงโคเท่านั้น เขาให้อยู่ในดินแดนโกเชน</verse>
				<verse number="9">มีขบวนรถรบ ขบวนม้าไปกับท่านเป็นขบวนใหญ่โตมาก</verse>
				<verse number="10">เมื่อเขาพากันมาถึงลานนวดข้าวแห่งหนึ่งที่อาทาด ซึ่งอยู่ใกล้แม่น้ำจอร์แดน พวกเขาคร่ำครวญและร้องไห้มากยิ่งนัก โยเซฟก็ไว้ทุกข์ให้บิดาเจ็ดวัน</verse>
				<verse number="11">เมื่อชาวดินแดนนั้นคือคนคานาอันเห็นการไว้ทุกข์ที่ลานอาทาด จึงพูดกันว่า “นี่เป็นการไว้ทุกข์ใหญ่ของชาวอียิปต์” ดังนั้นพวกเขาจึงเรียกชื่อที่นั่นว่า อาเบลมิสราอิม ที่นั้นอยู่ใกล้แม่น้ำจอร์แดน</verse>
				<verse number="12">พวกบุตรของยาโคบก็ทำให้บิดาตามคำที่ท่านสั่งไว้</verse>
				<verse number="13">คือบรรดาบุตรนำศพไปยังดินแดนคานาอัน แล้วฝังไว้ในถ้ำที่อยู่ในนาชื่อ มัคเป-ลาห์ เป็นนาซึ่งอับราฮัมซื้อไว้จากเอโฟรนคนฮิตไทต์เป็นสุสาน อยู่หน้ามัมเร</verse>
				<verse number="14">เมื่อฝังศพบิดาแล้ว โยเซฟก็กลับมาอียิปต์ ทั้งท่านกับพวกพี่น้องและคนทั้งปวงที่ขึ้นไปฝังศพบิดาพร้อมกับท่าน</verse>
				<verse number="15">เมื่อพวกพี่ชายของโยเซฟเห็นว่าบิดาสิ้นชีวิตแล้ว จึงพูดว่า “น่ากลัวโยเซฟจะชังพวกเรา และจะแก้แค้นพวกเราแน่ๆ เพราะการร้ายทั้งหมดที่พวกเราเคยทำแก่เขา”</verse>
				<verse number="16">พวกพี่ก็สั่งให้คนไปหาโยเซฟกล่าวว่า “บิดาท่านเมื่อก่อนตายสั่งไว้ว่า</verse>
				<verse number="17">‘พวกเจ้าจงพูดกับโยเซฟอย่างนี้ว่า พ่อขอให้เจ้ายกโทษบาปของพวกพี่ชายและความผิดเนื่องจากการร้ายที่พวกเขาทำต่อเจ้า’ บัดนี้ขอท่านโปรดยกโทษบาปของพวกผู้รับใช้ของพระเจ้าของบิดาท่าน” โยเซฟร้องไห้เมื่อพวกพี่ชายพูด</verse>
				<verse number="18">พวกพี่ชายก็พากันมาค้อมตัวลงต่อหน้าโยเซฟแล้วว่า “ข้าพเจ้าทั้งหลายเป็นพวกผู้รับใช้ของท่าน”</verse>
				<verse number="19">โยเซฟจึงบอกพวกเขาว่า “อย่ากลัวเลย เราเป็นดังพระเจ้าหรือ?</verse>
				<verse number="20">พวกท่านคิดร้ายต่อเราก็จริง แต่ฝ่ายพระเจ้าทรงดำริให้เกิดผลดีดังที่เป็นอยู่วันนี้ คือช่วยชีวิตคนเป็นอันมาก</verse>
				<verse number="21">ดังนั้นเวลานี้พวกพี่อย่ากลัวเลย เราจะบำรุงเลี้ยงพวกพี่ทั้งพวกลูกๆ ของพวกพี่ด้วย” โยเซฟพูดปลอบโยนพวกพี่และพูดให้พวกเขาอุ่นใจ</verse>
				<verse number="22">โยเซฟอาศัยอยู่ในอียิปต์กับครอบครัวบิดาของท่าน โยเซฟมีอายุ 110 ปี</verse>
				<verse number="23">โยเซฟเห็นพวกลูกๆ ของเอฟราอิมจนถึงชนรุ่นที่สาม บรรดาบุตรของมาคีร์ผู้เป็นบุตรของมนัสเสห์ก็เกิดมาบนเข่าของโยเซฟ</verse>
				<verse number="24">โยเซฟบอกพวกพี่น้องว่า “เราจะตายแล้ว แต่พระเจ้าจะเสด็จมาเยี่ยมเยียนพวกท่านแน่ๆ และจะพาออกไปจากดินแดนนี้ ไปสู่ดินแดนที่พระองค์ทรงปฏิญาณไว้กับอับราฮัม อิสอัคและยาโคบ”</verse>
				<verse number="25">โยเซฟให้พงศ์พันธุ์อิสราเอลสาบานว่า “พระเจ้าจะเสด็จมาเยี่ยมเยียนพวกท่านแน่ๆ แล้วท่านทั้งหลายต้องนำกระดูกของเราไปจากที่นี่”</verse>
				<verse number="26">โยเซฟตายเมื่ออายุได้ 110 ปี พวกเขาก็อาบยารักษาศพ แล้วบรรจุโลงไว้ในอียิปต์</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="2">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ต่อไปนี้เป็นรายชื่อบุตรของอิสราเอลที่เข้าไปอาศัยอยู่ในอียิปต์ (ต่างก็ตามยาโคบไปพร้อมกับครอบครัวของตน)</verse>
				<verse number="2">คือ รูเบน สิเมโอน เลวี และยูดาห์</verse>
				<verse number="3">อิสสาคาร์ เศบูลุน และเบนยามิน</verse>
				<verse number="4">ดานและนัฟทาลี กาดและอาเชอร์</verse>
				<verse number="5">คนทั้งสิ้นที่เป็นเชื้อสายของยาโคบรวม 70 คนด้วยกัน ส่วนโยเซฟนั้นอยู่ในอียิปต์แล้ว</verse>
				<verse number="6">ต่อมาโยเซฟกับพี่ชายและน้องชาย อีกทั้งคนช่วงอายุนั้นได้ถึงแก่ความตายไปหมดแล้ว</verse>
				<verse number="7">แต่พงศ์พันธุ์อิสราเอลมีลูกดกทวีมากขึ้นและมีกำลังมากยิ่ง พวกเขาแพร่หลายไปจนเต็มแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="8">มีกษัตริย์องค์ใหม่ขึ้นครองราชสมบัติในอียิปต์ พระองค์ไม่ทรงรู้จักโยเซฟ</verse>
				<verse number="9">พระองค์ตรัสกับชนชาติของพระองค์ว่า “ดูสิ คนอิสราเอลมีมากเกินไปและมีกำลังยิ่งกว่าพวกเราอีก</verse>
				<verse number="10">มาเถิด ให้พวกเราหาอุบายปราบเขา ไม่อย่างนั้นเขาจะทวีมากขึ้น แล้วถ้าเกิดสงครามขึ้นเมื่อไร เขาจะสมทบกับพวกข้าศึกสู้รบกับพวกเรา แล้วจะยกออกไปจากแผ่นดินนี้”</verse>
				<verse number="11">เพราะฉะนั้นคนอียิปต์จึงตั้งนายทาสผู้บีบบังคับคนอิสราเอลให้ทำงานหนัก และให้สร้างเมืองคลังหลวงสำหรับฟาโรห์คือ เมืองปิธมและเมืองราเมเสส</verse>
				<verse number="12">แต่ยิ่งถูกบีบบังคับ ชนชาติอิสราเอลก็ยิ่งทวีมากขึ้น และยิ่งแผ่ขยายออกไป ชาวอียิปต์ทั้งเกลียดทั้งกลัวชนชาติอิสราเอล</verse>
				<verse number="13">จึงบังคับชนชาติอิสราเอลให้ทำงานหนัก</verse>
				<verse number="14">ทำให้ชีวิตของพวกเขาขมขื่นด้วยงานยากลำบากนั้น เช่น ทำปูนสอ ทำอิฐ และทำงานทุกอย่างที่ทุ่งนา พวกเขาถูกบังคับให้ทำงานหนักทุกชนิด</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์อียิปต์มีรับสั่งแก่นางผดุงครรภ์ชาวฮีบรูคนหนึ่งชื่อชิฟราห์ อีกคนหนึ่งชื่อปูอาห์</verse>
				<verse number="16">ว่า “เมื่อเจ้าไปทำคลอดให้หญิงฮีบรูและเห็นเด็กคลอด ถ้าเป็นเด็กชายก็ให้ฆ่าเสีย ถ้าเป็นเด็กหญิงก็ให้ไว้ชีวิต”</verse>
				<verse number="17">แต่นางผดุงครรภ์ยำเกรงพระเจ้า จึงไม่ได้ทำตามพระบัญชาของกษัตริย์อียิปต์ ปล่อยให้เด็กชายรอดชีวิต</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์อียิปต์จึงมีรับสั่งให้นางผดุงครรภ์เข้าเฝ้า ตรัสว่า “ทำไมพวกเจ้าจึงทำอย่างนี้? ที่ปล่อยให้เด็กชายรอดชีวิต”</verse>
				<verse number="19">นางผดุงครรภ์จึงทูลฟาโรห์ว่า “เพราะหญิงฮีบรูไม่เหมือนหญิงอียิปต์ พวกนางแข็งแรงจึงคลอดบุตรก่อนที่นางผดุงครรภ์จะไปถึง”</verse>
				<verse number="20">พระเจ้าจึงทรงดีต่อนางผดุงครรภ์นั้น คนอิสราเอลยิ่งทวีขึ้น และมีกำลังเข้มแข็งมาก</verse>
				<verse number="21">เพราะนางผดุงครรภ์นั้นยำเกรงพระเจ้า พระองค์จึงโปรดให้พวกนางมีครอบครัว</verse>
				<verse number="22">ฟาโรห์มีรับสั่งแก่ราษฎรทั้งสิ้นของพระองค์ว่า “บุตรชายฮีบรูทุกคนที่เกิดมา พวกเจ้าจงเอาไปทิ้งเสียในแม่น้ำไนล์ แต่บุตรหญิงทุกคนให้มีชีวิตอยู่ได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ชายเผ่าเลวีคนหนึ่งไปรับหญิงสาวเผ่าเดียวกันมาเป็นภรรยา</verse>
				<verse number="2">หญิงนั้นตั้งครรภ์และคลอดบุตรชาย เมื่อนางเห็นว่าบุตรน่ารัก จึงซ่อนไว้ถึงสามเดือน</verse>
				<verse number="3">เมื่อซ่อนต่อไปไม่ได้แล้ว นางก็เอาตะกร้าสานจากต้นกก ยาด้วยยางมะตอยและชัน วางทารกนั้นลงในตะกร้า แล้วนำไปไว้ที่กอปรือริมแม่น้ำไนล์</verse>
				<verse number="4">ส่วนพี่สาวของทารกนั้นยืนอยู่ห่างๆ คอยดูว่าจะมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นกับน้อง</verse>
				<verse number="5">เมื่อพระราชธิดาของฟาโรห์เสด็จลงสรงที่แม่น้ำ และพวกสาวใช้เดินเที่ยวตามริมฝั่ง พระนางทรงเห็นตะกร้าอยู่กลางกอปรือ จึงมีรับสั่งให้สาวใช้ไปนำมา</verse>
				<verse number="6">เมื่อเปิดตะกร้าออกก็เห็นทารก และดูสิ เด็กนั้นกำลังร้องไห้ พระนางทรงสงสาร ตรัสว่า “นี่เป็นลูกคนฮีบรู”</verse>
				<verse number="7">พี่สาวเด็กนั้นจึงทูลถามพระราชธิดาของฟาโรห์ว่า “จะให้หม่อมฉันไปหาแม่นมชาวฮีบรูมาเลี้ยงทารกนี้ให้พระนางไหม?”</verse>
				<verse number="8">พระราชธิดาของฟาโรห์จึงมีรับสั่งว่า “ไปหาเถิด” หญิงสาวคนนั้นจึงไปเรียกมารดาของทารกมา</verse>
				<verse number="9">พระราชธิดาของฟาโรห์ตรัสสั่งนางว่า “รับเด็กนี้ไปเลี้ยงไว้ให้เรา แล้วเราจะให้ค่าจ้าง” นางจึงรับทารกไปเลี้ยง</verse>
				<verse number="10">เมื่อทารกเติบโตขึ้น นางก็พามาถวายพระราชธิดาของฟาโรห์ พระนางก็ทรงรับไว้เป็นพระราชบุตรของพระนาง และประทานนามให้ว่า โมเสส ตรัสว่า “เพราะเราได้ฉุดขึ้นมาจากน้ำ”</verse>
				<verse number="11">เมื่อโมเสสโตขึ้น ท่านไปหาพวกพี่น้อง เห็นพวกเขาต้องทำงานหนัก โมเสสเห็นคนอียิปต์คนหนึ่งกำลังตีคนฮีบรู ซึ่งเป็นชนชาติเดียวกับตน</verse>
				<verse number="12">ท่านมองซ้ายมองขวาเห็นว่าไม่มีใครอยู่ จึงฆ่าคนอียิปต์นั้น แล้วซ่อนศพไว้ในทราย</verse>
				<verse number="13">เมื่อโมเสสออกไปอีกในวันรุ่งขึ้น ก็เห็นคนฮีบรูสองคนต่อสู้กันอยู่ จึงตักเตือนคนที่ทำผิดนั้นว่า “ท่านตีพี่น้องของท่านเองทำไม?”</verse>
				<verse number="14">เขาตอบว่า “ใครตั้งเจ้าให้เป็นเจ้านายและเป็นตุลาการปกครองเรา? เจ้าตั้งใจจะฆ่าตัวข้าเหมือนที่ได้ฆ่าคนอียิปต์คนนั้นหรือ?” โมเสสก็กลัว คิดว่า “เรื่องนั้นคงรู้กันทั่วแล้วแน่ๆ”</verse>
				<verse number="15">เมื่อฟาโรห์ทรงทราบเรื่องก็หาช่องทางประหารโมเสส แต่โมเสสหนีฟาโรห์ไปอยู่ในแผ่นดินมีเดียน เขานั่งลงที่ริมบ่อน้ำแห่งหนึ่ง</verse>
				<verse number="16">ปุโรหิตของคนมีเดียนมีบุตรหญิงเจ็ดคน หญิงเหล่านั้นพากันมาตักน้ำใส่รางให้ฝูงแพะแกะของบิดากิน</verse>
				<verse number="17">เวลานั้นมีพวกคนเลี้ยงแกะมาไล่หญิงเหล่านั้น โมเสสจึงลุกขึ้นช่วยพวกนาง และให้สัตว์ของพวกนางกินน้ำ</verse>
				<verse number="18">เมื่อหญิงเหล่านั้นกลับไปหาเรอูเอลผู้เป็นบิดา ท่านถามว่า “วันนี้ทำไมพวกเจ้าจึงกลับเร็วนัก?”</verse>
				<verse number="19">พวกนางตอบว่า “มีชายอียิปต์คนหนึ่งช่วยเราพ้นจากมือของพวกคนเลี้ยงแกะ ทั้งยังตักน้ำให้เรา และให้ฝูงแพะแกะกินด้วย”</verse>
				<verse number="20">บิดาจึงถามบุตรหญิงของท่านว่า “ชายคนนั้นอยู่ที่ไหน? ทำไมจึงทิ้งเขาไว้ล่ะ? ไปเชิญเขามารับประทานอาหารสิ”</verse>
				<verse number="21">โมเสสก็ตกลงใจอาศัยอยู่กับเรอูเอล แล้วเรอูเอลก็ยกศิปโปราห์บุตรสาวให้เป็นภรรยาของโมเสส</verse>
				<verse number="22">นางก็คลอดบุตรชายคนหนึ่ง โมเสสตั้งชื่อว่า เกอร์โชม เพราะท่านกล่าวว่า “ข้าพเจ้าเป็นคนต่างด้าวในต่างแดน”</verse>
				<verse number="23">หลายปีผ่านไป กษัตริย์อียิปต์ก็สิ้นพระชนม์ ชนชาติอิสราเอลทุกข์ระทมเพราะการเป็นทาส จึงร้องคร่ำครวญ เสียงร่ำร้องขอความช่วยเหลือเพราะการเป็นทาสนี้ ดังขึ้นไปถึงพระเจ้า</verse>
				<verse number="24">พระเจ้าทรงได้ยินเสียงคร่ำครวญของพวกเขา จึงทรงระลึกถึงพันธสัญญาที่พระองค์ได้ทรงทำไว้ กับอับราฮัม อิสอัค และยาโคบ</verse>
				<verse number="25">พระเจ้าทอดพระเนตรชนชาติอิสราเอล แล้วพระเจ้าทรงทราบถึงสภาพความเป็นไปของพวกเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ขณะโมเสสกำลังเลี้ยงฝูงแพะแกะของพ่อตาคือเยโธรผู้เป็นปุโรหิตของคนมีเดียน ท่านได้พาฝูงแพะแกะข้ามถิ่นทุรกันดาร จนมาถึงภูเขาของพระเจ้าคือ โฮเรบ</verse>
				<verse number="2">ทูตของพระยาห์เวห์ก็ปรากฏแก่โมเสส เป็นเปลวไฟท่ามกลางพุ่มไม้ โมเสสมองดู เห็นพุ่มไม้นั้นมีไฟลุกโชนอยู่ แต่มิได้ไหม้</verse>
				<verse number="3">โมเสสจึงว่า “ข้าจะแวะเข้าไปดูสิ่งแปลกประหลาดนี้ ว่าทำไมพุ่มไม้จึงมิได้ไหม้”</verse>
				<verse number="4">เมื่อพระยาห์เวห์ทอดพระเนตรเห็นท่านหันมาดู พระองค์จึงตรัสเรียกท่านจากพุ่มไม้นั้นว่า “โมเสส โมเสสเอ๋ย” โมเสสทูลตอบว่า “ข้าพระองค์อยู่ที่นี่”</verse>
				<verse number="5">พระองค์ตรัสว่า “อย่าเข้ามาใกล้ที่นี่ ถอดรองเท้าของเจ้าออกเสีย เพราะว่าตรงที่เจ้ายืนอยู่นี้เป็นที่ศักดิ์สิทธิ์”</verse>
				<verse number="6">แล้วพระองค์ตรัสอีกว่า “เราเป็นพระเจ้าของบิดาเจ้า เป็นพระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบ” โมเสสปิดหน้าเพราะกลัว ไม่กล้ามองดูพระเจ้า</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “เราเห็นความทุกข์ของประชากรของเราที่อยู่ในอียิปต์แล้ว เราได้ยินเสียงร้องของพวกเขา เพราะการกดขี่ของพวกนายทาส เรารู้ถึงความทุกข์ร้อนต่างๆ ของเขา</verse>
				<verse number="8">เราลงมาเพื่อจะช่วยเขาให้รอดจากมือชาวอียิปต์ และนำเขาออกจากแผ่นดินนั้น ไปยังแผ่นดินที่อุดม กว้างขวาง เป็นแผ่นดินที่มีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์ คือไปยังที่อยู่ของคนคานาอัน คนฮิตไทต์ คนอาโมไรต์ คนเปริสซี คนฮีไวต์ และคนเยบุส</verse>
				<verse number="9">บัดนี้เสียงร้องของชนชาติอิสราเอลมาถึงเราแล้ว ทั้งเราได้เห็นการบีบคั้นซึ่งคนอียิปต์ทำต่อพวกเขา</verse>
				<verse number="10">และบัดนี้จงไปเถิด เราจะใช้เจ้าไปเข้าเฝ้าฟาโรห์ เพื่อจะได้พาประชากรของเราคือชนชาติอิสราเอลออกจากอียิปต์”</verse>
				<verse number="11">โมเสสจึงทูลพระเจ้าว่า “ข้าพระองค์เป็นใคร? ที่จะไปเข้าเฝ้าฟาโรห์และนำชนชาติอิสราเอลออกจากอียิปต์”</verse>
				<verse number="12">พระองค์ตรัสว่า “เราจะอยู่กับเจ้าแน่ นี่เป็นหมายสำคัญให้เจ้ารู้ว่าเราใช้เจ้าไป คือเมื่อเจ้านำประชากรออกจากอียิปต์แล้ว เจ้าทั้งหลายจะมานมัสการพระเจ้าบนภูเขานี้”</verse>
				<verse number="13">โมเสสทูลพระเจ้าว่า “เมื่อข้าพระองค์ไปหาชนชาติอิสราเอล และบอกพวกเขาว่า ‘พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของท่านทั้งหลาย ทรงใช้ให้ข้าพเจ้ามาหาพวกท่าน’ และพวกเขาจะถามข้าพระองค์ว่า ‘พระองค์ทรงพระนามว่าอะไร?’ ข้าพระองค์จะตอบพวกเขาอย่างไร?”</verse>
				<verse number="14">พระเจ้าจึงตรัสกับโมเสสว่า “เราเป็นผู้ซึ่งเราเป็น” แล้วพระองค์ตรัสว่า “ไปบอกชนชาติอิสราเอลดังนี้ว่า ‘พระองค์ผู้ทรงพระนามว่า เราเป็น ทรงใช้ข้าพเจ้ามาหาท่านทั้งหลาย’ ”</verse>
				<verse number="15">พระเจ้าจึงตรัสกับโมเสสอีกว่า “เจ้าจงกล่าวแก่ชนชาติอิสราเอลดังนี้ว่า ‘พระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของพวกท่าน คือพระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบ ทรงใช้ให้ข้าพเจ้ามาหาพวกท่าน’ นี่เป็นนามของเราตลอดไปเป็นนิตย์ เป็นอนุสรณ์ของเราตลอดทุกชั่วชาติพันธุ์</verse>
				<verse number="16">เจ้าจงไปรวบรวมพวกผู้ใหญ่ของอิสราเอลให้มาประชุมพร้อมกัน แล้วกล่าวกับพวกเขาว่า ‘พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของพวกท่าน พระเจ้าของอับราฮัม ของอิสอัค และของยาโคบ ทรงปรากฏแก่ข้าพเจ้า ตรัสว่า “เราเฝ้าดู เจ้าทั้งหลายแล้ว และได้เห็นสิ่งที่พวกเขาได้ทำต่อพวกเจ้าในอียิปต์</verse>
				<verse number="17">เราสัญญาไว้แล้วว่า เราจะพาเจ้าทั้งหลายไปให้พ้นจากความทุกข์ในอียิปต์ ไปยังแผ่นดินของคนคานาอัน คนฮิตไทต์ คนอาโมไรต์ คนเปริสซี คนฮีไวต์ และคนเยบุส ไปยังแผ่นดินซึ่งมีน้ำนมและน้ำผึ้งบริบูรณ์” ’</verse>
				<verse number="18">พวกเขาจะเชื่อฟังคำของเจ้า แล้วเจ้ากับพวกผู้ใหญ่ของคนอิสราเอลจะพากันไปเข้าเฝ้ากษัตริย์อียิปต์ทูลว่า ‘พระยาห์เวห์พระเจ้าของคนฮีบรู ทรงปรากฏแก่พวกข้าพระบาท บัดนี้ ขอได้โปรดให้พวกข้าพระบาทเดินทางไปในถิ่นทุรกันดารเป็นระยะทางสามวัน เพื่อจะถวายสัตวบูชาแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกข้าพระบาท’</verse>
				<verse number="19">เรารู้แล้วว่ากษัตริย์อียิปต์จะไม่ยอมให้พวกเจ้าไป เว้นแต่จะถูกบังคับด้วยมืออันเข้มแข็งของเรา</verse>
				<verse number="20">เราจะเหยียดมือออกทำลายอียิปต์ด้วยการอัศจรรย์ทุกอย่าง ที่เราจะทำท่ามกลางประเทศนั้น หลังจากนั้น กษัตริย์ก็จะยอมปล่อยพวกเจ้าไป</verse>
				<verse number="21">เราจะให้ประชากรเหล่านี้เป็นที่โปรดปรานของคนอียิปต์ เมื่อเจ้าทั้งหลายออกไปก็จะไม่ต้องไปมือเปล่า</verse>
				<verse number="22">ให้ผู้หญิงทุกคนขอเครื่องเงินเครื่องทองและเสื้อผ้าจากเพื่อนบ้าน และจากหญิงที่อาศัยอยู่ในบ้านของเพื่อนบ้าน แล้วเอาเครื่องแต่งตัวนั้นไปแต่งให้บุตรชายบุตรหญิงของพวกเจ้า ด้วยวิธีนี้แหละ พวกเจ้าจะได้ริบเอาสิ่งของของคนอียิปต์ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">โมเสสจึงทูลตอบว่า “แต่ดูสิ พวกเขาจะไม่เชื่อข้าพระองค์หรือฟังเสียงของข้าพระองค์ เพราะเขาจะกล่าวว่า ‘พระยาห์เวห์ไม่ได้ทรงปรากฏแก่ท่านเลย’ ”</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์จึงตรัสกับโมเสสว่า “อะไรอยู่ในมือของเจ้า?” ท่านทูลว่า “ไม้เท้า พระเจ้าข้า”</verse>
				<verse number="3">พระองค์ตรัสว่า “โยนลงที่พื้นดินเถิด” ท่านจึงโยนไม้เท้าลงบนพื้นดิน ไม้เท้านั้นก็กลายเป็นงู โมเสสก็หนีไปจากงูนั้น</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “เอื้อมมือไปจับหางงูสิ” (ท่านจึงเอื้อมมือจับไว้ มันก็กลายเป็นไม้เท้าอยู่ในมือของท่าน)</verse>
				<verse number="5">“เพื่อเขาทั้งหลายจะเชื่อว่าพระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของพวกเขา คือพระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบ ทรงปรากฏแก่เจ้าแล้ว”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสอีกว่า “เอามือสอดไว้ที่อกของเจ้า” ท่านก็สอดมือไว้ที่อก เมื่อชักมือออก มือของท่านก็เป็นโรคเรื้อนขาวเหมือนหิมะ</verse>
				<verse number="7">พระองค์จึงตรัสว่า “เอามือสอดไว้ที่อกอีกครั้งหนึ่ง” โมเสสก็สอดมือเข้าที่อกอีก แล้วเมื่อท่านชักออกมา ดูสิ มือนั้นก็กลับเป็นปกติเช่นเดิม</verse>
				<verse number="8">พระเจ้าตรัสว่า “ถ้าพวกเขาไม่เชื่อเจ้า และไม่ใส่ใจหมายสำคัญครั้งแรกนี้ พวกเขาอาจเชื่อหมายสำคัญครั้งที่สอง</verse>
				<verse number="9">ถ้าพวกเขาไม่เชื่อหมายสำคัญทั้งสองครั้งนี้ ทั้งไม่ฟังเสียงของเจ้า จงตักน้ำจากแม่น้ำไนล์และเทลงบนดินแห้ง แล้วน้ำที่เจ้าตักมาจากแม่น้ำนั้นจะกลายเป็นเลือดบนดินแห้งนั้น”</verse>
				<verse number="10">แต่โมเสสทูลพระยาห์เวห์ว่า “องค์เจ้านาย ข้าพระองค์ไม่ใช่นักพูด ทั้งในอดีต และตั้งแต่เมื่อพระองค์ตรัสกับผู้รับใช้ของพระองค์ ข้าพระองค์เป็นคนพูดไม่คล่อง”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์จึงตรัสกับโมเสสว่า “ใครเล่าสร้างปากมนุษย์หรือทำให้เป็นใบ้ หูหนวก ตาดี หรือตาบอด? เรา ยาห์เวห์ เป็นผู้ทำไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="12">บัดนี้ ไปเถิด เราจะช่วยเจ้าให้พูด และจะสอนคำซึ่งควรจะพูด”</verse>
				<verse number="13">แต่ท่านทูลว่า “องค์เจ้านาย โปรดใช้คนอื่นไปเถิด”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์จึงกริ้วโมเสส แล้วตรัสว่า “เจ้ามีพี่ชายคืออาโรนคนเลวีไม่ใช่หรือ? เรารู้แล้วว่าเขาเป็นคนพูดเก่ง และดูสิ บัดนี้เขากำลังเดินทางมาพบเจ้า เมื่อเขาเห็นเจ้า เขาจะดีใจ</verse>
				<verse number="15">เจ้าจงพูดกับเขา และบอกคำที่จะให้เขาพูด แล้วเราจะช่วยเจ้าและเขาในการพูด และจะสั่งสอนเจ้าทั้งสองให้รู้ว่าควรทำอย่างไร</verse>
				<verse number="16">เขาจะเป็นผู้พูดกับประชาชนแทนเจ้า เขาจะเป็นปากแทนเจ้า และเจ้าจะเป็นดังพระเจ้าสำหรับเขา</verse>
				<verse number="17">เจ้าจงถือไม้เท้านี้ไว้เพื่อทำหมายสำคัญต่างๆ”</verse>
				<verse number="18">โมเสสจึงกลับไปหาเยโธรพ่อตาของตน บอกว่า “ขอลากลับไปหาพี่น้องซึ่งอยู่ในอียิปต์ เพื่อจะได้ดูว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่” เยโธรตอบโมเสสว่า “จงไปโดยสวัสดิภาพเถิด”</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสในมีเดียนว่า “จงกลับไปอียิปต์ เพราะคนทั้งหลายที่หาช่องทางประหารชีวิตเจ้านั้นตายหมดแล้ว”</verse>
				<verse number="20">โมเสสจึงให้ภรรยาและบรรดาบุตรของตนขี่ลากลับไปยังแผ่นดินอียิปต์ ส่วนโมเสสก็ถือไม้เท้าของพระเจ้าไปด้วย</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “เมื่อเจ้ากลับไปถึงอียิปต์ จงทำการอัศจรรย์ทั้งสิ้นซึ่งเรามอบไว้ในอำนาจของเจ้าแล้วนั้นต่อหน้าฟาโรห์ แต่เราจะทำให้ใจของฟาโรห์กระด้าง ไม่ยอมให้ประชากรไป</verse>
				<verse number="22">เจ้าจงทูลฟาโรห์ว่า ‘พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า คนอิสราเอลเป็นบุตรชายของเรา บุตรหัวปีของเรา</verse>
				<verse number="23">เราบอกแก่เจ้าว่า “จงปล่อยบุตรของเราให้ไปนมัสการเรา” ถ้าเจ้าไม่ยอม เราจะประหารบุตรหัวปีของเจ้าเสีย’ ”</verse>
				<verse number="24">ณ­ ที่พักระหว่างทาง พระยาห์เวห์เสด็จมาหาโมเสส และทรงประสงค์จะประหารท่านเสีย</verse>
				<verse number="25">นางศิปโปราห์จึงเอาหินคมตัดหนังที่ปลายองคชาตบุตรชายคนหนึ่งของตน แล้วเอาไปแตะเท้าของโมเสส กล่าวว่า “จริงนะ ท่านเป็นเจ้าบ่าวแห่งโลหิตแก่ฉัน”</verse>
				<verse number="26">พระเจ้าจึงทรงไว้ชีวิตท่าน (ในเวลานั้น นางกล่าวว่า “ท่านเป็นเจ้าบ่าวแห่งโลหิต”) เนื่องจากพิธีเข้าสุหนัต</verse>
				<verse number="27">พระยาห์เวห์ตรัสกับอาโรนว่า “จงไปพบกับโมเสสในถิ่นทุรกันดาร” เขาก็ไปพบกับท่านที่ภูเขาของพระเจ้าและจูบท่าน</verse>
				<verse number="28">โมเสสจึงเล่าให้อาโรนทราบถึงพระดำรัสทั้งสิ้นซึ่งพระยาห์เวห์ทรงใช้ให้ตนพูด และถึงหมายสำคัญทั้งปวงซึ่งพระองค์ทรงกำชับให้ทำ</verse>
				<verse number="29">โมเสสกับอาโรนเรียกประชุมบรรดาผู้ใหญ่แห่งพงศ์พันธุ์อิสราเอลพร้อมกัน</verse>
				<verse number="30">แล้วอาโรนจึงกล่าวพระดำรัสทั้งหมดซึ่งพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสส และเขาทำหมายสำคัญต่างๆ นั้นต่อหน้าประชาชน</verse>
				<verse number="31">ประชาชนก็เชื่อ เมื่อได้ยินว่าพระยาห์เวห์เสด็จมาเยี่ยมเยียนชนชาติอิสราเอล และทอดพระเนตรเห็นความทุกข์ยากของพวกเขา พวกเขาต่างกราบลงนมัสการ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ต่อมาภายหลังโมเสสกับอาโรนพากันเข้าเฝ้าฟาโรห์ ทูลว่า “พระยาห์เวห์ พระเจ้าของอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ‘จงปล่อยประชากรของเราไป เพื่อพวกเขาจะได้ฉลองเทศกาลเลี้ยงให้เกียรติเราในถิ่นทุรกันดาร’ ”</verse>
				<verse number="2">ฟาโรห์ตรัสว่า “พระยาห์เวห์นั้นเป็นใครเล่า? เราจึงจะต้องฟังเสียงของพระองค์และปล่อยคนอิสราเอลไป เราไม่รู้จักพระยาห์เวห์ และยิ่งกว่านั้น เราจะไม่ปล่อยคนอิสราเอลไปเป็นอันขาด”</verse>
				<verse number="3">เขาทั้งสองจึงทูลว่า “พระเจ้าของคนฮีบรูทรงปรากฏแก่พวกข้าพระบาท ดังนั้นขอโปรดให้ข้าพระบาททั้งหลายเดินทางไปในถิ่นทุรกันดารเป็นระยะทางสามวัน เพื่อจะได้ถวายสัตวบูชาแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกข้าพระบาท ถ้าไม่ทำอย่างนั้น พระเจ้าจะทรงลงโทษพวกข้าพระบาทด้วยโรคระบาดหรือด้วยดาบ”</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์อียิปต์ตรัสกับพวกเขาว่า “เจ้าโมเสสกับอาโรน พวกเจ้าจะให้ประชาชนละทิ้งการงานของเขาทำไม? พวกเจ้าจงกลับไปทำงานของตัวเอง”</verse>
				<verse number="5">ฟาโรห์ตรัสต่อไปว่า “ดูสิ เดี๋ยวนี้ประชาชนในดินแดนนี้มีมาก และเจ้าทั้งสองทำให้พวกเขาต้องหยุดงานเสีย”</verse>
				<verse number="6">ในวันนั้นเองฟาโรห์ทรงบัญชานายทาสและนายงานของประชาชนว่า</verse>
				<verse number="7">“ตั้งแต่วันนี้ไป อย่าให้ฟางแก่พวกทาสสำหรับใช้ทำอิฐเหมือนแต่ก่อน แต่ให้พวกเขาไปเที่ยวหาฟางเอาเอง</verse>
				<verse number="8">ส่วนจำนวนอิฐซึ่งแต่ก่อนเกณฑ์ให้ทำเท่าไร ก็จงเกณฑ์ให้ทำเท่านั้น อย่าได้ลดหย่อนลง เพราะว่าพวกเขาเกียจคร้าน ฉะนั้นพวกเขาจึงพากันร้องว่า ‘ขอให้พวกข้าพระบาทไปถวายสัตวบูชาแด่พระเจ้าของพวกข้าพระบาท’</verse>
				<verse number="9">จงจัดงานให้พวกเขาทำหนักกว่าแต่ก่อน เพื่อจะได้ไม่มีเวลาไปฟังคำพูดเหลวไหล”</verse>
				<verse number="10">แล้วนายทาสและนายงานของประชาชนก็ออกไปบอกประชาชนว่า “ฟาโรห์ทรงบัญชาดังนี้ว่า ‘เราจะไม่ยอมให้ฟางแก่พวกเจ้าเลย</verse>
				<verse number="11">พวกเจ้าจงไปหาฟางมาเอง ตามแต่จะหาได้ แต่งานที่เกณฑ์นั้นก็ไม่ลดหย่อนให้เลย’ ”</verse>
				<verse number="12">ประชาชนจึงแยกย้ายกันไปทั่วแผ่นดินอียิปต์ เก็บตอข้าวมาแทนฟาง</verse>
				<verse number="13">นายทาสก็เร่งรัดว่า “จงทำงานประจำวันของพวกเจ้าให้ครบเหมือนเมื่อยังมีฟางอยู่”</verse>
				<verse number="14">นายงานของชนชาติอิสราเอล ซึ่งนายทาสของฟาโรห์ตั้งให้เป็นผู้ควบคุมเขานั้น ก็ถูกทุบตีและถูกถามว่า “ทำไมหมู่นี้จึงไม่ได้อิฐที่เกณฑ์ไว้เต็มจำนวนเหมือนแต่ก่อน?”</verse>
				<verse number="15">นายงานของชนชาติอิสราเอลจึงมาร้องทูลฟาโรห์ว่า “ทำไมจึงทรงทำอย่างนี้กับพวกทาสของฝ่าพระบาท?</verse>
				<verse number="16">พวกเขาไม่ได้ให้ฟางแก่พวกทาสของฝ่าพระบาทเลย แต่สั่งว่า ‘ทำอิฐสิ’ ดูซิ พวกทาสของฝ่าพระบาทถูกโบยตี แต่คนของฝ่าพระบาทเองเป็นฝ่ายผิด”</verse>
				<verse number="17">ฟาโรห์ตรัสว่า “พวกเจ้าขี้เกียจ ขี้เกียจจริงๆ เพราะฉะนั้นพวกเจ้าจึงมาร้องว่า ‘ขอให้พวกข้าพระบาทไปถวายสัตวบูชาแด่พระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="18">พวกเจ้าจงไปทำงานเดี๋ยวนี้ ส่วนฟางนั้นเจ้าจะไม่ได้รับเลย แต่เจ้าต้องทำอิฐให้ครบจำนวน”</verse>
				<verse number="19">นายงานชนชาติอิสราเอลเมื่อถูกสั่งว่า “ไม่ให้ลดหย่อนจำนวนอิฐที่ถูกเกณฑ์ให้ทำทุกๆ วันลง” ก็เห็นว่าพวกตนตกที่นั่งลำบากแล้ว</verse>
				<verse number="20">เมื่อออกมาจากเข้าเฝ้าฟาโรห์ พวกเขาพบโมเสสกับอาโรนยืนคอยอยู่</verse>
				<verse number="21">จึงกล่าวกับท่านทั้งสองว่า “ขอพระยาห์เวห์ทรงพิจารณา และพิพากษาท่านทั้งสอง เพราะพวกท่านทำให้เราเป็นที่เกลียดชังในสายพระเนตรของฟาโรห์ และในสายตาของข้าราชการของพระองค์ เหมือนหนึ่งเอาดาบใส่มือพวกเขาให้ฆ่าเราเสีย”</verse>
				<verse number="22">โมเสสจึงกลับไปทูลพระยาห์เวห์ว่า “องค์เจ้านาย ทำไมพระองค์ทรงนำความเลวร้ายมาสู่ชนชาตินี้? ทำไมพระองค์จึงทรงใช้ข้าพระองค์มา?</verse>
				<verse number="23">ตั้งแต่ข้าพระองค์ไปเข้าเฝ้าฟาโรห์ และทูลในพระนามของพระองค์แล้ว ฟาโรห์ก็ทำการเลวร้ายแก่ชนชาตินี้ ส่วนพระองค์ก็ไม่ได้ทรงช่วยประชากรของพระองค์เลย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “บัดนี้ เจ้าจะได้เห็นสิ่งที่เราจะทำกับฟาโรห์ คือด้วยมืออันเข้มแข็งของเรา ฟาโรห์จำต้องปล่อยประชาชนไป และด้วยมืออันเข้มแข็งนั้น เขาจำต้องไล่ประชาชนออกจากแผ่นดินของเขา”</verse>
				<verse number="2">พระเจ้าตรัสกับโมเสสอีกว่า “เราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">เราปรากฏแก่อับราฮัม แก่อิสอัค และแก่ยาโคบด้วยนามว่าพระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ แต่เราไม่ได้สำแดงให้พวกเขารู้จักในนามยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">นอกจากนี้ เราทำพันธสัญญาไว้กับเขาทั้งหลายแล้วว่า เราจะยกแผ่นดินคานาอันให้พวกเขา อันเป็นแผ่นดินที่พวกเขาเคยอาศัยอยู่ในฐานะคนต่างด้าว</verse>
				<verse number="5">ยิ่งกว่านั้น เราได้ยินเสียงคร่ำครวญของชนชาติอิสราเอลซึ่งคนอียิปต์กักไว้เป็นทาส และเราระลึกถึงพันธสัญญาของเรา</verse>
				<verse number="6">เพราะฉะนั้น จงกล่าวแก่ชนชาติอิสราเอลว่า ‘เราคือยาห์เวห์ เราจะนำพวกเจ้าไปให้พ้นจากงานหนักที่คนอียิปต์เกณฑ์ให้ทำ และจะช่วยพวกเจ้าให้พ้นจากการเป็นทาสพวกเขา เราจะไถ่พวกเจ้าด้วยแขนที่เงื้อง่าและด้วยการพิพากษาอันใหญ่หลวง</verse>
				<verse number="7">เราจะรับพวกเจ้าเป็นประชากรของเรา และเราจะเป็นพระเจ้าของพวกเจ้า พวกเจ้าจะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเจ้า ผู้นำพวกเจ้าให้พ้นจากงานหนักที่คนอียิปต์เกณฑ์ให้ทำ</verse>
				<verse number="8">เราจะนำพวกเจ้าเข้าไปในแผ่นดินซึ่งเราได้ปฏิญาณไว้ว่าจะให้แก่อับราฮัม แก่อิสอัค และแก่ยาโคบ เราจะยกแผ่นดินนั้นให้แก่พวกเจ้าเป็นกรรมสิทธิ์ เราคือยาห์เวห์’ ”</verse>
				<verse number="9">โมเสสจึงบอกเรื่องนั้นแก่ชนชาติอิสราเอล แต่พวกเขาไม่ฟังโมเสสเพราะหมดอาลัยตายอยากและทนงานทาสแทบไม่ไหว</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="11">“จงไปบอกฟาโรห์กษัตริย์อียิปต์ ให้ปล่อยชนชาติอิสราเอลไปจากแผ่นดินของเขา”</verse>
				<verse number="12">แต่โมเสสทูลพระยาห์เวห์ว่า “แม้แต่ชนชาติอิสราเอลก็ไม่ได้ฟังข้าพระองค์ แล้วฟาโรห์จะฟังข้าพระองค์ได้อย่างไร? ข้าพระองค์เป็นคนพูดไม่เก่ง”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์จึงตรัสกับโมเสสและอาโรน ให้แจ้งแก่ชนชาติอิสราเอลและฟาโรห์กษัตริย์อียิปต์ว่า พระองค์ทรงบัญชาให้ท่านทั้งสองพาชนชาติอิสราเอลออกจากแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="14">ต่อไปนี้เป็นต้นตระกูลของพวกเขา บุตรของรูเบนผู้เป็นบุตรหัวปีของอิสราเอลชื่อ ฮาโนค ปัลลู เฮสโรน และคารมี เหล่านี้เป็นตระกูลเผ่ารูเบน</verse>
				<verse number="15">บุตรของสิเมโอนชื่อ เยมูเอล ยามีน โอหาด ยาคีน โศหาร์ และชาอูลผู้เกิดจากหญิงคานาอัน เหล่านี้เป็นตระกูลเผ่าสิเมโอน</verse>
				<verse number="16">ต่อไปนี้เป็นชื่อบุตรของเลวี ตามชาติพันธุ์ของเขาคือ เกอร์โชน โคฮาท และเมรารี เลวีนั้นมีอายุได้ 137 ปี</verse>
				<verse number="17">บุตรของเกอร์โชนชื่อลิบนี และชิเมอี ตามตระกูลของพวกเขา</verse>
				<verse number="18">บุตรของโคฮาทชื่อ อัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน และอุสซีเอล โคฮาทมีอายุได้ 133 ปี</verse>
				<verse number="19">บุตรของเมรารีชื่อ มาห์ลีและมูชี เหล่านี้เป็นตระกูลของคนเลวี ตามชาติพันธุ์ของเขา</verse>
				<verse number="20">ส่วนอัมรามได้โยเคเบดน้องบิดาของตนเป็นภรรยา แล้วนางให้กำเนิดบุตรแก่เขาชื่อ อาโรนและโมเสส อัมรามมีอายุได้ 137 ปี</verse>
				<verse number="21">บุตรของอิสฮาร์ชื่อ โคราห์ เนเฟก และศิครี</verse>
				<verse number="22">บุตรของอุสซีเอลชื่อ มิชาเอล เอลซาฟาน และสิธรี</verse>
				<verse number="23">ส่วนอาโรนได้นางเอลีเชบาบุตรีของอัมมีนาดับ น้องสาวของนาโชนเป็นภรรยา นางมีบุตรกับเขาชื่อ นาดับ อาบีฮู เอเลอาซาร์ และอิธามาร์</verse>
				<verse number="24">บุตรของโคราห์ชื่อ อัสสีร์ เอลคานาห์ และอาบียาสาฟ เหล่านี้เป็นตระกูลของคนโคราห์</verse>
				<verse number="25">ฝ่ายเอเลอาซาร์บุตรอาโรน ได้รับบุตรหญิงคนหนึ่งของปูทิเอลเป็นภรรยา นางมีบุตรกับเขาชื่อ ฟีเนหัส คนเหล่านี้เป็นต้นตระกูลของคนเลวี ตามตระกูล</verse>
				<verse number="26">อาโรนและโมเสสสองคนนี้แหละ คือผู้ที่พระยาห์เวห์ได้ตรัสว่า “จงพาชนชาติอิสราเอลออกจากแผ่นดินอียิปต์โดยแยกเป็นขบวนๆ”</verse>
				<verse number="27">โมเสสและอาโรนสองคนนี้แหละ เป็นผู้กราบทูลฟาโรห์กษัตริย์อียิปต์เรื่องพาชนชาติอิสราเอลออกจากอียิปต์</verse>
				<verse number="28">ในวันที่พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสในแผ่นดินอียิปต์นั้น</verse>
				<verse number="29">พระองค์ตรัสกับโมเสสว่า “เราคือยาห์เวห์ เจ้าจงบอกฟาโรห์กษัตริย์อียิปต์ตามข้อความทั้งหมดที่เราได้บอกเจ้า”</verse>
				<verse number="30">โมเสสกราบทูลพระยาห์เวห์ว่า “ข้าพระองค์เป็นคนพูดไม่เก่ง ไฉนฟาโรห์จะฟังข้าพระองค์เล่า?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์จึงตรัสกับโมเสสว่า “ดูสิ เราตั้งเจ้าไว้เป็นดังพระเจ้าต่อฟาโรห์ และอาโรนพี่ชายของเจ้าจะเป็นผู้เผยพระวจนะของเจ้า</verse>
				<verse number="2">เจ้าจงบอกข้อความทั้งหมดที่เราสั่งเจ้า แล้วอาโรนพี่ชายของเจ้าจะบอกฟาโรห์ให้ปล่อยชนชาติอิสราเอลออกไปจากแผ่นดินของเขา</verse>
				<verse number="3">เราจะทำให้ใจของฟาโรห์แข็ง เพื่อเราจะทำหมายสำคัญและการอัศจรรย์ให้ทวีมากขึ้นในแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="4">ฟาโรห์จะไม่ฟังพวกเจ้า แล้วเราจะวางมือของเราบนอียิปต์ และจะพาไพร่พลของเราคือชนชาติอิสราเอลประชากรของเราออกจากแผ่นดินอียิปต์ด้วยการพิพากษาอันใหญ่หลวง</verse>
				<verse number="5">คนอียิปต์จะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์ เมื่อเราได้ยื่นมือออกปราบอียิปต์ และพาชนชาติอิสราเอลออกจากท่ามกลางพวกเขา”</verse>
				<verse number="6">โมเสสและอาโรนก็ทำตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชา</verse>
				<verse number="7">เมื่อเขาทั้งสองไปทูลฟาโรห์นั้น โมเสสมีอายุ 80 ปี และอาโรนมีอายุ 83 ปี</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสและอาโรนว่า</verse>
				<verse number="9">“เมื่อฟาโรห์สั่งพวกเจ้าว่า ‘จงทำการอัศจรรย์พิสูจน์ตัวเจ้า’ เจ้าจงพูดกับอาโรนว่า ‘เอาไม้เท้าของท่านโยนลงต่อหน้าฟาโรห์ แล้วไม้เท้าจะกลายเป็นงู’ ”</verse>
				<verse number="10">โมเสสกับอาโรนจึงไปเข้าเฝ้าฟาโรห์ และทำตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชา อาโรนโยนไม้เท้าลงต่อหน้าฟาโรห์และพวกข้าราชการ ไม้นั้นก็กลายเป็นงู</verse>
				<verse number="11">ฟาโรห์ทรงเรียกพวกนักปราชญ์ และพวกนักวิทยาคมมา เขาเป็นพวกที่ใช้เวทมนตร์คาถาแห่งอียิปต์ จึงทำได้เหมือนกันด้วยศิลปะอันลี้ลับของพวกเขา</verse>
				<verse number="12">เมื่อเขาต่างคนต่างโยนไม้เท้าลง ไม้เท้าเหล่านั้นก็กลายเป็นงู แต่ไม้เท้าของอาโรนกลืนไม้เท้าของพวกเขาเสียสิ้น</verse>
				<verse number="13">ถึงกระนั้นพระทัยของฟาโรห์ก็ยังกระด้างไม่ยอมฟังเขาทั้งสอง จริงดังที่พระยาห์เวห์ตรัสไว้แล้ว</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “ใจของฟาโรห์แข็งกระด้าง ไม่ยอมปล่อยประชากรไป</verse>
				<verse number="15">จงไปเข้าเฝ้าฟาโรห์ในเวลาเช้า เมื่อเขาไปที่แม่น้ำ ให้ยืนคอยเขาอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำ จงถือไม้เท้าที่กลายเป็นงูได้นั้นไปด้วย</verse>
				<verse number="16">และกล่าวกับเขาว่า ‘พระยาห์เวห์ พระเจ้าของคนฮีบรูทรงใช้ข้าพระบาทมาทูลฝ่าพระบาทว่า “จงปล่อยประชากรของเราไปนมัสการเราในถิ่นทุรกันดาร แต่ดูสิ จนบัดนี้เจ้าก็ยังไม่เชื่อฟัง”</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “เจ้าจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์โดยการกระทำนี้” นี่แน่ะ ข้าพระบาทจะเอาไม้เท้าในมือของข้าพระบาทฟาดน้ำในแม่น้ำไนล์ น้ำนั้นจะกลายเป็นเลือด</verse>
				<verse number="18">ปลาในแม่น้ำนั้นจะตาย และแม่น้ำจะเหม็น จนคนอียิปต์ดื่มน้ำในแม่น้ำไนล์ไม่ได้’ ”</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์ตรัสสั่งโมเสสอีกว่า “จงบอกอาโรนว่า ‘ถือไม้เท้าของท่าน และเหยียดมือออกเหนือน้ำแห่งอียิปต์ คือ เหนือแม่น้ำ ลำคลอง หนอง บึง และสระทั้งหมดของพวกเขา น้ำจะกลายเป็นเลือด จะมีแต่เลือดทั่วแผ่นดินอียิปต์ แม้แต่ในภาชนะไม้หรือภาชนะหิน’ ”</verse>
				<verse number="20">โมเสสกับอาโรนก็ทำตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชา คือท่านได้ยกไม้เท้าขึ้นตีน้ำในแม่น้ำไนล์เฉพาะพระพักตร์ฟาโรห์และต่อหน้าพวกข้าราชการ แล้วน้ำในแม่น้ำไนล์ก็กลายเป็นเลือดจนหมด</verse>
				<verse number="21">ปลาในแม่น้ำไนล์ก็ตาย แม่น้ำไนล์ก็เหม็น และคนอียิปต์ก็ดื่มน้ำในแม่น้ำไนล์นั้นไม่ได้ มีเลือดทั่วแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="22">แต่พวกที่ใช้เวทมนตร์คาถาแห่งอียิปต์ก็ทำได้เหมือนกัน ด้วยศิลปะอันลึกลับของเขา แต่พระทัยของฟาโรห์ยังกระด้าง ไม่ฟังท่านทั้งสอง ซึ่งก็เป็นจริงดังที่พระยาห์เวห์ตรัสไว้</verse>
				<verse number="23">ฟาโรห์เสด็จกลับวัง ไม่ได้เอาพระทัยใส่ในเหตุการณ์ครั้งนี้</verse>
				<verse number="24">คนอียิปต์ทั้งหมดพากันขุดหลุมตามริมแม่น้ำไนล์หาน้ำดื่ม เพราะพวกเขาดื่มน้ำในแม่น้ำไนล์ไม่ได้</verse>
				<verse number="25">เจ็ดวันผ่านไปนับตั้งแต่พระยาห์เวห์ทรงบันดาลให้แม่น้ำไนล์เป็นเลือด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงไปหาฟาโรห์บอกว่า ‘พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “จงปล่อยประชากรของเราไปนมัสการเรา</verse>
				<verse number="2">ถ้าเจ้าไม่ยอมปล่อยไป นี่แน่ะ เราจะให้ฝูงกบลงโทษทั่วเขตแดนของเจ้า</verse>
				<verse number="3">ฝูงกบจะเต็มทั้งแม่น้ำไนล์ จะขึ้นมาอยู่ในวัง ในห้องนอน และบนที่นอนของเจ้า ในบ้านของพวกข้าราชการ ตามตัวพลเมือง ในเตาปิ้งขนม และในอ่างขยำแป้งของเจ้าด้วย</verse>
				<verse number="4">ฝูงกบนั้นจะขึ้นมาที่ตัวเจ้า ตัวพลเมืองและตัวข้าราชการทั้งหมดของเจ้า” ’ ”</verse>
				<verse number="5">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงบอกอาโรนให้เหยียดมือที่ถือไม้เท้าออกเหนือแม่น้ำ ลำคลอง หนอง บึง ให้ฝูงกบขึ้นมาบนแผ่นดินอียิปต์”</verse>
				<verse number="6">อาโรนก็เหยียดมือออกเหนือพื้นน้ำต่างๆ ของอียิปต์ กบก็ขึ้นมาเต็มแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="7">ฝ่ายพวกที่ใช้เวทมนตร์คาถาก็ทำตามศิลปะอันลึกลับของพวกเขา ให้มีฝูงกบขึ้นมาบนแผ่นดินอียิปต์เหมือนกัน</verse>
				<verse number="8">ฟาโรห์ตรัสเรียกโมเสสกับอาโรนมาว่า “เจ้าทั้งสองจงวิงวอนพระยาห์เวห์ ขอทรงบันดาลให้ฝูงกบไปเสียจากเราและจากพลเมืองของเรา แล้วเราจะยอมปล่อยให้คนอิสราเอลไปถวายสัตวบูชาแด่พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="9">โมเสสจึงทูลฟาโรห์ว่า “เวลาไหนที่ฝ่าพระบาทมีพระประสงค์ให้ข้าพระบาทวิงวอนต่อพระเจ้าเพื่อฝ่าพระบาท ข้าราชบริพารและพลเมืองของฝ่าพระบาท เพื่อกำจัดฝูงกบไปจากฝ่าพระบาทและบ้านเรือนของฝ่าพระบาท ให้เหลืออยู่แต่ในแม่น้ำไนล์ ก็โปรดบัญชาข้าพระบาทเถิด”</verse>
				<verse number="10">ฟาโรห์ตรัสตอบว่า “พรุ่งนี้” โมเสสจึงทูลว่า “จะเป็นไปตามพระดำรัส เพื่อฝ่าพระบาทจะได้ทราบว่า ไม่มีใครเหมือนพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกข้าพระบาท</verse>
				<verse number="11">ฝูงกบจะไปจากฝ่าพระบาท จากบ้านเรือนของฝ่าพระบาท จากข้าราชบริพารและพลเมืองของฝ่าพระบาท เหลืออยู่แต่ในแม่น้ำไนล์”</verse>
				<verse number="12">โมเสสกับอาโรนทูลลาฟาโรห์ไป แล้วโมเสสร้องทูลพระยาห์เวห์เรื่องฝูงกบที่ทรงให้มารบกวนฟาโรห์</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์ทรงทำตามคำกราบทูลของโมเสส ฝูงกบเหล่านั้นก็ตายเกลื่อนบ้าน เกลื่อนลานบ้านและทุ่งนา</verse>
				<verse number="14">พวกเขาเก็บซากกบเป็นกองๆ แผ่นดินก็เหม็นตลบ</verse>
				<verse number="15">เมื่อฟาโรห์ทรงทราบว่าความเดือดร้อนบรรเทาลงแล้ว ก็มีพระทัยกระด้างอีก และไม่ทรงยอมเชื่อฟังโมเสสกับอาโรน จริงดังที่พระยาห์เวห์ตรัสไว้แล้ว</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงบอกอาโรนว่า ‘จงยื่นไม้เท้าตีผงคลีดินให้กลายเป็นตัวริ้นทั่วแผ่นดินอียิปต์’ ”</verse>
				<verse number="17">ท่านทั้งสองก็ทำตาม อาโรนเหยียดมือออกยกไม้เท้าตีผงคลีดิน ก็มีริ้นมาตอมมนุษย์และสัตว์ ผงคลีดินทั้งหมดกลายเป็นริ้นทั่วแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="18">ส่วนพวกที่ใช้เวทมนตร์คาถาก็พยายามใช้ศิลปะอันลึกลับของพวกเขา เพื่อทำให้เกิดริ้น แต่ก็ทำไม่ได้ ริ้นก็พากันมาตอมมนุษย์และสัตว์</verse>
				<verse number="19">พวกที่ใช้เวทมนตร์คาถาจึงทูลฟาโรห์ว่า “นี่เป็นกิจการของพระเจ้า” แต่ฟาโรห์มีพระทัยกระด้าง ไม่ยอมฟังพวกเขา จริงดังที่พระยาห์เวห์ตรัสไว้แล้ว</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงลุกขึ้นแต่เช้าแล้วไปคอยเข้าเฝ้าฟาโรห์ ฟาโรห์กำลังมายังแม่น้ำ แล้วเจ้าจงบอกเขาว่า ‘พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “จงปล่อยประชากรของเราไปนมัสการเรา</verse>
				<verse number="21">เพราะถ้าไม่ปล่อยประชากรของเราไป นี่แน่ะ เราจะใช้ฝูงเหลือบมาตอมเจ้า ตอมข้าราชบริพารและพลเมืองของเจ้าด้วย ฝูงเหลือบจะเข้าไปในบ้านเรือนของเจ้า บ้านเรือนของคนอียิปต์จะเต็มไปด้วยฝูงเหลือบแม้กระทั่งพื้นดินที่เขาอยู่นั้น</verse>
				<verse number="22">ในวันนั้นเราจะกันแผ่นดินโกเชน ที่ประชากรของเราอาศัยอยู่นั้นออก ไม่ให้มีฝูงเหลือบที่นั่น เพื่อเจ้าจะได้รู้ว่าเราคือยาห์เวห์ผู้สถิตท่ามกลางแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="23">เราจะแบ่งเขตแดนระหว่างประชากรของเรากับประชากรของเจ้า หมายสำคัญนี้จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้” ’ ”</verse>
				<verse number="24">แล้วพระยาห์เวห์ก็ทรงทำดังนั้น เหลือบฝูงใหญ่มากเข้าไปในพระราชวังของฟาโรห์ ในบ้านเรือนข้าราชการ และทั่วแผ่นดินอียิปต์ แผ่นดินก็เสียหายย่อยยับเพราะฝูงเหลือบ</verse>
				<verse number="25">ฟาโรห์จึงตรัสเรียกโมเสสกับอาโรนมา แล้วมีรับสั่งว่า “จงไปถวายสัตวบูชาแด่พระเจ้าของพวกเจ้าในเขตแผ่นดินนี้”</verse>
				<verse number="26">โมเสสทูลว่า “การทำเช่นนั้นไม่เหมาะ เพราะพวกข้าพระบาทต้องถวายสัตวบูชาแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกข้าพระบาท ซึ่งเป็นสิ่งพึงรังเกียจของคนอียิปต์ ดูสิ ถ้าพวกข้าพระบาทถวายสัตวบูชาต่อหน้าพวกเขา พวกเขาจะไม่เอาก้อนหินขว้างหรือ?</verse>
				<verse number="27">พวกข้าพระบาทต้องเดินทางไปในถิ่นทุรกันดารเป็นระยะทางสามวัน และถวายสัตวบูชาแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกข้าพระบาทตามที่ทรงบัญชา”</verse>
				<verse number="28">ฟาโรห์จึงตรัสว่า “เราจะปล่อยพวกเจ้าไป เพื่อถวายสัตวบูชาแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าในถิ่นทุรกันดาร เพียงแต่อย่าไปไกลนัก จงวิงวอนเพื่อเราด้วย”</verse>
				<verse number="29">โมเสสจึงทูลว่า “เมื่อข้าพระบาททูลลาฝ่าพระบาทไป ข้าพระบาทจะอธิษฐานทูลพระยาห์เวห์ ขอให้ฝูงเหลือบไปจากฟาโรห์ จากข้าราชการและจากพลเมืองในเวลาพรุ่งนี้ แต่ขออย่าทรงกลับคำอีก ไม่ยอมปล่อยประชากรไปถวายสัตวบูชาแด่พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="30">โมเสสทูลลาฟาโรห์ไป แล้วก็อธิษฐานต่อพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="31">พระยาห์เวห์ทรงทำตามคำกราบทูลของโมเสส ทรงให้ฝูงเหลือบไปจากฟาโรห์ จากข้าราชการและจากพลเมือง ไม่เหลืออยู่สักตัวเดียว</verse>
				<verse number="32">แต่ฟาโรห์ก็กลับมีพระทัยแข็งกระด้างอีกในคราวนี้ ไม่ทรงปล่อยประชากรไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์จึงตรัสกับโมเสสว่า “ไปหาฟาโรห์บอกว่า พระยาห์เวห์ พระเจ้าของคนฮีบรูตรัสดังนี้ว่า ‘จงปล่อยประชากรของเราไปนมัสการเรา</verse>
				<verse number="2">เพราะถ้าเจ้าไม่ยอมปล่อย แต่ยังหน่วงเหนี่ยวไว้</verse>
				<verse number="3">นี่แน่ะ พระหัตถ์ของพระยาห์เวห์จะทำให้ฝูงปศุสัตว์ในทุ่งนา ฝูงม้า ฝูงลา ฝูงอูฐ ฝูงโค และฝูงแพะแกะ เป็นโรคระบาดร้ายแรง</verse>
				<verse number="4">แต่พระยาห์เวห์จะทรงทำต่อฝูงปศุสัตว์ของอิสราเอลต่างกับฝูงปศุสัตว์ของอียิปต์ สัตว์ทุกตัวของคนอิสราเอลจะไม่ตาย’ ”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ทรงกำหนดเวลาไว้ว่า “พรุ่งนี้เราจะทำสิ่งนี้ในแผ่นดิน”</verse>
				<verse number="6">แล้วพระยาห์เวห์ทรงทำสิ่งนี้ในวันต่อมา ฝูงปศุสัตว์ของคนอียิปต์ก็ตายหมด แต่ฝูงปศุสัตว์ของคนอิสราเอลไม่ตายสักตัวเดียว</verse>
				<verse number="7">ฟาโรห์ทรงใช้คนไปดูและพบว่า ฝูงปศุสัตว์ของอิสราเอลไม่ตายสักตัวเดียว แต่พระทัยของฟาโรห์ยังแข็งกระด้าง ไม่ทรงยอมปล่อยให้ประชากรไป</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสและอาโรนว่า “พวกเจ้าจงกำเขม่าจากเตาให้เต็มกำมือ แล้วให้โมเสสซัดขึ้นไปในอากาศต่อหน้าฟาโรห์</verse>
				<verse number="9">เขม่านั้นจะกลายเป็นฝุ่นปลิวไปทั่วแผ่นดินอียิปต์ แล้วทำให้เกิดเป็นฝีพุพองแตกลามทั้งตัวคนและสัตว์ทั่วแผ่นดินอียิปต์”</verse>
				<verse number="10">ท่านทั้งสองจึงกำเขม่าจากเตาไปยืนอยู่เฉพาะพระพักตร์ฟาโรห์ พอโมเสสซัดเขม่าขึ้นไปในท้องฟ้า เขม่านั้นก็ทำให้เกิดฝีพุพองแตกลามไปทั้งตัวคนและสัตว์</verse>
				<verse number="11">ส่วนพวกที่ใช้เวทมนตร์คาถาไม่สามารถยืนอยู่ต่อหน้าโมเสสได้เนื่องจากฝีนั้น เพราะฝีแผ่ลามไปยังพวกที่ใช้เวทมนตร์คาถาและคนอียิปต์ทั้งหมด</verse>
				<verse number="12">แต่พระยาห์เวห์ทรงให้พระทัยของฟาโรห์กระด้าง ไม่ยอมฟังโมเสสและอาโรน จริงดังที่พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสไว้แล้ว</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงลุกขึ้นแต่เช้าไปยืนต่อหน้าฟาโรห์ แล้วบอกเขาว่า ‘พระยาห์เวห์ พระเจ้าของคนฮีบรูตรัสดังนี้ว่า “จงปล่อยประชากรของเราไปนมัสการเรา</verse>
				<verse number="14">เพราะคราวนี้เราจะบันดาลให้เกิดภัยพิบัติต่างๆ กับเจ้า กับข้าราชการ และกับพลเมืองของเจ้า เพื่อเจ้าจะรู้แน่ว่า ทั่วโลกไม่มีใครเสมอเหมือนเรา</verse>
				<verse number="15">เราจะเหยียดมือออกประหารเจ้าและพลเมืองของเจ้าด้วยโรคระบาด แล้วเจ้าจะถูกขจัดออกจากแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="16">แต่เหตุที่เราให้เจ้ามีชีวิตอยู่ ก็เพื่อจะให้เจ้าเห็นฤทธานุภาพของเรา และนามของเราจะได้เลื่องลือไปทั่วโลก</verse>
				<verse number="17">เจ้ายังถือทิฐิต่อสู้ประชากรของเรา ไม่ยอมปล่อยพวกเขาไป</verse>
				<verse number="18">นี่แน่ะ พรุ่งนี้ประมาณเวลานี้ เราจะให้ลูกเห็บตกลงมาอย่างหนัก อย่างที่ไม่เคยมีในอียิปต์ ตั้งแต่เริ่มสร้างบ้านเมืองมาจนบัดนี้</verse>
				<verse number="19">เพราะฉะนั้น จงสั่งให้ต้อนฝูงสัตว์และสารพัดที่เจ้ามีอยู่ในทุ่งนาให้เข้าที่กำบัง เพราะคนและสัตว์ที่พบในทุ่งนาที่ไม่ได้ถูกรวบเข้าไว้ในบ้าน จะโดนลูกเห็บตายหมด” ’ ”</verse>
				<verse number="20">บรรดาข้าราชการของฟาโรห์ที่เกรงกลัวพระดำรัสของพระยาห์เวห์ ก็ให้ทาสและฝูงปศุสัตว์ของตนหลบเข้าไปในบ้าน</verse>
				<verse number="21">แต่ผู้ที่ไม่สนใจพระดำรัสของพระยาห์เวห์ก็ปล่อยให้ทาสและฝูงปศุสัตว์ของตนอยู่ในทุ่งนา</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงชูมือขึ้นยังท้องฟ้าเพื่อลูกเห็บจะตกลงมาทั่วแผ่นดินอียิปต์ บนมนุษย์ บนสัตว์ และบนผักหญ้าทุกอย่างซึ่งอยู่ในทุ่งนาในแผ่นดินอียิปต์”</verse>
				<verse number="23">โมเสสก็ชูไม้เท้าขึ้นยังท้องฟ้า แล้วพระยาห์เวห์ทรงบันดาลให้มีเสียงฟ้าร้อง มีลูกเห็บ และไฟตกบนแผ่นดิน พระยาห์เวห์ทรงให้ลูกเห็บตกบนแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="24">มีลูกเห็บกับไฟแลบ ท่ามกลางลูกเห็บอย่างต่อเนื่อง ลูกเห็บตกหนักมากทั่วแผ่นดินอียิปต์อย่างที่ไม่เคยมีนับตั้งแต่เริ่มตั้งเป็นชาติมา</verse>
				<verse number="25">ลูกเห็บทำลายทุกอย่างที่อยู่ในทุ่งนาทั่วแผ่นดินอียิปต์ทั้งคนและสัตว์ ลูกเห็บทำลายผักหญ้าทุกอย่างในทุ่งนาและหักโค่นต้นไม้ทุกต้นในทุ่งนา</verse>
				<verse number="26">เว้นแต่แผ่นดินโกเชนซึ่งชนชาติอิสราเอลอยู่นั้น ไม่มีลูกเห็บตกเลย</verse>
				<verse number="27">ฟาโรห์จึงทรงใช้คนไปเรียกโมเสสและอาโรนมาเข้าเฝ้า แล้วตรัสว่า “ครั้งนี้เราทำบาป พระยาห์เวห์เป็นฝ่ายถูก เรากับพลเมืองของเราผิด</verse>
				<verse number="28">ขอท่านทูลวิงวอนพระยาห์เวห์ให้ยุติเสียงฟ้าร้องและลูกเห็บเสียที แล้วเราจะปล่อยพวกเจ้าไป จะไม่กักไว้อีก”</verse>
				<verse number="29">โมเสสทูลว่า “เมื่อข้าพระบาทออกไปจากเมืองนี้แล้ว ข้าพระบาทจะยกมือทูลพระยาห์เวห์ เสียงฟ้าร้องก็จะเงียบ และจะไม่มีลูกเห็บตกอีก เพื่อฝ่าพระบาทจะได้ทราบว่า โลกนี้เป็นของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="30">แต่ข้าพระบาททราบอยู่แล้วว่า ฝ่าพระบาทและข้าราชการยังไม่ยำเกรงพระยาห์เวห์พระเจ้า”</verse>
				<verse number="31">(ต้นป่านและต้นข้าวบาร์เลย์ถูกลูกเห็บทำลาย เพราะต้นข้าวบาร์เลย์กำลังออกรวง และต้นป่านออกดอกแล้ว</verse>
				<verse number="32">ส่วนต้นข้าวสาลีและต้นข้าวสเปลต์นั้นไม่ถูกทำลายเพราะงอกช้า )</verse>
				<verse number="33">เมื่อโมเสสทูลลาฟาโรห์ไปจากเมือง ก็ยกมือขึ้นกราบทูลพระยาห์เวห์ เสียงฟ้าร้องกับลูกเห็บนั้นก็หยุด ฝนก็ไม่ตกบนแผ่นดินอีก</verse>
				<verse number="34">เมื่อฟาโรห์ทรงทราบว่า ฝน ลูกเห็บและฟ้าร้องนั้นหยุดแล้ว พระองค์ก็ทรงทำผิดอีก พระทัยแข็งกระด้าง ทั้งพระองค์และพวกข้าราชการ</verse>
				<verse number="35">พระทัยของฟาโรห์กระด้างและไม่ยอมปล่อยชนชาติอิสราเอลไป จริงดังที่พระยาห์เวห์ตรัสผ่านทางโมเสส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์จึงตรัสกับโมเสสว่า “จงเข้าไปหาฟาโรห์ เพราะเราได้ทำให้ใจของเขาและใจของบรรดาข้าราชการของเขาแข็งกระด้าง เพื่อเราจะได้แสดงหมายสำคัญเหล่านี้ของเราท่ามกลางพวกเขา</verse>
				<verse number="2">เพื่อเจ้าจะได้เล่าเหตุการณ์ที่เราทำในอียิปต์และหมายสำคัญต่างๆ ที่เราทำท่ามกลางพวกเขาให้ลูกหลานของเจ้าฟัง เพื่อพวกเจ้าจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="3">โมเสสและอาโรนจึงไปเข้าเฝ้าฟาโรห์ทูลว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าของคนฮีบรูตรัสดังนี้ว่า ‘เจ้าจะขัดขืนไม่ยอมอ่อนน้อมต่อเรานานสักเท่าไร? จงปล่อยประชากรของเราไปนมัสการเรา</verse>
				<verse number="4">ถ้าเจ้าไม่ยอมปล่อยประชากรของเราไป นี่แน่ะ พรุ่งนี้เราจะให้ตั๊กแตนปาทังก้า เข้ามาในเขตแดนของเจ้า</verse>
				<verse number="5">มันจะลงมาเต็มไปหมดจนมองไม่เห็นพื้นดิน และมันจะกินสิ่งที่เหลือจากลูกเห็บทำลาย และมันจะกินต้นไม้ทุกต้นซึ่งงอกขึ้นให้เจ้าในทุ่งนานั้นจนหมด</verse>
				<verse number="6">มันจะเข้าไปในราชวัง ในบ้านเรือนของข้าราชการและของคนอียิปต์จนเต็มหมด อย่างที่บิดาและปู่ทวดของเจ้าไม่เคยเห็นเช่นนี้เลยตั้งแต่เกิดมาจนทุกวันนี้’ ” แล้วโมเสสก็หันออกไปจากฟาโรห์</verse>
				<verse number="7">บรรดาข้าราชการกราบทูลฟาโรห์ว่า “คนนี้จะเป็นบ่วงแร้วดักเราอีกนานสักเท่าไร? ขอทรงปล่อยคนเหล่านั้นให้ไปนมัสการพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเขาเถิด ฝ่าพระบาททรงทราบแล้วว่าอียิปต์กำลังพินาศไม่ใช่หรือ?”</verse>
				<verse number="8">โมเสสและอาโรนถูกนำตัวเข้าเฝ้าฟาโรห์อีก พระองค์จึงตรัสว่า “จงไปนมัสการพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า แต่ใครจะไปบ้าง?”</verse>
				<verse number="9">โมเสสทูลว่า “พวกข้าพระบาทจะพากันไปทั้งคนหนุ่มและผู้อาวุโส ทั้งบุตรชายและบุตรหญิง และฝูงแพะแกะและฝูงโค เพราะพวกข้าพระบาทมีเทศกาลเลี้ยงถวายเกียรติพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="10">ฟาโรห์ตรัสกับเขาทั้งสองว่า “พระยาห์เวห์คงสถิตกับพวกเจ้าแน่ ถ้าเรายอมให้พวกเจ้าไปกับผู้หญิงและเด็กด้วย เจ้าคิดไม่ซื่อแล้ว</verse>
				<verse number="11">อนุญาตไม่ได้ จงพาเฉพาะผู้ชายไปนมัสการพระยาห์เวห์ เพราะพวกเจ้าปรารถนาเช่นนี้เท่านั้น” แล้วโมเสสกับอาโรนก็ถูกขับไล่ไปจากพระพักตร์ของฟาโรห์</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์จึงตรัสกับโมเสสว่า “จงเหยียดมือออกเหนือแผ่นดินอียิปต์ แล้วฝูงตั๊กแตนจะขึ้นมาบนแผ่นดินอียิปต์ และกินพืชผักทุกอย่างบนแผ่นดินซึ่งเหลือจากถูกลูกเห็บทำลาย”</verse>
				<verse number="13">โมเสสจึงยื่นไม้เท้าออกเหนือแผ่นดินอียิปต์ พระยาห์เวห์ก็ทรงบันดาลให้ลมตะวันออกพัดมาเหนือแผ่นดินตลอดวันและตลอดคืน พอรุ่งเช้า ลมตะวันออกก็หอบฝูงตั๊กแตนมา</verse>
				<verse number="14">ฝูงตั๊กแตนลงมาทั่วแผ่นดินอียิปต์ และเกาะอยู่ทั่วเขตแดนอียิปต์ แต่ก่อนไม่เคยมีตั๊กแตนฝูงใหญ่อย่างนี้เลย และต่อไปข้างหน้าก็จะไม่มีอย่างนั้นอีก</verse>
				<verse number="15">พวกมันปกคลุมทั่วพื้นแผ่นดินจนมืดไปหมด มันกินพืชผักทุกอย่างในแผ่นดิน และผลไม้ทุกอย่างซึ่งเหลือจากถูกลูกเห็บทำลาย ไม่มีพืชใบเขียวเหลือเลยทั่วแผ่นดินอียิปต์ ไม่ว่าต้นไม้หรือผักในทุ่ง</verse>
				<verse number="16">ฟาโรห์ทรงรีบให้คนไปตามตัวโมเสสและอาโรนเข้าเฝ้าแล้วตรัสว่า “เราได้ทำบาปต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าและต่อเจ้าทั้งสองด้วย</verse>
				<verse number="17">ขอเจ้ายกโทษบาปครั้งนี้ให้เราสักครั้งหนึ่งเถิด จงวิงวอนพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า เพื่อพระองค์จะโปรดให้ความตายนี้พ้นไปจากเรา”</verse>
				<verse number="18">โมเสสก็ไปจากฟาโรห์ และกราบทูลวิงวอนพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์จึงทรงเปลี่ยนกระแสลมให้เป็นพายุรุนแรงจากทิศตะวันตกหอบฝูงตั๊กแตนไปตกในทะเลแดง จนไม่เหลือเลยสักตัวเดียวทั่วเขตแดนอียิปต์</verse>
				<verse number="20">แต่พระยาห์เวห์ทรงบันดาลให้พระทัยของฟาโรห์กระด้าง ฟาโรห์จึงไม่ทรงยอมปล่อยคนอิสราเอลไป</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงชูมือของเจ้าขึ้นสู่ท้องฟ้า เพื่อให้มีความมืดทั่วแผ่นดินอียิปต์ เป็นความมืดจนสัมผัสได้”</verse>
				<verse number="22">โมเสสจึงชูมือขึ้นสู่ท้องฟ้า แล้วความมืดทึบก็เกิดขึ้นทั่วแผ่นดิน อียิปต์สามวัน</verse>
				<verse number="23">พวกเขามองกันไม่เห็น ไม่มีใครลุกไปจากที่อยู่ของตนสามวัน แต่มีแสงสว่างอยู่ในที่อาศัยของชนชาติอิสราเอลทั้งหมด</verse>
				<verse number="24">ฟาโรห์จึงทรงเรียกโมเสสเข้าเฝ้า ตรัสว่า “พวกเจ้าจงไปนมัสการพระยาห์เวห์เถิด แต่ให้ฝูงแกะและฝูงโคอยู่ ส่วนเด็กๆ ไปกับพวกเจ้าได้”</verse>
				<verse number="25">โมเสสจึงกราบทูลว่า “ฝ่าพระบาทต้องประทานเครื่องสัตวบูชาและเครื่องบูชาเผาทั้งตัวแก่พวกข้าพระบาทด้วย เพื่อจะได้เตรียมถวายบูชาต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกข้าพระบาท</verse>
				<verse number="26">พวกข้าพระบาทต้องนำฝูงปศุสัตว์ไปด้วย ขาดไม่ได้สักตัวเดียว เพราะว่าจะต้องเอาสัตว์จากฝูงเหล่านั้นไปถวายพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกข้าพระบาท นอกจากนี้พวกข้าพระบาทยังไม่ทราบว่าจะต้องเอาสัตว์ตัวไหนถวายพระยาห์เวห์จนกว่าจะถึงที่นั่น”</verse>
				<verse number="27">แต่พระยาห์เวห์ทรงทำให้พระทัยฟาโรห์กระด้าง ฟาโรห์จึงไม่ทรงยอมปล่อยพวกเขาไป</verse>
				<verse number="28">ฟาโรห์มีรับสั่งแก่โมเสสว่า “ไปให้พ้น ระวังตัวให้ดีเถอะ อย่ามาให้เราเห็นหน้าอีกเลย เพราะถ้าเจ้าเห็นหน้าเราวันไหน เจ้าจะตายวันนั้น”</verse>
				<verse number="29">โมเสสจึงกราบทูลว่า “ฝ่าพระบาทตรัสถูกแล้ว ข้าพระบาทจะไม่มาให้ฝ่าพระบาทเห็นหน้าอีกเลย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “เราจะนำภัยพิบัติมาสู่ฟาโรห์และอียิปต์อีกอย่างเดียว หลังจากนั้นฟาโรห์จะปล่อยพวกเจ้าไปจากที่นี่ เมื่อเขาปล่อยพวกเจ้าไป เขาจะไล่พวกเจ้าออกจากที่นี่จนหมดอย่างแน่นอน</verse>
				<verse number="2">บัดนี้เจ้าจงบอกประชาชนทั้งชายและหญิงให้ขอเครื่องเงินเครื่องทองจากเพื่อนบ้านของตน”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์ทรงให้ประชาชนเป็นที่โปรดปรานในสายตาคนอียิปต์ ยิ่งกว่านั้นโมเสสคนนี้เป็นที่นับถือมากในแผ่นดินอียิปต์ ทั้งในสายตาของบรรดาข้าราชการของฟาโรห์และในสายตาของพลเมืองด้วย</verse>
				<verse number="4">โมเสสประกาศว่า “พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘เวลาประมาณเที่ยงคืน เราจะออกไปท่ามกลางอียิปต์</verse>
				<verse number="5">และลูกหัวปีทั้งหมดในแผ่นดินอียิปต์จะตาย ตั้งแต่พระราชบุตรหัวปีของฟาโรห์ผู้ประทับบนพระที่นั่ง จนถึงบุตรหัวปีของทาสหญิงผู้อยู่หลังเครื่องโม่แป้ง ทั้งลูกหัวปีของสัตว์ด้วย</verse>
				<verse number="6">แล้วจะมีการร้องไห้เสียงดังทั่วแผ่นดินอียิปต์อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน และต่อไปภายหน้าก็จะไม่มีอีกเลย’</verse>
				<verse number="7">ส่วนคนหรือสัตว์ของชนชาติอิสราเอลทั้งสิ้นจะไม่มีแม้แต่เสียงสุนัขขู่ เพื่อให้ทราบว่าพระยาห์เวห์ทรงทำต่ออียิปต์ต่างกับที่ทรงทำต่ออิสราเอล</verse>
				<verse number="8">ข้าราชการเหล่านี้ทั้งสิ้นของฝ่าพระบาทจะลงมาหาข้าพระบาท และกราบลงต่อหน้าข้าพระบาท กล่าวว่า ‘ขอให้ท่านกับประชากรที่ติดตามท่าน ไปเสียจากที่นี่เถิด’ หลังจากนั้นข้าพระบาทก็จะออกไป” โมเสสกราบทูลลาฟาโรห์ไปด้วยความโกรธอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="9">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “ฟาโรห์จะไม่ยอมฟังพวกเจ้า เพื่อการอัศจรรย์ของเราจะทวีขึ้นในแผ่นดินอียิปต์”</verse>
				<verse number="10">โมเสสกับอาโรนได้ทำการอัศจรรย์เหล่านี้ทั้งสิ้นเฉพาะพระพักตร์ฟาโรห์ และพระยาห์เวห์ได้ทรงทำให้พระทัยของฟาโรห์กระด้างไป ฟาโรห์จึงไม่ทรงยอมปล่อยชนชาติอิสราเอลออกไปจากแผ่นดินของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสและอาโรนในแผ่นดินอียิปต์ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้เดือนนี้เป็นเดือนเริ่มต้นสำหรับพวกเจ้า ให้เป็นเดือนแรกในปีสำหรับพวกเจ้า</verse>
				<verse number="3">จงสั่งชุมนุมชนอิสราเอลทั้งสิ้นว่า ในวันที่สิบเดือนนี้ ให้แต่ละคนเตรียมลูกแกะ ตัวหนึ่งให้ตนเองตามสกุล บ้านละหนึ่งตัว</verse>
				<verse number="4">ถ้าครอบครัวไหนมีคนน้อยและกินลูกแกะตัวหนึ่งไม่หมด ก็ให้รวมกับเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงเตรียมลูกแกะตัวหนึ่ง แล้วให้แบ่งลูกแกะนั้นตามจำนวนคนที่จะกินได้</verse>
				<verse number="5">ลูกแกะของเจ้าต้องปราศจากตำหนิ เป็นตัวผู้อายุหนึ่งปี เจ้าจงเอามาจากฝูงแกะหรือฝูงแพะ</verse>
				<verse number="6">จงเก็บไว้ให้ดีถึงวันที่สิบสี่เดือนนี้ แล้วในเย็นวันนั้น ให้ที่ประชุมของชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมดฆ่าลูกแกะนั้น</verse>
				<verse number="7">แล้วเอาเลือดทาที่วงกบประตูทั้งด้านบนและด้านข้างทั้งสองข้างของบ้านที่พวกเขาเลี้ยงกันนั้นด้วย</verse>
				<verse number="8">ในคืนวันนั้นให้พวกเขากินเนื้อปิ้งกับขนมปังไร้เชื้อและผักรสขม</verse>
				<verse number="9">อย่ากินเนื้อที่ยังดิบหรือเนื้อต้มเลย แต่จงปิ้งทั้งหัวและขาและเครื่องในด้วย</verse>
				<verse number="10">จงกินให้หมดห้ามมีเศษเหลือจนถึงเวลาเช้า แต่ถ้ายังมีเศษเหลือถึงเวลาเช้าก็ให้เผาเสีย</verse>
				<verse number="11">เจ้าจงเลี้ยงกันดังนี้คือ ให้คาดเอว สวมรองเท้า และถือไม้เท้าไว้ในมือ และรีบกินโดยเร็ว การเลี้ยงนี้เป็นปัสกา ของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">เพราะในคืนวันนั้น เราจะผ่านไปในแผ่นดินอียิปต์ และเราจะประหารลูกหัวปีทั้งหมดในแผ่นดินอียิปต์ทั้งของมนุษย์และของสัตว์ และเราจะพิพากษาลงโทษพระทั้งหมดของอียิปต์ เราคือพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">แต่เลือดตามบ้านที่เจ้าทั้งหลายอยู่นั้น จะเป็นหมายสำคัญสำหรับพวกเจ้า เมื่อเราเห็นเลือดนั้น เราจะผ่านเว้นพวกเจ้าไป จะไม่มีภัยพิบัติเกิดแก่พวกเจ้า ขณะที่เราโจมตีแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="14">“วันนี้จะเป็นวันที่ระลึกสำหรับพวกเจ้า ให้เจ้าทั้งหลายฉลองเป็นเทศกาลเลี้ยงถวายเกียรติพระยาห์เวห์ชั่วชาติพันธุ์ของพวกเจ้า พวกเจ้าจงฉลองเทศกาลเลี้ยงนี้และถือเป็นกฎถาวร</verse>
				<verse number="15">พวกเจ้าจงกินขนมปังไร้เชื้อให้ครบเจ็ดวัน วันแรกจงขจัดเชื้อ ให้สิ้นจากบ้านของพวกเจ้า ถ้าผู้ใดกินขนมปังใส่เชื้อตั้งแต่วันแรกจนถึงวันที่เจ็ด จะต้องถูกตัดออกจากการเป็นคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="16">ในวันแรกนั้นให้มีการประชุมบริสุทธิ์ และในวันที่เจ็ดก็ให้มีการประชุมบริสุทธิ์ ห้ามทำงานใดๆ ในวันแรกและวันที่เจ็ด นอกจากการจัดเตรียมอาหารให้ทุกคนรับประทาน</verse>
				<verse number="17">พวกเจ้าจงถือเทศกาลกินขนมปังไร้เชื้อ เพราะในวันนี้เอง เราได้นำไพร่พลของเจ้าออกจากแผ่นดินอียิปต์ เพราะฉะนั้น พวกเจ้าจงถือวันนี้เป็นกฎถาวรชั่วชาติพันธุ์ของเจ้า</verse>
				<verse number="18">ในตอนเย็นวันที่สิบสี่เดือนแรก เจ้าทั้งหลายจงกินขนมปังไร้เชื้อจนถึงเวลาเย็นวันที่ยี่สิบเอ็ดของเดือนนั้น</verse>
				<verse number="19">ตลอดเจ็ดวันนั้น ห้ามพบเชื้อในบ้านของพวกเจ้า เพราะถ้าผู้ใดที่เป็นคนต่างด้าวก็ดีหรือคนพื้นเมืองก็ดี กินขนมปังใส่เชื้อ ผู้นั้นจะต้องถูกตัดออกจากชุมนุมชนอิสราเอล</verse>
				<verse number="20">ห้ามกินสิ่งใดที่ใส่เชื้อในที่อาศัยของพวกเจ้า เจ้าจงกินแต่ขนมปังไร้เชื้อเท่านั้น”</verse>
				<verse number="21">แล้วโมเสสเรียกพวกผู้ใหญ่ของคนอิสราเอลมาพร้อมกัน สั่งว่า “จงไปเอาลูกแกะสำหรับครอบครัวของพวกท่านมาฆ่าเป็นลูกแกะปัสกา</verse>
				<verse number="22">และเอาต้นหุสบ กำหนึ่งจุ่มลงในเลือดที่อยู่ในอ่าง แล้วป้ายเลือดนั้นที่วงกบประตูทั้งด้านบนและด้านข้างทั้งสองข้าง ห้ามผู้ใดออกไปพ้นประตูบ้านของตนจนถึงรุ่งเช้า</verse>
				<verse number="23">เพราะพระยาห์เวห์จะเสด็จผ่านไปเพื่อจะประหารคนอียิปต์ เมื่อพระองค์ทอดพระเนตรเห็นเลือดที่วงกบประตูทั้งด้านบนและด้านข้างทั้งสองข้าง พระยาห์เวห์จะทรงผ่านเว้นประตูนั้น และจะไม่ทรงให้ผู้สังหารเข้าไปในบ้านพวกท่านเพื่อจะประหารท่าน</verse>
				<verse number="24">ท่านทั้งหลายจงถือคำสั่งนี้ให้เป็นกฎถาวรของพวกท่านและของลูกหลานพวกท่าน</verse>
				<verse number="25">เมื่อพวกท่านไปถึงแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์จะประทานแก่พวกท่านตามที่ตรัสไว้แล้ว พวกท่านจงถือพิธีนี้ไว้</verse>
				<verse number="26">เมื่อลูกหลานของพวกท่านถามว่า ‘พิธีนี้หมายความว่าอะไร?’</verse>
				<verse number="27">พวกท่านจงตอบว่า ‘เป็นการถวายสัตวบูชาปัสกาแด่พระยาห์เวห์ผู้ทรงผ่านเว้นบ้านของชนชาติอิสราเอลในอียิปต์ เมื่อพระองค์ทรงประหารคนอียิปต์ แต่โปรดไว้ชีวิตครอบครัวของพวกเรา’ ” ประชากรก็กราบลงนมัสการ</verse>
				<verse number="28">แล้วชนชาติอิสราเอลก็ไปทำตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชากับโมเสสและอาโรน</verse>
				<verse number="29">ในเวลาเที่ยงคืน พระยาห์เวห์ทรงประหารบุตรหัวปีทุกคนในแผ่นดินอียิปต์ ตั้งแต่พระราชบุตรหัวปีของฟาโรห์ผู้ประทับบนบัลลังก์ จนถึงบุตรหัวปีของนักโทษที่อยู่ในคุกมืด ทั้งลูกหัวปีของสัตว์เลี้ยงทุกตัว</verse>
				<verse number="30">ฟาโรห์กับพวกข้าราชการ และคนอียิปต์ทั้งหมดตื่นขึ้นในตอนกลางคืน มีเสียงร้องไห้คร่ำครวญดังมากในอียิปต์ เพราะไม่มีบ้านไหนเลยที่ไม่มีคนตาย</verse>
				<verse number="31">ฟาโรห์จึงตรัสเรียกโมเสสกับอาโรนให้มาเข้าเฝ้าในคืนนั้น ตรัสว่า “เจ้าทั้งสองกับชนชาติอิสราเอล จงลุกขึ้นและออกไปจากประชากรของเรา ไปนมัสการพระยาห์เวห์ตามที่ขอไว้นั้น</verse>
				<verse number="32">เอาฝูงแพะแกะและฝูงโคของพวกเจ้าไปด้วยตามที่ขอไว้แล้ว จงไป และอวยพรเราด้วย”</verse>
				<verse number="33">คนอียิปต์ก็เร่งรัดให้ชนชาตินั้นออกจากแผ่นดินโดยเร็ว เพราะพวกเขาพูดว่า “พวกเราจะตายกันหมดแล้ว”</verse>
				<verse number="34">คนอิสราเอลเอาก้อนแป้งดิบที่ไม่ได้ใส่เชื้อกับอ่างขยำแป้ง ห่อผ้าใส่บ่าแบกไป</verse>
				<verse number="35">ชนชาติอิสราเอลทำตามที่โมเสสสั่งไว้ คือขอเครื่องเงิน เครื่องทอง และเครื่องนุ่งห่มจากคนอียิปต์</verse>
				<verse number="36">และพระยาห์เวห์ทรงบันดาลให้ประชากรเป็นที่โปรดปรานในสายตาของคนอียิปต์ คนอียิปต์จึงให้สิ่งของตามที่ขอ ดังนั้นคนอิสราเอลจึงริบเอาสิ่งของต่างๆ จากคนอียิปต์</verse>
				<verse number="37">ชนชาติอิสราเอลออกจากเมืองราเมเสสไปถึงเมืองสุคคท นับเฉพาะผู้ชายเดินเท้าได้ประมาณ 600,000 คน ไม่รวมเด็ก</verse>
				<verse number="38">มีคนชาติอื่นจำนวนมากติดตามไปด้วย พร้อมทั้งฝูงปศุสัตว์มหาศาล คือฝูงแพะแกะและฝูงโค</verse>
				<verse number="39">พวกเขาเอาก้อนแป้งดิบซึ่งนำมาจากอียิปต์ปิ้งเป็นแผ่นขนมปังไร้เชื้อ เหตุที่เขาไม่ใส่เชื้อ ก็เพราะถูกเร่งรัดให้ออกจากอียิปต์ จึงไม่ทันเตรียมเสบียง</verse>
				<verse number="40">ชนชาติอิสราเอลอยู่ในอียิปต์เป็นเวลา 430 ปี</verse>
				<verse number="41">เมื่อครบ 430 ปีแล้ว ในวันนั้นเอง ประชากรทั้งหมดของพระยาห์เวห์ก็เคลื่อนออกจากแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="42">คืนวันนั้นเป็นคืนของพระยาห์เวห์ที่ทรงเฝ้าดู เพื่อนำพวกเขาออกจากแผ่นดินอียิปต์ และเป็นคืนที่ชนชาติอิสราเอลทั้งสิ้นถือเป็นที่ระลึกถึงพระยาห์เวห์ตลอดชั่วชาติพันธุ์ของพวกเขา</verse>
				<verse number="43">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสและอาโรนว่า “กฎเกณฑ์พิธีปัสกาเป็นดังนี้ คือห้ามคนต่างชาติกิน</verse>
				<verse number="44">ส่วนทาสซึ่งนายเอาเงินซื้อมา เมื่อให้ทาสนั้นเข้าสุหนัตแล้วก็ให้เขากินได้</verse>
				<verse number="45">ส่วนคนอาศัยหรือลูกจ้างห้ามกิน</verse>
				<verse number="46">ปัสกานั้นให้กินแต่ในบ้าน ห้ามเอาเนื้อไปนอกบ้าน และห้ามหักกระดูกของมัน</verse>
				<verse number="47">ให้ชุมนุมชนอิสราเอลทั้งสิ้นปฏิบัติตามพิธีนี้</verse>
				<verse number="48">ถ้ามีคนต่างด้าวมาอาศัยอยู่กับเจ้า และต้องการจะปฏิบัติตามพิธีปัสกาถวายพระยาห์เวห์ ก็ให้ชายพวกนั้นทุกคนเข้าสุหนัตก่อนแล้วจึงให้เขามาใกล้และปฏิบัติตามพิธีนั้นได้ เขาจะเป็นเหมือนคนที่เกิดในแผ่นดินนั้น แต่ทุกคนที่ไม่ได้เข้าสุหนัต จะกินปัสกาไม่ได้</verse>
				<verse number="49">บทบัญญัติสำหรับคนพื้นเมืองและคนต่างด้าวซึ่งอาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเจ้าจะต้องเป็นอย่างเดียวกัน”</verse>
				<verse number="50">ชนชาติอิสราเอลทั้งสิ้นก็ปฏิบัติตามที่พระยาห์เวห์มีรับสั่งแก่โมเสสและอาโรน</verse>
				<verse number="51">ในวันนั้นเองพระยาห์เวห์ทรงนำชนชาติอิสราเอลออกจากแผ่นดินอียิปต์โดยแยกเป็นขบวนๆ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“จงถวายลูกหัวปีทั้งหมดแก่เรา คือทุกสิ่งของชนชาติอิสราเอลที่ออกจากครรภ์ครั้งแรก ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือสัตว์ สิ่งนั้นเป็นของเรา”</verse>
				<verse number="3">โมเสสจึงกล่าวแก่ประชาชนว่า “จงระลึกถึงวันนี้ ที่พวกท่านออกมาจากอียิปต์ จากแดนทาส” เพราะพระยาห์เวห์ทรงนำท่านออกจากที่นั่นด้วยพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ ห้ามกินขนมปังใส่เชื้อ</verse>
				<verse number="4">วันนี้ในเดือนอาบีบ พวกท่านได้ออกไป</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ทรงนำท่านมาถึงแผ่นดินของคนคานาอัน คนฮิตไทต์ คนอาโมไรต์ คนฮีไวต์ และคนเยบุส นี่เป็นแผ่นดินที่ทรงปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของท่านว่า จะยกให้ท่าน มันเป็นแผ่นดินที่มีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์ พวกท่านจงถือพิธีนี้ในเดือนนี้</verse>
				<verse number="6">จงกินขนมปังไร้เชื้อเป็นเวลาเจ็ดวัน และวันที่เจ็ดจงมีเทศกาลเลี้ยงถวายเกียรติพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">จงกินขนมปังไร้เชื้อทั้งเจ็ดวัน อย่าให้เห็นขนมปังใส่เชื้อ หรือให้เห็นเชื้อ ในทุกเขตของท่าน</verse>
				<verse number="8">ในวันนั้น จงบอกบุตรของท่านว่า ‘ที่ทำอย่างนี้ก็เพราะเหตุการณ์ซึ่งพระยาห์เวห์ได้ทรงทำเพื่อข้า เมื่อข้าออกจากอียิปต์’</verse>
				<verse number="9">สำหรับท่าน พิธีนี้จะเป็นดังเครื่องหมายที่มือของท่าน และดังเครื่องเตือนใจที่หน้าผากของท่าน เพื่อพระธรรมของพระยาห์เวห์จะได้อยู่ในปากของท่าน เพราะพระยาห์เวห์ได้ทรงนำท่านออกมาจากอียิปต์ด้วยพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์</verse>
				<verse number="10">ฉะนั้น ท่านจงรักษากฎเกณฑ์นี้ตามกำหนดทุกๆ ปี</verse>
				<verse number="11">“เมื่อพระยาห์เวห์ทรงนำท่านไปยังแผ่นดินของคนคานาอันดังที่ได้ทรงปฏิญาณไว้กับท่านและบรรพบุรุษของท่าน พระองค์ได้ประทานแผ่นดินนั้นแก่ท่าน</verse>
				<verse number="12">ทุกอย่างที่ออกจากครรภ์ครั้งแรกนั้น ท่านจงแยกถวายแด่พระยาห์เวห์ และลูกสัตว์หัวปีตัวผู้ทุกตัวที่เกิดจากสัตว์ใช้งานของท่านก็เป็นของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">จงเอาลูกแกะไถ่ลูกลาหัวปี ถ้าไม่ไถ่ก็จงหักคอมันเสีย จงไถ่บุตรชายหัวปีทั้งหมดของท่าน</verse>
				<verse number="14">และต่อไปภายหน้า เมื่อบุตรของท่านจะถามว่า ‘ทำไมจึงทำอย่างนี้?’ จงเล่าให้เขาฟังว่า ‘พระยาห์เวห์ทรงนำพวกเราออกจากอียิปต์ คือจากแดนทาสด้วยพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์</verse>
				<verse number="15">เมื่อพระทัยของฟาโรห์ดื้อไม่ยอมปล่อยพวกเราไป พระยาห์เวห์จึงทรงประหารลูกหัวปีทั้งหมดในแผ่นดินอียิปต์ทั้งของมนุษย์และของสัตว์ เพราะฉะนั้น ข้าจึงถวายสัตว์ตัวผู้ทุกตัวที่ออกจากครรภ์ครั้งแรกแด่พระยาห์เวห์ แต่บุตรชายหัวปีทั้งหมดของข้า ข้าก็ไถ่ไว้’</verse>
				<verse number="16">พิธีนี้จะเป็นดังเครื่องหมายที่มือของท่าน และดังสัญลักษณ์ที่หน้าผากของท่าน เพราะพระยาห์เวห์ได้ทรงนำพวกเราออกจากอียิปต์ด้วยพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์”</verse>
				<verse number="17">เมื่อฟาโรห์ปล่อยประชากรไปแล้ว พระเจ้าไม่ได้ทรงนำพวกเขาไปทางแผ่นดินของคนฟีลิสเตียแม้ว่าจะเป็นทางใกล้ เพราะพระเจ้าตรัสว่า “เกรงว่าเมื่อประชากรไปเผชิญสงครามเข้า พวกเขาจะเปลี่ยนใจและกลับไปยังอียิปต์”</verse>
				<verse number="18">พระเจ้าจึงทรงนำประชากรอ้อมไปทางถิ่นทุรกันดารยังทะเลแดง ชนชาติอิสราเอลก็ออกจากแผ่นดินอียิปต์ มีอาวุธพร้อมทำสงคราม</verse>
				<verse number="19">โมเสสเอากระดูกของโยเซฟไปด้วย เพราะโยเซฟให้ชนชาติอิสราเอลสาบานเป็นมั่นเหมาะว่า “พระเจ้าจะทรงเยี่ยมเยียนพวกท่านอย่างแน่นอน แล้วพวกท่านจงเอากระดูกของเราไปจากที่นี่ด้วย”</verse>
				<verse number="20">พวกเขาออกจากเมืองสุคคท ไปตั้งค่ายที่เอธามซึ่งอยู่ริมถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์เสด็จนำทางพวกเขาในเวลากลางวันด้วยเสาเมฆ และในเวลากลางคืนด้วยเสาเพลิง ให้พวกเขามีแสงสว่างเพื่อจะเดินทางได้ทั้งกลางวันและกลางคืน</verse>
				<verse number="22">พระองค์ไม่ได้ทรงให้เสาเมฆในเวลากลางวันและเสาเพลิงในเวลากลางคืนคลาดจากเบื้องหน้าประชากรเลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“จงสั่งชนชาติอิสราเอลให้ย้อนกลับไปตั้งค่ายหน้าปิหะหิโรท ระหว่างมิกดลกับทะเล หน้าบาอัลเซโฟน ส่วนพวกเจ้าจงตั้งค่ายตรงข้ามที่นั้น คือบริเวณริมทะเล</verse>
				<verse number="3">ฟาโรห์จะกล่าวถึงชนชาติอิสราเอลว่า ‘พวกเขาระส่ำระสายบนบก ถิ่นทุรกันดารนั้นปิดกั้นพวกเขาไว้แล้ว’</verse>
				<verse number="4">เราจะบันดาลให้ใจฟาโรห์กระด้างไป ฟาโรห์จะไล่ตามพวกเจ้า แล้วเราจะได้รับเกียรติเพราะฟาโรห์และกองกำลังทั้งสิ้นของเขา แล้วคนอียิปต์จะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์” คนอิสราเอลก็ทำตามรับสั่งนั้น</verse>
				<verse number="5">เมื่อกษัตริย์อียิปต์ทรงทราบว่าประชากรเหล่านั้นหนีไปแล้ว ท่าทีของฟาโรห์และของพวกข้าราชการที่มีต่อประชากรอิสราเอลก็เปลี่ยนไป พวกเขาจึงว่า “ทำไมพวกเราจึงทำอย่างนี้? ทำไมจึงปล่อยพวกอิสราเอลไปจากการรับใช้เราเล่า?”</verse>
				<verse number="6">แล้วฟาโรห์ก็ทรงจัดราชรถและนำทัพไป</verse>
				<verse number="7">พระองค์ทรงเอารถรบอย่างดี 600 คันกับรถรบอื่นทั้งหมดของอียิปต์ มีนายทหารประจำอยู่ทุกคัน</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ทรงให้พระทัยของฟาโรห์กษัตริย์อียิปต์กระด้างไป ฟาโรห์จึงทรงไล่ตามชนชาติอิสราเอลซึ่งเดินออกไปอย่างองอาจ</verse>
				<verse number="9">คนอียิปต์ไล่ตามไป มีทั้งม้าและรถรบทั้งสิ้นของฟาโรห์ และทหารม้ากับกองกำลังของท่านมาทันพวกอิสราเอลที่ตั้งค่ายอยู่ริมทะเล ใกล้ปิหะหิโรท หน้าบาอัลเซโฟน</verse>
				<verse number="10">เมื่อฟาโรห์ทรงเข้ามาใกล้ ชนชาติอิสราเอลก็เงยหน้าขึ้นดู และนี่แน่ะ ชาวอียิปต์ยกติดตามมา พวกเขาก็หวาดกลัวยิ่งนัก จึงร้องทูลพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">พวกเขาบอกโมเสสว่า “หลุมฝังศพในอียิปต์ไม่มีหรือ? ท่านจึงพาพวกเราออกมาตายในถิ่นทุรกันดาร ทำไมท่านจึงทำกับเราเช่นนี้คือพาพวกเราออกมาจากอียิปต์?</verse>
				<verse number="12">เราบอกท่านในอียิปต์แล้วไม่ใช่หรือว่า ปล่อยพวกเราแต่ลำพัง ให้พวกเรารับใช้คนอียิปต์เถิด เพราะการทำเช่นนั้นก็ยังดีกว่ามาตายในถิ่นทุรกันดาร”</verse>
				<verse number="13">โมเสสกล่าวกับประชากรว่า “อย่ากลัวเลย จงยืนนิ่งอยู่ คอยดูความรอดจากพระยาห์เวห์ ซึ่งทรงทำเพื่อพวกท่านในวันนี้ เพราะคนอียิปต์ที่เห็นในวันนี้ พวกท่านจะไม่ได้เห็นอีกตลอดไป</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์จะทรงรบแทนท่านทั้งหลาย พวกท่านจงสงบอยู่เถิด”</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “ทำไมเจ้าจึงมาร้องทุกข์ต่อเรา? จงสั่งชนชาติอิสราเอลให้เดินหน้าต่อไป</verse>
				<verse number="16">ส่วนเจ้าจงยกไม้เท้าของเจ้า แล้วยื่นมือออกไปเหนือทะเลและทำให้ทะเลนั้นแยกออก เพื่อคนอิสราเอลจะเดินผ่านทะเลบนดินแห้งได้</verse>
				<verse number="17">ส่วนเราก็จะบันดาลให้ใจคนอียิปต์กระด้างและตามพวกเขามา แล้วเราจะได้รับเกียรติเพราะฟาโรห์ กองกำลัง รถรบ และพลม้าทั้งหมดของเขา</verse>
				<verse number="18">เมื่อเราได้รับเกียรติเพราะฟาโรห์ รถรบ และพลม้าของเขาแล้ว คนอียิปต์ก็จะรู้ว่า เรานี่แหละคือยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="19">ทูตของพระเจ้าซึ่งนำหน้าทัพอิสราเอลก็กลับไปอยู่ข้างหลัง และเสาเมฆซึ่งอยู่ข้างหน้า ก็กลับมาตั้งอยู่ข้างหลังพวกเขา</verse>
				<verse number="20">คือมาอยู่ระหว่างทัพอียิปต์และทัพอิสราเอล มีเมฆและความมืดกั้น เวลากลางคืนก็ผ่านไปโดยทั้งสองฝ่ายไม่ได้เข้าใกล้กันตลอดคืน</verse>
				<verse number="21">โมเสสยื่นมือออกเหนือทะเล และพระยาห์เวห์ก็ทรงบันดาลให้ลมตะวันออกพัดโหมไล่น้ำทะเลตลอดคืน ทำให้ทะเลกลายเป็นดินแห้ง และน้ำแยกออกจากกัน</verse>
				<verse number="22">ชนชาติอิสราเอลก็เดินผ่านกลางทะเลบนดินแห้ง ส่วนน้ำนั้นตั้งเป็นเหมือนกำแพงสำหรับพวกเขาทั้งทางขวาและทางซ้าย</verse>
				<verse number="23">คนอียิปต์ก็ไล่ตามพวกเขาเข้าไปกลางทะเล ทั้งม้าและรถรบและพลม้าทั้งสิ้นของฟาโรห์</verse>
				<verse number="24">เวลาเช้ามืดพระยาห์เวห์ทอดพระเนตรลงมาจากเสาเพลิงและเสาเมฆทรงเห็นทัพอียิปต์ ก็ทรงบันดาลให้ทัพอียิปต์เกิดโกลาหล</verse>
				<verse number="25">พระองค์ทรงทำให้ล้อรถฝืดจนแล่นแทบไม่ไหว คนอียิปต์จึงพูดกันว่า “ให้เราหนีจากคนอิสราเอลเถิด เพราะพระยาห์เวห์ทรงต่อสู้กับคนอียิปต์เพื่อพวกเขา”</verse>
				<verse number="26">จากนั้นพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงยื่นมือออกเหนือทะเล เพื่อให้น้ำทะเลไหลกลับคืนมาท่วมคนอียิปต์ ทั้งรถรบและพลม้าของพวกเขา”</verse>
				<verse number="27">โมเสสจึงยื่นมือออกเหนือทะเล พอรุ่งเช้าทะเลก็ไหลกลับดังเดิม คนอียิปต์พากันหนีกระแสน้ำ แต่พระยาห์เวห์ทรงสลัดคนอียิปต์ลงกลางทะเล</verse>
				<verse number="28">น้ำก็ไหลกลับท่วมรถรบและพลม้า คือกองกำลังทั้งหมดของฟาโรห์ซึ่งตามพวกเขาเข้าไปในทะเล ไม่เหลือสักคนเดียว</verse>
				<verse number="29">ส่วนชนชาติอิสราเอลเดินไปตามดินแห้งกลางท้องทะเล น้ำตั้งขึ้นเหมือนกำแพงสำหรับพวกเขาทั้งทางขวาและทางซ้าย</verse>
				<verse number="30">ด้วยเหตุนี้ในวันนั้นพระยาห์เวห์โปรดช่วยให้คนอิสราเอลรอดจากเงื้อมมือคนอียิปต์ คนอิสราเอลเห็นศพคนอียิปต์อยู่ที่ชายทะเล</verse>
				<verse number="31">อิสราเอลเห็นกิจการใหญ่ ซึ่งพระยาห์เวห์ได้ทรงทำต่อคนอียิปต์ ประชากรก็เกรงกลัวพระยาห์เวห์ พวกเขาเชื่อถือพระยาห์เวห์และเชื่อโมเสสผู้รับใช้ของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ขณะนั้นโมเสสกับชนชาติอิสราเอลร้องเพลงบทนี้ ถวายพระยาห์เวห์ว่า “ข้าพระองค์จะร้องเพลงถวายพระยาห์เวห์ เพราะพระองค์ทรงได้ชัยชนะอย่างใหญ่หลวง พระองค์ทรงกวาดม้าและพลม้าลงในทะเล</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ทรงเป็นกำลังและบทเพลงของข้าพระองค์ พระองค์ทรงเป็นความรอดของข้าพระองค์ พระองค์นี่แหละเป็นพระเจ้าของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะสรรเสริญพระองค์ พระเจ้าแห่งบิดาของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะยกย่องพระองค์</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์ทรงเป็นนักรบ ยาห์เวห์คือพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="4">“พระองค์ทรงเหวี่ยงรถรบและกองกำลังของฟาโรห์ลงทะเล นายทหารชั้นยอดของฟาโรห์ก็จมในทะเลแดง</verse>
				<verse number="5">น้ำท่วมพวกเขามิด พวกเขาจมลงเหมือนก้อนหินในทะเลลึก</verse>
				<verse number="6">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระหัตถ์ขวาของพระองค์ทรงอานุภาพยิ่ง ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระหัตถ์ขวาของพระองค์ทรงบดขยี้ศัตรู</verse>
				<verse number="7">ด้วยเดชานุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ พระองค์ทรงคว่ำปฏิปักษ์ของพระองค์เสีย พระองค์ทรงส่งพระพิโรธของพระองค์เผาผลาญพวกเขาเสียอย่างเผาตอข้าว</verse>
				<verse number="8">โดยลมที่ระบายจากช่องพระนาสิก น้ำก็รวมตัวเป็นกองสูงขึ้น น้ำท่วมก็ตั้งสูงขึ้นดังกำแพง ที่ลึกในใจกลางท้องทะเลก็แข็งตัว</verse>
				<verse number="9">ข้าศึกกล่าวว่า ‘ข้าจะติดตาม ข้าจะไล่ให้ทัน ข้าจะแบ่งของริบกัน ข้าจะพอใจที่ได้ทำกับพวกเขาสมดังใจ ข้าจะชักดาบออก มือข้าจะทำลายพวกเขาเสีย’</verse>
				<verse number="10">พระองค์ทรงบันดาลให้ลมพัดมา น้ำทะเลก็ท่วมพวกเขามิด พวกเขาจมลงเหมือนตะกั่วในกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยวนั้น</verse>
				<verse number="11">“ข้าแต่พระยาห์เวห์ ในบรรดาพระต่างๆ องค์ไหนจะเป็นเหมือนพระองค์เล่า? องค์ไหนจะเหมือนพระองค์ผู้ทรงงามสง่าในความบริสุทธิ์ และน่าเกรงขามด้วยพระสิริและทรงทำการอัศจรรย์?</verse>
				<verse number="12">พระองค์เหยียดพระหัตถ์ขวาออก แผ่นดินก็กลืนพวกเขาเสีย</verse>
				<verse number="13">“ด้วยความรักมั่นคง พระองค์ทรงนำชนชาติซึ่งทรงไถ่ไว้ ด้วยพระเดชานุภาพ พระองค์ทรงพาพวกเขามาถึงที่สถิตอันบริสุทธิ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="14">ชนชาติทั้งหลายได้ยินแล้ว ก็พากันสะทกสะท้าน คนฟีลิสเตียรู้สึกปวดร้าว</verse>
				<verse number="15">ครั้งนั้นพวกเจ้านายแห่งเอโดมก็พากันหวาดผวา และพวกผู้นำแห่งโมอับก็ตัวสั่น คนคานาอันทั้งปวงก็ระส่ำระสายไป</verse>
				<verse number="16">ความรู้สึกสยดสยองและความตกใจกลัวอุบัติขึ้นในใจของพวกเขา เนื่องด้วยฤทธานุภาพแห่งพระกรของพระองค์ พวกเขาหยุดนิ่งอยู่เหมือนก้อนหิน ข้าแต่พระยาห์เวห์ จนประชากรของพระองค์ผ่านพ้นไป จนชนชาติซึ่งพระองค์ทรงซื้อไว้แล้วผ่านไป</verse>
				<verse number="17">พระองค์ทรงนำพวกเขาเข้ามา และให้เขาตั้งหลักแหล่งบนภูเขาของพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ เป็นสถานที่ซึ่งพระองค์ทรงสร้างไว้เพื่อเป็นที่ประทับของพระองค์ ข้าแต่องค์เจ้านาย สถานนมัสการซึ่งพระหัตถ์ของพระองค์ทรงสถาปนาไว้</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์จะทรงครอบครองอยู่เป็นนิตย์นิรันดร์”</verse>
				<verse number="19">เพราะเมื่อกองม้าของฟาโรห์กับรถรบและพลม้าของท่านลงไปในทะเล พระยาห์เวห์ก็ทรงให้น้ำทะเลไหลกลับมาท่วมเสีย แต่ชนชาติอิสราเอลเดินไปบนดินแห้งกลางทะเลนั้น</verse>
				<verse number="20">มิเรียมผู้เผยพระวจนะหญิง พี่สาวของอาโรนก็ถือรำมะนา และหญิงทั้งหมดก็ถือรำมะนาเดินตามพร้อมกับเต้นรำไปด้วย</verse>
				<verse number="21">มิเรียมจึงร้องตอบพวกเขาว่า “จงร้องเพลงถวายพระยาห์เวห์เถิดเพราะพระองค์ทรงได้ชัยชนะอย่างใหญ่หลวง พระองค์ทรงกวาดม้าและพลม้าลงในทะเล”</verse>
				<verse number="22">ต่อมาโมเสสนำพวกอิสราเอลออกจากทะเลแดง ไปยังถิ่นทุรกันดารชูร์ พวกเขาเดินไปในถิ่นทุรกันดารสามวันโดยไม่พบน้ำเลย</verse>
				<verse number="23">เมื่อมาถึงตำบลมาราห์ พวกเขาก็ดื่มน้ำที่ตำบลมาราห์นั้นไม่ได้ เพราะน้ำขม เพราะฉะนั้นจึงตั้งชื่อว่ามาราห์</verse>
				<verse number="24">ประชาชนก็พากันบ่นต่อว่าโมเสสว่า “เราจะเอาอะไรดื่ม?”</verse>
				<verse number="25">โมเสสก็ร้องทูลพระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์จึงทรงชี้ให้ท่านเห็นต้นไม้ต้นหนึ่ง เมื่อท่านโยนมันลงน้ำ น้ำก็จืด ณ ที่นั้น พระองค์ประทานกฎเกณฑ์และกฎหมายไว้ อีกทั้งทรงลองใจพวกเขา</verse>
				<verse number="26">พระองค์ตรัสว่า “ถ้าเจ้าใส่ใจฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า และทำสิ่งที่ถูกต้องในสายพระเนตรของพระองค์ อีกทั้งเงี่ยหูฟังพระบัญญัติของพระองค์ และรักษากฎเกณฑ์ของพระองค์ทุกประการแล้ว โรคต่างๆ ซึ่งเราบันดาลให้เกิดแก่คนอียิปต์นั้น เราจะไม่ให้เกิดขึ้นกับเจ้าเลย เพราะเราคือยาห์เวห์แพทย์ของเจ้า”</verse>
				<verse number="27">พวกเขามาถึงเอลิม ที่มีบ่อน้ำพุสิบสองบ่อ มีต้นอินทผลัมเจ็ดสิบต้น พวกเขาจึงตั้งค่ายใกล้บ่อน้ำนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมดเดินทางออกจากเอลิม และมาถึงถิ่นทุรกันดารสิน ซึ่งอยู่ระหว่างเอลิมกับภูเขาซีนาย ในวันที่สิบห้าเดือนที่สอง นับตั้งแต่ออกจากแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="2">ชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมดก็พากันบ่นต่อว่าโมเสสและอาโรนในถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="3">คนอิสราเอลกล่าวกับท่านทั้งสองว่า “เราตายเสียในแผ่นดินอียิปต์ด้วยพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์ ขณะเมื่อนั่งอยู่ใกล้หม้อเนื้อและรับประทานอาหารอิ่มหนำก็ดีกว่า นี่ท่านทั้งสองกลับนำเราออกมายังถิ่นทุรกันดารนี้ เพื่อจะให้ชุมนุมชนทั้งหมดหิวตาย”</verse>
				<verse number="4">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “นี่แน่ะ เราจะให้อาหารตกลงมาเหมือนฝนจากท้องฟ้า สำหรับพวกเจ้า และทุกๆ วันก็ให้ประชาชนออกไปเก็บแต่พอกินเฉพาะวันหนึ่งๆ เพื่อเราจะได้ลองใจว่า พวกเขาจะดำเนินตามบัญญัติของเราหรือไม่?</verse>
				<verse number="5">ในวันที่หก เมื่อพวกเขาเตรียมมานาที่นำมา ก็ให้เก็บเพิ่มเป็นสองเท่าของที่พวกเขาเก็บในวันอื่นๆ ”</verse>
				<verse number="6">โมเสสกับอาโรนจึงบอกชนชาติอิสราเอลทั้งหมดว่า “ในเวลาเย็นพวกท่านจะได้รู้ว่า พระยาห์เวห์ทรงเป็นผู้นำพวกท่านออกจากแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="7">ในเวลาเช้าพวกท่านจะได้เห็นพระสิริของพระยาห์เวห์ เพราะพระยาห์เวห์ทรงได้ยินคำที่ท่านบ่นต่อว่าพระองค์แล้ว เราทั้งสองเป็นใครเล่า? พวกท่านจึงมาบ่นต่อว่าเรา”</verse>
				<verse number="8">โมเสสกล่าวว่า “ในเวลาเย็นพระยาห์เวห์จะประทานเนื้อให้พวกท่านรับประทาน และในเวลาเช้าจะประทานอาหารให้รับประทานจนอิ่ม เพราะพระยาห์เวห์ทรงได้ยินคำบ่นของท่านต่อพระองค์ เราทั้งสองนี้เป็นใครเล่า? พวกท่านไม่ได้บ่นต่อว่าเรา แต่ได้บ่นต่อว่าพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="9">โมเสสจึงกล่าวกับอาโรนว่า “จงบอกชุมนุมชนอิสราเอลทั้งปวงว่า ‘จงมาอยู่เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ เพราะพระองค์ทรงได้ยินคำบ่นของพวกท่านแล้ว’ ”</verse>
				<verse number="10">ขณะที่อาโรนกล่าวกับชุมนุมชนอิสราเอลอยู่นั้น พวกเขามองไปทางถิ่นทุรกันดาร และนี่แน่ะ พระรัศมีของพระยาห์เวห์ปรากฏอยู่ในเมฆ</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="12">“เราได้ยินคำบ่นของชนชาติอิสราเอลแล้ว จงกล่าวแก่พวกเขาว่า ‘ในเวลาโพล้เพล้ พวกเจ้าจะได้กินเนื้อ ทั้งในเวลาเช้าเจ้าจะได้อาหารกินจนอิ่ม แล้วเจ้าจะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเจ้า’ ”</verse>
				<verse number="13">เมื่อถึงเวลาเย็น ฝูงนกคุ่มบินมาเต็มค่าย ในเวลาเช้าก็มีน้ำค้างรอบค่าย</verse>
				<verse number="14">เมื่อน้ำค้างระเหยไปแล้ว นี่แน่ะ มีเกล็ดบางละเอียดเหมือนน้ำค้างแข็งอยู่บนพื้นดินในถิ่นทุรกันดารนั้น</verse>
				<verse number="15">เมื่อชนชาติอิสราเอลเห็นจึงพูดกันว่า “นี่อะไรหนอ?” เพราะพวกเขาไม่ทราบว่าเป็นสิ่งใด โมเสสจึงบอกพวกเขาว่า “นี่แหละ เป็นอาหารที่พระยาห์เวห์ประทานให้พวกท่านรับประทาน</verse>
				<verse number="16">นี่เป็นสิ่งที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาไว้คือ ‘ให้ทุกคนเก็บเท่าที่พอรับประทานอิ่ม ให้เก็บคนละสองลิตร ตามจำนวนคนที่พักอยู่ในเต็นท์ของตน’ ”</verse>
				<verse number="17">ชนชาติอิสราเอลก็ทำตามนั้น บางคนเก็บมาก บางคนเก็บน้อย</verse>
				<verse number="18">แต่เมื่อพวกเขาใช้เครื่องตวง คนที่เก็บได้มากก็ไม่มีเหลือ และคนที่เก็บได้น้อยก็ไม่ขาดแคลน ทุกคนเก็บได้เท่าที่คนหนึ่งรับประทานได้</verse>
				<verse number="19">โมเสสสั่งพวกเขาว่า “อย่าให้ใครเหลือไว้จนรุ่งเช้า”</verse>
				<verse number="20">แต่พวกเขาไม่เชื่อฟังโมเสส บางคนเหลือไว้จนรุ่งเช้า อาหารนั้นก็มีหนอนขึ้น และบูดเหม็น โมเสสจึงโกรธคนเหล่านั้น</verse>
				<verse number="21">พวกเขาเก็บกันทุกๆ เช้าเท่าที่คนหนึ่งรับประทานได้ แต่พอแดดออกร้อนจัดแล้วอาหารนั้นก็ละลายไป</verse>
				<verse number="22">เมื่อถึงวันที่หก พวกเขาเก็บอาหารสองเท่า คือคนละสี่ลิตร ผู้นำทั้งหมดของชุมนุมชนจึงเข้ามารายงานโมเสส</verse>
				<verse number="23">โมเสสบอกพวกเขาว่า “พระยาห์เวห์ทรงบัญชาว่า ‘พรุ่งนี้เป็นวันหยุดพัก เป็นสะบาโต วันบริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์ จะปิ้งอะไรก็ให้ปิ้ง จะต้มอะไรก็ให้ต้มเสีย และส่วนที่เหลือทั้งหมด จงเก็บไว้จนถึงวันรุ่งขึ้น’ ”</verse>
				<verse number="24">เมื่อพวกเขาเก็บไว้จนถึงวันรุ่งขึ้นตามที่โมเสสสั่ง อาหารนั้นไม่บูดเหม็นและไม่มีหนอนในนั้น</verse>
				<verse number="25">โมเสสจึงบอกว่า “วันนี้จงกินอาหารนั้น เพราะว่าวันนี้เป็นวันสะบาโตของพระยาห์เวห์ วันนี้พวกท่านจะไม่พบอาหารอย่างนั้นในทุ่งเลย</verse>
				<verse number="26">จงเก็บอาหารหกวัน แต่ในวันที่เจ็ดซึ่งเป็นสะบาโตจะไม่มีเลย”</verse>
				<verse number="27">ต่อมาในวันที่เจ็ด บางคนออกไปเก็บ แต่ก็ไม่พบเลย</verse>
				<verse number="28">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “พวกเจ้าจะขัดขืนบัญญัติและกฎหมายของเรานานสักเท่าไร?</verse>
				<verse number="29">ดูสิ พระยาห์เวห์ประทานวันสะบาโตให้พวกเจ้า เพราะฉะนั้นในวันที่หกพระองค์ประทานอาหารให้พอรับประทานสองวัน ในวันที่เจ็ดนั้นให้ทุกคนพักอยู่ในที่ของตน อย่าให้ใครออกจากที่พักเลย”</verse>
				<verse number="30">เพราะฉะนั้นประชาชนจึงได้หยุดพักในวันที่เจ็ด</verse>
				<verse number="31">คนอิสราเอลเรียกชื่ออาหารนั้น ว่า มานา มันเหมือนเมล็ดผักชีแต่มีสีขาว และมีรสเหมือนขนมแผ่นผสมน้ำผึ้ง</verse>
				<verse number="32">โมเสสกล่าวว่า “พระยาห์เวห์มีรับสั่งว่า ‘จงตวงมานาสองลิตร เก็บไว้ตลอดชั่วชาติพันธุ์ของเจ้า เพื่อพวกเขาจะได้เห็นอาหารซึ่งเราเลี้ยงพวกเจ้าในถิ่นทุรกันดารนี้ เมื่อเรานำพวกเจ้าออกจากแผ่นดินอียิปต์’ ”</verse>
				<verse number="33">โมเสสบอกอาโรนว่า “จงเอาไหลูกหนึ่ง แล้วตวงมานาให้เต็มสองลิตร วางไว้เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ ให้เก็บรักษาไว้ชั่วชาติพันธุ์ของพวกท่าน”</verse>
				<verse number="34">อาโรนก็วางมานานั้นลงหน้าหีบแห่งสักขีพยาน เพื่อรักษาไว้ตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส</verse>
				<verse number="35">ชนชาติอิสราเอลได้กินมานา 40 ปี จนพวกเขามาถึงแผ่นดินที่จะอาศัยอยู่ พวกเขากินมานาจนมาถึงชายแดนแผ่นดินคานาอัน</verse>
				<verse number="36">(เครื่องตวงของแห้งมาตรฐานที่ใช้ในเวลานั้นเท่ากับ 20 ลิตร)</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมดเคลื่อนออกจากถิ่นทุรกันดารสินไปเป็นระยะๆ ตามพระบัญชาของพระยาห์เวห์ และมาตั้งค่ายที่เรฟีดิม ที่นั่นไม่มีน้ำให้ประชาชนดื่ม</verse>
				<verse number="2">เพราะฉะนั้น ประชาชนจึงเอาเรื่องกับโมเสส และกล่าวกับโมเสสว่า “ให้น้ำพวกข้าดื่มซิ” โมเสสจึงบอกพวกเขาว่า “พวกเจ้าหาเรื่องเราทำไม? ทำไมพวกเจ้าจึงบังอาจลองดีกับพระยาห์เวห์?”</verse>
				<verse number="3">แต่ประชาชนกระหายน้ำ ณ ที่นั้น จึงบ่นต่อโมเสสว่า “ทำไมท่านจึงพาเราทั้งบุตรและฝูงปศุสัตว์ของเราออกจากอียิปต์มาเพื่อให้อดน้ำตาย?”</verse>
				<verse number="4">โมเสสจึงร้องทูลพระยาห์เวห์ว่า “ข้าพระองค์จะทำอย่างไรกับชนชาตินี้ดี? พวกเขาเกือบเอาหินขว้างข้าพระองค์ให้ตายอยู่แล้ว”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์จึงตรัสกับโมเสสว่า “จงเดินล่วงหน้าประชาชนไป และนำพวกผู้ใหญ่บางคนของอิสราเอลไปกับเจ้า จงถือไม้เท้าที่เจ้าใช้ตีแม่น้ำไนล์นั้นไปด้วย</verse>
				<verse number="6">นี่แน่ะ เราจะยืนอยู่ต่อหน้าเจ้าที่นั่น บนศิลาที่ภูเขาโฮเรบ จงตีศิลานั้น แล้วน้ำจะไหลออกมาให้ประชาชนดื่ม” โมเสสก็ทำดังนั้นต่อหน้าต่อตาพวกผู้ใหญ่ของอิสราเอล</verse>
				<verse number="7">โมเสสเรียกชื่อสถานที่นั้นว่า มัสสาห์ และเมรีบาห์ เพราะคนอิสราเอลหาเรื่องตน ณ ที่นั้น และลองดีกับพระยาห์เวห์ว่า “พระยาห์เวห์สถิตอยู่ท่ามกลางพวกข้าพเจ้าจริงหรือ?”</verse>
				<verse number="8">เวลานั้น คนอามาเลขยกมารบกับคนอิสราเอลที่เรฟีดิม</verse>
				<verse number="9">โมเสสสั่งโยชูวาว่า “จงเลือกผู้ชาย ฝ่ายเราออกไปสู้รบกับคนอามาเลข พรุ่งนี้เราจะยืนถือไม้เท้าของพระเจ้าอยู่บนยอดเขา”</verse>
				<verse number="10">โยชูวาก็ทำตามคำสั่งของโมเสส เขาออกไปรบกับคนอามาเลข ส่วนโมเสส อาโรน และเฮอร์ก็ขึ้นไปบนยอดเขานั้น</verse>
				<verse number="11">โมเสสยกมือขึ้นเมื่อไร อิสราเอลก็ได้เปรียบเมื่อนั้น ท่านลดมือลงเมื่อไร พวกอามาเลขก็ได้เปรียบเมื่อนั้น</verse>
				<verse number="12">แต่มือของโมเสสเมื่อยล้า เขาทั้งสองจึงนำก้อนหินมาวางให้โมเสสนั่ง อาโรนกับเฮอร์ก็ช่วยยกมือท่านขึ้นคนละข้าง มือทั้งคู่ของท่านจึงชูอยู่จนตะวันตกดิน</verse>
				<verse number="13">ส่วนโยชูวาปราบกองทัพอามาเลขพ่ายแพ้ไปด้วยคมดาบ</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงเขียนข้อความต่อไปนี้ลงในหนังสือเพื่อเตือนความจำ ทั้งเล่าให้โยชูวาฟัง คือเราจะล้างเผ่าพันธุ์อามาเลขให้สิ้น ไม่ให้ปรากฏในความทรงจำของประชาชนภายใต้ฟ้าเลย”</verse>
				<verse number="15">โมเสสจึงสร้างแท่นบูชาเรียกชื่อว่ายาห์เวห์นิสสี</verse>
				<verse number="16">กล่าวว่า “เพราะมีมือหนึ่งยกขึ้นต่อสู้พระที่นั่งของพระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์จะทรงทำสงครามกับคนอามาเลขทุกชั่วชาติพันธุ์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">เยโธรปุโรหิตแห่งมีเดียน พ่อตาของโมเสส ได้ยินถึงกิจการทุกอย่างที่พระเจ้าทรงทำเพื่อโมเสส และเพื่ออิสราเอลประชากรของพระองค์ เมื่อพระยาห์เวห์ทรงนำอิสราเอลออกจากอียิปต์</verse>
				<verse number="2">เยโธรพ่อตารับศิปโปราห์ภรรยาของโมเสสไว้ หลังจากที่โมเสสส่งกลับไป</verse>
				<verse number="3">พร้อมกับบุตรทั้งสองคนของนาง คนหนึ่งชื่อเกอร์โชม (เพราะโมเสสกล่าวว่า “ข้าพเจ้าเป็นคนต่างด้าว ในต่างแดน”)</verse>
				<verse number="4">อีกคนหนึ่งชื่อเอลีเอเซอร์ (เพราะท่านกล่าวว่า “พระเจ้าของบิดาข้าพเจ้าเป็นผู้อุปถัมภ์ของข้าพเจ้าและทรงให้ข้าพเจ้ารอดจากดาบของฟาโรห์”)</verse>
				<verse number="5">เยโธรพ่อตาของโมเสสพาภรรยาและบุตรทั้งสองคนนั้นมาหาโมเสสในถิ่นทุรกันดาร ที่เขาตั้งค่ายอยู่ที่ภูเขาของพระเจ้า</verse>
				<verse number="6">เยโธรส่งข่าวไปบอกโมเสสว่า “เราเยโธรพ่อตาของท่านพาภรรยาของท่านกับบุตรทั้งสองของนางมาหาท่าน”</verse>
				<verse number="7">โมเสสออกไปต้อนรับพ่อตา กราบลงและจูบท่าน ต่างไต่ถามทุกข์สุขกันและกัน แล้วพากันเข้าไปในเต็นท์</verse>
				<verse number="8">โมเสสเล่าให้พ่อตาฟังถึงเหตุการณ์ทุกประการ ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงทำกับฟาโรห์และกับคนอียิปต์ เพราะทรงเห็นแก่อิสราเอล ทั้งความทุกข์ยากลำบากทุกอย่างซึ่งเกิดขึ้นแก่คนอิสราเอลในระหว่างทาง และพระยาห์เวห์โปรดช่วยพวกเขาให้พ้นภัยอย่างไร</verse>
				<verse number="9">เยโธรก็ยินดีที่ได้ทราบถึงคุณความดีทุกอย่างซึ่งพระยาห์เวห์ได้ทรงทำกับคนอิสราเอล ผู้ซึ่งพระองค์โปรดช่วยให้รอดพ้นจากเงื้อมมือคนอียิปต์</verse>
				<verse number="10">เยโธรจึงกล่าวว่า “สาธุการแด่พระยาห์เวห์ ผู้ทรงช่วยพวกท่านให้รอดจากมืออียิปต์และจากหัตถ์ของฟาโรห์ ผู้ทรงช่วยประชากรให้พ้นจากเงื้อมมือของคนอียิปต์</verse>
				<verse number="11">บัดนี้เราทราบว่าพระยาห์เวห์ทรงเป็นใหญ่กว่าพระทั้งปวง เพราะพระองค์ทรงช่วยประชากรของพระองค์ให้พ้นภัย เมื่อคนอียิปต์กดขี่พวกเขาอย่างฮึกเหิม”</verse>
				<verse number="12">เยโธรพ่อตาของโมเสสก็นำเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และเครื่องสัตวบูชาถวายแด่พระเจ้า ส่วนอาโรนกับบรรดาผู้ใหญ่ของอิสราเอลมารับประทานเลี้ยงกับพ่อตาของโมเสสเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า</verse>
				<verse number="13">วันรุ่งขึ้น โมเสสนั่งตัดสินความให้ประชาชน พวกเขายืนห้อมล้อมโมเสสตั้งแต่เช้าจนเย็น</verse>
				<verse number="14">เมื่อพ่อตาของโมเสสเห็นทุกอย่างที่โมเสสทำเพื่อประชาชน จึงกล่าวว่า “นี่ท่านใช้วิธีอะไรปฏิบัติกับประชาชนเล่า? ทำไมท่านจึงนั่งทำงานอยู่คนเดียว? และประชาชนทั้งหมดก็ยืนล้อมท่านตั้งแต่เช้าจนเย็น”</verse>
				<verse number="15">โมเสสจึงตอบพ่อตาว่า “เพราะประชาชนมาหาข้าพเจ้า เพื่อขอให้ทูลถามพระเจ้า</verse>
				<verse number="16">เมื่อพวกเขามีการโต้เถียงกันก็มาหาข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็ตัดสินความระหว่างเขากับเพื่อนบ้าน และสอนเขาให้รู้จักกฎเกณฑ์ของพระเจ้าและธรรมบัญญัติของพระองค์”</verse>
				<verse number="17">พ่อตาของโมเสสจึงกล่าวกับท่านว่า “ท่านทำอย่างนี้ไม่ดี</verse>
				<verse number="18">ทั้งท่านและประชาชนที่อยู่กับท่านนั้นคงจะอ่อนล้า เพราะภาระนี้หนักเหลือกำลังของท่าน ท่านไม่สามารถทำคนเดียวได้</verse>
				<verse number="19">จงฟังเราบ้าง เราจะให้คำแนะนำแก่ท่าน และขอให้พระเจ้าสถิตกับท่าน ท่านจงเป็นผู้แทนของประชาชนเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า นำความกราบทูลพระเจ้า</verse>
				<verse number="20">ท่านจงสั่งสอนพวกเขาให้รู้กฎเกณฑ์และธรรมบัญญัติ คือทำให้พวกเขารู้จักทางที่เขาต้องดำเนินชีวิตและสิ่งที่ต้องปฏิบัติ</verse>
				<verse number="21">ยิ่งกว่านั้น จากประชาชนทั้งหมด ท่านจงมองหาคนที่มีความสามารถ ที่ยำเกรงพระเจ้า ที่ไว้ใจได้ และที่เกลียดสินบน จงแต่งตั้งคนอย่างนี้ไว้เหนือพวกเขา เป็นผู้ปกครองคนพันคนบ้าง ร้อยคนบ้าง ห้าสิบคนบ้าง สิบคนบ้าง</verse>
				<verse number="22">ให้พวกเขาพิพากษาคดีของประชาชนอยู่เสมอ ส่วนคดีใหญ่ๆ ก็ให้พวกเขานำมาแจ้งต่อท่าน แต่คดีเล็กๆ น้อยๆ ให้พวกเขาตัดสินเอง การงานของท่านจะเบาลง และพวกเขาจะแบกภาระร่วมกับท่าน</verse>
				<verse number="23">ถ้าทำดังนี้และพระเจ้าทรงบัญชาแล้ว ท่านก็จะสามารถทนได้ และประชาชนทั้งหมดนี้ก็จะไปยังที่อาศัยของตนด้วยความสงบสุข”</verse>
				<verse number="24">โมเสสก็เชื่อฟังถ้อยคำของพ่อตา และทำตามที่ท่านกล่าวทุกประการ</verse>
				<verse number="25">โมเสสจึงเลือกคนที่มีความสามารถจากคนอิสราเอลทั้งหมด และตั้งให้เป็นหัวหน้าประชาชน เป็นผู้ปกครองคนพันคนบ้าง ร้อยคนบ้าง ห้าสิบคนบ้าง สิบคนบ้าง</verse>
				<verse number="26">คนเหล่านั้นพิพากษาคดีของประชาชนอยู่เสมอ แต่คดียากๆ พวกเขานำไปแจ้งโมเสส ส่วนคดีเล็กๆ น้อยๆ พวกเขาตัดสินเอง</verse>
				<verse number="27">โมเสสส่งพ่อตาของตนกลับไป พ่อตาก็กลับไปยังแผ่นดินของตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ในเดือนที่สามนับตั้งแต่ชนชาติอิสราเอลออกจากแผ่นดินอียิปต์ ในวันนั้นพวกเขามาถึงถิ่นทุรกันดารซีนาย</verse>
				<verse number="2">เมื่อเคลื่อนออกจากเรฟีดิม มาถึงถิ่นทุรกันดารซีนาย พวกเขาก็ตั้งค่ายอยู่ในถิ่นทุรกันดาร คนอิสราเอลตั้งค่ายอยู่ที่นั่นหน้าภูเขานั้น</verse>
				<verse number="3">โมเสสขึ้นไปเข้าเฝ้าพระเจ้า พระยาห์เวห์ตรัสกับท่านจากภูเขานั้นว่า “จงบอกวงศ์วานยาโคบและชนชาติอิสราเอลดังนี้ว่า</verse>
				<verse number="4">พวกเจ้าได้เห็นสิ่งที่เราทำกับคนอียิปต์แล้ว และที่เราชูพวกเจ้าขึ้นดุจดังด้วยปีกนกอินทรี เพื่อนำพวกเจ้ามาถึงเรา</verse>
				<verse number="5">ฉะนั้น ถ้าพวกเจ้าฟังเสียงเราจริงๆ และรักษาพันธสัญญาของเราไว้ พวกเจ้าจะเป็นของล้ำค่าของเราที่เราเลือกสรรจากท่ามกลางชนชาติทั้งปวง เพราะแผ่นดินทั้งสิ้นเป็นของเรา</verse>
				<verse number="6">พวกเจ้าจะเป็นอาณาจักรปุโรหิต และเป็นชนชาติบริสุทธิ์สำหรับเรา นี่เป็นถ้อยคำที่เจ้าต้องบอกกับคนอิสราเอล”</verse>
				<verse number="7">โมเสสจึงมาเรียกประชุมพวกผู้ใหญ่ของประชาชน แล้วประกาศข้อความทั้งหมดนี้ต่อหน้าพวกเขาตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาท่าน</verse>
				<verse number="8">ประชาชนทั้งสิ้นก็ตอบพร้อมกันว่า “ทุกอย่างที่พระยาห์เวห์ตรัสนั้น พวกข้าพเจ้าจะทำตาม” โมเสสจึงนำถ้อยคำของประชาชนกลับไปกราบทูลพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “นี่แน่ะ เราจะมาหาเจ้าในเมฆหนาทึบ เพื่อประชาชนจะได้ยินขณะที่เราพูดกับเจ้า แล้วจะได้เชื่อถือเจ้าเสมอ” เมื่อโมเสสนำถ้อยคำของประชาชนไปกราบทูลพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงไปหาประชาชนและชำระพวกเขาให้บริสุทธิ์ในวันนี้และวันพรุ่งนี้ และให้พวกเขาซักเสื้อผ้าให้สะอาด</verse>
				<verse number="11">จงเตรียมตัวไว้ให้พร้อมในวันที่สาม เพราะในวันที่สามนั้น พระยาห์เวห์จะเสด็จลงมาบนภูเขาซีนายต่อหน้าประชาชนทั้งปวง</verse>
				<verse number="12">จงกำหนดเขตให้ประชาชนอยู่รอบภูเขา แล้วกำชับว่า ‘จงระวังตัวให้ดี อย่าขึ้นไปบนภูเขาหรือถูกต้องเชิงเขานั้น ใครถูกต้องภูเขาต้องมีโทษถึงตาย</verse>
				<verse number="13">ห้ามเอามือถูกต้องผู้นั้น แต่ให้เอาหินขว้างหรือยิงด้วยลูกศร จะเป็นสัตว์ก็ดีหรือเป็นมนุษย์ก็ดี ห้ามไว้ชีวิต’ เมื่อมีเสียงแตรเป่ายาว จึงให้พวกเขาขึ้นมาที่ภูเขานั้น”</verse>
				<verse number="14">โมเสสลงจากภูเขามายังประชาชน แล้วชำระประชาชนให้บริสุทธิ์ และพวกเขาก็ซักเสื้อผ้าให้สะอาด</verse>
				<verse number="15">แล้วท่านกล่าวกับประชาชนว่า “ท่านทั้งหลายจงเตรียมตัวไว้ให้พร้อมในวันที่สาม อย่าเข้าหาผู้หญิงเลย”</verse>
				<verse number="16">อยู่มาพอถึงรุ่งเช้าวันที่สาม ก็เกิดฟ้าร้องฟ้าแลบ มีเมฆหนาทึบปกคลุมภูเขานั้นกับมีเสียงแตรดังสนั่น จนประชาชนทุกคนในค่ายพากันกลัวจนตัวสั่น</verse>
				<verse number="17">โมเสสก็นำประชาชนออกจากค่ายไปเข้าเฝ้าพระเจ้า พวกเขามายืนอยู่ที่ตีนเขา</verse>
				<verse number="18">ภูเขาซีนายมีควันหุ้มอยู่ทั้งหมด เพราะพระยาห์เวห์เสด็จลงมาบนภูเขานั้นในเพลิง และควันก็พลุ่งขึ้นเหมือนควันจากเตาเผา ภูเขาทั้งลูก ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง</verse>
				<verse number="19">เมื่อเสียงแตรยิ่งดังขึ้น โมเสสก็กราบทูล แล้วพระเจ้าตรัสตอบเป็นเสียงฟ้าร้อง</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์เสด็จลงมาบนยอดภูเขาซีนาย พระยาห์เวห์ทรงเรียกโมเสสให้ขึ้นไปบนยอดเขา โมเสสก็ขึ้นไป</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์ตรัสสั่งโมเสสว่า “เจ้าจงลงไปกำชับประชาชน ไม่ให้ล่วงล้ำเข้ามาเพื่อดูพระยาห์เวห์ แล้วต้องพินาศไปเป็นจำนวนมาก</verse>
				<verse number="22">อนึ่ง พวกปุโรหิตที่เข้ามาเข้าเฝ้าพระยาห์เวห์นั้น ให้พวกเขาชำระตัวให้บริสุทธิ์ ด้วยเกรงว่าพระยาห์เวห์จะทรงลงโทษพวกเขา”</verse>
				<verse number="23">โมเสสกราบทูลพระยาห์เวห์ว่า “ประชาชนขึ้นมาบนภูเขาซีนายไม่ได้ เพราะพระองค์ทรงบัญชาพวกข้าพระองค์ว่า ‘จงกั้นเขตรอบภูเขานั้น และชำระให้เป็นที่บริสุทธิ์’ ”</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์จึงตรัสกับโมเสสว่า “เจ้าจงลงไปทันที แล้วกลับขึ้นมาอีกพาอาโรนขึ้นมาด้วย แต่อย่าให้พวกปุโรหิตและประชาชนล่วงล้ำขึ้นมาถึงพระยาห์เวห์ เกรงว่าพระองค์จะทรงลงโทษพวกเขา”</verse>
				<verse number="25">โมเสสก็ลงไปบอกประชาชนตามนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">พระเจ้าตรัสพระวจนะทั้งสิ้นต่อไปนี้ว่า</verse>
				<verse number="2">“เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ผู้ได้นำเจ้าออกจากแผ่นดินอียิปต์คือจากแดนทาส</verse>
				<verse number="3">“ห้ามมีพระเจ้าอื่นใดนอกเหนือจากเรา</verse>
				<verse number="4">“ห้ามทำรูปเคารพ สำหรับตน เป็นรูปสิ่งใดซึ่งมีอยู่ในฟ้าเบื้องบน หรือบนแผ่นดินเบื้องล่าง หรือในน้ำใต้แผ่นดิน</verse>
				<verse number="5">ห้ามกราบไหว้หรือปรนนิบัติรูปเหล่านั้น เพราะเราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า เป็นพระเจ้าที่หวงแหน ให้โทษของบิดาตกทอดไปถึงลูกหลานของผู้ที่ชังเราจนถึงสามชั่วสี่ชั่วอายุคน</verse>
				<verse number="6">แต่แสดงความรักมั่นคงต่อคนที่รักเรา และรักษาบัญญัติของเราจนถึงนับพันชั่วอายุคน</verse>
				<verse number="7">“ห้ามใช้พระนามพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าไปในทางที่ผิด เพราะผู้ที่ใช้พระนามของพระองค์ไปในทางที่ผิดนั้น พระยาห์เวห์จะทรงเอาโทษ</verse>
				<verse number="8">“จงระลึกถึงวันสะบาโต ถือเป็นวันบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="9">จงทำงานทั้งสิ้นของเจ้าหกวัน</verse>
				<verse number="10">แต่วันที่เจ็ดนั้นเป็นสะบาโตแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ในวันนั้นห้ามทำงานใดๆ ไม่ว่าเจ้าเอง หรือบุตรชายบุตรหญิงของเจ้า หรือทาสทาสีของเจ้า หรือสัตว์ใช้งานของเจ้า หรือคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่ในประตูเมืองของเจ้า</verse>
				<verse number="11">เพราะในหกวันพระยาห์เวห์ทรงสร้างฟ้าและแผ่นดิน ทะเล และสรรพสิ่งซึ่งมีอยู่ในที่เหล่านั้น แต่ในวันที่เจ็ดทรงพัก เพราะฉะนั้นพระยาห์เวห์ทรงอวยพรวันสะบาโต และทรงตั้งวันนั้นไว้เป็นวันบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="12">“จงให้เกียรติแก่บิดามารดาของเจ้า เพื่ออายุของเจ้าจะได้ยืนยาวบนแผ่นดิน ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าประทานแก่เจ้า</verse>
				<verse number="13">“ห้ามฆ่าคน</verse>
				<verse number="14">“ห้ามล่วงประเวณีผัวเมียเขา</verse>
				<verse number="15">“ห้ามลักขโมย</verse>
				<verse number="16">“ห้ามเป็นพยานเท็จใส่ร้ายเพื่อนบ้าน</verse>
				<verse number="17">“ห้ามโลภบ้านเรือนของเพื่อนบ้าน ห้ามโลภภรรยาของเพื่อนบ้าน หรือทาสทาสีของเขา หรือโค ลาของเขา หรือสิ่งใดๆ ซึ่งเป็นของของเพื่อนบ้าน”</verse>
				<verse number="18">ประชาชนทุกคนได้ยิน เสียงฟ้าร้อง และเสียงแตร อีกทั้งได้เห็นฟ้าแลบและควันที่พลุ่งขึ้นจากภูเขานั้น ประชาชนก็กลัวจนตัวสั่นยืนอยู่แต่ไกล</verse>
				<verse number="19">พวกเขาจึงกล่าวกับโมเสสว่า “ท่านจงนำความมาเล่าเถิด เราจะฟัง แต่อย่าให้พระเจ้าตรัสกับเราเลย เกรงว่าเราจะตาย”</verse>
				<verse number="20">โมเสสจึงกล่าวกับประชาชนว่า “อย่ากลัวเลย เพราะว่าพระเจ้าเสด็จมาเพื่อทรงลองใจพวกท่าน เพื่อพวกท่านจะได้ยำเกรงพระองค์ และจะได้ไม่ทำบาป”</verse>
				<verse number="21">ประชาชนยืนอยู่แต่ไกล แต่โมเสสเข้าไปใกล้ความมืดทึบที่พระเจ้าสถิตอยู่นั้น</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงบอกชนชาติอิสราเอลดังนี้ว่า ‘พวกเจ้าได้เห็นแล้วว่า เราพูดกับพวกเจ้าจากท้องฟ้า</verse>
				<verse number="23">ห้ามทำรูปพระใดๆ ไว้บูชาเทียบเท่ากับเรา ห้ามทำรูปพระด้วยเงินหรือทองคำสำหรับตัว</verse>
				<verse number="24">จงใช้ดินก่อแท่นบูชาสำหรับเรา และบนแท่นนั้นจงใช้แกะและโคของเจ้าเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และเป็นเครื่องศานติบูชาแก่เรา และเราจะมาหาเจ้าและอวยพรเจ้าในทุกแห่งที่เราให้ระลึกถึงนามของเรา</verse>
				<verse number="25">ถ้าจะก่อแท่นบูชาด้วยศิลาสำหรับเรา ห้ามก่อด้วยศิลาที่ตกแต่งแล้ว เพราะถ้าเจ้าใช้เครื่องมือตกแต่งศิลานั้น เจ้าก็ทำให้ศิลานั้นเป็นมลทิน</verse>
				<verse number="26">และห้ามขึ้นไปยังแท่นบูชาของเราทางบันได เพื่อจะไม่เป็นที่อุจาดตา ’</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">“ต่อไปนี้เป็นกฎหมายซึ่งเจ้าต้องประกาศให้เขาทั้งหลายทราบไว้</verse>
				<verse number="2">“ถ้าเจ้าซื้อคนฮีบรูไว้เป็นทาส เขาจะปรนนิบัติเจ้าหกปี แต่ปีที่เจ็ดเขาจะได้เป็นอิสระโดยไม่ต้องเสียค่าไถ่</verse>
				<verse number="3">หากเขามาคนเดียว จงปล่อยเขาไปคนเดียว หากเขามากับภรรยา ต้องปล่อยภรรยาของเขาไปด้วย</verse>
				<verse number="4">หากนายหาภรรยาให้เขา และภรรยานั้นคลอดบุตรชายหรือบุตรหญิงให้เขา ภรรยากับบุตรเหล่านั้นจะเป็นคนของนาย เขาจะเป็นอิสระได้แต่ตัว</verse>
				<verse number="5">ถ้าทาสนั้นมาพูดอย่างชัดเจนว่า ‘ข้ารักนายและลูกเมียของข้า ข้าไม่อยากเป็นอิสระ’</verse>
				<verse number="6">ให้นายพาทาสนั้นไปเข้าเฝ้าพระเจ้า พาเขาไปที่ประตูหรือวงกบประตู แล้วให้นายเจาะหูเขาด้วยเหล็กหมาด เขาก็จะอยู่ปรนนิบัตินายตลอดไป</verse>
				<verse number="7">“ถ้าชายใดขายบุตรหญิงเป็นทาส หญิงนั้นจะไม่ได้เป็นไทอย่างที่ทาสเป็น</verse>
				<verse number="8">ถ้าหญิงนั้นไม่เป็นที่พอใจของนายที่ยกเธอขึ้นเป็นภรรยาน้อยของตน นายต้องยอมให้เธอถูกไถ่คืน แต่นายไม่มีสิทธิ์จะขายหญิงนั้นให้แก่ชาวต่างประเทศ เพราะนายทำผิดสัญญาต่อหญิงนั้นแล้ว</verse>
				<verse number="9">ถ้านายยกหญิงนั้นให้เป็นภรรยาของบุตรชายของตน ก็ให้นายปฏิบัติต่อหญิงนั้นดุจเป็นบุตรหญิงของตน</verse>
				<verse number="10">ถ้าเขาเอาหญิงอื่นมาเป็นภรรยา ห้ามเขาลดอาหารการกิน เสื้อผ้า และประเพณีผัวเมียกับคนเก่า</verse>
				<verse number="11">ถ้าเขาไม่ได้ทำสามอย่างนี้แก่เธอ หญิงนั้นจะไปก็ได้โดยไม่ต้องมีค่าไถ่ ไม่ต้องเสียเงิน</verse>
				<verse number="12">“ผู้ใดทุบตีคนหนึ่งให้ตาย ผู้นั้นจำต้องรับโทษถึงตายเหมือนกัน</verse>
				<verse number="13">ถ้าผู้ใดไม่ได้เจตนาฆ่าเขา แต่เขาตายเพราะพระเจ้าทรงปล่อยให้ตายด้วยมือของผู้นั้น เราจะกำหนดที่แห่งหนึ่งแก่เจ้าให้เขาหนีไปที่นั่น</verse>
				<verse number="14">แต่ถ้าผู้ใดเจตนาหักหลังฆ่าเพื่อนบ้าน ก็ให้ดึงตัวเขาไปจากแท่นบูชาของเรา เพื่อลงโทษให้ถึงตาย</verse>
				<verse number="15">“ผู้ใดทุบตีบิดามารดาของตน ผู้นั้นจะต้องถูกปรับโทษถึงตาย</verse>
				<verse number="16">“ผู้ใดลักคนไปขายก็ดี หรือมีผู้พบคนที่ถูกลักไปอยู่ในมือของผู้นั้นก็ดี ผู้ลักนั้นจะต้องถูกปรับโทษถึงตาย</verse>
				<verse number="17">“ผู้ใดด่าแช่งบิดามารดาของตน ผู้นั้นต้องถูกปรับโทษถึงตาย</verse>
				<verse number="18">“ถ้าผู้ชายวิวาทกัน และฝ่ายหนึ่งเอาหินขว้างหรือชก แต่อีกฝ่ายหนึ่งไม่ถึงแก่ความตาย เพียงแต่เจ็บป่วยต้องนอนพัก</verse>
				<verse number="19">ถ้าผู้บาดเจ็บนั้นลุกขึ้น ถือไม้เท้าเดินออกไปได้อีก ผู้ตีนั้นก็พ้นโทษ เพียงแต่จะต้องเสียค่าทำขวัญ และค่ารักษาพยาบาลจนเขาหายเป็นปกติ</verse>
				<verse number="20">“ถ้าผู้ใดทุบตีทาสชายหญิงของตนด้วยไม้จนตายคามือ ผู้นั้นต้องถูกปรับโทษ</verse>
				<verse number="21">หากว่าทาสนั้นมีชีวิตต่อไปได้วันหนึ่ง หรือสองวันจึงตาย นายก็ไม่ต้องถูกปรับโทษ เพราะทาสเป็นทรัพย์สินของนาย</verse>
				<verse number="22">“ถ้าผู้ชายตีกัน แล้วไปถูกหญิงมีครรภ์ทำให้เด็กของนางออกมา แต่ไม่มีอันตราย ผู้นั้นจะถูกปรับตามแต่สามีของหญิงนั้นจะเรียกร้องเอาจากเขา และเขาจะต้องเสียตามที่ผู้พิพากษาตัดสิน</verse>
				<verse number="23">ถ้าหากมีอันตราย ก็ให้วินิจฉัยดังนี้คือชีวิตแทนชีวิต</verse>
				<verse number="24">ตาแทนตา ฟันแทนฟัน มือแทนมือ เท้าแทนเท้า</verse>
				<verse number="25">รอยไหม้แทนรอยไหม้ แผลแทนแผล รอยช้ำแทนรอยช้ำ</verse>
				<verse number="26">“ถ้าผู้ใดตีถูกตาของทาสชายหญิงแล้วทำให้บอดไป เขาต้องปล่อยทาสผู้นั้นเป็นอิสระ เนื่องด้วยตาของเขา</verse>
				<verse number="27">ถ้าผู้ใดทำให้ฟันของทาสชายหญิงหลุดไป เขาต้องปล่อยทาสผู้นั้นเป็นอิสระเนื่องด้วยฟันของเขา</verse>
				<verse number="28">“ถ้าโคขวิดชายหรือหญิงถึงตาย จงเอาหินขว้างโคนั้นให้ตาย และห้ามกินเนื้อของมัน แต่เจ้าของโคตัวนั้นไม่มีโทษ</verse>
				<verse number="29">แต่ถ้าโคนั้นเคยขวิดคนมาก่อน และมีผู้มาเตือนให้เจ้าของทราบ แต่เจ้าของไม่ได้กักขังมันไว้ มันจึงขวิดชายหรือหญิงถึงตาย ให้เอาหินขว้างโคนั้นเสียให้ตาย และให้ลงโทษเจ้าของถึงตายด้วย</verse>
				<verse number="30">ถ้าจะเรียกร้องการชดใช้จากผู้นั้น เขาต้องเสียค่าไถ่แทนชีวิตของเขาตามที่ได้เรียกร้อง</verse>
				<verse number="31">หากโคนั้นขวิดบุตรชายหรือบุตรหญิง ก็จงปรับโทษตามกฎนี้เช่นกัน</verse>
				<verse number="32">ถ้าโคนั้นขวิดทาสชายหญิงของผู้ใด เจ้าของโคต้องให้เงินสามสิบเชเขลแก่นายของทาสนั้น แล้วต้องเอาหินขว้างโคนั้นให้ตายเสียด้วย</verse>
				<verse number="33">“ถ้าผู้ใดเปิดบ่อหรือขุดบ่อแต่ไม่ได้ปิดไว้ แล้วมีโคหรือลาตกลงไปในบ่อนั้น</verse>
				<verse number="34">เจ้าของบ่อต้องชดใช้ ต้องจ่ายเงินแก่เจ้าของสัตว์ ส่วนสัตว์ที่ตายนั้นจะตกเป็นของเจ้าของบ่อ</verse>
				<verse number="35">“ถ้าโคของผู้ใดทำร้ายโคของผู้อื่นตาย เขาต้องขายโคที่เป็นนั้น แล้วมาแบ่งเงินกัน และโคที่ตายนั้นก็ให้แบ่งเท่าๆ กันด้วย</verse>
				<verse number="36">หรือถ้ารู้แล้วว่าโคนั้นเคยขวิดมาก่อน แต่เจ้าของไม่ได้กักขังไว้ เจ้าของต้องชดใช้โคแทนโค และโคที่ตายนั้นก็ตกเป็นของตัว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">“ถ้าผู้ใดลักโคหรือแกะไปฆ่าหรือขาย ให้ผู้นั้นชดใช้โคห้าตัวแทนโคหนึ่งตัว และแกะสี่ตัวแทนแกะหนึ่งตัว</verse>
				<verse number="2">ถ้าผู้ใดเห็นขโมยกำลังขุดช่องย่องเบายามค่ำคืน แล้วตีขโมยนั้นตาย เขาไม่มีความผิด</verse>
				<verse number="3">ถ้าดวงอาทิตย์ขึ้นแล้ว ผู้ตีจะมีความผิด ขโมยนั้นต้องชดใช้ ถ้าเขาไม่มีอะไรจะใช้ให้ เขาต้องขายตัวเป็นทาสเพื่อจ่ายค่าของสัตว์ที่ลักไปนั้น</verse>
				<verse number="4">ถ้าพบสัตว์ที่ลักไปนั้นยังเป็นอยู่ในมือของเขา จะเป็นโคหรือลาหรือแกะก็ตาม ขโมยนั้นต้องจ่ายค่าชดใช้เป็นสองเท่า</verse>
				<verse number="5">“ผู้ใดเลี้ยงสัตว์ในนาหรือในสวนองุ่น แล้วปล่อยให้สัตว์ของตนไปกินในนาของผู้อื่น เขาต้องชดใช้ด้วยของที่ดีที่สุดในนาของตนและของที่ดีที่สุดในสวนองุ่นของตน</verse>
				<verse number="6">“ถ้าไฟลุกกองหนาม และลามไปติดกองข้าว หรือต้นข้าวซึ่งยังไม่ได้เกี่ยว หรือติดทุ่งนาจนไหม้เสีย ผู้ที่จุดไฟนั้นต้องจ่ายค่าเสียหายเต็มจำนวน</verse>
				<verse number="7">“ถ้าผู้ใดฝากเงินหรือสิ่งของไว้กับเพื่อนบ้าน แล้วของนั้นถูกขโมยไปจากบ้านผู้นั้น ถ้าจับขโมยได้ ขโมยต้องจ่ายค่าชดใช้เป็นสองเท่า</verse>
				<verse number="8">ถ้าจับขโมยไม่ได้ ก็ให้เจ้าของบ้านมาเข้าเฝ้าพระเจ้า เพื่อจะดูว่ามือของตนเองได้ลักสิ่งของของเพื่อนบ้านนั้นหรือไม่</verse>
				<verse number="9">“ในคดีฟ้องร้องทุกอย่าง จะเป็นเรื่องโค ลา แกะ หรือเสื้อผ้า หรือเรื่องสิ่งของใดๆ ที่หายไป ถ้ามีคนมาอ้างว่า สิ่งนี้สิ่งนั้นเป็นของตน จงนำคดีของคู่ความนั้นไปเข้าเฝ้าพระเจ้า พระเจ้าทรงตัดสินว่าผู้ใดผิด ผู้นั้นจะต้องใช้ค่าชดใช้เป็นสองเท่าแก่เพื่อนบ้านของเขา</verse>
				<verse number="10">“ถ้าผู้ใดฝากลาหรือโคหรือแกะหรือสัตว์ใดๆ ไว้กับเพื่อนบ้าน และต่อมาสัตว์นั้นตาย หรือบาดเจ็บ หรือถูกต้อนไปโดยไม่มีใครเห็น</verse>
				<verse number="11">ต้องให้ผู้รับฝากนั้นสาบานต่อพระยาห์เวห์ ต่อหน้าเพื่อนบ้าน ว่าเขาไม่ได้ลักของของเพื่อนบ้านไป แล้วเจ้าของนั้นจะต้องยอมรับ ส่วนผู้รับฝากนั้นไม่ต้องจ่ายค่าชดใช้</verse>
				<verse number="12">แต่ถ้าสัตว์นั้นถูกลักไป ขณะที่ผู้รับฝากอยู่ด้วย ผู้รับฝากต้องจ่ายค่าชดใช้แก่เจ้าของ</verse>
				<verse number="13">ถ้ามีสัตว์ร้ายมากัดฉีกสัตว์นั้นตาย จงเอาซากมาให้ตรวจดูเป็นหลักฐาน แล้วผู้รับฝากไม่ต้องจ่ายค่าชดใช้สำหรับสัตว์ที่ถูกกัดฉีกนั้น</verse>
				<verse number="14">“ถ้าผู้ใดยืมสัตว์จากเพื่อนบ้าน แล้วมันเกิดบาดเจ็บ หรือตายระหว่างเวลาที่เจ้าของไม่อยู่ ผู้ยืมต้องจ่ายค่าชดใช้เต็มตามจำนวน</verse>
				<verse number="15">ถ้าเจ้าของอยู่ด้วย ผู้ยืมไม่ต้องจ่ายค่าชดใช้ ถ้าเป็นของเช่าให้คิดแต่ค่าเช่าเท่านั้น</verse>
				<verse number="16">“ถ้าผู้ใดล่อลวงหญิงพรหมจารีที่ยังไม่มีคู่หมั้นและหลับนอนกับหญิงนั้น ผู้นั้นจะต้องเสียเงินสินสอด และต้องรับหญิงนั้นมาเป็นภรรยาของตน</verse>
				<verse number="17">ถ้าบิดาของนางไม่ยอมยกนางให้เป็นภรรยาเขาอย่างเด็ดขาด เขาก็ต้องเสียเงินเท่าสินสอดตามธรรมเนียมสู่ขอหญิงพรหมจารีนั้นเช่นกัน</verse>
				<verse number="18">“สำหรับแม่มด เจ้าอย่าให้มีชีวิตอยู่เลย</verse>
				<verse number="19">“ผู้ใดร่วมประเวณีกับสัตว์ ผู้นั้นจะต้องถูกประหาร</verse>
				<verse number="20">“ผู้ใดถวายบูชาแด่พระต่างๆ นอกจากพระยาห์เวห์องค์เดียว ผู้นั้นต้องถูกทำลายสิ้น</verse>
				<verse number="21">“ห้ามกดขี่ข่มเหงคนต่างด้าว เพราะพวกเจ้าเคยเป็นคนต่างด้าวในแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="22">ห้ามรังแกหญิงม่ายหรือลูกกำพร้า</verse>
				<verse number="23">ถ้าเจ้ารังแกเขา และเขาร้องทุกข์ต่อเรา เราจะฟังคำร้องทุกข์ของเขาแน่นอน</verse>
				<verse number="24">ความโกรธของเราจะพลุ่งขึ้น และเราจะประหารพวกเจ้าด้วยดาบ ภรรยาของพวกเจ้าจะเป็นม่าย และบุตรของพวกเจ้าจะกำพร้า</verse>
				<verse number="25">“ถ้าเจ้าให้ประชากรของเราคนใดที่เป็นคนจนและอยู่กับเจ้ายืมเงินไป ห้ามถือว่าตนเป็นเจ้าหนี้ และห้ามคิดดอกเบี้ยจากเขา</verse>
				<verse number="26">ถ้าเจ้าได้รับเสื้อคลุมของเพื่อนบ้านไว้เป็นของประกัน จงคืนของนั้นให้เขาก่อนดวงอาทิตย์ตกดิน</verse>
				<verse number="27">เพราะเขามีเสื้อคลุมตัวนั้นตัวเดียวเป็นเครื่องปกคลุมร่างกาย มิฉะนั้นเวลานอนเขาจะเอาอะไรห่มเล่า? เมื่อเขาร้องทุกข์ต่อเรา เราจะฟังเพราะเรามีใจเมตตากรุณา</verse>
				<verse number="28">“ห้ามด่าพระเจ้า หรือสาปแช่งผู้นำประชาชนของเจ้า</verse>
				<verse number="29">“ห้ามชักช้าที่จะถวายพืชผลอันอุดม และน้ำผลไม้ ของเจ้า “จงถวายบุตรหัวปีของเจ้าแก่เรา</verse>
				<verse number="30">จงถวายลูกหัวปีของโค และของแพะแกะของเจ้าเช่นเดียวกัน ให้ลูกมันอยู่กับแม่เจ็ดวัน พอถึงวันที่แปดจงเอามาถวายเรา</verse>
				<verse number="31">“เจ้าทั้งหลายเป็นคนบริสุทธิ์ของเรา ฉะนั้นห้ามกินเนื้อสัตว์ที่ถูกกัดตายในทุ่งนา จงทิ้งให้สุนัขกินเสีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">“ห้ามนำเรื่องเท็จไปเล่าต่อๆ กัน อย่าร่วมมือกับคนชั่วโดยเป็นพยานใจร้าย</verse>
				<verse number="2">ห้ามทำชั่วตามอย่างคนหมู่มาก ห้ามเป็นพยานในคดีความโดยลำเอียงเข้าข้างคนหมู่มาก จะทำให้เสียความยุติธรรมไป</verse>
				<verse number="3">ห้ามลำเอียงเข้าข้างคนจนในคดีของเขา</verse>
				<verse number="4">“เมื่อเจ้าพบโคหรือลาของศัตรูหลงมา จงพาไปส่งคืนเขาให้ได้</verse>
				<verse number="5">เมื่อเห็นลาของผู้ที่เกลียดชังเจ้าล้มลงเพราะบรรทุกของหนัก อย่าเมินเฉย จงช่วยเขายกมันขึ้น</verse>
				<verse number="6">“ห้ามทำให้เสียความยุติธรรมที่คนจนควรได้รับในคดีของเขา</verse>
				<verse number="7">เจ้าจงหลีกห่างจากการใส่ความคนอื่น อย่าประหารคนบริสุทธิ์ และคนชอบธรรม เพราะเราจะไม่ถือว่าคนทำชั่วนั้นเป็นคนชอบธรรม</verse>
				<verse number="8">ห้ามรับสินบน เพราะว่าสินบนทำให้คนตาดีกลายเป็นคนตาบอดไป และทำให้คดีของคนชอบธรรมพลิกผันได้</verse>
				<verse number="9">“ห้ามข่มเหงคนต่างด้าว เจ้ารู้จักใจคนต่างด้าวแล้ว เพราะว่าเจ้าก็เคยเป็นคนต่างด้าวในแผ่นดินอียิปต์มาก่อน</verse>
				<verse number="10">“ตลอดหกปีจงหว่านพืชในนาของเจ้าและเกี่ยวเก็บผล</verse>
				<verse number="11">แต่ปีที่เจ็ดนั้นจงงดเสีย ปล่อยให้นานั้นว่างอยู่ เพื่อให้ประชาชนที่ยากจนของเจ้าเก็บกิน ส่วนที่เหลือนั้นก็ให้สัตว์ป่ากิน ส่วนสวนองุ่นและสวนมะกอกเจ้าจงทำเช่นเดียวกัน</verse>
				<verse number="12">“จงทำงานของเจ้าหกวัน แต่ในวันที่เจ็ดนั้น จงหยุดพัก เพื่อโคและลาของเจ้าจะได้พัก และบุตรชายแห่งทาสีของเจ้า กับคนต่างด้าวจะได้พักผ่อนให้สดชื่นด้วย</verse>
				<verse number="13">ทุกสิ่งที่เราสั่งพวกเจ้านั้น จงถือรักษาให้ดี และห้ามออกนามพระอื่นๆ ห้ามกล่าวให้ได้ยินจากปากของเจ้า</verse>
				<verse number="14">“จงฉลองเทศกาลเลี้ยงให้เกียรติเรา ปีละสามครั้ง</verse>
				<verse number="15">จงถือเทศกาลกินขนมปังไร้เชื้อ เจ้าจงกินขนมปังไร้เชื้อเจ็ดวันตามที่เราสั่งเจ้าไว้แล้ว ตามเวลาที่กำหนดไว้ในเดือนอาบีบ เพราะในเดือนนั้นเจ้าออกจากอียิปต์ ห้ามผู้ใดมาเข้าเฝ้าเรามือเปล่า</verse>
				<verse number="16">และจงถือเทศกาลเลี้ยงฉลองการเก็บเกี่ยวพืชผลแรกที่เกิดจากแรงงานของเจ้า ซึ่งเจ้าได้หว่านพืชลงในนา เจ้าจงถือเทศกาลเลี้ยงฉลองการเก็บพืชผลปลายปี เมื่อเจ้าเก็บพืชผลจากทุ่งนาอันเป็นผลงานของเจ้า</verse>
				<verse number="17">ให้ผู้ชายทุกคนของเจ้าเข้าเฝ้าพระยาห์เวห์องค์เจ้านายปีละสามครั้ง</verse>
				<verse number="18">“ห้ามถวายเลือดจากเครื่องสัตวบูชาของเราพร้อมกับขนมปังใส่เชื้อ และห้ามปล่อยให้ไขมันในเทศกาลเลี้ยงของเราเหลืออยู่จนถึงรุ่งเช้า</verse>
				<verse number="19">“จงนำส่วนที่ดีที่สุดของพืชผลแรกจากที่ดินของเจ้ามายังพระนิเวศของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า “อย่าต้มเนื้อลูกแพะด้วยน้ำนมของแม่มันเลย</verse>
				<verse number="20">“นี่แน่ะ เราใช้ทูตของเรานำหน้าพวกเจ้า เพื่อคุ้มครองพวกเจ้าตามทาง และเพื่อนำพวกเจ้าไปถึงที่ที่เราได้เตรียมไว้</verse>
				<verse number="21">จงเอาใจใส่ทูตนั้น และจงเชื่อฟังเขา อย่าดื้อรั้นกับเขา เพราะเขาจะไม่ยกโทษให้พวกเจ้าเลย ด้วยว่าเขาทำในนามของเรา</verse>
				<verse number="22">“ถ้าเจ้าเชื่อฟังเขาจริงๆ และทำทุกสิ่งตามที่เราสั่งไว้ เราจะเป็นศัตรูต่อศัตรูของเจ้าและจะเป็นปฏิปักษ์ต่อปฏิปักษ์ของเจ้า</verse>
				<verse number="23">“เมื่อทูตของเราไปข้างหน้าเจ้า และนำเจ้าไปถึงคนอาโมไรต์ คนฮิตไทต์ คนเปริสซี คนคานาอัน คนฮีไวต์ และคนเยบุส แล้วเราจะกวาดล้างคนเหล่านั้นเสีย</verse>
				<verse number="24">ห้ามกราบไหว้หรือปรนนิบัติบรรดาพระของพวกเขา และห้ามทำตามแบบเขา แต่จงทำลายรูปเคารพของเขาให้สิ้นซาก และจงทุบเสาศักดิ์สิทธิ์ของเขาให้แหลกละเอียด</verse>
				<verse number="25">จงปรนนิบัติพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเจ้า แล้วพระองค์จะทรงอวยพรแก่อาหารและน้ำของเจ้า เราจะเอาความเจ็บป่วยออกไปจากท่ามกลางเจ้า</verse>
				<verse number="26">จะไม่มีการแท้งลูก หรือเป็นหมันในดินแดนของเจ้า เราจะให้เจ้ามีอายุยืนนาน</verse>
				<verse number="27">“เราจะให้ความสยดสยองนำหน้าเจ้า เราจะให้ความโกลาหลเกิดกับชาวเมืองทั้งหมดที่เจ้าไปเผชิญหน้านั้น เราจะให้ศัตรูทั้งหมดของเจ้าหันหลังหนีเจ้า</verse>
				<verse number="28">เราจะใช้ให้ฝูงแตน นำหน้าเจ้า พวกมันจะขับไล่คนฮีไวต์ คนคานาอัน คนฮิตไทต์ ไปให้พ้นหน้าเจ้า</verse>
				<verse number="29">เราจะไม่ไล่พวกเขาไปให้พ้นหน้าเจ้าในปีเดียว เกรงว่าแผ่นดินจะรกร้างไป และสัตว์ป่าจะทวีขึ้นต่อสู้กับเจ้า</verse>
				<verse number="30">แต่เราจะค่อยๆ ไล่พวกเขาไปให้พ้นหน้าเจ้า จนเจ้าทวีจำนวนมากขึ้น แล้วได้ครอบครองดินแดนนั้นเป็นกรรมสิทธิ์</verse>
				<verse number="31">เราจะกำหนดเขตแดนของเจ้าไว้ตั้งแต่ทะเลแดง จนถึงทะเลของคนฟีลิสเตีย และตั้งแต่ถิ่นทุรกันดารจนจรดแม่น้ำยูเฟรติส เพราะเราจะมอบผู้อาศัยในแผ่นดินนั้นไว้ในมือของพวกเจ้า แล้วเจ้าจะขับไล่พวกเขาไปให้พ้นหน้าเจ้า</verse>
				<verse number="32">ห้ามทำพันธสัญญากับพวกเขา หรือกับบรรดาพระของพวกเขา</verse>
				<verse number="33">ห้ามพวกเขาอาศัยในดินแดนของเจ้า เกรงว่าพวกเขาจะชักจูงให้เจ้าทำบาปต่อเรา เพราะถ้าเจ้าปรนนิบัติพระของพวกเขา การทำเช่นนี้จะเป็นบ่วงแร้วดักเจ้าแน่”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “เจ้ากับอาโรน นาดับกับอาบีฮู และพวกผู้ใหญ่ของอิสราเอล 70 คน จงขึ้นมาเข้าเฝ้าพระยาห์เวห์ แล้วนมัสการอยู่แต่ไกล</verse>
				<verse number="2">ให้เฉพาะโมเสสผู้เดียวเข้ามาใกล้พระยาห์เวห์ ส่วนคนอื่นๆ อย่าให้เข้ามาใกล้และอย่าให้ประชาชนขึ้นมากับโมเสสเลย”</verse>
				<verse number="3">โมเสสจึงนำพระวจนะทั้งสิ้นของพระยาห์เวห์และกฎหมายทั้งสิ้นมาชี้แจงให้ประชาชนทราบ ประชาชนทั้งหมดก็ตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า “พระวจนะทั้งสิ้นซึ่งพระยาห์เวห์ตรัสไว้นั้น เราจะทำตาม”</verse>
				<verse number="4">โมเสสจึงจารึกพระวจนะของพระยาห์เวห์ไว้ทุกคำ แล้วลุกขึ้นแต่เช้า สร้างแท่นบูชาขึ้นที่เชิงภูเขา และตั้งเสาหินขึ้นสิบสองต้นตามจำนวนสิบสองเผ่าของอิสราเอล</verse>
				<verse number="5">ท่านใช้ให้พวกคนหนุ่มๆ ของอิสราเอลถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและถวายโคเป็นเครื่องศานติบูชาแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">แล้วโมเสสเอาเลือดโคครึ่งหนึ่งใส่ไว้ในอ่าง อีกครึ่งหนึ่งก็ประพรมที่แท่นบูชานั้น</verse>
				<verse number="7">ท่านเอาหนังสือพันธสัญญามาอ่านให้ประชาชนฟัง พวกเขากล่าวว่า “ทุกคำที่พระยาห์เวห์ตรัสนั้น เราจะทำตาม และเราจะเชื่อฟัง”</verse>
				<verse number="8">โมเสสก็เอาเลือดประพรมประชาชนและกล่าวว่า “นี่เป็นโลหิตแห่งพันธสัญญา ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงทำกับพวกท่านตามพระวจนะทั้งสิ้นเหล่านี้”</verse>
				<verse number="9">แล้วโมเสสกับอาโรน นาดับกับอาบีฮู และพวกผู้ใหญ่ของอิสราเอล 70 คนก็ขึ้นไป</verse>
				<verse number="10">พวกเขาได้เห็นพระเจ้าแห่งอิสราเอล และพื้นที่รองพระบาทเป็นเหมือนนิลสีคราม สุกใสเหมือนท้องฟ้าทีเดียว</verse>
				<verse number="11">พระองค์ไม่ได้ทรงลงโทษบรรดาผู้นำชนชาติอิสราเอล พวกเขาได้เห็นพระเจ้าและได้กินและดื่ม</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “เจ้าจงขึ้นมาหาเราบนภูเขา แล้วคอยอยู่ที่นั่น เราจะให้แผ่นศิลาที่มีธรรมบัญญัติและคำบัญชาซึ่งเราจารึกไว้เพื่อสอนพวกเขา”</verse>
				<verse number="13">โมเสสจึงลุกขึ้นพร้อมกับโยชูวาผู้รับใช้ของท่าน โมเสสขึ้นไปบนภูเขาของพระเจ้า</verse>
				<verse number="14">และกล่าวกับพวกผู้ใหญ่เหล่านั้นว่า “คอยอยู่ที่นี่จนกว่าพวกเราจะกลับมาหาพวกท่านอีก และนี่แน่ะ อาโรนและเฮอร์อยู่กับพวกท่าน ใครมีเรื่องราวอะไรก็จงไปหาเขาทั้งสองเถิด”</verse>
				<verse number="15">แล้วโมเสสขึ้นไปบนภูเขา เมฆก็ปกคลุมภูเขาไว้</verse>
				<verse number="16">พระรัศมีของพระยาห์เวห์มาอยู่บนภูเขาซีนาย เมฆนั้นปกคลุมภูเขาอยู่หกวัน พอถึงวันที่เจ็ด พระองค์ทรงเรียกโมเสสจากหมู่เมฆ</verse>
				<verse number="17">พระรัศมีของพระยาห์เวห์ปรากฏแก่ตาของชนชาติอิสราเอลเหมือนเปลวไฟที่ไหม้อยู่บนยอดภูเขา</verse>
				<verse number="18">โมเสสเข้าไปในหมู่เมฆนั้นและขึ้นไปบนภูเขา โมเสสอยู่บนภูเขานั้นสี่สิบวันสี่สิบคืน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“จงบอกชนชาติอิสราเอลให้นำของมาถวายเรา ของนั้นให้รับมาจากทุกๆ คนที่เต็มใจถวาย</verse>
				<verse number="3">เครื่องถวายซึ่งเจ้าจะรับจากพวกเขาคือ ทองคำ เงิน ทองสัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="4">ด้ายสีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้ม ผ้าป่านเนื้อดีและขนแพะ</verse>
				<verse number="5">หนังแกะตัวผู้ย้อมสีแดง หนังอย่างดี และไม้กระถินเทศ</verse>
				<verse number="6">น้ำมันตะเกียง เครื่องเทศสำหรับปรุงน้ำมันเจิม และสำหรับปรุงเครื่องหอม</verse>
				<verse number="7">โอนิกซ์ และพลอยอื่นๆ สำหรับฝังในเอโฟดและทับทรวง</verse>
				<verse number="8">แล้วให้พวกเขาสร้างสถานนมัสการสำหรับเรา เพื่อเราจะอยู่ท่ามกลางพวกเขา</verse>
				<verse number="9">พวกเจ้าจงสร้างพลับพลาและเครื่องใช้ไม้สอยทุกชิ้นของพลับพลานั้นตามแบบที่เราแจ้งแก่เจ้าทุกประการ</verse>
				<verse number="10">“ให้พวกเขาทำหีบใบหนึ่ง ด้วยไม้กระถินเทศยาว 110 เซนติเมตร กว้าง 66 เซนติเมตร และสูง 66 เซนติเมตร</verse>
				<verse number="11">เจ้าจงหุ้มหีบนั้นด้วยทองคำบริสุทธิ์ทั้งด้านในและด้านนอก แล้วจงทำขอบด้วยทองคำล้อมรอบหีบนั้น</verse>
				<verse number="12">เจ้าจงหล่อห่วงทองคำสี่ห่วงสำหรับหีบนั้นติดไว้ที่มุมทั้งสี่ ด้านนี้สองห่วงและด้านนั้นสองห่วง</verse>
				<verse number="13">ให้ทำคานหามด้วยไม้กระถินเทศหุ้มด้วยทองคำ</verse>
				<verse number="14">แล้วสอดคานหามเข้าที่ห่วงข้างหีบสำหรับใช้ยกหามหีบนั้น</verse>
				<verse number="15">ไม้คานหามให้สอดไว้ในห่วงของหีบ ห้ามถอดออก</verse>
				<verse number="16">เจ้าจงเก็บพระโอวาทที่เราจะให้แก่เจ้าไว้ในหีบนั้น</verse>
				<verse number="17">แล้วเจ้าจงทำพระที่นั่งกรุณา ด้วยทองคำบริสุทธิ์ยาว 110 เซนติเมตร กว้าง 66 เซนติเมตร</verse>
				<verse number="18">เจ้าจงทำเครูบ ทองคำสองรูป โดยใช้ค้อนเป็นเครื่องมือทำและตั้งไว้ที่ปลายทั้งสองข้างของพระที่นั่งกรุณา</verse>
				<verse number="19">เจ้าจงทำเครูบไว้ที่ปลายพระที่นั่งกรุณาข้างละรูป และให้เครูบติดเป็นเนื้อเดียวกับปลายทั้งสองข้างของพระที่นั่งกรุณา</verse>
				<verse number="20">ให้เครูบกางปีกขึ้นสูงปกพระที่นั่งกรุณาไว้ และให้หันหน้าเข้าหากัน โดยหน้าของเครูบมองตรงมายังพระที่นั่งกรุณา</verse>
				<verse number="21">แล้วจงตั้งพระที่นั่งกรุณานั้นไว้บนหีบ จงเก็บพระโอวาทซึ่งเราจะให้แก่เจ้าไว้ในหีบนั้น</verse>
				<verse number="22">เราจะพบกับเจ้า ณ ที่นั้น คือที่เหนือพระที่นั่งกรุณาระหว่างกลางเครูบ ซึ่งอยู่บนหีบแห่งสักขีพยาน และเราจะบอกกับเจ้าทุกสิ่งที่เราจะสั่งเจ้าให้ประกาศแก่ชนชาติอิสราเอล</verse>
				<verse number="23">“แล้วจงทำโต๊ะตัวหนึ่งด้วยไม้กระถินเทศ ยาว 88 เซนติเมตร กว้าง 44 เซนติเมตร และสูง 66 เซนติเมตร</verse>
				<verse number="24">เจ้าจงหุ้มโต๊ะนั้นด้วยทองคำบริสุทธิ์ และทำขอบด้วยทองคำล้อมรอบโต๊ะนั้นด้วย</verse>
				<verse number="25">จงทำกรอบล้อมรอบโต๊ะนั้นโดยให้กว้าง 7.5 เซนติเมตร แล้วทำขอบด้วยทองคำล้อมรอบกรอบนั้น</verse>
				<verse number="26">จงทำห่วงทองคำสี่ห่วงติดไว้ที่มุมขาโต๊ะทั้งสี่</verse>
				<verse number="27">ห่วงนั้นให้อยู่ชิดกรอบเพื่อเอาไว้สอดคานหาม</verse>
				<verse number="28">เจ้าจงทำคานหามด้วยไม้กระถินเทศ หุ้มด้วยทองคำ ให้หามโต๊ะด้วยไม้นี้</verse>
				<verse number="29">เจ้าจงทำจานและชามเล็กด้วยทองคำบริสุทธิ์รวมทั้งคนโท และอ่างที่ใช้สำหรับรินเครื่องดื่มบูชา</verse>
				<verse number="30">และเจ้าจงวางขนมปังเฉพาะพระพักตร์ไว้บนโต๊ะนั้นต่อหน้าเราเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="31">“เจ้าจงทำคันประทีปอันหนึ่งด้วยทองคำบริสุทธิ์ จงใช้ค้อนเป็นเครื่องมือทำฐานและลำตัวคันประทีป สำหรับดอก คือฐานดอกและกลีบให้ติดเป็นเนื้อเดียวกับคันประทีป</verse>
				<verse number="32">ให้กิ่งหกกิ่ง แยกออกจากลำคันประทีปข้างละสามกิ่ง</verse>
				<verse number="33">แต่ละกิ่งที่ยื่นออกจากลำคันประทีปมีดอกเหมือนดอกอัลมอนด์สามดอก ทุกๆ ดอกจะมีฐานดอกและกลีบ</verse>
				<verse number="34">และตรงลำคันประทีปนั้นให้มีสี่ดอกเหมือนดอกอัลมอนด์ ทั้งฐานดอกและกลีบ</verse>
				<verse number="35">ใต้กิ่งทุกๆ คู่ที่ยื่นออกจากลำคันประทีปนั้น จะมีฐานดอกหนึ่งอัน</verse>
				<verse number="36">ฐานดอกและกิ่งจะต้องเป็นเนื้อเดียวกับคันประทีป ให้ทุกส่วนเป็นเนื้อเดียวกันด้วยทองคำบริสุทธิ์โดยใช้ค้อนเป็นเครื่องมือ</verse>
				<verse number="37">และเจ้าจงทำตะเกียงเจ็ดดวงสำหรับคันประทีปนั้น แล้วตั้งไว้บนยอดแต่ละกิ่งให้ส่องสว่างบริเวณหน้าคันประทีป</verse>
				<verse number="38">ให้ทำตะไกรตัดไส้ตะเกียง และถาดใส่ตะไกรด้วยทองคำบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="39">คันประทีปกับเครื่องใช้ทุกอย่างให้ทำด้วยทองคำบริสุทธิ์หนัก 35 กิโลกรัม</verse>
				<verse number="40">จงระวังทำสิ่งเหล่านี้ตามแบบที่เราแจ้งแก่เจ้าบนภูเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">“นอกจากนั้น เจ้าจงสร้างพลับพลาด้วยม่านสิบผืน ที่ทำจากผ้าป่านเนื้อดี และด้ายย้อมสีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้ม และจงปักภาพเครูบซึ่งออกแบบไว้ที่ม่านนั้น</verse>
				<verse number="2">ม่านผืนหนึ่งให้ยาว 12 เมตร กว้าง 2 เมตร ม่านทุกผืนให้มีขนาดเท่ากัน</verse>
				<verse number="3">ม่านห้าผืนให้เกี่ยวติดกัน และอีกห้าผืนนั้นก็ให้เกี่ยวติดกันด้วย</verse>
				<verse number="4">และเจ้าจงทำหูม่านด้วยด้ายสีฟ้าติดไว้ตามขอบม่านด้านนอกสุดทั้งชุดที่หนึ่งและชุดที่สอง</verse>
				<verse number="5">เจ้าจงทำหูห้าสิบหูที่ม่านผืนหนึ่ง และเจ้าจงทำหูห้าสิบหูที่ขอบม่านในชุดที่สอง ให้หูม่านเหล่านี้อยู่ตรงข้ามกันและกัน</verse>
				<verse number="6">จงทำขอทองคำห้าสิบขอ และจงใช้ขอเหล่านั้นเกี่ยวม่านทั้งสองชุด เพื่อให้เป็นพลับพลาเดียวกัน</verse>
				<verse number="7">“และเจ้าจงทำม่านอีกสิบเอ็ดผืนด้วยขนแพะสำหรับเป็นเต็นท์คลุมพลับพลา</verse>
				<verse number="8">ม่านผืนหนึ่งยาว 13 เมตร กว้าง 2 เมตร ทั้งสิบเอ็ดผืนให้ขนาดเท่ากัน</verse>
				<verse number="9">ม่านห้าผืนให้เกี่ยวติดกันต่างหาก และม่านอีกหกผืนให้เกี่ยวติดกันต่างหากเช่นกัน และจงพับม่านผืนที่หกนั้นสองทบ ให้ห้อยซ้อนลงมาข้างหน้าเต็นท์</verse>
				<verse number="10">จงทำหูม่านห้าสิบหูติดกับขอบม่านด้านนอกสุดชุดที่หนึ่ง และอีกห้าสิบหูติดกับขอบม่านด้านนอกสุดชุดที่สอง</verse>
				<verse number="11">“แล้วเจ้าจงทำขอทองสัมฤทธิ์ห้าสิบขอ และจงเกี่ยวขอเข้าที่หูม่าน และจงโยงเต็นท์ให้ติดกันเป็นหลังเดียว</verse>
				<verse number="12">ม่านเต็นท์ส่วนที่เกินอยู่ คือม่านครึ่งหนึ่งที่เหลืออยู่นั้น จงให้ห้อยลงมาด้านหลังพลับพลา</verse>
				<verse number="13">ส่วนม่านคลุมพลับพลาซึ่งยาวเกินไปข้างละครึ่งเมตรนั้น ให้ห้อยลงมาข้างๆ พลับพลาทั้งข้างนี้และข้างโน้น สำหรับใช้กำบัง</verse>
				<verse number="14">เจ้าจงทำผ้าคลุมเต็นท์ด้วยหนังแกะตัวผู้ย้อมสีแดง และคลุมด้วยหนังอย่างดี อีกชั้นหนึ่ง</verse>
				<verse number="15">“เจ้าจงทำกรอบไม้สำหรับพลับพลานั้นจากไม้กระถินเทศที่ตั้งตรง</verse>
				<verse number="16">กรอบไม้นั้นให้ยาว 4 เมตร กว้าง 66 เซนติเมตร</verse>
				<verse number="17">ให้กรอบไม้แต่ละอันมีสองเดือยเพื่อให้ยึดติดกันและกัน และเจ้าจงทำกรอบไม้ทุกอันของพลับพลาอย่างนั้น</verse>
				<verse number="18">เจ้าจงทำกรอบไม้สำหรับพลับพลาดังนี้ ด้านใต้ให้ทำยี่สิบอัน</verse>
				<verse number="19">จงทำฐานรองรับเดือยด้วยเงินจำนวนสี่สิบฐานใต้กรอบไม้ยี่สิบอัน ใต้กรอบไม้อันหนึ่งให้มีฐานรองรับเดือยสองฐาน สำหรับสวมเดือยสองอัน</verse>
				<verse number="20">ด้านที่สองของพลับพลาข้างทิศเหนือนั้น ให้ใช้กรอบไม้ยี่สิบอัน</verse>
				<verse number="21">และฐานเงินรองรับเดือยสี่สิบฐาน ใต้กรอบไม้แต่ละอันจะมีฐานรองรับเดือยสองฐาน</verse>
				<verse number="22">ส่วนด้านหลังของพลับพลาข้างทิศตะวันตก เจ้าจงทำกรอบไม้หกอัน</verse>
				<verse number="23">และทำอีกสองอันสำหรับมุมพลับพลาด้านหลัง</verse>
				<verse number="24">ข้างล่างของกรอบให้จับเป็นคู่ๆ โดยตอนบนยอดให้ติดกัน ที่ห่วงแรก ทั้งสองแห่งให้ทำเช่นเดียวกัน ก็จะทำให้เกิดมุมสองมุม</verse>
				<verse number="25">ดังนั้นจะมีกรอบไม้แปดอันพร้อมกับฐานเงินรองรับเดือยสิบหกฐาน ใต้กรอบไม้แต่ละอันมีฐานรองรับอยู่สองฐาน</verse>
				<verse number="26">“เจ้าจงทำกลอนห้าอันจากไม้กระถินเทศสำหรับกรอบไม้ฝาพลับพลาด้านหนึ่ง</verse>
				<verse number="27">และอีกห้าอันสำหรับกรอบไม้ฝาพลับพลาอีกด้านหนึ่ง และสุดท้ายอีกห้าอันสำหรับกรอบไม้ฝาพลับพลาด้านหลัง คือด้านตะวันตก</verse>
				<verse number="28">กลอนอันกลางซึ่งอยู่ตอนกลางของกรอบไม้นั้นให้ร้อยติดกันจากปลายด้านหนึ่งถึงปลายอีกด้านหนึ่ง</verse>
				<verse number="29">เจ้าจงหุ้มกรอบไม้เหล่านั้นด้วยทองคำ และทำห่วงทองคำสำหรับร้อยกลอน และเจ้าจงหุ้มกลอนเหล่านั้นด้วยทองคำ</verse>
				<verse number="30">และเจ้าจงตั้งพลับพลานั้นตามรูปแบบที่เราแจ้งแก่เจ้าแล้วบนภูเขา</verse>
				<verse number="31">“จงทำม่านผืนหนึ่ง ทอด้วยด้ายสีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้ม และด้วยผ้าป่านเนื้อดี เจ้าจงปักภาพเครูบที่ออกแบบไว้ที่ม่านนั้น</verse>
				<verse number="32">และเจ้าจงแขวนม่านนั้นด้วยขอทองคำไว้ที่เสาไม้กระถินเทศสี่เสาที่หุ้มด้วยทองคำ และที่ตั้งอยู่บนฐานเงินสี่ฐาน</verse>
				<verse number="33">และเจ้าจงแขวนม่านนั้นไว้กับขอสำหรับเกี่ยวม่าน แล้วเอาหีบแห่งสักขีพยานเข้ามาไว้ข้างในหลังม่าน และม่านนั้นจะแบ่งพลับพลาเป็นสองส่วนคือ วิสุทธิสถานกับอภิสุทธิสถาน</verse>
				<verse number="34">และเจ้าจงตั้งพระที่นั่งกรุณานั้นไว้บนหีบแห่งสักขีพยานในอภิสุทธิสถาน</verse>
				<verse number="35">และเจ้าจงตั้งโต๊ะขนมปังเฉพาะพระพักตร์ไว้ข้างนอกม่าน และจงตั้งคันประทีปไว้ตรงข้ามกับโต๊ะนั้นทางด้านใต้ของพลับพลา เจ้าจงตั้งโต๊ะไว้ทางด้านเหนือ</verse>
				<verse number="36">“เจ้าจงทำม่านบังตาที่ประตูเต็นท์นั้นด้วยด้ายสีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้ม และด้วยผ้าป่านเนื้อดี ตกแต่งด้วยงานปัก</verse>
				<verse number="37">และจงทำเสาห้าต้นจากไม้กระถินเทศสำหรับติดม่านบังตาที่ประตู แล้วจงหุ้มเสาเหล่านั้นด้วยทองคำ ส่วนขอสำหรับแขวนที่เสานั้นๆ จงทำด้วยทองคำ แล้วจงหล่อฐานทองสัมฤทธิ์ห้าฐานสำหรับรองรับเสานั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">“เจ้าจงทำแท่นบูชาจากไม้กระถินเทศยาว 2.2 เมตร กว้าง 2.2 เมตร ให้เป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสสูง 1.3 เมตร</verse>
				<verse number="2">จงทำเชิงงอนสี่มุมบนแท่นให้เป็นเนื้อเดียวกับแท่น และจงหุ้มแท่นด้วยทองสัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="3">เจ้าจงทำหม้อสำหรับใส่ขี้เถ้า จงทำพลั่ว อ่าง สามง่ามและถาดรองไฟ คือเครื่องใช้ทุกอย่างสำหรับแท่น เจ้าจงทำด้วยทองสัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="4">แล้วเจ้าจงทำตะแกรงทองสัมฤทธิ์สำหรับแท่นนั้น และทำห่วงทองสัมฤทธิ์ติดทั้งสี่มุมของตะแกรงนั้น</verse>
				<verse number="5">และเจ้าจงให้ตะแกรงนั้นอยู่ใต้ขอบใน รอบแท่นบูชา และให้ยื่นลงมาจนถึงประมาณกึ่งกลางของแท่น</verse>
				<verse number="6">และเจ้าจงทำไม้คานสำหรับหามแท่นบูชาจากไม้กระถินเทศ และหุ้มด้วยทองสัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="7">ไม้คานนั้นให้สอดในห่วง เพื่อไม้คานจะอยู่ข้างแท่นบูชาข้างละอันเวลาหาม</verse>
				<verse number="8">จงทำแท่นนั้นด้วยไม้กระดานแต่ข้างในแท่นให้กลวงตามแบบที่แจ้งแก่เจ้าแล้วที่ภูเขา จงให้พวกเขาทำอย่างนั้น</verse>
				<verse number="9">“เจ้าจงสร้างลานพลับพลา โดยด้านใต้มีผ้าบังทำด้วยผ้าป่านเนื้อดียาว 44 เมตร</verse>
				<verse number="10">ให้มีเสายี่สิบต้นกับฐานทองสัมฤทธิ์รองรับเสายี่สิบฐาน ส่วนขอติดเสาและราวยึดเสานั้น ให้ทำด้วยเงิน</verse>
				<verse number="11">ทำนองเดียวกัน ด้านเหนือให้มีผ้าบังยาว 44 เมตร กับเสายี่สิบต้น และฐานทองสัมฤทธิ์ยี่สิบฐาน ขอและราวยึดเสานั้นให้ทำด้วยเงิน</verse>
				<verse number="12">ตามส่วนกว้างของลานด้านตะวันตก ให้มีผ้าบังยาว 22 เมตร กับเสาสิบต้น และฐานรองรับเสาสิบฐาน</verse>
				<verse number="13">ส่วนกว้างของลานด้านตะวันออก ให้ยาว 22 เมตร</verse>
				<verse number="14">ผ้าบังด้านริมประตูข้างหนึ่งให้ยาว 6.6 เมตร มีเสาสามต้น และฐานรองรับเสาสามฐาน</verse>
				<verse number="15">อีกข้างหนึ่งให้มีผ้าบังยาว 6.6 เมตร มีเสาสามต้น และฐานรองรับเสาสามฐาน</verse>
				<verse number="16">ให้มีม่านบังตาที่ประตูของลานยาว 9 เมตร ทำด้วยด้ายสีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้ม และผ้าป่านเนื้อดี ตกแต่งด้วยงานปัก กับเสาสี่ต้นและฐานรองรับเสาสี่ฐาน</verse>
				<verse number="17">เสาทั้งหมดที่ล้อมรอบลานนั้น ให้มีราวทำด้วยเงินสำหรับยึดเสาให้ติดต่อกัน และให้ทำขอติดเสาสำหรับยึดผ้าบังด้วยเงิน ส่วนฐานรองรับเสานั้นทำด้วยทองสัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="18">ความยาวของลานนั้นเท่ากับ 44 เมตร ความกว้าง 22 เมตร ความสูง 2.2 เมตร กั้นด้วยผ้าป่านเนื้อดี และมีฐานทองสัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="19">เครื่องใช้ไม้สอยทุกชิ้นของพลับพลาพร้อมทั้งหลักหมุดทุกตัวของพลับพลา และหลักหมุดทุกตัวของลานพลับพลานั้น ให้ทำด้วยทองสัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="20">“เจ้าจงสั่งชนชาติอิสราเอลให้นำน้ำมันมะกอกบริสุทธิ์ที่สกัดไว้นั้นมาเพื่อให้ความสว่างเพื่อจะให้ตะเกียงนั้นส่องสว่างอยู่เสมอ</verse>
				<verse number="21">ในเต็นท์นัดพบข้างนอกม่านซึ่งอยู่หน้าหีบแห่งสักขีพยาน ให้อาโรนและบุตรของอาโรนดูแลรักษาตะเกียงนั้นอยู่เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ตั้งแต่เวลาพลบค่ำจนรุ่งเช้า ให้เป็นกฎเกณฑ์เนืองนิตย์ที่ชนชาติอิสราเอลต้องปฏิบัติตลอดชาติพันธุ์ของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">“จงนำอาโรนพี่ชายของเจ้า กับบรรดาบุตรของเขาออกจากท่ามกลางชนชาติอิสราเอลให้มาอยู่ใกล้เจ้า เพื่อจะเป็นปุโรหิตปรนนิบัติเรา คือทั้งอาโรนกับบรรดาบุตรของอาโรนได้แก่นาดับ อาบีฮู เอเลอาซาร์ และอิธามาร์</verse>
				<verse number="2">แล้วจงทำเสื้อตำแหน่งบริสุทธิ์สำหรับอาโรนพี่ชายของเจ้าให้เป็นเกียรติและให้สง่างาม</verse>
				<verse number="3">และเจ้าจงกล่าวกับช่างฝีมือทุกคน ซึ่งเราให้พวกเขาเต็มเปี่ยมด้วยสติปัญญา แล้วพวกเขาจะทำเสื้อตำแหน่งเพื่อแยกอาโรนออกมาปรนนิบัติเราในตำแหน่งปุโรหิต</verse>
				<verse number="4">ให้พวกเขาทำเสื้อตำแหน่งดังต่อไปนี้คือ ทับทรวง เสื้อเอโฟด เสื้อคลุม เสื้อยาวกรอมเท้า ผ้ามาลา และสายรัดเอว และให้พวกเขาทำเสื้อตำแหน่งบริสุทธิ์สำหรับอาโรนพี่ชายของเจ้าและบรรดาบุตรของเขา เพื่อจะได้เป็นปุโรหิตปรนนิบัติเรา</verse>
				<verse number="5">“ให้พวกช่างฝีมือใช้ทองคำ ด้ายสีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้ม และผ้าป่านเนื้อดี</verse>
				<verse number="6">“ให้พวกเขาทำเสื้อเอโฟดด้วยทองคำ ด้วยด้ายสีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้ม และผ้าป่านเนื้อดี ตัดด้วยฝีมือช่างชำนาญงาน</verse>
				<verse number="7">ให้มีแถบผูกบ่าสองชิ้นที่ปลายสองข้าง เพื่อผูกเข้าด้วยกัน</verse>
				<verse number="8">สายรัดเอวที่ทออย่างประณีตของเอโฟด ก็ให้ทำด้วยฝีมืออย่างเดียวกัน และใช้วัสดุอย่างเดียวกับเอโฟด คือทองคำ ด้ายสีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้ม และผ้าป่านเนื้อดี</verse>
				<verse number="9">แล้วให้ใช้โอนิกซ์สองแผ่นสำหรับจารึกชื่อเผ่า ของอิสราเอลไว้</verse>
				<verse number="10">ที่แก้วแผ่นหนึ่งให้จารึกชื่อหกชื่อ และแผ่นที่สองก็ให้จารึกชื่อที่เหลืออีกหกชื่อตามลำดับการเกิด</verse>
				<verse number="11">ให้ช่างแกะสลักจารึกชื่อบรรดาบุตรอิสราเอลไว้ที่แก้วทั้งสองแผ่นนั้นเหมือนอย่างแกะตรา แล้วฝังบนกระเปาะทองคำซึ่งมีลวดลายวิจิตร</verse>
				<verse number="12">แก้วทั้งสองแผ่นนั้นให้ติดบนบ่าทั้งสองข้างของเสื้อเอโฟด ให้เป็นที่ระลึกถึงบรรดาบุตรแห่งอิสราเอล และอาโรนจะแบกชื่อเขาทั้งหลายไว้บนบ่าทั้งสองข้าง เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์เพื่อเป็นที่ระลึก</verse>
				<verse number="13">เจ้าจงทำกระเปาะทองคำมีลวดลายวิจิตร</verse>
				<verse number="14">กับทำสร้อยสองเส้นด้วยทองคำบริสุทธิ์ เป็นสร้อยถักเกลียว แล้วติดที่กระเปาะนั้น</verse>
				<verse number="15">“และเจ้าจงทำทับทรวงสำหรับค้นหาพระทัยพระเจ้า ด้วยฝีมือช่างชำนาญงานเหมือนทำเอโฟด คือทำด้วยทองคำ ด้ายสีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้มและผ้าป่านเนื้อดี</verse>
				<verse number="16">และให้ทำเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส พับทบกลางยาว 22 เซนติเมตร กว้าง 22 เซนติเมตร</verse>
				<verse number="17">จงฝังอัญมณีเป็นสี่แถวบนทับทรวงนั้น แถวที่หนึ่งฝังคาร์เนเลียน เพอริโด และมรกต</verse>
				<verse number="18">แถวที่สองฝังเทอร์คอยซ์ ไพลิน และเพชร</verse>
				<verse number="19">แถวที่สามฝังเพทาย โมรา และแอเมทิสต์</verse>
				<verse number="20">แถวที่สี่ฝังเบริล โอนิกซ์ และแจสเพอร์ อัญมณีทั้งหมดนี้ให้ฝังในลวดลายอันละเอียดที่ทำด้วยทองคำ</verse>
				<verse number="21">อัญมณีทั้งสิบสองอย่างนี้ให้จารึกชื่อแต่ละชื่อของบรรดาบุตรอิสราเอลไว้เหมือนแกะตรา ตามลำดับสิบสองเผ่า</verse>
				<verse number="22">และเจ้าจงทำสร้อยถักเกลียวด้วยทองคำบริสุทธิ์สำหรับทับทรวง</verse>
				<verse number="23">และเจ้าจงทำห่วงทองคำสองห่วงติดที่มุมบนทั้งสองของทับทรวง</verse>
				<verse number="24">ส่วนสร้อยทองคำสองสายนั้น ให้เกี่ยวที่ห่วงสองห่วงตรงมุมทับทรวง</verse>
				<verse number="25">และปลายสร้อยทั้งสองข้าง ให้ติดกับกระเปาะที่มีลวดลายวิจิตรทั้งสอง และให้ติดไว้ข้างหน้าที่แถบยึดเอโฟดบนบ่าทั้งสองข้าง</verse>
				<verse number="26">จงทำห่วงทองคำสองห่วง ติดที่มุมล่างทั้งสองข้างของทับทรวงข้างในที่ติดเอโฟด</verse>
				<verse number="27">จงทำห่วงทองคำอีกสองห่วงใส่ใต้แถบที่ผูกบ่าทั้งสองข้างของเอโฟดเหนือสายรัดเอวซึ่งทออย่างประณีต</verse>
				<verse number="28">ให้ผูกทับทรวงนั้นติดกับเสื้อเอโฟดด้วย โดยใช้ด้ายถักสีฟ้าร้อยผูกที่ห่วง ให้ทับทรวงทับสายรัดเอวที่ทำด้วยฝีมือประณีตของเสื้อเอโฟดเพื่อไม่ให้ทับทรวงหลุดไปจากเสื้อเอโฟด</verse>
				<verse number="29">อาโรนจึงจะมีชื่อบรรดาบุตรของอิสราเอลจารึกไว้ที่ทับทรวงสำหรับค้นหาพระทัยพระเจ้าติดที่อกของตน ให้เป็นที่ระลึกเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์เสมอ เมื่อเขาเข้าไปในวิสุทธิสถานนั้น</verse>
				<verse number="30">จงใส่อูริมและทูมมิม ไว้ในทับทรวงสำหรับค้นหาพระทัยพระเจ้า และของสองสิ่งนี้จะอยู่ที่หัวใจของอาโรนเมื่อเข้าเฝ้าพระยาห์เวห์ อาโรนจะรับภาระการพิพากษาชนชาติอิสราเอลไว้ที่หัวใจของตนเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์เสมอ</verse>
				<verse number="31">“เจ้าจงทำเสื้อคลุมให้เข้าชุดกับเอโฟดด้วยผ้าสีฟ้าล้วน</verse>
				<verse number="32">ให้ทำช่องคอกลางผืนเสื้อ แล้วขลิบรอบคอด้วยผ้าทอ เช่นเดียวกับคอเสื้อทหาร เพื่อจะไม่ให้ขาด</verse>
				<verse number="33">ที่ชายล่างของเสื้อคลุมให้ปักรูปทับทิมด้วยด้ายสีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้มรอบชายเสื้อ และติดลูกพรวนทองคำโดยรอบสลับกับผลทับทิม</verse>
				<verse number="34">ลูกพรวนทองคำลูกหนึ่ง ผลทับทิมผลหนึ่ง ลูกพรวนทองคำอีกลูกหนึ่ง ผลทับทิมอีกผลหนึ่ง รอบชายล่างของเสื้อคลุม</verse>
				<verse number="35">อาโรนจะสวมเสื้อคลุมตัวนั้นเมื่อทำงานปรนนิบัติ และจะได้ยินเสียงลูกพรวนเมื่อเข้าเฝ้าพระยาห์เวห์ในวิสุทธิสถาน และเมื่อเดินออกมา เพื่อเขาจะไม่ตาย</verse>
				<verse number="36">“เจ้าจงทำแผ่นทองคำบริสุทธิ์ จารึกคำว่า ‘บริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์’ ไว้เหมือนอย่างแกะตรา</verse>
				<verse number="37">และเจ้าจงเอาด้ายถักสีฟ้าผูกแผ่นทองคำนั้นไว้บนผ้ามาลาให้อยู่ที่ข้างหน้าผ้ามาลา</verse>
				<verse number="38">แผ่นทองคำนั้นจะอยู่ที่หน้าผากของอาโรน และอาโรนจะรับความผิดใดๆ ที่คนอิสราเอลทำเมื่อถวายของบูชาอันบริสุทธิ์ และแผ่นทองคำนั้นให้อยู่ที่หน้าผากของอาโรนเสมอ เพื่อพระยาห์เวห์จะทรงรับสิ่งของเหล่านั้นจากเขา</verse>
				<verse number="39">“จงทอเสื้อยาวกรอมเท้าด้วยป่านเนื้อดี ส่วนผ้ามาลานั้นจงทำด้วยผ้าป่านเนื้อดี และสายรัดเอวนั้นจงทำและตกแต่งด้วยงานปัก</verse>
				<verse number="40">“จงทำเสื้อยาวกรอมเท้า สายรัดเอวและหมวก สำหรับบรรดาบุตรของอาโรนให้เป็นเกียรติและให้สง่างาม</verse>
				<verse number="41">จงตกแต่งอาโรนพี่ชายของเจ้าและบุตรของเขาด้วยเสื้อตำแหน่งของปุโรหิต แล้วจงเจิมและสถาปนาอีกทั้งชำระพวกเขาให้บริสุทธิ์ เพื่อให้เขาเป็นปุโรหิตปรนนิบัติเรา</verse>
				<verse number="42">จงทำชั้นในให้เขาทั้งหลายด้วยผ้าป่านยาวตั้งแต่เอวไปจนถึงต้นขาเพื่อจะปกปิดกายที่เปลือย</verse>
				<verse number="43">ให้อาโรนกับบุตรของเขาสวมเมื่อเข้าไปในเต็นท์นัดพบ และเมื่อเข้าใกล้แท่นบูชาเพื่อจะปรนนิบัติในวิสุทธิสถาน เพื่อไม่ให้พวกเขาทำบาปและต้องตาย เรื่องนี้ให้เป็นกฎเกณฑ์เนืองนิตย์สำหรับเขา และเชื้อสายของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">“ต่อไปนี้คือสิ่งที่เจ้าจะทำเพื่อชำระตัวพวกเขาให้บริสุทธิ์ เพื่อพวกเขาจะเป็นปุโรหิตปรนนิบัติเรา คือจงเอาโคหนุ่มตัวหนึ่งและแกะตัวผู้สองตัวซึ่งปราศจากตำหนิ</verse>
				<verse number="2">ขนมปังไร้เชื้อ ขนมไร้เชื้อคลุกน้ำมัน และขนมแผ่นบางไร้เชื้อทาน้ำมัน ขนมเหล่านี้จงทำด้วยแป้งข้าวสาลีอย่างดี</verse>
				<verse number="3">แล้วจงใส่ขนมเหล่านี้ไว้ในกระบุงเดียวกัน จงนำมาพร้อมกับโคตัวผู้ และลูกแกะตัวผู้สองตัว</verse>
				<verse number="4">จงนำอาโรนและบรรดาบุตรของเขาไปที่ประตูเต็นท์นัดพบ แล้วจงชำระตัวเขาทั้งหลายด้วยน้ำ</verse>
				<verse number="5">จงสวมเสื้อตำแหน่งของปุโรหิตให้อาโรน คือเสื้อยาวกรอมเท้า เสื้อคลุมที่เข้ากับเอโฟด เสื้อเอโฟดและทับทรวง และผูกสายของเอโฟดที่ทออย่างประณีตให้แน่น</verse>
				<verse number="6">จงโพกผ้ามาลาที่ศีรษะของอาโรน และจงสวมมงกุฎบริสุทธิ์ทับผ้ามาลา</verse>
				<verse number="7">จงเอาน้ำมันเจิมเทลงบนศีรษะของเขา และเจิมตั้งเขาไว้</verse>
				<verse number="8">จงนำบรรดาบุตรชายของเขามาและสวมเสื้อยาวกรอมเท้าให้</verse>
				<verse number="9">แล้วจงคาดเอวอาโรนและบรรดาบุตรของเขาด้วยสายรัดเอว และจงคาดหมวกให้พวกเขา แล้วเขาก็จะเป็นปุโรหิตตามกฎเกณฑ์เนืองนิตย์ ดังนี้แหละ เจ้าจงสถาปนาอาโรนและบรรดาบุตรชายของเขาไว้</verse>
				<verse number="10">“เจ้าจงนำโคตัวผู้มาที่หน้าเต็นท์นัดพบ ให้อาโรนกับบรรดาบุตรของเขาวางมือลงบนหัวโคนั้น</verse>
				<verse number="11">แล้วจงฆ่าโคตัวนั้นเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ที่ประตูเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="12">จงเอานิ้วมือจุ่มเลือดโคนั้น ทาที่เชิงงอนของแท่นบูชาบ้าง ส่วนเลือดที่เหลือทั้งหมดจงเทที่ฐานแท่นบูชา</verse>
				<verse number="13">เจ้าจงเอาไขมันทั้งหมดที่หุ้มเครื่องใน เอาไขเหนือตับ และเอาไตทั้งคู่กับไขมันที่ติดไตนั้นมาเผาบนแท่นบูชา</verse>
				<verse number="14">แต่เนื้อกับหนัง และมูลของโคนั้น จงเผาไฟเสียนอกค่าย นี่เป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="15">“เจ้าจงนำแกะผู้ตัวหนึ่งมา แล้วให้อาโรนกับบรรดาบุตรของเขาวางมือบนหัวแกะนั้น</verse>
				<verse number="16">แล้วจงฆ่าแกะตัวนั้น และเอาเลือดพรมไปรอบๆ แท่น</verse>
				<verse number="17">จงสับแกะตัวนั้นออกเป็นท่อนๆ และจงล้างเครื่องในกับขาของมัน แล้ววางไว้กับส่วนอื่นๆ และส่วนหัวของมัน</verse>
				<verse number="18">แล้วจงเผาแกะตัวนั้นทั้งตัวบนแท่นบูชา เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวถวายแด่พระยาห์เวห์ เป็นกลิ่นพอพระทัย และเป็นเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">“เจ้าจงนำแกะตัวผู้อีกตัวหนึ่งมา (เป็นแกะที่ใช้สำหรับการสถาปนา) แล้วให้อาโรนกับบุตรของเขาวางมือบนหัวแกะนั้น</verse>
				<verse number="20">แล้วจงฆ่าแกะตัวนั้น เอาเลือดส่วนหนึ่งทาที่ปลายใบหูข้างขวาของอาโรน และของบุตรชายของเขา และที่หัวแม่มือข้างขวา และที่หัวแม่เท้าข้างขวาของพวกเขา แล้วจงพรมเลือดรอบๆ แท่นบูชา</verse>
				<verse number="21">จงเอาเลือดที่อยู่บนแท่นบูชากับน้ำมันเจิมนั้นประพรมอาโรนและเสื้อตำแหน่งของเขา จงประพรมบรรดาบุตรของเขา และเสื้อตำแหน่งของพวกเขาด้วย อาโรนและเสื้อตำแหน่งของเขาจะบริสุทธิ์ รวมทั้งบุตรของเขาและเสื้อตำแหน่งของพวกเขาด้วย</verse>
				<verse number="22">“เจ้าจงเอาไขมันแกะตัวผู้ หางอ้วนใหญ่ ไขมันที่ติดเครื่องใน ไขของตับ อีกทั้งไตทั้งคู่กับไขมันที่ติดอยู่ รวมทั้งโคนขาขวาด้วย (เพราะเป็นแกะที่ใช้สำหรับการสถาปนา)</verse>
				<verse number="23">กับขนมปังก้อนหนึ่งและขนมคลุกน้ำมันแผ่นหนึ่ง และขนมปังบางแผ่นหนึ่งจากกระบุงขนมปังไร้เชื้อ ซึ่งอยู่เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="24">แล้วจงวางทุกอย่างนี้ในมือทั้งคู่ของอาโรนและของบรรดาบุตรของเขา และจงโบกถวายของเหล่านั้นเป็นเครื่องโบกถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">แล้วจงรับสิ่งเหล่านี้จากมือของพวกเขา แล้วนำไปเผาร่วมกับเครื่องบูชาเผาทั้งตัวบนแท่นบูชา เป็นกลิ่นที่พอพระทัยแด่พระยาห์เวห์ เป็นเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="26">“จงเอาเนื้อส่วนอกจากแกะตัวผู้ซึ่งเป็นแกะสำหรับสถาปนาอาโรนมาโบกถวายเป็นเครื่องโบกถวายแด่พระยาห์เวห์ และมันจะเป็นส่วนแบ่งของเจ้า</verse>
				<verse number="27">และจงแยกเอาเนื้ออกของแกะตัวผู้ที่โบกถวายกับเนื้อโคนขาที่ถวาย ออกจากแกะที่ใช้สำหรับสถาปนาปุโรหิต ซึ่งเป็นส่วนของอาโรนและบุตรของเขา</verse>
				<verse number="28">สิ่งเหล่านี้เป็นส่วนที่อาโรนและบุตรของเขาจะได้รับจากชนชาติอิสราเอล มันเป็นกฎเนืองนิตย์ เพราะเป็นส่วนที่ชนชาติอิสราเอลจะให้ปุโรหิตจากเครื่องศานติบูชา คือจากเครื่องถวายที่พวกเขาถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="29">“เสื้อตำแหน่งบริสุทธิ์ของอาโรนจะเป็นของเชื้อสายของเขาสืบต่อไป ให้พวกเขาสวมเมื่อรับการเจิมและรับการสถาปนา</verse>
				<verse number="30">จงให้บุตรซึ่งจะเป็นปุโรหิตแทนอาโรนสวมเสื้อตำแหน่งนั้นครบเจ็ดวัน ขณะที่เขามายังเต็นท์นัดพบเพื่อปรนนิบัติในวิสุทธิสถาน</verse>
				<verse number="31">“จงเอาเนื้อแกะตัวผู้สำหรับสถาปนาปุโรหิตมาต้มในสถานศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="32">แล้วให้อาโรนกับบุตรของเขากินเนื้อแกะนั้นกับขนมปังในกระบุงที่ประตูเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="33">ให้พวกเขากินของซึ่งนำมาบูชาลบมลทิน เพื่อจะสถาปนาและชำระพวกเขาให้บริสุทธิ์ แต่คนอื่นๆ จะกินไม่ได้ เพราะเป็นของบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="34">และถ้าเนื้อที่ใช้ในพิธีสถาปนาปุโรหิต และขนมปังนั้นยังเหลืออยู่จนรุ่งเช้า ก็ให้เผาไฟเสีย ห้ามกินเพราะเป็นของบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="35">“ดังนั้น จงทำกับอาโรนและบุตรของเขาตามทุกสิ่งที่เราได้บัญชาเจ้า จงทำพิธีสถาปนาพวกเขาตลอดเจ็ดวัน</verse>
				<verse number="36">โดยแต่ละวัน จงนำโคผู้ตัวหนึ่งมาถวายเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป และจงถวายเครื่องบูชาลบมลทินของแท่นบูชา จงเจิมแท่นนั้นเพื่อให้มันบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="37">จงลบมลทินแท่นนั้นทั้งเจ็ดวัน และชำระให้มันบริสุทธิ์ แล้วแท่นนั้นจะบริสุทธิ์ที่สุด สิ่งใดๆ ที่ถูกต้องแท่นนั้นก็จะบริสุทธิ์ด้วย</verse>
				<verse number="38">“ต่อไปนี้เป็นสิ่งที่เจ้าต้องถวายบนแท่นบูชานั้นทุกวันตลอดไป คือลูกแกะสองตัว อายุหนึ่งปี</verse>
				<verse number="39">จงนำลูกแกะตัวหนึ่งมาบูชาเวลาเช้า และอีกตัวหนึ่งมาบูชาเวลาเย็น</verse>
				<verse number="40">พร้อมกับลูกแกะตัวที่หนึ่งนั้น จงถวายแป้งอย่างดีหนึ่งกิโลกรัม เคล้าน้ำมันที่สกัดไว้นั้นหนึ่งลิตร และเหล้าองุ่นหนึ่งลิตรเป็นเครื่องดื่มบูชา</verse>
				<verse number="41">จงถวายลูกแกะอีกตัวหนึ่งในเวลาเย็น และจงถวายเครื่องธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชาคู่กันด้วย เหมือนอย่างในเวลาเช้า ให้เป็นกลิ่นพอพระทัย เป็นเครื่องบูชาด้วยไฟแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="42">นี่จะเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวเสมอไป ตลอดชาติพันธุ์ของเจ้าที่ประตูเต็นท์นัดพบเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ เป็นที่ที่เราจะพบเจ้าทั้งหลายและจะพูดกับเจ้าที่นั่น</verse>
				<verse number="43">เราจะพบกับชนชาติอิสราเอล ณ ที่นั่น และพลับพลานั้นจะรับการชำระให้บริสุทธิ์ด้วยพระสิริของเรา</verse>
				<verse number="44">เราจะชำระเต็นท์นัดพบและแท่นบูชาให้บริสุทธิ์ และเราจะชำระอาโรนและบุตรของเขาให้บริสุทธิ์ด้วย เพื่อให้เป็นปุโรหิตปรนนิบัติเรา</verse>
				<verse number="45">เราจะอยู่ท่ามกลางชนชาติอิสราเอล และจะเป็นพระเจ้าของพวกเขา</verse>
				<verse number="46">เขาทั้งหลายจะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์ พระเจ้าของพวกเขา ผู้ได้นำพวกเขาออกจากแผ่นดินอียิปต์ เพื่อเราจะอยู่ท่ามกลางเขาทั้งหลาย เราคือยาห์เวห์ พระเจ้าของพวกเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">“เจ้าจงสร้างแท่นบูชาสำหรับเผาเครื่องหอม จงทำแท่นนั้นด้วยไม้กระถินเทศ</verse>
				<verse number="2">ให้ยาว 45 เซนติเมตร กว้าง 45 เซนติเมตร เป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส และสูง 90 เซนติเมตร เชิงงอนที่มุมแท่นนั้นให้เป็นไม้ชิ้นเดียวกับแท่น</verse>
				<verse number="3">และจงหุ้มแท่นด้วยทองคำบริสุทธิ์ ทั้งด้านบนและด้านข้างทุกด้าน และเชิงงอนด้วย และจงทำขอบด้วยทองคำล้อมรอบแท่น</verse>
				<verse number="4">จงทำห่วงทองคำสองห่วง ติดใต้ขอบด้านละห่วงตรงข้ามกัน ห่วงนั้นสำหรับใส่ไม้คานหาม</verse>
				<verse number="5">ไม้คานหามนั้นจงทำด้วยไม้กระถินเทศหุ้มด้วยทองคำ</verse>
				<verse number="6">จงตั้งแท่นนั้นไว้นอกม่าน ซึ่งอยู่ใกล้หีบแห่งสักขีพยานข้างหน้าพระที่นั่งกรุณา ซึ่งอยู่เหนือหีบแห่งสักขีพยาน ที่ที่เราจะพบกับเจ้า</verse>
				<verse number="7">จงให้อาโรนเผาเครื่องหอมบนแท่นนั้น ทุกๆ เช้าเมื่อเขาดูแลตะเกียง เขาก็จะเผาเครื่องหอมด้วย</verse>
				<verse number="8">และในเวลาเย็นเมื่ออาโรนจุดตะเกียง เขาจะเผาเครื่องหอมบนแท่นนั้นเป็นเครื่องหอมเสมอไปเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ ตลอดชั่วชาติพันธุ์ของเจ้า</verse>
				<verse number="9">แต่ห้ามเผาเครื่องหอมต้องห้ามหรือเครื่องบูชาเผาทั้งตัว หรือเครื่องธัญบูชา และห้ามเทเครื่องดื่มบูชาบนแท่นนั้น</verse>
				<verse number="10">ให้อาโรนทำพิธีลบบาปที่เชิงงอนปีละครั้ง ให้เขาลบมลทินแท่นนั้นปีละครั้งด้วยเลือดของเครื่องบูชาลบล้างบาปตลอดชั่วชาติพันธุ์ของพวกเจ้า แท่นนั้นจะบริสุทธิ์ที่สุดแด่พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="12">“เมื่อเจ้าจะจดสำมะโนครัวชนชาติอิสราเอล จงให้แต่ละคนนำค่าไถ่ชีวิตของตนมาถวายพระยาห์เวห์เมื่อเจ้านับจำนวนพวกเขา เพื่อจะไม่มีภัยพิบัติเกิดขึ้นในพวกเขาเมื่อเจ้านับจำนวนพวกเขา</verse>
				<verse number="13">ทุกคนที่ขึ้นทะเบียนสำมะโนครัวจะต้องถวายดังนี้ คือเงินหนักครึ่งเชเขล ตามเชเขลของสถานนมัสการ (เชเขลหนึ่งมียี่สิบเก-ราห์) ครึ่งเชเขลเป็นเครื่องถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">ทุกคนที่ขึ้นทะเบียนสำมะโนครัว อายุยี่สิบปีขึ้นไป ให้นำของมาถวายพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">เมื่อพวกเจ้านำของมาถวายพระยาห์เวห์ เพื่อจะไถ่ชีวิตของตนนั้น คนมั่งมีก็ห้ามถวายเกินครึ่งเชเขล และคนจนก็ห้ามถวายน้อยกว่านั้น</verse>
				<verse number="16">จงเก็บเงินค่าไถ่จากชนชาติอิสราเอล และใช้จ่ายในงานของเต็นท์นัดพบ เพื่อพระยาห์เวห์จะทรงระลึกถึงชนชาติอิสราเอลสำหรับการไถ่ชีวิตพวกเจ้า”</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="18">“เจ้าจงทำอ่างและฐานรองอ่างด้วยทองสัมฤทธิ์ สำหรับล้างชำระ จงตั้งอ่างนั้นไว้ระหว่างเต็นท์นัดพบและแท่นบูชา แล้วจงตักน้ำใส่อ่างนั้น</verse>
				<verse number="19">ให้อาโรนและบุตรชายของเขาใช้ล้างมือและเท้า</verse>
				<verse number="20">เมื่อพวกเขาจะเข้าไปในเต็นท์นัดพบ หรือเข้ามาใกล้แท่นบูชาเพื่อปรนนิบัติ โดยถวายเครื่องบูชาด้วยไฟแด่พระยาห์เวห์ เขาต้องชำระด้วยน้ำเพื่อจะไม่ตาย</verse>
				<verse number="21">จงให้พวกเขาล้างมือและเท้าเพื่อจะไม่ตาย และนี่จะเป็นกฎเกณฑ์เนืองนิตย์สำหรับพวกเขา คือสำหรับอาโรนและเชื้อสายของเขาตลอดชั่วชาติพันธุ์ของพวกเขา”</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="23">“จงเอาเครื่องเทศพิเศษคือมดยอบน้ำซึ่งหนัก 6 กิโลกรัม และอบเชยหอมหนักครึ่งหนึ่งคือ 3 กิโลกรัม และตะไคร้หนัก 3 กิโลกรัม</verse>
				<verse number="24">และการบูร 6 กิโลกรัม ตามมาตราการชั่งน้ำหนักของสถานนมัสการ และน้ำมันมะกอก 4 ลิตร</verse>
				<verse number="25">เจ้าจงเอาสิ่งเหล่านี้มาทำเป็นน้ำมันเจิมอันศักดิ์สิทธิ์ ผสมเป็นน้ำหอมปรุงตามวิธีการของช่างปรุง น้ำมันนั้นจะเป็นน้ำมันเจิมอันศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="26">แล้วจงเอาน้ำมันนั้นเจิมเต็นท์นัดพบ หีบแห่งสักขีพยาน</verse>
				<verse number="27">โต๊ะและเครื่องใช้ทุกอย่างสำหรับโต๊ะ คันประทีปกับเครื่องใช้ประจำคันประทีป และแท่นเผาเครื่องหอม</verse>
				<verse number="28">แท่นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและเครื่องใช้ทุกอย่างสำหรับแท่น ทั้งอ่างและฐานรองนั้น</verse>
				<verse number="29">จงชำระของเหล่านี้ให้บริสุทธิ์ เพื่อจะได้บริสุทธิ์ที่สุด สิ่งใดๆ มาถูกของเหล่านี้ก็จะบริสุทธิ์ไปด้วย</verse>
				<verse number="30">แล้วเจ้าจงเจิมและชำระอาโรนกับบุตรของเขาให้บริสุทธิ์ เพื่อพวกเขาจะได้เป็นปุโรหิตปรนนิบัติเรา</verse>
				<verse number="31">จงกล่าวแก่ชนชาติอิสราเอลว่า ‘นี่เป็นน้ำมันเจิมอันศักดิ์สิทธิ์สำหรับเรา ตลอดชั่วชาติพันธุ์ของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="32">ห้ามเจิมคนสามัญด้วยน้ำมันนี้ และห้ามทำน้ำมันอื่นให้มีส่วนผสมเหมือนน้ำมันนี้ น้ำมันนี้บริสุทธิ์ มันจะบริสุทธิ์สำหรับพวกเจ้า</verse>
				<verse number="33">ผู้ใดผสมน้ำมันหอมอย่างนี้ หรือผู้ใดใช้ชโลมคนอื่น ผู้นั้นจะถูกตัดออกจากการเป็นประชากรของเรา’ ”</verse>
				<verse number="34">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงเอาเครื่องเทศคือ กำยาน ชะมด และมหาหิงคุ์ ผสมกับกำยานบริสุทธิ์ในอัตราส่วนเท่าๆ กัน</verse>
				<verse number="35">จงผสมเครื่องหอมปรุงตามวิธีการของช่างปรุง เจือด้วยเกลือให้เป็นของบริสุทธิ์และศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="36">จงเอาส่วนหนึ่งมาตำให้ละเอียด และวางไว้หน้าหีบแห่งสักขีพยานในเต็นท์นัดพบที่เราจะพบกับเจ้า เครื่องหอมนั้นพวกเจ้าจงถือว่าบริสุทธิ์ที่สุด</verse>
				<verse number="37">เครื่องหอมที่เจ้าทำตามส่วนที่ผสมนั้น ห้ามทำใช้เอง ให้ถือว่านี่เป็นของศักดิ์สิทธิ์แด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="38">ผู้ใดทำเครื่องหอมเช่นนี้ไว้ใช้เป็นน้ำหอม ผู้นั้นต้องถูกตัดออกจากการเป็นประชากรของเรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“ดูสิ เราได้เลือกเบซาเลลบุตรอุรีผู้เป็นบุตรเฮอร์แห่งเผ่ายูดาห์</verse>
				<verse number="3">และเราได้ให้เขาเต็มเปี่ยมด้วยพระวิญญาณของพระเจ้า คือให้เขามีสติปัญญา ความเข้าใจและความรู้ในงานช่างทุกอย่าง</verse>
				<verse number="4">เพื่อจะคิดออกแบบในการทำเครื่องทอง เครื่องเงิน และเครื่องทองสัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="5">ในการเจียระไนอัญมณีสำหรับฝังในกระเปาะ และในการแกะสลักไม้สำหรับงานช่างทุกอย่าง</verse>
				<verse number="6">และนี่แน่ะ เราได้ตั้งผู้ช่วยคนหนึ่งให้เขา ชื่อโอโฮลีอับบุตรอาหิสะมัคแห่งเผ่าดาน เรายังได้ให้ทักษะแก่ช่างฝีมือทุกคน เพื่อพวกเขาจะทำงานทุกอย่างที่เราได้สั่งเจ้า</verse>
				<verse number="7">คือเต็นท์นัดพบ หีบแห่งสักขีพยาน และพระที่นั่งกรุณาซึ่งอยู่บนหีบแห่งสักขีพยาน และเครื่องใช้ทุกอย่างสำหรับเต็นท์</verse>
				<verse number="8">โต๊ะกับเครื่องใช้สำหรับโต๊ะ คันประทีปบริสุทธิ์กับเครื่องใช้ทุกอย่างสำหรับคันประทีป และแท่นเผาเครื่องหอม</verse>
				<verse number="9">แท่นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวกับเครื่องใช้ทุกอย่างสำหรับแท่น อ่างกับฐานรอง</verse>
				<verse number="10">เสื้อเย็บด้วยฝีมือประณีต คือเสื้อตำแหน่งบริสุทธิ์ของอาโรนปุโรหิต และเสื้อตำแหน่งของบุตรของเขา เพื่อจะได้สวมขณะปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่งปุโรหิต</verse>
				<verse number="11">และน้ำมันเจิมกับเครื่องหอมสำหรับสถานศักดิ์สิทธิ์ ให้พวกเขาทำตามทุกอย่างที่เราสั่งเจ้า”</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="13">“เจ้าจงสั่งชนชาติอิสราเอลว่า ‘จงรักษาวันสะบาโตของเราไว้ เพราะนี่จะเป็นหมายสำคัญระหว่างเรากับพวกเจ้าตลอดชั่วชาติพันธุ์ของพวกเจ้า เพื่อจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์ ผู้ชำระเจ้าทั้งหลายให้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="14">พวกเจ้าจงรักษาวันสะบาโต เพราะเป็นวันบริสุทธิ์สำหรับพวกเจ้า ผู้ใดทำให้วันนั้นเป็นมลทินจะต้องถูกลงโทษถึงตายอย่างแน่นอน ถ้าผู้ใดทำงานใดๆ ในวันนั้น ผู้นั้นต้องถูกตัดออกจากการเป็นประชากรของเรา</verse>
				<verse number="15">จงทำงานหกวัน แต่ในวันที่เจ็ดเป็นวันสะบาโตสำหรับหยุดพัก เป็นวันบริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์ ทุกคนที่ทำงานในวันสะบาโตนั้นต้องถูกลงโทษถึงตายอย่างแน่นอน</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น ชนชาติอิสราเอลจึงรักษาวันสะบาโตตลอดชั่วชาติพันธุ์ของพวกเขาเป็นพันธสัญญาเนืองนิตย์</verse>
				<verse number="17">เป็นหมายสำคัญระหว่างเรากับชนชาติอิสราเอลเป็นนิตย์ว่า ในหกวันพระยาห์เวห์ได้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์ และแผ่นดินโลก แต่ในวันที่เจ็ดทรงหยุดพัก และหย่อนพระทัย ’ ”</verse>
				<verse number="18">เมื่อพระองค์ตรัสกับโมเสสบนภูเขาซีนายเสร็จแล้ว จึงประทานแผ่นพระโอวาทสองแผ่น เป็นแผ่นศิลาจารึกด้วยนิ้วพระหัตถ์ของพระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">เมื่อประชาชนเห็นโมเสสล่าช้าอยู่ ไม่ลงมาจากภูเขา จึงพากันมาหาอาโรน กล่าวว่า “จงลุกขึ้นสร้างพระให้เรา ซึ่งจะนำหน้าเรา เพราะว่าโมเสสคนนี้ที่ได้นำเราออกมาจากแผ่นดินอียิปต์ เราไม่ทราบว่าเขาเป็นอะไรไปแล้ว”</verse>
				<verse number="2">อาโรนจึงกล่าวกับพวกเขาว่า “จงปลดตุ้มหูทองจากหูภรรยาและหูบุตรชายหญิงของเจ้าทั้งหลาย แล้วนำมาให้เราเถิด”</verse>
				<verse number="3">ประชาชนทั้งหมดจึงปลดตุ้มหูทองจากหูของตนมามอบให้อาโรน</verse>
				<verse number="4">เมื่ออาโรนได้ทองคำจากพวกเขาแล้ว จึงใช้เครื่องมือหล่อทองคำเป็นรูปโคหนุ่ม แล้วเขาทั้งหลายประกาศว่า “โอ อิสราเอล สิ่งเหล่านี้แหละเป็นพระของเจ้า ซึ่งนำเจ้าออกจากแผ่นดินอียิปต์”</verse>
				<verse number="5">เมื่ออาโรนเห็นดังนั้นแล้ว จึงสร้างแท่นบูชาไว้ ตรงหน้ารูปโคนั้น แล้วอาโรนประกาศว่า “พรุ่งนี้จะเป็นวันเทศกาลเลี้ยงถวายเกียรติพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="6">รุ่งขึ้นพวกเขาก็ลุกขึ้นแต่เช้าถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และนำเครื่องศานติบูชามา ประชาชนก็นั่งลง กินและดื่ม แล้วก็ลุกขึ้นทำสิ่งที่น่าบัดสีต่อกัน</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “เจ้าจงลงไปทันที เพราะว่าประชากรของเจ้าซึ่งเจ้าได้นำออกจากแผ่นดินอียิปต์นั้น ได้ทำเรื่องเสื่อมเสีย</verse>
				<verse number="8">พวกเขาได้หันจากทางซึ่งเราบัญชาเขาไว้นั้นอย่างรวดเร็ว คือได้หล่อรูปโคขึ้นสำหรับตน และกราบไหว้ และถวายสัตวบูชาแก่รูปนั้น และกล่าวว่า ‘โอ อิสราเอล สิ่งเหล่านี้แหละเป็นพระของเจ้า ซึ่งนำเจ้าออกจากแผ่นดินอียิปต์’ ”</verse>
				<verse number="9">“และพระยาห์เวห์ยังตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘เราได้เห็นชนชาตินี้แล้ว และดูสิ เขาเป็นชนชาติที่หัวแข็ง</verse>
				<verse number="10">บัดนี้ ขออย่ายับยั้งเรา เพื่อความโกรธของเราจะเดือดพลุ่งขึ้นต่อพวกเขา และเพื่อเราจะทำลายเขาทั้งหลายเสีย ส่วนเจ้า เราจะให้เป็นชนชาติใหญ่”</verse>
				<verse number="11">แต่โมเสสกราบทูลวิงวอนพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ ทำไมพระองค์จึงกริ้วยิ่งนักต่อประชากรของพระองค์ ซึ่งทรงนำออกจากแผ่นดินอียิปต์ด้วยฤทธานุภาพอันยิ่งใหญ่ และด้วยพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์เล่า?</verse>
				<verse number="12">ทำไมโปรดให้คนอียิปต์กล่าวว่า ‘พระองค์ทรงนำพวกเขาออกมาเพื่อจะทรงทำร้ายพวกเขา เพื่อจะทรงประหารพวกเขาที่ภูเขาและทำลายพวกเขาเสียจากแผ่นดิน’? ขอพระองค์ทรงหันกลับจากพระพิโรธอันแรงกล้า และขอเปลี่ยนพระทัยอย่าทำอันตรายประชากรของพระองค์</verse>
				<verse number="13">ขอทรงระลึกถึง อับราฮัม อิสอัค และอิสราเอลผู้รับใช้ของพระองค์ พระองค์เองทรงปฏิญาณกับเขาเหล่านั้นว่า ‘เราจะให้เชื้อสายของเจ้าทั้งหลายทวีขึ้นเหมือนดังดวงดาวในท้องฟ้า และเราจะยกแผ่นดินนี้ทั้งหมดที่เราสัญญาให้แก่เชื้อสายของพวกเจ้า และพวกเขาจะรับไว้เป็นมรดกตลอดไป ’ ”</verse>
				<verse number="14">แล้วพระยาห์เวห์จึงเปลี่ยนพระทัย ไม่ทรงทำอันตรายประชากรของพระองค์อย่างที่มีพระดำริไว้แก่ประชากรของพระองค์</verse>
				<verse number="15">โมเสสก็กลับลงมาจากภูเขาถือแผ่นศิลาพระโอวาทสองแผ่นซึ่งจารึกทั้งสองด้าน จารึกทั้งด้านนี้และด้านนั้น</verse>
				<verse number="16">แผ่นศิลาทั้งสองแผ่นเป็นพระราชกิจของพระเจ้า และอักษรที่จารึกนั้นเป็นลายพระหัตถ์ของพระเจ้าสลักไว้บนแผ่นศิลานั้น</verse>
				<verse number="17">เมื่อโยชูวาได้ยินเสียงประชาชนอื้ออึงอยู่ เขาจึงเรียนโมเสสว่า “มีเสียงสงครามในค่าย”</verse>
				<verse number="18">แต่โมเสสตอบว่า “นั่นไม่ใช่เสียงร้องของผู้ชนะ และไม่ใช่เสียงร้องของผู้แพ้ แต่เป็นเสียงร้องเพลงกันที่เราได้ยิน”</verse>
				<verse number="19">พอโมเสสเข้ามาใกล้ค่าย ได้เห็นรูปโคและคนเต้นรำ โทสะของโมเสสก็เดือดพลุ่งขึ้น ท่านโยนแผ่นศิลาในมือทิ้งตกแตกเสียที่เชิงภูเขานั่นเอง</verse>
				<verse number="20">แล้วท่านเอารูปโคที่พวกเขาทำไว้ไปเผาเสีย และบดเป็นผงโรยลงในน้ำ และบังคับให้คนอิสราเอลดื่ม</verse>
				<verse number="21">โมเสสจึงถามอาโรนว่า “ประชาชนนี้ทำอะไรแก่ท่านเล่า? ท่านจึงนำบาปใหญ่นี้มาสู่พวกเขา”</verse>
				<verse number="22">อาโรนตอบว่า “อย่าให้ความโกรธของเจ้านายของข้าเดือดพลุ่งขึ้นเลย ท่านก็รู้จักประชาชนพวกนี้แล้วว่า พวกเขาเอนเอียงไปในทางชั่ว</verse>
				<verse number="23">พวกเขามากล่าวกับข้าว่า ‘ขอสร้างพระให้เรา ซึ่งจะนำหน้าเรา ด้วยว่าโมเสสคนนี้ที่ได้นำเราออกจากแผ่นดินอียิปต์นั้น เราไม่ทราบว่าเขาเป็นอะไรไปแล้ว’</verse>
				<verse number="24">แล้วข้าตอบพวกเขาว่า ‘ใครมีทองคำให้ปลดออกมา’ พวกเขาก็มอบทองคำให้ข้า แล้วข้าก็โยนลงไปในไฟ แล้วโคนี้ก็ออกมา”</verse>
				<verse number="25">เมื่อโมเสสเห็นประชาชนเตลิดไป (เพราะอาโรนปล่อยเขาทั้งหลายให้เตลิดไป จนพวกเขาถูกพวกศัตรูเย้ยหยัน)</verse>
				<verse number="26">แล้วโมเสสยืนอยู่ที่ประตูค่ายร้องว่า “ใครอยู่ฝ่ายพระยาห์เวห์? จงมาหาเราเถิด” คนเลวีทั้งหมดก็มาหาโมเสสพร้อมกัน</verse>
				<verse number="27">โมเสสจึงกล่าวกับพวกเขาว่า “พระยาห์เวห์ พระเจ้าของอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ‘แต่ละคน จงเหน็บดาบแนบกาย และไปมาตามประตูค่าย แล้วแต่ละคนจงฆ่าพี่น้องและมิตรสหายอีกทั้งเพื่อนบ้านของตัวเอง’ ”</verse>
				<verse number="28">คนเลวีก็ทำตามที่โมเสสสั่ง และประชาชนประมาณสามพันคนตายลงในวันนั้น</verse>
				<verse number="29">แล้วโมเสสกล่าวว่า “ในวันนี้ท่านทั้งหลายจงสถาปนาตัวเองรับใช้พระยาห์เวห์ แต่ละคนจงสู้รบกับบุตรและพี่น้องของตน เพื่อวันนี้พระองค์จะทรงอวยพรท่านทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="30">วันรุ่งขึ้น โมเสสจึงกล่าวกับประชาชนว่า “ท่านทั้งหลายได้ทำบาปใหญ่หลวง แต่บัดนี้เราจะขึ้นไปเข้าเฝ้าพระยาห์เวห์ บางทีเราจะลบมลทินบาปของพวกท่านได้”</verse>
				<verse number="31">โมเสสจึงกลับไปเข้าเฝ้าพระยาห์เวห์กราบทูลว่า “อนิจจา ประชากรนี้ทำบาปใหญ่หลวง พวกเขาสร้างพระด้วยทองคำสำหรับตัวเอง</verse>
				<verse number="32">แต่บัดนี้ขอพระองค์โปรดยกโทษบาปของพวกเขา มิฉะนั้น ขอพระองค์ทรงลบชื่อของข้าพระองค์เสียจากหนังสือที่พระองค์ทรงจดไว้”</verse>
				<verse number="33">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “ผู้ใดทำบาปต่อเรา เราก็จะลบชื่อผู้นั้นจากหนังสือของเรา</verse>
				<verse number="34">บัดนี้ จงไปเถิด นำประชากรไปยังที่ซึ่งเราบอกแก่เจ้าแล้ว นี่แน่ะ ทูตของเราจะนำหน้าเจ้า แต่ว่าในวันที่เราจะลงโทษนั้น เราจะลงโทษพวกเขาเพราะบาปของพวกเขา”</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์ทรงบันดาลให้ภัยพิบัติเกิดขึ้นกับประชากร เพราะพวกเขาทำรูปโคหนุ่มซึ่งอาโรนทำนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงขึ้นไปจากที่นี่ เจ้ากับประชากรซึ่งเจ้านำขึ้นมาจากแผ่นดินอียิปต์ ไปยังแผ่นดินซึ่งเราปฏิญาณกับอับราฮัม กับอิสอัค และกับยาโคบ ว่า ‘เราจะให้แผ่นดินนั้นแก่เชื้อสายของเจ้า’</verse>
				<verse number="2">เราจะใช้ทูตองค์หนึ่งนำหน้าเจ้าไปและเราจะไล่คนคานาอัน คนอาโมไรต์ คนฮิตไทต์ คนเปริสซี คนฮีไวต์ และคนเยบุส ออกไปเสีย</verse>
				<verse number="3">จงขึ้นไปยังแผ่นดินซึ่งมีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์ แต่เราจะไม่ขึ้นไปกับพวกเจ้า เกรงว่าเราจะทำลายล้างพวกเจ้าเสียกลางทาง เพราะว่าพวกเจ้าเป็นชนชาติที่หัวแข็ง”</verse>
				<verse number="4">เมื่อประชาชนได้ยินข่าวร้ายนี้ พวกเขาก็เป็นทุกข์ยิ่งนัก และไม่มีใครใส่เครื่องประดับเลย</verse>
				<verse number="5">เพราะพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงกล่าวแก่ชนชาติอิสราเอลว่า ‘เจ้าทั้งหลายเป็นชนชาติที่หัวแข็ง ถ้าเราจะขึ้นไปกับเจ้าเพียงครู่เดียว เราก็จะทำลายล้างเจ้าเสีย และบัดนี้ จงถอดเครื่องประดับออกเสีย เพื่อเราจะรู้ว่าเราควรจะทำอย่างไรกับเจ้าดี’ ”</verse>
				<verse number="6">ดังนั้นชนชาติอิสราเอลจึงถอดเครื่องประดับออก ตั้งแต่ตอนที่อยู่แถบภูเขาโฮเรบเป็นต้นมา</verse>
				<verse number="7">โมเสสเคยตั้งเต็นท์หลังหนึ่งไว้ข้างนอกไกลจากค่าย และเรียกว่า เต็นท์นัดพบ ต่อมาทุกคนที่ปรารถนาจะเข้าเฝ้าพระยาห์เวห์ ก็มักจะออกไปยังเต็นท์นัดพบซึ่งตั้งอยู่นอกค่าย</verse>
				<verse number="8">และเมื่อไรที่โมเสสออกไปยังเต็นท์นั้น ประชาชนทุกคนก็จะลุกขึ้นยืนอยู่ที่ประตูเต็นท์ของตนมองดูโมเสส จนท่านเข้าไปในเต็นท์</verse>
				<verse number="9">เมื่อโมเสสเข้าไปในเต็นท์แล้ว เสาเมฆก็ลอยลงมาตั้งอยู่ที่ประตูเต็นท์ แล้วพระองค์ก็ตรัสกับโมเสส</verse>
				<verse number="10">เมื่อไรที่ประชาชนทั้งหมดเห็นเสาเมฆนั้นตั้งอยู่ที่ประตูเต็นท์ พวกเขาก็จะลุกขึ้นและนมัสการ อยู่ที่ประตูเต็นท์ของตน</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์เคยตรัสกับโมเสสสองต่อสอง เหมือนมิตรสหายสนทนากัน แล้วโมเสสก็กลับไปยังค่าย แต่ผู้รับใช้หนุ่มของท่าน คือโยชูวาบุตรนูน ไม่ได้ออกไปจากเต็นท์</verse>
				<verse number="12">โมเสสกราบทูลพระยาห์เวห์ว่า “ดูสิ พระองค์ตรัสสั่งข้าพระองค์ว่า ‘จงนำประชากรนี้ขึ้นไป’ แต่พระองค์ไม่ได้ทรงแจ้งให้ข้าพระองค์ทราบว่า จะใช้ใครขึ้นไปกับข้าพระองค์ พระองค์เองยังตรัสว่า ‘เรารู้จักชื่อของเจ้า และเจ้าเป็นที่โปรดปรานในสายตาของเราด้วย’</verse>
				<verse number="13">และบัดนี้ ถ้าข้าพระองค์เป็นที่โปรดปรานในสายพระเนตรของพระองค์แล้ว ขอโปรดสำแดงพระมรรคาของพระองค์แก่ข้าพระองค์ แล้วข้าพระองค์จะรู้จักพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะเป็นที่โปรดปรานในสายพระเนตรของพระองค์ และขอทรงนับชนชาตินี้เป็นประชากรของพระองค์”</verse>
				<verse number="14">พระองค์ตรัสว่า “เราเองจะไปกับเจ้า และให้เจ้าได้พัก”</verse>
				<verse number="15">แล้วโมเสสจึงกราบทูลพระองค์ว่า “ถ้าพระองค์ไม่เสด็จไปกับข้าพระองค์ ก็ขออย่าทรงนำพวกข้าพระองค์ขึ้นไปจากที่นี่เลย</verse>
				<verse number="16">ทำอย่างไรใครๆ จะทราบได้ว่า ข้าพระองค์และประชากรของพระองค์เป็นที่โปรดปรานในสายพระเนตรของพระองค์แล้ว นอกจากพระองค์จะเสด็จไปกับพวกข้าพระองค์ด้วยไม่ใช่หรือ? ดังนั้นข้าพระองค์และประชากรของพระองค์ จึงแตกต่างจากชนชาติอื่นๆ ทั่วโลก”</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์ตรัสตอบโมเสสว่า “สิ่งที่เจ้าขอนั้นเราจะทำให้ เพราะว่าเจ้าเป็นที่โปรดปรานในสายตาของเราแล้ว และเรารู้จักชื่อของเจ้า”</verse>
				<verse number="18">โมเสสจึงกราบทูลว่า “ขอทรงสำแดงพระสิริของพระองค์แก่ข้าพระองค์เถิด”</verse>
				<verse number="19">พระองค์จึงตรัสตอบว่า “เราจะให้คุณความดีทั้งสิ้นของเราประจักษ์แจ้งต่อหน้าเจ้า และเราจะประกาศนามของยาห์เวห์ต่อหน้าเจ้า เราประสงค์จะโปรดปรานผู้ใดก็จะโปรดปรานผู้นั้น และเราประสงค์จะเมตตาผู้ใด เราก็จะเมตตาผู้นั้น”</verse>
				<verse number="20">พระองค์จึงตรัสว่า “เจ้าจะเห็นหน้าของเราไม่ได้ เพราะมนุษย์เห็นหน้าเราแล้วจะมีชีวิตอยู่ไม่ได้”</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์ตรัสอีกว่า “ดูสิ มีที่แห่งหนึ่งอยู่ใกล้เรา เจ้าจงไปยืนอยู่บนศิลานั้น</verse>
				<verse number="22">แล้วขณะเมื่อพระสิริของเรากำลังผ่านไป เราจะซ่อนเจ้าไว้ในซอกหิน และจะบังเจ้าไว้ด้วยมือเราจนกว่าเราจะผ่านไป</verse>
				<verse number="23">เมื่อเราเอามือของเราออกแล้ว เจ้าจะเห็นหลังของเรา แต่หน้าของเราเจ้าจะไม่ได้เห็น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงสกัดศิลาสองแผ่นให้เหมือนอย่างเดิม แล้วเราจะจารึกบนศิลานั้นด้วยถ้อยคำที่อยู่ในศิลาชุดเดิมที่เจ้าทำแตก</verse>
				<verse number="2">จงเตรียมให้พร้อมในเวลาเช้า แล้วจงขึ้นภูเขาซีนายแต่เช้า จงเข้าเฝ้าเราที่นั่นบนยอดเขานั้น</verse>
				<verse number="3">อย่าให้ผู้ใดขึ้นมากับเจ้า และอย่าให้เห็นผู้ใดทั่วบริเวณภูเขา อย่าให้ฝูงแพะแกะ ฝูงโคกินหญ้าอยู่หน้าภูเขานี้เลย”</verse>
				<verse number="4">ดังนั้นโมเสสจึงสกัดศิลาสองแผ่นเหมือนชุดแรก แล้วท่านตื่นแต่เช้า ขึ้นไปบนภูเขาซีนายตามรับสั่งของพระยาห์เวห์ พร้อมกับศิลาสองแผ่น</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์เสด็จลงมาในเมฆและทรงยืนอยู่กับท่านที่นั่น และทรงประกาศพระนามของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">แล้วพระยาห์เวห์เสด็จผ่านไปข้างหน้าท่าน ตรัสว่า “พระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์ เป็นพระเจ้าผู้เปี่ยมด้วยพระกรุณาและพระคุณ พระองค์กริ้วช้า ทรงบริบูรณ์ด้วยความรักมั่นคง และความสัตย์จริง</verse>
				<verse number="7">ผู้ทรงสำแดงความรักมั่นคงจนถึงพันๆ ชั่วอายุคน ผู้ประทานอภัยการล่วงละเมิด การทรยศและบาป แต่จะไม่ทรงละเว้นการลงโทษอย่างแน่นอน และทรงให้โทษบิดาตกทอดไปถึงลูกหลานถึงสามชั่วสี่ชั่วอายุคน ”</verse>
				<verse number="8">โมเสสจึงรีบกราบลงถึงดินนมัสการ</verse>
				<verse number="9">แล้วกราบทูลว่า “องค์เจ้านาย ถ้าข้าพระองค์เป็นที่โปรดปรานในสายพระเนตรของพระองค์ ก็ขอพระองค์โปรดเสด็จไปกับพวกข้าพระองค์แม้ว่าประชากรนั้นหัวแข็ง และขอประทานอภัยการล่วงละเมิดและบาปของข้าพระองค์ทั้งหลาย และขอทรงรับพวกข้าพระองค์เป็นมรดกของพระองค์ด้วย”</verse>
				<verse number="10">แล้วพระองค์ตรัสว่า “นี่แน่ะ เราจะทำพันธสัญญา เราจะทำการอัศจรรย์ต่อหน้าประชากรทั้งสิ้นของเจ้า ซึ่งไม่เคยมีใครทำในทั่วพิภพและในประชาชาติทั้งสิ้น ประชาชนทั้งหมดซึ่งเจ้าอยู่ท่ามกลางเขานั้น จะได้เห็นราชกิจของพระยาห์เวห์ เพราะสิ่งที่เราจะทำต่อเจ้านั้นจะเป็นสิ่งที่น่าเกรงขาม</verse>
				<verse number="11">“จงรักษาคำบัญชาที่เราให้เจ้าในวันนี้ ดูเถิด เราจะไล่คนอาโมไรต์ คนคานาอัน คนฮิตไทต์ คนเปริสซี คนฮีไวต์ และคนเยบุส ไปให้พ้นหน้าเจ้า</verse>
				<verse number="12">จงระวังตัวให้ดี เกรงว่าเจ้าจะทำพันธสัญญากับผู้ที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินนั้นซึ่งเจ้าจะไปถึง ไม่อย่างนั้นมันจะเป็นบ่วงแร้วดักเจ้า</verse>
				<verse number="13">แต่เจ้าทั้งหลายจงทำลายแท่นบูชาและทุบเสาศักดิ์สิทธิ์ของเขาให้แหลกละเอียด และโค่นบรรดาเสาอาเช-ราห์ ของเขาเสีย</verse>
				<verse number="14">(ห้ามนมัสการพระอื่น เพราะพระยาห์เวห์ผู้มีพระนามว่า “หวงแหน” เป็นพระเจ้าผู้ทรงหวงแหน)</verse>
				<verse number="15">เกรงว่าเจ้าจะทำพันธสัญญากับผู้ที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินนั้น และเมื่อพวกเขาเล่นชู้กับพระของตน และถวายสัตวบูชาแก่พระของตนนั้น เขาจะเชิญเจ้าไปร่วมด้วย และเจ้าจะกินของที่เขาถวายบูชานั้น</verse>
				<verse number="16">เกรงว่าเจ้าจะรับบุตรหญิงของพวกเขามาเป็นภรรยาบุตรชายของเจ้า และบุตรหญิงของเขานั้นจะไปเล่นชู้กับพระของตน และชักชวนให้บุตรชายของเจ้าไปเล่นชู้กับพระเหล่านั้นด้วย</verse>
				<verse number="17">“ห้ามหล่อรูปพระไว้สำหรับตัวเอง</verse>
				<verse number="18">“เจ้าจงถือเทศกาลกินขนมปังไร้เชื้อ จงกินขนมปังไร้เชื้อเจ็ดวันตามกำหนดในเดือนอาบีบ ตามที่เราบัญชาเจ้า เพราะเจ้าออกจากอียิปต์ในเดือนอาบีบ</verse>
				<verse number="19">ทุกสิ่งซึ่งออกจากครรภ์ครั้งแรกเป็นของเรา คือฝูงปศุสัตว์ตัวผู้ทั้งหมดของเจ้า ลูกหัวปีของโคและของแกะ</verse>
				<verse number="20">ส่วนลูกลาหัวปีนั้น เจ้าจงนำลูกแกะมาไถ่ไว้ ถ้าเจ้าไม่ได้ไถ่ ก็จงหักคอมันเสีย บุตรหัวปีทั้งหมดของเจ้านั้นจะต้องไถ่ไว้ด้วย ห้ามผู้ใดมาเข้าเฝ้าเรามือเปล่า</verse>
				<verse number="21">“เจ้าจงทำงานหกวัน แต่วันที่เจ็ดจงหยุดพัก แม้แต่ในฤดูไถนาและฤดูเกี่ยวข้าวก็จงหยุดพัก</verse>
				<verse number="22">จงถือเทศกาลสัปดาห์ด้วยพืชผลแรกของการเก็บเกี่ยวข้าวสาลี และถือเทศกาลเก็บผลิตผลในปลายปี</verse>
				<verse number="23">ให้ผู้ชายทุกคนของเจ้าเข้าเฝ้าพระยาห์เวห์องค์เจ้านาย พระเจ้าแห่งอิสราเอลปีละสามครั้ง</verse>
				<verse number="24">เพราะเราจะขับไล่ชนชาติทั้งหลายออกไปให้พ้นหน้าเจ้า และจะขยายเขตแดนของเจ้าให้กว้างออกไป เมื่อเจ้าจะขึ้นไปเข้าเฝ้าพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าปีละสามครั้งนั้น จะไม่มีใครอยากได้แผ่นดินของเจ้าเลย</verse>
				<verse number="25">“ห้ามถวายเลือดจากเครื่องสัตวบูชาของเรา พร้อมกับขนมปังใส่เชื้อ และห้ามเหลือเครื่องสัตวบูชาในเทศกาลปัสกาไว้จนถึงวันรุ่งขึ้น</verse>
				<verse number="26">จงนำพืชผลแรกที่ดีที่สุดจากผืนดินของเจ้ามาถวายยังพระนิเวศของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า อย่าต้มเนื้อลูกแพะด้วยน้ำนมแม่ของมันเลย”</verse>
				<verse number="27">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “เจ้าจงเขียนคำเหล่านี้ไว้ เพราะเราทำพันธสัญญาไว้กับเจ้าและกับพวกอิสราเอลตามคำเหล่านี้แล้ว”</verse>
				<verse number="28">โมเสสเข้าเฝ้าพระยาห์เวห์อยู่ที่นั่นสี่สิบวันสี่สิบคืน ท่านไม่ได้รับประทานอาหารหรือดื่มน้ำเลย ท่านจารึกถ้อยคำแห่งพันธสัญญาไว้บนแผ่นศิลา คือพระบัญญัติสิบประการ</verse>
				<verse number="29">ต่อมาโมเสสลงมาจากภูเขาซีนาย มีแผ่นพระโอวาทสองแผ่นในมือของท่านด้วยขณะที่ลงมาจากภูเขานั้น โมเสสก็ไม่ทราบว่าผิวหน้าของตนทอแสงเนื่องจากท่านได้สนทนากับพระเจ้า</verse>
				<verse number="30">เมื่ออาโรนและคนอิสราเอลทั้งหมดมองดูโมเสส ก็เห็นว่าผิวหน้าของท่านทอแสง และพวกเขาก็กลัวไม่กล้าเข้ามาใกล้ท่าน</verse>
				<verse number="31">โมเสสจึงเรียกพวกเขามา แล้วอาโรนกับพวกผู้นำทั้งหมดของชุมนุมชนก็กลับมาหาท่าน และโมเสสได้กล่าวกับพวกเขา</verse>
				<verse number="32">หลังจากคนอิสราเอลทั้งสิ้นเข้ามาใกล้ โมเสสก็ให้บัญญัติแก่เขาทั้งหลายตามที่พระยาห์เวห์ตรัสกับท่านทุกข้อบนภูเขาซีนาย</verse>
				<verse number="33">เมื่อท่านพูดจบแล้ว ก็ใช้ผ้าคลุมหน้าไว้</verse>
				<verse number="34">แต่เมื่อไรที่โมเสสเข้าเฝ้าพระยาห์เวห์เพื่อกราบทูลพระองค์ ท่านก็ปลดผ้านั้นออก จนกว่าจะกลับออกมา เมื่อท่านออกมาก็เล่าให้คนอิสราเอลฟังถึงสิ่งที่พระองค์ทรงบัญชาท่าน</verse>
				<verse number="35">และคนอิสราเอลดูหน้าของโมเสส ก็เห็นผิวหน้าของโมเสสทอแสง ดังนั้นโมเสสจึงใช้ผ้าคลุมหน้าอีก จนกว่าจะเข้าไปทูลพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">โมเสสเรียกชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมดมาประชุมกันและกล่าวกับพวกเขาว่า “ต่อไปนี้เป็นสิ่งที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาให้ท่านทั้งหลายทำ</verse>
				<verse number="2">จงทำงานหกวัน แต่วันที่เจ็ดจะเป็นวันบริสุทธิ์ของพวกท่าน เป็นสะบาโตแด่พระยาห์เวห์สำหรับหยุดพัก ทุกคนที่ทำงานในวันนั้นต้องถูกลงโทษถึงตาย</verse>
				<verse number="3">ในวันสะบาโตนั้น ห้ามก่อไฟในที่อาศัยทุกแห่งของท่าน”</verse>
				<verse number="4">โมเสสกล่าวกับชุมนุมชนทั้งสิ้นของอิสราเอลว่า “ต่อไปนี้เป็นสิ่งที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชา</verse>
				<verse number="5">จงรับเครื่องถวายแด่พระยาห์เวห์จากพวกของท่าน ผู้ใดสมัครใจก็ให้ผู้นั้นนำของมาถวายพระยาห์เวห์ คือทองคำ เงิน และทองสัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="6">ด้ายสีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้ม ผ้าป่านเนื้อดี และขนแพะ</verse>
				<verse number="7">หนังแกะตัวผู้ย้อมสีแดง หนังอย่างดี และไม้กระถินเทศ</verse>
				<verse number="8">น้ำมันตะเกียง เครื่องเทศสำหรับปรุงน้ำมันไว้เจิม และสำหรับปรุงเครื่องหอม</verse>
				<verse number="9">โอนิกซ์ และพลอยต่างๆ สำหรับฝังในเอโฟดและทับทรวง</verse>
				<verse number="10">“จงให้ทุกคนที่มีความสามารถในพวกท่านพากันมาทำทุกสิ่งที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาให้ทำนั้น</verse>
				<verse number="11">คือพลับพลา เต็นท์ และผ้าคลุมเต็นท์ ขอเกี่ยวและกรอบไม้ กลอน เสา และฐานรองรับเสาของพลับพลานั้น</verse>
				<verse number="12">หีบและไม้คานสำหรับหามหีบ พระที่นั่งกรุณากับม่านบังตา</verse>
				<verse number="13">โต๊ะกับไม้คานสำหรับหามโต๊ะ เครื่องใช้ทุกอย่างสำหรับโต๊ะ และขนมปังเฉพาะพระพักตร์</verse>
				<verse number="14">คันประทีปที่ให้แสงสว่างกับเครื่องใช้สำหรับคันประทีปและตะเกียงกับน้ำมันตะเกียง</verse>
				<verse number="15">แท่นเผาเครื่องหอมกับไม้คานสำหรับหามแท่นนั้น น้ำมันเจิม และเครื่องหอม และม่านบังตาสำหรับประตู ที่ประตูพลับพลา</verse>
				<verse number="16">แท่นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวกับตาข่ายทองสัมฤทธิ์ ไม้คานหามและเครื่องใช้ของแท่น อ่างกับฐานรอง</verse>
				<verse number="17">ผ้าม่านสำหรับกั้นลานพลับพลา กับเสา และฐานรองรับเสา และม่านบังตาสำหรับประตูเข้าลาน</verse>
				<verse number="18">หลักหมุดสำหรับพลับพลา และหลักหมุดสำหรับลานพลับพลาพร้อมกับเชือก</verse>
				<verse number="19">เสื้อตำแหน่งเย็บด้วยฝีมือประณีตสำหรับแต่งเวลาปรนนิบัติในสถานนมัสการ คือเสื้อตำแหน่งบริสุทธิ์สำหรับอาโรนปุโรหิต และเสื้อตำแหน่งสำหรับบุตรของท่าน เพื่อใช้ปฏิบัติงานในตำแหน่งปุโรหิต”</verse>
				<verse number="20">แล้วชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมดก็แยกย้ายกันไปจากโมเสส</verse>
				<verse number="21">ทุกคนที่หัวใจของเขาเรียกร้องก็นำสิ่งของมาถวายพระยาห์เวห์สำหรับเต็นท์นัดพบ และสำหรับงานปรนนิบัติทุกอย่าง และสำหรับเสื้อตำแหน่งบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="22">พวกเขาจึงพากันมาทั้งชายหญิง ทุกคนที่สมัครใจก็นำเข็มกลัด ตุ้มหู แหวนตรา และสร้อยคอ เครื่องประดับทุกชิ้นล้วนเป็นทองคำ คือทุกคนนำทองคำมาโบกถวายพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">ส่วนทุกคนที่มีด้ายสีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้ม หรือที่มีผ้าป่านเนื้อดี ขนแพะ หนังแกะตัวผู้ย้อมสีแดง และหนังอย่างดีก็เอาของเหล่านั้นมาถวาย</verse>
				<verse number="24">ทุกคนที่มีเงินหรือทองสัมฤทธิ์จะถวาย ก็นำมาถวายพระยาห์เวห์ และทุกคนที่มีไม้กระถินเทศที่ใช้กับงานใดได้ก็นำไม้นั้นมาถวาย</verse>
				<verse number="25">ส่วนผู้หญิงทุกคนที่ชำนาญก็ปั่นด้ายด้วยมือของตน แล้วนำด้ายที่ปั่นนั้นมาทั้งสีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้ม และเส้นป่านปั่นอย่างดี</verse>
				<verse number="26">และผู้หญิงทุกคนที่เต็มใจและชำนาญก็ปั่นขนแพะ</verse>
				<verse number="27">พวกผู้นำก็นำโอนิกซ์ และพลอยอื่นๆ สำหรับฝังในเอโฟดและทับทรวงมา</verse>
				<verse number="28">พร้อมกับเครื่องเทศและน้ำมันตะเกียง น้ำมันเจิม และเครื่องเทศสำหรับปรุงเครื่องหอม</verse>
				<verse number="29">คนอิสราเอลทุกคนทั้งชายหญิงที่หัวใจของเขาเรียกร้องให้นำของมาถวายสำหรับการงานทุกอย่าง ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงบัญชาผ่านทางโมเสสให้พวกเขาทำ ต่างก็นำของมาถวายแด่พระยาห์เวห์ด้วยความสมัครใจ</verse>
				<verse number="30">โมเสสจึงกล่าวกับคนอิสราเอลว่า “ดูสิ พระยาห์เวห์ทรงเลือกเบซาเลลบุตรอุรีผู้เป็นบุตรของเฮอร์แห่งเผ่ายูดาห์</verse>
				<verse number="31">และพระองค์ได้โปรดให้เขาเต็มเปี่ยมด้วยพระวิญญาณของพระเจ้าคือให้เขามีสติปัญญา ทักษะ และความรู้ในงานช่างทุกอย่าง</verse>
				<verse number="32">เพื่อจะคิดออกแบบในการทำเครื่องทอง เครื่องเงิน และเครื่องทองสัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="33">ในการเจียระไนอัญมณี สำหรับฝังในกระเปาะและในการแกะสลักไม้สำหรับงานช่างทุกอย่าง</verse>
				<verse number="34">อนึ่งพระองค์ทรงดลใจให้เขากับโอโฮลีอับบุตรอาหิสะมัคเผ่าดาน มีน้ำใจที่จะสอนคนอื่นด้วย</verse>
				<verse number="35">คนทั้งสองนี้พระองค์ประทานทักษะในการทำงานให้ทุกอย่าง เช่นงานฝีมือ งานออกแบบ และงานปักด้วยด้ายสีคือ สีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้ม และเส้นป่านปั่นอย่างดี และช่างทอ คือทำการช่างฝีมือได้ทุกอย่าง และเป็นช่างออกแบบอย่างฉลาดด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">“เบซาเลลและโอโฮลีอับกับช่างฝีมือทุกคน ที่พระยาห์เวห์ประทานสติปัญญาและทักษะให้รู้จักทำงานทุกอย่างในการสร้างสถานนมัสการ พวกเขาก็ทำตามทุกอย่างที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาไว้แล้ว”</verse>
				<verse number="2">โมเสสจึงเรียกเบซาเลลและโอโฮลีอับกับช่างฝีมือทุกคน ซึ่งพระยาห์เวห์ประทานสติปัญญาไว้ในใจของเขา คือทุกคนที่หัวใจของเขาเรียกร้องให้มาทำงาน</verse>
				<verse number="3">พวกเขาได้รับเครื่องถวายทุกชิ้นจากโมเสส คือของถวายที่คนอิสราเอลนำมาถวายเพื่อสร้างสถานนมัสการ ประชาชนยังนำของมาถวายด้วยความสมัครใจอีกทุกเช้า</verse>
				<verse number="4">ส่วนทุกคนที่มีสติปัญญาที่ได้ทำงานต่างๆ เพื่อสถานนมัสการนั้นมาถึง โดยต่างก็ผละจากงานของตน</verse>
				<verse number="5">พวกเขาพากันมาเรียนโมเสสว่า “ประชาชนนำของมาถวายมากเกินความต้องการที่จะใช้ในงานซึ่งพระยาห์เวห์ทรงบัญชาให้ทำ”</verse>
				<verse number="6">โมเสสจึงสั่งให้ประกาศไปทั่วค่ายว่า “อย่าให้ชายหญิงนำของสำหรับสร้างสถานนมัสการมาถวายอีกเลย” ดังนั้นประชาชนจึงไม่นำของมาถวายอีก</verse>
				<verse number="7">เพราะของที่มีอยู่แล้วก็พอสำหรับงานทุกอย่าง และยังมีเหลืออีก</verse>
				<verse number="8">ช่างฝีมือทุกคนในหมู่คนงานได้สร้างพลับพลาด้วยม่านสิบผืน ที่ทำจากผ้าป่านเนื้อดีและด้ายสีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้ม และปักภาพเครูบซึ่งออกแบบไว้ที่ม่านนั้น</verse>
				<verse number="9">ม่านผืนหนึ่งให้ยาว 12 เมตร กว้าง 2 เมตร ม่านทุกผืนให้มีขนาดเท่ากัน</verse>
				<verse number="10">ม่านห้าผืนเขาทำให้เกี่ยวติดกัน และอีกห้าผืนนั้นก็ให้เกี่ยวติดกันด้วย</verse>
				<verse number="11">เขาทำหูม่านด้วยด้ายสีฟ้าติดไว้ตามขอบม่านด้านนอกสุดทั้งชุดที่หนึ่งและชุดที่สอง</verse>
				<verse number="12">ม่านผืนหนึ่งเขาทำหูห้าสิบหู และตามขอบม่านชุดที่สอง เขาก็ทำหูห้าสิบหูให้ตรงกัน</verse>
				<verse number="13">และเขาทำขอทองคำห้าสิบขอ และใช้มันเกี่ยวม่านให้เป็นพลับพลาเดียวกัน</verse>
				<verse number="14">เขาทำม่านอีกสิบเอ็ดผืนด้วยขนแพะ สำหรับเป็นเต็นท์คลุมพลับพลา</verse>
				<verse number="15">ม่านผืนหนึ่งยาว 13 เมตร กว้าง 2 เมตร ทั้งสิบเอ็ดผืนมีขนาดเท่ากัน</verse>
				<verse number="16">เขาเกี่ยวม่านห้าผืนให้ติดกัน ส่วนม่านอีกหกผืนก็เกี่ยวติดกันแยกไว้ต่างหาก</verse>
				<verse number="17">และเขาทำหูม่านห้าสิบหูติดกับขอบม่านด้านนอกสุดทั้งชุดที่หนึ่ง และชุดที่สอง</verse>
				<verse number="18">เขาทำขอทองสัมฤทธิ์ห้าสิบขอ เกี่ยวขอเข้าที่หูม่านให้ติดกันเป็นเต็นท์หลังเดียว</verse>
				<verse number="19">เขาทำผ้าคลุมเต็นท์ ด้วยหนังแกะตัวผู้ย้อมสีแดงชั้นหนึ่ง และคลุมทับด้วยหนังอย่างดี อีกชั้นหนึ่ง</verse>
				<verse number="20">เขาทำกรอบไม้สำหรับพลับพลาจากไม้กระถินเทศที่ตั้งตรง</verse>
				<verse number="21">กรอบไม้นั้นยาวแผ่นละ 4 เมตร กว้าง 66 เซนติเมตร</verse>
				<verse number="22">กรอบไม้แต่ละอันมีสองเดือย เพื่อให้ยึดติดกัน เขาได้ทำกรอบไม้ทุกอันของพลับพลาอย่างนี้</verse>
				<verse number="23">เขาทำกรอบไม้สำหรับพลับพลาดังนี้ ด้านใต้เขาทำยี่สิบอัน</verse>
				<verse number="24">เขาทำฐานสำหรับรองรับเดือยด้วยเงินจำนวนสี่สิบฐาน สำหรับกรอบไม้ยี่สิบอัน ใต้กรอบไม้อันหนึ่ง มีฐานรองรับเดือยสองฐานสำหรับสวมเดือยสองอัน</verse>
				<verse number="25">ด้านที่สองของพลับพลาข้างทิศเหนือนั้นเขาทำกรอบไม้ยี่สิบอัน</verse>
				<verse number="26">เขาทำฐานเงินรองรับเดือยสี่สิบฐาน ใต้กรอบไม้แต่ละอันมีฐานรองรับเดือยสองฐาน</verse>
				<verse number="27">ส่วนด้านหลังของพลับพลาทางทิศตะวันตกเขาทำกรอบไม้หกอัน</verse>
				<verse number="28">เขาทำกรอบไม้อีกสองอันสำหรับมุมพลับพลาด้านหลัง</verse>
				<verse number="29">ข้างล่างของกรอบไม้ให้จับเป็นคู่ๆ โดยข้างบนยอดติดกันที่ห่วงแรก เขาทำอย่างนี้ทำให้เกิดมุมสองมุม</verse>
				<verse number="30">คือรวมเป็นกรอบไม้แปดอันด้วยกันพร้อมกับฐานเงินสิบหกฐาน ใต้กรอบไม้แต่ละอันมีฐานรองรับเดือยสองฐาน</verse>
				<verse number="31">เขาทำกลอนด้วยไม้กระถินเทศห้าอันสำหรับกรอบไม้ฝาพลับพลาด้านหนึ่ง</verse>
				<verse number="32">และกลอนอีกห้าอันสำหรับกรอบไม้ฝาพลับพลาอีกด้านหนึ่ง และสุดท้ายกลอนอีกห้าอันสำหรับกรอบไม้ฝาพลับพลาด้านหลัง คือด้านตะวันตก</verse>
				<verse number="33">เขาทำกลอนตัวกลางให้ร้อยตอนกลางของกรอบไม้ สำหรับขัดฝาตั้งแต่ปลายหนึ่งไปจดอีกปลายหนึ่ง</verse>
				<verse number="34">เขาหุ้มกรอบไม้เหล่านั้นด้วยทองคำ และทำห่วงทองคำสำหรับร้อยกลอน และกลอนนั้นเขาหุ้มด้วยทองคำเช่นกัน</verse>
				<verse number="35">เขาทำม่านผืนหนึ่งด้วยด้ายสีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้ม และด้วยผ้าป่านเนื้อดี เขาปักภาพเครูบอย่างชำนาญที่ม่านนั้น</verse>
				<verse number="36">เขาทำเสาไม้กระถินเทศสี่เสาหุ้มด้วยทองคำ ขอติดเสานั้นก็เป็นทองคำ เขาหล่อฐานเงินสี่ฐานสำหรับรองรับเสา</verse>
				<verse number="37">และเขาทำม่านบังตาสำหรับประตูเต็นท์นั้นด้วยด้ายสีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้มและผ้าป่านเนื้อดีตกแต่งด้วยงานปัก</verse>
				<verse number="38">และเขาทำเสาห้าต้นพร้อมด้วยขอเกี่ยวม่านนั้น ส่วนหัวเสาและราวยึดเสานั้นหุ้มด้วยทองคำ แต่ฐานทั้งห้าสำหรับรองรับเสานั้นทำด้วยทองสัมฤทธิ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">เบซาเลลทำหีบด้วยไม้กระถินเทศ ยาว 110 เซนติเมตร กว้าง 66 เซนติเมตร และ สูง 66 เซนติเมตร</verse>
				<verse number="2">หีบนั้นเขาหุ้มด้วยทองคำบริสุทธิ์ ทั้งด้านในและด้านนอก และได้ทำขอบด้วยทองคำล้อมรอบหีบนั้น</verse>
				<verse number="3">เขาหล่อห่วงทองคำสี่ห่วงสำหรับหีบนั้นติดไว้ที่มุมทั้งสี่ ด้านนี้สองห่วงและด้านนั้นสองห่วง</verse>
				<verse number="4">เขาทำคานหามด้วยไม้กระถินเทศแล้วหุ้มด้วยทองคำ</verse>
				<verse number="5">เขาสอดคานหามเข้าที่ห่วงข้างหีบสำหรับใช้ยกหามหีบนั้น</verse>
				<verse number="6">แล้วเขาทำพระที่นั่งกรุณาด้วยทองคำบริสุทธิ์ ยาว 110 เซนติเมตร กว้าง 66 เซนติเมตร</verse>
				<verse number="7">เขาทำเครูบทองคำสองรูปโดยใช้ค้อนเป็นเครื่องมือทำ ที่ปลายพระที่นั่งกรุณาทั้งสองข้าง</verse>
				<verse number="8">เขาทำเครูบไว้ที่ปลายพระที่นั่งกรุณาข้างละรูป เขาทำเครูบนั้นที่ตอนปลายทั้งสองข้างเป็นเนื้อเดียวกับพระที่นั่งกรุณา</verse>
				<verse number="9">เครูบกางปีกขึ้นสูงปกพระที่นั่งกรุณาไว้ และหันหน้าเข้าหากัน คือเครูบหันหน้ามาตรงพระที่นั่งกรุณา</verse>
				<verse number="10">เขาเอาไม้กระถินเทศมาทำโต๊ะตัวหนึ่ง ยาว 88 เซนติเมตร กว้าง 44 เซนติเมตร และ สูง 66 เซนติเมตร</verse>
				<verse number="11">เขาหุ้มโต๊ะนั้นด้วยทองคำบริสุทธิ์ และทำขอบด้วยทองคำล้อมรอบโต๊ะนั้นด้วย</verse>
				<verse number="12">เขาทำกรอบโต๊ะนั้นกว้าง 7.5 เซนติเมตรโดยรอบ แล้วทำขอบด้วยทองคำล้อมรอบกรอบนั้น</verse>
				<verse number="13">เขาหล่อห่วงทองคำสี่ห่วงติดไว้ที่มุมขาโต๊ะทั้งสี่</verse>
				<verse number="14">ห่วงนั้นชิดกับกรอบสำหรับสอดคานหาม</verse>
				<verse number="15">เขาทำคานหามด้วยไม้กระถินเทศ แล้วหุ้มด้วยทองคำสำหรับหามโต๊ะนั้น</verse>
				<verse number="16">และเขาทำเครื่องใช้สำหรับโต๊ะนั้น มีจาน ชามเล็ก ช้อน กับอ่างและคนโทที่ใช้รินเครื่องดื่มบูชา ซึ่งทำด้วยทองคำบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="17">เขาใช้ค้อนเป็นเครื่องมือทำคันประทีปด้วยทองคำบริสุทธิ์ อีกทั้งฐานและลำตัวของคันประทีป ดอก ฐานดอกและกลีบก็ทำเป็นเนื้อเดียวกับคันประทีป</verse>
				<verse number="18">มีกิ่งหกกิ่งแยกออกจากลำคันประทีปนั้นข้างละสามกิ่ง</verse>
				<verse number="19">แต่ละกิ่งที่ยื่นออกมาจากคันประทีป มีดอกเหมือนดอกอัลมอนด์สามดอก ทุกๆ ดอกมีฐานดอกและกลีบ</verse>
				<verse number="20">และตรงลำคันประทีปนั้น มีดอกสี่ดอกเหมือนดอกอัลมอนด์ทั้งฐานดอกและกลีบ</verse>
				<verse number="21">ใต้กิ่งทุกๆ คู่ที่ยื่นออกจากลำคันประทีปนั้น จะมีฐานดอกหนึ่งอัน</verse>
				<verse number="22">ฐานดอกและกิ่งเป็นเนื้อเดียวกับคันประทีป ทุกส่วนเป็นเนื้อเดียวกันด้วยทองคำบริสุทธิ์โดยใช้ค้อนเป็นเครื่องมือทำ</verse>
				<verse number="23">เขาทำตะเกียงเจ็ดดวงของคันประทีปนั้น ตะไกรตัดไส้ตะเกียงและถาดใส่ตะไกรด้วยทองคำบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="24">เขาทำคันประทีปและเครื่องใช้ทุกอย่างสำหรับคันประทีปนั้นด้วยทองคำบริสุทธิ์หนัก 35 กิโลกรัม</verse>
				<verse number="25">เขาสร้างแท่นบูชาสำหรับเผาเครื่องหอมด้วยไม้กระถินเทศ ยาว 45 เซนติเมตร กว้าง 45 เซนติเมตร เป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส และ สูง 90 เซนติเมตร เชิงงอนที่มุมแท่นนั้นก็เป็นไม้ชิ้นเดียวกับแท่น</verse>
				<verse number="26">เขาหุ้มแท่นนั้นด้วยทองคำบริสุทธิ์ ทั้งด้านบนและด้านข้างทุกด้าน และเชิงงอนด้วย และเขาทำขอบด้วยทองคำล้อมรอบแท่นนั้น</verse>
				<verse number="27">เขาทำห่วงทองคำสองห่วงติดไว้ใต้ขอบด้านละห่วงตรงข้ามกันสำหรับสอดไม้คานหาม</verse>
				<verse number="28">เขาทำไม้คานหามนั้นด้วยไม้กระถินเทศหุ้มด้วยทองคำ</verse>
				<verse number="29">เขาปรุงน้ำมันเจิมอันศักดิ์สิทธิ์และปรุงเครื่องหอมบริสุทธิ์ ด้วยเครื่องเทศตามศิลปะของช่างปรุง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">เขาทำแท่นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวด้วยไม้กระถินเทศเป็นแท่นสี่เหลี่ยมจัตุรัสยาว 2.2 เมตร กว้าง 2.2 เมตร สูง 1.3 เมตร</verse>
				<verse number="2">เขาทำเชิงงอนทั้งสี่มุมบนแท่นนั้นให้เป็นเนื้อเดียวกับแท่น เขาหุ้มแท่นด้วยทองสัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="3">เขาทำเครื่องใช้ทุกอย่างสำหรับแท่นนั้นคือ หม้อ พลั่ว อ่าง สามง่าม และถาดรองไฟ เครื่องใช้ทุกชิ้นสำหรับแท่นนั้น เขาทำด้วยทองสัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="4">และเขาทำตะแกรงทองสัมฤทธิ์สำหรับแท่นนั้น ให้อยู่ใต้ขอบใน รอบแท่นบูชา และให้ยื่นลงมาจนถึงประมาณกึ่งกลางของแท่น</verse>
				<verse number="5">เขาหล่อห่วงสี่ห่วงติดที่มุมทั้งสี่ของตะแกรงสำหรับสอดไม้คาน</verse>
				<verse number="6">เขาทำไม้คานด้วยไม้กระถินเทศสำหรับหาม และหุ้มด้วยทองสัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="7">เขาสอดไม้คานนั้นไว้ในห่วงข้างแท่นสำหรับหาม เขาทำแท่นนั้นด้วยไม้กระดานให้ข้างในกลวง</verse>
				<verse number="8">เขาทำอ่างและฐานรองอ่างด้วยทองสัมฤทธิ์ จากกระจกเงาของบรรดาผู้หญิงที่ปรนนิบัติ ณ ประตูเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="9">และเขาสร้างลานพลับพลา โดยด้านใต้มีผ้าบังที่ทำด้วยผ้าป่านเนื้อดี ยาว 44 เมตร</verse>
				<verse number="10">มีเสายี่สิบต้นกับฐานทองสัมฤทธิ์รองรับเสายี่สิบฐาน แต่ขอติดเสาและราวยึดเสานั้นทำด้วยเงิน</verse>
				<verse number="11">ในทำนองเดียวกัน ด้านเหนือให้มีผ้าบังยาว 44 เมตร กับเสายี่สิบต้นและฐานทองสัมฤทธิ์ยี่สิบฐาน ขอและราวยึดเสานั้นทำด้วยเงิน</verse>
				<verse number="12">ส่วนด้านตะวันตกมีผ้าบังยาว 22 เมตร กับเสาสิบต้น และฐานรองรับเสาสิบฐาน ขอและราวยึดเสาทำด้วยเงิน</verse>
				<verse number="13">ด้านตะวันออกใช้ผ้ายาว 22 เมตร</verse>
				<verse number="14">ผ้าบังด้านริมประตูข้างหนึ่งยาว 6.6 เมตร มีเสาสามต้นและฐานรองรับเสาสามฐาน</verse>
				<verse number="15">และอีกข้างหนึ่งก็เหมือนกัน ริมประตูข้างนี้และข้างโน้น มีผ้าบังยาว 6.6 เมตร มีเสาสามต้นและฐานรองรับเสาสามฐาน</verse>
				<verse number="16">ผ้าบังลานโดยรอบนั้นทำด้วยผ้าป่านเนื้อดี</verse>
				<verse number="17">ฐานรองรับเสานั้นทำด้วยทองสัมฤทธิ์ ส่วนขอติดเสาและราวยึดเสาเป็นเงิน และหัวเสานั้นหุ้มด้วยเงิน และเสาทุกต้นของลานมีราวยึดเสาทำด้วยเงิน</verse>
				<verse number="18">ม่านบังตาที่ประตูเข้าลานนั้นปักด้วยฝีมือของช่างปักเป็นสีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้มและผ้าป่านเนื้อดี ยาว 9 เมตร สูง 2 เมตร เสมอกับผ้าบังลาน</verse>
				<verse number="19">มีเสาสี่ต้นกับฐานรองรับเสาสี่ฐาน เป็นทองสัมฤทธิ์ ขอติดเสาทำด้วยเงิน และส่วนที่หุ้มหัวเสากับราวยึดเสาเป็นเงิน</verse>
				<verse number="20">หลักหมุดทุกตัวของพลับพลา และของลานรอบพลับพลานั้น ทำด้วยทองสัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="21">ต่อไปนี้คือบัญชีสิ่งของที่ใช้ในพลับพลา คือพลับพลาแห่งสักขีพยาน ซึ่งได้บันทึกไว้ตามคำสั่งของโมเสส โดยคนเลวีในความดูแลของอิธามาร์บุตรอาโรนปุโรหิต</verse>
				<verse number="22">ส่วนเบซาเลล บุตรอุรีผู้เป็นบุตรของเฮอร์แห่งเผ่ายูดาห์ ทำทุกสิ่งที่พระยาห์เวห์ได้ทรงบัญชาโมเสสแล้ว</verse>
				<verse number="23">ผู้ร่วมงานกับเขาคือ โอโฮลีอับ บุตรอาหิสะมัคแห่งเผ่าดาน เป็นช่างฝีมือ ช่างออกแบบ และช่างปัก โดยใช้ด้ายสีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้ม กับผ้าป่านเนื้อดี</verse>
				<verse number="24">ทองคำทั้งหมดซึ่งเขาใช้ในการสร้างสถานนมัสการนั้น คือทองคำที่มาจากการถวาย มีน้ำหนัก 1,000 กิโลกรัม ตามมาตราการชั่งน้ำหนักของสถานนมัสการ</verse>
				<verse number="25">เงินที่ได้จากชุมนุมชนที่ถูกนับไว้ รวมเป็น 3,430 กิโลกรัม ตามมาตราการชั่งน้ำหนักของสถานนมัสการ</verse>
				<verse number="26">โดยเก็บเงินคนละ 6 กรัม (คือครึ่งเชเขล ตามเชเขลของสถานนมัสการ) จากทุกคนที่ไปจดทะเบียนสำมะโนครัว ที่มีอายุตั้งแต่ยี่สิบปีขึ้นไป รวม 603,550 คน</verse>
				<verse number="27">เงินหนัก 3,400 กิโลกรัมนั้น เขาใช้หล่อทำฐานรองรับเสาของสถานนมัสการและฐานของม่าน ฐานร้อยฐานใช้เงินหนัก 3,400 กิโลกรัม คือฐานละ 34 กิโลกรัม</verse>
				<verse number="28">แต่เขาใช้เงินหนัก 30 กิโลกรัมทำขอสำหรับเสาและหุ้มหัวเสานั้น และทำราวยึดเสาด้วย</verse>
				<verse number="29">ทองสัมฤทธิ์ที่เขานำมาถวายหนัก 2,425 กิโลกรัม</verse>
				<verse number="30">ทองสัมฤทธิ์นั้นเขาใช้ทำฐานประตูเต็นท์นัดพบและทำแท่นทองสัมฤทธิ์ และตะแกรงประจำแท่นและทำเครื่องใช้ทั้งหมดของแท่นนั้น</verse>
				<verse number="31">ทำฐานล้อมรอบลานและฐานที่ประตูลาน หลักหมุดทุกตัวของพลับพลา และหลักหมุดรอบลานนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">และพวกเขาใช้ด้ายสีฟ้า สีม่วง และสีแดงเข้มนั้นทำเสื้อตำแหน่งสำหรับใส่เวลาปรนนิบัติในวิสุทธิสถาน และพวกเขาได้ทำเสื้อตำแหน่งบริสุทธิ์สำหรับอาโรน ตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส</verse>
				<verse number="2">พวกเขาทำเสื้อเอโฟดด้วยทองคำ ด้วยด้ายสีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้ม และผ้าป่านเนื้อดี</verse>
				<verse number="3">พวกเขาตีทองแผ่ออกเป็นแผ่นบางๆ แล้วตัดเป็นเส้นๆ เพื่อทอเข้ากับด้ายสีฟ้า เข้ากับด้ายสีม่วง เข้ากับด้ายสีแดงเข้ม และเข้ากับผ้าป่านเนื้อดีด้วยฝีมือช่างชำนาญงาน</verse>
				<verse number="4">พวกเขาทำแถบติดไว้ที่บ่าเพื่อโยงเอโฟดให้ติดกับริมตอนบนทั้งสองชิ้น</verse>
				<verse number="5">สายรัดเอวก็ทออย่างประณีตสำหรับคาดทับเอโฟดนั้น ทำด้วยฝีมืออย่างเดียวกันและใช้วัสดุอย่างเดียวกับเอโฟด คือทำด้วยทองคำ ด้ายสีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้ม และผ้าป่านเนื้อดี ตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส</verse>
				<verse number="6">พวกเขาเอาโอนิกซ์ฝังไว้ในกระเปาะทองคำซึ่งมีลวดลายวิจิตร และแกะสลักอย่างแกะตรา เป็นรายชื่อเผ่าของอิสราเอล</verse>
				<verse number="7">แล้วเขาติดพลอยนั้นไว้กับเอโฟดบนแถบบ่า เพื่อให้ระลึกถึงเผ่าต่างๆ ของอิสราเอล ตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส</verse>
				<verse number="8">เขาทำทับทรวงด้วยฝีมือช่างชำนาญงานเหมือนกับทำเอโฟด คือทำด้วยทองคำ ด้ายสีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้ม และผ้าป่านเนื้อดี</verse>
				<verse number="9">ทำเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส พับทบกลางยาว 22 เซนติเมตร กว้าง 22 เซนติเมตร เป็นสองทบด้วยกัน</verse>
				<verse number="10">พวกเขาฝังอัญมณีสี่แถวบนทับทรวงนั้น แถวที่หนึ่งฝังคาร์เนเลียน เพอริโดและมรกต</verse>
				<verse number="11">แถวที่สองฝังเทอร์คอยซ์ ไพลินและเพชร</verse>
				<verse number="12">แถวที่สามฝังเพทาย โมราและแอเมทิสต์</verse>
				<verse number="13">แถวที่สี่ฝังเบริล โอนิกซ์ และแจสเพอร์ อัญมณีทั้งหมดนี้เขาได้ฝังในกระเปาะลวดลายวิจิตร ทำด้วยทองคำ</verse>
				<verse number="14">อัญมณีทั้งสิบสองอย่างนี้จารึกชื่อแต่ละชื่อของบรรดาบุตรอิสราเอลไว้เหมือนแกะตรา ตามลำดับสิบสองเผ่า</verse>
				<verse number="15">พวกเขาทำสร้อยถักเกลียวด้วยทองคำบริสุทธิ์สำหรับทับทรวง</verse>
				<verse number="16">และทำกระเปาะลวดลายวิจิตรสองอันด้วยทองคำ และห่วงทองคำสองห่วง ติดไว้ที่ปลายทั้งสองของทับทรวง</verse>
				<verse number="17">เขาทั้งหลายสอดสร้อยทองคำสองสายนั้นในห่วงตรงมุมทับทรวง</verse>
				<verse number="18">และปลายสร้อยอีกสองข้างนั้น พวกเขาทำติดกับกระเปาะลวดลายวิจิตรทั้งสอง และติดมันไว้ข้างหน้าแถบทั้งสองที่ยึดเอโฟดบนบ่า</verse>
				<verse number="19">เขาทั้งหลายทำห่วงทองคำสองห่วงติดที่มุมล่างด้านในทั้งสองข้างของทับทรวงที่ติดกับเอโฟด</verse>
				<verse number="20">และเขาทั้งหลายทำห่วงทองคำอีกสองห่วงใส่ไว้ริมเอโฟดด้านหน้า ใต้แถบที่ตะเข็บเหนือสายรัดเอวซึ่งทอด้วยฝีมือประณีต</verse>
				<verse number="21">และพวกเขาผูกทับทรวงนั้นติดกับเอโฟดโดยใช้ด้ายถักสีฟ้าร้อยผูกที่ห่วง และให้ทับทรวงทับสายรัดเอวซึ่งทอด้วยฝีมือประณีตของเอโฟด เพื่อไม่ให้ทับทรวงหลุดไปจากเอโฟดตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส</verse>
				<verse number="22">เขาทำเสื้อคลุมเข้าชุดกับเอโฟดด้วยผ้าทอสีฟ้าล้วน</verse>
				<verse number="23">และที่คอเสื้อตรงกลางของเสื้อนั้น เขาทำเช่นเดียวกับคอเสื้อทหารและมีขลิบรอบคอเพื่อไม่ให้ขาด</verse>
				<verse number="24">ที่ชายเสื้อคลุม เขาทั้งหลายปักเป็นรูปลูกทับทิม โดยใช้ด้ายสีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้ม และผ้าป่านเนื้อดี</verse>
				<verse number="25">เขาทั้งหลายทำลูกพรวนด้วยทองคำบริสุทธิ์ แล้วติดลูกพรวนระหว่างผลทับทิมรอบชายเสื้อคลุมนั้น</verse>
				<verse number="26">คือลูกพรวนลูกหนึ่ง ผลทับทิมผลหนึ่ง และลูกพรวนอีกลูกหนึ่ง ผลทับทิมอีกผลหนึ่ง สลับกันแบบนี้ รอบชายเสื้อคลุมนั้น เพื่อสวมเวลาปรนนิบัติพระเจ้าตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส</verse>
				<verse number="27">พวกเขาทำเสื้อยาวกรอมเท้าด้วยผ้าป่านเนื้อดีสำหรับอาโรน และบุตรชายของท่าน</verse>
				<verse number="28">และทำผ้ามาลา และทำหมวกด้วยผ้าป่าน และทำชั้นในด้วยผ้าป่านเนื้อดี</verse>
				<verse number="29">และทำสายรัดเอวด้วยผ้าป่านเนื้อดี และปักด้วยด้ายสีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้ม ด้วยฝีมือช่างปัก ตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส</verse>
				<verse number="30">พวกเขาทำแผ่นทองคำสำหรับมงกุฎบริสุทธิ์จารึกคำว่า “บริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์” ไว้เหมือนอย่างแกะตรา</verse>
				<verse number="31">แล้วเขาเอาด้ายถักสีฟ้าผูกแผ่นทองคำนั้นไว้บนผ้ามาลา ตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส</verse>
				<verse number="32">ดังนั้นงานทุกอย่างสำหรับพลับพลา คือเต็นท์นัดพบก็เสร็จสิ้นลง พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสสอย่างไร คนอิสราเอลก็ทำอย่างนั้นทุกประการ</verse>
				<verse number="33">พวกเขาจึงนำพลับพลามามอบให้โมเสส ทั้งเต็นท์และเครื่องใช้ทุกชิ้นคือ ขอเกี่ยว กรอบไม้ กลอน เสา และฐานรองรับเสา</verse>
				<verse number="34">ผ้าคลุมเต็นท์ทำด้วยหนังแกะตัวผู้ย้อมสีแดง และหนังอย่างดี และม่านสำหรับบังตา</verse>
				<verse number="35">หีบแห่งสักขีพยานกับไม้คานสำหรับหามหีบนั้น และพระที่นั่งกรุณา</verse>
				<verse number="36">โต๊ะกับเครื่องใช้ทุกอย่างสำหรับโต๊ะนั้น และขนมปังเฉพาะพระพักตร์</verse>
				<verse number="37">คันประทีปบริสุทธิ์กับตะเกียงที่ตั้งบนคันประทีปนั้น รวมทั้งเครื่องใช้ทั้งหมดของคันประทีปนั้น และน้ำมันตะเกียง</verse>
				<verse number="38">แท่นบูชาทองคำ น้ำมันเจิม เครื่องหอม และม่านบังตาสำหรับประตูเต็นท์</verse>
				<verse number="39">แท่นบูชาทองสัมฤทธิ์ กับตะแกรงทองสัมฤทธิ์สำหรับแท่นนั้น ไม้คานหามและเครื่องใช้ทั้งหมดของแท่น อ่างกับฐานรองอ่าง</verse>
				<verse number="40">ม่านบังลาน เสา กับฐานรองรับเสา ม่านบังตาสำหรับประตูเข้าลาน เชือก และหลักหมุดสำหรับลานและเครื่องใช้ทั้งหมดสำหรับปรนนิบัติที่พลับพลา สำหรับเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="41">เสื้อตำแหน่งทำอย่างประณีตสำหรับสวมเมื่อปรนนิบัติในวิสุทธิสถาน เสื้อตำแหน่งบริสุทธิ์สำหรับอาโรนผู้เป็นปุโรหิต เสื้อตำแหน่งสำหรับบรรดาบุตรอาโรน สำหรับใช้สวมในเวลาปฏิบัติงานในตำแหน่งปุโรหิต</verse>
				<verse number="42">ทุกสิ่งที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสสนั้น คนอิสราเอลก็ทำตาม</verse>
				<verse number="43">โมเสสจึงตรวจดูงานทั้งสิ้นและเห็นว่าพระยาห์เวห์ทรงบัญชาอย่างไร พวกเขาก็ทำเสร็จสิ้นทุกอย่าง โมเสสจึงอวยพรพวกเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“ในวันที่หนึ่งเดือนที่หนึ่ง จงตั้งพลับพลา คือเต็นท์นัดพบขึ้น</verse>
				<verse number="3">จงวางหีบแห่งสักขีพยานในพลับพลาและกั้นม่านบังหีบนั้นไว้</verse>
				<verse number="4">จงยกโต๊ะเข้ามาตั้งไว้ และจัดเครื่องใช้บนโต๊ะไว้ตามที่ของมัน แล้วจงนำคันประทีปนั้นเข้ามาและตั้งตะเกียงของคันประทีปให้เข้าที่</verse>
				<verse number="5">จงตั้งแท่นบูชาทองคำสำหรับเผาเครื่องหอมตรงหน้าหีบแห่งสักขีพยาน แล้วติดม่านบังตาที่ประตูพลับพลา</verse>
				<verse number="6">จงตั้งแท่นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวไว้ตรงหน้าประตูพลับพลาคือหน้าประตูเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="7">จงตั้งอ่างไว้ระหว่างเต็นท์นัดพบกับแท่นบูชา แล้วตักน้ำใส่อ่างนั้น</verse>
				<verse number="8">จงกั้นเขตทำลานกว้างไว้รอบพลับพลา และติดม่านบังตาไว้ที่ประตูเข้าลานนั้น</verse>
				<verse number="9">แล้วเจ้าจงเอาน้ำมันเจิมมาเจิมพลับพลากับทุกสิ่งที่อยู่ในพลับพลานั้น และชำระเครื่องใช้ทุกชิ้นให้บริสุทธิ์ แล้วพลับพลานั้นจะบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="10">จงเจิมแท่นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และเครื่องใช้ทุกอย่างบนแท่นนั้น และชำระแท่นนั้นให้บริสุทธิ์ แล้วแท่นบูชานั้นจะบริสุทธิ์ที่สุด</verse>
				<verse number="11">จงเจิมทั้งอ่างและฐานรองอ่าง อีกทั้งชำระให้บริสุทธิ์ด้วย</verse>
				<verse number="12">แล้วเจ้าจงนำอาโรนกับบุตรของเขามาที่ประตูเต็นท์นัดพบ แล้วใช้น้ำล้างชำระตัวพวกเขาเสีย</verse>
				<verse number="13">เจ้าจงสวมเสื้อตำแหน่งบริสุทธิ์ให้อาโรน แล้วเจิมและชำระเขาให้บริสุทธิ์ เพื่อเขาจะเป็นปุโรหิตปรนนิบัติเรา</verse>
				<verse number="14">แล้วจงนำบุตรของเขามาด้วย และสวมเสื้อยาวกรอมเท้าให้</verse>
				<verse number="15">จงเจิมพวกเขาเช่นเดียวกับที่เจิมบิดาของเขา เพื่อพวกเขาจะเป็นปุโรหิตปรนนิบัติเรา การเจิมนั้นจะเป็นการเจิมแต่งตั้งพวกเขาไว้เป็นปุโรหิตตลอดชาติพันธุ์ของเขาทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="16">โมเสสทำทุกสิ่งตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาท่าน</verse>
				<verse number="17">ในวันที่หนึ่งเดือนแรกปีที่สอง พวกเขาก็ตั้งพลับพลาขึ้น</verse>
				<verse number="18">โมเสสตั้งพลับพลาขึ้น ท่านวางฐาน ตั้งกรอบไม้ ติดสลักกลอน และตั้งเสาขึ้น</verse>
				<verse number="19">ท่านกางผ้าเต็นท์คลุมพลับพลา แล้วเอาผ้าคลุมบนเต็นท์ตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส</verse>
				<verse number="20">ท่านใส่พระโอวาทไว้ในหีบนั้น และสอดไม้คานไว้ข้างหีบ และตั้งพระที่นั่งกรุณาไว้บนหีบ</verse>
				<verse number="21">แล้วท่านนำหีบนั้นไปไว้ในพลับพลา และกั้นม่านบังหีบแห่งสักขีพยานนั้นไว้ ตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส</verse>
				<verse number="22">ท่านตั้งโต๊ะไว้ในเต็นท์นัดพบทางทิศเหนือของพลับพลานอกม่านนั้น</verse>
				<verse number="23">แล้วจัดเรียงขนมปังบนโต๊ะเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ ตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส</verse>
				<verse number="24">และท่านตั้งคันประทีปไว้ในเต็นท์นัดพบตรงข้ามกับโต๊ะนั้นทางทิศใต้ของพลับพลา</verse>
				<verse number="25">แล้วก็จัดตะเกียงให้เข้าที่เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส</verse>
				<verse number="26">ท่านตั้งแท่นบูชาทองคำในเต็นท์นัดพบตรงหน้าม่าน</verse>
				<verse number="27">และเผาเครื่องหอมบนแท่นนั้น ตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส</verse>
				<verse number="28">ท่านกั้นม่านบังตาที่ประตูพลับพลา</verse>
				<verse number="29">ท่านตั้งแท่นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวไว้ตรงประตูพลับพลา คือตรงประตูเต็นท์นัดพบ แล้วถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและเครื่องธัญบูชาบนแท่นนั้น ตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส</verse>
				<verse number="30">ท่านตั้งอ่างไว้ระหว่างเต็นท์นัดพบกับแท่นบูชา แล้วใส่น้ำในอ่างสำหรับชำระล้าง</verse>
				<verse number="31">โมเสสกับอาโรน และบุตรชายของท่าน ล้างมือและเท้าด้วยน้ำในอ่างนั้น</verse>
				<verse number="32">เมื่อไรที่เขาทั้งหลายจะเข้าไปในเต็นท์นัดพบ หรือเข้าไปใกล้แท่นบูชานั้น พวกเขาก็จะชำระล้างเสียก่อน ตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส</verse>
				<verse number="33">ท่านกั้นบริเวณลานรอบพลับพลาและแท่นนั้น แล้วกั้นม่านบังตาที่ตรงประตูลาน ดังนั้นโมเสสก็ทำงานเสร็จสมบูรณ์</verse>
				<verse number="34">ในขณะนั้นมีเมฆมาปกคลุมเต็นท์นัดพบไว้ และพระรัศมีของพระยาห์เวห์ ก็ปรากฏอยู่เต็มพลับพลานั้น</verse>
				<verse number="35">โมเสสเข้าไปในเต็นท์นัดพบไม่ได้ เพราะเมฆปกคลุมอยู่ และพระรัศมีของพระยาห์เวห์ก็อยู่เต็มพลับพลานั้น</verse>
				<verse number="36">ตลอดการเดินทางของคนอิสราเอล เมื่อไรที่เมฆนั้นลอยขึ้นจากพลับพลา พวกเขาก็ออกเดินทางต่อไปทุกครั้ง</verse>
				<verse number="37">แต่หากว่าเมฆนั้นไม่ได้ลอยขึ้นไป พวกเขาก็ไม่ออกเดินทางเลยจนกว่าจะถึงวันที่เมฆนั้นลอยขึ้นไป</verse>
				<verse number="38">เพราะตลอดทางที่พวกเขาไปนั้น ในตอนกลางวันเมฆของพระยาห์เวห์อยู่เหนือพลับพลา และในตอนกลางคืนมีไฟในเมฆนั้นประจักษ์แก่ตาคนอิสราเอลทั้งหมด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="3">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ทรงเรียกโมเสส ตรัสกับท่านจากเต็นท์นัดพบว่า</verse>
				<verse number="2">“จงพูดกับคนอิสราเอล และกล่าวแก่พวกเขาว่า เมื่อใครในพวกท่านนำเครื่องบูชามาถวายพระยาห์เวห์ ให้นำสัตว์เลี้ยงที่เป็นเครื่องบูชาของท่านมาจากฝูงโคหรือฝูงแพะแกะ</verse>
				<verse number="3">“ถ้าเครื่องบูชานี้เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวจากฝูงโค ก็ให้เขานำสัตว์ตัวผู้ที่ไม่มีตำหนิมาที่ประตูเต็นท์นัดพบ และถวายสัตว์นั้นเพื่อเขาจะเป็นที่โปรดปรานต่อพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">ให้เขาเอามือวางบนหัวสัตว์ซึ่งเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และเครื่องบูชาเผาทั้งตัวนั้นจะเป็นที่โปรดปรานเพื่อลบมลทินของเขา</verse>
				<verse number="5">แล้วให้เขาฆ่าโคตัวผู้จากฝูงโคเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ ส่วนบรรดาบุตรของอาโรนผู้เป็นปุโรหิตจะถวายเลือด และเอาเลือดมาประพรมแท่นบูชาทุกด้านซึ่งอยู่ตรงประตูเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="6">ให้เขาถลกหนังเครื่องบูชาเผาทั้งตัวนั้นออก แล้วสับเป็นท่อนๆ</verse>
				<verse number="7">แล้วบรรดาบุตรของอาโรนผู้เป็นปุโรหิตจะก่อไฟที่แท่น และเรียงฟืนบนไฟ</verse>
				<verse number="8">แล้วจึงวางท่อนเนื้อ หัว และไขมันตามลำดับ ไว้บนฟืนเหนือไฟที่แท่นบูชา</verse>
				<verse number="9">แต่ให้ผู้นำสัตว์มาถวายเอาน้ำล้างเครื่องในและขาสัตว์ให้เรียบร้อย แล้วปุโรหิตจึงเผาของทั้งหมดบนแท่นเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว เป็นเครื่องบูชาด้วยไฟ เป็นกลิ่นพอพระทัยแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">“ถ้าของถวายของเขามาจากฝูงแกะหรือฝูงแพะ ให้ผู้นั้นเลือกตัวผู้ที่ไม่มีตำหนิเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวมาถวาย</verse>
				<verse number="11">ให้เขาฆ่าสัตว์นั้นที่ข้างแท่นบูชาด้านเหนือเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ และบรรดาบุตรของอาโรนผู้เป็นปุโรหิตจะเอาเลือดสัตว์ประพรมแท่นบูชาทุกด้าน</verse>
				<verse number="12">ให้ผู้ถวายสับสัตว์นั้นเป็นท่อนๆ และให้ปุโรหิตคนหนึ่งเรียง หัว ไขมัน และส่วนต่างๆ ไว้บนฟืนเหนือไฟบนแท่นบูชา</verse>
				<verse number="13">แต่เครื่องในกับขานั้นให้ผู้ถวายบูชาล้างด้วยน้ำ และให้ปุโรหิตนำทั้งหมดเหล่านี้เผาบูชาด้วยกันบนแท่น เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว เป็นเครื่องบูชาด้วยไฟ เป็นกลิ่นพอพระทัยแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">“ถ้าเครื่องบูชาเผาทั้งตัวแด่พระยาห์เวห์ของเขาเป็นนก ก็ให้ผู้นั้นนำนกเขาหรือนกพิราบมาถวาย</verse>
				<verse number="15">ให้ปุโรหิตนำนกนั้นมาที่แท่นบูชา บิดหัวแล้วเผาบูชาบนแท่น ให้เลือดไหลออกมาข้างๆ แท่น</verse>
				<verse number="16">และให้ดึงกระเพาะและฉีกเอาอาหารในกระเพาะออก ทิ้งลงริมแท่นด้านตะวันออกในที่ที่ทิ้งมูลเถ้า</verse>
				<verse number="17">และให้เขาจับปีกฉีกตัวนก โดยไม่ให้ขาดเป็นสองท่อน และปุโรหิตจะเผานกนั้นที่แท่นบนกองฟืนเหนือไฟ เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว คือเป็นเครื่องบูชาด้วยไฟ เป็นกลิ่นพอพระทัยแด่พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">“เมื่อใครนำธัญบูชามาเป็นเครื่องบูชาถวายแด่พระยาห์เวห์ ก็ให้เขานำแป้งอย่างดีมาถวาย ให้เขาเทน้ำมันลงบนแป้งและวางกำยานบนแป้งด้วย</verse>
				<verse number="2">แล้วนำมาให้บรรดาบุตรของอาโรนผู้เป็นปุโรหิต ผู้ถวายบูชาจะหยิบแป้งอย่างดีเคล้าน้ำมันกำมือหนึ่งกับกำยานทั้งหมดออกมา และปุโรหิตจะเผาเครื่องบูชาส่วนนี้เป็นส่วนอนุสรณ์บนแท่น คือเป็นเครื่องบูชาด้วยไฟ เป็นกลิ่นพอพระทัยแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">ส่วนธัญบูชาที่เหลือนั้นจะเป็นของอาโรนและของบรรดาบุตรของท่าน เป็นส่วนบริสุทธิ์อย่างยิ่งจากเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">“เมื่อท่านนำธัญบูชาที่เป็นขนมอบในเตาอบมาถวายเป็นเครื่องบูชา ให้เป็นขนมไร้เชื้อทำด้วยแป้งอย่างดีเคล้าน้ำมัน หรือขนมแผ่นไร้เชื้อทาน้ำมัน</verse>
				<verse number="5">และถ้าเครื่องบูชาของท่านเป็นธัญบูชาปิ้งบนเหล็ก ก็ให้ทำด้วยแป้งอย่างดีไร้เชื้อเคล้าน้ำมัน</verse>
				<verse number="6">ท่านจงหักขนมนั้นเป็นชิ้นเล็กๆ เทน้ำมันราดเป็นธัญบูชา</verse>
				<verse number="7">ถ้าเครื่องบูชาของท่านเป็นธัญบูชาทอดในกระทะ ให้ทำด้วยแป้งอย่างดีเคล้าน้ำมัน</verse>
				<verse number="8">จงนำธัญบูชาซึ่งทำจากสิ่งเหล่านี้มาถวายแด่พระยาห์เวห์ เมื่อนำมาให้ปุโรหิตแล้ว ปุโรหิตจะนำมายังแท่นบูชา</verse>
				<verse number="9">และปุโรหิตจะหยิบส่วนอนุสรณ์ออกจากธัญบูชา และเผาบนแท่นเป็นเครื่องบูชาด้วยไฟ เป็นกลิ่นพอพระทัยแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">ส่วนธัญบูชาที่เหลืออยู่นั้นให้เป็นของอาโรนและบรรดาบุตรของท่าน เป็นส่วนบริสุทธิ์อย่างยิ่งจากเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">“บรรดาธัญบูชาซึ่งนำมาถวายแด่พระยาห์เวห์นั้น ห้ามมีเชื้อ ห้ามเผาเชื้อหรือน้ำผึ้งเป็นเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">ถ้าพวกท่านจะนำทั้งสองอย่างนี้เป็นผลรุ่นแรกมาถวายแด่พระยาห์เวห์ก็ได้ แต่ห้ามเผาถวายบนแท่น เพื่อให้เป็นกลิ่นที่พอพระทัย</verse>
				<verse number="13">ท่านจงปรุงบรรดาธัญบูชาโดยใส่เกลือ ห้ามให้เกลือแห่งพันธสัญญากับพระเจ้าของท่านขาดเสียจากธัญบูชาของท่าน จงถวายเกลือพร้อมกับบรรดาเครื่องบูชาของท่าน</verse>
				<verse number="14">“ถ้าท่านนำธัญบูชาที่เป็นผลรุ่นแรกมาถวายแด่พระยาห์เวห์ ท่านจงถวายรวงใหม่ๆ ย่างไฟให้แห้ง บดเมล็ดให้ละเอียดเป็นธัญบูชาที่เป็นผลรุ่นแรก</verse>
				<verse number="15">ท่านจงใส่น้ำมันและวางเครื่องกำยานไว้บนนั้นเป็นธัญบูชา</verse>
				<verse number="16">ปุโรหิตจะเอาส่วนอนุสรณ์ของเมล็ดที่บดคลุกน้ำมันวางบนกำยานทั้งหมดเผาถวายเป็นเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">“ถ้าเครื่องบูชาของคนหนึ่งเป็นศานติบูชา ให้เขาถวายโคตัวผู้หรือโคตัวเมียจากฝูง ให้เขาถวายสัตว์ตัวที่ไม่มีตำหนิแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">ให้เขาเอามือวางบนหัวของสัตว์ตัวที่จะถวาย และจงฆ่าที่ประตูเต็นท์นัดพบ บรรดาบุตรของอาโรนผู้เป็นปุโรหิตจะเอาเลือดประพรมแท่นบูชาทุกด้าน</verse>
				<verse number="3">ให้เขานำไขมันของศานติบูชามาถวาย เป็นเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์ คือไขมันที่หุ้มเครื่องในและไขมันทั้งหมดที่อยู่บนเครื่องใน</verse>
				<verse number="4">และให้เขาตัดไตทั้งสองพร้อมไขมันที่หุ้มอยู่ซึ่งอยู่ที่บั้นเอวนั้น และให้เขาตัดไขที่อยู่เหนือตับนั้นออกพร้อมกับไต</verse>
				<verse number="5">บรรดาบุตรของอาโรนจะเผาสิ่งเหล่านี้ที่แท่นบูชาบนเครื่องบูชาเผาทั้งตัวซึ่งอยู่บนฟืนเหนือไฟ เป็นเครื่องบูชาด้วยไฟ เป็นกลิ่นพอพระทัยแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">“ถ้าเครื่องบูชาของเขามาจากฝูงแพะแกะเพื่อเป็นศานติบูชาแด่พระยาห์เวห์ให้เขาถวายสัตว์ตัวผู้หรือตัวเมีย ที่ไม่มีตำหนิ</verse>
				<verse number="7">ถ้าเขาจะถวายลูกแกะเป็นเครื่องบูชา ก็ให้นำมาถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">ให้เขาเอามือวางบนหัวของสัตว์และฆ่าที่หน้าเต็นท์นัดพบ และบรรดาบุตรของอาโรนจะเอาเลือดของสัตว์ประพรมที่แท่นและทุกด้านของแท่นบูชา</verse>
				<verse number="9">ให้เขานำไขมันของศานติบูชามาถวายเป็นเครื่องบูชาด้วยไฟแด่พระยาห์เวห์ คือหางอ้วนใหญ่ทั้งหาง ที่ติดกระดูกสันหลัง และไขมันที่หุ้มเครื่องในและไขมันทั้งหมดที่อยู่บนเครื่องใน</verse>
				<verse number="10">ส่วนไตทั้งสองและไขมันที่ติดอยู่กับไตซึ่งอยู่ที่บั้นเอว และให้เขาตัดไขที่อยู่เหนือตับนั้นออกพร้อมกับไต</verse>
				<verse number="11">และปุโรหิตจะเผาสิ่งเหล่านี้บนแท่นเป็นอาหาร เป็นเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">“ถ้าเครื่องบูชาของเขาเป็นแพะก็ให้นำมาถวายเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">ให้เขาเอามือวางบนหัวของสัตว์ และฆ่าที่หน้าเต็นท์นัดพบ และบรรดาบุตรของอาโรนจะเอาเลือดของสัตว์ประพรมที่แท่นและทุกด้านของแท่นบูชา</verse>
				<verse number="14">แล้วให้เขานำสิ่งเหล่านี้จากเครื่องบูชา เป็นเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์ คือไขมันที่หุ้มเครื่องใน และไขมันทั้งหมดที่อยู่บนเครื่องใน</verse>
				<verse number="15">ส่วนไตทั้งสองและไขมันที่ติดอยู่กับไตซึ่งอยู่ที่บั้นเอว และให้เขาตัดไขที่อยู่เหนือตับนั้นออกพร้อมกับไต</verse>
				<verse number="16">และปุโรหิตจะเผาสิ่งเหล่านี้บนแท่นเป็นอาหาร เป็นเครื่องบูชาด้วยไฟ เป็นกลิ่นพอพระทัย ไขมันทั้งหมดเป็นของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">ให้เป็นกฎเกณฑ์ถาวรตลอดชั่วชาติพันธุ์ของท่านทั้งหลาย และทุกแห่งที่ท่านอาศัยอยู่ว่า ห้ามท่านทั้งหลายรับประทานไขมันหรือเลือด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“จงกล่าวแก่คนอิสราเอลว่า ถ้าผู้ใดทำบาปโดยไม่เจตนาต่อพระบัญญัติประการหนึ่งประการใดของพระยาห์เวห์ที่ทรงห้ามไว้ และเขาได้ทำผิดข้อหนึ่งข้อใด</verse>
				<verse number="3">ถ้าปุโรหิตผู้รับการเจิมไว้ทำบาป ย่อมนำความผิดมาสู่ประชาชน เนื่องจากบาปที่เขาทำ ให้เขานำโคหนุ่มไร้ตำหนิมาถวายแด่พระยาห์เวห์เป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="4">ให้เขานำโคนั้นมาที่ประตูเต็นท์นัดพบเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ และให้เขาเอามือวางบนหัวโคตัวนั้น และให้เขาฆ่าโคเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">และปุโรหิตผู้รับการเจิมไว้ จะนำเลือดส่วนหนึ่งของโคนั้นมาที่เต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="6">ปุโรหิตจะเอานิ้วจุ่มเลือด และประพรมหน้าม่านวิสุทธิสถานเจ็ดครั้งเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">และปุโรหิตจะนำเลือดเล็กน้อยเจิมเชิงงอนแท่นเผาเครื่องหอม ซึ่งอยู่ในเต็นท์นัดพบเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ ส่วนเลือดโคที่เหลือนั้นเขาจะเทลงที่ฐานของแท่นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวซึ่งอยู่ที่ประตูเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="8">และเขาจะเอาไขมันทั้งหมดออกจากโคตัวที่เป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปนี้ คือไขมันที่หุ้มเครื่องใน และไขมันทั้งหมดที่อยู่บนเครื่องใน</verse>
				<verse number="9">ส่วนไตทั้งสองและไขมันที่ติดอยู่กับไตซึ่งอยู่ที่บั้นเอว และให้เขาตัดไขที่อยู่เหนือตับนั้นออกพร้อมกับไต</verse>
				<verse number="10">(ให้เอาออกเช่นเดียวกับเอาออกจากโคที่ถวายเป็นศานติบูชา) และปุโรหิตจะเผาสิ่งเหล่านี้บนแท่นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="11">แต่หนังของโคพร้อมกับเนื้อโค หัว ขา เครื่องในและมูลของมัน</verse>
				<verse number="12">คือโคทั้งตัวนี้ ให้เขานำออกไปนอกค่ายยังที่ไม่มีมลทิน ที่ทิ้งมูลเถ้า และให้ใส่ฟืนสุมไฟเผาเครื่องบูชาบนฟืนบนมูลเถ้า</verse>
				<verse number="13">“ถ้าชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมดทำผิดโดยไม่เจตนา และความผิดนั้นถูกปิดบังจากสายตาของที่ประชุม คือพวกเขาได้ทำผิดพระบัญญัติข้อหนึ่งข้อใดที่พระยาห์เวห์ทรงห้ามทำ พวกเขาจึงมีความผิด</verse>
				<verse number="14">เมื่อความบาปที่พวกเขาได้ทำนั้นเป็นที่ประจักษ์ขึ้น ให้ที่ประชุมถวายโคหนุ่มตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป ให้นำโคนั้นมาที่หน้าเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="15">และบรรดาผู้ใหญ่ของชุมนุมชนจะเอามือวางบนหัวของโคนั้นเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ และให้ฆ่าโคตัวนั้นเสียเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">แล้วปุโรหิตผู้รับการเจิมไว้จะนำเลือดส่วนหนึ่งของโคมาที่เต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="17">และปุโรหิตจะเอานิ้วจุ่มเลือดและประพรมหน้าม่านเจ็ดครั้งเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">และปุโรหิตจะนำเลือดเล็กน้อยเจิมเชิงงอนแท่นบูชาซึ่งอยู่ในเต็นท์นัดพบเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ ส่วนเลือดที่เหลือนั้น เขาจะเทลงที่ฐานของแท่นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวซึ่งอยู่ที่ประตูเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="19">และเขาจะเอาไขมันออกจากโคนั้นหมด นำไปเผาเสียบนแท่น</verse>
				<verse number="20">ให้เขาทำกับโคตัวนี้เหมือนทำกับโคที่ถวายเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป โดยวิธีนี้ปุโรหิตจะลบล้างบาปของชุมนุมชน แล้วเขาทั้งหลายจะได้รับการอภัย</verse>
				<verse number="21">แล้วปุโรหิตจะนำโคออกไปนอกค่าย และเผาเสียอย่างกับเผาโคตัวก่อน เป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปของที่ประชุม</verse>
				<verse number="22">“ถ้าผู้นำทำบาป คือทำผิดพระบัญญัติข้อหนึ่งข้อใดของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขาที่ทรงห้ามทำโดยไม่เจตนา เขาจึงมีความผิด</verse>
				<verse number="23">ถ้าได้แจ้งให้เขารู้ถึงความผิดที่เขาได้ทำนั้นแล้ว ก็ให้เขานำเครื่องบูชาเป็นแพะหนุ่มที่ไร้ตำหนิตัวหนึ่งมาถวาย</verse>
				<verse number="24">ให้เขาเอามือวางบนหัวแพะและให้ฆ่าแพะในที่ซึ่งเขาฆ่าเครื่องบูชาเผาทั้งตัวแด่พระยาห์เวห์ เป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="25">ปุโรหิตจะเอานิ้วจุ่มเลือดบางส่วนของเครื่องบูชาลบล้างบาป นำไปเจิมเชิงงอนของแท่นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และเทเลือดที่เหลือนั้นที่ฐานของแท่นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="26">และให้เขาเผาไขมันทั้งหมดบนแท่น เช่นเดียวกับเผาไขมันเครื่องศานติบูชา โดยวิธีนี้แหละปุโรหิตจะลบล้างบาปของผู้นำและเขาจะได้รับการอภัย</verse>
				<verse number="27">“ถ้าสามัญชนคนหนึ่งทำบาปโดยไม่เจตนา คือทำผิดพระบัญญัติข้อหนึ่งข้อใดของพระยาห์เวห์ที่ทรงห้ามทำ เขาจึงมีความผิด</verse>
				<verse number="28">เมื่อได้แจ้งให้เขารู้ถึงบาปซึ่งเขาได้ทำแล้ว ให้เขานำเครื่องบูชาของเขาเป็นแพะสาวตัวหนึ่งที่ไร้ตำหนิมาถวาย เป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปที่เขาได้ทำไปนั้น</verse>
				<verse number="29">และเขาจะเอามือวางบนหัวของเครื่องบูชาลบล้างบาป และฆ่าเครื่องบูชาลบล้างบาปนั้น ในที่เดียวกับเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="30">ปุโรหิตจะเอานิ้วจุ่มเลือดแพะนั้นไปเจิมเชิงงอนแท่นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และเทเลือดทั้งหมดลงที่ฐานของแท่นนั้น</verse>
				<verse number="31">และเขาจะเอาไขมันออกจนหมดอย่างที่เอาออกจากเครื่องศานติบูชา และปุโรหิตจะเผาไขมันนั้นบนแท่น เป็นกลิ่นพอพระทัยแด่พระยาห์เวห์ ปุโรหิตจะลบล้างบาปของคนนั้น และเขาจะได้รับการอภัย</verse>
				<verse number="32">“ถ้าเขานำลูกแกะมาเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป ก็ให้เขานำลูกแกะตัวเมียไร้ตำหนิมา</verse>
				<verse number="33">เขาจะเอามือวางบนหัวของเครื่องบูชาลบล้างบาป และฆ่ามันเสียเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปในที่ซึ่งเขาฆ่าเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="34">และปุโรหิตจะเอานิ้วจุ่มเลือดเครื่องบูชาลบล้างบาป นำไปเจิมเชิงงอนแท่นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและเทเลือดทั้งหมดลงที่ฐานของแท่นนั้น</verse>
				<verse number="35">และเขาจะเอาไขมันทั้งหมดออกอย่างที่เอาไขมันของลูกแกะออกจากเครื่องศานติบูชา และปุโรหิตจะเผาไขมันบนแท่น บนเครื่องบูชาด้วยไฟของพระยาห์เวห์ แล้วปุโรหิตจะลบล้างบาปของคนนั้นซึ่งเขาได้ทำ และเขาจะได้รับการอภัย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">“ถ้าผู้ใดทำบาป คือได้ยินคำประกาศเรียกพยาน โดยที่เขารู้เห็นหรือรู้เรื่องในเหตุการณ์ที่เป็นคดี แต่เขาไม่ยอมให้การ เขาต้องรับโทษความผิดของเขา</verse>
				<verse number="2">หรือผู้ใดแตะต้องสิ่งที่เป็นมลทิน จะเป็นซากสัตว์ป่าที่เป็นมลทิน หรือซากสัตว์เลี้ยงที่เป็นมลทิน หรือซากสัตว์ที่เคลื่อนที่ติดพื้นดินที่เป็นมลทินโดยไม่ทันรู้ตัว เขาจึงเป็นมลทินและมีความผิด</verse>
				<verse number="3">ถ้าเขาแตะต้องมลทินของคน จะเป็นสิ่งใดก็ตามที่ทำให้เขาเป็นมลทินโดยไม่รู้ตัว แล้วรู้ทีหลัง เขายังคงมีความผิด</verse>
				<verse number="4">ถ้าคนใดเผลอตัวกล่าวคำสาบานว่าจะทำชั่วหรือดี หรือเผลอตัวกล่าวคำสาบานใดๆ โดยไม่ยั้งคิด แล้วเขานึกขึ้นได้ภายหลัง เขามีความผิดในเรื่องนั้นๆ</verse>
				<verse number="5">เมื่อผู้ใดมีความผิดเรื่องหนึ่งเรื่องใดตามที่กล่าวมานี้ ก็ให้เขาสารภาพบาปที่เขาได้ทำ</verse>
				<verse number="6">และให้เขานำเครื่องบูชาเป็นค่าปรับสำหรับบาปซึ่งเขาได้ทำนั้นมาถวายแด่พระยาห์เวห์ จะเป็นสัตว์ตัวเมียจากฝูง ลูกแกะหรือแพะก็เป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปได้ โดยวิธีนี้ปุโรหิตจะลบล้างบาปของเขา</verse>
				<verse number="7">“ถ้าเขาไม่สามารถถวายลูกแกะตัวหนึ่งได้ ก็ให้เขานำนกเขาสองตัวหรือนกพิราบสองตัวมาถวายแด่พระยาห์เวห์เพื่อชดใช้บาปของเขา นกตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป และนกอีกตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="8">ให้เขานำนกทั้งสองตัวนี้มาให้ปุโรหิต ปุโรหิตจะถวายนกตัวที่เป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปก่อน โดยบิดหัวนกหลุดจากคอแต่ไม่ทำให้ขาด</verse>
				<verse number="9">และให้เอาเลือดเครื่องบูชาลบล้างบาปประพรมข้างแท่นบูชาเล็กน้อย ส่วนเลือดที่เหลือให้ไหลออกที่ฐานแท่นบูชา นี่เป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="10">แล้วเขาจะถวายนกตัวที่สองเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวตามกฎเกณฑ์ แล้วปุโรหิตจะลบล้างบาปของเขาที่เขาได้ทำ และเขาจะได้รับการอภัย</verse>
				<verse number="11">“แต่ถ้าเขายังไม่สามารถนำนกเขาสองตัวหรือนกพิราบสองตัวมา ก็ให้เขานำแป้งอย่างดีหนึ่งกิโลกรัมมาเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปซึ่งเขาได้ทำนั้น ห้ามเขาใส่น้ำมัน หรือวางเครื่องกำยานบนแป้ง เพราะเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="12">ให้เขานำแป้งมาให้ปุโรหิต และปุโรหิตจะเอาแป้งกำมือหนึ่งเป็นส่วนอนุสรณ์ และเผาบนแท่นเป็นเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์ เป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="13">เช่นนี้แหละ ปุโรหิตจะลบล้างบาปของเขา ซึ่งเขาได้ทำในเรื่องหนึ่งเรื่องใดที่กล่าวมานี้ และเขาจะได้รับการอภัย ส่วนที่เหลือนั้นจะเป็นของปุโรหิตเช่นเดียวกับธัญบูชา”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="15">“ถ้าผู้ใดทำการไม่ซื่อตรง และทำบาปโดยไม่เจตนาต่อบรรดาสิ่งบริสุทธิ์ของพระยาห์เวห์ ให้ผู้นั้นนำแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิเป็นเครื่องบูชาชดใช้บาปมาถวายแด่พระยาห์เวห์ ให้เจ้าประเมินราคาเป็นเงินเชเขล ตามเชเขลของสถานนมัสการ เป็นเครื่องบูชาชดใช้บาป</verse>
				<verse number="16">ผู้นั้นต้องชดใช้ความผิดที่เขาทำต่อสิ่งบริสุทธิ์ และเพิ่มอีกหนึ่งในห้าของราคาของสิ่งบริสุทธิ์นั้น นำมามอบให้แก่ปุโรหิต และปุโรหิตจะลบล้างบาปของเขาด้วยแกะตัวผู้ ที่ถวายเป็นเครื่องบูชาชดใช้บาป และเขาจะได้รับการอภัย</verse>
				<verse number="17">“ถ้าผู้ใดทำผิด คือทำผิดพระบัญญัติข้อหนึ่งข้อใดของพระยาห์เวห์ที่ทรงห้ามทำ ถึงแม้ทำโดยไม่รู้ตัว เขามีความผิด จะต้องรับโทษความผิดของเขา</verse>
				<verse number="18">ให้ผู้นั้นนำแกะตัวผู้ปราศจากตำหนิมาจากฝูงให้ปุโรหิต ตามที่เจ้าได้ประเมินราคา เป็นเครื่องบูชาชดใช้บาป ปุโรหิตจะลบล้างบาปของเขาตามความผิดซึ่งเขาได้ทำโดยไม่เจตนานั้น และเขาจะได้รับการอภัย</verse>
				<verse number="19">เครื่องบูชานี้เป็นเครื่องบูชาชดใช้บาป เพราะเขาได้ทำบาปต่อพระยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“ผู้ใดทำบาปและทำการไม่ซื่อตรงต่อพระยาห์เวห์ ด้วยการหลอกลวงเพื่อนบ้านในเรื่องของฝากหรือของประกัน หรือทางการโจรกรรม หรือถ้าเขาได้บีบบังคับเพื่อนบ้าน</verse>
				<verse number="3">หรือพบสิ่งที่หายไปแล้วแต่ไม่ยอมรับ และสาบานตนเป็นความเท็จ หรือทำความผิดใดๆ ที่มนุษย์ทำ</verse>
				<verse number="4">เมื่อผู้ใดได้ทำบาป และสำนึกผิดแล้ว ก็ให้ผู้นั้นคืนของที่ได้มาทางการโจรกรรมเสีย หรือสิ่งใดที่เขาได้มาด้วยการบีบบังคับ หรือสิ่งที่ฝากเขาไว้ หรือสิ่งสูญหายที่เขาได้พบเข้า</verse>
				<verse number="5">หรือสิ่งใดๆ ที่เขาได้สาบานเท็จไว้ ให้เขาคืนให้เต็มตามจำนวน และให้เพิ่มอีกหนึ่งในห้า และมอบให้แก่เจ้าของในวันที่เขาถวายเครื่องบูชาชดใช้บาป</verse>
				<verse number="6">ให้ผู้นั้นนำแกะตัวผู้ที่ไม่มีตำหนิมาจากฝูงเป็นเครื่องบูชาชดใช้บาปถวายแด่พระยาห์เวห์ มามอบให้ปุโรหิต หรือนำเงินที่มีค่าเท่ากับแกะตัวผู้ตามการประเมินราคาเพื่อเป็นค่าชดใช้บาป</verse>
				<verse number="7">ปุโรหิตจะลบล้างบาปของเขาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ และเขาจะได้รับการอภัยในสิ่งที่เขาได้ทำไปซึ่งทำให้เขามีความผิด”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="9">“จงบัญชาอาโรนและบุตรของเขาว่า ต่อไปนี้เป็นกฎเรื่องเครื่องบูชาเผาทั้งตัว เครื่องบูชาเผาทั้งตัวนั้นจะต้องเผาบนแท่นตลอดคืนจนรุ่งเช้า จงให้ไฟบนแท่นเผาเครื่องบูชาลุกอยู่ตลอดเวลา</verse>
				<verse number="10">ให้ปุโรหิตสวมเสื้อผ้าป่านและสวมกางเกงผ้าป่าน และให้ตักมูลเถ้าจากเครื่องบูชาเผาทั้งตัวที่ถูกไฟเผาไหม้บนแท่น และให้นำไปไว้ข้างแท่น</verse>
				<verse number="11">ให้เขาถอดเสื้อตำแหน่งที่สวมอยู่ออก แล้วสวมเสื้ออีกชุดหนึ่ง นำมูลเถ้าออกไปนอกค่ายยังที่ไม่เป็นมลทิน</verse>
				<verse number="12">ให้เขารักษาไฟบนแท่นให้ลุกอยู่ ห้ามให้ไฟดับเป็นอันขาด ให้ปุโรหิตใส่ฟืนทุกเช้าและเรียงเครื่องบูชาเผาทั้งตัวให้เป็นระเบียบไว้บนแท่น และเผาไขมันของเครื่องศานติบูชาบนนั้น</verse>
				<verse number="13">เขาจะต้องดูแลให้ไฟติดอยู่บนแท่นตลอดเวลา ห้ามให้ไฟดับเป็นอันขาด</verse>
				<verse number="14">“ต่อไปนี้เป็นกฎของการถวายธัญบูชา ให้บรรดาบุตรของอาโรนถวายเครื่องบูชานี้เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ที่หน้าแท่นบูชา</verse>
				<verse number="15">ให้ปุโรหิตคนหนึ่งหยิบแป้งอย่างดีกำมือหนึ่งจากธัญบูชากับน้ำมันที่วางไว้และเครื่องกำยานทั้งหมดซึ่งอยู่บนธัญบูชา และเผาส่วนนี้บนแท่นเป็นส่วนอนุสรณ์ เป็นกลิ่นพอพระทัยแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">ส่วนที่เหลือให้อาโรนและบรรดาบุตรของเขารับประทาน ให้เป็นขนมไร้เชื้อ รับประทานในวิสุทธิสถาน รับประทานในลานของเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="17">ห้ามปิ้งโดยใส่เชื้อในขนมนั้น เราได้ให้ส่วนนี้เป็นส่วนเครื่องบูชาด้วยไฟของเราซึ่งสงวนให้พวกเขา เป็นของถวายที่บริสุทธิ์ที่สุดเช่นเดียวกับเครื่องบูชาลบล้างบาป และเครื่องบูชาชดใช้บาป</verse>
				<verse number="18">ให้บุตรทั้งหลายของอาโรนรับประทานสิ่งนี้ จากเครื่องบูชาด้วยไฟของพระยาห์เวห์ เป็นกฎเกณฑ์ถาวรตลอดชั่วชาติพันธุ์ของท่านทั้งหลาย ผู้ใดที่ถูกต้องสิ่งเหล่านี้จะบริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="20">“ต่อไปนี้เป็นเครื่องบูชาที่อาโรนและบุตรทั้งหลายของเขาจะนำมาถวายแด่พระยาห์เวห์ในวันที่เขารับการเจิม คือแป้งอย่างดีหนึ่งกิโลกรัมเป็นธัญบูชาประจำให้ถวายตอนเช้าครึ่งหนึ่ง ตอนเย็นครึ่งหนึ่ง</verse>
				<verse number="21">เคล้ากับน้ำมันจนเข้ากันดีแล้วทอด บนเหล็ก ทำเป็นแผ่นเหมือนธัญบูชา แล้วถวายเป็นกลิ่นพอพระทัยแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">ให้ปุโรหิตจากบรรดาบุตรของอาโรนผู้รับการเจิมตั้งแทนเขาถวายสิ่งนี้แด่พระยาห์เวห์เป็นกฎเกณฑ์สืบไปเนืองนิตย์ ให้เผาเครื่องบูชาทั้งหมด</verse>
				<verse number="23">ธัญบูชาของปุโรหิตทุกอย่างให้เผาจนหมด ห้ามรับประทาน”</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="25">“จงกล่าวแก่อาโรนและบุตรของเขาว่า ต่อไปนี้เป็นกฎการถวายเครื่องบูชาลบล้างบาป คือให้ฆ่าสัตว์ที่เป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปในที่สำหรับฆ่าสัตว์ซึ่งเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ เป็นสิ่งบริสุทธิ์ที่สุด</verse>
				<verse number="26">ให้ปุโรหิตผู้ถวายเครื่องบูชาลบล้างบาปจะรับประทานสัตว์นั้น ให้เขารับประทานในวิสุทธิสถาน ในลานเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="27">ผู้ใดแตะต้องเนื้อสัตว์นั้นจะบริสุทธิ์ เมื่อประพรมและมีเลือดติดเสื้อ ก็ให้ซักเสื้อตำแหน่งส่วนที่มีเลือดติดนั้นในวิสุทธิสถาน</verse>
				<verse number="28">จงทำให้ภาชนะดินที่ใช้ต้มเนื้อนั้นแตก ถ้าต้มในภาชนะทองสัมฤทธิ์ก็ให้ขัดและล้างเสียด้วยน้ำ</verse>
				<verse number="29">ให้ผู้ชายทุกคนที่เป็นปุโรหิตรับประทานได้ เป็นของบริสุทธิ์ที่สุด</verse>
				<verse number="30">แต่เครื่องบูชาลบล้างบาปซึ่งปุโรหิตนำเลือดเข้าไปในเต็นท์นัดพบเพื่อลบมลทินในวิสุทธิสถานนั้น ห้ามรับประทาน แต่ให้เผาไฟเสีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">“ต่อไปนี้เป็นกฎเรื่องเครื่องบูชาชดใช้บาป เป็นของถวายที่บริสุทธิ์ที่สุด</verse>
				<verse number="2">ให้พวกเขาฆ่าสัตว์ที่เป็นเครื่องบูชาชดใช้บาปในที่สำหรับฆ่าสัตว์ซึ่งเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และให้นำเลือดสัตว์นั้นประพรมที่แท่นและทุกด้านของแท่น</verse>
				<verse number="3">และให้เอาไขมันของสัตว์นั้นถวายบูชาเสียทั้งหมดด้วย คือหางอ้วนใหญ่ ไขมันที่หุ้มเครื่องใน</verse>
				<verse number="4">ไตสองไตพร้อมกับไขมันที่ติดอยู่กับไตซึ่งอยู่ตรงบั้นเอว และให้เขาตัดไขที่อยู่เหนือตับนั้นออกพร้อมกับไต</verse>
				<verse number="5">ให้ปุโรหิตเผาสิ่งเหล่านี้บนแท่นเป็นเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์ เป็นเครื่องบูชาชดใช้บาป</verse>
				<verse number="6">ให้ผู้ชายทุกคนที่เป็นปุโรหิตรับประทาน ให้รับประทานในวิสุทธิสถานเป็นของถวายที่บริสุทธิ์ที่สุด</verse>
				<verse number="7">เครื่องบูชาชดใช้บาปก็เหมือนเครื่องบูชาลบล้างบาป มีกฎอย่างเดียวกัน ปุโรหิตผู้ทำพิธีถวายเครื่องบูชาลบมลทินจะได้เครื่องบูชานั้น</verse>
				<verse number="8">ปุโรหิตถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวของผู้ใด ปุโรหิตผู้นั้นย่อมได้หนังของเครื่องบูชาเผาทั้งตัวที่ตนถวาย</verse>
				<verse number="9">เครื่องธัญบูชาทุกอย่างที่ปิ้งในเตาอบ และทั้งหมดซึ่งเตรียมในกระทะหรือที่เหล็กให้ตกเป็นของปุโรหิตผู้ถวายของเหล่านั้น</verse>
				<verse number="10">ธัญบูชาทุกอย่างที่เคล้าน้ำมันหรือไม่เคล้าจะตกเป็นของบรรดาบุตรอาโรนเท่าเทียมกัน</verse>
				<verse number="11">“ต่อไปนี้เป็นกฎเรื่องเครื่องศานติบูชาซึ่งคนนำมาถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">ถ้าเขาถวายเพื่อขอบพระคุณ พร้อมกับเครื่องบูชาขอบพระคุณนี้ ให้เขาถวายขนมไร้เชื้อเคล้าน้ำมัน ขนมแผ่นไร้เชื้อทาน้ำมัน ขนมที่ทำจากแป้งอย่างดีเคล้าน้ำมันให้ดี</verse>
				<verse number="13">พร้อมกันนี้ให้เขานำขนมปังใส่เชื้อ มาถวายเป็นส่วนของเครื่องบูชา พร้อมกับสัตว์ซึ่งเป็นเครื่องศานติบูชาที่ถวายเพื่อขอบพระคุณ</verse>
				<verse number="14">ให้เขาถวายเครื่องบูชาเหล่านี้อย่างละก้อนเป็นเครื่องถวายแด่พระยาห์เวห์ ซึ่งจะเป็นส่วนของปุโรหิตผู้เอาเลือดศานติบูชาประพรม</verse>
				<verse number="15">ส่วนเนื้อสัตว์ซึ่งเป็นเครื่องศานติบูชาเพื่อขอบพระคุณนั้น เขาจะต้องรับประทานเสียในวันถวายบูชา ไม่ให้เหลือไว้จนถึงวันรุ่งขึ้น</verse>
				<verse number="16">ถ้าเครื่องบูชานั้นเป็นเครื่องบูชาแก้บน หรือเป็นเครื่องบูชาตามใจสมัคร ให้เขารับประทานในวันถวายบูชา และในวันรุ่งขึ้นเขายังรับประทานส่วนที่เหลือได้</verse>
				<verse number="17">ส่วนเนื้อของเครื่องบูชาที่เหลือถึงวันที่สาม ให้เผาเสียด้วยไฟ</verse>
				<verse number="18">ถ้าผู้ใดรับประทานเนื้อสัตว์ซึ่งเป็นเครื่องศานติบูชาในวันที่สาม ผู้ถวายนั้นจะไม่เป็นที่โปรดปราน และไม่ทรงถือว่า เครื่องบูชานั้นเป็นที่พอพระทัย เป็นการกระทำที่พึงรังเกียจ และผู้ที่รับประทานจะต้องได้รับโทษ</verse>
				<verse number="19">“เนื้อที่ไปถูกของที่เป็นมลทินใดๆ ห้ามรับประทาน จงเผาเสียด้วยไฟ เนื้อส่วนอื่นนั้นบุคคลที่สะอาดทุกคนรับประทานได้</verse>
				<verse number="20">ถ้าผู้ใดรับประทานเนื้อสัตวบูชาซึ่งเป็นศานติบูชาแด่พระยาห์เวห์ โดยที่ตนยังมีมลทินติดตัวอยู่ ผู้นั้นจะต้องถูกขับออกจากชนชาติของตน</verse>
				<verse number="21">ถ้าผู้ใดแตะต้องสิ่งที่เป็นมลทินไม่ว่าจะเป็นมลทินของคน หรือเป็นสัตว์ที่เป็นมลทิน หรือเป็นสิ่งพึงรังเกียจอันใดที่เป็นมลทิน และผู้นั้นมารับประทานเนื้อของศานติบูชาแด่พระยาห์เวห์ ผู้นั้นจะต้องถูกขับออกจากชนชาติของตน”</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="23">“จงกล่าวแก่คนอิสราเอลว่า ห้ามเจ้าทั้งหลายรับประทานไขมันของโค ของแกะ หรือของแพะ</verse>
				<verse number="24">ไขมันของสัตว์ที่ตายเอง และไขมันของสัตว์ที่ถูกสัตว์อื่นกัดตาย จะนำไปใช้อย่างอื่นก็ได้ แต่ห้ามรับประทานเป็นอันขาด</verse>
				<verse number="25">ทุกคนที่รับประทานไขมันของสัตว์ซึ่งเป็นเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์ จะถูกขับออกจากชนชาติของตน</verse>
				<verse number="26">ยิ่งกว่านั้นอีกห้ามเจ้ารับประทานเลือดในที่ใดๆ ที่เจ้าอาศัยอยู่ ไม่ว่าเลือดนกหรือเลือดสัตว์</verse>
				<verse number="27">ผู้ใดรับประทานเลือด ผู้นั้นจะถูกขับออกจากชนชาติของตน”</verse>
				<verse number="28">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="29">“จงกล่าวแก่คนอิสราเอลว่า ผู้ใดจะถวายสัตวบูชาซึ่งเป็นศานติบูชาแด่พระยาห์เวห์ ให้ผู้นั้นนำเครื่องบูชาของเขามาถวายแด่พระยาห์เวห์ จากสัตวบูชาซึ่งเป็นศานติบูชาของเขา</verse>
				<verse number="30">ให้เขานำเครื่องถวายบูชาด้วยไฟแด่พระยาห์เวห์มาด้วยตนเอง ให้เขานำไขมันมาพร้อมกับเนื้ออกนั้น เพื่อเอาเนื้ออกนั้นโบกถวายเป็นเครื่องโบกถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="31">ให้ปุโรหิตเผาไขมันเสียบนแท่นบูชา แต่เนื้ออกนั้นตกเป็นของอาโรนและบรรดาบุตรของเขา</verse>
				<verse number="32">แต่ขาขวาของสัตว์นั้น เจ้าจงให้ปุโรหิตเป็นเครื่องถวายจากเครื่องบูชาแห่งศานติบูชา</verse>
				<verse number="33">บุตรของอาโรนผู้ทำพิธีถวายเลือดแห่งศานติบูชาและไขมันจะได้รับขาขวาเป็นส่วนของเขา</verse>
				<verse number="34">เพราะว่าเนื้ออกที่โบกถวาย และเนื้อขาที่ถวายนั้น เราได้เอาจากคนอิสราเอลจากเครื่องศานติบูชาของเขา และเราได้มอบให้แก่อาโรนปุโรหิต และบรรดาบุตรของเขา เป็นส่วนได้อันถาวรจากคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="35">นี่เป็นส่วนของอาโรนและบรรดาบุตรของเขาที่ได้จากเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์ ซึ่งมอบหมายให้แก่เขาทั้งหลายในวันที่พวกเขาถูกถวายไว้เป็นปุโรหิตปรนนิบัติพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="36">พระยาห์เวห์ทรงบัญชาคนอิสราเอลให้มอบสิ่งเหล่านี้แก่เขาทั้งหลาย ในวันที่พวกเขาได้รับการเจิมเป็นปุโรหิต เป็นกฎเกณฑ์ถาวรตลอดชั่วชาติพันธุ์ของเขาทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="37">ทั้งหมดนี้ เป็นกฎเรื่องเครื่องบูชาเผาทั้งตัว เครื่องธัญบูชา เครื่องบูชาลบล้างบาป เครื่องบูชาชดใช้บาป เครื่องบูชาเพื่อการสถาปนา และเครื่องศานติบูชา</verse>
				<verse number="38">ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสสบนภูเขาซีนาย ในวันที่พระองค์ทรงบัญชาคนอิสราเอลให้นำเครื่องบูชามาถวายแด่พระยาห์เวห์ ในถิ่นทุรกันดารซีนาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“จงนำอาโรนและบรรดาบุตรของเขามาพร้อมกับเสื้อตำแหน่ง น้ำมันเจิม โคซึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป แกะผู้สองตัว และขนมปังไร้เชื้อตะกร้าหนึ่ง</verse>
				<verse number="3">แล้วจงเรียกชุมนุมชนทั้งหมดให้ประชุมกันที่ประตูเต็นท์นัดพบ”</verse>
				<verse number="4">โมเสสก็ทำตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาแก่ท่าน ชุมนุมชนก็ถูกเรียกให้ประชุมกันที่ประตูเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="5">โมเสสกล่าวแก่ชุมนุมชนว่า “ต่อไปนี้เป็นสิ่งซึ่งพระยาห์เวห์ทรงบัญชาให้ทำ”</verse>
				<verse number="6">โมเสสก็นำอาโรนและบุตรทั้งหลายของเขามาชำระกายด้วยน้ำ</verse>
				<verse number="7">แล้วสวมเสื้อให้ คาดผ้าคาดเอวให้ สวมเสื้อคลุมให้ และสวมเอโฟด ให้เขา เอาผ้าคาดเอวของเอโฟดที่ทออย่างวิจิตรคาดเอวให้ ผูกเอโฟดให้ติดเขาไว้</verse>
				<verse number="8">แล้วโมเสสสวมทับทรวงให้อาโรนและใส่อูริมกับทูมมิม ไว้ในทับทรวงนั้น</verse>
				<verse number="9">โพกผ้ามาลาบนศีรษะและคาดแผ่นทองคำเป็นมงกุฎบริสุทธิ์ที่ผ้ามาลาด้านหน้า ดังที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสสไว้นั้น</verse>
				<verse number="10">โมเสสนำน้ำมันเจิมมาเจิมพลับพลาและทุกสิ่งที่อยู่ในนั้น ชำระให้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="11">ท่านเอาน้ำมันเจิมประพรมบนแท่นบูชาเจ็ดครั้ง เจิมแท่นและเจิมภาชนะประจำแท่นทั้งหมด เจิมขันและพานรองขันเพื่อชำระให้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="12">ท่านเทน้ำมันเจิมบางส่วนลงบนศีรษะของอาโรน แล้วเจิมเขาไว้เพื่อชำระให้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="13">และโมเสสนำบรรดาบุตรของอาโรนเข้ามา สวมเสื้อแล้วคาดผ้าคาดเอวให้ และสวมผ้าโพกศีรษะให้ ดังที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสสไว้</verse>
				<verse number="14">แล้วท่านนำโคที่เป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปเข้ามา อาโรนและบุตรทั้งหลายของเขาก็เอามือของตนวางบนหัวของโค ที่เป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปนั้น</verse>
				<verse number="15">โมเสสก็ฆ่าโคตัวนั้นเสีย เอานิ้วจุ่มเลือดไปเจิมเชิงงอนทุกด้านของแท่น ชำระแท่นให้บริสุทธิ์ แล้วเทเลือดที่ฐานของแท่น ถวายแท่นไว้เป็นของถวายบริสุทธิ์ เพื่อลบมลทินของแท่นนั้น</verse>
				<verse number="16">ท่านนำไขมันที่อยู่กับเครื่องในและไขของตับ ไตสองไต พร้อมกับไขมันมา แล้วโมเสสก็เผาสิ่งเหล่านี้เสียบนแท่น</verse>
				<verse number="17">แต่โค หนังของโค กับเนื้อและมูลของมัน ท่านเผาเสียด้วยไฟภายนอกค่าย ดังที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสสไว้</verse>
				<verse number="18">ท่านนำแกะตัวผู้ซึ่งเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวเข้ามา อาโรนกับบุตรทั้งหลายของเขาเอามือของตนวางบนหัวของแกะตัวผู้นั้น</verse>
				<verse number="19">โมเสสฆ่าแกะนั้น เอาเลือดประพรมที่แท่นบูชาและทุกด้านของแท่น</verse>
				<verse number="20">เมื่อสับแกะเป็นท่อนๆ แล้ว โมเสสก็เผาพร้อมกับหัวและไขมัน</verse>
				<verse number="21">เมื่อเอาน้ำล้างเครื่องในและขาแกะแล้ว โมเสสเผาแกะทั้งตัวบนแท่นบูชา เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว เป็นกลิ่นที่พอพระทัย เป็นเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์ ดังที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส</verse>
				<verse number="22">ท่านนำแกะผู้อีกตัวหนึ่งเข้ามา คือแกะตัวที่เป็นเครื่องสถาปนา อาโรนและบุตรทั้งหลายของเขาเอามือของตนวางบนหัวแกะตัวผู้นั้น</verse>
				<verse number="23">โมเสสฆ่าแกะนั้น เอาเลือดเจิมปลายหูข้างขวา นิ้วหัวแม่มือขวา และที่นิ้วหัวแม่เท้าขวาของอาโรน</verse>
				<verse number="24">แล้วนำบุตรทั้งหลายของอาโรนเข้ามา โมเสสเอาเลือดเจิมปลายหูข้างขวา นิ้วหัวแม่มือข้างขวา นิ้วหัวแม่เท้าข้างขวาของพวกเขา โมเสสเอาเลือดประพรมแท่นบูชาและทุกด้านของแท่น</verse>
				<verse number="25">แล้วท่านจึงนำไขมัน และหางอ้วนใหญ่ ไขมันทั้งหมดที่อยู่บนเครื่องใน และไขของตับ และไตสองไตกับไขมันที่ติดอยู่ และขาข้างขวา</verse>
				<verse number="26">และท่านหยิบขนมไร้เชื้อหนึ่งก้อนจากตะกร้าขนมไร้เชื้อ ซึ่งอยู่เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ หยิบขนมปังเคล้าน้ำมันก้อนหนึ่ง ขนมแผ่นแผ่นหนึ่ง วางของเหล่านี้ไว้บนไขมัน บนขาข้างขวา</verse>
				<verse number="27">ท่านนำสิ่งเหล่านี้วางในมือของอาโรน และมือของบุตรทั้งหลายของเขา โบกถวายเป็นเครื่องโบกถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="28">แล้วโมเสสก็นำของเหล่านั้นมาจากมือของเขาทั้งหลาย และเผาเสียบนแท่นบูชา พร้อมกับเครื่องบูชาเผาทั้งตัว เป็นเครื่องบูชาเพื่อการสถาปนา เป็นกลิ่นที่พอพระทัย เป็นเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="29">โมเสสเอาเนื้ออกโบกถวาย เป็นเครื่องโบกถวายแด่พระยาห์เวห์ ส่วนนี้ของแกะเป็นส่วนของโมเสส เพื่อการสถาปนาตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส</verse>
				<verse number="30">แล้วโมเสสนำน้ำมันเจิมและเลือดซึ่งอยู่บนแท่น ประพรมอาโรนและเสื้อตำแหน่งของเขา ประพรมบรรดาบุตรกับเสื้อตำแหน่งของพวกเขา โดยวิธีนี้แหละท่านก็ชำระอาโรนกับเสื้อตำแหน่งของเขา และบุตรทั้งหลายของเขากับเสื้อตำแหน่งของพวกเขาให้บริสุทธิ์ด้วย</verse>
				<verse number="31">โมเสสสั่งอาโรนและบุตรทั้งหลายของเขาว่า “จงต้มเนื้อที่ประตูเต็นท์นัดพบ และรับประทานเสียที่นั่นกับขนมปังซึ่งอยู่ในตะกร้าเครื่องบูชาเพื่อการสถาปนา ดังที่เรา บัญชาไว้ ให้อาโรนและบุตรทั้งหลายของเขารับประทาน</verse>
				<verse number="32">เนื้อและขนมปังที่เหลือนั้นท่านจงเผาด้วยไฟ</verse>
				<verse number="33">ห้ามท่านทั้งหลายออกไปนอกประตูเต็นท์นัดพบตลอดเจ็ดวัน จนกว่าวันกำหนดสถาปนาของท่านจะครบ เพราะที่จะสถาปนาท่านนั้น ก็กินเวลาเจ็ดวัน</verse>
				<verse number="34">สิ่งที่ได้ทำในวันนี้ พระยาห์เวห์ทรงบัญชาให้ทำเพื่อลบมลทินของท่าน</verse>
				<verse number="35">ท่านจงอยู่ที่ประตูเต็นท์นัดพบทั้งกลางวันและกลางคืนตลอดเจ็ดวัน ทำภารกิจที่พระยาห์เวห์ทรงกำชับไว้ เพื่อท่านจะไม่ต้องตาย เพราะนี่เป็นสิ่งที่ข้าพเจ้าได้รับพระบัญชามา”</verse>
				<verse number="36">อาโรนกับบุตรทั้งหลายของเขา ได้ทำตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาทางโมเสสทุกประการ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ณ วันที่แปด โมเสสก็เรียกอาโรนและบุตรทั้งหลายของเขา รวมทั้งพวกผู้ใหญ่ของอิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ท่านกล่าวแก่อาโรนว่า “จงนำลูกโคตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป และแกะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว ทั้งสองอย่างนี้อย่าให้มีตำหนิ จงถวายบูชาแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">และกล่าวแก่คนอิสราเอลว่า ‘จงเอาแพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป ลูกโคตัวหนึ่งกับลูกแกะตัวหนึ่ง ให้ทั้งสองนี้มีอายุหนึ่งปี ปราศจากตำหนิ เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="4">เอาโคผู้ตัวหนึ่งและแกะผู้ตัวหนึ่งเป็นศานติบูชา ถวายบูชาแด่พระยาห์เวห์ พร้อมธัญบูชาเคล้าน้ำมัน เพราะพระยาห์เวห์จะทรงปรากฏแก่ท่านในวันนี้’ ”</verse>
				<verse number="5">เขาทั้งหลายก็นำสิ่งที่โมเสสบัญชานั้นมายังเต็นท์นัดพบ และชุมนุมชนทั้งหมดก็เข้ามาใกล้ ยืนอยู่เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">โมเสสกล่าวว่า “นี่เป็นสิ่งซึ่งพระยาห์เวห์ทรงบัญชาให้ท่านทั้งหลายทำ และพระรัศมีของพระยาห์เวห์จะปรากฏแก่ท่านทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="7">โมเสสจึงสั่งอาโรนว่า “จงเข้าไปใกล้แท่นบูชา ถวายเครื่องบูชาลบล้างบาป และเครื่องบูชาเผาทั้งตัวของท่าน เพื่อลบล้างบาปสำหรับตัวท่านและสำหรับประชาชน จงนำเครื่องถวายบูชาสำหรับประชาชนมา ลบล้างบาปของเขาทั้งหลาย ดังที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชา”</verse>
				<verse number="8">อาโรนจึงเข้าไปที่แท่นบูชา ฆ่าลูกโคซึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปเพื่อตัวท่านเอง</verse>
				<verse number="9">บรรดาบุตรของอาโรนก็นำเลือดมาให้ท่าน ท่านก็เอานิ้วจุ่มเลือดไปเจิมเชิงงอนของแท่นบูชา และเทเลือดลงที่ฐานของแท่น</verse>
				<verse number="10">ส่วนไขมันและไตกับไขจากตับ จากเครื่องบูชาลบล้างบาปนั้นท่านเผาเสียบนแท่น ดังที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสสไว้</verse>
				<verse number="11">ท่านก็เผาเนื้อและหนังเสียด้วยไฟที่นอกค่าย</verse>
				<verse number="12">ท่านฆ่าสัตว์ที่เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว แล้วบรรดาบุตรของอาโรนก็นำเลือดมาให้ท่าน ท่านจึงเอาเลือดนั้นประพรมที่แท่น และทุกด้านของแท่น</verse>
				<verse number="13">และบรรดาบุตรของอาโรนก็ส่งเครื่องบูชาเผาทั้งตัวให้ท่านทีละท่อนพร้อมกับหัว ท่านก็เผาสิ่งเหล่านี้บนแท่น</verse>
				<verse number="14">ท่านจึงล้างเครื่องในและขาสัตว์ เผาบนเครื่องบูชาเผาทั้งตัวที่แท่นบูชา</verse>
				<verse number="15">แล้วอาโรนก็นำเครื่องบูชาสำหรับประชาชนมาถวาย ท่านนำแพะซึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปเพื่อประชาชนมา ฆ่าเสียเพื่อเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป เหมือนสัตว์ตัวแรก</verse>
				<verse number="16">ท่านก็ถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และถวายตามข้อกำหนด</verse>
				<verse number="17">ท่านก็ถวายธัญบูชาโดยหยิบมากำมือหนึ่งเผาเสียบนแท่นบูชา นอกเหนือจากเครื่องบูชาเผาทั้งตัวประจำเวลาเช้า</verse>
				<verse number="18">ท่านฆ่าโคผู้และแกะผู้เป็นศานติบูชาสำหรับประชาชน บรรดาบุตรของอาโรนนำเลือดมาให้อาโรน อาโรนก็เอาเลือดประพรมที่แท่นบูชาและทุกด้านของแท่น</verse>
				<verse number="19">แต่ไขมันของโคและไขมันของแกะ กับหางอ้วนใหญ่ และไขมันที่หุ้มเครื่องใน และไตกับไขของตับ</verse>
				<verse number="20">เขาทั้งหลายวางไว้บนเนื้ออก และอาโรนก็เผาไขมันเสียบนแท่น</verse>
				<verse number="21">ส่วนเนื้ออกและเนื้อขาขวานั้น อาโรนโบกถวายแด่พระยาห์เวห์ ดังที่โมเสสบัญชาไว้</verse>
				<verse number="22">แล้วอาโรนยกมือขึ้นอวยพรประชาชน และลงมาจากการถวายเครื่องบูชาลบล้างบาป เครื่องบูชาเผาทั้งตัวและศานติบูชา</verse>
				<verse number="23">โมเสสกับอาโรนจึงเข้าไปในเต็นท์นัดพบ เมื่อท่านทั้งสองออกมา ก็อวยพรประชาชน และพระรัศมีของพระยาห์เวห์ ก็ปรากฏแก่ประชาชนทั้งหมด</verse>
				<verse number="24">เปลวเพลิงจากพระยาห์เวห์พลุ่งออกมาเผาเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและไขมันซึ่งอยู่บนแท่น เมื่อประชาชนทั้งหลายเห็นก็โห่ร้องและซบหน้าลง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ฝ่ายนาดับกับอาบีฮูบุตรของอาโรน ต่างนำกระถางไฟของตนมา เอาไฟใส่ในนั้น ใส่เครื่องหอมลงไป เอาไฟที่ต้องห้ามมาเผาถวายบูชาแด่พระยาห์เวห์ ซึ่งพระองค์มิได้ทรงบัญชาให้ทำเช่นนั้น</verse>
				<verse number="2">ไฟก็พุ่งขึ้นมาจากที่พระยาห์เวห์ประทับเผาผลาญเขาทั้งสอง เขาทั้งสองก็ตายเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">โมเสสจึงบอกอาโรนว่า “พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘ท่ามกลางผู้ที่อยู่ใกล้เรา เราจะสำแดงความบริสุทธิ์ของเรา ต่อหน้าประชาชนทั้งปวง เราจะต้องได้รับการยกย่อง’ ” ฝ่ายอาโรนก็นิ่งอยู่</verse>
				<verse number="4">โมเสสเรียกมิชาเอลและเอลซาฟานบุตรของอุสซีเอล อาของอาโรน บอกพวกเขาว่า “จงเข้ามาใกล้ หามพี่น้องของเจ้าออกไปนอกค่ายจากหน้าสถานนมัสการ”</verse>
				<verse number="5">พวกเขาก็เข้ามาใกล้ หามศพทั้งเสื้อออกไปไว้นอกค่ายตามที่โมเสสสั่ง</verse>
				<verse number="6">โมเสสกล่าวแก่อาโรน เอเลอาซาร์และอิธามาร์บุตรของอาโรนว่า “อย่าปล่อยผมห้อย และห้ามฉีกเสื้อตำแหน่งของท่าน เพื่อท่านจะไม่ต้องตาย และเพื่อพระพิโรธจะไม่ตกเหนือชุมนุมชน แต่พี่น้องของท่านคือวงศ์วานอิสราเอลทั้งหมดจะไว้ทุกข์ เนื่องด้วยพระยาห์เวห์ได้ทรงเผาผลาญก็ได้</verse>
				<verse number="7">ห้ามออกนอกประตูเต็นท์นัดพบ เพื่อท่านจะไม่ต้องตาย เพราะน้ำมันเจิมแห่งพระยาห์เวห์อยู่บนท่านทั้งหลาย” พวกเขาก็ทำตามคำของโมเสส</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ตรัสกับอาโรนว่า</verse>
				<verse number="9">“เมื่อตัวเจ้าหรือบุตรของเจ้าจะเข้าไปในเต็นท์นัดพบ ห้ามดื่มเหล้าองุ่นหรือสุรา เพื่อเจ้าจะไม่ต้องตาย ทั้งนี้ให้เป็นกฎเกณฑ์ถาวรตลอดชั่วชาติพันธุ์ของเจ้า</verse>
				<verse number="10">จงแยกแยะระหว่างของบริสุทธิ์กับของสามัญ ของที่เป็นมลทินกับของที่ไม่เป็นมลทิน</verse>
				<verse number="11">และสอนคนอิสราเอลให้รู้กฎเกณฑ์ทั้งหมด ซึ่งพระยาห์เวห์ได้ตรัสกับเขาทั้งหลายทางโมเสส”</verse>
				<verse number="12">โมเสสกล่าวแก่อาโรน เอเลอาซาร์และอิธามาร์ บุตรของอาโรนที่เหลืออยู่ว่า “จงเอาธัญบูชาซึ่งเหลือจากการบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์ มารับประทานที่ริมแท่นบูชาโดยไม่ใส่เชื้อ เพราะเป็นของบริสุทธิ์ที่สุด</verse>
				<verse number="13">จงรับประทานในวิสุทธิสถาน เพราะเป็นส่วนกำหนดของท่านและของบรรดาบุตรของท่าน ที่ได้มาจากเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์ เนื่องจากข้าพเจ้าได้รับพระบัญชามาดังนี้</verse>
				<verse number="14">แต่เนื้ออกที่โบกถวายและเนื้อขาที่มอบถวายแล้วนั้น จงรับประทานในที่สะอาด ทั้งตัวท่านและบุตรชายบุตรหญิงทั้งหลายของท่านที่อยู่กับท่านก็รับประทานได้ เพราะเป็นส่วนกำหนดของท่าน และส่วนกำหนดของบุตรทั้งหลายของท่านที่ได้มาจากศานติบูชาของคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="15">ให้พวกเขานำเนื้อขาที่ถวายและเนื้ออกที่โบกถวายมาพร้อมกับไขมันของเครื่องบูชาด้วยไฟ เพื่อโบกถวายเป็นเครื่องโบกถวายแด่พระยาห์เวห์ สิ่งเหล่านี้เป็นของท่านและบุตรทั้งหลายของท่าน เป็นส่วนกำหนดของท่านเป็นนิตย์ ดังที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาไว้ ”</verse>
				<verse number="16">ฝ่ายโมเสสได้พยายามไต่ถามถึงเรื่องแพะ ซึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป และ ดูเถิด แพะตัวนั้นถูกเผาเสียแล้ว ท่านจึงโกรธเอเลอาซาร์และอิธามาร์ บุตรชายของอาโรนที่เหลืออยู่ โดยกล่าวว่า</verse>
				<verse number="17">“เหตุไฉนท่านจึงไม่รับประทานเครื่องบูชาลบล้างบาปในวิสุทธิสถาน ในเมื่อเป็นของบริสุทธิ์ที่สุด ซึ่งได้ให้ท่านเพื่อท่านจะได้แบกรับความผิดของชุมนุมชน เพื่อลบล้างบาปของเขาทั้งหลายต่อพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">ดูเถิด เลือดสัตว์นั้นก็ไม่ได้นำเข้ามายังวิสุทธิสถานถึงห้องชั้นใน พวกท่านควรจะรับประทานสิ่งเหล่านี้ในวิสุทธิสถาน ตามที่ข้าพเจ้าได้บัญชาแล้วนั้น”</verse>
				<verse number="19">อาโรนจึงกล่าวแก่โมเสสว่า “ดูเถิด วันนี้เขาได้ถวายเครื่องบูชาลบล้างบาปและเครื่องบูชาเผาทั้งตัวของเขาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์แล้ว และเหตุการณ์เหล่านี้ก็ตกที่ข้าพเจ้า ถ้าวันนี้ข้าพเจ้าได้รับประทานเครื่องบูชาลบล้างบาป จะเป็นที่โปรดปรานเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์หรือ?”</verse>
				<verse number="20">เมื่อโมเสสได้ฟังดังนั้นท่านก็พอใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสและอาโรนว่า</verse>
				<verse number="2">“จงกล่าวแก่คนอิสราเอลว่า สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ที่ถูกแยกจากบรรดาสัตว์อื่นที่อยู่ในโลก เจ้าทั้งหลายรับประทานได้คือ</verse>
				<verse number="3">บรรดาสัตว์ที่แยกกีบ มีกีบผ่า และเคี้ยวเอื้องด้วย เจ้ารับประทานได้</verse>
				<verse number="4">อย่างไรก็ตาม ห้ามรับประทานสัตว์ต่อไปนี้ที่เคี้ยวเอื้องหรือแยกกีบอย่างเดียวคือ อูฐ เพราะมันเคี้ยวเอื้องแต่ไม่แยกกีบ เป็นสัตว์ที่เป็นมลทินสำหรับเจ้า</verse>
				<verse number="5">ตัวกระจงผา เพราะว่ามันเคี้ยวเอื้องแต่ไม่แยกกีบ เป็นสัตว์ที่เป็นมลทินสำหรับเจ้า</verse>
				<verse number="6">กระต่าย เพราะว่ามันเคี้ยวเอื้องแต่ไม่แยกกีบ เป็นสัตว์ที่เป็นมลทินสำหรับเจ้า</verse>
				<verse number="7">หมู เพราะมันเป็นสัตว์แยกกีบและมีกีบผ่าแต่ไม่เคี้ยวเอื้อง จึงเป็นสัตว์ที่เป็นมลทินสำหรับเจ้า</verse>
				<verse number="8">ห้ามรับประทานเนื้อของสัตว์เหล่านี้ และห้ามแตะต้องซากของมัน มันเป็นสิ่งที่เป็นมลทินสำหรับเจ้า</verse>
				<verse number="9">“สัตว์เหล่านี้ที่ถูกแยกจากสัตว์ที่อยู่ในน้ำทั้งหมด เจ้ารับประทานได้ คือ ทุกสิ่งซึ่งอยู่ในน้ำซึ่งมีครีบและมีเกล็ด ไม่ว่าจะอยู่ในทะเลหรือในแม่น้ำก็ตาม เจ้ารับประทานได้</verse>
				<verse number="10">แต่ทุกสิ่งที่อยู่ในน้ำทะเลหรือแม่น้ำ ซึ่งไม่มีครีบและเกล็ด จะเป็นสัตว์ที่เคลื่อนที่ติดพื้น หรือสัตว์อื่นที่มีชีวิตในน้ำ เป็นสัตว์ที่พึงรังเกียจสำหรับเจ้า</verse>
				<verse number="11">ให้คงเป็นสัตว์ที่พึงรังเกียจสำหรับเจ้า ห้ามรับประทานเนื้อของมัน และจงรังเกียจซากของมัน</verse>
				<verse number="12">ทุกสิ่งที่อยู่ในน้ำซึ่งไม่มีครีบและเกล็ด เป็นสิ่งพึงรังเกียจสำหรับเจ้า</verse>
				<verse number="13">“ต่อไปนี้เป็นนกซึ่งเจ้าพึงรังเกียจ ห้ามรับประทาน มันเป็นสัตว์ที่พึงรังเกียจ คือ นกอินทรี นกแร้ง นกออก</verse>
				<verse number="14">นกเหยี่ยวหางยาว เหยี่ยวดำตามชนิดของมัน</verse>
				<verse number="15">นกกาทั้งหมดตามชนิดของมัน</verse>
				<verse number="16">นกกระจอกเทศ นกเค้าโมง นกนางนวล เหยี่ยวนกเขาตามชนิดของมัน</verse>
				<verse number="17">นกเค้าแมวเล็ก นกอ้ายงั่ว นกทึดทือ</verse>
				<verse number="18">นกอีโก้ง นกกระทุง แร้งเล็ก</verse>
				<verse number="19">นกกระสาดำ นกกระสาตามชนิดของมัน นกหัวขวาน และค้างคาว</verse>
				<verse number="20">“แมลงมีปีกซึ่งคลานสี่ขา เป็นสัตว์ที่พึงรังเกียจสำหรับเจ้า</verse>
				<verse number="21">แต่ในบรรดาแมลงมีปีกที่คลานสี่ขานี้ เจ้าจะรับประทานจำพวกที่มีขาพับใช้กระโดดไปบนดินได้</verse>
				<verse number="22">ในจำพวกแมลงต่อไปนี้เจ้ารับประทานได้ ตั๊กแตนปาทังก้า ตามชนิดของมัน จิ้งหรีดตามชนิดของมัน จักจั่นตามชนิดของมัน และตั๊กแตนตามชนิดของมัน</verse>
				<verse number="23">แต่แมลงมีปีกอย่างอื่นซึ่งมีสี่ขา เป็นสัตว์ที่พึงรังเกียจสำหรับเจ้า</verse>
				<verse number="24">“สิ่งต่อไปนี้ทำให้เจ้าเป็นมลทินได้ คือคนที่แตะต้องซากของมันจะเป็นมลทินไปถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="25">คนที่ถือซากสัตว์ส่วนใดๆ ไป ต้องซักเสื้อผ้าของตน และเป็นมลทินไปจนถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="26">สัตว์แยกกีบแต่ไม่มีกีบผ่าไม่เคี้ยวเอื้อง เป็นสัตว์ที่เป็นมลทินสำหรับเจ้า คนที่แตะต้องสัตว์เหล่านี้จะเป็นมลทิน</verse>
				<verse number="27">ในบรรดาสัตว์สี่เท้าทุกอย่างซึ่งเดินด้วยอุ้งเท้า เป็นสัตว์ที่เป็นมลทินสำหรับเจ้า ผู้ที่แตะต้องซากสัตว์นี้จะต้องเป็นมลทินไปถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="28">ผู้ที่แบกซากมันไปจะต้องซักเสื้อผ้าของตน และเป็นมลทินไปจนถึงเวลาเย็น สิ่งเหล่านี้เป็นมลทินสำหรับเจ้า</verse>
				<verse number="29">“บรรดาสัตว์เล็กที่เคลื่อนไปเป็นฝูงๆ บนแผ่นดินชนิดต่อไปนี้ เป็นสัตว์ที่เป็นมลทินสำหรับเจ้า คือ อีเห็น หนู ตัวเงินตัวทอง ตามชนิดของมัน</verse>
				<verse number="30">ตุ๊กแก ตะกวด แย้ จิ้งเหลน และกิ้งก่า</verse>
				<verse number="31">บรรดาสัตว์ที่เคลื่อนที่ติดพื้นดินเหล่านี้เป็นมลทินสำหรับเจ้า คนที่แตะต้องเมื่อมันตายแล้ว คนนั้นจะเป็นมลทินไปถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="32">และเมื่อมันตายตกทับสิ่งใด สิ่งนั้นก็เป็นมลทิน ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่เป็นไม้ หรือเสื้อผ้า หรือหนังสัตว์ หรือกระสอบ หรือภาชนะใดๆ ที่ใช้เพื่อประโยชน์อย่างใด จะต้องแช่น้ำ และจะเป็นมลทินไปจนถึงเวลาเย็น หลังจากนั้นก็นับว่าสะอาดได้</verse>
				<verse number="33">และถ้ามันตกลงไปในภาชนะดิน สิ่งที่อยู่ในภาชนะนั้นจะเป็นมลทิน จงทุบภาชนะนั้นเสีย</verse>
				<verse number="34">อาหารที่เคยนับว่าสะอาด แต่ถูกน้ำจากภาชนะนั้น ก็เป็นมลทิน และน้ำดื่มทั้งสิ้นจากภาชนะอย่างนี้จะเป็นมลทิน</verse>
				<verse number="35">ถ้าส่วนของซากสัตว์ตกใส่สิ่งใดๆ สิ่งนั้นๆ ก็เป็นมลทิน ไม่ว่าจะเป็นเตาอบหรือฐานเตา ต้องทุบเสีย สิ่งเหล่านี้เป็นมลทิน และเป็นของที่เป็นมลทินสำหรับเจ้า</verse>
				<verse number="36">อย่างไรก็ตาม น้ำพุหรือน้ำในแอ่งเก็บน้ำเป็นของสะอาด แต่สิ่งใดที่แตะต้องซากสัตว์ที่ตกในน้ำนั้นจะเป็นมลทิน</verse>
				<verse number="37">ถ้าส่วนใดของซากสัตว์ตกใส่เมล็ดพืชที่ใช้หว่าน เมล็ดพืชนั้นนับว่าสะอาด</verse>
				<verse number="38">ถ้าเทน้ำใส่เมล็ดพืชนั้น แล้วซากสัตว์ส่วนใดตกใส่เมล็ดพืชนั้น ก็เป็นมลทินสำหรับเจ้า</verse>
				<verse number="39">“ถ้าสัตว์ซึ่งเจ้ารับประทานได้นั้นตายเอง คนที่แตะต้องซากสัตว์นั้นจะเป็นมลทินไปจนถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="40">และคนที่รับประทานซากนั้นจะต้องซักเสื้อผ้าของเขาเสีย และเป็นมลทินไปจนถึงเวลาเย็น คนที่แบกซากนั้นไปก็ต้องซักเสื้อผ้าของตน และเป็นมลทินไปจนถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="41">“บรรดาสัตว์ที่เคลื่อนที่ติดพื้นดินเป็นสิ่งพึงรังเกียจ ห้ามรับประทาน</verse>
				<verse number="42">สัตว์ชนิดใดๆ ที่เลื้อยไปด้วยท้อง หรือที่เดินสี่ขา หรือที่มีหลายขาคือ บรรดาสัตว์ที่เคลื่อนที่ติดพื้นดิน ห้ามเจ้ารับประทาน เพราะเป็นสิ่งพึงรังเกียจสำหรับเจ้า</verse>
				<verse number="43">อย่าทำให้ตัวเองเป็นที่พึงรังเกียจด้วยบรรดาสัตว์เล็กที่เคลื่อนไปเป็นฝูงๆ บนแผ่นดิน ห้ามทำตัวให้เป็นมลทินด้วยสิ่งเหล่านี้ เกรงว่าเจ้าจะเป็นมลทินไปด้วย</verse>
				<verse number="44">เพราะเราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า จงชำระตัวให้บริสุทธิ์เพื่อเจ้าจะบริสุทธิ์ เพราะเราบริสุทธิ์ เจ้าอย่าทำตัวให้เป็นมลทินด้วยบรรดาสัตว์เล็กที่เคลื่อนไปเป็นฝูงๆ บนแผ่นดิน</verse>
				<verse number="45">เพราะเราคือยาห์เวห์ผู้นำเจ้าออกจากแผ่นดินอียิปต์ เพื่อเป็นพระเจ้าของเจ้า เพราะฉะนั้นเจ้าจึงต้องบริสุทธิ์ เพราะเราบริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="46">เหล่านี้เป็นกฎกล่าวถึงเรื่องสัตว์และนก และสิ่งมีชีวิตที่เคลื่อนไหวไปมาในน้ำ และสิ่งมีชีวิตทุกชนิดที่เลื้อยคลานบนแผ่นดิน</verse>
				<verse number="47">เพื่อให้แยกแยะระหว่างสิ่งที่เป็นมลทินและสิ่งที่สะอาด และระหว่างสิ่งมีชีวิตที่รับประทานได้ และสิ่งมีชีวิตที่รับประทานไม่ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“จงกล่าวแก่คนอิสราเอลว่า ถ้าหญิงคนใดตั้งครรภ์และคลอดบุตรเป็นชาย นางต้องเป็นมลทินไปเจ็ดวัน นางจะเป็นมลทินอย่างเดียวกับเวลาที่เป็นมลทินเมื่อมีประจำเดือน</verse>
				<verse number="3">ในวันที่แปดให้ตัดหนังปลายองคชาตของเด็กนั้น เพื่อเข้าสุหนัต</verse>
				<verse number="4">ให้นางคอยอยู่อีกสามสิบสามวันเพื่อชำระโลหิตของนาง ห้ามนางแตะต้องของบริสุทธิ์ใดๆ หรือเข้าไปในสถานนมัสการ จนกว่าจะครบวันชำระของนาง</verse>
				<verse number="5">แต่ถ้านางคลอดบุตรเป็นหญิง นางจะเป็นมลทินอย่างเดียวกับเมื่อมีประจำเดือนไปสองสัปดาห์ และนางจะต้องคอยอยู่หกสิบหกวัน เพื่อชำระโลหิตของนาง</verse>
				<verse number="6">“และเมื่อวันชำระของนางครบแล้ว ไม่ว่าเป็นกำหนดของบุตรชายหรือบุตรหญิง ให้นางไปหาปุโรหิตที่ประตูเต็นท์นัดพบ นำลูกแกะอายุหนึ่งปีตัวหนึ่งไปเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และนกพิราบตัวหนึ่งหรือนกเขาตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="7">ให้ปุโรหิตนำถวายแด่พระยาห์เวห์ และลบมลทินให้นาง แล้วนางจะสะอาดในเรื่องโลหิตตกของนาง นี่เป็นกฎการคลอดบุตร ไม่ว่าเป็นชายหรือหญิง</verse>
				<verse number="8">และถ้านางไม่สามารถถวายลูกแกะตัวหนึ่งได้ ก็ให้นางนำนกเขาสองตัวหรือนกพิราบสองตัว ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และอีกตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป และให้ปุโรหิตลบมลทินให้นาง แล้วนางจะสะอาด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสและอาโรนว่า</verse>
				<verse number="2">“ถ้าผู้ใดเกิดอาการบวมหรือผื่นหรือด่างขึ้นที่ผิวหนัง แล้วผิวหนังของเขามีอาการของโรคเรื้อน ก็ให้พาผู้นั้นมาหาอาโรนผู้เป็นปุโรหิต หรือบุตรคนหนึ่งคนใดของเขาที่เป็นปุโรหิต</verse>
				<verse number="3">ให้ปุโรหิตตรวจผิวหนังตรงที่เป็นโรค ถ้าขนในที่นั้นหงอกและเห็นว่าโรคนั้นอยู่ลึกกว่าผิวหนังลงไป จัดว่าเป็นโรคเรื้อน เมื่อปุโรหิตตรวจเขาเสร็จแล้วให้ประกาศว่า เขาเป็นมลทิน</verse>
				<verse number="4">ถ้าผิวหนังตรงจุดนั้นขาว และปรากฏว่ากินไม่ลึกไปกว่าผิวหนัง และขนในบริเวณนั้นก็ไม่หงอก ให้ปุโรหิตกักตัวผู้ป่วยไว้เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="5">และให้ปุโรหิตตรวจเขาอีกในวันที่เจ็ด ถ้าตามสายตาของปุโรหิตเห็นว่า โรคนั้นทรงอยู่ไม่ลามออกไปตามผิวหนัง ก็ให้ปุโรหิตกักตัวเขาต่อไปอีกเจ็ดวัน</verse>
				<verse number="6">พอถึงวันที่เจ็ดให้ปุโรหิตตรวจเขาอีกครั้งหนึ่ง ถ้าบริเวณที่เป็นโรคนั้นจางลง และโรคไม่ได้ลามออกไปตามผิวหนัง ก็ให้ปุโรหิตประกาศว่า เขาสะอาดแล้ว เขาเป็นผื่นเท่านั้น ให้เขาซักเสื้อผ้า แล้วเขาก็จะสะอาด</verse>
				<verse number="7">แต่ถ้าหลังจากเขาแสดงตัวแก่ปุโรหิตเพื่อรับการชำระแล้วนั้น ปรากฏว่า บริเวณที่เป็นผื่นลามออกไปตามผิวหนัง ให้เขากลับไปหาปุโรหิตอีก</verse>
				<verse number="8">ให้ปุโรหิตตรวจ ถ้าบริเวณที่เป็นผื่นลามออกไปตามผิวหนัง ก็ให้ปุโรหิตประกาศว่า เขาเป็นมลทิน เขาเป็นโรคเรื้อน</verse>
				<verse number="9">“ถ้าผู้ใดมีอาการของโรคเรื้อนก็ให้พาเขามาหาปุโรหิต</verse>
				<verse number="10">และให้ปุโรหิตตรวจดูตัวเขา ถ้ามีบริเวณบวมสีขาวที่ผิวหนัง ซึ่งทำให้ขนที่นั่นหงอก และมีเนื้อแผลสดในที่ที่บวมนั้น</verse>
				<verse number="11">แสดงว่าเป็นโรคเรื้อนเรื้อรังที่ผิวหนัง ให้ปุโรหิตประกาศว่าเขาเป็นมลทิน ห้ามกักตัวเขาไว้ เพราะว่าเขาเป็นมลทิน</verse>
				<verse number="12">ถ้าอาการของโรคเรื้อนนั้นลามออกไปทั่วผิวหนัง ปกคลุมผิวหนังทั่วตัวผู้ป่วย และแผ่ไปทั้งตัวตั้งแต่ศีรษะจนถึงเท้า ตามที่ปุโรหิตเห็น</verse>
				<verse number="13">ปุโรหิตต้องตรวจดู ถ้าอาการของโรคเรื้อนนั้นแผ่ไปทั่วตัว ให้ปุโรหิตประกาศว่า เขาสะอาดด้วยโรคของเขาแล้ว ตัวของเขาเผือก เขาสะอาด</verse>
				<verse number="14">แต่ถ้ามีเนื้อแผลสดปรากฏขึ้นมาเมื่อไร เขาก็เป็นมลทิน</verse>
				<verse number="15">ให้ปุโรหิตตรวจดูที่เนื้อแผลสด และประกาศว่าเขาเป็นมลทิน เพราะเนื้อแผลสดนั้นทำให้เป็นมลทิน เขาเป็นโรคเรื้อน</verse>
				<verse number="16">ถ้าเนื้อแผลสดนั้นเปลี่ยนไปอีกกลายเป็นสีขาว ให้เขามาหาปุโรหิต</verse>
				<verse number="17">และให้ปุโรหิตตรวจเขา และถ้าโรคนั้นกลายเป็นโรคเผือก ให้ปุโรหิตประกาศว่า คนที่เป็นโรคนั้นสะอาด เขาก็สะอาด</verse>
				<verse number="18">“ถ้าร่างกายของคนใดมีแผลฝีซึ่งหายแล้ว</verse>
				<verse number="19">ถ้าที่แผลเป็นนั้นบวมขึ้นมามีสีขาวหรือมีรอยสีแดงเรื่อๆ ปรากฏ ก็ให้ผู้นั้นไปแสดงตัวต่อปุโรหิต</verse>
				<verse number="20">และปุโรหิตจะตรวจดู ถ้าปรากฏว่าที่เป็นนั้นลึกกว่าผิวหนังและขนที่บริเวณนั้นหงอก ให้ปุโรหิตประกาศว่า เขาเป็นมลทิน เป็นโรคเรื้อนที่พุขึ้นมาที่แผลฝี</verse>
				<verse number="21">แต่ถ้าปุโรหิตตรวจดูแล้วเห็นว่าขนที่นั่นไม่หงอก และแผลไม่ลึกกว่าผิวหนัง และสีของแผลจางลง ให้ปุโรหิตกักตัวเขาไว้เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="22">ถ้าโรคนั้นลามไปตามผิวหนัง ก็ให้ปุโรหิตประกาศว่า เขาเป็นมลทิน เขาเป็นโรคแล้ว</verse>
				<verse number="23">แต่ถ้าบริเวณนั้นคงที่อยู่ไม่ลามออกไป ก็เป็นแต่เพียงแผลเป็นของฝี ให้ปุโรหิตประกาศว่า เขาสะอาด</verse>
				<verse number="24">“หรือ เมื่อส่วนของร่างกายถูกไฟลวก และเนื้อแผลสดตรงนั้นเป็นรอยสีแดงเรื่อๆ หรือสีขาว</verse>
				<verse number="25">ให้ปุโรหิตตรวจดู ถ้าขนในบริเวณนั้นหงอกและแผลลึกกว่าผิวหนัง แสดงว่าเป็นโรคเรื้อน มันพุขึ้นมาที่แผลไฟลวก ให้ปุโรหิตประกาศว่า เขาเป็นมลทิน เขาเป็นโรคเรื้อน</verse>
				<verse number="26">แต่ถ้าปุโรหิตตรวจดู เห็นว่าขนในบริเวณนั้นไม่หงอก และแผลไม่ลึกกว่าผิวหนัง และสีของแผลจางลง ให้ปุโรหิตกักตัวเขาไว้เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="27">พอถึงวันที่เจ็ดก็ให้ปุโรหิตตรวจดูเขา ถ้าแผลนั้นลามออกไปตามผิวหนัง ก็ให้ปุโรหิตประกาศว่าเขาเป็นมลทิน เขาเป็นโรคเรื้อน</verse>
				<verse number="28">ถ้าแผลที่เป็นนั้นคงที่ ไม่ลามไปตามผิวหนัง และสีของแผลจางลง เป็นเพียงแผลบวมเพราะไฟลวก ให้ปุโรหิตประกาศว่า เขาสะอาด เพราะมันเป็นเพียงแผลเป็นของไฟลวก</verse>
				<verse number="29">“ถ้าชายหรือหญิงคนใดมีผื่นที่ศีรษะหรือที่คาง</verse>
				<verse number="30">ให้ปุโรหิตตรวจดูผื่นนั้น ถ้าเป็นลึกกว่าผิวหนัง และผมหรือขนบริเวณนั้นเหลืองและบาง ให้ปุโรหิตประกาศว่า เขาเป็นมลทิน เขาเป็นผื่นคัน เป็นโรคเรื้อนที่ศีรษะหรือที่คาง</verse>
				<verse number="31">ถ้าปุโรหิตตรวจดูผื่นคันนั้น ปรากฏว่าเป็นไม่ลึกกว่าผิวหนัง และไม่มีผมดำหรือขนดำอยู่ในบริเวณนั้น ให้ปุโรหิตกักตัวบุคคลที่เป็นผื่นคันนั้นไว้เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="32">พอถึงวันที่เจ็ดก็ให้ปุโรหิตตรวจบริเวณที่คันนั้น ถ้าบริเวณที่คันนั้นไม่ลาม ไม่มีผมหรือขนเหลืองในบริเวณนั้นและบริเวณที่คันไม่ลึกกว่าผิวหนัง</verse>
				<verse number="33">ก็ให้คนนั้นโกนผมหรือขนเสีย แต่ห้ามโกนบริเวณที่คัน ให้ปุโรหิตกักตัวบุคคลที่มีบริเวณที่คันนั้นไว้อีกเจ็ดวัน</verse>
				<verse number="34">พอถึงวันที่เจ็ด ก็ให้ปุโรหิตตรวจดูตรงบริเวณที่คัน ถ้าบริเวณที่คันนั้นไม่ลามไปตามผิวหนัง และเป็นไม่ลึกไปกว่าผิวหนัง ให้ปุโรหิตประกาศว่า เขาสะอาด ให้เขาซักเสื้อผ้า แล้วจะสะอาด</verse>
				<verse number="35">แต่ถ้าเขาชำระตัวแล้ว ยังปรากฏว่า ผื่นคันนั้นลามไปตามผิวหนัง</verse>
				<verse number="36">ก็ให้ปุโรหิตตรวจเขา ถ้าผื่นคันนั้นลามไปตามผิวหนังแล้ว ปุโรหิตไม่จำเป็นต้องมองหาผมสีเหลืองหรือขนสีเหลือง เขาเป็นมลทินแล้ว</verse>
				<verse number="37">“แต่ถ้าตามสายตาของเขาโรคคันนั้นคงที่ และมีผมดำหรือขนดำงอกอยู่ในบริเวณนั้น ผื่นคันนั้นหายแล้ว เขาก็สะอาด และให้ปุโรหิตประกาศว่า เขาสะอาด</verse>
				<verse number="38">“เมื่อผู้ชายหรือผู้หญิงมีรอยขาวที่ผิวหนัง</verse>
				<verse number="39">ให้ปุโรหิตตรวจเขา ถ้ารอยที่ผิวหนังนั้นเป็นสีขาวขุ่น นั่นเป็นเกลื้อนที่พุขึ้นในผิวหนัง เขาสะอาด</verse>
				<verse number="40">“ถ้าชายคนใดมีผมร่วงจากศีรษะ เขาเป็นคนศีรษะล้าน แต่เขาสะอาด</verse>
				<verse number="41">ถ้าชายคนใดมีผมที่หน้าผากและที่ขมับร่วง หน้าผากของเขาล้าน แต่เขาสะอาด</verse>
				<verse number="42">แต่ถ้าตรงศีรษะล้านหรือหน้าผากล้าน มีบริเวณเป็นรอยสีแดงเรื่อๆ เขาเป็นโรคเรื้อนพุขึ้นที่ศีรษะล้านหรือที่หน้าผากล้านนั้น</verse>
				<verse number="43">ให้ปุโรหิตตรวจดูเขา ถ้าที่บวมนั้นสีแดงเรื่อๆ อยู่ที่ศีรษะล้านหรือที่หน้าผากล้านของเขา เหมือนกับโรคเรื้อนที่ปรากฏตามผิวหนัง</verse>
				<verse number="44">ชายผู้นั้นเป็นโรคเรื้อน เขาเป็นมลทิน ปุโรหิตต้องประกาศว่า เขาเป็นมลทิน โรคของเขาอยู่ที่ศีรษะ</verse>
				<verse number="45">“ให้บุคคลที่เป็นโรคเรื้อนสวมเสื้อผ้าที่ขาด ให้ปล่อยผม และให้เขาปิดริมฝีปากบนไว้แล้วร้องว่า ‘มลทิน มลทิน’</verse>
				<verse number="46">เขาจะเป็นมลทินอยู่ตลอดเวลาที่เขาเป็นโรค เขาเป็นมลทิน เขาจะต้องอยู่แต่ลำพังภายนอกค่าย</verse>
				<verse number="47">“เมื่อในเครื่องแต่งกายมีรอยเหมือนเชื้อเรื้อน ไม่ว่าจะเป็นเครื่องแต่งกายขนสัตว์หรือผ้าป่าน</verse>
				<verse number="48">อยู่ที่ด้ายถักหรือด้ายทอ อยู่ที่ผ้าป่านหรือผ้าขนสัตว์หรืออยู่ในหนัง หรือสิ่งใดๆ ที่ทำด้วยหนัง</verse>
				<verse number="49">ถ้าเชื้อนั้นทำให้เครื่องแต่งกายมีสีเขียวๆ หรือแดงๆ ที่ด้ายถักหรือด้ายทอ ที่หนังหรือสิ่งใดๆ ที่ทำด้วยหนัง นั่นเป็นเชื้อเรื้อน จะต้องนำไปแสดงต่อปุโรหิต</verse>
				<verse number="50">ให้ปุโรหิตตรวจเชื้อนั้น และให้กักสิ่งที่มีเชื้อนั้นไว้เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="51">พอถึงวันที่เจ็ดก็ให้ตรวจดูเชื้อนั้นอีก ถ้าเชื้อนั้นลามไปในเสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย ไม่ว่าที่ด้ายถักหรือด้ายทอ ที่หนังสัตว์ หรือสิ่งใดที่ทำด้วยหนังสัตว์ เชื้อนั้นเป็นเชื้อเรื้อนอย่างร้าย นับว่าเป็นมลทิน</verse>
				<verse number="52">ให้เขาเผาเครื่องแต่งกายนั้นเสีย ไม่ว่าเป็นเชื้อที่ด้ายถักหรือด้ายทอ เป็นที่ผ้าขนสัตว์หรือผ้าป่าน หรือสิ่งใดๆ ที่ทำด้วยหนังสัตว์ที่มีเชื้อ เพราะเป็นเชื้อเรื้อนที่ร้าย จึงให้เผาเสียในไฟ</verse>
				<verse number="53">“ถ้าปุโรหิตตรวจดู เชื้อนั้นไม่ได้ลามไปในเครื่องแต่งกายที่ด้ายถักหรือด้ายทอ หรือในสิ่งใดที่ทำด้วยหนังสัตว์</verse>
				<verse number="54">ก็ให้ปุโรหิตบัญชาให้เขาซักสิ่งที่มีเชื้อนั้นเสีย และให้กักไว้อีกเจ็ดวัน</verse>
				<verse number="55">เมื่อซักแล้วก็ให้ปุโรหิตตรวจดูสิ่งที่มีเชื้อนั้นอีก ถ้าบริเวณที่มีเชื้อไม่เปลี่ยนสี แม้ว่าเชื้อนั้นไม่ลามออกไป ก็เป็นมลทิน เจ้าจงเอาใส่ในไฟเผาเสีย ไม่ว่าบริเวณมีเชื้อเรื้อนนั้นจะอยู่ข้างในหรือข้างนอก</verse>
				<verse number="56">“ถ้าปุโรหิตตรวจดู เห็นว่าเชื้อนั้นจางลงหลังจากซักแล้ว ก็ให้ฉีกบริเวณนั้นออกเสียจากเครื่องแต่งกายหรือหนังสัตว์ หรือด้ายถักหรือด้ายทอ</verse>
				<verse number="57">ถ้ายังปรากฏขึ้นอีกในเครื่องแต่งกายไม่ว่าที่ด้ายถักหรือด้ายทอ หรือในสิ่งใดๆ ที่ทำด้วยหนังสัตว์ และเชื้อนั้นลามออกไปแล้ว เจ้าจงเผาสิ่งที่มีเชื้อนั้นด้วยไฟ</verse>
				<verse number="58">ถ้าเชื้อนั้นหมดไปจากเครื่องแต่งกายทั้งที่ด้ายถักหรือด้ายทอ หรือสิ่งที่ทำด้วยหนังสัตว์ เมื่อซักแล้วเชื้อนั้นหมดไป ก็ให้ซักอีกเป็นครั้งที่สอง แล้วจะสะอาด”</verse>
				<verse number="59">นี่เป็นกฎว่าด้วยเชื้อเรื้อนในเครื่องแต่งกายที่ทำด้วยขนสัตว์หรือผ้าป่าน ไม่ว่าเป็นที่ด้ายถักหรือด้ายทอ หรือเป็นที่สิ่งใดๆ ที่ทำด้วยหนังสัตว์ เพื่อให้พิจารณาว่าอย่างใดสะอาด อย่างใดเป็นมลทิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“ต่อไปนี้เป็นกฎเรื่องคนเป็นโรคเรื้อน ในวันชำระตัวของเขา ให้พาเขามาหาปุโรหิต</verse>
				<verse number="3">และให้ปุโรหิตออกไปนอกค่าย และให้ปุโรหิตตรวจ ถ้าผู้ป่วยหายจากโรคเรื้อนแล้ว</verse>
				<verse number="4">ก็ให้ปุโรหิตบัญชาเขาให้นำนกที่สะอาดและมีชีวิตสองตัว ไม้สนสีดาร์กับด้ายสีแดง และต้นหุสบสำหรับผู้จะรับการชำระมา</verse>
				<verse number="5">ให้ปุโรหิตบัญชาเขาให้ฆ่านกตัวหนึ่งบนน้ำสะอาด ที่บรรจุในภาชนะดิน</verse>
				<verse number="6">ให้ปุโรหิตเอานกตัวที่ยังเป็นอยู่กับไม้สนสีดาร์ ด้ายสีแดง ต้นหุสบ จุ่มในเลือดของนกที่ถูกฆ่าบนน้ำสะอาดนั้น</verse>
				<verse number="7">ให้ปุโรหิตประพรมคนที่จะรับการชำระจากโรคเรื้อนนั้นเจ็ดครั้ง แล้วประกาศว่า เขาสะอาด ให้ปล่อยนกตัวที่ยังมีชีวิตนั้นออกไปในท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="8">ให้ผู้ที่รับการชำระนั้นซักเสื้อผ้าของตน โกนผมกับขนทั้งหมดเสีย และอาบน้ำ เขาก็จะสะอาด ต่อจากนั้นก็ให้เขาเข้าค่ายได้ แต่ให้นอนอยู่นอกเต็นท์ของเขาเจ็ดวัน</verse>
				<verse number="9">พอวันที่เจ็ดให้เขาโกนผมทั้งหมดจากศีรษะของเขา ให้เขาโกนเคราและโกนขนคิ้ว คือโกนให้หมด แล้วให้ซักเสื้อผ้า และอาบน้ำ แล้วเขาก็จะสะอาด</verse>
				<verse number="10">“ในวันที่แปดให้เขาเอาลูกแกะผู้สองตัวปราศจากตำหนิ และลูกแกะเมียอายุหนึ่งปีตัวหนึ่งปราศจากตำหนิ และแป้งอย่างดีเคล้าน้ำมันสามกิโลกรัมเป็นธัญบูชา กับน้ำมันหนึ่งในสามลิตร</verse>
				<verse number="11">ให้ปุโรหิตผู้ชำระ นำผู้รับการชำระกับสิ่งของเหล่านี้เข้ามาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ที่ประตูเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="12">ให้ปุโรหิตนำลูกแกะผู้นั้นตัวหนึ่งไปถวายเป็นเครื่องบูชาชดใช้บาปพร้อมกับน้ำมันหนึ่งในสามลิตร นำโบกถวายเป็นเครื่องโบกถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">ให้ปุโรหิตฆ่าลูกแกะนั้นในที่ซึ่งเขาฆ่าสัตว์ที่เป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปและสัตว์ที่เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวในที่บริสุทธิ์ เพราะว่าเครื่องบูชาชดใช้บาปก็เหมือนเครื่องบูชาลบล้างบาป เป็นของที่ตกแก่ปุโรหิต เป็นของบริสุทธิ์ที่สุด</verse>
				<verse number="14">ปุโรหิตจะนำเลือดของเครื่องบูชาชดใช้บาปมาเจิมปลายหูข้างขวาของผู้รับการชำระ และเจิมนิ้วหัวแม่มือขวาและนิ้วหัวแม่เท้าขวาของเขา</verse>
				<verse number="15">และปุโรหิตจะนำส่วนหนึ่งของน้ำมันหนึ่งในสามลิตรนั้นมาเทใส่ฝ่ามือซ้ายของตนเอง</verse>
				<verse number="16">และปุโรหิตเอานิ้วมือขวาจิ้มน้ำมันซึ่งอยู่ในมือซ้าย ประพรมน้ำมันด้วยนิ้วของตนเจ็ดครั้งเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">ส่วนหนึ่งของน้ำมันที่เหลืออยู่ในมือนั้น ปุโรหิตจะเอามาเจิมที่ปลายหูข้างขวาของผู้รับการชำระ และที่นิ้วหัวแม่มือขวากับนิ้วหัวแม่เท้าขวาทับเลือดเครื่องบูชาชดใช้บาป</verse>
				<verse number="18">และน้ำมันที่ยังเหลืออยู่ในมือของปุโรหิตนั้น เขาจะเจิมศีรษะของผู้รับการชำระ แล้วปุโรหิตจะลบมลทินของเขาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">ปุโรหิตจะถวายเครื่องบูชาลบล้างบาปเพื่อลบมลทินของผู้รับการชำระให้พ้นจากมลทินของเขา ภายหลังปุโรหิตจึงฆ่าสัตว์ที่เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="20">และปุโรหิตจะถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและธัญบูชาบนแท่น ด้วยวิธีนี้ปุโรหิตจะลบมลทินของเขา และเขาก็จะสะอาด</verse>
				<verse number="21">“ถ้าผู้นั้นเป็นคนยากจนและไม่สามารถถวายได้ตามนั้น ก็ให้เขานำลูกแกะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาชดใช้บาป เพื่อโบกถวายลบมลทินของเขา และนำแป้งอย่างดีหนึ่งกิโลกรัมเคล้าเข้ากับน้ำมัน เป็นธัญบูชากับน้ำมันหนึ่งในสามลิตร</verse>
				<verse number="22">พร้อมกับนกเขาสองตัว หรือนกพิราบสองตัว ตามที่เขาสามารถหามาได้ ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป และอีกตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="23">ในวันที่แปด ให้เขานำมามอบให้แก่ปุโรหิตเพื่อการชำระของตนที่ประตูเต็นท์นัดพบ ถวายเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="24">ปุโรหิตจะนำลูกแกะที่เป็นเครื่องบูชาชดใช้บาปและน้ำมันหนึ่งในสามลิตรนั้นมา และโบกถวายเป็นเครื่องโบกถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">และปุโรหิตจะฆ่าลูกแกะที่เป็นเครื่องบูชาชดใช้บาป และปุโรหิตจะนำเลือดส่วนหนึ่งของเครื่องบูชาชดใช้บาปมาเจิมที่ปลายหูข้างขวาของผู้รับการชำระ และที่นิ้วหัวแม่มือขวากับนิ้วหัวแม่เท้าขวาของเขา</verse>
				<verse number="26">แล้วปุโรหิตจะเทส่วนหนึ่งของน้ำมันใส่ฝ่ามือซ้ายของตน</verse>
				<verse number="27">และปุโรหิตจะเอาน้ำมันที่อยู่ในมือซ้ายนั้นประพรมด้วยนิ้วมือขวาเจ็ดครั้งเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="28">และปุโรหิตจะนำน้ำมันที่อยู่ในมือเจิมปลายหูข้างขวาของผู้รับการชำระ และหัวแม่มือขวากับหัวแม่เท้าขวาของเขา ตรงที่เจิมด้วยเลือดของเครื่องบูชาชดใช้บาป</verse>
				<verse number="29">น้ำมันที่เหลืออยู่ในมือของปุโรหิตนั้น เขาจะเจิมศีรษะของผู้รับการชำระ เพื่อลบมลทินของเขาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="30">และเขาจะถวายนกเขาหรือนกพิราบตามที่เขาสามารถหามาได้</verse>
				<verse number="31">ถวายนกตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป นกอีกตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวพร้อมกับธัญบูชา แล้วปุโรหิตจะลบมลทินของผู้รับการชำระเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="32">นี่เป็นกฎสำหรับผู้เป็นโรคเรื้อนที่ไม่สามารถถวายเครื่องบูชาตามปกติเพื่อการชำระของตนได้”</verse>
				<verse number="33">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสและอาโรนว่า</verse>
				<verse number="34">“เมื่อเจ้าเข้าไปในแผ่นดินคานาอัน ซึ่งเราให้แก่เจ้าเป็นกรรมสิทธิ์นั้น และเราจะใส่เชื้อเรื้อนเข้าที่บ้านหลังหนึ่งหลังใดในแผ่นดินที่เจ้าถือกรรมสิทธิ์นั้น</verse>
				<verse number="35">ให้ผู้ที่ถือกรรมสิทธิ์ของบ้านนั้นมาบอกแก่ปุโรหิตว่า ‘ข้าพเจ้าเห็นเชื้ออะไรอย่างหนึ่งเกิดในบ้านของข้าพเจ้า’</verse>
				<verse number="36">แล้วปุโรหิตจะบัญชาให้เขาขนของออกจากบ้านให้หมด ก่อนที่ปุโรหิตจะไปตรวจเชื้อ เกรงว่าของทุกอย่างที่อยู่ในบ้านนั้นจะถูกประกาศว่า มลทิน ต่อจากนั้นปุโรหิตจึงจะเข้าไปตรวจดูบ้าน</verse>
				<verse number="37">และปุโรหิตจะตรวจดูเชื้อ ถ้าเชื้อนั้นอยู่ที่ผนังบ้านเป็นรอยสีเขียวๆ แดงๆ และปรากฏลึกกว่าผิวผนัง</verse>
				<verse number="38">ปุโรหิตจะออกจากบ้านไปอยู่ที่ประตูบ้าน แล้วปิดบ้านเสียเจ็ดวัน</verse>
				<verse number="39">พอถึงวันที่เจ็ดปุโรหิตจะกลับมาตรวจดูอีก ถ้าเชื้อนั้นลามไปในผนังบ้าน</verse>
				<verse number="40">ปุโรหิตก็จะบัญชาให้เอาหินก้อนที่ติดเชื้อนั้นออกเสีย นำไปโยนทิ้งในที่ที่เป็นมลทินภายนอกเมือง</verse>
				<verse number="41">และสั่งให้ขูดข้างในบ้านทั่วๆ ไป ผงปูนที่ขูดออกมานั้นให้นำไปทิ้งเสียในที่ที่เป็นมลทินภายนอกเมือง</verse>
				<verse number="42">แล้วให้หาหินอื่นมาแทนหินก้อนที่นำออกไป และเอาปูนอื่นมาโบกผนังบ้านนั้น</verse>
				<verse number="43">“ถ้าหลังจากเขาเอาหินออก ขูดบ้านและโบกปูนใหม่แล้ว ยังเกิดเชื้อขึ้นในบ้านนั้นอีก</verse>
				<verse number="44">ปุโรหิตจะไปตรวจดู หากเขาเห็นว่าเชื้อยังลามไปในบ้านอีก เชื้อนั้นเป็นเชื้อเรื้อนอย่างร้ายแรง บ้านนั้นก็เป็นมลทิน</verse>
				<verse number="45">ให้เขาพังบ้านนั้นลง ส่วนหิน ไม้ และปูนที่ทำบ้านนั้นให้ขนไปทิ้งเสีย ในที่ที่เป็นมลทินภายนอกเมือง</verse>
				<verse number="46">ยิ่งกว่านั้นอีก ผู้ใดที่เข้าไปในขณะที่บ้านปิดอยู่ ผู้นั้นจะเป็นมลทินจนถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="47">ผู้ที่นอนลงในบ้านนั้น ต้องซักเสื้อผ้าของเขา และผู้ที่รับประทานในบ้านนั้น ต้องซักเสื้อผ้าของเขาด้วย</verse>
				<verse number="48">“แต่ถ้าปุโรหิตมาตรวจ และเห็นว่า เมื่อโบกปูนใหม่แล้ว เชื้อนั้นไม่ได้ลามไปในบ้าน ปุโรหิตก็จะประกาศว่าบ้านนั้นสะอาด เพราะไม่มีเชื้อแล้ว</verse>
				<verse number="49">และเพื่อจะชำระบ้านนั้น ให้เขานำนกสองตัว กับไม้สนสีดาร์ ด้ายสีแดง และต้นหุสบมา</verse>
				<verse number="50">ให้ฆ่านกตัวหนึ่งบนน้ำสะอาดในภาชนะดิน</verse>
				<verse number="51">เอาไม้สนสีดาร์ ต้นหุสบ และด้ายสีแดง พร้อมกับนกตัวที่ยังมีชีวิตอยู่ จุ่มลงในเลือดของนกที่ถูกฆ่าบนน้ำสะอาดนั้น แล้วประพรมบ้านนั้นเจ็ดครั้ง</verse>
				<verse number="52">โดยวิธีนี้เขาจะได้ชำระบ้านด้วยเลือดนก ด้วยน้ำสะอาดและด้วยนกที่มีชีวิต ด้วยไม้สนสีดาร์ ต้นหุสบ และด้ายสีแดง</verse>
				<verse number="53">ให้เขาปล่อยนกที่มีชีวิตออกจากเมืองไปยังท้องทุ่ง โดยวิธีนี้แหละ เขาจะได้ลบมลทินของบ้าน และบ้านนั้นก็สะอาด”</verse>
				<verse number="54">นี่เป็นกฎเกี่ยวกับโรคเรื้อนต่างๆ ผื่นคัน</verse>
				<verse number="55">เชื้อเรื้อนในเครื่องแต่งกายหรือในบ้าน</verse>
				<verse number="56">อาการที่บวม หรือแผลพุพอง หรือที่ด่าง</verse>
				<verse number="57">เพื่อจะแสดงว่าเมื่อไรจึงเรียกว่ามลทิน เมื่อไรเรียกว่าสะอาด นี่เป็นกฎว่าด้วยโรคเรื้อน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสและอาโรนว่า</verse>
				<verse number="2">“จงกล่าวแก่คนอิสราเอลว่า เมื่อผู้ใดมีสิ่งไหลออกจากร่างกาย สิ่งที่ไหลออกของเขานั้นเป็นมลทิน</verse>
				<verse number="3">ต่อไปนี้เป็นกฎว่าด้วยเรื่องการเป็นมลทินของเขา เนื่องจากสิ่งที่ไหลออก ร่างกายของเขาจะมีสิ่งไหลออก หรือสิ่งที่ไหลออกคั่งอยู่ในร่างกายของเขาก็ดี สิ่งนี้เป็นมลทินของเขา</verse>
				<verse number="4">เตียงนอนใดที่คนมีสิ่งไหลออกขึ้นไปนอน เตียงนั้นก็เป็นมลทิน ทุกสิ่งที่เขานั่งทับก็เป็นมลทิน</verse>
				<verse number="5">คนที่แตะต้องเตียงของเขาต้องซักเสื้อผ้าของตนและอาบน้ำ และจะเป็นมลทินไปจนถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="6">คนที่ไปนั่งบนสิ่งที่ผู้มีสิ่งไหลออกได้นั่งก่อน ต้องซักเสื้อผ้าของตนและอาบน้ำ และจะเป็นมลทินไปจนถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="7">คนที่ไปแตะต้องร่างกายของผู้ที่มีสิ่งไหลออก ต้องซักเสื้อผ้าของตน และอาบน้ำ และเป็นมลทินไปจนถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="8">และถ้าผู้มีสิ่งไหลออกนั้นถ่มน้ำลายรดผู้สะอาด ผู้ที่ถูกน้ำลายรดต้องซักเสื้อผ้าและอาบน้ำ และเป็นมลทินไปจนถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="9">และอานที่ผู้มีสิ่งไหลออกนั่งทับ อานนั้นก็เป็นมลทิน</verse>
				<verse number="10">คนที่แตะต้องสิ่งที่รองรับเขานั้น จะเป็นมลทินไปจนถึงเวลาเย็น และคนที่จับต้องสิ่งนั้นต้องซักเสื้อผ้าของตัวและอาบน้ำ และเป็นมลทินไปจนถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="11">คนที่มีสิ่งไหลออกแตะต้องผู้ใดด้วยมือที่ไม่ได้ล้าง ผู้ถูกแตะต้องนั้นต้องซักเสื้อผ้าของตัวและอาบน้ำ และเป็นมลทินไปจนถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="12">ภาชนะดินทุกใบซึ่งผู้มีสิ่งไหลออกแตะต้องให้ทุบเสีย และภาชนะไม้ทุกอย่างก็ให้ชำระเสียด้วยน้ำ</verse>
				<verse number="13">“เมื่อผู้มีสิ่งไหลออกได้ชำระสิ่งไหลออกของเขาแล้ว เขาต้องนับการชำระของเขาให้ครบเจ็ดวัน และเขาต้องซักเสื้อผ้า และอาบน้ำด้วยน้ำสะอาด เขาจึงจะสะอาด</verse>
				<verse number="14">ในวันที่แปดให้เขานำนกเขาสองตัว หรือนกพิราบสองตัวมาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ที่ประตูเต็นท์นัดพบ และมอบของเหล่านั้นให้แก่ปุโรหิต</verse>
				<verse number="15">ให้ปุโรหิตถวายบูชา คือถวายนกตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป และนกอีกตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว แล้วปุโรหิตจะลบมลทินของเขาต่อพระยาห์เวห์ เพราะเหตุสิ่งไหลออกของเขา</verse>
				<verse number="16">“ชายคนใดมีน้ำกามไหลออกให้เขาอาบน้ำ และเป็นมลทินไปจนถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="17">เครื่องแต่งกายทุกชนิดและหนังทุกชนิดที่น้ำกามไหลรดต้องชำระในน้ำ และเป็นมลทินไปจนถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="18">ชายคนใดหลับนอนกับหญิงคนใด และมีน้ำกามไหลออก ทั้งสองจะต้องอาบน้ำ และเป็นมลทินไปจนถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="19">“หญิงใดมีสิ่งไหลออกเป็นโลหิตประจำเดือน เธอจะต้องเป็นมลทินไปเจ็ดวัน และผู้ใดแตะต้องเธอ จะต้องเป็นมลทินจนถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="20">ขณะเมื่อเธอมีมลทิน เธอไปนอนทับสิ่งใด สิ่งนั้นก็มีมลทิน สิ่งใดที่เธอไปนั่งทับ สิ่งนั้นก็เป็นมลทิน</verse>
				<verse number="21">คนที่ไปแตะต้องที่นอนของเธอ ต้องซักเสื้อผ้า และอาบน้ำ และเป็นมลทินไปจนถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="22">และคนที่แตะต้องสิ่งที่เธอนั่ง ต้องซักเสื้อผ้า และอาบน้ำ และเป็นมลทินไปจนถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="23">ไม่ว่าจะเป็นที่นอนหรือสิ่งใดที่เธอนั่งทับก็ดี ผู้ชายที่ไปแตะต้องสิ่งนั้น จะเป็นมลทินไปจนถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="24">ถ้าชายใดไปหลับนอนกับเธอ และมลทินของเธอติดมาที่ชายนั้น ชายนั้นจะเป็นมลทินไปเจ็ดวัน เขาไปนอนที่เตียงใด เตียงนั้นก็เป็นมลทิน</verse>
				<verse number="25">“ถ้าหญิงใดมีโลหิตไหลออกหลายวัน ทั้งที่ไม่ใช่เวลามลทินประจำของเธอ หรือถ้าเธอมีโลหิตไหลออกเลยกำหนดการเป็นมลทินประจำของเธอ ทุกวันที่มีโลหิตไหลออก เธอต้องเป็นมลทินอย่างเดียวกับเวลาที่เป็นมลทินประจำของเธอ</verse>
				<verse number="26">ที่นอนที่เธอนอนระหว่างเธอมีสิ่งไหลออก ที่นอนนั้นเป็นดังที่นอนมลทินประจำของเธอ ทุกสิ่งที่เธอนั่งทับต้องเป็นมลทินอย่างเดียวกับมลทินประจำของเธอ</verse>
				<verse number="27">คนที่แตะต้องสิ่งเหล่านั้น ก็เป็นมลทินด้วย เขาต้องซักเสื้อผ้าและอาบน้ำ และเป็นมลทินไปจนถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="28">ถ้าเธอชำระสิ่งไหลออกของเธอแล้ว ให้เธอนับเองให้ครบเจ็ดวัน ต่อจากนั้นเธอจึงจะสะอาด</verse>
				<verse number="29">และในวันที่แปดให้เธอนำนกเขาสองตัว หรือลูกนกพิราบสองตัวไปให้ปุโรหิตที่ประตูเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="30">และปุโรหิตจะถวายนกตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป และอีกตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และปุโรหิตจะลบมลทินให้เธอเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ เพราะเหตุสิ่งไหลออกที่เป็นมลทินของเธอ</verse>
				<verse number="31">“โดยวิธีนี้แหละ พวกเจ้าก็แยกคนอิสราเอลจากมลทินของเขาทั้งหลาย เพื่อพวกเขาจะไม่ต้องตายด้วยมลทินของเขาเอง เมื่อเขาทำให้พลับพลาของเราที่อยู่ท่ามกลางพวกเขาเป็นมลทินไป”</verse>
				<verse number="32">นี่เป็นกฎว่าด้วยผู้มีสิ่งไหลออกและชายที่มีน้ำกามไหลออก ซึ่งทำให้ตัวเป็นมลทิน</verse>
				<verse number="33">และเกี่ยวกับหญิงที่เป็นมลทินประจำของเธอ คือทั้งเกี่ยวกับผู้มีสิ่งไหลออกไม่ว่าชายหรือหญิง และเกี่ยวกับชายที่หลับนอนกับหญิงที่มีมลทิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสส หลังจากบุตรทั้งสองของอาโรนสิ้นชีวิตเมื่อเขาเข้ามาใกล้พระยาห์เวห์ และถึงแก่ความตาย</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “เจ้าจงบอกอาโรนพี่ชายว่า อย่าเข้าไปในอภิสุทธิสถาน ตามใจชอบ คือเข้าไปในม่านหน้าพระที่นั่งกรุณาซึ่งอยู่บนหลังหีบ เพื่อเขาจะไม่ตาย เพราะว่าเราจะปรากฏในเมฆเหนือพระที่นั่งกรุณา</verse>
				<verse number="3">แต่อาโรนจะเข้ามาในอภิสุทธิสถานได้โดยวิธีนี้ คือ ให้เอาโคหนุ่มตัวหนึ่งไปเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป และแกะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="4">ให้เขาสวมเสื้อป่านบริสุทธิ์และสวมกางเกงผ้าป่าน คาดผ้าคาดเอวด้วยผ้าป่านและโพกศีรษะด้วยผ้าป่าน นี่เป็นเสื้อตำแหน่งบริสุทธิ์ ให้เขาอาบน้ำแล้วจึงสวม</verse>
				<verse number="5">และให้เขานำแพะผู้สองตัวเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปกับแกะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวจากชุมนุมชนอิสราเอล</verse>
				<verse number="6">“อาโรนจะถวายโคเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปของตนเอง ทำการลบมลทินตนเองกับครอบครัวของเขา</verse>
				<verse number="7">แล้วเขาจะนำแพะสองตัวนั้นไปถวายเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ที่ประตูเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="8">อาโรนจะจับฉลากแพะสองตัวนั้น ฉลากหนึ่งตกเป็นของพระยาห์เวห์ อีกฉลากหนึ่งเพื่ออาซาเซล</verse>
				<verse number="9">แพะตัวที่ฉลากตกเป็นของพระยาห์เวห์นั้น อาโรนจะถวายเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="10">แต่แพะอีกตัวหนึ่งซึ่งฉลากตกเพื่ออาซาเซลนั้น จะนำถวายเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์เป็นสัตว์ที่ยังมีชีวิต เพื่อให้มลทินตกที่มัน แล้วปล่อยมันเข้าไปในถิ่นทุรกันดารให้แก่อาซาเซล</verse>
				<verse number="11">“ให้อาโรนถวายโคเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปของเขา และลบมลทินตนเองกับครอบครัวของเขา ให้เขาฆ่าโคเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปของเขาเอง</verse>
				<verse number="12">และให้เขาเอากระถางไฟที่มีถ่านลุกอยู่มาจากแท่นบูชาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ และนำเครื่องหอมทุบละเอียดสองกำมือเข้าไปภายในม่าน</verse>
				<verse number="13">แล้วเอาเครื่องหอมนั้นใส่บนไฟเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ ให้ควันเครื่องหอมขึ้นคลุมพระที่นั่งกรุณาซึ่งอยู่เหนือหีบแห่งสักขีพยาน เพื่อเขาจะไม่ตาย</verse>
				<verse number="14">ให้เขาเอาเลือดโคเล็กน้อยประพรมหน้าพระที่นั่งกรุณา โดยประพรมเลือดที่พระที่นั่งกรุณาเจ็ดครั้งด้วยนิ้วมือของเขา</verse>
				<verse number="15">“แล้วให้อาโรนฆ่าแพะที่เป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปสำหรับประชาชน นำเลือดแพะเข้าไปภายในม่าน เอาเลือดแพะไปทำเช่นเดียวกับที่ทำกับเลือดโค คือประพรมบนพระที่นั่งกรุณาและที่ข้างหน้าพระที่นั่งกรุณา</verse>
				<verse number="16">โดยวิธีนี้แหละ เขาจะลบมลทินของอภิสุทธิสถาน เพราะเหตุมลทินของคนอิสราเอล เพราะเหตุการล่วงละเมิด เพราะบาปทั้งสิ้นของพวกเขา และอาโรนจะทำต่อเต็นท์นัดพบซึ่งอยู่กับเขาท่ามกลางมลทินของพวกเขา</verse>
				<verse number="17">ห้ามให้มีคนอยู่ในเต็นท์นัดพบเมื่ออาโรนเข้าไปลบมลทินในอภิสุทธิสถาน จนกว่าเขาจะออกมาและลบมลทินสำหรับตัวเขา สำหรับครอบครัวของเขา และสำหรับชุมนุมชนอิสราเอล</verse>
				<verse number="18">อาโรนจะออกไปยังแท่นบูชาซึ่งอยู่เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ ทำการลบมลทินแท่นนั้น เขาจะเอาเลือดโคบางส่วน เลือดแพะบางส่วน เจิมเชิงงอนของแท่นบูชาทุกด้าน</verse>
				<verse number="19">เอานิ้วจุ่มเลือดประพรมแท่นนั้นเจ็ดครั้ง ชำระแท่นบูชาให้บริสุทธิ์พ้นมลทินของคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="20">“เมื่ออาโรนทำการลบมลทินของอภิสุทธิสถาน เต็นท์นัดพบ และแท่นบูชาเสร็จแล้ว เขาจะถวายแพะตัวที่มีชีวิตอยู่</verse>
				<verse number="21">อาโรนจะเอามือทั้งสองวางบนหัวแพะที่มีชีวิตนั้น สารภาพบาปต่างๆ ของคนอิสราเอล การล่วงละเมิดของพวกเขาทั้งหมด และให้บาปทั้งสิ้นของพวกเขาตกลงบนหัวแพะนั้น จากนั้นจงปล่อยมันเข้าไปในถิ่นทุรกันดารโดยมือของคนที่เลือกไว้</verse>
				<verse number="22">แพะนั้นจะบรรทุกความผิดทั้งหมดไปยังที่เปลี่ยว แล้วเขาก็ปล่อยให้มันเข้าถิ่นทุรกันดารไป</verse>
				<verse number="23">“ให้อาโรนเข้ามาในเต็นท์นัดพบ เปลื้องเสื้อตำแหน่งผ้าป่านชุดที่เขาสวมเมื่อเข้าไปในอภิสุทธิสถานออกเก็บเสียที่นั่น</verse>
				<verse number="24">ให้เขาชำระตัวในน้ำในที่บริสุทธิ์ สวมเสื้อตำแหน่งของตน เดินออกมาถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวของตน เครื่องบูชาเผาทั้งตัวของประชาชน เพื่อลบมลทินของตนเองและของประชาชน</verse>
				<verse number="25">ให้เขาเอาไขมันของเครื่องบูชาลบล้างบาปไปเผาบนแท่นบูชา</verse>
				<verse number="26">ให้ผู้ที่ปล่อยแพะไปให้อาซาเซลนั้นซักเสื้อผ้าของตน และอาบน้ำ หลังจากนั้นจึงจะเข้าในค่ายได้</verse>
				<verse number="27">โคซึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป และแพะซึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปที่อาโรนเอาเลือดไปลบมลทินอภิสุทธิสถานนั้น จะต้องถูกนำออกไปเสียข้างนอกค่าย หนัง เนื้อ และมูลจะต้องถูกเผาเสียด้วยไฟ</verse>
				<verse number="28">ผู้ที่เผาก็ต้องซักเสื้อผ้าของตนและอาบน้ำ หลังจากนั้นเขาจึงจะกลับเข้าค่ายได้</verse>
				<verse number="29">“ให้เป็นกฎเกณฑ์ถาวรแก่เจ้าทั้งหลายว่าในวันที่สิบเดือนที่เจ็ด พวกเจ้าต้องปฏิเสธความปรารถนาของตนเอง และต้องไม่ทำการงานใดๆ ทั้งตัวชาวเมืองเองหรือคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเจ้า</verse>
				<verse number="30">เพราะว่าในวันนี้จะเป็นวันลบมลทินของพวกเจ้า และชำระพวกเจ้าให้พ้นจากความบาปทั้งสิ้นของพวกเจ้า พวกเจ้าจึงสะอาดเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="31">เป็นวันสะบาโตให้เจ้าทั้งหลายหยุดพักสงบ พวกเจ้าต้องปฏิเสธความปรารถนาของพวกเจ้า ทั้งนี้ให้เป็นกฎเกณฑ์ถาวร</verse>
				<verse number="32">ให้ปุโรหิตผู้ถูกเจิม และรับการสถาปนาเป็นปุโรหิตแทนบิดาของตนทำการลบมลทิน ให้เขาสวมเสื้อผ้าป่านคือเสื้อตำแหน่งบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="33">ให้เขาลบมลทินแก่อภิสุทธิสถาน ให้เขาลบมลทินให้แก่เต็นท์นัดพบ และให้แก่แท่นบูชา ให้เขาลบมลทินให้แก่ปุโรหิตทั้งหลายและประชาชนทั้งหมดของชุมนุมชนนั้น</verse>
				<verse number="34">ทั้งนี้ให้เป็นกฎเกณฑ์ถาวรแก่เจ้าทั้งหลาย ให้ทำการลบมลทินเพื่อคนอิสราเอลปีละครั้ง เพราะบาปทั้งสิ้นของเขา” โมเสสก็ทำตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาท่านไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“จงกล่าวแก่อาโรนและบุตรทั้งหลายของเขา และแก่คนอิสราเอลว่า ต่อไปนี้เป็นสิ่งซึ่งพระยาห์เวห์ได้ทรงบัญชาไว้</verse>
				<verse number="3">ถ้าชาวอิสราเอลคนใดฆ่าโคหรือลูกแกะ หรือแพะในค่าย หรือฆ่าภายนอกค่าย</verse>
				<verse number="4">และไม่ได้นำมาที่ประตูเต็นท์นัดพบ เพื่อถวายเป็นของบูชาแด่พระยาห์เวห์ที่หน้าพลับพลาแห่งพระยาห์เวห์ ผู้นั้นต้องมีโทษด้วยความผิดเรื่องเลือด คือเขาทำให้เลือดตก ให้ไล่ผู้นั้นออกจากชนชาติของตน</verse>
				<verse number="5">ทั้งนี้เพื่อให้คนอิสราเอลนำเครื่องบูชาซึ่งเขาถวายที่ท้องทุ่ง มาถวายแด่พระยาห์เวห์ มายังปุโรหิตที่ประตูเต็นท์นัดพบ ฆ่าสัตว์นั้นเป็นศานติบูชาถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">และปุโรหิตจะเอาเลือดสัตว์นั้นประพรมแท่นบูชาของพระยาห์เวห์ที่ประตูเต็นท์นัดพบ และเผาไขมันให้เป็นกลิ่นพอพระทัยถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">พวกเขาจะต้องไม่ฆ่าสัตว์บูชาถวายปีศาจแพะซึ่งเขาทั้งหลายเคยกราบไหว้ อีกต่อไป ให้เรื่องนี้เป็นกฎเกณฑ์ถาวรสำหรับพวกเขาตลอดชั่วชาติพันธุ์ของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="8">“และจงกล่าวแก่เขาทั้งหลายว่า คนอิสราเอลคนใดหรือคนต่างด้าวคนใดผู้อาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเขา ที่ถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวหรือเครื่องสัตวบูชา</verse>
				<verse number="9">และไม่ได้นำเครื่องสัตวบูชานั้นมาที่ประตูเต็นท์นัดพบเพื่อถวายแด่พระยาห์เวห์ ก็ให้ไล่ชายผู้นั้นออกจากชนชาติของตน</verse>
				<verse number="10">“ถ้าคนอิสราเอลหรือคนต่างด้าวคนใดผู้อาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเจ้ารับประทานเลือด เราจะตั้งหน้าต่อสู้บุคคลผู้รับประทานเลือดนั้น และจะไล่เขาออกจากชนชาติของตน</verse>
				<verse number="11">เพราะว่าชีวิตของสัตว์ทุกตัวอยู่ในเลือด เราได้ให้เลือดแก่เจ้าทั้งหลายเพื่อใช้บนแท่นบูชา เพื่อจะลบมลทินของเจ้าทั้งหลาย เพราะว่าโลหิตเป็นสิ่งที่ใช้ลบมลทิน เพราะชีวิตเป็นเหตุ</verse>
				<verse number="12">เพราะฉะนั้นเราจึงได้พูดกับคนอิสราเอลว่า ห้ามคนใดในพวกเจ้ารับประทานเลือด หรือคนต่างด้าวผู้อาศัยท่ามกลางเจ้าก็ห้ามรับประทานเลือด</verse>
				<verse number="13">เมื่อคนอิสราเอลคนใดหรือคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเขา ไปล่าสัตว์หรือนกเพื่อนำมารับประทานก็ให้หลั่งเลือดของมันออก แล้วเอาดินกลบ</verse>
				<verse number="14">“เพราะว่าชีวิตของสัตว์ทุกตัวก็คือเลือดของมันนั่นเอง เพราะฉะนั้นเราจึงได้กล่าวแก่ประชาชนอิสราเอลว่า ห้ามเจ้ารับประทานเลือดของสัตว์ใดๆ เพราะว่าชีวิตของสัตว์ทุกตัวก็คือเลือดของมันนั่นเอง ผู้ใดรับประทานก็ต้องถูกขับออก</verse>
				<verse number="15">และทุกคนไม่ว่าชาวเมืองหรือคนต่างด้าวผู้รับประทานสัตว์ที่ตายเอง หรือที่ถูกสัตว์อื่นกัดตาย ต้องซักเสื้อผ้าและอาบน้ำ และเป็นมลทินอยู่จนถึงเวลาเย็น แล้วจึงจะสะอาดได้</verse>
				<verse number="16">ถ้าเขาไม่ซักเสื้อผ้าหรืออาบน้ำ เขาต้องรับโทษของเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“จงกล่าวแก่คนอิสราเอลว่า เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าทั้งหลาย</verse>
				<verse number="3">ห้ามเจ้าทั้งหลายทำเหมือนที่ทำกันในแผ่นดินอียิปต์ ซึ่งพวกเจ้าเคยอาศัยอยู่นั้น และห้ามพวกเจ้าทำเหมือนที่ทำกันในแผ่นดินคานาอัน ซึ่งเรากำลังพาพวกเจ้าเข้าไปนั้น ห้ามเจ้าทั้งหลายประพฤติตามกฎเกณฑ์ของพวกเขา</verse>
				<verse number="4">เจ้าทั้งหลายจงทำตามกฎหมายของเราและรักษากฎเกณฑ์ของเราและประพฤติตาม เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า</verse>
				<verse number="5">เพราะฉะนั้นเจ้าทั้งหลายจึงต้องรักษากฎเกณฑ์ของเรา และกฎหมายของเรา ผู้ที่ทำตามจึงจะมีชีวิตอยู่ เราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">“ห้ามให้ผู้ใดเข้าใกล้ญาติสนิทของตนหรือเปิดของลับ ของเขา เราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">ห้ามเปิดของลับของบิดาเจ้า คือของลับมารดาเจ้า เพราะนางเป็นแม่ของเจ้า ห้ามเปิดของลับของนาง</verse>
				<verse number="8">ห้ามเปิดของลับของภรรยาของบิดาเจ้า เพราะเป็นของลับของบิดาเจ้า</verse>
				<verse number="9">ห้ามเปิดของลับของพี่สาวหรือน้องสาวของเจ้า คือของบุตรสาวของบิดาเจ้า หรือของบุตรสาวของมารดาเจ้า ไม่ว่าที่เกิดในบ้านหรือเกิดที่อื่น</verse>
				<verse number="10">ห้ามเปิดของลับของบุตรสาวของบุตรชายของเจ้า หรือของบุตรสาวของบุตรีของเจ้า เพราะว่าของลับของพวกเธอก็เป็นของลับของเจ้าเอง</verse>
				<verse number="11">ห้ามเปิดของลับของบุตรสาวของภรรยาของบิดาเจ้า ซึ่งเกิดจากบิดาเจ้าเอง เพราะว่าเธอเป็นน้องสาวหรือพี่สาวของเจ้า</verse>
				<verse number="12">ห้ามเปิดของลับของอาหญิง หรือของป้า เพราะเธอเป็นญาติหญิงที่สนิทของบิดาเจ้า</verse>
				<verse number="13">ห้ามเปิดของลับของป้าหรือน้าหญิงของเจ้า เพราะเธอเป็นญาติหญิงที่สนิทของมารดาเจ้า</verse>
				<verse number="14">ห้ามเปิดของลับของลุงหรืออาชายของเจ้า คือห้ามเข้าหาภรรยาของเขา เพราะนางเป็นป้าสะใภ้หรืออาสะใภ้ของเจ้า</verse>
				<verse number="15">ห้ามเปิดของลับของลูกสะใภ้ของเจ้า นางเป็นภรรยาลูกชายเจ้า ห้ามเปิดของลับของนาง</verse>
				<verse number="16">ห้ามเปิดของลับของภรรยาของพี่ชายหรือน้องชายของเจ้า นางเป็นของลับของพี่น้องผู้ชายของเจ้า</verse>
				<verse number="17">ห้ามเปิดของลับของบุตรสาวของสตรีคนใดที่เจ้าได้เปิดของลับของนางแล้ว และห้ามนำบุตรสาวของบุตรชายของนาง หรือบุตรสาวของบุตรสาวของนางไปเปิดของลับ เพราะว่าพวกเธอเป็นญาติหญิงที่สนิท เป็นการอธรรม</verse>
				<verse number="18">และห้ามนำพี่สาวหรือน้องสาวของภรรยามาเป็นคู่แข่งกับภรรยา โดยเปิดของลับของเธอในขณะที่ภรรยายังมีชีวิตอยู่</verse>
				<verse number="19">“เมื่อสตรีคนใดกำลังมีประจำเดือน ห้ามเข้าไปเปิดของลับของเธอ</verse>
				<verse number="20">ห้ามมีเพศสัมพันธ์กับภรรยาของเพื่อนบ้านของเจ้า ซึ่งทำให้ตัวเจ้าเป็นมลทินกับนาง</verse>
				<verse number="21">ห้ามถวายลูกหลานของเจ้าให้พระโมเลค โดยให้ลุยไฟ ห้ามทำให้พระนามพระเจ้าของเจ้าเสื่อมเกียรติ เราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">ห้ามผู้ชายหลับนอนกับผู้ชายด้วยกันเช่นเดียวกับหลับนอนกับผู้หญิง เป็นสิ่งพึงรังเกียจ</verse>
				<verse number="23">ห้ามสมสู่กับสัตว์ ซึ่งทำตนให้เป็นมลทินเพราะมัน และห้ามหญิงคนใดยอมตัวสมสู่กับสัตว์ การทำแบบนี้เป็นเรื่องวิปลาส</verse>
				<verse number="24">“เจ้าทั้งหลายอย่าทำตัวให้เป็นมลทินด้วยสิ่งเหล่านี้เลย เพราะว่าบรรดาประชาชาติ ที่เราได้ไล่ไปต่อหน้าเจ้านั้น เป็นมลทินด้วยสิ่งเหล่านี้</verse>
				<verse number="25">และแผ่นดินนั้นก็เป็นมลทิน เราจึงต้องลงโทษแก่แผ่นดินนั้น และแผ่นดินก็สำรอกเอาพลเมืองของตนออกเสีย</verse>
				<verse number="26">แต่เจ้าทั้งหลายจะต้องรักษากฎเกณฑ์ของเราและกฎหมายของเรา และห้ามทำสิ่งพึงรังเกียจเหล่านี้ ไม่ว่าเป็นชาวเมืองหรือคนต่างด้าวผู้อาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเจ้า</verse>
				<verse number="27">(ประชาชนในแผ่นดินผู้อยู่ก่อนพวกเจ้าได้ทำสิ่งพึงรังเกียจเหล่านี้ ดังนั้นแผ่นดินจึงเป็นมลทิน)</verse>
				<verse number="28">แผ่นดินจะไม่สำรอกพวกเจ้าออกหรือ เมื่อเจ้าทั้งหลายทำให้แผ่นดินเป็นมลทิน เช่นเดียวกับที่แผ่นดินได้สำรอกประชาชาติที่อยู่ก่อนพวกเจ้าออกไปนั้น</verse>
				<verse number="29">เพราะผู้ใดทำสิ่งพึงรังเกียจเหล่านี้ ให้ไล่ผู้ทำนั้นออกจากชนชาติของตน</verse>
				<verse number="30">เหตุฉะนั้นเจ้าทั้งหลายจงปฏิบัติตามคำสั่งของเรา ห้ามประพฤติตามธรรมเนียมอันพึงรังเกียจ ซึ่งพวกเขาประพฤติกันอยู่ต่อหน้าเจ้า และห้ามทำตัวเจ้าให้เป็นมลทินด้วยสิ่งเหล่านี้ เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“จงกล่าวแก่ชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมดว่า เจ้าทั้งหลายต้องบริสุทธิ์ เพราะเรายาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าเป็นผู้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="3">พวกเจ้าทุกคนต้องเคารพมารดาและบิดาของตน และต้องรักษาบรรดาสะบาโตของเรา เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า</verse>
				<verse number="4">อย่าหันไปนับถือรูปเคารพ และห้ามหล่อรูปเคารพไว้ สำหรับตน เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า</verse>
				<verse number="5">“เมื่อพวกเจ้าถวายศานติบูชาแด่พระยาห์เวห์ จงถวายเพื่อให้เจ้าเป็นที่โปรดปราน</verse>
				<verse number="6">จงรับประทานเครื่องบูชานั้นเสียในวันที่พวกเจ้าถวายบูชา หรือในวันรุ่งขึ้น ถ้ามีส่วนใดเหลืออยู่จนวันที่สาม จงเผาไฟเสีย</verse>
				<verse number="7">ถ้าเอาเครื่องบูชานั้นมารับประทานในวันที่สามก็เป็นที่พึงรังเกียจและจะไม่ได้รับการโปรดปราน</verse>
				<verse number="8">และคนที่รับประทานเครื่องบูชานั้นต้องรับโทษของตน เพราะเขาได้ทำให้ของถวายที่บริสุทธิ์ของพระยาห์เวห์เป็นมลทิน ให้ไล่ผู้นั้นออกจากชนชาติของตน</verse>
				<verse number="9">“เมื่อเจ้าทั้งหลายเก็บเกี่ยวผลผลิตในไร่นา ห้ามเกี่ยวเก็บผลผลิตที่ขอบไร่นาจนหมด เมื่อเกี่ยวแล้วก็ห้ามเก็บเมล็ดที่ตกหล่น</verse>
				<verse number="10">ห้ามเก็บผลที่สวนองุ่นจนหมด ห้ามเก็บองุ่นที่ตกในสวนของเจ้า จงเหลือไว้ให้คนยากจนและคนต่างด้าวบ้าง เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า</verse>
				<verse number="11">“ห้ามลักทรัพย์ ห้ามโกง ห้ามมุสาต่อกัน</verse>
				<verse number="12">ห้ามสาบานออกนามของเราเป็นความเท็จ ทำให้พระนามพระเจ้าของเจ้าเป็นที่เหยียดหยาม เราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">“ห้ามบีบคั้นเพื่อนบ้านหรือปล้นเขา ห้ามให้ค่าจ้างของลูกจ้างค้างอยู่กับเจ้าจนถึงรุ่งเช้า</verse>
				<verse number="14">ห้ามแช่งคนหูหนวก ห้ามวางของให้คนตาบอดสะดุด แต่จงยำเกรงพระเจ้าของเจ้า เราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">“ห้ามพิพากษาด้วยความอยุติธรรม ห้ามลำเอียงเข้าข้างคนจนหรือเห็นแก่หน้าผู้เป็นใหญ่ แต่เจ้าจงพิพากษาเพื่อนบ้านของเจ้าด้วยความชอบธรรม</verse>
				<verse number="16">ห้ามเทียวขึ้นเทียวล่องคอยส่อเสียดท่ามกลางชนชาติของตน และห้ามปองร้ายต่อชีวิตของเพื่อนบ้าน เราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">“ห้ามเกลียดชังพี่น้องของเจ้าอยู่ในใจ แต่เจ้าจงตักเตือนเพื่อนบ้านของเจ้า เพื่อเจ้าจะไม่ต้องรับโทษเพราะเขา</verse>
				<verse number="18">ห้ามแก้แค้นหรือผูกพยาบาทลูกหลานคนชาติเดียวกับเจ้า แต่จงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง เราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">“จงรักษากฎเกณฑ์ของเรา ห้ามผสมพันธุ์สัตว์ต่างชนิดกัน ห้ามหว่านพืชสองชนิดปนกันในไร่นาของเจ้า ห้ามใช้เครื่องแต่งกายที่ทำด้วยผ้าสองชนิดปนกัน</verse>
				<verse number="20">“ถ้าชายใดเข้านอนและมีเพศสัมพันธ์กับผู้หญิงที่เป็นทาส ที่ชายอีกคนหนึ่งสู่ขอไว้แล้ว แต่ยังไม่ได้ไถ่ถอนหรือปล่อยเป็นอิสระต้องสืบสวนดูก่อน แต่ห้ามลงโทษเขาทั้งสองถึงตายเพราะว่าทาสหญิงนั้นยังไม่เป็นอิสระ</verse>
				<verse number="21">แต่ให้ชายคนนั้นนำเครื่องบูชาชดใช้บาปสำหรับตัวเขา ถวายแด่พระยาห์เวห์ที่ประตูเต็นท์นัดพบ คือแกะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาชดใช้บาป</verse>
				<verse number="22">และปุโรหิตจะลบมลทินของเขา โดยถวายแกะผู้นั้นเป็นเครื่องบูชาชดใช้บาปแด่พระยาห์เวห์ เพราะบาปที่เขาได้ทำ และเขาจะได้รับการอภัยบาปซึ่งเขาได้ทำนั้นเสีย</verse>
				<verse number="23">“เมื่อพวกเจ้าเข้าไปในแผ่นดินและปลูกต้นไม้ทุกชนิดที่มีผลเป็นอาหาร ผลที่ได้นั้นต้องเป็นผลที่ต้องห้าม ห้ามเจ้ารับประทานเป็นเวลาสามปี</verse>
				<verse number="24">และปีที่สี่ผลที่ได้ทั้งหมดจะเป็นของบริสุทธิ์ถวายสรรเสริญแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">แต่ในปีที่ห้า พวกเจ้ารับประทานผลไม้นั้นได้ เพื่อผลผลิตจะทวีขึ้นเพื่อเจ้า เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า</verse>
				<verse number="26">“ห้ามรับประทานเนื้อสัตว์ที่มีเลือดในเนื้อนั้น ห้ามเป็นหมอดูหรือเป็นหมอผี</verse>
				<verse number="27">ห้ามกันผมที่จอนหูหรือกันเคราของเจ้า</verse>
				<verse number="28">ห้ามเชือดเนื้อของเจ้าเพราะเหตุมีคนตาย หรือสักเป็นเครื่องหมายใดๆ ลงที่ตัวเจ้า เราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="29">“อย่าทำให้บุตรสาวของตนเป็นมลทินโดยให้เป็นหญิงโสเภณี ไม่เช่นนั้นแล้วแผ่นดินจะถูกล่วงละเมิด และเต็มด้วยความชั่ว</verse>
				<verse number="30">จงรักษาสะบาโตทั้งหลายของเรา และเคารพต่อสถานนมัสการของเรา เราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="31">“อย่าไปหาคนทรงหรือพ่อมดแม่มด อย่าเที่ยวค้นหาให้ตนเป็นมลทินไปเพราะพวกเขาเลย เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า</verse>
				<verse number="32">“จงลุกขึ้นคำนับคนผมหงอกและเคารพผู้อาวุโส และจงยำเกรงพระเจ้าของเจ้า เราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="33">“เมื่อคนต่างด้าวอาศัยอยู่กับเจ้าในแผ่นดินของพวกเจ้า ห้ามข่มเหงเขา</verse>
				<verse number="34">คนต่างด้าวที่อาศัยอยู่กับพวกเจ้านั้นก็เป็นเหมือนกับคนท้องถิ่นของเจ้า จงรักเขาเหมือนกับรักตัวเอง เพราะว่าพวกเจ้าเคยเป็นคนต่างด้าวในแผ่นดินอียิปต์ เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า</verse>
				<verse number="35">“ห้ามทำผิดในการพิพากษา ในการวัดความยาว ในการชั่งน้ำหนักหรือในการนับจำนวน</verse>
				<verse number="36">“จงใช้ตาชั่งเที่ยงตรง ลูกตุ้มเที่ยงตรง เครื่องตวงเที่ยงตรง เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ผู้ได้พาเจ้าออกมาจากแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="37">ฉะนั้น จงรักษากฎเกณฑ์ทั้งหมดของเราและกฎหมายของเราทั้งสิ้น และทำตามเรา เราคือยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“จงกล่าวแก่คนอิสราเอลว่า คนอิสราเอลคนใดหรือคนต่างด้าวคนใดที่อาศัยอยู่ในอิสราเอลที่มอบลูกหลานของเขาให้แก่พระโมเลค ผู้นั้นต้องมีโทษถึงตาย ให้ประชาชนเอาหินขว้างเขาเสียให้ตาย</verse>
				<verse number="3">ตัวเราเองจะตั้งหน้าต่อสู้ผู้นั้น และจะไล่เขาออกจากท่ามกลางชนชาติของเขา เพราะว่าเขาได้ให้ลูกของเขาคนหนึ่งแก่พระโมเลค ทำให้สถานนมัสการของเราเป็นมลทิน และทำให้นามบริสุทธิ์ของเราเป็นที่เหยียดหยาม</verse>
				<verse number="4">และถ้าประชาชนจงใจหลับหูหลับตา เรื่องชายคนที่ให้ลูกหลานแก่พระโมเลคนั้นเสีย โดยไม่ขว้างเขาให้ตาย</verse>
				<verse number="5">เราเองจะตั้งหน้าต่อสู้ชายคนนั้น และครอบครัวของเขา และไล่เขาออกจากชนชาติของเขา ทั้งตัวเขาก็ดีและผู้ใดที่ทำตามเขาในการเล่นชู้กับพระโมเลคนั้นก็ดี</verse>
				<verse number="6">“ผู้ใดใฝ่หาคนทรงหรือพ่อมดแม่มด เพื่อเล่นชู้กับพวกเขา เราจะตั้งหน้าต่อสู้ผู้นั้น และไล่เขาออกจากท่ามกลางชนชาติของเขา</verse>
				<verse number="7">เหตุฉะนั้นเจ้าจงชำระตัวให้บริสุทธิ์เพราะเราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า</verse>
				<verse number="8">จงรักษากฎเกณฑ์ของเราและทำตาม เราคือยาห์เวห์ผู้ชำระเจ้าให้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="9">ถ้าใครแช่งบิดาหรือมารดาของเขาจะต้องมีโทษถึงตาย เขาได้แช่งบิดาหรือมารดาของเขา ที่เขาต้องตายนั้นเขาเองเป็นผู้รับผิดชอบ</verse>
				<verse number="10">“ถ้าผู้ใดร่วมประเวณีกับภรรยาของ เพื่อนบ้าน ผู้ร่วมประเวณีทั้งชายและหญิงนั้นจะต้องถูกลงโทษถึงตาย</verse>
				<verse number="11">ชายใดนอนกับภรรยาของบิดาของเขา ผู้นั้นได้เปิดของลับของบิดาของเขา ทั้งสองคนนั้นต้องถูกลงโทษถึงตายแน่ๆ ที่พวกเขาต้องตายนั้นพวกเขาเองเป็นผู้รับผิดชอบ</verse>
				<verse number="12">ชายใดนอนกับลูกสะใภ้ ทั้งสองคนนั้นต้องถูกลงโทษถึงตายแน่ๆ เพราะทั้งสองได้ทำผิดวิปลาส ที่พวกเขาต้องตายนั้นพวกเขาเองเป็นผู้รับผิดชอบ</verse>
				<verse number="13">ชายใดนอนกับผู้ชายเหมือนอย่างกับผู้หญิง ทั้งสองคนทำผิดในสิ่งอันพึงรังเกียจ ทั้งสองคนนั้นต้องถูกลงโทษถึงตายแน่ๆ ที่พวกเขาต้องตายนั้นพวกเขาเองเป็นผู้รับผิดชอบ</verse>
				<verse number="14">ชายใดรับหญิงและรับมารดาของนางมาเป็นภรรยาด้วย นี่เป็นเรื่องอธรรม ให้เผาชายนั้นและหญิงทั้งสองนั้นเสียด้วยไฟ เพื่อว่าจะไม่มีความอธรรมในหมู่พวกเจ้า</verse>
				<verse number="15">ถ้าชายใดสมสู่กับสัตว์ ชายคนนั้นต้องถูกลงโทษถึงตายแน่ๆ จงขว้างสัตว์นั้นเสียให้ตาย</verse>
				<verse number="16">ถ้าหญิงคนใดเข้าใกล้สัตว์ และสมสู่กับมัน จงฆ่าหญิงนั้นและสัตว์นั้นเสียให้ตาย ทั้งสองต้องถูกลงโทษถึงตายแน่ๆ ที่ทั้งสองต้องตายนั้น ทั้งสองเป็นผู้รับผิดชอบ</verse>
				<verse number="17">“ถ้าชายใดรับ พี่สาว หรือน้องสาวของเขา คือบุตรสาวของพ่อ หรือบุตรสาวของแม่ และดูของลับของเธอและเธอก็ดูของลับของเขา เป็นสิ่งที่น่าอายมาก จะต้องขับออกจากท่ามกลางชนชาติของเขา เพราะเขาได้เปิดของลับของพี่สาวและน้องสาวของเขา เขาต้องรับโทษของเขา</verse>
				<verse number="18">ชายใดเข้านอนกับหญิงผู้มีประจำเดือน และเปิดของลับของเธอ เขาได้ทำให้แหล่งโลหิตของเธอเปิด ส่วนเธอก็เปิดแหล่งโลหิตของเธอ ให้ไล่ทั้งสองคนออกจากชนชาติของเขา</verse>
				<verse number="19">ห้ามเปิดของลับของพี่สาวหรือน้องสาวมารดาเจ้า หรือพี่สาวน้องสาวของบิดาเจ้า เพราะในการทำเช่นนั้นเจ้าได้เปิดของลับของญาติสนิท พวกเจ้าต้องรับโทษความชั่วของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="20">ถ้าชายใดนอนกับภรรยาของลุง เขาได้เปิดของลับของลุง ทั้งสองจะต้องรับโทษ ทั้งสองจะตายโดยไม่มีบุตร</verse>
				<verse number="21">ถ้าชายใดรับภรรยาของพี่ชาย หรือน้องชายมา ก็เป็นมลทิน เขาได้เปิดของลับของพี่ชายหรือน้องชาย พวกเขาจะไม่มีบุตร</verse>
				<verse number="22">“เพราะฉะนั้นเจ้าจงรักษากฎเกณฑ์ทั้งสิ้นของเราและกฎหมายทั้งสิ้นของเรา และทำตาม เพื่อว่าแผ่นดินซึ่งเรานำเจ้าให้เข้าไปอยู่นั้นจะไม่สำรอกเจ้าออกเสีย</verse>
				<verse number="23">และห้ามประพฤติตามธรรมเนียมของประชาชาติที่เราไล่ไปให้พ้นหน้าเจ้า ด้วยว่าเขาทั้งหลายได้ประพฤติผิดในสิ่งเหล่านี้ เราจึงเกลียดชังพวกเขา</verse>
				<verse number="24">แต่เราได้บอกเจ้าแล้วว่า เจ้าทั้งหลายจะได้รับแผ่นดินของพวกเขาเป็นมรดก เราจะให้แก่เจ้าเป็นกรรมสิทธิ์ เป็นแผ่นดินที่มีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์ เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ผู้ได้แยกเจ้าออกจากชนชาติทั้งหลาย</verse>
				<verse number="25">เหตุฉะนั้นเจ้าจงสังเกตความแตกต่างระหว่างสัตว์ที่สะอาดและสัตว์ที่เป็นมลทิน ระหว่างนกที่เป็นมลทินและนกที่สะอาด ห้ามทำตัวให้เป็นที่พึงรังเกียจด้วยสัตว์หรือนกหรือสิ่งใดๆ ที่เลื้อยคลานอยู่บนดิน ซึ่งเราได้แยกให้เจ้าแล้วว่าเป็นของที่เป็นมลทิน</verse>
				<verse number="26">เจ้าต้องบริสุทธิ์สำหรับเรา เพราะเรายาห์เวห์เป็นผู้บริสุทธิ์ และได้แยกเจ้าออกจากชนชาติทั้งหลายเพื่อเจ้าจะเป็นของเรา</verse>
				<verse number="27">“ชายหรือหญิงคนใดที่เป็นคนทรงหรือพ่อมด แม่มด จงฆ่าเสีย จงเอาหินขว้าง ที่เขาต้องตายนั้นเขาเองรับผิดชอบ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงกล่าวแก่บรรดาปุโรหิต คือบุตรหลานของอาโรน และสั่งพวกเขาว่า ห้ามผู้ใดทำตัวเป็นมลทินด้วยเรื่องศพในหมู่ญาติของตน</verse>
				<verse number="2">เว้นแต่ญาติสนิทที่สุดคือ มารดา บิดา บุตรชายหญิง พี่ชายน้องชาย</verse>
				<verse number="3">หรือพี่สาวน้องสาวพรหมจารี(ผู้ที่ยังสนิทกับเขา เพราะเธอยังไม่มีสามี เขาจึงยอมตัวเป็นมลทินเพราะเธอได้)</verse>
				<verse number="4">ห้ามเขามีมลทินเพราะเขาเป็นผู้นำในหมู่ชนชาติของเขา โดยทำตัวให้เป็นมลทิน</verse>
				<verse number="5">ห้ามโกนศีรษะหรือกันเครา หรือเชือดเนื้อตัวเอง</verse>
				<verse number="6">พวกปุโรหิตต้องเป็นคนบริสุทธิ์ต่อพระเจ้าของตน และไม่ทำให้พระนามของพระเจ้าเป็นที่เหยียดหยาม เพราะเขาทั้งหลายถวายเครื่องบูชาด้วยไฟแด่พระยาห์เวห์ เป็นพระกระยาหารแห่งพระเจ้าของเขาทั้งหลาย เพราะฉะนั้นเขาทั้งหลายจึงต้องบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="7">ปุโรหิตจะแต่งงานกับหญิงโสเภณีหรือหญิงมีมลทินไม่ได้ หรือจะแต่งงานกับหญิงที่หย่าจากสามีก็ไม่ได้ เพราะปุโรหิตจะต้องบริสุทธิ์แด่พระเจ้าของเขา</verse>
				<verse number="8">เจ้าจงชำระเขาให้บริสุทธิ์ เพราะเขาถวายพระกระยาหารแห่งพระเจ้าของเจ้า เขาจะต้องบริสุทธิ์สำหรับเจ้า เพราะเราคือยาห์เวห์ผู้ชำระเจ้าทั้งหลายให้บริสุทธิ์นั้น เป็นผู้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="9">บุตรสาวของปุโรหิตคนใด ทำตัวให้เป็นมลทินโดยไปเป็นหญิงโสเภณีก็ทำให้บิดาเป็นมลทิน จะต้องเผาเธอเสียด้วยไฟ</verse>
				<verse number="10">“ปุโรหิตที่เป็นใหญ่ในหมู่พวกพี่น้อง ผู้ถูกเจิมศีรษะด้วยน้ำมัน และผู้ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ที่จะสวมเสื้อตำแหน่ง ห้ามปล่อยผมหรือฉีกเสื้อตำแหน่งของตน</verse>
				<verse number="11">ห้ามเข้าไปถูกต้องศพหรือทำตัวให้เป็นมลทิน แม้ว่าศพนั้นเป็นบิดาหรือมารดา</verse>
				<verse number="12">ห้ามออกไปจากสถานนมัสการ หรือทำสถานนมัสการของพระเจ้าให้เป็นมลทิน เพราะว่าการชำระให้บริสุทธิ์ด้วยน้ำมันเจิมของพระเจ้าอยู่บนตัวเขา เราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">เขาจะต้องแต่งงานกับหญิงพรหมจารีเท่านั้น</verse>
				<verse number="14">ห้ามเขาแต่งงานกับหญิงม่าย แม่ร้าง หญิงที่มีมลทิน หรือหญิงโสเภณี เขาจะต้องหาหญิงพรหมจารีในชนชาติของเขามาเป็นภรรยา</verse>
				<verse number="15">เพื่อเขาจะไม่ทำให้ลูกหลานของเขาที่อยู่ท่ามกลางชนชาติของเขาเป็นมลทิน เพราะเราคือยาห์เวห์ผู้ชำระเขาให้บริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="17">“จงกล่าวแก่อาโรนว่า ในบรรดาพงศ์พันธุ์ของเจ้า ตลอดทุกชั่วชาติพันธุ์ของเขาทั้งหลาย ห้ามคนพิการเข้าไปถวายพระกระยาหารแห่งพระเจ้าของเขา</verse>
				<verse number="18">เพราะว่าผู้ใดพิการจะเข้าใกล้ไม่ได้ ไม่ว่าเป็นคนตาบอดหรือเป็นคนเขยก หรือที่หน้ามีแผลเป็นหรือแขนขายาวเกิน</verse>
				<verse number="19">หรือมีเท้าพิการหรือมือพิการ</verse>
				<verse number="20">คนหลังค่อม คนแคระ คนตาพิการ คนเป็นขี้กลากหรือหิด หรือคนมีลูกอัณฑะฝ่อ</verse>
				<verse number="21">ผู้ใดในพงศ์พันธุ์ของอาโรนที่มีตำหนิ ห้ามเข้ามาถวายเครื่องบูชาด้วยไฟแด่พระยาห์เวห์ เพราะว่าเขาเป็นคนมีตำหนิ ห้ามถวายพระกระยาหารแห่งพระเจ้าของเขา</verse>
				<verse number="22">เขาจะรับประทานพระกระยาหารแห่งพระเจ้าของเขาได้ ทั้งของที่บริสุทธิ์ที่สุดและของบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="23">แต่ห้ามเขาเข้ามาใกล้ม่านหรือใกล้แท่นบูชา เพราะเขาพิการ เพื่อเขาจะไม่ทำให้สถานนมัสการของเราเป็นมลทิน เพราะเราคือยาห์เวห์ ผู้ตั้งเขาไว้ให้บริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="24">โมเสสจึงบอกอาโรนและบุตรหลานของอาโรนและคนอิสราเอลดังนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“จงบอกอาโรนกับบุตรหลานของเขาให้ปฏิบัติต่อของถวายที่บริสุทธิ์ของคนอิสราเอล ที่ถวายแก่เราด้วยความระมัดระวัง เพื่อว่าเขาทั้งหลายจะไม่ทำให้นามของเราเป็นมลทิน เราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">จงกล่าวแก่พวกเขาว่า ‘ถ้าชายคนใดในพงศ์พันธุ์ของเจ้าตลอดชั่วชาติพันธุ์เข้าใกล้ของถวายที่บริสุทธิ์ซึ่งคนอิสราเอลถวายแด่พระยาห์เวห์ ขณะที่เขามีมลทินอยู่จะต้องไล่คนนั้นออกไปให้พ้นหน้าเรา เราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">ห้ามเชื้อสายของอาโรนคนใดที่เป็นโรคเรื้อนหรือมีสิ่งไหลออกมารับประทานของถวายที่บริสุทธิ์ จนกว่าเขาจะสะอาด ผู้ใดแตะต้องสิ่งที่เป็นมลทิน โดยแตะต้องศพหรือผู้มีน้ำกามไหลออก</verse>
				<verse number="5">ผู้ใดแตะต้องบรรดาสัตว์ที่เคลื่อนที่ติดพื้นดิน ซึ่งทำให้เขาเป็นมลทิน หรือแตะต้องคนซึ่งอาจทำให้เขาเป็นมลทิน ไม่ว่าจะเป็นมลทินแบบใดก็ตาม</verse>
				<verse number="6">บุคคลผู้แตะต้องสิ่งเหล่านี้ ต้องเป็นมลทินไปจนถึงเวลาเย็น และจะรับประทานของถวายบริสุทธิ์ไม่ได้ นอกจากเขาจะอาบน้ำชำระตัวเสียก่อน</verse>
				<verse number="7">เมื่อดวงอาทิตย์ตกเขาก็สะอาด ภายหลังเขาจึงรับประทานของถวายบริสุทธิ์ได้ เพราะสิ่งเหล่านี้เป็นอาหารของเขา</verse>
				<verse number="8">สิ่งใดที่ตายเอง หรือถูกสัตว์กัดตาย ห้ามรับประทาน และทำให้ตัวเองเป็นมลทินด้วยสิ่งเหล่านี้ เราคือยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="9">เพราะฉะนั้นเขาทั้งหลายต้องรักษาคำบัญชาของเรา เพื่อเขาจะไม่ต้องรับโทษเพราะการทำให้ตนเองเป็นมลทิน และตาย เมื่อพวกเขาทำของถวายที่บริสุทธิ์เป็นมลทิน เราคือยาห์เวห์ ผู้ชำระพวกเขาให้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="10">“ห้ามคนภายนอกรับประทานของถวายที่บริสุทธิ์ ห้ามผู้มาอาศัยอยู่กับปุโรหิตหรือลูกจ้างรับประทานของถวายที่บริสุทธิ์นั้น</verse>
				<verse number="11">แต่ถ้าปุโรหิตคนหนึ่งซื้อทาสมาด้วยเงินที่เป็นทรัพย์ของตน ทาสนั้นจะรับประทานก็ได้ และผู้เกิดในครัวเรือนของปุโรหิตรับประทานอาหารนั้นได้</verse>
				<verse number="12">ถ้าบุตรสาวของปุโรหิตไปแต่งงานกับคนภายนอก เธอก็รับประทานเครื่องถวายที่บริสุทธิ์นั้นไม่ได้</verse>
				<verse number="13">ถ้าบุตรสาวของปุโรหิตเป็นแม่ม่ายหรือแม่ร้างและไม่มีบุตร และกลับมาอยู่บ้านบิดาอย่างเมื่อยังสาว นางรับประทานอาหารของบิดาได้ แต่คนภายนอกรับประทานไม่ได้</verse>
				<verse number="14">ถ้าคนใดรับประทานของถวายบริสุทธิ์โดยไม่เจตนา เขาจะต้องเพิ่มค่าของนั้นหนึ่งในห้า และมอบของถวายบริสุทธิ์นั้นแก่ปุโรหิต</verse>
				<verse number="15">ห้ามปุโรหิตทำของถวายที่บริสุทธิ์ของคนอิสราเอลที่นำมาถวายแด่พระยาห์เวห์เป็นมลทิน</verse>
				<verse number="16">ซึ่งจะทำให้เขารับโทษด้วยความผิดที่รับประทานของถวายที่บริสุทธิ์ เพราะเราคือยาห์เวห์ ผู้ชำระเขาให้บริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="18">“จงกล่าวแก่อาโรนและบุตรหลานของเขา และแก่คนอิสราเอลทั้งหมดว่า เมื่อคนอิสราเอลหรือคนต่างด้าวในอิสราเอลคนใดถวายเครื่องบูชา เป็นเครื่องแก้บนหรือเครื่องบูชาด้วยใจสมัคร ซึ่งถวายแด่พระยาห์เวห์เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="19">เพื่อให้พวกเจ้าเป็นที่โปรดปราน จงถวายสัตว์ตัวผู้ปราศจากตำหนิ คือโคผู้หรือแกะหรือแพะ</verse>
				<verse number="20">ห้ามถวายสิ่งใดที่มีตำหนิ เพราะพวกเจ้าจะไม่เป็นที่โปรดปราน</verse>
				<verse number="21">เมื่อคนใดถวายเครื่องศานติบูชาแด่พระยาห์เวห์เพื่อแก้บนหรือถวายด้วยใจสมัคร เป็นสัตว์ที่ได้มาจากฝูงโค หรือฝูงแพะแกะ สัตว์นั้นต้องไม่มีตำหนิจึงจะเป็นที่โปรดปราน สัตว์นั้นจะต้องไม่มีตำหนิเลย</verse>
				<verse number="22">สัตว์ที่ตาบอดหรือพิการ หรือมีแผล หรือมีสิ่งไหลออก หรือเป็นขี้กลาก หรือเป็นสะเก็ดผิวหนัง ห้ามนำมาถวายแด่พระยาห์เวห์ หรือนำมาเป็นเครื่องบูชาด้วยไฟบนแท่นถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">โคหรือลูกแกะที่มีอวัยวะยาวเกินไป หรือสั้นเกินไปสักส่วนหนึ่ง ท่านจะนำมาถวายเป็นเครื่องบูชาด้วยใจสมัครก็ได้ แต่ถ้าเป็นเครื่องบูชาแก้บนจะไม่เป็นที่โปรดปราน</verse>
				<verse number="24">สัตว์ตัวใดที่มีลูกอัณฑะช้ำ หรือถูกทุบ หรือฉีกขาด หรือมีรอยตัด ห้ามนำมาถวายแด่พระยาห์เวห์ ให้เป็นเครื่องบูชาในแผ่นดินของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="25">ห้ามนำสัตว์เหล่านี้ซึ่งได้มาจากคนต่างด้าวถวายเป็นพระกระยาหารแห่งพระเจ้าของเจ้า เพราะสัตว์นั้นมีตำหนิด้วยความพิการ พวกเจ้าจึงไม่เป็นที่โปรดปราน”</verse>
				<verse number="26">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="27">“เมื่อโค หรือแกะ หรือแพะเกิดมา ให้อยู่กับแม่เจ็ดวัน ตั้งแต่วันที่แปดเป็นต้นไปจะใช้เป็นเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์ก็เป็นที่โปรดปราน</verse>
				<verse number="28">ไม่ว่าแม่สัตว์นั้นจะเป็นโค หรือแกะก็ดี ห้ามฆ่ามันพร้อมกับลูกของมันในวันเดียวกัน</verse>
				<verse number="29">เมื่อถวายเครื่องสัตวบูชาเป็นเครื่องบูชาขอบพระคุณแด่พระยาห์เวห์ จงถวายเครื่องสัตวบูชานั้นให้เป็นที่โปรดปราน</verse>
				<verse number="30">จงรับประทานเครื่องบูชานั้นในวันถวายเครื่องบูชา ห้ามเหลือไว้จนรุ่งเช้า เราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="31">“เพราะฉะนั้นเจ้าจงรักษาบัญญัติของเราและทำตาม เราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="32">ห้ามทำให้นามบริสุทธิ์ของเราเป็นที่เหยียดหยาม แต่ให้เราเป็นที่สรรเสริญในหมู่คนอิสราเอล เราคือยาห์เวห์ ผู้ชำระเจ้าให้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="33">ผู้นำเจ้าออกจากแผ่นดินอียิปต์เพื่อเป็นพระเจ้าของเจ้า เราคือยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“จงกล่าวแก่คนอิสราเอลว่า เทศกาลเลี้ยงตามกำหนดแด่พระยาห์เวห์ ซึ่งเจ้าจะต้องประกาศว่าเป็นการประชุมบริสุทธิ์ คือเทศกาลเลี้ยงตามกำหนดของเรานั้นมีดังนี้</verse>
				<verse number="3">“จงทำการงานในหกวัน แต่วันที่เจ็ดนั้นเป็นสะบาโตแห่งการหยุดพักสงบ เป็นวันประชุมบริสุทธิ์ ห้ามทำการงานใดๆ เป็นสะบาโตแด่พระยาห์เวห์ ตามที่อยู่ทั่วไปของเจ้า</verse>
				<verse number="4">“ต่อไปนี้เป็นเทศกาลเลี้ยงตามกำหนดแด่พระยาห์เวห์ เป็นการประชุมบริสุทธิ์ ซึ่งเจ้าจะต้องประกาศกำหนดเวลาให้เขารับรู้</verse>
				<verse number="5">ในเวลาเย็นวันที่สิบสี่เดือนที่หนึ่งเป็นวันเทศกาลปัสกา ของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">และในวันที่สิบห้าเดือนเดียวกัน เป็นเทศกาลกินขนมปังไร้เชื้อถวายแด่พระยาห์เวห์ ให้พวกเจ้ารับประทานขนมปังไร้เชื้อเจ็ดวัน</verse>
				<verse number="7">ในวันแรกจงมีการประชุมบริสุทธิ์ ห้ามทำงานประจำ</verse>
				<verse number="8">แต่เจ้าจงถวายเครื่องบูชาด้วยไฟแด่พระยาห์เวห์ให้ครบเจ็ดวัน ในวันที่เจ็ดเป็นวันประชุมบริสุทธิ์ ห้ามทำงานประจำใดๆ”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="10">“จงกล่าวแก่คนอิสราเอลว่า เมื่อพวกเจ้ามาถึงแผ่นดินซึ่งเราให้เจ้า และเกี่ยวพืชผลของแผ่นดินนั้น พวกเจ้าจงเอาพืชผลส่วนหนึ่งที่เก็บเกี่ยวในรุ่นแรกนำไปให้ปุโรหิต</verse>
				<verse number="11">และปุโรหิตจะนำพืชผลส่วนนั้น ทำพิธีโบกถวายแด่พระยาห์เวห์ เพื่อพวกเจ้าจะเป็นที่โปรดปราน ในวันรุ่งขึ้นหลังวันสะบาโตปุโรหิตจะทำพิธีโบกถวาย</verse>
				<verse number="12">ในวันที่เจ้าทำพิธีโบกถวายพืชผล จงถวายลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีที่ไม่มีตำหนิเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">และเครื่องธัญบูชาที่คู่กันนั้นคือแป้งอย่างดีสองกิโลกรัมเคล้าน้ำมัน เป็นเครื่องบูชาเผาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์เป็นกลิ่นพอพระทัย และเครื่องดื่มบูชาที่คู่กันคือเหล้าองุ่นหนึ่งลิตร</verse>
				<verse number="14">ห้ามรับประทานขนมปัง หรือข้าวคั่ว หรือข้าวดิบ จนกว่าจะถึงวันเดียวกันนี้ คือจนกว่าพวกเจ้าจะนำเครื่องบูชาถวายแด่พระเจ้าของเจ้า ทั้งนี้เป็นกฎเกณฑ์ถาวรตามที่อาศัยทั่วไปของพวกเจ้าตลอดชั่วชาติพันธุ์ของเจ้า</verse>
				<verse number="15">“ตั้งแต่วันรุ่งขึ้นจนถึงวันสะบาโต จงนับให้ได้ครบเจ็ดสัปดาห์เต็มๆ คือนับจากวันที่พวกเจ้านำพืชผลรุ่นแรกเข้ามาทำพิธีโบกถวายเป็นต้นไป</verse>
				<verse number="16">นับไปให้ได้ห้าสิบวัน จนถึงวันถัดจากวันสะบาโตที่เจ็ด แล้วเจ้าจงนำเมล็ดใหม่มาถวายแด่พระยาห์เวห์เป็นธัญบูชา</verse>
				<verse number="17">จงนำขนมปังสองก้อนทำด้วยแป้งสองกิโลกรัมจากที่อาศัยของพวกเจ้ามาทำพิธีโบกถวาย ให้ทำด้วยแป้งอย่างดีใส่เชื้อปิ้งเป็นผลรุ่นแรกถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">พร้อมกับขนมปังนั้นเจ้าจงนำลูกแกะเจ็ดตัวอายุหนึ่งปีปราศจากตำหนิ โคหนุ่มตัวหนึ่ง แกะผู้สองตัว มาเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวถวายแด่พระยาห์เวห์ พร้อมกับธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชาซึ่งคู่กัน ให้เป็นเครื่องบูชาด้วยไฟ เป็นกลิ่นพอพระทัยถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">จงถวายแพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีสองตัวเป็นเครื่องศานติบูชา</verse>
				<verse number="20">ให้ปุโรหิตโบกถวายพร้อมกับขนมปังซึ่งเป็นผลรุ่นแรก เป็นเครื่องโบกถวายแด่พระยาห์เวห์พร้อมกับลูกแกะสองตัว เป็นของถวายบริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์สำหรับปุโรหิต</verse>
				<verse number="21">และในวันเดียวกันนั้น เจ้าจงประกาศให้มีการประชุมบริสุทธิ์ ห้ามทำงานประจำใดๆ ทั้งนี้เป็นกฎเกณฑ์ถาวรตามที่พักอาศัยของเจ้าตลอดชั่วชาติพันธุ์ของเจ้า</verse>
				<verse number="22">“และเมื่อเจ้าเก็บเกี่ยวพืชผลในแผ่นดินของเจ้า ห้ามเกี่ยวไปถึงขอบไร่นาจนหมดเกลี้ยง และห้ามเก็บเมล็ดที่เกี่ยวตก จงทิ้งไว้ให้คนยากจนและคนต่างด้าว เราคือยาห์เวห์ พระเจ้าของเจ้า”</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="24">“จงกล่าวแก่คนอิสราเอลว่า ในวันที่หนึ่งของเดือนที่เจ็ด เจ้าทั้งหลายจงถือเป็นวันหยุดพักสงบวันหนึ่ง เป็นวันประชุมบริสุทธิ์ ประกาศเป็นที่ระลึกด้วยเสียงแตร</verse>
				<verse number="25">ห้ามทำงานประจำใดๆ และจงนำเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="26">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="27">“ในวันที่สิบของเดือนที่เจ็ดนี้เป็นวันลบมลทิน จะเป็นวันประชุมบริสุทธิ์แก่เจ้า และจงปฏิเสธความปรารถนาของเจ้า และนำเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="28">ในวันเดียวกันนั้นห้ามทำงานทุกอย่าง เพราะเป็นวันลบมลทิน ที่จะทำการลบมลทินของเจ้าต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า</verse>
				<verse number="29">ในวันเดียวกันนี้ ถ้าผู้ใดไม่ปฏิเสธความปรารถนาของตนเอง ก็ให้ไล่ผู้นั้นออกจากท่ามกลางชนชาติของตน</verse>
				<verse number="30">และในวันเดียวกันนี้ถ้าผู้ใดทำงานใดๆ เราจะทำลายผู้นั้นเสียจากท่ามกลางชนชาติของเขา</verse>
				<verse number="31">ห้ามทำงานทุกอย่าง ทั้งนี้เป็นกฎเกณฑ์ถาวรตามที่พักอาศัยของเจ้าตลอดชั่วชาติพันธุ์ของเจ้า</verse>
				<verse number="32">จะเป็นวันสะบาโตสำหรับหยุดพักสงบแก่เจ้า และพวกเจ้าต้องปฏิเสธความปรารถนาของเจ้า เริ่มแต่เวลาเย็นในวันที่เก้าของเดือน เจ้าต้องรักษาวันสะบาโตจากเวลาเย็นถึงเวลาเย็น”</verse>
				<verse number="33">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="34">“จงกล่าวแก่คนอิสราเอลว่า ในวันที่สิบห้าเดือนที่เจ็ดนี้ เป็นวันเทศกาลอยู่เพิง ถวายแด่พระยาห์เวห์ทั้งสิ้นเจ็ดวัน</verse>
				<verse number="35">จะมีการประชุมบริสุทธิ์ในวันแรก ห้ามทำงานประจำใดๆ</verse>
				<verse number="36">จงนำเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์ทั้งเจ็ดวัน ในวันที่แปดเจ้าจงมีการประชุมบริสุทธิ์ และนำเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์ เป็นการประชุมตามพิธี ห้ามทำงานประจำใดๆ</verse>
				<verse number="37">“ต่อไปนี้เป็นเทศกาลเลี้ยงตามกำหนดแด่พระยาห์เวห์ ซึ่งเจ้าต้องประกาศเป็นเวลาประชุมบริสุทธิ์ เพื่อถวายสิ่งต่อไปนี้แด่พระยาห์เวห์ คือเครื่องบูชาด้วยไฟ เครื่องบูชาเผาทั้งตัวและธัญบูชา ทั้งเครื่องสัตวบูชาและเครื่องดื่มบูชา ให้ถวายแต่ละอย่างตามวันที่กำหนดไว้</verse>
				<verse number="38">นอกเหนือจากวันสะบาโตแห่งพระยาห์เวห์ นอกเหนือจากของถวายของเจ้า นอกเหนือจากเครื่องบูชาแก้บนของเจ้า และนอกเหนือจากเครื่องบูชาด้วยใจสมัครของเจ้าซึ่งเจ้านำมาถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="39">“ในวันที่สิบห้าของเดือนที่เจ็ด เมื่อเจ้าได้เก็บพืชผลที่ได้จากแผ่นดินนั้นเข้ามาแล้ว เจ้าจงมีเทศกาลเลี้ยงแด่พระยาห์เวห์เจ็ดวัน ในวันแรกให้หยุดพักสงบ และในวันที่แปดก็ให้หยุดพักสงบ</verse>
				<verse number="40">ในวันแรกจงนำมาซึ่งผลจากต้นมะนาว ใบอินทผลัม กิ่งไม้ที่มีใบมาก กิ่งต้นหลิว และจงปีติยินดีอยู่เจ็ดวันต่อพระยาห์เวห์ พระเจ้าของเจ้า</verse>
				<verse number="41">จงถือเป็นพิธีเทศกาลเลี้ยงปีละเจ็ดวันถวายแด่พระยาห์เวห์ ทั้งนี้เป็นกฎเกณฑ์ถาวรตลอดชั่วชาติพันธุ์ของเจ้า เจ้าจงถือพิธีนี้ในเดือนที่เจ็ด</verse>
				<verse number="42">จงอยู่ในเพิงเจ็ดวัน ทุกคนที่เป็นชาวพื้นเมืองอิสราเอลให้เข้าอยู่ในเพิง</verse>
				<verse number="43">เพื่อชาติพันธุ์ของเจ้าจะได้รับรู้ว่า เมื่อเราพาคนอิสราเอลออกจากแผ่นดินอียิปต์นั้น เราได้ให้เขาอยู่ในเพิง เราคือยาห์เวห์ พระเจ้าของเจ้า”</verse>
				<verse number="44">ดังนี้แหละ โมเสสจึงได้ประกาศให้คนอิสราเอลทราบถึงเทศกาลเลี้ยงตามกำหนดของพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้าจงบัญชาแก่คนอิสราเอลให้นำน้ำมันบริสุทธิ์ คั้นจากมะกอกเพื่อเติมประทีป ให้ตะเกียงส่องแสงอยู่เสมอ</verse>
				<verse number="3">ภายในเต็นท์นัดพบข้างนอกม่านหีบแห่งสักขีพยานนั้น ให้อาโรนจัดประทีปให้เป็นระเบียบตั้งแต่เวลาเย็นจนเวลาเช้าเสมอไปต่อพระยาห์เวห์ ทั้งนี้ให้เป็นกฎเกณฑ์ถาวรตลอดชั่วชาติพันธุ์ของเจ้า</verse>
				<verse number="4">ให้อาโรนจัดประทีปให้เป็นระเบียบอยู่บนคันประทีปทองคำบริสุทธิ์เสมอไปแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">“จงเอาแป้งอย่างดีปิ้งขนมปังสิบสองก้อน ก้อนหนึ่งใช้แป้งสองกิโลกรัม</verse>
				<verse number="6">จงจัดขนมปังนั้นวางบนโต๊ะทองคำบริสุทธิ์ เป็นสองแถว แถวละหกก้อนแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">และเจ้าจงเอากำยานบริสุทธิ์ใส่ไว้ทุกแถว เพื่อจะคู่กับขนมปังเป็นส่วนอนุสรณ์ เพื่อเป็นเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">ทุกๆ วันสะบาโตให้อาโรนจัดไว้ให้เป็นระเบียบถวายแด่พระยาห์เวห์เสมอไปในนามของอิสราเอล เป็นพันธสัญญานิรันดร์</verse>
				<verse number="9">ให้ขนมนี้ตกเป็นของอาโรนและบุตรชายของเขา ให้เขารับประทานได้ในที่บริสุทธิ์ เพราะเป็นส่วนบริสุทธิ์ที่สุดที่ได้จากเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์ เป็นกฎเกณฑ์ถาวรสำหรับพวกเขา”</verse>
				<verse number="10">ครั้งนั้นมีชายคนหนึ่งมีมารดาเป็นชาวอิสราเอล ส่วนบิดาเป็นชาวอียิปต์ออกไปท่ามกลางคนอิสราเอล และบุตรชายของหญิงอิสราเอลนี้ทะเลาะกับชายอิสราเอลคนหนึ่งในค่าย</verse>
				<verse number="11">และบุตรชายของหญิงอิสราเอลคนนี้ได้เหยียดหยามพระนามและได้แช่งด่า เขาทั้งหลายจึงนำตัวเขามาให้โมเสส มารดาของเขาชื่อเชโลมิทบุตรสาวของดิบรีคนเผ่าดาน</verse>
				<verse number="12">เขาทั้งหลายจึงขังชายคนนั้นไว้ จนกว่าพระประสงค์ของพระยาห์เวห์จะเป็นที่กระจ่างต่อเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="14">“จงนำผู้ที่แช่งด่านั้นออกมาจากค่าย ให้บรรดาผู้ที่ได้ยินคำแช่งด่า เอามือของตนวางไว้บนศีรษะของเขา และให้ชุมนุมชนเอาหินขว้างเขาให้ตาย</verse>
				<verse number="15">และจงกล่าวแก่คนอิสราเอลว่า ผู้ใดแช่งด่าพระเจ้าของเขา ผู้นั้นจะต้องได้รับโทษบาป</verse>
				<verse number="16">ผู้ใดเหยียดหยามพระนามพระยาห์เวห์จะต้องถูกลงโทษถึงตาย ให้ชุมนุมชนขว้างเขาเสียให้ตาย คนต่างด้าวหรือชาวเมืองก็ดี เมื่อเขาเหยียดหยามพระนาม จะต้องถูกลงโทษถึงตาย</verse>
				<verse number="17">ผู้ที่ฆ่าคนตายจะต้องถูกลงโทษถึงตาย</verse>
				<verse number="18">ผู้ที่ฆ่าสัตว์จะต้องชดใช้สัตว์ ชีวิตแทนชีวิต</verse>
				<verse number="19">ถ้าผู้ใดทำให้เพื่อนบ้านเสียโฉม เขาทำให้เสียโฉมอย่างไร ก็ให้ทำแก่เขาอย่างนั้น</verse>
				<verse number="20">กระดูกหักแทนกระดูกหัก ตาแทนตา ฟันแทนฟัน เขาทำให้เสียโฉมอย่างไร เขาก็ต้องถูกทำให้เสียโฉมอย่างนั้น</verse>
				<verse number="21">ผู้ใดที่ฆ่าสัตว์ต้องเสียค่าชดใช้ และผู้ใดที่ฆ่าคน ให้ผู้นั้นถูกลงโทษถึงตาย</verse>
				<verse number="22">จงมีกฎหมายอย่างเดียวกันสำหรับคนต่างด้าว และสำหรับคนท้องถิ่น เพราะเราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า”</verse>
				<verse number="23">โมเสสก็กล่าวแก่คนอิสราเอล ดังนั้นพวกเขาจึงพาคนที่แช่งด่านั้นออกมาจากค่าย และเอาหินขว้างเขาตาย คนอิสราเอลทำดังนี้ตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสสไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสที่ภูเขาซีนายว่า</verse>
				<verse number="2">“จงกล่าวแก่คนอิสราเอลว่า เมื่อเจ้าทั้งหลายเข้าแผ่นดินที่เราให้เจ้านั้น ให้แผ่นดินนั้นถือสะบาโตแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">จงหว่านพืชในไร่นาของเจ้าหกปี และจงลิดแขนงสวนองุ่นของเจ้าและเก็บผลหกปี</verse>
				<verse number="4">แต่ในปีที่เจ็ดนั้นเป็นปีสะบาโต จงให้แผ่นดินหยุดพักสงบ เป็นปีสะบาโตแด่พระยาห์เวห์ ห้ามหว่านพืชในไร่นาของเจ้า หรือลิดแขนงสวนองุ่นของเจ้า</verse>
				<verse number="5">สิ่งใดที่งอกขึ้นมาเอง เจ้าห้ามเก็บเกี่ยว องุ่นอันเกิดอยู่ที่เถาซึ่งเจ้าไม่ได้ตกแต่งก็ห้ามเก็บ ให้เป็นปีที่แผ่นดินหยุดพักสงบ</verse>
				<verse number="6">แผ่นดินในปีสะบาโตนั้นจะยังให้พืชผลแก่เจ้าทั้งหลาย คือแก่ตัวเจ้าเอง แก่ทาสชาย ทาสหญิงของเจ้า แก่ลูกจ้างของเจ้าและแก่คนต่างด้าวที่อยู่กับเจ้า</verse>
				<verse number="7">พืชผลแห่งแผ่นดินทั้งสิ้น จะเป็นอาหารของสัตว์เลี้ยงของเจ้าและของสัตว์ป่าในนั้นด้วย</verse>
				<verse number="8">“จงนับปีสะบาโตเจ็ดปีคือเจ็ดคูณเจ็ดปี เวลาปีสะบาโตเจ็ดปีจึงเป็นสี่สิบเก้าปีแก่เจ้า</verse>
				<verse number="9">จงให้เป่าเขาสัตว์ดังสนั่นในวันที่สิบเดือนที่เจ็ด เจ้าจงให้เป่าเขาสัตว์ทั่วแผ่นดินในวันลบมลทิน</verse>
				<verse number="10">จงถือปีที่ห้าสิบไว้เป็นปีบริสุทธิ์ และประกาศอิสรภาพแก่บรรดาคนที่อาศัยอยู่ทั่วแผ่นดินของเจ้า ให้เป็นปีอิสรภาพ แก่เจ้า ให้ทุกคนกลับไปยังภูมิลำเนาอันเป็นทรัพย์สินของตน และกลับไปสู่ครัวเรือนของตน</verse>
				<verse number="11">ปีที่ห้าสิบนั้นเป็นปีอิสรภาพของเจ้า ในปีนั้นเจ้าอย่าหว่านพืชหรือเกี่ยวเก็บผลที่เกิดขึ้นมาเอง หรือเก็บองุ่นจากเถาที่ไม่ได้ตกแต่ง</verse>
				<verse number="12">เพราะเป็นปีอิสรภาพ จะเป็นปีบริสุทธิ์แก่เจ้า เจ้าจงรับประทานพืชผลที่งอกขึ้นเองในปีนั้น</verse>
				<verse number="13">“ในปีอิสรภาพ นี้ให้ทุกคนกลับไปสู่ภูมิลำเนาอันเป็นทรัพย์สินของตน</verse>
				<verse number="14">ถ้าเจ้าจะขายไร่นาให้เพื่อนบ้านก็ดี หรือซื้อจากเพื่อนบ้านก็ดี เจ้าอย่าโกงกัน</verse>
				<verse number="15">ตามจำนวนปีหลังจากปีอิสรภาพ เจ้าจงซื้อไร่นาจากเพื่อนบ้านของเจ้า และให้เขาขายแก่เจ้าตามจำนวนปีที่ปลูกพืชได้</verse>
				<verse number="16">ถ้ามากปีก็ต้องเพิ่มราคาสูงขึ้น ถ้าน้อยปีเจ้าจงลดราคาให้ต่ำลง เพราะที่เขาขายนั้นเขาก็ขายตามจำนวนปีที่ปลูกพืช</verse>
				<verse number="17">ห้ามโกงกัน แต่จงยำเกรงพระเจ้าของเจ้า เพราะเราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า</verse>
				<verse number="18">“เพราะฉะนั้นเจ้าจงทำตามกฎเกณฑ์ของเรา และจงรักษากฎหมายของเรา และจงปฏิบัติตามทุกอย่าง เพื่อเจ้าจะอาศัยอยู่ในแผ่นดินนั้นอย่างปลอดภัย</verse>
				<verse number="19">แผ่นดินจะอำนวยผลให้เจ้าได้รับประทานอย่างอิ่มหนำ และอาศัยอยู่อย่างปลอดภัย</verse>
				<verse number="20">ถ้าเจ้าจะพูดว่า ‘ถ้าเราทั้งหลายไม่หว่านหรือเกี่ยวพืชผลของเรา ในปีที่เจ็ดเราจะเอาอะไรรับประทาน?’</verse>
				<verse number="21">เราจะบัญชาพรของเราให้มาเหนือเจ้าในปีที่หก เพื่อจะมีพืชผลพอสำหรับสามปี</verse>
				<verse number="22">เมื่อเจ้าหว่านในปีที่แปด เจ้าจะรับประทานของเก่าของเจ้าจนปีที่เก้า เมื่อเจ้าได้พืชผลใหม่เข้ามา เจ้าก็ยังรับประทานพืชผลเก่าของเจ้าอยู่</verse>
				<verse number="23">ส่วนที่ดินนั้นเจ้าห้ามขายขาด เพราะว่าที่ดินนั้นเป็นของเรา พวกเจ้าเป็นเพียงคนต่างด้าวและแขกเมืองที่อาศัยอยู่กับเรา</verse>
				<verse number="24">ตลอดทั่วแผ่นดินที่พวกเจ้ายึดถืออยู่ เจ้าจงให้มีการไถ่ถอนที่ดินคืน</verse>
				<verse number="25">“ถ้าพี่น้องของเจ้ายากจนลง และต้องขายที่ดินส่วนหนึ่งของเขาไป จงให้ญาติสนิทของเขามาไถ่ถอนไร่นาที่พี่น้องของเขาขายไปนั้น</verse>
				<verse number="26">ถ้าชายคนนั้นไม่มีญาติมาไถ่ถอนให้ แต่ต่อมาเขามั่งมีขึ้น และมีทรัพย์พอจะไถ่ถอนได้</verse>
				<verse number="27">ให้เขานับปีย้อนกลับไปถึงปีที่เขาขายให้ แล้วจงนับเงินที่ควรจ่ายกลับคืนนั้นให้แก่คนที่ตนขายให้ แล้วจึงกลับเข้าอยู่ในที่ดินของตนเองได้</verse>
				<verse number="28">ถ้าเขาไม่มีทรัพย์พอจะไถ่คืน ที่ดินที่เขาได้ขายไปจะคงอยู่ในมือของผู้ซื้อจนถึงปีอิสรภาพ ให้ผู้ซื้อคืนกลับให้เจ้าของในปีอิสรภาพนี้ และเจ้าของเดิมจะกลับเข้ามาอยู่ในที่เดิมของเขาได้</verse>
				<verse number="29">“ถ้าผู้ใดขายบ้านซึ่งอยู่ในเมืองที่มีกำแพง เมื่อขายไปแล้วให้เขาไถ่ถอนคืนได้ภายในหนึ่งปีแรก ให้เขามีสิทธิ์ไถ่คืนได้หนึ่งปีเต็ม</verse>
				<verse number="30">ถ้าในเวลาหนึ่งปีเต็มเขาไม่ไถ่ถอน ก็ให้จัดการเสียให้แน่นอนว่า ผู้ซื้อมีสิทธิ์เหนือบ้านที่อยู่ในเมืองที่มีกำแพงนั้นตลอดชั่วชาติพันธุ์ของเขา ในปีอิสรภาพเขาก็ไม่ต้องคืนให้</verse>
				<verse number="31">แต่บ้านในชนบทที่ไม่มีกำแพงล้อม ให้นับเข้าเป็นพวกเดียวกับท้องทุ่งในประเทศนั้น คือไถ่ถอนคืนได้ และจะต้องคืนกลับให้เจ้าของเดิมในปีอิสรภาพ</verse>
				<verse number="32">แต่อย่างไรก็ตาม เมืองของคนเลวี หรือบ้านในเมืองที่พวกเขาถือกรรมสิทธิ์ คนเลวีจะไถ่ถอนคืนได้ทุกเวลา</verse>
				<verse number="33">คือบ้านของคนเลวีที่อยู่ในเมืองที่พวกเขาถือกรรมสิทธิ์ซึ่งถูกขายไปจะต้องคืนให้เจ้าของเดิมในปีอิสรภาพ เพราะบ้านในเมืองของคนเลวี เป็นกรรมสิทธิ์ของพวกเขาท่ามกลางคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="34">แต่ที่ดินสาธารณะที่อยู่รอบเมืองจะซื้อขายกันไม่ได้ เพราะเป็นกรรมสิทธิ์ถาวรของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="35">“ถ้าพี่น้องของเจ้ายากจนลงและเลี้ยงตนเองท่ามกลางพวกเจ้าไม่ได้ เจ้าจะต้องเลี้ยงดูเขาให้เขาอยู่กับเจ้าอย่างคนต่างด้าวและแขกเมือง</verse>
				<verse number="36">อย่าเอาดอกเบี้ยหรือเงินเพิ่มอะไรจากเขา แต่จงยำเกรงพระเจ้า เพื่อว่าพี่น้องของเจ้าจะอยู่ใกล้ชิดกับเจ้าได้</verse>
				<verse number="37">ห้ามให้เขายืมเงินโดยคิดดอกเบี้ย หรือขายอาหารโดยเอากำไรจากเขา</verse>
				<verse number="38">เพราะเราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ซึ่งนำเจ้าออกจากแผ่นดินอียิปต์ เพื่อยกแผ่นดินคานาอันให้แก่เจ้า และเพื่อเป็นพระเจ้าของเจ้า</verse>
				<verse number="39">“ถ้าพี่น้องของเจ้ายากจนลงและอยู่ใกล้ชิดเจ้าและขายตัวให้แก่เจ้า ห้ามใช้เขาทำงานเป็นทาส</verse>
				<verse number="40">ให้เขาอยู่กับเจ้าอย่างลูกจ้างหรือแขกเมือง ให้เขาปรนนิบัติเจ้าไปจนถึงปีอิสรภาพ</verse>
				<verse number="41">แล้วเขาและลูกหลานของเขาจะออกไปจากเจ้า กลับไปสู่ครัวเรือนของเขา และกลับไปอยู่ในที่ดินของบิดาของเขา</verse>
				<verse number="42">เพราะว่าเขาทั้งหลายเป็นผู้รับใช้ของเราที่เราพาออกจากอียิปต์ พวกเขาจะถูกขายเป็นทาสไม่ได้</verse>
				<verse number="43">ห้ามปกครองพวกเขาด้วยความรุนแรง แต่จงยำเกรงพระเจ้าของเจ้า</verse>
				<verse number="44">ส่วนทาสชายหญิงซึ่งจะมีได้นั้น เจ้าจะซื้อทาสชายหญิงจากประชาชาติต่างๆ ที่อยู่ล้อมรอบเจ้าก็ได้</verse>
				<verse number="45">เจ้าจะซื้อจากคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่ในหมู่พวกเจ้าทั้งครอบครัวของเขา ซึ่งเป็นคนเกิดในแผ่นดินของเจ้า และพวกเขาจะตกเป็นทรัพย์สินของเจ้าก็ได้</verse>
				<verse number="46">เจ้าจะทำพินัยกรรมยกเขาให้แก่บุตรหลานของเจ้าให้เป็นมรดกแก่พวกเขาเป็นกรรมสิทธิ์เป็นนิตย์ก็ได้ เจ้าใช้เขาได้อย่างทาส แต่เจ้าทั้งหลายห้ามปกครองพี่น้องคนอิสราเอลด้วยความรุนแรง</verse>
				<verse number="47">“ถ้าคนต่างด้าวหรือแขกเมืองของเจ้ามั่งมีขึ้น และพี่น้องของเจ้าที่อยู่กับเขายากจนลง และขายตัวให้แก่คนต่างด้าวหรือแขกเมืองที่อยู่กับเจ้านั้น หรือขายตัวให้แก่ญาติคนหนึ่งคนใดของคนต่างด้าวนั้น</verse>
				<verse number="48">เมื่อเขาขายตัวแล้วก็ให้มีการไถ่ถอน คือพี่น้องคนหนึ่งคนใดของเขาไถ่ถอนเขาได้</verse>
				<verse number="49">หรือลุงหรือลูกพี่ลูกน้องจะไถ่ถอนเขาก็ได้ หรือญาติสนิทของตระกูลของเขาจะไถ่ถอนเขาก็ได้ หรือถ้าเขามั่งมีขึ้นเขาจะไถ่ถอนตัวเองก็ได้</verse>
				<verse number="50">ให้ผู้ที่ขายตัวคิดกับผู้รับซื้อตัวเขาไปว่า เขาได้ขายตัวกี่ปีจึงจะถึงปีอิสรภาพ ค่าตัวของเขานับค่าตามจำนวนปี เวลาที่เขาอยู่กับเจ้าของนั้นคิดตามเวลาของลูกจ้าง</verse>
				<verse number="51">ถ้ามีเวลาอีกหลายปี เขาต้องชำระเงินคืนตามมูลค่าของจำนวนปีที่เหลืออยู่ นับเป็นค่าไถ่ถอนตัวเขา</verse>
				<verse number="52">ถ้ายังเหลือน้อยปีจึงจะถึงปีอิสรภาพ ก็ให้ผู้ขายตัวคิดกับผู้ซื้อตัวไว้เป็นเงินตามจำนวนปีที่เขาควรจะรับใช้คืนเป็นเงินค่าไถ่เขา</verse>
				<verse number="53">ให้เขาเป็นลูกจ้างรายปีอยู่กับนาย ห้ามนายปกครองข่มขี่เขาอย่างรุนแรงท่ามกลางพวกเจ้า</verse>
				<verse number="54">ถ้าเขาไม่ไถ่ถอนตามที่กล่าวมานี้ ก็ให้ปล่อยเขาในปีอิสรภาพ ทั้งเขาพร้อมกับลูกของเขา</verse>
				<verse number="55">ต่อเรานั้น คนอิสราเอลเป็นผู้รับใช้ เขาเป็นผู้รับใช้ของเราที่เราพาออกจากแผ่นดินอียิปต์ เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">“ห้ามเจ้าทั้งหลายทำรูปเคารพสำหรับตัว หรือตั้งรูปแกะสลัก หรือเสาศักดิ์สิทธิ์ และห้ามตั้งรูปศิลาแกะสลักไว้ในแผ่นดินของเจ้าเพื่อจะกราบไหว้ เพราะเราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า</verse>
				<verse number="2">จงรักษาสะบาโตทั้งหลายของเรา และเคารพต่อสถานนมัสการของเรา เราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">“ถ้าเจ้าทั้งหลายดำเนินตามกฎเกณฑ์ของเรา รักษาบัญญัติของเรา และทำตาม</verse>
				<verse number="4">เราจะประทานฝนตามฤดูแก่เจ้า แผ่นดินจะเกิดพืชผล ต้นไม้ในทุ่งจะบังเกิดผล</verse>
				<verse number="5">เวลานวดข้าวจะยาวนานถึงฤดูเก็บผลองุ่น ฤดูเก็บผลองุ่นจะยาวนานไปถึงฤดูหว่าน พวกเจ้าจะรับประทานอาหารอย่างอิ่มหนำ และอยู่ในแผ่นดินของเจ้าอย่างปลอดภัย</verse>
				<verse number="6">เราจะให้เกิดสันติภาพในแผ่นดิน เจ้าทั้งหลายจะนอนลง และไม่มีใครทำให้เจ้ากลัว เราจะขจัดสัตว์ร้ายจากแผ่นดิน และดาบจะไม่ผ่านแผ่นดินของพวกเจ้าเลย</verse>
				<verse number="7">พวกเจ้าจะขับไล่ศัตรูของเจ้าทั้งหลาย เขาทั้งหลายจะล้มลงต่อหน้าพวกเจ้าด้วยดาบ</verse>
				<verse number="8">พวกเจ้าห้าคนจะขับไล่ศัตรูร้อยคน พวกเจ้าร้อยคนจะขับไล่ศัตรูหมื่นคน ศัตรูของพวกเจ้าจะล้มลงด้วยดาบต่อหน้าเจ้าทั้งหลาย</verse>
				<verse number="9">และเราจะคิดถึงพวกเจ้า จะทำให้พวกเจ้ามีพงศ์พันธุ์มากยิ่งขึ้น และรักษาพันธสัญญาซึ่งมีไว้กับเจ้าทั้งหลาย</verse>
				<verse number="10">พวกเจ้าจะได้รับประทานของที่สะสมไว้นาน และจะต้องเอาของเก่าออกไปเพื่อจะมีที่สำหรับเก็บของใหม่</verse>
				<verse number="11">เราจะตั้งที่ประทับของเราในหมู่พวกเจ้า เราจะไม่เกลียดชังเจ้า</verse>
				<verse number="12">เราจะดำเนินในหมู่พวกเจ้า จะเป็นพระเจ้าของเจ้า และเจ้าจะเป็นประชากรของเรา</verse>
				<verse number="13">เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ผู้นำเจ้าออกจากแผ่นดินอียิปต์ เพื่อเจ้าจะมิได้เป็นทาสของเขา เราได้หักไม้ที่เป็นแอกของเจ้าออกเสียเพื่อให้เจ้าเดินตัวตรงได้</verse>
				<verse number="14">“ถ้าเจ้าไม่เชื่อฟังเรา และไม่ทำตามบัญญัติทั้งหมดเหล่านี้</verse>
				<verse number="15">ถ้าเจ้าเบื่อหน่ายกฎเกณฑ์ของเราและใจของเจ้าเกลียดชังกฎหมายของเรา จึงไม่ทำตามบัญญัติทั้งสิ้นของเรา แต่ทำลายพันธสัญญาของเรา</verse>
				<verse number="16">เราจะทำดังนี้แก่เจ้า คือเราจะตั้งภัยพิบัติให้เกิดขึ้นแก่เจ้า ความพินาศและความเจ็บไข้ ซึ่งทำให้นัยน์ตาชำรุด และทำให้ชีวิตทรุดโทรม เจ้าทั้งหลายจะหว่านพืชไว้เสียเปล่า เพราะศัตรูของพวกเจ้าจะมากิน</verse>
				<verse number="17">เราจะตั้งหน้าต่อสู้เจ้า และเจ้าจะแพ้ศัตรูของเจ้า คนที่เกลียดชังเจ้าจะปกครองอยู่เหนือเจ้า เจ้าจะหลบหนีไปทั้งที่ไม่มีใครไล่ติดตาม</verse>
				<verse number="18">และเมื่อเป็นอย่างนี้แล้วเจ้าทั้งหลายยังไม่ฟังเรา เราก็จะลงโทษเจ้าเจ็ดเท่าของความผิดบาปของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="19">เราจะทำลายความเห่อเหิมในกำลังอำนาจของเจ้า เราจะทำให้ฟ้าสวรรค์ของเจ้าเหมือนเหล็กและพื้นดินของเจ้าเหมือนทองเหลือง</verse>
				<verse number="20">เจ้าทั้งหลายจะเปลืองกำลังเสียเปล่าๆ เพราะว่าแผ่นดินของเจ้าจะไม่มีพืชผล และต้นไม้ในแผ่นดินก็จะไม่บังเกิดผล</verse>
				<verse number="21">“ถ้าเจ้ายังดำเนินขัดแย้งเราอยู่และไม่ยอมฟังเรา เราจะนำภัยพิบัติมาเหนือเจ้ามากยิ่งขึ้น เป็นเจ็ดเท่าของบาปของเจ้า</verse>
				<verse number="22">เราจะส่งสัตว์ป่ามาในหมู่พวกเจ้า มันจะปล้นเอาลูกหลานของเจ้า และทำลายสัตว์เลี้ยงของเจ้า และทำให้พวกเจ้าเหลือน้อย ถนนหนทางของพวกเจ้าจะถูกทิ้งให้ร้าง</verse>
				<verse number="23">“ถ้าด้วยการตีสอนนี้ เจ้ายังไม่หันมาหาเรา และยังประพฤติขัดแย้งเราอยู่</verse>
				<verse number="24">เราจะดำเนินการขัดแย้งเจ้าทั้งหลาย และเราเองจะเฆี่ยนตีเจ้าเพราะบาปของเจ้าทั้งหลายถึงเจ็ดเท่า</verse>
				<verse number="25">เราจะนำดาบมาเหนือเจ้าทั้งหลาย ซึ่งเป็นการลงโทษ ตามพันธสัญญา ถ้าเจ้าทั้งหลายเข้ามารวมกันอยู่ในเมือง เราจะนำโรคร้ายมาในหมู่พวกเจ้า และเจ้าทั้งหลายจะตกอยู่ในมือของศัตรู</verse>
				<verse number="26">เมื่อเราทำลายอาหารหลักของพวกเจ้า เตาอบอันเดียวก็พอเพียงที่จะให้ผู้หญิงสิบคนปิ้งขนมของเจ้าทั้งหลาย แล้วเอาขนมมาชั่ง เพื่อแบ่งส่วนให้เจ้าทั้งหลาย พวกเจ้าจะกินแต่จะไม่อิ่ม</verse>
				<verse number="27">“และถ้าเป็นอย่างนี้แล้วเจ้ายังไม่ยอมฟังเรา และยังประพฤติขัดแย้งเรา</verse>
				<verse number="28">เราจะดำเนินการขัดแย้งเจ้าด้วยความโกรธ และเราเองจะลงโทษเจ้าเพราะความผิดบาปของเจ้าเจ็ดเท่า</verse>
				<verse number="29">เจ้าทั้งหลายจะกินเนื้อลูกชายของพวกเจ้า และเจ้าทั้งหลายจะกินเนื้อลูกสาวของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="30">เราจะทำลายปูชนียสถานสูงของเจ้า และตัดแท่นเครื่องหอมของเจ้าลง และโยนศพของพวกเจ้าลงเหนือซากรูปเคารพของพวกเจ้า และเราจะเกลียดชังเจ้า</verse>
				<verse number="31">เราจะให้เมืองต่างๆ ของพวกเจ้าพังพินาศไป และจะทำให้สถานนมัสการของพวกเจ้าเป็นที่ร้าง และเราจะไม่ดมกลิ่นเครื่องหอมที่สดชื่นของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="32">และเราจะทำให้แผ่นดินของพวกเจ้าเป็นที่ร้าง จนศัตรูของพวกเจ้าผู้ซึ่งจะมาอาศัยอยู่ตกใจ</verse>
				<verse number="33">และเราจะให้พวกเจ้ากระจัดกระจายไปอยู่ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ และเราจะให้ดาบออกจากฝักไล่ตามเจ้า และแผ่นดินของเจ้าจะเป็นที่ร้าง และเมืองต่างๆ ของพวกเจ้าจะพังพินาศไป</verse>
				<verse number="34">“ในที่สุดแผ่นดินจะได้โอกาสมีสะบาโตตลอดเวลาที่ร้างอยู่ และพวกเจ้าจะเข้าไปอยู่ในแผ่นดินของศัตรู ในเวลานั้นแผ่นดินจะได้หยุดพักและได้โอกาสมีสะบาโต</verse>
				<verse number="35">ตราบใดที่แผ่นดินร้างอยู่ก็จะได้หยุดพัก คือจะได้หยุดพักอย่างที่ไม่ได้หยุดในสะบาโตขณะเมื่อเจ้าอาศัยอยู่ในแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="36">ส่วนผู้ที่ยังเหลืออยู่ เราจะให้พวกเขามีใจอ่อนแอในแผ่นดินของศัตรู จนเสียงใบไม้แห้งปลิวจะทำให้พวกเขาหนี และพวกเขาจะหนีเหมือนคนหนีจากดาบ และจะล้มลงทั้งๆ ที่ไม่มีคนไล่ตาม</verse>
				<verse number="37">พวกเขาจะสะดุดซึ่งกันและกัน เหมือนคนหนีดาบทั้งๆ ที่ไม่มีคนตามมา และพวกเขาจะไม่มีกำลังต่อต้านศัตรู</verse>
				<verse number="38">เขาทั้งหลายจะล้มตายท่ามกลางบรรดาประชาชาติ และแผ่นดินของศัตรูจะกินพวกเขาเสีย</verse>
				<verse number="39">ส่วนผู้ที่ยังเหลืออยู่จะทรุดโทรมไปในแผ่นดินของศัตรูเพราะความชั่วของตน และเพราะความชั่วของบรรพบุรุษ พวกเขาจะต้องทรุดโทรมไปเช่นเดียวกับบรรพบุรุษ</verse>
				<verse number="40">“แต่ถ้าเขาทั้งหลายสารภาพความชั่วของเขา และความชั่วของบรรพบุรุษ ซึ่งทำผิดต่อเราด้วยการทรยศของเขาทั้งหลายนั้น และที่ได้ประพฤติขัดแย้งเรา</verse>
				<verse number="41">เราจึงดำเนินการขัดแย้งเขา และได้นำพวกเขาเข้าสู่แผ่นดินศัตรู ถ้าเมื่อนั้นจิตใจที่ดื้อรั้น ของพวกเขาถ่อมลงและยอมรับเรื่องความชั่วของพวกเขาแล้ว</verse>
				<verse number="42">เราจะระลึกถึงพันธสัญญาของเราซึ่งมีต่อยาโคบ และเราจะระลึกถึงพันธสัญญาของเราซึ่งมีต่ออิสอัค และพันธสัญญาของเราต่ออับราฮัม และเราจะระลึกถึงแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="43">แต่พวกเขายังต้องทิ้งแผ่นดินนั้นไว้ และแผ่นดินจะได้โอกาสมีสะบาโตในช่วงที่ถูกทิ้งร้าง เขาทั้งหลายจะยอมรับโทษที่ได้ทำผิด ด้วยเรื่องเบื่อหน่ายกฎหมายของเรา และจิตใจของพวกเขาเกลียดชังกฎเกณฑ์ของเรา</verse>
				<verse number="44">ถึงเพียงนั้นก็ดีเมื่อเขาทั้งหลายอยู่ในแผ่นดินศัตรูของพวกเขา เราจะไม่เบื่อหน่ายพวกเขา เราจะไม่เกลียดชังพวกเขาจนถึงกับจะทำลายพวกเขาเสียให้หมดทีเดียว และทำลายพันธสัญญาซึ่งมีกับพวกเขาเสีย เพราะเราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="45">เพราะเห็นแก่พวกเขา เราจะระลึกถึงพันธสัญญาซึ่งมีต่อบรรพบุรุษของพวกเขา ผู้ซึ่งเราได้พาออกมาจากแผ่นดินอียิปต์ ต่อหน้าบรรดาประชาชาติ เพื่อเราจะได้เป็นพระเจ้าของพวกเขา เราคือยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="46">สิ่งเหล่านี้เป็นกฎเกณฑ์และกฎหมายและธรรมบัญญัติ ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงทำไว้ระหว่างพระองค์กับชนชาติอิสราเอลบนภูเขาซีนายโดยโมเสส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“จงกล่าวแก่คนอิสราเอลว่าเมื่อผู้ใดบนเป็นพิเศษที่จะถวายมนุษย์แด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">ให้เจ้ากำหนดราคาดังนี้ ผู้ชายอายุตั้งแต่ยี่สิบถึงหกสิบปีจะมีค่าเท่ากับเงินห้าสิบเชเขล ตามเชเขลของสถานนมัสการ</verse>
				<verse number="4">ถ้าผู้นั้นเป็นผู้หญิง ให้เจ้ากำหนดราคาเป็นค่าเงินสามสิบเชเขล</verse>
				<verse number="5">ถ้าผู้นั้นอายุห้าขวบถึงยี่สิบ ให้เจ้ากำหนดราคาผู้ชายเป็นค่าเงินยี่สิบเชเขล และผู้หญิงสิบเชเขล</verse>
				<verse number="6">ถ้าผู้นั้นอายุหนึ่งเดือนถึงห้าขวบ ให้เจ้ากำหนดราคาผู้ชายเป็นค่าเงินห้าเชเขล ให้เจ้ากำหนดราคาผู้หญิงเป็นค่าเงินสามเชเขล</verse>
				<verse number="7">ถ้าเป็นบุคคลอายุตั้งแต่หกสิบปีขึ้นไป ให้เจ้ากำหนดราคาผู้ชายเป็นค่าเงินสิบห้าเชเขล และผู้หญิงเป็นสิบเชเขล</verse>
				<verse number="8">ถ้าคนใดยากจนเกินกว่าจะชำระตามที่เจ้ากำหนดราคาได้ ก็ให้ผู้ที่บนไว้ไปหาปุโรหิต ให้ปุโรหิตกำหนดราคาตามกำลังของผู้ที่บนไว้ ปุโรหิตจะกำหนดราคาของคนนั้น</verse>
				<verse number="9">“ถ้าเป็นสัตว์อย่างที่มนุษย์นำมาถวายพระยาห์เวห์ สิ่งใดๆ ที่มนุษย์ถวายแด่พระยาห์เวห์ถือว่าเป็นของบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="10">ห้ามเขานำอะไรมาแทน หรือเปลี่ยนเอาตัวที่ดีมาแทนตัวที่ไม่ดี หรือเอาตัวที่ไม่ดีมาเปลี่ยนเป็นตัวที่ดี ถ้าเขาเปลี่ยน ทั้งตัวที่นำมาเปลี่ยนและตัวที่ถูกเปลี่ยนจะเป็นของบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="11">ถ้าเป็นสัตว์ที่มีมลทินซึ่งไม่พึงนำมาถวายแด่พระยาห์เวห์ ให้ผู้นั้นนำสัตว์ตัวนั้นไปหาปุโรหิต</verse>
				<verse number="12">แล้วปุโรหิตจะตีราคาว่าเป็นของดีหรือของไม่ดี ปุโรหิตกำหนดราคาเท่าใดก็ให้เป็นเท่านั้น</verse>
				<verse number="13">ถ้าเขาจะมาไถ่สัตว์นั้นก็ให้เขาเพิ่มอีกหนึ่งในห้าของราคาที่ตีค่าไว้</verse>
				<verse number="14">“เมื่อคนใดถวายบ้านของตนไว้เป็นของบริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์ ปุโรหิตต้องกำหนดราคาตามสภาพที่ดีหรือไม่ดี ปุโรหิตกำหนดราคาเท่าใดก็ให้เป็นเท่านั้น</verse>
				<verse number="15">ถ้าผู้ที่ถวายบ้านไว้ประสงค์จะไถ่บ้านของเขา ก็ให้ผู้นั้นเพิ่มเงินอีกหนึ่งในห้าของราคาบ้านที่ตีค่าไว้ แล้วบ้านนั้นจึงตกเป็นของเขาได้</verse>
				<verse number="16">“ถ้าผู้ใดถวายที่ดินส่วนหนึ่งแด่พระยาห์เวห์ซึ่งเป็นมรดกตกแก่เขา ให้เจ้ากำหนดราคาของที่ดินตามจำนวนพันธุ์พืชที่หว่านลงในดินนั้น ถ้าที่ดินนี้มีเมล็ดพันธุ์บาร์เลย์หว่านไว้ยี่สิบกิโลกรัม ให้กำหนดราคาเป็นเงินห้าสิบเชเขล</verse>
				<verse number="17">ถ้าเขาถวายที่ดินเริ่มจากปีอิสรภาพ ก็ให้คงเต็มราคาที่เจ้ากำหนด</verse>
				<verse number="18">ถ้าเขาถวายที่ดินภายหลังปีอิสรภาพ ก็ให้ปุโรหิตคำนวณค่าเงินตามจำนวนปีที่เหลืออยู่จนกว่าจะถึงปีอิสรภาพ ให้หักเสียจากราคาที่เจ้ากำหนด</verse>
				<verse number="19">ถ้าผู้ถวายที่ดินประสงค์จะไถ่ที่ดินนั้น ก็ให้เขาเพิ่มค่าเงินอีกหนึ่งในห้าของกำหนดราคาที่ตีไว้ แล้วที่ดินนั้นจะเป็นของเขา</verse>
				<verse number="20">แต่ถ้าเขาไม่ประสงค์จะไถ่ที่ดิน หรือเขาได้ขายที่ดินนั้นให้แก่อีกคนหนึ่งแล้ว ก็อย่าให้ไถ่อีกเลย</verse>
				<verse number="21">แต่ที่ดินนั้นเมื่อถึงเวลาไถ่ในปีอิสรภาพจะเป็นของบริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์เพราะเป็นที่ดินที่มอบถวายไว้ ปุโรหิตจึงเข้าถือกรรมสิทธิ์ที่ดินนั้นได้</verse>
				<verse number="22">ถ้าคนใดถวายที่ดินที่ซื้อมาแด่พระยาห์เวห์ คือไม่ใช่ส่วนมรดกที่ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของเขา</verse>
				<verse number="23">ปุโรหิตจะคำนวณค่าที่ดินนับจนถึงปีอิสรภาพ ในวันนั้นที่ดินจะถูกตีราคาให้เป็นของถวายที่บริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="24">เมื่อถึงปีอิสรภาพ ที่ดินนั้นต้องกลับเป็นของผู้ที่ขายให้เขาซึ่งเป็นเจ้าของเดิม ตามมรดกที่ตกมาเป็นของเขา</verse>
				<verse number="25">การกำหนดราคาทุกอย่าง จะต้องเป็นไปตามค่าเงินเชเขลของสถานนมัสการ ยี่สิบเก-ราห์เป็นหนึ่งเชเขล</verse>
				<verse number="26">“แต่ห้ามผู้ใดนำลูกสัตว์หัวปีมาถวาย เพราะที่เป็นสัตว์หัวปีก็ตกเป็นของพระยาห์เวห์อยู่แล้ว โคก็ดี แกะก็ดี เป็นของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">ถ้าเป็นสัตว์ที่เป็นมลทินจงให้เขาซื้อคืนตามกำหนดราคาของเจ้า โดยเพิ่มหนึ่งในห้าของกำหนดราคาที่ตีไว้ ถ้าเขาไม่ไถ่ก็ให้ขายเสียตามกำหนดราคาที่ตีไว้</verse>
				<verse number="28">“แต่สิ่งใดที่ถวายขาดแด่พระยาห์เวห์ เป็นสิ่งที่เขามีอยู่ ไม่ว่าเป็นคนหรือสัตว์ หรือที่ดินอันเป็นมรดกตกแก่เขา จะขายหรือไถ่ไม่ได้เลย เพราะสิ่งที่มอบถวายแล้ว เป็นของถวายที่บริสุทธิ์ที่สุดแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="29">แม้แต่มนุษย์ที่ถูกมอบถวายแล้ว ก็ไถ่ถอนไม่ได้ ผู้นั้นต้องตาย</verse>
				<verse number="30">“ทศางค์ ทั้งสิ้นที่ได้จากแผ่นดินเป็นพืชที่ได้จากแผ่นดินก็ดี หรือผลจากต้นไม้ก็ดี เป็นของพระยาห์เวห์ เป็นของถวายที่บริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="31">ถ้าคนใดประสงค์จะไถ่ทศางค์ส่วนใดๆ ของเขา เขาต้องเพิ่มอีกหนึ่งในห้าของทศางค์นั้น</verse>
				<verse number="32">และทศางค์ที่มาจากฝูงโค หรือฝูงแพะแกะ คือสัตว์หนึ่งในสิบตัวที่ถูกนับด้วยไม้เท้าของผู้เลี้ยง เป็นสัตว์บริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="33">อย่าให้คิดว่าดีหรือไม่ดีและอย่าให้เขาสับเปลี่ยน ถ้าเขาสับเปลี่ยน ทั้งตัวที่นำมาเปลี่ยนและตัวที่ถูกเปลี่ยนจะเป็นของบริสุทธิ์ไถ่ไม่ได้”</verse>
				<verse number="34">ข้อเหล่านี้เป็นพระบัญญัติที่พระยาห์เวห์ทรงบัญญัติไว้กับโมเสสสำหรับคนอิสราเอลบนภูเขาซีนาย</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="4">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ในวันที่หนึ่งเดือนที่สองปีที่สอง นับตั้งแต่พวกเขาออกจากแผ่นดินอียิปต์ พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสในเต็นท์นัดพบ ณ ถิ่นทุรกันดารซีนายว่า</verse>
				<verse number="2">“จงทำสำมะโนครัว ชุมนุมชนคนอิสราเอลทั้งหมดตามตระกูล ตามสกุล เรียงตามจำนวนชื่อผู้ชายทั้งหมดเป็นรายคน</verse>
				<verse number="3">เจ้ากับอาโรนจงนับทุกคนในอิสราเอลที่ออกรบได้ซึ่งมีอายุตั้งแต่ยี่สิบปีขึ้นไปไว้เป็นกองๆ</verse>
				<verse number="4">และให้ผู้ชายจากทุกเผ่ามาอยู่กับเจ้าทั้งสองเผ่าละคน แต่ละคนต้องเป็นหัวหน้าสกุลของตน</verse>
				<verse number="5">นี่เป็นรายชื่อผู้ชายทั้งหมดที่จะช่วยเจ้าคือ เอลีซูร์บุตรเชเดเออร์ จากเผ่ารูเบน</verse>
				<verse number="6">เชลูมิเอลบุตรศุริชัดดัย จากเผ่าสิเมโอน</verse>
				<verse number="7">นาโชนบุตรอัมมีนาดับ จากเผ่ายูดาห์</verse>
				<verse number="8">นาธันเอลบุตรศุอาร์ จากเผ่าอิสสาคาร์</verse>
				<verse number="9">เอลีอับบุตรเฮโลน จากเผ่าเศบูลุน</verse>
				<verse number="10">เอลีชามาบุตรอัมมีฮูดจากเผ่าเอฟราอิม และกามาลิเอลบุตรเปดาซูร์จากเผ่ามนัสเสห์ สองเผ่านี้เป็นพงศ์พันธุ์ของโยเซฟ</verse>
				<verse number="11">อาบีดันบุตรกิเดโอนี จากเผ่าเบนยามิน</verse>
				<verse number="12">อาหิเยเซอร์บุตรอัมมีชัดดัยจากเผ่าดาน</verse>
				<verse number="13">ปากีเอลบุตรโอคราน จากเผ่าอาเชอร์</verse>
				<verse number="14">เอลียาสาฟบุตรเดอูเอล จากเผ่ากาด</verse>
				<verse number="15">อาหิราบุตรเอนัน จากเผ่านัฟทาลี”</verse>
				<verse number="16">คนเหล่านี้เป็นพวกที่เลือกจากชุมนุมชน พวกเขาเป็นผู้นำเผ่าของบรรพบุรุษของเขา เป็นหัวหน้าคนอิสราเอลนับพันคน</verse>
				<verse number="17">โมเสสและอาโรนนำคนที่ถูกระบุชื่อเหล่านี้มา</verse>
				<verse number="18">และในวันที่หนึ่งเดือนที่สอง คนเหล่านี้ก็ประชุมชุมนุมชนทั้งหมด เขาทั้งหลายมาขึ้นทะเบียนตามตระกูลและตามสกุล เรียงตามจำนวนชื่อทุกคนที่มีอายุตั้งแต่ยี่สิบปีขึ้นไปเป็นรายคน</verse>
				<verse number="19">ตามที่พระยาห์เวห์ตรัสสั่งโมเสสไว้ ท่านจึงนับพวกเขาที่ถิ่นทุรกันดารซีนายดังนี้</verse>
				<verse number="20">พงศ์พันธุ์รูเบน บุตรหัวปีของอิสราเอล ชาติพันธุ์ของเขาตามตระกูล ตามสกุล เรียงเป็นรายคนตามจำนวนชื่อผู้ชายทั้งหมดที่ออกรบได้ซึ่งมีอายุตั้งแต่ยี่สิบปีขึ้นไป</verse>
				<verse number="21">จำนวนคนในเผ่ารูเบนคือ 46,500 คน</verse>
				<verse number="22">พงศ์พันธุ์สิเมโอน ชาติพันธุ์ของเขาตามตระกูล ตามสกุล คนที่ถูกนับเป็นรายคนเรียงตามจำนวนชื่อผู้ชายทั้งหมดที่ออกรบได้ซึ่งมีอายุตั้งแต่ยี่สิบปีขึ้นไป</verse>
				<verse number="23">จำนวนคนในเผ่าสิเมโอนคือ 59,300 คน</verse>
				<verse number="24">พงศ์พันธุ์กาด ชาติพันธุ์ของเขาตามตระกูล ตามสกุล เรียงตามจำนวนชื่อคนที่ออกรบได้ทั้งหมดซึ่งมีอายุตั้งแต่ยี่สิบปีขึ้นไป</verse>
				<verse number="25">จำนวนคนในเผ่ากาดคือ 45,650 คน</verse>
				<verse number="26">พงศ์พันธุ์ยูดาห์ ชาติพันธุ์ของเขาตามตระกูล ตามสกุล เรียงตามจำนวนชื่อคนที่ออกรบได้ทั้งหมดซึ่งมีอายุตั้งแต่ยี่สิบปีขึ้นไป</verse>
				<verse number="27">จำนวนคนในเผ่ายูดาห์คือ 74,600 คน</verse>
				<verse number="28">พงศ์พันธุ์อิสสาคาร์ ชาติพันธุ์ของเขาตามตระกูล ตามสกุล เรียงตามจำนวนชื่อคนที่ออกรบได้ทั้งหมดซึ่งมีอายุตั้งแต่ยี่สิบปีขึ้นไป</verse>
				<verse number="29">จำนวนคนในเผ่าอิสสาคาร์คือ 54,400 คน</verse>
				<verse number="30">พงศ์พันธุ์เศบูลุน ชาติพันธุ์ของเขาตามตระกูล ตามสกุล เรียงตามจำนวนชื่อคนที่ออกรบได้ทั้งหมดซึ่งมีอายุตั้งแต่ยี่สิบปีขึ้นไป</verse>
				<verse number="31">จำนวนคนในเผ่าเศบูลุนคือ 57,400 คน</verse>
				<verse number="32">พงศ์พันธุ์โยเซฟคือ คนเผ่าเอฟราอิม ชาติพันธุ์ของเขาตามตระกูล ตามสกุล เรียงตามจำนวนชื่อคนที่ออกรบได้ทั้งหมดซึ่งมีอายุตั้งแต่ยี่สิบปีขึ้นไป</verse>
				<verse number="33">จำนวนคนเผ่าเอฟราอิมคือ 40,500 คน</verse>
				<verse number="34">พงศ์พันธุ์มนัสเสห์ ชาติพันธุ์ของเขาตามตระกูล ตามสกุล เรียงตามจำนวนชื่อคนที่ออกรบได้ทั้งหมดซึ่งมีอายุตั้งแต่ยี่สิบปีขึ้นไป</verse>
				<verse number="35">จำนวนคนในเผ่ามนัสเสห์คือ 32,200 คน</verse>
				<verse number="36">พงศ์พันธุ์เบนยามิน ชาติพันธุ์ของเขาตามตระกูล ตามสกุล เรียงตามจำนวนชื่อคนที่ออกรบได้ทั้งหมดซึ่งมีอายุตั้งแต่ยี่สิบปีขึ้นไป</verse>
				<verse number="37">จำนวนคนในเผ่าเบนยามินคือ 35,400 คน</verse>
				<verse number="38">พงศ์พันธุ์ดาน ชาติพันธุ์ของเขาตามตระกูล ตามสกุล เรียงตามจำนวนชื่อคนที่ออกรบได้ทั้งหมดซึ่งมีอายุตั้งแต่ยี่สิบปีขึ้นไป</verse>
				<verse number="39">จำนวนคนในเผ่าดานคือ 62,700 คน</verse>
				<verse number="40">พงศ์พันธุ์อาเชอร์ ชาติพันธุ์ของเขาตามตระกูล ตามสกุล เรียงตามจำนวนชื่อคนที่ออกรบได้ทั้งหมดซึ่งมีอายุตั้งแต่ยี่สิบปีขึ้นไป</verse>
				<verse number="41">จำนวนคนในเผ่าอาเชอร์คือ 41,500 คน</verse>
				<verse number="42">พงศ์พันธุ์นัฟทาลี ชาติพันธุ์ของเขาตามตระกูล ตามสกุล เรียงตามจำนวนชื่อคนที่ออกรบได้ทั้งหมดซึ่งมีอายุตั้งแต่ยี่สิบปีขึ้นไป</verse>
				<verse number="43">จำนวนคนในเผ่านัฟทาลีคือ 53,400 คน</verse>
				<verse number="44">คนเหล่านี้เป็นคนที่ถูกนับไว้โดยโมเสสกับอาโรน และผู้นำทั้งสิบสองคนของคนอิสราเอลซึ่งเป็นผู้แทนสกุลของตน</verse>
				<verse number="45">ฉะนั้นจำนวนคนอิสราเอลทั้งหมดที่ถูกนับตามสกุล คือคนที่ออกรบได้ทั้งหมดซึ่งมีอายุตั้งแต่ยี่สิบปีขึ้นไป ในอิสราเอล</verse>
				<verse number="46">จำนวนคนทั้งสิ้นคือ 603,550 คน</verse>
				<verse number="47">แต่ไม่ได้นับคนเลวีตามเผ่าบรรพบุรุษของตนรวมเข้าไปด้วย</verse>
				<verse number="48">เพราะพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="49">“เฉพาะเผ่าเลวีนั้น เจ้าอย่านับและอย่าทำสำมะโนครัวร่วมกับคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="50">แต่เจ้าจงตั้งคนเลวีไว้สำหรับพลับพลาแห่งสักขีพยาน และสำหรับบรรดาเครื่องใช้กับทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับพลับพลา ให้พวกเขาขนพลับพลาและเครื่องใช้ทั้งหมดของพลับพลา รวมทั้งดูแลพลับพลานั้น และให้ตั้งค่ายพักอยู่รอบพลับพลา</verse>
				<verse number="51">เมื่อจะยกพลับพลาเคลื่อนไป คนเลวีจะรื้อพลับพลาลง และเมื่อจะตั้งพลับพลาขึ้น ก็ให้คนเลวีเป็นผู้ตั้งขึ้น คนอื่นที่เข้ามาใกล้จะต้องถูกลงโทษถึงตาย</verse>
				<verse number="52">ให้คนอิสราเอลตั้งค่ายพัก โดยแต่ละคนตั้งตามค่ายของตน และตามธงประจำกองต่างๆ ของพวกเขาแต่ละคน</verse>
				<verse number="53">แต่ให้คนเลวีตั้งค่ายพักรอบพลับพลาแห่งสักขีพยาน เพื่อพระพิโรธจะไม่เกิดขึ้นกับชุมนุมชนอิสราเอล ให้คนเลวีปฏิบัติงานรักษาพลับพลาแห่งสักขีพยาน”</verse>
				<verse number="54">คนอิสราเอลก็ทำเช่นนั้น เขาทั้งหลายทำทุกสิ่งตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสและอาโรนว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้คนอิสราเอลตั้งค่ายพัก แต่ละคนให้อยู่ตามธงของตัวเอง ตามธงตราสกุลของตน ให้ตั้งค่ายพักหันหน้าเข้าหาและล้อมรอบเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="3">ที่ตั้งค่ายพักด้านตะวันออกทางดวงอาทิตย์ขึ้นนั้น ให้เป็นที่ของธงค่ายยูดาห์ตามกองของพวกเขา นาโชนบุตรอัมมีนาดับเป็นผู้นำของพงศ์พันธุ์ยูดาห์</verse>
				<verse number="4">กองทหารที่นับไว้มี 74,600 คน</verse>
				<verse number="5">ให้เผ่าอิสสาคาร์ตั้งค่ายพักเรียงถัดมา นาธันเอลบุตรศุอาร์เป็นผู้นำของพงศ์พันธุ์อิสสาคาร์</verse>
				<verse number="6">กองทหารที่นับไว้มี 54,400 คน</verse>
				<verse number="7">ต่อจากนั้นได้แก่เผ่าเศบูลุน เอลีอับบุตรเฮโลนเป็นผู้นำของพงศ์พันธุ์เศบูลุน</verse>
				<verse number="8">กองทหารที่นับไว้มี 57,400 คน</verse>
				<verse number="9">จำนวนคนทั้งหมดในค่ายยูดาห์ ตามกองของเขาคือ 186,400 คน พวกเขาจะเคลื่อนเป็นกลุ่มแรกเมื่อออกเดินทาง</verse>
				<verse number="10">“ให้ที่ตั้งธงค่ายรูเบนอยู่ทางทิศใต้ตามกองของพวกเขา เอลีซูร์บุตรเชเดเออร์เป็นผู้นำของพงศ์พันธุ์รูเบน</verse>
				<verse number="11">กองทหารที่นับไว้มี 46,500 คน</verse>
				<verse number="12">ให้เผ่าสิเมโอนตั้งค่ายพักเรียงถัดมา เชลูมิเอลบุตรศุริชัดดัยเป็นผู้นำของพงศ์พันธุ์สิเมโอน</verse>
				<verse number="13">กองทหารที่นับไว้มี 59,300 คน</verse>
				<verse number="14">ต่อจากนั้นได้แก่เผ่ากาด เอลียาสาฟบุตรเดอูเอล เป็นผู้นำของพงศ์พันธุ์กาด</verse>
				<verse number="15">กองทหารที่นับไว้มี 45,650 คน</verse>
				<verse number="16">จำนวนคนทั้งหมดในค่ายรูเบนตามกองของเขาคือ 151,450 คน พวกเขาจะเป็นกลุ่มที่สองเมื่อออกเดินทาง</verse>
				<verse number="17">“หลังจากนั้นให้ยกเต็นท์นัดพบออกเดินตามไป ให้ค่ายคนเลวีอยู่กลางขบวนค่ายต่างๆ ให้เขาทั้งหลายออกเดินตามค่ายพักของเขาแต่ละค่ายตามที่ตั้งธงของตน</verse>
				<verse number="18">“ให้ที่ตั้งธงค่ายเอฟราอิมอยู่ทางทิศตะวันตกตามกองของพวกเขา เอลีชามาบุตรอัมมีฮูดเป็นผู้นำของพงศ์พันธุ์เอฟราอิม</verse>
				<verse number="19">กองทหารที่นับไว้มี 40,500 คน</verse>
				<verse number="20">ถัดมาคือเผ่ามนัสเสห์ กามาลิเอลบุตรเปดาซูร์เป็นผู้นำของพงศ์พันธุ์มนัสเสห์</verse>
				<verse number="21">กองทหารที่นับไว้มี 32,200 คน</verse>
				<verse number="22">ต่อจากนั้นได้แก่เผ่าเบนยามิน อาบีดันบุตรกิเดโอนีเป็นผู้นำของพงศ์พันธุ์เบนยามิน</verse>
				<verse number="23">กองทหารที่นับไว้มี 35,400 คน</verse>
				<verse number="24">จำนวนคนทั้งหมดในค่ายเอฟราอิมตามกองของเขาคือ 108,100 คน พวกเขาจะเป็นกลุ่มที่สามเมื่อออกเดินทาง</verse>
				<verse number="25">“ให้ที่ตั้งธงค่ายดานอยู่ทางทิศเหนือตามกองของพวกเขา อาหิเยเซอร์บุตรอัมมีชัดดัยเป็นผู้นำของพงศ์พันธุ์ดาน</verse>
				<verse number="26">กองทหารที่นับไว้มี 62,700 คน</verse>
				<verse number="27">ให้เผ่าอาเชอร์ตั้งค่ายพักเรียงถัดมา ปากีเอลบุตรโอครานเป็นผู้นำของพงศ์พันธุ์อาเชอร์</verse>
				<verse number="28">กองทหารที่นับไว้มี 41,500 คน</verse>
				<verse number="29">ต่อจากนั้นได้แก่เผ่านัฟทาลี อาหิราบุตรเอนันเป็นผู้นำของพงศ์พันธุ์นัฟทาลี</verse>
				<verse number="30">กองทหารที่นับไว้มี 53,400 คน</verse>
				<verse number="31">จำนวนคนทั้งหมดในค่ายดาน คือ 157,600 คน พวกเขาจะเป็นกลุ่มสุดท้ายเมื่อออกเดินทางตามธงของเขา”</verse>
				<verse number="32">คนเหล่านี้เป็นผู้ชายอิสราเอลที่นับตามสกุล คนทั้งหมดที่อยู่ในค่ายนับตามกองของพวกเขามีจำนวน 603,550 คน</verse>
				<verse number="33">แต่คนเลวีไม่ได้ถูกนับรวมเข้ากับคนอิสราเอล ตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส</verse>
				<verse number="34">คนอิสราเอลก็ทำทุกสิ่ง ตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสสทุกประการ โดยเขาทั้งหลายตั้งค่ายพักอยู่ตามธงของตน ดังนั้นแต่ละคนก็ออกเดินทางตามตระกูล และตามสกุลของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ต่อไปนี้เป็นชาติพันธุ์ของอาโรนและโมเสส ในช่วงเวลาที่พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสบนภูเขาซีนาย</verse>
				<verse number="2">ชื่อบุตรทั้งหลายของอาโรนคือ นาดับบุตรหัวปี อาบีฮู เอเลอาซาร์ และอิธามาร์</verse>
				<verse number="3">เหล่านี้เป็นชื่อของบรรดาบุตรของอาโรนที่ได้รับการเจิมให้เป็นปุโรหิต ซึ่งเป็นผู้ที่ท่านสถาปนาไว้ให้ทำหน้าที่ปุโรหิต</verse>
				<verse number="4">แต่นาดับและอาบีฮูตายเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ เมื่อเขาทั้งสองเอาไฟที่ต้องห้ามมาถวายพระยาห์เวห์ ที่ถิ่นทุรกันดารซีนาย เขาทั้งสองต่างก็ไม่มีบุตร ดังนั้นเอเลอาซาร์และอิธามาร์จึงทำหน้าที่ปุโรหิตในความดูแลของอาโรนบิดาของเขา</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="6">“จงนำเผ่าเลวีเข้ามาใกล้และตั้งพวกเขาไว้ต่อหน้าอาโรนปุโรหิตและให้พวกเขาเป็นผู้ช่วยอาโรน</verse>
				<verse number="7">เขาทั้งหลายจะปฏิบัติงานแทนอาโรน และแทนชุมนุมชนทั้งหมดที่หน้าเต็นท์นัดพบ ขณะทำงานรับใช้ที่พลับพลา</verse>
				<verse number="8">เขาจะดูแลเครื่องใช้ทุกอย่างของเต็นท์นัดพบ และปฏิบัติหน้าที่แทนคนอิสราเอล ขณะทำงานรับใช้ที่พลับพลา</verse>
				<verse number="9">จงมอบคนเลวีไว้กับอาโรนและบุตรทั้งหลายของเขา จงเอาคนเลวีจากคนอิสราเอลมามอบให้แก่อาโรนอย่างสิ้นเชิง</verse>
				<verse number="10">เจ้าจงแต่งตั้งอาโรนและบุตรทั้งหลายของเขาให้ปฏิบัติงานในตำแหน่งปุโรหิต แต่คนอื่นที่เข้ามาใกล้จะต้องถูกลงโทษถึงตาย”</verse>
				<verse number="11">และพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="12">“นี่แน่ะ เราเองได้เลือกคนเลวีจากท่ามกลางคนอิสราเอลแทนบรรดาบุตรหัวปีของคนอิสราเอลที่คลอดจากครรภ์มารดา คนเลวีจึงเป็นของเรา</verse>
				<verse number="13">เพราะลูกหัวปีทั้งหมดเป็นของเรา ในวันที่เราประหารลูกหัวปีทั้งหมดในแผ่นดินอียิปต์นั้น เราได้แยกลูกหัวปีทั้งหมดในอิสราเอล ทั้งของคนและสัตว์ไว้เป็นของเรา เหล่านี้เป็นของเรา เราคือยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสที่ถิ่นทุรกันดารซีนายว่า</verse>
				<verse number="15">“จงนับพงศ์พันธุ์เลวีตามสกุลและตามตระกูล ให้นับผู้ชายทุกคนที่มีอายุตั้งแต่หนึ่งเดือนขึ้นไป”</verse>
				<verse number="16">โมเสสจึงนับพวกเขาตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์ ตามที่พระองค์ทรงบัญชา</verse>
				<verse number="17">ต่อไปนี้เป็นชื่อบุตรชายทั้งหลายของเลวีคือ เกอร์โชน โคฮาท และเมรารี</verse>
				<verse number="18">และชื่อบุตรของเกอร์โชนตามตระกูลคือ ลิบนี และชิเมอี</verse>
				<verse number="19">บุตรของโคฮาทตามตระกูลคือ อัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน และอุสซีเอล</verse>
				<verse number="20">และบุตรของเมรารีตามตระกูลคือ มาลี และมูชี เหล่านี้เป็นตระกูลคนเลวี ตามสกุลของเขา</verse>
				<verse number="21">วงศ์เกอร์โชนมีตระกูลลิบนี และตระกูลชิเมอี คนเหล่านี้เป็นตระกูลเกอร์โชน</verse>
				<verse number="22">จำนวนคนทั้งหลายคือจำนวนผู้ชายทั้งหมดที่มีอายุตั้งแต่หนึ่งเดือนขึ้นไปคือ 7,500 คน</verse>
				<verse number="23">ตระกูลทั้งหลายของเกอร์โชนนั้นให้ตั้งค่ายพักอยู่ข้างหลังพลับพลาคือด้านตะวันตก</verse>
				<verse number="24">มีเอลียาสาฟบุตรลาเอลเป็นผู้นำสกุลเกอร์โชน</verse>
				<verse number="25">งานของวงศ์วานเกอร์โชนในเต็นท์นัดพบ มีงานพลับพลา งานเต็นท์พร้อมกับเครื่องคลุมเต็นท์ และม่านประตูเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="26">ม่านบังลานและม่านประตูลาน ซึ่งอยู่รอบพลับพลาและรอบแท่นบูชารวมทั้งเชือกโยง รวมทั้งงานรับใช้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับส่วนนี้</verse>
				<verse number="27">วงศ์โคฮาทมีตระกูลอัมราม ตระกูลอิสฮาร์ ตระกูลเฮโบรน และตระกูลอุสซีเอล คนเหล่านี้เป็นตระกูลโคฮาท</verse>
				<verse number="28">จำนวนผู้ชายทั้งหมดที่มีอายุตั้งแต่หนึ่งเดือนขึ้นไปคือ 8,600 คน เป็นผู้ปฏิบัติงานที่สถานนมัสการ</verse>
				<verse number="29">บรรดาตระกูลของวงศ์วานโคฮาทจะตั้งค่ายพักอยู่ทางด้านใต้ของพลับพลา</verse>
				<verse number="30">มีเอลีซาฟานบุตรชายอุสซีเอลเป็นผู้นำของสกุลทั้งหลายในตระกูลของโคฮาท</verse>
				<verse number="31">งานของพวกเขาคือดูแลหีบ โต๊ะ คันประทีป แท่นบูชาทั้งสอง พวกเครื่องใช้ของสถานนมัสการซึ่งพวกเขาใช้ในการปรนนิบัติ และม่าน รวมทั้งงานรับใช้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับส่วนนี้</verse>
				<verse number="32">เอเลอาซาร์บุตรของปุโรหิตอาโรนเป็นผู้นำสูงสุดอยู่เหนือบรรดาผู้นำของคนเลวีและเป็นผู้กำกับการปฏิบัติงานในสถานนมัสการ</verse>
				<verse number="33">วงศ์เมรารีมีตระกูลมาลี และตระกูลมูชี คนเหล่านี้เป็นตระกูลเมรารี</verse>
				<verse number="34">จำนวนคนทั้งหลาย คือจำนวนผู้ชายทั้งหมดที่มีอายุตั้งแต่หนึ่งเดือนขึ้นไปคือ 6,200 คน</verse>
				<verse number="35">มีศุรีเอลบุตรอาบีฮาอิลเป็นผู้นำของสกุลทั้งหลายในตระกูลของเมรารี พวกเขาจะตั้งค่ายพักอยู่ด้านเหนือของพลับพลา</verse>
				<verse number="36">งานที่กำหนดให้แก่วงศ์วานของเมรารีคืองานดูแลไม้กรอบของพลับพลา ไม้กลอน ไม้เสา ฐานรองและส่วนประกอบทั้งหลาย รวมทั้งงานรับใช้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับส่วนนี้</verse>
				<verse number="37">และพวกเสารอบลานพร้อมกับฐานรอง หลักหมุดและเชือกโยง</verse>
				<verse number="38">ส่วนพวกที่จะตั้งค่ายพักอยู่หน้าพลับพลาทางด้านตะวันออกตรงหน้าเต็นท์นัดพบด้านที่ดวงอาทิตย์ขึ้นนั้น มีโมเสสและอาโรนกับบรรดาบุตรหลานของอาโรน พวกเขาปฏิบัติงานภายในสถานนมัสการและงานทั้งหลายที่ทำแทนคนอิสราเอล ส่วนคนอื่นที่เข้ามาใกล้จะต้องถูกลงโทษถึงตาย</verse>
				<verse number="39">คนที่ถูกนับเข้าไปในพวกเลวี ซึ่งโมเสสและอาโรนนับตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์ตามตระกูลของเขา คือผู้ชายทั้งหมดที่มีอายุตั้งแต่หนึ่งเดือนขึ้นไปมี 22,000 คน</verse>
				<verse number="40">และพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงนับบุตรชายหัวปีของคนอิสราเอลที่มีอายุตั้งแต่หนึ่งเดือนขึ้นไป จงจดจำนวนรายชื่อไว้</verse>
				<verse number="41">เราคือยาห์เวห์ เจ้าจงกันพวกเลวีไว้ให้เรา เพื่อแทนบุตรหัวปีทั้งหมดของคนอิสราเอล และให้สัตว์ทั้งหลายของคนเลวีแทนสัตว์หัวปีทั้งหมดของคนอิสราเอล”</verse>
				<verse number="42">ดังนั้นโมเสสจึงนับบุตรหัวปีทั้งหมดของคนอิสราเอล ตามที่พระยาห์เวห์ตรัสสั่งท่าน</verse>
				<verse number="43">บุตรชายหัวปีทั้งหมดตามจำนวนรายชื่อที่นับได้ ซึ่งมีอายุตั้งแต่หนึ่งเดือนขึ้นไปมี 22,273 คน</verse>
				<verse number="44">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="45">“จงเอาคนเลวีแทนบุตรหัวปีทั้งหมดของคนอิสราเอล และเอาสัตว์ของคนเลวีแทนสัตว์ของพวกเขา คนเลวีจะเป็นของเรา เราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="46">ส่วนค่าไถ่บุตรหัวปีของคนอิสราเอลจำนวน 273 คน ที่เกินจากจำนวนผู้ชายคนเลวีนั้น</verse>
				<verse number="47">เจ้าจงเก็บเงินคนละห้าเชเขล ตามเชเขลของสถานนมัสการ (หนึ่งเชเขลหนักประมาณ 12 กรัม)</verse>
				<verse number="48">แล้วจงมอบเงินค่าไถ่ของคนที่เกินจำนวนเหล่านั้นให้แก่อาโรนและลูกๆ ของเขา”</verse>
				<verse number="49">โมเสสจึงเก็บเงินค่าไถ่จากคนเหล่านั้นที่เกินจากจำนวนที่คนเลวีไถ่ได้</verse>
				<verse number="50">โดยเก็บจากบุตรหัวปีของคนอิสราเอลเป็นเงิน 1,365 เชเขล ตามเชเขลของสถานนมัสการ</verse>
				<verse number="51">แล้วโมเสสก็ให้เงินค่าไถ่แก่อาโรนและบุตรของท่านตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์ ตามที่พระองค์ทรงบัญชาโมเสสไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสและอาโรนว่า</verse>
				<verse number="2">“จงทำสำมะโนครัววงศ์วานโคฮาทจากเผ่าพันธุ์เลวีตามตระกูล และตามสกุล</verse>
				<verse number="3">ตั้งแต่คนที่มีอายุ 30 ปีขึ้นไปจนถึง 50 ปี คือทุกคนที่ทำหน้าที่ได้ เพื่อทำงานในเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="4">นี่เป็นงานที่วงศ์วานโคฮาททำในเต็นท์นัดพบซึ่งเกี่ยวข้องกับสิ่งบริสุทธิ์ที่สุด</verse>
				<verse number="5">คือเมื่อจะเคลื่อนย้ายค่าย ให้อาโรนและลูกๆ ของเขาเข้าไปข้างในและปลดม่านกำบังออก แล้วนำมาคลุมหีบแห่งสักขีพยานไว้</verse>
				<verse number="6">จากนั้นเอาหนังอย่างดี คลุม และเอาผ้าสีฟ้าล้วนปูบนนั้น พร้อมทั้งสอดคานหาม</verse>
				<verse number="7">ให้พวกเขาเอาผ้าสีฟ้าปูลงบนโต๊ะขนมปังเฉพาะพระพักตร์ แล้ววางจาน ชามเล็ก อ่าง และคนโทรินเครื่องดื่มบูชาลงบนนั้น ทั้งขนมปังตั้งถวายเนืองนิตย์ก็ให้วางอยู่บนนั้นด้วย</verse>
				<verse number="8">แล้วเอาผ้าสีแดงปูทับ และเอาหนังอย่างดีคลุมบนนั้นอีกทีหนึ่ง พร้อมทั้งสอดคานหาม</verse>
				<verse number="9">ให้พวกเขาเอาผ้าสีฟ้าคลุมคันประทีปที่ใช้ส่องแสง ตะเกียง ตะไกรตัดไส้ตะเกียง ถาด และภาชนะใส่น้ำมันเติมตะเกียงทุกชิ้นที่ใช้กับคันประทีป</verse>
				<verse number="10">และเอาหนังอย่างดีห่อคันประทีปและชิ้นส่วนทั้งหมด แล้วใส่ไว้บนโครงหาม</verse>
				<verse number="11">ให้พวกเขาเอาผ้าสีฟ้าปูบนแท่นบูชาทองคำ แล้วเอาหนังอย่างดีคลุมทับไว้ พร้อมทั้งสอดคานหาม</verse>
				<verse number="12">และให้พวกเขาเอาภาชนะทั้งหมดสำหรับการปรนนิบัติที่ใช้อยู่ในสถานนมัสการไปวางบนผ้าสีฟ้าและคลุมด้วยหนังอย่างดีแล้วใส่ไว้บนโครงหาม</verse>
				<verse number="13">ทั้งให้พวกเขาเอาขี้เถ้าออกจากแท่นบูชา แล้วเอาผ้าสีม่วงปูบนแท่นนั้น</verse>
				<verse number="14">และให้เอาภาชนะทั้งหมดของแท่นที่พวกเขาใช้ในการปรนนิบัตินั้น ซึ่งมีกระถาง ไฟ ส้อม พลั่ว อ่าง และภาชนะทั้งหมดของแท่นวางไว้บนแท่น แล้วเอาหนังอย่างดีคลุม พร้อมทั้งสอดคานหาม</verse>
				<verse number="15">“ในการเคลื่อนย้ายค่าย ให้อาโรนและบุตรชายคลุมสถานนมัสการและเครื่องใช้ทุกอย่างของสถานนมัสการให้เสร็จก่อน หลังจากนั้นวงศ์วานโคฮาทจึงเข้ามาหาม แต่ไม่ให้พวกเขาแตะต้องของบริสุทธิ์เพื่อจะไม่ต้องตาย สิ่งเหล่านี้เป็นของในเต็นท์นัดพบที่วงศ์วานของโคฮาทจะต้องหาม</verse>
				<verse number="16">“เอเลอาซาร์บุตรชายของปุโรหิตอาโรนจะต้องดูแลน้ำมันสำหรับจุดตะเกียง เครื่องหอม เครื่องธัญบูชาเนืองนิตย์ และน้ำมันเจิม รวมทั้งดูแลพลับพลาทั้งหมดกับทุกสิ่งในนั้น คือสถานนมัสการและเครื่องใช้”</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสและอาโรนว่า</verse>
				<verse number="18">“อย่าทำให้เผ่าพันธุ์ตระกูลของโคฮาทถูกทำลาย ไปจากคนเลวี</verse>
				<verse number="19">แต่จงทำเช่นนี้ต่อพวกเขาเพื่อให้พวกเขามีชีวิตอยู่และไม่ต้องตาย คือในขณะที่เขาทั้งหลายเข้าใกล้ของบริสุทธิ์ที่สุด ให้อาโรนและลูกๆ ของอาโรนเข้าไปด้วย และตั้งพวกเขาแต่ละคนไว้ตามหน้าที่และความรับผิดชอบของเขา</verse>
				<verse number="20">แต่ห้ามตระกูลโคฮาทเข้าไปมองของบริสุทธิ์แม้แต่แวบเดียว เพื่อว่าพวกเขาจะไม่ต้องตาย”</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="22">“จงทำสำมะโนครัววงศ์วานเกอร์โชนตามสกุล และตามตระกูลของเขาด้วย</verse>
				<verse number="23">เจ้าจงนับคนที่มีอายุตั้งแต่ 30 ปีขึ้นไปจนถึง 50 ปี คือทุกคนที่เข้าไปทำหน้าที่ได้เพื่อทำงานในเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="24">นี่เป็นงานของตระกูลเกอร์โชน ทั้งงานปรนนิบัติและงานขนย้าย</verse>
				<verse number="25">ให้เขาทั้งหลายขนม่านของพลับพลา และขนเต็นท์นัดพบพร้อมกับผ้าคลุมและหนังอย่างดีที่คลุมอยู่ข้างบน และขนผ้าม่านสำหรับบังประตูเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="26">ม่านบังลาน บังตาของทางเข้าประตูลานซึ่งอยู่รอบพลับพลาและแท่นบูชา เชือกโยง และเครื่องใช้ทั้งหมดสำหรับการปรนนิบัติ ให้พวกเขาทำงานทุกอย่างที่ต้องทำ</verse>
				<verse number="27">ให้อาโรนและบรรดาบุตรชายของเขาบัญชาวงศ์วานเกอร์โชนเกี่ยวกับทุกสิ่งที่ต้องขนและงานทุกอย่างที่ต้องทำ และเจ้าจะต้องกำหนดทุกสิ่งที่ต้องหามให้เป็นงานของพวกเขา</verse>
				<verse number="28">นี่เป็นงานของตระกูลแห่งวงศ์วานเกอร์โชนในเต็นท์นัดพบภายใต้อิธามาร์บุตรชายของปุโรหิตอาโรน</verse>
				<verse number="29">“ส่วนวงศ์วานของเมรารีนั้น เจ้าจงนับพวกเขาตามตระกูล ตามสกุล</verse>
				<verse number="30">จงนับคนที่มีอายุ 30 ปีขึ้นไปจนถึง 50 ปี คือทุกคนที่เข้าไปทำหน้าที่ได้เพื่อทำงานในเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="31">และนี่คืองานเกี่ยวกับสิ่งที่ต้องขน ซึ่งเป็นงานทั้งหมดของพวกเขาในเต็นท์นัดพบ ได้แก่กรอบไม้พลับพลา ไม้กลอน ไม้เสา และฐานรอง</verse>
				<verse number="32">เสารอบๆ ลานพร้อมกับฐานรอง หลักหมุดและเชือกโยง รวมทั้งอุปกรณ์ทั้งหมดและทุกสิ่งที่เกี่ยวกับการใช้งานของเสา เจ้าจงระบุชื่อของสิ่งที่พวกเขาต้องหาม</verse>
				<verse number="33">นี่เป็นงานของตระกูลแห่งวงศ์วานเมรารี เป็นงานทั้งหมดของพวกเขาในเต็นท์นัดพบ ภายใต้การดูแลของอิธามาร์บุตรชายของปุโรหิตอาโรน”</verse>
				<verse number="34">โมเสส อาโรน และบรรดาผู้นำชุมนุมชนได้นับวงศ์วานของโคฮาทตามตระกูล และตามสกุลของพวกเขา</verse>
				<verse number="35">ที่มีอายุตั้งแต่ 30 ปีขึ้นไปจนถึง 50 ปี คือทุกคนที่เข้าไปทำหน้าที่ได้เพื่อทำงานในเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="36">จำนวนของเขาตามตระกูลของพวกเขาคือ 2,750 คน</verse>
				<verse number="37">นี่เป็นจำนวนคนในตระกูลของโคฮาท คือทุกคนที่ทำงานในเต็นท์นัดพบ ซึ่งโมเสสและอาโรนนับไว้ตามพระดำรัสที่พระยาห์เวห์ตรัสผ่านโมเสส</verse>
				<verse number="38">จำนวนคนในวงศ์วานเกอร์โชนตามตระกูล ตามสกุลของพวกเขา</verse>
				<verse number="39">ที่มีอายุตั้งแต่ 30 ปีขึ้นไปจนถึง 50 ปี คือทุกคนที่เข้าไปทำหน้าที่ได้เพื่อทำงานในเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="40">จำนวนของเขาตามตระกูล ตามสกุลของพวกเขาคือ 2,630 คน</verse>
				<verse number="41">นี่เป็นจำนวนคนในตระกูลแห่งบุตรหลานของเกอร์โชน คือทุกคนที่ทำงานในเต็นท์นัดพบ ซึ่งโมเสสและอาโรนนับไว้ตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="42">จำนวนคนในตระกูลแห่งวงศ์วานเมรารีตามตระกูล ตามสกุล</verse>
				<verse number="43">ซึ่งมีอายุตั้งแต่ 30 ปีขึ้นไปจนถึง 50 ปี คือทุกคนที่เข้าไปทำหน้าที่ได้เพื่อทำงานในเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="44">จำนวนของเขาตามตระกูลคือ 3,200 คน</verse>
				<verse number="45">นี่เป็นจำนวนคนในตระกูลแห่งวงศ์วานเมรารี ซึ่งโมเสสและอาโรนนับไว้ตามพระดำรัสที่พระยาห์เวห์ตรัสผ่านโมเสส</verse>
				<verse number="46">จำนวนคนเลวีทั้งหมดที่โมเสส อาโรนและบรรดาผู้นำของคนอิสราเอลนับไว้ตามตระกูล ตามสกุลของพวกเขา</verse>
				<verse number="47">ซึ่งมีอายุตั้งแต่ 30 ปีขึ้นไปจนถึง 50 ปี ที่เข้าไปทำงานในงานปรนนิบัติและทำงานขนสัมภาระได้ในเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="48">จำนวนคนที่นับได้คือ 8,580 คน</verse>
				<verse number="49">เขาทั้งหลายถูกแต่งตั้ง ตามพระดำรัสที่พระยาห์เวห์ตรัสผ่านทางโมเสส ให้แต่ละคนทำงานปรนนิบัติหรือทำงานขนของตนเอง ดังนั้นโมเสสได้นับเขาทั้งหลายไว้ตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“จงบัญชาคนอิสราเอลให้ย้ายทุกคนที่เป็นโรคเรื้อน ทุกคนที่มีสิ่งไหลออก และทุกคนที่เป็นมลทินเพราะถูกต้องซากศพออกไปนอกค่าย</verse>
				<verse number="3">ให้ย้ายทั้งผู้ชายและผู้หญิงออกไปนอกค่าย เพื่อจะไม่ทำให้ค่ายของพวกเขาซึ่งเราสถิตท่ามกลางนั้นเป็นมลทิน”</verse>
				<verse number="4">คนอิสราเอลก็ทำตาม และย้ายคนเหล่านี้ออกไปนอกค่าย คนอิสราเอลก็ทำตามที่พระยาห์เวห์ตรัสสั่งโมเสส</verse>
				<verse number="5">และพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="6">“จงบอกคนอิสราเอลว่า ผู้ชายหรือผู้หญิงก็ดีที่ทำบาปต่อกัน อันเป็นการทำผิดต่อพระยาห์เวห์ คนนั้นจึงมีความผิด</verse>
				<verse number="7">ให้คนนั้นสารภาพความบาปที่ได้ทำ และให้เขาชดใช้การทำผิดของเขาอย่างเต็มที่พร้อมกับเพิ่มอีกหนึ่งส่วนห้า แล้วมอบให้แก่คนที่เขาได้ล่วงละเมิด</verse>
				<verse number="8">ถ้าคนนั้นไม่มีญาติสนิทที่จะรับค่าชดใช้ ก็ให้ถวายค่าชดใช้นั้นแด่พระยาห์เวห์สำหรับปุโรหิต พร้อมทั้งแกะผู้สำหรับลบมลทินบาป ซึ่งจะลบมลทินบาปของเขา</verse>
				<verse number="9">นอกจากนี้เครื่องถวายที่บริสุทธิ์ของคนอิสราเอลซึ่งนำมาให้แก่ปุโรหิตต้องเป็นของปุโรหิต</verse>
				<verse number="10">สิ่งของบริสุทธิ์ของแต่ละคนให้เป็นของปุโรหิต และทุกสิ่งที่นำไปให้ปุโรหิตก็ต้องเป็นของปุโรหิต”</verse>
				<verse number="11">และพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="12">“จงบอกคนอิสราเอลว่า ถ้าภรรยาของชายคนไหนหลงผิดและประพฤตินอกใจสามี</verse>
				<verse number="13">มีชายอื่นมานอนกับนางในที่ลับตาสามีของนาง นางก็มีมลทินแล้วแม้ถูกปิดบังไว้ และแม้ไม่มีพยาน ทั้งจับไม่ได้คาหนังคาเขา</verse>
				<verse number="14">จิตหึงหวงก็มาอยู่ในตัวสามี เขาจึงหึงหวงภรรยาผู้มีมลทินนั้น หรือว่ามีจิตหึงหวงอยู่ในสามี เขาจึงหึงหวงภรรยาของเขาทั้งๆ ที่ภรรยาไม่มีมลทิน</verse>
				<verse number="15">ให้ชายนั้นพาภรรยาของเขาไปหาปุโรหิต และนำเครื่องบูชาสำหรับภรรยาไปด้วย คือแป้งบาร์เลย์ประมาณหนึ่งกิโลกรัม แต่ไม่ให้เขาเทน้ำมันหรือใส่กำยานในแป้งนั้น เพราะเป็นธัญบูชาเกี่ยวกับความหึงหวง เป็นธัญบูชาแห่งการระลึกคือให้ระลึกถึงความผิด</verse>
				<verse number="16">“ปุโรหิตจะนำนางมาใกล้และให้ยืนเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">และปุโรหิตจะเอาน้ำศักดิ์สิทธิ์ใส่ในภาชนะดิน แล้วเอาผงคลีจากพื้นพลับพลาใส่ในน้ำนั้น</verse>
				<verse number="18">ปุโรหิตจะให้นางยืนเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ และแก้มวยผมของนางออก แล้วส่งธัญบูชาแห่งการระลึกให้นางถือไว้ ซึ่งเป็นธัญบูชาแห่งความหึงหวง ส่วนปุโรหิตจะถือน้ำแห่งความขมขื่นที่ทำให้เกิดการสาปแช่งนั้นไว้</verse>
				<verse number="19">จากนั้นปุโรหิตจะให้นางสาบานและพูดกับนางว่า ‘ถ้าไม่มีชายใดมานอนกับเจ้า หรือถ้าเจ้าไม่ได้หลงผิดไปมีมลทิน เมื่อเจ้ายังอยู่กินกับ สามี ก็ให้เจ้าพ้นจากน้ำแห่งความขมขื่นที่ทำให้เกิดการสาปแช่งนี้</verse>
				<verse number="20">แต่ถ้าเจ้าหลงผิดในขณะที่เจ้าอยู่กินกับสามีแล้วมีมลทิน โดยชายอื่นที่ไม่ใช่สามีได้นอนกับเจ้า</verse>
				<verse number="21">(และให้ปุโรหิตบอกหญิงนั้นกล่าวคำสาบานของการสาปแช่ง ทั้งบอกกับหญิงนั้นว่า) ขอพระยาห์เวห์ทรงทำให้เจ้าเป็นคำแช่ง และคำสาปท่ามกลางชนชาติของเจ้า โดยการที่พระองค์ ทรงทำให้มดลูก ของเจ้าลีบ และท้องเจ้าป่อง</verse>
				<verse number="22">และน้ำที่ทำให้เกิดการสาปแช่งนี้จะเข้าในตัวเจ้า แล้วทำให้ท้องเจ้าป่อง และมดลูกของเจ้าลีบไป’ และหญิงนั้นจะต้องพูดว่า ‘อาเมน อาเมน’</verse>
				<verse number="23">“แล้วปุโรหิตจะเขียนคำสาปนี้ลงในหนังสือม้วน แล้วลบข้อความนั้นออกในน้ำแห่งความขมขื่น</verse>
				<verse number="24">จากนั้นให้หญิงนั้นดื่มน้ำแห่งความขมขื่นที่ทำให้เกิดการสาปแช่ง แล้วน้ำที่ทำให้เกิดการสาปแช่งนั้นจะเข้าไปในตัวนางและทำให้นางเจ็บปวดมาก</verse>
				<verse number="25">และปุโรหิตจะเอาธัญบูชาแห่งความหึงหวงจากมือนาง แล้วโบกถวายธัญบูชานั้นเฉพาะพระยาห์เวห์ แล้วนำไปที่แท่นบูชา</verse>
				<verse number="26">ปุโรหิตจะหยิบธัญบูชากำมือหนึ่งเป็นส่วนอนุสรณ์บูชาและเผาบนแท่นบูชา หลังจากนั้นปุโรหิตจะให้หญิงนั้นดื่มน้ำนั้น</verse>
				<verse number="27">เมื่อให้หญิงนั้นดื่มน้ำแล้ว ถ้านางทำตัวเป็นมลทินและประพฤตินอกใจสามี น้ำที่ทำให้เกิดการสาปแช่งนั้นจะเข้าในตัวนางและทำให้เจ็บปวดมาก ท้องของนางจะป่องและมดลูกจะลีบไป และนางจะเป็นที่แช่งสาปท่ามกลางชนชาติของนาง</verse>
				<verse number="28">ถ้าหญิงนั้นไม่ได้มีมลทินและนางบริสุทธิ์ นางก็จะพ้นความผิดและตั้งครรภ์</verse>
				<verse number="29">“นี่เป็นกฎเรื่องความหึงหวง เมื่อภรรยาได้หลงไปทำตัวให้มีมลทินทั้งที่ยังอยู่กินกับสามี</verse>
				<verse number="30">หรือเมื่อมีจิตหึงหวงอยู่ในผู้ชาย และเขาหึงหวงภรรยาของตน เขาต้องให้นางไปยืนเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ และปุโรหิตจะปฏิบัติต่อนางตามบัญญัตินี้ทุกประการ</verse>
				<verse number="31">ผู้ชายจึงจะพ้นผิด ส่วนผู้หญิงจะต้องรับความผิดของนาง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“จงกล่าวกับคนอิสราเอลว่า เมื่อผู้ชายหรือผู้หญิงก็ดีได้ปฏิญาณเป็นพิเศษ คือปฏิญาณเป็นนาศีร์ โดยปลีกตัวถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">ก็ให้คนนั้นปลีกตัวจากเหล้าองุ่นและสุรา เขาต้องไม่ดื่มน้ำส้มที่ทำจากเหล้าองุ่นหรือสุรา เขาต้องไม่ดื่มน้ำองุ่นหรือรับประทานองุ่นไม่ว่าสดหรือแห้ง</verse>
				<verse number="4">เขาต้องไม่รับประทานสิ่งใดที่ได้จากต้นองุ่น ไม่ว่าจะเป็นเมล็ดหรือเปลือกองุ่นตลอดเวลาที่ปลีกตัว</verse>
				<verse number="5">“ห้ามมีดโกนถูกศีรษะของเขาตลอดเวลาที่เขาปฏิญาณเป็นนาศีร์ เขาต้องบริสุทธิ์จนกว่ากำหนดเวลาที่ปลีกตัวถวายแด่พระยาห์เวห์จะสิ้นสุด และเขาจะต้องไว้ผมยาว</verse>
				<verse number="6">“และเขาต้องไม่เข้าใกล้ซากศพตลอดเวลาที่ปลีกตัวถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">เขาต้องไม่ทำตัวให้มีมลทินเนื่องจากบิดามารดาหรือพี่น้องชายหญิงที่ตาย เพราะการเป็นนาศีร์ถวายแด่พระเจ้านั้นอยู่บนศีรษะของเขา</verse>
				<verse number="8">ตลอดเวลาที่เป็นนาศีร์เขาต้องบริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">“และถ้ามีคนมาตายอยู่ชิดตัวเขาอย่างปัจจุบันทันด่วน ศีรษะของเขาที่ชำระให้บริสุทธิ์ไว้ก็เป็นมลทิน เขาต้องโกนศีรษะของเขาในวันชำระตัว คือในวันที่เจ็ดนั้นเขาต้องโกนศีรษะ</verse>
				<verse number="10">และในวันที่แปดเขาต้องนำนกเขาสองตัว หรือลูกนกพิราบสองตัวไปให้ปุโรหิตที่ประตูเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="11">และปุโรหิตจะถวายตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป อีกตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวเพื่อลบมลทินให้เขา เพราะเหตุความผิดเกี่ยวกับเรื่องศพ และเขาต้องชำระศีรษะให้บริสุทธิ์ในวันนั้น</verse>
				<verse number="12">เขาจะต้องปลีกตัวถวายแด่พระยาห์เวห์ตลอดเวลาการเป็นนาศีร์ของเขาอีกครั้งหนึ่ง ส่วนช่วงเวลาปลีกตัวก่อนหน้านี้ให้ถือว่าเป็นโมฆะ เพราะการเป็นนาศีร์ของเขามีมลทิน และให้เขานำแกะผู้อายุหนึ่งปีตัวหนึ่งมาเป็นเครื่องบูชาชดใช้บาป</verse>
				<verse number="13">“เมื่อเวลาเป็นนาศีร์ของเขาครบกำหนดแล้ว กฎของนาศีร์มีดังนี้ คือให้นำตัวเขามาที่ประตูเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="14">ให้เขาถวายเครื่องบูชาแด่พระยาห์เวห์คือลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีที่ปราศจากตำหนิตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว ลูกแกะเมียอายุหนึ่งปีที่ปราศจากตำหนิตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป และแกะผู้ที่ปราศจากตำหนิตัวหนึ่งเป็นศานติบูชา</verse>
				<verse number="15">รวมทั้งขนมไร้เชื้อกระจาดหนึ่ง (คือขนมที่ทำด้วยแป้งอย่างดีเคล้าน้ำมันและขนมแผ่นไร้เชื้อทาน้ำมัน) พร้อมกับธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่คู่กัน</verse>
				<verse number="16">แล้วปุโรหิตจะถวายของเหล่านี้เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ ทั้งถวายเครื่องบูชาลบล้างบาปและเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="17">จากนั้นปุโรหิตจะถวายแกะผู้เป็นศานติบูชาแด่พระยาห์เวห์ พร้อมกับขนมไร้เชื้อกระจาดหนึ่ง รวมทั้งถวายธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่คู่กันด้วย</verse>
				<verse number="18">แล้วผู้เป็นนาศีร์จะโกนศีรษะที่ปฏิญาณไว้นั้นที่ประตูเต็นท์นัดพบ และนำเอาผมของศีรษะที่ปฏิญาณไว้นั้นไปใส่ในไฟที่อยู่ใต้ศานติบูชา</verse>
				<verse number="19">หลังจากผู้เป็นนาศีร์โกนศีรษะที่เขาปฏิญาณไว้เสร็จแล้ว ปุโรหิตจะนำเนื้อขาหน้าของแกะตัวผู้ที่ต้มแล้วกับขนมไร้เชื้อก้อนหนึ่งจากกระจาด และขนมแผ่นไร้เชื้อแผ่นหนึ่งวางไว้ในมือทั้งสองของนาศีร์คนนั้น</verse>
				<verse number="20">แล้วปุโรหิตจะโบกของเหล่านั้นเป็นเครื่องโบกถวายแด่พระยาห์เวห์ นี่เป็นส่วนที่บริสุทธิ์สำหรับปุโรหิตที่รวมเข้ากับเนื้ออกซึ่งเป็นเครื่องโบกถวายและเนื้อโคนขาซึ่งเป็นเครื่องถวาย หลังจากนี้ผู้เป็นนาศีร์ก็ดื่มเหล้าองุ่นได้</verse>
				<verse number="21">“นี่เป็นกฎของนาศีร์ผู้ซึ่งได้ปฏิญาณ และเครื่องบูชาของเขาที่ถวายแด่พระยาห์เวห์ในการเป็นนาศีร์ของเขา นอกเหนือจากสิ่งอื่นที่เขาสามารถถวายได้ เขาจะต้องทำตามที่กล่าวปฏิญาณตามกฎของการเป็นนาศีร์”</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="23">“จงกล่าวกับอาโรนและบุตรทั้งหลายของเขาว่า ท่านทั้งหลายจงอวยพรคนอิสราเอล คือพูดกับเขาทั้งหลายว่า</verse>
				<verse number="24">‘ขอพระยาห์เวห์ทรงอวยพรท่าน และพิทักษ์รักษาท่าน</verse>
				<verse number="25">ขอพระยาห์เวห์ทรงให้พระพักตร์ของพระองค์ทอแสงแก่ท่าน และทรงพระกรุณาท่าน</verse>
				<verse number="26">ขอพระยาห์เวห์เงยพระพักตร์ของพระองค์ต่อท่าน และประทานสวัสดิภาพแก่ท่าน’</verse>
				<verse number="27">“ดังนั้นแหละพวกเขาจะประทับนามของเราเหนือคนอิสราเอล และเราจะอวยพรเขาทั้งหลาย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ในวันที่โมเสสจัดตั้งพลับพลาเสร็จนั้น ท่านได้เจิมและถวายพลับพลากับเครื่องใช้ทุกอย่างของพลับพลาให้เป็นของบริสุทธิ์ พร้อมกับแท่นบูชาและเครื่องใช้ทั้งหมดของแท่นด้วย</verse>
				<verse number="2">แล้วบรรดาผู้นำของคนอิสราเอล หัวหน้าสกุลได้เข้ามาถวายของ(พวกเขาคือผู้นำของเผ่าต่างๆ ผู้ดูแลการขึ้นทะเบียน)</verse>
				<verse number="3">พวกเขานำของมาถวายแด่พระยาห์เวห์ มีเกวียนประทุนหกเล่มกับโคหกคู่ ผู้นำสองคนนำเกวียนมาด้วยกันหนึ่งเล่มและนำโคมาคนละตัวแล้วถวายที่หน้าพลับพลา</verse>
				<verse number="4">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="5">“จงรับของเหล่านี้จากเขาทั้งหลายเพื่อใช้ในงานของเต็นท์นัดพบ และจงมอบให้แก่เลวีแต่ละคนตามงานปรนนิบัติของเขา”</verse>
				<verse number="6">โมเสสจึงนำเกวียนและโคไปมอบให้แก่คนเลวี</verse>
				<verse number="7">ท่านให้เกวียนสองเล่มกับโคสองคู่แก่บุตรทั้งหลายของเกอร์โชนตามงานปรนนิบัติของเขา</verse>
				<verse number="8">และเกวียนสี่เล่มกับโคสี่คู่แก่บุตรทั้งหลายของเมรารีตามงานปรนนิบัติของเขาภายใต้การดูแลของอิธามาร์บุตรชายของปุโรหิตอาโรน</verse>
				<verse number="9">แต่ท่านไม่ได้มอบอะไรให้แก่บุตรทั้งหลายของโคฮาท เพราะงานปรนนิบัติของพวกเขาเป็นการหามสิ่งของบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="10">และบรรดาผู้นำก็ถวายของเนื่องในการมอบถวายแท่นบูชาในวันทำพิธีเจิมแท่นบูชานั้น พวกเขาต่างถวายของถวายของตนที่หน้าแท่นบูชา</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “ให้ผู้นำเอาของถวายของเขามาวันละคนในงานมอบถวายแท่นบูชา”</verse>
				<verse number="12">วันแรก ผู้ที่มาถวายของคือ นาโชนบุตรอัมมีนาดับแห่งเผ่ายูดาห์</verse>
				<verse number="13">ของถวายของเขาคือจานเงินใบหนึ่งหนัก 1.5 กิโลกรัม และชามเงินใบหนึ่งหนัก 800 กรัม ตามมาตรฐานของสถานนมัสการ ภาชนะทั้งสองนี้มีแป้งอย่างดีเคล้าน้ำมันบรรจุอยู่เต็มเพื่อเป็นธัญบูชา</verse>
				<verse number="14">ชามทองคำเล็กใบหนึ่งหนัก 110 กรัม มีเครื่องหอมบรรจุเต็ม</verse>
				<verse number="15">ลูกโคผู้ตัวหนึ่ง แกะผู้ตัวหนึ่ง และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีตัวหนึ่งเพื่อเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="16">แพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="17">โคผู้สองตัว แกะผู้ห้าตัว แพะผู้ห้าตัว และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีห้าตัวเป็นศานติบูชา สิ่งเหล่านี้เป็นของถวายของนาโชนบุตรของอัมมีนาดับ</verse>
				<verse number="18">วันที่สอง ผู้ที่ถวายคือ นาธันเอลบุตรศุอาร์ ผู้นำของพงศ์พันธุ์อิสสาคาร์</verse>
				<verse number="19">เขาถวายของถวายเป็นจานเงินใบหนึ่งหนัก 1.5 กิโลกรัม ชามเงินใบหนึ่งหนัก 800 กรัม ตามมาตรฐานของสถานนมัสการ ภาชนะทั้งสองนี้มีแป้งอย่างดีเคล้าน้ำมันบรรจุเต็มเพื่อเป็นธัญบูชา</verse>
				<verse number="20">ชามทองคำเล็กใบหนึ่งหนัก 110 กรัม มีเครื่องหอมบรรจุเต็ม</verse>
				<verse number="21">ลูกโคผู้ตัวหนึ่ง แกะผู้ตัวหนึ่ง และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีตัวหนึ่งเพื่อเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="22">แพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="23">โคผู้สองตัว แกะผู้ห้าตัว แพะผู้ห้าตัว และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีห้าตัวเป็นศานติบูชา สิ่งเหล่านี้เป็นของถวายของนาธันเอลบุตรของศุอาร์</verse>
				<verse number="24">วันที่สาม เอลีอับบุตรเฮโลน ผู้นำของพงศ์พันธุ์เศบูลุน</verse>
				<verse number="25">ของถวายของเขาคือ จานเงินใบหนึ่งหนัก 1.5 กิโลกรัม ชามเงินใบหนึ่งหนัก 800 กรัม ตามมาตรฐานของสถานนมัสการ ภาชนะทั้งสองนี้มีแป้งอย่างดีเคล้าน้ำมันบรรจุเต็มเพื่อเป็นธัญบูชา</verse>
				<verse number="26">ชามทองคำเล็กใบหนึ่งหนัก 110 กรัม มีเครื่องหอมบรรจุเต็ม</verse>
				<verse number="27">ลูกโคผู้ตัวหนึ่ง แกะผู้ตัวหนึ่ง และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีตัวหนึ่งเพื่อเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="28">แพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="29">โคผู้สองตัว แกะผู้ห้าตัว แพะผู้ห้าตัว และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีห้าตัวเป็นศานติบูชา สิ่งเหล่านี้เป็นของถวายของเอลีอับบุตรของเฮโลน</verse>
				<verse number="30">วันที่สี่ เอลีซูร์บุตรของเชเดเออร์ ผู้นำของพงศ์พันธุ์รูเบน</verse>
				<verse number="31">ของถวายของเขาคือ จานเงินใบหนึ่งหนัก 1.5 กิโลกรัม ชามเงินใบหนึ่งหนัก 800 กรัม ตามมาตรฐานของสถานนมัสการ ภาชนะทั้งสองนี้มีแป้งอย่างดีเคล้าน้ำมันบรรจุเต็มเพื่อเป็นธัญบูชา</verse>
				<verse number="32">ชามทองคำเล็กใบหนึ่งหนัก 110 กรัม มีเครื่องหอมบรรจุเต็ม</verse>
				<verse number="33">ลูกโคผู้ตัวหนึ่ง แกะผู้ตัวหนึ่ง และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีตัวหนึ่งเพื่อเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="34">แพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="35">โคผู้สองตัว แกะผู้ห้าตัว แพะผู้ห้าตัว และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีห้าตัวเป็นศานติบูชา สิ่งเหล่านี้เป็นของถวายของเอลีซูร์บุตรของเชเดเออร์</verse>
				<verse number="36">วันที่ห้า เชลูมิเอลบุตรศุริชัดดัย ผู้นำของพงศ์พันธุ์สิเมโอน</verse>
				<verse number="37">ของถวายของเขาคือ จานเงินใบหนึ่งหนัก 1.5 กิโลกรัม ชามเงินใบหนึ่งหนัก 800 กรัม ตามมาตรฐานของสถานนมัสการ ภาชนะทั้งสองนี้มีแป้งอย่างดีเคล้าน้ำมันบรรจุเต็มเพื่อเป็นธัญบูชา</verse>
				<verse number="38">ชามทองคำเล็กใบหนึ่งหนัก 110 กรัม มีเครื่องหอมบรรจุเต็ม</verse>
				<verse number="39">ลูกโคผู้ตัวหนึ่ง แกะผู้ตัวหนึ่ง และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีตัวหนึ่งเพื่อเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="40">แพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="41">โคผู้สองตัว แกะผู้ห้าตัว แพะผู้ห้าตัว และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีห้าตัวเป็นศานติบูชา สิ่งเหล่านี้เป็นของถวายของเชลูมิเอลบุตรของศุริชัดดัย</verse>
				<verse number="42">วันที่หก เอลียาสาฟบุตรเดอูเอล ผู้นำของพงศ์พันธุ์กาด</verse>
				<verse number="43">ของถวายของเขาคือจานเงินใบหนึ่งหนัก 1.5 กิโลกรัม ชามเงินใบหนึ่งหนัก 800 กรัม ตามมาตรฐานของสถานนมัสการ ภาชนะทั้งสองนี้มีแป้งอย่างดีเคล้าน้ำมันบรรจุเต็มเพื่อเป็นธัญบูชา</verse>
				<verse number="44">ชามทองคำเล็กใบหนึ่งหนัก 110 กรัม มีเครื่องหอมบรรจุเต็ม</verse>
				<verse number="45">ลูกโคผู้ตัวหนึ่ง แกะผู้ตัวหนึ่ง และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีตัวหนึ่งเพื่อเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="46">แพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="47">โคผู้สองตัว แกะผู้ห้าตัว แพะผู้ห้าตัว และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีห้าตัวเป็นศานติบูชา สิ่งเหล่านี้เป็นของถวายของเอลียาสาฟบุตรของเดอูเอล</verse>
				<verse number="48">วันที่เจ็ด เอลีชามาบุตรอัมมีฮูด ผู้นำของพงศ์พันธุ์เอฟราอิม</verse>
				<verse number="49">ของถวายของเขาคือจานเงินใบหนึ่งหนัก 1.5 กิโลกรัม ชามเงินใบหนึ่งหนัก 800 กรัม ตามมาตรฐานของสถานนมัสการ ภาชนะทั้งสองนี้มีแป้งอย่างดีเคล้าน้ำมันบรรจุเต็มเพื่อเป็นธัญบูชา</verse>
				<verse number="50">ชามทองคำเล็กใบหนึ่งหนัก 110 กรัม มีเครื่องหอมบรรจุเต็ม</verse>
				<verse number="51">ลูกโคผู้ตัวหนึ่ง แกะผู้ตัวหนึ่ง และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีตัวหนึ่งเพื่อเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="52">แพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="53">โคผู้สองตัว แกะผู้ห้าตัว แพะผู้ห้าตัว และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีห้าตัวเป็นศานติบูชา สิ่งเหล่านี้เป็นของถวายของเอลีชามาบุตรของอัมมีฮูด</verse>
				<verse number="54">วันที่แปด กามาลิเอลบุตรเปดาซูร์ ผู้นำของพงศ์พันธุ์มนัสเสห์</verse>
				<verse number="55">ของถวายของเขาคือจานเงินใบหนึ่งหนัก 1.5 กิโลกรัม ชามเงินใบหนึ่งหนัก 800 กรัม ตามมาตรฐานของสถานนมัสการ ภาชนะทั้งสองนี้มีแป้งอย่างดีเคล้าน้ำมันบรรจุเต็มเพื่อเป็นธัญบูชา</verse>
				<verse number="56">ชามทองคำเล็กใบหนึ่งหนัก 110 กรัม มีเครื่องหอมบรรจุเต็ม</verse>
				<verse number="57">ลูกโคผู้ตัวหนึ่ง แกะผู้ตัวหนึ่ง และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีตัวหนึ่งเพื่อเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="58">แพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="59">โคผู้สองตัว แกะผู้ห้าตัว แพะผู้ห้าตัว และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีห้าตัวเป็นศานติบูชา สิ่งเหล่านี้เป็นของถวายของกามาลิเอลบุตรของเปดาซูร์</verse>
				<verse number="60">วันที่เก้า อาบีดันบุตรกิเดโอนี ผู้นำของพงศ์พันธุ์เบนยามิน</verse>
				<verse number="61">ของถวายของเขาคือจานเงินใบหนึ่งหนัก 1.5 กิโลกรัม ชามเงินใบหนึ่งหนัก 800 กรัม ตามมาตรฐานของสถานนมัสการ ภาชนะทั้งสองนี้มีแป้งอย่างดีเคล้าน้ำมันบรรจุเต็มเพื่อเป็นธัญบูชา</verse>
				<verse number="62">ชามทองคำเล็กใบหนึ่งหนัก 110 กรัม มีเครื่องหอมบรรจุเต็ม</verse>
				<verse number="63">ลูกโคผู้ตัวหนึ่ง แกะผู้ตัวหนึ่ง และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีตัวหนึ่งเพื่อเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="64">แพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="65">โคผู้สองตัว แกะผู้ห้าตัว แพะผู้ห้าตัว และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีห้าตัวเป็นศานติบูชา สิ่งเหล่านี้เป็นของถวายของอาบีดันบุตรของกิเดโอนี</verse>
				<verse number="66">วันที่สิบ อาหิเยเซอร์บุตรอัมมีชัดดัย ผู้นำของพงศ์พันธุ์ดาน</verse>
				<verse number="67">ของถวายของเขาคือจานเงินใบหนึ่งหนัก 1.5 กิโลกรัม ชามเงินใบหนึ่งหนัก 800 กรัม ตามมาตรฐานของสถานนมัสการ ภาชนะทั้งสองนี้มีแป้งอย่างดีเคล้าน้ำมันบรรจุเต็มเพื่อเป็นธัญบูชา</verse>
				<verse number="68">ชามทองคำเล็กใบหนึ่งหนัก 110 กรัม มีเครื่องหอมบรรจุเต็ม</verse>
				<verse number="69">ลูกโคผู้ตัวหนึ่ง แกะผู้ตัวหนึ่ง และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีตัวหนึ่งเพื่อเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="70">แพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="71">โคผู้สองตัว แกะผู้ห้าตัว แพะผู้ห้าตัว และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีห้าตัวเป็นศานติบูชา สิ่งเหล่านี้เป็นของถวายของอาหิเยเซอร์บุตรของอัมมีชัดดัย</verse>
				<verse number="72">วันที่สิบเอ็ด ปากีเอลบุตรโอคราน ผู้นำของพงศ์พันธุ์อาเชอร์</verse>
				<verse number="73">ของถวายของเขาคือจานเงินใบหนึ่งหนัก 1.5 กิโลกรัม ชามเงินใบหนึ่งหนัก 800 กรัม ตามมาตรฐานของสถานนมัสการ ภาชนะทั้งสองนี้มีแป้งอย่างดีเคล้าน้ำมันบรรจุเต็มเพื่อเป็นธัญบูชา</verse>
				<verse number="74">ชามทองคำเล็กใบหนึ่งหนัก 110 กรัม มีเครื่องหอมบรรจุเต็ม</verse>
				<verse number="75">ลูกโคผู้ตัวหนึ่ง แกะผู้ตัวหนึ่ง และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีตัวหนึ่งเพื่อเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="76">แพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="77">โคผู้สองตัว แกะผู้ห้าตัว แพะผู้ห้าตัว และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีห้าตัวเป็นศานติบูชา สิ่งเหล่านี้เป็นของถวายของปากีเอลบุตรของโอคราน</verse>
				<verse number="78">วันที่สิบสอง อาหิราบุตรเอนัน ผู้นำของพงศ์พันธุ์นัฟทาลี</verse>
				<verse number="79">ของถวายของเขาคือ จานเงินใบหนึ่งหนัก 1.5 กิโลกรัม ชามเงินใบหนึ่งหนัก 800 กรัม ตามมาตรฐานของสถานนมัสการ ภาชนะทั้งสองนี้มีแป้งอย่างดีเคล้าน้ำมันบรรจุเต็มเพื่อเป็นธัญบูชา</verse>
				<verse number="80">ชามทองคำเล็กใบหนึ่งหนัก 110 กรัม มีเครื่องหอมบรรจุเต็ม</verse>
				<verse number="81">ลูกโคผู้ตัวหนึ่ง แกะผู้ตัวหนึ่ง และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีตัวหนึ่งเพื่อเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="82">แพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="83">โคผู้สองตัว แกะผู้ห้าตัว แพะผู้ห้าตัว และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีห้าตัวเป็นศานติบูชา สิ่งเหล่านี้เป็นของถวายของอาหิราบุตรของเอนัน</verse>
				<verse number="84">นี่เป็นของถวายในงานมอบถวายแท่นบูชาจากผู้นำของคนอิสราเอลในวันที่มีพิธีเจิมแท่นบูชา คือจานเงินสิบสองใบ ชามเงินสิบสองใบ ชามทองคำเล็กสิบสองใบ</verse>
				<verse number="85">จานเงินใบหนึ่งหนัก 1.5 กิโลกรัม และชามใบหนึ่งหนัก 800 กรัม เงินที่ใช้ทำภาชนะทั้งหมดหนัก 27.6 กิโลกรัม ตามมาตรฐานของสถานนมัสการ</verse>
				<verse number="86">ชามทองคำเล็กสิบสองใบมีเครื่องหอมบรรจุเต็ม หนักใบละ 110 กรัม ตามมาตรฐานของสถานนมัสการ ทองคำที่ใช้ทำถ้วยทั้งหมดหนัก 1.32 กิโลกรัม</verse>
				<verse number="87">สัตว์สำหรับเครื่องบูชาเผาทั้งตัว มีโคผู้สิบสองตัว แกะผู้สิบสองตัว ลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีสิบสองตัวพร้อมกับธัญบูชาที่คู่กัน และแพะผู้สิบสองตัวเพื่อเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="88">สัตว์ทั้งหมดที่ใช้ถวายเป็นศานติบูชามีโคผู้ยี่สิบสี่ตัว แกะผู้หกสิบตัว แพะผู้หกสิบตัว และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีหกสิบตัว เหล่านี้เป็นของถวายในงานมอบถวายแท่นบูชาเมื่อแท่นได้รับการเจิมแล้ว</verse>
				<verse number="89">เมื่อโมเสสเข้าไปในเต็นท์นัดพบเพื่อจะกราบทูลพระองค์ ท่านได้ยินพระสุรเสียงตรัสกับท่านมาจากพระที่นั่งกรุณา ซึ่งอยู่บนหีบแห่งสักขีพยานระหว่างเครูบทั้งสอง และพระองค์ทรงสนทนากับท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“จงกล่าวกับอาโรนว่า เมื่อเจ้าตั้งตะเกียง จงให้ตะเกียงทั้งเจ็ดส่องแสงไปด้านหน้าคันประทีป”</verse>
				<verse number="3">และอาโรนก็ทำตาม ท่านตั้งตะเกียงให้ส่องแสงออกไปทางด้านหน้าคันประทีป ตามที่พระยาห์เวห์ตรัสสั่งกับโมเสส</verse>
				<verse number="4">การทำคันประทีปให้ทำดังนี้ คือเป็นงานทองคำที่ใช้ค้อนทุบ เป็นการทุบด้วยค้อนตั้งแต่ฐานขึ้นไปถึงดอก ตามแบบที่พระยาห์เวห์ทรงสำแดงแก่โมเสส เขาจึงทำคันประทีปตามนั้น</verse>
				<verse number="5">และพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="6">“จงนำคนเลวีออกจากคนอิสราเอลและชำระเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="7">เจ้าจงชำระพวกเขาดังนี้ จงเอาน้ำชำระมาประพรมเขาและให้พวกเขาโกนทั่วทั้งตัว ทั้งให้ซักเสื้อผ้า แล้วเขาทั้งหลายก็ได้ชำระตัวเองให้สะอาด</verse>
				<verse number="8">และให้เขาทั้งหลายนำลูกโคผู้กับเครื่องธัญบูชาที่คู่กัน คือแป้งอย่างดีเคล้าน้ำมัน และเจ้าจงนำลูกโคผู้อีกตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="9">แล้วจงพาพวกคนเลวีมาที่หน้าเต็นท์นัดพบ และให้ชุมชนอิสราเอลทั้งหมดมาชุมนุมกัน</verse>
				<verse number="10">เมื่อเจ้านำคนเลวีมาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ จงให้คนอิสราเอลเอามือของพวกเขาวางบนคนเลวี</verse>
				<verse number="11">และให้อาโรนถวายคนเลวีแด่พระยาห์เวห์ให้เป็นเครื่องถวาย จากประชาชนอิสราเอล เพื่อเขาทั้งหลายจะทำงานปรนนิบัติพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">แล้วคนเลวีจะเอามือของตนวางบนหัวโคผู้ทั้งสองตัว เจ้าจงเอาโคตัวหนึ่งมาถวายเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป และอีกตัวหนึ่งให้เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวแด่พระยาห์เวห์ เพื่อลบมลทินบาปของคนเลวี</verse>
				<verse number="13">เจ้าจงให้คนเลวียืนต่อหน้าอาโรนและบุตรทั้งหลายของเขา และจงถวายเขาทั้งหลายให้เป็นเครื่องถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">“ดังนี้แหละ เจ้าจะแยกคนเลวีออกจากคนอิสราเอล และคนเลวีจะเป็นของเรา</verse>
				<verse number="15">หลังจากนั้น คนเลวีจะเข้าไปรับใช้ที่เต็นท์นัดพบ ในเมื่อเจ้าได้ชำระพวกเขาและได้ถวายพวกเขาเป็นเครื่องถวายแล้ว</verse>
				<verse number="16">เพราะพวกเขาถูกแยกจากคนอิสราเอลและมอบให้แก่เราอย่างสิ้นเชิง เรารับเขาทั้งหลายมาเป็นของเราเพื่อแทนที่ทุกคนซึ่งเป็นคนแรกที่เกิดจากครรภ์มารดา คือบุตรหัวปีทั้งหมดของประชาชนอิสราเอล</verse>
				<verse number="17">เพราะว่าลูกหัวปีทั้งหมดของคนอิสราเอลเป็นของเราไม่ว่าคนหรือสัตว์ ในวันที่เราสังหารลูกหัวปีในแผ่นดินอียิปต์ เราได้แยกเขาไว้เป็นของเรา</verse>
				<verse number="18">แต่เราเอาคนเลวีแทนที่บุตรหัวปีของคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="19">และเราให้คนเลวีจากท่ามกลางคนอิสราเอลแก่อาโรนและบุตรทั้งหลายของเขา ให้ทำงานรับใช้แทนคนอิสราเอลที่เต็นท์นัดพบ และลบมลทินให้คนอิสราเอล เพื่อจะไม่มีภัยพิบัติเกิดแก่คนอิสราเอล เมื่อพวกเขาเข้ามาใกล้สถานนมัสการ”</verse>
				<verse number="20">โมเสส อาโรน และชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมดก็ได้ทำต่อคนเลวีอย่างนั้น คนอิสราเอลทำทุกสิ่งตามที่พระยาห์เวห์ตรัสสั่งโมเสสในเรื่องคนเลวี</verse>
				<verse number="21">คนเลวีก็ชำระตัวเองจากบาปและซักเสื้อผ้าของพวกเขา อาโรนก็ถวายพวกเขาเป็นเครื่องถวายแด่พระยาห์เวห์ แล้วอาโรนลบมลทินเพื่อชำระเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="22">ตั้งแต่นั้นมาคนเลวีก็เข้าไปทำงานรับใช้ในเต็นท์นัดพบต่อหน้าอาโรนและบุตรชายของอาโรน พวกเขาทำอย่างนั้นกับคนเลวีตามที่พระยาห์เวห์ตรัสสั่งโมเสสในเรื่องคนเลวี</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="24">“นี่เป็นกฎเกี่ยวกับคนเลวี คือให้คนเลวีที่มีอายุตั้งแต่ 25 ปีขึ้นไป เข้าไปทำหน้าที่ในงานรับใช้ที่เต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="25">พออายุ 50 ปีก็ให้เขาหยุดทำหน้าที่ในงานรับใช้ และไม่ต้องทำงานอีกต่อไป</verse>
				<verse number="26">เขาอาจจะช่วยเหลือพี่น้องที่เต็นท์นัดพบในการดูแลการงาน แต่ไม่ต้องลงมือทำเอง เจ้าจงทำเช่นนี้กับคนเลวีเกี่ยวกับงานของพวกเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ในเดือนที่หนึ่งปีที่สอง ตั้งแต่เขาทั้งหลายออกจากแผ่นดินอียิปต์ พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสที่ถิ่นทุรกันดารซีนายว่า</verse>
				<verse number="2">“จงให้คนอิสราเอลถือเทศกาลปัสกาตามเวลาที่กำหนดไว้</verse>
				<verse number="3">คือในวันที่สิบสี่เวลาเย็นของเดือนนี้ เจ้าทั้งหลายจงถือเทศกาลปัสกาตามเวลาที่กำหนดนั้น เจ้าจงทำตามกฎเกณฑ์และกฎหมายทั้งสิ้นของเทศกาลเลี้ยงนั้น”</verse>
				<verse number="4">โมเสสจึงบอกคนอิสราเอลให้ถือเทศกาลปัสกา</verse>
				<verse number="5">เขาทั้งหลายถือเทศกาลปัสกาในเวลาเย็นของวันที่สิบสี่เดือนที่หนึ่งที่ถิ่นทุรกันดารซีนาย และคนอิสราเอลก็ทำทุกอย่างตามที่พระยาห์เวห์ตรัสสั่งโมเสส</verse>
				<verse number="6">แต่มีผู้ชายบางคนเป็นมลทินเพราะแตะต้องศพ จึงถือปัสกาในวันนั้นไม่ได้ พวกเขาจึงมาหา โมเสสและอาโรนในวันนั้น</verse>
				<verse number="7">คนเหล่านั้นกล่าวกับท่านว่า “เรามีมลทินเพราะแตะต้องศพ ทำไมจึงไม่ให้เราถวายเครื่องบูชาของพระยาห์เวห์ตามเวลาที่กำหนดไว้ท่ามกลางคนอิสราเอล?”</verse>
				<verse number="8">และโมเสสบอกเขาทั้งหลายว่า “จงคอยอยู่ก่อนเพื่อข้าพเจ้าจะฟังดูว่า พระยาห์เวห์จะตรัสสั่งในเรื่องของพวกท่านอย่างไร”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="10">“จงกล่าวกับคนอิสราเอลว่า ถ้ามีใครในพวกเจ้าหรือในชาติพันธุ์ของเจ้ามีมลทินเพราะแตะต้องศพหรือไปทางไกล ผู้นั้นสามารถถือปัสกาแด่พระยาห์เวห์ได้</verse>
				<verse number="11">แต่ให้ถือปัสกาในเวลาเย็นของวันที่สิบสี่เดือนที่สอง ให้เขากินขนมปังไร้เชื้อและผักรสขม</verse>
				<verse number="12">เขาทั้งหลายต้องไม่ให้อะไรเหลือไว้จนวันรุ่งขึ้น และไม่ให้หักกระดูกแกะปัสกา ให้เขาทำตามกฎเกณฑ์ในเรื่องเทศกาลปัสกาทุกประการ</verse>
				<verse number="13">ส่วนคนที่สะอาดและไม่ได้เดินทาง แต่ไม่ยอมถือเทศกาลปัสกา ก็ให้คนนั้นถูกตัดออกจากท่ามกลางชนชาติของเขา เพราะเขาไม่ได้นำเครื่องบูชาของพระยาห์เวห์มาถวายตามเวลากำหนด เขาต้องรับโทษของเขา</verse>
				<verse number="14">ถ้าคนต่างด้าวที่มาอาศัยอยู่ท่ามกลางเจ้าทั้งหลายจะถือเทศกาลปัสกาแด่พระยาห์เวห์ ก็ให้เขาถือตามกฎเกณฑ์และกฎหมายของเทศกาลปัสกา เจ้าจงมีกฎเกณฑ์อย่างเดียวกันสำหรับคนต่างด้าวและคนพื้นเมือง”</verse>
				<verse number="15">ในวันที่จัดตั้งพลับพลา มีเมฆมาปกคลุมพลับพลาคือเต็นท์แห่งสักขีพยาน ในเวลาเย็นเมฆนั้นก็ปรากฏเหมือนเปลวไฟอยู่เหนือพลับพลาจนรุ่งเช้า</verse>
				<verse number="16">เป็นอย่างนั้นอยู่เสมอ คือมีเมฆปกคลุมตอนกลางวัน ส่วนกลางคืนก็ปรากฏเหมือนเปลวไฟ</verse>
				<verse number="17">เมื่อไรที่เมฆลอยขึ้นจากเต็นท์ คนอิสราเอลก็จะยกออกเดินทางไป และเมื่อเมฆนั้นหยุดอยู่ที่ไหน คนอิสราเอลก็จะตั้งค่ายที่นั่น</verse>
				<verse number="18">คนอิสราเอลยกออกเดินตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์ และตั้งค่ายตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์ ตราบใดที่เมฆยังหยุดอยู่เหนือพลับพลา พวกเขาก็จะยังตั้งค่ายอยู่</verse>
				<verse number="19">แม้เมื่อเมฆหยุดอยู่เหนือพลับพลานานเป็นเวลาหลายๆ วัน คนอิสราเอลก็ทำตามพระบัญชาของพระยาห์เวห์คือไม่ยกออกเดินทาง</verse>
				<verse number="20">บางครั้งเมฆหยุดอยู่เหนือพลับพลาเพียงไม่กี่วัน เขาก็อยู่ในค่ายตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์ และตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์ พวกเขาก็ยกออกเดินทาง</verse>
				<verse number="21">บางครั้งเมฆหยุดอยู่ตั้งแต่เวลาเย็นจนถึงเวลาเช้า แต่เมื่อเมฆลอยขึ้นในเวลาเช้า พวกเขาก็ยกออกเดินทาง หรือถ้าเมฆหยุดอยู่ไม่ว่ากลางวันหรือกลางคืน เมื่อเมฆลอยขึ้น พวกเขาก็ยกออกเดินทาง</verse>
				<verse number="22">ไม่ว่าเมฆจะหยุดอยู่เหนือพลับพลาสองวัน หรือหนึ่งเดือน หรือนานถึงหนึ่งปี คนอิสราเอลก็จะอยู่ในค่ายนานเท่านั้นโดยไม่ยกออกเดินทาง แต่ถ้าเมฆลอยขึ้นเมื่อไร พวกเขาก็จะยกออกเดินทางเมื่อนั้น</verse>
				<verse number="23">เขาทั้งหลายตั้งค่ายอยู่ตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์ และยกออกเดินทางตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์ เขาทั้งหลายรักษาพระบัญชาของพระยาห์เวห์ตามพระดำรัสที่พระองค์ตรัสสั่งโมเสส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“จงทำแตรเงินสองคันให้ตัวเจ้าเอง ให้ทำโดยการใช้ค้อนทุบ เจ้าจงใช้แตรนั้นเรียกชุมชนให้มาชุมนุมกัน และใช้รื้อย้ายค่ายออกเดิน</verse>
				<verse number="3">เมื่อเป่าแตรทั้งสอง ก็ให้ชุมชนทั้งหมดมาประชุมกับเจ้าตรงทางเข้าเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="4">แต่ถ้าเป่าแตรคันเดียว ก็ให้บรรดาผู้นำคือหัวหน้ากองพันของอิสราเอลมาประชุมกับเจ้า</verse>
				<verse number="5">แต่เมื่อเจ้าเป่าสัญญาณแตรปลุก ก็ให้ค่ายต่างๆ ที่ตั้งอยู่ด้านตะวันออกยกออกเดินทาง</verse>
				<verse number="6">เมื่อเป่าสัญญาณแตรปลุกครั้งที่สอง ให้บรรดาค่ายที่อยู่ด้านใต้ยกออกเดินทาง เมื่อจะยกออกเดินทางก็ให้เป่าสัญญาณแตรปลุก</verse>
				<verse number="7">แต่เมื่อจะให้ชุมชนมาประชุมพร้อมกัน ก็จงเป่าแตรแต่อย่าทำเสียงสัญญาณปลุก</verse>
				<verse number="8">ให้ลูกๆ ของอาโรนคือปุโรหิตเป็นคนเป่าแตร แตรนี้จะเป็นกฎเกณฑ์ถาวรตลอดชั่วชาติพันธุ์ของเจ้า</verse>
				<verse number="9">และเมื่อเจ้าทั้งหลายจะไปทำสงครามกับศัตรูที่มาบีบบังคับพวกเจ้าในแผ่นดินของเจ้า ก็ให้เป่าแตรทำเสียงสัญญาณปลุก เพื่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าจะทรงระลึกถึงพวกเจ้า และช่วยให้พ้นจากศัตรูของเจ้า</verse>
				<verse number="10">ในวันที่เจ้าทั้งหลายมีความยินดีในงานเทศกาลเลี้ยงและในวันต้นเดือนของเจ้า เจ้าจงเป่าแตรเหนือเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและเหนือเครื่องบูชาที่เป็นศานติบูชา ซึ่งจะทำให้พระเจ้าของเจ้าระลึกถึงพวกเจ้าเฉพาะพระพักตร์พระองค์ เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเจ้า”</verse>
				<verse number="11">ในวันที่ยี่สิบเดือนที่สองปีที่สอง เมฆนั้นถูกยกขึ้นจากพลับพลาแห่งสักขีพยาน</verse>
				<verse number="12">คนอิสราเอลก็ยกออกเดินทางเป็นระยะๆ จากถิ่นทุรกันดารซีนาย และเมฆนั้นมาหยุดอยู่ที่ถิ่นทุรกันดารปาราน</verse>
				<verse number="13">เขาทั้งหลายได้ยกออกเดินทางเป็นครั้งแรกตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์ที่ตรัสผ่านโมเสส</verse>
				<verse number="14">ธงค่ายของพงศ์พันธุ์ยูดาห์ออกเดินทางเป็นกองๆ ไปก่อน มีนาโชนบุตรอัมมีนาดับเป็นผู้นำทุกๆ กอง</verse>
				<verse number="15">นาธันเอลบุตรศุอาร์เป็นผู้นำทุกๆ กองของพงศ์พันธุ์เผ่าอิสสาคาร์</verse>
				<verse number="16">และเอลีอับบุตรเฮโลนเป็นผู้นำทุกๆ กองของเผ่าเศบูลุน</verse>
				<verse number="17">จากนั้นพลับพลาจะถูกรื้อลง แล้วบุตรทั้งหลายของเกอร์โชน และของเมรารีผู้แบกหามพลับพลานั้นจะยกออกเดินทาง</verse>
				<verse number="18">แล้วธงค่ายของคนรูเบนจะออกเดินทางเป็นกองๆ เอลีซูร์บุตรเชเดเออร์เป็นผู้นำทุกๆ กอง</verse>
				<verse number="19">เชลูมิเอลบุตรศุริชัดดัยเป็นผู้นำทุกๆ กองของพงศ์พันธุ์เผ่าสิเมโอน</verse>
				<verse number="20">เอลียาสาฟบุตรเดอูเอลเป็นผู้นำทุกๆ กองของพงศ์พันธุ์เผ่ากาด</verse>
				<verse number="21">แล้วคนโคฮาทจะหามสิ่งบริสุทธิ์ต่างๆ และยกออกเดินทาง เขาจะต้องตั้งพลับพลาให้เสร็จก่อนที่พวกนี้จะไปถึง</verse>
				<verse number="22">แล้วธงค่ายของพงศ์พันธุ์เอฟราอิมจะออกเดินทางเป็นกองๆ เอลีชามาบุตรอัมมีฮูดเป็นผู้นำของทุกๆ กอง</verse>
				<verse number="23">กามาลิเอลบุตรเปดาซูร์เป็นผู้นำทุกๆ กองของพงศ์พันธุ์เผ่ามนัสเสห์</verse>
				<verse number="24">อาบีดันบุตรกิเดโอนีเป็นผู้นำทุกๆ กองของพงศ์พันธุ์เผ่าเบนยามิน</verse>
				<verse number="25">แล้วธงค่ายของพงศ์พันธุ์ดานจะยกออกเดินเป็นกองๆ เป็นพวกระวังหลังของค่ายทั้งหมด มีอาหิเยเซอร์บุตรอัมมีชัดดัยเป็นผู้นำของทุกๆ กอง</verse>
				<verse number="26">ปากีเอลบุตรชายโอครานเป็นผู้นำทุกๆ กองของพงศ์พันธุ์เผ่าอาเชอร์</verse>
				<verse number="27">อาหิราบุตรเอนันเป็นผู้นำทุกๆ กองของพงศ์พันธุ์เผ่านัฟทาลี</verse>
				<verse number="28">นี่เป็นลำดับการเดินทางเป็นกองๆ ของคนอิสราเอล เมื่อเขาทั้งหลายยกออกเดินทาง</verse>
				<verse number="29">โมเสสพูดกับโฮบับบุตรเรอูเอลคนมีเดียนพ่อตาของตนว่า “ข้าพเจ้าทั้งหลายออกเดินทางไปยังที่ที่พระยาห์เวห์ตรัสไว้ว่า ‘เราจะยกให้แก่เจ้าทั้งหลาย’ เชิญไปกับข้าพเจ้าเถิด และพวกข้าพเจ้าจะทำดีต่อท่าน เพราะพระยาห์เวห์ทรงสัญญาให้สิ่งที่ดีแก่คนอิสราเอล”</verse>
				<verse number="30">แต่เขาตอบโมเสสว่า “เราไม่ไป เราจะกลับบ้านเมืองของเรา และไปยังวงศ์ญาติของเรา”</verse>
				<verse number="31">แต่โมเสสกล่าวว่า “ขออย่าจากข้าพเจ้าทั้งหลายไปเลย ท่านทราบแล้วว่า พวกข้าพเจ้าต้องตั้งค่ายอยู่ในถิ่นทุรกันดาร และท่านจะเป็นเหมือนดวงตาของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="32">ถ้าท่านไปกับพวกข้าพเจ้า พระยาห์เวห์ทรงทำดีอะไรต่อข้าพเจ้า ข้าพเจ้าทั้งหลายจะทำอย่างนั้นต่อท่าน”</verse>
				<verse number="33">เขาทั้งหลายก็ออกเดินจากภูเขาของพระยาห์เวห์เป็นระยะการเดินทางสามวัน หีบพันธสัญญาของพระยาห์เวห์นำหน้าเขาทั้งหลายไปสามวันเพื่อหาที่พักให้พวกเขา</verse>
				<verse number="34">เขาทั้งหลายรื้อค่ายออกเดินทางเมื่อไร เมฆของพระยาห์เวห์ก็อยู่เหนือพวกเขาในตอนกลางวันเมื่อนั้น</verse>
				<verse number="35">เมื่อหีบยกออกเดินเมื่อไร โมเสสกราบทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงลุกขึ้นเถิด ขอให้พวกศัตรูของพระองค์กระจัดกระจายไป และขอให้พวกที่เกลียดชังพระองค์หลบหนีพระองค์ไป”</verse>
				<verse number="36">และเมื่อหีบหยุด ท่านกราบทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอเสด็จกลับมายังคนอิสราเอลที่นับเป็นพันๆ หมื่นๆ นี้เถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ประชาชนบ่นว่าเรื่องความลำบากต่อพระกรรณของพระยาห์เวห์ เมื่อพระยาห์เวห์ทรงได้ยินแล้วก็กริ้ว มีไฟจากพระยาห์เวห์มาไหม้อยู่ท่ามกลางพวกเขา และเผารอบนอกของค่ายไปบางส่วน</verse>
				<verse number="2">ประชาชนก็ร้องต่อโมเสส และโมเสสอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์ แล้วไฟก็ดับ</verse>
				<verse number="3">เขาจึงเรียกชื่อตำบลนั้นว่าทาเบ-ราห์ เพราะไฟของพระยาห์เวห์มาไหม้อยู่ท่ามกลางเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="4">คนที่ปะปนมากับเขาทั้งหลายเป็นพวกที่มีความอยากกินเป็นอย่างมาก และคนอิสราเอลก็ร้องไห้คร่ำครวญอีกด้วยว่า “ใครจะให้เนื้อเรากิน?</verse>
				<verse number="5">เราคิดถึงปลาที่เราเคยกินโดยไม่ต้องซื้อในอียิปต์ อีกทั้งแตงกวา แตงโม กระเทียมจีน หอมใหญ่ หัวกระเทียม</verse>
				<verse number="6">บัดนี้จิตใจของเราก็ห่อเหี่ยว เราไม่เห็นอะไรเลยนอกจากมานา นี้”</verse>
				<verse number="7">(มานานั้นเหมือนเมล็ดผักชี สีของมันเหมือนยางไม้ตะคร้ำ</verse>
				<verse number="8">ประชาชนจะออกไปเก็บมาโม่ด้วยหินโม่หรือตำในครก และใส่หม้อต้มทำขนม รสของมานาเหมือนรสของขนมคลุกเคล้าด้วยน้ำมัน</verse>
				<verse number="9">เมื่อน้ำค้างตกลงมาเหนือค่ายตอนกลางคืน มานาก็จะตกลงมากับน้ำค้างด้วย)</verse>
				<verse number="10">เมื่อโมเสสได้ยินประชาชนร้องไห้กันไปทั่วตระกูลต่างๆ โดยแต่ละคนอยู่ที่ประตูเต็นท์ของตน และพระยาห์เวห์กริ้วอย่างยิ่ง โมเสสก็ไม่พอใจ ด้วย</verse>
				<verse number="11">โมเสสจึงกราบทูลพระยาห์เวห์ว่า “ทำไมพระองค์จึงทรงให้ผู้รับใช้ของพระองค์ลำบากเช่นนี้? ทำไมข้าพระองค์จึงไม่เป็นที่โปรดปรานต่อพระองค์? พระองค์จึงทรงวางภาระเรื่องประชาชนทั้งหมดนี้ลงบนข้าพระองค์</verse>
				<verse number="12">ข้าพระองค์ตั้งครรภ์คนพวกนี้มาหรือ? ข้าพระองค์คลอดคนพวกนี้หรือ? พระองค์จึงตรัสกับข้าพระองค์ว่า ‘จงโอบอุ้มเขาทั้งหลายไว้ในอกของเจ้าเหมือนพี่เลี้ยงโอบอุ้มเด็กทารก และนำไปยังแผ่นดินที่พระองค์ทรงปฏิญาณต่อบรรพบุรุษของเขา’</verse>
				<verse number="13">ข้าพระองค์จะหาเนื้อจากไหนมาให้แก่คนทั้งหมดนี้? เพราะพวกเขาร้องไห้ต่อข้าพระองค์ว่า ‘ขอเนื้อให้เรากิน’</verse>
				<verse number="14">ข้าพระองค์ไม่สามารถโอบอุ้มคนเหล่านี้แต่ลำพังเพราะเป็นภาระหนักเกินไปสำหรับข้าพระองค์</verse>
				<verse number="15">ถ้าพระองค์จะทรงทำต่อข้าพระองค์เช่นนี้ และถ้าข้าพระองค์เป็นที่โปรดปราน ก็ขอทรงประหารข้าพระองค์ทันทีเถิด ขออย่าให้ข้าพระองค์เห็นความทุกข์ยากของข้าพระองค์เลย”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงรวบรวมพวกผู้ใหญ่ในอิสราเอลให้เราเจ็ดสิบคน เป็นคนที่เจ้ารู้ว่าเป็นผู้ใหญ่ของประชาชนและเป็นเจ้าหน้าที่ของเขาทั้งหลาย จงพาพวกเขามาที่เต็นท์นัดพบและให้ยืนอยู่พร้อมกับเจ้าที่นั่น</verse>
				<verse number="17">เราจะลงมาสนทนากับเจ้าที่นั่น และเราจะเอาจากวิญญาณที่มีอยู่บนเจ้ามาใส่บนคนเหล่านั้นด้วย และให้เขาทั้งหลายแบกภาระของประชาชนเหล่านี้ร่วมกับเจ้า เพื่อเจ้าจะไม่ต้องแบกคนเดียว</verse>
				<verse number="18">และจงกล่าวกับประชาชนว่า ‘ให้พวกท่านชำระตัวให้บริสุทธิ์ในวันพรุ่งนี้ และท่านจะได้รับประทานเนื้อเพราะพวกท่านร้องไห้ต่อพระกรรณของพระยาห์เวห์ว่า “ใครจะทำให้เรามีเนื้อกิน? เมื่ออยู่ในอียิปต์เราก็สุขสบาย” เพราะฉะนั้นพระยาห์เวห์จะประทานเนื้อให้ท่านทั้งหลาย และพวกท่านจะได้รับประทาน</verse>
				<verse number="19">ท่านจะได้รับประทานไม่ใช่แค่วันเดียว หรือสองวัน หรือห้าวัน หรือสิบวัน หรือยี่สิบวัน</verse>
				<verse number="20">แต่หนึ่งเดือนเต็มๆ จนเนื้อล้นมาทางรูจมูกของพวกท่าน จนท่านเอือมระอา เพราะท่านทั้งหลายได้ทอดทิ้งพระยาห์เวห์ผู้ประทับท่ามกลางพวกท่าน และร้องไห้เฉพาะพระพักตร์พระองค์กล่าวว่า “ทำไมเราจึงออกมาจากอียิปต์?” ’ ”</verse>
				<verse number="21">แต่โมเสสกราบทูลว่า “คนที่ข้าพระองค์อยู่ด้วยนั้นเป็นผู้ชายหกแสนคน และพระองค์ตรัสว่า ‘เราจะให้เขาทั้งหลายกินเนื้อจนครบหนึ่งเดือน’</verse>
				<verse number="22">จะมีฝูงแพะแกะและฝูงโคเพียงพอที่จะฆ่าให้เขาทั้งหลายกินหรือ? หรือแม้จะรวบรวมปลาทั้งหมดในทะเลมา แล้วจะมีเพียงพอให้พวกเขากินหรือ?”</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “พระหัตถ์ของพระยาห์เวห์สั้นไปหรือ? บัดนี้เจ้าจะเห็นว่าคำของเราจะสำเร็จเพื่อเจ้าจริงหรือไม่”</verse>
				<verse number="24">โมเสสก็ออกไปบอกประชาชน ถึงพระดำรัสของพระยาห์เวห์ และท่านรวบรวมพวกผู้ใหญ่ในประชาชนเจ็ดสิบคน แล้วให้พวกเขามายืนรอบๆ เต็นท์</verse>
				<verse number="25">และพระยาห์เวห์เสด็จลงมาในเมฆและตรัสกับโมเสส แล้วทรงเอาจากวิญญาณที่มีอยู่บนโมเสสใส่บนพวกผู้ใหญ่เจ็ดสิบคนนั้นด้วย เมื่อวิญญาณมาอยู่บนเขาทั้งหลายแล้ว เขาทั้งหลายก็เผยพระวจนะ แต่ก็ไม่ได้ทำอีกเลย</verse>
				<verse number="26">มีสองคนที่ยังอยู่ในค่าย คนหนึ่งชื่อเอลดาด อีกคนหนึ่งชื่อเมดาด และวิญญาณมาอยู่บนเขาทั้งสอง (เขาทั้งสองอยู่ในกลุ่มคนที่ถูกจดชื่อไว้แต่ไม่ได้มาที่เต็นท์) และเขาทั้งสองก็เผยพระวจนะในค่าย</verse>
				<verse number="27">มีชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งมาบอกโมเสสว่า “เอลดาดและเมดาดกำลังเผยพระวจนะอยู่ในค่าย”</verse>
				<verse number="28">และโยชูวาบุตรนูนซึ่งเป็นผู้รับใช้ของโมเสสตั้งแต่หนุ่มๆ กล่าวว่า “โมเสสเจ้านายของข้าพเจ้า โปรดห้ามเขาทั้งสองด้วย”</verse>
				<verse number="29">แต่โมเสสบอกเขาว่า “ท่านเจ็บร้อนแทนข้าพเจ้าหรือ? ข้าพเจ้าอยากให้ประชาชนของพระยาห์เวห์เป็นผู้เผยพระวจนะทุกคน และข้าพเจ้าอยากให้พระยาห์เวห์ทรงใส่วิญญาณของพระองค์ไว้บนพวกเขา”</verse>
				<verse number="30">โมเสสและพวกผู้ใหญ่ของคนอิสราเอลก็กลับไปที่ค่าย</verse>
				<verse number="31">แล้วมีลมมาจากพระยาห์เวห์พัดพาฝูงนกคุ่มจากทะเลมาตกอยู่ที่ข้างค่ายโดยอยู่รอบๆ ทั้งค่าย อยู่ห่างออกไปจากค่ายเป็นระยะทางเดินหนึ่งวัน และอยู่สูงจากพื้นดินประมาณหนึ่งเมตร</verse>
				<verse number="32">วันนั้นประชาชนก็เที่ยวจับนกคุ่มกันทั้งวันทั้งคืน และตลอดวันถัดมาด้วย (คนที่จับได้น้อยที่สุดก็ได้ไม่ต่ำกว่าพันกิโลกรัม) แล้วเขาทั้งหลายก็เอามากางตากกันทั่วโดยอยู่รอบๆ ค่าย</verse>
				<verse number="33">เมื่อเนื้อนกยังอยู่ระหว่างฟันของเขาทั้งหลาย ยังไม่ทันได้เคี้ยว พระยาห์เวห์ก็กริ้วประชาชนอย่างยิ่ง พระองค์ทรงประหารประชาชนด้วยภัยพิบัติร้ายแรง</verse>
				<verse number="34">เขาจึงเรียกชื่อตำบลนั้นว่าขิบโรทหัทธาอาวาห์ เพราะเขาฝังศพคนทั้งหลายที่อยากกินอาหารที่นั่น</verse>
				<verse number="35">ประชาชนยกออกเดินจากขิบโรทหัทธาอาวาห์ถึงฮาเซโรท และหยุดอยู่ที่ฮาเซโรท</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ต่อมามิเรียมกับอาโรนพูดต่อต้านโมเสสในเรื่องที่ท่านแต่งงานกับหญิงชาวคูช (เพราะโมเสสได้แต่งงานกับหญิงชาวคูชคนหนึ่ง)</verse>
				<verse number="2">เขาทั้งสองกล่าวว่า “พระยาห์เวห์ตรัสผ่านโมเสสคนเดียวเท่านั้นจริงหรือ? พระองค์ไม่ตรัสผ่านเราบ้างหรือ?” พระยาห์เวห์ทรงได้ยิน</verse>
				<verse number="3">(โมเสสเป็นคนถ่อมใจยิ่งกว่าคนทั้งหมดบนพื้นแผ่นดิน)</verse>
				<verse number="4">ทันใดนั้นพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสส อาโรน และมิเรียมว่า “เจ้าทั้งสามจงออกมาที่เต็นท์นัดพบ” เขาทั้งสามก็ออกมา</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์เสด็จลงมาในเสาเมฆ และทรงยืนที่ประตูเต็นท์ พระองค์ทรงเรียกอาโรนและมิเรียม เขาทั้งสองก็มาข้างหน้า</verse>
				<verse number="6">พระองค์ตรัสว่า “จงฟังถ้อยคำของเรา ถ้าจะมีผู้เผยพระวจนะขึ้นในพวกเจ้า เรา ยาห์เวห์จะสำแดงตัวต่อคนนั้นเป็นนิมิต เราจะพูดกับเขาทางฝัน</verse>
				<verse number="7">แต่สำหรับโมเสสผู้รับใช้ของเราจะไม่เป็นเช่นนั้น ในครัวเรือนทั้งหมดของเรานั้น เขาซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="8">เราพูดกับเขาซึ่งๆ หน้า อย่างชัดเจนโดยไม่พูดเป็นปริศนา และเขาได้เห็นสัณฐานของพระยาห์เวห์ ทำไมเจ้าทั้งสองกล้าพูดต่อต้านโมเสสผู้รับใช้ของเรา?”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์กริ้วเขาทั้งสอง แล้วก็เสด็จไป</verse>
				<verse number="10">เมื่อเมฆลอยพ้นเต็นท์ไป ดูสิ มิเรียมก็เป็นโรคเรื้อนขาวเหมือนหิมะ อาโรนหันไปดูมิเรียม และนี่แน่ะ นางเป็นโรคเรื้อน</verse>
				<verse number="11">อาโรนจึงพูดกับโมเสสว่า “เจ้านายของข้าพเจ้า ขออย่าถือโทษบาปของเรา ซึ่งเป็นความเขลาและเป็นความบาปของเรา</verse>
				<verse number="12">ขออย่าให้มิเรียมเป็นเหมือนคนที่ตายแล้ว เหมือนผู้ซึ่งคลอดจากครรภ์มารดาที่เนื้อกุดไปครึ่งหนึ่ง”</verse>
				<verse number="13">แล้วโมเสสร้องทูลพระยาห์เวห์ว่า “ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงรักษานาง ข้าพระองค์ขอวิงวอนต่อพระองค์”</verse>
				<verse number="14">และพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “ถ้าพ่อของนางถ่มน้ำลายรดหน้านาง นางจะอับอายอยู่เจ็ดวันไม่ใช่หรือ? จงกักนางไว้นอกค่ายเจ็ดวัน หลังจากนั้นจึงรับนางกลับเข้ามา”</verse>
				<verse number="15">ดังนั้นมิเรียมจึงถูกกักอยู่นอกค่ายเจ็ดวัน และประชาชนก็ไม่ได้ยกออกเดินทางจนกว่าจะรับมิเรียมกลับเข้ามาอีก</verse>
				<verse number="16">แล้วประชาชนก็ยกออกเดินทางจากตำบลฮาเซโรท ไปตั้งค่ายอยู่ที่ถิ่นทุรกันดารปาราน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“จงส่งคนไปสอดแนมแผ่นดินคานาอันที่เราให้แก่คนอิสราเอล จงส่งคนจากเผ่าของบรรพบุรุษเผ่าละคน ทุกคนต้องเป็นผู้นำในเผ่านั้น”</verse>
				<verse number="3">โมเสสจึงส่งพวกเขาไปจากถิ่นทุรกันดารปารานตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์ ทุกคนเป็นหัวหน้าของคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="4">ต่อไปนี้เป็นรายชื่อของคนเหล่านั้น ชัมมุวาบุตรศักเกอร์จากเผ่ารูเบน</verse>
				<verse number="5">ชาฟัทบุตรโฮรีจากเผ่าสิเมโอน</verse>
				<verse number="6">คาเลบบุตรเยฟุนเนห์จากเผ่ายูดาห์</verse>
				<verse number="7">อิกาลบุตรโยเซฟจากเผ่าอิสสาคาร์</verse>
				<verse number="8">โฮเชยาบุตรนูนจากเผ่าเอฟราอิม</verse>
				<verse number="9">ปัลทีบุตรราฟูจากเผ่าเบนยามิน</verse>
				<verse number="10">กัดเดียลบุตรโสดีจากเผ่าเศบูลุน</verse>
				<verse number="11">กัดดีบุตรสุสีจากเผ่าพันธุ์โยเซฟคือเผ่ามนัสเสห์</verse>
				<verse number="12">อัมมีเอลบุตรเกมัลลีจากเผ่าดาน</verse>
				<verse number="13">เสธูร์บุตรมีคาเอลจากเผ่าอาเชอร์</verse>
				<verse number="14">นาบีบุตรโวฟสีจากเผ่านัฟทาลี</verse>
				<verse number="15">เกอูเอลบุตรมาคีจากเผ่ากาด</verse>
				<verse number="16">เหล่านี้เป็นรายชื่อของคนที่โมเสสส่งไปสอดแนมที่แผ่นดินนั้น แต่โมเสสเรียกชื่อโฮเชยาบุตรนูนว่าโยชูวา</verse>
				<verse number="17">โมเสสส่งเขาทั้งหลายไปสอดแนมแผ่นดินคานาอัน และสั่งพวกเขาว่า “จงเข้าไปทางเนเกบ แล้วขึ้นไปยังเขตเทือกเขา</verse>
				<verse number="18">ตรวจดูว่าแผ่นดินนั้นเป็นอย่างไร และดูว่าคนที่อยู่ในแผ่นดินนั้น เข้มแข็งหรืออ่อนแอ มีจำนวนมากหรือน้อย</verse>
				<verse number="19">ดูว่าแผ่นดินที่พวกเขาอยู่นั้นดีหรือเลว เมืองต่างๆ ที่เขาอยู่นั้นเป็นค่ายหรือมีกำแพงป้องกัน</verse>
				<verse number="20">ดูว่าแผ่นดินนั้นอุดมสมบูรณ์หรือไม่ มีป่าไม้ในนั้นหรือไม่ ท่านทั้งหลายจงมีใจกล้าหาญ และนำผลไม้ของแผ่นดินนั้นกลับมาบ้างด้วย” (เวลานั้นเป็นฤดูผลองุ่นรุ่นแรกกำลังสุก)</verse>
				<verse number="21">เขาทั้งหลายจึงขึ้นไปสอดแนมแผ่นดิน ตั้งแต่ถิ่นทุรกันดารศิน จนถึงเรโหบตรงทางเข้าเมืองฮามัท</verse>
				<verse number="22">เขาขึ้นไปทางเนเกบ ถึงเมืองเฮโบรนที่มีพวกคนอานาคคืออาหิมาน เชชัย และทัลมัยอยู่ที่นั่น (เมืองเฮโบรนนี้ถูกสร้างขึ้นก่อนเมืองโศอันในอียิปต์เจ็ดปี)</verse>
				<verse number="23">เขาทั้งหลายมาถึงหุบเขาเอชโคล์ แล้วพวกเขาตัดองุ่นกิ่งหนึ่งที่มีองุ่นพวงหนึ่งจากที่นั่น ต้องใช้สองคนหามด้วยไม้คาน และพวกเขายังเก็บลูกทับทิมและมะเดื่อมาบ้าง</verse>
				<verse number="24">เขาเรียกที่นั่นว่าหุบเขาเอชโคล์ เพราะพวงองุ่นซึ่งคนอิสราเอลตัดมาจากที่นั่น</verse>
				<verse number="25">เมื่อผ่านไป 40 วัน เขาทั้งหลายก็กลับจากการสอดแนมแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="26">เขากลับมายังโมเสส อาโรน และชุมนุมชนอิสราเอลในถิ่นทุรกันดารปารานที่คาเดช พวกเขากลับมารายงานต่อท่านทั้งสองและชุมนุมชนทั้งหมด ทั้งให้ดูผลไม้ของแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="27">เขาทั้งหลายเล่าให้โมเสสฟังว่า “ข้าพเจ้าทั้งหลายไปถึงแผ่นดินซึ่งท่านส่งเราไปนั้น ที่นั่นมีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์จริง และนี่เป็นผลไม้ของแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="28">แต่ว่าคนที่อยู่ในแผ่นดินนั้นมีกำลังมาก เมืองของพวกเขาก็มีกำแพงป้องกันและใหญ่โตมาก นอกจากนั้นเรายังเห็นลูกหลานคนอานาคที่นั่นด้วย</verse>
				<verse number="29">คนอามาเลขอาศัยในดินแดนทางทิศใต้ คนฮิตไทต์ คนเยบุส และคนอาโมไรต์อยู่บนภูเขา คนคานาอันอาศัยอยู่ที่ริมทะเลและตามฝั่งแม่น้ำจอร์แดน”</verse>
				<verse number="30">แต่คาเลบได้ให้ประชาชนเงียบต่อหน้าโมเสสแล้วกล่าวว่า “ให้เราขึ้นไปทันทีและยึดแผ่นดินนั้น เพราะเราจะชนะแน่นอน”</verse>
				<verse number="31">แต่คนทั้งหลายที่เข้าไปสอดแนมด้วยกล่าวว่า “เราไม่สามารถเข้าไปและชนะคนเหล่านั้นได้ เพราะพวกเขามีกำลังมากกว่าเรา”</verse>
				<verse number="32">พวกเขายังกล่าวร้ายเรื่องแผ่นดินที่ได้ไปสอดแนมมาโดยเล่าให้คนอิสราเอลฟังว่า “แผ่นดินที่เราไปสอดแนมดูมาตลอดแล้วนั้น เป็นแผ่นดินที่กินคนซึ่งอยู่ในนั้น ชาวเมืองทั้งหมดที่เราเห็นล้วนเป็นคนรูปร่างใหญ่โต</verse>
				<verse number="33">ที่นั่นเราเห็นคนเนฟิล (คนอานาคนั้นมาจากคนเนฟิล) ในสายตาของเรา เราเป็นเหมือนตั๊กแตน และเราก็เป็นเช่นนั้นในสายตาของพวกเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">แล้วชุมนุมชนทั้งหมดก็ร้องลั่นขึ้นมา และประชาชนร้องไห้ในคืนวันนั้น</verse>
				<verse number="2">คนอิสราเอลทั้งหมดบ่นว่าโมเสสและอาโรน ชุมนุมชนทั้งหมดกล่าวกับท่านทั้งสองว่า “ให้เราตายเสียที่อียิปต์ หรือตายในถิ่นทุรกันดารนี้ยังดีกว่า</verse>
				<verse number="3">ทำไมพระยาห์เวห์ทรงนำเรามาในแผ่นดินนี้ให้ล้มตายด้วยคมดาบ? ลูกเมียของเราต้องถูกปล้นเอาไป เรากลับอียิปต์ไม่ดีกว่าหรือ?”</verse>
				<verse number="4">เขาพูดต่อกันและกันว่า “ให้เราตั้งคนหนึ่งขึ้นเป็นหัวหน้า แล้วกลับไปอียิปต์”</verse>
				<verse number="5">ส่วนโมเสสกับอาโรนซบหน้าลงต่อหน้าที่ประชุมของชุมนุมชนอิสราเอล</verse>
				<verse number="6">และโยชูวาบุตรนูนกับคาเลบบุตรเยฟุนเนห์ผู้ร่วมไปสอดแนมแผ่นดินนั้นได้ฉีกเสื้อผ้าของตน</verse>
				<verse number="7">และพูดกับชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมดว่า “แผ่นดินที่เราไปสอดแนมดูมาตลอดนั้นเป็นแผ่นดินที่ดีเหลือเกิน</verse>
				<verse number="8">ถ้าพระยาห์เวห์พอพระทัยในเรา พระองค์จะทรงนำเราเข้าไปและประทานแผ่นดินนี้แก่เรา เป็นแผ่นดินที่มีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์</verse>
				<verse number="9">ขอเพียงอย่าให้เรากบฏต่อพระยาห์เวห์ อย่ากลัวชาวแผ่นดินนั้น เพราะเขาทั้งหลายเป็นเหมือนขนมปังของเราแล้ว เกราะกำบังของพวกเขาก็ถูกนำออกไปแล้ว พระยาห์เวห์สถิตกับเรา อย่ากลัวพวกเขาเลย”</verse>
				<verse number="10">แต่ชุมนุมชนทั้งหมดนั้นพูดว่าให้เอาหินขว้างเขาทั้งสอง ขณะนั้นพระสิริของพระยาห์เวห์ปรากฏที่เต็นท์นัดพบต่อหน้าคนอิสราเอลทั้งหมด</verse>
				<verse number="11">และพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “ชนชาตินี้จะสบประมาทเรานานเท่าไร? พวกเขาจะไม่เชื่อเรานานแค่ไหน? แม้เราได้ทำการอัศจรรย์ทุกอย่างท่ามกลางพวกเขามาแล้ว</verse>
				<verse number="12">เราจะประหารเขาทั้งหลายด้วยโรคระบาด และตัดเขาทิ้งไป แล้วเราจะทำให้เจ้าเป็นประเทศใหญ่โตและแข็งแรงกว่าพวกเขาอีก”</verse>
				<verse number="13">แต่โมเสสกราบทูลพระยาห์เวห์ว่า “ชาวอียิปต์จะได้ยินเรื่องนี้ เพราะพระองค์ทรงพาชนชาตินี้ออกจากท่ามกลางพวกเขาด้วยฤทธานุภาพของพระองค์</verse>
				<verse number="14">พวกเขาจะเล่าเรื่องนี้แก่ชาวแผ่นดินนี้ เขาทั้งหลายได้ยินว่า พระองค์คือพระยาห์เวห์สถิตท่ามกลางชนชาตินี้ ชนชาตินี้ได้เห็นพระองค์คือพระยาห์เวห์อย่างชัดเจน เมฆของพระองค์ลอยอยู่เหนือเขาทั้งหลาย พระองค์ทรงนำหน้าพวกเขาในเวลากลางวันด้วยเสาเมฆและกลางคืนด้วยเสาไฟ</verse>
				<verse number="15">ถ้าพระองค์จะทรงประหารชนชาตินี้ในคราวเดียว ประชาชาติต่างๆ ที่ได้ยินกิตติศัพท์ของพระองค์จะพูดกันว่า</verse>
				<verse number="16">‘เพราะพระยาห์เวห์ไม่สามารถพาชนชาตินี้เข้าไปในแผ่นดินที่พระองค์ทรงปฏิญาณกับพวกเขานั้น พระองค์จึงทรงประหารพวกเขาในถิ่นทุรกันดาร’</verse>
				<verse number="17">บัดนี้ข้าพระองค์ทูลวิงวอน ขอองค์เจ้านายทรงสำแดงฤทธิ์อำนาจอันยิ่งใหญ่ ตามที่พระองค์ตรัสไว้ว่า</verse>
				<verse number="18">‘พระยาห์เวห์กริ้วช้า ทรงอุดมด้วยความรักมั่นคง และทรงยกโทษบาปและการทรยศ แต่กระนั้นก็ไม่ละเว้นการลงโทษ ให้บาปของบิดาตกทอดไปถึงลูกหลานสามถึงสี่ชั่วอายุคน’</verse>
				<verse number="19">ขอทรงอภัยบาปของชนชาตินี้ตามความรักมั่นคงอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ เหมือนดังที่พระองค์ทรงยกโทษบาปของชนชาตินี้ตั้งแต่อียิปต์จนถึงบัดนี้”</verse>
				<verse number="20">แล้วพระยาห์เวห์จึงตรัสว่า “เราให้อภัยตามคำของเจ้า</verse>
				<verse number="21">แท้จริงเรามีชีวิตอยู่เช่นไร แผ่นดินโลกทั้งหมดจะเต็มไปด้วยพระสิริของพระยาห์เวห์เช่นนั้น</verse>
				<verse number="22">ทุกคนที่ได้เห็นพระสิริของเรา และเห็นการอัศจรรย์ทั้งหลายที่เราทำในอียิปต์และในถิ่นทุรกันดาร แต่ยังทดลองเราถึงสิบครั้ง ทั้งไม่ฟังเสียงของเรา</verse>
				<verse number="23">พวกเขาจะไม่ได้เห็นแผ่นดินที่เราปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของเขา และทุกคนที่สบประมาทเราก็จะไม่ได้เห็นแผ่นดินนั้นเช่นกัน</verse>
				<verse number="24">แต่ส่วนคาเลบผู้รับใช้ของเรา เนื่องจากเขามีจิตใจที่แตกต่างและได้ติดตามเราอย่างสุดใจ เราจะนำเขาไปถึงแผ่นดินที่เขาเข้าไปนั้น และพงศ์พันธุ์ของเขาจะได้เป็นกรรมสิทธิ์</verse>
				<verse number="25">ในเมื่อพวกอามาเลขและพวกคานาอันอยู่ที่หุบเขา พรุ่งนี้พวกเจ้าจงกลับไปในถิ่นทุรกันดารตามทางไปยังทะเลแดง ”</verse>
				<verse number="26">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสและอาโรนว่า</verse>
				<verse number="27">“เราจะทนต่อชุมนุมชนชั่วร้ายนี้ที่บ่นว่าเรานานแค่ไหน? เราได้ยินเสียงบ่นว่าของคนอิสราเอลซึ่งบ่นว่าเรา</verse>
				<verse number="28">เจ้าจงกล่าวกับพวกเขาว่า พระยาห์เวห์ตรัสว่า ‘เรามีชีวิตอยู่ฉันใด เราจะทำกับพวกเจ้าตามสิ่งที่เจ้าทั้งหลายพูดเข้าหูของเราฉันนั้น</verse>
				<verse number="29">ซากศพของพวกเจ้าจะตกหล่นอยู่ในถิ่นทุรกันดารนี้ จำนวนคนทั้งหมดของเจ้าซึ่งถูกนับไว้ที่มีอายุตั้งแต่ยี่สิบปีขึ้นไปผู้ซึ่งบ่นว่าเรา</verse>
				<verse number="30">พวกเจ้าจะไม่ได้เข้าไปในแผ่นดินที่เราปฏิญาณว่า จะให้เจ้าอาศัยอยู่ นอกจากคาเลบบุตรเยฟุนเนห์และโยชูวาบุตรนูน</verse>
				<verse number="31">แต่บรรดาลูกน้อยที่เจ้าทั้งหลายว่าจะถูกปล้นเอาไปนั้นเราจะให้พวกเขาเข้าไปและเขาจะรู้จักแผ่นดินที่เจ้าทั้งหลายสบประมาท</verse>
				<verse number="32">ส่วนเจ้าทั้งหลาย ศพของเจ้าจะตกหล่นอยู่ในถิ่นทุรกันดารนี้</verse>
				<verse number="33">ลูกๆ ของเจ้าทั้งหลายจะเป็นผู้เลี้ยงแกะอยู่ในถิ่นทุรกันดารถึงสี่สิบปี เขาทั้งหลายจะรับผลของการนอกใจของพวกเจ้า จนกว่าจำนวนซากศพของเจ้าในถิ่นทุรกันดารนี้จะครบถ้วน</verse>
				<verse number="34">ตามจำนวนวันที่พวกเจ้าเข้าไปสอดแนมแผ่นดินนั้น คือสี่สิบวัน วันหนึ่งจะเท่ากับปีหนึ่ง เจ้าทั้งหลายจะรับโทษบาปของเจ้าสี่สิบปี เจ้าทั้งหลายจะรู้ซึ้งถึงความไม่พอใจของเรา</verse>
				<verse number="35">เราคือยาห์เวห์ได้ลั่นวาจาแล้ว เราจะทำเช่นนี้กับชุมนุมชนชั่วร้ายทั้งหมดนี้ ซึ่งร่วมกันต่อสู้เรา พวกเขาจะถึงวาระสุดท้ายในถิ่นทุรกันดารและจะตายอยู่ที่นั่น”</verse>
				<verse number="36">แล้วพวกที่โมเสสส่งไปสอดแนมแผ่นดิน ผู้ที่กลับมากล่าวร้ายแผ่นดินนั้น ซึ่งทำให้ชุมนุมชนบ่นว่าพระองค์</verse>
				<verse number="37">พวกที่มาและกล่าวร้ายแผ่นดินนั้นต่างตายด้วยโรคภัยเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="38">เหลือเพียงโยชูวาบุตรนูนและคาเลบบุตรเยฟุนเนห์จากคนที่ไปสอดแนมแผ่นดินที่ยังมีชีวิตอยู่</verse>
				<verse number="39">เมื่อโมเสสบอกเรื่องนี้ให้คนอิสราเอลทั้งหมดฟัง ประชาชนก็ร้องไห้โศกเศร้าอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="40">และเขาทั้งหลายลุกขึ้นแต่เช้าแล้วขึ้นไปที่ยอดเขา กล่าวว่า “ดูสิ เรามาอยู่ที่นี่แล้ว เราจะเข้าไปยังที่ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงสัญญาไว้ เพราะเราได้ทำผิดแล้ว”</verse>
				<verse number="41">แต่โมเสสกล่าวว่า “ทำไมพวกท่านยังขัดขืนพระดำรัสของพระยาห์เวห์? การนี้จะไม่สำเร็จ</verse>
				<verse number="42">อย่าขึ้นไปเลย เพราะพระยาห์เวห์ไม่ได้อยู่ท่ามกลางพวกท่าน อย่าให้ท่านทั้งหลายต้องล้มตายต่อหน้าศัตรูเลย</verse>
				<verse number="43">เพราะคนอามาเลขและคนคานาอันอยู่ข้างหน้าท่าน ท่านทั้งหลายจะล้มลงด้วยคมดาบ เพราะท่านได้หันกลับจากการติดตามพระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์จะไม่สถิตกับท่านทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="44">แต่เขาทั้งหลายยังบังอาจขึ้นไปที่ยอดเขา แม้ว่าหีบพันธสัญญาของพระยาห์เวห์ และโมเสสเองไม่ได้ออกจากค่าย</verse>
				<verse number="45">แล้วคนอามาเลขและคนคานาอันที่อยู่ในเขตเทือกเขาลงมาโจมตีและขับไล่พวกเขาไปถึงตำบลโฮรมาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“จงกล่าวกับคนอิสราเอลคือพูดกับพวกเขาว่า เมื่อเจ้าทั้งหลายเข้าในแผ่นดินที่เจ้าจะไปอาศัยอยู่ซึ่งเราให้แก่พวกเจ้านั้น</verse>
				<verse number="3">ถ้าพวกเจ้านำเครื่องเผาบูชาจากฝูงโคหรือฝูงแพะแกะมาถวายพระยาห์เวห์เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว หรือเป็นเครื่องสัตวบูชาเพื่อแก้บน หรือเป็นเครื่องบูชาถวายด้วยความสมัครใจ หรือถวายในเทศกาลเลี้ยงตามกำหนด เพื่อให้มีกลิ่นที่พอพระทัยแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">ก็ให้คนที่นำเครื่องบูชามาถวายแด่พระยาห์เวห์นั้น นำธัญบูชามาถวายคือแป้งอย่างดีหนึ่งกิโลกรัมเคล้าน้ำมันประมาณหนึ่งลิตร</verse>
				<verse number="5">และเจ้าจงจัดเหล้าองุ่นประมาณหนึ่งลิตร เป็นเครื่องดื่มบูชาคู่กับลูกแกะทุกตัวที่เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว หรือที่เป็นเครื่องสัตวบูชา</verse>
				<verse number="6">และสำหรับแกะผู้ตัวหนึ่ง เจ้าจงจัดธัญบูชาด้วยแป้งอย่างดีสองกิโลกรัมเคล้าน้ำมันประมาณหนึ่งลิตรครึ่ง</verse>
				<verse number="7">แต่สำหรับเครื่องดื่มบูชานั้น เจ้าจงถวายเหล้าองุ่นหนึ่งลิตรครึ่งให้เป็นกลิ่นที่พอพระทัยแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">และเมื่อเจ้าจัดลูกโคเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว หรือเป็นเครื่องสัตวบูชาเพื่อแก้บน หรือเป็นศานติบูชาแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">ก็ให้นำธัญบูชามาถวายคู่กับโคผู้นั้นคือแป้งอย่างดีสามกิโลกรัมเคล้าน้ำมันสองลิตร</verse>
				<verse number="10">และให้นำเครื่องดื่มบูชาคือเหล้าองุ่นสองลิตรเพื่อการเผาบูชา และเป็นกลิ่นที่พอพระทัยแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">“จงทำเช่นนี้สำหรับโคผู้หรือแกะผู้ทุกตัว หรือสำหรับลูกแกะผู้หรือลูกแพะทุกตัว</verse>
				<verse number="12">จงทำเช่นนี้กับสัตว์ทุกตัวตามจำนวนที่เจ้าจัดถวาย</verse>
				<verse number="13">คนพื้นเมืองจะต้องทำเช่นนี้ทุกคน เมื่อจะถวายเครื่องเผาบูชาเป็นกลิ่นที่พอพระทัยแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">ถ้าคนต่างด้าวที่มาอาศัยอยู่กับเจ้าชั่วคราว หรือผู้ที่อยู่อย่างถาวรท่ามกลางพวกเจ้า จะถวายเครื่องเผาบูชาเป็นกลิ่นที่พอพระทัยแด่พระยาห์เวห์ ก็ให้เขาทั้งหลายทำเช่นเดียวกับที่พวกเจ้าทำนั้น</verse>
				<verse number="15">จะต้องมีกฎเกณฑ์อย่างเดียวกันสำหรับชุมนุมชน และสำหรับคนต่างด้าวผู้มาอาศัยอยู่กับเจ้า เป็นกฎเกณฑ์ถาวรตลอดชาติพันธุ์ของเจ้า คือพวกเจ้าเป็นอย่างไร คนต่างด้าวก็ต้องเป็นอย่างนั้นเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">จะต้องมีธรรมบัญญัติและกฎหมายอย่างเดียวกันสำหรับพวกเจ้า และสำหรับคนต่างด้าวที่มาอาศัยอยู่กับเจ้า ”</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="18">“จงกล่าวกับคนอิสราเอลคือพูดกับพวกเขาว่า เมื่อเจ้าทั้งหลายมาถึงแผ่นดินที่เราจะให้เจ้าเข้าไป</verse>
				<verse number="19">และเมื่อเจ้ารับประทานอาหารของแผ่นดินนั้น เจ้าจงถวายเครื่องถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="20">จงเอาแป้งส่วนแรกของเจ้าที่บดแล้วมาทำขนมก้อนหนึ่งถวายเป็นเครื่องถวาย เป็นเครื่องถวายที่ได้จากลานนวดข้าว เจ้าจงถวายขนมนี้</verse>
				<verse number="21">จงเอาแป้งส่วนแรกของเจ้าที่บดแล้วถวายเป็นเครื่องถวายแด่พระยาห์เวห์ตลอดชาติพันธุ์ของเจ้าทั้งหลาย</verse>
				<verse number="22">“แต่ถ้าเจ้าทั้งหลายทำผิดโดยไม่เจตนา และไม่ได้ทำตามพระบัญญัติทั้งหมดนี้ ซึ่งพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสส</verse>
				<verse number="23">คือทุกอย่างที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาพวกเจ้าโดยโมเสส ตั้งแต่วันที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชา และสืบต่อๆ ไปตลอดชาติพันธุ์ของเจ้าทั้งหลาย</verse>
				<verse number="24">และถ้าเป็นการทำผิดโดยไม่เจตนา โดยที่ชุมนุมชนไม่รู้เห็นด้วย ให้ชุมนุมชนทั้งหมดถวายโคหนุ่มตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว ให้เป็นกลิ่นที่พอพระทัยแด่พระยาห์เวห์ พร้อมกับธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่คู่กันตามกฎเกณฑ์ รวมทั้งถวายแพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="25">และให้ปุโรหิตลบมลทินบาปให้แก่ชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมด และเขาทั้งหลายจะได้รับการอภัย เพราะเป็นการทำผิดโดยไม่เจตนา และเขาได้ถวายเครื่องเผาบูชาของพวกเขาแด่พระยาห์เวห์ และถวายเครื่องบูชาลบล้างบาปเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ เพื่อความผิดโดยไม่เจตนาของเขา</verse>
				<verse number="26">แล้วชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมดจะได้รับการอภัย พร้อมกับคนต่างด้าวผู้อาศัยอยู่ท่ามกลางเขาทั้งหลาย เพราะว่าประชาชนทั้งหมดเกี่ยวพันกับความผิดโดยไม่เจตนานั้น</verse>
				<verse number="27">“ถ้าผู้ใดทำบาปที่เป็นความผิดโดยไม่เจตนา ก็ให้คนนั้นถวายแพะเมียอายุหนึ่งปีเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="28">และให้ปุโรหิตลบมลทินบาปให้คนนั้นเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์เนื่องจากบาปที่เขาทำผิดโดยไม่เจตนา ให้ลบมลทินบาปแก่เขาแล้วเขาจะได้รับการอภัย</verse>
				<verse number="29">จงมีธรรมบัญญัติอย่างเดียวกันสำหรับผู้ทำผิดโดยไม่เจตนา คือทั้งคนอิสราเอลผู้เป็นคนพื้นเมือง และคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเขา</verse>
				<verse number="30">แต่ถ้าคนใดคนหนึ่งทำผิดอย่างจงใจ ไม่ว่าเขาจะเป็นคนพื้นเมืองหรือเป็นคนต่างด้าว คนนั้นได้หมิ่นประมาทพระยาห์เวห์ เขาจะต้องถูกตัดออกจากท่ามกลางชนชาติของตน</verse>
				<verse number="31">เพราะเขาดูหมิ่นพระดำรัสของพระยาห์เวห์ และขัดขืนพระบัญญัติของพระองค์ เขาต้องถูกตัดออกอย่างแน่นอน เขาต้องรับโทษของตน”</verse>
				<verse number="32">ขณะที่คนอิสราเอลอยู่ในถิ่นทุรกันดาร พวกเขาพบชายคนหนึ่งไปเก็บฟืนในวันสะบาโต</verse>
				<verse number="33">พวกที่พบเขาเก็บฟืนก็พาเขามาหาโมเสส อาโรน และชุมนุมชนทั้งหมด</verse>
				<verse number="34">เขาจึงขังคนนั้นไว้ เพราะยังไม่รู้ว่าจะทำกับเขาอย่างไร</verse>
				<verse number="35">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “ชายคนนั้นจะต้องถูกลงโทษถึงตาย ชุมนุมชนทั้งหมดต้องเอาหินขว้างเขาให้ตายที่นอกค่าย”</verse>
				<verse number="36">ชุมนุมชนทั้งหมดจึงพาเขามาที่นอกค่าย และเอาหินขว้างเขาจนตาย ตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส</verse>
				<verse number="37">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="38">“จงพูดกับคนอิสราเอลและสั่งพวกเขาให้ทำพู่ที่มุมของชายเสื้อคลุม ตลอดชาติพันธุ์ของเขา และให้เอาด้ายสีฟ้าติดที่พู่ของแต่ละมุม</verse>
				<verse number="39">เพื่อเจ้าทั้งหลายจะมองดูพู่นั้น และจดจำพระบัญญัติทั้งหมดของพระยาห์เวห์แล้วปฏิบัติตาม เพื่อเจ้าจะไม่ทำอะไรตามความพอใจของเจ้า หรือตามที่ตาของพวกเจ้าอยากเห็น ซึ่งนำให้เจ้าหลงไปเล่นชู้ตามนั้น</verse>
				<verse number="40">เพื่อว่าพวกเจ้าจะจดจำและทำตามพระบัญญัติทั้งหมดของเรา และเป็นคนบริสุทธิ์แด่พระเจ้าของเจ้าทั้งหลาย</verse>
				<verse number="41">เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าผู้นำพวกเจ้าออกจากแผ่นดินอียิปต์ เพื่อเป็นพระเจ้าของพวกเจ้า เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">โคราห์ บุตรอิสฮาร์ ผู้เป็นบุตรโคฮาท ผู้เป็นบุตรเลวีพาคนไปพร้อมกับดาธาน อาบีรัมบุตรเอลีอับ และโอนบุตรเปเลทซึ่งเป็นบุตรรูเบน</verse>
				<verse number="2">แล้วเริ่มต่อต้าน โมเสส พร้อมกับผู้ชายอิสราเอลจำนวน 250 คน ซึ่งเป็นผู้นำของชุมนุมชนที่เลือกมาจากที่ประชุม และเป็นคนมีชื่อเสียง</verse>
				<verse number="3">เขาทั้งหลายมาชุมนุมกันต่อต้านโมเสสและอาโรน กล่าวกับท่านทั้งสองว่า “ท่านทำเกินเหตุ เพราะว่าชุมนุมชนทั้งหมดก็บริสุทธิ์ทุกๆ คน และพระยาห์เวห์สถิตท่ามกลางพวกเขา ทำไมท่านทั้งสองจึงผยองขึ้นเหนือที่ประชุมของพระยาห์เวห์?”</verse>
				<verse number="4">เมื่อโมเสสได้ยินแล้วก็ซบหน้าลง</verse>
				<verse number="5">ท่านจึงพูดกับโคราห์และพรรคพวกของเขาว่า “พรุ่งนี้เช้าพระยาห์เวห์จะทรงสำแดงให้รู้ว่า ใครเป็นของพระองค์และใครเป็นคนบริสุทธิ์ และจะทรงให้คนนั้นเข้าใกล้พระองค์ ใครคือคนที่พระองค์ทรงเลือก พระองค์จะโปรดให้เขาเข้าไปใกล้พระองค์</verse>
				<verse number="6">จงทำอย่างนี้ ให้โคราห์และพรรคพวกของเขานำกระถางไฟมา</verse>
				<verse number="7">จงเอาไฟใส่ลงไปพร้อมกับเครื่องหอมเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ในวันพรุ่งนี้ คนที่พระยาห์เวห์ทรงเลือกก็จะเป็นคนบริสุทธิ์ บุตรของเลวีเอ๋ย พวกท่านทำเกินเลยไปแล้ว”</verse>
				<verse number="8">และโมเสสพูดกับโคราห์ว่า “พวกท่านผู้เป็นบุตรของเลวีจงฟัง</verse>
				<verse number="9">การที่พระเจ้าของอิสราเอลแยกพวกท่านออกจากชุมนุมชนอิสราเอล เพื่อนำพวกท่านให้มาใกล้พระองค์ ให้ทำหน้าที่ในพลับพลาของพระยาห์เวห์ และให้มายืนอยู่ต่อหน้าชุมนุมชนเพื่อปรนนิบัติพวกเขานั้นเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับท่านหรือ?</verse>
				<verse number="10">พระองค์ทรงนำท่านและพี่น้องทั้งหมดของท่าน คือบุตรหลานของเลวีมาใกล้พระองค์ และท่านทั้งหลายยังแสวงหาตำแหน่งปุโรหิตด้วยอีกหรือ?</verse>
				<verse number="11">เพราะฉะนั้นท่านและพรรคพวกของท่านประชุมกันก็เป็นการต่อสู้พระยาห์เวห์ ส่วนอาโรน เขาเป็นใครเล่าที่ท่านบ่นว่าเขา?”</verse>
				<verse number="12">โมเสสส่งคนไปเรียกดาธานและอาบีรัมบุตรเอลีอับ แต่เขาทั้งสองว่า “เราไม่ไป</verse>
				<verse number="13">การที่ท่านนำเราออกจากแผ่นดินที่มีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์เพื่อจะฆ่าเสียในถิ่นทุรกันดาร และเพื่อท่านจะเป็นเจ้านายเหนือเราด้วยนั้นเป็นเรื่องเล็กน้อยอยู่หรือ?</verse>
				<verse number="14">ยิ่งกว่านั้น ท่านก็ไม่ได้นำเราเข้าไปยังแผ่นดินที่มีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์ ทั้งไม่ได้ให้เรารับที่นาหรือสวนองุ่นเป็นมรดก ท่านจะควักตาคนเหล่านี้ออกหรือ? เราไม่ขึ้นไป”</verse>
				<verse number="15">โมเสสโกรธมากและกราบทูลพระยาห์เวห์ว่า “ขออย่าทรงรับเครื่องบูชาของพวกเขา ข้าพระองค์ไม่ได้เอาลาของเขามาแม้แต่ตัวเดียว และข้าพระองค์ไม่ได้ทำร้ายพวกเขาสักคนเดียว”</verse>
				<verse number="16">และโมเสสพูดกับโคราห์ว่า “ตัวท่านและพรรคพวกของท่านทั้งหมดจงมาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ในวันพรุ่งนี้ ทั้งตัวท่าน พรรคพวกของท่าน และอาโรน</verse>
				<verse number="17">ให้ทุกคนนำกระถางไฟของตนไป และใส่เครื่องหอมในนั้น แล้วให้ทุกคนนำกระถางไฟมาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ มีกระถางไฟ 250 ใบด้วยกัน ทั้งตัวท่านและอาโรนต่างก็ให้เอากระถางไฟของตนไป”</verse>
				<verse number="18">ดังนั้นแต่ละคนจึงนำกระถางไฟของตนมา แล้วต่างเอาไฟและเครื่องหอมใส่ และพวกเขาไปยืนอยู่ตรงทางเข้าเต็นท์นัดพบพร้อมกับโมเสสและอาโรน</verse>
				<verse number="19">โคราห์ก็รวบรวมชุมนุมชนทั้งหมดตรงทางเข้าเต็นท์นัดพบ และประจันหน้าท่านทั้งสอง แล้วพระสิริของพระยาห์เวห์ก็ปรากฏต่อชุมนุมชนทั้งหมด</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสและอาโรนว่า</verse>
				<verse number="21">“จงแยกตัวจากท่ามกลางชุมนุมชนนี้ เพื่อเราจะผลาญพวกเขาเสียในพริบตาเดียว”</verse>
				<verse number="22">เขาทั้งสองซบหน้าลงกราบทูลว่า “ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงเป็นพระเจ้าแห่งวิญญาณของมนุษย์ทุกคน เมื่อคนเดียวทำบาป พระองค์จะทรงพระพิโรธต่อชุมนุมชนทั้งหมดหรือ?”</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="24">“จงพูดกับชุมนุมชนว่า จงออกห่างจากที่อยู่ของโคราห์ ดาธาน และอาบีรัม”</verse>
				<verse number="25">แล้วโมเสสก็ลุกขึ้นไปหาดาธานและอาบีรัม และพวกผู้ใหญ่ของอิสราเอลก็ตามท่านไป</verse>
				<verse number="26">โมเสสจึงพูดกับชุมนุมชนนั้นว่า “ท่านทั้งหลายจงออกห่างจากเต็นท์ของคนชั่วพวกนี้ อย่าแตะต้องอะไรของพวกเขา มิฉะนั้นท่านทั้งหลายจะถูกกวาดไปกับการบาปทั้งหมดของเขาด้วย”</verse>
				<verse number="27">ดังนั้นเขาทั้งหลายก็ออกห่างจากรอบๆ ที่อยู่ของโคราห์ ดาธาน และอาบีรัม ส่วนดาธานกับอาบีรัมออกมายืนอยู่ที่ประตูเต็นท์ของตน พร้อมกับภรรยา บุตรชาย และลูกเล็กๆ ของเขา</verse>
				<verse number="28">และโมเสสกล่าวว่า “ดังนี้แหละท่านทั้งหลายจะทราบว่า พระยาห์เวห์ทรงใช้ข้ามาทำการทั้งหมดนี้ ข้าไม่ได้ทำตามอำเภอใจของข้าเอง</verse>
				<verse number="29">ถ้าคนเหล่านี้ตายอย่างคนปกติทุกคนที่ตายไป หรือมีเคราะห์ร้ายอย่างคนปกติมาถึงพวกเขา ก็หมายความว่าพระยาห์เวห์ไม่ได้ทรงใช้ข้ามา</verse>
				<verse number="30">แต่ถ้าพระยาห์เวห์ทรงบันดาลสิ่งใหม่ให้เกิดขึ้น และแผ่นดินอ้าปากกลืนพวกเขาเข้าไปพร้อมกับข้าวของทั้งหมดของเขา และเขาทั้งหลายลงไปสู่แดนคนตายทั้งเป็น ท่านทั้งหลายก็จงทราบเถิดว่า คนเหล่านี้ได้หมิ่นประมาทพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="31">เมื่อท่านกล่าวถ้อยคำทั้งหมดนี้จบ แผ่นดินใต้ที่พวกเขายืนอยู่ก็แยกออก</verse>
				<verse number="32">และแผ่นดินก็อ้าปากกลืนเขาทั้งหลายกับครัวเรือน และคนทั้งหมดของโคราห์กับข้าวของทั้งหมดของเขา</verse>
				<verse number="33">ดังนั้นเขาทั้งหลายพร้อมกับข้าวของทั้งหมดของเขาก็ลงไปสู่แดนคนตายทั้งเป็น และแผ่นดินก็ปิดเขาไว้ และเขาทั้งหลายก็พินาศไปจากท่ามกลางที่ประชุม</verse>
				<verse number="34">อิสราเอลทั้งหมดที่อยู่รอบๆ พวกเขาได้ยินเสียงร้องของเขาก็พากันวิ่งหนี โดยกล่าวว่า “เกรงว่าแผ่นดินจะกลืนเรา”</verse>
				<verse number="35">และไฟออกมาจากพระยาห์เวห์ เผาผลาญคนทั้ง 250 ที่ถวายเครื่องหอมนั้น</verse>
				<verse number="36">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="37">“จงบอกเอเลอาซาร์บุตรอาโรนปุโรหิต ให้นำกระถางไฟออกจากกองไฟ และกระจายก้อนถ่านไฟออกไปไกลๆ เพราะกระถางไฟเหล่านั้นเป็นของบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="38">กระถางไฟของคนเหล่านี้ที่ทำบาปจนต้องเสียชีวิตนั้น พวกเจ้าจงตีแผ่ออกเป็นแผ่นคลุมแท่นบูชา เพราะพวกเขาได้ถวายกระถางเหล่านั้นต่อพระยาห์เวห์ จึงเป็นของบริสุทธิ์ และจงให้สิ่งเหล่านี้เป็นหมายสำคัญแก่คนอิสราเอล”</verse>
				<verse number="39">ดังนั้นเอเลอาซาร์ปุโรหิตจึงนำกระถางไฟทองสัมฤทธิ์ ซึ่งพวกที่ถูกไฟเผานำไปถวายบูชานั้นมาตีแผ่ออกเป็นแผ่นคลุมแท่นบูชา</verse>
				<verse number="40">เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจคนอิสราเอลว่าคนสามัญที่ไม่ใช่เผ่าพันธุ์ของอาโรนนั้นห้ามเข้าไปเผาเครื่องหอมเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ มิฉะนั้นจะเป็นอย่างโคราห์และพรรคพวกของเขา เหมือนดังที่พระยาห์เวห์ตรัสกับเอเลอาซาร์ผ่านโมเสส</verse>
				<verse number="41">พอรุ่งขึ้นชุมนุมชนอิสราเอลก็บ่นว่าโมเสสและอาโรนว่า “ท่านทั้งสองทำให้คนของพระยาห์เวห์เสียชีวิต”</verse>
				<verse number="42">และเมื่อชุมนุมชนมาประชุมต่อต้านโมเสสและอาโรน พวกเขาหันหน้ามาสู่เต็นท์นัดพบ และดูสิ เมฆมาปกคลุมเต็นท์นั้น และพระสิริของพระยาห์เวห์ก็ปรากฏ</verse>
				<verse number="43">โมเสสกับอาโรนจึงมาที่หน้าเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="44">และพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="45">“จงออกไปจากท่ามกลางชุมนุมชนนี้ เพื่อเราจะผลาญเขาทั้งหลายเสียในพริบตาเดียว” และท่านทั้งสองก็ซบหน้าลง</verse>
				<verse number="46">โมเสสพูดกับอาโรนว่า “จงเอากระถางไฟ และเอาไฟจากแท่นบูชาใส่ลงไป แล้วใส่เครื่องหอมและรีบนำไปที่ชุมนุมชนและลบมลทินบาปของชุมนุมชนนั้น เพราะพระพิโรธพลุ่งออกมาจากพระยาห์เวห์แล้ว ภัยพิบัติก็เกิดขึ้นแล้ว”</verse>
				<verse number="47">อาโรนจึงนำกระถางไฟดังที่โมเสสบอกและวิ่งเข้าไปท่ามกลางที่ประชุม ดูสิ ภัยพิบัติเกิดขึ้นกับประชาชนแล้ว ท่านใส่เครื่องหอมแล้วลบมลทินบาปของประชาชน</verse>
				<verse number="48">ท่านยืนอยู่ระหว่างคนตายกับคนเป็น แล้วภัยพิบัติก็ถูกระงับไป</verse>
				<verse number="49">คนที่ตายด้วยภัยพิบัติมี 14,700 คน ไม่นับคนที่ตายด้วยเรื่องของโคราห์</verse>
				<verse number="50">เมื่อภัยพิบัติถูกระงับแล้ว อาโรนก็กลับไปหาโมเสสตรงทางเข้าเต็นท์นัดพบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“จงพูดกับคนอิสราเอลและเอาไม้เท้าจากเขาทั้งหลาย ไม้เท้าหนึ่งอันจากแต่ละสกุล รวมเป็นไม้เท้าสิบสองอันจากผู้นำของทุกสกุล เจ้าจงเขียนชื่อแต่ละคนไว้บนไม้เท้าของเขา</verse>
				<verse number="3">เขียนชื่อของอาโรนไว้บนไม้เท้าของคนเลวี เพราะจะมีไม้เท้าอันเดียวสำหรับหัวหน้าของแต่ละสกุล</verse>
				<verse number="4">จงวางไม้เท้าเหล่านั้นไว้ในเต็นท์นัดพบตรงหน้าหีบแห่งสักขีพยานที่เราพบกับเจ้าทั้งหลาย</verse>
				<verse number="5">และไม้เท้าของคนที่เราเลือกสรรนั้นจะงอก เช่นนี้แหละ เราจะทำให้เสียงบ่นของคนอิสราเอลซึ่งบ่นว่าเจ้าต่อเรานั้นสงบลง”</verse>
				<verse number="6">โมเสสจึงสั่งคนอิสราเอล และผู้นำทุกคนของพวกเขาก็มอบไม้เท้าแก่ท่านคนละอัน ไม้เท้าหนึ่งอัน สำหรับผู้นำหนึ่งคนตามสกุล รวมเป็น 12 อัน และไม้เท้าของอาโรนก็รวมอยู่ในไม้เท้าเหล่านั้นด้วย</verse>
				<verse number="7">แล้วโมเสสวางไม้เท้าเหล่านั้นเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ในเต็นท์แห่งสักขีพยาน</verse>
				<verse number="8">วันรุ่งขึ้นโมเสสเข้าไปในเต็นท์แห่งสักขีพยาน และดูสิ ไม้เท้าของอาโรนสำหรับพงศ์พันธุ์เลวีนั้นงอกขึ้น ทั้งมีดอกตูมและดอกบาน และเกิดผลอัลมอนด์สุกบ้าง</verse>
				<verse number="9">แล้วโมเสสนำไม้เท้าทั้งหมดจากเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์มายังคนอิสราเอลทั้งหมด พวกเขาได้ตรวจดู แล้วแต่ละคนก็นำไม้เท้าของตนไป</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงนำไม้เท้าของอาโรนกลับไปวางไว้ต่อหน้าหีบแห่งสักขีพยาน เพื่อเก็บไว้เป็นหมายสำคัญเตือนพวกกบฏ เพื่อเจ้าจะให้เขาทั้งหลายยุติการบ่นว่าเรา เพื่อพวกเขาจะไม่ต้องตาย”</verse>
				<verse number="11">โมเสสก็ทำเช่นนี้ พระยาห์เวห์ตรัสสั่งท่านอย่างไร ท่านก็ทำอย่างนั้น</verse>
				<verse number="12">และคนอิสราเอลพูดกับโมเสสว่า “ดูซิ เราพินาศแล้ว เราถึงที่ตายแล้ว เราตายกันหมดแล้ว</verse>
				<verse number="13">ทุกคนที่มาใกล้พลับพลาของพระยาห์เวห์ต้องตาย เราจะต้องตายกันหมดหรือ?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ดังนั้นพระยาห์เวห์ตรัสกับอาโรนว่า “เจ้ากับบุตรทั้งหลายของเจ้า และสกุลของเจ้าจะต้องรับโทษความผิดด้วยกันเนื่องจากสถานนมัสการ ส่วนเจ้าและบุตรของเจ้าจะต้องรับโทษความผิดด้วยกันเนื่องจากหน้าที่ปุโรหิตของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="2">นอกจากนี้ เจ้าจงนำพี่น้องของเจ้าคือเผ่าเลวีซึ่งเป็นเผ่าของบรรพบุรุษ เจ้ามา เพื่อเขาทั้งหลายจะสมทบกับเจ้าและช่วยเหลือเจ้า ขณะที่เจ้าและบรรดาบุตรของเจ้าอยู่ต่อหน้าเต็นท์แห่งสักขีพยานด้วยกัน</verse>
				<verse number="3">เขาทั้งหลายจะทำหน้าที่ต่างๆ แทนเจ้า และทำหน้าที่ในเต็นท์ทุกอย่าง แต่ห้ามพวกเขาเข้าใกล้บรรดาเครื่องใช้ของสถานนมัสการหรือแท่นบูชา มิฉะนั้นทั้งพวกเขาและเจ้าจะต้องตาย</verse>
				<verse number="4">เขาทั้งหลายจะสมทบกับเจ้า และคอยทำหน้าที่ต่างๆ อยู่ที่เต็นท์นัดพบ ในงานปรนนิบัติทุกอย่างของเต็นท์ และห้ามใครเข้ามาใกล้เจ้าทั้งหลาย</verse>
				<verse number="5">พวกเจ้าต้องคอยทำหน้าที่ของสถานนมัสการและหน้าที่ของแท่นบูชา เพื่อพระพิโรธจะไม่เกิดขึ้นกับคนอิสราเอลอีก</verse>
				<verse number="6">และเราได้นำคนเลวีพี่น้องของเจ้ามาจากท่ามกลางคนอิสราเอลเป็นของประทานแก่เจ้า เป็นของถวายแด่พระยาห์เวห์เพื่อให้ทำงานของเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="7">ส่วนเจ้าและบรรดาบุตรชายนั้นจงทำหน้าที่ของปุโรหิตด้วยกัน เพื่อการปรนนิบัติทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับแท่นบูชา และที่อยู่ภายในม่าน พวกเจ้าจงอยู่ปฏิบัติงาน เราให้ตำแหน่งปุโรหิตแก่พวกเจ้าเป็นงานที่ประทานให้ แต่คนนอกที่เข้ามาใกล้จะต้องตาย”</verse>
				<verse number="8">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับอาโรนว่า “ดูสิ เราให้หน้าที่ดูแลเครื่องถวายของเราแก่เจ้า คือบรรดาของถวายบริสุทธิ์ของคนอิสราเอล เราให้สิ่งเหล่านี้แก่เจ้าและบุตรหลานของเจ้าเป็นส่วนแบ่งที่กำหนดถาวร</verse>
				<verse number="9">ในบรรดาของบริสุทธิ์ที่สุดจากส่วนที่ไม่ได้เผาไฟซึ่งเป็นของเจ้ามีดังนี้ ของถวายทั้งหมดของพวกเขา ธัญบูชาทั้งหมดของเขา เครื่องบูชาลบล้างบาปทั้งหมดของเขา และเครื่องบูชาชดใช้บาปทั้งหมดของเขา ซึ่งพวกเขาถวายแก่เรานั้นจะเป็นของบริสุทธิ์ที่สุดแก่เจ้าและแก่บุตรหลานของเจ้า</verse>
				<verse number="10">เจ้าจงรับประทานสิ่งนี้ดังของบริสุทธิ์ที่สุด ผู้ชายทุกคนรับประทานได้ สิ่งนี้จะเป็นของบริสุทธิ์แก่เจ้า</verse>
				<verse number="11">สิ่งต่อไปนี้ก็เป็นของเจ้าด้วย คือบรรดาเครื่องถวายที่พวกเขาถวาย และเครื่องโบกถวายทั้งหมดของคนอิสราเอล เราให้แก่เจ้าและบุตรชายหญิงซึ่งอยู่กับเจ้าเป็นส่วนแบ่งที่กำหนดถาวร ทุกคนที่สะอาดซึ่งอยู่ในครัวเรือนของเจ้ารับประทานได้</verse>
				<verse number="12">น้ำมันที่ดีที่สุดทั้งหมด เหล้าองุ่นที่ดีที่สุดและเมล็ดพืชทั้งหมด และผลรุ่นแรกที่เขาทั้งหลายถวายแด่พระยาห์เวห์นั้นเราให้แก่เจ้า</verse>
				<verse number="13">ผลรุ่นแรกของพืชทุกอย่างที่อยู่ในแผ่นดิน ซึ่งเขานำมาถวายพระยาห์เวห์จะเป็นของเจ้า ทุกคนในครัวเรือนของเจ้าที่สะอาดรับประทานได้</verse>
				<verse number="14">ของมอบถวาย ทุกอย่างในอิสราเอลจะเป็นของเจ้า</verse>
				<verse number="15">ลูกหัวปีของทุกชีวิตที่ออกจากครรภ์ไม่ว่าคนหรือสัตว์ซึ่งเขาถวายแด่พระยาห์เวห์จะเป็นของเจ้า แต่อย่างไรก็ตาม บุตรหัวปีของมนุษย์นั้นเจ้าจะต้องไถ่ไว้ และเจ้าต้องไถ่ลูกหัวปีของพวกสัตว์ที่มลทินด้วย</verse>
				<verse number="16">และค่าไถ่ (พออายุได้หนึ่งเดือนเจ้าก็ต้องไถ่) ให้เจ้ากำหนดว่าเป็นเงินห้าเชเขล ตามเชเขลของสถานนมัสการ (หนึ่งเชเขลหนักประมาณ 12 กรัม)</verse>
				<verse number="17">แต่ลูกหัวปีของโค หรือลูกหัวปีของแกะ หรือลูกหัวปีของแพะ เจ้าไม่ต้องไถ่ เพราะเป็นของบริสุทธิ์ เจ้าจงเอาเลือดของมันพรมบนแท่นบูชา และเอาไขมันของมันเผาเป็นเครื่องบูชาด้วยไฟให้เป็นกลิ่นที่พอพระทัยแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">แต่เนื้อของมันจะเป็นของเจ้า เช่นเดียวกับเนื้ออกที่โบกถวายและเนื้อโคนขาขวาที่เป็นของเจ้า</verse>
				<verse number="19">เครื่องถวายทุกอย่างที่บริสุทธิ์ที่คนอิสราเอลถวายแด่พระยาห์เวห์ เราให้แก่เจ้าและแก่บุตรชายหญิงซึ่งอยู่กับเจ้า เป็นส่วนแบ่งที่กำหนดถาวร เป็นพันธสัญญาเกลือนิรันดร์เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์สำหรับเจ้าและพงศ์พันธุ์ของเจ้าด้วย”</verse>
				<verse number="20">และพระยาห์เวห์ตรัสกับอาโรนว่า “เจ้าจะไม่ได้รับมรดกในแผ่นดินของพวกเขา และจะไม่มีส่วนแบ่งใดๆ ท่ามกลางพวกเขาเลย เราเองจะเป็นส่วนแบ่งของเจ้าและเป็นมรดกของเจ้าท่ามกลางคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="21">“และดูสิ เราให้ทศางค์ ทั้งหมด ในอิสราเอลแก่คนเลวีเป็นมรดก เป็นค่าตอบแทนงานที่เขาทั้งหลายทำอยู่ คืองานที่เต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="22">ตั้งแต่นี้ไปคนอิสราเอลจะไม่เข้ามาใกล้เต็นท์นัดพบ เกรงว่าพวกเขาจะรับโทษบาปถึงตาย</verse>
				<verse number="23">แต่คนเลวีจะต้องทำงานของเต็นท์นัดพบ และพวกเขาจะต้องรับโทษความผิดของเขา จะเป็นกฎกำหนดถาวรตลอดชาติพันธุ์ของเจ้า เขาทั้งหลายจะไม่มีส่วนมรดกท่ามกลางคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="24">เพราะว่าทศางค์ของคนอิสราเอล ซึ่งถวายแด่พระยาห์เวห์เป็นเครื่องถวาย เราได้ให้แก่คนเลวีเป็นมรดก เพราะฉะนั้นเราจึงบอกพวกเขาว่าเขาจะไม่มีมรดกท่ามกลางคนอิสราเอล”</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="26">“ยิ่งกว่านั้น เจ้าจงกล่าวแก่คนเลวีว่า ‘เมื่อพวกเจ้ารับทศางค์จากคนอิสราเอล ซึ่งเราให้แก่พวกเจ้าเป็นมรดกของเจ้าที่มาจากพวกเขานั้น เจ้าจงนำร้อยละสิบจากทศางค์นั้นถวายแด่พระยาห์เวห์เป็นเครื่องถวาย</verse>
				<verse number="27">และเครื่องถวายของพวกเจ้านั้นจะนับเสมือนพืชผลที่ได้จากลานนวดข้าว และเสมือนผลผลิตเต็มเปี่ยมจากบ่อย่ำองุ่น</verse>
				<verse number="28">ดังนั้นพวกเจ้าต้องถวายเครื่องถวายจากทศางค์ทั้งหมดของเจ้าที่รับจากคนอิสราเอลนั้นแด่พระยาห์เวห์ด้วย แล้วพวกเจ้าจงมอบส่วนที่เป็นเครื่องถวายแด่พระยาห์เวห์นี้ให้แก่อาโรนปุโรหิต</verse>
				<verse number="29">เจ้าจงถวายเครื่องถวายทั้งหมดจากทุกอย่างที่พวกเจ้าได้รับนั้นแด่พระยาห์เวห์ คือจากส่วนที่ดีที่สุดทั้งหมดของสิ่งนั้น เป็นส่วนบริสุทธิ์จากสิ่งนั้น’</verse>
				<verse number="30">ฉะนั้นเจ้าจงพูดกับเขาทั้งหลายว่า ‘เมื่อเจ้าได้ถวายส่วนที่ดีที่สุดจากของเหล่านั้นแล้ว ให้คนเลวีนับส่วนที่เหลืออยู่ เสมือนพืชที่ได้มาจากลานนวดข้าวและเสมือนผลผลิตจากบ่อย่ำองุ่น</verse>
				<verse number="31">และเจ้าทั้งหลายจะรับประทานส่วนนั้น ณ ที่ใดๆ ก็ได้ ทั้งตัวเจ้าและครัวเรือนของเจ้า เพราะว่าเป็นค่าตอบแทนการทำงานของพวกเจ้าในเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="32">เมื่อเจ้าได้ถวายส่วนที่ดีที่สุดแล้ว เจ้าจะไม่มีโทษเนื่องจากของถวายนั้น แต่พวกเจ้าอย่าทำสิ่งบริสุทธิ์ของคนอิสราเอลให้มลทินเกรงว่าเจ้าจะต้องตาย’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสและอาโรนว่า</verse>
				<verse number="2">“ต่อไปนี้เป็นกฎของธรรมบัญญัติซึ่งพระยาห์เวห์ทรงบัญชาว่า จงบอกคนอิสราเอลให้นำโคตัวเมียสีแดงที่ไม่พิการและไม่มีตำหนิ ซึ่งยังไม่เคยเข้าเทียมแอกมา</verse>
				<verse number="3">จงให้โคนั้นแก่เอเลอาซาร์ปุโรหิต และให้เอาโคนั้นไปนอกค่ายแล้วฆ่าต่อหน้าเขา</verse>
				<verse number="4">เอเลอาซาร์ปุโรหิตจะเอานิ้วมือจุ่มเลือดโค แล้วพรมที่ข้างหน้าเต็นท์นัดพบเจ็ดครั้ง</verse>
				<verse number="5">และให้เผาโคตัวเมียนั้นต่อหน้าเขา คือเผาทั้งหนัง เนื้อ และเลือด กับมูลของมัน</verse>
				<verse number="6">และปุโรหิตจะเอาไม้สนสีดาร์ ไม้หุสบกับด้ายสีแดงโยนเข้าไปในไฟที่เผาโคตัวเมียนั้น</verse>
				<verse number="7">แล้วปุโรหิตจะซักเสื้อตำแหน่งและชำระร่างกายของเขาในน้ำ หลังจากนั้นจึงเข้าไปในค่าย และปุโรหิตจะเป็นมลทินอยู่จนถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="8">คนที่เผาโคก็ต้องซักเสื้อผ้าและชำระร่างกายของเขาในน้ำ และเขาจะเป็นมลทินอยู่จนถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="9">ให้ผู้ชายที่สะอาดเก็บขี้เถ้าโคตัวเมีย และนำไปไว้ในที่สะอาดนอกค่าย ขี้เถ้านั้นจะเป็นเหมือนน้ำชำระมลทินสำหรับคนอิสราเอล คือการชำระบาป</verse>
				<verse number="10">คนที่เก็บขี้เถ้าของโคตัวเมียต้องซักเสื้อผ้าของตน และเขาจะเป็นมลทินอยู่จนถึงเวลาเย็น นี่จะเป็นกฎถาวรสำหรับคนอิสราเอล และคนต่างด้าวผู้อาศัยอยู่ท่ามกลางเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="11">“ใครที่แตะต้องศพของผู้ใดก็ตามต้องเป็นมลทินอยู่เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="12">เขาต้องชำระตัวด้วยน้ำในวันที่สามและวันที่เจ็ด เขาจึงจะสะอาด แต่ถ้าเขาไม่ได้ชำระตัวในวันที่สามและวันที่เจ็ด เขาจะสะอาดไม่ได้</verse>
				<verse number="13">ทุกคนที่แตะต้องคนตาย คือร่างกายของคนที่ตายแล้ว และไม่ได้ชำระตัว คนนั้นก็ทำให้พลับพลาของพระยาห์เวห์เป็นมลทิน เขาต้องถูกตัดออกจากอิสราเอล เพราะไม่ได้เอาน้ำชำระมลทินพรมเขา เขาจะเป็นมลทิน และมลทินยังอยู่บนตัวเขา</verse>
				<verse number="14">“ต่อไปนี้เป็นบัญญัติเรื่องคนตายในเต็นท์ ทุกคนที่เข้ามาในเต็นท์ หรือทุกคนที่อยู่ในเต็นท์จะเป็นมลทินไปเจ็ดวัน</verse>
				<verse number="15">ภาชนะทุกชิ้นที่ไม่มีฝาปิดต้องเป็นมลทิน</verse>
				<verse number="16">ทุกคนที่อยู่ในพื้นทุ่งซึ่งแตะต้องคนที่ตายด้วยดาบ หรือแตะต้องศพหรือกระดูกคน หรือหลุมศพจะเป็นมลทินไปเจ็ดวัน</verse>
				<verse number="17">คนที่เป็นมลทินต้องเอาขี้เถ้าจากการเผาบูชาลบล้างบาป และเอาน้ำที่ไหลเติมเข้าไปในภาชนะ</verse>
				<verse number="18">แล้วให้คนสะอาดเอากิ่งหุสบจุ่มน้ำนั้น แล้วประพรมที่เต็นท์ เครื่องใช้ทั้งหมด บนตัวคนทั้งหลายที่อยู่ที่นั่น และบนตัวคนที่แตะต้องกระดูกหรือคนถูกฆ่า หรือคนตายหรือหลุมศพ</verse>
				<verse number="19">ให้คนที่สะอาดประพรมคนที่เป็นมลทินในวันที่สามและวันที่เจ็ด แล้วในวันที่เจ็ดเขาจะทำให้คนนั้นสะอาด และเขาต้องซักเสื้อผ้าและอาบน้ำ แล้วเขาจะสะอาดในเวลาเย็น</verse>
				<verse number="20">“แต่คนที่เป็นมลทินและไม่ชำระตัว เขาต้องถูกตัดออกจากท่ามกลางที่ประชุม เพราะเขาทำให้สถานนมัสการของพระยาห์เวห์เป็นมลทิน คือไม่ได้เอาน้ำชำระมลทินประพรมเขา เขาจึงเป็นมลทิน</verse>
				<verse number="21">ดังนั้นจึงเป็นกฎถาวรแก่พวกเขา ผู้ที่พรมน้ำชำระมลทินจะต้องซักเสื้อผ้าของตน และผู้ที่แตะต้องน้ำชำระมลทินจะเป็นมลทินจนถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="22">นอกจากนี้ทุกสิ่งที่ผู้เป็นมลทินแตะต้องนั้นก็จะเป็นมลทินด้วย และคนที่แตะต้องสิ่งนั้นจะเป็นมลทินจนถึงเวลาเย็น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ชุมนุมชนทั้งหมดของคนอิสราเอลเข้ามาในถิ่นทุรกันดารศิน ในเดือนที่หนึ่ง ประชาชนพักอยู่ที่คาเดช และมิเรียมสิ้นชีวิต แล้วถูกฝังไว้ที่นั่น</verse>
				<verse number="2">และชุมนุมชนไม่มีน้ำ เขาทั้งหลายประชุมกันต่อต้านโมเสสและอาโรน</verse>
				<verse number="3">ประชาชนโต้เถียงกับโมเสสและกล่าวว่า “เมื่อพี่น้องเราตายเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์นั้น ถ้าเราตายเสียด้วยก็ดี</verse>
				<verse number="4">ทำไมท่านพาชุมนุมชนของพระยาห์เวห์มาในถิ่นทุรกันดารนี้ และให้ตัวเราและสัตว์เลี้ยงของเราตายกันที่นี่?</verse>
				<verse number="5">และทำไมท่านจึงให้เราออกจากอียิปต์ และนำเรามายังที่เลวทรามนี้? ซึ่งเป็นที่ที่ไม่สามารถหว่านข้าว ไม่มีต้นมะเดื่อ ไม่มีองุ่นหรือทับทิม และไม่มีน้ำดื่ม”</verse>
				<verse number="6">แล้วโมเสสและอาโรนจึงออกจากที่ประชุมไปที่ประตูเต็นท์นัดพบแล้วซบหน้าลง และพระสิริของพระยาห์เวห์ปรากฏแก่เขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="8">“จงถือไม้เท้าและจงเรียกประชุมชุมนุมชน ทั้งตัวเจ้าและอาโรนพี่ชายของเจ้า และให้เจ้าทั้งสองบอกหินต่อหน้าต่อตาประชาชนให้มันหลั่งน้ำออกมา ดังนั้นเจ้าจะเอาน้ำออกจากหินให้พวกเขา แล้วให้ทั้งชุมนุมชนและสัตว์เลี้ยงได้ดื่ม”</verse>
				<verse number="9">โมเสสก็นำไม้เท้าไปจากพระพักตร์พระยาห์เวห์ ตามที่พระองค์ทรงบัญชา</verse>
				<verse number="10">โมเสสกับอาโรนก็เรียกชุมนุมชนให้ไปพร้อมกันที่หิน โมเสสกล่าวกับพวกเขาว่า “เจ้าพวกกบฏจงฟัง จะให้เราเอาน้ำออกจากหินนี้ให้พวกเจ้าดื่มหรือ?”</verse>
				<verse number="11">โมเสสก็ยกมือขึ้นตีหินนั้นสองครั้งด้วยไม้เท้า และน้ำก็ไหลออกมาอย่างมากมาย ชุมนุมชนและสัตว์เลี้ยงของเขาก็ได้ดื่มกัน</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสและอาโรนว่า “เพราะเจ้าทั้งสองไม่ได้เชื่อมั่นในเราที่จะถวายความศักดิ์สิทธิ์แก่เราต่อหน้าคนอิสราเอล เพราะฉะนั้นเจ้าทั้งสองจะไม่ได้นำคนในที่ประชุมนี้เข้าไปในแผ่นดินที่เราได้ให้แก่พวกเขา”</verse>
				<verse number="13">น้ำนั้นคือน้ำแห่งเมรีบาห์ เพราะว่าคนอิสราเอลได้โต้เถียงพระยาห์เวห์ และพระองค์ทรงสำแดงความบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์ท่ามกลางพวกเขา</verse>
				<verse number="14">โมเสสส่งผู้สื่อสารจากคาเดชไปยังกษัตริย์ของเอโดมทูลว่า “พี่น้องของฝ่าพระบาทคือคนอิสราเอลกล่าวดังนี้ว่า ‘ฝ่าพระบาททรงทราบถึงความทุกข์ยากทั้งหลายที่เกิดขึ้นกับเราแล้ว</verse>
				<verse number="15">ว่าบรรพบุรุษของเราลงไปยังอียิปต์ และเราอาศัยอยู่ในอียิปต์เป็นเวลานาน และคนอียิปต์ได้ข่มเหงเราและบรรพบุรุษของเรา</verse>
				<verse number="16">และเมื่อเราร้องทูลต่อพระยาห์เวห์ พระองค์ทรงสดับเสียงร้องของเรา และพระองค์ทรงส่งทูตสวรรค์องค์หนึ่งนำเราออกจากอียิปต์ และเราได้มาอยู่ที่คาเดชซึ่งเป็นเมืองที่อยู่ชิดพรมแดนของฝ่าพระบาท</verse>
				<verse number="17">ขอทรงให้เราผ่านเขตแดนของฝ่าพระบาท เราจะไม่ผ่านไร่นาหรือสวนองุ่น เราจะไม่ดื่มน้ำจากบ่อ เราจะเดินไปตามทางหลวง และเราจะไม่หันออกไปทางขวามือหรือทางซ้ายมือ จนกว่าเราจะผ่านพ้นพรมแดนของฝ่าพระบาท’ ”</verse>
				<verse number="18">แต่เอโดมกล่าวกับโมเสสว่า “เจ้าจะผ่านไปไม่ได้ มิฉะนั้นเราจะออกมาสู้กับเจ้าด้วยดาบ”</verse>
				<verse number="19">และคนอิสราเอลทูลพระองค์ว่า “เราจะเดินไปตามทางหลวง ถ้าเราดื่มน้ำของฝ่าพระบาท ไม่ว่าตัวเราหรือฝูงสัตว์ เราจะจ่ายเงินให้ เราไม่ต้องการสิ่งอื่นใดเลยนอกจากการเดินผ่านไป”</verse>
				<verse number="20">แต่พระองค์ตรัสตอบว่า “เจ้าจะผ่านไปไม่ได้” แล้วเอโดมก็ออกมาต่อสู้กับเขาด้วยคนมากมายที่มีกำลังเข้มแข็ง</verse>
				<verse number="21">เช่นนี้แหละเอโดมจึงไม่ให้อิสราเอลผ่านพรมแดนของเขา ดังนั้นอิสราเอลจึงหันไปจากเขา</verse>
				<verse number="22">และชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมดก็ยกออกจากคาเดชมาถึงภูเขาโฮร์</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสและอาโรนที่ภูเขาโฮร์ที่ริมพรมแดนแผ่นดินเอโดมว่า</verse>
				<verse number="24">“อาโรนจะจาก ไปอยู่กับประชาชนของเขา เพราะเขาจะไม่ได้เข้าไปในแผ่นดินซึ่งเรายกให้แก่คนอิสราเอล เพราะเจ้าทั้งสองกบฏต่อคำสั่งของเราที่น้ำแห่งเมรีบาห์</verse>
				<verse number="25">จงนำอาโรนและเอเลอาซาร์ลูกของเขาขึ้นมาบนภูเขาโฮร์</verse>
				<verse number="26">จงถอดชุดเสื้อตำแหน่งของอาโรนแล้วสวมให้แก่เอเลอาซาร์ลูกของเขา อาโรนจะจากไป เขาจะสิ้นชีวิตที่นั่น”</verse>
				<verse number="27">โมเสสก็ทำตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชา และพวกเขาขึ้นไปบนภูเขาโฮร์ต่อหน้าชุมนุมชนทั้งหมด</verse>
				<verse number="28">แล้วโมเสสถอดชุดเสื้อตำแหน่งของอาโรนออก และสวมให้เอเลอาซาร์บุตรของเขา อาโรนก็สิ้นชีวิตที่ยอดภูเขานั้น แล้วโมเสสและเอเลอาซาร์ลงมาจากภูเขา</verse>
				<verse number="29">เมื่อประชาชนเห็นว่าอาโรนเสียชีวิตแล้ว คนอิสราเอลทั้งหมดก็ร้องไห้ไว้ทุกข์ให้อาโรนอยู่ 30 วัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">เมื่อกษัตริย์เมืองอาราดชาวคานาอันผู้อาศัยอยู่ในเนเกบ ทรงได้ยินว่าอิสราเอลยกมา ตามทางอาธาริม พระองค์ทรงมาต่อสู้กับคนอิสราเอลและทรงจับบางคนไปเป็นเชลย</verse>
				<verse number="2">และคนอิสราเอลบนไว้กับพระยาห์เวห์ว่า “ถ้าพระองค์จะทรงมอบชนชาตินี้ไว้ในมือพวกข้าพระองค์แน่นอนแล้ว ข้าพระองค์จะทำลายบ้านเมืองของพวกเขาให้สิ้นซาก”</verse>
				<verse number="3">และพระยาห์เวห์ทรงฟังเสียงของคนอิสราเอล และทรงมอบชาวคานาอันให้ เขาทั้งหลายก็ทำลายชาวคานาอันและบ้านเมืองของเขาจนสิ้นซาก ดังนั้นเขาจึงเรียกตำบลนั้นว่าโฮรมาห์</verse>
				<verse number="4">พวกเขาออกเดินจากภูเขาโฮร์ตามทางที่ไปทะเลแดง เพื่อจะอ้อมแผ่นดินเอโดม ประชาชนเกิดความท้อแท้ระหว่างทาง</verse>
				<verse number="5">แล้วประชาชนก็ต่อว่าพระเจ้าและโมเสสว่า “ทำไมพาเราออกจากอียิปต์ให้มาตายในถิ่นทุรกันดาร? เพราะไม่มีอาหารและไม่มีน้ำ เราเกลียดอาหารอันไร้ค่านี้”</verse>
				<verse number="6">และพระยาห์เวห์ทรงส่งพวกงูพิษมาในหมู่ประชาชน งูก็กัดประชาชน และคนอิสราเอลตายเป็นจำนวนมาก</verse>
				<verse number="7">และประชาชนมาหาโมเสสกล่าวว่า “เราทำบาปเพราะเราต่อว่าพระยาห์เวห์และต่อว่าท่าน ขอทูลวิงวอนพระยาห์เวห์ให้พระองค์ทรงนำงูไปจากเรา” ดังนั้นโมเสสจึงทูลวิงวอนเพื่อประชาชน</verse>
				<verse number="8">และพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงทำงูพิษ ตัวหนึ่งติดไว้บนเสา และทุกคนที่ถูกงูกัดมองดูงูนั้น ก็จะมีชีวิตอยู่ได้”</verse>
				<verse number="9">ดังนั้นโมเสสจึงทำงูทองสัมฤทธิ์ตัวหนึ่ง และติดไว้บนเสา และเมื่องูกัดใคร ถ้าคนนั้นมองดูงูทองสัมฤทธิ์นั้น เขาก็มีชีวิตอยู่ได้</verse>
				<verse number="10">แล้วคนอิสราเอลก็ออกเดินทางไปตั้งค่ายอยู่ที่โอโบท</verse>
				<verse number="11">และพวกเขาออกเดินทางจากโอโบทไปตั้งค่ายอยู่ที่อิเยอาบาริม ซึ่งอยู่ในถิ่นทุรกันดารตรงข้ามโมอับ ทางด้านตะวันออก</verse>
				<verse number="12">และจากที่นั่นพวกเขาออกเดินทางไปตั้งค่ายอยู่ที่หุบเขาเศเรด</verse>
				<verse number="13">แล้วพวกเขาออกเดินทางจากที่นั่นไปตั้งค่ายอยู่ที่อีกฟากหนึ่งของลุ่มแม่น้ำอารโนน ซึ่งอยู่ในถิ่นทุรกันดารที่ยืดมาจากพรมแดนของคนอาโมไรต์ เพราะว่าแม่น้ำอารโนนเป็นพรมแดนของโมอับ ระหว่างโมอับกับคนอาโมไรต์</verse>
				<verse number="14">ดังนั้นในหนังสือสงครามของพระยาห์เวห์จึงกล่าวไว้ว่า วาเฮบในเมืองสุฟาห์ ทั้งหุบเขา แม่น้ำอารโนน</verse>
				<verse number="15">และที่เชิงลาดของหุบเขา ซึ่งยืดไปจนถึงที่ตั้งของเมืองอาร์ และพาดไปตามพรมแดนของโมอับ</verse>
				<verse number="16">แล้วจากที่นั่นก็เดินทางต่อไปถึงเมืองเบเออร์ ซึ่งเป็นบ่อน้ำที่พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงรวบรวมประชาชนเข้าด้วยกันและเราจะให้น้ำแก่พวกเขา”</verse>
				<verse number="17">แล้วอิสราเอลจึงร้องเพลงนี้ว่า จงมีน้ำพลุ่งขึ้น บ่อน้ำเอ๋ย จงร้องเพลงให้บ่อน้ำเถิด</verse>
				<verse number="18">คือบ่อน้ำที่พวกหัวหน้าขุดไว้ เป็นบ่อที่เจ้านายของประชาชนเจาะไว้ ด้วยคทาและไม้เท้าของเขาทั้งหลาย และจากถิ่นทุรกันดารนั้นพวกเขาก็มาถึงมัทธานาห์</verse>
				<verse number="19">และจากมัทธานาห์ถึงตำบลนาหะลีเอล และจากนาหะลีเอลถึงตำบลบาโมท</verse>
				<verse number="20">และจากบาโมทถึงหุบเขาในถิ่นของโมอับที่อยู่ข้างยอดเขาปิสกาห์ซึ่งมองลงมาเห็นเยชิโมน</verse>
				<verse number="21">แล้วอิสราเอลส่งผู้สื่อสารไปเข้าเฝ้าสิโหนกษัตริย์คนอาโมไรต์ทูลว่า</verse>
				<verse number="22">“ขอให้ข้าพระบาทผ่านดินแดนของฝ่าพระบาท พวกข้าพระบาทจะไม่เลี้ยวเข้าไปในไร่นาหรือในสวนองุ่น จะไม่ดื่มน้ำจากบ่อน้ำ แต่จะเดินไปตามทางหลวงจนเราผ่านพรมแดนของฝ่าพระบาท”</verse>
				<verse number="23">แต่สิโหนไม่ยอมให้อิสราเอลผ่านดินแดนของพระองค์ พระองค์ทรงรวบรวมประชาชนทั้งหมดของพระองค์ยกออกสู้กับคนอิสราเอลในถิ่นทุรกันดาร และมารบกับคนอิสราเอลที่ยาฮาส</verse>
				<verse number="24">และคนอิสราเอลได้สังหารพระองค์ด้วยคมดาบ และยึดแผ่นดินของพระองค์ตั้งแต่แม่น้ำอารโนนจนถึงแม่น้ำยับบอก ไกลไปจนถึงดินแดนคนอัมโมน เพราะว่าพรมแดนของคนอัมโมนนั้นแข็งแกร่ง</verse>
				<verse number="25">คนอิสราเอลก็ยึดเมืองทั้งหมด และคนอิสราเอลเข้าอาศัยอยู่ในทุกเมืองของคนอาโมไรต์ในเฮชโบน และตามชนบทของเมืองนั้นๆ</verse>
				<verse number="26">เพราะว่าเฮชโบนเป็นเมืองของสิโหนกษัตริย์ของคนอาโมไรต์ ผู้ทรงต่อสู้กับกษัตริย์โมอับองค์ก่อน และทรงยึดแผ่นดินทั้งหมดของพระองค์ไกลไปถึงแม่น้ำอารโนน</verse>
				<verse number="27">เพราะฉะนั้น ผู้เขียนบทประพันธ์จึงกล่าวว่า จงมาที่เฮชโบน มาสร้างเมืองนี้ และให้เมืองของสิโหนถูกสร้างขึ้น</verse>
				<verse number="28">เพราะว่ามีไฟออกมาจากเฮชโบน มีเปลวเพลิงออกมาจากเมืองของสิโหน มันได้เผาผลาญเมืองอาร์แห่งโมอับ คือบรรดาเจ้าแห่งเนินสูงของแม่น้ำอารโนน</verse>
				<verse number="29">วิบัติจงมีแก่โมอับ ชนชาติของพระเคโมชจะพินาศ พระเคโมชทำให้พวกบุตรชายของตนเป็นผู้ลี้ภัย และบรรดาบุตรสาวของตนเป็นเชลย ของสิโหนกษัตริย์คนอาโมไรต์</verse>
				<verse number="30">เราทำลายพวกเขาจนพินาศจากเฮชโบนจนถึงดีโบน เราทำให้โนฟาห์เป็นเมืองร้าง ไกลไปถึงเมเดบา</verse>
				<verse number="31">คนอิสราเอลจึงอาศัยอยู่ในแผ่นดินคนอาโมไรต์</verse>
				<verse number="32">และโมเสสส่งคนไปสอดแนมที่เมืองยาเซอร์ และเขาทั้งหลายยึดชนบทของเมืองนั้น แล้วขับไล่คนอาโมไรต์ซึ่งอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="33">และเขาทั้งหลายก็หันขึ้นไปยังทางสู่บาชาน แล้วโอกกษัตริย์บาชานก็ทรงออกมาพร้อมด้วยประชาชนทั้งหมดของพระองค์เพื่อสู้รบที่เอเดรอี</verse>
				<verse number="34">แต่พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “อย่ากลัวเขาเลย เพราะเราได้มอบเขา และประชาชนทั้งหมดรวมทั้งแผ่นดินของเขาไว้ในมือของเจ้าแล้ว และเจ้าจะทำกับเขาเหมือนอย่างที่ได้ทำกับสิโหนกษัตริย์คนอาโมไรต์ซึ่งอยู่ที่เฮชโบน”</verse>
				<verse number="35">ดังนั้นเขาทั้งหลายจึงฆ่าโอกและบรรดาโอรสของพระองค์ รวมทั้งประชาชนทั้งหมดของพระองค์จนไม่เหลือสักคนเดียว และอิสราเอลก็เข้ายึดแผ่นดินของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">แล้วคนอิสราเอลก็ยกออกเดินทางไปตั้งค่ายอยู่ ณ ที่ราบโมอับฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดนตรงข้ามเมืองเยรีโค</verse>
				<verse number="2">ส่วนบาลาคบุตรศิปโปร์ทรงเห็นทุกสิ่งที่คนอิสราเอลทำกับคนอาโมไรต์</verse>
				<verse number="3">โมอับก็กลัวคนอิสราเอล เป็นอย่างยิ่ง เพราะเขาทั้งหลายมีจำนวนมากมาย โมอับหวาดผวาคนอิสราเอลมาก</verse>
				<verse number="4">โมอับจึงพูดกับพวกผู้ใหญ่ของคนมีเดียนว่า “ฝูงชนพวกนี้จะมากินทุกสิ่งที่อยู่รอบๆ เรา เหมือนโคกินหญ้าในทุ่ง” และบาลาคบุตรศิปโปร์เป็นกษัตริย์ของโมอับในเวลานั้น</verse>
				<verse number="5">พระองค์ทรงใช้พวกผู้สื่อสารไปยังบาลาอัมบุตรเบโอร์ ที่เปโธร์ใกล้แม่น้ำ ในดินแดนที่เป็นบ้านเกิดของเขา เพื่อเรียกตัวเขาโดยกล่าวว่า “นี่แน่ะ ชนชาติหนึ่งออกจากอียิปต์มาแผ่คลุมทั่วแผ่นดิน และพวกเขากำลังพักอยู่ตรงข้ามกับเรา</verse>
				<verse number="6">บัดนี้ ขอเชิญมาเถิด มาสาปแช่งชนชาตินี้ให้เรา เพราะเขาเข้มแข็งกว่าเรามาก แล้วบางทีเราอาจจะสามารถรบชนะเขาและขับไล่พวกเขาออกไปจากแผ่นดิน เพราะเรารู้ว่า ถ้าท่านอวยพรคนไหน คนนั้นก็จะรับพรตามนั้น และถ้าท่านสาปแช่งคนไหน คนนั้นก็จะถูกสาปแช่ง”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้นพวกผู้ใหญ่ของโมอับกับพวกผู้ใหญ่ของมีเดียนก็ออกเดินทางพร้อมกับค่าทำอาถรรพ์ที่ถือไปในมือ เมื่อพวกเขามาถึงบาลาอัม ก็แจ้งคำพูดของบาลาคแก่เขา</verse>
				<verse number="8">บาลาอัมกล่าวกับคนพวกนั้นว่า “คืนนี้จงค้างอยู่ที่นี่ก่อน แล้วข้าจะนำถ้อยคำที่พระยาห์เวห์ตรัสนั้นมาแจ้งแก่ท่านทั้งหลาย” ดังนั้นบรรดาเจ้านายของโมอับจึงพักอยู่กับบาลาอัม</verse>
				<verse number="9">และพระเจ้าเสด็จมาหาบาลาอัมตรัสว่า “พวกที่มาอยู่กับเจ้าคือใคร? ”</verse>
				<verse number="10">บาลาอัมทูลพระเจ้าว่า “บาลาคบุตรศิปโปร์กษัตริย์เมืองโมอับส่งพวกเขามาแจ้งกับข้าพระองค์ว่า</verse>
				<verse number="11">‘นี่แน่ะ ชนชาติหนึ่งออกจากอียิปต์มาแผ่คลุมทั่วแผ่นดิน บัดนี้ ขอเชิญมาสาปแช่งเขาทั้งหลายให้เรา บางทีเราอาจจะรบชนะเขาและขับไล่เขาออกไปได้’ ”</verse>
				<verse number="12">แต่พระเจ้าตรัสกับบาลาอัมว่า “เจ้าอย่าไปกับเขาทั้งหลาย เจ้าอย่าสาปแช่งชนชาตินั้น เพราะเขาทั้งหลายเป็นคนที่ได้รับพร”</verse>
				<verse number="13">รุ่งเช้าบาลาอัมก็ลุกขึ้นกล่าวกับบรรดาเจ้านายของบาลาคว่า “จงกลับแผ่นดินของพวกท่านเถิด เพราะพระยาห์เวห์ทรงปฏิเสธที่จะให้ข้าไปกับท่าน”</verse>
				<verse number="14">ฉะนั้นพวกเจ้านายของโมอับก็กลับไปหาบาลาคกล่าวว่า “บาลาอัมปฏิเสธที่จะมากับเรา”</verse>
				<verse number="15">แล้วบาลาคทรงส่งพวกเจ้านายไปอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งมีจำนวนมากกว่าและมียศศักดิ์สูงกว่าพวกก่อน</verse>
				<verse number="16">เขาทั้งหลายมาถึงบาลาอัมและกล่าวกับท่านว่า “บาลาคบุตรศิปโปร์กล่าวดังนี้ว่า ‘ขออย่าให้มีอะไรขัดขวางท่านที่จะไปหาเราเลย</verse>
				<verse number="17">เพราะเราจะให้เกียรติอย่างสูงแก่ท่านแน่นอน ไม่ว่าท่านจะให้เราทำอะไร เราจะทำตาม ขอเชิญมาสาปแช่งชนชาตินี้ให้แก่เรา’ ”</verse>
				<verse number="18">แต่บาลาอัมตอบพวกข้าทาสของบาลาคว่า “แม้บาลาคจะประทานเงินและทองเต็มวังของพระองค์แก่ข้า ข้าก็ไม่อาจจะทำอะไรนอกเหนือพระบัญชาของพระยาห์เวห์พระเจ้าของข้า ไม่ว่าเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่</verse>
				<verse number="19">บัดนี้ขอพวกท่านพักอยู่ที่นี่สักคืนหนึ่งก่อนด้วย เพื่อข้าจะทราบว่าพระยาห์เวห์จะตรัสอะไรเพิ่มเติมกับข้าบ้าง”</verse>
				<verse number="20">และพระเจ้าเสด็จมาหาบาลาอัมในเวลากลางคืนตรัสกับเขาว่า “เมื่อคนเหล่านี้มาเรียกเจ้า จงไปกับเขาทั้งหลาย เพียงแต่เจ้าต้องทำตามสิ่งที่เราสั่งเจ้าเท่านั้น”</verse>
				<verse number="21">ดังนั้นบาลาอัมก็ลุกขึ้นแต่เช้าและผูกอานลา แล้วไปกับพวกเจ้านายของโมอับ</verse>
				<verse number="22">แต่พระเจ้ากริ้วบาลาอัมเพราะเขาไป ดังนั้นทูตของพระยาห์เวห์มายืนขวางทางเป็นผู้ขัดขวางบาลาอัม ส่วนบาลาอัมขี่ลาโดยมีคนใช้สองคนไปกับเขา</verse>
				<verse number="23">เมื่อลานั้นเห็นทูตของพระยาห์เวห์ถือดาบในมือยืนขวางทางอยู่ ลาก็เลี้ยวออกจากทางและเดินเข้าไปในทุ่งนา บาลาอัมจึงตีลาให้กลับไปตามทางเดิน</verse>
				<verse number="24">แต่ทูตของพระยาห์เวห์มายืนอยู่ตรงซอยแคบๆ ในสวนองุ่นซึ่งมีกำแพงอยู่ระหว่างทั้งสองข้าง</verse>
				<verse number="25">เมื่อลาเห็นทูตของพระยาห์เวห์ก็ดันตัวไปติดกำแพง และมันดันเท้าของบาลาอัมเบียดเข้ากับกำแพง บาลาอัมก็ตีลาอีก</verse>
				<verse number="26">แล้วทูตของพระยาห์เวห์ก็เดินหน้าไปยืนอยู่ตรงซอกแคบซึ่งไม่มีที่จะให้หลีกไปข้างขวาหรือข้างซ้าย</verse>
				<verse number="27">เมื่อลาเห็นทูตของพระยาห์เวห์มันก็หมอบลง โดยบาลาอัมยังคงอยู่บนหลังลา บาลาอัมก็โกรธ จึงเอาไม้เท้าของเขาตีลานั้น</verse>
				<verse number="28">แล้วพระยาห์เวห์ทรงเปิดปากลา มันจึงพูดกับบาลาอัมว่า “ข้าพเจ้าทำอะไรแก่ท่าน ท่านจึงตีข้าพเจ้าถึงสามครั้ง”</verse>
				<verse number="29">บาลาอัมก็พูดกับลาว่า “เพราะเจ้ากลั่นแกล้งเรา เราอยากจะมีดาบอยู่ในมือ เราจะได้ฆ่าเจ้าเสียเดี๋ยวนี้”</verse>
				<verse number="30">ลาก็พูดกับบาลาอัมว่า “ข้าพเจ้าเป็นลาที่ท่านเองขี่อยู่ทุกวันจนบัดนี้ไม่ใช่หรือ? ข้าพเจ้าเคยทำเช่นนี้กับท่านไหม?” บาลาอัมก็บอกว่า “ไม่เคย”</verse>
				<verse number="31">แล้วพระยาห์เวห์ทรงเปิดตาบาลาอัม เขาจึงเห็นทูตของพระยาห์เวห์ยืนขวางทาง และถือดาบอยู่ในมือ บาลาอัมก็ก้มลงกราบ</verse>
				<verse number="32">และทูตของพระยาห์เวห์พูดกับบาลาอัมว่า “ทำไมเจ้าจึงตีลาของเจ้าถึงสามครั้ง? ดูซิ เรามาขัดขวางเจ้า เพราะเจ้าขัดขืนเรา</verse>
				<verse number="33">ลาได้เห็นเรา และหลีกไปจากหน้าเราถึงสามครั้ง ถ้ามันไม่ได้หลีกไปจากหน้าเรา เราคงฆ่าเจ้าแล้วเมื่อตะกี้นี้แน่ และให้ลารอดตายไป”</verse>
				<verse number="34">แล้วบาลาอัมพูดกับทูตของพระยาห์เวห์ว่า “ข้าพเจ้าได้ทำบาปแล้ว เพราะข้าพเจ้าไม่ทราบว่าท่านยืนขวางทางต้านข้าพเจ้าอยู่ บัดนี้ถ้าท่านไม่เห็นชอบ ข้าพเจ้าก็จะกลับไป”</verse>
				<verse number="35">แล้วทูตของพระยาห์เวห์พูดกับบาลาอัมว่า “จงไปกับคนพวกนี้ แต่เจ้าต้องพูดเฉพาะคำที่เราสั่งให้เจ้าพูด” ดังนั้นบาลาอัมก็ไปกับพวกเจ้านายของบาลาค</verse>
				<verse number="36">เมื่อบาลาคได้ยินว่าบาลาอัมมาแล้ว พระองค์จึงทรงออกไปรับบาลาอัมที่เมืองของโมอับซึ่งอยู่ตรงพรมแดนด้านแม่น้ำอารโนน ซึ่งเป็นบริเวณปลายสุดของพรมแดน</verse>
				<verse number="37">บาลาคพูดกับบาลาอัมว่า “เราอุตส่าห์ใช้คนไปเชิญท่านมาไม่ใช่หรือ? ทำไมท่านจึงไม่มาหาเรา? เราไม่สามารถให้เกียรติแก่ท่านหรือ?”</verse>
				<verse number="38">บาลาอัมทูลบาลาคว่า “บัดนี้ข้าพระบาทก็มาหาฝ่าพระบาทแล้ว ข้าพระบาทจะพูดอะไรได้ ข้าพระบาทจะต้องพูดคำที่พระเจ้าทรงใส่ในปากของข้าพระบาท”</verse>
				<verse number="39">แล้วบาลาอัมไปกับบาลาคถึงตำบลคีริยาทหุโซท</verse>
				<verse number="40">และบาลาคเอาโคและแกะ ถวายบูชา แล้วส่งให้บาลาอัมและพวกเจ้านายที่อยู่กับพระองค์</verse>
				<verse number="41">รุ่งขึ้น บาลาคทรงพาบาลาอัมขึ้นไปยังบาโมทบาอัล และจากที่นั่นเขามองเห็นคนอิสราเอล ส่วนที่อยู่ใกล้ที่สุด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">บาลาอัมทูลบาลาคว่า “ขอทรงสร้างแท่นบูชาเจ็ดแท่นให้ข้าพระบาทที่นี่ ทั้งทรงจัดโคผู้เจ็ดตัวและแกะผู้เจ็ดตัวให้ข้าพระบาท”</verse>
				<verse number="2">บาลาคก็ทรงทำตามคำของบาลาอัม แล้วบาลาคกับบาลาอัมก็เอาโคผู้ตัวหนึ่งและแกะผู้ตัวหนึ่งถวายบูชาบนแท่นบูชาแต่ละแท่น</verse>
				<verse number="3">แล้วบาลาอัมทูลบาลาคว่า “ขอทรงยืนอยู่ใกล้เครื่องบูชาที่เป็นของฝ่าพระบาท ส่วนข้าพระบาทจะไป บางทีพระยาห์เวห์จะเสด็จมาพบกับข้าพระบาท และพระองค์ทรงสำแดงสิ่งใดแก่ข้าพระบาท ข้าพระบาทก็จะทูลต่อฝ่าพระบาท” แล้วเขาก็ขึ้นไปยังที่สูง</verse>
				<verse number="4">พระเจ้าทรงพบกับบาลาอัม และบาลาอัมกราบทูลพระองค์ว่า “ข้าพระองค์จัดแท่นบูชาเจ็ดแท่น และได้ถวายโคผู้ตัวหนึ่งและแกะผู้ตัวหนึ่งบูชาบนทุกแท่น”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ทรงใส่ถ้อยคำในปากของบาลาอัมและตรัสว่า “จงกลับไปหาบาลาค แล้วจงพูดอย่างนั้น”</verse>
				<verse number="6">บาลาอัมจึงกลับไปหาบาลาค และเห็นพระองค์ทรงยืนอยู่ข้างเครื่องบูชาของพระองค์ ทั้งเจ้านายทุกคนของโมอับก็ยืนอยู่กับพระองค์</verse>
				<verse number="7">บาลาอัมกล่าวกลอนภาษิตของเขาว่า “บาลาคพาข้าพเจ้ามาจากอารัม กษัตริย์ของโมอับพาข้าพเจ้าจากภูเขาทางตะวันออก มาเถิด มาแช่งสาปยาโคบเพื่อเรา มาเถิด มาประณามอิสราเอล</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้าจะแช่งผู้ที่พระเจ้าไม่ทรงแช่งได้อย่างไร? ข้าพเจ้าจะประณามผู้ที่พระยาห์เวห์ไม่ทรงประณามได้อย่างไร?</verse>
				<verse number="9">เพราะจากยอดผาข้าพเจ้ามองเขา และจากเนินสูงข้าพเจ้าเห็นเขา นี่แน่ะ ชนชาติหนึ่งอยู่ตามลำพัง และไม่ได้นับตนเองรวมเข้ากับบรรดาประชาชาติ</verse>
				<verse number="10">ใครจะนับยาโคบที่มากอย่างผงคลีได้? หรือคำนวณหนึ่งในสี่ของอิสราเอล ขอให้ข้าพเจ้าตายเหมือนอย่างการตายของผู้ชอบธรรม และขอให้บั้นปลายชีวิตข้าพเจ้าเป็นเหมือนของเขา”</verse>
				<verse number="11">แล้วบาลาคตรัสกับบาลาอัมว่า “ท่านทำอะไรกับเรา เราพาท่านให้มาแช่งพวกศัตรูของเรา แต่ดูซิ ท่านกลับอวยพรเขา”</verse>
				<verse number="12">เขาจึงทูลตอบว่า “ข้าพระบาทต้องระวังที่จะพูดสิ่งที่พระยาห์เวห์ทรงใส่ลงในปากข้าพระบาทไม่ใช่หรือ? ”</verse>
				<verse number="13">บาลาคก็พูดกับเขาว่า “เชิญท่านไปอีกที่หนึ่งกับเราเถิด และท่านจะเห็นเขาจากที่นั่นได้ ท่านจะเห็นเพียงส่วนที่ใกล้มากที่สุด และจะไม่เห็นคนทั้งหมด แล้วท่านจงแช่งเขาให้เราจากที่นั่น”</verse>
				<verse number="14">แล้วบาลาคก็พาบาลาอัมมายังนาของโศฟิม มาถึงยอดภูเขาปิสกาห์ และทรงสร้างแท่นบูชาเจ็ดแท่น และทรงถวายโคผู้ตัวหนึ่งและแกะผู้ตัวหนึ่งบูชาบนทุกแท่น</verse>
				<verse number="15">บาลาอัมทูลบาลาคว่า “ขอทรงยืนอยู่ข้างเครื่องบูชาของฝ่าพระบาทที่นี่เถิด ขณะที่ข้าพระบาทไปพบพระเจ้าตรงโน้น”</verse>
				<verse number="16">แล้วพระยาห์เวห์ทรงพบกับบาลาอัม และทรงใส่ถ้อยคำในปากของเขา ตรัสว่า “จงกลับไปหาบาลาค และจงพูดอย่างนั้น”</verse>
				<verse number="17">บาลาอัมก็มาหาบาลาค และเห็นพระองค์ทรงยืนอยู่ข้างเครื่องบูชาของพระองค์ ทั้งบรรดาเจ้านายของโมอับก็ยืนอยู่กับพระองค์ บาลาคจึงตรัสถามบาลาอัมว่า “พระยาห์เวห์ตรัสอะไร?”</verse>
				<verse number="18">บาลาอัมก็กล่าวกลอนภาษิตของเขาว่า “บาลาค จงลุกขึ้นและคอยฟัง บุตรศิปโปร์จงฟังข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="19">พระเจ้าทรงไม่ใช่มนุษย์ที่จะมุสา และไม่ได้ทรงเป็นบุตรของมนุษย์ที่จะต้องกลับใจ พระองค์จะไม่ทรงทำตามที่ตรัสไว้แล้วหรือ? พระองค์จะไม่ทรงทำให้สำเร็จตามที่ทรงลั่นวาจาไว้แล้วหรือ?</verse>
				<verse number="20">ดูสิ ข้าพเจ้าได้รับพระบัญชาให้อวยพร เมื่อพระองค์ทรงอวยพร ข้าพเจ้าก็ไม่อาจเปลี่ยน</verse>
				<verse number="21">จะไม่มีความทุกข์ในยาโคบให้ทรงเห็น และในอิสราเอลไม่ทรงพบความลำบาก พระยาห์เวห์พระเจ้าของเขาสถิตกับเขา และเสียงโห่ร้องถวายพรพระราชา อยู่ท่ามกลางเขา</verse>
				<verse number="22">พระเจ้าทรงนำพวกเขาออกจากอียิปต์ ทรงเป็นเหมือนเขาโคกระทิงเพื่อเขา</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น ไม่มีเวทมนตร์ใดอาจกระทบยาโคบ ไม่มีของขลังใดอาจทำร้ายอิสราเอล บัดนี้ ยาโคบและอิสราเอลจะได้รับคำบอกกล่าว ว่าพระเจ้าได้ทรงทำสิ่งใด</verse>
				<verse number="24">ดูสิ ชนชาติหนึ่งลุกขึ้นอย่างนางสิงห์ใหญ่ และยืนขึ้นอย่างสิงห์ตัวผู้ มันไม่ยอมนอนลงจนกว่าจะได้กินเหยื่อ และดื่มเลือดของสิ่งที่ถูกฆ่า”</verse>
				<verse number="25">แล้วบาลาคจึงตรัสกับบาลาอัมว่า “อย่าแช่งเขาทั้งอย่าอวยพรเขาเลย”</verse>
				<verse number="26">แต่บาลาอัมทูลบาลาคว่า “ข้าพระบาททูลฝ่าพระบาทแล้วไม่ใช่หรือว่า ‘ทุกสิ่งที่พระยาห์เวห์ตรัสนั้น ข้าพระบาทต้องทำตาม?’ ”</verse>
				<verse number="27">บาลาคจึงตรัสกับบาลาอัมว่า “มาเถิดเราจะพาท่านไปอีกที่หนึ่ง บางทีพระเจ้าจะทรงให้ท่านแช่งเขาเพื่อข้าพเจ้าจากที่นั่น”</verse>
				<verse number="28">บาลาคจึงพาบาลาอัมไปที่ยอดเขาเปโอร์ซึ่งมองลงมาเห็นทะเลทราย</verse>
				<verse number="29">แล้วบาลาอัมทูลบาลาคว่า “ขอทรงสร้างแท่นบูชาเจ็ดแท่นให้ข้าพระบาทที่นี่ ทั้งทรงจัดโคผู้เจ็ดตัว และแกะผู้เจ็ดตัวให้ข้าพระบาท”</verse>
				<verse number="30">บาลาคก็ทำตามที่บาลาอัมบอก และทรงเอาโคผู้ตัวหนึ่งและแกะผู้ตัวหนึ่งถวายบูชาบนแท่นแต่ละแท่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">เมื่อบาลาอัมเห็นว่าพระยาห์เวห์พอพระทัยที่จะให้อวยพรอิสราเอล บาลาอัมก็ไม่ไปแสวงหาอาคมอย่างครั้งก่อนๆ แต่มุ่งหน้าตรงไปยังถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="2">บาลาอัมเงยหน้าขึ้นมองเห็นอิสราเอลตั้งค่ายตามเผ่าต่างๆ แล้วพระวิญญาณของพระเจ้าทรงมาอยู่บนเขา</verse>
				<verse number="3">เขาจึงกล่าวกลอนภาษิตของเขาว่า “คำพยากรณ์ของบาลาอัมบุตรเบโอร์ คำพยากรณ์ของชายที่ตาสว่าง</verse>
				<verse number="4">คำพยากรณ์ของคนที่ได้ยินพระวจนะของพระเจ้า ผู้ที่ได้เห็นนิมิตขององค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ ผู้ที่ล้มลง แต่นัยน์ตากลับไม่ถูกบดบัง</verse>
				<verse number="5">ยาโคบเอ๋ย เต็นท์ของท่านช่างงามเหลือเกิน อิสราเอลเอ๋ย ค่ายของท่านก็งาม</verse>
				<verse number="6">เหมือนหุบเขาทั้งหลายที่ยืดไปไกล เหมือนสวนซึ่งอยู่ข้างแม่น้ำ เหมือนต้นกฤษณาที่พระยาห์เวห์ทรงปลูกไว้ เหมือนต้นสนสีดาร์ที่อยู่ริมน้ำ</verse>
				<verse number="7">น้ำจะไหลออกจากถังของเขา และพงศ์พันธุ์ของเขาจะอยู่ตามลำน้ำเป็นอันมาก กษัตริย์ของเขาจะทรงยิ่งใหญ่กว่ากษัตริย์อากัก ราชอาณาจักรของเขาจะรุ่งเรือง</verse>
				<verse number="8">พระเจ้าผู้ทรงนำเขาออกมาจากอียิปต์ ทรงเป็นเหมือนเขาโคกระทิงเพื่อเขา เขาจะกินประชาชาติที่เป็นศัตรู และหักกระดูกของพวกเขาเป็นท่อนๆ และแทงเขาทั้งหลายทะลุด้วยลูกศร</verse>
				<verse number="9">เขาหมอบลงและนอนลงอย่างสิงห์ตัวผู้ เหมือนนางสิงห์ที่ไม่มีใครกล้ามาปลุกให้ลุกขึ้น คนที่อวยพรท่านก็จะได้รับพร ผู้ที่สาปแช่งท่านก็จะถูกสาปแช่ง”</verse>
				<verse number="10">บาลาคก็กริ้วบาลาอัม จึงทรงตบมือ แล้วบาลาคตรัสกับบาลาอัมว่า “เราเชิญท่านมาให้สาปแช่งพวกศัตรูของเรา แต่ดูซิ ท่านกลับอวยพรเขาต่อเนื่องกันถึงสามครั้ง</verse>
				<verse number="11">บัดนี้ จงกลับไปยังที่อยู่ของท่าน เราบอกว่า เราจะให้เกียรติท่านอย่างสูง แต่ดูสิ พระยาห์เวห์ทรงขวางไม่ให้ท่านได้รับเกียรติ”</verse>
				<verse number="12">แต่บาลาอัมทูลบาลาคว่า “ข้าพระบาทบอกผู้สื่อสารซึ่งฝ่าพระบาททรงใช้ให้ไปหาข้าพระบาทแล้วไม่ใช่หรือว่า</verse>
				<verse number="13">‘แม้ว่าบาลาคจะประทานเงินและทองเต็มวังของพระองค์แก่ข้า ข้าก็ไม่อาจจะทำอะไรนอกเหนือพระบัญชาของพระยาห์เวห์ และไม่อาจจะทำดีหรือชั่วตามใจข้า พระยาห์เวห์ตรัสอย่างไร ข้าก็พูดอย่างนั้น’?</verse>
				<verse number="14">นี่แน่ะ บัดนี้ข้าพระบาทจะกลับไปยังชนชาติของข้าพระบาท มาเถิด ข้าพระบาทจะสำแดงให้ฝ่าพระบาททรงทราบว่า ชนชาตินี้จะทำอะไรกับชนชาติของฝ่าพระบาทในวันข้างหน้า”</verse>
				<verse number="15">เขาก็กล่าวกลอนภาษิตของเขาว่า “คำพยากรณ์ของบาลาอัมบุตรเบโอร์ คำพยากรณ์ของชายที่ตาสว่าง</verse>
				<verse number="16">คำพยากรณ์ของผู้ที่ได้ยินพระวจนะของพระเจ้า และรู้ถึงพระปัญญาขององค์ผู้สูงสุด ผู้ที่ได้เห็นนิมิตขององค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ ผู้ล้มลง แต่นัยน์ตากลับไม่ถูกบดบัง</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้าเห็นเขา แต่ไม่ใช่ในเวลานี้ ข้าพเจ้ามองดูเขา แต่ไม่ใช่จากระยะใกล้ตัว ดาวดวงหนึ่งจะออกมาจากยาโคบ และพระคทาอันหนึ่งจะมาจากอิสราเอล แล้วจะทุบหน้าผากของโมอับ และทำลายเผ่าพันธุ์ทั้งหมดของเชท</verse>
				<verse number="18">ส่วนเอโดมจะตกเป็นมรดก เสอีร์จะตกเป็นมรดกของพวกศัตรูของเขา แต่อิสราเอลจะสร้างวีรกรรม</verse>
				<verse number="19">ผู้หนึ่งจากยาโคบจะครอบครอง และเขาจะทำลายชาวเมืองที่รอดตาย”</verse>
				<verse number="20">และบาลาอัมมองดูพวกคนอามาเลข แล้วกล่าวกลอนภาษิตของเขาว่า “อามาเลขเป็นที่หนึ่งของประชาชาติ แต่บั้นปลายของเขาคือการถูกทำลาย”</verse>
				<verse number="21">และเขามองดูคนเคไนต์ แล้วกล่าวกลอนภาษิตของเขาว่า “ที่อาศัยของเจ้ามั่นคงถาวร และรังของเจ้าอยู่ในหินผา</verse>
				<verse number="22">ถึงอย่างไรคนเคไนต์ก็จะถูกทำลายล้าง พวกอัสชูรจะกวาดเจ้าไปเป็นเชลยนานเท่าไร?”</verse>
				<verse number="23">และบาลาอัมกล่าวกลอนภาษิตของเขาว่า “อนิจจาเอ๋ย เมื่อพระเจ้าทรงทำเช่นนี้ใครจะอยู่ได้</verse>
				<verse number="24">แต่เรือจะมาจากชายฝั่งคิทธิม ทำลายอัสชูรและเอเบอร์ และเขาเองก็จะถูกทำลายด้วย”</verse>
				<verse number="25">แล้วบาลาอัมก็ลุกขึ้นกลับไปยังที่อยู่ของเขา และบาลาคก็ทรงไปตามทางของพระองค์ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">เมื่ออิสราเอลพักอยู่ในเมืองชิทธีม ประชาชนก็เริ่มเล่นชู้กับหญิงชาวโมอับ</verse>
				<verse number="2">หญิงพวกนี้ก็ชวนประชาชนให้ถวายเครื่องบูชาต่อพระของพวกนาง ประชาชนก็กินและกราบไหว้พระของพวกนาง</verse>
				<verse number="3">ดังนั้นอิสราเอลก็เข้าถือพระบาอัลแห่งเปโอร์ และพระยาห์เวห์ทรงพระพิโรธต่อคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="4">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงเอาหัวหน้าทั้งหมดของประชาชนฆ่าและตากแดดไว้เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ เพื่อว่าพระพิโรธรุนแรงของพระยาห์เวห์จะหันไปจากอิสราเอล”</verse>
				<verse number="5">และโมเสสบอกบรรดาผู้พิพากษาของอิสราเอลว่า “ท่านทุกคนจงฆ่าคนของท่านที่เข้าถือพระบาอัลแห่งเปโอร์เสีย”</verse>
				<verse number="6">และดูสิ มีชายอิสราเอลคนหนึ่งพาหญิงมีเดียนคนหนึ่งเข้ามาในครอบครัวต่อหน้าโมเสส และต่อหน้าชุมนุมชนทั้งหมดของอิสราเอล ในขณะที่เขาทั้งหลายกำลังร้องไห้อยู่ที่ประตูเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="7">เมื่อฟีเนหัสบุตรเอเลอาซาร์ บุตรของปุโรหิตอาโรนเห็นดังนั้นก็ลุกขึ้นไปจากชุมนุมชน และถือทวนอยู่ในมือ</verse>
				<verse number="8">เขาตามหลังชายอิสราเอลคนนั้นเข้าไปในเต็นท์ แล้วแทงเขาทั้งคู่จนทะลุ คือทะลุตัวชายอิสราเอลและเข้าท้องของหญิงคนนั้น และภัยพิบัติในอิสราเอลก็หยุด</verse>
				<verse number="9">แต่คนที่ตายด้วยภัยพิบัติมีถึง 24,000 คน</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="11">“ฟีเนหัสบุตรเอเลอาซาร์ บุตรของปุโรหิตอาโรนได้ยับยั้งความกริ้วของเราต่อคนอิสราเอล ในการที่เขาหวงแหนด้วยความหวงแหนของเราท่ามกลางเขาทั้งหลาย ดังนั้นเราจึงไม่ได้เผาผลาญคนอิสราเอลด้วยความหวงแหนของเรา</verse>
				<verse number="12">ฉะนั้นจงประกาศว่า ‘เราให้พันธสัญญาแห่งสันติแก่เขา</verse>
				<verse number="13">พันธสัญญานั้นจะเป็นของเขาและเชื้อสายของเขาที่มาภายหลัง เป็นพันธสัญญาของตำแหน่งปุโรหิตอันถาวร เพราะเขาหวงแหนเพื่อพระเจ้าของเขา และได้ลบมลทินบาปคนอิสราเอล’ ”</verse>
				<verse number="14">ชายอิสราเอลคนที่ถูกฆ่าพร้อมกับหญิงชาวมีเดียนนั้นชื่อว่าศิมรี บุตรของสาลู ผู้นำสกุลคนหนึ่งในเผ่าสิเมโอน</verse>
				<verse number="15">ส่วนชื่อของหญิงชาวมีเดียนผู้ถูกฆ่าคือ คอสบีบุตรหญิงของศูร์ ซึ่งเป็นผู้นำสกุลคนหนึ่งในมีเดียน</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="17">“จงก่อกวนคนมีเดียน และฆ่าพวกเขา</verse>
				<verse number="18">เพราะพวกเขาก่อกวนเจ้าทั้งหลายด้วยการล่อลวง คือเขาล่อลวงพวกเจ้าในเรื่องเปโอร์ และเรื่องคอสบีน้องสาวของพวกเขาซึ่งเป็นบุตรีของหัวหน้าคนมีเดียน นางถูกฆ่าตายในวันที่เกิดภัยพิบัติเนื่องจากเรื่องเปโอร์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ภายหลังภัยพิบัติ พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสส และเอเลอาซาร์บุตรของปุโรหิตอาโรนว่า</verse>
				<verse number="2">“จงทำสำมะโนครัว ชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมดที่มีอายุตั้งแต่ยี่สิบปีขึ้นไปตามสกุลของเขา คือทุกคนในอิสราเอลที่ออกรบได้”</verse>
				<verse number="3">โมเสสกับเอเลอาซาร์ปุโรหิตกล่าวกับเขาทั้งหลาย ณ ที่ราบโมอับ ริมแม่น้ำจอร์แดนตรงข้ามเมืองเยรีโคว่า</verse>
				<verse number="4">“จงทำสำมะโนครัวประชาชน อายุตั้งแต่ยี่สิบปีขึ้นไป ตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส” คนอิสราเอลที่ออกจากแผ่นดินอียิปต์ คือ</verse>
				<verse number="5">รูเบน บุตรหัวปีของอิสราเอล บุตรของรูเบนคือ ฮาโนคคนตระกูลฮาโนค ปัลลูคนตระกูลปัลลู</verse>
				<verse number="6">เฮสโรนคนตระกูลเฮสโรน คารมีคนตระกูลคารมี</verse>
				<verse number="7">เหล่านี้เป็นตระกูลของคนรูเบน พวกเขามีจำนวน 43,730 คน</verse>
				<verse number="8">และบุตรของปัลลูคือ เอลีอับ</verse>
				<verse number="9">บุตรของเอลีอับคือ เนมูเอล ดาธาน และอาบีรัม ดาธานและอาบีรัมก็คือคนที่ได้รับเลือกจากชุมนุมชน และเป็นผู้ต่อสู้โมเสสกับอาโรน โดยเข้ากับพวกโคราห์ เมื่อพวกเขาต่อสู้พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">และแผ่นดินได้อ้าปากกลืนเขาทั้งสองพร้อมกับโคราห์ ในเวลานั้นที่พวกนั้นตาย และเวลานั้นที่ไฟเผาผลาญ 250 คน และเขาทั้งหลายกลายเป็นเครื่องเตือนใจ</verse>
				<verse number="11">แต่บุตรทั้งหลายของโคราห์นั้นไม่ตาย</verse>
				<verse number="12">บุตรของสิเมโอนตามตระกูลของเขาคือ เนมูเอลคนตระกูลเนมูเอล ยามีนคนตระกูลยามีน ยาคีนคนตระกูลยาคีน</verse>
				<verse number="13">เศ-ราห์คนตระกูลเศ-ราห์ ชาอูลคนตระกูลชาอูล</verse>
				<verse number="14">เหล่านี้เป็นตระกูลของคนสิเมโอน มีจำนวน 22,200 คน</verse>
				<verse number="15">บุตรของกาดตามตระกูลของเขา คือเศโฟนคนตระกูลเศโฟน ฮักกีคนตระกูลฮักกี ชูนีคนตระกูลชูนี</verse>
				<verse number="16">โอสนีคนตระกูลโอสนี เอรีคนตระกูลเอรี</verse>
				<verse number="17">อาโรดคนตระกูลอาโรด อาเรลีคนตระกูลอาเรลี</verse>
				<verse number="18">เหล่านี้เป็นตระกูลบุตรกาด พวกเขามีจำนวน 40,500 คน</verse>
				<verse number="19">บุตรของยูดาห์ คือ เอร์และโอนัน เอร์กับโอนันตายในแผ่นดินคานาอัน</verse>
				<verse number="20">และบุตรของยูดาห์ตามตระกูลของเขา คือเช-ลาห์คนตระกูลเช-ลาห์ เปเรศคนตระกูลเปเรศ เศ-ราห์คนตระกูลเศ-ราห์</verse>
				<verse number="21">และบุตรของเปเรศ คือ เฮสโรนคนตระกูลเฮสโรน ฮามูลคนตระกูลฮามูล</verse>
				<verse number="22">เหล่านี้เป็นตระกูลของยูดาห์ พวกเขามีจำนวน 76,500 คน</verse>
				<verse number="23">บุตรของอิสสาคาร์ตามตระกูลของเขาคือ โทลาคนตระกูลโทลา ปูวาห์คนตระกูลปูวาห์</verse>
				<verse number="24">ยาชูบคนตระกูลยาชูบ ชิมโรนคนตระกูลชิมโรน</verse>
				<verse number="25">เหล่านี้เป็นตระกูลของอิสสาคาร์ พวกเขามีจำนวน 64,300 คน</verse>
				<verse number="26">บุตรของเศบูลุนตามตระกูลของเขาคือ เสเรดคนตระกูลเสเรด เอโลนคนตระกูลเอโลน ยาเลเอลคนตระกูลยาเลเอล</verse>
				<verse number="27">เหล่านี้เป็นตระกูลของคนเศบูลุน พวกเขามีจำนวน 60,500 คน</verse>
				<verse number="28">บุตรของโยเซฟตามตระกูลของเขาคือ มนัสเสห์และเอฟราอิม</verse>
				<verse number="29">บุตรของมนัสเสห์ คือ มาคีร์คนตระกูลมาคีร์ มาคีร์เป็นบิดาของกิเลอาด กิเลอาดคนตระกูลกิเลอาด</verse>
				<verse number="30">บุตรของกิเลอาด คือ อีเยเซอร์คนตระกูลอีเยเซอร์ เฮเลคคนตระกูลเฮเลค</verse>
				<verse number="31">และอัสรีเอลคนตระกูลอัสรีเอล เชเคมคนตระกูลเชเคม</verse>
				<verse number="32">และเชมิดาคนตระกูลเชมิดา เฮเฟอร์คนตระกูลเฮเฟอร์</verse>
				<verse number="33">ส่วนเศโลเฟหัดบุตรเฮเฟอร์ไม่มีบุตรชายมีแต่บุตรหญิง ชื่อบุตรหญิงทั้งหลายของเศโลเฟหัดคือ มาลาห์ โนอาห์ โฮกลาห์ มิลคาห์ และทีรซาห์</verse>
				<verse number="34">เหล่านี้เป็นตระกูลของมนัสเสห์ พวกเขามีจำนวน 52,700 คน</verse>
				<verse number="35">และนี่คือบุตรของเอฟราอิมตามตระกูลของเขาคือ ชูเธลาห์คนตระกูลชูเธลาห์ เบเคอร์คนตระกูลเบเคอร์ ทาหานคนตระกูลทาหาน</verse>
				<verse number="36">บุตรของชูเธลาห์คือ เอรานคนตระกูลเอราน</verse>
				<verse number="37">เหล่านี้เป็นตระกูลบุตรเอฟราอิม พวกเขามีจำนวน 32,500 คน เหล่านี้เป็นบุตรของโยเซฟตามตระกูลของเขา</verse>
				<verse number="38">บุตรของเบนยามินตามตระกูลของเขาคือ เบ-ลาคนตระกูลเบ-ลา อัชเบลคนตระกูลอัชเบล อาหิรัมคนตระกูลอาหิรัม</verse>
				<verse number="39">เชฟูฟามคนตระกูลเชฟูฟาม หุฟามคนตระกูลหุฟาม</verse>
				<verse number="40">และบุตรของเบ-ลาคือ อาร์ด และนาอามาน อาร์ด คนตระกูลอาร์ด นาอามานคนตระกูลนาอามาน</verse>
				<verse number="41">เหล่านี้เป็นบุตรของเบนยามินตามตระกูลของเขา พวกเขามีจำนวน 45,600 คน</verse>
				<verse number="42">และนี่คือบุตรของดานตามตระกูลของเขาคือ ชูฮัมคนตระกูลชูฮัม นี่คือตระกูลของดานตามตระกูลของเขา</verse>
				<verse number="43">ตระกูลทั้งหมดของชูฮัมมีจำนวน 64,400 คน</verse>
				<verse number="44">บุตรของอาเชอร์ตามตระกูลของเขา คืออิมนาห์คนตระกูลอิมนาห์ อิชวีคนตระกูลอิชวี เบรีอาห์คนตระกูลเบรีอาห์</verse>
				<verse number="45">บุตรของเบรีอาห์คือ เฮเบอร์คนตระกูลเฮเบอร์ มัลคีเอล คนตระกูลมัลคีเอล</verse>
				<verse number="46">บุตรหญิงของอาเชอร์ คือเสราห์</verse>
				<verse number="47">เหล่านี้เป็นตระกูลบุตรอาเชอร์ พวกเขามีจำนวน 53,400 คน</verse>
				<verse number="48">บุตรของนัฟทาลีตามตระกูลของเขาคือ ยาเซเอลคนตระกูลยาเซเอล กูนีคนตระกูลกูนี</verse>
				<verse number="49">เยเซอร์คนตระกูลเยเซอร์ ชิลเลมคนตระกูลชิลเลม</verse>
				<verse number="50">เหล่านี้เป็นตระกูลของนัฟทาลีตามตระกูลของเขา พวกเขามีจำนวน 45,400 คน</verse>
				<verse number="51">นี่เป็นจำนวนของคนอิสราเอล คือ 601,730 คน</verse>
				<verse number="52">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="53">“ให้แบ่งแผ่นดินนั้นเป็นมรดกแก่คนเหล่านี้ตามจำนวนรายชื่อ</verse>
				<verse number="54">จงให้มรดกก้อนใหญ่แก่เผ่าใหญ่ และมรดกก้อนเล็กแก่เผ่าเล็ก แต่ละเผ่าจะได้รับมรดกตามจำนวนคนของเขา</verse>
				<verse number="55">แต่ให้แบ่งแผ่นดินด้วยการจับฉลากรับมรดกตามรายชื่อเผ่าต่างๆ ของบรรพบุรุษของเขา</verse>
				<verse number="56">ให้แบ่งมรดกของเขาระหว่างเผ่าใหญ่กับเผ่าเล็กด้วยการจับฉลาก”</verse>
				<verse number="57">คนเหล่านี้เป็นคนเลวีที่นับตามตระกูลของเขาคือเกอร์โชนคนตระกูลเกอร์โชน โคฮาทคนตระกูลโคฮาท เมรารีคนตระกูลเมรารี</verse>
				<verse number="58">คนเหล่านี้เป็นตระกูลของเลวี คือคนตระกูลลิบนี คนตระกูลเฮโบรน คนตระกูลมาลี คนตระกูลมูชี คนตระกูลโคราห์ และโคฮาทเป็นบิดาของอัมราม</verse>
				<verse number="59">ภรรยาของอัมรามคือโยเคเบดบุตรหญิงของเลวีที่เกิดแก่เลวีในอียิปต์ และนางมีบุตรกับอัมรามชื่ออาโรนและโมเสส รวมทั้งมิเรียมพี่สาวของเขาทั้งสอง</verse>
				<verse number="60">ส่วนอาโรนมีบุตรชื่อนาดับ อาบีฮู เอเลอาซาร์ และอิธามาร์</verse>
				<verse number="61">แต่นาดับและอาบีฮูนั้นเสียชีวิตเมื่อเขาทั้งสองบูชาด้วยไฟต้องห้ามเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="62">และพวกเขามีจำนวน 23,000 คน ล้วนเป็นผู้ชายที่มีอายุตั้งแต่หนึ่งเดือนขึ้นไป เนื่องจากไม่ได้นับพวกเขารวมไว้กับคนอิสราเอล เพราะเขาไม่ได้รับมรดกท่ามกลางคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="63">คนเหล่านี้คือคนที่โมเสสและเอเลอาซาร์ปุโรหิตนับไว้ เมื่อเขาทั้งสองนับคนอิสราเอล ณ ที่ราบโมอับข้างแม่น้ำจอร์แดนตรงข้ามเมืองเยรีโค</verse>
				<verse number="64">แต่ในรายชื่อเหล่านี้ไม่มีผู้ชายแม้แต่คนเดียวที่โมเสสและอาโรนปุโรหิตนับไว้ เมื่อเขาทั้งสองนับคนอิสราเอลในถิ่นทุรกันดารซีนาย</verse>
				<verse number="65">เพราะพระยาห์เวห์ได้ตรัสเกี่ยวกับพวกเขาว่า “เขาทั้งหลายจะต้องตายในถิ่นทุรกันดารแน่” และไม่มีผู้ชายแม้แต่คนเดียวที่เหลืออยู่ นอกจากคาเลบบุตรเยฟุนเนห์และโยชูวาบุตรนูน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">บุตรหญิงทั้งหลายของเศโลเฟหัดมาเข้าพบ (เศโลเฟหัดเป็นบุตรของเฮเฟอร์ ผู้เป็นบุตรของกิเลอาด ผู้เป็นบุตรของมาคีร์ ผู้เป็นบุตรของมนัสเสห์ จากตระกูลของมนัสเสห์บุตรของโยเซฟ ชื่อบุตรหญิงทั้งหลายของเขาคือมาลาห์ โนอาห์ โฮกลาห์ มิลคาห์ และทีรซาห์)</verse>
				<verse number="2">พวกเขามายืนอยู่ต่อหน้าโมเสสและเอเลอาซาร์ปุโรหิต ต่อหน้าบรรดาผู้นำ และต่อหน้าชุมนุมชนทั้งหมดที่ประตูเต็นท์นัดพบ กล่าวว่า</verse>
				<verse number="3">“พ่อของเราตายในถิ่นทุรกันดาร แต่ท่านไม่ได้อยู่ในกลุ่มชนที่ชุมนุมกันต่อสู้พระยาห์เวห์ในกลุ่มของโคราห์ ท่านเสียชีวิตเพราะบาปของตน และท่านไม่มีลูกชาย</verse>
				<verse number="4">ทำไมจึงลบชื่อพ่อของเราจากตระกูลของท่านเพราะเหตุที่ท่านไม่มีลูกชาย? ขอโปรดให้มรดกแก่เราท่ามกลางพี่น้องของพ่อเราด้วย”</verse>
				<verse number="5">โมเสสจึงนำเรื่องของพวกเขาทูลเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">และพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="7">“บุตรหญิงของเศโลเฟหัดพูดถูกแล้ว เจ้าจงให้กรรมสิทธิ์ที่ดินเป็นมรดกแก่เขาทั้งหลายท่ามกลางพี่น้องบิดาของเขา และให้มรดกบิดาของพวกเขาตกทอดมาถึงเขา</verse>
				<verse number="8">และเจ้าจงกล่าวกับคนอิสราเอลว่า ‘ถ้าชายคนหนึ่งตายและไม่มีบุตรชาย ก็ให้มรดกของเขาตกทอดไปยังบุตรหญิงของเขา</verse>
				<verse number="9">และถ้าเขาไม่มีบุตรหญิง จงให้มรดกของเขาแก่พี่น้องของเขา</verse>
				<verse number="10">และถ้าเขาไม่มีพี่น้อง จงให้มรดกของเขาแก่พี่น้องบิดาของเขา</verse>
				<verse number="11">และถ้าบิดาของเขาไม่มีพี่น้อง จงให้มรดกแก่ญาติที่ถัดจากเขาไปในตระกูลของเขา และญาติคนนั้นจะถือกรรมสิทธิ์ ให้เป็นกฎเกณฑ์และกฎหมายแก่ประชาชนอิสราเอลตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสสไว้”</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงขึ้นไปบนภูเขาอาบาริมนี้ แล้วมองดูแผ่นดินซึ่งเรามอบให้แก่คนอิสราเอล</verse>
				<verse number="13">และเมื่อเจ้าได้เห็นแล้ว เจ้าจะจาก ไปอยู่กับประชาชนของเจ้าด้วย เหมือนอย่างอาโรนพี่ชายของเจ้าที่จากไปนั้น</verse>
				<verse number="14">เพราะว่าเจ้าทั้งสองกบฏต่อถ้อยคำของเราในถิ่นทุรกันดารศินระหว่างที่ชุมนุมชนมาโต้แย้ง เจ้าไม่ได้ถวายความศักดิ์สิทธิ์แก่เราต่อหน้าเขาทั้งหลายที่น้ำนั้น” (นี่คือน้ำที่เมรีบาห์แห่งคาเดชในถิ่นทุรกันดารศิน)</verse>
				<verse number="15">โมเสสกราบทูลพระยาห์เวห์ว่า</verse>
				<verse number="16">“ขอพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งจิตวิญญาณมนุษย์ทุกคน ทรงแต่งตั้งชายคนหนึ่งให้อยู่เหนือชุมนุมชนนี้</verse>
				<verse number="17">ผู้ซึ่งจะเข้าออกต่อหน้าเขาทั้งหลาย ผู้ซึ่งจะนำพวกเขาเข้าออก เพื่อว่าชุมนุมชนของพระยาห์เวห์จะไม่เป็นดุจฝูงแกะที่ปราศจากผู้เลี้ยง”</verse>
				<verse number="18">และพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงนำโยชูวา บุตรนูนผู้มีวิญญาณอยู่ในเขามา แล้วจงวางมือของเจ้าบนเขา</verse>
				<verse number="19">และให้เขายืนต่อหน้าเอเลอาซาร์ปุโรหิตและต่อหน้าชุมนุมชนทั้งหมด แล้วเจ้าจงกำชับเขาต่อหน้าเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="20">เจ้าจงมอบอำนาจของเจ้าแก่เขา เพื่อให้ชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมดเชื่อฟังเขา</verse>
				<verse number="21">และเขาจะยืนอยู่ต่อหน้าเอเลอาซาร์ปุโรหิต ผู้ซึ่งจะทูลถามเพื่อเขาตามหลักตัดสินของอูริม เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ และเขาทั้งหลายจะออกไป และเข้ามาตามคำของปุโรหิต ทั้งเขาและคนอิสราเอลทั้งหมดกับเขา คือชุมนุมชนทั้งหมด”</verse>
				<verse number="22">แล้วโมเสสก็ทำตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาท่าน ท่านจึงนำโยชูวามายืนต่อหน้าเอเลอาซาร์ปุโรหิตและต่อหน้าชุมนุมชนทั้งหมด</verse>
				<verse number="23">จากนั้นท่านเอามือวางบนโยชูวา และกำชับเขา ตามที่พระยาห์เวห์ตรัสสั่งผ่านโมเสส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">และพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“จงสั่งคนอิสราเอลและพูดกับเขาทั้งหลายว่า ของถวายบูชาของเราคืออาหารของเราซึ่งเป็นเครื่องบูชาด้วยไฟอันเป็นกลิ่นที่พอใจเรานั้น เจ้าทั้งหลายจงเอาใจใส่ที่จะถวายบูชาแก่เราตามกำหนดเวลา</verse>
				<verse number="3">และเจ้าจงกล่าวกับพวกเขาว่า นี่เป็นเครื่องบูชาด้วยไฟที่เจ้าทั้งหลายต้องถวายแด่พระยาห์เวห์ เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวที่ถวายต่อเนื่องทุกๆ วัน ได้แก่ลูกแกะผู้อายุหนึ่งปี ไม่มีตำหนิสองตัว</verse>
				<verse number="4">ลูกแกะตัวหนึ่งให้ถวายในเวลาเช้า และลูกแกะอีกตัวหนึ่งให้ถวายในเวลาเย็น</verse>
				<verse number="5">พร้อมกับแป้งอย่างดีหนึ่งกิโลกรัมเคล้ากับน้ำมันที่สกัดมาหนึ่งลิตรเป็นธัญบูชา</verse>
				<verse number="6">ให้เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวที่ถวายต่อเนื่อง ซึ่งได้กำหนดไว้ที่ภูเขาซีนายอันเป็นกลิ่นที่พอพระทัย เป็นเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">ส่วนเครื่องดื่มบูชาที่คู่กันนั้นให้ถวายหนึ่งลิตรต่อลูกแกะหนึ่งตัว เจ้าจงเทเครื่องดื่มบูชาที่เป็นเหล้าถวายแด่พระยาห์เวห์ในที่บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="8">ลูกแกะอีกตัวหนึ่งนั้นเจ้าจงถวายบูชาในเวลาเย็น และเจ้าจงถวายธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่คู่กันเช่นเดียวกับในเวลาเช้า ให้เป็นเครื่องบูชาด้วยไฟอันเป็นกลิ่นที่พอพระทัยพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">“และในวันสะบาโตนั้นได้แก่ลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีสองตัวที่ไม่มีตำหนิ และแป้งอย่างดี 2 กิโลกรัมเคล้ากับน้ำมันเป็นธัญบูชา และเครื่องดื่มบูชาที่คู่กัน</verse>
				<verse number="10">นี่เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวทุกวันสะบาโต นอกเหนือจากเครื่องบูชาเผาทั้งตัวที่ถวายต่อเนื่อง และเครื่องดื่มบูชาที่คู่กัน</verse>
				<verse number="11">“และในวันต้นเดือนของทุกเดือน เจ้าทั้งหลายจงถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวแด่พระยาห์เวห์ ได้แก่โคหนุ่มสองตัว แกะผู้หนึ่งตัว และลูกแกะผู้หนึ่งปีที่ไม่มีตำหนิเจ็ดตัว</verse>
				<verse number="12">จงเอาแป้งอย่างดี 3 กิโลกรัมเคล้าน้ำมันเป็นธัญบูชาสำหรับโคหนึ่งตัว แป้งอย่างดี 2 กิโลกรัมเคล้าน้ำมันเป็นธัญบูชาสำหรับแกะผู้หนึ่งตัว</verse>
				<verse number="13">และแป้งอย่างดีหนึ่งกิโลกรัมเคล้าน้ำมันเป็นธัญบูชาสำหรับลูกแกะหนึ่งตัว ให้เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวซึ่งเป็นกลิ่นที่พอพระทัย เป็นเครื่องบูชาเผาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">ส่วนเครื่องดื่มบูชาที่คู่กันนั้น จงเอาเหล้าองุ่น 2 ลิตรสำหรับโคผู้หนึ่งตัว หนึ่งลิตรครึ่งสำหรับแกะผู้หนึ่งตัว และหนึ่งลิตรสำหรับลูกแกะหนึ่งตัว นี่เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวประจำของทุกเดือน คือทุกๆ เดือนตลอดปี</verse>
				<verse number="15">และเอาแพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปถวายแด่พระยาห์เวห์ ให้นำมาบูชานอกเหนือจากเครื่องบูชาเผาทั้งตัวที่ถวายต่อเนื่องและเครื่องดื่มบูชาที่คู่กัน</verse>
				<verse number="16">“และวันที่สิบสี่ของเดือนที่หนึ่งนั้นเป็นปัสกาแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">และวันที่สิบห้าของเดือนนี้เป็นเทศกาลเลี้ยง จงรับประทานขนมปังไร้เชื้อเจ็ดวัน</verse>
				<verse number="18">ในวันแรกให้มีการประชุมบริสุทธิ์ ห้ามเจ้าทั้งหลายทำงานอาชีพในวันนั้น</verse>
				<verse number="19">แต่จงถวายบูชาด้วยไฟ เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวแด่พระยาห์เวห์ คือเอาโคหนุ่มสองตัว แกะผู้หนึ่งตัว และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีเจ็ดตัว ต้องไม่ให้มีตำหนิ</verse>
				<verse number="20">และเอาแป้งอย่างดีเคล้าน้ำมันเป็นธัญบูชาของสัตว์เหล่านี้ คือแป้ง 3 กิโลกรัมสำหรับโคผู้หนึ่งตัว แป้ง 2 กิโลกรัมสำหรับแกะผู้หนึ่งตัว</verse>
				<verse number="21">และแป้งหนึ่งกิโลกรัมสำหรับลูกแกะหนึ่งตัวของลูกแกะทั้งเจ็ดตัว</verse>
				<verse number="22">และเอาแพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป เพื่อลบมลทินบาปของเจ้าทั้งหลาย</verse>
				<verse number="23">เจ้าจงถวายเครื่องบูชาเหล่านี้ นอกเหนือจากเครื่องบูชาเผาทั้งตัวในเวลาเช้า ซึ่งเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวที่ถวายต่อเนื่องนั้น</verse>
				<verse number="24">พวกเจ้าจงถวายเครื่องบูชาดังกล่าวนี้ทุกวันตลอดทั้งเจ็ดวัน คือถวายอาหารเป็นเครื่องบูชาด้วยไฟเป็นกลิ่นที่พอพระทัยพระยาห์เวห์ นอกเหนือจากเครื่องบูชาเผาทั้งตัวที่ถวายต่อเนื่อง และเครื่องดื่มบูชาที่คู่กัน</verse>
				<verse number="25">และในวันที่เจ็ดพวกเจ้าจงมีการประชุมบริสุทธิ์และเจ้าอย่าทำงานอาชีพทุกอย่างในวันนั้น</verse>
				<verse number="26">“และในวันถวายผลรุ่นแรก เมื่อเจ้าทั้งหลายเอาธัญบูชาใหม่มาถวายแด่พระยาห์เวห์ในเทศกาลสัปดาห์นั้น เจ้าจงมีการประชุมบริสุทธิ์ ห้ามเจ้าทำงานอาชีพใดๆ ในวันนั้น</verse>
				<verse number="27">และจงถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัว ให้เป็นกลิ่นที่พอพระทัยแด่พระยาห์เวห์ คือถวายโคหนุ่มสองตัว แกะผู้หนึ่งตัว ลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีเจ็ดตัว</verse>
				<verse number="28">และถวายแป้งอย่างดีเคล้าน้ำมันเป็นธัญบูชา คือแป้ง 3 กิโลกรัมสำหรับโคหนึ่งตัว แป้ง 2 กิโลกรัมสำหรับแกะผู้หนึ่งตัว</verse>
				<verse number="29">และแป้งหนึ่งกิโลกรัมสำหรับลูกแกะหนึ่งตัวของลูกแกะทั้งเจ็ดตัว</verse>
				<verse number="30">พร้อมกับถวายแพะผู้ตัวหนึ่งสำหรับลบมลทินของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="31">นอกเหนือจากเครื่องบูชาเผาทั้งตัวที่ถวายต่อเนื่องและธัญบูชาที่คู่กันนั้น เจ้าจงถวายพร้อมเครื่องดื่มบูชาด้วย แต่ต้องไม่ให้มีตำหนิ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">“ในวันที่หนึ่งเดือนที่เจ็ด เจ้าทั้งหลายจงมีการประชุมบริสุทธิ์ ห้ามพวกเจ้าทำงานอาชีพทุกอย่าง ให้เป็นวันซึ่งให้เจ้าทั้งหลายเป่าแตร</verse>
				<verse number="2">เจ้าจงถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัว เป็นกลิ่นที่พอพระทัยพระยาห์เวห์ คือถวายโคหนุ่มหนึ่งตัว แกะผู้หนึ่งตัว ลูกแกะผู้หนึ่งปีที่ไม่มีตำหนิเจ็ดตัว</verse>
				<verse number="3">และถวายแป้งอย่างดีเคล้าน้ำมันเป็นธัญบูชาที่คู่กัน คือ แป้ง 3 กิโลกรัมสำหรับโค แป้ง 2 กิโลกรัมสำหรับแกะผู้</verse>
				<verse number="4">และแป้งหนึ่งกิโลกรัมสำหรับลูกแกะแต่ละตัวของลูกแกะทั้งเจ็ดตัว</verse>
				<verse number="5">และถวายแพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป เพื่อลบมลทินบาปของเจ้าทั้งหลาย</verse>
				<verse number="6">นอกเหนือจากเครื่องบูชาเผาทั้งตัวในวันข้างขึ้นและธัญบูชาที่คู่กัน ทั้งเครื่องบูชาเผาทั้งตัวที่ถวายต่อเนื่อง กับธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่คู่กัน ตามกฎเกณฑ์ของเครื่องบูชาเหล่านี้ เป็นกลิ่นที่พอพระทัย เป็นเครื่องบูชาด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">“ในวันที่สิบเดือนที่เจ็ดนี้ เจ้าทั้งหลายจงมีการประชุมบริสุทธิ์ เจ้าทั้งหลายจงอดอาหาร และห้ามทำงานอาชีพใดๆ</verse>
				<verse number="8">แต่เจ้าจงถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวแด่พระยาห์เวห์ ให้เป็นกลิ่นที่พอพระทัย คือถวายโคหนุ่มหนึ่งตัว แกะผู้หนึ่งตัว และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีเจ็ดตัว ต้องไม่มีตำหนิ</verse>
				<verse number="9">แล้วเอาแป้งอย่างดีเคล้าน้ำมันเป็นธัญบูชาที่คู่กัน คือแป้ง 3 กิโลกรัมสำหรับโค แป้ง 2 กิโลกรัมสำหรับแกะผู้หนึ่งตัว</verse>
				<verse number="10">และแป้งหนึ่งกิโลกรัมสำหรับลูกแกะแต่ละตัวของลูกแกะทั้งเจ็ดตัว</verse>
				<verse number="11">และถวายแพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป นอกเหนือจากเครื่องบูชาลบล้างบาปในการลบมลทิน ทั้งเครื่องบูชาเผาทั้งตัวที่ถวายต่อเนื่อง กับธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่คู่กัน</verse>
				<verse number="12">“ในวันที่สิบห้าเดือนที่เจ็ด เจ้าทั้งหลายจงมีการประชุมบริสุทธิ์ ห้ามเจ้าทำงานอาชีพใดๆ และเจ้าจงมีการเลี้ยงฉลองเจ็ดวันแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">เจ้าจงถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัว คือเครื่องบูชาด้วยไฟซึ่งเป็นกลิ่นที่พอพระทัยพระยาห์เวห์ ได้แก่โคหนุ่มสิบสามตัว แกะผู้สองตัวและลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีสิบสี่ตัว ต้องไม่ให้มีตำหนิ</verse>
				<verse number="14">และถวายแป้งอย่างดีเคล้าน้ำมันเป็นธัญบูชาที่คู่กัน คือแป้ง 3 กิโลกรัมสำหรับโคแต่ละตัวของโคทั้งสิบสามตัว แป้ง 2 กิโลกรัมสำหรับแกะผู้แต่ละตัวของแกะทั้งสองตัว</verse>
				<verse number="15">และแป้งหนึ่งกิโลกรัมสำหรับลูกแกะแต่ละตัวของแกะทั้งสิบสี่ตัว</verse>
				<verse number="16">และถวายแพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป นอกเหนือจากเครื่องบูชาเผาทั้งตัวที่ถวายต่อเนื่อง กับธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่คู่กัน</verse>
				<verse number="17">“ในวันที่สองจงถวายโคหนุ่มสิบสองตัว แกะผู้สองตัว ลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีไม่มีตำหนิสิบสี่ตัว</verse>
				<verse number="18">กับธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่คู่กันสำหรับโค แกะผู้ และลูกแกะตามจำนวนตามกฎเกณฑ์</verse>
				<verse number="19">และถวายแพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป นอกเหนือจากเครื่องบูชาเผาทั้งตัวที่ถวายต่อเนื่อง กับธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่คู่กัน</verse>
				<verse number="20">“ในวันที่สามจงถวายโคสิบเอ็ดตัว แกะผู้สองตัว ลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีไม่มีตำหนิสิบสี่ตัว</verse>
				<verse number="21">กับธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่คู่กันสำหรับโค แกะผู้ และลูกแกะนั้นตามจำนวนตามกฎเกณฑ์</verse>
				<verse number="22">และถวายแพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป นอกเหนือจากเครื่องบูชาเผาทั้งตัวที่ถวายต่อเนื่อง กับธัญบูชา และเครื่องดื่มบูชาที่คู่กัน</verse>
				<verse number="23">“ในวันที่สี่จงถวายโคสิบตัว แกะผู้สองตัว ลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีไม่มีตำหนิสิบสี่ตัว</verse>
				<verse number="24">กับธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่คู่กันสำหรับโค แกะผู้ และลูกแกะนั้นตามจำนวนตามกฎเกณฑ์</verse>
				<verse number="25">และถวายแพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป นอกเหนือจากเครื่องบูชาเผาทั้งตัวที่ถวายต่อเนื่อง กับธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่คู่กัน</verse>
				<verse number="26">“ในวันที่ห้าจงถวายโคเก้าตัว แกะผู้สองตัว ลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีไม่มีตำหนิสิบสี่ตัว</verse>
				<verse number="27">กับธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่คู่กันสำหรับโค แกะผู้ และลูกแกะนั้นตามจำนวนตามกฎเกณฑ์</verse>
				<verse number="28">และถวายแพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป นอกเหนือจากเครื่องบูชาเผาทั้งตัวที่ถวายต่อเนื่อง กับธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่คู่กัน</verse>
				<verse number="29">“ในวันที่หกจงถวายโคแปดตัว แกะผู้สองตัว ลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีไม่มีตำหนิสิบสี่ตัว</verse>
				<verse number="30">กับธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่คู่กันสำหรับโค แกะผู้ และลูกแกะนั้นตามจำนวนตามกฎเกณฑ์</verse>
				<verse number="31">และถวายแพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป นอกเหนือจากเครื่องบูชาเผาทั้งตัวที่ถวายต่อเนื่อง กับธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่คู่กัน</verse>
				<verse number="32">“ในวันที่เจ็ดเจ้าจงถวายโคเจ็ดตัว แกะผู้สองตัว ลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีไม่มีตำหนิสิบสี่ตัว</verse>
				<verse number="33">กับธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่คู่กันสำหรับโค แกะผู้ และลูกแกะนั้นตามจำนวนตามกฎเกณฑ์</verse>
				<verse number="34">และถวายแพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป นอกเหนือจากเครื่องบูชาเผาทั้งตัวที่ถวายต่อเนื่อง กับธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่คู่กัน</verse>
				<verse number="35">“ในวันที่แปดเจ้าจงมีการประชุมทำพิธี ห้ามเจ้าทำงานอาชีพใดๆ</verse>
				<verse number="36">แต่เจ้าจงถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัว เป็นเครื่องบูชาด้วยไฟ เป็นกลิ่นที่พอพระทัยพระยาห์เวห์ คือโคผู้หนึ่งตัว แกะผู้หนึ่งตัว และลูกแกะผู้อายุหนึ่งปีไม่มีตำหนิเจ็ดตัว</verse>
				<verse number="37">กับถวายธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่คู่กันสำหรับโค แกะผู้ และลูกแกะผู้นั้นตามจำนวนตามกฎเกณฑ์</verse>
				<verse number="38">และถวายแพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป นอกเหนือจากเครื่องบูชาเผาทั้งตัวที่ถวายต่อเนื่อง กับธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชาที่คู่กัน</verse>
				<verse number="39">“สิ่งเหล่านี้เจ้าทั้งหลายจงถวายแด่พระยาห์เวห์ตามเทศกาลเลี้ยงของเจ้า นอกเหนือจากเครื่องบูชาแก้บนของพวกเจ้า และเครื่องบูชาที่ถวายด้วยความสมัครใจของเจ้าที่เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว เครื่องธัญบูชา เครื่องดื่มบูชา และเครื่องศานติบูชา”</verse>
				<verse number="40">และโมเสสได้บอกคนอิสราเอลตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาท่านไว้ทุกประการ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">โมเสสพูดกับบรรดาหัวหน้าเผ่าของคนอิสราเอลว่า “นี่เป็นสิ่งที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชา</verse>
				<verse number="2">เมื่อชายคนไหนบนไว้กับพระยาห์เวห์ หรือสาบานผูกมัดตัวเองด้วยคำสัญญาอย่างใดอย่างหนึ่ง ก็อย่าให้เขาเสียวาจา เขาจะต้องทำตามคำทุกคำที่ออกจากปากของเขา</verse>
				<verse number="3">หรือเมื่อหญิงคนไหนบนไว้กับพระยาห์เวห์ และผูกมัดตัวเองไว้ด้วยคำสัญญาอย่างใดอย่างหนึ่ง ในขณะที่เธอยังสาวและอยู่ในบ้านของบิดา</verse>
				<verse number="4">และบิดาของเธอได้ยินคำที่เธอบนไว้ และได้ยินคำสัญญาที่ผูกมัดตัวเธอโดยที่เขาไม่ได้พูดอะไรกับเธอ ก็ให้คำที่บนไว้นั้นคงอยู่ รวมทั้งคำสัญญาที่ผูกมัดเธอไว้นั้นก็ให้คงอยู่ด้วย</verse>
				<verse number="5">แต่ถ้าบิดาของเธอคัดค้านในวันที่เขาได้ยิน คำที่เธอบนไว้ทั้งหมดรวมทั้งคำสัญญาที่ผูกมัดเธอก็จะเป็นโมฆะ และพระยาห์เวห์จะทรงให้อภัยเธอ เพราะบิดาของเธอคัดค้านเธอไว้</verse>
				<verse number="6">และถ้าเธอแต่งงานโดยมีสิ่งที่เธอบนไว้หรือมีคำพูดที่ไม่ทันคิดผูกมัดเธอไว้</verse>
				<verse number="7">แล้วสามีก็มาได้ยิน และสามีไม่ได้พูดอะไรกับเธอในวันที่ได้ยินนั้น สิ่งที่เธอบนไว้นั้นก็คงอยู่ รวมทั้งคำสัญญาที่ผูกมัดตัวเธอก็คงอยู่ด้วย</verse>
				<verse number="8">แต่ถ้าสามีคัดค้านในวันนั้นที่เขาได้ยิน ก็จะทำให้คำที่เธอบนไว้นั้นเป็นโมฆะ รวมทั้งคำพูดที่ไม่ทันคิดของเธอซึ่งผูกมัดเธอนั้นก็เป็นโมฆะด้วย และพระยาห์เวห์จะทรงให้อภัยเธอ</verse>
				<verse number="9">(แต่คำที่แม่ม่ายหรือหญิงที่หย่าร้างบนไว้รวมทั้งคำใดๆ ที่นางพูดผูกมัดตัวเองย่อมคงอยู่กับนาง)</verse>
				<verse number="10">และถ้านางบนไว้ในบ้านสามีของนาง รวมทั้งสาบานด้วยคำสัญญาที่ผูกมัดตัวเองไว้</verse>
				<verse number="11">และสามีของนางได้ยิน แต่ไม่พูดอะไรกับนาง และไม่คัดค้านนาง คำบนบานทั้งหมดของนางย่อมคงอยู่ และคำสัญญาทุกอย่างที่นางผูกมัดตัวเองย่อมคงอยู่</verse>
				<verse number="12">แต่ถ้าสามีของนางได้ทำให้เป็นโมฆะในวันที่เขาได้ยิน สิ่งใดๆ ที่ออกจากปากของนางเกี่ยวกับคำบนบาน หรือเกี่ยวกับคำที่ผูกมัดตัวเองย่อมไม่คงอยู่ สามีของนางได้ทำให้เป็นโมฆะแล้ว และพระยาห์เวห์จะทรงให้อภัยนาง</verse>
				<verse number="13">คำบนบานใดๆ หรือคำสาบานใดๆ ที่เป็นการปฏิเสธความต้องการ ของนางนั้น สามีของนางจะให้คงอยู่หรือเป็นโมฆะก็ได้</verse>
				<verse number="14">แต่ถ้าสามีของนางไม่กล่าวอะไรกับนางวันแล้ววันเล่า เขาก็ทำให้คำบนบานและคำสัญญาทั้งหมดของนางที่จะตกกับนางนั้นคงอยู่ เขาทำให้คงอยู่เพราะเขาไม่พูดอะไรกับนางในวันที่เขาได้ยิน</verse>
				<verse number="15">แต่ถ้าเขาจะทำให้เป็นโมฆะอย่างแน่นอนหลังจากวันที่เขาได้ยิน เขาจะต้องรับความผิดแทนนาง”</verse>
				<verse number="16">ข้อความเหล่านี้เป็นบรรดาข้อกำหนดซึ่งพระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสสไว้ เป็นเรื่องระหว่างผู้ชายกับภรรยาของเขา และระหว่างบิดากับบุตรหญิง ขณะเมื่อเธอยังสาวและยังอยู่ในบ้านบิดาของเธอ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“จงแก้แค้นคนมีเดียนเพื่อคนอิสราเอล หลังจากนั้นเจ้าจะจาก ไปอยู่กับประชาชนของเจ้า”</verse>
				<verse number="3">และโมเสสกล่าวกับประชาชนว่า “จงเตรียมคนในพวกเจ้าให้พร้อมด้วยอาวุธเพื่อทำสงคราม แล้วยกไปสู้กับพวกมีเดียน เพื่อแก้แค้นคนมีเดียนให้กับพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">จงส่งคนจากทุกเผ่าของอิสราเอลเผ่าละพันคนเข้าทำสงคราม”</verse>
				<verse number="5">ดังนั้นเขาจึงจัดคนเผ่าละพันคนจากอิสราเอลที่เป็นพันๆ รวม 12,000 คน พร้อมด้วยอาวุธเพื่อเข้าสงคราม</verse>
				<verse number="6">แล้วโมเสสส่งคนเผ่าละพันคนออกไปทำสงคราม เขาทั้งหลายออกไปทำสงครามพร้อมกับฟีเนหัสบุตรเอเลอาซาร์ปุโรหิตและเครื่องใช้บริสุทธิ์ และมีแตรปลุกอยู่ในมือของฟีเนหัส</verse>
				<verse number="7">เขาทั้งหลายทำสงครามต่อสู้กับคนมีเดียนตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส และพวกเขาฆ่าผู้ชายหมดทุกคน</verse>
				<verse number="8">เขาทั้งหลายประหารบรรดากษัตริย์คนมีเดียนพร้อมกับคนอื่นๆ ที่ถูกฆ่า ได้แก่เอวี เรเคม ศูร์ เฮอร์และเรบาซึ่งเป็นกษัตริย์ทั้งห้าของคนมีเดียน และเขาประหารบาลาอัมบุตรเบโอร์ด้วยดาบ</verse>
				<verse number="9">คนอิสราเอลจับสตรีชาวมีเดียนมาเป็นเชลยพร้อมกับพวกเด็กๆ รวมทั้งกวาดเอาฝูงสัตว์เลี้ยง ฝูงแพะแกะ และข้าวของทั้งหมดไปเป็นของริบ</verse>
				<verse number="10">แล้วเอาไฟเผาทุกเมืองซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของพวกเขา และเผาค่ายพักทั้งหมดของเขา</verse>
				<verse number="11">แล้วเก็บของที่ริบมาทั้งหมด และสิ่งที่ชิงมาทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นคนหรือสัตว์กลับไป</verse>
				<verse number="12">แล้วพวกเขานำบรรดาเชลยและทรัพย์สินที่ชิงมาได้ รวมทั้งของที่ริบได้มายังโมเสส เอเลอาซาร์ปุโรหิต และชุมนุมชนอิสราเอลที่ค่ายพัก ณ ที่ราบโมอับริมแม่น้ำจอร์แดนตรงข้ามเมืองเยรีโค</verse>
				<verse number="13">โมเสส เอเลอาซาร์ปุโรหิต และบรรดาผู้นำของชุมนุมชนออกไปต้อนรับเขาทั้งหลายนอกค่ายพัก</verse>
				<verse number="14">และโมเสสโกรธพวกนายทหาร คือพวกนายพันและพวกนายร้อยผู้กลับจากการทำสงคราม</verse>
				<verse number="15">โมเสสพูดกับเขาทั้งหลายว่า “พวกท่านไว้ชีวิตผู้หญิงทั้งหมดหรือ?</verse>
				<verse number="16">ดูซิ หญิงเหล่านี้ทำให้คนอิสราเอลหลงทำผิดต่อพระยาห์เวห์ในเรื่องเปโอร์ โดยคำแนะนำของบาลาอัม และภัยพิบัติจึงเกิดขึ้นท่ามกลางชุมนุมชนของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">ฉะนั้นจงประหารเด็กผู้ชายทุกคน และประหารผู้หญิงทุกคนซึ่งเคยร่วมหลับนอนกับผู้ชาย</verse>
				<verse number="18">แต่ให้ไว้ชีวิตหญิงสาวที่ยังไม่เคยร่วมหลับนอนกับผู้ชายสำหรับพวกท่านเอง</verse>
				<verse number="19">จงพักอยู่ภายนอกค่ายเจ็ดวัน คือทุกคนที่ได้ฆ่าคน และทุกคนที่ได้แตะต้องศพผู้ที่ถูกฆ่านั้น จงชำระตัวและชำระเชลยของตนในวันที่สามและวันที่เจ็ด</verse>
				<verse number="20">พวกท่านต้องชำระเครื่องแต่งกายทุกชิ้น เครื่องใช้ที่ทำด้วยหนังสัตว์ทุกชิ้น เครื่องใช้ที่ทำจากขนแพะทุกชิ้น และเครื่องใช้ที่ทำด้วยไม้ทุกชิ้น”</verse>
				<verse number="21">และเอเลอาซาร์ปุโรหิตกล่าวกับคนที่ออกไปทำสงครามว่า “นี่เป็นข้อกำหนดของธรรมบัญญัติซึ่งพระยาห์เวห์ได้ทรงบัญชาโมเสส</verse>
				<verse number="22">เฉพาะทองคำ เงิน ทองสัมฤทธิ์ เหล็ก ดีบุก และตะกั่ว</verse>
				<verse number="23">และทุกสิ่งที่ทนไฟได้ ท่านทั้งหลายจงนำไปผ่านไฟ แล้วก็จะสะอาด อย่างไรก็ดีต้องล้างชำระมลทินด้วยน้ำ และสิ่งใดที่ทนไฟไม่ได้ท่านต้องผ่านน้ำ</verse>
				<verse number="24">ท่านต้องซักเสื้อผ้าของท่านในวันที่เจ็ด แล้วท่านจะสะอาด หลังจากนั้นพวกท่านจึงจะเข้ามาในค่ายได้”</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="26">“ให้เจ้าและเอเลอาซาร์ปุโรหิตกับบรรดาหัวหน้าสกุลของชุมนุมชนนับสิ่งที่ชิงมา คือทั้งคนและสัตว์ที่ยึดได้</verse>
				<verse number="27">แล้วแบ่งสิ่งที่ชิงมาเหล่านั้นให้พวกทหารที่ออกไปทำสงครามส่วนหนึ่ง และให้ชุมนุมชนทั้งหมดอีกส่วนหนึ่ง</verse>
				<verse number="28">และจงชักส่วนหนึ่งจากทหารที่ออกไปทำสงครามเป็นของถวายแด่พระยาห์เวห์ คือชักหนึ่งในห้าร้อย จากทั้งคน ฝูงโค ฝูงลา และฝูงแพะแกะ</verse>
				<verse number="29">แล้วเอาส่วนที่ชักจากพวกเขามอบให้แก่เอเลอาซาร์ปุโรหิตเป็นเครื่องถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="30">และจากส่วนของคนอิสราเอลนั้น เจ้าจงชักหนึ่งในห้าสิบจากคน ฝูงโค ฝูงลา ฝูงแพะแกะ และสัตว์เลี้ยงทั้งหมด แล้วมอบให้แก่คนเลวีที่ดูแลพลับพลาของพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="31">และโมเสสกับเอเลอาซาร์ปุโรหิตก็ทำตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส</verse>
				<verse number="32">สิ่งที่ชิงมาซึ่งยังคงเหลืออยู่จากสิ่งที่ทหารยึดได้นั้น คือ แกะ 675,000 ตัว</verse>
				<verse number="33">โค 72,000 ตัว</verse>
				<verse number="34">ลา 61,000 ตัว</verse>
				<verse number="35">และคน คือ ผู้หญิงที่ยังไม่เคยร่วมหลับนอนกับผู้ชายรวมทั้งหมด 32,000 คน</verse>
				<verse number="36">และจำนวนครึ่งหนึ่งที่เป็นส่วนของคนที่ออกไปทำสงคราม มีแกะ 337,500 ตัว</verse>
				<verse number="37">ส่วนของแกะที่เป็นของถวายแด่พระยาห์เวห์คือ 675 ตัว</verse>
				<verse number="38">มีโค 36,000 ตัว ส่วนที่เป็นของถวายแด่พระยาห์เวห์คือ 72 ตัว</verse>
				<verse number="39">มีลา 30,500 ตัว ส่วนที่เป็นของถวายแด่พระยาห์เวห์คือ 61 ตัว</verse>
				<verse number="40">และมีคน 16,000 คน ส่วนที่เป็นของถวายแด่พระยาห์เวห์คือ 32 คน</verse>
				<verse number="41">โมเสสได้มอบส่วนที่เป็นของถวายแด่พระยาห์เวห์นั้นแก่เอเลอาซาร์ปุโรหิตตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส</verse>
				<verse number="42">และอีกครึ่งหนึ่งคือส่วนของคนอิสราเอล ซึ่งโมเสสได้แบ่งมาจากพวกทหารที่ไปทำสงครามนั้น</verse>
				<verse number="43">(ครึ่งหนึ่งที่เป็นของชุมนุมชน มีแกะ 337,500 ตัว</verse>
				<verse number="44">โค 36,000 ตัว</verse>
				<verse number="45">ลา 30,500 ตัว</verse>
				<verse number="46">และคน 16,000 คน)</verse>
				<verse number="47">จากครึ่งที่เป็นส่วนของคนอิสราเอลนั้น โมเสสเอาหนึ่งในห้าสิบจากทั้งคนและสัตว์เลี้ยงมอบให้แก่คนเลวีที่ดูแลพลับพลาของพระยาห์เวห์ ตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส</verse>
				<verse number="48">และบรรดานายทหารผู้บังคับกองพันคือ บรรดานายพันและนายร้อยเข้ามาหาโมเสส</verse>
				<verse number="49">และกล่าวกับโมเสสว่า “ผู้รับใช้ของท่านได้ตรวจนับทหารผู้ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของเราแล้ว ไม่มีใครหายไปแม้แต่คนเดียว</verse>
				<verse number="50">และเรานำของที่แต่ละคนพบมาถวายแด่พระยาห์เวห์ คือ สิ่งที่ทำด้วยทองคำ มีกำไลขาและกำไลมือ แหวนตรา ตุ้มหู และสร้อยคอ เพื่อลบมลทินบาปของเราเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="51">โมเสสและเอเลอาซาร์ปุโรหิตก็รับสิ่งของต่างๆ ที่ทำด้วยทองคำจากเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="52">และทองคำทั้งหมดอันเป็นเครื่องถวายที่พวกเขาถวายแด่พระยาห์เวห์ ซึ่งมาจากบรรดานายพันและนายร้อยมีน้ำหนักรวม 200 กิโลกรัม</verse>
				<verse number="53">(ทหารเหล่านั้นต่างคนต่างยึดมาเป็นของตนเอง)</verse>
				<verse number="54">โมเสสและเอเลอาซาร์ปุโรหิตรับทองคำจากนายพันและนายร้อย แล้วนำมาในเต็นท์นัดพบเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่คนอิสราเอลเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">พงศ์พันธุ์รูเบนและพงศ์พันธุ์กาดมีฝูงปศุสัตว์เป็นจำนวนมากจนนับไม่ถ้วน เขาทั้งหลายเห็นแผ่นดินยาเซอร์ และแผ่นดินกิเลอาดเป็นที่เหมาะกับฝูงปศุสัตว์</verse>
				<verse number="2">คนเผ่ากาดและคนเผ่ารูเบนจึงมาหาโมเสส เอเลอาซาร์ปุโรหิตและบรรดาผู้นำของชุมนุมชนกล่าวว่า</verse>
				<verse number="3">“อาทาโรท ดีโบน ยาเซอร์ นิมราห์ เฮชโบน เอเลอาเลห์ เสบาม เนโบ และเบโอน</verse>
				<verse number="4">คือแผ่นดินที่พระยาห์เวห์ทรงทำลายต่อหน้าชุมนุมชนอิสราเอลนั้น เป็นแผ่นดินที่เหมาะกับฝูงปศุสัตว์ และข้าพเจ้าทั้งหลายผู้รับใช้ของท่านมีฝูงปศุสัตว์”</verse>
				<verse number="5">และเขาทั้งหลายกล่าวว่า “ถ้าข้าพเจ้าทั้งหลายเป็นที่โปรดปรานของท่าน ก็ขอมอบแผ่นดินนี้เป็นกรรมสิทธิ์แก่ผู้รับใช้ของท่าน โปรดอย่าพาข้าพเจ้าทั้งหลายข้ามแม่น้ำจอร์แดนไป”</verse>
				<verse number="6">แต่โมเสสพูดกับคนเผ่ากาดและเผ่ารูเบนว่า “ควรให้พี่น้องของพวกท่านไปทำสงครามในขณะที่พวกท่านอาศัยอยู่ที่นี่หรือ?</verse>
				<verse number="7">ทำไมท่านทั้งหลายจึงทำให้จิตใจของคนอิสราเอลท้อแท้ที่จะยกข้ามไปยังแผ่นดินที่พระยาห์เวห์ได้ประทานแก่พวกเขาแล้ว</verse>
				<verse number="8">บิดาของพวกท่านทำเช่นนี้ เมื่อข้าพเจ้าใช้พวกเขาจากคาเดชบารเนียให้ไปสอดแนมดูแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="9">เมื่อเขาทั้งหลายขึ้นไปยังหุบเขาเอชโคล์ และได้เห็นแผ่นดินนั้นแล้ว พวกเขาก็ทำให้จิตใจของคนอิสราเอลท้อแท้ที่จะยกเข้าไปในแผ่นดินที่พระยาห์เวห์ประทานแก่เขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="10">ในวันนั้นพระยาห์เวห์กริ้วพวกเขามาก และพระองค์ทรงปฏิญาณไว้ว่า</verse>
				<verse number="11">‘จะไม่มีสักคนที่ออกจากอียิปต์ซึ่งมีอายุตั้งแต่ยี่สิบปีขึ้นไปจะได้เห็นแผ่นดินที่เราปฏิญาณว่าจะมอบให้อับราฮัม อิสอัค และยาโคบ เพราะเขาทั้งหลายไม่ได้ติดตามเราอย่างสุดใจ</verse>
				<verse number="12">ยกเว้นคาเลบบุตรเยฟุนเนห์คนเคนัส และโยชูวาบุตรนูน เพราะว่าเขาทั้งสองติดตามพระยาห์เวห์อย่างสุดใจ’</verse>
				<verse number="13">และพระยาห์เวห์กริ้วอิสราเอล พระองค์จึงทรงให้พวกเขาเร่ร่อนอยู่ในถิ่นทุรกันดาร 40 ปี จนกระทั่งชาติพันธุ์ที่ทำผิดต่อพระยาห์เวห์ตายหมด</verse>
				<verse number="14">และดูซิ ท่านทั้งหลายเติบโตขึ้นมาแทนบิดาของพวกท่าน เป็นพันธุ์คนบาปที่จะทวีพระพิโรธของพระยาห์เวห์ต่ออิสราเอลให้มากยิ่งขึ้น</verse>
				<verse number="15">เพราะว่าถ้าพวกท่านหันจากการติดตามพระองค์ พระองค์จะทรงทอดทิ้งเขาทั้งหลายในถิ่นทุรกันดารอีก และพวกท่านจะทำลายชนชาตินี้ทั้งหมด”</verse>
				<verse number="16">แล้วเขาทั้งหลายเข้ามาใกล้ท่านกล่าวว่า “ข้าพเจ้าทั้งหลายจะสร้างคอกสำหรับฝูงปศุสัตว์ที่นี่ และสร้างเมืองสำหรับลูกเล็กๆ ทั้งหลายของพวกข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="17">แต่พวกข้าพเจ้าพร้อมจะถืออาวุธไปข้างหน้าคนอิสราเอล จนกว่าข้าพเจ้าทั้งหลายจะนำพวกเขาไปถึงที่อยู่ของเขา ส่วนลูกเล็กของพวกข้าพเจ้าจะอยู่ในเมืองที่มีกำแพงล้อมรอบเพราะเหตุชาวแผ่นดินนี้</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้าทั้งหลายจะไม่กลับบ้านจนกว่าคนอิสราเอลจะได้รับมรดกของพวกเขา</verse>
				<verse number="19">เพราะพวกข้าพเจ้าจะไม่รับมรดกร่วมกับเขาทั้งหลายที่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำจอร์แดนและที่ไกลออกไป เพราะว่ามรดกที่ตกทอดถึงข้าพเจ้าทั้งหลายนั้นอยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดน”</verse>
				<verse number="20">โมเสสจึงกล่าวกับพวกเขาว่า “ถ้าท่านทั้งหลายจะทำตามสิ่งที่พูดนี้ ถ้าท่านจะถืออาวุธเข้าสงครามเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="21">และคนของท่านทุกคนที่ถืออาวุธจะข้ามแม่น้ำจอร์แดนเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ จนกว่าพระองค์จะทรงขับไล่ศัตรูจากพระพักตร์ของพระองค์</verse>
				<verse number="22">และแผ่นดินนั้นพ่ายแพ้ต่อพระยาห์เวห์ ภายหลังท่านจึงจะกลับบ้านและพ้นจากพันธะที่มีต่อพระยาห์เวห์และอิสราเอล แผ่นดินนี้ก็จะตกเป็นกรรมสิทธิ์ของพวกท่านเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">แต่ถ้าท่านทั้งหลายไม่ได้ทำเช่นนี้ นี่แน่ะ ท่านทั้งหลายก็ทำบาปต่อพระยาห์เวห์ จงรู้แน่เถิดว่า บาปของท่านจะตามทัน</verse>
				<verse number="24">จงสร้างเมืองสำหรับลูกเล็กๆ ทั้งหลายของท่าน และสร้างคอกสำหรับแพะแกะของท่าน แล้วทำตามที่ท่านทั้งหลายสัญญาไว้”</verse>
				<verse number="25">และคนเผ่ากาดกับคนเผ่ารูเบนกล่าวกับโมเสสว่า “ผู้รับใช้ของท่านจะทำตามที่เจ้านายของข้าพเจ้าบัญชา</verse>
				<verse number="26">พวกลูกเล็กๆ ของพวกข้าพเจ้า ภรรยาของข้าพเจ้า ฝูงปศุสัตว์และสัตว์เลี้ยงทั้งหมดของพวกข้าพเจ้าจะอยู่ ในเมืองต่างๆ ของกิเลอาด</verse>
				<verse number="27">แต่ผู้รับใช้ของท่านทุกคนที่ถืออาวุธทำศึกจะข้ามไปเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์เพื่อทำสงครามตามที่เจ้านายของข้าพเจ้าบัญชา”</verse>
				<verse number="28">โมเสสจึงสั่งเอเลอาซาร์ปุโรหิตและโยชูวาบุตรนูน ทั้งบรรดาหัวหน้าสกุลของเผ่าต่างๆ ของคนอิสราเอลเกี่ยวกับเรื่องของพวกเขา</verse>
				<verse number="29">และโมเสสกล่าวกับเขาทั้งหลายว่า “ถ้าคนเผ่ากาดและคนเผ่ารูเบนทั้งหมดที่มีอาวุธทำสงครามจะข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปพร้อมกับท่านทั้งหลายเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ และแผ่นดินนั้นพ่ายแพ้ต่อหน้าพวกท่านแล้ว พวกท่านจงมอบแผ่นดินกิเลอาดให้เป็นกรรมสิทธิ์แก่พวกเขา</verse>
				<verse number="30">แต่ถ้าพวกเขาไม่ถืออาวุธข้ามไปกับพวกท่าน พวกเขาจะต้องได้ส่วนแผ่นดินคานาอันร่วมกับท่านเป็นกรรมสิทธิ์”</verse>
				<verse number="31">คนเผ่ากาดกับคนเผ่ารูเบนตอบว่า “พระยาห์เวห์ตรัสกับพวกผู้รับใช้ของท่านอย่างไร ข้าพเจ้าทั้งหลายจะทำอย่างนั้น</verse>
				<verse number="32">พวกข้าพเจ้าจะถืออาวุธข้ามไปยังแผ่นดินคานาอันเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ แต่มรดกที่เป็นกรรมสิทธิ์ของข้าพเจ้านั้นจะคงอยู่ฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดน”</verse>
				<verse number="33">โมเสสมอบดินแดนแก่คนเผ่ากาด แก่คนเผ่ารูเบนและแก่คนครึ่งเผ่าของเผ่ามนัสเสห์บุตรโยเซฟ คืออาณาจักรของกษัตริย์สิโหนคนอาโมไรต์ และอาณาจักรของโอกกษัตริย์แห่งบาชาน ทั้งแผ่นดินและเมืองต่างๆ ตลอดพรมแดน คือเมืองทั้งหลายที่อยู่รอบแผ่นดิน</verse>
				<verse number="34">และคนเผ่ากาดก็สร้างเมืองดีโบน อาทาโรท อาโรเออร์</verse>
				<verse number="35">อัทโรทโชฟาน ยาเซอร์ โยกเบฮาห์</verse>
				<verse number="36">เบธนิมราห์ และเบธฮาราน ให้เป็นเมืองป้อม และสร้างคอกให้แกะ</verse>
				<verse number="37">และคนเผ่ารูเบนก็สร้างเมืองเฮชโบน เอเลอาเลห์ คีริยาธาอิม</verse>
				<verse number="38">เนโบ และบาอัลเมโอน (บางชื่อถูกเปลี่ยนใหม่) และสิบมาห์ พวกเขาตั้งชื่อให้แก่เมืองต่างๆ ที่เขาสร้างขึ้น</verse>
				<verse number="39">พงศ์พันธุ์มาคีร์บุตรมนัสเสห์ยึดเมืองกิเลอาด ทั้งขับไล่พวกอาโมไรต์ที่อยู่ในเมืองนั้น</verse>
				<verse number="40">และโมเสสยกกิเลอาดให้แก่มาคีร์บุตรมนัสเสห์ และเขาก็อาศัยอยู่ในเมืองนั้น</verse>
				<verse number="41">ส่วนยาอีร์บุตรมนัสเสห์เข้าไปยึดชนบทของพวกเขา และเรียกชื่อว่าฮาวโวทยาอีร์</verse>
				<verse number="42">และโนบาห์เข้าไปยึดเคนาทและชนบทของเมืองนี้ แล้วเรียกว่าเมืองโนบาห์ตามชื่อของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">ต่อไปนี้เป็นระยะต่างๆ ในการเดินทางของคนอิสราเอล เมื่อเขาทั้งหลายออกจากแผ่นดินอียิปต์เป็นหมวดหมู่ภายใต้การนำของโมเสสและอาโรน</verse>
				<verse number="2">โมเสสบันทึกชื่อสถานที่ที่พวกเขาออกเดินทางทีละระยะตามพระบัญชาของพระยาห์เวห์ ต่อไปนี้เป็นระยะในการเดินทางที่แบ่งตามสถานที่ที่พวกเขาออกเดินทาง</verse>
				<verse number="3">เขาทั้งหลายออกเดินทางจากราเมเสสในเดือนแรก คือในวันที่สิบห้าของเดือนแรกนั้น หลังวันปัสกาหนึ่งวัน คนอิสราเอลออกมาอย่างอาจหาญต่อหน้าต่อตาชาวอียิปต์ทั้งหมด</verse>
				<verse number="4">เวลานั้นชาวอียิปต์กำลังฝังศพบรรดาบุตรหัวปีของตน ซึ่งถูกพระยาห์เวห์ทรงประหารท่ามกลางพวกเขา พระยาห์เวห์ทรงลงโทษพวกเทพเจ้าของเขาทั้งหลายด้วย</verse>
				<verse number="5">ดังนั้นคนอิสราเอลจึงออกเดินทางจากราเมเสส แล้วมาตั้งค่ายพักที่สุคคท</verse>
				<verse number="6">และออกเดินทางจากสุคคท แล้วมาตั้งค่ายพักที่เอธามซึ่งอยู่ชายแดนถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="7">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากเอธาม แต่กลับไปยังปิหะหิโรทที่อยู่ทางทิศตะวันออกของบาอัลเซโฟน แล้วมาตั้งค่ายพักที่หน้ามิกดล</verse>
				<verse number="8">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากหน้าปิหะหิโรท และเดินฝ่ากลางทะเลเข้าไปในถิ่นทุรกันดาร และเดินตามทางในถิ่นทุรกันดารเอธามเป็นเวลาสามวัน แล้วมาตั้งค่ายพักที่มาราห์</verse>
				<verse number="9">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากมาราห์มาถึงเอลิม ที่เอลิมมีน้ำพุ 12 แห่งและต้นอินทผลัม 70 ต้น เขาจึงมาตั้งค่ายพักที่นั่น</verse>
				<verse number="10">และเขาทั้งหลายออกเดินจากเอลิมแล้วมาตั้งค่ายพักที่ทะเลแดง</verse>
				<verse number="11">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากทะเลแดง แล้วมาตั้งค่ายพักอยู่ในถิ่นทุรกันดารสิน</verse>
				<verse number="12">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากถิ่นทุรกันดารสิน แล้วมาตั้งค่ายพักที่โดฟคาห์</verse>
				<verse number="13">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากโดฟคาห์ แล้วมาตั้งค่ายพักที่อาลูช</verse>
				<verse number="14">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากอาลูช แล้วมาตั้งค่ายพักที่เรฟีดิม (ที่นั่นไม่มีน้ำให้ประชาชนดื่ม)</verse>
				<verse number="15">และเขาทั้งหลายออกเดินจากเรฟีดิม แล้วมาตั้งค่ายพักในถิ่นทุรกันดารซีนาย</verse>
				<verse number="16">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากถิ่นทุรกันดารซีนาย แล้วมาตั้งค่ายพักที่ขิบโรทหัทธาอาวาห์</verse>
				<verse number="17">และเขาทั้งหลายออกเดินจากขิบโรทหัทธาอาวาห์ แล้วมาตั้งค่ายพักที่ฮาเซโรท</verse>
				<verse number="18">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากฮาเซโรท แล้วมาตั้งค่ายพักที่ริทมาห์</verse>
				<verse number="19">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากริทมาห์ แล้วมาตั้งค่ายพักที่ริมโมนเปเรศ</verse>
				<verse number="20">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากริมโมนเปเรศ แล้วมาตั้งค่ายพักที่ลิบนาห์</verse>
				<verse number="21">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากลิบนาห์ แล้วมาตั้งค่ายพักที่ริสสาห์</verse>
				<verse number="22">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากริสสาห์ แล้วมาตั้งค่ายพักที่เคเฮลาธาห์</verse>
				<verse number="23">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากเคเฮลาธาห์ แล้วมาตั้งค่ายพักที่ภูเขาเชเฟอร์</verse>
				<verse number="24">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากภูเขาเชเฟอร์ แล้วมาตั้งค่ายพักที่ฮาราดาห์</verse>
				<verse number="25">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากฮาราดาห์ แล้วมาตั้งค่ายพักที่มักเฮโลท</verse>
				<verse number="26">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากมักเฮโลท แล้วมาตั้งค่ายพักที่ทาหัท</verse>
				<verse number="27">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากทาหัท แล้วมาตั้งค่ายพักที่เท-ราห์</verse>
				<verse number="28">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากเท-ราห์ แล้วมาตั้งค่ายพักที่มิทคาห์</verse>
				<verse number="29">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากมิทคาห์ แล้วมาตั้งค่ายพักที่ฮัชโมนาห์</verse>
				<verse number="30">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากฮัชโมนาห์ แล้วมาตั้งค่ายพักที่โมเสโรท</verse>
				<verse number="31">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากโมเสโรท แล้วมาตั้งค่ายพักที่เบเนยาอะคัน</verse>
				<verse number="32">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากเบเนยาอะคัน แล้วมาตั้งค่ายพักที่โฮร์ฮักกีดกาด</verse>
				<verse number="33">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากโฮร์ฮักกีดกาด แล้วมาตั้งค่ายพักที่โยทบาธาห์</verse>
				<verse number="34">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากโยทบาธาห์ แล้วมาตั้งค่ายพักที่อับโรนาห์</verse>
				<verse number="35">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากอับโรนาห์ แล้วมาตั้งค่ายพักที่เอซิโอนเกเบอร์</verse>
				<verse number="36">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากเอซิโอนเกเบอร์ แล้วมาตั้งค่ายพักในถิ่นทุรกันดารศิน (คือคาเดช)</verse>
				<verse number="37">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากคาเดช แล้วมาตั้งค่ายพักที่ภูเขาโฮร์ ริมแผ่นดินเอโดม</verse>
				<verse number="38">และอาโรนปุโรหิตขึ้นไปยังภูเขาโฮร์ตามพระบัญชาของพระยาห์เวห์และสิ้นชีวิตที่นั่น ในวันที่หนึ่งเดือนที่ห้าปีที่สี่สิบนับตั้งแต่วันที่คนอิสราเอลออกจากแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="39">เมื่ออาโรนสิ้นชีวิตที่ภูเขาโฮร์นั้น เขามีอายุ 123 ปี</verse>
				<verse number="40">กษัตริย์เมืองอาราดชาวคานาอัน ผู้ซึ่งอาศัยที่เนเกบในแผ่นดินคานาอันได้ยินข่าวว่าคนอิสราเอลยกมา</verse>
				<verse number="41">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากภูเขาโฮร์ แล้วมาตั้งค่ายพักที่ศัลโมนาห์</verse>
				<verse number="42">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากศัลโมนาห์ แล้วมาตั้งค่ายพักที่ปูโนน</verse>
				<verse number="43">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากปูโนน แล้วมาตั้งค่ายพักที่โอโบท</verse>
				<verse number="44">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากโอโบท แล้วมาตั้งค่ายพักที่อิเยอาบาริมในดินแดนโมอับ</verse>
				<verse number="45">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากไอยิม แล้วมาตั้งค่ายพักที่ดีโบนกาด</verse>
				<verse number="46">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากดีโบนกาด แล้วมาตั้งค่ายพักที่อัลโมนดิบลาธาอิม</verse>
				<verse number="47">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากอัลโมนดิบลาธาอิม แล้วมาตั้งค่ายพักในภูเขาอาบาริมที่หน้าเนโบ</verse>
				<verse number="48">และเขาทั้งหลายออกเดินทางจากภูเขาอาบาริมแล้วมาตั้งค่ายพัก ณ ที่ราบโมอับริมแม่น้ำจอร์แดนตรงข้ามเมืองเยรีโค</verse>
				<verse number="49">พวกเขาตั้งค่ายพักอยู่ริมแม่น้ำจอร์แดนตั้งแต่เบธเยชิโมทไกลไปจนถึงอาเบลชิทธิม ณ ที่ราบโมอับ</verse>
				<verse number="50">และพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสส ณ ที่ราบโมอับริมฝั่งแม่น้ำจอร์แดนตรงข้ามเมืองเยรีโคว่า</verse>
				<verse number="51">“จงกล่าวกับคนอิสราเอลว่า เมื่อพวกเจ้าข้ามแม่น้ำจอร์แดนเข้าไปในแผ่นดินคานาอัน</verse>
				<verse number="52">จงขับไล่ชาวเมืองนั้นออกไปให้หมดต่อหน้าพวกเจ้า และทำลายรูปเคารพแบบแกะสลักของเขาให้หมด ทำลายรูปปั้นแบบหล่อของเขาให้หมด และทำลายบรรดาปูชนียสถานสูงของเขาทุกแห่ง</verse>
				<verse number="53">และเจ้าทั้งหลายจงยึดครองแผ่นดิน แล้วเข้าไปอาศัยอยู่ในนั้น เพราะเราได้ให้แผ่นดินนั้นเป็นกรรมสิทธิ์ของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="54">เจ้าทั้งหลายจงแบ่งมรดกที่ดินนั้นด้วยฉลากตามตระกูลของเจ้า เผ่าใหญ่เจ้าจงให้มรดกก้อนใหญ่ เผ่าเล็กเจ้าจงให้มรดกก้อนเล็ก ที่ดินผืนไหนที่ฉลากตกกับใคร ก็ให้เป็นของคนนั้น เจ้าจงรับมรดกตามเผ่าของบรรพบุรุษของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="55">ถ้าเจ้าทั้งหลายไม่ขับไล่ชาวแผ่นดินนั้นออกไปให้พ้นหน้าเจ้า พวกที่เจ้าให้เหลืออยู่นั้นก็จะเป็นเหมือนผง ในตาของเจ้า และจะเป็นเหมือนหนามยอกอก ของเจ้า และเขาทั้งหลายจะรังควานพวกเจ้าในแผ่นดินที่เจ้าเข้าไปอาศัยอยู่นั้น</verse>
				<verse number="56">และเราจะทำกับพวกเจ้า เหมือนดังที่เราคิดจะทำกับเขาทั้งหลาย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“จงบัญชาคนอิสราเอลและกล่าวกับพวกเขาว่า เมื่อเจ้าทั้งหลายเข้าไปในแผ่นดินคานาอัน (แผ่นดินนี้จะตกเป็นมรดกของพวกเจ้า) อาณาเขตของแผ่นดินคานาอันทั้งหมดคือ</verse>
				<verse number="3">บริเวณทางใต้ของเจ้าเริ่มจากถิ่นทุรกันดารศินไปตามด้านข้างของเอโดม อาณาเขตด้านใต้ของเจ้านั้นจะเริ่มจากปลายทะเลตาย ทางด้านตะวันออก</verse>
				<verse number="4">และอาณาเขตของเจ้าจะเลี้ยวไปทางใต้ตรงเนินสูงอาครับบิมข้ามไปยังถิ่นทุรกันดารศินลงไปยังทางใต้สุดคือที่คาเดชบารเนีย และเลยไปถึงฮาซาอัดดาร์ แล้วผ่านเรื่อยไปถึงอัสโมน</verse>
				<verse number="5">และอาณาเขตจะเลี้ยวจากอัสโมนไปยังลำธารอียิปต์แล้วไปสิ้นสุดที่ทะเล</verse>
				<verse number="6">“อาณาเขตด้านตะวันตกเจ้าจะเป็นทะเลใหญ่ และฝั่งทะเลนั้น นี่คืออาณาเขตด้านตะวันตกของเจ้า</verse>
				<verse number="7">“และนี่จะเป็นอาณาเขตด้านเหนือของเจ้า คือ เจ้าจงขีดเครื่องหมายจากทะเลใหญ่เรื่อยไปถึงภูเขาโฮร์</verse>
				<verse number="8">จากภูเขาโฮร์เจ้าจงขีดเครื่องหมายเรื่อยไปจนถึงทางเข้าเมืองฮามัท และสุดปลายของอาณาเขตด้านนี้คือเศดัด</verse>
				<verse number="9">แล้วอาณาเขตจะลงไปที่ศิโฟรน ไปสิ้นสุดที่ฮาซาเอนัน นี่คืออาณาเขตด้านเหนือของเจ้า</verse>
				<verse number="10">“เจ้าจงทำเครื่องหมายอาณาเขตด้านตะวันออกของเจ้าจากฮาซาเอนันถึงเชฟาม</verse>
				<verse number="11">และอาณาเขตจะลงมาจากเชฟามถึงริบลาห์ทางตะวันออกของเมืองอายิน จากนั้นอาณาเขตจะลงมาถึงไหล่ทะเลคินเนเรท ทางด้านตะวันออก</verse>
				<verse number="12">และอาณาเขตจะลงมาถึงแม่น้ำจอร์แดนไปสิ้นสุดที่ทะเลตาย นี่คืออาณาเขตโดยรอบของแผ่นดินของเจ้า”</verse>
				<verse number="13">โมเสสบัญชาคนอิสราเอลกล่าวว่า “นี่เป็นแผ่นดินที่เจ้าทั้งหลายจะจับฉลากรับเป็นมรดก ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงบัญชาให้มอบแก่เก้าเผ่ากับอีกครึ่งเผ่า</verse>
				<verse number="14">เพราะว่าคนเผ่ารูเบนตามสกุล คนเผ่ากาดตามสกุล และคนเผ่ามนัสเสห์ครึ่งเผ่าได้รับมรดกของพวกเขาแล้ว</verse>
				<verse number="15">ทั้งสองเผ่าและครึ่งเผ่านั้นได้รับมรดกของเขาทั้งหลายที่ฟากแม่น้ำจอร์แดนด้านตรงข้ามเมืองเยรีโค คือด้านตะวันออกทางดวงอาทิตย์ขึ้น”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="17">“ต่อไปนี้เป็นชื่อบุคคลที่จะแบ่งดินแดนแก่เจ้าทั้งหลายให้เป็นมรดก คือเอเลอาซาร์ปุโรหิต และโยชูวาบุตรนูน</verse>
				<verse number="18">เจ้าจงนำผู้นำจากทุกเผ่าเผ่าละหนึ่งคนไปแบ่งดินแดนเพื่อเป็นมรดก</verse>
				<verse number="19">ต่อไปนี้เป็นชื่อของคนเหล่านั้น คือคาเลบบุตรเยฟุนเนห์จากเผ่ายูดาห์</verse>
				<verse number="20">ซามูเอลบุตรอัมมีฮูดจากคนเผ่าสิเมโอน</verse>
				<verse number="21">เอลีดาดบุตรคิสโลนจากเผ่าเบนยามิน</verse>
				<verse number="22">บุคคีบุตรโยกลี ผู้นำจากคนเผ่าดาน</verse>
				<verse number="23">จากพงศ์พันธุ์ของโยเซฟคือ ฮันนีเอลบุตรเอโฟด ผู้นำจากคนเผ่ามนัสเสห์</verse>
				<verse number="24">และ เคมูเอลบุตรชิฟทาน ผู้นำจากคนเผ่าเอฟราอิม</verse>
				<verse number="25">เอลีซาฟานบุตรปารนาค ผู้นำจากคนเผ่าเศบูลุน</verse>
				<verse number="26">ปัลทีเอลบุตรอัสซาน ผู้นำจากคนเผ่าอิสสาคาร์</verse>
				<verse number="27">อาหิฮูดบุตรเชโลมี ผู้นำจากคนเผ่าอาเชอร์</verse>
				<verse number="28">เปดาเฮลบุตรอัมมีฮูด ผู้นำจากคนเผ่านัฟทาลี”</verse>
				<verse number="29">คนเหล่านี้เป็นผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาให้แบ่งมรดกแก่คนอิสราเอลในแผ่นดินคานาอัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสส ณ ที่ราบโมอับริมแม่น้ำจอร์แดนตรงข้ามเมืองเยรีโคว่า</verse>
				<verse number="2">“จงบัญชาคนอิสราเอลให้ยกเมืองจากมรดกที่พวกเขาได้รับเป็นกรรมสิทธิ์นั้นให้คนเลวีอาศัยบ้าง ทั้งทุ่งหญ้ารอบๆ เมืองเหล่านั้นก็ยกให้พวกเขาด้วย</verse>
				<verse number="3">ให้เมืองแก่เขาเพื่อจะได้อยู่อาศัย และให้ทุ่งหญ้าเพื่อฝูงโค ฝูงสัตว์เลี้ยง และสัตว์ทั้งหมดของเขา</verse>
				<verse number="4">ทุ่งหญ้าของเมืองต่างๆ ที่เจ้ายกให้แก่คนเลวีนั้น ให้มีขอบเขตนับจากกำแพงเมืองห่างออกไป 450 เมตรโดยรอบ</verse>
				<verse number="5">และเจ้าจงวัดบริเวณรอบนอกของเมืองด้านตะวันออกให้ยาว 900 เมตร ด้านใต้ยาว 900 เมตร ด้านตะวันตกยาว 900 เมตร และด้านเหนือยาว 900 เมตร โดยให้ตัวเมืองอยู่ตรงกลาง และนี่จะเป็นบริเวณทุ่งหญ้าสำหรับพวกเขาในเมืองเหล่านั้น</verse>
				<verse number="6">เมืองที่พวกเจ้าจะยกให้แก่คนเลวีนั้น คือเมืองลี้ภัยหกเมืองซึ่งเจ้าจะอนุญาตให้ผู้ที่ฆ่าคนหลบหนีไปที่นั่น และเจ้าจงเพิ่มให้พวกเขาอีกสี่สิบสองเมือง</verse>
				<verse number="7">เมืองทั้งหมดที่เจ้ายกให้คนเลวีก็จะเป็นสี่สิบแปดเมือง รวมทั้งทุ่งหญ้าของเมืองเหล่านั้นด้วย</verse>
				<verse number="8">เมืองต่างๆ ที่เจ้าจะยกให้พวกเขาจากกรรมสิทธิ์ของคนอิสราเอลนั้น ให้เอาเมืองมากหน่อยจากเผ่าใหญ่ และเอาเมืองน้อยหน่อยจากเผ่าเล็ก ให้แต่ละเผ่ายกเมืองแก่คนเลวีตามส่วนของมรดกที่ได้รับ”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า</verse>
				<verse number="10">“จงกล่าวกับคนอิสราเอลและพูดกับพวกเขาว่า เมื่อเจ้าทั้งหลายข้ามแม่น้ำจอร์แดนเข้าในแผ่นดินคานาอัน</verse>
				<verse number="11">เจ้าจงเลือกเมืองต่างๆ ให้เป็นเมืองลี้ภัย สำหรับเจ้าทั้งหลาย เพื่อให้ผู้ที่ฆ่าคนโดยไม่เจตนาหลบหนีไปอยู่ที่นั่นได้</verse>
				<verse number="12">ให้เมืองเหล่านั้นเป็นเมืองลี้ภัยจากผู้แก้แค้นสำหรับพวกเจ้า เพื่อไม่ให้ผู้ฆ่าคนต้องตายก่อนที่เขาจะยืนต่อหน้าชุมนุมชนและรับการพิพากษา</verse>
				<verse number="13">เมืองต่างๆ ที่เจ้ายกให้นั้นจะเป็นเมืองลี้ภัยหกเมืองสำหรับพวกเจ้า</verse>
				<verse number="14">เจ้าจงให้สามเมืองอยู่ทางฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดน และอีกสามเมืองอยู่ในแผ่นดินคานาอัน ให้เป็นเมืองลี้ภัย</verse>
				<verse number="15">ทั้งหกเมืองนี้ให้เป็นเมืองลี้ภัยสำหรับคนอิสราเอล คนต่างด้าว และคนที่มาอาศัยอยู่ท่ามกลางเขา เพื่อให้ผู้ที่ฆ่าคนโดยไม่เจตนาทุกคนจะหลบหนีไปที่นั่นได้</verse>
				<verse number="16">“แต่ถ้าใครตีคนด้วยเครื่องมือเหล็กจนคนนั้นตาย เขาก็เป็นฆาตกร ฆาตกรต้องถูกประหารชีวิต</verse>
				<verse number="17">และถ้าใครทุบคนด้วยก้อนหินในมือที่มีขนาดฆ่าคนได้ แล้วคนนั้นตาย เขาก็เป็นฆาตกร ฆาตกรต้องถูกประหารชีวิต</verse>
				<verse number="18">หรือใครใช้ไม้ในมือซึ่งมีขนาดฆ่าคนได้ตีคน แล้วคนนั้นตาย เขาเป็นฆาตกร ฆาตกรต้องถูกประหารชีวิต</verse>
				<verse number="19">ให้ผู้แก้แค้นแทนโลหิตเองเป็นผู้ประหารชีวิตฆาตกรนั้น ให้ผู้แก้แค้นแทนโลหิตประหารชีวิตคนนั้นเมื่อพบเขา</verse>
				<verse number="20">ถ้าใครแทง คนอื่นด้วยความเกลียดชัง หรือซุ่มคอยขว้างจนคนนั้นตาย</verse>
				<verse number="21">หรือชกด้วยมือจนคนนั้นตายเพราะเป็นศัตรูกัน ให้ประหารชีวิตผู้ที่ทำให้คนนั้นตาย เขาเป็นฆาตกร ให้ผู้แก้แค้นแทนโลหิตประหารชีวิตฆาตกรเมื่อพบเขา</verse>
				<verse number="22">“แต่ถ้าใครแทงถูกคนอื่นอย่างกะทันหันโดยไม่ได้เป็นศัตรูกัน หรือเอาอะไรขว้างถูกเขาโดยไม่ได้ดักซุ่มอยู่</verse>
				<verse number="23">หรือใช้ก้อนหินขนาดฆ่าคนได้ขว้างถูกเขาโดยไม่เห็น แล้วคนนั้นตาย แต่เขาไม่ได้เป็นศัตรู และไม่ได้มุ่งทำร้ายคนนั้น</verse>
				<verse number="24">ก็ให้ชุมนุมชนตัดสินความระหว่างผู้ฆ่าคนและผู้แก้แค้นแทนโลหิตตามกฎหมายนี้</verse>
				<verse number="25">ให้ชุมนุมชนช่วยผู้ที่ฆ่าคนให้พ้นจากมือของผู้แก้แค้นแทนโลหิต ให้ชุมนุมชนนำตัวเขากลับไปยังเมืองลี้ภัยที่เขาหลบหนีไปอยู่นั้น ให้เขาอาศัยอยู่ที่นั่นจนกว่ามหาปุโรหิตผู้ได้รับการเจิมด้วยน้ำมันบริสุทธิ์จะถึงแก่กรรม</verse>
				<verse number="26">แต่ถ้าเมื่อไรที่ผู้ฆ่าคนออกจากเขตเมืองลี้ภัยซึ่งเขาหนีเข้าไปอยู่นั้น</verse>
				<verse number="27">และผู้แก้แค้นแทนโลหิตพบคนนั้นที่นอกเขตเมืองลี้ภัย แล้วผู้แก้แค้นแทนโลหิตฆ่าผู้ฆ่าคนนั้น เขาก็ไม่มีความผิดจากการฆ่าคน</verse>
				<verse number="28">เพราะว่าผู้ฆ่าคนนั้นต้องอยู่ในเขตเมืองลี้ภัยจนกว่ามหาปุโรหิตจะถึงแก่กรรม หลังจากมหาปุโรหิตถึงแก่กรรมแล้ว ผู้ฆ่าคนนั้นจึงจะกลับไปยังที่ดินซึ่งเขาถือกรรมสิทธิ์อยู่นั้นได้</verse>
				<verse number="29">“สิ่งเหล่านี้จะเป็นหลักเกณฑ์แห่งกฎหมายของเจ้าตลอดไป ในทุกๆ ที่ที่เจ้าอาศัยอยู่</verse>
				<verse number="30">ใครก็ตามที่ฆ่าคน ก็ให้ฆาตกรนั้นถูกประหารชีวิตตามปากคำของพยาน แต่อย่าประหารใครด้วยพยานเพียงปากเดียว</verse>
				<verse number="31">ยิ่งกว่านั้น ห้ามเจ้ารับค่าไถ่ชีวิตของผู้ฆ่าคนที่มีความผิดถึงตาย เพราะเขาต้องตายแน่นอน</verse>
				<verse number="32">และห้ามเจ้ารับค่าไถ่ของคนที่หลบหนีไปยังเมืองลี้ภัย เพื่อให้กลับมาอยู่ในที่ดินของเขาก่อนที่มหาปุโรหิต จะถึงแก่กรรม</verse>
				<verse number="33">ดังนั้นพวกเจ้าจึงจะไม่ทำให้แผ่นดินที่เจ้าอยู่เป็นมลทิน เพราะโลหิตทำให้แผ่นดินเป็นมลทิน และไม่มีอะไรที่จะชำระแผ่นดินให้หมดมลทินจากโลหิตที่หลั่งลงบนนั้น นอกจากโลหิตของผู้นั้นที่ทำให้โลหิตหลั่งลง</verse>
				<verse number="34">ห้ามเจ้าทำให้แผ่นดินที่เจ้าอาศัยอยู่ซึ่งเราเองก็อยู่ท่ามกลางนั้นเป็นมลทิน เพราะว่าเราคือพระยาห์เวห์ผู้อยู่ท่ามกลางคนอิสราเอล”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">หัวหน้าสกุลของตระกูลกิเลอาด บุตรของมาคีร์ ผู้เป็นบุตรของมนัสเสห์แห่งพงศ์พันธุ์โยเซฟ เข้ามาใกล้และพูดต่อหน้าโมเสสและต่อหน้าพวกผู้นำ คือบรรดาหัวหน้าสกุลของคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="2">พวกเขาพูดว่า “พระยาห์เวห์ทรงบัญชาเจ้านายของข้าพเจ้าให้จับฉลากยกแผ่นดินเป็นมรดกแก่คนอิสราเอล และเจ้านายของข้าพเจ้าได้รับพระบัญชาจากพระยาห์เวห์ให้ยกมรดกของเศโลเฟหัด พี่น้องของเราแก่บุตรหญิงทั้งหลายของเขา</verse>
				<verse number="3">ถ้าพวกเธอแต่งงานกับบุตรชายของใครคนหนึ่งในเผ่าอื่นของคนอิสราเอล ส่วนมรดกของพวกเธอก็จะถูกโยกย้ายไปจากมรดกแห่งบรรพบุรุษของเรา แล้วไปเพิ่มให้กับมรดกของเผ่าที่เธอไปอยู่ด้วย เพราะฉะนั้นจึงเป็นการโยกย้ายมรดกไปจากส่วนที่จัดแบ่งไว้เป็นของเรานั้น</verse>
				<verse number="4">และเมื่อถึงปีอิสรภาพ ของคนอิสราเอล มรดกที่เป็นส่วนของพวกเธอก็จะถูกเพิ่มให้กับส่วนของเผ่าที่เธอไปอยู่ด้วย ดังนั้นส่วนมรดกของพวกเธอก็จะถูกโยกย้ายไปจากส่วนมรดกของเผ่าแห่งบรรพบุรุษของเรา”</verse>
				<verse number="5">และโมเสสบัญชาคนอิสราเอลตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์ว่า “คนเผ่าโยเซฟพูดถูกต้องแล้ว</verse>
				<verse number="6">นี่คือสิ่งที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาเกี่ยวกับบุตรหญิงของเศโลเฟหัด ซึ่งว่า ‘จงให้พวกเธอแต่งงานกับใครก็ได้ที่เธอพอใจ เพียงแต่จะต้องแต่งงานกับคนภายในตระกูลของเผ่าแห่งบรรพบุรุษของเธอ</verse>
				<verse number="7">ดังนี้แหละส่วนมรดกของคนอิสราเอลจะไม่ถูกเปลี่ยนมือจากเผ่าหนึ่งไปให้อีกเผ่าหนึ่ง เพราะอิสราเอลแต่ละคนต้องปักหลักอยู่ในที่มรดกของเผ่าแห่งบรรพบุรุษของตน</verse>
				<verse number="8">และบุตรหญิงทุกคนผู้รับกรรมสิทธิ์ในมรดกในเผ่าใดของคนอิสราเอล ก็ให้แต่งงานกับคนใดคนหนึ่งจากตระกูลในเผ่าแห่งบรรพบุรุษบิดาของตน เพื่อคนอิสราเอลแต่ละคนจะถือกรรมสิทธิ์ในมรดกของบรรพบุรุษบิดาของเขา</verse>
				<verse number="9">ดังนั้นจะไม่มีมรดกที่ถูกเปลี่ยนจากเผ่าหนึ่งไปยังอีกเผ่าหนึ่ง เพราะอิสราเอลแต่ละเผ่าต้องปักหลักอยู่ในที่มรดกของตน’ ”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสสอย่างไร บุตรหญิงทั้งหลายของเศโลเฟหัดก็ทำอย่างนั้น</verse>
				<verse number="11">และบรรดาบุตรหญิงของเศโลเฟหัดคือ มาลาห์ ทีรซาห์ โฮกลาห์ มิลคาห์ และโนอาห์ต่างก็แต่งงานกับพวกบุตรชายของลุงของตน</verse>
				<verse number="12">พวกเธอแต่งงานกับคนจากตระกูลมนัสเสห์บุตรของโยเซฟ และส่วนมรดกของพวกเธอก็คงอยู่ในเผ่าของตระกูลแห่งบรรพบุรุษของเธอ</verse>
				<verse number="13">สิ่งเหล่านี้เป็นพระบัญญัติและกฎหมาย ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงบัญชาคนอิสราเอลผ่านโมเสส ณ ที่ราบโมอับริมแม่น้ำจอร์แดนตรงข้ามเมืองเยรีโค</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="5">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ข้อความต่อไปนี้เป็นคำที่โมเสสกล่าวกับคนอิสราเอลทั้งสิ้นในถิ่นทุรกันดารฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดน ณ ที่ราบข้างหน้าสูฟระหว่างปารานและโทเฟล ลาบาน ฮาเซโรทและดีซาหับ</verse>
				<verse number="2">หนทางจากโฮเรบตามแนวเขาเสอีร์จนถึงคาเดชบารเนียนั้นเป็นระยะทางสิบเอ็ดวัน</verse>
				<verse number="3">ในวันที่หนึ่งเดือนที่สิบเอ็ด ปีที่สี่สิบ โมเสสได้กล่าวกับคนอิสราเอลตามทุกสิ่งที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาท่านให้แจ้งแก่เขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="4">หลังจากท่านชนะสิโหนกษัตริย์ของคนอาโมไรต์ ผู้อยู่ในเฮชโบน และชนะโอกกษัตริย์ของบาชาน ผู้อยู่ในอัชทาโรทที่เอเดรอีนั้นแล้ว</verse>
				<verse number="5">โมเสสได้เริ่มอธิบายธรรมบัญญัตินี้ในแผ่นดินโมอับฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดนว่า</verse>
				<verse number="6">“พระยาห์เวห์พระเจ้าของเราได้ตรัสสั่งเราที่โฮเรบว่า ‘เจ้าพักที่ภูเขานี้นานพอแล้ว</verse>
				<verse number="7">จงหันไปและเดินตามทางของเจ้ามุ่งไปยังแดนเทือกเขาของคนอาโมไรต์ และที่ใกล้เคียงกันในที่ราบของแดนเทือกเขา และในเนินเชเฟลาห์ และในเนเกบ และที่ฝั่งทะเล แผ่นดินของคนคานาอันและที่เลบานอนจนถึงแม่น้ำใหญ่คือ แม่น้ำยูเฟรติส</verse>
				<verse number="8">ดูสิ เราได้ตั้งแผ่นดินนั้นไว้ตรงหน้าเจ้าแล้ว จงเข้าไปยึดครองแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์ทรงปฏิญาณกับบรรพบุรุษของเจ้า คือกับอับราฮัม อิสอัค และยาโคบว่า จะให้แก่พวกเขาและแก่เชื้อสายของเขาที่ตามมาด้วย’</verse>
				<verse number="9">“เวลานั้นข้าพเจ้าบอกท่านทั้งหลายว่า ‘ข้าพเจ้าคนเดียวแบกพวกท่านไม่ไหว</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านได้ทรงให้พวกท่านทวีมากขึ้น และ ดูสิ ทุกวันนี้พวกท่านมีจำนวนมากดุจดวงดาวในท้องฟ้า</verse>
				<verse number="11">ขอพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของท่านทั้งหลายทรงทำให้ท่านทวีขึ้นพันเท่า และทรงอวยพรท่านดังที่ทรงสัญญากับท่านแล้วนั้น</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้าคนเดียวจะแบกภาระ ความยากลำบากและการวิวาทของพวกท่านได้อย่างไร?</verse>
				<verse number="13">จงเลือกคนที่มีปัญญา มีความรู้และมีชื่อเสียงในเผ่าของพวกท่าน และข้าพเจ้าจะตั้งเขาให้เป็นหัวหน้าของท่าน’</verse>
				<verse number="14">ท่านก็ตอบข้าพเจ้าว่า ‘สิ่งที่ท่านกล่าวนั้นดีแล้ว เราควรจะทำ’</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้าจึงเลือกหัวหน้าจากทุกเผ่า ซึ่งเป็นคนมีปัญญาและมีชื่อเสียง ตั้งไว้เป็นหัวหน้าเหนือท่านทั้งหลาย ให้เป็นผู้ปกครองคนพันคนบ้าง ร้อยคนบ้าง ห้าสิบคนบ้าง สิบคนบ้าง และพนักงานต่างๆ ตามเผ่าของท่าน</verse>
				<verse number="16">เวลานั้นข้าพเจ้าได้กล่าวกำชับพวกตุลาการของท่านว่า ‘จงพิจารณาคดีของพี่น้องของท่านและตัดสินอย่างยุติธรรมในคดีความระหว่างชายคนหนึ่งกับพี่น้องของตน หรือกับคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่กับเขา</verse>
				<verse number="17">ห้ามลำเอียงในการพิพากษา จงฟังทั้งผู้น้อยและผู้ใหญ่ให้เสมอกัน อย่ากลัวหน้ามนุษย์เลย เพราะการพิพากษานั้นเป็นของพระเจ้า และคดีใดที่ยากจงนำมาให้ข้าพเจ้า และข้าพเจ้าจะพิจารณาเอง’</verse>
				<verse number="18">เวลานั้นข้าพเจ้าได้สั่งพวกท่านเกี่ยวกับทุกสิ่งที่ท่านควรทำ</verse>
				<verse number="19">“พวกเราได้ออกจากโฮเรบ เดินผ่านถิ่นทุรกันดารใหญ่และน่ากลัวตามที่พวกท่านเห็นนั้น เดินไปตามแดนเทือกเขาของคนอาโมไรต์ ดังที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเราตรัสสั่งเราไว้ และเรามาถึงคาเดชบารเนีย</verse>
				<verse number="20">และข้าพเจ้าได้กล่าวแก่พวกท่านว่า ‘พวกท่านมาถึงแดนเทือกเขาของคนอาโมไรต์แล้ว เป็นที่ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราประทานแก่พวกเรา</verse>
				<verse number="21">ดูสิ พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงตั้งแผ่นดินนั้นไว้ตรงหน้าท่านแล้ว จงขึ้นไปยึดครองแผ่นดินนั้น ดังที่พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของท่านได้ตรัสกับท่านว่า อย่ากลัวหรืออย่าตกใจเลย’</verse>
				<verse number="22">แล้วท่านทุกคนเข้ามาใกล้ข้าพเจ้า พูดว่า ‘ให้เราใช้คนไปล่วงหน้าเรา และสอดแนมดูแผ่นดินนั้นแทนเรา แล้วนำข่าวเรื่องทางที่เราจะต้องขึ้นไป และเรื่องเมืองที่เราจะไปนั้นมาให้เรา’</verse>
				<verse number="23">เรื่องนี้ข้าพเจ้าเห็นดีด้วย ข้าพเจ้าจึงเลือกสิบสองคนจากพวกท่านเผ่าละคน</verse>
				<verse number="24">แล้วคนเหล่านั้นได้มุ่งหน้าขึ้นแดนเทือกเขา มาถึงหุบเขาเอชโคล์ และสอดแนมดูที่นั่น</verse>
				<verse number="25">เขาทั้งหลายได้เก็บผลไม้ของแผ่นดินนั้นติดมือมาให้เรา และนำข่าวมาแจ้งเราว่า ‘ที่ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราประทานแก่เรานั้นเป็นแผ่นดินที่ดี’</verse>
				<verse number="26">“แต่กระนั้นพวกท่านก็ไม่ยอมขึ้นไป กลับขัดขืนพระบัญชาของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="27">และพวกท่านได้บ่นอยู่ในเต็นท์ของตนและพูดว่า ‘เพราะพระยาห์เวห์ทรงเกลียดชังเรา พระองค์จึงทรงพาเราออกจากแผ่นดินอียิปต์ จะได้มอบเราไว้ในมือคนอาโมไรต์เพื่อจะทำลายเราเสีย</verse>
				<verse number="28">เราจะขึ้นไปที่ไหนเล่า? พวกพี่น้องของเราก็ทำให้เราใจเสียโดยกล่าวว่า “คนเหล่านั้นสูงใหญ่กว่าพวกเราอีก เมืองเหล่านั้นก็ใหญ่โตและมีกำแพงสูงเทียมฟ้า ยิ่งกว่านั้นเราเห็นพวกคนอานาคอยู่ที่นั่นด้วย’ ”</verse>
				<verse number="29">แล้วข้าพเจ้าจึงพูดกับท่านทั้งหลายว่า ‘อย่าครั่นคร้ามหรือกลัวเขาเลย</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านผู้นำหน้าท่าน พระองค์จะทรงต่อสู้เพื่อท่าน ดังที่พระองค์ได้ทรงทำทุกสิ่งเพื่อท่านในอียิปต์ต่อหน้าต่อตาท่าน</verse>
				<verse number="31">และในถิ่นทุรกันดาร ซึ่งท่านได้เห็นพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงอุ้มชูท่าน ดังพ่ออุ้มลูกของตนตลอดทางที่พวกท่านไปนั้น จนท่านทั้งหลายได้มาถึงที่นี่’</verse>
				<verse number="32">แต่อย่างไรก็ตาม พวกท่านไม่ได้เชื่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="33">ผู้ทรงนำทางข้างหน้าท่าน เพื่อจะหาที่ให้ท่านทั้งหลายตั้งเต็นท์ของท่าน เป็นไฟในกลางคืน เพื่อโปรดให้ท่านเห็นทางที่ควรจะไป และเป็นเมฆในกลางวัน</verse>
				<verse number="34">“พระยาห์เวห์ได้ทรงสดับเสียงพูดของพวกท่าน จึงกริ้วและทรงปฏิญาณว่า</verse>
				<verse number="35">‘จะไม่มีสักคนเดียวในชาติพันธุ์ที่ชั่วนี้ จะได้เห็นแผ่นดินดีนั้น ที่เราปฏิญาณว่าจะให้แก่บรรพบุรุษของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="36">นอกจากคาเลบบุตรเยฟุนเนห์ เขาจะเห็นแผ่นดินนั้น และเราจะให้แผ่นดินที่เขาเหยียบนั้นแก่เขาและแก่ลูกหลานของเขา เพราะเขาได้ติดตามพระยาห์เวห์อย่างสุดใจ’</verse>
				<verse number="37">เพราะพวกท่าน พระยาห์เวห์ก็ทรงพระพิโรธเราด้วย ตรัสว่า ‘เจ้าจะไม่ได้เข้าไปในที่นั้นด้วยเหมือนกัน</verse>
				<verse number="38">โยชูวาบุตรนูนผู้ยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าจะได้เข้าไป จงสนับสนุนเขา เพราะเขาจะพาคนอิสราเอลไปครอบครองแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="39">ยิ่งกว่านั้นบรรดาลูกน้อยของพวกเจ้าที่เจ้าว่าจะถูกปล้นเอาไปนั้น และเด็กๆ ของเจ้าที่ในวันนี้ยังไม่รู้จักผิดและชอบ จะได้เข้าไปที่นั่น เราจะให้แผ่นดินนั้นแก่พวกเขา และพวกเขาจะยึดครองที่นั่น</verse>
				<verse number="40">แต่ฝ่ายพวกเจ้าจงเดินกลับเข้าถิ่นทุรกันดารตามทางสู่ทะเลแดง เถิด’</verse>
				<verse number="41">“แล้วท่านทั้งหลายตอบข้าพเจ้าว่า ‘พวกเราได้ทำบาปต่อพระยาห์เวห์แล้ว เราจะขึ้นไปสู้รบตามที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเราทรงบัญชาเราทุกอย่าง’ และท่านทั้งหลายได้คาดอาวุธเตรียมพร้อมทุกคน คิดว่าการขึ้นไปยังแดนเทือกเขานั้นเป็นเรื่องง่าย</verse>
				<verse number="42">พระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘จงบอกพวกเขาว่า อย่าขึ้นไปสู้รบเลย เกรงว่าพวกเจ้าจะแพ้ศัตรู เพราะเราไม่ได้อยู่ท่ามกลางเจ้า’</verse>
				<verse number="43">ดังนั้นข้าพเจ้าจึงกล่าวแก่พวกท่าน แต่ท่านไม่เชื่อฟัง กลับขัดขืนพระบัญชาของพระยาห์เวห์ มีใจอุกอาจขึ้นไปยังแดนเทือกเขานั้น</verse>
				<verse number="44">และคนอาโมไรต์ที่อยู่ในแดนเทือกเขานั้น ได้ออกมาต่อสู้และไล่ตีพวกท่านดุจฝูงผึ้งไล่ และได้ฆ่าพวกท่านตั้งแต่เสอีร์จนถึงโฮรมาห์</verse>
				<verse number="45">และพวกท่านกลับมาร้องไห้เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ แต่พระยาห์เวห์ไม่ทรงสดับเสียงของท่าน หรือเงี่ยพระกรรณฟังท่าน</verse>
				<verse number="46">ท่านทั้งหลายจึงพักอยู่ที่คาเดชหลายวันตามเวลาที่ท่านได้พักอยู่นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">“ต่อมาพวกเราได้เดินกลับเข้าถิ่นทุรกันดารตามทางสู่ทะเลแดง ตามที่พระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้า และพวกเราได้เดินวนภูเขาเสอีร์ หลายวัน</verse>
				<verse number="2">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสสั่งข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="3">‘พวกเจ้าได้เดินวนเวียนในแดนเทือกเขานี้นานพอแล้ว จงหันไปทางทิศเหนือเถิด</verse>
				<verse number="4">และจงบัญชาประชาชนว่า พวกเจ้ากำลังจะเดินผ่านเขตแดนเมืองพี่น้องของเจ้า คือลูกหลานของเอซาวที่อยู่ในเสอีร์แล้ว และพวกเขาจะกลัวพวกเจ้า ฉะนั้นจงระวังตัวให้ดี</verse>
				<verse number="5">อย่าต่อสู้เขา เพราะเราจะไม่ให้ดินแดนของเขาแก่เจ้าเลย จะไม่ให้ที่ดินแม้เพียงฝ่าเท้าเหยียบ เพราะเราได้ให้ภูเขาเสอีร์แก่เอซาวเป็นกรรมสิทธิ์</verse>
				<verse number="6">พวกเจ้าจงเอาเงินซื้อเสบียงอาหารจากพวกเขาเพื่อจะได้กิน และจงเอาเงินซื้อน้ำจากเขาด้วยเพื่อจะได้ดื่ม</verse>
				<verse number="7">เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ได้ทรงอวยพรเจ้าในงานทุกอย่างที่มือของเจ้าทำ พระองค์ทรงทราบทางที่เจ้าเดินในถิ่นทุรกันดารใหญ่นี้ พระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าได้อยู่กับเจ้ามาสี่สิบปีแล้ว เจ้าไม่ขาดสิ่งใดเลย’</verse>
				<verse number="8">แล้วเราจึงเดินเลยไปจากพี่น้องของเราคือ พวกลูกหลานเอซาวผู้อาศัยอยู่ที่เสอีร์ ออกจากเส้นทางแห่งอาราบาห์จากเอลัทและจากเอซิโอนเกเบอร์ “และเราได้เลี้ยวไปเดินตามทางถิ่นทุรกันดารโมอับ</verse>
				<verse number="9">และพระยาห์เวห์ได้ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘อย่าเป็นศัตรูกับพวกโมอับ และอย่ารบกับเขาเลย เพราะเราจะไม่ให้ดินแดนของเขาแก่เจ้าเป็นกรรมสิทธิ์ เพราะเราได้ให้เมืองอาร์แก่ลูกหลานของโลทเป็นกรรมสิทธิ์แล้ว’</verse>
				<verse number="10">(แต่ก่อนคนเอมิมอยู่ที่นั่น เป็นชนชาติใหญ่และมีจำนวนมาก และสูงอย่างคนอานาค</verse>
				<verse number="11">คนเหล่านี้ได้ชื่ออีกว่าเรฟาอิม เหมือนคนอานาค แต่คนโมอับเรียกพวกนี้ว่าเอมิม</verse>
				<verse number="12">เมื่อก่อนพวกโฮรีอยู่ที่เสอีร์ด้วย แต่ลูกหลานของเอซาวได้มาอยู่แทนพวกเขา และทำลายเขาเสีย และเข้าอาศัยแทนที่เขา เหมือนอิสราเอลทำต่อดินแดนที่พระยาห์เวห์ประทานให้เขาเป็นกรรมสิทธิ์นั้น)</verse>
				<verse number="13">‘บัดนี้พวกเจ้าจงยกเดินข้ามแม่น้ำเศเรด’ พวกเราจึงข้ามแม่น้ำเศเรด</verse>
				<verse number="14">และนับเป็นเวลาสามสิบแปดปีที่เรามาจากคาเดชบารเนีย จนเราได้ข้ามแม่น้ำเศเรด จนคนรุ่นนั้นหมดไป คือพวกผู้ชายในค่ายที่ออกรบได้นั้นตายหมด ตามที่พระยาห์เวห์ทรงปฏิญาณกับพวกเขา</verse>
				<verse number="15">แท้จริงพระหัตถ์พระยาห์เวห์ทรงต่อสู้พวกเขา ทรงทำลายพวกเขาจากท่ามกลางค่าย จนพวกเขาพินาศหมดสิ้น</verse>
				<verse number="16">“ต่อมาเมื่อคนที่ออกรบได้ตายไปหมดจากท่ามกลางประชาชนแล้ว</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์ได้ตรัสกับข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="18">‘วันนี้เจ้าจะเดินข้ามเมืองอาร์เขตแดนของคนโมอับ</verse>
				<verse number="19">และเมื่อเข้าใกล้ชายแดนของคนอัมโมน อย่าเป็นศัตรูและอย่ารบกับเขา เพราะเราจะไม่ให้ดินแดนของลูกหลานคนอัมโมนแก่เจ้าเป็นกรรมสิทธิ์เลย ด้วยเราได้ให้ที่นั่นแก่ลูกหลานของโลทเป็นกรรมสิทธิ์แล้ว’</verse>
				<verse number="20">(ทั้งที่นั่นก็นับว่าเป็นแผ่นดินของพวกเรฟาอิม แต่ก่อนคนเรฟาอิมเคยอยู่ที่นั่น แต่คนอัมโมนได้เรียกพวกเขาว่าศัมซุมมิม</verse>
				<verse number="21">คนเหล่านั้นสูงใหญ่และมีจำนวนมาก เหมือนคนอานาค แต่พระยาห์เวห์ทรงทำลายพวกเขาเสีย และพวกอัมโมนได้ยึดครองและเข้าอยู่แทนที่เขา</verse>
				<verse number="22">เหมือนพระองค์ได้ทรงทำต่อลูกหลานของเอซาวผู้อยู่ที่เสอีร์ เมื่อพระองค์ทรงทำลายพวกโฮรีเสีย และพวกเขาได้ยึดครองแล้วเข้าอาศัยแทนที่เขาจนทุกวันนี้</verse>
				<verse number="23">ส่วนพวกอัฟวิมที่อยู่ในหมู่บ้านต่างๆ จนถึงกาซา คนคัฟโทร์ซึ่งมาจากคัฟโทร์ ก็ได้ทำลายพวกเขาและเข้าอาศัยแทนที่เขา)</verse>
				<verse number="24">‘พวกเจ้าจงลุกขึ้นเดินทางข้ามลุ่มแม่น้ำอารโนน นี่แน่ะ เราได้มอบสิโหนชาวอาโมไรต์ผู้เป็นกษัตริย์แห่งเฮชโบน และดินแดนของเขาไว้ในมือของเจ้า เจ้าจงเริ่มเข้ายึดครองและสู้รบกับเขา</verse>
				<verse number="25">วันนี้เราจะให้ชนชาติทั้งหลายทั่วใต้ฟ้าครั่นคร้ามและกลัวเจ้า เมื่อพวกเขาได้ยินข่าวเรื่องเจ้าก็จะกลัวจนตัวสั่นและลนลานเพราะเจ้า’</verse>
				<verse number="26">“ข้าพเจ้าจึงใช้ผู้สื่อสารจากถิ่นทุรกันดารเคเดโมทไปเข้าเฝ้าสิโหนกษัตริย์แห่งเฮชโบน ทูลถ้อยคำอันสันติว่า</verse>
				<verse number="27">‘ขอให้ข้าพระบาทผ่านดินแดนของฝ่าพระบาท ข้าพระบาทจะเดินไปตามทางหลวงเท่านั้น จะไม่เลี้ยวไปทางขวาหรือทางซ้ายเลย</verse>
				<verse number="28">ขอฝ่าพระบาทขายเสบียงเอาเงิน เพื่อข้าพระบาทจะได้กิน และขอขายน้ำเอาเงิน เพื่อข้าพระบาทจะได้ดื่ม ขอเพียงให้ข้าพระบาทเดินผ่านไปเท่านั้น</verse>
				<verse number="29">เช่นเดียวกับลูกหลานของเอซาวซึ่งอยู่ที่เสอีร์ และคนโมอับที่อยู่เมืองอาร์ ได้ทำกับข้าพระบาทนั้น จนข้าพระบาทจะข้ามแม่น้ำจอร์แดนเข้าไปในแผ่นดินที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระบาทได้ประทานให้พวกข้าพระบาท’</verse>
				<verse number="30">แต่สิโหนกษัตริย์แห่งเฮชโบน ไม่ยอมให้เราผ่านเขตแดนของเขา เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ทรงทำให้จิตใจของสิโหนกระด้าง และทรงทำให้ใจแข็ง เพื่อจะทรงมอบเขาไว้ในมือของท่านดังที่เป็นอยู่ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="31">และพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘นี่แน่ะ เราเริ่มมอบสิโหนและแผ่นดินของเขาไว้กับเจ้า จงเข้ายึดครองเพื่อเจ้าจะได้แผ่นดินของเขาเป็นกรรมสิทธิ์’</verse>
				<verse number="32">แล้วสิโหนยกออกมาต่อสู้กับเราที่ยาฮาส ทั้งเขาและประชาชนทั้งสิ้นของเขา</verse>
				<verse number="33">และพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราได้ทรงมอบเขาไว้ต่อเรา และเราได้ตีทำลายเขากับบุตรและประชาชนทั้งสิ้นของเขาเสีย</verse>
				<verse number="34">เวลานั้นเราได้ยึดเมืองทั้งหมดของเขา และได้ทำลายผู้ชายผู้หญิงและเด็กในทุกเมืองไม่มีผู้เหลือรอดชีวิตเลย</verse>
				<verse number="35">เหลือแต่ฝูงสัตว์ เราก็ยึดมาเป็นของแย่งชิงของเรา ทั้งของริบในเมืองเหล่านั้นที่เราตีมา</verse>
				<verse number="36">ตั้งแต่อาโรเออร์ที่อยู่ริมลุ่มแม่น้ำอารโนน และตั้งแต่เมืองที่อยู่ในลุ่มแม่น้ำนั้นจนถึงเมืองกิเลอาด ไม่มีเมืองใดต่อต้านเราได้ พระยาห์เวห์พระเจ้าของเราทรงมอบทั้งหมดนั้นไว้กับเรา</verse>
				<verse number="37">ขอเพียงแต่ท่านไม่เข้าใกล้แผ่นดินคนอัมโมน คือฝั่งแม่น้ำยับบอกและเมืองที่อยู่บนภูเขา และที่ใดๆ ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราตรัสห้ามเรานั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">“เราจึงหันขึ้นไปยังทางสู่บาชาน แล้วโอกกษัตริย์แห่งบาชานทรงออกมาสู้รบกับเรา พร้อมด้วยประชาชนทั้งหมดของพระองค์เพื่อสู้รบที่เอเดรอี</verse>
				<verse number="2">แต่พระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘อย่ากลัวเขาเลย เพราะเราได้มอบเขาและประชาชนทั้งหมดรวมทั้งแผ่นดินของเขาไว้ในมือของเจ้าแล้ว และเจ้าจะทำกับเขาเหมือนอย่างที่ได้ทำกับสิโหนกษัตริย์คนอาโมไรต์ซึ่งอยู่ที่เฮชโบน’</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์พระเจ้าของเราจึงทรงมอบไว้ในมือของเรา ทั้งโอกกษัตริย์แห่งบาชานและประชาชนทั้งสิ้นของเขา และพวกเราได้ฆ่าพวกเขาจนไม่มีเหลือ</verse>
				<verse number="4">เวลานั้นเรายึดเอาเมืองทั้งหมดของเขารวมหกสิบเมือง ไม่มีเหลือสักเมืองเดียวซึ่งเราไม่ได้ยึดมาจากพวกเขา ดินแดนทั้งสิ้นแห่งอารโกบ ซึ่งเป็นอาณาจักรของโอกในบาชาน</verse>
				<verse number="5">เมืองเหล่านี้ทั้งสิ้นเป็นเมืองที่มีกำแพงสูง มีประตู มีดาลประตู และยังมีหมู่บ้านอีกมากที่ไม่มีกำแพง</verse>
				<verse number="6">เราได้ทำลายพวกเขาอย่างสิ้นเชิง ได้ทำลายพวกผู้ชาย ผู้หญิงและเด็กในทุกเมือง เหมือนเราทำต่อสิโหนกษัตริย์แห่งเฮชโบนนั้น</verse>
				<verse number="7">แต่ฝูงสัตว์ทั้งหมดและของริบจากเมืองเหล่านั้น เราแย่งชิงมาเป็นของเรา</verse>
				<verse number="8">เวลานั้นเรายึดแผ่นดินจากมือของกษัตริย์ทั้งสองของคนอาโมไรต์ ผู้อยู่ฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดน ตั้งแต่แม่น้ำอารโนนถึงภูเขาเฮอร์โมน</verse>
				<verse number="9">(ภูเขาเฮอร์โมนนั้นชาวไซดอนเรียกว่าสีรีออน และชาวอาโมไรต์เรียกว่าเสนีร์)</verse>
				<verse number="10">คือเมืองทั้งหมดในที่ราบสูงและกิเลอาดทั้งหมด และบาชานทั้งหมด จนถึงเมืองสาเลคาห์และเมืองเอเดรอี ซึ่งเป็นเมืองแห่งอาณาจักรของโอกในบาชาน</verse>
				<verse number="11">(ด้วยยังเหลืออยู่แต่โอกกษัตริย์แห่งบาชานซึ่งเป็นพวกเรฟาอิม นี่แน่ะ เตียงนอนของท่านทำด้วยเหล็ก เตียงนอนนั้นไม่ได้อยู่ที่เมืองรับบาห์ของคนอัมโมนหรือ ยาวถึงสี่เมตร กว้างเกือบสองเมตรตามมาตรฐานการวัด)</verse>
				<verse number="12">“แผ่นดินนี้ที่พวกเรายึดครองได้เวลานั้น คือตั้งแต่อาโรเออร์ซึ่งอยู่ริมแม่น้ำอารโนน และแดนเทือกเขากิเลอาดครึ่งหนึ่งกับเมืองในพื้นที่นั้น ข้าพเจ้าให้แก่เผ่ารูเบนและเผ่ากาด</verse>
				<verse number="13">ส่วนกิเลอาดที่ยังเหลืออยู่กับบาชานทั้งหมด ซึ่งเป็นอาณาจักรของโอก คือดินแดนอารโกบทั้งหมด ข้าพเจ้าให้แก่เผ่ามนัสเสห์ครึ่งเผ่า (บาชานทั้งหมดนั้นเรียกว่าดินแดนของพวกเรฟาอิม</verse>
				<verse number="14">ยาอีร์บุตรเผ่ามนัสเสห์ตีได้ดินแดนอารโกบทั้งหมด คือเมืองบาชานจนถึงเขตแดนเมืองของชาวเกชูร์ และเมืองของชาวมาอาคาห์) และเรียกชื่อเมืองเหล่านั้นตามชื่อของตนว่า ฮาวโวทยาอีร์ จนถึงทุกวันนี้</verse>
				<verse number="15">เมืองกิเลอาดนั้นข้าพเจ้าให้แก่มาคีร์</verse>
				<verse number="16">ส่วนเผ่ารูเบนและเผ่ากาดนั้น ข้าพเจ้าให้ดินแดนตั้งแต่กิเลอาดถึงแม่น้ำอารโนน ถือเอากลางแม่น้ำเป็นเขตแดนเรื่อยมาถึงแม่น้ำยับบอก อันเป็นเขตแดนของคนอัมโมน</verse>
				<verse number="17">ทั้งบริเวณที่ราบด้วย มีแม่น้ำจอร์แดนเป็นพรมแดนตั้งแต่ทะเลคินเนเรท จนถึงทะเลแห่งอาราบาห์ คือทะเลตาย ที่ราบแถบเนินเขาปิสกาห์ซึ่งอยู่ทิศตะวันออก</verse>
				<verse number="18">“เวลานั้นข้าพเจ้าบัญชาท่านทั้งหลายว่า ‘พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงให้พวกท่านยึดครองแผ่นดินนี้ แต่ทหารพร้อมรบทั้งสิ้นของท่าน จงถืออาวุธยกข้ามไปก่อนคนอิสราเอลผู้เป็นพี่น้องของท่าน</verse>
				<verse number="19">ส่วนภรรยา บุตรเล็กๆ กับฝูงปศุสัตว์ของท่าน(เพราะข้าพเจ้าทราบอยู่แล้วว่า ท่านทั้งหลายมีฝูงปศุสัตว์จำนวนมาก) จงอยู่ในเขตเมืองที่ข้าพเจ้ายกให้พวกท่านนั้นก่อน</verse>
				<verse number="20">จนกว่าพระยาห์เวห์จะประทานการหยุดพักแก่พี่น้องของท่าน ดังที่ประทานแก่ท่านแล้ว จนพวกเขาจะยึดครองแผ่นดิน ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่เขาที่ฟากตะวันตกของแม่น้ำจอร์แดน แล้วพวกท่านแต่ละคนจึงจะกลับมายังที่อยู่ของตน ซึ่งข้าพเจ้าได้ให้แก่ท่านแล้ว’</verse>
				<verse number="21">เวลานั้นข้าพเจ้าสั่งโยชูวาว่า ‘นัยน์ตาของท่านได้เห็นทุกอย่างที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกท่านทรงทำกับกษัตริย์ทั้งสองนั้นแล้ว ดังนั้นพระยาห์เวห์จะทรงทำกับอาณาจักรทั้งสิ้นซึ่งท่านจะข้ามไปอยู่เช่นเดียวกัน</verse>
				<verse number="22">ท่านทั้งหลายอย่ากลัวพวกเขาเลย เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกท่านจะทรงสู้รบเพื่อท่านทั้งหลาย’</verse>
				<verse number="23">“เวลานั้นข้าพเจ้าอ้อนวอนพระยาห์เวห์ว่า</verse>
				<verse number="24">‘พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย พระองค์เพิ่งทรงสำแดงความยิ่งใหญ่และพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ของพระองค์แก่ผู้รับใช้ของพระองค์ เพราะมีพระเจ้าองค์ไหนเล่าในสวรรค์ หรือในแผ่นดินโลกที่ทรงสามารถทำกิจการต่างๆ และการอิทธิฤทธิ์เหมือนพระองค์ทรงกระทำ</verse>
				<verse number="25">ขอทรงอนุญาตให้ข้าพระองค์ข้ามไปดูแผ่นดินดีที่อยู่ฟากตะวันตกของแม่น้ำจอร์แดน ดูแดนเทือกเขางดงามและเลบานอนด้วย’</verse>
				<verse number="26">แต่พระยาห์เวห์ทรงพระพิโรธต่อข้าพเจ้า เพราะพวกท่านเป็นเหตุ พระองค์จึงไม่ทรงฟังข้าพเจ้า และพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘พอแล้ว เจ้าอย่าพูดเรื่องนี้กับเราอีกต่อไป</verse>
				<verse number="27">เจ้าจงขึ้นไปถึงยอดปิสกาห์และมองดูทิศตะวันตก ทิศเหนือ ทิศใต้ และทิศตะวันออก แลดูแผ่นดินนั้นด้วยนัยน์ตาของเจ้า เพราะเจ้าจะไม่ได้ข้ามแม่น้ำจอร์แดนนี้</verse>
				<verse number="28">แต่เจ้าจงกำชับโยชูวา จงหนุนใจและเสริมกำลังเขาให้เข้มแข็ง เพราะเขาจะต้องนำหน้าชนชาตินี้ข้ามไป และจะทรงให้เขาเข้ายึดครองแผ่นดินที่เจ้ามองเห็นนั้น’</verse>
				<verse number="29">ฉะนั้นพวกเราจึงยับยั้งอยู่ในหุบเขาตรงข้ามกับเบธเปโอร์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">“บัดนี้ โอ คนอิสราเอล จงฟังกฎเกณฑ์และกฎหมายซึ่งข้าพเจ้าสอนท่านทั้งหลายให้ประพฤติตามเพื่อท่านจะมีชีวิตอยู่ และเข้ายึดครองแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของท่านประทานแก่ท่าน</verse>
				<verse number="2">ท่านทั้งหลายอย่าแต่งเติมถ้อยคำที่ข้าพเจ้าบัญชาท่านไว้ และอย่าตัดสิ่งใดออก เพื่อท่านจะรักษาพระบัญญัติของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านซึ่งข้าพเจ้าได้บัญชาท่าน</verse>
				<verse number="3">นัยน์ตาของพวกท่านได้เห็นสิ่งที่พระยาห์เวห์ทรงกระทำเกี่ยวกับพระบาอัลเปโอร์แล้ว เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกท่านทรงทำลายทุกคนที่ติดตามพระบาอัลเปโอร์จากท่ามกลางท่าน</verse>
				<verse number="4">แต่ท่านทั้งหลายผู้ยึดพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านอย่างมั่นคง ยังมีชีวิตอยู่ถึงวันนี้ทุกคน</verse>
				<verse number="5">ดูสิ ข้าพเจ้าได้สั่งสอนกฎเกณฑ์และกฎหมายแก่พวกท่าน ดังที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพเจ้าทรงบัญชาข้าพเจ้า ให้ท่านทำตามในแผ่นดินซึ่งท่านกำลังจะเข้ายึดครอง</verse>
				<verse number="6">จงรักษาและทำตามกฎเหล่านั้น เพราะการกระทำอย่างนั้นจะแสดงถึงสติปัญญาและความเข้าใจของพวกท่านต่อหน้าชนชาติทั้งหลาย เมื่อคนเหล่านั้นได้ยินถึงกฎเกณฑ์เหล่านี้แล้ว เขาจะกล่าวว่า ‘แท้จริงชนชาติใหญ่นี้เป็นประชาชนที่มีปัญญาและมีความเข้าใจ’</verse>
				<verse number="7">เพราะมีชนชาติใหญ่ชาติใดเล่าที่มีพระเจ้าอยู่ใกล้ตน ดังพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราสถิตใกล้เรา ในทุกสิ่งที่เราร้องทูลต่อพระองค์?</verse>
				<verse number="8">และมีชนชาติใหญ่ชาติใดเล่า ซึ่งมีกฎเกณฑ์และกฎหมายอันชอบธรรมดังธรรมบัญญัตินี้ ซึ่งข้าพเจ้าได้ตั้งไว้ต่อหน้าพวกท่านในวันนี้?</verse>
				<verse number="9">“แต่จงระวังตัว และรักษาจิตวิญญาณของตนให้ดี เกรงว่าท่านจะลืมสิ่งที่นัยน์ตาได้เห็นนั้น และเกรงว่าสิ่งเหล่านั้นจะสูญไปจากใจของท่านตลอดชีวิตของท่าน จงทำให้ลูกและหลานของท่านทราบเรื่องเหล่านี้</verse>
				<verse number="10">ในวันนั้นที่ท่านยืนอยู่เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกท่านที่โฮเรบ พระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘จงรวบรวมประชากรให้มาหาเรา เพื่อเราจะให้เขาได้ยินถ้อยคำของเรา เพื่อเขาทั้งหลายจะได้เรียนรู้ที่จะยำเกรงเราตลอดวันคืนที่เขามีชีวิตอยู่ในโลก และเพื่อเขาจะสอนลูกหลานของเขาด้วย’</verse>
				<verse number="11">ท่านทั้งหลายได้เข้ามาใกล้และยืนอยู่ที่เชิงเขา และภูเขานั้นมีไฟลุกขึ้นถึงท้องฟ้า มีความมืด เมฆ และความมืดทึบคลุมอยู่</verse>
				<verse number="12">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับท่านทั้งหลายออกมาจากท่ามกลางไฟ ท่านได้ยินเสียงพระดำรัสแต่ไม่เห็นรูปสัณฐาน มีแต่พระสุรเสียงเท่านั้น</verse>
				<verse number="13">และพระองค์ทรงประกาศพันธสัญญาของพระองค์ต่อท่าน ซึ่งทรงบัญชาท่านทั้งหลายให้ปฏิบัติตามคือ พระบัญญัติสิบประการ และพระองค์ทรงจารึกลงบนศิลาสองแผ่น</verse>
				<verse number="14">ในเวลานั้นพระยาห์เวห์ทรงบัญชาให้ข้าพเจ้าสั่งสอนกฎเกณฑ์และกฎหมาย แก่ท่านทั้งหลาย เพื่อท่านจะได้ทำตามในแผ่นดินซึ่งท่านกำลังจะข้ามไปยึดครองนั้น</verse>
				<verse number="15">“ฉะนั้นท่านทั้งหลายจงระวังตัวให้ดี เพราะในวันนั้นท่านไม่เห็นสัณฐานใดๆ เมื่อพระยาห์เวห์ตรัสกับท่านที่โฮเรบจากท่ามกลางไฟ</verse>
				<verse number="16">จงระวังเถิด เกรงว่าท่านทั้งหลายจะหลงทำรูปเคารพแกะสลัก สำหรับตัวเอง เป็นรูปสัณฐานสิ่งหนึ่งสิ่งใด เป็นรูปตัวผู้หรือตัวเมีย</verse>
				<verse number="17">เหมือนสัตว์ใดๆ ในโลก เหมือนนกที่มีปีกบินไปในอากาศ</verse>
				<verse number="18">เหมือนสิ่งใดๆ ที่คลานอยู่บนดิน เหมือนปลาใดๆ ที่อยู่ในน้ำใต้แผ่นดิน</verse>
				<verse number="19">และจงระวังให้ดี เกรงว่าเมื่อท่านเงยหน้าขึ้นดูท้องฟ้าและท่านเห็นดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาว คือบริวารของท้องฟ้า แล้วท่านจะถูกชักนำให้นมัสการและปรนนิบัติสิ่งเหล่านั้น ซึ่งเป็นสิ่งที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงแบ่งสรรแก่ชนชาติทั้งหลายทั่วใต้ฟ้า</verse>
				<verse number="20">แต่พระยาห์เวห์ทรงเลือกท่านทั้งหลายและทรงนำท่านออกมาจากเตาเหล็กคือจากอียิปต์ ให้เป็นประชากรในกรรมสิทธิ์ของพระองค์ ดังที่เป็นอยู่ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="21">ยิ่งกว่านั้น เพราะท่านทั้งหลายเป็นเหตุ พระยาห์เวห์ทรงพระพิโรธต่อข้าพเจ้า และทรงปฏิญาณว่า ข้าพเจ้าจะไม่ได้ข้ามแม่น้ำจอร์แดนและจะไม่ได้เข้าไปในแผ่นดินดี ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานให้ท่านเป็นมรดก</verse>
				<verse number="22">แต่ข้าพเจ้าจะตายเสียในแผ่นดินนี้ ข้าพเจ้าจะไม่ได้ข้ามแม่น้ำจอร์แดน แต่ท่านทั้งหลายจะได้ข้ามไปและยึดครองแผ่นดินดีนั้น</verse>
				<verse number="23">จงระวังตัวให้ดี เกรงว่าท่านทั้งหลายจะลืมพันธสัญญาของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ซึ่งทรงทำไว้กับท่าน และสร้างรูปเคารพแกะสลักเป็นรูปสัณฐานสิ่งหนึ่งสิ่งใด ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงห้ามไว้นั้น</verse>
				<verse number="24">เพราะว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงเป็นเพลิงที่เผาผลาญ ทรงเป็นพระเจ้าที่หวงแหน</verse>
				<verse number="25">“เมื่อท่านมีลูกและมีหลานและได้อยู่ในแผ่นดินนั้นเป็นเวลานาน และถ้าท่านหลงทำรูปเคารพแกะสลักเป็นรูปสัณฐานสิ่งหนึ่งสิ่งใด และทำชั่วในสายพระเนตรพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน เป็นที่ขัดเคืองพระทัยพระองค์</verse>
				<verse number="26">ข้าพเจ้าขออัญเชิญฟ้าและดินมาเป็นพยานกล่าวโทษท่านในวันนี้ว่า ท่านทั้งหลายจะพินาศอย่างสิ้นเชิงจากแผ่นดินซึ่งท่านกำลังจะข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปยึดครองนั้น ท่านจะไม่ได้อยู่ในแผ่นดินนั้นนาน แต่ท่านจะถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง</verse>
				<verse number="27">และพระยาห์เวห์จะทรงทำให้พวกท่านกระจัดกระจายไปอยู่ท่ามกลางชนชาติทั้งหลาย และท่านจะเหลือจำนวนน้อยในท่ามกลางประชาชาติซึ่งพระยาห์เวห์จะทรงขับไล่ท่านให้เข้าไปอยู่นั้น</verse>
				<verse number="28">ณ ที่นั่นท่านทั้งหลายจะปรนนิบัติพระที่คนทำขึ้นด้วยไม้และหิน ซึ่งไม่สามารถมอง หรือฟัง หรือรับประทาน หรือดมกลิ่นได้</verse>
				<verse number="29">แต่ ณ ที่นั่นแหละท่านทั้งหลายจะแสวงหาพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ถ้าท่านค้นหาพระองค์ด้วยสุดจิตและสุดใจ ท่านจะพบพระองค์</verse>
				<verse number="30">เมื่อท่านมีความทุกข์ลำบาก และทุกสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นกับท่าน ในกาลภายหน้า ท่านจะกลับมาหาพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน และเชื่อฟังพระสุรเสียงของพระองค์</verse>
				<verse number="31">เพราะว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ทรงเป็นพระเจ้าผู้ทรงพระกรุณา พระองค์จะไม่ทรงละทิ้งท่านหรือทำลายท่านหรือลืมพันธสัญญา ซึ่งทรงทำไว้กับบรรพบุรุษของท่านโดยการปฏิญาณ</verse>
				<verse number="32">“เพราะบัดนี้จงถามดูเถิดว่าในอดีตกาล คือวันที่อยู่ก่อนท่าน ตั้งแต่วันที่พระเจ้าทรงสร้างมนุษย์ไว้บนโลก และถามดูจากฟ้าข้างนี้ถึงฟ้าข้างโน้นว่า เคยมีเรื่องใหญ่อย่างนี้เกิดขึ้นบ้างไหม? หรือเคยได้ยินถึงเรื่องอย่างนี้บ้างไหม?</verse>
				<verse number="33">มีชนชาติใดได้ยินพระสุรเสียงของพระเจ้าตรัสออกมาจากกลางเพลิง ดังที่ท่านได้ยินและยังมีชีวิตอยู่ได้</verse>
				<verse number="34">หรือมีพระเจ้าองค์ใดได้ทรงพยายามไปนำชนชาติหนึ่งจากท่ามกลางอีกชนชาติหนึ่งด้วยการลองใจ ด้วยหมายสำคัญ ด้วยการอัศจรรย์ ด้วยสงคราม ด้วยพระหัตถ์ทรงฤทธิ์และด้วยพระกรที่เหยียดออกและด้วยเหตุน่ากลัวอย่างยิ่ง ตามที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทั้งหลายทรงทำเพื่อท่านในอียิปต์ต่อหน้าต่อตาท่าน?</verse>
				<verse number="35">ที่ได้ทรงสำแดงแก่ท่านนั้นก็เพื่อท่านจะทราบว่า พระยาห์เวห์ทรงเป็นพระเจ้า นอกจากพระองค์แล้วไม่มีพระเจ้าอื่นใดอีกเลย</verse>
				<verse number="36">พระองค์ทรงให้พวกท่านได้ยินพระสุรเสียงของพระองค์จากฟ้า เพื่อให้ท่านมีวินัย พระองค์ทรงให้ท่านเห็นเพลิงใหญ่ของพระองค์ในโลก และท่านได้ยินพระวจนะของพระองค์จากกลางเพลิง</verse>
				<verse number="37">และเพราะพระองค์ทรงรักบรรพบุรุษของท่าน และทรงเลือกเชื้อสายของเขา และทรงพาท่านออกจากอียิปต์ด้วยพระองค์เอง ด้วยเดชานุภาพยิ่งใหญ่ของพระองค์</verse>
				<verse number="38">ทรงขับไล่ประชาชาติที่ใหญ่กว่าและมีกำลังมากกว่าท่านเสียให้พ้นหน้าท่าน และนำท่านเข้ามา และประทานแผ่นดินของพวกเขาให้ท่านเป็นมรดกดังทุกวันนี้</verse>
				<verse number="39">ดังนั้นจงทราบเสียในวันนี้ และตรึกตรองอยู่ในใจว่าพระยาห์เวห์เป็นพระเจ้าในฟ้าสวรรค์เบื้องบนและบนแผ่นดินเบื้องล่าง ไม่มีพระเจ้าอื่นใดอีกเลย</verse>
				<verse number="40">ฉะนั้น ท่านจงรักษากฎเกณฑ์และพระบัญญัติของพระองค์ ซึ่งข้าพเจ้าได้บัญชาแก่ท่านในวันนี้ เพื่อท่านและลูกหลานที่เกิดมาภายหลังท่านจะไปดีมาดี และวันคืนของท่านจะยืนนานอยู่ในแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่านตลอดไป”</verse>
				<verse number="41">แล้วโมเสสแยกเมืองทางทิศตะวันออกฟากแม่น้ำจอร์แดนข้างโน้นไว้สามเมือง</verse>
				<verse number="42">เพื่อผู้ที่ฆ่าคนจะได้หนีไปที่นั่น คือผู้ที่ฆ่าเพื่อนบ้านโดยไม่เจตนา โดยไม่ได้เป็นศัตรูกันมาก่อน และเมื่อหนีไปเมืองใดเมืองหนึ่งในเมืองเหล่านี้ก็จะรอดชีวิต</verse>
				<verse number="43">เมืองเหล่านี้คือ เมืองเบเซอร์ในถิ่นทุรกันดารบนที่ราบสำหรับเผ่ารูเบน และเมืองราโมทในกิเลอาดสำหรับเผ่ากาด และเมืองโกลานในบาชานสำหรับเผ่ามนัสเสห์</verse>
				<verse number="44">ต่อไปนี้เป็นธรรมบัญญัติที่โมเสสได้ตั้งไว้ต่อคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="45">เหล่านี้เป็นพระโอวาท เป็นกฎเกณฑ์และกฎหมาย ซึ่งโมเสสกล่าวกับคนอิสราเอลเมื่อพวกเขาออกจากอียิปต์</verse>
				<verse number="46">ฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดนที่หุบเขาตรงข้ามเบธเปโอร์ ในแผ่นดินของสิโหนกษัตริย์คนอาโมไรต์ ผู้ประทับที่เฮชโบนซึ่งโมเสสและคนอิสราเอลได้ตีพ่ายไปเมื่อออกจากอียิปต์</verse>
				<verse number="47">คนอิสราเอลได้เข้ายึดครองแผ่นดินของท่านและแผ่นดินของโอกกษัตริย์แห่งบาชาน กษัตริย์สองพระองค์ของคนอาโมไรต์ ผู้อยู่ทางทิศตะวันออกฟากแม่น้ำจอร์แดนข้างโน้น</verse>
				<verse number="48">ตั้งแต่อาโรเออร์ที่อยู่ริมลุ่มน้ำอารโนน ไปจนถึงภูเขาสีรีออน (คือเฮอร์โมน)</verse>
				<verse number="49">รวมกับที่ราบทั้งหมด ซึ่งอยู่ฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดนไกลไปจนถึงทะเลแห่งอาราบาห์ ใต้ที่ราบแถบเนินเขาปิสกาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">โมเสสได้เรียกคนอิสราเอลทั้งหมดเข้ามา แล้วกล่าวกับเขาทั้งหลายว่า “โอ คนอิสราเอล จงฟังกฎเกณฑ์และกฎหมายซึ่งข้าพเจ้าจะกล่าวให้เข้าหูของท่านในวันนี้ เพื่อท่านจะได้เรียนรู้ที่จะรักษาและทำตามข้อความเหล่านั้น</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์พระเจ้าของเราทรงทำพันธสัญญากับเราที่โฮเรบ</verse>
				<verse number="3">ไม่ใช่พระยาห์เวห์จะทรงทำพันธสัญญากับบรรพบุรุษของเราเท่านั้น แต่ทรงทำกับเรา คือเราทุกคนผู้มีชีวิตอยู่ที่นี่ในวันนี้</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์ตรัสกับท่านทั้งหลายหน้าต่อหน้าที่ภูเขานั้นจากท่ามกลางเพลิง</verse>
				<verse number="5">เวลานั้นข้าพเจ้ายืนอยู่ระหว่างพระยาห์เวห์กับท่านทั้งหลาย เพื่อจะประกาศพระวจนะของพระยาห์เวห์แก่ท่าน เพราะท่านกลัวเพลิง จึงไม่ได้ขึ้นไปบนภูเขา พระองค์ตรัสว่า</verse>
				<verse number="6">‘เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ผู้ได้นำเจ้าออกจากแผ่นดินอียิปต์คือออกจากแดนทาส</verse>
				<verse number="7">‘ห้ามมีพระเจ้าอื่นใดนอกเหนือจากเรา</verse>
				<verse number="8">‘ห้ามทำรูปเคารพสำหรับตน เป็นรูปสิ่งใดซึ่งมีอยู่ในฟ้าเบื้องบน หรือบนแผ่นดินเบื้องล่าง หรือในน้ำใต้แผ่นดิน</verse>
				<verse number="9">ห้ามกราบไหว้หรือปรนนิบัติรูปเหล่านั้น เพราะเราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า เป็นพระเจ้าที่หวงแหน ให้โทษของบิดาตกทอดไปถึงลูกหลานของผู้ที่ชังเราจนถึงสามชั่วสี่ชั่วอายุคน</verse>
				<verse number="10">แต่แสดงความรักมั่นคงต่อคนที่รักเรา และรักษาบัญญัติของเราจนถึงนับพันชั่วอายุคน</verse>
				<verse number="11">‘ห้ามใช้พระนามพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าไปในทางที่ผิด เพราะผู้ที่ใช้พระนามของพระองค์ไปในทางที่ผิดนั้น พระยาห์เวห์จะทรงลงโทษ</verse>
				<verse number="12">‘จงรักษาวันสะบาโต ถือเป็นวันบริสุทธิ์ ดังที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าทรงบัญชาไว้แก่เจ้า</verse>
				<verse number="13">จงทำงานทั้งสิ้นของเจ้าหกวัน</verse>
				<verse number="14">แต่วันที่เจ็ดนั้นเป็นสะบาโต แด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ในวันนั้นห้ามทำงานใดๆ ไม่ว่าเจ้าเอง หรือบุตรชายบุตรสาวของเจ้า หรือทาสทาสีของเจ้า หรือโคของเจ้า หรือลาของเจ้า หรือสัตว์ใช้งานของเจ้า หรือแขกที่อยู่ในประตูเมืองของเจ้า เพื่อทาสทาสีของเจ้าจะได้หยุดพักอย่างเจ้า</verse>
				<verse number="15">จงระลึกว่าเจ้าเคยเป็นทาสอยู่ในแผ่นดินอียิปต์ และพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าได้นำเจ้าออกมาจากที่นั่น ด้วยพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์และด้วยพระกรที่เหยียดออก ดังนั้นพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าจึงทรงบัญชาให้เจ้ารักษาวันสะบาโต</verse>
				<verse number="16">‘จงให้เกียรติแก่บิดามารดาของเจ้า ดังที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าทรงบัญชาเจ้าไว้ เพื่อเจ้าจะมีชีวิตยืนนาน และจะเป็นการดีต่อเจ้าในแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าประทานแก่เจ้า</verse>
				<verse number="17">‘ห้ามฆ่าคน</verse>
				<verse number="18">‘ห้ามล่วงประเวณีผัวเมียเขา</verse>
				<verse number="19">‘ห้ามลักขโมย</verse>
				<verse number="20">‘ห้ามเป็นพยานเท็จใส่ร้ายเพื่อนบ้าน</verse>
				<verse number="21">‘ห้ามโลภ ภรรยาของเพื่อนบ้าน และห้ามละโมบบ้านของเพื่อนบ้าน ไร่นาของเขา หรือทาสของเขา หรือทาสีของเขา โคของเขา หรือลาของเขา หรือสิ่งใดๆ ซึ่งเป็นของของเพื่อนบ้าน’</verse>
				<verse number="22">“พระยาห์เวห์ได้ตรัสพระวจนะเหล่านี้ด้วยพระสุรเสียงกึกก้องแก่ชุมนุมชนทั้งหมดของพวกท่านที่ภูเขา ออกมาจากท่ามกลางเพลิง เมฆ และความมืดครึ้มหนาทึบ และไม่ได้ทรงเพิ่มเติมสิ่งใดอีก แล้วพระองค์ทรงจารึกลงบนแผ่นศิลาสองแผ่นและประทานแก่ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="23">“เมื่อท่านทั้งหลายได้ยินพระสุรเสียงออกมาจากท่ามกลางความมืด ขณะเมื่อภูเขานั้นมีเพลิงลุกอยู่ ท่านทั้งหลายเข้ามาใกล้ข้าพเจ้า คือหัวหน้าเผ่าของท่านทั้งหมด และพวกผู้ใหญ่ของท่าน</verse>
				<verse number="24">และท่านทั้งหลายกล่าวว่า ‘นี่แน่ะ พระยาห์เวห์พระเจ้าของเราได้ทรงสำแดงพระสิริและความยิ่งใหญ่ของพระองค์ และเราได้ยินพระสุรเสียงของพระองค์จากท่ามกลางเพลิง ในวันนี้เราได้เห็นพระเจ้าตรัสกับมนุษย์ และมนุษย์ยังมีชีวิตอยู่ได้</verse>
				<verse number="25">ดังนั้นทำไมเราจะต้องตาย? เพราะเพลิงยิ่งใหญ่นี้จะเผาผลาญเรา ถ้าเราได้ยินพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราอีก เราก็จะต้องตาย</verse>
				<verse number="26">เพราะในบรรดามนุษย์ทั้งหลาย ใครเล่าได้ยินพระสุรเสียงของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ตรัสออกมาจากท่ามกลางเพลิงอย่างที่เราได้ยิน และยังมีชีวิตอยู่ได้?</verse>
				<verse number="27">ท่านจงเข้าไปใกล้ และฟังทุกสิ่งซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราตรัส และนำพระวจนะที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเราตรัสแก่ท่านนั้นมากล่าวแก่เรา และเราจะฟังและทำตาม’</verse>
				<verse number="28">“เมื่อท่านทั้งหลายพูดกับข้าพเจ้านั้น พระยาห์เวห์ทรงสดับเสียงถ้อยคำของท่าน และพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘เราได้ยินเสียงถ้อยคำของชนชาตินี้ซึ่งเขาพูดกับเจ้าแล้ว ซึ่งเขาพูดกับเจ้าเช่นนั้นก็ดีอยู่</verse>
				<verse number="29">โอ อยากให้พวกเขามีใจเช่นนี้อยู่เสมอ คือใจที่ยำเกรงเราและรักษาบัญญัติทั้งสิ้นของเรา เพื่อจะเป็นการดีต่อพวกเขาตลอดชั่วลูกหลานของเขาเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="30">จงไปบอกพวกเขาว่า “พวกเจ้าจงกลับไปเต็นท์ของตนทุกคนเถิด”</verse>
				<verse number="31">แต่ตัวเจ้า จงยืนอยู่ที่นี่ใกล้เรา และเราจะบอกบัญญัติและกฎเกณฑ์และกฎหมายทั้งสิ้นแก่เจ้า ซึ่งเจ้าจะต้องสอนเขาทั้งหลายเพื่อเขาจะทำตามในแผ่นดินซึ่งเราให้เขายึดครองนั้น’</verse>
				<verse number="32">ฉะนั้นท่านทั้งหลายจงระวังที่จะทำตามที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านได้ทรงบัญชานั้น อย่าหันไปทางขวาหรือทางซ้ายเลย</verse>
				<verse number="33">จงดำเนินตามวิถีทางทั้งสิ้นซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านได้ทรงบัญชาท่าน เพื่อท่านจะมีชีวิตอยู่และเพื่อจะเป็นการดีต่อท่าน และท่านจะมีชีวิตยืนนานอยู่ในแผ่นดินซึ่งท่านจะยึดครองนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">“ต่อไปนี้เป็นพระบัญญัติ กฎเกณฑ์และกฎหมาย ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทั้งหลายทรงบัญชาให้สอนท่าน เพื่อท่านจะได้ทำตามในแผ่นดินซึ่งท่านจะข้ามไปยึดครองนั้น</verse>
				<verse number="2">เพื่อท่านจะยำเกรงพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านโดยรักษากฎเกณฑ์และพระบัญญัติทั้งสิ้นของพระองค์ ซึ่งข้าพเจ้าบัญชาท่านและบุตรหลานของท่านตลอดชีวิตของท่าน เพื่อว่าวันคืนของท่านจะยืนยาว</verse>
				<verse number="3">โอ คนอิสราเอล จงฟังและจงระวังที่จะทำตามเพื่อจะเป็นการดีต่อท่าน และเพื่อท่านทั้งหลายจะทวียิ่งขึ้นในแผ่นดินที่มีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์ ดังที่พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของท่านได้ทรงสัญญากับท่าน</verse>
				<verse number="4">“โอ คนอิสราเอล จงฟังเถิด พระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์เท่านั้นทรงเป็นพระเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="5">ท่านจงรักพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านด้วยสุดจิตสุดใจและสุดกำลังของท่าน</verse>
				<verse number="6">และจงให้ถ้อยคำเหล่านี้ที่ข้าพเจ้าบัญชาท่านในวันนี้อยู่ในใจของท่าน</verse>
				<verse number="7">และท่านจงสอนถ้อยคำเหล่านั้นแก่บุตรหลานของท่าน และจงพูดถึงถ้อยคำเหล่านั้นเมื่อท่านนั่งอยู่ในบ้าน เดินอยู่ตามทาง นอนลงหรือลุกขึ้น</verse>
				<verse number="8">จงเอาถ้อยคำเหล่านี้ผูกไว้ที่มือของท่านเป็นหมายสำคัญ และคาดไว้ที่หน้าผากของท่านเป็นสัญลักษณ์</verse>
				<verse number="9">และจงเขียนถ้อยคำเหล่านี้ไว้ที่เสาประตูบ้าน และที่ประตูของท่าน</verse>
				<verse number="10">“เมื่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงพาท่านมาถึงแผ่นดินซึ่งทรงปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของท่านคือกับอับราฮัม อิสอัค และยาโคบ ว่าจะให้แก่ท่าน มีเมืองใหญ่และดีซึ่งท่านไม่ได้สร้าง</verse>
				<verse number="11">และมีบ้านที่เต็มไปด้วยของดีซึ่งท่านไม่ได้สะสมไว้ และบ่อน้ำซึ่งท่านไม่ได้ขุด และสวนองุ่นกับสวนมะกอกซึ่งท่านไม่ได้ปลูกไว้ และเมื่อท่านได้รับประทานก็อิ่มหนำ</verse>
				<verse number="12">แล้วจงระวังตัวเกรงว่าพวกท่านจะลืมพระยาห์เวห์ผู้ทรงนำท่านออกจากแผ่นดินอียิปต์ คือออกจากแดนทาส</verse>
				<verse number="13">ท่านจงยำเกรงพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ท่านจงปรนนิบัติพระองค์ และสาบานโดยออกพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="14">ห้ามท่านทั้งหลายติดตามพระอื่น ซึ่งเป็นพระของชนชาติทั้งหลายที่อยู่ล้อมรอบท่าน</verse>
				<verse number="15">เพราะว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านผู้สถิตท่ามกลางท่าน เป็นพระเจ้าผู้ทรงหวงแหน เกรงว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงพระพิโรธต่อท่าน และทรงทำลายท่านเสียจากพื้นแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="16">“ห้ามทดลองพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทั้งหลาย เหมือนที่ได้ทดลองพระองค์ที่มัสสาห์</verse>
				<verse number="17">ท่านทั้งหลายจงตั้งใจรักษาบัญญัติของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน และพระโอวาทของพระองค์และกฎเกณฑ์ของพระองค์ ซึ่งพระองค์ทรงบัญชาท่านไว้</verse>
				<verse number="18">พวกท่านจงทำสิ่งที่ดีและถูกต้องในสายพระเนตรพระยาห์เวห์ เพื่อจะเป็นการดีต่อท่าน และเพื่อท่านจะได้เข้ายึดครองแผ่นดินดีซึ่งพระยาห์เวห์ทรงปฏิญาณที่จะประทานแก่บรรพบุรุษของท่าน</verse>
				<verse number="19">โดยขับไล่ศัตรูทั้งสิ้นของท่านออกไปให้พ้นหน้าท่าน ดังที่พระยาห์เวห์ตรัสไว้</verse>
				<verse number="20">“ในอนาคต บุตรของท่านจะถามท่านว่า ‘พระโอวาท กฎเกณฑ์และกฎหมายซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราทรงบัญชาท่านทั้งหลายไว้นั้นมีความหมายว่าอะไร?’</verse>
				<verse number="21">แล้วท่านจะตอบบุตรของท่านว่า เราเป็นทาสของฟาโรห์ในอียิปต์ และพระยาห์เวห์ทรงนำเราออกจากอียิปต์ด้วยพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์</verse>
				<verse number="22">และพระยาห์เวห์ทรงสำแดงหมายสำคัญและการอัศจรรย์ยิ่งใหญ่และน่ากลัวเหนืออียิปต์ เหนือฟาโรห์ และเหนือราชวงศ์ของท่าน ต่อหน้าต่อตาเราทั้งหลาย</verse>
				<verse number="23">แล้วพระองค์ทรงนำเราออกมาจากที่นั่น เพื่อจะทรงนำเราเข้าไปและประทานแผ่นดินซึ่งทรงปฏิญาณกับบรรพบุรุษของเราแก่เรา</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์ทรงบัญชาให้เราทำตามกฎเกณฑ์เหล่านี้ทั้งสิ้น คือให้ยำเกรงพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราเพื่อเป็นผลดีแก่เราเสมอ เพื่อจะทรงรักษาชีวิตของเราไว้ให้คงอยู่จนทุกวันนี้</verse>
				<verse number="25">ถ้าเราทั้งหลายจะระวังที่จะทำตามพระบัญญัติทั้งหมดนี้เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา ดังที่ทรงบัญชาเราไว้ ก็จะเป็นความชอบธรรมแก่เราทั้งหลาย’</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">“เมื่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงพาท่านเข้าแผ่นดิน ซึ่งท่านกำลังจะเข้ายึดครอง และขับไล่ชนหลายชาติให้พ้นหน้าท่าน คือคนฮิตไทต์ คนเกอร์กาชี คนอาโมไรต์ คนคานาอัน คนเปริสซี คนฮีไวต์ และคนเยบุส ชนเจ็ดชาตินี้ ใหญ่โตกว่าและมีกำลังมากกว่าท่าน</verse>
				<verse number="2">และเมื่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงมอบเขาทั้งหลายไว้ให้ท่าน และท่านจะตีเขาให้พ่ายแพ้ไปนั้น ท่านต้องทำลายเขาให้หมดสิ้น อย่าทำพันธสัญญาใดๆ กับเขาเลย และอย่ามีความเมตตาต่อเขาด้วย</verse>
				<verse number="3">อย่าเกี่ยวดองกับเขาโดยการแต่งงาน อย่ายกบุตรสาวของท่านให้แก่บุตรชายของเขา หรือรับบุตรสาวของเขามาให้บุตรชายของท่าน</verse>
				<verse number="4">เพราะเขาจะทำให้บุตรชายของท่านหันจากการติดตามเราไปปรนนิบัติพระอื่นๆ แล้วพระยาห์เวห์จะทรงพระพิโรธต่อท่านทั้งหลายและจะทรงทำลายท่านอย่างรวดเร็ว</verse>
				<verse number="5">แต่จงทำกับเขาทั้งหลายอย่างนี้ ท่านทั้งหลายจงพังแท่นบูชาของพวกเขาและทำลายเสาศักดิ์สิทธิ์ของเขาเสีย จงโค่นบรรดาเสาอาเช-ราห์ ของเขาและเผารูปเคารพแกะสลักของเขาเสียด้วยไฟ</verse>
				<verse number="6">“เพราะว่าท่านเป็นชนชาติบริสุทธิ์สำหรับพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงเลือกท่านออกจากชนชาติทั้งสิ้นที่อยู่บนพื้นโลก ให้มาเป็นชนชาติของพระองค์ เป็นของล้ำค่าของพระองค์</verse>
				<verse number="7">ที่พระยาห์เวห์ทรงรักและทรงเลือกท่านทั้งหลายนั้น ไม่ใช่เพราะท่านทั้งหลายมีจำนวนมากกว่าชนชาติอื่น เพราะในบรรดาชนชาติทั้งหลาย ท่านมีจำนวนน้อยที่สุด</verse>
				<verse number="8">แต่เพราะพระยาห์เวห์ทรงรักท่านทั้งหลาย และพระองค์ทรงรักษาคำปฏิญาณซึ่งพระองค์ทรงปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของพวกท่าน พระยาห์เวห์จึงทรงนำท่านออกมาด้วยพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ และทรงไถ่ท่านจากแดนทาส จากพระหัตถ์ฟาโรห์กษัตริย์อียิปต์</verse>
				<verse number="9">ฉะนั้นจงทราบเถิดว่า พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านเป็นพระเจ้า เป็นพระเจ้าซื่อสัตย์ผู้ทรงรักษาพันธสัญญาและความรักมั่นคง ต่อบรรดาผู้ที่รักพระองค์และรักษาบัญญัติของพระองค์ถึงพันชั่วอายุคน</verse>
				<verse number="10">และทรงตอบแทนผู้ที่เกลียดชังพระองค์ต่อตัวเขาเอง โดยทรงทำลายเขาเสีย พระองค์จะไม่ทรงลดหย่อนโทษผู้ที่เกลียดชังพระองค์ พระองค์จะทรงตอบแทนต่อตัวเขาเอง</verse>
				<verse number="11">ดังนั้นพวกท่านจงระวังที่จะทำตามบัญญัติ กฎเกณฑ์ และกฎหมาย ซึ่งข้าพเจ้าได้บัญชาท่านในวันนี้</verse>
				<verse number="12">“และเพราะท่านทั้งหลายเชื่อฟังกฎหมายเหล่านี้ โดยรักษาและทำตาม พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงรักษาพันธสัญญาและความรักมั่นคงกับท่าน ซึ่งทรงปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของท่าน</verse>
				<verse number="13">พระองค์จะทรงรักท่าน ทรงอวยพรท่านและทรงทำให้ท่านทวีจำนวนขึ้น พระองค์จะทรงอวยพรผลแห่งครรภ์ของท่านและผลแห่งพื้นดินของท่าน ข้าว เหล้าองุ่นใหม่ และน้ำมันของท่าน ทรงให้ลูกโคและลูกแพะแกะของท่านทวีขึ้นบนแผ่นดิน ซึ่งทรงปฏิญาณแก่บรรพบุรุษของท่านว่าจะประทานแก่ท่าน</verse>
				<verse number="14">ท่านจะได้รับพระพรเหนือชนทุกชาติ จะไม่มีชายหรือหญิงเป็นหมันท่ามกลางท่านหรือในหมู่สัตว์เลี้ยงของท่านด้วย</verse>
				<verse number="15">และพระยาห์เวห์จะทรงเอาความเจ็บไข้ไปจากพวกท่าน และจะไม่ทรงให้โรคร้ายอย่างในอียิปต์ซึ่งท่านรู้จักนั้นเกิดกับท่าน แต่จะทรงให้เกิดกับผู้ที่เกลียดชังท่าน</verse>
				<verse number="16">ท่านจงทำลายชนชาติทั้งสิ้นซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงมอบให้ท่าน อย่าให้นัยน์ตาของท่านสงสารพวกเขาเลย ห้ามปรนนิบัติบรรดาพระของพวกเขาเพราะมันจะเป็นบ่วงดักท่าน</verse>
				<verse number="17">“ถ้าท่านจะนึกในใจว่า ‘ประชาชาติเหล่านี้ใหญ่โตกว่าข้า ข้าจะขับไล่พวกเขาได้อย่างไร?’</verse>
				<verse number="18">ท่านอย่ากลัวพวกเขาเลย แต่จงระลึกถึงการที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงทำต่อฟาโรห์และต่อคนอียิปต์ทั้งสิ้นนั้น</verse>
				<verse number="19">โดยการทดลองยิ่งใหญ่ซึ่งนัยน์ตาของท่านได้เห็นแล้ว ทั้งโดยหมายสำคัญ การอัศจรรย์ พระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ และพระกรที่เหยียดออก ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงใช้นำท่านออกมา พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงทำต่อชนทุกชาติที่ท่านกลัวอย่างนั้นแหละ</verse>
				<verse number="20">ยิ่งกว่านั้นอีกพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงใช้ฝูงแตนมาท่ามกลางพวกเขา จนกว่าผู้ที่เหลืออยู่และซ่อนตัวจากท่านจะถูกทำลายสิ้น</verse>
				<verse number="21">ท่านอย่ากลัวพวกเขา เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านสถิตท่ามกลางท่าน ทรงเป็นพระเจ้ายิ่งใหญ่และน่าเกรงกลัว</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงขับไล่ประชาชาติเหล่านี้จากท่านทีละเล็กทีละน้อย ท่านอย่ากำจัดเขาเสียทันที เกรงว่าสัตว์ป่าจะทวีจำนวนแก่ท่านมากไป</verse>
				<verse number="23">แต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงมอบพวกเขาไว้ให้ท่าน และทรงทำให้เขาเกิดโกลาหลใหญ่จนเขาพินาศไป</verse>
				<verse number="24">และพระองค์จะทรงมอบบรรดากษัตริย์ของพวกเขาไว้ในมือของท่าน และท่านจะทำให้ชื่อของพวกเขาพินาศไปจากใต้ฟ้า จะไม่มีใครยืนหยัดต่อสู้ท่านได้ จนกว่าท่านจะทำลายพวกเขาเสีย</verse>
				<verse number="25">ท่านทั้งหลายจงเผารูปแกะสลักซึ่งเป็นรูปพระทั้งหลายของพวกเขาด้วยไฟ ห้ามโลภเงินหรือทองซึ่งปิดรูปพระอยู่นั้น หรือนำไปเป็นของท่าน เกรงว่าท่านจะหลงสิ่งนั้น เพราะมันเป็นสิ่งพึงรังเกียจแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="26">ห้ามนำสิ่งพึงรังเกียจเข้าไปในบ้านของท่าน เกรงว่าท่านจะเป็นเหมือนสิ่งนั้น ท่านจงรังเกียจและเกลียดมันอย่างที่สุด เพราะมันเป็นสิ่งที่ต้องทำลายถวาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">“พระบัญญัติทั้งสิ้นซึ่งข้าพเจ้าบัญชาท่านในวันนี้นั้น ท่านทั้งหลายจงระวังที่จะทำตาม เพื่อจะมีชีวิตและทวีจำนวนมากขึ้น และเข้าไปยึดครองแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์ทรงปฏิญาณกับบรรพบุรุษของพวกท่าน</verse>
				<verse number="2">ท่านจงระลึกถึงทางซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงนำท่านในถิ่นทุรกันดารถึงสี่สิบปี เพื่อจะทรงทำให้ท่านถ่อมใจ และทรงทดสอบเพื่อจะทราบว่าจิตใจของท่านเป็นอย่างไร ดูว่าท่านจะรักษาพระบัญญัติของพระองค์หรือไม่</verse>
				<verse number="3">พระองค์ทรงทำให้ท่านถ่อมใจ ทรงปล่อยท่านให้หิว และทรงเลี้ยงท่านด้วยมานา ซึ่งท่านเองหรือปู่ย่าตายายของท่านก็ไม่ทราบว่าเป็นอะไร เพื่อพระองค์จะทรงทำให้ท่านเข้าใจว่า มนุษย์ไม่ได้ดำรงชีวิตอยู่ด้วยอาหารเพียงสิ่งเดียว แต่มนุษย์จะดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยทุกสิ่งที่ออกมาจากพระโอษฐ์ของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">ในเวลาสี่สิบปีนั้น เสื้อผ้าของท่านก็ไม่ขาด และเท้าของท่านก็ไม่บวม</verse>
				<verse number="5">ท่านจงตระหนักในใจเถิดว่า พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงตีสอนท่าน เหมือนกับบิดาตีสอนบุตรของตนเช่นกัน</verse>
				<verse number="6">เพราะฉะนั้น ท่านจงรักษาพระบัญญัติของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน โดยดำเนินตามทางของพระองค์และยำเกรงพระองค์</verse>
				<verse number="7">เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงพาท่านเข้าไปในแผ่นดินที่ดี เป็นแผ่นดินที่มีลำธาร น้ำพุ และน้ำบาดาลไหลออกมากลางหุบเขาและเนินเขา</verse>
				<verse number="8">เป็นแผ่นดินที่มีข้าวสาลีและข้าวบาร์เลย์ เถาองุ่น มะเดื่อและต้นทับทิม เป็นแผ่นดินที่มีน้ำมันมะกอกและน้ำผึ้ง</verse>
				<verse number="9">เป็นแผ่นดินที่ท่านจะรับประทานอาหารอย่างอุดมสมบูรณ์ ท่านจะไม่ขาดอะไรเลย เป็นแผ่นดินที่ศิลาเป็นเหล็ก และท่านจะขุดทองแดงได้จากภูเขา</verse>
				<verse number="10">ท่านจะได้รับประทานจนอิ่ม และจะสรรเสริญพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ในเรื่องแผ่นดินดีซึ่งพระองค์ประทานแก่ท่านนั้น</verse>
				<verse number="11">“ท่านจงระวังตัว เกรงว่าจะลืมพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน โดยไม่รักษาพระบัญญัติกฎหมายและกฎเกณฑ์ของพระองค์ ซึ่งข้าพเจ้าบัญชาท่านในวันนี้</verse>
				<verse number="12">เกรงว่า เมื่อท่านได้รับประทานจนอิ่ม ได้สร้างบ้านดีๆ และได้อาศัยอยู่ในนั้น</verse>
				<verse number="13">และเมื่อฝูงโคและฝูงแพะแกะของท่านทวีจำนวนขึ้น เงินทองของท่านทวีมากขึ้น และทุกสิ่งที่ท่านมีอยู่ก็ทวีขึ้น</verse>
				<verse number="14">แล้วใจของท่านจะผยองขึ้น และลืมพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านผู้ทรงนำท่านออกจากแผ่นดินอียิปต์ คือออกจากแดนทาส</verse>
				<verse number="15">ผู้ทรงนำท่านมาตลอดถิ่นทุรกันดารใหญ่น่ากลัว ซึ่งมีงูแมวเซาและแมงป่องและดินแห้งแล้งไม่มีน้ำ ผู้ประทานน้ำจากหินแข็งแก่ท่าน</verse>
				<verse number="16">ผู้ทรงเลี้ยงท่านด้วยมานาในถิ่นทุรกันดาร ซึ่งบรรพบุรุษของท่านไม่รู้จัก เพื่อพระองค์จะทรงทำให้ท่านถ่อมใจและทรงทดสอบท่าน เพื่อทำให้เกิดประโยชน์แก่ท่านในบั้นปลาย</verse>
				<verse number="17">จงระวังให้ดีเกรงว่าท่านจะนึกในใจว่า ‘กำลังและเรี่ยวแรงของข้านำทรัพย์มีค่านี้มาให้ข้า’</verse>
				<verse number="18">ท่านจงระลึกถึงพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน เพราะว่าพระองค์ทรงเป็นผู้ประทานกำลังแก่ท่านที่จะได้ทรัพย์สมบัตินี้ เพื่อพระองค์จะทรงดำรงพันธสัญญาซึ่งทรงปฏิญาณต่อบรรพบุรุษของท่าน ดังวันนี้</verse>
				<verse number="19">ถ้าท่านลืมพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน และไปติดตามพระอื่นและปรนนิบัตินมัสการพระเหล่านั้น ข้าพเจ้าขอยืนยันต่อท่านในวันนี้ว่า ท่านจะต้องพินาศแน่นอน</verse>
				<verse number="20">เช่นเดียวกับประชาชาติซึ่งพระยาห์เวห์ทรงทำให้พินาศไปต่อหน้าพวกท่าน ท่านทั้งหลายจะพินาศอย่างนั้นแหละ เพราะท่านไม่เชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">“โอ คนอิสราเอล จงฟังเถิด ท่านกำลังจะข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปในวันนี้ เพื่อจะเข้ายึดครองประชาชาติที่ใหญ่กว่าและมีกำลังมากกว่าท่าน ทั้งเมืองก็ใหญ่และมีกำแพงสูงเทียมฟ้า</verse>
				<verse number="2">ประชาชนก็สูงใหญ่ เป็นลูกหลานของอานาคผู้ที่ท่านรู้จักแล้ว และท่านได้ยินคำกล่าวถึงพวกเขาว่า ‘ใครจะยืนหยัดต่อสู้กับลูกหลานของอานาคได้?’</verse>
				<verse number="3">วันนี้ท่านจงทราบเถิดว่า ผู้ที่ไปดุจเพลิงเผาผลาญข้างหน้าท่านนั้นคือพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน พระองค์จะทรงทำลายพวกเขาและทรงทำให้เขาพ่ายแพ้ต่อหน้าท่าน ดังนั้นท่านจะขับไล่เขาออกไป และทำลายเขาอย่างรวดเร็ว ดังที่พระยาห์เวห์ทรงสัญญาไว้กับท่านแล้ว</verse>
				<verse number="4">“เมื่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงขับไล่เขาออกไปต่อหน้าท่านแล้ว ท่านอย่านึกในใจว่า ‘เพราะความชอบธรรมของข้า พระยาห์เวห์จึงทรงนำข้าให้มายึดครองแผ่นดินนี้’ แต่เพราะความชั่วของประชาชาติเหล่านี้ พระยาห์เวห์จึงทรงขับไล่พวกเขาออกไปต่อหน้าท่าน</verse>
				<verse number="5">ที่ท่านกำลังจะเข้ายึดครองแผ่นดินของพวกเขานั้น ไม่ใช่เพราะความชอบธรรมของท่าน หรือความซื่อตรงในใจของท่าน แต่เพราะความชั่วช้าของประชาชาติเหล่านี้ พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจึงทรงขับไล่พวกเขาออกเสียต่อหน้าท่าน และเพื่อพระองค์จะทรงให้เป็นจริงตามพระวจนะซึ่งพระยาห์เวห์ทรงปฏิญาณต่อบรรพบุรุษของท่าน คือต่ออับราฮัม ต่ออิสอัค และต่อยาโคบ</verse>
				<verse number="6">“เพราะฉะนั้นท่านพึงทราบเถิดว่า ที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแผ่นดินดีนี้ให้ท่านยึดครองนั้น ไม่ใช่เพราะความชอบธรรมของท่าน เพราะว่าท่านเป็นชนชาติที่หัวแข็ง</verse>
				<verse number="7">จงจำไว้และอย่าลืมว่า ท่านได้ทำให้พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงพระพิโรธที่ในถิ่นทุรกันดาร ตั้งแต่วันที่ท่านออกจากแผ่นดินอียิปต์ จนกระทั่งพวกท่านมาถึงสถานที่นี้ พวกท่านมักกบฏต่อพระยาห์เวห์อยู่เรื่อยมา</verse>
				<verse number="8">แม้ที่โฮเรบ ท่านก็ทำให้พระยาห์เวห์ทรงพระพิโรธ และพระยาห์เวห์ก็กริ้วมากถึงกับจะทรงทำลายท่านทั้งหลายเสีย</verse>
				<verse number="9">เมื่อข้าพเจ้าขึ้นไปบนภูเขาเพื่อจะรับศิลาจารึก คือแผ่นจารึกพันธสัญญาซึ่งพระยาห์เวห์ทรงกระทำกับพวกท่าน ข้าพเจ้าอยู่บนภูเขาสี่สิบวันสี่สิบคืน ข้าพเจ้าไม่ได้รับประทานอาหารหรือดื่มน้ำ</verse>
				<verse number="10">และพระยาห์เวห์ได้ประทานศิลาจารึกสองแผ่นที่ทรงจารึกด้วยนิ้วพระหัตถ์ของพระเจ้าแก่ข้าพเจ้า บนแผ่นจารึกนั้นมีพระวจนะทั้งสิ้นซึ่งพระยาห์เวห์ได้ตรัสกับท่านทั้งหลายบนภูเขาจากท่ามกลางเพลิงในวันที่ประชุมกันอยู่</verse>
				<verse number="11">เมื่อสิ้นสี่สิบวันสี่สิบคืนแล้ว พระยาห์เวห์ประทานศิลาจารึกสองแผ่นเป็นแผ่นจารึกพันธสัญญา</verse>
				<verse number="12">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘จงลุกขึ้นรีบลงไปจากที่นี่เถิด เพราะชนชาติของเจ้าซึ่งเจ้านำออกจากอียิปต์ได้ทำเรื่องเสื่อมเสีย พวกเขาได้หันจากทางซึ่งเราบัญชาเขาไว้นั้นอย่างรวดเร็ว เขาได้หล่อรูปเคารพไว้สำหรับตัวเอง’</verse>
				<verse number="13">“และพระยาห์เวห์ยังตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘เราได้เห็นชนชาตินี้แล้ว และดูสิ เขาเป็นชนชาติที่หัวแข็ง</verse>
				<verse number="14">ขออย่ายับยั้งเรา ให้เราทำลายพวกเขา และลบชื่อของเขาเสียจากใต้ฟ้า และเราจะทำให้เจ้าเป็นชนชาติที่มีกำลังและมีจำนวนมากกว่าเขา’</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้าจึงกลับลงมาจากภูเขา และภูเขานั้นก็มีเพลิงลุกอยู่ และศิลาพันธสัญญาสองแผ่นนั้นก็อยู่ในมือทั้งสองของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="16">เมื่อข้าพเจ้ามองดู นี่แน่ะ ท่านทั้งหลายได้ทำบาปต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกท่านแล้ว ท่านทั้งหลายได้หล่อรูปลูกโคไว้สำหรับตัวเอง ท่านได้หันจากพระมรรคาซึ่งพระยาห์เวห์ทรงบัญชาท่านอย่างรวดเร็ว</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้าจึงยกศิลาทั้งสองแผ่นขึ้นและเหวี่ยงเสียจากมือทั้งสองของข้าพเจ้าและทำมันแตกต่อหน้าต่อตาของพวกท่าน</verse>
				<verse number="18">แล้วข้าพเจ้าก็หมอบกราบลงเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์อย่างครั้งก่อน ไม่ได้รับประทานอาหารหรือดื่มน้ำสี่สิบวันสี่สิบคืน เพราะบาปทั้งสิ้นที่ท่านทั้งหลายทำ คือได้ทำชั่วในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ ทำให้พระองค์ทรงพระพิโรธ</verse>
				<verse number="19">เพราะข้าพเจ้ากลัว พระพิโรธและความเกรี้ยวกราดอย่างรุนแรง ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงมีต่อท่าน จนถึงกับจะทรงทำลายท่านอยู่แล้ว แต่พระยาห์เวห์ทรงฟังข้าพเจ้าในครั้งนั้นด้วย</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์ทรงพระพิโรธอาโรนมาก พระองค์จะทรงทำลายเขาเช่นกัน ในเวลานั้นข้าพเจ้าก็อธิษฐานเผื่ออาโรนด้วย</verse>
				<verse number="21">แล้วข้าพเจ้าจึงเอาบาปของพวกท่าน คือรูปลูกโคซึ่งพวกท่านสร้างขึ้นนั้นเผาไฟเสีย แล้วทุบและบดให้เป็นผงละเอียดอย่างกับฝุ่น แล้วก็ทิ้งผงนั้นลงในลำธารซึ่งไหลลงมาจากภูเขา</verse>
				<verse number="22">“ท่านทั้งหลายได้ทำให้พระยาห์เวห์ทรงพระพิโรธที่ทาเบ-ราห์ และที่มัสสาห์ และที่ขิบโรทหัทธาอาวาห์</verse>
				<verse number="23">และเมื่อพระยาห์เวห์ทรงใช้พวกท่านไปจากคาเดชบารเนีย พระองค์ตรัสว่า ‘จงขึ้นไปยึดครองแผ่นดินซึ่งเราได้ให้เจ้า’ แต่ท่านกลับกบฏต่อพระบัญญัติของพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกท่าน ไม่ยอมเชื่อฟังหรือประพฤติตามพระสุรเสียงของพระองค์</verse>
				<verse number="24">ท่านทั้งหลายกบฏต่อพระยาห์เวห์ตั้งแต่วันที่ข้าพเจ้ารู้จักท่าน</verse>
				<verse number="25">“ข้าพเจ้าจึงหมอบกราบลงเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์สี่สิบวันสี่สิบคืน เพราะพระยาห์เวห์ตรัสว่าจะทรงทำลายท่านทั้งหลายเสีย</verse>
				<verse number="26">ข้าพเจ้าได้อธิษฐานต่อพระยาห์เวห์ว่า ‘ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย ขออย่าทรงทำลายประชากรของพระองค์และมรดกของพระองค์ ซึ่งพระองค์ทรงไถ่มาด้วยความยิ่งใหญ่ของพระองค์ ผู้ที่พระองค์ทรงนำออกมาจากอียิปต์ด้วยพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์</verse>
				<verse number="27">ขอทรงระลึกถึงบรรดาผู้รับใช้ของพระองค์ คือ อับราฮัม อิสอัค และยาโคบ ขออย่าใส่พระทัยในความดื้อดึง ความชั่วร้าย หรือบาปของชนชาตินี้</verse>
				<verse number="28">เกรงว่าชาวแผ่นดินซึ่งพระองค์ทรงนำพวกข้าพระองค์จากมานั้นจะว่า “เพราะพระยาห์เวห์ไม่ทรงสามารถจะนำเขาทั้งหลายเข้าไปในแผ่นดินซึ่งทรงสัญญากับเขาไว้ และเพราะพระองค์ทรงเกลียดชังเขา พระองค์จึงทรงนำเขาออกมาเพื่อจะฆ่าเสียในถิ่นทุรกันดาร”</verse>
				<verse number="29">แต่เขาทั้งหลายเป็นประชากรของพระองค์และเป็นมรดกของพระองค์ ซึ่งทรงนำออกมาด้วยฤทธานุภาพยิ่งใหญ่ของพระองค์และด้วยพระกรที่เหยียดออกของพระองค์’</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">“ในเวลานั้นพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘จงสกัดศิลาสองแผ่นให้เหมือนอย่างเดิม แล้วขึ้นมาหาเราบนภูเขาและทำหีบไม้ไว้ด้วย</verse>
				<verse number="2">แล้วเราจะจารึกบนศิลานั้นด้วยถ้อยคำที่อยู่ในศิลาชุดเดิมที่เจ้าทำแตก และจงเก็บมันไว้ในหีบ’</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้าจึงทำหีบด้วยไม้กระถินเทศ และสกัดศิลาสองแผ่นเหมือนอย่างเดิม และขึ้นไปบนภูเขา มีศิลาสองแผ่นอยู่ในมือของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="4">แล้วพระองค์จึงทรงจารึกพระบัญญัติสิบประการลงบนศิลาอย่างครั้งก่อน ซึ่งเป็นพระวจนะที่พระยาห์เวห์ตรัสกับพวกท่านบนภูเขาจากท่ามกลางเพลิงในวันที่ประชุมนั้น และพระยาห์เวห์ประทานศิลานั้นแก่ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="5">แล้วข้าพเจ้าก็กลับลงมาจากภูเขา และเก็บศิลานั้นไว้ในหีบที่ข้าพเจ้าทำขึ้นและศิลาก็ยังอยู่ในหีบนั้น ดังที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาข้าพเจ้าไว้</verse>
				<verse number="6">(คนอิสราเอลเดินทางจากเบเอโรทเบเนยาอะคันมาถึงโมเสราห์ อาโรนก็สิ้นชีวิต และฝังไว้ที่นั่น และเอเลอาซาร์บุตรของเขาจึงปฏิบัติหน้าที่ปุโรหิตแทนเขา</verse>
				<verse number="7">เขาทั้งหลายเดินทางออกจากที่นั่นมาถึงกุดโกดาห์และจากกุดโกดาห์ถึงโยทบาธาห์ เป็นแผ่นดินที่มีลำธารหลายสาย</verse>
				<verse number="8">ในเวลานั้นพระยาห์เวห์ทรงแยกเผ่าเลวี ออกมาให้หามหีบพันธสัญญาแห่งพระยาห์เวห์ ให้ยืนอยู่เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์เพื่อปรนนิบัติพระองค์ และให้อวยพรในพระนามของพระองค์ จนถึงทุกวันนี้</verse>
				<verse number="9">เพราะฉะนั้นคนเลวีจึงไม่มีส่วนแบ่งหรือมรดกกับพวกพี่น้องของตน พระยาห์เวห์เองทรงเป็นมรดกของเขา ดังที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านตรัสแก่เขานั้น)</verse>
				<verse number="10">“ข้าพเจ้าก็อยู่บนภูเขาอย่างครั้งก่อนสี่สิบวันสี่สิบคืน ในเวลานั้นพระยาห์เวห์ทรงสดับฟังข้าพเจ้าด้วย พระยาห์เวห์ไม่พอพระทัยที่จะทรงทำลายท่าน</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘จงลุกขึ้นเดินทางนำหน้าประชาชนต่อไปเถิด เพื่อเขาทั้งหลายจะได้เข้ายึดแผ่นดิน ซึ่งเราปฏิญาณไว้แก่บรรพบุรุษของพวกเขาว่าจะให้เขานั้น’</verse>
				<verse number="12">“และบัดนี้ คนอิสราเอล พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านมีพระประสงค์อะไรจากท่าน? นอกจากให้ยำเกรงพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ให้ดำเนินตามทางทั้งสิ้นของพระองค์ ให้รักพระองค์ ให้ปรนนิบัติพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านด้วยสุดจิตสุดใจของท่าน</verse>
				<verse number="13">และให้รักษาพระบัญญัติของพระยาห์เวห์และกฎเกณฑ์ของพระองค์ ซึ่งข้าพเจ้ากำลังบัญชาท่านในวันนี้ เพื่อประโยชน์ของท่าน</verse>
				<verse number="14">ดูสิ ฟ้าสวรรค์และฟ้าสวรรค์อันสูงสุด และโลกกับทุกสิ่งที่อยู่ในโลกเป็นของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="15">แต่พระยาห์เวห์ทรงผูกพันกับบรรพบุรุษของท่าน และทรงรักพวกเขา และทรงเลือกลูกหลานของเขาคือพวกท่านจากชนชาติทั้งหลาย ดังที่เป็นอยู่ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="16">เพราะฉะนั้นจงมีใจเชื่อฟัง อย่าหัวแข็งอีกต่อไป</verse>
				<verse number="17">เพราะว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงเป็นพระเจ้าของพระทั้งปวง และทรงเป็นจอมเจ้านาย ทรงเป็นพระเจ้าที่ยิ่งใหญ่ ทรงฤทธิ์และน่าเกรงกลัว ทรงปราศจากอคติ และไม่ทรงรับสินบน</verse>
				<verse number="18">พระองค์ประทานความยุติธรรมแก่ลูกกำพร้าและแม่ม่าย และทรงรักคนต่างด้าว จึงประทานอาหารและเครื่องนุ่งห่มแก่เขา</verse>
				<verse number="19">เพราะฉะนั้นพวกท่านจงรักคนต่างด้าว เพราะท่านก็เคยเป็นคนต่างด้าวในแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="20">ท่านจงยำเกรงพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน จงปรนนิบัติพระองค์และติดสนิทกับพระองค์ จงสาบานโดยพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="21">พระองค์ทรงเป็นที่สรรเสริญของท่าน พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าของท่าน ผู้ทรงทำการใหญ่และน่าเกรงกลัวซึ่งนัยน์ตาของท่านได้เห็นนี้</verse>
				<verse number="22">บรรพบุรุษของท่านลงไปอียิปต์เจ็ดสิบคน และบัดนี้พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงทำให้ท่านมีจำนวนมากดังดวงดาวในท้องฟ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">“ฉะนั้นท่านจงรักพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน จงรักษาพระดำรัสสั่ง กฎเกณฑ์ กฎหมาย และพระบัญญัติของพระองค์อยู่เสมอ</verse>
				<verse number="2">ท่านทั้งหลายจงตระหนักในวันนี้เถิด เพราะข้าพเจ้าไม่ได้กล่าวกับลูกหลานของพวกท่าน ผู้ไม่เห็นการตีสอนของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ความยิ่งใหญ่ของพระองค์ พระหัตถ์อันทรงฤทธิ์และพระกรที่เหยียดออกของพระองค์</verse>
				<verse number="3">รวมทั้งหมายสำคัญและพระราชกิจของพระองค์ ซึ่งพระองค์ทรงกระทำในอียิปต์ต่อฟาโรห์กษัตริย์อียิปต์ และต่อแผ่นดินทั้งสิ้นของท่าน</verse>
				<verse number="4">และซึ่งพระองค์ทรงทำต่อกองทัพอียิปต์ ต่อม้าของเขา และต่อรถรบของเขา เมื่อพระองค์ทรงทำให้น้ำในทะเลแดง ท่วมพวกเขา เมื่อเขาไล่ติดตามพวกท่าน และที่พระยาห์เวห์ทรงทำลายเขาทั้งหลายจนทุกวันนี้</verse>
				<verse number="5">และสิ่งที่พระองค์ทรงทำแก่พวกท่านในถิ่นทุรกันดาร จนพวกท่านมาถึงสถานที่นี้</verse>
				<verse number="6">และสิ่งที่ทรงทำต่อดาธานและอาบีรัมบุตรของเอลีอับ บุตรชายของรูเบน คือแผ่นดินได้อ้าปากกลืนพวกเขาเข้าไป ทั้งครัวเรือน เต็นท์ และสิ่งมีชีวิตทุกอย่างที่ติดตามเขาไปท่ามกลางคนอิสราเอลทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="7">เพราะนัยน์ตาของท่านทั้งหลายได้เห็นพระราชกิจอันยิ่งใหญ่ทั้งสิ้นของพระยาห์เวห์ซึ่งพระองค์ทรงกระทำนั้น</verse>
				<verse number="8">“ดังนั้นท่านทั้งหลายจงรักษาพระบัญญัติทั้งสิ้นซึ่งข้าพเจ้าได้บัญชาท่านในวันนี้ เพื่อท่านทั้งหลายจะเข้มแข็ง และเข้ายึดครองแผ่นดินซึ่งพวกท่านกำลังจะข้ามไปยึดครองนั้น</verse>
				<verse number="9">และเพื่อพวกท่านจะมีชีวิตยืนนานในแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์ทรงปฏิญาณแก่บรรพบุรุษของพวกท่านว่าจะให้แก่พวกเขา และแก่เชื้อสายของเขา เป็นแผ่นดินที่มีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์</verse>
				<verse number="10">เพราะว่าแผ่นดินซึ่งท่านกำลังเข้ายึดครองนั้น ไม่เหมือนแผ่นดินอียิปต์ ซึ่งพวกท่านได้จากมา ในที่นั้นท่านหว่านพืชและเอาเท้ารดน้ำ เหมือนเป็นสวนผัก</verse>
				<verse number="11">แต่แผ่นดินซึ่งพวกท่านจะเข้ายึดครองนั้นเป็นแผ่นดินที่มีเนินเขาและหุบเขา ซึ่งมีน้ำฝนจากฟ้ารดอยู่</verse>
				<verse number="12">เป็นแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงดูแล พระเนตรของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านอยู่เหนือแผ่นดินนั้นเสมอ ตั้งแต่ต้นปีจนถึงสิ้นปี</verse>
				<verse number="13">“ถ้าท่านจะตั้งใจเชื่อฟังตามบัญญัติของข้าพเจ้าซึ่งข้าพเจ้าบัญชาท่านไว้ในวันนี้ ให้รักพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทั้งหลายและปรนนิบัติพระองค์ด้วยสุดจิตสุดใจของท่าน</verse>
				<verse number="14">‘เราจะให้ฝนตกบนแผ่นดินของพวกเจ้าตามฤดูกาล คือฝนต้นฤดูและฝนชุกปลายฤดู เพื่อเจ้าจะได้เก็บข้าว เหล้าองุ่นใหม่ และน้ำมันของเจ้า</verse>
				<verse number="15">และเราจะให้หญ้าในทุ่งสำหรับฝูงสัตว์ของเจ้า และเจ้าจะได้รับประทานจนอิ่ม’</verse>
				<verse number="16">จงระวังตัวอย่าให้จิตใจของท่านทั้งหลายลุ่มหลงและหันเหไปปรนนิบัตินมัสการพระอื่นๆ</verse>
				<verse number="17">และพระยาห์เวห์จึงกริ้วพวกท่าน ทรงปิดฟ้าสวรรค์ไม่ให้ฝนตก และแผ่นดินก็ไม่งอกพืชผล และท่านทั้งหลายจะพินาศจากแผ่นดินดีซึ่งพระยาห์เวห์ประทานแก่ท่านนั้นอย่างรวดเร็ว</verse>
				<verse number="18">“จงใส่ถ้อยคำเหล่านี้ของข้าพเจ้าไว้ในใจและในจิตของพวกท่าน จงผูกไว้ที่มือของท่านเป็นหมายสำคัญ และคาดไว้ที่หน้าผากของท่านเป็นสัญลักษณ์</verse>
				<verse number="19">และพวกท่านจงสอนถ้อยคำเหล่านี้แก่บุตรหลานของท่าน จงพูดถึงถ้อยคำเหล่านี้เมื่อท่านอยู่ในบ้าน และเมื่อท่านเดินอยู่ตามทาง เมื่อท่านนอนลงหรือลุกขึ้น</verse>
				<verse number="20">ท่านจงเขียนคำเหล่านี้ไว้ที่เสาประตูบ้าน และที่ประตูของท่าน</verse>
				<verse number="21">เพื่ออายุของพวกท่านและอายุของบุตรหลานของท่านจะได้ยืนนานบนแผ่นดิน ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงปฏิญาณที่จะประทานแก่บรรพบุรุษของท่าน ตราบเท่าที่ฟ้าสวรรค์อยู่เหนือโลก</verse>
				<verse number="22">เพราะถ้าพวกท่านระวังที่จะทำตามพระบัญญัติทั้งปวงซึ่งข้าพเจ้าได้บัญชาท่าน คือรักพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ดำเนินในทางทั้งสิ้นของพระองค์ และติดสนิทกับพระองค์แล้ว</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์จะทรงขับไล่ประชาชาติทั้งสิ้นเหล่านี้ให้ออกไปพ้นหน้าท่านทั้งหลาย แล้วท่านจะเข้ายึดครองแผ่นดินของประชาชาติที่ใหญ่กว่าและมีกำลังมากกว่าท่าน</verse>
				<verse number="24">ทุกที่ที่ฝ่าเท้าของพวกท่านเหยียบลงจะเป็นของท่าน อาณาเขตของท่านจะเริ่มจากถิ่นทุรกันดารไปจนถึงเลบานอน และจากแม่น้ำ คือแม่น้ำยูเฟรติสไปจนถึงทะเลตะวันตก</verse>
				<verse number="25">จะไม่มีใครสามารถยืนหยัดต่อสู้พวกท่านได้ พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงทำให้พวกท่านเป็นที่เกรงขามและตกใจกลัวของแผ่นดินที่ท่านจะเหยียบย่ำไป ตามที่ทรงสัญญาไว้กับท่าน</verse>
				<verse number="26">“ดูสิ วันนี้ข้าพเจ้าได้นำคำอวยพรและคำสาปแช่งมาไว้ตรงหน้าท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="27">เป็นคำอวยพร ถ้าพวกท่านเชื่อฟังพระบัญญัติของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ซึ่งข้าพเจ้าบัญชาท่านในวันนี้</verse>
				<verse number="28">เป็นคำสาปแช่ง ถ้าท่านไม่เชื่อฟังพระบัญญัติของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน แต่หันเหไปจากทางซึ่งข้าพเจ้าได้บัญชาท่านในวันนี้ ไปติดตามพระอื่นซึ่งท่านไม่รู้จัก</verse>
				<verse number="29">และเมื่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงนำท่านเข้าไปในแผ่นดินซึ่งท่านจะเข้ายึดครองนั้น ท่านจงตั้งคำอวยพรไว้บนภูเขาเกริซิม และตั้งคำสาปแช่งไว้บนภูเขาเอบาล</verse>
				<verse number="30">ภูเขาเหล่านี้อยู่ฟากแม่น้ำจอร์แดนข้างโน้น ไปทางทิศตะวันตกในแผ่นดินคนคานาอันผู้อาศัยอยู่ในที่ราบตรงหน้ากิลกาล ข้างหมู่ต้นโอ๊ก ที่โมเรห์ไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="31">เพราะพวกท่านจะต้องข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปยึดครองแผ่นดิน ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่าน และเมื่อท่านยึดครองและอาศัยอยู่ในแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="32">ท่านจงระวังที่จะทำตามกฎเกณฑ์และกฎหมายทั้งสิ้น ซึ่งข้าพเจ้าตั้งไว้ต่อหน้าท่านทั้งหลายในวันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">“ต่อไปนี้เป็นกฎเกณฑ์และกฎหมายซึ่งพวกท่านจะต้องระวังที่จะทำตามในแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของท่านประทานให้ท่านยึดครองตลอดวันคืนที่ท่านมีชีวิตอยู่ในโลก</verse>
				<verse number="2">พวกท่านจงทำลายสถานที่ทุกแห่งซึ่งประชาชาติที่ท่านขับไล่ไปนั้นใช้เป็นที่ปรนนิบัติพระของเขา ซึ่งอยู่บนภูเขาสูงและบนเนินเขา และใต้ต้นไม้เขียวสดทุกต้น</verse>
				<verse number="3">พวกท่านจงรื้อแท่นบูชาของพวกเขา และทุบเสาศักดิ์สิทธิ์ของเขาให้แตกเป็นชิ้นๆ และเผาบรรดาเสาอาเช-ราห์ของเขาด้วยไฟ ท่านจงฟันทำลายรูปแกะสลักซึ่งเป็นรูปพระของเขาเสีย และลบชื่อของพระเหล่านั้นออกจากที่นั่น</verse>
				<verse number="4">ห้ามทำอย่างนั้นต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="5">พวกท่านจงแสวงหาและเข้าไปยังสถานที่ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงเลือกจากเขตแดนของทุกเผ่าของท่าน เพื่อสถาปนาพระนามของพระองค์ไว้ให้เป็นที่ประทับของพระองค์</verse>
				<verse number="6">และท่านทั้งหลายจงนำเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและเครื่องสัตวบูชาของท่านไปที่นั่น ทั้งทศางค์ และเครื่องถวาย ทั้งเครื่องบูชาแก้บน เครื่องบูชาตามความสมัครใจ และผลรุ่นแรกที่ได้จากฝูงโคและฝูงแพะแกะ</verse>
				<verse number="7">ท่านทั้งหลายจงรับประทานที่นั่นเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ทั้งท่านและครอบครัวของท่านจงยินดีในกิจการทั้งสิ้นซึ่งท่านได้ทำนั้น ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงอวยพรท่าน</verse>
				<verse number="8">ห้ามทำตามสิ่งสารพัดที่พวกเราทำที่นี่ทุกวันนี้ คือทุกคนต่างทำตามสิ่งที่ตาของตนเองเห็นว่าถูกต้อง</verse>
				<verse number="9">เพราะพวกท่านยังไปไม่ถึงที่หยุดพัก และถึงมรดกซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่าน</verse>
				<verse number="10">แต่เมื่อพวกท่านข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปแล้ว และอาศัยอยู่ในแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานเป็นมรดกแก่ท่าน และเมื่อพระองค์ทรงให้ท่านพักจากศัตรูทั้งสิ้นรอบข้างท่าน ท่านจึงอยู่อย่างปลอดภัย</verse>
				<verse number="11">แล้วจงไปยังสถานที่ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกท่านจะทรงเลือกไว้ให้พระนามของพระองค์ประทับที่นั่น จงนำทุกสิ่งซึ่งข้าพเจ้าได้บัญชาท่านไปด้วย คือเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและเครื่องสัตวบูชาของท่าน ทั้งทศางค์และเครื่องถวาย ทั้งเครื่องบูชาแก้บนซึ่งท่านได้บนไว้ต่อพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">และพวกท่านจงยินดีเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ทั้งตัวท่านและบุตรชายบุตรสาวของท่าน ทั้งทาสทาสีของท่านและคนเลวีซึ่งอยู่ในเมืองของท่าน เพราะเขาไม่มีส่วนแบ่งหรือส่วนมรดกกับท่าน</verse>
				<verse number="13">“พวกท่านจงระวังให้ดีเกรงว่าท่านทั้งหลายจะถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวตามที่ใดๆ ซึ่งท่านเห็นชอบ</verse>
				<verse number="14">แต่จงถวายในสถานที่ซึ่งพระยาห์เวห์จะทรงเลือกท่ามกลางเผ่าหนึ่งของท่าน ท่านจงถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวของท่านที่นั่น และ ณ ที่นั่นท่านจงทำทุกสิ่งที่ข้าพเจ้าบัญชาท่านไว้</verse>
				<verse number="15">“อย่างไรก็ตาม ท่านจะฆ่าสัตว์และรับประทานเนื้อในเมืองใดๆ ของท่านตามที่ท่านปรารถนาก็ได้ ตามพระพรซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่าน ทั้งผู้ที่สะอาดและผู้ที่มลทินก็รับประทานได้ ดังที่รับประทานเนื้อละมั่งและเนื้อกวาง</verse>
				<verse number="16">แต่ห้ามรับประทานเลือด ท่านจงเทลงบนดินเหมือนเทน้ำ</verse>
				<verse number="17">ส่วนทศางค์ของข้าว หรือเหล้าองุ่นใหม่ หรือน้ำมัน หรือผลรุ่นแรกจากฝูงโคหรือฝูงแพะแกะ หรือของถวายแก้บนตามที่ท่านบนไว้ หรือของถวายตามความสมัครใจ หรือของที่ท่านนำมาถวาย ห้ามรับประทานในเมืองของท่าน</verse>
				<verse number="18">แต่ท่านจงรับประทานของเหล่านี้เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ในสถานที่ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงเลือกไว้ ทั้งตัวท่านและบุตรชายบุตรสาวของท่าน ทาสทาสีของท่านและคนเลวีผู้อยู่ในเมืองของท่าน และท่านจงยินดีเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านในกิจการทุกอย่างซึ่งมือท่านได้ทำนั้น</verse>
				<verse number="19">ท่านจงระวัง เกรงว่าท่านจะทอดทิ้งคนเลวี ตลอดเวลาที่ท่านอาศัยอยู่ในแผ่นดินของท่าน</verse>
				<verse number="20">“เมื่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงขยายอาณาเขตของท่าน ดังที่พระองค์ทรงสัญญาไว้กับท่านแล้วนั้น และท่านกล่าวว่า ‘ข้าจะกินเนื้อสัตว์’ เพราะใจท่านอยากรับประทานเนื้อ ท่านจะรับประทานเนื้อได้ตามใจปรารถนาของท่านทุกอย่าง</verse>
				<verse number="21">ถ้าสถานที่ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงเลือกไว้ เพื่อสถาปนาพระนามของพระองค์ที่นั่นนั้นห่างจากท่านเกินไป ท่านจงฆ่าสัตว์จากฝูงโคฝูงแพะแกะของท่าน ซึ่งพระยาห์เวห์ประทานแก่ท่าน ดังที่ข้าพเจ้าบัญชาท่านไว้แล้วนั้น ท่านจงรับประทานในเมืองของท่านตามที่ใจท่านปรารถนาทุกประการเถิด</verse>
				<verse number="22">ท่านจะรับประทานได้อย่างที่ท่านรับประทานเนื้อละมั่ง หรือเนื้อกวาง ทั้งผู้ที่มลทินและผู้ที่สะอาดก็รับประทานได้เช่นกัน</verse>
				<verse number="23">แต่ต้องแน่ใจว่าท่านไม่รับประทานเลือดเลย เพราะเลือดเป็นชีวิต ห้ามท่านรับประทานชีวิตพร้อมกับเนื้อ</verse>
				<verse number="24">ห้ามท่านรับประทานเลือด แต่จงเทเลือดลงบนดินเหมือนเทน้ำ</verse>
				<verse number="25">ห้ามรับประทานเลือด เพื่อจะเป็นการดีต่อท่านและบุตรหลานของท่านต่อไป เมื่อท่านทำสิ่งที่ถูกต้องในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="26">แต่สิ่งบริสุทธิ์ซึ่งเป็นส่วนกำหนดจากท่านและของแก้บนของท่านนั้น ท่านจงนำไปยังสถานที่ซึ่งพระยาห์เวห์จะทรงเลือกไว้</verse>
				<verse number="27">และถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวทั้งเนื้อและเลือดบนแท่นบูชาของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ท่านจงเทเลือดของเครื่องสัตวบูชาลงบนแท่นบูชาของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน แต่ส่วนเนื้อนั้นท่านรับประทานได้</verse>
				<verse number="28">จงระวังที่จะเชื่อฟังถ้อยคำเหล่านี้ซึ่งข้าพเจ้าได้บัญชาท่านไว้ เพื่อจะเป็นการดีต่อท่านและลูกหลานของท่านเป็นนิตย์ เพราะท่านทำสิ่งที่ดีและถูกต้องในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน”</verse>
				<verse number="29">“เมื่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะขจัดประชาชาติซึ่งท่านจะเข้ายึดครองนั้นออกไปเสียต่อหน้าท่าน และเมื่อท่านเข้ายึดครองและเข้าอาศัยอยู่ในแผ่นดินของพวกเขานั้น</verse>
				<verse number="30">จงระวังตัวว่าท่านจะไม่หลงติดตามพวกเขา หลังจากที่พวกเขาถูกทำลายต่อหน้าท่านแล้วนั้น และจงระวังที่จะไม่ไต่ถามเรื่องพระของพวกเขาโดยกล่าวว่า ‘ประชาชาติเหล่านี้ปรนนิบัติพระของพวกเขาอย่างไร? เพื่อเราจะทำด้วยเช่นกัน’</verse>
				<verse number="31">ห้ามทำอย่างนั้นต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน เพราะว่าสิ่งพึงรังเกียจทุกอย่างซึ่งพระยาห์เวห์ทรงรังเกียจ พวกเขาได้ทำต่อพระของพวกเขา แม้แต่บุตรชายและบุตรสาวของพวกเขา พวกเขาก็เผาด้วยไฟบูชาแด่พระของเขา”</verse>
				<verse number="32">“ทุกสิ่งที่ข้าพเจ้าบัญชาพวกท่านไว้นั้น จงระวังที่จะทำตาม ห้ามเพิ่มอะไรเข้าหรือตัดอะไรออกไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">“ถ้าในท่ามกลางท่านเกิดมีผู้เผยพระวจนะหรือผู้ฝันเห็นเหตุการณ์ขึ้น และสำแดงหมายสำคัญหรือการอัศจรรย์แก่ท่าน</verse>
				<verse number="2">และหมายสำคัญหรือการอัศจรรย์ซึ่งเขาบอกท่านนั้นสำเร็จจริง ถ้าเขากล่าวว่า ‘ให้เราติดตามพระอื่นๆ กันเถิด (ซึ่งเป็นพระที่ท่านไม่รู้จัก) และให้เรามาปรนนิบัติพระเหล่านั้น’</verse>
				<verse number="3">ท่านอย่าเชื่อฟังคำของผู้เผยพระวจนะหรือผู้ฝันเห็นเหตุการณ์คนนั้น เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกท่านทรงลองใจพวกท่านดู เพื่อจะได้ทรงทราบว่าพวกท่านรักพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านด้วยสุดจิตสุดใจของท่านหรือไม่?</verse>
				<verse number="4">ท่านทั้งหลายจงดำเนินตามพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านและยำเกรงพระองค์ และรักษาพระบัญญัติของพระองค์ และเชื่อฟังพระสุรเสียงของพระองค์ และท่านจงปรนนิบัติพระองค์และติดสนิทอยู่กับพระองค์</verse>
				<verse number="5">แต่ผู้เผยพระวจนะหรือผู้ฝันเห็นเหตุการณ์คนนั้นต้องมีโทษถึงตาย เพราะเขาได้พูดให้กบฏต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านผู้ทรงนำท่านออกจากแผ่นดินอียิปต์ และทรงไถ่ท่านออกจากแดนทาส เพื่อผลักดันท่านออกไปจากทางซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงบัญชาให้ท่านดำเนิน โดยวิธีนี้ท่านจึงจะขจัดความชั่วไปจากท่ามกลางท่าน</verse>
				<verse number="6">“ถ้าพี่ชายน้องชายร่วมมารดาเดียวกันกับท่าน หรือบุตรชายบุตรสาวของท่าน หรือภรรยาที่อยู่ในอ้อมอกของท่าน หรือมิตรสหายร่วมใจของท่าน ชักชวนท่านอย่างลับๆ ว่า ‘ให้เราไปปรนนิบัติพระอื่นๆ กันเถิด’ ซึ่งเป็นพระที่ท่านเองหรือบรรพบุรุษของท่านไม่รู้จัก</verse>
				<verse number="7">เป็นบรรดาพระของชนชาติทั้งหลายซึ่งอยู่รอบท่าน ไม่ว่าใกล้หรือไกล จากสุดปลายแผ่นดินโลกข้างนี้ถึงสุดปลายแผ่นดินโลกข้างโน้น</verse>
				<verse number="8">ท่านอย่ายอมตามหรือเชื่อฟังเขา อย่าให้นัยน์ตาของท่านสงสารเขา ท่านอย่าไว้ชีวิตเขา หรืออย่าซ่อนเขาไว้เลย</verse>
				<verse number="9">ท่านจงประหารเขาเสีย ท่านควรลงมือเป็นคนแรกในการประหารชีวิตเขา และต่อไปให้ประชาชนทั้งหมดลงมือด้วย</verse>
				<verse number="10">ท่านจงเอาหินขว้างเขาให้ตาย เพราะเขาได้หาทางผลักดันท่านออกไปจากพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ผู้ทรงนำท่านออกจากแผ่นดินอียิปต์ จากแดนทาส</verse>
				<verse number="11">และคนอิสราเอลทั้งสิ้นจะฟังและยำเกรง ไม่ทำความชั่วเช่นนี้ท่ามกลางท่านอีกเลย</verse>
				<verse number="12">“ถ้าท่านได้ยินว่าในเมืองหนึ่งเมืองใดของท่าน ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานให้ท่านอาศัยอยู่นั้น</verse>
				<verse number="13">มีคนเลวบางคนจากท่ามกลางท่าน ออกไปชักชวนชาวเมืองนั้นว่า ‘ให้เราไปปรนนิบัติพระอื่นๆ กันเถิด’ ซึ่งเป็นพระที่พวกท่านไม่รู้จัก</verse>
				<verse number="14">ท่านจงสอบถามและอุตส่าห์ค้นคว้า และถามดู และนี่แน่ะ ถ้าเป็นความจริงและแน่นอนว่าสิ่งพึงรังเกียจนั้นยังทำกันอยู่ในท่ามกลางท่าน</verse>
				<verse number="15">ท่านจงฆ่าชาวเมืองนั้นเสียด้วยคมดาบ ทำลายเสียให้สิ้นเชิงด้วยคมดาบ ทุกอย่างในนั้นรวมทั้งฝูงสัตว์ด้วย</verse>
				<verse number="16">ท่านจงเก็บของริบในเมืองนั้นไปกองไว้ที่ลานเมือง และเผาเมืองนั้นกับของริบทั้งหมดในเมืองนั้นเสียด้วยไฟถวายแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ให้เป็นเมืองร้างอยู่เป็นนิตย์ ห้ามสร้างขึ้นมาใหม่</verse>
				<verse number="17">ห้ามสิ่งที่ต้องทำลายถวายนั้นติดมือท่านไป เพื่อว่าพระยาห์เวห์จะทรงหันจากพระพิโรธยิ่งของพระองค์ และทรงสำแดงพระกรุณาต่อท่าน และทรงรักเอ็นดูท่าน และให้ท่านทวีมากขึ้น ดังที่พระองค์ทรงปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของท่านนั้น</verse>
				<verse number="18">ถ้าท่านเชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน คือรักษาพระบัญญัติทั้งสิ้นของพระองค์ ซึ่งข้าพเจ้ากำลังบัญชาท่านในวันนี้ และทำสิ่งที่ถูกต้องในสายพระเนตรพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">“ท่านทั้งหลายเป็นบุตรของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ห้ามเชือดเนื้อตัวเอง หรือทำหน้าผากให้โล้นเพื่อคนตาย</verse>
				<verse number="2">เพราะท่านเป็นชนชาติบริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน และเป็นผู้ที่พระยาห์เวห์ได้ทรงเลือกจากประชาชาติทั้งสิ้นที่อยู่บนพื้นโลก ให้เป็นชนชาติของพระองค์ เป็นของล้ำค่าของพระองค์</verse>
				<verse number="3">“ห้ามรับประทานสิ่งพึงรังเกียจ</verse>
				<verse number="4">สัตว์ต่อไปนี้พวกท่านรับประทานได้ คือ โค แกะ แพะ</verse>
				<verse number="5">กวาง ละมั่ง อีเก้ง แพะป่า สมัน เลียงผา และแกะป่า</verse>
				<verse number="6">ท่านรับประทานสัตว์ทุกชนิด ที่แยกกีบและกีบผ่าออกเป็นสองและเคี้ยวเอื้องได้</verse>
				<verse number="7">แต่ในจำพวกสัตว์เคี้ยวเอื้อง หรือมีกีบผ่านั้น ห้ามรับประทานสัตว์ต่อไปนี้ คือ อูฐ กระต่าย กระจงผา เพราะว่าสัตว์เหล่านี้เคี้ยวเอื้อง แต่กีบไม่ผ่า จึงเป็นสัตว์มลทินแก่ท่าน</verse>
				<verse number="8">และหมูด้วย เพราะหมูมีกีบผ่าแต่ไม่เคี้ยวเอื้อง จึงเป็นสัตว์มลทินแก่ท่าน ห้ามรับประทานเนื้อของมัน และห้ามแตะต้องซากของมัน</verse>
				<verse number="9">“สัตว์เหล่านี้ที่ถูกแยกจากสัตว์ที่อยู่ในน้ำทั้งหมด ท่านรับประทานได้ คือ ทุกสิ่งที่มีครีบและเกล็ด ท่านรับประทานได้</verse>
				<verse number="10">แต่ทุกสิ่งที่ไม่มีครีบและเกล็ด ห้ามรับประทาน เป็นสัตว์มลทินแก่ท่าน</verse>
				<verse number="11">“นกสะอาดทุกชนิดท่านรับประทานได้</verse>
				<verse number="12">แต่นกเหล่านี้ห้ามรับประทานคือ นกอินทรี นกแร้งหนวดแพะ นกออก</verse>
				<verse number="13">เหยี่ยวหางยาว เหยี่ยวดำ ตามชนิดของมัน</verse>
				<verse number="14">นกกาทั้งหมดตามชนิดของมัน</verse>
				<verse number="15">นกกระจอกเทศ นกเค้าโมง นกนางนวล เหยี่ยวนกเขาตามชนิดของมัน</verse>
				<verse number="16">นกเค้าแมวเล็ก นกทึดทือ นกอีโก้ง</verse>
				<verse number="17">นกกระทุง แร้ง และนกอ้ายงั่ว</verse>
				<verse number="18">นกกระสาดำ นกกระสาตามชนิดของมัน นกหัวขวานและค้างคาว</verse>
				<verse number="19">แมลงมีปีกซึ่งคลานทุกชนิดเป็นสัตว์มลทินแก่ท่าน ห้ามรับประทาน</verse>
				<verse number="20">สัตว์มีปีกที่สะอาดทุกชนิดท่านรับประทานได้</verse>
				<verse number="21">“ห้ามรับประทานสัตว์ทุกชนิดที่ตายเอง ท่านจะให้แก่คนต่างด้าวที่อยู่ภายในเมืองของท่านรับประทานก็ได้ หรือท่านจะขายให้แก่คนต่างชาติก็ได้ เพราะว่าท่านเป็นชนชาติบริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทั้งหลาย “ห้ามต้มลูกแพะด้วยน้ำนมแม่ของมัน</verse>
				<verse number="22">“ท่านจงถวายทศางค์ ของผลิตผลจากพืชพันธุ์ที่ได้ในนาของท่านแต่ละปี</verse>
				<verse number="23">ท่านจงรับประทานทศางค์ที่ได้จากข้าว เหล้าองุ่น และน้ำมันของท่าน และผลรุ่นแรกจากฝูงโคและฝูงแพะแกะของท่าน เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านในสถานที่ซึ่งพระองค์ทรงเลือกไว้ เพื่อให้พระนามของพระองค์ประทับที่นั่นเพื่อท่านจะได้เรียนรู้ที่จะยำเกรงพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านเสมอ</verse>
				<verse number="24">ถ้าระยะทางไกลเกินไป จนท่านไม่สามารถนำทศางค์มาได้ เพราะสถานที่ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงเลือกเพื่อเป็นที่สถาปนาพระนามของพระองค์นั้นอยู่ห่างไกลจากท่านเกินไป เมื่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงอวยพรแก่ท่าน</verse>
				<verse number="25">ท่านจงขายของนั้นเอาเงินและห่อเงินถือไว้ และไปยังสถานที่ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านได้ทรงเลือกไว้</verse>
				<verse number="26">และเอาเงินนั้นซื้อสิ่งใดๆ ที่ท่านปรารถนา จะเป็นโค แกะ หรือเหล้าองุ่น หรือสุรา และสิ่งใดๆ ที่ท่านอยากรับประทาน และท่านจงรับประทานที่นั่นเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน และจงยินดีทั้งตัวท่านและครอบครัวของท่านด้วย</verse>
				<verse number="27">ห้ามทอดทิ้งคนเลวีซึ่งอยู่ในเมืองของท่าน เพราะเขาไม่มีส่วนแบ่งหรือมรดกกับท่าน</verse>
				<verse number="28">“เมื่อครบทุกสามปีท่านจงนำทศางค์ทั้งหมดจากพืชผลที่ได้ในปีนั้นมาสะสมไว้ในเมืองของท่าน</verse>
				<verse number="29">คนเลวี เพราะเขาไม่มีส่วนแบ่งหรือมรดกอย่างท่าน และคนต่างด้าวและลูกกำพร้า และแม่ม่าย ผู้ซึ่งอยู่ภายในเมืองของท่าน จะได้มารับประทานอย่างอิ่มหนำ เพื่อว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงอวยพรแก่บรรดากิจการซึ่งมือของท่านได้ทำนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">“เมื่อครบทุกเจ็ดปีท่านจงมีการปลดปล่อย</verse>
				<verse number="2">ให้ทำการปลดปล่อยดังนี้ เจ้าหนี้ทุกคนจงยกหนี้ให้เพื่อนบ้านของตน ห้ามบีบบังคับเอาคืนจากเพื่อนบ้านหรือพี่น้องของตน เพราะว่าได้ประกาศการปลดปล่อยของพระยาห์เวห์แล้ว</verse>
				<verse number="3">ท่านจะทวงจากคนต่างชาติคืนได้ แต่ถ้าท่านมีของสิ่งใดซึ่งอยู่กับพี่น้อง ก็ให้หลุดไป</verse>
				<verse number="4">เพื่อจะไม่มีคนยากจนท่ามกลางท่าน (เพราะพระยาห์เวห์จะทรงอวยพรท่านอย่างมากมายในแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่านเป็นมรดกให้ยึดครองนั้น)</verse>
				<verse number="5">ถ้าท่านเพียงแต่ตั้งใจจะเชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ระวังที่จะทำตามพระบัญญัติทั้งสิ้นซึ่งข้าพเจ้าบัญชาท่านในวันนี้</verse>
				<verse number="6">เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงอวยพรท่านดังที่พระองค์ทรงสัญญาต่อท่านนั้น ท่านจะให้หลายประชาชาติยืมแต่ท่านจะไม่ต้องขอยืมเลย ท่านจะปกครองเหนือชนชาติมากมาย แต่พวกเขาจะไม่ปกครองเหนือท่าน</verse>
				<verse number="7">“ถ้าท่ามกลางท่านมีคนจนคนหนึ่งซึ่งเป็นพี่น้องของท่านอยู่ในเมืองใดๆ ในแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่าน ท่านอย่ามีใจแข็ง อย่าหดมือของท่านไว้เสียจากพี่น้องของท่านที่ยากจนนั้น</verse>
				<verse number="8">แต่ท่านจงยื่นมือของท่านให้เขา และให้เขายืมจนพอแก่ความต้องการของเขาที่เขาขาดอยู่นั้น</verse>
				<verse number="9">จงระวังให้ดีเกรงว่าจะมีการคิดร้ายในใจของท่านว่า ‘ปีที่เจ็ด ปีที่จะต้องปลดปล่อยมาถึงแล้ว’ และท่านก็มองพี่น้องยากจนของท่านในแง่ร้าย ท่านจึงไม่ยอมให้อะไรเขาเลยและเขาจะฟ้องร้องท่านต่อพระยาห์เวห์ บาปก็จะตกแก่ท่าน</verse>
				<verse number="10">ท่านจงให้เขาด้วยเต็มใจ และเมื่อให้เขาแล้วอย่ามีจิตคิดเสียดาย ในกรณีนี้พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงอวยพรแก่ท่านในกิจการทั้งสิ้นของท่านไม่ว่าท่านจะทำสิ่งใด</verse>
				<verse number="11">เพราะว่าคนจนจะไม่หมดไปจากแผ่นดิน เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจึงบัญชาท่านว่า ท่านต้องยื่นมือให้อย่างใจกว้างต่อพี่น้องของท่าน คือต่อคนขัดสนคนยากจน ซึ่งอยู่ในแผ่นดินของท่าน</verse>
				<verse number="12">“ถ้าพี่น้องของท่านซึ่งเป็นคนฮีบรูไม่ว่าชายหรือหญิงถูกขายไว้กับท่าน จงให้ปรนนิบัติท่านหกปี เมื่อถึงปีที่เจ็ด ท่านจงปล่อยเขาเป็นอิสระพ้นจากท่านไป</verse>
				<verse number="13">และเมื่อท่านปล่อยเขาเป็นอิสระไปจากท่าน ท่านอย่าปล่อยเขาไปมือเปล่า</verse>
				<verse number="14">ท่านจงมีใจกว้างขวางจัดของให้เขา เป็นของจากฝูงแพะแกะของท่าน จากลานนวดข้าวของท่าน และจากบ่อย่ำองุ่นของท่าน ท่านจงให้เขาตามที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงอวยพรแก่ท่าน</verse>
				<verse number="15">ท่านจงจำไว้ว่าท่านเคยเป็นทาสในแผ่นดินอียิปต์ และพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงไถ่ท่านไว้ เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจึงบัญชาเรื่องนี้แก่ท่านในวันนี้</verse>
				<verse number="16">แต่ถ้าทาสนั้นจะกล่าวกับท่านว่า ‘ข้าพเจ้าจะไม่ไปจากท่าน’ เพราะเขารักท่านและครอบครัวของท่าน เพราะเขามีความสุขเมื่ออยู่กับท่าน</verse>
				<verse number="17">จงเอาเหล็กแทงใบหูของเขาให้ทะลุไปติดกับประตู และเขาจะเป็นทาสของท่านตลอดไป ท่านจงทำเช่นนี้แก่ทาสหญิงด้วย</verse>
				<verse number="18">เมื่อท่านปล่อยเขาให้เป็นอิสระนั้น ท่านอย่ารู้สึกหนักใจ เพราะเขาได้รับใช้ท่านมาหกปี ด้วยแรงงานสองเท่าของค่าแรงของลูกจ้าง และพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงอวยพรแก่ท่าน ในทุกสิ่งที่ท่านได้ทำนั้น</verse>
				<verse number="19">“สัตว์ตัวผู้หัวปีซึ่งเกิดในฝูงโคหรือฝูงแพะแกะของท่านนั้น ท่านจงถวายไว้ให้บริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ท่านห้ามใช้โคหัวปีทำงานหรือตัดขนจากแกะหัวปี</verse>
				<verse number="20">ท่านและครอบครัวของท่าน จงรับประทานสัตว์หัวปีนั้นเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทุกๆ ปี ในสถานที่ซึ่งพระยาห์เวห์จะทรงเลือกไว้นั้น</verse>
				<verse number="21">แต่ถ้าสัตว์นั้นมีตำหนิใดๆ คือขาเกหรือตาบอดหรือมีตำหนิร้ายแรงอย่างใด ห้ามถวายบูชาแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="22">ท่านจงรับประทานสัตว์นั้นภายในเมืองของท่าน คนมลทินและคนสะอาดก็รับประทานได้เช่นเดียวกัน เหมือนเป็นละมั่งหรือกวาง</verse>
				<verse number="23">เพียงแต่ห้ามรับประทานเลือดของมันเท่านั้น ท่านจงเทลงบนดินเหมือนเทน้ำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">“ท่านจงถือเดือนอาบีบ โดยถือปัสกา แด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน เพราะว่าในเดือนอาบีบนั้น พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงนำท่านออกจากอียิปต์ในเวลากลางคืน</verse>
				<verse number="2">และจงถวายปัสกา เป็นเครื่องบูชาแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจากฝูงแพะแกะหรือฝูงโค ณ ที่ซึ่งพระยาห์เวห์จะทรงเลือกไว้ให้พระนามของพระองค์ประทับที่นั่น</verse>
				<verse number="3">ห้ามรับประทานขนมปังมีเชื้อกับปัสกา ตลอดเจ็ดวันท่านจงรับประทานขนมปังไร้เชื้อกับปัสกา เป็นขนมปังแห่งความทุกข์ใจ เพราะท่านออกมาจากแผ่นดินอียิปต์อย่างรีบเร่ง เพื่อท่านจะระลึกถึงวันที่ท่านออกจากแผ่นดินอียิปต์นั้นตลอดชีวิตของท่าน</verse>
				<verse number="4">ตลอดเจ็ดวันนั้นไม่ให้เห็นเชื้อขนมทั่วอาณาเขตของท่าน และไม่ให้เนื้อสัตว์ซึ่งท่านได้บูชาในเวลาเย็นวันแรกเหลืออยู่จนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น</verse>
				<verse number="5">ห้ามถวายปัสกาภายในเมืองซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่าน</verse>
				<verse number="6">แต่จงถวายปัสกา ณ สถานที่ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงเลือกไว้ให้พระนามของพระองค์ประทับที่นั่น ท่านจงถวายปัสกาในเวลาเย็นเมื่อดวงอาทิตย์ตกแล้ว คือเวลาเดียวกับที่ท่านออกจากอียิปต์</verse>
				<verse number="7">ท่านจงทำให้สุกและรับประทานในสถานที่ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงเลือกไว้ พอรุ่งเช้าท่านจงกลับไปสู่เต็นท์ของท่าน</verse>
				<verse number="8">ท่านจงรับประทานขนมปังไร้เชื้อหกวัน แต่ในวันที่เจ็ดเป็นวันประชุมถวายแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ในวันนั้นห้ามทำการงานใดๆ</verse>
				<verse number="9">“ท่านจงนับให้ครบเจ็ดสัปดาห์ จงตั้งต้นนับเจ็ดสัปดาห์เริ่มด้วยวันแรกที่ท่านใช้เคียวเกี่ยวข้าว</verse>
				<verse number="10">ท่านจงถือเทศกาลสัปดาห์ ถวายแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ตามขนาดของถวายตามใจสมัครจากมือของท่าน ซึ่งท่านจะถวายตามที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงอวยพรแก่ท่าน</verse>
				<verse number="11">ท่านจงยินดีเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ทั้งตัวท่านและบุตรชายหญิงของท่าน ทั้งทาสทาสีของท่าน คนเลวีซึ่งอยู่ในเมืองของท่าน ทั้งคนต่างด้าว เด็กกำพร้า และแม่ม่ายซึ่งอยู่ท่ามกลางท่าน ณ สถานที่ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงเลือกไว้ให้พระนามของพระองค์ประทับที่นั่น</verse>
				<verse number="12">จงระลึกว่าท่านเคยเป็นทาสในอียิปต์ จงระวังที่จะปฏิบัติตามกฎเกณฑ์เหล่านี้</verse>
				<verse number="13">“ท่านจงถือเทศกาลอยู่เพิง เจ็ดวัน เมื่อท่านเก็บรวบรวมพืชผลของท่านจากลานนวดข้าว และจากบ่อย่ำองุ่นของท่านแล้ว</verse>
				<verse number="14">ในการเลี้ยงนั้นท่านจงยินดี ทั้งท่านและบุตรชายหญิงของท่าน และทาสทาสีของท่าน ทั้งคนเลวีและคนต่างด้าว ทั้งเด็กกำพร้าและแม่ม่ายซึ่งอยู่ในเมืองของท่าน</verse>
				<verse number="15">ท่านจงถือเทศกาลเลี้ยงนั้นแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านเจ็ดวัน ณ สถานที่ซึ่งพระยาห์เวห์จะทรงเลือกไว้ เพราะว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงอวยพรแก่พืชผลทั้งสิ้นของท่าน และแก่งานทุกอย่างที่มือท่านทำ เพื่อท่านจะมีแต่ความยินดี</verse>
				<verse number="16">“ผู้ชายของท่านทุกคนจะต้องเข้ามาเฝ้าพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านปีละสามครั้ง ณ สถานที่ซึ่งพระองค์จะทรงเลือกไว้ในเทศกาลกินขนมปังไร้เชื้อ เทศกาลสัปดาห์ และเทศกาลอยู่เพิง อย่าให้เขาไปเข้าเฝ้าพระยาห์เวห์มือเปล่า</verse>
				<verse number="17">ให้แต่ละคนถวายตามความสามารถของตน ตามพระพรที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่าน</verse>
				<verse number="18">“ท่านจงแต่งตั้งผู้พิพากษาและเจ้าหน้าที่ตามเมืองของท่าน ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่าน ตามเผ่าต่างๆ ของท่าน ให้พวกเขาพิพากษาประชาชนตามความยุติธรรม</verse>
				<verse number="19">ห้ามทำให้เสียความยุติธรรม ห้ามลำเอียง ห้ามรับสินบน เพราะว่าสินบนทำให้ตาของคนมีปัญญาบอดไป และกลับคดีของคนชอบธรรมเสีย</verse>
				<verse number="20">ท่านจงติดตามความยุติธรรมคือ ความยุติธรรมเท่านั้น เพื่อท่านจะมีชีวิตและได้ยึดครองแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่าน</verse>
				<verse number="21">“ห้ามปลูกต้นไม้ใดๆ ใช้เป็นเสาอาเช-ราห์ ข้างแท่นบูชาพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านที่ท่านสร้างไว้</verse>
				<verse number="22">และห้ามตั้งเสาศักดิ์สิทธิ์สำหรับท่านเอง ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงรังเกียจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">“ห้ามนำโคผู้หรือแกะที่มีตำหนิหรือส่วนพิการใดๆ มาถวายเป็นเครื่องบูชาแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน เพราะเป็นสิ่งพึงรังเกียจแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="2">“ถ้าพบว่าในท่ามกลางท่าน ในเมืองหนึ่งของท่านซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่านนั้น มีชายหรือหญิงคนใดทำสิ่งที่ชั่วในสายพระเนตรพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน โดยละเมิดพันธสัญญาของพระองค์</verse>
				<verse number="3">และไปปรนนิบัติพระอื่น และนมัสการพระเหล่านั้น รวมทั้งดวงอาทิตย์ หรือดวงจันทร์ หรือสิ่งใดที่เป็นบริวารท้องฟ้าซึ่งข้าพเจ้าไม่ได้บัญชาไว้</verse>
				<verse number="4">และมีการรายงานถึงท่านแล้วและท่านก็ได้ยิน ท่านจงอุตส่าห์สืบสวน และถ้าเป็นความจริงและประจักษ์ว่ามีคนทำสิ่งพึงรังเกียจนั้นในอิสราเอล</verse>
				<verse number="5">ท่านจงนำชายหรือหญิง ผู้ทำสิ่งชั่วร้ายนั้นออกมาที่ประตูเมือง และท่านจงเอาหินขว้างชายหรือหญิงนั้นเสียให้ตาย</verse>
				<verse number="6">ผู้ที่ถูกกล่าวโทษถึงตายนั้น ให้มีพยานสองหรือสามปาก จึงให้ปรับโทษถึงตายได้ ห้ามลงโทษใครถึงตายด้วยพยานปากเดียว</verse>
				<verse number="7">ในการประหารชีวิตนั้น ให้พวกพยานลงมือก่อน ต่อไปคนทั้งปวงจึงร่วมมือด้วย แล้วท่านจะกำจัดความชั่วเสียจากท่ามกลางท่าน</verse>
				<verse number="8">“ถ้าคดีใดเกิดขึ้นเป็นเรื่องยากสำหรับท่านที่จะตัดสิน ไม่ว่าจะเป็นคดีฆ่าคนตาย คดีแพ่ง คดีทำร้ายร่างกาย หรือคดีใดๆ ซึ่งโต้แย้งกันในเมืองของท่าน ท่านจงลุกขึ้นพากันไปยังสถานที่ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงเลือกไว้</verse>
				<verse number="9">จงไปหาพวกปุโรหิตคนเลวี และไปหาผู้พิพากษาประจำการในสมัยนั้น ท่านจงปรึกษาพวกเขา และพวกเขาจะชี้แจงให้ท่านทราบถึงคำตัดสิน</verse>
				<verse number="10">แล้วท่านจงทำตามที่พวกเขาชี้แจงแก่ท่าน จากสถานที่ซึ่งพระยาห์เวห์จะทรงเลือกนั้น และท่านจงระวังที่จะทำตามทุกสิ่งซึ่งพวกเขาแนะนำท่าน</verse>
				<verse number="11">ท่านจงทำตามธรรมบัญญัติซึ่งพวกเขาแนะนำท่าน และทำตามคำตัดสินซึ่งพวกเขาได้สั่งท่าน อย่าหันเหไปจากคำตัดสินซึ่งเขาชี้แจงแก่ท่าน ไม่ว่าทางขวาหรือทางซ้าย</verse>
				<verse number="12">คนใดขัดขืนไม่ทำตาม คือ ไม่เชื่อฟังปุโรหิตผู้ยืนปรนนิบัติพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านที่นั่น หรือผู้พิพากษาคนนั้นต้องตาย แล้วท่านจะกำจัดความชั่วเสียจากอิสราเอล</verse>
				<verse number="13">และประชาชนทั้งสิ้นจะได้ยินและยำเกรง และไม่ขัดขืนต่อไปอีก</verse>
				<verse number="14">“เมื่อท่านมาถึงแผ่นดินที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่าน และท่านถือกรรมสิทธิ์อาศัยอยู่ในแผ่นดินนั้น แล้วท่านจะกล่าวว่า ‘เราจะตั้งกษัตริย์ไว้เหนือเราเหมือนประชาชาติทั้งปวงซึ่งอยู่รอบเรา ’</verse>
				<verse number="15">ก็จงตั้งผู้ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงเลือกไว้ให้เป็นกษัตริย์เหนือท่าน คือตั้งคนหนึ่งจากพวกพี่น้องของท่านให้เป็นกษัตริย์เหนือท่าน ห้ามตั้งคนต่างชาติซึ่งไม่ใช่พี่น้องของท่านให้อยู่เหนือท่าน</verse>
				<verse number="16">แต่ว่าอย่าให้เขามีม้าเป็นของตนเองมากเกินไป หรือเป็นเหตุให้ประชาชนกลับไปอียิปต์ เพื่อจะมีม้ามากๆ เพราะพระยาห์เวห์ได้ตรัสกับพวกท่านแล้วว่า ‘อย่ากลับไปทางนั้นอีกเลย’</verse>
				<verse number="17">และอย่าให้เขามีภรรยามาก เพื่อจิตใจของเขาจะไม่หันเหไป และอย่าให้มีเงินมีทองเป็นของตนอย่างมากมาย</verse>
				<verse number="18">“เมื่อเขานั่งบัลลังก์ในราชอาณาจักรก็ให้เขาคัดลอกธรรมบัญญัตินี้ไว้ในหนังสือเพื่อตนเองต่อหน้าพวกปุโรหิตคนเลวี</verse>
				<verse number="19">ให้มันอยู่กับเขา และให้เขาอ่านตลอดชีวิตของตน เพื่อเขาจะได้เรียนรู้ที่จะยำเกรงพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขา โดยรักษาถ้อยคำทั้งสิ้นในธรรมบัญญัตินี้ และกฎเกณฑ์เหล่านี้และทำตาม</verse>
				<verse number="20">เพื่อว่าจิตใจของเขาจะไม่ได้ยกขึ้นสูงกว่าพี่น้องของตน และเพื่อเขาเองจะไม่หันเหจากพระบัญญัติไปทางขวาหรือทางซ้าย เพื่อเขาจะได้ปกครองราชอาณาจักรของเขาอยู่ได้นาน ทั้งตนเองและลูกหลานของตนในอิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">“คนเลวีซึ่งเป็นปุโรหิต และเผ่าเลวีทั้งหมด จะไม่มีส่วนแบ่งหรือมรดกร่วมกับคนอิสราเอล พวกเขาจะรับประทานของถวายด้วยไฟของพระยาห์เวห์ และส่วนที่ตกเป็นของพระองค์</verse>
				<verse number="2">พวกเขาจะไม่มีมรดกท่ามกลางพวกพี่น้องของเขา พระยาห์เวห์เองทรงเป็นมรดกของเขา ตามที่พระองค์ตรัสไว้แก่เขาแล้วนั้น</verse>
				<verse number="3">และนี่คือส่วนที่ปุโรหิตได้จากประชาชน คือจากผู้ถวายสัตวบูชา ไม่ว่าจะเป็นโคผู้หรือแกะ ให้เขามอบเนื้อสันขาหน้า เนื้อแก้มทั้งสองข้าง และเนื้อท้องแก่ปุโรหิต</verse>
				<verse number="4">ผลรุ่นแรกของข้าว เหล้าองุ่น น้ำมันของท่าน และขนแกะรุ่นแรกที่ได้จากแกะของท่าน จงมอบให้แก่ปุโรหิต</verse>
				<verse number="5">เพราะว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงเลือกเขาจากเผ่าทั้งสิ้นของท่าน ให้ยืนปรนนิบัติในพระนามพระยาห์เวห์ ทั้งตัวเขาและบุตรหลานของเขาสืบไปเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="6">“ถ้าคนเลวีคนใดมาจากตำบลใดในอิสราเอล ซึ่งเป็นที่อยู่ของเขา จะมายังสถานที่ซึ่งพระยาห์เวห์จะทรงเลือกไว้ด้วยสุดใจปรารถนาของเขา</verse>
				<verse number="7">แล้วเขาจะปรนนิบัติในพระนามพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขาได้ เช่นเดียวกับคนเลวีพี่น้องของเขา ผู้ยืนเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ ณ ที่นั่น</verse>
				<verse number="8">ให้พวกเขาได้ส่วนแบ่งที่จะรับประทานเท่าๆ กัน นอกเหนือจากส่วนที่เขาได้มาด้วยการขายทรัพย์สินของบรรพบุรุษของเขาเอง</verse>
				<verse number="9">“เมื่อท่านเข้าไปในแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่าน อย่าเรียนรู้ที่จะทำสิ่งพึงรังเกียจตามชนชาติเหล่านั้น</verse>
				<verse number="10">ห้ามใครในพวกท่านยอมให้บุตรชายหรือบุตรหญิงของตนลุยไฟ เป็นคนทำนาย เป็นหมอดู เป็นโหร หรือเป็นนักวิทยาคม</verse>
				<verse number="11">เป็นหมอผี เป็นคนทรง เป็นพ่อมด แม่มด หรือเป็นหมอพราย</verse>
				<verse number="12">ทุกคนที่ทำสิ่งเหล่านี้ย่อมเป็นที่รังเกียจแด่พระยาห์เวห์ และเพราะสิ่งพึงรังเกียจเหล่านี้ พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจึงทรงขับไล่พวกเขาไปพ้นหน้าท่าน</verse>
				<verse number="13">ท่านจงเป็นคนปราศจากตำหนิต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="14">เพราะว่าชนชาติเหล่านี้ซึ่งท่านกำลังจะไปยึดครองนั้น เชื่อฟังหมอดูและคนทำนาย แต่ส่วนตัวท่านนั้นพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านไม่ทรงยอมให้ท่านทำเช่นนั้น</verse>
				<verse number="15">“พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะโปรดให้ผู้เผยพระวจนะเช่นเดียวกับข้าพเจ้านี้เกิดขึ้นในหมู่พวกท่านจากพี่น้องของท่าน พวกท่านจงเชื่อฟังเขา</verse>
				<verse number="16">ตามทุกอย่างที่ท่านขอจากพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านที่โฮเรบในวันประชุม เมื่อท่านกล่าวว่า ‘อย่าให้ข้าพเจ้าได้ยินพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพเจ้าหรือได้เห็นเพลิงมหึมานี้อีกเลย เกรงว่าข้าพเจ้าจะตายเสีย’</verse>
				<verse number="17">และพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘ซึ่งพวกเขาพูดมาเช่นนั้นก็ดีอยู่</verse>
				<verse number="18">เราจะให้มีผู้เผยพระวจนะอย่างเจ้าเกิดขึ้นในหมู่พวกพี่น้องของเขา และเราจะใส่ถ้อยคำของเราในปากของเขา และเขาจะกล่าวทุกสิ่งที่เราบัญชาเขาไว้นั้นแก่พวกเขา</verse>
				<verse number="19">คนที่ไม่เชื่อฟังถ้อยคำของเรา ซึ่งเขากล่าวในนามของเรา เราจะกำหนดโทษผู้นั้น</verse>
				<verse number="20">แต่ผู้เผยพระวจนะที่บังอาจกล่าวคำในนามของเราซึ่งเราไม่ได้บัญชาให้กล่าว หรือกล่าวในนามของพระอื่น ผู้เผยพระวจนะนั้นต้องมีโทษถึงตาย’</verse>
				<verse number="21">และถ้าท่านนึกในใจว่า ‘เราจะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นถ้อยคำที่พระยาห์เวห์ไม่ได้ตรัส?’</verse>
				<verse number="22">เมื่อผู้เผยพระวจนะกล่าวคำในพระนามของพระยาห์เวห์ ถ้าไม่เป็นจริงตามถ้อยคำนั้นและสิ่งนั้นไม่เกิดขึ้น ถ้อยคำนั้นไม่ได้เป็นพระวจนะที่พระยาห์เวห์ตรัส ผู้เผยพระวจนะนั้นบังอาจกล่าวเอง อย่าเกรงกลัวเขาเลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">“เมื่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงทำลายบรรดาชนชาติผู้ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแผ่นดินของพวกเขาแก่ท่าน และท่านขับไล่พวกเขาออกไป และเข้าไปอาศัยอยู่ในเมืองและในบ้านของพวกเขา</verse>
				<verse number="2">ท่านจงแยกเมืองไว้สามเมือง สำหรับท่าน ในแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานให้ท่านไปยึดครองนั้น</verse>
				<verse number="3">ท่านจงเตรียมหนทาง และแบ่งเขตแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่านเป็นมรดกนั้นออกเป็นสามส่วน เพื่อให้ผู้ฆ่าคนทุกคนหนีไปอยู่ที่นั่นได้</verse>
				<verse number="4">“นี่คือกรณีของผู้ฆ่าคนที่จะหนีไปที่นั่นได้และมีชีวิตรอด คือผู้ที่ฆ่าเพื่อนบ้านของตนโดยไม่เจตนา โดยไม่ได้เป็นอริกันมาก่อน</verse>
				<verse number="5">เช่นชายคนหนึ่งเข้าไปในป่าเพื่อจะตัดไม้กับเพื่อนบ้านของเขา เมื่อเขาเหวี่ยงขวานเพื่อจะโค่นต้นไม้ลง หัวขวานหลุดจากด้ามถูกเพื่อนบ้านของเขาและคนนั้นตาย ก็ให้เขาหนีไปยังเมืองเหล่านี้เมืองใดเมืองหนึ่งและรอดชีวิตได้</verse>
				<verse number="6">ถ้าไม่เช่นนั้นผู้แก้แค้นแทนโลหิตที่กำลังโกรธจัดจะไล่ตามผู้ฆ่าคนคนนั้นทัน เพราะหนทางไกลแล้วฆ่าเขาเสียแม้ว่าเขาไม่มีโทษถึงตาย เพราะเขาไม่ได้เป็นอริกับเพื่อนบ้านของเขามาก่อน</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจึงบัญชาท่านว่า ให้ท่านจัดแยกเมืองไว้สามเมือง</verse>
				<verse number="8">และถ้าพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงขยายอาณาเขตของท่าน ดังที่พระองค์ได้ทรงปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของท่าน และประทานแผ่นดินทั้งหมดที่พระองค์ทรงสัญญาจะประทานแก่บรรพบุรุษของท่านให้แก่ท่าน</verse>
				<verse number="9">เมื่อท่านรักษาพระบัญญัติทั้งสิ้นซึ่งข้าพเจ้าบัญชาท่านในวันนี้และทำตาม ให้ท่านรักพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน และดำเนินอยู่ในพระมรรคาของพระองค์เสมอ แล้วท่านจงเพิ่มเมืองอีกสามเมืองนอกจากสามเมืองเหล่านั้น</verse>
				<verse number="10">เพื่อจะไม่มีโลหิตไร้ความผิดตกในแผ่นดินของท่านซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่านเป็นมรดก ซึ่งจะทำให้โลหิตนั้นตกบนท่าน</verse>
				<verse number="11">“แต่ถ้าใครเกลียดชังเพื่อนบ้านของตน และซุ่มคอยดักเขาอยู่และได้ลอบตีเขาถึงแก่ความตาย แล้วชายผู้นั้นก็หนีเข้าไปในเมืองเหล่านั้นเมืองใดเมืองหนึ่ง</verse>
				<verse number="12">แล้วพวกผู้ใหญ่ในเมืองนั้นจะส่งคนให้ไปนำตัวเขามาจากที่นั่น และมอบเขาไว้ในมือของผู้แก้แค้นแทนโลหิตให้ถึงตาย</verse>
				<verse number="13">อย่าสงสารเขาเลย แต่ท่านจงกำจัดความผิดเกี่ยวกับโลหิตของผู้บริสุทธิ์ออกไปจากอิสราเอลเพื่อจะเป็นการดีต่อท่าน</verse>
				<verse number="14">“ห้ามย้ายเสาเขตของเพื่อนบ้านของท่าน ซึ่งคนโบราณได้ปักไว้ในเรื่องมรดกของท่านซึ่งท่านจะครอบครองในแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานให้ท่านยึดครองนั้น</verse>
				<verse number="15">“ห้ามพยานปากเดียวกล่าวโทษใคร ไม่ว่าในเรื่องอาชญากรรมหรือในเรื่องความบาปใดๆ ซึ่งเขาได้ทำไป แต่ต้องมีพยานสองหรือสามปาก คำพยานนั้นจึงจะเป็นที่เชื่อถือได้</verse>
				<verse number="16">ถ้ามีพยานเท็จกล่าวปรักปรำความผิดของใคร</verse>
				<verse number="17">ก็ให้ทั้งสองฝ่ายที่ต่อสู้คดีกันนั้นยืนเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ ต่อหน้าพวกปุโรหิตและพวกผู้พิพากษาซึ่งประจำการอยู่ในเวลานั้น</verse>
				<verse number="18">ผู้พิพากษาจะต้องไต่สวนอย่างถี่ถ้วน ถ้าพยานนั้นเป็นพยานเท็จ กล่าวปรักปรำพี่น้องของตนเป็นความเท็จ</verse>
				<verse number="19">ท่านจงทำต่อเขาดังที่เขาตั้งใจจะทำต่อพี่น้องของตน เพื่อท่านจะกำจัดความชั่วจากท่ามกลางท่านเสีย</verse>
				<verse number="20">คนอื่นๆ ที่เหลือจะได้ยินและยำเกรง ไม่ทำผิดเช่นนั้นท่ามกลางพวกท่านอีก</verse>
				<verse number="21">อย่าให้นัยน์ตาของท่านสงสาร ควรให้ชีวิตแทนชีวิต ตาแทนตา ฟันแทนฟัน มือแทนมือ เท้าแทนเท้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">“เมื่อท่านจะออกไปทำสงครามกับพวกศัตรูของท่าน ท่านเห็นม้า รถรบ และประชาชนจำนวนมากกว่าของท่าน ท่านอย่ากลัวพวกเขาเลย เพราะว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ผู้ทรงนำท่านออกมาจากแผ่นดินอียิปต์สถิตกับท่าน</verse>
				<verse number="2">และเมื่อใกล้จะรบกัน ปุโรหิตจะออกมาอยู่ข้างหน้าและกล่าวแก่ประชาชน</verse>
				<verse number="3">และจะกล่าวแก่พวกเขาว่า ‘โอ อิสราเอล จงฟังเถิด วันนี้พวกท่านมาใกล้จะสู้รบกับศัตรูของท่าน อย่าให้ใจของท่านทั้งหลายวิตก อย่ากลัวหรือหวาดหวั่น หรือครั่นคร้ามต่อพวกเขาเลย</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทั้งหลายเสด็จไปกับท่าน ทรงต่อสู้ศัตรูของท่านเพื่อท่าน จะทรงช่วยกู้ท่าน’</verse>
				<verse number="5">แล้วพวกนายทหารจะพูดกับประชาชนว่า ‘ใครที่สร้างบ้านใหม่ และยังไม่ได้ทำพิธีถวายบ้านนั้น ให้ผู้นั้นกลับไปบ้านของตน เกรงว่าเขาจะตายเสียในสงคราม และคนอื่นจะถวายบ้านนั้น</verse>
				<verse number="6">ใครที่ปลูกสวนองุ่นและยังไม่ได้รับประทานผลจากสวนองุ่นนั้น ให้ผู้นั้นกลับไปบ้าน เกรงว่าเขาจะตายเสียในสงคราม และคนอื่นจะรับประทานผลองุ่นนั้น</verse>
				<verse number="7">ใครที่หมั้นหญิงไว้เป็นภรรยาแล้ว แต่ยังไม่ได้แต่งงานกัน ให้ผู้นั้นกลับไปบ้านของตน เกรงว่าเขาจะตายเสียในสงคราม และชายอื่นจะได้แต่งงานกับเธอ’</verse>
				<verse number="8">และพวกนายทหารจะพูดกับประชาชนต่อไปอีกว่า ‘ใครที่กลัวและมีใจวิตก ให้ผู้นั้นกลับไปบ้านของตนเสีย เกรงว่าใจของพี่น้องของเขาจะละลายไปเหมือนกับใจของเขา’</verse>
				<verse number="9">เมื่อพวกนายทหารพูดกับประชาชนจบลงแล้ว ก็จงแต่งตั้งผู้บังคับบัญชากองทัพต่างๆ ขึ้นเป็นหัวหน้าประชาชน</verse>
				<verse number="10">“เมื่อท่านเข้าไปใกล้เมืองใดเพื่อจะสู้รบ จงร้องขอสันติภาพกับเมืองนั้น</verse>
				<verse number="11">ถ้าเขาตอบท่านอย่างสันติและเปิดรับท่าน ก็ให้ประชาชนทั้งหมดที่พบอยู่ในเมืองนั้นเป็นแรงงานเกณฑ์ของท่านและปรนนิบัติท่าน</verse>
				<verse number="12">ถ้าเมืองนั้นไม่ทำสันติภาพกับท่าน แต่ทำสงครามกับท่าน ก็ให้ท่านเข้าล้อมตีเมืองนั้น</verse>
				<verse number="13">เมื่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานเมืองนั้นไว้ในมือท่านแล้ว ท่านจงฆ่าชายทุกคนเสียด้วยคมดาบ</verse>
				<verse number="14">แต่พวกผู้หญิงและเด็ก ฝูงสัตว์และทุกสิ่งในเมืองนั้น คือของที่ริบไว้ทั้งหมดท่านจงยึดเอาเป็นของตน ท่านจงบริโภคของที่ริบมาจากศัตรูของท่าน ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่าน</verse>
				<verse number="15">ท่านจงทำเช่นนี้แก่ทุกเมืองที่อยู่ไกลมากจากท่าน ซึ่งไม่ใช่เมืองของชนชาติเหล่านี้</verse>
				<verse number="16">แต่ในเมืองของชนชาติเหล่านี้ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่านเป็นมรดก ห้ามไว้ชีวิตสิ่งใดที่หายใจได้</verse>
				<verse number="17">แต่จงทำลายเขาเสียให้สิ้นเชิง คือคนฮิตไทต์ คนอาโมไรต์ คนคานาอัน คนเปริสซี คนฮีไวต์ และคนเยบุส ตามที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงบัญชาไว้</verse>
				<verse number="18">เพื่อว่าเขาจะไม่สอนท่านให้ทำสิ่งพึงรังเกียจ ซึ่งเขาได้ทำต่อพระของเขา เพราะการทำเช่นนั้นเป็นการทำบาปต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="19">“เมื่อท่านล้อมเมืองหนึ่งอยู่หลายวันเพื่อจะสู้รบและยึดเอาเมืองนั้น ห้ามใช้ขวานฟันทำลายต้นไม้ของเมืองนั้น เพราะท่านจะรับประทานผลจากต้นไม้นั้น อย่าโค่นลงเลย ต้นไม้ในทุ่งนาเป็นมนุษย์หรือ? ท่านจึงไปล้อมโจมตีมัน</verse>
				<verse number="20">เฉพาะต้นไม้ที่ท่านทราบว่าไม่ใช้เป็นอาหาร ท่านจะทำลายและโค่นลงก็ได้ เพื่อจะใช้สร้างเครื่องล้อมเมืองซึ่งกำลังทำสงครามกับท่าน จนกว่าเมืองนั้นจะแตก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">“ในแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานให้ท่านเข้ายึดครองนั้น ถ้าพบศพคนที่ถูกฆ่าทิ้งอยู่กลางทุ่งนาโดยไม่ทราบว่าใครฆ่าเขาตาย</verse>
				<verse number="2">ก็ให้พวกผู้ใหญ่และผู้พิพากษาของท่านออกมาวัดระยะทางถึงเมืองที่อยู่รอบๆ ศพผู้ตาย</verse>
				<verse number="3">ให้พวกผู้ใหญ่ของเมืองที่อยู่ใกล้ศพผู้ตายนั้น นำโคตัวเมียตัวหนึ่งซึ่งยังไม่เคยใช้งานและยังไม่เคยเทียมแอก</verse>
				<verse number="4">และให้พวกผู้ใหญ่ของเมืองนั้น นำโคตัวเมียนั้นลงไปที่หุบเขาซึ่งมีน้ำไหล ซึ่งไม่มีใครไถหรือหว่านเลย และหักคอโคตัวเมียที่หุบเขานั้น</verse>
				<verse number="5">และพวกปุโรหิตผู้เป็นบุตรหลานของเลวีจะต้องเข้ามาใกล้ เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านได้ทรงเลือกพวกเขาไว้ให้ปรนนิบัติพระองค์ และให้อวยพรในพระนามของพระยาห์เวห์ ให้การวิวาทและการทำร้ายทุกเรื่องสิ้นสุดลงด้วยคำของปุโรหิตเหล่านี้</verse>
				<verse number="6">และพวกผู้ใหญ่ของเมืองที่อยู่ใกล้ศพผู้ตายนั้น จะล้างมือของพวกเขาเหนือโคตัวเมียซึ่งถูกหักคอที่ในหุบเขานั้น</verse>
				<verse number="7">และเขาจะเป็นพยานว่า ‘มือของพวกเราไม่ได้ทำให้โลหิตนี้ตก และตาของเราก็ไม่เห็น</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงลบล้างบาปแก่อิสราเอลประชากรของพระองค์ ผู้ซึ่งพระองค์ได้ทรงไถ่ไว้ ขออย่าทรงถือโทษเรื่องโลหิตของผู้บริสุทธิ์ท่ามกลางอิสราเอลประชากรของพระองค์ แต่ขอทรงลบล้างบาปเนื่องจากโลหิตนี้แก่พวกเขา’</verse>
				<verse number="9">ดังนั้นท่านจะกำจัดความผิดเรื่องโลหิตของผู้บริสุทธิ์นั้นเสียจากท่ามกลางท่าน เมื่อท่านทำสิ่งที่ชอบในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">“เมื่อท่านออกไปทำสงครามกับพวกศัตรูของท่าน และพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงมอบพวกเขาไว้ในมือของท่านแล้ว และท่านจับเขามาเป็นเชลย</verse>
				<verse number="11">และท่านเห็นผู้หญิงคนหนึ่งรูปร่างงดงามในหมู่เชลยนั้น และปรารถนาจะได้มาเป็นภรรยาของท่าน</verse>
				<verse number="12">ท่านจงพานางมาไว้ที่บ้านของท่าน ให้นางโกนศีรษะและตัดเล็บมือเสีย</verse>
				<verse number="13">และให้นางถอดเครื่องแต่งกายอย่างเชลยออก และให้อยู่ในบ้านของท่าน ให้ไว้ทุกข์ถึงบิดามารดาของนางหนึ่งเดือนเต็ม หลังจากนั้นท่านจึงจะเข้าไปหานางและเป็นสามีของนางได้ และให้นางเป็นภรรยาของท่าน</verse>
				<verse number="14">ภายหลังถ้าท่านไม่พอใจนางนั้น จงปล่อยนางไปตามแต่นางจะพอใจไปไหน ห้ามขายนางเอาเงิน ห้ามทำกับนางเยี่ยงทาส เพราะท่านทำให้นางได้อายแล้ว</verse>
				<verse number="15">“ถ้าชายคนหนึ่งมีภรรยาสองคน รักคนหนึ่ง ไม่ชอบอีกคนหนึ่ง ภรรยาทั้งสองคือ ทั้งคนที่รักและคนที่ไม่ชอบก็มีบุตรด้วยกัน และบุตรหัวปีเป็นบุตรของภรรยาคนที่ตนไม่ชอบ</verse>
				<verse number="16">เมื่อถึงวันแบ่งทรัพย์สินให้แก่บุตรเป็นมรดกนั้น ห้ามเขาทำต่อบุตรของภรรยาคนที่ตนรักนั้นเหมือนเป็นบุตรหัวปี แทนบุตรของภรรยาที่ตนไม่ชอบซึ่งเป็นบุตรหัวปี</verse>
				<verse number="17">แต่เขาต้องยอมรับบุตรหัวปีคือบุตรของภรรยาคนที่ตนไม่ชอบ โดยแบ่งทุกสิ่งที่มีให้แก่บุตรหัวปีสองเท่า เพราะว่าคนนี้เป็นต้นกำลังของบิดา สิทธิของบุตรหัวปีเป็นของเขา</verse>
				<verse number="18">“ถ้าชายคนใดมีบุตรที่ดื้อและไม่อยู่ในโอวาท ไม่เชื่อฟังเสียงของบิดาของตนหรือเสียงของมารดาของตน แม้ว่าบิดามารดาจะได้ตีสอน เขาก็ไม่ยอมฟัง</verse>
				<verse number="19">ให้บิดามารดาจับตัวเขาออกมาหาพวกผู้ใหญ่ของเมืองนั้น ณ ประตูเมืองของเขา</verse>
				<verse number="20">และพูดกับพวกผู้ใหญ่ของเมืองนั้นว่า ‘บุตรชายของเราคนนี้เป็นคนดื้อและไม่อยู่ในโอวาท ไม่เชื่อฟังเสียงเรา เป็นคนตะกละและขี้เมา’</verse>
				<verse number="21">แล้วผู้ชายทุกคนในเมืองนั้นจะเอาหินขว้างเขาให้ตาย ดังนั้นท่านจะได้กำจัดความชั่วเสียจากท่ามกลางท่าน คนอิสราเอลทั้งสิ้นจะได้ยินและเกรงกลัว</verse>
				<verse number="22">“ถ้าคนใดทำความผิดซึ่งมีโทษถึงตาย และเขาถูกประหารชีวิต และท่านแขวนเขาไว้ที่ต้นไม้</verse>
				<verse number="23">ห้ามปล่อยให้ศพของเขาค้างอยู่ที่ต้นไม้ ท่านจงฝังเขาเสียในวันเดียวกันนั้น เพราะผู้ที่ต้องถูกแขวนไว้บนต้นไม้ก็ถูกสาปแช่งโดยพระเจ้า ท่านอย่าทำให้แผ่นดินของท่านซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่านเป็นมรดกนั้นเป็นมลทิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">“เมื่อท่านเห็นโคหรือแกะของพี่น้องของท่านหลงไป อย่านิ่งเฉยเสีย จงพาสัตว์เหล่านั้นกลับไปให้พี่น้องของท่าน</verse>
				<verse number="2">ถ้าเขาไม่ได้อยู่ใกล้ท่าน หรือท่านไม่รู้จักเขา จงนำสัตว์นั้นมาไว้ที่บ้านของท่านและให้อยู่กับท่านจนพี่น้องมาเที่ยวหา แล้วท่านจงมอบคืนให้เขาไป</verse>
				<verse number="3">เช่นเดียวกับลาของพี่น้องท่าน ก็ให้ทำเหมือนกัน และเช่นเดียวกับเสื้อผ้าของพี่น้องท่าน ก็เหมือนกัน และทุกสิ่งของพี่น้องที่หายไปและที่ท่านพบเข้า ท่านจงคืนให้แก่เขา ท่านจะนิ่งเฉยเสีย ไม่ช่วยเขาไม่ได้</verse>
				<verse number="4">ถ้าท่านเห็นลาหรือโคของพี่น้องล้มลงตามทาง อย่านิ่งเฉยเสีย ท่านจงช่วยเขาพยุงสัตว์เหล่านั้นขึ้นอีก</verse>
				<verse number="5">“ห้ามผู้หญิงใช้เครื่องแต่งกายของผู้ชาย และห้ามผู้ชายแต่งกายด้วยเสื้อผ้าของผู้หญิง เพราะทุกคนที่ทำสิ่งเหล่านี้ก็เป็นที่พึงรังเกียจแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="6">“เมื่อท่านเผอิญไปพบรังนกตามทาง บนต้นไม้ใดๆ หรือบนพื้นดิน มีลูกนกหรือไข่และแม่นกกกอยู่บนลูกนกหรือไข่นั้น ห้ามเอาแม่นกไปพร้อมกับลูกนก</verse>
				<verse number="7">จงปล่อยแม่นกไปเสีย แต่ลูกนกนั้นท่านจะเอาไปเป็นของท่านก็ได้ เพื่อจะเป็นการดีต่อท่าน และท่านจะมีอายุยืนนาน</verse>
				<verse number="8">“เมื่อท่านสร้างบ้านใหม่ จงก่อขอบขึ้นกันไว้ที่ดาดฟ้าหลังคา เพื่อท่านจะไม่ทำให้โลหิตตกบนบ้านของท่าน เพราะมีคนตกลงมาจากหลังคา</verse>
				<verse number="9">“ห้ามเอาเมล็ดพืชสองชนิดหว่านลงในสวนองุ่นของท่าน เกรงว่าจะต้องมอบถวายผลทั้งหมดนั้น คือทั้งพืชผลที่ท่านหว่านและผลองุ่นของสวนนั้น</verse>
				<verse number="10">ห้ามเอาโคและลาเข้าเทียมไถด้วยกัน</verse>
				<verse number="11">ห้ามสวมเครื่องแต่งกายที่ทอด้วยขนสัตว์ปนด้ายป่าน</verse>
				<verse number="12">“ท่านจงทำพู่ห้อยไว้ที่มุมทั้งสี่ของชายเสื้อคลุมของท่านซึ่งท่านใช้คลุมตัว</verse>
				<verse number="13">“ถ้าชายใดได้ภรรยาและได้เข้าหานาง แล้วเกิดเกลียดชังนาง</verse>
				<verse number="14">และกล่าวหานางว่าประพฤติตัวเสื่อมเสีย ทำให้นางเสียชื่อเสียง โดยกล่าวว่า ‘ข้าพเจ้ารับหญิงนี้มาเป็นภรรยา เมื่อข้าพเจ้าเข้าไปหานางก็เห็นว่านางไม่ได้เป็นพรหมจารี’</verse>
				<verse number="15">ให้บิดาของหญิงสาวนั้นและมารดาของนาง นำหลักฐานที่แสดงว่าหญิงนั้นเป็นพรหมจารีมาให้พวกผู้ใหญ่ของเมืองนั้นที่ประตูเมือง</verse>
				<verse number="16">และบิดาของหญิงสาวนั้นจะบอกกับพวกผู้ใหญ่ว่า ‘ข้าพเจ้าได้ยกลูกสาวของข้าพเจ้าให้เป็นภรรยาชายคนนี้ แต่เขากลับเกลียดชังนาง</verse>
				<verse number="17">ดูสิ ชายผู้นี้หาเหตุกล่าวติเตียนว่า “ข้าพเจ้าไม่พบหลักฐานการเป็นหญิงพรหมจารีในบุตรสาวของท่าน” แต่นี่คือหลักฐานว่า ลูกสาวของข้าพเจ้าเป็นหญิงพรหมจารี’ แล้วเขาจะคลี่เครื่องแต่งกายนั้นออกต่อหน้าพวกผู้ใหญ่ของเมือง</verse>
				<verse number="18">ให้พวกผู้ใหญ่ของเมืองนั้นจับชายคนนั้นมาเฆี่ยน</verse>
				<verse number="19">และปรับเงินเขาหนึ่งร้อยเชเขล และมอบเงินนั้นให้แก่บิดาของหญิงสาว เพราะเขาทำให้หญิงพรหมจารีอิสราเอลคนหนึ่งเสียชื่อเสียง หญิงนั้นจะเป็นภรรยาของเขาต่อไป เขาจะหย่าร้างไม่ได้เลยตลอดชีวิตของเขา</verse>
				<verse number="20">แต่ถ้าเรื่องนั้นเป็นความจริงและไม่พบหลักฐานของหญิงพรหมจารีที่หญิงสาวนั้น</verse>
				<verse number="21">พวกเขาจะพาหญิงสาวนั้นออกมานอกประตูบ้านบิดาของเธอ แล้วพวกผู้ชายของเมืองนั้นจะเอาหินขว้างเธอให้ตาย เพราะเธอได้ทำความโง่เขลาในอิสราเอล คือเป็นหญิงโสเภณีในบ้านของบิดา ดังนั้นท่านจะกำจัดความชั่วออกจากท่ามกลางท่าน</verse>
				<verse number="22">“ถ้าพบชายคนหนึ่งไปนอนกับภรรยาของคนอื่น ทั้งสองคนคือชายที่ไปนอนกับหญิงและหญิงคนนั้นจะต้องมีโทษถึงตาย ดังนั้นท่านจะกำจัดความชั่วจากอิสราเอล</verse>
				<verse number="23">“ถ้ามีหญิงพรหมจารีคนหนึ่งหมั้นไว้แล้ว และมีชายคนหนึ่งไปพบเธอในเมืองและได้นอนกับเธอ</verse>
				<verse number="24">พวกท่านจงพาเขาทั้งสองออกไปที่ประตูเมือง และเอาหินขว้างเขาทั้งสองให้ตายเสีย เพราะว่าหญิงสาวคนนั้น แม้อยู่ในเมืองก็ไม่ได้ร้องขอความช่วยเหลือ ส่วนชายคนนั้นได้ทำให้ภรรยาของเพื่อนบ้านได้รับความละอาย ดังนั้น ท่านจะกำจัดความชั่วเสียจากท่ามกลางท่าน</verse>
				<verse number="25">“แต่ถ้าชายคนหนึ่งไปพบหญิงสาวที่คนอื่นหมั้นไว้แล้วที่กลางทุ่ง และชายคนนั้นจับตัวหญิงคนนั้นและได้นอนกับเธอ เฉพาะผู้ชายคนที่นอนกับเธอเท่านั้นจะต้องมีโทษถึงตาย</verse>
				<verse number="26">แต่ท่านอย่าทำอะไรหญิงสาวนั้นเลย หญิงสาวนั้นไม่มีความผิดที่จะต้องโทษถึงตาย เพราะคดีนี้ก็เหมือนกับคดีเรื่องชายคนหนึ่งเข้าต่อสู้และฆ่าเพื่อนบ้านของตน</verse>
				<verse number="27">เพราะชายนั้นพบเธอที่กลางทุ่ง แม้ว่าหญิงสาวที่หมั้นแล้วคนนั้นจะร้องขอความช่วยเหลือก็ไม่มีผู้ใดมาช่วยได้</verse>
				<verse number="28">“ถ้าชายคนหนึ่งพบหญิงพรหมจารีที่ยังไม่ได้หมั้น และเขาจับตัวเธอไว้และนอนกับเธอ และมีผู้รู้เห็น</verse>
				<verse number="29">ชายผู้ที่ได้นอนกับเธอนั้นจะต้องมอบเงินห้าสิบเชเขลให้แก่บิดาของหญิงสาวคนนั้น และให้เธอตกเป็นภรรยาของเขา เพราะเขาทำให้เธอได้รับความอาย และเขาจะหย่าร้างเธอไม่ได้ตลอดชีวิตของเขา</verse>
				<verse number="30">“ห้ามผู้ชายคนใดเอาภรรยาของบิดาของเขามาเป็นภรรยาของตน และห้ามเปิดผ้าของบิดาของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">“ชายใดมีลูกอัณฑะฝ่อ หรืออวัยวะสืบพันธุ์ด้วน ห้ามเข้าในการประชุมของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">“ห้ามลูกนอกกฎหมายเข้าในการประชุมของพระยาห์เวห์ ห้ามชาติพันธุ์ของเขาเข้าในการประชุมของพระยาห์เวห์ จนถึงสิบชั่วอายุคน</verse>
				<verse number="3">“ห้ามคนอัมโมนหรือคนโมอับเข้าในการประชุมของพระยาห์เวห์ จนถึงสิบชั่วอายุคนของพวกเขา ห้ามพวกเขาเข้าในการประชุมของพระยาห์เวห์เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าพวกเขาไม่ได้มาต้อนรับท่านทั้งหลายตามทางด้วยขนมปังและน้ำเมื่อท่านออกจากอียิปต์ และเพราะว่าเขาได้จ้างบาลาอัมบุตรเบโอร์มาจากเปโธร์แห่งเมโสโปเตเมียให้สาปแช่งท่าน</verse>
				<verse number="5">แต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านไม่ทรงยอมรับฟังบาลาอัม แต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงเปลี่ยนคำสาปแช่งให้เป็นคำอวยพรท่าน เพราะว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงรักท่าน</verse>
				<verse number="6">ห้ามเสริมสวัสดิภาพหรือความเจริญให้พวกเขาตลอดชีวิตของท่านเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="7">“ท่านอย่าเกลียดคนเอโดม เพราะเขาเป็นพี่น้องของท่าน ท่านอย่าเกลียดคนอียิปต์ เพราะท่านเคยเป็นคนต่างด้าวอยู่ในแผ่นดินของเขา</verse>
				<verse number="8">ลูกหลานชั่วอายุที่สามซึ่งเกิดกับพวกเขาจะเข้าในการประชุมของพระยาห์เวห์ก็ได้</verse>
				<verse number="9">“เมื่อท่านออกไปตั้งค่ายสู้รบกับศัตรูของท่าน ท่านจงระวังตัวให้พ้นจากสิ่งชั่วทุกอย่าง</verse>
				<verse number="10">“ถ้าคนใดในพวกท่านไม่สะอาดด้วยอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในเวลากลางคืน เขาต้องไปอยู่นอกค่าย ห้ามเขาเข้ามาในค่าย</verse>
				<verse number="11">แต่เมื่อถึงเวลาเย็นแล้วให้เขาอาบน้ำชำระตัว และเมื่อดวงอาทิตย์ตกแล้วเขาจะกลับเข้ามาในค่ายได้</verse>
				<verse number="12">“ท่านต้องมีที่ภายนอกค่ายเพื่อจะออกไปได้</verse>
				<verse number="13">และท่านต้องมีไม้แหลมรวมไว้กับเครื่องอาวุธ และเมื่อท่านนั่งถ่ายข้างนอกนั้น ท่านจงใช้ไม้ขุดหลุม และหันไปกลบสิ่งปฏิกูลของท่านเสีย</verse>
				<verse number="14">เพราะว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงดำเนินอยู่ท่ามกลางค่ายของท่าน เพื่อจะทรงช่วยกู้ท่านและทรงมอบศัตรูของท่านไว้ต่อท่าน เพราะฉะนั้นค่ายของท่านต้องบริสุทธิ์ เพื่อพระองค์จะไม่ทอดพระเนตรสิ่งน่าอายในหมู่พวกท่าน และเสด็จไปเสียจากท่าน</verse>
				<verse number="15">“ถ้ามีทาสหนีจากนายของเขามาอยู่กับท่าน ห้ามจับทาสนั้นไปส่งนายของเขา</verse>
				<verse number="16">จงให้ทาสนั้นอยู่กับท่าน ในหมู่พวกท่าน ในที่ซึ่งเขาจะเลือกในเมืองหนึ่งเมืองใดตามความพอใจของเขา ห้ามกดขี่เขา</verse>
				<verse number="17">“ห้ามผู้หญิงชาวอิสราเอลคนหนึ่งคนใดเป็นเทวทาสี ห้ามบุตรชายอิสราเอลคนหนึ่งคนใดเป็นเทวทาส</verse>
				<verse number="18">ห้ามนำค่าจ้างของเทวทาสีหรือค่าจ้างจากสุนัข มาในพระนิเวศของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน เพื่อการแก้บนใดๆ เพราะทั้งสองสิ่งนี้เป็นสิ่งพึงรังเกียจแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="19">“ห้ามท่านให้พี่น้องของท่านยืมเงินเพื่อเอาดอกเบี้ย ไม่ว่าดอกเบี้ยเงินกู้ หรือดอกเบี้ยเครื่องบริโภค หรือดอกเบี้ยของสิ่งใดๆ ที่ให้ยืมเพื่อเอาดอกเบี้ย</verse>
				<verse number="20">ท่านจะให้คนต่างชาติยืมเพื่อเอาดอกเบี้ยก็ได้ แต่สำหรับพี่น้องของท่าน ห้ามให้ยืมเพื่อเอาดอกเบี้ย เพื่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงอวยพรแก่ท่านในทุกสิ่งซึ่งท่านทำ ในแผ่นดินซึ่งท่านกำลังจะเข้ายึดครองนั้น</verse>
				<verse number="21">“เมื่อท่านบนต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ท่านอย่าล่าช้าในการแก้บน เพราะว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงเรียกเอาจากท่านเป็นแน่ และท่านจะมีบาป</verse>
				<verse number="22">ถ้าท่านงดไม่บน ท่านก็จะไม่มีบาป</verse>
				<verse number="23">ท่านจงระวังที่จะทำตามถ้อยคำที่ออกจากริมฝีปากของท่าน ตามที่ท่านได้สมัครใจบนต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ซึ่งท่านสัญญาด้วยปากของท่านแล้ว</verse>
				<verse number="24">“เมื่อท่านเข้าไปในสวนองุ่นของเพื่อนบ้านของท่าน ท่านจะรับประทานผลองุ่นให้อิ่มหนำตามที่ท่านปรารถนาก็ได้ แต่ห้ามใส่ในภาชนะของท่านไป</verse>
				<verse number="25">เมื่อท่านเข้าไปในนาของเพื่อนบ้านของท่าน ท่านจะเอามือเด็ดรวงข้าวมาก็ได้ แต่ท่านจะใช้เคียวเกี่ยวข้าวของเพื่อนบ้านของท่านไม่ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">“เมื่อชายคนใดเพิ่งมีภรรยา แต่งงานกับนาง และต่อมานางไม่เป็นที่โปรดปรานของเขา เพราะเขาพบว่านางมีสิ่งน่าอาย ดังนั้นเขาจึงทำหนังสือหย่าใส่มือของนาง แล้วไล่ออกจากบ้านของตนไป</verse>
				<verse number="2">และนางก็ออกจากบ้านของเขา แล้วไปเป็นภรรยาของชายอีกคนหนึ่ง</verse>
				<verse number="3">และสามีคนหลังนี้เกลียดชังนาง จึงเขียนหนังสือหย่าใส่มือนางแล้วไล่นางออกจากบ้าน หรือถ้าสามีคนหลังนี้ที่ได้นางเป็นภรรยาถึงแก่ความตาย</verse>
				<verse number="4">สามีคนเดิมที่ได้ไล่นางไปนั้นจะรับนางที่มลทินแล้วมาเป็นภรรยาอีกไม่ได้ เพราะเป็นสิ่งพึงรังเกียจแด่พระยาห์เวห์ อย่านำความบาปมาสู่แผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่านให้เป็นมรดก</verse>
				<verse number="5">“เมื่อชายคนใดเพิ่งมีภรรยา อย่าให้ผู้นั้นออกไปกับกองทัพ หรือมอบงานอย่างใดแก่เขา ให้เขาอยู่บ้านปีหนึ่งเพื่อเขาจะให้ภรรยาซึ่งเขาได้มานั้นมีความสุข</verse>
				<verse number="6">“ห้ามผู้ใดยึดโม่หรือหินโม่ลูกบนไว้เป็นประกัน เพราะสิ่งที่ยึดเป็นประกันนั้นเขาใช้เลี้ยงชีพ ของเขา</verse>
				<verse number="7">“ถ้าชายคนใดถูกจับได้ว่าลักลอบเอาพี่น้องคนอิสราเอลคนหนึ่งคนใดไปใช้เป็นทาสหรือขายเสีย ขโมยคนนั้นจะต้องตาย ดังนั้นท่านจะกำจัดความชั่วเสียจากท่ามกลางท่าน</verse>
				<verse number="8">“จงระวังเรื่องโรคเรื้อน จงระวังที่จะทำทุกสิ่งตามคำชี้แจงของพวกปุโรหิตคนเลวี ดังที่ข้าพเจ้าได้บัญชาพวกเขาไว้ ท่านจงระวังที่จะทำตามอย่างนั้น</verse>
				<verse number="9">จงระลึกถึงสิ่งที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงทำแก่มิเรียม ตามทางเมื่อท่านทั้งหลายออกจากอียิปต์</verse>
				<verse number="10">“เมื่อท่านให้พี่น้องยืมสิ่งใด ห้ามเข้าไปในบ้านของเขาและยึดของประกันของเขา</verse>
				<verse number="11">ท่านจงยืนอยู่ภายนอก และคนที่ยืมนั้นจะนำของประกันออกมาให้ท่านเอง</verse>
				<verse number="12">ถ้าเขาเป็นคนยากจน ห้ามเอาของประกันนั้นเก็บไว้จนข้ามคืน</verse>
				<verse number="13">เมื่อดวงอาทิตย์ตกท่านจงเอาของนั้นมาคืนให้เขา เพื่อเขาจะมีของคลุมตัวเมื่อเวลานอนและอวยพรแก่ท่าน และจะเป็นความชอบธรรมแก่ท่านเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="14">“ห้ามกดขี่ลูกจ้างที่เป็นคนยากจนและขัดสน ไม่ว่าเขาจะเป็นพี่น้องของท่านหรือคนต่างด้าวผู้อยู่ในแผ่นดินภายในเมืองของท่าน</verse>
				<verse number="15">ท่านจงจ่ายเงินค่าจ้างวันนั้นให้แก่เขาก่อนดวงอาทิตย์ตก (เพราะเขาเป็นคนยากจน และมีใจจดจ่ออยู่ที่ค่าจ้างนั้น) เกรงว่าเขาจะกล่าวหาท่านต่อพระยาห์เวห์ และจะเป็นความบาปแก่ท่าน</verse>
				<verse number="16">“อย่าให้บิดารับโทษถึงตายแทนบุตรของตน หรือให้บุตรรับโทษถึงตายแทนบิดาของตน ให้ทุกคนรับโทษถึงตายด้วยบาปของตนเอง</verse>
				<verse number="17">“ห้ามบิดเบือนความยุติธรรมของคนต่างด้าวหรือของลูกกำพร้า และห้ามรับเสื้อผ้าของหญิงม่ายไว้เป็นประกัน</verse>
				<verse number="18">แต่จงระลึกว่า ท่านเคยเป็นทาสอยู่ในอียิปต์ และพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงไถ่ท่านออกจากที่นั่น เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจึงบัญชาท่านให้ทำเช่นนี้</verse>
				<verse number="19">“เมื่อท่านเกี่ยวข้าวในนาของท่าน และลืมฟ่อนข้าวไว้ในนาฟ่อนหนึ่ง ห้ามกลับไปเอามา ให้เป็นของคนต่างด้าว ลูกกำพร้า และแม่ม่าย เพื่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงอวยพรแก่กิจการทั้งสิ้นแห่งมือของท่าน</verse>
				<verse number="20">เมื่อท่านฟาดต้นมะกอก ท่านอย่าเก็บที่กิ่งเดิมซ้ำอีก ให้เหลือไว้สำหรับคนต่างด้าว ลูกกำพร้า และแม่ม่าย</verse>
				<verse number="21">เมื่อท่านเก็บผลจากสวนองุ่นของท่าน อย่าไปเก็บเล็มอีก จงเหลือไว้สำหรับคนต่างด้าว ลูกกำพร้า และแม่ม่าย</verse>
				<verse number="22">จงระลึกว่าท่านเคยเป็นทาสอยู่ในแผ่นดินอียิปต์ เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจึงบัญชาท่านให้ทำเช่นนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">“ถ้าสองคนมีเรื่องขัดแย้งกันและมาถึงศาล เมื่อมีการพิพากษาคดีของเขาทั้งสองแล้ว และประกาศความบริสุทธิ์ของฝ่ายถูก และกล่าวโทษฝ่ายผิด</verse>
				<verse number="2">ถ้าผู้ผิดสมควรถูกโบย ก็ให้ผู้พิพากษาให้เขานอนลง แล้วกำหนดให้โบยต่อหน้า มากน้อยตามความผิดของผู้นั้น</verse>
				<verse number="3">ให้โบยเขาสี่สิบทีก็ได้ แต่อย่าให้เกินนั้นไปเลย เกรงว่าถ้าโบยเขาเกินนั้น พี่น้องของท่านก็เป็นที่ดูถูกในสายตาของท่าน</verse>
				<verse number="4">“ห้ามเอาตะกร้อครอบปากโคเมื่อมันกำลังนวดข้าวอยู่</verse>
				<verse number="5">“ถ้าพี่น้องอยู่ด้วยกันและคนหนึ่งตายลงโดยไม่มีบุตรชาย ภรรยาของผู้ที่ตายนั้นจะออกไปเป็นภรรยาของคนนอกไม่ได้ ให้พี่น้องของสามีนางเข้าไปหานางและรับหญิงนั้นมาเป็นภรรยา และทำหน้าที่พี่น้องของสามีแก่นาง</verse>
				<verse number="6">บุตรหัวปีที่เกิดมากับหญิงคนนั้นให้สืบชื่อพี่น้องคนที่ตายไปนั้น เพื่อชื่อของเขาจะไม่ถูกลบไปจากอิสราเอล</verse>
				<verse number="7">ถ้าชายคนนั้นไม่ประสงค์จะรับภรรยาของพี่น้องของเขา ก็ให้ภรรยาของพี่น้องของเขาไปหาพวกผู้ใหญ่ที่ประตูเมือง และกล่าวว่า ‘พี่น้องของสามีดิฉันไม่ยอมสืบชื่อของพี่น้องของเขาในอิสราเอล เขาไม่ยอมรับหน้าที่พี่น้องของสามีของดิฉัน’</verse>
				<verse number="8">แล้วพวกผู้ใหญ่ของเมืองนั้นจะเรียกชายคนนั้นมาพูดกับเขา ถ้าเขายังยืนยันโดยกล่าวว่า ‘ข้าพเจ้าไม่ประสงค์จะรับนาง’</verse>
				<verse number="9">แล้วภรรยาของพี่น้องของเขาจะเข้าไปใกล้ชายคนนั้นต่อหน้าพวกผู้ใหญ่ ถอดเอารองเท้าของเขาออกมาจากเท้าของเขาข้างหนึ่ง และถ่มน้ำลายรดหน้าเขาแล้วกล่าวว่า ‘ต้องทำอย่างนี้แหละกับผู้ชายที่ไม่ยอมสร้างครอบครัวของพี่น้องของตน’</verse>
				<verse number="10">ในอิสราเอลชื่อของเขาจะถูกเรียกว่าครอบครัวที่ถูกถอดรองเท้า</verse>
				<verse number="11">“ถ้าชายสองคนวิวาททุบตีกัน และภรรยาของชายคนหนึ่งเข้ามาใกล้เพื่อจะช่วยสามีของตนให้พ้นจากมือของผู้ที่ตีเขา และนางยื่นมือออกไปจับของลับของผู้ชายคนนั้น</verse>
				<verse number="12">ท่านจงตัดมือของนางทิ้งเสีย อย่าให้ตาของท่านสงสารนาง</verse>
				<verse number="13">“ห้ามมีลูกตุ้มต่างกันไว้ในถุงของท่าน อันหนึ่งหนักอันหนึ่งเบา</verse>
				<verse number="14">ในบ้านของท่านห้ามมีเครื่องตวงสองชนิด ใหญ่อันหนึ่งเล็กอันหนึ่ง</verse>
				<verse number="15">ท่านจงมีลูกตุ้มที่ถูกต้องและเที่ยงตรงและมีเครื่องตวงที่ถูกต้องและเที่ยงตรง เพื่อวันคืนของท่านจะยืนนานในแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่าน</verse>
				<verse number="16">เพราะว่าใครที่ทำเช่นนี้ คือทุกคนที่คดโกงเป็นผู้ที่น่ารังเกียจ แด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="17">“จงระลึกถึงสิ่งที่คนอามาเลขทำต่อท่านระหว่างทางที่ท่านออกจากอียิปต์</verse>
				<verse number="18">ซึ่งเขาได้ออกโจมตีท่านตามทาง และตัดตอนพวกที่อ่อนแออยู่รั้งท้ายเมื่อท่านอ่อนเพลียเมื่อยล้า และเขาไม่ยำเกรงพระเจ้า</verse>
				<verse number="19">เพราะฉะนั้นเมื่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานให้ท่านหยุดพักจากศัตรูทั้งสิ้นที่อยู่รอบข้างในแผ่นดินที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่านให้ยึดครองเป็นมรดกนั้นแล้ว ท่านจงลบคนอามาเลขเสียจากความทรงจำภายใต้ฟ้า ท่านอย่าลืมเสีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">“เมื่อท่านเข้าไปในแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่านเป็นมรดก และท่านเข้ายึดครอง และอาศัยอยู่ในแผ่นดินนั้นแล้ว</verse>
				<verse number="2">ท่านจงเอาผลแรกของพื้นดินทั้งหมดที่ท่านเก็บเกี่ยวมาจากแผ่นดินของท่าน ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่าน จงนำผลนั้นใส่กระจาด นำไปยังที่ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงเลือกไว้เพื่อให้พระนามของพระองค์ประทับที่นั่น</verse>
				<verse number="3">ท่านจงไปหาปุโรหิตผู้ประจำการอยู่ในเวลานั้น และกล่าวแก่เขาว่า ‘ข้าพเจ้ายอมรับในวันนี้ต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านว่า ข้าพเจ้าได้เข้ามาในแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์ทรงปฏิญาณแก่บรรพบุรุษของเราว่าจะประทานแก่เราทั้งหลาย’</verse>
				<verse number="4">แล้วปุโรหิตจะรับกระจาดไปจากมือของท่าน และวางไว้ที่หน้าแท่นบูชาแห่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="5">“และท่านจงทูลตอบเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านว่า ‘บิดาของข้าพระองค์เป็นชาวอารัมผู้เร่ร่อนไป ท่านลงไปอียิปต์และอาศัยอยู่ที่นั่นมีจำนวนน้อย ณ ที่นั่นท่านได้กลายเป็นประชาชาติหนึ่งซึ่งใหญ่โตเข้มแข็งและมีจำนวนมาก</verse>
				<verse number="6">และชาวอียิปต์ทำความทุกข์ยากแก่เรา และข่มใจเรา และบังคับให้เราทำงานหนัก</verse>
				<verse number="7">แล้วเราก็ร้องทูลต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของเรา และพระยาห์เวห์ทรงฟังเสียงของเรา และทอดพระเนตรความทุกข์ใจของเรา ความลำบากของเรา และการถูกข่มเหงของเรา</verse>
				<verse number="8">และพระยาห์เวห์ทรงนำเราออกจากอียิปต์ด้วยพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ และด้วยพระกรที่เหยียดออก ด้วยความน่าเกรงขามอย่างยิ่ง โดยหมายสำคัญและการอัศจรรย์</verse>
				<verse number="9">พระองค์ได้ทรงนำเรามาที่นี่และประทานแผ่นดินนี้แก่เรา เป็นแผ่นดินที่มีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์</verse>
				<verse number="10">ข้าแต่พระยาห์เวห์ บัดนี้ข้าพระองค์นำผลรุ่นแรกของพื้นดินซึ่งพระองค์ประทานแก่ข้าพระองค์มาแล้ว’ และท่านจงวางสิ่งนั้นถวายเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน และนมัสการเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="11">ท่านจงยินดีด้วยของดีทุกสิ่งซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่าน และแก่ครอบครัวของท่าน ตัวท่านเอง คนเลวี และคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่ท่ามกลางท่าน</verse>
				<verse number="12">“เมื่อท่านถวายทศางค์จากผลิตผลของท่านเสร็จแล้ว ในปีที่สามซึ่งเป็นปีทศางค์ ท่านจงให้ทศางค์นั้นแก่คนเลวี และคนต่างด้าว ลูกกำพร้า และแม่ม่าย เพื่อพวกเขาจะได้รับประทานให้อิ่มหนำภายในเมืองของท่าน</verse>
				<verse number="13">แล้วท่านจงทูลพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านว่า ‘ข้าพระองค์ยกส่วนศักดิ์สิทธิ์ออกจากบ้านของข้าพระองค์แล้ว และยิ่งกว่านั้น ข้าพระองค์ได้ให้แก่คนเลวี คนต่างด้าว ลูกกำพร้า และแม่ม่าย ตามพระบัญญัติซึ่งพระองค์ทรงบัญชาไว้แก่ข้าพระองค์ทุกประการ ข้าพระองค์ไม่ได้ละเมิดพระบัญญัติของพระองค์ และข้าพระองค์ไม่ได้ลืมเลย</verse>
				<verse number="14">ข้าพระองค์ไม่ได้รับประทานทศางค์เมื่อไว้ทุกข์ ข้าพระองค์ไม่ได้ยกส่วนใดออกไปเมื่อข้าพระองค์เป็นมลทิน และไม่ได้อุทิศส่วนใดเพื่อผู้ตาย ข้าพระองค์ได้เชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ได้ทำตามทุกสิ่งที่พระองค์ทรงบัญชาไว้</verse>
				<verse number="15">ขอพระองค์ทอดพระเนตรจากสถานประทับบริสุทธิ์ของพระองค์ คือจากสวรรค์ และขอทรงอวยพรแก่อิสราเอลประชากรของพระองค์ และแก่ที่ดินซึ่งพระองค์ประทานแก่ข้าพระองค์ทั้งหลาย ดังที่พระองค์ทรงปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของพวกข้าพระองค์ เป็นแผ่นดินที่มีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์’</verse>
				<verse number="16">“วันนี้พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงบัญชาท่านให้ทำตามกฎเกณฑ์และกฎหมายเหล่านี้ ฉะนั้นท่านจงระวังที่จะทำตามด้วยสุดจิตสุดใจของท่าน</verse>
				<verse number="17">ในวันนี้ท่านได้ยอมรับแล้วว่า พระยาห์เวห์เป็นพระเจ้าของท่าน และท่านจะดำเนินตามพระมรรคาของพระองค์ และรักษากฎเกณฑ์ พระบัญญัติและกฎหมายของพระองค์ และจะเชื่อฟังพระสุรเสียงของพระองค์</verse>
				<verse number="18">และในวันนี้พระยาห์เวห์ทรงรับว่าท่านเป็นชนชาติที่เป็นของล้ำค่าของพระองค์ ดังที่พระองค์ทรงสัญญาไว้กับท่าน และว่าท่านจะรักษาพระบัญญัติทั้งสิ้นของพระองค์</verse>
				<verse number="19">และว่าพระองค์จะทรงตั้งท่านให้สูงเหนือบรรดาประชาชาติซึ่งพระองค์ได้ทรงสร้าง ในเรื่องการสรรเสริญ ชื่อเสียงและเกียรติยศ และให้ท่านเป็นชนชาติบริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ดังที่พระองค์ตรัสแล้ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">โมเสสและพวกผู้ใหญ่ของคนอิสราเอลได้บัญชาประชาชนว่า “จงรักษาพระบัญญัติทั้งสิ้นซึ่งข้าพเจ้าบัญชาพวกท่านในวันนี้</verse>
				<verse number="2">ในวันที่พวกท่านจะข้ามแม่น้ำจอร์แดนเข้าสู่แผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่าน จงตั้งศิลาก้อนใหญ่หลายก้อนขึ้น และเอาปูนโบกเสีย</verse>
				<verse number="3">แล้วท่านจงเขียนทุกถ้อยคำของธรรมบัญญัตินี้ไว้บนนั้น เมื่อท่านข้ามไปเพื่อเข้าแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่าน คือแผ่นดินซึ่งมีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์ ดังที่พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของท่านได้ทรงสัญญาไว้กับท่าน</verse>
				<verse number="4">และเมื่อท่านข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปแล้ว จงตั้งศิลาเหล่านี้บนภูเขาเอบาลตามที่ข้าพเจ้าบัญชาท่านในวันนี้ แล้วจงโบกเสียด้วยปูน</verse>
				<verse number="5">และจงสร้างแท่นบูชาแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านที่นั่น เป็นแท่นศิลา อย่าใช้เครื่องมือเหล็กสกัดศิลาเหล่านั้น</verse>
				<verse number="6">จงสร้างแท่นบูชาแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านด้วยศิลาที่ไม่ต้องตกแต่ง และจงถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวบนแท่นนั้นแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="7">และจงถวายศานติบูชา และรับประทานเสียที่นั่น และจงยินดีเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="8">และจงจารึกทุกถ้อยคำของธรรมบัญญัตินี้บนศิลานั้นอย่างชัดเจน”</verse>
				<verse number="9">โมเสสและปุโรหิตคนเลวีได้กล่าวแก่คนอิสราเอลทั้งสิ้นว่า “โอ อิสราเอล จงเงียบและฟัง วันนี้ท่านได้มาเป็นประชากรของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="10">เพราะฉะนั้นท่านจงเชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน และรักษาพระบัญญัติและกฎเกณฑ์ของพระองค์ซึ่งข้าพเจ้าบัญชาท่านไว้ในวันนี้”</verse>
				<verse number="11">ในวันนั้นโมเสสกำชับประชาชนว่า</verse>
				<verse number="12">“เมื่อพวกท่านยกข้ามแม่น้ำจอร์แดนนั้นแล้ว ให้คนเหล่านี้ยืนบนภูเขาเกริซิม กล่าวคำอวยพรแก่ประชาชน คือสิเมโอน เลวี ยูดาห์ อิสสาคาร์ โยเซฟ และเบนยามิน</verse>
				<verse number="13">และให้คนเหล่านี้ยืนแช่งอยู่บนภูเขาเอบาลคือ รูเบน กาด อาเชอร์ เศบูลุน ดาน และนัฟทาลี</verse>
				<verse number="14">และให้คนเลวีกล่าวประกาศแก่อิสราเอลทั้งสิ้นด้วยเสียงดังว่า</verse>
				<verse number="15">“ ‘ผู้ที่ทำรูปเคารพเป็นรูปสลักหรือรูปหล่อ ซึ่งเป็นสิ่งพึงรังเกียจแด่พระยาห์เวห์ เป็นสิ่งที่ทำด้วยฝีมือช่าง และตั้งไว้อย่างลับๆ จะถูกสาปแช่ง’ และให้ประชาชนทั้งปวงตอบและกล่าวว่า ‘อาเมน’</verse>
				<verse number="16">“ ‘ผู้ที่หมิ่นประมาทบิดาของตนหรือมารดาของตน จะถูกสาปแช่ง’ และให้ประชาชนทั้งปวงกล่าวว่า ‘อาเมน’</verse>
				<verse number="17">“ ‘ผู้ที่ย้ายเสาเขตของเพื่อนบ้าน จะถูกสาปแช่ง’ และให้ประชาชนทั้งปวงกล่าวว่า ‘อาเมน’</verse>
				<verse number="18">“ ‘ผู้ที่ทำให้คนตาบอดหลงทาง จะถูกสาปแช่ง’ และให้ประชาชนทั้งปวงกล่าวว่า ‘อาเมน’</verse>
				<verse number="19">“ ‘ผู้ที่ทำให้เสียความยุติธรรมอันควรได้แก่คนต่างด้าว ลูกกำพร้า และแม่ม่าย จะถูกสาปแช่ง’ และให้ประชาชนทั้งปวงกล่าวว่า ‘อาเมน’</verse>
				<verse number="20">“ ‘ผู้ที่นอนกับภรรยาของบิดาตนจะถูกสาปแช่ง เพราะเขาได้เปิดผ้าของบิดา’ และให้ประชาชนทั้งปวงกล่าวว่า ‘อาเมน’</verse>
				<verse number="21">“ ‘ผู้ที่สมสู่กับสัตว์เดียรัจฉานชนิดใดๆ ก็ตาม จะถูกสาปแช่ง’ และให้ประชาชนทั้งปวงกล่าวว่า ‘อาเมน’</verse>
				<verse number="22">“ ‘ผู้ที่นอนกับพี่สาวหรือน้องสาว จะเป็นบุตรสาวของบิดา หรือบุตรสาวของมารดาของตนก็ตาม จะถูกสาปแช่ง’ และให้ประชาชนทั้งปวงกล่าวว่า ‘อาเมน’</verse>
				<verse number="23">“ ‘ผู้ที่นอนกับแม่ยายของตน จะถูกสาปแช่ง’ และให้ประชาชนทั้งปวงกล่าวว่า ‘อาเมน’</verse>
				<verse number="24">“ ‘ผู้ที่ฆ่าเพื่อนบ้านของตนอย่างลับๆ จะถูกสาปแช่ง’ และให้ประชาชนทั้งปวงกล่าวว่า ‘อาเมน’</verse>
				<verse number="25">“ ‘ผู้ที่รับสินบนให้ฆ่าบุคคลที่ไม่ได้ทำผิดจะถูกสาปแช่ง’ และให้ประชาชนทั้งปวงกล่าวว่า ‘อาเมน’</verse>
				<verse number="26">“ ‘ผู้ที่ไม่รักษาถ้อยคำแห่งธรรมบัญญัตินี้โดยการทำตาม จะถูกสาปแช่ง’ และให้ประชาชนทั้งปวงกล่าวว่า ‘อาเมน’</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">“ถ้าท่านตั้งใจเชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน และระวังที่จะทำตามพระบัญญัติทั้งสิ้นของพระองค์ซึ่งข้าพเจ้าบัญชาท่านในวันนี้ พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงตั้งท่านไว้ให้สูงกว่าบรรดาประชาชาติทั่วโลก</verse>
				<verse number="2">พระพรเหล่านี้ทั้งสิ้นจะลงมาเหนือท่านและตามทันท่าน ถ้าท่านฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="3">ท่านจะรับพระพรในเมือง ท่านจะรับพระพรในทุ่งนา</verse>
				<verse number="4">พงศ์พันธุ์ของตัวท่านเอง ผลแห่งพื้นดินของท่านและพันธุ์แห่งสัตว์ของท่านจะรับพระพร คือลูกอ่อนของฝูงโคของท่าน ลูกอ่อนของฝูงแพะแกะของท่าน</verse>
				<verse number="5">กระจาดของท่านและรางนวดแป้งของท่านจะรับพระพร</verse>
				<verse number="6">ท่านจะรับพระพรเมื่อท่านเข้ามา และท่านจะรับพระพรเมื่อท่านออกไป</verse>
				<verse number="7">“พระยาห์เวห์จะทรงทำให้ศัตรูผู้ลุกขึ้นต่อสู้ท่านพ่ายแพ้แก่ท่าน เขาจะออกมาต่อสู้ท่านทางเดียว และหนีจากท่านเจ็ดทาง</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์จะทรงบัญชาพระพรให้แก่ฉางของท่าน และทุกสิ่งที่มือท่านทำ และพระองค์จะทรงอวยพรท่านในแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่าน</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์จะทรงตั้งท่านให้เป็นชนชาติบริสุทธิ์แด่พระองค์ ดังที่พระองค์ทรงปฏิญาณแก่ท่านแล้ว ถ้าท่านรักษาพระบัญญัติของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน และดำเนินในพระมรรคาของพระองค์</verse>
				<verse number="10">และชนชาติทั้งหลายในโลกจะเห็นว่าเขาเรียกท่านตามพระนามพระยาห์เวห์ และเขาทั้งหลายจะเกรงกลัวท่าน</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์จะทรงทำให้ท่านอุดมสมบูรณ์ไปด้วยพงศ์พันธุ์ของตัวท่านเอง พันธุ์ของฝูงสัตว์ของท่านและผลแห่งพื้นดินของท่าน ในแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์ทรงปฏิญาณแก่บรรพบุรุษของท่านว่าจะประทานแก่ท่าน</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์จะทรงเปิดคลังฟ้าสวรรค์อันดีของพระองค์ประทานฝนแก่แผ่นดินของท่านตามฤดูกาล และทรงอวยพรแก่งานแห่งมือของท่าน และท่านจะให้หลายประชาชาติขอยืม แต่ท่านจะไม่ขอยืม</verse>
				<verse number="13">ถ้าท่านเชื่อฟังพระบัญญัติของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ซึ่งข้าพเจ้าบัญชาท่านในวันนี้ และระวังที่จะทำตาม พระยาห์เวห์จะทรงทำให้ท่านเป็นหัวไม่ใช่เป็นหาง ทำให้สูงขึ้นเท่านั้นไม่ใช่ให้ต่ำลง</verse>
				<verse number="14">และถ้าท่านไม่หันเหไปทางขวาหรือทางซ้าย จากบรรดาถ้อยคำซึ่งข้าพเจ้าบัญชาท่านในวันนี้ไปติดตามปรนนิบัติพระอื่น</verse>
				<verse number="15">“แต่ถ้าท่านไม่เชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน และไม่ระวังที่จะทำตามพระบัญญัติทั้งสิ้นของพระองค์ และกฎเกณฑ์ของพระองค์ ซึ่งข้าพเจ้าบัญชาท่านในวันนี้ แล้วคำสาปแช่งทั้งหมดเหล่านี้จะลงมาเหนือท่านและตามทันท่าน</verse>
				<verse number="16">ท่านจะถูกสาปแช่งในเมือง ท่านจะถูกสาปแช่งในทุ่งนา</verse>
				<verse number="17">กระจาดของท่านและรางนวดแป้งของท่านจะถูกสาปแช่ง</verse>
				<verse number="18">พงศ์พันธุ์ของตัวท่านเองจะถูกสาปแช่ง รวมทั้งผลแห่งพื้นดินของท่าน ลูกอ่อนของฝูงโคของท่าน ลูกอ่อนของฝูงแพะแกะของท่านจะถูกสาปแช่ง</verse>
				<verse number="19">ท่านจะถูกสาปแช่งเมื่อท่านเข้ามา และท่านจะถูกสาปแช่งเมื่อท่านออกไป</verse>
				<verse number="20">“พระยาห์เวห์จะทรงส่งคำสาปแช่ง ความวุ่นวาย และการตำหนิมายังกิจการทั้งสิ้นที่มือท่านทำ จนท่านจะถูกทำลายและพินาศอย่างรวดเร็วเนื่องด้วยความชั่วซึ่งท่านได้ทำ เพราะท่านได้ทอดทิ้งพระองค์ เสีย</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์จะทรงบันดาลให้โรคร้ายติดพันท่าน จนพระองค์จะทรงเผาผลาญท่านให้สิ้นเสียจากแผ่นดินซึ่งท่านเข้ายึดครองนั้น</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์จะทรงเฆี่ยนตีท่านด้วยความซูบผอม และด้วยการป่วยไข้ การอักเสบ ความร้อนอย่างรุนแรง ด้วยดาบ ด้วยแผลพุพอง ด้วยเชื้อรา และสิ่งเหล่านี้จะติดตามท่านไปจนท่านพินาศ</verse>
				<verse number="23">และฟ้าสวรรค์ที่อยู่เหนือศีรษะของท่านจะเป็นทองเหลือง และแผ่นดินที่อยู่ใต้ท่านจะเป็นเหล็ก</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์จะทรงบันดาลให้ฝนในแผ่นดินของท่านเป็นฝุ่นและละอองลงมาจากท้องฟ้า อยู่เหนือท่านจนกว่าท่านจะถูกทำลาย</verse>
				<verse number="25">“พระยาห์เวห์จะทรงทำให้ท่านพ่ายแพ้ต่อศัตรูของท่าน ท่านจะออกไปต่อสู้พวกเขาทางเดียว แต่จะหนีจากเขาเจ็ดทาง และท่านจะเป็นที่น่าสยดสยองยิ่งแก่ราชอาณาจักรทั้งสิ้นทั่วโลก</verse>
				<verse number="26">ซากศพของท่านจะเป็นอาหารของบรรดานกในอากาศและของสัตว์ป่าในโลก และไม่มีผู้ใดขับไล่ฝูงสัตว์เหล่านั้นไปได้</verse>
				<verse number="27">พระยาห์เวห์จะทรงเฆี่ยนตีท่านด้วยฝีอียิปต์ ด้วยแผลร้าย ด้วยโรคกลาก และด้วยโรคคัน ซึ่งจะรักษาไม่ได้</verse>
				<verse number="28">พระยาห์เวห์จะทรงเฆี่ยนตีท่านด้วยความวิกลจริต ตาบอด และให้จิตใจยุ่งเหยิง</verse>
				<verse number="29">ท่านจะคลำไปในเวลาเที่ยงเหมือนคนตาบอดคลำไปในความมืด และท่านจะไม่มีความเจริญในทางของท่าน ท่านจะถูกบีบคั้นและถูกปล้นอยู่เสมอ และจะไม่มีใครช่วยท่านเลย</verse>
				<verse number="30">ท่านจะหมั้นหญิงคนหนึ่งไว้เป็นภรรยา และชายอื่นจะเข้าไปนอนกับนาง ท่านจะสร้างบ้าน แต่จะไม่ได้อาศัยอยู่ในนั้น ท่านจะปลูกสวนองุ่น แต่ท่านจะไม่ได้เก็บผล</verse>
				<verse number="31">คนจะฆ่าโคของท่านต่อหน้าต่อตาท่าน ท่านจะไม่ได้รับประทานเนื้อโคนั้น เขาจะมาแย่งชิงลาไปต่อหน้าต่อตาท่าน และเขาจะไม่เอากลับคืนมาให้ท่าน ฝูงแพะแกะของท่านจะถูกเอาไปให้ศัตรูของท่าน และจะไม่มีใครช่วยท่านเลย</verse>
				<verse number="32">เขาจะเอาบุตรชายและบุตรสาวของท่านไปให้แก่ชนชาติอื่น ตาของท่านจะมองดูและหม่นหมองด้วยความอาลัยอาวรณ์ตลอดเวลา ส่วนมือของท่านก็ไร้เรี่ยวแรง</verse>
				<verse number="33">ชนชาติที่ท่านไม่เคยรู้จักมาก่อนจะมารับประทานพืชผลแห่งพื้นดินของท่าน และกินผลงานของท่าน เขาจะบีบคั้นและเหยียบย่ำท่านเสมอไป</verse>
				<verse number="34">ดังนั้นภาพที่ท่านเห็นจึงจะทำให้ท่านบ้าคลั่งไป</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์จะทรงเฆี่ยนตีท่านด้วยฝีร้ายที่หัวเข่าและที่ขา ซึ่งท่านจะรักษาให้หายไม่ได้ เป็นตั้งแต่ฝ่าเท้าจนถึงกระหม่อมของท่าน</verse>
				<verse number="36">“พระยาห์เวห์จะทรงนำท่านและกษัตริย์ผู้ที่ท่านแต่งตั้งไว้เหนือท่านนั้น ไปยังชนชาติซึ่งท่านและบรรพบุรุษของท่านไม่รู้จักมาก่อน ณ ที่นั่นท่านจะปรนนิบัติพระอื่นที่ทำด้วยไม้และหิน</verse>
				<verse number="37">ท่านจะเป็นที่น่ากลัว เป็นภาษิต เป็นที่โจษจันกันท่ามกลางชนชาติทั้งหลายที่พระยาห์เวห์ทรงพาท่านไปนั้น</verse>
				<verse number="38">ท่านจะหว่านเมล็ดพืชมากมายไว้ในนาและเก็บผลเข้ามาแต่น้อย เพราะตั๊กแตนปาทังก้า จะกัดกินเสีย</verse>
				<verse number="39">ท่านจะปลูกและแต่งต้นองุ่น แต่ท่านจะไม่ได้ดื่มเหล้าองุ่นหรือเก็บผลเข้ามา เพราะตัวหนอนจะกินมันเสีย</verse>
				<verse number="40">ท่านจะมีต้นมะกอกอยู่ทั่วอาณาเขตของท่าน แต่ท่านจะไม่ได้น้ำมันมาชโลมตัวท่าน เพราะว่าผลมะกอกของท่านจะร่วงหล่นเสีย</verse>
				<verse number="41">ท่านจะมีบุตรชายและบุตรสาว แต่จะไม่เป็นของท่าน เพราะเขาจะตกไปเป็นเชลย</verse>
				<verse number="42">ต้นไม้ทั้งหลายของท่านและผลจากพื้นดินของท่านนั้นตั๊กแตนจะกัดกินเสีย</verse>
				<verse number="43">คนต่างด้าวซึ่งอยู่ท่ามกลางท่านจะสูงขึ้นเหนือท่านทุกทีๆ และท่านจะต่ำลงทุกทีๆ</verse>
				<verse number="44">เขาจะให้ท่านทั้งหลายยืม และท่านจะไม่มีให้เขายืม เขาจะเป็นหัว และท่านจะเป็นหาง</verse>
				<verse number="45">คำสาปแช่งทั้งหมดนี้จะลงมาเหนือท่านไล่ตามท่าน และจะตามทันท่าน จนกว่าท่านจะถูกทำลาย เพราะว่าท่านไม่เชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ที่จะรักษาพระบัญญัติและกฎเกณฑ์ของพระองค์ซึ่งพระองค์ทรงบัญชาท่านไว้</verse>
				<verse number="46">สิ่งเหล่านี้จะเป็นหมายสำคัญและการอัศจรรย์อยู่เหนือท่าน และเหนือลูกหลานของท่านเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="47">“เพราะท่านไม่ได้ปรนนิบัติพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านด้วยความยินดีและใจชื่นชม เพราะเหตุมีสิ่งสารพัดบริบูรณ์</verse>
				<verse number="48">เพราะฉะนั้นท่านจึงต้องปรนนิบัติศัตรูของท่าน ซึ่งพระยาห์เวห์จะทรงใช้มาต่อสู้ท่าน ด้วยความหิวและกระหาย เปลือยกายและขัดสนทุกอย่าง และพระองค์จะทรงวางแอกเหล็กบนคอของท่าน จนกว่าพระองค์จะทรงทำลายท่านเสียสิ้น</verse>
				<verse number="49">พระยาห์เวห์จะทรงนำประชาชาติหนึ่งมาต่อสู้กับท่านจากทางไกล จากที่สุดปลายแผ่นดินโลก เร็วเหมือนนกอินทรีบินมา เป็นประชาชาติที่ท่านไม่รู้จักภาษาของเขา</verse>
				<verse number="50">เป็นประชาชาติที่มีหน้าตาดุ คือผู้ซึ่งไม่เคารพผู้อาวุโสและไม่พอใจหนุ่มสาว</verse>
				<verse number="51">และจะรับประทานลูกสัตว์ของท่าน และพืชผลจากพื้นดินของท่าน จนท่านจะถูกทำลาย ทั้งเขาจะไม่เหลือข้าว เหล้าองุ่นใหม่ หรือน้ำมัน ลูกโคหรือลูกแกะอ่อนไว้ให้ท่าน จนกว่าเขาจะทำให้ท่านพินาศ</verse>
				<verse number="52">เขาจะล้อมท่านไว้ทุกเมืองจนกำแพงสูงและเข้มแข็งซึ่งท่านไว้วางใจนั้นพังทลายลงทั่วแผ่นดินของท่าน ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่าน</verse>
				<verse number="53">ท่านจะต้องรับประทานพงศ์พันธุ์แห่งร่างกายของท่าน คือเนื้อบุตรชายและบุตรสาวของท่าน ผู้ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่าน ในการล้อมและในความทุกข์ลำบาก ซึ่งศัตรูของท่านมาทำให้ท่านทั้งหลายทุกข์ลำบากนั้น</verse>
				<verse number="54">ผู้ชายสำรวยและสำอางเหลือเกินในหมู่พวกท่าน จะมีตาที่ประสงค์ร้ายต่อพี่น้องของตน ต่อภรรยาที่อยู่ในอ้อมอกของตน และต่อลูกๆ ที่เหลืออยู่กับตน</verse>
				<verse number="55">เขาจะไม่ยอมให้ใครได้เนื้อลูกของตนซึ่งกำลังกินอยู่ เพราะไม่มีอะไรเหลือให้เขาอีกแล้ว ในการล้อมและในความทุกข์ลำบาก ซึ่งศัตรูของท่านมาทำให้ท่านทุกข์ลำบากทุกเมือง</verse>
				<verse number="56">ผู้หญิงสำรวยและสำอางในหมู่พวกท่าน ซึ่งไม่เคยย่างเท้าลงดิน เพราะเป็นคนสำอางและสำรวยอย่างนั้น จะมีตาที่ประสงค์ร้ายต่อสามีในอ้อมอกของเธอ และต่อบุตรชายและบุตรสาวของเธอ</verse>
				<verse number="57">แม้แต่กับรกซึ่งเพิ่งออกมาจากหว่างขาของเธอ และลูกแดงที่เพิ่งคลอด เพราะว่าเธอจะแอบกินเป็นอาหาร เพราะขัดสนทุกอย่าง ในการถูกล้อมและในความทุกข์ลำบาก ซึ่งศัตรูของท่านมาทำให้ท่านทุกข์ลำบากทุกเมือง</verse>
				<verse number="58">“ถ้าท่านทั้งหลายไม่ระวังที่จะทำตามถ้อยคำทั้งสิ้นของธรรมบัญญัติซึ่งเขียนไว้ในหนังสือเล่มนี้ ที่จะให้ยำเกรงพระนามอันทรงเกียรติและน่าเกรงขามนี้ คือพระนามพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="59">แล้วพระยาห์เวห์จะทรงนำมาสู่ท่านและลูกหลานของท่านซึ่งความทุกข์ใจอย่างผิดธรรมดา ความทุกข์ใจร้ายแรงและเนิ่นนาน และความเจ็บป่วยต่างๆ ที่ร้ายแรงและเรื้อรัง</verse>
				<verse number="60">และพระองค์จะทรงนำโรคทั้งหลายแห่งอียิปต์ ซึ่งท่านกลัวนั้นมาสู่ท่านอีก และมันจะติดพันท่านอยู่</verse>
				<verse number="61">โรคทุกอย่างและความทุกข์ใจทุกอย่าง ซึ่งไม่ได้ระบุไว้ในหนังสือแห่งธรรมบัญญัตินี้ พระยาห์เวห์จะทรงนำมายังท่าน จนกว่าท่านจะถูกทำลาย</verse>
				<verse number="62">แม้ว่าพวกท่านมีมากอย่างดวงดาวในท้องฟ้านั้น ท่านก็จะเหลือแต่จำนวนน้อย เพราะท่านไม่เชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="63">ซึ่งพระยาห์เวห์พอพระทัยที่จะทรงทำดีต่อท่าน และทรงอวยพรให้ท่านทวีมากขึ้นนั้น พระองค์ก็จะพอพระทัยที่จะทรงทำให้ท่านพินาศและทรงทำลายท่านเสียเช่นเดียวกัน ท่านจะต้องถูกถอนออกไปเสียจากแผ่นดินซึ่งท่านกำลังจะเข้ายึดครองนั้น</verse>
				<verse number="64">และพระยาห์เวห์จะทรงทำให้ท่านทั้งหลายกระจัดกระจายไปท่ามกลางชนชาติทั้งหลาย ตั้งแต่ที่สุดปลายโลกข้างนี้ไปถึงข้างโน้น ณ ที่นั่นท่านจะปรนนิบัติพระอื่นๆ ซึ่งท่านและบรรพบุรุษของท่านไม่รู้จัก คือพระซึ่งทำด้วยไม้และหิน</verse>
				<verse number="65">เมื่อท่านอยู่ท่ามกลางประชาชาติต่างๆ นั้น ท่านจะไม่พบความสบายเลย ส้นเท้าของท่านจะไม่มีที่หยุดพัก เพราะพระยาห์เวห์จะประทานให้ท่านมีจิตใจที่หวาดหวั่น มีตาที่มืดมัวลง และมีชีวิตที่ค่อยๆ วอดลง</verse>
				<verse number="66">และชีวิตของท่านก็จะแขวนอยู่ในความสงสัยต่อหน้าท่าน ท่านจะครั่นคร้ามอยู่ทั้งกลางคืนและกลางวัน ไม่มีความแน่ใจในชีวิตของท่านเลย</verse>
				<verse number="67">ในเวลาเช้าท่านจะกล่าวว่า ‘ถ้าเป็นเวลาเย็นก็จะดี’ และในเวลาเย็นท่านจะกล่าวว่า ‘ถ้าเป็นเวลาเช้าก็จะดี’ เพราะความครั่นคร้ามที่ท่านมีอยู่นั้น และเพราะสิ่งที่ตาท่านจะเห็น</verse>
				<verse number="68">และพระยาห์เวห์จะนำท่านกลับมาทางเรือถึงอียิปต์ เป็นการเดินทางซึ่งข้าพเจ้ากล่าวได้ว่าท่านจะไม่พบเห็นอีกเลย ณ ที่นั่นท่านจะต้องมอบตัวขายให้ศัตรูเป็นทาสชายและทาสหญิง แต่จะไม่มีผู้ใดซื้อท่าน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">ต่อไปนี้เป็นถ้อยคำในพันธสัญญา ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสสให้ทำกับคนอิสราเอลในแผ่นดินโมอับ นอกเหนือพันธสัญญาซึ่งพระองค์ทรงทำกับเขาที่โฮเรบ</verse>
				<verse number="2">โมเสสเรียกบรรดาคนอิสราเอลมาและกล่าวแก่เขาว่า “ท่านทั้งหลายได้เห็นทุกสิ่งกับนัยน์ตาของท่าน ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงทำในแผ่นดินอียิปต์ ต่อฟาโรห์และต่อข้าราชบริพารของท่านและต่อประเทศของท่านทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="3">ทั้งการทดลองใหญ่ซึ่งนัยน์ตาของท่านได้เห็น ทั้งหมายสำคัญและการอัศจรรย์ยิ่งใหญ่เหล่านั้น</verse>
				<verse number="4">แต่จนถึงวันนี้พระยาห์เวห์ไม่ได้ประทานจิตใจที่เข้าใจ ตาที่มองเห็น และหูที่ได้ยินให้แก่ท่าน</verse>
				<verse number="5">‘เราได้นำพวกเจ้าอยู่ในถิ่นทุรกันดารสี่สิบปี เสื้อผ้าของเจ้าไม่ได้ขาดวิ่นไปจากเจ้า และรองเท้าไม่ได้ขาดหลุดไปจากเท้าของเจ้า</verse>
				<verse number="6">เจ้าทั้งหลายไม่ได้รับประทานขนมปัง เจ้าไม่ได้ดื่มเหล้าองุ่นหรือสุรา เพื่อเจ้าจะได้รู้ว่าเราเป็นพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า’</verse>
				<verse number="7">และเมื่อท่านมาถึงที่นี้ สิโหนกษัตริย์แห่งเฮชโบน และโอกกษัตริย์แห่งบาชาน ออกมาทำสงครามกับพวกเรา แต่เราก็ได้ทำให้เขาพ่ายแพ้ไป</verse>
				<verse number="8">เราริบแผ่นดินของเขาและมอบให้เป็นมรดกแก่คนเผ่ารูเบน คนเผ่ากาด และคนครึ่งเผ่ามนัสเสห์</verse>
				<verse number="9">เพราะฉะนั้นจงระวังที่จะทำตามถ้อยคำแห่งพันธสัญญานี้ เพื่อท่านทั้งหลายจะจำเริญในบรรดากิจการซึ่งท่านทำ</verse>
				<verse number="10">“ในวันนี้ท่านทั้งหลายทุกคนยืนอยู่เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน คือบรรดาหัวหน้าเผ่า พวกผู้ใหญ่ของท่าน เจ้าหน้าที่ของท่าน และบรรดาผู้ชายของอิสราเอล</verse>
				<verse number="11">เด็กๆ ของท่าน ภรรยาของท่าน และคนต่างด้าวที่อยู่ในค่ายของท่าน ทั้งคนที่ตัดฟืนให้ท่าน และคนที่ตักน้ำให้ท่าน</verse>
				<verse number="12">เพื่อท่านจะได้เข้ามาในพันธสัญญาแห่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน คือในคำปฏิญาณของพระองค์ ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงทำกับท่านในวันนี้</verse>
				<verse number="13">เพื่อพระองค์จะทรงแต่งตั้งท่านทั้งหลายในวันนี้ให้เป็นประชากรของพระองค์ และเพื่อพระองค์จะเป็นพระเจ้าของท่าน ดังที่พระองค์ทรงสัญญากับท่านนั้น และดังที่พระองค์ทรงปฏิญาณกับบรรพบุรุษของท่าน คือกับอับราฮัม กับอิสอัคและกับยาโคบ</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้าไม่ได้ทำพันธสัญญาและคำปฏิญาณนี้กับท่านเท่านั้น</verse>
				<verse number="15">แต่กับผู้ที่ยืนอยู่กับเราทั้งหลายที่นี่ในวันนี้เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา และกับผู้ที่ไม่ได้อยู่ที่นี่กับเราในวันนี้</verse>
				<verse number="16">“ท่านทราบอยู่แล้วว่าเราอาศัยอยู่ในแผ่นดินอียิปต์อย่างไร และเราได้ผ่านท่ามกลางประชาชาติซึ่งพวกท่านผ่านพ้นอย่างไร</verse>
				<verse number="17">ท่านได้เห็นสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนของพวกเขาแล้ว คือเห็นรูปเคารพที่ทำด้วยไม้ ด้วยหิน และด้วยเงินและทอง ซึ่งอยู่ท่ามกลางเขา</verse>
				<verse number="18">จงระวังให้ดี เกรงว่าจะมีชายหรือหญิงคนใด หรือตระกูลใด หรือเผ่าใด ซึ่งจิตใจของเขาหันจากพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราในวันนี้ ไปปรนนิบัติบรรดาพระของประชาชาติเหล่านั้น เกรงว่าท่ามกลางท่านจะมีรากซึ่งเกิดเป็นพืชที่เป็นพิษและบอระเพ็ด</verse>
				<verse number="19">และเมื่อคนนั้นได้ยินถ้อยคำของคำปฏิญาณนี้ จะนึกอวยพรตัวเองในใจว่า ‘แม้ข้าจะเดินด้วยความดื้อดึงตามใจของข้า ข้าก็จะเป็นสุข’ ความคิดเช่นนี้ก็นำการกวาดทำลายทั้งผลที่ลุ่มและที่แล้ง</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์จะไม่ทรงให้อภัยแก่คนนั้น แต่พระพิโรธของพระยาห์เวห์และความหวงแหนของพระองค์จะทรงพลุ่งขึ้นต่อชายคนนั้น และคำสาปแช่งซึ่งเขียนไว้ในหนังสือแห่งธรรมบัญญัตินี้จะตกเหนือเขา และพระยาห์เวห์จะทรงลบชื่อของเขาเสียจากใต้ฟ้า</verse>
				<verse number="21">แล้วพระยาห์เวห์จะทรงแยกเขาออกจากเผ่าคนอิสราเอลทั้งปวง ให้ประสบหายนะตามคำสาปแช่งทั้งสิ้นของพันธสัญญา ซึ่งจารึกไว้ในหนังสือพระบัญญัตินี้</verse>
				<verse number="22">และคนชั่วอายุต่อมาคือลูกหลานของพวกท่านซึ่งเกิดมาภายหลังท่าน และคนต่างชาติซึ่งมาจากแผ่นดินที่อยู่ห่างไกล จะออกปากเมื่อเขาเห็นความทุกข์ใจของแผ่นดินนั้นและโรคภัยซึ่งพระยาห์เวห์ทรงบันดาลให้เป็น</verse>
				<verse number="23">คือแผ่นดินทั้งหมดเป็นกำมะถันและเป็นเกลือเพราะถูกเผาไฟ ไม่มีใครปลูกหว่าน และไม่มีอะไรงอกขึ้น เป็นที่ซึ่งหญ้าไม่งอก เป็นการที่ถูกคว่ำอย่างโสโดมและโกโมราห์ อัดมาห์และเศโบยิม ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงคว่ำด้วยความกริ้วและพระพิโรธ</verse>
				<verse number="24">แล้วประชาชาติทั้งปวงจะกล่าวว่า ‘ทำไมพระยาห์เวห์ทรงทำเช่นนี้แก่แผ่นดินนี้ พระพิโรธมากมายขนาดนี้หมายความว่ากระไร?’</verse>
				<verse number="25">แล้วคนจะพูดกันว่า ‘เพราะเขาทอดทิ้งพันธสัญญาของพระยาห์เวห์ พระเจ้าของบรรพบุรุษของเขา ซึ่งพระองค์ทรงทำไว้กับเขาเมื่อพระองค์ทรงพาเขาออกจากแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="26">แล้วไปปรนนิบัตินมัสการพระอื่น เป็นพระซึ่งเขาไม่เคยรู้จัก และซึ่งพระองค์ไม่ได้ประทานแก่เขา</verse>
				<verse number="27">เพราะฉะนั้น พระพิโรธของพระยาห์เวห์จึงพลุ่งขึ้นต่อแผ่นดินนี้ นำเอาคำสาปแช่งซึ่งจารึกไว้ในหนังสือนี้มาถึง</verse>
				<verse number="28">และพระยาห์เวห์จึงทรงถอนรากพวกเขาเสียจากแผ่นดิน ด้วยความกริ้วและพระพิโรธอันแรงกล้า และทรงทิ้งเขาไปในอีกแผ่นดินหนึ่ง ดังที่เป็นอยู่วันนี้’</verse>
				<verse number="29">“สิ่งลี้ลับทั้งปวงเป็นของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราทั้งหลาย แต่สิ่งที่ทรงสำแดงนั้นเป็นของเราทั้งหลายและของลูกหลานของเราเป็นนิตย์ เพื่อเราจะทำตามถ้อยคำทั้งสิ้นของธรรมบัญญัตินี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">“เมื่อเหตุการณ์เหล่านี้ คือพระพรและคำสาปแช่งซึ่งข้าพเจ้ากล่าวไว้ต่อหน้าท่านมาถึงท่านแล้ว และท่านระลึกขึ้นได้เมื่อท่านอยู่ท่ามกลางประชาชาติ ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงขับไล่ท่านไปนั้น</verse>
				<verse number="2">และท่านก็หันกลับมาหาพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ทั้งตัวท่านและลูกหลานของท่าน และเชื่อฟังพระสุรเสียงของพระองค์ในทุกสิ่งทุกอย่างซึ่งข้าพเจ้าได้บัญชาท่านในวันนี้ด้วยสุดจิตสุดใจของท่าน</verse>
				<verse number="3">แล้วพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงให้ท่านกลับจากการเป็นเชลย และทรงพระกรุณาต่อท่าน และจะทรงรวบรวมท่านอีก จากชนชาติทั้งหลายซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ทรงให้ท่านกระจายไปอยู่นั้น</verse>
				<verse number="4">ถ้ามีคนของท่านที่ถูกขับไล่ไปอยู่สุดปลายขอบฟ้า จากที่นั่นพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงรวบรวมท่านให้มา จากที่นั่นพระองค์จะทรงนำท่านกลับ</verse>
				<verse number="5">และพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงนำท่านเข้ามาในแผ่นดินซึ่งบรรพบุรุษของท่านยึดครอง เพื่อท่านจะได้ยึดครอง และพระองค์จะทรงทำให้ท่านทั้งหลายจำเริญมั่งคั่งและทวีมากขึ้นยิ่งกว่าบรรพบุรุษของท่าน</verse>
				<verse number="6">แล้วพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะประทานใจเชื่อฟังแก่ท่าน และแก่บุตรหลานของท่าน เพื่อท่านจะได้รักพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านด้วยสุดจิตสุดใจของท่าน เพื่อท่านทั้งหลายจะมีชีวิตอยู่ได้</verse>
				<verse number="7">และพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงให้คำสาปแช่งเหล่านี้ตกบนศัตรูและผู้ที่เกลียดชังท่านซึ่งจะข่มเหงท่าน</verse>
				<verse number="8">และท่านจะฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์อีกและรักษาพระบัญญัติทั้งสิ้นของพระองค์ ซึ่งข้าพเจ้าบัญชาท่านในวันนี้</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงทำให้ท่านจำเริญมั่งคั่งอย่างยิ่งในกิจการที่มือท่านทำ ในพงศ์พันธุ์ของตัวท่านเอง ในผลแห่งฝูงสัตว์ และในผลแห่งพื้นดินของท่าน เพราะพระยาห์เวห์จะพอพระทัยที่จะให้ท่านจำเริญมั่งคั่ง ดังที่พระองค์ทรงปีติยินดีในบรรพบุรุษของท่าน</verse>
				<verse number="10">ถ้าท่านฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน โดยรักษาพระบัญญัติและกฎเกณฑ์ของพระองค์ ซึ่งจารึกไว้ในหนังสือแห่งธรรมบัญญัตินี้ ถ้าท่านทั้งหลายหันกลับมาหาพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านด้วยสุดจิตสุดใจของท่าน</verse>
				<verse number="11">“เพราะว่าพระบัญญัติซึ่งข้าพเจ้าบัญชาท่านในวันนี้ สำหรับท่านไม่ยากเกินไป และไม่ไกลเกินไปด้วย</verse>
				<verse number="12">ไม่ใช่อยู่บนสวรรค์ ซึ่งท่านจะกล่าวว่า ‘ใครจะขึ้นไปบนสวรรค์แทนเราและนำมาให้เราเพื่อให้เราได้ฟังและประพฤติตาม?’</verse>
				<verse number="13">ไม่ใช่อยู่โพ้นทะเล ซึ่งท่านจะกล่าวว่า ‘ใครจะข้ามทะเลไปแทนเราและนำมาให้เรา เพื่อให้เราได้ฟังและประพฤติตาม?’</verse>
				<verse number="14">แต่ถ้อยคำนั้นอยู่ใกล้ท่านมาก อยู่ในปากของท่าน และอยู่ในใจของท่าน ฉะนั้นท่านจึงทำตามได้</verse>
				<verse number="15">“จงดูเถิด วันนี้ข้าพเจ้าได้วางชีวิตและสิ่งดี ความตายและสิ่งร้ายไว้ต่อหน้าท่าน</verse>
				<verse number="16">คือในการที่ข้าพเจ้าได้บัญชาท่านในวันนี้ ให้รักพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ให้ดำเนินในพระมรรคาทั้งหลายของพระองค์และให้รักษาพระบัญญัติ กฎเกณฑ์ และกฎหมายของพระองค์ แล้วท่านจะมีชีวิตอยู่และทวีมากขึ้น และพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงอวยพรแก่ท่านในแผ่นดินซึ่งท่านเข้าไปยึดครองนั้น</verse>
				<verse number="17">แต่ถ้าใจของท่านหันเหไปและท่านไม่ได้เชื่อฟัง แต่ถูกลวงให้ไปนมัสการพระอื่นและปรนนิบัติพระเหล่านั้น</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้าขอประกาศแก่ท่านทั้งหลายในวันนี้ว่า พวกท่านจะพินาศเป็นแน่ ท่านจะไม่มีชีวิตอยู่นานในแผ่นดินซึ่งท่านกำลังจะยกข้ามแม่น้ำจอร์แดน เข้าไปยึดครองนั้น</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้าขออัญเชิญสวรรค์และโลกให้เป็นพยานต่อท่านในวันนี้ว่า ข้าพเจ้าตั้งชีวิตและความตาย พระพรและคำสาปแช่งไว้ต่อหน้าท่าน เพราะฉะนั้นท่านจงเลือกเอาข้างชีวิตเพื่อท่านและลูกหลานของท่านจะได้มีชีวิตอยู่</verse>
				<verse number="20">เพื่อที่จะรักพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน เชื่อฟังพระสุรเสียงของพระองค์ และผูกพันกับพระองค์ ทำเช่นนั้นท่านจะได้ชีวิตและวันเวลาของท่านจะยืนนาน เพื่อท่านจะได้อยู่ในแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์ทรงปฏิญาณแก่บรรพบุรุษของท่าน คือแก่อับราฮัม แก่อิสอัค และแก่ยาโคบ ว่าจะประทานแก่ท่านเหล่านั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">โมเสสยังกล่าวถ้อยคำเหล่านี้แก่คนอิสราเอล</verse>
				<verse number="2">และท่านกล่าวแก่เขาว่า “วันนี้ข้าพเจ้ามีอายุหนึ่งร้อยยี่สิบปี ข้าพเจ้าจะออกไปและเข้ามาอีกไม่ไหวแล้ว พระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘เจ้าจะไม่ได้ข้ามแม่น้ำจอร์แดนนี้’</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะทรงข้ามไปข้างหน้าท่านเอง พระองค์จะทรงทำลายประชาชาติเหล่านี้ให้พ้นหน้าท่าน เพื่อท่านจะขับไล่เขาไป โยชูวาจะนำหน้าท่านดังที่พระยาห์เวห์ตรัสไว้แล้ว</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์จะทรงทำแก่พวกเขา อย่างที่พระองค์ทรงทำแก่สิโหนและโอกกษัตริย์ของคนอาโมไรต์ และแก่แผ่นดินของเขา ผู้ที่พระองค์ทรงทำลายเขา</verse>
				<verse number="5">แล้วพระยาห์เวห์จะทรงมอบเขาไว้แก่ท่าน และพวกท่านจะทำต่อเขาตามพระบัญญัติทั้งสิ้นซึ่งข้าพเจ้าได้สั่งท่านแล้ว</verse>
				<verse number="6">จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด อย่ากลัวหรือครั่นคร้ามเขาเลย เพราะว่าผู้ที่ไปกับท่านคือพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน พระองค์จะไม่ทรงปล่อยท่านให้ล้มเหลวหรือทอดทิ้งท่าน”</verse>
				<verse number="7">แล้วโมเสสเรียกโยชูวาเข้ามา และกล่าวแก่ท่านต่อหน้าคนอิสราเอลว่า “จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด เพราะท่านจะต้องไปกับชนชาตินี้ เข้าไปในแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์ทรงปฏิญาณแก่บรรพบุรุษของพวกเขาว่า จะประทานแก่เขา ท่านจงให้เขาเข้ายึดครองแผ่นดินนั้นเป็นมรดก</verse>
				<verse number="8">ผู้ที่เสด็จไปข้างหน้าท่านคือพระยาห์เวห์ พระองค์สถิตอยู่กับท่าน พระองค์จะไม่ทรงปล่อยให้ท่านล้มเหลว หรือทอดทิ้งท่าน อย่ากลัวและอย่าขยาดเลย”</verse>
				<verse number="9">โมเสสได้เขียนธรรมบัญญัตินี้ และมอบให้ปุโรหิตบุตรหลานของเลวีผู้หามหีบพันธสัญญาของพระยาห์เวห์ และแก่พวกผู้ใหญ่ทั้งสิ้นของคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="10">และโมเสสบัญชาเขาว่า “เมื่อครบทุกเจ็ดปี ตามเวลากำหนดปีปลดปล่อยในเทศกาลอยู่เพิง</verse>
				<verse number="11">เมื่อคนอิสราเอลประชุมพร้อมกันเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ณ สถานที่ซึ่งพระองค์ทรงเลือกไว้นั้น ท่านจงอ่านธรรมบัญญัตินี้ให้คนอิสราเอลทั้งหมดฟัง</verse>
				<verse number="12">จงเรียกประชาชนให้มาประชุมกันทั้งชาย หญิง และเด็ก ทั้งคนต่างด้าวในเมืองของท่าน เพื่อให้เขาได้ยินและเรียนรู้ที่จะยำเกรงพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน และระวังที่จะทำตามถ้อยคำทั้งสิ้นของธรรมบัญญัตินี้</verse>
				<verse number="13">และเพื่อบุตรหลานทั้งหลายของเขาผู้ยังไม่ทราบจะได้ยินและเรียนรู้ที่จะยำเกรงพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกท่าน ตราบเท่าที่ท่านมีชีวิตอยู่ในแผ่นดินซึ่งกำลังจะข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปยึดครองนั้น”</verse>
				<verse number="14">และพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “นี่แน่ะ วันซึ่งเจ้าต้องตายก็ใกล้เข้ามาแล้ว จงเรียกโยชูวามา และพวกเจ้าจงมาเข้าเฝ้าเราในเต็นท์นัดพบ เพื่อเราจะได้กำชับเขา” โมเสสและโยชูวาก็เข้าไปในเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="15">และพระยาห์เวห์ทรงปรากฏในเสาเมฆในเต็นท์นัดพบ และเสาเมฆนั้นอยู่ที่ประตูเต็นท์</verse>
				<verse number="16">และพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “นี่แน่ะ เจ้าจะต้องหลับอยู่กับบรรพบุรุษของเจ้า และชนชาตินี้จะลุกขึ้นและเล่นชู้กับพระของคนต่างชาติในแผ่นดินที่เขาไปอยู่ท่ามกลางนั้น พวกเขาจะทอดทิ้งเราและหักพันธสัญญาซึ่งเราได้ทำไว้กับเขา</verse>
				<verse number="17">แล้วในวันนั้นเราจะกริ้วต่อเขา และจะทอดทิ้งเขาและซ่อนหน้าของเราจากเขา พวกเขาจะถูกกลืน และเผชิญสิ่งร้ายและความลำบากมากมาย ในวันนั้นเขาจะกล่าวว่า ‘เราเผชิญสิ่งร้ายเหล่านี้ เพราะพระเจ้าไม่สถิตท่ามกลางเราไม่ใช่หรือ?’</verse>
				<verse number="18">ในวันนั้นเราจะซ่อนหน้าของเราเป็นแน่ เนื่องจากความชั่วที่เขาทำเพราะเขาได้หันไปหาพระอื่น</verse>
				<verse number="19">ดังนั้นพวกเจ้าจงเขียนบทเพลงนี้ และสอนคนอิสราเอลให้ร้องจนติดปาก เพื่อบทเพลงนี้จะเป็นพยานของเราปรักปรำคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="20">เพราะเมื่อเรานำเขาเข้ามาในแผ่นดินซึ่งมีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์ ซึ่งเราได้ปฏิญาณจะให้แก่บรรพบุรุษของเขา และเขาได้รับประทานอิ่มหนำและอ้วนพี เขาจะหันไปปรนนิบัติพระอื่น และหมิ่นประมาทเราและผิดพันธสัญญาของเรา</verse>
				<verse number="21">และเมื่อเขาเผชิญสิ่งร้ายและความลำบากมากมายแล้ว เพลงบทนี้จะเป็นพยานต่อหน้าเขา (เพราะว่าเพลงนี้จะติดปากลูกหลานของเขาไม่รู้ลืม) เพราะเรารู้ถึงความมุ่งหมายที่เขาจะทำ ก่อนที่เราจะนำเขาเข้าไปในแผ่นดินซึ่งเราปฏิญาณไว้นั้น”</verse>
				<verse number="22">โมเสสจึงเขียนบทเพลงนี้ในวันเดียวกันนั้นและสอนแก่คนอิสราเอล</verse>
				<verse number="23">พระองค์ตรัสสั่งโยชูวา บุตรนูนว่า “จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด เพราะเจ้าจะนำคนอิสราเอลเข้าไปในแผ่นดินซึ่งเราปฏิญาณแก่เขา เราจะอยู่กับเจ้า”</verse>
				<verse number="24">เมื่อโมเสสเขียนถ้อยคำของธรรมบัญญัตินี้ลงในหนังสือจนจบแล้ว</verse>
				<verse number="25">โมเสสก็บัญชาคนเลวีผู้หามหีบพันธสัญญาแห่งพระยาห์เวห์ว่า</verse>
				<verse number="26">“จงรับหนังสือแห่งธรรมบัญญัตินี้วางไว้ข้างหีบพันธสัญญาแห่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ให้อยู่ที่นั่นเพื่อเป็นพยานปรักปรำท่าน</verse>
				<verse number="27">เพราะข้าพเจ้ารู้ว่าพวกท่านเป็นคนมักกบฏและหัวแข็ง นี่แน่ะ เมื่อข้าพเจ้ายังมีชีวิตอยู่กับท่านวันนี้ ท่านยังกบฏต่อพระยาห์เวห์ เมื่อข้าพเจ้าตายแล้วจะยิ่งกว่านี้สักเท่าใด</verse>
				<verse number="28">ท่านจงเรียกประชุมพวกผู้ใหญ่ของทุกเผ่า และเจ้าหน้าที่ทั้งหมด เพื่อข้าพเจ้าจะได้กล่าวถ้อยคำเหล่านี้ให้เขาฟัง และอัญเชิญสวรรค์และโลกให้เป็นพยานปรักปรำเขา</verse>
				<verse number="29">เพราะข้าพเจ้าทราบแน่ว่าเมื่อข้าพเจ้าตายแล้ว ท่านจะประพฤติหลงผิดไปเป็นแน่ และหันเหไปจากทางซึ่งข้าพเจ้าได้บัญชาท่านไว้ ท่านจะเผชิญความทุกข์ลำบากในเวลาต่อมา เพราะว่าท่านจะทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรพระยาห์เวห์ ทำให้พระองค์กริ้วด้วยสิ่งที่มือท่านทำ”</verse>
				<verse number="30">โมเสสจึงกล่าวถ้อยคำในบทเพลงต่อไปนี้ให้เข้าหูชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมดจนจบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">“โอ ฟ้าสวรรค์ จงเงี่ยหู ข้าพเจ้าจะพูด ขอแผ่นดินโลกจงฟังถ้อยคำจากปากของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">ขอให้คำสอนของข้าพเจ้าหยดลงอย่างเม็ดฝน และคำปราศรัยของข้าพเจ้ากลั่นตัวลงอย่างน้ำค้าง อย่างหยาดฝนอยู่เหนือหญ้าอ่อน อย่างห่าฝนตกลงเหนือพรรณพืช</verse>
				<verse number="3">เพราะข้าพเจ้าจะประกาศพระนามของพระยาห์เวห์ จงถวายความยิ่งใหญ่แด่พระเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="4">“พระศิลา พระราชกิจของพระองค์ก็สมบูรณ์ พระมรรคาทั้งสิ้นของพระองค์ก็ยุติธรรม พระเจ้าผู้ทรงเที่ยงธรรมและปราศจากความอธรรม พระองค์ทรงยุติธรรมและทรงเที่ยงตรง</verse>
				<verse number="5">เขาทั้งหลายประพฤติชั่วช้าต่อพระองค์ เขาจึงไม่ได้เป็นบุตรของพระองค์ต่อไป เพราะเขามีตำหนิ เขาเป็นพงศ์พันธุ์ที่วิปริตและคดโกง</verse>
				<verse number="6">ชนชาติโง่เขลาและเบาปัญญาเอ๋ย ท่านจะตอบสนองพระยาห์เวห์อย่างนี้หรือ? พระองค์ไม่ใช่พระบิดา ผู้ทรงสร้างท่าน ผู้ทรงสรรค์ท่าน และสถาปนาท่านไว้หรือ?</verse>
				<verse number="7">จงระลึกถึงอดีตกาล จงตรองถึงจำนวนปีที่ผ่านมาหลายชั่วอายุคน จงถามบิดาของท่าน แล้วเขาจะบอกท่าน จงถามพวกผู้อาวุโสของท่าน แล้วเขาจะตอบท่าน</verse>
				<verse number="8">เมื่อผู้สูงสุดประทานมรดกแก่บรรดาประชาชาติ เมื่อพระองค์ทรงแยกพงศ์พันธุ์ของมนุษย์ พระองค์ทรงกั้นเขตของชนชาติทั้งหลาย ตามจำนวนคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="9">เพราะว่าส่วนของพระยาห์เวห์คือประชากรของพระองค์ ยาโคบเป็นส่วนมรดกของพระองค์</verse>
				<verse number="10">“พระองค์ทรงพบเขาในแผ่นดินทุรกันดาร ในที่ร้างเปล่าวังเวง พระองค์ทรงโอบล้อมเขา และทรงดูแลเขา ทรงรักษาเขาไว้ดังแก้วพระเนตรของพระองค์</verse>
				<verse number="11">เหมือนนกอินทรีที่กวนรังของมัน กระพือปีกเหนือลูกนก กางปีกออกรองรับลูกไว้ให้เกาะอยู่บนปีก</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์องค์เดียวทรงนำเขา ไม่มีพระต่างด้าวองค์ใดอยู่กับเขา</verse>
				<verse number="13">พระองค์ทรงให้เขาขี่ไปบนที่สูงของโลก ให้เขาบริโภคพืชผลที่ได้จากนา พระองค์ทรงให้เขาดูดน้ำผึ้งจากศิลา และน้ำมันจากหินแข็ง</verse>
				<verse number="14">ให้ได้นมข้นจากโคและน้ำนมจากแพะแกะ ได้ไขมันจากลูกแกะ และแกะผู้พันธุ์บาชานและจากแพะ กับข้าวสาลีอย่างดีที่สุด และจากเลือดขององุ่น ท่านได้ดื่มเหล้าองุ่น</verse>
				<verse number="15">“แต่เยชูรูนอ้วนขึ้นแล้วมีพยศ เจ้าอ้วนใหญ่ เนื้อหนานุ่ม แล้วเขาได้ทอดทิ้งพระเจ้าผู้ทรงสร้างเขามา และดูหมิ่นพระศิลาแห่งความรอดของเขา</verse>
				<verse number="16">เขาทำให้พระองค์ทรงหวงแหนด้วยพระต่างด้าว เขายั่วยุให้พระองค์กริ้วด้วยสิ่งน่ารังเกียจทั้งหลาย</verse>
				<verse number="17">เขาบูชาพวกปีศาจซึ่งไม่ใช่พระเจ้า บูชาพระซึ่งไม่รู้จักมาก่อน บูชาพระใหม่ๆ ซึ่งเพิ่งจะเกิดขึ้น ซึ่งบรรพบุรุษของท่านไม่เกรงกลัว</verse>
				<verse number="18">ท่านไม่ใส่ใจในพระศิลาที่ให้กำเนิดท่าน ท่านลืมพระเจ้าซึ่งให้ท่านเกิดมา</verse>
				<verse number="19">“พระยาห์เวห์ทอดพระเนตรและทรงชังเขา เพราะการยั่วยุจากบุตรชายหญิงของพระองค์</verse>
				<verse number="20">และพระองค์ตรัสว่า ‘เราจะซ่อนหน้าของเราจากพวกเขา เราจะคอยดูว่าปลายทางของเขาจะเป็นอย่างไร เพราะเขาเป็นชาติพันธุ์ที่วิปริต เป็นลูกหลานที่ไม่ซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="21">เขาทั้งหลายทำให้เราอิจฉา ด้วยสิ่งที่ไม่ใช่พระ เขาได้ยั่วยุเราด้วยสิ่งไร้สาระของเขา ดังนั้นเราจะทำให้เขาอิจฉาผู้ที่ไม่ใช่ชนชาติ และจะยั่วโทสะเขาด้วยประชาชาติโง่เขลาชาติหนึ่ง</verse>
				<verse number="22">เพราะความกริ้วของเราจึงมีไฟก่อขึ้น มันไหม้ลุกลามไปจนถึงก้นลึกของแดนคนตาย เผาแผ่นดินโลกและพืชผลในนั้น และลุกไหม้ถึงรากฐานแห่งขุนเขา</verse>
				<verse number="23">“ ‘เราจะสุมสิ่งร้ายไว้บนเขาทั้งหลาย และปล่อยลูกธนูของเรายิงไปยังเขา</verse>
				<verse number="24">เขาจะสิ้นแรงเพราะความหิว ความร้อนอันแรงกล้าและโรคร้ายจะเผาผลาญเขา เราจะส่งฟันของสัตว์ร้ายมายังเขา กับพิษของสัตว์เลื้อยคลานในผงคลี</verse>
				<verse number="25">ที่ภายนอกจะมีดาบคร่าชีวิต ที่ในห้องจะมีความกลัว ทำลายทั้งชายหนุ่มและหญิงพรหมจารี ทั้งเด็กที่ยังดูดนมและคนแก่ผมหงอก</verse>
				<verse number="26">เราพูดแล้วว่า “เราจะให้เขากระจัดกระจายไป เราจะให้ชื่อของเขาสูญไปจากความทรงจำของมนุษย์”</verse>
				<verse number="27">แต่เราก็กลัวการยุยงของศัตรู เกรงว่าพวกศัตรูของเขาจะคิดผิดไป เกรงว่าพวกเขาจะพูดว่า “กำลังมือของเราที่มีชัย พระยาห์เวห์ไม่ได้ทรงทำการนี้” ’</verse>
				<verse number="28">“เพราะเขาทั้งหลายเป็นประชาชาติที่ขาดคำปรึกษา ในพวกเขาไม่มีความเข้าใจ</verse>
				<verse number="29">โอ ถ้าเขาฉลาดแล้วเขาจะเข้าใจเรื่องนี้ และพิจารณาถึงวาระสุดท้ายของตน</verse>
				<verse number="30">คนเดียวจะไล่พันคนได้อย่างไร สองคนจะทำให้หมื่นคนหนีได้อย่างไร นอกจากพระศิลาของเขาได้ขายเขาเสียแล้ว และพระยาห์เวห์ได้ทรงทอดทิ้งเขาเสีย</verse>
				<verse number="31">เพราะศิลาของเขาไม่เหมือนพระศิลาของเรา แม้ศัตรูของเราก็ตัดสินอย่างนั้น</verse>
				<verse number="32">เพราะว่าเถาองุ่นของเขาคือเถาองุ่นเมืองโสโดม และมาจากไร่เมืองโกโมราห์ ผลองุ่นของเขาเป็นองุ่นขม ทั้งพวงองุ่นก็ขมด้วย</verse>
				<verse number="33">เหล้าองุ่นของเขาเป็นพิษงู เป็นพิษร้ายแรงของงูเห่า</verse>
				<verse number="34">“เรื่องนี้ไม่ได้สะสมไว้กับเรา และประทับตราไว้ในคลังของเราหรือ?</verse>
				<verse number="35">การแก้แค้นและการตอบสนองเป็นของเรา รอเวลาเมื่อเท้าของเขาจะลื่นพลาด เพราะว่าวันหายนะของเขามาใกล้แล้ว และมันจะมาถึงเขาอย่างฉับพลัน</verse>
				<verse number="36">เพราะพระยาห์เวห์จะทรงพิพากษาประชากรของพระองค์ และทรงเมตตาผู้รับใช้ของพระองค์ เมื่อทอดพระเนตรว่ากำลังของเขาสิ้นลง ไม่มีใครเหลือแล้ว ไม่ว่าทาสหรือไท</verse>
				<verse number="37">แล้วพระองค์จะตรัสว่า ‘พระทั้งหลายของพวกเขาอยู่ที่ไหน ศิลาที่เขาลี้ภัยนั้นอยู่ที่ไหน?’</verse>
				<verse number="38">คือผู้ที่รับประทานไขมันของเครื่องสัตวบูชาของเขา และดื่มเหล้าองุ่นที่เป็นเครื่องดื่มบูชาของเขา ให้พระเหล่านั้นลุกขึ้นช่วยเจ้า ให้พระเหล่านั้นเป็นผู้ปกป้องเจ้า</verse>
				<verse number="39">“ ‘จงดูเถิด บัดนี้ ตัวเรา คือเรานี่แหละเป็นผู้นั้น นอกจากเราไม่มีพระเจ้าอื่นใด เราฆ่าให้ตายและเราก็ให้มีชีวิตอยู่ เราทำให้บาดเจ็บ และเราก็รักษาให้หาย ไม่มีผู้ใดจะช่วยให้พ้นมือเราได้</verse>
				<verse number="40">เพราะเราชูมือขึ้นถึงสวรรค์ และปฏิญาณว่า ดังที่เราดำรงอยู่เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="41">ถ้าเราลับดาบอันวาววับของเรา และมือของเรายึดการพิพากษาไว้ เราจะแก้แค้นศัตรูของเรา และตอบแทนผู้ที่เกลียดชังเรา</verse>
				<verse number="42">เราจะให้ลูกธนูของเราเมาโลหิต และดาบของเราจะกินเนื้อหนัง ด้วยโลหิตของผู้ที่ถูกฆ่าและของเชลย จากศีรษะเจ้านายศัตรู’</verse>
				<verse number="43">“จงยินดีเถิด ประชาชาติทั้งหลาย กับประชากรของพระองค์ เพราะพระองค์จะทรงแก้แค้นแทนโลหิตของผู้รับใช้ของพระองค์ และจะทรงทำการแก้แค้นศัตรูของพระองค์ และจะทรงลบมลทินแผ่นดินแห่งประชากรของพระองค์”</verse>
				<verse number="44">โมเสสได้มาบอกเนื้อเพลงบทนี้ทั้งหมดให้ประชาชนฟัง ทั้งตัวท่านพร้อมกับโยชูวาบุตรนูน</verse>
				<verse number="45">และเมื่อโมเสสบอกถ้อยคำเหล่านี้ทั้งสิ้นแก่คนอิสราเอลทุกคนจบแล้ว</verse>
				<verse number="46">ท่านก็กล่าวแก่เขาว่า “จงใส่ใจในถ้อยคำซึ่งข้าพเจ้าเป็นพยานแก่ท่านในวันนี้ เพื่อท่านจะได้บัญชาลูกหลานของท่าน ให้เขาระวังที่จะทำตามถ้อยคำทั้งหมดของธรรมบัญญัตินี้</verse>
				<verse number="47">เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยสำหรับพวกท่าน แต่เป็นเรื่องชีวิตของท่านทั้งหลาย โดยเรื่องนี้จะทำให้ท่านมีชีวิตยืนนานในแผ่นดินซึ่งท่านกำลังจะข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปยึดครองนั้น”</verse>
				<verse number="48">และพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสในวันเดียวกันนั้นว่า</verse>
				<verse number="49">“จงขึ้นไปบนภูเขาอาบาริมถึงยอดเขาเนโบ ซึ่งอยู่ในแผ่นดินโมอับตรงข้ามเมืองเยรีโค และดูแผ่นดินคานาอันซึ่งเราให้แก่ประชาชนอิสราเอลเป็นกรรมสิทธิ์</verse>
				<verse number="50">และสิ้นชีวิตเสียบนภูเขาซึ่งเจ้าขึ้นไปนั้น และถูกรวบไปอยู่กับประชาชนของเจ้า ดังอาโรนพี่ชายของเจ้าได้สิ้นชีวิตที่ภูเขาโฮร์ และถูกรวบไปอยู่กับประชาชนของเขา</verse>
				<verse number="51">เพราะเจ้าทั้งสองได้ละเมิดต่อเราท่ามกลางคนอิสราเอลเรื่องน้ำแห่งเมรีบาห์ที่คาเดชในถิ่นทุรกันดารศิน เพราะเจ้าไม่ให้เกียรติเราในหมู่คนอิสราเอล</verse>
				<verse number="52">เจ้าจะได้เห็นแผ่นดินซึ่งอยู่ต่อหน้าเจ้า แต่เจ้าจะไม่ได้เข้าไปในแผ่นดินซึ่งเราให้แก่คนอิสราเอล”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">นี่คือพรซึ่งโมเสสคนของพระเจ้าได้อวยพรแก่พงศ์พันธุ์อิสราเอลก่อนที่ท่านสิ้นชีวิต</verse>
				<verse number="2">ท่านกล่าวว่า พระยาห์เวห์เสด็จจากซีนาย และทรงลุกขึ้นจากเสอีร์เสด็จมายังเขาทั้งหลาย พระองค์ทรงทอแสงจากภูเขาปาราน พระองค์เสด็จมากับผู้บริสุทธิ์นับหมื่น ที่พระหัตถ์เบื้องขวามีไฟเป็นพระธรรมแก่เขา</verse>
				<verse number="3">แท้จริง พระองค์ทรงรักชนชาติทั้งหลาย วิสุทธิชนทั้งสิ้นของพระองค์ก็อยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์ และเขาทั้งหลายกราบลงที่พระบาทของพระองค์ รับพระดำรัสของพระองค์</verse>
				<verse number="4">โมเสสบัญชาธรรมบัญญัติไว้แก่เรา เป็นกรรมสิทธิ์ของชุมนุมชนยาโคบ</verse>
				<verse number="5">พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์ในเยชูรูน เมื่อหัวหน้าชนชาติชุมนุมกัน เมื่อคนอิสราเอลทุกเผ่ารวมกัน</verse>
				<verse number="6">“ขอให้รูเบนดำรงชีวิตอยู่ อย่าให้ตาย หรือให้ผู้คนของเขามีจำนวนน้อย”</verse>
				<verse number="7">ท่านกล่าวถึงยูดาห์ดังนี้ว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงสดับเสียงของยูดาห์ ขอทรงนำเขามาอยู่กับชนชาติของเขา มือของเขาได้ต่อสู้เพื่อตนเอง และพระองค์ทรงช่วยเขาให้พ้นจากเหล่าศัตรูของเขา”</verse>
				<verse number="8">ท่านกล่าวถึงเลวีว่า “ทูมมิมและอูริม ของพระองค์ อยู่กับผู้จงรักภักดีของพระองค์ ผู้ที่พระองค์ทรงทดลองแล้วที่ตำบลมัสสาห์ ผู้ที่พระองค์ได้ทรงต่อสู้แล้วที่น้ำแห่งเมรีบาห์</verse>
				<verse number="9">ผู้กล่าวถึงบิดามารดาของตนว่า ‘ข้าพเจ้าไม่คำนึงถึงเขาแล้ว’ เขาไม่ยอมรับพี่น้องของเขา และไม่รู้จักลูกของตน เพราะเขาปฏิบัติตามพระวจนะของพระองค์ และรักษาพันธสัญญาของพระองค์</verse>
				<verse number="10">เขาทั้งหลายจะสอนกฎหมายของพระองค์แก่ยาโคบ และสอนธรรมบัญญัติแก่อิสราเอล เขาจะวางเครื่องหอมเฉพาะพระพักตร์พระองค์ และถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวบนแท่นบูชาของพระองค์</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงอวยพรทรัพย์สินของเขา และพอพระทัยการงานที่มือเขาทำ ขอทรงโบยตีบั้นเอวของศัตรูที่ลุกขึ้นต่อสู้เขา คือผู้ที่เกลียดชังเขา อย่าให้ลุกขึ้นได้อีก”</verse>
				<verse number="12">ท่านกล่าวเรื่องเบนยามินว่า “ผู้เป็นที่รักของพระยาห์เวห์ จะอาศัยอยู่กับพระองค์อย่างปลอดภัย พระองค์ทรงปกป้องเขาไว้วันยังค่ำ และทรงประทับอยู่ระหว่างบ่าของเขา”</verse>
				<verse number="13">และท่านกล่าวถึงโยเซฟว่า “ขอให้แผ่นดินของเขาได้รับพระพรจากพระยาห์เวห์ ให้ได้รับของล้ำค่าจากฟ้าสวรรค์ จากน้ำค้าง และจากบาดาลซึ่งหมอบอยู่เบื้องล่าง</verse>
				<verse number="14">ให้ได้รับผลล้ำค่าของดวงอาทิตย์ และผลล้ำค่าที่ได้จากดวงจันทร์</verse>
				<verse number="15">พร้อมกับผลงามที่สุดจากภูเขาดึกดำบรรพ์ และผลล้ำค่าจากเนินเขานิรันดร์</verse>
				<verse number="16">และผลล้ำค่าของพิภพและสิ่งที่เต็มอยู่ในนั้น และพระกรุณาคุณของพระองค์ผู้ประทับที่พุ่มไม้ ขอให้สิ่งเหล่านี้ลงมาเหนือศีรษะของโยเซฟ และเหนือกระหม่อมของผู้ที่เป็นเจ้านายของพี่น้องของตน</verse>
				<verse number="17">ลูกโคหัวปีของเขาเป็นศักดิ์ศรีของเขา เขาของเขาเหมือนเขาวัวกระทิง และด้วยเขานั้น เขาจะดันชนชาติทั้งหลายออกไปจนสุดปลายพิภพ คือคนเอฟราอิมนับหมื่น และคนมนัสเสห์นับพัน”</verse>
				<verse number="18">ท่านกล่าวถึงเศบูลุนว่า “เศบูลุนเอ๋ย จงยินดีเมื่อท่านออกไป และอิสสาคาร์เอ๋ย จงยินดีในเต็นท์ของตน</verse>
				<verse number="19">เขาจะเรียกชนชาติทั้งหลายมาที่ภูเขา และถวายเครื่องบูชาอันชอบธรรมที่นั่น เพราะเขาจะได้ดูดซับความอุดมจากทะเล และได้ขุมทรัพย์ที่ซ่อนอยู่ในทราย”</verse>
				<verse number="20">ท่านกล่าวถึงกาดว่า “สาธุการแด่พระองค์ผู้ทรงขยายกาด กาดหมอบอยู่เหมือนสิงโต เขาทึ้งแขนและกระหม่อมด้วย</verse>
				<verse number="21">เขาเลือกส่วนดีที่สุดเป็นของตน เพราะนั่นคือส่วนที่สงวนไว้สำหรับผู้บังคับบัญชา และเขามากับพวกหัวหน้าของชนชาติ เขาได้ทำตามความชอบธรรมของพระยาห์เวห์ และตามกฎหมายซึ่งมีต่ออิสราเอล”</verse>
				<verse number="22">และท่านกล่าวถึงดานว่า “ดานเป็นลูกสิงโต ที่กระโจนมาจากเมืองบาชาน”</verse>
				<verse number="23">และท่านกล่าวถึงนัฟทาลีว่า “โอ นัฟทาลี ผู้อิ่มด้วยพระกรุณา และเต็มด้วยพระพรของพระยาห์เวห์ จงยึดครองทางตะวันตกและทางใต้”</verse>
				<verse number="24">และท่านกล่าวถึงอาเชอร์ว่า “อาเชอร์ได้รับพระพรจากบุตรทั้งหลาย ขอให้เขาเป็นที่โปรดปรานของพี่น้องของเขา และให้เขาจุ่มเท้าเขาลงในน้ำมัน</verse>
				<verse number="25">กลอนประตูของท่านจะเป็นเหล็กและทองเหลือง ขอให้กำลังของท่านคงอยู่ตลอดวันคืนของท่าน</verse>
				<verse number="26">“ไม่มีผู้ใดเหมือนพระเจ้าของเยชูรูน พระองค์เสด็จมาจากฟ้าสวรรค์เพื่อช่วยท่าน เสด็จมาบนเมฆด้วยความสูงส่งของพระองค์</verse>
				<verse number="27">พระเจ้าผู้ดำรงเป็นนิตย์เป็นที่อาศัยของท่าน และพระกรนิรันดร์รองรับท่านอยู่ พระองค์ทรงผลักศัตรูให้ออกไปพ้นหน้าท่าน และตรัสว่า จงทำลายเสีย</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น อิสราเอลจึงอยู่อย่างปลอดภัย น้ำพุของยาโคบอยู่ตามลำพัง ในแผ่นดินที่มีข้าวและเหล้าองุ่นให้ ท้องฟ้าของพระองค์โปรยน้ำค้างลงมาด้วย</verse>
				<verse number="29">โอ อิสราเอล ใครจะเหมือนท่านผู้ได้รับพระพร? เป็นชนชาติที่รอดมาโดยพระยาห์เวห์ เป็นโล่ช่วยท่าน เป็นดาบชัยของท่าน ศัตรูจะสยบต่อท่าน ท่านจะเหยียบย่ำไปบนที่สูงของเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">แล้วโมเสสก็ขึ้นไปจากที่ราบโมอับ ถึงภูเขาเนโบถึงยอดปิสกาห์ ซึ่งอยู่ตรงข้ามเมืองเยรีโค และพระยาห์เวห์ทรงสำแดงให้ท่านเห็นแผ่นดินนั้นทั้งหมด คือกิเลอาดจนถึงดาน</verse>
				<verse number="2">ตลอดทั้งนัฟทาลี แผ่นดินเอฟราอิมและมนัสเสห์ ทั่วแผ่นดินยูดาห์ไกลไปถึงทะเลตะวันตก</verse>
				<verse number="3">ทั้งเนเกบและที่ราบลุ่มเมืองเยรีโค เมืองต้นอินทผลัม ไกลไปจนถึงโศอาร์</verse>
				<verse number="4">และพระยาห์เวห์ตรัสกับท่านว่า “นี่คือแผ่นดินซึ่งเราได้ปฏิญาณต่ออับราฮัม ต่ออิสอัค และต่อยาโคบ ว่า ‘เราจะให้แก่ลูกหลานของเจ้า’ เราให้เจ้าเห็นกับตา แต่เจ้าจะไม่ได้เข้าไปในแผ่นดินนั้น”</verse>
				<verse number="5">ดังนั้นโมเสสผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์ จึงสิ้นชีวิตที่นั่นในแผ่นดินโมอับ ตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">และพระองค์ทรงฝังท่านไว้ในหุบเขาในแผ่นดินโมอับตรงข้ามเบธเปโอร์จนถึงทุกวันนี้ไม่มีใครรู้จักที่ฝังศพของท่าน</verse>
				<verse number="7">เมื่อโมเสสสิ้นชีวิตนั้นท่านมีอายุหนึ่งร้อยยี่สิบปี นัยน์ตาของท่านไม่ได้มัวไป หรือกำลังของท่านก็ไม่ถดถอย</verse>
				<verse number="8">และคนอิสราเอลคร่ำครวญถึงโมเสส ณ ที่ราบโมอับสามสิบวัน จึงสิ้นสุดวันร้องไห้ไว้ทุกข์ถึงโมเสส</verse>
				<verse number="9">และโยชูวาบุตรนูนก็ประกอบด้วยสติปัญญา เพราะโมเสสได้วางมือของท่านบนเขา ดังนั้นคนอิสราเอลจึงเชื่อฟังเขา และได้ทำดังที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสสไว้</verse>
				<verse number="10">ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีผู้เผยพระวจนะคนใดเกิดขึ้นในอิสราเอลเสมอโมเสส ผู้ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงรู้จักหน้าต่อหน้า</verse>
				<verse number="11">ในเรื่องหมายสำคัญและการอัศจรรย์ ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงใช้ให้ท่านทำในแผ่นดินอียิปต์ ต่อฟาโรห์และต่อบรรดาข้าราชบริพารของฟาโรห์และต่อแผ่นดินของท่านทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="12">และในเรื่องอำนาจยิ่งใหญ่ และกิจการอันน่ากลัวและใหญ่โตซึ่งโมเสสทำในสายตาของคนอิสราเอลทั้งมวล</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="6">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ต่อมาหลังจากที่โมเสสผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์สิ้นชีวิตแล้ว พระยาห์เวห์ตรัสกับโยชูวาบุตรนูนผู้ช่วยโมเสสว่า</verse>
				<verse number="2">“โมเสสผู้รับใช้ของเราสิ้นชีวิตแล้ว บัดนี้เจ้าและชนชาตินี้ทั้งหมดจงลุกขึ้นข้ามแม่น้ำจอร์แดนนี้ ไปยังแผ่นดินซึ่งเรายกให้พวกเขา คือประชาชนอิสราเอล</verse>
				<verse number="3">ทุกๆ แห่งที่ฝ่าเท้าของเจ้าทั้งหลายจะเหยียบลง เราได้ยกให้พวกเจ้าดังที่เราได้สัญญาไว้กับโมเสส</verse>
				<verse number="4">ตั้งแต่ถิ่นทุรกันดารและภูเขาเลบานอนนี้จนถึงแม่น้ำใหญ่ คือแม่น้ำยูเฟรติส แผ่นดินทั้งหมดของคนฮิตไทต์ ถึงทะเลใหญ่ทางทิศตะวันตก จะเป็นอาณาเขตของเจ้า</verse>
				<verse number="5">ไม่มีใครจะยืนหยัดต่อหน้าเจ้าได้ตลอดชีวิตของเจ้า เราอยู่กับโมเสสมาแล้วอย่างไร เราจะอยู่กับเจ้าอย่างนั้น เราจะไม่ละเลยหรือทอดทิ้งเจ้า</verse>
				<verse number="6">จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด เพราะเจ้าจะทำให้ชนชาตินี้ได้รับแผ่นดินนั้นเป็นมรดก ซึ่งเราปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของพวกเขาว่าจะยกให้เขา</verse>
				<verse number="7">เพียงแต่จงเข้มแข็งและกล้าหาญยิ่งเถิด ระวังที่จะทำตามธรรมบัญญัติทั้งหมด ซึ่งโมเสสผู้รับใช้ของเราได้บัญชาเจ้าไว้นั้น อย่าหันเหจากธรรมบัญญัตินั้นไปทางขวาหรือทางซ้าย เพื่อเจ้าจะได้รับความสำเร็จอย่างดีในทุกแห่งที่เจ้าไป</verse>
				<verse number="8">อย่าให้หนังสือธรรมบัญญัตินี้ห่างจากปากของเจ้า แต่จงตรึกตรองตามนั้นทั้งกลางวันและกลางคืน เพื่อเจ้าจะได้ระวังที่จะทำตามข้อความทุกประการที่เขียนไว้นั้น แล้วเจ้าจะมีความเจริญ และประสบความสำเร็จ</verse>
				<verse number="9">เราสั่งเจ้าแล้วไม่ใช่หรือว่าจงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด อย่าครั่นคร้ามหรือตกใจเลย เพราะว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าสถิตกับเจ้าทุกแห่งที่เจ้าไป”</verse>
				<verse number="10">แล้วโยชูวาบัญชาเจ้าหน้าที่ทั้งหมดของประชาชนว่า</verse>
				<verse number="11">“จงไปในค่ายสั่งประชาชนว่า ‘จงเตรียมเสบียงอาหารไว้ เพราะว่าภายในสามวันพวกท่านจะต้องข้ามแม่น้ำจอร์แดนนี้ เพื่อเข้าไปยึดครองแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานให้พวกท่านยึดครอง’ ”</verse>
				<verse number="12">แล้วโยชูวาพูดกับคนรูเบน คนกาด และคนมนัสเสห์ครึ่งเผ่าว่า</verse>
				<verse number="13">“จงจำคำที่โมเสสผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์บัญชาพวกท่านไว้ว่า ‘พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงจัดที่พักให้ท่าน และจะประทานแผ่นดินนี้แก่ท่าน’</verse>
				<verse number="14">ภรรยา ลูกเล็ก และฝูงปศุสัตว์ของพวกท่านจะอยู่ในแผ่นดินซึ่งโมเสสยกให้ที่ฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดน แต่พวกนักรบกล้าหาญในพวกท่านต้องถืออาวุธข้ามไปเป็นทัพหน้าเพื่อช่วยพี่น้องของตน</verse>
				<verse number="15">จนกว่าพระยาห์เวห์จะประทานที่พักแก่พี่น้องของท่านดังที่ประทานแก่ท่าน ทั้งให้เขาได้ยึดครองแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่เขา แล้วท่านจึงจะกลับไปยังแผ่นดินที่ท่านยึดครองและถือไว้เป็นกรรมสิทธิ์ คือแผ่นดินซึ่งโมเสสผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์ได้ให้แก่พวกท่านที่ฟากแม่น้ำจอร์แดนข้างโน้นทางทิศตะวันออก”</verse>
				<verse number="16">เขาทั้งหลายจึงตอบโยชูวาว่า “ทุกสิ่งซึ่งท่านบัญชาพวกเรา เราจะทำตาม และทุกแห่งที่ท่านจะส่งพวกเราไป เราจะไป</verse>
				<verse number="17">เราเชื่อฟังโมเสสทุกเรื่องอย่างไร เราจะเชื่อฟังท่านอย่างนั้น ขอเพียงว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านสถิตกับท่านดังที่พระองค์ได้สถิตกับโมเสส</verse>
				<verse number="18">ใครขัดขืนคำบัญชาของท่าน และไม่เชื่อฟังถ้อยคำของท่านไม่ว่าท่านจะบัญชาเขาอย่างไร คนนั้นจะต้องตาย เพียงแต่จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ต่อมาโยชูวาบุตรนูนส่งชายสองคนจากเมืองชิทธีมเป็นการลับไปสอดแนม กล่าวว่า “จงไปตรวจดูแผ่นดินนั้น โดยเฉพาะเมืองเยรีโค” เขาทั้งสองก็ไป เข้าไปในบ้านของหญิงโสเภณีคนหนึ่งชื่อราหับ และพักอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="2">มีคนทูลกษัตริย์แห่งเยรีโคว่า “นี่แน่ะ มีชายอิสราเอลบางคนเข้ามาคืนนี้ เพื่อจะสอดแนมดูแผ่นดิน”</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์แห่งเยรีโคจึงใช้คนไปสั่งราหับว่า “จงส่งคนเหล่านั้นซึ่งมาหาเจ้าในบ้านของเจ้าออกมาให้เรา เพราะพวกเขามาเพื่อจะสอดแนมดูทั่วแผ่นดินนี้”</verse>
				<verse number="4">แต่หญิงนั้นได้ซ่อนชายทั้งสองเสียแล้วจึงกล่าวว่า “มีผู้ชายมาหาข้าพเจ้าจริง แต่พวกเขามาจากไหนข้าพเจ้าไม่ทราบ</verse>
				<verse number="5">เมื่อจะปิดประตูเมืองในเวลาพลบค่ำ คนเหล่านั้นก็ออกไปแล้ว เขาไปทางไหนข้าพเจ้าไม่ทราบ จงรีบตามเขาไปเถิด คงทันเขา”</verse>
				<verse number="6">แต่หญิงนั้นได้พาคนทั้งสองขึ้นไปบนดาดฟ้า แล้วซ่อนตัวเขาไว้ใต้ต้นป่านซึ่งวางเรียงกันตากไว้บนดาดฟ้านั้น</verse>
				<verse number="7">พวกผู้ชายก็ไล่ตามคนทั้งสองไปทางแม่น้ำจอร์แดนจนถึงท่าข้าม พอคนที่ไล่ตามนั้นออกไปแล้วพวกเขาก็ปิดประตูเมือง</verse>
				<verse number="8">เมื่อชายทั้งสองคนยังไม่นอน หญิงนั้นก็ขึ้นไปหาพวกเขาบนดาดฟ้า</verse>
				<verse number="9">กล่าวแก่ชายเหล่านั้นว่า “ดิฉันทราบแล้วว่า พระยาห์เวห์ประทานแผ่นดินนี้แก่พวกท่าน ความกลัวพวกท่านครอบงำเรา และบรรดาชาวแผ่นดินก็หวาดกลัวพวกท่าน</verse>
				<verse number="10">เพราะพวกเราได้ยินเรื่องที่พระยาห์เวห์ทรงทำให้ทะเลแดง แห้งไปต่อหน้าท่าน เมื่อท่านออกจากอียิปต์ และเรื่องการที่ท่านได้ทำต่อกษัตริย์ทั้งสองของคนอาโมไรต์ ซึ่งอยู่ฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดน คือกษัตริย์สิโหนและโอก ผู้ซึ่งพวกท่านได้ทำลายเสีย</verse>
				<verse number="11">เพราะเรื่องท่านนี้แหละ พอพวกเราได้ยินข่าวนี้ เราก็ใจเสีย ไม่มีความกล้าหาญเหลืออยู่ในสักคนหนึ่งเลย เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านเป็นพระเจ้าของสวรรค์เบื้องบนและโลกเบื้องล่าง</verse>
				<verse number="12">บัดนี้ขอท่านสาบานให้ดิฉันในพระนามพระยาห์เวห์ว่า ในเมื่อดิฉันได้แสดงความเมตตาต่อท่านแล้ว ท่านจะแสดงความเมตตาต่อครอบครัวของดิฉันด้วย และให้มีหมายสำคัญอันแน่นอนต่อกัน</verse>
				<verse number="13">และขอไว้ชีวิตบิดามารดา พี่น้องชายหญิง และทุกคนที่เป็นของวงศ์ญาตินี้”</verse>
				<verse number="14">ชายนั้นจึงตอบนางว่า “ชีวิตของเราเพื่อชีวิตของพวกเจ้า ถ้าพวกเจ้าไม่เปิดเผยภารกิจนี้ของเรากับใคร เราจะมีความเมตตาและซื่อสัตย์ต่อเจ้า เมื่อพระยาห์เวห์ประทานแผ่นดินนี้แก่เรา”</verse>
				<verse number="15">แล้วนางจึงเอาเชือกหย่อนเขาทั้งสองลงทางหน้าต่าง เพราะบ้านของนางตั้งอยู่ที่กำแพงเมือง นางอาศัยอยู่ในกำแพง</verse>
				<verse number="16">นางจึงบอกพวกเขาว่า “จงไปที่ภูเขา เพื่อไม่ให้ผู้ไล่ตามพบเข้า จงซ่อนตัวอยู่ที่นั่นสามวันจนกว่าผู้ไล่ตามจะกลับ แล้วค่อยออกเดินทางต่อไป”</verse>
				<verse number="17">ชายเหล่านั้นจึงพูดกับนางว่า “เราจะไม่ให้ผิดคำสาบานซึ่งเจ้าได้ให้เราสาบานนั้น</verse>
				<verse number="18">นี่แน่ะ เมื่อเรายกเข้ามาในแผ่นดินนี้ เจ้าจงเอาเชือกด้ายแดงนี้ผูกไว้ที่หน้าต่าง ซึ่งเจ้าหย่อนเราลงไปนั้น และเจ้าจงรวบรวมบิดามารดา พี่น้อง และทุกคนในครอบครัวของบิดาเข้ามาไว้ในบ้าน</verse>
				<verse number="19">ใครก็ตามที่ออกไปที่ถนนนอกประตูบ้าน หากเขาตาย ก็เป็นความรับผิดชอบของเขาเอง ฝ่ายเราไม่มีความผิด แต่ถ้ามีใครยกมือขึ้นทำร้ายคนที่อยู่กับเจ้าในบ้าน ที่เขาตายนั้นเราจะรับผิด</verse>
				<verse number="20">แต่ถ้าเจ้าเปิดเผยภารกิจของเรา เราก็พ้นจากคำสาบานซึ่งเจ้าให้เราสาบานไว้นั้น”</verse>
				<verse number="21">นางจึงกล่าวว่า “ให้เป็นไปตามคำของท่านเถิด” แล้วนางก็ส่งคนทั้งสองนั้นไป เขาก็ไป นางจึงเอาเชือกด้ายแดงผูกไว้ที่หน้าต่าง</verse>
				<verse number="22">พวกเขาออกไปแล้วมาถึงภูเขา พักอยู่ที่นั่นสามวัน จนผู้ไล่ตามกลับ เพราะได้ค้นหาอยู่ตลอดทางก็ไม่พบ</verse>
				<verse number="23">ชายทั้งสองจึงกลับไปและลงจากภูเขา ข้ามไปหาโยชูวาบุตรนูน แล้วเล่าทุกสิ่งซึ่งเกิดแก่ตนให้ฟัง</verse>
				<verse number="24">และเขากล่าวแก่โยชูวาว่า “พระยาห์เวห์ทรงมอบแผ่นดินทั้งหมดไว้ในมือเราแน่นอนแล้ว และยิ่งกว่านั้นอีกชาวเมืองทุกคนในแผ่นดินนี้ ก็หวาดกลัวต่อหน้าเรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">โยชูวาตื่นแต่เช้า ทั้งตัวท่านและประชาชนอิสราเอลทั้งหมดยกออกจากชิทธีมมาถึงแม่น้ำจอร์แดน พวกเขาพักอยู่ที่นั่นก่อนจะข้ามไป</verse>
				<verse number="2">ต่อมาอีกสามวัน พวกเจ้าหน้าที่ก็ไปทั่วค่าย</verse>
				<verse number="3">แล้วบัญชาประชาชนว่า “เมื่อท่านเห็นหีบพันธสัญญาแห่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน และเห็นคนเลวีซึ่งเป็นปุโรหิตหามไป ก็ให้ยกออกจากที่ของท่านตามหีบนั้นไป</verse>
				<verse number="4">เพื่อพวกท่านจะได้รู้จักทางที่จะไป เพราะท่านยังไม่เคยไปทางนี้มาก่อน ทิ้งระยะระหว่างท่านและหีบให้ห่างประมาณหนึ่งกิโลเมตร อย่าเข้าไปใกล้หีบนั้น”</verse>
				<verse number="5">โยชูวากล่าวแก่ประชาชนว่า “จงชำระตัวให้บริสุทธิ์ เพราะว่าพรุ่งนี้พระยาห์เวห์จะทรงทำการอัศจรรย์ท่ามกลางพวกท่าน”</verse>
				<verse number="6">โยชูวาสั่งพวกปุโรหิตว่า “จงหามหีบพันธสัญญาไปข้างหน้าประชาชน” พวกเขาก็หามหีบพันธสัญญาเดินไปข้างหน้าประชาชน</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ตรัสกับโยชูวาว่า “วันนี้เราจะเริ่มให้เจ้าเป็นใหญ่ ในสายตาของอิสราเอลทั้งสิ้น เพื่อเขาจะได้ทราบว่า เราอยู่กับโมเสสมาแล้วอย่างไร เราจะอยู่กับเจ้าอย่างนั้น</verse>
				<verse number="8">และเจ้าจงสั่งปุโรหิตผู้หามหีบพันธสัญญาว่า ‘เมื่อพวกท่านมาถึงริมแม่น้ำจอร์แดน จงหยุดยืนอยู่ในแม่น้ำจอร์แดน’ ”</verse>
				<verse number="9">และโยชูวากล่าวแก่ประชาชนอิสราเอลว่า “จงมาที่นี่ และฟังพระดำรัสของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน”</verse>
				<verse number="10">และโยชูวากล่าวว่า “โดยเหตุนี้พวกท่านจะได้ทราบว่า พระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ประทับอยู่ท่ามกลางท่านทั้งหลาย และพระองค์จะทรงขับไล่คนคานาอัน คนฮิตไทต์ คนฮีไวต์ คนเปริสซี คนเกอร์กาชี คนอาโมไรต์ และคนเยบุสให้พ้นหน้าท่านทั้งหลายอย่างแน่นอน</verse>
				<verse number="11">นี่แน่ะ หีบพันธสัญญาขององค์เจ้านายแห่งสากลพิภพจะผ่านไปข้างหน้าท่าน ลงไปในแม่น้ำจอร์แดน</verse>
				<verse number="12">ดังนั้นตอนนี้จงเลือกคนสิบสองคนออกจากเผ่าอิสราเอล เผ่าละคน</verse>
				<verse number="13">และเมื่อฝ่าเท้าของปุโรหิตผู้หามหีบของพระยาห์เวห์องค์เจ้านายแห่งสากลพิภพ จะลงไปยืนอยู่ในแม่น้ำจอร์แดน น้ำในจอร์แดนจะแยกออก คือน้ำที่ไหลมาจากข้างบนจะตั้งขึ้นเป็นกองเดียว”</verse>
				<verse number="14">ดังนั้นเมื่อประชาชนยกจากเต็นท์ของพวกเขา เพื่อจะข้ามแม่น้ำจอร์แดน และพวกปุโรหิตหามหีบพันธสัญญาไปข้างหน้าประชาชน</verse>
				<verse number="15">แม่น้ำจอร์แดนนั้นขึ้นท่วมฝั่งทั้งสายตลอดฤดูเกี่ยวข้าว เมื่อคนหามหีบมาถึงจอร์แดนและเท้าของปุโรหิตผู้หามหีบจุ่มลงที่ริมน้ำแล้ว</verse>
				<verse number="16">น้ำที่ไหลมาจากข้างบนก็หยุด และตั้งสูงขึ้นเป็นกองเดียวไกลออกไปถึงเมืองอาดัม ซึ่งเป็นเมืองอยู่ข้างๆ เมืองศาเรธานและน้ำที่ไหลลงสู่ทะเลแห่งอาราบาห์ คือทะเลตายนั้นก็ขาดจากกันอย่างสิ้นเชิง แล้วประชาชนก็ข้ามไปที่ฝั่งตรงข้ามเมืองเยรีโค</verse>
				<verse number="17">และปุโรหิตผู้หามหีบพันธสัญญาของพระยาห์เวห์ ยืนมั่นอยู่บนดินแห้งกลางแม่น้ำจอร์แดน คนอิสราเอลทั้งหมดก็เดินข้ามไปบนดินแห้ง จนทั้งชนชาติข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปหมด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เมื่อชนชาตินั้นได้ข้ามแม่น้ำจอร์แดนหมดแล้ว พระยาห์เวห์ตรัสสั่งโยชูวาว่า</verse>
				<verse number="2">“จงเลือกคนสิบสองคนจากประชาชนเผ่าละคน</verse>
				<verse number="3">และบัญชาเขาว่า ‘จงเอาศิลาสิบสองก้อนจากที่นี่ที่กลางแม่น้ำจอร์แดน ตรงที่เท้าของปุโรหิตยืนมั่นอยู่นั้น ขนมาวางไว้ในที่ซึ่งพวกท่านจะนอนในคืนวันนี้’ ”</verse>
				<verse number="4">แล้วโยชูวาจึงเรียกคนสิบสองคน ซึ่งท่านแต่งตั้งจากประชาชนอิสราเอลมาเผ่าละคน</verse>
				<verse number="5">โยชูวาสั่งเขาว่า “จงผ่านไปข้างหน้าหีบของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านลงไปกลางแม่น้ำจอร์แดน แล้วแบกศิลาใส่บ่ามาคนละก้อนตามจำนวนเผ่าคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="6">เพื่อสิ่งนี้จะเป็นหมายสำคัญท่ามกลางพวกท่าน เมื่อลูกหลานของท่านจะถามในเวลาต่อมาว่า ‘ศิลาเหล่านี้มีความหมายอะไรสำหรับท่าน?’</verse>
				<verse number="7">แล้วท่านจงตอบว่า “น้ำที่จอร์แดนแยกจากกันต่อหน้าหีบพันธสัญญาแห่งพระยาห์เวห์ เมื่อหีบนั้นข้ามจอร์แดน น้ำก็แยกจากกัน ศิลาเหล่านี้จะเป็นอนุสรณ์เป็นนิตย์แก่พงศ์พันธุ์อิสราเอล”</verse>
				<verse number="8">ประชาชนอิสราเอลก็ทำตามที่โยชูวาบัญชา และขนศิลาสิบสองก้อนมาจากกลางจอร์แดน ตามจำนวนเผ่าประชาชนอิสราเอล ดังที่พระยาห์เวห์ตรัสสั่งโยชูวา และเขาก็แบกมายังที่ซึ่งเขาพักอยู่ วางไว้ที่นั่น</verse>
				<verse number="9">และโยชูวาได้ตั้งศิลาสิบสองก้อน ไว้กลางแม่น้ำจอร์แดน ตรงที่เท้าของปุโรหิตผู้หามหีบพันธสัญญายืนอยู่ และศิลาเหล่านั้นก็ยังอยู่จนทุกวันนี้</verse>
				<verse number="10">เพราะปุโรหิตผู้หามหีบนั้นได้ยืนอยู่ที่กลางจอร์แดน จนกว่าทุกสิ่งจะสำเร็จตามซึ่งพระยาห์เวห์ทรงบัญชาโยชูวาให้บอกประชาชน ตามที่โมเสสได้บัญชาโยชูวาไว้ทุกประการ แล้วประชาชนก็รีบข้ามไป</verse>
				<verse number="11">เมื่อประชาชนข้ามไปหมดแล้ว หีบของพระยาห์เวห์และพวกปุโรหิตก็ข้ามไปต่อหน้าประชาชน</verse>
				<verse number="12">คนรูเบน คนกาด และคนมนัสเสห์ครึ่งเผ่าถืออาวุธข้ามไปต่อหน้าประชาชนอิสราเอล ตามที่โมเสสได้สั่งเขาไว้</verse>
				<verse number="13">มีคนถืออาวุธพร้อมที่จะเข้าสงครามประมาณ 40,000 คน ได้ข้ามไปเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์เพื่อไปทำศึกถึงที่ราบเมืองเยรีโค</verse>
				<verse number="14">ในวันนั้นพระยาห์เวห์ทรงยกย่องโยชูวาต่อหน้าอิสราเอลทั้งหมด เขาทั้งหลายก็ยำเกรงท่าน ดังที่เขาเคยยำเกรงโมเสสตลอดชีวิตของท่าน</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์ตรัสกับโยชูวาว่า</verse>
				<verse number="16">“จงบัญชาพวกปุโรหิตผู้หามหีบแห่งสักขีพยานให้ขึ้นมาจากจอร์แดน”</verse>
				<verse number="17">โยชูวาจึงบัญชาปุโรหิตว่า “จงขึ้นมาจากจอร์แดนเถิด”</verse>
				<verse number="18">แล้วพวกปุโรหิตผู้หามหีบพันธสัญญาแห่งพระยาห์เวห์ก็ขึ้นมาจากกลางจอร์แดน เมื่อฝ่าเท้าของปุโรหิตยกขึ้นเหยียบแผ่นดินแห้ง น้ำในจอร์แดนก็ไหลกลับมายังที่เก่าจนท่วมฝั่งทั้งหมดอย่างเดิม</verse>
				<verse number="19">ประชาชนได้ขึ้นจากจอร์แดนในวันที่สิบเดือนที่หนึ่ง ไปตั้งค่ายอยู่ที่กิลกาลริมเขตเมืองเยรีโคข้างทิศตะวันออก</verse>
				<verse number="20">และศิลาสิบสองก้อนซึ่งเขานำออกมาจากจอร์แดนนั้น โยชูวาก็ได้ตั้งไว้ที่กิลกาล</verse>
				<verse number="21">ท่านจึงกล่าวแก่ประชาชนอิสราเอลว่า “เวลาภายหน้าเมื่อลูกหลานจะถามบิดาของเขาว่า ‘ศิลาเหล่านี้มีความหมายอะไร?’</verse>
				<verse number="22">แล้วท่านจงตอบให้ลูกหลานทราบว่า ‘อิสราเอลได้ข้ามจอร์แดนนี้บนดินแห้ง’</verse>
				<verse number="23">เพราะว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกท่านทรงทำให้แม่น้ำจอร์แดนแห้งไปต่อหน้าท่าน จนท่านข้ามไปได้หมด ดังที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงทำต่อทะเลแดง ทรงทำให้แห้งเพื่อพวกเรา จนเราข้ามไปหมด</verse>
				<verse number="24">เพื่อชนชาติทั้งสิ้นทั่วพิภพจะได้ทราบว่า พระหัตถ์พระยาห์เวห์นั้นทรงฤทธิ์ เพื่อพวกท่านจะยำเกรงพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านเป็นนิตย์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เมื่อกษัตริย์ทั้งหมดของคนอาโมไรต์ซึ่งอยู่ฟากตะวันตกของจอร์แดน และกษัตริย์ทั้งหมดของคนคานาอันซึ่งอยู่ใกล้ทะเล ได้ยินว่าพระยาห์เวห์ทรงบันดาลให้น้ำในจอร์แดนแห้งไปต่อหน้าประชาชนอิสราเอล ให้เขาข้ามฟากไปได้ พวกเขาก็ใจเสียไม่มีกำลังใจในตัวอีกต่อไปที่จะเผชิญหน้าประชาชนอิสราเอล</verse>
				<verse number="2">คราวนั้น พระยาห์เวห์ตรัสกับโยชูวาว่า “จงทำมีดด้วยหินคมและให้ประชาชนอิสราเอลเข้าสุหนัตเป็นครั้งที่สอง”</verse>
				<verse number="3">โยชูวาจึงทำมีดหินและให้ประชาชนอิสราเอลเข้าสุหนัตที่กิเบอัธหะอาราโลท</verse>
				<verse number="4">นี่คือสาเหตุซึ่งโยชูวาให้เขาเข้าสุหนัต ในบรรดาประชาชนผู้ออกมาจากอียิปต์ ผู้ชายทุกคนคือทหารทั้งหมดสิ้นชีวิตเสียตามทางในถิ่นทุรกันดาร หลังจากที่ออกจากอียิปต์</verse>
				<verse number="5">แม้ว่าประชาชนผู้ออกมาเหล่านั้นได้เข้าสุหนัตหมดทุกคนแล้ว แต่ประชาชนที่เกิดมาใหม่ตามทางในถิ่นทุรกันดารหลังจากที่ออกมาจากอียิปต์นั้นยังไม่ได้เข้าสุหนัต</verse>
				<verse number="6">เพราะว่าคนอิสราเอลเดินทาง 40 ปีในถิ่นทุรกันดารจนชนชาติทั้งสิ้น คือพวกทหารที่ออกมาจากอียิปต์สิ้นชีวิตทั้งหมด เพราะพวกเขาไม่ได้เชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์ ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงปฏิญาณกับเขาว่า พระองค์จะไม่ทรงยอมให้เขาเห็นแผ่นดินที่พระยาห์เวห์ได้ทรงปฏิญาณแก่บรรพบุรุษของเขาว่าจะประทานแก่เราทั้งหลาย เป็นแผ่นดินที่มีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์</verse>
				<verse number="7">แต่บรรดาบุตรของพวกเขาซึ่งพระองค์ทรงให้มาแทนเขานั้น โยชูวาก็ให้เข้าสุหนัตเพราะเขายังไม่ได้เข้าสุหนัต เนื่องจากเขาไม่เคยให้เข้าสุหนัตเมื่อมาตามทาง</verse>
				<verse number="8">เมื่อได้ให้ชนชาติทั้งหมดเข้าสุหนัตแล้ว พวกเขาก็พักอยู่ในค่ายจนกว่าจะหายเป็นปกติ</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์ตรัสกับโยชูวาว่า “วันนี้เราได้กลิ้งความอดสูเพราะอียิปต์ไปให้พ้นเจ้าแล้ว” จึงเรียกชื่อตำบลนั้นว่ากิลกาล จนทุกวันนี้</verse>
				<verse number="10">ประชาชนอิสราเอลได้ตั้งค่ายที่กิลกาล และถือเทศกาลปัสกา ในวันที่สิบสี่เวลาเย็น ณ ที่ราบเมืองเยรีโค</verse>
				<verse number="11">วันรุ่งขึ้นหลังวันเทศกาลปัสกา วันนั้นเองพวกเขาก็รับประทานผลจากแผ่นดิน คือขนมปังไร้เชื้อและข้าวคั่ว</verse>
				<verse number="12">ตั้งแต่วันรุ่งขึ้นมานา ก็ขาดไป คือเมื่อเขาได้รับประทานผลจากแผ่นดิน ประชาชนอิสราเอลไม่มีมานาอีกเลย ในปีนั้นเขารับประทานผลจากแผ่นดินคานาอัน</verse>
				<verse number="13">เมื่อโยชูวาอยู่ข้างเมืองเยรีโคท่านได้เงยหน้าขึ้นมองดู นี่แน่ะ ชายคนหนึ่งชักดาบออกมาถือยืนอยู่ตรงหน้าท่าน โยชูวาเข้าไปหาชายนั้น กล่าวแก่เขาว่า “ท่านอยู่ฝ่ายเราหรืออยู่ฝ่ายศัตรู?”</verse>
				<verse number="14">ผู้นั้นจึงตอบว่า “ไม่ใช่ เรามาในฐานะจอมทัพของพระยาห์เวห์” ฝ่ายโยชูวาก็กราบลงถึงดินนมัสการแล้วถามว่า “เจ้านายของข้าพเจ้า ท่านจะให้ผู้รับใช้ของท่านทำอะไร?”</verse>
				<verse number="15">จอมทัพของพระยาห์เวห์จึงสั่งโยชูวาว่า “จงถอดรองเท้าออกจากเท้าของเจ้าเสีย เพราะว่าที่ซึ่งเจ้ายืนอยู่นี้เป็นที่ศักดิ์สิทธิ์” โยชูวาก็ทำตาม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">เพราะเหตุพงศ์พันธุ์อิสราเอล เมืองเยรีโคจึงถูกปิดมิดชิดไม่ให้คนเข้าออก</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ตรัสกับโยชูวาว่า “ดูแน่ะ เราได้มอบเมืองเยรีโคไว้ในมือเจ้าแล้ว ทั้งกษัตริย์และพวกนักรบกล้าหาญ</verse>
				<verse number="3">พวกเจ้าจงเดินขบวนรอบเมือง คือให้พวกทหารวนรอบเมืองครั้งหนึ่ง เจ้าจงทำเช่นนี้หกวัน</verse>
				<verse number="4">ให้ปุโรหิตเจ็ดคนถือแตรเขาแกะเจ็ดคันนำหน้าหีบ และในวันที่เจ็ดนั้นพวกเจ้าจงเดินรอบเมืองเจ็ดครั้ง ให้ปุโรหิตเป่าแตรไปด้วย</verse>
				<verse number="5">และเมื่อเขาเป่าเขาแกะเป็นเสียงยาว พอเจ้าได้ยินเสียงแตรนั้น ก็ให้ประชาชนทั้งปวงโห่ร้องขึ้นด้วยเสียงดัง กำแพงเมืองนั้นก็จะพังลงราบ และประชาชนจะขึ้นไป ทุกคนต่างตรงไปข้างหน้าตน”</verse>
				<verse number="6">โยชูวาบุตรนูนจึงเรียกปุโรหิตมาสั่งว่า “จงยกหีบพันธสัญญาขึ้นหามไป ให้ปุโรหิตเจ็ดคนถือแตรเขาแกะเจ็ดคันเดินนำหน้าหีบแห่งพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="7">และท่านสั่งประชาชนว่า “จงออกเดินรอบเมืองนั้น ให้มีทหารถืออาวุธเดินข้างหน้าหีบแห่งพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="8">เมื่อโยชูวากล่าวแก่ประชาชนแล้ว ปุโรหิตเจ็ดคนที่ถือแตรเขาแกะเจ็ดคันเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ก็เดินข้างหน้าเป่าแตรไป และมีหีบพันธสัญญาแห่งพระยาห์เวห์ตามเขามา</verse>
				<verse number="9">และทหารถืออาวุธเดินอยู่หน้าปุโรหิตผู้เป่าแตร และกองระวังหลังก็เดินตามหีบ ส่วนแตรนั้นก็เป่าอยู่เรื่อยไป</verse>
				<verse number="10">แต่โยชูวาบัญชาประชาชนว่า “อย่าโห่ร้อง อย่าให้ใครได้ยินเสียงของท่าน อย่าให้ถ้อยคำหลุดออกจากปากของท่านเลย จนกว่าจะถึงวันที่ข้าพเจ้าบอกให้ท่านโห่ร้อง ท่านจึงโห่ร้องกัน”</verse>
				<verse number="11">หีบแห่งพระยาห์เวห์จึงเวียนไปรอบเมือง คือเวียนรอบหนึ่งเที่ยวแล้วพวกเขาก็กลับเข้าค่าย นอนค้างคืนอยู่ในค่ายนั้น</verse>
				<verse number="12">โยชูวาลุกขึ้นแต่เช้าและพวกปุโรหิตก็ยกหีบแห่งพระยาห์เวห์ขึ้นหาม</verse>
				<verse number="13">และปุโรหิตเจ็ดคนถือแตรเขาแกะเจ็ดคันเดินหน้าหีบแห่งพระยาห์เวห์เป่าแตรเรื่อยไป และทหารถืออาวุธก็เดินอยู่ข้างหน้าเขา และกองระวังหลังก็เดินอยู่ข้างหลังหีบแห่งพระยาห์เวห์ ส่วนแตรก็เป่าเรื่อยไป</verse>
				<verse number="14">และในวันที่สองเขาก็เดินรอบเมืองนั้นครั้งหนึ่งแล้วกลับเข้าค่ายอีก เขาทำเช่นนี้อยู่หกวัน</verse>
				<verse number="15">ในวันที่เจ็ด พวกเขาลุกขึ้นแต่เช้าตรู่ เดินขบวนรอบเมืองอย่างเคยเจ็ดครั้ง เฉพาะวันเดียวนั้นเขาได้เดินขบวนรอบเมืองเจ็ดครั้ง</verse>
				<verse number="16">ในครั้งที่เจ็ด เมื่อปุโรหิตเป่าแตร โยชูวาบอกประชาชนว่า “จงโห่ร้องขึ้นเถิด เพราะพระยาห์เวห์ทรงมอบเมืองนั้นให้ท่านแล้ว</verse>
				<verse number="17">เมืองนั้นและทุกสิ่งในเมืองนั้นเป็นสิ่งที่ต้องทำลายถวายแด่พระยาห์เวห์ เว้นแต่ราหับหญิงโสเภณีกับทุกคนที่อยู่ในบ้านของนางจะรอดชีวิต เพราะนางได้ซ่อนผู้สื่อสารที่พวกเราใช้ไป</verse>
				<verse number="18">ส่วนพวกท่านจงตีตัวออกห่างจากสิ่งที่ต้องทำลายถวายนั้น เกรงว่าท่านเองจะถูกทำลายเมื่อท่านเก็บสิ่งที่ต้องทำลายถวายนั้นไว้บ้าง และจะทำให้ค่ายของอิสราเอลเป็นสิ่งที่ต้องทำลายถวายไปด้วย นำมาซึ่งความทุกข์ยากลำบาก</verse>
				<verse number="19">แต่เงินและทองทั้งหมด กับเครื่องใช้ที่ทำด้วยทองสัมฤทธิ์และเหล็ก เป็นของถวายแด่พระยาห์เวห์ให้นำเข้าไปไว้ในคลังของพระองค์”</verse>
				<verse number="20">แล้วประชาชนก็โห่ร้อง และมีการเป่าแตร พอประชาชนได้ยินเสียงแตร เขาก็โห่ร้องดัง และกำแพงก็พังลงราบ ประชาชนจึงขึ้นไปในเมือง ทุกคนต่างตรงไปข้างหน้าตนและเข้ายึดเมืองนั้น</verse>
				<verse number="21">แล้วพวกเขาก็ทำลายทุกสิ่งที่อยู่ในเมืองนั้นเสียสิ้นด้วยคมดาบ ทั้งชายและหญิง คนหนุ่มและคนอาวุโส ทั้งวัว แกะและลา</verse>
				<verse number="22">โยชูวาจึงสั่งชายสองคนผู้ไปสอดแนมแผ่นดินนั้นว่า “จงเข้าไปในบ้านของหญิงโสเภณี และนำหญิงนั้นกับทุกสิ่งซึ่งเป็นของนางออกมาดังที่ท่านได้สาบานต่อนางไว้”</verse>
				<verse number="23">ดังนั้นชายหนุ่มที่เป็นผู้สอดแนมก็เข้าไปนำราหับออกมากับบิดามารดาและพี่น้องผู้ชายและทุกสิ่งซึ่งเป็นของนาง และเขานำญาติพี่น้องทั้งหมดของนางออกมาให้ไปพักอยู่นอกค่ายของอิสราเอล</verse>
				<verse number="24">ส่วนเมืองนั้น พวกเขาก็จุดไฟเผาเสียรวมทั้งทุกสิ่งที่อยู่ในเมืองนั้น นอกจากเงินและทอง กับเครื่องใช้ที่ทำด้วยทองสัมฤทธิ์และด้วยเหล็กนั้น เขานำมาไว้ในคลังในพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">ส่วนราหับหญิงโสเภณี และครอบครัวบิดาของนาง และทุกสิ่งซึ่งเป็นของนาง โยชูวาได้ไว้ชีวิต และนางก็อาศัยอยู่ในอิสราเอลจนทุกวันนี้ เพราะว่านางได้ซ่อนผู้สื่อสาร ซึ่งโยชูวาส่งไปสอดแนมเมืองเยรีโค</verse>
				<verse number="26">คราวนั้นโยชูวาให้สาบานว่า ใครที่พยายามสร้างเมืองนี้คือเยรีโคขึ้นใหม่ ก็ให้ผู้นั้นถูกสาปแช่งเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ ผู้ใดวางรากลงก็ให้ผู้นั้นเสียบุตรหัวปี ผู้ใดตั้งประตูเมืองขึ้นก็ให้เสียบุตรสุดท้อง</verse>
				<verse number="27">ดังนั้นแหละพระยาห์เวห์สถิตอยู่กับโยชูวา และชื่อเสียงของท่านเลื่องลือไปตลอดแผ่นดิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">แต่ประชาชนอิสราเอลได้ละเมิดในเรื่องสิ่งที่ต้องทำลายถวายนั้น เพราะอาคานบุตรคารมี ผู้เป็นบุตรศับดี ผู้เป็นบุตรเศ-ราห์ เผ่ายูดาห์ ได้นำสิ่งที่ต้องทำลายถวายบางส่วนไปเป็นของตน พระพิโรธของพระยาห์เวห์จึงพลุ่งขึ้นต่อประชาชนอิสราเอล</verse>
				<verse number="2">โยชูวาให้คนออกจากเยรีโคไปยังเมืองอัย ซึ่งอยู่ใกล้เบธาเวนทางทิศตะวันออกของเมืองเบธเอล บอกเขาว่า “จงขึ้นไปและสอดแนมดูเมืองนั้น” คนเหล่านั้นก็ขึ้นไปและสอดแนมดูเมืองอัย</verse>
				<verse number="3">และเขากลับมารายงานแก่โยชูวาว่า “ไม่ต้องให้ประชาชนทั้งหมดขึ้นไป ให้สักสองสามพันคนขึ้นไปตีเมืองอัยก็พอ ไม่ต้องให้ประชาชนทั้งหมดปีนป่ายไปที่นั่นเลย เพราะเขามีคนน้อย”</verse>
				<verse number="4">เพราะฉะนั้นจึงมีประชาชนขึ้นไปที่นั่นเพียง 3,000 คน แต่ต้องแตกหนีจากชาวเมืองอัย</verse>
				<verse number="5">ฝ่ายชาวเมืองอัยก็ฆ่าฟันพวกเขาตายประมาณ 36 คน โดยขับไล่เขาจากประตูเมืองไปถึงเชบาริม ฆ่าเขาตามทางลง และจิตใจของประชาชนก็ละลายไปอย่างน้ำ</verse>
				<verse number="6">ฝ่ายโยชูวาก็ฉีกเสื้อผ้าของตนซบหน้าลงถึงดิน หน้าหีบแห่งพระยาห์เวห์จนถึงเวลาเย็น ทั้งท่านกับพวกผู้ใหญ่ของคนอิสราเอล ต่างก็เอาผงคลีดินใส่ศีรษะของตน</verse>
				<verse number="7">โยชูวากราบทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย ทำไมพระองค์จึงทรงนำชนชาตินี้ข้ามแม่น้ำจอร์แดนมา เพื่อจะมอบพวกข้าพระองค์ไว้ในมือของคนอาโมไรต์ให้ทำลายเสีย? พวกข้าพระองค์น่าจะพอใจอยู่เพียงฟากตะวันออกของจอร์แดน</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่องค์เจ้านาย ข้าพระองค์จะทูลอะไรได้เล่า เมื่ออิสราเอลหันหลังหนีศัตรูเสียแล้ว</verse>
				<verse number="9">เพราะว่าคนคานาอันกับบรรดาชาวเมืองคงจะได้ยิน แล้วยกมาตั้งล้อมพวกข้าพระองค์ และลบชื่อของพวกข้าพระองค์เสียจากโลก และพระองค์จะทรงทำอะไรเพื่อพระนามอันยิ่งใหญ่ของพระองค์?”</verse>
				<verse number="10">ฝ่ายพระยาห์เวห์ตรัสกับโยชูวาว่า “จงลุกขึ้นเถิด ทำไมเจ้าจึงซบหน้าลงอย่างนี้เล่า?</verse>
				<verse number="11">อิสราเอลได้ทำบาป เขาได้ละเมิดพันธสัญญาซึ่งเราได้บัญชาเขาไว้ เขาได้ยักยอกสิ่งที่ต้องทำลายถวาย เขาได้ขโมยและหลอกลวง และได้เอาของนั้นรวมไว้กับข้าวของของตน</verse>
				<verse number="12">เพราะฉะนั้นประชาชนอิสราเอลจึงยืนหยัดต่อสู้ศัตรูของตนไม่ได้ ได้หันหลังหนีศัตรู เพราะพวกเขากลายเป็นสิ่งที่ต้องทำลายถวาย เราจะไม่อยู่กับพวกเจ้าอีกต่อไป เว้นแต่เจ้าจะทำลายสิ่งที่ต้องทำลายถวายเหล่านั้นเสียจากท่ามกลางพวกเจ้า</verse>
				<verse number="13">จงลุกขึ้นชำระประชาชนให้บริสุทธิ์และกล่าวว่า ‘จงชำระตัวเสีย เพื่อวันพรุ่งนี้ เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวเช่นนี้ว่า “โอ อิสราเอลเอ๋ย มีสิ่งที่ต้องทำลายถวายอยู่ท่ามกลางพวกเจ้า เจ้าจะยืนหยัดต่อสู้ศัตรูไม่ได้ จนกว่าเจ้าจะนำสิ่งที่ต้องทำลายถวายนั้น ออกเสียจากหมู่พวกเจ้า”</verse>
				<verse number="14">พอรุ่งเช้าพวกท่านจงเข้ามาทีละเผ่า เผ่าใดที่พระยาห์เวห์ทรงจับไว้ก็ต้องเข้ามาทีละตระกูล ตระกูลใดที่พระยาห์เวห์ทรงจับไว้ก็ให้เข้ามาทีละครอบครัว ครอบครัวใดที่พระยาห์เวห์ทรงจับไว้ก็ให้เข้ามาทีละคน</verse>
				<verse number="15">ใครถูกจับว่ามีสิ่งที่ต้องทำลายถวาย ก็ต้องถูกเผาเสียด้วยไฟ ทั้งตัวเขาและทุกสิ่งที่เป็นของเขา เพราะเขาได้ละเมิดพันธสัญญาของพระยาห์เวห์ และเพราะเขาได้ทำสิ่งที่น่าอายในอิสราเอล’ ”</verse>
				<verse number="16">โยชูวาจึงลุกขึ้นแต่เช้าตรู่ และนำประชาชนอิสราเอลเข้ามาทีละเผ่า และเผ่ายูดาห์ถูกจับไว้</verse>
				<verse number="17">จึงนำตระกูลในเผ่ายูดาห์เข้ามา และตระกูลเศ-ราห์ถูกจับไว้ แล้วจึงนำตระกูลเศ-ราห์มาทีละคนและศับดีถูกจับไว้</verse>
				<verse number="18">และนำครอบครัวของเขาเข้ามาทีละคน และคนที่ถูกจับไว้คืออาคานบุตรคารมี ผู้เป็นบุตรศับดีผู้เป็นบุตรเศ-ราห์ เผ่ายูดาห์</verse>
				<verse number="19">โยชูวาจึงกล่าวแก่อาคานว่า “ลูกเอ๋ย จงถวายพระเกียรติแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลและถวายสรรเสริญแด่พระองค์ จงบอกข้าพเจ้ามาว่าท่านได้ทำอะไรไป อย่าปิดบังไว้จากข้าพเจ้าเลย”</verse>
				<verse number="20">และอาคานตอบโยชูวาว่า “เป็นความจริงที่ข้าพเจ้าได้ทำบาปต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอล ข้าพเจ้าได้ทำดังนี้</verse>
				<verse number="21">ท่ามกลางสิ่งของที่ริบมา ข้าพเจ้าเห็นเสื้อคลุมงามตัวหนึ่งของเมืองบาบิโลนกับเงินสองกิโลกรัม และทองคำแท่งหนึ่งหนักประมาณครึ่งกิโลกรัม ข้าพเจ้าก็โลภอยากได้ของเหล่านั้น ข้าพเจ้าจึงเอามา นี่แน่ะ ของเหล่านั้นซ่อนอยู่ใต้ดินในเต็นท์ของข้าพเจ้า เงินนั้นอยู่ข้างล่าง”</verse>
				<verse number="22">โยชูวาจึงส่งผู้สื่อสารออกไปและเขาทั้งหลายก็วิ่งไปที่เต็นท์ นี่แน่ะ ของนั้นฝังอยู่ภายในเต็นท์ของเขา มีเงินอยู่ข้างล่าง</verse>
				<verse number="23">เขาก็เอาออกมาจากเต็นท์นำไปให้โยชูวาและประชาชนอิสราเอลทั้งหมด แล้วเขาก็วางของเหล่านั้นลงเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="24">และโยชูวากับอิสราเอลทั้งหมดจึงพาอาคานบุตรเศ-ราห์ พร้อมกับเงิน เสื้อคลุมตัวนั้น และทองแท่งนั้น ทั้งบุตรชายหญิงของเขา ทั้งวัว ลา แพะ แกะ และเต็นท์ของเขา ทุกสิ่งที่เขามีอยู่ และนำคนกับของทั้งหมดขึ้นไปยังหุบเขาอาโคร์</verse>
				<verse number="25">และโยชูวากล่าวว่า “ทำไมท่านจึงนำความทุกข์ยากมาให้พวกเรา? พระยาห์เวห์จะทรงนำความทุกข์ยากมาถึงท่านในวันนี้” แล้วอิสราเอลทั้งหมดจึงเอาหินขว้างเขาให้ตาย เผาพวกเขาด้วยไฟ และขว้างพวกเขาด้วยก้อนหิน</verse>
				<verse number="26">แล้วเอาหินถมทับเขาไว้เป็นกองใหญ่ยังอยู่จนทุกวันนี้ และพระยาห์เวห์ก็ทรงหันกลับจากพระพิโรธอันแรงกล้าของพระองค์ เพราะฉะนั้นจนถึงทุกวันนี้ เขายังเรียกที่นั้นว่าหุบเขาอาโคร์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับโยชูวาว่า “อย่ากลัวหรือตกใจเลย จงนำทหารทั้งหมดไปกับเจ้า ลุกขึ้นไปยังเมืองอัยเถิด นี่แน่ะ เราได้มอบกษัตริย์แห่งอัยไว้ในมือเจ้าแล้ว พร้อมทั้งประชาชนของเขา เมืองของเขาและแผ่นดินของเขาด้วย</verse>
				<verse number="2">เจ้าจงทำต่อเมืองอัยและกษัตริย์ของเมืองนั้นเช่นเดียวกับที่เจ้าทำต่อเมืองเยรีโคและกษัตริย์ของเมืองนั้น แต่ข้าวของและสัตว์เลี้ยงที่ริบมานั้นตกเป็นของเจ้าได้ จงตั้งกองซุ่มไว้ที่ข้างหลังเมือง”</verse>
				<verse number="3">โยชูวาจึงลุกขึ้นพร้อมกับทหารไปยังเมืองอัย และโยชูวาได้คัดนักรบกล้าหาญ 30,000 คน ให้ยกไปในเวลากลางคืน</verse>
				<verse number="4">และท่านบัญชาเขาว่า “นี่แน่ะ ท่านจงซุ่มอยู่ข้างหลังเมือง อย่าให้ห่างไกลจากเมืองนัก และให้เตรียมตัวไว้พร้อมทุกคน</verse>
				<verse number="5">ส่วนข้าพเจ้าและประชาชนทั้งหมดที่อยู่กับข้าพเจ้าจะเข้าไปถึงตัวเมือง และเมื่อพวกเขาออกมาต่อสู้เราอย่างคราวก่อน เราก็จะถอยหนีไปต่อหน้าเขา</verse>
				<verse number="6">เขาจะตามเราออกมาจนกระทั่งเราจะลวงเขาให้ออกห่างจากตัวเมือง เพราะเขาจะพูดว่า ‘พวกเขากำลังหนีจากเราอย่างคราวก่อน’ และเราก็จะหนีไปต่อหน้าเขา</verse>
				<verse number="7">แล้วพวกท่านจงลุกจากที่ซุ่มเข้ายึดเมืองนั้นไว้ เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกท่านจะทรงมอบเมืองนั้นไว้ในมือท่าน</verse>
				<verse number="8">และเมื่อพวกท่านเข้ายึดเมืองได้แล้ว ท่านจงจุดไฟเผาเมืองเสีย จงทำตามที่พระยาห์เวห์ตรัสสั่ง ดูสิ ข้าพเจ้าได้บัญชาท่านไว้แล้ว”</verse>
				<verse number="9">แล้วโยชูวาก็ให้พวกเขาไป เขาก็ออกไปยังที่ซุ่มอยู่ระหว่างเบธเอลกับเมืองอัยทางทิศตะวันตกของเมืองอัย แต่คืนวันนั้นโยชูวานอนค้างอยู่กับประชาชน</verse>
				<verse number="10">โยชูวาลุกขึ้นแต่เช้าตรู่ออกตรวจพล แล้วขึ้นไปพร้อมกับพวกผู้ใหญ่ของอิสราเอลนำหน้าประชาชนไปเมืองอัย</verse>
				<verse number="11">ทหารทุกคนที่อยู่กับท่านก็ขึ้นไปแล้วรุกใกล้ตัวเมืองเข้าไป และตั้งค่ายอยู่ด้านเหนือของเมืองอัย มีหุบเขาคั่นระหว่างพวกเขากับเมืองอัย</verse>
				<verse number="12">และท่านจัดคนประมาณ 5,000 คน ให้เขาแอบซุ่มอยู่ระหว่างเมืองเบธเอลกับเมืองอัยทางทิศตะวันตกของตัวเมือง</verse>
				<verse number="13">ดังนั้นเขาทั้งหลายก็วางกำลังรบให้กองหลวงอยู่ด้านเหนือของเมือง และกองระวังหลังอยู่ด้านตะวันตกของเมือง ในคืนวันนั้นโยชูวาไปอยู่กลางหุบเขา</verse>
				<verse number="14">ต่อมาเมื่อกษัตริย์แห่งอัยทรงเห็นดังนั้น พระองค์และประชาชนทั้งหมดของพระองค์ก็รีบลุกขึ้นแต่เช้าตรู่ออกไปสู้รบกับอิสราเอล ณ ที่ปะทะกันตรงหน้าที่ราบ แต่พระองค์ไม่ทราบว่ามีกองซุ่มคอยต่อสู้พระองค์อยู่ข้างหลังเมือง</verse>
				<verse number="15">โยชูวาและอิสราเอลทั้งหมดทำทีเหมือนถูกตีพ่ายไปต่อหน้าพวกเขา แล้วหนีไปทางถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="16">ทุกคนในเมืองก็ถูกเรียกให้ตามออกไป เมื่อพวกเขาไล่ตามโยชูวาไปนั้นเขาก็ถูกลวงให้ออกห่างจากเมือง</verse>
				<verse number="17">ไม่มีชายสักคนหนึ่งเหลืออยู่ในเมืองอัยหรือเมืองเบธเอล ที่ไม่ได้ออกไปไล่ตามอิสราเอล พวกเขาปล่อยให้เมืองเปิดอยู่และไล่ตามอิสราเอลไป</verse>
				<verse number="18">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสสั่งโยชูวาว่า “จงยื่นหอกซึ่งอยู่ในมือของเจ้าออกตรงไปยังเมืองอัย เพราะเราจะมอบเมืองนั้นไว้ในมือของเจ้า” แล้วโยชูวาก็ยื่นหอกซึ่งอยู่ในมือออกไปยังเมืองนั้น</verse>
				<verse number="19">ทหารที่ซุ่มอยู่ก็ลุกออกจากที่ซ่อนอย่างรวดเร็ว พอโยชูวายื่นมือของท่านออก ทหารก็วิ่งตรงเข้าไปในเมืองและยึดเมืองไว้ แล้วพวกเขาก็รีบจุดไฟเผาเมือง</verse>
				<verse number="20">เมื่อชาวเมืองอัยเหลียวหลังมาดู นี่แน่ะ ควันไฟที่ไหม้เมืองได้พลุ่งขึ้นไปยังท้องฟ้า เขาก็หมดแรงที่จะหนีไปทางไหนได้ เพราะว่าคนที่หนีไปทางถิ่นทุรกันดารก็หันกลับมาต่อสู้กับผู้ที่ไล่ตาม</verse>
				<verse number="21">เมื่อโยชูวากับคนอิสราเอลทั้งหมดเห็นว่ากองซุ่มยึดเมืองได้แล้ว และควันไฟที่ไหม้เมืองได้พลุ่งขึ้น พวกเขาก็หันกลับมาโจมตีชาวเมืองอัย</verse>
				<verse number="22">คนอื่นๆ ก็ออกมาจากเมืองสู้รบกับพวกเขา ทำให้พวกเขาอยู่ระหว่างกลางอิสราเอล ผู้อยู่ข้างนี้บ้างข้างโน้นบ้าง และคนอิสราเอลก็โจมตีเขาจนไม่มีสักคนหนึ่งรอดชีวิตหรือหนีไปได้</verse>
				<verse number="23">แต่กษัตริย์แห่งอัยถูกจับเป็นและถูกคุมตัวมาหาโยชูวา</verse>
				<verse number="24">เมื่ออิสราเอลเสร็จสิ้นการฆ่าฟันชาวเมืองอัยในทุ่งในถิ่นทุรกันดารที่พวกเขาไล่ตามไปนั้น และคนเหล่านั้นล้มตายหมดด้วยคมดาบจนคนสุดท้าย อิสราเอลทั้งหมดก็กลับเข้าเมืองอัย โจมตีคนในเมืองด้วยคมดาบ</verse>
				<verse number="25">คนที่ล้มตายทั้งหมดในวันนั้นทั้งชายและหญิง 12,000 คน คือชาวเมืองอัยทั้งหมด</verse>
				<verse number="26">เพราะโยชูวาไม่ได้หดมือที่ถือหอกยื่นอยู่นั้น จนกว่าจะได้ผลาญชาวเมืองอัยพินาศสิ้น</verse>
				<verse number="27">แต่อิสราเอลได้ริบเอาฝูงสัตว์เลี้ยงและข้าวของของเมืองนั้นเป็นของตน ตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ ซึ่งทรงบัญชาไว้แก่โยชูวา</verse>
				<verse number="28">ดังนี้แหละโยชูวาจึงเผาเมืองอัยเสีย ทำให้เป็นกองซากปรักหักพังอยู่เป็นนิตย์ เป็นที่ร้างเปล่ามาจนถึงทุกวันนี้</verse>
				<verse number="29">และท่านแขวนกษัตริย์แห่งอัยไว้ที่ต้นไม้จนถึงเวลาเย็น เมื่อดวงอาทิตย์ตกโยชูวาจึงบัญชาและเขาก็ปลดพระศพลงจากต้นไม้ นำไปทิ้งไว้ที่ทางเข้าประตูเมือง แล้วเอาหินถมทับไว้เป็นกองใหญ่ซึ่งยังอยู่จนทุกวันนี้</verse>
				<verse number="30">แล้วโยชูวาได้สร้างแท่นบูชาที่ภูเขาเอบาลถวายแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอล</verse>
				<verse number="31">ดังที่โมเสสผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์บัญชาประชาชนอิสราเอล ตามที่จารึกไว้ในหนังสือธรรมบัญญัติของโมเสสว่า “แท่นบูชาทำด้วยหินล้วน ซึ่งไม่มีใครใช้เครื่องมือเหล็กตกแต่งเลย” แล้วพวกเขาก็ถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวแด่พระยาห์เวห์บนแท่นนั้น และถวายศานติบูชา</verse>
				<verse number="32">ณ ที่นั้นท่านเขียนธรรมบัญญัติของโมเสสบนหินต่อหน้าประชาชนอิสราเอล ซึ่งเป็นสิ่งที่โมเสสได้เขียนไว้</verse>
				<verse number="33">อิสราเอลทั้งหมด ทั้งคนต่างด้าวและคนที่เกิดในอิสราเอล พร้อมทั้งผู้ใหญ่ เจ้าหน้าที่และผู้พิพากษายืนอยู่ทั้งสองข้างของหีบ ต่อหน้าคนเลวีที่เป็นปุโรหิตผู้หามหีบพันธสัญญาของพระยาห์เวห์ ครึ่งหนึ่งยืนอยู่ข้างหน้าภูเขาเกริซิม อีกครึ่งหนึ่งข้างหน้าภูเขาเอบาล ดังที่โมเสสผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์ได้บัญชาไว้ในครั้งแรกให้พวกเขาอวยพรแก่คนอิสราเอล</verse>
				<verse number="34">หลังจากนั้นท่านจึงอ่านถ้อยคำในธรรมบัญญัติเป็นคำอวยพรและคำแช่งสาป ตามที่มีจารึกไว้ในหนังสือธรรมบัญญัติทุกประการ</verse>
				<verse number="35">ไม่มีคำซึ่งโมเสสได้บัญชาไว้สักคำเดียวที่โยชูวาไม่ได้อ่านต่อหน้าชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมด รวมทั้งผู้หญิงกับเด็กๆ และคนต่างด้าวที่อยู่ในหมู่พวกเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">เมื่อพวกกษัตริย์ที่อยู่ฟากตะวันตกของแม่น้ำจอร์แดน คือที่อยู่ในแดนเทือกเขาและในที่ลุ่ม และตามชายฝั่งทะเลใหญ่จนถึงเลบานอน เป็นคนฮิตไทต์ คนอาโมไรต์ คนคานาอัน คนเปริสซี คนฮีไวต์ และคนเยบุสได้ยินข่าวนี้</verse>
				<verse number="2">จึงพร้อมใจร่วมกำลังกันจะต่อสู้โยชูวาและอิสราเอล</verse>
				<verse number="3">แต่เมื่อชาวกิเบโอนได้ยินถึงสิ่งซึ่งโยชูวาทำต่อเมืองเยรีโคและเมืองอัย</verse>
				<verse number="4">พวกเขาจึงทำการโดยใช้กลอุบาย คือออกไปและทำเป็นผู้สื่อสาร เอากระสอบขาดๆ บรรทุกบนลาของเขา กับถุงหนังบรรจุเหล้าองุ่นที่เก่าขาดและมีรอยปะ</verse>
				<verse number="5">สวมรองเท้าเก่าปุปะ และสวมเสื้อผ้าเก่า ส่วนขนมปังทั้งหมดที่เป็นเสบียงอาหารก็แห้งมีราขึ้น</verse>
				<verse number="6">เขาเดินทางมาหาโยชูวาที่ค่าย ณ เมืองกิลกาล กล่าวแก่ท่านและคนอิสราเอลว่า “พวกเรามาจากประเทศที่ห่างไกล ขอทำพันธสัญญากับเราเถิด”</verse>
				<verse number="7">แต่คนอิสราเอลกล่าวแก่คนฮีไวต์เหล่านั้นว่า “บางทีเจ้าอาจจะอาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเรา เราจะทำพันธสัญญากับเจ้าได้อย่างไร?”</verse>
				<verse number="8">เขากล่าวแก่โยชูวาว่า “พวกเราเป็นผู้รับใช้ของท่าน” และโยชูวากล่าวแก่เขาว่า “พวกเจ้าเป็นใครกันและมาจากที่ไหน?”</verse>
				<verse number="9">เขาตอบท่านว่า “ผู้รับใช้ของท่านมาจากประเทศที่ไกลมาก เนื่องด้วยพระนามแห่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน เราได้ทราบถึงกิตติศัพท์ของพระองค์และพระราชกิจทั้งสิ้นที่พระองค์ทรงทำในอียิปต์</verse>
				<verse number="10">และทุกสิ่งที่พระองค์ทรงทำต่อกษัตริย์คนอาโมไรต์ทั้งสองพระองค์ผู้อยู่ทางฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดน คือสิโหนกษัตริย์แห่งเฮชโบน และโอกกษัตริย์แห่งบาชานผู้อยู่ที่อัชทาโรท</verse>
				<verse number="11">ด้วยเหตุนี้ พวกผู้ใหญ่ และผู้คนทั้งสิ้นในดินแดนของเรา จึงกล่าวแก่เราว่า ‘จงเอาเสบียงสำหรับเดินทางไปหาพวกเขา เรียนเขาว่า “พวกเราเป็นผู้รับใช้ของท่าน ขอทำพันธสัญญากับเราเถิด” ’</verse>
				<verse number="12">ขนมปังของเรานี้ในวันที่เราออกมาหาพวกท่าน เราเอาออกจากบ้านเมื่อยังร้อนๆ อยู่เพื่อใช้เป็นอาหารรับประทานตามทาง แต่บัดนี้ ดูสิ แห้งและราขึ้นแล้ว</verse>
				<verse number="13">ถุงนี้เมื่อเราเติมเหล้าองุ่นก็ยังใหม่อยู่ แต่นี่แน่ะ มันขาดแล้ว เสื้อผ้าและรองเท้าของเราก็เก่า เพราะหนทางไกลมาก”</verse>
				<verse number="14">คนเหล่านั้นก็รับเสบียงของเขามา แต่ไม่ได้ทูลขอการแนะนำจากพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">และโยชูวาก็ทำสัญญาสันติภาพกับพวกเขา และทำพันธสัญญากับเขาให้ไว้ชีวิตพวกเขา และพวกผู้นำของชุมนุมชนก็สาบานต่อเขา</verse>
				<verse number="16">เมื่อได้ทำพันธสัญญากับเขาผ่านมาสามวัน ก็ได้ยินว่าพวกเหล่านั้นเป็นเพื่อนบ้านอยู่ท่ามกลางพวกตน</verse>
				<verse number="17">และคนอิสราเอลก็ออกเดินไปถึงเมืองของเขาในวันที่สาม เมืองของเขานั้นคือเมืองกิเบโอน เคฟีราห์ เบเอโรท และคีริยาทเยอาริม</verse>
				<verse number="18">แต่คนอิสราเอลไม่ได้ฆ่าเขา เพราะว่าพวกผู้นำของชุมนุมชน ได้สาบานต่อพวกเขาในพระนามพระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลแล้ว ชุมนุมชนก็บ่นต่อว่าพวกผู้นำ</verse>
				<verse number="19">แต่พวกผู้นำได้กล่าวแก่ชุมนุมชนทั้งปวงว่า “เราได้สาบานต่อพวกเขาในพระนามพระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอล ดังนั้น เราจะแตะต้องเขาไม่ได้</verse>
				<verse number="20">เราต้องทำต่อพวกเขาอย่างนี้โดยให้เขามีชีวิตอยู่ เพื่อไม่ให้พระพิโรธตกลงเหนือเรา ตามคำสาบานซึ่งเราได้สาบานต่อพวกเขานั้น”</verse>
				<verse number="21">และพวกผู้นำก็กล่าวแก่เขาทั้งหลายว่า “ให้พวกเขามีชีวิตอยู่เถิด” พวกเขาจึงเป็นคนตัดฟืนและเป็นคนตักน้ำให้ชุมนุมชนทั้งหมด ดังที่พวกผู้นำได้บอกพวกเขาไว้</verse>
				<verse number="22">โยชูวาจึงเรียกคนเหล่านั้นมาและท่านกล่าวแก่เขาว่า “ทำไมพวกเจ้าจึงหลอกลวงเราโดยกล่าวว่า ‘เราอยู่ห่างไกลจากท่านมาก’ ในเมื่อพวกเจ้าอยู่ท่ามกลางเรา?</verse>
				<verse number="23">เจ้าทั้งหลายจึงถูกสาปแช่งและพวกเจ้าจะไม่ขาดจากการเป็นทาส คือเป็นคนตัดฟืนและเป็นคนตักน้ำสำหรับพระนิเวศของพระเจ้าของเรา”</verse>
				<verse number="24">เขาทั้งหลายตอบโยชูวาว่า “เพราะผู้รับใช้ของท่านได้ทราบมาอย่างแน่นอนว่า พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงบัญชาโมเสสผู้รับใช้ของพระองค์ให้มอบแผ่นดินนี้ทั้งหมดแก่ท่าน และให้ทำลายชาวแผ่นดินให้พ้นหน้าท่าน ดังนั้น เราจึงกลัวมากว่าพวกท่านจะทำอันตรายต่อชีวิตของเรา เราจึงทำอย่างนี้</verse>
				<verse number="25">นี่แน่ะ บัดนี้เราอยู่ในมือของท่าน จงทำต่อเราตามที่ท่านเห็นดีเห็นชอบเถิด”</verse>
				<verse number="26">โยชูวาจึงทำเช่นนั้น คือให้พวกเขารอดจากมือประชาชนอิสราเอล ไม่ให้ประหารชีวิตเขาเสีย</verse>
				<verse number="27">ในวันนั้นโยชูวาได้ตั้งพวกเขาให้เป็นคนตัดฟืนและคนตักน้ำสำหรับชุมนุมชน และสำหรับแท่นบูชาของพระยาห์เวห์ ณ สถานที่ซึ่งพระองค์ทรงเลือกสืบมาจนทุกวันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">เมื่ออาโดนีเซเดกกษัตริย์แห่งเยรูซาเล็มทรงได้ยินว่า โยชูวาได้ยึดเมืองอัย และทำลายเมืองนั้นเสียอย่างสิ้นเชิงแล้ว (ท่านได้ทำต่อเมืองอัยและกษัตริย์ของเมืองนี้ อย่างเดียวกับที่ได้ทำต่อเมืองเยรีโคและกษัตริย์ของเมืองนั้น) และทรงทราบด้วยว่าชาวเมืองกิเบโอนได้ทำสันติภาพกับอิสราเอลแล้วและอยู่ท่ามกลางพวกเขา</verse>
				<verse number="2">พวกเขาก็กลัวมาก เพราะว่ากิเบโอนเป็นเมืองใหญ่เสมอเมืองหลวง และใหญ่กว่าเมืองอัย และบุรุษชาวเมืองนั้นก็ล้วนเป็นนักรบกล้าหาญ</verse>
				<verse number="3">ด้วยเหตุนี้อาโดนีเซเดกกษัตริย์แห่งเยรูซาเล็มจึงทรงให้ไปหาโฮฮัมกษัตริย์แห่งเฮโบรน และปิรามกษัตริย์แห่งยารมูท และยาเฟียกษัตริย์แห่งลาคีช และเดบีร์กษัตริย์แห่งเอกโลน ทูลว่า</verse>
				<verse number="4">“ขอเชิญท่านมาหาข้าพเจ้า และช่วยข้าพเจ้าตีเมืองกิเบโอนเถิด เพราะว่าเมืองนั้นได้ทำสันติภาพกับโยชูวา และประชาชนอิสราเอล”</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์คนอาโมไรต์ทั้งห้าพระองค์ คือกษัตริย์แห่งเยรูซาเล็ม กษัตริย์แห่งเฮโบรน กษัตริย์แห่งยารมูท กษัตริย์แห่งลาคีช และกษัตริย์แห่งเอกโลน ก็ทรงรวบรวมกำลังของตน และทรงยกขึ้นไปพร้อมกับกองทัพทั้งหลายตั้งค่ายต่อสู้เมืองกิเบโอน</verse>
				<verse number="6">ชาวเมืองกิเบโอนจึงใช้คนไปหาโยชูวาที่ค่ายในกิลกาล กล่าวว่า “ขอท่านอย่าได้ปล่อยมือจากผู้รับใช้ของท่านเลย ขอเร่งขึ้นมาช่วยพวกเราให้รอดและช่วยเหลือเรา เพราะว่าบรรดากษัตริย์ของคนอาโมไรต์ ซึ่งอยู่ในแดนเทือกเขา ได้รวมกำลังกันต่อสู้เรา”</verse>
				<verse number="7">โยชูวาจึงขึ้นไปจากกิลกาล ทั้งท่านและพวกทหารและนักรบกล้าหาญทุกคน</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ตรัสกับโยชูวาว่า “อย่ากลัวเขาเลยเพราะเราได้มอบเขาไว้ในมือเจ้าแล้ว จะไม่มีใครในพวกเขาสักคนเดียวที่จะยืนหยัดต่อสู้เจ้าได้”</verse>
				<verse number="9">โยชูวาจึงยกเข้าโจมตีพวกนั้นทันที โดยเดินทางตลอดคืนจากกิลกาล</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์ทรงทำให้พวกเขาสะดุ้งแตกตื่นต่อหน้าอิสราเอลซึ่งได้ฆ่าพวกเขาเสียมากมายที่กิเบโอน และไล่ติดตามพวกเขาไปตามทางที่ขึ้นไปถึงเบธโฮโรน และตามฆ่าพวกเขาไปจนถึงเมืองอาเซคาห์ และเมืองมักเคดาห์</verse>
				<verse number="11">ขณะเมื่อพวกเขาหนีไปข้างหน้าอิสราเอล ไปตามทางเบธโฮโรนนั้น พระยาห์เวห์ทรงโยนหินใหญ่ๆ ลงมาจากฟ้า ตลอดถึงเมืองอาเซคาห์ เขาทั้งหลายก็ตาย ผู้ที่ตายด้วยลูกเห็บนั้นก็มากกว่าผู้ที่ประชาชนอิสราเอลฆ่าเสียด้วยดาบ</verse>
				<verse number="12">แล้วโยชูวาก็ทูลพระยาห์เวห์ในวันที่พระยาห์เวห์ทรงมอบคนอาโมไรต์แก่ประชาชนอิสราเอลนั้น และท่านได้กล่าวต่อหน้าอิสราเอลว่า “ดวงอาทิตย์เอ๋ย จงหยุดนิ่งตรงเมืองกิเบโอน และดวงจันทร์เอ๋ย ตรงหุบเขาอัยยาโลน”</verse>
				<verse number="13">ดวงอาทิตย์ก็หยุดนิ่ง และดวงจันทร์ก็นิ่งอยู่ จนชนชาตินี้ได้แก้แค้นศัตรูของเขาเสร็จ เรื่องนี้มีจารึกไว้ในหนังสือยาชาร์ ไม่ใช่หรือ? ดวงอาทิตย์ก็หยุดนิ่งอยู่กลางท้องฟ้า ไม่ได้รีบตกไปตามเวลาประมาณหนึ่งวันเต็ม</verse>
				<verse number="14">ทั้งในสมัยก่อนหรือในสมัยต่อมา ไม่มีวันอย่างนั้นอีกแล้วที่พระยาห์เวห์ทรงสดับฟังเสียงของมนุษย์ เพราะว่าพระยาห์เวห์ทรงต่อสู้เพื่ออิสราเอล</verse>
				<verse number="15">แล้วโยชูวากับอิสราเอลทั้งหมดก็กลับมาสู่ค่ายที่กิลกาล</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์ทั้งห้านั้นทรงหนีไปซ่อนตัวอยู่ในถ้ำมักเคดาห์</verse>
				<verse number="17">มีคนไปบอกโยชูวาว่า “มีคนพบกษัตริย์ทั้งห้าทรงซ่อนตัวอยู่ในถ้ำที่มักเคดาห์”</verse>
				<verse number="18">โยชูวาจึงกล่าวว่า “จงกลิ้งหินใหญ่ๆ ปิดปากถ้ำเสีย และวางยามเฝ้าพวกเขาไว้</verse>
				<verse number="19">แต่พวกท่านอย่าคอยอยู่เลยจงติดตามศัตรูของท่านไปเถิด จงเข้าโจมตีกองระวังหลังอย่าให้กลับเข้าในเมืองของเขาได้ เพราะว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ทรงมอบพวกเขาไว้ในมือของท่านแล้ว”</verse>
				<verse number="20">เมื่อโยชูวากับประชาชนอิสราเอลเสร็จจากการฆ่าคนเหล่านั้นเสียเป็นอันมากแล้ว ผู้ที่เหลืออยู่ก็หนีเข้าไปในเมืองที่มีกำแพงล้อม</verse>
				<verse number="21">ประชาชนก็กลับมาหาโยชูวา ณ ค่ายที่มักเคดาห์โดยสวัสดิภาพทุกคน ไม่มีใครกล้ากล่าวร้ายพงศ์พันธุ์อิสราเอลอีกต่อไป</verse>
				<verse number="22">แล้วโยชูวาจึงกล่าวว่า “จงเปิดปากถ้ำนำกษัตริย์ทั้งห้านั้นออกจากถ้ำมาหาเรา”</verse>
				<verse number="23">พวกเขาก็ทำตาม นำกษัตริย์ทั้งห้าออกจากถ้ำมาหาท่าน มีกษัตริย์แห่งเยรูซาเล็ม กษัตริย์แห่งเฮโบรน กษัตริย์แห่งยารมูท กษัตริย์แห่งลาคีช และกษัตริย์แห่งเอกโลน</verse>
				<verse number="24">เมื่อพวกเขานำกษัตริย์เหล่านั้นมาหาโยชูวา โยชูวาจึงเรียกคนอิสราเอลทั้งหมดมาและสั่งหัวหน้าของทหารที่ออกไปรบพร้อมกับท่านว่า “จงเข้ามาใกล้เถิด เอาเท้าเหยียบคอกษัตริย์เหล่านี้” แล้วพวกเขาก็เข้ามาใกล้และเอาเท้าเหยียบที่คอ</verse>
				<verse number="25">และโยชูวากล่าวแก่เขาว่า “อย่ากลัวหรือตกใจเลย จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด เพราะว่าพระยาห์เวห์จะทรงทำต่อศัตรูทั้งหมดของท่านซึ่งท่านสู้รบด้วยอย่างนี้แหละ”</verse>
				<verse number="26">ภายหลังโยชูวาได้ประหารชีวิตกษัตริย์ทั้งห้าเสีย แล้วแขวนไว้ที่ต้นไม้ห้าต้น แขวนอยู่บนต้นไม้เช่นนั้นจนเวลาเย็น</verse>
				<verse number="27">แต่เมื่อถึงเวลาดวงอาทิตย์ตก โยชูวาได้บัญชาและเขาก็ปลดพระศพลงจากต้นไม้และทิ้งไว้ในถ้ำ ซึ่งกษัตริย์เหล่านั้นได้ซ่อนตัวอยู่ และเอาหินใหญ่ๆ ปิดปากถ้ำนั้นไว้ ซึ่งยังอยู่จนกระทั่งวันนี้</verse>
				<verse number="28">ในวันนั้นโยชูวายึดเมืองมักเคดาห์ได้ และประหารเมืองนั้นเสียด้วยคมดาบ ทั้งกษัตริย์ของเมืองนั้นด้วย ท่านได้ทำลายพวกเขาเสียอย่างสิ้นเชิง ทุกชีวิตที่อยู่ในเมืองไม่มีเหลือสักคนเดียว และท่านได้ทำต่อกษัตริย์แห่งมักเคดาห์อย่างที่ท่านได้ทำต่อกษัตริย์แห่งเยรีโค</verse>
				<verse number="29">แล้วโยชูวาพร้อมกับอิสราเอลทั้งหมดก็ออกจากเมืองมักเคดาห์มาถึงลิบนาห์ และเข้าสู้รบกับเมืองลิบนาห์</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์ได้ทรงมอบเมืองนั้นกับกษัตริย์ไว้ในมือคนอิสราเอล และท่านได้ประหารเมืองนั้นกับทุกคนที่อยู่ในเมืองนั้นด้วยคมดาบ ท่านไม่ให้เหลือสักคนเดียวในเมืองนั้น และท่านได้ทำต่อกษัตริย์ของเมืองนั้นอย่างที่ท่านได้ทำต่อกษัตริย์แห่งเยรีโค</verse>
				<verse number="31">แล้วโยชูวาพร้อมกับอิสราเอลทั้งหมดก็ออกจากเมืองลิบนาห์มาถึงลาคีช แล้วล้อมเมืองไว้และเข้าโจมตีเมืองนั้น</verse>
				<verse number="32">พระยาห์เวห์ทรงมอบเมืองลาคีชไว้ในมืออิสราเอล และท่านก็ได้ยึดเมืองนั้นในวันที่สอง และประหารทุกคนที่อยู่ในเมืองนั้นด้วยคมดาบ ดังทุกสิ่งที่ท่านได้ทำต่อเมืองลิบนาห์</verse>
				<verse number="33">ครั้งนั้นโฮรามกษัตริย์แห่งเกเซอร์ได้ขึ้นมาช่วยเมืองลาคีช และโยชูวาได้ประหารพระองค์กับคนของพระองค์ จนไม่เหลือผู้รอดชีวิตเลย</verse>
				<verse number="34">แล้วโยชูวาพร้อมกับอิสราเอลทั้งหมดก็ออกจากเมืองลาคีชมาถึงเอกโลน ได้เข้าล้อมและโจมตีเมืองนั้น</verse>
				<verse number="35">และเขาก็ตีได้ในวันที่สองและฆ่าทุกคนด้วยคมดาบจนทำลายเขาเสียสิ้นในวันนั้น ดังทุกสิ่งที่ท่านได้ทำต่อเมืองลาคีช</verse>
				<verse number="36">แล้วโยชูวาพร้อมกับอิสราเอลทั้งหมดก็ขึ้นไปจากเมืองเอกโลนมาถึงเฮโบรน และเข้าโจมตีเมืองนั้น</verse>
				<verse number="37">ยึดเมืองนั้นแล้วก็ประหารกษัตริย์และหมู่บ้านโดยรอบทั้งหมด กับทุกคนที่อยู่ในเมืองนั้นเสียด้วยคมดาบ ท่านไม่ให้เหลือสักคนเดียวดังที่ท่านได้ทำต่อเมืองเอกโลน และได้ทำลายเมืองนั้นกับทุกคนที่อยู่ในเมืองนั้นเสียสิ้น</verse>
				<verse number="38">แล้วโยชูวาพร้อมกับอิสราเอลทั้งหมดก็กลับมายังเมืองเดบีร์ เข้าโจมตีเมืองนั้น</verse>
				<verse number="39">ท่านได้ยึดเมืองนั้นรวมทั้งกษัตริย์และหมู่บ้านโดยรอบทั้งหมด และได้ประหารพวกเขาเสียด้วยคมดาบ และได้ทำลายทุกคนที่อยู่ในเมืองนั้นเสียอย่างสิ้นเชิง ท่านไม่ให้เหลือสักคนเดียว ท่านทำต่อเมืองเฮโบรนอย่างไร ท่านก็ทำต่อเมืองเดบีร์และต่อกษัตริย์ของเขาอย่างนั้น ดังที่ทำต่อเมืองลิบนาห์และต่อกษัตริย์ของเขาเช่นกัน</verse>
				<verse number="40">โยชูวาก็โจมตีแผ่นดินนั้นได้ทั้งหมด คือแดนเทือกเขา เนเกบ ที่ลุ่ม และที่ลาด ทั้งกษัตริย์ทั้งหมดของเมืองเหล่านั้นด้วย ท่านไม่ให้เหลือสักคนเดียว แต่ได้ทำลายทุกสิ่งที่หายใจเสีย ดังที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลได้ทรงบัญชาไว้</verse>
				<verse number="41">โยชูวาโจมตีพวกเขาได้ตั้งแต่เมืองคาเดชบารเนียจนถึงเมืองกาซา และทั่วแผ่นดินโกเชนจนถึงเมืองกิเบโอน</verse>
				<verse number="42">กษัตริย์เหล่านี้ทั้งหมดพร้อมทั้งแผ่นดินของพระองค์ โยชูวายึดได้ในคราวเดียว เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลได้ทรงสู้รบเพื่ออิสราเอล</verse>
				<verse number="43">แล้วโยชูวาพร้อมกับอิสราเอลทั้งหมดก็กลับมายังค่ายที่กิลกาล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ต่อมาเมื่อยาบินกษัตริย์แห่งฮาโซร์ได้ยินข่าวนี้ จึงใช้คนไปหาโยบับกษัตริย์แห่งมาโดน และไปหากษัตริย์แห่งชิมโรน กษัตริย์แห่งอัคชาฟ</verse>
				<verse number="2">และบรรดากษัตริย์ซึ่งอยู่ในแดนเทือกเขาตอนเหนือ และซึ่งอยู่ในที่ราบทางใต้ของคินเนเรท และในที่ลุ่ม และในที่สูงโดร์ทางทิศตะวันตก</verse>
				<verse number="3">และไปหาคนคานาอันทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตก คนอาโมไรต์ คนฮิตไทต์ คนเปริสซี และคนเยบุสในแดนเทือกเขา และคนฮีไวต์ที่อยู่เชิงเขาเฮอร์โมนในแผ่นดินมิสปาห์</verse>
				<verse number="4">พวกเขาก็ยกออกมากับกองทัพทั้งหมดของเขาเป็นคนมากมาย มีจำนวนดังทรายที่ชายทะเล มีม้าและรถรบมากมายด้วย</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์เหล่านี้ ได้ผนึกกำลังกันและมาตั้งค่ายอยู่ด้วยกันที่ลำน้ำเมโรม เพื่อจะสู้รบกับอิสราเอล</verse>
				<verse number="6">และพระยาห์เวห์ตรัสกับโยชูวาว่า “อย่ากลัวพวกเขาเลย เพราะว่าพรุ่งนี้ในเวลาเดียวกันนี้ เราจะมอบพวกเขาทั้งหมดไว้ต่ออิสราเอลให้ถูกประหาร เอ็นน่องม้าของเขาให้เจ้าตัดเสีย และรถรบของเขา เจ้าจงเผาไฟเสีย”</verse>
				<verse number="7">โยชูวาจึงยกพลเข้าโจมตีพวกเขาทันทีที่ลำน้ำเมโรม</verse>
				<verse number="8">และพระยาห์เวห์ทรงมอบพวกเขาไว้ในมืออิสราเอล ผู้ประหารเขาและไล่ตามเขาไปจนถึงมหานครไซดอนและถึงมิสเรโฟทมาอิม และถึงหุบเขามิสปาห์ด้านตะวันออก ได้ประหารพวกเขาจนไม่เหลือสักคนเดียว</verse>
				<verse number="9">โยชูวาได้ทำต่อเขาตามที่พระยาห์เวห์ตรัสสั่งไว้ คือได้ตัดเอ็นน่องม้าและเผารถรบเสีย</verse>
				<verse number="10">แล้วโยชูวาก็กลับมายึดเมืองฮาโซร์ และประหารกษัตริย์ของเมืองเสียด้วยดาบ เพราะว่าแต่ก่อนนี้ฮาโซร์เป็นหัวหน้าแห่งดินแดนเหล่านั้นทั้งหมด</verse>
				<verse number="11">พวกเขาได้ประหารชาวเมืองนั้นเสียทุกคนด้วยคมดาบ และทำลายเสียสิ้น สิ่งที่หายใจได้ไม่มีเหลือเลย และท่านก็เผาเมืองฮาโซร์เสียด้วยไฟ</verse>
				<verse number="12">โยชูวายึดบรรดาเมืองของกษัตริย์เหล่านั้น พร้อมกับกษัตริย์ทั้งหมด และประหารเสียด้วยคมดาบ ทำลายพวกเขาสิ้นดังที่โมเสสผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์ได้บัญชาไว้</verse>
				<verse number="13">แต่เมืองที่อยู่บนกองซากเมืองอิสราเอลไม่ได้เผา เว้นแต่เมืองฮาโซร์เมืองเดียวที่โยชูวาเผาเสีย</verse>
				<verse number="14">ของริบทั้งหมดที่ได้จากเมืองเหล่านี้ รวมทั้งฝูงสัตว์เลี้ยง พงศ์พันธุ์อิสราเอลได้ยึดเป็นสมบัติของตน แต่เขาได้ประหารมนุษย์ทุกคนเสียด้วยคมดาบ จนทำลายเสียสิ้น ทุกสิ่งที่หายใจได้เขาไม่ให้เหลืออยู่เลย</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสสผู้รับใช้ของพระองค์อย่างไร โมเสสก็บัญชาโยชูวาอย่างนั้น และโยชูวาก็ทำตาม ท่านไม่ได้เว้นที่จะทำทุกอย่างซึ่งพระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสสไว้</verse>
				<verse number="16">โยชูวายึดแผ่นดินนั้นทั้งหมด คือแดนเทือกเขา เนเกบ ทั้งหมด แผ่นดินโกเชนทั้งหมด ที่ลุ่ม ที่ราบ และแดนเทือกเขาของอิสราเอลกับที่ลุ่มของมัน</verse>
				<verse number="17">ตั้งแต่ภูเขาฮาลักที่สูงขึ้นทางเสอีร์ ไกลไปจนถึงบาอัลกาดในหุบเขาเลบานอนเชิงภูเขาเฮอร์โมน ท่านได้จับบรรดากษัตริย์ทั้งหมดของเมืองเหล่านั้นมาประหารชีวิตเสีย</verse>
				<verse number="18">โยชูวาทำศึกสงครามกับกษัตริย์เหล่านี้อยู่เป็นเวลานาน</verse>
				<verse number="19">ไม่มีสักเมืองหนึ่งที่ทำสัญญาสันติภาพกับอิสราเอล นอกจากคนฮีไวต์ซึ่งเป็นชาวเมืองกิเบโอน พวกเขาต้องทำสงครามตีมาทั้งนั้น</verse>
				<verse number="20">เพราะพระยาห์เวห์เองทรงให้พวกเขามีใจแข็งกระด้างเข้าต่อสู้ทำสงครามกับอิสราเอล เพื่อจะทรงทำลายล้างพวกเขาเสียโดยไม่ได้รับพระกรุณา เพื่อจะทรงทำลายพวกเขาเสีย ดังที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสสไว้</verse>
				<verse number="21">คราวนั้นโยชูวาได้ทำลายคนอานาคจากแดนเทือกเขา จากเฮโบรน จากเดบีร์ จากอานาบ และจากทั่วแดนเทือกเขายูดาห์ และจากทั่วแดนเทือกเขาอิสราเอล โยชูวาได้ทำลายคนเหล่านี้เสียพร้อมทั้งเมืองของพวกเขาด้วย</verse>
				<verse number="22">ไม่มีคนอานาคเหลืออยู่ในแผ่นดินของประชาชนอิสราเอล เว้นแต่ในกาซา กัทและอัชโดดที่ยังมีเหลืออยู่บ้าง</verse>
				<verse number="23">ดังนั้นแหละ โยชูวาได้ยึดแผ่นดินทั้งหมดตามที่พระยาห์เวห์ได้ตรัสไว้กับโมเสสทุกประการ และโยชูวามอบให้เป็นมรดกแก่อิสราเอลตามส่วนแบ่งของเผ่า แผ่นดินนั้นก็สงบจากสงคราม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ต่อไปนี้เป็นกษัตริย์ซึ่งประชาชนอิสราเอลได้ทำให้พ่ายแพ้ไป และได้ยึดครองแผ่นดินฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดน จากลุ่มน้ำอารโนนถึงภูเขาเฮอร์โมน และแถบที่ราบทั้งหมดด้านตะวันออก</verse>
				<verse number="2">คือสิโหนกษัตริย์คนอาโมไรต์ผู้อยู่ที่เฮชโบน และปกครองจากอาโรเออร์ซึ่งอยู่ ณ ริมลุ่มน้ำอารโนน และจากกลางลุ่มน้ำไกลไปจนถึงแม่น้ำยับบอก เขตแดนคนอัมโมน คือครึ่งหนึ่งของกิเลอาด</verse>
				<verse number="3">และแถบที่ราบถึงทะเลคินเนเรท ข้างตะวันออก และตรงทางไปยังเบธเยชิโมทไปถึงทะเลในทะเลแห่งอาราบาห์ คือทะเลตายด้านใต้มาจนถึงที่ลาดปิสกาห์</verse>
				<verse number="4">และเขตแดนของโอกกษัตริย์แห่งบาชานซึ่งเป็นคนเผ่าเรฟาอิมที่เหลืออยู่ ผู้อยู่ที่อัชทาโรทและเอเดรอี</verse>
				<verse number="5">และปกครองที่ภูเขาเฮอร์โมน และสาเลคาห์ และทั่วบาชาน จนถึงเขตแดนคนเกชูร์ และคนมาอาคาห์ และปกครองครึ่งหนึ่งของแดนกิเลอาดถึงเขตแดนของสิโหน กษัตริย์แห่งเฮชโบน</verse>
				<verse number="6">โมเสสผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์และประชาชนอิสราเอล ได้ทำให้พวกเขาพ่ายแพ้ไป และโมเสสผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์ได้มอบแผ่นดินตอนนี้ให้แก่คนรูเบน คนกาดและคนครึ่งเผ่ามนัสเสห์เป็นกรรมสิทธิ์</verse>
				<verse number="7">ต่อไปนี้เป็นกษัตริย์ซึ่งโยชูวากับประชาชนอิสราเอลได้ทำให้พ่ายแพ้ อยู่ฟากตะวันตกของแม่น้ำจอร์แดน ตั้งแต่บาอัลกาดในหุบเขาเลบานอน ถึงภูเขาฮาลักที่สูงขึ้นทางเสอีร์ (และโยชูวามอบแผ่นดินตอนนี้ให้เผ่าต่างๆ ของอิสราเอลถือเป็นกรรมสิทธิ์ตามส่วนแบ่งของเขา</verse>
				<verse number="8">คือที่ดินในแดนเทือกเขา ในที่ลุ่ม ในที่ราบ ในที่ลาด ในถิ่นทุรกันดาร และในเนเกบ เป็นแผ่นดินของคนฮิตไทต์ คนอาโมไรต์ คนคานาอัน คนเปริสซี คนฮีไวต์ และคนเยบุส)</verse>
				<verse number="9">คือกษัตริย์แห่งเยรีโคหนึ่ง กษัตริย์แห่งอัยที่อยู่ข้างเบธเอลหนึ่ง</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์แห่งเยรูซาเล็มหนึ่ง กษัตริย์แห่งเฮโบรนหนึ่ง</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์แห่งยารมูทหนึ่ง กษัตริย์แห่งลาคีชหนึ่ง</verse>
				<verse number="12">กษัตริย์แห่งเอกโลนหนึ่ง กษัตริย์แห่งเกเซอร์หนึ่ง</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์แห่งเดบีร์หนึ่ง กษัตริย์แห่งเกเดอร์หนึ่ง</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์แห่งโฮรมาห์หนึ่ง กษัตริย์แห่งอาราดหนึ่ง</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์แห่งลิบนาห์หนึ่ง กษัตริย์แห่งอดุลลัมหนึ่ง</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์แห่งมักเคดาห์หนึ่ง กษัตริย์แห่งเบธเอลหนึ่ง</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์แห่งทัปปูวาห์หนึ่ง กษัตริย์แห่งเฮเฟอร์หนึ่ง</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์แห่งอาเฟกหนึ่ง กษัตริย์แห่งลาชาโรนหนึ่ง</verse>
				<verse number="19">กษัตริย์แห่งมาโดนหนึ่ง กษัตริย์แห่งฮาโซร์หนึ่ง</verse>
				<verse number="20">กษัตริย์แห่งชิมโรนเมโรนหนึ่ง กษัตริย์แห่งอัคชาฟหนึ่ง</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์แห่งทาอานาคหนึ่ง กษัตริย์แห่งเมกิดโดหนึ่ง</verse>
				<verse number="22">กษัตริย์แห่งเคเดชหนึ่ง กษัตริย์แห่งโยกเนอัมในคารเมลหนึ่ง</verse>
				<verse number="23">กษัตริย์แห่งโดร์ในที่สูงโดร์หนึ่ง กษัตริย์แห่งโกยิมในกิลกาลหนึ่ง</verse>
				<verse number="24">กษัตริย์แห่งทีรซาห์หนึ่ง รวมทั้งหมดมีกษัตริย์ 31 พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">เมื่อโยชูวาชราลงมีอายุมากแล้ว พระยาห์เวห์ตรัสกับท่านว่า “เจ้าชราลงมีอายุมากแล้ว แต่แผ่นดินที่จะต้องยึดครองนั้นยังมีอีกมาก</verse>
				<verse number="2">ต่อไปนี้เป็นแผ่นดินที่ยังเหลืออยู่ คือท้องถิ่นฟีลิสเตียทั้งหมด และท้องถิ่นของคนเกชูร์ทั้งหมด</verse>
				<verse number="3">(ตั้งแต่ลำน้ำชิโหร์ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกของอียิปต์เหนือขึ้นไปถึงเขตแดนเอโครน นับกันว่าเป็นของคนคานาอัน เจ้านายของชาวฟีลิสเตียมีห้าคน เป็นชาวกาซา ชาวอัชโดด ชาวอัชเคโลน ชาวกัท และชาวเอโครน) รวมทั้งชาวอัฟวิมด้วย</verse>
				<verse number="4">ทางทิศใต้คือแผ่นดินทั้งหมดของคนคานาอัน และเขตเมอาราห์ ซึ่งเป็นของชาวไซดอนถึงเมืองอาเฟก ถึงเขตแดนของคนอาโมไรต์</verse>
				<verse number="5">และแผ่นดินของชาวเกบาลและเลบานอนทั้งหมด ไปทางตะวันออก จากบาอัลกาดที่อยู่เชิงภูเขาเฮอร์โมน ถึงทางเข้าเมืองฮามัท</verse>
				<verse number="6">ชาวแดนเทือกเขาทั้งหมดจากเลบานอน จนถึงมิสเรโฟทมาอิม คือคนไซดอนทั้งหมด เราเองจะขับไล่พวกเขาออกไปให้พ้นหน้าประชาชนอิสราเอล เพียงแต่เจ้าจงแบ่งดินแดนนั้นให้อิสราเอลเป็นมรดก ดังที่เราบัญชาเจ้าไว้</verse>
				<verse number="7">บัดนี้จงแบ่งแผ่นดินนี้ให้เป็นมรดกแก่คนเก้าเผ่ารวมกับคนมนัสเสห์ครึ่งเผ่าด้วย”</verse>
				<verse number="8">ส่วนมนัสเสห์อีกครึ่งเผ่า เผ่ารูเบน และเผ่ากาดได้รับส่วนมรดกของพวกเขา ซึ่งโมเสสได้มอบให้ทางฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดน ส่วนที่โมเสสผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์มอบให้เขาคือ</verse>
				<verse number="9">จากอาโรเออร์ ซึ่งอยู่ริมลุ่มน้ำอารโนน กับเมืองที่อยู่กลางลุ่มน้ำนี้ และที่ราบสูงเมเดบาทั้งหมด จนถึงดีโบน</verse>
				<verse number="10">และเมืองทั้งสิ้นของสิโหนกษัตริย์คนอาโมไรต์ ผู้ซึ่งครอบครองอยู่ในเฮชโบน ไกลออกไปจนถึงเขตแดนคนอัมโมน</verse>
				<verse number="11">กับเขตกิเลอาด และท้องถิ่นของคนเกชูร์กับคนมาอาคาห์ และภูเขาเฮอร์โมนทั้งหมด และทั่วทั้งบาชานจนถึงสาเลคาห์</verse>
				<verse number="12">ตลอดราชอาณาจักรของโอกในบาชาน ผู้ครอบครองอยู่ในอัชทาโรทและในเอเดรอี (ท่านเป็นพวกเรฟาอิมผู้เดียวที่เหลืออยู่) โมเสสรบชนะพวกเขาและได้ขับไล่ออกไป</verse>
				<verse number="13">แต่ประชาชนอิสราเอลไม่ได้ขับไล่คนเกชูร์หรือคนมาอาคาห์ออกไป ชาวเกชูร์กับชาวมาอาคาห์จึงยังอาศัยอยู่ท่ามกลางอิสราเอลจนทุกวันนี้</verse>
				<verse number="14">เฉพาะเผ่าเลวีเผ่าเดียวที่โมเสสไม่ได้มอบมรดกให้ เครื่องบูชาด้วยไฟที่ถวายแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลเป็นมรดกของเขาดังที่พระองค์ตรัสไว้แก่เขาแล้ว</verse>
				<verse number="15">และโมเสสได้มอบส่วนมรดกให้แก่เผ่ารูเบนตามตระกูลของพวกเขา</verse>
				<verse number="16">ดังนั้นเขตแดนของพวกเขาจึงตั้งแต่อาโรเออร์ซึ่งอยู่ริมลุ่มน้ำอารโนน กับเมืองซึ่งอยู่กลางลุ่มน้ำนั้นและที่ราบสูงทั้งหมดข้างเมเดบา</verse>
				<verse number="17">รวมทั้งเมืองเฮชโบน กับเมืองขึ้นทั้งสิ้นซึ่งอยู่บนที่ราบนั้น คือดีโบน และบาโมทบาอัล และเบธบาอัลเมโอน</verse>
				<verse number="18">กับยาฮาส และเคเดโมท และเมฟาอาท</verse>
				<verse number="19">และคีริยาธาอิม และสิบมาห์ และเศเรทชาหาร์ ซึ่งอยู่บนเนินเขาในลุ่มน้ำนั้น</verse>
				<verse number="20">กับเบธเปโอร์ และที่ลาดภูเขาปิสกาห์และเมืองเบธเยชิโมท</verse>
				<verse number="21">คือเมืองทั้งสิ้นซึ่งอยู่บนที่ราบสูง และราชอาณาจักรทั้งหมดของสิโหนกษัตริย์คนอาโมไรต์ ผู้ทรงครองราชย์อยู่ในเฮชโบน ซึ่งโมเสสได้ทำให้พ่ายแพ้ พร้อมกับพวกผู้นำของชาวมีเดียนคือ เอวี เรเคม ศูร์ เฮอร์ และเรบา เป็นเจ้านายซึ่งขึ้นแก่กษัตริย์สิโหนที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="22">อนึ่ง ประชาชนอิสราเอลได้ฆ่าบาลาอัมบุตรเบโอร์ผู้เป็นคนทำนายเสียด้วยดาบพร้อมกับคนอื่นที่เขาได้ฆ่านั้น</verse>
				<verse number="23">อาณาเขตของคนรูเบนมีแม่น้ำจอร์แดนเป็นพรมแดน นี่เป็นมรดกของคนรูเบนตามตระกูล รวมทั้งเมืองต่างๆ กับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="24">โมเสสได้มอบมรดกให้แก่คนเผ่ากาดตามตระกูลของเขาด้วย</verse>
				<verse number="25">อาณาเขตของเขาคือยาเซอร์และเมืองทั้งหมดของกิเลอาด และครึ่งหนึ่งของแผ่นดินคนอัมโมนถึงอาโรเออร์ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกของเมืองรับบาห์</verse>
				<verse number="26">ตั้งแต่เมืองเฮชโบนจนถึงเมืองรามัทมิสเปห์และเบโทนิม และตั้งแต่มาหะนาอิมจนถึงเขตแดนเดบีร์</verse>
				<verse number="27">และในหุบเขา มีเมืองเบธฮารัม เบธนิมราห์ สุคคท และศาโฟน ราชอาณาจักรส่วนที่เหลือของสิโหนกษัตริย์แห่งเฮชโบน มีแม่น้ำจอร์แดนเป็นพรมแดน จนจดทะเลคินเนเรท ตอนปลายล่าง ด้านตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดน</verse>
				<verse number="28">นี่เป็นมรดกของคนเผ่ากาดตามตระกูลของเขา รวมทั้งเมืองต่างๆ กับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="29">อนึ่ง โมเสสได้มอบมรดกให้แก่คนมนัสเสห์ครึ่งเผ่า เป็นส่วนแบ่งแก่คนมนัสเสห์ครึ่งเผ่าตามตระกูลของเขา</verse>
				<verse number="30">อาณาเขตของเขาทั้งหลายเริ่มตั้งแต่มาหะนาอิม ตลอดบาชานทั้งสิ้น คือราชอาณาจักรทั้งสิ้นของโอกกษัตริย์แห่งบาชาน และเมืองทั้งหมดของยาอีร์มี 60 เมืองด้วยกันอยู่ในบาชาน</verse>
				<verse number="31">และกิเลอาดครึ่งหนึ่ง และเมืองอัชทาโรทกับเมืองเอเดรอี เมืองต่างๆ ของราชอาณาจักรโอกในบาชาน เมืองเหล่านี้เป็นส่วนแบ่งของเชื้อสายมาคีร์บุตรมนัสเสห์ เป็นของครึ่งหนึ่งของเชื้อสายมาคีร์ ตามตระกูลของเขา</verse>
				<verse number="32">นี่คือส่วนมรดกซึ่งโมเสสได้จัดสรร ณ ที่ราบโมอับฟากแม่น้ำจอร์แดนข้างโน้น ทางทิศตะวันออกของเมืองเยรีโค</verse>
				<verse number="33">แต่โมเสสไม่ได้มอบมรดกให้คนเผ่าเลวี พระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลทรงเป็นมรดกของพวกเขา ดังที่พระองค์ตรัสไว้แก่เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ต่อไปนี้เป็นส่วนมรดกที่ประชาชนอิสราเอลได้รับในแผ่นดินคานาอัน ซึ่งเอเลอาซาร์ปุโรหิตและโยชูวาบุตรนูนและหัวหน้าสกุลของเผ่าคนอิสราเอลได้แจกจ่ายให้แก่เขา</verse>
				<verse number="2">พวกเขาจับฉลากแบ่งมรดกกันในระหว่างคนเก้าเผ่าครึ่งตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาทางโมเสส</verse>
				<verse number="3">เพราะโมเสสได้ให้มรดกแก่สองเผ่าครึ่งทางฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดนแล้ว แต่ท่านไม่ได้แบ่งให้พวกเลวี</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าพงศ์พันธุ์ของโยเซฟมีสองเผ่า คือมนัสเสห์และเอฟราอิม พวกเลวีไม่มีส่วนแบ่งในแผ่นดินนั้น ได้แต่เมืองต่างๆ ที่จะเข้าอาศัยอยู่ กับทุ่งหญ้ารอบเมืองสำหรับฝูงปศุสัตว์และทรัพย์สินของเขาเท่านั้น</verse>
				<verse number="5">คนอิสราเอลได้แบ่งที่ดินกันตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาไว้กับโมเสส</verse>
				<verse number="6">แล้วคนยูดาห์มาหาโยชูวา ณ เมืองกิลกาล และคาเลบบุตรเยฟุนเนห์ชาวตระกูลเคนัส ได้กล่าวแก่ท่านว่า “ท่านทราบเรื่อง ซึ่งพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสคนของพระเจ้าที่คาเดชบารเนีย เกี่ยวกับท่านและข้าพเจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="7">เมื่อโมเสสผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์ใช้ให้ข้าพเจ้าไปจากคาเดชบารเนีย เพื่อสอดแนมดูแผ่นดิน ข้าพเจ้ามีอายุสี่สิบปี ข้าพเจ้าได้นำข่าวกลับมาแจ้งแก่ท่านตามความคิดเห็นของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">แต่ส่วนพี่น้องซึ่งขึ้นไปพร้อมกับข้าพเจ้าได้ทำให้ประชาชนใจเสีย แต่ข้าพเจ้าได้ติดตามพระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพเจ้าอย่างสุดใจ</verse>
				<verse number="9">ในวันนั้นโมเสสได้สาบานว่า ‘แท้จริงแผ่นดินซึ่งเท้าของท่านได้เหยียบย่ำไปนั้น จะตกเป็นมรดกของท่านและของบุตรหลานของท่านสืบไปเป็นนิตย์ เพราะว่าท่านได้ติดตามพระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพเจ้าอย่างสุดใจ’</verse>
				<verse number="10">และบัดนี้ ดูสิ พระยาห์เวห์ยังทรงให้ข้าพเจ้ามีชีวิตอยู่ตลอดสี่สิบห้าปีนี้ ดังที่พระองค์ตรัสไว้ ตั้งแต่พระยาห์เวห์ตรัสเช่นนี้แก่โมเสส เมื่อคนอิสราเอลเดินทางอยู่ในถิ่นทุรกันดาร และนี่แน่ะ วันนี้ข้าพเจ้ามีอายุแปดสิบห้าปีแล้ว</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้ายังมีกำลังแข็งแรง เช่นเดียวกับวันที่โมเสสใช้ให้ข้าพเจ้าไป กำลังของข้าพเจ้าในการทำศึกสงครามหรือออกไปและเข้ามา เดี๋ยวนี้ก็เป็นเหมือนครั้งนั้น</verse>
				<verse number="12">เพราะฉะนั้นขอมอบแดนเทือกเขานี้ ซึ่งพระยาห์เวห์ตรัสในวันนั้นให้แก่ข้าพเจ้า เพราะท่านได้ยินในวันนั้นแล้วว่าคนอานาคอยู่ที่นั่น มีเมืองใหญ่ที่มีกำแพงล้อมอย่างเข้มแข็ง บางทีพระยาห์เวห์จะสถิตกับข้าพเจ้า และข้าพเจ้าก็จะขับไล่เขาออกไปได้ ดังที่พระยาห์เวห์ตรัสไว้แล้ว”</verse>
				<verse number="13">แล้วโยชูวาก็อวยพรท่านและยกเมืองเฮโบรนให้คาเลบบุตรเยฟุนเนห์เป็นมรดก</verse>
				<verse number="14">เฮโบรนจึงตกเป็นมรดกแก่คาเลบบุตรเยฟุนเนห์ตระกูลเคนัสจนทุกวันนี้ เพราะว่าท่านติดตามพระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลอย่างสุดใจ</verse>
				<verse number="15">เมืองเฮโบรนนั้นแต่เดิมมีชื่อว่าคีริยาทอารบา อารบาคนนี้เป็นคนใหญ่โตที่สุดในคนอานาค แผ่นดินจึงได้สงบจากการศึกสงคราม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ที่ดินตามฉลากของเผ่ายูดาห์ตามตระกูลของเขานั้น ด้านใต้ถึงพรมแดนของเอโดม คือถึงถิ่นทุรกันดารศินเป็นที่สุดปลายเขตด้านใต้</verse>
				<verse number="2">พรมแดนทางทิศใต้นั้นตั้งต้นจากปลายทะเลตาย คือตั้งแต่อ่าวซึ่งหันไปทางทิศใต้</verse>
				<verse number="3">ยื่นไปทางด้านใต้ของทางขึ้นเนินอัครับบิม ผ่านเรื่อยไปถึงศิน แล้วขึ้นไปทางด้านใต้เมืองคาเดชบารเนีย ตามทางเมืองเฮชโรนถึงเมืองอัดดาร์เลี้ยวไปถึงคารคา</verse>
				<verse number="4">ผ่านเรื่อยไปถึงอัสโมน ยื่นออกไปถึงลำธารอียิปต์มาสิ้นสุดลงที่ทะเล ที่กล่าวนี้จะเป็นพรมแดนด้านใต้ของพวกท่าน</verse>
				<verse number="5">พรมแดนด้านตะวันออกคือทะเลตายขึ้นไปถึงปากแม่น้ำจอร์แดน และพรมแดนด้านเหนือ ตั้งแต่อ่าวที่ทะเลตรงปากแม่น้ำจอร์แดน</verse>
				<verse number="6">และพรมแดนนั้นยื่นไปถึงเบธฮกลาห์ผ่านไปตามด้านเหนือของเมืองเบธอราบาห์ และพรมแดนยื่นต่อไปถึงโขดหินของโบฮันบุตรรูเบน</verse>
				<verse number="7">และพรมแดนยื่นไปถึงเดบีร์จากหุบเขาอาโคร์ ตรงไปทางทิศเหนือเลี้ยวไปหาเมืองกิลกาลซึ่งอยู่ตรงข้ามทางขึ้นเขาอดุมมิมที่อยู่ทางด้านใต้ของหุบเขา และพรมแดนก็ผ่านไปถึงลำน้ำเอนเชเมชไปสิ้นสุดลงที่เอนโรเกล</verse>
				<verse number="8">แล้วพรมแดนก็ยื่นไปตามหุบเขาเบนฮินโนม ถึงไหล่เขาด้านใต้ของคนเยบุส (คือเยรูซาเล็ม) แล้วพรมแดนก็ยื่นไปถึงยอดภูเขา ซึ่งอยู่หน้าหุบเขาฮินโนมทางด้านตะวันตก ที่หุบเขาเรฟาอิมด้านเหนือสุด</verse>
				<verse number="9">แล้วพรมแดนก็ยื่นไปจากยอดภูเขาถึงน้ำพุแห่งลำน้ำเนฟโทอาห์ จากที่นั่นก็มาถึงเมืองต่างๆ แห่งภูเขาเอโฟรน แล้วพรมแดนก็เลี้ยวโค้งไปหาเมืองบาอาลาห์ (คือเมืองคีริยาทเยอาริม)</verse>
				<verse number="10">แล้วพรมแดนก็เลี้ยวโค้งจากบาอาลาห์ไปทางทิศตะวันตกถึงภูเขาเสอีร์ ผ่านไปตามไหล่เขาเยอาริมด้านเหนือ (คือเคสะโลน) ลงไปถึงเมืองเบธเชเมชผ่านเมืองทิมนาห์ไป</verse>
				<verse number="11">แล้วพรมแดนก็ยื่นออกไปทางไหล่เนินเขาด้านเหนือของเมืองเอโครน แล้วก็โค้งไปหาเมืองชิกเคโรนผ่านไปถึงภูเขาบาอาลาห์ออกไปถึงเมืองยับเนเอล และพรมแดนก็มาสิ้นสุดลงที่ทะเล</verse>
				<verse number="12">พรมแดนด้านตะวันตก คือทะเลใหญ่ตามฝั่งทะเล นี่เป็นพรมแดนล้อมรอบคนยูดาห์ตามตระกูลของเขา</verse>
				<verse number="13">ตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์ที่ตรัสแก่โยชูวา ท่านยกที่ดินส่วนหนึ่งในเขตของคนยูดาห์ให้แก่คาเลบบุตรเยฟุนเนห์ คือคีริยาทอารบาที่เรียกเมืองเฮโบรน (อารบาเป็นบิดาของอานาค)</verse>
				<verse number="14">และคาเลบได้ขับไล่บุตรทั้งสามของอานาคออกจากที่นั่น คือเชชัย อาหิมานและทัลมัย ผู้เป็นพงศ์พันธุ์ของอานาค</verse>
				<verse number="15">และท่านขึ้นไปจากที่นั่นจะต่อสู้กับชาวเมืองเดบีร์ เมืองเดบีร์เดิมมีชื่อว่า คีริยาทเสเฟอร์</verse>
				<verse number="16">และคาเลบกล่าวว่า “ใครโจมตีเมืองคีริยาทเสเฟอร์และยึดได้ เราจะยกอัคสาห์บุตรสาวของเราให้เป็นภรรยา”</verse>
				<verse number="17">และโอทนีเอลบุตรเคนัส น้องคาเลบตีเมืองนั้นได้ ท่านจึงยกอัคสาห์บุตรสาวของท่านให้เป็นภรรยา</verse>
				<verse number="18">อยู่มาเมื่อแต่งงานกันแล้ว นางจึงชวนสามีให้ขอที่นาจากบิดา นางก็ลงจากหลังลา และคาเลบถามนางว่า “เจ้าต้องการอะไร?”</verse>
				<verse number="19">นางตอบท่านว่า “ขอพรให้ลูกสักอย่างหนึ่งเถิด เพราะพ่อให้แผ่นดินทางใต้แก่ลูก ลูกขอน้ำพุด้วย” คาเลบก็ยกน้ำพุบนและน้ำพุล่างให้แก่นาง</verse>
				<verse number="20">ต่อไปนี้เป็นมรดกของเผ่าคนยูดาห์ตามตระกูลของพวกเขา</verse>
				<verse number="21">เมืองต่างๆ ที่เป็นของเผ่าคนยูดาห์ ซึ่งอยู่ทางทิศใต้สุด ทางพรมแดนเอโดมคือเมืองขับเซเอล เอเดอร์ และยากูร</verse>
				<verse number="22">คีนาห์ ดีโมนาห์ อาดาดาห์</verse>
				<verse number="23">เคเดช ฮาโซร์ อิทนาน</verse>
				<verse number="24">ศีฟ เทเลม เบอาโลท</verse>
				<verse number="25">ฮาโซรฮาดัททาห์ เคริโอทเฮสโรน (คือเมืองฮาโซร์)</verse>
				<verse number="26">อามัม เชมา โมลาดาห์</verse>
				<verse number="27">ฮาซารกัดดาห์ เฮชโมน เบธเปเลท</verse>
				<verse number="28">ฮาซารชูอาล เบเออร์เชบา บิซิโอธิยาห์</verse>
				<verse number="29">บาอาลาห์ อิยิม เอเซม</verse>
				<verse number="30">เอลโทลัด เคสีล โฮรมาห์</verse>
				<verse number="31">ศิกลาก มัดมันนาห์ สันสันนาห์</verse>
				<verse number="32">เลบาโอท ชิลฮิม อายินและเมืองริมโมน รวมทั้งหมดเป็น 29 เมืองกับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="33">ในที่ลุ่มมีเมืองเอชทาโอล โศราห์ อัชนาห์</verse>
				<verse number="34">ศาโนอาห์ เอนกันนิม ทัปปูวาห์ เอนาม</verse>
				<verse number="35">ยารมูท อดุลลัม โสโคห์ อาเซคาห์</verse>
				<verse number="36">ชาอาราอิม อดีธาอิม เกเดราห์ เกเดโรธาอิม รวมเป็น 14 เมืองกับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="37">เมืองเศนัน ฮาดัสสาห์ มิกดัลกาด</verse>
				<verse number="38">ดิเลอัน มิสเปห์ โยกเธเอล</verse>
				<verse number="39">ลาคีช โบสคาท เอกโลน</verse>
				<verse number="40">คับโบน ลามัม คิทลิช</verse>
				<verse number="41">เกเดโรท เบธดาโกน นาอามาห์และเมืองมักเคดาห์ รวมเป็น 16 เมืองกับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="42">ลิบนาห์ เอเธอร์ อาชัน</verse>
				<verse number="43">อิฟทาห์ อัชนาห์ เนซีบ</verse>
				<verse number="44">เคอีลาห์ อัคซีบ มาเรชาห์ รวมเป็น 9 เมือง กับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="45">เอโครน กับเมืองต่างๆ และหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้น</verse>
				<verse number="46">จากเอโครนถึงทะเล และทุกเมืองที่อยู่ริมเมืองอัชโดด กับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ</verse>
				<verse number="47">อัชโดด กับเมืองต่างๆ และหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้น กาซา กับเมืองต่างๆ และหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้น จนถึงลำธารอียิปต์ และทะเลใหญ่พร้อมกับชายฝั่งทะเล</verse>
				<verse number="48">และในแดนเทือกเขา คือชามีร์ ยาททีร์ โสโคห์</verse>
				<verse number="49">ดานนาห์ คีริยาทสันนาห์ (คือเมืองเดบีร์)</verse>
				<verse number="50">อานาบ เอชเทโมห์ อานิม</verse>
				<verse number="51">โกเชน โฮโลน กิโลห์ รวมเป็น 11 เมือง กับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="52">อาหรับ ดูมาห์ เอชาน</verse>
				<verse number="53">ยานิม เบธทัปปูวาห์ อาเฟคาห์</verse>
				<verse number="54">ฮุมทาห์ คีริยาทอารบา (คือเมืองเฮโบรน) และเมืองศิโยร์ รวมเป็น 9 เมืองกับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="55">มาโอน คารเมล ศีฟ ยุทธาห์</verse>
				<verse number="56">ยิสเรเอล โยกเดอัม ศาโนอาห์</verse>
				<verse number="57">คาอิน กิเบอาห์ และทิมนาห์ รวมเป็น 10 เมืองกับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="58">ฮัลฮูล เบธซูร์ เกโดร์</verse>
				<verse number="59">มาอาราท เบธาโนท และเมืองเอลเทโคน รวมเป็น 6 เมืองกับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="60">คีริยาทบาอัล (คือเมืองคีริยาทเยอาริม) และรับบาห์ รวมเป็น 2 เมืองกับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="61">เมืองที่ในถิ่นทุรกันดาร คือเบธาราบาห์ มิดดีน เสคะคาห์</verse>
				<verse number="62">นิบชาน เมืองเกลือและเอนเกดีรวมเป็น 6 เมืองกับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="63">แต่คนเยบุสซึ่งเป็นชาวเมืองเยรูซาเล็มนั้น คนยูดาห์ไม่สามารถขับไล่ไปได้ คนเยบุสจึงอาศัยอยู่กับคนยูดาห์จนถึงทุกวันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ที่ดินตามฉลากของพงศ์พันธุ์โยเซฟนั้นเริ่มจากแม่น้ำจอร์แดนใกล้ๆ เมืองเยรีโค ทางทิศตะวันออกของลำน้ำเยรีโคเข้าไปในถิ่นทุรกันดาร ขึ้นไปจากเยรีโคเข้าไปในแดนเทือกเขาเบธเอล</verse>
				<verse number="2">จากเมืองเบธเอลไปยังเมืองลูส ผ่านเรื่อยไปถึงเมืองอาทาโรทในเขตของคนอารคี</verse>
				<verse number="3">แล้วลงไปทางทิศตะวันตกถึงเขตของคนยาเฟลทีที่ไกลไปจนเขตเมืองเบธโฮโรนล่าง ถึงเมืองเกเซอร์ไปสิ้นสุดลงที่ทะเล</verse>
				<verse number="4">พงศ์พันธุ์โยเซฟ คือคนมนัสเสห์ และคนเอฟราอิม ได้รับมรดกของเขา</verse>
				<verse number="5">เขตของคนเอฟราอิมตามตระกูลของเขาเป็นดังนี้ พรมแดนมรดกของเขาด้านตะวันออกเริ่มตั้งแต่เมืองอาทาโรทอัดดาร์ไกลไปจนถึงเบธโฮโรนบน</verse>
				<verse number="6">และพรมแดนยื่นไปถึงทะเล ทางทิศเหนือคือเมืองมิคเมธัท และพรมแดนโค้งมาทางด้านตะวันออกสู่เมืองทาอานัทชิโลห์ แล้วผ่านพ้นเมืองนี้ไปทางตะวันออกของเมืองยาโนอาห์</verse>
				<verse number="7">แล้วลงไปจากยาโนอาห์ถึงเมืองอาทาโรท และเมืองนาอาราห์ไปจดเมืองเยรีโค สิ้นสุดลงที่แม่น้ำจอร์แดน</verse>
				<verse number="8">จากทัปปูวาห์พรมแดนทางทิศตะวันตกถึงลำธารคานาห์ไปสิ้นสุดลงที่ทะเล นี่เป็นมรดกของเผ่าเอฟราอิมตามตระกูลของเขา</verse>
				<verse number="9">รวมทั้งเมืองต่างๆ ซึ่งแยกไว้ให้คนเอฟราอิมท่ามกลางมรดกของคนมนัสเสห์ คือเมืองทั้งหมด กับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="10">อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่ได้ขับไล่คนคานาอันซึ่งอาศัยอยู่ในเมืองเกเซอร์ออกไป ดังนั้นคนคานาอันจึงอาศัยอยู่ท่ามกลางคนเอฟราอิมถึงทุกวันนี้ แต่ก็ถูกเกณฑ์ให้ทำงานโยธา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">นี่คือที่ดินตามฉลากของเผ่ามนัสเสห์ เพราะเป็นบุตรหัวปีของโยเซฟ ส่วนมาคีร์บุตรหัวปีของมนัสเสห์ บิดาของกิเลอาด ได้กิเลอาดและบาชานเป็นส่วนแบ่ง เพราะว่าเขาเป็นทหาร</verse>
				<verse number="2">และที่ดินตามฉลากของคนเผ่ามนัสเสห์ที่เหลืออยู่ตามตระกูล คือพงศ์พันธุ์ของอาบีเยเซอร์ เฮเลค อัสรีเอล เชเคม เฮเฟอร์และเชมีดา บุคคลเหล่านี้เป็นพงศ์พันธุ์ผู้ชายของมนัสเสห์ ผู้เป็นบุตรของโยเซฟ ตามตระกูลของเขา</verse>
				<verse number="3">ฝ่ายเศโลเฟหัดบุตรของเฮเฟอร์บุตรของกิเลอาดบุตรของมาคีร์บุตรของมนัสเสห์ ไม่มีบุตรผู้ชาย มีแต่บุตรี และต่อไปนี้เป็นชื่อบุตรีของเขาคือ มาลาห์ โนอาห์ ฮกลาห์ มิลคาห์ และทีรซาห์</verse>
				<verse number="4">พวกเขาเข้ามาหาเอเลอาซาร์ปุโรหิตและโยชูวาบุตรนูนและพวกผู้นำแล้วกล่าวว่า “พระยาห์เวห์ได้ทรงบัญชาโมเสส ให้ยกมรดกในหมู่ญาติพี่น้องของเราให้เรา” ดังนั้นท่านจึงให้มรดกแก่คนเหล่านี้ในหมู่พี่น้องของบิดาของเขาตามพระบัญชาของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">ดังนั้นส่วนที่ตกแก่คนมนัสเสห์จึงมีสิบส่วน นอกเหนือดินแดนกิเลอาดและบาชานซึ่งอยู่ฟากตรงข้ามของแม่น้ำจอร์แดน</verse>
				<verse number="6">เพราะว่าบุตรีของมนัสเสห์ก็ได้รับมรดกท่ามกลางบุตรชายของท่านด้วย แผ่นดินกิเลอาดนั้นได้ตกเป็นส่วนของพงศ์พันธุ์มนัสเสห์ที่เหลืออยู่</verse>
				<verse number="7">เขตแดนของมนัสเสห์ตั้งต้นจากอาเชอร์จนถึงมิคเมธัท ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกของเมืองเชเคม แล้วพรมแดนก็ยื่นไปทางทิศใต้ ถึงที่ของชาวเมืองเอนทัปปูวาห์</verse>
				<verse number="8">แผ่นดินเมืองทัปปูวาห์เป็นของมนัสเสห์ แต่ตัวเมืองทัปปูวาห์ซึ่งอยู่ที่พรมแดนของมนัสเสห์นั้นเป็นของพงศ์พันธุ์เอฟราอิม</verse>
				<verse number="9">แล้วพรมแดนก็ลงไปถึงลำธารคานาห์ เมืองเหล่านี้ซึ่งอยู่ทางทิศใต้ลำธารท่ามกลางเมืองต่างๆ ของมนัสเสห์นั้นเป็นของเอฟราอิม แล้วพรมแดนของมนัสเสห์ก็ขึ้นไปทางด้านเหนือของลำธารไปสิ้นสุดลงที่ทะเล</verse>
				<verse number="10">แผ่นดินทางด้านใต้เป็นของเอฟราอิม และแผ่นดินทางด้านเหนือเป็นของมนัสเสห์ มีทะเลเป็นพรมแดน ทางเหนือจดดินแดนอาเชอร์ และทางทิศตะวันออกจดอิสสาคาร์</verse>
				<verse number="11">ในเขตอิสสาคาร์และในอาเชอร์นั้น มนัสเสห์ยังมีเมืองเบธชานกับหมู่บ้านรอบๆ เมืองนั้น และเมืองอิบเลอัมกับหมู่บ้านรอบๆ เมืองนั้น และชาวเมืองโดร์กับหมู่บ้านรอบๆ เมืองนั้น และชาวเมืองเอนโดร์กับหมู่บ้านรอบๆ เมืองนั้น และชาวเมืองทาอานาคกับหมู่บ้านรอบๆ เมืองนั้น และชาวเมืองเมกิดโดกับหมู่บ้านรอบๆ เมืองนั้น (เมืองที่สามคือ นาฟาท)</verse>
				<verse number="12">แต่คนมนัสเสห์ยังไม่สามารถยึดครองเมืองเหล่านั้นได้ และคนคานาอันยังคงอาศัยอยู่ในแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="13">เมื่อพงศ์พันธุ์อิสราเอลเข้มแข็งขึ้นแล้ว ก็ได้เกณฑ์คนคานาอันให้ทำงานโยธา แต่ไม่ได้ขับไล่พวกเขาออกไปเสียทั้งหมด</verse>
				<verse number="14">คนเผ่าโยเซฟได้พูดกับโยชูวาว่า “ทำไมท่านจึงแบ่งให้เราได้เพียงส่วนเดียวเป็นมรดก ในเมื่อเรามีคนมากมายเพราะว่าพระยาห์เวห์ได้ทรงอวยพรเรามาจนถึงบัดนี้?”</verse>
				<verse number="15">ฝ่ายโยชูวาตอบพวกเขาว่า “ถ้าท่านมีคนมากมาย และแดนเทือกเขาของคนเอฟราอิมแคบไปสำหรับท่าน จงเข้าไปในป่าแผ้วถางเอาเองที่ในแผ่นดินของคนเปริสซีและคนเรฟาอิม”</verse>
				<verse number="16">คนเผ่าโยเซฟพูดว่า “แดนเทือกเขานี้ไม่พอสำหรับพวกเรา แต่คนคานาอันทุกคนซึ่งอยู่ในที่ราบมีรถรบทำด้วยเหล็ก ทั้งพวกที่อยู่ในเบธชานกับหมู่บ้านรอบๆ เมืองนั้น และพวกที่อยู่ในหุบเขายิสเรเอล”</verse>
				<verse number="17">แล้วโยชูวาจึงกล่าวแก่พงศ์พันธุ์โยเซฟ คือเอฟราอิมและมนัสเสห์ว่า “ท่านเป็นพวกที่มีคนมากและมีกำลังมหาศาล ท่านไม่ได้มีส่วนแบ่งเพียงส่วนเดียว</verse>
				<verse number="18">แต่แดนเทือกเขาก็เป็นของท่าน ถึงแม้ว่าเป็นป่าดอน ท่านจงแผ้วถางและยึดครองไปจนสุดเขตเถิด แม้ว่าคนคานาอันจะมีรถรบทำด้วยเหล็ก และเป็นคนเข้มแข็ง ท่านก็จะขับไล่เขาออกไปได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมดได้มาประชุมกันที่ชิโลห์ และตั้งเต็นท์นัดพบขึ้นที่นั่น แผ่นดินนั้นก็ตกอยู่ในการครอบครองของพวกเขา</verse>
				<verse number="2">ยังมีประชาชนอิสราเอลอีกเจ็ดเผ่าที่ยังไม่ได้รับมรดกเป็นส่วนแบ่ง</verse>
				<verse number="3">ดังนั้นโยชูวาจึงกล่าวแก่ประชาชนอิสราเอลว่า “พวกท่านจะรอช้าอยู่อีกนานเท่าใดจึงจะเข้าไปยึดครองที่ดินซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่านประทานแก่พวกท่าน?</verse>
				<verse number="4">จงเลือกคนเผ่าละสามคน และข้าพเจ้าจะใช้พวกเขาให้เดินทางไปทั่วแผ่นดินนั้น ให้เขียนแนวเขตที่ดินที่จะมอบเป็นมรดก แล้วมาหาข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="5">ให้พวกเขาแบ่งมันออกเป็นเจ็ดส่วน ให้ยูดาห์คงอยู่ในดินแดนของเขาทางภาคใต้ และพงศ์พันธุ์โยเซฟให้คงอยู่ในดินแดนทางภาคเหนือ</verse>
				<verse number="6">ให้พวกท่านเขียนแนวเขตที่ดินเป็นเจ็ดส่วน แล้วนำมาให้ข้าพเจ้าที่นี่และข้าพเจ้าจะจับฉลากให้ท่านที่นี่ เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="7">แต่คนเลวีไม่มีส่วนแบ่งในหมู่พวกท่าน เพราะตำแหน่งปุโรหิตของพระยาห์เวห์เป็นมรดกของเขา ส่วนกาด และรูเบน กับครึ่งเผ่ามนัสเสห์ก็ได้รับมรดกของเขาทางฟากตะวันออกแม่น้ำจอร์แดน ซึ่งโมเสสผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์ได้มอบให้พวกเขาแล้ว”</verse>
				<verse number="8">คนเหล่านั้นจึงออกเดินทางและโยชูวากำชับพวกที่จะเขียนแนวเขตที่ดินว่า “จงเดินทางไปให้ทั่วแผ่นดิน และเขียนแนวเขตที่ดินนั้น แล้วกลับมาหาข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะจับฉลากให้ท่านเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ที่ชิโลห์”</verse>
				<verse number="9">คนเหล่านั้นจึงเดินทางไปทั่วแผ่นดิน แล้วเขียนแนวเขตเมืองต่างๆ แบ่งเป็นเจ็ดส่วนลงในหนังสือ แล้วกลับมาหาโยชูวา ณ ค่ายที่ชิโลห์</verse>
				<verse number="10">แล้วโยชูวาก็จับฉลากให้พวกเขาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ โยชูวาได้จัดแบ่งที่ดินให้แก่ประชาชนอิสราเอลที่นั่น ตามส่วนแบ่งของแต่ละเผ่า</verse>
				<verse number="11">จับได้ฉลากของเผ่าคนเบนยามินตามตระกูลของเขาขึ้นมา และดินแดนที่เป็นส่วนของพวกเขาอยู่ระหว่างพงศ์พันธุ์ยูดาห์กับพงศ์พันธุ์โยเซฟ</verse>
				<verse number="12">ทางด้านเหนือพรมแดนของพวกเขาเริ่มต้นที่แม่น้ำจอร์แดน และพรมแดนก็ยื่นขึ้นไปถึงไหล่เขาตอนเหนือของเยรีโค แล้วขึ้นไปทางแดนเทือกเขาทางทิศตะวันตก และไปสิ้นสุดที่ถิ่นทุรกันดารเบธาเวน</verse>
				<verse number="13">จากที่นั่นพรมแดนก็ยื่นไปทางทิศใต้ตรงไปยังลูสไปยังไหล่เขาที่เมืองลูส (เมืองเดียวกับเบธเอล) แล้วพรมแดนก็ลงไปถึงอาทาโรทอัดดาร์ บนภูเขาซึ่งอยู่ทางทิศใต้ของเบธโฮโรนล่าง</verse>
				<verse number="14">แล้วพรมแดนก็ยื่นไปอีกทิศหนึ่งโค้งไปทางทิศใต้เป็นด้านตะวันตก จากภูเขาซึ่งอยู่ทิศใต้ตรงข้ามเบธโฮโรน และไปสิ้นสุดลงที่คีริยาทบาอัล (คือคีริยาทเยอาริม) อันเป็นเมืองของพงศ์พันธุ์ยูดาห์ นี่คือพรมแดนด้านตะวันตก</verse>
				<verse number="15">ส่วนด้านใต้นั้นเริ่มต้นที่ชานเมืองคีริยาทเยอาริม และพรมแดนก็ยื่นจากที่นั่นไปทางตะวันตกถึงน้ำพุแห่งลำห้วยเนฟโทอาห์</verse>
				<verse number="16">แล้วพรมแดนก็ยื่นลงไปสุดเขตภูเขา ซึ่งมองลงมาเห็นหุบเขาเบนฮินโนม ซึ่งอยู่ทางปลายเหนือสุดของหุบเขาเรฟาอิม แล้วก็ลงไปที่หุบเขาฮินโนมใต้ไหล่เขาของคนเยบุส แล้วลงไปถึงเอนโรเกล</verse>
				<verse number="17">แล้วโค้งไปทางทิศเหนือตรงไปถึงเอนเชเมช จากที่นั่นก็ตรงไปยังเกลิโลท ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับทางขึ้นเขาชื่ออดุมมิม แล้วลงไปยังโขดหินของโบฮันบุตรรูเบน</verse>
				<verse number="18">แล้วผ่านไปทางทิศเหนือถึงไหล่เขาตรงข้ามอาราบาห์แล้วลงไปสู่อาราบาห์</verse>
				<verse number="19">แล้วพรมแดนก็ผ่านไปทางทิศเหนือถึงไหล่เขาที่เบธฮกลาห์ และพรมแดนไปสิ้นสุดลงที่อ่าวด้านเหนือของทะเลตาย ที่ปลายใต้ของแม่น้ำจอร์แดน นี่เป็นพรมแดนด้านใต้</verse>
				<verse number="20">แม่น้ำจอร์แดนกั้นเป็นพรมแดนทางตะวันออก นี่เป็นมรดกของพงศ์พันธุ์เบนยามินตามตระกูลของเขา มีพรมแดนเหล่านี้ล้อมรอบ</verse>
				<verse number="21">เมืองต่างๆ ของเผ่าคนเบนยามินตามตระกูลของเขาคือ เยรีโค เบธฮกลาห์ เอเมคเคซีส</verse>
				<verse number="22">เบธอราบาห์ เศมาราอิม เบธเอล</verse>
				<verse number="23">อัฟวิม ปาราห์ โอฟราห์</verse>
				<verse number="24">เคฟารัมโมนี โอฟนี เกบา รวมเป็น 12 เมือง กับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="25">กิเบโอน รามาห์ เบเอโรท</verse>
				<verse number="26">มิสปาห์ เคฟีราห์ โมซาห์</verse>
				<verse number="27">เรเคม อิรเปเอล ทาระลาห์</verse>
				<verse number="28">เศลา หะเอเลฟ เยบุส (คือเยรูซาเล็ม) กิเบอาห์และคีริยาท รวมเป็น 14 เมือง กับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย นี่เป็นมรดกของพงศ์พันธุ์เบนยามินตามตระกูลของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ฉลากที่สองออกมาเป็นของสิเมโอน เพื่อเผ่าคนสิเมโอนตามตระกูลของเขา มรดกของเขาอยู่ท่ามกลางมรดกของพงศ์พันธุ์ยูดาห์</verse>
				<verse number="2">มีเมืองเหล่านี้เป็นมรดก คือ เบเออร์เชบา หรือเชบา โมลาดาห์</verse>
				<verse number="3">ฮาซารชูอาล บาลาห์ เอเซม</verse>
				<verse number="4">เอลโทลัด เบธูล โฮรมาห์</verse>
				<verse number="5">ศิกลาก เบธมารคาโบท ฮาซารสูสาห์</verse>
				<verse number="6">เบธเลบาโอท และชารุเฮน รวมเป็น 13 เมืองกับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="7">เอน ริมโมน เอเธอร์ อาชาน รวมเป็น 4 เมืองกับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="8">รวมทั้งหมู่บ้านทั้งหมดรอบเมืองเหล่านี้ไกลออกไปจนถึงเมืองบาอาลัทเบเออร์ เมืองรามาห์ที่เนเกบ เหล่านี้เป็นมรดกของเผ่าสิเมโอน ตามตระกูลของเขา</verse>
				<verse number="9">มรดกของพงศ์พันธุ์สิเมโอนเป็นดินแดนในส่วนแบ่งของพงศ์พันธุ์ยูดาห์ เพราะว่าส่วนของพงศ์พันธุ์ยูดาห์นั้นใหญ่เกินไป พงศ์พันธุ์สิเมโอนจึงได้รับมรดกอยู่ท่ามกลางพวกเขา</verse>
				<verse number="10">ฉลากที่สามขึ้นมาเป็นของพงศ์พันธุ์เศบูลุนตามตระกูลของเขา และดินแดนที่เป็นมรดกของเขาก็ยื่นออกไปถึงสาริด</verse>
				<verse number="11">แล้วพรมแดนของพวกเขายื่นออกไปทางด้านตะวันตก เรื่อยไปจนถึงมาเรอัล และมาถึงดับเบเชท แล้วมาถึงลำธารที่อยู่ทิศตะวันออกของโยกเนอัม</verse>
				<verse number="12">จากสาริดพรมแดนหันไปทางด้านตะวันออกที่ดวงอาทิตย์ขึ้น ถึงพรมแดนคิสโลททาโบร์ แล้วยื่นไปถึงดาเบรัท แล้วขึ้นไปถึงยาเฟีย</verse>
				<verse number="13">จากที่นั่นพรมแดนผ่านไปทางตะวันออกที่ดวงอาทิตย์ขึ้นถึงกัธเฮเฟอร์และถึงเอทคาซิน เรื่อยไปจนถึงริมโมน พรมแดนก็โค้งเข้าหาเนอาห์</verse>
				<verse number="14">และทางทิศเหนือพรมแดนโค้งเข้ามาถึงฮันนาโธน และสิ้นสุดลงที่หุบเขาอิฟทาห์เอล</verse>
				<verse number="15">รวมทั้งขัทตาท นาหะลาล ชิมโรน อิดาลาห์ และเบธเลเฮม รวมเป็น 12 เมืองกับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="16">นี่เป็นมรดกของพงศ์พันธุ์เศบูลุนตามตระกูลของเขา คือเมืองต่างๆ กับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="17">ฉลากที่สี่ออกมาเป็นของอิสสาคาร์ เพื่อพงศ์พันธุ์อิสสาคาร์ตามตระกูลของเขา</verse>
				<verse number="18">ดินแดนของพวกเขารวมยิสเรเอล เคสุลโลท ชูเนม</verse>
				<verse number="19">ฮาฟาราอิม ชิโยน อานาหะราท</verse>
				<verse number="20">รับบีท คีชิโอน เอเบส</verse>
				<verse number="21">เรเมท เอนกันนิม เอนหัดดาห์ เบธปัสเซส</verse>
				<verse number="22">และพรมแดนยังจดทาโบร์ ชาหะซุมาห์ เบธเชเมช และพรมแดนนี้ไปสิ้นสุดลงที่แม่น้ำจอร์แดน รวมเป็น 16 เมืองกับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="23">นี่เป็นมรดกของเผ่าคนอิสสาคาร์ตามตระกูลของเขา คือทั้งเมืองต่างๆ และหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="24">ฉลากที่ห้าออกมาเป็นของเผ่าคนอาเชอร์ตามตระกูลของเขา</verse>
				<verse number="25">ดินแดนของเขารวมเมืองเฮลขัท ฮาลี เบเทน อัคชาฟ</verse>
				<verse number="26">อาลัมเมเลค อามาด มิชอาล ทางทิศตะวันออกจดภูเขาคารเมล และลำธารชิโหร์ลิบนาท</verse>
				<verse number="27">แล้วเลี้ยวไปทางทิศตะวันออกไปยังเบธดาโกนจดเขตเศบูลุนและหุบเขาอิฟทาห์เอลไปทางด้านเหนือ ถึงเบธเอเมคและเนอีเอลเรื่อยไปทางเหนือถึงคาบูล</verse>
				<verse number="28">เอโบรน เรโหบ ฮัมโมน คานาห์ ไกลไปถึงมหานครไซดอน</verse>
				<verse number="29">แล้วพรมแดนก็เลี้ยวไปถึงรามาห์ ไปถึงเมืองที่มีกำแพงล้อมรอบชื่อไทระ แล้วพรมแดนก็เลี้ยวไปถึงโฮสาห์ไปสิ้นสุดลง ที่ทะเล บริเวณอัคซีบ</verse>
				<verse number="30">อุมมาห์ อาเฟก และเรโหบ รวมเป็น 22 เมืองกับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="31">นี่เป็นมรดกของเผ่าอาเชอร์ตามตระกูลของเขา ทั้งเมืองต่างๆ กับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="32">ฉลากที่หกออกมาเป็นของพงศ์พันธุ์นัฟทาลี เพื่อพงศ์พันธุ์นัฟทาลีตามตระกูลของเขา</verse>
				<verse number="33">พรมแดนของพวกเขาเริ่มจากเฮเลฟ จากต้นโอ๊ก ในศานันนิม และอาดามีเนเขบ และยับเนเอลไกลไปจนถึงเมืองลัคคูม และสิ้นสุดลงที่แม่น้ำจอร์แดน</verse>
				<verse number="34">แล้วพรมแดนก็เลี้ยวไปทางด้านตะวันตกถึงเมืองอัสโนททาโบร์ จากที่นั่นไปถึงหุกกอกจดเขตเศบูลุนทางทิศใต้ และเขตอาเชอร์ทางทิศตะวันตก และเขตยูดาห์ทางทิศตะวันออกที่แม่น้ำจอร์แดน</verse>
				<verse number="35">เมืองที่มีกำแพงล้อมคือเมืองศิดดิม เศอร์ ฮัมมัท รัคคัท คินเนเรท</verse>
				<verse number="36">อาดามาห์ รามาห์ ฮาโซร์</verse>
				<verse number="37">เคเดช เอเดรอี เอนฮาโซร์</verse>
				<verse number="38">ยิโรน มิกดัลเอล โฮเรม เบธานาท และเบธเชเมช รวมเป็น 19 เมืองกับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="39">นี่เป็นมรดกของเผ่านัฟทาลีตามตระกูลของเขา ทั้งเมืองต่างๆ กับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="40">ฉลากที่เจ็ดออกมาเป็นของเผ่าดานตามตระกูลของเขา</verse>
				<verse number="41">และดินแดนที่เป็นมรดกของพวกเขามีเมืองโศราห์ เอชทาโอล อิรเชเมช</verse>
				<verse number="42">ชาอาลับบิน อัยยาโลน ยิทลาห์</verse>
				<verse number="43">เอโลน ทิมนาห์ เอโครน</verse>
				<verse number="44">เอลเทเคห์ กิบเบโธน บาอาลัท</verse>
				<verse number="45">เยฮุด เบเนเบราค กัทริมโมน</verse>
				<verse number="46">เมยารโคน และรัคโคน กับดินแดนตรงเมืองยัฟฟา</verse>
				<verse number="47">เมื่อดินแดนของพงศ์พันธุ์ดานหลุดมือเขาไป พงศ์พันธุ์ดานก็ขึ้นไปสู้รบกับเมืองเลเชม เมื่อยึดได้ก็ประหารเสียด้วยดาบ จึงยึดครองเมืองและตั้งอยู่ที่นั่น เรียกเมืองเลเชมว่าดาน ตามชื่อของดานบรรพบุรุษของตน</verse>
				<verse number="48">นี่เป็นมรดกของเผ่าดานตามตระกูลของเขา ทั้งเมืองต่างๆ กับหมู่บ้านโดยรอบเมืองนั้นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="49">เมื่อได้แบ่งดินแดนส่วนต่างๆ ของแผ่นดินนั้นเป็นมรดกเสร็จสิ้นแล้ว คนอิสราเอลก็ได้มอบส่วนมรดกในหมู่พวกเขาให้แก่โยชูวาบุตรนูน</verse>
				<verse number="50">ตามพระบัญชาของพระยาห์เวห์ พวกเขาก็ได้ยกเมืองที่ท่านขอไว้ให้แก่ท่าน คือเมืองทิมนาทเสราห์ ในแดนเทือกเขาแห่งเอฟราอิม ท่านก็สร้างเมืองนั้นเสียใหม่และเข้าอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="51">นี่เป็นมรดกที่เอเลอาซาร์ปุโรหิตกับโยชูวาบุตรนูน และหัวหน้าสกุลต่างๆ แห่งเผ่าประชาชนอิสราเอลจับฉลากแบ่งให้เป็นมรดกที่ชิโลห์เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ ณ ประตูเต็นท์นัดพบ ดังนั้นพวกเขาจึงเสร็จสิ้นการแบ่งปันแผ่นดิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับโยชูวาว่า</verse>
				<verse number="2">“จงกล่าวแก่ประชาชนอิสราเอลว่า ‘จงกำหนดเมืองลี้ภัยไว้ ซึ่งเราได้พูดกับพวกเจ้าทางโมเสสแล้วนั้น</verse>
				<verse number="3">เพื่อให้ผู้ฆ่าคนที่ได้ฆ่าคนโดยไม่เจตนาหรือไม่จงใจจะได้หนีไปอยู่ที่นั่น เมืองเหล่านี้จะได้เป็นที่ลี้ภัยของเจ้าเพื่อให้พ้นจากผู้แก้แค้นแทนโลหิต</verse>
				<verse number="4">ให้ผู้ที่หนีไปยังเมืองเหล่านี้เมืองใดเมืองหนึ่ง ยืนอยู่ที่ทางเข้าประตูเมืองนั้น และอธิบายเรื่องของตนให้พวกผู้ใหญ่ในเมืองนั้นทราบ แล้วพวกเขาจะนำผู้นั้นเข้าไปในเมือง กำหนดที่ให้อยู่ แล้วผู้นั้นจะอยู่ที่นั่นในหมู่พวกเขา</verse>
				<verse number="5">และถ้าผู้แก้แค้นแทนโลหิตไล่ตามเขาไป ผู้ใหญ่จะไม่มอบผู้ฆ่าคนนั้นไว้ในมือของเขา เพราะว่าผู้นั้นได้ฆ่าเพื่อนบ้านของตนโดยไม่เจตนาและไม่ได้เป็นอริกันมาก่อน</verse>
				<verse number="6">และผู้นั้นจะอาศัยอยู่ในเมืองนั้นจนกว่าเขาจะยืนต่อหน้าชุมนุมชนเพื่อรับการพิพากษา จนกว่ามหาปุโรหิตในเวลานั้นสิ้นชีวิต ผู้ฆ่าคนนั้นจึงจะกลับไปยังเมืองของตน ไปบ้านของตน ไปยังเมืองที่เขาจากมานั้นได้’ ”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้นพวกเขาจึงกำหนดเมืองเคเดชในกาลิลีในแดนเทือกเขานัฟทาลี และเชเคมในแดนเทือกเขาเอฟราอิม และคีริยาทอารบา (คือเฮโบรน) ในแดนเทือกเขายูดาห์</verse>
				<verse number="8">และทางฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดนตรงเมืองเยรีโคนั้น พวกเขาได้กำหนดเมืองเบเซอร์ในถิ่นทุรกันดารบนที่ราบจากเผ่ารูเบน และเมืองราโมทในกิเลอาดจากเผ่ากาด และเมืองโกลานในบาชานจากเผ่ามนัสเสห์</verse>
				<verse number="9">เมืองเหล่านี้เป็นเมืองที่กำหนดไว้สำหรับคนอิสราเอลทั้งหมด และคนต่างด้าวผู้อาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเขา เพื่อว่าถ้าใครได้ฆ่าคนโดยไม่เจตนา จะหนีไปที่นั่นได้ เพื่อเขาจะไม่ต้องตายด้วยมือของผู้แก้แค้นแทนโลหิต จนกว่าเขาจะได้ยืนต่อหน้าชุมนุมชน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ขณะนั้นพวกหัวหน้าสกุลของคนเลวีมาหาเอเลอาซาร์ปุโรหิตและโยชูวาบุตรนูน และหัวหน้าสกุลต่างๆ ของเผ่าคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="2">และพวกเขาได้กล่าวแก่ท่านเหล่านั้นที่เมืองชิโลห์ในแผ่นดินคานาอันว่า “พระยาห์เวห์ได้ทรงบัญชาโดยทางโมเสสว่า ให้มอบเมืองต่างๆ แก่เราเพื่อจะได้อาศัยอยู่ พร้อมทั้งทุ่งหญ้าสำหรับฝูงสัตว์เลี้ยงของเราด้วย”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้นตามพระบัญชาของพระยาห์เวห์ พงศ์พันธุ์อิสราเอลจึงได้มอบเมืองและทุ่งหญ้าต่อไปนี้จากมรดกของพวกเขาให้แก่คนเลวี</verse>
				<verse number="4">ฉลากออกมาเป็นของตระกูลโคฮาท ดังนั้น คนเลวีซึ่งเป็นพงศ์พันธุ์ของอาโรนปุโรหิต ได้รับเมืองต่างๆ โดยจับฉลาก 13 เมือง จากเผ่ายูดาห์ สิเมโอน และเบนยามิน</verse>
				<verse number="5">ส่วนคนโคฮาทที่เหลืออยู่ ได้รับเมืองต่างๆ โดยจับฉลาก 10 เมือง จากตระกูลต่างๆ ของเผ่าเอฟราอิม จากเผ่าดาน และจากครึ่งเผ่ามนัสเสห์</verse>
				<verse number="6">คนเกอร์โชนได้รับเมืองต่างๆ โดยจับฉลาก 13 เมือง จากตระกูลต่างๆ ของเผ่าอิสสาคาร์ จากเผ่าอาเชอร์ จากเผ่านัฟทาลี และจากครึ่งเผ่ามนัสเสห์ในบาชาน</verse>
				<verse number="7">คนเมรารีตามตระกูลของเขาได้รับเมืองต่างๆ 12 เมือง จากเผ่ารูเบน เผ่ากาด และเผ่าเศบูลุน</verse>
				<verse number="8">เมืองต่างๆ และทุ่งหญ้าเหล่านี้ พงศ์พันธุ์อิสราเอลได้จับฉลากให้แก่คนเลวี ดังที่พระยาห์เวห์ได้ทรงบัญชาโดยทางโมเสส</verse>
				<verse number="9">พวกเขาให้เมืองตามชื่อต่อไปนี้จากเผ่ายูดาห์ และเผ่าสิเมโอน</verse>
				<verse number="10">เมืองเหล่านี้ตกเป็นของพงศ์พันธุ์อาโรน คือตระกูลโคฮาทตระกูลหนึ่งซึ่งเป็นคนเลวี เพราะฉลากตกเป็นของเขาก่อน</verse>
				<verse number="11">พวกเขาให้เมืองคีริยาทอารบาแก่เขา (อารบาเป็นบิดาของอานาค) คือเมืองเฮโบรน อยู่ในแดนเทือกเขาของยูดาห์ รวมทั้งทุ่งหญ้ารอบเมืองนั้นด้วย</verse>
				<verse number="12">แต่ทุ่งนาและหมู่บ้านโดยรอบเมืองนี้ได้ยกให้แก่คาเลบบุตรเยฟุนเนห์เป็นกรรมสิทธิ์</verse>
				<verse number="13">พวกเขาได้ให้เมืองเฮโบรนแก่พงศ์พันธุ์อาโรนปุโรหิต ซึ่งเป็นเมืองลี้ภัยสำหรับผู้ฆ่าคนพร้อมทั้งทุ่งหญ้ารอบเมือง เมืองลิบนาห์พร้อมทุ่งหญ้า</verse>
				<verse number="14">เมืองยาททีร์พร้อมทุ่งหญ้า เมืองเอชเทโมอาพร้อมทุ่งหญ้า</verse>
				<verse number="15">เมืองโฮโลนพร้อมทุ่งหญ้า เมืองเดบีร์พร้อมทุ่งหญ้า</verse>
				<verse number="16">เมืองอายินพร้อมทุ่งหญ้า เมืองยุทธาห์พร้อมทุ่งหญ้า เมืองเบธเชเมชพร้อมทุ่งหญ้า รวมเป็น 9 เมืองจากสองเผ่านี้</verse>
				<verse number="17">จากเผ่าเบนยามินมีเมืองกิเบโอนพร้อมทุ่งหญ้า เมืองเกบาพร้อมทุ่งหญ้า</verse>
				<verse number="18">เมืองอานาโธทพร้อมทุ่งหญ้า เมืองอัลโมนพร้อมทุ่งหญ้า รวม 4 เมือง</verse>
				<verse number="19">เมืองที่เป็นของพงศ์พันธุ์อาโรนปุโรหิต รวมกัน 13 เมือง พร้อมกับทุ่งหญ้าโดยรอบทุกเมือง</verse>
				<verse number="20">ส่วนคนโคฮาทที่เหลืออยู่ซึ่งเป็นตระกูลคนโคฮาทของคนเลวีนั้น เมืองต่างๆ ที่เขาได้รับตามฉลากมาจากเผ่าเอฟราอิม</verse>
				<verse number="21">เมืองที่เขาให้ คือเมืองเชเคม เป็นเมืองลี้ภัยของผู้ฆ่าคน พร้อมทุ่งหญ้าในแดนเทือกเขาของเอฟราอิม เมืองเกเซอร์พร้อมทุ่งหญ้า</verse>
				<verse number="22">เมืองขิบซาอิมพร้อมทุ่งหญ้า เมืองเบธโฮโรนพร้อมทุ่งหญ้า รวมเป็น 4 เมือง</verse>
				<verse number="23">และจากเผ่าดานมีเมืองเอลเทเคพร้อมทุ่งหญ้า กิบเบโธนพร้อมทุ่งหญ้า</verse>
				<verse number="24">อัยยาโลนพร้อมทุ่งหญ้า กัทริมโมนพร้อมทุ่งหญ้า รวม 4 เมือง</verse>
				<verse number="25">และจากคนมนัสเสห์ครึ่งเผ่ามีเมืองทาอานาคพร้อมทุ่งหญ้า และกัทริมโมนพร้อมทุ่งหญ้า รวมเป็น 2 เมือง</verse>
				<verse number="26">เมืองต่างๆ ซึ่งเป็นของตระกูลโคฮาทที่เหลืออยู่นั้น มีสิบเมืองด้วยกัน พร้อมทุ่งหญ้าประจำเมือง</verse>
				<verse number="27">พวกเขาให้เมืองจากคนมนัสเสห์ครึ่งเผ่าแก่คนเกอร์โชน ตระกูลหนึ่งของคนเลวี คือเมืองโกลานในบาชาน เป็นเมืองลี้ภัยสำหรับผู้ฆ่าคน และเมืองเบเอชเท-ราห์พร้อมทุ่งหญ้า รวมเป็น 2 เมือง</verse>
				<verse number="28">และจากเผ่าอิสสาคาร์มีเมืองคีชิโอนพร้อมทุ่งหญ้า ดาเบรัทพร้อมทุ่งหญ้า</verse>
				<verse number="29">เมืองยารมูทพร้อมทุ่งหญ้า เอนกันนิมพร้อมทุ่งหญ้า รวม 4 เมือง</verse>
				<verse number="30">และจากเผ่าอาเชอร์มีเมืองมิชอาลพร้อมทุ่งหญ้า อับโดนพร้อมทุ่งหญ้า</verse>
				<verse number="31">เมืองเฮลขัทพร้อมทุ่งหญ้า เมืองเรโหบพร้อมทุ่งหญ้า รวม 4 เมือง</verse>
				<verse number="32">และจากเผ่านัฟทาลีมีเมืองเคเดชในกาลิลีพร้อมทุ่งหญ้า เป็นเมืองลี้ภัยสำหรับผู้ฆ่าคน เมืองฮัมโมทโดร์พร้อมทุ่งหญ้า และเมืองคารทานพร้อมทุ่งหญ้า รวม 3 เมือง</verse>
				<verse number="33">เมืองต่างๆ ที่เป็นของคนเกอร์โชนหลายตระกูลนั้น รวมกันมี 13 เมืองพร้อมทุ่งหญ้า</verse>
				<verse number="34">พวกเขาให้เมืองต่างๆ จากเผ่าเศบูลุนแก่ตระกูลคนเมรารี คือคนเลวีที่เหลืออยู่ มีเมืองโยกเนอัมพร้อมทุ่งหญ้า เมืองคารทาห์พร้อมทุ่งหญ้า</verse>
				<verse number="35">เมืองดิมนาห์พร้อมทุ่งหญ้า เมืองนาหะลาลพร้อมทุ่งหญ้า รวม 4 เมือง</verse>
				<verse number="36">และจากเผ่ารูเบนมีเมืองเบเซอร์พร้อมทุ่งหญ้า เมืองยาห์ซาห์พร้อมทุ่งหญ้า</verse>
				<verse number="37">เมืองเคเดโมทพร้อมทุ่งหญ้า เมืองเมฟาอาทพร้อมทุ่งหญ้า รวม 4 เมือง</verse>
				<verse number="38">และจากเผ่ากาดมีเมืองราโมทในกิเลอาดพร้อมทุ่งหญ้า เป็นเมืองลี้ภัยสำหรับผู้ฆ่าคน เมืองมาหะนาอิมพร้อมทุ่งหญ้า</verse>
				<verse number="39">เมืองเฮชโบนพร้อมทุ่งหญ้า เมืองยาเซอร์พร้อมทุ่งหญ้า รวมทั้งหมดเป็น 4 เมือง</verse>
				<verse number="40">เมืองที่เป็นของคนเมรารีตามตระกูล ซึ่งเป็นตระกูลคนเลวีที่เหลืออยู่นั้น เมืองที่เป็นส่วนแบ่งของเขาทั้งหมดมี 12 เมือง</verse>
				<verse number="41">เมืองต่างๆ ของคนเลวี ซึ่งอยู่ท่ามกลางกรรมสิทธิ์ของคนอิสราเอลนั้น รวมทั้งหมดมี 48 เมืองพร้อมทุ่งหญ้าประจำเมือง</verse>
				<verse number="42">เมืองเหล่านี้แต่ละเมืองมีทุ่งหญ้าล้อมรอบ ทุกเมืองก็มีอย่างนี้</verse>
				<verse number="43">ดังนั้นพระยาห์เวห์ประทานแผ่นดินทั้งสิ้นแก่คนอิสราเอล ซึ่งพระองค์ทรงปฏิญาณว่าจะให้แก่บรรพบุรุษของพวกเขา เมื่อเขาทั้งหลายยึดแล้วก็เข้าไปตั้งถิ่นฐานอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="44">และพระยาห์เวห์ประทานให้พวกเขามีความสงบอยู่ทุกด้าน ดังที่พระองค์ทรงปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของพวกเขาทุกประการ ไม่มีศัตรูสักคนเดียวยืนหยัดต่อสู้พวกเขาได้ พระยาห์เวห์ทรงมอบศัตรูของพวกเขาให้อยู่ในกำมือของเขาทั้งหมด</verse>
				<verse number="45">สิ่งดีทุกอย่างซึ่งพระยาห์เวห์ทรงสัญญาต่อประชาชนอิสราเอลนั้นก็ไม่ขาดสักสิ่งเดียว สำเร็จทั้งสิ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">คราวนั้นโยชูวาได้เรียกคนรูเบน คนกาด คนมนัสเสห์ครึ่งเผ่ามา</verse>
				<verse number="2">และกล่าวแก่พวกเขาว่า “ท่านทั้งหลายได้ทำทุกอย่างซึ่งโมเสสผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์บัญชาท่านไว้ และได้ฟังเสียงของข้าพเจ้าในสารพัดซึ่งข้าพเจ้าได้บัญชาท่าน</verse>
				<verse number="3">นานวันแล้วจนบัดนี้ พวกท่านไม่ได้ทอดทิ้งญาติพี่น้องของท่าน แต่ได้รักษาพระบัญชาของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="4">เดี๋ยวนี้พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านโปรดให้พี่น้องของท่านหยุดพักแล้ว ดังที่พระองค์ทรงสัญญาไว้กับพวกเขา ส่วนพวกท่านจงกลับบ้านของท่านเถิด ไปสู่แผ่นดินซึ่งท่านถือกรรมสิทธิ์ ซึ่งโมเสสผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์ได้ยกให้ท่านที่ฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดนนั้น</verse>
				<verse number="5">เพียงแต่จงระวังให้มากที่จะปฏิบัติตามพระบัญญัติ และกฎหมายซึ่งโมเสสผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์บัญชาท่านไว้ คือให้รักพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน และดำเนินในพระมรรคาทั้งสิ้นของพระองค์ และรักษาพระบัญญัติของพระองค์ และยึดมั่นอยู่กับพระองค์ และปรนนิบัติพระองค์ด้วยสุดจิตสุดใจของท่าน”</verse>
				<verse number="6">โยชูวาจึงได้อวยพรพวกเขาและส่งเขากลับไป พวกเขาก็กลับไปบ้านของตน</verse>
				<verse number="7">ส่วนคนมนัสเสห์ครึ่งเผ่านั้น โมเสสได้มอบบาชานให้เขาถือกรรมสิทธิ์ แต่อีกครึ่งเผ่านั้น โยชูวามอบให้พวกเขามีที่ข้างเคียงกับพี่น้องของเขาที่ฟากแม่น้ำจอร์แดนด้านตะวันตก และเมื่อโยชูวาส่งพวกเขากลับไปบ้าน ท่านได้อวยพรเขา</verse>
				<verse number="8">กล่าวแก่เขาว่า “จงกลับไปบ้านของท่านพร้อมกับทรัพย์สมบัติมั่งคั่ง และฝูงปศุสัตว์มากมาย มีเงิน ทองคำ ทองสัมฤทธิ์และเหล็ก และเสื้อผ้าเป็นอันมาก จงแบ่งของที่ริบมาจากศัตรูของท่านให้แก่พี่น้องของท่าน”</verse>
				<verse number="9">คนรูเบน คนกาด และคนมนัสเสห์ครึ่งเผ่าได้แยกจากคนอิสราเอลที่ชิโลห์ซึ่งอยู่ในแผ่นดินคานาอัน กลับไปบ้านของตนซึ่งอยู่ในแผ่นดินกิเลอาด เป็นแผ่นดินในกรรมสิทธิ์ของพวกเขา ซึ่งเขาได้เข้าตั้งอยู่ตามพระบัญชาของพระยาห์เวห์ผ่านโมเสส</verse>
				<verse number="10">และเมื่อพวกเขามาถึงท้องถิ่นใกล้แม่น้ำจอร์แดนในแผ่นดินคานาอัน คนรูเบน คนกาด และคนมนัสเสห์ครึ่งเผ่า ได้สร้างแท่นบูชาแท่นหนึ่งที่ใกล้แม่น้ำจอร์แดน เป็นแท่นขนาดใหญ่</verse>
				<verse number="11">และพงศ์พันธุ์อิสราเอลได้ยินคนพูดกันว่า “ดูสิ คนรูเบน คนกาดและคนมนัสเสห์ครึ่งเผ่า ได้สร้างแท่นบูชาที่พรมแดนแผ่นดินคานาอันในท้องถิ่นใกล้แม่น้ำจอร์แดน ในด้านที่เป็นของพงศ์พันธุ์อิสราเอล”</verse>
				<verse number="12">และเมื่อพงศ์พันธุ์อิสราเอลได้ยินเช่นนั้น ชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมดก็ไปรวมกันที่เมืองชิโลห์ เพื่อจะขึ้นไปทำสงครามกับพวกเขา</verse>
				<verse number="13">แล้วพงศ์พันธุ์อิสราเอลจึงใช้ฟีเนหัสบุตรเอเลอาซาร์ปุโรหิตไปหาคนรูเบน คนกาด และคนมนัสเสห์ครึ่งเผ่าในแผ่นดินกิเลอาด</verse>
				<verse number="14">พร้อมกับผู้นำสิบคน คนหนึ่งจากแต่ละเผ่าในอิสราเอล ทุกคนเป็นหัวหน้าสกุล ในตระกูลของอิสราเอล</verse>
				<verse number="15">เมื่อพวกเขามาถึงคนรูเบน คนกาด และคนมนัสเสห์ครึ่งเผ่าในแผ่นดินกิเลอาด เขาก็กล่าวแก่คนเหล่านั้นว่า</verse>
				<verse number="16">“ชุมนุมชนทั้งสิ้นของพระยาห์เวห์กล่าวดังนี้ว่า ‘พวกท่านได้ทำการทรยศเช่นนี้ต่อพระเจ้าของอิสราเอลได้อย่างไร ในการที่ท่านได้หันกลับจากการติดตามพระยาห์เวห์ โดยสร้างแท่นบูชาสำหรับตัวในวันนี้เป็นการกบฏต่อพระยาห์เวห์?</verse>
				<verse number="17">บาปซึ่งเราทำที่เมืองเปโอร์นั้นยังไม่พอหรือ? ซึ่งจนกระทั่งวันนี้ เรายังไม่อาจชำระตัวของเราให้สะอาดได้ และยังทำให้เกิดภัยพิบัติแก่ชุมนุมชนของพระยาห์เวห์ด้วย</verse>
				<verse number="18">และพวกท่านจะหันไปเสียจากการติดตามพระยาห์เวห์ในวันนี้หรือ? ถ้าพวกท่านกบฏต่อพระยาห์เวห์ในวันนี้ พระองค์จะกริ้วชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมดในวันพรุ่งนี้</verse>
				<verse number="19">แต่ถ้าแผ่นดินในกรรมสิทธิ์ของท่านไม่สะอาดจงข้ามไปยังแผ่นดินในกรรมสิทธิ์ของพระยาห์เวห์ ซึ่งเป็นที่ตั้งพลับพลาของพระยาห์เวห์ และมาถือกรรมสิทธิ์อยู่ท่ามกลางพวกเราเถิด ขอแต่เพียงอย่ากบฏต่อพระยาห์เวห์หรือกบฏต่อเรา โดยการที่พวกท่านสร้างแท่นบูชาสำหรับตัวนอกจากแท่นบูชาของพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเรา</verse>
				<verse number="20">อาคานบุตรเศราห์ได้ประพฤติอสัตย์ในเรื่องสิ่งที่ต้องทำลายถวายนั้นไม่ใช่หรือ? และพระพิโรธก็ตกเหนือชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมด เขาไม่ได้พินาศแต่คนเดียวในเรื่องบาปของเขา ’ ”</verse>
				<verse number="21">ขณะนั้นคนรูเบน คนกาด และคนมนัสเสห์ครึ่งเผ่าได้ตอบผู้นำของตระกูลอิสราเอลว่า</verse>
				<verse number="22">“พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งพระทั้งปวง พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งพระทั้งปวง พระองค์ทรงทราบ และให้อิสราเอลทราบด้วยเถิด หากเป็นการกบฏหรือการทรยศต่อพระยาห์เวห์ ก็อย่าไว้ชีวิตพวกเราในวันนี้เลย</verse>
				<verse number="23">ถ้าเราได้สร้างแท่นบูชานั้นเพื่อหันจากการติดตามพระยาห์เวห์ หรือเพื่อถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัว หรือธัญบูชา หรือเพื่อถวายศานติบูชาบนแท่นนั้น ก็ขอพระยาห์เวห์ทรงลงโทษเถิด</verse>
				<verse number="24">แต่เปล่าเลย พวกเราได้สร้างไว้เพราะเกรงว่าในเวลาต่อไปภายหน้า ลูกหลานของท่านอาจจะกล่าวต่อลูกหลานของเราว่า ‘พวกเจ้ามีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับพระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอล?</verse>
				<verse number="25">เพราะว่าพระยาห์เวห์ทรงกำหนดแม่น้ำจอร์แดนเป็นพรมแดนระหว่างพวกเรากับพวกเจ้านะ คนรูเบน และคนกาดเอ๋ย พวกเจ้าไม่มีส่วนในพระยาห์เวห์’ และลูกหลานของพวกท่านก็อาจจะทำให้ลูกหลานของพวกเราหยุดเกรงกลัวพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="26">ดังนั้นเราจึงว่า ‘ให้เราสร้างแท่นบัดนี้ ไม่ใช่สำหรับถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวหรือเครื่องสัตวบูชาใดๆ</verse>
				<verse number="27">แต่เพื่อเป็นพยานระหว่างเรากับพวกท่าน และระหว่างคนชั่วอายุต่อจากเราว่า เราจะทำการปรนนิบัติพระยาห์เวห์เฉพาะพระพักตร์ของพระองค์ด้วยเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและเครื่องสัตวบูชา และเครื่องศานติบูชา ด้วยเกรงว่าลูกหลานของพวกท่านจะกล่าวแก่ลูกหลานของเราในเวลาต่อไปว่า “พวกเจ้าไม่มีส่วนในพระยาห์เวห์” ’</verse>
				<verse number="28">และเราคิดว่าถ้ามีใครพูดเช่นนี้กับเรา หรือกับชาติพันธุ์ของเราในเวลาข้างหน้า เราก็จะกล่าวว่า ‘ดูสิ นั่นเป็นแท่นจำลองของแท่นแห่งพระยาห์เวห์ ปู่ย่าตายายของเราทำไว้ ไม่ใช่เพื่อถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวหรือเครื่องสัตวบูชา แต่เพื่อเป็นพยานระหว่างพวกเรากับพวกท่าน’</verse>
				<verse number="29">ขอให้เรื่องนี้ห่างจากเราเถิด คือที่จะกบฏต่อพระยาห์เวห์ และหันจากการติดตามพระยาห์เวห์เสียในวันนี้ โดยสร้างแท่นอื่นสำหรับเครื่องบูชาเผาทั้งตัว ธัญบูชา และเครื่องสัตวบูชา นอกจากแท่นของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราซึ่งตั้งอยู่ที่หน้าพลับพลาของพระองค์”</verse>
				<verse number="30">เมื่อฟีเนหัสปุโรหิตและพวกผู้นำของชุมนุมชนและหัวหน้าตระกูลของอิสราเอลที่อยู่ด้วยกันนั้น ได้ยินถ้อยคำที่คนรูเบน คนกาด และคนมนัสเสห์กล่าว ก็เห็นชอบ</verse>
				<verse number="31">ฟีเนหัสบุตรของเอเลอาซาร์ปุโรหิตจึงกล่าวแก่คนรูเบน คนกาด และคนมนัสเสห์ว่า “วันนี้เราทราบแล้วว่าพระยาห์เวห์สถิตท่ามกลางพวกเรา เพราะพวกท่านไม่ได้ทำการทรยศนี้ต่อพระยาห์เวห์ ท่านจึงช่วยให้พงศ์พันธุ์อิสราเอลพ้นจากพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="32">แล้วฟีเนหัสบุตรเอเลอาซาร์ปุโรหิต และพวกผู้นำก็กลับจากคนรูเบนและคนกาด จากแผ่นดินกิเลอาดไปยังแผ่นดินคานาอัน ไปหาประชาชนอิสราเอลแจ้งข่าวให้พวกเขาทราบ</verse>
				<verse number="33">รายงานนั้นเป็นที่พอใจประชาชนอิสราเอล แล้วประชาชนอิสราเอลก็สรรเสริญพระเจ้า และไม่พูดถึงเรื่องที่จะทำสงครามกับพวกเขา เพื่อทำลายแผ่นดินซึ่งคนรูเบนและคนกาดได้อาศัยอยู่นั้น</verse>
				<verse number="34">คนรูเบนและคนกาดเรียกแท่นนั้นว่า แท่นพยาน พวกเขากล่าวว่า แท่นนั้นเป็นพยานในระหว่างเราว่า พระยาห์เวห์ทรงเป็นพระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">ต่อมาอีกนานเมื่อพระยาห์เวห์โปรดให้อิสราเอลพักสงบจากพวกศัตรูที่ล้อมรอบ และโยชูวามีอายุชราลงมาก</verse>
				<verse number="2">โยชูวาก็เรียกบรรดาคนอิสราเอล ทั้งพวกผู้ใหญ่ พวกผู้นำ ผู้พิพากษาและเจ้าหน้าที่ แล้วกล่าวแก่เขาทั้งหลายว่า “ข้าพเจ้าแก่และมีอายุมากแล้ว</verse>
				<verse number="3">พวกท่านได้เห็นทุกสิ่งซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านได้ทรงทำต่อประชาชาติทั้งหมดเหล่านี้เพื่อเห็นแก่ท่าน เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านได้ทรงสู้รบเพื่อท่าน</verse>
				<verse number="4">ดูสิ ประชาชาติที่เหลืออยู่นั้น ข้าพเจ้าได้จับฉลากแบ่งให้เป็นมรดกแก่เผ่าต่างๆ ของพวกท่าน รวมทั้งประชาชาติทั้งหลาย ซึ่งข้าพเจ้าได้ทำลายเสีย ตั้งแต่แม่น้ำจอร์แดนจนถึงทะเลใหญ่ทางทิศตะวันตก</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทั้งหลายจะทรงผลักดันพวกเขาออกไปให้พ้นหน้าท่าน และทรงขับไล่เขาออกไปให้พ้นสายตาของท่าน และท่านจะได้ยึดครองแผ่นดินของเขา ดังที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงสัญญาไว้ต่อท่าน</verse>
				<verse number="6">ดังนั้นจงรักษาและทำตามทุกสิ่งซึ่งเขียนไว้ในหนังสือธรรมบัญญัติของโมเสสอย่างเข้มงวด อย่าเขวไปทางขวาหรือทางซ้าย</verse>
				<verse number="7">เพื่อท่านจะไม่สมาคมกับประชาชาติเหล่านี้ ซึ่งเหลืออยู่ท่ามกลางท่านหรือออกชื่อหรือสาบานในนามพระของพวกเขา หรือปรนนิบัติหรือกราบลงนมัสการพระเหล่านั้น</verse>
				<verse number="8">แต่พวกท่านจงยึดมั่นอยู่กับพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ดังที่ได้ทำอยู่จนถึงวันนี้</verse>
				<verse number="9">เพราะว่าพระยาห์เวห์ทรงขับไล่ประชาชาติที่ใหญ่โตและแข็งแรงออกไปให้พ้นหน้าท่าน ส่วนท่านเองก็ยังไม่มีใครต่อสู้ท่านได้จนถึงวันนี้</verse>
				<verse number="10">พวกท่านคนเดียวจะขับไล่พันคนให้หนีไป เพราะว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงสู้รบเพื่อท่าน ดังที่พระองค์ทรงสัญญาไว้</verse>
				<verse number="11">จงรักษาตัวให้ดีที่จะรักพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="12">เพราะว่าถ้าท่านหันกลับและผูกพันกับประชาชาติเหล่านี้ที่เหลืออยู่ท่ามกลางพวกท่าน โดยแต่งงานกับพวกเขา คือท่านแต่งงานกับหญิงของเขา และเขาแต่งงานกับหญิงของท่าน</verse>
				<verse number="13">จงทราบแน่เถิดว่า พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะไม่ทรงขับไล่ประชาชาติเหล่านี้ออกไปให้พ้นหน้าท่านอีก แต่พวกเขาจะเป็นบ่วงและเป็นกับดักท่าน เป็นหอกข้างแคร่ เป็นหนามทิ่มตาของท่าน จนกว่าท่านจะพินาศไปจากแผ่นดินที่ดีนี้ ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านได้ประทานแก่ท่าน</verse>
				<verse number="14">“นี่แน่ะ ข้าพเจ้ากำลังจะตายแล้ว พวกท่านได้ทราบในจิตในใจของท่านแล้วว่าไม่มีสิ่งดีสักสิ่งเดียวซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านสัญญาเกี่ยวกับท่านแล้วล้มเหลวไป สำเร็จหมดทุกอย่าง ไม่มีสักอย่างเดียวที่ล้มเหลว</verse>
				<verse number="15">สิ่งดีทุกอย่างซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านสัญญาเกี่ยวกับท่านได้สำเร็จเพื่อท่านอย่างไร พระยาห์เวห์ก็จะทรงนำสิ่งที่ร้ายมาถึงท่านจนกว่าพระองค์จะทรงทำลายท่านเสียจากแผ่นดินอันดีนี้ ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านประทานแก่ท่านเช่นเดียวกัน</verse>
				<verse number="16">ถ้าท่านทั้งหลายทำผิดพันธสัญญาแห่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ซึ่งพระองค์ทรงบัญชาท่านไว้ และไปปรนนิบัติพระอื่น และกราบลงนมัสการพระเหล่านั้น แล้วพระพิโรธของพระยาห์เวห์จะพลุ่งขึ้นต่อท่าน แล้วท่านจะพินาศไปอย่างรวดเร็วจากแผ่นดินที่ดีซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านได้ประทานแก่ท่าน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">แล้วโยชูวาก็รวบรวมบรรดาเผ่าคนอิสราเอลมาที่เชเคม และเรียกพวกผู้ใหญ่ ผู้นำ ผู้พิพากษาและเจ้าหน้าที่ของอิสราเอล พวกเขาก็มาปรากฏตัวเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">แล้วโยชูวากล่าวกับประชาชนทั้งสิ้นว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ‘ในสมัยก่อน บรรพบุรุษของพวกเจ้าอยู่ฟากตะวันออกของแม่น้ำยูเฟรติส คือเท-ราห์ บิดาของอับราฮัมและของนาโฮร์ และพวกเขาปรนนิบัติพระอื่นๆ</verse>
				<verse number="3">แล้วเราได้นำบิดาของเจ้าคืออับราฮัม มาจากฟากตะวันออกของแม่น้ำยูเฟรติส และนำเขามาตลอดแผ่นดินคานาอัน ทำให้ลูกหลานของเขามีมากมาย เราให้อิสอัคแก่เขา</verse>
				<verse number="4">เราให้ยาโคบและเอซาวแก่อิสอัค และเราได้ให้แดนเทือกเขาเสอีร์แก่เอซาวเป็นกรรมสิทธิ์ แต่ยาโคบและลูกหลานของเขาได้ลงไปในอียิปต์</verse>
				<verse number="5">แล้วเราได้ส่งโมเสสกับอาโรนมา และเราได้ให้ภัยพิบัติเกิดแก่อียิปต์ด้วยสิ่งที่เราทำท่ามกลางแผ่นดินนั้น และภายหลังเราได้นำพวกเจ้าออกมา</verse>
				<verse number="6">แล้วเราก็นำบรรพบุรุษของเจ้าออกจากอียิปต์ และพวกเจ้ามาถึงทะเล ชาวอียิปต์ได้ไล่ตามบรรพบุรุษของเจ้าด้วยรถรบและพลม้ามาถึงทะเลแดง</verse>
				<verse number="7">และเมื่อพวกเขาร้องทูลพระยาห์เวห์ พระองค์ก็ทรงบันดาลให้ความมืดเกิดขึ้นระหว่างพวกเจ้าและชาวอียิปต์ และทำให้ทะเลท่วมมิดเขา นัยน์ตาของเจ้าได้เห็นสิ่งที่เราทำในอียิปต์ และพวกเจ้าก็ได้อยู่ในถิ่นทุรกันดารเป็นเวลานาน</verse>
				<verse number="8">แล้วเราก็นำพวกเจ้ามาที่แผ่นดินของคนอาโมไรต์ ซึ่งอยู่ที่ฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดน พวกเขาสู้รบกับเจ้า และเราได้มอบเขาไว้ในมือของเจ้าและพวกเจ้ายึดครองแผ่นดินของเขา และเราก็ทำลายเขาให้พ้นหน้าเจ้า</verse>
				<verse number="9">คราวนั้นบาลาคบุตรศิปโปร์กษัตริย์แห่งโมอับได้ลุกขึ้นต่อสู้กับอิสราเอล เขาใช้ให้ไปเรียกบาลาอัมบุตรเบโอร์มาให้แช่งพวกเจ้า</verse>
				<verse number="10">แต่เราไม่ฟังบาลาอัม เพราะฉะนั้นเขาจึงอวยพรเจ้า ดังนั้นเราจึงช่วยเจ้าให้พ้นมือของเขา</verse>
				<verse number="11">และพวกเจ้าข้ามแม่น้ำจอร์แดน มาที่เมืองเยรีโค ชาวเมืองเยรีโคต่อสู้กับเจ้า รวมทั้งคนอาโมไรต์ คนเปริสซี คนคานาอัน คนฮิตไทต์ คนเกอร์กาชี คนฮีไวต์ และคนเยบุส แล้วเราได้มอบพวกเขาไว้ในมือของเจ้า</verse>
				<verse number="12">และเราได้ใช้ฝูงแตน ไปข้างหน้าเจ้า ซึ่งขับไล่กษัตริย์ทั้งสองของชาวอาโมไรต์ไปเสียต่อหน้าเจ้า ไม่ใช่ด้วยดาบหรือด้วยธนูของเจ้า</verse>
				<verse number="13">เราได้ยกแผ่นดินซึ่งเจ้าไม่ได้เหนื่อยกายบนนั้น และยกเมืองซึ่งเจ้าไม่ได้สร้างให้แก่เจ้า และพวกเจ้าได้เข้าอาศัยอยู่ในนั้น เจ้าได้กินผลของสวนองุ่นและสวนมะกอก ซึ่งเจ้าไม่ได้ปลูก’</verse>
				<verse number="14">“ฉะนั้น จงยำเกรงพระยาห์เวห์และปรนนิบัติพระองค์ด้วยความจริงใจและด้วยความซื่อสัตย์ จงทิ้งพระเหล่านั้นซึ่งบรรพบุรุษของท่านปรนนิบัติที่ฟากตะวันออกของแม่น้ำและในอียิปต์เสีย จงปรนนิบัติพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">และถ้าพวกท่านไม่เห็นด้วยที่จะปรนนิบัติพระยาห์เวห์ ท่านก็จงเลือกเสียในวันนี้ว่าท่านจะปรนนิบัติใคร จะปรนนิบัติบรรดาพระซึ่งบรรพบุรุษของท่านปรนนิบัติอยู่ในท้องถิ่นฟากตะวันออกของแม่น้ำ หรือบรรดาพระของคนอาโมไรต์ในแผ่นดินซึ่งท่านอาศัยอยู่ แต่ส่วนข้าพเจ้าและครอบครัวของข้าพเจ้า เราจะปรนนิบัติพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="16">ประชาชนจึงตอบว่า “อย่าให้เป็นอย่างนั้นเลยที่พวกเราจะละทิ้งพระยาห์เวห์ไปปรนนิบัติพระอื่น</verse>
				<verse number="17">เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราเป็นผู้ทรงนำเรากับปู่ย่าตายายของเราขึ้นมาจากแผ่นดินอียิปต์ให้พ้นจากเรือนทาสนั้น และเป็นผู้ทรงทำหมายสำคัญยิ่งใหญ่ในสายตาของเรา และทรงคุ้มครองเราไว้ตลอดทางที่เราได้เดินไป และท่ามกลางชนชาติทั้งหลายซึ่งเราผ่านไป</verse>
				<verse number="18">และพระยาห์เวห์ทรงขับไล่ชนชาติเหล่านั้นทั้งหมดออกไปให้พ้นหน้าเราคือ คนอาโมไรต์ ซึ่งอยู่ในแผ่นดินนั้น เพราะฉะนั้นพวกเราจะปรนนิบัติพระยาห์เวห์ด้วย เพราะว่าพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าของเรา”</verse>
				<verse number="19">แต่โยชูวากล่าวแก่ประชาชนว่า “พวกท่านจะปรนนิบัติพระยาห์เวห์ไม่ได้ เพราะว่าพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าผู้บริสุทธิ์ พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าผู้ทรงหวงแหน พระองค์จะไม่ทรงอภัยความทรยศหรือบาปของท่าน</verse>
				<verse number="20">ถ้าท่านทั้งหลายละทิ้งพระยาห์เวห์ไปปรนนิบัติบรรดาพระต่างด้าว แล้วพระองค์จะทรงหันกลับและทำร้ายท่าน และผลาญท่านเสีย หลังจากที่พระองค์ได้ทรงทำดีต่อท่านมาแล้ว”</verse>
				<verse number="21">และประชาชนกล่าวแก่โยชูวาว่า “อย่าให้เป็นอย่างนั้นเลย เพราะพวกเราจะปรนนิบัติพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="22">แล้วโยชูวากล่าวแก่ประชาชนว่า “พวกท่านเป็นพยานปรักปรำตนเองว่า ท่านได้เลือกพระยาห์เวห์ เพื่อปรนนิบัติพระองค์” และพวกเขากล่าวว่า “พวกเราเป็นพยาน”</verse>
				<verse number="23">ท่านจึงกล่าวว่า “เพราะฉะนั้นจงทิ้งบรรดาพระต่างด้าวซึ่งอยู่ในหมู่พวกท่านนั้นเสีย และน้อมจิตใจของท่านเข้าหาพระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอล”</verse>
				<verse number="24">และประชาชนกล่าวแก่โยชูวาว่า “พวกเราจะปรนนิบัติพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา และเชื่อฟังพระสุรเสียงของพระองค์”</verse>
				<verse number="25">ดังนั้นโยชูวาจึงได้ทำพันธสัญญากับประชาชน และวางกฎเกณฑ์และกฎหมายให้แก่เขาในวันนั้นที่เมืองเชเคม</verse>
				<verse number="26">แล้วโยชูวาก็จารึกถ้อยคำเหล่านี้ไว้ในหนังสือธรรมบัญญัติของพระเจ้า และท่านได้เอาก้อนหินใหญ่ตั้งไว้ที่นั่นใต้ต้นโอ๊ก ในสถานนมัสการของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">แล้วโยชูวากล่าวแก่ประชาชนทั้งปวงว่า “นี่แน่ะ ศิลาก้อนนี้จะเป็นพยานปรักปรำพวกเรา เพราะศิลานี้ได้ยินพระวจนะทั้งสิ้นของพระยาห์เวห์ ซึ่งตรัสแก่เรา จึงจะเป็นพยานปรักปรำท่าน หากท่านปฏิเสธพระเจ้าของท่าน”</verse>
				<verse number="28">แล้วโยชูวาก็ปล่อยให้ประชาชนกลับไปยังที่มรดกของตนทุกคน</verse>
				<verse number="29">หลังจากเหตุการณ์เหล่านี้ โยชูวาบุตรนูนผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์ก็สิ้นชีวิต เมื่ออายุ 110 ปี</verse>
				<verse number="30">และเขาก็ฝังท่านไว้ในที่ดินมรดกของท่านที่เมืองทิมนาทเสราห์ ซึ่งอยู่ในแดนเทือกเขาแห่งเอฟราอิมทิศเหนือของยอดเขากาอัช</verse>
				<verse number="31">คนอิสราเอลได้ปรนนิบัติพระยาห์เวห์ตลอดสมัยของโยชูวา และตลอดสมัยของพวกผู้ใหญ่ผู้มีอายุยืนกว่าโยชูวา ผู้ได้ทราบถึงบรรดาพระราชกิจซึ่งพระยาห์เวห์ทรงกระทำเพื่ออิสราเอล</verse>
				<verse number="32">กระดูกของโยเซฟซึ่งประชาชนอิสราเอลนำขึ้นมาจากอียิปต์นั้น เขาฝังไว้ที่เมืองเชเคม ในส่วนที่ดินซึ่งยาโคบซื้อไว้จากบุตรหลานของฮาโมร์บิดาของเชเคมเป็นเงินหนึ่งร้อยแผ่น ที่นี้ตกเป็นมรดกของพงศ์พันธุ์โยเซฟ</verse>
				<verse number="33">แล้วเอเลอาซาร์บุตรของอาโรนก็สิ้นชีวิต และเขาฝังศพท่านไว้ที่กิเบอาห์ เมืองของฟีเนหัสบุตรของท่าน ซึ่งได้มอบไว้ให้เขาในแดนเทือกเขาเอฟราอิม</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="7">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">อยู่มาเมื่อโยชูวาสิ้นชีวิตแล้ว คนอิสราเอลทูลถามพระยาห์เวห์ว่า “ใครในพวกข้าพระองค์จะขึ้นไปสู้รบกับคนคานาอันก่อน?”</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “ยูดาห์จะขึ้นไป นี่แน่ะ เราได้มอบแผ่นดินนั้นไว้ในมือเขาแล้ว”</verse>
				<verse number="3">ยูดาห์จึงพูดกับสิเมโอนพี่ของตนว่า “จงขึ้นไปกับฉันในเขตแดนที่กำหนดให้ฉัน ให้เราสู้รบกับคนคานาอัน และฉันเองจะไปร่วมรบในเขตแดนที่กำหนดให้พี่ด้วย” สิเมโอนก็ไปกับเขา</verse>
				<verse number="4">แล้วยูดาห์ก็ขึ้นไป และพระยาห์เวห์ทรงมอบคนคานาอันและคนเปริสซีไว้ในมือของพวกเขา และพวกเขาก็ประหารคนที่เมืองเบเซก 10,000 คน</verse>
				<verse number="5">และเขาทั้งหลายพบอาโดนีเบเซกในเมืองเบเซก และสู้รบกับท่าน พวกเขาได้ประหารคนคานาอันและคนเปริสซี</verse>
				<verse number="6">ส่วนอาโดนีเบเซกหนีไป แต่พวกเขาตามจับได้ เขาตัดนิ้วหัวแม่มือ และนิ้วหัวแม่เท้าของท่านออกเสีย</verse>
				<verse number="7">อาโดนีเบเซกกล่าวว่า “มีกษัตริย์ 70 องค์ที่มีหัวแม่มือและหัวแม่เท้าด้วน เก็บเศษอาหารใต้โต๊ะของเรา เราทำกับเขาอย่างไร พระเจ้าก็ทรงทำกับเราอย่างนั้น” เขาทั้งหลายก็คุมตัวท่านมาที่เมืองเยรูซาเล็ม และท่านก็สิ้นชีวิตที่นั่น</verse>
				<verse number="8">และคนยูดาห์ได้โจมตีเมืองเยรูซาเล็มและยึดเมืองได้ จึงฆ่าฟันชาวเมืองเสียด้วยคมดาบ และเอาไฟเผาเมืองเสีย</verse>
				<verse number="9">ภายหลังคนยูดาห์ได้ลงไปสู้รบกับคนคานาอัน ผู้อยู่ในแดนเทือกเขา ในเนเกบ และในที่ราบ</verse>
				<verse number="10">และยูดาห์ได้ไปสู้รบกับคนคานาอันผู้อยู่ในเฮโบรน (เมืองเฮโบรนนั้นแต่ก่อนมีชื่อว่า คีริยาทอารบา) และพวกเขาได้ประหารเชชัย อาหิมาน และทัลมัย</verse>
				<verse number="11">เขายกจากที่นั่นไปสู้รบกับชาวเมืองเดบีร์ (เมืองเดบีร์นั้นแต่ก่อนมีชื่อว่า คีริยาทเสเฟอร์)</verse>
				<verse number="12">และคาเลบกล่าวว่า “ผู้ที่ตีเมืองคีริยาทเสเฟอร์และยึดได้ เราจะยกอัคสาห์บุตรสาวของเราให้เป็นภรรยา”</verse>
				<verse number="13">โอทนีเอลบุตรเคนัส น้องชายของคาเลบตีเมืองนั้นได้ คาเลบจึงยกอัคสาห์บุตรสาวของตนให้เป็นภรรยา</verse>
				<verse number="14">อยู่มาเมื่อแต่งงานกันแล้ว นางจึงชวนสามีให้ขอที่นาจากบิดาของนาง นางก็ลงจากหลังลา คาเลบจึงถามนางว่า “ลูกมาด้วยเรื่องอะไร?”</verse>
				<verse number="15">นางจึงตอบท่านว่า “ขอของขวัญให้ลูกสักอย่างหนึ่งเถิด เพราะพ่อให้ดินแดนเนเกบที่แห้งแล้งแก่ลูกแล้ว ลูกก็ขอน้ำพุด้วย” และคาเลบก็ยกน้ำพุบนและน้ำพุล่างแก่นาง</verse>
				<verse number="16">คนเคไนต์ผู้เป็นเชื้อสายพ่อตาของโมเสสได้ขึ้นไปจากเมืองต้นอินทผลัม พร้อมกับคนยูดาห์มาถึงถิ่นทุรกันดารยูดาห์ซึ่งอยู่ในเนเกบใกล้เมืองอาราด และเขาก็ไปอยู่กับชนชาตินั้น</verse>
				<verse number="17">และยูดาห์ก็ไปกับสิเมโอนพี่ของเขา พวกเขาประหารคนคานาอันผู้อยู่ในเมืองเศฟัท และทำลายเมืองนั้นเสียสิ้น เขาจึงเรียกชื่อเมืองนั้นว่า โฮรมาห์</verse>
				<verse number="18">ยูดาห์ได้ยึดเมืองกาซา เมืองอัชเคโลน และเมืองเอโครนพร้อมทั้งอาณาเขตของเมืองเหล่านั้นไว้ด้วย</verse>
				<verse number="19">และพระยาห์เวห์สถิตกับยูดาห์ เขาจึงยึดครองแดนเทือกเขา แต่ไม่อาจขับไล่ผู้ที่อยู่ในหุบเขา เพราะพวกนั้นมีรถรบเหล็ก</verse>
				<verse number="20">เมืองเฮโบรนนั้นเขายกให้คาเลบดังที่โมเสสได้กล่าวไว้ คาเลบจึงขับไล่บุตรชายทั้งสามคนของอานาคออกไปเสีย</verse>
				<verse number="21">แต่คนเบนยามินไม่ได้ขับไล่คนเยบุสผู้อยู่ในเยรูซาเล็มออกไป ดังนั้นคนเยบุสจึงอาศัยอยู่กับคนเบนยามินในเมืองเยรูซาเล็มจนถึงทุกวันนี้</verse>
				<verse number="22">พงศ์พันธุ์ของโยเซฟได้ขึ้นไปโจมตีเมืองเบธเอลด้วย และพระยาห์เวห์สถิตกับพวกเขา</verse>
				<verse number="23">พงศ์พันธุ์โยเซฟได้ใช้คนไปสอดแนมเมืองเบธเอล (แต่ก่อนเมืองนี้ชื่อ ลูส)</verse>
				<verse number="24">และพวกผู้สอดแนมเห็นชายคนหนึ่งเดินออกมาจากเมือง จึงพูดกับเขาว่า “จงชี้ทางเข้าเมืองนี้ให้แก่เรา และเราจะปรานีเจ้า”</verse>
				<verse number="25">ชายคนนั้นก็ชี้ทางเข้าเมืองให้และพวกเขาทำลายเมืองนั้นเสียด้วยคมดาบ แต่ปล่อยชายนั้นและครอบครัวทั้งสิ้นของเขาไป</verse>
				<verse number="26">ชายคนนั้นก็เข้าไปในแผ่นดินของคนฮิตไทต์ และสร้างเมืองขึ้นเมืองหนึ่ง เรียกชื่อว่าเมืองลูส ซึ่งเป็นชื่ออยู่จนทุกวันนี้</verse>
				<verse number="27">มนัสเสห์ไม่ได้ขับไล่ชาวเมืองเบธชาน หรือชาวเมืองทาอานาค หรือชาวเมืองโดร์ หรือชาวเมืองอิบเลอัม หรือชาวเมืองเมกิดโด และไม่ได้ขับไล่คนในหมู่บ้านต่างๆ ของเมืองเหล่านั้นออกไป ดังนั้นคนคานาอันจึงยังอาศัยอยู่ในแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="28">อยู่มาเมื่อคนอิสราเอลเข้มแข็งขึ้น ก็บังคับคนคานาอันให้ทำงานหนักเยี่ยงทาส แต่ไม่ได้ขับไล่เขาออกไปอย่างสิ้นเชิง</verse>
				<verse number="29">และเอฟราอิมไม่ได้ขับไล่คนคานาอัน ผู้อาศัยอยู่ในเมืองเกเซอร์ออกไป ดังนั้นคนคานาอันจึงยังอาศัยอยู่ในเมืองเกเซอร์ท่ามกลางเขา</verse>
				<verse number="30">เศบูลุนไม่ได้ขับไล่ชาวเมืองคิทโรนและชาวเมืองนาหะโลล ดังนั้นคนคานาอันจึงอาศัยอยู่ท่ามกลางเขาและถูกเกณฑ์ให้ทำงานหนักเยี่ยงทาส</verse>
				<verse number="31">อาเชอร์ไม่ได้ขับไล่ชาวเมืองอัคโค หรือชาวเมืองไซดอน หรือชาวเมืองอัคลาบ หรือชาวเมืองอัคซีบ หรือชาวเมืองเฮลบาห์ หรือชาวเมืองอาฟิกหรือชาวเมืองเรโหบ</verse>
				<verse number="32">ฉะนั้นคนเผ่าอาเชอร์จึงอาศัยอยู่ท่ามกลางคนคานาอันชาวแผ่นดินนั้น เพราะว่าเขาไม่ได้ขับไล่คนคานาอันออกไป</verse>
				<verse number="33">นัฟทาลีไม่ได้ขับไล่ชาวเมืองเบธเชเมช และชาวเมืองเบธานาท แต่ได้อาศัยอยู่ท่ามกลางคนคานาอันชาวแผ่นดินนั้น อย่างไรก็ดีชาวเมืองเบธเชเมชและชาวเมืองเบธานาทก็ถูกเกณฑ์ให้ทำงานหนักเยี่ยงทาสให้พวกเขา</verse>
				<verse number="34">คนอาโมไรต์ได้บีบคนดานเข้าไปในแดนเทือกเขา และไม่ยอมให้ลงมายังหุบเขา</verse>
				<verse number="35">คนอาโมไรต์ยังตั้งมั่นอยู่ที่ภูเขาเฮเรสในเมืองอัยยาโลน และในเมืองชาอัลบิม แต่อำนาจของพงศ์พันธุ์โยเซฟเหนือกว่า ดังนั้นคนอาโมไรต์จึงถูกเกณฑ์ให้ทำงานหนักเยี่ยงทาส</verse>
				<verse number="36">พรมแดนของคนอาโมไรต์ เริ่มตั้งแต่ทางขึ้นเนินอัครับบิมคือตั้งแต่เมืองเส-ลาเรื่อยขึ้นไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ทูตของพระยาห์เวห์ได้ขึ้นไปจากกิลกาลถึงโบคิม และท่านกล่าวว่า “เราได้นำเจ้าทั้งหลายขึ้นมาจากอียิปต์ และได้นำพวกเจ้าเข้ามายังแผ่นดินซึ่งเราได้ปฏิญาณไว้แก่บรรพบุรุษของเจ้าทั้งหลายว่า ‘เราจะไม่มีวันหักพันธสัญญาที่เราทำกับเจ้าเลย</verse>
				<verse number="2">และเจ้าทั้งหลายอย่าทำพันธสัญญากับชาวแผ่นดินนี้ พวกเจ้าจงทำลายแท่นบูชาของพวกเขาเสีย’ แต่เจ้าทั้งหลายไม่เชื่อฟังเรา ทำไมเจ้าทำเช่นนี้เล่า?</verse>
				<verse number="3">ฉะนั้นเรากล่าวด้วยว่า เราจะไม่ขับไล่เขาเหล่านั้นออกไปให้พ้นหน้าเจ้าทั้งหลาย แต่พวกเขาจะเป็นหอกข้างแคร่ของพวกเจ้า และบรรดาพระของพวกเขาจะเป็นบ่วงดักเจ้าทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="4">เมื่อทูตของพระยาห์เวห์กล่าวคำเหล่านี้แก่คนอิสราเอลทั้งปวงแล้ว ประชาชนก็ส่งเสียงร้องไห้</verse>
				<verse number="5">และพวกเขาเรียกที่นั้นว่า โบคิม และถวายสัตวบูชาแด่พระยาห์เวห์ที่นั่น</verse>
				<verse number="6">เมื่อโยชูวาให้ประชาชนแยกย้ายไป คนอิสราเอลต่างก็เข้าไปยึดครองที่ดินที่เป็นมรดกของตน</verse>
				<verse number="7">ประชาชนได้ปรนนิบัติพระยาห์เวห์ตลอดชีวิตของโยชูวา และตลอดชีวิตของพวกผู้ใหญ่ที่มีอายุยืนกว่าโยชูวาและเป็นผู้เห็นพระราชกิจยิ่งใหญ่ทั้งสิ้นของพระยาห์เวห์ ซึ่งได้ทรงทำเพื่ออิสราเอล</verse>
				<verse number="8">โยชูวาบุตรนูนผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์ สิ้นชีวิตเมื่ออายุได้ 110 ปี</verse>
				<verse number="9">เขาทั้งหลายก็ฝังท่านไว้ในเขตที่ดินมรดกของท่านที่เมืองทิมนาทเฮเรส ในแดนเทือกเขาเอฟราอิม ทางทิศเหนือของภูเขากาอัช</verse>
				<verse number="10">และคนรุ่นนั้นทั้งสิ้นก็ถูกรวบไปอยู่กับบรรพบุรุษของเขา แล้วคนอีกรุ่นหนึ่งก็เกิดตามมา พวกเขาไม่รู้จักพระยาห์เวห์อีกทั้งไม่รู้เรื่องพระราชกิจที่ทรงทำเพื่ออิสราเอล</verse>
				<verse number="11">คนอิสราเอลทำสิ่งชั่วในสายพระเนตรพระยาห์เวห์ และปรนนิบัติบรรดาพระบาอัล</verse>
				<verse number="12">พวกเขาละทิ้งพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษ ผู้ทรงนำพวกเขาออกจากแผ่นดินอียิปต์ พวกเขาไปติดตามพระอื่นซึ่งเป็นพระของชนชาติทั้งหลายที่อยู่ล้อมรอบ และกราบไหว้พระเหล่านั้น ทำให้พระยาห์เวห์กริ้ว</verse>
				<verse number="13">เขาทั้งหลายละทิ้งพระยาห์เวห์ไปปรนนิบัติพระบาอัล และพระอัชทาโรท</verse>
				<verse number="14">ดังนั้นพระพิโรธของพระยาห์เวห์จึงพลุ่งขึ้นต่ออิสราเอล พระองค์จึงทรงมอบพวกเขาไว้ในมือพวกโจรผู้ปล้นเขา และทรงขายเขาไว้ในมือของบรรดาศัตรูที่อยู่ล้อมรอบ ดังนั้นเขาทั้งหลายจึงไม่สามารถต่อต้านศัตรูได้</verse>
				<verse number="15">เขาทั้งหลายออกไปรบเมื่อไร พระหัตถ์ของพระยาห์เวห์ก็ต่อต้าน ทำให้เขาพ่ายแพ้ดังที่พระยาห์เวห์ตรัสแล้ว และดังที่พระยาห์เวห์ทรงปฏิญาณไว้กับเขา และเขาทั้งหลายก็เป็นทุกข์ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="16">แล้วพระยาห์เวห์ทรงให้เกิดผู้วินิจฉัย ผู้ช่วยเขาทั้งหลายให้พ้นมือผู้ที่ปล้นเขา</verse>
				<verse number="17">แต่เขาทั้งหลายก็ยังไม่เชื่อฟังบรรดาผู้วินิจฉัยของเขา เพราะพวกเขาเล่นชู้กับพระอื่น และกราบไหว้พระเหล่านั้น ไม่ช้าเขาก็หันไปจากทางซึ่งบรรพบุรุษของเขาผู้ได้เชื่อฟังพระบัญญัติของพระยาห์เวห์ได้ดำเนิน แต่เขาทั้งหลายไม่ได้ทำอย่างนั้น</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์ทรงตั้งผู้วินิจฉัยขึ้นเมื่อไร พระยาห์เวห์ก็สถิตกับผู้วินิจฉัยเมื่อนั้น และทรงช่วยเขาทั้งหลายให้พ้นจากเงื้อมมือของศัตรูตลอดชีวิตของผู้วินิจฉัย เพราะพระยาห์เวห์ทรงสงสารเขาทั้งหลาย เมื่อทรงฟังเสียงคร่ำครวญของเขาเนื่องด้วยผู้ข่มเหงและบีบบังคับ</verse>
				<verse number="19">แต่เมื่อผู้วินิจฉัยนั้นสิ้นชีวิต เขาทั้งหลายก็หันกลับไปทำชั่วร้ายยิ่งกว่าบรรพบุรุษของเขาโดยติดตามปรนนิบัติ และกราบไหว้พระอื่นๆ เขาไม่เคยละความชั่วที่เคยทำ หรือทิ้งทางดื้อดึงของเขา</verse>
				<verse number="20">ดังนั้นพระพิโรธของพระยาห์เวห์จึงพลุ่งขึ้นต่ออิสราเอล และพระองค์ตรัสว่า “เพราะชนชาตินี้ได้ละเมิดพันธสัญญาซึ่งเราได้บัญชาไว้กับบรรพบุรุษของเขา และไม่ยอมฟังเสียงของเรา</verse>
				<verse number="21">ดังนั้นเราจะไม่ขับไล่บรรดาประชาชาติซึ่งโยชูวาทิ้งไว้เมื่อเขาสิ้นชีวิตนั้นไปจากพวกเขาอีกต่อไป</verse>
				<verse number="22">เพื่อเราจะใช้ประชาชาติเหล่านั้นทดสอบอิสราเอลว่า เขาจะรักษาพระมรรคา ของพระยาห์เวห์และดำเนินตามอย่างบรรพบุรุษของเขาหรือไม่”</verse>
				<verse number="23">ดังนั้นพระยาห์เวห์ทรงปล่อยประชาชาติเหล่านั้นไว้ ไม่ทรงขับไล่ให้ออกไปเสียโดยเร็ว และไม่ได้ทรงมอบเขาทั้งหลายไว้ในมือของโยชูวา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ต่อไปนี้เป็นบรรดาประชาชาติที่พระยาห์เวห์ทรงเหลือไว้ เพื่อใช้ทดสอบคนอิสราเอลทุกคนที่ไม่มีประสบการณ์ในการรบในคานาอัน</verse>
				<verse number="2">เพื่อให้คนอิสราเอลรุ่นต่อมาที่ยังไม่มีประสบการณ์ในการรบมาก่อน ได้รู้และเข้าใจเรื่องการรบ</verse>
				<verse number="3">ประชาชาติเหล่านั้นได้แก่ เจ้านายทั้งห้าของพวกฟีลิสเตีย คนคานาอันทั้งหมด คนไซดอนและคนฮีไวต์ผู้อาศัยอยู่บนภูเขาเลบานอน ตั้งแต่ภูเขาบาอัลเฮอร์โมน จนถึงเลโบฮามัท</verse>
				<verse number="4">คนเหล่านี้มีอยู่เพื่อทดสอบคนอิสราเอล เพื่อจะทราบว่าคนอิสราเอลเชื่อฟังพระบัญญัติของพระยาห์เวห์ ซึ่งพระองค์ทรงบัญชาไว้กับบรรพบุรุษของเขาโดยโมเสสนั้นหรือไม่</verse>
				<verse number="5">ดังนั้นคนอิสราเอลจึงอาศัยอยู่ท่ามกลางคนคานาอัน คนฮิตไทต์ คนอาโมไรต์ คนเปริสซี คนฮีไวต์และคนเยบุส</verse>
				<verse number="6">พวกเขาไปรับบุตรหญิงของคนเหล่านั้นมาเป็นภรรยา และยกบุตรหญิงของตนให้แก่บุตรชายของคนเหล่านั้นและได้ปรนนิบัติพระของเขาเหล่านั้น</verse>
				<verse number="7">คนอิสราเอลทำสิ่งชั่วในสายพระเนตรพระยาห์เวห์ ลืมพระยาห์เวห์พระเจ้าของตนเสีย ไปปรนนิบัติพระบาอัลทั้งหลายและบรรดาพระอาเช-ราห์</verse>
				<verse number="8">เพราะฉะนั้นพระพิโรธของพระยาห์เวห์จึงพลุ่งขึ้นต่ออิสราเอล และพระองค์ทรงขายพวกเขาไว้ในมือของคูชันริชาธาอิมกษัตริย์แห่งเมโสโปเตเมีย และคนอิสราเอลได้รับใช้คูชันริชาธาอิม 8 ปี</verse>
				<verse number="9">แต่เมื่อคนอิสราเอลร้องทูลพระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์ทรงให้ผู้ช่วยกู้เกิดแก่คนอิสราเอล ผู้ได้ช่วยกู้เขาทั้งหลาย คือโอทนีเอลบุตรเคนัส น้องชายของคาเลบ</verse>
				<verse number="10">พระวิญญาณของพระยาห์เวห์สถิตกับโอทนีเอล ท่านจึงวินิจฉัยคนอิสราเอลและออกไปรบ และพระยาห์เวห์ทรงมอบคูชันริชาธาอิมกษัตริย์แห่งเมโสโปเตเมียไว้ในมือของท่าน และมือของท่านชนะคูชันริชาธาอิม</verse>
				<verse number="11">ดังนั้นแผ่นดินจึงสงบสุขอยู่ 40 ปี แล้วโอทนีเอลบุตรเคนัสก็สิ้นชีวิต</verse>
				<verse number="12">และคนอิสราเอลทำสิ่งชั่วในสายพระเนตรพระยาห์เวห์อีก พระยาห์เวห์จึงทรงเสริมกำลังเอกโลน กษัตริย์แห่งโมอับเพื่อให้ต่อสู้อิสราเอล เพราะว่าเขาทั้งหลายได้ทำสิ่งชั่วในสายพระเนตรพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">เอกโลนจึงได้ให้คนอัมโมนและคนอามาเลขมาสมทบ ยกไปโจมตีอิสราเอลและได้ยึดเมืองต้นอินทผลัมไว้</verse>
				<verse number="14">ดังนั้นคนอิสราเอลจึงรับใช้เอกโลนกษัตริย์แห่งโมอับอยู่ถึง 18 ปี</verse>
				<verse number="15">แต่เมื่อคนอิสราเอลร้องทูลพระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์ทรงให้ผู้ช่วยกู้คนหนึ่งเกิดแก่เขาทั้งหลาย ชื่อเอฮูด บุตรเก-ราเผ่าเบนยามิน คนถนัดมือซ้าย คนอิสราเอลให้ท่านเป็นผู้นำเครื่องบรรณาการไปถวายเอกโลนกษัตริย์แห่งโมอับ</verse>
				<verse number="16">เอฮูดได้ทำดาบสองคมไว้ประจำตัวเล่มหนึ่ง ยาวราวครึ่งเมตร เหน็บไว้ใต้ผ้าที่ต้นขาขวา</verse>
				<verse number="17">ท่านก็นำเครื่องบรรณาการไปถวายเอกโลนกษัตริย์แห่งโมอับ เอกโลนเป็นคนอ้วนมาก</verse>
				<verse number="18">และเมื่อเอฮูดถวายเครื่องบรรณาการแล้ว ท่านจึงไปส่งคนที่หาบเครื่องบรรณาการนั้น</verse>
				<verse number="19">แล้วตัวท่านก็กลับจากรูปเคารพสลักที่อยู่ใกล้กิลกาลมาทูลเอกโลนว่า “ข้าแต่กษัตริย์ ข้าพระบาทมีข้อราชการลับที่จะทูลให้ทรงทราบ” กษัตริย์จึงทรงบัญชาว่า “เงียบๆ” บรรดามหาดเล็กที่เฝ้าอยู่ก็ทูลลาออกไปหมด</verse>
				<verse number="20">และเอฮูดก็เข้าไปเฝ้าพระองค์ ขณะนั้นพระองค์ประทับอยู่ลำพังในห้องเย็นชั้นบนของพระองค์ และเอฮูดทูลว่า “ข้าพระบาทมีพระวจนะจากพระเจ้ามายังฝ่าพระบาท” พระองค์จึงทรงลุกขึ้นจากพระที่นั่ง</verse>
				<verse number="21">เอฮูดก็ยื่นมือซ้ายชักดาบนั้นออกจากต้นขาขวาแทงเข้าไปในท้องของเอกโลน</verse>
				<verse number="22">ดาบจมเข้าไปหมดทั้งด้าม ไขมันหุ้มดาบไว้ ท่านก็ไม่ชักดาบออกจากท้องของพระองค์ ของโสโครกไหลออกมา</verse>
				<verse number="23">แล้วเอฮูดออกไปที่เฉลียงปิดประตูห้องชั้นบน ลั่นกุญแจเสีย</verse>
				<verse number="24">เมื่อเอฮูดไปแล้วมหาดเล็กก็เข้ามาดู เมื่อพวกเขาเห็นว่าประตูห้องชั้นบนปิดใส่กุญแจอยู่ เขาทั้งหลายคิดว่า “พระองค์ท่านกำลังทรงพระบังคนหนัก อยู่ที่ในห้องเย็น”</verse>
				<verse number="25">เมื่อคอยอยู่ช้านานจนรำคาญ ไม่เห็นมีใครเปิดประตูห้องชั้นบน พวกเขาจึงเอากุญแจมาไขเปิดออกดู เห็นเจ้านายของตนนอนสิ้นชีวิตอยู่บนพื้น</verse>
				<verse number="26">เมื่อเขาทั้งหลายต่างคอยกันอยู่นั้น เอฮูดก็หนีไปพ้นรูปเคารพหินสลัก รอดมาได้ถึงเสอีราห์</verse>
				<verse number="27">เมื่อท่านมาถึงแล้วจึงเป่าเขาสัตว์ขึ้นในแดนเทือกเขาเอฟราอิม แล้วคนอิสราเอลก็ยกลงไปกับท่านจากแดนเทือกเขา และท่านนำหน้าพวกเขา</verse>
				<verse number="28">ท่านจึงสั่งเขาว่า “จงตามเรามาเถิด เพราะพระยาห์เวห์ทรงมอบศัตรูของพวกท่าน คือโมอับ ไว้ในมือของท่านแล้ว” เขาทั้งหลายจึงลงตามท่านไปและยึดท่าข้ามแม่น้ำจอร์แดน สกัดคนโมอับไว้ไม่ยอมให้ใครข้ามไปได้สักคนเดียว</verse>
				<verse number="29">ในคราวนั้นเขาประหารคนโมอับเสียประมาณ 10,000 คน ล้วนแต่เป็นชายฉกรรจ์ล่ำสันทั้งสิ้น ไม่มีใครหนีรอดไปได้สักคนเดียว</verse>
				<verse number="30">โมอับจึงพ่ายแพ้ตกอยู่ใต้อำนาจของอิสราเอลในวันนั้น และแผ่นดินอิสราเอลก็สงบสุขอยู่ 80 ปี</verse>
				<verse number="31">ภายหลังเอฮูด มีชัมการ์บุตรอานาทผู้ใช้ประตักฆ่าคนฟีลิสเตียเสีย 600 คน ท่านก็เป็นผู้ช่วยกู้อิสราเอลด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">หลังจากเอฮูดสิ้นชีวิตแล้ว คนอิสราเอลก็ทำสิ่งชั่วในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์อีก</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์จึงทรงขายพวกเขาไว้ในมือของยาบินกษัตริย์คานาอัน ผู้ทรงครองราชย์อยู่ ณ กรุงฮาโซร์ แม่ทัพของท่านชื่อสิเสรา เป็นชาวเมืองฮาโรเชทฮาโกยิม</verse>
				<verse number="3">แล้วคนอิสราเอลก็ร้องทุกข์ต่อพระยาห์เวห์ เพราะว่ากษัตริย์ยาบินมีรถรบเหล็ก 900 คัน และได้ข่มเหงคนอิสราเอลอย่างหนักถึง 20 ปี</verse>
				<verse number="4">ยังมีผู้เผยพระวจนะหญิงคนหนึ่งซึ่งเป็นผู้วินิจฉัยคนอิสราเอลในเวลานั้น ชื่อเดโบราห์ ภรรยาของลัปปิโดท</verse>
				<verse number="5">นางเคยนั่งอยู่ใต้ต้นอินทผลัมแห่งเดโบราห์ที่อยู่ระหว่างรามาห์และเบธเอลในแดนเทือกเขาเอฟราอิม และคนอิสราเอลก็ขึ้นมาหานางที่นั่น เพื่อให้ตัดสินคดี</verse>
				<verse number="6">นางใช้คนไปเรียกบาราคบุตรอาบีโนอัม ให้มาจากเคเดชในนัฟทาลีและกล่าวแก่เขาว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลทรงบัญชาท่านว่า ‘จงไปรวบรวมพล 10,000 คน จากเผ่านัฟทาลีและเผ่าเศบูลุนไว้ที่ภูเขาทาโบร์</verse>
				<verse number="7">และเราจะชักนำสิเสราแม่ทัพของยาบินให้มาพบกับเจ้าที่แม่น้ำคีโชน พร้อมกับรถรบและกองทหารของเขา และเราจะมอบเขาไว้ในมือของเจ้า’ ”</verse>
				<verse number="8">บาราคจึงตอบนางว่า “ถ้าท่านไปกับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็จะไป ถ้าท่านไม่ไปกับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็ไม่ไป”</verse>
				<verse number="9">นางจึงตอบว่า “ฉันจะไปกับท่านแน่ แต่ว่าทางที่ท่านไปจะทำให้ท่านไม่ได้รับเกียรติ เพราะว่าพระยาห์เวห์จะขายสิเสราไว้ในมือของหญิงคนหนึ่ง” แล้วนางเดโบราห์ก็ลุกขึ้นไปกับบาราคถึงเมืองเคเดช</verse>
				<verse number="10">บาราคจึงเรียกเศบูลุนกับนัฟทาลีให้ไปที่เคเดช มีคน 10,000 คนเดินตามขึ้นไปและนางเดโบราห์ก็ไปด้วย</verse>
				<verse number="11">เฮเบอร์คนเคไนต์ได้แยกตัวออกจากคนเคไนต์ทั้งหลาย คือจากพงศ์พันธุ์ของโฮบับพ่อตาของโมเสส มาตั้งเต็นท์อยู่ไกลออกไปถึงต้นโอ๊ก ในศานันนิม ซึ่งอยู่ใกล้เมืองเคเดช</verse>
				<verse number="12">เมื่อมีคนไปแจ้งแก่สิเสราว่า บาราคบุตรอาบีโนอัมขึ้นไปที่ภูเขาทาโบร์แล้ว</verse>
				<verse number="13">สิเสราก็เรียกรถรบทั้งหมดของท่านออกมา เป็นรถรบเหล็ก 900 คัน รวมกับกองทหารทั้งหมดที่ไปด้วย ยกไปจากเมืองฮาโรเชทฮาโกยิมไปถึงแม่น้ำคีโชน</verse>
				<verse number="14">นางเดโบราห์จึงกล่าวแก่บาราคว่า “ลุกขึ้นเถิด เพราะว่านี่เป็นวันที่พระยาห์เวห์ทรงมอบสิเสราไว้ในมือของท่าน พระยาห์เวห์เสด็จนำหน้าท่านไปมิใช่หรือ?” บาราคจึงลงไปจากภูเขาทาโบร์พร้อมกับทหาร 10,000 คนติดตามท่านไป</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์ทรงทำให้สิเสราและรถรบทั้งสิ้น อีกทั้งกองทัพทั้งหมดของท่านแตกพ่ายด้วยคมดาบต่อหน้าบาราค แล้วสิเสราก็ลงจากรถรบวิ่งหนีไป</verse>
				<verse number="16">และบาราคได้ไล่ติดตามรถรบทั้งหลายและกองทัพไปจนถึงฮาโรเชทฮาโกยิม และกองทัพของสิเสราก็ล้มตายสิ้นด้วยคมดาบ ไม่เหลือสักคนเดียว</verse>
				<verse number="17">สิเสราวิ่งหนีไปถึงเต็นท์ของยาเอลภรรยาของเฮเบอร์คนเคไนต์ เพราะว่ายาบินกษัตริย์เมืองฮาโซร์เป็นไมตรีกันกับพงศ์พันธุ์เฮเบอร์คนเคไนต์</verse>
				<verse number="18">ยาเอลจึงออกไปต้อนรับสิเสราเรียนว่า “เจ้านายของดิฉัน เชิญแวะเข้ามา เชิญแวะเข้ามาหาดิฉัน อย่ากลัวเลย” สิเสราจึงแวะหานางในเต็นท์ และนางก็คลุมตัวท่านด้วยผ้าห่ม</verse>
				<verse number="19">ท่านจึงพูดกับนางว่า “ขอน้ำให้เราดื่มสักหน่อยเพราะเรากระหาย” นางก็เปิดถุงหนังเอานมให้ท่านดื่ม และเอาผ้าคลุมท่านไว้</verse>
				<verse number="20">สิเสราบอกนางว่า “ขอยืนเฝ้าที่ประตูเต็นท์ ถ้ามีใครมาถามว่า ‘มีใครมาพักที่นี่บ้าง?’ จงบอกว่า ‘ไม่มี’ ”</verse>
				<verse number="21">แต่ยาเอลภรรยาของเฮเบอร์หยิบหลักขึงเต็นท์ ถือค้อนเดินย่องเข้ามา ตอกหลักเข้าที่ขมับของสิเสราทะลุติดดิน ขณะเมื่อสิเสรากำลังหลับสนิทอยู่เพราะความเหน็ดเหนื่อย แล้วสิเสราก็สิ้นชีวิต</verse>
				<verse number="22">และดูสิ ขณะที่บาราคไล่ติดตามสิเสรา ยาเอลก็ออกไปต้อนรับและเรียนท่านว่า “เชิญเข้ามาเถิด ดิฉันจะชี้ให้ท่านเห็นคนที่ท่านค้นหาอยู่นั้น” บาราคก็เข้าไปเห็นสิเสรานอนสิ้นชีวิตอยู่ มีหลักเต็นท์ในขมับ</verse>
				<verse number="23">ในวันนั้น พระเจ้าทรงทำให้ยาบินกษัตริย์คานาอันนอบน้อมต่อคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="24">และมือของคนอิสราเอลก็ทำต่อยาบินหนักขึ้นทุกที จนเขาทั้งหลายได้กำจัด ยาบินกษัตริย์คานาอันเสีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ในวันนั้น นางเดโบราห์กับบาราคบุตรอาบีโนอัมร้องเพลงว่า</verse>
				<verse number="2">“จงถวายสาธุการแด่พระยาห์เวห์ เมื่อพวกผู้นำได้นำคนอิสราเอล เมื่อประชาชนอาสาสมัคร</verse>
				<verse number="3">“กษัตริย์ทั้งหลายขอทรงสดับ เจ้านายทั้งหลายขอจงเงี่ยหูฟัง ข้าพเจ้าเองจะร้องเพลงถวายแด่พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้าจะร้องเพลงสรรเสริญพระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอล</verse>
				<verse number="4">“ข้าแต่พระยาห์เวห์ เมื่อพระองค์เสด็จออกจากเสอีร์ เมื่อพระองค์ทรงดำเนินจากถิ่นเอโดม แผ่นดินก็สั่นไหว ท้องฟ้าก็หลั่งริน เออ เมฆก็หลั่งรินฝนลงมา</verse>
				<verse number="5">ภูเขาทั้งหลายก็ไหวสะท้านเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งภูเขาซีนาย เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="6">“ในสมัยชัมการ์บุตรอานาท สมัยยาเอล ทางหลวงก็ว่างเปล่า ผู้สัญจรไปมาก็หลบไปเดินตามทางคดเคี้ยว</verse>
				<verse number="7">ชาวไร่ชาวนาในอิสราเอลก็หยุด เขาหยุดจนกระทั่งข้าพเจ้าเดโบราห์ขึ้นมา จนข้าพเจ้าขึ้นมาเป็นอย่างมารดาในอิสราเอล</verse>
				<verse number="8">เมื่อเลือกนับถือพระใหม่ สงครามก็ประชิดเข้ามาถึงประตูเมือง ไม่มีโล่หรือหอกสักอันให้เห็นในพลอิสราเอล 40,000 คน</verse>
				<verse number="9">ใจข้าพเจ้าอยู่ฝ่ายบรรดาเจ้านายแห่งอิสราเอล ผู้อาสาสมัครท่ามกลางประชาชน จงถวายสาธุการแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">“บรรดาท่านผู้ขี่ลาขาว ผู้นั่งบนผ้าที่ใช้เป็นอาน และผู้สัญจรไปมา จงเล่าขานเถิด</verse>
				<verse number="11">มีเสียงนักดนตรี ณ ที่ตักน้ำ เขากล่าวถึงชัยชนะของพระยาห์เวห์ คือชัยชนะของชาวไร่ชาวนาในอิสราเอล “แล้วประชากรของพระยาห์เวห์ก็เดินไปที่ประตูเมือง</verse>
				<verse number="12">“เดโบราห์เอ๋ย ตื่นเถิด ตื่นเถิด ตื่นเถิด ตื่นมาร้องเพลง ลุกขึ้นเถิด บาราค บุตรอาบีโนอัมเอ๋ย พาพวกเชลยของท่านไป</verse>
				<verse number="13">ครั้งนั้นพวกที่เหลืออยู่ลงมาหาผู้สูงศักดิ์ ประชากรของพระยาห์เวห์ลงมาเพื่อข้าพเจ้าดั่งนักรบ</verse>
				<verse number="14">จากเอฟราอิม ผู้ถอนรากถอนโคน อามาเลขได้ลงมา พวกเขาเดินตามท่านนะ เบนยามิน ท่ามกลางประชาชนของท่าน จากมาคีร์ ผู้บัญชาการเดินลงมา และจากเศบูลุน ผู้ถือไม้อาญาสิทธิ์ออกมา</verse>
				<verse number="15">พวกเจ้านายแห่งอิสสาคาร์มากับเดโบราห์ และบาราคทำอย่างไร อิสสาคาร์ก็ทำด้วย พวกเขาเร่งติดตามท่านไปในหุบเขา มีการคิดตัดสินใจครั้งใหญ่ ในตระกูลต่างๆ ของรูเบน</verse>
				<verse number="16">ทำไมท่านจึงนั่งอยู่ที่คอกแกะ เพื่อฟังเสียงปี่ที่เป่าให้แกะฟัง ในตระกูลต่างๆ ของรูเบน มีการชั่งใจ</verse>
				<verse number="17">กิเลอาดอยู่ฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดน แล้วทำไมดานยังอยู่กับเรือ? อาเชอร์นั่งอยู่ที่ฝั่งทะเล ตั้งบ้านเรือนอยู่ตามท่าเรือของเขา</verse>
				<verse number="18">เศบูลุนเป็นเผ่าที่เสี่ยงตาย ฝ่ายนัฟทาลีก็เช่นกัน ณ ที่สูงของสนามรบ</verse>
				<verse number="19">“พอบรรดากษัตริย์มาถึง ก็รบกัน บรรดากษัตริย์คานาอันก็รบ ที่ทาอานาค ริมห้วงน้ำเมกิดโด โดยมิได้ริบเงินเลย</verse>
				<verse number="20">ดวงดาวก็สู้รบจากสวรรค์ จากวิถีของมัน พวกมันรบกับสิเสรา</verse>
				<verse number="21">แม่น้ำคีโชนพัดกวาดพวกเขาไป คือแม่น้ำคีโชน แม่น้ำโบราณ นั้น จิตใจของข้าเอ๋ย จงเดินต่อไปด้วยความเข้มแข็ง</verse>
				<verse number="22">“แล้วเสียงกีบม้าก็กระทบแรง โดยม้าของเขาวิ่งควบไป ควบไป</verse>
				<verse number="23">“ทูตพระยาห์เวห์กล่าวว่า จงสาปแช่งเมโรสเถิด จงสาปแช่งชาวเมืองให้หนัก เพราะพวกเขาไม่ได้ออกมาช่วยพระยาห์เวห์ คือช่วยพระยาห์เวห์สู้ผู้มีกำลังมาก</verse>
				<verse number="24">“หญิงที่น่าสรรเสริญที่สุดก็คือยาเอล ภรรยาของเฮเบอร์คนเคไนต์ ในพวกผู้หญิงที่อยู่ในเต็นท์ นางน่าสรรเสริญที่สุด</verse>
				<verse number="25">เขาขอน้ำ เธอก็ให้น้ำนม เธอเอานมข้นใส่ชามอย่างดีมายื่นให้</verse>
				<verse number="26">เธอเอื้อมมือหยิบหลักเต็นท์ มือขวาของเธอฉวยค้อนใหญ่ เธอตอกสิเสราเข้าทีหนึ่ง เธอบี้ศีรษะของเขา เธอตอกทะลุขมับ</verse>
				<verse number="27">เขาทรุดตัวล้มลง แน่นิ่งแทบเท้าของนาง แทบเท้าของนาง เขาทรุดตัวล้มลง เขาทรุดตัวลงที่ไหน ที่นั่นเขาล้มลงตาย</verse>
				<verse number="28">“มารดาของสิเสรามองออกไปทางหน้าต่าง นางจ้องมอง ผ่านช่องตารางหน้าต่าง ร้องว่า ‘ทำไมหนอ รถรบของเขาจึงมาช้าเหลือเกิน? ทำไมล้อรถของเขาจึงเนิ่นช้าอยู่?’</verse>
				<verse number="29">บรรดาสตรีสูงศักดิ์และปราดเปรื่องของนางจึงตอบนาง อันที่จริง นางรำพึงตอบตัวเองว่า</verse>
				<verse number="30">‘พวกเขาคงกำลังแบ่งของริบที่ได้มากัน หญิงหนึ่งหรือสองคนตกเป็นของชายหนึ่งคน ผ้าย้อมสีที่ริบมาเป็นของสิเสรา ผ้าย้อมสีที่ปักลวดลาย ผ้าย้อมสีที่ปักลวดลายสองหน้าสำหรับพันคอของข้าเป็นของที่ริบมา’</verse>
				<verse number="31">“ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอให้ศัตรูทั้งสิ้นของพระองค์พินาศดังนี้ แต่ขอให้ผู้ที่รักพระองค์เป็นดั่งดวงตะวันเมื่อโผล่ขึ้นด้วยอานุภาพ” และแผ่นดินก็สงบสุขอยู่ 40 ปี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">แล้วคนอิสราเอลก็ทำสิ่งชั่วในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ และพระยาห์เวห์ทรงมอบพวกเขาไว้ในมือของคนมีเดียน 7 ปี</verse>
				<verse number="2">มือของคนมีเดียนก็ชนะอิสราเอล และเนื่องจากคนมีเดียน คนอิสราเอลจึงทำที่ซ่อนตัวตามถ้ำและที่กำบังแข็งแกร่งซึ่งอยู่ในภูเขา</verse>
				<verse number="3">เพราะว่าคนอิสราเอลหว่านพืชเมื่อไร คนมีเดียน คนอามาเลข และชาวตะวันออกก็ขึ้นมาสู้รบกับพวกเขาเมื่อนั้น</verse>
				<verse number="4">พวกเขามาตั้งค่ายแล้วทำลายพืชผลแห่งแผ่นดินไกลไปถึงเมืองกาซา และไม่ให้มีอาหารเหลือในอิสราเอลเลย ไม่ว่าแกะหรือวัวหรือลา</verse>
				<verse number="5">เพราะว่าคนเหล่านั้นจะขึ้นมาพร้อมทั้งฝูงปศุสัตว์และเต็นท์ พวกเขามาเหมือนตั๊กแตนปาทังก้า เป็นฝูงๆ ทั้งคนและอูฐก็นับไม่ถ้วน เขาทั้งหลายเข้ามาและทำลายแผ่นดิน</verse>
				<verse number="6">พวกอิสราเอลก็ตกต่ำลงมากเพราะคนมีเดียน ดังนั้นคนอิสราเอลจึงร้องขอความช่วยเหลือต่อพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">เมื่อคนอิสราเอลร้องขอความช่วยเหลือต่อพระยาห์เวห์เพราะคนมีเดียน</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ก็ทรงใช้ผู้เผยพระวจนะคนหนึ่งให้มาหาคนอิสราเอล ผู้นั้นพูดกับเขาทั้งหลายว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ‘เราได้นำพวกเจ้าขึ้นมาจากอียิปต์ นำเจ้าออกมาจากแดนทาส</verse>
				<verse number="9">และเราได้ช่วยเจ้าทั้งหลายให้พ้นจากเงื้อมมือของชาวอียิปต์ และให้พ้นจากมือของบรรดาผู้บีบบังคับพวกเจ้า และขับไล่พวกเขาออกไปพ้นหน้าพวกเจ้า และมอบแผ่นดินของพวกเขาให้แก่พวกเจ้า</verse>
				<verse number="10">และเราบอกกับเจ้าทั้งหลายว่า “เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเจ้า อย่ายำเกรงบรรดาพระของคนอาโมไรต์ ซึ่งพวกเจ้าอาศัยอยู่ในแผ่นดินของพวกเขานั้น” แต่เจ้าทั้งหลายไม่ฟังเสียงของเรา’ ”</verse>
				<verse number="11">ทูตของพระยาห์เวห์มาประทับใต้ต้นโอ๊ก ที่โอฟราห์ ซึ่งเป็นของโยอาชตระกูลอาบีเยเซอร์ ส่วนกิเดโอนบุตรของท่านกำลังนวดข้าวสาลีอยู่ในบ่อย่ำองุ่น เพื่อหลบหน้าคนมีเดียน</verse>
				<verse number="12">ทูตของพระยาห์เวห์ทรงปรากฏแก่กิเดโอนตรัสกับเขาว่า “นักรบกล้าหาญเอ๋ย พระยาห์เวห์สถิตกับเจ้า”</verse>
				<verse number="13">กิเดโอนจึงทูลท่านผู้นั้นว่า “ท่านเจ้าข้า ถ้าพระยาห์เวห์สถิตกับพวกเราแล้ว ทำไมเหตุการณ์ทั้งหมดนี้จึงเกิดกับเราเล่า? และการอัศจรรย์ทั้งหมดของพระองค์อยู่ที่ไหนซึ่งปู่ย่าตายายเคยเล่าให้เราฟังว่า ‘พระยาห์เวห์ไม่ได้ทรงนำเราออกจากอียิปต์หรือ?’ แต่สมัยนี้พระยาห์เวห์ทรงทอดทิ้งเราเสียแล้ว และทรงมอบเราไว้ในมือของพวกมีเดียน”</verse>
				<verse number="14">และพระยาห์เวห์ทรงหันมาหาท่านและตรัสว่า “จงไปช่วยคนอิสราเอลให้พ้นจากเงื้อมมือพวกมีเดียนด้วยกำลังของเจ้านี่แหละ เราใช้เจ้าไปไม่ใช่หรือ?”</verse>
				<verse number="15">ท่านจึงทูลว่า “องค์เจ้านายของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะช่วยอิสราเอลได้อย่างไร? นี่แน่ะ ตระกูลบิดาของข้าพระองค์ต่ำต้อยที่สุดในเผ่ามนัสเสห์ และตัวข้าพระองค์ก็เป็นคนเล็กน้อยที่สุดในบ้านบิดาข้าพระองค์”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์ตรัสกับท่านว่า “แต่เราจะอยู่กับเจ้าแน่ และเจ้าจะโจมตีคนมีเดียนอย่างกับตีคนคนเดียว”</verse>
				<verse number="17">ท่านก็ทูลพระองค์ว่า “ถ้าบัดนี้ข้าพระองค์เป็นที่โปรดปรานในสายพระเนตรพระองค์ ขอโปรดให้ข้าพระองค์เห็นหมายสำคัญว่า ผู้ที่พูดอยู่กับข้าพระองค์นี้คือพระองค์เอง</verse>
				<verse number="18">ขออย่าเสด็จไปจากที่นี่ จนกว่าข้าพระองค์จะกลับมา และนำของมาตั้งถวายเฉพาะพระพักตร์” และพระองค์ตรัสว่า “เราจะอยู่จนกว่าเจ้าจะกลับมา”</verse>
				<verse number="19">กิเดโอนก็กลับเข้าบ้าน จัดลูกแพะตัวหนึ่งกับขนมปังไร้เชื้อจากแป้ง 10 กิโลกรัม เขาเอาเนื้อใส่กระจาด ส่วนน้ำแกงใส่ในหม้อ นำสิ่งเหล่านี้มาถวายพระองค์ที่ใต้ต้นโอ๊ก</verse>
				<verse number="20">และทูตของพระเจ้าตรัสกับท่านว่า “จงเอาเนื้อและขนมปังไร้เชื้อวางไว้บนศิลานี้ เทน้ำแกงราดของเหล่านั้น” ท่านก็ทำตาม</verse>
				<verse number="21">แล้วทูตของพระยาห์เวห์ก็ทรงเอาปลายไม้ที่ถืออยู่แตะต้องเนื้อและขนมปังไร้เชื้อ และมีไฟลุกขึ้นมาจากศิลาไหม้เนื้อและขนมปังไร้เชื้อจนหมด และทูตของพระยาห์เวห์ก็ทรงหายไปพ้นสายตาของท่าน</verse>
				<verse number="22">กิเดโอนก็ทราบว่า เป็นทูตของพระยาห์เวห์จริง และกิเดโอนทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย บัดนี้ ข้าพระองค์ได้เห็นทูตของพระยาห์เวห์หน้าต่อหน้า อนิจจาเอ๋ย”</verse>
				<verse number="23">แต่พระยาห์เวห์ตรัสกับท่านว่า “สันติสุขจงดำรงอยู่กับเจ้า อย่ากลัวเลย เจ้าจะไม่ตาย”</verse>
				<verse number="24">กิเดโอนก็สร้างแท่นบูชาแท่นหนึ่งถวายพระยาห์เวห์ที่นั่น และเรียกที่นั้นว่า ยาห์เวห์ชาโลม ทุกวันนี้แท่นนั้นก็ยังอยู่ที่เมืองโอฟราห์ ซึ่งเป็นของตระกูลอาบีเยเซอร์</verse>
				<verse number="25">ต่อมาในคืนวันนั้นพระยาห์เวห์ตรัสกับท่านว่า “จงเอาโคผู้ของบิดาเจ้าคือโคผู้ตัวที่สองที่มีอายุ 7 ปีมา ไปพังแท่นพระบาอัลซึ่งบิดาของเจ้ามีอยู่นั้นลงเสีย จงโค่นเสาอาเช-ราห์ ซึ่งอยู่ข้างๆ แท่นเสียด้วย</verse>
				<verse number="26">และสร้างแท่นบูชาถวายพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าที่บนสุดของป้อมนี้ ใช้ก้อนหินก่อให้เป็นระเบียบ แล้วนำโคตัวที่สองนั้นฆ่าเสีย ถวายเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว เผาด้วยไม้รูปอาเช-ราห์ซึ่งเจ้าโค่นมานั้น”</verse>
				<verse number="27">กิเดโอนจึงนำคนรับใช้ 10 คนไปทำตามที่พระยาห์เวห์ตรัสสั่งท่าน แต่ต่อมาเพราะท่านกลัวครอบครัวของตน และกลัวชาวเมือง จนไม่กล้าทำในเวลากลางวัน จึงทำในเวลากลางคืน</verse>
				<verse number="28">เมื่อชาวเมืองตื่นขึ้นในเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น นี่แน่ะ แท่นบูชาพระบาอัลได้พังทลาย และเสาอาเช-ราห์ที่อยู่ข้างๆ ได้ถูกโค่นลง และโคผู้ตัวที่สองถูกเผาบูชาแล้วบนแท่นที่สร้างขึ้นใหม่</verse>
				<verse number="29">พวกเขาจึงพูดกันว่า “ใครทำอย่างนี้นะ?” เมื่อเขาทั้งหลายสืบถามแล้ว จึงกล่าวว่า “กิเดโอนบุตรของโยอาชทำสิ่งนี้”</verse>
				<verse number="30">แล้วชาวเมืองจึงบอกโยอาชว่า “จงมอบลูกของเจ้ามาให้ประหารชีวิตเสีย เพราะเขาได้พังแท่นของพระบาอัล และโค่นเสาอาเช-ราห์ที่อยู่ข้างแท่นนั้น”</verse>
				<verse number="31">แต่โยอาชได้ตอบคนทั้งปวงที่มายืนฟ้องนั้นว่า “ท่านทั้งหลายจะสู้ความแทนพระบาอัลหรือ? จะช่วยพระนั้นหรือ? ใครสู้ความแทนพระบาอัลจะถูกประหารชีวิตในตอนเช้า ถ้าพระบาอัลเป็นพระแท้ ก็ให้สู้ความเองเถิด เพราะมีคนมาพังแท่นของท่าน”</verse>
				<verse number="32">ตั้งแต่วันนั้นเขาเรียกกิเดโอนว่า เยรุบบาอัล หมายความว่า “ให้บาอัลสู้ความเอง” เพราะกิเดโอนพังแท่นของท่าน</verse>
				<verse number="33">ครั้งนั้นคนมีเดียน และคนอามาเลข และชาวตะวันออกก็รวมกันยกทัพข้ามแม่น้ำจอร์แดนมาตั้งค่ายอยู่ในที่ลุ่มยิสเรเอล</verse>
				<verse number="34">แต่พระวิญญาณของพระยาห์เวห์สถิตกับกิเดโอน ท่านก็เป่าเขาสัตว์ เรียกตระกูลอาบีเยเซอร์ให้มาติดตามท่าน</verse>
				<verse number="35">และท่านส่งผู้สื่อสารไปทั่วมนัสเสห์ เรียกให้พวกเขายกติดตามท่านไปด้วย และท่านส่งผู้สื่อสารไปยังอาเชอร์ เศบูลุน และนัฟทาลี คนเหล่านั้นก็ขึ้นมาพบพวกท่านด้วย</verse>
				<verse number="36">กิเดโอนจึงทูลพระเจ้าว่า “ถ้าพระองค์จะช่วยกู้อิสราเอลด้วยมือของข้าพระองค์ ดังที่พระองค์ตรัสแล้วนั้น</verse>
				<verse number="37">นี่แน่ะ ข้าพระองค์ได้วางกลุ่มขนแกะไว้ที่ลานนวดข้าว ถ้ามีน้ำค้างเฉพาะที่กลุ่มขนแกะเท่านั้น ส่วนที่พื้นดินโดยรอบนั้นแห้ง ข้าพระองค์ก็จะทราบว่า พระองค์จะทรงช่วยกู้อิสราเอลด้วยมือของข้าพระองค์ ดังที่พระองค์ตรัสนั้น”</verse>
				<verse number="38">แล้วก็เป็นไปดังนั้น เมื่อกิเดโอนตื่นขึ้นในวันรุ่งเช้าก็บีบกลุ่มขนแกะ ท่านบีบน้ำค้างจากกลุ่มขนแกะได้จนเต็มชาม</verse>
				<verse number="39">แล้วกิเดโอนทูลพระเจ้าว่า “ขออย่าให้พระพิโรธพลุ่งขึ้นต่อข้าพระองค์ ขอข้าพระองค์ทูลอีกสักครั้งเดียว ขอข้าพระองค์ทดลองด้วยกลุ่มขนแกะนี้อีกครั้งหนึ่งเถิด คราวนี้ขอให้แห้งเฉพาะที่กลุ่มขนแกะ ส่วนที่พื้นดินนั้นให้มีน้ำค้างโดยทั่วไป”</verse>
				<verse number="40">ในคืนวันนั้นพระเจ้าก็ทรงทำตามที่ขอ คือกลุ่มขนแกะนั้นแห้งอยู่ แต่มีน้ำค้างอยู่ทั่วพื้นดิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เยรุบบาอัล (คือกิเดโอน) และคนทั้งหมดที่อยู่กับท่านก็ลุกขึ้นแต่เช้าตรู่ ไปตั้งค่ายที่ริมน้ำพุฮาโรด ส่วนค่ายของพวกมีเดียนอยู่ทางเหนือของเขา คืออยู่ในหุบเขาที่ภูเขาโมเรห์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ตรัสกับกิเดโอนว่า “คนที่อยู่กับเจ้ายังมีมากเกินไปที่เราจะมอบคนมีเดียนไว้ในมือของพวกเขา เกรงว่าอิสราเอลจะทะนงตัวต่อเรา โดยกล่าวว่า ‘มือของข้าเองได้กู้ข้าไว้’</verse>
				<verse number="3">เพราะฉะนั้น เดี๋ยวนี้จงประกาศให้ประชาชนได้ยินว่า ‘คนไหนกลัวจนตัวสั่น ก็ให้กลับไปเสีย จากภูเขากิเลอาด’ ” และมีคนกลับไป 22,000 คน และยังเหลืออยู่ 10,000 คน</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์ตรัสกับกิเดโอนว่า “ประชาชนยังมากอยู่ จงพาพวกเขาลงไปที่น้ำ และเราจะทดสอบเขาทั้งหลายให้เจ้าที่นั่น คนที่เราบอกเจ้าว่า ‘ให้คนนี้ไปกับเจ้า’ คนนั้นต้องไปกับเจ้า คนที่เราบอกว่า ‘คนนี้อย่าให้ไป’ คนนั้นก็ไม่ต้องไป”</verse>
				<verse number="5">ท่านจึงพาประชาชนลงไปที่น้ำ พระยาห์เวห์ตรัสกับกิเดโอนว่า “ทุกคนที่ใช้ลิ้นเลียน้ำดังสุนัข จงรวมเขาไว้พวกหนึ่ง ส่วนคนที่คุกเข่าลงดื่มน้ำจงรวมไว้อีกพวกหนึ่งด้วย”</verse>
				<verse number="6">จำนวนคนที่ใช้มือวักน้ำขึ้นเลียมี 300 คน แต่ประชาชนทั้งสิ้นที่เหลือคุกเข่าลงดื่มน้ำ</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ตรัสกับกิเดโอนว่า “เราจะช่วยกู้เจ้าทั้งหลายด้วยจำนวนคนสามร้อยที่เลียน้ำนั้น และมอบคนมีเดียนไว้ในมือของเจ้า นอกนั้นให้ทุกคนกลับบ้าน”</verse>
				<verse number="8">ท่านจึงส่งอิสราเอลที่เหลือกลับไปยังเต็นท์ของตนทุกคน แต่ให้ 300 คนนั้นอยู่ โดยให้ถือเสบียงและเขาสัตว์ทั้งหมดไว้ และค่ายของมีเดียนก็อยู่ข้างล่างท่านในหุบเขา</verse>
				<verse number="9">ในคืนวันนั้นพระยาห์เวห์ตรัสกับท่านว่า “จงลุกขึ้นลงไปตีค่ายเถิด เพราะเรามอบเขาไว้ในมือของเจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="10">ถ้าเจ้ากลัวไม่กล้าลงไปตี เจ้าก็จงลงไปกับปูราห์คนใช้ของเจ้าที่ค่ายนั้น</verse>
				<verse number="11">เจ้าจะได้ยินว่าพวกเขาพูดอะไรกัน ภายหลังมือของเจ้าจะมีกำลังขึ้นที่จะลงไปตีค่ายนั้น” ท่านจึงลงไปกับปูราห์คนใช้ของท่าน จนถึงด่านนอกที่มีทหารถืออาวุธซึ่งอยู่ในค่าย</verse>
				<verse number="12">บรรดาคนมีเดียน และคนอามาเลขกับชาวตะวันออกนอนอยู่ตามหุบเขาเหมือนตั๊กแตนปาทังก้า เป็นฝูงๆ ฝูงอูฐของเขาก็นับไม่ถ้วน มากดุจเม็ดทรายที่ฝั่งทะเล</verse>
				<verse number="13">ขณะที่กิเดโอนแอบมา นี่แน่ะ ชายคนหนึ่งกำลังเล่าความฝันให้เพื่อนฟังว่า “นี่แน่ะ เราฝันเรื่องหนึ่ง มีขนมบาร์เลย์ก้อนหนึ่งกลิ้งเข้ามาในค่ายของพวกมีเดียน มาชนเต็นท์ ทำให้เต็นท์ล้มลง และพลิกขึ้น แล้วเต็นท์ก็ราบไป”</verse>
				<verse number="14">เพื่อนของเขาจึงตอบว่า “นี่ไม่ใช่อื่นไกลเลย นอกจากดาบของกิเดโอนบุตรโยอาช คนอิสราเอล พระเจ้าได้ทรงมอบพวกมีเดียน และกองทัพทั้งสิ้นไว้ในมือของเขาแล้ว”</verse>
				<verse number="15">เมื่อกิเดโอนได้ยินเขาเล่าความฝันและคำแก้ฝันเช่นนั้นแล้ว ท่านก็นมัสการและกลับไปยังค่ายอิสราเอลสั่งว่า “จงลุกขึ้นเถิด เพราะว่าพระยาห์เวห์ทรงมอบกองทัพคนมีเดียนไว้ในมือของท่านทั้งหลายแล้ว”</verse>
				<verse number="16">ท่านจึงแบ่งคน 300 คนนั้นออกเป็นสามกอง ให้ถือเขาสัตว์ทุกคน และถือหม้อเปล่า มีคบเพลิงอยู่ข้างในหม้อนั้น</verse>
				<verse number="17">และท่านสั่งเขาทั้งหลายว่า “จงดูเรา แล้วให้ทำเหมือนกัน และนี่แน่ะ เมื่อเราไปถึงค่ายด้านนอกแล้ว เราทำอย่างไรก็จงทำอย่างนั้น</verse>
				<verse number="18">เมื่อเราเป่าเขาสัตว์ คือตัวเรากับทุกคนที่อยู่กับเรา พวกเจ้าก็จงเป่าเขาสัตว์รับให้รอบค่ายทั้งหมดแล้วร้องว่า ‘เพื่อพระยาห์เวห์ และเพื่อกิเดโอน’ ”</verse>
				<verse number="19">กิเดโอนกับคน 100 คนที่อยู่กับท่านก็มาถึงด้านนอกค่าย ในเวลาต้นยามกลาง พึ่งผลัดเวรยามใหม่ พวกเขาก็เป่าเขาสัตว์ขึ้นและต่อยหม้อซึ่งอยู่ในมือให้แตก</verse>
				<verse number="20">ทหารทั้งสามกองก็เป่าเขาสัตว์และต่อยหม้อ มือซ้ายถือคบเพลิง มือขวาถือเขาสัตว์จะเป่า และร้องขึ้นว่า “ดาบเพื่อพระยาห์เวห์และเพื่อกิเดโอน”</verse>
				<verse number="21">แต่ละคนก็ยืนอยู่ตามที่ของตนเรียงรายรอบค่าย ทุกคนในค่ายก็ร้องอื้ออึงวิ่งหนีไป</verse>
				<verse number="22">เมื่อเขาทั้งหลายเป่าเขาสัตว์ทั้งสามร้อยอันนั้น พระยาห์เวห์ทรงบันดาลให้พวกเขาเอาดาบฆ่าฟันกันทั่วทุกกอง กองทัพก็แตกตื่นหนีไปถึงเบธชิทธาห์ ทางไปเศเรราห์ไกลไปจนถึงเขตเมืองอาเบลเมโฮลาห์ ที่ทับบาท</verse>
				<verse number="23">คนอิสราเอลถูกเรียกออกมาจากนัฟทาลี และจากอาเชอร์ และจากทั่วมนัสเสห์ และติดตามพวกมีเดียนไป</verse>
				<verse number="24">และกิเดโอนก็ใช้ผู้สื่อสารออกไปทั่วแดนเทือกเขาเอฟราอิมประกาศว่า “จงลงมารบกับพวกมีเดียน และยึดลำน้ำทั้งหลาย ไกลไปถึงเบธบาราห์และแม่น้ำจอร์แดนด้วย” พวกเขาก็เรียกคนเอฟราอิมทั้งสิ้นออกมา เขายึดลำน้ำทั้งหลายถึงเบธบาราห์และแม่น้ำจอร์แดนไว้</verse>
				<verse number="25">จับโอเรบและเศเอบเจ้านายสองคนของพวกมีเดียนได้ เขาฆ่าโอเรบเสียที่ศิลาโอเรบ และฆ่าเศเอบเสียที่บ่อย่ำองุ่นชื่อเศเอบ แล้วก็ไล่ติดตามพวกมีเดียนไป และนำเอาศีรษะโอเรบ และเศเอบมาให้กิเดโอนที่ฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">คนเอฟราอิมจึงพูดกับกิเดโอนว่า “ทำไมท่านจึงทำกับเราอย่างนี้ คือเมื่อท่านยกไปต่อสู้พวกมีเดียนนั้น ท่านก็ไม่ได้เรียกเราไปรบด้วย” และเขาทั้งหลายก็ต่อว่าท่านอย่างรุนแรง</verse>
				<verse number="2">ท่านจึงตอบเขาทั้งหลายว่า “สิ่งที่เราทำมาแล้วจะเปรียบเทียบกับสิ่งที่ท่านทั้งหลายทำได้หรือ? ผลองุ่นที่ชาวเอฟราอิมเก็บเล็มก็ยังดีกว่าผลองุ่นที่อาบีเยเซอร์เก็บเกี่ยวไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="3">พระเจ้าประทานโอเรบและเศเอบ เจ้านายมีเดียนไว้ในมือของท่านทั้งหลาย ข้าพเจ้าสามารถทำอะไรที่จะเทียบกับท่านได้เล่า?” เมื่อท่านพูดอย่างนี้ พวกเขาก็หายโกรธ</verse>
				<verse number="4">กิเดโอนก็มายังแม่น้ำจอร์แดนและข้ามไป ทั้งท่านและทหาร 300 คนที่อยู่ด้วย ถึงจะอ่อนเปลี้ยแต่ก็ยังติดตามไป</verse>
				<verse number="5">ท่านจึงพูดกับชาวเมืองสุคคทว่า “โปรดให้ขนมปังแก่คนที่ติดตามเรามาบ้าง เพราะพวกเขาหิวเต็มที เรากำลังไล่ติดตามเศบาห์และศัลมุนนากษัตริย์แห่งมีเดียน”</verse>
				<verse number="6">แต่เจ้านายทั้งหลายของเมืองสุคคทตอบว่า “เศบาห์และศัลมุนนาอยู่ในมือเจ้าแล้วหรือ? เราจึงจะเอาขนมปังมาเลี้ยงกองทัพของเจ้า”</verse>
				<verse number="7">กิเดโอนจึงกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นเมื่อพระยาห์เวห์มอบเศบาห์และศัลมุนนาไว้ในมือเราแล้ว เราจะเอาหนามใหญ่แห่งถิ่นทุรกันดาร และหนามย่อมมานวดเนื้อเจ้าทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="8">ท่านก็ออกจากที่นั่นขึ้นไปยังเมืองเปนูเอล และพูดอย่างเดียวกันกับพวกเขา แต่ชาวเมืองเปนูเอลก็ตอบท่านอย่างเดียวกับที่ชาวเมืองสุคคทตอบ</verse>
				<verse number="9">ดังนั้นท่านจึงพูดกับชาวเมืองเปนูเอลว่า “เมื่อเรากลับมาโดยสวัสดิภาพ เราจะพังหอรบนี้”</verse>
				<verse number="10">เศบาห์และศัลมุนนาอยู่ที่คารโครกับกองทัพมีทหารประมาณ 15,000 คน เป็นกองทัพชาวตะวันออกที่เหลืออยู่ทั้งหมด เพราะว่าผู้ที่ถือดาบล้มตายเสีย 120,000 คน</verse>
				<verse number="11">กิเดโอนขึ้นไปตามทางสัญจรของชาวทะเลทราย ทางทิศตะวันออกของโนบาห์และโยกเบฮาห์ และเข้าโจมตีกองทัพเมื่อกองทัพคิดว่าพ้นภัย</verse>
				<verse number="12">เศบาห์และศัลมุนนาก็หนีไป กิเดโอนก็ไล่ติดตามไปจับเศบาห์กับศัลมุนนากษัตริย์พวกมีเดียนได้ทั้งสององค์ และทำให้กองทัพทั้งสิ้นแตกตื่น</verse>
				<verse number="13">กิเดโอนบุตรโยอาชก็กลับจากการศึกมาตามทางขึ้นเขาเฮเรส</verse>
				<verse number="14">จับชายหนุ่มชาวเมืองสุคคทได้คนหนึ่ง จึงซักถามเขา ชายคนนี้ก็เขียนชื่อข้าราชการและพวกผู้ใหญ่ของเมืองสุคคทให้ รวม 77 คนด้วยกัน</verse>
				<verse number="15">กิเดโอนจึงมาหาชาวเมืองสุคคทกล่าวว่า “จงมาดูเศบาห์และศัลมุนนา ซึ่งเมื่อก่อนเจ้าเยาะเย้ยเราว่า ‘เศบาห์และศัลมุนนาอยู่ในมือเจ้าแล้วหรือ? เราจึงจะได้เลี้ยงทหารที่หิวโหยของเจ้าด้วยขนมปัง’ ”</verse>
				<verse number="16">กิเดโอนก็จับตัวพวกผู้ใหญ่ในเมือง แล้วเอาหนามใหญ่แห่งถิ่นทุรกันดาร และหนามย่อมมาสั่งสอนชาวเมืองสุคคท</verse>
				<verse number="17">ท่านก็พังหอรบเมืองเปนูเอล และประหารชีวิตชาวเมืองเสีย</verse>
				<verse number="18">ท่านจึงถามเศบาห์และศัลมุนนาว่า “คนที่เจ้าฆ่าที่ภูเขาทาโบร์เป็นคนประเภทไหน?” พวกเขาตอบว่า “เป็นคนเหมือนอย่างท่าน แต่ละคนเป็นเหมือนโอรสกษัตริย์”</verse>
				<verse number="19">กิเดโอนจึงกล่าวว่า “คนเหล่านั้นเป็นพี่น้องท้องเดียวกันกับเรา พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่ฉันใด ถ้าพวกเจ้าไว้ชีวิตพวกเขา เราก็จะไม่ประหารชีวิตพวกเจ้าฉันนั้น”</verse>
				<verse number="20">แล้วท่านสั่งเยเธอร์บุตรหัวปีของท่านว่า “จงลุกขึ้นฆ่าเขาทั้งสองเสีย” แต่บุตรชายคนนั้นไม่ยอมชักดาบออกเพราะเขากลัวเพราะเขายังหนุ่มอยู่</verse>
				<verse number="21">เศบาห์กับศัลมุนนาจึงว่า “ท่านลุกขึ้นฆ่าเราเองซิ เป็นผู้ใหญ่เท่าใดกำลังก็แข็งเท่านั้น” กิเดโอนก็ลุกขึ้นฆ่าเศบาห์และศัลมุนนา แล้วเก็บเครื่องหมายดวงจันทร์ครึ่งซีกที่ประดับคออูฐของพวกเขาไป</verse>
				<verse number="22">แล้วคนอิสราเอลบอกกิเดโอนว่า “ขอปกครองพวกเราเถิด ทั้งตัวท่านและลูกหลานของท่านสืบไปด้วย เพราะว่าท่านได้กู้เราทั้งหลายให้พ้นจากมือของมีเดียน”</verse>
				<verse number="23">แต่กิเดโอนตอบเขาทั้งหลายว่า “เราจะไม่ปกครองท่านทั้งหลาย และบุตรของเราก็จะไม่ปกครองท่าน พระยาห์เวห์จะทรงปกครองท่านทั้งหลายเอง”</verse>
				<verse number="24">กิเดโอนก็บอกคนเหล่านั้นว่า “เราจะขอสิ่งหนึ่งจากท่านทั้งหลาย คือขอให้ทุกคนถวายตุ้มหูอันหนึ่งซึ่งริบมาได้นั้น” (เพราะว่าคนเหล่านั้นมีตุ้มหูทองคำเพราะเป็นชนอิชมาเอล)</verse>
				<verse number="25">พวกเขาก็ตอบท่านว่า “พวกเราเต็มใจให้” เขาทั้งหลายก็ปูผ้าลง แล้วแต่ละคนก็วางตุ้มหูซึ่งริบมาได้นั้นไว้ที่นั่น</verse>
				<verse number="26">ตุ้มหูทองคำซึ่งท่านขอได้นั้นมีน้ำหนักประมาณ 20 กิโลกรัม นอกจากนี้ยังมีเครื่องหมายดวงจันทร์ครึ่งซีก จี้และฉลองพระองค์ สีม่วง ซึ่งกษัตริย์มีเดียนทรงสวมใส่ อีกทั้งเครื่องผูกคออูฐด้วย</verse>
				<verse number="27">กิเดโอนก็เอาทองคำนี้ทำเป็นเอโฟด เก็บไว้ที่เมืองของท่าน คือโอฟราห์ และบรรดาคนอิสราเอลก็เล่นชู้กับเอโฟด ณ ที่นั้น และมันกลายเป็นบ่วงดักกิเดโอนและพงศ์พันธุ์ของท่าน</verse>
				<verse number="28">พวกมีเดียนพ่ายแพ้คนอิสราเอล ไม่อาจยกศีรษะขึ้นอีกได้เลย และแผ่นดินก็สงบสุขในสมัยกิเดโอนถึง 40 ปี</verse>
				<verse number="29">เยรุบบาอัลบุตรของโยอาชไปอาศัยอยู่ในบ้านของตน</verse>
				<verse number="30">กิเดโอนมีบุตรชายเกิดจากสายโลหิตของท่าน 70 คน เพราะท่านมีภรรยาหลายคน</verse>
				<verse number="31">ภรรยาน้อยของกิเดโอนที่อยู่ในเมืองเชเคมก็มีบุตรกับท่านคนหนึ่งด้วย ท่านตั้งชื่อว่าอาบีเมเลค</verse>
				<verse number="32">กิเดโอนบุตรโยอาชสิ้นชีวิตเมื่อท่านชรามากแล้ว และถูกฝังไว้ในอุโมงค์ฝังศพของโยอาชบิดาของท่าน คือในเมืองโอฟราห์ ซึ่งเป็นของตระกูลอาบีเยเซอร์</verse>
				<verse number="33">เมื่อกิเดโอนสิ้นชีวิตแล้ว คนอิสราเอลก็หันกลับไปเล่นชู้กับพระบาอัลทั้งหลาย ถือว่าบาอัลเบรีท เป็นพระของพวกเขา</verse>
				<verse number="34">คนอิสราเอลไม่ได้ระลึกถึงพระยาห์เวห์พระเจ้าของตน ผู้ทรงช่วยเขาทั้งหลายให้พ้นมือศัตรูรอบด้าน</verse>
				<verse number="35">พวกเขาไม่ได้แสดงความเมตตาแก่ครอบครัวเยรุบบาอัล (คือกิเดโอน) ให้สมกับความดีทั้งสิ้นซึ่งกิเดโอนได้ทำแก่คนอิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ส่วนอาบีเมเลคบุตรเยรุบบาอัลก็ไปหาญาติของมารดาที่เมืองเชเคม แล้วพูดกับเขาทั้งหลายและกับวงศาคณาญาติมารดาของตนว่า</verse>
				<verse number="2">“ขอบอกความนี้ให้เข้าหูชาวเมืองเชเคมเถิดว่า ‘จะให้บุตรเยรุบบาอัลทั้งเจ็ดสิบคนครอบครองท่านทั้งหลายดี หรือจะให้ผู้เดียวปกครองดี’ ขอระลึกไว้ด้วยว่า ตัวข้าพเจ้านี้เป็นเลือดเนื้อเดียวกับท่านทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="3">ฝ่ายญาติของมารดาของเขาก็กล่าวคำเหล่านี้ให้เข้าหูชาวเชเคม จิตใจของชาวเมืองก็เอนเอียงเข้าข้างอาบีเมเลค ด้วยพวกเขากล่าวกันว่า “เขาเป็นญาติของเรา”</verse>
				<verse number="4">เขาทั้งหลายจึงเอาเงิน 70 แผ่นออกจากวิหารพระบาอัลเบรีท มอบให้อาบีเมเลค อาบีเมเลคก็เอาเงินนั้นไปจ้างพวกนักเลงไว้ติดตามตน</verse>
				<verse number="5">เขาจึงไปที่บ้านบิดาของเขาที่เมืองโอฟราห์ ฆ่าพี่น้องของตน คือบุตรเยรุบบาอัลทั้ง 70 คนที่ศิลาแผ่นเดียว เหลือแต่โยธามบุตรสุดท้องของเยรุบบาอัลเพราะเขาซ่อนตัวเสีย</verse>
				<verse number="6">ชาวเมืองเชเคมและชาวเบธมิลโลทั้งสิ้นก็มาประชุมพร้อมกัน ตั้งอาบีเมเลคให้เป็นกษัตริย์ที่ข้างต้นโอ๊ก แห่งเสาศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในเมืองเชเคม</verse>
				<verse number="7">เมื่อโยธามทราบเรื่อง เขาก็ขึ้นไปยืนอยู่บนยอดภูเขาเกริซิม ตะเบ็งเสียงตะโกนบอกเขาทั้งหลายว่า “ชาวเมืองเชเคมเอ๋ย ขอจงฟังข้า เพื่อพระเจ้าจะทรงฟังเสียงของเจ้าทั้งหลาย</verse>
				<verse number="8">ครั้งหนึ่งต้นไม้ต่างๆ ได้ออกไปเจิมตั้งต้นไม้ต้นหนึ่งไว้เป็นราชา พวกมันไปเชิญต้นมะกอกว่า ‘เชิญท่านปกครองเราเถิด’</verse>
				<verse number="9">แต่ต้นมะกอกตอบว่า ‘จะให้ฉันหยุดผลิตน้ำมันซึ่งเขาใช้ถวายเกียรติแด่พระและแก่มนุษย์ เพื่อไปกวัดแกว่งอยู่เหนือต้นไม้ทั้งหลายหรือ?’</verse>
				<verse number="10">แล้วต้นไม้เหล่านั้นจึงไปพูดกับต้นมะเดื่อว่า ‘เชิญท่านมาปกครองเราเถิด’</verse>
				<verse number="11">แต่ต้นมะเดื่อตอบว่า ‘จะให้ฉันหยุดผลิตรสหวานและผลดีของฉัน และไปกวัดแกว่งอยู่เหนือต้นไม้ทั้งหลายหรือ?’</verse>
				<verse number="12">ต้นไม้เหล่านั้นก็ไปพูดกับเถาองุ่นว่า ‘เชิญท่านมาปกครองเราเถิด’</verse>
				<verse number="13">แต่เถาองุ่นตอบว่า ‘จะให้ฉันหยุดผลิตเหล้าองุ่นอันเป็นที่ชื่นใจพระและมนุษย์ไปกวัดแกว่งอยู่เหนือต้นไม้ทั้งหลายหรือ?’</verse>
				<verse number="14">ต้นไม้ทั้งสิ้นก็ไปพูดกับต้นหนามว่า ‘เชิญท่านมาปกครองเราเถิด’</verse>
				<verse number="15">ต้นหนามจึงตอบต้นไม้ทั้งหลายว่า ‘ถ้าท่านทั้งหลายจะเจิมตั้งฉันให้เป็นราชาของท่านจริงๆ จงมาอาศัยใต้ร่มเงาของฉันเถิด มิฉะนั้นก็ให้ไฟเกิดจากต้นหนามเผาผลาญต้นสนสีดาร์เลบานอนเสีย’</verse>
				<verse number="16">“เวลานี้เจ้าทั้งหลายตั้งอาบีเมเลคเป็นกษัตริย์ ถ้าทำด้วยความจริงใจและเที่ยงธรรม และถ้าได้ทำดีต่อเยรุบบาอัลและครอบครัวของท่านสมกับความดีที่มือท่านได้ทำไว้</verse>
				<verse number="17">(เพราะว่าบิดาของเราได้สู้รบเพื่อเจ้าทั้งหลาย และเสี่ยงชีวิตช่วยเจ้าทั้งหลายให้พ้นจากมือพวกมีเดียน</verse>
				<verse number="18">แต่ในวันนี้เจ้าทั้งหลายได้ลุกขึ้นทำร้ายเชื้อสายบิดาของข้า ได้ฆ่าบุตรชายทั้งเจ็ดสิบคนของท่านเสียบนศิลาแผ่นเดียว แล้วตั้งอาบีเมเลคลูกหญิงคนใช้ขึ้นเป็นกษัตริย์ ปกครองชาวเชเคม เพราะว่าเขาเป็นญาติของเจ้าทั้งหลาย)</verse>
				<verse number="19">ถ้าเจ้าทั้งหลายได้ทำด้วยความจริงใจและเที่ยงธรรมต่อเยรุบบาอัล และครอบครัวของท่านในวันนี้ ก็จงชื่นชมในอาบีเมเลคเถิด และให้เขามีความชื่นชมยินดีในเจ้าทั้งหลาย</verse>
				<verse number="20">แต่ถ้าไม่เป็นอย่างนั้น ก็ขอให้ไฟออกมาจากอาบีเมเลค เผาผลาญชาวเมืองเชเคมและเบธมิลโล และให้ไฟออกมาจากชาวเมืองเชเคม และจากเบธมิลโลเผาผลาญอาบีเมเลคเสีย”</verse>
				<verse number="21">โยธามก็รีบหนีไปยังเบเออร์อาศัยอยู่ที่นั่น เพราะกลัวอาบีเมเลคพี่ชายของตน</verse>
				<verse number="22">อาบีเมเลคครอบครองอิสราเอลอยู่ได้ 3 ปี</verse>
				<verse number="23">พระเจ้าทรงใช้วิญญาณชั่วเข้าแทรกระหว่างอาบีเมเลคกับชาวเมืองเชเคม ชาวเมืองเชเคมก็กบฏต่ออาบีเมเลค</verse>
				<verse number="24">เพื่อทารุณกรรมที่ได้ทำแก่บุตร 70 คนของเยรุบบาอัลจะถูกสนองตอบ และโลหิตของเขาเหล่านั้นจะตกบนอาบีเมเลค พี่น้องผู้ได้ประหารพวกเขาและตกแก่ชาวเมืองเชเคม ผู้สนับสนุนอาบีเมเลคให้ฆ่าพี่น้องของตน</verse>
				<verse number="25">ชาวเมืองเชเคมได้วางคนซุ่มซ่อนไว้ต่อสู้อาบีเมเลคที่บนยอดภูเขา พวกเขาก็ปล้นทุกคนที่ผ่านไปมาทางนั้น และมีคนบอกอาบีเมเลคให้ทราบ</verse>
				<verse number="26">กาอัลบุตรเอเบดกับญาติๆ ของเขาเข้าไปในเมืองเชเคม และชาวเชเคมไว้เนื้อเชื่อใจเขา</verse>
				<verse number="27">เขาทั้งหลายพากันออกไปในสวน เก็บผลองุ่นมาย่ำ ทำการเลี้ยงรื่นเริงและเข้าไปในวิหารแห่งพระของพวกเขา เขาทั้งหลายกินและดื่ม และแช่งด่าอาบีเมเลค</verse>
				<verse number="28">กาอัลบุตรเอเบดจึงกล่าวว่า “อาบีเมเลคคือใคร? และเชเคมเป็นใครกันที่เราต้องปรนนิบัติเขา? เขาไม่ใช่บุตรของเยรุบบาอัลหรือ? และเศบุลไม่ใช่เจ้าหน้าที่ผู้ช่วยของเขาหรือ? จงปรนนิบัติ คนฮาโมร์ บิดาของเชเคม ทำไมเราต้องปรนนิบัติอาบีเมเลคด้วย?</verse>
				<verse number="29">ถ้าคนเมืองนี้อยู่ใต้ปกครองของข้านะ ข้าจะถอดอาบีเมเลคเสีย ข้าจะท้าเอบีเมเลคว่า ‘จงเพิ่มกองทัพของเจ้าขึ้น แล้วออกมาเถิด’ ”</verse>
				<verse number="30">พอเศบุลเจ้าเมืองได้ยินถ้อยคำของกาอัลบุตรเอเบดก็โกรธ</verse>
				<verse number="31">จึงส่งผู้สื่อสารไปยังอาบีเมเลคที่อารูมาห์ กล่าวว่า “นี่แน่ะ กาอัลบุตรเอเบดและญาติๆ ของเขามาที่เมืองเชเคม ยุแหย่เมืองนั้นให้ต่อสู้กับท่าน</verse>
				<verse number="32">บัดนี้ขอท่านจงลุกขึ้นในเวลากลางคืน ทั้งท่านและกองทัพที่อยู่กับท่านไปซุ่มคอยอยู่ในทุ่งนา</verse>
				<verse number="33">รุ่งเช้าพอดวงอาทิตย์ขึ้น ท่านจงลุกขึ้นแต่เช้าตรู่ รีบรุกเข้าเมือง และนี่แน่ะ เมื่อกาอัลกับกองทัพที่อยู่กับเขาออกมาต่อสู้ท่าน ท่านจงทำแก่พวกเขาตามแต่โอกาสจะอำนวย”</verse>
				<verse number="34">อาบีเมเลค และกองทัพทั้งสิ้นที่อยู่กับเขาก็ลุกขึ้นในเวลากลางคืน แบ่งออกเป็นสี่กองไปซุ่มคอยสู้เมืองเชเคม</verse>
				<verse number="35">กาอัลบุตรเอเบดก็ออกไปยืนอยู่ที่ทางเข้าประตูเมือง อาบีเมเลคก็ลุกขึ้นพร้อมกับกองทัพที่อยู่กับเขา ออกมาจากที่ซุ่มซ่อน</verse>
				<verse number="36">และเมื่อกาอัลเห็นฝูงชน จึงพูดกับเศบุลว่า “ดูซิ ฝูงชนกำลังเคลื่อนลงมาจากยอดภูเขา” เศบุลตอบเขาว่า “ท่านเห็นเงาภูเขาเป็นคนไป”</verse>
				<verse number="37">กาอัลพูดขึ้นอีกว่า “ดูซิ ฝูงชนกำลังออกมาจากทับบูร์ฮาอาเรส กลุ่มหนึ่งกำลังออกมาจากทางต้นโอ๊กของผู้ทำนาย”</verse>
				<verse number="38">เศบุลก็กล่าวแก่กาอัลว่า “ปากของท่านอยู่ที่ไหนเดี๋ยวนี้ ท่านผู้ที่กล่าวว่า ‘อาบีเมเลคเป็นใครที่เราต้องปรนนิบัติ?’ คนเหล่านี้เป็นคนที่ท่านหมิ่นประมาทไม่ใช่หรือ? จงยกออกไปรบกับเขาเถิด”</verse>
				<verse number="39">กาอัลก็เดินนำหน้าชาวเมืองเชเคมออกไปต่อสู้กับอาบีเมเลค</verse>
				<verse number="40">อาบีเมเลคก็ขับไล่กาอัลหนีไป มีคนบาดเจ็บล้มตายเป็นอันมากจนถึงทางเข้าประตูเมือง</verse>
				<verse number="41">ส่วนอาบีเมเลคก็อาศัยอยู่ที่อารูมาห์ และเศบุลก็ขับไล่กาอัลกับญาติๆ ของเขาออกไป ไม่ให้อยู่ที่เมืองเชเคมต่อไป</verse>
				<verse number="42">รุ่งขึ้น ชาวเมืองนั้นออกไปที่ทุ่งนา อาบีเมเลคก็ทราบเรื่อง</verse>
				<verse number="43">เขาจึงแบ่งคนของเขาออกเป็นสามกอง ซุ่มคอยที่ทุ่งนา เขามองดู เมื่อคนออกจากเมือง เขาจึงลุกขึ้นประหารเสีย</verse>
				<verse number="44">อาบีเมเลคกับกองทหารที่อยู่ด้วยก็รุกไปยืนอยู่ที่ทางเข้าประตูเมือง ฝ่ายทหารอีกสองกองก็รุกเข้าโจมตีคนทั้งหมดที่ในทุ่งนาและประหารเสีย</verse>
				<verse number="45">อาบีเมเลคโจมตีเมืองนั้นตลอดวันจนยึดเมืองได้ และฆ่าฟันประชาชนที่อยู่ในเมืองนั้นเสีย อีกทั้งทำลายเมืองนั้นด้วย แล้วก็หว่านเกลือลงไป</verse>
				<verse number="46">เมื่อพวกผู้นำทั้งสิ้นที่หอรบเมืองเชเคมได้ยินเช่นนั้น ก็หนีเข้าไปอยู่ในอุโมงค์ใต้ดิน ในวิหารของพระเอลเบรีท</verse>
				<verse number="47">มีคนไปเรียนอาบีเมเลคว่า ชาวเมืองทั้งสิ้นที่หอรบเมืองเชเคมมาชุมนุมกันอยู่</verse>
				<verse number="48">อาบีเมเลคก็ขึ้นไปบนภูเขาศัลโมน ทั้งตัวเขากับกองทัพทั้งสิ้น อาบีเมเลคถือขวานตัดกิ่งไม้ใส่บ่าแบกมา เขาบอกคนที่อยู่ด้วยว่า “เจ้าเห็นข้าทำอะไร จงรีบไปทำอย่างข้าเถิด”</verse>
				<verse number="49">คนทั้งปวงก็ตัดกิ่งไม้แบกตามอาบีเมเลคไปสุมไว้ที่อุโมงค์ใต้ดิน แล้วก็จุดไฟเผา ดังนั้นคนที่หอรบเมืองเชเคมก็ตายหมดทั้งชายและหญิงประมาณ 1,000 คน</verse>
				<verse number="50">อาบีเมเลคไปยังเมืองเธเบศตั้งค่ายประชิดเมืองเธเบศไว้ และยึดเมืองนั้นได้</verse>
				<verse number="51">แต่ในเมือง มีหอรบแข็งแกร่งแห่งหนึ่ง ชาวเมืองนั้นทั้งหมดทั้งชายและหญิงก็หนีเข้าไปที่นั่นปิดประตูขังตนเองเสีย แล้วก็ขึ้นไปบนหลังคาหอรบ</verse>
				<verse number="52">อาบีเมเลคยกมาถึงหอรบนี้ ก็เข้าโจมตีจนเข้ามาใกล้ประตูหอรบได้ เพื่อจะเอาไฟเผา</verse>
				<verse number="53">แต่หญิงคนหนึ่งเอาหินโม่แป้งชิ้นบนทุ่มศีรษะอาบีเมเลค ทำให้กะโหลกศีรษะของเขาแตก</verse>
				<verse number="54">เขาจึงรีบร้องบอกคนหนุ่มที่ถืออาวุธของเขาว่า “จงชักดาบออกแล้วฆ่าเราเสียเพื่อคนจะไม่พูดว่า ‘ผู้หญิงคนหนึ่งฆ่าเขาตาย’ ” คนหนุ่มนั้นก็แทงเขาทะลุถึงแก่ความตาย</verse>
				<verse number="55">เมื่อคนอิสราเอลเห็นว่าอาบีเมเลคสิ้นชีวิตแล้ว ต่างคนก็กลับไปยังที่ของตน</verse>
				<verse number="56">ดังนี้แหละพระเจ้าทรงตอบสนองความชั่ว ที่อาบีเมเลคได้ทำต่อบิดาของตน ที่ได้ฆ่าพี่น้อง 70 คนของตนเสีย</verse>
				<verse number="57">และพระเจ้าทรงตอบสนองกรรมชั่วทั้งสิ้นของชาวเชเคมบนศีรษะของพวกเขาเอง และคำสาปแช่งของโยธามบุตรเยรุบบาอัลก็ตกอยู่กับเขาทั้งหลาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">หลังสมัยอาบีเมเลค มีคนขึ้นมาช่วยกู้อิสราเอลชื่อโทลา บุตรของปูวาห์ ผู้เป็นบุตรของโดโด คนอิสสาคาร์ และท่านอยู่ที่เมืองชามีร์ในแดนเทือกเขาเอฟราอิม</verse>
				<verse number="2">ท่านวินิจฉัยอิสราเอลอยู่ 23 ปี แล้วท่านก็สิ้นชีวิตและถูกฝังไว้ที่เมืองชามีร์</verse>
				<verse number="3">หลังจากนั้น ยาอีร์คนกิเลอาดได้ขึ้นมาวินิจฉัยอิสราเอลอยู่ 22 ปี</verse>
				<verse number="4">ท่านมีบุตร 30 คนผู้ขี่ลาหนุ่ม 30 ตัว และพวกเขามีเมือง 30 เมืองในแผ่นดินกิเลอาดซึ่งพวกเขาเรียกว่า ฮาวโวทยาอีร์ จนถึงทุกวันนี้</verse>
				<verse number="5">ยาอีร์ก็สิ้นชีวิตและถูกฝังไว้ที่เมืองคาโมน</verse>
				<verse number="6">คนอิสราเอลก็ทำสิ่งชั่วในสายพระเนตรพระยาห์เวห์อีก เขาทั้งหลายไปปรนนิบัติบรรดาพระบาอัลและพระอัชทาโรทพระของคนอารัม พระของไซดอน พระของโมอับ พระของคนอัมโมน พระของคนฟีลิสเตีย และเขาทั้งหลายละทิ้งพระยาห์เวห์เสีย ไม่ได้ปรนนิบัติพระองค์</verse>
				<verse number="7">และพระพิโรธของพระยาห์เวห์ก็พลุ่งขึ้นต่ออิสราเอล จึงทรงขายพวกเขาไว้ในมือของคนฟีลิสเตีย และในมือของคนอัมโมน</verse>
				<verse number="8">เขาทั้งหลายได้ข่มเหงและบีบบังคับคนอิสราเอลในปีนั้น พวกเขาได้บีบบังคับคนอิสราเอลทั้งปวงที่อยู่ฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดนในกิเลอาดในแผ่นดินของคนอาโมไรต์ เป็นเวลา 18 ปี</verse>
				<verse number="9">ทั้งคนอัมโมนได้ข้ามแม่น้ำจอร์แดน ไปต่อสู้กับยูดาห์ เบนยามิน และพงศ์พันธุ์เอฟราอิม ดังนั้น อิสราเอลจึงทุกข์ร้อนยิ่งนัก</verse>
				<verse number="10">และคนอิสราเอลร้องทูลพระยาห์เวห์ว่า “ข้าพระองค์ทั้งหลายได้ทำบาปต่อพระองค์ เพราะได้ทอดทิ้งพระเจ้าของพวกข้าพระองค์ไปปรนนิบัติบรรดาพระบาอัล”</verse>
				<verse number="11">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับคนอิสราเอลว่า “เราได้ช่วยกู้เจ้าให้พ้นจากคนอียิปต์ จากคนอาโมไรต์ จากคนอัมโมน และจากคนฟีลิสเตียไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="12">ทั้งคนไซดอน คนอามาเลข และคนมาโอน ได้บีบบังคับพวกเจ้า เจ้าทั้งหลายได้ร้องทุกข์ถึงเรา และเราก็ได้ช่วยพวกเจ้าให้พ้นมือเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="13">แต่เจ้าทั้งหลายยังได้ละทิ้งเราไปปรนนิบัติพระอื่นๆ ดังนั้นเราจะไม่ช่วยกู้เจ้าทั้งหลายอีกต่อไป</verse>
				<verse number="14">จงไปร้องทูลต่อพระต่างๆ ซึ่งเจ้าทั้งหลายได้เลือกปรนนิบัตินั้นเถิด ให้พระเหล่านั้นช่วยกู้พวกเจ้าในยามทุกข์ยาก”</verse>
				<verse number="15">และคนอิสราเอลทูลพระยาห์เวห์ว่า “ข้าพระองค์ทั้งหลายได้ทำบาปแล้ว ขอพระองค์ทรงทำแก่ข้าพระองค์ตามที่ทรงเห็นชอบ ข้าพระองค์ขอวิงวอนเพียงว่า ขอทรงช่วยข้าพระองค์ให้พ้นภัยในวันนี้เถิด”</verse>
				<verse number="16">ดังนั้นเขาทั้งหลายจึงเลิกถือพระต่างด้าวและมาปรนนิบัติพระยาห์เวห์ ส่วนพระองค์ร้อนพระทัยด้วยความทุกข์เข็ญของอิสราเอล</verse>
				<verse number="17">คนอัมโมนถูกเรียกให้รบ พวกเขาตั้งค่ายในกิเลอาด ส่วนคนอิสราเอลก็มาชุมนุมกันตั้งค่ายอยู่ที่มิสปาห์</verse>
				<verse number="18">และประชาชน พวกผู้นำของคนกิเลอาดพูดกันว่า “ใครเป็นคนแรกที่เข้าต่อสู้กับคนอัมโมน? คนนั้นจะเป็นหัวหน้าของชาวกิเลอาดทั้งหมด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เยฟธาห์คนกิเลอาดเป็นนักรบผู้กล้าหาญ แต่ท่านเป็นบุตรของหญิงโสเภณี กิเลอาดเป็นบิดาของเยฟธาห์</verse>
				<verse number="2">ภรรยาของกิเลอาดมีบุตรชายหลายคน และเมื่อบุตรเหล่านั้นโตขึ้นแล้ว จึงขับไล่เยฟธาห์ออกไปโดยกล่าวว่า “เจ้าจะไม่มีส่วนในมรดกของพ่อเรา เพราะตัวเจ้าเป็นลูกของหญิงอื่น”</verse>
				<verse number="3">เยฟธาห์จึงหนีจากพี่น้องของตนไปอยู่ในแผ่นดินโทบ พวกนักเลงก็สมทบกับเยฟธาห์ และไปกับท่าน</verse>
				<verse number="4">ต่อมาภายหลังคนอัมโมนได้ทำสงครามกับคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="5">และเมื่อคนอัมโมนทำสงครามกับอิสราเอลนั้น พวกผู้ใหญ่ของกิเลอาดก็ไปรับเยฟธาห์จากแผ่นดินโทบ</verse>
				<verse number="6">พวกเขากล่าวกับเยฟธาห์ว่า “จงมาเป็นหัวหน้าของเรา เพื่อเราจะต่อสู้กับคนอัมโมนได้”</verse>
				<verse number="7">แต่เยฟธาห์กล่าวกับพวกผู้ใหญ่ของกิเลอาดว่า “พวกท่านเองไม่ใช่หรือที่เกลียดข้าพเจ้า และไล่ข้าพเจ้าออกจากบ้านบิดา? ทำไมตอนนี้ท่านจึงมาหาข้าพเจ้าเมื่อท่านตกยากเล่า?”</verse>
				<verse number="8">พวกผู้ใหญ่ของกิเลอาดจึงกล่าวกับเยฟธาห์ว่า “เหตุที่เรากลับมาหาท่านเวลานี้ ก็เพื่อท่านจะไปกับเราและต่อสู้กับคนอัมโมน แล้วมาเป็นประมุขของเราชาวกิเลอาดทั้งหมด”</verse>
				<verse number="9">เยฟธาห์จึงกล่าวกับพวกผู้ใหญ่ของกิเลอาดว่า “ถ้าพวกท่านให้ข้าพเจ้ากลับไปเพื่อต่อสู้กับคนอัมโมน และพระยาห์เวห์ทรงมอบพวกเขาแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเองจะเป็นประมุขของท่าน”</verse>
				<verse number="10">พวกผู้ใหญ่ของกิเลอาดจึงกล่าวกับเยฟธาห์ว่า “พระยาห์เวห์ทรงเป็นพยานระหว่างเรา เราจะทำตามคำของท่านแน่”</verse>
				<verse number="11">เยฟธาห์จึงไปกับพวกผู้ใหญ่ของกิเลอาด และประชาชนก็ตั้งท่านให้เป็นประมุขและเป็นหัวหน้าเหนือพวกเขา แล้วเยฟธาห์ก็กล่าวคำที่ตกลงกันทั้งสิ้นเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ในเมืองมิสปาห์</verse>
				<verse number="12">เยฟธาห์จึงส่งผู้สื่อสารไปยังกษัตริย์ของคนอัมโมนถามว่า “ท่านมีเรื่องอะไรกับข้าพเจ้า ท่านจึงยกมารุกรานแผ่นดินของข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์ของคนอัมโมนตอบผู้สื่อสารของเยฟธาห์ว่า “เพราะเมื่ออิสราเอลออกมาจากอียิปต์ ได้ยึดดินแดนของเราไป ตั้งแต่แม่น้ำอารโนนถึงแม่น้ำยับบอก และแม่น้ำจอร์แดน บัดนี้ขอคืนดินแดนเหล่านั้นเสียโดยดี”</verse>
				<verse number="14">และเยฟธาห์ก็ส่งผู้สื่อสารไปหากษัตริย์ของคนอัมโมนอีก</verse>
				<verse number="15">ให้กล่าวว่า “เยฟธาห์กล่าวดังนี้ว่า อิสราเอลไม่ได้ยึดดินแดนของโมอับ หรือดินแดนของคนอัมโมน</verse>
				<verse number="16">แต่เมื่อออกจากอียิปต์ อิสราเอลได้เดินไปทางถิ่นทุรกันดารถึงทะเลแดง และมาถึงคาเดช</verse>
				<verse number="17">อิสราเอลจึงส่งผู้สื่อสารไปยังกษัตริย์เอโดมกล่าวว่า ‘ขอให้พวกเรายกผ่านแผ่นดินของท่านไป’ แต่กษัตริย์เอโดมไม่ฟัง และพวกเขาได้ส่งคำขออย่างเดียวกันไปยังกษัตริย์โมอับด้วย แต่ท่านก็ไม่ยอม ดังนั้นอิสราเอลจึงอยู่ที่คาเดช</verse>
				<verse number="18">แล้วพวกเขาก็เดินไปในถิ่นทุรกันดารอ้อมแผ่นดินเอโดม และแผ่นดินโมอับ และมาทางด้านตะวันออกของแผ่นดินโมอับ และตั้งค่ายอยู่อีกฟากหนึ่งของแม่น้ำอารโนน แต่ไม่ได้เข้าไปในพรมแดนของโมอับ เพราะว่าแม่น้ำอารโนนเป็นพรมแดนของโมอับ</verse>
				<verse number="19">อิสราเอลจึงส่งผู้สื่อสารไปหาสิโหนกษัตริย์อาโมไรต์ กษัตริย์กรุงเฮชโบน อิสราเอลเรียนท่านว่า ‘ขอให้พวกเรายกผ่านแผ่นดินของท่านไปยังที่ของเรา’</verse>
				<verse number="20">แต่สิโหนไม่ไว้ใจอิสราเอลจึงไม่ให้พวกเขายกผ่านเขตแดนของตน ฉะนั้นสิโหนจึงได้ระดมพลทั้งสิ้นของท่าน ตั้งค่ายอยู่ที่ยาฮาส และสู้รบกับอิสราเอล</verse>
				<verse number="21">แต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลทรงมอบสิโหน และประชาชนทั้งหมดของท่านไว้ในมืออิสราเอล พวกเขาก็พ่ายแพ้ไป ดังนั้นอิสราเอลจึงยึดครองดินแดนทั้งสิ้นของคนอาโมไรต์ชาวแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="22">และพวกเขายึดเขตแดนทั้งหมดของคนอาโมไรต์ตั้งแต่แม่น้ำอารโนนถึงแม่น้ำยับบอก และตั้งแต่ถิ่นทุรกันดารถึงแม่น้ำจอร์แดน</verse>
				<verse number="23">บัดนี้พระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลได้ขับไล่คนอาโมไรต์ออกเสียต่อหน้าอิสราเอลประชากรของพระองค์ ส่วนท่านจะมาถือเอาเป็นกรรมสิทธิ์อย่างนั้นหรือ?</verse>
				<verse number="24">ท่านไม่ถือกรรมสิทธิ์สิ่งซึ่งพระเคโมชพระเจ้าของท่านมอบให้ท่านยึดครองหรือ? เช่นเดียวกัน ที่ใดที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเรามอบให้เรา เราก็จะยึดครองที่นั้นด้วย</verse>
				<verse number="25">และบัดนี้ท่านจะดีกว่าบาลาคบุตรสิปโปร์กษัตริย์โมอับหรือ? เขาเคยบาดหมางหรือเคยต่อสู้กับอิสราเอลหรือ?</verse>
				<verse number="26">เมื่ออิสราเอลอาศัยในเมืองเฮชโบน เมืองอาโรเออร์และชนบทของเมืองนั้นๆ ตลอดจนอาศัยในเมืองทั้งสิ้นที่อยู่ตามฝั่งแม่น้ำอารโนนถึง 300 ปี ทำไมท่านไม่เอาคืนเสียในเวลานั้นเล่า?</verse>
				<verse number="27">ฉะนั้นไม่ใช่ข้าพเจ้าเองที่ทำผิดต่อท่าน แต่ท่านกำลังทำผิดต่อข้าพเจ้าโดยทำสงครามกับข้าพเจ้า ขอพระยาห์เวห์ผู้ทรงเป็นตุลาการได้ตัดสินคดีระหว่างคนอิสราเอลกับคนอัมโมนในวันนี้”</verse>
				<verse number="28">แต่กษัตริย์ของคนอัมโมนไม่ได้เชื่อฟังคำของเยฟธาห์ซึ่งท่านส่งไปให้</verse>
				<verse number="29">แล้วพระวิญญาณของพระยาห์เวห์ก็สถิตกับเยฟธาห์ ท่านจึงเดินผ่านกิเลอาดและมนัสเสห์และผ่านมิสปาห์แห่งกิเลอาด และจากมิสปาห์แห่งกิเลอาดท่านเดินผ่านไปยังคนอัมโมน</verse>
				<verse number="30">และเยฟธาห์บนต่อพระยาห์เวห์ว่า “ถ้าพระองค์ทรงมอบคนอัมโมนไว้ในมือของข้าพระองค์จริงๆ แล้ว</verse>
				<verse number="31">คนใดที่ออกมาจากประตูบ้านของข้าพระองค์เพื่อต้อนรับข้าพระองค์ เมื่อข้าพระองค์มีชัยกลับมา จากคนอัมโมนนั้น คนนั้นจะเป็นของของพระยาห์เวห์ และข้าพระองค์จะถวายคนนั้นเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว”</verse>
				<verse number="32">แล้วเยฟธาห์จึงยกข้ามไปต่อสู้กับคนอัมโมน และพระยาห์เวห์ทรงมอบพวกเขาไว้ในมือของท่าน</verse>
				<verse number="33">และท่านได้ประหารพวกเขาจากเมืองอาโรเออร์จนถึงที่ใกล้ๆ เมืองมินนิทรวม 20 เมือง และไกลไปจนถึงอาเบลเค-รามิม ผู้คนล้มตายมาก คนอัมโมนถูกปราบจนราบคาบต่อหน้าคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="34">แล้วเยฟธาห์ก็กลับมาบ้านที่มิสปาห์ นี่แน่ะ บุตรหญิงของท่านถือรำมะนาเต้นโลดออกมาต้อนรับท่าน เธอเป็นบุตรหญิงคนเดียว นอกจากบุตรหญิงคนนี้ท่านไม่มีบุตรชายและบุตรหญิงเลย</verse>
				<verse number="35">และเมื่อท่านเห็นเธอแล้ว ท่านก็ฉีกเสื้อผ้าของท่าน กล่าวว่า “โอ ลูกเอ๋ย เจ้าทำให้พ่อแย่แล้ว เพราะเจ้าเป็นเหตุให้พ่อทุกข์มาก เพราะพ่อได้อ้าปากบนต่อพระยาห์เวห์ไว้ และจะคืนคำก็ไม่ได้”</verse>
				<verse number="36">เธอจึงพูดกับบิดาว่า “คุณพ่อ เมื่อท่านอ้าปากบนต่อพระยาห์เวห์ไว้อย่างไร ขอให้ท่านทำกับลูกอย่างนั้นเถิด เพราะพระยาห์เวห์ได้ทรงแก้แค้นคนอัมโมนผู้เป็นศัตรูเพื่อท่านแล้ว”</verse>
				<verse number="37">และเธอพูดกับบิดาของเธอว่า “ลูกขอสิ่งหนึ่งคือ ขอให้ลูกอยู่ตามลำพังสักสองเดือน ลูกจะได้ไปยังภูเขา ร้องไห้คร่ำครวญถึงความเป็นพรหมจารีของลูกร่วมกับเพื่อนๆ ของลูก”</verse>
				<verse number="38">ท่านจึงตอบว่า “ไปเถิด” และท่านก็ปล่อยเธอไปสองเดือน เธอก็ออกไปกับเพื่อนๆ ของเธอแล้วร้องไห้คร่ำครวญถึงความเป็นพรหมจารีของเธอ</verse>
				<verse number="39">อยู่มาเมื่อครบสองเดือนแล้ว เธอก็กลับมาหาบิดาของเธอ และท่านก็ทำกับเธอตามที่ได้บนไว้ เธอยังไม่เคยมีเพศสัมพันธ์กับชายใดเลย</verse>
				<verse number="40">และก็เป็นธรรมเนียมในอิสราเอลที่บุตรหญิงของอิสราเอลจะไปร้องไห้ไว้ทุกข์ให้บุตรหญิงของเยฟธาห์คนกิเลอาดปีละสี่วัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">คนเอฟราอิมถูกเรียกให้รบและยกข้ามไปทางศาโฟน พวกเขาพูดกับเยฟธาห์ว่า “ทำไมท่านยกข้ามไปรบกับคนอัมโมน แต่ไม่เรียกเราไปกับท่านด้วย? เราจะจุดไฟเผาบ้านทับท่านเสีย”</verse>
				<verse number="2">เยฟธาห์จึงกล่าวกับพวกเขาว่า “ข้าพเจ้ากับประชาชนของข้าพเจ้าติดการศึกใหญ่กับคนอัมโมน เมื่อข้าพเจ้าเรียกพวกท่านให้ช่วย พวกท่านก็ไม่ได้ช่วยข้าพเจ้าให้พ้นมือเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="3">เมื่อข้าพเจ้าเห็นว่าท่านไม่ช่วยข้าพเจ้าแล้ว ข้าพเจ้าก็เสี่ยงชีวิตของข้าพเจ้าข้ามไปรบกับคนอัมโมน และพระยาห์เวห์ทรงมอบพวกเขาไว้ในมือของข้าพเจ้า วันนี้ท่านทั้งหลายขึ้นมาทำศึกกับข้าพเจ้าเพราะอะไร?”</verse>
				<verse number="4">เยฟธาห์จึงรวบรวมคนกิเลอาดทั้งสิ้นสู้รบกับคนเอฟราอิม คนกิเลอาดก็ประหารคนเอฟราอิม เพราะคนเอฟราอิมกล่าวว่า “คนกิเลอาดเอ๋ย พวกเจ้าเป็นคนหลบหนีของเอฟราอิม ท่ามกลางเอฟราอิมและมนัสเสห์”</verse>
				<verse number="5">คนกิเลอาดก็เข้ายึดท่าข้ามแม่น้ำจอร์แดนไว้ไม่ให้คนเอฟราอิมข้าม เมื่อคนเอฟราอิมที่หลบหนีคนใดมาบอกว่า “ขอให้ข้ามไปทีเถิด” คนกิเลอาดจะถามเขาว่า “เจ้าเป็นคนเอฟราอิมหรือ?” เมื่อเขาตอบว่า “ไม่ใช่”</verse>
				<verse number="6">คนกิเลอาดจะบอกกับคนนั้นว่า “จงพูดคำว่าชิบโบเลท” แต่คนนั้นพูดว่า “สิบโบเลท” เพราะคนเอฟราอิมออกเสียงคำนี้ไม่ชัด พวกเขาจึงจับคนนั้นฆ่าเสียที่ท่าข้าม ครั้งนั้นมีคนเอฟราอิมตาย 42,000 คน</verse>
				<verse number="7">เยฟธาห์วินิจฉัยอิสราเอลอยู่ 6 ปีแล้ว เยฟธาห์คนกิเลอาดก็สิ้นชีวิตและถูกฝังไว้ในเมืองของท่านในกิเลอาด</verse>
				<verse number="8">อิบซานแห่งเบธเลเฮมได้วินิจฉัยอิสราเอลต่อจากเยฟธาห์</verse>
				<verse number="9">ท่านมีบุตรชาย 30 คน และบุตรหญิง 30 คน สำหรับบุตรหญิงนั้น ท่านให้แต่งงานกับคนนอกเผ่าของท่าน และท่านนำบุตรหญิง 30 คนของคนนอกเผ่า มาให้แก่บุตรชายของท่าน ท่านวินิจฉัยอิสราเอลอยู่ 7 ปี</verse>
				<verse number="10">แล้วอิบซานก็สิ้นชีวิตและถูกฝังไว้ที่เบธเลเฮม</verse>
				<verse number="11">เอโลนคนเศบูลุนได้วินิจฉัยอิสราเอล 10 ปีต่อจากอิบซาน</verse>
				<verse number="12">แล้วเอโลนคนเศบูลุนก็สิ้นชีวิต และถูกฝังไว้ที่อัยยาโลนในเขตแดนของเผ่าเศบูลุน</verse>
				<verse number="13">อับโดนบุตรฮิลเลลชาวปิราโธนวินิจฉัยอิสราเอลต่อจากเอโลน</verse>
				<verse number="14">ท่านมีบุตรชาย 40 คน และหลานชาย 30 คน ขี่ลาผู้ 70 ตัว ท่านวินิจฉัยอิสราเอลอยู่ 8 ปี</verse>
				<verse number="15">แล้วอับโดนบุตรฮิลเลลชาวปิราโธนก็สิ้นชีวิตและถูกฝังไว้ที่ปิราโธนในแผ่นดินของเอฟราอิม ในแดนเทือกเขาของคนอามาเลข</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">คนอิสราเอลได้ทำสิ่งชั่วในสายพระเนตรพระยาห์เวห์อีก ดังนั้นพระยาห์เวห์จึงทรงมอบพวกเขาไว้ในมือของคนฟีลิสเตีย 40 ปี</verse>
				<verse number="2">มีชายคนหนึ่งเป็นชาวเมืองโศราห์คนเผ่าดาน ชื่อมาโนอาห์ ภรรยาของเขาเป็นหมันไม่มีบุตร</verse>
				<verse number="3">ทูตของพระยาห์เวห์มาปรากฏแก่หญิงนั้น กล่าวแก่นางว่า “นี่แน่ะ เจ้าเป็นหมันไม่มีบุตร แต่เจ้าจะตั้งครรภ์และคลอดบุตรชาย</verse>
				<verse number="4">ฉะนั้นบัดนี้จงระวัง อย่าดื่มเหล้าองุ่น หรือของมึนเมา และอย่ากินของมลทินทุกอย่าง</verse>
				<verse number="5">เพราะนี่แน่ะ เจ้าจะตั้งครรภ์และคลอดบุตรชาย อย่าให้มีดโกนถูกศีรษะของเขา เพราะเด็กนั้นจะเป็นนาศีร์ แด่พระเจ้าตั้งแต่เกิด และเขาจะเริ่มช่วยกู้คนอิสราเอลให้พ้นจากมือของคนฟีลิสเตีย”</verse>
				<verse number="6">หญิงนั้นจึงไปบอกสามีว่า “คนของพระเจ้ามาหาฉัน ลักษณะภายนอกของท่านเหมือนทูตของพระเจ้าน่ากลัวนัก ฉันไม่ได้ถามท่านว่ามาจากไหน และท่านก็ไม่บอกชื่อของท่านแก่ฉัน</verse>
				<verse number="7">แต่ท่านบอกฉันว่า ‘นี่แน่ะ เจ้าจะตั้งครรภ์และคลอดบุตรชาย ฉะนั้นอย่าดื่มเหล้าองุ่นหรือของมึนเมา อย่ากินของมลทินทุกอย่าง เพราะเด็กนั้นจะเป็นนาศีร์แด่พระเจ้าตั้งแต่เกิดจนตาย’ ”</verse>
				<verse number="8">แล้วมาโนอาห์ก็วิงวอนพระยาห์เวห์ว่า “ข้าแต่องค์เจ้านาย โปรดให้คนของพระเจ้าผู้ซึ่งพระองค์ทรงใช้มานั้นมาหาข้าพระองค์ทั้งสองอีก เพื่อสอนพวกข้าพระองค์ว่า ควรทำอย่างไรแก่เด็กที่จะเกิดมานั้น”</verse>
				<verse number="9">และพระเจ้าทรงฟังเสียงของมาโนอาห์ และทูตของพระเจ้ามาหาหญิงนั้นอีกเมื่อนางนั่งอยู่ในทุ่งนา แต่มาโนอาห์สามีของนางไม่ได้อยู่ด้วย</verse>
				<verse number="10">หญิงนั้นก็รีบวิ่งไปบอกสามีว่า “นี่แน่ะ บุรุษผู้มาหาฉันเมื่อวันก่อนนั้นได้มาปรากฏแก่ฉันอีก”</verse>
				<verse number="11">มาโนอาห์ก็ลุกขึ้นตามภรรยาไป เมื่อมาถึงบุรุษนั้นเขาจึงกล่าวว่า “ท่านเป็นบุรุษผู้ที่พูดกับผู้หญิงคนนี้หรือ?” ผู้นั้นตอบว่า “เราเอง”</verse>
				<verse number="12">มาโนอาห์จึงกล่าวว่า “เมื่อถ้อยคำของท่านเป็นจริงแล้ว ชีวิตของเด็กนั้นจะเป็นอย่างไร? และเขาจะทำอะไร?”</verse>
				<verse number="13">และทูตของพระยาห์เวห์บอกแก่มาโนอาห์ว่า “ทุกสิ่งที่เราได้บอกหญิงนั้น ก็ให้นางใส่ใจปฏิบัติ</verse>
				<verse number="14">อย่าให้นางกินสิ่งใดๆ ที่ได้มาจากเถาองุ่น อย่าให้นางดื่มเหล้าองุ่นหรือของมึนเมา อย่ากินของมลทินทุกอย่าง ให้นางปฏิบัติตามทุกสิ่งที่เราสั่งไว้”</verse>
				<verse number="15">มาโนอาห์กล่าวกับทูตของพระยาห์เวห์ว่า “ขอท่านรออยู่ก่อน พวกเราจะไปเตรียมลูกแพะตัวหนึ่งให้ท่าน”</verse>
				<verse number="16">ทูตของพระยาห์เวห์บอกมาโนอาห์ว่า “ถึงเจ้าจะให้เรารอ เราก็จะไม่กินอาหารของเจ้า แต่ถ้าเจ้าจะจัดเครื่องบูชาเผาทั้งตัว เจ้าจงถวายแด่พระยาห์เวห์” (เพราะว่ามาโนอาห์ไม่ทราบว่าท่านผู้นั้นเป็นทูตของพระยาห์เวห์)</verse>
				<verse number="17">มาโนอาห์ถามทูตของพระยาห์เวห์ว่า “ท่านชื่ออะไร? เพื่อว่าเมื่อถ้อยคำของท่านเป็นจริงแล้ว เราจะได้ให้เกียรติท่าน”</verse>
				<verse number="18">ทูตของพระยาห์เวห์บอกเขาว่า “ถามชื่อเราทำไม? ชื่อเราก็อัศจรรย์เกินความเข้าใจของเจ้า”</verse>
				<verse number="19">มาโนอาห์ก็เอาลูกแพะกับธัญบูชามาถวายบนศิลาแด่พระยาห์เวห์ ผู้ทรงทำการอัศจรรย์ขณะที่มาโนอาห์และภรรยาเฝ้ามองอยู่</verse>
				<verse number="20">และเมื่อเปลวไฟจากแท่นบูชาพลุ่งขึ้นไปสวรรค์ ทูตของพระยาห์เวห์ก็ขึ้นไปตามเปลวไฟแห่งแท่นบูชาขณะเมื่อมาโนอาห์และภรรยาคอยดูอยู่ และพวกเขาก็ซบหน้าลงถึงดิน</verse>
				<verse number="21">ทูตของพระยาห์เวห์ไม่ปรากฏแก่มาโนอาห์หรือแก่ภรรยาของเขาอีกเลย แล้วมาโนอาห์จึงทราบว่าผู้นั้นเป็นทูตของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">และมาโนอาห์พูดกับภรรยาของตนว่า “เราคงจะตายแน่ๆ เพราะเราได้เห็นพระเจ้า”</verse>
				<verse number="23">แต่ภรรยาบอกเขาว่า “ถ้าพระยาห์เวห์ทรงหมายจะฆ่าเราเสีย พระองค์คงจะไม่รับเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและธัญบูชาจากมือของเรา หรือทรงสำแดงสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดแก่เราหรือประกาศเรื่องเช่นนี้แก่เราในเวลานี้”</verse>
				<verse number="24">หญิงนั้นก็คลอดบุตรชายและเรียกชื่อเขาว่าแซมสัน เด็กนั้นก็เติบโตขึ้น และพระยาห์เวห์ทรงอวยพรเขา</verse>
				<verse number="25">และพระวิญญาณของพระยาห์เวห์ก็ทรงเริ่มเร้าใจเขา ที่มาหะเนห์ดานระหว่างเมืองโศราห์กับเมืองเอชทาโอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">แซมสันได้ลงไปยังเมืองทิมนาห์ และได้เห็นผู้หญิงฟีลิสเตียคนหนึ่งในเมืองทิมนาห์</verse>
				<verse number="2">แล้วเขาจึงขึ้นมาบอกบิดามารดาของเขาว่า “ลูกเห็นผู้หญิงฟีลิสเตียคนหนึ่งในเมืองทิมนาห์ บัดนี้ไปขอนางให้เป็นเมียลูกที”</verse>
				<verse number="3">แต่บิดาและมารดากล่าวกับเขาว่า “จะหาเมียในหมู่ญาติพี่น้องของเจ้าหรือในชนชาติทั้งหมดของเราไม่ได้หรือ? เจ้าจึงจะไปรับหญิงจากคนฟีลิสเตียที่ไม่เข้าสุหนัตมาเป็นเมียของเจ้า” แต่แซมสันกล่าวกับบิดาว่า “ไปขอนางให้ลูกที เพราะนางต้องตาต้องใจลูกมาก”</verse>
				<verse number="4">บิดามารดาไม่ทราบว่า เรื่องนี้เป็นมาจากพระยาห์เวห์ เพราะพระองค์ทรงหาช่องทางที่จะต่อสู้พวกฟีลิสเตีย ในเวลานั้นพวกฟีลิสเตียมีอำนาจเหนืออิสราเอล</verse>
				<verse number="5">ส่วนแซมสันก็ลงไปยังเมืองทิมนาห์กับบิดามารดา เมื่อมาถึงสวนองุ่นของทิมนาห์ นี่แน่ะ มีสิงโตหนุ่มตัวหนึ่งคำรามใส่ท่าน</verse>
				<verse number="6">พระวิญญาณของพระยาห์เวห์ก็เสด็จมาเหนือท่านอย่างฉับพลัน ท่านจึงฉีกสิงโตออกอย่างคนฉีกลูกแพะ ทั้งที่ไม่มีอะไรในมือ แต่ท่านไม่ได้บอกให้บิดาหรือมารดาทราบว่าท่านได้ทำอะไรไป</verse>
				<verse number="7">ท่านก็ลงไปพูดคุยกับหญิงนั้น นางต้องตาต้องใจแซมสันมาก</verse>
				<verse number="8">หลายวันต่อมา ท่านก็กลับไปเพื่อรับนางมาเป็นภรรยา ท่านได้แวะไปดูซากสิงโต และนี่แน่ะ มีผึ้งฝูงหนึ่งทำรังอยู่ในซากสิงโตนั้น มีน้ำผึ้งด้วย</verse>
				<verse number="9">แซมสันก็ยื่นมือกวาดเอารวงผึ้งมา เดินไปกินไป จนมาถึงบิดามารดา ท่านจึงแบ่งให้บิดามารดากินด้วย แต่ท่านไม่ได้บอกว่า น้ำผึ้งนั้นมาจากซากสิงโต</verse>
				<verse number="10">แล้วบิดาของท่านก็ลงไปหาหญิงนั้น และแซมสันจัดงานเลี้ยงที่นั่น ดังที่คนหนุ่มๆ เขาทำกัน</verse>
				<verse number="11">และเมื่อประชาชนเห็นท่านแล้ว จึงนำเพื่อน 30 คนให้มาอยู่กับท่าน</verse>
				<verse number="12">แซมสันกล่าวกับพวกเขาว่า “ให้ข้าทายปริศนาพวกเจ้าสักข้อหนึ่งเถิด ถ้าทายได้ก่อนจบการเลี้ยงเจ็ดวัน ข้าจะให้เสื้อป่านสามสิบชุด และเสื้อเที่ยวงานสามสิบชุดด้วย</verse>
				<verse number="13">ถ้าพวกเจ้าทายไม่ได้ ก็ต้องให้เสื้อป่านสามสิบชุดกับเสื้อเที่ยวงานสามสิบชุดแก่ข้า” พวกเขาก็ตอบท่านว่า “ทายมาเถิด เราจะฟัง”</verse>
				<verse number="14">ดังนั้นแซมสันจึงกล่าวกับเขาทั้งหลายว่า “มีของกินออกมาจากตัวผู้กิน มีของรสหวานออกมาจากตัวที่แข็งแรง” ในสามวันพวกเขาก็ยังแก้ปริศนาไม่ได้</verse>
				<verse number="15">พอถึงวันที่เจ็ด พวกเขากล่าวกับภรรยาของแซมสันว่า “จงล่อหลอกผัวเจ้าให้แก้ปริศนานี้แก่เรา มิฉะนั้นเราจะเอาไฟเผาเจ้ากับบ้านบิดาของเจ้าเสีย เจ้าเชิญเรามาโดยหวังจะทำให้เรายากจนหรือ?”</verse>
				<verse number="16">ภรรยาของแซมสันไปร้องไห้กับแซมสันว่า “เธอเกลียดฉัน เธอไม่รักฉัน เธอทายปริศนาแก่ชาวเมืองของฉัน และเธอก็ไม่แก้ปริศนาให้ฉันฟัง” แซมสันจึงบอกว่า “นี่แน่ะ พ่อแม่ของฉัน ฉันยังไม่บอกเลย จะบอกเธอได้อย่างไร?”</verse>
				<verse number="17">นางร้องไห้กับแซมสันตลอดเจ็ดวันซึ่งเป็นวันเลี้ยงกันนั้น ในวันที่เจ็ดแซมสันก็แก้ปริศนาให้นางฟัง เพราะนางพูดคาดคั้นท่าน และนางก็บอกคำแก้ปริศนาให้ชาวเมืองของนาง</verse>
				<verse number="18">พอวันที่เจ็ดก่อนดวงอาทิตย์ตก ชาวเมืองจึงบอกแซมสันว่า “มีอะไรหวานกว่าน้ำผึ้ง? มีอะไรแข็งแรงกว่าสิงโต?” แซมสันจึงบอกพวกเขาว่า “ถ้าเจ้าไม่เอาแม่โคของข้าช่วยไถ เจ้าคงจะแก้ปริศนาของข้าไม่ได้”</verse>
				<verse number="19">แล้วพระวิญญาณของพระยาห์เวห์ก็เสด็จมาเหนือแซมสันอย่างฉับพลัน ท่านจึงลงไปที่เมืองอัชเคโลน ฆ่าชาวเมืองนั้นเสีย 30 คน ริบเอาข้าวของ และมอบเสื้อเที่ยวงานให้ผู้ที่แก้ปริศนา แล้วท่านกลับไปบ้านของบิดาท่านด้วยความโกรธจัด</verse>
				<verse number="20">ส่วนภรรยาของแซมสันนั้นก็ถูกยกให้แก่เพื่อนของแซมสัน ซึ่งเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวนั้นเสีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">เมื่อล่วงมาหลายวันก็ถึงฤดูเกี่ยวข้าวสาลี แซมสันก็เอาลูกแพะตัวหนึ่งไปเยี่ยมภรรยากล่าวว่า “ข้าจะเข้าไปหาภรรยาของข้าในห้อง” แต่บิดานางไม่ยอมให้เข้าไป</verse>
				<verse number="2">บิดานางกล่าวว่า “ข้านึกว่าเจ้าเกลียดชังนางเหลือเกิน ข้าจึงยกนางให้แก่เพื่อนสนิทของเจ้าไป น้องสาวของนางก็สวยกว่านางไม่ใช่หรือ? ขอจงรับน้องสาวแทนพี่เถิด”</verse>
				<verse number="3">แซมสันจึงกล่าวกับพวกเขาว่า “ครั้งนี้จะเอาผิดข้าไม่ได้ หากข้าทำร้ายคนฟีลิสเตีย”</verse>
				<verse number="4">แซมสันจึงออกไปจับสุนัขจิ้งจอก 300 ตัว ผูกหางติดกันเป็นคู่ๆ แล้วเอาคบเพลิงผูกติดไว้ระหว่างหางทุกๆ คู่</verse>
				<verse number="5">พอจุดคบเพลิงแล้วก็ปล่อยเข้าไปในนาของคนฟีลิสเตียที่ข้าวยังตั้งรวงอยู่ ไฟก็ไหม้ฟ่อนข้าว และข้าวที่ยังตั้งรวงอยู่นั้น ทั้งสวนองุ่นและสวนมะกอกด้วย</verse>
				<verse number="6">คนฟีลิสเตียจึงถามว่า “ใครทำอย่างนี้?” พวกเขาตอบว่า “แซมสันลูกเขยของคนทิมนาห์ทำ เพราะว่าพ่อตาเอาภรรยาของเขายกให้เพื่อนสนิท” คนฟีลิสเตียก็ขึ้นมาเอาไฟเผานางกับบิดาของนางเสีย</verse>
				<verse number="7">แซมสันจึงบอกพวกนั้นว่า “เมื่อเจ้าทั้งหลายทำเช่นนี้ ข้าสาบานจะไม่เลิกราจนกว่าจะได้แก้แค้นพวกเจ้า”</verse>
				<verse number="8">แล้วแซมสันก็ฆ่าพวกเขาอย่างโหดเหี้ยม เป็นการสังหารครั้งใหญ่ แล้วท่านก็ลงไปอาศัยอยู่ที่ช่องศิลาเอตาม</verse>
				<verse number="9">คนฟีลิสเตียขึ้นไปตั้งค่ายในยูดาห์ และกระจายกันโจมตีเมืองเลฮี</verse>
				<verse number="10">คนยูดาห์จึงถามว่า “ทำไมพวกท่านขึ้นมารบกับเรา?” พวกเขาตอบว่า “เราขึ้นมาจับแซมสัน เพื่อจะทำกับเขาอย่างที่เขาได้ทำกับเรา”</verse>
				<verse number="11">คนยูดาห์ 3,000 คนลงไปยังช่องศิลาเอตาม และกล่าวกับแซมสันว่า “เจ้าไม่รู้หรือว่าคนฟีลิสเตียปกครองเรา? เจ้าทำอะไรกับเราเช่นนี้?” ท่านตอบพวกเขาว่า “เขาทำกับข้าอย่างไร ข้าก็ทำกับเขาอย่างนั้น”</verse>
				<verse number="12">แล้วเขาทั้งหลายกล่าวกับท่านว่า “เราลงมาเพื่อจับเจ้าและมอบไว้ในมือคนฟีลิสเตีย” แซมสันจึงบอกพวกเขาว่า “จงสาบานซิ ว่าพวกท่านเองจะไม่ทำร้ายข้า”</verse>
				<verse number="13">เขาทั้งหลายตอบท่านว่า “เราจะไม่ทำร้ายเจ้า เราจะมัดเจ้ามอบไว้ในมือของพวกเขาเท่านั้น เราจะไม่ฆ่าเจ้า” พวกเขาจึงเอาเชือกใหม่สองเส้นมัดท่านไว้ และพาขึ้นมาจากศิลานั้น</verse>
				<verse number="14">เมื่อแซมสันไปถึงเมืองเลฮี คนฟีลิสเตียก็ร้องอึกทึกขณะมาพบท่าน และพระวิญญาณของพระยาห์เวห์เสด็จมาเหนือท่านอย่างฉับพลัน จนเชือกพวนที่มัดแขนของท่านเป็นเหมือนป่านที่ไหม้ไฟ เครื่องจำจองนั้นก็หลุด ออกจากมือ</verse>
				<verse number="15">ท่านพบกระดูกขากรรไกรลาสดอันหนึ่ง จึงยื่นมือหยิบมา และฆ่าคนเสีย 1,000 คน</verse>
				<verse number="16">แซมสันกล่าวว่า “ด้วยขากรรไกรลา เป็นกองซ้อนกอง ด้วยขากรรไกรลา ข้าได้ฆ่าคนหนึ่งพันเสีย”</verse>
				<verse number="17">เมื่อท่านกล่าวจบแล้วก็โยนกระดูกขากรรไกรลาทิ้งไป สถานที่นั้นเขาเรียกกันว่า รามาทเลฮี</verse>
				<verse number="18">แซมสันกระหายน้ำมาก จึงร้องทูลพระยาห์เวห์ว่า “พระองค์ประทานการช่วยกู้อันยิ่งใหญ่นี้โดยมือผู้รับใช้ของพระองค์ บัดนี้ข้าพระองค์จะตายเพราะอดน้ำ และตกอยู่ในมือของผู้ที่ไม่เข้าสุหนัตหรือ?”</verse>
				<verse number="19">พระเจ้าจึงทรงเปิดช่องที่อยู่ในเมืองเลฮีให้น้ำไหลออกมาจากที่นั้น ท่านก็ดื่มและจิตวิญญาณก็สดชื่นฟื้นขึ้นอีก เพราะฉะนั้นที่แห่งนั้นจึงเรียกชื่อว่า เอนหักโคร์ อยู่ที่เลฮีจนถึงทุกวันนี้</verse>
				<verse number="20">และท่านวินิจฉัยอิสราเอลในสมัยของคนฟีลิสเตีย 20 ปี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">แซมสันไปยังเมืองกาซา ที่นั่นท่านเห็นหญิงโสเภณีคนหนึ่ง ก็เข้าไปนอนด้วย</verse>
				<verse number="2">มีคนบอกชาวกาซาว่า “แซมสันมาที่นี่แล้ว” พวกเขาก็ล้อมที่นั้นไว้และซุ่มคอยอยู่เงียบๆ ที่ประตูเมืองตลอดคืน กล่าวว่า “ให้เรารออยู่จนรุ่งเช้า แล้วเราจะฆ่าเขาเสีย”</verse>
				<verse number="3">แต่แซมสันนอนอยู่จนถึงเที่ยงคืน พอถึงเที่ยงคืนท่านก็ลุกขึ้น จับประตูเมืองและเสาสองต้น ถอนออกพร้อมทั้งดาลประตูใส่บ่าแบกไปถึงยอดเขาซึ่งอยู่ตรงหน้าเมืองเฮโบรน</verse>
				<verse number="4">ต่อมาภายหลัง แซมสันไปรักผู้หญิงคนหนึ่งที่หุบเขาโสเรก นางชื่อเดลิลาห์</verse>
				<verse number="5">พวกเจ้านายฟีลิสเตียก็ขึ้นไปหานางและพูดกับนางว่า “จงล่อหลอกเขาดูว่ากำลังมหาศาลของเขาอยู่ที่ไหน และทำอย่างไรเราจึงจะพิชิตเขาได้ เพื่อเราจะได้มัดเขาให้หมดฤทธิ์ แล้วเราทุกคนจะให้เงินเจ้าคนละ 1,100 แผ่น”</verse>
				<verse number="6">เดลิลาห์จึงกล่าวกับแซมสันว่า “โปรดบอกฉันหน่อยเถอะว่ากำลังมหาศาลของเธออยู่ที่ไหน? จะมัดเธอไว้ด้วยอะไร? เธอจึงจะหมดฤทธิ์”</verse>
				<verse number="7">แซมสันจึงบอกนางว่า “ถ้าพวกเขามัดฉันด้วยสายธนูสดที่ยังไม่แห้งเจ็ดเส้น ฉันจะหมดแรงเหมือนกับชายอื่นๆ”</verse>
				<verse number="8">แล้วเจ้านายฟีลิสเตียก็เอาสายธนูสดที่ยังไม่แห้งเจ็ดเส้นมาให้นาง นางก็เอามามัดท่านไว้</verse>
				<verse number="9">นางให้คนซุ่มอยู่ที่ห้องชั้นใน นางก็บอกท่านว่า “แซมสัน คนฟีลิสเตียมาจับเธอแล้ว” แซมสันก็ดึงสายธนูที่มัดนั้นขาดเหมือนเชือกป่านขาดเมื่อถูกไฟ ดังนั้นเรื่องกำลังของท่านจึงยังไม่มีใครล่วงรู้</verse>
				<verse number="10">เดลิลาห์กล่าวกับแซมสันว่า “ดูสิ เธอหลอกฉัน เธอโกหกฉัน ตอนนี้บอกฉันหน่อยว่าจะมัดเธออย่างไรจึงจะอยู่”</verse>
				<verse number="11">ท่านก็ตอบนางว่า “ถ้าเอาเชือกใหม่ที่ยังไม่เคยใช้มามัดฉัน ฉันก็จะหมดแรงเหมือนชายอื่น”</verse>
				<verse number="12">เดลิลาห์จึงเอาเชือกใหม่มัดท่านไว้แล้วบอกท่านว่า “แซมสัน คนฟีลิสเตียมาจับเธอแล้ว” และมีคนซุ่มคอยอยู่ในห้องชั้นใน แต่ท่านก็ดึงเชือกออกจากแขนเหมือนดึงเส้นด้าย</verse>
				<verse number="13">เดลิลาห์กล่าวกับแซมสันว่า “เธอหลอกฉันเรื่อยมาจนถึงเดี๋ยวนี้ เธอโกหกฉัน บอกฉันเถอะว่า จะมัดเธออย่างไรจึงจะอยู่” ท่านจึงบอกนางว่า “ถ้าเธอเอาผมทั้งเจ็ดปอยของฉันทอเข้ากับด้ายเส้นยืน กระทกด้วยฟืม ให้แน่นแล้วฉันก็จะหมดแรงเหมือนกับชายอื่น”</verse>
				<verse number="14">ฉะนั้นเมื่อท่านหลับอยู่ เดลิลาห์จึงเอาผมทั้งเจ็ดปอยทอเข้าด้ายเส้นยืน กระทกด้วยฟืมให้แน่น แล้วนางบอกท่านว่า “แซมสัน คนฟีลิสเตียมาจับเธอแล้ว” ท่านก็ตื่นขึ้นดึงฟืม หูกและด้ายเส้นยืนออกไปหมด</verse>
				<verse number="15">นางจึงกล่าวกับแซมสันว่า “เธอพูดได้อย่างไรว่า ‘ฉันรักเธอ’ เมื่อใจของเธอไม่ได้อยู่กับฉันเลย เธอหลอกฉันสามครั้งแล้ว และเธอไม่ได้บอกฉันว่า กำลังมหาศาลของเธออยู่ที่ไหน”</verse>
				<verse number="16">อยู่มาเมื่อนางพูดคาดคั้นท่านวันแล้ววันเล่า และรบเร้าท่านอยู่ทุกวัน จิตใจของแซมสันก็เบื่อแทบจะตาย</verse>
				<verse number="17">จึงบอกความจริงในใจของท่านแก่นางจนสิ้นว่า “มีดโกนยังไม่เคยถูกศีรษะของฉัน เพราะฉันเป็นนาศีร์แด่พระเจ้าตั้งแต่คลอดจากท้องแม่ ถ้าโกนผมฉันแล้วกำลังก็จะหมดไปจากฉัน ฉันก็จะหมดแรงเหมือนชายอื่น”</verse>
				<verse number="18">เมื่อเดลิลาห์เห็นว่าแซมสันบอกความจริงในใจแก่นางจนสิ้นแล้ว นางจึงใช้คนไปเรียกพวกเจ้านายฟีลิสเตียว่า “ขอจงขึ้นมาอีกครั้งเดียว เพราะเขาบอกความจริงในใจแก่ฉันจนสิ้นแล้ว” แล้วเจ้านายฟีลิสเตียก็ขึ้นมาหานางถือเงินมาด้วย</verse>
				<verse number="19">นางก็ให้แซมสันนอนอยู่บนตักของนาง แล้วนางก็เรียกชายคนหนึ่งให้มาโกนผมเจ็ดปอยออกจากศีรษะของท่าน นางก็เริ่มกำจัดท่าน กำลังของท่านก็หายไป</verse>
				<verse number="20">นางจึงบอกว่า “แซมสัน คนฟีลิสเตียมาจับเธอแล้ว” ท่านก็ตื่นขึ้นจากหลับบอกว่า “ฉันจะออกไปอย่างครั้งก่อนๆ และสลัดตัวให้หลุดไป” ท่านไม่ทราบว่าพระยาห์เวห์ได้ทรงละท่านไปเสียแล้ว</verse>
				<verse number="21">คนฟีลิสเตียก็มาจับท่านและควักลูกตาทั้งสองข้างของท่านเสีย แล้วนำท่านลงมายังเมืองกาซา เอาตรวนทองสัมฤทธิ์ล่ามไว้ และให้ท่านโม่แป้งอยู่ในเรือนจำ</verse>
				<verse number="22">ตั้งแต่โกนผมแล้ว ผมบนศีรษะของท่านก็ค่อยๆ งอกขึ้นมา</verse>
				<verse number="23">เจ้านายฟีลิสเตียประชุมกันเพื่อถวายเครื่องสัตวบูชายิ่งใหญ่แด่พระดาโกนพระเจ้าของเขาทั้งหลายและเพื่อชื่นชมยินดี เพราะพวกเขากล่าวว่า “พระเจ้าของเราได้มอบแซมสันศัตรูของเราไว้ในมือเราแล้ว”</verse>
				<verse number="24">เมื่อประชาชนเห็นแซมสันก็สรรเสริญพระเจ้าของตนว่า “พระเจ้าของเราได้มอบศัตรูของเราไว้ในมือของเราแล้ว คือผู้ทำลายแผ่นดินของเราและสังหารพวกเราเป็นอันมาก”</verse>
				<verse number="25">เมื่อจิตใจของพวกเขาร่าเริงแล้ว เขาทั้งหลายจึงพูดว่า “จงเรียกแซมสันมาเล่นตลกให้เราดู” พวกเขาจึงไปเรียกแซมสันออกมาจากเรือนจำ แซมสันก็มาเล่นตลกต่อหน้าเขาทั้งหลาย พวกเขาให้ท่านยืนอยู่ระหว่างเสา</verse>
				<verse number="26">แซมสันจึงบอกเด็กหนุ่มที่จูงมือตนมาว่า “พาฉันไปคลำเสาที่รองรับตึกนี้อยู่ ฉันจะได้พิงเสานั้น”</verse>
				<verse number="27">มีผู้ชายและผู้หญิงอยู่เต็มตึกนั้น เจ้านายฟีลิสเตียก็อยู่ที่นั่นทั้งหมด นอกจากนั้นยังมีชายหญิงประมาณ 3,000 คนบนหลังคาตึก ดูแซมสันเล่นตลก</verse>
				<verse number="28">แซมสันก็ร้องทูลพระยาห์เวห์ว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย ขอทรงระลึกถึงข้าพระองค์ ขอประทานกำลังแก่ข้าพระองค์ครั้งนี้อีกครั้งเดียว เพื่อข้าพระองค์จะได้แก้แค้นคนฟีลิสเตียเพื่อตาสองข้างของข้าพระองค์”</verse>
				<verse number="29">แซมสันก็จับเสากลางสองต้นที่รองรับตึกนั้นไว้และพิงที่เสานั้น มือขวายันเสาต้นหนึ่ง มือซ้ายยันเสาอีกต้นหนึ่ง</verse>
				<verse number="30">แซมสันกล่าวว่า “ขอให้ข้าตายกับคนฟีลิสเตียเถิด” แล้วก็โน้มตัวลงด้วยกำลังทั้งสิ้นของตน ตึกนั้นก็พังทับเจ้านาย และประชาชนทุกคนที่อยู่ในนั้น ดังนั้นคนที่ท่านฆ่าเมื่อท่านตายนี้ก็มากกว่าคนที่ท่านฆ่าเมื่อท่านยังมีชีวิตอยู่</verse>
				<verse number="31">แล้วพี่น้องและครอบครัวบิดาของท่านทั้งสิ้นก็ลงมารับศพของท่านไปฝังไว้ระหว่างเมืองโศราห์กับเมืองเอชทาโอล ในที่ฝังศพของมาโนอาห์บิดาของท่าน ท่านได้วินิจฉัยอิสราเอลอยู่ 20 ปี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">มีชายคนหนึ่งเป็นชาวเทือกเขาเอฟราอิม ชื่อมีคาห์</verse>
				<verse number="2">เขาพูดกับมารดาว่า “เงิน 1,100 แผ่นซึ่งมีคนลักไปจากแม่ และแม่ก็ได้แช่งสาป และพูดเข้าหูลูกนั้น นี่แน่ะ เงินนั้นอยู่ที่ลูก ลูกเอาไปเอง” มารดาจึงพูดว่า “ขอพระยาห์เวห์ทรงอวยพรลูกเถิด”</verse>
				<verse number="3">เขาจึงนำเงิน 1,100 แผ่นนั้นมาคืนมารดา และมารดาพูดว่า “เงินนี้แม่ขอถวายแด่พระยาห์เวห์เพื่อลูก ให้ทำเป็นรูปแกะสลักและรูปหล่อโลหะ บัดนี้แม่จะคืนมันให้เจ้า”</verse>
				<verse number="4">เมื่อมีคาห์คืนเงินให้มารดาแล้ว มารดาก็นำเงิน 200 แผ่นมอบให้ช่างเงิน ทำเป็นรูปแกะสลักและรูปหล่อโลหะ รูปนั้นอยู่ในบ้านของมีคาห์</verse>
				<verse number="5">มีคาห์คนนี้มีสถานที่บูชาพระ แห่งหนึ่ง เขาทำเอโฟด และรูปเคารพประจำบ้าน และแต่งตั้งบุตรคนหนึ่งของเขาเป็นปุโรหิต</verse>
				<verse number="6">ในสมัยนั้นไม่มีกษัตริย์ในอิสราเอล ทุกคนก็ทำตามที่ตนเองเห็นชอบ</verse>
				<verse number="7">มีชายหนุ่มคนหนึ่งจากเมืองเบธเลเฮมในยูดาห์ จากดินแดนของเผ่ายูดาห์ เขาเป็นพวกเลวี อาศัยอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="8">ชายนั้นก็ออกจากเมืองเบธเลเฮมในยูดาห์ เที่ยวหาที่เพื่อพักอาศัย แล้วเขาก็มาถึงแดนเทือกเขาเอฟราอิมและเดินทางต่อไปยังบ้านของมีคาห์</verse>
				<verse number="9">มีคาห์จึงถามเขาว่า “ท่านมาจากไหน?” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นพวกเลวีจากเมืองเบธเลเฮมในยูดาห์ ข้าพเจ้าเที่ยวหาที่เพื่อพักอาศัย”</verse>
				<verse number="10">มีคาห์จึงกล่าวกับเขาว่า “จงอยู่กับข้าพเจ้าเถิด และจงเป็นบิดาและปุโรหิตของข้าพเจ้า แล้วข้าพเจ้าเองจะให้เงินท่านปีละ 10 แผ่น ให้เสื้อผ้าสำรับหนึ่ง และอาหารด้วย” คนเลวีนั้นจึงเข้าไป</verse>
				<verse number="11">คนเลวีนั้นก็พอใจที่จะอยู่กับมีคาห์ และคนเลวีก็เป็นเหมือนลูกคนหนึ่งของเขา</verse>
				<verse number="12">มีคาห์ก็แต่งตั้งคนเลวี และชายหนุ่มนั้นก็เป็นปุโรหิตของเขา และอยู่ในบ้านของมีคาห์</verse>
				<verse number="13">มีคาห์กล่าวว่า “บัดนี้ข้าพเจ้าทราบแล้วว่าพระยาห์เวห์จะทรงดีต่อข้าพเจ้า เพราะว่าข้าพเจ้ามีเลวีคนหนึ่งเป็นปุโรหิต”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ในสมัยนั้นไม่มีกษัตริย์ในอิสราเอล และในสมัยนั้นคนเผ่าดานยังแสวงหาที่ดินอันจะเป็นมรดกของตนเพื่อจะได้พักอาศัย เพราะจนบัดนั้นแล้วมรดกในเผ่าอิสราเอลยังไม่ตกแก่เขา</verse>
				<verse number="2">ดังนั้นคนดานจึงส่งคนกล้าหาญ 5 คนจากตระกูลทั้งสิ้นของตนจากเมืองโศราห์ และเมืองเอชทาโอลไปสอดแนมและสำรวจดูแผ่นดินนั้น และคนดานสั่งพวกเขาว่า “จงไปสำรวจดูแผ่นดินนั้น” พวกเขาก็มาถึงแดนเทือกเขาเอฟราอิม ยังบ้านของมีคาห์และค้างแรมที่นั่น</verse>
				<verse number="3">เมื่อเขาทั้งหลายอยู่ใกล้บ้านของมีคาห์ เขาก็จำเสียงเลวีหนุ่มคนนั้นได้ จึงแวะเข้าไปถามว่า “ใครพาท่านมาที่นี่? ท่านทำอะไรในที่นี้? ท่านมีธุระอะไรที่นี่?”</verse>
				<verse number="4">เขาตอบคนเหล่านั้นว่า “มีคาห์ทำแก่ข้าพเจ้า อย่างนี้ อย่างนี้ เขาจ้างข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงเป็นปุโรหิตของเขา”</verse>
				<verse number="5">คนเหล่านั้นก็พูดกับเขาว่า “โปรดทูลถามพระเจ้าให้หน่อยเถิด เพื่อเราจะทราบว่าทางที่เราจะไปนี้จะสำเร็จหรือไม่”</verse>
				<verse number="6">ปุโรหิตนั้นจึงตอบเขาทั้งหลายว่า “จงไปเป็นสุขเถิด หนทางที่ท่านไปจะอยู่เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="7">ชาย 5 คนก็ไปถึงเมืองลาอิช เห็นประชาชนในเมืองนั้น อยู่อย่างสบายตามวิสัยคนไซดอน คืออย่างสงบสุขไร้กังวล ไม่ขาดแคลนอะไรในดินแดนนี้ และมีทรัพย์สมบัติ ประชาชนนั้นอยู่ห่างไกลจากคนไซดอน อีกทั้งไม่คบค้ากับคนอื่นเลย</verse>
				<verse number="8">เมื่อคนทั้งห้ากลับมาถึงญาติพี่น้องที่เมืองโศราห์และเมืองเอชทาโอล ญาติพี่น้องจึงถามพวกเขาว่า “เจ้าพบอะไรบ้าง?”</verse>
				<verse number="9">พวกเขาตอบว่า “จงลุกขึ้น ให้เราขึ้นไปรบกับพวกนั้นเถิด เพราะเราได้เห็นแผ่นดินนั้นแล้ว นี่แน่ะ มันดีจริงๆ ท่านทั้งหลายจะเฉยอยู่ทำไม? อย่าชักช้าที่จะไปยึดครองแผ่นดินนั้นเลย</verse>
				<verse number="10">เมื่อท่านทั้งหลายไปแล้วจะพบประชาชนที่ไม่หวาดระแวงอะไร และแผ่นดินกว้างขวาง เพราะพระเจ้าทรงมอบมันไว้ในมือของท่านทั้งหลายแล้ว เป็นสถานที่ซึ่งไม่ขาดสิ่งใดในโลก”</verse>
				<verse number="11">คนจากเผ่าดาน 600 คน คาดอาวุธสงครามยกออกจากเมืองโศราห์และเมืองเอชทาโอล</verse>
				<verse number="12">เขาทั้งหลายยกขึ้นไปตั้งค่ายอยู่ที่คีริยาทเยอาริมในยูดาห์ เพราะฉะนั้นเขาจึงเรียกที่นั่นว่า มาหะเนห์ดาน จนถึงทุกวันนี้ เมืองนี้อยู่ทางทิศตะวันตกของคีริยาทเยอาริม</verse>
				<verse number="13">พวกเขายกผ่านที่นั่นไปยังแดนเทือกเขาเอฟราอิมมาถึงบ้านของมีคาห์</verse>
				<verse number="14">แล้วชาย 5 คนที่ไปสอดแนมดูแผ่นดินลาอิชก็บอกกับพี่น้องของตนว่า “ท่านทราบไหมว่าในบ้านเหล่านี้มีเอโฟด รูปเคารพประจำบ้าน รูปแกะสลัก และรูปหล่อโลหะ ฉะนั้นจงคิดดูว่า ท่านทั้งหลายจะทำอะไร?”</verse>
				<verse number="15">เขาทั้งหลายก็แวะบ้านของเลวีหนุ่มคนนั้น คือบ้านของมีคาห์ และถามดูทุกข์สุขของเขา</verse>
				<verse number="16">ส่วนคน 600 คนจากเผ่าดานซึ่งคาดอาวุธสงคราม ยืนอยู่ที่ทางเข้าประตู</verse>
				<verse number="17">ชาย 5 คนที่ไปสอดแนมดูแผ่นดินนั้น ก็เดินขึ้นไปนำเอารูปแกะสลัก เอโฟด รูปเคารพประจำบ้าน และรูปหล่อโลหะไป ขณะที่ปุโรหิตยืนอยู่ที่ทางเข้าประตู กับทหารคาดอาวุธสงคราม 600 คนนั้น</verse>
				<verse number="18">เมื่อคนเหล่านี้เข้าไปในบ้านของมีคาห์ นำเอารูปแกะสลัก เอโฟด รูปเคารพประจำบ้าน และรูปหล่อโลหะนั้น ปุโรหิตถามพวกเขาว่า “ท่านกำลังทำอะไรกัน?”</verse>
				<verse number="19">คนเหล่านั้นจึงตอบเขาว่า “เงียบๆ ไว้ เอามือปิดปากเสีย มากับเราเถิด มาเป็นบิดา และปุโรหิตของเรา ท่านจะเป็นปุโรหิตในบ้านของชายคนเดียวดี หรือจะเป็นปุโรหิตของเผ่าหนึ่งและตระกูลหนึ่งในอิสราเอลดีกว่า”</verse>
				<verse number="20">ใจของปุโรหิตก็ยินดี เขาจึงเอาเอโฟด รูปเคารพประจำบ้าน และรูปแกะสลัก เดินไปในหมู่ประชาชน</verse>
				<verse number="21">แล้วพวกเขาก็กลับออกไปและจัดให้เด็กเล็กๆ ฝูงปศุสัตว์และทรัพย์สินอยู่ข้างหน้า</verse>
				<verse number="22">เมื่อไปห่างจากบ้านมีคาห์แล้ว คนที่อยู่ในบ้านใกล้เคียงกับบ้านของมีคาห์ก็ร่วมติดตามจนทันคนดาน</verse>
				<verse number="23">จึงตะโกนเรียกคนดาน พวกเขาก็หันกลับมา พูดกับมีคาห์ว่า “เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าหรือ? จึงยกคนมามากมายอย่างนี้”</verse>
				<verse number="24">มีคาห์ตอบว่า “ท่านทั้งหลายเอาพระต่างๆ ซึ่งข้าพเจ้าทำขึ้นและเอาปุโรหิตไป ข้าพเจ้าจะมีอะไรเหลืออยู่เล่า? ท่านทั้งหลายยังจะมาถามข้าพเจ้าอีกว่า ‘เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า?’ ”</verse>
				<verse number="25">คนดานจึงตอบเขาว่า “อย่าให้เราได้ยินเสียงของเจ้าเลย เกลือกว่าคนขี้โมโหจะเล่นงานเจ้าเข้า เจ้าและครอบครัวก็จะเสียชีวิตไป”</verse>
				<verse number="26">ดังนั้นคนดานก็เดินทางต่อไป เมื่อมีคาห์เห็นว่าเขาเหล่านั้นมีกำลังมากกว่า จึงหันกลับไปบ้านของตน</verse>
				<verse number="27">คนเผ่าดานเอาของที่มีคาห์ทำขึ้น และเอาปุโรหิตซึ่งเป็นของเขาไปด้วย แล้วพวกเขามาถึงเมืองลาอิช มาถึงประชาชนที่อยู่อย่างสงบสุขไร้กังวล พวกเขาได้ประหารคนเหล่านั้น ด้วยคมดาบและเอาไฟเผาเมืองนั้นเสีย</verse>
				<verse number="28">ไม่มีผู้ใดมาช่วยเหลือ เพราะเมืองลาอิชอยู่ไกลจากเมืองไซดอน และประชาชนก็ไม่ได้คบค้ากับคนอื่น อีกทั้งเมืองนั้นอยู่ในหุบเขาใกล้เมืองเบธเรโหบ คนดานก็สร้างเมืองใหม่ และอาศัยอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="29">และตั้งชื่อเมืองนั้นว่าดาน ตามชื่อดานบรรพบุรุษของพวกเขา ผู้เป็นบุตรของอิสราเอล แต่เมื่อก่อนเมืองนั้นมีชื่อว่า ลาอิช</verse>
				<verse number="30">คนดานตั้งรูปแกะสลักไว้สำหรับตน ส่วนโยนาธานบุตรเกอร์โชม บุตรของโมเสส ทั้งท่านและบรรดาบุตรชายของท่านก็เป็นปุโรหิตให้แก่คนเผ่าดาน จนถึงสมัยที่แผ่นดินตกไปเป็นเชลย</verse>
				<verse number="31">พวกเขาตั้งรูปแกะสลักซึ่งมีคาห์ได้ทำไว้นั้น ตลอดเวลาที่พระนิเวศของพระเจ้าอยู่ที่เมืองชิโลห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">อยู่มาในสมัยนั้น ไม่มีกษัตริย์ในอิสราเอล ยังมีคนเลวีคนหนึ่งอาศัยอยู่ในแดนไกลโพ้นแห่งเทือกเขาเอฟราอิม เขารับหญิงคนหนึ่งจากเมืองเบธเลเฮมในยูดาห์มาเป็นภรรยาน้อย</verse>
				<verse number="2">แต่ภรรยาน้อยนอกใจเขา และทิ้งเขากลับไปอยู่บ้านบิดาของนางที่เมืองเบธเลเฮมในยูดาห์ นางอยู่ที่นั่นได้สี่เดือน</verse>
				<verse number="3">สามีของนางก็ลุกขึ้นไปตามนาง เพื่อพูดกับนางดีๆ ให้นางกลับมา เขาเอาคนใช้คนหนึ่งและลาคู่หนึ่งไปด้วย นางพาเขาเข้าบ้านบิดาของนาง เมื่อบิดาของหญิงสาวนั้นเห็นเข้าก็ยินดีที่พบเขา</verse>
				<verse number="4">พ่อตาของเขาคือบิดาของหญิงสาวนั้นได้หน่วงเหนี่ยวเขา ดังนั้นเขาพักอยู่ด้วยสามวัน เขากิน ดื่ม และค้างแรมที่นั่น</verse>
				<verse number="5">พอถึงวันที่สี่ เขาทั้งหลายก็ตื่นขึ้นแต่เช้ามืด และคนนั้นลุกขึ้นจะไป แต่บิดาของหญิงสาวพูดกับบุตรเขยว่า “กินอาหารสักหน่อยให้มีกำลัง แล้วค่อยไป”</verse>
				<verse number="6">เขาทั้งคู่ก็นั่งลงกินและดื่มด้วยกัน และบิดาของหญิงสาวก็บอกชายนั้นว่า “ขอค้างอีกสักคืนเถิด ทำใจให้เบิกบาน”</verse>
				<verse number="7">เมื่อชายนั้นลุกขึ้นจะไป พ่อตาก็ชักชวนไว้ จนเขาต้องค้างคืนที่นั่นอีก</verse>
				<verse number="8">ในวันที่ห้าเขาก็ตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อจะออกเดินทางไป บิดาของหญิงนั้นพูดว่า “พักให้สดชื่นและคอยจนบ่ายก่อนเถิด” เขาทั้งคู่ก็กินด้วยกัน</verse>
				<verse number="9">เมื่อชายนั้นและภรรยาน้อยกับคนใช้ลุกขึ้นจะจากไป พ่อตาของเขาคือบิดาของหญิงนั้นก็บอกเขาว่า “นี่แน่ะ นี่ก็บ่ายใกล้ค่ำแล้ว ขอค้างอยู่อีกคืนหนึ่งเถิด ดูสิ จะสิ้นวันอยู่แล้ว ค้างคืนที่นี่เถิด เพื่อใจของเจ้าจะเบิกบาน แล้วพรุ่งนี้พวกเจ้าจะได้ตื่นแต่เช้าเพื่อออกเดินทาง เจ้าจะได้ไปบ้าน”</verse>
				<verse number="10">แต่ชายนั้นไม่ยอมค้างคืน เขาจึงลุกขึ้นเดินทางไปพร้อมกับภรรยาน้อยและลาคู่หนึ่งที่ผูกอาน จนถึงที่ตรงข้ามเมืองเยบุส (คือเยรูซาเล็ม)</verse>
				<verse number="11">เมื่อพวกเขามาใกล้เมืองเยบุสก็บ่ายมากแล้ว คนใช้จึงเรียนนายของเขาว่า “ให้เราแวะเข้าเมืองนี้ของคนเยบุสเถิด และให้เราค้างคืนอยู่ในเมืองนี้แหละ”</verse>
				<verse number="12">แต่นายของเขาตอบว่า “พวกเราจะไม่แวะเข้าเมืองของคนต่างด้าว ผู้ไม่ใช่คนอิสราเอล แต่จะผ่านไปยังเมืองกิเบอาห์”</verse>
				<verse number="13">เขาจึงบอกคนใช้ว่า “ไปเถิด ให้พวกเราเข้าไปใกล้ที่เหล่านี้แห่งหนึ่ง และค้างในเมืองกิเบอาห์หรือเมืองรามาห์”</verse>
				<verse number="14">เขาทั้งหลายจึงผ่านไป เมื่อพวกเขามาใกล้เมืองกิเบอาห์ซึ่งเป็นของคนเบนยามินดวงอาทิตย์ก็ตกแล้ว</verse>
				<verse number="15">พวกเขาจึงแวะเข้าไปจะค้างคืนในเมืองกิเบอาห์ เขาก็เข้าไปนั่งอยู่ที่ลานเมือง เพราะไม่มีใครเชิญพวกเขาเข้าไปค้างในบ้าน</verse>
				<verse number="16">ในเย็นวันนั้น ผู้อาวุโสคนหนึ่งเข้ามาเมื่อเลิกงานจากไร่นาแล้ว ชายนั้นมาจากแดนเทือกเขาเอฟราอิมมาอาศัยอยู่ในเมืองกิเบอาห์ ส่วนชาวเมืองนั้นเป็นคนเบนยามิน</verse>
				<verse number="17">เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นก็เห็นคนเดินทางที่ลานเมือง ผู้อาวุโสจึงถามว่า “ท่านมาจากไหน? และจะไปไหน?”</verse>
				<verse number="18">เขาตอบว่า “พวกเราเดินทางจากเบธเลเฮมในยูดาห์ จะไปที่แดนไกลโพ้นแห่งเทือกเขาเอฟราอิมซึ่งข้าพเจ้ามาจากที่นั่น ข้าพเจ้าไปเบธเลเฮมในยูดาห์มา และข้าพเจ้ากำลังจะไปยังพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ไม่มีใครเชิญข้าพเจ้าเข้าไปพักในบ้านเลย</verse>
				<verse number="19">พวกเรามีฟางและอาหารสำหรับลา อีกทั้งอาหารและเหล้าองุ่นสำหรับข้าพเจ้าและภรรยากับคนรับใช้ที่อยู่ด้วย พวกเราไม่ขาดสิ่งใดเลย”</verse>
				<verse number="20">ผู้อาวุโสจึงพูดว่า “สันติสุขจงมีแก่ท่านเถิด ถ้าท่านขาดสิ่งใด ข้าพเจ้าขอเป็นธุระทั้งสิ้น เพียงแต่อย่าค้างคืนที่ลานเมืองเลย”</verse>
				<verse number="21">เขาจึงพาชายนั้นเข้าบ้าน เอาอาหารให้ลา ต่างก็ล้างเท้าของตน แล้วก็กินและดื่ม</verse>
				<verse number="22">ขณะที่พวกเขากำลังเพลิดเพลินอยู่นั้น นี่แน่ะ คนเมืองนั้นที่เป็นคนอันธพาลมาล้อมบ้านไว้ ทุบประตู ร้องบอกผู้อาวุโสผู้เป็นเจ้าของบ้านว่า “ส่งชายที่เข้ามาอยู่ในบ้านของแกมาให้เราข่มขืน”</verse>
				<verse number="23">ชายเจ้าของบ้านก็ออกไปพูดกับพวกเขาว่า “อย่าเลย พี่น้องเอ๋ย ขอทีอย่าทำชั่วเช่นนี้เลย เมื่อชายคนนี้มาอาศัยบ้านของข้าแล้ว อย่าทำเรื่องบัดสีเลย</verse>
				<verse number="24">นี่แน่ะ นี่คือลูกสาวพรหมจารีของข้าและเมียน้อยของเขา ข้าจะพาออกมาให้ท่านเดี๋ยวนี้ จงข่มขืนหรือทำอะไรก็ได้ตามใจชอบเถิด แต่อย่าทำเรื่องบัดสีกับชายคนนี้เลย”</verse>
				<verse number="25">แต่คนเหล่านั้นไม่ยอมฟังเสียง ชายนั้นจึงฉวยภรรยาน้อยของตนผลักนางออกไปให้พวกเขา เขาทั้งหลายก็ข่มขืนนางอย่างทารุณตลอดคืนจนรุ่งเช้า พอรุ่งสาง พวกเขาก็ปล่อยนางไป</verse>
				<verse number="26">เมื่อฟ้าแจ้ง ผู้หญิงนั้นก็กลับมาล้มลงที่ประตูบ้านของชายนั้นซึ่งสามีของตนพักอยู่นอนที่นั่นจนสว่าง</verse>
				<verse number="27">รุ่งเช้า สามีของนางก็ลุกขึ้นเปิดประตูบ้านเพื่อจะออกเดินทาง นี่แน่ะ ภรรยาน้อยของเขานอนอยู่ที่ประตูบ้านโดยมืออยู่ที่ธรณีประตู</verse>
				<verse number="28">เขาจึงบอกนางว่า “ลุกขึ้นไปกันเถิด” แต่ไม่มีคำตอบ เขาจึงเอานางขึ้นหลังลา ชายนั้นก็ลุกขึ้นเดินทางไปบ้านของตน</verse>
				<verse number="29">เมื่อถึงบ้านแล้ว ก็เอามีดหั่นศพนางออกเป็นท่อนๆ ได้สิบสองท่อนแล้วจึงส่งไปทั่วเขตแดนอิสราเอล</verse>
				<verse number="30">ทุกคนที่เห็นก็พูดว่า “เรื่องอย่างนี้ไม่มีใครเคยพบเคยเห็นตั้งแต่สมัยคนอิสราเอลออกจากแผ่นดินอียิปต์จนถึงวันนี้ จงตรึกตรองปรึกษากันดูแล้วก็ว่ากันไปเถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">คนอิสราเอลทั้งหมดตั้งแต่ดานถึงเบเออร์เชบา ทั้งแผ่นดินกิเลอาดก็ออกมา ชุมนุมชนนั้นได้ประชุมเป็นใจเดียวกันต่อพระยาห์เวห์ที่เมืองมิสปาห์</verse>
				<verse number="2">ผู้นำของประชาชนทั้งสิ้นคือของทุกเผ่าในอิสราเอล ได้ปรากฏตัวในที่ประชุมแห่งประชากรของพระเจ้า มีทหารราบถือดาบ 400,000 คน</verse>
				<verse number="3">(ครั้งนั้นคนเบนยามินได้ยินว่าคนอิสราเอลได้ขึ้นไปยังมิสปาห์) คนอิสราเอลกล่าวว่า “บอกเรามาว่า เรื่องชั่วร้ายนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร?”</verse>
				<verse number="4">คนเลวีสามีของหญิงที่ถูกฆ่านั้นตอบว่า “ตัวข้าพเจ้าและภรรยาน้อยมาถึงเมืองกิเบอาห์ซึ่งเป็นของเบนยามินเพื่อจะค้างคืนที่นั่น</verse>
				<verse number="5">ในคืนนั้นชาวเมืองกิเบอาห์ก็ลุกขึ้นล้อมบ้านที่ข้าพเจ้าพักอยู่ พวกเขาหมายจะฆ่าข้าพเจ้าเสีย พวกเขาข่มขืนภรรยาน้อยของข้าพเจ้าจนตาย</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้าจึงนำศพนางมาหั่นเป็นท่อนๆ ส่งไปทั่วดินแดนที่เป็นมรดกของอิสราเอล เพราะพวกเขาทำเรื่องชั่วและเรื่องบัดสีในอิสราเอล</verse>
				<verse number="7">นี่แน่ะ ท่านทุกคนผู้เป็นคนอิสราเอล จงให้คำแนะนำและคำปรึกษา ณ ที่นี่เถิด”</verse>
				<verse number="8">ประชาชนทุกคนก็ลุกขึ้นกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า “เราจะไม่กลับไปเต็นท์ เราจะไม่กลับไปบ้าน</verse>
				<verse number="9">แต่นี่คือสิ่งที่เราจะทำกับเมืองกิเบอาห์ เราจะจับฉลากยกขึ้นไป รบกับเมืองนั้น</verse>
				<verse number="10">เราจะเลือกคนอิสราเอลทุกเผ่าคัดเอาร้อยละสิบคน พันละร้อย หมื่นละพันให้ไปหาเสบียงอาหาร มาให้กองทัพ เพื่อเขาทั้งหลายจะตอบสนองความบัดสีทั้งสิ้น ซึ่งพวกกิเบอาห์ทำขึ้นในอิสราเอล เมื่อเขาทั้งหลายมาถึงเมืองกิเบอาห์ของเผ่าเบนยามิน”</verse>
				<verse number="11">คนอิสราเอลทั้งสิ้นก็ร่วมใจกันยกไปสู้เมืองนั้น</verse>
				<verse number="12">เผ่าต่างๆ ของอิสราเอลก็ส่งคนไปถามทั่วเผ่าเบนยามินว่า “ความชั่วช้านี้ซึ่งเกิดขึ้นในพวกท่านคืออะไร?</verse>
				<verse number="13">ฉะนั้นบัดนี้ จงมอบตัวพวกคนอันธพาลในเมืองกิเบอาห์มาให้เราประหารชีวิตเสีย เราจะได้กำจัดความชั่วเสียจากอิสราเอล” แต่คนเบนยามินไม่ยอมฟังเสียงคนอิสราเอลพี่น้องของตน</verse>
				<verse number="14">คนเบนยามินจากเมืองต่างๆ มารวมกันไปยังเมืองกิเบอาห์ เพื่อยกออกไปทำสงครามกับคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="15">คราวนั้นคนเบนยามินจากเมืองต่างๆ มาชุมนุมกัน เป็นทหารถือดาบ 26,000 คน นอกเหนือจากชาวเมืองกิเบอาห์ ซึ่งมาชุมนุมกัน เป็นทหารที่คัดเลือกแล้ว 700 คน</verse>
				<verse number="16">ในจำนวนทั้งหมดนี้มีคนที่คัดเลือกแล้ว 700 คน ถนัดมือซ้ายและทุกคนสามารถเหวี่ยงก้อนหินให้ถูกเส้นผมได้ไม่พลาดเลย</verse>
				<verse number="17">คนอิสราเอลยกเว้นคนเบนยามินมาชุมนุมกัน เป็นทหารถือดาบ 400,000 คน ทุกคนเป็นนักรบ</verse>
				<verse number="18">คนอิสราเอลลุกขึ้นไปยังเมืองเบธเอล และทูลถามพระเจ้าว่า “ผู้ใดในพวกข้าพระองค์จะขึ้นไปรบกับคนเบนยามินก่อน?” พระยาห์เวห์ตรัสว่า “ยูดาห์ก่อน”</verse>
				<verse number="19">รุ่งเช้าคนอิสราเอลก็ลุกขึ้นตั้งค่ายต่อสู้เมืองกิเบอาห์</verse>
				<verse number="20">คนอิสราเอลออกไปรบกับเบนยามิน และคนอิสราเอลได้จัดทัพรบกับพวกเขาที่เมืองกิเบอาห์</verse>
				<verse number="21">ในวันนั้นคนเบนยามินออกมาจากเมืองกิเบอาห์ ฆ่าฟันคนอิสราเอลล้มตาย 22,000 คน</verse>
				<verse number="22">และคนอิสราเอลก็ขึ้นไปร้องไห้คร่ำครวญต่อพระยาห์เวห์จนถึงเวลาเย็น เขาทั้งหลายทูลถามพระยาห์เวห์ว่า “สมควรที่ข้าพระองค์จะเข้าประชิดรบกับคนเบนยามินพี่น้องของข้าพระองค์หรือไม่?” พระยาห์เวห์ตรัสว่า “ขึ้นไปสู้เขาเถิด” แต่คนอิสราเอลยังหนุนใจกันและจัดทัพในที่ที่พวกเขาจัดทัพในวันแรก</verse>
				<verse number="23"></verse>
				<verse number="24">คนอิสราเอลจึงยกเข้าประชิดคนเบนยามินในวันที่สอง</verse>
				<verse number="25">และในวันที่สองนั้นเบนยามินก็ยกออกจากกิเบอาห์ไปปะทะกับพวกเขา ฆ่าฟันคนอิสราเอลตายอีก 18,000 คน ซึ่งทุกคนเป็นทหารถือดาบ</verse>
				<verse number="26">แล้วบรรดาคนอิสราเอลคือกองทัพทั้งหมด ได้ขึ้นไปที่เบธเอลและร้องไห้คร่ำครวญ พวกเขานั่งเฝ้าพระยาห์เวห์ที่นั่น และในวันนั้นได้อดอาหารจนเวลาเย็น อีกทั้งได้ถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและศานติบูชาแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">คนอิสราเอลจึงทูลถามพระยาห์เวห์ (เพราะในสมัยนั้น หีบพันธสัญญาของพระเจ้าอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="28">และฟีเนหัสบุตรเอเลอาซาร์ ผู้เป็นบุตรอาโรน ก็ปรนนิบัติอยู่หน้าหีบนั้นในสมัยนั้น) เขาทูลถามว่า “สมควรที่ข้าพระองค์จะยกไปสู้รบกับคนเบนยามินพี่น้องของข้าพระองค์อีกครั้งหนึ่ง หรือควรจะหยุดเสีย?” และพระยาห์เวห์ตรัสว่า “จงยกขึ้นไปเถิด เพราะว่าพรุ่งนี้เราจะมอบพวกเขาไว้ในมือของเจ้า”</verse>
				<verse number="29">ดังนั้น อิสราเอลจึงซุ่มคนไว้รอบเมืองกิเบอาห์</verse>
				<verse number="30">และคนอิสราเอลก็ขึ้นไปสู้รบกับคนเบนยามินในวันที่สาม และจัดทัพต่อสู้เมืองกิเบอาห์อย่างคราวก่อน</verse>
				<verse number="31">คนเบนยามินก็ยกออกมาปะทะกับกองทัพ และถูกชักพาให้ห่างไปจากตัวเมือง พวกเขาก็เริ่มฆ่าฟันประชาชนบางคนอย่างคราวก่อน คือตามถนนหลวงซึ่งสายหนึ่งขึ้นไปเบธเอล อีกสายหนึ่งไปยังกิเบอาห์และที่กลางทุ่งแจ้ง คนอิสราเอลล้มตายประมาณ 30 คน</verse>
				<verse number="32">คนเบนยามินกล่าวว่า “เขาแพ้เราอย่างคราวแรก” แต่คนอิสราเอลพูดว่า “ให้เราถอยเพื่อชักพาพวกเขาออกจากเมืองไปยังถนนหลวง”</verse>
				<verse number="33">คนอิสราเอลทั้งหมดก็ลุกออกจากที่ของตนและตั้งแถวรบที่บาอัลทามาร์ ส่วนคนอิสราเอลที่คอยซุ่มอยู่ก็ออกจากที่ของตนคือจากที่โล่งของเมืองเกบา</verse>
				<verse number="34">มีทหาร 10,000 คนที่คัดเลือกแล้วจากอิสราเอลทั้งสิ้นรุกเข้าโจมตีเมืองกิเบอาห์ การสงครามกำลังดุเดือด แต่คนเบนยามินไม่รู้ว่าเหตุร้ายกำลังมาใกล้ตนแล้ว</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์ทรงให้คนเบนยามินพ่ายแพ้คนอิสราเอล ในวันนั้นคนอิสราเอลทำลายคนเบนยามินเสีย 25,100 คนซึ่งทุกคนเป็นทหารถือดาบ</verse>
				<verse number="36">ดังนั้นคนเบนยามินจึงเห็นว่า พวกเขาแพ้แล้ว คนอิสราเอลทำเป็นล่าถอยต่อเบนยามิน เพราะวางใจคนที่พวกเขาให้ซุ่มอยู่รอบเมืองกิเบอาห์</verse>
				<verse number="37">คนที่ซุ่มอยู่ก็รีบรุกเข้าเมืองกิเบอาห์ คนที่ซุ่มอยู่นั้นก็กระจายออกไปประหารทุกคนในเมืองนั้นด้วยคมดาบ</verse>
				<verse number="38">คนอิสราเอลและคนที่ซุ่มอยู่นัดให้อาณัติสัญญาณกันว่า ถ้าเห็นควันกลุ่มใหญ่พลุ่งขึ้นมาจากในเมือง</verse>
				<verse number="39">ก็ให้คนอิสราเอลหันกลับมารบ เมื่อเบนยามินเริ่มฆ่าคนอิสราเอลได้สัก 30 คนแล้วก็พูดว่า “พวกเขาต้องแพ้เราอย่างคราวก่อนแน่เลย”</verse>
				<verse number="40">แต่เมื่อควันไฟลุกพลุ่งขึ้นมาจากในเมืองเป็นเสาควัน คนเบนยามินก็เหลียวหลังมาดู นี่แน่ะ ทั้งเมืองก็มีควันพลุ่งขึ้นถึงท้องฟ้า</verse>
				<verse number="41">คนอิสราเอลก็หันกลับ คนเบนยามินก็หวาดกลัว เพราะเห็นว่าเหตุร้ายมาใกล้พวกเขาแล้ว</verse>
				<verse number="42">พวกเขาจึงหันหลังหนีคนอิสราเอลเข้าไปทางถิ่นทุรกันดาร แต่สงครามติดตามพวกเขาไปอย่างหนัก คนที่ออกมาจากเมืองทั้งหลายก็ทำลายพวกเขาที่อยู่ตรงกลาง</verse>
				<verse number="43">คนอิสราเอลล้อมคนเบนยามิน และไล่ตามไป แล้วเหยียบย่ำพวกเขาจากโนฮาห์ ไปจนถึงที่ตรงข้ามเมืองกิเบอาห์ทางตะวันออก</verse>
				<verse number="44">คนเบนยามินล้มตาย 18,000 คน ทุกคนเป็นนักรบผู้กล้าหาญ</verse>
				<verse number="45">พวกที่เหลือก็หันกลับหนีไปยังถิ่นทุรกันดารถึงศิลาริมโมน คนอิสราเอลฆ่าเขาตายตามถนนหลวง 5,000 คน และติดตามอย่างกระชั้นชิดไปจนถึงกิโดม และฆ่าเขาตาย 2,000 คน</verse>
				<verse number="46">คนเบนยามินที่ล้มตายในวันนั้น ล้วนเป็นทหารถือดาบ 25,000 คน ทุกคนเป็นนักรบผู้กล้าหาญ</verse>
				<verse number="47">แต่มีทหาร 600 คนหันกลับหนีไปยังถิ่นทุรกันดารถึงศิลาริมโมน และไปอาศัยอยู่ที่ศิลาริมโมนสี่เดือน</verse>
				<verse number="48">คนอิสราเอลก็หันกลับไปสู้คนเบนยามินอีก และได้ฆ่าทั้งชาวเมืองฝูงสัตว์เลี้ยงและทุกอย่างที่พวกเขาพบด้วยคมดาบ ยิ่งกว่านั้นพวกเขาก็เอาไฟเผาเสียทุกเมืองที่พบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">คนอิสราเอลได้ปฏิญาณไว้ที่มิสปาห์ว่า “ไม่มีใครในพวกเรา จะให้บุตรหญิงของตนแต่งงานกับคนเบนยามิน”</verse>
				<verse number="2">และประชาชนก็มาที่เบธเอล นั่งอยู่เฉพาะพระพักตร์พระเจ้าจนเวลาเย็น เขาทั้งหลายก็ส่งเสียงร้องไห้อย่างขมขื่น</verse>
				<verse number="3">กล่าวว่า “โอ พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล ทำไมเหตุการณ์อย่างนี้จึงเกิดขึ้นในอิสราเอล คือที่วันนี้เผ่าหนึ่งจะขาดหายไปจากอิสราเอล?”</verse>
				<verse number="4">เช้าวันต่อมาประชาชนก็ลุกขึ้นสร้างแท่นบูชาแท่นหนึ่งที่นั่นและถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวกับเครื่องศานติบูชา</verse>
				<verse number="5">และคนอิสราเอลกล่าวว่า “คนใดในเผ่าอิสราเอลไม่ได้ขึ้นมาประชุมต่อพระยาห์เวห์?” เพราะเขาทั้งหลายได้ปฏิญาณไว้อย่างหนักแน่นเกี่ยวกับคนที่ไม่ได้มาเฝ้าพระยาห์เวห์ที่มิสปาห์ว่า “คนนั้นจะถูกประหารชีวิตแน่”</verse>
				<verse number="6">แต่คนอิสราเอลสงสารเบนยามินน้องของตน กล่าวว่า “วันนี้เผ่าหนึ่งถูกตัดออกจากอิสราเอลเสียแล้ว</verse>
				<verse number="7">เราจะทำอย่างไรเรื่องหาภรรยาให้คนที่ยังเหลืออยู่? เพราะเราได้ปฏิญาณในพระนามพระยาห์เวห์แล้ว ว่าเราจะไม่ยกบุตรหญิงของเราให้เป็นภรรยาของเขา”</verse>
				<verse number="8">เขาทั้งหลายถามขึ้นว่า “คนใดในเผ่าอิสราเอลที่ไม่ได้ขึ้นมาเฝ้าพระยาห์เวห์ที่มิสปาห์?” นี่แน่ะ ไม่มีคนจากยาเบชกิเลอาดมาประชุมที่ค่ายเลยสักคนเดียว</verse>
				<verse number="9">เพราะเมื่อเขานับประชาชนนั้น นี่แน่ะ ไม่มีชาวเมืองยาเบชกิเลอาดอยู่ที่นั่นเลย</verse>
				<verse number="10">ดังนั้นชุมนุมชนจึงส่งทหารผู้กล้าหาญ 12,000 คน แล้วบัญชาพวกเขาว่า “จงไปฆ่าชาวยาเบชกิเลอาดเสียด้วยคมดาบทั้งผู้หญิงและเด็ก</verse>
				<verse number="11">เจ้าทั้งหลายจงทำอย่างนี้คือ ผู้ชายทุกคนและผู้หญิงทุกคนที่ได้หลับนอนกับผู้ชายแล้ว จงทำลายพวกเขาถวายพระเจ้า”</verse>
				<verse number="12">ในหมู่ชาวยาเบชกิเลอาดนั้นพวกเขาพบหญิงพรหมจารี 400 คนผู้ยังไม่ได้ร่วมหลับนอนกับผู้ชายเลย จึงได้พาหญิงเหล่านั้นมายังค่ายที่ชิโลห์ซึ่งอยู่ในแผ่นดินคานาอัน</verse>
				<verse number="13">ชุมนุมชนทั้งหมดก็ส่งข่าวบอกคนเบนยามินซึ่งอยู่ที่ศิลาริมโมนว่า สงครามยุติแล้ว</verse>
				<verse number="14">คนเบนยามินก็กลับมาในคราวนั้น แล้วคนอิสราเอลก็มอบผู้หญิงที่พวกเขาไว้ชีวิตในหมู่ผู้หญิงแห่งยาเบชกิเลอาดแก่คนเบนยามิน แต่ก็ไม่พอแก่กัน</verse>
				<verse number="15">ประชาชนก็สงสารเบนยามิน เพราะว่าพระยาห์เวห์ทรงทำให้เกิดช่องว่างในเผ่าอิสราเอล</verse>
				<verse number="16">พวกผู้ใหญ่ของชุมนุมชนนั้นจึงกล่าวว่า “เนื่องจากพวกผู้หญิงในเบนยามินถูกทำลายล้างจนสิ้น เราจะทำอย่างไรเรื่องหาภรรยาให้คนที่ยังเหลืออยู่?”</verse>
				<verse number="17">เขาทั้งหลายกล่าวว่า “ต้องมีมรดกให้แก่คนเบนยามินที่รอดตาย เพื่อว่าคนเผ่าหนึ่งจะไม่ถูกลบออกจากอิสราเอล</verse>
				<verse number="18">แต่เราจะยกบุตรหญิงของเราให้เป็นภรรยาเขาก็ไม่ได้” เพราะคนอิสราเอลได้ปฏิญาณไว้ว่า “ใครให้ผู้หญิงแก่เบนยามินเป็นภรรยาขอให้ถูกแช่งสาปเถิด”</verse>
				<verse number="19">ดังนั้นพวกเขาจึงกล่าวว่า “นี่แน่ะ ทุกปีมีเทศกาลเลี้ยงถวายพระยาห์เวห์ที่เมืองชิโลห์ ซึ่งอยู่เหนือเมืองเบธเอล ทางทิศตะวันออกของถนนหลวงที่ขึ้นจากเมืองเบธเอลถึงเมืองเชเคม และอยู่ใต้เลโบนาห์”</verse>
				<verse number="20">พวกเขาจึงสั่งคนเบนยามินว่า “จงไปซุ่มคอยอยู่ในสวนองุ่น</verse>
				<verse number="21">คอยเฝ้าดูอยู่ ถ้าบุตรหญิงชาวชิโลห์ออกมาเต้นรำในเทศกาลเลี้ยง จงออกมาจากสวนองุ่นฉุดเอาบุตรหญิงชาวชิโลห์ไปเป็นภรรยาของตน คนละคน แล้วให้กลับไปแผ่นดินเบนยามินเสีย</verse>
				<verse number="22">ถ้าบิดาหรือพี่น้องของหญิงเหล่านั้นมาร้องทุกข์ต่อเรา เราจะบอกพวกเขาว่า ‘โปรดยินยอมเพราะเห็นแก่เราเถิด ในเวลาสงคราม เราไม่ได้ให้ผู้หญิงพอแก่คนเบนยามินทุกคน ทั้งท่านทั้งหลายเองก็ไม่ได้ให้แก่พวกเขา มิฉะนั้นบัดนี้พวกท่านก็จะมีความผิด’ ”</verse>
				<verse number="23">คนเบนยามินก็ทำตาม ต่างก็ได้ภรรยาไปตามจำนวน คือได้หญิงเต้นรำที่ไปฉุดมา พวกเขาก็กลับไปอยู่ในที่ดินมรดกของตน แล้วสร้างเมืองขึ้นใหม่และอาศัยอยู่ในนั้น</verse>
				<verse number="24">เวลานั้นคนอิสราเอลก็กลับจากที่นั่นไปยังเผ่าและตระกูลของตน ต่างก็ยกกลับไปสู่ดินแดนมรดกของตน</verse>
				<verse number="25">ในสมัยนั้นไม่มีกษัตริย์ในอิสราเอล ต่างก็ทำตามที่ตนเองเห็นชอบ</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="8">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ในสมัยที่พวกผู้วินิจฉัยครอบครองอยู่นั้น เกิดกันดารอาหารขึ้นในแผ่นดิน มีชายคนหนึ่งเป็นชาวเมืองเบธเลเฮมในยูดาห์ ไปอาศัยอยู่ในดินแดนโมอับพร้อมกับภรรยาและบุตรชายสองคน</verse>
				<verse number="2">ชายคนนั้นชื่อเอลีเมเลค ภรรยาชื่อนาโอมี บุตรสองคนชื่อมาห์โลนและคิลิโอน เป็นชาวเอฟราธาห์จากเมืองเบธเลเฮมในยูดาห์ พวกเขาเดินทางเข้าไปในดินแดนโมอับและอาศัยอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="3">แต่เอลีเมเลค สามีของนางนาโอมีตาย ทิ้งนางไว้กับบุตรชายทั้งสอง</verse>
				<verse number="4">บุตรชายสองคนนี้ แต่งงานกับหญิงชาวโมอับ คนหนึ่งชื่อว่าโอรปาห์ และอีกคนหนึ่งชื่อรูธ เขาทั้งหลายอยู่ที่นั่นประมาณสิบปี</verse>
				<verse number="5">แล้วมาห์โลนและคิลิโอนก็ตาย เหลือแต่นาโอมีที่ต้องอยู่อย่างไม่มีสามีและบุตรชายทั้งสอง</verse>
				<verse number="6">แล้วนางพร้อมกับบุตรสะใภ้ทั้งสอง ก็ลุกขึ้นเดินทางกลับจากดินแดนโมอับ เพราะว่าเมื่ออยู่ที่โมอับนั้น นางได้ยินว่า พระยาห์เวห์ได้ทรงเยี่ยมเยียนชนชาติของพระองค์ และประทานอาหารแก่เขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="7">นางจึงออกจากที่ซึ่งนางอยู่ พร้อมกับบุตรสะใภ้ทั้งสอง เดินตามทางกลับไปยังแผ่นดินยูดาห์</verse>
				<verse number="8">แต่นาโอมีกล่าวแก่บุตรสะใภ้ทั้งสองว่า “ไปเถอะ ขอให้ต่างคนต่างกลับไปบ้านแม่ของตน ขอพระยาห์เวห์ทรงสำแดงความรักมั่นคงต่อเจ้า ดังที่เจ้าได้ทำต่อผู้ตายและต่อแม่</verse>
				<verse number="9">ขอพระยาห์เวห์ทรงให้เจ้าพบที่พักพิง ในบ้านของสามีคนใหม่” แล้วนาโอมีก็จูบพวกนาง ต่างก็ร้องไห้เสียงดัง</verse>
				<verse number="10">พวกนางจึงพูดกับแม่สามีว่า “อย่าเลย เราจะกลับไปกับแม่ ไปยังชนชาติของแม่”</verse>
				<verse number="11">แต่นาโอมีตอบว่า “กลับไปเถอะ ลูกเอ๋ย จะไปกับแม่ทำไมเล่า? แม่ยังจะมีบุตรชายในครรภ์ให้เป็นสามีของเจ้าหรือ?</verse>
				<verse number="12">กลับไปเถอะ ลูกเอ๋ย กลับไป เพราะแม่แก่เกินกว่าจะมีสามีแล้ว หากแม่ว่าแม่ยังมีความหวังว่า แม่จะมีสามีคืนนี้ได้และมีบุตรชายหลายคน</verse>
				<verse number="13">แล้วพวกเจ้าจะรออยู่จนบุตรชายเหล่านั้นโตได้หรือ? เจ้าจะอดใจไม่แต่งงานก่อนได้หรือ? อย่าเลย ลูกเอ๋ย ชีวิตแม่ขมขื่นกว่าชีวิตของพวกเจ้า ที่พระหัตถ์ของพระยาห์เวห์ทรงทำกับแม่ถึงเพียงนี้”</verse>
				<verse number="14">แล้วต่างก็ร้องไห้เสียงดังอีก โอรปาห์ก็จูบลาแม่สามี แต่รูธยังเกาะแม่สามีอยู่</verse>
				<verse number="15">นาโอมีจึงว่า “ดูซิ พี่สะใภ้ของเจ้ากลับไปหาชนชาติ และหาพระของเขาแล้ว จงตามพี่สะใภ้ของเจ้ากลับไปเถอะ”</verse>
				<verse number="16">แต่รูธตอบว่า “ขอแม่อย่าวิงวอนให้ลูกจากแม่หรือเลิกตามแม่กลับไปเลย เพราะแม่จะไปไหนลูกจะไปด้วย และแม่จะอาศัยอยู่ที่ไหนลูกก็จะอยู่ที่นั่นด้วย ชนชาติของแม่จะเป็นชนชาติของลูก และพระเจ้าของแม่ก็จะเป็นพระเจ้าของลูก</verse>
				<verse number="17">แม่ตายที่ไหนลูกจะตายที่นั่น และจะขอให้ฝังลูกไว้ที่นั่นด้วย ขอพระยาห์เวห์ทรงลงโทษลูก และทรงเพิ่มโทษนั้น ถ้ามีอะไรมาพรากลูกจากแม่นอกจากความตาย”</verse>
				<verse number="18">เมื่อนาโอมีเห็นว่ารูธตั้งใจไปด้วยจริงๆ นางก็ไม่พูดอะไรอีก</verse>
				<verse number="19">ดังนั้นทั้งสองจึงเดินทางต่อไปจนถึงเมืองเบธเลเฮม เมื่อมาถึงเบธเลเฮมแล้ว ชาวเมืองก็พากันประหลาดใจเพราะนางทั้งสอง พวกผู้หญิงพูดขึ้นว่า “นี่น่ะหรือนาโอมี?”</verse>
				<verse number="20">นาโอมีตอบเขาว่า “ขออย่าเรียกฉันว่านาโอมี เลย ขอเรียกฉันว่า มารา เถอะ เพราะว่าองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ได้ทรงทำให้ชีวิตฉันขมขื่นยิ่งนัก</verse>
				<verse number="21">เมื่อฉันจากเมืองนี้ไป ฉันมีทุกอย่างครบบริบูรณ์ พระยาห์เวห์ทรงพาฉันกลับมาตัวเปล่า จะเรียกฉันว่านาโอมีทำไมเล่า? ในเมื่อพระยาห์เวห์ทรงให้ฉันทุกข์ใจ และองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ทรงให้ฉันต้องประสบเหตุร้ายเช่นนี้”</verse>
				<verse number="22">ดังนั้นนาโอมีพร้อมกับรูธบุตรสะใภ้ชาวโมอับก็กลับมาจากดินแดนโมอับ และเขาทั้งสองมายังเมืองเบธเลเฮมในต้นฤดูเกี่ยวข้าวบาร์เลย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ฝ่ายนาโอมีนั้นมีญาติข้างสามีคนหนึ่งเป็นคนมีชื่อเสียงและมั่งมี ตระกูลเดียวกับเอลีเมเลค ชื่อโบอาส</verse>
				<verse number="2">และรูธชาวโมอับพูดกับนาโอมีว่า “ขอให้ลูกไปที่ทุ่งนาเพื่อเก็บรวงข้าวตก ตามแต่ใครจะมีใจกรุณา” นาโอมีตอบนางว่า “ลูกเอ๋ย จงไปเถิด”</verse>
				<verse number="3">เธอก็ออกเดินตามหลังคนเกี่ยวเพื่อคอยเก็บข้าวตก เผอิญเข้าไปในนาของโบอาส ซึ่งเป็นคนตระกูลเดียวกับเอลีเมเลค</verse>
				<verse number="4">ในเวลานั้นเอง โบอาสมาจากเบธเลเฮม พูดกับพวกคนเกี่ยวข้าวว่า “ขอพระยาห์เวห์ทรงอยู่ด้วยกับพวกท่านเถิด” พวกเขาตอบว่า “ขอพระยาห์เวห์ทรงอวยพรท่านเถิด”</verse>
				<verse number="5">โบอาสจึงถามคนใช้ผู้คอยควบคุมคนเกี่ยวข้าวนั้นว่า “หญิงสาวคนนี้เป็นคนของใคร?”</verse>
				<verse number="6">คนใช้ซึ่งเป็นผู้ควบคุมคนเกี่ยวข้าวจึงตอบว่า “เธอเป็นหญิงชาวโมอับ กลับมาจากดินแดนโมอับพร้อมกับนาโอมี</verse>
				<verse number="7">นางพูดว่า ‘ขอให้ดิฉันเก็บและรวบรวมข้าวที่ตกจากฟ่อนข้าวตามหลังพวกคนเกี่ยวข้าวเถอะค่ะ’ นางก็มาเก็บข้าวตกตั้งแต่เช้าจนถึงเวลานี้ เพิ่งได้พักหน่อยที่บ้าน”</verse>
				<verse number="8">แล้วโบอาสจึงพูดกับรูธว่า “ลูกเอ๋ย ขอฟังหน่อย อย่าไปเก็บข้าวตกที่นาอื่น หรือทิ้งนานี้ไป จงอยู่ใกล้ๆ พวกสาวใช้ของฉัน</verse>
				<verse number="9">ให้ดูทุ่งนาที่พวกเขากำลังเก็บเกี่ยวกันอยู่ แล้วก็จงติดตามเขาไป ฉันได้สั่งพวกหนุ่มๆ ไม่ให้แตะต้องตัวเจ้า เมื่อเจ้ากระหายน้ำก็ให้ไปที่หม้อน้ำ ดื่มน้ำซึ่งคนหนุ่มๆ ตักไว้”</verse>
				<verse number="10">รูธก็ก้มตัวลงซบหน้าลงถึงดินและพูดว่า “ทำไมดิฉันจึงได้รับความโปรดปรานจากท่าน? ที่ท่านเอาใจใส่ดิฉัน ทั้งๆ ที่ดิฉันเป็นเพียงคนต่างด้าว”</verse>
				<verse number="11">แต่โบอาสตอบนางว่า “ทุกอย่างที่เจ้าได้ปฏิบัติต่อแม่สามีของเจ้า ตั้งแต่สามีของเจ้าสิ้นชีวิตแล้วนั้น มีคนมาเล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว เจ้ายอมจากบิดามารดาและบ้านเกิดเมืองนอนของเจ้า มาอยู่กับชนชาติที่เจ้าไม่รู้จักมาก่อน</verse>
				<verse number="12">ขอพระยาห์เวห์ทรงตอบแทนการกระทำของเจ้า และขอให้พระยาห์เวห์พระเจ้าของชนชาติอิสราเอล ซึ่งเจ้าเข้ามาพึ่งพระบารมีของพระองค์นั้น ประทานบำเหน็จบริบูรณ์แก่เจ้า”</verse>
				<verse number="13">รูธจึงตอบว่า “ดิฉันได้รับความโปรดปรานจากเจ้านายของดิฉันแล้ว เพราะท่านได้ปลอบใจดิฉัน และพูดคำที่เมตตาต่อสาวใช้ของท่าน ทั้งๆ ที่ดิฉันเองก็ไม่ได้เป็นสาวใช้คนหนึ่งของท่าน”</verse>
				<verse number="14">พอถึงเวลารับประทานอาหาร โบอาสก็บอกนางว่า “มานี่เถอะ มารับประทานขนมปังบ้าง และเอาขนมปังมาจิ้มน้ำส้มเถิด” นางจึงนั่งลงข้างๆ พวกคนเกี่ยวข้าว โบอาสส่งข้าวคั่วให้ และนางก็รับประทานจนอิ่ม และยังมีเหลือบ้าง</verse>
				<verse number="15">เมื่อนางลุกขึ้นไปเก็บข้าวตก โบอาสก็สั่งพวกชายหนุ่มของท่านว่า “จงให้นางเก็บข้าวตกระหว่างฟ่อนข้าวเถอะ อย่าได้ตำหนินางเลย</verse>
				<verse number="16">จงพยายามดึงข้าวออกจากฟ่อนทิ้งไว้ให้นางเก็บบ้าง อย่าว่านางเลย”</verse>
				<verse number="17">นางก็เที่ยวเก็บข้าวที่ตกในนาจนถึงเวลาเย็น แล้วก็ฟาดข้าวที่เก็บมาได้นั้น ได้ข้าวบาร์เลย์ประมาณ 10 กิโลกรัม</verse>
				<verse number="18">นางยกข้าวนั้นขึ้นและเข้าไปในเมือง แม่สามีเห็นข้าวที่นางได้เก็บมานั้น และนางเอาอาหารที่เหลือเมื่อนางรับประทานอิ่มแล้วนั้นให้แม่สามีด้วย</verse>
				<verse number="19">แม่สามีจึงกล่าวแก่นางว่า “วันนี้เจ้าไปเก็บข้าวตกที่ไหนมา? เจ้าไปทำงานที่ไหน? ขอให้ชายที่เอาใจใส่เจ้าได้รับพระพรเถิด” นางจึงบอกแก่แม่สามีว่า นางไปทำงานกับใคร นางว่า “ชายเจ้าของนาที่ลูกไปทำงานวันนี้ชื่อโบอาส”</verse>
				<verse number="20">นาโอมีจึงพูดกับบุตรสะใภ้ว่า “ขอพระยาห์เวห์ทรงอวยพรเขาเถิด ความรักมั่นคงของพระเจ้าไม่ขาดจากผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่หรือผู้ที่สิ้นชีวิตไปแล้ว” นาโอมีกล่าวแก่นางด้วยว่า “ชายคนนั้นเป็นญาติของเรา เขาเป็นญาติสนิท คนหนึ่งของเรา”</verse>
				<verse number="21">รูธชาวโมอับกล่าวว่า “นอกจากนั้นเขายังพูดกับลูกว่า ‘เจ้าจงตามพวกคนงานของฉันไปใกล้ๆ จนกว่าพวกเขาจะเกี่ยวข้าวของฉันเสร็จทั้งหมด’ ”</verse>
				<verse number="22">นาโอมีพูดกับรูธบุตรสะใภ้ว่า “ดีแล้ว ลูกเอ๋ย ที่เจ้าจะไปทำงานกับพวกสาวใช้ของเขา เกรงว่าถ้าเจ้าไปในนาอื่นจะถูกเขารังแก”</verse>
				<verse number="23">ดังนั้นนางจึงอยู่ใกล้ๆ พวกสาวใช้ของโบอาส เพื่อเก็บข้าวตกจนสิ้นฤดูเกี่ยวข้าวบาร์เลย์และข้าวสาลี และนางอยู่กับแม่สามี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">นาโอมีแม่สามีพูดกับนางว่า “ลูกเอ๋ย แม่ควรจะหาที่พักพิงให้เจ้า เพื่อเจ้าจะได้มีความสุขไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="2">โบอาสผู้ที่เจ้าไปกับพวกสาวใช้ของเขานั้น เป็นญาติของเราไม่ใช่หรือ? ดูซิ คืนนี้เขาจะฝัดข้าวบาร์เลย์ที่ลานนวดข้าว</verse>
				<verse number="3">จงอาบน้ำ ทาน้ำมันหอม สวมเครื่องแต่งกายแล้วลงไปที่ลานนวดข้าว แต่อย่าให้เขารู้ว่าเจ้าอยู่ที่นั่นจนกว่าเขาจะรับประทานและดื่มเสร็จแล้ว</verse>
				<verse number="4">เขานอนที่ไหนจงสังเกตไว้ให้ดี แล้วจงไปเปิดผ้าคลุมเท้าขึ้นและจงนอนที่นั่น ต่อไปเขาจะบอกเจ้าเองว่า เจ้าต้องทำอะไร”</verse>
				<verse number="5">นางตอบว่า “ลูกจะทำตามที่แม่บอกทุกอย่าง”</verse>
				<verse number="6">ดังนั้นนางจึงลงไปยังลานนวดข้าว และทำตามที่แม่สามีสั่งทุกอย่าง</verse>
				<verse number="7">เมื่อโบอาสรับประทานและดื่มจนสุขใจแล้ว ท่านก็ไปนอนอยู่ที่ปลายกองข้าว แล้วนางก็ย่องเข้ามา เปิดผ้าคลุมเท้าของท่านขึ้น และนอนลง</verse>
				<verse number="8">พอถึงเที่ยงคืน โบอาสก็ตกใจตื่นพลิกตัว ดูสิ มีผู้หญิงนอนอยู่ที่เท้าของท่าน</verse>
				<verse number="9">ท่านจึงถามว่า “เจ้าเป็นใคร?” นางตอบว่า “ดิฉันคือรูธคนใช้ของท่านค่ะ ขอให้ท่านกางชายเสื้อคลุมของท่านห่มสาวใช้ของท่านด้วย เพราะท่านเป็นญาติสนิท”</verse>
				<verse number="10">ท่านจึงว่า “ลูกเอ๋ย ขอพระยาห์เวห์ทรงอวยพรเจ้า ความภักดีของเจ้าครั้งหลังนี้ก็ดีกว่าครั้งก่อน เพราะว่าเจ้าไม่ได้ไปหาคนหนุ่ม ไม่ว่าจนหรือมั่งมี</verse>
				<verse number="11">ลูกเอ๋ย อย่ากลัวเลย ฉันจะทำตามทุกสิ่งที่เจ้าบอก เพราะว่าคนทั้งเมืองของฉันก็ทราบดีอยู่ว่าเจ้าเป็นผู้หญิงที่ดี</verse>
				<verse number="12">และก็เป็นความจริงด้วยที่ฉันเป็นญาติสนิท แต่ยังมีญาติสนิทอีกคนที่อยู่ในลำดับก่อนฉัน</verse>
				<verse number="13">คืนนี้เจ้าจงค้างที่นี่ก่อน พรุ่งนี้เช้า ถ้าเขาจะทำหน้าที่ญาติสนิทเพื่อเจ้าก็ดีแล้ว ให้เขาทำเถอะ ถ้าเขาไม่ยินดีที่จะทำหน้าที่ญาติสนิทเพื่อเจ้า พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด ฉันเองจะทำหน้าที่ญาติสนิทเพื่อเจ้าแน่ฉันนั้น จงนอนลงเถิดจนกว่าจะรุ่งเช้า”</verse>
				<verse number="14">ดังนั้นนางจึงนอนอยู่ข้างๆ เท้าของท่านจนรุ่งเช้า แต่นางลุกขึ้นก่อนคนจะจำหน้ากันได้ เพราะท่านบอกว่า “อย่าให้ใครทราบว่ามีผู้หญิงมาที่ลานนวดข้าว”</verse>
				<verse number="15">ท่านพูดว่า “จงเปิดเสื้อคลุมที่เจ้าใช้อยู่นั้นถือไว้” นางก็ถือเสื้อคลุมไว้ ท่านก็ตวงข้าวบาร์เลย์ประมาณ 20 กิโลกรัมให้นางแบก แล้วท่านก็เข้าไปในเมือง</verse>
				<verse number="16">เมื่อนางมาถึง แม่สามีจึงถามว่า “ลูกเอ๋ย เป็นอย่างไรบ้าง?” แล้วนางก็เล่าทุกอย่างที่ท่านได้ทำต่อนางให้แม่สามีฟัง</verse>
				<verse number="17">และจบลงว่า “ท่านให้ข้าวบาร์เลย์ประมาณ 20 กิโลกรัมนี้แก่ลูก ท่านว่า ‘เจ้าอย่ากลับไปหาแม่สามีมือเปล่าเลย’ ”</verse>
				<verse number="18">แม่สามีจึงว่า “ลูกเอ๋ย จงคอยอยู่ก่อน จนกว่าจะทราบว่าเรื่องจะลงเอยอย่างไร เพราะว่าเขาจะไม่นิ่งเฉย จนกว่าเขาจะจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จในวันนี้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">โบอาสไปที่ประตูเมืองและนั่งอยู่ที่นั่น ดูสิ ญาติสนิทซึ่งโบอาสกล่าวถึงเดินผ่านมา โบอาสจึงกล่าวว่า “เพื่อนเอ๋ย แวะนั่งที่นี่ก่อน” เขาก็แวะมานั่งลง</verse>
				<verse number="2">ท่านจึงไปนำพวกผู้ใหญ่ในเมืองนั้นมาสิบคนกล่าวว่า “เชิญนั่งที่นี่เถิด” พวกเขาก็นั่งลง</verse>
				<verse number="3">ท่านจึงพูดกับญาติสนิทคนนั้นว่า “นาซึ่งเป็นส่วนของเอลีเมเลคญาติของเรานั้น นาโอมีผู้กลับมาจากดินแดนโมอับอยากขายเสีย</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้าเองคิดว่า ข้าพเจ้าจะเปิดเผยให้ท่านทราบ และขอบอกว่าจงซื้อไว้ ต่อหน้าคนที่นั่งอยู่ที่นี่และต่อหน้าพวกผู้ใหญ่ของชาวเมืองเรา ถ้าท่านจะไถ่ไว้ก็จงไถ่เถอะ ถ้าท่านไม่ไถ่จงบอกข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะได้ทราบ นอกจากท่านแล้วไม่มีใครมีสิทธิ์ไถ่ได้ ข้าพเจ้าเองมีสิทธิ์ถัดท่านไป” ผู้นั้นจึงบอกโบอาสว่า “ข้าพเจ้าจะไถ่เอง”</verse>
				<verse number="5">แล้วโบอาสบอกว่า “ในวันที่ท่านซื้อที่นาจากมือนาโอมีนั้น ท่านก็จะได้รูธชาวโมอับ แม่ม่ายของผู้ตายด้วย เพื่อนามของผู้ตายจะได้สืบต่อไปบนมรดกของเขา”</verse>
				<verse number="6">ญาติสนิทคนนั้นตอบว่า “ข้าพเจ้าจะไถ่เพื่อตนเองอย่างนั้นไม่ได้ จะทำให้มรดกข้าพเจ้าเสียไป ท่านจงเอาสิทธิในการไถ่ของข้าพเจ้าไปไถ่เองเถอะ เพราะข้าพเจ้าไถ่ไม่ได้แล้ว”</verse>
				<verse number="7">ต่อไปนี้เป็นธรรมเนียม ในอิสราเอลสมัยก่อน เกี่ยวกับการไถ่และการแลกเปลี่ยน คือเพื่อยืนยันข้อตกลงทุกเรื่อง คนหนึ่งจะถอดรองเท้าข้างหนึ่งของเขาเองมอบให้อีกคนหนึ่ง นี่เป็นการแสดงพยานหลักฐานในอิสราเอล</verse>
				<verse number="8">ดังนั้นเมื่อญาติสนิทคนนั้นกล่าวแก่โบอาสว่า “ท่านจงซื้อเองเถิด” เขาก็ถอดรองเท้าข้างหนึ่งของเขาออก</verse>
				<verse number="9">แล้วโบอาสจึงกล่าวแก่พวกผู้ใหญ่และประชาชนทั้งปวงว่า “ท่านทั้งหลายเป็นพยานในวันนี้ว่า ข้าพเจ้าได้ซื้อทรัพย์สินทั้งหมดของเอลีเมเลค และทรัพย์สินทั้งหมดของคิลิโอนและมาห์โลนจากมือนาโอมีแล้ว</verse>
				<verse number="10">ทั้งรูธชาวโมอับแม่ม่ายของมาห์โลน ข้าพเจ้าก็จะได้มาเป็นภรรยาของข้าพเจ้า เพื่อจะดำรงนามของผู้ตายไว้ บนมรดกของเขาสืบต่อไป เพื่อนามของผู้ตายจะไม่ถูกตัดออกจากพวกพี่น้องของเขา และจากบ้านเกิดเมืองนอนของเขา ท่านทั้งหลายเป็นพยานแล้วในวันนี้”</verse>
				<verse number="11">ประชาชนทั้งปวงที่อยู่ที่ประตูเมืองและพวกผู้ใหญ่กล่าวว่า “เราเป็นพยานแล้ว ขอพระยาห์เวห์ทรงทำให้หญิงนั้นที่กำลังจะเข้ามาในบ้านของท่าน เหมือนนางราเชลและนางเลอาห์ หญิงทั้งสองซึ่งช่วยกันสร้างวงศ์ตระกูลอิสราเอล ขอให้ท่านเจริญในเอฟราธาห์และมีชื่อเสียงในเบธเลเฮม</verse>
				<verse number="12">ขอให้พงศ์พันธุ์ของท่านเหมือนพงศ์พันธุ์ของเปเรศ ซึ่งทามาร์คลอดให้แก่ยูดาห์ เนื่องด้วยบุตรหลานซึ่งพระยาห์เวห์จะประทานแก่ท่านโดยหญิงผู้นี้”</verse>
				<verse number="13">ดังนั้นโบอาสก็รับรูธมาเป็นภรรยาของท่าน และท่านก็เข้าหานาง และพระยาห์เวห์ทรงให้นางตั้งครรภ์คลอดบุตรชายคนหนึ่ง</verse>
				<verse number="14">ฝ่ายพวกผู้หญิงก็พูดกับนาโอมีว่า “สาธุการแด่พระยาห์เวห์ ผู้ไม่ได้ทรงทิ้งเจ้าไว้ให้ปราศจากญาติสนิทในเวลานี้ ขอให้เด็กนี้มีชื่อเสียงในอิสราเอล</verse>
				<verse number="15">ให้เด็กนี้ฟื้นฟูชีวิตของเจ้าและเลี้ยงดูเจ้าเมื่อชรา เพราะว่าเด็กคนนี้เกิดมาจากบุตรสะใภ้ที่รักเจ้า ผู้ประเสริฐกว่าบุตรชายเจ็ดคน”</verse>
				<verse number="16">แล้วนาโอมีก็รับเด็กนั้นมาอุ้มไว้แนบอก และรับเป็นผู้ดูแลเด็กนั้น</verse>
				<verse number="17">พวกผู้หญิงเพื่อนบ้านก็ให้ชื่อเด็กนั้น พูดว่า “มีบุตรชายคนหนึ่งเกิดให้แก่นาโอมี” เขาตั้งชื่อเด็กนั้นว่า โอเบด ผู้เป็นบิดาของเจสซี ซึ่งเป็นบิดาของดาวิด</verse>
				<verse number="18">ต่อไปนี้เป็นพงศ์พันธุ์ของเปเรศ เปเรศเป็นบิดาของเฮสโรน</verse>
				<verse number="19">เฮสโรนเป็นบิดาของราม รามเป็นบิดาของอัมมีนาดับ</verse>
				<verse number="20">อัมมีนาดับเป็นบิดาของนาโชน นาโชนเป็นบิดาของสัลโมน</verse>
				<verse number="21">สัลโมนเป็นบิดาของโบอาส โบอาสเป็นบิดาของโอเบด</verse>
				<verse number="22">โอเบดเป็นบิดาของเจสซี และเจสซีเป็นบิดาของดาวิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="9">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">มีชายคนหนึ่งเป็นชาวรามาธาอิมโซฟิม แห่งแดนเทือกเขาเอฟราอิมชื่อเอลคานาห์บุตรเยโรฮัม ผู้เป็นบุตรเอลีฮู ผู้เป็นบุตรโทหุ ผู้เป็นบุตรศูฟ คนเผ่าเอฟราอิม</verse>
				<verse number="2">เขามีภรรยาสองคน คนหนึ่งชื่อฮันนาห์ อีกคนหนึ่งชื่อเปนินนาห์ เปนินนาห์มีบุตรแต่ฮันนาห์ไม่มี</verse>
				<verse number="3">ชายผู้นี้เคยขึ้นไปจากเมืองของเขาทุกปี ไปนมัสการและถวายสัตวบูชาแด่พระยาห์เวห์จอมทัพที่เมืองชิโลห์ ที่นั่นมีบุตรชายสองคนของเอลีชื่อโฮฟนีและฟีเนหัส เป็นพวกปุโรหิตของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">ในวันที่เอลคานาห์ถวายสัตวบูชา ท่านให้ส่วนแบ่งแก่เปนินนาห์ภรรยาของท่าน และแก่พวกบุตรชายบุตรหญิงทุกคนของนาง</verse>
				<verse number="5">ท่านแบ่งให้ฮันนาห์สองส่วน เพราะท่านรักนางมาก แม้ว่าพระยาห์เวห์ทรงปิดครรภ์ของนางเสีย</verse>
				<verse number="6">เมียคู่กับนางก็ยั่วเย้านางอย่างรุนแรงทำให้นางระคายเคือง เพราะเหตุที่พระยาห์เวห์ทรงปิดครรภ์ของนาง</verse>
				<verse number="7">เหตุการณ์ก็เป็นอยู่ดังนี้ปีแล้วปีเล่า เมื่อนางขึ้นไปยังพระนิเวศของพระยาห์เวห์ครั้งไหน เมียคู่ของนางก็เคยยั่วเย้านาง ดังนั้นนางฮันนาห์จึงร้องไห้ไม่รับประทานอาหาร</verse>
				<verse number="8">เอลคานาห์สามีของนางจึงถามนางว่า “ฮันนาห์ทำไมเธอร้องไห้? ทำไมเธอจึงไม่รับประทานอาหาร? ทำไมจิตใจของเธอจึงโศกเศร้า? สำหรับเธอ ฉันไม่ดีกว่าบุตรชายสิบคนหรือ?”</verse>
				<verse number="9">หลังจากที่ได้รับประทานอาหารและดื่มที่เมืองชิโลห์แล้ว ฮันนาห์ก็ลุกขึ้น เอลีปุโรหิตนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเสาประตูพระวิหารของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">นางขมขื่นใจมากจึงอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์และร้องไห้อย่างหนัก</verse>
				<verse number="11">นางบนไว้ว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์จอมทัพ ถ้าพระองค์จะทอดพระเนตรความทุกข์ใจของผู้รับใช้ของพระองค์จริงๆ ทรงระลึกถึงข้าพระองค์ และไม่ทรงลืมผู้รับใช้ของพระองค์ แต่จะประทานบุตรชายแก่ผู้รับใช้ของพระองค์สักคน แล้วข้าพระองค์จะถวายเขาแด่พระยาห์เวห์ตลอดชีวิตของเขา และมีดโกนจะไม่แตะต้องศีรษะของเขาเลย”</verse>
				<verse number="12">อยู่มาเมื่อนางยังวิงวอนเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์อยู่นั้น เอลีก็สังเกตดูปากของนาง</verse>
				<verse number="13">ฮันนาห์นั้นนางพูดแต่ในใจ ริมฝีปากของนางขยับอยู่เท่านั้น ไม่ได้ยินเสียงของนาง เพราะเหตุนี้เอลีจึงคิดว่านางเมา</verse>
				<verse number="14">เอลีจึงพูดกับนางว่า “เธอจะเมาไปนานสักเท่าใด? จงทิ้งเหล้าองุ่นเถอะ”</verse>
				<verse number="15">แต่ฮันนาห์ตอบว่า “ไม่ใช่เช่นนั้นค่ะเจ้านายของดิฉัน ดิฉันเป็นหญิงที่ทุกข์ใจยิ่งนัก ดิฉันไม่ได้ดื่มเหล้าองุ่นหรือของมึนเมา แต่ดิฉันระบายความในใจของดิฉันออกเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">ขออย่าถือว่าหญิงผู้รับใช้ของท่านเป็นหญิงเลว ที่ดิฉันพูดตลอดมานั้น ก็พูดด้วยความกระวนกระวายและความเศร้าใจมาก”</verse>
				<verse number="17">แล้วเอลีก็ตอบว่า “จงกลับไปเป็นสุขเถิด ขอพระเจ้าแห่งอิสราเอลโปรดประทานตามคำขอที่เจ้าได้ทูลขอจากพระองค์”</verse>
				<verse number="18">และนางก็ตอบว่า “ขอหญิงผู้รับใช้ของท่านได้รับความโปรดปรานจากท่านเถิด” แล้วหญิงนั้นก็ไปตามทางของนาง รับประทานอาหาร และใบหน้าของนางก็ไม่โศกเศร้าอีกต่อไป</verse>
				<verse number="19">พวกเขาลุกขึ้นแต่เช้าตรู่ นมัสการพระยาห์เวห์ แล้วก็กลับไปบ้านที่รามาห์ และเอลคานาห์มีเพศสัมพันธ์กับฮันนาห์ภรรยาของเขา และพระยาห์เวห์ทรงระลึกถึงนาง</verse>
				<verse number="20">และต่อมาเมื่อถึงเวลาที่กำหนด ฮันนาห์ก็ตั้งครรภ์คลอดบุตรชายคนหนึ่ง และนางให้ชื่อเด็กนั้นว่าซามูเอล เพราะนางกล่าวว่า “ดิฉันทูลขอมาจากพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="21">เอลคานาห์สามีและทุกคนในครอบครัวของเขาจะขึ้นไปถวายสัตวบูชาประจำปีแด่พระยาห์เวห์ และแก้บนของเขา</verse>
				<verse number="22">แต่ฮันนาห์ไม่ได้ขึ้นไปด้วย เพราะนางบอกสามีว่า “ฉันจะไม่ไปจนกว่าเด็กคนนี้หย่านม แล้วฉันจะพาเขาขึ้นไป เพื่อเขาจะได้ปรากฏตัวเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ และอยู่ที่นั่นตลอดไป”</verse>
				<verse number="23">เอลคานาห์สามีบอกนางว่า “จงทำตามที่เธอเห็นว่าดีเถิด รออยู่จนให้เขาหย่านม ขอเพียงให้พระดำรัสของพระยาห์เวห์สำเร็จเถิด” นางนั้นก็คอยอยู่และให้บุตรกินนมของเธอ จนนางให้เขาหย่านม</verse>
				<verse number="24">และเมื่อนางให้เขาหย่านมแล้ว นางก็พาเขาขึ้นไปพร้อมกับวัวผู้อายุสามปีหนึ่งตัว แป้ง 10 กิโลกรัมและเหล้าองุ่นหนึ่งถุงหนัง และนางก็นำเขามาที่พระนิเวศของพระยาห์เวห์ที่เมืองชิโลห์ และเด็กนั้นก็ยังเล็กอยู่</verse>
				<verse number="25">แล้วพวกเขาก็ฆ่าวัวผู้ตัวนั้นและนำเด็กมาหาเอลี</verse>
				<verse number="26">นางก็กล่าวว่า “เจ้านายของดิฉันมีชีวิตอยู่แน่ฉันใด ท่านเจ้าข้า ดิฉันเองคือผู้หญิงที่เคยยืนอยู่ที่นี่ต่อหน้าท่าน และทูลวิงวอนต่อพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">ดิฉันทูลวิงวอนขอเด็กคนนี้ และพระยาห์เวห์ประทานตามคำทูลขอของดิฉันตามที่ได้ทูลวิงวอนต่อพระองค์</verse>
				<verse number="28">เพราะฉะนั้นดิฉันเองถวายเขาแด่พระยาห์เวห์ เขาถูกถวายแด่พระยาห์เวห์ตลอดชีวิตของเขา” และเขาก็นมัสการพระยาห์เวห์ที่นั่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">นางฮันนาห์อธิษฐานว่า “จิตใจของข้าพเจ้าชื่นชมในพระยาห์เวห์ ในพระยาห์เวห์ กำลังของข้าพเจ้าก็เข้มแข็ง ปากของข้าพเจ้าหัวเราะพวกศัตรูของข้าพเจ้า เพราะข้าพเจ้ายินดีในความรอดของพระองค์</verse>
				<verse number="2">“ไม่มีใครบริสุทธิ์ดังพระยาห์เวห์ ไม่มีใครเปรียบเหมือนพระองค์ ไม่มีใครปกป้องเหมือนพระเจ้าของพวกเรา</verse>
				<verse number="3">อย่าพร่ำพูดเย่อหยิ่งโอหังอีกต่อไป อย่าให้ความจองหองออกมาจากปากของพวกเจ้า เพราะพระยาห์เวห์ทรงเป็นพระเจ้าผู้ทรงรู้ ผู้ตรวจการกระทำทั้งหลาย</verse>
				<verse number="4">คันธนูของนักรบก็หัก แต่คนอ่อนแอก็ได้รับการเสริมกำลัง</verse>
				<verse number="5">บรรดาคนที่เคยกินอิ่มก็ต้องออกรับจ้างหากิน แต่บรรดาคนที่หิวก็หยุดหิว คนที่เป็นหมันมีบุตรเจ็ดคน แต่นางที่มีบุตรมากก็ร่วงโรยไป</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์ทรงประหารและทรงให้มีชีวิต พระองค์ทรงนำลงไปถึงแดนคนตายและทรงนำขึ้นมา</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ทรงทำให้ยากจนและทรงทำให้มั่งคั่ง ทรงทำให้ต่ำลงและทรงยกขึ้น</verse>
				<verse number="8">ทรงยกคนยากจนขึ้นจากผงคลี ทรงยกคนขัดสนขึ้นจากกองขี้เถ้า ทรงทำให้พวกเขานั่งร่วมกับพวกเจ้านาย และได้ที่นั่งอันมีเกียรติเป็นมรดก เพราะว่าบรรดาเสาแห่งพิภพเป็นของพระยาห์เวห์ พระองค์ทรงวางพิภพไว้บนเสาเหล่านั้น</verse>
				<verse number="9">“พระองค์จะทรงดูแลย่างเท้าของธรรมิกชนของพระองค์ แต่คนอธรรมจะต้องถูกทำลายในความมืด เพราะว่ามนุษย์จะชนะด้วยกำลังของเขาก็หาไม่</verse>
				<verse number="10">บรรดาผู้ต่อสู้พระยาห์เวห์จะถูกทำลาย พระองค์จะทรงส่งฟ้าร้องจากสวรรค์ต่อสู้เขา พระยาห์เวห์จะทรงพิพากษาจนสุดปลายพิภพ พระองค์จะประทานกำลังแก่พระราชาของพระองค์ และจะทรงเสริมอำนาจของผู้ที่พระองค์ทรงเจิมไว้”</verse>
				<verse number="11">แล้วเอลคานาห์ก็กลับไปบ้านของเขาที่รามาห์ และเด็กนั้นก็ปรนนิบัติพระยาห์เวห์ต่อหน้าเอลีปุโรหิต</verse>
				<verse number="12">บุตรทั้งสองของเอลีเป็นคนอันธพาล ไม่รู้จักพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">ธรรมเนียมของพวกปุโรหิตที่มีต่อประชาชนเป็นอย่างนี้ เมื่อมีประชาชนคนใดถวายเครื่องสัตวบูชา คนใช้ของปุโรหิตจะเข้ามา มือถือสามง่าม ขณะเมื่อเนื้อกำลังต้มอยู่</verse>
				<verse number="14">เขาจะเอาสามง่ามแทงเข้าไปในกระทะ หรือหม้อหู หรือหม้อทะนน หรือหม้อธรรมดา สามง่ามติดอะไรขึ้นมา ปุโรหิตก็เอาสิ่งนั้นไปเป็นของตน พวกเขาทำเช่นนั้นแก่คนอิสราเอลทุกคนที่มาเมืองชิโลห์</verse>
				<verse number="15">ยิ่งกว่านั้น ก่อนที่พวกเขาเผาไขมัน คนใช้ของปุโรหิตเข้ามากล่าวแก่ชายผู้ทำสัตวบูชาว่า “ขอเนื้อไปให้ปุโรหิตทอด ท่านไม่รับเนื้อต้มจากเจ้า ท่านต้องการเนื้อดิบ”</verse>
				<verse number="16">และถ้าชายคนนั้นกล่าวแก่เขาว่า “พวกเขาต้องเผาไขมันก่อนจริงๆ แล้วจงเอาไปตามชอบใจเถิด” เขาจะตอบว่า “ไม่ได้ เจ้าต้องให้เดี๋ยวนี้ ถ้าไม่ให้ข้าก็จะใช้กำลังเอาไป”</verse>
				<verse number="17">ดังนี้แหละ บาปของคนหนุ่มทั้งสองนั้นจึงใหญ่หลวงนักเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ เพราะว่าคนหนุ่มทั้งสองนั้นได้ดูหมิ่นเครื่องถวายบูชาแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">แต่ซามูเอลปรนนิบัติอยู่เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ เป็นเด็กคนที่คาดเอวด้วยเอโฟดผ้าป่าน</verse>
				<verse number="19">มารดาเคยเย็บเสื้อคลุมตัวเล็กๆ นำมาให้เขาทุกปี เมื่อนางขึ้นไปพร้อมกับสามีเพื่อถวายเครื่องสัตวบูชาประจำปี</verse>
				<verse number="20">แล้วเอลีอวยพรเอลคานาห์และภรรยาของเขากล่าวว่า “ขอพระยาห์เวห์ประทานลูกๆ แก่ท่านโดยหญิงคนนี้ แทนคนที่นางเคยทูลขอและถวายไว้ปรนนิบัติพระยาห์เวห์” แล้วพวกเขาก็กลับไปยังที่อยู่ของพวกเขา</verse>
				<verse number="21">และพระยาห์เวห์ทรงเยี่ยมเยียนฮันนาห์ และนางก็ตั้งครรภ์คลอดบุตรเป็นชายสามหญิงสอง ส่วนกุมารซามูเอลก็เติบโตขึ้นเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">เอลีชรามากแล้ว และท่านได้ยินถึงเรื่องราวทั้งสิ้น ที่บุตรทั้งสองของท่านทำแก่คนอิสราเอล และที่พวกเขานอนกับหญิงที่ปรนนิบัติอยู่ที่ทางเข้าเต็นท์นัดพบด้วย</verse>
				<verse number="23">และท่านก็พูดกับพวกเขาว่า “ทำไมพวกเจ้าจึงทำสิ่งเหล่านั้น? เพราะเราได้ยินจากประชาชนทั้งปวงถึงความประพฤติชั่วร้ายมากซึ่งพวกเจ้าทำ</verse>
				<verse number="24">อย่าเลย ลูกเอ๋ย เรื่องที่เราได้ยินประชากรของพระยาห์เวห์เล่าแพร่ทั่วไปเป็นเรื่องไม่ดีเลย</verse>
				<verse number="25">ถ้ามนุษย์คนไหนทำบาปต่อมนุษย์ด้วยกัน พระเจ้าจะทรงวินิจฉัยให้เขา แต่ถ้ามนุษย์ทำบาปต่อพระยาห์เวห์ ใครจะทูลขอเพื่อเขาได้เล่า?” แต่เขาทั้งสองไม่เชื่อฟังบิดาของพวกเขา เพราะว่าเป็นพระประสงค์ของพระยาห์เวห์ที่จะทรงประหารเขาเสีย</verse>
				<verse number="26">ส่วนกุมารซามูเอลก็เติบโตขึ้น และเป็นที่ชอบมากขึ้น เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์และต่อหน้ามนุษย์</verse>
				<verse number="27">ครั้งนั้นมีคนของพระเจ้ามาหาเอลี กล่าวแก่ท่านว่า “พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘เราได้เผยเราเองจริงๆ ให้แจ้งแก่พงศ์พันธุ์บิดาเจ้า เมื่อพวกเขาอยู่ในอียิปต์ภายใต้พงศ์พันธุ์ของฟาโรห์</verse>
				<verse number="28">และเราเลือกเขาออกจากเผ่าอิสราเอลทั้งหมด ให้เป็นปุโรหิตของเราเพื่อขึ้นไปที่แท่นบูชาของเรา เพื่อเผาเครื่องบูชา เพื่อใช้เอโฟดต่อหน้าเรา และเราได้มอบของทั้งหมดที่บูชาด้วยไฟ ซึ่งพวกคนอิสราเอลนำมาถวายนั้นแก่พงศ์พันธุ์บิดาของเจ้า</verse>
				<verse number="29">เหตุใดพวกเจ้าจึงเหยียบย่ำเครื่องสัตวบูชาของเรา และของที่เขาถวายตามบัญชาสำหรับที่ประทับของเรา และให้เกียรติแก่บุตรทั้งสองของเจ้าเหนือเรา และทำให้ตัวของพวกเจ้าอ้วนพี ด้วยส่วนที่ดีที่สุดจากของถวายทุกรายจากอิสราเอลชนชาติของเรา?’</verse>
				<verse number="30">เพราะฉะนั้นพระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลจึงตรัสว่า ‘เราได้พูดจริงๆ ว่าพงศ์พันธุ์ของเจ้าและพงศ์พันธุ์บิดาของเจ้าจะดำเนินต่อหน้าเราเป็นนิตย์’ แต่บัดนี้พระเจ้าทรงประกาศว่า ‘ขอให้การนั้นห่างไกลจากเรา เพราะว่าบรรดาผู้ที่ให้เกียรติแก่เรา เราจะให้เกียรติ และบรรดาผู้ที่ดูหมิ่นเรา พวกเขาจะเป็นผู้ต่ำต้อย</verse>
				<verse number="31">ดูเถิด วาระนั้นจะมาถึง เมื่อเราจะตัดแขนของเจ้าและตัดแขนของพงศ์พันธุ์บิดาของเจ้า เพื่อจะไม่มีคนชราในพงศ์พันธุ์ของเจ้า</verse>
				<verse number="32">เจ้าจะเห็นความทุกข์ร้อนในที่ประทับของเรา และแม้เราจะทำสิ่งที่ดีทั้งปวงแก่อิสราเอล แต่จะไม่มีคนชราในพงศ์พันธุ์ของเจ้าตลอดไป</verse>
				<verse number="33">ชายคนไหนของเจ้าซึ่งเราไม่ได้ตัดเสียจากแท่นบูชาของเรานั้น เราจะไว้ชีวิตเพื่อให้ตาของเจ้าเต็มด้วยการร้องไห้ และให้จิตใจของเจ้าโศกเศร้าและผลทั้งปวงที่เพิ่มพูนในพงศ์พันธุ์ของเจ้าจะตายเสียเมื่อวัยฉกรรจ์</verse>
				<verse number="34">และสิ่งนี้จะเป็นหมายสำคัญแก่เจ้า ซึ่งจะบังเกิดแก่บุตรทั้งสองของเจ้า คือโฮฟนีและฟีเนหัส ทั้งสองจะสิ้นชีวิตในวันเดียวกัน</verse>
				<verse number="35">และเราจะตั้งปุโรหิตผู้ซื่อสัตย์ของเราขึ้นมา ผู้จะทำตามสิ่งที่มีอยู่ในจิตในใจของเรา และเราจะสร้างพงศ์พันธุ์ที่มั่นคงให้เขา และเขาจะดำเนินอยู่ต่อหน้าผู้ที่เราเจิมไว้ตลอดไป</verse>
				<verse number="36">และทุกคนที่ยังเหลืออยู่ในพงศ์พันธุ์ของเจ้าจะมาก้มลงไหว้เขา ขอเงินเหรียญหนึ่งและขนมปังก้อนหนึ่ง และจะกล่าวว่า “ขอท่านกรุณาตั้งข้าพเจ้าไว้ในตำแหน่งปุโรหิตสักครั้งเถิด เพื่อข้าพเจ้าจะได้รับประทานเศษขนมปังบ้าง” ’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เด็กชายซามูเอลปรนนิบัติพระยาห์เวห์ต่อหน้าเอลี ในสมัยนั้นพระดำรัสของพระยาห์เวห์มีมาแต่น้อย ไม่มีนิมิตบ่อยนัก</verse>
				<verse number="2">อยู่มาครั้งนั้นเอลีนอนอยู่ในที่นอนของท่าน (ตาของท่านเริ่มมัว มองไม่เห็นอะไร)</verse>
				<verse number="3">ตะเกียงของพระเจ้ายังไม่ดับ ซามูเอลนอนอยู่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ที่ที่หีบของพระเจ้าอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์ทรงเรียกซามูเอลและซามูเอลทูลตอบว่า “ข้าพเจ้าอยู่นี่”</verse>
				<verse number="5">เขาจึงวิ่งไปหาเอลีและว่า “ข้าพเจ้าอยู่นี่ ท่านเรียกข้าพเจ้า” แต่เอลีตอบว่า “เราไม่ได้เรียกเจ้า จงกลับไปนอน” เขาก็ไปนอน</verse>
				<verse number="6">และพระยาห์เวห์ทรงเรียกขึ้นอีกว่า “ซามูเอลเอ๋ย” และซามูเอลก็ลุกขึ้นไปหาเอลีกล่าวว่า “ข้าพเจ้าอยู่นี่ ท่านเรียกข้าพเจ้า” แต่เอลีตอบว่า “ลูกเอ๋ย เราไม่ได้เรียกเจ้า จงกลับไปนอน”</verse>
				<verse number="7">ซามูเอลไม่เคยรู้จักพระยาห์เวห์ และพระยาห์เวห์ยังไม่เคยทรงสำแดงพระดำรัสของพระองค์แก่เขา</verse>
				<verse number="8">และพระยาห์เวห์ทรงเรียกซามูเอลครั้งที่สาม ซามูเอลก็ลุกขึ้นไปหาเอลี กล่าวว่า “ข้าพเจ้าอยู่นี่ ท่านเรียกข้าพเจ้า” แล้วเอลีจึงเข้าใจว่า พระยาห์เวห์ทรงเรียกเด็กนั้น</verse>
				<verse number="9">เพราะฉะนั้นเอลีจึงพูดกับซามูเอลว่า “จงไปนอนเสีย และถ้าพระองค์ทรงเรียกเจ้า ให้เจ้าทูลว่า ‘พระยาห์เวห์เจ้าข้า ขอตรัสเถิด เพราะผู้รับใช้ของพระองค์คอยฟังอยู่’ ” ซามูเอลจึงกลับไปนอนในที่ของเขา</verse>
				<verse number="10">และพระยาห์เวห์เสด็จมาทรงยืนอยู่ ทรงเรียกอย่างครั้งก่อนๆ ว่า “ซามูเอล ซามูเอลเอ๋ย” และซามูเอลทูลตอบว่า “ขอตรัสเถิด เพราะผู้รับใช้ของพระองค์คอยฟังอยู่”</verse>
				<verse number="11">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับซามูเอลว่า “ดูเถิด เราจะทำสิ่งหนึ่งในอิสราเอล หูของทุกคนที่ได้ยินจะอื้อไป</verse>
				<verse number="12">ในวันนั้นเราจะทำทุกสิ่งที่เรากล่าวไว้เกี่ยวกับพงศ์พันธุ์ของเอลีให้สำเร็จ ตั้งแต่ต้นจนถึงที่สุด</verse>
				<verse number="13">ดังนั้นเราจึงประกาศแก่เขาว่า เราเองจะลงโทษพงศ์พันธุ์ของเขาเป็นนิตย์ เพราะความบาปชั่วซึ่งเขารู้แล้ว เพราะบุตรทั้งสองของเขานำคำสาปแช่งมาสู่ตน และเขาก็ไม่ได้ห้ามปราม</verse>
				<verse number="14">เพราะฉะนั้นเราจึงปฏิญาณต่อพงศ์พันธุ์ของเอลีว่า ความบาปชั่วของพงศ์พันธุ์เอลีนั้นจะลบล้างเสียด้วยเครื่องสัตวบูชาและของถวายไม่ได้ตลอดไป”</verse>
				<verse number="15">ซามูเอลนอนอยู่จนรุ่งเช้า เขาเปิดประตูพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และซามูเอลก็กลัวไม่กล้าบอกนิมิตนั้นแก่เอลี</verse>
				<verse number="16">เอลีก็เรียกซามูเอลมากล่าวว่า “ซามูเอลลูกเอ๋ย” และซามูเอลตอบว่า “ข้าพเจ้าอยู่นี่”</verse>
				<verse number="17">และเอลีถามว่า “เรื่องอะไรนะที่พระองค์ทรงบอกเจ้า? ขออย่าปิดบังไว้จากเราเลย ถ้าเจ้าปิดบังสิ่งใดไว้จากเราในเรื่องทั้งสิ้นที่พระองค์ทรงบอกแก่เจ้าก็ขอพระเจ้าทรงลงโทษเจ้า และทรงเพิ่มโทษมากขึ้น”</verse>
				<verse number="18">ดังนั้นซามูเอลจึงเล่าเรื่องทุกอย่างแก่เอลี ไม่ได้ปิดบังอะไรไว้จากท่าน และเอลีว่า “พระองค์คือพระยาห์เวห์ ขอทรงทำสิ่งที่ทรงเห็นว่าดีเถิด”</verse>
				<verse number="19">และซามูเอลก็เติบโตขึ้น และพระยาห์เวห์สถิตกับท่านไม่ให้วาจาทั้งหมดของท่านตกไปเปล่า</verse>
				<verse number="20">และชนอิสราเอลทั้งปวง ตั้งแต่ดานถึงเบเออร์เชบาก็ทราบว่า ซามูเอลได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้เผยพระวจนะของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="21">และพระยาห์เวห์ทรงปรากฏอีกที่ชิโลห์ เพราะพระยาห์เวห์ทรงสำแดงพระองค์แก่ซามูเอลที่ชิโลห์ โดยพระดำรัสของพระยาห์เวห์ และถ้อยคำของซามูเอลมาถึงคนอิสราเอลทั้งปวง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">คนอิสราเอลยกกองทัพออกไปทำสงครามกับพวกฟีลิสเตีย ตั้งค่ายอยู่ข้างเอเบนเอเซอร์ พวกคนฟีลิสเตียตั้งค่ายอยู่ในอาเฟก</verse>
				<verse number="2">พวกฟีลิสเตียจัดพลเป็นแนวเข้าต่อสู้กับอิสราเอล และเมื่อสงครามขยายวงออกไป อิสราเอลก็พ่ายแพ้แก่พวกฟีลิสเตีย พวกเขาฆ่าชายอิสราเอลประมาณ 4,000 คนในสนามรบ</verse>
				<verse number="3">และเมื่อพวกทหารกลับมาสู่ค่าย พวกผู้ใหญ่ของอิสราเอลกล่าวว่า “ทำไมพระยาห์เวห์จึงทรงให้เราพ่ายแพ้แก่พวกฟีลิสเตียในวันนี้? ให้เราไปนำหีบพันธสัญญาของพระยาห์เวห์มาจากเมืองชิโลห์เถิด เพื่อว่าพระองค์จะเสด็จมาท่ามกลางเรา และทรงช่วยพวกเราให้พ้นจากมือศัตรู”</verse>
				<verse number="4">ประชาชนจึงใช้คนไปที่เมืองชิโลห์ และพวกเขานำหีบพันธสัญญาแห่งพระยาห์เวห์จอมทัพ ผู้ประทับเหนือเครูบมาจากที่นั่น บุตรทั้งสองของเอลี คือโฮฟนีและฟีเนหัส ก็อยู่กับหีบพันธสัญญาของพระเจ้าที่นั่น</verse>
				<verse number="5">เมื่อหีบพันธสัญญาของพระยาห์เวห์มาที่ค่าย แล้วคนอิสราเอลทั้งสิ้นก็โห่ร้องเสียงดังจนแผ่นดินก้องไปด้วยเสียงนั้น</verse>
				<verse number="6">และเมื่อพวกฟีลิสเตียได้ยินเสียงโห่ร้องเช่นนั้น เขาก็กล่าวว่า “เสียงโห่ร้องอึกทึกครึกโครมในค่ายของพวกฮีบรูนั้นหมายความว่าอะไรกัน” พอพวกเขาทราบว่าหีบพระยาห์เวห์มาที่ค่ายแล้ว</verse>
				<verse number="7">พวกฟีลิสเตียก็กลัวเพราะพวกเขากล่าวว่า “พระเจ้าได้เสด็จมาที่ค่ายแล้ว” และพวกเขากล่าวว่า “วิบัติแก่พวกเราเพราะแต่ก่อนไม่เคยเกิดเรื่องอย่างนี้เลย</verse>
				<verse number="8">วิบัติแก่พวกเรา ใครจะช่วยกู้พวกเราจากพระอันทรงฤทธานุภาพเหล่านี้ได้ พระเหล่านี้เป็นผู้ที่ฆ่าฟันชาวอียิปต์ด้วยภัยพิบัติทุกชนิดในถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="9">โอ พวกฟีลิสเตียเอ๋ยจงกล้าหาญเถิด จงเป็นลูกผู้ชาย เพื่อพวกเจ้าจะไม่เป็นทาสของพวกฮีบรูดังที่พวกเขาเคยเป็นทาสพวกเจ้า จงเป็นลูกผู้ชายและเข้ารบ”</verse>
				<verse number="10">เพราะฉะนั้นพวกฟีลิสเตียจึงสู้รบและอิสราเอลก็พ่ายแพ้ ต่างก็หนีไปยังเต็นท์ของเขา ครั้งนั้นมีการฆ่าฟันกันหนักมาก เพราะทหารราบของอิสราเอลตายเสีย 30,000 คน</verse>
				<verse number="11">และหีบของพระเจ้าถูกยึดไป และบุตรทั้งสองของเอลี คือโฮฟนีและฟีเนหัสก็ตายด้วย</verse>
				<verse number="12">ผู้ชายเผ่าเบนยามินคนหนึ่งวิ่งไปจากแนวรบมาถึงชิโลห์ ในวันเดียวกัน เสื้อผ้าขาดและดินก็อยู่บนศีรษะของเขา</verse>
				<verse number="13">เมื่อเขามาถึงนั้น นี่แน่ะ เอลีอยู่บนที่นั่งข้างถนนคอยเฝ้าอยู่ เพราะจิตใจของท่านหวาดกลัวเกี่ยวกับเรื่องหีบของพระเจ้า เมื่อชายคนนั้นเข้ามาในเมืองและบอกข่าว ชาวเมืองทั้งสิ้นก็ร้องลั่น</verse>
				<verse number="14">เมื่อเอลีได้ยินเสียงร้องดังลั่นเช่นนั้นก็ถามว่า “เสียงอึกทึกครึกโครมนี้เป็นเสียงอะไรกัน?” แล้วชายคนนั้นก็รีบเข้ามาบอกเอลี</verse>
				<verse number="15">เอลีมีอายุ 98 ปี ตาของท่านมัวมองอะไรไม่เห็น</verse>
				<verse number="16">ชายคนนั้นบอกเอลีว่า “ข้าพเจ้าเป็นคนที่มาจากแนวรบ ข้าพเจ้าเองหนีมาจากแนวรบวันนี้” เอลีก็ถามว่า “ลูกเอ๋ยเป็นอย่างไรบ้าง?”</verse>
				<verse number="17">ผู้ส่งข่าวนั้นก็ตอบว่า “อิสราเอลหนีต่อหน้าพวกฟีลิสเตียไปแล้ว มีการฆ่าฟันกันมากท่ามกลางประชาชน ยิ่งกว่านั้นบุตรทั้งสองของท่าน คือโฮฟนีและฟีเนหัสก็ตาย และหีบของพระเจ้าถูกยึดไปแล้ว”</verse>
				<verse number="18">เมื่อเขากล่าวถึงหีบของพระเจ้า เอลีก็หงายหลังตกจากที่นั่งที่อยู่ข้างประตู ท่านก็คอหักตาย เพราะท่านชรามากและตัวก็หนัก ท่านได้วินิจฉัยคนอิสราเอลอยู่ 40 ปี</verse>
				<verse number="19">บุตรสะใภ้ของท่าน คือภรรยาของฟีเนหัสมีครรภ์ใกล้คลอดบุตร และเมื่อนางได้ยินข่าวว่าหีบของพระเจ้าถูกยึดไป และพ่อสามีและสามีของนางก็ตายไป นางก็โน้มตัวลงและคลอดบุตร เพราะความเจ็บปวดเกิดขึ้นแก่นาง</verse>
				<verse number="20">เมื่อนางกำลังจะตายนั้น พวกผู้หญิงที่เฝ้านางอยู่ได้บอกนางว่า “อย่ากลัวเลย เพราะเจ้ามีลูกผู้ชายคนหนึ่ง” แต่นางไม่ตอบไม่สนใจ</verse>
				<verse number="21">นางให้ชื่อเด็กนั้นว่า อีคาโบด กล่าวว่า “พระสิริพรากไปจากอิสราเอลแล้ว” เพราะหีบของพระเจ้าถูกยึดไป และเพราะเรื่องพ่อสามีและสามีของนาง</verse>
				<verse number="22">และนางกล่าวว่า “พระสิริพรากจากอิสราเอลแล้ว เพราะหีบของพระเจ้าถูกยึดไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เมื่อพวกฟีลิสเตียยึดหีบของพระเจ้าไปนั้น พวกเขานำไปจากเอเบนเอเซอร์ถึงเมืองอัชโดด</verse>
				<verse number="2">และพวกฟีลิสเตียก็นำหีบของพระเจ้าเข้าไปไว้ในโบสถ์ของพระดาโกน และวางไว้ข้างพระดาโกน</verse>
				<verse number="3">และเมื่อชาวอัชโดดตื่นแต่เช้าในวันรุ่งขึ้น ดูเถิด พระดาโกนได้ล้มหน้าคว่ำมายังพื้นดินตรงหน้าหีบของพระยาห์เวห์ พวกเขาจึงยกพระดาโกนขึ้นตั้งไว้ในที่เดิม</verse>
				<verse number="4">แต่เมื่อพวกเขาตื่นแต่เช้าในวันรุ่งขึ้น ดูสิ พระดาโกนก็ล้มหน้าคว่ำมายังพื้นดินตรงหน้าหีบของพระยาห์เวห์ เศียรของพระดาโกนและมือทั้งสองก็หักออกอยู่ที่ธรณีประตู เหลืออยู่แต่ลำตัวพระดาโกน</verse>
				<verse number="5">เพราะฉะนั้น พวกปุโรหิตของพระดาโกนและทุกคนที่เข้าไปในโบสถ์ของพระดาโกน จึงไม่เหยียบธรณีประตูโบสถ์พระดาโกนที่เมืองอัชโดด จนถึงทุกวันนี้</verse>
				<verse number="6">พระหัตถ์ของพระยาห์เวห์อยู่เหนือประชาชนอัชโดดอย่างหนัก พระองค์ทรงทำให้พวกเขาคร้ามกลัวและทรงเฆี่ยนพวกเขาด้วยฝี ทั้งที่เมืองอัชโดดและเขตชายแดนของเมืองนั้น</verse>
				<verse number="7">และเมื่อชาวเมืองอัชโดดเห็นอย่างนั้น พวกเขากล่าวว่า “อย่าให้หีบของพระเจ้าของอิสราเอลอยู่กับเราเลย เพราะว่าพระหัตถ์ของพระองค์อยู่เหนือเราและเหนือพระดาโกนพระของเราอย่างหนัก”</verse>
				<verse number="8">พวกเขาจึงใช้คนไปเรียกประชุมเจ้านายทั้งสิ้นของฟีลิสเตีย และกล่าวว่า “เราจะทำอย่างไรดีกับหีบของพระเจ้าของอิสราเอล?” พวกเขาตอบว่า “ให้เรานำหีบของพระเจ้าของอิสราเอลย้ายไปที่เมืองกัท” เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงย้ายหีบของพระเจ้าของอิสราเอลไป</verse>
				<verse number="9">แต่เมื่อพวกเขาย้ายหีบไปเมืองนั้นแล้ว พระหัตถ์ของพระยาห์เวห์ก็ต่อสู้เมืองนั้นทำให้เกิดความวุ่นวายยิ่งใหญ่นัก และทรงเฆี่ยนชาวเมืองนั้นทั้งเด็กและผู้ใหญ่ คือให้เกิดฝีขึ้นที่ตัวพวกเขา</verse>
				<verse number="10">พวกเขาจึงส่งหีบของพระเจ้าไปยังเมืองเอโครน และต่อมาเมื่อหีบของพระเจ้ามาถึงเมืองเอโครน ชาวเมืองเอโครนร้องว่า “พวกเขาย้ายหีบของพระเจ้าของอิสราเอลมาให้เรา เพื่อจะฆ่าเราและประชาชนของเราเสีย”</verse>
				<verse number="11">พวกเขาจึงส่งคนไปเรียกประชุมเจ้านายทั้งหมดของพวกฟีลิสเตีย และกล่าวว่า “จงส่งหีบของพระเจ้าของอิสราเอลไปเสียให้หีบนั้นกลับไปยังที่เดิม เพื่อหีบนั้นจะไม่ได้ฆ่าเราหรือประชาชนของเราเสีย” เพราะว่ามีความวุ่นวายกลัวตายอยู่ทั้งเมือง พระหัตถ์ของพระเจ้าก็อยู่ที่นั่นอย่างหนักยิ่งนัก</verse>
				<verse number="12">ชาวเมืองที่ไม่ตายก็เป็นฝี และเสียงร้องขอความช่วยเหลือของชาวเมืองนั้นก็ขึ้นไปยังฟ้าสวรรค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">หีบของพระยาห์เวห์อยู่ในดินแดนของพวกฟีลิสเตียเจ็ดเดือน</verse>
				<verse number="2">พวกฟีลิสเตียก็เชิญพวกปุโรหิตและพวกโหรมา กล่าวว่า “เราจะทำอย่างไรกับหีบของพระยาห์เวห์ดี? ขอบอกเราว่าจะส่งหีบไปยังที่เดิมกับอะไรดี”</verse>
				<verse number="3">พวกเขาตอบว่า “ถ้าพวกท่านจะส่งหีบของพระเจ้าของอิสราเอลไป ก็อย่าส่งไปเปล่า แต่พวกท่านต้องส่งกลับพร้อมด้วยเครื่องบูชาชดใช้บาป แล้วพวกท่านจะหายโรคและพวกท่านจะทราบว่าเหตุใดพระหัตถ์ของพระองค์จึงไม่หันไปเสียจากพวกท่าน”</verse>
				<verse number="4">พวกเขากล่าวว่า “จัดอะไรเป็นเครื่องบูชาชดใช้บาปเล่า ที่เราต้องถวายให้พระองค์?” พวกเขาตอบว่า “ลูกฝีทองคำห้าลูกกับหนูทองคำห้าตัวตามจำนวนเจ้านายของพวกฟีลิสเตีย เพราะว่าพวกท่านและพวกเจ้านายด้วยเป็นโรคอย่างเดียวกัน</verse>
				<verse number="5">พวกท่านต้องทำรูปฝีและรูปหนูของพวกท่านซึ่งทำลายแผ่นดิน และพวกท่านจงถวายพระสิริแด่พระเจ้าของอิสราเอล บางทีพระองค์จะเบาพระหัตถ์ของพระองค์จากพวกท่าน ทั้งจากบรรดาพระและแผ่นดินของพวกท่าน</verse>
				<verse number="6">ทำไมพวกท่านทำใจของพวกท่านให้แข็งกระด้าง อย่างเช่นชาวอียิปต์และฟาโรห์ได้ทำใจของพวกเขาให้แข็งกระด้าง? พระองค์จึงทรงต่อสู้พวกเขา พวกเขาต้องปล่อยประชาชนไปไม่ใช่หรือ? แล้วพวกเขาก็จากไป</verse>
				<verse number="7">บัดนี้จงไปเตรียมเกวียนใหม่เล่มหนึ่งมาเทียมเข้ากับแม่โคคู่หนึ่งซึ่งยังไม่เคยเข้าเทียมแอกเลย จงเอาแม่โคคู่นี้มาเทียมเกวียนแล้วจงนำลูกๆ ของมันกลับไปบ้านเสียให้พ้นจากแม่โคคู่นี้</verse>
				<verse number="8">จงนำหีบของพระยาห์เวห์มาวางไว้บนเกวียน และวางเครื่องทองคำซึ่งพวกท่านส่งกลับถวายพระองค์เป็นเครื่องบูชาชดใช้บาปไว้ในกล่องข้างหีบ แล้วก็ปล่อยให้มันไป</verse>
				<verse number="9">และคอยดู ถ้าไปตามทางถึงเขตแดนของมันเอง คือขึ้นไปทางเมืองเบธเชเมช พระองค์ก็เป็นผู้ทรงให้เกิดความทุกข์ยากอย่างใหญ่หลวงนี้แก่พวกเรา ถ้าไม่เป็นเช่นนั้น พวกเราจะได้ทราบว่าไม่ใช่พระหัตถ์ของพระองค์ที่ทรงเฆี่ยนตีพวกเรา เป็นสิ่งที่บังเอิญเกิดขึ้นแก่พวกเราเอง”</verse>
				<verse number="10">คนเหล่านั้นก็ทำตาม นำเอาแม่โคคู่หนึ่งเทียมเข้ากับเกวียน แล้วขังลูกๆ ของมันไว้ที่บ้าน</verse>
				<verse number="11">และพวกเขาก็วางหีบแห่งพระยาห์เวห์ไว้บนเกวียนพร้อมกับกล่องหนูทองคำและรูปฝีของพวกเขา</verse>
				<verse number="12">แม่โคทั้งสองก็เดินตรงไปตามทางที่ไปเมืองเบธเชเมช ไปตามทางหลวง เดินพลางร้องพลางไม่เลี้ยวขวาหรือเลี้ยวซ้าย และบรรดาเจ้านายของพวกฟีลิสเตียก็ตามมันไปจนถึงเขตแดนเมืองเบธเชเมช</verse>
				<verse number="13">ส่วนชาวเมืองเบธเชเมชกำลังเกี่ยวข้าวสาลีอยู่ที่หุบเขา และเมื่อพวกเขาเงยหน้าขึ้นและเห็นหีบ พวกเขาก็ชื่นชมยินดีที่ได้เห็น</verse>
				<verse number="14">เกวียนนั้นได้เข้ามาในนาของโยชูวาชาวเบธเชเมชและหยุดอยู่ที่นั่น มีหินใหญ่ก้อนหนึ่งอยู่ที่นั่น เขาจึงผ่าไม้เกวียน และเอาแม่โคเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">และคนเลวีก็เชิญหีบพระยาห์เวห์ลง พร้อมกับกล่องที่มีเครื่องทองคำวางไว้บนก้อนหินใหญ่นั้น และชาวเบธเชเมชก็ขึ้นมาถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และถวายเครื่องสัตวบูชาแด่พระยาห์เวห์ในวันนั้น</verse>
				<verse number="16">และเมื่อเจ้านายทั้งห้าของพวกฟีลิสเตียเห็นแล้ว เขาก็กลับไปเมืองเอโครนในวันนั้น</verse>
				<verse number="17">ต่อไปนี้ เป็นรูปฝีทองคำซึ่งพวกฟีลิสเตียส่งกลับเป็นเครื่องบูชาชดใช้บาปแด่พระยาห์เวห์ รูปหนึ่งสำหรับเมืองอัชโดด เมืองกาซารูปหนึ่ง เมืองอัชเคโลนรูปหนึ่ง เมืองกัทรูปหนึ่ง เมืองเอโครนรูปหนึ่ง</verse>
				<verse number="18">รูปหนูทองคำก็เช่นเดียวกัน ตามจำนวนเมืองทั้งหมดของฟีลิสเตียที่เป็นเมืองของเจ้านายทั้งห้า คือเมืองที่มีป้อมปราการ และหมู่บ้านที่ไม่มีกำแพงเมือง หินก้อนใหญ่ ซึ่งเขาวางหีบของพระยาห์เวห์ไว้นั้นก็ยังเป็นพยานอยู่จนทุกวันนี้ที่ในทุ่งนาของโยชูวาชาวเบธเชเมช</verse>
				<verse number="19">พระองค์ทรงประหารชาวเบธเชเมช เพราะว่าพวกเขามองข้างในหีบของพระยาห์เวห์ พระองค์ทรงประหารเสีย 70 คน และ 50,000 คน และประชาชนก็ไว้ทุกข์ เพราะพระยาห์เวห์ทรงประหารประชาชนเสียเป็นอันมาก</verse>
				<verse number="20">แล้วชาวเบธเชเมชจึงกล่าวว่า “ใครจะสามารถยืนอยู่เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าผู้บริสุทธิ์องค์นี้ได้? พระองค์จะเสด็จจากเราไปหาใครดี?”</verse>
				<verse number="21">ดังนั้นเขาจึงส่งพวกผู้สื่อสารไปยังชาวเมืองคีริยาทเยอาริมกล่าวว่า “พวกฟีลิสเตียได้คืนหีบของพระยาห์เวห์มาแล้ว ขอลงมาเชิญหีบขึ้นไปอยู่กับพวกท่านเถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ชาวคีริยาทเยอาริมได้มาเชิญหีบของพระยาห์เวห์ขึ้นไปถึงบ้านของอาบีนาดับซึ่งอยู่บนเนินเขา และพวกเขาก็ชำระเอเลอาซาร์บุตรของเขาให้บริสุทธิ์ เพื่อให้ดูแลหีบของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">นับแต่วันที่หีบนั้นอยู่ที่คีริยาทเยอาริมก็เป็นเวลาช้านานถึง 20 ปี และบรรดาพงศ์พันธุ์อิสราเอลทั้งสิ้นก็คร่ำครวญถึงพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">แล้วซามูเอลพูดกับพงศ์พันธุ์อิสราเอลทั้งสิ้นว่า “ถ้าพวกท่านจะกลับมาหาพระยาห์เวห์ด้วยสิ้นสุดใจของพวกท่าน จงทิ้งพวกพระต่างด้าวและพระอัชทาโรทเสียจากท่ามกลางพวกท่าน และปักใจของพวกท่านตรงต่อพระยาห์เวห์และปรนนิบัติพระองค์เท่านั้น พระองค์จะทรงช่วยกู้พวกท่านให้พ้นจากมือของพวกฟีลิสเตีย”</verse>
				<verse number="4">คนอิสราเอลจึงทิ้งพระบาอัลและพระอัชทาโรท และเขาทั้งหลายปรนนิบัติแต่พระยาห์เวห์เท่านั้น</verse>
				<verse number="5">แล้วซามูเอลพูดว่า “จงประชุมคนอิสราเอลทั้งสิ้นที่เมืองมิสปาห์ และข้าพเจ้าจะอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์เพื่อท่าน”</verse>
				<verse number="6">พวกเขาจึงประชุมกันที่มิสปาห์ และตักน้ำมาเทออกเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ และอดอาหารในวันนั้น และพูดที่นั่นว่า “พวกเราได้ทำบาปต่อพระยาห์เวห์” และซามูเอลก็วินิจฉัยคนอิสราเอลที่เมืองมิสปาห์</verse>
				<verse number="7">เมื่อพวกฟีลิสเตียได้ยินว่าคนอิสราเอลประชุมกันที่เมืองมิสปาห์ พวกเจ้านายของฟีลิสเตียก็ยกขึ้นไปต่อสู้กับอิสราเอล เมื่อคนอิสราเอลได้ยินเช่นนั้นก็กลัวพวกฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="8">คนอิสราเอลพูดต่อซามูเอลว่า “อย่าหยุดร้องทูลพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเราเพื่อพวกเรา เพื่อขอพระองค์ทรงช่วยเราให้พ้นจากมือของพวกฟีลิสเตีย”</verse>
				<verse number="9">ซามูเอลก็เอาลูกแกะอ่อนที่ยังกินนมอยู่ตัวหนึ่งมาถวายเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวแด่พระยาห์เวห์ และซามูเอลร้องทูลต่อพระยาห์เวห์เพื่ออิสราเอล และพระยาห์เวห์ทรงตอบท่าน</verse>
				<verse number="10">ขณะที่ซามูเอลถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวอยู่นั้น พวกฟีลิสเตียก็เข้ามาใกล้เพื่อสู้รบกับอิสราเอล แต่พระยาห์เวห์ทรงให้ฟ้าร้องเสียงดังยิ่งนัก ในวันนั้นพระองค์ทรงสู้กับพวกฟีลิสเตีย ทรงทำให้พวกฟีลิสเตียสับสนอลหม่าน ต่อหน้าอิสราเอล</verse>
				<verse number="11">พวกผู้ชายของอิสราเอลก็ออกจากมิสปาห์ไล่กวดพวกฟีลิสเตียและฆ่าฟันพวกเขาไปทางใต้ถึงเมืองเบธคาร์</verse>
				<verse number="12">แล้วซามูเอลก็เอาศิลาก้อนหนึ่งตั้งไว้ระหว่างเมืองมิสปาห์และเมืองเชน ให้ชื่อศิลานั้นว่า เอเบนเอเซอร์ เพราะท่านพูดว่า “พระยาห์เวห์ทรงช่วยพวกเราจนบัดนี้”</verse>
				<verse number="13">ดังนั้นพวกฟีลิสเตียจึงพ่ายแพ้ไม่เข้ามาในเขตแดนของอิสราเอลอีก และพระหัตถ์แห่งพระยาห์เวห์ต่อสู้พวกฟีลิสเตียตลอดชีวิตของซามูเอล</verse>
				<verse number="14">บรรดาเมืองที่พวกฟีลิสเตียยึดไปจากอิสราเอลนั้น ก็ได้กลับคืนสู่อิสราเอล ตั้งแต่เมืองเอโครนถึงเมืองกัท และอิสราเอลยึดแถบชายแดนคืนมาจากมือของพวกฟีลิสเตีย ครั้งนั้นมีสันติภาพระหว่างอิสราเอลและคนอาโมไรต์ด้วย</verse>
				<verse number="15">ซามูเอลวินิจฉัยคนอิสราเอลตลอดชีวิตของท่าน</verse>
				<verse number="16">และท่านก็วนไปรอบทุกปีเป็นประจำถึงเมืองเบธเอล กิลกาลและมิสปาห์ และท่านก็วินิจฉัยคนอิสราเอลในบรรดาเมืองเหล่านั้น</verse>
				<verse number="17">แล้วท่านกลับมาที่เมืองรามาห์ เพราะว่าบ้านของท่านอยู่ที่นั่น ท่านวินิจฉัยอิสราเอลที่นั่นด้วย ท่านสร้างแท่นบูชาถวายแด่พระยาห์เวห์ที่นั่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ต่อมาเมื่อซามูเอลแก่แล้ว ท่านได้ตั้งพวกบุตรชายของท่านให้วินิจฉัยอิสราเอล</verse>
				<verse number="2">บุตรชายหัวปีของท่านชื่อโยเอล และคนที่สองชื่ออาบียาห์ ทั้งสองเป็นผู้วินิจฉัยในเมืองเบเออร์เชบา</verse>
				<verse number="3">แต่พวกบุตรชายของท่านไม่ได้ดำเนินตามอย่างชีวิตของท่าน พวกเขาบิดเบือนไปหารายได้ที่ผิด รับสินบน และบิดเบือนความยุติธรรม</verse>
				<verse number="4">พวกผู้ใหญ่ทั้งหมดของอิสราเอลก็พากันมาหาซามูเอลที่เมืองรามาห์</verse>
				<verse number="5">และพูดกับท่านว่า “ดูเถิด ท่านชราแล้วและพวกบุตรของท่านไม่ได้ดำเนินตามอย่างชีวิตของท่าน บัดนี้ขอท่านได้ตั้งพระราชาให้วินิจฉัยพวกเราอย่างประชาชาติทั้งปวงเถิด”</verse>
				<verse number="6">ถ้อยคำที่พวกเขาพูดว่า “ขอตั้งพระราชาให้วินิจฉัยเราทั้งหลาย” ทำให้ซามูเอลไม่พอใจ ซามูเอลจึงทูลอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">และพระยาห์เวห์ทรงตอบซามูเอลว่า “จงฟังเสียงประชาชนในเรื่องที่พวกเขาพูดกับเจ้า เพราะว่าพวกเขาไม่ได้ละทิ้งเจ้า แต่พวกเขาละทิ้งเรา ไม่ให้เราเป็นกษัตริย์เหนือพวกเขา</verse>
				<verse number="8">ตามการกระทำทั้งสิ้นซึ่งพวกเขาทำแก่เรา ตั้งแต่วันที่เรานำพวกเขาออกมาจากอียิปต์จนถึงวันนี้ คือพวกเขาละทิ้งเราและปรนนิบัติพระอื่น ดังนั้นเขาจึงทำเช่นเดียวกันต่อเจ้าด้วย</verse>
				<verse number="9">บัดนี้จงฟังเสียงของพวกเขา แต่เจ้าต้องตักเตือนพวกเขาอย่างจริงจัง และสำแดงให้พวกเขาทราบถึงกฎของกษัตริย์ผู้ที่จะครอบครองพวกเขา”</verse>
				<verse number="10">ซามูเอลจึงเอาพระดำรัสทั้งสิ้นของพระยาห์เวห์มาบอกประชาชน ผู้ร้องขอให้ท่านตั้งพระราชา</verse>
				<verse number="11">ท่านกล่าวว่า “นี่เป็นสิทธิของพระราชา ผู้ที่จะครอบครองเหนือพวกเจ้า พระองค์จะเกณฑ์พวกบุตรชายของเจ้า และกำหนดให้ประจำรถรบ และให้เป็นพวกพลม้า และให้วิ่งหน้ารถรบของพระองค์</verse>
				<verse number="12">แล้วพระองค์จะตั้งพวกเขาให้เป็นนายพัน นายห้าสิบของพระองค์ ให้บางคนไถที่ดินของพระองค์และเกี่ยวข้าวของพระองค์ และทำศัสตราวุธและเครื่องใช้ของรถรบ</verse>
				<verse number="13">พระองค์จะนำพวกบุตรสาวของพวกเจ้าไปเป็นผู้ปรุงเครื่องหอม ทำครัวและอบขนม</verse>
				<verse number="14">พระองค์จะเอานา สวนองุ่น และสวนมะกอกที่ดีที่สุดของพวกเจ้า ให้แก่พวกข้าราชการของพระองค์</verse>
				<verse number="15">พระองค์จะชักหนึ่งในสิบของข้าวและผลองุ่นของพวกเจ้าให้แก่พวกขุนนางและพวกข้าราชการของพระองค์</verse>
				<verse number="16">พระองค์จะเอาพวกคนใช้ชายและหญิง และพวกคนหนุ่มๆ ที่ดีที่สุดของพวกเจ้า และลาของพวกเจ้าไปทำงานของพระองค์</verse>
				<verse number="17">พระองค์จะชักหนึ่งในสิบของฝูงสัตว์ของพวกเจ้า และพวกเจ้าจะเป็นทาสของพระองค์</verse>
				<verse number="18">ในวันนั้นพวกเจ้าจะร้องทุกข์เพราะพระราชา ผู้ซึ่งพวกเจ้าเลือกให้ครองพวกเจ้า แต่พระยาห์เวห์จะไม่ทรงตอบพวกเจ้าในวันนั้น”</verse>
				<verse number="19">แต่ประชาชนปฏิเสธไม่เชื่อฟังซามูเอล พวกเขากล่าวว่า “เราไม่ยอม เราจะต้องมีพระราชาปกครองเรา</verse>
				<verse number="20">เพื่อเราจะเป็นเหมือนประชาชาติทั้งหลาย และเพื่อพระราชาของเราจะวินิจฉัยเราและนำหน้าเราไปและรบในสงครามให้เรา”</verse>
				<verse number="21">และเมื่อซามูเอลได้ยินถ้อยคำทั้งสิ้นของประชาชน ท่านก็นำถ้อยคำเหล่านี้ไปทูลพระยาห์เวห์ให้ทรงทราบ</verse>
				<verse number="22">และพระยาห์เวห์ตรัสกับซามูเอลว่า “จงฟังพวกเขาเถิด และจงตั้งกษัตริย์องค์หนึ่งให้พวกเขา” แล้วซามูเอลจึงกล่าวแก่คนอิสราเอลว่า “ให้ทุกคนกลับไปยังเมืองของตน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">มีชายเผ่าเบนยามินคนหนึ่งชื่อคีช บุตรของอาบีเอล ผู้เป็นบุตรของเศโรร์ บุตรของเบโครัท บุตรของอาฟียาห์ ชายเผ่าเบนยามิน เป็นคนมั่งมี</verse>
				<verse number="2">ท่านมีบุตรชายคนหนึ่งชื่อซาอูล เป็นหนุ่มใหญ่รูปงาม ไม่มีชายใดในหมู่คนอิสราเอลที่จะงามกว่าเขา เขาสูงกว่าประชาชนทั้งหมดตั้งแต่บ่าขึ้นไป</verse>
				<verse number="3">ฝูงแม่ลาของคีชบิดาของซาอูลหายไป คีชจึงพูดกับซาอูลบุตรของตนว่า “ลุกขึ้น เอาคนใช้คนหนึ่งไปกับเจ้า ไปหาฝูงแม่ลา”</verse>
				<verse number="4">เขาทั้งสองผ่านแดนเทือกเขาเอฟราอิม ผ่านเข้าดินแดนชาลิชา แต่หาลาไม่พบ ก็ผ่านข้ามดินแดนชาอาลิมแต่ลาไม่อยู่ที่นั่น แล้วเขาทั้งสองผ่านเข้าดินแดนเบนยามิน แต่ก็หาไม่พบ</verse>
				<verse number="5">เมื่อพวกเขามาถึงดินแดนศูฟ ซาอูลจึงพูดกับคนใช้ที่อยู่กับท่านว่า “มาเถอะ ให้เรากลับไป เกรงว่าบิดาของข้าจะเลิกกังวลเรื่องฝูงลา และมาร้อนใจด้วยเรื่องของเรา”</verse>
				<verse number="6">แต่คนใช้ตอบท่านว่า “ดูเถิด มีคนของพระเจ้าคนหนึ่งในเมืองนี้ เป็นคนที่เขานับถือกันมาก สิ่งที่ท่านพูดนั้นเป็นไปตามที่พูดนั้นทุกอย่าง ให้เราไปที่นั่นเดี๋ยวนี้ บางทีท่านจะบอกเราถึงทางซึ่งเราควรไป”</verse>
				<verse number="7">แล้วซาอูลพูดกับคนใช้ของท่านว่า “แต่ดูสิ ถ้าเราไป เราจะเอาอะไรไปให้ชายผู้นั้น เพราะขนมปังในย่ามของเราก็หมดแล้ว เราไม่มีของขวัญที่จะนำไปให้แก่คนของพระเจ้า เรามีอะไรบ้าง?”</verse>
				<verse number="8">คนใช้ตอบซาอูลอีกว่า “ในมือข้ามีเงินอยู่หนึ่งส่วนสี่เชเขลและข้าจะให้แก่คนของพระเจ้า เพื่อท่านจะบอกทางให้เรา”</verse>
				<verse number="9">ในอิสราเอลสมัยก่อน เมื่อคนใดจะไปทูลถามพระเจ้า เขาพูดว่า “มาเถอะ ให้เราไปหาผู้ทำนายกัน” เพราะในสมัยก่อนเรียกผู้เผยพระวจนะในสมัยนี้ว่าผู้ทำนาย</verse>
				<verse number="10">ซาอูลจึงพูดกับคนใช้ของท่านว่า “พูดดีนี่ มาให้เราไปกันเถอะ” พวกเขาจึงไปที่เมืองซึ่งคนของพระเจ้าอยู่</verse>
				<verse number="11">ขณะเมื่อพวกเขาขึ้นภูเขาไปยังเมืองนั้น พวกเขาพบพวกผู้หญิงสาวออกมาตักน้ำ จึงถามว่า “ผู้ทำนายอยู่ที่นี่หรือ?”</verse>
				<verse number="12">พวกเธอตอบว่า “อยู่ ดูนี่ ท่านอยู่ข้างหน้าท่าน รีบเถอะ เพราะท่านมาที่เมืองวันนี้ เพราะว่าประชาชนจะมีการถวายสัตวบูชา ณ ปูชนียสถานสูงวันนี้</verse>
				<verse number="13">พอพวกท่านเข้าไปถึงในเมือง พวกท่านจะพบผู้ทำนายก่อนที่ท่านจะขึ้นไปรับประทานอาหาร ณ ปูชนียสถานสูง เพราะประชาชนจะไม่รับประทานจนกว่าท่านจะมาถึง เพราะท่านจะต้องมาอวยพรเครื่องสัตวบูชา หลังจากนั้นพวกผู้ที่ได้รับเชิญจึงจะรับประทาน ขึ้นไปเดี๋ยวนี้เถิด พวกท่านจะได้พบท่านเวลานี้”</verse>
				<verse number="14">เขาทั้งสองก็ขึ้นไปยังเมืองนั้น ขณะเมื่อเขาทั้งสองเข้าไปในเมือง นี่แน่ะ ซามูเอลกำลังเดินออกมาทางพวกเขาเพื่อขึ้นไปยังปูชนียสถานสูงนั้น</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์ทรงสำแดงแก่ซามูเอลแล้วในวันก่อนวันที่ซาอูลมาถึงว่า</verse>
				<verse number="16">“พรุ่งนี้เวลาประมาณเท่านี้ เราจะส่งชายผู้หนึ่งซึ่งมาจากดินแดนเบนยามินมาหาเจ้า เจ้าจงเจิมเขาให้เป็นผู้นำเหนืออิสราเอลประชากรของเรา เขาจะช่วยประชากรของเราให้พ้นจากมือพวกฟีลิสเตีย เนื่องจากเราเห็นประชากรของเราแล้ว เพราะเสียงร้องทุกข์ของเขามาถึงเรา”</verse>
				<verse number="17">เมื่อซามูเอลเห็นซาอูลเข้าแล้ว พระยาห์เวห์ทรงบอกท่านว่า “นี่เป็นชายคนที่เราได้บอกกับเจ้าแล้ว เขาผู้นี้จะปกครองเหนือประชากรของเรา”</verse>
				<verse number="18">แล้วซาอูลก็เข้ามาใกล้ซามูเอลที่ประตูและพูดว่า “ขอบอกข้าพเจ้าหน่อยว่า บ้านของผู้ทำนายอยู่ที่ไหน?”</verse>
				<verse number="19">ซามูเอลตอบซาอูลว่า “ข้าพเจ้าเองเป็นผู้ทำนายนั้น จงนำหน้าข้าพเจ้าขึ้นไปยังปูชนียสถานสูงนั้น เพราะในวันนี้ท่านจะรับประทานอาหารกับข้าพเจ้า และพรุ่งนี้เช้าข้าพเจ้าจึงจะให้ท่านไปและข้าพเจ้าจะบอกทุกอย่างที่อยู่ในใจของท่านแก่ท่าน</verse>
				<verse number="20">ส่วนเรื่องฝูงลาของท่านที่หายไปสามวันแล้วนั้นอย่าสนใจเลย เพราะมีคนพบแล้ว ความปรารถนาทั้งหมดของคนอิสราเอลนั้นมุ่งที่ใครเล่า ไม่ใช่ตัวท่านและพงศ์พันธุ์ของบิดาท่านหรือ?”</verse>
				<verse number="21">ซาอูลตอบว่า “ข้าพเจ้าไม่ใช่คนเผ่าเบนยามินหรือ? เป็นเผ่าเล็กน้อยที่สุดในอิสราเอล และตระกูลของข้าพเจ้าไม่ใช่ตระกูลที่ด้อยที่สุดในบรรดาตระกูลของเผ่าเบนยามินหรือ? ทำไมท่านจึงบอกถ้อยคำเหล่านี้กับข้าพเจ้าเล่า?”</verse>
				<verse number="22">แล้วซามูเอลก็พาซาอูลกับคนใช้ของท่านเข้าไปในห้องโถง ให้นั่งในที่นั่งด้านหน้าสำหรับผู้ที่รับเชิญ ซึ่งมีประมาณ 30 คน</verse>
				<verse number="23">และซามูเอลพูดกับคนครัวว่า “จงนำส่วนที่ข้าพเจ้ามอบให้ ซึ่งข้าพเจ้าบอกเจ้าว่า ‘เก็บไว้ต่างหาก’ นั้นมา”</verse>
				<verse number="24">คนครัวจึงนำส่วนขาและส่วนบนนั้นมาวางไว้ข้างหน้าซาอูล และซามูเอลพูดว่า “นี่แน่ะ ส่วนที่ได้เก็บไว้ก็วางอยู่ต่อหน้าท่าน จงรับประทานเถอะ เพราะว่าเก็บไว้ให้แก่ท่านจนถึงเวลาที่กำหนดไว้ เพราะข้าพเจ้าพูดว่า ข้าพเจ้าได้เชิญประชาชนมาแล้ว” ซาอูลจึงรับประทานกับซามูเอลในวันนั้น</verse>
				<verse number="25">และเมื่อพวกเขาลงมาจากปูชนียสถานสูงเข้ามาในเมือง ท่านสนทนากับซาอูลบนดาดฟ้าหลังคาบ้าน</verse>
				<verse number="26">พวกเขาตื่นแต่เช้าตรู่ และเมื่อสว่างแล้ว ซามูเอลก็เรียกซาอูลผู้อยู่บนดาดฟ้าว่า “จงลุกขึ้นเถิด เพื่อข้าพเจ้าจะส่งท่านไป” ซาอูลก็ลุกขึ้น ท่านทั้งสองก็ออกไปที่ถนน ทั้งท่านและซามูเอล</verse>
				<verse number="27">เมื่อพวกเขากำลังลงมาที่ชานเมือง ซามูเอลจึงพูดกับซาอูลว่า “จงบอกคนใช้ให้เดินนำหน้าเราไป และเมื่อเขาเดินพ้นไปแล้ว ท่านจงยืนที่นี่สักครู่ เพื่อข้าพเจ้าจะได้แจ้งพระดำรัสของพระเจ้าให้ท่านทราบ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">แล้วซามูเอลก็หยิบขวดน้ำมันเทลงบนศีรษะของซาอูล และจูบท่านแล้วกล่าวว่า “พระยาห์เวห์ทรงเจิมท่านไว้ให้เป็นผู้นำเหนือมรดกของพระองค์แล้วไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="2">เมื่อท่านไปจากข้าพเจ้าวันนี้ ท่านจะพบชายสองคนริมที่ฝังศพของนางราเชลในเขตแดนเบนยามินที่เศลซาห์และเขาทั้งสองจะบอกท่านว่า ‘ฝูงลาซึ่งท่านไปหานั้นพบแล้ว นี่แน่ะ ขณะนี้บิดาของท่านเลิกกังวลเรื่องฝูงลาแล้ว และร้อนใจเรื่องของพวกท่านกล่าวว่า “เราจะทำอย่างไรเรื่องบุตรชายของเราดี?” ’</verse>
				<verse number="3">และท่านจะผ่านที่นั่นไปถึงต้นโอ๊ก ตำบลทาโบร์ ที่นั่นชายสามคนซึ่งกำลังขึ้นไปเฝ้าพระเจ้าที่เบธเอลจะพบท่าน คนหนึ่งแบกลูกแพะสามตัวอีกคนหนึ่งถือขนมปังสามก้อน และอีกคนหนึ่งถือถุงหนังเหล้าองุ่นถุงหนึ่ง</verse>
				<verse number="4">พวกเขาจะทักทายท่านและมอบขนมปังให้ท่านสองก้อน ซึ่งท่านจะรับจากมือของพวกเขา</verse>
				<verse number="5">ต่อจากนั้นท่านจะมาถึง กิเบอัทเอโลฮิม ที่นั่นมีกองทหารรักษาการ ของพวกฟีลิสเตีย เมื่อท่านมาถึงเมืองนั้น ท่านจะพบผู้เผยพระวจนะหมู่หนึ่งกำลังลงมาจากปูชนียสถานสูงถือพิณใหญ่ รำมะนา ปี่ พิณเขาคู่ นำหน้ามา กำลังเผยพระวจนะอยู่</verse>
				<verse number="6">แล้วพระวิญญาณของพระยาห์เวห์จะทรงสวมทับท่าน และท่านจะเผยพระวจนะกับคนเหล่านั้น ท่านจะถูกเปลี่ยนเป็นคนละคน</verse>
				<verse number="7">เมื่อหมายสำคัญเหล่านี้เกิดแก่ท่านแล้วจงทำอะไรตามแต่มีโอกาสเถิด เพราะพระเจ้าสถิตกับท่าน</verse>
				<verse number="8">และท่านจงลงไปที่กิลกาลก่อนข้าพเจ้า และดูเถิด ข้าพเจ้าจะลงมาหาท่านเพื่อถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และถวายสัตว์เป็นเครื่องศานติบูชา ท่านจงคอยอยู่ที่นั่นเจ็ดวันจนข้าพเจ้ามาหาท่านและบอกให้ท่านรู้ว่า ท่านควรทำอะไร”</verse>
				<verse number="9">เมื่อซาอูลหันหลังไปจากซามูเอล พระเจ้าทรงเปลี่ยนจิตใจของซาอูลเป็นอีกแบบ และหมายสำคัญเหล่านี้ทั้งหมดเกิดขึ้นในวันนั้น</verse>
				<verse number="10">เมื่อเขาทั้งสองมาถึงกิเบอาห์ นี่แน่ะ ผู้เผยพระวจนะหมู่หนึ่งพบกับท่านและพระวิญญาณของพระเจ้าทรงสวมทับท่าน และท่านก็เผยพระวจนะอยู่ในหมู่พวกเขา</verse>
				<verse number="11">และเมื่อคนทั้งปวงที่รู้จักท่านมาก่อนเห็นท่านเผยพระวจนะอยู่กับพวกผู้เผยพระวจนะ ประชาชนเหล่านั้นก็พูดกันและกันว่า “อะไรหนอเกิดขึ้นแก่บุตรชายของคีช? ซาอูลอยู่ในจำพวกผู้เผยพระวจนะด้วยหรือ?”</verse>
				<verse number="12">ชายคนหนึ่งที่อยู่ที่นั่นตอบว่า “และบิดาของพวกเขาคือใคร?” ดังนั้นจึงเป็นคำภาษิตว่า “ซาอูลอยู่ในจำพวกผู้เผยพระวจนะด้วยหรือ?”</verse>
				<verse number="13">เมื่อท่านเผยพระวจนะเสร็จแล้วท่านก็มายังปูชนียสถานสูง</verse>
				<verse number="14">ลุงของซาอูลจึงถามซาอูลกับคนใช้ว่า “พวกเจ้าไปไหนมา?” และเขาตอบว่า “ไปหาลา และเมื่อเราเห็นว่าเราไม่พบลานั้นแล้ว เราจึงไปหาซามูเอล”</verse>
				<verse number="15">ลุงของซาอูลกล่าวว่า “ซามูเอลบอกอะไรแก่เจ้าบ้าง? ขอเล่าให้ฟัง”</verse>
				<verse number="16">และซาอูลตอบลุงของเขาว่า “ท่านบอกเราชัดเจนว่าพบลาแล้ว” แต่เรื่องราวที่เกี่ยวกับราชอาณาจักร ซึ่งซามูเอลกล่าวถึงนั้นท่านไม่ได้บอกสิ่งใดเลย</verse>
				<verse number="17">ซามูเอลจึงเรียกประชาชนมาชุมนุมต่อพระยาห์เวห์ที่มิสปาห์</verse>
				<verse number="18">และท่านกล่าวแก่คนอิสราเอลว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ‘เราได้นำอิสราเอลออกจากอียิปต์ และเราได้ช่วยกู้พวกเจ้าจากมือของชาวอียิปต์ และจากมือของราชอาณาจักรทั้งหลายที่บีบบังคับเจ้า’</verse>
				<verse number="19">แต่วันนี้พวกเจ้าละทิ้งพระเจ้า ผู้ซึ่งช่วยพวกเจ้าให้พ้นจากความยากลำบากและความทุกข์ร้อน และพวกเจ้ากล่าวว่า ‘เราไม่ยอม แต่ขอตั้งกษัตริย์ไว้เหนือเรา’ เพราะฉะนั้นบัดนี้พวกเจ้าจงเข้าเฝ้าพระยาห์เวห์ตามเผ่าและตามตระกูลของพวกเจ้า”</verse>
				<verse number="20">แล้วซามูเอลก็นำเผ่าอิสราเอลทุกเผ่าเข้ามาใกล้ และจับฉลากได้เผ่าเบนยามิน</verse>
				<verse number="21">ท่านก็นำเผ่าเบนยามินเข้ามาใกล้ตามตระกูล จับฉลากได้ตระกูลมัตรี และจับฉลากได้ซาอูลบุตรคีช แต่เมื่อพวกเขาหาซาอูลก็หาไม่พบ</verse>
				<verse number="22">เขาจึงทูลถามพระยาห์เวห์ต่อไปว่า “ชายคนนั้นมาที่นี่หรือยัง?” และพระยาห์เวห์ตรัสว่า “ดูสิ เขาซ่อนตัวอยู่ที่กองสัมภาระ”</verse>
				<verse number="23">เขาทั้งหลายจึงวิ่งไปพาเขามาจากที่นั่น และเมื่อเขายืนอยู่ท่ามกลางประชาชน เขาก็สูงกว่าประชาชนทุกคนจากบ่าขึ้นไป</verse>
				<verse number="24">ซามูเอลจึงกล่าวแก่ประชาชนทั้งปวงว่า “พวกเจ้าเห็นผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงเลือกไว้แล้วหรือ? ในท่ามกลางประชาชนไม่มีใครเหมือนเขา” และประชาชนจึงร้องเสียงดังว่า “ขอพระราชาทรงพระเจริญ”</verse>
				<verse number="25">แล้วซามูเอลจึงบอกกับประชาชนให้ทราบถึงสิทธิและหน้าที่ของตำแหน่งพระราชา และท่านบันทึกไว้ในหนังสือและวางถวายแด่พระยาห์เวห์ แล้วซามูเอลก็ให้ประชาชนกลับไปยังบ้านของตนทุกคน</verse>
				<verse number="26">ซาอูลก็กลับไปยังบ้านของท่านที่กิเบอาห์ด้วย และมีนักรบซึ่งพระเจ้าทรงดลจิตใจไปกับท่านด้วย</verse>
				<verse number="27">แต่มีคนอันธพาลบางคนกล่าวว่า “ชายคนนี้จะช่วยเราได้อย่างไร?” และเขาทั้งหลายก็ดูหมิ่นท่าน ไม่นำเครื่องบรรณาการมาถวาย แต่ท่านก็นิ่งเสีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">นาหาชคนอัมโมนได้ยกขึ้นไปตั้งค่ายสู้เมืองยาเบชกิเลอาด บรรดาชาวเมืองยาเบชจึงพูดกับนาหาชว่า “ขอทำพันธสัญญากับพวกเราและพวกเราจะยอมปรนนิบัติท่าน”</verse>
				<verse number="2">แต่นาหาชคนอัมโมนพูดกับพวกเขาว่า “เราจะทำพันธสัญญากับพวกเจ้าตามเงื่อนไขต่อไปนี้ คือเราจะทะลวงตาขวาของเจ้าเสียทุกคนให้เป็นที่อัปยศแก่คนอิสราเอลทั้งปวง”</verse>
				<verse number="3">ส่วนพวกผู้ใหญ่แห่งเมืองยาเบชพูดกับท่านว่า “ขอผ่อนผันให้พวกเราสักเจ็ดวัน เพื่อพวกเราจะได้ส่งพวกผู้สื่อสารไปให้ทั่วเขตแดนอิสราเอลแล้วถ้าไม่มีคนใดช่วยกู้พวกเราได้ พวกเราจะยอมมอบตัวไว้ให้แก่ท่าน”</verse>
				<verse number="4">เมื่อพวกผู้สื่อสารมาถึงกิเบอาห์เมืองของซาอูล พวกเขาก็เล่าเรื่องราวให้เข้าหูของประชาชนและประชาชนทั้งปวงก็ร้องไห้เสียงดัง</verse>
				<verse number="5">นี่แน่ะ ซาอูลต้อนฝูงโคกลับมาจากทุ่ง และซาอูลถามว่า “ประชาชนเป็นอะไรไป? ทำไมพวกเขาจึงร้องไห้?” ดังนั้นเขาจึงเล่าให้ท่านทราบถึงเรื่องของพวกยาเบช</verse>
				<verse number="6">เมื่อท่านได้ยินเรื่องราวเหล่านี้ พระวิญญาณของพระเจ้าก็ทรงสวมทับซาอูลและท่านโกรธจัด</verse>
				<verse number="7">ท่านจึงเอาโคมาคู่หนึ่งฟันออกเป็นท่อนๆ ส่งไปทั่วเขตแดนทั้งสิ้นของอิสราเอลทางมือของพวกผู้สื่อสารกล่าวว่า “ใครที่ไม่ออกมาตามซาอูลและซามูเอล จะทำอย่างนี้แก่โคของเขา” และความเกรงกลัวพระยาห์เวห์ก็มาเหนือประชาชน พวกเขาพากันออกมาเป็นใจเดียวกัน</verse>
				<verse number="8">เมื่อซาอูลรวมพลอยู่ที่เบเซก นับพงศ์พันธุ์อิสราเอลได้ 300,000 คน และชายเผ่ายูดาห์ได้ 30,000 คน</verse>
				<verse number="9">พวกเขาจึงพูดกับพวกผู้สื่อสารที่มานั้นว่า “จงบอกแก่ชาวยาเบชกิเลอาดว่า ‘พรุ่งนี้เวลาแดดร้อนพวกท่านจะได้รับการช่วยกู้’ ” เมื่อพวกผู้สื่อสารกลับมาบอกพวกยาเบช พวกเขาก็ยินดี</verse>
				<verse number="10">ดังนั้นชาวยาเบชจึงพูดว่า “พรุ่งนี้เราจะมอบตัวของเราไว้ให้แก่ท่าน ท่านจงทำแก่เราตามที่ท่านเห็นควร”</verse>
				<verse number="11">พอวันรุ่งขึ้นซาอูลก็จัดประชาชนออกเป็นสามหมู่ยกเข้ามากลางค่ายตอนเช้ามืดและฆ่าฟันคนอัมโมนเสียจนเวลาแดดจัด ผู้ที่รอดชีวิตไปได้ก็กระจัดกระจายไปรวมกันไม่ได้สักคู่เดียวเลย</verse>
				<verse number="12">แล้วประชาชนจึงพูดกับซามูเอลว่า “ใครที่พูดว่า ‘ซาอูลจะปกครองเหนือพวกเราหรือ?’ นั้น จงนำคนเหล่านั้นออกมา พวกเราจะได้ฆ่าพวกเขาเสีย”</verse>
				<verse number="13">แต่ซาอูลกล่าวว่า “ในวันนี้อย่าให้ผู้ใดถูกประหารชีวิตเลย เพราะว่าวันนี้เป็นวันที่พระยาห์เวห์ประทานการช่วยกู้ในอิสราเอล”</verse>
				<verse number="14">แล้วซามูเอลจึงกล่าวแก่ประชาชนว่า “มาเถิด ให้เราไปยังกิลกาลและรื้อฟื้นเรื่องราชอาณาจักรที่นั่นอีก”</verse>
				<verse number="15">ประชาชนทั้งปวงจึงไปยังกิลกาล และที่นั่นพวกเขาก็ตั้งซาอูลเป็นกษัตริย์เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ที่กิลกาล แล้วพวกเขาถวายสัตว์เป็นเครื่องศานติบูชาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ ซาอูลกับประชาชนอิสราเอลทั้งปวงก็ชื่นชมยินดีอย่างยิ่งที่นั่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ซามูเอลจึงกล่าวแก่คนอิสราเอลทั้งปวงว่า “ดูสิ ข้าพเจ้าฟังเสียงของพวกท่านทุกเรื่อง ซึ่งพวกท่านได้บอกข้าพเจ้าและได้แต่งตั้งพระราชาเหนือพวกท่านแล้ว</verse>
				<verse number="2">บัดนี้ กษัตริย์ก็ทรงดำเนินอยู่ต่อหน้าพวกท่าน ส่วนข้าพเจ้าก็ชราผมหงอกแล้ว และนี่แน่ะ พวกบุตรของข้าพเจ้าก็อยู่กับพวกท่านและข้าพเจ้าเองดำเนินอยู่ต่อหน้าพวกท่านตั้งแต่หนุ่มๆ มาจนทุกวันนี้</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้าอยู่ที่นี่ ขอท่านเป็นพยานปรักปรำข้าพเจ้าเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ และต่อหน้าผู้ที่พระองค์ทรงเจิมไว้ ข้าพเจ้าได้ริบโคของใครบ้างหรือ? หรือข้าพเจ้าเอาลาของใครไปบ้าง? หรือข้าพเจ้าได้ฉ้อโกงใคร? ข้าพเจ้าได้บีบบังคับใครบ้าง? ข้าพเจ้าได้รับสินบนจากมือของใครที่ทำให้ข้าพเจ้าปิดตาของข้าพเจ้า? ข้าพเจ้าจะคืนให้แก่พวกท่าน”</verse>
				<verse number="4">พวกเขาพูดว่า “ท่านไม่ได้ฉ้อพวกเราหรือบีบบังคับพวกเราหรือรับสิ่งใดไปจากมือของใคร”</verse>
				<verse number="5">ท่านก็กล่าวแก่พวกเขาว่า “พระยาห์เวห์ทรงเป็นพยานต่อสู้พวกท่าน และผู้ที่พระองค์ทรงเจิมไว้ก็เป็นพยานในวันนี้ ว่าพวกท่านไม่พบสิ่งใดในมือของข้าพเจ้า” และพวกเขากล่าวว่า “พระองค์ทรงเป็นพยาน”</verse>
				<verse number="6">และซามูเอลก็กล่าวแก่ประชาชนว่า “พระยาห์เวห์ผู้ทรงแต่งตั้งโมเสสกับอาโรน และผู้ทรงนำบรรพบุรุษของพวกท่านขึ้นมาจากแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="7">ฉะนั้นขอพวกท่านจงยืนนิ่งอยู่ ข้าพเจ้าจะวินิจฉัยพวกท่านเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ เกี่ยวกับพระราชกิจอันชอบธรรมทั้งปวงของพระยาห์เวห์ ที่พระองค์ทรงทำต่อพวกท่านและต่อบรรพบุรุษของพวกท่าน</verse>
				<verse number="8">เมื่อยาโคบเข้าไปในอียิปต์ และบรรพบุรุษของพวกท่านร้องทูลต่อพระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์ก็ทรงใช้โมเสสกับอาโรน ท่านทั้งสองได้นำบรรพบุรุษของพวกท่านออกจากอียิปต์และทำให้พวกเขามาอาศัยอยู่ในที่นี้</verse>
				<verse number="9">แต่พวกเขาลืมพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเขา พระองค์จึงทรงขายพวกเขาไว้ในมือของสิเสรา แม่ทัพของกองทัพของเมืองฮาโซร์ และมอบไว้ในมือของพวกฟีลิสเตีย และในมือของกษัตริย์แห่งโมอับ และเขาเหล่านั้นก็ต่อสู้บรรพบุรุษของพวกท่าน</verse>
				<verse number="10">และพวกเขาร้องทูลต่อพระยาห์เวห์ว่า ‘พวกข้าพระองค์ได้ทำบาปแล้ว เพราะว่าพวกข้าพระองค์ได้ละทิ้งพระยาห์เวห์ไปปรนนิบัติบรรดาพระบาอัลและบรรดาพระอัชทาโรท แต่บัดนี้ขอทรงช่วยกู้พวกข้าพระองค์ให้พ้นมือของพวกศัตรูของพวกข้าพระองค์ และพวกข้าพระองค์จะปรนนิบัติพระองค์’</verse>
				<verse number="11">และพระยาห์เวห์ทรงส่งเยรุบบาอัล และเบดาน และเยฟธาห์ และซามูเอล และทรงช่วยกู้พวกท่านออกจากมือของพวกศัตรูทุกด้านและพวกท่านได้อาศัยอยู่อย่างปลอดภัย</verse>
				<verse number="12">และเมื่อพวกท่านเห็นนาหาชกษัตริย์ของชาวอัมโมนมาต่อสู้พวกท่าน พวกท่านพูดกับข้าพเจ้าว่า ‘ไม่ได้ เพราะเราต้องการกษัตริย์ปกครองเหนือพวกเรา’ แม้ว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกท่านทรงเป็นพระมหากษัตริย์ของพวกท่าน</verse>
				<verse number="13">บัดนี้ จงดูพระราชาที่พวกท่านเลือก ผู้ซึ่งพวกท่านได้ร้องขอ ดูสิ พระยาห์เวห์ทรงตั้งพระราชาไว้เหนือพวกท่านแล้ว</verse>
				<verse number="14">ถ้าพวกท่านยำเกรงพระยาห์เวห์และปรนนิบัติพระองค์ และฟังพระสุรเสียงของพระองค์ และไม่กบฏต่อพระบัญชาของพระยาห์เวห์ และทั้งพวกท่านและกษัตริย์ผู้ปกครองเหนือท่าน จะเป็นผู้ติดตามพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกท่านก็ดีแล้ว</verse>
				<verse number="15">แต่ถ้าพวกท่านไม่ฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์ แต่กบฏต่อพระบัญชาของพระยาห์เวห์แล้วพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์จะต่อสู้พวกท่าน ดังเช่นบรรพบุรุษของพวกท่าน</verse>
				<verse number="16">เพราะฉะนั้นบัดนี้พวกท่านจงยืนนิ่งอยู่ และดูสิ่งที่ยิ่งใหญ่นี้ ซึ่งพระยาห์เวห์จะทรงทำต่อหน้าต่อตาของพวกท่าน</verse>
				<verse number="17">วันนี้เป็นฤดูเกี่ยวข้าวสาลีไม่ใช่หรือ? ข้าพเจ้าจะร้องทูลต่อพระยาห์เวห์ ขอพระองค์ทรงให้มีฟ้าร้องและฝน และพวกท่านจะได้รู้และเห็นว่าความชั่วร้ายของพวกท่าน ซึ่งพวกท่านได้ทำในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์นั้นมากมายเพียงใด ในการที่ได้ทูลขอให้มีกษัตริย์สำหรับตน”</verse>
				<verse number="18">ซามูเอลจึงร้องทูลต่อพระยาห์เวห์ และพระยาห์เวห์ทรงให้มีฟ้าร้องและฝนมาในวันนั้น ประชาชนทั้งปวงก็เกรงกลัวพระเจ้าและซามูเอลยิ่งนัก</verse>
				<verse number="19">และประชาชนทั้งปวงพูดกับซามูเอลว่า “ขอท่านอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านเผื่อผู้รับใช้ทั้งหลายของท่าน เพื่อพวกเราจะไม่ถึงตาย เพราะเราได้เพิ่มความชั่วร้ายนี้เข้ากับบาปทั้งสิ้นของพวกเรา คือขอให้มีกษัตริย์สำหรับพวกเรา”</verse>
				<verse number="20">และซามูเอลพูดกับประชาชนว่า “อย่ากลัวเลย แม้พวกท่านได้ทำความชั่วร้ายทั้งปวงนี้ แต่พวกท่านอย่าหันไปเสียจากการติดตามพระยาห์เวห์ แต่จงปรนนิบัติพระยาห์เวห์ด้วยสิ้นสุดใจของพวกท่าน</verse>
				<verse number="21">และอย่าหันไปติดตามสิ่งไร้สาระซึ่งไม่เป็นประโยชน์ หรือช่วยกู้ไม่ได้เพราะพวกนี้เป็นสิ่งไร้ค่า</verse>
				<verse number="22">เพราะพระยาห์เวห์จะไม่ทรงละทิ้งประชากรของพระองค์ ด้วยเห็นแก่พระนามอันใหญ่ยิ่งของพระองค์ เพราะพระยาห์เวห์พอพระทัยที่จะทำให้ท่านเป็นประชากรของพระองค์</verse>
				<verse number="23">ยิ่งกว่านั้นส่วนข้าพเจ้าเองขออย่าให้มีวี่แววที่ข้าพเจ้าจะทำบาปต่อพระยาห์เวห์ด้วยการหยุดอธิษฐานเพื่อพวกท่าน แต่ข้าพเจ้าจะชี้แนะทางที่ดีและที่ถูกต้องให้พวกท่าน</verse>
				<verse number="24">เพียงแต่ว่าจงยำเกรงพระยาห์เวห์ ปรนนิบัติพระองค์ด้วยใจซื่อสัตย์ และด้วยสิ้นสุดใจของพวกท่าน จงพิจารณาถึงมหกิจซึ่งพระองค์ได้ทรงทำแก่พวกท่าน</verse>
				<verse number="25">แต่ถ้าพวกท่านยังทำชั่วจริงๆ พวกท่านรวมทั้งกษัตริย์ของพวกท่านจะถูกกวาดต้อนไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">เมื่อซาอูลทรงเป็นกษัตริย์นั้นมีอายุสามสิบ ปี และพระองค์ทรงปกครองอิสราเอลสี่สิบ สองปี</verse>
				<verse number="2">ซาอูลทรงคัดเลือกชายอิสราเอล 3,000 คน 2,000 คนอยู่กับพระองค์ที่มิคมาช และที่แดนเทือกเขาเบธเอล อีก 1,000 คนนั้นอยู่กับโยนาธานที่เมืองกิเบอาห์แห่งเผ่าเบนยามิน ประชาชนที่เหลือนั้นพระองค์ก็ทรงปล่อยให้ทุกคนกลับที่พักของตน</verse>
				<verse number="3">โยนาธานตีกองทหารรักษาการของพวกฟีลิสเตียซึ่งอยู่ที่เกบาพ่ายแพ้ไป และพวกฟีลิสเตียทราบเรื่อง และซาอูลก็ทรงเป่าเขาสัตว์ทั่วแผ่นดินนั้นว่า “ขอให้พวกคนฮีบรูฟัง”</verse>
				<verse number="4">คนอิสราเอลทั้งปวงได้ยินเขากล่าวว่า ซาอูลตีกองทหารรักษาการของฟีลิสเตียพ่ายแพ้ไป และคนอิสราเอลเป็นที่เกลียดชังของพวกฟีลิสเตียยิ่งนัก ประชาชนก็ถูกเรียกออกมาให้สมทบกับซาอูลที่กิลกาล</verse>
				<verse number="5">และคนฟีลิสเตียรวมพลเพื่อต่อสู้คนอิสราเอล มีรถรบ 30,000 และพลม้า 6,000 และกองทหารนั้นก็มากมายเหมือนทรายที่ฝั่งทะเล พวกเขาก็ยกขึ้นมาตั้งค่ายอยู่ที่มิคมาชทางตะวันออกของเบธอาเวน</verse>
				<verse number="6">เมื่อคนอิสราเอลเห็นว่าตกอยู่ในที่คับขัน (เพราะพวกทหารถูกกดดัน) แล้วประชาชนก็ซ่อนตัวอยู่ในถ้ำและในร่อง ในซอกหิน ในอุโมงค์และในบ่อ</verse>
				<verse number="7">พวกฮีบรูบางคนได้ข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปยังดินแดนกาดและกิเลอาด แต่ซาอูลยังประทับอยู่ที่กิลกาลและประชาชนทั้งหมดติดตามพระองค์ไปอย่างหวาดกลัว</verse>
				<verse number="8">พระองค์ทรงคอยอยู่ 7 วันตามเวลาที่ซามูเอลกำหนดไว้ แต่ซามูเอลไม่ได้มาที่กิลกาล พวกทหารก็กระจัดกระจายไปจากพระองค์</verse>
				<verse number="9">ดังนั้นซาอูลจึงตรัสว่า “จงนำเครื่องบูชาเผาทั้งตัวมาให้เราที่นี่และเครื่องศานติบูชาด้วย” และพระองค์ก็ถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="10">พอพระองค์ถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวนั้นเสร็จ นี่แน่ะ ซามูเอลก็มาถึง ซาอูลก็เสด็จออกไปต้อนรับและทรงคำนับท่าน</verse>
				<verse number="11">ซามูเอลทูลว่า “ท่านได้ทำอะไรไปแล้วนี่?” และซาอูลตรัสตอบว่า “เมื่อข้าพเจ้าเห็นประชาชนแตกกระจายไปจากข้าพเจ้า และท่านก็ไม่ได้มาภายในวันที่กำหนดไว้ และพวกฟีลิสเตียก็ชุมนุมกันที่มิคมาช</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้าจึงว่า ‘บัดนี้ พวกฟีลิสเตียจะยกมารบกับข้าพเจ้าที่กิลกาล และข้าพเจ้ายังไม่ได้ทูลวิงวอนเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์’ ข้าพเจ้าจึงบังคับตัวเองขึ้นไปถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัว”</verse>
				<verse number="13">และซามูเอลทูลซาอูลว่า “ท่านได้ทำการที่โง่เขลา ท่านไม่ได้รักษาพระบัญชาของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ซึ่งพระองค์ทรงบัญชาท่านไว้ เพราะพระยาห์เวห์จะได้ทรงสถาปนาราชอาณาจักรของท่านเหนืออิสราเอลตลอดไป</verse>
				<verse number="14">แต่บัดนี้ราชอาณาจักรของท่านจะไม่ยั่งยืน พระยาห์เวห์ทรงหาชายอีกคนหนึ่งตามชอบพระทัยพระองค์แล้ว และพระยาห์เวห์ทรงแต่งตั้งชายผู้นั้นให้เป็นเจ้านายเหนือชนชาติของพระองค์ เพราะท่านไม่ได้รักษาสิ่งซึ่งพระเจ้าทรงบัญชาท่านไว้”</verse>
				<verse number="15">และซามูเอลก็ลุกขึ้นไปจากกิลกาลถึงกิเบอาห์แห่งเผ่าเบนยามิน และซาอูลทรงนับพลซึ่งอยู่กับพระองค์ได้ชายประมาณ 600 คน</verse>
				<verse number="16">ซาอูลกับโยนาธานราชโอรสของพระองค์ และทหารที่อยู่กับทั้งสองพระองค์ก็อยู่ในเกบาแห่งเผ่าเบนยามิน แต่พวกฟีลิสเตียตั้งค่ายอยู่ที่มิคมาช</verse>
				<verse number="17">มีกองปล้นออกมาจากค่ายพวกฟีลิสเตียสามกอง กองหนึ่งหันไปทางโอฟราห์สู่แผ่นดินชูอัล</verse>
				<verse number="18">อีกกองหนึ่งหันไปทางเบธโฮโรน และอีกกองหนึ่งหันไปทางพรมแดนซึ่งอยู่เหนือหุบเขาเศโบยิมตรงถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="19">คราวนั้นจะหาช่างเหล็กทั่วแผ่นดินอิสราเอลก็ไม่มี เพราะพวกฟีลิสเตียกล่าวว่า “เกรงว่าพวกฮีบรูจะทำดาบหรือหอก”</verse>
				<verse number="20">แต่คนอิสราเอลทั้งปวงลงไปหาพวกฟีลิสเตียเพื่อลับผาล พลั่ว ขวานและเคียว ของเขา</verse>
				<verse number="21">ค่าลับนั้นสองส่วนสามเชเขลสำหรับลับผาล และพลั่ว และหนึ่งส่วนสามเชเขลสำหรับสามง่าม ขวานและติดประตัก</verse>
				<verse number="22">เพราะฉะนั้น เมื่อถึงวันทำศึกจะหาดาบหรือหอกในมือของทหารที่อยู่กับซาอูลและโยนาธานก็ไม่ได้ แต่ซาอูลกับโยนาธานราชโอรสของพระองค์มี</verse>
				<verse number="23">และกองทหารรักษาการของพวกฟีลิสเตียยกไปถึงทางที่ข้ามไปเมืองมิคมาช</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">วันหนึ่งโยนาธานราชโอรสของซาอูลกล่าวกับคนหนุ่มที่ถือเครื่องอาวุธของท่านว่า “มาเถอะ ให้เราข้ามไปที่กองทหารฟีลิสเตียข้างโน้น” แต่ไม่ได้ทูลพระบิดาให้ทรงทราบ</verse>
				<verse number="2">ซาอูลทรงพำนักอยู่ที่ชานเมืองกิเบอาห์ใต้ต้นทับทิม ซึ่งอยู่ที่ตำบลมิโกรน ทหารซึ่งอยู่กับพระองค์มีชายประมาณ 600 คน</verse>
				<verse number="3">กับอาหิยาห์บุตรอาหิทูบพี่ชายของอีคาโบด บุตรของฟีเนหัสผู้เป็นบุตรของเอลีปุโรหิตของพระยาห์เวห์ที่เมืองชิโลห์ เป็นผู้สวมเอโฟด และพวกทหารไม่ทราบว่าโยนาธานไปแล้ว</verse>
				<verse number="4">ตามทางข้ามเขาที่โยนาธานหาช่องที่จะข้ามไปยังกองทหารฟีลิสเตียนั้น มียอดหินแหลมอยู่ฟากทางข้างนี้ และฟากทางข้างโน้นยอดหินแหลมมีชื่อว่าโบเซส อีกยอดหนึ่งชื่อเสเนห์</verse>
				<verse number="5">หินแหลมยอดหนึ่งอยู่ทางเหนือหน้ามิคมาช และอีกยอดหนึ่งอยู่ทางใต้หน้าเกบา</verse>
				<verse number="6">โยนาธานพูดกับคนหนุ่มที่ถือเครื่องอาวุธของท่านว่า “มาเถิด ให้เราข้ามไปยังกองทหารของพวกนี้ที่ไม่ได้เข้าสุหนัต บางทีพระยาห์เวห์จะทรงทำเพื่อเรา เพราะว่าไม่มีสิ่งใดที่ขัดขวางพระยาห์เวห์ได้ในการที่พระองค์จะทรงช่วยกู้ ไม่ว่าโดยคนมากหรือน้อย”</verse>
				<verse number="7">ผู้ถือเครื่องอาวุธของท่านจึงตอบท่านว่า “จงทำทุกสิ่งที่ใจของท่านอยากทำ มุ่งไปเถิด นี่แน่ะ ข้าพเจ้าพร้อมร่วมกับท่าน แล้วแต่ใจของท่าน”</verse>
				<verse number="8">แล้วโยนาธานพูดว่า “นี่แน่ะ เราจะข้ามไปหาพวกนั้นและจะให้พวกเขาเห็นตัว</verse>
				<verse number="9">ดังนั้นถ้าพวกเขาจะพูดกับเราว่า ‘จงอยู่นิ่งๆ จนกว่าพวกเราจะมาถึงตัวพวกเจ้า’ แล้วเราจะยืนในที่ของเรา จะไม่ขึ้นไปหาพวกเขา</verse>
				<verse number="10">แต่ถ้าพวกเขาว่า ‘จงขึ้นมาหาพวกเรา’ แล้วเราจะขึ้นไปเพราะพระยาห์เวห์ทรงมอบพวกเขาไว้ในมือเรา แล้วเรื่องนี้จะเป็นสัญญาณแก่เรา”</verse>
				<verse number="11">ทั้งสองจึงให้กองทหารพวกฟีลิสเตียเห็นตัว และพวกฟีลิสเตียกล่าวว่า “นี่แน่ะ พวกฮีบรูออกมาจากรูที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่แล้ว”</verse>
				<verse number="12">พวกกองทหารจึงร้องบอกโยนาธานและผู้ถือเครื่องอาวุธของท่านว่า “จงขึ้นมาหาเรา แล้วเราจะบอกให้เจ้ารู้เรื่องสักเรื่องหนึ่ง” และโยนาธานจึงบอกผู้ถือเครื่องอาวุธของท่านว่า “จงขึ้นตามข้ามา เพราะพระยาห์เวห์ได้ทรงมอบพวกเขาไว้ในมืออิสราเอลแล้ว”</verse>
				<verse number="13">แล้วโยนาธานก็คลานขึ้นไปและผู้ถือเครื่องอาวุธของท่านก็ตามไปด้วย พวกนั้นก็ล้มลง ต่อหน้าโยนาธาน แล้วผู้ถืออาวุธก็ฆ่าพวกเขาตามท่านไป</verse>
				<verse number="14">การฆ่าฟันครั้งแรก ที่โยนาธานและผู้ถืออาวุธของท่านฆ่านั้นมีประมาณ 20 คน ในระยะทางประมาณครึ่งรอยไถในนาสักสองไร่ครึ่ง</verse>
				<verse number="15">และเกิดการสั่นสะท้านในค่ายในทุ่งนาและในพวกทหารทั้งหมด กองทหารนั้นและแม้แต่กองปล้นพวกนี้ก็หวาดกลัวตัวสั่นและแผ่นดินก็ไหว คือการสั่นสะท้านที่มาจากพระเจ้า</verse>
				<verse number="16">พวกยามของซาอูลที่อยู่ ณ กิเบอาห์แห่งเผ่าเบนยามินก็มองดูอยู่ และนี่แน่ะ กองทัพก็สลายไป วิ่งวุ่นไปมา</verse>
				<verse number="17">แล้วซาอูลจึงรับสั่งแก่ทหารที่อยู่กับท่านว่า “จงนับดูว่าใครไปจากพวกเราบ้าง” และเมื่อพวกเขานับดูแล้ว นี่แน่ะ โยนาธานและผู้ถือเครื่องอาวุธของท่านไม่อยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="18">และซาอูลรับสั่งกับอาหิยาห์ว่า “จงนำหีบของพระเจ้ามาที่นี่” เพราะคราวนั้นหีบของพระเจ้าอยู่กับพงศ์พันธุ์อิสราเอล</verse>
				<verse number="19">เมื่อซาอูลตรัสกับปุโรหิต เสียงโกลาหลที่อยู่ในค่ายพวกฟีลิสเตียก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ซาอูลจึงตรัสกับปุโรหิตว่า “หดมือไว้ก่อน”</verse>
				<verse number="20">ซาอูลกับทหารทั้งหมดที่อยู่ด้วยก็เข้าไปทำศึก และนี่แน่ะ ดาบของทุกคนก็ต่อสู้เพื่อนของตนมีความสับสนอลหม่านอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="21">ส่วนพวกฮีบรูซึ่งเคยอยู่กับพวกฟีลิสเตียก่อนเวลานั้น คือคนที่ไปในค่ายกับพวกเขา แม้แต่คนเหล่านั้นก็กลับมาเข้ากับคนอิสราเอลที่อยู่ฝ่ายซาอูลและโยนาธาน</verse>
				<verse number="22">ในทำนองเดียวกัน คนอิสราเอลทั้งปวงที่ซ่อนตัวอยู่ในแดนเทือกเขาเอฟราอิมได้ยินว่า คนฟีลิสเตียกำลังหนี พวกเหล่านี้ก็ไล่ตามพวกเขาในสงครามนั้นด้วย</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์ทรงช่วยกู้อิสราเอลในวันนั้น และสงครามก็ผ่านตลอดเมืองเบธาเวนเลยไป</verse>
				<verse number="24">แต่คนอิสราเอลต้องทุกข์ยากในวันนั้น เพราะซาอูลทรงให้พวกทหารสาบานไว้ว่า “ถ้าใครรับประทานอาหารก่อนเวลาเย็นวันนี้ ก่อนเราแก้แค้นพวกศัตรูแล้ว ให้ผู้นั้นถูกสาปแช่ง” เพราะฉะนั้นพวกทหารทั้งหมดจึงไม่ได้รับประทานอาหารเลย</verse>
				<verse number="25">พวกทหารทั้งหมด ก็เข้ามาในป่า มีน้ำผึ้งอยู่ตามพื้นทุ่ง</verse>
				<verse number="26">เมื่อพวกทหารเข้าไปในป่านั้น นี่แน่ะ น้ำผึ้งก็กำลังย้อยอยู่ แต่ไม่มีคนใดเอามือใส่ปาก เพราะเขากลัวคำสาบาน</verse>
				<verse number="27">แต่โยนาธานไม่ได้ยินคำสาบานของพระราชบิดา ที่ทรงให้พวกทหารสาบานจึงแหย่ปลายไม้ที่อยู่ในมือท่าน จุ่มที่รังผึ้ง แล้วก็เอามือของพระองค์ใส่ปาก ตาก็สว่างขึ้น</verse>
				<verse number="28">มีชายคนหนึ่งในพวกทหารเรียนว่า “พระราชบิดาของพระองค์ให้พวกทหารสาบานจริงๆ ว่า ‘ให้ผู้ที่รับประทานอาหารในวันนี้ถูกสาปแช่ง’ พวกทหารจึงอ่อนเพลีย”</verse>
				<verse number="29">แล้วโยนาธานจึงกล่าวว่า “บิดาของข้าทำให้แผ่นดินลำบาก ดูซิ ว่าตาของข้าสว่างเพราะข้าได้รับประทานน้ำผึ้งนี้เพียงนิดเดียว</verse>
				<verse number="30">ยิ่งกว่านั้น ถ้าวันนี้พวกทหารได้กินของที่ริบมาจากพวกศัตรูซึ่งพวกเขาหามาได้อย่างอิ่มหนำจะดีกว่านี้สักเท่าใด เพราะตอนนี้การฆ่าฟันพวกฟีลิสเตียนั้นไม่มากมายเลย”</verse>
				<verse number="31">ในวันนั้นพวกเขาฆ่าพวกฟีลิสเตียจากมิคมาช ถึงอัยยาโลนและพวกทหารก็อ่อนเพลียยิ่งนัก</verse>
				<verse number="32">พวกทหารวิ่งเข้าหาของที่ริบได้ เอาแกะและวัวและลูกวัวมาฆ่าบนพื้นดินและพวกทหารก็กินพร้อมกับเลือด</verse>
				<verse number="33">แล้วเขาก็ไปทูลซาอูลว่า “ดูเถิด พวกทหารกำลังทำบาปต่อพระยาห์เวห์ โดยรับประทานพร้อมกับเลือด” และซาอูลจึงรับสั่งว่า “พวกเจ้าได้ประพฤติอย่างทรยศแล้ว จงกลิ้งก้อนหินใหญ่มาให้เราวันนี้”</verse>
				<verse number="34">และซาอูลตรัสว่า “พวกท่านจงกระจายกันไปท่ามกลางพวกทหารและบอกเขาว่า ‘จงให้ทุกคนนำวัวหรือแกะของตัวมาฆ่าเสียที่นี่แล้วรับประทาน อย่าทำบาปต่อพระยาห์เวห์ด้วยรับประทานพร้อมกับเลือด’ ” คืนนั้นพวกทหารทุกคนก็นำวัวมาและฆ่าเสียที่นั่น</verse>
				<verse number="35">และซาอูลก็สร้างแท่นบูชาถวายแด่พระยาห์เวห์ เป็นแท่นบูชาแท่นแรกซึ่งท่านสร้างถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="36">แล้วซาอูลรับสั่งว่า “ให้เราลงไปตามพวกฟีลิสเตียตลอดคืน แล้วริบข้าวของของเขาเสียจนรุ่งเช้า อย่าให้พวกเขาเหลือสักคนเดียวเลย” และพวกเขาตอบว่า “ทรงทำตามที่พระองค์ทรงเห็นชอบทุกประการเถิด” แต่ปุโรหิตกล่าวว่า “ให้เราเข้าเฝ้าพระเจ้าที่นี่เถิด”</verse>
				<verse number="37">และซาอูลก็ทูลถามพระเจ้าว่า “สมควรที่ข้าพระองค์จะติดตามพวกฟีลิสเตียหรือไม่? พระองค์จะทรงมอบพวกเขาไว้ในมือของอิสราเอลหรือ?” แต่ในวันนั้นพระองค์ไม่ได้ทรงตอบท่าน</verse>
				<verse number="38">และซาอูลจึงตรัสว่า “มาที่นี่ พวกท่านทั้งหมดที่เป็นผู้นำของพวกทหารพึงทราบและเห็นว่าบาปนี้เกิดขึ้นได้อย่างไรในวันนี้</verse>
				<verse number="39">เพราะว่าพระยาห์เวห์ผู้ทรงช่วยกู้อิสราเอล ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด แม้ความผิดนั้นอยู่ที่โยนาธานบุตรของข้า เขาก็จะต้องตายเป็นแน่ฉันนั้น” แต่ไม่มีสักคนหนึ่งในพวกทหารทั้งสิ้นตอบพระองค์</verse>
				<verse number="40">แล้วพระองค์จึงตรัสกับอิสราเอลทั้งปวงว่า “พวกท่านอยู่ฝ่ายหนึ่ง เราและโยนาธานบุตรของเราจะอยู่อีกฝ่ายหนึ่ง” และพวกทหารทูลซาอูลว่า “ทรงทำตามที่พระองค์ทรงเห็นชอบเถิด”</verse>
				<verse number="41">ดังนั้นซาอูลจึงทูลพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลว่า “ขอทรงสำแดงฝ่ายถูก” โยนาธานและซาอูลถูกฉลาก แต่ฝ่ายพวกทหารรอดไป</verse>
				<verse number="42">แล้วซาอูลรับสั่งว่า “จับฉลากระหว่างเรากับโยนาธานบุตรของเรา” และโยนาธานถูกฉลาก</verse>
				<verse number="43">แล้วซาอูลจึงตรัสกับโยนาธานว่า “เจ้าได้ทำอะไร จงสารภาพต่อเรา” โยนาธานก็สารภาพและทูลว่า “ข้าพระบาทได้ชิมน้ำผึ้งที่ติดปลายไม้เท้า ซึ่งอยู่ในมือของข้าพระบาทเล็กน้อยเท่านั้น ข้าพระบาทอยู่ที่นี่ ข้าพระบาทยอมตาย”</verse>
				<verse number="44">และซาอูลตรัสว่า “ขอพระเจ้าทรงลงโทษและทรงเพิ่มโทษนั้น โยนาธานเจ้าจะต้องตายแน่”</verse>
				<verse number="45">แล้วพวกทหารจึงทูลซาอูลว่า “โยนาธานควรตายหรือ? เขาเป็นผู้นำการช่วยกู้ยิ่งใหญ่นี้มาในอิสราเอล อย่าให้เป็นอย่างนั้นเลย พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด เส้นผมของท่านสักเส้นหนึ่งจะไม่ตกถึงดิน เพราะในวันนี้ท่านได้ทำศึกด้วยกันกับพระเจ้า” พวกทหารไถ่โยนาธานไว้ท่านจึงไม่ตาย</verse>
				<verse number="46">แล้วซาอูลก็เลิกตามพวกฟีลิสเตีย และพวกฟีลิสเตียกลับไปยังที่อยู่ของตน</verse>
				<verse number="47">เมื่อซาอูลทรงได้รับตำแหน่งพระราชาเหนืออิสราเอลนั้น พระองค์ได้ทรงต่อสู้ศัตรูทั้งหมดทุกด้าน ทรงต่อสู้กับโมอับ กับพงศ์พันธุ์อัมโมน กับเอโดม กับบรรดาพระราชาแห่งโศบาห์ และกับพวกฟีลิสเตีย ไม่ว่าพระองค์จะทรงหันไปทางไหน พระองค์ก็ทรงตีพวกเขาแตกพ่ายไป</verse>
				<verse number="48">พระองค์ทรงสู้รบอย่างเข้มแข็ง และทรงโจมตีพวกอามาเลขและทรงช่วยกู้อิสราเอลให้พ้นจากมือของพวกที่ปล้นเขา</verse>
				<verse number="49">ราชโอรสของซาอูลคือ โยนาธาน อิชวี มัลคีชูวา และชื่อราชธิดาทั้งสองของพระองค์คือคนหัวปีชื่อเมราบ และชื่อผู้น้องคือมีคาล</verse>
				<verse number="50">ชื่อมเหสีของซาอูลคืออาหิโนอัมบุตรีของอาหิมาอัส และชื่อแม่ทัพของพระองค์ คืออับเนอร์บุตรเนอร์ ลุงของซาอูล</verse>
				<verse number="51">คีชเป็นบิดาของซาอูล และเนอร์ผู้เป็นบิดาของอับเนอร์เป็นบุตรของอาบีเอล</verse>
				<verse number="52">ตลอดรัชกาลของซาอูลมีสงครามอย่างรุนแรงกับพวกฟีลิสเตียอยู่เสมอ เมื่อซาอูลทรงเห็นชายคนไหนเป็นนักรบเก่งหรือเป็นคนแกล้วกล้า ก็ทรงนำมารับใช้พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ซามูเอลก็ทูลซาอูลว่า “พระยาห์เวห์ทรงใช้ข้าพเจ้ามาเจิมท่านเป็นพระราชาเหนืออิสราเอลประชากรของพระองค์ เพราะฉะนั้น บัดนี้จงฟังเสียงพระดำรัสของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า ‘เราจะลงโทษอามาเลขที่สกัดทางอิสราเอล เมื่อเขาออกจากอียิปต์</verse>
				<verse number="3">บัดนี้จงไปโจมตีอามาเลข และทำลายทุกอย่างที่เขามีทั้งหมด อย่าปรานีเขาเลย จงฆ่าเสียทั้งผู้ชายผู้หญิง ทั้งทารกและเด็กที่กินนมอยู่ ทั้งโค แกะ อูฐ และลา’ ”</verse>
				<verse number="4">ดังนั้นซาอูลจึงทรงเกณฑ์ประชาชนและตรวจพลที่ตำบลเทลาอิม ได้ทหารราบ 200,000 คน และคนเผ่ายูดาห์ 10,000 คน</verse>
				<verse number="5">ซาอูลก็ทรงยกกองทัพมายังเมืองอามาเลข และตั้งซุ่มอยู่ในหุบเขา</verse>
				<verse number="6">และซาอูลตรัสแก่คนเคไนต์ว่า “ไปเถอะ จงแยกไปเสีย ออกไปจากคนอามาเลข เกรงว่าเราจะทำลายพวกท่านไปพร้อมกับเขา เพราะท่านได้แสดงความเมตตาต่อพงศ์พันธุ์อิสราเอลทั้งหมดเมื่อพวกเขาขึ้นมาจากอียิปต์” ดังนั้นคนเคไนต์ก็แยกออกไปจากคนอามาเลข</verse>
				<verse number="7">และซาอูลก็ทรงทำให้คนอามาเลขพ่ายแพ้ ตั้งแต่เมืองฮาวิลาห์ไปจนถึงชูร์ ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของอียิปต์</verse>
				<verse number="8">ทรงจับอากักพระราชาของคนอามาเลขได้ทั้งเป็น และฆ่าฟันประชาชนทั้งหมดด้วยคมดาบ</verse>
				<verse number="9">แต่ซาอูลและพวกทหารไว้ชีวิตอากักและส่วนที่ดีที่สุด มีฝูงแกะกับฝูงโคและสัตว์อ้วนพีกับลูกแกะ และไม่ยอมทำลายสิ่งดีๆ ทั้งหมดอย่างสิ้นเชิง ทุกสิ่งที่พวกเขาดูถูกและเห็นว่าไร้ค่า พวกเขาก็ทำลายเสียสิ้น</verse>
				<verse number="10">แล้วพระวจนะของพระยาห์เวห์มายังซามูเอลว่า</verse>
				<verse number="11">“เราเสียใจแล้วที่เราได้ตั้งซาอูลเป็นกษัตริย์ เพราะเขาได้หันจากการตามเรา และไม่ได้ทำตามบัญชาของเรา” และซามูเอลก็โกรธจึงร้องทูลต่อพระยาห์เวห์ตลอดคืน</verse>
				<verse number="12">และซามูเอลลุกขึ้นแต่เช้าตรู่เพื่อไปเฝ้าซาอูลในตอนเช้านั้น และมีคนเรียนซามูเอลว่า “ซาอูลเสด็จมาที่ภูเขาคารเมล และนี่แน่ะ ทรงมาสร้างอนุสาวรีย์ของพระองค์แล้วก็หันกลับและผ่านลงไปเรื่อยจนถึงกิลกาล”</verse>
				<verse number="13">และซามูเอลก็มาหาซาอูล และซาอูลตรัสกับท่านว่า “ขอพระยาห์เวห์ทรงอวยพรท่านเถิด ข้าพเจ้าได้ปฏิบัติตามพระบัญชาของพระยาห์เวห์แล้ว”</verse>
				<verse number="14">และซามูเอลทูลว่า “ถ้าอย่างนั้นเสียงแกะนี้ที่ร้องเข้าหูข้าพเจ้ากับเสียงวัวที่ข้าพเจ้าได้ยินหมายความว่าอะไร?”</verse>
				<verse number="15">ซาอูลทรงตอบว่า “พวกเขานำมาจากคนอามาเลข คือพวกทหารได้ไว้ชีวิตแกะและโคที่ดีที่สุด เพื่อเป็นเครื่องสัตวบูชาแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน นอกจากนั้นพวกเราได้ทำลายเสียสิ้น”</verse>
				<verse number="16">แล้วซามูเอลจึงทูลซาอูลว่า “พอที ข้าพเจ้าจะขอเรียนท่านว่าพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าอย่างไรเมื่อคืนนี้” และซาอูลก็เรียนท่านว่า “จงกล่าวเถิด”</verse>
				<verse number="17">และซามูเอลทูลว่า “แม้ท่านเป็นแต่ผู้เล็กน้อยในสายตาของท่าน ท่านไม่ได้ถูกแต่งตั้งให้เป็นผู้นำของบรรดาเผ่าอิสราเอลหรือ? พระยาห์เวห์ทรงเจิมท่านไว้เป็นพระราชาเหนืออิสราเอล</verse>
				<verse number="18">และพระยาห์เวห์ทรงใช้ให้ท่านออกไปประกอบกิจ ตรัสว่า ‘จงไป จงทำลายคนอามาเลขพวกคนบาปให้หมดสิ้น และต่อสู้กับพวกเขาจนกว่าพวกเขาจะหมดสิ้นไป’</verse>
				<verse number="19">ทำไมท่านจึงไม่เชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์? แต่ไปฉกชิงของริบต่างๆ และทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="20">และซาอูลตรัสกับซามูเอลว่า “ข้าพเจ้าได้เชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์แล้ว ข้าพเจ้าได้ไปประกอบกิจตามที่พระยาห์เวห์ทรงใช้ข้าพเจ้าไป ข้าพเจ้าได้คุมตัวอากักพระราชาแห่งคนอามาเลขมา และข้าพเจ้าก็ได้ทำลายคนอามาเลขหมดสิ้น</verse>
				<verse number="21">แต่พวกทหารได้เก็บของริบ แกะและโคที่ดีที่สุดจากสิ่งที่ต้องทำลายถวายนั้น เพื่อนำมาเป็นเครื่องสัตวบูชา แด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านที่ในเมืองกิลกาล”</verse>
				<verse number="22">และซามูเอลทูลว่า “พระยาห์เวห์พอพระทัยในเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและเครื่องสัตวบูชามาก เท่ากับการที่จะเชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์หรือ? ดูเถิด ที่จะเชื่อฟังก็ดีกว่าเครื่องสัตวบูชา และซึ่งจะเอาใจใส่ก็ดีกว่าไขมันของบรรดาแกะผู้</verse>
				<verse number="23">เพราะการกบฏก็เป็นเหมือนบาปแห่งการถือฤกษ์ถือยาม และความดื้อดึงก็เป็นเหมือนบาปชั่วและการไหว้รูปเคารพ เพราะเหตุที่ท่านทอดทิ้งพระวจนะของพระยาห์เวห์ พระองค์จึงทรงถอดท่านออกจากตำแหน่งกษัตริย์”</verse>
				<verse number="24">และซาอูลตรัสกับซามูเอลว่า “ข้าพเจ้าได้ทำบาปแล้ว เพราะข้าพเจ้าฝ่าฝืนพระบัญญัติของพระยาห์เวห์และถ้อยคำของท่าน เพราะข้าพเจ้ากลัวพวกทหารและฟังเสียงของพวกเขา</verse>
				<verse number="25">เพราะฉะนั้นขอท่านโปรดอภัยบาปของข้าพเจ้าและกลับไปกับข้าพเจ้าเพื่อข้าพเจ้าจะได้นมัสการพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="26">และซามูเอลทูลซาอูลว่า “ข้าพเจ้าจะไม่กลับไปกับท่าน เพราะท่านทอดทิ้งพระวจนะของพระยาห์เวห์ และพระยาห์เวห์ทรงถอดท่านจากเป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอล”</verse>
				<verse number="27">พอซามูเอลหันจะไป ซาอูลก็ยึดชายเสื้อของท่านไว้และเสื้อนั้นก็ขาด</verse>
				<verse number="28">และซามูเอลทูลท่านว่า “ในวันนี้พระยาห์เวห์ได้ทรงฉีกราชอาณาจักรอิสราเอลเสียจากท่านแล้ว และทรงมอบให้แก่ผู้อื่นที่ดีกว่าท่าน</verse>
				<verse number="29">ยิ่งกว่านั้นองค์พระสิริแห่งอิสราเอลจะไม่ทรงมุสาหรือเปลี่ยนพระทัย เพราะว่าพระองค์ไม่ได้ทรงเป็นมนุษย์ที่เปลี่ยนใจ”</verse>
				<verse number="30">ส่วนซาอูลตรัสว่า “ข้าพเจ้าทำบาปแล้ว แต่ตอนนี้ขอท่านได้โปรดให้เกียรติแก่ข้าพเจ้า ต่อหน้าพวกผู้ใหญ่ของประชาชนของข้าพเจ้าและคนอิสราเอล ขอกลับไปกับข้าพเจ้าเพื่อข้าพเจ้าจะได้นมัสการพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน”</verse>
				<verse number="31">ซามูเอลจึงกลับตามซาอูลไป และซาอูลก็นมัสการพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="32">แล้วซามูเอลกล่าวว่า “พวกท่านจงนำอากักกษัตริย์ของคนอามาเลขมาให้ข้าพเจ้า” และอากักก็เข้ามาหาท่านอย่างสงบ อากักกล่าวว่า “ความขมขื่นแห่งความตายก็ผ่านพ้นไปแน่แล้ว”</verse>
				<verse number="33">ซามูเอลกล่าวว่า “ดาบของท่านได้ทำให้พวกผู้หญิงไร้บุตรฉันใด มารดาของท่านจะไร้บุตรในหมู่พวกผู้หญิงฉันนั้น” และซามูเอลก็ฟันอากักเสียเป็นท่อนๆ เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ที่กิลกาล</verse>
				<verse number="34">ซามูเอลก็ไปรามาห์และซาอูลก็เสด็จขึ้นไปยังวังของพระองค์ที่กิเบอาห์แห่งซาอูล</verse>
				<verse number="35">และซามูเอลไม่มาพบซาอูลอีกจนวันสิ้นชีพ แต่ซามูเอลโศกเศร้าเพราะซาอูล และพระยาห์เวห์เสียพระทัยที่ได้ทรงตั้งซาอูลเป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับซามูเอลว่า “เจ้าจะเป็นทุกข์เรื่องซาอูลนานเท่าใดเล่า เราปลดเขาจากการเป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอลแล้ว จงเติมน้ำมันให้เต็มเขาสัตว์ของเจ้า แล้วก็จงไป เราจะใช้เจ้าไปหาเจสซีชาวเบธเลเฮม เพราะว่าในพวกบุตรของเขา เราเลือกกษัตริย์องค์หนึ่งแล้วสำหรับเรา”</verse>
				<verse number="2">ซามูเอลก็กราบทูลว่า “ข้าพระองค์จะไปอย่างไรได้? ถ้าซาอูลได้ยิน เขาจะฆ่าข้าพระองค์เสีย” พระยาห์เวห์ตรัสว่า “จงนำโคตัวเมียไปกับเจ้าตัวหนึ่งและกล่าวว่า ‘ข้าพเจ้ามาเพื่อถวายสัตวบูชาแด่พระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="3">จงเชิญเจสซีมาที่การถวายสัตวบูชานั้น แล้วเราเองจะให้เจ้ารู้ว่าเจ้าควรจะทำอะไร เจ้าจงเจิมผู้ซึ่งเราจะบอกแก่เจ้า”</verse>
				<verse number="4">ซามูเอลก็ทำตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชา และมาที่เบธเลเฮม พวกผู้ใหญ่ของเมืองนั้นก็ตัวสั่นออกมาพบท่านกล่าวว่า “ท่านมาอย่างสันติหรือ?”</verse>
				<verse number="5">และซามูเอลตอบว่า “มาอย่างสันติ ข้าพเจ้ามาถวายสัตวบูชาแด่พระยาห์เวห์ จงชำระตัวของพวกท่านให้บริสุทธิ์และมาที่การถวายสัตวบูชากับข้าพเจ้า” และซามูเอลก็ชำระตัวเจสซีและพวกบุตรของท่านให้บริสุทธิ์ และเชิญพวกเขาไปยังการถวายสัตวบูชา</verse>
				<verse number="6">เมื่อพวกเขามาแล้ว ท่านก็มองเห็นเอลีอับ จึงคิดว่า “ผู้ที่ทรงให้เจิมไว้ก็อยู่เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์แน่แล้ว”</verse>
				<verse number="7">แต่พระยาห์เวห์ตรัสกับซามูเอลว่า “อย่ามองดูที่รูปร่างภายนอกหรือที่ความสูงแห่งร่างกายของเขา เพราะเราไม่ยอมรับเขา เพราะพระยาห์เวห์ไม่ได้ทอดพระเนตรเหมือนที่มนุษย์ดู เพราะมนุษย์ดูที่รูปร่างภายนอก แต่พระยาห์เวห์ทอดพระเนตรจิตใจ”</verse>
				<verse number="8">แล้วเจสซีก็เรียกอาบีนาดับให้เดินผ่านหน้าซามูเอล ท่านกล่าวว่า “พระยาห์เวห์ไม่ได้ทรงเลือกผู้นี้เหมือนกัน”</verse>
				<verse number="9">แล้วเจสซีให้ชัมมาห์เดินผ่านไป และท่านก็กล่าวว่า “พระยาห์เวห์ไม่ได้ทรงเลือกผู้นี้เหมือนกัน”</verse>
				<verse number="10">แล้วเจสซีให้บุตรทั้งเจ็ดคนเดินผ่านหน้าซามูเอล และซามูเอลบอกกับเจสซีว่า “พระยาห์เวห์ไม่ได้ทรงเลือกคนเหล่านี้”</verse>
				<verse number="11">แล้วซามูเอลกล่าวแก่เจสซีว่า “พวกนี้เป็นบุตรชายทั้งหมดของท่านหรือ?” เจสซีตอบว่า “ยังมีคนสุดท้องเหลืออยู่ นี่แน่ะ เขากำลังเลี้ยงแกะอยู่” และซามูเอลกล่าวแก่เจสซีว่า “จงใช้คนไปนำเขามา เพราะเราจะไม่ยอมนั่งจนกว่าเขาจะมาที่นี่”</verse>
				<verse number="12">เจสซีก็ใช้คนไปนำเขามา เขาเป็นคนผิวแดงๆ มีหน้าตาดีและรูปร่างงาม และพระยาห์เวห์ตรัสว่า “จงลุกขึ้นเจิมเขาไว้ เพราะเป็นคนนี้”</verse>
				<verse number="13">ซามูเอลจึงนำเขาสัตว์ที่มีน้ำมัน เจิมเขาไว้ท่ามกลางพวกพี่ชายของเขา และพระวิญญาณของพระยาห์เวห์ทรงสวมทับดาวิดตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นไป และซามูเอลก็ลุกขึ้นกลับไปรามาห์</verse>
				<verse number="14">พระวิญญาณของพระยาห์เวห์ทรงละจากซาอูล และวิญญาณชั่วจากพระยาห์เวห์ก็ทรมานซาอูล</verse>
				<verse number="15">และพวกมหาดเล็กของซาอูลทูลว่า “ดูเถิด วิญญาณชั่วจากพระเจ้ากำลังทรมานพระองค์อยู่</verse>
				<verse number="16">ขอเจ้านายของพวกข้าพระบาท จงบัญชาพวกผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทที่อยู่เฉพาะพระพักตร์ฝ่าพระบาท ให้หาคนที่มีฝีมือในการดีดพิณ และเมื่อวิญญาณชั่วจากพระเจ้ามาเหนือฝ่าพระบาท ก็ให้เขาดีดพิณแล้วฝ่าพระบาทจะดีขึ้น”</verse>
				<verse number="17">ซาอูลจึงรับสั่งพวกผู้รับใช้ของพระองค์ว่า “จงไปหาชายคนหนึ่งที่ดีดพิณได้ดีมาให้เรา นำเขามาหาเรา”</verse>
				<verse number="18">คนหนึ่งในพวกชายหนุ่มทูลว่า “ดูเถิด ข้าพระบาทเห็นบุตรคนหนึ่งของเจสซีชาวเบธเลเฮม เป็นผู้มีฝีมือในการดีดพิณ เป็นคนกล้าหาญ เป็นนักรบ พูดเก่ง และเป็นคนมีหน้าตาดี และพระยาห์เวห์สถิตกับเขา”</verse>
				<verse number="19">เพราะฉะนั้นซาอูลจึงทรงส่งพวกผู้สื่อสารไปยังเจสซีกล่าวว่า “จงส่งดาวิดบุตรของท่านผู้อยู่กับแกะนั้นมาหาเรา”</verse>
				<verse number="20">และเจสซีก็จัดลาตัวหนึ่งบรรทุกขนมปัง และถุงหนังใส่เหล้าองุ่นถุงหนึ่ง กับลูกแพะตัวหนึ่ง ส่งไปกับดาวิดบุตรของท่านให้ถวายซาอูล</verse>
				<verse number="21">ดาวิดก็มาเฝ้าซาอูลและเข้ารับราชการ ซาอูลก็ทรงรักดาวิดมาก ดาวิดก็ได้เป็นคนถือเครื่องอาวุธของซาอูล</verse>
				<verse number="22">และซาอูลทรงส่งข่าวไปยังเจสซีว่า “ขอให้ดาวิดอยู่รับราชการกับเรา เพราะเขาเป็นที่โปรดปรานของเรา”</verse>
				<verse number="23">ต่อมาเมื่อวิญญาณจากพระเจ้ามาเหนือซาอูลเมื่อไร ดาวิดก็หยิบพิณใช้มือดีดถวาย ซาอูลก็ทรงรู้สึกบรรเทาลงและทรงดีขึ้น และวิญญาณชั่วก็ละจากพระองค์ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ส่วนพวกฟีลิสเตีย ก็รวบรวมกองทัพเพื่อจะทำสงคราม พวกเขามารวมกันอยู่ที่ตำบลโสโคห์ ซึ่งเป็นของยูดาห์ และตั้งค่ายอยู่ระหว่างตำบลโสโคห์กับตำบลอาเซคาห์ที่เอเฟสดัมมิม</verse>
				<verse number="2">และซาอูลกับคนอิสราเอลก็รวมกัน และตั้งค่ายอยู่ที่หุบเขาเอลาห์ และวางแนวรบเพื่อต่อสู้กับพวกฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="3">พวกฟีลิสเตียยืนอยู่ที่ภูเขาข้างหนึ่งและอิสราเอลยืนอยู่ที่ภูเขาอีกข้างหนึ่ง มีหุบเขาคั่นระหว่างพวกเขา</verse>
				<verse number="4">มีชายคนหนึ่งชื่อโกลิอัทเป็นยอดทหาร ออกมาจากค่ายพวกฟีลิสเตีย เป็นชาวเมืองกัท สูง 3 เมตรกว่า</verse>
				<verse number="5">เขาสวมหมวกทองสัมฤทธิ์ที่ศีรษะ และสวมเสื้อเกราะที่ทำเป็นเกล็ดๆ เสื้อเกราะนั้นหนักประมาณ 57 กิโลกรัมเป็นทองสัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="6">และสวมสนับแข้งทองสัมฤทธิ์ และมีทวนทองสัมฤทธิ์แขวนที่บ่า</verse>
				<verse number="7">ส่วนด้ามหอกของเขานั้นเหมือนไม้กระพั่นทอผ้า ปลายหอกเป็นเหล็กหนักประมาณ 7 กิโลกรัม มีคนถือโล่นำหน้าเขา</verse>
				<verse number="8">เขายืนตะโกนทางแนวรบของอิสราเอลว่า “พวกเจ้าออกมาเพื่อเตรียมทำสงครามทำไมเล่า? ข้าเป็นคนฟีลิสเตียไม่ใช่หรือ? พวกเจ้าก็เป็นข้ารับใช้ของซาอูลไม่ใช่หรือ? จงเลือกชายคนหนึ่งแทนพวกเจ้า ให้เขาลงมาหาข้า</verse>
				<verse number="9">ถ้าเขาชนะในการต่อสู้และฆ่าข้าได้ พวกเราจะเป็นข้ารับใช้ของพวกเจ้า แต่ถ้าข้าชนะเขาและฆ่าเขาตาย แล้วพวกเจ้าจะเป็นข้ารับใช้ของพวกเรา และรับใช้พวกเรา”</verse>
				<verse number="10">และคนฟีลิสเตียนั้นกล่าวว่า “วันนี้ข้าเองขอท้ากองทัพอิสราเอล จงส่งชายคนหนึ่งมาต่อสู้กัน”</verse>
				<verse number="11">เมื่อซาอูลและคนอิสราเอลทั้งสิ้นได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ของคนฟีลิสเตียนั้น พวกเขาก็ตกใจและหวาดกลัวยิ่งนัก</verse>
				<verse number="12">ดาวิดเป็นบุตรของชาวเอฟราธาห์คนหนึ่งแห่งเมืองเบธเลเฮมในยูดาห์ ชื่อเจสซี ผู้มีบุตรแปดคน ในรัชกาลของซาอูล ชายคนนี้เป็นคนมีอายุมากแล้ว</verse>
				<verse number="13">บุตรชายใหญ่สามคนของเจสซีก็ตามซาอูลไปทำสงคราม ชื่อของบุตรชายสามคนที่ไปทำสงครามนั้นคือ บุตรหัวปีเอลีอับ คนที่สองอาบีนาดับ และคนที่สามชัมมาห์</verse>
				<verse number="14">ดาวิดเป็นบุตรสุดท้อง พี่ชายทั้งสามคนก็ตามซาอูลไป</verse>
				<verse number="15">แต่ดาวิดไปกลับระหว่างซาอูลกับการเลี้ยงแกะของบิดาที่เบธเลเฮม</verse>
				<verse number="16">คนฟีลิสเตียคนนั้น เข้ามาใกล้ยืนท้าทั้งเช้าตรู่และเย็น 40 วัน</verse>
				<verse number="17">เจสซีพูดกับดาวิดบุตรของตนว่า “นำข้าวคั่วนี้ 10 กิโลกรัม และขนมปังสิบก้อนนี้ ไปให้พวกพี่ชายของเจ้า จงไปหาพวกพี่ชายของเจ้าที่ค่ายเร็วๆ</verse>
				<verse number="18">และจงนำเนยแข็งสิบชิ้นนี้ไปให้ผู้บังคับกองพันของพวกเขาด้วย ดูว่าพี่ชายของเจ้าทุกข์สุขอย่างไร แล้วรับของฝากมาจากพวกเขาบ้าง”</verse>
				<verse number="19">ส่วนซาอูลกับพวกเขาและคนอิสราเอลทั้งปวง อยู่ที่หุบเขาเอลาห์สู้รบกับพวกฟีลิสเตียอยู่</verse>
				<verse number="20">ดาวิดจึงลุกขึ้นแต่เช้ามืด และทิ้งแกะไว้กับผู้ดูแล นำเสบียงอาหารไปตามที่เจสซีบัญชาเขา และเขาก็มาถึงเขตค่าย ขณะเมื่อกองทัพกำลังยกออกไปแนวรบ โห่ร้องเพื่อทำสงคราม</verse>
				<verse number="21">อิสราเอลกับพวกฟีลิสเตียต่างก็ตั้งแนวรบเผชิญหน้ากัน</verse>
				<verse number="22">ดาวิดก็ทิ้งสัมภาระไว้กับผู้ดูแลกองสัมภาระ และวิ่งไปที่แนวรบไปทักทายพวกพี่ชายของตน</verse>
				<verse number="23">เมื่อเขากำลังพูดกับพวกพี่ชาย นี่แน่ะ ยอดทหารฟีลิสเตียชาวเมืองกัท ที่ชื่อโกลิอัทออกมาจากแนวรบ ฟีลิสเตียกล่าวถ้อยคำท้าอย่างแต่ก่อนและดาวิดก็ได้ยิน</verse>
				<verse number="24">เมื่อคนอิสราเอลทั้งปวงเห็นชายคนนั้นก็วิ่งหนีเขาไป และหวาดกลัวเขามาก</verse>
				<verse number="25">คนอิสราเอลพูดว่า “พวกเจ้าเคยเห็นชายที่ออกมานั้นหรือ เขาออกมาท้าทายอิสราเอล ชายที่ฆ่าเขาได้ พระราชาจะประทานทรัพย์ให้เขามากมาย และจะมอบราชธิดาให้เขาและทำให้ครอบครัวของบิดาของเขารับการยกเว้นภาษีในอิสราเอล”</verse>
				<verse number="26">และดาวิดกล่าวแก่พวกทหารที่ยืนอยู่ข้างเขาว่า “เขาจะทำอย่างไรแก่คนที่ฆ่าคนฟีลิสเตียคนนี้ได้ และนำเอาความเหยียดหยามไปจากอิสราเอล? คนฟีลิสเตียผู้ไม่ได้เข้าสุหนัตคนนี้คือใคร จึงมาท้าทายกองทัพของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่?”</verse>
				<verse number="27">พวกทหารตอบเขาเหมือนกันว่า “ผู้ที่ฆ่าเขาได้ก็จะได้รับดังที่กล่าวมาแล้วนั้น”</verse>
				<verse number="28">เอลีอับพี่ชายหัวปีได้ยินดาวิดพูดกับพวกผู้ชาย เอลีอับก็โกรธดาวิดกล่าวว่า “เจ้าลงมาทำไม? เจ้าทิ้งแกะไม่กี่ตัวที่ถิ่นทุรกันดารไว้กับใคร? ข้าเองรู้ถึงความอวดดีของเจ้า และความคิดชั่วของเจ้า เพราะเจ้าลงมาเพื่อจะมาดูสงคราม”</verse>
				<verse number="29">ดาวิดจึงตอบว่า “ตอนนี้ข้าได้ทำอะไรไปแล้วหรือ? ถามเท่านั้นไม่ใช่หรือ?”</verse>
				<verse number="30">เขาจึงหันไปหาคนอื่นเสีย และพูดอย่างเดียวกัน และพวกทหารก็ตอบเขาอย่างคราวก่อน</verse>
				<verse number="31">เมื่อพวกเขาได้ยินถ้อยคำที่ดาวิดพูด พวกเขาก็ทูลให้ซาอูลทรงทราบ ซาอูลจึงทรงให้นำดาวิดมา</verse>
				<verse number="32">ดาวิดก็ทูลซาอูลว่า “อย่าให้จิตใจของใครฝ่อไปเพราะชายคนนั้นเลย ผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทจะไปสู้รบกับคนฟีลิสเตียคนนี้”</verse>
				<verse number="33">และซาอูลตรัสกับดาวิดว่า “เจ้าไม่สามารถไปต้านคนฟีลิสเตียนี้ เพื่อสู้รบกับเขา เพราะเจ้าเป็นแต่เด็กหนุ่ม และชายคนนี้ชำนาญศึกตั้งแต่หนุ่มๆ แล้ว”</verse>
				<verse number="34">แต่ดาวิดทูลซาอูลว่า “ผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทเคยเลี้ยงฝูงแกะของบิดา และเมื่อมีสิงโตหรือหมีมาเอาลูกแกะตัวหนึ่งไปจากฝูง</verse>
				<verse number="35">ข้าพระบาทก็ตามไปฆ่ามัน และช่วยกู้ลูกแกะนั้นมาจากปากของมัน ถ้ามันลุกขึ้นต่อสู้ข้าพระบาท ข้าพระบาทก็จับคางของมัน และทุบตีมันจนตาย</verse>
				<verse number="36">ผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทได้ฆ่าสิงโตและหมีนั้นมาแล้ว คนฟีลิสเตียผู้ไม่ได้เข้าสุหนัตนี้ก็เป็นเหมือนสัตว์เหล่านั้นตัวหนึ่ง ด้วยเขาได้ท้าทายกองทัพของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่”</verse>
				<verse number="37">และดาวิดทูลต่อไปว่า “พระยาห์เวห์ผู้ทรงช่วยกู้ข้าพระบาทจากอุ้งเท้าของสิงโต และจากอุ้งเท้าของหมี จะทรงช่วยกู้ข้าพระบาทจากมือของคนฟีลิสเตียนี้” และซาอูลจึงตรัสแก่ดาวิดว่า “จงไปเถอะ และพระยาห์เวห์จะสถิตอยู่กับเจ้า”</verse>
				<verse number="38">แล้วซาอูลก็ทรงแต่งดาวิดด้วยเครื่องทรงของพระองค์ ทรงสวมหมวกทองสัมฤทธิ์บนศีรษะของเขา และทรงสวมเสื้อเกราะให้เขา</verse>
				<verse number="39">และดาวิดก็คาดดาบทับเครื่องอาวุธ เขาพยายามเดินดู เพราะเขาไม่ชิน แล้วดาวิดจึงทูลซาอูลว่า “ข้าพระบาทไม่สามารถสวมเครื่องเหล่านี้ออกไป เพราะว่าข้าพระบาทไม่ชิน” ดาวิดจึงปลดออกจากเขา</verse>
				<verse number="40">แล้วจึงถือไม้เท้าไว้ในมือ และเลือกก้อนหินเกลี้ยงจากลำธารได้ห้าก้อน จึงใส่ในย่ามผู้เลี้ยงแกะของเขาในถุงของเขาและมือถือสลิงอยู่ แล้วเขาก็เข้าไปใกล้คนฟีลิสเตียคนนั้น</verse>
				<verse number="41">คนฟีลิสเตียนั้นก็ออกมาใกล้ดาวิด พร้อมกับคนถือโล่เดินนำหน้า</verse>
				<verse number="42">เมื่อคนฟีลิสเตียมองดูและเห็นดาวิดก็ดูถูกเขา เพราะเขาเป็นคนหนุ่ม ผิวแดงๆ รูปร่างงามน่าดู</verse>
				<verse number="43">คนฟีลิสเตียจึงพูดกับดาวิดว่า “ข้าเป็นหมาหรือ? เจ้าจึงถือไม้เท้ามาหาข้า” และคนฟีลิสเตียคนนั้นก็แช่งด่าดาวิด โดยใช้นามพวกพระของตน</verse>
				<verse number="44">คนฟีลิสเตียพูดกับดาวิดว่า “มาหาข้า ข้าจะเอาเนื้อของเจ้าให้นกในอากาศกับสัตว์ป่ากิน”</verse>
				<verse number="45">แล้วดาวิดก็พูดกับคนฟีลิสเตียคนนั้นว่า “ท่านมาหาข้าด้วยดาบ ด้วยหอกและด้วยหอกซัด แต่ข้ามาหาท่านในพระนามแห่งพระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าแห่งกองทัพอิสราเอล ผู้ซึ่งท่านได้ท้าทาย</verse>
				<verse number="46">ในวันนี้พระยาห์เวห์จะทรงมอบท่านไว้ในมือข้า และข้าจะฆ่าท่านและตัดศีรษะของท่าน ในวันนี้ข้าจะให้ศพของกองทัพฟีลิสเตียแก่นกในอากาศและแก่สัตว์ป่า เพื่อทั้งโลกนี้จะทราบว่ามีพระเจ้าองค์หนึ่งในอิสราเอล</verse>
				<verse number="47">และชุมนุมชนนี้ทั้งสิ้นจะทราบว่า พระยาห์เวห์ไม่ได้ทรงช่วยด้วยดาบหรือด้วยหอก เพราะว่าการรบครั้งนี้เป็นของพระยาห์เวห์ พระองค์จะทรงมอบพวกท่านไว้ในมือของพวกเรา”</verse>
				<verse number="48">ต่อมาเมื่อคนฟีลิสเตียนั้นลุกขึ้นเข้ามาใกล้เพื่อปะทะดาวิด ดาวิดก็วิ่งเข้าหาแนวรบเพื่อปะทะกับคนฟีลิสเตียนั้นอย่างรวดเร็ว</verse>
				<verse number="49">และดาวิดเอามือล้วงเข้าไปในย่ามหยิบหินก้อนหนึ่งออกมา แล้วเหวี่ยงด้วยสลิงถูกคนฟีลิสเตียคนนั้นที่หน้าผาก ก้อนหินจมเข้าไปในหน้าผาก เขาก็ล้มหน้าคว่ำลงที่ดิน</verse>
				<verse number="50">ดังนั้นดาวิดก็ชนะคนฟีลิสเตียคนนั้นด้วยสลิงและก้อนหินก้อนหนึ่ง และคว่ำคนฟีลิสเตียคนนั้นลง และฆ่าเขาเสีย แต่ดาวิดไม่มีดาบอยู่ในมือ</verse>
				<verse number="51">ดาวิดจึงวิ่งไปยืนอยู่เหนือคนฟีลิสเตียคนนั้น หยิบดาบของเขาชักออกจากฝักฆ่าเขาเสีย และตัดศีรษะของเขาออกเสียด้วยดาบ เมื่อพวกฟีลิสเตียเห็นว่ายอดทหารของเขาตายเสียแล้วก็พากันหนีไป</verse>
				<verse number="52">คนอิสราเอลกับคนยูดาห์ก็ลุกขึ้นโห่ร้องไล่ตามพวกฟีลิสเตีย ไกลไปจนถึงหุบเขา และถึงประตูเมืองเอโครน ทหารฟีลิสเตียที่บาดเจ็บจึงล้มลงตามทางจากชาอาราอิม ไกลไปจนถึงเมืองกัทและเมืองเอโครน</verse>
				<verse number="53">และคนอิสราเอลก็กลับมาจากการไล่ล่าติดตามพวกฟีลิสเตีย และปล้นค่ายของพวกเขา</verse>
				<verse number="54">ดาวิดก็นำศีรษะของคนฟีลิสเตียนั้นมาที่เยรูซาเล็ม แต่เอาเครื่องอาวุธของเขาไว้ที่เต็นท์ของตน</verse>
				<verse number="55">เมื่อซาอูลทรงเห็นดาวิดออกไปต่อสู้กับคนฟีลิสเตียคนนั้น จึงตรัสถามอับเนอร์แม่ทัพของพระองค์ว่า “อับเนอร์ ชายหนุ่มคนนี้เป็นลูกของใคร?” และอับเนอร์ทูลว่า “ข้าแต่พระราชา ฝ่าพระบาททรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด ข้าพระบาทไม่ทราบ”</verse>
				<verse number="56">พระราชาจึงรับสั่งว่า “ไปสืบถามดูว่าเจ้าหนุ่มคนนี้เป็นลูกของใคร?”</verse>
				<verse number="57">เมื่อดาวิดกลับมาจากการฆ่าพวกฟีลิสเตีย อับเนอร์ก็มาพาตัวเขาเข้าไปเฝ้าซาอูล ถือศีรษะของคนฟีลิสเตียคนนั้นไปด้วย</verse>
				<verse number="58">ซาอูลจึงตรัสถามเขาว่า “เจ้าหนุ่มเอ๋ย เจ้าเป็นลูกของใคร?” และดาวิดทูลว่า “ข้าพระบาทเป็นบุตรของเจสซีชาวเบธเลเฮมผู้รับใช้ของฝ่าพระบาท”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">เมื่อดาวิดทูลซาอูลเสร็จแล้ว พระทัยของโยนาธานก็ผูกพันกับจิตใจของดาวิด และโยนาธานทรงรักดาวิดอย่างรักชีวิตของพระองค์</verse>
				<verse number="2">และวันนั้นซาอูลก็ทรงกักตัวดาวิดไว้ ไม่ยอมให้กลับไปบ้านบิดาของเขา</verse>
				<verse number="3">แล้วโยนาธานก็ทรงทำพันธสัญญากับดาวิด เพราะพระองค์ทรงรักเขาอย่างกับรักชีวิตของพระองค์</verse>
				<verse number="4">โยนาธานก็ทรงถอดเสื้อคลุมที่พระองค์ทรงใส่ พร้อมทั้งเครื่องอาวุธ แม้แต่ดาบ คันธนู และเข็มขัดประทานแก่ดาวิด</verse>
				<verse number="5">และดาวิดก็ออกไปทุกแห่งที่ซาอูลทรงใช้ไป เขาประสบความสำเร็จ ดังนั้นซาอูลจึงทรงตั้งเขาให้อยู่เหนือพวกนักรบ สิ่งนี้เป็นที่ชอบในสายตาของประชาชนทั้งปวงและในสายตาของพวกข้าราชการของซาอูลด้วย</verse>
				<verse number="6">เมื่อพวกเขากำลังกลับเข้ามา ดาวิดก็กลับจากการฆ่าคนฟีลิสเตีย พวกผู้หญิงก็ออกมาจากเมืองทั้งหมดของอิสราเอล ร้องเพลงและเต้นรำต้อนรับพระราชาซาอูลด้วยรำมะนา ด้วยเพลงร่าเริง และด้วยเครื่องดนตรี</verse>
				<verse number="7">และพวกผู้หญิงร้องรับเมื่อเต้นรำกันว่า “ซาอูลฆ่าคนเป็นพันๆ และดาวิดฆ่าคนเป็นหมื่นๆ”</verse>
				<verse number="8">ซาอูลกริ้วยิ่งนัก คำที่ร้องนี้ไม่เป็นที่พอพระทัยพระองค์เลย พระองค์ตรัสว่า “พวกเขายกย่องดาวิดว่าฆ่าคนเป็นหมื่นๆ ส่วนเราเขาว่าฆ่าแต่เพียงเป็นพันๆ นอกจากราชอาณาจักรแล้ว ดาวิดจะได้อะไรอีกเล่า”</verse>
				<verse number="9">ซาอูลก็ทรงจับตาดูดาวิดตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นไป</verse>
				<verse number="10">ในวันต่อมาวิญญาณชั่วจากพระเจ้าก็เข้าสิงซาอูล ซาอูลก็ทรงเพ้ออยู่ในวังของพระองค์ ดาวิดก็กำลังดีดพิณอย่างที่เขาเคยดีดถวายทุกวันมา ซาอูลทรงถือหอกอยู่</verse>
				<verse number="11">และซาอูลก็ทรงพุ่งหอก ด้วยทรงนึกว่า “ข้าจะปักดาวิดให้ติดกับผนังเสีย” แต่ดาวิดก็หนีไปได้ถึงสองครั้ง</verse>
				<verse number="12">ซาอูลก็ทรงกลัวดาวิด เพราะว่าพระยาห์เวห์สถิตกับเขา แต่ได้ทรงละจากซาอูลแล้ว</verse>
				<verse number="13">ดังนั้นซาอูลจึงรับสั่งให้ย้ายดาวิดไปจากพระองค์ ตั้งเป็นผู้บังคับการกองพัน และดาวิดออกไปรบและกลับมาต่อหน้าพวกทหาร</verse>
				<verse number="14">ดาวิดประสบความสำเร็จในทุกทาง เพราะพระยาห์เวห์สถิตกับเขา</verse>
				<verse number="15">ซาอูลทรงกลัวเมื่อทรงเห็นดาวิดประสบความสำเร็จมาก</verse>
				<verse number="16">แต่คนอิสราเอลและคนยูดาห์ทั้งสิ้นรักดาวิด เพราะดาวิดออกไปและกลับมาต่อหน้าพวกเขา</verse>
				<verse number="17">ซาอูลจึงรับสั่งกับดาวิดว่า “นี่คือบุตรสาวคนโตของเราชื่อเมราบ เราจะมอบนางให้เป็นภรรยาของเจ้า ขอแต่เจ้าเป็นคนกล้าหาญสำหรับเราและจงสู้ในสงครามของพระยาห์เวห์” เพราะซาอูลทรงดำริว่า “อย่าให้มือของเราต่อสู้เขาเลย แต่ให้มือคนฟีลิสเตียต่อสู้เขา”</verse>
				<verse number="18">ดาวิดทูลซาอูลว่า “ในอิสราเอลข้าพระบาทคือใคร? วงศ์ญาติของข้าพระบาทจากตระกูลบิดาของข้าพระบาทคือใคร ที่ข้าพระบาทจะเป็นราชบุตรเขยของพระราชา?”</verse>
				<verse number="19">แต่เมื่อถึงเวลาที่จะทรงยกเมราบราชธิดาของซาอูลให้ดาวิด นางถูกยกให้เป็นภรรยาของอาดรีเอลชาวเมโหลาห์</verse>
				<verse number="20">มีคาลราชธิดาของซาอูลนั้นรักดาวิด เมื่อพวกเขาทูลซาอูล เรื่องนี้เป็นที่พอพระทัยพระองค์</verse>
				<verse number="21">ซาอูลทรงดำริว่า “เราจะยกนางให้แก่เขา เพื่อนางจะเป็นกับดักเขาและมือของพวกฟีลิสเตียจะได้ต่อสู้เขา” ดังนั้นซาอูลจึงรับสั่งแก่ดาวิดครั้งที่สองว่า “ครั้งนี้เจ้าจะเป็นบุตรเขยของเรา”</verse>
				<verse number="22">ซาอูลทรงบัญชามหาดเล็กว่า “จงพูดเป็นส่วนตัวกับดาวิดว่า ‘นี่แน่ะ พระราชาพอพระทัยในเจ้า และบรรดามหาดเล็กของพระองค์ก็รักเจ้า ดังนั้นจงเป็นบุตรเขยของพระราชาเถิด’ ”</verse>
				<verse number="23">เมื่อพวกมหาดเล็กของซาอูลพูดถ้อยคำเหล่านี้ให้ดาวิดฟัง ดาวิดก็ถามว่า “พวกท่านเห็นว่าที่จะเป็นบุตรเขยของพระราชานั้นเป็นเรื่องเล็กน้อยอยู่หรือ? ด้วยข้าพเจ้าเป็นแต่คนจนและไม่มีชื่อเสียงอะไร”</verse>
				<verse number="24">และพวกมหาดเล็กของซาอูลจึงทูลว่า “นี่เป็นถ้อยคำของดาวิด”</verse>
				<verse number="25">ซาอูลจึงรับสั่งว่า “พวกเจ้าจงพูดดังนี้แก่ดาวิด ‘พระราชาไม่พอพระทัยอะไรสำหรับสินสอด นอกจากหนังปลายองคชาตของพวกฟีลิสเตียสักหนึ่งร้อย เพื่อจะทรงแก้แค้นพวกศัตรูของพระราชา’ ” ซาอูลทรงดำริว่าจะให้ดาวิดตายด้วยมือของพวกฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="26">และเมื่อพวกมหาดเล็กเล่าถ้อยคำเหล่านั้นให้ดาวิดฟัง เรื่องนี้ก็เป็นที่พอใจของดาวิดที่จะเป็นบุตรเขยของพระราชา ก่อนเวลาที่กำหนดไว้จะหมดไป</verse>
				<verse number="27">ดาวิดก็ลุกขึ้นไปพร้อมกับทหาร ฆ่าพวกฟีลิสเตียเสีย 200 คน และดาวิดก็นำหนังปลายองคชาตของพวกนั้นมาถวายแก่พระราชาครบจำนวน เพื่อเขาจะเป็นบุตรเขยของพระราชา ซาอูลจึงยกมีคาลพระราชธิดาของพระองค์ให้เป็นภรรยาของดาวิด</verse>
				<verse number="28">ซาอูลทรงเห็นและทราบว่า พระยาห์เวห์สถิตกับดาวิดและมีคาลพระราชธิดาของซาอูลทรงรักเขา</verse>
				<verse number="29">ซาอูลทรงกลัวดาวิดมากยิ่งขึ้น ดังนั้นซาอูลจึงทรงเป็นศัตรูของดาวิดตลอดเวลา</verse>
				<verse number="30">บรรดาเจ้านายของพวกฟีลิสเตียก็ออกมาทำสงคราม พวกเขาจะออกมากี่ครั้งก็ตาม ดาวิดก็ประสบความสำเร็จมากกว่าบรรดาข้าราชการทั้งสิ้นของซาอูล ชื่อเสียงของเขาจึงโด่งดังมาก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ซาอูลตรัสกับโยนาธานราชบุตรและกับบรรดาข้าราชการทั้งหมดของพระองค์ ให้ฆ่าดาวิดเสีย แต่โยนาธานราชบุตรของซาอูลพอพระทัยในดาวิดมาก</verse>
				<verse number="2">และโยนาธานตรัสกับดาวิดว่า “ซาอูลเสด็จพ่อของฉันหาช่องจะฆ่าท่าน เพราะฉะนั้นพรุ่งนี้เช้า ขอจงระวังให้ดี จงอยู่ในที่ลับ ซ่อนตัวไว้</verse>
				<verse number="3">และฉันจะออกไปยืนอยู่ข้างๆ เสด็จพ่อในทุ่งนาที่ท่านอยู่ และฉันจะทูลเสด็จพ่อด้วยเรื่องของท่าน ถ้าฉันรู้เรื่องอะไร จะบอกให้ท่านทราบ”</verse>
				<verse number="4">โยนาธานทรงกล่าวชมดาวิดต่อซาอูลราชบิดาทูลว่า “ขอพระราชาอย่าทรงทำบาปต่อดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์เลย เพราะดาวิดไม่ได้ทำบาปต่อฝ่าพระบาท และการงานของเขาเพื่อฝ่าพระบาทก็ดียิ่งนัก</verse>
				<verse number="5">เพราะเขาเสี่ยงชีวิตของตน และฆ่าคนฟีลิสเตียนั้น และพระยาห์เวห์ประทานชัยชนะที่ยิ่งใหญ่สู่อิสราเอลทั้งปวง ฝ่าพระบาททรงเห็นแล้วและทรงชื่นชมยินดี แต่ทำไมฝ่าพระบาทจะทรงทำบาปต่อโลหิตที่ไร้ความผิด โดยฆ่าดาวิดเสียอย่างไร้สาเหตุ?”</verse>
				<verse number="6">ซาอูลก็ทรงฟังเสียงของโยนาธาน และซาอูลปฏิญาณว่า “พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด ดาวิดจะไม่ถูกฆ่า”</verse>
				<verse number="7">และโยนาธานก็ทรงเรียกดาวิด ทรงเล่าถ้อยคำเหล่านี้ทั้งหมดให้เขาฟัง ทรงนำดาวิดเข้าเฝ้าซาอูล และดาวิดได้อยู่กับซาอูลอย่างแต่ก่อน</verse>
				<verse number="8">สงครามเกิดขึ้นอีก ดาวิดก็ออกไปต่อสู้กับพวกฟีลิสเตีย และฆ่าฟันพวกเขาจำนวนมาก พวกเขาจึงหนีไปเสียจากดาวิด</verse>
				<verse number="9">ต่อมาวิญญาณชั่วจากพระยาห์เวห์ก็มาเหนือซาอูล เมื่อพระองค์ประทับในนิเวศของพระองค์ ทรงมีหอกในพระหัตถ์ และดาวิดกำลังดีดพิณถวาย</verse>
				<verse number="10">และซาอูลทรงพยายามพุ่งหอกหมายปักดาวิดให้ติดฝาผนัง แต่เขาก็หลบหนีซาอูลไป ซาอูลจึงทรงพุ่งหอกติดผนัง และดาวิดก็หลบหนีรอดไปได้ในคืนนั้น</verse>
				<verse number="11">ซาอูลทรงใช้พวกผู้สื่อสารไปที่บ้านของดาวิดเพื่อเฝ้าดูเขา และเพื่อจะฆ่าเขาเสียในเวลาเช้า แต่มีคาลภรรยาของดาวิดบอกให้ดาวิดรู้ว่า “ถ้าคืนนี้เธอไม่หนีเอาตัวรอด พรุ่งนี้เธอจะถูกฆ่าตาย”</verse>
				<verse number="12">มีคาลจึงหย่อนดาวิดลงทางหน้าต่าง และเขาก็หนีรอดไป</verse>
				<verse number="13">มีคาลเอารูปเคารพมาวางไว้บนเตียงนอน และวางหมอนขนแพะไว้ที่ศีรษะ เอาผ้าห่มคลุมไว้</verse>
				<verse number="14">เมื่อซาอูลส่งพวกผู้สื่อสารไปจับดาวิด มีคาลตอบว่า “เขาไม่สบาย”</verse>
				<verse number="15">แล้วซาอูลส่งพวกผู้สื่อสารนั้นไปดูดาวิด บัญชาว่า “จงนำเขามาหาเราทั้งเตียง เพื่อเราจะได้ฆ่าเขาเสีย”</verse>
				<verse number="16">เมื่อพวกผู้สื่อสารเข้ามา นี่แน่ะ รูปเคารพก็อยู่ในเตียงพร้อมกับหมอนขนแพะอยู่ที่ศีรษะ</verse>
				<verse number="17">ซาอูลรับสั่งถามมีคาลว่า “ทำไมเจ้าจึงหลอกลวงข้าอย่างนี้และปล่อยศัตรูของข้าไปเสีย เขาจึงหนีไป?” และมีคาลทูลตอบซาอูลว่า “เขาพูดกับหม่อมฉันว่า ‘ปล่อยฉันไป จะให้ฉันฆ่าเธอทำไมเล่า?’ ”</verse>
				<verse number="18">ดาวิดก็หนีรอดไป เขามาหาซามูเอลที่เมืองรามาห์ และเล่าทุกสิ่งที่ซาอูลได้ทรงทำต่อเขาให้ซามูเอลฟัง เขาและซามูเอลก็ไปอยู่ที่นาโยท</verse>
				<verse number="19">มีคนไปทูลซาอูลว่า “ดูเถิด ดาวิดอยู่ที่นาโยทในเมืองรามาห์”</verse>
				<verse number="20">ซาอูลก็ทรงส่งพวกผู้สื่อสารไปจับดาวิด และเมื่อเขาเห็นหมู่ผู้เผยพระวจนะกำลังเผยพระวจนะอยู่ และซามูเอลยืนเป็นหัวหน้าพวกเขา พระวิญญาณของพระเจ้าก็สวมทับพวกผู้สื่อสารของซาอูล และพวกเขาก็เผยพระวจนะด้วย</verse>
				<verse number="21">เมื่อมีคนไปทูลซาอูล พระองค์ก็ทรงส่งพวกผู้สื่อสารอื่นไป และคนเหล่านั้นก็เผยพระวจนะด้วย ซาอูลทรงส่งพวกผู้สื่อสารไปอีกครั้งที่สาม พวกเขาก็เผยพระวจนะด้วย</verse>
				<verse number="22">ซาอูลก็เสด็จไปที่รามาห์เอง มาถึงบ่อน้ำใหญ่ที่ในเมืองเสคู และรับสั่งถามว่า “ซามูเอลกับดาวิดอยู่ที่ไหน?” มีคนทูลว่า “ดูเถิด พวกเขาทั้งสองอยู่ที่นาโยทในเมืองรามาห์”</verse>
				<verse number="23">พระองค์จึงเสด็จไปที่นั่นยังนาโยทในเมืองรามาห์ และพระวิญญาณของพระเจ้าเสด็จมาเหนือพระองค์ด้วย ทรงดำเนินเรื่อยไปและทรงเผยพระวจนะจนเสด็จถึงนาโยทที่เมืองรามาห์</verse>
				<verse number="24">พระองค์ทรงถอดฉลองพระองค์ออก และก็ทรงเผยพระวจนะด้วยต่อหน้าซามูเอล และบรรทมเปลือยกายอยู่ตลอดวันนั้นและตลอดคืนนั้น ดังนั้นพวกเขาจึงพูดกันว่า “ซาอูลอยู่ในจำพวกผู้เผยพระวจนะด้วยหรือ?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ดาวิดก็หนีจากนาโยทในเมืองรามาห์ และมาทูลต่อหน้าโยนาธานว่า “ข้าพเจ้าได้ทำสิ่งใด? อะไรเป็นความผิดของข้าพเจ้า? และข้าพเจ้าได้ทำบาปอะไรต่อเสด็จพ่อของท่าน พระองค์จึงทรงต้องการเอาชีวิตของข้าพเจ้า?”</verse>
				<verse number="2">โยนาธานตรัสตอบเขาว่า “ไม่ใช่อย่างนั้นแน่ ท่านจะไม่ตาย นี่แน่ะ เสด็จพ่อไม่ได้ทรงทำเรื่องใหญ่หรือเรื่องเล็กโดยไม่ให้ฉันรู้ ทำไมเสด็จพ่อจะปิดบังเรื่องนี้จากฉันเล่า? ไม่เป็นดังนั้นแน่”</verse>
				<verse number="3">แต่ดาวิดสาบานว่า “เสด็จพ่อของท่านทรงทราบแน่ว่า ข้าพเจ้าเป็นที่โปรดปรานของท่าน และพระองค์คงดำริว่า ‘อย่าให้โยนาธานรู้เรื่องนี้เลย เกรงว่าเขาจะเศร้าใจ’ แต่ที่จริงก็คือ พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด และท่านมีชีวิตแน่ฉันใด ระหว่างข้าพเจ้ากับความตายก็ยังเหลืออีกเพียงก้าวเดียว”</verse>
				<verse number="4">โยนาธานจึงตรัสกับดาวิดว่า “ใจท่านว่าอย่างไร ฉันจะทำตามเพื่อท่าน”</verse>
				<verse number="5">ดาวิดจึงกล่าวกับโยนาธานว่า “ดูเถิด พรุ่งนี้เป็นวันขึ้นค่ำ ข้าพเจ้าเองจะต้องนั่งรับประทานกับพระราชา แต่ขอทรงปล่อยให้ข้าพเจ้าไปซ่อนตัวอยู่ที่ในทุ่งนาจนถึงเย็นวันที่สาม</verse>
				<verse number="6">ถ้าเสด็จพ่อของท่านทรงสังเกตจริงๆ ว่าข้าพเจ้าขาดไป ก็ขอทูลพระองค์ว่า ‘ดาวิดวิงวอนขอลาข้าพระบาทรีบกลับไปเบธเลเฮมเมืองของเขา เพราะทุกคนในตระกูลทำการถวายสัตวบูชาประจำปีที่นั่น’</verse>
				<verse number="7">ถ้าพระองค์รับสั่งว่า ‘ดีแล้ว’ ผู้รับใช้ของท่านก็จะปลอดภัย แต่ถ้าพระองค์กริ้วจริงๆ ก็ทรงทราบได้ว่า พระองค์ทรงดำริการร้าย</verse>
				<verse number="8">ขอท่านแสดงความรักมั่นคงแก่ผู้รับใช้ของท่านตามที่ท่านได้นำผู้รับใช้ของท่านเข้ามาในพันธสัญญาแห่งพระยาห์เวห์กับท่าน แต่ถ้าข้าพเจ้ามีความผิด ท่านจงฆ่าข้าพเจ้า ทำไมจะนำข้าพเจ้าไปให้เสด็จพ่อของท่าน”</verse>
				<verse number="9">โยนาธานจึงตรัสว่า “อย่าเป็นอย่างนั้นสำหรับท่านเลย เพราะถ้าฉันทราบจริงๆ ว่าเสด็จพ่อทรงดำริการร้ายที่จะมาถึงท่าน ฉันจะไม่ไปบอกท่านหรือ?”</verse>
				<verse number="10">แล้วดาวิดก็ทูลโยนาธานว่า “ใครจะบอกข้าพเจ้า ถ้าเสด็จพ่อของท่านตอบท่านอย่างดุดัน?”</verse>
				<verse number="11">และโยนาธานตรัสกับดาวิดว่า “มาเถิดให้เราออกไปที่ทุ่งนา” ทั้งสองจึงออกไปที่ทุ่งนา</verse>
				<verse number="12">และโยนาธานตรัสกับดาวิดว่า “ขอพระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งอิสราเอลทรงเป็นพยาน เมื่อฉันหยั่งดูเสด็จพ่อของฉันในวันพรุ่งนี้ประมาณเวลานี้ หรือในวันที่สาม ดูเถิด ถ้ามีอะไรดีต่อดาวิดแล้ว ฉันจะไม่ใช้คนไปแจ้งท่านทีเดียวหรือ?</verse>
				<verse number="13">แต่ถ้าเสด็จพ่อพอพระทัยที่จะทำร้ายท่าน ถ้าฉันไม่แจ้งให้ท่านทราบ และไม่ส่งท่านให้ไปอย่างปลอดภัยแล้ว ก็ขอพระยาห์เวห์ทรงลงโทษแก่โยนาธาน และทรงเพิ่มโทษนั้น ขอพระยาห์เวห์สถิตกับท่าน อย่างที่พระองค์สถิตกับเสด็จพ่อของฉัน</verse>
				<verse number="14">ถ้าฉันยังมีชีวิตอยู่ต่อไป ขอท่านสำแดงความรักมั่นคงแห่งพระยาห์เวห์ต่อฉัน แต่ถ้าฉันตาย</verse>
				<verse number="15">ขออย่าตัดความรักมั่นคงของท่านที่มีต่อพงศ์พันธุ์ของฉันนิรันดร และอย่าหยุดแม้เมื่อพระยาห์เวห์ทรงกำจัดศัตรูทั้งสิ้นของดาวิดจากพื้นพิภพแล้ว”</verse>
				<verse number="16">โยนาธานจึงทำพันธสัญญากับพงศ์พันธุ์ของดาวิดว่า “ขอพระยาห์เวห์ทรงแก้แค้นพวกศัตรูของดาวิด”</verse>
				<verse number="17">และโยนาธานทรงให้ดาวิดปฏิญาณอีกครั้งหนึ่งโดยความรักของท่านที่มีต่อเขา เพราะท่านทรงรักเขาอย่างกับรักชีวิตของท่านเอง</verse>
				<verse number="18">แล้วโยนาธานตรัสกับดาวิดว่า “พรุ่งนี้เป็นวันขึ้นค่ำ และเขาจะเห็นว่าท่านขาดไป เพราะที่นั่งของท่านจะว่างอยู่</verse>
				<verse number="19">เมื่อท่านอยู่สามวันแล้ว วันมะรืนนี้ ให้ท่านลงไปโดยเร็ว ไปที่ที่ท่านเคยซ่อนตัว ในวันที่เกิดเรื่องนี้ขึ้น และคอยอยู่ข้างศิลาเอเซล</verse>
				<verse number="20">ฉันจะยิงลูกธนูสาม ดอกไปข้างๆ ที่นั่น เหมือนกับว่าฉันยิงเป้า</verse>
				<verse number="21">และนี่แน่ะ ฉันจะใช้เด็กหนุ่มไป สั่งว่า ‘จงไปหาพวกลูกธนู’ ถ้าฉันพูดกับเด็กหนุ่มนั้นจริงๆ ว่า ‘นี่แน่ะ พวกลูกธนูนั้นอยู่ทางข้างนี้ของเจ้า ไปเอามา’ แล้วท่านจงมาเพราะพระยาห์เวห์ทรงพระชนม์แน่ฉันใด ท่านก็ปลอดภัยแล้ว ไม่มีอันตรายอะไร</verse>
				<verse number="22">แต่ถ้าฉันพูดกับเด็กหนุ่มนั้นว่า ‘นี่แน่ะ พวกลูกธนูอยู่ข้างหน้าเจ้าโน้น’ ท่านจงไป เพราะว่าพระยาห์เวห์ทรงส่งท่านไป</verse>
				<verse number="23">ส่วนเรื่องที่เราพูดกันคือทั้งท่านกับฉันนั้น ดูเถิด พระยาห์เวห์ทรงเป็นพยานระหว่างท่านและฉันนิรันดร”</verse>
				<verse number="24">ดาวิดจึงซ่อนตัวอยู่ในทุ่งนาและเมื่อถึงวันขึ้นค่ำ พระราชาก็ประทับเสวยอาหาร</verse>
				<verse number="25">พระราชาประทับบนพระที่นั่งของพระองค์อย่างที่เคยทำ คือประทับที่พระที่นั่งข้างฝาผนัง โยนาธานทรงยืนอยู่และอับเนอร์นั่งข้างซาอูล แต่ที่ของดาวิดว่างอยู่</verse>
				<verse number="26">ในวันนั้นซาอูลไม่ได้ตรัสอะไร เพราะทรงดำริว่า “ดาวิดคงมีเหตุบางอย่าง เขามีมลทิน เขามีมลทินแน่”</verse>
				<verse number="27">แต่รุ่งขึ้นจากวันขึ้นค่ำ คือวันที่สอง ที่ของดาวิดก็ว่างอยู่ และซาอูลก็ตรัสกับโยนาธานราชบุตรของพระองค์ว่า “ทำไมบุตรเจสซีไม่ได้มารับประทานอาหาร ทั้งวานนี้และวันนี้”</verse>
				<verse number="28">โยนาธานทูลตอบซาอูลว่า “ดาวิดวิงวอนขอลาข้าพระบาทไปยังบ้านเบธเลเฮม</verse>
				<verse number="29">เขาว่า ‘ขอปล่อยข้าพเจ้าไป เพราะตระกูลของข้าพเจ้ามีการถวายสัตวบูชาในเมือง และพี่ชายของข้าพเจ้าสั่งข้าพเจ้าให้ไป ดังนั้นถ้าข้าพเจ้าได้รับความโปรดปรานจากท่าน ก็ขอให้ข้าพเจ้าลาไปเยี่ยมพวกพี่ชายของข้าพเจ้า’ ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่ได้มาที่โต๊ะของพระราชา”</verse>
				<verse number="30">แล้วความกริ้วของซาอูลก็พลุ่งขึ้นต่อโยนาธาน ตรัสว่า “เจ้า ลูกของหญิงกบฏและวิปลาส ข้าไม่รู้หรือว่าเจ้าเลือกบุตรเจสซีมาเป็นความอับอายแก่เจ้า และแก่แม่ผู้ให้กำเนิดเจ้า?</verse>
				<verse number="31">ตราบใดที่บุตรเจสซีมีชีวิตอยู่ในโลก ตัวเจ้าหรือราชอาณาจักรของเจ้าก็จะตั้งมั่นไม่ได้ เพราะฉะนั้นจงใช้คนไปจับเขามาให้ข้า เพราะเขาจะต้องตายแน่”</verse>
				<verse number="32">โยนาธานจึงทูลตอบพระราชบิดาของท่านว่า “ทำไมเขาจะต้องถูกฆ่า? เขาทำอะไรบ้าง?”</verse>
				<verse number="33">แต่ซาอูลทรงพุ่งหอกใส่ท่าน เพื่อจะฆ่าท่าน ดังนั้นโยนาธานจึงทราบว่าพระราชบิดาของท่านทรงตั้งพระทัยฆ่าดาวิด</verse>
				<verse number="34">โยนาธานจึงทรงลุกขึ้นจากโต๊ะด้วยความโกรธยิ่งนัก ไม่ได้เสวยอาหารในวันที่สองของเดือนนั้น เพราะเศร้าใจด้วยเรื่องดาวิด เพราะว่าพระราชบิดาของท่านทรงเหยียดหยามดาวิด</verse>
				<verse number="35">พอรุ่งเช้าโยนาธานก็ทรงออกไปที่ทุ่งนาตามที่นัดหมายไว้กับดาวิด มีเด็กไปด้วยคนหนึ่ง</verse>
				<verse number="36">และทรงรับสั่งเด็กนั้นว่า “จงวิ่งไปหาพวกลูกธนูที่ฉันยิงไป” เมื่อเด็กนั้นวิ่งไป โยนาธานก็ทรงยิงธนูดอกหนึ่งไปข้างหน้าเด็กนั้น</verse>
				<verse number="37">และเมื่อเด็กนั้นมาถึงที่ที่ลูกธนูซึ่งโยนาธานทรงยิงไปนั้น โยนาธานก็ทรงร้องไล่หลังเด็กนั้นว่า “ลูกธนูอยู่ข้างหน้าโน้นไม่ใช่หรือ?”</verse>
				<verse number="38">และโยนาธานทรงร้องไล่หลังเด็กนั้นว่า “จงรีบไปโดยเร็ว อย่าหยุดอยู่” เด็กของโยนาธานก็ไปเก็บลูกธนู และกลับมาหานายของเขา</verse>
				<verse number="39">แต่เด็กนั้นไม่รู้เรื่อง โยนาธานและดาวิดเท่านั้นที่รู้</verse>
				<verse number="40">และโยนาธานก็ทรงมอบเครื่องอาวุธของท่านให้เด็กนั้น และตรัสเขาว่า “จงไป จงเข้าไปในเมือง”</verse>
				<verse number="41">เมื่อเด็กนั้นไปแล้ว ดาวิดก็ลุกขึ้นมาจากทางด้านข้างของกองหินซบหน้าลงถึงดิน แล้วย่อตัวลงสามครั้ง และทั้งสองก็จูบกัน และร้องไห้กัน แต่ดาวิดร้องไห้มากกว่า</verse>
				<verse number="42">โยนาธานจึงตรัสกับดาวิดว่า “จงไปโดยสวัสดิภาพเถิด เพราะเราทั้งสองได้ปฏิญาณไว้แล้วในพระนามแห่งพระยาห์เวห์ว่า ‘พระยาห์เวห์จะทรงเป็นพยานระหว่างฉันกับท่าน และระหว่างพงศ์พันธุ์ของฉันกับพงศ์พันธุ์ของท่านสืบไปเป็นนิตย์’ ” ดาวิดก็ลุกขึ้นจากไป และโยนาธานก็ทรงเข้าไปในเมือง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">แล้วดาวิดก็มาที่เมืองโนบไปหาอาหิเมเลคปุโรหิต และอาหิเมเลคตัวสั่นมาหาดาวิดพูดกับท่านว่า “ทำไมท่านจึงมาคนเดียว และไม่มีใครมากับท่าน”</verse>
				<verse number="2">ดาวิดจึงพูดกับอาหิเมเลคปุโรหิตว่า “พระราชาทรงบัญชาข้าพเจ้าให้ทำเรื่องหนึ่ง ทรงรับสั่งแก่ข้าพเจ้าว่า ‘อย่าให้ใครรู้อะไรถึงเรื่องที่เราใช้เจ้าไปทำนั้น และด้วยเรื่องซึ่งเราได้บัญชาเจ้านั้น’ ข้าพเจ้าได้นัดหมายไว้กับพวกคนหนุ่ม ณ ที่แห่งหนึ่ง</verse>
				<verse number="3">เวลานี้ท่านมีอะไรอยู่บ้าง ให้ขนมปังข้าพเจ้าสักห้าก้อน หรืออะไรที่ท่านหาได้”</verse>
				<verse number="4">ปุโรหิตนั้นตอบดาวิดว่า “ข้าพเจ้าไม่มีขนมปังธรรมดาเลย แต่มีขนมปังบริสุทธิ์ ขอแต่พวกคนหนุ่มได้อยู่ห่างจากผู้หญิงมาก็แล้วกัน”</verse>
				<verse number="5">และดาวิดตอบปุโรหิตว่า “ที่จริงเมื่อพวกเราออกไปปฏิบัติงาน ผู้หญิงก็ถูกกันให้ห่างจากพวกเรา เหมือนครั้งก่อนๆ ที่ข้าพเจ้าออกไป แม้การเดินทางธรรมดา กายของพวกคนหนุ่มก็บริสุทธิ์อยู่แล้ว ยิ่งวันนี้กายของพวกเขาก็ยิ่งบริสุทธิ์กว่า”</verse>
				<verse number="6">ดังนั้นปุโรหิตจึงมอบขนมปังบริสุทธิ์ให้แก่ดาวิด เพราะที่นั่นไม่มีขนมปังอื่นนอกจากขนมปังเฉพาะพระพักตร์ ซึ่งเก็บมาจากเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ เพื่อวางขนมปังใหม่ในวันที่เก็บเอาขนมปังเก่านั้นออกไป</verse>
				<verse number="7">ในวันนั้นมีชายที่เป็นผู้รับใช้คนหนึ่งของซาอูลอยู่ที่นั่น ถูกจำกัดให้เฝ้าพระยาห์เวห์อยู่ เขาชื่อโดเอก คนเอโดม เป็นหัวหน้าคนเลี้ยงสัตว์ของซาอูล</verse>
				<verse number="8">และดาวิดพูดกับอาหิเมเลคว่า “ที่นี่ท่านไม่มีหอกหรือดาบติดมืออยู่สักเล่มหนึ่งหรือ? ด้วยข้าพเจ้าไม่ได้นำดาบหรือเครื่องอาวุธติดมาเลย เพราะราชการของพระราชาเป็นเรื่องด่วน”</verse>
				<verse number="9">ปุโรหิตนั้นจึงกล่าวว่า “ดาบของโกลิอัทคนฟีลิสเตีย ซึ่งท่านฆ่าที่หุบเขาเอลาห์นั้น ดูสิ ยังถูกผ้าห่ออยู่ที่ข้างหลังเอโฟด ถ้าท่านจะเอาดาบนั้น จงเอาไปเถิด นอกจากเล่มนี้แล้วก็ไม่มีดาบอื่นอีก” และดาวิดพูดว่า “ไม่มีดาบอื่นเหมือนดาบเล่มนั้นแล้ว เอาให้ข้าพเจ้าเถิด”</verse>
				<verse number="10">และดาวิดก็ลุกขึ้นในวันนั้น หนีจากซาอูลไปหาอาคีชกษัตริย์เมืองกัท</verse>
				<verse number="11">และพวกมหาดเล็กของอาคีชทูลว่า “ดาวิดคนนี้ไม่ใช่หรือที่เป็นกษัตริย์ของแผ่นดินนั้น? พวกเขาไม่ได้ร้องเพลงและเต้นรำหรือว่า ‘ซาอูลฆ่าคนเป็นพันๆ และดาวิดฆ่าคนเป็นหมื่นๆ’? ”</verse>
				<verse number="12">และดาวิดก็เก็บถ้อยคำเหล่านี้ไว้ในใจและกลัวอาคีชกษัตริย์เมืองกัทยิ่งนัก</verse>
				<verse number="13">ท่านจึงเปลี่ยนอากัปกิริยาต่อหน้าพวกเขา และทำตนเป็นคนบ้า เมื่ออยู่ในอำนาจของพวกเขา เที่ยวกาไว้ที่ประตูรั้ว และปล่อยให้น้ำลายไหลลงเปรอะเครา</verse>
				<verse number="14">อาคีชจึงรับสั่งกับพวกมหาดเล็กของพระองค์ว่า “นี่แน่ะ พวกเจ้าเห็นว่าคนนั้นบ้า แล้วพวกเจ้าพาเขามาหาเราทำไม?</verse>
				<verse number="15">เราขาดคนบ้าหรือ? เจ้าจึงพาคนนี้มาทำบ้าต่อหน้าเรา คนอย่างนี้ควรเข้ามาในวังของเราหรือ?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ดาวิดก็ไปจากที่นั่นหนีไปอยู่ที่ถ้ำอดุลลัม เมื่อพวกพี่ชายของท่านและพงศ์พันธุ์ของบิดาท่านทั้งสิ้นได้ยินเรื่องพวกเขาก็ลงไปหาท่านที่นั่น</verse>
				<verse number="2">นอกนั้นทุกคนที่มีความทุกข์ยาก และทุกคนที่มีหนี้สิน และทุกคนที่ไม่พอใจก็รวมกันมาหาท่าน และท่านก็เป็นหัวหน้าของพวกเขา มีคนมาอยู่กับท่านประมาณ 400 คน</verse>
				<verse number="3">ดาวิดก็ออกจากที่นั่นไปยังเมืองมิสปาห์ในโมอับ และท่านทูลพระราชาแห่งโมอับว่า “ขอโปรดให้บิดามารดาของข้าพเจ้าออกมาอยู่กับพวกพระองค์เถิด จนกว่าข้าพเจ้าจะทราบว่าพระเจ้าจะทรงกระทำประการใดเพื่อข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="4">และท่านก็นำบิดามารดามาฝากไว้กับพระราชาแห่งโมอับ และพวกท่านก็อาศัยอยู่กับพระราชาตลอดเวลาที่ดาวิดอยู่ในที่กำบังเข้มแข็ง</verse>
				<verse number="5">แล้วผู้เผยพระวจนะกาดพูดกับดาวิดว่า “ท่านอย่าอยู่ในที่กำบังเข้มแข็งนี้เลย จงเข้าไปในแผ่นดินยูดาห์เถิด” ดาวิดก็ไปและมาอยู่ในป่าเฮเรท</verse>
				<verse number="6">ซาอูลทรงทราบว่ามีผู้พบดาวิดและพวกที่อยู่กับท่าน เวลานั้นซาอูลประทับที่เมืองกิเบอาห์ใต้ต้นสนหมอก ณ ที่เนินสูง ทรงถือหอกอยู่และพวกมหาดเล็กของพระองค์ก็ยืนอยู่รอบพระองค์</verse>
				<verse number="7">และซาอูลตรัสกับพวกมหาดเล็กที่ยืนอยู่รอบพระองค์ว่า “พวกเจ้าพงศ์พันธุ์เบนยามิน จงฟังเถิด บุตรของเจสซีจะให้นาและสวนองุ่นแก่พวกเจ้าทั้งหลายหรือ? จะตั้งพวกเจ้าให้เป็นผู้บังคับการกองพันกองร้อยหรือ?</verse>
				<verse number="8">พวกเจ้าทั้งหมดคิดกบฏต่อเรา ไม่มีใครแจ้งแก่เราเลย เมื่อลูกของเราทำพันธสัญญากับบุตรของเจสซีนั้น ไม่มีใครในพวกเจ้าร่วมทุกข์กับเรา หรือแจ้งแก่เราว่า ลูกของเราปลุกปั่นผู้รับใช้ของเราให้ต่อสู้เรา คอยซุ่มดักเราอยู่อย่างทุกวันนี้”</verse>
				<verse number="9">โดเอกคนเอโดมหัวหน้าพวกมหาดเล็กของซาอูลจึงทูลตอบว่า “ข้าพระบาทเห็นบุตรเจสซีมาที่เมืองโนบ มาหาอาหิเมเลคบุตรอาหิทูบ</verse>
				<verse number="10">แล้วเขาก็ทูลถามพระยาห์เวห์ให้ท่าน และให้เสบียงอาหาร และให้ดาบของโกลิอัทคนฟีลิสเตียแก่ท่านไป”</verse>
				<verse number="11">แล้วพระราชาก็ใช้ให้ไปเรียกอาหิเมเลคปุโรหิต บุตรอาหิทูบ และพงศ์พันธุ์บิดาของท่านทั้งสิ้น ที่เป็นพวกปุโรหิตที่อยู่เมืองโนบ ทุกคนก็มาหาพระราชา</verse>
				<verse number="12">และซาอูลตรัสว่า “บุตรอาหิทูบเอ๋ย จงฟังเถิด” เขาทูลตอบว่า “เจ้านายของข้าพระบาท ข้าพระบาทอยู่ที่นี่”</verse>
				<verse number="13">และซาอูลตรัสแก่เขาว่า “ทำไมพวกเจ้าจึงร่วมกันกบฏต่อเรา ทั้งเจ้าและบุตรของเจสซี ในการที่เจ้าให้ขนมปังและดาบแก่เขา และทูลถามพระเจ้าให้เขา? เขาจึงลุกขึ้นต่อสู้เรา และคอยซุ่มดักเราอยู่อย่างทุกวันนี้”</verse>
				<verse number="14">และอาหิเมเลคทูลตอบพระราชาว่า “ในบรรดาข้าราชการของฝ่าพระบาท มีใครเล่าที่จะซื่อสัตย์อย่างดาวิด ราชบุตรเขยของพระราชาผู้บังคับบัญชาทหารราชองครักษ์ และเป็นผู้มีเกียรติในพระราชสำนักของฝ่าพระบาท?</verse>
				<verse number="15">วันนั้นข้าพระบาททูลขอพระเจ้าครั้งแรกเพื่อเขาจริงหรือ? ไม่เป็นเช่นนั้นแน่ ขอพระราชาอย่าทรงกล่าวโทษสิ่งใดต่อผู้รับใช้ของพระองค์ หรือพงศ์พันธุ์ทั้งสิ้นของบิดาของข้าพระบาท เพราะผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทไม่ทราบเรื่องทั้งหมดนี้เลยไม่ว่ามากหรือน้อย”</verse>
				<verse number="16">พระราชาตรัสว่า “อาหิเมเลค เจ้าจะต้องตายแน่ ทั้งเจ้าและพงศ์พันธุ์ทั้งสิ้นของบิดาเจ้าด้วย”</verse>
				<verse number="17">และพระราชาก็รับสั่งแก่ราชองครักษ์ผู้ยืนเฝ้าอยู่ว่า “จงหันมาฆ่าพวกปุโรหิตของพระยาห์เวห์เสีย เพราะว่ามือของพวกเขาอยู่กับดาวิด และเพราะพวกเขารู้แล้วว่ามันหนีไป แต่ไม่แจ้งให้เรารู้” แต่พวกข้าราชการของพระราชาไม่ยอมลงมือฆ่าพวกปุโรหิตของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">แล้วพระราชาจึงตรัสกับโดเอกว่า “เจ้าจงหันไปฆ่าปุโรหิตเหล่านั้น” โดเอกคนเอโดมก็หันไปฟันบรรดาปุโรหิต ในวันนั้น เขาฆ่าชายที่สวมเอโฟดผ้าป่านเสีย 85 คน</verse>
				<verse number="19">และเขาประหารชาวเมืองโนบ ซึ่งเป็นเมืองของปุโรหิตเสียด้วยคมดาบ ฆ่าทั้งผู้ชาย ผู้หญิง เด็ก และเด็กกินนม โค ลาและแกะด้วยคมดาบ</verse>
				<verse number="20">แต่บุตรชายคนหนึ่งของอาหิเมเลคบุตรอาหิทูบ ชื่ออาบียาธาร์รอดพ้นและหนีตามดาวิดไป</verse>
				<verse number="21">อาบียาธาร์ก็บอกดาวิดว่าซาอูลประหารพวกปุโรหิตของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">ดาวิดจึงพูดกับอาบียาธาร์ว่า “ในวันนั้นเมื่อโดเอกคนเอโดมอยู่ที่นั่น เรารู้แล้วว่า เขาจะทูลซาอูลแน่ เราเองเป็นเหตุแห่งความตายของทุกคนในพงศ์พันธุ์บิดาท่าน</verse>
				<verse number="23">จงอยู่กับเราเถิด อย่ากลัวเลย เพราะผู้ที่แสวงหาชีวิตของเราก็แสวงหาชีวิตของท่านด้วย แต่ท่านจะปลอดภัยเมื่ออยู่กับเรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">พวกเขาบอกดาวิดว่า “ดูสิ พวกฟีลิสเตียกำลังรบเมืองเคอีลาห์อยู่และปล้นเอาข้าวที่ลาน”</verse>
				<verse number="2">ดาวิดจึงทูลถามพระยาห์เวห์ว่า “ควรที่ข้าพระองค์จะไปต่อสู้กับคนฟีลิสเตียเหล่านี้หรือไม่?” และพระยาห์เวห์ตรัสกับดาวิดว่า “จงไปต่อสู้พวกฟีลิสเตียและช่วยกู้เมืองเคอีลาห์ไว้”</verse>
				<verse number="3">แต่พวกของดาวิดเรียนท่านว่า “ดูสิ พวกเราอยู่ในยูดาห์นี่ก็ยังกลัวอยู่ ถ้าพวกเราขึ้นไปยังเคอีลาห์สู้รบกับกองทัพของฟีลิสเตียเราจะยิ่งกลัวมากขึ้นเท่าใด?”</verse>
				<verse number="4">แล้วดาวิดก็ทูลถามพระยาห์เวห์อีก และพระเจ้าตรัสตอบท่านว่า “จงลุกขึ้นลงไปยังเคอีลาห์เถิด เพราะเราจะมอบพวกฟีลิสเตียไว้ในมือของเจ้า”</verse>
				<verse number="5">และดาวิดกับพวกของท่านก็ไปยังเคอีลาห์ต่อสู้กับพวกฟีลิสเตีย นำเอาฝูงปศุสัตว์ของพวกเขาไป และทำให้พวกเขาสูญเสียมาก ดังนั้นดาวิดก็ได้ช่วยกู้ชาวเมืองเคอีลาห์ไว้</verse>
				<verse number="6">เมื่ออาบียาธาร์บุตรของอาหิเมเลคหนีไปหาดาวิดที่เมืองเคอีลาห์นั้น เขาถือเอโฟดลงมาด้วย</verse>
				<verse number="7">มีคนไปทูลซาอูลว่า ดาวิดมาที่เคอีลาห์แล้ว ซาอูลจึงตรัสว่า “พระเจ้าทรงมอบ เขาไว้ในมือเราแล้ว เพราะเขาขังตัวเอง เมื่อเขาเข้าไปในเมืองที่มีประตูและดาล”</verse>
				<verse number="8">และซาอูลทรงให้เรียกทหารทั้งปวงเข้าสงคราม ให้ลงไปยังเคอีลาห์เพื่อล้อมดาวิดกับพวกของท่านไว้</verse>
				<verse number="9">ดาวิดทราบว่าซาอูลทรงวางแผนทำร้ายท่าน ท่านจึงพูดกับอาบียาธาร์ปุโรหิตว่า “จงนำเอโฟดมาที่นี่เถิด”</verse>
				<verse number="10">ดาวิดกราบทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล ผู้รับใช้ของพระองค์ได้ยินแน่ว่าซาอูลทรงหาช่องทางที่จะมายังเคอีลาห์ เพื่อทำลายเมืองนี้เพราะข้าพระองค์เป็นเหตุ</verse>
				<verse number="11">ประชาชนชาวเคอีลาห์จะมอบข้าพระองค์ไว้ในมือท่านหรือ? ซาอูลจะเสด็จลงมาดังที่ผู้รับใช้ของพระองค์ได้ยินนั้นหรือ? ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล ขอพระองค์ทรงบอกผู้รับใช้ของพระองค์เถิด” และพระยาห์เวห์ตรัสว่า “เขาจะลงมา”</verse>
				<verse number="12">แล้วดาวิดจึงกราบทูลว่า “ประชาชนชาวเคอีลาห์จะมอบข้าพระองค์และพวกของข้าพระองค์ไว้ในมือของซาอูลหรือ?” และพระยาห์เวห์ตรัสว่า “พวกเขาจะมอบ”</verse>
				<verse number="13">แล้วดาวิดกับพวกของท่านซึ่งมีประมาณ 600 คน ก็ลุกขึ้นไปจากเคอีลาห์และพวกเขาก็ไปตามที่ๆ เขาจะไปได้ เมื่อมีคนไปทูลซาอูลว่า ดาวิดหนีไปจากเคอีลาห์แล้ว ซาอูลก็ทรงเลิกการติดตาม</verse>
				<verse number="14">และดาวิดก็อยู่ตามที่กำบังเข้มแข็งในถิ่นทุรกันดาร และอยู่ในแดนเทือกเขาแห่งถิ่นทุรกันดารศิฟ และซาอูลก็ทรงแสวงหาท่านทุกวัน แต่พระเจ้าไม่ได้ทรงมอบท่านไว้ในมือของซาอูล</verse>
				<verse number="15">และดาวิดเห็นว่าซาอูลเสด็จออกมาเพื่อฆ่าท่าน ดาวิดอยู่ในถิ่นทุรกันดารศิฟที่โฮเรช</verse>
				<verse number="16">และโยนาธานราชบุตรของซาอูลลุกขึ้นไปหาดาวิดที่โฮเรช และทำให้ท่านเข้มแข็งขึ้นในพระเจ้า</verse>
				<verse number="17">โยนาธานพูดกับท่านว่า “อย่ากลัวเลยเพราะว่ามือของซาอูลเสด็จพ่อของฉันจะหาท่านไม่พบ ท่านจะได้เป็นพระราชาเหนืออิสราเอล และฉันจะเป็นที่สองรองจากท่าน ซาอูลเสด็จพ่อของฉันก็ทราบเรื่องนี้ด้วย”</verse>
				<verse number="18">และทั้งสองก็ทำพันธสัญญาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ ดาวิดยังค้างอยู่ที่โฮเรช และโยนาธานก็กลับไปวัง</verse>
				<verse number="19">ชาวศิฟขึ้นไปหาซาอูลที่กิเบอาห์ทูลว่า “ดาวิดได้ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางพวกข้าพระบาท ในที่กำบังเข้มแข็งที่โฮเรช บนเนินเขาฮาคีลาห์ซึ่งอยู่ใต้เยชิโมนไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="20">ข้าแต่พระราชา เมื่อใดที่ปรารถนาเสด็จลงไป ขอเสด็จลงไป ส่วนพวกข้าพระบาทจะมอบเขาไว้ในพระหัตถ์ของพระราชา”</verse>
				<verse number="21">และซาอูลตรัสว่า “ขอพระยาห์เวห์ทรงอวยพรแก่พวกท่าน เพราะพวกท่านปรานีเรา</verse>
				<verse number="22">ขอจงไปหาดูให้แน่นอนยิ่งขึ้น เกี่ยวกับที่ๆ เขาอยู่ ใครเห็นเขาที่นั่นบ้าง? เพราะมีคนบอกข้าว่า เขาเจ้าเล่ห์จริงๆ</verse>
				<verse number="23">จงดูให้รู้ที่ซุ่มทั้งหมดที่เขาซ่อนตัวที่นั่นและกลับมาหาเราด้วยข้อความที่แน่นอน แล้วเราจะไปกับพวกท่าน ถ้าเขาอยู่ในเขตแดนนั้น เราจะค้นหาเขาในตระกูลยูดาห์ทั้งหมด”</verse>
				<verse number="24">พวกเขาก็ลุกขึ้นไปยังศิฟก่อนซาอูล ดาวิดกับพวกของท่านอยู่ในถิ่นทุรกันดารมาโอนในอาราบาห์ใต้เยชิโมน</verse>
				<verse number="25">ซาอูลกับพวกของพระองค์ก็ค้นหาท่าน มีคนบอกดาวิด ท่านจึงลงไปยังศิลาและอยู่ในถิ่นทุรกันดารมาโอน เมื่อซาอูลทรงทราบก็ทรงติดตามดาวิดไปในถิ่นทุรกันดารมาโอน</verse>
				<verse number="26">ซาอูลเสด็จไปฟากภูเขาข้างหนึ่ง ดาวิดกับพวกของท่านอยู่ที่ภูเขาอีกฟากหนึ่ง ดาวิดก็รีบหนีไปจากซาอูล เพราะซาอูลกับพวกของพระองค์ล้อมเข้ามาใกล้ดาวิดกับพวกของท่านเพื่อจะจับ</verse>
				<verse number="27">แต่มีผู้สื่อสารคนหนึ่งมาทูลซาอูลว่า “ขอรีบเสด็จกลับ เพราะพวกฟีลิสเตียมาปล้นแผ่นดิน”</verse>
				<verse number="28">ซาอูลจึงเสด็จกลับจากการไล่ตามดาวิดไปรบกับพวกฟีลิสเตีย เขาจึงเรียกที่นั้นว่าศิลาพ้นภัย</verse>
				<verse number="29">ดาวิดก็ขึ้นไปจากที่นั่นไปอาศัยในที่กำบังเข้มแข็งแห่งเอนเกดี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ต่อมาเมื่อซาอูลเสด็จกลับจากการไล่ตามพวกฟีลิสเตียแล้ว มีคนมาทูลว่า “ดูเถิด ดาวิดอยู่ในถิ่นทุรกันดารเอนเกดี”</verse>
				<verse number="2">แล้วซาอูลก็ทรงนำพล 3,000 คนที่คัดเลือกจากคนอิสราเอลทั้งหมด ไปค้นหาดาวิดกับพวกของท่านที่หินเลียงผา</verse>
				<verse number="3">และพระองค์เสด็จมาที่คอกแกะริมทาง ที่นั่นมีถ้ำแห่งหนึ่ง และซาอูลก็เสด็จเข้าไปปลดทุกข์ ส่วนดาวิดกับพวกของท่านนั่งอยู่ที่ส่วนลึกที่สุดของถ้ำ</verse>
				<verse number="4">พวกของดาวิดก็เรียนท่านว่า “ดูเถิด วันนี้เป็นวันที่พระยาห์เวห์ตรัสกับท่านว่า ‘ดูเถิด เราจะมอบศัตรูของเจ้าไว้ในมือของเจ้า และเจ้าจะทำกับเขาตามที่เจ้าเห็นควร’ ” แล้วดาวิดก็ลุกขึ้นย่องเข้าไปตัดชายฉลองพระองค์ของซาอูล</verse>
				<verse number="5">หลังจากนั้นดาวิดสำนึกผิด เพราะท่านตัดชายฉลองพระองค์ของซาอูล</verse>
				<verse number="6">ท่านพูดกับพวกของท่านว่า “ขอพระยาห์เวห์ทรงห้ามข้าพเจ้าไม่ให้ทำสิ่งนี้ต่อเจ้านายของข้าพเจ้า ผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงเจิมไว้ คือที่จะเหยียดมือออกต่อสู้กับพระองค์ เพราะพระองค์ทรงเป็นผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงเจิมไว้”</verse>
				<verse number="7">ดาวิดตำหนิคนของท่านด้วยถ้อยคำเหล่านี้ และไม่ยอมให้พวกเขาทำร้ายซาอูล และซาอูลก็ทรงลุกขึ้นออกจากถ้ำเสด็จไปตามทางของพระองค์</verse>
				<verse number="8">จากนั้นดาวิดก็ลุกขึ้นด้วย และออกไปจากถ้ำร้องทูลซาอูลว่า “ข้าแต่พระราชาเจ้านายของข้าพระบาท” และเมื่อซาอูลทรงเหลียวดูด้านหลัง ดาวิดก็ย่อตัวลงซบหน้าถึงดิน</verse>
				<verse number="9">และดาวิดทูลซาอูลว่า “ทำไมพระองค์ทรงฟังถ้อยคำของคนที่กล่าวว่า ‘ดูเถิด ดาวิดแสวงหาที่จะทำร้ายพระองค์?’</verse>
				<verse number="10">ดูเถิด วันนี้พระเนตรของฝ่าพระบาทประจักษ์แล้วว่า พระยาห์เวห์ทรงมอบฝ่าพระบาทในวันนี้ไว้ในมือของข้าพระบาทที่ในถ้ำ และบางคนขอให้ข้าพระบาทประหารฝ่าพระบาทเสีย แต่ข้าพระบาทก็ได้ไว้พระชนม์ของฝ่าพระบาท ข้าพระบาทพูดว่า ‘ข้าพเจ้าจะไม่ยื่นมือออกทำร้ายเจ้านายของข้าพเจ้า เพราะพระองค์เป็นผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงเจิมไว้’</verse>
				<verse number="11">ทอดพระเนตรเถิด เสด็จพ่อของข้าพระบาท ขอทอดพระเนตรชายฉลองพระองค์ในมือของข้าพระบาท เพราะข้าพระบาทตัดชายฉลองพระองค์ออก และไม่ได้ประหารฝ่าพระบาทเสีย ขอฝ่าพระบาททรงทราบและทอดพระเนตรเถิดว่า ในมือของข้าพระบาทไม่มีความผิดหรือการกบฏ ข้าพระบาทไม่ได้ทำบาปต่อฝ่าพระบาท แม้ว่าฝ่าพระบาทกำลังทรงล่าชีวิตของข้าพระบาทเพื่อจะทำลายเสีย</verse>
				<verse number="12">ขอพระยาห์เวห์ทรงพิพากษาระหว่างข้าพระบาทและฝ่าพระบาท ขอพระยาห์เวห์ทรงแก้แค้นแทนข้าพระบาทต่อฝ่าพระบาท แต่มือของข้าพระบาทจะไม่ทำอะไรต่อฝ่าพระบาท</verse>
				<verse number="13">ดังสุภาษิตโบราณว่า ‘ความอธรรมก็ออกมาจากคนอธรรม’ แต่มือของข้าพระบาทจะไม่ทำอะไรต่อฝ่าพระบาท</verse>
				<verse number="14">พระราชาแห่งอิสราเอลทรงออกมาตามใคร? ฝ่าพระบาททรงตามใคร? ทรงไล่ตามสุนัขที่ตายแล้วหรือ? ทรงไล่ตามตัวหมัดตัวหนึ่งหรือ?</verse>
				<verse number="15">เพราะฉะนั้นขอพระยาห์เวห์ทรงเป็นผู้พิพากษา ทรงพิพากษาระหว่างข้าพระบาทกับฝ่าพระบาท ขอทอดพระเนตร ขอทรงว่าความฝ่ายข้าพระบาท และขอทรงช่วยกู้ข้าพระบาทจากหัตถ์ของฝ่าพระบาท”</verse>
				<verse number="16">หลังจากที่ดาวิดทูลถ้อยคำนี้ต่อซาอูลจบแล้ว ซาอูลตรัสว่า “ดาวิดบุตรของข้าเอ๋ย นั่นเป็นเสียงของเจ้าหรือ?” ซาอูลก็ทรงส่งเสียงและทรงกันแสง</verse>
				<verse number="17">พระองค์ตรัสกับดาวิดว่า “เจ้าชอบธรรมยิ่งกว่าข้า เพราะเจ้าตอบแทนข้าด้วยความดี ในเมื่อข้าเองตอบแทนเจ้าด้วยความร้าย</verse>
				<verse number="18">เจ้าแสดงในวันนี้แล้วว่า เจ้าทำความดีต่อข้าอย่างไร ในการที่เจ้าไม่ได้ประหารข้าเสีย ในเมื่อพระยาห์เวห์ทรงมอบข้าไว้ในมือของเจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="19">เพราะว่าใครพบศัตรูของตน เขาจะปล่อยไปโดยดีหรือ? ดังนั้นขอพระยาห์เวห์ประทานสิ่งที่ดีแก่เจ้า สนองการที่เจ้าได้ทำแก่ข้าในวันนี้</verse>
				<verse number="20">บัดนี้ ดูเถิด ข้ารู้แล้วว่า เจ้าจะเป็นพระราชาแน่ และราชอาณาจักรอิสราเอลจะตั้งมั่นอยู่ในมือของเจ้า</verse>
				<verse number="21">ดังนั้นบัดนี้ จงปฏิญาณต่อข้าในพระนามของพระยาห์เวห์ว่าเจ้าจะไม่ตัดพงศ์พันธุ์ของข้าเสียเมื่อข้าตายไป และจะไม่ทำลายชื่อของข้าจากพงศ์พันธุ์บิดาข้า”</verse>
				<verse number="22">ดาวิดก็ปฏิญาณให้ต่อซาอูล แล้วซาอูลก็เสด็จกลับพระราชวัง และดาวิดกับพวกของท่านก็ขึ้นไปที่กำบังเข้มแข็ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ซามูเอลก็สิ้นชีวิต และคนอิสราเอลทั้งปวงก็ประชุมกันไว้ทุกข์ให้ท่าน และพวกเขาฝังศพท่านไว้ที่บ้านของท่านในรามาห์ ส่วนดาวิดก็ลุกขึ้นไปยังถิ่นทุรกันดารปาราน</verse>
				<verse number="2">มีชายคนหนึ่งในมาโอน มีการงานอยู่ในคารเมล ชายผู้นั้นมั่งมีมาก มีแกะ 3,000 ตัว และแพะ 1,000 ตัว ต่อมาวันหนึ่งเขาตัดขนแกะของเขาอยู่ที่คารเมล</verse>
				<verse number="3">ชายคนนั้นชื่อนาบาล และภรรยาของท่านชื่ออาบีกายิล สตรีคนนั้นฉลาดและสวยงามด้วย แต่ชายคนนั้นเป็นคนหัวแข็งและชั่วร้ายในการกระทำ เป็นวงศ์วานของคาเลบ</verse>
				<verse number="4">ดาวิดอยู่ในถิ่นทุรกันดาร ได้ยินว่านาบาลกำลังตัดขนแกะของเขาอยู่</verse>
				<verse number="5">ดาวิดจึงใช้ชายหนุ่ม 10 คน และดาวิดพูดกับชายหนุ่มเหล่านั้นว่า “จงขึ้นไปที่คารเมลไปหานาบาล และคำนับเขาในนามของเรา</verse>
				<verse number="6">ให้พวกท่านพูดเช่นนี้ว่า ‘ชีวิตและสวัสดิภาพจงมีแก่ท่าน สวัสดิภาพจงมีแก่ครอบครัวของท่าน และสวัสดิภาพจงมีแก่ทุกสิ่งที่ท่านมี</verse>
				<verse number="7">ขณะนี้ข้าพเจ้าได้ยินว่าท่านมีคนตัดขนแกะอยู่ เมื่อพวกผู้เลี้ยงแกะของท่านอยู่กับเรา เราไม่ได้ทำอันตรายพวกเขาเลย และพวกเขาก็ไม่ได้ขาดอะไรไปตลอดเวลาที่อยู่ในคารเมล</verse>
				<verse number="8">ถามพวกคนหนุ่มของท่าน พวกเขาจะบอกท่าน เพราะฉะนั้นขอให้พวกคนหนุ่มของข้าพเจ้าได้รับความโปรดปรานจากท่าน เพราะเรามาในวันมีการเลี้ยง โปรดให้สิ่งที่พอหาได้ในตอนนี้แก่พวกผู้รับใช้ของท่านและแก่ดาวิดบุตรของท่าน’ ”</verse>
				<verse number="9">เมื่อพวกคนหนุ่มของดาวิดมาถึงก็กล่าวคำเหล่านั้นแก่นาบาลในนามของดาวิด และพวกเขาก็คอยอยู่</verse>
				<verse number="10">และนาบาลตอบพวกคนรับใช้ของดาวิดว่า “ดาวิดคือใคร? บุตรของเจสซีคือใคร? สมัยนี้มีคนใช้เป็นอันมากที่หนีไปจากนายของพวกเขา</verse>
				<verse number="11">ควรหรือที่ข้าจะนำขนมปังของข้า และน้ำของข้า และเนื้อของข้า ซึ่งข้าได้ฆ่าเสียสำหรับพวกคนตัดขนแกะของข้ามอบให้แก่พวกซึ่งมาจากที่ไหนข้าก็ไม่รู้?”</verse>
				<verse number="12">พวกคนหนุ่มของดาวิดก็หันกลับไปตามทาง และกลับมาบอกเรื่องราวทั้งสิ้นนี้แก่ดาวิด</verse>
				<verse number="13">และดาวิดสั่งพวกของท่านว่า “ทุกคนจงเอาดาบคาดเอวไว้” และทุกคนก็เอาดาบคาดเอวของตน และดาวิดก็เอาดาบคาดเอวด้วย มีคนตามดาวิดขึ้นไปประมาณ 400 คน ส่วนอีก 200 คนอยู่เฝ้ากองสัมภาระ</verse>
				<verse number="14">แต่มีคนหนึ่งในพวกคนหนุ่มบอกนางอาบีกายิลภรรยาของนาบาลว่า “ดูเถิด ดาวิดส่งพวกผู้สื่อสารมาจากถิ่นทุรกันดารเพื่ออวยพรนายของพวกเรา แต่นายกลับด่าว่าคนเหล่านั้น</verse>
				<verse number="15">แต่ชายเหล่านั้นดีต่อเรามาก เราไม่ถูกทำร้าย และไม่ขาดสิ่งใดตลอดเวลาที่เราไปกับพวกเขาเมื่อเราอยู่ในทุ่งนา</verse>
				<verse number="16">พวกเขาเป็นเหมือนกำแพงของเราทั้งกลางคืนและกลางวัน ตลอดเวลาที่เราเลี้ยงแกะอยู่กับพวกเขา</verse>
				<verse number="17">ขณะนี้ขอท่านทราบเรื่องและพิจารณาว่าท่านควรจะทำประการใด เพราะการร้ายถูกกำหนดต่อนายของเราแล้ว และต่อครัวเรือนทั้งสิ้นของนาย นายนั้นเป็นคนอันธพาล ใครจะพูดด้วยก็ไม่ได้”</verse>
				<verse number="18">แล้วนางอาบีกายิลก็รีบจัดขนมปัง 200 ก้อน และเหล้าองุ่น 2 ถุงหนัง และแกะที่ทำเสร็จแล้ว 5 ตัว และข้าวคั่ว 17 กิโลกรัม และลูกเกด 100 ช่อและขนมมะเดื่อ 200 แผ่นบรรทุกหลังลา</verse>
				<verse number="19">นางก็สั่งพวกคนหนุ่มของนางว่า “จงรีบไปก่อนเรา นี่แน่ะ เราจะตามเจ้าไป” แต่นางไม่ได้บอกนาบาลสามีของนาง</verse>
				<verse number="20">เมื่อนางขี่ลาลงมา มีสันเขาบังนางอยู่ นี่แน่ะ ดาวิดกับพวกของท่านกำลังลงมาทางนาง และนางก็พบพวกเขา</verse>
				<verse number="21">ดาวิดกล่าวไว้แล้วว่า “ข้าเฝ้าทุกสิ่งที่คนนี้มีอยู่ในถิ่นทุรกันดารเสียเปล่า ไม่มีสิ่งใดของเขาขาดไปเลย และเขาตอบแทนความดีของข้าด้วยความชั่ว</verse>
				<verse number="22">เช่นเดียวกับที่พระเจ้าจะทรงลงโทษพวกศัตรูของดาวิด และทรงเพิ่มโทษนั้น ข้าจะไม่ปล่อยให้ชายสักคนในบรรดาที่เขามี เหลืออยู่ถึงพรุ่งนี้เช้า”</verse>
				<verse number="23">เมื่อนางอาบีกายิลเห็นดาวิด นางก็รีบลงจากหลังลา ทรุดตัวลงต่อหน้าดาวิด ซบหน้าถึงดินและ</verse>
				<verse number="24">นางทรุดตัวลงที่เท้าของดาวิดพูดว่า “เจ้านายของดิฉัน ความผิดนั้นอยู่ที่ดิฉันแต่ผู้เดียว ขอให้สาวใช้ของท่านพูดให้ท่านฟัง และโปรดฟังถ้อยคำของสาวใช้ของท่าน</verse>
				<verse number="25">ขอเจ้านายของดิฉันโปรดอย่าได้เอาความกับนาบาลชายร้ายกาจคนนี้เลย เพราะเขาเป็นอย่างชื่อของเขาคือนาบาล และความโง่เขลาก็อยู่กับเขา ส่วนดิฉันสาวใช้ของท่านไม่เห็นพวกคนหนุ่มของเจ้านายซึ่งท่านใช้ไป</verse>
				<verse number="26">ดังนั้นเจ้านายของดิฉัน พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด และท่านมีชีวิตอยู่แน่ฉันใด เพราะว่าพระยาห์เวห์ทรงทำให้ท่านระงับเสียจากความผิดที่ทำให้โลหิตตก และจากการแก้แค้นด้วยมือของท่านเอง บัดนี้ขอให้พวกศัตรูของท่าน และพวกที่จะปองร้ายต่อเจ้านายของดิฉันเป็นอย่างนาบาล</verse>
				<verse number="27">ของกำนัลนี้ซึ่งสาวใช้ของท่านได้นำมาให้เจ้านายของดิฉัน ขอมอบแก่พวกคนหนุ่มผู้ติดตามเจ้านายของดิฉัน</verse>
				<verse number="28">โปรดอภัยความผิดของสาวใช้ของท่านเถิด เพราะพระยาห์เวห์จะทรงทำให้เจ้านายของดิฉันเป็นพงศ์พันธุ์ที่มั่นคงแน่ เพราะว่าเจ้านายของดิฉันทำสงครามอยู่ฝ่ายพระยาห์เวห์ และจะไม่พบความชั่วในตัวท่านตลอดชีวิตของท่าน</verse>
				<verse number="29">แม้มีคนลุกขึ้นไล่ตามท่าน และต้องการฆ่าท่าน ชีวิตของเจ้านายของดิฉันจะผูกมัดอยู่กับความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มชีวิตและพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน แต่ชีวิตศัตรูของท่านจะถูกเหวี่ยงออกไปดั่งออกไปจากรังสลิง</verse>
				<verse number="30">และเมื่อพระยาห์เวห์จะทรงทำให้สำเร็จแก่เจ้านายของดิฉันแล้ว ตามสิ่งดีทั้งหมดซึ่งพระองค์ตรัสเกี่ยวกับท่าน และทรงตั้งท่านเป็นเจ้านายเหนืออิสราเอล</verse>
				<verse number="31">เจ้านายของดิฉันจะไม่มีเหตุที่เสียใจหรือมีจิตสำนึกที่รู้สึกผิด เพราะการฆ่าด้วยไม่มีสาเหตุ เพราะเจ้านายของดิฉันแก้แค้นด้วยตนเอง และเมื่อพระยาห์เวห์ทรงทำความดีแก่เจ้านายของดิฉันแล้ว ก็ขอระลึกถึงสาวใช้ของท่าน”</verse>
				<verse number="32">ดาวิดพูดกับนางอาบีกายิลว่า “สาธุการแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล ผู้ทรงใช้เจ้าให้มาพบเราในวันนี้</verse>
				<verse number="33">ขอให้ความฉลาดของเจ้ารับพระพร และขอให้ตัวเจ้ารับพระพร เพราะเจ้าได้ป้องกันเราในวันนี้ให้พ้นจากการฆ่า และจากการแก้แค้นด้วยมือของเราเอง</verse>
				<verse number="34">เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล ผู้ทรงระงับเราเสียจากการทำร้ายเจ้า ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด ถ้าเจ้าไม่ได้รีบมาพบเรา ถึงรุ่งสางจะไม่มีเหลือแก่นาบาลแม้แต่ชายสักคน”</verse>
				<verse number="35">แล้วดาวิดก็รับบรรดาสิ่งที่นางนำมาจากมือของนาง และดาวิดพูดกับนางว่า “จงกลับไปบ้านของเจ้าด้วยสวัสดิภาพเถิด ดูสิเราได้ฟังเสียงของเจ้าแล้ว และเรารับคำขอร้องของเจ้า”</verse>
				<verse number="36">และอาบีกายิลก็กลับไปหานาบาล และนี่แน่ะ เขากำลังมีการเลี้ยงใหญ่ในบ้านของเขาอย่างการเลี้ยงของพระราชา และจิตใจของนาบาลก็เบิกบาน เพราะเขามึนเมามาก นางจึงไม่ได้บอกอะไรให้เขาทราบจนเวลารุ่งสาง</verse>
				<verse number="37">และในเวลาเช้า เมื่อเหล้าองุ่นสร่างจากนาบาลไปแล้ว ภรรยาของเขาก็เล่าเรื่องราวเหล่านี้ให้ฟัง และใจของเขาก็ตายข้างใน และเขากลายเป็นดังก้อนหิน</verse>
				<verse number="38">ต่อมาอีกประมาณสิบวันพระยาห์เวห์ทรงประหารนาบาลและเขาก็ตาย</verse>
				<verse number="39">เมื่อดาวิดได้ยินว่านาบาลสิ้นชีวิตแล้ว ท่านจึงพูดว่า “สาธุการแด่พระยาห์เวห์ผู้ทรงแก้แค้นการเหยียดหยามที่ข้าพระองค์ได้รับจากมือของนาบาล และทรงป้องกันผู้รับใช้ของพระองค์จากความชั่ว พระยาห์เวห์ทรงตอบแทนความชั่วของนาบาลให้ตกบนศีรษะของเขาเอง” แล้วดาวิดก็ส่งคนไปพูดกับอาบีกายิลให้มาเป็นภรรยาของท่าน</verse>
				<verse number="40">และเมื่อผู้รับใช้ของดาวิดมาถึงอาบีกายิลที่คารเมล พวกเขาพูดกับนางว่า “ดาวิดส่งพวกเรามาหาท่านเพื่อนำท่านไปเป็นภรรยา”</verse>
				<verse number="41">และนางก็ลุกขึ้นซบหน้าลงถึงดินพูดว่า “ดูเถิด สาวใช้ของท่านเป็นทาสที่จะล้างเท้าให้พวกผู้รับใช้ของเจ้านายของดิฉัน”</verse>
				<verse number="42">อาบีกายิลก็รีบลุกขึ้นขี่ลาไปพร้อมกับสาวใช้ปรนนิบัตินางอีกห้าคน นางตามพวกผู้สื่อสารของดาวิดไป และเป็นภรรยาของดาวิด</verse>
				<verse number="43">ดาวิดยังได้รับนางอาหิโนอัม ชาวยิสเรเอลมาด้วย และทั้งสองก็เป็นภรรยาของท่าน</verse>
				<verse number="44">ซาอูลทรงยกมีคาลราชธิดาของพระองค์ ผู้เป็นภรรยาของดาวิด ให้แก่ปัลทีบุตรลาอิชชาวกัลลิมแล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ชาวศิฟมาหาซาอูลที่เมืองกิเบอาห์ทูลว่า “ดาวิดซ่อนตัวอยู่บนเนินเขาฮาคีลาห์ ซึ่งอยู่ด้านหน้าของเยชิโมนไม่ใช่หรือ?”</verse>
				<verse number="2">ซาอูลจึงทรงลุกขึ้นลงไปที่ถิ่นทุรกันดารศิฟ พร้อมกับชายอิสราเอลที่คัดเลือกแล้ว 3,000 คน เพื่อค้นหาดาวิดในถิ่นทุรกันดารศิฟ</verse>
				<verse number="3">และซาอูลทรงตั้งค่ายอยู่ที่เขาฮาคีลาห์ซึ่งอยู่ถนนด้านหน้าของเยชิโมน แต่ดาวิดยังคงอยู่ในถิ่นทุรกันดาร และท่านรู้ว่าซาอูลเสด็จมาตามหาท่านที่ในถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="4">ดาวิดก็ส่งพวกผู้สอดแนมออกไป จึงรู้ว่าซาอูลเสด็จมาแน่</verse>
				<verse number="5">แล้วดาวิดก็ลุกขึ้นมายังที่ซึ่งซาอูลทรงตั้งค่ายนั้น และดาวิดก็เห็นที่ที่ซาอูลบรรทมพร้อมกับอับเนอร์บุตรเนอร์แม่ทัพ ซาอูลบรรทมอยู่กลางเขตค่าย และพวกทหารก็ตั้งค่ายรอบพระองค์</verse>
				<verse number="6">แล้วดาวิดก็พูดกับอาหิเมเลคคนฮิตไทต์ และกับอาบีชัยบุตรของนางเศรุยาห์ น้องชายของโยอาบว่า “ใครจะลงไปในค่ายของซาอูลกับเราบ้าง?” อาบีชัยตอบว่า “ข้าพเจ้าเองจะลงไปกับท่าน”</verse>
				<verse number="7">ดาวิดและอาบีชัยจึงลงไปที่พวกทหารนั้นในเวลากลางคืน และดูเถิด ซาอูลบรรทมหลับอยู่กลางเขตค่าย มีหอกปักอยู่ที่ดินตรงพระเศียรของพระองค์ อับเนอร์กับพวกทหารก็นอนล้อมพระองค์อยู่</verse>
				<verse number="8">อาบีชัยพูดกับดาวิดว่า “วันนี้พระเจ้าทรงมอบศัตรูของท่านไว้ในมือของท่านแล้ว บัดนี้ขอให้ข้าพเจ้าแทงเขาด้วยหอกให้ติดดิน ครั้งเดียวก็พอ และข้าพเจ้าไม่ต้องแทงเขาครั้งที่สอง”</verse>
				<verse number="9">แต่ดาวิดบอกอาบีชัยว่า “ขออย่าทำลายพระองค์เลย เพราะใครจะเหยียดมือออกต่อสู้ผู้ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงเจิมไว้ และจะไม่มีความผิด?”</verse>
				<verse number="10">และดาวิดพูดว่า “พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด พระยาห์เวห์จะทรงฆ่าพระองค์เอง หรือจะถึงวันกำหนดที่พระองค์ต้องสิ้นพระชนม์ หรือพระองค์จะเสด็จเข้าสงครามและถูกปลงพระชนม์</verse>
				<verse number="11">ขอพระยาห์เวห์ทรงห้ามปรามข้าพเจ้าไม่ให้เหยียดมือออกต่อสู้ผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงเจิมไว้ บัดนี้จงเอาหอกที่อยู่ตรงพระเศียรกับเหยือกน้ำ และให้เราไปกันเถิด”</verse>
				<verse number="12">ดาวิดจึงเอาหอกและเหยือกน้ำจากที่พระเศียรของซาอูล และพวกเขาก็ออกไป ไม่มีใครเห็นไม่มีใครรู้ และไม่มีใครตื่นเพราะทั้งหมดหลับสนิท เพราะพระยาห์เวห์ทรงทำให้พวกเขาหลับสนิท</verse>
				<verse number="13">และดาวิดก็ข้ามไปอีกฟากหนึ่งไปยืนอยู่บนยอดเขาไกลออกไป มีที่ว่างกว้างใหญ่ระหว่างทั้งสองฝ่าย</verse>
				<verse number="14">ดาวิดก็ตะโกนเรียกพวกทหารและอับเนอร์บุตรเนอร์ว่า “อับเนอร์ ท่านไม่ตอบหรือ?” แล้วอับเนอร์ตอบว่า “เจ้าเป็นใคร มาร้องเรียกพระราชา?”</verse>
				<verse number="15">และดาวิดตอบอับเนอร์ว่า “ท่านไม่ใช่ผู้ชายหรือ? ในอิสราเอลมีใครเสมอเหมือนท่าน? ทำไมท่านไม่เฝ้าพระราชาเจ้านายของท่านไว้? เพราะมีคนหนึ่งเข้าไปจะทำลายพระราชาเจ้านายของท่าน</verse>
				<verse number="16">ที่ท่านทำเช่นนี้ไม่ดี พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด พวกท่านควรตายเพราะพวกท่านไม่ได้เฝ้าเจ้านายของพวกท่าน ผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงเจิมไว้ บัดนี้ดูซิว่า หอกของพระราชาอยู่ที่ไหน? และเหยือกน้ำที่ตรงพระเศียรนั้นอยู่ที่ไหน?”</verse>
				<verse number="17">ซาอูลทรงจำเสียงของดาวิดได้จึงตรัสว่า “ดาวิดบุตรของข้า นี่เป็นเสียงของเจ้าหรือ?” และดาวิดทูลว่า “ข้าแต่พระราชา เจ้านายของข้าพระบาท เป็นเสียงข้าพระบาทพ่ะย่ะค่ะ”</verse>
				<verse number="18">และดาวิดทูลต่อไปว่า “ทำไมเจ้านายของข้าพระบาทจึงไล่ตามผู้รับใช้ของพระองค์? ข้าพระบาทได้ทำอะไรไป มือข้าพระบาททำชั่วอะไร?</verse>
				<verse number="19">บัดนี้ขอพระราชาเจ้านายของข้าพระบาททรงฟังถ้อยคำของผู้รับใช้ของฝ่าพระบาท ถ้าพระยาห์เวห์ทรงปลุกปั่นฝ่าพระบาทให้ต่อสู้ข้าพระบาท ขอพระเจ้าทรงได้รับเครื่องถวาย ถ้าเป็นมนุษย์ยุ ก็ขอให้พวกเขาเป็นที่สาปแช่งเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ เพราะพวกเขาได้ขับไล่ข้าพระบาทออกไปในวันนี้จากส่วนแบ่งในมรดกของพระยาห์เวห์ โดยกล่าวว่า ‘จงไปปรนนิบัติพวกพระอื่น’</verse>
				<verse number="20">บัดนี้ ขออย่าให้โลหิตของข้าพระบาทตกถึงดินไกลจากพระพักตร์พระยาห์เวห์ เพราะพระราชาแห่งอิสราเอลได้เสด็จออกมาเพื่อค้นหาหมัดตัวเดียว ดังผู้ไล่ตามนกกระทาอยู่บนภูเขา”</verse>
				<verse number="21">แล้วซาอูลตรัสว่า “ข้าทำผิดแล้ว ดาวิดบุตรของข้า จงกลับไปเถิด เราจะไม่ทำร้ายเจ้าอีกต่อไป เพราะในวันนี้ชีวิตของเราก็ประเสริฐในสายตาของเจ้า ดูเถิด เราสำแดงตัวเป็นคนเขลาและทำผิดมากมาย”</verse>
				<verse number="22">และดาวิดทูลว่า “ข้าแต่พระราชา ขอทรงดูหอกนี้ ขอทรงให้คนหนุ่มคนหนึ่งข้ามมารับไป</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์ทรงตอบแทนแก่ทุกคนตามความชอบธรรมและความซื่อสัตย์ของเขา เพราะในวันนี้พระยาห์เวห์ทรงมอบฝ่าพระบาทไว้ในมือของข้าพระบาทแล้ว แต่ข้าพระบาทไม่ปรารถนาจะเหยียดมือออกต่อสู้ผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงเจิมไว้</verse>
				<verse number="24">ดูเถิด ในสายตาของข้าพระบาท พระชนม์ของฝ่าพระบาทนั้นมีค่าฉันใด ขอให้ชีวิตของข้าพระบาทมีค่าในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ฉันนั้น และขอพระองค์ทรงช่วยกู้ข้าพระบาทให้พ้นจากความทุกข์ยากลำบากทั้งสิ้น”</verse>
				<verse number="25">แล้วซาอูลจึงตรัสกับดาวิดว่า “ดาวิดบุตรของเราเอ๋ย ขอให้เจ้าได้รับพร เจ้าจะได้ทำสิ่งต่างๆ แน่และจะมีชัยเป็นแน่” ดาวิดจึงไปตามทางของท่าน และซาอูลก็เสด็จกลับสู่ราชสำนักของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">ดาวิดนึกในใจว่า “ข้าคงจะพินาศสักวันหนึ่งด้วยพระหัตถ์ของซาอูล ไม่มีสิ่งใดดีกว่าที่ข้าจะหนีจริงๆ ไปอยู่ที่แผ่นดินคนฟีลิสเตีย แล้วซาอูลก็จะทรงหมดหวังที่จะค้นหาข้าอีกภายในพรมแดนอิสราเอล และข้าจะรอดพ้นจากพระหัตถ์ของพระองค์ได้”</verse>
				<verse number="2">ดาวิดจึงลุกขึ้นยกข้ามไป ทั้งตัวท่านและคนที่อยู่กับท่าน 600 คน ไปหาอาคีชบุตรมาโอค กษัตริย์เมืองกัท</verse>
				<verse number="3">และดาวิดก็อาศัยอยู่กับอาคีชที่เมืองกัท คือตัวท่านและคนของท่าน ทุกคนมีครัวเรือนไปด้วย ทั้งดาวิดพร้อมกับภรรยาสองคน คืออาหิโนอัมชาวยิสเรเอล และอาบีกายิลชาวคารเมลแม่ม่ายของนาบาล</verse>
				<verse number="4">และเมื่อมีคนไปทูลซาอูลว่า ดาวิดได้หนีไปเมืองกัทแล้ว พระองค์ก็ไม่ได้ทรงเสาะหาท่านอีกต่อไป</verse>
				<verse number="5">แล้วดาวิดจึงทูลอาคีชว่า “ถ้าข้าพระบาทเป็นที่โปรดปรานของฝ่าพระบาท ขอทรงให้พวกเขามอบที่ในเมืองชนบทแก่ข้าพระบาทสักแห่งหนึ่ง และข้าพระบาทจะได้อาศัยอยู่ที่นั่น ทำไมผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทจะอยู่ในกรุงกับฝ่าพระบาทเล่า?”</verse>
				<verse number="6">ในวันนั้นอาคีชทรงมอบศิกลากให้ท่าน ดังนั้นศิกลากจึงกลายเป็นของบรรดากษัตริย์ยูดาห์จนถึงทุกวันนี้</verse>
				<verse number="7">ระยะเวลาที่ดาวิดเข้าไปอยู่ในแผ่นดินฟีลิสเตียนั้น เป็น 1 ปีกับ 4 เดือน</verse>
				<verse number="8">ส่วนดาวิดกับคนของท่าน ก็ขึ้นไปปล้นคนเกชูร์ คนเกเซอร์ คนอามาเลข เพราะคนเหล่านี้อาศัยอยู่ในดินแดนนั้นตั้งแต่สมัยโบราณ ไกลไปจนถึงเมืองชูร์ถึงแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="9">ดาวิดก็โจมตีแผ่นดินนั้น ไม่ไว้ชีวิตผู้ชายหรือผู้หญิง แต่ริบแกะ โค ลา อูฐ และเสื้อผ้า แล้วกลับมาหาอาคีช</verse>
				<verse number="10">เมื่อไรอาคีชตรัสถามว่า “วันนี้พวกท่านไปปล้นที่ไหนมา?” ดาวิดก็ทูลว่า “ปล้นเนเกบที่แผ่นดินยูดาห์” หรือ “ปล้นเนเกบที่ตระกูลเยราเมเอล” หรือ “ปล้นเนเกบของคนเคไนต์”</verse>
				<verse number="11">ดาวิดไม่ได้ไว้ชีวิตผู้ชายหรือผู้หญิง ที่จะนำมาที่เมืองกัท โดยคิดว่า “เกรงว่า พวกเขาจะบอกเรื่องของพวกเรา และกล่าวว่า ‘ดาวิดทำวิธีนั้น’ ” นี่เป็นวิธีปฏิบัติ ขณะที่ท่านอาศัยอยู่ในดินแดนฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="12">อาคีชวางพระทัยในดาวิด ด้วยทรงดำริว่า “เขาได้ทำให้อิสราเอลชนชาติของเขาเกลียดเขาจริงๆ เพราะฉะนั้นเขาจึงเป็นผู้รับใช้ของเราตลอดไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">ต่อมาในครั้งนั้น พวกฟีลิสเตียรวบรวมกองทัพ เพื่อทำสงครามสู้รบกับอิสราเอล และอาคีชตรัสกับดาวิดว่า “จงรู้แน่ว่า ท่านกับคนของท่านจะออกทัพไปกับเรา”</verse>
				<verse number="2">ดาวิดทูลอาคีชว่า “ดีพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าพระบาทจะได้ทรงทราบว่าผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทจะทำอะไรได้บ้าง” และอาคีชรับสั่งกับดาวิดว่า “ดีแล้ว เราจะตั้งท่านเป็นองครักษ์ของเราตลอดไป”</verse>
				<verse number="3">เมื่อซามูเอลตายแล้ว คนอิสราเอลทั้งปวงก็ไว้ทุกข์ให้ท่าน และฝังศพท่านไว้ในเมืองรามาห์ ซึ่งเป็นเมืองของท่านเอง และซาอูลทรงกำจัดพวกคนทรงและพวกหมอดูเสียจากแผ่นดิน</verse>
				<verse number="4">พวกฟีลิสเตียก็ชุมนุมกันและมาตั้งค่ายอยู่ที่ชูเนม และซาอูลทรงรวบรวมอิสราเอลทั้งสิ้น ตั้งค่ายอยู่ที่กิลโบอา</verse>
				<verse number="5">เมื่อซาอูลทอดพระเนตรกองทัพของพวกฟีลิสเตียก็ทรงกลัว และพระทัยของพระองค์ก็หวั่นไหวมาก</verse>
				<verse number="6">และเมื่อซาอูลทูลถามพระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์ไม่ได้ทรงตอบพระองค์ ไม่ว่าด้วยความฝัน หรือด้วยอูริม หรือด้วยผู้เผยพระวจนะ</verse>
				<verse number="7">ซาอูลจึงรับสั่งกับพวกมหาดเล็กของพระองค์ว่า “จงไปค้นหาหญิงคนทรงให้เรา เพื่อเราจะได้ไปหานางและถามนางดู” และมหาดเล็กก็กราบทูลว่า “ดูเถิด มีหญิงคนทรงคนหนึ่งอยู่ที่บ้านเอนโดร์”</verse>
				<verse number="8">ซาอูลจึงปลอมพระองค์และทรงฉลองพระองค์อย่างอื่น เสด็จออกไปพร้อมกับชายสองคน ไปหาหญิงคนทรงในเวลากลางคืน พระองค์ตรัสว่า “ขอทำนายให้ฉันโดยการเข้าทรง และจงเรียกคนนั้นที่ฉันจะบอกเธอขึ้นมา”</verse>
				<verse number="9">หญิงคนนั้นจึงทูลตอบพระองค์ว่า “นี่แน่ะ ท่านเองรู้แล้วว่าซาอูลได้ทรงทำอะไร ที่ได้ทรงกำจัดพวกคนทรงและพวกหมอดูเสียจากแผ่นดิน ทำไมท่านจึงมาวางกับดักชีวิตของข้าพเจ้าให้ตายเล่า?”</verse>
				<verse number="10">แต่ซาอูลทรงปฏิญาณกับหญิงนั้นในพระนามของพระยาห์เวห์ว่า “พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด เจ้าจะไม่โดนทำโทษเพราะเรื่องนี้”</verse>
				<verse number="11">หญิงนั้นจึงทูลถามว่า “ท่านจะให้ข้าพเจ้าเรียกใครขึ้นมาให้ท่าน?” ซาอูลตรัสว่า “เรียกซามูเอลขึ้นมาให้ฉัน”</verse>
				<verse number="12">และเมื่อหญิงคนนั้นเห็นซามูเอล นางจึงร้องเสียงดัง หญิงนั้นทูลซาอูลว่า “ไฉนพระองค์จึงทรงหลอกลวงหม่อมฉัน? พระองค์คือซาอูล”</verse>
				<verse number="13">พระราชาตรัสแก่นางว่า “อย่ากลัวเลย เจ้าได้เห็นอะไร?” และหญิงนั้นทูลซาอูลว่า “หม่อมฉันเห็นเจ้าองค์หนึ่งเสด็จขึ้นมาจากแผ่นดิน”</verse>
				<verse number="14">พระองค์ถามนางว่า “รูปร่างของเขาเป็นอย่างไร?” และนางทูลว่า “เป็นผู้ชายแก่ขึ้นมามีเสื้อคลุมกายอยู่” ซาอูลก็ทรงทราบว่าเป็นซามูเอล พระองค์โน้มพระกายลงซบพระพักตร์ลงถึงดิน</verse>
				<verse number="15">แล้วซามูเอลพูดกับซาอูลว่า “ท่านรบกวนเราด้วยเรียกเราขึ้นมาทำไม?” ซาอูลทรงตอบว่า “ข้าพเจ้ามีความทุกข์หนัก เพราะพวกฟีลิสเตียกำลังมาทำสงครามกับข้าพเจ้า และพระเจ้าทรงหันจากข้าพเจ้าเสียแล้ว ไม่ได้ทรงตอบข้าพเจ้าอีกเลย ไม่ว่าโดยผู้เผยพระวจนะหรือโดยความฝัน เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจึงได้เรียกท่านขึ้นมา เพื่อท่านจะได้แจ้งข้าพเจ้าว่า ข้าพเจ้าจะทำประการใดดี”</verse>
				<verse number="16">และซามูเอลตอบว่า “ทำไมท่านถามข้าพเจ้า ในเมื่อพระยาห์เวห์ทรงหันจากท่านแล้ว และทรงเป็นศัตรูของท่าน?</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์ได้ทรงทำแก่ท่านดังที่พระองค์ตรัสบอกทางข้าพเจ้าแล้วนั้น เพราะพระยาห์เวห์ทรงฉีกราชอาณาจักรนั้นจากมือของท่านและทรงมอบให้แก่คนอื่น คือดาวิด</verse>
				<verse number="18">เพราะท่านไม่ได้เชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์ ไม่ได้ทำตามพระพิโรธของพระองค์ที่ทรงมีต่ออามาเลข ฉะนั้นพระยาห์เวห์จึงทรงทำสิ่งนี้แก่ท่านในวันนี้</verse>
				<verse number="19">ยิ่งกว่านั้นพระยาห์เวห์จะทรงมอบอิสราเอลพร้อมกับตัวท่านไว้ในมือของพวกฟีลิสเตีย พรุ่งนี้ตัวท่านพร้อมกับบุตรชายทั้งหลายของท่านจะอยู่กับเรา และพระยาห์เวห์จะทรงมอบกองทัพอิสราเอลไว้ในมือของพวกฟีลิสเตียด้วย”</verse>
				<verse number="20">แล้วซาอูลก็ทรงล้มลงเหยียดยาวบนพื้นดินทันที กลัวยิ่งนักเพราะถ้อยคำของซามูเอล และไม่มีกำลังเหลืออยู่ในพระองค์ เพราะไม่ได้เสวยอาหารตลอดหนึ่งวันกับหนึ่งคืน</verse>
				<verse number="21">หญิงนั้นก็เข้ามาหาซาอูล เมื่อนางเห็นว่าพระองค์ตกพระทัยมาก จึงทูลว่า “ดูเถิด สาวใช้ของฝ่าพระบาทเชื่อฟังฝ่าพระบาท ยอมเสี่ยงชีวิตและยอมฟังพระดำรัสที่พระองค์ตรัสสั่งต่อข้าพระบาท</verse>
				<verse number="22">เพราะฉะนั้นขอฝ่าพระบาทฟังเสียงสาวใช้ของฝ่าพระบาทบ้าง ขอหม่อมฉันถวายอาหารเล็กน้อยแก่พระองค์ให้เสวย เพื่อจะมีพระกำลังเมื่อเสด็จกลับตามทางของพระองค์”</verse>
				<verse number="23">แต่พระองค์ทรงปฏิเสธ รับสั่งว่า “ไม่กิน” แต่พวกมหาดเล็กกับหญิงนั้นอ้อนวอนพระองค์ พระองค์ก็ทรงฟังเสียงของพวกเขา พระองค์ทรงลุกขึ้นจากพื้นดินและประทับบนเตียง</verse>
				<verse number="24">หญิงนั้นมีลูกโคอ้วนอยู่ในบ้านตัวหนึ่ง ก็รีบฆ่าเสีย เอาแป้งมานวดปิ้งทำขนมปังไร้เชื้อ</verse>
				<verse number="25">นางก็นำมาถวายให้ซาอูลเสวย กับให้พวกมหาดเล็กรับประทาน แล้วพวกเขาลุกขึ้นกลับไปในคืนนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">พวกฟีลิสเตียชุมนุมกำลังทั้งสิ้นอยู่ที่อาเฟก และอิสราเอลตั้งค่ายอยู่ที่น้ำพุซึ่งอยู่ในยิสเรเอล</verse>
				<verse number="2">เมื่อพวกเจ้านายฟีลิสเตียเดินผ่านไปตามกองร้อยและกองพัน และดาวิดกับคนของท่านก็ผ่านไปข้างหลังกับอาคีช</verse>
				<verse number="3">พวกแม่ทัพของคนฟีลิสเตียพูดว่า “พวกฮีบรูเหล่านี้มาทำอะไร?” และอาคีชก็รับสั่งแก่พวกแม่ทัพคนฟีลิสเตียว่า “นี่คือดาวิดมหาดเล็กซาอูลกษัตริย์อิสราเอลไม่ใช่หรือ? เขาอยู่กับเรามาหลายวันหลายปีแล้ว ข้าพเจ้ายังไม่พบความผิดในตัวเขาเลย” ตั้งแต่วันที่เขาหนีมาจนถึงวันนี้</verse>
				<verse number="4">แต่พวกแม่ทัพฟีลิสเตียโกรธพระองค์ และพวกแม่ทัพฟีลิสเตียทูลพระองค์ว่า “ขอส่งชายคนนั้นกลับไป เพื่อให้เขากลับไปอยู่ที่ที่พระองค์กำหนดให้เขา อย่าให้เขาลงไปสนามรบกับเราเกรงว่าในสงคราม พวกเขาจะเป็นศัตรูของเรา เพราะว่าชายคนนี้จะคืนดีกับเจ้านายของเขาได้ด้วยอะไรเล่า? ไม่ใช่ด้วยศีรษะของพวกคนเหล่านี้หรือ?</verse>
				<verse number="5">คนนี้ไม่ใช่ดาวิดหรือ ซึ่งพวกเขาร้องเพลงเต้นรำกันว่า ‘ซาอูลฆ่าคนเป็นพันๆ และดาวิดฆ่าคนเป็นหมื่นๆ’? ”</verse>
				<verse number="6">อาคีชจึงทรงเรียกดาวิดเข้ามา รับสั่งแก่ท่านว่า “พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด ท่านได้ปฏิบัติตนเป็นคนซื่อสัตย์มาแล้ว สำหรับเรา เราก็เห็นดีที่ท่านจะออกทัพไปกับเรา เพราะเราไม่พบความผิดในท่านตั้งแต่วันที่ท่านมาอยู่กับเราจนถึงวันนี้ แต่ในสายตาของพวกเจ้านายไม่เห็นดีด้วยในเรื่องท่าน</verse>
				<verse number="7">ฉะนั้นจงกลับไปอย่างสันติเถิด เพื่อไม่ให้เป็นที่ขัดใจพวกเจ้านายฟีลิสเตีย”</verse>
				<verse number="8">และดาวิดก็ทูลอาคีชว่า “แต่ข้าพระบาทได้ทำสิ่งใด? หรือฝ่าพระบาทได้พบสิ่งใดในตัวของข้าพระบาท ตั้งแต่วันที่ข้าพระบาทมาอยู่เฉพาะพระพักตร์ฝ่าพระบาทจนถึงวันนี้ว่า ข้าพระบาทไม่ควรจะไปรบกับพวกศัตรูของพระราชาเจ้านายของข้าพระบาท?”</verse>
				<verse number="9">อาคีชก็รับสั่งตอบดาวิดว่า “เรารู้แล้วว่าเจ้าดีในสายตาของเราอย่างทูตสวรรค์ของพระเจ้า แต่บรรดาแม่ทัพแห่งฟีลิสเตียกล่าวว่า ‘อย่าให้เขาขึ้นไปในสงครามกับพวกเราเลย’</verse>
				<verse number="10">เมื่อเป็นอย่างนี้ จงลุกขึ้นแต่เช้าพร้อมกับพวกทหารแห่งนายของท่านคือพวกที่มากับท่าน เมื่อพวกท่านลุกขึ้นในเวลาเช้ามืด พอมีแสงก็จงออกเดิน”</verse>
				<verse number="11">ดาวิดจึงลุกขึ้นตั้งแต่เช้ามืด คือตัวท่านพร้อมกับพวกของท่านเพื่อออกเดินในตอนเช้า กลับไปยังแผ่นดินฟีลิสเตีย แต่พวกฟีลิสเตียขึ้นไปยังยิสเรเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">ในวันที่สามเมื่อดาวิดกับคนของท่านมาถึงศิกลาก ปรากฏว่าคนอามาเลขได้มาปล้นเนเกบกับศิกลากแล้ว พวกเขาโจมตีศิกลากและเผาเสียด้วยไฟ</verse>
				<verse number="2">และจับพวกผู้หญิงกับทุกคนที่อยู่ในนั้นไปเป็นเชลยทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ไม่ได้ฆ่าใครเลย แต่กวาดต้อนไปตามทางของพวกเขา</verse>
				<verse number="3">เมื่อดาวิดกับพวกของท่านมาถึงเมืองนั้น และดูเถิด เมืองนั้นถูกเผาด้วยไฟ และภรรยากับบุตรชายบุตรหญิงของพวกเขาถูกจับไปเป็นเชลย</verse>
				<verse number="4">แล้วดาวิดกับพวกทหารที่อยู่กับท่านก็ร้องไห้เสียงดังจนเขาไม่มีกำลังจะร้องไห้อีก</verse>
				<verse number="5">นางอาหิโนอัมชาวยิสเรเอล และนางอาบีกายิลแม่ม่ายของนาบาลชาวคารเมล ภรรยาทั้งสองของดาวิดก็ถูกจับไปเป็นเชลยด้วย</verse>
				<verse number="6">และดาวิดก็เป็นทุกข์หนักเพราะพวกทหารพูดกันว่าจะขว้างท่านให้ตายด้วยก้อนหิน เพราะจิตใจของพวกทหารทุกคนขมขื่น เพราะเรื่องพวกบุตรชายและบุตรหญิงของพวกเขา แต่ดาวิดก็มีกำลังขึ้นในพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="7">ดาวิดจึงพูดกับอาบียาธาร์ ปุโรหิตบุตรของอาหิเมเลคว่า “นำเอโฟดมาให้ข้าพเจ้า” อาบียาธาร์ก็นำเอโฟดมาให้ดาวิด</verse>
				<verse number="8">และดาวิดทูลถามพระยาห์เวห์ว่า “สมควรที่ข้าพระองค์จะไล่ตามกองปล้นนี้หรือ? ข้าพระองค์จะไปทันพวกเขาหรือ?” พระองค์ทรงตอบท่านว่า “จงไล่ตามเถิด เพราะเจ้าจะไปทันพวกเขาแน่ และจะช่วยกู้ได้แน่”</verse>
				<verse number="9">ดาวิดออกไปพร้อมกับชายที่อยู่กับท่าน 600 คนนั้น และเขามาถึงลำธารเบโสร์ คนที่ล้าหลังก็หยุดอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="10">แต่ดาวิดไล่ตามต่อไป ทั้งตัวท่านและชาย 400 คน ส่วนชาย 200 คนที่อ่อนเพลียเกินที่จะข้ามลำธารเบโสร์ก็หยุดพักอยู่</verse>
				<verse number="11">พวกเขาพบชาวอียิปต์คนหนึ่งอยู่ในทุ่งนา จึงนำเขามาหาดาวิด พวกเขาให้ขนมปังและเขาก็รับประทานและให้น้ำเขาดื่ม</verse>
				<verse number="12">และให้ขนมมะเดื่อชิ้นหนึ่งกับลูกเกดสองพวง เมื่อเขารับประทานแล้ว จิตใจของเขาก็ฟื้นขึ้น เพราะเขาไม่ได้รับประทานขนมปังหรือดื่มน้ำมาสามวันสามคืนแล้ว</verse>
				<verse number="13">และดาวิดถามเขาว่า “เจ้าเป็นคนของใคร? และเจ้ามาจากไหน?” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นคนหนุ่มชาวอียิปต์ เป็นคนใช้ของคนอามาเลขคนหนึ่ง เมื่อสามวันมาแล้วนายของข้าพเจ้าทิ้งข้าพเจ้าเพราะข้าพเจ้าป่วย</verse>
				<verse number="14">พวกเรามาปล้นที่เนเกบของคนเคเรธี และปล้นที่ของยูดาห์ และที่เนเกบของคาเลบ และพวกเราเผาเมืองศิกลากเสียด้วยไฟ”</verse>
				<verse number="15">ดาวิดถามเขาว่า “เจ้าจะพาเราลงไปถึงกองปล้นนี้หรือไม่?” เขาตอบว่า “ขอปฏิญาณแก่ข้าพเจ้าในพระนามของพระเจ้าว่าจะไม่ฆ่าข้าพเจ้า และท่านจะไม่มอบข้าพเจ้าไว้ในมือนายของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงจะพาท่านไปที่กองปล้นนั้น”</verse>
				<verse number="16">เมื่อเขาพาท่านลงไปแล้ว ดูเถิด ก็พบพวกเขากระจายกันอยู่เต็มทั่วพื้นดิน ต่างกินและดื่มและเต้นรำเพราะของที่ปล้นได้มากมายซึ่งพวกเขาเอามาจากแผ่นดินฟีลิสเตียและจากแผ่นดินยูดาห์</verse>
				<verse number="17">และดาวิดก็ฆ่าฟันเขาตั้งแต่โพล้เพล้จนถึงเวลาเย็นของวันรุ่งขึ้น ไม่มีชายคนใดหนีรอดจากพวกเขาไปได้สักคน ยกเว้นพวกคนหนุ่ม 400 คนซึ่งขี่อูฐหนีไป</verse>
				<verse number="18">ดาวิดกู้สิ่งของ ที่คนอามาเลขนำไปมาได้ทั้งหมด และดาวิดช่วยกู้ภรรยาทั้งสองของท่านมาได้</verse>
				<verse number="19">ไม่มีอะไรของพวกเขาที่ขาดไปเลย ไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ บุตรชายหรือบุตรหญิง ในสิ่งที่ถูกปล้นไปหรือทุกสิ่งที่พวกเขาเหล่านั้นเอาไปเป็นของพวกเขา ดาวิดได้คืนมาหมด</verse>
				<verse number="20">ดาวิดยังยึดฝูงแพะแกะ ฝูงโคทั้งหมด ซึ่งพวกเขาไล่ต้อนไปข้างหน้าฝูงสัตว์ฝูงอื่น พวกเขากล่าวว่า “นี่เป็นสิ่งที่ดาวิดยึดมา”</verse>
				<verse number="21">แล้วดาวิดกลับมายังชาย 200 คนผู้ที่อ่อนเพลียเกินที่จะตามดาวิดไป ซึ่งให้พักอยู่ที่ลำธารเบโสร์ พวกเขาออกไปพบดาวิดและพวกทหารที่อยู่กับท่าน เมื่อดาวิดเข้ามาใกล้คนหมู่นั้น ท่านก็ทักทายพวกเขา</verse>
				<verse number="22">คนอธรรมและคนก่อกวนทั้งสิ้นในพวกคนที่ติดตามดาวิดไปกล่าวว่า “เพราะพวกเขาไม่ไปกับเรา เราจะไม่ให้สิ่งที่เรายึดมาได้แก่พวกเขา นอกจากที่เราช่วยกู้มาให้ชายทุกคน คือภรรยาของเขาและพวกบุตรชายของเขา ให้พวกเขาไปได้”</verse>
				<verse number="23">แต่ดาวิดกล่าวว่า “พวกพี่น้องของข้าพเจ้า พวกท่านอย่าทำอย่างนั้นกับสิ่งซึ่งพระยาห์เวห์ทรงมอบแก่พวกเรา ผู้ได้ทรงพิทักษ์รักษาพวกเราไว้และทรงมอบกองปล้นซึ่งมาต่อสู้กับพวกเราไว้ในมือของพวกเรา</verse>
				<verse number="24">ในเรื่องนี้ใครจะฟังพวกท่าน เพราะคนที่ลงไปในสงครามได้ส่วนแบ่งของพวกเขาอย่างไร คนที่อยู่กับกองสัมภาระก็จะได้รับส่วนแบ่งอย่างนั้นเหมือนกัน”</verse>
				<verse number="25">ตั้งแต่นั้นเป็นต้นไป ดาวิดก็ตั้งข้อนี้ให้เป็นกฎและหลักปฏิบัติแก่อิสราเอลจนทุกวันนี้</verse>
				<verse number="26">เมื่อดาวิดมาถึงเมืองศิกลากแล้ว ก็ส่งของที่ยึดได้นั้นส่วนหนึ่งไปให้เพื่อนๆ ซึ่งเป็นพวกผู้ใหญ่ในยูดาห์กล่าวว่า “นี่เป็นของขวัญสำหรับพวกท่านจากของที่ยึดจากพวกศัตรูของพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="27">คือแก่คนที่อยู่ในเบธเอล ในราโมท ที่เนเกบ ในยาททีร์</verse>
				<verse number="28">ในอาโรเออร์ ในสิฟโมท ในเอชเทโมอา</verse>
				<verse number="29">ในราคาล ในบรรดาเมืองของคนเยราเมเอล ในบรรดาเมืองของคนเคไนต์</verse>
				<verse number="30">ในโฮเรมาห์ ในโบราชาน ในอาธาค</verse>
				<verse number="31">ในเฮโบรน คือให้แก่ทุกตำบลที่ดาวิดเองกับพวกของท่านเคยไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">พวกฟีลิสเตียก็ต่อสู้กับอิสราเอล และชาวอิสราเอลก็หนีจากพวกฟีลิสเตีย ล้มตายอยู่ที่บนภูเขากิลโบอา</verse>
				<verse number="2">และพวกฟีลิสเตียก็ไล่ทันซาอูลกับพวกราชโอรส และคนฟีลิสเตียก็ฆ่าเหล่าราชโอรสของซาอูล คือโยนาธาน อาบีนาดับ และมัลคีชูวา</verse>
				<verse number="3">การรบก็หนักถึงซาอูล พวกนักธนูพบพระองค์ พระองค์บาดเจ็บสาหัสเพราะพวกนักธนู</verse>
				<verse number="4">แล้วซาอูลรับสั่งคนถืออาวุธของพระองค์ว่า “จงชักดาบออกแทงเราเสียให้ทะลุเถิด เกรงว่าพวกที่ไม่ได้เข้าสุหนัตเหล่านี้จะเข้ามาแทงเราทะลุ และทำป่าเถื่อนต่อเรา” แต่ผู้ถืออาวุธไม่ยอมทำตาม เพราะเขากลัวมาก ซาอูลจึงทรงหยิบดาบของพระองค์ และทรงล้มทับดาบนั้น</verse>
				<verse number="5">และเมื่อผู้ถืออาวุธเห็นว่า ซาอูลสิ้นพระชนม์แล้ว เขาก็ล้มทับดาบของเขาตายด้วยกับพระองค์</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น ซาอูลและราชโอรสทั้งสามก็สิ้นพระชนม์ และผู้ถืออาวุธของพระองค์ ตลอดจนทหารทั้งหมดของพระองค์ก็ตายด้วยกันในวันนั้น</verse>
				<verse number="7">เมื่อชนอิสราเอลซึ่งอยู่อีกฟากของหุบเขา และพวกที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำจอร์แดนเห็นคนอิสราเอลหนีไป และเห็นว่าซาอูลกับราชโอรสของพระองค์สิ้นพระชนม์แล้ว พวกเขาก็ทิ้งบรรดาเมืองของพวกเขาหลบหนีไป พวกฟีลิสเตียก็เข้ามาอาศัยอยู่ในที่เหล่านั้น</verse>
				<verse number="8">ต่อมาในวันรุ่งขึ้น เมื่อพวกฟีลิสเตียมาปลดสิ่งของจากคนที่ถูกฆ่า ก็พบพระศพซาอูล และราชโอรสทั้งสามอยู่บนภูเขากิลโบอา</verse>
				<verse number="9">พวกเขาจึงตัดพระเศียรของซาอูล และถอดเครื่องอาวุธของพระองค์ออก ส่งคนออกไปทั่วแผ่นดินฟีลิสเตีย นำเอาข่าวดีไปยังเรือนรูปเคารพ และยังประชาชน</verse>
				<verse number="10">พวกเขาเอาเครื่องอาวุธของพระองค์ไว้ที่วิหารของพระอัชทาโรท และมัดพระศพของพระองค์ไว้กับกำแพงเมืองเบธชาน</verse>
				<verse number="11">แต่เมื่อชาวยาเบชกิเลอาดได้ยินว่าคนฟีลิสเตียทำอย่างนั้นกับซาอูล</verse>
				<verse number="12">ชายที่กล้าหาญทุกคนก็ลุกขึ้นเดินตลอดคืน ไปปลดพระศพของซาอูล และพระศพของราชโอรสทั้งสามจากกำแพงเมืองเบธชาน และนำมาที่เมืองยาเบช ถวายพระเพลิงพระศพที่นั่น</verse>
				<verse number="13">พวกเขาเก็บพระอัฐิไปฝังไว้ที่ใต้ต้นสนหมอกในยาเบช และอดอาหารเจ็ดวัน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="10">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ต่อมาหลังจากซาอูลสิ้นพระชนม์แล้ว เมื่อดาวิดกลับจากการโจมตีคนอามาเลข ดาวิดพักที่ศิกลากได้สองวัน</verse>
				<verse number="2">พอวันที่สาม นี่แน่ะ มีชายคนหนึ่งมาจากค่ายของซาอูล สวมเสื้อผ้าขาดและมีผงคลีดินอยู่บนศีรษะ เมื่อเขามาถึงดาวิด ก็ย่อตัวลงซบหน้าถึงดิน</verse>
				<verse number="3">ดาวิดถามเขาว่า “เจ้ามาจากไหน?” เขาตอบท่านว่า “ข้าพเจ้าหนีมาจากค่ายอิสราเอล”</verse>
				<verse number="4">ดาวิดถามเขาว่า “ขอบอกข้าหน่อยว่า เหตุการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?” และเขาตอบว่า “พวกทหารหนีจากสงครามแล้วล้มตายมากมาย ซาอูลและโยนาธานราชโอรสของพระองค์ก็สิ้นพระชนม์ด้วย”</verse>
				<verse number="5">ดาวิดจึงถามชายหนุ่มที่มาบอกนั้นว่า “เจ้าทราบได้อย่างไรว่า ซาอูลและโยนาธานราชโอรสของท่านสิ้นพระชนม์?”</verse>
				<verse number="6">ชายหนุ่มที่บอกท่านนั้นตอบว่า “บังเอิญข้าพเจ้ามาที่ภูเขากิลโบอา นี่แน่ะ ซาอูลทรงยืนพิงหอกของพระองค์อยู่ และนี่แน่ะ รถรบและทหารม้าก็มาใกล้พระองค์</verse>
				<verse number="7">เมื่อพระองค์ทรงเหลียวมาเห็นข้าพเจ้า ก็เรียกข้าพเจ้า และข้าพเจ้าทูลตอบว่า ‘ข้าพระบาทอยู่ที่นี่’</verse>
				<verse number="8">พระองค์ตรัสถามข้าพเจ้าว่า ‘เจ้าคือใคร?’ ข้าพเจ้าทูลตอบพระองค์ว่า ‘ข้าพระบาทเป็นคนอามาเลข’</verse>
				<verse number="9">พระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘จงมายืนข้างเราและฆ่าเราเสีย เพราะเราเจ็บปวดสาหัส แต่เรายังมีชีวิตอยู่’</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้าจึงเข้าไปยืนข้างๆ พระองค์และประหารพระองค์เสีย เพราะข้าพเจ้ารู้ว่า หลังจากทรงล้มแล้ว พระองค์ก็ไม่สามารถดำรงพระชนม์ได้อีก และข้าพเจ้าก็ถอดมงกุฎบนพระเศียรและกำไลที่พระกร และข้าพเจ้าก็นำสิ่งเหล่านั้นมาให้เจ้านายของข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="11">แล้วดาวิดฉีกเสื้อของตน และคนทั้งปวงที่อยู่กับท่านก็ทำเหมือนกัน</verse>
				<verse number="12">และพวกเขาคร่ำครวญและร้องไห้และอดอาหารจนถึงเวลาเย็น ให้ซาอูลและโยนาธานราชโอรสของพระองค์ และให้ประชากรของพระยาห์เวห์และพงศ์พันธุ์อิสราเอล เพราะพวกเขาต้องล้มตายด้วยดาบ</verse>
				<verse number="13">และดาวิดถามคนหนุ่มที่บอกท่านว่า “เจ้ามาจากไหน?” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นบุตรของคนต่างด้าว คนอามาเลข”</verse>
				<verse number="14">ดาวิดถามเขาว่า “ทำไมเจ้าไม่เกรงกลัวในการยื่นมือออกทำลายผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงเจิมไว้”</verse>
				<verse number="15">แล้วดาวิดก็เรียกคนหนึ่งในหมู่คนหนุ่มบอกว่า “จงไปฆ่าเขา” และเขาก็ฆ่าชายคนนั้นตาย</verse>
				<verse number="16">ดาวิดกล่าวแก่ชายนั้นว่า “ความผิดเรื่องความตายของเจ้าตกอยู่กับเจ้า เพราะปากของเจ้าปรักปรำตัวเจ้าเองว่า ‘ข้าพเจ้าได้ฆ่าผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงเจิมไว้’ ”</verse>
				<verse number="17">ดาวิดก็ครวญคร่ำตามคำคร่ำครวญต่อไปนี้ เพื่อซาอูลและโยนาธานราชโอรสของพระองค์</verse>
				<verse number="18">และท่านกล่าวว่า ควรจะสอนบทเพลงคันธนู นี้แก่พงศ์พันธุ์ยูดาห์ นี่แน่ะ ถ้อยคำนั้นบันทึกไว้ในหนังสือยาชาร์ ว่า</verse>
				<verse number="19">“โอ อิสราเอลเอ๋ย ศักดิ์ศรีของท่านถูกประหารเสียแล้วบนที่สูงของท่าน วีรบุรุษล้มลงได้อย่างไร</verse>
				<verse number="20">อย่าบอกเรื่องนี้ในเมืองกัท อย่าประกาศเรื่องนี้ในถนนเมืองอัชเคโลน เกรงว่าพวกบุตรีคนฟีลิสเตียจะร่าเริง เกรงว่าพวกบุตรีของพวกที่ไม่ได้เข้าสุหนัตจะลิงโลด</verse>
				<verse number="21">“เทือกเขากิลโบอาเอ๋ย ขออย่ามีน้ำค้างหรือฝนบนเจ้า หรือทุ่งนาที่ให้เครื่องถวาย เพราะว่าที่นั่นโล่ของวีรบุรุษมลทินแล้ว โล่ของซาอูลไม่ได้ถูกเจิมด้วยน้ำมันอีกต่อไป</verse>
				<verse number="22">คันธนูของโยนาธานไม่ได้หันกลับมา จากโลหิตของพวกที่ถูกฆ่า จากไขมันของเหล่านักรบ และดาบของซาอูลก็ไม่ได้กลับมาว่างเปล่า</verse>
				<verse number="23">“ซาอูลและโยนาธานเอ๋ย ผู้เป็นที่รักและน่ายินดี จะอยู่หรือมรณา ทั้งสองไม่แยกจากกัน ทั้งสองก็เร็วกว่านกอินทรี ทั้งสองแข็งแรงกว่าสิงห์</verse>
				<verse number="24">บุตรีของอิสราเอลเอ๋ย จงร้องไห้เพื่อซาอูล ผู้ทรงประดับพวกเจ้าอย่างโอ่อ่าด้วยผ้าสีแดงเข้ม และผู้ทรงประดับอาภรณ์ทองคำเหนือเครื่องแต่งกายของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="25">วีรบุรุษก็ล้มลงเสียแล้วหนอ ในศึกสงคราม โยนาธานก็ถูกสังหารอยู่บนที่สูงของท่าน</verse>
				<verse number="26">โยนาธานพี่ชายของข้าเอ๋ย ข้าเป็นทุกข์เพื่อท่าน ท่านเป็นที่ชื่นใจของข้ามาก ความรักของท่านที่มีต่อข้านั้นอัศจรรย์เหนือกว่าความรักของสตรี</verse>
				<verse number="27">วีรบุรุษล้มลงได้อย่างไร และเครื่องยุทโธปกรณ์ก็พินาศไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">หลังจากเหตุการณ์นี้ ดาวิดทูลถามพระยาห์เวห์ว่า “ข้าพระองค์ควรขึ้นไปยังเมืองหนึ่งของยูดาห์หรือไม่?” และพระยาห์เวห์ตรัสตอบท่านว่า “จงขึ้นไปเถิด” ดาวิดทูลว่า “ข้าพระองค์ควรขึ้นไปที่ไหน?” พระองค์ตรัสว่า “ที่เมืองเฮโบรน”</verse>
				<verse number="2">ดาวิดจึงขึ้นไปที่นั้นพร้อมกับภรรยาทั้งสองของท่านด้วยคือ อาหิโนอัมชาวยิสเรเอลและอาบีกายิลแม่ม่ายของนาบาลชาวคารเมล</verse>
				<verse number="3">และดาวิดก็นำคนที่อยู่กับท่านขึ้นไปทุกคน พาครอบครัวไปด้วย และพวกเขาก็อาศัยอยู่ในเมืองเล็กๆ รอบเฮโบรน</verse>
				<verse number="4">และคนยูดาห์ก็มาเจิมตั้งดาวิดให้เป็นกษัตริย์เหนือพงศ์พันธุ์ยูดาห์ เมื่อมีคนมาทูลดาวิดว่า “ชาวยาเบชกิเลอาดเป็นผู้ฝังพระศพซาอูล”</verse>
				<verse number="5">ดาวิดทรงส่งพวกผู้สื่อสารไปหาชาวยาเบชกิเลอาดนั้น พูดกับพวกเขาว่า “ขอพวกท่านรับพระพรจากพระยาห์เวห์ ที่ท่านแสดงความเมตตานี้ต่อซาอูลเจ้านายของพวกท่าน และได้ฝังพระศพพระองค์</verse>
				<verse number="6">บัดนี้ขอพระยาห์เวห์สำแดงความรักมั่นคงและความซื่อสัตย์ต่อพวกท่าน และข้าพเจ้าจะทำความดีนี้ต่อพวกท่านเพราะสิ่งนี้ที่ท่านได้ทำ</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้น ขอให้มือของพวกท่านเข้มแข็ง และขอให้พวกท่านกล้าหาญเถิด เพราะว่าซาอูลเจ้านายของพวกท่านสิ้นพระชนม์แล้ว และพงศ์พันธุ์ยูดาห์ได้เจิมตั้งข้าพเจ้าไว้เป็นกษัตริย์เหนือพวกเขา”</verse>
				<verse number="8">ฝ่ายอับเนอร์บุตรเนอร์แม่ทัพของกองทัพซาอูลได้พาอิชโบเชทราชโอรสของซาอูลข้ามไปที่เมืองมาหะนาอิม</verse>
				<verse number="9">และได้สถาปนาท่านให้เป็นกษัตริย์เหนือเมืองกิเลอาด และเหนือคนอาชูร์ คนยิสเรเอล คนเอฟราอิม คนเบนยามิน และคนอิสราเอลทั้งหมด</verse>
				<verse number="10">เมื่ออิชโบเชทราชโอรสของซาอูลทรงเริ่มเป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอลนั้น มีพระชนมายุ 40 ปี และทรงครองราชย์อยู่ 2 ปี แต่พงศ์พันธุ์ยูดาห์ติดตามดาวิด</verse>
				<verse number="11">เวลาที่ดาวิดทรงเป็นกษัตริย์เหนือพงศ์พันธุ์ยูดาห์ในเฮโบรนนั้นเป็นจำนวน 7 ปีกับ 6 เดือน</verse>
				<verse number="12">อับเนอร์บุตรเนอร์และทหารของอิชโบเชทราชโอรสของซาอูล ได้ออกจากมาหะนาอิมไปยังเมืองกิเบโอน</verse>
				<verse number="13">และโยอาบบุตรนางเศรุยาห์กับทหารของดาวิด ก็ออกไปพบกับพวกเขาที่สระเมืองกิเบโอน และพวกเขาก็นั่งที่ขอบสระข้างนี้ อีกพวกหนึ่งข้างโน้น</verse>
				<verse number="14">อับเนอร์จึงพูดกับโยอาบว่า “ขอให้พวกคนหนุ่มลุกขึ้นรบกันเล่นให้เราดูสิ” และโยอาบตอบว่า “ให้พวกเขาลุกขึ้นซี”</verse>
				<verse number="15">พวกเขาก็ลุกขึ้นข้ามไปตามจำนวนที่นับไว้ ฝ่ายเบนยามินและฝ่ายอิชโบเชทราชโอรสของซาอูลมี 12 คน ฝ่ายพวกมหาดเล็กของดาวิดก็มี 12 คน</verse>
				<verse number="16">ต่างก็จับศีรษะคู่ต่อสู้แน่น และปักดาบเข้าที่สีข้างของคู่ต่อสู้ล้มตายด้วยกัน เขาจึงเรียกที่นั่นว่า เฮลขัทฮัสซูริม ซึ่งอยู่ในกิเบโอน</verse>
				<verse number="17">การสู้รบในวันนั้นดุเดือดยิ่งนัก อับเนอร์และพวกคนอิสราเอลก็แพ้ทหารของดาวิด</verse>
				<verse number="18">บุตรทั้งสามของนางเศรุยาห์ก็อยู่ที่นั่นคือ โยอาบ อาบีชัย และอาสาเฮล ฝ่ายอาสาเฮลนั้นฝีเท้าเร็วอย่างกับละมั่งป่า</verse>
				<verse number="19">และอาสาเฮลก็ไล่ตามอับเนอร์ไป เมื่อตามไปนั้นก็ไม่ได้เลี้ยวไปทางขวา หรือทางซ้ายจากการตามอับเนอร์</verse>
				<verse number="20">อับเนอร์เหลียวหลังมาพูดว่า “นั่นอาสาเฮลหรือ?” เขาตอบว่า “ข้าเอง”</verse>
				<verse number="21">อับเนอร์จึงบอกเขาว่า “จงเลี้ยวไปทางขวาหรือทางซ้าย และจับเอาคนหนุ่มคนหนึ่ง แล้วก็ริบเอาของของเขาไป” แต่อาสาเฮลไม่ยอมละจากการไล่ตามอับเนอร์</verse>
				<verse number="22">อับเนอร์จึงบอกอาสาเฮลอีกครั้งหนึ่งว่า “จงหันกลับจากตามข้า จะให้ข้าฟาดเจ้าล้มลงดินทำไมเล่า? แล้วข้าจะเงยหน้าดูโยอาบพี่ของเจ้าได้อย่างไร?”</verse>
				<verse number="23">แต่เขาก็ปฏิเสธที่จะหันกลับ เพราะฉะนั้น อับเนอร์ก็เอาโคนหอกแทงท้องอาสาเฮล หอกก็ทะลุออกข้างหลังของเขา เขาก็ล้มลงตายอยู่ที่นั่น และทุกคนซึ่งมาเห็นที่อาสาเฮลล้มตายที่นั่นก็ยืนนิ่ง</verse>
				<verse number="24">แต่โยอาบกับอาบีชัยไล่ตามอับเนอร์ไป ดวงอาทิตย์ก็ตกเมื่อเขาทั้งสองมาถึงเนินเขาอัมมาห์ ซึ่งอยู่ข้างหน้ากียาห์ตามทางไปถิ่นทุรกันดารเมืองกิเบโอน</verse>
				<verse number="25">และคนเบนยามินก็รวมกันตามอับเนอร์ไป เป็นกลุ่มหนึ่ง ยืนอยู่บนยอดเขา</verse>
				<verse number="26">แล้วอับเนอร์ร้องถามโยอาบว่า “จะให้ดาบกินเรื่อยไปหรือ? ท่านไม่ทราบหรือที่สุดจะกลายเป็นความขมขื่น? อีกนานสักเท่าใดท่านจึงจะสั่งพวกทหารของท่านให้หันกลับจากการไล่ตามพี่น้องของพวกเขา?”</verse>
				<verse number="27">และโยอาบจึงกล่าวว่า “พระเจ้าทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด ถ้าท่านไม่พูดขึ้น พวกทหารก็จะไล่ตามพวกพี่น้องของเขาจนพรุ่งนี้เช้า”</verse>
				<verse number="28">โยอาบจึงเป่าเขาสัตว์ขึ้น พวกทหารทั้งปวงก็ไม่ไล่ตามอิสราเอล และไม่สู้รบกันอีกต่อไป</verse>
				<verse number="29">อับเนอร์กับพวกของท่านก็เดินทางตลอดคืนนั้นในอาราบาห์ เขาข้ามแม่น้ำจอร์แดน ไปทั่วบิทโรน และมาถึงมาหะนาอิม</verse>
				<verse number="30">โยอาบก็กลับจากการไล่ตามอับเนอร์ และเมื่อท่านรวบรวมทหารทั้งหมด ทหารของดาวิดก็ขาดไป 19 คนไม่นับอาสาเฮล</verse>
				<verse number="31">แต่ทหารของดาวิดฆ่าคนเบนยามินและคนของอับเนอร์ตายไป 360 คน</verse>
				<verse number="32">และพวกเขายกศพอาสาเฮลไปฝังไว้ในอุโมงค์ของบิดาของเขา ซึ่งอยู่ที่เมืองเบธเลเฮม โยอาบและพวกของท่านก็เดินทางตลอดคืนและมาถึงเมืองเฮโบรนเมื่อรุ่งสาง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">มีสงครามระหว่างฝ่ายของซาอูลกับฝ่ายของดาวิดอยู่นาน และดาวิดก็เข้มแข็งยิ่งขึ้น ส่วนฝ่ายของซาอูลก็อ่อนกำลังลงทุกที</verse>
				<verse number="2">มีพระราชโอรสหลายองค์ของดาวิดประสูติที่เมืองเฮโบรน พระราชโอรสหัวปีคืออัมโนน โอรสพระนางอาหิโนอัมชาวยิสเรเอล</verse>
				<verse number="3">องค์ที่สองคือคิเลอาบ โอรสพระนางอาบีกายิลภรรยาม่ายของนาบาลชาวคารเมล และองค์ที่สามคืออับซาโลม โอรสพระนางมาอาคาห์พระราชธิดาของทัลมัยกษัตริย์เมืองเกชูร์</verse>
				<verse number="4">องค์ที่สี่คืออาโดนียาห์ โอรสพระนางฮักกีท องค์ที่ห้าคือเชฟาทิยาห์ โอรสพระนางอาบีทัล</verse>
				<verse number="5">และองค์ที่หกคืออิทเรอัม โอรสพระนางเอกลาห์พระมเหสีของดาวิด พระราชโอรสเหล่านี้ของดาวิดประสูติที่เมืองเฮโบรน</verse>
				<verse number="6">ต่อมาเมื่อมีการต่อสู้ระหว่างฝ่ายของซาอูลกับฝ่ายของดาวิดนั้น อับเนอร์ได้ทำตัวให้มั่นคงขึ้นในฝ่ายของซาอูล</verse>
				<verse number="7">ซาอูลนั้นมีนางสนมคนหนึ่งชื่อริสปาห์บุตรีของอัยยาห์ และอิชโบเชทจึงตรัสกับอับเนอร์ว่า “ทำไมท่านจึงเข้าหานางสนมของเสด็จพ่อของเรา?”</verse>
				<verse number="8">อับเนอร์ก็โกรธมากเพราะถ้อยคำของอิชโบเชท จึงทูลว่า “ข้าพระบาทเป็นหัวสุนัขของยูดาห์หรือ? ทุกวันนี้ข้าพระบาทได้สำแดงความจงรักภักดีต่อพงศ์พันธุ์ของซาอูลเสด็จพ่อของฝ่าพระบาท และต่อพี่น้อง และต่อมิตรสหายของเสด็จพ่อของฝ่าพระบาท ไม่ได้มอบฝ่าพระบาทไว้ในมือของดาวิด วันนี้ฝ่าพระบาทยังกล่าวหาข้าพระบาทด้วยเรื่องผู้หญิงคนนี้</verse>
				<verse number="9">ขอพระเจ้าทรงลงโทษอับเนอร์และขอทรงเพิ่มโทษนั้น ถ้าข้าพระบาทจะไม่ทำเพื่อดาวิดดังที่พระยาห์เวห์ทรงปฏิญาณไว้ต่อท่านแล้ว</verse>
				<verse number="10">คือข้าพระบาทจะย้ายราชอาณาจักรจากพงศ์พันธุ์ของซาอูล และสถาปนาบัลลังก์ของดาวิดเหนืออิสราเอลและเหนือยูดาห์ ตั้งแต่ดานถึงเบเออร์เชบา”</verse>
				<verse number="11">และอิชโบเชทก็ไม่ทรงสามารถตอบกลับอับเนอร์แม้แต่คำเดียว เพราะพระองค์ทรงกลัวอับเนอร์</verse>
				<verse number="12">อับเนอร์ก็ส่งพวกผู้สื่อสารแทนตนไปยังดาวิดทูลว่า “แผ่นดินนี้เป็นของใคร?” และทูลอีกว่า “ขอทรงทำพันธสัญญากับข้าพระบาท และดูเถิด มือของข้าพระบาทจะอยู่ฝ่ายฝ่าพระบาทเพื่อนำอิสราเอลทั้งสิ้นหันกลับมาอยู่ฝ่ายฝ่าพระบาท”</verse>
				<verse number="13">ดาวิดตรัสว่า “ดีแล้ว เราจะทำพันธสัญญากับท่าน แต่เราขอจากท่านสักอย่างหนึ่งคือว่า ท่านอย่ามาพบเรา เว้นแต่ว่าท่านนำมีคาลราชธิดาของซาอูลมาด้วยเมื่อท่านมาพบเรา”</verse>
				<verse number="14">แล้วดาวิดก็ส่งพวกผู้สื่อสารไปยังอิชโบเชทราชโอรสของซาอูลว่า “จงมอบมีคาลภรรยาของข้าพเจ้าแก่ข้าพเจ้า ผู้ซึ่งข้าพเจ้าหมั้นไว้ด้วยหนังปลายองคชาตของพวกฟีลิสเตียหนึ่งร้อยชิ้น”</verse>
				<verse number="15">อิชโบเชทจึงทรงส่งคนไปพามีคาลมาจากสามีของเธอ คือปัลทีเอลบุตรชายของลาอิช</verse>
				<verse number="16">แต่สามีของเธอก็เดินไปกับเธอ ร้องไห้ตามเธอไปจนถึงตำบลบาฮูริม แล้วอับเนอร์จึงบอกเขาว่า “จงกลับไป” และเขาก็กลับไป</verse>
				<verse number="17">อับเนอร์จึงปรึกษากับพวกผู้ใหญ่ของอิสราเอลว่า “ก่อนหน้านี้พวกท่านปรารถนาให้ดาวิดเป็นกษัตริย์เหนือพวกท่าน</verse>
				<verse number="18">บัดนี้จงทำดังนั้น เพราะพระยาห์เวห์ตรัสกับดาวิดว่า ‘เราจะช่วยกู้อิสราเอลประชากรของเราด้วยมือของดาวิดผู้รับใช้ของเรา จากมือของพวกฟีลิสเตีย และจากมือศัตรูทั้งสิ้นของพวกเขา’ ”</verse>
				<verse number="19">อับเนอร์ก็พูดกับคนเบนยามินด้วย และอับเนอร์ก็ไปทูลดาวิด ที่เมืองเฮโบรนถึงทุกสิ่งที่อิสราเอลและพงศ์พันธุ์ทั้งสิ้นของเบนยามินเห็นดีที่จะทำ</verse>
				<verse number="20">อับเนอร์จึงมาเฝ้าดาวิดที่เมืองเฮโบรนพร้อมกับคนอีก 20 คน ดาวิดทรงจัดการเลี้ยงอับเนอร์กับคนที่อยู่กับท่าน</verse>
				<verse number="21">และอับเนอร์ทูลดาวิดว่า “ข้าพระบาทจะลุกขึ้นกลับไป และจะรวบรวมคนอิสราเอลทั้งสิ้นมายังพระราชาเจ้านายของข้าพระบาท เพื่อพวกเขาจะทำพันธสัญญากับฝ่าพระบาท และเพื่อฝ่าพระบาทจะทรงครอบครองทั้งหมดตามชอบพระทัยของฝ่าพระบาท” ดาวิดก็ทรงส่งอับเนอร์กลับไป และเขาก็ไปโดยสวัสดิภาพ</verse>
				<verse number="22">ขณะนั้นทหารของดาวิดกับโยอาบกลับมาจากการไปปล้น และนำสิ่งของที่ยึดได้มากมายมาด้วย แต่อับเนอร์ไม่ได้อยู่กับดาวิดที่เฮโบรนแล้ว เพราะพระองค์ทรงส่งท่านกลับไป และท่านก็ไปโดยสวัสดิภาพ</verse>
				<verse number="23">เมื่อโยอาบกับกองทัพทั้งสิ้นที่อยู่กับท่านมาถึง ก็มีคนบอกโยอาบว่า “อับเนอร์บุตรเนอร์มาเฝ้าพระราชา และพระองค์ทรงส่งเขากลับไป เขาก็กลับไปโดยสวัสดิภาพ”</verse>
				<verse number="24">แล้วโยอาบเข้าไปเฝ้าพระราชาทูลว่า “ฝ่าพระบาททรงทำอะไร? ดูเถิด อับเนอร์มาเฝ้าฝ่าพระบาท ทำไมฝ่าพระบาททรงส่งเขาไปอย่างนี้? เขาก็หนีไปแล้วจริงๆ</verse>
				<verse number="25">ฝ่าพระบาททรงทราบแล้วว่าอับเนอร์บุตรเนอร์มาเพื่อล่อลวงฝ่าพระบาท และเพื่อทราบถึงการเสด็จเข้าออกของฝ่าพระบาท และเพื่อทราบทุกสิ่งทุกอย่างที่ฝ่าพระบาททรงทำ”</verse>
				<verse number="26">เมื่อโยอาบออกมาจากการเข้าเฝ้าดาวิด จึงส่งพวกผู้สื่อสารไปตามอับเนอร์ พวกเขาก็นำท่านกลับมาจากที่ขังน้ำชื่อสีราห์ แต่ดาวิดไม่ทรงทราบ</verse>
				<verse number="27">และเมื่ออับเนอร์กลับมาถึงเฮโบรนแล้ว โยอาบก็พาท่านหลบเข้าไปที่กลางประตูเมืองเพื่อจะพูดกับท่านตามลำพัง และโยอาบแทงท้องของท่านเสียที่นั่น ท่านก็ตาย โยอาบแก้แค้นโลหิตของอาสาเฮลน้องชายของตน</verse>
				<verse number="28">ภายหลังเมื่อดาวิดทรงทราบเรื่องนี้ พระองค์ตรัสว่า “ตัวเราและราชอาณาจักรของเรา ปราศจากความผิดสืบไปเป็นนิตย์เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ด้วยเรื่องโลหิตของอับเนอร์บุตรเนอร์</verse>
				<verse number="29">ขอให้โลหิตนั้นตกเหนือศีรษะของโยอาบ และเหนือพงศ์พันธุ์ทั้งสิ้นของบิดาเขา ขออย่าให้คนที่มีสิ่งไหลออก คนที่เป็นโรคเรื้อน คนพิการ คนที่ถูกประหารด้วยดาบ หรือคนขาดอาหาร ขาดจากพงศ์พันธุ์ของโยอาบ”</verse>
				<verse number="30">ดังนี้โยอาบกับอาบีชัยน้องชายของเขาได้ฆ่าอับเนอร์ เพราะอับเนอร์ได้ฆ่าอาสาเฮลน้องชายของพวกเขาในการรบที่กิเบโอน</verse>
				<verse number="31">แล้วดาวิดก็ตรัสกับโยอาบ และประชาชนทุกคนที่อยู่กับโยอาบว่า “จงฉีกเสื้อผ้าของพวกท่าน และเอาผ้ากระสอบคาดเอวไว้และจงไว้ทุกข์ให้อับเนอร์” และพระราชาดาวิดเสด็จตามโลงศพอับเนอร์ไป</verse>
				<verse number="32">พวกเขาก็ฝังศพอับเนอร์ไว้ที่เฮโบรน และพระราชาทรงกันแสงเสียงดัง ณ ที่ฝังศพของอับเนอร์ และประชาชนทั้งปวงก็ร้องไห้</verse>
				<verse number="33">และพระราชาทรงคร่ำครวญด้วยเรื่องอับเนอร์ว่า “ควรหรือที่อับเนอร์จะตายอย่างคนเขลา?</verse>
				<verse number="34">มือของท่านก็ไม่ได้ถูกมัด เท้าของท่านก็ไม่ได้ติดตรวน ท่านล้มลง เหมือนอย่างคนล้มลงต่อหน้าคนชั่วร้าย” และประชาชนทั้งปวงก็ร้องไห้ถึงอับเนอร์อีก</verse>
				<verse number="35">แล้วประชาชนทั้งปวงก็มาทูลให้ดาวิดเสวยอาหารเมื่อเวลายังวันอยู่ แต่ดาวิดทรงปฏิญาณว่า “ถ้าเราลิ้มรสขนมปังหรือสิ่งอื่นก่อนดวงอาทิตย์ตก ขอพระเจ้าทรงทำโทษเราและทรงเพิ่มโทษนั้น”</verse>
				<verse number="36">ประชาชนทั้งปวงสังเกตเห็นเช่นนั้นก็พอใจ ดังที่ประชาชนพอใจทุกสิ่งที่พระราชาทรงทำ</verse>
				<verse number="37">ประชาชนทั้งสิ้นและอิสราเอลทั้งปวงจึงรู้ในวันนั้นว่า พระราชาไม่มีส่วนในการฆ่าอับเนอร์บุตรเนอร์</verse>
				<verse number="38">พระราชาตรัสกับพวกมหาดเล็กของพระองค์ว่า “พวกท่านไม่ทราบหรือว่า วันนี้เจ้านายและคนที่ยิ่งใหญ่คนหนึ่งล้มลงในอิสราเอล?</verse>
				<verse number="39">แม้เราได้รับการเจิมเป็นกษัตริย์แล้ว เราก็อ่อนกำลังในวันนี้ ชายเหล่านี้ซึ่งเป็นบุตรของนางเศรุยาห์แข็งกร้าวเกินไปสำหรับเรา ขอพระยาห์เวห์ทรงตอบสนองผู้ทำชั่วตามความชั่วของเขาเถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เมื่ออิชโบเชทโอรสของซาอูลทรงทราบข่าวว่าอับเนอร์สิ้นชีวิตที่เฮโบรนแล้ว พระหัตถ์ของพระองค์ก็อ่อนลง และอิสราเอลทั้งปวงก็ท้อใจ</verse>
				<verse number="2">ฝ่ายโอรสของซาอูลมีชายสองคนเป็นหัวหน้ากองปล้น คนหนึ่งชื่อบาอานาห์ อีกคนหนึ่งชื่อเรคาบ ทั้งสองเป็นบุตรของริมโมน จากเผ่าเบนยามินชาวเมืองเบเอโรท (เพราะว่า เบเอโรทถูกนับเข้าเป็นของเบนยามินด้วย</verse>
				<verse number="3">ชาวเบเอโรทหนีไปยังเมืองกิททาอิม และเป็นคนต่างด้าวอยู่ที่นั่นจนทุกวันนี้)</verse>
				<verse number="4">โยนาธานโอรสของซาอูล มีบุตรชายคนหนึ่งเป็นง่อย เมื่อมีข่าวเรื่องซาอูลกับโยนาธานมาจากยิสเรเอลนั้น เด็กคนนี้มีอายุห้าขวบ และพี่เลี้ยงก็อุ้มลุกขึ้นหนี เมื่อเธอรีบหนีไป เด็กนั้นก็ตกลงมา และเป็นง่อย ท่านชื่อเมฟีโบเชท</verse>
				<verse number="5">ฝ่ายบุตรทั้งสองของริมโมนชาวเบเอโรท ที่ชื่อเรคาบและบาอานาห์นั้นออกเดินทาง พอแดดจัดก็มาถึงตำหนักของอิชโบเชท ขณะเมื่อพระองค์กำลังบรรทมตอนเที่ยง</verse>
				<verse number="6">และเขาทั้งสองเข้าไปกลางตำหนัก ทำเหมือนจะขนข้าวสาลี และเขาทั้งสองก็แทงพระองค์ที่ท้อง เรคาบและบาอานาห์พี่ชายของเขาก็หนีไป</verse>
				<verse number="7">เมื่อเขาทั้งสองเข้าไปในตำหนักนั้น พระองค์บรรทมหลับอยู่บนพระแท่น เขาทั้งสองก็แทงและฆ่า และตัดพระเศียรของพระองค์ นำพระเศียรนั้นเดินทางไปทางอาราบาห์ตลอดคืน</verse>
				<verse number="8">เขาทั้งสองนำพระเศียรของอิชโบเชทไปถวายดาวิดที่เมืองเฮโบรน กราบทูลพระราชาว่า “นี่คือศีรษะของอิชโบเชทโอรสของซาอูลศัตรูของฝ่าพระบาท ผู้ต้องการชีวิตของฝ่าพระบาท พระยาห์เวห์ทรงแก้แค้นแทนพระราชาเจ้านายของข้าพระบาทในวันนี้เหนือซาอูลและพงศ์พันธุ์ของซาอูล”</verse>
				<verse number="9">แต่ดาวิดตรัสตอบเรคาบและบาอานาห์พี่ชายของเขา บุตรของริมโมนชาวเบเอโรทว่า “พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด คือพระองค์ผู้ทรงไถ่ชีวิตของเราจากบรรดาความทุกข์ยาก</verse>
				<verse number="10">เมื่อมีผู้บอกเราว่า ‘ดูเถิด ซาอูลสิ้นพระชนม์แล้ว’ และคิดว่าเป็นข่าวดีมา เราก็จับคนนั้นฆ่าเสียที่ศิกลาก เป็นรางวัลที่เราให้แก่เขาสำหรับข่าวนั้น</verse>
				<verse number="11">ยิ่งกว่านั้นเท่าใด เมื่อคนชั่วฆ่าคนชอบธรรมที่ในบ้านและบนที่นอนของคนชอบธรรมนั้น บัดนี้เราจะไม่เรียกเอาโลหิตของเขาจากมือของพวกเจ้า และขจัดพวกเจ้าเสียจากแผ่นดินหรือ?”</verse>
				<verse number="12">และดาวิดก็ทรงบัญชาพวกคนหนุ่มของพระองค์ และพวกเขาก็ฆ่าเขาทั้งสอง ตัดมือตัดเท้าออก แขวนศพนั้นไว้ที่ข้างสระที่เมืองเฮโบรน แต่เขานำพระเศียรของอิชโบเชทไปฝังไว้ ณ ที่ฝังศพของอับเนอร์ในเมืองเฮโบรน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">อิสราเอลทุกเผ่าก็มาหาดาวิดที่เมืองเฮโบรน ทูลว่า “ดูเถิด พวกข้าพระบาทเป็นกระดูกและเนื้อของฝ่าพระบาท</verse>
				<verse number="2">ในอดีตเมื่อซาอูลทรงเป็นพระราชาเหนือเหล่าข้าพระบาท ฝ่าพระบาททรงเป็นผู้นำอิสราเอลออกไปและเข้ามา และพระยาห์เวห์ตรัสแก่ฝ่าพระบาทว่า ‘เจ้าจะดูแลอิสราเอลประชากรของเราอย่างผู้เลี้ยงแกะ และเจ้าจะเป็นผู้ปกครองเหนืออิสราเอล’ ”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้นพวกผู้ใหญ่ทั้งหมดของอิสราเอลก็มาเฝ้าพระราชาที่เมืองเฮโบรน และพระราชาดาวิดทรงทำพันธสัญญากับพวกเขาที่เมืองเฮโบรนเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ และพวกเขาก็เจิมดาวิดให้เป็นพระราชาเหนืออิสราเอล</verse>
				<verse number="4">ดาวิดมีพระชนมายุ 30 พรรษาเมื่อทรงเริ่มเป็นกษัตริย์ และพระองค์ทรงครองราชย์อยู่ 40 ปี</verse>
				<verse number="5">ทรงครองราชย์เหนือยูดาห์ที่เฮโบรน 7 ปี 6 เดือน และที่กรุงเยรูซาเล็ม ทรงครองราชย์เหนืออิสราเอลและยูดาห์อีก 33 ปี</verse>
				<verse number="6">พระราชาและคนของพระองค์ไปเยรูซาเล็ม ต่อสู้กับคนเยบุส ชาวแผ่นดินนั้นกล่าวกับดาวิดว่า “เจ้าเข้ามาที่นี่ไม่ได้ เพราะคนตาบอดและคนง่อยก็จะป้องกันไว้ได้” ด้วยคิดว่า “ดาวิดเข้ามาที่นี่ไม่ได้”</verse>
				<verse number="7">แต่อย่างไรก็ตาม ดาวิดทรงยึดศิโยนที่กำบังเข้มแข็งได้ ซึ่งก็คือนครดาวิด</verse>
				<verse number="8">ในวันนั้นดาวิดตรัสว่า “ใครจะโจมตีคนเยบุส ก็ให้ผู้นั้นไปตามรางน้ำ ไปสู้คนง่อยและคนตาบอดผู้ซึ่งจิตใจของดาวิดเกลียดชัง” เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงพูดว่า “อย่าให้คนตาบอดและคนง่อยเข้ามาในพระนิเวศ”</verse>
				<verse number="9">ดาวิดก็ประทับอยู่ในที่กำบังเข้มแข็ง และเรียกที่นั้นว่านครดาวิด และดาวิดทรงขยายเมืองให้กว้างออกไป ตั้งแต่แนวกั้นดิน เข้าไปข้างใน</verse>
				<verse number="10">และดาวิดทรงเจริญยิ่งๆ ขึ้นไป เพราะว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าจอมทัพสถิตกับพระองค์</verse>
				<verse number="11">ฮีรามกษัตริย์เมืองไทระทรงส่งพวกผู้สื่อสารมาหาดาวิด และส่งไม้สนสีดาร์ พวกช่างไม้ และพวกช่างสลักหินมาสร้างพระราชวังของดาวิด</verse>
				<verse number="12">และดาวิดทรงทราบว่า พระยาห์เวห์ทรงสถาปนาพระองค์ให้เป็นพระราชาเหนืออิสราเอล และพระองค์ได้ทรงยกย่องราชอาณาจักรของพระองค์ ด้วยเห็นแก่อิสราเอลประชากรของพระองค์</verse>
				<verse number="13">ภายหลังที่พระองค์เสด็จจากเฮโบรน ดาวิดทรงได้เหล่านางสนมและพวกมเหสีในเยรูซาเล็มเพิ่มขึ้นอีก และมีราชโอรสและราชธิดาของดาวิดประสูติอีก</verse>
				<verse number="14">ต่อไปนี้เป็นรายชื่อราชโอรสของพระองค์ที่ประสูติในเยรูซาเล็มคือ ชัมมุอา โชบับ นาธัน ซาโลมอน</verse>
				<verse number="15">อิบฮาร์ เอลีชูอา เนเฟก ยาเฟีย</verse>
				<verse number="16">เอลีชามา เอลียาดา และเอลีเฟเลท</verse>
				<verse number="17">เมื่อคนฟีลิสเตียได้ยินว่าดาวิดรับการเจิมเป็นพระราชาเหนืออิสราเอล คนฟีลิสเตียทั้งปวงก็ขึ้นไปแสวงหาดาวิด แต่ดาวิดทรงทราบ จึงลงไปยังที่กำบังเข้มแข็ง</verse>
				<verse number="18">ฝ่ายคนฟีลิสเตียก็มาและขยายแนวออกที่หุบเขาเรฟาอิม</verse>
				<verse number="19">และดาวิดทูลถามพระยาห์เวห์ว่า “ควรที่ข้าพระองค์จะยกขึ้นไปสู้รบกับคนฟีลิสเตียหรือ? พระองค์จะทรงมอบเขาไว้ในมือข้าพระองค์หรือ?” และพระยาห์เวห์ทรงตอบดาวิดว่า “จงขึ้นไปเถิด เพราะเราจะมอบคนฟีลิสเตียไว้ในมือของเจ้าเป็นแน่”</verse>
				<verse number="20">ดาวิดเสด็จมายัง บาอัลเป-ราซิม และดาวิดทรงชนะพวกเขาที่นั่น พระองค์ตรัสว่า “พระยาห์เวห์ทรงทะลวงเหล่าข้าศึกของข้าพเจ้าต่อหน้าข้าพเจ้าดังกระแสน้ำที่พุ่งใส่” เพราะฉะนั้นจึงเรียกชื่อสถานที่นั้นว่า บาอัลเป-ราซิม</verse>
				<verse number="21">และคนฟีลิสเตียได้ทิ้งรูปเคารพที่นั่น ดาวิดกับคนของพระองค์ก็ขนเอาไปเสีย</verse>
				<verse number="22">คนฟีลิสเตียยกขึ้นมาอีก และขยายแนวอยู่ในหุบเขาเรฟาอิม</verse>
				<verse number="23">และเมื่อดาวิดทูลถามพระยาห์เวห์ พระองค์ตรัสว่า “เจ้าอย่าขึ้นไป แต่จงอ้อมไปข้างหลังของพวกเขา และเข้าถึงพวกเขาตรงหน้าหมู่ต้นยาง</verse>
				<verse number="24">และเมื่อเจ้าได้ยินเสียงกระบวนทัพเดินอยู่ที่ข้างหน้าหมู่ต้นยาง เจ้าจงรุกเข้าไป เพราะขณะนั้นพระยาห์เวห์เสด็จไปข้างหน้าเจ้า เพื่อโจมตีกองทัพของคนฟีลิสเตีย”</verse>
				<verse number="25">และดาวิดทรงทำตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาไว้ และทรงโจมตีคนฟีลิสเตียจากเกบาถึงเกเซอร์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ดาวิดทรงรวบรวมทหารทั้งปวงในอิสราเอลที่ถูกคัดแล้วอีกครั้งหนึ่งได้ 30,000 คน</verse>
				<verse number="2">และดาวิดก็ทรงลุกขึ้นไปกับประชาชนทั้งสิ้น ที่อยู่กับพระองค์จากบาอาเลยูดาห์ เพื่อนำหีบของพระเจ้าขึ้นมาจากที่นั่น ซึ่งเรียกตามพระนาม คือพระนามของพระยาห์เวห์จอมทัพ ผู้ประทับเหนือพวกเครูบ</verse>
				<verse number="3">และพวกเขาก็เอาเกวียนใหม่บรรทุกหีบของพระเจ้า และนำออกมาจากบ้านของอาบีนาดับซึ่งอยู่บนเนินเขา และอุสซาห์กับอาหิโยพวกบุตรของอาบีนาดับก็ขับเกวียนใหม่เล่มนั้น</verse>
				<verse number="4">และบรรทุกหีบของพระเจ้า นำจากบ้านของอาบีนาดับซึ่งอยู่บนเนินเขา และอาหิโยเดินหน้าหีบ</verse>
				<verse number="5">ดาวิดกับพงศ์พันธุ์ทั้งสิ้นของอิสราเอลก็ร่าเริงกันเต็มที่อยู่เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ด้วยเครื่องดนตรี และด้วยพิณเขาคู่และพิณใหญ่ รำมะนา กรับ และฉาบ</verse>
				<verse number="6">และเมื่อมาถึงลานนวดข้าวของนาโคน อุสซาห์ก็เหยียดมือออกจับหีบของพระเจ้าไว้เพราะโคสะดุด</verse>
				<verse number="7">และพระพิโรธของพระยาห์เวห์ก็พลุ่งขึ้นต่ออุสซาห์ และพระเจ้าทรงประหารเขาที่นั่น เพราะความผิดของเขา เขาจึงตายข้างหีบของพระเจ้า</verse>
				<verse number="8">และดาวิดก็กริ้ว เพราะพระยาห์เวห์ทรงทลายด้วยการทำลายอุสซาห์ จึงเรียกที่ตรงนั้นว่า เปเรศอุสซาห์ จนถึงทุกวันนี้</verse>
				<verse number="9">ในวันนั้นดาวิดก็ทรงกลัวพระยาห์เวห์ และตรัสว่า “หีบของพระยาห์เวห์จะมาถึงข้าได้อย่างไร?”</verse>
				<verse number="10">ดังนั้นดาวิดจึงไม่ทรงยอมนำหีบของพระยาห์เวห์เข้าไปในนครดาวิดให้อยู่กับตน แต่ดาวิดทรงให้เลี้ยวไปที่บ้านของโอเบดเอโดมชาวกัท</verse>
				<verse number="11">หีบของพระยาห์เวห์ก็อยู่ที่บ้านของโอเบดเอโดมชาวกัทสามเดือน และพระยาห์เวห์ทรงอวยพรโอเบดเอโดมและครอบครัวของเขาทุกคน</verse>
				<verse number="12">มีคนไปกราบทูลกษัตริย์ดาวิดว่า “พระยาห์เวห์ทรงอวยพรครอบครัวของโอเบดเอโดม และทุกสิ่งที่เป็นของเขาเนื่องด้วยหีบของพระเจ้า” ดังนั้นดาวิดจึงเสด็จขึ้นไปนำหีบของพระเจ้า จากบ้านของโอเบดเอโดมถึงนครดาวิดด้วยความชื่นชมยินดี</verse>
				<verse number="13">และเมื่อผู้หามหีบของพระยาห์เวห์เดินไปได้หกก้าว ดาวิดก็ทรงถวายโคตัวหนึ่งกับลูกโคอ้วนตัวหนึ่ง</verse>
				<verse number="14">และดาวิดก็ทรงเต้นรำเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ ด้วยสุดกำลังของพระองค์ และดาวิดทรงสวมเอโฟดผ้าป่านอยู่</verse>
				<verse number="15">ดังนั้นดาวิดและพงศ์พันธุ์ทั้งสิ้นของอิสราเอล นำหีบของพระยาห์เวห์ขึ้นมา ด้วยเสียงโห่ร้องและด้วยเสียงเป่าเขาสัตว์</verse>
				<verse number="16">ขณะเมื่อหีบของพระยาห์เวห์เข้ามาถึงนครดาวิด มีคาลราชธิดาของซาอูลก็มองออกที่ช่องหน้าต่าง เห็นพระราชาดาวิดทรงกระโดดและเต้นรำเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ นางก็ดูหมิ่นดาวิดในใจ</verse>
				<verse number="17">พวกเขานำหีบของพระยาห์เวห์เข้ามาตั้งไว้ในที่กำหนด ตรงกลางเต็นท์ซึ่งดาวิดทรงตั้งไว้ และดาวิดก็ทรงถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและเครื่องศานติบูชาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">และเมื่อดาวิดทรงเสร็จสิ้นการถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและเครื่องศานติบูชาแล้ว พระองค์ก็ทรงอวยพรประชาชนในพระนามของพระยาห์เวห์จอมทัพ</verse>
				<verse number="19">และแจกขนมปังคนละแผ่น เนื้อคนละก้อน และขนมลูกเกดคนละแผ่นแก่ประชาชนทั้งปวง คือประชาชนอิสราเอลทั้งหมดทั้งชายและหญิง แล้วประชาชนทั้งปวงต่างก็กลับไปยังบ้านของตน</verse>
				<verse number="20">และดาวิดก็ทรงกลับไปอวยพรแก่ราชวงศ์ของพระองค์ แต่มีคาลราชธิดาของซาอูลออกมาพบดาวิดและทูลว่า “วันนี้พระราชาแห่งอิสราเอลได้เกียรติยศนักหนาทีเดียว นะเพคะ ทรงถอดฉลองพระองค์วันนี้ต่อหน้าพวกสาวใช้ของเหล่าข้าราชการของฝ่าพระบาท อย่างกับไพร่คนหนึ่งแก้ผ้าไร้ยางอาย”</verse>
				<verse number="21">และดาวิดตรัสตอบมีคาลว่า “เป็นสิ่งที่ทำเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ ผู้ทรงเลือกเราไว้แทนเสด็จพ่อของเจ้า และแทนราชวงศ์ทั้งสิ้นของพระองค์ เพื่อทรงแต่งตั้งให้เราเป็นผู้นำเหนือประชากรของพระยาห์เวห์ เหนืออิสราเอล เราจึงเริงโลดเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">เราจะยอมถูกดูหมิ่นยิ่งกว่านี้ และเราจะเป็นคนต่ำต้อยในสายตาเรา แต่พวกสาวใช้ที่เจ้าพูดถึงนั้น สำหรับพวกเขา เราจะเป็นผู้ที่ได้รับเกียรติ”</verse>
				<verse number="23">และมีคาลราชธิดาของซาอูลก็ไม่มีบุตรจนถึงวันสิ้นชีพ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ต่อมาเมื่อพระราชาประทับในพระราชวังของพระองค์ และพระยาห์เวห์ทรงให้พระองค์พักสงบจากเหล่าศัตรูรอบด้านของพระองค์</verse>
				<verse number="2">พระราชาตรัสกับนาธันผู้เผยพระวจนะว่า “ดูสิ เราอยู่ในบ้านทำด้วยไม้สนสีดาร์ แต่หีบของพระเจ้าอยู่ในเต็นท์”</verse>
				<verse number="3">และนาธันทูลพระราชาว่า “ขอทรงทำทุกสิ่งตามพระทัยของฝ่าพระบาทเพราะพระยาห์เวห์สถิตกับฝ่าพระบาท”</verse>
				<verse number="4">แต่ต่อมาในคืนวันนั้น พระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงนาธันว่า</verse>
				<verse number="5">“จงไปบอกดาวิดผู้รับใช้ของเราว่า พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า เจ้าจะสร้างนิเวศให้เราอยู่หรือ?</verse>
				<verse number="6">เราไม่เคยอยู่ในนิเวศนับแต่วันที่เราพาพงศ์พันธุ์อิสราเอลขึ้นมาจากอียิปต์จนถึงวันนี้ และเราเองก็ไปกับเต็นท์และกับพลับพลา</verse>
				<verse number="7">ในที่ต่างๆ ที่เราเองไปกับพงศ์พันธุ์อิสราเอลทั้งหมด เราเคยพูดสักคำกับผู้นำคนไหนในเผ่าของอิสราเอล ผู้ที่เราบัญชาให้เขาเลี้ยงดูอิสราเอลประชากรของเราไหมว่า ทำไมพวกเจ้าไม่สร้างนิเวศไม้สนสีดาร์ให้เรา?</verse>
				<verse number="8">เพราะฉะนั้น บัดนี้เจ้าจงกล่าวแก่ดาวิดผู้รับใช้ของเราว่า พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า เราเองนำเจ้ามาจากทุ่งหญ้า จากการตามฝูงแพะแกะ เพื่อให้เจ้าเป็นผู้นำเหนืออิสราเอลประชากรของเรา</verse>
				<verse number="9">เราอยู่กับเจ้าทุกแห่งที่เจ้าไป และได้กำจัดศัตรูของเจ้าทั้งหมดให้พ้นหน้าเจ้า และเราจะทำให้เจ้ามีชื่อเสียงโด่งดัง เช่นเดียวกับชื่อเสียงของพวกผู้ยิ่งใหญ่ในโลก</verse>
				<verse number="10">และเราจะกำหนดที่หนึ่งให้อิสราเอลประชากรของเรา และเราจะปลูกฝังพวกเขาไว้ เพื่อพวกเขาจะได้อยู่ในที่ของเขาเองและไม่ถูกรบกวนอีก และพงศ์พันธุ์ของคนอธรรมจะไม่ข่มเหงเขาอีกดังที่ผ่านมา</verse>
				<verse number="11">ตั้งแต่สมัยเมื่อเราตั้งพวกผู้วินิจฉัยเหนืออิสราเอลประชากรของเรา และเราจะให้เจ้าพักสงบจากพวกศัตรูของเจ้า พระยาห์เวห์ตรัสแก่เจ้าอีกว่า พระยาห์เวห์จะทรงให้เจ้ามีราชวงศ์</verse>
				<verse number="12">เมื่อวันของเจ้าครบแล้ว และเจ้าล่วงหลับอยู่กับบรรพบุรุษของเจ้า เราจะตั้งพงศ์พันธุ์ของเจ้าคนหนึ่งสืบต่อจากเจ้า ผู้ซึ่งเกิดมาจากตัวเจ้าเอง และเราจะสถาปนาอาณาจักรของเขา</verse>
				<verse number="13">เขาเองจะเป็นผู้สร้างนิเวศเพื่อนามของเรา และเราจะสถาปนาบัลลังก์แห่งราชอาณาจักรของเขาให้อยู่เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="14">เราจะเป็นบิดาของเขา และเขาจะเป็นบุตรของเรา ถ้าเขาทำบาปเราจะตีสอนเขาด้วยไม้เรียวของมนุษย์ ด้วยการเฆี่ยนอย่างบุตรมนุษย์ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="15">แต่ความรักมั่นคงของเราจะไม่ละไปจากเขา ดังที่เราละจากซาอูล ซึ่งเราได้ถอดเสียให้พ้นหน้าเจ้า</verse>
				<verse number="16">ราชวงศ์ของเจ้าและอาณาจักรของเจ้าจะตั้งมั่นอยู่ต่อหน้าเจ้านิรันดร และบัลลังก์ของเจ้าจะมั่นคงนิรันดร”</verse>
				<verse number="17">นาธันก็กราบทูลดาวิดตามถ้อยคำเหล่านี้ทั้งสิ้นและตามนิมิตนี้ทั้งหมด</verse>
				<verse number="18">แล้วพระราชาดาวิดจึงเสด็จไปประทับเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ และกราบทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย ข้าพระองค์เป็นใครเล่าและพงศ์พันธุ์ของข้าพระองค์เป็นใคร พระองค์จึงทรงนำข้าพระองค์มาไกลขนาดนี้?</verse>
				<verse number="19">แต่สิ่งนี้ก็ยังเล็กน้อยในสายพระเนตรของพระองค์ โอพระยาห์เวห์องค์เจ้านาย เพราะพระองค์ยังตรัสถึงราชวงศ์ของผู้รับใช้ของพระองค์ในอนาคต ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย สิ่งนี้เป็นกฎสำหรับมนุษย์</verse>
				<verse number="20">ดาวิดจะกราบทูลสิ่งใดอีกต่อพระองค์ได้เล่า? ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย พระองค์เองทรงรู้จักผู้รับใช้ของพระองค์</verse>
				<verse number="21">ที่พระองค์ทรงทำสิ่งใหญ่โตนี้ทั้งสิ้น เพื่อให้ผู้รับใช้ของพระองค์ทราบก็เพราะพระดำรัสของพระองค์ และตามชอบพระทัยของพระองค์</verse>
				<verse number="22">ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย ฉะนั้นพระองค์ทรงยิ่งใหญ่ ไม่มีใครเหมือนพระองค์ ไม่มีพระเจ้านอกเหนือพระองค์ ตามทุกสิ่งที่หูของพวกข้าพระองค์ได้ยินมา</verse>
				<verse number="23">ใครจะเหมือนอิสราเอลประชากรของพระองค์? ชนชาติเดียวในโลกนี้ ซึ่งพระเจ้าเสด็จไปไถ่มาให้เป็นประชากรของพระองค์ เพื่อให้พระนามของพระองค์รับเกียรติ เพื่อทรงทำสิ่งยิ่งใหญ่และน่าเกรงกลัวเพื่อพวกเจ้า เพื่อแผ่นดินของพระองค์ ต่อหน้าประชากรของพระองค์ ซึ่งพระองค์ทรงไถ่ออกจากอียิปต์เพื่อพระองค์ จากบรรดาประชาชาติและบรรดาพระของเขา</verse>
				<verse number="24">และพระองค์ทรงตั้งอิสราเอลประชากรของพระองค์ให้มั่นคง ให้เป็นประชากรของพระองค์ตลอดนิรันดร์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ และพระองค์เองก็ทรงเป็นพระเจ้าของพวกเขา</verse>
				<verse number="25">ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้า พระวจนะซึ่งพระองค์ตรัสเกี่ยวกับผู้รับใช้ของพระองค์ และเกี่ยวกับราชวงศ์ของเขา ขอพระวจนะนั้นมั่นคงอยู่เป็นนิตย์ และทรงทำดังที่พระองค์ตรัสไว้</verse>
				<verse number="26">ขอพระนามของพระองค์เป็นที่สรรเสริญตลอดนิรันดร์ว่า ‘พระยาห์เวห์จอมทัพทรงเป็นพระเจ้าเหนืออิสราเอล’ และราชวงศ์ดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์จะตั้งมั่นคงอยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="27">เพราะพระองค์ พระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าของอิสราเอล ได้ทรงสำแดงแก่ผู้รับใช้ของพระองค์ ตรัสว่า ‘เราจะสร้างราชวงศ์ให้เจ้า’ เพราะฉะนั้น ผู้รับใช้ของพระองค์จึงมีใจกล้าวิงวอนต่อพระองค์ด้วยคำอธิษฐานนี้</verse>
				<verse number="28">และบัดนี้ ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย พระองค์ทรงเป็นพระเจ้า และพระวจนะของพระองค์เป็นความจริง และพระองค์ตรัสสิ่งดีนี้แก่ผู้รับใช้ของพระองค์</verse>
				<verse number="29">เพราะฉะนั้น บัดนี้ขอทรงอวยพรราชวงศ์ผู้รับใช้ของพระองค์ ให้ดำเนินอยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์เป็นนิตย์ ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย เพราะพระองค์ตรัสแล้ว และด้วยพรของพระองค์ ก็ขอให้ราชวงศ์ผู้รับใช้ของพระองค์รับพระพรเป็นนิตย์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ต่อมาภายหลัง ดาวิดทรงโจมตีคนฟีลิสเตียและปราบปรามได้ และดาวิดทรงยึดเมืองเมเธกฮัมมาห์ได้จากมือคนฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงโจมตีโมอับ ทรงให้พวกเขานอนลงที่พื้นดิน ทรงวัดพวกเขาด้วยเชือก ทรงวัดเชือกยาวสองช่วงสำหรับพวกที่ให้ประหาร และทรงวัดเชือกช่วงหนึ่งสำหรับพวกที่ทรงไว้ชีวิต คนโมอับก็กลายเป็นข้ารับใช้ดาวิด และนำเครื่องบรรณาการมาถวาย</verse>
				<verse number="3">ดาวิดทรงโจมตีฮาดัดเอเซอร์บุตรเรโหบ กษัตริย์เมืองโศบาห์ ผู้เสด็จไปฟื้นอำนาจของพระองค์ที่แม่น้ำยูเฟรติส</verse>
				<verse number="4">และดาวิดทรงยึดทหารม้า 1,700 คน ทหารราบ 20,000 คน และดาวิดทรงตัดเอ็นขาม้ารถรบเสียให้หมด เหลือไว้ให้พอแก่รถรบ 100 คัน</verse>
				<verse number="5">และเมื่อคนซีเรียชาวเมืองดามัสกัสมาช่วยฮาดัดเอเซอร์ กษัตริย์เมืองโศบาห์ ดาวิดทรงประหารคนซีเรียเสีย 22,000 คน</verse>
				<verse number="6">แล้วดาวิดทรงตั้งกองทหารประจำป้อมไว้ท่ามกลางคนซีเรียชาวเมืองดามัสกัส และคนซีเรียก็เป็นข้ารับใช้ของดาวิด และพวกเขานำเครื่องบรรณาการมาถวาย พระยาห์เวห์ประทานชัยชนะแก่ดาวิดในทุกแห่งที่ดาวิดเสด็จไป</verse>
				<verse number="7">และดาวิดทรงนำโล่ทองคำที่ทหารของฮาดัดเอเซอร์ถือนั้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="8">และกษัตริย์ดาวิดทรงริบทองสัมฤทธิ์มากมายยิ่งนักไปจากเมืองของฮาดัดเอเซอร์ คือจากเมืองเบทาห์ และจากเมืองเบโรธัย</verse>
				<verse number="9">เมื่อโทอิกษัตริย์เมืองฮามัททรงทราบว่า ดาวิดรบชนะกองทัพทั้งสิ้นของฮาดัดเอเซอร์</verse>
				<verse number="10">โทอิก็ส่งโยรัมโอรสของตนไปเฝ้ากษัตริย์ดาวิด เพื่อคำนับและถวายพระพรที่ดาวิดทรงรบชนะฮาดัดเอเซอร์ เพราะว่าฮาดัดเอเซอร์เคยทำสงครามกับโทอิ และโยรัมได้นำเครื่องเงิน เครื่องทองคำ และเครื่องทองสัมฤทธิ์ไปถวาย</verse>
				<verse number="11">สิ่งเหล่านี้ กษัตริย์ดาวิดทรงมอบถวายแด่พระยาห์เวห์ พร้อมกับเงินและทองคำ ซึ่งทรงได้มาจากบรรดาประชาชาติที่พระองค์ทรงรบชนะ พระองค์ก็ทรงมอบถวายด้วย</verse>
				<verse number="12">คือได้มาจากเอโดม โมอับ คนอัมโมน คนฟีลิสเตีย อามาเลข และจากของที่ยึดมาจากฮาดัดเอเซอร์โอรสของเรโหบ กษัตริย์เมืองโศบาห์</verse>
				<verse number="13">เมื่อดาวิดเสด็จกลับจากการประหารคนเอโดม ในหุบเขาเกลือ 18,000 คน พระนามของพระองค์ก็เลื่องลือไป</verse>
				<verse number="14">และพระองค์ทรงตั้งกองทหารประจำป้อมขึ้นในเมืองเอโดม พระองค์ทรงตั้งทหารประจำป้อมในเอโดมทั่วไปหมด และคนเอโดมทั้งสิ้นจึงเป็นข้ารับใช้ของดาวิด และพระยาห์เวห์ทรงช่วยกู้ดาวิดในทุกแห่งที่เสด็จไป</verse>
				<verse number="15">ดังนั้นดาวิดจึงทรงปกครองอิสราเอลทั้งสิ้น และดาวิดทรงทำความยุติธรรมและความเที่ยงธรรมเพื่อชนชาติของพระองค์ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="16">และโยอาบบุตรนางเศรุยาห์เป็นแม่ทัพ และเยโฮชาฟัทบุตรอาหิลูดเป็นเจ้ากรมสารบรรณ</verse>
				<verse number="17">ศาโดกบุตรอาหิทูบและอาหิเมเลคบุตรอาบียาธาร์เป็นปุโรหิต และเสไรยาห์เป็นราชเลขา</verse>
				<verse number="18">และเบไนยาห์บุตรเยโฮยาดาเป็นผู้บังคับบัญชาคนเคเรธีและคนเปเลท และบรรดาราชโอรสของดาวิดเป็นที่ปรึกษา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ดาวิดรับสั่งว่า “พงศ์พันธุ์ของซาอูลนั้นมีเหลือไหม? เพื่อเราจะแสดงความรักมั่นคงแก่ผู้นั้นโดยเห็นแก่โยนาธาน”</verse>
				<verse number="2">มีมหาดเล็กในพงศ์พันธุ์ซาอูลคนหนึ่งชื่อศิบา พวกเขาก็เรียกให้มาเฝ้าดาวิดและพระราชาตรัสกับเขาว่า “เจ้าคือศิบาหรือ?” เขาทูลตอบว่า “ผู้รับใช้ของพระองค์คือศิบา พ่ะย่ะค่ะ”</verse>
				<verse number="3">พระราชาจึงตรัสว่า “ไม่มีใครในพงศ์พันธุ์ซาอูลเหลืออยู่บ้าง เพื่อเราจะได้แสดงความรักมั่นคงของพระเจ้าต่อเขาหรือ?” ศิบากราบทูลพระราชาว่า “ยังมีโอรสของโยนาธานเหลืออยู่คนหนึ่ง เท้าของเขาเป็นง่อย พ่ะย่ะค่ะ”</verse>
				<verse number="4">พระราชาตรัสถามเขาว่า “เขาอยู่ที่ไหน?” ศิบาจึงกราบทูลพระราชาว่า “เขาอยู่ในบ้านของมาคีร์บุตรอัมมีเอล ในเมืองโลเดบาร์ พ่ะย่ะค่ะ”</verse>
				<verse number="5">แล้วกษัตริย์ดาวิดทรงส่งคนไปนำเขามาจากบ้านของมาคีร์บุตรอัมมีเอล ที่โลเดบาร์</verse>
				<verse number="6">เมฟีโบเชทโอรสของโยนาธานราชโอรสของซาอูลได้มาเฝ้าดาวิดและย่อตัวซบหน้าลง และดาวิดตรัสว่า “เมฟีโบเชท” เขาทูลตอบว่า “ผู้รับใช้ของพระองค์อยู่นี่”</verse>
				<verse number="7">และดาวิดตรัสกับท่านว่า “อย่ากลัวเลย เพราะเราจะแสดงความรักมั่นคงต่อท่านแน่นอน เพื่อเห็นแก่โยนาธานราชบิดาของท่าน และเราจะคืนที่ดินทั้งหมดของซาอูลอัยกา ของท่านแก่ท่าน และท่านจะรับประทานอาหารอยู่ที่โต๊ะของเราเสมอไป”</verse>
				<verse number="8">และเขาก็ย่อตัวลงคำนับและทูลว่า “ผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทเป็นใครเล่า? ซึ่งฝ่าพระบาทจะทรงสังเกตเห็นสุนัขตายอย่างข้าพระบาทนี้”</verse>
				<verse number="9">แล้วพระราชาตรัสเรียกศิบามหาดเล็กของซาอูล และตรัสแก่เขาว่า “สิ่งของทั้งสิ้นที่เป็นของซาอูลและของพงศ์พันธุ์ทั้งหมดของท่าน เราได้มอบให้แก่โอรสเจ้านายของเจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="10">ตัวเจ้าและพวกบุตรของเจ้าและเหล่าคนใช้ของเจ้าต้องทำไร่ไถนาให้เขา และนำพืชผลที่ได้นั้นเข้ามาเพื่อโอรสแห่งเจ้านายของเจ้าจะได้มีอาหารรับประทาน แต่เมฟีโบเชทโอรสแห่งเจ้านายของเจ้านั้น จะรับประทานอาหารที่โต๊ะของเราเสมอไป” ฝ่ายศิบามีบุตรชาย 15 คนกับคนใช้ 20 คน</verse>
				<verse number="11">แล้วศิบาจึงทูลพระราชาว่า “ทุกสิ่งที่พระราชาเจ้านายของข้าพระบาทบัญชาผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทนั้น ผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทจะทำ” เมฟีโบเชทจึงรับประทานที่โต๊ะเสวยของดาวิด อย่างกับเป็นโอรสของกษัตริย์องค์หนึ่ง</verse>
				<verse number="12">เมฟีโบเชทมีบุตรชายเล็กคนหนึ่งชื่อมีคา ทุกคนที่อาศัยอยู่ในบ้านของศิบาก็ได้เป็นผู้รับใช้ของเมฟีโบเชท</verse>
				<verse number="13">ดังนั้นเมฟีโบเชทจึงอาศัยในเยรูซาเล็มเพราะท่านรับประทานที่โต๊ะของกษัตริย์เสมอ เท้าทั้งสองของท่านเป็นง่อย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ต่อมาหลังจากพระราชาแห่งคนอัมโมนสิ้นพระชนม์ และฮานูนพระราชโอรสของพระองค์ทรงครองราชย์แทนพระองค์</verse>
				<verse number="2">ดาวิดจึงตรัสว่า “เราจะซื่อสัตย์ต่อฮานูนโอรสของนาหาช ดังที่พระราชบิดาของเขาซื่อสัตย์ต่อเรา” ดาวิดจึงส่งพวกข้าราชการของพระองค์ไปปลอบโยนท่าน เกี่ยวด้วยเรื่องพระราชบิดาของท่าน และพวกข้าราชการของดาวิดก็เข้ามาในแผ่นดินของคนอัมโมน</verse>
				<verse number="3">แต่พวกเจ้านายของคนอัมโมนทูลฮานูนเจ้านายของพวกเขาว่า “ฝ่าพระบาททรงเห็นว่า ดาวิดส่งพวกผู้ปลอบโยนมาหาฝ่าพระบาท เพราะทรงให้เกียรติพระราชบิดาของฝ่าพระบาทหรือ? ดาวิดไม่ได้ส่งพวกข้าราชการมาหาฝ่าพระบาทเพื่อตรวจเมือง เพื่อสอดแนม และเพื่อจะคว่ำเมืองนี้หรือ?”</verse>
				<verse number="4">ฮานูนจึงจับพวกข้าราชการของดาวิดมาโกนเคราเสียครึ่งหนึ่ง และตัดเครื่องแต่งกายที่ตรงกลางจนถึงตะโพก แล้วปล่อยไป</verse>
				<verse number="5">เมื่อดาวิดทรงทราบ พระองค์ก็ทรงส่งคนไปพบข้าราชการเหล่านั้น เพราะว่าพวกเขาถูกเหยียดหยามมาก และพระราชาตรัสว่า “จงพักที่เมืองเยรีโคจนกว่าเคราของพวกท่านขึ้น แล้วจึงค่อยกลับมา”</verse>
				<verse number="6">เมื่อคนอัมโมนเห็นว่า พวกเขาเป็นที่เกลียดชังแก่ดาวิด คนอัมโมนจึงส่งคนไปจ้างคนซีเรียมาจากเมืองเบธเรโหบ และคนซีเรียจากเมืองโศบาห์เป็นทหารราบจำนวน 20,000 คน กับกษัตริย์เมืองมาอาคาห์พร้อมกับทหาร 1,000 คน และชาวเมืองโทบ 12,000 คน</verse>
				<verse number="7">เมื่อดาวิดทรงทราบจึงส่งโยอาบและกองทัพเหล่านักรบทั้งหมดไป</verse>
				<verse number="8">ส่วนคนอัมโมนก็ยกออกมาและจัดแนวรบไว้ทางเข้าประตูเมือง ส่วนคนซีเรียจากเมืองโศบาห์และจากเมืองเรโหบ พร้อมกับชาวเมืองโทบและชาวเมืองมาอาคาห์อยู่ที่กลางทุ่งต่างหาก</verse>
				<verse number="9">เมื่อโยอาบเห็นว่า การศึกนั้นขนาบอยู่ทั้งข้างหน้าและข้างหลัง ท่านจึงเลือกจากคนอิสราเอลทั้งหมดที่คัดไว้แล้วจัดแนวรบเข้าต่อสู้คนซีเรีย</verse>
				<verse number="10">ท่านมอบพวกทหารที่เหลืออยู่ไว้ในบังคับบัญชาของอาบีชัยน้องชายของท่าน และเขาก็จัดคนเหล่านั้นเข้าต่อสู้กับคนอัมโมน</verse>
				<verse number="11">ท่านกล่าวว่า “ถ้ากำลังคนซีเรียแข็งกว่ากำลังของเราให้เจ้าไปช่วยเรา แต่ถ้ากำลังคนอัมโมนแข็งกว่ากำลังของเจ้า เราจะมาช่วยเจ้า</verse>
				<verse number="12">จงเข้มแข็ง ทำตนให้กล้าหาญเพื่อชนชาติของเรา และเพื่อบรรดาเมืองของพระเจ้าของเราและขอพระยาห์เวห์ทรงทำตามที่พระองค์ทรงเห็นชอบเถิด”</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น โยอาบกับพวกทหารที่อยู่กับท่านก็เข้าไปใกล้เพื่อต่อสู้กับคนซีเรีย พวกข้าศึกก็หนีไปต่อหน้าพวกทหาร</verse>
				<verse number="14">เมื่อคนอัมโมนเห็นว่าคนซีเรียหนีไปแล้ว พวกเขาก็หนีต่อหน้าอาบีชัยเข้าไปในเมือง แล้วโยอาบก็กลับจากการสู้รบกับคนอัมโมนมายังกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="15">เมื่อคนซีเรียเห็นว่า ถูกตีพ่ายต่อหน้าอิสราเอลแล้ว จึงรวมตัวเข้าด้วยกัน</verse>
				<verse number="16">ฝ่ายฮาดัดเอเซอร์ทรงส่งคนไปนำคนซีเรียผู้อยู่ฟากตะวันออกของแม่น้ำยูเฟรติสออกมา พวกเขามายังตำบลเฮลาม มีโชบัคแม่ทัพของฮาดัดเอเซอร์นำหน้าพวกเขา</verse>
				<verse number="17">เมื่อมีผู้ทูลดาวิดให้ทรงทราบ พระองค์ทรงรวบรวมอิสราเอลทั้งหมดข้ามแม่น้ำจอร์แดนมายังตำบลเฮลาม และคนซีเรียก็จัดแนวรบต่อสู้ดาวิดและรบกับพระองค์</verse>
				<verse number="18">คนซีเรียหนีต่อหน้าอิสราเอล และดาวิดทรงประหารคนซีเรียซึ่งเป็นทหารรถรบ 700 คน กับทหารม้า 40,000 คนเสีย และประหารโชบัคแม่ทัพของเขาตายที่นั่น</verse>
				<verse number="19">และเมื่อบรรดากษัตริย์พวกผู้รับใช้ของฮาดัดเอเซอร์เห็นว่า พวกเขาถูกตีพ่ายต่อหน้าอิสราเอลแล้ว ก็ยอมสงบศึกกับอิสราเอล และยอมรับใช้พวกเขา ดังนั้นคนซีเรียจึงกลัว ไม่กล้าช่วยคนอัมโมนอีก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิคือเวลาที่บรรดากษัตริย์ออกไปรบ ดาวิดทรงส่งโยอาบพร้อมกับพวกข้าราชการทหารและอิสราเอลทั้งหมด ไปทำลายคนอัมโมนและล้อมเมืองรับบาห์ไว้ แต่ดาวิดประทับที่เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">ต่อมาเวลาเย็นวันหนึ่ง เมื่อดาวิดทรงลุกขึ้นจากพระแท่น และเดินอยู่บนดาดฟ้าหลังคาพระราชวัง ทอดพระเนตรจากหลังคาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งอาบน้ำอยู่ หญิงคนนั้นสวยงามน่าดูมาก</verse>
				<verse number="3">ดาวิดทรงส่งคนไปไต่ถามเรื่องผู้หญิงคนนั้น และเขาทูลว่า “หญิงนี้คือบัทเชบา บุตรีของเอลีอัม ภรรยาของอุรียาห์คนฮิตไทต์ไม่ใช่หรือ พ่ะย่ะค่ะ?”</verse>
				<verse number="4">ดาวิดก็ทรงส่งพวกผู้สื่อสารไป และเขาก็นำนางมา นางมาเฝ้าพระองค์ แล้วพระองค์ทรงหลับนอนกับนาง (พอดีนางได้ชำระตัวจากมลทินของนางแล้ว) แล้วนางก็กลับไปบ้านของนาง</verse>
				<verse number="5">ผู้หญิงนั้นก็ตั้งครรภ์ นางจึงส่งคนไปทูลดาวิดให้ทรงทราบว่า “หม่อมฉันตั้งครรภ์แล้ว”</verse>
				<verse number="6">ดาวิดทรงส่งคนไปหาโยอาบบอกว่า “จงส่งอุรียาห์คนฮิตไทต์มาให้เรา” โยอาบก็ส่งอุรียาห์ไปให้ดาวิด</verse>
				<verse number="7">เมื่ออุรียาห์มาเฝ้าพระองค์ ดาวิดรับสั่งถามว่าโยอาบเป็นอย่างไรบ้าง? พวกทหารเป็นอย่างไร? การสงครามเป็นอย่างไร?</verse>
				<verse number="8">แล้วดาวิดรับสั่งกับอุรียาห์ว่า “จงลงไปบ้านของเจ้า และล้างเท้าของเจ้าเสีย” อุรียาห์ก็ออกไปจากพระราชวัง และมีคนนำของประทานจากพระราชาตามหลังเขาไปด้วย</verse>
				<verse number="9">แต่อุรียาห์นอนที่ประตูพระราชวัง พร้อมกับมหาดเล็กทั้งหมดของเจ้านายของเขาและไม่ได้ลงไปที่บ้านของเขา</verse>
				<verse number="10">เมื่อพวกเขาทูลดาวิดให้ทรงทราบว่า “อุรียาห์ไม่ได้ลงไปที่บ้านของเขา พ่ะย่ะค่ะ” ดาวิดรับสั่งแก่อุรียาห์ว่า “เจ้าเดินทางมาไม่ใช่หรือ? ทำไมไม่ลงไปบ้านของเจ้า?”</verse>
				<verse number="11">อุรียาห์ทูลตอบดาวิดว่า “หีบพันธสัญญาและอิสราเอลกับยูดาห์อาศัยในเพิง โยอาบเจ้านายของข้าพระบาทกับบรรดาข้าราชการของเจ้านายของข้าพระบาทตั้งค่ายอยู่ที่พื้นทุ่ง ส่วนข้าพระบาทเองจะไปบ้าน ไปกิน ไปดื่ม และนอนกับภรรยาของข้าพระบาทหรือ พ่ะย่ะค่ะ? ฝ่าพระบาททรงพระชนม์อยู่และชีวิตของฝ่าพระบาททรงมีอยู่แน่ฉันใด ข้าพระบาทจะไม่ทำอย่างนี้เลย”</verse>
				<verse number="12">แล้วดาวิดก็รับสั่งแก่อุรียาห์ว่า “วันนี้ก็ค้างเสียที่นี่เถิด พรุ่งนี้เราจะส่งเจ้าไป” อุรียาห์ก็ค้างอยู่ในกรุงเยรูซาเล็มในวันนั้นและวันต่อมา</verse>
				<verse number="13">ดาวิดทรงเรียกเขามา เขาก็มารับประทานและดื่มเฉพาะพระพักตร์ และพระองค์ทรงทำให้เขามึนเมา ในตอนเย็นเขาก็ออกไปนอนกับพวกข้าราชการของเจ้านายของเขา แต่ไม่ได้ลงไปบ้านของเขา</verse>
				<verse number="14">พอรุ่งเช้าดาวิดทรงเขียนถึงโยอาบ และส่งไปกับมืออุรียาห์</verse>
				<verse number="15">ดาวิดทรงเขียนจดหมายนั้นว่า “จงตั้งอุรียาห์ให้อยู่กองหน้าของการรบที่ดุเดือดที่สุด แล้วให้พวกเจ้าถอยไปจากเขาเพื่อให้เขาถูกฆ่าตาย”</verse>
				<verse number="16">เมื่อโยอาบกำลังเฝ้าล้อมเมืองอยู่ ท่านจึงกำหนดให้อุรียาห์ไปที่ที่ท่านทราบว่ามีพวกทหารเข้มแข็งที่นั่น</verse>
				<verse number="17">คนของเมืองนั้นก็ออกมาสู้รบกับโยอาบ มีทหารบางคนคือทหารของดาวิดล้มตาย อุรียาห์คนฮิตไทต์ก็ตายด้วย</verse>
				<verse number="18">โยอาบจึงส่งคนไปทูลเรื่องการรบทั้งสิ้นให้ดาวิดทรงทราบ</verse>
				<verse number="19">ท่านกำชับผู้สื่อสารนั้นว่า “เมื่อเจ้าทูลเรื่องราวการรบทั้งสิ้นต่อพระราชาเสร็จแล้ว</verse>
				<verse number="20">ถ้าพระราชากริ้วขึ้นมาและตรัสถามเจ้าว่า ‘ทำไมพวกเจ้าจึงเข้ารบใกล้เมืองนั้น? พวกเจ้าไม่รู้หรือว่าเขาจะยิงจากกำแพง?</verse>
				<verse number="21">ใครฆ่าอาบีเมเลคบุตรเยรุบเบเชท ไม่ใช่ผู้หญิงคนหนึ่งเอาหินโม่ท่อนบนทุ่มเขาจากกำแพงเมือง จนเขาตายที่เมืองเธเบศหรือ? ทำไมพวกเจ้าจึงเข้าไปใกล้กำแพง?’ ให้เจ้ากราบทูลว่า ‘อุรียาห์คนฮิตไทต์ผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทก็ตายด้วย’ ”</verse>
				<verse number="22">ผู้สื่อสารก็ไป เขามาทูลดาวิดให้ทรงทราบทุกอย่างตามที่โยอาบส่งเขามา</verse>
				<verse number="23">ผู้สื่อสารนั้นกราบทูลดาวิดว่า “คนเหล่านั้นมีกำลังเหนือเรา และออกมาสู้กับเราที่กลางทุ่ง แต่เราไล่พวกเขาไปถึงทางเข้าประตูเมือง</verse>
				<verse number="24">แล้วทหารธนูก็ยิงทหารของฝ่าพระบาทจากกำแพง ทหารของพระราชาบางคนก็สิ้นชีวิต และอุรียาห์คนฮิตไทต์ทหารของฝ่าพระบาทก็สิ้นชีวิตด้วย”</verse>
				<verse number="25">ดาวิดก็รับสั่งผู้สื่อสารนั้นว่า “จงหนุนใจโยอาบและจงบอกท่านดังนี้ว่า ‘อย่าให้เรื่องนี้ทำให้ท่านทุกข์ใจ เพราะดาบย่อมสังหารไม่ว่าคนนั้นหรือคนนี้ จงสู้รบให้เข้มแข็งขึ้น และทำลายเมืองนั้นเสียให้ได้’ ”</verse>
				<verse number="26">เมื่อภรรยาของอุรียาห์ทราบว่า อุรียาห์สามีของนางสิ้นชีวิตแล้ว นางก็คร่ำครวญเรื่องสามีของนาง</verse>
				<verse number="27">เมื่อการไว้ทุกข์ผ่านไปแล้ว ดาวิดก็ส่งคนไปให้รับนางมาที่พระราชวัง และนางก็ได้เป็นมเหสีองค์หนึ่งของพระองค์ ประสูติโอรสองค์หนึ่งให้พระองค์ แต่สิ่งซึ่งดาวิดทรงทำนั้นชั่วร้ายในสายพระเนตรพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ทรงใช้นาธันไปหาดาวิด นาธันก็ไปเข้าเฝ้าและทูลพระองค์ว่า “ในเมืองหนึ่งมีชายสองคน คนหนึ่งมั่งมี อีกคนหนึ่งยากจน</verse>
				<verse number="2">คนมั่งมีนั้นมีแพะแกะและโคมากมาย</verse>
				<verse number="3">แต่คนจนนั้นไม่มีอะไรเลย เว้นแต่แกะตัวเมียตัวเล็กๆ ตัวเดียวที่เขาซื้อมา ซึ่งเขาเลี้ยงไว้ มันเติบโตมากับเขาและบรรดาบุตรของเขา มันกินอาหารที่เขากิน และดื่มจากถ้วยเดียวกับเขา นอนในอกของเขา และเป็นเหมือนบุตรสาวของเขา</verse>
				<verse number="4">ฝ่ายคนมั่งมีคนนั้นมีแขกคนหนึ่งเดินทางมา เขาเสียดายที่จะเอาแพะแกะหรือโคของเขามาทำอาหารเลี้ยงคนที่เดินทางมานั้น จึงเอาแกะตัวเมียของคนจนนั้นเตรียมเป็นอาหารให้แก่ชายที่มาเยี่ยม”</verse>
				<verse number="5">ดาวิดกริ้วคนนั้นมาก และรับสั่งแก่นาธันว่า “พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด คนที่ทำเช่นนั้นสมควรตาย</verse>
				<verse number="6">และจะต้องคืนลูกแกะตัวเมียให้สี่เท่าเพราะเขาได้ทำสิ่งนี้ และเพราะว่าเขาไม่มีความเมตตา”</verse>
				<verse number="7">นาธันจึงทูลดาวิดว่า “ฝ่าพระบาทนั่นแหละคือชายคนนั้น พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ‘เราได้เจิมตั้งเจ้าไว้ให้เป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอล และเราช่วยกู้เจ้าออกมาจากมือของซาอูล</verse>
				<verse number="8">และเราได้มอบเชื้อวงศ์เจ้านายของเจ้าให้เจ้า และได้มอบเหล่ามเหสีของเจ้านายของเจ้าไว้ในอกของเจ้า และมอบวงศ์วานของอิสราเอลและยูดาห์ให้แก่เจ้า ถ้าเท่านี้ยังน้อยไป เราจะเพิ่มให้มากมายกว่านี้</verse>
				<verse number="9">ทำไมเจ้าดูหมิ่นพระวจนะของพระยาห์เวห์? ทำสิ่งที่ชั่วในสายพระเนตรของพระองค์ เจ้าประหารอุรียาห์คนฮิตไทต์ด้วยดาบ เอาภรรยาของเขามาเป็นภรรยาของเจ้า และฆ่าเขาเสียด้วยดาบของคนอัมโมน</verse>
				<verse number="10">เพราะฉะนั้นบัดนี้ดาบนั้นจะไม่คลาดไปจากราชวงศ์ของเจ้าตลอดไป เพราะเจ้าได้ดูหมิ่นเรา เอาภรรยาของอุรียาห์คนฮิตไทต์มาเป็นภรรยาของเจ้า’</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราจะให้เหตุร้ายเกิดขึ้นกับเจ้า จากครอบครัวของเจ้าเอง และต่อหน้าเจ้า เราจะเอาเหล่าภรรยาของเจ้าไปให้แก่เพื่อนของเจ้า ผู้นั้นจะนอนร่วมกับเหล่าภรรยาของเจ้าอย่างเปิดเผย</verse>
				<verse number="12">เพราะเจ้าทำการนั้นอย่างลับๆ แต่เราจะทำการนี้ต่อหน้าอิสราเอลทั้งสิ้นอย่างเปิดเผย’ ”</verse>
				<verse number="13">ดาวิดจึงรับสั่งกับนาธันว่า “เราได้ทำบาปต่อพระยาห์เวห์แล้ว” และนาธันทูลดาวิดว่า “พระยาห์เวห์ทรงให้อภัยบาปของฝ่าพระบาทแล้ว ฝ่าพระบาทจะไม่สิ้นพระชนม์</verse>
				<verse number="14">อย่างไรก็ตาม เพราะฝ่าพระบาทได้หมิ่นประมาทพระยาห์เวห์จริงๆ ด้วยการกระทำครั้งนี้ ราชโอรสที่ประสูติมานั้นจะสิ้นพระชนม์แน่นอน”</verse>
				<verse number="15">แล้วนาธันก็กลับไปยังบ้านของเขา แล้วพระยาห์เวห์ทรงทำให้ราชโอรสนั้น ซึ่งภรรยาของอุรียาห์ประสูติให้แก่ดาวิดประชวรหนัก</verse>
				<verse number="16">ดาวิดก็ทรงอ้อนวอนพระเจ้าเพื่อพระกุมารนั้น และดาวิดทรงอดอาหารและบรรทมบนพื้นดินคืนยังรุ่ง</verse>
				<verse number="17">พวกผู้ใหญ่ในราชสำนักของพระองค์ก็ลุกขึ้นมายืนเข้าเฝ้าอยู่ หมายจะทูลเชิญให้พระองค์ทรงลุกจากพื้นดิน แต่พระองค์ไม่ทรงยอมและไม่เสวยกับเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="18">พอวันที่เจ็ดพระกุมารนั้นก็สิ้นพระชนม์ ส่วนข้าราชการของดาวิดก็กลัว ไม่กล้าทูลดาวิดว่าพระกุมารนั้นสิ้นพระชนม์แล้ว เขาพูดกันว่า “ดูสิ เมื่อพระกุมารนั้นทรงพระชนม์อยู่ เราทูลพระองค์ พระองค์ไม่ทรงฟังเสียงของเรา แล้วเราจะทูลได้อย่างไรว่าพระกุมารนั้นสิ้นพระชนม์แล้ว พระองค์ก็อาจทำอันตรายต่อตัวพระองค์เอง”</verse>
				<verse number="19">แต่เมื่อดาวิดทอดพระเนตรเห็นข้าราชการกระซิบกระซาบกันอยู่ ดาวิดเข้าพระทัยว่าพระกุมารนั้นสิ้นพระชนม์แล้ว ดาวิดจึงรับสั่งถามข้าราชการของพระองค์ว่า “เด็กนั้นสิ้นชีวิตแล้วหรือ?” เขาทูลตอบว่า “สิ้นพระชนม์แล้ว พ่ะย่ะค่ะ”</verse>
				<verse number="20">แล้วดาวิดทรงลุกขึ้นจากพื้นดิน ชำระพระกาย ชโลมพระองค์ เปลี่ยนฉลองพระองค์ ดำเนินเข้าไปในพระนิเวศของพระยาห์เวห์และนมัสการ แล้วเสด็จกลับพระราชวังของพระองค์ รับสั่งให้จัดอาหารมา แล้วพระองค์ก็เสวย</verse>
				<verse number="21">ข้าราชการจึงทูลถามพระองค์ว่า “ทำไมฝ่าพระบาททรงทำเช่นนี้? ฝ่าพระบาททรงอดอาหารและทรงกันแสงเพื่อพระกุมารนั้น เมื่อทรงพระชนม์อยู่ แต่เมื่อพระกุมารนั้นสิ้นพระชนม์แล้ว ฝ่าพระบาทก็ทรงลุกขึ้นเสวยอาหาร”</verse>
				<verse number="22">พระองค์รับสั่งว่า “เมื่อเด็กนั้นมีชีวิตอยู่ เราอดอาหารและร้องไห้ เพราะเราว่า ‘ใครจะทราบได้ว่าพระยาห์เวห์อาจจะทรงเมตตาเรา โปรดให้เด็กนั้นมีชีวิตต่อได้’</verse>
				<verse number="23">แต่เดี๋ยวนี้เขาสิ้นชีวิตแล้ว เราจะอดอาหารทำไม? เราจะทำเด็กให้ฟื้นขึ้นมาได้หรือ? มีแต่เราจะตามเด็กนั้นไป เขาจะไม่กลับมาหาเรา”</verse>
				<verse number="24">ฝ่ายดาวิดทรงปลอบโยนบัทเชบามเหสีของพระองค์ และทรงเข้าไปหา และทรงหลับนอนกับพระนาง พระนางก็ประสูติโอรสองค์หนึ่งชื่อซาโลมอน และพระยาห์เวห์ทรงรักซาโลมอน</verse>
				<verse number="25">และทรงใช้นาธันผู้เผยพระวจนะไป ท่านจึงให้ชื่อพระราชโอรสนั้นว่า เยดีดิยาห์ เพราะเห็นแก่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="26">ฝ่ายโยอาบสู้รบกับเมืองรับบาห์ของคนอัมโมน และยึดราชธานีได้</verse>
				<verse number="27">โยอาบจึงส่งผู้สื่อสารไปเฝ้าดาวิด ทูลว่า “ข้าพระบาทได้สู้รบกับกรุงรับบาห์ ยิ่งกว่านั้นอีก ข้าพระบาทตีเมืองที่เป็นแหล่งน้ำได้แล้ว</verse>
				<verse number="28">บัดนี้ขอฝ่าพระบาททรงรวบรวมทหารที่เหลือ เข้าตั้งค่ายตีเมืองนั้นให้ได้ เพราะเกรงว่าถ้าข้าพระบาทตีได้ ก็จะเรียกชื่อเมืองนั้นตามชื่อของข้าพระบาท”</verse>
				<verse number="29">ดาวิดจึงทรงรวบรวมทหารทั้งหมดยกไปยังเมืองรับบาห์ และทรงต่อสู้จนยึดเมืองนั้นได้</verse>
				<verse number="30">ทรงริบมงกุฎจากเศียรของมิลโคม มงกุฎนั้นเป็นทองคำหนักประมาณ 34 กิโลกรัม ประดับด้วยเพชรพลอยและเขาก็สวมบนพระเศียรของดาวิด และพระองค์ทรงริบทรัพย์สมบัติของเมืองนั้นออกไปมากมาย</verse>
				<verse number="31">ทรงนำประชาชนที่อยู่ในเมืองนั้นออกมา กำหนดให้ทำงานด้วยเลื่อย คราดเหล็กและขวานเหล็ก และส่งให้ทำงานที่เตาเผาอิฐ ทรงทำเช่นนี้แก่เมืองทั้งหมดของคนอัมโมน แล้วดาวิดก็เสด็จกลับไปกรุงเยรูซาเล็มพร้อมกับทหารทั้งสิ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ต่อมาหลังจากเหตุการณ์เหล่านี้ อับซาโลมพระราชโอรสของดาวิดมีพระขนิษฐางดงามองค์หนึ่งชื่อทามาร์ และอัมโนนพระราชโอรสของดาวิดรักเธอ</verse>
				<verse number="2">อัมโนนทุกข์ใจจนล้มป่วยเนื่องด้วยพระขนิษฐาทามาร์ เพราะเธอเป็นสาวพรหมจารี อัมโนนจึงไม่สามารถทำอะไรกับเธอได้</verse>
				<verse number="3">แต่อัมโนนมีสหายคนหนึ่งชื่อโยนาดับบุตรของชิเมอาห์พระเชษฐาของดาวิด โยนาดับนั้นเป็นคนเจ้าปัญญา</verse>
				<verse number="4">จึงทูลถามว่า “ข้าแต่พระราชโอรสของพระราชา ทำไมจึงซมเซาเช่นนี้ทุกๆ เช้า? จะไม่บอกให้กระหม่อมทราบบ้างหรือ?” อัมโนนตอบเขาว่า “เรารักทามาร์น้องหญิงของอับซาโลมน้องชายของเรา”</verse>
				<verse number="5">โยนาดับจึงทูลท่านว่า “ขอเชิญบรรทมบนพระแท่น แสร้งทำเป็นประชวร และเมื่อเสด็จพ่อมาเยี่ยม ก็ขอทูลว่า ‘ขอโปรดให้ทามาร์น้องหญิงมาให้อาหารแก่ข้าพระบาท มาเตรียมอาหารต่อหน้าข้าพระบาทเพื่อข้าพระบาทจะได้เห็น และรับประทานจากมือของเธอ’ ”</verse>
				<verse number="6">อัมโนนจึงบรรทม แสร้งทำเป็นประชวร เมื่อพระราชาเสด็จมาเยี่ยม อัมโนนก็ทูลพระราชาว่า “ขอโปรดให้ทามาร์น้องหญิงมาทำขนมสักสองอันต่อหน้าข้าพระบาท ข้าพระบาทจะได้รับประทานจากมือของเธอ”</verse>
				<verse number="7">ดาวิดทรงใช้คนไปแจ้งทามาร์ที่วังว่า “จงไปที่บ้านของอัมโนนพี่ของเจ้า และทำอาหารให้เขา”</verse>
				<verse number="8">ทามาร์ก็ไปยังวังของอัมโนนพระเชษฐาของเธอ เขาบรรทมอยู่ เธอหยิบแป้งมานวด ทำขนมต่อหน้าพระเชษฐา แล้วปิ้ง</verse>
				<verse number="9">และเธอก็ยกกระทะมาเทออกต่อหน้าพระเชษฐา แต่อัมโนนก็ไม่เสวย กล่าวว่า “ให้ทุกคนออกไป” ทุกคนก็ออกไป</verse>
				<verse number="10">อัมโนนก็รับสั่งกับทามาร์ว่า “จงเอาอาหารเข้ามาในห้องใน เพื่อพี่จะได้รับประทานจากมือของน้อง” ทามาร์ก็นำขนมที่เธอทำนั้นเข้าไปให้อัมโนนพระเชษฐาที่ห้องใน</verse>
				<verse number="11">แต่เมื่อเธอนำขนมมาใกล้เพื่อให้ท่านเสวย ท่านก็จับเธอไว้ รับสั่งว่า “น้องของพี่ เข้ามานอนกับพี่เถิด”</verse>
				<verse number="12">เธอจึงตอบว่า “อย่าเลยพระเชษฐา อย่าบังคับหม่อมฉัน สิ่งอย่างนี้เขาไม่ทำกันในอิสราเอล อย่าทำการโฉดเขลาอย่างนี้เลย</verse>
				<verse number="13">ส่วนหม่อมฉันเอง หม่อมฉันจะเอาความอายไปไว้ที่ไหน? ส่วนพระเชษฐาเล่า ก็จะเป็นคนโฉดเขลาคนหนึ่งในอิสราเอล เพราะฉะนั้นขอทูลพระราชาเถิด พระองค์จะไม่หวงหม่อมฉันไว้จากพระเชษฐา”</verse>
				<verse number="14">แต่อัมโนนไม่ยอมฟังเสียงเธอ และเพราะท่านมีกำลังมากกว่า จึงทรงบังคับและนอนร่วมกับเธอ</verse>
				<verse number="15">ต่อมาอัมโนนก็ทรงชังเธอด้วยความเกลียดชังที่สุด ความเกลียดชังที่ท่านเกลียดชังเธอก็มากยิ่งกว่าความรักซึ่งท่านเคยรักเธอ และอัมโนนรับสั่งกับเธอว่า “จงลุกขึ้นไป”</verse>
				<verse number="16">แต่เธอตอบว่า “อย่าเลย เพราะความผิดใหญ่หลวงนี้ ที่จะไล่หม่อมฉันไปก็มากกว่าครั้งก่อนที่พระเชษฐาทำกับหม่อมฉัน” แต่ท่านไม่ยอมฟังเธอ</verse>
				<verse number="17">จึงเรียกมหาดเล็กที่ปรนนิบัติอยู่ สั่งว่า “จงไล่ผู้หญิงคนนี้ให้ออกไปให้พ้นเรา แล้วปิดประตูใส่กลอนหลังจากเธอออกไป”</verse>
				<verse number="18">เธอสวมเสื้อคลุมยาวมีแขนดังที่พระราชธิดาพรหมจารีของพระราชาสวมกัน มหาดเล็กของท่านจึงนำเธอออกไป และใส่กลอนประตูหลังจากเธอออกไป</verse>
				<verse number="19">ทามาร์ก็เอาขี้เถ้าใส่ที่ศีรษะของเธอและฉีกเสื้อคลุมยาวมีแขนที่เธอสวมอยู่นั้นเสีย เอามือกุมศีรษะร้องไห้เสียงดังเดินไปเรื่อยๆ</verse>
				<verse number="20">อับซาโลมพระเชษฐาของเธอก็รับสั่งกับเธอว่า “พี่อัมโนนได้อยู่กับน้องหรือ? น้องเอ๋ย นิ่งเสีย เพราะเขาเป็นพี่ อย่าทุกข์ใจเพราะเรื่องนี้เลย” ฝ่ายทามาร์ก็อยู่เดียวดายในวังของอับซาโลมพระเชษฐา</verse>
				<verse number="21">เมื่อกษัตริย์ดาวิดทรงทราบเรื่องเหล่านี้ทั้งสิ้น พระองค์ก็กริ้วยิ่งนัก</verse>
				<verse number="22">แต่อับซาโลมไม่ได้พูดกับอัมโนนเลย ไม่ว่าดีหรือร้าย เพราะอับซาโลมเกลียดชังอัมโนนมาก ที่ทำให้ทามาร์น้องหญิงของท่านอับอาย</verse>
				<verse number="23">ต่อมาอีกสองปีเต็ม อับซาโลมมีงานตัดขนแกะที่ตำบลบาอัลฮาโซร์ ซึ่งอยู่ใกล้เอฟราอิม และอับซาโลมเชิญพระราชโอรสทั้งสิ้นของพระราชา ไปในงานนั้น</verse>
				<verse number="24">อับซาโลมไปเฝ้าพระราชาทูลว่า “ดูเถิด ผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทมีงานตัดขนแกะ ขอเชิญพระราชาและมหาดเล็กของพระองค์ไปในงานนั้นกับผู้รับใช้ของฝ่าพระบาท”</verse>
				<verse number="25">แต่พระราชาตรัสกับอับซาโลมว่า “ลูกเอ๋ย อย่าเลย อย่าให้พวกเราไปกันหมดเลย จะเป็นภาระแก่เจ้าเปล่าๆ” อับซาโลมคะยั้นคะยอพระองค์ ถึงกระนั้นพระองค์ไม่ยอมเสด็จ แต่ทรงอวยพรให้</verse>
				<verse number="26">อับซาโลมจึงทูลว่า “ถ้าไม่โปรดเสด็จ ก็ขออนุญาตให้พระเชษฐาอัมโนนไปด้วยกันกับพวกเราเถิด” และพระราชาตรัสถามว่า “ทำไมจะให้เขาไปกับเจ้าด้วย?”</verse>
				<verse number="27">แต่อับซาโลมทูลคะยั้นคะยอจนพระองค์ทรงให้อัมโนนและพระราชโอรสของพระราชาทั้งสิ้นไปด้วย</verse>
				<verse number="28">แล้วอับซาโลมบัญชาพวกมหาดเล็กของท่านว่า “จงคอยดูว่าจิตใจของอัมโนนเพลิดเพลินด้วยเหล้าองุ่นเมื่อไร เมื่อเราสั่งพวกเจ้าว่า ‘จงประหารอัมโนน’ พวกเจ้าจงฆ่าเขาเสีย อย่ากลัวเลย เราเองสั่งพวกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ? จงเข้มแข็งและเป็นคนกล้าหาญเถิด”</verse>
				<verse number="29">และพวกมหาดเล็กของอับซาโลมก็ทำกับอัมโนน ตามที่อับซาโลมบัญชาไว้ แล้วพระราชโอรสทั้งหมดของพระราชาก็ลุกขึ้นทรงล่อของแต่ละองค์หนีไป</verse>
				<verse number="30">ขณะเมื่อบรรดาพระราชโอรสทรงดำเนินอยู่ตามทาง มีข่าวไปถึงดาวิดว่า “อับซาโลมประหารพระราชโอรสของพระราชาทั้งหมดแล้ว ไม่เหลืออยู่สักองค์เดียว”</verse>
				<verse number="31">พระราชาทรงลุกขึ้นฉีกฉลองพระองค์ และบรรทมบนพื้นดิน ข้าราชการทั้งสิ้นสวมเสื้อผ้าฉีกขาด ยืนเฝ้าอยู่</verse>
				<verse number="32">แต่โยนาดับบุตรชิเมอาห์พระเชษฐาของดาวิด ทูลว่า “ขออย่าให้เจ้านายของข้าพระบาทสำคัญผิดไปว่า พวกเขาประหารพระราชโอรสหนุ่มแน่นเหล่านั้นทั้งหมด เพราะว่าอัมโนนสิ้นชีวิตแต่ผู้เดียว เพราะตามบัญชาของอับซาโลม เรื่องนี้ท่านตั้งใจไว้แต่วันที่อัมโนนทำให้ทามาร์น้องหญิงของท่านอับอาย</verse>
				<verse number="33">ฉะนั้น ขอพระราชาเจ้านายของข้าพระบาท อย่าทุกข์พระทัย ด้วยสำคัญว่า พระราชโอรสทั้งหมดของพระองค์สิ้นชีวิต เพราะอัมโนนสิ้นชีพแต่ผู้เดียว”</verse>
				<verse number="34">แต่อับซาโลมได้หนีไป ฝ่ายทหารยามหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองดู นี่แน่ะ คนจำนวนมากกำลังมาจากถนนโฮโรนาอิม ข้างๆ ภูเขา</verse>
				<verse number="35">โยนาดับจึงทูลพระราชาว่า “ดูเถิด บรรดาพระราชโอรสเสด็จมาแล้ว สิ่งนี้เป็นจริง ตามถ้อยคำที่ผู้รับใช้ของฝ่าพระบาททูล”</verse>
				<verse number="36">ต่อมาเมื่อเขาพูดจบลง ดูสิ บรรดาพระราชโอรสของพระราชาก็เสด็จมาถึง และร้องไห้เสียงดัง ฝ่ายพระราชาก็ทรงกันแสง และบรรดาข้าราชการก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วย</verse>
				<verse number="37">อับซาโลมหนีไปเข้าเฝ้าทัลมัย พระราชโอรสของอัมมีฮูด พระราชาเมืองเกชูร์ แต่ดาวิดทรงไว้ทุกข์ให้พระราชโอรสของพระองค์วันแล้ววันเล่า</verse>
				<verse number="38">ฝ่ายอับซาโลมก็ทรงหนีไปยังเมืองเกชูร์ และอยู่ที่นั่น 3 ปี</verse>
				<verse number="39">แล้วดาวิดพระราชาตรอมพระทัยอาลัยถึงอับซาโลม เพราะการที่ทรงคิดถึงอัมโนนนั้นคลายลง เนื่องจากเขาสิ้นชีพแล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ฝ่ายโยอาบบุตรของนางเศรุยาห์ทราบว่าพระราชาทรงคิดถึงอับซาโลม</verse>
				<verse number="2">โยอาบจึงใช้คนไปยังเมืองเทโคอา พาหญิงฉลาดคนหนึ่งมาจากที่นั่น บอกนางว่า “ขอจงแสร้งทำเป็นคนไว้ทุกข์ สวมเสื้อของคนไว้ทุกข์ อย่าทาน้ำมัน แต่แสร้งทำเหมือนผู้หญิงไว้ทุกข์ให้ผู้ตายมาหลายวันแล้ว</verse>
				<verse number="3">จงเข้าไปเฝ้าพระราชา ทูลข้อความนี้แก่พระองค์” แล้วโยอาบก็บอกถ้อยคำให้หญิงนั้น</verse>
				<verse number="4">เมื่อหญิงชาวเทโคอามาเฝ้าพระราชา นางก็ย่อตัวลงซบหน้าลงถึงดิน แล้วทูลว่า “ข้าแต่พระราชา ขอทรงช่วยข้าพระบาท”</verse>
				<verse number="5">พระราชาตรัสถามหญิงนั้นว่า “เจ้ามีเรื่องอะไร?” นางทูลว่า “ที่จริง ข้าพระบาทเป็นหญิงม่าย สามีตายแล้ว</verse>
				<verse number="6">สาวใช้ของฝ่าพระบาทมีบุตรชายสองคน ทั้งสองวิวาทกันที่ทุ่งนา ไม่มีใครแยกพวกเขาออก บุตรคนหนึ่งจึงฆ่าอีกคนหนึ่งตาย</verse>
				<verse number="7">ดูเถิด หมู่ญาติทั้งหมดรุมกันมาหาสาวใช้ของฝ่าพระบาทบอกว่า ‘จงมอบผู้ฆ่าพี่ชายของตัวมาให้เรา เพื่อเราจะฆ่าเขาเสีย เนื่องจากชีวิตของพี่ชายที่เขาฆ่านั้น และเราจะได้ทำลายผู้รับมรดกเสียด้วย’ พวกเขาจะดับถ่านที่คุเหลืออยู่ของข้าพระบาทเสีย ไม่ให้สามีของข้าพระบาทมีชื่อหรือมีบุตรเหลืออยู่บนพื้นโลกเลย”</verse>
				<verse number="8">พระราชาจึงรับสั่งแก่หญิงคนนั้นว่า “ไปบ้านของเจ้าเถิด เราเองจะสั่งการเรื่องเจ้า”</verse>
				<verse number="9">หญิงชาวเทโคอาทูลพระราชาว่า “ข้าแต่พระราชาเจ้านายของข้าพระบาท ขอให้โทษตกอยู่กับข้าพระบาท และกับพงศ์พันธุ์บิดาของข้าพระบาท แต่พระราชาและราชบัลลังก์ของฝ่าพระบาทอย่าให้มีโทษเลย”</verse>
				<verse number="10">พระราชาตรัสว่า “ถ้ามีใครกล่าวอะไรแก่เจ้า จงพาเขามาหาเรา คนนั้นจะไม่แตะต้องเจ้าอีกเลย”</verse>
				<verse number="11">นางก็ทูลว่า “ขอพระราชาทรงกล่าวในพระนามพระยาห์เวห์พระเจ้าของฝ่าพระบาท เพื่อผู้อาฆาตจะไม่เตรียมฆ่าอีกต่อไป และบุตรของข้าพระบาทจะไม่ต้องถูกทำลาย” พระองค์ตรัสว่า “พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด เส้นผมของบุตรของเจ้าสักเส้นเดียวจะไม่ตกลงถึงดิน”</verse>
				<verse number="12">แล้วหญิงนั้นทูลว่า “ขอสาวใช้ของฝ่าพระบาททูลอีกสักคำหนึ่งแก่พระราชาเจ้านายของข้าพระบาท” พระองค์ตรัสว่า “พูดไป”</verse>
				<verse number="13">หญิงนั้นจึงทูลว่า “เหตุใดฝ่าพระบาททรงดำริอย่างนี้ต่อประชากรของพระเจ้า ในการตรัสเช่นนี้พระราชาทรงกล่าวโทษฝ่าพระบาทเอง ที่พระราชาไม่ได้ทรงนำผู้ถูกเนรเทศกลับมา</verse>
				<verse number="14">คนเราจะต้องตายแน่ เป็นเหมือนน้ำที่หกบนแผ่นดิน จะเก็บรวมกลับคืนมาอีกไม่ได้ พระเจ้าไม่ทรงทำลายชีวิต แต่ทรงดำริวิธีเพื่อไม่ทรงทอดทิ้งผู้ถูกเนรเทศจากพระองค์</verse>
				<verse number="15">ที่ข้าพระบาทมาทูลเรื่องนี้ต่อพระราชาเจ้านายของข้าพระบาท เพราะญาติพี่น้องทำให้ข้าพระบาทกลัว และสาวใช้ของฝ่าพระบาทคิดว่า ‘ฉันจะทูลพระราชา บางทีพระราชาจะทรงทำตามคำขอของสาวใช้ของฝ่าพระบาท</verse>
				<verse number="16">ด้วยพระราชาจะทรงสดับฟังและทรงช่วยกู้สาวใช้ของฝ่าพระบาท จากมือของผู้จะทำลายทั้งข้าพระบาทและลูกของข้าพระบาทเสียจากมรดกของพระเจ้า’</verse>
				<verse number="17">และสาวใช้ของฝ่าพระบาทคิดว่า ‘ขอให้พระดำรัสของพระราชาเจ้านายของข้าพระบาทเป็นที่พักพิง’ เพราะพระราชาเจ้านายของข้าพระบาทเปรียบประดุจทูตของพระเจ้า ผู้ทรงทราบความดีและความชั่ว ขอพระยาห์เวห์พระเจ้าของฝ่าพระบาทสถิตกับฝ่าพระบาทเถิด”</verse>
				<verse number="18">แล้วพระราชาทรงตอบหญิงนั้นว่า “เราเองจะถามเจ้าเรื่องหนึ่ง เจ้าอย่าปิดบังจากเรานะ” ผู้หญิงนั้นทูลว่า “ขอพระราชาเจ้านายของข้าพระบาทตรัสเถิด”</verse>
				<verse number="19">พระราชาจึงตรัสถามว่า “ในเรื่องทั้งสิ้นนี้มือของโยอาบเกี่ยวข้องกับเจ้าด้วยหรือเปล่า?” หญิงนั้นทูลตอบว่า “ข้าแต่พระราชา เจ้านายของข้าพระบาท ฝ่าพระบาททรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด ไม่มีใครหนีไปทางขวาหรือทางซ้ายได้ จากทุกสิ่งที่พระราชาเจ้านายของข้าพระบาทตรัสไว้ โยอาบผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทนั่นแหละสั่งข้าพระบาททูล เขาบอกถ้อยคำเหล่านี้ทั้งหมดแก่สาวใช้ของฝ่าพระบาท</verse>
				<verse number="20">โยอาบผู้รับใช้ของฝ่าพระบาททำสิ่งนี้ก็เพื่อจะแก้ไขเหตุการณ์นี้ แต่เจ้านายของข้าพระบาททรงมีสติปัญญา ดังสติปัญญาของทูตของพระเจ้า ทรงทราบทุกสิ่งที่อยู่บนพิภพ”</verse>
				<verse number="21">พระราชาตรัสสั่งโยอาบว่า “ดูเถิด เราอนุมัติตามคำขอนี้แล้ว จงไปพาอับซาโลมชายหนุ่มคนนั้นกลับมา”</verse>
				<verse number="22">โยอาบก็ย่อตัวลงซบหน้าลงถึงดิน แล้วขอบพระคุณพระราชา โยอาบทูลว่า “วันนี้ผู้รับใช้ของฝ่าพระบาททราบว่า ข้าพระบาทรับความโปรดปรานจากพระราชาเจ้านายของข้าพระบาท ในการที่พระราชาทรงอนุมัติ ตามคำทูลขอของข้าพระบาท”</verse>
				<verse number="23">โยอาบจึงลุกขึ้นไปยังเมืองเกชูร์ และพาอับซาโลมมายังกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="24">และพระราชารับสั่งว่า “ให้เขากลับไปวังของเขาเถิด อย่าให้เข้าเฝ้าเรา” อับซาโลมก็ไปอยู่วังของท่าน ไม่ได้เข้าเฝ้าเฉพาะพระพักตร์พระราชา</verse>
				<verse number="25">ทั่วอิสราเอล ไม่มีชายใดรูปงามและรับคำชมเชยมากเท่ากับอับซาโลม ในตัวท่าน ตั้งแต่ฝ่าเท้าจนถึงกระหม่อม ไม่มีตำหนิเลย</verse>
				<verse number="26">เมื่อท่านตัดผม (ท่านเคยตัดผมสิ้นปีทุกปีเพราะผมหนักแล้วท่านก็ตัดเสีย) ท่านก็ชั่งผมของท่านได้หนัก 2 กิโลกรัมกว่า ตามมาตราหลวง</verse>
				<verse number="27">อับซาโลมมีบุตรชาย 3 คน และบุตรีคนหนึ่งชื่อทามาร์ เธอเป็นหญิงที่สวยงาม</verse>
				<verse number="28">อับซาโลมประทับในกรุงเยรูซาเล็มได้ 2 ปีเต็ม โดยไม่ได้เข้าเฝ้าเฉพาะพระพักตร์พระราชา</verse>
				<verse number="29">แล้วอับซาโลมก็ส่งคนไปตามโยอาบ จะใช้ให้เข้าไปเฝ้าพระราชา แต่โยอาบไม่ยอมมาหาท่าน ท่านก็ส่งคนไปครั้งที่สอง แต่โยอาบก็ไม่ยอมมาเหมือนกัน</verse>
				<verse number="30">ท่านจึงสั่งพวกมหาดเล็กของท่านว่า “ดูสิ นาของโยอาบอยู่ถัดนาของเรา เขามีข้าวบาร์เลย์ที่นั่น จงไปเอาไฟเผาเสีย” พวกมหาดเล็กของอับซาโลมก็ไปเอาไฟเผานา</verse>
				<verse number="31">โยอาบก็ลุกขึ้นไปหาอับซาโลมที่วังของท่าน ถามท่านว่า “ทำไมพวกมหาดเล็กของท่านจึงเอาไฟเผานาของกระหม่อม?”</verse>
				<verse number="32">อับซาโลมตอบโยอาบว่า “ดูเถิด เราส่งคนไปบอกท่านว่า ‘มานี่เถิด เราจะส่งท่านไปหาพระราชาทูลว่า “ให้ข้าพระบาทมาจากเกชูร์ทำไม? ข้าพระบาทอยู่ที่นั่นก็ดีกว่า” บัดนี้ขอให้เราได้เข้าเฝ้าเฉพาะพระพักตร์พระราชา ถ้าเรามีความผิด ก็ให้พระองค์ทรงประหารเราเสีย’ ”</verse>
				<verse number="33">โยอาบจึงเข้าเฝ้าพระราชาทูลพระองค์ให้ทรงทราบ พระองค์ก็ทรงเรียกอับซาโลม ท่านจึงเข้าไปเฝ้าพระราชาย่อตัวลงซบหน้าลงถึงดินเฉพาะพระพักตร์พระราชา พระราชาก็ทรงจูบอับซาโลม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ต่อมาภายหลัง อับซาโลมจัดรถรบและม้ากับทหารวิ่งนำหน้า 50 คนให้ตนเอง</verse>
				<verse number="2">อับซาโลมตื่นบรรทมแต่เช้าตรู่ ทรงยืนริมทางเข้าประตูเมือง ถ้าใครมีเรื่องถวายพระราชาให้ทรงตัดสิน อับซาโลมก็เรียกผู้นั้น ถามว่า “เจ้ามาจากเมืองไหน?” และเมื่อเขาทูลตอบว่า “ผู้รับใช้ของท่านเป็นคนเผ่าหนึ่งในอิสราเอล”</verse>
				<verse number="3">อับซาโลมจะบอกเขาว่า “ดูสิ คำร้องของเจ้าก็ดีและถูกต้อง แต่พระราชาไม่ได้ทรงตั้งใครไว้ฟังเจ้า”</verse>
				<verse number="4">อับซาโลมเคยกล่าวยิ่งกว่านั้นว่า “เออ ถ้าใครตั้งข้าเป็นผู้พิพากษาในแผ่นดินนี้ก็จะดี เมื่อใครมีข้อขัดแย้งหรือต้องการคำตัดสินจะได้มาหาข้า และข้าจะให้ความยุติธรรมแก่เขา”</verse>
				<verse number="5">เมื่อมีใครเข้ามาใกล้จะย่อตัวลงคำนับท่าน ท่านจะยื่นมือพยุงคนนั้นไว้และจูบเขา</verse>
				<verse number="6">อับซาโลมทำอย่างนี้แก่คนอิสราเอลทั้งหมด ที่มาเฝ้าพระราชาเพื่อขอการพิพากษา อับซาโลมก็ชนะใจบรรดาคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="7">เมื่อล่วงมาได้ 4 ปี อับซาโลมทูลพระราชาว่า “ขอทรงอนุญาตให้ข้าพระบาทไปแก้บน ซึ่งข้าพระบาทได้บนไว้ต่อพระยาห์เวห์ที่เมืองเฮโบรน</verse>
				<verse number="8">เพราะว่าผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทได้บนไว้ เมื่อครั้งยังอยู่ในเมืองเกชูร์ประเทศซีเรียว่า ‘ถ้าพระยาห์เวห์ทรงนำข้าพระองค์กลับมายังกรุงเยรูซาเล็มจริงแล้ว ข้าพระองค์จะถวายนมัสการพระยาห์เวห์’ ”</verse>
				<verse number="9">พระราชาตรัสตอบท่านว่า “จงไปเป็นสุขเถิด” ท่านก็ลุกขึ้นไปยังเมืองเฮโบรน</verse>
				<verse number="10">แต่อับซาโลมได้ส่งผู้สื่อสารลับไปทั่วอิสราเอลทุกเผ่าว่า “พวกท่านได้ยินเสียงเขาสัตว์เมื่อไร จงกล่าวกันว่า ‘อับซาโลมเป็นกษัตริย์ที่เฮโบรน’ ”</verse>
				<verse number="11">มีชาย 200 คนไปกับอับซาโลมจากกรุงเยรูซาเล็ม เป็นคนที่ถูกเชิญไป คนเหล่านี้ไปอย่างบริสุทธิ์ใจ ไม่รู้เรื่องทั้งสิ้นเลย</verse>
				<verse number="12">ขณะเมื่ออับซาโลมถวายสัตวบูชาอยู่ ท่านส่งคนไปเชิญอาหิโธเฟลชาวกิโลห์ที่ปรึกษาของดาวิดมาจากเมืองของเขา คือกิโลห์ การคบคิดกันนั้นก็เพิ่มกำลังขึ้น คนที่มาฝักใฝ่อยู่กับอับซาโลมก็มากขึ้น</verse>
				<verse number="13">ผู้สื่อสารคนหนึ่งมาเฝ้าดาวิด ทูลให้ทรงทราบว่า “ใจของคนอิสราเอลคล้อยตามอับซาโลมไปแล้ว”</verse>
				<verse number="14">แล้วดาวิดรับสั่งแก่บรรดาข้าราชการที่อยู่กับพระองค์ ณ เยรูซาเล็มว่า “จงลุกขึ้น ให้เราหนีไปเถอะ มิฉะนั้นเราจะไม่มีทางหนีจากอับซาโลม จงรีบไป เกรงว่าเขาจะรีบมาและตามเราทันและนำเหตุร้ายมาถึงเรา และทำลายกรุงนี้เสียด้วยคมดาบ”</verse>
				<verse number="15">ข้าราชการของพระราชาจึงกราบทูลพระราชาว่า “ดูเถิด บรรดาผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทพร้อมจะทำตามสิ่งซึ่งพระราชาเจ้านายของข้าพระบาทตัดสินพระทัยทุกประการ”</verse>
				<verse number="16">พระราชาก็เสด็จออกไปพร้อมกับคนทั้งหมดในราชสำนักของพระองค์ เว้นแต่นางสนม 10 คน ได้ทรงละไว้ให้เฝ้าพระราชวัง</verse>
				<verse number="17">พระราชาก็เสด็จออกไป ทหารทั้งสิ้นก็ตามพระองค์ไป และเสด็จประทับที่บ้านที่ห่างไกลออกไป</verse>
				<verse number="18">บรรดาข้าราชการทั้งสิ้นเดินผ่านด้านข้างพระองค์ไป บรรดาคนเคเรธีและคนเปเลทกับคนกัท 600 คนที่ติดตามพระองค์มาจากเมืองกัท เดินผ่านนำหน้าพระราชาไป</verse>
				<verse number="19">พระราชาจึงตรัสสั่งอิททัยคนกัทว่า “ทำไมเจ้าจะไปกับพวกเราด้วย? จงกลับไปอยู่กับพระราชา เพราะเจ้าเป็นคนต่างด้าว และถูกเนรเทศมาด้วย เจ้าจงกลับไปบ้านเมืองของเจ้าเถิด</verse>
				<verse number="20">เจ้าเพิ่งมาถึงเมื่อวานนี้ และวันนี้ควรที่เราจะให้เจ้าไปๆ มาๆ กับพวกเราหรือ? ด้วยเราไม่ทราบว่าจะไปที่ไหน? จงกลับไปเถิด พาพวกพี่น้องของเจ้ากลับไปด้วย ขอความรักมั่นคงและความสัตย์จริงจงอยู่กับเจ้าเถิด”</verse>
				<verse number="21">แต่อิททัยทูลตอบพระราชาว่า “พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด และพระราชาเจ้านายของข้าพระบาททรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด พระราชาเจ้านายของข้าพระบาทเสด็จประทับที่ไหน จะสิ้นพระชนม์หรือทรงพระชนม์ ผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทขอไปอยู่ที่นั้นด้วย”</verse>
				<verse number="22">ดาวิดก็รับสั่งกับอิททัยว่า “จงไปและเดินผ่านไปเถิด” อิททัยชาวเมืองกัทจึงผ่านไปพร้อมกับบรรดาผู้ใหญ่และเด็กทั้งหมด</verse>
				<verse number="23">เมื่อทหารทั้งหมดเดินผ่านไป ชาวเมืองทั้งหมดก็ร้องไห้เสียงดัง พระราชาก็เสด็จข้ามลำธารขิดโรน และทหารทั้งหมดก็เดินผ่านไปยังถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="24">และนี่แน่ะ ศาโดกก็มาด้วยพร้อมกับคนเลวีทั้งสิ้น หามหีบพันธสัญญาของพระเจ้ามา และพวกเขาวางหีบของพระเจ้าลง จนประชาชนผ่านออกจากเมืองไปหมด และอาบียาธาร์ก็ขึ้นมาด้วย</verse>
				<verse number="25">แล้วพระราชาตรัสสั่งศาโดกว่า “จงหามหีบของพระเจ้ากลับเข้าไปในเมืองเถิด หากว่าพระยาห์เวห์ทรงโปรดปรานเรา พระองค์จะทรงนำเรากลับ และให้เราเห็นทั้งหีบนั้นกับที่ประทับของพระองค์ด้วย</verse>
				<verse number="26">แต่ถ้าพระองค์ตรัสว่า ‘เราไม่พอใจเจ้า’ ดูเถิด เราอยู่ที่นี่ ขอพระองค์ทรงทำกับเราตามที่พระองค์ทรงเห็นชอบเถิด”</verse>
				<verse number="27">พระองค์ตรัสกับศาโดกปุโรหิตด้วยว่า “ท่านเป็นผู้ทำนาย ไม่ใช่หรือ? จงกลับเข้าไปในเมืองโดยสวัสดิภาพพร้อมกับบุตรชายทั้งสองของพวกท่านคืออาหิมาอัสบุตรของท่าน และโยนาธานบุตรของอาบียาธาร์</verse>
				<verse number="28">นี่แน่ะ เราจะคอยอยู่ที่ท่าข้ามไปถิ่นทุรกันดาร จนจะมีข่าวมาจากพวกท่านให้เราทราบ”</verse>
				<verse number="29">ศาโดกกับอาบียาธาร์จึงหามหีบของพระเจ้ากลับไปยังกรุงเยรูซาเล็มและพักอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="30">ดาวิดเสด็จขึ้นไปตามทางขึ้นภูเขามะกอกเทศ เสด็จพลางทรงกันแสงพลาง มีผ้าคลุมพระเศียร เสด็จโดยพระบาทเปล่า และทหารทั้งหมดที่อยู่กับพระองค์ก็เอาผ้าคลุมศีรษะเดินไปพลางร้องไห้พลาง</verse>
				<verse number="31">มีคนทูลดาวิดให้ทรงทราบว่า “อาหิโธเฟลอยู่ในพวกคิดกบฏของอับซาโลมด้วย” ดาวิดกราบทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงให้คำปรึกษาของอาหิโธเฟลโง่เขลาไป”</verse>
				<verse number="32">ต่อมาเมื่อดาวิดมาถึงยอดเขาซึ่งเป็นที่นมัสการพระเจ้า นี่แน่ะ หุชัยตระกูลอารคีเข้ามาเฝ้า มีเสื้อผ้าฉีกขาดและดินอยู่บนศีรษะ</verse>
				<verse number="33">ดาวิดตรัสกับเขาว่า “ถ้าเจ้าข้ามไปกับเรา เจ้าจะเป็นภาระแก่เรา</verse>
				<verse number="34">แต่ถ้าเจ้ากลับเข้าไปในเมือง และกล่าวกับอับซาโลมว่า ‘ข้าแต่พระราชา ข้าพระบาทขอถวายตัวเป็นข้าของฝ่าพระบาท ดังที่ข้าพระบาทเป็นข้าของพระราชบิดาของฝ่าพระบาทมาแต่กาลก่อนฉันใด ข้าพระบาทขอเป็นข้าของฝ่าพระบาทฉันนั้น’ แล้วเจ้าจะทำให้คำปรึกษาของอาหิโธเฟลพ่ายแพ้ไปเพื่อเรา</verse>
				<verse number="35">ศาโดกกับอาบียาธาร์พวกปุโรหิตก็อยู่กับเจ้าที่นั่นไม่ใช่หรือ? ทุกสิ่งที่เจ้าได้ยินในพระราชวัง จงบอกให้ศาโดกกับอาบียาธาร์พวกปุโรหิตทราบ</verse>
				<verse number="36">ดูเถิด บุตรสองคนของเขาก็อยู่ด้วย คืออาหิมาอัสบุตรศาโดก และโยนาธานบุตรอาบียาธาร์ พวกท่านจงใช้เขามาบอกเราทุกเรื่องที่ท่านได้ยิน”</verse>
				<verse number="37">หุชัยสหายของดาวิดจึงกลับเข้าไปในเมือง พอดีกับอับซาโลมกำลังเสด็จเข้ากรุงเยรูซาเล็ม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">เมื่อดาวิดเสด็จเลยยอดเขาไปหน่อยหนึ่ง นี่แน่ะ ศิบามหาดเล็กของเมฟีโบเชทก็เข้ามาเฝ้าพระองค์ มีลาคู่หนึ่งผูกอานพร้อม บรรทุกขนมปัง 200 ก้อน ลูกเกด 100 พวง และผลไม้ฤดูร้อนอีกหนึ่งร้อย กับเหล้าองุ่นหนึ่งถุงหนัง</verse>
				<verse number="2">พระราชาตรัสกับศิบาว่า “เจ้านำสิ่งเหล่านี้มาทำไม?” ศิบาทูลตอบว่า “ลาคู่นั้นเพื่อราชวงศ์จะได้ทรง ขนมปังและผลไม้ฤดูร้อนสำหรับพวกคนหนุ่มรับประทาน และเหล้าองุ่นเพื่อผู้ที่อ่อนเปลี้ยในถิ่นทุรกันดารจะได้ดื่ม”</verse>
				<verse number="3">พระราชาตรัสว่า “บุตรเจ้านายของเจ้าอยู่ที่ไหน?” ศิบาทูลพระราชาว่า “ดูเถิด ท่านพักอยู่ในเยรูซาเล็ม เพราะท่านว่า ‘วันนี้พงศ์พันธุ์อิสราเอลจะคืนราชอาณาจักรของบิดาของเราให้แก่เรา’ ”</verse>
				<verse number="4">แล้วพระราชาตรัสกับศิบาว่า “นี่แน่ะ บัดนี้ทรัพย์สมบัติของเมฟีโบเชทก็ตกเป็นของเจ้า” และศิบาทูลว่า “ข้าพระบาทขอกราบถวายบังคม ข้าแต่พระราชาเจ้านายของข้าพระบาท ขอข้าพระบาทเป็นที่โปรดปรานของฝ่าพระบาท”</verse>
				<verse number="5">เมื่อกษัตริย์ดาวิดเสด็จมายังตำบลบาฮูริม มีชายคนหนึ่งอยู่ในตระกูลวงศ์วานซาอูล ชื่อชิเมอีบุตรเก-รา เขาออกมา เดินพลางสาปแช่งพลาง</verse>
				<verse number="6">และเอาหินขว้างดาวิด และขว้างข้าราชการทั้งหมดของกษัตริย์ดาวิด ทหารทั้งหมดและนักรบทั้งหมดก็อยู่ข้างขวาและข้างซ้ายของพระองค์</verse>
				<verse number="7">ชิเมอีสาปแช่งว่า “ไป ไป เจ้าฆาตกร เจ้าวายร้าย</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ได้ทรงตอบสนองเจ้าในเรื่องโลหิตทั้งสิ้นแห่งพงศ์พันธุ์ของซาอูล ผู้ซึ่งเจ้าเข้าครองแทนอยู่นั้น และพระยาห์เวห์ทรงมอบราชอาณาจักรไว้ในมืออับซาโลมบุตรของเจ้า ดูซิ สิ่งชั่วร้ายตกอยู่บนเจ้าแล้ว เพราะเจ้าเป็นฆาตกร”</verse>
				<verse number="9">อาบีชัยบุตรนางเศรุยาห์จึงทูลพระราชาว่า “ทำไมปล่อยให้สุนัขตายตัวนี้มาสาปแช่งพระราชาเจ้านายของข้าพระบาท? ขอให้ข้าพระบาทข้ามไปตัดหัวมัน”</verse>
				<verse number="10">แต่พระราชาตรัสว่า “พวกบุตรของนางเศรุยาห์เอ๋ย เรามีธุระอะไรกับเจ้า? ถ้าเขาสาปแช่งเพราะพระยาห์เวห์ตรัสสั่งเขาว่า ‘จงสาปแช่งดาวิด’ แล้วใครจะพูดว่า ‘ทำไมเจ้าจึงทำเช่นนี้?’ ”</verse>
				<verse number="11">ดาวิดตรัสกับอาบีชัยและข้าราชการทั้งสิ้นของพระองค์ว่า “ดูเถิด ลูกของเราแท้ๆ ยังแสวงหาชีวิตของเรา ยิ่งกว่านั้น ทำไมคนเบนยามินคนนี้จะไม่ทำเล่า? ช่างเขาเถิด ให้เขาสาปแช่งไป เพราะพระยาห์เวห์ทรงบอกเขาแล้ว</verse>
				<verse number="12">บางทีพระยาห์เวห์จะทอดพระเนตรความทุกข์ใจของเรา และพระยาห์เวห์จะทรงตอบสนองเราด้วยการดีแทนคำสาปแช่งของเขาในวันนี้”</verse>
				<verse number="13">ดาวิดจึงทรงดำเนินไปตามทาง พร้อมกับทหารของพระองค์ ฝ่ายชิเมอีก็เดินไปตามเนินเขาตรงข้าม เขาเดินพลางสาปแช่งพลาง เอาก้อนหินขว้างและเอาฝุ่นซัดใส่</verse>
				<verse number="14">พระราชากับทหารทั้งปวงที่อยู่กับพระองค์ก็มาถึงที่หมายด้วยความเหนื่อยอ่อน จึงทรงพักผ่อนเอาแรง ณ ที่นั่น</verse>
				<verse number="15">อับซาโลมกับประชาชนทั้งสิ้น คือคนอิสราเอลก็มาถึงกรุงเยรูซาเล็ม และอาหิโธเฟลก็มาด้วย</verse>
				<verse number="16">และต่อมาเมื่อหุชัยชาวอารคี สหายของดาวิดเข้าเฝ้าอับซาโลม หุชัยทูลอับซาโลมว่า “ขอพระราชาทรงพระเจริญ ขอพระราชาทรงพระเจริญ”</verse>
				<verse number="17">และอับซาโลมตรัสกับหุชัยว่า “นี่หรือความจงรักภักดีต่อสหายของท่าน? ทำไมท่านไม่ไปกับสหายของท่านเล่า?”</verse>
				<verse number="18">หุชัยทูลอับซาโลมว่า “ไม่ใช่ พ่ะย่ะค่ะ พระยาห์เวห์กับประชาชนเหล่านี้กับคนอิสราเอลทั้งสิ้นเลือกตั้งใครไว้ ข้าพระบาทจะอยู่ต่อกับผู้นั้น</verse>
				<verse number="19">อีกประการหนึ่ง ข้าพระบาทควรจะปรนนิบัติใคร? ไม่ใช่โอรสของท่านผู้นั้นหรือ? ข้าพระบาทได้ปรนนิบัติเสด็จพ่อของฝ่าพระบาทมาแล้วฉันใด ก็จะปรนนิบัติฝ่าพระบาทฉันนั้น”</verse>
				<verse number="20">อับซาโลมตรัสถามอาหิโธเฟลว่า “พวกเราจะทำอะไรดี? จงให้คำปรึกษาแก่เรา”</verse>
				<verse number="21">อาหิโธเฟลทูลอับซาโลมว่า “จงเข้าหาพวกนางสนมของเสด็จพ่อของฝ่าพระบาท ซึ่งเสด็จพ่อทิ้งไว้ให้เฝ้าพระราชวัง เมื่อคนอิสราเอลทั้งสิ้นได้ยินว่าฝ่าพระบาทได้ทำให้ตนเป็นที่เกลียดชังของเสด็จพ่อของฝ่าพระบาทแล้ว มือทั้งหมดที่อยู่ฝ่ายฝ่าพระบาทก็จะเข้มแข็งขึ้น”</verse>
				<verse number="22">เขาจึงกางเต็นท์ให้อับซาโลมไว้บนดาดฟ้าหลังคา และอับซาโลมก็ทรงเข้าหาพวกนางสนมของพระราชบิดาของพระองค์ต่อหน้าอิสราเอลทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="23">ในสมัยนั้น คำปรึกษาของอาหิโธเฟลที่ทูลถวาย เหมือนกับเขาได้รับพระดำรัสของพระเจ้า ทั้งดาวิดและอับซาโลมจึงทรงนับถือคำปรึกษาทั้งหมดของอาหิโธเฟล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">และอาหิโธเฟลทูลอับซาโลมว่า “ขอโปรดให้ข้าพระบาทเลือกทหาร 12,000 คน ข้าพระบาทจะยกไปไล่ตามดาวิดคืนวันนี้</verse>
				<verse number="2">ข้าพระบาทจะไปทันพระองค์ เมื่อพระองค์ยังเหน็ดเหนื่อยและอ่อนกำลัง ทำให้พระองค์กลัวตัวสั่น ทหารทั้งปวงที่อยู่กับพระองค์ก็จะหนีไป ข้าพระบาทจะฆ่าฟันกษัตริย์เท่านั้น</verse>
				<verse number="3">แล้วจะนำทหารทั้งปวงกลับมาเข้าฝ่ายฝ่าพระบาท เมื่อคนทั้งหมดกลับมา นอกจากชายคนนั้นที่ฝ่าพระบาทแสวงหา ประชาชนทั้งปวงก็จะสงบสุข”</verse>
				<verse number="4">คำทูลนี้เป็นที่พอพระทัยอับซาโลม และบรรดาผู้ใหญ่แห่งอิสราเอลก็พอใจด้วย</verse>
				<verse number="5">อับซาโลมตรัสว่า “จงเรียกหุชัยคนอารคีเข้ามา และให้เราฟังจากเขาด้วย”</verse>
				<verse number="6">เมื่อหุชัยเข้ามาเฝ้าอับซาโลมแล้ว อับซาโลมจึงตรัสถามเขาว่า “อาหิโธเฟลว่าอย่างนี้แล้ว เราควรจะทำตามคำแนะนำของเขาหรือไม่? ถ้าไม่ ท่านจงพูดมา”</verse>
				<verse number="7">หุชัยจึงทูลอับซาโลมว่า “คำปรึกษาซึ่งอาหิโธเฟลแนะนำในครั้งนี้ไม่ดี”</verse>
				<verse number="8">หุชัยทูลต่อไปว่า “ฝ่าพระบาทเองทรงทราบแล้วว่า เสด็จพ่อและพวกที่อยู่ด้วยเป็นเหล่านักรบ และจิตใจของพวกเขากำลังโกรธเหมือนหมีที่ลูกถูกลักเอาไปในทุ่ง นอกจากนั้นเสด็จพ่อของฝ่าพระบาททรงชำนาญศึก พระองค์จะไม่ทรงพักอยู่กับพวกทหาร</verse>
				<verse number="9">ดูเถิด ถึงขณะนี้พระองค์ก็ทรงซ่อนอยู่ในบ่อแห่งหนึ่งหรือในอีกที่หนึ่ง และเมื่อมีคนล้มตายในการสู้รบครั้งแรก ใครที่ทราบเรื่องก็จะกล่าวว่า ‘พวกทหารที่ติดตามอับซาโลมถูกฆ่าฟัน’</verse>
				<verse number="10">แม้คนที่เข้มแข็ง ที่จิตใจเหมือนอย่างใจสิงห์ก็จะสลายไปแน่ เพราะอิสราเอลทั้งสิ้นทราบว่า เสด็จพ่อของฝ่าพระบาทเป็นนักรบ และพวกที่อยู่ด้วยก็เป็นทหารที่แข็งกล้า</verse>
				<verse number="11">แต่คำปรึกษาของข้าพระบาทมีว่า ขอฝ่าพระบาททรงรวบรวมอิสราเอลทั้งหมดอย่างจริงจังสำหรับพระองค์ ตั้งแต่ดานถึงเบเออร์เชบา ให้มากมายดั่งทรายที่ทะเล แล้วฝ่าพระบาทก็เสด็จไปรบ</verse>
				<verse number="12">พวกเราจะเข้ารบกับเขา ณ ที่ที่พวกเราพบเขา และพวกเราจะเข้าโจมตีเหมือนน้ำค้างตกเหนือพื้นดิน และจะไม่มีใครสักคนแม้ตัวเขาหรือคนทั้งหมดที่อยู่กับเขาเหลืออยู่เลย</verse>
				<verse number="13">ถ้าเขาถอยไปรวมกันในเมือง คนอิสราเอลทั้งสิ้นก็จะเอาเชือกมาลากเมืองนั้นลงไปที่ลุ่มแม่น้ำ จนกระทั่งไม่มีใครหาก้อนกรวดสักก้อนหนึ่งเจอที่นั่น”</verse>
				<verse number="14">อับซาโลมและคนอิสราเอลทั้งปวงว่า “คำปรึกษาของหุชัยคนอารคีดีกว่าคำปรึกษาของอาหิโธเฟล” เพราะพระยาห์เวห์ทรงกำหนดให้คำปรึกษาอันดีของอาหิโธเฟลพ่ายแพ้ เพื่อพระยาห์เวห์จะทรงนำเหตุร้ายมายังอับซาโลม</verse>
				<verse number="15">แล้วหุชัยจึงบอกศาโดกและอาบียาธาร์ปุโรหิตทั้งสองว่า “อาหิโธเฟลให้คำปรึกษาอย่างนั้นอย่างนี้แก่อับซาโลมและพวกผู้ใหญ่ของอิสราเอล และข้าพเจ้าให้คำปรึกษาอย่างนั้นอย่างนี้</verse>
				<verse number="16">บัดนี้จงรีบส่งคนไปทูลดาวิดให้ทรงทราบว่า ‘คืนนี้อย่าทรงค้างในที่ราบของถิ่นทุรกันดาร ให้เสด็จข้ามไปให้ได้ เกรงว่าพระราชาและทหารทั้งสิ้นที่อยู่กับพระองค์ จะถูกกลืนไปหมด’ ”</verse>
				<verse number="17">ฝ่ายโยนาธานและอาหิมาอัสกำลังคอยอยู่ที่เอนโรเกลแล้ว มีสาวใช้คนหนึ่งไปบอกให้เขาทั้งสองทราบ แล้วเขาทั้งสองก็ไปทูลกษัตริย์ดาวิดให้ทรงทราบ เพราะเขาทั้งสองไม่สามารถเข้าไปในเมืองให้ใครเห็น</verse>
				<verse number="18">แต่มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งเห็นพวกเขา จึงไปทูลอับซาโลมให้ทรงทราบ เขาทั้งสองก็รีบไปจนถึงบ้านชายคนหนึ่งที่บาฮูริม เขามีบ่อน้ำอยู่ที่ลานบ้าน เขาทั้งสองจึงลงไปอยู่ในบ่อนั้น</verse>
				<verse number="19">ภรรยาของเขาก็เอาผ้ามาปูปิดปากบ่อ แล้วก็เกลี่ยปลายข้าวตากอยู่บนนั้นไม่มีใครทราบเรื่องเลย</verse>
				<verse number="20">เมื่อพวกข้าราชการของอับซาโลมมาถึงที่บ้านหญิงคนนี้ ก็ถามว่า “อาหิมาอัสกับโยนาธานอยู่ที่ไหน?” หญิงนั้นก็ตอบพวกเขาว่า “เขาทั้งสองข้ามลำธารไปแล้ว” เมื่อพวกเขาค้นหาไม่พบก็กลับไปเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="21">เมื่อคนเหล่านั้นไปแล้ว เขาทั้งสองขึ้นมาจากบ่อ ไปทูลกษัตริย์ดาวิดให้ทรงทราบ เขาทั้งสองทูลดาวิดว่า “ขอทรงลุกขึ้นและรีบข้ามแม่น้ำไป เพราะอาหิโธเฟลให้คำปรึกษาต่อสู้พวกฝ่าพระบาทอย่างนั้น”</verse>
				<verse number="22">ดาวิดก็ทรงลุกขึ้น พร้อมกับทหารทั้งหมดที่อยู่กับพระองค์ และพวกเขาก็ข้ามแม่น้ำจอร์แดน พอรุ่งสางก็ไม่มีเหลือสักคนหนึ่งที่ยังไม่ได้ข้ามแม่น้ำจอร์แดน</verse>
				<verse number="23">เมื่ออาหิโธเฟลเห็นว่าไม่มีใครทำตามคำปรึกษาของท่าน ก็ผูกอานลาขึ้นขี่กลับไปบ้านในเมืองของท่าน เมื่อสั่งเสียเรื่องครอบครัวของท่านเสร็จแล้วก็ผูกคอตาย เขาจึงเอาศพฝังไว้ที่อุโมงค์บิดาของท่าน</verse>
				<verse number="24">ดาวิดเสด็จมายังเมืองมาหะนาอิม ส่วนอับซาโลมเองกับคนอิสราเอลทั้งสิ้นที่อยู่กับพระองค์ก็ข้ามแม่น้ำจอร์แดน</verse>
				<verse number="25">อับซาโลมทรงตั้งอามาสาเป็นแม่ทัพแทนโยอาบ อามาสาเป็นบุตรของชายคนหนึ่งชื่ออิธราคนอิสราเอล ที่แต่งงานกับอาบีกัลบุตรีของนาหาช น้องสาวของนางเศรุยาห์มารดาของโยอาบ</verse>
				<verse number="26">ฝ่ายคนอิสราเอลและอับซาโลม ตั้งค่ายอยู่ในแผ่นดินกิเลอาด</verse>
				<verse number="27">เมื่อดาวิดเสด็จมาถึงมาหะนาอิม โชบีบุตรนาหาชชาวเมืองรับบาห์แห่งคนอัมโมน และมาคีร์บุตรอัมมีเอลชาวโลเดบาร์ และบารซิลลัยชาวกิเลอาดจากเมืองโรเก-ลิม</verse>
				<verse number="28">ได้ขนที่นอน อ่างน้ำและเครื่องภาชนะดิน ข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ และแป้ง ข้าวคั่ว ถั่ว ถั่วแดง และเมล็ดถั่ว</verse>
				<verse number="29">น้ำผึ้ง เนย แกะ และเนยแข็งที่ได้มาจากฝูงสัตว์ ถวายแด่ดาวิด และให้พวกทหารที่อยู่กับพระองค์รับประทาน เพราะพวกเขาพูดว่า “พวกทหารหิวและอ่อนเพลีย และกระหายอยู่ในถิ่นทุรกันดาร”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ดาวิดจึงตรวจทหารที่อยู่กับพระองค์ และทรงจัดตั้งนายพันนายร้อยให้ควบคุม</verse>
				<verse number="2">และดาวิดทรงจัดทัพออกไป ให้อยู่ในบังคับบัญชาของโยอาบหนึ่งในสาม และในบังคับของอาบีชัยน้องชายของโยอาบ บุตรนางเศรุยาห์หนึ่งในสาม และอีกหนึ่งในสามอยู่ในบังคับบัญชาของอิททัยคนกัท และพระราชาตรัสกับพวกทหารว่า “เราเองจะออกไปกับพวกท่านเป็นแน่”</verse>
				<verse number="3">แต่พวกทหารเหล่านั้นทูลว่า “ขอฝ่าพระบาทอย่าเสด็จเลย ถ้าพวกข้าพระบาทจะหนีไป พวกเขาก็ไม่สนใจพวกข้าพระบาท หรือถ้าพวกข้าพระบาทตายเสียสักครึ่งหนึ่ง พวกเขาก็ไม่สนใจพวกข้าพระบาท แต่ฝ่าพระบาทมีค่าเสมือนพวกข้าพระบาทหนึ่งหมื่นคน เพราะฉะนั้นขอฝ่าพระบาทส่งกองหนุนจากในเมืองจะดีกว่า”</verse>
				<verse number="4">พระราชาตรัสกับพวกเขาว่า “พวกท่านเห็นชอบอย่างไร เราจะทำตาม” พระราชาจึงทรงยืนที่ข้างประตูเมือง และทหารทั้งหมดเดินออกไปเป็นกองร้อยกองพัน</verse>
				<verse number="5">พระราชาทรงบัญชาโยอาบ อาบีชัย และอิททัยว่า “เบาๆ มือกับอับซาโลมชายหนุ่มนั้น ด้วยเห็นแก่เราเถิด” ทหารทั้งสิ้นก็ได้ยินคำบัญชาซึ่งพระราชาประทานแก่ผู้บังคับบัญชาทั้งหมดด้วยเรื่องอับซาโลม</verse>
				<verse number="6">พวกทหารจึงออกไปในทุ่งเพื่อสู้รบกับคนอิสราเอล การสงครามนั้นทำกันในป่าเอฟราอิม</verse>
				<verse number="7">ที่นั่นคนอิสราเอลก็พ่ายแพ้แก่พวกข้าราชการทหารของดาวิด มีการฆ่าฟันกันอย่างหนักที่นั่น ในวันนั้นมีทหารตาย 20,000 คน</verse>
				<verse number="8">ที่นั่นสงครามกระจายไปทั่วแผ่นดิน ในวันนั้นป่ากินพวกทหารเสียมากกว่าดาบกิน</verse>
				<verse number="9">เมื่ออับซาโลมไปพบพวกข้าราชการทหารของดาวิดเข้า อับซาโลมทรงล่ออยู่ และล่อนั้นได้วิ่งเข้าไปใต้พุ่มของต้นโอ๊ก ใหญ่ ศีรษะของท่านก็ติดกิ่งต้นโอ๊กแน่น แล้วท่านก็แขวนอยู่ระหว่างฟ้าและดิน ส่วนล่อใต้ท่าน วิ่งเลยไป</verse>
				<verse number="10">มีชายคนหนึ่งมาเห็นเข้า จึงไปแจ้งให้โยอาบทราบว่า “นี่แน่ะ ข้าพเจ้าเห็นอับซาโลมแขวนอยู่ที่ต้นโอ๊ก”</verse>
				<verse number="11">โยอาบก็พูดกับชายที่แจ้งให้ท่านทราบว่า “อะไรนะ เจ้าเห็นเขาแล้ว ทำไมเจ้าไม่ฟันให้ตกดินที่นั่นเล่า? ถ้าเจ้าได้ทำอย่างนั้น เราก็จะได้ให้เงิน 10 แผ่นกับสายรัดเอวเส้นหนึ่งแก่เจ้า”</verse>
				<verse number="12">แต่ชายคนนั้นเรียนโยอาบว่า “ถึงมือของข้าพเจ้าอุ้มเงิน 1,000 แผ่นอยู่ ข้าพเจ้าจะไม่ยื่นมือออกทำร้ายพระราชโอรสของพระราชา เพราะว่าหูของพวกเราได้ยินพระราชาทรงบัญชาท่านและอาบีชัยกับอิททัยว่า ‘จงป้องกันอับซาโลมชายหนุ่มนั้นเพื่อเห็นแก่เรา’</verse>
				<verse number="13">แต่ถ้าข้าพเจ้าทำร้ายชีวิตของเขา (และไม่มีอะไรปิดบังให้พ้นพระราชา) แล้วตัวท่านเองก็จะทอดทิ้งข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="14">โยอาบจึงว่า “เราไม่ควรเสียเวลากับเจ้าเช่นนี้” ท่านก็จับหลาวสามอันไว้ในมือแทงเข้าไปในหัวใจของอับซาโลมขณะท่านยังมีชีวิตอยู่ในใจกลางต้นโอ๊ก</verse>
				<verse number="15">ทหารหนุ่มสิบคนที่ถือเครื่องรบของโยอาบ ก็ล้อมอับซาโลมไว้ แล้วประหารท่านเสีย</verse>
				<verse number="16">โยอาบก็เป่าเขาสัตว์ และพวกทหารก็กลับจากการไล่ตามอิสราเอล เพราะโยอาบยับยั้งพวกเขาไว้</verse>
				<verse number="17">เขาก็ยกศพอับซาโลมโยนลงไปในบ่อใหญ่ซึ่งอยู่ในป่า เอาหินกองทับไว้เป็นกองใหญ่มหึมา คนอิสราเอลทั้งสิ้นต่างก็หนีกลับไปที่อยู่ของตน</verse>
				<verse number="18">เมื่ออับซาโลมยังมีชีวิตอยู่ ได้ตั้งเสาไว้สำหรับท่านที่หุบเขาหลวง เพราะท่านกล่าวว่า “เราไม่มีบุตรชายที่จะสืบชื่อของเรา” ท่านเรียกเสานั้นตามชื่อของท่าน เขาเรียกกันว่า อนุสรณ์อับซาโลม จนทุกวันนี้</verse>
				<verse number="19">อาหิมาอัสบุตรศาโดกกล่าวว่า “ขอให้ข้าพเจ้าวิ่งนำข่าวไปทูลพระราชาว่า พระยาห์เวห์ทรงช่วยกู้พระองค์ให้พ้นจากมือศัตรูของพระองค์แล้ว”</verse>
				<verse number="20">โยอาบก็ตอบเขาว่า “ท่านอย่าเป็นคนนำข่าวไปในวันนี้เลย ท่านจงนำข่าวในวันอื่นเถิด แต่วันนี้ท่านอย่านำข่าวเลย เพราะว่าโอรสของพระราชาสวรรคตแล้ว”</verse>
				<verse number="21">โยอาบก็สั่งชาวคูชคนหนึ่งว่า “จงไปทูลพระราชาให้ทรงทราบ ตามสิ่งที่ท่านได้เห็น” ชาวคูชคนนั้นก็ย่อตัวลงคำนับโยอาบ แล้วก็วิ่งไป</verse>
				<verse number="22">อาหิมาอัสบุตรศาโดกจึงเรียนโยอาบอีกว่า “จะอย่างไรก็ช่างเถิด ขอให้ข้าพเจ้าวิ่งตามชาวคูชคนนั้นไปด้วย” โยอาบตอบว่า “ลูกเอ๋ย เจ้าจะวิ่งไปทำไม? เพราะว่าการส่งข่าวนี้จะไม่มีรางวัลให้แก่เจ้า”</verse>
				<verse number="23">เขาตอบว่า “จะอย่างไรก็ช่างเถิด ข้าพเจ้าจะขอวิ่งไป” โยอาบจึงบอกเขาว่า “วิ่งไปเถอะ” และอาหิมาอัสก็วิ่งไปตามทางที่ราบ ขึ้นหน้าชาวคูชนั้นไป</verse>
				<verse number="24">ดาวิดประทับอยู่ระหว่างประตูเมืองทั้งสอง มีทหารยามขึ้นไปอยู่บนหลังคาของประตูที่กำแพงเมือง เมื่อเงยหน้าขึ้นมองดู นี่แน่ะมีชายคนหนึ่งวิ่งมาตามลำพัง</verse>
				<verse number="25">ทหารยามคนนั้นก็ร้องกราบทูลพระราชา พระราชาตรัสว่า “ถ้าเขามาลำพังก็คงคาบข่าวมา” ชายคนนั้นก็วิ่งเข้ามาใกล้</verse>
				<verse number="26">ทหารยามเห็นชายอีกคนหนึ่งวิ่งมา ทหารยามก็ร้องบอกไปที่นายประตูเมืองว่า “ดูสิ มีชายอีกคนหนึ่งวิ่งมาแต่ลำพัง” พระราชาตรัสว่า “เขาเป็นคนนำข่าวมาด้วย”</verse>
				<verse number="27">ทหารยามนั้นกราบทูลว่า “ข้าพระบาทคิดว่าคนที่วิ่งมาก่อน วิ่งเหมือนอาหิมาอัสบุตรศาโดก” และพระราชาตรัสว่า “คนนี้เป็นคนดี เขามาด้วยข่าวดี”</verse>
				<verse number="28">แล้วอาหิมาอัสร้องทูลพระราชาว่า “ขอสวัสดิภาพมีแด่พระราชา” เขาก็ย่อตัวลงเฉพาะพระพักตร์พระราชา ซบหน้าลงถึงพื้นดินทูลว่า “สาธุการแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของฝ่าพระบาท พระองค์ได้ทรงมอบบรรดาผู้ที่ยกมือของพวกเขาต่อสู้กับพระราชาเจ้านายของข้าพระบาทแล้ว”</verse>
				<verse number="29">พระราชาตรัสถามว่า “อับซาโลม ชายหนุ่มนั้นสบายดีไหม?” อาหิมาอัสทูลตอบว่า “เมื่อโยอาบใช้ผู้รับใช้ของพระราชามา และข้าพระบาทผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทเห็นผู้คนสับสนกันใหญ่ แต่ไม่ทราบเหตุ”</verse>
				<verse number="30">พระราชาตรัสว่า “จงหลีกมายืนตรงนี้” เขาจึงหลีกไปยืนนิ่งอยู่</verse>
				<verse number="31">นี่แน่ะ ชาวคูชนั้นก็มาถึง ชาวคูชนั้นกราบทูลว่า “มีข่าวดีถวายแด่พระราชาเจ้านายของข้าพระบาท เพราะในวันนี้พระยาห์เวห์ทรงแก้แค้นให้ฝ่าพระบาทพ้นจากมือของบรรดาผู้ที่ลุกขึ้นต่อสู้ฝ่าพระบาท”</verse>
				<verse number="32">พระราชาตรัสถามชาวคูชนั้นว่า “อับซาโลม ชายหนุ่มนั้นสบายดีไหม?” ชาวคูชนั้นทูลตอบว่า “ขอให้บรรดาศัตรูของพระราชาเจ้านายของข้าพระบาท และคนทั้งปวงที่ลุกขึ้นทำร้ายฝ่าพระบาทเป็นเหมือนชายหนุ่มผู้นั้นเถิด”</verse>
				<verse number="33">พระราชาทรงโทมนัสนัก เสด็จขึ้นไปบนห้องที่อยู่เหนือประตู และทรงกันแสง เมื่อเสด็จไปพระองค์ตรัสว่า “โอ อับซาโลมบุตรของเรา บุตรของเรา อับซาโลมบุตรของเราเอ๋ย เราเองอยากจะตายแทนเจ้า โอ อับซาโลมบุตรของเรา บุตรของเรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">เขาเรียนโยอาบว่า “ดูสิ พระราชาทรงกันแสงและไว้ทุกข์เพื่ออับซาโลม”</verse>
				<verse number="2">เพราะฉะนั้น ชัยชนะในวันนั้นก็กลายเป็นการไว้ทุกข์ของทหารทั้งปวง เพราะในวันนั้นพวกทหารได้ยินว่า “พระราชาทรงโทมนัสเพราะโอรสของพระองค์”</verse>
				<verse number="3">ในวันนั้นพวกทหารแอบเข้ามาในเมืองอย่างกับพวกทหารที่แอบมา เมื่อละอายใจหนีศึกกลับมา</verse>
				<verse number="4">พระราชาคลุมพระพักตร์ ทรงกันแสงเสียงดังว่า “โอ อับซาโลมบุตรของเราเอ๋ย โอ อับซาโลมบุตรของเรา บุตรของเรา”</verse>
				<verse number="5">โยอาบก็เข้ามาในพระราชวังทูลว่า “วันนี้ฝ่าพระบาททรงทำให้ข้าราชการทหารทั้งสิ้นของฝ่าพระบาทรับความละอาย คือ พวกเขาซึ่งวันนี้ได้ช่วยชีวิตของฝ่าพระบาท ทั้งชีวิตของบรรดาราชโอรสและราชธิดาและชีวิตของบรรดามเหสีและชีวิตของบรรดาสนมของฝ่าพระบาท</verse>
				<verse number="6">เพราะว่าฝ่าพระบาททรงรักผู้ที่เกลียดชังฝ่าพระบาท และทรงเกลียดชังผู้ที่รักฝ่าพระบาท เพราะในวันนี้ ฝ่าพระบาททรงทำให้ประจักษ์แล้วว่า บรรดานายทหารและข้าราชการไม่มีค่าสำหรับฝ่าพระบาท ในวันนี้ข้าพระบาททราบว่า ถ้าอับซาโลมยังมีชีวิตอยู่ และในวันนี้ข้าพระบาททั้งหลายตายสิ้น ฝ่าพระบาทก็จะพอพระทัย</verse>
				<verse number="7">ขอฝ่าพระบาททรงลุกขึ้น ณ บัดนี้ ขอเสด็จออกไปตรัสให้กำลังใจ บรรดาข้าราชการ เพราะข้าพระบาทปฏิญาณในพระนามพระยาห์เวห์ว่า ถ้าฝ่าพระบาทไม่เสด็จ จะไม่มีชายสักคนหนึ่งค้างอยู่กับฝ่าพระบาทในคืนนี้ เรื่องนี้จะร้ายแรงยิ่งกว่าเหตุร้ายอื่นๆ ทั้งสิ้น ซึ่งบังเกิดแก่ฝ่าพระบาทตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์จนบัดนี้”</verse>
				<verse number="8">พระราชาก็ทรงลุกขึ้น ประทับที่ประตู พวกเขาไปบอกพวกทหารว่า “ดูสิ พระราชาประทับอยู่ที่ประตู” ประชาชนทั้งหลายก็มาเฝ้าพระราชา ฝ่ายอิสราเอลนั้นต่างคนต่างก็หนีไปยังที่อาศัยของตนหมดแล้ว</verse>
				<verse number="9">ประชาชนทั้งสิ้นก็หมางใจกันไปทั่วอิสราเอลทุกเผ่า กล่าวว่า “พระราชาเคยทรงช่วยกู้เราให้พ้นจากมือบรรดาศัตรูของเรา และทรงช่วยเราให้พ้นจากมือพวกฟีลิสเตีย บัดนี้พระองค์ทรงหนีอับซาโลมออกจากแผ่นดิน</verse>
				<verse number="10">แต่อับซาโลมผู้ที่เราเจิมตั้งไว้เหนือเรานั้นก็สวรรคตเสียแล้วในสงคราม บัดนี้ทำไมพวกเจ้าไม่พูดอะไรบ้างเลยในเรื่องที่จะทูลเชิญพระราชาให้เสด็จกลับ?”</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์ดาวิดทรงส่งคนไปหาศาโดกและอาบียาธาร์ปุโรหิตทั้งสอง รับสั่งว่า “จงพูดกับพวกผู้ใหญ่ของคนยูดาห์ว่า ‘ทำไมพวกท่านจึงเป็นคนสุดท้ายที่จะทูลเชิญพระราชาเสด็จกลับพระราชวังของพระองค์ ในเมื่อมีถ้อยคำมาจากอิสราเอลทั้งปวงถึงพระราชา ให้เสด็จกลับพระราชวังของพระองค์?</verse>
				<verse number="12">ท่านเป็นญาติของเรา เป็นกระดูกและเนื้อของเรา ทำไมท่านจึงจะเป็นคนสุดท้ายที่จะเชิญพระราชากลับ?’</verse>
				<verse number="13">และจงบอกอามาสาว่า ‘ท่านไม่ได้เป็นกระดูกและเนื้อของเราหรือ? ถ้าท่านมิได้เป็นผู้บังคับบัญชากองทัพต่อหน้าเราแทนโยอาบสืบต่อไป ขอพระเจ้าทรงลงโทษเรา และทรงเพิ่มโทษนั้น’ ”</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์ดาวิดชักจูงจิตใจของคนยูดาห์ทั้งปวงดังกับจิตใจของชายคนเดียว พวกเขาจึงส่งคนไปทูลพระราชาว่า “ขอฝ่าพระบาทเสด็จกลับพร้อมกับข้าราชการทั้งหมด”</verse>
				<verse number="15">พระราชาก็เสด็จกลับและมายังแม่น้ำจอร์แดน และยูดาห์ก็พากันมาที่กิลกาลเพื่อรับเสด็จพระราชาและนำพระราชาเสด็จข้ามแม่น้ำจอร์แดน</verse>
				<verse number="16">ชิเมอี บุตรเก-รา คนเบนยามินผู้มาจากบาฮูริม รีบลงมาพร้อมกับคนยูดาห์เพื่อจะรับเสด็จกษัตริย์ดาวิด</verse>
				<verse number="17">มีคนจากเผ่าเบนยามินพร้อมกับท่าน 1,000 คน และศิบามหาดเล็กในราชวงศ์ของซาอูล พร้อมกับบุตร 15 คน กับคนใช้อีก 20 คน ก็รีบมายังแม่น้ำจอร์แดนเฉพาะพระพักตร์พระราชา</verse>
				<verse number="18">ขณะที่ข้ามท่าข้ามไปรับราชวงศ์ของพระราชา และคอยปฏิบัติให้ชอบพระทัย ชิเมอีบุตรเก-รา โน้มตัวลงเฉพาะพระพักตร์พระราชาขณะที่พระองค์จะเสด็จข้ามแม่น้ำจอร์แดน</verse>
				<verse number="19">ทูลพระราชาว่า “ขอเจ้านายของข้าพระบาทอย่าทรงถือโทษการล่วงละเมิดของข้าพระบาท และขออย่าทรงจดจำความผิดที่ข้าพระบาททำในวันที่พระราชาเจ้านายของข้าพระบาทเสด็จออกจากเยรูซาเล็ม ขอพระราชาอย่าทรงจดจำไว้ในพระทัย</verse>
				<verse number="20">ด้วยผู้รับใช้ของฝ่าพระบาททราบแล้วว่าข้าพระบาทเองได้ทำบาป เพราะฉะนั้น ดูเถิด ในวันนี้ข้าพระบาทได้มาเป็นคนแรกในพงศ์พันธุ์โยเซฟทั้งหมด ที่ลงมารับเสด็จพระราชาเจ้านายของข้าพระบาท”</verse>
				<verse number="21">อาบีชัยบุตรนางเศรุยาห์จึงตอบว่า “ที่ชิเมอีทำเช่นนี้ไม่ควรจะถึงที่ตายดอกหรือ? เพราะเขาได้แช่งด่าผู้ที่รับการเจิมของพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="22">แต่ดาวิดตรัสว่า “บุตรทั้งสองของนางเศรุยาห์เอ๋ย เรามีธุระอะไรกับท่าน ซึ่งในวันนี้ท่านจะมาเป็นปฏิปักษ์กับเรา ในวันนี้น่ะควรที่จะให้ใครในอิสราเอลมีโทษถึงตาย ในวันนี้เราไม่ทราบหรือว่า เราเองเป็นกษัตริย์ครอบครองอิสราเอล?”</verse>
				<verse number="23">และพระราชาตรัสกับชิเมอีว่า “เจ้าจะไม่ตาย” แล้วพระราชาก็ทรงปฏิญาณให้เขา</verse>
				<verse number="24">เมฟีโบเชท พระราชนัดดาของซาอูลก็ลงมารับเสด็จ โดยไม่ได้แต่งเท้าหรือขลิบเครา หรือซักเสื้อผ้าของตนตั้งแต่วันที่พระราชาเสด็จจากไปจนวันที่เสด็จกลับมาโดยสวัสดิภาพ</verse>
				<verse number="25">เมื่อเมฟีโบเชทมายังกรุงเยรูซาเล็มเพื่อจะรับเสด็จ พระราชาตรัสถามว่า “เมฟีโบเชท ทำไมท่านไม่ได้ไปกับเรา?”</verse>
				<verse number="26">ท่านทูลตอบว่า “ข้าแต่พระราชา เจ้านายของข้าพระบาท มหาดเล็กของข้าพระบาทหลอกลวงข้าพระบาท เพราะผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทบอกเขาว่า ‘ข้าจะผูกอานลาตัวหนึ่งเพื่อข้าจะได้ขี่ไปตามเสด็จพระราชา’ เพราะว่าผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทเป็นง่อย</verse>
				<verse number="27">เขากลับไปทูลพระราชาเจ้านายของข้าพระบาท ใส่ร้ายผู้รับใช้ของฝ่าพระบาท แต่พระราชาเจ้านายของข้าพระบาทเหมือนทูตของพระเจ้า เมื่อฝ่าพระบาททรงเห็นสมควรจะทำแก่ข้าพระบาทประการใด ก็ขอทรงทำเถิด พ่ะย่ะค่ะ</verse>
				<verse number="28">เพราะว่าเชื้อวงศ์ราชบิดาของข้าพระบาททั้งสิ้นนั้นเป็นแต่คนสมควรตาย เฉพาะพระพักตร์พระราชาเจ้านายของข้าพระบาท แต่ฝ่าพระบาทก็ทรงแต่งตั้งผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทไว้ในหมู่ผู้ที่รับประทานร่วมโต๊ะเสวยของฝ่าพระบาท ข้าพระบาทจะมีความชอบธรรมประการใดเล่าที่จะร้องทูลต่อพระราชาอีก?”</verse>
				<verse number="29">พระราชาจึงตรัสกับท่านว่า “ท่านจะพูดเรื่องราวของท่านต่อไปทำไม เราตัดสินใจว่า ท่านกับศิบาจงแบ่งที่ดินกัน”</verse>
				<verse number="30">เมฟีโบเชททูลพระราชาว่า “เมื่อพระราชาเจ้านายของข้าพระบาทได้เสด็จกลับสู่พระราชวังโดยสวัสดิภาพเช่นนี้แล้ว ก็ให้ศิบารับไปหมดเถิดพ่ะย่ะค่ะ”</verse>
				<verse number="31">ฝ่ายบารซิลลัย ชาวกิเลอาดได้ลงมาจากโรเก-ลิม และไปกับพระราชาถึงแม่น้ำจอร์แดน เพื่อส่งพระองค์ข้ามแม่น้ำจอร์แดนไป</verse>
				<verse number="32">บารซิลลัยเป็นคนชรามากแล้ว อายุ 80 ปี ท่านได้นำเสบียงอาหารมาถวายพระราชาขณะพระองค์ประทับที่มาหะนาอิมเพราะท่านเป็นคนมั่งมีมาก</verse>
				<verse number="33">พระราชาจึงตรัสกับบารซิลลัยว่า “จงข้ามมาอยู่กับเรา เราจะเลี้ยงดูท่านให้อยู่กับเราที่เยรูซาเล็ม”</verse>
				<verse number="34">แต่บารซิลลัยทูลพระราชาว่า “ข้าพระบาทจะอยู่ต่อไปได้อีกกี่ปี? ที่ข้าพระบาทจะขึ้นไปอยู่กับพระราชาที่เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="35">วันนี้ข้าพระบาทมีอายุ 80 ปีแล้ว ผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทจะสังเกตว่าอะไรเป็นที่พอใจและไม่พอใจได้หรือ? ข้าพระบาทจะลิ้มรสอร่อยของสิ่งที่กินและดื่มได้หรือ? ข้าพระบาทจะฟังเสียงนักร้องชายหญิงร้องเพลงได้อีกหรือ? ทำไมจะให้ผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทเป็นภาระเพิ่มแก่พระราชาเจ้านายของข้าพระบาทอีกเล่า?</verse>
				<verse number="36">ผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทจะตามเสด็จข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปอีกหน่อยกับพระราชา ไฉนพระราชาจะทรงตอบแทนด้วยรางวัลเช่นนี้เล่า?</verse>
				<verse number="37">ขอให้ผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทกลับไปเพื่อจะตายในเมืองของข้าพระบาท ใกล้ที่ฝังศพบิดามารดาของข้าพระบาท แต่นี่คือคิมฮามผู้รับใช้ของฝ่าพระบาท โปรดให้เขาตามเสด็จพระราชาเจ้านายของข้าพระบาทไป ขอทรงทำต่อเขาแล้วแต่ทรงเห็นควร”</verse>
				<verse number="38">พระราชาตรัสตอบว่า “คิมฮามจะข้ามไปกับเรา เราจะทำคุณแก่เขาตามที่ท่านเห็นควร ทุกสิ่งที่ท่านต้องการให้เราทำเพื่อท่าน เรายินดีทำให้ท่าน”</verse>
				<verse number="39">แล้วประชาชนทั้งสิ้นก็ข้ามแม่น้ำจอร์แดน พระราชาเสด็จข้ามไป พระราชาทรงจูบบารซิลลัย และอวยพรท่าน ท่านก็กลับไปยังที่อยู่ของท่าน</verse>
				<verse number="40">พระราชาเสด็จข้ามไปยังกิลกาล และคิมฮามก็ข้ามตามเสด็จไปด้วย ประชาชนยูดาห์ทั้งหมดกับประชาชนอิสราเอลครึ่งหนึ่งได้นำพระราชาข้ามมา</verse>
				<verse number="41">นี่แน่ะ คนอิสราเอลทั้งหมดมาเฝ้าพระราชา ทูลพระราชาว่า “ไฉนคนยูดาห์พี่น้องของเราจึงลักพาฝ่าพระบาทไปเสีย พาพระราชาและราชวงศ์ของพระองค์ข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปพร้อมกับคนของดาวิดทั้งหมด?”</verse>
				<verse number="42">คนยูดาห์ทั้งปวงจึงตอบคนอิสราเอลว่า “เพราะพระราชาเป็นญาติสนิทกับเรา ท่านทั้งหลายจะโกรธด้วยเรื่องนี้ทำไมเล่า เราได้อยู่กินผลาญพระราชทรัพย์ของพระราชาหรือ? พระองค์ให้รางวัลอะไรแก่เราหรือ?”</verse>
				<verse number="43">คนอิสราเอลก็ตอบคนยูดาห์ว่า “เรามีส่วนในพระราชาสิบส่วนและในดาวิดเราก็มีมากกว่าท่าน ทำไมท่านจึงดูถูกเราเช่นนี้เล่า? เราไม่ได้เป็นพวกแรกที่พูดเรื่องการนำพระราชากลับหรือ?” แต่ถ้อยคำของคนยูดาห์ก็รุนแรงกว่าถ้อยคำของคนอิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">และที่นั่นมีคนก่อกวนคนหนึ่งชื่อเชบาบุตรบิครีคนเบนยามิน เขาเป่าเขาสัตว์ขึ้น กล่าวว่า “เราไม่มีส่วนในดาวิด เราไม่มีมรดกในบุตรของเจสซี โอ อิสราเอล กลับไปที่อยู่ของตนเถิด”</verse>
				<verse number="2">ดังนั้นพวกคนอิสราเอลทั้งหมดจึงละจากการตามดาวิด และไปตามเชบาบุตรบิครี แต่พวกคนยูดาห์ได้ติดตามพระราชาของพวกเขาอย่างมั่นคงจากแม่น้ำจอร์แดนไปถึงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">ดาวิดเสด็จกลับพระราชวังที่เยรูซาเล็ม พระราชารับสั่งให้นำนางสนมทั้งสิบคน ที่พระองค์ทรงละไว้ให้เฝ้าพระราชวังนั้นไปไว้ในบ้านที่มียามเฝ้าหลังหนึ่ง ทรงเลี้ยงดูแต่ไม่ได้เสด็จไปหาพวกนาง พวกนางจึงถูกกักไว้ให้มีชีวิตอยู่อย่างแม่ม่ายจนวันตาย</verse>
				<verse number="4">พระราชาตรัสสั่งอามาสาว่า “จงระดมคนยูดาห์ให้มาหาเราพร้อมกันภายในสามวัน ตัวท่านจงมาที่นี่ด้วย”</verse>
				<verse number="5">อามาสาก็ออกไประดมคนยูดาห์ แต่เขาก็ทำงานล่าช้าเกินเวลาที่พระองค์กำหนด</verse>
				<verse number="6">ดาวิดตรัสกับอาบีชัยว่า “บัดนี้เชบาบุตรบิครีจะทำร้ายเรามากกว่าอับซาโลม ท่านจงนำบรรดาข้าราชการทหารของเจ้านายของท่านไปไล่ตามเขา เกรงว่าเขาจะหาบรรดาเมืองที่มีป้อมได้ และหนีพ้นสายตาเรา”</verse>
				<verse number="7">มีพวกของโยอาบออกไปตามเขาและคนเคเรธีกับคนเปเลทกับนักรบทั้งหมด และพวกเขาออกจากเยรูซาเล็มเพื่อไล่ตามเชบาบุตรบิครี</verse>
				<verse number="8">เมื่อพวกเขามาถึงศิลาใหญ่ที่อยู่ในเมืองกิเบโอน อามาสาก็มาพบพวกเขา ฝ่ายโยอาบสวมเครื่องแต่งกายทหาร มีเข็มขัดติดดาบที่อยู่ในฝัก คาดอยู่ที่บั้นเอว เมื่อท่านเดินไปดาบก็ตกลง</verse>
				<verse number="9">โยอาบจึงถามอามาสาว่า “พี่ชายของข้า สบายดีหรือ?” และโยอาบก็เอามือขวาจับเคราอามาสาจะจูบเขา</verse>
				<verse number="10">แต่อามาสาไม่ได้ระวังดาบซึ่งอยู่ในมือของโยอาบ โยอาบจึงเอาดาบแทงท้องอามาสาไส้ทะลักถึงดิน ไม่แทงครั้งที่สอง แล้วเขาก็ตาย แล้วโยอาบกับอาบีชัยน้องชายของเขาก็ไล่ตามเชบาบุตรบิครีไป</verse>
				<verse number="11">ทหารหนุ่มคนหนึ่งของโยอาบมายืนอยู่ใกล้อามาสาพูดว่า “ใครเห็นด้วยกับโยอาบและใครอยู่ฝ่ายดาวิดให้ผู้นั้นติดตามโยอาบไป”</verse>
				<verse number="12">อามาสาก็นอนจมกองเลือดของตัวเองอยู่ที่ในทางหลวง เมื่อชายคนนั้นเห็นพวกทหารทั้งสิ้นมายืนอยู่ เขาก็ย้ายศพอามาสาจากทางหลวงไปทิ้งในทุ่งนาและเอาเสื้อผ้าปิดไว้ เพราะเมื่อใครมาก็เข้าไปดูและยืนอยู่</verse>
				<verse number="13">เมื่อเอาศพออกจากทางหลวงแล้ว ทหารทั้งปวงก็ตามโยอาบเพื่อไล่ตามเชบาบุตรบิครี</verse>
				<verse number="14">เชบาก็ผ่านคนอิสราเอลทุกเผ่าไปจนถึงตำบลอาเบล แขวงเมืองเบธมาอาคาห์ และคนเบรีทั้งหมด พวกเขาก็มารวมกันและติดตามเขาไป</verse>
				<verse number="15">พวกทหารที่อยู่กับโยอาบก็มาถึงและล้อมเขาไว้ในตำบลอาเบลแขวงเมืองเบธมาอาคาห์ พวกเขาก่อเนินขึ้นซึ่งอยู่ตรงข้ามป้อมเพื่อต่อสู้กับเมืองนั้น ทหารทั้งหมดที่อยู่กับโยอาบก็ทะลวงกำแพงเพื่อให้พัง</verse>
				<verse number="16">มีหญิงฉลาดคนหนึ่งร้องออกมาจากในเมืองว่า “ขอฟังหน่อย ขอฟังหน่อย ได้โปรดบอกโยอาบให้เข้ามาใกล้ ฉันอยากจะพูดกับท่าน”</verse>
				<verse number="17">โยอาบก็เข้ามาใกล้หญิงนั้น นางนั้นก็พูดว่า “ท่านคือโยอาบหรือ?” เขาตอบว่า “ใช่แล้ว” นางจึงเรียนท่านว่า “ขอท่านฟังถ้อยคำของสาวใช้ของท่านสักหน่อย” ท่านก็ตอบว่า “เรากำลังฟังอยู่แล้ว”</verse>
				<verse number="18">นางก็พูดว่า “สมัยโบราณพวกเขาพูดกันว่า ‘ให้พวกเขาขอคำปรึกษาที่อาเบลเถิด’ ดังนั้นพวกเขาจึงตกลงกันได้</verse>
				<verse number="19">ฉันเป็นคนหนึ่งที่รักสงบและซื่อสัตย์ในอิสราเอล ท่านหาช่องที่จะทำลายเมือง อันเป็นเมืองแม่ของอิสราเอล ทำไมท่านจึงจะกลืนมรดกของพระยาห์เวห์เสีย?”</verse>
				<verse number="20">โยอาบจึงตอบว่า “ซึ่งเราจะกลืนหรือทำลายนั้น ขอให้ห่างไกล ขอให้ห่างไกลจากเรา</verse>
				<verse number="21">เรื่องนี้ไม่เป็นความจริง แต่มีชายคนหนึ่งจากแดนเทือกเขาเอฟราอิมชื่อเชบาบุตรบิครี ได้ยกมือของเขาขึ้นต่อสู้กษัตริย์ คือต่อสู้ดาวิด จงมอบเขามาเท่านั้น แล้วเราจะละจากการต่อสู้เมืองนี้” หญิงนั้นจึงตอบโยอาบว่า “ดูเถิด ศีรษะของเขาจะถูกโยนข้ามกำแพงมาให้ท่าน”</verse>
				<verse number="22">แล้วหญิงนั้นก็ไปหาประชาชนทั้งหมดด้วยปัญญาของนาง พวกเขาก็ได้ตัดศีรษะของเชบาบุตรบิครีโยนให้โยอาบ โยอาบก็เป่าเขาสัตว์ ต่างก็แยกกันไปจากเมืองนั้น กลับไปยังที่อยู่ของตน โยอาบก็กลับไปเฝ้าพระราชาที่กรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="23">โยอาบเป็นผู้บังคับบัญชากองทัพทั้งหมดในอิสราเอล และเบไนยาห์บุตรเยโฮยาดาเป็นผู้บังคับบัญชากองคนเคเรธีและคนเปเลท</verse>
				<verse number="24">และอาโดรัมดูแลคนงานโยธา เยโฮชาฟัทบุตรอาหิลูดเป็นเจ้ากรมสารบรรณ</verse>
				<verse number="25">เชวาเป็นราชเลขา ศาโดกกับอาบียาธาร์เป็นปุโรหิต</verse>
				<verse number="26">อิราตระกูลยาอีร์เป็นปุโรหิตของดาวิดด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ในสมัยของดาวิดมีการกันดารอาหารอยู่สามปี ปีแล้วปีเล่า และดาวิดก็ทูลถามพระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์ตรัสว่า “เพราะซาอูลและพงศ์พันธุ์ของเขาแปดเปื้อนโลหิต พวกเขาฆ่าคนกิเบโอน”</verse>
				<verse number="2">พระราชาจึงทรงเรียกคนกิเบโอนมาตรัสแก่พวกเขา (ฝ่ายคนกิเบโอนนั้นไม่ใช่พงศ์พันธุ์อิสราเอล แต่เป็นคนอาโมไรต์ที่ยังเหลืออยู่ ถึงแม้ว่าประชาชนอิสราเอลได้ปฏิญาณต่อพวกเขา แต่ซาอูลก็ทรงหาช่องที่จะสังหารพวกเขาเสีย เพราะความกระตือรือร้นเพื่อพงศ์พันธุ์อิสราเอลและยูดาห์)</verse>
				<verse number="3">ดาวิดตรัสถามคนกิเบโอนว่า “เราจะทำอะไรให้แก่พวกท่านได้? เราจะทำอย่างไรจึงจะลบมลทินบาปเสียได้ เพื่อพวกท่านจะได้อวยพรแก่มรดกของพระยาห์เวห์?”</verse>
				<verse number="4">คนกิเบโอนทูลตอบพระองค์ว่า “ระหว่างพวกข้าพระบาทกับซาอูลและพงศ์พันธุ์ของท่านนั้นไม่ใช่เรื่องเงินหรือทอง ทั้งไม่ใช่เรื่องของพวกข้าพระบาทที่จะประหารชีวิตใครในอิสราเอล” พระองค์จึงตรัสว่า “พวกท่านพูดว่าอย่างไร เราก็จะทำให้พวกท่าน”</verse>
				<verse number="5">พวกเขากราบทูลพระราชาว่า “สำหรับชายผู้ที่ล้างผลาญพวกข้าพระบาท และวางแผนทำลายพวกข้าพระบาท เพื่อไม่ให้พวกข้าพระบาทมีที่อยู่ในเขตแดนสักแห่งของอิสราเอล</verse>
				<verse number="6">ขอทรงมอบบุตร 7 คนของเขาให้พวกข้าพระบาท เพื่อจะได้แขวนคอพวกเขาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ ที่กิเบอาห์แห่งซาอูลผู้รับการเลือกสรรของพระยาห์เวห์” และพระราชาตรัสว่า “เราจะมอบพวกเขาให้”</verse>
				<verse number="7">แต่พระราชาทรงไว้ชีวิตเมฟีโบเชทบุตรของโยนาธานโอรสของซาอูล ด้วยเหตุคำปฏิญาณที่ทั้งสองทำในพระนามพระยาห์เวห์ คือระหว่างดาวิดกับโยนาธานโอรสของซาอูล</verse>
				<verse number="8">แต่พระราชานำเอาบุตรสองคนของนางริสปาห์บุตรีของอัยยาห์ ซึ่งเกิดกับซาอูล ชื่ออารโมนีกับเมฟีโบเชท กับบุตรห้าคนของเมราบ ราชธิดาของซาอูล ซึ่งพระนางมีกับอาดรีเอลบุตรบารซิลลัยชาวเมโหลาห์</verse>
				<verse number="9">พระองค์ทรงมอบคนเหล่านี้ไว้ในมือของคนกิเบโอน พวกเขาจึงแขวนคอคนเหล่านี้ไว้บนภูเขาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ และทั้งเจ็ดคนก็ตายไปด้วยกัน พวกเขาถูกฆ่าตายในวันแรกของฤดูเกี่ยวข้าว ในวันเริ่มต้นการเกี่ยวข้าวบาร์เลย์</verse>
				<verse number="10">แล้วนางริสปาห์บุตรีของอัยยาห์ก็เอาผ้ากระสอบปูไว้บนก้อนหินสำหรับตนเอง ตั้งแต่ต้นฤดูเกี่ยวจนฝนจากท้องฟ้าตกบนพวกเขา กลางวันนางก็ไม่ยอมให้นกในอากาศมาเกาะ และกลางคืนก็ไม่ให้สัตว์ป่าทุ่งมา</verse>
				<verse number="11">เมื่อเขาทูลดาวิดให้ทรงทราบว่านางริสปาห์บุตรีของอัยยาห์นางสนมของซาอูลทำอย่างไร</verse>
				<verse number="12">ดาวิดก็เสด็จไปนำอัฐิของซาอูลและของโยนาธานโอรสมาจากเมืองยาเบชกิเลอาด จากผู้ที่ลักลอบเอาไปจากลานเมืองเบธชาน ที่พวกฟีลิสเตียได้แขวนทั้งสองพระองค์ไว้ ในวันที่พวกฟีลิสเตียประหารซาอูลบนเขากิลโบอา</verse>
				<verse number="13">พระองค์ทรงนำอัฐิของซาอูลและของโยนาธานโอรสของพระองค์ขึ้นมาจากที่นั่น และรวบรวมกระดูกของบรรดาผู้ที่ถูกแขวนคอตาย</verse>
				<verse number="14">และพวกเขาก็ฝังอัฐิของซาอูลและของโยนาธานโอรสของพระองค์ไว้ในแผ่นดินของเบนยามินในเมืองเศ-ลาในอุโมงค์ของคีชบิดาของพระองค์ พวกเขาก็ทำตามทุกอย่างที่พระราชาทรงบัญชาไว้ หลังจากนั้นพระเจ้าก็ทรงสดับคำอธิษฐานเพื่อแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="15">พวกฟีลิสเตียมาทำสงครามกับคนอิสราเอลอีก ดาวิดก็เสด็จลงไปพร้อมกับบรรดาข้าราชการทหารของพระองค์ และทรงสู้รบกับคนฟีลิสเตีย และดาวิดก็ทรงอ่อนเพลีย</verse>
				<verse number="16">อิชบีเบโนบผู้เป็นคนหนึ่งในพงศ์พันธุ์ของคนยักษ์ถือหอกทองสัมฤทธิ์หนักสามกิโลกรัมครึ่ง มีดาบใหม่คาดเอว คิดจะฆ่าดาวิดเสีย</verse>
				<verse number="17">แต่อาบีชัยบุตรนางเศรุยาห์เข้ามาช่วยพระองค์ไว้ และสู้รบกับคนฟีลิสเตียคนนั้น ฆ่าเขาเสีย แล้วเหล่าทหารของดาวิดก็ทูลปฏิญาณต่อพระองค์ว่า “ขอฝ่าพระบาทอย่าเสด็จไปทำศึกพร้อมกับพวกข้าพระบาทอีกต่อไปเลย เพื่อฝ่าพระบาทจะไม่ดับประทีปของอิสราเอล”</verse>
				<verse number="18">ต่อมาภายหลัง มีการรบกับพวกฟีลิสเตียอีกที่เมืองโกบ คราวนั้นสิบเบคัยตระกูลหุชาห์ได้ฆ่าสัฟผู้เป็นคนหนึ่งในพงศ์พันธุ์ของคนยักษ์</verse>
				<verse number="19">และมีการรบกับพวกฟีลิสเตียที่เมืองโกบอีก เอลฮานันบุตรยาอาเรโอเรกิม ชาวเบธเลเฮมได้ฆ่าโกลิอัท ชาวกัทผู้มีหอกที่มีด้ามโตเท่าไม้กระพั่นทอผ้า</verse>
				<verse number="20">มีการรบกันอีกที่เมืองกัท อันเป็นเมืองที่มีชายคนหนึ่งรูปร่างใหญ่โต มีนิ้วมือข้างละหกนิ้ว และนิ้วเท้าข้างละหกนิ้ว รวมกันยี่สิบสี่นิ้ว เขาก็สืบเชื้อสายมาจากพวกคนยักษ์ด้วย</verse>
				<verse number="21">เมื่อเขาท้าทายอิสราเอล โยนาธานบุตรของชิเมอีเชษฐาของดาวิดก็ฆ่าเขาเสีย</verse>
				<verse number="22">คนทั้งสี่นี้สืบเชื้อสายคนยักษ์ในเมืองกัท พวกเขาล้มตายด้วยพระหัตถ์ของดาวิด และด้วยมือของเหล่าข้าราชการทหารของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ดาวิดถวายถ้อยคำของเพลงบทนี้แด่พระยาห์เวห์ ในวันที่พระยาห์เวห์ทรงช่วยกู้ท่านให้พ้นจากมือศัตรูทั้งสิ้นของท่าน และจากเงื้อมพระหัตถ์ของซาอูล</verse>
				<verse number="2">ท่านกล่าวว่า “พระยาห์เวห์ทรงเป็นศิลา ป้อมปราการ และผู้ช่วยกู้ของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">พระเจ้าแห่งศิลาของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเข้าลี้ภัยอยู่ในพระองค์ พระองค์ทรงเป็นโล่ เป็นพลัง แห่งความรอดของข้าพเจ้า ทรงเป็นที่กำบังอันแข็งแกร่งและที่ลี้ภัยของข้าพเจ้า พระผู้ช่วยของข้าพเจ้า พระองค์ ทรงช่วยข้าพระองค์ให้รอดจากความทารุณ</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้าร้องทูลพระยาห์เวห์ ผู้ทรงสมควรแก่การสรรเสริญ และข้าพเจ้ารับการช่วยให้พ้นจากบรรดาศัตรูของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="5">“เพราะคลื่นมรณะล้อมข้าพเจ้า กระแสแห่งความหายนะท่วมทับข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">สายใยของแดนคนตายพันตัวข้าพเจ้า บ่วงมัจจุราชอยู่ต่อหน้าข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">“เมื่อมีความทุกข์ลำบาก ข้าพเจ้าร้องทูลพระยาห์เวห์ ข้าพเจ้าทูลขอความช่วยเหลือจากพระเจ้าของข้าพเจ้า จากพระวิหารของพระองค์ พระองค์ทรงสดับเสียงของข้าพเจ้า และเสียงร้องของข้าพเจ้าได้ยินไปถึงพระกรรณของพระองค์</verse>
				<verse number="8">“แล้วแผ่นดินก็สั่นสะเทือนและโคลงเคลง รากฐานของฟ้าสวรรค์ก็หวั่นไหว และสั่นสะเทือนเพราะพระองค์กริ้ว</verse>
				<verse number="9">ควันออกไปตามช่องพระนาสิก ของพระองค์ และเพลิงผลาญออกมาจากพระโอษฐ์ของพระองค์ ถ่านก็ติดเปลวไฟมาจากพระองค์</verse>
				<verse number="10">พระองค์ทรงโน้มฟ้าสวรรค์ลงด้วย และเสด็จลงมา ความมืดทึบอยู่ใต้พระบาทของพระองค์</verse>
				<verse number="11">พระองค์ทรงเครูบตนหนึ่ง แล้วทรงเหาะไป เขาเห็นพระองค์เสด็จโดยปีกของลม</verse>
				<verse number="12">พระองค์ทรงทำให้ความมืดปกคลุมพระองค์ คือเมฆทึบ อันเป็นที่รวมน้ำ</verse>
				<verse number="13">ถ่านลุกเป็นเพลิง จากความสว่างสุกใสข้างหน้าพระองค์</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์ทรงคำรนครืนครั่นจากฟ้าสวรรค์ และองค์ผู้สูงสุดก็เปล่งพระสุรเสียงของพระองค์</verse>
				<verse number="15">และพระองค์ทรงแผลงศร ทำให้พวกเขากระจัดกระจาย ทรงทำให้เกิดฟ้าแลบ ทำให้พวกเขาแตกหนี</verse>
				<verse number="16">และก้นทะเลก็ปรากฏ อีกทั้งรากของพิภพก็เผยโฉม ตามการกำราบของพระยาห์เวห์ ตามลมที่พวยพุ่งจากช่องพระนาสิกของพระองค์</verse>
				<verse number="17">“พระองค์ทรงเอื้อมมาจากที่สูง ทรงจับข้าพเจ้า ทรงดึงข้าพเจ้าออกมาจากน้ำมากหลาย</verse>
				<verse number="18">พระองค์ทรงช่วยกู้ข้าพเจ้าจากศัตรูเข้มแข็ง จากบรรดาผู้ที่เกลียดชังข้าพเจ้า เพราะพวกเขาแข็งแรงกว่าข้าพเจ้ายิ่งนัก</verse>
				<verse number="19">พวกเขาปะทะข้าพเจ้าในวันที่ข้าพเจ้าประสบภัยพิบัติ แต่พระยาห์เวห์ทรงเป็นที่พึ่งของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="20">พระองค์ทรงนำข้าพเจ้าออกมายังที่กว้างใหญ่ และทรงช่วยกู้ข้าพเจ้าไว้เพราะพระองค์พอพระทัยข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="21">“พระยาห์เวห์ประทานรางวัลแก่ข้าพเจ้าตามความชอบธรรมของข้าพเจ้า พระองค์ทรงตอบแทนข้าพเจ้า เพราะข้าพเจ้าเป็นคนมือสะอาด</verse>
				<verse number="22">เพราะข้าพเจ้ารักษาพระมรรคา ของพระยาห์เวห์ และไม่ได้ทำบาปโดยหันจากพระเจ้าของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="23">เพราะกฎหมายทั้งสิ้นของพระองค์อยู่ต่อหน้าข้าพเจ้า และข้าพเจ้าไม่ได้หันจากกฎเกณฑ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="24">ข้าพเจ้าไร้ตำหนิต่อพระองค์ และข้าพเจ้ารักษาตัวไว้ไม่ทำชั่ว</verse>
				<verse number="25">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์ทรงตอบแทนข้าพเจ้าตามความชอบธรรมของข้าพเจ้า ตามความสะอาดของข้าพเจ้าในสายพระเนตรของพระองค์</verse>
				<verse number="26">“พระองค์ทรงสำแดงพระองค์ว่าซื่อสัตย์ต่อผู้ที่ซื่อสัตย์ พระองค์ทรงสำแดงพระองค์ว่าไร้ตำหนิต่อผู้ที่ไร้ตำหนิ</verse>
				<verse number="27">พระองค์ทรงสำแดงพระองค์ว่าบริสุทธิ์ต่อผู้ที่บริสุทธิ์ พระองค์ทรงสำแดงเป็นปฏิปักษ์ต่อผู้ที่คดโกง</verse>
				<verse number="28">พระองค์ทรงช่วยประชาชนที่ถ่อมตัวให้รอด แต่ดวงตาที่หยิ่งยโสนั้น พระองค์ทรงทำให้ต่ำลง</verse>
				<verse number="29">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์ทรงเป็นประทีปของข้าพระองค์ พระยาห์เวห์ทรงทำความมืดของข้าพระองค์ให้สว่าง</verse>
				<verse number="30">เพราะโดยพระองค์ ข้าพระองค์ตะลุยกองทัพได้ และโดยพระเจ้าของข้าพระองค์ ข้าพระองค์กระโดดข้ามกำแพงได้</verse>
				<verse number="31">สำหรับพระเจ้าพระองค์นี้ พระมรรคาของพระองค์ไร้ตำหนิ พระดำรัสของพระยาห์เวห์พิสูจน์จนเห็นจริงแล้ว พระองค์ทรงเป็นโล่ของทุกคนที่ลี้ภัยอยู่ในพระองค์</verse>
				<verse number="32">“เพราะผู้ใดเป็นพระเจ้า นอกจากพระยาห์เวห์? และผู้ใดเล่าเป็นพระศิลา เว้นแต่พระเจ้าของเรา?</verse>
				<verse number="33">คือพระเจ้าผู้ทรงทำให้ข้าพเจ้าแข็งแรง และทรงทำให้ทางของข้าพเจ้าปลอดภัย</verse>
				<verse number="34">พระองค์ทรงทำให้เท้าของข้าพเจ้าเหมือนอย่างตีนกวางตัวเมีย และทรงวางข้าพเจ้าไว้บนที่สูง</verse>
				<verse number="35">พระองค์ทรงฝึกมือข้าพเจ้าให้ทำสงคราม แขนข้าพเจ้าจึงโก่งคันธนูทองสัมฤทธิ์ได้</verse>
				<verse number="36">พระองค์ประทานโล่แห่งความรอดของพระองค์แก่ข้าพระองค์ และการถ่อมพระองค์ลง ก็ทำให้ข้าพระองค์เป็นใหญ่ขึ้น</verse>
				<verse number="37">พระองค์ประทานที่กว้างขวางสำหรับย่างเท้าของข้าพระองค์ เท้าของข้าพระองค์จึงไม่พลาด</verse>
				<verse number="38">ข้าพระองค์ไล่ตามพวกศัตรูของข้าพระองค์และได้ทำลายพวกเขาเสีย และไม่หันกลับจนกว่าพวกเขาถูกผลาญเสียสิ้น</verse>
				<verse number="39">ข้าพระองค์ทำลายพวกเขาหมดสิ้น ข้าพระองค์แทงพวกเขาทะลุ เขาจึงไม่สามารถลุกขึ้นอีก เขาล้มลงใต้เท้าของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="40">เพราะพระองค์ประทานกำลังแก่ข้าพระองค์เพื่อทำสงคราม พระองค์ทรงทำให้บรรดาผู้ที่ลุกขึ้นสู้ข้าพระองค์สยบลงอย่างราบคาบ</verse>
				<verse number="41">พระองค์ทรงทำให้บรรดาศัตรูของข้าพระองค์หันหลังให้ข้าพระองค์ บรรดาผู้ที่เกลียดชังข้าพระองค์ ข้าพระองค์ก็ทำลายเสียสิ้น</verse>
				<verse number="42">พวกเขามองหา แต่ไม่มีใครช่วยให้รอดได้ เขาร้องทูลพระยาห์เวห์ แต่พระองค์มิได้ทรงตอบพวกเขา</verse>
				<verse number="43">ข้าพระองค์จึงทุบเขาแหลกละเอียดอย่างผงคลีดิน ข้าพระองค์ขยี้พวกเขาและกระจายพวกเขาออกไปเหมือนโคลนตามถนน</verse>
				<verse number="44">“พระองค์ทรงช่วยข้าพระองค์ให้พ้นจากการทะเลาะวิวาทกับประชาชนของข้าพระองค์ พระองค์ทรงรักษาข้าพระองค์ไว้ให้เป็นหัวหน้าของบรรดาประชาชาติ ชนชาติที่ข้าพระองค์ไม่เคยรู้จักก็จะปรนนิบัติข้าพระองค์</verse>
				<verse number="45">ชนต่างด้าวจะหมอบราบต่อข้าพระองค์ พอพวกเขาได้ยินถึงข้าพระองค์ พวกเขาก็จะเชื่อฟังข้าพระองค์</verse>
				<verse number="46">คนต่างด้าวเสียขวัญ และตัวสั่นออกมาจากที่กำบังแข็งแกร่งของเขา</verse>
				<verse number="47">“พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่ และพระศิลาของข้าพระองค์เป็นที่ควรสรรเสริญ พระเจ้า พระศิลาแห่งความรอดของข้าพระองค์เป็นที่ยกย่อง</verse>
				<verse number="48">คือพระเจ้าผู้ทรงแก้แค้นให้ข้าพระองค์ และนำชนชาติทั้งหลายลงให้อยู่ใต้ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="49">ผู้ทรงนำข้าพระองค์ออกมาจากบรรดาศัตรูของข้าพระองค์ พระองค์ทรงยกข้าพระองค์อยู่เหนือบรรดาผู้ลุกขึ้นสู้ข้าพระองค์ พระองค์ทรงช่วยกู้ข้าพระองค์จากคนโหดร้าย</verse>
				<verse number="50">“เพราะฉะนั้น ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์จึงยกย่องพระองค์ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ และร้องเพลงสดุดีพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="51">พระองค์ประทานชัยชนะยิ่งใหญ่แก่กษัตริย์ของพระองค์ และทรงสำแดงความรักมั่นคงแก่ผู้ที่พระองค์ทรงเจิมไว้นั้น คือดาวิดและพงศ์พันธุ์ของท่านเป็นนิตย์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">ต่อไปนี้เป็นถ้อยคำสุดท้ายของดาวิด ดาวิดบุตรเจสซีได้กล่าว และชายที่ได้รับการแต่งตั้งขึ้นให้สูงได้กล่าว คือผู้ที่รับการเจิมของพระเจ้าของยาโคบ นักแต่งสดุดีอย่างไพเราะของอิสราเอล ได้กล่าวดังนี้ว่า</verse>
				<verse number="2">“พระวิญญาณของพระยาห์เวห์ได้ตรัสทางข้าพเจ้า พระดำรัสของพระองค์อยู่ที่ลิ้นของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">พระเจ้าแห่งอิสราเอลทรงกล่าว พระศิลาแห่งอิสราเอลตรัสกับข้าพเจ้าว่า เมื่อผู้หนึ่งปกครองมนุษย์โดยชอบธรรม คือปกครองด้วยความยำเกรงพระเจ้า</verse>
				<verse number="4">เหมือนแสงอรุณเมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น คือรุ่งเช้าที่ไม่มีเมฆ เป็นแสงสว่างภายหลังฝน ที่ทำให้หญ้างอกออกจากดิน</verse>
				<verse number="5">พงศ์พันธุ์ของข้าพเจ้าเป็นเช่นนั้นกับพระเจ้าไม่ใช่หรือ? เพราะพระองค์ทรงทำพันธสัญญานิรันดร์กับข้าพเจ้า อันเป็นระเบียบทุกอย่างและมั่นคง พระองค์จะไม่ทรงให้ความรอดทุกด้าน และความปรารถนาทุกอย่างของข้าพเจ้าสัมฤทธิ์ผลหรือ?</verse>
				<verse number="6">แต่คนอธรรมทั้งหมดก็เหมือนหนามที่ถูกถอนทิ้งไป เพราะว่าจะเอามือหยิบก็ไม่ได้</verse>
				<verse number="7">และคนที่แตะต้องมัน จะถืออาวุธที่ทำด้วยเหล็กและด้ามหอก และมันจะถูกเผาผลาญหมดสิ้นด้วยไฟที่นั่น”</verse>
				<verse number="8">ต่อไปนี้เป็นชื่อนักรบที่ดาวิดทรงมีอยู่คือโยเชบบัสเชเบธ ตระกูลทัคโมนี เป็นหัวหน้าของ คนทั้งสามนั้น เขาเหวี่ยงหอกเข้าแทงคน 800 คนซึ่งเขาได้ฆ่าเสียในครั้งเดียว</verse>
				<verse number="9">ในจำนวนนักรบสามคน คนที่รองคนนั้นมาคือเอเลอาซาร์บุตรโดโด ผู้เป็นบุตรของอาโหอาห์ ท่านอยู่กับดาวิด ตั้งแต่ครั้งที่พวกเขาพูดหยามพวกฟีลิสเตียซึ่งชุมนุมกันที่นั่นเพื่อทำสงคราม และคนอิสราเอลก็ถอยทัพ</verse>
				<verse number="10">ท่านลุกขึ้นฆ่าฟันพวกฟีลิสเตีย จนมือของท่านเป็นเหน็บแข็งติดดาบ ในวันนั้นพระยาห์เวห์ทรงทำให้ได้ชัยชนะอย่างใหญ่หลวง พวกทหารก็กลับตามท่านมา เพื่อปลดข้าวของจากผู้ที่ถูกฆ่าตายเท่านั้น</verse>
				<verse number="11">รองเขามาคือชัมมาห์บุตรอาเกชาวฮาราร์ พวกฟีลิสเตียมาชุมนุมกันอยู่ที่เลฮี เป็นที่ที่มีพื้นดินผืนหนึ่งมีถั่วแดงเต็มไปหมด พวกทหารก็หนีไปต่อหน้าพวกฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="12">แต่ท่านยืนมั่นอยู่ในผืนดินผืนนั้น และป้องกันผืนดินนั้นไว้ และฆ่าฟันพวกฟีลิสเตีย และพระยาห์เวห์ทรงทำให้มีชัยชนะอย่างใหญ่หลวง</verse>
				<verse number="13">ในพวกทหารเอกสามสิบคนนั้น มี 3 คนที่ลงมาหาดาวิดที่ถ้ำอดุลลัมในฤดูเกี่ยวข้าว มีพวกฟีลิสเตียกองหนึ่งตั้งค่ายอยู่ในหุบเขาเรฟาอิม</verse>
				<verse number="14">คราวนั้นดาวิดประทับในที่กำบังเข้มแข็ง และทหารประจำการของพวกฟีลิสเตียก็อยู่ที่เบธเลเฮม</verse>
				<verse number="15">ดาวิดตรัสด้วยความปรารถนาว่า “ใครหนอจะส่งน้ำจากบ่อที่เบธเลเฮมที่อยู่ข้างประตูเมืองมาให้เราดื่มได้”</verse>
				<verse number="16">วีรบุรุษสามคนนั้นก็แหกค่ายคนฟีลิสเตียเข้าไป ตักน้ำจากบ่อเบธเลเฮมซึ่งอยู่ข้างประตูเมือง และนำมาถวายแก่ดาวิด แต่ดาวิดไม่ทรงยอมดื่มน้ำนั้น แต่พระองค์ทรงเทน้ำนั้นถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">และตรัสว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ ซึ่งข้าพระองค์จะทำเช่นนี้ ก็ขอให้ห่างไกลจากข้าพระองค์ ที่จะดื่มโลหิตของบรรดาผู้ไปด้วยการเสี่ยงชีวิตของพวกเขาหรือ?” พระองค์จึงไม่ทรงยอมดื่ม นักรบทั้งสามได้ทำสิ่งเหล่านี้</verse>
				<verse number="18">อาบีชัยน้องชายของโยอาบบุตรนางเศรุยาห์ เป็นหัวหน้าของทั้งสามสิบคนนั้น ท่านได้ยกหอกต่อสู้ทหาร 300 คน และฆ่าพวกเขา และมีชื่อเสียงดังวีรบุรุษสามคนนั้น</verse>
				<verse number="19">ท่านเป็นผู้มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในสามสิบคนนั้น ฉะนั้นได้เป็นผู้บังคับบัญชาของพวกเขา แต่ท่านไม่มียศเท่ากับสามคนนั้น</verse>
				<verse number="20">เบไนยาห์บุตรเยโฮยาดาเป็นคนเข้มแข็งแห่งเมืองขับเซเอล เป็นคนทำมหกิจหลายอย่าง ท่านฆ่าบุตรทั้งสองของอารีเอลแห่งโมอับ ท่านได้ลงไปฆ่าสิงโตในบ่อในวันที่หิมะตกด้วย</verse>
				<verse number="21">ท่านฆ่าคนอียิปต์คนหนึ่งเป็นชายรูปงาม คนอียิปต์นั้นถือหอกอยู่ แต่เบไนยาห์ถือไม้เท้าลงไปหาเขาและแย่งเอาหอกมาจากมือของคนอียิปต์คนนั้น และฆ่าเขาตายด้วยหอกของเขาเอง</verse>
				<verse number="22">เบไนยาห์บุตรเยโฮยาดาทำกิจเหล่านี้จึงมีชื่อเสียงดั่งนักรบสามคนนั้น</verse>
				<verse number="23">ท่านมีชื่อเสียงโด่งดังกว่าสามสิบคนนั้น แต่ท่านไม่มียศเท่ากับสามคนนั้น และดาวิดก็ทรงตั้งท่านให้เป็นผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์</verse>
				<verse number="24">ในสามสิบคนนั้น มีอาสาเฮลน้องชายของโยอาบ เอลฮานันบุตรชายของโดโดชาวเบธเลเฮม</verse>
				<verse number="25">ชัมมาห์ชาวเมืองฮาโรด เอลีคาชาวเมืองฮาโรด</verse>
				<verse number="26">เฮเลสตระกูลเปเลท อิราบุตรอิกเขชชาวเมืองเทโคอา</verse>
				<verse number="27">อาบีเยเซอร์ชาวเมืองอานาโธท เมบุนนัยตระกูลหุชาห์</verse>
				<verse number="28">ศัลโมนชาวอาโหอาห์ มาหะรัยชาวเนโทฟาห์</verse>
				<verse number="29">เฮเลบบุตรบาอานาห์ชาวเนโทฟาห์ อิททัยบุตรรีบัยชาวกิเบอาห์แห่งคนเบนยามิน</verse>
				<verse number="30">เบไนยาห์ชาวปิราโธน ฮิดดัยชาวลำธารกาอัช</verse>
				<verse number="31">อาบีอัลโบนชาวอารบาห์ อัสมาเวทชาวบาฮูริม</verse>
				<verse number="32">เอลียาบาชาวชาอัลโบน บรรดาบุตรชายของยาเชน โยนาธาน</verse>
				<verse number="33">ชัมมาห์ชาวฮาราร์ อาหิอัมบุตรของชาราร์ชาวฮาราร์</verse>
				<verse number="34">เอลีเฟเลทบุตรอาหัสบัยชาวมาอาคาห์ เอลีอัมบุตรอาหิโธเฟลชาวกิโลห์</verse>
				<verse number="35">เฮสโรชาวคารเมล ปารัยชาวอารบี</verse>
				<verse number="36">อิกาลบุตรนาธันชาวโศบาห์ บานีคนเผ่ากาด</verse>
				<verse number="37">เศเลกคนอัมโมน นาหะรัยชาวเบเอโรท คนถือเครื่องอาวุธของโยอาบบุตรนางเศรุยาห์</verse>
				<verse number="38">อิราตระกูลอิทรี กาเรบตระกูลอิทรี</verse>
				<verse number="39">อุรียาห์คนฮิตไทต์ รวมทั้งหมด 37 คน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">พระพิโรธของพระยาห์เวห์เกิดขึ้นต่ออิสราเอลอีกครั้งหนึ่ง จึงทรงเร้าใจดาวิดต่อสู้พวกเขา ตรัสว่า “จงไปนับคนอิสราเอลและคนยูดาห์”</verse>
				<verse number="2">พระราชาจึงทรงรับสั่งกับโยอาบ แม่ทัพซึ่งอยู่กับพระองค์ว่า “จงไปให้ทั่วอิสราเอลทุกเผ่า ตั้งแต่เมืองดานถึงเบเออร์เชบา และจงนับจำนวนประชาชน เพื่อเราจะได้ทราบจำนวนรวมของประชาชน”</verse>
				<verse number="3">แต่โยอาบกราบทูลพระราชาว่า “ขอพระยาห์เวห์พระเจ้าของฝ่าพระบาททรงเพิ่มประชาชนที่มีอยู่อีกร้อยเท่า ขอพระเนตรของพระราชาเจ้านายของข้าพระบาทได้ทรงเห็น เหตุใดพระราชาเจ้านายของข้าพระบาทจึงพอพระทัยทรงทำเรื่องนี้?”</verse>
				<verse number="4">แต่พระดำรัสของพระราชาบังคับโยอาบและบรรดาผู้บังคับบัญชากองทัพ โยอาบกับบรรดาผู้บังคับบัญชาของกองทัพจึงออกไปจากพระพักตร์พระราชา เพื่อจะนับประชาชนอิสราเอล</verse>
				<verse number="5">พวกเขาข้ามแม่น้ำจอร์แดนไปและตั้งค่ายในเมืองอาโรเออร์ ด้านขวาของเมืองที่อยู่กลางหุบเขากาดถึงยาเซอร์</verse>
				<verse number="6">แล้วพวกเขาก็มายังกิเลอาดและมาถึงคาเดชในดินแดนของคนฮิตไทต์ และพวกเขามาถึงเมืองดานยาอัน อ้อมไปถึงไซดอน</verse>
				<verse number="7">และมาถึงป้อมของไทระ และเมืองทั้งหมดของคนฮีไวต์ และของคนคานาอัน และพวกเขาออกไปยังเนเกบแห่งยูดาห์ที่เมืองเบเออร์เชบา</verse>
				<verse number="8">เมื่อพวกเขาไปทั่วแผ่นดินนั้นแล้ว พวกเขาจึงมายังกรุงเยรูซาเล็มเมื่อสิ้น 9 เดือนกับ 20 วัน</verse>
				<verse number="9">และโยอาบก็ถวายจำนวนประชาชนที่นับได้แก่พระราชาในอิสราเอล มีทหารหาญ 800,000 คน ผู้พร้อมทำศึก และคนยูดาห์มี 500,000 คน</verse>
				<verse number="10">เมื่อนับจำนวนประชาชนเสร็จแล้ว พระทัยของดาวิดก็ทรงสำนึกผิด และดาวิดกราบทูลต่อพระยาห์เวห์ว่า “ข้าพระองค์ได้ทำบาปใหญ่หลวงในเรื่องซึ่งข้าพระองค์ได้ทำนี้ ข้าแต่พระยาห์เวห์ แต่ขอพระองค์ทรงอภัยความบาปชั่วของผู้รับใช้ของพระองค์ เพราะข้าพระองค์ทำอย่างโง่เขลายิ่งนัก”</verse>
				<verse number="11">และเมื่อดาวิดทรงลุกขึ้นในตอนเช้า พระวจนะของพระยาห์เวห์ก็มายังกาดผู้เผยพระวจนะผู้ทำนายของดาวิดว่า</verse>
				<verse number="12">“จงไปบอกดาวิดว่า พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘เรากำหนด 3 อย่างให้เจ้า จงเลือกอย่างหนึ่งจาก 3 อย่างนี้ เพื่อเราจะได้ทำต่อเจ้า’ ”</verse>
				<verse number="13">กาดจึงเข้าเฝ้าดาวิดและทูลพระองค์ว่า “จะให้เกิดกันดารอาหารในแผ่นดินของฝ่าพระบาท 7 ปี หรือฝ่าพระบาทจะยอมหนีต่อหน้าศัตรูของฝ่าพระบาทเป็นเวลา 3 เดือนเพราะเขาไล่ตามฝ่าพระบาท หรือจะให้โรคระบาดเกิดขึ้นในแผ่นดินของฝ่าพระบาท 3 วัน บัดนี้ขอฝ่าพระบาททรงตรึกตรอง และตัดสินว่าจะให้ข้าพระบาทกลับไปกราบทูลสิ่งใดต่อพระองค์ผู้ทรงใช้ข้าพระบาทมา”</verse>
				<verse number="14">ดาวิดจึงตรัสกับกาดว่า “เราเป็นทุกข์มาก ขอให้พวกเราตกเข้าไปอยู่ในพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์ เพราะพระกรุณาของพระองค์ใหญ่ยิ่งนัก แต่ขออย่าให้เราตกเข้าไปในมือของมนุษย์เลย”</verse>
				<verse number="15">ดังนั้นพระยาห์เวห์จึงทรงให้โรคระบาดเกิดขึ้นในอิสราเอล ตั้งแต่เวลาเช้าจนสิ้นเวลากำหนด และประชาชนที่ตายตั้งแต่เมืองดานถึงเบเออร์เชบามี 70,000 คน</verse>
				<verse number="16">และเมื่อทูตสวรรค์ยื่นมือออกเหนือกรุงเยรูซาเล็มเพื่อทำลายเมืองนั้น พระยาห์เวห์กลับพระทัยเรื่องเหตุร้ายนั้น ทรงบัญชาทูตสวรรค์ผู้กำลังทำลายท่ามกลางประชาชนว่า “พอแล้ว ยั้งมือของเจ้า” ส่วนทูตของพระยาห์เวห์ก็อยู่ที่ลานนวดข้าวของอาราวนาห์คนเยบุส</verse>
				<verse number="17">เมื่อดาวิดทอดพระเนตรทูตสวรรค์ผู้กำลังสังหารประชาชนนั้น พระองค์กราบทูลพระยาห์เวห์ว่า “นี่แหละข้าพระองค์เองทำผิด ข้าพระองค์เองทำบาป แต่บรรดาแกะเหล่านี้ พวกเขาได้ทำอะไร ขอพระหัตถ์ของพระองค์อยู่เหนือข้าพระองค์และพงศ์พันธุ์บิดาของข้าพระองค์เถิด”</verse>
				<verse number="18">ในวันนั้นกาดก็เข้ามาเฝ้าดาวิด กราบทูลพระองค์ว่า “ขอเสด็จขึ้นไปสร้างแท่นบูชาถวายแด่พระยาห์เวห์บนลานนวดข้าวของอาราวนาห์คนเยบุส”</verse>
				<verse number="19">ดาวิดก็เสด็จขึ้นไปตามคำของกาดตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชา</verse>
				<verse number="20">เมื่ออาราวนาห์มองลงมา เห็นพระราชาและบรรดาข้าราชการขึ้นมาหาตน อาราวนาห์ก็ออกไปย่อตัวลงซบหน้าถึงดินต่อพระราชา</verse>
				<verse number="21">และอาราวนาห์ทูลว่า “เหตุใดพระราชาเจ้านายของข้าพระบาท จึงเสด็จมาหาผู้รับใช้ของฝ่าพระบาท?” ดาวิดตรัสว่า “มาซื้อลานนวดข้าวจากท่าน เพื่อสร้างแท่นบูชาถวายแด่พระยาห์เวห์ เพื่อระงับโรคร้ายจากประชาชน”</verse>
				<verse number="22">อาราวนาห์จึงทูลดาวิดว่า “ขอพระราชาเจ้านายของข้าพระบาท ทรงรับสิ่งที่พระองค์ทรงเห็นชอบขึ้นถวาย ที่นี่มีวัวสำหรับเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และเลื่อนนวดข้าวกับแอกสำหรับวัวเป็นฟืน</verse>
				<verse number="23">ข้าแต่พระราชา ของทั้งสิ้นนี้อาราวนาห์ขอถวายแด่พระราชา” และอาราวนาห์ทูลพระราชาอีกว่า “ขอพระยาห์เวห์พระเจ้าของฝ่าพระบาททรงโปรดปรานฝ่าพระบาท”</verse>
				<verse number="24">แต่พระราชาตรัสกับอาราวนาห์ว่า “ไม่ได้ เพราะเราจะซื้อจากท่านจริงๆ ตามราคานั้น เราจะถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา โดยที่เราไม่เสียอะไรเลยนั้นไม่ได้” ดาวิดจึงทรงซื้อลานนวดข้าวกับวัวเป็นเงิน 50 แผ่น</verse>
				<verse number="25">ดาวิดก็ทรงสร้างแท่นบูชาถวายแด่พระยาห์เวห์ที่นั่น และทรงถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวกับเครื่องศานติบูชา พระยาห์เวห์ทรงสดับคำอธิษฐานเพื่อแผ่นดินนั้น และโรคร้ายก็ถูกระงับเสียจากอิสราเอล</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="11">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">กษัตริย์ดาวิดมีพระชนมายุและทรงพระชรามากแล้ว แม้จะห่มผ้าให้หลายผืน พระองค์ก็ยังไม่อบอุ่น</verse>
				<verse number="2">ดังนั้นบรรดาข้าราชการของพระองค์จึงกราบทูลว่า “โปรดให้คนไปเสาะหาหญิงสาวพรหมจารีมาถวายพระราชาเจ้านายของข้าพระบาท และให้เธออยู่งานเฉพาะพระพักตร์ฝ่าพระบาท และดูแลฝ่าพระบาท ให้เธอนอนในพระทรวงของฝ่าพระบาท เพื่อพระราชาเจ้านายของข้าพระบาทจะได้ทรงอบอุ่น”</verse>
				<verse number="3">พวกเขาจึงเสาะหาสาวงามทั่วทั้งดินแดนอิสราเอล แล้วได้พบอาบีชากหญิงชาวชูเนม จึงได้นำเธอมาเฝ้าพระราชา</verse>
				<verse number="4">หญิงสาวคนนั้นงามยิ่งนัก เธอได้เป็นผู้ดูแลพระราชาและอยู่ปรนนิบัติพระองค์ แต่พระราชาไม่ได้ทรงมีเพศสัมพันธ์กับเธอ</verse>
				<verse number="5">ส่วนอาโดนียาห์ พระราชโอรสของพระนางฮักกีทได้ยกตัวเองขึ้น กล่าวว่า “เราเองจะเป็นพระราชา” และท่านได้เตรียมรถรบและกองทหารม้า กับคนห้าสิบคนไว้วิ่งนำหน้าตนเอง</verse>
				<verse number="6">พระราชบิดาของท่านก็ไม่เคยขัดใจท่านสักครั้งโดยถามว่า “ทำไมเจ้าทำเช่นนี้?” ท่านมีรูปร่างหน้าตาดีด้วย ท่านเกิดถัดจากอับซาโลม</verse>
				<verse number="7">ท่านได้คบคิดกับโยอาบบุตรนางเศรุยาห์ และกับอาบียาธาร์ปุโรหิต เขาทั้งสองก็ติดตามและช่วยเหลืออาโดนียาห์</verse>
				<verse number="8">แต่ศาโดกปุโรหิต เบไนยาห์บุตรเยโฮยาดา นาธันผู้เผยพระวจนะ ชิเมอีและเรอี อีกทั้งพวกทหารเอกของดาวิดไม่ได้อยู่ฝ่ายอาโดนียาห์</verse>
				<verse number="9">อาโดนียาห์ได้ฆ่าแกะ วัว และสัตว์อ้วนพีเป็นเครื่องบูชา ณ ศิลาแห่งโศเฮเลท ซึ่งอยู่ข้างๆ น้ำพุเอนโรเกล และท่านได้เชิญพี่น้องทั้งสิ้นของท่าน คือบรรดาพระราชโอรสของพระราชา และประชาชนทั้งสิ้นแห่งยูดาห์ ที่เป็นข้าราชการของพระราชา</verse>
				<verse number="10">แต่ท่านไม่ได้เชิญนาธันผู้เผยพระวจนะ หรือเบไนยาห์หรือพวกทหารเอก หรือซาโลมอนพระอนุชาของท่าน</verse>
				<verse number="11">แล้วนาธันก็ทูลพระนางบัทเชบาพระราชมารดาของซาโลมอน ว่า “พระนางไม่ทรงสดับหรือว่า อาโดนียาห์พระราชโอรสของพระนางฮักกีททรงครองราชย์แล้ว และดาวิดเจ้านายของพวกข้าพระบาทก็ไม่ทรงทราบเรื่อง</verse>
				<verse number="12">ดังนั้นโปรดให้ข้าพระบาทถวายคำปรึกษา เพื่อพระนางจะได้ทรงช่วยชีวิตของพระนางเอง และชีวิตของซาโลมอนพระราชโอรสของพระนาง</verse>
				<verse number="13">ขอเสด็จเข้าเฝ้าพระราชาดาวิดทันที และกราบทูลพระองค์ว่า ‘พระราชาเจ้านายของหม่อมฉัน ฝ่าพระบาทได้ทรงปฏิญาณกับสาวใช้ของฝ่าพระบาทว่า “ซาโลมอนบุตรของเจ้าจะเป็นกษัตริย์ต่อจากเรา และจะนั่งบนบัลลังก์ของเราไม่ใช่หรือ?” แล้วทำไมอาโดนียาห์จึงเป็นกษัตริย์เล่า เพคะ?’</verse>
				<verse number="14">นี่แน่ะ ขณะที่พระนางกราบทูลพระราชาอยู่ ข้าพระบาทจะตามเข้าไปเฝ้า และสนับสนุนถ้อยคำของพระนาง”</verse>
				<verse number="15">แล้วพระนางบัทเชบา ก็เข้าไปเฝ้าพระราชาที่ห้องบรรทม (พระราชาทรงพระชรามาก และอาบีชากชาวชูเนมก็กำลังปรนนิบัติพระราชาอยู่)</verse>
				<verse number="16">เมื่อพระนางบัทเชบากราบถวายบังคมพระราชาแล้ว พระราชาก็ตรัสถามว่า “เจ้าต้องการอะไร?”</verse>
				<verse number="17">พระนางทูลพระองค์ว่า “เจ้านายของหม่อมฉัน ฝ่าพระบาทได้ทรงปฏิญาณในพระนามของพระยาห์เวห์ พระเจ้าของฝ่าพระบาทต่อสาวใช้ของฝ่าพระบาทว่า ‘ซาโลมอนลูกของเจ้าจะเป็นกษัตริย์ต่อจากเราแน่นอน และเขาจะนั่งบนบัลลังก์ของเรา’</verse>
				<verse number="18">ดูสิ บัดนี้อาโดนียาห์ทรงครองราชย์แล้ว แม้แต่ฝ่าพระบาท คือพระราชาเจ้านายของหม่อมฉัน ก็ไม่ทรงทราบ</verse>
				<verse number="19">เขา ได้ฆ่าวัว สัตว์อ้วนพี และแกะจำนวนมากเป็นเครื่องบูชา และได้เชิญบรรดาพระราชโอรสของพระราชากับอาบียาธาร์ปุโรหิต กับโยอาบผู้บัญชาการกองทัพ แต่ไม่ได้เชิญซาโลมอนผู้รับใช้ของฝ่าพระบาท</verse>
				<verse number="20">ฝ่าพระบาทคือพระราชาเจ้านายของหม่อมฉัน บัดนี้อิสราเอลทั้งสิ้นก็เพ่งดูฝ่าพระบาท เพื่อฝ่าพระบาทจะตรัสแก่พวกเขาว่า จะทรงให้ใครนั่งบนบัลลังก์ของพระราชาเจ้านายของหม่อมฉันแทนฝ่าพระบาท</verse>
				<verse number="21">มิฉะนั้นจะเป็นดังนี้คือ เมื่อพระราชาเจ้านายของหม่อมฉันล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพระองค์แล้ว หม่อมฉันและซาโลมอนลูกของหม่อมฉันก็จะถูกถือว่าเป็นฝ่ายผิด”</verse>
				<verse number="22">ขณะที่พระนางกำลังกราบทูลพระราชาอยู่ นาธันผู้เผยพระวจนะก็เข้ามา</verse>
				<verse number="23">เขาทั้งหลายจึงทูลพระราชาว่า “นี่คือนาธันผู้เผยพระวจนะ” เมื่อนาธันเข้ามาเฝ้าเฉพาะพระพักตร์พระราชา เขาก็ซบหน้าลงถึงดินถวายบังคมพระราชา</verse>
				<verse number="24">และนาธันกราบทูลว่า “ข้าแต่พระราชาเจ้านายของข้าพระบาท ฝ่าพระบาทรับสั่งไว้หรือว่า ‘อาโดนียาห์จะเป็นกษัตริย์ต่อจากเรา และจะนั่งบนบัลลังก์ของเรา?’</verse>
				<verse number="25">เพราะวันนี้พระโอรสได้ลงไปฆ่าวัว สัตว์อ้วนพีและแกะจำนวนมากเป็นเครื่องบูชา และได้เชิญบรรดาพระราชโอรสของพระราชา ทั้งผู้บัญชาการกองทัพและอาบียาธาร์ปุโรหิต และดูสิ เขาทั้งหลายกำลังกินดื่มต่อหน้าท่าน และกล่าวว่า ‘ขอพระราชาอาโดนียาห์ทรงพระเจริญ’</verse>
				<verse number="26">แต่ส่วนข้าพระบาทผู้รับใช้ของฝ่าพระบาท และศาโดกปุโรหิตกับเบไนยาห์บุตรเยโฮยาดา และซาโลมอนผู้รับใช้ของฝ่าพระบาท ท่านไม่ได้เชิญ</verse>
				<verse number="27">เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นโดยพระราชาเจ้านายของข้าพระบาทหรือ? และฝ่าพระบาทไม่ได้ตรัสแก่พวกผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทว่า จะทรงให้ใครนั่งบนบัลลังก์ของพระราชาเจ้านายของข้าพระบาท ต่อจากฝ่าพระบาท”</verse>
				<verse number="28">แล้วพระราชาดาวิดตรัสตอบว่า “จงเรียกบัทเชบามาหาเรา” พระนางก็เสด็จเข้ามาเฝ้าเฉพาะพระพักตร์พระราชา และทรงยืนอยู่ต่อพระพักตร์พระราชา</verse>
				<verse number="29">แล้วพระราชาทรงปฏิญาณว่า “พระยาห์เวห์ผู้ทรงไถ่ชีวิตของเราจากความทุกข์ยากทั้งสิ้น ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด</verse>
				<verse number="30">วันนี้เราก็จะทำอย่างที่ได้ปฏิญาณต่อเจ้า ในพระนามพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลฉันนั้น คือว่า ‘ซาโลมอนลูกของเจ้าจะเป็นกษัตริย์ต่อจากเราแน่นอน และจะนั่งบนบัลลังก์ของเราแทนเรา’ เราจะทำอย่างนั้นวันนี้แหละ”</verse>
				<verse number="31">แล้วพระนางบัทเชบาก็ซบพระพักตร์ลงถึงดิน ถวายบังคมพระราชา และทูลว่า “ขอพระราชาดาวิดเจ้านายของหม่อมฉันทรงพระเจริญเป็นนิตย์”</verse>
				<verse number="32">พระราชาดาวิดมีรับสั่งว่า “จงเรียกศาโดกปุโรหิต และนาธันผู้เผยพระวจนะ กับเบไนยาห์บุตรเยโฮยาดามาหาเรา” เขาทั้งหลายจึงเข้ามาเฝ้าเฉพาะพระพักตร์พระราชา</verse>
				<verse number="33">และพระราชาตรัสสั่งเขาทั้งหลายว่า “จงพาข้าราชการของนายพวกเจ้า ไปจัดให้ซาโลมอนลูกของเราขึ้นขี่ล่อของเรา และนำเขาลงไปที่น้ำพุกีโฮน</verse>
				<verse number="34">และให้ศาโดกปุโรหิตและนาธันผู้เผยพระวจนะเจิมตั้งเขาเป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอลที่นั่น แล้วท่านทั้งหลายจงเป่าเขาสัตว์ และประกาศว่า ‘ขอพระราชาซาโลมอนทรงพระเจริญ’</verse>
				<verse number="35">แล้วท่านทั้งหลายจงติดตามเขาขึ้นมา และเขาจะมานั่งบนบัลลังก์ของเรา เพราะเขาจะเป็นกษัตริย์แทนเรา เราได้ตั้งเขาให้เป็นผู้ครอบครองเหนืออิสราเอลและยูดาห์”</verse>
				<verse number="36">และเบไนยาห์บุตรเยโฮยาดาได้กราบทูลตอบพระราชาว่า “อาเมน ขอพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งพระราชา เจ้านายของข้าพระบาท ตรัสดังนั้นเทอญ</verse>
				<verse number="37">พระยาห์เวห์สถิตกับพระราชาเจ้านายของข้าพระบาทมาแล้วอย่างไร ก็ขอสถิตกับซาโลมอนอย่างนั้น และขอทรงทำให้บัลลังก์ของซาโลมอนใหญ่ยิ่งกว่าบัลลังก์ของพระราชาดาวิดเจ้านายของข้าพระบาท”</verse>
				<verse number="38">ดังนั้นศาโดกปุโรหิต นาธันผู้เผยพระวจนะ และเบไนยาห์บุตรเยโฮยาดา และคนเคเรธีกับคนเปเลท ได้ลงไปจัดให้ซาโลมอนประทับบนล่อทรงของพระราชาดาวิด และได้นำท่านมาถึงน้ำพุกีโฮน</verse>
				<verse number="39">แล้วศาโดกปุโรหิตได้นำเขาสัตว์ที่บรรจุน้ำมันมาจากเต็นท์ของพระเจ้า และเจิมตั้งซาโลมอนไว้ และเขาทั้งหลายก็เป่าเขาสัตว์ และประชาชนทั้งปวงกล่าวว่า “ขอพระราชาซาโลมอนทรงพระเจริญ”</verse>
				<verse number="40">และประชาชนทั้งปวงก็ตามเสด็จขึ้นไป พร้อมกับเป่าขลุ่ยและเปรมปรีดิ์ยิ่งนัก จนแผ่นดินสะเทือนเพราะเสียงของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="41">เมื่ออาโดนียาห์และบรรดาแขกที่อยู่กับท่านรับประทานเสร็จแล้ว ก็ได้ยินเสียงนั้น และเมื่อโยอาบได้ยินเสียงเขาสัตว์ ก็พูดว่า “ทำไมพระนครจึงมีเสียงอึกทึกครึกโครม?</verse>
				<verse number="42">ขณะที่เขากำลังพูดอยู่ นี่แน่ะ โยนาธานบุตรอาบียาธาร์ปุโรหิตก็มาถึง และอาโดนียาห์ก็กล่าวว่า “เข้ามาเถิด เพราะเจ้าเป็นคนดี และคงนำข่าวดีมา”</verse>
				<verse number="43">โยนาธานกราบเรียนอาโดนียาห์ว่า “ไม่ใช่ข่าวดี เพราะพระราชาดาวิดเจ้านายของพวกเราได้ทรงให้ซาโลมอนเป็นกษัตริย์</verse>
				<verse number="44">และพระราชามีรับสั่งให้ศาโดกปุโรหิต นาธันผู้เผยพระวจนะ และเบไนยาห์บุตรเยโฮยาดากับคนเคเรธีและคนเปเลทตามซาโลมอนไป และเขาทั้งหลายก็จัดให้ซาโลมอนประทับบนล่อทรงของพระราชา</verse>
				<verse number="45">และศาโดกปุโรหิตกับนาธันผู้เผยพระวจนะได้เจิมตั้งซาโลมอนเป็นกษัตริย์ ณ น้ำพุกีโฮน และเขาทั้งหลายก็ขึ้นมาจากที่นั่นด้วยความเปรมปรีดิ์ เพราะฉะนั้นในกรุงจึงอึกทึกครึกโครม นี่เป็นเสียงที่ท่านทั้งหลายได้ยิน</verse>
				<verse number="46">นอกจากนี้ซาโลมอนได้ประทับบนพระราชบัลลังก์ด้วย</verse>
				<verse number="47">และยิ่งกว่านั้นอีก พวกข้าราชการของพระราชาก็เข้าไปถวายพระพรแด่พระราชาดาวิดเจ้านายของพวกเราว่า ‘ขอพระเจ้าของฝ่าพระบาททรงทำให้พระนามของซาโลมอนเลื่องลือไปยิ่งกว่าพระนามของฝ่าพระบาท และขอทรงทำให้บัลลังก์ของซาโลมอนยิ่งใหญ่กว่าบัลลังก์ของฝ่าพระบาท’ แล้วพระราชาก็โน้มพระกายลงบนแท่นบรรทม</verse>
				<verse number="48">และพระราชาก็ตรัสด้วยว่า ‘สาธุการแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอล ผู้ประทานคนหนึ่งให้นั่งบนบัลลังก์ของเราในวันนี้ และตาของเราเองได้เห็นแล้ว’ ”</verse>
				<verse number="49">แล้วแขกทั้งปวงของอาโดนียาห์ก็กลัวจนตัวสั่นและลุกขึ้น ต่างคนต่างไปตามทางของตน</verse>
				<verse number="50">ส่วนอาโดนียาห์ก็กลัวซาโลมอน จึงลุกขึ้นไปจับเชิงงอนของแท่นบูชา</verse>
				<verse number="51">มีคนไปกราบทูลซาโลมอนว่า “ดูสิ อาโดนียาห์กลัวพระราชาซาโลมอน เพราะนี่แน่ะ ท่านจับเชิงงอนที่แท่นบูชาอยู่ กล่าวว่า ‘ขอพระราชาซาโลมอนได้ปฏิญาณแก่ข้าพเจ้าก่อนว่า จะไม่ทรงประหารผู้รับใช้ของท่านด้วยดาบ’ ”</verse>
				<verse number="52">และซาโลมอนตรัสว่า “ถ้าแม้เขาสำแดงตัวได้ว่าเป็นคนดี ผมสักเส้นเดียวของเขาจะไม่ตกลงยังพื้นดิน แต่ถ้าพบความอธรรมอยู่ในตัวเขา เขาจะต้องถึงแก่ความตาย”</verse>
				<verse number="53">พระราชาซาโลมอนทรงใช้คนไปนำท่านลงมาจากแท่นบูชา และท่านก็มากราบลงต่อพระราชาซาโลมอน และซาโลมอนตรัสกับท่านว่า “จงกลับไปวังของท่านเถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เมื่อใกล้เวลาที่ดาวิดจะสิ้นพระชนม์ พระองค์ทรงกำชับซาโลมอนพระราชโอรสของพระองค์ว่า</verse>
				<verse number="2">“เรากำลังจะเป็นไปตามทางของโลกแล้ว จงเข้มแข็งและแสดงว่าตัวเป็นลูกผู้ชาย</verse>
				<verse number="3">และจงรักษาพระบัญชาของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า คือดำเนินในพระมรรคาของพระองค์ และรักษากฎเกณฑ์ พระบัญญัติ กฎหมาย และพระโอวาทของพระองค์ ดังที่ได้จารึกไว้ในธรรมบัญญัติของโมเสส เพื่อเจ้าจะได้จำเริญในทุกสิ่งที่เจ้าทำ และในทุกแห่งที่เจ้าไป</verse>
				<verse number="4">เพื่อพระยาห์เวห์จะสถาปนาพระวจนะของพระองค์ ซึ่งพระองค์ตรัสเกี่ยวกับเราว่า ‘ถ้าลูกหลานของเจ้าระมัดระวังที่จะดำเนินในทางของเขาต่อหน้าเรา ด้วยความซื่อสัตย์ ด้วยสุดจิตสุดใจของเขาแล้ว เจ้าจะไม่ขาดทายาทที่จะนั่งบนบัลลังก์ของอิสราเอล’</verse>
				<verse number="5">“ยิ่งกว่านั้นอีก ซาโลมอน เจ้าเองก็รู้ว่า โยอาบบุตรนางเศรุยาห์ได้ทำอะไรแก่เรา คือเขาได้ทำอะไรแก่ผู้บัญชาการทั้งสองของกองทัพอิสราเอล คือทำแก่อับเนอร์ บุตรเนอร์ และแก่อามาสา บุตรเยเธอร์ที่โยอาบได้ฆ่าเสีย เขาได้ทำให้โลหิตแห่งสงครามตกในยามสงบสุข และทำให้โลหิตแห่งสงครามเลอะเข็มขัดรอบเอวของเขา และเลอะรองเท้าที่อยู่ใต้เท้าของเขา</verse>
				<verse number="6">เพราะฉะนั้นเจ้าจงทำตามปัญญาของเจ้า อย่าปล่อยให้ศีรษะหงอกของเขาลงไปสู่แดนคนตายอย่างสงบสุข</verse>
				<verse number="7">แต่จงแสดงความเมตตาแก่บุตรทั้งหลายของบารซิลลัยคนกิเลอาด จงให้พวกเขาอยู่ในหมู่คนที่รับประทานที่โต๊ะของเจ้า เพราะเมื่อเราหนีอับซาโลมพี่ชายของเจ้านั้น เขาทั้งหลายได้ช่วยเราไว้ด้วยความเมตตา</verse>
				<verse number="8">และนี่แน่ะ ชิเมอีบุตรเก-รา คนเบนยามิน จากบ้านบาฮูริมก็อยู่กับเจ้าด้วย เขาเป็นผู้แช่งชักหักกระดูกเรา ในวันที่เราเดินไปยังมาหะนาอิม แต่เขาลงมาต้อนรับเราที่แม่น้ำจอร์แดน เราจึงได้ปฏิญาณต่อเขาในพระนามพระยาห์เวห์ว่า ‘เราจะไม่ประหารชีวิตเจ้าด้วยดาบ’</verse>
				<verse number="9">เพราะฉะนั้นเจ้าอย่าถือว่าเขาไม่มีโทษ เพราะเจ้าเป็นคนมีปัญญา เจ้าจะรู้ว่าควรจะทำอะไรกับเขา และเจ้าจงนำศีรษะหงอกของเขาลงไปสู่แดนคนตายพร้อมกับโลหิต”</verse>
				<verse number="10">แล้วดาวิดทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพระองค์ และเขาฝังพระศพไว้ในนครดาวิด</verse>
				<verse number="11">ดาวิดทรงครองอิสราเอลเป็นเวลา 40 ปี พระองค์ทรงครองราชย์ในเฮโบรน 7 ปี และในกรุงเยรูซาเล็ม 33 ปี</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น ซาโลมอนจึงประทับบนบัลลังก์ของดาวิดพระราชบิดาของพระองค์ และราชอาณาจักรของพระองค์ก็ตั้งมั่นคงยิ่งนัก</verse>
				<verse number="13">แล้วอาโดนียาห์พระราชโอรสของพระนางฮักกีท ได้เข้าเฝ้าพระนางบัทเชบา พระราชมารดาของซาโลมอน พระนางรับสั่งว่า “เจ้ามาดีหรือ?” ท่านทูลว่า “กระหม่อมมาดี พ่ะย่ะค่ะ”</verse>
				<verse number="14">แล้วท่านทูลว่า “กระหม่อมมีเรื่องที่จะทูลพระนาง” พระนางมีรับสั่งว่า “จงว่าไปเถิด”</verse>
				<verse number="15">ท่านจึงทูลว่า “พระนางทรงทราบแล้วว่าราชอาณาจักรนั้นเป็นของกระหม่อม และคนอิสราเอลทั้งสิ้นก็หมายใจว่ากระหม่อมจะได้ครอบครอง อย่างไรก็ดี ราชอาณาจักรก็กลับกลายมาเป็นของน้องชายกระหม่อม เพราะพระยาห์เวห์ประทานราชอาณาจักรแก่เขา</verse>
				<verse number="16">บัดนี้กระหม่อมทูลขอแต่ประการเดียว ขอพระนางอย่าได้ปฏิเสธเลย” พระนางรับสั่งกับท่านว่า “จงว่าไปเถิด”</verse>
				<verse number="17">และท่านทูลว่า “ขอพระนางทูลพระราชาซาโลมอน เพราะพระราชาคงไม่ทรงปฏิเสธพระนาง คือทูลขออาบีชากชาวชูเนมให้เป็นชายาของกระหม่อม”</verse>
				<verse number="18">พระนางบัทเชบารับสั่งว่า “ดีแล้ว เราจะทูลพระราชาแทนเจ้า”</verse>
				<verse number="19">พระนางบัทเชบาจึงเข้าเฝ้าพระราชาซาโลมอน เพื่อทูลพระองค์แทนอาโดนียาห์ และพระราชาทรงลุกขึ้นต้อนรับพระนาง และทรงถวายคำนับพระนาง แล้วก็เสด็จประทับบนบัลลังก์ของพระองค์ รับสั่งให้นำพระเก้าอี้มาถวายพระราชมารดา พระนางก็เสด็จประทับที่เบื้องขวาของพระองค์</verse>
				<verse number="20">แล้วพระนางทูลว่า “แม่จะขอสิ่งเล็กน้อยสิ่งหนึ่งจากลูก อย่าปฏิเสธแม่เลย” และพระราชาทูลพระนางว่า “ขอมาเถิด ลูกจะไม่ปฏิเสธเสด็จแม่”</verse>
				<verse number="21">พระนางทูลว่า “ขอยกอาบีชากชาวชูเนมให้เป็นชายาของอาโดนียาห์พี่ชายของลูกเถิด”</verse>
				<verse number="22">พระราชาซาโลมอนตรัสตอบพระราชมารดาของพระองค์ว่า “ทำไมเสด็จแม่จึงขออาบีชากชาวชูเนมให้อาโดนียาห์เล่า? น่าจะขอราชอาณาจักรให้เขาเสียด้วย เพราะเขาเป็นพี่ชายของลูก อีกทั้งขอให้อาบียาธาร์ปุโรหิตและขอให้โยอาบบุตรนางเศรุยาห์ด้วย ”</verse>
				<verse number="23">แล้วพระราชาซาโลมอนทรงปฏิญาณในพระนามของพระยาห์เวห์ว่า “ถ้าถ้อยคำนี้ไม่เป็นเหตุให้อาโดนียาห์เสียชีวิตแล้ว ก็ขอพระเจ้าทรงลงโทษเราและลงโทษให้หนักยิ่งขึ้น</verse>
				<verse number="24">เพราะฉะนั้นพระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด คือพระองค์ผู้ทรงสถาปนาและตั้งเราไว้บนบัลลังก์ของดาวิดพระราชบิดา และทรงให้เรามีราชวงศ์ดังที่พระองค์ทรงสัญญาไว้ อาโดนียาห์จะถูกประหารในวันนี้ฉันนั้น”</verse>
				<verse number="25">ดังนั้นพระราชาซาโลมอนจึงรับสั่งให้เบไนยาห์บุตรเยโฮยาดา ไปประหารชีวิตอาโดนียาห์เสีย และท่านก็ตาย</verse>
				<verse number="26">ส่วนอาบียาธาร์ปุโรหิตนั้น พระราชารับสั่งว่า “จงไปอยู่ที่อานาโธท ไปสู่ไร่นาของเจ้าเพราะเจ้าสมควรตาย แต่ในเวลานี้เราจะไม่ประหารเจ้า เพราะว่าเจ้าหามหีบของพระยาห์เวห์องค์เจ้านายไปข้างหน้าดาวิดพระราชบิดาของเรา และเพราะเจ้าได้ร่วมทุกข์กับพระราชบิดาของเรา”</verse>
				<verse number="27">ซาโลมอนจึงทรงขับไล่อาบียาธาร์เสียจากหน้าที่ปุโรหิตของพระยาห์เวห์ ดังนั้นทำให้สำเร็จตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ซึ่งพระองค์ตรัสเกี่ยวกับเชื้อสายของเอลีที่เมืองชีโลห์</verse>
				<verse number="28">เมื่อข่าวนี้ไปถึงโยอาบ (เพราะแม้โยอาบไม่ได้เข้าข้างอับซาโลม แต่ท่านได้เข้าข้างอาโดนียาห์) โยอาบก็หนีไปที่เต็นท์ของพระยาห์เวห์และจับเชิงงอนแท่นบูชาไว้</verse>
				<verse number="29">เมื่อมีคนไปกราบทูลพระราชาซาโลมอนว่า “โยอาบได้หนีไปยังเต็นท์ของพระยาห์เวห์ และนี่แน่ะ เขาอยู่ข้างแท่นบูชานั้น” ซาโลมอนตรัสสั่งเบไนยาห์บุตรเยโฮยาดาว่า “จงไปประหารเขาเสีย”</verse>
				<verse number="30">เบไนยาห์ก็มายังเต็นท์ของพระยาห์เวห์ พูดกับท่านว่า “พระราชามีรับสั่งว่า จงออกมาเถิด” ท่านตอบว่า “ไม่ออก ข้าจะตายที่นี่” แล้วเบไนยาห์ก็นำความไปกราบทูลพระราชาอีกว่า “โยอาบพูดอย่างนี้ และเขาตอบข้าพระบาทอย่างนี้”</verse>
				<verse number="31">พระราชาตรัสตอบเขาว่า “จงทำตามที่เขาบอก จงประหารเขาเสียและฝังเขาไว้ ทั้งนี้จะได้เอาโทษของความผิด ซึ่งโยอาบได้ฆ่าคนที่ไม่มีความผิดนั้นไปเสียจากเรา และจากเชื้อสายพระราชบิดาของเรา</verse>
				<verse number="32">พระยาห์เวห์ทรงนำโลหิตของเขากลับมาตกบนศีรษะของเขาเอง เพราะว่าเขาได้โจมตีและฆ่าชายสองคนที่ชอบธรรมกว่า และดีกว่าตัวเขาด้วยดาบ โดยที่ดาวิดพระราชบิดาของเราไม่ทรงทราบ คืออับเนอร์บุตรเนอร์ผู้บัญชาการกองทัพของอิสราเอล และอามาสาบุตรเยเธอร์ผู้บัญชาการกองทัพของยูดาห์</verse>
				<verse number="33">ดังนั้นที่เขาทั้งสองต้องตายนั้น โยอาบและพงศ์พันธุ์ของเขาต้องรับผิดชอบเป็นนิตย์ แต่ส่วนดาวิดและพงศ์พันธุ์ของพระองค์และราชวงศ์ของพระองค์ และราชบัลลังก์ของพระองค์จะมีสวัสดิภาพจากพระยาห์เวห์อยู่เป็นนิตย์”</verse>
				<verse number="34">แล้วเบไนยาห์บุตรเยโฮยาดาก็ขึ้นไปประหารชีวิตเขาเสีย และฝังเขาไว้ในบ้านของเขาเองซึ่งอยู่ในถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="35">พระราชาได้ทรงแต่งตั้งเบไนยาห์บุตรเยโฮยาดาให้บัญชาการกองทัพแทนโยอาบ และพระราชาก็ทรงแต่งตั้งศาโดกเป็นปุโรหิตแทนที่อาบียาธาร์</verse>
				<verse number="36">แล้วพระราชาทรงใช้คนไปเรียกชิเมอีให้เข้ามาเฝ้า และตรัสกับเขาว่า “จงสร้างบ้านอยู่ในกรุงเยรูซาเล็มและอาศัยอยู่ที่นั่น อย่าออกจากที่นั่นไปไหนเลย</verse>
				<verse number="37">เพราะในวันที่เจ้าออกไป และข้ามลำธารขิดโรนนั้น เจ้าจงรู้แน่เถิดว่า เจ้าจะต้องตายแน่ ที่เจ้าต้องตายนั้น เจ้าเองก็รับผิดชอบ”</verse>
				<verse number="38">และชิเมอีทูลพระราชาว่า “ที่ฝ่าพระบาทตรัสนั้นดีแล้ว ผู้รับใช้จะทำตามที่พระราชาเจ้านายของข้าพระบาทตรัสนั้น” ชิเมอีจึงอาศัยอยู่ในกรุงเยรูซาเล็มเป็นเวลานาน</verse>
				<verse number="39">เมื่อล่วงไปสามปีก็เกิดเรื่องขึ้น คือทาสสองคนของชิเมอีได้หลบหนีไปหาอาคีช โอรสของมาอาคาห์กษัตริย์เมืองกัท และเมื่อพวกเขามาบอกชิเมอีว่า “ดูสิ ทาสของท่านอยู่ในเมืองกัท”</verse>
				<verse number="40">ชิเมอีก็ลุกขึ้นผูกอานขี่ลาไปเฝ้าอาคีชที่เมืองกัท เพื่อเสาะหาทาสของตน ชิเมอีได้ไปนำทาสของตนมาจากเมืองกัท</verse>
				<verse number="41">และเมื่อมีผู้กราบทูลซาโลมอนว่า ชิเมอีได้ไปจากกรุงเยรูซาเล็มถึงเมืองกัท และกลับมาแล้ว</verse>
				<verse number="42">พระราชาก็ทรงใช้คนไปเรียกชิเมอีมาเฝ้าและตรัสกับเขาว่า “เราได้ให้เจ้าสาบานในพระนามของพระยาห์เวห์ไม่ใช่หรือ? และได้ตักเตือนเจ้าแล้วว่า ‘จงรู้แน่ว่า ในวันที่เจ้าออกไป ไม่ว่าไปที่ไหน เจ้าจะต้องตายแน่’ และเจ้าก็ตอบเราว่า ‘ที่ฝ่าพระบาทตรัสนั้นก็ดีแล้ว ข้าพระบาทจะเชื่อฟัง’</verse>
				<verse number="43">ทำไมเจ้าจึงไม่รักษาคำสาบานที่ให้ไว้ต่อพระยาห์เวห์ และไม่รักษาคำบัญชาซึ่งเราได้กำชับเจ้านั้น?”</verse>
				<verse number="44">พระราชาตรัสกับชิเมอีว่า “ในใจของเจ้าเองรู้เรื่องเหตุร้ายทั้งสิ้น ซึ่งเจ้าได้ทำต่อดาวิดพระราชบิดาของเรา เพราะฉะนั้นพระยาห์เวห์จะทรงนำเหตุร้ายมาสนองเหนือศีรษะของเจ้าเอง</verse>
				<verse number="45">แต่พระราชาซาโลมอนจะได้รับพระพร และบัลลังก์ของดาวิดจะตั้งมั่นคงเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์เป็นนิตย์”</verse>
				<verse number="46">แล้วพระราชาทรงบัญชาเบไนยาห์บุตรเยโฮยาดา และเขาก็ออกไปประหารชีวิตชิเมอีเสีย ดังนั้นราชอาณาจักรก็ตั้งมั่นคงอยู่ในพระหัตถ์ของซาโลมอน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ซาโลมอนได้ทรงทำให้เป็นทองแผ่นเดียวกันกับฟาโรห์กษัตริย์แห่งอียิปต์ โดยทรงรับพระธิดาของฟาโรห์ และทรงนำพระนางมาไว้ในนครดาวิด จนกระทั่งพระองค์ทรงสร้างพระราชวังของพระองค์ พระนิเวศของพระยาห์เวห์ และกำแพงรอบกรุงเยรูซาเล็มเสร็จ</verse>
				<verse number="2">อย่างไรก็ตาม ประชาชนได้ถวายสัตวบูชาที่ปูชนียสถานสูง เพราะยังไม่ได้สร้างพระนิเวศเพื่อพระนามของพระยาห์เวห์จนถึงวันนั้น</verse>
				<verse number="3">ซาโลมอนทรงรักพระยาห์เวห์ ทรงดำเนินตามกฎเกณฑ์ของดาวิดพระราชบิดาของพระองค์ เว้นแต่พระองค์ทรงถวายสัตวบูชาและทรงเผาเครื่องหอมที่ปูชนียสถานสูง</verse>
				<verse number="4">และพระราชาเสด็จไปที่เมืองกิเบโอนเพื่อถวายเครื่องสัตวบูชาที่นั่น เพราะที่นั่นเป็นมหาปูชนียสถานสูง ซาโลมอนทรงเคยถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวจำนวนพันตัวบนแท่นบูชานั้น</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ทรงปรากฏแก่ซาโลมอนที่เมืองกิเบโอนเป็นพระสุบิน ในเวลากลางคืน และพระเจ้าตรัสว่า “เจ้าอยากได้สิ่งใด เจ้าก็จงขอเถิด”</verse>
				<verse number="6">และซาโลมอนทูลว่า “พระองค์ทรงสำแดงความรักมั่นคงอันยิ่งใหญ่แก่ดาวิดผู้เป็นบิดาของข้าพระองค์และเป็นผู้รับใช้ของพระองค์ เพราะว่าท่านดำเนินต่อพระพักตร์พระองค์ด้วยความซื่อสัตย์และความชอบธรรม ด้วยจิตใจซื่อตรงต่อพระองค์ และพระองค์ทรงรักษาความรักมั่นคงอันยิ่งใหญ่นี้ไว้เพื่อท่าน และได้ประทานบุตรชายคนหนึ่งแก่ท่าน ให้นั่งบนบัลลังก์ของท่านในวันนี้</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์ บัดนี้พระองค์ทรงทำให้ผู้รับใช้ของพระองค์เป็นกษัตริย์แทนดาวิดบิดาของข้าพระองค์ แต่ข้าพระองค์เป็นเพียงเด็กเล็ก ข้าพระองค์ไม่ทราบว่าจะดำเนินการปกครองอย่างไรถูก</verse>
				<verse number="8">และผู้รับใช้ของพระองค์ก็อยู่ท่ามกลางประชากรของพระองค์ ผู้ซึ่งพระองค์ทรงเลือกไว้ เป็นชนชาติใหญ่ ซึ่งไม่สามารถจะนับหรือคำนวณได้</verse>
				<verse number="9">ฉะนั้นขอพระองค์ประทานความคิดความเข้าใจแก่ผู้รับใช้ของพระองค์ เพื่อจะวินิจฉัยประชากรของพระองค์ เพื่อจะแยกแยะความแตกต่างระหว่างดีกับชั่วได้ เพราะใครจะสามารถวินิจฉัยประชากรมากมายนี้ของพระองค์ได้?”</verse>
				<verse number="10">ที่ซาโลมอนทูลขอเช่นนี้ก็เป็นที่พอพระทัยองค์เจ้านาย</verse>
				<verse number="11">พระเจ้าจึงตรัสกับซาโลมอนว่า “เพราะเจ้าได้ขอสิ่งนี้และไม่ได้ขอชีวิตยืนยาว หรือความมั่งคั่งให้ตัวเอง หรือขอชีวิตศัตรูของเจ้า แต่เจ้าเองขอความเข้าใจเพื่อจะวินิจฉัยอย่างยุติธรรม</verse>
				<verse number="12">นี่แน่ะ เราจะทำตามคำของเจ้า นี่แน่ะ เราจะให้ใจที่ประกอบด้วยปัญญาและความเข้าใจ ซึ่งไม่มีใครที่เป็นอยู่ก่อนเจ้าเหมือนเจ้า และจะไม่มีใครที่ขึ้นมาภายหลังเจ้าเหมือนเจ้า</verse>
				<verse number="13">เราจะให้สิ่งที่เจ้าไม่ได้ขอแก่เจ้าด้วย ทั้งความมั่งคั่งและเกียรติยศ เพื่อจะไม่มีกษัตริย์องค์ใดเปรียบเทียบกับเจ้าได้ตลอดวันเวลาทั้งสิ้นของเจ้า</verse>
				<verse number="14">และถ้าเจ้าจะดำเนินตามทางของเรา รักษากฎเกณฑ์และบัญญัติของเรา ดังดาวิดบิดาของเจ้าได้ดำเนินนั้น เราก็จะให้อายุของเจ้ายืนยาว”</verse>
				<verse number="15">และซาโลมอนก็ตื่นบรรทม และนี่แน่ะ เป็นพระสุบิน แล้วพระองค์ก็เสด็จมายังกรุงเยรูซาเล็ม และทรงยืนอยู่หน้าหีบพันธสัญญาขององค์เจ้านาย และถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและเครื่องศานติบูชา และทรงจัดงานเลี้ยงแก่ข้าราชการทั้งสิ้นของพระองค์</verse>
				<verse number="16">แล้วหญิงโสเภณีสองคนมาเฝ้าพระราชา และยืนอยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="17">หญิงคนหนึ่งทูลว่า “เจ้านายของข้าพระบาท ข้าพระบาทและผู้หญิงคนนี้อาศัยอยู่ในบ้านเดียวกัน และข้าพระบาทก็คลอดบุตรคนหนึ่ง ขณะที่นางอยู่ในบ้าน</verse>
				<verse number="18">เมื่อข้าพระบาทคลอดบุตรได้สามวันแล้ว หญิงคนนี้ก็คลอดบุตรด้วย และข้าพระบาททั้งสองอยู่ด้วยกัน ไม่มีใครอยู่กับพวกข้าพระบาทในบ้านนั้น ข้าพระบาททั้งสองเท่านั้นอยู่ในบ้านนั้น</verse>
				<verse number="19">แล้วบุตรของหญิงคนนี้ได้ตายในเวลากลางคืน เพราะนางนอนทับ</verse>
				<verse number="20">พอเที่ยงคืนนางลุกขึ้น และเอาบุตรของข้าพระบาทไปจากข้างกายข้าพระบาท ขณะที่สาวใช้ของฝ่าพระบาทนอนหลับอยู่ และวางเขาไว้ในอกของนาง และนางเอาบุตรของนางที่ตายแล้วนั้นไว้ในอกของข้าพระบาท</verse>
				<verse number="21">เมื่อข้าพระบาทตื่นขึ้นในตอนเช้า เพื่อให้บุตรของข้าพระบาทกินนม นี่แน่ะ เขาตายแล้ว แต่เมื่อข้าพระบาทพินิจดูในตอนเช้า ดูสิ เด็กนั้นไม่ใช่บุตรที่ข้าพระบาทได้คลอดออกมา”</verse>
				<verse number="22">แต่หญิงอีกคนหนึ่งพูดว่า “ไม่ใช่ เด็กที่มีชีวิตเป็นลูกของข้า ส่วนเด็กที่ตายเป็นของเจ้า” หญิงคนที่หนึ่งพูดว่า “ไม่ใช่ เด็กที่ตายเป็นของเจ้า และเด็กที่มีชีวิตเป็นของข้า” เขาทั้งสองพูดเถียงกันดังนี้ต่อพระพักตร์พระราชา</verse>
				<verse number="23">แล้วพระราชาตรัสว่า “คนหนึ่งพูดว่า ‘เด็กที่มีชีวิตอยู่นี้เป็นลูกของข้า ส่วนลูกของเจ้าตายเสียแล้ว’ และอีกคนหนึ่งพูดว่า ‘ไม่ใช่ ลูกของเจ้าตายเสียแล้ว และลูกของข้ายังมีชีวิตอยู่’ ”</verse>
				<verse number="24">และพระราชาตรัสว่า “จงเอาดาบมาให้เราเล่มหนึ่ง” พวกเขาจึงเอาดาบมาไว้ต่อพระพักตร์พระราชา</verse>
				<verse number="25">และพระราชาตรัสว่า “จงแบ่งเด็กที่มีชีวิตนั้นออกเป็นสองท่อน และให้หญิงคนหนึ่งครึ่งหนึ่ง และอีกคนหนึ่งครึ่งหนึ่ง”</verse>
				<verse number="26">แล้วหญิงคนที่บุตรของตนยังมีชีวิตอยู่นั้นทูลพระราชา เพราะว่าจิตใจของนางสงสารบุตรของนาง นางจึงกราบทูลว่า “เจ้านายของข้าพระบาท โปรดมอบเด็กที่มีชีวิตนั้นให้เธอไป อย่าฆ่าเขาเลย” แต่หญิงอีกคนหนึ่งว่า “อย่าให้เด็กนั้นเป็นของข้าหรือของเจ้า ขอทรงแบ่งเถิดเพคะ”</verse>
				<verse number="27">แล้วพระราชาตรัสตอบว่า “จงให้เด็กที่มีชีวิตนั้นแก่หญิงคนแรก อย่าฆ่าเด็กเลย นางเป็นแม่ของเด็กนั้น”</verse>
				<verse number="28">เมื่อคนอิสราเอลทั้งสิ้นทราบเรื่องการพิพากษา ซึ่งพระราชาทรงวินิจฉัยนั้น เขาทั้งหลายก็เกรงกลัวพระราชา เพราะเขาเห็นว่า พระปัญญาของพระเจ้าอยู่ในพระองค์ ที่จะทรงวินิจฉัยให้ความยุติธรรม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พระราชาซาโลมอนเป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอลทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="2">ต่อไปนี้เป็นข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ของพระองค์ คือ อาซาริยาห์บุตรศาโดกเป็นปุโรหิต</verse>
				<verse number="3">เอลีโฮเรฟและอาหิยาห์บุตรชิชาเป็นราชเลขา เยโฮชาฟัทบุตรอาหิลูดเป็นเจ้ากรมสารบรรณ</verse>
				<verse number="4">เบไนยาห์บุตรเยโฮยาดาเป็นผู้บัญชาการกองทัพ ศาโดกและอาบียาธาร์เป็นปุโรหิต</verse>
				<verse number="5">อาซาริยาห์บุตรนาธันเป็นหัวหน้าข้าหลวง ศาบุดบุตรนาธันเป็นปุโรหิต และเป็นพระสหายของพระราชา</verse>
				<verse number="6">อาหิชาร์เป็นเจ้ากรมวัง และอาโดนีรัมบุตรอับดาเป็นผู้ดูแลคนงานโยธา</verse>
				<verse number="7">ซาโลมอนทรงมีข้าหลวงสิบสองคนอยู่เหนืออิสราเอลทั้งสิ้น เป็นผู้จัดหาเสบียงอาหารสำหรับพระราชาและสำหรับพระราชสำนัก ข้าหลวงคนหนึ่งจัดหาเสบียงอาหารสำหรับเดือนหนึ่งในหนึ่งปี</verse>
				<verse number="8">ต่อไปนี้เป็นชื่อของพวกเขาคือ เบนเฮอร์ ประจำที่แดนเทือกเขาเอฟราอิม</verse>
				<verse number="9">เบนเดเคอร์ ประจำที่มาคาส ชาอัลบิม เบธเชเมช และเอโลนเบธฮานัน</verse>
				<verse number="10">เบนเฮเสด ประจำที่อารุบโบท (โสโคห์และแผ่นดินเฮเฟอร์ขึ้นอยู่กับเขา)</verse>
				<verse number="11">เบนอาบีนาดับ ประจำที่นาฟาทโดร์ทั้งหมด (เขาได้ทาฟัทพระราชธิดาของซาโลมอนเป็นภรรยา)</verse>
				<verse number="12">บาอานาบุตรอาหิลูดประจำที่ทาอานาค เมกิดโด และเบธชานทั้งหมดซึ่งอยู่ข้างศาเรธานที่อยู่ใต้ลงไปจากเมืองยิสเรเอล และตั้งแต่เบธชานถึงอาเบลเมโฮลาห์ไปจนถึงอีกด้านหนึ่งของเมืองโยกเมอัม</verse>
				<verse number="13">เบนเกเบอร์ ประจำที่ราโมทกิเลอาด (เขามีหมู่บ้านต่างๆ ของยาอีร์บุตรมนัสเสห์ ซึ่งอยู่ในกิเลอาดและเขามีท้องถิ่นอารโกบ ซึ่งอยู่ในบาชาน คือเมืองใหญ่หกสิบเมืองซึ่งมีกำแพงเมือง และสลักกลอนทองสัมฤทธิ์)</verse>
				<verse number="14">อาหินาดับบุตรอิดโด ประจำที่มาหะนาอิม</verse>
				<verse number="15">อาหิมาอัส ประจำที่นัฟทาลี (ท่านก็ได้บาเสมัทพระราชธิดาของซาโลมอนเป็นภรรยาเช่นกัน)</verse>
				<verse number="16">บาอานาบุตรหุซัย ประจำที่อาเชอร์และเบอาโลท</verse>
				<verse number="17">เยโฮชาฟัทบุตรปารูอาห์ ประจำที่อิสสาคาร์</verse>
				<verse number="18">ชิเมอีบุตรเอลา ประจำที่เบนยามิน</verse>
				<verse number="19">เกเบอร์บุตรอุรี ประจำที่แผ่นดินกิเลอาด แผ่นดินของสิโหนกษัตริย์ของคนอาโมไรต์ และของโอกกษัตริย์แห่งบาชาน มีข้าหลวงคนเดียวที่ประจำที่แผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="20">คนยูดาห์และคนอิสราเอลนั้นมีจำนวนมากมายดังเม็ดทรายชายทะเล เขาทั้งหลายกินดื่มและมีจิตใจเบิกบาน</verse>
				<verse number="21">และซาโลมอนทรงปกครองเหนือทุกอาณาจักร ตั้งแต่แม่น้ำยูเฟรติสไปจนถึงแผ่นดินฟีลิสเตีย และถึงพรมแดนอียิปต์ เขาทั้งหลายถวายบรรณาการ และปรนนิบัติซาโลมอนตลอดพระชนม์ชีพของพระองค์</verse>
				<verse number="22">เสบียงอาหารสำหรับซาโลมอนในวันหนึ่งนั้น คือแป้งอย่างดี 3 ตันและแป้ง 6 ตัน</verse>
				<verse number="23">วัวอ้วน 10 ตัว วัวจากทุ่งหญ้า 20 ตัว แกะ 100 ตัว นอกจากนี้มีกวางตัวผู้ เนื้อสมัน อีเก้ง และไก่อ้วน</verse>
				<verse number="24">เพราะพระองค์ทรงครอบครองเหนือท้องถิ่นทั้งสิ้นฟากตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส ตั้งแต่ทิฟสาห์ถึงเมืองกาซา และทรงครอบครองเหนือบรรดากษัตริย์ที่อยู่ฟากตะวันตกของแม่น้ำนั้น และพระองค์ทรงมีสันติภาพอยู่รอบด้านของพระองค์</verse>
				<verse number="25">ยูดาห์และอิสราเอลก็อยู่อย่างปลอดภัย ทุกคนนั่งอยู่ใต้ซุ้มองุ่น และใต้ต้นมะเดื่อของตน ตั้งแต่เมืองดานกระทั่งถึงเมืองเบเออร์เชบา ตลอดวันเวลาของซาโลมอน</verse>
				<verse number="26">ซาโลมอนมีคอกม้า 40,000 คอกสำหรับรถรบของพระองค์ และมีทหารม้า 12,000 คน</verse>
				<verse number="27">และข้าหลวงเหล่านั้นก็จัดเสบียงอาหารแด่พระราชาซาโลมอน และทุกคนที่มายังโต๊ะเสวยของพระราชาซาโลมอน พวกข้าหลวงต่างก็ถวายสิ่งของตามเดือนของตน โดยไม่ให้สิ่งใดบกพร่องเลย</verse>
				<verse number="28">ทั้งข้าวบาร์เลย์และฟางข้าวสำหรับม้าและม้าพันธุ์ดี เขานำมายังสถานที่ของมัน ตามที่ได้มีรับสั่งแก่ทุกคน</verse>
				<verse number="29">และพระเจ้าประทานสติปัญญาและความเข้าใจแก่ซาโลมอนมากยิ่งนัก อีกทั้งความรอบรู้ ก็กว้างขวางดุจทรายริมทะเล</verse>
				<verse number="30">และสติปัญญาของซาโลมอนเหนือกว่าสติปัญญาทั้งสิ้นของชาวตะวันออกและของอียิปต์</verse>
				<verse number="31">เพราะพระองค์ทรงมีสติปัญญายิ่งกว่าทุกคน ยิ่งกว่าเอธานตระกูลเอศราค และเฮมาน คาลโคล์ และดารดา บุตรทั้งหลายของมาโฮล และพระนามของพระองค์ก็เลื่องลือไปทั่วชนทุกชาติที่อยู่ล้อมรอบ</verse>
				<verse number="32">พระองค์ตรัสสุภาษิต 3,000 ข้อด้วย และบทเพลง ของพระองค์มี 1,005 บท</verse>
				<verse number="33">พระองค์ตรัสถึงต้นไม้ตั้งแต่ต้นสนสีดาร์ซึ่งอยู่ในเลบานอน จนถึงต้นหุสบ ซึ่งงอกออกมาจากกำแพง พระองค์ตรัสถึงสัตว์ต่างๆ ทั้งบรรดานก สัตว์เลื้อยคลาน และปลา</verse>
				<verse number="34">คนจากชนชาติทั้งหลายก็มาเพื่อฟังสติปัญญาของซาโลมอน พวกเขามาจากบรรดาพระราชาแห่งแผ่นดินโลก ผู้ได้ยินถึงสติปัญญาของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ฮีรามกษัตริย์เมืองไทระ ได้ส่งข้าราชการของท่านมาเฝ้าซาโลมอน เมื่อท่านได้ยินว่า เขาได้เจิมตั้งพระองค์ไว้แทนพระราชบิดาของพระองค์ เพราะฮีรามเป็นสหายของดาวิดอยู่เสมอ</verse>
				<verse number="2">และซาโลมอนได้ส่งพระดำรัสไปยังฮีรามว่า</verse>
				<verse number="3">“ท่านคงทราบอยู่แล้วว่า ดาวิดพระราชบิดาของเราไม่ทรงสามารถสร้างพระนิเวศสำหรับพระนามของพระยาห์เวห์พระเจ้าของพระองค์ได้ เพราะสงครามล้อมรอบพระองค์อยู่ จนกว่าพระยาห์เวห์จะทรงปราบศัตรูให้อยู่ใต้ฝ่าพระบาทของพระองค์</verse>
				<verse number="4">แต่บัดนี้พระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพเจ้าทรงให้ข้าพเจ้าได้หยุดพักรอบด้าน ปฏิปักษ์หรือเหตุร้ายก็ไม่มี</verse>
				<verse number="5">ฉะนั้นข้าพเจ้าจึงประสงค์จะสร้างพระนิเวศสำหรับพระนามของพระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพเจ้า ดังที่พระยาห์เวห์ได้ตรัสไว้กับดาวิดพระราชบิดาของข้าพเจ้าว่า ‘บุตรชายของเจ้า ผู้ที่เราจะตั้งไว้บนบัลลังก์แทนเจ้า จะสร้างพระนิเวศสำหรับนามของเรา’</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้น บัดนี้ขอท่านสั่งให้ตัดไม้สนสีดาร์จากเลบานอนเพื่อข้าพเจ้า และข้าราชการของข้าพเจ้าจะสมทบกับข้าราชการของท่าน ข้าพเจ้าจะมอบเงินค่าจ้างข้าราชการของท่านแก่ท่านตามที่ท่านตั้งไว้ เพราะท่านทราบแล้วว่า ท่ามกลางเรานี้ไม่มีใครรู้จักตัดไม้เหมือนชาวไซดอน”</verse>
				<verse number="7">ต่อมาเมื่อฮีรามได้ยินพระดำรัสของซาโลมอน ท่านก็ชื่นชมยินดียิ่งนักและว่า “สาธุการแด่พระยาห์เวห์ในวันนี้ ผู้ประทานบุตรชายที่มีปัญญาคนหนึ่งแก่ดาวิด ให้อยู่เหนือชนชาติใหญ่นี้”</verse>
				<verse number="8">และฮีรามก็ใช้คนไปยังซาโลมอน ทูลว่า “ข้าพเจ้าทราบข่าวที่ท่านส่งไปยังข้าพเจ้าแล้ว ข้าพเจ้าพร้อมจะทำตามที่ท่านปรารถนาในเรื่องไม้สนสีดาร์ และไม้สนสามใบ</verse>
				<verse number="9">ข้าราชการของข้าพเจ้าจะนำไม้ลงมาจากเลบานอนถึงทะเล และข้าพเจ้าจะผูกแพล่องมาตามทะเลถึงที่ที่ท่านจะกำหนดให้ และข้าพเจ้าจะให้พวกเขาแก้แพที่นั่น ขอท่านมารับเอา และขอท่านส่งเสบียงอาหารแก่วังของข้าพเจ้า นี่ก็สมประสงค์ข้าพเจ้าแล้ว”</verse>
				<verse number="10">ฮีรามจึงได้จัดส่งไม้สนสีดาร์และไม้สนสามใบให้แก่ซาโลมอน ตามพระประสงค์ทุกประการ</verse>
				<verse number="11">แล้วซาโลมอนได้ประทานข้าวสาลีให้เป็นอาหารแก่วังของฮีราม 2,000 ตัน และน้ำมันบริสุทธิ์ 4,000 ลิตร ซาโลมอนประทานอย่างนี้แก่ฮีรามทุกปี</verse>
				<verse number="12">และพระยาห์เวห์ประทานสติปัญญาแก่ซาโลมอน ดังที่ทรงสัญญาไว้ และมีสันติภาพระหว่างฮีรามกับซาโลมอน และทั้งสองก็ทำสนธิสัญญากัน</verse>
				<verse number="13">พระราชาซาโลมอนทรงเกณฑ์คนงานโยธาจากอิสราเอลทั้งหมด คนที่ถูกเกณฑ์มีจำนวน 30,000 คน</verse>
				<verse number="14">และพระองค์ทรงใช้เขาทั้งหลายไปยังเลบานอน โดยผลัดเปลี่ยนเวรกัน ผลัดละ 10,000 คนต่อเดือน พวกเขาจะอยู่ที่เลบานอนเดือนหนึ่งและอยู่บ้านสองเดือน และอาโดนีรัมเป็นผู้ดูแลคนงานโยธา</verse>
				<verse number="15">ซาโลมอนมีคนขนของหนัก 70,000 คน และคนสกัดหินในถิ่นเทือกเขา 80,000 คน</verse>
				<verse number="16">นอกจากนี้ยังมีข้าราชการผู้ใหญ่ของซาโลมอนอีก 3,300 คน เป็นผู้ดูแลการงาน และเป็นหัวหน้าดูแลประชาชนผู้ปฏิบัติงาน</verse>
				<verse number="17">พระราชาทรงบัญชา และเขาทั้งหลายได้สกัดก้อนหินใหญ่ล้ำค่าออกมา เพื่อวางรากฐานของพระนิเวศด้วยหินที่แต่งแล้ว</verse>
				<verse number="18">ดังนั้นคนงานก่อสร้างของซาโลมอน คนงานก่อสร้างของฮีราม และชาวเกบาลก็ตระเตรียมไม้และหินเพื่อสร้างพระนิเวศ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ต่อมาในปีที่สี่ร้อยแปดสิบ หลังจากที่ชนอิสราเอลออกมาจากแผ่นดินอียิปต์ ในปีที่สี่ที่ซาโลมอนทรงครองอิสราเอล ในเดือนศิฟ ซึ่งเป็นเดือนที่สอง พระองค์ทรงเริ่มสร้างพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">พระนิเวศซึ่งพระราชาซาโลมอนทรงสร้างสำหรับพระยาห์เวห์นั้นยาว 27 เมตร กว้าง 9 เมตรและสูง 13.5 เมตร</verse>
				<verse number="3">เฉลียงหน้าห้องโถงของพระนิเวศนั้นยาว 9 เมตร เท่ากับด้านกว้างของพระนิเวศ และลึกเข้าไปหน้าพระนิเวศ 4.5 เมตร</verse>
				<verse number="4">และพระองค์ทรงสร้างหน้าต่างสำหรับพระนิเวศ โดยให้ข้างในกว้างและข้างนอกแคบ</verse>
				<verse number="5">พระองค์ทรงสร้างห้องระเบียงติดผนังพระนิเวศโดยรอบห้องโถงและห้องชั้นในสุด</verse>
				<verse number="6">โดยห้องชั้นล่างสุดกว้าง 2.2 เมตร ชั้นกลางกว้าง 2.7 เมตร และชั้นที่สามกว้าง 3.1 เมตร เพราะรอบด้านนอกของพระนิเวศ พระองค์ทรงสร้างขอบยื่นออกมาจากผนัง เพื่อคานหนุนจะไม่ได้ทะลวงเข้าไปในผนังพระนิเวศ</verse>
				<verse number="7">ขณะกำลังก่อสร้าง พระนิเวศนั้นก็สร้างด้วยศิลา ซึ่งเตรียมมาจากบ่อศิลา เพราะฉะนั้นจึงไม่ได้ยินเสียงค้อนหรือขวาน หรือเครื่องมือเหล็กใดๆ ในพระนิเวศ ขณะทำการก่อสร้าง</verse>
				<verse number="8">ทางเข้าห้องชั้นกลาง อยู่ด้านขวา ของพระนิเวศ และคนขึ้นไปยังห้องชั้นกลางทางบันไดเวียน และขึ้นจากห้องชั้นกลางไปห้องชั้นที่สาม</verse>
				<verse number="9">พระองค์ทรงสร้างพระนิเวศจนเสร็จ และทรงมุงพระนิเวศด้วยไม้คร่าวและกระดานไม้สนสีดาร์</verse>
				<verse number="10">พระองค์ทรงสร้างห้องรอบพระนิเวศสูง 2.2 เมตร โดยเชื่อมติดกับตัวพระนิเวศด้วยกระดานไม้สนสีดาร์</verse>
				<verse number="11">และพระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงซาโลมอนว่า</verse>
				<verse number="12">“เกี่ยวด้วยพระนิเวศนี้ซึ่งเจ้าสร้างอยู่ ถ้าเจ้าดำเนินตามกฎเกณฑ์ของเรา และเชื่อฟังกฎหมายของเรา และรักษาบัญญัติทั้งสิ้นของเรา โดยดำเนินตาม เราก็จะสถาปนาถ้อยคำของเรากับเจ้า ซึ่งเราพูดกับดาวิดบิดาของเจ้า</verse>
				<verse number="13">และเราจะอยู่ท่ามกลางพงศ์พันธุ์อิสราเอล และจะไม่ทอดทิ้งอิสราเอลประชากรของเราเลย”</verse>
				<verse number="14">ซาโลมอนได้ทรงสร้างพระนิเวศสำเร็จ</verse>
				<verse number="15">พระองค์ทรงกรุผนังข้างในด้วยกระดานไม้สนสีดาร์ ตั้งแต่พื้นพระนิเวศจนถึงไม้เพดาน พระองค์ทรงกรุข้างในด้วยไม้ และพระองค์ทรงปูปิดพื้นพระนิเวศด้วยไม้สนสามใบ</verse>
				<verse number="16">พระองค์ทรงสร้างด้านหลังของพระนิเวศ ด้วยกระดานไม้สนสีดาร์จากพื้นถึงไม้เพดาน สูง 9 เมตร และพระองค์ทรงสร้างห้องนี้ภายใน ให้เป็นห้องชั้นในสุด คืออภิสุทธิสถาน</verse>
				<verse number="17">ตัวพระนิเวศคือห้องโถงซึ่งอยู่ส่วนหน้า ห้องชั้นในสุดนั้นยาว 18 เมตร</verse>
				<verse number="18">ส่วนข้างในพระนิเวศที่เป็นไม้สนสีดาร์นั้นแกะเป็นรูปน้ำเต้า และดอกไม้บาน ทั้งหมดเป็นไม้สนสีดาร์ ในที่นั่นแลไม่เห็นหินเลย</verse>
				<verse number="19">พระองค์ทรงจัดเตรียมห้องชั้นในสุดไว้ข้างในพระนิเวศ เพื่อจะวางหีบพันธสัญญาของพระยาห์เวห์ไว้ที่นั่น</verse>
				<verse number="20">ห้องชั้นในสุดนั้นยาว 9 เมตร กว้าง 9 เมตร และสูง 9 เมตร และพระองค์ทรงบุที่นั่นด้วยทองคำบริสุทธิ์ พระองค์ทรงบุแท่นบูชาด้วยไม้สนสีดาร์ด้วย</verse>
				<verse number="21">และซาโลมอนทรงบุข้างในพระนิเวศด้วยทองคำบริสุทธิ์ และพระองค์ทรงขึงโซ่ทองคำหน้าห้องชั้นในสุด ซึ่งบุด้วยทองคำ</verse>
				<verse number="22">และพระองค์ทรงบุพระนิเวศทั้งหลังด้วยทองคำ จนพระนิเวศนั้นสำเร็จทั้งสิ้น พระองค์ก็ทรงบุแท่นบูชาทั้งแท่นที่เป็นของห้องชั้นในสุดด้วยทองคำ</verse>
				<verse number="23">ในห้องชั้นในสุด พระองค์ทรงสร้างเครูบสองรูปด้วยไม้มะกอก แต่ละตัวสูง 4.5 เมตร</verse>
				<verse number="24">ปีกข้างหนึ่งของเครูบยาว 2.25 เมตร ปีกอีกข้างหนึ่งของเครูบยาว 2.25 เมตร จากปลายปีกข้างหนึ่งไปถึงปลายปีกอีกข้างหนึ่งยาว 4.5 เมตร</verse>
				<verse number="25">เครูบอีกรูปหนึ่งก็วัดได้ 4.5 เมตรด้วย เครูบทั้งสองมีขนาดเท่ากัน และรูปอย่างเดียวกัน</verse>
				<verse number="26">ความสูงของเครูบรูปหนึ่งเป็น 4.5 เมตร และเครูบอีกรูปหนึ่งก็เหมือนกัน</verse>
				<verse number="27">พระองค์ทรงวางเครูบไว้ในส่วนชั้นในที่สุดของพระนิเวศ ปีกของเครูบนั้นกางออกเพื่อให้ปีกหนึ่งจดผนังข้างหนึ่ง และปีกของเครูบอีกรูปหนึ่งจดผนังอีกข้างหนึ่ง ส่วนปีกข้างอื่นก็มาจดกันตรงกลางพระนิเวศ</verse>
				<verse number="28">และพระองค์ทรงบุเครูบด้วยทองคำ</verse>
				<verse number="29">พระองค์ทรงสลักผนังของพระนิเวศนั้นโดยรอบ ด้วยรูปแกะสลักเป็นรูปเครูบ ต้นอินทผลัม และดอกไม้บานทั้งห้องข้างในและห้องข้างนอก</verse>
				<verse number="30">พื้นของพระนิเวศนั้น พระองค์ทรงบุด้วยทองคำทั้งข้างในและข้างนอก</verse>
				<verse number="31">สำหรับทางเข้าสู่ห้องชั้นในสุด พระองค์ทรงทำบานประตูคู่ด้วยไม้มะกอก กรอบประตูเป็นรูปห้าเหลี่ยม</verse>
				<verse number="32">บานประตูทั้งคู่ทรงทำด้วยไม้มะกอกแกะสลักเป็นรูปเครูบ ต้นอินทผลัม และดอกไม้บาน ทรงบุบานประตูด้วยทองคำ ทรงแผ่ทองคำหุ้มเครูบและหุ้มต้นอินทผลัม</verse>
				<verse number="33">พระองค์ทรงทำวงกบประตูทางเข้าห้องโถงด้วยไม้มะกอกเป็นรูปสี่เหลี่ยม</verse>
				<verse number="34">และทรงทำประตูสองประตูด้วยไม้สนสามใบ บานประตูสองบานของประตูหนึ่งพับหากันได้ และอีกสองบานของอีกประตูหนึ่งก็พับได้เช่นกัน</verse>
				<verse number="35">พระองค์ทรงแกะสลักเครูบ ต้นอินทผลัม และดอกไม้บานบนบานประตูนั้น และทรงบุด้วยทองคำสม่ำเสมอกันบนงานแกะสลักนั้น</verse>
				<verse number="36">พระองค์ทรงสร้างลานชั้นในด้วยกำแพงหินสกัดสามชั้น และด้วยไม้สนสีดาร์หนึ่งชั้น</verse>
				<verse number="37">ในปีที่สี่ เดือนศิฟ พระนิเวศของพระยาห์เวห์ก็ถูกวางรากฐาน</verse>
				<verse number="38">และในปีที่สิบเอ็ด ในเดือนบูล ซึ่งเป็นเดือนที่แปด พระนิเวศนั้นก็สำเร็จหมดทุกส่วน ตามที่กำหนดไว้ทุกอย่าง พระองค์ทรงสร้างพระนิเวศนั้นเจ็ดปี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ซาโลมอนทรงใช้เวลาสิบสามปี สร้างพระราชวังของพระองค์จนเสร็จสิ้น</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงสร้างพระตำหนักพนาเลบานอน ยาว 44 เมตร กว้าง 22 เมตร และสูง 13.5 เมตร อยู่บนเสาไม้สนสีดาร์สี่แถว มีคานไม้สนสีดาร์อยู่บนเสา</verse>
				<verse number="3">มุงด้วยไม้สนสีดาร์ บนคานซึ่งอยู่บนเสา 45 ต้น แถวละ 15 ต้น</verse>
				<verse number="4">มีกรอบหน้าต่างสามแถว หน้าต่างอยู่ตรงข้ามกันทั้งสามแถว</verse>
				<verse number="5">ประตูและวงกบทั้งหมดเป็นรูปสี่เหลี่ยม และหน้าต่างอยู่ตรงข้ามกันทั้งสามแถว</verse>
				<verse number="6">และพระองค์ทรงสร้างท้องพระโรงเสาหาน ยาว 22 เมตรและกว้าง 13.5 เมตร มีเฉลียงด้านหน้ารองรับด้วยเสาหาน และมีหลังคาด้านหน้า</verse>
				<verse number="7">และพระองค์ทรงสร้างท้องพระโรงพระที่นั่ง เป็นที่ซึ่งพระองค์ทรงให้คำพิพากษา คือท้องพระโรงวินิจฉัย ซึ่งปิดด้วยไม้สนสีดาร์ ตั้งแต่พื้นจนถึงเพดาน</verse>
				<verse number="8">พระราชวังของพระองค์ที่พระองค์จะประทับนั้น อยู่ที่ลานอีกแห่งหนึ่งหลังท้องพระโรง ก็เป็นฝีมือช่างอย่างเดียวกัน ซาโลมอนยังทรงสร้างวังเหมือนท้องพระโรงนี้สำหรับพระราชธิดาของฟาโรห์ ซึ่งพระองค์ทรงได้มาเป็นมเหสี</verse>
				<verse number="9">สิ่งเหล่านี้ทั้งหมดสร้างด้วยหินอันมีค่าที่สกัดออกมาตามขนาด ใช้เลื่อยเลื่อยทั้งด้านในและด้านนอก ตั้งแต่ฐานถึงด้านบนสุด และมีตั้งแต่ข้างนอกถึงลานใหญ่</verse>
				<verse number="10">ฐานนั้นทำด้วยหินมีค่า หินก้อนมหึมา หินบางก้อนยาว 4 เมตรและบางก้อน 3.5 เมตร</verse>
				<verse number="11">ข้างบนก็เป็นหินมีค่า สกัดออกมาตามขนาด และไม้สนสีดาร์</verse>
				<verse number="12">ลานใหญ่มีหินสกัดโดยรอบสามชั้นและไม้สนสีดาร์หนึ่งชั้น เหมือนอย่างลานชั้นในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และเฉลียงพระนิเวศ</verse>
				<verse number="13">พระราชาซาโลมอนทรงใช้คนไปนำฮูราม มาจากเมืองไทระ</verse>
				<verse number="14">ฮูรามเป็นบุตรชายของหญิงม่ายเผ่านัฟทาลี และบิดาของเขาเป็นชาวเมืองไทระ และเป็นช่างทองสัมฤทธิ์ ฮูรามเต็มเปี่ยมด้วยสติปัญญา ความเข้าใจ และฝีมือที่จะทำงานทองสัมฤทธิ์ทุกอย่าง เขามาเฝ้าพระราชาซาโลมอนและทำงานทั้งสิ้นของพระองค์</verse>
				<verse number="15">ฮูรามทำเสาทองสัมฤทธิ์สองเสา เสาต้นแรกสูง 8 เมตร เสาต้นที่สองวัดเส้นรอบวงได้ 5.3 เมตร</verse>
				<verse number="16">ท่านทำบัวหัวเสาสองอันด้วยทองสัมฤทธิ์หล่อ เพื่อจะวางไว้บนยอดเสา บัวหัวเสาแต่ละอันสูง 2.2 เมตร</verse>
				<verse number="17">แล้วมีตาข่ายเป็นตาหมากรุก พร้อมด้วยมาลัยโซ่สำหรับบัวที่อยู่บนหัวเสา เจ็ดอันสำหรับบัวหัวเสาแต่ละอัน</verse>
				<verse number="18">ท่านทำลูกทับทิมสองแถวล้อมทับตาข่ายผืนหนึ่ง เพื่อคลุมบัวที่อยู่บนยอดเสา และท่านก็ทำแบบเดียวกันสำหรับบัวอีกอันหนึ่ง</verse>
				<verse number="19">ส่วนบัวซึ่งอยู่บนยอดเสาที่อยู่ในเฉลียงนั้นเป็นดอกพลับพลึง สูง 1.8 เมตร</verse>
				<verse number="20">บัวอยู่บนเสาสองต้นนั้น และอยู่เหนือคิ้ว ซึ่งอยู่ถัดตาข่ายด้วย มีลูกทับทิมสองร้อยลูกอยู่ล้อมรอบเป็นสองแถว บัวหัวเสาอีกอันหนึ่งก็มีเหมือนกัน</verse>
				<verse number="21">ท่านตั้งเสาไว้ที่เฉลียงพระวิหาร ท่านตั้งเสาข้างขวาไว้ และเรียกชื่อว่ายาคีน และท่านตั้งเสาข้างซ้ายไว้ เรียกชื่อว่าโบอัส</verse>
				<verse number="22">และบนยอดเสาเหล่านั้นเป็นลายดอกพลับพลึง ดังนั้นงานสร้างเสาก็เสร็จสมบูรณ์</verse>
				<verse number="23">แล้วฮูรามได้หล่ออ่างสาคร วัดจากขอบหนึ่งไปถึงอีกขอบหนึ่งได้ 4.5 เมตร สูง 2.25 เมตร และวัดโดยรอบได้ 13.5 เมตร</verse>
				<verse number="24">ใต้ขอบได้หล่อเป็นรูปน้ำเต้าสิบลูกทุก 45 เซนติเมตร อยู่รอบอ่างสาคร รูปน้ำเต้ามีสองแถวและหล่อเป็นชิ้นเดียวกันกับอ่าง</verse>
				<verse number="25">อ่างสาครนั้นตั้งอยู่บนวัวสิบสองตัว โดยสามตัวหันหน้าไปทิศเหนือ สามตัวหันหน้าไปทิศตะวันตก สามตัวหันหน้าไปทิศใต้ และสามตัวหันหน้าไปทิศตะวันออก เขาวางอ่างสาครบนวัว โดยให้ส่วนหลังของวัวทุกตัวอยู่ด้านใน</verse>
				<verse number="26">อ่างหนา 7.5 เซนติเมตร ที่ขอบอ่างทำเหมือนขอบถ้วยเหมือนดอกพลับพลึงกำลังบาน อ่างมีความจุสี่หมื่นลิตร</verse>
				<verse number="27">ฮูรามทำแท่นทองสัมฤทธิ์สิบแท่น แต่ละแท่นยาว 1.8 เมตร กว้าง 1.8 เมตร สูง 1.3 เมตร</verse>
				<verse number="28">ลักษณะของแท่นเป็นอย่างนี้ แท่นมีแผง แผงนี้ฝังอยู่ในกรอบ</verse>
				<verse number="29">บนแผงที่ฝังอยู่ในกรอบนั้นมีรูปสิงโต วัว และเครูบ บนกรอบที่อยู่บนและล่างสิงโตและวัว มีฐานที่ลวดลายเป็นมาลัยย้อย</verse>
				<verse number="30">แท่นแต่ละแท่นมีล้อทองสัมฤทธิ์สี่ล้อกับเพลาทองสัมฤทธิ์ ที่มุมทั้งสี่มีที่รองรับอ่างเล็ก ที่รองรับนั้นถูกหล่อโดยมีมาลัยห้อยทุกข้าง</verse>
				<verse number="31">ช่องเปิดอยู่ในบัวหงาย ซึ่งยื่นขึ้นไป 45 เซนติเมตร ช่องเปิดนั้นกลมอย่างที่เขาทำฐาน กว้าง 66 เซนติเมตร ตรงช่องเปิดมีลายสลัก และแผงนั้นเป็นสี่เหลี่ยมไม่กลม</verse>
				<verse number="32">ล้อทั้งสี่อยู่ใต้แผง เพลาล้อนั้นติดกับแท่นล้ออันหนึ่งสูง 66 เซนติเมตร</verse>
				<verse number="33">ล้อนั้นเขาทำเหมือนล้อรถรบ ทั้งเพลา ขอบล้อ ซี่ล้อ และดุมล้อก็หล่อออกมาทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="34">แต่ละแท่นมีที่รองรับอยู่ที่มุมทั้งสี่ ที่รองรับนั้นหล่อเป็นชิ้นเดียวกับแท่น</verse>
				<verse number="35">ที่บนยอดแท่นมีแถบกลมสูง 22 เซนติเมตร และบนยอดแท่นนั้นมีกรอบและแผงติดเป็นอันเดียวกับแท่น</verse>
				<verse number="36">ที่พื้นกรอบ และพื้นแผง ท่านสลักเป็นรูปเครูบ สิงโต และต้นอินทผลัม ตามที่ว่างของแต่ละสิ่งมีลายมาลัยอยู่รอบๆ</verse>
				<verse number="37">ท่านได้ทำแท่นสิบแท่นตามอย่างนี้ หล่อเหมือนกันหมดทุกอัน ขนาดเดียวกัน และรูปเดียวกัน</verse>
				<verse number="38">ฮูรามทำอ่างเล็กด้วยทองสัมฤทธิ์ สิบใบ อ่างแต่ละใบจุ 800 ลิตร และมีขนาด 1.8 เมตร มีอ่างเล็กอยู่บนแท่นทั้งสิบแท่น แท่นละใบ</verse>
				<verse number="39">ท่านวางแท่นไว้ด้านขวาของพระนิเวศห้าแท่น และทางด้านซ้ายห้าแท่น และท่านวางอ่างสาครไว้ที่ด้านขวาของพระนิเวศทางทิศตะวันออกเฉียงใต้</verse>
				<verse number="40">ฮูราม ได้ทำหม้อ ทัพพี และชามด้วย ดังนั้นฮูราม ก็เสร็จงานทั้งสิ้น ที่ท่านต้องทำถวายพระราชาซาโลมอน สำหรับพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="41">เสาสองต้น คิ้วของบัวที่อยู่บนหัวเสาและตาข่ายสองผืน ซึ่งคลุมคิ้วทั้งสองของบัวที่อยู่บนหัวเสา</verse>
				<verse number="42">และลูกทับทิมสี่ร้อยลูกสำหรับตาข่ายสองผืน ตาข่ายผืนหนึ่งมีลูกทับทิมสองแถว เพื่อคลุมคิ้วทั้งสองของบัวซึ่งอยู่บนเสา</verse>
				<verse number="43">แท่นสิบแท่นและอ่างเล็กสิบใบซึ่งอยู่บนแท่นเหล่านั้น</verse>
				<verse number="44">และอ่างสาครใบหนึ่ง และวัวสิบสองตัวที่อยู่ใต้อ่างสาครนั้น</verse>
				<verse number="45">หม้อ ทัพพีและชาม ภาชนะทั้งสิ้นเหล่านี้ทำด้วยทองสัมฤทธิ์ขัดมัน ฮูรามได้ทำถวายพระราชาซาโลมอน สำหรับพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="46">พระราชาทรงหล่อสิ่งเหล่านี้ในที่ลุ่มแม่น้ำจอร์แดน และในที่ดินเหนียวระหว่างเมืองสุคคท และเมืองศาเรธาน</verse>
				<verse number="47">ซาโลมอนไม่ได้ทรงชั่งเครื่องใช้ทั้งหมดนี้ เพราะมีมากเหลือเกิน จึงไม่ได้หาน้ำหนักของทองสัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="48">ซาโลมอนทรงทำเครื่องใช้ทั้งสิ้นซึ่งอยู่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ คือแท่นบูชาทองคำ และโต๊ะทองคำที่ใช้วางขนมปังเฉพาะพระพักตร์</verse>
				<verse number="49">คันประทีป ทองคำบริสุทธิ์อยู่หน้าห้องชั้นในสุด ด้านขวาห้าอัน ด้านซ้ายห้าอัน ดอกไม้ ตะเกียง และคีม ล้วนทำด้วยทองคำ</verse>
				<verse number="50">ถ้วย ตะไกรตัดไส้ตะเกียง ชาม ชามเล็กและกระถางไฟ ทำด้วยทองคำบริสุทธิ์ และบานพับทองคำสำหรับประตูของส่วนชั้นในพระนิเวศ คืออภิสุทธิสถานและสำหรับประตูห้องโถงของพระวิหาร</verse>
				<verse number="51">งานทุกอย่างที่พระราชาซาโลมอนทรงทำ เกี่ยวกับพระนิเวศของพระยาห์เวห์ก็ได้สำเร็จลง และซาโลมอนทรงนำสิ่งของซึ่งดาวิดพระราชบิดาทรงถวายไว้เข้ามา คือเครื่องเงิน เครื่องทองคำ และเครื่องใช้ต่างๆ และทรงเก็บไว้ในคลังพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">แล้วซาโลมอนทรงเรียกพวกผู้ใหญ่ของอิสราเอล และบรรดาหัวหน้าของเผ่าต่างๆ คือพวกเจ้านายของตระกูลคนอิสราเอลมาประชุมในกรุงเยรูซาเล็ม เพื่อจะนำหีบพันธสัญญาของพระยาห์เวห์ขึ้นมาจากนครดาวิด คือศิโยน</verse>
				<verse number="2">และผู้ชายทั้งหมดของอิสราเอลก็ประชุมกับพระราชาซาโลมอน ณ การเลี้ยงในเดือนเอธานิม คือเดือนที่เจ็ด</verse>
				<verse number="3">พวกผู้ใหญ่ทั้งสิ้นของอิสราเอลมา และพวกปุโรหิตก็ยกหีบ</verse>
				<verse number="4">และเขาทั้งหลายนำหีบของพระยาห์เวห์ และเต็นท์นัดพบ อีกทั้งข้าวของเครื่องใช้ที่บริสุทธิ์ทุกอย่าง ซึ่งอยู่ในเต็นท์ขึ้นมา พวกปุโรหิตและพวกเลวีได้นำของเหล่านี้ขึ้นมา</verse>
				<verse number="5">และพระราชาซาโลมอน และชุมนุมชนอิสราเอลทั้งสิ้นที่ได้ประชุมกันกับพระองค์ อยู่กับพระองค์ต่อหน้าหีบ ได้ถวายแกะและวัวมากมาย จนไม่สามารถนับจำนวนหรือคิดคำนวณได้</verse>
				<verse number="6">แล้วปุโรหิตก็นำหีบพันธสัญญาของพระยาห์เวห์มายังที่ตั้งของหีบ ในห้องชั้นในสุดของพระนิเวศ คือในอภิสุทธิสถาน ภายใต้ปีกของเครูบ</verse>
				<verse number="7">เพราะเครูบนั้นกางปีกทั้งคู่ออกเหนือที่ตั้งของหีบ เครูบจึงคลุมอยู่เหนือหีบ และไม้คานของหีบ</verse>
				<verse number="8">คานหามของหีบนั้นยาวมาก จึงเห็นปลายคานหามได้จากวิสุทธิสถาน ซึ่งอยู่หน้าห้องชั้นในสุด แต่ไม่อาจมองเห็นจากภายนอก และคานหามก็ยังอยู่ที่นั่นจนทุกวันนี้</verse>
				<verse number="9">ไม่มีสิ่งใดในหีบนอกจากศิลาสองแผ่น ซึ่งโมเสสใส่ไว้ ณ ภูเขาโฮเรบ เมื่อพระยาห์เวห์ทรงทำพันธสัญญากับคนอิสราเอล เมื่อเขาทั้งหลายออกมาจากแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="10">และต่อมาเมื่อพวกปุโรหิตออกมาจากวิสุทธิสถาน เมฆก็เต็มพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">จนพวกปุโรหิตไม่อาจยืนปรนนิบัติอยู่ได้เพราะเมฆนั้น เพราะพระสิริของพระยาห์เวห์เต็มพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">แล้วซาโลมอนตรัสว่า “พระยาห์เวห์ตรัสว่า พระองค์จะประทับในความมืดทึบ</verse>
				<verse number="13">แท้จริง ข้าพระองค์ได้สร้างพระนิเวศที่โอ่อ่าตระการตาสำหรับพระองค์ เป็นสถานที่เพื่อพระองค์จะสถิตอยู่เป็นนิตย์”</verse>
				<verse number="14">แล้วพระราชาทรงหันมา และทรงอวยพรชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมด ขณะที่ชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมดยืนอยู่</verse>
				<verse number="15">พระองค์ตรัสว่า “สาธุการแด่พระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งอิสราเอล ผู้ทรงสัญญากับดาวิดพระราชบิดาของข้าพเจ้าด้วยพระโอษฐ์ และทรงให้สำเร็จด้วยพระหัตถ์ พระองค์ตรัสว่า</verse>
				<verse number="16">‘ตั้งแต่วันที่เราได้นำอิสราเอลประชากรของเราออกจากอียิปต์ เราไม่ได้เลือกเมืองไหนจากเผ่าใดในอิสราเอลเพื่อจะสร้างนิเวศ เพื่อนามของเราจะอยู่ที่นั่น แต่เราได้เลือกดาวิด ให้อยู่เหนืออิสราเอลประชากรของเรา’</verse>
				<verse number="17">ดาวิดพระราชบิดาของข้าพเจ้าจึงตั้งพระทัยที่จะสร้างพระนิเวศ สำหรับพระนามแห่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอล</verse>
				<verse number="18">แต่พระยาห์เวห์ตรัสกับดาวิดพระราชบิดาของข้าพเจ้าว่า ‘ที่เจ้าตั้งใจสร้างนิเวศสำหรับนามของเรานั้น เจ้าก็ทำดีอยู่แล้ว ในเรื่องความตั้งใจของเจ้า</verse>
				<verse number="19">อย่างไรก็ตาม เจ้าจะไม่ได้สร้างนิเวศ แต่บุตรชายผู้เกิดจากเจ้าจะสร้างนิเวศสำหรับนามของเรา’</verse>
				<verse number="20">บัดนี้พระยาห์เวห์ทรงให้พระสัญญาของพระองค์ที่ตรัสนั้นสำเร็จ เพราะข้าพเจ้าได้ขึ้นมาแทนดาวิดพระราชบิดาของข้าพเจ้า และนั่งอยู่บนบัลลังก์ของอิสราเอล ดังที่พระยาห์เวห์ได้ทรงสัญญาไว้ และข้าพเจ้าได้สร้างพระนิเวศสำหรับพระนามของพระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="21">ที่นั่นข้าพเจ้าได้กำหนดที่วางหีบ และภายในหีบบรรจุพันธสัญญาที่พระยาห์เวห์ทรงทำกับบรรพบุรุษของเรา เมื่อทรงนำพวกเขาออกจากแผ่นดินอียิปต์”</verse>
				<verse number="22">แล้วซาโลมอนทรงยืนอยู่หน้าแท่นบูชาของพระยาห์เวห์ ต่อหน้าชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมด และกางพระหัตถ์ของพระองค์ออกสู่ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="23">และทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งอิสราเอล ไม่มีพระเจ้าองค์ไหนเหมือนพระองค์ ในฟ้าสวรรค์เบื้องบน หรือที่แผ่นดินเบื้องล่าง ผู้ทรงรักษาพันธสัญญา และสำแดงความรักมั่นคงแก่ผู้รับใช้ของพระองค์ ผู้ดำเนินอยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์ด้วยสุดใจ</verse>
				<verse number="24">พระองค์ทรงรักษาพระสัญญาที่ทรงให้ไว้กับดาวิดพระราชบิดาของข้าพระองค์ ผู้รับใช้ของพระองค์ และพระองค์ทรงทำให้พระสัญญาด้วยพระโอษฐ์นั้นสำเร็จด้วยพระหัตถ์ในวันนี้</verse>
				<verse number="25">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งอิสราเอล เพราะฉะนั้นขอทรงรักษาพระสัญญาที่ให้ไว้กับผู้รับใช้ของพระองค์ คือให้กับดาวิดพระราชบิดาของข้าพระองค์ โดยตรัสว่า ‘ถ้าเพียงแต่ลูกหลานของเจ้าจะรักษาทางของเขา ที่จะดำเนินไปต่อหน้าเรา อย่างที่เจ้าได้ดำเนินต่อหน้าเรานั้น เจ้าจะไม่ขาดทายาทที่จะนั่งบนบัลลังก์ของอิสราเอลต่อหน้าเรา’</verse>
				<verse number="26">เพราะฉะนั้น ข้าแต่พระเจ้าแห่งอิสราเอล ขอให้พระสัญญาที่พระองค์ได้ตรัสกับผู้รับใช้ของพระองค์ คือดาวิดพระราชบิดาของข้าพระองค์เป็นจริง”</verse>
				<verse number="27">“แต่แท้จริงพระเจ้าจะประทับบนแผ่นดินโลกหรือ? ดูสิ ฟ้าสวรรค์และฟ้าสวรรค์อันสูงสุดยังรับพระองค์อยู่ไม่ได้ แล้วพระนิเวศนี้ซึ่งข้าพระองค์ได้สร้างขึ้น จะรับพระองค์ได้อย่างไร?</verse>
				<verse number="28">แต่ขอพระองค์สนพระทัยในคำอธิษฐานของผู้รับใช้ของพระองค์ และในคำวิงวอนของเขา ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอทรงสดับเสียงร้องและคำอธิษฐาน ซึ่งผู้รับใช้ของพระองค์ อธิษฐานต่อพระองค์ในวันนี้</verse>
				<verse number="29">เพื่อพระเนตรของพระองค์จะทรงเฝ้าดูพระนิเวศนี้ทั้งวันและคืน คือสถานที่ซึ่งพระองค์ตรัสว่า ‘นามของเราจะอยู่ที่นั่น’ เพื่อพระองค์จะทรงสดับคำอธิษฐาน ซึ่งผู้รับใช้ของพระองค์จะอธิษฐานต่อสถานที่นี้</verse>
				<verse number="30">และขอพระองค์ทรงสดับคำวิงวอนของผู้รับใช้ของพระองค์ และของอิสราเอลประชากรของพระองค์ เมื่อเขาทั้งหลายอธิษฐานต่อสถานที่นี้ ขอพระองค์เองทรงสดับจากสถานที่ประทับของพระองค์คือจากฟ้าสวรรค์ และเมื่อทรงสดับแล้ว ก็ขอทรงอภัย</verse>
				<verse number="31">“เมื่อชายใดทำบาปต่อเพื่อนบ้านของเขา และถูกบังคับให้สาบาน และเขามาสาบานต่อหน้าแท่นบูชาของพระองค์ในพระนิเวศนี้</verse>
				<verse number="32">ขอพระองค์ทรงสดับในฟ้าสวรรค์ และขอทรงกระทำ และขอทรงพิพากษาเหล่าผู้รับใช้ของพระองค์ โดยลงโทษผู้ทำผิด และให้การกระทำของเขาตกบนศีรษะของเขา และตัดสินว่าผู้ชอบธรรมนั้นบริสุทธิ์ โดยให้กับเขาตามความชอบธรรมของเขา</verse>
				<verse number="33">“เมื่ออิสราเอลประชากรของพระองค์พ่ายแพ้ศัตรู เพราะได้ทำบาปต่อพระองค์ แล้วพวกเขาหันกลับมาหาพระองค์ และยอมรับพระนามของพระองค์ อธิษฐานและขอพระเมตตาต่อพระองค์ในพระนิเวศนี้</verse>
				<verse number="34">ก็ขอพระองค์ทรงสดับในฟ้าสวรรค์ และทรงอภัยบาปของอิสราเอลประชากรของพระองค์ และขอทรงนำพวกเขากลับมายังแผ่นดิน ซึ่งพระองค์ได้ประทานแก่บรรพบุรุษของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="35">“เมื่อฟ้าสวรรค์ปิดอยู่และไม่มีฝน เพราะเขาทั้งหลายได้ทำบาปต่อพระองค์ แล้วพวกเขาได้อธิษฐานต่อสถานที่นี้ และยอมรับพระนามของพระองค์ และหันกลับจากบาปของเขา เนื่องจากพระองค์ทรงลงโทษพวกเขา</verse>
				<verse number="36">ก็ขอทรงสดับในฟ้าสวรรค์ และทรงอภัยบาปของอิสราเอลซึ่งเป็นผู้รับใช้และประชากรของพระองค์ แล้วขอทรงสอนทางดีที่ควรจะดำเนินแก่พวกเขา และขอประทานฝนตกบนแผ่นดินของพระองค์ ซึ่งพระองค์ประทานให้เป็นมรดกแก่ประชากรของพระองค์</verse>
				<verse number="37">“ถ้ามีการกันดารอาหารในแผ่นดิน ถ้ามีโรคระบาด ถ้ามีข้าวลีบ ข้าวขึ้นรา หรือภัยจากตั๊กแตนปาทังก้า และตั๊กแตนตัวอ่อน หรือถ้าศัตรูล้อมเมืองใดๆ ของเขาในแผ่นดิน หรือมีภัยพิบัติใด หรือเกิดความเจ็บไข้ใดก็ดี</verse>
				<verse number="38">แล้วหากคนหนึ่งคนใด หรืออิสราเอลประชากรทั้งหมดของพระองค์ ได้สำนึกในใจของเขาเรื่องภัยพิบัติ จะอธิษฐานหรือวิงวอนประการใด โดยกางมือของเขาสู่พระนิเวศนี้</verse>
				<verse number="39">ก็ขอพระองค์ทรงสดับในฟ้าสวรรค์ อันเป็นที่ประทับของพระองค์ และขอทรงอภัย และทรงกระทำการ และประทานแก่แต่ละคนตามการประพฤติทั้งสิ้นของเขา ซึ่งพระองค์ทรงทราบจิตใจ (เพราะพระองค์เท่านั้นทรงทราบจิตใจของมนุษย์ทุกคน)</verse>
				<verse number="40">เพื่อเขาทั้งหลายจะได้ยำเกรงพระองค์ ตลอดวันเวลาที่มีชีวิตบนแผ่นดิน ซึ่งพระองค์ประทานแก่บรรพบุรุษของพวกข้าพระองค์</verse>
				<verse number="41">“ยิ่งกว่านั้นอีก เกี่ยวกับคนต่างด้าว ผู้ซึ่งไม่ใช่อิสราเอลประชากรของพระองค์ แต่มาจากแดนไกลเนื่องจากพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="42">(เพราะเขาทั้งหลายจะได้ยินถึงพระนามยิ่งใหญ่ และถึงพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ และถึงพระกรที่เหยียดออกของพระองค์) เมื่อเขามาอธิษฐานต่อพระนิเวศนี้</verse>
				<verse number="43">ก็ขอพระองค์ทรงสดับในฟ้าสวรรค์ อันเป็นที่ประทับของพระองค์ และขอทรงทำตามทุกสิ่ง ซึ่งคนต่างด้าวได้ทูลขอพระองค์ เพื่อชนทุกชาติแห่งแผ่นดินโลกจะรู้จักพระนามของพระองค์ และยำเกรงพระองค์ เหมือนอย่างอิสราเอลประชากรของพระองค์ และเพื่อเขาทั้งหลายจะทราบว่า เขาเรียกพระนิเวศนี้ ซึ่งข้าพระองค์ได้สร้างไว้ด้วยพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="44">“ถ้าประชากรของพระองค์ออกไปต่อสู้กับศัตรู โดยทางใดๆ ที่พระองค์ทรงใช้พวกเขาออกไปก็ตาม และเขาทั้งหลายได้อธิษฐานต่อพระยาห์เวห์ ตรงไปยังเมืองซึ่งพระองค์ทรงเลือกสรรไว้ และตรงไปยังพระนิเวศที่ข้าพระองค์ได้สร้างเพื่อพระนามของพระองค์แล้ว</verse>
				<verse number="45">ก็ขอพระองค์ทรงสดับคำอธิษฐาน และคำวิงวอนของพวกเขาในฟ้าสวรรค์ และขอประทานความยุติธรรมแก่พวกเขา</verse>
				<verse number="46">“ถ้าเขาทั้งหลายทำบาปต่อพระองค์ (เพราะไม่มีมนุษย์คนใดไม่ได้ทำบาป) และพระองค์กริ้วพวกเขา และทรงมอบเขาไว้กับศัตรู ผู้จับเขาไปเป็นเชลยยังแผ่นดินของศัตรูนั้น ไม่ว่าไกลหรือใกล้</verse>
				<verse number="47">แต่ถ้าเขาสำนึกผิดในแผ่นดินที่เขาถูกจับไปเป็นเชลย และได้กลับใจ แล้วได้วิงวอนต่อพระองค์ในแผ่นดินของผู้จับเขาไปเป็นเชลย ทูลว่า ‘ข้าพระองค์ทั้งหลายได้ทำบาป และได้ประพฤติชั่วร้ายและได้ทำการอธรรม’</verse>
				<verse number="48">ถ้าเขาทั้งหลายกลับมาหาพระองค์ด้วยสุดจิตสุดใจ ในแผ่นดินแห่งศัตรูผู้จับเขาไปเป็นเชลย และอธิษฐานต่อพระองค์ตรงไปยังแผ่นดิน ซึ่งพระองค์ประทานแก่บรรพบุรุษของเขาทั้งหลาย คือเมืองซึ่งพระองค์ทรงเลือกสรรไว้ และพระนิเวศซึ่งข้าพระองค์ได้สร้างไว้เพื่อพระนามของพระองค์แล้ว</verse>
				<verse number="49">ก็ขอพระองค์ทรงสดับคำอธิษฐานและคำวิงวอนของพวกเขาในฟ้าสวรรค์ อันเป็นที่ประทับของพระองค์ และขอประทานความยุติธรรมแก่พวกเขา</verse>
				<verse number="50">และขอทรงอภัยประชากรของพระองค์ผู้ทำบาปต่อพระองค์ และทรงอภัยต่อการทรยศที่เขาทั้งหลายได้ทำต่อพระองค์ และขอให้พวกเขาได้รับความกรุณาจากผู้ที่จับเขาไปเป็นเชลย เพื่อศัตรูจะเมตตาเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="51">(เพราะพวกเขาเป็นประชากรของพระองค์และเป็นมรดกของพระองค์ ซึ่งทรงนำออกมาจากอียิปต์ จากท่ามกลางเตาเหล็ก)</verse>
				<verse number="52">ขอลืมพระเนตรของพระองค์อยู่ต่อคำวิงวอนของผู้รับใช้ของพระองค์ และต่อคำวิงวอนของอิสราเอลประชากรของพระองค์ ขอทรงฟังเมื่อเขาทั้งหลายร้องต่อพระองค์</verse>
				<verse number="53">เพราะพระองค์ทรงแยกพวกเขาจากท่ามกลางชนทุกชาติแห่งแผ่นดินโลก ให้เป็นมรดกของพระองค์ ตามซึ่งพระองค์ตรัสทางโมเสสผู้รับใช้ของพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย เมื่อพระองค์ทรงนำบรรพบุรุษของข้าพระองค์ทั้งหลายออกจากอียิปต์”</verse>
				<verse number="54">เมื่อซาโลมอนทรงจบคำอธิษฐาน และคำวิงวอนทั้งสิ้นนี้ต่อพระยาห์เวห์แล้ว ก็ทรงลุกขึ้นจากหน้าแท่นบูชาของพระยาห์เวห์ ที่ที่ทรงคุกเข่าพร้อมกับกางพระหัตถ์สู่ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="55">และพระองค์ทรงยืน และทรงอวยพรแก่ชุมนุมชนอิสราเอลด้วยเสียงดังว่า</verse>
				<verse number="56">“สาธุการแด่พระยาห์เวห์ ผู้ประทานการหยุดพักแก่อิสราเอลประชากรของพระองค์ ตามที่ทรงสัญญาไว้ทุกประการ พระสัญญาอันดีทั้งสิ้นของพระองค์ซึ่งทรงสัญญาทางโมเสสผู้รับใช้ของพระองค์นั้นไม่ล้มเหลวสักคำเดียว</verse>
				<verse number="57">ขอพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราทั้งหลายสถิตกับพวกเรา เหมือนอย่างที่ได้สถิตกับบรรพบุรุษของเรา ขออย่าทรงละเราหรือทอดทิ้งเราเลย</verse>
				<verse number="58">แต่ขอทรงโน้มจิตใจของพวกเราให้มาหาพระองค์ เพื่อดำเนินในทางทั้งสิ้นของพระองค์ และรักษาพระบัญญัติ กฎเกณฑ์ และกฎหมายของพระองค์ ซึ่งทรงบัญญัติไว้แก่บรรพบุรุษของเรา</verse>
				<verse number="59">ขอให้ถ้อยคำเหล่านี้ ที่ข้าพเจ้าได้วิงวอนเฉพาะพระยาห์เวห์ อยู่ใกล้พระยาห์เวห์พระเจ้าของเราทั้งวันและคืน และขอให้ความยุติธรรมแก่ผู้รับใช้ของพระองค์ และแก่อิสราเอลประชากรของพระองค์ ตามความต้องการในแต่ละวัน</verse>
				<verse number="60">เพื่อชนทุกชาติแห่งแผ่นดินโลกจะทราบว่า พระยาห์เวห์นั้นทรงเป็นพระเจ้า ไม่มีพระอื่นเลย</verse>
				<verse number="61">เพราะฉะนั้นขอให้จิตใจของท่านทั้งหลายภักดีต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา คือดำเนินอยู่ในกฎเกณฑ์ของพระองค์ และรักษาพระบัญญัติของพระองค์ดังในวันนี้”</verse>
				<verse number="62">แล้วพระราชาและคนอิสราเอลทั้งสิ้นที่อยู่กับพระองค์ ได้ถวายเครื่องสัตวบูชาแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="63">และซาโลมอนได้ถวายสัตว์ต่อไปนี้ เป็นเครื่องศานติบูชาแด่พระยาห์เวห์ คือวัว 22,000 ตัว และแกะ 120,000 ตัว พระราชาและคนอิสราเอลทั้งสิ้น จึงอุทิศถวายพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="64">ในวันเดียวกันนั้น พระราชาทรงทำพิธีชำระส่วนกลางของลาน ซึ่งอยู่หน้าพระนิเวศของพระยาห์เวห์ เพราะว่าพระองค์ทรงใช้ที่นั่นถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัว ธัญบูชา และไขมันของศานติบูชา เพราะว่าแท่นทองสัมฤทธิ์ซึ่งอยู่เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์นั้น เล็กเกินกว่าจะรับเครื่องบูชาเผาทั้งตัว ธัญบูชา และไขมันของศานติบูชาได้</verse>
				<verse number="65">ซาโลมอนจึงทรงฉลองเทศกาลเลี้ยงในเวลานั้น พร้อมกับอิสราเอลทั้งสิ้น เป็นการชุมนุมใหญ่ เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา ทั้งเจ็ดวันและต่ออีกเจ็ดวัน รวมสิบสี่วัน มีคนมาตั้งแต่ทางเข้าเมืองฮามัทจนถึงลำธารอียิปต์</verse>
				<verse number="66">ในวันที่แปด พระองค์ทรงให้ประชาชนกลับ เขาทั้งหลายก็ถวายพระพรแด่พระราชา และกลับไปยังเต็นท์ของตนด้วยจิตใจชื่นบานและยินดี เนื่องด้วยความดีทั้งสิ้น ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงสำแดงแก่ดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์ และแก่อิสราเอลประชากรของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ต่อมาเมื่อซาโลมอนทรงสร้างพระนิเวศของพระยาห์เวห์และพระราชวังของกษัตริย์ รวมทั้งทุกสิ่งที่ซาโลมอนมีพระประสงค์จะสร้างนั้นสำเร็จแล้ว</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ทรงปรากฏแก่ซาโลมอนเป็นครั้งที่สอง เหมือนอย่างที่ทรงปรากฏแก่ท่านที่เมืองกิเบโอน</verse>
				<verse number="3">และพระยาห์เวห์ตรัสกับท่านว่า “เราได้ยินคำอธิษฐานและคำวิงวอนของเจ้า ซึ่งเจ้าได้อ้อนวอนเรานั้นแล้ว เราได้ทำนิเวศนี้ซึ่งเจ้าได้สร้างไว้ให้บริสุทธิ์ และได้ใส่นามของเราไว้ที่นั่นเป็นนิตย์ ตาของเราและใจของเราจะอยู่ที่นั่นตลอดไป</verse>
				<verse number="4">และส่วนเจ้า ถ้าเจ้าดำเนินต่อหน้าเราเหมือนอย่างดาวิดบิดาของเจ้าดำเนิน ด้วยใจซื่อสัตย์ และด้วยความเที่ยงธรรม และทำทุกอย่างตามที่เราได้บัญชาเจ้าไว้ อีกทั้งรักษากฎเกณฑ์และกฎหมายของเรา</verse>
				<verse number="5">แล้วเราจะสถาปนาราชบัลลังก์ของเจ้าเหนืออิสราเอลเป็นนิตย์ ดังที่เราได้กล่าวกับดาวิดบิดาของเจ้าว่า ‘เจ้าจะไม่ขาดทายาทที่จะนั่งบนบัลลังก์แห่งอิสราเอล’</verse>
				<verse number="6">แต่ถ้าเจ้าทั้งหลายหรือลูกหลานหันไปจากการติดตามเรา และไม่ได้รักษาบัญญัติและกฎเกณฑ์ของเรา ซึ่งเราได้ตั้งไว้ต่อหน้าพวกเจ้า แต่ไปปรนนิบัติพระอื่นๆ และนมัสการพระเหล่านั้น</verse>
				<verse number="7">แล้วเราจะตัดอิสราเอลออกเสียจากแผ่นดินซึ่งเราได้ให้แก่พวกเขา และเราจะเหวี่ยงนิเวศซึ่งเราทำให้บริสุทธิ์เพื่อนามของเราไปจากสายตาของเรา และอิสราเอลจะเป็นคำเปรียบเปรย และเป็นขี้ปากในหมู่ชนชาติทั้งหลาย</verse>
				<verse number="8">และนิเวศนี้จะกลายเป็นกองสิ่งปรักหักพัง ทุกคนที่ผ่านไปจะประหลาดใจ และจะเยาะเย้ยและกล่าวว่า ‘ทำไมพระยาห์เวห์จึงทรงทำเช่นนี้แก่แผ่นดินนี้และพระนิเวศนี้?’</verse>
				<verse number="9">แล้วพวกเขาจะตอบว่า ‘เพราะเขาทั้งหลายละทิ้งพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขา ผู้ทรงนำบรรพบุรุษของเขาออกจากแผ่นดินอียิปต์ และไปยึดถือพระอื่น อีกทั้งนมัสการและปรนนิบัติพระเหล่านั้น เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์ทรงนำเหตุร้ายทั้งหมดนี้มาเหนือเขาทั้งหลาย’ ”</verse>
				<verse number="10">ต่อมาเมื่อสิ้นยี่สิบปี ที่ซาโลมอนได้ทรงสร้างอาคารสองหลัง คือพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และพระราชวังของกษัตริย์</verse>
				<verse number="11">แล้วพระราชาซาโลมอนก็ประทานเมือง 20 เมืองในแผ่นดินกาลิลีแก่ฮีรามกษัตริย์แห่งไทระ เพราะฮีรามได้ส่งไม้สนสีดาร์ ไม้สนสามใบและทองคำให้แก่ซาโลมอน ตามที่พระองค์มีพระประสงค์</verse>
				<verse number="12">แต่เมื่อฮีรามเสด็จจากเมืองไทระเพื่อชมเมืองที่ซาโลมอนประทานแก่ท่าน เมืองเหล่านั้นไม่เป็นที่พอพระทัยท่าน</verse>
				<verse number="13">เพราะฉะนั้นท่านจึงว่า “น้องเอ๋ย เมืองที่ท่านให้เรานั้นเป็นเมืองอะไรอย่างนี้?” ท่านจึงเรียกเมืองเหล่านั้นว่า แผ่นดินคาบูล จนทุกวันนี้</verse>
				<verse number="14">ฮีรามได้ส่งทองคำหนักสี่ตันแก่พระราชา</verse>
				<verse number="15">นี่เป็นเรื่องแรงงานเกณฑ์ ซึ่งพระราชาซาโลมอนได้เกณฑ์ให้มาสร้างพระนิเวศของพระยาห์เวห์ พระราชวังของพระองค์ ป้อมมิลโล กำแพงกรุงเยรูซาเล็ม เมืองฮาโซร์ เมืองเมกิดโด เมืองเกเซอร์</verse>
				<verse number="16">ฟาโรห์กษัตริย์อียิปต์ได้ทรงยกทัพขึ้นมา ยึดเมืองเกเซอร์และเอาไฟเผาเสีย อีกทั้งได้ฆ่าคนคานาอันซึ่งอยู่ในเมืองนั้น และได้ยกเมืองนั้นให้เป็นของขวัญแก่พระธิดาของท่าน ซึ่งเป็นพระมเหสีของซาโลมอน</verse>
				<verse number="17">ซาโลมอนทรงสร้างเมืองเกเซอร์ขึ้นใหม่ และสร้างเมืองเบธโฮโรนตอนล่าง</verse>
				<verse number="18">ทั้งเมืองบาอาลัทและเมืองทามาร์ ในถิ่นทุรกันดาร ในแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="19">ทั้งบรรดาเมืองคลังหลวงที่ซาโลมอนมีอยู่ และเมืองทั้งหลายสำหรับรถรบของพระองค์ และเมืองทั้งหลายสำหรับทหารม้าของพระองค์ และสิ่งใดๆ ซึ่งซาโลมอนมีพระประสงค์จะสร้างในกรุงเยรูซาเล็ม ในเลบานอน และทั่วแผ่นดินอยู่ในอาณาจักรของพระองค์</verse>
				<verse number="20">ประชาชนทั้งหมดที่เหลืออยู่และไม่ใช่คนอิสราเอลได้แก่ คนอาโมไรต์ คนฮิตไทต์ คนเปริสซี คนฮีไวต์ และคนเยบุส</verse>
				<verse number="21">ลูกหลานของพวกเขาที่เหลืออยู่ในแผ่นดิน ซึ่งคนอิสราเอลไม่สามารถจะทำลายให้สิ้นได้ ซาโลมอนก็ทรงเกณฑ์ให้เป็นทาสแรงงานอยู่จนทุกวันนี้</verse>
				<verse number="22">แต่คนอิสราเอลนั้น ซาโลมอนไม่ได้ทรงทำให้เป็นทาส เพราะเขาทั้งหลายเป็นทหาร เป็นข้าราชการ เป็นผู้บังคับบัญชา เป็นนายทหาร เป็นผู้บังคับการรถรบ และเป็นทหารม้าของพระองค์</verse>
				<verse number="23">เหล่านี้เป็นข้าราชการผู้ใหญ่เหนือพระราชกิจของซาโลมอน จำนวน 550 คน พวกเขาเป็นผู้ดูแลประชาชนที่ทำงาน</verse>
				<verse number="24">แต่พระธิดาของฟาโรห์ได้เสด็จขึ้นจากนครดาวิด มายังพระตำหนักของพระนางซึ่งซาโลมอนทรงสร้างถวาย แล้วพระราชาจึงสร้างป้อมมิลโล</verse>
				<verse number="25">ปีละสามครั้ง ซาโลมอนทรงถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และเครื่องศานติบูชาบนแท่นบูชา ซึ่งทรงสร้างถวายพระยาห์เวห์ อีกทั้งทรงเผาเครื่องหอมเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ ดังนั้นพระองค์จึงสร้างพระนิเวศจนสำเร็จ</verse>
				<verse number="26">พระราชาซาโลมอนทรงสร้างกองเรือที่เมืองเอซิโอนเกเบอร์ ซึ่งอยู่ใกล้เมืองเอโลทบนฝั่งทะเลแดง ในแผ่นดินเอโดม</verse>
				<verse number="27">และฮีรามได้ส่งข้าราชการและพลเรือผู้คุ้นเคยกับทะเล ไปกับกองเรือพร้อมกับข้าราชการของซาโลมอน</verse>
				<verse number="28">เขาทั้งหลายไปถึงเมืองโอฟีร์ และนำทองคำจากที่นั่นจำนวน 14,000 กิโลกรัม มาถวายพระราชาซาโลมอน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">เมื่อพระราชินีแห่งเชบา ทรงได้ยินกิตติศัพท์ของซาโลมอน อันเนื่องมาจากพระนามของพระยาห์เวห์ พระนางก็เสด็จมาทดสอบพระองค์ด้วยปัญหายุ่งยากต่างๆ</verse>
				<verse number="2">พระนางเสด็จมายังกรุงเยรูซาเล็มพร้อมด้วยข้าราชบริพารมากมาย กับฝูงอูฐบรรทุกเครื่องเทศ ทองคำมากมาย อัญมณีล้ำค่า และเมื่อพระนางเสด็จมาถึงซาโลมอนแล้ว พระนางก็ทูลเรื่องในใจทุกประการต่อพระองค์</verse>
				<verse number="3">และซาโลมอนตรัสตอบปัญหาทุกข้อของพระนาง ไม่มีสิ่งใดซ่อนเร้นจากพระราชาซึ่งพระองค์จะทรงตอบพระนางไม่ได้</verse>
				<verse number="4">และเมื่อพระราชินีแห่งเชบาทรงเห็นพระสติปัญญาทั้งสิ้นของซาโลมอน และพระราชวังที่พระองค์ทรงสร้าง</verse>
				<verse number="5">ทั้งอาหารที่โต๊ะเสวย กับที่นั่งของบรรดาข้าราชการ และการปรนนิบัติของพวกมหาดเล็ก ตลอดจนเครื่องแต่งกายของพวกเขา อีกทั้งพนักงานเชิญถ้วยเสวยของพระองค์ รวมทั้งเครื่องบูชาเผาทั้งตัวของพระองค์ที่ทรงถวายบูชา ณ พระนิเวศของพระยาห์เวห์ พระทัยของพระนางก็ตื่นตะลึงอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="6">พระนางทูลพระราชาว่า “ข่าวคราวซึ่งหม่อมฉันได้ยินในประเทศของหม่อมฉัน เกี่ยวกับพระราชกิจและพระสติปัญญาของฝ่าพระบาทนั้นเป็นความจริง</verse>
				<verse number="7">แต่หม่อมฉันไม่ได้เชื่อถ้อยคำเหล่านั้น จนกระทั่งหม่อมฉันได้มาเฝ้า และเห็นด้วยตาของหม่อมฉันเอง ดูสิ ที่เขาบอกแก่หม่อมฉันก็ไม่ถึงครึ่งหนึ่ง พระสติปัญญาและความมั่งคั่งฝ่าพระบาทก็มากยิ่งกว่าข่าวคราวที่หม่อมฉันได้ยิน</verse>
				<verse number="8">บรรดาคนของฝ่าพระบาท ก็เป็นสุข บรรดาข้าราชการเหล่านี้ของฝ่าพระบาทก็เป็นสุข คือผู้ที่คอยปรนนิบัติเฉพาะพระพักตร์ฝ่าพระบาทเป็นประจำ และฟังพระสติปัญญาของฝ่าพระบาท</verse>
				<verse number="9">สาธุการแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของฝ่าพระบาท ผู้พอพระทัยในฝ่าพระบาท และทรงตั้งฝ่าพระบาทไว้บนบัลลังก์แห่งอิสราเอล เพราะพระยาห์เวห์ทรงรักอิสราเอลเป็นนิตย์ พระองค์จึงทรงแต่งตั้งให้ฝ่าพระบาทเป็นพระราชา เพื่อฝ่าพระบาทจะทรงอำนวยความยุติธรรมและความชอบธรรม”</verse>
				<verse number="10">แล้วพระนางก็ถวายทองคำหนัก 4,000 กิโลกรัมแด่พระราชา ทั้งเครื่องเทศอีกมากมาย และอัญมณีล้ำค่า ไม่มีเครื่องเทศเข้ามามากมายเหมือนอย่างที่พระราชินีแห่งเชบาถวายแด่พระราชาซาโลมอนอีกเลย</verse>
				<verse number="11">ยิ่งกว่านั้นอีก กองเรือของฮีรามที่บรรทุกทองคำมาจากโอฟีร์ ได้นำไม้จันทน์แดงมากมายและอัญมณีล้ำค่ามาจากโอฟีร์</verse>
				<verse number="12">แล้วพระราชาทรงใช้ไม้จันทน์แดงทำเสาสำหรับพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และสำหรับพระราชวังของกษัตริย์ และทำพิณเขาคู่และพิณใหญ่สำหรับพวกนักร้อง จนทุกวันนี้ก็ไม่เคยมีไม้จันทน์แดงเข้ามาให้เห็นมากมายอย่างนี้อีก</verse>
				<verse number="13">พระราชาซาโลมอนประทานแก่พระราชินีแห่งเชบา ทุกอย่างที่พระนางทรงประสงค์ตามที่ทูลขอ นอกเหนือจากสิ่งที่ได้ประทานแก่พระนางแล้วด้วยพระทัยกว้างขวางของพระราชาซาโลมอน ดังนั้นพระนางก็เสด็จกลับไปยังแผ่นดินของพระนาง พร้อมกับพวกข้าราชการของพระนาง</verse>
				<verse number="14">น้ำหนักของทองคำที่นำมาถวายซาโลมอนในปีหนึ่งนั้นเป็นทองคำหนักถึง 23,000 กิโลกรัม</verse>
				<verse number="15">นอกเหนือจากทองซึ่งมาจากพวกคนค้าขายและจากสินค้าของพวกพ่อค้า และจากบรรดากษัตริย์แห่งอาระเบียและจากบรรดาเจ้าเมืองของแผ่นดิน</verse>
				<verse number="16">พระราชาซาโลมอนทรงให้เอาทองคำมาทุบเป็นโล่ใหญ่ 200 อัน โล่อันหนึ่งใช้ทองคำหนักประมาณ 7 กิโลกรัม</verse>
				<verse number="17">และพระองค์ทรงให้เอาทองคำมาทุบเป็นโล่เล็ก 300 อัน โล่อันหนึ่งใช้ทองคำหนักประมาณ 2 กิโลกรัม และพระราชาทรงเก็บโล่ไว้ในพระตำหนักพนาเลบานอน</verse>
				<verse number="18">พระราชาทรงทำพระที่นั่งงาช้างขนาดใหญ่ และทรงบุด้วยทองคำบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="19">พระที่นั่งนั้นมีบันไดหกขั้น ด้านบนพนักหลังของพระที่นั่งนั้นกลม และสองข้างของพระที่นั่งมีที่วางพระหัตถ์ มีรูปสิงโตสองตัวยืนอยู่ข้างๆ ที่วางพระหัตถ์</verse>
				<verse number="20">และมีรูปสิงโตอีกสิบสองตัวยืนอยู่บนข้างบันไดหกขั้น ขั้นละสองตัว ไม่มีราชอาณาจักรใดๆ เคยทำสิ่งเหล่านี้เลย</verse>
				<verse number="21">ถ้วยทั้งสิ้นของพระราชาซาโลมอนทำด้วยทองคำ และภาชนะทั้งสิ้นของพระตำหนักพนาเลบานอนทำด้วยทองคำบริสุทธิ์ ไม่มีที่ทำด้วยเงินเลย เงินนั้นถือว่าเป็นของไม่มีค่าอะไรในสมัยของซาโลมอน</verse>
				<verse number="22">เพราะว่าพระราชามีกองเรือเมืองทารชิช เดินทะเลพร้อมกับกองเรือของฮีราม กองเรือเมืองทารชิชนำทองคำ เงิน งาช้าง ลิง และนกยูง มาสามปีต่อครั้ง</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น พระราชาซาโลมอนจึงยิ่งใหญ่กว่ากษัตริย์อื่นๆ ในโลก ในเรื่องสมบัติและสติปัญญา</verse>
				<verse number="24">และทั่วทั้งโลกก็แสวงหาที่จะเข้าเฝ้าซาโลมอน เพื่อจะฟังพระสติปัญญาซึ่งพระเจ้าประทานไว้ในพระทัยของพระองค์</verse>
				<verse number="25">ทุกคนก็นำเครื่องบรรณาการของเขามา คือภาชนะเงินและภาชนะทอง เสื้อผ้า อาวุธ เครื่องเทศ ม้าและล่อ ตามจำนวนกำหนดทุกๆ ปี</verse>
				<verse number="26">ซาโลมอนทรงสะสมรถรบและทหารม้า พระองค์ทรงมีรถรบ 1,400 คัน และทหารม้า 12,000 คน ซึ่งพระองค์ทรงให้ประจำอยู่ที่เมืองรถรบ และอยู่กับพระราชาในกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="27">และพระราชาทรงทำให้เงินในกรุงเยรูซาเล็มเป็นเหมือนก้อนหิน และทรงทำให้มีไม้สนสีดาร์มากมายเหมือนต้นมะเดื่อแห่งเนินเชเฟลาห์</verse>
				<verse number="28">ม้าอันเป็นสินค้าเข้าของซาโลมอนมาจากอียิปต์ และคูเอ และบรรดาพ่อค้าของพระราชาก็ได้ม้ามาจากคูเอตามราคา</verse>
				<verse number="29">ส่วนรถรบที่มาจากอียิปต์คันหนึ่งมีราคาเป็นเงิน 600 เชเขล ม้าตัวหนึ่งมีราคาเป็นเงิน 150 เชเขล ดังนั้นโดยทางพวกพ่อค้า เขาก็ส่งออกไปยังกษัตริย์ทั้งปวงของคนฮิตไทต์และบรรดากษัตริย์ของซีเรีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">พระราชาซาโลมอนทรงรักหญิงต่างชาติหลายคน นอกจากพระธิดาของฟาโรห์แล้ว มีหญิงโมอับ หญิงอัมโมน หญิงเอโดม หญิงไซดอน และหญิงฮิตไทต์</verse>
				<verse number="2">ซึ่งเป็นประชาชาติที่พระยาห์เวห์ตรัสกับคนอิสราเอลว่า “พวกเจ้าอย่าแต่งงานกับพวกเขา หรืออย่าให้พวกเขามาแต่งงานกับพวกเจ้า เพราะพวกเขาจะหันจิตใจของพวกเจ้าไปตามพระต่างๆ ของเขาอย่างแน่นอน” ซาโลมอนทรงติดพันหญิงเหล่านี้ด้วยความรัก</verse>
				<verse number="3">พระองค์ทรงมีมเหสี 700 คน และนางห้าม 300 คน และบรรดามเหสีของพระองค์ก็หันพระทัยของพระองค์ไปเสีย</verse>
				<verse number="4">ต่อมาเมื่อซาโลมอนทรงพระชราแล้ว บรรดามเหสีของพระองค์ได้หันพระทัยของพระองค์ไปตามพระอื่นๆ และพระทัยของพระองค์ไม่ภักดีต่อพระยาห์เวห์ พระเจ้าของพระองค์ ไม่เหมือนอย่างพระทัยของดาวิดพระราชบิดาของพระองค์</verse>
				<verse number="5">เพราะซาโลมอนทรงดำเนินตามเจ้าแม่อัชโทเรท พระของชาวไซดอน และตามพระมิลโคม สิ่งที่น่าเกลียดน่าชังของชาวอัมโมน</verse>
				<verse number="6">ซาโลมอนจึงทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ และไม่ได้ทรงดำเนินตามพระยาห์เวห์อย่างเต็มพระทัย ไม่เหมือนอย่างดาวิดพระราชบิดาของพระองค์</verse>
				<verse number="7">แล้วซาโลมอนได้ทรงสร้างปูชนียสถานสูงบนภูเขาที่อยู่ตรงข้ามกรุงเยรูซาเล็มสำหรับพระเคโมช ซึ่งเป็นสิ่งที่น่าเกลียดน่าชังของโมอับ และสำหรับพระโมเลค ซึ่งเป็นสิ่งที่น่าเกลียดน่าชังของคนอัมโมน</verse>
				<verse number="8">พระองค์ทรงทำอย่างนั้นเพื่อมเหสีต่างชาติทั้งหมดของพระองค์ หญิงเหล่านั้นได้เผาเครื่องหอมและถวายเครื่องสัตวบูชาแก่บรรดาพระของพวกนาง</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์กริ้วซาโลมอน เพราะพระทัยของท่านได้หันไปจากพระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งอิสราเอล ผู้ทรงปรากฏแก่ท่านสองครั้งแล้ว</verse>
				<verse number="10">และได้ทรงบัญชาท่านเกี่ยวกับเรื่องนี้ ว่าท่านไม่ควรไปติดตามพระอื่นๆ แต่ท่านไม่ได้รักษาพระบัญชาของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์ตรัสกับซาโลมอนว่า “เพราะเจ้าทำเช่นนี้ และเจ้าไม่ได้รักษาพันธสัญญาและกฎเกณฑ์ของเรา ซึ่งเราได้บัญชาเจ้า เราจะฉีกอาณาจักรเสียจากเจ้าอย่างแน่นอน และมอบให้ข้าราชการของเจ้า</verse>
				<verse number="12">อย่างไรก็ตาม เพื่อเห็นแก่ดาวิดบิดาของเจ้า เราจะไม่ทำในสมัยของเจ้า แต่เราจะฉีกมันออกจากมือบุตรชายของเจ้า</verse>
				<verse number="13">อย่างไรก็ดี เราจะไม่ฉีกอาณาจักรเสียทั้งหมด แต่เราจะให้เผ่าหนึ่งแก่บุตรชายของเจ้า เพื่อเห็นแก่ดาวิดผู้รับใช้ของเรา และเพื่อเห็นแก่เยรูซาเล็มซึ่งเราได้เลือกไว้”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์ทรงให้ปฏิปักษ์เกิดขึ้นต่อสู้ซาโลมอน คือฮาดัดคนเอโดม ท่านเป็นเชื้อกษัตริย์แห่งเอโดม</verse>
				<verse number="15">เพราะเมื่อดาวิดอยู่ในเอโดมนั้น โยอาบผู้บัญชาการกองทัพได้ขึ้นไปฝังผู้ที่ถูกฆ่า และได้ฆ่าชายทุกคนในเอโดมเสีย</verse>
				<verse number="16">(เพราะโยอาบและคนอิสราเอลทั้งสิ้นยังอยู่ที่นั่นหกเดือน จนกว่าเขาจะได้ตัดชีวิตชายทุกคนในเอโดม)</verse>
				<verse number="17">แต่ฮาดัดได้หนีไปอียิปต์ พร้อมกับคนเอโดมบางคนผู้เป็นข้าราชการของบิดาท่าน เวลานั้นฮาดัดยังเป็นเด็กเล็กๆ อยู่</verse>
				<verse number="18">พวกเขาออกจากมีเดียนมายังปาราน พาคนจากปารานที่มากับเขาทั้งหลายเข้าไปยังอียิปต์ และเข้าเฝ้าฟาโรห์กษัตริย์แห่งอียิปต์ และพระองค์ประทานบ้านหลังหนึ่งแก่ฮาดัด และทรงกำหนดให้ได้รับปันอาหาร และประทานที่ดินให้ท่านด้วย</verse>
				<verse number="19">และฮาดัดเป็นที่โปรดปรานของฟาโรห์ ฟาโรห์จึงประทานน้องสาวของมเหสีของพระองค์เอง คือน้องสาวของพระราชินีทาเปเนสให้เป็นภรรยาของท่าน</verse>
				<verse number="20">และน้องสาวของทาเปเนสก็คลอดบุตรชายคือเกนูบัทแก่ท่าน และทาเปเนสให้เขาหย่านมในวังของฟาโรห์ และเกนูบัทอยู่ในวังของฟาโรห์ในหมู่โอรสของฟาโรห์</verse>
				<verse number="21">แต่เมื่อฮาดัดอยู่ในอียิปต์ได้ยินว่า ดาวิดล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพระองค์แล้ว และโยอาบผู้บัญชาการกองทัพก็สิ้นชีวิตแล้ว ฮาดัดจึงทูลฟาโรห์ว่า “โปรดให้ข้าพระบาทไป และข้าพระบาทจะกลับไปประเทศของข้าพระบาท”</verse>
				<verse number="22">แต่ฟาโรห์ตรัสกับท่านว่า “ท่านอยู่กับเรา ท่านขาดอะไรหรือ? ท่านจึงหาทางที่จะกลับไปประเทศของท่าน” และท่านทูลพระองค์ว่า “ไม่ขาดอะไร พ่ะย่ะค่ะ แต่ขอให้ข้าพระบาทไปเถิด”</verse>
				<verse number="23">พระเจ้าทรงให้ปฏิปักษ์อีกคนหนึ่งเกิดขึ้นต่อสู้ซาโลมอน คือเรโซนบุตรของเอลียาดา ผู้ที่หนีไปจากฮาดัดเอเซอร์กษัตริย์แห่งโศบาห์เจ้านายของตน</verse>
				<verse number="24">เมื่อดาวิดเข่นฆ่าชาวโศบาห์นั้น เรโซนได้รวบรวมผู้คนให้อยู่กับเขา และได้กลายเป็นหัวหน้ากองปล้น พวกเขาไปอาศัยอยู่ในเมืองดามัสกัส และครอบครองเมืองดามัสกัส</verse>
				<verse number="25">เขาเป็นปฏิปักษ์ของอิสราเอลตลอดรัชสมัยของซาโลมอน และก่อการร้ายเหมือนที่ฮาดัดได้ทำ และเขาเกลียดชังอิสราเอล และได้ปกครองซีเรีย</verse>
				<verse number="26">เยโรโบอัมบุตรเนบัท คนเอฟราอิม จากเมืองเศเรดาห์ ข้าราชการคนหนึ่งของซาโลมอน มารดาของท่านเป็นหญิงม่ายชื่อเศรุอาห์ ท่านได้กบฏต่อพระราชาด้วย</verse>
				<verse number="27">ต่อไปนี้เป็นสาเหตุที่ท่านกบฏต่อพระราชา คือซาโลมอนทรงสร้างป้อมมิลโล และอุดรอยแยกของกำแพงนครดาวิด พระราชบิดาของพระองค์</verse>
				<verse number="28">เยโรโบอัมเป็นนักรบกล้าหาญ เมื่อซาโลมอนทรงเห็นว่าชายหนุ่มคนนั้นเป็นคนขยัน จึงตั้งให้ดูแลแรงงานทั้งสิ้นที่ถูกเกณฑ์มาจากพงศ์พันธุ์ของโยเซฟ</verse>
				<verse number="29">ต่อมาในเวลานั้นเมื่อเยโรโบอัมออกจากกรุงเยรูซาเล็ม อาหิยาห์ผู้เผยพระวจนะชาวชีโลห์ได้พบท่านกลางทาง อาหิยาห์คลุมกายด้วยเสื้อคลุมใหม่ และทั้งสองคนก็อยู่ลำพังในทุ่งนา</verse>
				<verse number="30">แล้วอาหิยาห์ก็จับเสื้อคลุมใหม่ที่สวมอยู่ฉีกออกเป็นสิบสองชิ้น</verse>
				<verse number="31">และท่านพูดกับเยโรโบอัมว่า “ท่านจงเอาไปสิบชิ้น เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ‘นี่แน่ะ เรากำลังจะฉีกอาณาจักรจากมือของซาโลมอน และจะให้เจ้าสิบเผ่า</verse>
				<verse number="32">(แต่เขาจะมีเผ่าหนึ่งเพื่อเห็นแก่ดาวิดผู้รับใช้ของเรา และเพื่อเห็นแก่เยรูซาเล็มเมืองซึ่งเราเลือกจากเผ่าทั้งหมดของอิสราเอล)</verse>
				<verse number="33">เพราะเขา ทอดทิ้งเรา ไปนมัสการเจ้าแม่อัชโทเรทพระของชาวไซดอน เคโมชพระของโมอับ และมิลโคมพระของคนอัมโมน และไม่ดำเนินในทางของเราคือทำสิ่งที่ชอบธรรมในสายตาของเรา อีกทั้งไม่รักษากฎเกณฑ์และกฎหมายของเรา ไม่เหมือนอย่างดาวิดบิดาของเขา</verse>
				<verse number="34">อย่างไรก็ตาม เราจะไม่เอาอาณาจักรทั้งหมดไปจากมือของเขา แต่เราจะให้เขาเป็นผู้ครอบครองตลอดชีวิตของเขา เพราะเห็นแก่ดาวิดผู้รับใช้ของเราผู้ที่เราเลือกไว้ ผู้รักษาบัญญัติและกฎเกณฑ์ของเรา</verse>
				<verse number="35">แต่เราจะเอาอาณาจักรไปจากมือบุตรชายของเขา และจะมอบให้เจ้าสิบเผ่า</verse>
				<verse number="36">เราจะให้เผ่าหนึ่งแก่บุตรชายของเขา เพื่อดาวิดผู้รับใช้ของเราจะมีประทีปดวงหนึ่งต่อหน้าเราตลอดเวลาในเยรูซาเล็ม เมืองซึ่งเราเลือกให้ตัวเองเพื่อประดิษฐานชื่อของเราไว้ที่นั่น</verse>
				<verse number="37">เราจะเอาตัวเจ้า และเจ้าจะปกครองทุกอย่างที่ใจของเจ้าประสงค์ และเจ้าจะเป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอล</verse>
				<verse number="38">และถ้าเจ้าเชื่อฟังทุกสิ่งที่เราบัญชาเจ้า และดำเนินในทางทั้งหลายของเรา และทำสิ่งที่ชอบธรรมในสายตาของเรา โดยรักษากฎเกณฑ์และบัญญัติของเรา เหมือนอย่างดาวิดผู้รับใช้ของเราได้ทำ แล้วเราจะอยู่กับเจ้า และจะสร้างราชวงศ์ที่มั่นคงให้เจ้า เหมือนที่เราได้สร้างให้ดาวิด และเราจะให้อิสราเอลแก่เจ้า</verse>
				<verse number="39">เพราะเหตุนี้ เราจะให้ความทุกข์ใจแก่ เชื้อสายของดาวิด แต่ไม่ใช่ตลอดไป’ ”</verse>
				<verse number="40">ดังนั้นซาโลมอนจึงทรงหาช่องทางที่จะประหารเยโรโบอัมเสีย แต่เยโรโบอัมได้ลุกขึ้นหนีไปอียิปต์ ไปยังชิชักกษัตริย์อียิปต์ และอยู่ในอียิปต์จนกระทั่งซาโลมอนสิ้นพระชนม์</verse>
				<verse number="41">ส่วนพระราชกิจนอกนั้นของซาโลมอน และทุกสิ่งที่พระองค์ทรงทำ และพระสติปัญญาของพระองค์ ได้บันทึกไว้ในหนังสือพระราชกิจของซาโลมอนไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="42">และเวลาที่ซาโลมอนทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็มเหนืออิสราเอลทั้งสิ้นนั้นคือ 40 ปี</verse>
				<verse number="43">และซาโลมอนทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพระองค์ และเขาฝังพระศพไว้ในนครดาวิดพระราชบิดาของพระองค์ และเรโหโบอัมพระราชโอรสของพระองค์ก็ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">เรโหโบอัมได้ไปยังเมืองเชเคม เพราะอิสราเอลทั้งสิ้นได้มายังเชเคม เพื่อจะตั้งพระองค์ให้เป็นกษัตริย์</verse>
				<verse number="2">เมื่อเยโรโบอัมบุตรเนบัททราบเรื่องนี้แล้ว ท่านยังคงอยู่ในอียิปต์ (ที่เยโรโบอัมต้องอาศัยอยู่ในอียิปต์ เพราะท่านหนีจากพระพักตร์พระราชาซาโลมอน)</verse>
				<verse number="3">เขาทั้งหลายก็ใช้คนไปเรียกท่าน เยโรโบอัมกับชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมดได้มาทูลเรโหโบอัมว่า</verse>
				<verse number="4">“พระราชบิดาของฝ่าพระบาทได้ทำให้แอกของพวกข้าพระบาทหนักนัก เพราะฉะนั้น บัดนี้ขอฝ่าพระบาททรงลดงานหนักของพระราชบิดาของฝ่าพระบาท และทำให้แอกหนักของพระองค์ที่อยู่เหนือพวกข้าพระบาทเบาลง แล้วพวกข้าพระบาทจะปรนนิบัติฝ่าพระบาท”</verse>
				<verse number="5">พระองค์ตรัสกับเขาว่า “จงกลับไปก่อน แล้วสักสามวันจึงมาหาเราอีก” ประชาชนจึงกลับไป</verse>
				<verse number="6">แล้วพระราชาเรโหโบอัมก็ทรงปรึกษากับบรรดาผู้อาวุโส ผู้ได้ปรนนิบัติซาโลมอนพระราชบิดาของพระองค์ เมื่อยังทรงพระชนม์อยู่ว่า “ท่านทั้งหลายจะแนะนำเราให้ตอบประชาชนนี้อย่างไร?”</verse>
				<verse number="7">เขาทั้งหลายทูลพระองค์ว่า “ถ้าฝ่าพระบาทจะทรงเป็นผู้รับใช้ประชาชนนี้ในวันนี้ และปรนนิบัติพวกเขา และตรัสตอบคำดีแก่พวกเขา เขาทั้งหลายก็จะเป็นผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทตลอดไป”</verse>
				<verse number="8">แต่พระองค์ทรงปฏิเสธคำปรึกษาที่บรรดาผู้อาวุโสถวายนั้น และไปปรึกษากับพวกคนหนุ่มที่เติบโตขึ้นมาพร้อมกับพระองค์ ซึ่งอยู่ปรนนิบัติพระองค์</verse>
				<verse number="9">และพระองค์ตรัสกับเขาทั้งหลายว่า “ท่านจะแนะนำเราอย่างไร เพื่อพวกเราจะตอบประชาชนนี้ผู้ที่ทูลเราว่า ‘ขอทรงทำให้แอกซึ่งพระราชบิดาของฝ่าพระบาทวางอยู่เหนือพวกข้าพระบาทเบาลง’ ”</verse>
				<verse number="10">และคนหนุ่มเหล่านั้นผู้ได้เติบโตขึ้นมาพร้อมกับพระองค์ทูลพระองค์ว่า “ขอฝ่าพระบาทตรัสดังนี้แก่ประชาชนนี้ผู้ทูลพระองค์ว่า ‘พระราชบิดาของฝ่าพระบาทได้ทรงทำให้แอกของพวกข้าพระบาทหนัก แต่ขอฝ่าพระบาททรงทำให้เบาลง’ นั้น ขอฝ่าพระบาทตรัสแก่เขาทั้งหลายอย่างนี้ว่า ‘นิ้วก้อยของเราก็หนากว่าเอวของพระราชบิดาเรา</verse>
				<verse number="11">พระราชบิดาของเราได้วางแอกหนักบนท่านทั้งหลาย ส่วนเราก็จะเพิ่มภาระบนแอกของท่านทั้งหลายอีก พระราชบิดาของเราตีสอนท่านทั้งหลายด้วยแส้ แต่เราจะตีสอนท่านด้วยแมงป่อง’ ”</verse>
				<verse number="12">เยโรโบอัมกับประชาชนทั้งหมด จึงเข้ามาเฝ้าเรโหโบอัมในวันที่สาม ดังที่พระราชารับสั่งว่า “จงกลับมาหาเราในวันที่สาม”</verse>
				<verse number="13">และพระราชาตรัสตอบประชาชนอย่างดุดัน พระองค์ทรงปฏิเสธคำปรึกษาที่บรรดาผู้อาวุโสได้ถวายนั้น</verse>
				<verse number="14">และตรัสกับเขาทั้งหลายตามคำปรึกษาของพวกคนหนุ่มว่า “พระราชบิดาของเราทำแอกของท่านทั้งหลายให้หนัก แต่เราจะเพิ่มภาระบนแอกของท่านทั้งหลายอีก พระราชบิดาของเราตีสอนท่านทั้งหลายด้วยแส้ แต่เราจะตีสอนท่านทั้งหลายด้วยแมงป่อง”</verse>
				<verse number="15">พระราชาไม่ทรงฟังประชาชน เพราะการแปรเปลี่ยนนี้เป็นมาจากพระยาห์เวห์ เพื่อพระองค์จะทรงทำให้พระวจนะของพระองค์ได้สำเร็จ ซึ่งพระยาห์เวห์ตรัสโดยอาหิยาห์ชาวชีโลห์แก่เยโรโบอัมบุตรเนบัท</verse>
				<verse number="16">และเมื่ออิสราเอลทั้งสิ้นเห็นว่าพระราชาไม่ได้ทรงฟังเขาทั้งหลาย ประชาชนก็ทูลตอบพระราชาว่า “พวกข้าพระบาทมีส่วนอะไรในดาวิด พวกข้าพระบาทไม่มีมรดกในบุตรเจสซี โอ อิสราเอลเอ๋ย กลับไปเต็นท์ของท่านเถิด ข้าแต่ดาวิด จงดูแลราชวงศ์ของพระองค์เองเถิด” อิสราเอลจึงจากไปยังเต็นท์ของเขา</verse>
				<verse number="17">แต่เรโหโบอัมทรงปกครองประชาชนอิสราเอล ผู้อาศัยอยู่ในเมืองต่างๆ ของยูดาห์</verse>
				<verse number="18">แล้วพระราชาเรโหโบอัมทรงใช้อาโดรัมผู้ดูแลคนงานโยธาไป และอิสราเอลทั้งสิ้นก็เอาหินขว้างเขาตาย แล้วพระราชาเรโหโบอัมก็ทรงรีบขึ้นรถรบหนีไปยังกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="19">อิสราเอลจึงกบฏต่อราชวงศ์ของดาวิดจนถึงทุกวันนี้</verse>
				<verse number="20">และต่อมาเมื่ออิสราเอลทั้งปวงได้ยินว่าเยโรโบอัมได้กลับมาแล้ว พวกเขาก็ใช้ให้ไปเชิญท่านมายังที่ประชุม แล้วก็ตั้งท่านให้เป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอลทั้งสิ้น ไม่มีใครติดตามเชื้อวงศ์ของดาวิด นอกจากเผ่ายูดาห์เท่านั้น</verse>
				<verse number="21">เมื่อเรโหโบอัมทรงมาถึงกรุงเยรูซาเล็มแล้ว พระองค์ทรงระดมพลจากพงศ์พันธุ์ยูดาห์ทั้งหมดและเผ่าเบนยามิน เป็นนักรบที่คัดเลือกแล้ว 180,000 คน เพื่อจะสู้รบกับพงศ์พันธุ์อิสราเอล เพื่อจะเอาราชอาณาจักรคืนมาให้แก่เรโหโบอัมพระราชโอรสของซาโลมอน</verse>
				<verse number="22">แต่พระวจนะของพระเจ้ามายังเชไมยาห์คนของพระเจ้าว่า</verse>
				<verse number="23">“จงไปทูลเรโหโบอัมพระราชโอรสของซาโลมอน พระราชาแห่งยูดาห์ และบอกกับพงศ์พันธุ์ทั้งหมดของยูดาห์และเบนยามิน และกับประชาชนที่เหลืออยู่ว่า</verse>
				<verse number="24">‘พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า พวกเจ้าอย่าขึ้นไปสู้รบกับประชาชนอิสราเอลพี่น้องของเจ้าเลย ทุกคนจงกลับบ้านของตนเถิด เพราะสิ่งนี้เป็นมาจากเรา’ ” แล้วพวกเขาจึงเชื่อฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ และกลับไปตามพระวจนะของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">เยโรโบอัมทรงสร้างเมืองเชเคมในถิ่นเทือกเขาเอฟราอิม และประทับในเมืองนั้น แล้วก็เสด็จออกจากที่นั่น ไปสร้างเมืองเปนูเอล</verse>
				<verse number="26">และเยโรโบอัมทรงรำพึงในพระทัยว่า “คราวนี้ราชอาณาจักรจะกลับไปเป็นของราชวงศ์ของดาวิด</verse>
				<verse number="27">ถ้าประชาชนนี้ขึ้นไปถวายเครื่องสัตวบูชา ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ที่กรุงเยรูซาเล็ม แล้วจิตใจของประชาชนนี้จะหันกลับไปยังเจ้านายของพวกเขา คือไปยังเรโหโบอัมพระราชาแห่งยูดาห์ และพวกเขาจะฆ่าเราเสีย แล้วหันกลับไปยังเรโหโบอัมพระราชาแห่งยูดาห์”</verse>
				<verse number="28">ดังนั้นพระราชาจึงทรงปรึกษา และได้ทรงสร้างลูกวัวทองคำสองตัว แล้วตรัสกับพวกเขาว่า “ท่านทั้งหลายขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็มนานพอแล้ว โอ อิสราเอลเอ๋ย จงดูพระเจ้าของท่าน ผู้ทรงนำท่านขึ้นมาจากอียิปต์”</verse>
				<verse number="29">และพระองค์ก็ทรงประดิษฐานตัวหนึ่งไว้ที่เบธเอล และอีกตัวหนึ่งก็ทรงตั้งไว้ในเมืองดาน</verse>
				<verse number="30">และสิ่งนี้เป็นบาป เพราะประชาชนไปกราบไหว้ลูกวัวทองคำตัวหนึ่งที่เบธเอล และไปไกลจนถึงเมืองดานเพื่อกราบไหว้อีกตัวหนึ่ง</verse>
				<verse number="31">แล้วพระองค์ทรงสร้างนิเวศแห่งปูชนียสถานสูง และทรงตั้งปุโรหิตจากประชาชนธรรมดาผู้ไม่ใช่คนเลวี</verse>
				<verse number="32">และเยโรโบอัมทรงกำหนดเทศกาลเลี้ยง ในวันที่สิบห้าเดือนแปดเหมือนกับการเลี้ยงในยูดาห์ และทรงถวายเครื่องสัตวบูชาบนแท่นบูชา พระองค์ทรงทำเช่นนั้นในเบธเอล คือถวายเครื่องสัตวบูชาแก่รูปลูกวัวที่ได้ทรงสร้างไว้นั้น และพระองค์ทรงสถาปนาปุโรหิตประจำปูชนียสถานสูง ซึ่งทรงสร้างไว้ ณ เบธเอล</verse>
				<verse number="33">พระองค์ทรงขึ้นไปยังแท่นบูชา ซึ่งพระองค์ทรงสร้างไว้ที่เบธเอล ในวันที่สิบห้าเดือนแปด ในเดือนซึ่งพระองค์ทรงดำริเอง และทรงกำหนดเทศกาลเลี้ยงสำหรับคนอิสราเอล และทรงขึ้นไปยังแท่นบูชาเพื่อเผาเครื่องหอม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">และนี่แน่ะ ขณะที่เยโรโบอัมทรงยืนอยู่ที่แท่นบูชาเพื่อเผาเครื่องหอม คนของพระเจ้าคนหนึ่งออกจากยูดาห์ไปยังเบธเอล โดยพระวจนะของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">แล้วท่านได้ร้องกล่าวโทษแท่นบูชานั้นโดยพระวจนะของพระยาห์เวห์ว่า “โอ แท่นบูชา แท่นบูชา พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘นี่แน่ะ เด็กชายคนหนึ่งชื่อโยสิยาห์จะเกิดมาในราชวงศ์ของดาวิด และบนเจ้า คือบนแท่นนี้ เขาจะฆ่าปุโรหิตแห่งปูชนียสถานสูงผู้เผาเครื่องหอมบนเจ้า และเขาจะเผากระดูกคนบนเจ้า’ ”</verse>
				<verse number="3">ท่านก็ให้หมายสำคัญในวันเดียวกันนั้น กล่าวว่า “นี่เป็นหมายสำคัญที่พระยาห์เวห์ตรัสว่า ‘นี่แน่ะ แท่นบูชานั้นจะถูกพังทลายและขี้เถ้าที่อยู่บนนั้นจะถูกเทออก’ ”</verse>
				<verse number="4">เมื่อพระราชาเยโรโบอัมทรงสดับถ้อยคำของคนของพระเจ้า ซึ่งร้องกล่าวโทษแท่นบูชาที่เบธเอลนั้น พระองค์ก็เหยียดพระหัตถ์ออกจากแท่น ตรัสว่า “จงจับเขาไว้” แล้วพระหัตถ์ของพระองค์ซึ่งเหยียดออกต่อท่านนั้นก็เหี่ยวแห้งไป จนไม่ทรงสามารถชักกลับเข้าหาตัวได้อีก</verse>
				<verse number="5">แท่นบูชาก็ถูกพังทลาย และขี้เถ้าก็ถูกเทจากแท่น มันเกิดขึ้นตามหมายสำคัญที่คนของพระเจ้าให้ไว้โดยพระวจนะของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">แล้วพระราชาตรัสตอบคนของพระเจ้าว่า “โปรดวิงวอนขอพระกรุณาแห่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน และจงอธิษฐานเพื่อเรา แล้วเราจะชักมือกลับเข้าหาตัวได้อีก” และคนของพระเจ้าก็วิงวอนขอพระกรุณาแห่งพระยาห์เวห์ และพระราชาก็ชักพระหัตถ์กลับเข้าหาพระองค์ได้อีก และหายเป็นปกติ</verse>
				<verse number="7">และพระราชาตรัสกับคนของพระเจ้าว่า “เชิญมาบ้านกับเราเถิด และรับประทานอาหารกัน เราจะให้รางวัลท่าน”</verse>
				<verse number="8">แต่คนของพระเจ้าทูลพระราชาว่า “ถึงแม้ฝ่าพระบาทจะประทานราชสมบัติครึ่งหนึ่ง ข้าพระบาทก็จะไม่ไปกับฝ่าพระบาท และจะไม่รับประทานอาหารหรือดื่มน้ำในสถานที่นี้</verse>
				<verse number="9">เพราะพระยาห์เวห์ทรงบัญชาข้าพระบาท โดยพระวจนะของพระองค์ว่า ‘อย่ากินอาหาร หรือดื่มน้ำ หรือกลับไปตามทางที่เจ้ามา’ ”</verse>
				<verse number="10">ดังนั้นท่านจึงไปเสียอีกทางหนึ่ง และไม่กลับไปตามทางที่ท่านมายังเบธเอล</verse>
				<verse number="11">มีผู้เผยพระวจนะอาวุโสคนหนึ่งอาศัยอยู่ในเบธเอล บุตรชายของเขามาเล่าให้ฟังถึงทุกอย่างที่คนของพระเจ้าทำในวันนั้นที่เบธเอล พวกเขายังได้บอกบิดาของเขา เรื่องถ้อยคำที่คนของพระเจ้ากล่าวกับพระราชาด้วย</verse>
				<verse number="12">และบิดาของเขาถามพวกเขาว่า “ท่านไปทางไหน?” และพวกบุตรชายของเขาก็ชี้ทางที่คนของพระเจ้าผู้มาจากยูดาห์ได้เดินไป</verse>
				<verse number="13">เขาจึงพูดกับพวกบุตรชายว่า “จงผูกอานลาให้พ่อ” พวกเขาจึงผูกอานลาให้ แล้วเขาก็ขึ้นขี่</verse>
				<verse number="14">เขาไปตามคนของพระเจ้า และพบท่านนั่งอยู่ใต้ต้นโอ๊ก ต้นหนึ่ง เขาจึงพูดกับท่านว่า “ท่านเป็นคนของพระเจ้าที่มาจากยูดาห์หรือ?” ท่านตอบว่า “ใช่แล้ว”</verse>
				<verse number="15">เขาจึงตอบท่านว่า “เชิญไปบ้านกับข้าพเจ้า และรับประทานอาหารกัน”</verse>
				<verse number="16">ท่านพูดว่า “ข้าพเจ้าจะกลับไปกับท่าน หรือเข้าไปพักกับท่านไม่ได้ ข้าพเจ้าจะรับประทานอาหาร หรือดื่มน้ำกับท่านในสถานที่นี้ไม่ได้</verse>
				<verse number="17">เพราะพระวจนะของพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘อย่ารับประทานอาหารหรือดื่มน้ำที่นั่น หรือกลับไปตามทางที่เจ้ามา’ ”</verse>
				<verse number="18">เขาจึงพูดกับท่านว่า “ข้าพเจ้าก็เป็นผู้เผยพระวจนะเช่นเดียวกับท่านด้วย มีทูตสวรรค์องค์หนึ่งมาบอกข้าพเจ้าโดยพระวจนะของพระยาห์เวห์ว่า ‘จงพาเขากลับบ้านกับเจ้า เพื่อเขาจะได้รับประทานอาหารและดื่มน้ำ’ ” แต่เขาโกหกท่าน</verse>
				<verse number="19">ดังนั้นท่านจึงกลับไปกับเขา ได้รับประทานอาหารและดื่มน้ำในบ้านของเขา</verse>
				<verse number="20">ขณะที่พวกเขากำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะ พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังผู้เผยพระวจนะผู้นำท่านกลับมา</verse>
				<verse number="21">และเขาร้องต่อคนของพระเจ้าผู้มาจากยูดาห์ว่า “พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘เพราะเจ้าไม่เชื่อฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ และไม่รักษาพระบัญญัติที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าทรงบัญชาเจ้า</verse>
				<verse number="22">แต่เจ้าได้กลับมาและรับประทานอาหาร และดื่มน้ำในที่ซึ่งพระองค์ตรัสกับเจ้าว่า “อย่ารับประทานอาหารหรือดื่มน้ำ” ศพของเจ้าจะไปไม่ถึงอุโมงค์ฝังศพบรรพบุรุษของเจ้า’ ”</verse>
				<verse number="23">ต่อมาหลังจากท่านได้รับประทานอาหารและดื่มน้ำแล้ว เขาก็ผูกอานลาให้ผู้เผยพระวจนะผู้ที่เขาได้พากลับมา</verse>
				<verse number="24">เมื่อท่านไป มีสิงโตมาพบท่านระหว่างทางและฆ่าท่านเสีย แล้วศพของท่านก็ถูกทิ้งไว้ข้างทาง และลาตัวนั้นก็ยืนอยู่ข้างๆ ศพ สิงโตก็ยืนอยู่ข้างๆ ศพด้วย</verse>
				<verse number="25">และนี่แน่ะ มีคนผ่านไปเห็นศพทิ้งอยู่ข้างทาง และสิงโตยืนอยู่ข้างศพนั้น พวกเขาก็มาบอกกันในเมืองที่ผู้เผยพระวจนะอาวุโสอยู่นั้น</verse>
				<verse number="26">เมื่อผู้เผยพระวจนะผู้ที่นำท่านกลับมาจากทางทราบเรื่อง เขาก็พูดว่า “นั่นคือคนของพระเจ้า ผู้ไม่เชื่อฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ เพราะฉะนั้นพระยาห์เวห์ทรงมอบท่านไว้กับสิงโต ซึ่งได้กัดฉีกท่านและฆ่าท่านตามพระวจนะซึ่งพระยาห์เวห์ตรัสกับท่าน”</verse>
				<verse number="27">เขาจึงพูดกับพวกบุตรชายของเขาว่า “จงผูกอานลาให้พ่อ” แล้วพวกเขาก็ผูกอานลาให้</verse>
				<verse number="28">เขาจึงไปและพบศพนั้นทิ้งอยู่ข้างทาง ลากับสิงโตยืนอยู่ข้างศพ สิงโตไม่ได้กินศพนั้นหรือกัดฉีกลานั้น</verse>
				<verse number="29">ผู้เผยพระวจนะก็เอาศพคนของพระเจ้าขึ้นวางบนลา แล้วนำกลับมายังเมืองของตนเอง เพื่อไว้ทุกข์ให้และฝังท่านเสีย</verse>
				<verse number="30">แล้วเขาวางศพนั้นในอุโมงค์ฝังศพของตนเอง และพวกเขาก็ไว้ทุกข์ให้ท่านกล่าวว่า “อนิจจา พี่น้องของข้าเอ๋ย”</verse>
				<verse number="31">หลังจากฝังท่านแล้ว เขาก็พูดกับพวกบุตรชายของตนว่า “เมื่อพ่อตาย จงฝังพ่อไว้ในอุโมงค์ฝังศพที่ฝังคนของพระเจ้านั้น จงวางกระดูกของพ่อไว้ข้างกระดูกของท่าน</verse>
				<verse number="32">เพราะว่าถ้อยคำที่ท่านประกาศโดยพระวจนะของพระยาห์เวห์ กล่าวโทษแท่นบูชาในเบธเอล และกล่าวโทษนิเวศทุกแห่งของปูชนียสถานสูงซึ่งอยู่ในเมืองต่างๆ ของสะมาเรีย จะสำเร็จอย่างแน่นอน”</verse>
				<verse number="33">หลังจากเหตุการณ์เหล่านี้ เยโรโบอัมไม่ได้ทรงหันกลับจากทางชั่วของพระองค์ แต่กลับให้บางคนในท่ามกลางประชาชนเป็นปุโรหิตประจำปูชนียสถานสูง ใครพอใจจะเป็นปุโรหิต ก็ทรงแต่งตั้งเขา ให้เป็นปุโรหิตประจำปูชนียสถานสูงต่างๆ</verse>
				<verse number="34">และสิ่งนี้ได้เป็นบาปแก่ราชวงศ์เยโรโบอัม เพื่อจะทำลายล้างราชวงศ์นั้นเสียจากพื้นแผ่นดินโลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ในเวลานั้น อาบียาห์พระราชโอรสของเยโรโบอัมประชวร</verse>
				<verse number="2">และเยโรโบอัมรับสั่งกับมเหสีของพระองค์ว่า “จงลุกขึ้นปลอมตัวของเจ้า อย่าให้ใครรู้ว่าเจ้าเป็นมเหสีของเยโรโบอัม และจงไปเมืองชีโลห์ นี่แน่ะ อาหิยาห์ผู้เผยพระวจนะอยู่ที่นั่น ผู้ได้กล่าวเรื่องเราว่า เราจะได้เป็นกษัตริย์เหนือประชาชนนี้</verse>
				<verse number="3">เจ้าจงเอาขนมปังสิบก้อน ขนมหวานบ้าง และน้ำผึ้งไหหนึ่ง ไปหาท่าน ท่านจะบอกเจ้าว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเด็กนั้น”</verse>
				<verse number="4">มเหสีของเยโรโบอัมก็ทำตามนั้น พระนางทรงลุกขึ้น เสด็จไปเมืองชีโลห์ เสด็จมาถึงบ้านของอาหิยาห์ ส่วนอาหิยาห์มองไม่เห็น เพราะว่าตาของท่านมืดมัวด้วยอายุของท่าน</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ตรัสกับอาหิยาห์ว่า “ดูสิ มเหสีของเยโรโบอัมกำลังมา เพื่อจะถามเจ้าเรื่องลูกของนาง เพราะเด็กนั้นป่วย เจ้าจงบอกนางอย่างนี้” เมื่อพระนางเสด็จไปถึง ก็แสร้งทำเป็นหญิงอื่น</verse>
				<verse number="6">แต่เมื่ออาหิยาห์ได้ยินเสียงฝีพระบาทของพระนางมาถึงประตู ท่านจึงพูดว่า “ขอเชิญพระมเหสีของเยโรโบอัมเสด็จเข้ามาข้างใน ทำไมจึงทรงแสร้งทำเป็นหญิงอื่นเล่า? เพราะข้าพระบาทได้รับพระบัญชาให้ทูลข่าวอันน่าสลดใจแก่พระนาง</verse>
				<verse number="7">ขอเสด็จไปทูลเยโรโบอัมว่า ‘พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า “เพราะเราได้ยกเจ้าขึ้นจากฝูงชน และทำให้เจ้าเป็นประมุขเหนืออิสราเอลประชากรของเรา</verse>
				<verse number="8">และได้ฉีกราชอาณาจักรจากราชวงศ์ของดาวิดมาให้เจ้า แต่เจ้าก็ไม่เหมือนอย่างดาวิดผู้รับใช้ของเรา ผู้รักษาบัญญัติทั้งหลายของเรา และติดตามเราด้วยสุดใจของเขา ทำแต่สิ่งที่ถูกต้องในสายตาของเรา</verse>
				<verse number="9">แต่เจ้าได้ทำชั่วยิ่งกว่าทุกคนที่อยู่ก่อนเจ้า เจ้าไปสร้างพระอื่นและรูปหล่อโลหะ และทำให้เราโกรธ และได้เหวี่ยงเราทิ้งเบื้องหลังของเจ้า</verse>
				<verse number="10">เพราะฉะนั้น นี่แน่ะ เราจะนำเหตุร้ายมาเหนือราชวงศ์ของเยโรโบอัม และจะตัดชายทุกคนจากเยโรโบอัม ทั้งทาสและไทในอิสราเอล และจะผลาญราชวงศ์เยโรโบอัมเสียอย่างสิ้นเชิง อย่างที่คนเผามูลสัตว์ให้ไหม้จนสิ้น</verse>
				<verse number="11">ใครในวงศ์เยโรโบอัมที่ตายในเมือง สุนัขจะกิน และใครตายในทุ่งนา นกในอากาศจะกิน เพราะพระยาห์เวห์ตรัสแล้ว” ’</verse>
				<verse number="12">เพราะฉะนั้น ขอลุกขึ้นเสด็จไปยังพระตำหนักของพระนาง เมื่อพระนางเสด็จเข้าเมือง พระกุมารนั้นก็จะสิ้นพระชนม์</verse>
				<verse number="13">แล้วอิสราเอลทั้งหมดจะไว้ทุกข์ให้ และจะฝังพระศพไว้ เพราะพระกุมารผู้เดียวเท่านั้นในราชวงศ์เยโรโบอัมที่จะไปถึงอุโมงค์ฝังศพ เพราะในตัวพระกุมารซึ่งอยู่ในราชวงศ์ของเยโรโบอัมนั้น ยังพบบางสิ่งที่พอพระทัยพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="14">ยิ่งกว่านั้นอีก พระยาห์เวห์จะทรงตั้งกษัตริย์องค์หนึ่งเหนืออิสราเอล ผู้จะกำจัดราชวงศ์ของเยโรโบอัมเสียในวันนี้และตั้งแต่นี้ไป</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์จะทรงตีอิสราเอลดุจไม้อ้อสั่นอยู่ในน้ำ และจะทรงถอนรากอิสราเอลออกเสียจากแผ่นดินอันดีนี้ ซึ่งพระองค์ประทานแก่บรรพบุรุษของพวกเขา และจะกระจายพวกเขาไปฟากตะวันออกของแม่น้ำยูเฟรติส เพราะเขาทั้งหลายได้สร้างบรรดาพระอาเช-ราห์ ทำให้พระยาห์เวห์ทรงพระพิโรธ</verse>
				<verse number="16">และพระองค์จะทรงมอบอิสราเอลไว้ เพราะบาปของเยโรโบอัม ซึ่งท่านได้ทำและทำให้อิสราเอลทำบาปด้วย”</verse>
				<verse number="17">แล้วมเหสีของเยโรโบอัมทรงลุกขึ้น เสด็จจากไป และเสด็จถึงเมืองทีรซาห์ เมื่อพระนางเสด็จถึงธรณีประตูพระตำหนัก พระกุมารก็สิ้นพระชนม์</verse>
				<verse number="18">แล้วคนอิสราเอลทั้งหมดก็ฝังพระศพพระกุมารและไว้ทุกข์ให้ ตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ ซึ่งตรัสทางผู้รับใช้ของพระองค์คืออาหิยาห์ผู้เผยพระวจนะ</verse>
				<verse number="19">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของเยโรโบอัม เรื่องพระองค์ทรงทำศึก และทรงครอบครองอย่างไรนั้น ดูสิ ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="20">เยโรโบอัมทรงครองราชย์เป็นเวลา 22 ปี และทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพระองค์ แล้วนาดับพระราชโอรสของพระองค์ก็ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
				<verse number="21">เรโหโบอัมพระราชโอรสของซาโลมอนทรงครองราชย์ในยูดาห์ เมื่อเรโหโบอัมทรงเป็นกษัตริย์นั้น พระองค์มีพระชนมายุ 41 พรรษา และทรงครองราชย์ 17 ปีในกรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งเป็นเมืองที่พระยาห์เวห์ทรงเลือกจากเผ่าทั้งหมดของอิสราเอล เพื่อจะสถาปนาพระนามของพระองค์ไว้ที่นั่น พระราชมารดาของพระองค์มีพระนามว่า นาอามาห์คนอัมโมน</verse>
				<verse number="22">ยูดาห์ทำชั่วในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ และทำให้พระองค์ขุ่นเคืองพระทัยยิ่งกว่าที่บรรพบุรุษได้ทำทั้งสิ้น เพราะบาปที่พวกเขาได้ทำนั้น</verse>
				<verse number="23">พวกเขาสร้างสิ่งเหล่านี้ให้ตัวเอง คือปูชนียสถานสูง เสาศักดิ์สิทธิ์ และบรรดาพระอาเช-ราห์ บนเนินเขาสูงทุกเนิน และใต้ต้นไม้เขียวทุกต้น</verse>
				<verse number="24">ยิ่งกว่านั้นมีเทวทาส ในแผ่นดินนั้นด้วย และพวกเขาได้ทำตามสิ่งที่น่าเกลียดน่าชังทุกอย่างของบรรดาประชาชาติ ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงขับไล่ออกไปให้พ้นหน้าประชาชนอิสราเอล</verse>
				<verse number="25">ในปีที่ห้าแห่งกษัตริย์เรโหโบอัม ชิชักกษัตริย์อียิปต์เสด็จขึ้นมารบกับกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="26">พระองค์ทรงเอาทรัพย์สมบัติแห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และทรัพย์สมบัติแห่งพระราชวังของกษัตริย์ พระองค์ทรงเอาไปทุกอย่าง และทรงเอาโล่ทองคำทั้งหมดที่ซาโลมอนทรงสร้างไว้นั้นไปด้วย</verse>
				<verse number="27">และกษัตริย์เรโหโบอัมทรงทำโล่ทองสัมฤทธิ์ขึ้นแทน และมอบไว้ในมือของพวกทหารรักษาพระองค์ ผู้เฝ้าประตูพระราชวัง</verse>
				<verse number="28">เมื่อพระราชาเสด็จไปยังพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ทหารรักษาพระองค์ก็ถือโล่ออกมา แล้วนำกลับไปเก็บไว้ในห้องทหารรักษาพระองค์ตามเดิม</verse>
				<verse number="29">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของเรโหโบอัม และทุกสิ่งที่ทรงกระทำ ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งยูดาห์ไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="30">มีสงครามระหว่างเรโหโบอัมกับเยโรโบอัมตลอดรัชสมัย</verse>
				<verse number="31">และเรโหโบอัมก็ทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพระองค์ และเขาฝังพระศพไว้กับบรรพบุรุษของพระองค์ในนครดาวิด พระราชมารดาของพระองค์มีพระนามว่า นาอามาห์คนอัมโมน และอาบียัมพระราชโอรสก็ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ในปีที่สิบแปดแห่งรัชกาลเยโรโบอัมบุตรเนบัท อาบียัมทรงครองยูดาห์</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็มสามปี พระนามของพระราชมารดาคือ มาอาคาห์ บุตรหญิงของอาบีชาโลม</verse>
				<verse number="3">พระองค์ทรงดำเนินตามบาปทุกอย่าง ซึ่งพระราชบิดาของพระองค์ทรงทำต่อพระพักตร์พระองค์ และพระทัยของพระองค์ก็ไม่ภักดีต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของพระองค์ ไม่เหมือนอย่างพระทัยของดาวิดบรรพบุรุษของพระองค์</verse>
				<verse number="4">อย่างไรก็ดี เพราะเห็นแก่ดาวิด พระยาห์เวห์พระเจ้าของพระองค์ได้ประทานประทีปอันหนึ่งแก่อาบียัมในกรุงเยรูซาเล็ม คือทรงตั้งพระราชโอรสแทน และทรงสถาปนากรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="5">เพราะว่าดาวิดทรงทำสิ่งที่ถูกต้องในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ และไม่ได้หันไปจากสิ่งใด ซึ่งพระเจ้าทรงบัญชาตลอดพระชนม์ชีพของพระองค์ นอกจากเรื่องอุรียาห์คนฮิตไทต์</verse>
				<verse number="6">มีสงครามระหว่างเรโหโบอัมกับเยโรโบอัม ตลอดพระชนม์ชีพของอาบียัม</verse>
				<verse number="7">พระราชกิจอื่นๆ ของอาบียัม และทุกสิ่งที่ทรงทำ ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งยูดาห์ไม่ใช่หรือ? และมีสงครามระหว่างอาบียัมและเยโรโบอัม</verse>
				<verse number="8">อาบียัมก็ทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพระองค์ และเขาได้ฝังพระศพของพระองค์ไว้ในนครดาวิด และอาสาพระราชโอรสของพระองค์ก็ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
				<verse number="9">ในปีที่ยี่สิบแห่งรัชกาลเยโรโบอัมพระราชาแห่งอิสราเอล อาสาได้ขึ้นครองราชย์เป็นพระราชาแห่งยูดาห์</verse>
				<verse number="10">และทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 41 ปี พระอัยกี ของพระองค์มีพระนามว่า มาอาคาห์ บุตรหญิงของอาบีชาโลม</verse>
				<verse number="11">อาสาทรงทำสิ่งที่ถูกต้องในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ เหมือนอย่างดาวิดบรรพบุรุษของพระองค์</verse>
				<verse number="12">พระองค์ทรงกวาดล้างพวกเทวทาส เสียจากแผ่นดิน และรื้อถอนรูปเคารพทั้งสิ้น ซึ่งบรรพบุรุษของพระองค์ทำไว้</verse>
				<verse number="13">และพระองค์ทรงถอดมาอาคาห์พระอัยกีจากตำแหน่งพระราชชนนี เพราะพระนางทำรูปเคารพน่าเกลียดน่าชังเพื่อพระอาเช-ราห์ และอาสาทรงทำลายรูปเคารพของพระนาง และทรงเผาเสียที่ลำธารขิดโรน</verse>
				<verse number="14">แต่ปูชนียสถานสูงต่างๆ ยังไม่ได้ถูกกำจัด ถึงอย่างนั้น พระทัยของอาสาก็ภักดีต่อพระยาห์เวห์ตลอดรัชสมัยของพระองค์</verse>
				<verse number="15">พระองค์ทรงนำของที่พระราชบิดาของพระองค์ และของที่พระองค์เองทรงอุทิศถวาย เข้าไปในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ได้แก่ เงิน ทองคำ และเครื่องใช้ต่างๆ</verse>
				<verse number="16">มีสงครามระหว่างอาสากับบาอาชาพระราชาแห่งอิสราเอล ตลอดสมัยของพระองค์ทั้งสอง</verse>
				<verse number="17">บาอาชาพระราชาแห่งอิสราเอลได้ทรงขึ้นมาต่อสู้กับยูดาห์ และได้สร้างเมืองรามาห์ เพื่อไม่ให้ใครเข้าไปเฝ้าหรือออกมาจากอาสาพระราชาแห่งยูดาห์</verse>
				<verse number="18">แล้วอาสาทรงเอาเงินและทองคำทั้งหมด ซึ่งเหลืออยู่ในคลังแห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และในคลังแห่งพระราชวังของพระราชา มอบไว้ในมือของข้าราชการของพระองค์ และกษัตริย์อาสาทรงใช้พวกเขาไปเฝ้าเบนฮาดัดพระราชโอรสของทับริมโมน ผู้เป็นพระราชโอรสของเฮซีโอนกษัตริย์แห่งซีเรีย ผู้ประทับในเมืองดามัสกัส ทูลว่า</verse>
				<verse number="19">“ขอให้มีสนธิสัญญาระหว่างข้าพเจ้ากับท่าน ดังที่มีอยู่ระหว่างพระราชบิดาของข้าพเจ้าและของท่าน นี่แน่ะ ข้าพเจ้าส่งบรรณาการเป็นเงินและทองคำมายังท่าน ขอท่านจงไปยกเลิกสนธิสัญญาของท่านที่มีกับบาอาชาพระราชาแห่งอิสราเอลเสีย เพื่อเขาจะถอยทัพไปจากข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="20">แล้วเบนฮาดัดก็ทรงฟังกษัตริย์อาสา และส่งบรรดาผู้บัญชาการกองทัพของพระองค์ไปสู้กับเมืองต่างๆ ของอิสราเอล และเขาได้โจมตีเมืองอิโยน เมืองดาน เมืองอาเบลเบธมาอาคาห์ และดินแดนคินเนโรททั้งหมด และดินแดนนัฟทาลีทั้งหมด</verse>
				<verse number="21">เมื่อบาอาชาทรงทราบเรื่อง พระองค์ก็ทรงหยุดสร้างเมืองรามาห์ และพระองค์ประทับที่เมืองทีรซาห์</verse>
				<verse number="22">แล้วกษัตริย์อาสาทรงประกาศไปทั่วยูดาห์ ไม่ยกเว้นใครเลย และเขาทั้งหลายขนหินของเมืองรามาห์ และไม้ของเมืองนั้นซึ่งบาอาชาทรงใช้สร้างอยู่นั้น กษัตริย์อาสาก็ทรงเอามาสร้างเมืองเกบาแห่งเบนยามินและเมืองมิสปาห์</verse>
				<verse number="23">พระราชกิจอื่นๆ ทั้งหมดของอาสา รวมทั้งพระราชอำนาจทั้งสิ้นของพระองค์ และทุกสิ่งซึ่งทรงกระทำ และเมืองต่างๆ ซึ่งพระองค์ทรงสร้าง ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งยูดาห์ไม่ใช่หรือ? แต่เมื่อทรงพระชราแล้ว ก็เกิดพระโรคขึ้นที่พระบาท</verse>
				<verse number="24">และอาสาก็ทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพระองค์ และเขาฝังพระศพไว้กับบรรพบุรุษของพระองค์ในนครดาวิด บรรพชนของพระองค์ และเยโฮชาฟัทพระราชโอรสของพระองค์ก็ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
				<verse number="25">นาดับพระราชโอรสของเยโรโบอัม ทรงครองอิสราเอลในปีที่สองแห่งรัชกาลอาสาพระราชาแห่งยูดาห์ และทรงครองอิสราเอลสองปี</verse>
				<verse number="26">พระองค์ทรงทำชั่วในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ และทรงดำเนินในทางของพระราชบิดาของพระองค์ และในบาปซึ่งทรงทำให้อิสราเอลทำบาปด้วย</verse>
				<verse number="27">บาอาชาบุตรอาหิยาห์ เชื้อสายของยิสสาคาร์คิดกบฏต่อพระองค์ และบาอาชาประหารพระองค์เสียที่เมืองกิบเบโธน ซึ่งเป็นของฟีลิสเตีย เพราะนาดับและคนอิสราเอลทั้งสิ้นกำลังล้อมเมืองกิบเบโธนอยู่</verse>
				<verse number="28">ดังนั้นบาอาชาจึงฆ่าพระองค์เสียในปีที่สามแห่งรัชกาลอาสากษัตริย์แห่งยูดาห์ และขึ้นครองราชย์แทน</verse>
				<verse number="29">พอทรงเป็นกษัตริย์ ก็ประหารราชวงศ์ของเยโรโบอัมเสียสิ้น ไม่มีใครรอดมาได้สักคนเดียวเลย พระองค์ทรงทำลายเสียสิ้นตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์ ซึ่งตรัสโดยผู้รับใช้ของพระองค์คืออาหิยาห์ชาวชีโลห์</verse>
				<verse number="30">เป็นเพราะบาปต่างๆ ของเยโรโบอัมที่ได้ทรงกระทำ และซึ่งพระองค์ได้ทรงทำให้อิสราเอลทำบาปด้วย และเพราะพระองค์ทรงทำให้พระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลทรงพระพิโรธ</verse>
				<verse number="31">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของนาดับ และทุกสิ่งซึ่งทรงกระทำ ได้บันทึกในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งอิสราเอลไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="32">มีสงครามระหว่างอาสากับบาอาชาพระราชาแห่งอิสราเอล ตลอดสมัยของทั้งสองพระองค์</verse>
				<verse number="33">ในปีที่สามแห่งรัชกาลอาสาพระราชาแห่งยูดาห์ บาอาชาบุตรอาหิยาห์ทรงครองอิสราเอลทั้งหมดที่เมืองทีรซาห์เป็นเวลา 24 ปี</verse>
				<verse number="34">พระองค์ทรงทำชั่วในสายพระเนตรพระยาห์เวห์ และดำเนินในทางของเยโรโบอัม และในบาปของพระองค์ซึ่งทรงทำให้อิสราเอลทำบาปด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">แล้วพระวจนะของพระยาห์เวห์ได้มาถึงเยฮูบุตรฮานานี กล่าวโทษบาอาชาว่า</verse>
				<verse number="2">“ในเมื่อเราได้เชิดชูเจ้าขึ้นมาจากผงคลี และตั้งเจ้าเป็นประมุขเหนืออิสราเอลประชากรของเรา แต่เจ้าได้ดำเนินตามทางของเยโรโบอัม และได้ทำให้อิสราเอลประชากรของเราทำบาป ทำให้เราโกรธด้วยบาปของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="3">นี่แน่ะ บาอาชา เราจะกวาดล้างเจ้าและราชวงศ์ของเจ้าให้สิ้น และทำให้ราชวงศ์ของเจ้าเหมือนกับราชวงศ์ของเยโรโบอัมบุตรเนบัท</verse>
				<verse number="4">ผู้ใดในวงศ์บาอาชาที่ตายในเมือง สุนัขจะกิน และผู้ใดที่ตายในทุ่งนา นกในอากาศจะกิน”</verse>
				<verse number="5">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของบาอาชา และสิ่งที่พระองค์ทรงทำ และพระราชอำนาจของพระองค์ ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งอิสราเอลไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="6">และบาอาชาทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพระองค์ และเขาฝังพระศพไว้ที่เมืองทีรซาห์ และเอลาห์พระราชโอรสก็ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
				<verse number="7">ยิ่งกว่านั้นอีก พระวจนะของพระยาห์เวห์ได้มาโดยผู้เผยพระวจนะเยฮูบุตรฮานานี กล่าวโทษบาอาชาและเชื้อวงศ์ของพระองค์ ทั้งเรื่องความชั่วทุกอย่างซึ่งทรงทำในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ คือทำให้พระองค์กริ้วด้วยพระราชกิจแห่งพระหัตถ์ของพระราชา ที่เป็นเหมือนกับราชวงศ์ของเยโรโบอัม และเรื่องที่บาอาชาทรงทำลายราชวงศ์นั้นด้วย</verse>
				<verse number="8">ในปีที่ยี่สิบหกแห่งรัชกาลอาสากษัตริย์ของยูดาห์ เอลาห์พระราชโอรสของบาอาชาทรงเริ่มครองอิสราเอลในเมืองทีรซาห์ และทรงครองอยู่สองปี</verse>
				<verse number="9">แต่ศิมรีข้าราชการของพระองค์ ซึ่งเป็นผู้บัญชาการกองรถรบครึ่งหนึ่งของพระองค์ ได้คิดกบฏต่อพระองค์ เมื่อพระองค์ประทับที่เมืองทีรซาห์ พระองค์ทรงดื่มจนเมาในบ้านของอารซา ผู้บัญชาการราชสำนักในเมืองทีรซาห์</verse>
				<verse number="10">ศิมรีได้เข้ามาฟันพระองค์ล้มลงและประหารพระองค์เสีย ในปีที่ยี่สิบเจ็ดแห่งรัชกาลอาสาพระราชาของยูดาห์ แล้วก็ขึ้นเป็นกษัตริย์แทน</verse>
				<verse number="11">และต่อมาเมื่อศิมรีทรงเป็นกษัตริย์ พอประทับบนบัลลังก์ ก็ทรงประหารราชวงศ์ของบาอาชาเสียสิ้น พระองค์ไม่ทรงเหลือชายสักคนเดียวที่เป็นญาติสนิท หรือมิตรสหายของบาอาชาไว้เลย</verse>
				<verse number="12">ดังนั้นศิมรีทรงทำลายราชวงศ์ของบาอาชาจนสิ้น ตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ซึ่งทรงกล่าวโทษบาอาชาโดยเยฮูผู้เผยพระวจนะ</verse>
				<verse number="13">เพราะบาปทั้งสิ้นของบาอาชาและบาปของเอลาห์ พระราชโอรสของพระองค์ซึ่งได้ทรงกระทำ และทรงทำให้อิสราเอลทำบาปด้วย ทำให้พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลกริ้วด้วยเรื่องรูปเคารพ</verse>
				<verse number="14">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของเอลาห์ และทุกสิ่งซึ่งทรงกระทำ ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งอิสราเอลไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="15">ในปีที่ยี่สิบเจ็ดแห่งรัชกาลอาสากษัตริย์แห่งยูดาห์ ศิมรีทรงครองราชย์ได้เจ็ดวันในเมืองทีรซาห์ ส่วนไพร่พลได้ตั้งค่ายรบกับเมืองกิบเบโธนของคนฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="16">เมื่อไพร่พลซึ่งตั้งค่ายอยู่นั้นทราบข่าวว่า “ศิมรีได้กบฏและได้ปลงพระชนม์พระราชาเสียแล้ว” คนอิสราเอลทั้งสิ้นจึงตั้งอม-รีผู้บัญชาการกองทัพให้เป็นพระราชาเหนืออิสราเอลในวันนั้นที่ในค่าย</verse>
				<verse number="17">อม-รีและคนอิสราเอลทั้งสิ้นได้ขึ้นไปจากเมืองกิบเบโธน เขาทั้งหลายเข้าล้อมเมืองทีรซาห์</verse>
				<verse number="18">และต่อมาเมื่อศิมรีทรงเห็นว่าเมืองนั้นแตกแล้ว ก็เสด็จเข้าไปในป้อมของพระราชวัง และทรงเผาพระราชวังเสียด้วยไฟ และสิ้นพระชนม์</verse>
				<verse number="19">เพราะบาปซึ่งพระองค์ทรงทำไว้ คือทรงทำชั่วในสายพระเนตรพระยาห์เวห์ ทรงดำเนินในทางของเยโรโบอัม และด้วยบาปซึ่งพระองค์ทรงทำ ทรงนำอิสราเอลทำบาปด้วย</verse>
				<verse number="20">ส่วนพระราชกิจนอกนั้นของศิมรี รวมทั้งการกบฏซึ่งพระองค์ทรงก่อ ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งอิสราเอลไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="21">แล้วประชาชนอิสราเอลได้แบ่งออกเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่งของประชาชนติดตามทิบนีบุตรกีนัท และยกท่านขึ้นเป็นกษัตริย์ และอีกครึ่งหนึ่งติดตามอม-รี</verse>
				<verse number="22">แต่ประชาชนที่ติดตามอม-รีได้รบชนะประชาชนที่ติดตามทิบนีบุตรกีนัท ทิบนีจึงสิ้นชีวิต และอม-รีก็ขึ้นเป็นกษัตริย์</verse>
				<verse number="23">ในปีที่สามสิบเอ็ดแห่งรัชกาลอาสาพระราชาแห่งยูดาห์ อม-รีได้เริ่มครองอิสราเอล และทรงครองอยู่ 12 ปี พระองค์ทรงครองในเมืองทีรซาห์ 6 ปี</verse>
				<verse number="24">พระองค์ทรงซื้อภูเขาสะมาเรียจากเชเมอร์ด้วยเงินสองตะลันต์ และทรงสร้างเมืองบนภูเขานั้น และทรงขนานนามเมืองที่ทรงสร้างนั้นว่า สะมาเรีย ตามชื่อของเชเมอร์ผู้เป็นเจ้าของภูเขานั้น</verse>
				<verse number="25">อม-รีทรงทำสิ่งที่ชั่วในสายพระเนตรพระยาห์เวห์ และทรงทำชั่วยิ่งกว่าบรรดากษัตริย์ผู้อยู่ก่อนพระองค์</verse>
				<verse number="26">เพราะพระองค์ทรงดำเนินตามทางทั้งสิ้นของเยโรโบอัมบุตรเนบัท และตามบาปของพระองค์ซึ่งทำให้อิสราเอลทำบาปด้วย ทำให้พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลกริ้วด้วยรูปเคารพทั้งหลายของพวกเขา</verse>
				<verse number="27">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของอม-รีซึ่งทรงทำ และพระราชอำนาจซึ่งทรงสำแดง ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งอิสราเอลไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="28">และอม-รีทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพระองค์ และเขาฝังพระศพไว้ในกรุงสะมาเรีย และอาหับพระราชโอรสของพระองค์ก็ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
				<verse number="29">ในปีที่สามสิบแปดแห่งรัชกาลอาสาพระราชาของยูดาห์ อาหับพระราชโอรสของอม-รีทรงเริ่มครองอิสราเอล และอาหับพระราชโอรสของอม-รีได้ทรงครองอิสราเอลในกรุงสะมาเรีย 22 ปี</verse>
				<verse number="30">และอาหับพระราชโอรสของอม-รีได้ทรงทำชั่วในสายพระเนตรพระยาห์เวห์ มากยิ่งกว่าบรรดาพระราชาที่อยู่ก่อนพระองค์</verse>
				<verse number="31">และต่อมา ดูเหมือนว่า การที่พระองค์ทรงดำเนินตามบาปของเยโรโบอัมบุตรเนบัทนั้นเป็นสิ่งเล็กน้อย พระองค์จึงทรงรับเยเซเบลพระราชธิดาของเอ็ทบาอัลพระราชาของชาวไซดอนมาเป็นมเหสี และไปปรนนิบัติพระบาอัล และนมัสการพระนั้น</verse>
				<verse number="32">พระองค์ทรงตั้งแท่นบูชาพระบาอัลในนิเวศของพระบาอัล ซึ่งพระองค์ได้ทรงสร้างไว้ในกรุงสะมาเรีย</verse>
				<verse number="33">และอาหับทรงสร้างพระอาเช-ราห์ อาหับทรงทำการที่ทำให้พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลทรงพระพิโรธ มากยิ่งกว่าพระราชาแห่งอิสราเอลทุกพระองค์ซึ่งอยู่ก่อนพระองค์</verse>
				<verse number="34">ในรัชกาลของพระองค์ ฮีเอลชาวเบธเอลได้สร้างเมืองเยรีโค ท่านได้วางรากฐานเมืองนั้นโดยต้องเสียอาบีรัมบุตรหัวปีของท่าน และตั้งประตูเมืองโดยต้องเสียเสกุบบุตรสุดท้องของท่าน ตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ ซึ่งตรัสทางโยชูวาบุตรนูน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">เอลียาห์ชาวทิชบีอาศัยอยู่ในกิเลอาด ได้ทูลอาหับว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล ผู้ซึ่งข้าพระบาทปรนนิบัติ ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด จะไม่มีน้ำค้างหรือฝนในปีเหล่านี้ฉันนั้น นอกจากตามคำของข้าพระบาท”</verse>
				<verse number="2">แล้วพระวจนะของพระยาห์เวห์มายังท่านว่า</verse>
				<verse number="3">“จงออกจากที่นี่ไปทางตะวันออก และซ่อนตัวข้างลำธารเครีท ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดน</verse>
				<verse number="4">เจ้าจะดื่มน้ำจากลำธาร และเราได้สั่งฝูงกาให้เลี้ยงเจ้าที่นั่น”</verse>
				<verse number="5">ท่านจึงไปและทำตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ ท่านไปอาศัยอยู่ข้างลำธารเครีท ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดน</verse>
				<verse number="6">ฝูงกาก็นำขนมปังและเนื้อมาให้ท่านในเวลาเช้า และนำขนมปังและเนื้อมาในเวลาเย็น และท่านก็ดื่มน้ำจากลำธาร</verse>
				<verse number="7">และต่อมาอีกหลายวัน ลำธารก็แห้ง เพราะไม่มีฝนในแผ่นดิน</verse>
				<verse number="8">แล้วพระวจนะของพระยาห์เวห์มายังเอลียาห์ว่า</verse>
				<verse number="9">“จงลุกขึ้นไปยังเมืองศาเรฟัท ซึ่งขึ้นกับเมืองไซดอน และอาศัยอยู่ที่นั่น นี่แน่ะ เราได้สั่งหญิงม่ายคนหนึ่ง ที่นั่นให้เลี้ยงเจ้า”</verse>
				<verse number="10">ท่านจึงลุกขึ้นไปยังเมืองศาเรฟัท และเมื่อมาถึงประตูเมือง นี่แน่ะ หญิงม่ายคนหนึ่งที่นั่นกำลังเก็บฟืน ท่านจึงเรียกนางว่า “ขอเอาน้ำใส่ภาชนะมาให้ฉันสักหน่อย เพื่อฉันจะได้ดื่ม”</verse>
				<verse number="11">ขณะเมื่อนางจะไปเอาน้ำมา ท่านก็เรียกนางแล้วบอกว่า “ขอนำขนมปังใส่มือมาให้ฉันสักหน่อยหนึ่ง”</verse>
				<verse number="12">และนางตอบว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด ดิฉันไม่มีขนมปัง เลย มีแต่แป้งสักกำมือหนึ่งในหม้อ และน้ำมันเล็กน้อยในไห ดูสิ ดิฉันกำลังเก็บฟืนสองสามอัน เพื่อจะเข้าไปทำขนมสำหรับตัวเองและลูกชาย เพื่อเราจะได้กินแล้วก็ตาย”</verse>
				<verse number="13">แต่เอลียาห์บอกนางว่า “อย่ากลัวเลย จงไปทำตามที่เธอพูด แต่จงทำขนมก้อนเล็กให้ฉันก่อน แล้วเอามาให้ฉัน ภายหลังจึงทำสำหรับตัวเธอและลูกของเธอ</verse>
				<verse number="14">เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ‘แป้งในหม้อนั้นจะไม่ขาด และน้ำมันในไหนั้นจะไม่หมด จนกว่าจะถึงวันที่พระยาห์เวห์ทรงส่งฝนลงมายังพื้นดิน’ ”</verse>
				<verse number="15">นางก็ไปทำตามคำของเอลียาห์ แล้วนางและครอบครัวกับเอลียาห์ก็รับประทานอยู่หลายวัน</verse>
				<verse number="16">แป้งในหม้อก็ไม่ขาด และน้ำมันในไหก็ไม่หมด ตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ซึ่งตรัสทางเอลียาห์</verse>
				<verse number="17">และต่อมาหลังจากนี้ บุตรชายของหญิงนั้นผู้เป็นเจ้าของบ้านก็ล้มป่วย และมีอาการสาหัสมาก จนไม่มีลมหายใจเหลืออยู่แล้ว</verse>
				<verse number="18">นางจึงกล่าวแก่เอลียาห์ว่า “โอ คนของพระเจ้า ดิฉันทำอะไรให้ท่าน? ท่านจึงมาหาดิฉัน เพื่อฟื้นความผิดของดิฉัน และทำให้ลูกของดิฉันตาย”</verse>
				<verse number="19">แต่ท่านพูดกับนางว่า “เอาลูกของเธอมาให้ฉันเถิด” ท่านก็นำเขาไปจากอ้อมอกของนาง อุ้มขึ้นไปที่ห้องชั้นบนที่ท่านพักอยู่ และวางเขาบนที่นอนของท่านเอง</verse>
				<verse number="20">และท่านร้องทูลพระยาห์เวห์ว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์ พระองค์ทรงนำเหตุร้ายมาเหนือหญิงม่ายที่ข้าพระองค์อาศัยอยู่ด้วยทีเดียวหรือ? โดยทรงประหารบุตรของนางเสีย”</verse>
				<verse number="21">แล้วท่านก็เหยียดตัวลงทับเด็กนั้นสามครั้ง และร้องทูลพระยาห์เวห์ว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอชีวิตของเด็กคนนี้มาเข้าในตัวเขาอีก”</verse>
				<verse number="22">และพระยาห์เวห์ทรงฟังเสียงของเอลียาห์ และชีวิตของเด็กนั้นมาเข้าในตัวเขาอีก และเขาก็มีชีวิตอีก</verse>
				<verse number="23">และเอลียาห์ก็อุ้มเด็กนั้น นำลงมาจากห้องชั้นบนเข้าไปในบ้าน และมอบเขาให้มารดาของเด็กและเอลียาห์บอกว่า “ดูซิ ลูกของเธอมีชีวิตอยู่”</verse>
				<verse number="24">และหญิงนั้นพูดกับเอลียาห์ว่า “ตอนนี้ดิฉันทราบแล้วว่าท่านเป็นคนของพระเจ้า และพระวจนะของพระยาห์เวห์จากปากของท่านเป็นความจริง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">และหลายวันต่อมา พระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงเอลียาห์ในปีที่สามว่า “จงไปปรากฏตัวต่ออาหับ และเราจะส่งฝนลงมายังพื้นดิน”</verse>
				<verse number="2">เอลียาห์ก็ไปปรากฏตัวต่ออาหับ เวลานั้นมีการกันดารอาหารอย่างหนักในสะมาเรีย</verse>
				<verse number="3">และอาหับรับสั่งเรียกโอบาดีห์ผู้บัญชาการราชสำนัก (ฝ่ายโอบาดีห์นั้นยำเกรงพระยาห์เวห์ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="4">เมื่อเยเซเบลกำจัดผู้เผยพระวจนะของพระยาห์เวห์ โอบาดีห์ได้นำผู้เผยพระวจนะ 100 คนซ่อนไว้ตามถ้ำ แห่งละ 50 คน และเลี้ยงเขาทั้งหลายด้วยอาหารและน้ำ)</verse>
				<verse number="5">และอาหับตรัสสั่งโอบาดีห์ว่า “จงไปให้ทั่วแผ่นดิน ไปยังธารน้ำพุทุกแห่ง และไปยังลำธารทุกสาย บางทีพวกเราจะพบหญ้า และรักษาชีวิตม้าและล่อให้คงอยู่ได้ และไม่ต้องกำจัดสัตว์บางตัว ”</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น พวกเขาก็แบ่งพื้นที่กันเพื่อออกค้นหา อาหับเสด็จไปทางหนึ่ง โอบาดีห์ไปอีกทางหนึ่ง</verse>
				<verse number="7">เมื่อโอบาดีห์กำลังไปตามทาง นี่แน่ะ เอลียาห์ได้พบเขา และโอบาดีห์ก็จำท่านได้ จึงซบหน้าลงพูดว่า “เอลียาห์ เจ้านายของข้าพเจ้า เป็นท่านเองจริงหรือ?”</verse>
				<verse number="8">และท่านก็ตอบเขาว่า “ฉันเอง จงไปบอกเจ้านายของท่านว่า ‘นี่แน่ะ เอลียาห์อยู่ที่นี่’ ”</verse>
				<verse number="9">และเขากล่าวว่า “ข้าพเจ้าได้ทำผิดอะไร? ท่านจึงมอบข้าพเจ้าผู้รับใช้ของท่านไว้ในพระหัตถ์ของอาหับให้ประหารเสีย</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด ไม่มีประชาชาติหรือราชอาณาจักรใด ที่เจ้านายของข้าพเจ้าไม่ได้ส่งคนไปเสาะหาท่าน และเมื่อเขาทั้งหลายกราบทูลว่า ‘เขาไม่อยู่ที่นี่ พ่ะย่ะค่ะ’ พระองค์ก็ให้ประชาชาติหรือราชอาณาจักรสาบานว่า เขาทั้งหลายไม่ได้พบท่าน</verse>
				<verse number="11">และตอนนี้ท่านกล่าวว่า ‘จงไปบอกเจ้านายของท่านว่า “นี่แน่ะ เอลียาห์อยู่ที่นี่” ’</verse>
				<verse number="12">พอข้าพเจ้าไปจากท่านแล้ว พระวิญญาณของพระยาห์เวห์จะมาพาท่านไป ณ ที่ใดข้าพเจ้าก็ไม่ทราบ ฉะนั้น เมื่อข้าพเจ้าไปทูลกษัตริย์อาหับ และพระองค์ทรงหาท่านไม่พบ พระองค์ก็จะทรงประหารข้าพเจ้าเสีย แต่ข้าพเจ้าผู้รับใช้ของท่านยำเกรงพระยาห์เวห์ตั้งแต่หนุ่มๆ มา</verse>
				<verse number="13">ไม่มีใครเรียนท่าน หรือว่า ข้าพเจ้าได้ทำอะไรเมื่อเยเซเบลประหารผู้เผยพระวจนะของพระยาห์เวห์ ข้าพเจ้าได้ซ่อนผู้เผยพระวจนะของพระยาห์เวห์ 100 คนไว้ตามถ้ำ แห่งละ 50 คน และเลี้ยงเขาด้วยอาหารและน้ำ</verse>
				<verse number="14">และตอนนี้ท่านบอกว่า ‘จงไปบอกเจ้านายของท่านว่า “นี่แน่ะ เอลียาห์อยู่ที่นี่” ’ พระองค์จะทรงประหารข้าพเจ้าเสีย”</verse>
				<verse number="15">และเอลียาห์กล่าวว่า “พระยาห์เวห์จอมทัพผู้ที่ข้าพเจ้าปรนนิบัติ ทรงพระชนม์อยู่แน่นอนฉันใด ข้าพเจ้าจะปรากฏตัวแก่อาหับในวันนี้แน่นอนฉันนั้น”</verse>
				<verse number="16">โอบาดีห์จึงไปเฝ้าอาหับและทูลพระองค์ อาหับก็เสด็จไปพบเอลียาห์</verse>
				<verse number="17">และต่อมา เมื่ออาหับทอดพระเนตรเห็นเอลียาห์ อาหับก็ตรัสกับท่านว่า “เจ้านี่เองหรือ? ผู้ทำความลำบากให้อิสราเอล”</verse>
				<verse number="18">และท่านจึงทูลว่า “ข้าพระบาทไม่ได้ทำความลำบากแก่อิสราเอล แต่ฝ่าพระบาทและราชวงศ์บิดาของฝ่าพระบาทต่างหากได้ทรงกระทำ เพราะพวกฝ่าพระบาทได้ทอดทิ้งพระบัญญัติของพระยาห์เวห์ และติดตามบรรดาพระบาอัล</verse>
				<verse number="19">เพราะฉะนั้น ขอทรงสั่งให้รวบรวมชนอิสราเอลทั้งสิ้น มาพบข้าพระบาทที่ภูเขาคารเมล ทั้งผู้เผยพระวจนะของพระบาอัล 450 คนกับผู้เผยพระวจนะของพระอาเช-ราห์ 400 คนนั้น ผู้รับประทานที่โต๊ะเสวยของพระนางเยเซเบล”</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น อาหับทรงส่งข่าวไปยังคนอิสราเอลทั้งหมด และชุมนุมผู้เผยพระวจนะที่ภูเขาคารเมล</verse>
				<verse number="21">และเอลียาห์ก็เข้ามาใกล้ประชาชนทั้งปวง กล่าวว่า “ท่านทั้งหลายจะลังเลใจอยู่ระหว่างสองฝ่ายนี้นานเท่าไร? ถ้าพระยาห์เวห์ทรงเป็นพระเจ้า จงติดตามพระองค์ แต่ถ้าพระบาอัลเป็น ก็จงตามท่านไปเถิด” แต่ประชาชนไม่ตอบท่านสักคำเดียว</verse>
				<verse number="22">แล้วเอลียาห์พูดกับประชาชนว่า “ข้าพเจ้าผู้เดียวเป็นผู้เผยพระวจนะของพระยาห์เวห์ที่เหลืออยู่ แต่ผู้เผยพระวจนะของพระบาอัลมี 450 คน</verse>
				<verse number="23">ให้พวกเขามอบวัวผู้สองตัวแก่พวกเรา แล้วให้พวกเขาเลือกวัวตัวหนึ่ง สับเป็นท่อนๆ วางไว้บนกองฟืนแต่อย่าใส่ไฟ ส่วนข้าพเจ้าจะเตรียมวัวอีกตัวหนึ่ง แล้ววางไว้บนฟืนและไม่ใส่ไฟ</verse>
				<verse number="24">แล้วท่านทั้งหลายจงร้องออกพระนามพระเจ้า ของท่าน ส่วนข้าพเจ้าจะร้องออกพระนามพระยาห์เวห์ พระองค์ไหนตอบด้วยไฟ พระองค์นั้นแหละเป็นพระเจ้าแท้” และประชาชนทั้งปวงก็ตอบว่า “อย่างที่พูดก็ดีแล้ว”</verse>
				<verse number="25">แล้วเอลียาห์พูดกับพวกผู้เผยพระวจนะของพระบาอัลว่า “จงเลือกวัวผู้ตัวหนึ่งสำหรับพวกท่านและตระเตรียมก่อน เพราะพวกท่านมีมาก จงร้องออกพระนามพระเจ้าของท่าน แต่อย่าใส่ไฟ”</verse>
				<verse number="26">เขาทั้งหลายก็เอาวัวผู้ที่มีคนให้มา และเขาทั้งหลายก็จัดเตรียม และร้องออกพระนามพระบาอัลตั้งแต่เช้าจนเที่ยง กล่าวว่า “พระบาอัล ขอตอบเราเถิด” แต่ก็ไม่มีเสียงและไม่มีใครตอบ แล้วพวกเขาก็เต้นโขยกเขยกอยู่รอบแท่นซึ่งเขาได้สร้างขึ้นนั้น</verse>
				<verse number="27">เมื่อถึงเวลาเที่ยง เอลียาห์ก็เย้ยเขาทั้งหลายว่า “ร้องให้ดังๆ ซี เพราะท่านเป็นพระเจ้า ท่านกำลังภาวนาอยู่ หรือท่านกำลังถ่ายทุกข์ หรือท่านไปเที่ยว หรือบางทีท่านกำลังหลับอยู่ และจะต้องปลุก”</verse>
				<verse number="28">เขาทั้งหลายก็ร้องเสียงดัง และเชือดเฉือนตัวเองตามธรรมเนียมของเขาด้วยดาบและหลาว จนเลือดไหลพุ่งออกมาตามตัว</verse>
				<verse number="29">และเมื่อผ่านเที่ยงวันไปแล้ว พวกเขาก็พร่ำเผยพระวจนะต่อไป จนถึงเวลาถวายบูชาตอนเย็น แต่ไม่มีเสียง ไม่มีใครตอบ ไม่มีใครฟัง</verse>
				<verse number="30">แล้วเอลียาห์พูดกับประชาชนทั้งสิ้นว่า “จงเข้ามาใกล้ข้าพเจ้า” และประชาชนทั้งหมดก็เข้ามาใกล้ท่าน และท่านก็ซ่อมแท่นบูชาของพระยาห์เวห์ที่ถูกทำลายลงนั้น</verse>
				<verse number="31">เอลียาห์นำศิลาสิบสองก้อนมา ตามจำนวนเผ่าบุตรชายของยาโคบ ผู้ซึ่งพระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงว่า “อิสราเอลจะเป็นชื่อของเจ้า”</verse>
				<verse number="32">และท่านได้สร้างแท่นบูชาด้วยศิลาเหล่านั้นในพระนามของพระยาห์เวห์ และท่านได้ขุดร่องใหญ่รอบแท่นพอจุน้ำได้ประมาณ 14 ลิตร</verse>
				<verse number="33">และท่านก็วางฟืนไว้เป็นระเบียบ และสับวัวนั้นเป็นท่อนๆ และวางไว้บนกองฟืน และท่านกล่าวว่า “จงเติมน้ำให้เต็มสี่ไห แล้วเทลงบนเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และบนกองฟืน”</verse>
				<verse number="34">และท่านกล่าวว่า “จงทำครั้งที่สอง” และเขาก็ทำครั้งที่สอง และท่านกล่าวว่า “จงทำครั้งที่สาม” และเขาก็ทำครั้งที่สาม</verse>
				<verse number="35">และน้ำไหลรอบแท่นบูชา และท่านใส่น้ำเต็มร่องด้วย</verse>
				<verse number="36">และต่อมาเมื่อถึงเวลาถวายบูชา เอลียาห์ผู้เผยพระวจนะก็เข้ามาใกล้ ทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของอับราฮัม อิสอัค และอิสราเอล ขอให้เขาทราบเสียทั่วกันในวันนี้ว่า พระองค์คือพระเจ้าในอิสราเอล และข้าพระองค์เป็นผู้รับใช้ของพระองค์ และข้าพระองค์ได้ทำสิ่งเหล่านี้ทั้งสิ้นตามพระดำรัสของพระองค์</verse>
				<verse number="37">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงตอบข้าพระองค์ ทรงตอบข้าพระองค์ เพื่อชนชาตินี้จะทราบว่าพระองค์คือพระยาห์เวห์ ทรงเป็นพระเจ้า และพระองค์ทรงหันจิตใจของเขาทั้งหลายกลับมาอีก”</verse>
				<verse number="38">แล้วไฟของพระยาห์เวห์ก็ตกลงมาและเผาเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และฟืน หิน และผงคลี และลามเลียน้ำในร่องจนแห้ง</verse>
				<verse number="39">และเมื่อประชาชนทั้งหมดได้เห็น พวกเขาก็ซบหน้าลงร้องว่า “พระยาห์เวห์ พระองค์ทรงเป็นพระเจ้า พระยาห์เวห์ พระองค์ทรงเป็นพระเจ้า”</verse>
				<verse number="40">และเอลียาห์บอกเขาทั้งหลายว่า “จงจับผู้เผยพระวจนะของพระบาอัล อย่าให้หนีไปได้สักคนเดียว” และประชาชนก็ไปจับพวกเขามา และเอลียาห์ก็นำพวกเขามาที่ลำธารคีโชน และฆ่าเขาเสียที่นั่น</verse>
				<verse number="41">เอลียาห์ทูลอาหับว่า “ขอเชิญเสด็จขึ้นไปเสวยและดื่มเถิด เพราะมีเสียงฝนกระหึ่มมา”</verse>
				<verse number="42">อาหับก็เสด็จขึ้นไปเสวยและดื่ม แต่เอลียาห์ขึ้นไปที่ยอดภูเขาคารเมล ท่านก็โน้มตัวลงถึงดิน ซบหน้าระหว่างเข่า</verse>
				<verse number="43">และท่านสั่งคนใช้ของท่านว่า “จงลุกขึ้นมองไปทางทะเล” เขาก็ลุกขึ้นมองและตอบว่า “ไม่มีอะไรเลย” และท่านบอกว่า “จงไปดูอีกเจ็ดครั้ง”</verse>
				<verse number="44">และต่อมาเมื่อถึงครั้งที่เจ็ด เขาบอกว่า “ดูสิ มีเมฆก้อนหนึ่งเล็กเท่าฝ่ามือคนขึ้นมาจากทะเล” และท่านก็บอกว่า “จงไปทูลอาหับว่า ‘ขอทรงเตรียมราชรถและเสด็จลงไป เพื่อพระองค์จะไม่ติดฝน’ ”</verse>
				<verse number="45">และต่อมาอีกครู่หนึ่ง ท้องฟ้าก็มืดไปด้วยเมฆและลม และมีฝนหนัก อาหับก็ทรงรถเสด็จไปยังเมืองยิสเรเอล</verse>
				<verse number="46">และพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์หนุนกำลังเอลียาห์ และท่านก็คาดเอวของท่านไว้ และวิ่งขึ้นหน้าอาหับไปถึงทางเข้าเมืองยิสเรเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">อาหับจึงบอกเยเซเบลทุกสิ่งที่เอลียาห์ได้ทำ รวมทั้งเรื่องที่ท่านฆ่าผู้เผยพระวจนะทั้งสิ้นของพระบาอัลด้วยดาบ</verse>
				<verse number="2">แล้วเยเซเบลก็ส่งผู้สื่อสารไปบอกเอลียาห์ว่า “ถ้าพรุ่งนี้ เวลานี้ เราไม่ได้ทำชีวิตของเจ้าให้เหมือนอย่างชีวิตของคนเหล่านั้นแล้ว ก็ให้พระทั้งหลายทำอย่างนั้นกับเรา และทำให้หนักกว่า”</verse>
				<verse number="3">เมื่อท่านทราบก็ ลุกขึ้นหนีเอาชีวิตรอด และมาถึงเบเออร์เชบาเขตยูดาห์ แล้วท่านละคนใช้ของท่านไว้ที่นั่น</verse>
				<verse number="4">แต่ตัวท่านเองเดินเข้าถิ่นทุรกันดารไปเป็นระยะทางวันหนึ่ง ท่านมานั่งอยู่ใต้ต้นซากที่มีเพียงต้นเดียว และทูลขอให้ตัวท่านตายเสียทีว่า “พอกันที ข้าแต่พระยาห์เวห์ บัดนี้ขอเอาชีวิตข้าพระองค์ไปเสีย เพราะข้าพระองค์ก็ไม่ดีไปกว่าบรรพบุรุษ”</verse>
				<verse number="5">และท่านก็เอนกายลงหลับใต้ต้นซากต้นเดียวนั้น นี่แน่ะ มีทูตสวรรค์องค์หนึ่งมาแตะต้องท่าน และพูดกับท่านว่า “ลุกขึ้นรับประทานสิ”</verse>
				<verse number="6">และท่านมองดู นี่แน่ะ ตรงศีรษะของท่านมีขนมปังที่ปิ้งบนก้อนหินร้อน และมีไหน้ำลูกหนึ่ง ท่านก็รับประทานและดื่มแล้วนอนลงอีก</verse>
				<verse number="7">และทูตของพระยาห์เวห์ก็มาอีกเป็นครั้งที่สอง ถูกต้องท่าน แล้วว่า “ลุกขึ้นรับประทานสิ มิฉะนั้นการเดินทางจะเกินกำลังของท่าน”</verse>
				<verse number="8">และท่านก็ลุกขึ้นรับประทานและดื่ม และเดินไปด้วยกำลังของอาหารนั้น สี่สิบวันสี่สิบคืนถึงโฮเรบภูเขาของพระเจ้า</verse>
				<verse number="9">ที่นั่นท่านมาถึงถ้ำแห่งหนึ่งและเข้าพักอยู่ และนี่แน่ะ พระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงท่าน และพระองค์ตรัสกับท่านว่า “เอลียาห์เอ๋ย เจ้าทำอะไรอยู่ที่นี่?”</verse>
				<verse number="10">ท่านทูลว่า “ข้าพระองค์หวงแหนแทนพระยาห์เวห์พระเจ้าจอมทัพยิ่งนัก เพราะประชาชนอิสราเอลได้ทอดทิ้งพันธสัญญาของพระองค์ ได้พังแท่นบูชาของพระองค์ และประหารผู้เผยพระวจนะของพระองค์เสียด้วยดาบ และข้าพระองค์ ข้าพระองค์แต่ผู้เดียวเหลืออยู่ และเขาทั้งหลายมุ่งเอาชีวิตข้าพระองค์”</verse>
				<verse number="11">และพระองค์ตรัสว่า “จงออกไปเถิด ไปยืนอยู่บนภูเขาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์” และนี่แน่ะ พระยาห์เวห์กำลังทรงผ่านไป และลมพายุรุนแรงได้พัดพังภูเขา และทำให้หินแตกเป็นเสี่ยงๆ เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ แต่พระยาห์เวห์ไม่ได้สถิตในลมนั้น ภายหลังลมก็เกิดแผ่นดินไหว แต่พระยาห์เวห์ไม่ได้สถิตในแผ่นดินไหวนั้น</verse>
				<verse number="12">ภายหลังแผ่นดินไหวก็เกิดไฟ แต่พระยาห์เวห์ไม่ได้สถิตในไฟนั้น ภายหลังไฟก็มีเสียงเบาๆ</verse>
				<verse number="13">และเมื่อเอลียาห์ได้ยิน ท่านก็เอาเสื้อคลุมปิดหน้าไว้ ออกไปยืนอยู่ที่ปากถ้ำ และนี่แน่ะ มีเสียงมาถึงท่านว่า “เอลียาห์เอ๋ย เจ้าทำอะไรอยู่ที่นี่?”</verse>
				<verse number="14">ท่านทูลว่า “ข้าพระองค์หวงแหนแทนพระยาห์เวห์พระเจ้าจอมทัพยิ่งนัก เพราะว่าประชาชนอิสราเอลได้ทอดทิ้งพันธสัญญาของพระองค์ ได้พังแท่นบูชาของพระองค์ลงเสีย และประหารผู้เผยพระวจนะของพระองค์เสียด้วยดาบ และข้าพระองค์ ข้าพระองค์แต่ผู้เดียวเหลืออยู่ และเขาทั้งหลายมุ่งเอาชีวิตข้าพระองค์”</verse>
				<verse number="15">และพระยาห์เวห์ตรัสกับท่านว่า “ไปเถอะ จงกลับไปตามทางของเจ้าถึงถิ่นทุรกันดารดามัสกัส และเมื่อเจ้าไปถึงแล้ว จงเจิมฮาซาเอลให้เป็นกษัตริย์ปกครองซีเรีย</verse>
				<verse number="16">และเยฮูบุตรนิมชีนั้น จงเจิมให้เป็นกษัตริย์ปกครองอิสราเอล และเอลีชาบุตรชาฟัทชาวอาเบลเมโฮลาห์ จงเจิมให้เป็นผู้เผยพระวจนะแทนเจ้า</verse>
				<verse number="17">และผู้ที่รอดจากดาบของฮาซาเอล เยฮูจะฆ่าเสีย และผู้ที่รอดจากดาบของเยฮู เอลีชาจะฆ่าเสีย</verse>
				<verse number="18">แต่เราจะเหลือ 7,000 คนไว้ในอิสราเอล คือทุกคนที่ไม่ได้คุกเข่าลงต่อพระบาอัล และไม่ได้จูบพระนั้น”</verse>
				<verse number="19">เอลียาห์ก็ออกจากที่นั่นและพบเอลีชาบุตรชาฟัท ผู้กำลังไถนาอยู่ด้วยวัวคู่หนึ่ง มีวัวอื่นอีกสิบเอ็ดคู่ที่เดินอยู่ข้างหน้า และท่านอยู่กับวัวคู่ที่สิบสอง เอลียาห์ก็ผ่านไปโยนเสื้อคลุมลงบนท่าน</verse>
				<verse number="20">ท่านก็ละวัวเหล่านั้น วิ่งตามเอลียาห์ไปและกล่าวว่า “ขอให้ข้าพเจ้าไปจูบลาบิดามารดาของข้าพเจ้าก่อน และข้าพเจ้าจะติดตามท่านไป” เอลียาห์จึงกล่าวกับเอลีชาว่า “ไปเถิด แล้วกลับมาอีก เพราะเราได้ทำอะไรแก่ท่าน? ”</verse>
				<verse number="21">และเอลีชาก็ละเอลียาห์ไว้ ท่านกลับไปและจับวัวคู่นั้นฆ่าเสีย เอาเครื่องแอกต้มเนื้อวัว และให้แก่ประชาชน และพวกเขาก็รับประทาน แล้วเอลีชาก็ลุกขึ้น ตามเอลียาห์ไปและปรนนิบัติท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">เบนฮาดัดกษัตริย์ซีเรียทรงรวบรวมกองทัพทั้งสิ้นของพระองค์ มีกษัตริย์ 32 องค์ขึ้นกับพระองค์ พร้อมกับม้าและรถรบ และพระองค์เสด็จขึ้นไปล้อมกรุงสะมาเรีย สู้รบกับเมืองนั้น</verse>
				<verse number="2">และได้ส่งผู้สื่อสารเข้าไปในเมืองหาอาหับกษัตริย์อิสราเอล</verse>
				<verse number="3">ทูลพระองค์ว่า “เบนฮาดัดตรัสดังนี้ว่า ‘เงินและทองของท่านเป็นของเรา บรรดาภรรยาและบุตรที่ดีที่สุดของท่านก็เป็นของเราด้วย’ ”</verse>
				<verse number="4">และกษัตริย์อิสราเอลตรัสตอบว่า “ข้าแต่พระราชาเจ้านายของข้าพเจ้า ดังที่ท่านว่ามานั่นแหละ ข้าพเจ้าเป็นของท่าน รวมทั้งทุกอย่างที่ข้าพเจ้ามีอยู่นั้นด้วย”</verse>
				<verse number="5">บรรดาผู้สื่อสารได้กลับมาอีกกล่าวว่า “เบนฮาดัดตรัสดังนี้ว่า ‘เราส่งข่าวมายังท่านว่า “จงมอบเงินและทองของท่าน ภรรยา และบุตรของท่านแก่เรา”</verse>
				<verse number="6">แต่พรุ่งนี้ ประมาณเวลานี้ เราจะส่งข้าราชการของเราไปหาท่าน พวกเขาจะค้นวังของท่าน ค้นบ้านข้าราชการของท่าน สิ่งใดที่ต้องตาของท่าน เขาจะหยิบเอาไป’ ”</verse>
				<verse number="7">แล้วกษัตริย์อิสราเอลได้เรียกประชุมพวกผู้ใหญ่ทั้งหมดของแผ่นดิน ตรัสว่า “ขอตรองดูเถิด ดูว่าชายผู้นี้หาเรื่องเดือดร้อนให้เราเพียงไร เพราะเขาให้คนมาเอาเมียและลูกของเรา ทั้งเงินและทองของเรา และเราก็ไม่ได้ปฏิเสธเขา”</verse>
				<verse number="8">บรรดาผู้ใหญ่และประชาชนทั้งสิ้นก็ทูลพระองค์ว่า “อย่าทรงฟัง อย่าทรงยอม พ่ะย่ะค่ะ”</verse>
				<verse number="9">พระองค์จึงรับสั่งแก่ผู้สื่อสารของเบนฮาดัดว่า “จงไปทูลพระราชาเจ้านายของเราว่า ‘ทุกสิ่งที่ท่านเรียกร้องจากผู้รับใช้ของท่านในครั้งแรกนั้น เราจะทำตาม แต่สิ่งนี้เราทำไม่ได้’ ” แล้วผู้สื่อสารก็จากไป และกลับมารายงาน</verse>
				<verse number="10">เบนฮาดัดส่งข่าวกลับมาอีกว่า “ถ้าผงคลีแห่งสะมาเรียจะพอแก่คนที่ติดตามเรามาสักคนละหยิบมือหนึ่ง ก็ขอให้พระทั้งหลายลงโทษเราและยิ่งหนักกว่า”</verse>
				<verse number="11">และกษัตริย์อิสราเอลตรัสตอบว่า “จงทูลท่านว่า ‘ขอท่านผู้ที่สวมเกราะ อย่าอวดอ้างอย่างผู้ที่ถอดเกราะแล้วเลย’ ”</verse>
				<verse number="12">เบนฮาดัดทราบข่าวนี้ ขณะที่กำลังดื่มอยู่กับบรรดากษัตริย์ที่ในเพิง ท่านก็สั่งพวกข้าราชการของท่านว่า “จงเข้าประจำที่” และเขาทั้งหลายก็เข้าประจำที่เพื่อต่อสู้กับเมืองนั้น</verse>
				<verse number="13">นี่แน่ะ ผู้เผยพระวจนะคนหนึ่ง เข้ามาใกล้อาหับกษัตริย์แห่งอิสราเอลทูลว่า “พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า เจ้าเห็นกองทัพใหญ่นี้หรือ? นี่แน่ะ เราจะมอบไว้ในมือของเจ้าในวันนี้ แล้วเจ้าจะได้รู้ว่าเราคือพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="14">และอาหับตรัสถามว่า “ทรงใช้ใครทำ? ” เขาทูลว่า “พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า โดยมือของมหาดเล็กของเจ้านายประจำจังหวัดทั้งหลาย” แล้วอาหับตรัสว่า “ใครจะเริ่มรบ?” เขาทูลตอบว่า “ฝ่าพระบาท พ่ะย่ะค่ะ”</verse>
				<verse number="15">พระองค์จึงทรงเกณฑ์มหาดเล็กของเจ้านายประจำจังหวัดเหล่านั้น ซึ่งมี 232 คนด้วยกัน และภายหลังเกณฑ์ประชาชนทั้งสิ้น คือคนอิสราเอลทั้งหมด 7,000 คน</verse>
				<verse number="16">เขาทั้งหลายยกออกไปในเวลาเที่ยงวัน ส่วนเบนฮาดัดกำลังดื่มจนเมาอยู่ในเพิง ทั้งพระองค์และกษัตริย์อีก 32 องค์ที่ช่วยพระองค์</verse>
				<verse number="17">พวกมหาดเล็กของเจ้านายประจำจังหวัดได้ยกออกไปก่อน เบนฮาดัดก็ส่งผู้สอดแนมออกไป เขาทั้งหลายทูลรายงานพระองค์ว่า “มีคนยกออกมาจากสะมาเรีย”</verse>
				<verse number="18">แล้วพระองค์ตรัสว่า “ถ้าพวกเขาออกมาด้วยสันติ จงจับเขามาเป็นๆ หรือถ้าเขาออกมาทำศึก ก็จงจับเขามาเป็นๆ”</verse>
				<verse number="19">พวกมหาดเล็กของเจ้านายประจำจังหวัด และกองทัพที่ติดตามพวกเขาได้เคลื่อนออกจากเมือง</verse>
				<verse number="20">และต่างก็ฆ่าคู่ต่อสู้ของตน คนซีเรียหนี และคนอิสราเอลไล่ติดตามเขาไป แต่เบนฮาดัดกษัตริย์แห่งซีเรียทรงม้าหนีไปกับทหารม้า</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์แห่งอิสราเอลก็ออกไปโจมตีม้าและรถรบ และประหารคนซีเรียมากมาย</verse>
				<verse number="22">แล้วผู้เผยพระวจนะคนนั้นได้เข้ามาใกล้กษัตริย์แห่งอิสราเอล ทูลพระองค์ว่า “ไปเถิด ขอเสริมกำลังของพระองค์ และตรึกตรองดูว่า พระองค์จะทรงทำประการใด เพราะในฤดูใบไม้ผลิปีหน้า กษัตริย์แห่งซีเรียจะยกกองทัพมาสู้กับพระองค์อีก”</verse>
				<verse number="23">ข้าราชการของกษัตริย์ซีเรียทูลพระองค์ว่า “พระทั้งหลายของเขาเป็นพระเจ้าแห่งภูเขา เขาทั้งหลายจึงเข้มแข็งกว่าเรา แต่ขอให้เราสู้รบกับเขาในที่ราบ แล้วเราจะต้องเข้มแข็งกว่าเขาแน่นอนทีเดียว</verse>
				<verse number="24">ขอทรงทำอย่างนี้ ขอทรงปลดกษัตริย์เสียทุกองค์จากตำแหน่ง และตั้งนายทหารขึ้นแทน</verse>
				<verse number="25">และเกณฑ์กองทัพเข้าแทนส่วนที่ล้มตายไปในคราวก่อน ม้าแทนม้า รถรบแทนรถรบ แล้วเราทั้งหลายจะสู้รบกับเขาในที่ราบ เราจะต้องเข้มแข็งกว่าเขาแน่นอนทีเดียว” และพระองค์ก็ทรงเชื่อฟังเสียงของเขาทั้งหลาย และทรงทำตาม</verse>
				<verse number="26">เมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิ เบนฮาดัดทรงเกณฑ์คนซีเรีย ยกขึ้นไปรบกับอิสราเอลที่เมืองอาเฟก</verse>
				<verse number="27">และคนอิสราเอลก็ถูกเกณฑ์ รับเสบียงอาหาร และยกออกไปต่อสู้กับพวกเขา คนอิสราเอลตั้งค่ายตรงหน้าพวกเขาเหมือนแพะสองฝูงเล็กๆ แต่คนซีเรียเต็มท้องทุ่งไปหมด</verse>
				<verse number="28">และคนของพระเจ้าคนหนึ่งได้เข้าไปใกล้ และทูลกษัตริย์แห่งอิสราเอลว่า “พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘เพราะคนซีเรียกล่าวว่า “พระยาห์เวห์เป็นพระเจ้าแห่งภูเขา พระองค์ไม่ได้เป็นพระเจ้าแห่งที่ลุ่ม” เพราะฉะนั้น เราจะมอบกองทัพใหญ่ทั้งหมดนี้ไว้ในมือของเจ้า และพวกเจ้าจะได้รู้ว่า เราคือพระยาห์เวห์’ ”</verse>
				<verse number="29">แล้วเขาทั้งหลายก็ตั้งค่ายตรงข้ามกันอยู่เจ็ดวัน แล้วในวันที่เจ็ดก็ปะทะกัน คนอิสราเอลฆ่าคนซีเรีย ซึ่งเป็นทหารราบเสีย 100,000 คนในวันเดียว</verse>
				<verse number="30">พวกที่เหลือก็หนีเข้าเมืองอาเฟก และกำแพงเมืองล้มทับคนเหล่านั้นเสีย 27,000 คน เบนฮาดัดก็หนีเข้าไปในห้องชั้นในที่ในเมือง</verse>
				<verse number="31">และข้าราชการของเบนฮาดัดทูลพระองค์ว่า “นี่แน่ะ เราได้ยินว่าบรรดาพระราชาแห่งวงศ์วานอิสราเอลเป็นพระราชาที่ทรงเมตตา ขอให้เราเอาผ้ากระสอบคาดเอว และเอาเชือกพันศีรษะของเรา และออกไปหากษัตริย์แห่งอิสราเอล บางทีพระองค์จะไว้ชีวิตฝ่าพระบาท”</verse>
				<verse number="32">เพราะฉะนั้น พวกเขาจึงเอาผ้ากระสอบคาดเอว เอาเชือกพันศีรษะ และไปเฝ้ากษัตริย์แห่งอิสราเอล ทูลว่า “เบนฮาดัดผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทให้มากราบทูลว่า ‘ได้โปรดเถิด ขอให้ข้าพเจ้ารอดชีวิตอยู่’ ” และพระองค์ตรัสว่า “ท่านยังมีชีวิตหรือ? ท่านเป็นน้องของเรา”</verse>
				<verse number="33">คนเหล่านั้นสังเกตเห็นเป็นลางดี ก็รีบตอบโดยเร็วว่า “พ่ะย่ะค่ะ เบนฮาดัดเป็นพระอนุชาของฝ่าพระบาท” แล้วพระองค์ตรัสว่า “ไปนำท่านมาเถอะ” แล้วเบนฮาดัดก็เสด็จออกมาหาพระองค์ แล้วพระองค์ก็ให้ท่านขึ้นไปบนรถรบ</verse>
				<verse number="34">และเบนฮาดัดทูลพระองค์ว่า “เมืองต่างๆ ซึ่งบิดาของข้าพเจ้ายึดเอาไปจากพระราชบิดาของท่านนั้น ข้าพเจ้าขอคืนให้ท่าน ท่านจะสร้างย่านการค้าของท่านในเมืองดามัสกัสก็ได้ อย่างที่บิดาข้าพเจ้าทำไว้ในสะมาเรีย” แล้วอาหับตรัสว่า “เราจะยอมให้ท่านไป ตามข้อตกลงนี้” พระองค์จึงทรงทำพันธสัญญากับท่าน และปล่อยท่านไป</verse>
				<verse number="35">มีคนหนึ่งในกลุ่มผู้เผยพระวจนะพูดกับเพื่อนของตน ตามพระบัญชาของพระยาห์เวห์ว่า “ได้โปรดเถอะ ขอตีข้าที” แต่ชายคนนั้นก็ปฏิเสธไม่ยอมตีท่าน</verse>
				<verse number="36">แล้วท่านจึงพูดกับเขาว่า “เพราะท่านไม่ฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์ นี่แน่ะ พอท่านจากข้าไป สิงโตตัวหนึ่งจะสังหารท่าน” พอเขาจากท่านไป สิงโตตัวหนึ่งก็มาพบเขา และสังหารเขาเสีย</verse>
				<verse number="37">แล้วท่านไปพบชายอีกคนหนึ่ง และท่านว่า “ได้โปรดเถอะ ขอตีข้าที” ชายคนนั้นได้ตีท่านและทำให้ท่านบาดเจ็บ</verse>
				<verse number="38">ผู้เผยพระวจนะนั้นจึงจากไป และคอยพบพระราชาอยู่ที่หนทาง โดยปลอมตัวเอาผ้าพันตา</verse>
				<verse number="39">พอพระราชาทรงผ่านไป ท่านก็ร้องทูลพระราชาว่า “ผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทเข้าไปในกลางศึก และดูเถิด ทหารคนหนึ่งหันมา และนำชายคนหนึ่งมาให้ข้าพระบาท บอกว่า ‘จงระวังชายคนนี้ไว้นะ ถ้าเขาหลุดไปได้โดยเหตุใดๆ ชีวิตของท่านจะต้องแทนชีวิตของเขา หรือมิฉะนั้นท่านจะต้องเสียเงินตะลันต์หนึ่ง’</verse>
				<verse number="40">และเมื่อผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทติดธุระอยู่ที่นี่ที่นั่น เขาก็หายไป” กษัตริย์แห่งอิสราเอลตรัสกับเขาว่า “โทษของเจ้าต้องเป็นอย่างนั้นแหละ เพราะเจ้าเองได้ตัดสินแล้ว”</verse>
				<verse number="41">แล้วท่านก็รีบเอาผ้าพันตาออกเสีย และกษัตริย์แห่งอิสราเอลก็จำท่านได้ว่าเป็นผู้เผยพระวจนะคนหนึ่ง</verse>
				<verse number="42">และท่านจึงทูลพระองค์ว่า “พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘เพราะเจ้าได้ปล่อยชายคนที่อยู่ในมือของเจ้า ผู้ซึ่งเราได้กำหนดให้ทำลายนั้น ดังนั้นชีวิตของเจ้าจะต้องแทนชีวิตของเขา และประชาชนของเจ้าแทนประชาชนของเขา’ ”</verse>
				<verse number="43">และกษัตริย์แห่งอิสราเอลก็เสด็จเข้าไปในพระราชวัง ด้วยอารมณ์ขุ่นมัวและกลัดกลุ้มยิ่งนัก และเสด็จมาสะมาเรีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">และต่อมาหลังจากเหตุการณ์เหล่านี้ นาโบทชาวยิสเรเอลมีสวนองุ่นอยู่ในยิสเรเอล ข้างพระราชวังของอาหับพระราชาแห่งสะมาเรีย</verse>
				<verse number="2">อาหับตรัสกับนาโบทว่า “จงให้สวนองุ่นของเจ้าแก่เราเถิด เพื่อเราจะได้ทำสวนผัก เพราะอยู่ใกล้วังของเรา เราจะให้สวนองุ่นที่ดีกว่าเพื่อแลกสวนนี้ หรือถ้าเจ้าเห็นชอบ เราจะให้เงินสมกับราคาสวนนั้น”</verse>
				<verse number="3">แต่นาโบททูลอาหับว่า “โดยพระยาห์เวห์ ขอให้เรื่องนี้ห่างจากข้าพระบาทเถิด คือที่จะยกมรดกของบรรพบุรุษให้แก่ฝ่าพระบาท”</verse>
				<verse number="4">อาหับจึงเสด็จเข้าในวังด้วยอารมณ์ขุ่นมัวและกลัดกลุ้มยิ่งนัก ด้วยเรื่องที่นาโบทชาวยิสเรเอลทูลตอบพระองค์ เพราะเขาได้กล่าวว่า “ข้าพระบาทจะไม่ให้มรดกแห่งบรรพบุรุษของข้าพระบาทแก่ฝ่าพระบาท” และพระองค์ก็เอนพระกายลงบนพระแท่น เบือนพระพักตร์ ไม่เสวยอาหาร</verse>
				<verse number="5">แต่เยเซเบลมเหสีของพระองค์เข้ามาเฝ้าพระองค์ ทูลถามพระองค์ว่า “ทำไมจิตใจของฝ่าพระบาทจึงกลัดกลุ้มจนไม่เสวยอาหาร?”</verse>
				<verse number="6">และพระองค์ตรัสตอบพระนางว่า “เพราะเราได้พูดกับนาโบทชาวยิสเรเอลว่า ‘จงขายสวนองุ่นของเจ้าให้เรา หรือมิฉะนั้นถ้าเจ้าพอใจ เราจะให้สวนองุ่นอีกแห่งหนึ่งแก่เจ้าเพื่อแลกกัน’ แต่เขาตอบว่า ‘ข้าพระบาทจะไม่ให้สวนองุ่นของข้าพระบาทแก่ฝ่าพระบาท’ ”</verse>
				<verse number="7">และเยเซเบลมเหสีของพระองค์ทูลพระองค์ว่า “ฝ่าพระบาทเป็นผู้ครอบครองอิสราเอลอยู่หรือ เพคะ? เชิญเสด็จลุกขึ้นเสวยอาหารเถิด และให้พระทัยของฝ่าพระบาทร่าเริง หม่อมฉันจะมอบสวนองุ่นของนาโบทชาวยิสเรเอลให้แก่ฝ่าพระบาทเอง”</verse>
				<verse number="8">พระนางจึงทรงพระอักษร ในพระนามของอาหับ ประทับตราของพระองค์ ส่งไปยังผู้ใหญ่และเจ้านายผู้อยู่ในเมืองกับนาโบท</verse>
				<verse number="9">พระนางทรงพระอักษรว่า “จงประกาศให้ถืออดอาหาร และให้นาโบทนั่งในที่นั่งอันมีเกียรติท่ามกลางประชาชน</verse>
				<verse number="10">และให้คนอันธพาลสองคนนั่งตรงข้ามกับเขา ให้ฟ้องเขาว่า ‘เจ้าได้แช่งพระเจ้าและพระราชา’ แล้วพาเขาออกไปและเอาหินขว้างเสียให้ตาย”</verse>
				<verse number="11">และคนของเมืองนั้น คือผู้ใหญ่และเจ้านายผู้อาศัยอยู่ในเมืองนั้น ได้ทำตามที่เยเซเบลมีพระอักษรสั่งไปถึงพวกเขา ตามที่ปรากฏในลายพระหัตถ์ ซึ่งพระนางทรงมีไปถึงพวกเขานั้น</verse>
				<verse number="12">พวกเขาได้ประกาศให้ถืออดอาหาร และได้ให้นาโบทนั่งในที่นั่งอันมีเกียรติท่ามกลางประชาชน</verse>
				<verse number="13">และคนอันธพาลสองคนนั้นก็เข้ามา นั่งอยู่ตรงข้ามกับเขา และคนถ่อยนั้นได้ฟ้องนาโบทต่อหน้าประชาชนกล่าวว่า “นาโบทได้แช่งพระเจ้าและพระราชา” เขาทั้งหลายจึงพานาโบทออกไปนอกเมือง และเอาหินขว้างเขาจนตาย</verse>
				<verse number="14">แล้วพวกเขาก็ส่งข่าวไปทูลเยเซเบลว่า “นาโบทถูกหินขว้างตายแล้ว”</verse>
				<verse number="15">พอเยเซเบลทรงได้ยินว่า นาโบทถูกหินขว้างตายแล้ว เยเซเบลจึงทูลอาหับว่า “ขอเชิญเสด็จไปยึดสวนของนาโบทชาวยิสเรเอล ซึ่งเขาได้ปฏิเสธไม่ขายแก่พระองค์ เพราะว่านาโบทไม่มีชีวิตอยู่ เขาตายแล้ว”</verse>
				<verse number="16">และต่อมาพออาหับได้ยินว่านาโบทตายแล้ว อาหับก็ทรงลุกขึ้น ลงไปยังสวนองุ่นของนาโบทชาวยิสเรเอลเพื่อยึดถือเป็นกรรมสิทธิ์</verse>
				<verse number="17">แล้วพระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงเอลียาห์ชาวทิชบีว่า</verse>
				<verse number="18">“จงลุกขึ้นไปพบอาหับพระราชาแห่งอิสราเอล ผู้อยู่ในกรุงสะมาเรีย ดูสิ เขาอยู่ในสวนของนาโบทที่เขาลงไปยึดเอาเป็นกรรมสิทธิ์</verse>
				<verse number="19">เจ้าจงพูดกับเขาว่า ‘พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “เจ้าได้ฆ่าและได้ยึดถือเอาเป็นกรรมสิทธิ์ด้วยหรือ?” ’ และเจ้าจงพูดกับเขาว่า ‘พระเจ้าตรัสดังนี้ว่า “ในที่ที่สุนัขเลียโลหิตของนาโบท สุนัขจะเลียโลหิตของเจ้าด้วย” ’ ”</verse>
				<verse number="20">อาหับตรัสกับเอลียาห์ว่า “โอ ศัตรูของเรา เจ้าพบเราเข้าแล้วหรือ?” ท่านทูลตอบว่า “ข้าพระบาทพบฝ่าพระบาทเข้าแล้ว เพราะว่าฝ่าพระบาทยอมขายพระองค์เข้าทำสิ่งชั่วในสายพระเนตรพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="21">นี่แน่ะ เราจะนำเหตุร้ายมาเหนือเจ้า เราจะกวาดเจ้าออกไปเสียให้สิ้น และจะกำจัดผู้ชายทุกคนเสียจากอาหับในอิสราเอล ไม่ว่าทาสหรือไท</verse>
				<verse number="22">และเราจะทำให้ราชวงศ์ของเจ้าเหมือนราชวงศ์ของเยโรโบอัมบุตรเนบัท และเหมือนราชวงศ์ของบาอาชาบุตรอาหิยาห์ เพราะเจ้าทำให้เราโกรธ และเพราะเจ้าทำให้อิสราเอลทำบาปด้วย</verse>
				<verse number="23">และส่วนเยเซเบล พระยาห์เวห์ตรัสว่า ‘สุนัขจะกินเยเซเบลภายในเขตยิสเรเอล’</verse>
				<verse number="24">คนใดในวงศ์อาหับที่ตายในเมือง สุนัขจะกิน และคนใดในวงศ์ของเขาตายในทุ่งนา นกในอากาศจะกิน”</verse>
				<verse number="25">ไม่มีใครได้ขายตนเอง เพื่อทำสิ่งชั่วในสายพระเนตรพระยาห์เวห์อย่างอาหับ ผู้ที่เยเซเบลมเหสีได้ยุยง</verse>
				<verse number="26">พระองค์ทรงทำสิ่งที่น่าเกลียดชังยิ่งนัก คือดำเนินตามรูปเคารพ ตามธรรมเนียมทุกอย่างของคนอาโมไรต์ ผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงเหวี่ยงออกไปให้พ้นหน้าคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="27">และต่อมาเมื่ออาหับทรงได้ยินพระวจนะเหล่านี้ พระองค์ก็ฉีกฉลองพระองค์ ทรงสวมผ้ากระสอบ ถืออดอาหาร บรรทมในผ้ากระสอบ และทรงดำเนินไปมาด้วยความสำนึกผิด</verse>
				<verse number="28">และพระวจนะของพระยาห์เวห์มายังเอลียาห์ชาวทิชบีว่า</verse>
				<verse number="29">“เจ้าได้เห็นอาหับถ่อมตัวลงต่อหน้าเราแล้วหรือ? เพราะเขาได้ถ่อมตัวลงต่อเรา เราจะไม่นำเหตุร้ายมาในสมัยของเขา แต่เราจะนำเหตุร้ายมาเหนือราชวงศ์ของเขาในสมัยบุตรของเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ซีเรียกับอิสราเอลไม่มีสงครามกันอยู่ 3 ปี</verse>
				<verse number="2">แต่ในปีที่สาม เยโฮชาฟัทพระราชาแห่งยูดาห์เสด็จลงไปเฝ้าพระราชาแห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="3">และพระราชาแห่งอิสราเอลตรัสถามพวกข้าราชการของพระองค์ว่า “ท่านทราบหรือไม่ว่า ราโมทกิเลอาดเป็นของพวกเรา และพวกเรายังจะนิ่งอยู่ ไม่ยึดคืนจากมือของกษัตริย์แห่งซีเรียหรือ?”</verse>
				<verse number="4">และพระองค์ตรัสกับเยโฮชาฟัทว่า “ท่านจะยกไปทำศึกที่ราโมทกิเลอาดกับข้าพเจ้าหรือไม่?” และเยโฮชาฟัทตรัสตอบพระราชาแห่งอิสราเอลว่า “ข้าพเจ้ากับท่านเป็นเหมือนคนเดียวกัน ประชาชนของข้าพเจ้าก็เป็นประชาชนของท่าน ม้าของข้าพเจ้าก็เป็นม้าของท่าน”</verse>
				<verse number="5">และเยโฮชาฟัทตรัสกับพระราชาแห่งอิสราเอลว่า “ขอทูลถามพระดำรัสของพระยาห์เวห์ก่อน”</verse>
				<verse number="6">แล้วพระราชาแห่งอิสราเอลก็ทรงเรียกประชุมพวกผู้เผยพระวจนะประมาณ 400 คน ตรัสกับพวกเขาว่า “ควรที่เราจะไปตีราโมทกิเลอาดหรือไม่? หรือเราควรล้มเลิก?” และเขาทั้งหลายทูลตอบว่า “ขอเชิญเสด็จขึ้นไปเถิด เพราะพระเจ้า จะทรงมอบไว้ในพระหัตถ์ของพระราชา”</verse>
				<verse number="7">แต่เยโฮชาฟัทตรัสว่า “ที่นี่ไม่มีผู้เผยพระวจนะของพระยาห์เวห์อีกแล้วหรือ ที่เราจะถามได้?”</verse>
				<verse number="8">และพระราชาแห่งอิสราเอลตรัสกับเยโฮชาฟัทว่า “ยังมีชายอีกคนหนึ่งซึ่งเราจะให้ทูลถามพระยาห์เวห์ได้ คือมีคายาห์บุตรอิมลาห์ แต่เราเองเกลียดชังเขา เพราะเขาพยากรณ์แต่เรื่องร้าย ไม่เคยพยากรณ์เรื่องดีเกี่ยวกับเราเลย” แต่เยโฮชาฟัทตรัสว่า “ขอพระราชาอย่าตรัสอย่างนั้นเลย”</verse>
				<verse number="9">แล้วพระราชาแห่งอิสราเอลจึงเรียกมหาดเล็กคนหนึ่ง และตรัสสั่งว่า “จงรีบไปพามีคายาห์บุตรอิมลาห์มา”</verse>
				<verse number="10">พระราชาแห่งอิสราเอลและเยโฮชาฟัทพระราชาแห่งยูดาห์ต่างประทับบนพระที่นั่ง ทรงฉลองพระองค์เยี่ยงกษัตริย์ ณ ลานนวดข้าว ตรงทางเข้าประตูเมืองสะมาเรีย และผู้เผยพระวจนะทั้งหมดก็พยากรณ์เฉพาะพระพักตร์ทั้งสองพระองค์</verse>
				<verse number="11">และเศเดคียาห์บุตรเคนาอะนาห์จึงทำเขาสัตว์ด้วยเหล็ก แล้วพูดว่า “พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘ด้วยสิ่งเหล่านี้ เจ้าจะผลักคนซีเรียไปจนพวกเขาย่อยยับ’ ”</verse>
				<verse number="12">และผู้เผยพระวจนะทั้งหมดก็พยากรณ์อย่างนั้นทูลว่า “ขอเสด็จไปราโมทกิเลอาดเถิด และมีชัยชนะ เพราะพระยาห์เวห์จะทรงมอบเมืองนั้นไว้ในพระหัตถ์ของพระราชา”</verse>
				<verse number="13">และผู้สื่อสารที่ไปเรียกมีคายาห์ได้บอกท่านว่า “นี่แน่ะ ถ้อยคำของบรรดาผู้เผยพระวจนะก็พูดสิ่งที่เป็นมงคลแก่พระราชาเป็นเสียงเดียวกัน ขอให้ถ้อยคำของท่านเหมือนอย่างถ้อยคำของคนหนึ่งในพวกนั้น และพูดแต่สิ่งที่เป็นมงคล”</verse>
				<verse number="14">แต่มีคายาห์ตอบว่า “พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่อย่างไร พระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าอย่างไร ข้าพเจ้าจะพูดอย่างนั้น”</verse>
				<verse number="15">และเมื่อท่านมาเฝ้าพระราชา พระราชาตรัสถามท่านว่า “มีคายาห์ ควรที่พวกเราจะไปตีราโมทกิเลอาดหรือไม่? หรือพวกเราควรล้มเลิก?” และท่านทูลตอบพระองค์ว่า “ขอเชิญเสด็จขึ้นไป และมีชัยชนะ พระยาห์เวห์จะทรงมอบไว้ในพระหัตถ์ของพระราชา”</verse>
				<verse number="16">แต่พระราชาตรัสกับท่านว่า “เราได้ให้เจ้าปฏิญาณกี่ครั้งแล้วว่า เจ้าจะพูดกับเราแต่ความจริงในพระนามของพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="17">และท่านก็ทูลว่า “ข้าพระบาทได้เห็นคนอิสราเอลทั้งหมดกระจัดกระจายอยู่บนภูเขา เหมือนแกะที่ไม่มีผู้เลี้ยง และพระยาห์เวห์ตรัสว่า ‘คนเหล่านี้ไม่มีนาย ให้พวกเขาต่างกลับไปยังบ้านของตนโดยสวัสดิภาพเถิด’ ”</verse>
				<verse number="18">พระราชาแห่งอิสราเอลจึงตรัสกับเยโฮชาฟัทว่า “เราบอกท่านแล้วไม่ใช่หรือว่า เขาจะไม่พยากรณ์เรื่องดีเกี่ยวกับเราเลย มีแต่เรื่องร้ายเท่านั้น?”</verse>
				<verse number="19">และมีคายาห์ทูลว่า “ฉะนั้น ขอทรงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ ข้าพระบาทได้เห็นพระยาห์เวห์ประทับบนพระที่นั่งของพระองค์ และบริวารทั้งหมดแห่งฟ้าสวรรค์ยืนข้างๆ พระองค์ ทั้งทางข้างขวาและข้างซ้ายพระหัตถ์</verse>
				<verse number="20">และพระยาห์เวห์ตรัสว่า ‘ใครจะชักนำอาหับให้ขึ้นไป และล้มลงที่ราโมทกิเลอาด?’ บ้างก็ทูลอย่างนี้ บ้างก็ทูลอย่างนั้น</verse>
				<verse number="21">แล้วมีวิญญาณหนึ่งออกมายืนเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ ทูลว่า ‘ข้าพระองค์เองจะชักนำเขา’ และพระยาห์เวห์ตรัสกับมันว่า ‘จะทำอย่างไร?’</verse>
				<verse number="22">และมันทูลว่า ‘ข้าพระองค์จะออกไป และจะเป็นวิญญาณมุสาอยู่ในปากของผู้เผยพระวจนะทุกคนของเขา’ และพระองค์ตรัสว่า ‘เจ้าไปชักนำเขาได้ และเจ้าจะทำสำเร็จ จงไปทำตามนั้นเถิด’</verse>
				<verse number="23">ฉะนั้น ดูสิ พระยาห์เวห์ทรงใส่วิญญาณมุสาในปากของผู้เผยพระวจนะทั้งหมดนี้ของฝ่าพระบาท พระยาห์เวห์ได้ตรัสเรื่องร้ายเกี่ยวกับฝ่าพระบาท”</verse>
				<verse number="24">แล้วเศเดคียาห์บุตรเคนาอะนาห์เข้ามาใกล้ และตบแก้มมีคายาห์พูดว่า “พระวิญญาณของพระยาห์เวห์ไปจากข้าพูดกับเจ้าได้อย่างไร?”</verse>
				<verse number="25">และมีคายาห์ตอบว่า “นี่แน่ะ เจ้าจะเห็นในวันนั้น เมื่อเจ้าเข้าไปซ่อนตัวในห้องชั้นใน”</verse>
				<verse number="26">และพระราชาแห่งอิสราเอลตรัสว่า “จงจับมีคายาห์แล้วส่งเขากลับไปให้อาโมนผู้ว่าราชการเมืองและโยอาชพระราชโอรส</verse>
				<verse number="27">และบอกว่า ‘พระราชาตรัสดังนี้ว่า “เอาคนนี้ไปจำคุกไว้ ให้อาหารกับน้ำอย่างจำกัด จนกว่าเราจะมาโดยสวัสดิภาพ” ’ ”</verse>
				<verse number="28">และมีคายาห์ทูลว่า “ถ้าฝ่าพระบาทเสด็จกลับมาโดยสวัสดิภาพได้จริงๆ พระยาห์เวห์ก็ไม่ได้ตรัสผ่านข้าพระบาท” และท่านกล่าวว่า “ประชาชนทั้งสิ้นเอ๋ย จงฟังเถิด”</verse>
				<verse number="29">พระราชาแห่งอิสราเอลกับเยโฮชาฟัท พระราชาแห่งยูดาห์จึงเสด็จขึ้นไปยังราโมทกิเลอาด</verse>
				<verse number="30">และพระราชาแห่งอิสราเอลตรัสกับเยโฮชาฟัทว่า “เราจะปลอมตัวเข้าทำศึก แต่ท่านจงสวมเครื่องทรงของท่าน” และพระราชาแห่งอิสราเอลก็ทรงปลอมพระองค์เข้าทำศึก</verse>
				<verse number="31">พระราชาแห่งซีเรียทรงบัญชาบรรดาแม่ทัพรถรบของพระองค์ทั้ง 32 คนว่า “อย่ารบกับทหารใหญ่น้อย แต่มุ่งเฉพาะพระราชาแห่งอิสราเอล”</verse>
				<verse number="32">เมื่อบรรดาแม่ทัพรถรบเห็นเยโฮชาฟัท เขาทั้งหลายก็ว่า “เป็นพระราชาอิสราเอลแน่แล้ว” พวกเขาจึงหันไปสู้รบกับพระองค์ และเยโฮชาฟัททรงร้องขึ้น</verse>
				<verse number="33">เมื่อบรรดาแม่ทัพรถรบเห็นว่าไม่ใช่พระราชาอิสราเอล ก็หันรถกลับ ไม่ไล่ตามพระองค์</verse>
				<verse number="34">แต่มีชายคนหนึ่งโก่งธนูยิงสุ่มไปถูกพระราชาแห่งอิสราเอลเข้า ระหว่างเกล็ดเกราะและแผ่นบังพระอุระ พระองค์จึงรับสั่งคนขับรถรบว่า “หันกลับเถอะ พาเราออกจากการรบ เพราะเราบาดเจ็บแล้ว”</verse>
				<verse number="35">วันนั้นการรบก็ดุเดือดขึ้น เขาก็พยุงพระราชาขึ้นในรถรบ ให้หันพระพักตร์ไปทางพวกซีเรีย จนเวลาเย็นพระองค์ก็สิ้นพระชนม์ และพระโลหิตที่บาดแผลก็ไหลออกนองทั่วท้องรถรบ</verse>
				<verse number="36">ประมาณเวลาดวงอาทิตย์ตก มีเสียงร้องทั่วกองทัพว่า “ให้ทุกคนกลับไปเมืองของตัว และภูมิลำเนาของตัว”</verse>
				<verse number="37">เมื่อพระราชาสิ้นพระชนม์แล้ว เขาก็นำมายังกรุงสะมาเรีย และเขาฝังพระราชาในกรุงสะมาเรีย</verse>
				<verse number="38">เขาล้างรถรบที่สระน้ำแห่งสะมาเรีย ที่ที่พวกหญิงโสเภณีลงอาบน้ำ และแล้วพวกสุนัขก็เลียโลหิตของพระองค์ ตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ซึ่งได้ตรัสไว้</verse>
				<verse number="39">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของอาหับ และทุกสิ่งที่ทรงกระทำ และพระราชวังงาช้างซึ่งทรงสร้างไว้ ตลอดจนเมืองทั้งหมดที่ทรงสร้าง ได้บันทึกในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งอิสราเอลไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="40">อาหับทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพระองค์ แล้วอาหัสยาห์พระราชโอรสของพระองค์ก็ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
				<verse number="41">เยโฮชาฟัทพระราชโอรสของอาสาทรงครองยูดาห์ ในปีที่สี่แห่งรัชกาลอาหับพระราชาแห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="42">เยโฮชาฟัทมีพระชนมายุ 35 พรรษาเมื่อทรงเป็นกษัตริย์ และพระองค์ทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 25 ปี พระราชมารดาของพระองค์มีพระนามว่า อาซูบาห์ บุตรหญิงของชิลหิ</verse>
				<verse number="43">พระองค์ทรงดำเนินตามทางทั้งสิ้นของอาสาพระราชบิดาของพระองค์ และไม่ได้ทรงหันเหจากทางนั้น ทรงทำสิ่งที่ถูกต้องในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ แต่ปูชนียสถานสูงต่างๆ นั้นยังไม่ได้รื้อลง ประชาชนยังคงถวายเครื่องสัตวบูชา และเผาเครื่องหอมอยู่บนปูชนียสถานสูงต่างๆ นั้น</verse>
				<verse number="44">เยโฮชาฟัททรงทำไมตรีกับพระราชาแห่งอิสราเอลด้วย</verse>
				<verse number="45">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของเยโฮชาฟัท และพระราชอำนาจที่ทรงสำแดง และสงครามที่ทรงกระทำ ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์ แห่งยูดาห์ไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="46">ส่วนเทวทาสที่เหลืออยู่คือ ผู้ที่ยังเหลือในสมัยของอาสาพระราชบิดานั้น พระองค์ก็ทรงกำจัดเสียจากแผ่นดิน</verse>
				<verse number="47">ไม่มีพระราชาในเอโดม แต่มีผู้สำเร็จราชการแผ่นดินปกครองแทน</verse>
				<verse number="48">เยโฮชาฟัททรงต่อเรือทารชิชหลายลำ เพื่อไปขนทองคำจากโอฟีร์ แต่ไปไม่ถึง เพราะเรือแตกเสียที่เอซิโอนเกเบอร์</verse>
				<verse number="49">แล้วอาหัสยาห์พระราชโอรสของอาหับตรัสกับเยโฮชาฟัทว่า “ขอให้ข้าราชการของข้าพเจ้านั่งเรือไปกับข้าราชการของท่าน” แต่เยโฮชาฟัทไม่ทรงยินยอม</verse>
				<verse number="50">เยโฮชาฟัททรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพระองค์ และเขาฝังพระศพไว้กับบรรพบุรุษในนครดาวิด บรรพบุรุษของพระองค์ และเยโฮรัมพระราชโอรสก็ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
				<verse number="51">อาหัสยาห์พระราชโอรสของอาหับทรงครองอิสราเอลในกรุงสะมาเรีย ในปีที่สิบเจ็ดแห่งรัชกาลเยโฮชาฟัทพระราชาแห่งยูดาห์ และทรงครองอิสราเอล 2 ปี</verse>
				<verse number="52">พระองค์ทรงทำสิ่งชั่วในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ และทรงดำเนินในทางของพระราชบิดาของพระองค์ และในทางของพระมารดาของพระองค์ และในทางของเยโรโบอัมบุตรเนบัท ผู้ได้นำอิสราเอลให้ทำบาปด้วย</verse>
				<verse number="53">พระองค์ทรงปรนนิบัติพระบาอัล และนมัสการพระนั้น และทำให้พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลทรงพระพิโรธ โดยทำตามทุกอย่างที่พระราชบิดาของพระองค์ทรงกระทำแล้วนั้น</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="12">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ภายหลังอาหับสิ้นพระชนม์แล้ว โมอับก็กบฏต่ออิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ส่วนอาหัสยาห์ทรงตกลงมาจากช่องหน้าต่างตาข่ายที่ห้องชั้นบนของพระองค์ในกรุงสะมาเรีย และประชวร จึงทรงใช้บรรดาผู้สื่อสารไป รับสั่งว่า “จงไปถามพระบาอัลเซบูบ พระแห่งเอโครนว่าเราจะหายจากความเจ็บป่วยนี้หรือไม่?”</verse>
				<verse number="3">แต่ทูตของพระยาห์เวห์พูดกับเอลียาห์ชาวทิชบีว่า “จงลุกขึ้นไปพบบรรดาผู้สื่อสารของพระราชาแห่งสะมาเรีย และจงพูดกับเขาทั้งหลายว่า ‘เพราะไม่มีพระเจ้าในอิสราเอลแล้วหรือ? ท่านจึงไปถามพระบาอัลเซบูบ พระแห่งเอโครน’</verse>
				<verse number="4">เพราะฉะนั้นพระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘เจ้าจะไม่ได้ลุกขึ้นจากที่นอนของเจ้า แต่เจ้าจะต้องตายแน่’ ” แล้วเอลียาห์ก็ไป</verse>
				<verse number="5">ผู้สื่อสารนั้นก็กลับมาเฝ้าพระราชา พระองค์ตรัสถามเขาทั้งหลายว่า “ทำไมพวกเจ้าจึงพากันกลับมา?”</verse>
				<verse number="6">พวกเขาทูลพระองค์ว่า “มีชายคนหนึ่งขึ้นมาพบกับพวกข้าพระบาท และพูดกับพวกข้าพระบาทว่า ‘จงกลับไปหาพระราชาผู้ทรงใช้ท่านมา และทูลพระองค์ว่า พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า เพราะไม่มีพระเจ้าในอิสราเอลแล้วหรือ? เจ้าจึงใช้คนไปถามพระบาอัลเซบูบพระแห่งเอโครน เพราะฉะนั้นเจ้าจะไม่ได้ลุกขึ้นจากที่นอนของเจ้า แต่เจ้าจะต้องตายแน่’ ”</verse>
				<verse number="7">พระองค์ตรัสถามเขาทั้งหลายว่า “คนที่ขึ้นมาพบเจ้าและบอกสิ่งเหล่านี้แก่เจ้านั้นมีลักษณะอย่างไร?”</verse>
				<verse number="8">เขาทั้งหลายทูลตอบพระองค์ว่า “ท่านมีขนดก และมีสายหนังคาดเอวของท่าน” และพระองค์ตรัสว่า “เป็นเอลียาห์ชาวทิชบี”</verse>
				<verse number="9">แล้วพระราชาก็รับสั่งให้นายกอง กับทหาร 50 นายไปหาเอลียาห์ เขาได้ขึ้นไปหาท่าน นี่แน่ะ ท่านนั่งอยู่บนยอดเขาและนายกองกล่าวแก่ท่านว่า “ท่านคนของพระเจ้า พระราชาตรัสดังนี้ว่า ‘ลงมา’ ”</verse>
				<verse number="10">แต่เอลียาห์ตอบนายกองว่า “ถ้าเราเป็นคนของพระเจ้า ก็ขอให้ไฟลงมาจากฟ้าสวรรค์เผาผลาญท่าน และคนทั้งห้าสิบของท่านเถิด” แล้วไฟก็ลงมาจากฟ้าสวรรค์ และเผาผลาญเขากับคนทั้งห้าสิบของเขาเสีย</verse>
				<verse number="11">แล้วพระราชารับสั่งให้นายกองอีกคนหนึ่งกับทหาร 50 นายของเขา และเขาก็กล่าวแก่ท่านว่า “ท่านคนของพระเจ้า พระราชาตรัสดังนี้ว่า ‘ลงมาเร็วๆ’ ”</verse>
				<verse number="12">แต่เอลียาห์ตอบว่า “ถ้าเราเป็นคนของพระเจ้า ก็ขอให้ไฟลงมาจากฟ้าสวรรค์เผาผลาญท่าน และคนทั้งห้าสิบของท่านเถิด” และไฟของพระเจ้าลงมาจากฟ้าสวรรค์ และเผาผลาญเขากับคนทั้งห้าสิบของเขาเสีย</verse>
				<verse number="13">แล้วพระราชารับสั่งให้นายกองคนที่สามไปพร้อมกับทหาร 50 นายของเขา และนายกองคนที่สามก็ขึ้นไป และคุกเข่าต่อหน้าเอลียาห์ และวิงวอนท่านว่า “ท่านคนของพระเจ้า ขอให้ชีวิตของข้าพเจ้าและชีวิตของผู้รับใช้ของท่านอีก 50 คนนี้เป็นสิ่งประเสริฐในสายตาของท่าน</verse>
				<verse number="14">นี่แน่ะ ไฟลงมาจากฟ้าสวรรค์ และได้เผาผลาญนายกองสองคนก่อนเสีย พร้อมทั้งทหาร 50 นายของเขาด้วย แต่บัดนี้ขอให้ชีวิตของข้าพเจ้าเป็นสิ่งประเสริฐในสายตาของท่าน”</verse>
				<verse number="15">แล้วทูตของพระยาห์เวห์กล่าวแก่เอลียาห์ว่า “จงลงไปกับเขาเถิด อย่ากลัวเขาเลย” ท่านก็ลุกขึ้นลงไปกับเขาเข้าเฝ้าพระราชา</verse>
				<verse number="16">และทูลพระองค์ว่า “พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘เพราะเจ้าได้ส่งผู้สื่อสารไปถามพระบาอัลเซบูบ พระแห่งเอโครน เนื่องจากไม่มีพระเจ้าในอิสราเอลให้ทูลถามพระวจนะของพระองค์อย่างนั้นหรือ? เพราะฉะนั้น เจ้าจะไม่ได้ลุกขึ้นจากที่นอน แต่เจ้าจะต้องตายแน่’ ”</verse>
				<verse number="17">ดังนั้นอาหัสยาห์ก็สิ้นพระชนม์ ตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ซึ่งเอลียาห์กล่าวนั้น และโยรัม ได้ขึ้นครองราชย์แทน ในปีที่ 2 แห่งรัชกาลเยโฮรัม พระราชโอรสของเยโฮชาฟัทพระราชาแห่งยูดาห์ เพราะอาหัสยาห์ไม่มีโอรส</verse>
				<verse number="18">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ นอกนั้นของอาหัสยาห์ ซึ่งพระองค์ทรงกระทำ ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งอิสราเอลไม่ใช่หรือ?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ต่อมาเมื่อถึงเวลาที่พระยาห์เวห์จะทรงรับเอลียาห์ไปยังฟ้าสวรรค์ด้วยพายุ เอลียาห์และเอลีชากำลังเดินทางจากกิลกาล</verse>
				<verse number="2">เอลียาห์พูดกับเอลีชาว่า “จงคอยอยู่ที่นี่ เพราะพระยาห์เวห์ทรงใช้เราไปเบธเอล” แต่เอลีชาตอบว่า “พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่และท่านเองมีชีวิตอยู่แน่ฉันใด ข้าพเจ้าจะไม่ไปจากท่านฉันนั้น” ดังนั้นเขาทั้งสองก็ลงไปเบธเอล</verse>
				<verse number="3">และเหล่าผู้เผยพระวจนะผู้อยู่ในเบธเอลได้ออกมาหาเอลีชา และบอกท่านว่า “ท่านทราบไหมว่า วันนี้พระยาห์เวห์จะทรงรับอาจารย์ของท่านไปจากท่าน?” ท่านตอบว่า “ข้าพเจ้าทราบแล้ว เงียบๆ ไว้”</verse>
				<verse number="4">เอลียาห์พูดกับท่านว่า “เอลีชา จงคอยอยู่ที่นี่ เพราะพระยาห์เวห์ทรงใช้เราไปเมืองเยรีโค” แต่ท่านตอบว่า “พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่และท่านเองมีชีวิตอยู่แน่ฉันใด ข้าพเจ้าจะไม่ไปจากท่านฉันนั้น” ดังนั้นเขาทั้งสองก็มายังเมืองเยรีโค</verse>
				<verse number="5">และเหล่าผู้เผยพระวจนะผู้อยู่ในเมืองเยรีโคเข้ามาใกล้เอลีชาและพูดกับท่านว่า “ท่านทราบไหมว่า วันนี้พระยาห์เวห์จะทรงรับอาจารย์ของท่านไปจากท่าน?” ท่านตอบว่า “ข้าพเจ้าทราบแล้ว เงียบๆ ไว้”</verse>
				<verse number="6">เอลียาห์พูดกับท่านว่า “จงคอยอยู่ที่นี่ เพราะพระยาห์เวห์ทรงใช้เราไปที่แม่น้ำจอร์แดน” แต่ท่านตอบว่า “พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่และท่านเองมีชีวิตอยู่แน่ฉันใด ข้าพเจ้าจะไม่ละทิ้งท่านฉันนั้น” แล้วเขาทั้งสองก็เดินต่อไป</verse>
				<verse number="7">คน 50 คนจากกลุ่มผู้เผยพระวจนะก็ไปด้วยเช่นกัน และยืนอยู่ไกลออกไป ส่วนท่านทั้งสองยืนอยู่ริมแม่น้ำจอร์แดน</verse>
				<verse number="8">แล้วเอลียาห์เอาเสื้อคลุมของท่านม้วนเข้าแล้วฟาดลงที่น้ำนั้น น้ำก็แยกออกไปสองข้าง ท่านทั้งสองก็เดินข้ามไปบนดินแห้ง</verse>
				<verse number="9">เมื่อข้ามไปแล้ว เอลียาห์พูดกับเอลีชาว่า “ท่านอยากให้เราทำอะไรให้ ก็จงขอเถิด ก่อนที่เราจะถูกรับไปจากท่าน” และเอลีชาตอบว่า “โปรดให้ข้าพเจ้าได้รับฤทธิ์เดช ของท่านสองส่วน ”</verse>
				<verse number="10">และเอลียาห์ตอบว่า “ท่านขอสิ่งที่ยากนัก แต่ถ้าท่านเห็นเราถูกรับไปจากท่าน ท่านก็จะได้อย่างนั้น แต่ถ้าท่านไม่เห็น ท่านก็จะไม่ได้”</verse>
				<verse number="11">เมื่อท่านทั้งสองยังเดินสนทนากันต่อไป ดูสิ รถรบเพลิงคันหนึ่งและพวกม้าเพลิงได้แยกเขาทั้งสองออกจากกัน และเอลียาห์ได้ขึ้นไปสวรรค์โดยพายุ</verse>
				<verse number="12">เอลีชาเห็น และร้องว่า “พ่อของข้า พ่อของข้า รถรบแห่งอิสราเอล และทหารม้าประจำรถ” และท่านก็ไม่ได้เห็นเอลียาห์อีกเลย แล้วท่านจับเสื้อของตนฉีกออกเป็นสองท่อน</verse>
				<verse number="13">เอลีชาก็หยิบเสื้อคลุมของเอลียาห์ ที่ตกลงมาจากเอลียาห์นั้น และกลับไปยืนอยู่ที่ฝั่งแม่น้ำจอร์แดน</verse>
				<verse number="14">แล้วท่านก็เอาเสื้อคลุมของเอลียาห์ที่ตกลงมานั้น ฟาดลงที่น้ำ กล่าวว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าของเอลียาห์สถิตที่ใด?” และเมื่อท่านฟาดลงที่น้ำ น้ำก็แยกออกไปสองข้าง และเอลีชาก็เดินข้ามไป</verse>
				<verse number="15">เมื่อเหล่าผู้เผยพระวจนะที่อยู่เมืองเยรีโคเห็นท่านอยู่แต่ไกล เขาทั้งหลายพูดว่า “ฤทธิ์เดชของเอลียาห์อยู่กับเอลีชา” และเขาทั้งหลายมาพบท่าน แล้วโน้มตัวลงถึงดินคำนับท่าน</verse>
				<verse number="16">เขาทั้งหลายพูดกับท่านว่า “มีชายฉกรรจ์ 50 คนอยู่กับผู้รับใช้ของท่าน โปรดให้พวกเขาไปเสาะหาอาจารย์ของท่าน บางทีพระวิญญาณของพระยาห์เวห์ได้รับท่านไปแล้วเหวี่ยงท่านลงมาที่ภูเขาลูกหนึ่งหรือหุบเขาแห่งหนึ่ง” และท่านว่า “อย่าใช้พวกเขาไปเลย”</verse>
				<verse number="17">แต่เมื่อพวกเขารบเร้าท่านจนท่านละอาย แล้วท่านจึงพูดว่า “ใช้ไปซี” เพราะฉะนั้น เขาจึงใช้ห้าสิบคนไป พวกเขาเสาะหาเอลียาห์อยู่สามวันแต่ไม่พบท่าน</verse>
				<verse number="18">พวกเขาก็กลับมาหาเอลีชา ขณะที่ท่านพักอยู่ที่เมืองเยรีโค และท่านพูดกับพวกเขาว่า “เราบอกพวกท่านแล้วไม่ใช่หรือว่า อย่าไปเลย”</verse>
				<verse number="19">ผู้คนในเมืองนั้น พูดกับเอลีชาว่า “ดูสิ ทำเลเมืองนี้ร่มรื่นดี เหมือนอย่างที่เจ้านายของข้าพเจ้าได้เห็นแล้ว แต่น้ำไม่ดีและแผ่นดินนั้นก็ไม่เกิดผล ”</verse>
				<verse number="20">ท่านพูดว่า “จงเอาชามใหม่มาใบหนึ่ง ใส่เกลือในนั้น” แล้วเขาทั้งหลายก็หามาให้</verse>
				<verse number="21">แล้วท่านก็ไปที่น้ำพุ โยนเกลือลงในนั้นและกล่าวว่า “พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า เราทำน้ำนี้ให้ดีแล้ว ตั้งแต่นี้ไปจะไม่มีความตายหรือการไม่เกิดผล เพราะน้ำนี้อีก”</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น น้ำนั้นจึงดีมาจนถึงทุกวันนี้ ตามถ้อยคำที่เอลีชากล่าวนั้น</verse>
				<verse number="23">ท่านได้ขึ้นไปจากที่นั่นถึงเมืองเบธเอล และขณะขึ้นไปตามทาง มีกลุ่มเด็กชายเล็กๆ ออกมาจากเมืองล้อเลียนท่านว่า “อ้ายหัวล้าน ไปให้พ้น อ้ายหัวล้าน ไปให้พ้น”</verse>
				<verse number="24">ท่านก็หันมาเห็นพวกเขา จึงแช่งพวกเขาในพระนามพระยาห์เวห์ และหมีตัวเมียสองตัวออกมาจากป่า ฉีกเด็กพวกนั้นเสีย 42 คน</verse>
				<verse number="25">จากที่นั่นท่านขึ้นไปถึงภูเขาคารเมล และจากที่นั่นท่านก็กลับมายังกรุงสะมาเรีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">โยรัม พระราชโอรสของอาหับทรงครองอิสราเอลในกรุงสะมาเรีย ในปีที่ 18 ของรัชกาลเยโฮชาฟัทพระราชาแห่งยูดาห์ และทรงครองราชย์อยู่ 12 ปี</verse>
				<verse number="2">โยรัมทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ แต่ไม่ทรงเหมือนพระราชบิดาและพระราชมารดาของพระองค์ พระองค์ทรงรื้อเสาศักดิ์สิทธิ์ของพระบาอัล ซึ่งพระราชบิดาของพระองค์ทรงทำไว้</verse>
				<verse number="3">แม้กระนั้น พระองค์ยังทรงเกาะติดอยู่กับบาปทั้งหลายของเยโรโบอัมบุตรเนบัท ผู้ได้นำให้อิสราเอลทำบาปด้วย โยรัมไม่ได้ทรงหันจากบาปนั้น</verse>
				<verse number="4">เมชาพระราชาแห่งโมอับทรงเป็นผู้เพาะพันธุ์แกะ และพระองค์ต้องถวายลูกแกะ 100,000 ตัว และขนแกะผู้ 100,000 ตัวแก่พระราชาอิสราเอล</verse>
				<verse number="5">ต่อมาเมื่ออาหับสิ้นพระชนม์แล้ว พระราชาแห่งโมอับก็กบฏต่อพระราชาแห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์โยรัมจึงทรงออกจากกรุงสะมาเรียในครั้งนั้น และทรงระดมพลคนอิสราเอลทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="7">พระองค์ทรงส่งสารไปยังเยโฮชาฟัท พระราชาแห่งยูดาห์ว่า “พระราชาแห่งโมอับได้กบฏต่อข้าพเจ้า ท่านจะไปรบกับโมอับพร้อมกับข้าพเจ้าหรือไม่?” และพระองค์ตรัสตอบว่า “ข้าพเจ้าจะไป ข้าพเจ้าก็เป็นเหมือนที่ท่านเป็น และประชาชนของข้าพเจ้าก็เป็นเหมือนประชาชนของท่าน ม้าของข้าพเจ้าก็เป็นเหมือนม้าของท่าน”</verse>
				<verse number="8">แล้วตรัสต่อไปว่า “พวกเราจะยกขึ้นไปทางไหน?” โยรัมตรัสตอบว่า “ไปทางถิ่นทุรกันดารเอโดม”</verse>
				<verse number="9">พระราชาแห่งอิสราเอลจึงเสด็จไปพร้อมกับพระราชาแห่งยูดาห์ และพระราชาแห่งเอโดม และเมื่อทั้งสามกษัตริย์เสด็จอ้อมไปได้เจ็ดวันแล้ว ก็หาน้ำให้กองทัพและให้สัตว์ที่มาด้วยไม่ได้</verse>
				<verse number="10">แล้วพระราชาแห่งอิสราเอลจึงตรัสว่า “อนิจจาเอ๋ย พระยาห์เวห์ทรงเรียกสามกษัตริย์นี้มาเพื่อจะมอบไว้ในมือของโมอับ”</verse>
				<verse number="11">แต่เยโฮชาฟัทตรัสว่า “ที่นี่ไม่มีผู้เผยพระวจนะของพระยาห์เวห์ เพื่อเราจะให้เขาทูลถามพระยาห์เวห์หรือ?” แล้วข้าราชการคนหนึ่งของพระราชาอิสราเอลทูลว่า “เอลีชาบุตรชาฟัทอยู่ที่นี่ พ่ะย่ะค่ะ เขาเคยเป็นคนรับใช้ของเอลียาห์”</verse>
				<verse number="12">และเยโฮชาฟัทตรัสว่า “พระวจนะของพระยาห์เวห์อยู่กับเขา” พระราชาแห่งอิสราเอล เยโฮชาฟัท และพระราชาแห่งเอโดมจึงเสด็จลงไปหาท่าน</verse>
				<verse number="13">เอลีชาทูลพระราชาแห่งอิสราเอลว่า “ข้าพระบาทมีอะไรเกี่ยวข้องกับฝ่าพระบาทหรือ? เชิญเสด็จไปหาผู้เผยพระวจนะของเสด็จพ่อและเสด็จแม่ของฝ่าพระบาทเถิด” แต่พระราชาแห่งอิสราเอลตรัสกับท่านว่า “ไม่ไป เพราะพระยาห์เวห์ทรงเรียกกษัตริย์ทั้งสามนี้มาเพื่อมอบไว้ในมือของโมอับ”</verse>
				<verse number="14">แล้วเอลีชาทูลว่า “พระยาห์เวห์จอมทัพซึ่งข้าพระบาทปรนนิบัติ ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด ถ้าข้าพระบาทไม่ได้เคารพนับถือเยโฮชาฟัทพระราชาแห่งยูดาห์แล้ว ข้าพระบาทจะไม่มองหรือแลดูพระองค์เลย</verse>
				<verse number="15">เวลานี้ ขอทรงนำผู้เล่นเครื่องสายมาให้ข้าพระบาทสักคนหนึ่ง” เมื่อผู้เล่นเครื่องสายบรรเลงแล้ว ฤทธานุภาพของพระยาห์เวห์ก็มาเหนือท่าน</verse>
				<verse number="16">และท่านทูลว่า “พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘ทำหุบเขานี้ให้เต็มไปด้วยสระ’</verse>
				<verse number="17">เพราะพระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘เจ้าทั้งหลายจะไม่เห็นลมหรือฝน แต่หุบเขานั้นจะเต็มไปด้วยน้ำ เพื่อเจ้าจะได้ดื่ม ทั้งเจ้าเอง ฝูงปศุสัตว์ของเจ้า และสัตว์ใช้งานของเจ้า’</verse>
				<verse number="18">เรื่องอย่างนี้เป็นเรื่องเล็กน้อยในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ และพระองค์จะทรงมอบคนโมอับไว้ในมือของพวกเจ้าด้วย</verse>
				<verse number="19">พวกเจ้าจะโจมตีเมืองที่มีป้อมทุกเมือง และเมืองเอกทุกเมือง และจะโค่นต้นไม้ดีทุกต้น และจะอุดน้ำพุทุกแห่งเสีย และทำไร่นาดีทุกแปลงให้เสียไปด้วยหิน”</verse>
				<verse number="20">ต่อมาพอรุ่งเช้าประมาณเวลาถวายเครื่องบูชา นี่แน่ะ มีน้ำมาทางเมืองเอโดมจนแผ่นดินเต็มไปด้วยน้ำ</verse>
				<verse number="21">และเมื่อคนโมอับทั้งหมดได้ยินว่าบรรดาพระราชายกขึ้นมารบกับตน พวกเขาก็รวบรวมทุกคนที่สวมเกราะได้ทั้งหนุ่มและแก่ และให้ไปตั้งรับที่พรมแดน</verse>
				<verse number="22">เมื่อพวกเขาตื่นขึ้นตอนเช้าตรู่ ดวงอาทิตย์ส่องแสงอยู่บนน้ำ คนโมอับเห็นน้ำที่อยู่ตรงข้ามกับตนแดงเหมือนเลือด</verse>
				<verse number="23">พวกเขาพูดว่า “นี่เป็นเลือด บรรดาพระราชาสู้รบกันแน่ๆ และฆ่ากันเอง โมอับเอ๋ย เวลานี้มาเถิด มาริบเอาข้าวของของเขา”</verse>
				<verse number="24">แต่เมื่อคนโมอับมาถึงค่ายอิสราเอล คนอิสราเอลก็ลุกขึ้นต่อสู้กับพวกเขาจนเขาทั้งหลายหนีไป แล้วคนอิสราเอลรุกหน้าเข้าไปในแผ่นดินได้ฆ่าฟันคนโมอับ</verse>
				<verse number="25">พวกเขาได้ทลายเมืองต่างๆ และแต่ละคนโยนหินเข้าไปในไร่นาที่ดีทุกแปลง เขาอุดน้ำพุเสียทุกแห่ง และโค่นต้นไม้ดีๆ เสียหมด จนที่สุดก็เหลือแต่เมืองคีร์หะเรเซทเท่านั้น บรรดานักสลิงได้ล้อมเมืองไว้และโจมตีได้</verse>
				<verse number="26">เมื่อพระราชาแห่งโมอับทรงเห็นว่าจะสู้ไม่ได้ ก็ทรงพาพลดาบ 700 คนตีฝ่าออกมาทางด้านพระราชาแห่งเอโดม แต่ออกมาไม่ได้</verse>
				<verse number="27">แล้วพระองค์ทรงนำพระราชโอรสหัวปี ผู้ควรจะขึ้นครองราชย์แทนนั้น ถวายเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวที่บนกำแพง และมีพระพิโรธใหญ่ยิ่งต่อพวกอิสราเอล เขาทั้งหลายก็ยกถอยไปจากพระองค์และกลับบ้านเมืองของตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ภรรยาของคนหนึ่งในพวกผู้เผยพระวจนะร้องทุกข์ต่อเอลีชาว่า “ผู้รับใช้ของท่าน คือสามีของดิฉันเสียชีวิตแล้ว และท่านทราบอยู่แล้วว่าผู้รับใช้ของท่านเกรงกลัวพระยาห์เวห์ แต่เจ้าหนี้ได้มาเพื่อจะเอาลูกสองคนของดิฉันไปเป็นทาสของเขา”</verse>
				<verse number="2">แล้วเอลีชาตอบนางว่า “บอกเราซิว่า จะให้เราทำอะไร? เธอมีอะไรอยู่ในบ้านบ้าง?” นางตอบว่า “สาวใช้ของท่านไม่มีอะไรในบ้าน นอกจากน้ำมันขวดหนึ่ง”</verse>
				<verse number="3">แล้วท่านกล่าวว่า “เธอจงออกไปนอกบ้าน ขอยืมภาชนะเปล่าจากเพื่อนบ้านทุกคน อย่าเอามาน้อย</verse>
				<verse number="4">แล้วจงเข้าบ้าน ปิดประตูขังตัวเองและลูกชายไว้ แล้วเทน้ำมันใส่ภาชนะเหล่านี้ทั้งหมด เมื่อใบหนึ่งๆ เต็มแล้วก็ตั้งไว้ต่างหาก”</verse>
				<verse number="5">นางก็ไปจากท่าน และปิดประตูขังตัวเองกับบุตรของนางไว้ บุตรส่งภาชนะให้นาง และนางก็เทน้ำมัน</verse>
				<verse number="6">เมื่อภาชนะเต็มหมดแล้วนางจึงบอกบุตรว่า “เอาภาชนะอีกใบหนึ่งมาให้แม่” แต่เขาตอบนางว่า “ไม่มีแล้ว” แล้วน้ำมันก็หยุดไหล</verse>
				<verse number="7">นางก็ไปเรียนให้คนของพระเจ้าทราบ และท่านบอกว่า “จงไปขายน้ำมัน แล้วเอาเงินชำระหนี้ของเธอ ส่วนที่เหลือนั้นเธอกับลูกๆ จงใช้เลี้ยงชีวิต”</verse>
				<verse number="8">วันหนึ่งเอลีชาผ่านไปยังเมืองชูเนม ที่ซึ่งหญิงมั่งมีคนหนึ่งอาศัยอยู่ และนางได้ชวนท่านรับประทานอาหาร ฉะนั้นเมื่อท่านผ่านไปทางนั้นเมื่อไร ท่านก็แวะเข้าไปรับประทานอาหารที่นั่น</verse>
				<verse number="9">และนางบอกสามีของนางว่า “ดูสิ ดิฉันเห็นว่าชายคนนี้ที่เดินผ่านบ้านเราบ่อยๆ นั้นเป็นคนบริสุทธิ์ของพระเจ้า</verse>
				<verse number="10">ขอให้เราทำห้องเล็กไว้บนดาดฟ้าสำหรับท่าน วางเตียงนอน โต๊ะ เก้าอี้ และตะเกียงไว้ให้ท่าน เพื่อว่าเมื่อท่านมาหาเรา ท่านจะได้เข้าไปพักในห้องนั้น”</verse>
				<verse number="11">วันหนึ่งท่านมาที่นั่น แวะขึ้นไปห้องนั้น และนอนอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="12">ท่านจึงบอกเกหะซีคนใช้ของท่านว่า “ไปเรียกหญิงชาวชูเนมคนนี้มา” เมื่อเขาเรียกนาง นางก็มายืนอยู่ต่อหน้าท่าน</verse>
				<verse number="13">ท่านจึงบอกแก่เกหะซีว่า “จงบอกนางว่า ดูซิ เธอลำบากมากมายอย่างนี้เพื่อเรา จะให้เราทำอะไรเพื่อเธอบ้าง? มีอะไรจะให้ทูลพระราชาเพื่อเธอหรือไม่? หรือจะให้พูดอะไรกับผู้บัญชาการกองทัพ?” นางตอบว่า “ดิฉันอยู่ในหมู่พี่น้องของดิฉันค่ะ”</verse>
				<verse number="14">และท่านกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นจะให้ทำอะไรเพื่อนาง?” เกหะซีตอบว่า “แท้จริงนางไม่มีบุตรชายและสามีของนางก็แก่แล้ว”</verse>
				<verse number="15">ท่านจึงบอกว่า “ไปเรียกนางมา” และเมื่อเขาไปเรียกนาง นางก็มายืนอยู่ที่ประตู</verse>
				<verse number="16">ท่านกล่าวว่า “เมื่อถึงเวลานี้ในปีหน้า เธอจะได้อุ้มบุตรชายคนหนึ่ง” และนางตอบว่า “คนของพระเจ้า เจ้านายของดิฉัน อย่าหลอกสาวใช้ของท่านเลย”</verse>
				<verse number="17">แต่หญิงนั้นก็ตั้งครรภ์และคลอดบุตรชายคนหนึ่ง เมื่อถึงเวลานั้นในปีต่อมาตามที่เอลีชาบอกนาง</verse>
				<verse number="18">เมื่อเด็กนั้นโตขึ้น วันหนึ่งเขาออกไปหาบิดาของเขาในหมู่คนเกี่ยวข้าว</verse>
				<verse number="19">เขาบอกบิดาว่า “โอย หัวของฉัน หัวของฉัน” บิดาจึงสั่งคนใช้ว่า “อุ้มเขาไปหาแม่”</verse>
				<verse number="20">เมื่อคนใช้อุ้มเขามาให้มารดา เด็กนั้นก็นั่งอยู่บนตักมารดาจนเที่ยงวัน แล้วก็สิ้นชีวิต</verse>
				<verse number="21">นางจึงอุ้มเขาขึ้นไปวางไว้บนที่นอนของคนของพระเจ้า และปิดประตูเสีย แล้วไปข้างนอก</verse>
				<verse number="22">นางก็ไปเรียกสามีของนางกล่าวว่า “ขอส่งคนใช้คนหนึ่งกับลาตัวหนึ่งมาให้ฉัน เพื่อฉันจะรีบไปหาคนของพระเจ้า และกลับมาอีก”</verse>
				<verse number="23">และเขาถามว่า “วันนี้จะไปหาท่านทำไม? มันไม่ใช่วันต้นเดือนหรือวันสะบาโต” นางตอบว่า “ไม่เป็นไร”</verse>
				<verse number="24">แล้วนางผูกอานลาและสั่งคนใช้ว่า “จงเร่งลาไปเร็วๆ อย่าชะลอฝีเท้า นอกจากฉันสั่ง”</verse>
				<verse number="25">แล้วนางก็ออกเดินทาง และมาถึงคนของพระเจ้าที่ภูเขาคารเมล เมื่อคนของพระเจ้าเห็นนางมา ท่านก็พูดกับเกหะซีคนใช้ของท่านว่า “ดูแน่ะ หญิงชาวชูเนมมาข้างโน้น</verse>
				<verse number="26">จงรีบไปรับนาง และถามนางว่า ‘เธอสบายดีหรือ? สามีของเธอสบายดีหรือ? เด็กสบายดีหรือ?’ ” นางตอบว่า “สบายดีค่ะ”</verse>
				<verse number="27">เมื่อนางมาพบคนของพระเจ้าที่ภูเขาแล้ว นางก็เข้าไปกอดเท้าของท่าน เกหะซีจึงเข้ามาจะจับนางออกไป แต่คนของพระเจ้ากล่าวว่า “ปล่อยนางเถอะ เพราะนางมีความระทมขมขื่น และพระยาห์เวห์ทรงปิดเรื่องนี้ไว้จากเรา ไม่ทรงแจ้งให้เราทราบ”</verse>
				<verse number="28">แล้วนางจึงเรียนว่า “ดิฉันขอลูกจากเจ้านายของดิฉันหรือ? ดิฉันไม่ได้เรียนหรือว่า อย่าหลอกดิฉันเลย?”</verse>
				<verse number="29">ท่านจึงสั่งเกหะซีว่า “คาดเอวของเจ้า แล้วถือไม้เท้าของเราไว้ในมือของเจ้า และไปเถอะ ถ้าเจ้าพบใคร อย่าทักทายเขา และถ้าใครทักทายเจ้า ก็อย่าตอบ และจงวางไม้เท้าของเราบนหน้าของเด็กนั้น”</verse>
				<verse number="30">แล้วมารดาของเด็กนั้นเรียนว่า “พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่และตัวท่านเองมีชีวิตอยู่แน่ฉันใด ดิฉันจะไม่ไปจากท่านฉันนั้น” ดังนั้นท่านจึงลุกขึ้นตามนางไป</verse>
				<verse number="31">เกหะซีได้ล่วงหน้าไปก่อน และวางไม้เท้าบนหน้าของเด็กนั้น แต่ไม่มีเสียงหรืออาการบ่งบอกว่ามีชีวิต เขาจึงกลับมาพบท่านและเรียนท่านว่า “เด็กนั้นยังไม่ตื่น”</verse>
				<verse number="32">เมื่อเอลีชาเข้าบ้าน ท่านเห็นเด็กนอนตายอยู่บนที่นอนของท่าน</verse>
				<verse number="33">ท่านจึงเข้าไปข้างใน แล้วปิดประตูอยู่กับเด็กนั้นสองต่อสอง และได้อธิษฐานต่อพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="34">แล้วท่านขึ้นไปนอนทับเด็ก ให้ปากทับปาก ตาทับตา และมือทับมือ เมื่อท่านเหยียดตัวของท่านบนเขา เนื้อตัวของเด็กนั้นก็อุ่นขึ้นมา</verse>
				<verse number="35">ท่านก็เดินไปมาในบ้านครั้งหนึ่ง แล้วขึ้นไปเหยียดตัวของท่านบนเขาอีก เด็กนั้นก็จาม 7 ครั้ง และเด็กนั้นก็ลืมตาของตน</verse>
				<verse number="36">แล้วท่านก็เรียกเกหะซีมาสั่งว่า “ไปเรียกหญิงชาวชูเนมคนนี้มา” เขาจึงไปเรียกนาง และเมื่อนางมาถึงท่านแล้ว ท่านกล่าวว่า “จงอุ้มลูกของเธอขึ้นเถิด”</verse>
				<verse number="37">นางจึงเข้ามาทรุดตัวลงที่เท้าของท่านกราบลงถึงดิน แล้วนางก็อุ้มบุตรของนางขึ้นและออกไปข้างนอก</verse>
				<verse number="38">เมื่อเอลีชากลับมาที่กิลกาล แผ่นดินเกิดกันดารอาหาร และเมื่อพวกผู้เผยพระวจนะนั่งอยู่ต่อหน้าท่าน ท่านก็บอกคนใช้ของท่านว่า “จงตั้งหม้อใบใหญ่และต้มอาหารให้พวกผู้เผยพระวจนะ”</verse>
				<verse number="39">คนหนึ่งออกไปเก็บผักที่ทุ่งนา และพบไม้เถาป่าเถาหนึ่ง เขาเด็ดน้ำเต้าป่าจากเถานั้นจนเต็มตัก กลับมาหั่นใส่ในหม้อต้มอาหารโดยไม่ทราบว่าเป็นผลอะไร</verse>
				<verse number="40">แล้วพวกเขาตักออกให้คนเหล่านั้นกิน ขณะกำลังกินอาหารอยู่นั้น เขาร้องขึ้นว่า “โอ คนของพระเจ้า มีความตายอยู่ในหม้อนั้น” และเขาก็กินกันต่อไปไม่ได้</verse>
				<verse number="41">แต่ท่านสั่งว่า “จงเอาแป้งมา” แล้วท่านก็ใส่แป้งลงในหม้อ และบอกว่า “จงตักออกให้คนเหล่านั้นกิน” และไม่มีอันตรายอยู่ในหม้อนั้น</verse>
				<verse number="42">มีชายคนหนึ่งมาจากบาอัลชาลิชาห์ เขานำของมาให้คนของพระเจ้ามีขนมปังเป็นพืชผลแรกคือ ขนมบาร์เลย์ 20 ก้อน และรวงข้าวใหม่ใส่กระสอบของเขามา และเอลีชากล่าวว่า “จงให้คนเหล่านั้นกิน”</verse>
				<verse number="43">แต่คนใช้ของท่านตอบว่า “ข้าพเจ้าจะตั้งอาหารเพียงเท่านี้ให้คน 100 คนกินกันได้อย่างไร?” ท่านจึงสั่งซ้ำว่า “จงให้คนเหล่านั้นกินเถิด เพราะพระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘เขาทั้งหลายจะกินและยังเหลืออีก’ ”</verse>
				<verse number="44">เขาจึงตั้งอาหารไว้ต่อหน้าเขาทั้งหลาย พวกเขาได้กิน และยังเหลืออยู่จริงตามพระวจนะของพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">นาอามานผู้บัญชาการกองทัพของพระราชาแห่งซีเรีย เป็นคนสำคัญมากของพระราชา เป็นคนมีเกียรติ เพราะว่าพระยาห์เวห์ประทานชัยชนะแก่ซีเรียโดยท่านนี้ ท่านเป็นนักรบกล้าหาญด้วย แต่ท่านเป็นโรคเรื้อน</verse>
				<verse number="2">กองโจมตีของคนซีเรียได้ออกไป และได้จับเด็กหญิงคนหนึ่งจากแผ่นดินอิสราเอล และเธอมารับใช้ภรรยาของนาอามาน</verse>
				<verse number="3">เธอได้เรียนนายผู้หญิงของเธอว่า “เพียงแค่นายผู้ชายไปอยู่กับผู้เผยพระวจนะซึ่งอยู่ในสะมาเรีย แล้วท่านจะได้รักษาโรคเรื้อนของเจ้านายเสียให้หาย”</verse>
				<verse number="4">นาอามานจึงไปทูลเจ้านายของท่าน ว่า สาวใช้จากแผ่นดินอิสราเอลพูดว่าอย่างนั้น</verse>
				<verse number="5">พระราชาแห่งซีเรียตรัสว่า “จงไปเถิด เราจะส่งสารไปยังพระราชาแห่งอิสราเอล” แล้วท่านก็ไป นำเงิน 10 ตะลันต์ ทองคำ 6,000 เชเขล และเสื้อเที่ยวงาน 10 ชุดไปด้วย</verse>
				<verse number="6">และท่านก็นำสารไปยังพระราชาแห่งอิสราเอล มีใจความว่า “เมื่อสารนี้มาถึงท่าน ขอท่านทราบด้วยว่า เราส่งนาอามานข้าราชการของเรามายังท่าน เพื่อให้ท่านรักษาเขาให้หายจากโรคเรื้อน”</verse>
				<verse number="7">เมื่อพระราชาแห่งอิสราเอลทรงอ่านสารนั้นแล้ว ก็ฉีกฉลองพระองค์ ตรัสว่า “เราเป็นพระเจ้าซึ่งจะให้ตายและให้มีชีวิตหรือ? ชายคนนี้จึงส่งสารมาให้เรารักษาคนหนึ่งให้หายจากโรคเรื้อน คิดดูซิว่า เขาหาเรื่องทะเลาะกับเราอย่างไร”</verse>
				<verse number="8">แต่เมื่อเอลีชาคนของพระเจ้าได้ยินว่า พระราชาแห่งอิสราเอลฉีกฉลองพระองค์ จึงใช้คนไปทูลพระราชาว่า “ทำไมฝ่าพระบาทจึงฉีกฉลองพระองค์? ให้เขามาหาข้าพระบาทเถิด แล้วเขาจะรู้ว่า มีผู้เผยพระวจนะคนหนึ่งในอิสราเอล”</verse>
				<verse number="9">นาอามานจึงมาพร้อมกับบรรดาม้าและรถรบของท่าน มาหยุดอยู่ที่ประตูบ้านของเอลีชา</verse>
				<verse number="10">เอลีชาก็ส่งผู้สื่อสารมาเรียนท่านว่า “จงไปชำระตัวในแม่น้ำจอร์แดนเจ็ดครั้ง และเนื้อของท่านจะกลับคืนอย่างเดิม และท่านจะสะอาด”</verse>
				<verse number="11">แต่นาอามานโกรธและไปเสีย บ่นว่า “ดูสิ ข้าคิด ว่าเขาจะออกมาหาข้าแน่ๆ และมายืนอยู่ และออกพระนามของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขา แล้วโบกมือเหนือที่นั้น ให้โรคเรื้อนหาย</verse>
				<verse number="12">อาบานาและฟารปาร์แม่น้ำเมืองดามัสกัส ไม่ดีกว่าบรรดาลำน้ำแห่งอิสราเอลหรือ? ข้าจะชำระตัวในแม่น้ำเหล่านั้น และจะสะอาดไม่ได้หรือ?” ท่านจึงหันหลังไปเสียด้วยความเดือดดาล</verse>
				<verse number="13">แต่พวกข้าราชการของท่านเข้ามาใกล้ และทัดทานท่านว่า “บิดาของข้าพเจ้า ถ้าผู้เผยพระวจนะจะสั่งให้ท่านทำสิ่งใหญ่อย่างหนึ่ง ท่านจะไม่ทำหรือ? ถ้าเช่นนั้นเมื่อผู้เผยพระวจนะสั่งท่านว่า ‘จงไปล้าง และสะอาดเถิด’ ท่านยิ่งควรจะทำสักเท่าไร?”</verse>
				<verse number="14">ท่านจึงลงไปจุ่มตัวเจ็ดครั้งในแม่น้ำจอร์แดน ตามถ้อยคำของคนของพระเจ้า และเนื้อของท่านก็กลับคืนเป็นอย่างเนื้อของเด็กเล็ก และท่านก็สะอาด</verse>
				<verse number="15">แล้วท่านก็กลับมาหาคนของพระเจ้า ทั้งตัวท่านและพรรคพวกของท่าน และท่านมายืนอยู่ต่อหน้าเอลีชาและกล่าวว่า “ดูสิ ข้าพเจ้ารู้แล้วว่าไม่มีพระเจ้าอื่นใด ไม่ว่าที่ไหนในโลก นอกจากในอิสราเอล เพราะฉะนั้น บัดนี้โปรดรับของกำนัลจากผู้รับใช้ของท่านเถิด”</verse>
				<verse number="16">แต่เอลีชาตอบว่า “พระยาห์เวห์ซึ่งเราปรนนิบัติ ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด เราจะไม่รับอะไรเลยฉันนั้น” และท่านก็ได้คะยั้นคะยอให้รับไว้ แต่เอลีชาปฏิเสธ</verse>
				<verse number="17">นาอามานจึงกล่าวว่า “หากท่านไม่รับ ก็โปรดให้ดินที่ล่อสองตัวจะบรรทุกได้แก่ผู้รับใช้ของท่านเถิด เพราะตั้งแต่นี้ไป ผู้รับใช้ของท่านจะไม่ถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวหรือเครื่องสัตวบูชาแด่พระอื่น แต่จะถวายแด่พระยาห์เวห์เท่านั้น</verse>
				<verse number="18">ในเรื่องนี้ ขอพระยาห์เวห์ทรงให้อภัยผู้รับใช้ของท่าน คือเมื่อพระราชานายของข้าพเจ้าเข้าไปในนิเวศของพระริมโมน เพื่อจะนมัสการที่นั่น และทรงพิงอยู่ที่มือของข้าพเจ้า และข้าพเจ้าจะต้องโน้มตัวลงคำนับในนิเวศของพระริมโมน เมื่อข้าพเจ้าโน้มตัวลงคำนับในนิเวศของพระริมโมนนั้น ขอพระยาห์เวห์ทรงให้อภัยผู้รับใช้ของท่านในกรณีนี้”</verse>
				<verse number="19">เอลีชาจึงตอบท่านว่า “จงไปโดยสวัสดิภาพเถิด” แต่เมื่อนาอามานออกไปได้ไม่ไกลนัก</verse>
				<verse number="20">เกหะซีคนใช้ของเอลีชาคนของพระเจ้าคิดว่า “ดูสิ นายของข้าไม่ยอมรับของจากมือของนาอามานคนซีเรียที่เขานำมา พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด ข้าจะวิ่งตามไปเอามาจากเขาบ้างฉันนั้น”</verse>
				<verse number="21">เกหะซีจึงตามนาอามานไป และเมื่อนาอามานแลเห็นคนวิ่งตามท่านมา ท่านก็ลงจากรถรบต้อนรับเขาพูดว่า “ทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือ?”</verse>
				<verse number="22">เขาตอบว่า “เรียบร้อยดี นายข้าได้ใช้ข้ามา เรียนว่า ‘ชายหนุ่มสองคนในกลุ่มผู้เผยพระวจนะจากแดนเทือกเขาเอฟราอิมมาหาเรา โปรดให้เงินพวกเขาสักหนึ่งตะลันต์ และเสื้อเที่ยวงานสัก 2 ชุด’ ”</verse>
				<verse number="23">และนาอามานกล่าวว่า “โปรดรับไปสองตะลันต์ เถิด” ท่านก็เชิญชวนเขา และเอาเงินสองตะลันต์ใส่ใน 2 กระสอบผูกไว้พร้อมกับเสื้อเที่ยวงาน 2 ตัว ให้คนใช้สองคนแบกไป เขาก็แบกเดินขึ้นหน้าเกหะซีมา</verse>
				<verse number="24">เมื่อเขาทั้งหลายมาถึงภูเขา เกหะซีก็รับมาจากมือของเขา เอาไปเก็บไว้ในบ้าน และให้คนเหล่านั้นกลับ เขาทั้งสองก็จากไป</verse>
				<verse number="25">เกหะซีก็เข้าไปยืนอยู่ต่อหน้านายของตน และเอลีชาถามเขาว่า “เกหะซี เจ้าไปไหนมา?” เขาตอบว่า “ผู้รับใช้ของท่านไม่ได้ไปไหน”</verse>
				<verse number="26">แต่ท่านกล่าวกับเขาว่า “เมื่อชายคนนั้นหันมาจากรถรบต้อนรับเจ้านั้น จิตใจของเราไม่ได้ไปกับเจ้าหรือ? นี่เป็นเวลาควรที่จะรับเงิน เสื้อผ้า สวนมะกอก และสวนองุ่น แกะ และวัว และคนใช้ชายหญิงหรือ?</verse>
				<verse number="27">ฉะนั้นโรคเรื้อนของนาอามานจะติดอยู่กับเจ้าและเชื้อสายของเจ้าเป็นนิตย์” เขาก็ไปจากหน้าท่านและเป็นโรคเรื้อนขาวอย่างหิมะ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">พวกผู้เผยพระวจนะกล่าวกับเอลีชาว่า “ดูซิ สถานที่ที่พวกเราอยู่กับท่านนั้นก็เล็กเกินไป</verse>
				<verse number="2">ขอให้พวกเราไปที่แม่น้ำจอร์แดน ต่างคนต่างเอาไม้ท่อนหนึ่งมาสร้างเป็นที่อาศัยที่นั่น” และท่านตอบว่า “ไปเถอะ”</verse>
				<verse number="3">แล้วคนหนึ่งกล่าวว่า “ขอท่านโปรดไปกับผู้รับใช้ของท่านด้วย” และท่านก็ตอบว่า “เราจะไป”</verse>
				<verse number="4">ท่านก็ไปกับเขาทั้งหลาย และเมื่อเขามาถึงแม่น้ำจอร์แดน เขาก็ตัดต้นไม้</verse>
				<verse number="5">ขณะที่คนหนึ่งกำลังโค่นต้นไม้อยู่ หัวขวานของเขาตกลงไปในน้ำ และเขาร้องขึ้นว่า “แย่แล้ว นายข้า ขวานนั้นข้าขอยืมเขามา”</verse>
				<verse number="6">แล้วคนของพระเจ้าถามว่า “ขวานนั้นตกที่ไหน?” เมื่อเขาชี้ที่ให้ท่านแล้ว ท่านก็ตัดไม้อันหนึ่งทิ้งลงไปที่นั่น ทำให้ขวานเหล็กนั้นลอยขึ้นมา</verse>
				<verse number="7">และท่านบอกว่า “หยิบขึ้นมาซิ” เขาก็เอื้อมมือไปหยิบขึ้นมา</verse>
				<verse number="8">พระราชาแห่งซีเรียรบกับอิสราเอล พระองค์ทรงปรึกษากับข้าราชการของพระองค์ว่า “เราจะตั้งค่ายของเราที่นั่น</verse>
				<verse number="9">แต่คนของพระเจ้าส่งข่าวไปยังพระราชาแห่งอิสราเอลว่า ‘ขอพระองค์ทรงระวัง อย่าผ่านมาทางนั้น เพราะคนซีเรียกำลังยกลงไปที่นั่น’ ”</verse>
				<verse number="10">และพระราชาแห่งอิสราเอลทรงใช้ให้ไปยังสถานที่ซึ่งคนของพระเจ้าบอก ท่านเคยเตือนพระองค์ดังนี้แหละ พระองค์จึงทรงระวังตัวได้ที่นั่นไม่ใช่เพียงครั้งสองครั้ง</verse>
				<verse number="11">พระทัยของพระราชาแห่งซีเรียก็เดือดดาลเพราะเรื่องนี้ จึงทรงเรียกข้าราชการมาตรัสว่า “พวกท่านจะไม่บอกเราหรือว่า คนไหนในพวกเราที่อยู่ฝ่ายพระราชาแห่งอิสราเอล?”</verse>
				<verse number="12">ข้าราชการคนหนึ่งของพระองค์ทูลว่า “ข้าแต่พระราชา เจ้านายของข้าพระบาท ไม่มีใคร พ่ะย่ะค่ะ แต่เอลีชาผู้เผยพระวจนะซึ่งอยู่ในอิสราเอล เขาได้ทูลถ้อยคำ ซึ่งพระองค์ตรัสในห้องบรรทมของพระองค์แก่พระราชาแห่งอิสราเอล”</verse>
				<verse number="13">พระราชาแห่งซีเรียจึงตรัสว่า “จงไปหาดูว่าเขาอยู่ที่ไหน เพื่อเราจะใช้คนไปจับเขามา” มีคนทูลพระองค์ว่า “ดูสิ เขาอยู่ในโดธาน”</verse>
				<verse number="14">พระองค์จึงทรงส่งม้า รถรบ และกองทัพใหญ่ไปที่นั่น พวกเขาไปกันในเวลากลางคืน และล้อมเมืองนั้นไว้</verse>
				<verse number="15">เมื่อผู้รับใช้ของคนของพระเจ้าตื่นขึ้นเวลาเช้าตรู่ และออกไป นี่แน่ะ กองทัพพร้อมกับม้าและรถรบก็ล้อมเมืองไว้ และคนใช้นั้นบอกท่านว่า “แย่แล้ว นายข้า เราจะทำอย่างไรดี?”</verse>
				<verse number="16">ท่านตอบว่า “อย่ากลัวเลย เพราะฝ่ายเรามีมากกว่าฝ่ายเขา”</verse>
				<verse number="17">แล้วเอลีชาก็อธิษฐานว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงเปิดตาของเขาเพื่อเขาจะได้เห็น” และพระยาห์เวห์ทรงเปิดตาของชายหนุ่มคนนั้น และเขาก็มองและเห็นภูเขาเต็มไปด้วยม้า และรถรบเพลิงรอบเอลีชา</verse>
				<verse number="18">และเมื่อคนซีเรียลงมารบกับท่าน เอลีชาก็อธิษฐานต่อพระยาห์เวห์ว่า “ขอทรงให้คนเหล่านี้ตาบอด” พระองค์จึงทรงให้เขาทั้งหลายตาบอดไปตามคำอธิษฐานของเอลีชา</verse>
				<verse number="19">และเอลีชาบอกคนเหล่านั้นว่า “ไม่ใช่ทางนี้ และไม่ใช่เมืองนี้ จงตามข้ามา และข้าจะพาไปยังคนนั้นซึ่งพวกท่านแสวงหา” และท่านก็พาเขาไปกรุงสะมาเรีย</verse>
				<verse number="20">ต่อมาพอเข้าไปในกรุงสะมาเรีย เอลีชาก็ทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงเปิดตาของคนเหล่านี้เพื่อเขาจะเห็นได้” พระยาห์เวห์จึงทรงเปิดตาของพวกเขาและเขาก็เห็น และนี่แน่ะ เขามาอยู่กลางกรุงสะมาเรีย</verse>
				<verse number="21">และเมื่อพระราชาแห่งอิสราเอลเห็นพวกเขา จึงตรัสแก่เอลีชาว่า “บิดาของเรา จะให้เราฆ่าเขาเสียหรือ? จะให้เราฆ่าเขาเสียหรือ?”</verse>
				<verse number="22">ท่านทูลตอบว่า “ขอฝ่าพระบาทอย่าทรงประหารเขาเสีย ฝ่าพระบาทไม่ได้จับคนพวกนี้มาด้วยดาบ และธนู แล้วฝ่าพระบาทจะประหารพวกเขาหรือ? ขอทรงจัดอาหารและน้ำให้เขารับประทานและดื่ม แล้วปล่อยให้เขาไปหาเจ้านายของเขาเถิด”</verse>
				<verse number="23">พระองค์จึงทรงจัดการเลี้ยงใหญ่ให้เขา และเมื่อเขาได้กินและดื่มแล้วก็ทรงปล่อยเขาไป และเขาทั้งหลายได้กลับไปหาเจ้านายของตน และพวกซีเรียไม่ได้มาปล้นในแผ่นดินอิสราเอลอีกเลย</verse>
				<verse number="24">ต่อมาภายหลัง เบนฮาดัดพระราชาแห่งซีเรียทรงจัดกองทัพทั้งสิ้นของพระองค์ แล้วได้เสด็จขึ้นไปล้อมกรุงสะมาเรีย</verse>
				<verse number="25">มีการกันดารอาหารอย่างหนักในสะมาเรีย ขณะเมื่อเขาล้อมอยู่จนหัวลาตัวหนึ่งเขาขายกัน เป็นเงิน 80 เชเขล และแห้ว ครึ่งลิตรเป็นเงิน 5 เชเขล</verse>
				<verse number="26">ขณะที่พระราชาแห่งอิสราเอลทรงผ่านไปบนกำแพง มีผู้หญิงคนหนึ่งร้องทูลพระองค์ว่า “ข้าแต่พระราชา เจ้านายของข้าพระบาท ขอทรงช่วยเถิด”</verse>
				<verse number="27">พระองค์ตรัสว่า “ถ้าพระยาห์เวห์ไม่ทรงช่วยเจ้า เราจะเอาความช่วยเหลือจากที่ไหนมาให้เจ้า? จากลานนวดข้าวหรือจากบ่อย่ำองุ่นหรือ?”</verse>
				<verse number="28">แต่พระราชาตรัสถามนางว่า “เจ้ามีเรื่องอะไร?” นางทูลตอบว่า “หญิงคนนี้บอกข้าพระบาทว่า ‘เอาลูกของเจ้ามาให้พวกเรากินวันนี้เถิด และพวกเราจะกินลูกของฉันวันพรุ่งนี้’</verse>
				<verse number="29">เราจึงต้มลูกของข้าพระบาทและกิน และรุ่งขึ้นข้าพระบาทก็พูดกับนางว่า ‘เอาลูกของเจ้ามา เพื่อพวกเราจะกินกัน และนางก็ซ่อนลูกของนางเสีย’ ”</verse>
				<verse number="30">และเมื่อพระราชาทรงได้ยินถ้อยคำของหญิงนั้น พระองค์ก็ฉีกฉลองพระองค์ (พระองค์กำลังทรงดำเนินอยู่บนกำแพง) ประชาชนก็มองและเห็นพระองค์ทรงฉลองพระองค์ผ้ากระสอบ อยู่แนบเนื้อ</verse>
				<verse number="31">และพระองค์ตรัสว่า “ถ้าศีรษะของเอลีชาบุตรชาฟัทยังอยู่บนบ่าของเขาในวันนี้ ก็ขอพระเจ้าทรงลงโทษเราและยิ่งหนักกว่า”</verse>
				<verse number="32">แต่เอลีชานั่งอยู่ในบ้านของท่าน และพวกผู้ใหญ่ก็นั่งอยู่ด้วย พระราชาทรงใช้คนจากราชสำนัก แต่ก่อนที่ผู้สื่อสารจะมาถึง เอลีชาก็พูดกับพวกผู้ใหญ่ว่า “ท่านทั้งหลายเห็นหรือไม่ว่า ฆาตกรคนนี้ใช้คนมาเอาศีรษะของเรา ดูสิ เมื่อผู้สื่อสารมา จงปิดประตู และยึดประตูให้แน่น กันเขาไว้ เสียงเท้าของนายของเขาตามเขามาไม่ใช่หรือ?”</verse>
				<verse number="33">ขณะที่ท่านยังพูดกับเขาทั้งหลายอยู่ ดูสิ พระราชาเสด็จลงมาหาท่านและตรัสว่า “เหตุร้ายนี้มาจากพระยาห์เวห์ ข้าพเจ้าจะรอคอยพระยาห์เวห์อีกทำไม?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">แต่เอลีชาทูลว่า “ขอฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า พรุ่งนี้ประมาณเวลานี้ แป้งอย่างดีถังหนึ่งเขาจะขายกันหนึ่งเชเขล และข้าวบาร์เลย์สองถังหนึ่งเชเขลที่ประตูเมืองสะมาเรีย”</verse>
				<verse number="2">แล้วนายทหารคนสนิทของพระราชาตอบคนของพระเจ้าว่า “ถ้าแม้พระยาห์เวห์ทรงสร้างหน้าต่างในฟ้าสวรรค์ สิ่งนี้จะเกิดขึ้นได้หรือ?” แต่เอลีชาบอกว่า “ดูสิ ท่านจะเห็นกับตาของท่านเอง แต่จะไม่ได้กิน”</verse>
				<verse number="3">มีคนโรคเรื้อนสี่คนอยู่ที่ทางเข้าประตูเมือง พวกเขาพูดกันว่า “เราจะนั่งที่นี่จนตายทำไมเล่า?</verse>
				<verse number="4">ถ้าเราพูดว่า ‘ให้เราเข้าไปในเมือง’ การกันดารอาหารก็อยู่ในเมือง และเราก็จะตายที่นั่น และถ้าเรานั่งที่นี่เราก็ตายเหมือนกัน ฉะนั้นจงมาเถิด ให้เราเข้าไปในค่ายของคนซีเรีย ถ้าเขาไว้ชีวิตของเรา เราก็จะรอดตาย ถ้าเขาฆ่าเรา ก็ได้แต่ตายเท่านั้นเอง”</verse>
				<verse number="5">ดังนั้นพวกเขาจึงลุกขึ้นในเวลาโพล้เพล้ เพื่อจะไปยังค่ายของคนซีเรีย แต่เมื่อเขามาถึงริมค่ายของคนซีเรียแล้ว ดูสิ ไม่มีใครที่นั่นสักคน</verse>
				<verse number="6">เพราะองค์เจ้านาย ได้ทรงทำให้กองทัพของคนซีเรียได้ยินเสียงรถรบ เสียงม้า และเสียงกองทัพใหญ่ เขาจึงพูดกันว่า “ดูสิ พระราชาแห่งอิสราเอลได้จ้างบรรดาพระราชาแห่งคนฮิตไทต์ และบรรดาพระราชาแห่งอียิปต์มารบกับเราแล้ว”</verse>
				<verse number="7">เขาจึงลุกขึ้นหนีไปในเวลาโพล้เพล้ และทิ้งเต็นท์ ม้า และลาของเขา ทิ้งค่ายไว้อย่างนั้นเอง และหนีเอาชีวิตรอด</verse>
				<verse number="8">เมื่อคนโรคเรื้อนเหล่านี้มาถึงริมค่าย เขาก็เข้าไปในเต็นท์หนึ่ง กินและดื่ม และขนเงิน ทองคำ และเสื้อผ้าจากที่นั่นเอาไปซ่อนไว้ แล้วเขาก็กลับมาเข้าไปในอีกเต็นท์หนึ่ง ขนเอาข้าวของออกไปจากที่นั่นด้วยเอาไปซ่อนไว้</verse>
				<verse number="9">แล้วเขาพูดกันว่า “เราทำไม่ถูกเสียแล้ว วันนี้เป็นวันข่าวดี ถ้าเรานิ่งอยู่ และคอยจนแสงอรุณขึ้น โทษจะตกอยู่กับเรา เพราะฉะนั้น มาเถิด ให้เราไปบอกสำนักพระราชวัง”</verse>
				<verse number="10">พวกเขาจึงมาเรียกนายประตูเมือง และบอกเรื่องราวแก่เขาทั้งหลายว่า “เราได้ไปค่ายของคนซีเรีย และดูสิ เราไม่เห็นใครและไม่ได้ยินเสียงใครที่นั่น มีแต่ม้าผูกอยู่ และลาผูกอยู่ และเต็นท์ตั้งอยู่อย่างนั้นเอง”</verse>
				<verse number="11">แล้วบรรดานายประตูก็ตะโกนบอกไป และพวกเขาก็บอกกันไปถึงสำนักพระราชวัง</verse>
				<verse number="12">พระราชาตื่นบรรทมตอนกลางคืน และตรัสกับข้าราชการว่า “เราจะบอกให้ว่าคนซีเรียเตรียมสู้รบกับเราอย่างไร? เขาทั้งหลายรู้ว่าเราหิว เขาจึงออกนอกค่ายไปซ่อนตัวที่กลางทุ่งคิดว่า ‘เมื่ออิสราเอลออกจากเมือง เราจะจับเขาทั้งเป็น แล้วจะเข้าไปในเมือง’ ”</verse>
				<verse number="13">และข้าราชการคนหนึ่งทูลว่า “ขอรับสั่งให้คนเอาม้าที่เหลืออยู่ในเมืองสักห้าตัว แล้วส่งออกไปและสังเกตดู นี่แน่ะ บางทีม้าเหล่านั้นจะยังเป็นอยู่อย่างคนอิสราเอลที่เหลืออยู่ในเมือง หรือจะเป็นอย่างคนอิสราเอลที่ได้พินาศแล้วก็ช่างเถิด”</verse>
				<verse number="14">พวกเขาจึงเอารถรบสองคันพร้อมกับม้า และพระราชาทรงส่งให้ไปติดตามกองทัพของคนซีเรีย ตรัสว่า “จงไปดู”</verse>
				<verse number="15">เขาทั้งหลายจึงติดตามไปจนถึงแม่น้ำจอร์แดน และนี่แน่ะ ตลอดทางมีเสื้อผ้าและเครื่องใช้ซึ่งคนซีเรียทิ้ง เมื่อเขารีบหนีไป ผู้สื่อสารก็กลับมาทูลกษัตริย์</verse>
				<verse number="16">แล้วประชาชนก็ยกออกไปปล้นค่ายของคนซีเรีย แป้งอย่างดีจึงขายกันถังละเชเขล และข้าวบาร์เลย์สองถังหนึ่งเชเขล ตามพระวจนะของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">ส่วนพระราชาทรงแต่งตั้งนายทหารคนสนิทให้ไปเฝ้าดูแลประตูเมือง และประชาชนก็เหยียบไปบนเขาตรงประตู เขาจึงสิ้นชีวิตตามที่คนของพระเจ้าได้กล่าวไว้ เมื่อพระราชาเสด็จลงมาหาท่าน</verse>
				<verse number="18">และเป็นไปตามที่คนของพระเจ้าทูลพระราชาว่า “ข้าวบาร์เลย์สองถังจะขายหนึ่งเชเขล และแป้งอย่างดีหนึ่งถังหนึ่งเชเขล ประมาณเวลานี้ในวันพรุ่งนี้ที่ประตูเมืองสะมาเรีย”</verse>
				<verse number="19">และนายทหารคนสนิทก็ได้ตอบคนของพระเจ้าว่า “ถ้าแม้พระยาห์เวห์ทรงสร้างหน้าต่างในฟ้าสวรรค์ สิ่งนี้จะเกิดขึ้นได้หรือ?” และท่านได้ตอบว่า “ดูสิ ท่านจะเห็นกับตาของท่านเอง แต่จะไม่ได้กิน”</verse>
				<verse number="20">และมันก็เกิดขึ้นจริงกับตัวเขา เพราะประชาชนเหยียบเขาจนตายที่ประตูเมือง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">เอลีชาบอกหญิงคนที่ท่านได้ให้บุตรของนางกลับคืนชีวิต ว่า “เจ้าจงลุกขึ้นและออกไปพร้อมกับครอบครัว ไปอยู่ในที่ที่เจ้าจะอยู่ได้ เพราะพระยาห์เวห์ทรงเรียกให้เกิดการกันดารอาหาร และแผ่นดินนี้จะกันดารอาหารอยู่เจ็ดปี”</verse>
				<verse number="2">หญิงคนนั้นก็ลุกขึ้นทำตามถ้อยคำของคนของพระเจ้า นางกับครอบครัวไปอยู่ในแผ่นดินฟีลิสเตียเจ็ดปี</verse>
				<verse number="3">เมื่อสิ้นเจ็ดปีแล้ว หญิงคนนั้นก็กลับมาจากแผ่นดินฟีลิสเตีย และได้ออกไปทูลอุทธรณ์ต่อพระราชาเพื่อขอบ้านและที่ดินของนางคืน</verse>
				<verse number="4">พระราชากำลังตรัสกับเกหะซีผู้รับใช้ของคนของพระเจ้าว่า “จงบอกเราถึงสิ่งยิ่งใหญ่ทุกอย่างที่เอลีชาได้ทำ”</verse>
				<verse number="5">เมื่อเขากำลังทูลกษัตริย์เรื่องที่เอลีชาชุบชีวิตคนตาย นี่แน่ะ ผู้หญิงคนที่ท่านได้ชุบชีวิตบุตรของนางได้มาร้องอุทธรณ์ต่อพระราชา เพื่อขอบ้านและที่ดินของนางคืน และเกหะซีทูลว่า “ข้าแต่พระราชาเจ้านายของข้าพระบาท นี่เป็นหญิงคนนั้น และนี่เป็นบุตรของนางที่เอลีชาได้ชุบชีวิต”</verse>
				<verse number="6">พระราชาตรัสถามหญิงนั้น นางก็ทูลเรื่องถวายพระองค์ พระราชาจึงทรงตั้งข้าราชการคนหนึ่งให้นาง และรับสั่งว่า “จงจัดการคืนทุกสิ่งที่เป็นของนาง พร้อมทั้งพืชผลทั้งหมดของนานั้น ตั้งแต่วันที่นางออกจากแผ่นดินมาจนถึงเวลานี้”</verse>
				<verse number="7">แล้วเอลีชามายังกรุงดามัสกัส เบนฮาดัดพระราชาแห่งซีเรียประชวร และมีคนทูลพระองค์ว่า “คนของพระเจ้ามาที่นี่”</verse>
				<verse number="8">พระราชาตรัสกับฮาซาเอลว่า “จงนำของกำนัลไปพบคนของพระเจ้า ให้ทูลถามพระยาห์เวห์โดยท่านว่า ‘เราจะหายป่วยไหม?’ ”</verse>
				<verse number="9">ฮาซาเอลจึงไปพบท่าน นำของกำนัลติดมือไปด้วย คือของดีทุกอย่างจากกรุงดามัสกัส บรรทุกหลังอูฐ 40 ตัว เมื่อเขามายืนอยู่ต่อหน้าท่าน เขากล่าวว่า “ลูกของท่านคือเบนฮาดัดพระราชาแห่งซีเรีย ทรงใช้ข้าพเจ้ามาหาท่านกล่าวว่า ‘เราจะหายป่วยไหม?’ ”</verse>
				<verse number="10">และเอลีชาตอบเขาว่า “จงไปทูลพระราชาว่า ‘พระองค์จะหายประชวรแน่’ แต่พระยาห์เวห์ทรงสำแดงแก่ข้าพเจ้าว่า พระองค์จะสิ้นพระชนม์แน่”</verse>
				<verse number="11">และท่านก็เพ่งดูตัวเขาจนเขาอาย และคนของพระเจ้าก็ร้องไห้</verse>
				<verse number="12">และฮาซาเอลถามว่า “ทำไมเจ้านายของข้าพเจ้าจึงร้องไห้?” ท่านตอบว่า “เพราะข้าพเจ้าทราบถึงเหตุร้ายที่ท่านจะทำต่อคนอิสราเอล ท่านจะเอาไฟเผาป้อมปราการของเขา และจะฆ่าคนหนุ่มด้วยดาบ และจับเด็กเล็กฟาดจนแหลก และผ่าท้องหญิงมีครรภ์เสีย”</verse>
				<verse number="13">และฮาซาเอลตอบว่า “ผู้รับใช้ของท่านผู้เป็นเพียงสุนัข เป็นใครเล่าที่จะทำสิ่งใหญ่นี้?” เอลีชาตอบว่า “พระยาห์เวห์ทรงสำแดงแก่ข้าพเจ้าว่า ท่านจะเป็นกษัตริย์ครอบครองซีเรีย”</verse>
				<verse number="14">เขาก็ไปจากเอลีชามายังนายของตน และนายถามเขาว่า “เอลีชาพูดอย่างไรกับเจ้าบ้าง?” และเขาทูลตอบว่า “เขาบอกว่าฝ่าพระบาทจะหายประชวรแน่”</verse>
				<verse number="15">และในวันรุ่งขึ้น เขาก็เอาผ้าปูที่นอนจุ่มน้ำคลุมพระพักตร์พระองค์จนสิ้นพระชนม์ และฮาซาเอลก็ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
				<verse number="16">ในปีที่ 5 ของรัชกาลโยรัม พระราชโอรสของอาหับพระราชาแห่งอิสราเอล เยโฮรัมพระราชโอรสของเยโฮชาฟัทพระราชาแห่งยูดาห์ได้ขึ้นครองราชย์</verse>
				<verse number="17">พระองค์มีพระชนมายุ 32 พรรษาเมื่อทรงเป็นกษัตริย์ และพระองค์ทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 8 ปี</verse>
				<verse number="18">และพระองค์ทรงดำเนินตามทางของบรรดาพระราชาแห่งอิสราเอล ตามอย่างราชวงศ์อาหับได้ทำ เพราะว่าพระราชธิดาของอาหับเป็นมเหสีของพระองค์ และพระองค์ทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">อย่างไรก็ดี พระยาห์เวห์ไม่ได้ตั้งพระทัยทำลายยูดาห์ เพราะทรงเห็นแก่ดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์ เหตุที่พระองค์ได้ตรัสสัญญาว่า จะประทานประทีปแก่ดาวิด แก่เชื้อสายของท่านเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="20">ในรัชกาลของเยโฮรัม เอโดมได้กบฏ ไม่ยอมอยู่ใต้การปกครองของยูดาห์ และตั้งกษัตริย์ขึ้นเหนือตน</verse>
				<verse number="21">ดังนั้นเยโฮรัม จึงเสด็จข้ามไปยังเมืองศาอีร์พร้อมกับรถรบทั้งสิ้น พอกลางคืนก็ทรงตั้งต้นตีฝ่าคนเอโดม ซึ่งมาล้อมพระองค์และบรรดาแม่ทัพรถรบ แล้วกองทัพของพระองค์ได้หนีกลับบ้าน</verse>
				<verse number="22">เอโดมจึงได้กบฏ ไม่ยอมอยู่ใต้การปกครองของยูดาห์จนทุกวันนี้ แล้วลิบนาห์ก็ได้กบฏในเวลาเดียวกัน</verse>
				<verse number="23">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของเยโฮรัม และทุกสิ่งที่ทรงกระทำ ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งยูดาห์ไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="24">เยโฮรัมจึงทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษ และเขาฝังไว้กับบรรพบุรุษในนครดาวิด และอาหัสยาห์พระราชโอรสของพระองค์ได้ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
				<verse number="25">ในปีที่ 12 แห่งรัชกาลโยรัมพระราชโอรสของอาหับพระราชาแห่งอิสราเอล อาหัสยาห์พระราชโอรสของเยโฮรัมพระราชาแห่งยูดาห์ได้ขึ้นครองราชย์</verse>
				<verse number="26">เมื่ออาหัสยาห์ทรงเป็นกษัตริย์นั้น พระองค์มีพระชนมายุ 22 พรรษา และทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 1 ปี พระราชมารดาของพระองค์มีพระนามว่าอาธาลิยาห์ พระนางเป็นพระราชนัดดา ของอม-รีพระราชาแห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="27">พระองค์ทรงดำเนินในทางของราชวงศ์อาหับด้วย และทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ ดังที่ราชวงศ์ของอาหับได้ทรงกระทำ เพราะเป็นพระราชบุตรเขยในราชวงศ์ของอาหับ</verse>
				<verse number="28">พระองค์เสด็จไปกับโยรัมพระราชโอรสของอาหับ เพื่อทำสงครามกับฮาซาเอลพระราชาแห่งซีเรียที่ราโมทกิเลอาด และคนซีเรียทำให้โยรัมบาดเจ็บ</verse>
				<verse number="29">และพระราชาโยรัมทรงกลับมารักษาพระองค์ที่ยิสเรเอล ให้หายบาดเจ็บจากที่คนซีเรียได้ทำแก่พระองค์ที่รามาห์ เมื่อทรงสู้กับฮาซาเอลพระราชาแห่งซีเรีย และอาหัสยาห์พระราชโอรสของเยโฮรัมพระราชาแห่งยูดาห์ ได้เสด็จลงไปหาโยรัมพระราชโอรสของอาหับในเมืองยิสเรเอล เพราะโยรัมประชวร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">แล้วเอลีชาผู้เผยพระวจนะได้เรียกคนหนึ่งในพวกผู้เผยพระวจนะ และพูดกับเขาว่า “จงคาดเอวของเจ้าไว้ ถือน้ำมันขวดนี้ไปที่ราโมทกิเลอาด</verse>
				<verse number="2">และเมื่อเจ้าถึงที่นั่นแล้ว จงมองหาเยฮูบุตรเยโฮชาฟัท บุตรนิมชี จงเข้าไปหาและให้เขาลุกขึ้นจากหมู่พี่น้อง และนำเขาเข้าไปในห้องชั้นใน</verse>
				<verse number="3">แล้วจงเอาน้ำมันในขวดเทลงบนศีรษะของเขา และกล่าวว่า ‘พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า เราเจิมตั้งเจ้าให้เป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอล’ แล้วจงเปิดประตูออกหนีไป อย่ารอช้าอยู่”</verse>
				<verse number="4">คนหนุ่มนั้นคือคนหนุ่มที่เป็นผู้เผยพระวจนะ จึงไปยังราโมทกิเลอาด</verse>
				<verse number="5">และเมื่อเขามาถึง ดูสิ บรรดาผู้บังคับบัญชาทหารกำลังประชุมกันอยู่ และเขากล่าวว่า “ท่านผู้บัญชาการ ข้าพเจ้านำข่าวมาถึงท่าน” และเยฮูพูดว่า “มาถึงใครในพวกเรา?” และเขาตอบว่า “ท่านผู้บัญชาการ มาถึงท่าน”</verse>
				<verse number="6">ท่านก็ลุกขึ้นเข้าไปในบ้าน และคนหนุ่มนั้นก็เทน้ำมันบนศีรษะของท่าน กล่าวกับท่านว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า เราเจิมตั้งเจ้าไว้เป็นกษัตริย์เหนือประชากรของพระยาห์เวห์ คือเหนืออิสราเอล</verse>
				<verse number="7">และเจ้าจงโค่นราชวงศ์ของอาหับนายของเจ้า เพื่อเราจะเอาโทษเยเซเบล เพราะโลหิตของบรรดาผู้เผยพระวจนะผู้รับใช้ของเรา และเพราะโลหิตของผู้รับใช้ทั้งสิ้นของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">เพราะว่าราชวงศ์อาหับทั้งหมดจะต้องพินาศ และเราจะกำจัดผู้ชายทุกคนเสียจากอาหับ ไม่ว่าทาสหรือไทในอิสราเอล</verse>
				<verse number="9">และเราจะทำให้ราชวงศ์ของอาหับเป็นเหมือนราชวงศ์ของเยโรโบอัมบุตรเนบัท และเหมือนราชวงศ์ของบาอาชาบุตรอาหิยาห์</verse>
				<verse number="10">พวกสุนัขจะกินเยเซเบลในเขตยิสเรเอล และจะไม่มีใครฝังศพนาง” แล้วเขาก็เปิดประตูหนีไป</verse>
				<verse number="11">เมื่อเยฮูออกมาพบพวกข้าราชการของเจ้านายของท่าน พวกเขาพูดกับท่านว่า “ทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือ? ทำไมคนบ้าคนนี้จึงมาหาท่าน?” ท่านพูดกับเขาทั้งหลายว่า “พวกท่านรู้จักชายคนนั้นและการพูดมากของเขาแล้ว”</verse>
				<verse number="12">แต่เขาทั้งหลายพูดว่า “นั่นไม่จริง บอกพวกเรามาเถิด” และท่านตอบว่า “เขาพูดอย่างนี้กับข้าพเจ้าว่า ‘พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า เราเจิมตั้งเจ้าให้เป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอล’ ”</verse>
				<verse number="13">แล้วพวกเขาแต่ละคนก็รีบเอาเสื้อผ้าของตนปูรองท่านที่ขั้นบันได แล้วเป่าเขาสัตว์ และป่าวร้องว่า “เยฮูเป็นกษัตริย์”</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น เยฮูบุตรเยโฮชาฟัท บุตรนิมชีได้ร่วมกับคนอื่น คิดกบฏต่อโยรัม (ก่อนหน้านี้โยรัมกับอิสราเอลทั้งสิ้นยังรักษาเมืองราโมทกิเลอาดไว้จากฮาซาเอลกษัตริย์แห่งซีเรีย</verse>
				<verse number="15">แต่พระราชาโยรัมทรงกลับไปรักษาตัวที่ยิสเรเอล เพราะบาดแผลที่คนซีเรียทำร้ายพระองค์ เมื่อทรงสู้รบกับฮาซาเอลพระราชาแห่งซีเรีย) เยฮูจึงกล่าวว่า “ถ้านี่เป็นความประสงค์ของท่านทั้งหลาย ก็อย่าให้คนหนึ่งคนใดเล็ดลอดออกจากเมืองไปบอกข่าวที่ยิสเรเอล”</verse>
				<verse number="16">แล้วเยฮูขึ้นรถรบเสด็จไปยังยิสเรเอล เพราะโยรัมบรรทมที่นั่น และอาหัสยาห์พระราชาแห่งยูดาห์ได้เสด็จลงมาเยี่ยมโยรัม</verse>
				<verse number="17">ทหารยามยืนอยู่บนหอคอยที่ยิสเรเอล เขามองเห็นพวกของเยฮูมา จึงว่า “ข้าพเจ้าเห็นคนพวกหนึ่ง” โยรัมตรัสว่า “จงใช้พลม้าคนหนึ่งไปพบพวกเขาและให้ถามเขาว่า ‘มาอย่างสันติหรือ?’ ”</verse>
				<verse number="18">พลม้าจึงขึ้นม้าไปพบท่านและพูดว่า “พระราชาตรัสดังนี้ว่า ‘มาอย่างสันติหรือ?’ ” และเยฮูตอบว่า “ท่านเกี่ยวข้องอะไรกับสันติ จงเลี้ยวกลับตามเรามา” และทหารยามก็รายงานว่า “ผู้สื่อสารไปถึงพวกเขาแล้ว แต่ไม่กลับมา”</verse>
				<verse number="19">พระองค์จึงรับสั่งใช้พลม้าคนที่สองออกไป คนนั้นมาถึงพวกเขาแล้วก็พูดว่า “พระราชาตรัสดังนี้ว่า ‘มาอย่างสันติหรือ?’ ” และเยฮูตรัสตอบว่า “ท่านเกี่ยวข้องอะไรกับสันติ? จงเลี้ยวกลับตามเรามา”</verse>
				<verse number="20">ทหารยามก็รายงานอีกว่า “เขาไปถึงแล้ว แต่ไม่กลับมา และการขับรถม้านั้นก็เหมือนกับการขับรถม้าของเยฮูบุตรนิมชี เพราะเขาขับอย่างบ้าคลั่ง”</verse>
				<verse number="21">โยรัม ตรัสว่า “จงเตรียมพร้อม” และเขาก็จัดรถรบของพระองค์ให้พร้อมไว้ แล้วโยรัมพระราชาแห่งอิสราเอล และอาหัสยาห์พระราชาแห่งยูดาห์ก็เสด็จออกไป ต่างก็ทรงรถรบของตนเอง ทรงออกไปปะทะกับเยฮู มาพบกันเข้า ณ ที่ดินแปลงของนาโบทชาวยิสเรเอล</verse>
				<verse number="22">ต่อมาเมื่อโยรัมทอดพระเนตรเยฮูแล้ว จึงตรัสว่า “เยฮู มาอย่างสันติหรือ?” เยฮูทูลตอบว่า “จะสันติได้อย่างไร? เมื่อการเล่นชู้และวิทยาคมของเยเซเบลมารดาของท่านยังมีอยู่มากเช่นนี้”</verse>
				<verse number="23">แล้วโยรัมทรงชักบังเหียนหันกลับหนีไป พลางรับสั่งกับอาหัสยาห์ว่า “อาหัสยาห์ นั่นพวกกบฏ”</verse>
				<verse number="24">และเยฮูก็โก่งธนูด้วยสุดกำลัง ยิงถูกโยรัมระหว่างพระอังสา ทั้งสอง ลูกธนูจึงแทงทะลุพระหทัย พระองค์ก็ทรงล้มลงในรถรบ</verse>
				<verse number="25">เยฮูพูดกับบิดคาร์ นายทหารผู้ช่วยว่า “จงยกศพเขาขึ้น และโยนทิ้งลงไปในที่ดินแปลงของนาโบทชาวยิสเรเอล จำได้ไหม? เมื่อเรากับท่านขี่ม้าเคียงกันมา ตามอาหับบิดาของเขาไป พระยาห์เวห์ทรงกล่าวโทษเขา</verse>
				<verse number="26">พระยาห์เวห์ตรัสว่า ‘เราเห็นโลหิตของนาโบทและโลหิตของลูกหลานของเขาเมื่อวานนี้แน่ทีเดียว พระยาห์เวห์ตรัสว่า เราจะตอบสนองเจ้าบนที่ดินแปลงนี้แหละ ฉะนั้นจงยกเขาขึ้นทิ้งไว้บนที่ดินแปลงนี้แหละ ตามพระวจนะของพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="27">เมื่ออาหัสยาห์พระราชาแห่งยูดาห์ทอดพระเนตรเห็นดังนั้น ก็ทรงหนีไปทางเมืองเบธฮักกาน และเยฮูก็ติดตามพระองค์ไป กล่าวว่า “จงยิงเขาในรถรบด้วย” และเขาทั้งหลายได้ยิงพระองค์ตรงทางขึ้นไปตำบลกูร ซึ่งอยู่ใกล้อิบเลอัม และพระองค์ทรงหนีไปถึงเมืองเมกิดโด และสิ้นพระชนม์ที่นั่น</verse>
				<verse number="28">ข้าราชการของพระองค์ก็บรรทุกพระศพใส่รถรบไปยังกรุงเยรูซาเล็ม และฝังไว้ในอุโมงค์ฝังศพของพระองค์กับบรรพบุรุษในนครดาวิด</verse>
				<verse number="29">ในปีที่ 11 แห่งรัชกาลโยรัมพระราชโอรสของอาหับ อาหัสยาห์ทรงครองยูดาห์</verse>
				<verse number="30">เมื่อเยฮูมาถึงเมืองยิสเรเอล เยเซเบลทรงทราบเรื่อง ก็ทรงเขียนตาและแต่งพระเกศา และทอดพระเนตรทางหน้าต่าง</verse>
				<verse number="31">เมื่อเยฮูผ่านเข้าประตูวังมา พระนางตรัสว่า “เจ้าผู้ฆ่านายของเจ้าอย่างเจ้าศิมรี มาอย่างสันติหรือ?”</verse>
				<verse number="32">แล้วเยฮูแหงนหน้าไปที่หน้าต่างกล่าวว่า “ใครอยู่ฝ่ายเรา? ใครบ้าง?” มีขันทีสองสามคนชะโงกหน้าต่างออกมาดูเขา</verse>
				<verse number="33">เยฮูก็กล่าวว่า “โยนนางลงมา” พวกเขาจึงโยนพระนางลงมา และโลหิตของพระนางก็กระเด็นติดผนังกำแพงและติดพวกม้าที่ย่ำไปบนพระนาง</verse>
				<verse number="34">แล้วเยฮูเข้าไป รับประทานและดื่ม แล้วกล่าวว่า “จัดการกับหญิงที่ถูกสาปคนนี้ เอาไปฝังเสีย เพราะนางเป็นธิดาของพระราชา”</verse>
				<verse number="35">แต่เมื่อเขาจะไปฝังศพพระนาง พวกเขาก็พบแต่กะโหลกพระเศียร พระบาทและฝ่าพระหัตถ์ของพระนาง</verse>
				<verse number="36">เมื่อพวกเขากลับมาเรียนเยฮู ท่านก็กล่าวว่า “นี่เป็นไปตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ ซึ่งตรัสทางเอลียาห์ชาวทิชบีผู้รับใช้ของพระองค์ว่า สุนัขจะกินเนื้อของเยเซเบลในเขตยิสเรเอล</verse>
				<verse number="37">และศพของเยเซเบลจะเป็นเหมือนมูลสัตว์บนพื้นทุ่งในเขตยิสเรเอล เพื่อจะไม่มีใครกล่าวว่า ‘นี่คือ เยเซเบล’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">อาหับมีโอรส 70 องค์ในกรุงสะมาเรีย เยฮูจึงทรงพระอักษร ส่งไปสะมาเรีย ถึงบรรดาผู้ปกครองเมืองยิสเรเอล พวกผู้ใหญ่ และบรรดาพี่เลี้ยงของโอรสของอาหับว่า</verse>
				<verse number="2">“ในเมื่อบรรดาโอรสของนายของพวกท่านอยู่กับท่าน และท่านมีรถรบกับม้า และเมืองที่มีป้อม และอาวุธ พอจดหมายนี้มาถึงท่าน</verse>
				<verse number="3">จงคัดเลือกโอรสนายของท่านองค์ที่ดีที่สุด และเหมาะสมที่สุด แล้วตั้งองค์นั้นไว้บนบัลลังก์ของพระราชบิดา และจงสู้รบเพื่อราชวงศ์นายของท่าน”</verse>
				<verse number="4">แต่พวกเขากลัวมาก และพูดว่า “ดูสิ พระราชาสองพระองค์ยังทรงต้านทานเยฮูไม่ได้ แล้วเราจะต้านทานได้อย่างไร?”</verse>
				<verse number="5">ดังนั้นผู้ดูแลพระราชวัง ผู้ดูแลเมือง พวกผู้ใหญ่และพวกพี่เลี้ยง ส่งสารไปถึงเยฮูว่า “พวกข้าพระบาทเป็นผู้รับใช้ของฝ่าพระบาท และจะทำทุกอย่างที่ฝ่าพระบาทตรัสสั่ง พวกข้าพระบาทจะไม่ตั้งผู้ใดเป็นกษัตริย์ ขอทรงทำตามที่ทรงเห็นว่าดีเถิด”</verse>
				<verse number="6">แล้วพระองค์ทรงพระอักษรเป็นฉบับที่สองถึงพวกเขาว่า “พรุ่งนี้เวลานี้ ถ้าท่านทั้งหลายอยู่ฝ่ายเรา และพร้อมจะเชื่อฟังเรา จงนำศีรษะของบรรดาโอรสนายของท่านมาหาเราที่ยิสเรเอล” บรรดาโอรส 70 องค์ของพระราชาอยู่กับคนใหญ่คนโตในเมือง ผู้ได้ชุบเลี้ยงพวกเขามา</verse>
				<verse number="7">ต่อมาเมื่อจดหมายมาถึงพวกเขา เขาก็จับโอรสของพระราชาทั้ง 70 องค์ประหารเสีย แล้วเอาศีรษะใส่ตะกร้าส่งไปให้พระองค์ที่ยิสเรเอล</verse>
				<verse number="8">เมื่อผู้สื่อสารมาทูลพระองค์ว่า “พวกเขานำศีรษะโอรสของกษัตริย์มาแล้ว พ่ะย่ะค่ะ” พระองค์ตรัสว่า “จงกองไว้เป็นสองกองตรงทางเข้าประตูเมืองจนถึงรุ่งเช้า”</verse>
				<verse number="9">พอรุ่งเช้าพระองค์เสด็จออกไป ทรงยืน และตรัสกับประชาชนทั้งปวงว่า “ท่านทั้งหลายเป็นผู้ไร้ความผิด ส่วนเราได้กบฏต่อนายของเราและประหารพระองค์เสีย แต่ใครเล่าที่ฆ่าคนเหล่านี้?</verse>
				<verse number="10">จงทราบเถิดว่า พระวจนะของพระยาห์เวห์ ซึ่งพระยาห์เวห์ตรัสเกี่ยวกับราชวงศ์ของอาหับจะไม่ตกดินแต่อย่างใดเลย เพราะพระยาห์เวห์ทรงทำตามที่ตรัสทางเอลียาห์ผู้รับใช้ของพระองค์”</verse>
				<verse number="11">เยฮูทรงประหารทุกคนที่เหลืออยู่ในราชวงศ์ของอาหับในเมืองยิสเรเอล อีกทั้งคนใหญ่คนโตทุกคนของพระองค์ สหายสนิทของพระองค์ และปุโรหิตของพระองค์ จนไม่เหลือรอดชีวิตสักคนเดียวเลย</verse>
				<verse number="12">แล้วเยฮูทรงลุกขึ้นเสด็จออกไปยังสะมาเรีย ในระหว่างทาง พระองค์ประทับที่เบธเอเขดหมู่บ้านของผู้เลี้ยงแกะ</verse>
				<verse number="13">เยฮูทรงพบพระญาติของอาหัสยาห์พระราชาแห่งยูดาห์ และพระองค์ตรัสถามว่า “พวกท่านเป็นใคร?” พวกเขาทูลตอบว่า “พวกเราเป็นญาติของอาหัสยาห์ และลงมาเยี่ยมบรรดาโอรสของกษัตริย์และของพระราชชนนี”</verse>
				<verse number="14">พระองค์รับสั่งว่า “จับพวกเขาทั้งเป็น” เขาทั้งหลายก็จับคนเหล่านั้นทั้งเป็น และประหารทั้ง 42 คนที่บ่อเบธเอเขด ไม่เหลือไว้สักคนเดียว</verse>
				<verse number="15">และเมื่อพระองค์เสด็จจากที่นั่น ก็ทรงพบเยโฮนาดับบุตรเรคาบมาหาพระองค์ พระองค์ทรงต้อนรับเขา และตรัสกับเขาว่า “จิตใจของท่านซื่อตรงต่อจิตใจของเรา อย่างที่จิตใจของเราซื่อตรงต่อจิตใจของท่านหรือ?” เยโฮนาดับทูลว่า “ซื่อตรง พ่ะย่ะค่ะ” เยฮูตรัสว่า “ถ้าซื่อตรงก็ยื่นมือมาให้เรา” เขาจึงยื่นมือของเขา และเยฮูก็ทรงดึงเขาขึ้นมาบนรถรบ</verse>
				<verse number="16">พระองค์ตรัสว่า “มากับเราเถิด และดูความกระตือรือร้นของเราเพื่อพระยาห์เวห์” พระองค์ จึงให้เขานั่งรถรบของพระองค์ไป</verse>
				<verse number="17">เมื่อมาถึงสะมาเรีย พระองค์ทรงประหารทุกคนในราชวงศ์ของอาหับที่เหลืออยู่ในสะมาเรียจนหมด ตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ซึ่งตรัสกับเอลียาห์</verse>
				<verse number="18">แล้วเยฮูทรงเรียกประชุมประชาชนทั้งหมด และตรัสกับเขาทั้งหลายว่า “อาหับปรนนิบัติพระบาอัลนิดหน่อย แต่เยฮูจะปรนนิบัติพระองค์มากกว่า</verse>
				<verse number="19">ฉะนั้นจงเรียกผู้เผยพระวจนะของพระบาอัลมาให้หมด ทั้งผู้นมัสการและปุโรหิตทั้งหมดของพระบาอัล อย่าให้ใครขาดไปเลย เพราะเราจะมีการถวายสัตวบูชาครั้งใหญ่แก่พระบาอัล ใครขาดก็จะไม่ให้มีชีวิตอยู่” แต่เยฮูทรงทำเป็นอุบายเพื่อจะทำลายผู้นมัสการพระบาอัล</verse>
				<verse number="20">และเยฮูตรัสว่า “จงจัดประชุมเพื่อนมัสการพระบาอัล” เขาก็ป่าวร้องเรียกประชุมดังกล่าว</verse>
				<verse number="21">และเยฮูทรงส่งข่าวไปทั่วอิสราเอล ผู้นมัสการพระบาอัลก็มาทั้งหมด จึงไม่มีเหลือสักคนหนึ่งที่ไม่ได้มา และเขาทั้งหลายก็เข้าไปในนิเวศของพระบาอัล แล้วนิเวศของพระบาอัลก็เต็มแน่นขนัดจากข้างหนึ่งถึงอีกข้างหนึ่ง</verse>
				<verse number="22">เยฮูตรัสสั่งผู้ดูแลตู้เสื้อว่า “จงเอาเสื้อสำหรับผู้นมัสการพระบาอัลออกมา” เขาก็เอาเสื้อออกมาให้เขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="23">แล้วเยฮูเสด็จเข้าไปในนิเวศของพระบาอัล พร้อมกับเยโฮนาดับบุตรเรคาบ พระองค์ตรัสกับผู้นมัสการพระบาอัลว่า “จงค้นดู ดูให้ดีว่าไม่มีผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์ อยู่กับพวกท่าน ให้มีแต่ผู้นมัสการพระบาอัลเท่านั้น”</verse>
				<verse number="24">แล้วเขาทั้งหลายเข้าไปถวายเครื่องสัตวบูชาและเครื่องบูชาเผาทั้งตัว เยฮูทรงวางคน 80 คนไว้ภายนอก และตรัสว่า “คนไหนปล่อยให้คนหนึ่งคนใดซึ่งเรามอบไว้ในมือพวกเจ้าหนีรอดไปได้ เขาต้องเสียชีวิตของเขาแทน”</verse>
				<verse number="25">ต่อมาเมื่อเสร็จการถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัว เยฮูรับสั่งแก่ทหารรักษาพระองค์และพวกนายทหารว่า “จงเข้าไปฆ่าพวกเขาเสีย อย่าให้รอดสักคนเดียว” เมื่อฆ่าเขาทั้งหลายด้วยคมดาบแล้ว ทหารรักษาพระองค์และพวกนายทหารก็โยนศพออกไปข้างนอก แล้วก็เข้าไปที่แท่นบูชาในนิเวศพระบาอัล</verse>
				<verse number="26">และนำเอาเสาศักดิ์สิทธิ์แห่งนิเวศของพระบาอัลออกมาเผาเสีย</verse>
				<verse number="27">อีกทั้งทลายเสาศักดิ์สิทธิ์ของพระบาอัล และทลายนิเวศของพระบาอัล แล้วทำให้เป็นส้วมจนทุกวันนี้</verse>
				<verse number="28">ดังนั้นเยฮูทรงกวาดล้างพระบาอัลออกจากอิสราเอล</verse>
				<verse number="29">แต่เยฮูไม่ได้ทรงหันจากบาปของเยโรโบอัมบุตรเนบัท ผู้ได้นำอิสราเอลให้ทำบาปด้วย คือลูกวัวทองคำซึ่งอยู่ในเมืองเบธเอลและในเมืองดาน</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์ตรัสกับเยฮูว่า “เพราะเจ้าได้ทำดีโดยทำสิ่งที่ชอบในสายตาของเรา และได้ทำต่อราชวงศ์อาหับตามทุกอย่างที่อยู่ในใจของเรา เชื้อสายของเจ้าสี่ชั่วอายุคนจะได้นั่งบนบัลลังก์ของอิสราเอล”</verse>
				<verse number="31">แต่เยฮูไม่ทรงระมัดระวังที่จะดำเนินตามธรรมบัญญัติของพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลด้วยสุดพระทัยของพระองค์ พระองค์ไม่ได้ทรงหันจากบาปของเยโรโบอัม ผู้นำอิสราเอลให้ทำบาปด้วย</verse>
				<verse number="32">ในสมัยนั้น พระยาห์เวห์ทรงเริ่มตัดดินแดนของอิสราเอลออก ส่วนฮาซาเอลก็รบชนะทั่วดินแดนอิสราเอล</verse>
				<verse number="33">ตั้งแต่แม่น้ำจอร์แดนฟากตะวันออก ทั่วแผ่นดินกิเลอาด คนกาด คนรูเบน และคนมนัสเสห์ ตั้งแต่อาโรเออร์ ซึ่งอยู่ข้างที่ลุ่มแม่น้ำอารโนน คือกิเลอาดและบาชาน</verse>
				<verse number="34">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของเยฮู และทุกสิ่งที่ทรงกระทำ และพระราชอำนาจทั้งสิ้นของพระองค์ ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งอิสราเอลไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="35">เยฮูจึงทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษ และเขาก็ฝังพระองค์ไว้ในกรุงสะมาเรีย และเยโฮอาหาสพระราชโอรสของพระองค์ได้ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
				<verse number="36">เวลาที่เยฮูทรงครองอิสราเอลในสะมาเรียนั้นคือ 28 ปี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เมื่ออาธาลิยาห์พระราชมารดาของอาหัสยาห์ ทรงเห็นว่าพระราชโอรสของพระนางสิ้นพระชนม์ พระนางก็ทรงตั้งต้นทำลายเชื้อพระวงศ์ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="2">แต่เยโฮเชบาพระราชธิดาของกษัตริย์เยโฮรัม พระน้องนางของอาหัสยาห์ ได้ลักลอบนำโยอาชพระราชโอรสของอาหัสยาห์ ไปจากท่ามกลางบรรดาพระราชโอรสของพระราชา ซึ่งต้องถูกประหาร และพระนางก็เก็บพระราชโอรสและพระพี่เลี้ยงไว้ในห้องนอน ดังนั้นพวกเขาซ่อนพระราชโอรสเสียจากอาธาลิยาห์ พระราชโอรสจึงไม่ถูกประหารชีวิต</verse>
				<verse number="3">และพระราชโอรสอยู่กับพระพี่เลี้ยง ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และซ่อนตัวอยู่ 6 ปี ในขณะที่อาธาลิยาห์ทรงครองแผ่นดิน</verse>
				<verse number="4">แต่ในปีที่ 7 เยโฮยาดาได้ใช้คนไปตามบรรดานายร้อยของพวกคารี และของพวกทหารรักษาพระองค์ให้มาหาท่านในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และท่านได้ทำพันธสัญญากับเขาทั้งหลาย และให้พวกเขาสาบานในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และท่านได้นำพระโอรสของพระราชามาให้เขาเห็น</verse>
				<verse number="5">และท่านกำชับเขาทั้งหลายว่า “นี่เป็นสิ่งที่ท่านทั้งหลายพึงทำคือ ผู้เข้าเวรวันสะบาโตกลุ่มหนึ่งให้เป็นผู้เฝ้าพระราชวัง</verse>
				<verse number="6">(อีกกลุ่มหนึ่งให้ประจำอยู่ที่ประตูสูร และอีกกลุ่มหนึ่งให้ประจำอยู่ที่ประตูข้างหลังทหารรักษาพระองค์) ให้เฝ้าพระราชวังเพื่อป้องกันรักษา</verse>
				<verse number="7">ส่วนท่านทั้งหลายอีกสองพวก คือผู้ที่ออกเวรวันสะบาโต ให้เฝ้าพระนิเวศของพระยาห์เวห์รอบพระราชา</verse>
				<verse number="8">ท่านทั้งหลายจงล้อมพระราชาไว้โดยรอบ แต่ละคนมีอาวุธในมือ ผู้ที่เข้าใกล้แถวจะต้องถูกประหาร จงอยู่กับพระราชาเมื่อพระองค์เสด็จออกและเสด็จเข้า”</verse>
				<verse number="9">บรรดานายร้อยก็ได้ทำทุกสิ่งตามที่เยโฮยาดาปุโรหิตสั่งไว้ ต่างก็นำคนของตนที่จะเข้าเวรวันสะบาโต พร้อมกับคนที่จะออกเวรวันสะบาโตนั้นมาหาเยโฮยาดาปุโรหิต</verse>
				<verse number="10">และปุโรหิตก็มอบหอกและโล่ซึ่งเป็นของกษัตริย์ดาวิดนั้น ที่อยู่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์แก่บรรดานายร้อย</verse>
				<verse number="11">และทหารรักษาพระองค์แต่ละคนยืนประจำอยู่ มีอาวุธในมือ ตั้งแต่ด้านขวาของพระนิเวศไปถึงด้านซ้ายของพระนิเวศ บริเวณแท่นบูชาและพระนิเวศล้อมรอบพระราชา</verse>
				<verse number="12">ท่านก็นำโอรสของพระราชาออกมาและสวมมงกุฎให้ แล้วมอบพระโอวาทให้ และเขาทั้งหลายตั้งพระโอรสให้เป็นกษัตริย์ และได้เจิมพระองค์ แล้วเขาทั้งหลายก็ตบมือร้องว่า “ขอพระราชาทรงพระเจริญ”</verse>
				<verse number="13">เมื่ออาธาลิยาห์ทรงได้ยินเสียงทหารรักษาพระองค์และเสียงประชาชน ก็เสด็จเข้าไปหาประชาชนที่พระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">เมื่อพระนางทอดพระเนตร และดูสิ พระราชาทรงยืนอยู่ข้างเสา ตามธรรมเนียม มีบรรดาเจ้านายและพลแตรอยู่ข้างพระราชา ประชาชนทั้งสิ้นในแผ่นดินก็เปรมปรีดิ์และเป่าแตร พระนางอาธาลิยาห์ก็ฉีกฉลองพระองค์แล้วทรงร้องว่า “กบฏ กบฏ”</verse>
				<verse number="15">แล้วเยโฮยาดาปุโรหิตก็สั่งพวกนายร้อยที่ได้รับการตั้งให้ควบคุมกองทัพว่า “จงคุมนางออกมาระหว่างแถวทหาร ใครติดตามนางไปก็จงประหารเสียด้วยดาบ” เพราะปุโรหิตกล่าวว่า “อย่าให้นางถูกประหารในพระนิเวศของพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="16">เขาทั้งหลายจึงจับพระนาง และพระนางก็เสด็จไปตามทางที่ม้าเข้าพระราชวัง และถูกประหารเสียที่นั่น</verse>
				<verse number="17">เยโฮยาดาได้ทำพันธสัญญาระหว่างพระยาห์เวห์กับพระราชาและประชาชน ว่าพวกเขาจะเป็นประชากรของพระยาห์เวห์ และท่านยังทำพันธสัญญาระหว่างพระราชากับประชาชนด้วย</verse>
				<verse number="18">แล้วประชาชนหมดทั้งแผ่นดินก็เข้าไปในนิเวศของพระบาอัล และพังนิเวศเสีย พวกเขาทำลายแท่นบูชาและรูปเคารพของพระบาอัลแตกยับเยิน และได้ประหารมัทตานปุโรหิตของพระบาอัลเสียที่หน้าแท่นบูชา และเยโฮยาดาวางยามไว้ดูแลพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">และท่านได้พาพวกนายร้อย พวกคารี พวกทหารรักษาพระองค์ และประชาชนทั้งสิ้นแห่งแผ่นดิน แล้วเขาทั้งหลายได้เชิญพระราชาเสด็จลงมาจากพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ไปตามทางประตูทหารรักษาพระองค์จนถึงพระราชวัง และพระองค์ก็ประทับบนบัลลังก์ของพระราชา</verse>
				<verse number="20">ประชาชนทั้งสิ้นแห่งแผ่นดินก็เปรมปรีดิ์และบ้านเมืองก็สงบ หลังจากประหารอาธาลิยาห์ด้วยดาบแล้วที่พระราชวัง</verse>
				<verse number="21">เมื่อโยอาช ทรงเป็นกษัตริย์นั้น มีพระชนมายุ 7 พรรษา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ในปีที่ 7 แห่งรัชกาลเยฮู โยอาช ทรงเป็นกษัตริย์ และพระองค์ทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 40 ปี พระมารดาของพระองค์มีพระนามว่า ศิบียาห์ชาวเบเออร์เชบา</verse>
				<verse number="2">และโยอาชทรงทำสิ่งที่ชอบธรรมในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ ตลอดรัชกาลของพระองค์ที่เยโฮยาดาปุโรหิตได้แนะนำพระองค์</verse>
				<verse number="3">แต่พวกเขายังไม่ได้รื้อปูชนียสถานสูง ประชาชนยังคงถวายสัตวบูชาและเผาเครื่องหอมในปูชนียสถานสูงเหล่านั้น</verse>
				<verse number="4">โยอาชตรัสกับพวกปุโรหิตว่า “เงินทั้งสิ้นอันเป็นของถวายที่บริสุทธิ์ ซึ่งนำเข้ามาในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ได้แก่เงินที่เรียกจากแต่ละคน คือเงินที่กำหนดให้เสีย และเงินทั้งสิ้นที่ประชาชนถวายด้วยความสมัครใจ จะนำมาไว้ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">ให้ปุโรหิตแต่ละคนรับเงินนั้นจากคนที่รู้จักกัน ให้พวกเขาซ่อมพระนิเวศตรงที่ที่เห็นว่าต้องการซ่อมแซม”</verse>
				<verse number="6">ต่อมาในปีที่ 23 แห่งรัชกาลพระราชาโยอาช พวกปุโรหิตไม่ได้ซ่อมแซมพระนิเวศ</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้น พระราชาโยอาชจึงทรงเรียกปุโรหิตเยโฮยาดา และปุโรหิตอื่นๆ และตรัสกับพวกเขาว่า “ทำไมท่านจึงไม่ซ่อมแซมพระนิเวศ? เพราะฉะนั้น อย่ารับเงินจากคนที่ท่านรู้จักเพื่อตัวเองเลย แต่ให้ส่งไปเพื่อซ่อมแซมพระนิเวศ”</verse>
				<verse number="8">พวกปุโรหิตจึงตกลงกันว่าจะไม่รับเงินจากประชาชนอีก และจะไม่ซ่อมแซมพระนิเวศ</verse>
				<verse number="9">แล้วเยโฮยาดาปุโรหิตนำหีบมาใบหนึ่ง เจาะรูหนึ่งที่ฝาหีบนั้น และตั้งไว้ข้างแท่นบูชาด้านขวา ทางคนเข้าพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และปุโรหิตผู้เฝ้าอยู่ที่ธรณีประตู ก็นำเงินทั้งหมดที่ถูกนำเข้ามาในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ใส่ไว้ในหีบนั้น</verse>
				<verse number="10">และเมื่อเขาเห็นว่ามีเงินในหีบมากแล้ว ราชเลขาและมหาปุโรหิตจะขึ้นไปนับเงิน และเอาเงินที่พบในพระนิเวศของพระยาห์เวห์นั้นใส่ถุงมัดไว้</verse>
				<verse number="11">แล้วพวกเขามอบเงินที่ชั่งแล้วนั้นไว้ในมือของคนงานผู้ดูแลพระนิเวศของพระยาห์เวห์ แล้วเขาจะจ่ายต่อให้แก่ช่างไม้และช่างก่อสร้าง ผู้บูรณะพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">และให้แก่ช่างก่ออิฐถือปูน และช่างสกัดหิน ทั้งซื้อไม้และหินสกัดที่ใช้ในการซ่อมแซมพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และสำหรับค่าใช้จ่ายอื่นๆ ทั้งหมดในงานซ่อมแซมพระนิเวศ</verse>
				<verse number="13">แต่เงินที่นำเข้ามาในพระนิเวศของพระยาห์เวห์นั้น ไม่ได้นำไปใช้ในการทำชามเงิน ตะไกรตัดไส้ตะเกียง อ่าง แตร หรือภาชนะทองคำใดๆ หรือภาชนะเงินของพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">เพราะเงินนั้นพวกเขาให้คนงานที่ทำงานซ่อมพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">และพวกเขาไม่ได้ขอบัญชีจากคนที่พวกเขาใส่เงินไว้ในมือให้เอาไปจ่ายคนงาน เพราะเขาทั้งหลายปฏิบัติงานด้วยความซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="16">เงินที่ได้จากการชดใช้บาป และเงินที่ได้จากการลบล้างบาป ไม่ได้นำมาไว้ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ เงินนั้นเป็นของพวกปุโรหิต</verse>
				<verse number="17">เวลานั้นฮาซาเอลพระราชาแห่งซีเรียทรงยกขึ้นไปรบกับเมืองกัท และยึดเมืองนั้นได้ แต่เมื่อฮาซาเอลมุ่งพระพักตร์จะขึ้นไปตีกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="18">โยอาชพระราชาแห่งยูดาห์ทรงนำเอาสิ่งของศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดที่เยโฮชาฟัท เยโฮรัม และอาหัสยาห์บรรพบุรุษของพระองค์ ผู้เป็นกษัตริย์แห่งยูดาห์ได้ทรงถวายไว้นั้น และสิ่งของศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์เอง และทองคำทั้งหมดที่พบในคลังของพระนิเวศพระยาห์เวห์และของพระราชวังมา แล้วโยอาชทรงส่งสิ่งเหล่านี้ไปกำนัลฮาซาเอลพระราชาแห่งซีเรีย แล้วฮาซาเอลก็ทรงถอยทัพไปจากกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="19">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของโยอาช และทุกสิ่งที่ทรงกระทำ ได้บันทึกในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งยูดาห์ไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="20">พวกข้าราชการของพระองค์ลุกขึ้นก่อการกบฏ และปลงพระชนม์โยอาชเสียในวังมิลโล ตามทางที่ลงไปยังสิลลา</verse>
				<verse number="21">พวกนั้นคือโยซาคาร์บุตรชิเมอัท และเยโฮซาบาดบุตรโชเมอร์ พวกข้าราชการของพระองค์ได้ประหารพระองค์ พระองค์จึงสิ้นพระชนม์ และทรงถูกฝังไว้กับบรรพบุรุษในนครดาวิด และอามาซิยาห์พระราชโอรสของพระองค์ได้ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ในปีที่ 23 แห่งรัชกาลโยอาช พระราชโอรสของอาหัสยาห์พระราชาแห่งยูดาห์ เยโฮอาหาสพระราชโอรสของเยฮูทรงครองอิสราเอลในกรุงสะมาเรียอยู่ 17 ปี</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ และทำตามบาปทั้งหลายของเยโรโบอัมบุตรเนบัท ผู้ได้นำอิสราเอลให้ทำบาปด้วย พระองค์ไม่ได้ทรงหันจากบาปนั้น</verse>
				<verse number="3">และพระพิโรธของพระยาห์เวห์ก็พลุ่งขึ้นต่ออิสราเอล และพระองค์ทรงมอบเขาทั้งหลายไว้ในมือของฮาซาเอลพระราชาแห่งซีเรีย และในมือของเบนฮาดัดโอรสของฮาซาเอลอยู่เนืองๆ</verse>
				<verse number="4">แล้วเยโฮอาหาสได้วิงวอนพระยาห์เวห์ และพระยาห์เวห์ทรงฟังท่าน เพราะพระองค์ทรงเห็นการกดขี่อิสราเอล คือที่พระราชาแห่งซีเรียกดขี่พวกเขาอย่างไร</verse>
				<verse number="5">(เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์ประทานผู้ช่วยผู้หนึ่งแก่อิสราเอล พวกเขาจึงรอดพ้นจากมือคนซีเรีย และคนอิสราเอลก็ได้อาศัยอยู่ในบ้านของตนอย่างเดิม</verse>
				<verse number="6">ถึงกระนั้นพวกเขาก็ไม่ได้หันจากบาปของราชวงศ์เยโรโบอัม ซึ่งพระองค์ทรงกระทำให้อิสราเอลทำด้วย แต่ดำเนินในบาปนั้น และพระอาเช-ราห์ ก็ยังคงอยู่ในสะมาเรียด้วย)</verse>
				<verse number="7">เพราะไม่ได้เหลือกองทัพไว้ให้เยโฮอาหาสเกินกว่าทหารม้า 50 คน และรถรบ 10 คันและทหารราบ 10,000 คน เพราะพระราชาแห่งซีเรียได้ทำลายเขาทั้งหลายเสีย ให้เป็นอย่างละอองเวลานวดข้าว</verse>
				<verse number="8">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของเยโฮอาหาส และทุกสิ่งที่ทรงกระทำ และพระราชอำนาจของพระองค์ ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งอิสราเอลไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="9">และเยโฮอาหาสทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษ และเขาฝังพระองค์ไว้ในสะมาเรีย และเยโฮอาชพระราชโอรสของพระองค์ได้ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
				<verse number="10">ในปีที่ 37 แห่งรัชกาลโยอาชพระราชาแห่งยูดาห์ เยโฮอาชพระราชโอรสของเยโฮอาหาสได้ทรงครองอิสราเอลในสะมาเรีย 16 ปี</verse>
				<verse number="11">พระองค์ทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ พระองค์ไม่ได้ทรงหันจากบาปทั้งสิ้นของเยโรโบอัมบุตรเนบัท ผู้ได้นำอิสราเอลให้ทำบาปด้วย แต่ทรงดำเนินในบาปนั้น</verse>
				<verse number="12">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของเยโฮอาช และทุกสิ่งที่ทรงกระทำ และพระราชอำนาจซึ่งพระองค์ทรงสู้รบกับอามาซิยาห์พระราชาแห่งยูดาห์ ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งอิสราเอลไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="13">เยโฮอาชจึงทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษ และเยโรโบอัมประทับบนพระที่นั่งของพระองค์ และเขาฝังพระศพเยโฮอาชไว้ในสะมาเรียกับบรรดาพระราชาแห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="14">เมื่อเอลีชาล้มป่วยด้วยโรคที่จะต้องสิ้นชีวิต เยโฮอาชพระราชาแห่งอิสราเอลได้เสด็จลงไปหาท่าน และทรงกันแสง ต่อหน้าท่าน ตรัสว่า “พ่อของข้า พ่อของข้า รถรบแห่งอิสราเอล และทหารม้าประจำรถ”</verse>
				<verse number="15">และเอลีชาทูลพระองค์ว่า “ขอทรงเอาคันธนูและลูกธนูมา” พระองค์จึงทรงเอาคันธนูและลูกธนูมา</verse>
				<verse number="16">แล้วท่านทูลพระราชาแห่งอิสราเอลว่า “ขอทรงเหนี่ยวคันธนู” และพระองค์ทรงเหนี่ยวด้วยพระหัตถ์ และเอลีชาเอามือของตนวางบนพระหัตถ์ของพระราชา</verse>
				<verse number="17">และท่านทูลว่า “ขอทรงเปิดหน้าต่างด้านตะวันออก” และพระองค์ทรงเปิดแล้ว เอลีชาทูลว่า “ขอทรงยิง” และพระองค์ก็ทรงยิงและท่านทูลว่า “ลูกธนูชัยชนะของพระยาห์เวห์ ลูกธนูชัยชนะเหนือซีเรีย เพราะฝ่าพระบาทจะทรงต่อสู้กับคนซีเรียที่อาเฟก จนกว่าจะทรงทำให้เขาสิ้นไป”</verse>
				<verse number="18">และท่านทูลว่า “ขอทรงหยิบลูกธนูเหล่านั้น” และพระองค์ก็ทรงหยิบ และท่านทูลพระราชาแห่งอิสราเอลว่า “เอาลูกธนูตีพื้นดิน” และพระองค์ทรงตีสามครั้ง แล้วทรงหยุดเสีย</verse>
				<verse number="19">แล้วคนของพระเจ้าก็โกรธพระองค์ และทูลว่า “ฝ่าพระบาทควรจะตีสักห้าหรือหกครั้ง แล้วฝ่าพระบาทจะได้ตีซีเรียจนกว่าจะทรงทำให้เขาสิ้นไป แต่บัดนี้ฝ่าพระบาทจะตีซีเรียได้เพียงสามครั้งเท่านั้น”</verse>
				<verse number="20">และเอลีชาสิ้นชีวิต เขาก็ฝังท่านไว้ กลุ่มโจรชาวโมอับเคยปล้นแผ่นดินนั้นในฤดูแล้ง</verse>
				<verse number="21">ครั้งหนึ่ง เมื่อเขากำลังฝังศพคนหนึ่ง นี่แน่ะ เขาเห็นโจรกลุ่มหนึ่ง เขาจึงโยนศพชายคนนั้นลงไปในอุโมงค์ของเอลีชา พอศพชายคนนั้นแตะต้องกระดูกของเอลีชา ชายนั้นก็คืนชีวิตลุกขึ้นยืน</verse>
				<verse number="22">ฮาซาเอล พระราชาแห่งซีเรียได้กดขี่คนอิสราเอลอยู่ตลอดรัชกาลของเยโฮอาหาส</verse>
				<verse number="23">แต่พระยาห์เวห์ทรงพระกรุณาและทรงพระเมตตาพวกเขา และพระองค์ทรงหันมาหาพวกเขา เพราะพันธสัญญาของพระองค์ที่ทรงกระทำกับอับราฮัม อิสอัค และยาโคบ และจะไม่ทรงทำลาย หรือขับไล่พวกเขาไปให้พ้นพระพักตร์จนบัดนี้</verse>
				<verse number="24">เมื่อฮาซาเอลพระราชาแห่งซีเรียสิ้นพระชนม์ เบนฮาดัด พระราชโอรสของพระองค์ได้ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
				<verse number="25">แล้วเยโฮอาชโอรสของเยโฮอาหาสได้ยึดบรรดาเมืองจากเบนฮาดัดบุตรฮาซาเอลกลับคืนมา เป็นเมืองที่พระองค์ตีไปได้จากเยโฮอาหาสพระราชบิดาของเยโฮอาชเมื่อทำสงครามกัน เยโฮอาชได้รบชนะพระองค์สามครั้งและได้บรรดาเมืองอิสราเอลกลับคืนมา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ในปีที่ 2 แห่งรัชกาลเยโฮอาช พระราชโอรสของเยโฮอาหาสพระราชาแห่งอิสราเอล อามาซิยาห์พระราชโอรสของโยอาชพระราชาแห่งยูดาห์ ได้ขึ้นครองราชย์</verse>
				<verse number="2">เมื่อพระองค์ทรงเป็นกษัตริย์นั้น พระองค์มีพระชนมายุ 25 พรรษา และพระองค์ทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 29 ปี พระมารดาของพระองค์มีพระนามว่า เยโฮอัดดานชาวเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">และพระองค์ทรงทำสิ่งที่ชอบธรรมในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ แต่ยังไม่เหมือนกับดาวิดบรรพบุรุษของพระองค์ พระองค์ทรงทำตามทุกสิ่งซึ่งโยอาชพระราชบิดาของพระองค์ได้ทรงกระทำ</verse>
				<verse number="4">แต่ปูชนียสถานสูงเหล่านั้นยังไม่ได้ทรงรื้อเสีย ประชาชนยังคงถวายสัตวบูชา และเผาเครื่องหอมบนปูชนียสถานสูงเหล่านั้น</verse>
				<verse number="5">และต่อมาเมื่อราชอาณาจักรอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์อย่างมั่นคงแล้ว พระองค์ก็ทรงประหารพวกข้าราชการที่ปลงพระชนม์พระราชบิดาของพระองค์</verse>
				<verse number="6">แต่พระองค์ไม่ได้ทรงประหารลูกหลานของผู้ที่ปลงพระชนม์นั้น ตามที่ได้บันทึกไว้ในหนังสือธรรมบัญญัติของโมเสส ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงบัญชาว่า “อย่าประหารบิดาเพราะการกระทำของลูกหลาน หรืออย่าประหารลูกหลานเพราะการกระทำของบิดา แต่ละคนต้องถูกประหารเพราะบาปของตนเอง”</verse>
				<verse number="7">พระองค์ทรงประหารคนเอโดม 10,000 คนในหุบเขาเกลือ และยึดเมืองเส-ลาด้วยการสงครามและเรียกเมืองนั้นว่า โยกเธเอล ซึ่งเป็นชื่อมาถึงทุกวันนี้</verse>
				<verse number="8">แล้วอามาซิยาห์ทรงส่งคณะทูตไปเฝ้าเยโฮอาช โอรสของเยโฮอาหาสโอรสของเยฮู พระราชาแห่งอิสราเอลทูลว่า “มาเถิด ขอให้เราเผชิญหน้ากัน”</verse>
				<verse number="9">และเยโฮอาชพระราชาแห่งอิสราเอลทรงส่งข่าวไปยังอามาซิยาห์พระราชาแห่งยูดาห์ว่า “ต้นหนามในเลบานอนส่งข่าวไปหาต้นสนสีดาร์ในเลบานอนว่า ‘จงยกลูกสาวของเจ้าให้เป็นภรรยาลูกชายของเรา’ และสัตว์ป่าตัวหนึ่งซึ่งอยู่ในเลบานอนผ่านมา และย่ำต้นหนามลงเสีย</verse>
				<verse number="10">จริงอยู่ท่านได้โจมตีเอโดม และจิตใจของท่านก็ทำให้ท่านผยองขึ้น จงพอใจในศักดิ์ศรีของท่านเถิด และจงอยู่กับบ้านของตน เพราะทำไมท่านจึงเร้าใจตนเองให้ต่อสู้และล้มลง ทั้งท่านและยูดาห์ด้วย?”</verse>
				<verse number="11">แต่อามาซิยาห์ไม่ทรงฟังเยโฮอาชพระราชาแห่งอิสราเอล จึงทรงขึ้นไป และพระองค์กับอามาซิยาห์พระราชาแห่งยูดาห์ก็ทรงเผชิญหน้ากันที่เมืองเบธเชเมชซึ่งเป็นของยูดาห์</verse>
				<verse number="12">และยูดาห์ก็พ่ายแพ้อิสราเอล และแต่ละคนก็หนีกลับไปบ้านของตน</verse>
				<verse number="13">เยโฮอาชพระราชาแห่งอิสราเอลก็ทรงจับอามาซิยาห์ พระราชาแห่งยูดาห์โอรสของโยอาช โอรสของอาหัสยาห์ได้ที่เมืองเบธเชเมช และได้เสด็จเข้ากรุงเยรูซาเล็ม และทรงพังกำแพงเยรูซาเล็มลงประมาณ 200 เมตร ตั้งแต่ประตูเอฟราอิมจนถึงประตูมุม</verse>
				<verse number="14">และพระองค์ทรงริบทองคำและเงินทั้งหมด และของใช้ทั้งหมด ที่พบในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และในคลังของพระราชวัง พร้อมจับตัวประกันด้วย และพระองค์เสด็จกลับไปยังกรุงสะมาเรีย</verse>
				<verse number="15">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของเยโฮอาชที่ทรงกระทำ ทั้งพระราชอำนาจของพระองค์ และการสู้รบกับอามาซิยาห์ พระราชาแห่งยูดาห์นั้น ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งอิสราเอลไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="16">เยโฮอาชทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษ และทรงถูกฝังไว้ในกรุงสะมาเรียกับบรรดาพระราชาแห่งอิสราเอล และเยโรโบอัมพระราชโอรสของพระองค์ได้ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
				<verse number="17">อามาซิยาห์พระราชโอรสของโยอาชพระราชาแห่งยูดาห์ทรงพระชนม์อยู่อีก 15 ปี หลังจากเยโฮอาชพระราชโอรสของเยโฮอาหาสพระราชาแห่งอิสราเอลสิ้นพระชนม์</verse>
				<verse number="18">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของอามาซิยาห์ ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งยูดาห์ไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="19">พวกเขาได้ร่วมกันกบฏต่อพระองค์ในกรุงเยรูซาเล็ม และพระองค์ทรงหนีไปยังเมืองลาคีช แต่เขาทั้งหลายส่งคนตามพระองค์ไปที่เมืองลาคีช และประหารพระองค์ที่นั่น</verse>
				<verse number="20">และพวกเขานำพระศพบรรทุกม้ากลับมา และฝังไว้กับบรรพบุรุษในกรุงเยรูซาเล็ม คือนครดาวิด</verse>
				<verse number="21">และประชาชนทั้งหมดของยูดาห์ก็ตั้งอาซาริยาห์ ซึ่งมีพระชนมายุ 16 พรรษา ให้เป็นกษัตริย์แทนอามาซิยาห์พระราชบิดาของพระองค์</verse>
				<verse number="22">พระองค์ทรงสร้างเมืองเอลัทและให้กลับมาขึ้นกับยูดาห์ หลังจากที่พระราชาอามาซิยาห์ทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษ</verse>
				<verse number="23">ในปีที่ 15 แห่งรัชกาลอามาซิยาห์ พระราชโอรสของโยอาชพระราชาแห่งยูดาห์ เยโรโบอัม พระราชโอรสของเยโฮอาชแห่งอิสราเอลทรงครองราชย์ในกรุงสะมาเรียอยู่ 41 ปี</verse>
				<verse number="24">พระองค์ทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ พระองค์ไม่ทรงหันจากบาปทั้งสิ้นของเยโรโบอัมบุตรเนบัท ผู้ได้นำอิสราเอลให้ทำบาปด้วย</verse>
				<verse number="25">พระองค์ทรงตีเอาดินแดนอิสราเอลคืนมา ตั้งแต่ทางเข้าเมืองฮามัท ไกลไปจนถึงทะเลแห่งอาราบาห์ ตามพระวจนะของพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล ซึ่งตรัสโดยผู้รับใช้ของพระองค์ คือโยนาห์ บุตรอามิททัยผู้เผยพระวจนะผู้มาจากกัธเฮเฟอร์</verse>
				<verse number="26">เพราะพระยาห์เวห์ทอดพระเนตรเห็นว่า ความทุกข์ของอิสราเอลนั้นขมขื่นนัก เพราะไม่มีใครเหลือ ไม่ว่าทาสหรือไท ไม่มีใครช่วยอิสราเอล</verse>
				<verse number="27">พระยาห์เวห์ไม่ได้ตรัสว่า จะลบนามอิสราเอลจากใต้ฟ้าสวรรค์ แต่พระองค์ทรงช่วยเขาโดยพระหัตถ์ของเยโรโบอัมพระราชโอรสของเยโฮอาช</verse>
				<verse number="28">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของเยโรโบอัม และทุกสิ่งที่ทรงกระทำ และพระราชอำนาจของพระองค์ การสู้รบของพระองค์ และเรื่องที่ทรงตีเอากรุงดามัสกัสและเมืองฮามัท ซึ่งเคยเป็นของยูดาห์คืนแก่อิสราเอล ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งอิสราเอลไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="29">และเยโรโบอัมทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษ คือบรรดาพระราชาแห่งอิสราเอล แล้วเศคาริยาห์พระราชโอรสของพระองค์ได้ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ในปีที่ 27 แห่งรัชกาลเยโรโบอัม พระราชาแห่งอิสราเอล อาซาริยาห์ พระราชโอรสของอามาซิยาห์ พระราชาแห่งยูดาห์ได้ขึ้นครองราชย์</verse>
				<verse number="2">เมื่อพระองค์ทรงเป็นกษัตริย์นั้นมีพระชนมายุ 16 พรรษา และพระองค์ทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 52 ปี พระราชมารดาของพระองค์มีพระนามว่า เยโคลียาห์ชาวเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">พระองค์ทรงทำสิ่งชอบธรรมในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ เหมือนทุกอย่างที่อามาซิยาห์พระราชบิดาของพระองค์ทรงกระทำ</verse>
				<verse number="4">เว้นแต่ปูชนียสถานสูงยังไม่ถูกกำจัดเสีย ประชาชนยังถวายสัตวบูชาและเผาเครื่องหอมบนปูชนียสถานสูงเหล่านั้น</verse>
				<verse number="5">และพระยาห์เวห์ทรงลงโทษพระราชา พระองค์ก็ทรงเป็นโรคเรื้อนจนถึงวันสิ้นพระชนม์ และพระองค์ประทับในวังต่างหาก และโยธามพระราชโอรสของพระราชาทรงดูแลควบคุมสำนักพระราชวัง และทรงปกครองประชาชนของแผ่นดิน</verse>
				<verse number="6">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของอาซาริยาห์และทุกสิ่งที่ทรงกระทำ ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งยูดาห์ไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="7">และอาซาริยาห์ทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษ และพวกเขาก็ฝังพระศพไว้กับบรรพบุรุษในนครดาวิด และโยธามพระราชโอรสของพระองค์ได้ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
				<verse number="8">ในปีที่ 38 แห่งรัชกาลอาซาริยาห์พระราชาแห่งยูดาห์ เศคาริยาห์พระราชโอรสของเยโรโบอัมทรงครองอิสราเอลในกรุงสะมาเรีย 6 เดือน</verse>
				<verse number="9">และทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ ดังที่บรรพบุรุษของพระองค์ทรงกระทำ พระองค์ไม่ได้ทรงหันจากบาปทั้งหลายของเยโรโบอัมบุตรเนบัท ผู้ได้นำอิสราเอลให้ทำบาปด้วย</verse>
				<verse number="10">ชัลลูมบุตรยาเบชก่อการกบฏต่อพระองค์ โค่นพระองค์ลงต่อหน้าประชาชนและประหารพระองค์เสีย และได้ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
				<verse number="11">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของเศคาริยาห์ นี่แน่ะ ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="12">(เหตุการณ์นี้เป็นไปตามพระวจนะที่พระยาห์เวห์ตรัสแก่เยฮูว่า “เชื้อสายของเจ้าจะนั่งบนบัลลังก์ของอิสราเอลถึงสี่ชั่วอายุคน” และก็เป็นดังนั้น)</verse>
				<verse number="13">ชัลลูมบุตรยาเบชได้ขึ้นครองราชย์ในปีที่ 39 แห่งรัชกาลอุสซียาห์ พระราชาแห่งยูดาห์ และพระองค์ทรงครองราชย์ในสะมาเรียหนึ่งเดือน</verse>
				<verse number="14">แล้วเมนาเฮมบุตรกาดีได้ขึ้นมาจากเมืองทีรซาห์ไปยังกรุงสะมาเรีย ท่านได้โค่นล้มชัลลูมบุตรยาเบชในสะมาเรีย และประหารพระองค์เสีย และได้ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
				<verse number="15">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของชัลลูม และการกบฏที่พระองค์ทรงทำ นี่แน่ะ ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="16">ในเวลานั้น เมนาเฮมโจมตีทิฟสาห์ และทุกคนที่อยู่ในเมืองนั้นและชายแดนของเมืองนั้นตั้งแต่ทีรซาห์ไป เพราะเขาไม่เปิดประตูเมืองให้ท่าน ท่านโจมตีเมืองนั้น และผ่าท้องหญิงมีครรภ์ของเมืองนั้นทุกคน</verse>
				<verse number="17">ในปีที่ 39 แห่งรัชกาลอาซาริยาห์พระราชาแห่งยูดาห์ เมนาเฮมบุตรกาดีทรงครองอิสราเอลในกรุงสะมาเรีย 10 ปี</verse>
				<verse number="18">พระองค์ทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ และตลอดรัชกาลของพระองค์ก็ไม่ได้ทรงหันจากบาปทั้งหลายของเยโรโบอัมบุตรเนบัท ผู้ได้นำอิสราเอลให้ทำบาปด้วย</verse>
				<verse number="19">ทิกลัทปิเลเสอร์ พระราชาแห่งอัสซีเรียได้ยกขึ้นมาต่อสู้แผ่นดินนั้น และเมนาเฮมได้ถวายเงิน 1,000 ตะลันต์ แก่ทิกลัทปิเลเสอร์ เพื่อให้พระองค์ช่วยให้ท่านกุมอาณาจักรไว้ได้</verse>
				<verse number="20">เมนาเฮมได้รีดเงินจากอิสราเอลคือ จากคนมั่งมีทุกคน คนละ 50 เชเขล เพื่อถวายพระราชาแห่งอัสซีเรีย ดังนั้นพระราชาแห่งอัสซีเรียจึงยกทัพกลับ และไม่ได้ทรงยับยั้งอยู่ในแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="21">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของเมนาเฮม และทุกสิ่งที่ทรงกระทำ ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งอิสราเอลไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="22">และเมนาเฮมทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษ และเปคาหิยาห์พระราชโอรสได้ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
				<verse number="23">ในปีที่ 50 แห่งรัชกาลอาซาริยาห์พระราชาแห่งยูดาห์ เปคาหิยาห์พระราชโอรสของเมนาเฮมทรงครองอิสราเอลในกรุงสะมาเรีย 2 ปี</verse>
				<verse number="24">และพระองค์ทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ พระองค์ไม่ได้ทรงหันจากบาปทั้งหลายของเยโรโบอัมบุตรเนบัท ผู้ได้นำอิสราเอลให้ทำบาปด้วย</verse>
				<verse number="25">และเปคาห์บุตรเรมาลิยาห์ แม่ทัพของพระองค์ได้ก่อการกบฏต่อพระองค์ และได้ประหารพระองค์ในกรุงสะมาเรียในป้อมของพระราชวัง พร้อมกับอารโกบและอารีเอห์ และมีคนกิเลอาด 50 คนร่วมกันคิดกบฏกับท่าน ท่านได้ประหารพระองค์และได้ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
				<verse number="26">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของเปคาหิยาห์ และทุกสิ่งที่ทรงกระทำ นี่แน่ะ มีบันทึกในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="27">ในปีที่ 52 แห่งรัชกาลอาซาริยาห์พระราชาแห่งยูดาห์ เปคาห์บุตรเรมาลิยาห์ทรงครองอิสราเอลในสะมาเรีย 20 ปี</verse>
				<verse number="28">พระองค์ทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ พระองค์ไม่ได้ทรงหันจากบาปทั้งหลายของเยโรโบอัมบุตรเนบัท ผู้ได้นำอิสราเอลให้ทำบาปด้วย</verse>
				<verse number="29">ในรัชกาลของเปคาห์พระราชาแห่งอิสราเอล ทิกลัทปิเลเสอร์พระราชาแห่งอัสซีเรียทรงยกมายึดเมืองอิโยน อาเบลเบธมาอาคาห์ ยาโนอาห์ คาเดช ฮาโซร์ กิเลอาด กาลิลี แผ่นดินนัฟทาลีทั้งหมด และทรงกวาดต้อนประชาชนไปเป็นเชลยยังอัสซีเรีย</verse>
				<verse number="30">แล้วโฮเชยาบุตรเอลาห์ได้ร่วมกันคิดกบฏต่อเปคาห์บุตรเรมาลิยาห์ และโค่นพระองค์ลง และประหารพระองค์เสีย และขึ้นครองราชย์แทนในปีที่ 20 แห่งรัชกาลโยธามพระราชโอรสของอุสซียาห์</verse>
				<verse number="31">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของเปคาห์และทุกสิ่งที่ทรงกระทำ นี่แน่ะ มีบันทึกในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="32">ในปีที่ 2 แห่งรัชกาลเปคาห์บุตรเรมาลิยาห์ พระราชาแห่งอิสราเอล โยธามพระราชโอรสของอาซาริยาห์ พระราชาแห่งยูดาห์ ได้ขึ้นครองราชย์</verse>
				<verse number="33">เมื่อพระองค์ทรงเป็นกษัตริย์นั้นมีพระชนมายุ 25 พรรษา และพระองค์ทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 16 ปี พระมารดาของพระองค์มีพระนามว่า เยรูชาบุตรหญิงของศาโดก</verse>
				<verse number="34">และพระองค์ทรงทำสิ่งที่ถูกต้องในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ ตามทุกอย่างที่อาซาริยาห์พระราชบิดาของพระองค์ทรงกระทำ</verse>
				<verse number="35">เว้นแต่ปูชนียสถานสูงยังไม่ได้ถูกกำจัดเสีย ประชาชนยังถวายสัตวบูชาและเผาเครื่องหอมบนปูชนียสถานสูงเหล่านั้น พระองค์ทรงสร้างประตูบนของพระนิเวศแห่งพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="36">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของโยธาม และทุกสิ่งที่ทรงกระทำ ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งยูดาห์ไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="37">ในเวลานั้นพระยาห์เวห์ได้ทรงใช้เรซีน พระราชาแห่งซีเรีย และเปคาห์บุตรเรมาลิยาห์ให้มาสู้กับยูดาห์</verse>
				<verse number="38">โยธามทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษ และทรงถูกฝังไว้กับบรรพบุรุษในนครดาวิด ผู้เป็นบรรพบุรุษของพระองค์ แล้วอาหัสพระราชโอรสของพระองค์ได้ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ในปีที่ 17 แห่งรัชกาลเปคาห์บุตรเรมาลิยาห์ อาหัสพระราชโอรสของโยธามพระราชาแห่งยูดาห์ได้ขึ้นครองราชย์</verse>
				<verse number="2">เมื่ออาหัสทรงเป็นกษัตริย์นั้น มีพระชนมายุ 20 พรรษา และพระองค์ทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 16 ปี และพระองค์ไม่ทรงทำสิ่งที่ชอบธรรมในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์พระเจ้าของพระองค์ ไม่เหมือนอย่างดาวิดบรรพบุรุษของพระองค์</verse>
				<verse number="3">แต่ทรงดำเนินตามทางของพระราชาแห่งอิสราเอล ถึงกับทรงให้พระราชโอรสของพระองค์ลุยไฟ ตามการกระทำอันน่าเกลียดน่าชังของประชาชาติทั้งหลาย ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงขับไล่ไปให้พ้นหน้าคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="4">อาหัสทรงถวายสัตวบูชา และเผาเครื่องหอมที่ปูชนียสถานสูง และบนเนินเขารวมทั้งใต้ต้นไม้เขียวสดทุกต้น</verse>
				<verse number="5">แล้วเรซีน พระราชาแห่งซีเรียกับเปคาห์บุตรเรมาลิยาห์ พระราชาแห่งอิสราเอลทรงยกขึ้นมาทำสงครามกับกรุงเยรูซาเล็ม และได้ล้อมอาหัสไว้แต่ไม่ทรงสามารถเอาชัยชนะได้</verse>
				<verse number="6">เวลานั้นเรซีนพระราชาแห่งซีเรีย ตีเมืองเอลัทคืนให้ซีเรีย และทรงขับไล่ประชาชนยูดาห์ออกจากเอลัท แล้วคนซีเรีย มาที่เอลัทและอยู่ที่นั่นจนทุกวันนี้</verse>
				<verse number="7">อาหัสจึงทรงส่งคณะทูตไปเฝ้าทิกลัทปิเลเสอร์พระราชาแห่งอัสซีเรีย ให้กราบทูลว่า “ข้าพเจ้าเป็นคนรับใช้ของท่าน และเป็นบุตรของท่าน ขอเสด็จขึ้นมาช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากมือของพระราชาแห่งซีเรีย และจากมือของพระราชาแห่งอิสราเอล ผู้ลุกขึ้นต่อสู้ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="8">อาหัสทรงนำเงินและทองคำซึ่งพบในพระนิเวศแห่งพระยาห์เวห์ และในคลังสำนักพระราชวัง และส่งไปเป็นเครื่องบรรณาการแก่พระราชาแห่งอัสซีเรีย</verse>
				<verse number="9">พระราชาแห่งอัสซีเรียก็ทรงฟังอาหัส พระราชาแห่งอัสซีเรียก็ทรงยกทัพขึ้นไปยังกรุงดามัสกัสและยึดได้ ทั้งกวาดต้อนประชาชนเมืองนั้นไปเป็นเชลยยังเมืองคีร์ และทรงประหารเรซีนเสีย</verse>
				<verse number="10">เมื่อกษัตริย์อาหัสเสด็จไปกรุงดามัสกัสเพื่อพบทิกลัทปิเลเสอร์กษัตริย์แห่งอัสซีเรีย พระองค์ทรงเห็นแท่นบูชาที่อยู่ในดามัสกัส และกษัตริย์อาหัสทรงส่งแบบจำลองแท่นบูชาไปยังอุรียาห์ปุโรหิต พร้อมทั้งแบบแปลนของแท่นนั้นตามลักษณะการสร้างอย่างละเอียด</verse>
				<verse number="11">แล้วอุรียาห์ปุโรหิตก็สร้างแท่นบูชานั้น ตามแบบทุกอย่างที่กษัตริย์อาหัสได้ส่งมาจากดามัสกัส ดังนั้นอุรียาห์ปุโรหิตจึงทำแท่นบูชาขึ้นก่อนที่กษัตริย์อาหัสเสด็จกลับมาจากดามัสกัส</verse>
				<verse number="12">และเมื่อพระราชาเสด็จกลับจากดามัสกัส พระราชาทรงเห็นแท่นบูชา แล้วพระราชาทรงเข้ามาใกล้แท่นบูชา และถวายเครื่องบูชาบนแท่นนั้น</verse>
				<verse number="13">และทรงเผาเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และธัญบูชาและทรงเทเครื่องดื่มบูชา และทรงพรมเลือดแห่งเครื่องศานติบูชาของพระองค์ลงบนแท่นนั้น</verse>
				<verse number="14">และพระองค์ทรงย้ายแท่นบูชาทองสัมฤทธิ์ ซึ่งอยู่เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ ออกเสียจากข้างหน้าพระนิเวศ บริเวณระหว่างแท่นบูชาใหม่กับพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และตั้งไว้ทางด้านเหนือของแท่นบูชานั้น</verse>
				<verse number="15">และกษัตริย์อาหัสทรงบัญชาอุรียาห์ปุโรหิตว่า “บนแท่นใหญ่นี้ ท่านจงเผาเครื่องบูชาเผาทั้งตัวตอนเช้า และธัญบูชาตอนเย็น และเครื่องบูชาเผาทั้งตัวของพระราชา และเครื่องธัญบูชาของพระองค์ พร้อมกับเครื่องบูชาเผาทั้งตัวของประชาชนทั้งหมดในแผ่นดิน รวมทั้งธัญบูชา และเครื่องดื่มบูชาของเขาทั้งหลาย และจงพรมเลือดทั้งหมดของเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและของเครื่องสัตวบูชาบนแท่นนั้น แต่แท่นบูชาทองสัมฤทธิ์ให้เป็นที่ที่เราจะทูลถามพระเจ้า”</verse>
				<verse number="16">อุรียาห์ปุโรหิตทำทุกอย่างตามพระบัญชาของกษัตริย์อาหัส</verse>
				<verse number="17">และกษัตริย์อาหัสทรงตัดแผงแท่น นั้นออก และทรงยกขันออกไปจากแท่นเสีย และพระองค์ทรงเอาอ่างสาครลงมาจากวัวทองสัมฤทธิ์ที่รองอยู่นั้น ทรงวางไว้บนพื้นหิน</verse>
				<verse number="18">ส่วนศาลาวันสะบาโตซึ่งพวกเขาสร้างไว้ในพระนิเวศ และทางเข้าชั้นนอกสำหรับพระราชานั้น พระองค์ทรงย้ายจากพระนิเวศของพระยาห์เวห์ เพราะเห็นแก่พระราชาแห่งอัสซีเรีย</verse>
				<verse number="19">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของอาหัสที่ทรงกระทำ ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งยูดาห์ไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="20">และอาหัสทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษ และทรงถูกฝังไว้กับบรรพบุรุษในนครดาวิด และเฮเซคียาห์พระราชโอรสของพระองค์ได้ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ในปีที่ 12 แห่งรัชกาลอาหัสพระราชาแห่งยูดาห์ โฮเชยาบุตรเอลาห์ได้ขึ้นครองราชย์ในกรุงสะมาเรีย และทรงครองอิสราเอลอยู่ 9 ปี</verse>
				<verse number="2">และพระองค์ทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ แต่ก็ไม่เหมือนกับบรรดาพระราชาแห่งอิสราเอลที่อยู่ก่อนพระองค์</verse>
				<verse number="3">แชลมาเนเสอร์พระราชาแห่งอัสซีเรียได้ทรงยกทัพมารบกับพระองค์ และโฮเชยาทรงยอมเป็นเมืองขึ้นและถวายเครื่องบรรณาการ</verse>
				<verse number="4">แต่พระราชาแห่งอัสซีเรียทรงพบว่าโฮเชยาเป็นกบฏ เพราะโฮเชยาทรงใช้ผู้สื่อสารไปยังโสพระราชาแห่งอียิปต์ และไม่ยอมถวายเครื่องบรรณาการแก่พระราชาแห่งอัสซีเรีย อย่างที่ทรงเคยทำมาทุกปี เพราะฉะนั้นพระราชาแห่งอัสซีเรียจึงขังพระองค์ไว้ และจำพระองค์ไว้ในคุก</verse>
				<verse number="5">แล้วพระราชาแห่งอัสซีเรียก็ทรงบุกเข้าทั่วแผ่นดิน และขึ้นมายังกรุงสะมาเรียและทรงล้อมเมืองไว้ 3 ปี</verse>
				<verse number="6">ในปีที่ 9 แห่งรัชกาลโฮเชยา พระราชาแห่งอัสซีเรียยึดกรุงสะมาเรียได้ พระองค์ทรงกวาดต้อนคนอิสราเอลไปยังอัสซีเรีย และให้พวกเขาอยู่ที่ฮาลาห์ และข้างแม่น้ำฮาโบร์แห่งเมืองโกซาน และในเมืองต่างๆ ของคนมีเดีย</verse>
				<verse number="7">ที่เป็นอย่างนั้น ก็เพราะคนอิสราเอลได้ทำบาปต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของตน ผู้ทรงนำพวกเขาออกจากแผ่นดินอียิปต์ จากพระหัตถ์ของฟาโรห์กษัตริย์แห่งอียิปต์ และเพราะพวกเขาได้นมัสการพระอื่นๆ</verse>
				<verse number="8">และได้ดำเนินตามธรรมเนียมปฏิบัติของประชาชาติ ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงขับไล่ไปเสียให้พ้นหน้าคนอิสราเอล และตามกฎเกณฑ์ที่บรรดาพระราชาแห่งอิสราเอลทรงนำเข้ามา</verse>
				<verse number="9">และคนอิสราเอลได้ทำสิ่งที่ไม่ชอบต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของตนอย่างลับๆ เขาทั้งหลายได้สร้างปูชนียสถานสูงสำหรับตนทั่วบ้านทั่วเมือง ตั้งแต่ที่ที่มีหอสังเกตการณ์ จนถึงเมืองที่มีป้อม</verse>
				<verse number="10">พวกเขาได้ตั้งเสาศักดิ์สิทธิ์และเสาอาเช-ราห์บนเนินเขาสูงทุกแห่ง และใต้ต้นไม้เขียวสดทุกต้น</verse>
				<verse number="11">ณ ที่นั่น พวกเขาได้เผาเครื่องหอมบนปูชนียสถานสูงทุกที่ ตามอย่างประชาชาติซึ่งพระยาห์เวห์ทรงกวาดไปเสียต่อหน้าพวกเขา และเขาทั้งหลายได้ทำสิ่งชั่ว ทำให้พระยาห์เวห์ทรงพระพิโรธ</verse>
				<verse number="12">เขาทั้งหลายปรนนิบัติรูปเคารพ ซึ่งพระยาห์เวห์ได้ตรัสแก่เขาแล้วว่า “เจ้าอย่าทำอย่างนี้”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์ยังทรงตักเตือนอิสราเอลและยูดาห์ ทางผู้เผยพระวจนะทุกคนและผู้ทำนายทุกคนว่า “จงหันจากทางชั่วทั้งหลายของเจ้า และรักษาพระบัญญัติของเราและกฎเกณฑ์ของเรา ตามธรรมบัญญัติทั้งสิ้นซึ่งเราได้บัญชาแก่บรรพบุรุษของเจ้า และซึ่งเราได้ส่งมายังเจ้าทางผู้เผยพระวจนะผู้รับใช้ของเรา”</verse>
				<verse number="14">แต่พวกเขาไม่ฟังและดื้อดึงเหมือนอย่างบรรพบุรุษของพวกเขา ผู้ไม่เชื่อถือพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขา</verse>
				<verse number="15">เขาได้ปฏิเสธกฎเกณฑ์และพันธสัญญาของพระองค์ ซึ่งทรงทำกับบรรพบุรุษของเขา รวมทั้งพระดำรัสเตือนซึ่งประทานแก่เขา เขาทั้งหลายติดตามสิ่งไร้ค่า และกลายเป็นสิ่งไร้ค่าไป และเขาทำตามประชาชาติที่อยู่รอบๆ ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงห้ามเขาทำตาม</verse>
				<verse number="16">และเขาทั้งหลายได้ละทิ้งพระบัญญัติทั้งสิ้นของพระยาห์เวห์พระเจ้าของตน และได้หล่อรูปเคารพสำหรับตนเป็นลูกวัวสองตัว และเขาได้สร้างเสาอาเช-ราห์ และโน้มตัวลงกราบบรรดาบริวารของฟ้าสวรรค์ และปรนนิบัติพระบาอัล</verse>
				<verse number="17">เขาทั้งหลายได้ให้บุตรชายหญิงของเขาลุยไฟ และเขาได้ทำนายโชคชะตาและทำเวทมนตร์ ทั้งขายตัวเอง ไปทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ ทำให้พระองค์ทรงพระพิโรธ</verse>
				<verse number="18">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์ทรงพระพิโรธต่ออิสราเอลยิ่งนัก และทรงให้พวกเขาออกไปพ้นพระพักตร์ของพระองค์ ไม่มีใครเหลืออยู่นอกจากเผ่ายูดาห์เท่านั้น</verse>
				<verse number="19">ยูดาห์ไม่ได้รักษาพระบัญญัติของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขาด้วย แต่ดำเนินตามกฎเกณฑ์ของอิสราเอลที่ได้ทำกัน</verse>
				<verse number="20">และพระยาห์เวห์ทรงปฏิเสธเชื้อสายทั้งสิ้นของอิสราเอล และทรงให้เขาทั้งหลายทนทุกข์ และมอบเขาไว้ในมือของผู้ปล้น จนกว่าพระองค์ได้ทรงเหวี่ยงเขาไปพ้นพระพักตร์ของพระองค์</verse>
				<verse number="21">เพราะพระองค์ทรงฉีกอิสราเอลจากราชวงศ์ของดาวิด และพวกเขาได้ตั้งเยโรโบอัมบุตรเนบัทให้เป็นพระราชา และเยโรโบอัมทรงชักนำอิสราเอลไปจากการติดตามพระยาห์เวห์ และนำให้พวกเขาทำบาปอย่างใหญ่หลวง</verse>
				<verse number="22">คนอิสราเอลได้ดำเนินในบาปทั้งสิ้น ซึ่งเยโรโบอัมได้ทรงกระทำ เขาทั้งหลายไม่ได้หันจากบาปเหล่านั้นเลย</verse>
				<verse number="23">จนพระยาห์เวห์ทรงให้อิสราเอลออกไปพ้นพระพักตร์ของพระองค์ ตามที่ตรัสทางบรรดาผู้เผยพระวจนะผู้รับใช้ของพระองค์ อิสราเอลจึงถูกกวาดจากแผ่นดินของตนไปเป็นเชลยในอัสซีเรียจนทุกวันนี้</verse>
				<verse number="24">พระราชาแห่งอัสซีเรียทรงนำประชาชนมาจากบาบิโลน คูธาห์ อัฟวา ฮามัท เสฟารวาอิม และให้พวกเขาอาศัยอยู่ในเมืองต่างๆ ของสะมาเรียแทนประชาชนอิสราเอล พวกเขาก็เข้าถือกรรมสิทธิ์สะมาเรีย และอาศัยอยู่ในเมืองเหล่านั้น</verse>
				<verse number="25">และตั้งแต่แรกที่พวกเขามาอาศัยอยู่ที่นั่น เขาก็ไม่ได้ยำเกรงพระยาห์เวห์ ฉะนั้นพระยาห์เวห์จึงทรงให้สิงโตมาท่ามกลางเขา พวกมันฆ่าบางคนในพวกเขา</verse>
				<verse number="26">เพราะฉะนั้นมีผู้ไปทูลพระราชาแห่งอัสซีเรียว่า “ประชาชาติซึ่งฝ่าพระบาททรงพาไปอยู่ในเมืองต่างๆ ของสะมาเรียนั้น ไม่รู้ธรรมเนียมของพระของแผ่นดินนั้น ฉะนั้นพระจึงให้สิงโตมาท่ามกลางเขา และดูสิ พวกมันได้ฆ่าพวกเขาเสีย เพราะเขาไม่รู้ธรรมเนียมของพระของแผ่นดินนั้น”</verse>
				<verse number="27">แล้วพระราชาแห่งอัสซีเรียจึงบัญชาว่า “จงนำคนหนึ่งในพวกปุโรหิตที่พวกเจ้ากวาดต้อนมาจากที่นั่นไปที่นั่น จงให้เขาไปอยู่ที่นั่น และให้สั่งสอนธรรมเนียมของพระของแผ่นดินนั้น”</verse>
				<verse number="28">ฉะนั้นคนหนึ่งในพวกปุโรหิตที่พวกเขากวาดมาจากสะมาเรีย จึงไปอาศัยอยู่ที่เมืองเบธเอลและสั่งสอนเขาทั้งหลายว่า เขาจะต้องยำเกรงพระยาห์เวห์อย่างไร</verse>
				<verse number="29">แต่ว่าประชาชาติทั้งสิ้นยังสร้างรูปพระของตนเอง และตั้งไว้ในนิเวศแห่งปูชนียสถานสูงซึ่งชาวสะมาเรียได้สร้างไว้ในเมืองต่างๆ ที่ประชาชาติทั้งสิ้นอาศัยอยู่</verse>
				<verse number="30">ชาวบาบิโลนสร้างพระสุคคทเบโนท ชาวคูทสร้างพระเนอร์กัล ชาวฮามัทสร้างพระอาชิมา</verse>
				<verse number="31">ชาวอัฟวาสร้างพระนิบหัสและพระทารทัก ชาวเสฟารวาอิมเผาเด็กของตนในไฟถวายพระอัดรัมเมเลคและพระอานัมเมเลค ซึ่งเป็นพระของเมืองเสฟารวาอิม</verse>
				<verse number="32">ประชาชาติเหล่านี้นมัสการพระยาห์เวห์ด้วย แต่ได้ตั้งปุโรหิตแห่งปูชนียสถานสูงจากท่ามกลางพวกเขา ให้ทำหน้าที่เพื่อพวกเขาในนิเวศแห่งปูชนียสถานสูง</verse>
				<verse number="33">เขาจึงยำเกรงพระยาห์เวห์ แต่ก็ปรนนิบัติบรรดาพระของเขาเองด้วย ตามธรรมเนียมของบรรดาประชาชาติที่พวกอัสซีเรียกวาดเขามาจากที่นั้น</verse>
				<verse number="34">ทุกวันนี้เขาก็ทำตามธรรมเนียมเดิม เขาทั้งหลายไม่ยำเกรงพระยาห์เวห์ ไม่ทำตามกฎเกณฑ์ หรือกฎหมาย หรือธรรมบัญญัติ หรือพระบัญญัติ ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงบัญชาแก่ลูกหลานของยาโคบ ผู้ที่พระองค์ประทานนามให้ว่าอิสราเอล</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์ทรงทำพันธสัญญากับเขาทั้งหลายและบัญชาเขาว่า “อย่ายำเกรงพระอื่นๆ หรือกราบนมัสการพระนั้น หรือปรนนิบัติ หรือถวายสัตวบูชาแก่พระนั้น</verse>
				<verse number="36">แต่เจ้าจงยำเกรงพระยาห์เวห์ ผู้นำเจ้าออกจากแผ่นดินอียิปต์ด้วยฤทธานุภาพยิ่งใหญ่ และด้วยพระกร ที่เหยียดออก เจ้าจงนมัสการพระองค์ และจงถวายสัตวบูชาแด่พระองค์</verse>
				<verse number="37">และกฎเกณฑ์ กฎหมาย และธรรมบัญญัติ และพระบัญญัติซึ่งพระองค์ทรงจารึกสำหรับพวกเจ้า เจ้าจงระวังที่จะทำตามเสมอ เจ้าอย่ายำเกรงพระอื่นเลย</verse>
				<verse number="38">เจ้าอย่าลืมพันธสัญญาที่เราได้ทำไว้กับเจ้า และอย่ายำเกรงพระอื่นเลย</verse>
				<verse number="39">แต่เจ้าทั้งหลายจงยำเกรงพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า และพระองค์จะทรงช่วยกู้เจ้าให้พ้นมือศัตรูทั้งสิ้นของเจ้า”</verse>
				<verse number="40">พวกเขาไม่ได้ฟัง แต่ยังทำตามธรรมเนียมเดิมของตน</verse>
				<verse number="41">ดังนั้นประชาชาติเหล่านี้จึงยำเกรงพระยาห์เวห์ และปรนนิบัติรูปเคารพสลักของพวกเขาด้วย ลูกของพวกเขาก็เช่นเดียวกัน หลานของพวกเขาก็เช่นเดียวกัน บรรพบุรุษของพวกเขาทำอย่างไร พวกเขาก็ทำอย่างนั้นจนทุกวันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ต่อมาในปีที่ 3 แห่งรัชกาลโฮเชยาบุตรยาเอลาห์ พระราชาแห่งอิสราเอล เฮเซคียาห์พระราชโอรสของอาหัสพระราชาแห่งยูดาห์ได้ขึ้นครองราชย์</verse>
				<verse number="2">เมื่อทรงเป็นกษัตริย์นั้น พระองค์มีพระชนมายุ 25 พรรษา และทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 29 ปี พระมารดาของพระองค์มีพระนามว่า อาบี บุตรหญิงของเศคาริยาห์</verse>
				<verse number="3">และพระองค์ทรงทำสิ่งที่ชอบธรรมในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ ตามทุกอย่างที่ดาวิดบรรพบุรุษของพระองค์ทรงกระทำ</verse>
				<verse number="4">พระองค์ทรงรื้อปูชนียสถานสูงทิ้งไป ทรงทำลายเสาศักดิ์สิทธิ์ลงเป็นชิ้นๆ ทรงโค่นเสาอาเช-ราห์ลงเสีย และทรงทุบงูทองสัมฤทธิ์ซึ่งโมเสสสร้างขึ้นนั้นเสีย เพราะว่าคนอิสราเอลได้เผาเครื่องหอมให้แก่งูนั้นจนถึงวันเหล่านั้น เขาเรียกงูนั้นว่า เนหุชทาน</verse>
				<verse number="5">พระองค์วางพระทัยในพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล เพราะฉะนั้นในบรรดาพระราชาแห่งยูดาห์ต่อจากพระองค์มา หรือในบรรดาผู้อยู่ก่อนพระองค์ ไม่มีผู้ใดเหมือนพระองค์</verse>
				<verse number="6">เพราะว่าพระองค์ทรงยึดพระยาห์เวห์อย่างมั่นคง พระองค์ไม่ทรงหันจากการติดตามพระเจ้าเลย แต่ได้รักษาพระบัญญัติซึ่งพระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสส</verse>
				<verse number="7">และพระยาห์เวห์สถิตกับพระองค์ พระองค์ทรงประสบความสำเร็จในทุกสิ่งที่ทรงกระทำ พระองค์ทรงกบฏต่อพระราชาแห่งอัสซีเรีย และไม่ยอมปรนนิบัติท่าน</verse>
				<verse number="8">พระองค์ทรงโจมตีคนฟีลิสเตียไกลไปจนถึงเมืองกาซาและชายแดนเมืองนั้น ตั้งแต่ที่ที่มีหอสังเกตการณ์จนถึงเมืองที่มีป้อม</verse>
				<verse number="9">ต่อมาในปีที่ 4 แห่งรัชกาลกษัตริย์เฮเซคียาห์ ซึ่งเป็นปีที่ 7 แห่งรัชกาลโฮเชยาบุตรเอลาห์ พระราชาแห่งอิสราเอล แชลมาเนเสอร์พระราชาแห่งอัสซีเรียได้ทรงยกขึ้นมารบกับสะมาเรีย และล้อมเมืองไว้</verse>
				<verse number="10">และเมื่อสิ้น 3 ปีพวกเขาก็ยึดเมืองนั้นได้ ในปีที่ 6 แห่งรัชกาลเฮเซคียาห์ ซึ่งเป็นปีที่ 9 แห่งรัชกาลโฮเชยาพระราชาแห่งอิสราเอล กรุงสะมาเรียก็ถูกยึดไป</verse>
				<verse number="11">พระราชาแห่งอัสซีเรียได้กวาดต้อนคนอิสราเอลไปยังอัสซีเรีย ไปไว้ที่ฮาลาห์ และข้างแม่น้ำฮาโบร์แห่งเมืองโกซาน และในเมืองต่างๆ ของคนมีเดีย</verse>
				<verse number="12">เพราะพวกเขาไม่เชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของตน แต่ได้ทำผิดต่อพันธสัญญาของพระองค์ คือทำผิดต่อทุกอย่างซึ่งโมเสสผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์ได้สั่งไว้ และเขาทั้งหลายไม่ฟัง ไม่ทำตาม</verse>
				<verse number="13">ในปีที่ 14 แห่งรัชกาลกษัตริย์เฮเซคียาห์ เซนนาเคอริบพระราชาแห่งอัสซีเรียได้ทรงยกขึ้นมาต่อสู้บรรดาเมืองที่มีป้อมของยูดาห์ และยึดได้</verse>
				<verse number="14">และเฮเซคียาห์พระราชาแห่งยูดาห์ทรงใช้คนไปทูลพระราชาแห่งอัสซีเรียที่เมืองลาคีชว่า “ข้าพเจ้าได้ทำผิด ขอท่านถอนทัพไปจากข้าพเจ้า ท่านจะปรับเท่าไร? ข้าพเจ้าจะยอมทั้งสิ้น” และพระราชาแห่งอัสซีเรียได้เรียกร้องเอาจากเฮเซคียาห์เป็นเงิน 300 ตะลันต์ และทองคำ 30 ตะลันต์</verse>
				<verse number="15">และเฮเซคียาห์ได้มอบเงินทั้งหมดซึ่งมีอยู่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และในคลังของพระราชวัง</verse>
				<verse number="16">ในครั้งนั้น เฮเซคียาห์ทรงลอกทองคำจากประตูทั้งหลายของพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และจากเสาประตูซึ่งเฮเซคียาห์พระราชาแห่งยูดาห์ทรงบุไว้ และทรงมอบแก่พระราชาแห่งอัสซีเรีย</verse>
				<verse number="17">และพระราชาแห่งอัสซีเรียมีรับสั่งให้ผู้มีตำแหน่งทารทาน รับสารีส และรับชาเคห์ กับกองทัพใหญ่ออกจากเมืองลาคีชไปเข้าเฝ้ากษัตริย์เฮเซคียาห์ที่กรุงเยรูซาเล็ม พวกเขาก็ขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม เมื่อขึ้นมาก็ตั้งทัพอยู่ที่ทางรางระบายน้ำสระบน ซึ่งอยู่ที่ถนนลานซักฟอก</verse>
				<verse number="18">และเมื่อพวกเขาเรียกหาพระราชา เอลียาคิมบุตรฮิลคียาห์เจ้ากรมวัง เชบนาห์ราชเลขาและโยอาห์บุตรของอาสาฟเจ้ากรมสารบรรณได้ออกมาพบพวกเขา</verse>
				<verse number="19">และรับชาเคห์พูดกับพวกเขาว่า “จงบอกเฮเซคียาห์ว่า ‘พระมหาราชาคือพระราชาแห่งอัสซีเรียตรัสดังนี้ว่า เจ้าวางใจในอะไร?</verse>
				<verse number="20">เจ้าคิดว่าเพียงแต่ถ้อยคำก็เป็นยุทธศาสตร์และแสนยานุภาพหรือ? เดี๋ยวนี้เจ้าพึ่งใคร เจ้าจึงได้กบฏต่อเรา?</verse>
				<verse number="21">นี่แน่ะ เดี๋ยวนี้เจ้าพึ่งไม้เท้าอ้อที่เดาะคือ อียิปต์ ซึ่งจะตำมือคนที่ใช้ไม้เท้านั้นค้ำยัน ฟาโรห์พระราชาแห่งอียิปต์เป็นเช่นนี้ต่อทุกคนที่พึ่งเขา</verse>
				<verse number="22">แต่ถ้าเจ้าทั้งหลายจะบอกข้าว่า “เราพึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา” ก็ปูชนียสถานสูงและแท่นบูชาของพระเจ้านั้นไม่ใช่หรือ? ที่เฮเซคียาห์รื้อทิ้งเสียและกล่าวกับยูดาห์ และเยรูซาเล็มว่า “ท่านทั้งหลายจงนมัสการที่หน้าแท่นบูชานี้ในกรุงเยรูซาเล็มเถิด”</verse>
				<verse number="23">มาเถิดมาพนันกับพระราชาแห่งอัสซีเรียนายของข้า แล้วข้าจะให้ม้า 2,000 ตัวแก่เจ้า ถ้าเจ้าหาคนขี่ม้าเหล่านั้นได้</verse>
				<verse number="24">เจ้าจะขับไล่นายกองแต่เพียงคนเดียวในหมู่ข้าราชการผู้น้อยที่สุดของนายข้าได้อย่างไร? แต่เจ้ายังพึ่งอียิปต์เรื่องรถรบและทหารม้า</verse>
				<verse number="25">ยิ่งกว่านั้นอีก ข้ามาต่อสู้สถานที่นี้เพื่อทำลายเสียโดยปราศจากพระยาห์เวห์หรือ? พระยาห์เวห์ตรัสกับข้าว่า จงขึ้นไปต่อสู้กับแผ่นดินนี้และทำลายเสีย’ ”</verse>
				<verse number="26">แล้วเอลียาคิมบุตรฮิลคียาห์และเชบนาห์และโยอาห์เรียนรับชาเคห์ว่า “ขอพูดกับผู้รับใช้ของท่านด้วยภาษาอาราเมคเถิด เพราะเราเข้าใจภาษานั้น อย่าพูดกับเราด้วยภาษายูดาห์ให้เข้าหูประชาชนผู้อยู่บนกำแพงนั้นเลย”</verse>
				<verse number="27">แต่รับชาเคห์พูดกับเขาทั้งหลายว่า “นายของข้าใช้ให้มาพูดถ้อยคำเหล่านี้แก่นายของเจ้า และแก่เจ้าเท่านั้นหรือ? ไม่ใช่ให้พูดกับคนที่นั่งอยู่บนกำแพง ผู้ที่จะต้องกินขี้และกินเยี่ยวของเขาพร้อมกับเจ้าด้วยหรือ?”</verse>
				<verse number="28">แล้วรับชาเคห์ยืนตะโกนเสียงดังเป็นภาษายูดาห์ว่า “จงฟังพระวจนะของพระมหาราชา คือพระราชาแห่งอัสซีเรีย</verse>
				<verse number="29">พระราชาตรัสดังนี้ว่า ‘อย่าให้เฮเซคียาห์หลอกลวงเจ้าทั้งหลาย เพราะเขาจะไม่สามารถช่วยเจ้าจากมือของข้า</verse>
				<verse number="30">อย่าให้เฮเซคียาห์ทำให้เจ้าพึ่งพระยาห์เวห์โดยกล่าวว่า ‘พระยาห์เวห์จะทรงช่วยเราแน่ และจะไม่ทรงมอบเมืองนี้ไว้ในมือของพระราชาแห่งอัสซีเรีย’</verse>
				<verse number="31">อย่าฟังเฮเซคียาห์ เพราะพระราชาแห่งอัสซีเรียตรัสดังนี้ว่า ‘จงมีสัมพันธไมตรีกับเรา และออกมาหาเรา แล้วเจ้าแต่ละคนจะได้กินจากเถาองุ่นของตน และจากต้นมะเดื่อของตน และจะได้ดื่มน้ำจากบ่อน้ำของตน</verse>
				<verse number="32">จนเราจะมานำเจ้าไปยังแผ่นดินที่เหมือนแผ่นดินของเจ้าเอง เป็นแผ่นดินที่มีข้าวและเหล้าองุ่น เป็นแผ่นดินที่มีขนมปังและสวนองุ่น แผ่นดินที่มีน้ำมันมะกอกและน้ำผึ้ง เพื่อเจ้าทั้งหลายจะมีชีวิตอยู่และไม่ตาย อย่าฟังเฮเซคียาห์เมื่อเขาล่อชวนเจ้าโดยกล่าวว่า พระยาห์เวห์จะทรงช่วยเรา</verse>
				<verse number="33">มีพระองค์ไหนของประชาชาติเคยช่วยกู้แผ่นดินของตนให้พ้นจากพระหัตถ์ของพระราชาแห่งอัสซีเรียได้?</verse>
				<verse number="34">พระของเมืองฮามัทและเมืองอารปัดอยู่ที่ไหน? พระของเมืองเสฟารวาอิม เฮนาและอิฟวาห์อยู่ที่ไหน? พระเหล่านี้ได้ช่วยกู้สะมาเรียจากมือของเราหรือ?</verse>
				<verse number="35">พระองค์ไหนในบรรดาพระทั้งหมดของประเทศทั้งหลาย ได้ช่วยกู้ประเทศของตนจากมือของเราหรือ? พระยาห์เวห์จะช่วยกู้เยรูซาเล็มจากมือของเราได้หรือ?’ ”</verse>
				<verse number="36">แต่ประชาชนนิ่งไม่ตอบเขาสักคำเดียว เพราะพระบัญชาของพระราชามีว่า “อย่าตอบเขา”</verse>
				<verse number="37">แล้วเอลียาคิมบุตรฮิลคียาเจ้ากรมวัง และเชบนาห์ราชเลขา และโยอาห์บุตรอาสาฟเจ้ากรมสารบรรณ ได้เข้าเฝ้าเฮเซคียาห์ด้วยเสื้อผ้าฉีกขาด และกราบทูลถ้อยคำของรับชาเคห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ต่อมาเมื่อกษัตริย์เฮเซคียาห์ทรงได้ยิน ก็ฉีกฉลองพระองค์ และเอาผ้ากระสอบคลุมพระองค์ แล้วเสด็จเข้าไปในพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">และพระองค์ทรงใช้เอลียาคิมเจ้ากรมวัง เชบนาห์ราชเลขาและพวกปุโรหิตอาวุโสคลุมตัวด้วยผ้ากระสอบ ไปหาผู้เผยพระวจนะอิสยาห์บุตรอามอส</verse>
				<verse number="3">เขาทั้งหลายเรียนท่านว่า “เฮเซคียาห์ตรัสดังนี้ว่า ‘วันนี้เป็นวันทุกข์ใจ วันถูกติเตียนและอดสู เด็กก็ถึงกำหนดคลอดแต่ไม่มีกำลังเบ่งให้คลอด</verse>
				<verse number="4">บางทีพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงได้ยินถ้อยคำทั้งสิ้นของรับชาเคห์ ผู้ที่พระราชาแห่งอัสซีเรียนายของเขาได้ส่งมาเยาะเย้ยพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ และพระองค์จะทรงว่ากล่าวเขาด้วยเรื่องถ้อยคำซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงได้ยิน เพราะฉะนั้นขอท่านอธิษฐานเพื่อคนที่เหลืออยู่นี้’ ”</verse>
				<verse number="5">เมื่อข้าราชการของกษัตริย์เฮเซคียาห์มาถึงอิสยาห์</verse>
				<verse number="6">อิสยาห์ก็บอกเขาทั้งหลายว่า “จงทูลนายของท่านเถิดว่า ‘พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า อย่ากลัวเพราะถ้อยคำที่เจ้าได้ยินนั้น ซึ่งข้าราชการของพระราชาแห่งอัสซีเรียได้หมิ่นประมาทเรา</verse>
				<verse number="7">ดูสิ เราจะบรรจุจิตใจอย่างหนึ่งในเขา เพื่อเขาจะได้ยินข่าวลือและกลับไปยังแผ่นดินของเขา และเราจะให้เขาล้มลงด้วยดาบในแผ่นดินของเขาเอง’ ”</verse>
				<verse number="8">รับชาเคห์ได้กลับไป และพบพระราชาแห่งอัสซีเรียกำลังสู้รบกับเมืองลิบนาห์ เพราะเขาได้ยินว่าพระราชาเสด็จออกจากเมืองลาคีชแล้ว</verse>
				<verse number="9">และเมื่อพระราชาทรงได้ยินพวกเขากล่าวถึงทีรหะคาห์พระราชาแห่งคูชว่า “ดูสิ เขาได้ยกออกมาสู้รบกับพระองค์แล้ว” พระองค์จึงส่งบรรดาผู้สื่อสารไปเฝ้าเฮเซคียาห์อีก ตรัสว่า</verse>
				<verse number="10">“เจ้าจงพูดกับเฮเซคียาห์พระราชาแห่งยูดาห์ดังนี้ว่า ‘อย่าให้พระเจ้าของท่านซึ่งท่านพึ่งนั้นหลอกลวงท่านว่า เยรูซาเล็มจะไม่ถูกมอบไว้ในมือของพระราชาแห่งอัสซีเรีย’</verse>
				<verse number="11">ดูสิ ท่านได้ยินแล้วว่า บรรดาพระราชาแห่งอัสซีเรียได้ทำอะไรกับแผ่นดินทั้งหมดบ้าง คือทำลายจนสิ้น แล้วท่านเองจะรอดพ้นหรือ?</verse>
				<verse number="12">บรรดาพระของประชาชาติซึ่งบรรพบุรุษของเราได้ทำลาย ได้ช่วยกู้พวกเขาให้พ้นหรือ? คือชนชาติโกซาน ฮาราน เรเซฟ และประชาชนของเอเดนซึ่งอยู่ในเทลอัสสาร์</verse>
				<verse number="13">พระราชาของฮามัท พระราชาของอารปัด พระราชาของเมืองเสฟารวาอิม เฮนาและอิฟวาห์อยู่ที่ไหน?’ ”</verse>
				<verse number="14">เฮเซคียาห์ทรงรับจดหมายจากมือของผู้สื่อสารและทรงอ่าน และเสด็จขึ้นไปยังพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และเฮเซคียาห์ทรงคลี่จดหมายนั้นออกเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">และเฮเซคียาห์ทรงอธิษฐานเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล ผู้ประทับเหนือเหล่าเครูบ พระองค์แต่องค์เดียวทรงเป็นพระเจ้าแห่งบรรดาราชอาณาจักรของแผ่นดินโลก พระองค์ได้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="16">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงเงี่ยพระกรรณสดับ ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอเบิกพระเนตรมองดู และขอทรงฟังถ้อยคำของเซนนาเคอริบซึ่งเขาได้ส่งมาเย้ยพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่พระยาห์เวห์ เป็นความจริงที่พระราชาแห่งอัสซีเรียได้ทำให้ประชาชาติและแผ่นดินของพวกเขาร้างเปล่า</verse>
				<verse number="18">และได้เหวี่ยงพระของพวกเขาลงในกองไฟ เพราะสิ่งเหล่านั้นไม่ใช่พระเจ้า เป็นแต่ผลงานของมือมนุษย์ เป็นไม้และหิน เพราะฉะนั้นจึงถูกทำลาย</verse>
				<verse number="19">ฉะนั้นบัดนี้ ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลาย ขอทรงช่วยพวกข้าพระองค์ให้พ้นมือของเขา เพื่อราชอาณาจักรทั้งสิ้นแห่งแผ่นดินโลกจะทราบว่า พระองค์คือพระยาห์เวห์ ทรงเป็นพระเจ้าแต่องค์เดียว”</verse>
				<verse number="20">แล้วอิสยาห์บุตรอามอสได้ใช้คนไปเฝ้าเฮเซคียาห์ทูลว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ‘เราได้ยินคำอธิษฐานของเจ้าเรื่องเซนนาเคอริบ พระราชาแห่งอัสซีเรียแล้ว’</verse>
				<verse number="21">ต่อไปนี้เป็นพระวจนะที่พระยาห์เวห์ตรัสเกี่ยวกับท่านนั้น ว่า ‘ธิดาพรหมจารีแห่งศิโยน ดูถูกเจ้า และเย้ยเจ้า ธิดาแห่งเยรูซาเล็มสั่นศีรษะตามหลังใส่เจ้า</verse>
				<verse number="22">เจ้าเย้ยและกล่าวหยาบช้าต่อผู้ใด? เจ้าขึ้นเสียงของเจ้าต่อผู้ใด? แล้วเบิ่งตาของเจ้าอย่างเย่อหยิ่งต่อผู้ใด? ต่อองค์บริสุทธิ์แห่งอิสราเอลน่ะซิ</verse>
				<verse number="23">เจ้าได้เย้ยองค์เจ้านายด้วยผู้สื่อสารของเจ้า และเจ้าได้ว่า “ด้วยรถรบมากมายของข้า ข้าได้ขึ้นไปที่สูงของภูเขา ถึงที่ไกลสุดของเลบานอน ข้าโค่นต้นสนสีดาร์ที่สูงที่สุดของมันลง ทั้งต้นสนสามใบที่ดีที่สุดของมัน ข้าเข้าไปยังที่พักไกลลิบที่สุดของมัน ที่ป่าไม้ที่ทึบที่สุดของมัน</verse>
				<verse number="24">ข้าขุดบ่อ และดื่มน้ำในดินแดนต่างด้าว ข้าเอาฝ่าเท้าของข้า ทำให้ธารน้ำทั้งสิ้นของอียิปต์แห้งไป”</verse>
				<verse number="25">‘เจ้าไม่ได้ยินหรือ? เราได้จัดไว้นานแล้ว เราได้กะแผนงานไว้แต่ดึกดำบรรพ์ ณ บัดนี้เราให้เป็นไปแล้ว คือเจ้าจะทำเมืองที่มีป้อมให้พังลง ให้เป็นกองสิ่งปรักหักพัง</verse>
				<verse number="26">ส่วนชาวเมืองนั้นก็หมดอำนาจ ตกตะลึงและอับอาย กลายเป็นเหมือนต้นไม้ที่ทุ่งนา และเหมือนหญ้าอ่อน เหมือนหญ้าบนหลังคาเรือน แห้งไปก่อนที่จะงอกงาม</verse>
				<verse number="27">‘แต่เราได้รู้จักการที่เจ้านั่งลง การที่เจ้าออกไปและการที่เจ้าเข้ามา และการเกรี้ยวกราดของเจ้าต่อเรา</verse>
				<verse number="28">เพราะการเกรี้ยวกราดของเจ้าต่อเรา และความจองหองของเจ้าได้มาเข้าหูของเรา ฉะนั้นเราจะเอาขอของเราเกี่ยวจมูกเจ้า และเอาบังเหียนของเราใส่ปากเจ้า แล้วเราจะหันเจ้ากลับไปตามทาง ซึ่งเจ้ามานั้น</verse>
				<verse number="29">‘และนี่จะเป็นหมายสำคัญแก่เจ้า คือ ปีนี้เจ้าจะกินสิ่งที่งอกขึ้นเอง และในปีที่สองสิ่งที่ผลิจากเดิม แล้วในปีที่สามจงหว่านและเกี่ยวและทำสวนองุ่น และกินผลของมัน</verse>
				<verse number="30">คนที่เหลืออยู่แห่งเชื้อวงศ์ของยูดาห์จะหยั่งรากลงล่าง และเกิดผลขึ้นบน</verse>
				<verse number="31">เพราะคนที่รอดจะออกจากเยรูซาเล็ม และคนที่เหลืออยู่จะออกจากภูเขาศิโยน ความกระตือรือร้นของพระยาห์เวห์ จะทำการนี้’</verse>
				<verse number="32">“เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์ตรัสเกี่ยวกับพระราชาแห่งอัสซีเรียดังนี้ว่า ‘เขาจะไม่เข้าในเมืองนี้ หรือยิงลูกธนูไปที่นั่น หรือถือโล่เข้ามาหน้าเมือง หรือสร้างเชิงเทินสู้มัน</verse>
				<verse number="33">เขามาทางไหน เขาจะกลับไปทางนั้น เขาจะไม่เข้าเมืองนี้ พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="34">เพราะเราจะป้องกันเมืองนี้ไว้ให้รอด เพื่อเห็นแก่เราเอง และเห็นแก่ดาวิดผู้รับใช้ของเรา’ ”</verse>
				<verse number="35">และอยู่มาในคืนนั้น ทูตของพระยาห์เวห์ได้ออกไป และได้ประหารคนในค่ายอัสซีเรียเสีย 185,000 คน และเมื่อคนลุกขึ้นในเวลาเช้ามืด ดูสิ พวกเขาทั้งหมดกลายเป็นศพ</verse>
				<verse number="36">ดังนั้นเซนนาเคอริบพระราชาแห่งอัสซีเรียจึงยกกลับไป และอยู่ในกรุงนีนะเวห์</verse>
				<verse number="37">และอยู่มาเมื่อท่านนมัสการในนิเวศของพระนิสโรค พระของท่าน อัดรัมเมเลคและชาเรเซอร์ พระราชโอรสของท่านก็ประหารท่านด้วยดาบ และหนีไปยังแผ่นดินอารารัต และเอสารฮัดโดนพระราชโอรสของท่านก็ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ในเวลานั้น เฮเซคียาห์ประชวรใกล้จะสิ้นพระชนม์ และผู้เผยพระวจนะอิสยาห์บุตรอามอสเข้ามาเฝ้าพระองค์ และทูลพระองค์ว่า “พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘จงจัดการบ้านเมืองของเจ้าให้เรียบร้อย เจ้ากำลังจะตายและไม่ฟื้น’ ”</verse>
				<verse number="2">แล้วเฮเซคียาห์หันพระพักตร์เข้าข้างฝา และอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์ว่า</verse>
				<verse number="3">“ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงระลึกว่า ข้าพระองค์ดำเนินอยู่เฉพาะพระพักตร์ของพระองค์ด้วยความซื่อสัตย์และด้วยความเต็มใจ และได้ทำสิ่งดีในสายพระเนตรของพระองค์” แล้วเฮเซคียาห์ทรงกันแสงมาก</verse>
				<verse number="4">และก่อนที่อิสยาห์จะออกไปถึงลานกลาง พระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงท่านว่า</verse>
				<verse number="5">“จงกลับไปบอกเฮเซคียาห์ผู้นำประชากรของเราว่า พระยาห์เวห์พระเจ้าของดาวิดบรรพบุรุษของเจ้า ตรัสดังนี้ว่า เราได้ยินคำอธิษฐานของเจ้าแล้ว เราได้เห็นน้ำตาของเจ้าแล้ว ดูสิ เราจะรักษาเจ้า ในวันที่สาม เจ้าจะขึ้นไปยังพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">และเราจะเพิ่มชีวิตของเจ้าอีก 15 ปี เราจะช่วยกู้เจ้าและเมืองนี้จากมือของพระราชาแห่งอัสซีเรีย และจะป้องกันเมืองนี้ไว้เพื่อเห็นแก่เราเอง และเพื่อเห็นแก่ดาวิดผู้รับใช้ของเรา”</verse>
				<verse number="7">และอิสยาห์บอกว่า “พวกท่านจงเอาขนมมะเดื่อมาอันหนึ่ง” พวกเขาก็เอามาวางไว้บนพระยอด นั้น แล้วเฮเซคียาห์ก็ทรงหายเป็นปกติ</verse>
				<verse number="8">และเฮเซคียาห์ตรัสกับอิสยาห์ว่า “อะไรเป็นหมายสำคัญที่แสดงว่าพระยาห์เวห์จะทรงรักษาข้าพเจ้า และที่แสดงว่าข้าพเจ้าจะได้ขึ้นไปยังพระนิเวศของพระยาห์เวห์ในวันที่สาม”</verse>
				<verse number="9">และอิสยาห์ทูลว่า “นี้เป็นหมายสำคัญสำหรับฝ่าพระบาทจากพระยาห์เวห์ ที่พระยาห์เวห์จะทรงทำตามที่พระองค์ตรัสไว้ คือจะให้เงาคืบหน้าไปสิบขั้น หรือจะให้ย้อนกลับมาสิบขั้นดี?”</verse>
				<verse number="10">เฮเซคียาห์ตรัสตอบว่า “เป็นเรื่องง่ายที่เงาจะยาวออกไปอีกสิบขั้น แต่ขอให้เงาย้อนกลับมาสิบขั้น”</verse>
				<verse number="11">และอิสยาห์ผู้เผยพระวจนะได้ร้องทูลพระยาห์เวห์ และพระองค์ทรงนำเงาซึ่งเลยไปในนาฬิกาแดดของอาหัสย้อนกลับมาสิบขั้น</verse>
				<verse number="12">คราวนั้น เมโรดัคบาลาดัน พระราชโอรสของบาลาดัน พระราชาแห่งบาบิโลน ทรงส่งพระราชสารและเครื่องบรรณาการมายังเฮเซคียาห์ เพราะพระองค์ทรงได้ยินว่าเฮเซคียาห์ประชวร</verse>
				<verse number="13">และเฮเซคียาห์ได้ทรงต้อนรับพวกเขา และทรงพาพวกเขาชมคลังทรัพย์ทั้งหมดของพระองค์ ให้ชมเงิน ทองคำ เครื่องเทศ น้ำมันอย่างดี และคลังพระแสง ของพระองค์ และทุกอย่างซึ่งมีในท้องพระคลัง ไม่มีสิ่งใดในพระราชวังหรือในราชอาณาจักรทั้งสิ้นของพระองค์ ซึ่งเฮเซคียาห์ไม่ได้สำแดงแก่เขา</verse>
				<verse number="14">แล้วอิสยาห์ผู้เผยพระวจนะก็เข้าเฝ้ากษัตริย์เฮเซคียาห์ และทูลพระองค์ว่า “คนเหล่านี้ทูลอะไรบ้าง? และเขามาเฝ้าพระองค์จากที่ไหน?” และเฮเซคียาห์ตรัสว่า “เขามาจากเมืองไกลคือจากบาบิโลน”</verse>
				<verse number="15">ท่านทูลว่า “พวกเขาเห็นอะไรในพระราชวังของพระองค์บ้าง?” และเฮเซคียาห์ตรัสตอบว่า “เขาเห็นทุกอย่างในวังของเรา ไม่มีสิ่งใดในพระคลังของเราที่เราไม่ได้สำแดงแก่เขา”</verse>
				<verse number="16">แล้วอิสยาห์ทูลเฮเซคียาห์ว่า “จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">นี่แน่ะ วันเวลากำลังมาถึงเมื่อทุกสิ่งในวังของเจ้า และสิ่งที่บรรพบุรุษของเจ้าได้สะสมมาจนถึงทุกวันนี้ จะต้องถูกเอาไปยังบาบิโลน และไม่มีสิ่งใดเหลือเลย พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="18">และลูกบางคนซึ่งถือกำเนิดจากเจ้า ผู้ซึ่งเกิดแก่เจ้า จะถูกนำเอาไป และพวกเขาจะไปเป็นขันทีในพระราชวังของพระราชาแห่งบาบิโลน”</verse>
				<verse number="19">แล้วเฮเซคียาห์ตรัสกับอิสยาห์ว่า “พระวจนะของพระยาห์เวห์ซึ่งท่านกล่าวนั้นดีแล้ว” ที่ตรัสอย่างนี้เพราะทรงคิดว่า “ก็ดีแล้วมิใช่หรือ? ในเมื่อมีความอยู่เย็นเป็นสุขและความปลอดภัยในสมัยของเรา”</verse>
				<verse number="20">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของเฮเซคียาห์ และพระราชอำนาจทั้งสิ้นของพระองค์ และการที่พระองค์ทรงสร้างสระและรางระบายน้ำ นำน้ำเข้ามาในกรุงอย่างไร ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งยูดาห์ไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="21">และเฮเซคียาห์ทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษ และมนัสเสห์พระราชโอรสของพระองค์ได้ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">มนัสเสห์มีพระชนมายุ 12 พรรษาเมื่อทรงเป็นกษัตริย์ และทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 55 ปี พระมารดาของพระองค์มีพระนามว่าเฮฟซีบาห์</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ ตามการกระทำที่น่าเกลียดน่าชังของประชาชาติทั้งหลาย ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงขับไล่ไปให้พ้นหน้าประชาชนอิสราเอล</verse>
				<verse number="3">พระองค์ทรงสร้างปูชนียสถานสูง ซึ่งเฮเซคียาห์พระราชบิดาของพระองค์ได้ทรงทำลายนั้นขึ้นใหม่ และพระองค์ทรงตั้งแท่นบูชาต่างๆ แด่พระบาอัล และทรงสร้างพระอาเช-ราห์เหมือนที่อาหับพระราชาแห่งอิสราเอลทรงกระทำ และทรงนมัสการบริวารทั้งหมดของฟ้าสวรรค์ และปรนนิบัติสิ่งเหล่านั้น</verse>
				<verse number="4">และพระองค์ทรงสร้างแท่นบูชาในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ซึ่งพระยาห์เวห์ตรัสว่า “เราจะใส่ชื่อของเราไว้ในเยรูซาเล็ม”</verse>
				<verse number="5">และพระองค์ทรงสร้างแท่นบูชาต่างๆ แด่บริวารทั้งหมดของฟ้าสวรรค์ในลานทั้งสองแห่งของพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">และพระองค์ได้ทรงให้พระราชโอรสลุยไฟ ทรงดูฤกษ์ยาม ทรงทำเวทมนตร์ และทรงติดต่อกับคนทรงและพ่อมดแม่มด พระองค์ทรงทำสิ่งชั่วร้ายมากมายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ ทำให้พระองค์ทรงพระพิโรธ</verse>
				<verse number="7">ส่วนรูปเคารพของพระอาเช-ราห์ที่พระองค์ทรงสร้างนั้น ทรงตั้งไว้ในพระนิเวศซึ่งพระยาห์เวห์ตรัสกับดาวิดและซาโลมอนพระราชโอรสของดาวิดว่า “ในนิเวศนี้ และในเยรูซาเล็ม ซึ่งเราได้เลือกออกจากเผ่าทั้งหมดของอิสราเอล เราจะใส่ชื่อของเราไว้เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="8">เราจะไม่ให้เท้าของอิสราเอลพเนจรออกจากแผ่นดินที่เราให้กับบรรพบุรุษของพวกเขาอีก ถ้าเพียงแต่พวกเขาระมัดระวังที่จะทำตามทุกสิ่งซึ่งเราได้บัญชาเขา และทำตามธรรมบัญญัติทั้งสิ้นที่โมเสสผู้รับใช้ของเราบัญชาเขา”</verse>
				<verse number="9">แต่พวกเขาไม่ฟัง และมนัสเสห์ทรงนำพวกเขาให้หลงทำชั่วยิ่งกว่าบรรดาประชาชาติ ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงทำลายให้พ้นหน้าประชาชนอิสราเอล</verse>
				<verse number="10">และพระยาห์เวห์ตรัสทางพวกผู้เผยพระวจนะผู้รับใช้ของพระองค์ว่า</verse>
				<verse number="11">“เพราะมนัสเสห์พระราชาแห่งยูดาห์ทำสิ่งที่น่าเกลียดน่าชังเหล่านี้ และทำชั่วยิ่งกว่าที่คนอาโมไรต์ผู้อยู่ก่อนเขาได้ทำทั้งหมด อีกทั้งยังทำให้ยูดาห์ทำบาปด้วยบรรดารูปเคารพของเขา</verse>
				<verse number="12">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เรากำลังนำเหตุร้ายมาเหนือเยรูซาเล็มและยูดาห์ อย่างที่ทุกคนซึ่งได้ยินแล้ว หูทั้งสองข้างของเขาจะอื้อไป</verse>
				<verse number="13">และเราจะวัดกรุงเยรูซาเล็มโดยใช้เชือกเส้นเดียวกับที่เราวัดกรุงสะมาเรีย และใช้ลูกดิ่งอันเดียวกับที่วัดราชวงศ์อาหับ และเราจะล้างเยรูซาเล็มอย่างเขาล้างชาม คือล้างแล้วก็คว่ำลง</verse>
				<verse number="14">และเราจะทิ้งมรดกส่วนที่เหลือของเราเสีย และมอบพวกเขาไว้ในมือศัตรูของเขา และเขาจะเป็นเหยื่อและเป็นของริบของศัตรูทั้งหมดของเขา</verse>
				<verse number="15">เพราะพวกเขาทำสิ่งชั่วร้ายในสายตาของเรา และทำให้เราโกรธ ตั้งแต่วันที่บรรพบุรุษของเขาออกจากอียิปต์จนถึงทุกวันนี้”</verse>
				<verse number="16">ยิ่งกว่านั้นอีก มนัสเสห์ทรงทำให้โลหิตไร้ความผิดตกเป็นอันมาก จนเต็มกรุงเยรูซาเล็มจากด้านหนึ่งถึงอีกด้านหนึ่ง นอกเหนือจากบาปที่ทรงทำให้ยูดาห์ทำผิดด้วย โดยทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของมนัสเสห์ และทุกสิ่งที่ทรงกระทำ และบาปซึ่งทรงกระทำ ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งยูดาห์ไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="18">และมนัสเสห์ทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษ และทรงถูกฝังไว้ในพระราชอุทยานของพระราชวังคือสวนของอุสซา และอาโมนพระราชโอรสของพระองค์ได้ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
				<verse number="19">อาโมนมีพระชนมายุ 22 พรรษาเมื่อทรงเป็นกษัตริย์ และทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 2 ปี พระมารดาของพระองค์มีพระนามว่า เมชุลเลเมท บุตรหญิงของฮารูสชาวโยทบาห์</verse>
				<verse number="20">พระองค์ทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ เหมือนมนัสเสห์พระราชบิดาของพระองค์ทรงกระทำ</verse>
				<verse number="21">พระองค์ทรงดำเนินในทางทั้งสิ้นที่พระราชบิดาของพระองค์ทรงดำเนิน และปรนนิบัติรูปเคารพซึ่งพระราชบิดาของพระองค์ทรงปรนนิบัติ และนมัสการรูปเหล่านั้น</verse>
				<verse number="22">พระองค์ทรงละทิ้งพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของพระองค์ และไม่ได้ทรงดำเนินในมรรคาของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">ข้าราชการของอาโมนได้ร่วมกันคิดกบฏ และปลงพระชนม์พระราชาในพระราชวังของพระองค์</verse>
				<verse number="24">แต่ประชาชนในแผ่นดินได้ฆ่าทุกคนที่ร่วมกันคิดกบฏต่อกษัตริย์อาโมน แล้วประชาชนในแผ่นดินตั้งโยสิยาห์พระราชโอรสของพระองค์ให้เป็นพระราชาแทน</verse>
				<verse number="25">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของอาโมนที่ทรงกระทำ ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งยูดาห์ไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="26">และพระองค์ทรงถูกฝังไว้ในอุโมงค์ฝังศพของพระองค์ในสวนของอุสซา และโยสิยาห์พระราชโอรสของพระองค์ได้ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">โยสิยาห์ มีพระชนมายุ 8 พรรษาเมื่อทรงเป็นกษัตริย์ และทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 31 ปี พระมารดาของพระองค์มีพระนามว่า เยดีดาห์บุตรหญิงของอาดายาห์ชาวโบสคาท</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงทำสิ่งที่ชอบธรรมในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ และทรงดำเนินตามทางทั้งสิ้นของดาวิดบรรพบุรุษของพระองค์ และไม่ได้ทรงหันไปทางขวาหรือทางซ้าย</verse>
				<verse number="3">ต่อมาในปีที่ 18 แห่งรัชกาลกษัตริย์โยสิยาห์ พระราชาทรงใช้ชาฟานบุตรอาซาลิยาห์ บุตรเมชุลลามราชเลขาไปยังพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ตรัสว่า</verse>
				<verse number="4">“จงขึ้นไปหาฮิลคียาห์มหาปุโรหิต เพื่อให้ท่านนับเงินที่เขานำเข้ามาในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ซึ่งผู้เฝ้าธรณีประตูเก็บจากประชาชน</verse>
				<verse number="5">และให้มอบไว้ในมือของผู้ทำหน้าที่ดูแลพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และให้เขาจ่ายแก่คนงานผู้อยู่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์เพื่อซ่อมแซมพระนิเวศ</verse>
				<verse number="6">คือให้แก่ช่างไม้ ช่างก่อสร้าง และช่างปูน ทั้งสำหรับซื้อไม้และหินสกัดเพื่อซ่อมแซมพระนิเวศ</verse>
				<verse number="7">แต่ไม่ต้องขอบัญชีจากเขาเรื่องเงินที่มอบไว้ในมือของพวกเขา เพราะเขาทำอย่างซื่อสัตย์”</verse>
				<verse number="8">และฮิลคียาห์มหาปุโรหิตพูดกับชาฟานราชเลขาว่า “ข้าพเจ้าได้พบหนังสือธรรมบัญญัติในพระนิเวศของพระยาห์เวห์” และฮิลคียาห์ได้มอบหนังสือนั้นให้ชาฟานและท่านก็อ่าน</verse>
				<verse number="9">และชาฟานราชเลขาได้เข้าเฝ้าพระราชาและทูลรายงานต่อพระราชาว่า “พวกข้าราชการของพระองค์ได้เทเงินที่พบในพระนิเวศออก และได้มอบไว้ในมือของผู้ทำหน้าที่ดูแลพระนิเวศของพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="10">แล้วชาฟานราชเลขาได้ทูลพระราชาว่า “ฮิลคียาห์ปุโรหิตมอบหนังสือแก่ข้าพระบาทม้วนหนึ่ง” และชาฟานก็อ่านถวายพระราชา</verse>
				<verse number="11">ต่อมาเมื่อพระราชาทรงสดับถ้อยคำของหนังสือธรรมบัญญัตินั้น พระองค์ก็ฉีกฉลองพระองค์</verse>
				<verse number="12">แล้วพระราชาทรงบัญชาฮิลคียาห์ปุโรหิต และอาหิคัมบุตรชาฟาน และอัคโบร์บุตรมีคายาห์และชาฟานราชเลขา และอาสายาห์คนรับใช้ของพระราชา ตรัสว่า</verse>
				<verse number="13">“จงไปทูลถามพระยาห์เวห์ให้กับเรา และให้กับประชาชน และให้กับยูดาห์ทั้งหมด เกี่ยวกับถ้อยคำในหนังสือนี้ที่ได้พบ เพราะว่าพระพิโรธของพระยาห์เวห์ซึ่งพลุ่งขึ้นต่อพวกเรานั้นใหญ่หลวงนัก เพราะว่าบรรพบุรุษของเราไม่ได้เชื่อฟังถ้อยคำของหนังสือนี้ ที่จะทำทุกสิ่งตามที่เขียนไว้เกี่ยวกับพวกเรา”</verse>
				<verse number="14">ฮิลคียาห์ปุโรหิต และอาหิคัม และอัคโบร์ และชาฟาน และอาสายาห์ จึงไปหาฮุลดาห์ผู้เผยพระวจนะหญิงผู้เป็นภรรยาของชัลลูม บุตรของทิกวาห์บุตรฮารฮัสผู้ดูแลเสื้อผ้า (นางอยู่ในเยรูซาเล็มเขตสอง) และพวกเขาได้สนทนากับนาง</verse>
				<verse number="15">และนางบอกพวกเขาว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ‘จงบอกคนที่ใช้พวกเจ้ามาหาเราว่า</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราจะนำเหตุร้ายมายังสถานที่นี้ และมายังชาวเมืองนี้ ตามถ้อยคำทั้งหมดในหนังสือซึ่งพระราชาแห่งยูดาห์ได้อ่านนั้น</verse>
				<verse number="17">เพราะพวกเขาละทิ้งเรา และเผาเครื่องหอมถวายพระอื่นๆ ซึ่งทำให้เราโกรธด้วยการกระทำทั้งหมดจากมือของเขา ดังนั้นความโกรธของเราจะจุดขึ้นต่อสถานที่นี้ และจะดับไม่ได้</verse>
				<verse number="18">ส่วนพระราชาแห่งยูดาห์ผู้ใช้พวกเจ้ามาถามพระยาห์เวห์นั้น จงไปบอกเขาว่า พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า เรื่องบรรดาถ้อยคำที่เจ้าได้ยิน</verse>
				<verse number="19">เพราะใจของเจ้าอ่อนน้อม และเจ้าถ่อมตัวลงเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ เมื่อเจ้าได้ยินถ้อยคำซึ่งเรากล่าวโทษสถานที่นี้และชาวเมืองนี้ ซึ่งจะกลายเป็นที่ร้างและที่ถูกแช่งสาป และเจ้าได้ฉีกเสื้อผ้าของเจ้า และร้องไห้ต่อหน้าเรา เราเองก็ได้ยินเจ้าด้วย พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="20">เพราะฉะนั้น ดูสิ เราจะนำเจ้าไปไว้กับบรรพบุรุษของเจ้า และเจ้าจะถูกนำไปยังอุโมงค์ฝังศพของเจ้าอย่างสงบสุข และตาของเจ้าจะไม่เห็นเหตุร้ายทั้งสิ้นที่เราจะนำมายังสถานที่นี้’ ” และเขาทั้งหลายได้นำพระวจนะนั้นมาทูลพระราชา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">แล้วพระราชาทรงใช้พวกเขาไปรวบรวมผู้ใหญ่ทั้งหมดของยูดาห์และของเยรูซาเล็มให้มาเฝ้าพระองค์</verse>
				<verse number="2">พระราชาเสด็จขึ้นไปยังพระนิเวศของพระยาห์เวห์ พร้อมกับคนยูดาห์ทั้งหมด และชาวกรุงเยรูซาเล็มทั้งสิ้น รวมทั้งพวกปุโรหิต และพวกผู้เผยพระวจนะ กับประชาชนทั้งหมดไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ และพระองค์ทรงอ่านถ้อยคำทั้งหมดในหนังสือพันธสัญญา ที่พบในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ให้พวกเขาฟัง</verse>
				<verse number="3">พระราชาทรงยืนข้างเสา และทรงทำพันธสัญญาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ ว่าจะดำเนินตามพระยาห์เวห์ และจะรักษาพระบัญญัติ พระโอวาท และกฎเกณฑ์ของพระองค์ ด้วยสุดจิตสุดใจ จะสถาปนาถ้อยคำของพันธสัญญานี้ที่เขียนไว้ในหนังสือนี้ แล้วประชาชนทั้งหมดก็เข้าร่วมในพันธสัญญานั้น</verse>
				<verse number="4">แล้วพระราชาทรงบัญชาฮิลคียาห์มหาปุโรหิต และพวกปุโรหิตรอง และผู้เฝ้าธรณีประตู ให้นำเครื่องใช้ทั้งสิ้นที่ทำขึ้นสำหรับพระบาอัล สำหรับพระอาเช-ราห์ และสำหรับบริวารทั้งสิ้นของฟ้าสวรรค์ออกมาจากพระวิหารของพระยาห์เวห์ แล้วพระองค์ก็ทรงเผาเสียที่ภายนอกกรุงเยรูซาเล็มในทุ่งนาแห่งขิดโรน และขนมูลเถ้าของมันไปยังเบธเอล</verse>
				<verse number="5">และพระองค์ทรงกำจัดพวกปุโรหิตของรูปเคารพ ผู้ที่บรรดาพระราชาแห่งยูดาห์ได้แต่งตั้งให้เผาเครื่องหอมในปูชนียสถานสูง ที่เมืองต่างๆ ของยูดาห์ และที่รอบๆ กรุงเยรูซาเล็ม รวมทั้งคนเหล่านั้นที่เผาเครื่องหอมถวายพระบาอัล ถวายดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และหมู่ดาวประจำราศี และบริวารทั้งสิ้นของฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="6">และพระองค์ทรงนำพระอาเช-ราห์ออกจากพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ไปยังลำธารขิดโรนภายนอกเยรูซาเล็ม และเผาเสียที่ลำธารขิดโรน และทรงทุบให้เป็นผงคลีและเหวี่ยงผงคลีนั้นลงบนหลุมศพของสามัญชน</verse>
				<verse number="7">และพระองค์ทรงรื้อที่พักของเทวทาส ซึ่งอยู่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และเป็นที่ที่ผู้หญิงทอม่านสำหรับพระอาเช-ราห์</verse>
				<verse number="8">และพระองค์ทรงให้ปุโรหิตทั้งหมดออกจากเมืองต่างๆ ของยูดาห์ และทรงทำให้ปูชนียสถานสูงคือที่ซึ่งปุโรหิตได้เผาเครื่องหอมเสียความศักดิ์สิทธิ์ ตั้งแต่เมืองเกบาถึงเบเออร์เชบา และพระองค์ทรงทำลายปูชนียสถานสูงของประตู ซึ่งอยู่ตรงทางเข้าประตูของโยชูวาผู้ว่าราชการเมือง ซึ่งอยู่ทางซ้ายมือที่ประตูเมือง</verse>
				<verse number="9">ถึงอย่างไรก็ดี ปุโรหิตแห่งปูชนียสถานสูงไม่ได้ขึ้นไปยังแท่นบูชาของพระยาห์เวห์ในกรุงเยรูซาเล็ม แต่เขาทั้งหลายกินขนมปังไร้เชื้อ ท่ามกลางพวกพี่น้องของเขาเอง</verse>
				<verse number="10">และพระองค์ทรงทำให้โทเฟทที่อยู่ในหุบเขาเบนฮินโนม เสียความศักดิ์สิทธิ์ เพื่อจะไม่มีใครถวายบุตรชายหญิงของตน ให้ลุยไฟเป็นเครื่องบูชาต่อพระโมเลค</verse>
				<verse number="11">และพระองค์ทรงกำจัดม้าซึ่งบรรดาพระราชาแห่งยูดาห์ได้ถวายแก่ดวงอาทิตย์ ที่ตรงทางเข้าพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ข้างห้องนาธันเมเลคข้าราชสำนักซึ่งอยู่ในบริเวณที่โล่ง และพระองค์ทรงเผารถรบของดวงอาทิตย์เสียด้วยไฟ</verse>
				<verse number="12">และแท่นบูชาบนหลังคาห้องชั้นบนของอาหัส ซึ่งบรรดาพระราชาของยูดาห์ได้สร้างไว้ และแท่นบูชาซึ่งมนัสเสห์ได้สร้างไว้ในลานทั้งสองของพระนิเวศของพระยาห์เวห์ พระราชาทรงรื้อลงมาและหักเสียเป็นชิ้นๆ และทรงเหวี่ยงผงคลีของมันลงไปในลำธารขิดโรน</verse>
				<verse number="13">และพระราชาทรงทำให้ปูชนียสถานสูงซึ่งอยู่ทางตะวันออกของกรุงเยรูซาเล็ม และอยู่ทางใต้ของภูเขาแห่งความพินาศนั้นเสียความศักดิ์สิทธิ์ ที่นั่นซาโลมอนพระราชาแห่งยูดาห์ได้สร้างไว้สำหรับพระอัชทาโรทสิ่งน่าเกลียดน่าชังของชาวไซดอน และสำหรับพระเคโมชสิ่งน่าเกลียดน่าชังของโมอับ และสำหรับพระมิลโคมสิ่งน่าสะอิดสะเอียนของคนอัมโมน</verse>
				<verse number="14">และพระองค์ทรงทุบเสาศักดิ์สิทธิ์เป็นชิ้นๆ และโค่นบรรดาเสาอาเช-ราห์ลงเสีย แล้วเอากระดูกมนุษย์ถมที่นั้น</verse>
				<verse number="15">ยิ่งกว่านั้นอีก แท่นบูชาที่เบธเอลกับปูชนียสถานสูงซึ่งตั้งขึ้นโดยเยโรโบอัมบุตรเนบัท ผู้ได้นำอิสราเอลให้ทำบาปด้วย พระองค์ทรงรื้อแท่นบูชากับปูชนียสถานสูงนั้นลง และทรงเผาปูชนียสถานสูงนั้น แล้วบดให้เป็นผงและพระองค์ทรงเผาเสาอาเช-ราห์ด้วย</verse>
				<verse number="16">และเมื่อโยสิยาห์ทรงหันไป ทอดพระเนตรอุโมงค์ฝังศพซึ่งอยู่บนภูเขา พระองค์ทรงใช้ให้ไปเอากระดูกออกมาจากอุโมงค์ และเผาเสียบนแท่นบูชา และทรงทำให้เสียความศักดิ์สิทธิ์ ตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ซึ่งคนของพระเจ้าผู้ซึ่งป่าวร้องถึงสิ่งเหล่านี้ ได้ป่าวร้องไว้</verse>
				<verse number="17">แล้วพระองค์ตรัสว่า “อนุสาวรีย์ที่เรามองเห็นข้างโน้นคืออะไร?” คนเมืองนั้นก็ทูลพระองค์ว่า “เป็นอุโมงค์ฝังศพของคนของพระเจ้า ผู้มาจากยูดาห์และได้ป่าวร้องถึงสิ่งเหล่านี้ ซึ่งพระองค์ได้ทรงทำต่อแท่นบูชาที่เบธเอล ”</verse>
				<verse number="18">และพระองค์ตรัสว่า “ให้เขาอยู่ที่นั่นแหละ อย่าให้ใครย้ายกระดูกของเขา” เขาทั้งหลายจึงทิ้งกระดูกของเขาไว้อย่างนั้น พร้อมกับกระดูกของผู้เผยพระวจนะผู้ออกมาจากสะมาเรีย</verse>
				<verse number="19">โยสิยาห์ทรงกำจัดนิเวศทั้งสิ้นของปูชนียสถานสูง ที่อยู่ในเมืองต่างๆ ของสะมาเรีย ซึ่งบรรดาพระราชาแห่งอิสราเอลได้ทรงสร้างไว้ ทำให้พระยาห์เวห์ กริ้ว พระองค์ทรงทำต่อที่เหล่านั้นเหมือนทุกอย่างที่ทรงทำที่เบธเอล</verse>
				<verse number="20">และพระองค์ทรงประหารปุโรหิตทั้งหมดแห่งปูชนียสถานสูง ผู้อยู่ที่นั่นข้างแท่นบูชา และทรงเผากระดูกคนบนแท่นเหล่านั้น แล้วพระองค์ก็เสด็จกลับกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="21">พระราชาทรงบัญชาประชาชนทั้งหมดว่า “จงถือเทศกาลปัสกาถวายแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเจ้า ดังที่เขียนไว้ในหนังสือพันธสัญญานี้”</verse>
				<verse number="22">เพราะว่าเทศกาลปัสกาเหมือนอย่างนี้ไม่เคยถือกันมาตั้งแต่สมัยผู้วินิจฉัยปกครองอิสราเอล จนถึงสมัยบรรดาพระราชาแห่งอิสราเอลและพระราชาแห่งยูดาห์</verse>
				<verse number="23">แต่ในปีที่ 18 แห่งรัชกาลกษัตริย์โยสิยาห์ มีการถือเทศกาลปัสกาอย่างนี้ถวายแด่พระยาห์เวห์ในกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="24">ยิ่งกว่านั้นอีก โยสิยาห์ได้กำจัดคนทรงและแม่มด เทราฟิม และรูปเคารพ และสิ่งน่าเกลียดน่าชังซึ่งเห็นกันอยู่ในแผ่นดินยูดาห์ และในกรุงเยรูซาเล็ม เพื่อพระองค์จะทรงสถาปนาถ้อยคำแห่งธรรมบัญญัติ ซึ่งเขียนอยู่ในหนังสือที่ฮิลคียาห์ปุโรหิตได้พบในพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">ก่อนพระองค์ก็ไม่มีพระราชาองค์ใดเหมือนพระองค์ ผู้หันกลับมาหาพระยาห์เวห์ด้วยสุดจิตสุดใจและด้วยสุดกำลังตามธรรมบัญญัติทั้งสิ้นของโมเสส หลังพระองค์ก็ไม่มีพระราชาองค์ใดขึ้นมาเหมือนพระองค์</verse>
				<verse number="26">ถึงกระนั้น พระยาห์เวห์ก็ไม่ทรงหันจากพระพิโรธอันแรงกล้าและยิ่งใหญ่ของพระองค์ พระพิโรธของพระองค์ได้พลุ่งขึ้นต่อยูดาห์ เนื่องด้วยการกระทำของมนัสเสห์ที่ทำให้พระองค์กริ้ว</verse>
				<verse number="27">ดังนั้นพระยาห์เวห์ตรัสว่า “เราจะให้ยูดาห์ออกไปให้พ้นหน้าเราด้วย เหมือนที่เราได้ทำต่ออิสราเอล และเราจะเหวี่ยงเมืองนี้ซึ่งเราได้เลือกออกไปเสียคือเยรูซาเล็มกับนิเวศ ซึ่งเราได้บอกว่านามของเราจะอยู่ที่นั่น”</verse>
				<verse number="28">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของโยสิยาห์ และทุกสิ่งที่ทรงกระทำ ได้บันทึกในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งยูดาห์ไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="29">ในสมัยของพระองค์ ฟาโรห์เนโคพระราชาแห่งอียิปต์เสด็จขึ้นไปยังพระราชาแห่งอัสซีเรียถึงแม่น้ำยูเฟรติส กษัตริย์โยสิยาห์เสด็จไปปะทะกับฟาโรห์ และเมื่อฟาโรห์ทรงเห็นพระองค์ก็ประหารพระองค์เสียที่เมืองเมกิดโด</verse>
				<verse number="30">ข้าราชการของพระองค์ก็นำพระศพใส่รถรบไปจากเมืองเมกิดโด และนำมายังกรุงเยรูซาเล็ม และฝังไว้ในอุโมงค์ฝังศพของพระองค์ แล้วประชาชนในแผ่นดินนั้นก็นำเยโฮอาหาสพระราชโอรสของโยสิยาห์มาและเจิมพระองค์ แล้วตั้งให้เป็นพระราชาแทนพระราชบิดา</verse>
				<verse number="31">เยโฮอาหาสมีพระชนมายุ 23 พรรษาเมื่อทรงเป็นกษัตริย์ และทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 3 เดือน พระมารดาของพระองค์มีพระนามว่า ฮามุทาล บุตรหญิงของเยเรมีย์ชาวลิบนาห์</verse>
				<verse number="32">พระองค์ทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ ตามทุกอย่างซึ่งบรรพบุรุษของพระองค์ได้ทรงกระทำ</verse>
				<verse number="33">และฟาโรห์เนโคก็ทรงจับพระองค์ขังไว้ที่ริบลาห์ในแผ่นดินฮามัท เพื่อไม่ให้พระองค์ปกครองในเยรูซาเล็ม และกำหนดบรรณาการจากแผ่นดินนั้นเป็นเงิน 100 ตะลันต์ และทองคำ 1 ตะลันต์</verse>
				<verse number="34">และฟาโรห์เนโคทรงตั้งเอลียาคิมพระราชโอรสของโยสิยาห์เป็นพระราชาแทนโยสิยาห์พระราชบิดา และทรงเปลี่ยนชื่อให้เป็นเยโฮยาคิม แต่ได้ทรงพาเยโฮอาหาสไปเสีย และท่านมาถึงอียิปต์และสิ้นชีวิตที่นั่น</verse>
				<verse number="35">เยโฮยาคิมทรงมอบเงินและทองคำแก่ฟาโรห์ แต่พระองค์ทรงเก็บภาษีจากประชาชนของแผ่นดิน เพื่อมอบเงินตามบัญชาของฟาโรห์ พระองค์ทรงเร่งรัดเอาเงินและทองคำจากทุกคน ตามการประเมินเพื่อมอบแก่ฟาโรห์เนโค</verse>
				<verse number="36">เยโฮยาคิม มีพระชนมายุ 25 พรรษา เมื่อทรงเป็นกษัตริย์ และทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 11 ปี พระราชมารดาของพระองค์มีพระนามว่า เศบิดาห์บุตรหญิงของเปดายาห์ชาวรูมาห์</verse>
				<verse number="37">และพระองค์ทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ ตามทุกอย่างซึ่งบรรพบุรุษของพระองค์ได้ทรงกระทำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ในรัชกาลของเยโฮยาคิม เนบูคัดเนสซาร์ พระราชาแห่งบาบิโลนยกขึ้นมา และเยโฮยาคิมเป็นข้ารับใช้ของพระองค์ 3 ปี แล้วก็กลับกบฏต่อพระองค์</verse>
				<verse number="2">และพระยาห์เวห์ทรงใช้คนเคลเดีย คนซีเรีย คนโมอับและคนอัมโมนมาต่อสู้กับเยโฮยาคิม และทรงใช้เขาทั้งหลายไปต่อสู้ยูดาห์เพื่อจะทำลายเสีย ตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ซึ่งตรัสทางบรรดาผู้เผยพระวจนะผู้รับใช้ของพระองค์</verse>
				<verse number="3">แท้จริงเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกับยูดาห์ ตามพระบัญชาของพระยาห์เวห์ เพื่อจะเอาพวกเขาออกไปให้พ้นพระพักตร์ของพระองค์ เพราะบรรดาบาปของมนัสเสห์ ตามทุกอย่างซึ่งท่านได้ทำ</verse>
				<verse number="4">และเพราะโลหิตที่ไร้ความผิดซึ่งท่านได้ทำให้ไหลออกนั้นด้วย เพราะท่านได้ทำให้กรุงเยรูซาเล็มเต็มไปด้วยโลหิตที่ไร้ความผิด และพระยาห์เวห์ไม่ทรงอภัย</verse>
				<verse number="5">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของเยโฮยาคิม และทุกสิ่งที่ทรงกระทำ ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งยูดาห์ไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="6">เยโฮยาคิมจึงทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษ และเยโฮยาคีน พระราชโอรสของพระองค์ได้ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
				<verse number="7">และพระราชาแห่งอียิปต์ไม่ได้ทรงยกออกมาจากแผ่นดินของพระองค์อีก เพราะพระราชาแห่งบาบิโลนได้ยึดแดนทั้งสิ้น ซึ่งเป็นของพระราชาแห่งอียิปต์ตั้งแต่ลำห้วยของอียิปต์ถึงแม่น้ำยูเฟรติส</verse>
				<verse number="8">เยโฮยาคีนมีพระชนมายุ 18 พรรษาเมื่อทรงเป็นกษัตริย์ และทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 3 เดือน พระมารดาของพระองค์มีพระนามว่าเนหุชทา บุตรหญิงของเอลนาธันชาวเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="9">และพระองค์ทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ ตามทุกอย่างที่บรรพบุรุษของพระองค์ทรงกระทำ</verse>
				<verse number="10">ในเวลานั้นข้าราชการของเนบูคัดเนสซาร์ พระราชาแห่งบาบิโลน ยกขึ้นมายังกรุงเยรูซาเล็มล้อมกรุงไว้</verse>
				<verse number="11">แล้วเนบูคัดเนสซาร์พระราชาแห่งบาบิโลนเสด็จมาที่เมืองนั้น ขณะที่พวกข้าราชการของพระองค์ยังล้อมเมืองอยู่</verse>
				<verse number="12">และเยโฮยาคีนพระราชาแห่งยูดาห์ ทรงมอบพระองค์แก่พระราชาแห่งบาบิโลน ทั้งตัวพระองค์เองพร้อมกับพระราชมารดา ข้าราชการ แม่ทัพ และข้าราชสำนักของพระองค์ แล้วพระราชาแห่งบาบิโลนจับพระองค์เป็นเชลยในปีที่ 8 แห่งรัชกาลของพระองค์</verse>
				<verse number="13">และพระราชาแห่งบาบิโลนได้ทรงขนเอาทรัพย์สินในพระนิเวศของพระยาห์เวห์และทรัพย์สินในพระราชวัง และทรงตัดทอนภาชนะทองคำ ซึ่งซาโลมอนพระราชาแห่งอิสราเอลทรงสร้างไว้ในพระวิหารของพระยาห์เวห์ ดังที่พระยาห์เวห์ตรัสไว้ก่อนแล้ว</verse>
				<verse number="14">พระองค์ทรงกวาดต้อนชาวเยรูซาเล็มไปทั้งหมด คือเจ้านายทั้งหมด นักรบกล้าหาญทั้งหมดไปเป็นเชลย 10,000 คน รวมทั้งช่างฝีมือและช่างเหล็กทั้งหมด ไม่มีใครเหลือนอกจากประชาชนของแผ่นดินที่ยากจนที่สุด</verse>
				<verse number="15">และพระองค์ทรงนำเยโฮยาคีนไปยังบาบิโลน ทั้งพระราชมารดา บรรดาพระมเหสี ข้าราชสำนักของพระองค์และบุคคลชั้นหัวหน้าของแผ่นดิน พระองค์จับเอาไปเป็นเชลยจากกรุงเยรูซาเล็มถึงบาบิโลน</verse>
				<verse number="16">และพระราชาแห่งบาบิโลนทรงนำเชลยมายังบาบิโลนคือ ทหาร ทั้งหมด 7,000 คน ช่างฝีมือและช่างเหล็ก 1,000 คน ทุกคนแข็งแรง และเหมาะสำหรับการรบ</verse>
				<verse number="17">และพระราชาแห่งบาบิโลนตั้งมัทธานิยาห์พระปิตุลา ของเยโฮยาคีนเป็นพระราชาแทนพระองค์ และเปลี่ยนพระนามให้ว่า เศเดคียาห์</verse>
				<verse number="18">เศเดคียาห์มีพระชนมายุ 21 พรรษา เมื่อทรงเป็นกษัตริย์ และทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 11 ปี พระมารดาของพระองค์มีพระนามว่า ฮามุทาลบุตรหญิงของเยเรมีย์ชาวลิบนาห์</verse>
				<verse number="19">พระองค์ทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ ตามทุกอย่างที่เยโฮยาคิมทรงกระทำ</verse>
				<verse number="20">เพราะพระพิโรธของพระยาห์เวห์ต่อเยรูซาเล็มและยูดาห์ พระองค์จึงทรงเหวี่ยงทั้งสองไปให้พ้นพระพักตร์ของพระองค์ เศเดคียาห์ได้กบฏต่อพระราชาแห่งบาบิโลน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">และอยู่มาเมื่อวันที่ 10 เดือน 10 ปีที่ 9 แห่งรัชกาลของเศเดคียาห์ เนบูคัดเนสซาร์พระราชาแห่งบาบิโลนได้ทรงยกทัพทั้งสิ้นของพระองค์มาโจมตีกรุงเยรูซาเล็ม และล้อมกรุงนั้นไว้ และเขาทั้งหลายได้สร้างเครื่องล้อมไว้รอบ</verse>
				<verse number="2">กรุงนั้นจึงถูกล้อมอยู่ถึงปีที่ 11 แห่งรัชกาลกษัตริย์เศเดคียาห์</verse>
				<verse number="3">เมื่อถึงวันที่ 9 ของเดือนที่ 4 เกิดการกันดารอาหารรุนแรงในกรุงนั้น ไม่มีอาหารให้แก่ประชาชนของแผ่นดิน</verse>
				<verse number="4">แล้วกรุงนั้นก็แตก ทหารทั้งสิ้นหนีออกไปในเวลากลางคืนตามทางประตูเมือง ระหว่างกำแพงทั้งสองซึ่งอยู่ริมพระราชอุทยาน (ทั้งๆ ที่คนเคลเดียอยู่รอบเมือง) และพระราชาก็เสด็จตามทางไปลุ่มแม่น้ำจอร์แดน</verse>
				<verse number="5">แต่กองทัพของคนเคลเดียได้ไล่ตามพระราชา และมาทันพระองค์ในที่ราบเมืองเยรีโค และกองทัพทั้งสิ้นของพระองค์ก็กระจัดกระจายไปจากพระองค์</verse>
				<verse number="6">แล้วพวกเขาจึงจับพระราชา แล้วนำขึ้นมายังพระราชาแห่งบาบิโลนที่เมืองริบลาห์ และกล่าวพิพากษาพระราชาแห่งยูดาห์</verse>
				<verse number="7">พวกเขาได้ประหารชีวิตบรรดาพระราชโอรสของเศเดคียาห์ต่อพระพักตร์ของพระองค์ แล้วควักพระเนตรของเศเดคียาห์ออก และตีตรวนพระองค์ แล้วพาพระองค์ไปยังบาบิโลน</verse>
				<verse number="8">เมื่อวันที่ 7 เดือนที่ 5 ซึ่งเป็นปีที่ 19 ของรัชกาลกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ พระราชาแห่งบาบิโลน เนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ ข้าราชการคนหนึ่งของพระราชาแห่งบาบิโลนได้มายังกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="9">ท่านได้เผาพระนิเวศของพระยาห์เวห์ พระราชวัง และบ้านเรือนทั้งหมดของเยรูซาเล็ม ท่านเผาบ้านใหญ่ทุกหลังลงหมดด้วยไฟ</verse>
				<verse number="10">และทหารคนเคลเดียทั้งหมดผู้อยู่กับผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ ได้ทลายกำแพงรอบเยรูซาเล็มลง</verse>
				<verse number="11">และประชาชนที่เหลืออยู่ซึ่งอยู่ในเมือง และคนหลบหนีซึ่งหลบหนีไปหาพระราชาแห่งบาบิโลน พร้อมกับมวลชนที่เหลืออยู่นั้น เนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ได้กวาดต้อนไปเป็นเชลย</verse>
				<verse number="12">แต่ผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ได้ละคนจนที่สุดแห่งแผ่นดินไว้ให้เป็นคนทำสวนองุ่นและเป็นคนทำไร่ไถนา</verse>
				<verse number="13">และเสาทองสัมฤทธิ์ ซึ่งอยู่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และแท่นกับอ่างสาครทองสัมฤทธิ์ ซึ่งอยู่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์นั้น คนเคลเดียได้ทุบเป็นชิ้นๆ และขนเอาทองสัมฤทธิ์ไปยังบาบิโลน</verse>
				<verse number="14">พวกเขาขนหม้อ พลั่ว และตะไกรตัดไส้ตะเกียง และชามเครื่องหอม และเครื่องใช้ทองสัมฤทธิ์ทั้งหมดซึ่งใช้ในงานของพระวิหารเอาไปเสีย</verse>
				<verse number="15">ทั้งกระถางไฟด้วย กับชามอ่าง สิ่งใดที่ทำด้วยทองคำหรือเงิน ผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ก็ขนเอาไป</verse>
				<verse number="16">ส่วนเสาใหญ่สองต้น อ่างสาครหนึ่งใบ และแท่นซึ่งซาโลมอนทรงสร้างสำหรับพระนิเวศของพระยาห์เวห์นั้น ทองสัมฤทธิ์ของภาชนะเหล่านี้ก็หนักเกินกว่าที่จะชั่งได้</verse>
				<verse number="17">เสาใหญ่ต้นหนึ่งสูงประมาณ 8 เมตร และมีบัวคว่ำทองสัมฤทธิ์บนเสา บัวคว่ำนั้นสูงประมาณ 1 เมตร มีตาข่ายกับลูกทับทิมที่ล้วนเป็นทองสัมฤทธิ์อยู่บนบัวคว่ำโดยรอบ และเสาใหญ่ต้นที่สองพร้อมตาข่ายก็เหมือนกัน</verse>
				<verse number="18">และผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ก็จับเสไรยาห์มหาปุโรหิต และเศฟันยาห์ปุโรหิตรอง กับผู้เฝ้าธรณีประตู 3 คนไปด้วย</verse>
				<verse number="19">และจากเมืองนั้นท่านได้จับข้าราชสำนัก ซึ่งเป็นผู้บัญชาการกองทัพกับที่ปรึกษาของพระราชา อีก 5 คนที่พบในเมืองนั้น และอาลักษณ์ซึ่งเป็นผู้บัญชาการกองทัพผู้เกณฑ์ประชาชนของแผ่นดิน และอีก 60 คนจากประชาชนของแผ่นดินซึ่งพบในเมือง</verse>
				<verse number="20">และเนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ได้จับคนเหล่านี้พามาเฝ้าพระราชาแห่งบาบิโลนที่ริบลาห์</verse>
				<verse number="21">และพระราชาแห่งบาบิโลนได้ทรงฟันเขา และประหารชีวิตเขาทั้งหลายเสียที่ริบลาห์ในแผ่นดินฮามัท ยูดาห์จึงถูกกวาดไปเป็นเชลยจากแผ่นดินของตน</verse>
				<verse number="22">พระองค์ทรงตั้งเกดาลิยาห์บุตรอาหิคัม บุตรชาฟานให้เป็นเจ้าเมือง ปกครองประชาชนผู้เหลืออยู่ในแผ่นดินยูดาห์ ผู้ซึ่งเนบูคัดเนสซาร์ พระราชาแห่งบาบิโลนได้ทรงเหลือไว้</verse>
				<verse number="23">เมื่อบรรดาผู้บังคับบัญชากองทัพทั้งตัวเขาทั้งหลาย และคนของเขาได้ยินว่า พระราชาแห่งบาบิโลนทรงแต่งตั้งเกดาลิยาห์ให้เป็นเจ้าเมือง พวกเขามาหาเกดาลิยาห์ที่มิสปาห์ คนเหล่านี้คืออิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์ และโยฮานันบุตรคาเรอาห์ และเสไรยาห์บุตรทันหุเมทชาวเนโทฟาห์ และยาอาซันยาห์บุตรคนตระกูลมาอาคาห์ ทั้งตัวพวกเขาและคนของเขา</verse>
				<verse number="24">และเกดาลิยาห์ก็ทำสัตย์สาบานแก่พวกเขาและคนของเขาว่า “อย่ากลัวข้าราชการเคลเดียเลย จงอาศัยในแผ่นดินและปรนนิบัติพระราชาแห่งบาบิโลน แล้วท่านก็จะอยู่เย็นเป็นสุข”</verse>
				<verse number="25">แต่ในเดือนที่ 7 อิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์ บุตรเอลีชามา ผู้เป็นเชื้อพระวงศ์ ได้เข้ามาพร้อมกับชาย 10 คน ได้โจมตีและฆ่าเกดาลิยาห์และคนยูดาห์กับคนเคลเดียผู้อยู่กับท่านที่มิสปาห์เสีย</verse>
				<verse number="26">แล้วประชาชนทั้งสิ้น ทั้งผู้น้อย และผู้ใหญ่ และผู้บังคับบัญชาพลรบได้ลุกขึ้น และไปยังอียิปต์ เพราะเขากลัวคนเคลเดีย</verse>
				<verse number="27">และอยู่มาในปีที่ 37 ที่เยโฮยาคีนพระราชาแห่งยูดาห์ถูกเนรเทศ ในเดือนที่ 12 เมื่อวันที่ 27 ของเดือนนั้น ในปีที่เอวิลเมโรดักพระราชาแห่งบาบิโลนทรงขึ้นเป็นกษัตริย์ พระองค์ทรงให้เยโฮยาคีนพระราชาแห่งยูดาห์พ้นจากเรือนจำ</verse>
				<verse number="28">พระองค์ตรัสอย่างเมตตาแก่ท่าน และให้ที่นั่งที่มีเกียรติกว่าบรรดาที่นั่งของบรรดากษัตริย์ที่อยู่ในกรุงบาบิโลนกับพระองค์</verse>
				<verse number="29">เยโฮยาคีนจึงได้ถอดเครื่องแต่งกายของนักโทษออก และได้รับประทานที่โต๊ะเสวยของพระราชาเป็นประจำ ทุกวันตลอดชีวิต</verse>
				<verse number="30">ส่วนค่าใช้จ่ายนั้นก็ได้รับพระราชทานจากกษัตริย์ ตามความต้องการในแต่ละวันตลอดชีวิตของท่าน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="13">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">อาดัม เสท เอโนช</verse>
				<verse number="2">เคนัน มาหะลาเลล ยาเรด</verse>
				<verse number="3">เอโนค เมธูเสลาห์ ลาเมค</verse>
				<verse number="4">โนอาห์ เชม ฮาม ยาเฟท</verse>
				<verse number="5">บุตรของยาเฟทชื่อโกเมอร์ มาโกก มาดัย ยาวาน ทูบัล เมเชค และทิราส</verse>
				<verse number="6">บุตรของโกเมอร์ชื่ออัชเคนัส ดีฟัท และโทการมาห์</verse>
				<verse number="7">บุตรของยาวานชื่อเอลีชาห์ ทารชิช คิทธิม และโรดานิม</verse>
				<verse number="8">บุตรของฮามชื่อคูช อียิปต์ พูต และคานาอัน</verse>
				<verse number="9">บุตรของคูชชื่อเส-บา ฮาวิลาห์ สับทา ราอามา และสับเทคา บุตรของราอามาชื่อเชบา และเดดาน</verse>
				<verse number="10">คูชเป็นบิดาของนิมโรดผู้เป็นคนแรกที่เป็นนักรบในแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="11">อียิปต์เป็นบิดาของลูดิม อานามิม เลหะบิม นัฟทูฮิม</verse>
				<verse number="12">ปัทรุสิม คัสลูฮิม (เป็นต้นตระกูลคนฟีลิสเตีย) และคนคัฟโทร์</verse>
				<verse number="13">คานาอันเป็นบิดาของไซดอนบุตรหัวปี และเฮท</verse>
				<verse number="14">และคนเยบุส คนอาโมไรต์ คนเกอร์กาชี</verse>
				<verse number="15">คนฮีไวต์ คนอารคี และคนสินี</verse>
				<verse number="16">คนอารวัด คนเศเมอร์ และคนฮามัท</verse>
				<verse number="17">บุตรของเชมชื่อเอลาม อัสชูร อารปัคชาด ลูด อารัม อูส ฮูล เกเธอร์ และเมเชค</verse>
				<verse number="18">อารปัคชาดเป็นบิดาของเช-ลาห์ และเช-ลาห์เป็นบิดาของเอเบอร์</verse>
				<verse number="19">เอเบอร์เป็นบิดาของบุตรชายสองคน คนหนึ่งชื่อ เปเลก (มีการแบ่งดินแดนกันในสมัยของเขา) และน้องชายของเขาชื่อโยกทาน</verse>
				<verse number="20">โยกทานเป็นบิดาของอัลโมดัด เชเลฟ ฮาซารมาเวท และเยราห์</verse>
				<verse number="21">ฮาโดรัม อุซาล และดิคลาห์</verse>
				<verse number="22">เอบาล อาบีมาเอล เชบา</verse>
				<verse number="23">โอฟีร์ ฮาวิลาห์ และโยบับ เหล่านี้เป็นบุตรโยกทาน</verse>
				<verse number="24">เชม อารปัคชาด เช-ลาห์</verse>
				<verse number="25">เอเบอร์ เปเลก เรอู</verse>
				<verse number="26">เสรุก นาโฮร์ เท-ราห์</verse>
				<verse number="27">อับรามคืออับราฮัม</verse>
				<verse number="28">บุตรของอับราฮัมชื่ออิสอัค และอิชมาเอล</verse>
				<verse number="29">ต่อไปนี้เป็นลำดับพงศ์ของพวกเขา บุตรหัวปีของอิชมาเอลคือเนบาโยท และเคดาร์ อัดเบเอล มิบสัม</verse>
				<verse number="30">มิชมา ดูมาห์ มัสสา ฮาดัด เทมา</verse>
				<verse number="31">เยทูร์ นาฟิช และเคเดมาห์ เหล่านี้เป็นบุตรของอิชมาเอล</verse>
				<verse number="32">บุตรของเคทูราห์ภรรยาน้อยของอับราฮัม คือมีศิมราน โยกชาน เมดาน มีเดียน อิชบาก และชูอาห์ และพวกบุตรของโยกชานชื่อเชบา และเดดาน</verse>
				<verse number="33">บุตรของมีเดียนชื่อเอฟาห์ เอเฟอร์ ฮาโนค อาบีดา และเอลดาอาห์ ทั้งสิ้นเหล่านี้เป็นบุตรของเคทูราห์</verse>
				<verse number="34">อับราฮัมเป็นบิดาของอิสอัค บุตรของอิสอัคชื่อเอซาว และอิสราเอล</verse>
				<verse number="35">บุตรของเอซาวชื่อ เอลีฟัส เรอูเอล เยอูส ยาลาม และโคราห์</verse>
				<verse number="36">บุตรของเอลีฟัสชื่อเทมาน โอมาร์ เศโฟ กาทาม เคนัส ทิมนา และอามาเลข</verse>
				<verse number="37">บุตรของเรอูเอลชื่อนาหัท เศ-ราห์ ชัมมาห์ และมิสซาห์</verse>
				<verse number="38">บุตรของเสอีร์ชื่อโลทาน โชบาล ศิเบโอน อานาห์ ดีโชน เอเซอร์ และดีชาน</verse>
				<verse number="39">บุตรของโลทานชื่อโฮรี และโฮมัม และน้องสาวของโลทานคือทิมนา</verse>
				<verse number="40">บุตรของโชบาลชื่อเอลียัน มานาฮาท เอบาล เชฟี และโอนัม บุตรของศิเบโอนชื่ออัยยาห์ และอานาห์</verse>
				<verse number="41">บุตรอานาห์คือดีโชน บุตรของดีโชนชื่อฮัมราน เอชบาน อิธรานและเคราน</verse>
				<verse number="42">บุตรของเอเซอร์ชื่อบิลฮาน ศาวาน และยาอาคาน บุตรของดีโชนชื่ออูส และอารัน</verse>
				<verse number="43">ต่อไปนี้เป็นพระราชาผู้ทรงครองราชย์อยู่ในแผ่นดินเอโดม ก่อนที่มีพระราชาครองราชย์เหนือพงศ์พันธุ์อิสราเอลคือเบ-ลาบุตรเบโอร์ เมืองของท่านชื่อดินฮาบาห์</verse>
				<verse number="44">เมื่อเบ-ลาสิ้นพระชนม์ โยบับบุตรเศ-ราห์จากเมืองโบสราห์ขึ้นครองราชย์แทนท่าน</verse>
				<verse number="45">เมื่อโยบับสิ้นพระชนม์ หุชามจากแผ่นดินคนเทมาน ก็ขึ้นครองราชย์แทนท่าน</verse>
				<verse number="46">เมื่อหุชามสิ้นพระชนม์ ฮาดัดบุตรเบดัดผู้รบชนะมีเดียน ในดินแดนโมอับ ขึ้นครองราชย์แทนท่าน และเมืองของท่านชื่ออาวีท</verse>
				<verse number="47">เมื่อฮาดัดสิ้นพระชนม์สัมลาห์แห่งเมืองมัสเรคาห์ ก็ขึ้นครองราชย์แทนท่าน</verse>
				<verse number="48">เมื่อสัมลาห์สิ้นพระชนม์ ชาอูลแห่งเมืองเรโหโบทที่แม่น้ำยูเฟรติสขึ้นครองราชย์แทนท่าน</verse>
				<verse number="49">เมื่อชาอูลสิ้นพระชนม์ บาอัลฮานันบุตรอัคโบร์ขึ้นครองราชย์แทนท่าน</verse>
				<verse number="50">เมื่อบาอัลฮานันสิ้นพระชนม์ ฮาดัด ขึ้นครองราชย์แทนท่าน และเมืองของท่านชื่อปาอี และมเหสีของท่านมีพระนามว่าเมเหทาเบล ธิดาของมัทเรด ธิดาของเมซาหับ</verse>
				<verse number="51">และฮาดัดก็สิ้นพระชนม์ บรรดาเจ้านายของเอโดมคือเจ้านายทิมนา เจ้านายอาลียาห์ เจ้านายเยเธท</verse>
				<verse number="52">เจ้านายโอโฮลีบามาห์ เจ้านายเอลาห์ เจ้านายปิโนน</verse>
				<verse number="53">เจ้านายเคนัส เจ้านายเทมาน เจ้านายมิบซาร์</verse>
				<verse number="54">เจ้านายมักดีเอล เจ้านายอิราม เหล่านี้เป็นเจ้านายของเอโดม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ต่อไปนี้เป็นบุตรของอิสราเอลคือรูเบน สิเมโอน เลวี ยูดาห์ อิสสาคาร์ เศบูลุน</verse>
				<verse number="2">ดาน โยเซฟ เบนยามิน นัฟทาลี กาด และอาเชอร์</verse>
				<verse number="3">บุตรยูดาห์ชื่อเอร์ โอนัน และเช-ลาห์ ทั้ง 3 คนนี้บุตรสาวของชูวาคนคานาอันมีให้แก่ท่าน เอร์บุตรหัวปีของยูดาห์นั้นชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ พระองค์จึงทรงประหารเขาเสีย</verse>
				<verse number="4">ทามาร์บุตรสะใภ้ของท่านก็คลอดเปเรศ และเศ-ราห์ให้ท่านด้วย ยูดาห์มีบุตรชายทั้งหมด 5 คนด้วยกัน</verse>
				<verse number="5">บุตรเปเรศชื่อเฮสโรน และฮามูล</verse>
				<verse number="6">บุตรเศ-ราห์คือศิมรี เอธาน เฮมาน คาลโคล์ และดารา รวมทั้งหมด 5 คน</verse>
				<verse number="7">บุตรคารมีชื่ออาคาร์ ผู้ก่อความเดือดร้อนต่ออิสราเอล ผู้ละเมิดในเรื่องสิ่งที่ต้องทำลายถวายนั้น</verse>
				<verse number="8">และบุตรเอธานชื่ออาซาริยาห์</verse>
				<verse number="9">บุตรของเฮสโรนคือเยราเมเอล ราม และเคลุบัย</verse>
				<verse number="10">รามเป็นบิดาของอัมมีนาดับ และอัมมีนาดับเป็นบิดาของนาโชน ผู้เป็นผู้นำ ท่ามกลางบุตรของยูดาห์</verse>
				<verse number="11">นาโชนเป็นบิดาของสัลมา สัลมาเป็นบิดาของโบอาส</verse>
				<verse number="12">โบอาสเป็นบิดาของโอเบด โอเบดเป็นบิดาของเจสซี</verse>
				<verse number="13">เจสซีเป็นบิดาของเอลีอับบุตรหัวปีของท่าน อาบีนาดับเป็นบุตรที่สอง ชิเมอาที่สาม</verse>
				<verse number="14">นาธันเอลที่สี่ รัดดัยที่ห้า</verse>
				<verse number="15">โอเซมที่หก ดาวิดที่เจ็ด</verse>
				<verse number="16">และพี่สาวของพวกเขาคือนางเศรุยาห์ และอาบีกายิล บุตรของนางเศรุยาห์คืออาบีชัย โยอาบ และอาสาเฮล รวม 3 คน</verse>
				<verse number="17">นางอาบีกายิลมีบุตรคืออามาสา และบิดาของอามาสาชื่อเยเธอร์ คนอิชมาเอล</verse>
				<verse number="18">คาเลบบุตรเฮสโรนมีบุตรกับอาซุบาห์ภรรยาของเขา และกับเยรีโอท ต่อไปนี้เป็นบุตรของนางคือเยเชอร์ โชบับ และอารโดน</verse>
				<verse number="19">เมื่ออาซุบาห์ตาย คาเลบก็แต่งงานกับเอฟราธาห์มีบุตรชื่อเฮอร์ให้แก่เขา</verse>
				<verse number="20">เฮอร์เป็นบิดาของอุรี และอุรีเป็นบิดาของเบซาเลล</verse>
				<verse number="21">ภายหลังเฮสโรนหลับนอนกับบุตรสาวของมาคีร์บิดาของกิเลอาด และแต่งงานด้วยเมื่อเขามีอายุ 60 ปี และนางก็มีบุตรให้เขาชื่อเสกุบ</verse>
				<verse number="22">และเสกุบเป็นบิดาของยาอีร์ ผู้มีเมือง 23 เมืองในแผ่นดินกิเลอาด</verse>
				<verse number="23">แต่จากเมืองเหล่านั้นเกชูร์กับอารัมยึดเมืองฮาวโวทยาอีร์ และเมืองเคนาทรวมทั้งบรรดาหมู่บ้านของเมืองนั้นจากพวกเขา รวม 60 เมือง ทั้งหมดนี้เป็นบุตรของมาคีร์บิดาของกิเลอาด</verse>
				<verse number="24">ภายหลังเฮสโรนตายในคาเลบเอฟราธาห์ นางอาบียาห์ภรรยาของเฮสโรนมีอัชฮูร์ให้แก่เขา อัชฮูร์เป็นบิดาของเทโคอา</verse>
				<verse number="25">บุตรของเยราเมเอลบุตรหัวปีของเฮสโรนคือ รามบุตรหัวปีของท่าน บุนาห์ โอเรน โอเซม และอาหิยาห์</verse>
				<verse number="26">เยราเมเอลมีภรรยาอีกคนหนึ่งชื่ออาทาราห์ นางเป็นมารดาของโอนัม</verse>
				<verse number="27">บุตรของรามบุตรหัวปีของเยราเมเอลชื่อมาอัส ยามีน และเอเคอร์</verse>
				<verse number="28">บุตรของโอนัมชื่อชัมมัย และยาดา บุตรของชัมมัยชื่อนาดับ และอาบีชูร์</verse>
				<verse number="29">ภรรยาของอาบีชูร์ชื่ออาบีฮาอิล และนางมีอัคบาน และโมลิดให้เขา</verse>
				<verse number="30">บุตรของนาดับชื่อเสเลด และอัปปาอิม และเสเลดตาย ไม่มีบุตร</verse>
				<verse number="31">บุตรของอัปปาอิมชื่ออิชอี บุตรของอิชอีชื่อเชชัน บุตรสาว ของเชชันชื่ออัคลัย</verse>
				<verse number="32">บุตรของยาดา น้องชายของชัมมัยชื่อ เยเธอร์ และโยนาธาน แต่เยเธอร์ตาย และไม่มีบุตร</verse>
				<verse number="33">บุตรของโยนาธานชื่อเปเลท และศาซา เหล่านี้เป็นบุตรของเยราเมเอล</verse>
				<verse number="34">เชชันไม่มีบุตรชาย มีแต่บุตรหญิง แต่เชชันมีทาสชาวอียิปต์อยู่คนหนึ่งชื่อยารฮา</verse>
				<verse number="35">เชชันจึงยกบุตรหญิงของเขาให้เป็นภรรยาของยารฮา ทาสของตน และนางก็มีบุตรให้เขาชื่ออัททัย</verse>
				<verse number="36">อัททัยเป็นบิดาของนาธัน และนาธันเป็นบิดาของศาบาด</verse>
				<verse number="37">ศาบาดเป็นบิดาของเอฟลาล และเอฟลาลเป็นบิดาของโอเบด</verse>
				<verse number="38">โอเบดเป็นบิดาของเยฮู และเยฮูเป็นบิดาของอาซาริยาห์</verse>
				<verse number="39">อาซาริยาห์เป็นบิดาของเฮเลส และเฮเลสเป็นบิดาของเอลาอาสาห์</verse>
				<verse number="40">เอลาอาสาห์เป็นบิดาของสิสะมัย และสิสะมัยเป็นบิดาของชัลลูม</verse>
				<verse number="41">ชัลลูมเป็นบิดาของเยคามิยาห์ และเยคามิยาห์เป็นบิดาของเอลีชามา</verse>
				<verse number="42">บุตรของคาเลบน้องชายของเยราเมเอลชื่อเมชา บุตรหัวปีของเขา เป็นบิดาของศีฟ และบุตรของเขาคือมาเรชาห์ ผู้เป็นบิดาของเฮโบรน</verse>
				<verse number="43">บุตรของเฮโบรนคือโคราห์ ทัปปูวาห์ เรเคม และเชมา</verse>
				<verse number="44">เชมาเป็นบิดาของราฮัม ผู้เป็นบิดาของโยรเคอัม และเรเคมเป็นบิดาของชัมมัย</verse>
				<verse number="45">บุตรของชัมมัยคือมาโอน และมาโอนเป็นบิดาของเบธซูร์</verse>
				<verse number="46">เอฟาห์ภรรยาน้อยของคาเลบมีฮาราน โมซา และกาเซส และฮารานเป็นบิดาของกาเซส</verse>
				<verse number="47">บุตรของยาดัยคือเรเกม โยธาม เกชาน เปเลท เอฟาห์ และชาอัฟ</verse>
				<verse number="48">มาอาคาห์ ภรรยาน้อยอีกคนหนึ่งของคาเลบคลอดบุตรคือเชเบอร์ และทีรหะนาห์</verse>
				<verse number="49">นางคลอดชาอัฟบิดาของมัดมันนาห์ เชวาบิดาของมัคเบนาห์ และบิดาของกิเบอาด้วย บุตรหญิงของคาเลบชื่ออัคสาห์</verse>
				<verse number="50">เหล่านี้เป็นบุตรของคาเลบ บุตรของเฮอร์ ผู้เป็นบุตรหัวปีของเอฟราธาห์คือโชบาล บิดาของคีริยาทเยอาริม</verse>
				<verse number="51">สัลมาบิดาของเบธเลเฮม และฮาเรฟ บิดาของเบธกาเดอร์</verse>
				<verse number="52">โชบาลบิดาของคีริยาทเยอาริมมีบุตรคือฮาโรเอห์ และครึ่งหนึ่งของคนเมนูโหท</verse>
				<verse number="53">และบรรดาตระกูลของคีริยาทเยอาริมคือคนอิทไรต์ คนปุไท คนชุมัท คนมิชรา ชาวโศราห์ และชาวเอชทาโอลเกิดมาจากคนเหล่านี้</verse>
				<verse number="54">บุตรของสัลมาคือเบธเลเฮม คนเนโทฟาห์ อัทโรทเบธโยอาบ และครึ่งหนึ่งของคนเมนูโหท และคนโศราห์</verse>
				<verse number="55">ทั้งบรรดาตระกูลของอาลักษณ์ซึ่งอยู่ ณ เมืองยาเบสคือคนทิราไธต์ คนชิเมอี และคนสุคา คนเหล่านี้เป็นคนเคไนต์ผู้มาจากฮัมมัท บิดาของตระกูลเรคาบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ต่อไปนี้เป็นบรรดาโอรสของดาวิดประสูติให้แก่พระองค์ ในกรุงเฮโบรน อัมโนนโอรสหัวปีของพระนางอาหิโนอัม ชาวยิสเรเอล องค์ที่สองคือดาเนียล โอรสของพระนางอาบีกายิลชาวคารเมล</verse>
				<verse number="2">องค์ที่สามคืออับซาโลมโอรสของพระนางมาอาคาห์ราชธิดาของทัลมัย พระราชาของเมืองเกชูร์ องค์ที่สี่คืออาโดนียาห์โอรสของพระนางฮักกีท</verse>
				<verse number="3">องค์ที่ห้าคือเชฟาทิยาห์โอรสของพระนางอาบีทัล องค์ที่หกคืออิทเรอัมโอรสของพระนางเอกลาห์พระชายาของพระองค์</verse>
				<verse number="4">โอรสทั้งหกประสูติให้แก่พระองค์ในกรุงเฮโบรน ที่นั่นพระองค์ทรงครองราชย์ 7 ปีกับ 6 เดือน และพระองค์ทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 33 ปี</verse>
				<verse number="5">ต่อไปนี้เป็นโอรสที่ประสูติให้แก่พระองค์ในกรุงเยรูซาเล็มคือ ชิเมอา โชบับ นาธัน และซาโลมอน สี่องค์นี้ในพระนางบัทชูวา บุตรีของอัมมีเอล</verse>
				<verse number="6">แล้วทรงมี อิบฮาร์ เอลีชามา เอลีเฟเลท</verse>
				<verse number="7">โนกาห์ เนเฟก ยาเฟีย</verse>
				<verse number="8">เอลีชามา เอลียาดา และเอลีเฟเลท 9 องค์ด้วยกัน</verse>
				<verse number="9">ทั้งสิ้นนี้เป็นบรรดาโอรสของดาวิด นอกเหนือจากเหล่าโอรสของนางสนมทั้งหลาย และทามาร์เป็นขนิษฐาของบรรดาโอรส</verse>
				<verse number="10">โอรสของซาโลมอนคือเรโหโบอัม โอรสของเรโหโบอัมคืออาบียาห์ โอรสของอาบียาห์คืออาสา โอรสของอาสาคือเยโฮชาฟัท</verse>
				<verse number="11">โอรสของเยโฮชาฟัทคือโยรัม โอรสของโยรัมคืออาหัสยาห์ โอรสของอาหัสยาห์คือโยอาช</verse>
				<verse number="12">โอรสของโยอาชคืออามาซิยาห์ โอรสของอามาซิยาห์คืออาซาริยาห์ โอรสของอาซาริยาห์คือโยธาม</verse>
				<verse number="13">โอรสของโยธามคืออาหัส โอรสของอาหัสคือเฮเซคียาห์ โอรสของเฮเซคียาห์คือมนัสเสห์</verse>
				<verse number="14">โอรสของมนัสเสห์คืออาโมน โอรสของอาโมนคือโยสิยาห์</verse>
				<verse number="15">บรรดาโอรสของโยสิยาห์คือ โยฮานัน โอรสหัวปี องค์ที่สองคือเยโฮยาคิม องค์ที่สามคือเศเดคียาห์ องค์ที่สี่คือชัลลูม</verse>
				<verse number="16">โอรสของเยโฮยาคิมคือเยโคนิยาห์ และเศเดคียาห์</verse>
				<verse number="17">และบรรดาโอรสของเยโคนิยาห์ผู้เป็นเชลยนั้นได้แก่เชอัลทิเอล โอรสของพระองค์</verse>
				<verse number="18">มัลคีราม เปดายาห์ เชนาสซาร์ เยคามิยาห์ โฮชามา และเนดาบียาห์</verse>
				<verse number="19">และบุตรของเปดายาห์คือเศรุบบาเบล และชิเมอี และบุตรของเศรุบบาเบลคือเมชุลลาม ฮานันยาห์ และเชโลมิทน้องสาวของพวกเขา</verse>
				<verse number="20">ฮาชูบาห์ โอเฮล เบเรคิยาห์ ฮาสาดิยาห์ และยูชับเฮเสด</verse>
				<verse number="21">บุตรของคานันยาห์คือ ปาลาติยาห์ และเยชายาห์ และบุตรของเรไฟยาห์ บุตรของอารนัน บุตรของโอบาดีห์ บุตรของเชคานิยาห์</verse>
				<verse number="22">เชื้อสายของเชคานิยาห์รวม 6 คนคือ เชไมยาห์ และบุตรของเชไมยาห์คือฮัทธัช อิกาล บารียาห์ เนอารียาห์ และชาฟัท</verse>
				<verse number="23">บุตรเนอารียาห์คือเอลีโอนัย เฮเสคียาห์ และอัสรีคัม รวม 3 คนด้วยกัน</verse>
				<verse number="24">บุตรของเอลีโอนัยคือโฮดาวิยาห์ เอลียาชีบ เปไลยาห์ อักขูบ โยฮานัน เดไลยาห์ และอานานี รวม 7 คนด้วยกัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เชื้อสายของยูดาห์คือเปเรศ เฮสโรน คารมี เฮอร์ และโชบาล</verse>
				<verse number="2">เรอายาห์ บุตรของโชบาลเป็นบิดาของยาหาท และยาหาท เป็นบิดาของอาหุมัย และลาฮาด เหล่านี้เป็นตระกูลของชาวโศราห์</verse>
				<verse number="3">ต่อไปนี้เป็นเชื้อสายของเอธามคือยิสเรเอล อิชมา และอิดบาช และน้องสาวของเขาชื่อฮัสเซเลลโพนี</verse>
				<verse number="4">และเปนูเอลผู้เป็นบิดาของเกโดร์ และเอเซอร์ผู้เป็นบิดาของหุชาห์ เหล่านี้เป็นบุตรของเฮอร์บุตรหัวปีของเอฟราธาห์ผู้เป็นบิดาของเบธเลเฮม</verse>
				<verse number="5">อัชฮูร์บิดาของเทโคอา มีภรรยาสองคนคือเฮลาห์และนาอาราห์</verse>
				<verse number="6">นาอาราห์เป็นมารดาของอาหุสซาม เฮเฟอร์ เทเมนี และฮาอาหัชทารี คนเหล่านี้เป็นบุตรของนาอาราห์</verse>
				<verse number="7">บุตรของนางเฮลาห์คือเศเรท อิสฮาร์ และเอทนาน</verse>
				<verse number="8">ฮักโขสเป็นบิดาของอานูบ โศเบบาห์ และบรรดาตระกูลของอาหารเฮลบุตรฮารูม</verse>
				<verse number="9">ยาเบสเป็นผู้มีเกียรติกว่าบรรดาพี่น้องของเขา มารดาของเขาตั้งชื่อเขาว่ายาเบส กล่าวว่า “เพราะฉันคลอดเขาด้วยความทุกข์ยากลำบาก”</verse>
				<verse number="10">ยาเบสทูลพระเจ้าของอิสราเอลว่า “ขอพระองค์ทรงอวยพรแก่ข้าพระองค์ และขยายเขตแดนของข้าพระองค์ และขอพระหัตถ์ของพระองค์อยู่กับข้าพระองค์ และขอพระองค์ทรงให้ข้าพระองค์พ้นจากสิ่งชั่วร้าย เพื่อไม่ให้ข้าพระองค์ทุกข์ยากลำบาก” และพระเจ้าประทานตามที่เขาทูลขอ</verse>
				<verse number="11">เคลูบพี่ชายของชูอาห์เป็นบิดาของเมหิร์ เมหิร์เป็นบิดาของเอชโทน</verse>
				<verse number="12">เอชโทนเป็นบิดาของเบธราฟา ปาเสอาห์ และเทหินนาห์ เทหินนาห์เป็นบิดาของอิรนาหาช เหล่านี้เป็นคนของเรคาห์</verse>
				<verse number="13">บุตรของเคนัสคือโอทนีเอล และเสไรยาห์ และบุตรของโอทนีเอลคือฮาธาท และเมโอโนธัย</verse>
				<verse number="14">เมโอโนธัยเป็นบิดาของโอฟราห์ และเสไรยาห์เป็นบิดาของโยอาบ โยอาบเป็นบิดาของเกหะราชิม ที่มีชื่อนี้เพราะพวกเขาเป็นช่างฝีมือ</verse>
				<verse number="15">บุตรของคาเลบผู้เป็นบุตรของเยฟุนเนห์คืออิรู เอลาห์ และนาอัม และบุตรของเอลาห์ รวมทั้งเคนัส</verse>
				<verse number="16">บุตรของเยฮาลเลเลลคือศิฟ ศิฟาห์ ทิรียา และอาสาเรล</verse>
				<verse number="17">บุตรของเอสราห์คือเยเธอร์ เมเรด เอเฟอร์ และยาโลน ต่อไปนี้เป็นบุตรบิทิยาห์พระธิดาของฟาโรห์ผู้ที่เมเรดรับเป็นภรรยา นางตั้งครรภ์คลอด มิเรียม ชัมมัย และอิชบาห์บิดาของเอชเทโมอา</verse>
				<verse number="18">(และภรรยาชาวยูดาห์ของเมเรดเป็นมารดาของเยเรดบิดาของเกโดร์ เฮเบอร์บิดาของโสโค และเยคูธีเอลบิดาของศาโนอาห์)</verse>
				<verse number="19">บุตรชายภรรยาของโฮดียาห์น้องสาวของนาฮัมเป็นบิดาของเคอีลาห์ ชาวเกเรม และเอชเทโมอาชาวมาอาคาห์</verse>
				<verse number="20">บุตรชิโมนคืออัมโนน รินนาห์ เบนฮานัน และทิโลน บุตรอิชอีคือโศเหท และเบนโซเฮท</verse>
				<verse number="21">บุตรเช-ลาห์ผู้เป็นบุตรยูดาห์คือเอร์บิดาของเลคาห์ ลาอาดาห์บิดาของมาเรชาห์ และบรรดาตระกูลของผู้ทำผ้าป่านแห่งเบธชัชเบอา</verse>
				<verse number="22">และโยคิม และคนเมืองโคเซบา และโยอาช และสาราฟผู้ปกครองในโมอับ และกลับมายังเมืองเลเฮม (เป็นรายชื่อสมัยโบราณ)</verse>
				<verse number="23">คนเหล่านี้เป็นช่างหม้อ เป็นชาวเมืองเนทาอิมและเกเดราห์ ที่นั่นเขาอาศัยอยู่กับพระราชาเพื่อรับราชการ</verse>
				<verse number="24">บุตรสิเมโอนชื่อเนมูเอล ยามีน ยารีบ เศ-ราห์ และชาอูล</verse>
				<verse number="25">บุตรของชาอูลคือชัลลูม บุตรของชัลลูมคือมิบสัม บุตรของมิบสัมคือมิชมา</verse>
				<verse number="26">บุตรของมิชมาคือฮัมมูเอล บุตรของฮัมมูเอลคือศักเกอร์ บุตรของศักเกอร์คือชิเมอี</verse>
				<verse number="27">ชิเมอีมีบุตรชาย 16 คน และบุตรหญิง 6 คน แต่พี่น้องของชิเมอีไม่มีบุตรชายจำนวนมาก ตระกูลของเขาทั้งหมดก็ไม่มีจำนวนมากเหมือนคนเผ่ายูดาห์</verse>
				<verse number="28">เขาทั้งหลายอาศัยอยู่ในเมืองเบเออร์เชบา โมลาดาห์ ฮาซารชูอาล</verse>
				<verse number="29">และที่บิลฮาห์ เอเซม โทลัด</verse>
				<verse number="30">เบธูเอล โฮรมาห์ ศิกลาก</verse>
				<verse number="31">เบธมารคาโบท ฮาซารสูสิม เบธบิรี และที่ชาอาราอิม เหล่านี้เป็นหัวเมืองของพวกเขาจนถึงสมัยดาวิดครองราชย์</verse>
				<verse number="32">และหมู่บ้านของพวกเขาคือเอตาม อายิน ริมโมน โทเคน และอาชัน รวม 5 เมือง</verse>
				<verse number="33">หมู่บ้านทั้งหมดของพวกเขาซึ่งอยู่รอบเมืองเหล่านี้ไกลไปจนถึงเมืองบาอัล เหล่านี้เป็นที่อยู่ของพวกเขา และพวกเขามีลำดับพงศ์ของพวกเขา</verse>
				<verse number="34">เมโชบับ ยัมเลค โยชาห์บุตรอามาซิยาห์</verse>
				<verse number="35">โยเอล เยฮู บุตรโยชิบียาห์ ผู้เป็นบุตรเสไรยาห์ ผู้เป็นบุตรอาสิเอล</verse>
				<verse number="36">เอลีโอนัย ยาอาโคบาห์ เยโชฮายาห์ อาสายาห์ อาดีเอล เยสิมีเอล เบไนยาห์</verse>
				<verse number="37">ศีซา บุตรชิฟี ผู้เป็นบุตรอาโลน ผู้เป็นบุตรเยดายาห์ ผู้เป็นบุตรชิมรี ผู้เป็นบุตรเชไมยาห์</verse>
				<verse number="38">คนเหล่านี้ที่กล่าวชื่อมาเป็นผู้นำในบรรดาตระกูลของพวกเขา และครอบครัวบรรพบุรุษของพวกเขาก็เพิ่มขึ้นมากมาย</verse>
				<verse number="39">เขาทั้งหลายเดินทางไปถึงทางเข้าเมืองที่เกโดร์ ถึงข้างทิศตะวันออกของหุบเขา เพื่อหาทุ่งหญ้าให้ฝูงแพะแกะของพวกเขา</verse>
				<verse number="40">คนสิเมโอนก็พบทุ่งหญ้าอุดมดี และแผ่นดินนั้นก็กว้างขวางเงียบสงบสุข เพราะคนที่อยู่ที่นั่นก่อนพวกเขาเป็นคนเชื้อสายฮาม</verse>
				<verse number="41">แล้วคนสิเมโอนซึ่งมีชื่อบันทึกไว้ เข้ามาในสมัยของเฮเซคียาห์พระราชาแห่งยูดาห์ และโจมตีเต็นท์ของพวกเขา และของพวกเมอูนิมที่พวกเขาพบที่นั่น และทำลายพวกเขาจนไม่เหลือถึงทุกวันนี้ แล้วพวกเขาก็เข้าอาศัยแทนที่คนเหล่านั้น เพราะที่นั่นมีทุ่งหญ้าให้ฝูงแพะแกะของพวกเขา</verse>
				<verse number="42">ส่วนหนึ่งของพวกเขาคือคนสิเมโอน 500 คนพากันไปที่ภูเขาเสอีร์ โดยมีเหล่าผู้นำคือเป-ลาทียาห์ เนอารียาห์ เรไฟยาห์ อุสซีเอล และบุตรชายทั้งหลายของอิชอี</verse>
				<verse number="43">และพวกเขาโจมตีคนอามาเลขที่เหลืออยู่ ซึ่งหนีรอดไป แล้วเขาทั้งหลายก็อาศัยอยู่ที่นั่นจนทุกวันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">บุตรของรูเบนผู้เป็นบุตรหัวปีของอิสราเอล (รูเบนเป็นบุตรหัวปีก็จริง แต่เพราะเขาได้ทำให้ที่นอนของบิดาของเขามีมลทิน สิทธิบุตรหัวปีของเขาจึงถูกมอบให้กับบุตรของโยเซฟผู้เป็นบุตรของอิสราเอล ดังนั้นรูเบนจึงไม่ได้อยู่ในทะเบียนลำดับพงศ์ของบุตรหัวปี</verse>
				<verse number="2">แม้ว่ายูดาห์มีกำลังมากท่ามกลางพวกพี่น้องของเขา และมีผู้ครอบครององค์หนึ่งมาจากเขา แต่สิทธิบุตรหัวปีก็ยังเป็นของโยเซฟ)</verse>
				<verse number="3">บุตรของรูเบน ผู้เป็นบุตรหัวปีของอิสราเอลคือฮาโนค ปัลลู เฮสโรน และคารมี</verse>
				<verse number="4">บุตรของโยเอลคือเชไมยาห์ บุตรของเชไมยาห์คือโกก บุตรของโกกคือชิเมอี</verse>
				<verse number="5">บุตรของชิเมอีคือมีคาห์ บุตรของมีคาห์คือเรอายาห์ บุตรของเรอายาห์คือบาอัล</verse>
				<verse number="6">บุตรของบาอัลคือเบเอราห์ ผู้นำของคนรูเบน ซึ่งทิกลัทปิเลเสอร์ กษัตริย์อัสซีเรียจับไปเป็นเชลย</verse>
				<verse number="7">และพวกพี่น้องของท่านตามตระกูล ตามทะเบียนลำดับพงศ์คือเยอีเอล ผู้เป็นหัวหน้า และเศคาริยาห์</verse>
				<verse number="8">และเบ-ลาบุตรของอาซาสผู้เป็นบุตรของเชมา ผู้เป็นบุตรของโยเอล ผู้อาศัยอยู่ในอาโรเออร์ ไกลไปถึงเมืองเนโบและบาอัลเมโอน</verse>
				<verse number="9">เขายังอาศัยอยู่ทางทิศตะวันออกไปถึงทางเข้าถิ่นทุรกันดารซึ่งอยู่ฟากข้างนี้ของแม่น้ำยูเฟรติสด้วย เพราะฝูงปศุสัตว์ของเขาเพิ่มมากขึ้นในแผ่นดินกิเลอาด</verse>
				<verse number="10">ในสมัยของซาอูลเขาทั้งหลายทำสงครามกับพวกฮาการ์ซึ่งล้มตายด้วยมือของพวกเขา เขาทั้งหลายอาศัยอยู่ในเต็นท์ของพวกฮาการ์ในแถบตะวันออกทั้งหมดของกิเลอาด</verse>
				<verse number="11">บุตรหลานของกาดอาศัยอยู่ติดกับพวกเขาในแผ่นดินบาชานไปจนถึงสาเลคาห์</verse>
				<verse number="12">โยเอลเป็นผู้นำ ชาฟามเป็นที่สอง ส่วนยานัย และชาฟัทอยู่ในบาชาน</verse>
				<verse number="13">และวงศ์ญาติของเขาตามครอบครัวของบิดาของพวกเขาคือมีคาเอล เมชุลลาม เชบา โยรัย ยาคาน ศิอา และเอเบอร์ รวม 7 คนด้วยกัน</verse>
				<verse number="14">คนเหล่านี้เป็นบุตรอาบีฮาอิล ผู้เป็นบุตรหุรี ผู้เป็นบุตรยาโรอาห์ ผู้เป็นบุตรกิเลอาด ผู้เป็นบุตรมีคาเอล ผู้เป็นบุตรเยชิชัย ผู้เป็นบุตรยาโด ผู้เป็นบุตรบุส</verse>
				<verse number="15">อาหิเป็นบุตรอับดีเอลผู้เป็นบุตรกุนี เป็นผู้นำตระกูลบรรพบุรุษของพวกเขา</verse>
				<verse number="16">และเขาทั้งหลายอาศัยอยู่ในกิเลอาด ในบาชาน และตามหมู่บ้าน และในบริเวณรอบชาโรนทั้งหมด จนสุดเขตของพวกเขา</verse>
				<verse number="17">คนเหล่านี้ทั้งสิ้นอยู่ในทะเบียนลำดับพงศ์ ในสมัยของโยธามพระราชาแห่งยูดาห์ และในสมัยของเยโรโบอัมพระราชาแห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="18">คนรูเบน คนกาด และคนเผ่ามนัสเสห์กึ่งหนึ่งมีคนเก่งกล้า ผู้ถือโล่และดาบ และยิงธนู ได้รับการฝึกสำหรับสงครามจำนวน 44,760 คน ให้เข้ารบ</verse>
				<verse number="19">พวกเขาทำสงครามกับคนฮาการ์ เยทูร์ นาฟิช และโนดับ</verse>
				<verse number="20">และพวกเขาได้รับความช่วยเหลือในการต่อสู้คนเหล่านั้น คนฮาการ์และทุกคนที่อยู่กับคนฮาการ์ก็ถูกมอบไว้ในมือของพวกเขา เพราะพวกเขาร้องทูลต่อพระเจ้าในสงคราม และพระองค์ประทานตามคำทูลของพวกเขา เพราะพวกเขาวางใจในพระองค์</verse>
				<verse number="21">พวกเขายึดเอาฝูงปศุสัตว์ของศัตรูไปคืออูฐ 50,000 ตัว แกะ 250,000 ตัว ลา 2,000 และคน 100,000 คน</verse>
				<verse number="22">มีคนล้มตายมากมาย เพราะสงครามนี้มาจากพระเจ้า และพวกเขาเข้าอยู่แทนที่ของศัตรูจนถึงคราวตกเป็นเชลย</verse>
				<verse number="23">บุตรหลานของเผ่ามนัสเสห์กึ่งหนึ่งอาศัยอยู่ในแผ่นดินนั้น พวกเขามีจำนวนมาก ตั้งแต่เมืองบาชานถึงเมืองบาอัลเฮอร์โมน เสนีร์ และภูเขาเฮอร์โมน</verse>
				<verse number="24">ต่อไปนี้เป็นบรรดาหัวหน้าตระกูลบรรพบุรุษของพวกเขาคือเอเฟอร์ อิชอี เอลีเอล อัสรีเอล เยเรมีย์ โฮดาวิยาห์ และยาดีเอล เป็นเหล่านักรบกล้าหาญ เป็นพวกคนมีชื่อเสียงและเป็นเหล่าหัวหน้าตระกูลบรรพบุรุษของพวกเขา</verse>
				<verse number="25">แต่พวกเขาทำผิดต่อพระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของพวกเขา และเล่นชู้กับบรรดาพระของชนชาติทั้งหลายแห่งแผ่นดินนั้น ผู้ซึ่งพระเจ้าทรงทำลายเสียต่อหน้าพวกเขา</verse>
				<verse number="26">ดังนั้น พระเจ้าแห่งอิสราเอลจึงทรงเร้าพระทัยของปูล พระราชาแห่งอัสซีเรีย คือพระทัยของทิกลัทปิเลเสอร์ พระราชาแห่งอัสซีเรีย และพระองค์ทรงกวาดพวกเขาเป็นเชลย คือคนรูเบน คนกาด และคนเผ่ามนัสเสห์กึ่งหนึ่ง และทรงพาพวกเขาเข้าไปฮาลาห์ ฮาโบร์ ฮารา และแม่น้ำเมืองโกซาน จนถึงทุกวันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">บุตรของเลวีคือเกอร์โชม โคฮาท และเมรารี</verse>
				<verse number="2">บุตรของโคฮาทคืออัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน และอุสซีเอล</verse>
				<verse number="3">บุตรของอัมรามคืออาโรน โมเสส และนางมิเรียม บุตรอาโรนคือนาดับ อาบีฮู เอเลอาซาร์ และอิธามาร์</verse>
				<verse number="4">เอเลอาซาร์เป็นบิดาของฟีเนหัส ฟีเนหัสเป็นบิดาของอาบีชูวา</verse>
				<verse number="5">อาบีชูวาเป็นบิดาของบุคคี บุคคีเป็นบิดาของอุสซี</verse>
				<verse number="6">อุสซีเป็นบิดาของเศ-ราหิยาห์ เศ-ราหิยาห์เป็นบิดาของเมราโยท</verse>
				<verse number="7">เมราโยทเป็นบิดาของอามาริยาห์ อามาริยาห์เป็นบิดาของอาหิทูบ</verse>
				<verse number="8">อาหิทูบเป็นบิดาของศาโดก ศาโดกเป็นบิดาของอาหิมาอัส</verse>
				<verse number="9">อาหิมาอัสเป็นบิดาของอาซาริยาห์ อาซาริยาห์เป็นบิดาของโยฮานัน</verse>
				<verse number="10">และโยฮานันเป็นบิดาของอาซาริยาห์ (ท่านผู้นี้เป็นปุโรหิตอยู่ในพระวิหาร ซึ่งซาโลมอนทรงสร้างในเยรูซาเล็ม)</verse>
				<verse number="11">อาซาริยาห์เป็นบิดาของอามาริยาห์ อามาริยาห์เป็นบิดาของอาหิทูบ</verse>
				<verse number="12">อาหิทูบเป็นบิดาของศาโดก ศาโดกเป็นบิดาของชัลลูม</verse>
				<verse number="13">ชัลลูมเป็นบิดาของฮิลคียาห์ ฮิลคียาห์เป็นบิดาของอาซาริยาห์</verse>
				<verse number="14">อาซาริยาห์เป็นบิดาของเสไรยาห์ เสไรยาห์เป็นบิดาของเยโฮซาดัก</verse>
				<verse number="15">และเยโฮซาดักถูกจับไปเป็นเชลย เมื่อพระยาห์เวห์ทรงมอบยูดาห์ และเยรูซาเล็มในหัตถ์ของเนบูคัดเนสซาร์</verse>
				<verse number="16">บุตรของเลวีคือเกอร์โชม โคฮาท และเมรารี</verse>
				<verse number="17">ต่อไปนี้เป็นชื่อบุตรของเกอร์โชมคือลิบนี และชิเมอี</verse>
				<verse number="18">บุตรของโคฮาทคืออัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน และอุสซีเอล</verse>
				<verse number="19">บุตรของเมรารีคือมาห์ลี และมูชี เหล่านี้เป็นบรรดาตระกูลของคนเลวีตามบรรพบุรุษของพวกเขา</verse>
				<verse number="20">บุตรของเกอร์โชมคือลิบนี บุตรของลิบนีคือยาหาท บุตรยาหาทคือศิมมาห์</verse>
				<verse number="21">บุตรศิมมาห์คือโยอาห์ บุตรโยอาห์คืออิดโด บุตรอิดโดคือเศ-ราห์ บุตรเศ-ราห์คือเยอาเธรัย</verse>
				<verse number="22">บุตรของโคฮาทคืออัมมีนาดับ บุตรอัมมีนาดับคือโคราห์ บุตรโคราห์คืออัสสีร์</verse>
				<verse number="23">บุตรอัสสีร์คือเอลคานาห์ บุตรเอลคานาห์คือเอบียาสาฟ บุตรเอบียาสาฟคืออัสสีร์</verse>
				<verse number="24">บุตรอัสสีร์คือทาหัท บุตรทาหัทคืออุรีเอล บุตรอุรีเอลคืออุสซียาห์ บุตรอุสซียาห์คือชาอูล</verse>
				<verse number="25">บุตรของเอลคานาห์คืออามาสัย และอาหิโมท</verse>
				<verse number="26">เอลคานาห์ โศฟัย และนาหัท</verse>
				<verse number="27">บุตรนาหัทคือเอลีอับ บุตรเอลีอับคือเยโรฮัม บุตรเยโรฮัมคือเอลคานาห์</verse>
				<verse number="28">บุตรของซามูเอลคือโยเอล บุตรหัวปีของเขา คนที่สองอาบียาห์</verse>
				<verse number="29">บุตรของเมรารีคือมาห์ลี บุตรมาห์ลีคือลิบนี บุตรลิบนีคือชิเมอี บุตรชิเมอีคืออุสซาห์</verse>
				<verse number="30">บุตรอุสซาห์คือชิเมอี บุตรชิเมอีคือฮักกียาห์ บุตรฮักกียาห์คืออาสายาห์</verse>
				<verse number="31">ต่อไปนี้เป็นคนที่ดาวิดทรงแต่งตั้งให้ดูแลเรื่องเพลงในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ หลังจากที่หีบพันธสัญญามาตั้งอยู่ที่นั่นแล้ว</verse>
				<verse number="32">เขาทั้งหลายปรนนิบัติด้วยเพลง ข้างหน้าพลับพลาเต็นท์นัดพบ จนซาโลมอนทรงสร้างพระนิเวศของพระยาห์เวห์ในเยรูซาเล็ม และพวกเขาปฏิบัติตามหน้าที่ตามที่กำหนด</verse>
				<verse number="33">ต่อไปนี้เป็นคนที่ปฏิบัติงานและบุตรของพวกเขา จากบุตรคนโคฮาทคือเฮมาน นักร้องผู้เป็นบุตรโยเอล ผู้เป็นบุตรซามูเอล</verse>
				<verse number="34">ผู้เป็นบุตรเอลคานาห์ ผู้เป็นบุตรเยโรฮัม ผู้เป็นบุตรเอลีเอล ผู้เป็นบุตรโทอาห์</verse>
				<verse number="35">ผู้เป็นบุตรศูฟ ผู้เป็นบุตรเอลคานาห์ ผู้เป็นบุตรมาฮาท ผู้เป็นบุตรอามาสัย</verse>
				<verse number="36">ผู้เป็นบุตรเอลคานาห์ ผู้เป็นบุตรโยเอล ผู้เป็นบุตรอาซาริยาห์ ผู้เป็นบุตรเศฟันยาห์</verse>
				<verse number="37">ผู้เป็นบุตรทาหัท ผู้เป็นบุตรอัสสีร์ ผู้เป็นบุตรเอบียาสาฟ ผู้เป็นบุตรโคราห์</verse>
				<verse number="38">ผู้เป็นบุตรอิสฮาร์ ผู้เป็นบุตรโคฮาท ผู้เป็นบุตรเลวี ผู้เป็นบุตรอิสราเอล</verse>
				<verse number="39">กับอาสาฟญาติของเขา ผู้ยืนอยู่ข้างขวาของเขา อาสาฟเป็นบุตรเบเรคิยาห์ ผู้เป็นบุตรชิเมอา</verse>
				<verse number="40">ผู้เป็นบุตรมีคาเอล ผู้เป็นบุตรของบาอาเสยาห์ ผู้เป็นบุตรมัลคิยาห์</verse>
				<verse number="41">ผู้เป็นบุตรเอทนี ผู้เป็นบุตรเศ-ราห์ ผู้เป็นบุตรอาดายาห์</verse>
				<verse number="42">ผู้เป็นบุตรเอธาน ผู้เป็นบุตรศิมมาห์ ผู้เป็นบุตรชิเมอี</verse>
				<verse number="43">ผู้เป็นบุตรยาหาท ผู้เป็นบุตรเกอร์โชม ผู้เป็นบุตรเลวี</verse>
				<verse number="44">ที่ข้างซ้ายมีบุตรของเมรารี ญาติพี่น้องของพวกเขาคือเอธานผู้เป็นบุตรคีชี ผู้เป็นบุตรอับดี ผู้เป็นบุตรมัลลูค</verse>
				<verse number="45">ผู้เป็นบุตรฮาชาบิยาห์ ผู้เป็นบุตรอามาซิยาห์ ผู้เป็นบุตรฮิลคียาห์</verse>
				<verse number="46">ผู้เป็นบุตรอัมซี ผู้เป็นบุตรบานี ผู้เป็นบุตรเชเมอร์</verse>
				<verse number="47">ผู้เป็นบุตรมาห์ลี ผู้เป็นบุตรมูชี ผู้เป็นบุตรเมรารี ผู้เป็นบุตรเลวี</verse>
				<verse number="48">และคนเลวีญาติพี่น้องของพวกเขา ได้รับมอบหมายให้ปฏิบัติงานทุกอย่างของพลับพลา ซึ่งก็คือพระนิเวศของพระเจ้า</verse>
				<verse number="49">แต่อาโรนกับบุตรชายของท่านถวายเครื่องบูชาบนแท่นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และบนแท่นเครื่องหอม เพื่อปฏิบัติงานทุกอย่างในอภิสุทธิสถาน และทำการลบบาปเพื่ออิสราเอล ตามทุกอย่างที่โมเสสผู้รับใช้ของพระเจ้าบัญชาไว้</verse>
				<verse number="50">ต่อไปนี้เป็นบุตรหลานของอาโรนคือเอเลอาซาร์ บุตรของเอเลอาซาร์คือฟีเนหัส บุตรของฟีเนหัสคืออาบีชูวา</verse>
				<verse number="51">บุตรอาบีชูวาคือบุคคี บุตรของบุคคีคืออุสซี บุตรของอุสซีคือเศ-ราหิยาห์</verse>
				<verse number="52">บุตรของเศ-ราหิยาห์คือเมราโยท บุตรของเมราโยทคืออามาริยาห์ บุตรอามาริยาห์คืออาหิทูบ</verse>
				<verse number="53">บุตรอาหิทูบคือศาโดก บุตรศาโดกคืออาหิมาอัส</verse>
				<verse number="54">ต่อไปนี้เป็นที่อยู่ที่ตั้งถิ่นฐานในเขตแดนของพวกเขาคือบุตรหลานของอาโรนตระกูลคนโคฮาท (เพราะฉลากตกเป็นของพวกเขาก่อน)</verse>
				<verse number="55">พวกเขาได้เมืองเฮโบรนในแผ่นดินยูดาห์ และหมู่บ้านรอบๆ</verse>
				<verse number="56">แต่ทุ่งนา และหมู่บ้านของเมืองนั้น พวกเขายกให้แก่คาเลบบุตรเยฟุนเนห์</verse>
				<verse number="57">พวกเขาให้เมืองลี้ภัยแก่บุตรหลานของอาโรนด้วยคือเมืองเฮโบรน เมืองลิบนาห์กับชานเมือง เมืองยาททีร์ เมืองเอชเทโมอากับชานเมือง</verse>
				<verse number="58">ฮีเลนพร้อมกับชานเมือง เดบีร์พร้อมกับชานเมือง</verse>
				<verse number="59">อาชานพร้อมกับชานเมือง และเบธเชเมชพร้อมกับชานเมือง</verse>
				<verse number="60">และจากเผ่าเบนยามินก็ได้เมืองเกบาพร้อมกับชานเมือง อาเลเมทพร้อมกับชานเมือง และอานาโธทพร้อมกับชานเมือง เมืองทั้งสิ้นตามบรรดาตระกูลของพวกเขาเป็น 13 เมืองด้วยกัน</verse>
				<verse number="61">ส่วนบุตรหลานของโคฮาทที่เหลือได้รับจากเผ่ามนัสเสห์ครึ่งเผ่า โดยฉลากตามตระกูลของเผ่า มี 10 เมือง</verse>
				<verse number="62">บุตรหลานเกอร์โชมตามตระกูลของพวกเขาได้ 13 เมืองจากเผ่าอิสสาคาร์ เผ่าอาเชอร์ เผ่านัฟทาลี และจากเผ่ามนัสเสห์ในบาชาน</verse>
				<verse number="63">บุตรหลานของเมรารีตามตระกูลของพวกเขาได้ตามฉลากคือ 12 เมืองจากเผ่ารูเบน เผ่ากาด และเผ่าเศบูลุน</verse>
				<verse number="64">ดังนั้นบุตรหลานของอิสราเอลได้มอบเมืองต่างๆ กับชานเมืองให้แก่คนเลวี</verse>
				<verse number="65">และพวกเขาให้เมืองต่างๆ ตามฉลากจากเผ่ายูดาห์ เผ่าสิเมโอน และเผ่าเบนยามิน ดังที่ได้กล่าวชื่อไว้</verse>
				<verse number="66">และบุตรหลานของโคฮาทบางตระกูลได้เมืองที่เป็นดินแดนของพวกเขาจากเผ่าเอฟราอิม</verse>
				<verse number="67">พวกเขาให้ตระกูลบุตรหลานโคฮาทที่เหลืออยู่ ดังนี้ เมืองลี้ภัย คือเมืองเชเคมกับชานเมืองในถิ่นภูเขาเอฟราอิม เมืองเกเซอร์พร้อมกับชานเมือง</verse>
				<verse number="68">เมืองโยกเมอัมกับชานเมือง เมืองเบธโฮโรนกับชานเมือง</verse>
				<verse number="69">เมืองอัยยาโลนกับชานเมือง เมืองกัทริมโมนกับชานเมือง</verse>
				<verse number="70">และมอบเมืองจากเผ่ามนัสเสห์ครึ่งเผ่าคือ เมืองอาเนอร์กับชานเมือง เมืองบิเลอัมกับชานเมืองให้แก่ตระกูลคนโคฮาทที่เหลืออยู่</verse>
				<verse number="71">บุตรหลานของเกอร์โชมรับจากตระกูลเผ่ามนัสเสห์ครึ่งเผ่าดังนี้ โกลานในบาชานกับชานเมือง และอัชทาโรทกับชานเมือง</verse>
				<verse number="72">และจากเผ่าอิสสาคาร์คือเมืองเคเดชกับชานเมือง เมืองดาเบรัทกับชานเมือง</verse>
				<verse number="73">และราโมทพร้อมกับทุ่งหญ้า และอาเนมกับชานเมือง</verse>
				<verse number="74">จากเผ่าอาเชอร์คือ มาชาลกับชานเมือง ฮับโดนกับชานเมือง</verse>
				<verse number="75">หุ-กอกกับชานเมือง และเรโหบกับชานเมือง</verse>
				<verse number="76">และจากเผ่านัฟทาลีคือเคเดชในกาลิลีกับชานเมือง ฮัมโมนกับชานเมือง คีริยาธาอิมพร้อมกับชานเมือง</verse>
				<verse number="77">ส่วนบุตรหลานเมรารีที่เหลืออยู่นั้นรับจากเผ่าเศบูลุนคือริมโมโนกับชานเมือง ทาโบร์กับชานเมือง</verse>
				<verse number="78">และฟากแม่น้ำจอร์แดนข้างโน้นตรงข้ามเยรีโคคือฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดนนั้น จากเผ่ารูเบนคือเบเซอร์ในทะเลทรายกับชานเมือง ยาซาห์กับชานเมือง</verse>
				<verse number="79">เคเดโมทกับชานเมือง และเมฟาอาทกับชานเมือง</verse>
				<verse number="80">และจากเผ่ากาดคือราโมทในกิเลอาดกับชานเมือง มาหะนาอิมกับชานเมือง</verse>
				<verse number="81">เฮสโบนกับชานเมือง ยาเซอร์กับชานเมือง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">บุตรของอิสสาคาร์คือโทลา ปูอาห์ ยาชูบ และชิมโรน รวม 4 คนด้วยกัน</verse>
				<verse number="2">บุตรของโทลาคืออุสซี เรไฟยาห์ เยรีเอล ยามัย ยิบสัม และเชมูเอล ซึ่งเป็นบรรดาหัวหน้าของตระกูลบิดาเขาคือของโทลาและเป็นนักรบกล้าหาญในสมัยของพวกเขา และจำนวนของคนเหล่านี้ในสมัยของดาวิดคือ 22,600 คน</verse>
				<verse number="3">บุตรของอุสซีคืออิสราหิยาห์ และบุตรของอิสราหิยาห์คือมีคาเอล โอบาดีห์ โยเอล และอิสชีอาห์ ทั้ง 5 คนเป็นผู้นำ</verse>
				<verse number="4">และพร้อมกับคนเหล่านี้ตามลำดับพงศ์ของตระกูลบิดาเขามีทหาร 36,000 คนพร้อมสำหรับสงคราม เพราะพวกเขามีภรรยาและบุตรมาก</verse>
				<verse number="5">ญาติพี่น้องของพวกเขาเป็นคนในตระกูลทั้งหมดของอิสสาคาร์ เป็นนักรบกล้าหาญจำนวน 87,000 คน ตามทะเบียนลำดับพงศ์</verse>
				<verse number="6">บุตรเบนยามินมี 3 คนคือเบ-ลา เบเคอร์ และเยดียาเอล</verse>
				<verse number="7">บุตรของเบ-ลามี 5 คนคือเอสโบน อุสซี อุสซีเอล เยรีโมท และอิรี เป็นผู้นำของตระกูลบิดาเขา เป็นนักรบกล้าหาญจำนวน 22,034 คน ตามทะเบียนลำดับพงศ์</verse>
				<verse number="8">บุตรของเบเคอร์คือเศมิราห์ โยอาช เอลีเอเซอร์ เอลีโอนัย อม-รี เยเรโมท อาบียาห์ อานาโธท และอาเลเมท ทั้งหมดนี้เป็นบุตรของเบเคอร์</verse>
				<verse number="9">พวกเขาถูกบันทึกในทะเบียนลำดับพงศ์ เป็นผู้นำตระกูลบิดาของเขา เป็นนักรบกล้าหาญจำนวน 22,000 คน</verse>
				<verse number="10">บุตรของเยดียาเอลคือบิลฮาน และบุตรของบิลฮานคือเยอูช เบนยามิน เอฮูด เคนาอะนาห์ เศธาน ทารชิช และอาหิชาฮาร์</verse>
				<verse number="11">ทั้งหมดนี้เป็นบุตรของเยดียาเอลเป็นพวกผู้นำตระกูลของเขา เป็นนักรบกล้าหาญจำนวน 17,200 คน พร้อมที่จะออกรบในสงคราม</verse>
				<verse number="12">ชุปปิมและหุปปิมเป็นบุตรอิระ หุชิมเป็นบุตรอาเฮอร์</verse>
				<verse number="13">บุตรของนัฟทาลีคือยาซีเอล กุนี เยเซอร์ และชัลลูม เป็นบุตรของนางบิลฮาห์</verse>
				<verse number="14">บุตรของมนัสเสห์คืออัสรีเอล ผู้เป็นบุตรของภรรยาน้อยชาวซีเรีย และนางเป็นมารดาของมาคีร์บิดาของกิเลอาด</verse>
				<verse number="15">มาคีร์ก็หาภรรยาให้หุปปิม และชุปปิม พี่สาวของเขาชื่อมาอาคาห์ และคนที่สองชื่อเศโลเฟหัด และเศโลเฟหัดมีบุตรหญิงหลายคน</verse>
				<verse number="16">และมาอาคาห์ภรรยาของมาคีร์มีบุตรชายคนหนึ่ง นางตั้งชื่อเขาว่าเปเรช และน้องชายของเขาชื่อเชเรช และพวกบุตรของเขาชื่ออุลาม และราเคม</verse>
				<verse number="17">บุตรของอุลามคือเบดาน คนเหล่านี้เป็นบุตรของกิเลอาด ผู้เป็นบุตรมาคีร์ ผู้เป็นบุตรมนัสเสห์</verse>
				<verse number="18">และฮัมโมเลเคทน้องสาวของเขาเป็นมารดาของอิชโฮด อาบีเยเซอร์ และมาลาห์</verse>
				<verse number="19">บรรดาบุตรของเชมิดาคืออาหิยัน เชเคม ลิคฮี และอานียัม</verse>
				<verse number="20">บุตรของเอฟราอิมคือชูเธลาห์ บุตรของชูเธลาห์คือเบเรด บุตรของเบเรดคือทาหัท บุตรของทาหัทคือเอเลอาดาห์ บุตรของเอเลอาดาห์คือทาหัท</verse>
				<verse number="21">บุตรของทาหัทคือศาบาด บุตรของศาบาดคือชูเธลาห์ และเอเซอร์กับเอเลอัด ทั้งสองคนถูกชาวกัทที่เกิดในดินแดนนั้นฆ่าทิ้ง เพราะเขาทั้งสองลงไปปล้นฝูงปศุสัตว์ของพวกเขา</verse>
				<verse number="22">และเอฟราอิมบิดาของพวกเขาก็โศกเศร้าหลายวัน และพวกพี่น้องของเขาก็มาปลอบโยนเขา</verse>
				<verse number="23">และเอฟราอิมก็เข้าไปหาภรรยา และนางก็ตั้งครรภ์มีบุตรชายคนหนึ่ง และเขาตั้งชื่อว่าเบรีอาห์ เพราะว่ามีสิ่งร้าย เกิดขึ้นในครอบครัวเขา</verse>
				<verse number="24">บุตรหญิงของเขาชื่อเชเอราห์ ผู้ซึ่งสร้างเมืองเบธโฮโรนล่างและบน และเมืองอุสเซนเชเอราห์</verse>
				<verse number="25">เอฟราอิมมีบุตรชื่อเรฟาห์ บุตรเรฟาห์คือเรเชฟ บุตรเรเชฟคือเทลาห์ บุตรเทลาห์คือทาหาน</verse>
				<verse number="26">บุตรทาหานคือลาดาน บุตรลาดานคืออัมมีฮูด บุตรอัมมีฮูดคือเอลีชามา</verse>
				<verse number="27">บุตรเอลีชามาคือนูน บุตรนูนคือโยชูวา</verse>
				<verse number="28">ที่ดิน เมืองและที่อยู่ของพวกเขาคือเบธเอลกับบรรดาหมู่บ้าน และนาอารันด้านตะวันออก และเกเซอร์ด้านตะวันตกกับบรรดาหมู่บ้าน และเมืองเชเคมกับบรรดาหมู่บ้าน และอัยยาห์กับบรรดาหมู่บ้าน</verse>
				<verse number="29">และตามพรมแดนของคนมนัสเสห์มี เมืองเบธชานกับบรรดาหมู่บ้าน ทาอานาคกับบรรดาหมู่บ้าน เมกิดโดกับบรรดาหมู่บ้าน โดร์กับบรรดาหมู่บ้าน บุตรหลานของโยเซฟบุตรอิสราเอลอาศัยอยู่ในที่เหล่านี้</verse>
				<verse number="30">บุตรของอาเชอร์คืออิมนาห์ อิชวาห์ อิชวี เบรีอาห์ และเสราห์น้องสาวของเขา</verse>
				<verse number="31">บุตรของเบรีอาห์คือเฮเบอร์ และมัลคีเอล ผู้เป็นบิดาของบิรซาวิธ</verse>
				<verse number="32">เฮเบอร์เป็นบิดาของยาเฟล็ท โชเมอร์ โฮธาม และชูวาน้องสาวของพวกเขา</verse>
				<verse number="33">บุตรของยาเฟล็ทคือปาสัค บิมฮาล และอัชวาท เหล่านี้เป็นบุตรของยาเฟล็ท</verse>
				<verse number="34">บุตรของเชเมอร์คืออาหิ โรกาห์ เยฮุบบาห์ และอารัม</verse>
				<verse number="35">บุตรเฮเลมน้องชายของเขาคือโศฟาห์ อิมนา เชเลช และอามัล</verse>
				<verse number="36">บุตรของโศฟาห์คือ สุอาห์ ฮารเนเฟอร์ ชูอัล เบรี อิมราห์</verse>
				<verse number="37">เบเชอร์ โฮด ชัมมา ชิลชาห์ อิธราน และเบโอรา</verse>
				<verse number="38">บุตรของเยเธอร์คือเยฟุนเนห์ ปิสปา และอารา</verse>
				<verse number="39">บุตรของอุลลาคืออาราห์ ฮันนีเอล และรีเซีย</verse>
				<verse number="40">ทั้งหมดนี้เป็นบุตรของอาเชอร์ เป็นผู้นำตระกูลของพวกเขา เป็นนักรบกล้าหาญที่ถูกคัดเลือกไว้เป็นผู้นำของเหล่าเจ้านาย จำนวนคนที่พร้อมรบในสงครามตามที่บันทึกไว้ในทะเบียนลำดับพงศ์คือ 26,000 คน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">เบนยามินเป็นบิดาของเบ-ลาบุตรหัวปีของเขา อัชเบลคนที่สอง อาหะราห์คนที่สาม</verse>
				<verse number="2">โนฮาห์คนที่สี่ ราฟาคนที่ห้า</verse>
				<verse number="3">บุตรของเบ-ลาคือ อัดดาร์ เก-รา อาบีฮูด</verse>
				<verse number="4">อาบีชูวา นาอามาน อาโหอาห์</verse>
				<verse number="5">เก-รา เชฟูฟาน และหุราม</verse>
				<verse number="6">ต่อไปนี้เป็นบุตรของเอฮูด (เขาทั้งหลายเป็นผู้นำของบรรดาตระกูลที่เป็นชาวเมืองเกบา และพวกเขาถูกจับไปเป็นเชลยยังเมืองมานาฮาท)</verse>
				<verse number="7">คือนาอามาน อาหิยาห์ และเก-รา ผู้พาพวกเขาไป และเขาเป็นบิดาของอุสซา และอาหิฮูด</verse>
				<verse number="8">และชาหะราอิมมีบุตรชายในดินแดนโมอับ ภายหลังจากที่เขาไล่หุชิมและบาอารา ภรรยาทั้งสองของเขาไปแล้ว</verse>
				<verse number="9">เขามีบุตรกับโฮเดชภรรยาของเขาคือโยบับ ศิเบีย เมชา มัลคาม</verse>
				<verse number="10">เยอูส สาเคีย และมิรมาห์ เหล่านี้เป็นบุตรของเขา เป็นผู้นำของตระกูลเขา</verse>
				<verse number="11">เขามีบุตรกับหุชิมด้วยคืออาบีทูบและเอลปาอัล</verse>
				<verse number="12">บุตรของเอลปาอัลคือเอเบอร์ มิชอัม และเชเมด ผู้สร้างเมืองโอโน และเมืองโลดพร้อมกับหลายหมู่บ้าน</verse>
				<verse number="13">และเบรีอาห์ และเชมา (เขาทั้งหลายเป็นเหล่าผู้นำบรรดาตระกูลที่เป็นชาวเมืองอัยยาโลน ที่ขับไล่ชาวเมืองกัทไปเสียนั้น)</verse>
				<verse number="14">และอาหิโย ชาชัก และเยเรโมท</verse>
				<verse number="15">เศบาดิยาห์ อาราด เอเดอร์</verse>
				<verse number="16">มีคาเอล อิชปาห์ และโยฮา เป็นบุตรของเบรีอาห์</verse>
				<verse number="17">เศบาดิยาห์ เมชุลลาม ฮิสคี เฮเบอร์</verse>
				<verse number="18">อิชเมรัย อิสลิยาห์ และโยบับเป็นบุตรของเอลปาอัล</verse>
				<verse number="19">ยาคิม ศิครี ศับดี</verse>
				<verse number="20">เอลีเยนัย ศิลเลธัย เอลีเอล</verse>
				<verse number="21">อาดายาห์ เบไรอาห์ และชิมราท เป็นบุตรของชิเมอี</verse>
				<verse number="22">อิชปาน เอเบอร์ เอลีเอล</verse>
				<verse number="23">อับโดน ศิครี ฮานาน</verse>
				<verse number="24">ฮานันยาห์ เอลาม อันโธธียาห์</verse>
				<verse number="25">อิฟไดยาห์ และเปนูเอล เป็นบุตรของชาชัก</verse>
				<verse number="26">ชัมเชรัย เชหะรียาห์ อาธาลิยาห์</verse>
				<verse number="27">ยาอาเรชียาห์ เอลียาห์ และศีครี เป็นบุตรของเยโรฮัม</verse>
				<verse number="28">คนเหล่านี้เป็นผู้นำตระกูลของพวกเขา ตามลำดับพงศ์ของพวกเขา คนเหล่านี้เป็นผู้นำที่อาศัยในเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="29">และในกิเบโอนก็มีบิดาของกิเบโอนอาศัยอยู่ และภรรยาของท่านชื่อมาอาคาห์</verse>
				<verse number="30">บุตรหัวปีของท่านชื่ออับโดน แล้วก็มี ศูร์ คีช บาอัล นาดับ</verse>
				<verse number="31">เกโดร์ อาหิโย เศเคอร์</verse>
				<verse number="32">และมิกโลท (ผู้เป็นบิดาของชิเมอาห์) พวกเขาอยู่ใกล้กับญาติของเขาด้วย พวกเขาอาศัยในเยรูซาเล็มกับญาติของเขา</verse>
				<verse number="33">เนอร์เป็นบิดาของคีช คีชเป็นบิดาของซาอูล ซาอูลเป็นบิดาของ โยนาธาน มัลคีชูวา อาบีนาดับ และเอชบาอัล</verse>
				<verse number="34">และบุตรโยนาธานคือเมริบบาอัล และเมริบบาอัลเป็นบิดาของมีคาห์</verse>
				<verse number="35">บุตรของมีคาห์คือปีโธน เมเลค ทาเรีย และอาหัส</verse>
				<verse number="36">และอาหัสเป็นบิดาของเยโฮอัดดาห์ และเยโฮอัดดาห์เป็นบิดาของ อาเลเมท อัสมาเวท และศิมรี ศิมรีเป็นบิดาของโมซา</verse>
				<verse number="37">โมซาเป็นบิดาของบิเนอา บุตรบิเนอาคือราฟาห์ บุตรราฟาห์คือเอเลอาสาห์ บุตรเอเลอาสาห์คืออาเซล</verse>
				<verse number="38">อาเซลมีบุตร 6 คน และต่อไปนี้เป็นชื่อของพวกเขา อัสรีคัม โบเครู อิชมาเอล เชอาริยาห์ โอบาดีย์ และฮานัน ทั้งหมดนี้เป็นบุตรของอาเซล</verse>
				<verse number="39">บุตรของเอเชกน้องชายของเขาคือ อุลามบุตรหัวปีของเขา เยอูชคนที่สอง และเอลีเฟเลทคนที่สาม</verse>
				<verse number="40">บุตรชายของอุลามเป็นเหล่านักรบกล้าหาญ เป็นพวกนักธนู มีบุตรหลานมากมายจำนวน 150 คน คนทั้งหมดนี้เป็นบุตรหลานของเบนยามิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ดังนั้นอิสราเอลทั้งปวงขึ้นทะเบียนลำดับพงศ์ และทะเบียนนี้ถูกบันทึกไว้ในหนังสือกษัตริย์แห่งอิสราเอล และยูดาห์ก็ถูกจับไปเป็นเชลยในบาบิโลน เพราะความไม่ซื่อสัตย์ของพวกเขา</verse>
				<verse number="2">พวกแรกที่เข้ามาอาศัยในที่กรรมสิทธิ์ของเขา ในบรรดาเมืองของเขานั้นคือคนอิสราเอล พวกปุโรหิต พวกเลวี และพวกบ่าวไพร่ประจำพระวิหาร</verse>
				<verse number="3">และในเยรูซาเล็มมีบุตรหลานบางคนของพวกยูดาห์ พวกเบนยามิน พวกเอฟราอิม และพวกมนัสเสห์ อาศัยอยู่</verse>
				<verse number="4">คืออุธัยเป็นบุตรอัมมีฮูด ผู้เป็นบุตรอม-รี ผู้เป็นบุตรอิมรี ผู้เป็นบุตรบานีเชื้อสายของเปเรศ ผู้เป็นบุตรยูดาห์</verse>
				<verse number="5">และจากคนชิโลห์คืออาสายาห์บุตรหัวปี และบุตรของเขา</verse>
				<verse number="6">จากบุตรของเศ-ราห์คือเยอูเอล กับบรรดาญาติของพวกเขาเป็น 690 คน</verse>
				<verse number="7">จากบุตรของเบนยามินคือสัลลูผู้เป็นบุตรเมชุลลาม ผู้เป็นบุตรโฮดาวิยาห์ ผู้เป็นบุตรหัสเสนูอาห์</verse>
				<verse number="8">อิบเนยาห์บุตรเยโรฮัม เอลาห์บุตรอุสซี ผู้เป็นบุตรมิครี และเมชุลลามบุตรเชฟาทิยาห์ ผู้เป็นบุตรเรอูเอล ผู้เป็นบุตรอิบนียาห์</verse>
				<verse number="9">และบรรดาญาติของพวกเขาตามลำดับพงศ์ของเขาเป็น 956 คน ทั้งหมดนี้เป็นผู้นำตระกูลตามตระกูลบิดาของพวกเขา</verse>
				<verse number="10">จากพวกปุโรหิต มีเยดายาห์ เยโฮยาริบ ยาคีน</verse>
				<verse number="11">และอาซาริยาห์ ผู้เป็นบุตรฮิลคียาห์ ผู้เป็นบุตรเมชุลลาม ผู้เป็นบุตรศาโดก ผู้เป็นบุตรเมราโยท ผู้เป็นบุตรอาหิทูบ หัวหน้าผู้ดูแลพระวิหารของพระเจ้า</verse>
				<verse number="12">และอาดายาห์ผู้เป็นบุตรเยโรฮัม ผู้เป็นบุตรปาชเฮอร์ ผู้เป็นบุตรมัลคิยาห์และมาอาสัย ผู้เป็นบุตรอาดีเอล ผู้เป็นบุตรยาเซราห์ ผู้เป็นบุตรเมชุลลาม ผู้เป็นบุตรเมชิลเลมิท ผู้เป็นบุตรอิมเมอร์</verse>
				<verse number="13">และบรรดาญาติของพวกเขา ผู้เป็นผู้นำตระกูลบิดาของพวกเขา รวมเป็น 1,760 คน เป็นคนมีความสามารถมากสำหรับงานปรนนิบัติในพระวิหารของพระเจ้า</verse>
				<verse number="14">จากคนเลวี มีเชไมยาห์ผู้เป็นบุตรหัสชูบ ผู้เป็นบุตรอัสรีคัม ผู้เป็นบุตรฮาชาบิยาห์จากบุตรหลานของเมรารี</verse>
				<verse number="15">กับบัคบัคคาร์ เฮเรช กาลาล และมัทธานิยาห์ ผู้เป็นบุตรมีคา ผู้เป็นบุตรศิครี ผู้เป็นบุตรอาสาฟ</verse>
				<verse number="16">และโอบาดีห์ ผู้เป็นบุตรเชไมยาห์ ผู้เป็นบุตรกาลาล ผู้เป็นบุตรเยดูธูน และเบเรคยาห์ผู้เป็นบุตรอาสา ผู้เป็นบุตรเอลคานาห์ ผู้อาศัยอยู่ในหมู่บ้านของชาวเนโทฟาห์</verse>
				<verse number="17">บรรดาผู้เฝ้าประตูคือ ชัลลูม อักขูบ ทัลโมน อาหิมาน และบรรดาญาติของพวกเขา (ชัลลูมเป็นผู้นำ)</verse>
				<verse number="18">ประจำอยู่จนบัดนี้ที่ประตูของพระราชาด้านตะวันออก คนเหล่านี้เป็นผู้เฝ้าประตูค่ายของบุตรหลานของเลวี</verse>
				<verse number="19">ชัลลูมเป็นบุตรโคเรผู้เป็นบุตรเอบียาสาฟ ผู้เป็นบุตรโคราห์ และบรรดาญาติในตระกูลบิดาของเขาคือ คนโคราห์ เป็นผู้ดูแลการงานปรนนิบัติ เป็นผู้เฝ้าธรณีประตูของเต็นท์ ดังบรรพบุรุษของพวกเขาเป็นผู้ดูแลค่ายของพระยาห์เวห์ เป็นผู้ดูแลทางเข้า</verse>
				<verse number="20">และในสมัยก่อนฟีเนหัสบุตรเอเลอาซาร์ เป็นผู้นำของพวกเขา พระยาห์เวห์ทรงอยู่กับเขา</verse>
				<verse number="21">เศคาริยาห์บุตรเมเชเลมิยาห์ เป็นผู้เฝ้าทางเข้าประตูเต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="22">ผู้ถูกเลือกเป็นผู้เฝ้าประตูที่ธรณีทั้งหมดมี 212 คน พวกเขาได้รับการบันทึกในทะเบียนลำดับพงศ์ในหมู่บ้านของพวกเขา ดาวิดและซามูเอลผู้ทำนายแต่งตั้งพวกเขาไว้ในตำแหน่งรับผิดชอบนี้</verse>
				<verse number="23">ดังนั้นพวกเขาและบุตรหลานของพวกเขาจึงเป็นผู้ดูแลประตูวิหารของพระยาห์เวห์ เป็นผู้เฝ้าประตูของพระนิเวศคือเต็นท์</verse>
				<verse number="24">ผู้เฝ้าประตูอยู่ทั้งสี่ด้านคือด้านตะวันออก ตะวันตก เหนือ และใต้</verse>
				<verse number="25">และบรรดาญาติของพวกเขาซึ่งอยู่ในหมู่บ้านของพวกเขา ต้องเข้ามาทุกๆ 7 วันตามเวลากำหนด เพื่อจะอยู่กับคนเหล่านี้</verse>
				<verse number="26">เพราะนายประตูทั้งสี่คน เป็นพวกเลวี มีตำแหน่งรับผิดชอบ จึงเป็นผู้ดูแลห้องและคลังของพระวิหารของพระเจ้า</verse>
				<verse number="27">และพวกเขาพักอาศัยอยู่รอบพระวิหารของพระเจ้า เพราะหน้าที่เฝ้าตกอยู่กับเขา และพวกเขามีหน้าที่เปิดประตูทุกเช้า</verse>
				<verse number="28">บางคนในพวกเขาเป็นคนดูแลเครื่องใช้ในการปรนนิบัติ เพราะว่าต้องนับเมื่อเบิกออกไปหรือส่งเข้ามา</verse>
				<verse number="29">และบางคนในพวกเขาถูกแต่งตั้งให้ดูแลเครื่องใช้และดูแลเครื่องใช้บริสุทธิ์ทั้งสิ้น แป้งอย่างดี เหล้าองุ่น น้ำมัน กำยาน และเครื่องเทศ</verse>
				<verse number="30">และบางคนซึ่งเป็นบุตรหลานของเหล่าปุโรหิตก็เตรียมเครื่องเทศผสม</verse>
				<verse number="31">และมัททีธิยาห์คนเลวีคนหนึ่ง ผู้เป็นบุตรหัวปีของชัลลูม คนโคราห์มีตำแหน่งรับผิดชอบดูแลสิ่งที่ปิ้งในถาด</verse>
				<verse number="32">และพวกพี่น้องของพวกเขาบางคนซึ่งเป็นคนโคฮาทเป็นผู้ดูแลขนมตั้งถวาย มีหน้าที่จัดเตรียมทุกวันสะบาโต</verse>
				<verse number="33">ต่อไปนี้เป็นเหล่านักร้องคือผู้นำตระกูลคนเลวีผู้อาศัยอยู่ในห้องในพระวิหาร ไม่ต้องทำการปรนนิบัติอย่างอื่น เพราะพวกเขาอยู่เวรทั้งกลางวันและกลางคืน</verse>
				<verse number="34">คนเหล่านี้เป็นผู้นำตระกูลของคนเลวี ตามลำดับพงศ์ของพวกเขา เป็นบรรดาผู้นำ คนเหล่านี้อาศัยอยู่ในเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="35">ในกิเบโอนนั้นเยอีเอลบิดาของกิเบโอนอาศัยอยู่ และภรรยาของเขาชื่อมาอาคาห์</verse>
				<verse number="36">และบุตรชายหัวปีของเขาชื่ออับโดน แล้วก็มีศูร์ คีช บาอัล เนอร์ นาดับ</verse>
				<verse number="37">เกโดร์ อาหิโย เศคาริยาห์ และมิกโลท</verse>
				<verse number="38">และมิกโลทเป็นบิดาของชิเมอัม พวกเขาอยู่ใกล้กับญาติของเขาด้วย พวกเขาอาศัยในเยรูซาเล็มกับญาติของเขา</verse>
				<verse number="39">เนอร์เป็นบิดาของคีช คีชเป็นบิดาของซาอูล ซาอูลเป็นบิดาของโยนาธาน มัลคีชูวา อาบีนาดับ และเอชบาอัล</verse>
				<verse number="40">บุตรโยนาธานชื่อเมริบบาอัล และเมริบบาอัลเป็นบิดาของมีคาห์</verse>
				<verse number="41">บุตรของมีคาห์คือปิโธน เมเลค ทาเรีย และอาหัส</verse>
				<verse number="42">และอาหัสเป็นบิดาของยาราห์ และยาราห์เป็นบิดาของอาเลเมท อัสมาเวท และศิมรี และศิมรีเป็นบิดาของโมซา</verse>
				<verse number="43">โมซาเป็นบิดาของบิเนอา และบุตรบิเนอาคือเรไฟยาห์ บุตรเรไฟยาห์คือเอเลอาสาห์ บุตรเอเลอาสาห์คืออาเซล</verse>
				<verse number="44">อาเซลมีบุตรชาย 6 คน และต่อไปนี้เป็นชื่อของพวกเขาคือ อัสรีคัม โบเครู อิชมาเอล เชอาริยาห์ โอบาดีห์ และฮานัน เหล่านี้เป็นบุตรของอาเซล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">คนฟีลิสเตียรบกับคนอิสราเอลและคนอิสราเอลก็หนีคนฟีลิสเตีย ล้มตายอยู่ที่บนภูเขากิลโบอา</verse>
				<verse number="2">และคนฟีลิสเตียก็ไล่ทันซาอูลกับพวกราชโอรส และคนฟีลิสเตียก็ฆ่าโยนาธาน อาบีนาดับ และมัลคีชูวา พวกราชโอรสของซาอูลเสีย</verse>
				<verse number="3">การรบหนักก็ประชิดซาอูล และพวกนักธนูมาพบพระองค์เข้า พระองค์ก็ทรงบาดเจ็บด้วยฝีมือของพวกนักธนู</verse>
				<verse number="4">แล้วซาอูลรับสั่งคนถืออาวุธของพระองค์ว่า “จงชักดาบออกแทงเราให้ทะลุ มิฉะนั้นคนที่ไม่ได้เข้าสุหนัตเหล่านี้จะเข้ามาทำทารุณต่อเรา” แต่ผู้ถืออาวุธไม่ยอมทำตาม เพราะเขากลัวมาก ซาอูลจึงชักดาบออก ทรงล้มทับดาบนั้น</verse>
				<verse number="5">และเมื่อผู้ถืออาวุธเห็นว่าซาอูลสิ้นพระชนม์แล้ว เขาก็ล้มทับดาบของเขาตายด้วย</verse>
				<verse number="6">ดังนั้นซาอูลก็สิ้นพระชนม์พร้อมกับราชโอรสทั้งสามของพระองค์ และราชวงศ์ทั้งสิ้นของพระองค์ก็สิ้นพระชนม์ด้วยกัน</verse>
				<verse number="7">เมื่อคนอิสราเอลทั้งหมดผู้อยู่ในหุบเขาเห็นว่าพวกทหารหนีไป และซาอูลกับพวกโอรสของพระองค์ก็สิ้นพระชนม์แล้ว พวกเขาก็ทิ้งเมืองทั้งหลายของพวกเขาและหลบหนีไป คนฟีลิสเตียก็เข้ามาอาศัยอยู่ในที่เหล่านั้น</verse>
				<verse number="8">ต่อมาวันรุ่งขึ้น เมื่อคนฟีลิสเตียมาปลดเสื้อผ้าจากคนที่ถูกฆ่า พวกเขาพบพระศพซาอูลและราชโอรสทั้งสามอยู่บนภูเขากิลโบอา</verse>
				<verse number="9">พวกเขาก็ถอดเครื่องทรงของพระองค์ เอาพระเศียรและอาวุธของพระองค์ไป และส่งผู้สื่อสารไปทั่วดินแดนฟีลิสเตียให้นำข่าวดีไปยังพวกรูปเคารพของพวกเขาและประชาชน</verse>
				<verse number="10">พวกเขาเอาเครื่องอาวุธของพระองค์ไปไว้ในวิหารของพระของพวกเขา และเอาพระเศียรของพระองค์มัดไว้ในวิหารของพระดาโกน</verse>
				<verse number="11">แต่เมื่อชาวยาเบชกิเลอาดทั้งสิ้นได้ยินเรื่องทั้งหมดที่คนฟีลิสเตียทำแก่ซาอูล</verse>
				<verse number="12">นักรบเก่งกล้าทุกคนก็ลุกขึ้นไปเชิญพระศพของซาอูล และศพเหล่าโอรสของพระองค์นำมาที่ยาเบช และพวกเขาก็ฝังพระอัฐินั้นใต้ต้นโอ๊ก ในยาเบช และอดอาหาร 7 วัน</verse>
				<verse number="13">ซาอูลจึงสิ้นพระชนม์ด้วยความไม่ซื่อสัตย์ของพระองค์ พระองค์ไม่ซื่อสัตย์ต่อพระยาห์เวห์ ในเรื่องที่พระองค์ไม่ได้ปฏิบัติตามพระบัญชาของพระยาห์เวห์ และยังทรงไปแสวงหาคำทำนายจากคนทรง</verse>
				<verse number="14">และไม่ได้ทรงแสวงหาพระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์จึงทรงประหารพระองค์เสีย และทรงยกราชอาณาจักรให้แก่ดาวิดบุตรเจสซี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">แล้วอิสราเอลทั้งสิ้นก็มารวมตัวกันเฝ้าดาวิดที่เมืองเฮโบรนทูลว่า “ข้าพระบาททั้งหลายเป็นกระดูกและเนื้อของฝ่าพระบาท</verse>
				<verse number="2">ในกาลก่อน แม้เมื่อซาอูลทรงเป็นพระราชา ฝ่าพระบาทก็ทรงนำอิสราเอลออกไปรบและกลับมา และพระยาห์เวห์พระเจ้าของฝ่าพระบาทตรัสกับฝ่าพระบาทว่า ‘เจ้าจะเป็นผู้ดูแลอิสราเอลประชากรของเราอย่างผู้เลี้ยงแกะ และจะเป็นเจ้าเหนืออิสราเอลประชากรของเรา’ ”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้นเมื่อพวกผู้ใหญ่ทั้งหมดของคนอิสราเอลมาเฝ้าพระราชาที่เมืองเฮโบรน ดาวิดทรงทำพันธสัญญากับเขาทั้งหลาย ที่เมืองเฮโบรนเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ และเขาทั้งหลายก็เจิมตั้งดาวิดให้เป็นพระราชาเหนืออิสราเอล ตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์โดยซามูเอล</verse>
				<verse number="4">ดาวิดและคนอิสราเอลทั้งสิ้นไปยังเยรูซาเล็มคือเยบุส ที่นั่นคนเยบุสอาศัยอยู่ ในดินแดนนั้น</verse>
				<verse number="5">ชาวเมืองเยบุสบอกดาวิดว่า “พระองค์จะเสด็จเข้ามาที่นี่ไม่ได้” อย่างไรก็ดี ดาวิดทรงยึดป้อมศิโยนได้ (ซึ่งก็คือนครดาวิด )</verse>
				<verse number="6">ดาวิดรับสั่งว่า “ผู้ที่โจมตีคนเยบุสก่อนจะได้เป็นหัวหน้า และผู้บังคับบัญชา” และโยอาบบุตรของนางเศรุยาห์ยกขึ้นไปก่อน เขาจึงได้เป็นหัวหน้า</verse>
				<verse number="7">และดาวิดประทับอยู่ในป้อมศิโยน เพราะฉะนั้น เขาจึงเรียกว่า นครดาวิด</verse>
				<verse number="8">และพระองค์ทรงขยายเมืองให้กว้างออกไปตั้งแต่แนวกั้นดิน ไปยังส่วนที่อยู่โดยรอบ และโยอาบก็ซ่อมส่วนที่เหลือของเมืองนั้น</verse>
				<verse number="9">และดาวิดทรงจำเริญยิ่งๆ ขึ้น เพราะว่าพระยาห์เวห์จอมทัพสถิตกับพระองค์</verse>
				<verse number="10">ต่อไปนี้เป็นพวกผู้นำในเหล่านักรบของดาวิด ผู้สนับสนุนพระองค์อย่างเข้มแข็งในราชอาณาจักรของพระองค์ ด้วยกันกับอิสราเอลทั้งสิ้น ในการตั้งพระองค์ให้เป็นพระราชาตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์ เกี่ยวกับอิสราเอล</verse>
				<verse number="11">ต่อไปนี้เป็นจำนวนนักรบของดาวิดคือยาโชเบอัมบุตรฮัคโมนี เป็นหัวหน้าของคนทั้งสาม เขายกหอกของเขาสู้คน 300 คน และฆ่าเสียในคราวเดียวกัน</verse>
				<verse number="12">คนที่ถัดเขาไปคือเอเลอาซาร์บุตรโดโด คนอาโหอาห์ เขาเป็นหนึ่งในนักรบทั้งสามคนนั้น</verse>
				<verse number="13">เขาอยู่กับดาวิดที่ปัสดัมมิม เมื่อคนฟีลิสเตียชุมนุมกันทำสงครามที่นั่น มีที่ดินแปลงหนึ่งมีข้าวบาร์เลย์เต็มไปหมด และคนทั้งหลายก็หนีจากพวกฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="14">แต่เขากับดาวิดยืนหยัดอยู่ท่ามกลางที่ดินแปลงนั้น และป้องกันมันไว้ เขาทั้งสองได้ฆ่าพวกฟีลิสเตียเสีย และพระยาห์เวห์ทรงช่วยกู้เขาทั้งสองด้วยชัยชนะอันยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="15">สามคนในพวกหัวหน้าสามสิบคนนั้นลงไปถึงศิลาหาดาวิดที่ถ้ำอดุลลัม เมื่อคนฟีลิสเตียตั้งค่ายรบอยู่ที่หุบเขาเรฟาอิม</verse>
				<verse number="16">คราวนั้นดาวิดอยู่ในที่กำบังเข้มแข็ง และที่ตั้งกองทหารของคนฟีลิสเตียอยู่ที่เบธเลเฮม</verse>
				<verse number="17">ดาวิดตรัสด้วยความอาลัยว่า “ใครหนอจะนำน้ำจากบ่อที่ข้างประตูเมืองเบธเลเฮมมาให้เราดื่มได้?”</verse>
				<verse number="18">แล้วคนทั้งสามก็แหกค่ายของคนฟีลิสเตียเข้าไป และตักน้ำมาจากบ่อเบธเลเฮมที่ข้างประตูเมือง นำเอามาถวายดาวิด แต่ดาวิดไม่ทรงปรารถนาที่จะดื่ม พระองค์ทรงเทน้ำนั้นถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">ตรัสว่า “ขอพระเจ้าของข้าทรงห้ามข้า ที่จะทำอย่างนี้ ที่จะดื่มโลหิตของคนเหล่านี้ ผู้เสี่ยงชีวิตของพวกเขา” และเพราะพวกเขาเสี่ยงชีวิตเอาน้ำนี้มา พระองค์จึงไม่ทรงปรารถนาที่จะดื่ม นี่เป็นสิ่งที่นักรบทั้งสามได้ทำ</verse>
				<verse number="20">ฝ่ายอาบีชัยน้องชายของโยอาบ เป็นหัวหน้าของสามคน นั้น ท่านยกหอกของท่านสู้คน 300 คน และฆ่าเสีย และได้รับชื่อเสียงดังนักรบสามคนนั้น</verse>
				<verse number="21">เขามีเกียรติกว่าทั้งสามคนเป็นสองเท่า จึงได้เป็นผู้นำของพวกเขา ถึงแม้เขาไม่อยู่ในกลุ่มสามคนนั้น</verse>
				<verse number="22">และเบไนยาห์บุตรเยโฮยาดา เป็นบุตรคนเก่งกล้าแห่งเมืองขับเซเอล เป็นผู้ทำการอย่างกล้าหาญหลายอย่าง เขาฆ่าสองผู้นำของโมอับ และเขาลงไปฆ่าสิงห์ที่ในบ่อในวันที่หิมะตกด้วย</verse>
				<verse number="23">เขาฆ่าคนอียิปต์คนหนึ่ง รูปร่างใหญ่โต สูง 2 เมตร คนอียิปต์นั้นถือหอกเหมือนไม้ทอผ้า แต่เบไนยาห์ถือไม้เท้าลงไปหาเขา และแย่งเอาหอกมาจากมือของคนอียิปต์ และฆ่าเขาเสียด้วยหอกของเขาเอง</verse>
				<verse number="24">สิ่งเหล่านี้เบไนยาห์บุตรเยโฮยาดา ได้ทำ และมีชื่อเสียงเหมือนกับนักรบทั้งสามนั้น</verse>
				<verse number="25">เขาเป็นคนมีเกียรติมากกว่าสามสิบคนนั้น แต่เขาไม่อยู่ในพวกสามคนนั้น และดาวิดทรงตั้งเขาให้อยู่เหนือองครักษ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="26">เหล่านักรบกล้าหาญคืออาสาเฮล น้องชายของโยอาบ เอลฮานัน บุตรโดโด คนเบธเลเฮม</verse>
				<verse number="27">ชัมโมท คนฮาโรด เฮเลส คนเปโลน</verse>
				<verse number="28">อิรา บุตรอิกเขช คนเทโคอา อาบีเยเซอร์ คนอานาโธท</verse>
				<verse number="29">สิบเบคัย คนหุชาห์ อิลัย คนอาโหอาห์</verse>
				<verse number="30">มาหะรัย คนเนโทฟาห์เฮเลด บุตรบาอานาห์ คนเนโทฟาห์</verse>
				<verse number="31">อิธัย บุตรรีบัยแห่งเมืองกิเบอาห์ของคนเบนยามิน เบไนยาห์ คนปิราโธน</verse>
				<verse number="32">หุรัย คนแห่งลำธารกาอัช อาบีเอล คนอารบาห์</verse>
				<verse number="33">อัสมาเวท คนบาฮูริม เอลียาบา คนชาอัลโบน</verse>
				<verse number="34">บุตรของฮาเชม คนกิมโซ โยนาธาน บุตรชากี คนฮาราห์</verse>
				<verse number="35">อาหิอัม บุตรสาคาร์ คนฮาราห์ เอลีฟัล บุตรอูระ</verse>
				<verse number="36">เฮเฟอร์ คนเมเค-ราไธด์ อาหิยาห์ คนเปโลน</verse>
				<verse number="37">เฮสโร คนคารเมล นาอารัย บุตรเอสบัย</verse>
				<verse number="38">โยเอล น้องนาธัน มิบฮาร์ บุตรฮากรี</verse>
				<verse number="39">เศเลก คนอัมโมน นาหะรัย คนเบเอโรท ผู้ถืออาวุธของโยอาบ บุตรนางเศรุยาห์</verse>
				<verse number="40">อิรา คนอิทไรต์ กาเรบ คนอิทไรต์</verse>
				<verse number="41">อุรียาห์ คนฮิตไทต์ ศาบาด บุตรอัคลัย</verse>
				<verse number="42">อาดีนาบุตรชิซา คนรูเบน หัวหน้าคนหนึ่งของคนรูเบน และสามสิบคนอยู่กับเขา</verse>
				<verse number="43">ฮานัน บุตรมาอาคาห์ และโยชาฟัท คนมิทเน</verse>
				<verse number="44">อุสชียา คนอัชทาโรท ซามา และเยอีเอล บุตรทั้งสองของโฮธาม คนอาโรเออร์</verse>
				<verse number="45">เยดียาเอล บุตรชิมรี และโยฮา น้องของเขา คนทิไซต์</verse>
				<verse number="46">เอลีเอล คนมาหะไวต์ และเยรีบัยกับโยชาวิยาห์ บุตรทั้งสองของเอลนาอัม และอิทมาห์คนโมอับ</verse>
				<verse number="47">เอลีเอล และโอเบด และยาอาซีเอล คนเมโซบัย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ต่อไปนี้เป็นคนที่มาหาดาวิดที่ศิกลาก ขณะเมื่อท่านถูกขับไล่ไปจากซาอูล บุตรคีช พวกเขาเป็นเหล่านักรบผู้ช่วยในสงคราม</verse>
				<verse number="2">พวกเขาเป็นนักธนู และเหวี่ยงหินด้วยสลิงและยิงธนูได้ด้วยมือขวาหรือมือซ้าย เป็นคนเบนยามินญาติของซาอูล</verse>
				<verse number="3">อาหิเยเซอร์เป็นหัวหน้า ถัดไปคือโยอาชบุตรของเชมาอาห์ ชาวกิเบอาห์ และเยซีเอลกับเปเลทบุตรอัสมาเวท เบ-ราคาห์ และเยฮูชาวอานาโธท</verse>
				<verse number="4">อิชมัยยาห์ชาวกิเบโอน เป็นนักรบในพวกสามสิบคนนั้น และเป็นหัวหน้าเหนือสามสิบคนนั้น เยเรมีย์ ยาซีเอล โยฮานัน โยซาบาดชาวเมืองเกเดราห์</verse>
				<verse number="5">เอลูซัย เยรีโมท เบอัลยาห์ เชมาริยาห์ เชฟาทิยาห์ ตระกูลฮารูฟ</verse>
				<verse number="6">เอลคานาห์ อิสซีอาห์ อาซาเรล โยเอเซอร์ ยาโชเบอัม คนโคราห์</verse>
				<verse number="7">และโยเอลาห์กับเศบาดิยาห์ บุตรของเยโรฮัม ชาวเกโดร์</verse>
				<verse number="8">มีนักรบกล้าหาญพร้อมทำศึกสงครามจากคนกาดหนีไปหาดาวิด ณ ที่กำบังเข้มแข็งในถิ่นทุรกันดาร พวกเขาชำนาญโล่และหอก หน้าของพวกเขาเหมือนหน้าสิงห์ และพวกเขารวดเร็วเหมือนละมั่งบนภูเขา</verse>
				<verse number="9">เอเซอร์เป็นหัวหน้า โอบาดีห์ที่สอง เอลีอับที่สาม</verse>
				<verse number="10">มิชมันนาห์ที่สี่ เยเรมีย์ที่ห้า</verse>
				<verse number="11">อัททัยที่หก เอลีเอลที่เจ็ด</verse>
				<verse number="12">โยฮานันที่แปด เอลซาบาดที่เก้า</verse>
				<verse number="13">เยเรมีย์ที่สิบ มัคบันนัยที่สิบเอ็ด</verse>
				<verse number="14">คนเหล่านี้มาจากพวกบุตรของกาด เป็นผู้นำในกองทัพ ผู้น้อยก็เป็นนายร้อยผู้ใหญ่ก็เป็นนายพัน</verse>
				<verse number="15">เหล่านี้เป็นคนที่ข้ามแม่น้ำจอร์แดนในเดือนแรก เมื่อน้ำท่วมฝั่งทั้งสิ้น และทำให้ทุกคนที่อยู่ ณ ลุ่มแม่น้ำแตกหนีไปทางทิศตะวันออก และทิศตะวันตก</verse>
				<verse number="16">มีบางคนจากเผ่าเบนยามินและยูดาห์มาเฝ้าดาวิด ณ ที่กำบังเข้มแข็ง</verse>
				<verse number="17">ดาวิดทรงออกไปพบเขา และตรัสกับเขาว่า “ถ้าท่านทั้งหลายมาอย่างสันติเพื่อช่วยข้าพเจ้า จิตใจของข้าพเจ้าจะผูกพันกับท่าน แต่ถ้าเพื่อขายข้าพเจ้าให้แก่บรรดาศัตรูของข้าพเจ้า ทั้งที่ในมือของข้าพเจ้าไม่มีความผิดใดๆ ก็ขอพระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของเราทั้งหลายทอดพระเนตร และทรงพิพากษา”</verse>
				<verse number="18">แล้วพระวิญญาณทรงสวมทับเหนืออามาสัย หัวหน้าของคนทั้งสามสิบนั้น และเขาทูลว่า “ข้าแต่ดาวิด ข้าพระบาททั้งหลายเป็นของฝ่าพระบาท ข้าแต่บุตรเจสซี ข้าพระบาทอยู่กับฝ่าพระบาท สวัสดิภาพ สวัสดิภาพ จงมีแก่ฝ่าพระบาท และสวัสดิภาพจงมีแก่ผู้ช่วยของฝ่าพระบาท เพราะว่าพระเจ้าของฝ่าพระบาททรงช่วยฝ่าพระบาท” แล้วดาวิดทรงรับเขาทั้งหลายไว้ และทรงตั้งให้เป็นพวกหัวหน้าในกองปล้น</verse>
				<verse number="19">บางคนจากเผ่ามนัสเสห์หลบหนีไปเข้าฝ่ายดาวิด เมื่อพระองค์ยกมากับคนฟีลิสเตีย เพื่อทำสงครามกับซาอูล (แต่พวกดาวิดไม่ได้ช่วยคนฟีลิสเตีย เพราะพวกเจ้านายของคนฟีลิสเตียหารือกันและส่งพระองค์กลับไปเสีย บอกว่า “เขาจะหลบหนีไปคืนดีกับซาอูลนายของเขาโดยเอาหัวของเราไปด้วย”)</verse>
				<verse number="20">ขณะเมื่อพระองค์ไปยังศิกลาก คนมนัสเสห์เหล่านี้หลบหนีไปเฝ้าพระองค์ คืออัดนาห์ โยซาบาด เยดียาเอล มีคาเอล โยซาบาด เอลีฮูและศิลเลธัย บรรดาหัวหน้ากองพันในเผ่ามนัสเสห์</verse>
				<verse number="21">เขาทั้งหลายช่วยเหลือดาวิดต่อสู้พวกปล้น เพราะเขาทั้งหลายเป็นนักรบกล้าหาญทั้งสิ้นและเป็นผู้บังคับบัญชาในกองทัพ</verse>
				<verse number="22">ทุกๆ วันมีคนมาเข้าฝ่ายดาวิด เพื่อจะช่วยเหลือพระองค์ จนเป็นกองทัพใหญ่อย่างกองทัพของพระเจ้า</verse>
				<verse number="23">ต่อไปนี้เป็นจำนวนกองทหารพร้อมรบ มาหาดาวิดในเมืองเฮโบรน เพื่อจะคว่ำราชอาณาจักรของซาอูลให้กับพระองค์ ตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="24">คนยูดาห์ที่ถือโล่และหอกมี 6,800 คน เป็นทหารพร้อมรบ</verse>
				<verse number="25">จากคนสิเมโอน มีนักรบกล้าหาญพร้อมทำสงคราม 7,100 คน</verse>
				<verse number="26">จากคนเลวี 4,600 คน</verse>
				<verse number="27">เยโฮยาดาเป็นผู้นำของพงศ์พันธุ์อาโรน มีคนมากับท่าน 3,700 คน</verse>
				<verse number="28">ศาโดกนักรบกล้าหาญหนุ่ม และคนจากตระกูลของเขาเองเป็นผู้บังคับบัญชา 22 คน</verse>
				<verse number="29">จากคนเบนยามินญาติของซาอูล 3,000 คน ซึ่งแต่ก่อนนี้จำนวนมากจงรักภักดีต่อราชวงศ์ซาอูล</verse>
				<verse number="30">จากคนเอฟราอิม 20,800 คน เป็นนักรบกล้าหาญผู้มีชื่อเสียงในตระกูลของพวกเขา</verse>
				<verse number="31">จากคนมนัสเสห์ครึ่งเผ่า 18,000 คน ผู้ซึ่งถูกระบุชื่อไว้ให้มาหาดาวิดเพื่อตั้งดาวิดเป็นกษัตริย์</verse>
				<verse number="32">จากคนอิสสาคาร์ ผู้รู้เข้าใจกาละ ทราบว่าอิสราเอลควรทำประการใด มีหัวหน้า 200 คน และญาติทั้งหมดของพวกเขาที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="33">จากคนเศบูลุน มี 50,000 คนที่เตรียมพร้อมออกรบในสงคราม ด้วยอาวุธสงครามทุกอย่างเพื่อช่วยเหลือ ด้วยใจเดียวกัน</verse>
				<verse number="34">จากคนนัฟทาลี ผู้บังคับบัญชา 1,000 คน ซึ่งมีคนถือโล่และหอกมาด้วย 37,000 คน</verse>
				<verse number="35">จากคนดาน มีคนพร้อมทำสงคราม 28,600 คน</verse>
				<verse number="36">จากคนอาเชอร์ 40,000 คนที่พร้อมออกรบในสงคราม</verse>
				<verse number="37">และจากฟากตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดน จากคนรูเบน และคนกาด และคนมนัสเสห์ครึ่งเผ่า มี 120,000 คน พร้อมอาวุธสงครามทุกอย่าง</verse>
				<verse number="38">ทหารทั้งสิ้นเหล่านี้ พร้อมที่จะทำศึก มายังเฮโบรน ด้วยเจตนาเต็มเปี่ยมเพื่อตั้งดาวิดให้เป็นพระราชาเหนืออิสราเอลทั้งสิ้น ในทำนองเดียวกันคนอิสราเอลที่เหลืออยู่ ก็เป็นใจเดียวกันที่จะตั้งดาวิดเป็นพระราชา</verse>
				<verse number="39">เขาทั้งหลายอยู่ที่นั่นกับดาวิด 3 วัน กินและดื่ม เพราะว่าพวกพี่น้องของพวกเขาได้เตรียมไว้ให้เขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="40">ยิ่งกว่านั้นคนที่อยู่ใกล้เขาทั้งหลาย จนถึงอิสสาคาร์ และเศบูลุน และนัฟทาลีจัดอาหารบรรทุก ลา อูฐ ล่อ และวัว อาหารมากมายที่นำมาเป็น แป้ง ขนมมะเดื่อ ช่อลูกเกด เหล้าองุ่น น้ำมัน วัว และแกะ เพราะว่ามีความชื่นบานในอิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ดาวิดทรงหารือกับนายพัน นายร้อย และหัวหน้าทุกๆ คน</verse>
				<verse number="2">ดาวิดตรัสกับชุมนุมชนอิสราเอลทั้งปวงว่า “ถ้าท่านทั้งหลายเห็นดีด้วยและถ้าเป็นพระทัยของพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเรา ก็ให้พวกเราส่งคนไปทุกแห่ง ไปยังพี่น้องของพวกเราผู้ที่เหลืออยู่ในแผ่นดินอิสราเอลทั้งสิ้น และบรรดาคนที่อยู่กับพวกเขาคือบรรดาปุโรหิตและคนเลวี ผู้ซึ่งอยู่ในเมืองของเขากับชานเมือง เพื่อให้เขาทั้งหลายรวมตัวกันมาหาพวกเรา</verse>
				<verse number="3">และให้พวกเรานำหีบแห่งพระเจ้าของพวกเรามายังพวกเราอีก เพราะพวกเราไม่ได้แสวงหาสิ่งนี้ในสมัยของซาอูล”</verse>
				<verse number="4">ชุมนุมชนทั้งสิ้นนั้นก็ตกลงที่จะทำตามเพราะสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ชอบในสายตาของประชาชนทั้งหมด</verse>
				<verse number="5">เพราะฉะนั้น ดาวิดจึงประชุมอิสราเอลทั้งสิ้นตั้งแต่ชิโหร์ ลำธารแห่งอียิปต์ ถึงทางเข้าเมืองฮามัท เพื่อจะได้นำหีบแห่งพระเจ้ามาจากคีริยาทเยอาริม</verse>
				<verse number="6">ดาวิดกับอิสราเอลทั้งปวงขึ้นไปยังบาอาลาห์คือคีริยาทเยอาริม ซึ่งเป็นของยูดาห์ เพื่อจะได้นำหีบของพระเจ้าคือพระยาห์เวห์ผู้ประทับระหว่างกลางเครูบ อันเป็นหีบที่เรียกตามพระนาม มาจากที่นั่น</verse>
				<verse number="7">และเขาทั้งหลายก็บรรทุกหีบของพระเจ้าไปในเกวียนเล่มใหม่ จากเรือนของอาบีนาดับ และอุสซากับอาหิโย เป็นคนขับเกวียน</verse>
				<verse number="8">และดาวิดกับอิสราเอลทั้งปวงก็ร่าเริงกันอยู่เฉพาะพระพักตร์พระเจ้าด้วยเต็มกำลังของเขาทั้งหลาย ด้วยเพลง พิณเขาคู่ พิณใหญ่ รำมะนา ฉาบ และแตร</verse>
				<verse number="9">และเมื่อเขาทั้งหลายมาถึงลานนวดข้าวของคิโดน อุสซาก็เหยียดมือออกจับหีบไว้เพราะโคสะดุด</verse>
				<verse number="10">และพระพิโรธของพระยาห์เวห์ได้พลุ่งขึ้นต่ออุสซา และพระองค์ทรงประหารเขา เพราะเขาเหยียดมือออกแตะหีบนั้น และเขาก็ตายที่นั่นเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า</verse>
				<verse number="11">และดาวิดไม่พอพระทัยเพราะการที่พระยาห์เวห์ทรงพลุ่งทลายใส่อุสซา เขาจึงเรียกที่นั่นว่า เปเรศอุสซา จนถึงทุกวันนี้</verse>
				<verse number="12">และดาวิดทรงเกรงกลัวพระเจ้าในวันนั้น และพระองค์ตรัสว่า “ข้าจะนำหีบของพระเจ้าไปถึงข้าได้อย่างไร?”</verse>
				<verse number="13">ดาวิดจึงไม่ได้ทรงย้ายหีบไปถึงพระองค์ที่นครของดาวิด แต่ทรงนำหีบอ้อมไปที่บ้านโอเบดเอโดม คนกัท</verse>
				<verse number="14">และหีบของพระเจ้าอยู่กับครัวเรือนของโอเบดเอโดมที่เรือนของเขา 3 เดือน และพระยาห์เวห์ทรงอวยพรแก่ครัวเรือนของโอเบดเอโดม กับทั้งสิ้นซึ่งเขามีอยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ฮีรามพระราชาเมืองไทระ ได้ทรงส่งเหล่าทูตมาเฝ้าดาวิด และทรงส่งไม้สนสีดาร์ ทั้งช่างก่อและช่างไม้เพื่อจะสร้างวังสำหรับพระองค์</verse>
				<verse number="2">และดาวิดทรงทราบว่าพระยาห์เวห์ทรงตั้งพระองค์เป็นพระราชาเหนืออิสราเอล เพราะอาณาจักรของพระองค์ก็เป็นที่ยกย่องสูงส่ง เพื่อเห็นแก่อิสราเอลประชากรของพระองค์</verse>
				<verse number="3">และดาวิดทรงรับมเหสีเพิ่มขึ้นในกรุงเยรูซาเล็ม และดาวิดทรงมีโอรสและพระธิดาอีก</verse>
				<verse number="4">ต่อไปนี้เป็นรายชื่อบรรดาโอรสซึ่งพระองค์ทรงมีในเยรูซาเล็มคือชัมมุวา โชบับ นาธัน ซาโลมอน</verse>
				<verse number="5">อิบฮาร์ เอลีชูวา เอลเปเลท</verse>
				<verse number="6">โนกาห์ เนเฟก ยาเฟีย</verse>
				<verse number="7">เอลีชามา เบเอลยาดา เอลีเฟเลท</verse>
				<verse number="8">เมื่อคนฟีลิสเตียได้ยินว่าดาวิดทรงรับการเจิมเป็นพระราชาเหนืออิสราเอลทั้งปวงแล้ว คนฟีลิสเตียทั้งปวงก็ขึ้นไปแสวงหาดาวิด เมื่อดาวิดทรงทราบก็เสด็จออกไปต้านพวกเขา</verse>
				<verse number="9">คนฟีลิสเตียก็เข้ามาและปล้นในหุบเขาเรฟาอิม</verse>
				<verse number="10">ดาวิดก็ทรงทูลถามพระเจ้าว่า “ควรที่ข้าพระองค์จะขึ้นไปต่อสู้พวกฟีลิสเตียหรือ? พระองค์จะทรงมอบพวกเขาไว้ในมือของข้าพระองค์หรือ?” และพระยาห์เวห์ตรัสตอบพระองค์ว่า “จงขึ้นไป และเราจะมอบพวกเขาไว้ในมือเจ้า”</verse>
				<verse number="11">และพระองค์เสด็จขึ้นไปยังบาอัลเป-ราซิม และดาวิดทรงรบชนะเขาทั้งหลายที่นั่น และดาวิดตรัสว่า “พระเจ้าทรงพุ่งใส่เหล่าข้าศึกของข้าพเจ้าโดยมือของข้าพเจ้าเหมือนดังกระแสน้ำที่พุ่งใส่” เพราะฉะนั้นเขาจึงเรียกที่นั้นว่า บาอัลเป-ราซิม</verse>
				<verse number="12">เขาทั้งหลายก็ทิ้งบรรดารูปเคารพของพวกเขาเสียที่นั่น และดาวิดก็ทรงมีพระบัญชา และรูปเคารพเหล่านั้นก็ถูกเผา</verse>
				<verse number="13">และคนฟีลิสเตียยังมาปล้นในหุบเขานั้นอีก</verse>
				<verse number="14">และเมื่อดาวิดทูลถามพระเจ้าอีกครั้งหนึ่ง พระเจ้าตรัสตอบพระองค์ว่า “อย่าขึ้นตามพวกเขาไป จงล้อมพวกเขาและโจมตีพวกเขาที่ตรงข้ามกับหมู่ต้นยาง</verse>
				<verse number="15">และเมื่อเจ้าได้ยินเสียงกระบวนทัพอยู่ที่ยอดหมู่ต้นยางแล้ว จงออกไปรบ เพราะว่าพระเจ้าได้เสด็จออกไปข้างหน้าเจ้าเพื่อทรงประหารทัพของคนฟีลิสเตีย”</verse>
				<verse number="16">และดาวิดทรงกระทำตามที่พระเจ้าบัญชาแก่พระองค์ และพวกเขารบชนะทัพคนฟีลิสเตียตั้งแต่เมืองกิเบโอนถึงเมืองเกเซอร์</verse>
				<verse number="17">กิตติศัพท์ของดาวิดก็ลือไปสู่ประเทศทั้งปวง และพระยาห์เวห์ทรงให้ประชาชาติทั้งปวงครั่นคร้ามดาวิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ดาวิดทรงสร้างพระราชวังต่างๆ เพื่อพระองค์ในนครดาวิด และพระองค์ทรงเตรียมที่ไว้สำหรับหีบของพระเจ้าและทรงตั้งเต็นท์ไว้ให้</verse>
				<verse number="2">แล้วดาวิดตรัสว่า “นอกจากคนเลวีแล้วไม่มีใครจะหามหีบของพระเจ้าได้ เพราะว่าพระยาห์เวห์ทรงเลือกพวกเขาให้หามหีบของพระยาห์เวห์ และปรนนิบัติพระองค์ตลอดนิรันดร์”</verse>
				<verse number="3">และดาวิดทรงประชุมอิสราเอลทั้งสิ้นที่เยรูซาเล็ม เพื่อจะนำหีบของพระยาห์เวห์มาสู่ที่ของหีบนั้นซึ่งพระองค์ได้ทรงเตรียมไว้ให้</verse>
				<verse number="4">และดาวิดทรงรวบรวมเชื้อสายของอาโรนและคนเลวี</verse>
				<verse number="5">คือจากเชื้อสายของโคฮาท อุรีเอลเป็นหัวหน้าพร้อมกับพี่น้องของเขา 120 คน</verse>
				<verse number="6">จากเชื้อสายของเมรารีได้อาสายาห์เป็นหัวหน้าพร้อมกับพี่น้องของเขา 220 คน</verse>
				<verse number="7">จากเชื้อสายของเกอร์โชมได้โยเอลเป็นหัวหน้ากับพี่น้องของเขา 130 คน</verse>
				<verse number="8">จากเชื้อสายของเอลีชาฟานได้เชไมยาห์เป็นหัวหน้ากับพี่น้องของเขา 200 คน</verse>
				<verse number="9">จากเชื้อสายของเฮโบรนได้เอลีเอลเป็นหัวหน้ากับพี่น้องของเขา 80 คน</verse>
				<verse number="10">จากเชื้อสายของอุสซีเอล ได้อัมมีนาดับเป็นหัวหน้ากับพี่น้องของเขา 112 คน</verse>
				<verse number="11">แล้วดาวิดทรงเรียกศาโดกและอาบียาธาร์ปุโรหิตทั้งสอง และคนเลวีคืออุรีเอล อาสายาห์ โยเอล เชไมยาห์ เอลีเอลและอัมมีนาดับ</verse>
				<verse number="12">และตรัสกับเขาทั้งหลายว่า เจ้าทั้งหลายเป็นหัวหน้าตระกูลของคนเลวี จงชำระตัวของเจ้าให้บริสุทธิ์ ทั้งเจ้าและพี่น้องของเจ้า เพื่อพวกเจ้าจะได้นำหีบของพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลขึ้นมายังสถานที่ซึ่งเราได้จัดเตรียมไว้</verse>
				<verse number="13">เพราะพวกเจ้าไม่ได้ไปหามเสียแต่ครั้งแรก พระยาห์เวห์พระเจ้าของเราทรงพิโรธพลุ่งใส่เรา เพราะเราไม่ได้แสวงหาตามที่กำหนดไว้</verse>
				<verse number="14">แล้วเหล่าปุโรหิตและคนเลวีจึงได้ชำระตัวของเขาให้บริสุทธิ์ เพื่อจะนำหีบของพระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลขึ้นมา</verse>
				<verse number="15">และคนเลวีได้หามหีบของพระเจ้าด้วยคานหาม ดังที่โมเสสได้บัญชาไว้ตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">ดาวิดทรงบัญชาบรรดาหัวหน้าของคนเลวีให้แต่งตั้งพี่น้องของเขา ให้เป็นนักร้องพร้อมกับเล่นเครื่องดนตรี มีพิณใหญ่ พิณเขาคู่ และฉาบเพื่อร้องเพลงเสียงดังด้วยความชื่นบาน</verse>
				<verse number="17">คนเลวีจึงแต่งตั้งเฮมานบุตรโยเอล และพี่น้องของเขาคือ อาสาฟ บุตรเบเรคิยาห์ และจากเชื้อสายเมรารีพี่น้องของพวกเขาคือเอธาน บุตรคูชายาห์</verse>
				<verse number="18">พร้อมกับแต่งตั้งพี่น้องของพวกเขาในอันดับสองคือเศคาริยาห์ ยาอาซีเอล เชมิราโมท เยฮีเอล อุนนี เอลีอับ เบไนยาห์ มาอาเสยาห์ มัททีธิยาห์ เอลีเฟเลหุ และมิกเนยาห์ และโอเบดเอโดม กับเยอีเอล เป็นบรรดาคนเฝ้าประตู</verse>
				<verse number="19">เหล่านักร้องคือเฮมาน อาสาฟ เอธานเป็นคนตีฉาบทองสัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="20">เศคาริยาห์ อาซีเอล เชมิราโมท เยฮีเอล อุนนี เอลีอับ มาอาเสยาห์ และเบไนยาห์ เล่นพิณใหญ่ ตามทำนองอาลาโมท</verse>
				<verse number="21">และมัททีธิยาห์ เอลีเฟเลหุ มิกเนยาห์ โอเบดเอโดม เยอีเอล และอาซาซิยาห์เป็นผู้นำด้วยพิณเขาคู่ ตามทำนองเชมินิท</verse>
				<verse number="22">ส่วนการร้องเพลงนั้น เคนานิยาห์หัวหน้าของคนเลวีด้านดนตรี เป็นผู้สอนการร้อง เพราะเขาเข้าใจดี</verse>
				<verse number="23">เบเรคิยาห์และเอลคานาห์ เป็นนายประตูเฝ้าหีบ</verse>
				<verse number="24">เชบานิยาห์ โยชาฟัท เนธันเอล อามาสัย เศคาริยาห์ เบไนยาห์ และเอลีเอเซอร์ พวกปุโรหิตเป่าแตรหน้าหีบของพระเจ้า โอเบดเอโดมและเยฮีห์เป็นนายประตูเฝ้าหีบด้วย</verse>
				<verse number="25">ดาวิดและบรรดาผู้ใหญ่ของอิสราเอล และผู้บัญชากองพันจึงไปนำหีบพันธสัญญาของพระยาห์เวห์ขึ้นมาจากบ้านของโอเบดเอโดมด้วยความเปรมปรีดิ์</verse>
				<verse number="26">และเพราะพระเจ้าทรงช่วยคนเลวีผู้หามหีบพันธสัญญาของพระยาห์เวห์ เขาทั้งหลายก็ถวายเครื่องบูชาเป็นวัวผู้ 7 ตัวและแกะผู้ 7 ตัว</verse>
				<verse number="27">ดาวิดทรงฉลองพระองค์ผ้าป่านเนื้อละเอียด ทั้งคนเลวีทั้งปวงผู้หามหีบและบรรดานักร้องและเคนานิยาห์เป็นหัวหน้านำการร้องเพลง และดาวิดทรงเอโฟดผ้าป่าน</verse>
				<verse number="28">ดังนั้นคนอิสราเอลทั้งปวงนำหีบพันธสัญญาของพระยาห์เวห์ขึ้นมาด้วยเสียงโห่ร้อง เสียงเป่าเขาสัตว์ เสียงแตร และฉาบ และทำเพลงเสียงดังด้วยพิณใหญ่และพิณเขาคู่</verse>
				<verse number="29">เมื่อหีบพันธสัญญาของพระยาห์เวห์มาถึงนครดาวิดแล้ว มีคาลราชธิดาของซาอูลทรงมองดูทางช่องหน้าต่าง ทรงเห็นกษัตริย์ดาวิดทรงเต้นรำและทรงร่าเริงอยู่ พระนางก็ทรงดูหมิ่นพระองค์ในใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">และเขาทั้งหลายได้นำหีบของพระเจ้าเข้ามา วางไว้ภายในเต็นท์ซึ่งดาวิดได้ทรงตั้งไว้ให้ และเขาทั้งหลายถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และเครื่องศานติบูชาเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">และเมื่อดาวิดทรงถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และเครื่องศานติบูชาเสร็จแล้ว พระองค์ทรงอวยพรแก่ประชาชนในพระนามพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">และทรงแจกขนมปังคนละก้อน ขนมอินทผลัม และขนมลูกเกดคนละอัน แก่คนอิสราเอลทั้งหมด ทั้งชายและหญิง</verse>
				<verse number="4">และพระองค์ทรงตั้งคนเลวีบางคนให้เป็นผู้ปรนนิบัติหน้าหีบของพระยาห์เวห์ ให้รำลึกพระคุณ ให้ขอบพระคุณและสรรเสริญพระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอล</verse>
				<verse number="5">อาสาฟเป็นหัวหน้า และรองท่านคือเศคาริยาห์ เยอีเอล เชมิราโมท เยฮีเอล มิททีธิยาห์ เอลีอับ เบไนยาห์ โอเบดเอโดม และเยอีเอล พวกเขาเล่นพิณใหญ่และพิณเขาคู่ อาสาฟเป็นคนตีฉาบ</verse>
				<verse number="6">และเบไนยาห์กับยาฮาซีเอล ปุโรหิตทั้งสองจะเป่าแตรเรื่อยไปหน้าหีบพันธสัญญาของพระเจ้า</verse>
				<verse number="7">แล้วในวันนั้นดาวิดทรงกำหนดเป็นครั้งแรกให้มีการร้องเพลงสดุดีขอบพระคุณถวายแด่พระยาห์เวห์ โดยอาสาฟ และพี่น้องของท่าน</verse>
				<verse number="8">จงขอบพระคุณพระยาห์เวห์ จงร้องออกพระนามพระองค์ จงประกาศบรรดากิจการของพระองค์แก่ชนชาติทั้งหลาย</verse>
				<verse number="9">จงร้องเพลงถวายพระองค์ ร้องเพลงสดุดีถวายพระองค์ จงเล่าถึงการอัศจรรย์ทั้งสิ้นของพระองค์</verse>
				<verse number="10">จงสรรเสริญพระนามบริสุทธิ์ของพระองค์ ให้ใจของบรรดาผู้แสวงหาพระยาห์เวห์ยินดี</verse>
				<verse number="11">จงแสวงหาพระยาห์เวห์ และพระกำลังของพระองค์ แสวงหาพระพักตร์ของพระองค์เสมอ</verse>
				<verse number="12">จงระลึกถึงการอัศจรรย์ซึ่งพระองค์ทรงกระทำ หมายสำคัญและคำพิพากษาจากพระโอษฐ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="13">โอ เชื้อสายของอิสราเอล ผู้รับใช้ของพระองค์ ลูกหลานของยาโคบ บรรดาผู้ที่พระองค์ทรงเลือกสรร</verse>
				<verse number="14">พระองค์คือพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา คำพิพากษาของพระองค์อยู่ทั่วทั้งแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="15">จงจดจำพันธสัญญาของพระองค์อยู่เป็นนิตย์ คือพระวจนะที่พระองค์ทรงบัญชาไว้ตลอดหนึ่งพันชั่วอายุคน</verse>
				<verse number="16">คือพันธสัญญาซึ่งทรงทำไว้กับอับราฮัม และคำปฏิญาณที่ทรงให้ไว้แก่อิสอัค</verse>
				<verse number="17">ซึ่งพระองค์ทรงยืนยันอีกกับยาโคบให้เป็นกฎเกณฑ์ กับอิสราเอล ให้เป็นพันธสัญญานิรันดร์</verse>
				<verse number="18">ว่า “เราจะให้แผ่นดินคานาอันแก่เจ้า เป็นส่วนมรดกของเจ้าทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="19">เมื่อพวกท่านยังเป็นแต่คนจำนวนน้อย แค่หยิบมือ และยังเป็นแต่คนต่างด้าวในที่นั้น</verse>
				<verse number="20">พเนจรไปจากประชาชาตินี้ถึงประชาชาตินั้น จากราชอาณาจักรนี้ถึงอีกชนชาติหนึ่ง</verse>
				<verse number="21">พระองค์มิทรงยอมให้ใครบีบบังคับเขา พระองค์ทรงตักเตือนบรรดาพระราชา ด้วยเห็นแก่พวกเขา</verse>
				<verse number="22">ว่า “อย่าแตะต้องผู้ที่เราเจิมไว้ อย่าทำอันตรายผู้เผยพระวจนะของเรา”</verse>
				<verse number="23">แผ่นดินโลกทั้งสิ้น จงร้องเพลงถวายพระยาห์เวห์ จงประกาศความรอดของพระองค์ทุกๆ วัน</verse>
				<verse number="24">จงเล่าถึงพระสิริของพระองค์ ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ และการอัศจรรย์ต่างๆ ของพระองค์ ท่ามกลางชนทุกชาติ</verse>
				<verse number="25">เพราะพระยาห์เวห์นั้นยิ่งใหญ่ และทรงสมควรรับการสรรเสริญอย่างยิ่ง พระองค์ทรงเป็นที่เกรงกลัวเหนือพระทั้งปวง</verse>
				<verse number="26">เพราะพระทั้งปวงของชนชาติทั้งหลายเป็นรูปเคารพ แต่พระยาห์เวห์ทรงสร้างฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="27">พระสิริและความสง่างามอยู่เฉพาะพระพักตร์ของพระองค์ พระกำลังและความชื่นบานมีอยู่ในสถานที่ประทับของพระองค์</verse>
				<verse number="28">โอ ตระกูลของชนชาติทั้งหลายเอ๋ย จงถวายแด่พระยาห์เวห์ จงถวายพระเกียรติและพระกำลังแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="29">จงถวายพระเกียรติซึ่งควรแก่พระนามของพระองค์แด่พระยาห์เวห์ จงนำเครื่องบูชามาเข้าเฝ้าพระองค์ จงนมัสการพระยาห์เวห์ในความงดงามแห่งความบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="30">แผ่นดินโลกทั้งสิ้นเอ๋ย จงตัวสั่นเฉพาะพระพักตร์พระองค์ พิภพถูกสถาปนาแล้ว จะไม่สั่นคลอนเลย</verse>
				<verse number="31">จงให้ฟ้าสวรรค์ยินดีและแผ่นดินโลกเปรมปรีดิ์ ให้พวกเขาพูดท่ามกลางบรรดาประชาชาติว่า “พระยาห์เวห์ทรงครอบครอง”</verse>
				<verse number="32">ให้ทะเล กับสิ่งทั้งหลายที่อยู่ในนั้นคำราม ให้ทุ่งนากับทุกอย่างที่อยู่ในนั้นลิงโลด</verse>
				<verse number="33">แล้วต้นไม้ทั้งสิ้นของป่าไม้ จะร้องเพลงด้วยความยินดีเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ เพราะพระองค์เสด็จมาพิพากษาโลก</verse>
				<verse number="34">จงขอบพระคุณพระยาห์เวห์เพราะพระองค์ประเสริฐ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงนิรันดร</verse>
				<verse number="35">จงกล่าวว่า “ข้าแต่พระเจ้าแห่งความรอดของข้าพระองค์ทั้งหลาย ขอทรงช่วยข้าพระองค์ทั้งหลายให้รอด และขอทรงรวบรวมข้าพระองค์ทั้งหลายและทรงช่วยกู้ข้าพระองค์ทั้งหลายจากประชาชาติต่างๆ เพื่อข้าพระองค์ทั้งหลายจะยกย่องพระนามบริสุทธิ์ของพระองค์ และเพื่อชื่นชมในการสรรเสริญพระองค์</verse>
				<verse number="36">สาธุการแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอล ตั้งแต่นิรันดร์กาลจนถึงนิรันดร์กาล” และขอประชาชนทั้งสิ้นกล่าวว่า “อาเมน” และสรรเสริญพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="37">ดาวิดจึงทรงให้อาสาฟและพี่น้องของท่านอยู่ที่นั่นต่อหน้าหีบพันธสัญญาของพระยาห์เวห์ ให้ปรนนิบัติอยู่หน้าหีบนั้นเรื่อยไปตามงานประจำวันที่ต้องทำ</verse>
				<verse number="38">ทั้งโอเบดเอโดมและพี่น้อง 68 คนของเขาด้วย ส่วนโอเบดเอโดมบุตรเยดูธูนกับโฮสาห์ให้เป็นคนเฝ้าประตู</verse>
				<verse number="39">และพระองค์ทรงให้ศาโดกปุโรหิตกับพี่น้องของเขาผู้เป็นปุโรหิตอยู่หน้าพลับพลาแห่งพระยาห์เวห์ ซึ่งอยู่ในปูชนียสถานสูงเมืองกิเบโอน</verse>
				<verse number="40">เพื่อขึ้นไปถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวแด่พระยาห์เวห์ ที่แท่นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวในเวลาเช้าเวลาเย็นเสมอ ตามซึ่งได้บันทึกไว้ทั้งสิ้นในธรรมบัญญัติของพระยาห์เวห์ ซึ่งพระองค์ทรงบัญชาอิสราเอล</verse>
				<verse number="41">เฮมานและเยดูธูนอยู่กับเขาทั้งหลายและผู้ที่เหลืออยู่ที่ถูกเลือก และระบุชื่อไว้ให้สรรเสริญแด่พระยาห์เวห์เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงอยู่นิรันดร</verse>
				<verse number="42">และพร้อมกับพวกเขา เฮมานและเยดูธูนมีแตรและฉาบเพื่อบรรเลง และเครื่องดนตรีอื่นๆ สำหรับเพลงของพระเจ้า บุตรหลานของเยดูธูนเป็นคนเฝ้าประตู</verse>
				<verse number="43">และประชาชนทั้งปวงต่างก็ไปยังบ้านของตน และดาวิดเสด็จกลับเพื่อทรงอวยพรแด่เชื้อพระวงศ์ของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">อยู่มาเมื่อดาวิดประทับในพระราชวังของพระองค์ ดาวิดตรัสกับนาธันผู้เผยพระวจนะว่า “ดูสิ เราอยู่ในบ้านทำด้วยไม้สนสีดาร์ แต่หีบพันธสัญญาของพระยาห์เวห์อยู่ภายใต้ม่านเต็นท์”</verse>
				<verse number="2">และนาธันทูลดาวิดว่า “ขอฝ่าพระบาททรงทำทั้งสิ้นตามพระทัยของฝ่าพระบาท เพราะพระเจ้าทรงอยู่กับฝ่าพระบาท”</verse>
				<verse number="3">แต่ต่อมาในคืนวันนั้นเอง พระวจนะของพระเจ้ามาถึงนาธันว่า</verse>
				<verse number="4">“จงไปบอกดาวิดผู้รับใช้ของเราว่า ‘พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า เจ้าจะไม่เป็นผู้สร้างนิเวศให้เราอยู่</verse>
				<verse number="5">เพราะเราไม่เคยอยู่ในนิเวศนับแต่วันที่เราพาอิสราเอลขึ้นมาจนกระทั่งวันนี้ แต่เราได้ไปจากเต็นท์นี้ถึงเต็นท์โน้น และจากพลับพลาแห่งนี้ถึงแห่งโน้น</verse>
				<verse number="6">ในที่ทั้งปวงที่เราเคลื่อนไปมากับอิสราเอลทั้งหมด เราเคยพูดสักคำกับผู้วินิจฉัยของอิสราเอลสักคน ผู้ที่เราได้บัญชาให้เลี้ยงดูประชากรของเราหรือว่า “ทำไมพวกเจ้าไม่ได้สร้างนิเวศด้วยไม้สนสีดาร์ให้แก่เรา?” ’</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้นบัดนี้เจ้าจงกล่าวแก่ดาวิดผู้รับใช้ของเราว่า ‘พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า เราได้เอาเจ้ามาจากทุ่งหญ้าจากการตามฝูงแพะแกะ เพื่อให้เจ้าเป็นผู้นำเหนืออิสราเอลประชากรของเรา</verse>
				<verse number="8">และเราได้อยู่กับเจ้าในทุกที่ที่เจ้าไป และได้กำจัดศัตรูทั้งหลายของเจ้าให้พ้นหน้าเจ้า และเราจะให้เจ้ามีชื่อเหมือนกับชื่อของบรรดาผู้ยิ่งใหญ่ในโลก</verse>
				<verse number="9">และเราจะกำหนดที่หนึ่งให้อิสราเอลประชากรของเรา และเราจะสถาปนาเขาไว้ ให้อยู่ในที่ของเขาเอง และไม่มีใครรบกวนเขาอีก และบรรดาคนชั่วจะไม่มาทำร้ายดังแต่ก่อน</verse>
				<verse number="10">ตั้งแต่สมัยเมื่อเราบัญชาเหล่าผู้วินิจฉัยให้อยู่เหนืออิสราเอลประชากรของเรา และเราจะปราบศัตรูทั้งสิ้นของเจ้า ยิ่งกว่านั้นอีก เราแจ้งแก่เจ้าว่า พระยาห์เวห์จะทรงสร้างราชวงศ์ ให้เจ้า</verse>
				<verse number="11">และเมื่อวันของเจ้าครบแล้ว เจ้าจะไปอยู่กับบรรพบุรุษของเจ้า เราจะแต่งตั้งเชื้อสายคนหนึ่งของเจ้าที่จะมาภายหลัง สืบต่อจากเจ้าผู้ที่อยู่ในพวกบุตรของเจ้า เราจะสถาปนาอาณาจักรของเขา</verse>
				<verse number="12">เขาจะเป็นผู้สร้างนิเวศให้เรา และเราจะสถาปนาบัลลังก์ของเขาไว้ตลอดนิรันดร์</verse>
				<verse number="13">เราจะเป็นบิดาของเขา และเขาจะเป็นบุตรของเรา เราจะไม่นำความรักมั่นคงของเราไปจากเขาเสีย อย่างที่เราเอาไปจากคนที่อยู่ก่อนเจ้านั้น</verse>
				<verse number="14">แต่เราจะให้เขาตั้งอยู่ในนิเวศของเรา และในอาณาจักรของเราตลอดนิรันดร์ เราจะสถาปนาบัลลังก์ของเขาไว้นิรันดร’ ”</verse>
				<verse number="15">นาธันก็กราบทูลดาวิดตามถ้อยคำเหล่านี้ทั้งสิ้นและตามนิมิตนี้ทั้งหมด</verse>
				<verse number="16">แล้วกษัตริย์ดาวิดก็เสด็จไปประทับเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ และกราบทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้า ข้าพระองค์เป็นใคร และพงศ์พันธุ์ของข้าพระองค์เป็นใครเล่า ที่พระองค์ทรงนำข้าพระองค์มาไกลเช่นนี้?</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่พระเจ้า สิ่งนี้เป็นสิ่งเล็กน้อยในสายพระเนตรของพระองค์ พระองค์ยังตรัสถึงราชวงศ์ของผู้รับใช้ของพระองค์ในอนาคตอีก และทรงมองข้าพระองค์เสมือนผู้มีศักดิ์สูง ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้า</verse>
				<verse number="18">ดาวิดจะทูลอะไรแก่พระองค์ได้อีกในเรื่องเกียรติ ที่ได้ประทานแก่ผู้รับใช้ของพระองค์? เพราะพระองค์เองทรงรู้จักผู้รับใช้ของพระองค์</verse>
				<verse number="19">ข้าแต่พระยาห์เวห์ เพื่อทรงเห็นแก่ผู้รับใช้ของพระองค์ และตามพระทัยของพระองค์เอง พระองค์ทรงกระทำการยิ่งใหญ่นี้ทั้งสิ้น เพื่อการยิ่งใหญ่ทั้งหมดจะเป็นที่รู้กันทั่วไป</verse>
				<verse number="20">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ไม่มีใครเหมือนพระองค์ ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากพระองค์ ตามที่ข้าพระองค์ทั้งหลายได้ยินกับหูของพวกข้าพระองค์</verse>
				<verse number="21">ใครจะเหมือนอิสราเอลประชากรของพระองค์ ชนชาติเดียวในโลกที่พระเจ้าเสด็จไปไถ่ให้เป็นประชากรของพระองค์ เพื่อทรงทำให้พระองค์ทรงมีพระนามที่ยิ่งใหญ่และน่าเกรงกลัว โดยทรงขับไล่ชนชาติทั้งหลายให้พ้นหน้าประชากรของพระองค์ ผู้ซึ่งพระองค์ทรงไถ่จากอียิปต์?</verse>
				<verse number="22">และพระองค์ทรงให้อิสราเอลประชากรของพระองค์เป็นประชากรของพระองค์ตลอดนิรันดร์ และข้าแต่พระยาห์เวห์พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="23">ข้าแต่พระยาห์เวห์ บัดนี้ขอให้พระดำรัสซึ่งพระองค์ตรัสเกี่ยวกับผู้รับใช้ของพระองค์ และราชวงศ์ดำรงอยู่ตลอดนิรันดร์ และขอพระองค์ทรงกระทำตามที่พระองค์ตรัส</verse>
				<verse number="24">และขอพระนามของพระองค์ดำรงมั่นคงและเกรียงไกรตลอดนิรันดร์ว่า “พระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าแห่งอิสราเอลคือพระเจ้าของอิสราเอล” และราชวงศ์ของดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์จะถูกสถาปนาไว้เฉพาะพระพักตร์ของพระองค์</verse>
				<verse number="25">เพราะข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ พระองค์ทรงสำแดงแก่ผู้รับใช้ของพระองค์ว่า พระองค์จะทรงสร้างราชวงศ์ให้ เพราะฉะนั้นผู้รับใช้ของพระองค์จึงสามารถอธิษฐานเฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="26">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์ทรงเป็นพระเจ้า และพระองค์ทรงสัญญาสิ่งนี้ต่อผู้รับใช้ของพระองค์</verse>
				<verse number="27">เพราะฉะนั้นขอให้เป็นที่พอพระทัยพระองค์ ที่จะทรงอวยพรแก่ราชวงศ์ของผู้รับใช้ของพระองค์ เพื่อราชวงศ์นั้นจะดำรงอยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์นิรันดร เพราะว่าข้าแต่พระยาห์เวห์ สิ่งใดที่พระองค์ทรงอวยพรสิ่งนั้นก็รับพระพรตลอดนิรันดร์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ต่อมาดาวิดทรงโจมตีคนฟีลิสเตียทรงปราบพวกเขา และทรงยึดเมืองกัทและหัวเมืองต่างๆ ของเมืองนั้นจากมือคนฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="2">และพระองค์ทรงชนะโมอับและคนโมอับก็เป็นข้ารับใช้ของดาวิดและนำบรรณาการมาถวาย</verse>
				<verse number="3">ดาวิดทรงโจมตีฮาดัดเอเซอร์พระราชาของเมืองโศบาห์ด้วย ในทางไปเมืองฮามัท ขณะเมื่อพระองค์เสด็จไปตั้งกำลัง ของพระองค์ที่แม่น้ำยูเฟรติส</verse>
				<verse number="4">และดาวิดทรงยึดรถรบจากท่านมา 1,000 คัน พลม้า 7,000 คน และทหารราบ 20,000 คน และดาวิดทรงตัดเอ็นโคนขาม้ารถรบเสียสิ้น แต่ทรงเหลือไว้ให้พอแก่รถรบ 100 คัน</verse>
				<verse number="5">และเมื่อคนซีเรียแห่งเมืองดามัสกัสมาช่วยฮาดัดเอเซอร์ พระราชาแห่งเมืองโศบาห์ ดาวิดทรงประหารคนซีเรียเสีย 22,000 คน</verse>
				<verse number="6">แล้วดาวิดทรงตั้งกองทหารรักษาการในซีเรีย แห่งเมืองดามัสกัส และคนซีเรียเป็นข้ารับใช้ของดาวิด และนำบรรณาการมาถวาย พระยาห์เวห์ประทานชัยชนะแก่ดาวิดทุกแห่งที่พระองค์เสด็จไป</verse>
				<verse number="7">ดาวิดทรงนำโล่ทองคำที่ผู้รับใช้ของฮาดัดเอเซอร์ถือมาที่เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="8">ดาวิดทรงนำทองสัมฤทธิ์เป็นอันมากจากทิบหาทและจากคูน เมืองทั้งสองของฮาดัดเอเซอร์ ซึ่งซาโลมอนทรงใช้สร้างอ่างสาครทองสัมฤทธิ์และเสาหาน และเครื่องใช้ทองสัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="9">เมื่อโทอูพระราชาแห่งเมืองฮามัททรงได้ยินว่า ดาวิดทรงชนะกองทัพทั้งสิ้นของฮาดัดเอเซอร์ พระราชาแห่งเมืองโศบาห์แล้ว</verse>
				<verse number="10">พระองค์ทรงใช้ฮาโดรัมโอรสของพระองค์ไปเฝ้ากษัตริย์ดาวิดเพื่อรับเสด็จ และถวายพระพรที่พระองค์ทรงรบกับฮาดัดเอเซอร์และทรงชนะ เพราะว่าฮาดัดเอเซอร์เคยสู้รบกับโทอู และพระองค์ทรงส่งภาชนะทุกอย่างที่ทำด้วยทองคำ ด้วยเงิน และด้วยทองสัมฤทธิ์มาถวาย</verse>
				<verse number="11">และกษัตริย์ดาวิดทรงแยกถวายสิ่งเหล่านี้แด่พระยาห์เวห์พร้อมกับเงิน และทองคำซึ่งพระองค์ทรงนำมาจากประชาชาติทั้งปวงจากเอโดม โมอับ คนอัมโมน คนฟีลิสเตีย และอามาเลข</verse>
				<verse number="12">และอาบีชัยบุตรนางเศรุยาห์ประหารคนเอโดม 18,000 คนที่หุบเขาเกลือ</verse>
				<verse number="13">และท่านตั้งกองทหารประจำป้อมในเอโดม และคนเอโดมทั้งสิ้นจึงเป็นข้ารับใช้ของดาวิด และพระยาห์เวห์ประทานชัยชนะแก่ดาวิดทุกแห่งที่พระองค์เสด็จไป</verse>
				<verse number="14">ดาวิดจึงครองราชย์เหนืออิสราเอลทั้งสิ้น และพระองค์ทรงให้ความยุติธรรมและความเที่ยงธรรมแก่ประชาชนของพระองค์ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="15">และโยอาบบุตรนางเศรุยาห์เป็นผู้บัญชาการกองทัพ และเยโฮชาฟัทบุตรอาหิลูดเป็นเจ้ากรมสารบรรณ</verse>
				<verse number="16">และศาโดกบุตรอาหิทูบและอาหิเมเลคบุตรอาบียาธาร์เป็นพวกปุโรหิต และชาวะชาเป็นราชเลขา</verse>
				<verse number="17">และเบไนยาห์บุตรเยโฮยาดาอยู่เหนือคนเคเรธีและคนเปเลท และบรรดาโอรสของดาวิดก็เป็นบรรดาผู้นำในราชการของพระราชา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">และอยู่ต่อมาภายหลังนี้ นาหาชพระราชาของคนอัมโมนสิ้นพระชนม์ และโอรสของพระองค์ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
				<verse number="2">และดาวิดตรัสว่า “เราจะซื่อตรงต่อฮานูนโอรสของนาหาช เพราะว่าบิดาของท่านได้ซื่อตรงต่อเรา” ดาวิดจึงทรงส่งคณะทูตไปปลอบโยนท่านเกี่ยวกับบิดาของท่าน และพวกข้าราชการของดาวิดก็มายังฮานูนในแผ่นดินของคนอัมโมน เพื่อจะปลอบโยนท่าน</verse>
				<verse number="3">แต่บรรดาเจ้านายของคนอัมโมนทูลฮานูนว่า “ฝ่าพระบาทดำริว่า ดาวิดส่งพวกผู้ปลอบโยนมาหาฝ่าพระบาทเพราะทรงให้เกียรติพระราชบิดาของฝ่าพระบาทเช่นนั้นหรือ? เหล่าข้าราชการของท่านมาหาฝ่าพระบาทเพื่อค้นหาและคว่ำและสอดแนมแผ่นดินไม่ใช่หรือ?”</verse>
				<verse number="4">ฮานูนจึงจับเหล่าข้าราชการของดาวิดและทรงโกนพวกเขาเสีย และทรงตัดเครื่องแต่งกายเสียที่ตรงกลางจนถึงสะโพก และทรงปล่อยพวกเขากลับไป</verse>
				<verse number="5">เมื่อมีบางคนไปทูลดาวิดถึงเรื่องคนเหล่านั้น พระองค์ก็ทรงใช้ให้ไปหาพวกเขา เพราะคนเหล่านั้นอายมาก และพระราชาตรัสว่า “จงพักอยู่ที่เมืองเยรีโคจนกว่าเคราของท่านทั้งหลายจะขึ้น แล้วค่อยกลับมา”</verse>
				<verse number="6">เมื่อคนอัมโมนเห็นว่า ได้ทำตนให้เป็นที่เกลียดชังแก่ดาวิด ฮานูนและคนอัมโมนจึงส่งเงินหนัก 34,000 กิโลกรัมไปจ้างรถรบ และทหารม้าจากเมโสโปเตเมีย จากอารัมมาอาคาห์ และจากโศบาห์</verse>
				<verse number="7">เขาจ้างรถรบ 32,000 คัน และพระราชาแห่งเมืองมาอาคาห์กับทหารของพระองค์ มาตั้งค่ายอยู่ที่หน้าเมืองเมเดบา และคนอัมโมนก็รวบรวมกันมาจากหัวเมืองต่างๆ ของเขาทั้งหลาย มาทำสงคราม</verse>
				<verse number="8">เมื่อดาวิดทรงทราบจึงใช้โยอาบ และกองทัพนักรบทั้งสิ้นไป</verse>
				<verse number="9">คนอัมโมนออกมาจัดทัพที่ทางเข้าประตูเมือง ส่วนบรรดาพระราชาก็ยกมาอยู่ที่ท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="10">เมื่อโยอาบเห็นว่าการศึกนั้นขนาบอยู่ข้างหน้าและข้างหลัง ท่านจึงคัดเอาคนอิสราเอลที่สรรไว้แล้วและจัดทัพเข้าไปต่อสู้คนซีเรีย</verse>
				<verse number="11">ส่วนทหารที่เหลือ ท่านก็มอบไว้ในการบัญชาของอาบีชัยน้องชายของท่าน คนเหล่านั้นก็จัดเข้าสู้คนอัมโมน</verse>
				<verse number="12">และท่านพูดว่า “ถ้ากำลังคนซีเรียแข็งเหลือกำลังของเราแล้ว ให้เจ้ามาช่วยเรา แต่ถ้ากำลังคนอัมโมนแข็งเกินกำลังของเจ้า เราจะช่วยเจ้า</verse>
				<verse number="13">จงกล้าหาญ และให้เราเข้มแข็งเพื่อชนชาติของเรา และเพื่อเมืองทั้งหลายของพระเจ้าของเรา และขอพระยาห์เวห์ทรงกระทำสิ่งที่พระองค์ทรงเห็นชอบ”</verse>
				<verse number="14">ดังนั้นโยอาบและกำลังทหารที่อยู่กับท่านเข้ามาใกล้ข้างหน้าคนซีเรียเพื่อสู้รบกัน และเขาทั้งหลายก็แตกหนีไปต่อหน้าท่าน</verse>
				<verse number="15">และเมื่อคนอัมโมนเห็นว่าคนซีเรียหนีไปแล้ว พวกเขาก็หนีไปจากอาบีชัยน้องชายของโยอาบด้วย และเข้าไปในเมือง แล้วโยอาบก็กลับไปเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="16">แต่เมื่อคนซีเรียเห็นว่าเขาพ่ายแพ้แก่อิสราเอล เขาจึงส่งคณะทูตไปนำคนซีเรีย ซึ่งอยู่ที่ฟากตะวันออกของแม่น้ำยูเฟรติสมา มีโชฟัคผู้บังคับบัญชากองทัพของฮาดัดเอเซอร์เป็นทัพหน้า</verse>
				<verse number="17">และเมื่อดาวิดทรงทราบ พระองค์ก็ทรงรวมอิสราเอลทั้งสิ้นเข้าด้วยกัน และข้ามแม่น้ำจอร์แดนมาหาพวกเขา และจัดทัพต่อสู้กับเขา และเมื่อดาวิดทรงจัดทัพปะทะกับคนซีเรีย เขาทั้งหลายก็ต่อสู้กับพระองค์</verse>
				<verse number="18">และคนซีเรียก็หนีไปต่อหน้าอิสราเอล และดาวิดทรงประหารคนซีเรียคือคนของรถรบ 7,000 คน และทหารราบ 40,000 คน และฆ่าโชฟัคผู้บัญชาการกองทัพนั้นด้วย</verse>
				<verse number="19">และเมื่อเหล่าข้าราชการของฮาดัดเอเซอร์เห็นว่าพวกเขาพ่ายแพ้ต่ออิสราเอล เขาก็ยอมสงบศึกกับดาวิด และรับใช้พระองค์ คนซีเรียจึงไม่ยอมช่วยคนอัมโมนอีกต่อไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ครั้นถึงฤดูใบไม้ผลิ เมื่อบรรดากษัตริย์ยกกองทัพออกไปรบ โยอาบก็นำกองทัพไปทำลายแผ่นดินของคนอัมโมน และมาล้อมเมืองรับบาห์ไว้แต่ดาวิดประทับที่เยรูซาเล็ม และโยอาบก็โจมตีเมืองรับบาห์ และคว่ำเมืองนั้นเสีย</verse>
				<verse number="2">และดาวิดทรงถอดมงกุฎจากพระเศียรของพระราชาของเขาทั้งหลาย และทรงพบว่า มงกุฎนั้นมีทองคำหนักประมาณ 34 กิโลกรัมมีเพชรพลอยและทรงสวมบนพระเศียรของดาวิด และพระองค์ทรงนำของที่ริบจากเมืองนั้นมามากมาย</verse>
				<verse number="3">พระองค์ทรงนำประชาชนที่อยู่ในเมืองนั้นออกมา ตั้งพวกเขาให้ทำงานหนักอยู่กับเลื่อย และเหล็กขุดและขวาน และดาวิดทรงกระทำเช่นนั้นแก่เมืองทั้งสิ้นของคนอัมโมน แล้วดาวิดกับประชาชนทั้งปวงก็กลับสู่เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="4">อยู่มาภายหลัง เกิดสงครามขึ้นกับคนฟีลิสเตียที่เมืองเกเซอร์ แล้วสิบเบคัยตระกูลหุชาห์สังหารสิปปัยผู้เป็นเชื้อสายของคนยักษ์เสีย และคนฟีลิสเตียก็ถูกปราบ</verse>
				<verse number="5">แล้วมีสงครามกับคนฟีลิสเตียอีก และเอลฮานันบุตรยาอีร์ฆ่าลามี น้องชายของโกลิอัทชาวกัทเสีย ผู้มีหอกด้ามโตเท่าไม้กระพั่นทอผ้า</verse>
				<verse number="6">และมีสงครามที่เมืองกัทอีก มีชายคนหนึ่งรูปร่างใหญ่โต ผู้ที่นิ้วมือข้างละ 6 นิ้ว และนิ้วเท้าข้างละ 6 นิ้ว จำนวน 24 นิ้ว และเขามีเชื้อสายมาจากคนยักษ์ด้วย</verse>
				<verse number="7">และเมื่อเขาท้าทายอิสราเอล โยนาธานบุตรชิเมอี พระเชษฐาของดาวิดก็ประหารเขาเสีย</verse>
				<verse number="8">คนเหล่านี้สืบเนื่องมาจากคนยักษ์ในเมืองกัท และพวกเขาล้มตายด้วยพระหัตถ์ของดาวิดและด้วยมือข้าราชการของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ซาตานยืนขึ้นต่อสู้อิสราเอล และดลใจให้ดาวิดนับจำนวนอิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ดาวิดจึงตรัสกับโยอาบและบรรดาผู้นำของกองทัพว่า “จงไปนับอิสราเอลตั้งแต่เมืองเบเออร์เชบาถึงเมืองดาน แล้วนำรายงานมาให้เรา เพื่อจะได้ทราบจำนวนรวมของเขาทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="3">แต่โยอาบทูลว่า “ขอพระยาห์เวห์ทรงเพิ่มประชากรของพระองค์อีกร้อยเท่าของที่มีอยู่แล้ว ข้าแต่พระราชาเจ้านายของข้าพระบาท แต่พวกทหารเป็นผู้รับใช้ของเจ้านายของข้าพระบาทไม่ใช่หรือ? ทำไมเจ้านายของข้าพระบาททรงต้องการเช่นนี้? ทำไมพระองค์จึงทรงนำความผิดบาปมาสู่อิสราเอล?”</verse>
				<verse number="4">แต่โยอาบขัดรับสั่งไม่ได้จึงจากไป และไปทั่วในอิสราเอลทั้งสิ้น และกลับมายังเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="5">และโยอาบถวายจำนวนรวมจากจำนวนประชาชนที่นับได้แก่ดาวิด ในอิสราเอลทั้งสิ้นมี 1,100,000 คนที่ชักดาบ และในยูดาห์มี 470,000 คนที่ชักดาบ</verse>
				<verse number="6">แต่ในการนับนั้นท่านไม่ได้รวมเลวีและเบนยามิน เพราะว่าพระบัญชาของพระราชาเป็นที่น่าเกลียดแก่โยอาบ</verse>
				<verse number="7">แต่พระเจ้าไม่พอพระทัยในเรื่องนี้ และพระองค์ทรงลงโทษอิสราเอล</verse>
				<verse number="8">และดาวิดทูลพระเจ้าว่า “ข้าพระองค์ได้ทำบาปใหญ่ยิ่งในการที่ข้าพระองค์ได้ทำสิ่งนี้ แต่บัดนี้ขอทรงให้อภัยความบาปชั่วของผู้รับใช้ของพระองค์ เพราะข้าพระองค์ได้ทำการอย่างโง่เขลามาก”</verse>
				<verse number="9">และพระยาห์เวห์ตรัสกับกาดผู้ทำนายของดาวิดว่า</verse>
				<verse number="10">“จงไปบอกดาวิดว่า ‘พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า เราเสนอเจ้าสามประการจงเลือกเอาประการหนึ่ง เพื่อเราจะได้ทำต่อเจ้า’ ”</verse>
				<verse number="11">กาดจึงเข้าเฝ้าดาวิดและกราบทูลพระองค์ว่า “พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า จงเลือกสำหรับเจ้าเอง</verse>
				<verse number="12">คือกันดารอาหาร 3 ปี หรือการกวาดล้างโดยศัตรูของเจ้า 3 เดือนขณะที่ดาบของศัตรูจะไล่ทันเจ้า หรือดาบของพระยาห์เวห์ 3 วันคือโรคระบาดบนแผ่นดิน และทูตของพระยาห์เวห์ทำลายทั่วไปในเขตแดนทั้งสิ้นของอิสราเอล บัดนี้ขอทรงพิจารณาดูว่าจะให้ข้าพระบาทกลับไปทูลพระองค์ผู้ทรงส่งข้าพระบาทมาว่าประการใด”</verse>
				<verse number="13">แล้วดาวิดตรัสกับกาดว่า “เรามีความทุกข์ใจมาก ขอให้เราตกเข้าไปอยู่ในพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์ เพราะพระกรุณาของพระองค์ใหญ่ยิ่งนัก แต่ขออย่าให้เราตกเข้าไปในมือของมนุษย์เลย”</verse>
				<verse number="14">ดังนั้นพระยาห์เวห์ทรงให้โรคระบาดเกิดขึ้นในอิสราเอล และคนอิสราเอลล้มตาย 70,000 คน</verse>
				<verse number="15">และพระเจ้าทรงใช้ทูตสวรรค์ไปยังเยรูซาเล็มเพื่อจะทำลายเสีย แต่เมื่อท่านจะลงมือทำลาย พระยาห์เวห์ทรงเห็นและพระองค์ทรงกลับพระทัยในเหตุร้ายนั้น และพระองค์ตรัสกับทูตผู้กำลังทำลายนั้นว่า “พอแล้ว ยับยั้งมือของเจ้า” ส่วนทูตของพระยาห์เวห์ก็กำลังยืนอยู่ที่ลานนวดข้าวของโอรนันคนเยบุส</verse>
				<verse number="16">และดาวิดแหงนพระพักตร์เห็นทูตของพระยาห์เวห์ ยืนระหว่างแผ่นดินโลกและฟ้าสวรรค์ และในมือถือดาบที่ชักออกชี้เหนือเยรูซาเล็ม แล้วดาวิดและพวกผู้ใหญ่สวมผ้ากระสอบซบหน้าลง</verse>
				<verse number="17">และดาวิดทูลพระเจ้าว่า “ข้าพระองค์เองไม่ใช่หรือที่บัญชาให้นับประชาชน? ข้าพระองค์เองเป็นผู้ได้ทำบาป และได้ทำความชั่วร้ายจริงๆ แต่บรรดาแกะเหล่านี้พวกเขาได้ทำอะไร? ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอพระหัตถ์ของพระองค์อยู่เหนือข้าพระองค์ และพงศ์พันธุ์ของบิดาข้าพระองค์ แต่ขออย่าให้โรคร้ายนั้นอยู่ท่ามกลางประชากรของพระองค์”</verse>
				<verse number="18">แล้วทูตของพระยาห์เวห์บัญชาให้กาดทูลดาวิดว่า ให้ดาวิดเสด็จขึ้นไปสร้างแท่นบูชาถวายแด่พระยาห์เวห์ที่ลานนวดข้าวของโอรนันคนเยบุส</verse>
				<verse number="19">ดาวิดจึงเสด็จขึ้นไปตามคำของกาด ซึ่งท่านทูลในพระนามของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="20">โอรนันหันมาเห็นทูตสวรรค์ บุตรชายสี่คนของท่านที่อยู่กับท่านก็ซ่อนตัวเสีย ส่วนโอรนันนวดข้าวสาลีต่อ</verse>
				<verse number="21">เมื่อดาวิดเสด็จมายังโอรนัน โอรนันมองเห็นดาวิด และออกไปจากลานนวดข้าว ถวายบังคมดาวิดด้วยซบหน้าลงถึงดิน</verse>
				<verse number="22">และดาวิดตรัสกับโอรนันว่า “จงให้ที่ลานนวดข้าวแก่เรา เพื่อเราจะสร้างแท่นบูชาถวายแด่พระยาห์เวห์บนนั้น จงให้แก่เราตามราคาเต็ม เพื่อว่าภัยพิบัตินั้นจะได้หมดไปจากประชาชน”</verse>
				<verse number="23">แล้วโอรนันทูลดาวิดว่า “ทรงรับไปเถิดพ่ะย่ะค่ะ และขอพระราชาเจ้านายของข้าพระบาททำสิ่งที่พระองค์ทรงเห็นชอบเถิด และข้าพระบาทขอถวายโคสำหรับเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และถวายเลื่อนนวดข้าวให้เป็นฟืน แล้วข้าวสาลีเป็นธัญบูชา ข้าพระบาทขอถวายหมด”</verse>
				<verse number="24">แต่กษัตริย์ดาวิดตรัสกับโอรนันว่า “ไม่ได้ แต่เราจะซื้อแน่ๆ ตามราคาเต็ม เพราะเราจะไม่เอาของของเจ้าถวายพระยาห์เวห์ หรือถวายสิ่งที่เราได้มาเปล่าๆ เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว”</verse>
				<verse number="25">ดาวิดจึงทรงให้โอรนันเป็นทองคำน้ำหนักประมาณ 7 กิโลกรัมเพื่อที่นั้น</verse>
				<verse number="26">ดาวิดก็ทรงสร้างแท่นบูชาถวายแด่พระยาห์เวห์ที่นั่น และทรงถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและเครื่องศานติบูชา และร้องทูลต่อพระยาห์เวห์และพระองค์ทรงตอบพระองค์ด้วยไฟจากสวรรค์บนแท่นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="27">แล้วพระยาห์เวห์ทรงบัญชาทูตสวรรค์ และท่านก็เอาดาบใส่ฝักเสีย</verse>
				<verse number="28">ครั้งนั้น เมื่อดาวิดทรงเห็นว่าพระยาห์เวห์ทรงตอบพระองค์ที่ลานนวดข้าวของโอรนันคนเยบุส พระองค์ก็ทรงถวายสัตวบูชาที่นั่น</verse>
				<verse number="29">เพราะพลับพลาของพระยาห์เวห์ซึ่งโมเสสสร้างขึ้นในถิ่นทุรกันดาร และแท่นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวในเวลานั้นอยู่ในปูชนียสถานสูงที่กิเบโอน</verse>
				<verse number="30">แต่ดาวิดไม่สามารถเสด็จไปที่นั่นเพื่อทูลถามพระเจ้าเพราะ พระองค์ทรงกลัวดาบของทูตของพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">แล้วดาวิดตรัสว่า “นี่คือที่สำหรับพระนิเวศของพระยาห์เวห์พระเจ้า นี่จะเป็นที่สำหรับแท่นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวของอิสราเอล”</verse>
				<verse number="2">ดาวิดทรงบัญชาให้รวบรวมคนต่างด้าวที่อยู่ในแผ่นดินอิสราเอล และพระองค์ทรงจัดคนสกัดหินให้เตรียมหินสกัดเพื่อสร้างพระนิเวศของพระเจ้า</verse>
				<verse number="3">ดาวิดยังทรงเตรียมเหล็กเป็นจำนวนมาก เพื่อเป็นตะปูของบานประตูรั้วและเป็นเหล็กหนีบ ทั้งทองสัมฤทธิ์เป็นจำนวนมากเหลือที่จะชั่งได้</verse>
				<verse number="4">และไม้สนสีดาร์นับไม่ถ้วน เพราะว่าชาวไซดอน และชาวไทระ นำไม้สนสีดาร์จำนวนมากมายมาถวายดาวิด</verse>
				<verse number="5">เพราะดาวิดตรัสว่า “ซาโลมอนบุตรของเรายังหนุ่มและอ่อนประสบการณ์ และพระนิเวศซึ่งจะสร้างถวายพระยาห์เวห์นั้นต้องงดงามอย่างยิ่ง มีชื่อเสียงและสง่าราศีท่ามกลางบรรดาประเทศทั้งหมด เพราะฉะนั้นเราจึงจะจัดเตรียมไว้” ดาวิดจึงทรงเตรียมไว้มากมายก่อนพระองค์สิ้นพระชนม์</verse>
				<verse number="6">แล้วพระองค์ทรงเรียกซาโลมอนราชโอรสของพระองค์ และกำชับท่านให้สร้างพระนิเวศถวายพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="7">ดาวิดรับสั่งกับซาโลมอนโอรสของพระองค์ว่า “ลูกเอ๋ย เรามีใจประสงค์จะสร้างพระนิเวศถวายพระนามแห่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="8">แต่มีพระดำรัสของพระยาห์เวห์มายังเราว่า ‘เจ้าได้ทำให้โลหิตตกมาก และได้ทำสงครามใหญ่โต เจ้าอย่าสร้างพระนิเวศเพื่อนามของเราเลย เพราะเจ้าได้ทำให้โลหิตตกเป็นอันมากต่อหน้าเราบนแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="9">นี่แน่ะ บุตรชายคนหนึ่งจะเกิดมาแก่เจ้า เขาจะเป็นคนแห่งความสงบ เราจะให้ความสงบแก่เขาให้พ้นจากศัตรูทั้งสิ้นของเขารอบด้าน เพราะเขาจะมีชื่อว่าซาโลมอน และเราจะให้สวัสดิภาพและความสงบแก่อิสราเอลในสมัยของเขา</verse>
				<verse number="10">เขาจะสร้างนิเวศเพื่อนามของเรา เขาจะเป็นบุตรชายของเรา และเราจะเป็นบิดาของเขา และเราจะสถาปนาบัลลังก์แห่งราชอาณาจักรของเขาเหนืออิสราเอลตลอดนิรันดร’</verse>
				<verse number="11">นี่แหละ ลูกของข้าเอ๋ย ขอพระยาห์เวห์สถิตอยู่กับเจ้า และขอให้เจ้ามีความสำเร็จ สร้างพระนิเวศของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ตามพระดำรัสเกี่ยวกับเจ้า</verse>
				<verse number="12">ขอเพียงพระยาห์เวห์ประทานให้เจ้ามีความเฉลียวฉลาด และความเข้าใจและทรงให้เจ้าปกครองอิสราเอล เพื่อให้เจ้ารักษาธรรมบัญญัติของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า</verse>
				<verse number="13">แล้วเจ้าจะประสบความสำเร็จ ถ้าเจ้าจะระมัดระวังที่จะปฏิบัติตามกฎเกณฑ์และกฎหมาย ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสสเกี่ยวกับอิสราเอล จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด อย่ากลัวและอย่าหวาดหวั่นเลย</verse>
				<verse number="14">และนี่แน่ะ เราได้จัดเตรียมไว้เพื่อพระนิเวศของพระยาห์เวห์ด้วยความเหนื่อยยาก เป็นทองคำหนัก 3,400 ตัน เงินหนัก 34,000 ตัน ทองสัมฤทธิ์และเหล็กเหลือที่จะชั่ง เพราะมีมากมาย เราเตรียมไม้และหินด้วย เจ้าจะเพิ่มเติมอีกก็ได้</verse>
				<verse number="15">ยิ่งกว่านั้นเจ้ามีคนทำงานมากมายคือ ช่างสกัดหิน ช่างก่อ ช่างไม้ และช่างทั้งหมดผู้ชำนาญในงานทุกชนิด</verse>
				<verse number="16">ที่เกี่ยวกับทองคำ เงิน ทองสัมฤทธิ์ และเหล็ก ช่างจำนวนนับไม่ถ้วน ลุกขึ้นทำไปเถอะ ขอพระยาห์เวห์ทรงอยู่กับเจ้า”</verse>
				<verse number="17">ดาวิดทรงบัญชาผู้นำทั้งปวงของอิสราเอลให้ช่วยซาโลมอนโอรสของพระองค์ด้วยว่า</verse>
				<verse number="18">“พระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกท่านทรงอยู่กับพวกท่านไม่ใช่หรือ? และพระองค์ไม่ได้ประทานการหยุดพักสงบแก่พวกท่านทุกด้านหรือ? เพราะพระองค์ทรงมอบชาวแผ่นดินนี้ไว้ในมือของเรา และแผ่นดินนั้นก็ราบคาบเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์และต่อหน้าประชากรของพระองค์</verse>
				<verse number="19">บัดนี้จงทุ่มเทจิตใจและชีวิตของพวกท่านที่จะแสวงหาพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกท่าน จงลุกขึ้นสร้างสถานนมัสการของพระยาห์เวห์พระเจ้า เพื่อจะได้นำหีบพันธสัญญาของพระยาห์เวห์ และเครื่องใช้อันบริสุทธิ์ของพระเจ้า มาไว้ในพระนิเวศที่สร้างขึ้นเพื่อพระนามของพระยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">เมื่อดาวิดทรงชราและแก่หง่อมมาก พระองค์ทรงตั้งซาโลมอน พระราชโอรสของพระองค์ให้เป็นพระราชาเหนืออิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ดาวิดทรงให้ประชุมผู้นำทั้งสิ้นของอิสราเอล และบรรดาปุโรหิตและคนเลวี</verse>
				<verse number="3">คนเลวีนั้นอายุตั้งแต่ 30 ปีขึ้นไปก็ให้นับไว้ และรวมจำนวนผู้ชายได้ 38,000 คน</verse>
				<verse number="4">ดาวิดตรัสว่า “จากพวกนี้ 24,000 คนจะต้องดูแลการงานในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และ 6,000 คนเป็นเจ้าหน้าที่และผู้วินิจฉัย</verse>
				<verse number="5">4,000 คนเป็นนายประตู และอีก 4,000 คนจะถวายสรรเสริญแก่พระยาห์เวห์ด้วยเครื่องดนตรี ซึ่งเราทำไว้ให้ใช้สรรเสริญ”</verse>
				<verse number="6">และดาวิดทรงจัดแบ่งเป็นกองๆ ตามบุตรเลวีคือเกอร์โชม โคฮาท และเมรารี</verse>
				<verse number="7">จากคนเกอร์โชมคือลาดาน และชิเมอี</verse>
				<verse number="8">บุตรลาดานคือเยฮีเอลผู้เป็นหัวหน้า เศธาม และโยเอล รวม 3 คน</verse>
				<verse number="9">บุตรชิเมอีคือเชโลโมท ฮาซีเอล และฮาราน รวม 3 คน คนเหล่านี้เป็นหัวหน้าตระกูลลาดาน</verse>
				<verse number="10">และบุตรชิเมอีคือยาหาท คินา เยอูช และเบรีอาห์ ทั้งสี่คนนี้เป็นบุตรชิเมอี</verse>
				<verse number="11">และยาหาทเป็นหัวหน้า และศิซาห์เป็นที่สอง แต่เยอูชและเบรีอาห์ ไม่มีบุตรชายมาก เพราะฉะนั้นในการนับจึงรวมเข้าเป็นตระกูลเดียวกัน</verse>
				<verse number="12">บุตรโคฮาทคืออัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน และอุสซีเอล รวม 4 คน</verse>
				<verse number="13">บุตรอัมรามคืออาโรน และโมเสส อาโรนถูกแยกออกให้เป็นผู้ทำพิธีชำระของที่บริสุทธิ์ที่สุด ทั้งเขาและบุตรของเขาตลอดนิรันดร เพื่อเผาเครื่องหอมเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ และปรนนิบัติพระองค์ และอวยพรในพระนามของพระองค์ตลอดนิรันดร์</verse>
				<verse number="14">ส่วนโมเสสคนของพระเจ้านั้น บุตรของท่านถูกนับชื่อท่ามกลางคนเผ่าเลวี</verse>
				<verse number="15">บุตรของโมเสสคือเกอร์โชมกับเอลีเอเซอร์</verse>
				<verse number="16">บุตรเกอร์โชมคือเชบูเอล ผู้เป็นหัวหน้า</verse>
				<verse number="17">บุตรเอลีเอเซอร์คือเรหับยาห์ ผู้เป็นหัวหน้า เอลีเอเซอร์ไม่มีบุตรอีก แต่บุตรของเรหับยาห์มีมากมาย</verse>
				<verse number="18">บุตรอิสฮาร์คือเชโลมิท ผู้เป็นหัวหน้า</verse>
				<verse number="19">บุตรเฮโบรนคือเยรียาห์ ผู้เป็นหัวหน้า อามาริยาห์ที่สอง ยาฮาซีเอลที่สาม และเยคาเมอัมที่สี่</verse>
				<verse number="20">บุตรอุสซีเอลคือมีคาห์ ผู้เป็นหัวหน้า และอิสชีอาห์ที่สอง</verse>
				<verse number="21">บุตรเมรารีคือมาห์ลี และมูชี บุตรมาห์ลีคือ เอเลอาซาร์ และคีช</verse>
				<verse number="22">เอเลอาซาร์สิ้นชีวิตไม่มีบุตรชาย มีแต่บุตรหญิงหลายคน บุตรชายหลายคนของคีช ผู้เป็นญาติของเขา แต่งงานกับพวกเขา</verse>
				<verse number="23">บุตรมูชีคือมาห์ลี เอเดอร์ และเยเรโมท รวม 3 คน</verse>
				<verse number="24">คนเหล่านี้เป็นคนเลวีตามตระกูลบิดาของเขา เป็นหัวหน้าของตระกูลบิดาของเขา ตามที่เขาได้ขึ้นทะเบียนไว้ ตามจำนวนชื่อรายบุคคล อายุตั้งแต่ 20 ปีขึ้นไป ผู้ซึ่งจะทำงานปรนนิบัติในพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">เพราะดาวิดตรัสว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอล ประทานการหยุดพักสงบแก่ประชากรของพระองค์ และพระองค์ประทับในเยรูซาเล็มตลอดนิรันดร์</verse>
				<verse number="26">ยิ่งกว่านั้นคนเลวีจึงไม่ต้องหามพลับพลา หรือเครื่องใช้ทั้งหมด เพื่องานปรนนิบัติอีก”</verse>
				<verse number="27">(เพราะตามพระดำรัสสุดท้ายของดาวิด คนเลวีตั้งแต่อายุ 20 ปีขึ้นไปถูกนับ)</verse>
				<verse number="28">“หน้าที่ของเขาจะต้องคอยช่วยบุตรอาโรนในงานปรนนิบัติพระนิเวศแห่งพระยาห์เวห์ มีงานดูแลลานและห้องและงานชำระของทุกอย่างที่บริสุทธิ์ และงานใดๆ ซึ่งเป็นงานปรนนิบัติของพระนิเวศแห่งพระเจ้า</verse>
				<verse number="29">และช่วยเกี่ยวกับขนมปังตั้งถวาย แป้งอย่างดีสำหรับธัญบูชา ขนมปังไร้เชื้อ ของปิ้งบูชา ของบูชาเคล้าน้ำมัน และการชั่งตวงวัดทุกอย่าง</verse>
				<verse number="30">และทุกๆ เช้า เขาจะต้องยืนขอบพระคุณและสรรเสริญแด่พระยาห์เวห์ และเวลาเย็นก็เช่นเดียวกัน</verse>
				<verse number="31">และทุกครั้งเมื่อมีการถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวแด่พระยาห์เวห์ในวันสะบาโต ในวันขึ้นหนึ่งค่ำ ในวันเทศกาลเลี้ยง ตามจำนวนที่กำหนดให้ถวายบูชาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์เรื่อยไป</verse>
				<verse number="32">ดังนี้แหละพวกเขาจะดูแลเต็นท์นัดพบและวิสุทธิสถาน และจะรับใช้บุตรอาโรนพี่น้องของพวกเขา เพื่องานปรนนิบัติแห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">กองเวรของพงศ์พันธุ์อาโรนมีดังนี้ บุตรอาโรนคือนาดับ อาบีฮู เอเลอาซาร์ และอิธามาร์</verse>
				<verse number="2">แต่นาดับและอาบีฮูสิ้นชีวิตก่อนบิดาของพวกเขา และไม่มีบุตร เอเลอาซาร์และอิธามาร์จึงรับใช้ในหน้าที่ปุโรหิต</verse>
				<verse number="3">ด้วยความช่วยเหลือของศาโดกจากบุตรของเอเลอาซาร์และอาหิเมเลคบุตรอิธามาร์ ดาวิดทรงจัดเวรตามหน้าที่ในการปรนนิบัติของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="4">มีเหล่าหัวหน้าในหมู่บุตรเอเลอาซาร์มากกว่าในหมู่บุตรอิธามาร์ พวกเขาจึงแบ่งดังนี้ พวกบุตรเอเลอาซาร์มี 16 คนเป็นหัวหน้าของตระกูล และพวกบุตรอิธามาร์ตามตระกูลของเขามี 8 คน</verse>
				<verse number="5">เขาทั้งหลายแบ่งด้วยฉลากกลุ่มนี้และอีกกลุ่มเหมือนกัน เพราะพวกเขาเป็นผู้นำของสถานนมัสการ และผู้นำของพระนิเวศของพระเจ้าจากหมู่บุตรของเอเลอาซาร์กับหมู่บุตรของอิธามาร์</verse>
				<verse number="6">และเชไมยาห์ บุตรนาธันเอลอาลักษณ์จากพวกเลวีจดชื่อพวกเขาไว้เฉพาะพระพักตร์พระราชา ต่อหน้าเหล่าผู้นำและศาโดกปุโรหิต และอาหิเมเลคบุตรอาบียาธาร์ และบรรดาหัวหน้าตระกูลของปุโรหิตและของคนเลวี ตระกูลหนึ่งถูกเลือกเพื่อเอเลอาซาร์ และอีกตระกูลหนึ่งเพื่ออิธามาร์</verse>
				<verse number="7">ฉลากแรกตกกับเยโฮยาริบ ที่สองตกแก่เยดายาห์</verse>
				<verse number="8">ที่สามแก่ฮาริม ที่สี่แก่เสโอริม</verse>
				<verse number="9">ที่ห้าแก่มัลคิยาห์ ที่หกแก่มิยามิน</verse>
				<verse number="10">ที่เจ็ดแก่ฮักโขส ที่แปดแก่อาบียาห์</verse>
				<verse number="11">ที่เก้าแก่เยชูอา ที่สิบแก่เชคานิยาห์</verse>
				<verse number="12">ที่สิบเอ็ดแก่เอลียาชีบ ที่สิบสองแก่ยาคิม</verse>
				<verse number="13">ที่สิบสามแก่หุปปาห์ ที่สิบสี่แก่เยเชเบอับ</verse>
				<verse number="14">ที่สิบห้าแก่บิลกาห์ ที่สิบหกแก่อิมเมร์</verse>
				<verse number="15">ที่สิบเจ็ดแก่เฮซีร์ ที่สิบแปดแก่ฮัปปิสเซส</verse>
				<verse number="16">ที่สิบเก้าแก่เปธาหิยาห์ ที่ยี่สิบแก่เยเฮเซเคล</verse>
				<verse number="17">ที่ยี่สิบเอ็ดแก่ยาคีน ที่ยี่สิบสองแก่กามูล</verse>
				<verse number="18">ที่ยี่สิบสามแก่เดไลยาห์ ที่ยี่สิบสี่แก่มาอาซิยาห์</verse>
				<verse number="19">คนเหล่านี้มีกำหนดการตามงานปรนนิบัติของพวกเขาที่จะเข้าไปในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ตามระเบียบที่อาโรน บิดาของพวกเขาวางไว้ ดังที่พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลทรงบัญชาเขา</verse>
				<verse number="20">ส่วนเชื้อสายของเลวีที่เหลืออยู่คือจากบุตรอัมรามมีชูบาเอล จากบุตรชูบาเอลมีเยเดยาห์</verse>
				<verse number="21">ส่วนเรหับยาห์คือจากบุตรเรหับยาห์มีอิสชีอาห์ เป็นหัวหน้า</verse>
				<verse number="22">จากคนอิสฮาร์มีเชโลโมท จากบุตรเชโลโมทมียาหาท</verse>
				<verse number="23">และบุตรเฮโบรนคือเยรียาห์ผู้เป็นหัวหน้า อามาริยาห์ที่สอง ยาฮาซีเอลที่สาม เยคาเมอัมที่สี่</verse>
				<verse number="24">บุตรอุสซีเอลคือมีคาห์ บุตรมีคาห์คือชามีร์</verse>
				<verse number="25">น้องชายของมีคาห์คืออิสชียาห์ บุตรอิสชียาห์คือเศคาริยาห์</verse>
				<verse number="26">บุตรเมรารีคือมาห์ลีและมูชี บุตรยาอาซียาห์คือเบโน</verse>
				<verse number="27">บุตรเมรารีทางยาอาซียาห์มี เบโน โชฮัม ศักเกอร์ และอิบรี</verse>
				<verse number="28">ทางมาห์ลีคือเอเลอาซาร์ผู้ไม่มีบุตรชาย</verse>
				<verse number="29">ทางคีช บุตรของคีชคือเยราเมเอล</verse>
				<verse number="30">บุตรมูชีคือมาห์ลี เอเดอร์ และเยรีโมท คนเหล่านี้เป็นบุตรของคนเลวี ตามตระกูลต่างๆ ของพวกเขา</verse>
				<verse number="31">คนเหล่านี้ก็ได้จับฉลากเช่นเดียวกับพวกพี่น้องของเขาที่เป็นบุตรของอาโรน เฉพาะพระพักตร์ของกษัตริย์ดาวิด และต่อหน้าศาโดก อาหิเมเลค และเหล่าหัวหน้าของตระกูลปุโรหิต คนเลวี ครอบครัวของบุตรหัวปีต้องจับฉลากเหมือนครอบครัวของบุตรสุดท้อง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ดาวิดและบรรดาผู้บัญชาการของกองทัพจัดแยกบางคนเพื่อการปรนนิบัติคือบุตรของอาสาฟ ของเฮมาน และของเยดูธูน ผู้ซึ่งจะเผยพระวจนะด้วยพิณเขาคู่ ด้วยพิณใหญ่และด้วยฉาบ จำนวนคนทำงานตามการปรนนิบัติของพวกเขาคือ</verse>
				<verse number="2">จากบุตรของอาสาฟคือศักเกอร์ โยเซฟ เนธานิยาห์ และอาชาเรลาห์ บุตรของอาสาฟ ภายใต้การนำของอาสาฟ ผู้เผยพระวจนะภายใต้การทรงนำของพระราชา</verse>
				<verse number="3">จากเยดูธูนคือ บุตรของเยดูธูนมี เกดาลิยาห์ เศรี เยชายาห์ ชิเมอี ฮาชาบิยาห์ และมัททีธิยาห์ รวม 6 คนภายใต้การนำของเยดูธูน บิดาของพวกเขา ผู้เผยพระวจนะด้วยพิณเขาคู่ในการขอบพระคุณและสรรเสริญต่อพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">จากเฮมานคือบุตรของเฮมานมี บุคคียาห์ มัทธานิยาห์ อุสซีเอล เชบูเอล เยรีโมท ฮานานิยาห์ ฮานานี เอลียาธาห์ กิดดาลที โรมัมทีเอเซอร์ โยชเบคาชาห์ มัลโลธี โฮธีร์ และมาหะซิโอท</verse>
				<verse number="5">คนทั้งหมดนี้เป็นบุตรเฮมานผู้ทำนายของพระราชา ตามพระดำรัสของพระเจ้าเพื่อจะยกย่องเขา และพระเจ้าประทานบุตรชาย 14 คน และบุตรหญิง 3 คนแก่เฮมาน</verse>
				<verse number="6">ทุกคนอยู่ภายใต้การนำของบิดาของเขา ในเรื่องเพลงของพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ด้วยฉาบ พิณใหญ่ และพิณเขาคู่ เพื่อการปรนนิบัติในพระนิเวศของพระเจ้า อาสาฟ เยดูธูน และเฮมาน อยู่ภายใต้การทรงนำของพระราชา</verse>
				<verse number="7">จำนวนของเขารวมทั้งพี่น้องของเขา ผู้รับการฝึกในเรื่องเพลงถวายพระยาห์เวห์ ทุกคนผู้มีความชำนาญ มี 288 คน</verse>
				<verse number="8">เขาทั้งหลายจับฉลากหน้าที่ของเขา ทั้งผู้น้อย ผู้ใหญ่ ครู และศิษย์ก็เหมือนกัน</verse>
				<verse number="9">ฉลากแรกสำหรับพวกอาสาฟตกเป็นของโยเซฟบุตรของเขา และพี่น้องของเขา — 12 คน ที่สองเป็นของเกดาลิยาห์ พี่น้องและบุตรของเขา — 12 คน</verse>
				<verse number="10">ที่สามตกแก่ศักเกอร์ บุตรของเขา และพี่น้องของเขา — 12 คน</verse>
				<verse number="11">ที่สี่ได้แก่อิสรี บุตรของเขา และพี่น้องของเขา — 12 คน</verse>
				<verse number="12">ที่ห้าได้แก่เนธานิยาห์ บุตรของเขา และพี่น้องของเขา — 12 คน</verse>
				<verse number="13">ที่หกได้แก่บุคคียาห์ บุตรของเขา และพี่น้องของเขา — 12 คน</verse>
				<verse number="14">ที่เจ็ดได้แก่เยชาเรลาห์ บุตรของเขา และพี่น้องของเขา — 12 คน</verse>
				<verse number="15">ที่แปดได้แก่เยชายาห์ บุตรของเขา และพี่น้องของเขา — 12 คน</verse>
				<verse number="16">ที่เก้าได้แก่มัทธานิยาห์ บุตรของเขา และพี่น้องของเขา — 12 คน</verse>
				<verse number="17">ที่สิบได้แก่ชิเมอี บุตรของเขา และพี่น้องของเขา — 12 คน</verse>
				<verse number="18">ที่สิบเอ็ดได้แก่อาซาเรล บุตรของเขา และพี่น้องของเขา — 12 คน</verse>
				<verse number="19">ที่สิบสองได้แก่ฮาชาบิยาห์ บุตรของเขา และพี่น้องของเขา — 12 คน</verse>
				<verse number="20">ที่สิบสามได้แก่ชูบาเอล บุตรของเขา และพี่น้องของเขา — 12 คน</verse>
				<verse number="21">ที่สิบสี่ได้แก่มัททีธิยาห์ บุตรของเขา และพี่น้องของเขา — 12 คน</verse>
				<verse number="22">ที่สิบห้าได้แก่เยเรโมท บุตรของเขา และพี่น้องของเขา — 12 คน</verse>
				<verse number="23">ที่สิบหกได้แก่ฮานานิยาห์ บุตรของเขา และพี่น้องของเขา — 12 คน</verse>
				<verse number="24">ที่สิบเจ็ดได้แก่โยชเบคาชาห์ บุตรของเขา และพี่น้องของเขา — 12 คน</verse>
				<verse number="25">ที่สิบแปดได้แก่ฮานานี บุตรของเขา และพี่น้องของเขา — 12 คน</verse>
				<verse number="26">ที่สิบเก้าได้แก่มัลโลธี บุตรของเขา และพี่น้องของเขา — 12 คน</verse>
				<verse number="27">ที่ยี่สิบได้แก่เอลียาธาห์ บุตรของเขา และพี่น้องของเขา — 12 คน</verse>
				<verse number="28">ที่ยี่สิบเอ็ดได้แก่โฮธีร์ บุตรของเขา และพี่น้องของเขา — 12 คน</verse>
				<verse number="29">ที่ยี่สิบสองได้แก่กิดดาลที บุตรของเขา และพี่น้องของเขา — 12 คน</verse>
				<verse number="30">ที่ยี่สิบสามได้แก่มาหะซิโอท บุตรของเขา และพี่น้องของเขา — 12 คน</verse>
				<verse number="31">ที่ยี่สิบสี่ได้แก่โรมัมทีเอเซอร์ บุตรของเขา และพี่น้องของเขา — 12 คน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">กองเวรเฝ้าประตู จากคนโคราห์มีเมเชเลมิยาห์บุตรโคเร จากพวกบุตรของอาสาฟ</verse>
				<verse number="2">และเมเชเลมิยาห์มีบุตรคือเศคาริยาห์บุตรหัวปี เยดียาเอลที่สอง เศบาดิยาห์ที่สาม ยาทนีเอลที่สี่</verse>
				<verse number="3">เอลามที่ห้า เยโฮฮานันที่หก เอลีโฮเอนัยที่เจ็ด</verse>
				<verse number="4">และโอเบดเอโดมมีบุตรคือ เชไมยาห์บุตรหัวปี เยโฮซาบาดที่สอง โยอาห์ที่สาม สาคาร์ที่สี่ เนธันเอลที่ห้า</verse>
				<verse number="5">อัมมีเอลที่หก อิสสาคาร์ที่เจ็ด เปอุลเลธัยที่แปด เพราะว่าพระเจ้าทรงอวยพรเขา</verse>
				<verse number="6">และแก่เชไมยาห์บุตรของเขาด้วย ผู้มีบุตรชายหลายคนเกิดแก่เขา เป็นผู้ปกครองในตระกูลบิดาของเขา เพราะเขาทั้งหลายเป็นคนเก่งกล้าสามารถ</verse>
				<verse number="7">บุตรเชไมยาห์คือโอทนี เรฟาเอล โอเบด และเอลซาบาด พี่น้องของเขาคือเอลีฮู และเสมาคิยาห์ เป็นคนเข้มแข็ง</verse>
				<verse number="8">คนเหล่านี้ทั้งหมดเป็นบุตรโอเบดเอโดม พวกเขากับบุตรชายของพวกเขา และพี่น้องของเขา เป็นคนเข้มแข็ง มีกำลังสำหรับงานปรนนิบัติ จำนวนคนโอเบดเอโดมคือ 62 คน</verse>
				<verse number="9">และเมเชเลมิยาห์มีบุตรชาย และพี่น้องเป็นคนเข้มแข็ง 18 คน</verse>
				<verse number="10">และโฮสาห์ผู้เป็นบุตรของเมรารีมีบุตรคือชิมรีผู้เป็นหัวหน้า (เพราะถึงเขาจะไม่เป็นบุตรหัวปี บิดาของเขาก็ตั้งให้เขาเป็นหัวหน้า)</verse>
				<verse number="11">ฮิลคียาที่สอง เทบาลิยาห์ที่สาม เศคาริยาห์ที่สี่ บุตรชาย และพี่น้องของโฮสาห์ทั้งสิ้นมี 13 คน</verse>
				<verse number="12">กองเวรเฝ้าประตูเหล่านี้ตามบรรดาหัวหน้าเก่งกล้าของพวกเขา มีหน้าที่เช่นเดียวกับพี่น้องของพวกเขา ในการปรนนิบัติในพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">และเขาจับฉลากกันตามตระกูลของเขา ทั้งผู้น้อยและผู้ใหญ่ เพื่อประจำการทุกประตู</verse>
				<verse number="14">ฉลากสำหรับด้านตะวันออกตกแก่เชเลมิยาห์ พวกเขาจับฉลากให้บุตรของเขาคือเศคาริยาห์ด้วย เขาเป็นที่ปรึกษาที่เฉลียวฉลาด และฉลากของเขาออกมาสำหรับด้านเหนือ</verse>
				<verse number="15">ของโอเบดเอโดมออกมาสำหรับด้านใต้ ส่วนคลังพัสดุนั้นเป็นของบุตรของเขา</verse>
				<verse number="16">ส่วนของชุปปิมและโฮสาห์ออกมาสำหรับด้านตะวันตก ด้านประตูชัลเลเคท ตามถนนที่ขึ้นไป ยามคนหนึ่งยืนถัดยามอีกคนหนึ่ง</verse>
				<verse number="17">ด้านตะวันออกมีคนเลวี 6 คน ด้านเหนือวันละ 4 คน ด้านใต้วันละ 4 คน และสองคู่ที่คลังพัสดุ</verse>
				<verse number="18">สำหรับระเบียง ทางตะวันตกนั้น มี 4 คนที่ถนนและ 2 คนที่ระเบียง</verse>
				<verse number="19">คนเหล่านี้เป็นเวรเฝ้าประตูจากบุตรของโคราห์ และบุตรของเมรารี</verse>
				<verse number="20">จากคนเลวีนั้น อาหิยาห์ดูแลคลังพระนิเวศของพระเจ้า และคลังสิ่งของถวายอันบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="21">บุตรของลาดานคือเชื้อสายของคนเกอร์โชนทางลาดาน มีบรรดาผู้นำตระกูลที่เป็นของลาดานคนเกอร์โชน คือเยฮีเอลี</verse>
				<verse number="22">บุตรเยฮีเอลีคือเศธาม และโยเอลน้องชายของเขา เป็นผู้ดูแลคลังพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">จากคนอัมราม คนอิสฮาร์ คนเฮโบรน และคนอุสซีเอล</verse>
				<verse number="24">มีเชบูเอลบุตรเกอร์โชมผู้เป็นบุตรโมเสส เป็นหัวหน้าผู้ดูแลคลัง</verse>
				<verse number="25">พี่น้องของเขาคือ จากเอลีเอเซอร์ซึ่งมีบุตรคือเรหับยาห์ ซึ่งมีบุตรคือเยชายาห์ ซึ่งมีบุตรคือโยรัม ซึ่งมีบุตรคือศิครี ซึ่งมีบุตรคือเชโลโมท</verse>
				<verse number="26">เชโลโมทคนนี้และพี่น้องของเขาเป็นผู้ดูแลคลังของถวายอันบริสุทธิ์ทั้งสิ้น ซึ่งดาวิดพระราชา และบรรดาผู้นำตระกูล และเหล่านายพันนายร้อย และเหล่าผู้บัญชาการกองทัพมอบถวายไว้</verse>
				<verse number="27">สิ่งที่ยึดมาจากสงคราม เขาทั้งหลายมอบถวายเพื่อการซ่อมแซมพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="28">และของถวายอันบริสุทธิ์ทั้งหมดซึ่งซามูเอลผู้ทำนาย และซาอูลบุตรคีช และอับเนอร์บุตรเนอร์และโยอาบบุตรนางเศรุยาห์ได้ถวายไว้ ของถวายอันบริสุทธิ์ทั้งสิ้นนี้อยู่ในความดูแลของเชโลโมทและพี่น้องของเขา</verse>
				<verse number="29">จากคนอิสฮาร์คือเคนานิยาห์ และบุตรของเขาได้รับแต่งตั้งให้มีงานภายนอกดูแลอิสราเอล ให้เป็นเจ้าหน้าที่และเป็นผู้พิพากษา</verse>
				<verse number="30">จากคนเฮโบรนคือฮาชาบิยาห์ และพี่น้องของเขา 1,700 คน ที่เป็นคนเก่งกล้าเป็นผู้ดูแลอิสราเอลทางฟากตะวันตกของแม่น้ำจอร์แดน ในเรื่องกิจการทั้งสิ้นของพระยาห์เวห์ และราชการของพระราชา</verse>
				<verse number="31">จากคนเฮโบรนมี เยรียาห์เป็นผู้นำของคนเฮโบรน ตามพงศ์พันธุ์ตามตระกูล (ในปีที่สี่สิบของรัชกาลดาวิด เขาได้สำรวจและพบคนที่เก่งกล้าสามารถที่ยาเซอร์ในกิเลอาด)</verse>
				<verse number="32">กษัตริย์ดาวิดทรงแต่งตั้งญาติของคนเก่งกล้านี้ จำนวน 2,700 คนเป็นผู้นำตระกูล ให้ดูแลคนรูเบน คนกาด และคนเผ่ามนัสเสห์กึ่งหนึ่ง ในเรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับพระเจ้า และเรื่องเกี่ยวกับพระราชา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">ต่อไปนี้เป็นรายชื่อคนอิสราเอลคือบรรดาหัวหน้าตระกูล บรรดานายพัน บรรดานายร้อย และบรรดาเจ้าหน้าที่ของพวกเขา ผู้ซึ่งรับใช้พระราชาในราชการทุกอย่างที่เกี่ยวกับกองเวรที่เข้ามาและออกไป แต่ละเดือนตลอดปี กองเวรหนึ่งๆ มีจำนวน 24,000 คน</verse>
				<verse number="2">ผู้บัญชาการกองเวรที่หนึ่งในเดือนแรกคือยาโชเบอัมบุตรศับดีเอล ในกองเวรของเขามี 24,000 คน</verse>
				<verse number="3">เขาเป็นเชื้อสายของเปเรศ และเป็นผู้บัญชาการสูงสุดเหนือผู้บัญชาการกองทัพทั้งสิ้นในเดือนแรก</verse>
				<verse number="4">กองเวรของเดือนที่สองมีโดดัยคนอาโหอาห์เป็นผู้บัญชาการกองเวร มิกโลทเป็นหัวหน้ากองคนหนึ่ง ในกองเวรของเขามี 24,000 คน</verse>
				<verse number="5">ผู้บัญชาการกองทัพคนที่สามสำหรับเดือนที่สามคือ เบไนยาห์บุตรเยโฮยาดาปุโรหิตเป็นหัวหน้า ในกองเวรของเขามี 24,000 คน</verse>
				<verse number="6">เบไนยาห์นี้คือนักรบกล้าหาญในสามสิบคน และอยู่เหนือสามสิบคนนั้น อัมมีซาบาดบุตรของเขาเป็นผู้ดูแลกองเวรของเขา</verse>
				<verse number="7">เวรที่สี่ สำหรับเดือนที่สี่เป็นของอาสาเฮลน้องชายของโยอาบ และเศบาดิยาห์บุตรของเขาดูแลต่อจากเขา ในกองเวรของเขามี 24,000 คน</verse>
				<verse number="8">ผู้บัญชาการคนที่ห้า สำหรับเดือนที่ห้าคือชัมหุทชาวอิสราห์ ในกองเวรของเขามี 24,000 คน</verse>
				<verse number="9">คนที่หก สำหรับเดือนที่หกคืออิราบุตรอิกเขชชาวเทโคอา ในกองเวรของเขามี 24,000 คน</verse>
				<verse number="10">คนที่เจ็ด สำหรับเดือนที่เจ็ดคือเฮเลสคนเปโลน จากพงศ์พันธุ์เอฟราอิม ในกองเวรของเขามี 24,000 คน</verse>
				<verse number="11">คนที่แปด สำหรับเดือนที่แปดคือสิบเบคัย ชาวหุชา คนเศ-ราห์ ในกองเวรของเขามี 24,000 คน</verse>
				<verse number="12">คนที่เก้า สำหรับเดือนที่เก้าคืออาบีเอเซอร์ ชาวอานาโธท คนเบนยามิน กองเวรของเขามี 24,000 คน</verse>
				<verse number="13">คนที่สิบ สำหรับเดือนที่สิบคือมาหะรัย ชาวเนโทฟาห์ คนเศ-ราห์ ในกองเวรของเขามี 24,000 คน</verse>
				<verse number="14">คนที่สิบเอ็ด สำหรับเดือนที่สิบเอ็ดคือเบไนยาห์ ชาวปิราโธน จากพงศ์พันธุ์เอฟราอิม ในกองเวรของเขามี 24,000 คน</verse>
				<verse number="15">คนที่สิบสอง สำหรับเดือนที่สิบสองคือเฮลดัย ชาวเนโทฟาห์ คนโอทนีเอล ในกองเวรของเขามี 24,000 คน</verse>
				<verse number="16">ผู้นำเหนือเผ่าต่างๆ ของอิสราเอลมีดังนี้คือ สำหรับรูเบนมีเอลีเอเซอร์บุตรศิครีเป็นผู้นำ สำหรับสิเมโอนมีเชฟาทิยาห์บุตรมาอาคาห์</verse>
				<verse number="17">สำหรับเลวีมีฮาชาบิยาห์บุตรเคมูเอล สำหรับอาโรนมีศาโดก</verse>
				<verse number="18">สำหรับยูดาห์มีเอลีฮู พี่ชายคนหนึ่งของดาวิด สำหรับอิสสาคาร์มีอม-รีบุตรมีคาเอล</verse>
				<verse number="19">สำหรับเศบูลุนมีอิชมัยอาห์บุตรโอบาดีห์ สำหรับนัฟทาลีมีเยรีโมทบุตรอัสรีเอล</verse>
				<verse number="20">สำหรับคนเอฟราอิมมีโฮเชยาบุตรอาซาซิยาห์ สำหรับมนัสเสห์ครึ่งเผ่ามีโยเอลบุตรเปดายาห์</verse>
				<verse number="21">สำหรับมนัสเสห์ครึ่งเผ่าในกิเลอาดมีอิดโดบุตรเศคาริยาห์ สำหรับเบนยามินมียาอาซีเอลบุตรอับเนอร์</verse>
				<verse number="22">สำหรับดานมีอาซาเรล บุตรเยโรฮัม คนเหล่านี้เป็นผู้นำเผ่าต่างๆ ของอิสราเอล</verse>
				<verse number="23">ดาวิดไม่ได้ทรงนับจำนวนคนที่อายุต่ำกว่า 20 ปี เพราะพระยาห์เวห์ทรงสัญญาว่าจะทรงทำให้อิสราเอลมากเหมือนดาวในท้องฟ้า</verse>
				<verse number="24">โยอาบบุตรนางเศรุยาห์เริ่มต้นนับ แต่ไม่สำเร็จ ถึงกระนั้น พระพิโรธก็มาเหนืออิสราเอลในเรื่องนี้ และจำนวนนั้นก็ไม่ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารของกษัตริย์ดาวิด</verse>
				<verse number="25">อัสมาเวทบุตรอาดีเอลเป็นผู้ดูแลพระคลังของกษัตริย์ และโยนาธานบุตรของอุสซียาห์เป็นผู้ดูแลคลังในชนบท ในเมืองต่างๆ ในหมู่บ้าน และในป้อม</verse>
				<verse number="26">เอสะรีบุตรเคลูบ เป็นผู้ดูแลบรรดาผู้ที่ทำงานในทุ่งและเพาะปลูก</verse>
				<verse number="27">ชิเมอีชาวรามาห์ดูแลสวนองุ่น และศับดีชาวเชฟามดูแลผลิตผลของสวนองุ่นสำหรับห้องเก็บเหล้าองุ่น</verse>
				<verse number="28">บาอัลฮานัน ชาวเกเดอร์เป็นผู้ดูแลต้นมะกอก และต้นมะเดื่อที่อยู่ในเชเฟลาห์ โยอาชดูแลห้องเก็บน้ำมัน</verse>
				<verse number="29">ชิตรัยชาวชาโรนดูแลฝูงโคซึ่งถูกเลี้ยงในชาโรน ชาฟัทบุตรอัดลัยดูแลฝูงโคในหุบเขา</verse>
				<verse number="30">และโอบิลคนอิชมาเอลดูแลอูฐ เยดายาห์ชาวเมโรโนทดูแลลา ยาซีสชาวฮาการ์ดูแลฝูงแพะแกะ</verse>
				<verse number="31">เหล่านี้เป็นเจ้าหน้าที่ผู้ดูแลทรัพย์สมบัติของกษัตริย์ดาวิด</verse>
				<verse number="32">โยนาธานลุงของดาวิดเป็นที่ปรึกษา เป็นคนที่มีความเข้าใจและเป็นอาลักษณ์ และเยฮีเอลบุตรฮัคโมนีเป็นผู้ดูแลบรรดาโอรส</verse>
				<verse number="33">อาหิโธเฟลเป็นที่ปรึกษาของพระราชา และหุชัยคนอารคีเป็นพระสหายของพระราชา</verse>
				<verse number="34">เยโฮยาดาบุตรเบไนยาห์ และอาบียาธาร์เป็นผู้ทำงานต่อจากอาหิโธเฟล โยอาบเป็นผู้บัญชาการกองทัพของพระราชา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">ดาวิดทรงเรียกประชุมบรรดาข้าราชการทั้งสิ้นของอิสราเอลที่เยรูซาเล็มคือผู้นำของเผ่า ผู้บัญชาการกองเวรที่รับราชการ นายพัน นายร้อย และเจ้าหน้าที่ทั้งสิ้นผู้ดูแลทรัพย์สมบัติ และฝูงปศุสัตว์ของพระราชา และบรรดาโอรสของพระองค์ พร้อมกับข้าราชสำนัก นักรบ และนักรบกล้าหาญทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="2">แล้วกษัตริย์ดาวิดทรงลุกขึ้นประทับยืน และตรัสว่า “พี่น้อง และประชาชนของข้าพเจ้า ขอจงฟังข้าพเจ้า ข้าพเจ้ามีใจประสงค์ที่จะสร้างพระนิเวศ อันเป็นที่พักของหีบพันธสัญญาของพระยาห์เวห์คือที่รองพระบาทของพระเจ้าของเรา และข้าพเจ้าได้จัดเตรียมการก่อสร้างไว้แล้ว</verse>
				<verse number="3">แต่พระเจ้าตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘เจ้าอย่าสร้างนิเวศเพื่อนามของเราเลย เพราะเจ้าเป็นนักรบและฆ่าคนมาก’</verse>
				<verse number="4">ถึงกระนั้นก็ดีพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล ทรงเลือกข้าพเจ้าจากตระกูลทั้งหมดของข้าพเจ้า ให้เป็นพระราชาเหนืออิสราเอลตลอดไป เพราะพระองค์ทรงเลือกยูดาห์ให้เป็นประมุข และในวงศ์ของยูดาห์ ตระกูลของข้าพเจ้า และในบรรดาบุตรชายของบิดาข้าพเจ้า พระองค์พอพระทัยที่จะให้ข้าพเจ้าเป็นพระราชาเหนืออิสราเอลทั้งปวง</verse>
				<verse number="5">และจากบุตรชายทั้งสิ้นของข้าพเจ้า (เพราะพระยาห์เวห์ประทานบุตรชายหลายคนแก่ข้าพเจ้า) พระองค์ทรงเลือกซาโลมอนบุตรข้าพเจ้า ให้นั่งบัลลังก์แห่งราชอาณาจักรของพระยาห์เวห์เหนืออิสราเอล</verse>
				<verse number="6">พระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘ซาโลมอนบุตรของเจ้า จะสร้างนิเวศของเราและลานนิเวศของเรา เพราะเราได้เลือกเขาให้เป็นบุตรของเรา และเราจะเป็นบิดาของเขา</verse>
				<verse number="7">เราจะสถาปนาราชอาณาจักรของเขาให้อยู่เป็นนิตย์ ถ้าเขาจะแน่วแน่ที่จะทำตามบรรดาบัญญัติและกฎหมายของเรา อย่างที่เขาทำอยู่ในวันนี้ ’</verse>
				<verse number="8">เพราะฉะนั้นต่อหน้าคนอิสราเอลทั้งปวง อันเป็นชุมนุมชนของพระยาห์เวห์ และต่อพระกรรณของพระเจ้าของเรา จงรักษาและแสวงหาพระบัญญัติทั้งสิ้นของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าทั้งหลาย เพื่อพวกเจ้าจะได้กรรมสิทธิ์แผ่นดินอันดีนี้ และให้เป็นมรดกของลูกหลานผู้มาภายหลังเจ้า ตลอดนิรันดร์</verse>
				<verse number="9">“ส่วนเจ้า ซาโลมอนลูกของเรา เจ้าจงรู้จักพระเจ้าของพ่อ และจงปรนนิบัติพระองค์ด้วยความเต็มใจและด้วยใจยินดี เพราะพระยาห์เวห์ทรงตรวจจิตใจทั้งปวง และทรงเข้าใจในแผนงาน และความคิดทั้งปวง ถ้าเจ้าแสวงหาพระองค์ เจ้าจะพบพระองค์ แต่ถ้าเจ้าทอดทิ้งพระองค์ พระองค์จะทรงทิ้งเจ้าตลอดไป</verse>
				<verse number="10">บัดนี้จงคิดให้ดี เพราะว่าพระยาห์เวห์ทรงเลือกเจ้าให้สร้างพระนิเวศเพื่อเป็นสถานที่บริสุทธิ์ จงเข้มแข็งและทำงานนี้”</verse>
				<verse number="11">แล้วดาวิดทรงมอบให้กับซาโลมอนโอรสของพระองค์ดังนี้ แผนผังมุขของพระวิหาร และเรือนต่างๆ ของพระวิหารนั้น คลัง ห้องชั้นบน ห้องชั้นใน และห้องสำหรับพระที่นั่งกรุณา</verse>
				<verse number="12">และแผนผังทั้งหมดซึ่งพระองค์มีอยู่ในพระทัย ในเรื่องลานของพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ห้องระเบียงรอบทั้งหมด คลังสำหรับพระนิเวศของพระเจ้า และคลังสำหรับบรรดาของถวาย</verse>
				<verse number="13">และผังสำหรับบรรดาเวรของปุโรหิต และของคนเลวี และงานปรนนิบัติทั้งสิ้นในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และสำหรับเครื่องใช้ทั้งหมดในงานปรนนิบัติในพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">น้ำหนักทองคำ ของภาชนะทองคำทุกอย่าง สำหรับการปรนนิบัติแต่ละอย่าง น้ำหนักเงินของภาชนะเงินทุกอย่าง สำหรับงานปรนนิบัติแต่ละอย่าง</verse>
				<verse number="15">น้ำหนักของเชิงประทีปทองคำและตะเกียงทองคำ น้ำหนักของเชิงประทีปแต่ละคันกับตะเกียงแต่ละดวง น้ำหนักเงินของเชิงประทีปคันหนึ่งกับตะเกียงคู่กัน ตามที่จะใช้เชิงประทีปแต่ละอันในการปรนนิบัติ</verse>
				<verse number="16">น้ำหนักทองคำสำหรับโต๊ะขนมปังตั้งถวายแต่ละโต๊ะ เงินสำหรับโต๊ะเงิน</verse>
				<verse number="17">และทองคำบริสุทธิ์สำหรับส้อม อ่าง ถ้วย ชามทองคำ และน้ำหนักของแต่ละชาม ชามเงิน และน้ำหนักของแต่ละชาม</verse>
				<verse number="18">ทองคำเนื้อละเอียดสำหรับแท่นเครื่องหอม และน้ำหนักของแท่นนั้น ทั้งแผนผังสำหรับรถรบของเครูบทองคำ ซึ่งกางปีกออกปกหีบพันธสัญญาของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">ดาวิดตรัสว่า “ทั้งหมดนี้ พระยาห์เวห์ทรงให้ข้าพเจ้าเข้าใจในสิ่งที่ทรงเขียน โดยลายพระหัตถ์ของพระองค์ในเรื่องงานทุกอย่างตามแผนผังนั้น”</verse>
				<verse number="20">แล้วดาวิดตรัสกับซาโลมอนโอรสของพระองค์ว่า “จงเข้มแข็งและกล้าหาญ และลงมือทำ อย่ากลัวเลย อย่าขยาด เพราะว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าคือพระเจ้าของข้าสถิตกับเจ้า พระองค์จะไม่ทรงละจากเจ้าหรือทอดทิ้งเจ้า จนกว่างานทั้งสิ้นสำหรับงานปรนนิบัติแห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์จะสำเร็จ</verse>
				<verse number="21">ดูสิ มีเวรปุโรหิตและเวรคนเลวี สำหรับงานปรนนิบัติทุกอย่างแห่งพระนิเวศของพระเจ้า ในงานทั้งหมดนี้ จะมีคนอยู่กับเจ้าคือทุกคนที่เต็มใจ ผู้เชี่ยวชาญในงานทุกอย่าง เจ้าหน้าที่ และประชาชนทั้งปวงจะอยู่ในการบัญชาทุกอย่างของเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">และดาวิดพระราชาตรัสกับชุมนุมชนทั้งสิ้นว่า “ซาโลมอนบุตรของข้าพเจ้า ซึ่งเป็นผู้เดียวที่พระเจ้าทรงเลือกไว้นั้น ยังเป็นคนหนุ่มและไม่มีประสบการณ์ การงานก็ใหญ่โต เพราะว่าพระวิหารนั้นไม่ใช่สำหรับคน แต่สำหรับพระยาห์เวห์พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจึงจัดเตรียมไว้สำหรับพระนิเวศ ของพระเจ้าของข้าพเจ้า เต็มความสามารถของข้าพเจ้าคือ ทองคำสำหรับสิ่งที่ทำด้วยทองคำ เงินสำหรับสิ่งที่ทำด้วยเงิน ทองสัมฤทธิ์สำหรับสิ่งที่ทำด้วยทองสัมฤทธิ์ เหล็กสำหรับสิ่งที่ทำด้วยเหล็ก และไม้สำหรับสิ่งที่ทำด้วยไม้ แก้วโกเมน และแก้วสำหรับฝัง พลวง หินลาย เพชรพลอยทุกชนิดและหินอ่อน จำนวนมาก</verse>
				<verse number="3">ยิ่งกว่านั้นอีก นอกจากทั้งหมดที่ข้าพเจ้าจัดหาไว้สำหรับนิเวศบริสุทธิ์แล้ว ข้าพเจ้ายังมีทองคำและเงินเป็นสมบัติของข้าพเจ้าเอง และเพราะความรักของข้าพเจ้าที่มีต่อพระนิเวศของพระเจ้าของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าขอมอบให้แก่พระนิเวศแห่งพระเจ้าของข้าพเจ้า ดังนี้</verse>
				<verse number="4">ทองคำ 100 ตัน เป็นทองคำจากโอฟีร์ และเงินถลุงแล้ว 240 ตัน เพื่อจะบุผนังพระนิเวศ</verse>
				<verse number="5">ทองคำสำหรับสิ่งที่ทำด้วยทองคำ และเงินสำหรับสิ่งที่ทำด้วยเงิน และเพื่องานทั้งสิ้นที่ช่างจะทำด้วยมือ ใครบ้างที่เต็มใจจะถวายตัวแด่พระยาห์เวห์ในวันนี้?”</verse>
				<verse number="6">แล้วผู้นำของตระกูล ผู้นำของเผ่าทั้งหลายของอิสราเอล ทั้งนายพัน นายร้อยและข้าราชบริพารของพระราชาก็ถวายด้วยความเต็มใจ</verse>
				<verse number="7">เขาทั้งหลายถวายเพื่องานปรนนิบัติแห่งพระนิเวศของพระเจ้า เป็นทองคำ 170 ตัน และอีก 84 กิโลกรัม เงิน 340 ตัน ทองสัมฤทธิ์ 620 ตัน และเหล็ก 3,400 ตัน</verse>
				<verse number="8">ใครที่มีเพชรพลอยก็ถวายไว้ที่คลังพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ในความดูแลของเยฮีเอล คนเกอร์โชน</verse>
				<verse number="9">แล้วประชาชนก็เปรมปรีดิ์ เพราะเขาถวายสิ่งเหล่านี้ตามความสมัครใจของเขา เพราะเขาถวายด้วยความเต็มใจแด่พระยาห์เวห์ ดาวิดพระราชาก็ทรงเปรมปรีดิ์เป็นอย่างยิ่งด้วย</verse>
				<verse number="10">เพราะฉะนั้นดาวิดจึงสรรเสริญพระยาห์เวห์ต่อหน้าชุมนุมชนทั้งปวง และดาวิดทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลบรรพบุรุษของข้าพระองค์ทั้งหลาย สาธุการแด่พระองค์ตลอดนิรันดร</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ความยิ่งใหญ่ ฤทธานุภาพ สง่าราศี ชัยชนะ และความโอ่อ่าตระการเป็นของพระองค์ เพราะทุกสิ่งที่มีอยู่ในฟ้าสวรรค์ และในแผ่นดินโลกเป็นของพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ ราชอาณาจักรเป็นของพระองค์ และพระองค์ทรงเป็นที่ยกย่องเป็นจอมของสิ่งสารพัด</verse>
				<verse number="12">ทั้งความมั่งคั่งและเกียรติมาจากพระองค์ และพระองค์ทรงครอบครองอยู่เหนือทุกสิ่ง ฤทธิ์อำนาจและฤทธานุภาพอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์ และอยู่ที่พระหัตถ์ของพระองค์ที่จะทรงกระทำให้ใหญ่ยิ่งและประทานกำลังแก่คนทั้งปวง</verse>
				<verse number="13">บัดนี้ข้าพระองค์ทั้งหลายขอบพระคุณพระองค์ผู้เป็นพระเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลาย และสรรเสริญพระนามอันรุ่งโรจน์ของพระองค์</verse>
				<verse number="14">“แต่ข้าพระองค์เป็นใคร? และชนชาติของข้าพระองค์เป็นใคร ที่ข้าพระองค์ทั้งหลายจะสามารถถวายแด่พระองค์ด้วยความเต็มใจเช่นนี้? เพราะว่าสิ่งของทุกอย่างมาจากพระองค์ ข้าพระองค์ทั้งหลายได้ถวายของที่มาจากพระองค์แด่พระองค์</verse>
				<verse number="15">เพราะว่าข้าพระองค์ทั้งหลายเป็นคนต่างด้าวต่างแดนเฉพาะพระพักตร์พระองค์ และเป็นคนอาศัยอยู่ชั่วคราว ดังเช่นบรรพบุรุษทั้งหมดของข้าพระองค์ วันปีของข้าพระองค์บนแผ่นดินโลกเป็นเหมือนเงา และไม่มีความหวัง</verse>
				<verse number="16">ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลาย ของมากมายเหล่านี้ทั้งสิ้นซึ่งข้าพระองค์ทั้งหลายเตรียมมาเพื่อสร้างพระนิเวศถวายแด่พระองค์ เพื่อพระนามบริสุทธิ์ของพระองค์มาจากพระหัตถ์ของพระองค์ และเป็นของพระองค์ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ทราบว่า พระองค์ทรงตรวจดูจิตใจ และพอพระทัยในความซื่อตรง ส่วนข้าพระองค์ ข้าพระองค์ถวายของเหล่านี้ทั้งสิ้น ด้วยความเต็มใจตามความซื่อตรงแห่งจิตใจของข้าพระองค์ และบัดนี้ข้าพระองค์ยินดีที่ได้เห็นประชากรของพระองค์ ผู้ซึ่งอยู่ ณ ที่นี้เต็มใจถวายด้วยความชื่นบานต่อพระองค์</verse>
				<verse number="18">ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของอับราฮัม อิสอัคและอิสราเอลบรรพบุรุษของข้าพระองค์ทั้งหลาย ขอทรงรักษาความประสงค์ และความคิดในใจของประชากรของพระองค์ให้เป็นเช่นนี้เสมอไป และขอทรงทำจิตใจของเขาทั้งหลายให้มั่นคงในพระองค์</verse>
				<verse number="19">ขอประทานความเต็มใจให้ซาโลมอนบุตรของข้าพระองค์ ที่จะรักษาบรรดาพระบัญญัติ พระโอวาท และกฎเกณฑ์ของพระองค์ และให้ทำทุกอย่างเหล่านี้ และสร้างพระวิหารตามซึ่งข้าพระองค์ได้เตรียมไว้แล้วนั้น”</verse>
				<verse number="20">แล้วดาวิดตรัสกับชุมนุมชนทั้งปวงว่า “จงถวายสาธุการแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทั้งหลาย” และชุมนุมชนทั้งปวงก็สรรเสริญพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของเขาทั้งหลาย และเขาทั้งหลายก้มลงนมัสการพระยาห์เวห์ และถวายบังคมแด่พระราชา</verse>
				<verse number="21">ในวันรุ่งขึ้นเขาทั้งหลายถวายสัตวบูชา และถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวแด่พระยาห์เวห์ เป็นวัวผู้ 1,000 ตัว แกะผู้ 1,000 ตัว และลูกแกะ 1,000 ตัว พร้อมกับเครื่องดื่มบูชาที่คู่กัน และถวายสัตวบูชาอย่างมากมายเพื่ออิสราเอลทั้งปวง</verse>
				<verse number="22">และเขาทั้งหลายกินและดื่มเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ในวันนั้น ด้วยความยินดียิ่งนัก และเขาทั้งหลายตั้งซาโลมอน โอรสของดาวิดเป็นพระราชาเป็นครั้งที่สอง และเจิมท่านไว้ให้เป็นเจ้านายเพื่อพระยาห์เวห์ และศาโดกให้เป็นปุโรหิต</verse>
				<verse number="23">แล้วซาโลมอนประทับบนพระที่นั่งของพระยาห์เวห์ เป็นพระราชาแทนดาวิดราชบิดาของพระองค์ และพระองค์ทรงเจริญขึ้นและอิสราเอลทั้งปวงก็เชื่อฟังพระองค์</verse>
				<verse number="24">บรรดาผู้บัญชาการทั้งปวง และนักรบทั้งหลาย ทั้งบรรดาโอรสของกษัตริย์ดาวิดได้สาบานตัวต่อกษัตริย์ซาโลมอน</verse>
				<verse number="25">และพระยาห์เวห์ทรงยกซาโลมอนให้ยิ่งใหญ่ต่อหน้าต่อตาของอิสราเอลทั้งปวง และประทานเกียรติยศของพระราชาแก่พระองค์อย่างที่ไม่มีพระราชาองค์ใดในอิสราเอลก่อนพระองค์ได้รับ</verse>
				<verse number="26">ดาวิดบุตรเจสซีครอบครองเหนืออิสราเอลทั้งปวง</verse>
				<verse number="27">เวลาที่พระองค์ทรงครองราชย์เหนืออิสราเอลนั้นเป็น 40 ปี พระองค์ทรงครองราชย์ในเฮโบรน 7 ปี และในเยรูซาเล็ม 33 ปี</verse>
				<verse number="28">แล้วพระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อทรงชราและแก่หง่อมมาก ทั้งทรงมั่งคั่งและมีพระเกียรติ และซาโลมอนพระราชโอรสของพระองค์ทรงครองราชย์แทนพระองค์</verse>
				<verse number="29">ส่วนพระราชกิจของกษัตริย์ดาวิด ตั้งแต่ต้นจนที่สุด มีเขียนไว้ในบันทึกของซามูเอลผู้ทำนาย และในบันทึกของนาธันผู้เผยพระวจนะ และในบันทึกของกาดผู้ทำนาย</verse>
				<verse number="30">มีเรื่องราวการครอบครองของพระองค์ทั้งสิ้น และยุทธพลังของพระองค์ และเรื่องราวที่บังเกิดกับพระองค์ และกับอิสราเอลและบรรดาราชอาณาจักรทั้งสิ้นของดินแดนต่างๆ</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="14">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ซาโลมอนพระราชโอรสของดาวิดได้ทรงสถาปนาราชอาณาจักรของพระองค์ และพระยาห์เวห์พระเจ้าของพระองค์สถิตกับพระองค์ และทรงทำให้พระองค์ยิ่งใหญ่มาก</verse>
				<verse number="2">ซาโลมอนตรัสกับอิสราเอลทั้งหมดกับบรรดานายพันนายร้อย และผู้พิพากษาทั้งกับเจ้านายทุกคนของอิสราเอลทั้งหมด ผู้เป็นหัวหน้าตระกูลต่างๆ</verse>
				<verse number="3">แล้วซาโลมอนกับชุมนุมชนทั้งหมดที่อยู่กับพระองค์ขึ้นไปที่ปูชนียสถานสูง ซึ่งอยู่ที่กิเบโอนเพราะเต็นท์นัดพบของพระเจ้า ซึ่งโมเสสผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์สร้างขึ้นในถิ่นทุรกันดารอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="4">(แต่ดาวิดทรงนำหีบของพระเจ้ามาจากคีริยาทเยอาริมถึงสถานที่ซึ่งดาวิดทรงเตรียมไว้แล้ว เพราะพระองค์ทรงตั้งเต็นท์ไว้ให้ในกรุงเยรูซาเล็ม)</verse>
				<verse number="5">ยิ่งกว่านั้น แท่นบูชาทองสัมฤทธิ์ ซึ่งเบซาเลลบุตรอุรีผู้เป็นบุตรเฮอร์ได้สร้างนั้นก็อยู่ที่หน้าพลับพลาของพระยาห์เวห์ และซาโลมอนกับชุมนุมชนก็ได้แสวงหาพระเจ้า</verse>
				<verse number="6">ซาโลมอนเสด็จขึ้นไปที่นั่นยังแท่นบูชาทองสัมฤทธิ์เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ ซึ่งอยู่ที่เต็นท์นัดพบ และถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวหนึ่งพันตัวบนแท่นนั้น</verse>
				<verse number="7">ในคืนนั้น พระเจ้าทรงปรากฏแก่ซาโลมอน และตรัสกับพระองค์ว่า “เจ้าอยากให้เราให้อะไรแก่เจ้า ก็จงขอเถิด”</verse>
				<verse number="8">ซาโลมอนก็ทูลพระเจ้าว่า “พระองค์ได้ทรงสำแดงความรักมั่นคงที่ยิ่งใหญ่แก่ดาวิดเสด็จพ่อของข้าพระองค์ และทรงทำให้ข้าพระองค์เป็นกษัตริย์แทน</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้า ขอให้พระสัญญาของพระองค์ ที่มีต่อดาวิดเสด็จพ่อของข้าพระองค์เป็นจริง ณ บัดนี้ เพราะพระองค์ได้ทรงทำให้ข้าพระองค์เป็นกษัตริย์เหนือชนชาติที่มากมายเหมือนผงคลีของแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="10">ขอประทานสติปัญญาและความรู้แก่ข้าพระองค์ที่จะปกครอง ต่อหน้าชนชาตินี้ เพราะใครเล่าจะพิพากษาประชากรอันมากมายนี้ของพระองค์ได้”</verse>
				<verse number="11">พระเจ้าตรัสตอบซาโลมอนว่า “เพราะว่าสิ่งนี้อยู่ในจิตใจของเจ้า และเจ้าไม่ได้ขอทรัพย์สมบัติ ความมั่งคั่ง เกียรติหรือชีวิตของพวกคนที่เกลียดชังเจ้า และทั้งไม่ได้ขอชีวิตยืนยาว แต่ได้ขอสติปัญญาและความรู้เพื่อตัวเจ้าเอง เพื่อเจ้าจะพิพากษาประชากรของเรา ผู้ซึ่งเราได้ตั้งเจ้าให้เป็นพระราชาเหนือเขาทั้งหลายนั้น</verse>
				<verse number="12">เราจะให้สติปัญญาและความรู้แก่เจ้า เราจะให้ทรัพย์สมบัติ ความมั่งคั่ง และเกียรติแก่เจ้าด้วยอย่างที่ไม่มีกษัตริย์องค์ใดผู้อยู่ก่อนเจ้า หรืออยู่ภายหลังเจ้าจะมีเหมือน”</verse>
				<verse number="13">ซาโลมอนจึงเสด็จไปจากปูชนียสถานสูงที่กิเบโอน และไปจากหน้าเต็นท์นัดพบมายังกรุงเยรูซาเล็ม แล้วพระองค์ทรงเป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอล</verse>
				<verse number="14">ซาโลมอนทรงสะสมรถรบ และทหารม้า พระองค์ทรงมีรถรบ 1,400 คัน และทหารม้า 12,000 คน ซึ่งพระองค์ทรงให้ประจำอยู่ที่บรรดาเมืองรถรบ และอยู่กับพระราชาในกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="15">และพระองค์ทรงทำให้เงินและทองคำในกรุงเยรูซาเล็มมีมากราวกับก้อนหิน และทรงทำให้ไม้สนสีดาร์มีมากราวกับไม้มะเดื่อแห่งเนินเชเฟลาห์</verse>
				<verse number="16">ม้าทั้งหลายของซาโลมอนนำเข้ามาจากอียิปต์ และเมืองคูเอ พวกพ่อค้าของพระราชานำมาจากเมืองคูเอตามราคา</verse>
				<verse number="17">พวกเขานำรถรบเข้ามาจากอียิปต์ราคาคันละเท่ากับเงิน 600 เชเขล และม้าตัวละ 150 เชเขล แล้วพวกเขาก็ส่งออกไปยังบรรดากษัตริย์ของคนฮิตไทต์ และบรรดากษัตริย์ของคนซีเรีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ซาโลมอนตั้งพระทัยที่จะสร้างพระนิเวศเพื่อพระนามของพระยาห์เวห์ และสร้างราชวังเพื่อพระองค์เอง</verse>
				<verse number="2">และซาโลมอนทรงกำหนดให้ 70,000 คนเป็นแรงงานขนของ และให้ 80,000 คนสกัดหินที่บริเวณเทือกเขา และให้ 3,600 คนเป็นผู้ควบคุมเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="3">และซาโลมอนทรงส่งราชสาร ไปยังฮีราม กษัตริย์เมืองไทระว่า “ท่านได้ทำกิจการกับดาวิดพระราชบิดาของข้าพเจ้าคือ ได้ส่งไม้สนสีดาร์ให้พระองค์ท่าน เพื่อสร้างวังให้พระองค์ท่านประทับอย่างไร ขอท่านได้ทำกับข้าพเจ้าอย่างนั้นด้วย</verse>
				<verse number="4">ขณะนี้ ข้าพเจ้ากำลังจะสร้างพระนิเวศ เพื่อพระนามพระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพเจ้า และมอบถวายแด่พระองค์เพื่อเผาเครื่องหอมเฉพาะพระพักตร์พระองค์ เพื่อตั้งขนมปังที่ถวายเป็นประจำ และเพื่อถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวทั้งเช้าและเย็นในวันสะบาโต วันข้างขึ้น และวันเทศกาลเลี้ยงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา ซึ่งเป็นกฎสำหรับอิสราเอลตลอดไป</verse>
				<verse number="5">พระนิเวศซึ่งข้าพเจ้าจะสร้างนั้นใหญ่โต เพราะว่าพระเจ้าของเรายิ่งใหญ่กว่าพระทั้งหมด</verse>
				<verse number="6">แต่ใครเล่าที่จะสามารถสร้างพระนิเวศสำหรับพระองค์ได้? ในเมื่อฟ้าสวรรค์หรือแม้แต่ฟ้าสวรรค์ที่สูงที่สุดก็ยังรับรองพระองค์ไว้ไม่ได้ และข้าพเจ้าเป็นใครที่จะสร้างพระนิเวศสำหรับพระองค์ นอกจากให้เป็นที่เผาเครื่องหอมถวายเฉพาะพระพักตร์พระองค์เท่านั้น?</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้น บัดนี้ขอส่งชายคนหนึ่งที่ชำนาญงานช่างด้านทองคำ เงิน ทองสัมฤทธิ์และเหล็ก และชำนาญในเรื่องผ้าสีม่วง ผ้าสีแดงเข้ม และผ้าสีฟ้า ทั้งชำนาญในการแกะสลัก เพื่อจะทำงานกับบรรดาช่างฝีมือที่อยู่กับข้าพเจ้าในยูดาห์และในเยรูซาเล็ม ซึ่งดาวิดพระราชบิดาของข้าพเจ้าจัดหาไว้</verse>
				<verse number="8">ขอท่านส่งไม้สนสีดาร์ ไม้สนสามใบ และไม้ประดู่จากเลบานอนให้ข้าพเจ้าด้วย เพราะข้าพเจ้าเข้าใจว่าข้าราชการของท่านเชี่ยวชาญการตัดไม้ในเลบานอน นี่แน่ะ ข้าราชการของข้าพเจ้าจะทำงานกับข้าราชการของท่าน</verse>
				<verse number="9">เพื่อจัดเตรียมไม้ให้ข้าพเจ้ามากๆ เพราะว่าพระนิเวศที่ข้าพเจ้าจะสร้างนี้จะใหญ่โตและวิจิตรตระการตา</verse>
				<verse number="10">นี่แน่ะ ข้าพเจ้าจะให้ข้าวสาลีนวดแล้ว 2,000 ตัน ข้าวบาร์เลย์ 2,000 ตัน เหล้าองุ่น 400,000 ลิตร และน้ำมัน 400,000 ลิตรแก่พวกข้าราชการของท่านที่ตัดไม้นั้น”</verse>
				<verse number="11">แล้วฮีรามพระราชาแห่งเมืองไทระทรงตอบเป็นลายพระหัตถ์ ซึ่งพระองค์ทรงส่งไปถึงซาโลมอนว่า “เพราะว่าพระยาห์เวห์ทรงรักประชากรของพระองค์ พระองค์จึงประทานตัวท่านเป็นพระราชาเหนือเขาทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="12">ฮีรามตรัสอีกว่า “สาธุการแด่พระยาห์เวห์ พระเจ้าของอิสราเอล ผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก พระองค์ประทานโอรสที่ฉลาดคนหนึ่งแก่ดาวิด ที่เปี่ยมด้วยความเฉลียวฉลาดและความเข้าใจ ผู้ซึ่งจะสร้างพระนิเวศถวายพระยาห์เวห์ และจะสร้างพระราชวังเพื่อท่านเอง</verse>
				<verse number="13">“บัดนี้ข้าพเจ้าส่งช่างฝีมือคนหนึ่ง ที่เปี่ยมด้วยความเข้าใจ คือฮูรามอับบี</verse>
				<verse number="14">บุตรชายของหญิงเผ่าดาน บิดาของเขาเป็นคนไทระ เขาเชี่ยวชาญงานช่างด้านทองคำ เงิน ทองสัมฤทธิ์ เหล็ก หินและไม้ และงานช่างผ้าสีม่วง ผ้าสีฟ้า ผ้าป่าน และผ้าสีแดงเข้ม ทั้งทำงานแกะสลักทุกชนิด และสร้างตามแบบลวดลายใดๆ ที่กำหนดให้เขา เขาจะทำงานกับช่างฝีมือของท่าน คือช่างฝีมือของดาวิดพระราชบิดาของท่านผู้เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="15">เพราะฉะนั้น เรื่องข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ น้ำมัน และเหล้าองุ่น ซึ่งเจ้านายของข้าพเจ้าได้กล่าวถึงนั้น ขอท่านได้ส่งไปให้เราผู้รับใช้ของท่าน</verse>
				<verse number="16">และเราจะตัดไม้ตามที่ท่านต้องการจากเลบานอน แล้วนำมาให้ท่านด้วยแพในทางทะเลถึงเมืองยัฟฟาเพื่อท่านจะได้นำขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม”</verse>
				<verse number="17">แล้วซาโลมอนทรงทำบัญชีสำมะโนครัวคนต่างด้าวทั้งหมดที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินอิสราเอล ต่อจากบัญชีสำมะโนครัวซึ่งดาวิดพระราชบิดาของพระองค์ได้ทรงทำไว้ และปรากฏว่ามีจำนวน 153,600 คน</verse>
				<verse number="18">พระองค์ทรงกำหนดให้ 70,000 คนจากพวกเขาเป็นแรงงานขนของ 80,000 คนสกัดหินที่บริเวณเทือกเขา และ 3,600 คนเป็นผู้ควบคุมให้ประชาชนทำงาน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">แล้วซาโลมอนทรงเริ่มสร้างพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ที่กรุงเยรูซาเล็มบนภูเขาโมริยาห์ (ที่ซึ่งพระเจ้าทรงปรากฏแก่ดาวิดพระราชบิดาของพระองค์) ตรงที่ดาวิดทรงกำหนดไว้คือลานนวดข้าวของโอรนันคนเยบุส</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงเริ่มสร้างในวันที่สองเดือนที่สองของปีที่สี่ แห่งรัชกาลของพระองค์</verse>
				<verse number="3">และนี่เป็นขนาดรากฐานซึ่งซาโลมอนทรงวางเพื่อสร้างพระนิเวศของพระเจ้า คือยาว 27 เมตร และกว้าง 9 เมตร</verse>
				<verse number="4">มุขด้านหน้าของพระนิเวศนั้นกว้าง 9 เมตร เท่ากับด้านกว้างของพระนิเวศ และสูง 54 เมตร พระองค์ทรงบุด้านในด้วยทองคำบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="5">พระองค์ทรงบุห้องโถงด้วยไม้สนสามใบ และบุทับด้วยทองคำเนื้อดี และทรงทำต้นอินทผลัมและลูกโซ่ประดับไว้บนนั้น</verse>
				<verse number="6">พระองค์ทรงแต่งพระนิเวศด้วยการฝังเพชรพลอย ทองคำนั้นเป็นทองคำเมืองพารวายิม</verse>
				<verse number="7">พระองค์ทรงบุพระนิเวศนั้นด้วยทองคำคือบนคาน บนธรณีประตู บนผนัง และบนประตู ทั้งยังทรงสลักรูปเครูบทั้งหลายไว้บนผนัง</verse>
				<verse number="8">และพระองค์ทรงสร้างอภิสุทธิสถาน มีความยาวเท่าความกว้างของพระนิเวศ คือ 9 เมตร และความกว้างเท่ากับ 9 เมตร พระองค์ทรงบุด้วยทองคำเนื้อดีหนักประมาณ 20 ตัน</verse>
				<verse number="9">ตะปูทองคำต่างๆ หนัก 570 กรัม และพระองค์ทรงบุห้องชั้นบนด้วยทองคำ</verse>
				<verse number="10">ในอภิสุทธิสถานนั้น พระองค์ทรงสร้างเครูบไว้สองรูปด้วยไม้บุทองคำ</verse>
				<verse number="11">ปีกของเครูบทั้งสองนั้นกางออกยาวรวมกันประมาณ 9 เมตร ปีกข้างหนึ่งของเครูบรูปหนึ่งจดผนังพระนิเวศและยาว 2.2 เมตร และปีกอีกข้างหนึ่งจดปีกของเครูบอีกรูปหนึ่งและยาว 2.2 เมตร</verse>
				<verse number="12">ส่วนอีกรูปนั้น ปีกข้างหนึ่งจดผนังพระนิเวศและยาว 2.2 เมตร และปีกอีกข้างหนึ่งจดปีกของเครูบรูปแรกยาว 2.2 เมตร</verse>
				<verse number="13">ปีกของเครูบทั้งสองนี้กางออกยาวรวมกันประมาณ 9 เมตร เครูบทั้งสองนั้นยืนบนเท้าของเขาเองและหันหน้าไปทางห้องโถง</verse>
				<verse number="14">และพระองค์ทรงทำม่าน ด้วยด้ายสีฟ้า สีม่วง สีแดงเข้ม และด้วยผ้าป่าน แล้วปักรูปเครูบไว้บนนั้น</verse>
				<verse number="15">ข้างหน้าพระนิเวศ พระองค์ทรงสร้างเสาสองต้น สูงต้นละ 15.5 เมตร มีบัวหัวเสาสูง 2.2 เมตรอยู่บนยอดเสาแต่ละต้น</verse>
				<verse number="16">พระองค์ทรงทำโซ่ไว้ที่อภิสุทธิสถานและที่ยอดเสา แล้วพระองค์ทรงทำทับทิมหนึ่งร้อยลูกแขวนไว้ที่โซ่</verse>
				<verse number="17">พระองค์ทรงตั้งเสาทั้งสองไว้หน้าพระวิหาร ข้างขวาต้นหนึ่ง และข้างซ้ายอีกต้นหนึ่ง พระองค์ทรงขนานนามต้นข้างขวานั้นว่ายาคีน และต้นข้างซ้ายว่า โบอาส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พระองค์ทรงสร้างแท่นบูชาด้วยทองสัมฤทธิ์ ยาว 9 เมตร และกว้าง 9 เมตร สูง 4.5 เมตร</verse>
				<verse number="2">แล้วพระองค์ทรงหล่ออ่างสาคร เป็นทรงกลม วัดจากขอบหนึ่งไปถึงอีกขอบหนึ่งได้ 4.5 เมตร สูง 2.25 เมตร และวัดโดยรอบอ่างได้ 13.5 เมตร</verse>
				<verse number="3">ใต้อ่างสาครมีรูปคล้ายวัวอยู่รอบ โดยมีจำนวนสิบรูปทุกระยะ 40 เซนติเมตรรอบอ่าง วัวเหล่านี้มีสองแถวหล่อเป็นชิ้นเดียวกับอ่าง</verse>
				<verse number="4">อ่างสาครนี้ตั้งอยู่บนวัว 12 ตัว สามตัวหันหน้าไปทางทิศเหนือ สามตัวหันหน้าไปทางทิศตะวันตก สามตัวหันหน้าไปทางทิศใต้ และสามตัวหันหน้าไปทางทิศตะวันออก อ่างนี้ตั้งอยู่บนวัวเหล่านี้ และส่วนหลังของวัวทุกตัวอยู่ด้านใน</verse>
				<verse number="5">อ่างหนา 7.5 เซนติเมตร ขอบของมันทำเหมือนขอบถ้วย และเหมือนดอกพลับพลึงกำลังบาน อ่างนี้บรรจุได้ประมาณ 60,000 ลิตร</verse>
				<verse number="6">พระองค์ยังทรงทำอ่างเล็กสิบใบ วางอยู่ด้านขวาห้าใบ และด้านซ้ายห้าใบ เพื่อใช้ล้างของในนั้น คือจะล้างของที่ใช้เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวในอ่างเล็กนี้ ส่วนอ่างสาคร นั้นให้พวกปุโรหิตใช้ล้างตัวในนั้น</verse>
				<verse number="7">แล้วพระองค์ทรงสร้างคันประทีปทองคำ สิบคันตามที่กำหนดไว้ และทรงตั้งไว้ในพระวิหาร ด้านขวาห้าคันและด้านซ้ายห้าคัน</verse>
				<verse number="8">พระองค์ทรงสร้างโต๊ะ สิบตัวด้วย และตั้งไว้ในพระวิหาร ด้านขวาห้าตัว และด้านซ้ายห้าตัว และพระองค์ทรงทำชามทองคำหนึ่งร้อยใบ</verse>
				<verse number="9">พระองค์ทรงสร้างลานของปุโรหิต ลานใหญ่และประตูลาน และทรงบุประตูเหล่านั้นด้วยทองสัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="10">พระองค์ทรงตั้งอ่างสาครไว้ด้านขวาพระนิเวศ ในทางทิศตะวันออกเฉียงใต้</verse>
				<verse number="11">และฮูรามได้สร้างหม้อ ทัพพี และชาม ดังนั้นฮูรามจึงทำงาน ที่เขาทำให้กษัตริย์ซาโลมอนเกี่ยวกับพระนิเวศของพระเจ้าสำเร็จ</verse>
				<verse number="12">คือ เสาสองต้น คิ้ว และบัวหัวเสาซึ่งอยู่บนยอดเสาทั้งสอง และตาข่ายสองผืนที่คลุมคิ้วทั้งสองของบัวหัวเสา ซึ่งอยู่บนยอดเสา</verse>
				<verse number="13">และลูกทับทิม 400 ลูกสำหรับตาข่ายทั้งสองผืน แต่ละผืนมีลูกทับทิมสองแถว เพื่อคลุมคิ้วทั้งสองของบัวหัวเสา ซึ่งอยู่บนยอดเสา</verse>
				<verse number="14">เขาทำแท่นต่างๆ และทำอ่างเล็กไว้บนแท่นเหล่านั้น</verse>
				<verse number="15">ทั้งยังทำอ่างสาครใบหนึ่ง ซึ่งมีรูปวัวสิบสองตัวรองรับอยู่ใต้อ่าง</verse>
				<verse number="16">หม้อ ทัพพี และสามง่าม ฮูรามอับบีทำเครื่องใช้ทั้งหมดนี้จากทองสัมฤทธิ์ ถวายกษัตริย์ซาโลมอน สำหรับพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">พระราชาทรงหล่อสิ่งเหล่านี้ในที่ราบแม่น้ำจอร์แดน ณ ที่ดินเหนียวระหว่างสุคคทกับศาเรธาน</verse>
				<verse number="18">ซาโลมอนทรงสร้างสิ่งเหล่านี้เป็นจำนวนมาก จนไม่ได้หาน้ำหนักของทองสัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="19">และซาโลมอนจึงทรงทำเครื่องใช้ทั้งหมดที่อยู่ในพระนิเวศของพระเจ้าคือ แท่นบูชาทองคำ โต๊ะขนมปังเฉพาะพระพักตร์</verse>
				<verse number="20">คันประทีปและตะเกียงที่ทำด้วยทองคำบริสุทธิ์เพื่อใช้จุดที่หน้าอภิสุทธิสถานตามที่กำหนดไว้</verse>
				<verse number="21">ดอกไม้ ตะเกียง และคีมทำด้วยทองคำคือทองคำบริสุทธิ์ที่สุด</verse>
				<verse number="22">ตะไกรตัดไส้ตะเกียง ชาม ถ้วย และกระถางไฟที่ทำด้วยทองคำบริสุทธิ์ ส่วนทางเข้าพระนิเวศนั้น ประตูชั้นในของอภิสุทธิสถานและประตูพระนิเวศคือประตูห้องโถงล้วนด้วยทองคำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">บรรดากิจการซึ่งซาโลมอนทรงทำสำหรับพระนิเวศของพระยาห์เวห์ก็สำเร็จดังนี้ แล้วซาโลมอนทรงนำบรรดาสิ่งของที่ดาวิดพระราชบิดาทรงถวายไว้ เข้ามา คือเครื่องเงิน เครื่องทอง และเครื่องใช้ต่างๆ และเก็บไว้ในคลังพระนิเวศของพระเจ้า</verse>
				<verse number="2">แล้วซาโลมอนทรงประชุมพวกผู้ใหญ่ของอิสราเอล และบรรดาหัวหน้าเผ่าต่างๆ คือพวกเจ้านายของตระกูลของคนอิสราเอลในกรุงเยรูซาเล็ม เพื่อจะนำหีบพันธสัญญาของพระยาห์เวห์ขึ้นมาจากนครดาวิด คือเมืองศิโยน</verse>
				<verse number="3">และผู้ชายทั้งหมดของคนอิสราเอลก็ประชุมกับพระราชา ณ การเลี้ยงในเดือนที่เจ็ด</verse>
				<verse number="4">พวกผู้ใหญ่ทั้งสิ้นของอิสราเอลมา และคนเลวีก็ยกหีบ</verse>
				<verse number="5">และเขาทั้งหลายก็นำหีบ เต็นท์นัดพบและเครื่องใช้บริสุทธิ์ทั้งหมดซึ่งอยู่ในเต็นท์ขึ้นมา ของเหล่านี้บรรดาปุโรหิต และคนเลวีนำขึ้นมา</verse>
				<verse number="6">และพระราชาซาโลมอนกับชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมด ที่ประชุมกันอยู่กับพระองค์ต่อหน้าหีบ ได้ถวายแกะและวัวมากมายจนไม่สามารถนับจำนวนหรือคิดคำนวณได้</verse>
				<verse number="7">แล้วพวกปุโรหิตก็นำหีบพันธสัญญาของพระยาห์เวห์มายังที่ตั้งของหีบ ซึ่งอยู่ในห้องชั้นในของพระนิเวศ คือในอภิสุทธิสถานที่ใต้ปีกเครูบ</verse>
				<verse number="8">เพราะว่าเครูบนั้นกางปีกทั้งคู่ออกเหนือที่ตั้งของหีบ เครูบจึงคลุมอยู่เหนือหีบและไม้คานของหีบ</verse>
				<verse number="9">คานหามนั้นยาวมาก จนมองเห็นปลายคานหามที่ยาวเลยจากหีบได้จากด้านหน้าของห้องชั้นในสุด แต่ไม่อาจมองเห็นจากภายนอก และคานหามก็ยังอยู่ที่นั่นจนถึงทุกวันนี้</verse>
				<verse number="10">ภายในหีบไม่มีอะไรนอกจากศิลาสองแผ่นซึ่งโมเสสเก็บไว้ ณ ภูเขาโฮเรบ เมื่อพระยาห์เวห์ทรงทำพันธสัญญากับคนอิสราเอล เมื่อเขาทั้งหลายออกมาจากแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="11">และอยู่มาเมื่อบรรดาปุโรหิตออกมาจากวิสุทธิสถาน (เพราะปุโรหิตทั้งหมดผู้อยู่ที่นั่นได้ชำระตัวเองให้บริสุทธิ์แล้ว และไม่คำนึงถึงเวร)</verse>
				<verse number="12">และพวกเลวีที่เป็นนักร้องทั้งหมด ทั้งอาสาฟ เฮมาน และเยดูธูน ทั้งบุตรชายและญาติของพวกเขาต่างแต่งกายด้วยผ้าป่าน มีฉาบ พิณใหญ่ และพิณเขาคู่ ยืนอยู่ทางตะวันออกของแท่นบูชา พร้อมกับพวกปุโรหิตที่เป่าแตรหนึ่งร้อยยี่สิบคน</verse>
				<verse number="13">พวกคนเป่าแตรและนักร้องแสดงด้วยความพร้อมเพรียงจนได้ยินเป็นเสียงเดียวกัน ในการร้องสรรเสริญและการขอบพระคุณพระยาห์เวห์ และเมื่อพวกเขาร้องขึ้น พร้อมกับแตร ฉาบและเครื่องดนตรีอื่นๆ ในการร้องสรรเสริญพระยาห์เวห์ว่า “เพราะพระองค์ประเสริฐ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์” แล้วพระนิเวศ คือพระนิเวศของพระยาห์เวห์ก็เต็มไปด้วยเมฆ</verse>
				<verse number="14">จนปุโรหิตยืนปรนนิบัติไม่ได้ เพราะเหตุเมฆนั้น เพราะพระสิริของพระยาห์เวห์เต็มพระนิเวศของพระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">แล้วซาโลมอนตรัสว่า “พระยาห์เวห์ตรัสว่า ‘พระองค์จะประทับในความมืดทึบ’</verse>
				<verse number="2">แต่ข้าพระองค์เองได้สร้างพระนิเวศที่โอ่อ่าตระการตาถวายพระองค์ เป็นสถานที่เพื่อพระองค์จะสถิตอยู่เป็นนิตย์”</verse>
				<verse number="3">แล้วพระราชาทรงหันมา และทรงอวยพรชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมด ขณะที่ชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมดยืนอยู่</verse>
				<verse number="4">พระองค์ตรัสว่า “สาธุการแด่พระยาห์เวห์ พระเจ้าของอิสราเอล พระองค์ทรงทำสิ่งที่ทรงสัญญาด้วยพระโอษฐ์ของพระองค์กับดาวิดพระราชบิดาของข้าพเจ้าให้สำเร็จด้วยพระหัตถ์ พระองค์ตรัสว่า</verse>
				<verse number="5">‘ตั้งแต่วันที่เรานำประชากรของเราออกจากแผ่นดินอียิปต์ เราไม่ได้เลือกเมืองไหนจากเผ่าใดในอิสราเอลที่จะสร้างนิเวศ เพื่อนามของเราจะอยู่ที่นั่น และเราไม่ได้เลือกชายคนไหนให้เป็นเจ้านายเหนืออิสราเอลประชากรของเรา</verse>
				<verse number="6">แต่เราได้เลือกเยรูซาเล็มเพื่อนามของเราจะอยู่ที่นั่น และเราได้เลือกดาวิดให้อยู่เหนืออิสราเอลประชากรของเรา’</verse>
				<verse number="7">ดาวิดพระราชบิดาของข้าพเจ้าจึงตั้งพระทัย ที่จะสร้างพระนิเวศสำหรับพระนามแห่งพระยาห์เวห์ พระเจ้าของอิสราเอล</verse>
				<verse number="8">แต่พระยาห์เวห์ตรัสกับดาวิดพระราชบิดาของข้าพเจ้าว่า ‘ที่เจ้าตั้งใจจะสร้างนิเวศสำหรับนามของเรานั้น เจ้าก็ทำดีอยู่แล้ว ในเรื่องความตั้งใจของเจ้า</verse>
				<verse number="9">อย่างไรก็ตาม เจ้าจะไม่ได้สร้างนิเวศ แต่บุตรชายของเจ้าผู้ซึ่งจะเกิดแก่เจ้าจะสร้างนิเวศ สำหรับนามของเรา’</verse>
				<verse number="10">บัดนี้พระยาห์เวห์ทรงให้พระสัญญาของพระองค์ที่ทรงกระทำนั้นสำเร็จ เพราะข้าพเจ้าได้ขึ้นมาแทนดาวิดพระราชบิดาของข้าพเจ้าและนั่งอยู่บนบัลลังก์ของอิสราเอล ดังที่พระยาห์เวห์ได้ทรงสัญญาไว้ และข้าพเจ้าได้สร้างพระนิเวศสำหรับพระนามของพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้าได้วางหีบไว้ที่นั่น พันธสัญญาของพระยาห์เวห์ ซึ่งทรงทำไว้กับคนอิสราเอลอยู่ในหีบนั้น”</verse>
				<verse number="12">แล้วซาโลมอนทรงยืนอยู่หน้าแท่นบูชาของพระยาห์เวห์ ต่อหน้าชุมนุมชนอิสราเอลทั้งหมด และกางพระหัตถ์ของพระองค์ออก</verse>
				<verse number="13">(เพราะซาโลมอนทรงสร้างแท่นทองสัมฤทธิ์ยาว 2.2 เมตร กว้าง 2.2 เมตร สูง 1.3 เมตร และทรงตั้งไว้กลางลาน พระองค์ทรงยืนอยู่บนแท่นนั้น แล้วพระองค์ทรงคุกเข่าลงต่อหน้าชุมนุมอิสราเอลทั้งหมด และกางพระหัตถ์ของพระองค์สู่ฟ้าสวรรค์)</verse>
				<verse number="14">แล้วพระองค์ทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าของอิสราเอล ไม่มีพระเจ้าองค์ไหนเหมือนพระองค์ ทั้งในฟ้าสวรรค์ และบนแผ่นดินโลก พระองค์ทรงรักษาพันธสัญญาและทรงสำแดงความรักมั่นคงแก่ผู้รับใช้ของพระองค์ ผู้ดำเนินอยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์ด้วยสุดใจ</verse>
				<verse number="15">พระองค์ทรงรักษาสิ่งที่ทรงสัญญาไว้กับดาวิดพระราชบิดาของข้าพระองค์ผู้รับใช้ของพระองค์ และสิ่งที่ทรงสัญญาไว้ด้วยพระโอษฐ์ของพระองค์นั้น พระองค์ทรงทำให้สำเร็จด้วยพระหัตถ์ในวันนี้</verse>
				<verse number="16">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าของอิสราเอล เพราะฉะนั้นขอทรงรักษาสิ่งที่ทรงสัญญาไว้กับผู้รับใช้ของพระองค์คือดาวิดพระราชบิดาของข้าพระองค์ โดยตรัสว่า ‘ถ้าเพียงแต่ลูกหลานของเจ้าจะรักษาทางของเขาที่จะดำเนินตามบัญญัติของเรา อย่างที่เจ้าได้ดำเนินต่อหน้าเรานั้น เจ้าจะไม่ขาดชายที่จะนั่งบนบัลลังก์ของอิสราเอลต่อหน้าเรา’</verse>
				<verse number="17">เพราะฉะนั้นข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าของอิสราเอล ขอให้พระสัญญาที่พระองค์ได้ตรัสกับดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์เป็นจริง”</verse>
				<verse number="18">“แต่แท้จริงพระเจ้าจะประทับกับมนุษย์บนแผ่นดินโลกหรือ? ดูสิ ฟ้าสวรรค์และฟ้าสวรรค์อันสูงสุดยังรองรับพระองค์ไว้ไม่ได้ แล้วพระนิเวศนี้ซึ่งข้าพระองค์ได้สร้างขึ้น จะรองรับพระองค์ได้อย่างไร</verse>
				<verse number="19">แต่ขอพระองค์สนพระทัยในคำอธิษฐานของผู้รับใช้ของพระองค์ และในคำวิงวอนของเขา ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอทรงสดับเสียงร้องและคำอธิษฐาน ซึ่งผู้รับใช้ของพระองค์อธิษฐานต่อพระองค์</verse>
				<verse number="20">เพื่อพระเนตรของพระองค์จะทรงเฝ้าดูพระนิเวศนี้ ทั้งวันและคืน คือสถานที่ซึ่งพระองค์ตรัสว่าจะตั้งพระนามของพระองค์ไว้ที่นั่น เพื่อพระองค์จะทรงสดับคำอธิษฐาน ซึ่งผู้รับใช้ของพระองค์จะอธิษฐานต่อสถานที่นี้</verse>
				<verse number="21">และขอพระองค์ทรงสดับคำวิงวอนของผู้รับใช้ของพระองค์ และของอิสราเอลประชากรของพระองค์ เมื่อเขาทั้งหลายอธิษฐานต่อสถานที่นี้ ขอพระองค์เองทรงสดับจากที่ประทับของพระองค์คือฟ้าสวรรค์ และเมื่อพระองค์ทรงสดับแล้ว ก็ขอทรงอภัย</verse>
				<verse number="22">“เมื่อชายคนไหนทำบาปต่อเพื่อนบ้านของเขา และถูกบังคับให้สาบาน และเขามาสาบานต่อหน้าแท่นบูชาของพระองค์ในพระนิเวศนี้</verse>
				<verse number="23">ขอพระองค์ทรงสดับจากฟ้าสวรรค์และขอทรงดำเนินการ และขอทรงพิพากษาผู้รับใช้ทั้งหลายของพระองค์ โดยลงโทษผู้ทำผิด และให้การกระทำของเขาตกบนศีรษะของเขา และตัดสินว่าผู้ชอบธรรมนั้นบริสุทธิ์ โดยให้กับเขาตามความชอบธรรมของเขา</verse>
				<verse number="24">“ถ้าอิสราเอลประชากรของพระองค์พ่ายแพ้ต่อศัตรู เพราะได้ทำบาปต่อพระองค์ แล้วพวกเขาหันกลับมาหาพระองค์ และยอมรับพระนามของพระองค์ อธิษฐานและขอพระเมตตาเฉพาะพระพักตร์พระองค์ในพระนิเวศนี้</verse>
				<verse number="25">ก็ขอพระองค์ทรงสดับจากฟ้าสวรรค์ และทรงอภัยบาปของอิสราเอลประชากรของพระองค์ และทรงนำเขากลับมายังแผ่นดิน ซึ่งพระองค์ได้ประทานแก่พวกเขาและบรรพบุรุษของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="26">“เมื่อฟ้าสวรรค์ปิดอยู่ และไม่มีฝน เพราะเขาทั้งหลายได้ทำบาปต่อพระองค์ แล้วเขาทั้งหลายได้อธิษฐานต่อสถานที่นี้ และยอมรับพระนามของพระองค์ และหันกลับจากบาปของเขา เมื่อพระองค์ทรงลงโทษพวกเขา</verse>
				<verse number="27">ก็ขอทรงสดับในฟ้าสวรรค์ และทรงอภัยบาปของอิสราเอลซึ่งเป็นผู้รับใช้ และประชากรของพระองค์ แล้วขอทรงสอนทางดีที่ควรจะดำเนินแก่พวกเขา และขอประทานฝนตกบนแผ่นดินของพระองค์ ซึ่งพระองค์ประทานให้เป็นมรดกแก่ประชากรของพระองค์</verse>
				<verse number="28">“ถ้ามีการกันดารอาหารในแผ่นดิน ถ้ามีโรคระบาด ถ้ามีข้าวลีบ ข้าวขึ้นรา ภัยจากตั๊กแตนปาทังก้า และตั๊กแตนตัวอ่อน ถ้าศัตรูล้อมเมืองใดๆ ของเขาในแผ่นดิน หรือมีภัยพิบัติใดๆ หรือเกิดความเจ็บไข้ใดๆ ก็ดี</verse>
				<verse number="29">แล้วหากคนหนึ่งคนใด หรืออิสราเอลประชากรของพระองค์ทั้งหมดที่ตระหนักในภัยพิบัติและความทุกข์ จะอธิษฐานหรือวิงวอนประการใด โดยกางมือของเขาสู่พระนิเวศนี้</verse>
				<verse number="30">ขอพระองค์ทรงสดับจากฟ้าสวรรค์อันเป็นที่ประทับของพระองค์ และขอทรงอภัย แล้วประทานแก่แต่ละคน ตามการประพฤติทั้งสิ้นของเขา (ด้วยพระองค์ทรงทราบจิตใจ เพราะพระองค์เท่านั้นทรงทราบจิตใจของมนุษย์)</verse>
				<verse number="31">เพื่อเขาทั้งหลายจะได้ยำเกรงพระองค์ และดำเนินในพระมรรคาของพระองค์ตลอดวันเวลาที่มีชีวิตบนแผ่นดิน ซึ่งพระองค์ประทานแก่บรรพบุรุษของพวกข้าพระองค์</verse>
				<verse number="32">“ยิ่งกว่านั้นอีก เกี่ยวกับคนต่างด้าว ผู้ซึ่งไม่ใช่อิสราเอลประชากรของพระองค์ เขามาจากแดนไกล เนื่องจากพระนามยิ่งใหญ่ พระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ และพระกรที่เหยียดออกของพระองค์ เมื่อเขามาอธิษฐานต่อพระนิเวศนี้</verse>
				<verse number="33">ขอพระองค์ทรงสดับจากฟ้าสวรรค์อันเป็นที่ประทับของพระองค์ และขอทรงทำตามทุกสิ่งซึ่งคนต่างด้าวได้ทูลขอต่อพระองค์ เพื่อชนทุกชาติแห่งแผ่นดินโลกจะรู้จักพระนามของพระองค์ และยำเกรงพระองค์ เหมือนอย่างอิสราเอลประชากรของพระองค์ และเพื่อเขาทั้งหลายจะทราบว่าพระนิเวศนี้ซึ่งข้าพระองค์ได้สร้างไว้ เขาเรียกกันด้วยพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="34">“ถ้าประชากรของพระองค์ออกไปต่อสู้กับศัตรูของเขา โดยทางใดๆ ที่พระองค์ทรงใช้เขาออกไปก็ตาม และเขาทั้งหลายได้อธิษฐานต่อพระองค์ตรงต่อเมืองนี้ซึ่งพระองค์ทรงเลือกสรรไว้ และตรงต่อพระนิเวศที่ข้าพระองค์ได้สร้างเพื่อพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="35">แล้วขอพระองค์ทรงสดับคำอธิษฐาน และคำวิงวอนของเขาจากฟ้าสวรรค์ และขอประทานความยุติธรรมแก่พวกเขา</verse>
				<verse number="36">“ถ้าเขาทั้งหลายทำบาปต่อพระองค์ (เพราะไม่มีมนุษย์คนใดไม่ได้ทำบาป) และพระองค์กริ้วพวกเขา และทรงมอบเขาไว้กับศัตรูผู้จับเขาไปเป็นเชลยยังแผ่นดินหนึ่งไม่ว่าใกล้หรือไกล</verse>
				<verse number="37">แต่ถ้าเขาสำนึกผิดในแผ่นดินที่เขาถูกจับไปเป็นเชลยและได้กลับใจ แล้วได้วิงวอนต่อพระองค์ในแผ่นดินที่เขาไปเป็นเชลย ทูลว่า ‘ข้าพระองค์ทั้งหลายได้ทำบาป และได้ประพฤติชั่วร้ายและได้ทำการอธรรม’</verse>
				<verse number="38">ถ้าเขาทั้งหลายกลับมาหาพระองค์ด้วยสุดจิตสุดใจของเขา ในแผ่นดินที่เขาไปเป็นเชลย ที่ซึ่งพวกเขาถูกจับไปเป็นเชลย และอธิษฐานต่อพระองค์ตรงต่อแผ่นดิน ซึ่งพระองค์ประทานแก่บรรพบุรุษของเขาทั้งหลาย คือเมืองซึ่งพระองค์ทรงเลือกสรรไว้ และพระนิเวศซึ่งข้าพระองค์ได้สร้างไว้เพื่อพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="39">ขอพระองค์ทรงสดับคำอธิษฐานและคำวิงวอนของพวกเขาจากฟ้าสวรรค์ อันเป็นที่ประทับของพระองค์และขอประทานความยุติธรรมแก่พวกเขา และขอทรงอภัยให้ประชากรของพระองค์ผู้ทำบาปต่อพระองค์</verse>
				<verse number="40">ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ บัดนี้ขอพระเนตรของพระองค์ทรงเฝ้าดูอยู่และขอพระกรรณของพระองค์ทรงสดับคำอธิษฐานแห่งสถานที่นี้</verse>
				<verse number="41">“ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้า ขอทรงลุกขึ้น เสด็จไปยังที่พำนักของพระองค์ ทั้งพระองค์และหีบแห่งฤทธานุภาพของพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้า ขอให้ปุโรหิตของพระองค์ รับ ความรอด และให้ธรรมิกชนของพระองค์เปรมปรีดิ์ในความประเสริฐของพระองค์</verse>
				<verse number="42">ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้า ขออย่าเมินพระพักตร์จากผู้ที่พระองค์ทรงเจิมไว้นั้น ขอทรงระลึกถึงความรักมั่นคงต่อดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เมื่อซาโลมอนทรงจบคำอธิษฐานแล้ว ไฟลงมาจากฟ้าสวรรค์ไหม้เครื่องบูชาเผาทั้งตัวและเครื่องสัตวบูชา และพระสิริของพระยาห์เวห์ก็เต็มพระนิเวศ</verse>
				<verse number="2">ปุโรหิตทั้งหลายเข้าไปในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ไม่ได้ เพราะว่าพระสิริของพระยาห์เวห์เต็มพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">เมื่อคนอิสราเอลทั้งหมดเห็นไฟลงมาและพระสิริของพระยาห์เวห์อยู่บนพระนิเวศ เขาทั้งหลายก็กราบซบหน้าติดพื้นบนทางเดิน และนมัสการทั้งสรรเสริญพระเจ้าว่า “เพราะพระองค์ประเสริฐ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงอยู่เป็นนิตย์”</verse>
				<verse number="4">แล้วพระราชาและประชาชนทั้งหมดถวายเครื่องสัตวบูชาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์ซาโลมอนทรงถวายเครื่องสัตวบูชาเป็นวัว 22,000 ตัว และแกะ 120,000 ตัว ดังนี้แหละพระราชาและประชาชนทั้งหมดได้ถวายพระนิเวศของพระเจ้า</verse>
				<verse number="6">บรรดาปุโรหิตก็ยืนประจำตำแหน่งของตน ทั้งคนเลวีพร้อมกับเครื่องดนตรีสำหรับบรรเลงถวายแด่พระยาห์เวห์ ซึ่งกษัตริย์ดาวิดทรงทำขึ้นเพื่อขอบพระคุณพระยาห์เวห์ เมื่อดาวิดถวายสรรเสริญด้วยฝีมือบรรเลงของเขาทั้งหลาย (เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงอยู่เป็นนิตย์) แล้วปุโรหิตที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของพวกเขาก็เป่าแตร ส่วนอิสราเอลทั้งหมดยืนอยู่</verse>
				<verse number="7">และซาโลมอนทรงทำพิธีชำระส่วนกลางของลานซึ่งอยู่ข้างหน้าพระนิเวศของพระยาห์เวห์ให้บริสุทธิ์ เพราะพระองค์ทรงถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและไขมันของเครื่องศานติบูชาที่นั่น เพราะว่าแท่นทองสัมฤทธิ์ซึ่งซาโลมอนทรงสร้างไว้นั้น ไม่สามารถบรรจุเครื่องบูชาเผาทั้งตัว เครื่องธัญบูชาและไขมัน</verse>
				<verse number="8">ในเวลานั้นซาโลมอนทรงถือเทศกาลเลี้ยงอยู่เจ็ดวัน และอิสราเอลทั้งสิ้นก็อยู่กับพระองค์ เป็นชุมนุมชนยิ่งใหญ่มาก ตั้งแต่ทางเข้าเมืองฮามัทจนถึงลำธารแห่งอียิปต์</verse>
				<verse number="9">และในวันที่แปด เขาทั้งหลายมีการประชุม เพราะพวกเขามีงานมอบถวายแท่นบูชามาเจ็ดวัน และถือเทศกาลเลี้ยงมาเจ็ดวันแล้ว</verse>
				<verse number="10">เมื่อวันที่ยี่สิบสามของเดือนที่เจ็ด พระองค์ทรงให้ประชาชนกลับบ้านของตน ด้วยใจชื่นบานและยินดีเพราะความดีซึ่งพระยาห์เวห์ได้ทรงสำแดงแก่ดาวิด แก่ซาโลมอนและแก่อิสราเอลประชากรของพระองค์</verse>
				<verse number="11">ดังนี้แหละ ซาโลมอนทรงสร้างพระนิเวศของพระยาห์เวห์และพระราชวังเสร็จ คือทุกอย่างซึ่งพระองค์ทรงดำริจะทำในเรื่องพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และพระราชวังของพระองค์ พระองค์ทรงทำให้สำเร็จ</verse>
				<verse number="12">แล้วพระยาห์เวห์ทรงปรากฏแก่ซาโลมอนในเวลากลางคืนและตรัสกับพระองค์ว่า “เราได้ยินคำอธิษฐานของเจ้า และได้เลือกสถานที่นี้สำหรับเราให้เป็นนิเวศแห่งเครื่องสัตวบูชา</verse>
				<verse number="13">ถ้าเราปิดฟ้าสวรรค์ไม่ให้ฝนตก หรือบัญชาตั๊กแตนให้มากินแผ่นดิน หรือส่งโรคระบาดมาท่ามกลางประชากรของเรา</verse>
				<verse number="14">ถ้าประชากรของเราผู้ซึ่งเขาเรียกกันโดยนามของเรานั้นจะถ่อมตัวลง อธิษฐานและแสวงหาหน้าของเรา ทั้งหันเสียจากทางชั่วของพวกเขา เราก็จะฟังจากสวรรค์ และจะให้อภัยแก่บาปของเขาและจะรักษาแผ่นดินของเขาให้หาย</verse>
				<verse number="15">และบัดนี้ตาของเราจะลืมอยู่และหูของเราจะฟังคำอธิษฐานซึ่งเขาทั้งหลายอธิษฐาน ณ สถานที่นี้</verse>
				<verse number="16">เพราะบัดนี้เราได้เลือกสรรและทำให้นิเวศนี้เป็นที่บริสุทธิ์เพื่อนามของเราจะอยู่ที่นั่นเป็นนิตย์ และตาของเรา ใจของเราจะอยู่ที่นั่นตลอดเวลา</verse>
				<verse number="17">ส่วนเจ้า ถ้าเจ้าดำเนินต่อหน้าเราเหมือนอย่างดาวิดบิดาของเจ้าดำเนินนั้น และทำทุกอย่างตามที่เราได้บัญชาเจ้าไว้ ทั้งรักษากฎเกณฑ์และกฎหมายของเรา</verse>
				<verse number="18">แล้วเราจะสถาปนาบัลลังก์ของเจ้า ดังที่เราได้ทำพันธสัญญาไว้กับดาวิดบิดาของเจ้าว่า ‘เจ้าจะไม่ขาดชายที่จะครอบครองเหนืออิสราเอล’</verse>
				<verse number="19">“แต่ถ้าเจ้าทั้งหลายหันไปและละทิ้งกฎเกณฑ์และบัญญัติของเราซึ่งเราตั้งไว้ต่อหน้าพวกเจ้า และไปปรนนิบัติพระอื่นๆ และนมัสการพระเหล่านั้น</verse>
				<verse number="20">แล้วเราจะถอนเขาทั้งหลายจากแผ่นดินของเรา ซึ่งเราได้ให้แก่พวกเขาและเราจะเหวี่ยงนิเวศซึ่งเราทำให้บริสุทธิ์เพื่อนามของเราไปจากสายตาของเรา และเราจะทำให้เขาเป็นคำเปรียบเปรยและเป็นขี้ปากในหมู่ชนชาติทั้งหลาย</verse>
				<verse number="21">และนิเวศนี้ซึ่งสูงส่ง ทุกคนที่ผ่านไปจะประหลาดใจ แล้วกล่าวว่า ‘ทำไมพระยาห์เวห์จึงทรงทำเช่นนี้แก่แผ่นดินนี้และพระนิเวศนี้?’</verse>
				<verse number="22">แล้วพวกเขาจะตอบว่า ‘เพราะเขาทั้งหลายละทิ้งพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของเขา ผู้ทรงนำพวกเขาออกจากแผ่นดินอียิปต์และไปยึดถือพระอื่นๆ อีกทั้งนมัสการและปรนนิบัติพระเหล่านั้น ฉะนั้นพระองค์จึงทรงนำเหตุร้ายทั้งหมดนี้มาเหนือเขาทั้งหลาย’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">อยู่มาเมื่อสิ้นยี่สิบปี ที่ซาโลมอนใช้ทรงสร้างพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และพระราชวังของพระองค์</verse>
				<verse number="2">ซาโลมอนทรงบูรณะเมืองซึ่งกษัตริย์ฮีรามถวายแด่พระองค์ แล้วให้คนอิสราเอลอาศัยอยู่ในนั้น</verse>
				<verse number="3">ซาโลมอนเสด็จไปยังฮามัทโศบาห์ และยึดเมืองนั้นไว้</verse>
				<verse number="4">พระองค์ทรงสร้างเมืองทัดโมร์ไว้ในถิ่นทุรกันดาร นอกเหนือจากเมืองคลังหลวงทั้งหมดที่พระองค์ทรงสร้างไว้ในฮามัท</verse>
				<verse number="5">พระองค์ทรงสร้างเมืองเบธโฮโรนบนและเบธโฮโรนล่างด้วย (เป็นเมืองปราการที่มีกำแพง ประตูเมือง และดาลประตู)</verse>
				<verse number="6">พระองค์ทรงสร้างเมืองบาอาลัท และเมืองคลังหลวงทั้งหมดที่ซาโลมอนทรงมีอยู่ นอกเหนือจากเมืองสำหรับรถรบ และเมืองสำหรับทหารม้าทั้งหมดของพระองค์ รวมทั้งสิ่งใดที่พระองค์ทรงประสงค์จะสร้างในเยรูซาเล็ม ในเลบานอน และในแผ่นดินทั้งหมดที่พระองค์ทรงครอบครองอยู่</verse>
				<verse number="7">ประชาชนทั้งหมดที่เหลืออยู่ในพวกคนฮิตไทต์ คนอาโมไรต์ คนเปริสซี คนฮีไวต์ และคนเยบุส ผู้ที่ไม่ใช่อิสราเอล</verse>
				<verse number="8">จากเชื้อสายของพวกเขาที่เหลืออยู่ต่อมาในแผ่นดิน ซึ่งประชาชนอิสราเอลไม่ได้ทำลาย ซาโลมอนทรงให้ประชาชนเหล่านี้เป็นทาสแรงงานจนทุกวันนี้</verse>
				<verse number="9">แต่ส่วนคนอิสราเอลนั้นซาโลมอนไม่ได้ทรงทำให้เป็นทาสแรงงาน เขาทั้งหลายเป็นทหารและเป็นนายทหารของพระองค์ เป็นผู้บังคับบัญชารถรบ และทหารม้าของพระองค์</verse>
				<verse number="10">และคนพวกนี้เป็นเจ้าหน้าที่ชั้นผู้ใหญ่ของพระราชาซาโลมอนซึ่งมี 250 คน ที่เป็นผู้ปกครองประชาชน</verse>
				<verse number="11">ซาโลมอนทรงนำพระราชธิดาของฟาโรห์จากนครดาวิด มายังพระราชวังที่พระองค์ทรงสร้างไว้ให้พระนาง เพราะพระองค์ตรัสว่า “มเหสีของเราไม่ควรอยู่ในวังของดาวิดพระราชาแห่งอิสราเอล เพราะว่าสถานที่ต่างๆ ซึ่งหีบของพระยาห์เวห์ได้เข้าไปถึงนั้นล้วนบริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="12">แล้วซาโลมอนทรงถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวแด่พระยาห์เวห์บนแท่นบูชาของพระยาห์เวห์ ซึ่งซาโลมอนทรงสร้างไว้ที่หน้ามุข</verse>
				<verse number="13">ตามหน้าที่ประจำวันที่ต้องทำคือการถวายบูชาตามบัญญัติของโมเสส ในวันสะบาโต ในวันขึ้นหนึ่งค่ำ และในเทศกาลเลี้ยงประจำปีสามเทศกาล คือเทศกาลกินขนมปังไร้เชื้อ เทศกาลสัปดาห์ และเทศกาลอยู่เพิง</verse>
				<verse number="14">และตามกฎหมายของดาวิดพระราชบิดาของพระองค์ พระองค์ทรงแบ่งเวรของบรรดาปุโรหิตในการปรนนิบัติ และแบ่งเวรของบรรดาเลวีในหน้าที่ของการสรรเสริญ และการรับใช้ต่อหน้าปุโรหิตตามหน้าที่ประจำวันที่ต้องทำ และแบ่งคนเฝ้าประตูเป็นเวรเฝ้าประตู เพราะว่าดาวิดคนของพระเจ้าทรงบัญชาไว้อย่างนั้น</verse>
				<verse number="15">และเขาทั้งหลายไม่ได้หันไปจากสิ่งที่พระราชาทรงบัญชาพวกปุโรหิตและคนเลวีไว้ ไม่ว่าในเรื่องใด รวมทั้งเรื่องการคลัง</verse>
				<verse number="16">พระราชกิจทั้งหมดของซาโลมอนก็ลุล่วงตั้งแต่วันที่วางรากฐานพระนิเวศของพระยาห์เวห์ จนถึงวันที่งานเสร็จ พระนิเวศของพระยาห์เวห์ก็สำเร็จครบถ้วน</verse>
				<verse number="17">แล้วซาโลมอนเสด็จไปยังเมืองเอซิโอนเกเบอร์และเมืองเอโลทที่ชายทะเลในดินแดนเอโดม</verse>
				<verse number="18">และฮีรามก็ทรงให้ข้าราชการของพระองค์ส่งเรือ และส่งคนงานที่คุ้นเคยกับทะเลไปให้ซาโลมอน แล้วพวกเขาก็ไปกับคนงานของซาโลมอนถึงเมืองโอฟีร์ และนำเอาทองคำหนักประมาณ 15,000 กิโลกรัมจากที่นั่นมายังกษัตริย์ซาโลมอน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">เมื่อพระราชินีแห่งเชบา ทรงได้ยินกิตติศัพท์ของซาโลมอน พระนางก็เสด็จมายังเยรูซาเล็ม เพื่อทดสอบพระองค์ด้วยปัญหายุ่งยากต่างๆ พร้อมด้วยข้าราชบริพารมากมาย กับฝูงอูฐบรรทุกเครื่องเทศทองคำเป็นอันมาก และอัญมณีล้ำค่า และเมื่อพระนางเสด็จมาถึงซาโลมอนแล้ว พระนางทูลเรื่องทุกอย่างในใจต่อพระองค์</verse>
				<verse number="2">และซาโลมอนตรัสตอบปัญหาทุกข้อของพระนาง ไม่มีสิ่งใดที่ซ่อนเร้นจากซาโลมอนที่พระองค์จะทรงตอบพระนางไม่ได้</verse>
				<verse number="3">และเมื่อพระราชินีแห่งเชบาทรงเห็นพระสติปัญญาของซาโลมอน และพระราชวังที่พระองค์ทรงสร้าง</verse>
				<verse number="4">ทั้งอาหารที่โต๊ะเสวย กับที่นั่งของบรรดาข้าราชการ การปรนนิบัติของพวกมหาดเล็ก เครื่องแต่งกายของพวกเขา ทั้งพนักงานเชิญถ้วยเสวยของพระองค์ ตลอดจนเครื่องแต่งกายของพวกเขา รวมทั้งเครื่องบูชาเผาทั้งตัวของพระองค์ที่ทรงถวายบูชา ณ พระนิเวศของพระยาห์เวห์ พระทัยของพระนางก็ตื่นตะลึงอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="5">พระนางทูลพระราชาว่า “ข่าวคราวซึ่งหม่อมฉันได้ยินในประเทศของหม่อมฉัน เกี่ยวกับพระราชกิจและพระสติปัญญาของฝ่าพระบาทเป็นความจริง</verse>
				<verse number="6">แต่หม่อมฉันไม่เชื่อถ้อยคำเหล่านั้น จนกระทั่งหม่อมฉันได้มาเฝ้าและเห็นกับตาเอง ดูสิ ที่เขาบอกกับหม่อมฉันก็ไม่ถึงครึ่งหนึ่งของพระสติปัญญายิ่งใหญ่ของฝ่าพระบาท ฝ่าพระบาทเลิศล้ำยิ่งกว่าข่าวคราวที่หม่อมฉันได้ยินเสียอีก</verse>
				<verse number="7">บรรดาคนของฝ่าพระบาทก็เป็นสุข บรรดาข้าราชการเหล่านี้ของฝ่าพระบาทก็เป็นสุข คือผู้ที่คอยปรนนิบัติเฉพาะพระพักตร์ฝ่าพระบาทเป็นประจำและฟังพระสติปัญญาของฝ่าพระบาท</verse>
				<verse number="8">สาธุการแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของฝ่าพระบาท ผู้พอพระทัยในฝ่าพระบาทและทรงแต่งตั้งฝ่าพระบาทไว้บนบัลลังก์ เป็นพระราชาเพื่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของฝ่าพระบาท เพราะพระเจ้าของฝ่าพระบาททรงรักอิสราเอลและจะสถาปนาอิสราเอลไว้เป็นนิตย์ พระองค์จึงทรงแต่งตั้งให้ฝ่าพระบาทเป็นพระราชาเหนือเขาทั้งหลาย เพื่อฝ่าพระบาทจะทรงอำนวยความยุติธรรมและความชอบธรรม”</verse>
				<verse number="9">แล้วพระนางก็ถวายทองคำหนัก 4,000 กิโลกรัมแด่พระราชา ทั้งเครื่องเทศอีกเป็นจำนวนมาก และอัญมณีล้ำค่า ไม่เคยมีเครื่องเทศเหมือนอย่างที่พระราชินีแห่งเชบาถวายแด่พระราชาซาโลมอน</verse>
				<verse number="10">ยิ่งกว่านั้นอีก ข้าราชการของฮีรามและข้าราชการของซาโลมอน ผู้ซึ่งนำทองคำมาจากโอฟีร์ ได้นำไม้ประดู่และอัญมณีล้ำค่ามาด้วย</verse>
				<verse number="11">แล้วพระราชาทรงใช้ไม้ประดู่ทำขั้นบันได พระนิเวศของพระยาห์เวห์และพระราชวังของพระราชา ทั้งทำพิณเขาคู่และพิณใหญ่สำหรับพวกนักร้อง ซึ่งไม่เคยเห็นมีอย่างนั้นมาก่อนในแผ่นดินยูดาห์</verse>
				<verse number="12">พระราชาซาโลมอนประทานแก่พระราชินีแห่งเชบาทุกอย่างที่พระนางทรงประสงค์ตามที่ทูลขอ มากยิ่งกว่าสิ่งที่พระนางนำมาถวายพระราชา ดังนั้นพระนางก็เสด็จกลับไปยังแผ่นดินของพระนางพร้อมกับพวกข้าราชการ</verse>
				<verse number="13">น้ำหนักทองคำที่นำมาส่งซาโลมอนในปีหนึ่งนั้นหนัก 23,000 กิโลกรัม</verse>
				<verse number="14">นอกเหนือจากทองซึ่งนักธุรกิจและพ่อค้านำมา และกษัตริย์ทั้งหมดแห่งอาระเบียและบรรดาเจ้าเมืองแห่งแผ่นดินก็ได้นำทองคำและเงินมายังซาโลมอน</verse>
				<verse number="15">พระราชาซาโลมอนทรงให้เอาทองคำมาทุบเป็นโล่ใหญ่ 200 อัน โล่อันหนึ่งใช้ทองคำหนักประมาณ 7 กิโลกรัม</verse>
				<verse number="16">และพระองค์ทรงให้เอาทองคำมาทุบเป็นโล่ 300 อัน โล่อันหนึ่งใช้ทองคำหนักประมาณ 3.5 กิโลกรัม และพระราชาทรงเก็บโล่ไว้ในพระตำหนักพนาเลบานอน</verse>
				<verse number="17">พระราชาทรงทำพระที่นั่งงาช้างขนาดใหญ่ และทรงบุด้วยทองคำบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="18">พระที่นั่งนั้นมีบันไดหกขั้นกับที่รองพระบาททำด้วยทองคำ ซึ่งติดอยู่กับพระที่นั่ง และสองข้างของพระที่นั่งมีที่วางพระหัตถ์ มีรูปสิงโตสองตัวยืนอยู่ข้างๆ ที่วางพระหัตถ์</verse>
				<verse number="19">และมีสิงโตอีกสิบสองตัวยืนอยู่บนข้างบันไดหกขั้นขั้นละสองตัว ไม่มีราชอาณาจักรใดๆ เคยทำสิ่งที่เหมือนอย่างนี้เลย</verse>
				<verse number="20">ถ้วยทั้งสิ้นของพระราชาซาโลมอนทำด้วยทองคำ และภาชนะทั้งสิ้นของพระตำหนักพนาเลบานอนทำด้วยทองคำบริสุทธิ์ เงินนั้นถือว่าเป็นของไม่มีค่าอะไรในสมัยของซาโลมอน</verse>
				<verse number="21">เพราะเรือของพระราชาแล่นไปยังทารชิชพร้อมกับข้าราชการของฮีราม กองเรือเมืองทารชิชนำทองคำ เงิน งาช้าง ลิง และนกยูง มาสามปีต่อครั้ง</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น พระราชาซาโลมอนจึงทรงยิ่งใหญ่กว่ากษัตริย์อื่นๆ ในโลกในเรื่องสมบัติและสติปัญญา</verse>
				<verse number="23">และพระราชาทั้งสิ้นแห่งแผ่นดินโลกก็แสวงหาที่จะเข้าเฝ้าซาโลมอน เพื่อจะฟังพระสติปัญญาซึ่งพระเจ้าประทานไว้ในใจของพระองค์</verse>
				<verse number="24">ทุกคนนำเครื่องบรรณาการของเขามา คือภาชนะเงินและภาชนะทอง เสื้อผ้า อาวุธ เครื่องเทศ ม้า และล่อ ตามจำนวนกำหนดทุกๆ ปี</verse>
				<verse number="25">และซาโลมอนทรงมีคอกสำหรับม้าและรถรบ 4,000 ช่อง และมีทหารม้า 12,000 คน ซึ่งพระองค์ทรงให้ประจำในเมืองรถรบและอยู่กับพระราชาที่กรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="26">และพระองค์ทรงครอบครองเหนือพระราชาทั้งหมดตั้งแต่แม่น้ำยูเฟรติสถึงแผ่นดินของคนฟีลิสเตีย และถึงพรมแดนของอียิปต์</verse>
				<verse number="27">และพระราชาทรงทำให้เงินในกรุงเยรูซาเล็มเป็นเหมือนก้อนหิน และทำให้ไม้สนสีดาร์มีมากมายเหมือนต้นมะเดื่อที่เนินเชเฟลาห์</verse>
				<verse number="28">และเขานำม้าเข้ามาถวายซาโลมอนจากอียิปต์ และจากดินแดนทุกแห่ง</verse>
				<verse number="29">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของซาโลมอน ตั้งแต่ต้นจนจบได้บันทึกไว้ในหนังสือประวัติศาสตร์ของนาธันผู้เผยพระวจนะ และในคำเผยพระวจนะของอาหิยาห์ชาวชีโลห์ รวมทั้งในนิมิตของอิดโดผู้ทำนายเกี่ยวกับเยโรโบอัมบุตรเนบัทไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="30">ซาโลมอนครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็มเหนืออิสราเอลทั้งสิ้น 40 ปี</verse>
				<verse number="31">และซาโลมอนทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพระองค์ และเขาฝังพระศพไว้ในนครของดาวิดพระราชบิดาของพระองค์ และเรโหโบอัมพระราชโอรสของพระองค์ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">เรโหโบอัมได้ไปยังเมืองเชเคม เพราะอิสราเอลทั้งสิ้นได้มายังเชเคมเพื่อจะตั้งพระองค์ให้เป็นกษัตริย์</verse>
				<verse number="2">เมื่อเยโรโบอัมบุตรเนบัททราบเรื่องนี้แล้ว ท่านจึงกลับจากอียิปต์ (ที่เยโรโบอัมต้องอาศัยอยู่ในอียิปต์เพราะท่านหนีจากพระพักตร์พระราชาซาโลมอน)</verse>
				<verse number="3">เขาทั้งหลายก็ใช้คนไปเรียกท่าน และเยโรโบอัมกับอิสราเอลทั้งหมดได้มาทูลเรโหโบอัมว่า</verse>
				<verse number="4">“พระราชบิดาของฝ่าพระบาททำให้แอกของพวกข้าพระบาทหนักนัก เพราะฉะนั้นบัดนี้ขอทรงลดภาระหนักจากพระราชบิดาของฝ่าพระบาท และทำให้แอกหนักที่พระองค์วางอยู่เหนือพวกข้าพระบาทเบาลงเสีย แล้วพวกข้าพระบาทจะปรนนิบัติฝ่าพระบาท”</verse>
				<verse number="5">พระองค์ตรัสกับเขาว่า “อีกสามวันจงกลับมาหาเรา” ประชาชนจึงกลับไป</verse>
				<verse number="6">แล้วกษัตริย์เรโหโบอัมก็ทรงปรึกษากับบรรดาผู้อาวุโส ผู้ได้ปรนนิบัติซาโลมอนพระราชบิดาของพระองค์เมื่อยังทรงพระชนม์อยู่ว่า “ท่านทั้งหลายจะแนะนำเราให้ตอบประชาชนนี้อย่างไร?”</verse>
				<verse number="7">เขาทั้งหลายทูลพระองค์ว่า “ถ้าฝ่าพระบาททรงเมตตาต่อประชาชนนี้และให้พวกเขาพอใจ และตรัสตอบคำดีแก่พวกเขา เขาทั้งหลายจะเป็นผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทเป็นนิตย์”</verse>
				<verse number="8">แต่พระองค์ทรงปฏิเสธคำปรึกษาที่บรรดาผู้อาวุโสถวายนั้น และไปปรึกษากับพวกคนหนุ่มที่เติบโตขึ้นมาพร้อมกับพระองค์ และอยู่ปรนนิบัติพระองค์</verse>
				<verse number="9">และพระองค์ตรัสกับเขาทั้งหลายว่า “พวกท่านจะแนะนำเราอย่างไร เพื่อพวกเราจะตอบประชาชนนี้ผู้ที่ทูลเราว่า ‘ขอทรงทำให้แอกซึ่งพระราชบิดาของพระองค์วางอยู่เหนือพวกข้าพระบาทเบาลง’? ”</verse>
				<verse number="10">และคนหนุ่มเหล่านั้นผู้ได้เติบโตขึ้นมาพร้อมกับพระองค์ทูลพระองค์ว่า “ขอฝ่าพระบาทตรัสดังนี้แก่ประชาชนนี้ ผู้ทูลพระองค์ว่า ‘พระราชบิดาของฝ่าพระบาทได้ทรงทำให้แอกของพวกข้าพระบาทหนัก แต่ขอฝ่าพระบาททรงทำให้เบาลง’ นั้น ขอฝ่าพระบาทตรัสแก่เขาทั้งหลายอย่างนี้ว่า ‘นิ้วก้อยของเราก็หนากว่าเอวของพระราชบิดาเรา</verse>
				<verse number="11">พระราชบิดาของเราได้วางแอกหนักบนท่านทั้งหลาย ส่วนเราก็จะเพิ่มภาระบนแอกของท่านทั้งหลายอีก พระราชบิดาของเราตีสอนท่านทั้งหลายด้วยแส้ แต่เราจะตีสอนท่านด้วยแมงป่อง’ ”</verse>
				<verse number="12">เยโรโบอัมกับประชาชนทั้งหมดจึงเข้ามาเฝ้าเรโหโบอัมในวันที่สาม ดังที่พระราชารับสั่งว่า “จงกลับมาหาเราในวันที่สาม”</verse>
				<verse number="13">และพระราชาตรัสตอบเขาทั้งหลายอย่างดุดัน พระองค์ทรงปฏิเสธคำปรึกษาของบรรดาผู้อาวุโส</verse>
				<verse number="14">และตรัสกับเขาทั้งหลายตามคำปรึกษาของพวกคนหนุ่มว่า “พระราชบิดาของเราทำแอกของท่านทั้งหลายให้หนัก แต่เราจะเพิ่มภาระบนแอกนั้น พระราชบิดาของเราตีสอนท่านทั้งหลายด้วยแส้ แต่เราจะตีสอนท่านด้วยแมงป่อง”</verse>
				<verse number="15">พระราชาจึงไม่ทรงฟังประชาชน เพราะเหตุการณ์นี้เป็นมาจากพระเจ้า เพื่อพระยาห์เวห์จะทรงทำให้พระวจนะของพระองค์ได้สำเร็จ ซึ่งพระองค์ตรัสโดยอาหิยาห์ชาวชีโลห์แก่เยโรโบอัมบุตรเนบัท</verse>
				<verse number="16">และเมื่ออิสราเอลทั้งสิ้นเห็นว่าพระราชาไม่ทรงฟังเขาทั้งหลาย ประชาชนก็ทูลตอบพระราชาว่า “พวกข้าพระบาทมีส่วนอะไรในดาวิด พวกข้าพระบาทไม่มีมรดกในบุตรเจสซี โอ อิสราเอลเอ๋ย กลับไปบ้านเรือนของท่าน แต่ละคนเถิด ข้าแต่ดาวิด จงดูแลราชวงศ์ของพระองค์เองเถิด” อิสราเอลทั้งสิ้นจึงไปยังบ้านเรือนพวกเขา</verse>
				<verse number="17">แต่ประชาชนอิสราเอลผู้อาศัยอยู่ในเมืองต่างๆ ของยูดาห์นั้น เรโหโบอัมยังทรงปกครองเหนือพวกเขา</verse>
				<verse number="18">แล้วพระราชาเรโหโบอัมทรงใช้ฮาโดรัมผู้ดูแลคนงานโยธาไป และคนอิสราเอลก็เอาหินขว้างท่านถึงตาย แล้วพระราชาเรโหโบอัมก็ทรงรีบขึ้นรถรบหนีไปยังกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="19">อิสราเอลจึงกบฏต่อราชวงศ์ของดาวิดจนถึงทุกวันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เมื่อเรโหโบอัมทรงมาถึงกรุงเยรูซาเล็มแล้ว พระองค์ก็ทรงระดมพลจากพงศ์พันธุ์ยูดาห์และเบนยามิน ซึ่งเป็นนักรบที่คัดเลือกแล้ว 180,000 คน เพื่อจะสู้รบกับอิสราเอล เพื่อจะเอาราชอาณาจักรคืนมาให้แก่เรโหโบอัม</verse>
				<verse number="2">แต่พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังเชไมยาห์ คนของพระเจ้าว่า</verse>
				<verse number="3">“จงไปทูลเรโหโบอัมพระราชโอรสของซาโลมอนพระราชาแห่งยูดาห์ และบอกกับคนอิสราเอลทั้งหมดในยูดาห์และเบนยามินว่า</verse>
				<verse number="4">‘พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า พวกเจ้าอย่าขึ้นไปสู้รบกับพี่น้องของเจ้า จงกลับบ้านของตนทุกคนเถิด เพราะสิ่งนี้เป็นมาจากเรา’ ” แล้วพวกเขาจึงเชื่อฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ และกลับไปโดยไม่ได้สู้รบกับเยโรโบอัม</verse>
				<verse number="5">เรโหโบอัมประทับในกรุงเยรูซาเล็ม และพระองค์ทรงเสริมเมืองเป็นปราการเพื่อการป้องกันในยูดาห์</verse>
				<verse number="6">พระองค์ทรงเสริมเบธเลเฮม เอตาม เทโคอา</verse>
				<verse number="7">เบธซูร์ โสโค อดุลลัม</verse>
				<verse number="8">กัท มาเรชาห์ และศีฟ</verse>
				<verse number="9">อาโดราอิม ลาคีช และอาเซคาห์</verse>
				<verse number="10">โศราห์ อัยยาโลน และเฮโบรน คือบรรดาเมืองป้อมที่อยู่ในยูดาห์และในเบนยามิน</verse>
				<verse number="11">พระองค์ทรงเสริมป้อมปราการให้แข็งแรง และตั้งผู้บังคับบัญชาในป้อมเหล่านั้น และทรงสะสมอาหาร น้ำมัน และเหล้าองุ่น</verse>
				<verse number="12">พระองค์ทรงเก็บโล่และหอกไว้ในเมืองทุกแห่ง และทรงทำให้เมืองพวกนั้นแข็งแรงอย่างยิ่ง ยูดาห์และเบนยามินจึงเป็นของพระองค์</verse>
				<verse number="13">บรรดาปุโรหิตกับคนเลวีที่อยู่ในอิสราเอลทั้งหมดมาหาพระองค์จากดินแดนทุกแห่งที่พวกเขาอยู่</verse>
				<verse number="14">เพราะพวกคนเลวีละทิ้งทุ่งหญ้าและที่นาของเขาและมายังยูดาห์และกรุงเยรูซาเล็ม เพราะเยโรโบอัมและบรรดาพระราชโอรสของพระองค์ทรงขับไล่เขาทั้งหลายออกจากตำแหน่งปุโรหิตของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">และเยโรโบอัมทรงแต่งตั้งปุโรหิตของพระองค์ขึ้นสำหรับปูชนียสถานสูงทั้งหลาย สำหรับปีศาจแพะ และสำหรับรูปลูกวัวที่พระองค์ทรงสร้างขึ้น</verse>
				<verse number="16">และบรรดาผู้ที่ตั้งใจแสวงพระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลจากทุกเผ่าของอิสราเอล ก็ติดตามพวกเขามายังกรุงเยรูซาเล็ม เพื่อถวายสัตวบูชาต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของเขา</verse>
				<verse number="17">เขาทั้งหลายได้เสริมกำลังให้อาณาจักรยูดาห์ และทำให้เรโหโบอัมพระราชโอรสของซาโลมอนเข้มแข็งอยู่ 3 ปี เพราะพวกเขาดำเนินอยู่ในวิถีทางของดาวิดและซาโลมอนเป็นเวลา 3 ปี</verse>
				<verse number="18">เรโหโบอัมทรงรับนางมาหะลัทพระธิดาของเยรีโมทพระราชโอรสของดาวิดเป็นมเหสี และมารดาของนางคืออาบีฮาอิลบุตรีของเอลีอับบุตรเจสซี</verse>
				<verse number="19">และพระนางก็ประสูติพระราชโอรสให้พระองค์ คือ เยอูช เชมาริยาห์ และศาฮัม</verse>
				<verse number="20">ต่อมาพระองค์ก็ทรงรับมาอาคาห์พระธิดาของอับซาโลม ผู้ซึ่งประสูติ อาบียาห์ อัททัย ศีศา และชโลมีธให้พระองค์</verse>
				<verse number="21">เรโหโบอัมทรงรักมาอาคาห์พระธิดาของอับซาโลมมากกว่าบรรดาพระชายา และพวกนางสนมของพระองค์ทั้งหมด (พระองค์ทรงมีพระชายา 18 องค์และนางสนม 60 คนและมีพระราชโอรส 28 องค์และพระราชธิดา 60 องค์)</verse>
				<verse number="22">และเรโหโบอัมทรงแต่งตั้งอาบียาห์โอรสของมาอาคาห์ให้เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ในพวกพี่น้องของตน เพราะจะทรงให้เป็นกษัตริย์</verse>
				<verse number="23">พระองค์ทรงจัดการอย่างฉลาด โดยส่งพระราชโอรสทั้งหลายของพระองค์ไปทั่วแผ่นดินของยูดาห์และเบนยามิน ให้อยู่ในเมืองป้อมทุกแห่ง และประทานเสบียงอาหารให้อย่างบริบูรณ์รวมทั้งทรงหามเหสีหลายๆ องค์ให้พระราชโอรสแต่ละองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">เมื่อราชอาณาจักรของเรโหโบอัมตั้งมั่นคงและแข็งแรงแล้ว พระองค์ทรงละทิ้งธรรมบัญญัติของพระยาห์เวห์ และอิสราเอลทั้งหมดก็ละทิ้งร่วมกับพระองค์ด้วย</verse>
				<verse number="2">ต่อมาในปีที่ห้าของกษัตริย์เรโหโบอัม เพราะเขาทั้งหลายไม่ซื่อสัตย์ต่อพระยาห์เวห์ ชิชักกษัตริย์อียิปต์เสด็จขึ้นมารบกับกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">มีรถรบ 1,200 คันและทหารม้า 60,000 คน และพลไพร่ผู้มากับพระองค์จากอียิปต์อีกจำนวนนับไม่ถ้วนได้แก่ คนลิเบีย คนสุคีอิม และคนคูช</verse>
				<verse number="4">พระองค์ทรงยึดบรรดาเมืองป้อมของยูดาห์และมายังกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="5">แล้วเชไมยาห์ผู้เผยพระวจนะมาเฝ้าเรโหโบอัมและพวกเจ้านายของยูดาห์ ซึ่งมาประชุมกันอยู่ที่เยรูซาเล็มเกี่ยวกับเรื่องชิชัก และท่านกล่าวกับเขาทั้งหลายว่า “พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘พวกเจ้าได้ละทิ้งเรา เราจึงละทิ้งพวกเจ้าให้อยู่ในมือของชิชัก’ ”</verse>
				<verse number="6">แล้วเจ้านายแห่งอิสราเอลและพระราชาถ่อมตนลงและกล่าวว่า “พระยาห์เวห์ทรงชอบธรรมแล้ว”</verse>
				<verse number="7">เมื่อพระยาห์เวห์ทรงเห็นว่า เขาทั้งหลายถ่อมตัวลง พระวจนะของพระเจ้าได้มาถึงเชไมยาห์ว่า “เขาทั้งหลายได้ถ่อมตัวลงแล้ว เราจะไม่ทำลายเขา แต่เราจะให้การช่วยกู้แก่พวกเขาบ้าง และพระพิโรธของเราจะไม่เทลงมาเหนือเยรูซาเล็มโดยมือของชิชัก</verse>
				<verse number="8">อย่างไรก็ดีเขาทั้งหลายต้องเป็นผู้รับใช้ของชิชัก เพื่อพวกเขาจะทราบความแตกต่างระหว่างการรับใช้เรา และการรับใช้บรรดาราชอาณาจักรในดินแดนต่างๆ”</verse>
				<verse number="9">ชิชักกษัตริย์อียิปต์เสด็จขึ้นมารบกับกรุงเยรูซาเล็ม พระองค์ทรงเอาทรัพย์สมบัติแห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์และทรัพย์สมบัติแห่งพระราชวังไป พระองค์ทรงเอาไปทุกอย่าง และทรงเอาโล่ทองคำ ที่ซาโลมอนทรงสร้างไว้นั้นไปด้วย</verse>
				<verse number="10">และกษัตริย์เรโหโบอัมทรงทำโล่ทองสัมฤทธิ์ขึ้นแทน และมอบไว้ในมือของทหารรักษาพระองค์ ผู้เฝ้าประตูพระราชวัง</verse>
				<verse number="11">เมื่อพระราชาเสด็จเข้าไปยังพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ทหารรักษาพระองค์ก็ถือโล่ออกมา แล้วนำกลับไปเก็บไว้ในห้องทหารรักษาพระองค์ตามเดิม</verse>
				<verse number="12">เมื่อพระองค์ทรงถ่อมตัวลง พระพิโรธของพระยาห์เวห์ก็ไปจากพระองค์ ไม่ได้ทรงทำลายพระองค์อย่างสิ้นเชิง ยิ่งกว่านั้นในยูดาห์ก็ยังมีสิ่งดีอยู่</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์เรโหโบอัมจึงทรงทำให้พระองค์เข้มแข็งขึ้นในกรุงเยรูซาเล็มและครองราชย์ เมื่อเรโหโบอัมทรงเป็นกษัตริย์นั้นมีพระชนมายุ 41 พรรษา และครองราชย์ 17 ปีในกรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งเป็นเมืองที่พระยาห์เวห์ทรงเลือกจากเผ่าทั้งหมดของอิสราเอล เพื่อจะตั้งพระนามของพระองค์ไว้ที่นั่น พระราชมารดาของพระองค์มีพระนามว่านาอามาห์คนอัมโมน</verse>
				<verse number="14">และพระองค์ทรงทำความชั่วร้าย เพราะพระองค์ไม่ได้ตั้งพระทัยที่จะแสวงหาพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">ส่วนพระราชกิจของเรโหโบอัมตั้งแต่ต้นจนจบ ได้บันทึกไว้ในหนังสือบันทึกของเชไมยาห์ผู้เผยพระวจนะ และของอิดโดผู้ทำนายตามแบบลำดับวงศ์ตระกูลไม่ใช่หรือ? มีสงครามระหว่างเรโหโบอัมและเยโรโบอัมตลอดรัชสมัย</verse>
				<verse number="16">และเรโหโบอัมก็ทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพระองค์ และทรงถูกฝังไว้ในนครดาวิด และอาบียาห์พระราชโอรสก็ขึ้นครองราชย์แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ในปีที่สิบแปดแห่งรัชกาลเยโรโบอัม อาบียาห์ขึ้นครองราชย์เหนืออาณาจักรยูดาห์</verse>
				<verse number="2">พระองค์ครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 3 ปี พระชนนีของพระองค์มีพระนามว่ามีคายาห์ บุตรหญิง ของอุรีเอลแห่งกิเบอาห์ และมีสงครามระหว่างอาบียาห์และเยโรโบอัม</verse>
				<verse number="3">อาบียาห์เสด็จออกรบ มีกองทัพเป็นนักรบกล้าหาญที่คัดเลือกแล้ว 400,000 คน ส่วนเยโรโบอัมตั้งแนวรบสู้กับพระองค์ด้วยนักรบกล้าหาญที่คัดเลือกแล้ว 800,000 คน</verse>
				<verse number="4">อาบียาห์ทรงไปยืนอยู่บนภูเขาเศมาราอิมที่อยู่ในเทือกเขาเอฟราอิม และตรัสว่า “เยโรโบอัม และอิสราเอลทั้งสิ้น จงฟังเรา</verse>
				<verse number="5">พวกท่านรู้แล้วไม่ใช่หรือว่า พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลประทานตำแหน่งพระราชาเหนืออิสราเอลเป็นนิตย์แก่ดาวิด และบุตรหลานของพระองค์โดยพันธสัญญาเกลือ?</verse>
				<verse number="6">ถึงกระนั้นเยโรโบอัมบุตรเนบัท ข้าราชการของซาโลมอนพระราชโอรสของดาวิด ได้กบฏต่อเจ้านายของตน</verse>
				<verse number="7">และคนอันธพาลบางคนร่วมกับเขาในการต่อสู้กับเรโหโบอัมพระราชโอรสของซาโลมอน ตอนที่เรโหโบอัมยังอายุน้อยและใจอ่อนแอทั้งไม่สามารถต่อต้านได้</verse>
				<verse number="8">“บัดนี้ท่านทั้งหลายคิดจะต่อต้านอาณาจักรของพระยาห์เวห์ ที่อยู่ในมือของบุตรหลานของดาวิด เพราะพวกท่านมีจำนวนคนมากมาย และมีรูปลูกวัวทองคำที่เยโรโบอัมสร้างให้เป็นพระแก่พวกท่าน</verse>
				<verse number="9">ท่านทั้งหลายขับไล่บรรดาปุโรหิตของพระยาห์เวห์ ลูกหลานของอาโรน และพวกคนเลวีออกไป แล้วแต่งตั้งปุโรหิตให้ตัวเองเหมือนอย่างชนชาติทั้งหลายในดินแดนต่างๆ ไม่ใช่หรือ? ใครที่นำโคหนุ่มและแกะผู้เจ็ดตัวมาชำระตัวให้บริสุทธิ์ก็จะได้เป็นปุโรหิตของสิ่งที่ไม่ใช่พระเจ้า</verse>
				<verse number="10">แต่สำหรับพวกเรา พระยาห์เวห์เป็นพระเจ้าของเรา และพวกเราไม่ได้ละทิ้งพระองค์ เรามีปุโรหิตที่เป็นลูกหลานของอาโรนเป็นผู้ปรนนิบัติพระยาห์เวห์ และมีคนเลวีในการทำหน้าที่</verse>
				<verse number="11">เขาทั้งหลายถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวแด่พระยาห์เวห์ทุกเช้าทุกเย็น และถวายเครื่องหอม ตั้งขนมปังเฉพาะพระพักตร์บนโต๊ะบริสุทธิ์ ทั้งดูแลคันประทีปทองคำพร้อมทั้งตะเกียงให้ลุกอยู่ทุกๆ เย็น เพราะพวกเรารักษาพระบัญชาของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา แต่พวกท่านได้ละทิ้งพระองค์</verse>
				<verse number="12">นี่แน่ะ พระเจ้าทรงอยู่กับเราและนำหน้าเรา และปุโรหิตของพระองค์พร้อมกับแตรศึกพร้อมที่จะเป่าเรียกทำสงครามต่อสู้กับพวกท่าน ลูกหลานทั้งหลายของอิสราเอล อย่าต่อสู้กับพระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของท่าน เพราะพวกท่านจะทำไม่สำเร็จ”</verse>
				<verse number="13">เยโรโบอัมทรงให้กองซุ่มอ้อมมาหายูดาห์ทางด้านหลัง ดังนั้นกองทหารของพระองค์จึงอยู่ข้างหน้ายูดาห์ ส่วนกองซุ่มนั้นอยู่ข้างหลังพวกเขา</verse>
				<verse number="14">และเมื่อยูดาห์หันไปมองดู นี่แน่ะ มีการรบอยู่ทั้งข้างหน้าและข้างหลัง เขาทั้งหลายก็ร้องทูลพระยาห์เวห์ และพวกปุโรหิตก็เป่าแตร</verse>
				<verse number="15">แล้วคนของยูดาห์ก็โห่ร้องทำนองศึกและเมื่อคนยูดาห์โห่ร้อง พระเจ้าทรงโจมตีเยโรโบอัมและอิสราเอลทั้งหมดต่อหน้าอาบียาห์และยูดาห์</verse>
				<verse number="16">คนอิสราเอลหลบหนีต่อหน้ายูดาห์ และพระเจ้าทรงมอบพวกเขาไว้ในมือของยูดาห์</verse>
				<verse number="17">อาบียาห์และประชาชนของพระองค์ก็ชนะด้วยการเข่นฆ่าอย่างมากมาย คนอิสราเอลที่คัดเลือกแล้วล้มตายลง 500,000 คน</verse>
				<verse number="18">แล้วคนอิสราเอลก็ถูกปราบลงในครั้งนั้น และคนยูดาห์ก็ชนะ เพราะพวกเขาพึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของเขา</verse>
				<verse number="19">และอาบียาห์ไล่ตามเยโรโบอัม และยึดเมืองต่างๆ จากพระองค์ คือเมืองเบธเอลกับชนบทของเมืองนั้น และเมืองเยชานาห์กับชนบทของเมืองนั้น และเมืองเอโฟรนกับชนบทของเมืองนั้น</verse>
				<verse number="20">เยโรโบอัมไม่สามารถฟื้นกำลังของพระองค์ได้อีกในรัชสมัยของอาบียาห์ และพระยาห์เวห์ทรงประหารพระองค์ แล้วพระองค์ก็สิ้นพระชนม์</verse>
				<verse number="21">แต่อาบียาห์มีอำนาจยิ่งขึ้น และมีมเหสี 14 องค์ มีพระราชโอรส 22 องค์ และพระราชธิดา 16 องค์</verse>
				<verse number="22">พระราชกิจอื่นๆ ของอาบียาห์ วิถีชีวิตและพระดำรัสของพระองค์บันทึกอยู่ในหนังสือคำสอนของผู้เผยพระวจนะอิดโด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">อาบียาห์จึงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพระองค์ และเขาทั้งหลายก็ฝังพระศพไว้ในนครดาวิด และอาสาพระราชโอรสของพระองค์ก็ขึ้นครองราชย์แทน ในรัชกาลของอาสา แผ่นดินสงบอยู่สิบปี</verse>
				<verse number="2">อาสาทรงทำสิ่งที่ดีและถูกต้องในสายพระเนตรพระยาห์เวห์พระเจ้าของพระองค์</verse>
				<verse number="3">พระองค์ทรงรื้อแท่นบูชาพระต่างด้าวและปูชนียสถานสูงทั้งหลาย พังเสาศักดิ์สิทธิ์ และโค่นบรรดาเสาอาเช-ราห์</verse>
				<verse number="4">และทรงบัญชาให้ยูดาห์แสวงหาพระยาห์เวห์พระเจ้าของบรรพบุรุษของตนและให้รักษาธรรมบัญญัติและพระบัญญัติ</verse>
				<verse number="5">พระองค์ทรงรื้อปูชนียสถานสูงและแท่นเครื่องหอมจากเมืองทั้งหมดของยูดาห์ และอาณาจักรก็มีความสงบสุขภายใต้พระองค์</verse>
				<verse number="6">พระองค์ทรงสร้างเมืองป้อมในยูดาห์ เพราะแผ่นดินมีความสงบสุข พระองค์ไม่ต้องทำสงครามในปีเหล่านั้น เพราะพระยาห์เวห์ประทานการหยุดพักแก่พระองค์</verse>
				<verse number="7">และพระองค์ตรัสกับยูดาห์ว่า “ให้พวกเราสร้างเมืองเหล่านี้ และล้อมด้วยกำแพง หอคอยประตูและดาลประตู แผ่นดินยังเป็นของพวกเรา เพราะพวกเราแสวงหาพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา พวกเราแสวงหาพระองค์ และพระองค์ประทานการหยุดพักแก่เราทุกด้าน” เขาทั้งหลายจึงสร้างและเจริญขึ้น</verse>
				<verse number="8">และอาสาทรงมีกองทัพจากยูดาห์ 300,000 คนที่มีโล่ใหญ่และหอก และ 280,000 คนจากเบนยามินที่มีโล่และธนู ทุกคนล้วนเป็นนักรบผู้กล้าหาญ</verse>
				<verse number="9">เศ-ราห์ชาวคูชออกมาต่อสู้กับพวกเขาด้วยทหารหนึ่งล้านคน และรถรบ 300 คันและมาถึงเมืองมาเรชาห์</verse>
				<verse number="10">และอาสาทรงออกไปปะทะกับเขา และเขาทั้งหลายก็ตั้งแนวรบในหุบเขาเศฟาธาห์ที่มาเรชาห์</verse>
				<verse number="11">และอาสาร้องทูลต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของพระองค์ว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ไม่มีใครช่วยได้เหมือนพระองค์ ในการสู้รบกันระหว่างพวกมีกำลังกับพวกไม่มีกำลัง ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลาย โปรดช่วยพวกข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์ทั้งหลายพึ่งพระองค์ พวกข้าพระองค์มาต่อสู้กับชนหมู่ใหญ่นี้ในพระนามของพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลาย ขออย่าทรงให้มนุษย์ชนะพระองค์”</verse>
				<verse number="12">พระเจ้าจึงทรงโจมตีชาวคูชต่อหน้าอาสาและยูดาห์ แล้วชาวคูชก็หลบหนี</verse>
				<verse number="13">อาสาและคนที่อยู่กับพระองค์ก็ไล่ตามพวกเขาไปถึงเมืองเก-ราร์ และชาวคูชล้มตายจนไม่เหลือแม้แต่คนเดียว เพราะพวกเขาแตกพ่ายเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์และกองทัพของพระองค์ คนยูดาห์จึงเก็บของริบได้มากมาย</verse>
				<verse number="14">และพวกเขาเข้าตีเมืองต่างๆ รอบๆ เมืองเก-ราร์ เพราะว่าความหวาดกลัวพระยาห์เวห์นั้นมีขึ้นกับชาวเมืองทั้งหลาย พวกเขายึดเมืองทั้งหมด เพราะมีของที่จะริบได้มากในเมืองเหล่านั้น</verse>
				<verse number="15">และเขายังเข้าตีเต็นท์ของพวกที่มีฝูงปศุสัตว์แล้วยึดแกะและอูฐไปมากมาย และพวกเขาก็กลับไปยังเยรูซาเล็ม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">พระวิญญาณของพระเจ้าเสด็จมาสถิตกับอาซาริยาห์บุตรโอเดด</verse>
				<verse number="2">และท่านออกไปเฝ้าอาสาและทูลพระองค์ว่า “ข้าแต่อาสาและยูดาห์กับเบนยามินทั้งหมด ขอจงฟังข้าพเจ้า พระยาห์เวห์สถิตกับท่านทั้งหลาย ต่อเมื่อท่านอยู่กับพระองค์ ถ้าพวกท่านแสวงหาพระองค์ ท่านก็จะพบพระองค์ แต่ถ้าท่านทั้งหลายละทิ้งพระองค์ พระองค์จะทรงละทิ้งพวกท่าน</verse>
				<verse number="3">อิสราเอลอยู่อย่างปราศจากพระเจ้าเที่ยงแท้เป็นเวลานาน และไม่มีปุโรหิตผู้สั่งสอน และไม่มีธรรมบัญญัติ</verse>
				<verse number="4">แต่เมื่อพวกเขาทุกข์ยาก เขาทั้งหลายหันมาหาพระยาห์เวห์ พระเจ้าของอิสราเอลและแสวงหาพระองค์ เขาทั้งหลายก็พบพระองค์</verse>
				<verse number="5">ในสมัยนั้น ผู้ที่ออกไปหรือผู้ที่เข้ามาล้วนไม่มีความสงบสุข เพราะเกิดความวุ่นวายมากมายกับคนที่อาศัยบนแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="6">เขาทั้งหลายแตกแยกกันเป็นเสี่ยงๆ ประชาชาติต่อประชาชาติและเมืองต่อเมือง เพราะพระเจ้าทรงรังควานพวกเขาด้วยความทุกข์ยากทุกอย่าง</verse>
				<verse number="7">แต่ท่านทั้งหลายจงกล้าหาญ อย่าให้มือของท่านอ่อนลง เพราะว่าพวกท่านจะได้รับบำเหน็จในกิจการของท่าน”</verse>
				<verse number="8">เมื่ออาสาทรงสดับถ้อยคำเหล่านี้ คือคำเผยพระวจนะของอาซาริยาห์บุตรโอเดด ก็ทรงมีพระทัยกล้าหาญขึ้น พระองค์ทรงขจัดสิ่งน่าสะอิดสะเอียนจากแผ่นดินยูดาห์และเบนยามินทั้งหมด และจากเมืองต่างๆ ที่พระองค์ทรงยึดมาในบริเวณเทือกเขาเอฟราอิม และพระองค์ทรงซ่อมแซมแท่นบูชาของพระยาห์เวห์ ที่อยู่หน้ามุขพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">และพระองค์ทรงรวบรวมยูดาห์และเบนยามินทั้งหมด รวมทั้งคนเหล่านั้นจากเอฟราอิม มนัสเสห์ และสิเมโอน ผู้มาอาศัยกับพวกเขา เพราะคนเป็นอันมากหนีมาหาพระองค์จากอิสราเอล เมื่อเห็นว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าของพระองค์สถิตกับพระองค์</verse>
				<verse number="10">เขาทั้งหลายมารวมกันที่กรุงเยรูซาเล็มในเดือนที่สามของปีที่สิบห้าในรัชกาลของอาสา</verse>
				<verse number="11">ในวันนั้น เขาทั้งหลายถวายสัตวบูชาแด่พระยาห์เวห์จากข้าวของที่พวกเขาริบมาได้ คือวัวผู้ 700 ตัวและแกะ 7,000 ตัว</verse>
				<verse number="12">และเขาทั้งหลายทำพันธสัญญาที่จะแสวงหาพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของเขา ด้วยสุดจิตสุดใจของพวกเขา</verse>
				<verse number="13">หากใครไม่แสวงหาพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลจะมีโทษถึงตาย ไม่ว่าผู้น้อยหรือผู้ใหญ่ ชายหรือหญิง</verse>
				<verse number="14">เขาทั้งหลายสาบานต่อพระยาห์เวห์ด้วยเสียงดัง ด้วยการโห่ร้อง และด้วยเสียงแตรและเขาสัตว์</verse>
				<verse number="15">และยูดาห์ทั้งหมดก็เปรมปรีดิ์เพราะคำสาบานนั้น เพราะเขาทั้งหลายสาบานด้วยสุดใจของเขา และแสวงหาพระองค์ด้วยสุดความปรารถนาของเขา และเขาทั้งหลายก็พบพระองค์ และพระยาห์เวห์ประทานการหยุดพักให้พวกเขาในทุกด้าน</verse>
				<verse number="16">แม้ว่ามาอาคาห์พระอัยกี ของพระองค์ กษัตริย์อาสาก็ทรงถอดเสียจากตำแหน่ง เพราะพระนางทรงทำรูปเคารพน่าเกลียดน่าชังเพื่อพระอาเช-ราห์ อาสาทรงฟันรูปเคารพของพระนางลง ทรงบด และเผาเสียที่หุบเขาขิดโรน</verse>
				<verse number="17">แต่ปูชนียสถานสูงต่างๆ ยังไม่ได้ถูกรื้อออกจากอิสราเอล ถึงอย่างนั้นพระทัยของอาสาก็ซื่อตรงตลอดรัชสมัยของพระองค์</verse>
				<verse number="18">และพระองค์ทรงนำของที่พระราชบิดาของพระองค์ และของที่พระองค์เองทรงอุทิศถวาย ได้แก่เงิน ทองคำ และเครื่องใช้เข้าไปในพระนิเวศของพระเจ้า</verse>
				<verse number="19">และไม่มีสงครามอีกจนถึงปีที่สามสิบห้าในรัชกาลของอาสา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ในปีที่สามสิบหกแห่งรัชกาลอาสา บาอาชาพระราชาของอิสราเอลทรงขึ้นมาต่อสู้กับยูดาห์ และได้สร้างเมืองรามาห์ เพื่อไม่ให้ใครไปมาหาสู่กับ อาสาพระราชาของยูดาห์</verse>
				<verse number="2">และอาสาทรงนำเงินและทองคำจากคลังแห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์และจากพระราชวัง และส่งไปให้เบนฮาดัดพระราชาแห่งซีเรีย ผู้ประทับในกรุงดามัสกัสว่า</verse>
				<verse number="3">“ขอให้มีสนธิสัญญาระหว่างข้าพเจ้ากับท่าน เหมือนดังที่มีอยู่ระหว่างพระราชบิดาของข้าพเจ้าและของท่าน นี่แน่ะ ข้าพเจ้าส่งเงินและทองคำมายังท่าน ขอให้ท่านจงไปยกเลิกสนธิสัญญาของท่านที่มีกับบาอาชาพระราชาแห่งอิสราเอล เพื่อเขาจะถอยทัพไปจากข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="4">แล้วเบนฮาดัดทรงฟังกษัตริย์อาสา และส่งบรรดาผู้บัญชาการกองทัพของพระองค์ไปสู้กับเมืองต่างๆ ของอิสราเอล และเขาทั้งหลายโจมตีเมืองอีโยน เมืองดาน เมืองอาเบลมาอิม และเมืองคลังหลวงทั้งหมดของนัฟทาลี</verse>
				<verse number="5">และเมื่อบาอาชาทรงทราบเรื่อง พระองค์ก็ทรงหยุดสร้างเมืองรามาห์ และทรงยุติงานของพระองค์</verse>
				<verse number="6">แล้วกษัตริย์อาสาทรงนำคนยูดาห์ทั้งหมด และเขาทั้งหลายขนหินของเมืองรามาห์และไม้ของเมืองนั้น ซึ่งบาอาชาใช้สร้างอยู่นั้น แล้วพระองค์ทรงเอามาสร้างเมืองเกบาและเมืองมิสปาห์</verse>
				<verse number="7">เวลานั้นฮานานีผู้ทำนายมาเฝ้าอาสาพระราชาของยูดาห์ และทูลพระองค์ว่า “เพราะฝ่าพระบาททรงพึ่งพระราชาของซีเรีย แต่ไม่พึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของฝ่าพระบาท เพราะฉะนั้นกองทัพของพระราชาซีเรียจึงหลุดจากพระหัตถ์ของฝ่าพระบาทไป</verse>
				<verse number="8">ชาวคูชและชาวลิเบียเป็นกองทัพมหึมาทั้งมีรถรบและทหารม้ามากมายไม่ใช่หรือ? แต่เพราะฝ่าพระบาททรงพึ่งพระยาห์เวห์ พระองค์จึงทรงมอบเขาทั้งหลายไว้ในพระหัตถ์ของฝ่าพระบาท</verse>
				<verse number="9">เพราะว่าพระเนตรของพระยาห์เวห์สอดส่อง อยู่เหนือแผ่นดินโลกทั้งหมด เพื่อให้กำลังกับคนเหล่านั้นที่จริงใจต่อพระองค์ แต่ฝ่าพระบาททรงทำอย่างโง่เขลาในเรื่องนี้ เพราะตั้งแต่นี้ไปฝ่าพระบาทจะทรงมีศึกสงคราม”</verse>
				<verse number="10">และอาสาก็กริ้วผู้ทำนายนั้น และทรงจับเขาขังคุก เพราะพระองค์ทรงเกรี้ยวกราดกับเขาในเรื่องนี้ และอาสายังข่มเหงประชาชนบางคนในเวลานั้นด้วย</verse>
				<verse number="11">และนี่แน่ะ พระราชกิจของอาสา ตั้งแต่ต้นจนจบได้บันทึกไว้ในหนังสือของกษัตริย์แห่งยูดาห์และอิสราเอล</verse>
				<verse number="12">ในปีที่สามสิบเก้าแห่งรัชกาลของพระองค์ อาสาทรงเป็นโรคที่พระบาท และโรคของพระองค์ก็ร้ายแรง แม้ทรงเป็นโรคอยู่พระองค์ก็ไม่ได้ทรงแสวงหาพระยาห์เวห์ แต่แสวงหาการช่วยเหลือจากแพทย์</verse>
				<verse number="13">อาสาทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพระองค์ พระองค์สิ้นพระชนม์ในปีที่สี่สิบเอ็ดแห่งรัชกาลของพระองค์</verse>
				<verse number="14">เขาทั้งหลายฝังพระศพไว้ในอุโมงค์ ที่พระองค์ทรงสกัดไว้ให้พระองค์เองในนครดาวิด พวกเขาวางพระศพของพระองค์ไว้บนแท่นที่เต็มไปด้วยเครื่องหอมชนิดต่างๆ ซึ่งช่างปรุงเครื่องหอมได้ปรุงไว้ และเขาทั้งหลายก่อเพลิงใหญ่โตเพื่อเป็นเกียรติแด่พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">เยโฮชาฟัทพระราชโอรสของพระองค์ครองราชย์แทนพระองค์ และทรงเสริมกำลังพระองค์เองต่อสู้กับอิสราเอล</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงวางกำลังพลไว้ในเมืองป้อมทั้งหมดของยูดาห์ และทรงตั้งทหารรักษาการในแผ่นดินยูดาห์และในเมืองต่างๆ ของเอฟราอิม ที่อาสาพระราชบิดาของพระองค์ทรงยึดไว้</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์สถิตกับเยโฮชาฟัท เพราะพระองค์ทรงดำเนินในวิถีทางช่วงต้นๆ ของพระราชบิดา ของพระองค์ พระองค์ไม่ได้ทรงแสวงหาพระบาอัล</verse>
				<verse number="4">แต่ทรงแสวงหาพระเจ้าของพระราชบิดาของพระองค์ และทรงดำเนินตามพระบัญญัติของพระเจ้า ไม่ได้ดำเนินตามการกระทำของอิสราเอล</verse>
				<verse number="5">เพราะฉะนั้นพระยาห์เวห์ทรงสถาปนาราชอาณาจักรไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์ และทุกคนในยูดาห์ต่างนำบรรณาการมาถวายเยโฮชาฟัท พระองค์จึงทรงมีทรัพย์สมบัติและเกียรติยศเป็นอันมาก</verse>
				<verse number="6">และพระทัยของพระองค์ก็เข้มแข็งขึ้นในพระมรรคาของพระยาห์เวห์ พระองค์จึงทรงรื้อปูชนียสถานสูงและบรรดาเสาอาเช-ราห์เสียจากยูดาห์</verse>
				<verse number="7">ในปีที่สามแห่งรัชกาลของพระองค์ พระองค์ทรงใช้พวกข้าราชการของพระองค์ คือ เบนฮาอิล โอบาดีห์ เศคาริยาห์ เนธันเอล และมีคายาห์ไปสั่งสอนในเมืองต่างๆ ของยูดาห์</verse>
				<verse number="8">และมีคนเลวีไปกับพวกเขาด้วย คือ เชไมยาห์ เนธานิยาห์ เศบาดิยาห์ อาสาเฮล เชมิราโมท เยโฮนาธัน อาโดนียาห์ โทบียาห์ และโทอาโดนิยาห์คนเลวี ทั้งยังมีปุโรหิตที่ไปพร้อมกับพวกเขาด้วยคือ เอลีชามา และเยโฮรัม</verse>
				<verse number="9">และเขาทั้งหลายสั่งสอนในยูดาห์ โดยมีหนังสือธรรมบัญญัติของพระยาห์เวห์ไปกับเขาด้วย พวกเขาเดินทางไปทั่วเมืองทั้งหมดของยูดาห์และสั่งสอนท่ามกลางประชาชน</verse>
				<verse number="10">ความหวาดกลัวพระยาห์เวห์เกิดขึ้นกับ บรรดาราชอาณาจักรที่อยู่รอบๆ ยูดาห์ และพวกเขาไม่ได้ทำสงครามกับเยโฮชาฟัท</verse>
				<verse number="11">คนฟีลิสเตียบางพวกนำของกำนัลมาถวายเยโฮชาฟัท และนำเงินมาเป็นบรรณาการ และพวกอาหรับนำแกะผู้ 7,700 ตัว และแพะผู้ 7,700 ตัวมาถวายพระองค์ด้วย</verse>
				<verse number="12">และเยโฮชาฟัททรงเจริญยิ่งใหญ่ขึ้นเป็นลำดับ พระองค์ทรงสร้างเมืองป้อมและเมืองคลังหลวงต่างๆ ไว้ในยูดาห์</verse>
				<verse number="13">และพระองค์ทรงสะสมเสบียง ไว้มากมายในเมืองต่างๆ ของยูดาห์ พระองค์ทรงมีทหารเป็นนักรบกล้าหาญในกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="14">ต่อไปนี้เป็นจำนวนตามสกุล คือของเผ่ายูดาห์ ผู้บังคับกองพันนั้นได้แก่ ผู้บัญชาการอัดนาห์ พร้อมกับนักรบกล้าหาญ 300,000 คน</verse>
				<verse number="15">ต่อจากเขา คือ ผู้บัญชาการเยโฮฮานัน พร้อมกับทหาร 280,000 คน</verse>
				<verse number="16">และต่อจากเขา คือ อามัสยาห์ บุตรศิครีพร้อมกับนักรบกล้าหาญ 200,000 คน เขาเป็นอาสาสมัครเพื่อการปรนนิบัติพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">ส่วนของเผ่าเบนยามิน คือ เอลียาดา เป็นนักรบกล้าหาญพร้อมกับทหาร 200,000 คนที่มีธนูและโล่</verse>
				<verse number="18">และต่อจากเขา คือ เยโฮซาบาด พร้อมกับทหารติดอาวุธ 180,000 คน</verse>
				<verse number="19">คนเหล่านี้เป็นข้าราชการของพระราชา นอกเหนือจากพวกที่พระราชาทรงจัดวางไว้ในเมืองป้อมต่างๆ ทั่วยูดาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ฝ่ายเยโฮชาฟัททรงมีทรัพย์สมบัติมากมายและมีเกียรติยศอย่างยิ่ง และพระองค์ทรงทำให้เป็นทองแผ่นเดียวกันกับอาหับ</verse>
				<verse number="2">เมื่อผ่านไปหลายปี พระองค์เสด็จลงไปเฝ้าอาหับในสะมาเรีย และอาหับทรงฆ่าแกะและวัวมากมายสำหรับพระองค์ และสำหรับไพร่พลที่มากับพระองค์ แล้วทรงชักชวนพระองค์ให้ขึ้นไปต่อสู้กับราโมทกิเลอาด</verse>
				<verse number="3">อาหับพระราชาแห่งอิสราเอลตรัสกับเยโฮชาฟัทพระราชาแห่งยูดาห์ว่า “ท่านจะไปราโมทกิเลอาดกับข้าพเจ้าหรือ?” เยโฮชาฟัทตรัสตอบพระองค์ว่า “ข้าพเจ้ากับท่านเป็นเหมือนคนเดียวกัน ประชาชนของข้าพเจ้าก็เป็นประชาชนของท่าน เราจะไปกับท่านในการสงคราม”</verse>
				<verse number="4">และเยโฮชาฟัทตรัสกับพระราชาแห่งอิสราเอลว่า “ขอทูลถามพระดำรัสของพระยาห์เวห์ก่อน”</verse>
				<verse number="5">แล้วพระราชาแห่งอิสราเอลก็เรียกประชุมพวกผู้เผยพระวจนะ 400 คน ตรัสกับพวกเขาว่า “ควรที่พวกเราจะไปตีราโมทกิเลอาดหรือไม่? หรือเราควรล้มเลิก?” และเขาทั้งหลายทูลตอบว่า “ขอเชิญเสด็จขึ้นไปเถิด เพราะพระเจ้าจะทรงมอบไว้ในพระหัตถ์ของพระราชา”</verse>
				<verse number="6">แต่เยโฮชาฟัทตรัสว่า “ที่นี่ไม่มีผู้เผยพระวจนะของพระยาห์เวห์อีกแล้วหรือที่เราจะถามได้?”</verse>
				<verse number="7">และพระราชาแห่งอิสราเอลตรัสกับเยโฮชาฟัทว่า “ยังมีชายอีกคนหนึ่ง ซึ่งเราจะให้ทูลถามพระยาห์เวห์ได้ คือมีคายาห์บุตรอิมลาห์ แต่ข้าพเจ้าเองเกลียดเขา เพราะเขาพยากรณ์แต่เรื่องร้ายเสมอ ไม่เคยพยากรณ์เรื่องดีเกี่ยวกับเราเลย” แต่เยโฮชาฟัทตรัสว่า “ขอพระราชาอย่าตรัสอย่างนั้นเลย”</verse>
				<verse number="8">แล้วพระราชาแห่งอิสราเอลจึงเรียกมหาดเล็กคนหนึ่งและตรัสสั่งว่า “จงไปพามีคายาห์บุตรอิมลาห์มาเร็วๆ”</verse>
				<verse number="9">พระราชาแห่งอิสราเอลและเยโฮชาฟัทพระราชาแห่งยูดาห์ ต่างประทับบนพระที่นั่ง ทรงฉลองพระองค์เยี่ยงกษัตริย์ ณ ลานนวดข้าวตรงทางเข้าประตูเมืองสะมาเรีย และผู้เผยพระวจนะทั้งหมดก็พยากรณ์เฉพาะพระพักตร์ทั้งสองพระองค์</verse>
				<verse number="10">และเศเดคียาห์บุตรเคนาอะนาห์ จึงทำเขาสัตว์ด้วยเหล็ก แล้วพูดว่า “พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘ด้วยสิ่งเหล่านี้ เจ้าจะผลักคนซีเรียไปจนพวกเขาย่อยยับ’ ”</verse>
				<verse number="11">และผู้เผยพระวจนะทั้งหมดก็พยากรณ์อย่างนั้น ทูลว่า “ขอเสด็จไปราโมทกิเลอาดเถิด และจะมีชัยชนะ เพราะพระยาห์เวห์จะทรงมอบไว้ในพระหัตถ์ของพระราชา”</verse>
				<verse number="12">และผู้สื่อสารที่ไปเรียกมีคายาห์ได้บอกท่านว่า “นี่แน่ะ ถ้อยคำของบรรดาผู้เผยพระวจนะก็พูดสิ่งที่เป็นมงคลแก่พระราชาเป็นเสียงเดียวกัน ขอให้ถ้อยคำของท่านเหมือนอย่างถ้อยคำของคนหนึ่งในพวกนั้น และพูดแต่สิ่งที่เป็นมงคล”</verse>
				<verse number="13">แต่มีคายาห์ตอบว่า “พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่อย่างไร พระเจ้าของข้าพเจ้าตรัสว่าอย่างไรข้าพเจ้าจะพูดอย่างนั้น”</verse>
				<verse number="14">และเมื่อท่านมาเฝ้าพระราชา พระราชาตรัสถามท่านว่า “มีคายาห์ ควรที่พวกเราจะไปตีราโมทกิเลอาดหรือไม่? หรือเราควรล้มเลิก?” และท่านทูลตอบพระองค์ว่า “ขอเชิญเสด็จขึ้นไป และมีชัยชนะ พวกเขาจะถูกมอบไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์”</verse>
				<verse number="15">แต่พระราชาตรัสกับท่านว่า “เราได้ให้เจ้าปฏิญาณกี่ครั้งแล้วว่า เจ้าจะพูดกับเราแต่ความจริงในพระนามของพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="16">และท่านทูลว่า “ข้าพระบาทได้เห็นคนอิสราเอลทั้งหมดกระจัดกระจายอยู่บนภูเขา เหมือนแกะที่ไม่มีผู้เลี้ยง และพระยาห์เวห์ตรัสว่า ‘คนเหล่านี้ไม่มีนาย ให้พวกเขาต่างกลับไปยังบ้านเรือนของตนโดยสวัสดิภาพเถิด’ ”</verse>
				<verse number="17">พระราชาแห่งอิสราเอลจึงตรัสกับเยโฮชาฟัทว่า “เราบอกท่านแล้วไม่ใช่หรือว่า เขาจะไม่พยากรณ์เรื่องดีเกี่ยวกับเราเลย มีแต่เรื่องร้ายต่างหาก”</verse>
				<verse number="18">และมีคายาห์ทูลว่า “ฉะนั้นขอทรงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ ข้าพระบาทได้เห็นพระยาห์เวห์ประทับบนพระที่นั่งของพระองค์ และบริวารทั้งหมดแห่งฟ้าสวรรค์ยืนข้างๆ พระองค์ ทั้งข้างขวาและข้างซ้ายพระหัตถ์</verse>
				<verse number="19">และพระยาห์เวห์ตรัสว่า ‘ใครจะชักนำอาหับพระราชาแห่งอิสราเอลให้ขึ้นไปและล้มลงที่ราโมทกิเลอาด’ บ้างก็ทูลอย่างนี้ บ้างก็ทูลอย่างนั้น</verse>
				<verse number="20">แล้วมีวิญญาณหนึ่งออกมายืนอยู่เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ทูลว่า ‘ข้าพระองค์เองจะชักนำเขา’ และพระยาห์เวห์ตรัสกับมันว่า ‘จะทำอย่างไร?’</verse>
				<verse number="21">และมันทูลว่า ‘ข้าพระองค์จะออกไปและจะเป็นวิญญาณมุสาอยู่ในปากของผู้เผยพระวจนะทุกคนของเขา’ และพระองค์ตรัสว่า ‘เจ้าไปชักนำได้ และเจ้าจะทำสำเร็จ จงไปทำตามนั้นเถิด’</verse>
				<verse number="22">ฉะนั้น ดูสิ พระยาห์เวห์ทรงใส่วิญญาณมุสาในปากของผู้เผยพระวจนะเหล่านี้ของฝ่าพระบาท พระยาห์เวห์ได้ตรัสเรื่องร้ายเกี่ยวกับฝ่าพระบาท”</verse>
				<verse number="23">แล้วเศเดคียาห์บุตรเคนาอะนาห์เข้ามาใกล้และตบแก้มมีคายาห์พูดว่า “พระวิญญาณของพระยาห์เวห์ไปจากข้าพูดกับเจ้าด้วยทางใด?”</verse>
				<verse number="24">และมีคายาห์ตอบว่า “นี่แน่ะ เจ้าจะเห็นในวันนั้น เมื่อเจ้าเข้าไปในห้องชั้นในเพื่อซ่อนตัว”</verse>
				<verse number="25">และพระราชาแห่งอิสราเอลตรัสว่า “จงจับมีคายาห์ แล้วส่งเขากลับไปให้อาโมนผู้ว่าราชการเมือง และโยอาชราชโอรส</verse>
				<verse number="26">และบอกว่า ‘พระราชาตรัสดังนี้ว่า เอาคนนี้ไปจำคุกไว้ ให้อาหารกับน้ำอย่างจำกัด จนกว่าเราจะกลับมาโดยสวัสดิภาพ’ ”</verse>
				<verse number="27">และมีคายาห์ทูลว่า “ถ้าฝ่าพระบาทเสด็จกลับมาโดยสวัสดิภาพได้จริงๆ พระยาห์เวห์ก็ไม่ได้ตรัสผ่านข้าพระบาท” และท่านกล่าวว่า “ประชาชนทั้งสิ้นเอ๋ย ขอจงฟังเถิด”</verse>
				<verse number="28">พระราชาแห่งอิสราเอลกับเยโฮชาฟัทพระราชาแห่งยูดาห์ จึงเสด็จขึ้นไปยังราโมทกิเลอาด</verse>
				<verse number="29">และพระราชาแห่งอิสราเอลตรัสกับเยโฮชาฟัทว่า “เราจะปลอมตัวเข้าทำศึก แต่ท่านจงสวมเครื่องทรงของท่าน” และพระราชาแห่งอิสราเอลก็ทรงปลอมพระองค์เข้าทำศึก</verse>
				<verse number="30">พระราชาแห่งซีเรียทรงสั่งบรรดาผู้บัญชาการรถรบของพระองค์ว่า “อย่ารบกับทหารใหญ่น้อย แต่มุ่งเฉพาะพระราชาแห่งอิสราเอล”</verse>
				<verse number="31">และเมื่อบรรดาผู้บัญชาการรถรบเห็นเยโฮชาฟัท เขาทั้งหลายก็ว่า “เป็นพระราชาอิสราเอล” พวกเขาจึงหันไปจะสู้รบกับพระองค์ และเยโฮชาฟัททรงร้องขึ้น และพระยาห์เวห์ทรงช่วยพระองค์ พระเจ้าทรงให้เขาทั้งหลายออกไปเสียจากกษัตริย์</verse>
				<verse number="32">เมื่อบรรดาผู้บัญชาการรถรบเห็นว่าไม่ใช่พระราชาอิสราเอล ก็หันกลับไม่ไล่ตามพระองค์</verse>
				<verse number="33">แต่มีชายคนหนึ่งโก่งธนูยิงสุ่มไป ถูกพระราชาแห่งอิสราเอลเข้าระหว่างเกล็ดเกราะและแผ่นบังพระอุระ พระองค์จึงรับสั่งกับคนขับรถว่า “หันกลับเถอะ พาเราออกจากการรบ เพราะเราบาดเจ็บแล้ว”</verse>
				<verse number="34">วันนั้นการรบก็ดุเดือดขึ้น และพระราชาอิสราเอลก็ทรงยันพระองค์เอง ขึ้นในรถรบโดยหันพระพักตร์ไปทางพวกซีเรียจนถึงเวลาเย็น แล้วพระองค์ก็สิ้นพระชนม์เมื่อดวงอาทิตย์ตก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">และเยโฮชาฟัทพระราชาแห่งยูดาห์เสด็จกลับไปโดยสวัสดิภาพถึงพระราชวังของพระองค์ในกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">ผู้ทำนายคือเยฮูบุตรฮานานีออกไปเฝ้า และทูลพระราชาเยโฮชาฟัทว่า “ควรหรือที่ฝ่าพระบาทจะทรงช่วยคนอธรรม และรักผู้ที่เกลียดชังพระยาห์เวห์? เพราะเหตุนี้พระพิโรธจากพระยาห์เวห์จึงมาถึงฝ่าพระบาท</verse>
				<verse number="3">อย่างไรก็ตามพระองค์ทรงพบความดีในฝ่าพระบาทบ้าง เพราะฝ่าพระบาททรงทำลายบรรดาเสาอาเช-ราห์เสียจากแผ่นดิน และตั้งพระทัยแสวงหาพระเจ้า”</verse>
				<verse number="4">เยโฮชาฟัทประทับที่กรุงเยรูซาเล็มและพระองค์เสด็จออกไปท่ามกลางประชาชนอีก ตั้งแต่เบเออร์เชบาถึงเทือกเขาเอฟราอิม และทรงนำเขาทั้งหลายกลับมายังพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของเขา</verse>
				<verse number="5">พระองค์ทรงตั้งผู้พิพากษาในแผ่นดิน ตามเมืองป้อมทั้งหมดของยูดาห์ทีละเมือง</verse>
				<verse number="6">และตรัสกับผู้พิพากษาพวกนั้นว่า “จงพิจารณาสิ่งที่ท่านทั้งหลายจะทำ เพราะพวกท่านไม่ได้พิพากษาเพื่อมนุษย์แต่เพื่อพระยาห์เวห์ พระองค์สถิตกับท่านในการพิพากษา</verse>
				<verse number="7">ฉะนั้นจงให้ความยำเกรงพระยาห์เวห์อยู่ในตัวท่านทั้งหลาย จงระมัดระวังสิ่งที่พวกท่านทำ เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเราไม่มีความอยุติธรรม ไม่มีความลำเอียง และไม่มีการรับสินบน”</verse>
				<verse number="8">ยิ่งกว่านั้นอีก ในกรุงเยรูซาเล็ม เยโฮชาฟัททรงตั้งบางคนจากพวกเลวีจากพวกปุโรหิต และหัวหน้าตระกูลของอิสราเอล เพื่อให้พิพากษาเกี่ยวกับบทบัญญัติของพระยาห์เวห์และความขัดแย้งระหว่างกัน เขาทั้งหลายมีตำแหน่งในกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="9">และพระองค์ทรงกำชับเขาทั้งหลายว่า “ท่านทั้งหลายจงทำด้วยความยำเกรงพระยาห์เวห์ ด้วยความซื่อสัตย์และด้วยความเต็มใจของท่าน</verse>
				<verse number="10">เมื่อมีคดีมาถึงพวกท่านจากพี่น้องของท่านผู้อาศัยอยู่ในเมืองของเขา เกี่ยวกับเรื่องฆ่าฟันกัน เรื่องธรรมบัญญัติ พระบัญญัติ กฎเกณฑ์หรือกฎหมาย ท่านทั้งหลายควรจะตักเตือนพวกเขา เพื่อเขาจะไม่ทำผิดต่อพระยาห์เวห์ แล้วพระพิโรธจึงจะไม่มาเหนือท่านและพี่น้องของท่าน พวกท่านจงทำเช่นนี้ แล้วท่านจะไม่ทำผิด</verse>
				<verse number="11">ดูสิ อามาริยาห์มหาปุโรหิตก็อยู่เหนือท่านทั้งหลายในทุกเรื่องของพระยาห์เวห์ และเศบาดิยาห์บุตรอิชมาเอลเจ้านายของเชื้อวงศ์ยูดาห์ก็อยู่เหนือท่านในทุกเรื่องของพระราชา และพวกเลวีจะเป็นเจ้าหน้าที่ปรนนิบัติพวกท่าน จงทำด้วยความกล้าหาญ และขอพระยาห์เวห์สถิตกับผู้ที่ทำความดี”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ต่อมาภายหลัง คนโมอับและคนอัมโมนพร้อมกับคนเมอูนี บางส่วนมาทำสงครามกับเยโฮชาฟัท</verse>
				<verse number="2">มีคนมาทูลเยโฮชาฟัทว่า “มีคนมากมายจากเอโดม และจากฟากข้างนั้นของทะเล ยกมาสู้รบกับฝ่าพระบาท ดูสิ พวกเขาอยู่ในฮาซาโซนทามาร์” (คือ เอนกาดี)</verse>
				<verse number="3">และเยโฮชาฟัทก็กลัว และทรงมุ่งแสวงหาพระยาห์เวห์ ทั้งทรงประกาศให้อดอาหารทั่วยูดาห์</verse>
				<verse number="4">แล้วยูดาห์ชุมนุมกันและแสวงหาความช่วยเหลือจากพระยาห์เวห์ เขาทั้งหลายมาจากทุกเมืองของยูดาห์ เพื่อแสวงหาพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">และเยโฮชาฟัททรงยืนอยู่ในที่ประชุมของยูดาห์และเยรูซาเล็ม ตรงข้างหน้าลานใหม่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">และทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกข้าพระองค์ พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ไม่ใช่หรือ? พระองค์ทรงครอบครองเหนือบรรดาราชอาณาจักรของประชาชาติไม่ใช่หรือ? พระองค์ทรงมีฤทธิ์เดชและพลานุภาพในพระหัตถ์ของพระองค์ จึงไม่มีใครอาจต่อต้านพระองค์ได้</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่พระเจ้าของพวกข้าพระองค์ พระองค์ทรงขับไล่ชาวแผ่นดินนี้ออกไปพ้นหน้าอิสราเอลประชากรของพระองค์ และประทานแผ่นดินแก่เชื้อสายของอับราฮัมสหายของพระองค์เป็นนิตย์ ไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="8">และเขาทั้งหลายอาศัยอยู่ในนั้น ทั้งสร้างสถานนมัสการในที่นั้นถวายพระองค์ เพื่อพระนามของพระองค์แล้วทูลว่า</verse>
				<verse number="9">‘ถ้ามีเหตุร้ายมาเหนือพวกข้าพระองค์ไม่ว่าจะเป็นดาบ การพิพากษา โรคระบาด หรือการกันดารอาหาร ข้าพระองค์ทั้งหลายจะยืนอยู่ต่อหน้าพระนิเวศนี้และเฉพาะพระพักตร์พระองค์ (เพราะพระนามของพระองค์อยู่ในพระนิเวศนี้) และร้องทูลต่อพระองค์ในความทุกข์ใจของพวกข้าพระองค์ แล้วพระองค์จะทรงฟังและจะทรงช่วยให้รอด’</verse>
				<verse number="10">นี่แน่ะ บัดนี้คนอัมโมน คนโมอับ และคนภูเขาเสอีร์ ซึ่งเป็นพวกที่พระองค์ไม่ทรงยอมให้คนอิสราเอลบุกรุก เมื่อออกมาจากแผ่นดินอียิปต์ อิสราเอลก็หันออกไปโดยไม่ได้ทำลายพวกเขา</verse>
				<verse number="11">ดูสิ เขาทั้งหลายตอบแทนพวกข้าพระองค์ด้วยการมาขับไล่เราให้ออกจากแผ่นดินกรรมสิทธิ์ของพระองค์ ที่พระองค์ประทานเป็นมรดกแก่พวกข้าพระองค์</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลาย พระองค์จะไม่ทรงพิพากษาพวกเขาหรือ? เพราะว่าพวกข้าพระองค์ไม่มีฤทธิ์เดชที่จะต่อสู้คนมากมายนี้ ที่กำลังมาต่อสู้กับข้าพระองค์ทั้งหลาย พวกข้าพระองค์ไม่ทราบว่าจะทำอย่างไร แต่ดวงตาของข้าพระองค์ทั้งหลายเพ่งมองที่พระองค์”</verse>
				<verse number="13">ในระหว่างนั้นคนยูดาห์ทั้งหมดก็ยืนอยู่เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พร้อมกับภรรยาลูกและเด็กเล็กๆ ของเขา</verse>
				<verse number="14">และในท่ามกลางที่ประชุมนั้น พระวิญญาณของพระยาห์เวห์เสด็จมาเหนือยาฮาซีเอลบุตรเศคาริยาห์ ผู้เป็นบุตรเบไนยาห์ ผู้เป็นบุตรเยอีเอล ผู้เป็นบุตรมัทธานิยาห์ เขาเป็นคนเลวีเชื้อสายของอาสาฟ</verse>
				<verse number="15">และเขาพูดว่า “ยูดาห์ทั้งหมดและบรรดาชาวเยรูซาเล็ม ทั้งพระราชาเยโฮชาฟัท ขอจงฟัง พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้กับท่านทั้งหลายว่า ‘อย่ากลัว และอย่าท้อแท้เพราะคนมากมายเหล่านี้เลย เพราะการรบนั้นไม่ใช่เรื่องของท่าน แต่เป็นของพระเจ้า</verse>
				<verse number="16">พรุ่งนี้เช้าจงลงไปต่อสู้กับพวกเขา นี่แน่ะ เขาทั้งหลายจะยกขึ้นมาตามทางขึ้นที่ตำบลศิส พวกท่านจะพบกับพวกเขาที่ปลายหุบเขาทางด้านหน้าของถิ่นทุรกันดารเยรูเอล</verse>
				<verse number="17">ท่านทั้งหลายไม่ต้องต่อสู้ในการรบครั้งนี้ โอ ยูดาห์ และเยรูซาเล็ม จงเข้าประจำที่ ยืนนิ่งและมองดูชัยชนะของพระยาห์เวห์เพื่อพวกท่าน’ อย่ากลัวและอย่าท้อแท้ พรุ่งนี้จงออกไปสู้กับพวกเขาและพระยาห์เวห์จะสถิตกับท่านทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="18">แล้วเยโฮชาฟัททรงก้มลงและซบพระพักตร์ของพระองค์ลงถึงดิน และยูดาห์ทั้งหมดกับชาวเยรูซาเล็มก็กราบลงเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ นมัสการพระองค์</verse>
				<verse number="19">และคนเลวี จากพงศ์พันธุ์โคฮาทและพงศ์พันธุ์โคราห์ ก็ยืนขึ้นสรรเสริญพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลด้วยเสียงดังมาก</verse>
				<verse number="20">เขาทั้งหลายลุกขึ้นแต่เช้าและออกไปยังถิ่นทุรกันดารเทโคอา และเมื่อเขาออกไป เยโฮชาฟัททรงยืนและตรัสว่า “ยูดาห์และชาวเยรูซาเล็มเอ๋ย จงฟังข้าพเจ้า จงวางใจในพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทั้งหลาย แล้วท่านจะได้รับความมั่นคง จงเชื่อบรรดาผู้เผยพระวจนะของพระองค์ แล้วท่านจะได้รับความสำเร็จ”</verse>
				<verse number="21">และเมื่อพระองค์ทรงปรึกษากับประชาชนแล้ว พระองค์ทรงแต่งตั้งพวกที่จะร้องเพลงถวายพระยาห์เวห์ และสรรเสริญพระองค์ผู้ทรงไว้ด้วยความบริสุทธิ์ ขณะเมื่อพวกเขาเดินนำหน้ากองทัพออกไปและร้องว่า “จงขอบพระคุณพระยาห์เวห์ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงอยู่เป็นนิตย์”</verse>
				<verse number="22">และเมื่อเขาทั้งหลายเริ่มร้องเพลงและสรรเสริญ พระยาห์เวห์ทรงให้มีกองซุ่มต่อสู้กับคนอัมโมน คนโมอับ และชาวภูเขาเสอีร์ ซึ่งเข้ามาสู้กับยูดาห์ และพวกเขาก็ถูกตีแตกไป</verse>
				<verse number="23">เพราะว่าคนของอัมโมนและคนโมอับหันไปต่อสู้กับชาวภูเขาเสอีร์ และทำลายพวกเขาจนหมดสิ้น และเมื่อเขาทั้งหลายทำลายชาวเสอีร์หมดแล้ว พวกเขาก็ช่วยกันทำลายซึ่งกันและกัน</verse>
				<verse number="24">เมื่อยูดาห์ขึ้นไปยังจุดเฝ้ามองในถิ่นทุรกันดาร เขาทั้งหลายมองตรงไปที่คนมากมายนั้น และ ดูสิ มีแต่ศพนอนอยู่บนแผ่นดิน ไม่มีสักคนเดียวที่รอดไปได้</verse>
				<verse number="25">เมื่อเยโฮชาฟัทและประชาชนของพระองค์มาเก็บของริบจากพวกนั้น เขาทั้งหลายพบข้าวของ จำนวนมากในพวกนั้น ทั้งเสื้อผ้า และของมีค่าต่างๆ ซึ่งพวกเขาเก็บสำหรับตัวเองจนกว่าเขาจะขนไปไม่ไหว พวกเขาใช้เวลาเก็บของริบสามวัน เพราะมีมากเหลือเกิน</verse>
				<verse number="26">และวันที่สี่เขาทั้งหลายชุมนุมกันที่หุบเขาเบราคาห์ เพราะว่าพวกเขาสรรเสริญพระยาห์เวห์ที่นั้น เพราะเหตุนี้ เขาจึงเรียกที่นั้นว่าเบราคาห์ จนถึงทุกวันนี้</verse>
				<verse number="27">แล้วคนยูดาห์และเยรูซาเล็มทุกคนก็กลับไป โดยมีเยโฮชาฟัททรงนำหน้า พวกเขากลับไปยังกรุงเยรูซาเล็มด้วยความชื่นบาน เพราะพระยาห์เวห์ทรงทำให้พวกเขาเปรมปรีดิ์เย้ยศัตรูของเขา</verse>
				<verse number="28">เขาทั้งหลายมายังกรุงเยรูซาเล็มด้วยพิณใหญ่ พิณเขาคู่และแตร มาถึงพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="29">และความเกรงกลัวพระเจ้ามาอยู่ในอาณาจักรทุกแห่งของดินแดนทั้งหลาย เมื่อพวกเขาได้ยินว่าพระยาห์เวห์ทรงต่อสู้กับศัตรูของอิสราเอล</verse>
				<verse number="30">อาณาจักรของเยโฮชาฟัทจึงสงบ เพราะว่าพระเจ้าของพระองค์ประทานให้พระองค์มีการพักสงบอยู่รอบด้าน</verse>
				<verse number="31">เยโฮชาฟัททรงครองยูดาห์ พระองค์มีพระชนมายุ 35 พรรษาเมื่อทรงเป็นกษัตริย์ และพระองค์ทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 25 ปี พระราชมารดาของพระองค์มีพระนามว่าอาซูบาห์ บุตรหญิงของชิลหิ</verse>
				<verse number="32">พระองค์ทรงดำเนินตามทางของอาสาพระราชบิดาของพระองค์ และไม่ได้ทรงหันเหจากทางนั้น พระองค์ทรงทำสิ่งที่ถูกต้องในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="33">แต่ปูชนียสถานสูงต่างๆ นั้นยังไม่ได้ถูกรื้อลง ประชาชนยังไม่ได้ปักใจในพระเจ้าของบรรพบุรุษของตน</verse>
				<verse number="34">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของเยโฮชาฟัท ตั้งแต่ต้นจนจบ ดูสิมีบันทึกไว้ในหนังสือของเยฮู บุตรฮานานี ซึ่งรวมอยู่ในหนังสือพงศ์กษัตริย์แห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="35">ต่อมาภายหลัง เยโฮชาฟัทพระราชาของยูดาห์ ทรงร่วมงานกับอาหัสยาห์พระราชาของอิสราเอลผู้ทรงทำความชั่วอย่างมาก</verse>
				<verse number="36">พระองค์ทรงร่วมงานในการสร้างเรือเพื่อไปยังเมืองทารชิช และเขาทั้งหลายสร้างเรือในเอซิโอนเกเบอร์</verse>
				<verse number="37">แล้วเอลีเอเซอร์บุตรโดดาวาหุแห่งเมืองมาเรชาห์เผยพระวจนะถึงเยโฮชาฟัทว่า “เพราะพระองค์ทรงร่วมงานกับอาหัสยาห์ พระยาห์เวห์จะทรงทำลายสิ่งที่พระองค์ทรงสร้างไว้” แล้วเรือก็แตกและไม่สามารถไปเมืองทารชิชได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">เยโฮชาฟัทก็ทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพระองค์ และพระองค์ทรงถูกฝังไว้กับบรรพบุรุษในนครดาวิด เยโฮรัมพระราชโอรสของพระองค์ก็ครองราชย์แทน</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงมีพระอนุชา ผู้เป็นพระราชโอรสของเยโฮชาฟัท คือ อาซาริยาห์ เยฮีเอล เศคาริยาห์ อาซาริยาห์ มีคาเอล เชฟาทิยาห์ ทั้งหมดเป็นพระราชโอรสของเยโฮชาฟัท พระราชาของชาวอิสราเอล</verse>
				<verse number="3">พระราชบิดาประทาน เงิน ทองคำ และของมีค่ามากมาย พร้อมกับเมืองป้อมในยูดาห์แก่พวกท่าน แต่พระองค์ประทานราชอาณาจักรแก่เยโฮรัม เพราะว่าท่านเป็นพระราชโอรสหัวปี</verse>
				<verse number="4">เมื่อเยโฮรัมทรงขึ้นครองราชอาณาจักรของพระราชบิดาของพระองค์และทำให้ตนเองมั่นคงแล้ว พระองค์ทรงสังหารพระอนุชาทั้งหมดของพระองค์ด้วยดาบ รวมทั้งเจ้านายบางคนของชาวอิสราเอลด้วย</verse>
				<verse number="5">เยโฮรัมมีพระชนมายุ 32 พรรษาเมื่อทรงเป็นกษัตริย์ และพระองค์ครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 8 ปี</verse>
				<verse number="6">และพระองค์ทรงดำเนินตามทางของบรรดาพระราชาแห่งอิสราเอล ตามอย่างราชวงศ์อาหับได้ทำ เพราะว่าพระราชธิดาของอาหับเป็นมเหสีของพระองค์ และพระองค์ทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">อย่างไรก็ดีพระยาห์เวห์ไม่ได้ตั้งพระทัยทำลายราชวงศ์ของดาวิด เพราะทรงเห็นแก่พันธสัญญาซึ่งพระองค์ทรงทำไว้กับดาวิด และเนื่องด้วยพระองค์ตรัสสัญญาว่าจะประทานประทีปแก่ดาวิดและแก่เชื้อสายของท่านเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="8">ในรัชกาลของพระองค์ เอโดมได้กบฏไม่ยอมอยู่ใต้การปกครองของยูดาห์ และตั้งกษัตริย์ขึ้นเหนือตนเอง</verse>
				<verse number="9">แล้วเยโฮรัมก็เสด็จข้ามไปพร้อมกับบรรดาแม่ทัพ และรถรบทั้งหมด เอโดมได้ล้อมพระองค์และบรรดาแม่ทัพรถรบ แต่พอกลางคืนพระองค์ทรงตีฝ่าออกไป</verse>
				<verse number="10">เอโดมจึงได้กบฏ และไม่ยอมอยู่ใต้การปกครองของยูดาห์จนทุกวันนี้ ในเวลาเดียวกันลิบนาห์ก็กบฏ และไม่ยอมอยู่ใต้การปกครองของพระองค์ เพราะว่าพระองค์ได้ทรงละทิ้งพระยาห์เวห์พระเจ้าของบรรพบุรุษของพระองค์</verse>
				<verse number="11">นอกจากนั้น พระองค์ทรงสร้างปูชนียสถานสูงในบริเวณเทือกเขาของยูดาห์ ทั้งทรงนำชาวเยรูซาเล็มไปในการนอกใจพระเจ้า และทำให้ยูดาห์หลงไป</verse>
				<verse number="12">และมีจดหมายฉบับหนึ่งมาถึงพระองค์จากเอลียาห์ผู้เผยพระวจนะว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าของดาวิดบรรพบุรุษของฝ่าพระบาท ตรัสดังนี้ว่า ‘เพราะเจ้าไม่ได้ดำเนินในทางของเยโฮชาฟัทบิดาของเจ้า หรือในทางของอาสาพระราชาของยูดาห์</verse>
				<verse number="13">แต่ดำเนินในทางของบรรดาพระราชาของอิสราเอล และนำยูดาห์กับชาวเยรูซาเล็มไปในการนอกใจพระเจ้า เหมือนอย่างราชวงศ์อาหับที่นำอิสราเอลไปในการนอกใจพระเจ้า และเจ้ายังฆ่าบรรดาน้องชายของเจ้า ผู้เป็นเชื้อวงศ์บิดาของเจ้าซึ่งดีกว่าเจ้า</verse>
				<verse number="14">นี่แน่ะ พระยาห์เวห์จะทรงนำภัยพิบัติยิ่งใหญ่มาเหนือชนชาติของเจ้า ลูกหลานและภรรยาทั้งหลายของเจ้ารวมทั้งข้าวของทุกอย่าง</verse>
				<verse number="15">และตัวเจ้าเองจะเจ็บป่วยด้วยโรคลำไส้ร้ายแรง จนกว่าลำไส้ของเจ้าจะหลุดออกมาวันแล้ววันเล่าเพราะโรคนั้น’ ”</verse>
				<verse number="16">และพระยาห์เวห์ทรงเร้าคนฟีลิสเตียและคนอาหรับ ผู้อยู่ใกล้กับคนคูชให้โกรธเยโฮรัม</verse>
				<verse number="17">พวกเขายกมาต่อสู้กับยูดาห์ และบุกเข้าไปในยูดาห์ แล้วเอาข้าวของทั้งหมดที่พบในพระราชวังไป รวมทั้งบรรดาพระราชโอรสและมเหสีของพระองค์ จึงไม่มีพระราชโอรสเหลือไว้ให้พระองค์ นอกจากเยโฮอาหาสพระราชโอรสองค์สุดท้อง</verse>
				<verse number="18">ภายหลังเหตุการณ์นี้ พระยาห์เวห์ทรงทำให้ลำไส้ของเยโฮรัมเป็นโรคที่รักษาไม่ได้</verse>
				<verse number="19">แล้วเวลาผ่านไปจนสิ้นสองปีลำไส้ของพระองค์ก็หลุดออกมาเพราะโรคนั้น และพระองค์ก็สิ้นพระชนม์ด้วยความทุรนทุรายอย่างยิ่ง ประชาชนของพระองค์ไม่ได้ก่อเพลิงถวายเกียรติแด่พระองค์ เหมือนอย่างก่อเพลิงให้กับบรรพบุรุษของพระองค์</verse>
				<verse number="20">พระองค์มีพระชนมายุ 32 พรรษา เมื่อทรงเป็นกษัตริย์ และครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 8 ปี และพระองค์ทรงจากไปโดยไม่มีใครอาลัย เขาฝังพระศพไว้ในนครดาวิด แต่ไม่ใช่ในอุโมงค์ฝังศพของบรรดาพระราชา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">และชาวเยรูซาเล็มได้ตั้งอาหัสยาห์พระราชโอรสองค์สุดท้องของพระองค์ เป็นกษัตริย์แทนพระองค์ เพราะกองทัพที่มาถึงค่ายกับพวกคนอาหรับได้ฆ่าบรรดาพระราชโอรสผู้พี่ทั้งหมด ดังนั้นอาหัสยาห์ พระราชโอรสของเยโฮรัมพระราชาของยูดาห์จึงทรงเป็นกษัตริย์</verse>
				<verse number="2">อาหัสยาห์มีพระชนมายุ 42 พรรษา เมื่อทรงเป็นกษัตริย์ และครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 1 ปี พระราชมารดาของพระองค์มีพระนามว่าอาธาลิยาห์ เป็นพระราชนัดดา ของอม-รี</verse>
				<verse number="3">พระองค์ทรงดำเนินในทางของราชวงศ์อาหับด้วย เพราะว่าพระราชมารดาของพระองค์เป็นที่ปรึกษาในการทำความชั่วร้าย</verse>
				<verse number="4">พระองค์ทรงทำความชั่วในสายพระเนตรพระยาห์เวห์เหมือนอย่างราชวงศ์ของอาหับ เพราะว่าหลังจากพระราชบิดาสิ้นพระชนม์ พวกเขาเป็นที่ปรึกษาและนำพระองค์ไปสู่ความหายนะ</verse>
				<verse number="5">พระองค์ยังทรงทำตามคำแนะนำของเขาทั้งหลายและเสด็จไปกับโยรัม พระราชโอรสของอาหับ พระราชาแห่งอิสราเอลเพื่อทำสงครามกับฮาซาเอลพระราชาแห่งซีเรีย ที่ราโมทกิเลอาด และคนซีเรียทำให้โยรัมบาดเจ็บ</verse>
				<verse number="6">และพระองค์ทรงกลับมาที่ยิสเรเอล เพื่อรักษาบาดแผลซึ่งได้รับที่เมืองรามาห์ เมื่อทรงสู้กับฮาซาเอลพระราชาแห่งซีเรีย และอาหัสยาห์พระราชโอรสของเยโฮรัมพระราชาแห่งยูดาห์ได้เสด็จลงไปหาโยรัม พระราชโอรสของอาหับในเมืองยิสเรเอล เพราะพระองค์ประชวร</verse>
				<verse number="7">แต่พระเจ้าทรงกำหนดไว้แล้วว่า ความพินาศของอาหัสยาห์จะมาโดยการเสด็จไปเยี่ยมโยรัม เพราะเมื่อเสด็จไปถึง พระองค์ก็เสด็จออกไปกับโยรัม เพื่อเผชิญหน้ากับเยฮูบุตรนิมชี ผู้ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงเจิมตั้งไว้ให้ทำลายราชวงศ์ของอาหับ</verse>
				<verse number="8">และเมื่อเยฮูกำลังพิพากษาโทษราชวงศ์ของอาหับ ท่านพบพวกเจ้านายของยูดาห์ และบรรดาพระราชโอรสของพระเชษฐาของอาหัสยาห์ ซึ่งมาปรนนิบัติอาหัสยาห์ และท่านจึงประหารเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="9">ท่านค้นหาอาหัสยาห์ และพระองค์ก็ทรงถูกจับเมื่อซ่อนพระองค์อยู่ในกรุงสะมาเรีย แล้วทรงถูกนำตัวมาหาเยฮู และถูกประหารชีวิต เขาทั้งหลายก็ฝังพระศพไว้ เพราะพวกเขากล่าวว่า “พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าหลานเธอของเยโฮชาฟัท ผู้แสวงหาพระยาห์เวห์ด้วยสุดพระทัย” และราชวงศ์ของอาหัสยาห์ก็ไม่มีใครสามารถปกครองอาณาจักรได้</verse>
				<verse number="10">เมื่ออาธาลิยาห์พระราชมารดาของอาหัสยาห์ทรงเห็นว่าพระราชโอรสของพระนางสิ้นพระชนม์แล้ว พระนางก็ทรงตั้งต้นทำลายเชื้อสายของราชวงศ์แห่งยูดาห์ทั้งหมด</verse>
				<verse number="11">แต่พระนางเยโฮชาเบอาท พระราชธิดาของกษัตริย์ลักลอบนำโยอาชพระราชโอรสของอาหัสยาห์ไปจากท่ามกลางบรรดาพระราชโอรสของพระราชา ซึ่งต้องถูกสังหาร และพระนางก็เก็บพระราชโอรสและพระพี่เลี้ยงไว้ในห้องนอน ดังนั้นแหละเยโฮชาเบอาทพระราชธิดาของกษัตริย์เยโฮรัม และเป็นภรรยาของเยโฮยาดาปุโรหิต (เพราะว่าพระนางเป็นพระขนิษฐา ของอาหัสยาห์) ก็ซ่อนพระราชโอรสเสียจากอาธาลิยาห์ ดังนั้นอาธาลิยาห์ จึงสังหารพระราชโอรสไม่ได้</verse>
				<verse number="12">และพระราชโอรสทรงอยู่กับพวกเขาในพระนิเวศของพระเจ้าและทรงซ่อนตัวอยู่ 6 ปี ส่วนอาธาลิยาห์ก็ครองแผ่นดิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">แต่ในปีที่เจ็ดเยโฮยาดามีใจกล้าขึ้น และท่านทำพันธสัญญากับพวกนายร้อยคืออาซาริยาห์บุตรเยโรฮัม ยิชมาเอลบุตรเยโฮฮานัน อาซาริยาห์บุตรโอเบด มาอาเสยาห์บุตรอาดายาห์ และเอลีชาฟัทบุตรศิครี</verse>
				<verse number="2">แล้วเขาทั้งหลายออกไปทั่วยูดาห์ และรวบรวมคนเลวีจากทุกเมืองของยูดาห์ พร้อมทั้งพวกหัวหน้าตระกูลของอิสราเอล และพวกเขาก็มายังกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">แล้วชุมนุมชนทั้งหมดก็ทำสัตยาบันกับพระราชาในพระนิเวศของพระเจ้า และเยโฮยาดากล่าวกับเขาทั้งหลายว่า “ดูสิ พระราชโอรสของพระราชาจะทรงครองตามที่พระยาห์เวห์ตรัสไว้เกี่ยวกับพระราชโอรสทั้งหลายของดาวิด</verse>
				<verse number="4">นี่เป็นสิ่งที่ท่านทั้งหลายพึงทำ คือหนึ่งในสามของพวกท่านผู้เข้าเวรวันสะบาโต ซึ่งเป็นปุโรหิตและคนเลวี ให้เป็นคนเฝ้าประตู</verse>
				<verse number="5">หนึ่งในสามให้อยู่ที่พระราชวัง และหนึ่งในสามให้อยู่ที่ประตูฐานราก และให้ประชาชนทั้งหมดอยู่ในลานพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">แต่อย่าให้ใครเข้าไปในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ นอกจากพวกปุโรหิตและคนเลวีที่ปรนนิบัติอยู่ พวกเขาเข้าไปได้ เพราะเขาทั้งหลายบริสุทธิ์ แต่ประชาชนทุกคนต้องรักษาคำบัญชาของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">ให้พวกเลวีรายล้อมพระราชาไว้โดยรอบ แต่ละคนมีอาวุธในมือ และใครที่เข้าไปในพระนิเวศจะต้องถูกประหาร จงอยู่กับพระราชาเมื่อพระองค์เสด็จออกและเสด็จเข้า”</verse>
				<verse number="8">คนเลวีและคนยูดาห์ทั้งหมดได้ทำทุกสิ่งตามที่เยโฮยาดาปุโรหิตสั่งไว้ พวกเขาต่างนำคนของตนที่จะเข้าเวรวันสะบาโต และคนที่จะออกเวรวันสะบาโตมา เพราะเยโฮยาดาปุโรหิตไม่ได้ปล่อยกองเวร</verse>
				<verse number="9">และเยโฮยาดาปุโรหิตมอบหอกกับโล่ใหญ่และโล่เล็กที่เป็นของกษัตริย์ดาวิด ซึ่งอยู่ในพระนิเวศของพระเจ้านั้นแก่บรรดากองร้อย</verse>
				<verse number="10">และท่านได้ให้ประชาชนทั้งหมดที่มีอาวุธในมือของแต่ละคนประจำตั้งแต่ด้านขวาของพระนิเวศไปถึงด้านซ้ายของพระนิเวศ ตรงบริเวณแท่นบูชาและพระนิเวศโดยรายล้อมพระราชา</verse>
				<verse number="11">พวกเขานำพระราชโอรสของพระราชาออกมา และสวมมงกุฎ แล้วมอบพระโอวาทให้ และเขาทั้งหลายตั้งพระราชโอรสให้เป็นกษัตริย์ เยโฮยาดากับบรรดาบุตรของท่านก็เจิมพระองค์ แล้วเขาทั้งหลายก็ร้องว่า “ขอพระราชาทรงพระเจริญ”</verse>
				<verse number="12">เมื่ออาธาลิยาห์ได้ยินเสียงประชาชนวิ่งและสรรเสริญพระราชา ก็เสด็จเข้าไปหาประชาชนที่พระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">เมื่อพระนางทอดพระเนตร และดูสิ พระราชาทรงยืนอยู่ข้างเสาของพระองค์ตรงทางเข้า และบรรดาเจ้านายและพลแตรก็อยู่ข้างพระราชา ประชาชนทั้งหมดในแผ่นดินก็เปรมปรีดิ์และเป่าแตร บรรดานักร้องพร้อมด้วยเครื่องดนตรีของพวกเขาก็นำการสรรเสริญ พระนางอาธาลิยาห์ก็ฉีกฉลองพระองค์แล้วทรงร้องว่า “กบฏ กบฏ”</verse>
				<verse number="14">แล้วเยโฮยาดาปุโรหิตก็นำพวกนายร้อยที่ได้รับการแต่งตั้งให้ควบคุมกองทัพออกมา แล้วสั่งพวกเขาว่า “จงคุมนางออกมาระหว่างแถวทหาร ใครติดตามนางไปก็จงประหารเสียด้วยดาบ” เพราะปุโรหิตกล่าวว่า “อย่าประหารนางในพระนิเวศของพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="15">เขาทั้งหลายจึงจับพระนาง แล้วพระนางก็เสด็จไปยังทางเข้าประตูม้า ที่พระราชวังและเขาทั้งหลายก็ประหารพระนางที่นั่น</verse>
				<verse number="16">เยโฮยาดาได้ทำพันธสัญญาระหว่างท่านเองกับประชาชนทั้งหมด และกับพระราชาว่า พวกเขาจะเป็นประชากรของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">แล้วประชาชนทั้งหมดก็เข้าไปในนิเวศของพระบาอัล และพังลงเสีย และพวกเขาทำลายแท่นบูชาและรูปเคารพของพระบาอัลเสียเป็นชิ้นๆ เขาประหารมัทธานปุโรหิตของพระบาอัลที่หน้าแท่นบูชา</verse>
				<verse number="18">เยโฮยาดาวางยามไว้ดูแลพระนิเวศของพระยาห์เวห์ภายใต้การควบคุมของปุโรหิตที่เป็นคนเลวี ซึ่งดาวิดทรงจัดแบ่งให้ดูแลพระนิเวศของพระยาห์เวห์ เพื่อให้ถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวแด่พระยาห์เวห์ (ตามที่เขียนไว้ในธรรมบัญญัติของโมเสส) ด้วยความเปรมปรีดิ์และด้วยการร้องเพลง ตามพระบัญชาของดาวิด</verse>
				<verse number="19">ท่านตั้งคนเฝ้าประตูไว้ที่ประตูพระนิเวศของพระยาห์เวห์ เพื่อไม่ให้ผู้มีมลทินใดๆ เข้าไป</verse>
				<verse number="20">ท่านนำผู้บังคับกองร้อย ขุนนางผู้ปกครองประชาชน และประชาชนทั้งหมดในแผ่นดิน แล้วท่านอัญเชิญพระราชาลงมาจากพระนิเวศของพระยาห์เวห์ไปยังพระราชวังโดยทางประตูบน และเขาทั้งหลายอัญเชิญพระราชาประทับบนบัลลังก์แห่งราชอาณาจักร</verse>
				<verse number="21">และประชาชนทั้งหมดในแผ่นดินก็เปรมปรีดิ์ และเมืองกรุงก็มีความสงบเพราะพระนางอาธาลิยาห์ถูกประหารด้วยดาบแล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">โยอาชมีพระชนมายุ 7 พรรษา เมื่อทรงเป็นกษัตริย์ และทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 40 ปี พระมารดาของพระองค์ทรงพระนามว่าศิบียาห์แห่งเมืองเบเออร์เชบา</verse>
				<verse number="2">และโยอาชทรงทำสิ่งที่ถูกต้องในสายพระเนตรพระยาห์เวห์ตลอดชั่วอายุของเยโฮยาดาปุโรหิต</verse>
				<verse number="3">เยโฮยาดาหามเหสีให้พระองค์สององค์ และพระองค์ก็ทรงมีพระราชโอรสและพระราชธิดาหลายองค์</verse>
				<verse number="4">ต่อมาภายหลังโยอาชตั้งพระทัยที่จะซ่อมแซมพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">พระองค์ทรงประชุมบรรดาปุโรหิตและพวกคนเลวี แล้วตรัสกับเขาทั้งหลายว่า “จงออกไปยังเมืองต่างๆ ของยูดาห์และเก็บเงินเป็นรายปีจากอิสราเอลทั้งหมด เพื่อซ่อมแซมพระนิเวศของพระเจ้าของพวกเจ้า และจงรีบเร่งทำงานนั้น” แต่คนเลวีไม่ได้รีบเร่ง</verse>
				<verse number="6">พระราชาจึงตรัสเรียกเยโฮยาดาผู้เป็นหัวหน้า และตรัสกับท่านว่า “ทำไมท่านไม่เรียกร้องพวกคนเลวีให้นำค่าบำรุงเข้ามาจากยูดาห์และกรุงเยรูซาเล็ม? คือค่าบำรุงที่โมเสสผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์กำหนดให้ชุมนุมชนอิสราเอลนำมาเพื่อเต็นท์แห่งสักขีพยาน”</verse>
				<verse number="7">เพราะพระนางอาธาลิยาห์ หญิงชั่วร้ายคนนั้นและพวกผู้ใกล้ชิด ได้ปล้นพระนิเวศของพระเจ้า และใช้สิ่งของศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดแห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์สำหรับพระบาอัล</verse>
				<verse number="8">พระราชาจึงทรงบัญชา และเขาทั้งหลายทำหีบใบหนึ่งวางไว้นอกประตูพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">และมีคำประกาศไปทั่วยูดาห์และกรุงเยรูซาเล็ม ให้นำค่าบำรุงซึ่งโมเสสผู้รับใช้ของพระเจ้ากำหนดแก่อิสราเอลในถิ่นทุรกันดารนั้น เข้ามาถวายพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">แล้วเจ้านายทั้งหมดและประชาชนทุกคนก็เปรมปรีดิ์ และเขาทั้งหลายนำค่าบำรุงมาหย่อนลงในหีบจนเต็ม</verse>
				<verse number="11">แล้วคนเลวีนำหีบเข้ามาให้เจ้าหน้าที่ของพระราชา และเมื่อไรก็ตามที่พวกเขาเห็นว่ามีเงินมาก ราชเลขาและเจ้าหน้าที่ของมหาปุโรหิตจะเข้ามาเทหีบออก แล้วนำหีบกลับไปไว้ที่เดิม เขาทั้งหลายทำอย่างนี้วันแล้ววันเล่า จนเก็บเงินได้เป็นจำนวนมาก</verse>
				<verse number="12">พระราชาและเยโฮยาดาก็มอบให้กับบรรดาผู้ดูแลกิจการแห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์ เขาทั้งหลายก็จ้างช่างก่อสร้างและช่างไม้ให้ซ่อมแซมพระนิเวศของพระยาห์เวห์ รวมทั้งช่างเหล็กและช่างทองสัมฤทธิ์ ให้บูรณะพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">พวกคนงานที่รับจ้างก็ทำงาน และงานบูรณะฟื้นฟูก็ก้าวหน้าในมือของพวกเขา เขาทั้งหลายซ่อมแซมพระนิเวศของพระเจ้าตามขนาดเดิม และเสริมให้แข็งแรงขึ้น</verse>
				<verse number="14">เมื่อทำเสร็จแล้ว พวกเขาก็นำเงินส่วนที่เหลืออยู่มาวางเฉพาะพระพักตร์พระราชาและต่อหน้าเยโฮยาดา แล้วพวกเขาใช้เงินนั้นทำเครื่องใช้สำหรับพระนิเวศของพระยาห์เวห์ เครื่องใช้สำหรับการปรนนิบัติและสำหรับเครื่องบูชาเผาทั้งตัว รวมทั้งชามเล็ก และภาชนะทองคำและเงินต่างๆ แล้วเขาทั้งหลายถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวในพระนิเวศของพระยาห์เวห์อยู่เสมอ ตลอดชั่วอายุของเยโฮยาดา</verse>
				<verse number="15">แต่เยโฮยาดาก็ชราลงและแก่หง่อมแล้วก็สิ้นชีวิต เมื่อสิ้นชีวิตท่านมีอายุ 130 ปี</verse>
				<verse number="16">เขาก็ฝังศพท่านไว้ในนครของดาวิด กับบรรดาพระราชา เพราะท่านทำการดีในอิสราเอลเพื่อพระเจ้าและพระนิเวศของพระองค์</verse>
				<verse number="17">หลังจากที่เยโฮยาดาสิ้นชีวิตแล้ว บรรดาเจ้านายแห่งยูดาห์เข้ามาถวายบังคมต่อพระราชา แล้วพระราชาก็ทรงฟังคำทูลของพวกเขา</verse>
				<verse number="18">และเขาทั้งหลายทอดทิ้งพระนิเวศของพระยาห์เวห์ พระเจ้าของบรรพบุรุษของเขา และปรนนิบัติบรรดาพระอาเช-ราห์และรูปเคารพ แล้วพระพิโรธก็ลงมาเหนือยูดาห์และกรุงเยรูซาเล็ม เพราะความชั่วนี้ของพวกเขา</verse>
				<verse number="19">แต่พระยาห์เวห์ ยังทรงใช้ผู้เผยพระวจนะมานำพวกเขาให้กลับมายังพระองค์ ผู้เผยพระวจนะเหล่านี้เป็นพยานกล่าวโทษเขา แต่พวกเขาไม่ยอมฟัง</verse>
				<verse number="20">แล้วพระวิญญาณของพระเจ้าทรงสวมทับเศคาริยาห์ บุตรเยโฮยาดาปุโรหิต และเศคาริยาห์ยืนอยู่เหนือประชาชน แล้วกล่าวกับเขาทั้งหลายว่า “พระเจ้าตรัสดังนี้ว่า ‘ทำไมพวกเจ้าจึงละเมิดพระบัญญัติของพระยาห์เวห์ ซึ่งทำให้พวกเจ้าไม่เจริญ เนื่องจากเจ้าทั้งหลายละทิ้งพระยาห์เวห์ พระองค์จึงทรงละทิ้งพวกเจ้า’ ”</verse>
				<verse number="21">แต่พวกเขาปองร้ายเศคาริยาห์ และพวกเขาขว้างเขาตายด้วยหินในลานพระนิเวศของพระยาห์เวห์โดยพระบัญชาของพระราชา</verse>
				<verse number="22">พระราชาโยอาชไม่ได้ทรงระลึกถึงความกรุณา ที่เยโฮยาดาบิดาของเศคาริยาห์สำแดงต่อพระองค์ แต่ทรงสังหารบุตรชายของท่าน และเมื่อเขากำลังจะตาย เขาพูดว่า “ขอพระยาห์เวห์ทอดพระเนตรและแก้แค้น”</verse>
				<verse number="23">พอปลายปีกองทัพของคนซีเรียก็มาต่อสู้กับโยอาช พวกเขามาถึงยูดาห์และกรุงเยรูซาเล็ม แล้วทำลายพวกเจ้านายของประชาชนจากประชาชน และส่งของริบที่ได้ทั้งหมดไปยังพระราชาแห่งดามัสกัส</verse>
				<verse number="24">แม้ว่ากองทัพซีเรียที่มานั้นมีจำนวนน้อย พระยาห์เวห์ทรงมอบกองทัพใหญ่ไว้ในมือของเขา เพราะเขาทั้งหลายได้ละทิ้งพระยาห์เวห์ พระเจ้าของบรรพบุรุษของเขา ดังนี้แหละ คนซีเรียก็ลงโทษโยอาช</verse>
				<verse number="25">เมื่อพวกเขาจากพระองค์ไป (พวกเขาละพระองค์ที่บาดเจ็บสาหัสไว้) ข้าราชการของพระองค์ก็ปองร้ายพระองค์ เพราะโลหิตของบุตรชายของเยโฮยาดาปุโรหิต และพวกเขาปลงพระชนม์พระองค์บนแท่นบรรทม พระองค์ก็สิ้นพระชนม์ และเขาฝังพระศพไว้ในนครดาวิด แต่ไม่ได้ฝังไว้ในอุโมงค์ฝังศพของบรรดาพระราชา</verse>
				<verse number="26">คนที่ปองร้ายพระองค์ คือศาบาดบุตรนางชิเมอัทคนอัมโมน และเยโฮศาบาดบุตรนางชิมริทคนโมอับ</verse>
				<verse number="27">เรื่องราวของบรรดาพระราชโอรสของพระองค์และครุวาทมากมายที่กล่าวโทษพระองค์ รวมทั้งการซ่อมแซมพระนิเวศของพระเจ้า ดูสิ บันทึกไว้ในหนังสืออรรถาธิบายเกี่ยวกับพงศ์กษัตริย์ และอามาซิยาห์พระราชโอรสของพระองค์ทรงครองราชย์แทนพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">อามาซิยาห์มีพระชนมายุ 25 พรรษา เมื่อทรงครองราชย์ และพระองค์ทรงครองราชย์ในเยรูซาเล็ม 29 ปี พระมารดาของพระองค์ทรงพระนามว่า เยโฮอัดดาน ชาวกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">และพระองค์ทรงทำสิ่งที่ถูกต้องในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ แต่ไม่ได้ทำด้วยพระทัยที่แท้จริง</verse>
				<verse number="3">ต่อมาเมื่อราชอาณาจักรอยู่ในอำนาจของพระองค์อย่างมั่นคงแล้ว พระองค์ทรงสังหารพวกข้าราชการผู้ที่ปลงพระชนม์พระราชบิดาของพระองค์</verse>
				<verse number="4">แต่พระองค์ไม่ได้ทรงประหารลูกหลานของเขาทั้งหลาย เพราะทรงทำตามที่บันทึกไว้ในหนังสือธรรมบัญญัติของโมเสส ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงบัญชาไว้ว่า “อย่าประหารบิดาเพราะการกระทำของลูกหลาน หรืออย่าประหารลูกหลานเพราะการกระทำของบิดา เพราะแต่ละคนจะต้องถูกประหารเพราะบาปของตัวเอง”</verse>
				<verse number="5">แล้วอามาซิยาห์ประชุมพวกยูดาห์ และทรงให้เขาทั้งหลายอยู่ใต้ผู้บังคับกองพันและกองร้อยตามครอบครัวบรรพบุรุษ คือยูดาห์และเบนยามินทั้งหมด พระองค์ทรงนับคนที่มีอายุ 20 ปีขึ้นไป และทรงเห็นว่ามีนักรบที่คัดเลือกแล้ว 300,000 คน ผู้ซึ่งสามารถเข้าทำสงคราม ทั้งสามารถถือหอกและโล่</verse>
				<verse number="6">นอกจากนั้นพระองค์ทรงจ้างนักรบผู้กล้าหาญจากอิสราเอล 100,000 คนด้วยเงิน 100 ตะลันต์</verse>
				<verse number="7">แต่คนของพระเจ้าคนหนึ่งมาเฝ้าพระองค์ทูลว่า “ข้าแต่พระราชา โปรดอย่าให้กองทัพอิสราเอลไปกับพระองค์ เพราะพระยาห์เวห์ไม่ได้สถิตกับอิสราเอล คือคนเอฟราอิมทั้งหมด</verse>
				<verse number="8">แต่ถ้าพระองค์จะไปและทรงทำตัวให้เข้มแข็งในสงคราม พระเจ้าจะทรงเหวี่ยงพระองค์ลงต่อหน้าศัตรู เพราะว่าพระเจ้าทรงฤทธิ์ที่จะช่วยเหลือหรือเหวี่ยงลงได้”</verse>
				<verse number="9">และอามาซิยาห์ตรัสถามคนของพระเจ้าว่า “แต่เราจะทำอย่างไรกับเงิน 100 ตะลันต์ ที่เราให้แก่กองทัพอิสราเอลไปแล้ว” แล้วคนของพระเจ้าทูลตอบว่า “พระยาห์เวห์ทรงสามารถประทานแก่พระองค์มากยิ่งกว่านี้อีก”</verse>
				<verse number="10">อามาซิยาห์ก็ทรงปล่อยกองทหารจากเอฟราอิมที่มาหาพระองค์ให้กลับบ้านไปอีก เขาทั้งหลายจึงโกรธยูดาห์อย่างยิ่งและกลับบ้านด้วยความโกรธเป็นอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="11">แต่อามาซิยาห์ทรงกล้าแข็งขึ้น และทรงนำไพร่พลของพระองค์ออกไปยังหุบเขาเกลือ แล้วโจมตีชาวเสอีร์ 10,000 คน</verse>
				<verse number="12">คนยูดาห์จับเป็นอีก 10,000 คน และพาพวกเขาไปที่ยอดผา และโยนพวกเขาลงมาจากยอดผานั้น พวกเขาก็ตกลงมาแหลกเหลวไป</verse>
				<verse number="13">แต่คนจากกองทหารที่อามาซิยาห์ทรงปล่อยให้กลับไป และไม่ให้ไปรบด้วยนั้นเข้าโจมตีเมืองต่างๆ ของยูดาห์ ตั้งแต่สะมาเรียถึงเบธโฮโรนพวกเขาฆ่าฟันประชาชน 3,000 คน และริบข้าวของไปเป็นอันมาก</verse>
				<verse number="14">ต่อมาเมื่ออามาซิยาห์เสด็จกลับจากการฆ่าฟันคนเอโดม พระองค์ทรงนำรูปเคารพต่างๆ ของคนเสอีร์มาตั้งไว้เป็นพระของพระองค์ และทรงกราบไหว้พระเหล่านั้น ทั้งเผาเครื่องหอมถวาย</verse>
				<verse number="15">และพระยาห์เวห์ทรงพระพิโรธต่ออามาซิยาห์ และทรงใช้ผู้เผยพระวจนะคนหนึ่งไปหาแล้วทูลพระองค์ว่า “ทำไมเจ้าจึงแสวงหาพระของชนชาติที่ไม่สามารถช่วยชนชาติของตัวเองจากมือของเจ้า?”</verse>
				<verse number="16">ขณะที่เขากำลังทูลอยู่ พระราชาตรัสกับเขาว่า “เราแต่งตั้งเจ้าให้เป็นที่ปรึกษาของพระราชาหรือ? หยุดพูดเสีย ทำไมเจ้าจะต้องถูกฆ่าเล่า?” ผู้เผยพระวจนะนั้นจึงหยุด แต่ทูลว่า “ข้าพระบาททราบว่าพระเจ้าตั้งพระทัยจะทำลายฝ่าพระบาท เพราะฝ่าพระบาททรงทำเช่นนี้และไม่ทรงฟังคำแนะนำของข้าพระบาท”</verse>
				<verse number="17">แล้วอามาซิยาห์พระราชาแห่งยูดาห์ทรงให้มีการหารือกัน และทรงส่งคนไปเฝ้าเยโฮอาช พระราชโอรสของเยโฮอาหาส พระราชโอรสของเยฮู พระราชาแห่งอิสราเอลและทูลว่า “มาเถิด ให้เราทั้งสองมาเผชิญหน้ากัน”</verse>
				<verse number="18">และเยโฮอาช พระราชาแห่งอิสราเอลทรงส่งข่าวไปยังอามาซิยาห์พระราชาแห่งยูดาห์ว่า “ต้นหนามบนภูเขาเลบานอนส่งข่าวให้ต้นสนสีดาร์บนภูเขาเลบานอนว่า ‘จงยกลูกสาวของเจ้าให้เป็นภรรยาลูกชายของเรา’ และสัตว์ป่าตัวหนึ่งบนภูเขาเลบานอนผ่านมาและย่ำต้นหนามลงเสีย</verse>
				<verse number="19">ท่านกล่าวว่า ‘ดูสิ ข้าพเจ้าได้โจมตีเอโดม’ และจิตใจของท่านก็ผยองขึ้นในความโอ้อวด แต่จงอยู่กับบ้านเถิด เพราะทำไมท่านจึงเร้าใจตนเองให้เกิดเหตุร้าย ซึ่งทำให้ท่านล้มลง คือทั้งท่านและยูดาห์พร้อมกับท่าน?”</verse>
				<verse number="20">แต่อามาซิยาห์ไม่ทรงฟังเพราะเป็นมาจากพระเจ้า เพื่อว่าพระองค์จะทรงมอบเขาทั้งหลายไว้ในมือเยโฮอาช เพราะเขาทั้งหลายแสวงหาพระแห่งเอโดม</verse>
				<verse number="21">เยโฮอาชพระราชาแห่งอิสราเอลจึงทรงขึ้นไป และพระองค์กับอามาซิยาห์พระราชาแห่งยูดาห์ก็ทรงเผชิญหน้ากันที่เมืองเบธเชเมชซึ่งเป็นของยูดาห์</verse>
				<verse number="22">และยูดาห์ก็พ่ายแพ้อิสราเอล และแต่ละคนก็หนีกลับบ้านของตน</verse>
				<verse number="23">เยโฮอาชพระราชาแห่งอิสราเอลก็ทรงจับอามาซิยาห์พระราชาแห่งยูดาห์พระราชโอรสของโยอาช พระราชโอรสของอาหัสยาห์ที่เมืองเบธเชเมช และทรงนำพระองค์เข้าไปยังกรุงเยรูซาเล็ม และทรงพังกำแพงกรุงเยรูซาเล็มลงประมาณ 200 เมตร ตั้งแต่ประตูเอฟราอิมถึงประตูมุม</verse>
				<verse number="24">และพระองค์ทรงริบทองคำ เงิน และของใช้ทั้งหมดที่พบในพระนิเวศของพระเจ้า ซึ่งอยู่กับโอเบดเอโดม และที่พบในคลังของพระราชวัง พร้อมกับจับตัวประกันด้วย แล้วพระองค์เสด็จกลับไปยังกรุงสะมาเรีย</verse>
				<verse number="25">อามาซิยาห์พระราชโอรสของโยอาชพระราชาแห่งยูดาห์ทรงพระชนม์อยู่อีกสิบห้าปี หลังจากที่เยโฮอาช พระราชโอรสของเยโฮอาหาส พระราชาแห่งอิสราเอลสิ้นพระชนม์</verse>
				<verse number="26">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของอามาซิยาห์ ตั้งแต่ต้นจนจบนั้น ไม่ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศ์กษัตริย์แห่งยูดาห์และอิสราเอลหรือ?</verse>
				<verse number="27">นับแต่เวลาที่อามาซิยาห์ทรงหันไปจากการติดตามพระยาห์เวห์ พวกเขาก็ร่วมกันกบฏต่อพระองค์ในกรุงเยรูซาเล็ม และพระองค์ทรงหนีไปยังเมืองลาคีช แต่เขาทั้งหลายส่งคนตามพระองค์ไปที่เมืองลาคีช และฆ่าพระองค์ที่นั่น</verse>
				<verse number="28">และพวกเขานำพระศพบรรทุกม้ากลับมา และฝังไว้กับบรรพบุรุษของพระองค์ในยูดาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ประชาชนทั้งหมดของยูดาห์ก็ตั้งอุสซียาห์ ซึ่งมีพระชนมายุ 16 พรรษา ให้เป็นกษัตริย์แทนอามาซิยาห์พระราชบิดาของพระองค์</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงสร้างเมืองเอโลท และให้กลับมาขึ้นกับยูดาห์ หลังจากที่พระราชาอามาซิยาห์ ทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพระองค์</verse>
				<verse number="3">เมื่ออุสซียาห์ ทรงเป็นกษัตริย์นั้นมีพระชนมายุ 16 พรรษา และพระองค์ทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 52 ปี พระราชมารดาของพระองค์มีพระนามว่าเยโคลียาห์ชาวเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="4">พระองค์ทรงทำสิ่งที่ถูกต้องในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ ตามทุกอย่างที่อามาซิยาห์พระราชบิดาของพระองค์ทรงกระทำ</verse>
				<verse number="5">และพระองค์ทรงแสวงหาพระเจ้า ในช่วงชีวิตของเศคาริยาห์ผู้ซึ่งแนะนำพระองค์ในการเห็น พระเจ้า และตราบเท่าที่พระองค์ทรงแสวงหาพระยาห์เวห์ พระเจ้าทรงทำให้พระองค์เจริญขึ้น</verse>
				<verse number="6">พระองค์เสด็จออกไปต่อสู้กับคนฟีลิสเตีย และทรงพังกำแพงเมืองกัท กำแพงเมืองยับเนห์ และกำแพงเมืองอัชโดด แล้วพระองค์ทรงสร้างเมืองต่างๆ ในเขตแดนอัชโดด และในที่อื่นๆ ของคนฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="7">พระเจ้าทรงช่วยพระองค์ในการต่อสู้กับคนฟีลิสเตีย และคนอาหรับ ที่อาศัยอยู่ในกูร์บาอัล ทั้งต่อสู้กับคนเมอูนี</verse>
				<verse number="8">คนอัมโมนก็ถวายบรรณาการแก่อุสซียาห์ และพระนามของพระองค์ก็เลื่องลือไปถึงเขตแดนอียิปต์ เพราะพระองค์ทรงเข้มแข็งขึ้นเป็นอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="9">ยิ่งกว่านั้นอุสซียาห์ทรงสร้างป้อมในกรุงเยรูซาเล็ม ที่ประตูมุม ที่ประตูหุบเขา และที่หัวเลี้ยว และป้องกันอย่างแข็งแรง</verse>
				<verse number="10">และพระองค์ทรงสร้างป้อมต่างๆ ไว้ในถิ่นทุรกันดาร ทรงสกัดที่ขังน้ำขึ้นหลายๆ แห่ง เพราะพระองค์ทรงมีฝูงปศุสัตว์ที่ใหญ่โตอยู่ในบริเวณเนินเชเฟลาห์และในที่ราบ และทรงมีชาวนาและคนแต่งต้นองุ่นในเนินเขา และในดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ เพราะพระองค์ทรงรักการเกษตร</verse>
				<verse number="11">ยิ่งกว่านั้นอีกอุสซียาห์ทรงมีนักรบที่สามารถออกศึกซึ่งออกไปเป็นกองๆ ตามจำนวนที่เยอีเอลราชเลขาและมาอาเสยาห์ เจ้าหน้าที่รวบรวมไว้ ภายใต้การควบคุมของฮานันยาห์ เจ้านายคนหนึ่งของพระราชา</verse>
				<verse number="12">บรรดาหัวหน้าตระกูลของพวกนักรบกล้าหาญมีจำนวนทั้งหมด 2,600 คน</verse>
				<verse number="13">และมีกองทัพ 307,500 คน ที่ทำศึกได้อย่างเข้มแข็ง ซึ่งอยู่ใต้บังคับบัญชาของคนเหล่านี้ เพื่อช่วยพระราชาต่อสู้ศัตรู</verse>
				<verse number="14">และอุสซียาห์ทรงจัดเตรียมโล่ หอก หมวก เสื้อเกราะ ธนู และก้อนหินสำหรับสลิงให้ทั้งกองทัพ</verse>
				<verse number="15">ในกรุงเยรูซาเล็มพระองค์ทรงทำเครื่องกลไกไว้บนป้อมและตามมุมโดยพวกช่างประดิษฐ์ เพื่อใช้ยิงลูกธนูและโยนก้อนหินใหญ่ๆ และพระนามของพระองค์ก็เลื่องลือไปไกล เพราะพระองค์ทรงได้รับความช่วยเหลืออย่างอัศจรรย์จนเข้มแข็ง</verse>
				<verse number="16">แต่เมื่อทรงเข้มแข็งแล้ว พระองค์ก็มีพระทัยผยองขึ้นจนทำให้เสื่อมลง เพราะพระองค์ไม่ซื่อสัตย์ต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของพระองค์ และทรงเข้าไปเผาเครื่องหอมบนแท่นบูชาในพระวิหารของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">แต่อาซาริยาห์ปุโรหิตเข้าไปตามหลังพระองค์ พร้อมกับปุโรหิตของพระยาห์เวห์ที่กล้าหาญอีก 80 คน</verse>
				<verse number="18">และเขาทั้งหลายขัดขวางกษัตริย์อุสซียาห์และทูลพระองค์ว่า “ข้าแต่อุสซียาห์ไม่ใช่หน้าที่ของฝ่าพระบาทที่จะเผาเครื่องหอมถวายแด่พระยาห์เวห์ แต่เป็นหน้าที่ของปุโรหิตที่เป็นลูกหลานของอาโรน ผู้ซึ่งได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ไว้เพื่อเผาเครื่องหอม ขอฝ่าพระบาทเสด็จออกไปจากสถานนมัสการนี้ เพราะฝ่าพระบาททรงล่วงเกิน และฝ่าพระบาทจะไม่ได้รับเกียรติจากพระยาห์เวห์พระเจ้าเลย”</verse>
				<verse number="19">แล้วอุสซียาห์ก็กริ้ว พระองค์ทรงมีกระถางไฟอยู่ในพระหัตถ์ที่จะเผาเครื่องหอม และเมื่อพระองค์กริ้วต่อพวกปุโรหิต โรคเรื้อน ก็เกิดขึ้นที่พระนลาฏ ต่อหน้าปุโรหิตในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ข้างแท่นเผาเครื่องหอม</verse>
				<verse number="20">และอาซาริยาห์มหาปุโรหิต และปุโรหิตทั้งหลายมองดูพระองค์ และดูสิ พระองค์ทรงเป็นโรคเรื้อนที่พระนลาฏ พวกเขาก็เร่งเร้าพระองค์ให้ออกจากที่นั่น และพระองค์เองก็รีบเสด็จออกไป เพราะว่าพระยาห์เวห์ทรงลงโทษพระองค์</verse>
				<verse number="21">และกษัตริย์อุสซียาห์ก็ทรงเป็นโรคเรื้อนจนถึงวันสิ้นพระชนม์ และเมื่อทรงเป็นโรคเรื้อนก็ประทับในวังที่แยกไว้ต่างหาก เนื่องจากพระองค์ทรงถูกตัดออกจากพระนิเวศของพระยาห์เวห์ แล้วโยธามพระราชโอรสของพระองค์ทรงเป็นผู้ดูแลพระราชสำนักและปกครองประชาชนของแผ่นดิน</verse>
				<verse number="22">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของอุสซียาห์ตั้งแต่ต้นจนจบนั้น อิสยาห์ผู้เผยพระวจนะบุตรอามอสได้บันทึกไว้</verse>
				<verse number="23">และอุสซียาห์ทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษ และพวกเขาก็ฝังพระศพไว้ใกล้ๆ กับบรรพบุรุษของพระองค์ในสุสานฝังศพที่เป็นของพระราชา เพราะพวกเขากล่าวว่า “พระองค์ทรงเป็นโรคเรื้อน” และโยธามพระราชโอรสของพระองค์ก็ทรงครองราชย์แทนพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">เมื่อโยธามทรงเป็นกษัตริย์นั้นมีพระชนมายุ 25 พรรษา และพระองค์ทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 16 ปี พระมารดาของพระองค์มีพระนามว่าเยรูชาห์ บุตรหญิงของศาโดก</verse>
				<verse number="2">และพระองค์ทรงทำสิ่งที่ถูกต้องในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ ตามทุกอย่างที่อุสซียาห์พระราชบิดาของพระองค์ทรงกระทำ เว้นแต่พระองค์ไม่ได้เข้าไปในพระวิหารของพระยาห์เวห์ แต่ประชาชนยังปฏิบัติในทางเสียหาย</verse>
				<verse number="3">พระองค์ทรงสร้างประตูบนของพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และทรงก่อสร้างมากมายที่กำแพงของเนินเขาโอเฟล</verse>
				<verse number="4">ยิ่งกว่านั้นอีกพระองค์ทรงสร้างเมืองในถิ่นเทือกเขาแห่งยูดาห์ และสร้างป้อมกับหอคอยตามป่า</verse>
				<verse number="5">และพระองค์ทรงสู้รบกับพระราชาของคนอัมโมนและทรงชนะ และในปีนั้นคนอัมโมนได้ถวายเงินหนัก 3,400 กิโลกรัมแด่พระองค์ และข้าวสาลี 1,000 ตันกับข้าวบาร์เลย์ 1,000 ตัน คนอัมโมนได้ถวายเท่ากันในปีที่สองและในปีที่สาม</verse>
				<verse number="6">โยธามจึงทรงมีกำลังมากขึ้น เพราะพระองค์ทรงดำเนินอย่างมั่นคงเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของพระองค์</verse>
				<verse number="7">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของโยธามและการสงครามทั้งหมดของพระองค์ ทั้งพระจริยาวัตร ของพระองค์ ดูสิ ล้วนบันทึกไว้ในหนังสือพงศ์กษัตริย์แห่งอิสราเอลและยูดาห์</verse>
				<verse number="8">เมื่อพระองค์ทรงเป็นกษัตริย์นั้นมีพระชนมายุ 25 พรรษา และพระองค์ทรงครอบครองในเยรูซาเล็ม 16 ปี</verse>
				<verse number="9">โยธามทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพระองค์ และพวกเขาฝังพระศพไว้ในนครดาวิด แล้วอาหัสพระราชโอรสของพระองค์ขึ้นครองราชย์แทนพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">อาหัสมีพระชนมายุ 20 พรรษาเมื่อทรงเป็นกษัตริย์ และทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 16 ปี พระองค์ไม่ทรงทำสิ่งที่ชอบธรรมในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ และไม่เหมือนอย่างดาวิดบรรพบุรุษของพระองค์</verse>
				<verse number="2">แต่ทรงดำเนินตามทางของพระราชาแห่งอิสราเอล รวมทั้งทรงหล่อรูปเคารพสำหรับพวกพระบาอัล</verse>
				<verse number="3">และพระองค์ทรงเผาเครื่องหอมที่หุบเขาเบนฮินโนม และทรงเผาบรรดาพระราชโอรสของพระองค์เป็นเครื่องบูชาด้วยไฟ ตามการกระทำอันน่าเกลียดน่าชังของประชาชาติ ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงขับไล่ไปให้พ้นหน้าคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="4">อาหัส ทรงถวายสัตวบูชาและทรงเผาเครื่องหอมที่ปูชนียสถานสูง และบนเนินเขา รวมทั้งใต้ต้นไม้เขียวสดทุกต้น</verse>
				<verse number="5">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์พระเจ้าของพระองค์ จึงทรงมอบพระองค์ไว้ในพระหัตถ์ของพระราชาแห่งซีเรีย ซึ่งทรงชนะพระองค์และจับประชาชนจำนวนมากของพระองค์ไปเป็นเชลยที่กรุงดามัสกัส นอกจากนั้น อาหัส ยังทรงถูกมอบไว้ในพระหัตถ์ของพระราชาแห่งอิสราเอล ซึ่งทรงชนะพระองค์ด้วยการฆ่าฟันอย่างมากมาย</verse>
				<verse number="6">เพราะเปคาห์บุตรเรมาลิยาห์ฆ่าคน 120,000 คนในยูดาห์ภายในวันเดียว ซึ่งล้วนเป็นทหารกล้าทุกคน เพราะว่าเขาทั้งหลายละทิ้งพระยาห์เวห์พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกเขา</verse>
				<verse number="7">และศิครี นักรบของเอฟราอิมยังได้ฆ่ามาอาเสยาห์พระราชโอรสของพระราชาและอัสรีคัมอธิบดีกรมวังและเอลคานาห์มหาอุปราช</verse>
				<verse number="8">คนอิสราเอลจับคน 200,000 คนจากพี่น้องของตนไปเป็นเชลย ซึ่งมีทั้งที่เป็นผู้หญิงบุตรชายและบุตรหญิง และได้ของริบจำนวนมากจากพวกเขา แล้วนำของริบกลับไปยังกรุงสะมาเรีย</verse>
				<verse number="9">แต่ผู้เผยพระวจนะของพระยาห์เวห์คนหนึ่งที่นั่นชื่อว่าโอเดดออกไปพบกองทัพซึ่งมายังสะมาเรีย และพูดกับพวกเขาว่า “นี่แน่ะ เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่านทั้งหลายทรงพระพิโรธยูดาห์ พระองค์จึงทรงมอบพวกเขาไว้ในมือของท่าน แต่ท่านทั้งหลายฆ่าพวกเขาด้วยความโกรธแค้นซึ่งดังไปถึงฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="10">และบัดนี้พวกท่านคิดจะบังคับประชาชนแห่งยูดาห์ และเยรูซาเล็มทั้งชายและหญิงให้เป็นทาสของท่าน แล้วพวกท่านเองจะไม่มีบาปต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านหรือ?</verse>
				<verse number="11">บัดนี้ขอฟังข้าพเจ้า ขอให้ส่งพวกเชลยซึ่งท่านจับมาจากพี่น้องของท่านกลับไป เพราะว่าพระพิโรธรุนแรงของพระยาห์เวห์อยู่เหนือท่านทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="12">และหัวหน้าบางคนของเอฟราอิม คือ อาซาริยาห์บุตรโยฮานัน เบเรคิยาห์บุตรเมซิลเลโมท เยฮิสคียาห์บุตรชัลลูม และอามาสาบุตรหัดลัย ยืนขึ้นคัดค้านพวกที่กลับจากการสู้รบ</verse>
				<verse number="13">พูดกับเขาทั้งหลายว่า “พวกท่านอย่านำเชลยเข้ามาที่นี่ เพราะท่านตั้งใจจะนำการทำบาปต่อพระยาห์เวห์มายังเรา ให้เพิ่มเข้าไปกับบาปและความชั่วของเราในปัจจุบัน เพราะความชั่วของเราก็มีมากยิ่งอยู่แล้ว และพระพิโรธรุนแรงต่ออิสราเอลก็มีอยู่แล้ว”</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น พวกที่ถืออาวุธจึงละทิ้งเชลยและของริบต่อหน้าเจ้านายและชุมนุมชนทั้งหมด</verse>
				<verse number="15">และบรรดาผู้ชายซึ่งถูกระบุชื่อก็มายังพวกเชลย และสวมเสื้อผ้าที่เอาจากกองของริบนั้นให้กับทุกคนที่เปลือยกาย เขาทั้งหลายก็สวมเสื้อผ้าให้พวกเชลย และยังสวมรองเท้าให้ จัดหาอาหารและเครื่องดื่มให้ รวมทั้งชโลมตัวพวกเขา แล้วนำบรรดาคนที่อ่อนเปลี้ย ในพวกเชลย ขึ้นลากลับมายังพี่น้องของพวกเขาที่เมืองเยรีโค คือเมืองต้นอินทผลัม แล้วเขาทั้งหลายก็กลับไปยังกรุงสะมาเรีย</verse>
				<verse number="16">ในเวลานั้นกษัตริย์อาหัสทรงใช้คนไปหาพระราชาแห่งอัสซีเรียเพื่อขอความช่วยเหลือ</verse>
				<verse number="17">เพราะคนเอโดมบุกรุกเข้ามา และโจมตียูดาห์ ทั้งจับคนไปเป็นเชลย</verse>
				<verse number="18">และคนฟีลิสเตียเข้าปล้นเมืองต่างๆ ในบริเวณเนินเชเฟลาห์ และในภาคใต้ของยูดาห์ พวกเขายึดเมืองเบธเชเมช อัยยาโลน เกเดโรท โสโคกับบริเวณชนบท ทิมนาห์กับบริเวณชนบทและกิมโซกับบริเวณชนบท แล้วพวกเขาก็อาศัยอยู่ในที่เหล่านั้น</verse>
				<verse number="19">เพราะพระยาห์เวห์ทรงทำให้ยูดาห์ตกต่ำลงเนื่องด้วยอาหัสพระราชาแห่งชาวอิสราเอล เพราะอาหัสทรงทำให้เกิดการหลงระเริงอยู่ในยูดาห์และทรงทำการไม่ซื่อสัตย์อย่างยิ่งต่อพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="20">ดังนั้นทิกลัทปิเลเสอร์พระราชาแห่งอัสซีเรียยกมาต่อสู้กับพระองค์ และทำให้พระองค์ทุกข์ยากแทนที่จะช่วยให้เข้มแข็ง</verse>
				<verse number="21">เพราะอาหัสทรงยึดทรัพย์สินจากพระนิเวศของพระยาห์เวห์จากราชสำนักและจากบ้านเรือนของบรรดาเจ้านายเพื่อถวายแด่พระราชาของอัสซีเรีย แต่ก็ไม่เป็นประโยชน์ต่อพระองค์เลย</verse>
				<verse number="22">ในเวลาทุกข์ยาก กษัตริย์อาหัสองค์เดียวกันนี้ก็ไม่ซื่อสัตย์ต่อพระยาห์เวห์มากยิ่งขึ้น</verse>
				<verse number="23">เพราะพระองค์ทรงถวายสัตวบูชาแก่พระของกรุงดามัสกัส ซึ่งทำให้พระองค์พ่ายแพ้โดยตรัสว่า “เพราะว่าพระของพระราชาแห่งซีเรียช่วยพวกเขา เราจะถวายสัตวบูชาแก่พระเหล่านั้นเพื่อให้ช่วยเรา” แต่พระเหล่านั้นกลับเป็นสิ่งที่ทำลายพระองค์และอิสราเอล ทั้งหมดด้วย</verse>
				<verse number="24">อาหัสทรงรวบรวมเครื่องใช้ของพระนิเวศของพระเจ้า และตัดเครื่องใช้ของพระนิเวศของพระเจ้าออกเป็นชิ้นๆ พระองค์ทรงปิดประตูพระนิเวศของพระยาห์เวห์ พระองค์ทรงสร้างแท่นบูชาสำหรับพระองค์เองในทุกมุมเมืองของกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="25">พระองค์ทรงสร้างปูชนียสถานสูงในเมืองทุกเมืองของยูดาห์ เพื่อเผาเครื่องหอมถวายพระอื่นๆ ซึ่งทำให้พระยาห์เวห์พระเจ้าของบรรพบุรุษของพระองค์ทรงพระพิโรธ</verse>
				<verse number="26">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ และเรื่องราวทั้งหมดของพระองค์ตั้งแต่ต้นจนจบ ดูสิ ล้วนถูกบันทึกไว้ในหนังสือพงศ์กษัตริย์ของยูดาห์และอิสราเอล</verse>
				<verse number="27">แล้วอาหัสทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพระองค์ เขาทั้งหลายก็ฝังพระศพไว้ในกรุงคือในกรุงเยรูซาเล็ม แต่พวกเขาไม่ได้นำพระศพไปไว้ในอุโมงค์ของพระราชาแห่งอิสราเอล และเฮเซคียาห์พระราชโอรสของพระองค์ก็ทรงขึ้นครองราชย์แทนพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">เฮเซคียาห์มีพระชนมายุ 25 พรรษาเมื่อทรงเป็นกษัตริย์ และทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 29 ปี พระมารดาของพระองค์มีพระนามว่าอาบียาห์ บุตรหญิงของเศคาริยาห์</verse>
				<verse number="2">และพระองค์ทรงทำสิ่งที่ถูกต้องในสายพระเนตรพระยาห์เวห์ ตามทุกอย่างที่ดาวิดบรรพบุรุษของพระองค์ทรงกระทำ</verse>
				<verse number="3">ในเดือนแรกของปีแรกที่พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์ พระองค์ทรงเปิดประตูพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และทรงซ่อมแซมประตูเหล่านั้น</verse>
				<verse number="4">พระองค์ทรงนำบรรดาปุโรหิตและพวกคนเลวีเข้ามา แล้วทรงให้ชุมนุมกันที่ลานด้านตะวันออก</verse>
				<verse number="5">และตรัสกับพวกเขาว่า “คนเลวีทั้งหลาย ขอให้ฟังเรา จงชำระตัวเองให้บริสุทธิ์ และชำระพระนิเวศของพระยาห์เวห์พระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกท่านให้บริสุทธิ์ และเอาสิ่งที่เป็นมลทินออกจากสถานบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="6">เพราะบรรพบุรุษทั้งหลายของพวกเราไม่ซื่อสัตย์ และทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเรา พวกเขาละทิ้งพระองค์ แล้วหันหน้าของพวกเขาจากที่ประทับของพระยาห์เวห์ และหันหลังให้</verse>
				<verse number="7">เขาทั้งหลายยังปิดประตูหน้ามุขพระนิเวศและดับดวงประทีปด้วย ทั้งไม่ได้เผาเครื่องหอมหรือถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวในสถานบริสุทธิ์ของพระเจ้าแห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="8">เพราะฉะนั้นพระพิโรธของพระยาห์เวห์จึงมาเหนือยูดาห์และกรุงเยรูซาเล็ม และพระองค์ทรงทำให้พวกเขาเป็นเหมือนสิ่งที่น่ากลัว สิ่งที่น่าสยดสยอง และสิ่งที่น่าเยาะเย้ยดังที่ท่านทั้งหลายได้เห็นกับตาของท่านแล้ว</verse>
				<verse number="9">และดูสิ บรรพบุรุษของพวกเราล้มลงด้วยดาบ บุตรชายบุตรหญิงและภรรยาของพวกเราตกเป็นเชลยเพราะเหตุนี้</verse>
				<verse number="10">บัดนี้เราตั้งใจจะทำพันธสัญญากับพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล เพื่อว่าพระพิโรธที่รุนแรงจะหันไปจากพวกเรา</verse>
				<verse number="11">บุตรทั้งหลายของข้าพเจ้า อย่าเพิกเฉยในเวลานี้ เพราะพระยาห์เวห์ทรงเลือกพวกท่านให้ยืนอยู่เฉพาะพระพักตร์ของพระองค์ เพื่อปรนนิบัติพระองค์ และเป็นผู้ปรนนิบัติของพระองค์และเพื่อเผาเครื่องหอม”</verse>
				<verse number="12">แล้วบรรดาคนเลวีก็เริ่มต้นทำงาน ได้แก่มาฮาทบุตรอามาสัย และโยเอลบุตรอาซาริยาห์ ผู้มาจากพงศ์พันธุ์ของโคฮาท และที่มาจากพงศ์พันธุ์ของเมรารี มีคีช คือ บุตรอับดี และอาซาริยาห์ บุตรเฮฮาลเลเลล ที่มาจากพงศ์พันธุ์ของเกอร์โชน คือโยอาห์บุตรศิมมาห์และเอเดนบุตรโยอาห์</verse>
				<verse number="13">ที่มาจากพงศ์พันธุ์ของเอลีซาฟาน คือ ชิมรีและเยอูเอล ที่มาจากพงศ์พันธุ์ของอาสาฟคือเศคาริยาห์และมัทธานิยาห์</verse>
				<verse number="14">ที่มาจากพงศ์พันธุ์ของเฮมานคือเยฮูเอลและชิเมอี และที่มาจากพงศ์พันธุ์ของเยดูธูนคือเชไมยาห์และอุสซีเอล</verse>
				<verse number="15">เขาทั้งหลายรวบรวมพี่น้องของเขา และชำระตัวเองให้บริสุทธิ์ พวกเขาก็เข้าไปตามพระบัญชาของพระราชาโดยพระวจนะของพระยาห์เวห์ เพื่อชำระพระนิเวศของพระยาห์เวห์ให้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="16">บรรดาปุโรหิตเข้าไปยังด้านในของพระนิเวศของพระยาห์เวห์ เพื่อชำระให้บริสุทธิ์ และพวกเขานำสิ่งที่เป็นมลทินซึ่งพบในพระวิหารของพระยาห์เวห์ออกมาที่ลานพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และคนเลวีก็มารับแล้วขนออกไปยังหุบเขาขิดโรน</verse>
				<verse number="17">เขาทั้งหลายเริ่มชำระในวันแรกของเดือนแรก และในวันที่แปดของเดือนนั้นพวกเขามายังหน้ามุขของพระยาห์เวห์ เขาทั้งหลายชำระพระนิเวศของพระยาห์เวห์อยู่แปดวัน และในวันที่สิบหกของเดือนแรกก็เสร็จงาน</verse>
				<verse number="18">แล้วเขาทั้งหลายเข้าไปเฝ้าเฮเซคียาห์พระราชาและทูลว่า “พวกข้าพระบาทได้ชำระพระนิเวศของพระยาห์เวห์เสร็จแล้ว ทั้งแท่นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและเครื่องใช้ทั้งหมดของแท่นนั้น รวมทั้งโต๊ะขนมตั้งถวาย และเครื่องใช้ทั้งหมดของโต๊ะนั้น</verse>
				<verse number="19">เครื่องใช้ทั้งหมดที่กษัตริย์อาหัสทิ้งไปในรัชสมัยของพระองค์ เมื่อพระองค์ทรงไม่ซื่อสัตย์นั้น พวกข้าพระบาทจัดเตรียมไว้พร้อม และได้ชำระแล้ว ดูสิ ของเหล่านั้นอยู่ที่หน้าแท่นบูชาของพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="20">แล้วพระราชาเฮเซคียาห์ทรงลุกขึ้นแต่เช้า และรวบรวมบรรดาเจ้านายของกรุง แล้วเสด็จไปยังพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="21">เขาทั้งหลายนำวัวผู้เจ็ดตัว แกะผู้เจ็ดตัว ลูกแกะเจ็ดตัว และแพะผู้เจ็ดตัว มาเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปสำหรับอาณาจักร สถานนมัสการและยูดาห์ พระองค์ทรงบัญชาบรรดาปุโรหิตที่เป็นเชื้อสายของอาโรน ให้ถวายสัตว์เหล่านั้นบนแท่นบูชาของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">เขาทั้งหลายจึงฆ่าวัวผู้ แล้วปุโรหิตก็มาเอาเลือดไปประพรมที่แท่นบูชา เขาทั้งหลายยังฆ่าแกะผู้ แล้วเอาเลือดของมันพรมที่แท่นบูชา รวมทั้งฆ่าลูกแกะแล้วเอาเลือดของมันพรมที่แท่นบูชา</verse>
				<verse number="23">ส่วนแพะผู้สำหรับเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปนั้น ถูกนำมายังพระราชาและมายังชุมนุมชน และเขาทั้งหลายก็วางมือของเขาบนแพะเหล่านั้น</verse>
				<verse number="24">จากนั้นปุโรหิตก็ฆ่าแพะ แล้วเอาเลือดของพวกมันมาทำเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปบนแท่นนั้น เพื่อลบมลทินบาปให้อิสราเอลทั้งหมด เพราะพระราชาทรงบัญชาว่า ให้ทำเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและเครื่องบูชาลบล้างบาปสำหรับอิสราเอลทั้งหมด</verse>
				<verse number="25">แล้วพระองค์ทรงให้คนเลวีประจำอยู่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ โดยถือฉาบ พิณใหญ่ และพิณเขาคู่ ตามบัญญัติของดาวิด ของกาดผู้ทำนายของพระราชา และของนาธันผู้เผยพระวจนะ เพราะว่าบัญญัตินั้นมาจากพระยาห์เวห์ผ่านบรรดาผู้เผยพระวจนะของพระองค์</verse>
				<verse number="26">คนเลวีก็ยืนอยู่โดยถือเครื่องดนตรีของดาวิด ส่วนปุโรหิตถือแตร</verse>
				<verse number="27">แล้วเฮเซคียาห์ทรงบัญชา ให้ถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวบนแท่น เมื่อเครื่องบูชาเผาทั้งตัวเริ่มถวายเพลงที่ถวายแด่พระยาห์เวห์พร้อมกับแตรและเครื่องดนตรีต่างๆ ของดาวิดพระราชาของอิสราเอลก็เริ่มขึ้นด้วย</verse>
				<verse number="28">ชุมนุมชนทั้งหมดก็นมัสการ นักร้องก็ร้องเพลง และแตรก็เป่า ทำทุกอย่างนี้อยู่จนถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวเสร็จ</verse>
				<verse number="29">เมื่อถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวเสร็จแล้ว พระราชาและทุกคนที่อยู่กับพระองค์ก็กราบลงนมัสการ</verse>
				<verse number="30">แล้วเฮเซคียาห์พระราชาและบรรดาเจ้านายก็บัญชาพวกคนเลวีให้ร้องเพลงสรรเสริญพระยาห์เวห์ด้วยถ้อยคำของดาวิดและของอาสาฟผู้ทำนาย และเขาทั้งหลายร้องเพลงสรรเสริญด้วยความยินดี แล้วพวกเขาก็กราบลงนมัสการ</verse>
				<verse number="31">และเฮเซคียาห์ตรัสว่า “บัดนี้ท่านทั้งหลายได้ชำระตัวให้บริสุทธิ์ต่อพระยาห์เวห์แล้ว จงเข้ามาใกล้แล้วนำเครื่องสัตวบูชาและเครื่องบูชาขอบพระคุณมายังพระนิเวศของพระยาห์เวห์” ชุมนุมชนก็นำเครื่องสัตวบูชาและเครื่องบูชาขอบพระคุณมา และทุกคนที่มีความสมัครใจก็นำเครื่องบูชาเผาทั้งตัวมา</verse>
				<verse number="32">จำนวนเครื่องบูชาเผาทั้งตัวที่ชุมนุมชนนำมา คือวัวผู้ 70 ตัว แกะผู้ 100 ตัวและลูกแกะ 200 ตัว ทั้งหมดนี้เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="33">สิ่งที่มอบถวายไว้นั้น มีวัวผู้ 600 ตัว และแกะ 3,000 ตัว</verse>
				<verse number="34">แต่มีปุโรหิตน้อยเกินไปที่จะถลกหนังของเครื่องบูชาเผาทั้งตัวได้หมด คนเลวีพี่น้องของพวกเขาก็ช่วยจนเสร็จงาน และจนกว่าพวกปุโรหิตอื่นๆ จะชำระตัวเสร็จ เพราะพวกคนเลวีจริงจังกว่าพวกปุโรหิตในการชำระตัว</verse>
				<verse number="35">นอกจากเครื่องบูชาเผาทั้งตัวจำนวนมากมายแล้ว ยังมีไขมันของเครื่องศานติบูชา และเครื่องดื่มบูชาที่คู่กับเครื่องบูชาเผาทั้งตัวด้วย ดังนี้แหละงานปรนนิบัติในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ก็กลับคืนมาอีก</verse>
				<verse number="36">เฮเซคียาห์กับประชาชนทั้งหมดก็เปรมปรีดิ์ ในสิ่งที่พระเจ้าทรงทำให้กับประชาชน เพราะเรื่องนี้เกิดขึ้นอย่างปัจจุบันทันด่วน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">เฮเซคียาห์ทรงส่งคนไปถึงอิสราเอลและยูดาห์ทั้งหมด และทรงพระอักษร ถึงเอฟราอิมกับมนัสเสห์ด้วย ว่าเขาทั้งหลายควรจะมายังพระนิเวศของพระยาห์เวห์ที่กรุงเยรูซาเล็ม เพื่อถือเทศกาลปัสกาถวายแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอล</verse>
				<verse number="2">เพราะว่าพระราชา พวกเจ้านายของพระองค์และชุมนุมชนทั้งหมดในกรุงเยรูซาเล็มได้ปรึกษากัน ที่จะถือเทศกาลปัสกาในเดือนที่สอง</verse>
				<verse number="3">เนื่องจากเขาทั้งหลายไม่สามารถถือปัสกาได้ตามกำหนด เพราะพวกปุโรหิตยังไม่สามารถชำระตัวให้บริสุทธิ์จนได้จำนวนพอเพียง และประชาชนก็ไม่ได้ชุมนุมกันในกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="4">แผนงานนี้จึงเป็นสิ่งที่พระราชาและชุมนุมชนทั้งหมดเห็นว่าถูกต้อง</verse>
				<verse number="5">เขาทั้งหลายจึงจัดทำคำประกาศออกไปทั่วอิสราเอล ตั้งแต่เบเออร์เชบาถึงดาน เรียกร้องประชาชนให้มาถือปัสกาถวายแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลที่กรุงเยรูซาเล็ม เพราะพวกเขาไม่ได้ถือกันด้วยจำนวนคนมากๆ ตามที่เขียนไว้</verse>
				<verse number="6">คนเดินหนังสือจึงออกไปทั่วอิสราเอลและยูดาห์ ตามพระบัญชาของพระราชา และถือหนังสือจากพระราชาและพวกเจ้านายของพระองค์ที่ว่า “โอ พงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย จงกลับมาหาพระยาห์เวห์ พระเจ้าของอับราฮัม อิสอัค และอิสราเอล เพื่อพระองค์จะทรงหันกลับมายังคนที่เหลืออยู่ของพวกท่าน ซึ่งรอดจากพระหัตถ์ของบรรดาพระราชาแห่งอัสซีเรีย</verse>
				<verse number="7">อย่าเป็นเหมือนบรรพบุรุษและพี่น้องของพวกท่านผู้ไม่ซื่อสัตย์ต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของพวกเขา พระองค์จึงทรงทำให้พวกเขาเป็นสิ่งที่น่าสยดสยองตามที่พวกท่านเห็นอยู่</verse>
				<verse number="8">บัดนี้อย่าหัวแข็งเหมือนอย่างบรรพบุรุษของท่านทั้งหลาย แต่จงมอบตัวท่านแด่พระยาห์เวห์ จงมายังสถานนมัสการของพระองค์ ซึ่งพระองค์ทรงชำระให้บริสุทธิ์เป็นนิตย์ และจงปรนนิบัติพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน เพื่อพระพิโรธรุนแรงของพระองค์จะหันไปจากท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="9">เพราะถ้าท่านทั้งหลายกลับมาหาพระยาห์เวห์ พี่น้องและลูกหลานของพวกท่านจะได้รับความกรุณาจากพวกที่จับเขาไปเป็นเชลย และจะได้กลับมายังแผ่นดินนี้อีก เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงมีพระคุณและพระกรุณา ถ้าพวกท่านกลับมาหาพระองค์ พระองค์จะไม่หันพระพักตร์ไปจากพวกท่าน”</verse>
				<verse number="10">คนเดินหนังสือจึงไปตามเมืองต่างๆ ทั่วแผ่นดินเอฟราอิม และมนัสเสห์ ไกลไปจนถึงเศบูลุน แต่คนทั้งหลายต่างก็หัวเราะเยาะและเย้ยหยันพวกเขา</verse>
				<verse number="11">มีเพียงบางคนจากเผ่าอาเชอร์ มนัสเสห์และเศบูลุนที่ถ่อมตัวลงและมายังกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="12">พระหัตถ์ของพระเจ้าก็ทรงอยู่เหนือยูดาห์ด้วย เพื่อทำให้พวกเขาเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันที่จะทำตามสิ่งที่พระราชาและพวกเจ้านายได้บัญชาไว้ตามพระวจนะของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">ประชาชนจำนวนมากมาประชุมกันในกรุงเยรูซาเล็ม เพื่อถือเทศกาลกินขนมปังไร้เชื้อในเดือนที่สอง เป็นการชุมนุมที่ยิ่งใหญ่มาก</verse>
				<verse number="14">เขาทั้งหลายลงมือกำจัดแท่นบูชาที่อยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม รวมทั้งแท่นสำหรับเผาเครื่องหอมทั้งหมด และขนไปทิ้งในหุบเขาขิดโรน</verse>
				<verse number="15">และเขาทั้งหลายฆ่าแกะปัสกาในวันที่สิบสี่ของเดือนที่สอง บรรดาปุโรหิตและคนเลวีรู้สึกละอายใจ เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงชำระตัวให้บริสุทธิ์ และนำเครื่องบูชาเผาทั้งตัวมาในพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">เขาทั้งหลายเข้าประจำตำแหน่งที่เคยอยู่ ตามบทบัญญัติของโมเสสคนของพระเจ้า ปุโรหิตก็เอาเลือดซึ่งรับมาจากมือของคนเลวีมาประพรม</verse>
				<verse number="17">เพราะคนจำนวนมากในชุมนุมชนนั้นยังไม่ได้ชำระตัวให้บริสุทธิ์ ฉะนั้นคนเลวีจึงต้องฆ่าแกะปัสกาแทนทุกคนที่ไม่บริสุทธิ์ เพื่อถวายเป็นสิ่งบริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">เพราะว่าในคนจำนวนมากมายนั้น มีคนมากซึ่งมาจากเอฟราอิม มนัสเสห์ อิสสาคาร์ และเศบูลุนที่ยังไม่ได้ชำระตัวให้บริสุทธิ์ แต่พวกเขาก็รับประทานปัสกาแม้ขัดต่อข้อบัญญัติ ดังนั้นเฮเซคียาห์ทรงอธิษฐานเผื่อพวกเขาว่า “ขอพระยาห์เวห์ผู้ประเสริฐทรงให้อภัยแก่ทุกๆ คน</verse>
				<verse number="19">ผู้ตั้งใจแสวงหาพระเจ้า คือพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของพวกเขา ถึงแม้ว่าไม่ได้เป็นไปตามกฎของความบริสุทธิ์แห่งสถานนมัสการนี้”</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์ทรงฟังเฮเซคียาห์และทรงรักษาประชาชน</verse>
				<verse number="21">แล้วประชาชนอิสราเอลที่อยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม ถือเทศกาลกินขนมปังไร้เชื้อ 7 วันด้วยความยินดีอย่างยิ่ง และคนเลวีกับปุโรหิตสรรเสริญพระยาห์เวห์ทุกทุกวัน ด้วยเครื่องดนตรีที่ให้เสียงดังถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">เฮเซคียาห์ทรงกล่าวหนุนใจคนเลวีทุกคนที่แสดงฝีมือดี ในการปรนนิบัติพระยาห์เวห์ ประชาชนจึงรับประทานอาหารในเทศกาลเลี้ยงนั้นเจ็ดวัน และถวายเครื่องบูชาเป็นเครื่องศานติบูชา ทั้งขอบพระคุณพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของพวกเขา</verse>
				<verse number="23">แล้วชุมนุมชนทั้งหมดก็ตกลงกันที่จะถือเทศกาลเลี้ยงต่ออีกเจ็ดวัน พวกเขาจึงถือเทศกาลเลี้ยงต่ออีกเจ็ดวันด้วยความยินดี</verse>
				<verse number="24">เพราะเฮเซคียาห์พระราชาแห่งยูดาห์ประทานวัวผู้ 1,000 ตัว และแกะ 7,000 ตัวแก่ชุมนุมชนให้เป็นเครื่องบูชา และพวกเจ้านายก็ให้วัวผู้ 1,000 ตัว และแกะ 10,000 ตัวแก่ชุมนุมชน ปุโรหิตจำนวนมากมายก็ชำระตัวให้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="25">ชุมนุมชนทั้งหมดของยูดาห์กับบรรดาปุโรหิตทั้งคนเลวี และชุมนุมชนทั้งหมดซึ่งมาจากอิสราเอล รวมทั้งคนต่างด้าวที่มาจากอิสราเอลและที่อยู่ในยูดาห์ต่างก็เปรมปรีดิ์กัน</verse>
				<verse number="26">จึงมีความยินดีอย่างยิ่งในกรุงเยรูซาเล็ม เพราะตั้งแต่สมัยของซาโลมอนพระราชโอรสของดาวิดพระราชาแห่งอิสราเอล ไม่เคยมีอย่างนี้ในกรุงเยรูซาเล็มเลย</verse>
				<verse number="27">แล้วบรรดาปุโรหิตและคนเลวีลุกขึ้นอวยพรประชาชน เสียงของพวกเขาก็ไปถึงพระกรรณ และคำอธิษฐานก็ไปยังที่ประทับบริสุทธิ์ของพระองค์ในฟ้าสวรรค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">เมื่อทำสิ่งทั้งหมดนี้เสร็จแล้ว อิสราเอลทั้งสิ้นซึ่งอยู่ที่นั่นก็ออกไปยังเมืองต่างๆ ของยูดาห์ แล้วทำลายเสาศักดิ์สิทธิ์เป็นชิ้นๆ โค่นบรรดาเสาอาเช-ราห์ลง รื้อปูชนียสถานสูง และแท่นบูชาทั่วยูดาห์ ทั่วเบนยามินทั่วเอฟราอิมและทั่วมนัสเสห์ พวกเขาทำลายจนหมด แล้วคนอิสราเอลทั้งหมดต่างก็กลับไปยังเมืองของตน ต่างกลับไปยังที่ดินของตน</verse>
				<verse number="2">เฮเซคียาห์ทรงแบ่งกองให้กับพวกปุโรหิตและคนเลวีโดยจัดเป็นกองๆ ตามหน้าที่ของแต่ละคนไม่ว่าจะเป็นปุโรหิตหรือคนเลวี เพื่อให้ถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและเครื่องศานติบูชา ให้ปรนนิบัติ ให้ถวายการขอบพระคุณและให้สรรเสริญที่ประตูพระวิหาร ของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">ส่วนของบริจาคจากทรัพย์สินส่วนพระองค์ของพระราชานั้นให้เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว คือเครื่องบูชาเผาทั้งตัวสำหรับเวลาเช้าและเวลาเย็น และเครื่องบูชาเผาทั้งตัวสำหรับวันสะบาโต วันขึ้นหนึ่งค่ำและเทศกาลเลี้ยงตามกำหนด ดังที่บันทึกไว้ในธรรมบัญญัติของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">และพระองค์ทรงบัญชาประชาชนผู้อาศัยอยู่ในกรุงเยรูซาเล็มให้บริจาคส่วนที่เป็นของปุโรหิตและของคนเลวี เพื่อเขาทั้งหลายจะได้อุทิศตัวเพื่อธรรมบัญญัติของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">พอพระบัญชากระจายออกไป ประชาชนอิสราเอลก็บริจาคกันอย่างมากมาย มีผลรุ่นแรกของข้าว เหล้าองุ่นใหม่ น้ำมันมะกอกสด น้ำผึ้ง และผลผลิตทุกอย่างจากไร่นา และพวกเขานำทศางค์ ของสิ่งของทุกชนิดมาอย่างมากมาย</verse>
				<verse number="6">ประชาชนอิสราเอลและยูดาห์ผู้อาศัยอยู่ในเมืองต่างๆ ของยูดาห์ก็นำทศางค์ของวัวของแกะและของสิ่งบริสุทธิ์ที่มอบถวายแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเขามา แล้ววางสุมไว้เป็นกองๆ</verse>
				<verse number="7">พวกเขาเริ่มต้นกองสุมในเดือนที่สามและทำเสร็จในเดือนที่เจ็ด</verse>
				<verse number="8">เมื่อเฮเซคียาห์และพวกเจ้านายมาเห็นกองเหล่านั้น ก็สรรเสริญพระยาห์เวห์และอวยพรอิสราเอลประชากรของพระองค์</verse>
				<verse number="9">เฮเซคียาห์ทรงไต่ถามปุโรหิตและคนเลวีเกี่ยวกับกองเหล่านั้น</verse>
				<verse number="10">อาซาริยาห์มหาปุโรหิต ซึ่งเป็นเชื้อสายของศาโดกทูลตอบพระองค์ว่า “ตั้งแต่เขาทั้งหลายเริ่มต้นนำเครื่องถวายเข้ามาในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ พวกข้าพระบาทได้รับประทานอย่างพอเพียงและมีเหลืออีกมากมาย เพราะพระยาห์เวห์ทรงอวยพรประชากรของพระองค์ จึงมีสิ่งที่เหลืออยู่มากอย่างนี้”</verse>
				<verse number="11">แล้วเฮเซคียาห์ทรงบัญชาพวกเขาให้จัดห้องเก็บของในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และเขาทั้งหลายก็จัดไว้</verse>
				<verse number="12">และพวกเขานำเครื่องถวาย นำทศางค์ และนำสิ่งที่บริสุทธิ์ที่มอบถวายเข้ามาอย่างซื่อสัตย์ โคนานิยาห์คนเลวีเป็นหัวหน้าดูแลและชิเมอีน้องชายเป็นรองหัวหน้า</verse>
				<verse number="13">เยฮีเอล อาซาซิยาห์ นาหัท อาสาเฮล เยรีโมท โยซาบาด เอลีเอล อิสมาคิยาห์ มาฮาท และเบไนยาห์ เป็นผู้ควบคุมภายใต้โคนานิยาห์และชิเมอีน้องชายของเขา โดยการแต่งตั้งของเฮเซคียาห์พระราชา และอาซาริยาห์หัวหน้าพระนิเวศของพระเจ้า</verse>
				<verse number="14">โคเร บุตรอิมนาห์คนเลวี ผู้เฝ้าประตูตะวันออก เป็นผู้ดูแลของบูชาที่ถวายแด่พระเจ้าด้วยความสมัครใจ ทั้งแจกเครื่องถวายที่ถวายแด่พระยาห์เวห์และเครื่องบูชาบริสุทธิ์ที่สุด</verse>
				<verse number="15">เอเดน มินยามิน เยชูอา เชไมยาห์ อามาริยาห์ เชคานิยาห์ได้ช่วยเขาอย่างซื่อสัตย์ตามเมืองต่างๆ ของปุโรหิต ในการแจกให้กับพี่น้องของพวกเขาตามกองเวรโดยให้เหมือนกันทั้งผู้ใหญ่และผู้น้อย</verse>
				<verse number="16">ไม่เจาะจงว่าต้องเป็นพวกที่ขึ้นทะเบียนไว้ตามพงศ์พันธุ์ แต่ให้กับผู้ชายตั้งแต่สามขวบขึ้นไป ทุกคนที่เข้าไปในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ตามหน้าที่ประจำวัน เพื่อทำงานตามการปรนนิบัติในกองเวรของพวกเขา</verse>
				<verse number="17">ทั้งให้กับปุโรหิตที่ขึ้นทะเบียนตามสกุล และคนเลวีที่มีอายุยี่สิบปีขึ้นไปตามการปรนนิบัติของเขา และตามกองเวรของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="18">การขึ้นทะเบียนนั้นครอบคลุมไปถึงลูกเล็กๆ ภรรยา และบุตรชายบุตรหญิงทั้งหมดของพวกเขา คือทั้งชุมชน เพราะพวกเขาซื่อสัตย์ในการชำระตัวเขาทั้งหลายให้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="19">สำหรับลูกหลานของอาโรนคือพวกปุโรหิตที่อยู่ในทุ่งนารวมรอบๆ ตัวเมืองของพวกเขานั้น จะมีพวกผู้ชายที่ถูกระบุชื่อช่วยแจกจ่ายส่วนแบ่งแก่ผู้ชายทุกคนในพวกของปุโรหิต และแก่ทุกคนในพวกเลวีที่ขึ้นทะเบียนไว้</verse>
				<verse number="20">เฮเซคียาห์ทรงทำดังนี้ทั่วยูดาห์ และพระองค์ทรงทำสิ่งที่ดี ที่ถูกต้องและที่ซื่อสัตย์เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์พระเจ้าของพระองค์</verse>
				<verse number="21">และการทุกอย่างที่พระองค์ทรงเริ่มต้นทั้งการปรนนิบัติ ในพระนิเวศของพระเจ้า และการทำตามธรรมบัญญัติและพระบัญญัติ เพื่อแสวงหาพระเจ้าของพระองค์ พระองค์ทรงทำด้วยเต็มพระทัย และพระองค์ทรงเจริญขึ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">ภายหลังเหตุการณ์และความซื่อสัตย์ที่กล่าวมา เซนนาเคอริบกษัตริย์แห่งอัสซีเรียยกมาและบุกรุกยูดาห์ ตั้งค่ายล้อมเมืองป้อมต่างๆ ไว้ และทรงตั้งใจจะยึดเอาไว้</verse>
				<verse number="2">และเมื่อเฮเซคียาห์ทรงเห็นว่าเซนนาเคอริบยกมาด้วยเจตนาจะสู้รบกับกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">พระองค์ทรงวางแผนกับบรรดาเจ้านายและนายทหารของพระองค์ ที่จะอุดน้ำตามน้ำพุต่างๆ ที่อยู่นอกเมือง และพวกเขาก็ช่วยเหลือพระองค์</verse>
				<verse number="4">ประชาชนจำนวนมากมารวมกัน และพวกเขาอุดน้ำพุและปิดกั้นลำธารทั้งหมดที่ไหลผ่านแผ่นดินโดยกล่าวว่า “จะปล่อยให้พวกกษัตริย์อัสซีเรียมาพบน้ำมากมายทำไม?”</verse>
				<verse number="5">พระองค์ทรงทำการอย่างกล้าหาญในการสร้างกำแพงทั้งหมดที่พังลงนั้นขึ้นใหม่ และสร้างหอคอยขึ้นรวมทั้งสร้างกำแพงชั้นนอกอีกชั้นหนึ่ง พระองค์ยังทรงเสริมกำแพงป้อมมิลโลที่นครดาวิด ทรงสร้างอาวุธและโล่จำนวนมาก</verse>
				<verse number="6">และพระองค์ทรงตั้งผู้บัญชาการรบเหนือประชาชน และทรงรวบรวมพวกเขาเข้ามาด้วยกัน ณ ลานที่ประตูนคร แล้วตรัสหนุนใจเขาทั้งหลายว่า</verse>
				<verse number="7">“จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด อย่ากลัวหรือท้อแท้เพราะพระราชาอัสซีเรีย และกองทัพทั้งหมดที่อยู่กับเขา เพราะว่าผู้ที่อยู่กับพวกเรานั้นใหญ่กว่าผู้ที่อยู่กับเขา</verse>
				<verse number="8">ฝ่ายเขามีแต่กำลังของเนื้อหนัง แต่พวกเรามีพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราที่จะทรงช่วยเราและสู้ศึกของพวกเรา” ประชาชนก็วางใจในพระดำรัสของเฮเซคียาห์พระราชาแห่งยูดาห์</verse>
				<verse number="9">หลังจากนั้น ในขณะที่ล้อมเมืองลาคีชอยู่ด้วยกำลังรบทั้งหมดของพระองค์ เซนนาเคอริบพระราชาแห่งอัสซีเรียมีรับสั่งให้ข้าราชการของพระองค์ไปยังกรุงเยรูซาเล็มไปหาเฮเซคียาห์พระราชาของยูดาห์ และไปหาประชาชนทั้งหมดของยูดาห์ที่อยู่ในกรุงเยรูซาเล็มแล้วกล่าวว่า</verse>
				<verse number="10">“เซนนาเคอริบพระราชาแห่งอัสซีเรียตรัสดังนี้ว่า ‘เจ้าทั้งหลายพึ่งอะไร? พวกเจ้าจึงยืนหยัดให้เราล้อมอยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="11">เฮเซคียาห์ชักจูงเจ้าให้หลงเพื่อจะให้พวกเจ้าตาย ด้วยความอดอยากและกระหายไม่ใช่หรือ? เมื่อเขาบอกเจ้าว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเราจะทรงช่วยกู้เราจากมือของพระราชาแห่งอัสซีเรีย”</verse>
				<verse number="12">เฮเซคียาห์คนนี้ไม่ใช่หรือที่ขจัดปูชนียสถานสูง และแท่นบูชาทั้งหลายของพระยาห์เวห์ และบัญชายูดาห์กับเยรูซาเล็มว่า “เจ้าทั้งหลายจงนมัสการที่หน้าแท่นบูชา และเผาเครื่องบูชาบนแท่นบูชาเพียงแท่นเดียว?”</verse>
				<verse number="13">เจ้าทั้งหลายรู้แล้วไม่ใช่หรือว่าเราและบรรพบุรุษของเราทำอะไรกับชนชาติทั้งหมดบนแผ่นดินโลก? พระทั้งหลายของประชาชาติแห่งแผ่นดินโลกสามารถช่วยกู้แผ่นดินของพวกเขาให้พ้นจากมือของเราหรือ?</verse>
				<verse number="14">ในพวกพระทั้งหมดของประชาชาติเหล่านั้นซึ่งบรรพบุรุษของเราทำลายอย่างราบคาบนั้น มีองค์ไหนที่สามารถช่วยกู้ประชากรของตนจากมือของเราหรือ? แล้วพระเจ้าของพวกเจ้าจะสามารถช่วยกู้เจ้าจากมือของเราหรือ?</verse>
				<verse number="15">เพราะฉะนั้นในเวลานี้ อย่าให้เฮเซคียาห์หลอกลวง หรือชักจูงพวกเจ้าให้หลงในทำนองนี้ อย่าเชื่อเขา เพราะพระทั้งหมดของทุกประชาชาติหรือทุกอาณาจักร ไม่มีองค์ไหนที่สามารถช่วยกู้ประชากรของตนจากมือของเราหรือจากมือบรรพบุรุษของเรา พระเจ้าของพวกเจ้าก็จะช่วยกู้เจ้าจากมือของเราได้น้อยยิ่งกว่านั้นสักเพียงไร’ ”</verse>
				<verse number="16">และข้าราชการของพระราชาอัสซีเรีย ก็กล่าวทับถมพระยาห์เวห์พระเจ้าและเฮเซคียาห์ผู้รับใช้ของพระองค์มากยิ่งกว่านั้นอีก</verse>
				<verse number="17">และพระองค์ยังทรงพระอักษร เยาะเย้ยพระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอล และทรงกล่าวทับถมพระเจ้า ว่า “พระทั้งหลายของประชาชาติแห่งแผ่นดินโลก ไม่อาจช่วยกู้ประชากรของพวกเขาจากมือของเราอย่างไร พระเจ้าของเฮเซคียาห์ก็ไม่อาจช่วยกู้ประชากรของตน จากมือของเราอย่างนั้น”</verse>
				<verse number="18">และเขาทั้งหลายร้องตะโกนข้อความนี้เป็นภาษายูดาห์ด้วยเสียงดังมากให้ชาวเยรูซาเล็มผู้อยู่บนกำแพงได้ยิน เพื่อให้พวกเขาตกใจและหวาดหวั่น เพื่อจะได้ยึดเมืองนั้น</verse>
				<verse number="19">พวกเขาพูดถึงพระเจ้าแห่งกรุงเยรูซาเล็ม ราวกับพระของชนชาติทั้งหลายแห่งแผ่นดินโลก ซึ่งเป็นผลงานของมือมนุษย์</verse>
				<verse number="20">แล้วเฮเซคียาห์พระราชาและอิสยาห์ผู้เผยพระวจนะบุตรอามอสอธิษฐานเพื่อเรื่องนี้และร้องทูลต่อฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="21">แล้วพระยาห์เวห์ทรงใช้ทูตสวรรค์องค์หนึ่งไปทำลายนักรบกล้าหาญ ผู้บังคับกองและเจ้านายทั้งหมดในค่ายของพระราชาแห่งอัสซีเรีย ฉะนั้นพระองค์จึงเสด็จกลับไปยังแผ่นดินของพระองค์ด้วยความอับอายขายพระพักตร์ เมื่อพระองค์เสด็จเข้าในวิหารของพระของพระองค์ พระราชโอรสบางองค์ของพระองค์เองสังหารพระองค์ตรงนั้นด้วยดาบ</verse>
				<verse number="22">ดังนั้นพระยาห์เวห์ทรงช่วยเฮเซคียาห์ และชาวกรุงเยรูซาเล็มจากพระหัตถ์ของเซนนาเคอริบพระราชาแห่งอัสซีเรีย และจากมือของศัตรูทั้งหมด และพระองค์ทรงดูแลเขาทั้งหลายในทุกด้าน</verse>
				<verse number="23">และคนมากมายนำของถวายมาถวายพระยาห์เวห์ที่กรุงเยรูซาเล็ม และนำของมีค่าต่างๆ มาถวายเฮเซคียาห์พระราชาแห่งยูดาห์ และพระองค์จึงทรงเป็นที่ยกย่องในสายตาของประชาชาติต่างๆ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา</verse>
				<verse number="24">ครั้งหนึ่งเฮเซคียาห์ประชวรใกล้จะสิ้นพระชนม์ และเฮเซคียาห์อธิษฐานต่อพระยาห์เวห์และทูลต่อพระองค์ แล้วพระองค์ทรงตอบและประทานหมายสำคัญอย่างหนึ่งแก่เฮเซคียาห์</verse>
				<verse number="25">แต่เฮเซคียาห์ไม่ได้ทรงตอบแทนตามพระคุณที่มีต่อพระองค์ เพราะพระทัยของพระองค์หยิ่งผยองขึ้น เพราะฉะนั้นพระพิโรธจึงมาเหนือพระองค์ เหนือยูดาห์และกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="26">เฮเซคียาห์จึงถ่อมพระทัยที่หยิ่งผยองนั้นลง ทั้งพระองค์และชาวกรุงเยรูซาเล็ม พระพิโรธของพระยาห์เวห์จึงไม่ได้มาเหนือเขาทั้งหลายในรัชสมัยของเฮเซคียาห์</verse>
				<verse number="27">เฮเซคียาห์ทรงมีราชทรัพย์และเกียรติยศมากยิ่งนัก และพระองค์ทรงสร้างคลังสำหรับพระองค์เองเพื่อเก็บเงิน ทองคำ อัญมณี เครื่องเทศ โล่ และของมีค่าทุกชนิด</verse>
				<verse number="28">ทั้งยุ้งฉางเพื่อเก็บข้าว เหล้าองุ่น และน้ำมันที่ผลิตมา ทั้งคอกสัตว์สำหรับสัตว์เลี้ยงทุกชนิด และคอกสำหรับแกะ</verse>
				<verse number="29">พระองค์ทรงจัดหาเมืองต่างๆ สำหรับพระองค์เอง รวมทั้งฝูงปศุสัตว์และฝูงวัวมากมาย เพราะพระเจ้าประทานทรัพย์สมบัติให้พระองค์มากอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="30">เฮเซคียาห์องค์นี้ที่ทรงปิดกั้นทางน้ำออกด้านบนของน้ำพุกีโฮน แล้วบังคับให้ไหลลงไปยังด้านตะวันตกของนครดาวิด เฮเซคียาห์ทรงเจริญรุ่งเรืองในพระราชกิจทั้งหมดของพระองค์</verse>
				<verse number="31">ฉะนั้นในเรื่องทูตที่เจ้านายเมืองบาบิโลนส่งมาไต่ถามถึงหมายสำคัญที่เกิดขึ้นในแผ่นดิน พระเจ้าทรงปล่อยพระองค์ไว้ตามอำเภอใจ เพื่อทดสอบพระองค์ และเพื่อรู้พระดำริทุกอย่างในพระทัยของพระองค์</verse>
				<verse number="32">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของเฮเซคียาห์ และกิจการอันดีงามของพระองค์นั้น ดูสิ มีบันทึกในนิมิตของอิสยาห์บุตรอามอสผู้เผยพระวจนะในหนังสือพงศ์กษัตริย์ของยูดาห์และอิสราเอล</verse>
				<verse number="33">แล้วเฮเซคียาห์ทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพระองค์ และเขาทั้งหลายฝังพระศพไว้ที่ทางขึ้นอุโมงค์ของบรรดาพระราชโอรสของดาวิด แล้วคนยูดาห์และชาวกรุงเยรูซาเล็มทั้งหมดถวายพระเกียรติเมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์ และมนัสเสห์พระราชโอรสของพระองค์ก็ทรงขึ้นครองราชย์แทนพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">มนัสเสห์มีพระชนมายุ 12 พรรษาเมื่อทรงเป็นกษัตริย์ และทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 55 ปี</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรพระยาห์เวห์ ตามการกระทำที่น่าเกลียดน่าชังของประชาชาติ ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงขับไล่ไปให้พ้นหน้าประชาชนอิสราเอล</verse>
				<verse number="3">พระองค์ทรงสร้างปูชนียสถานสูงขึ้นใหม่ ซึ่งเฮเซคียาห์พระราชบิดาของพระองค์ทรงพังลงแล้วนั้น และทรงตั้งแท่นบูชาต่างๆ แก่พระบาอัล ทรงสร้างบรรดาเสาอาเช-ราห์และทรงนมัสการบริวารทั้งหมดของฟ้าสวรรค์และปรนนิบัติสิ่งเหล่านั้น</verse>
				<verse number="4">และพระองค์ทรงสร้างแท่นบูชาในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ซึ่งพระยาห์เวห์ตรัสว่า “นามของเราจะอยู่ในกรุงเยรูซาเล็มเป็นนิตย์”</verse>
				<verse number="5">และพระองค์ทรงสร้างแท่นบูชาต่างๆ แก่บริวารทั้งหมดของฟ้าสวรรค์ ในลานทั้งสองแห่งของพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">และพระองค์ทรงเผาพระราชโอรสด้วยไฟ เป็นเครื่องบูชา ในหุบเขาเบนฮินโนม ทรงถือฤกษ์ยาม ทรงทำนาย ทรงทำวิทยาคม และทรงติดต่อกับคนทรงและพ่อมด พระองค์ทรงทำสิ่งชั่วร้ายมากมายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ ทำให้พระเจ้าทรงพระพิโรธ</verse>
				<verse number="7">และพระองค์ทรงตั้งรูปเคารพสลักที่พระองค์ทรงสร้างนั้นไว้ในพระนิเวศของพระเจ้า ซึ่งพระเจ้าตรัสกับดาวิดและซาโลมอนพระราชโอรสของดาวิดว่า “ในนิเวศนี้และในกรุงเยรูซาเล็มซึ่งเราเลือกออกจากเผ่าทั้งหมดของอิสราเอล เราจะใส่นามของเราไว้เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="8">และเราจะไม่ให้เท้าของอิสราเอลออกจากแผ่นดินที่เราให้กับบรรพบุรุษของพวกเจ้าอีก ถ้าเพียงแต่พวกเขาจะระมัดระวังที่จะทำตามทุกอย่างซึ่งเราได้บัญชาเขา คือธรรมบัญญัติ กฎเกณฑ์ และกฎหมายทั้งหมดซึ่งให้ไว้โดยโมเสส”</verse>
				<verse number="9">มนัสเสห์ทรงชักนำยูดาห์และชาวกรุงเยรูซาเล็มให้หลงทำชั่วยิ่งกว่าประชาชาติ ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงทำลายให้พ้นหน้าประชาชนอิสราเอล</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์ตรัสกับมนัสเสห์และประชาชน แต่เขาทั้งหลายไม่ฟัง</verse>
				<verse number="11">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์ทรงให้บรรดาผู้บังคับกองทหารของพระราชาแห่งอัสซีเรียมาต่อสู้กับเขาทั้งหลาย พวกเขาเอาขอเกี่ยวมนัสเสห์และจำจองด้วยตรวนทองสัมฤทธิ์ แล้วนำพระองค์มายังกรุงบาบิโลน</verse>
				<verse number="12">เมื่อทรงทุกข์ยาก พระองค์ทรงวิงวอนขอพระกรุณาต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของพระองค์ และถ่อมพระทัยลงอย่างมากต่อพระเจ้าของบรรพบุรุษของพระองค์</verse>
				<verse number="13">พระองค์ทรงอธิษฐานต่อพระเจ้าและพระเจ้าทรงฟังคำวิงวอน และคำอ้อนวอนของพระองค์ และทรงให้พระองค์กลับมายังกรุงเยรูซาเล็มในราชอาณาจักรของพระองค์อีก แล้วมนัสเสห์ทรงทราบว่าพระยาห์เวห์ทรงเป็นพระเจ้า</verse>
				<verse number="14">ภายหลังพระองค์ทรงสร้างกำแพงเมืองชั้นนอกให้นครดาวิด ทางตะวันตกของน้ำพุกีโฮนในหุบเขา ไปจนถึงทางเข้าประตูปลา โดยล้อมรอบเนินเขาโอเฟล ทั้งยังก่อให้สูงขึ้นมากๆ และพระองค์ทรงตั้งผู้บังคับการกองทหารในเมืองป้อมทุกแห่งในยูดาห์</verse>
				<verse number="15">พระองค์ทรงขจัดพระต่างด้าวและรูปเคารพจากพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ส่วนแท่นบูชาทั้งหมดที่พระองค์ทรงสร้างไว้บนภูเขาแห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และในกรุงเยรูซาเล็มนั้น พระองค์ทรงทิ้งออกนอกเมืองไป</verse>
				<verse number="16">และพระองค์ทรงซ่อมแท่นบูชาของพระยาห์เวห์ แล้วทรงถวายสัตวบูชาเป็นเครื่องศานติบูชา และเครื่องบูชาขอบพระคุณบนแท่นนั้น พระองค์ทรงบัญชายูดาห์ให้ปรนนิบัติพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="17">อย่างไรก็ดี ประชาชนยังคงถวายสัตวบูชาบนปูชนียสถานสูง แต่ถวายแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเขาเท่านั้น</verse>
				<verse number="18">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของมนัสเสห์ คำอธิษฐานของพระองค์ต่อพระเจ้า และถ้อยคำของผู้ทำนายผู้ทูลพระองค์ในพระนามของพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล ดูสิ มีบันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารของกษัตริย์แห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="19">ทั้งคำอธิษฐานของพระองค์ เรื่องที่พระเจ้าทรงฟังคำวิงวอนของพระองค์ ความบาปและความไม่ซื่อสัตย์ทั้งหมดของพระองค์ บรรดาสถานที่ซึ่งพระองค์ทรงใช้สร้างปูชนียสถานสูง และใช้ตั้งพวกพระอาเช-ราห์และรูปเคารพ ก่อนที่พระองค์จะถ่อมพระทัยลงนั้น ดูสิ มีบันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารของผู้ทำนาย</verse>
				<verse number="20">มนัสเสห์ทรงล่วงหลับไปอยู่กับบรรพบุรุษของพระองค์ และพวกเขาฝังพระศพไว้ในพระราชวังของพระองค์ แล้วอาโมนพระราชโอรสของพระองค์ทรงขึ้นครองราชย์แทนพระองค์</verse>
				<verse number="21">อาโมนมีพระชนมายุ 22 พรรษาเมื่อทรงเป็นกษัตริย์ และทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 2 ปี</verse>
				<verse number="22">พระองค์ทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ เหมือนมนัสเสห์พระราชบิดาของพระองค์ทรงกระทำ อาโมนถวายสัตวบูชาแก่รูปเคารพทั้งหมดที่มนัสเสห์พระราชบิดาของพระองค์ทรงสร้างขึ้น และทรงปรนนิบัติรูปเหล่านั้น</verse>
				<verse number="23">พระองค์ทรงไม่ได้ถ่อมตัวลงต่อพระยาห์เวห์ เหมือนอย่างที่มนัสเสห์พระราชบิดาของพระองค์ทรงถ่อมลงนั้น แต่อาโมนองค์นี้ทรงทำความชั่วมากยิ่งๆ ขึ้น</verse>
				<verse number="24">แล้วข้าราชการของพระองค์ก็ร่วมกันคิดกบฏต่อพระองค์ และปลงพระชนม์พระองค์ในพระราชวังของพระองค์</verse>
				<verse number="25">แต่ประชาชนในแผ่นดินได้ฆ่าทุกคนที่ร่วมกันคิดกบฏต่อกษัตริย์อาโมน แล้วประชาชนในแผ่นดินตั้งโยสิยาห์พระราชโอรสของพระองค์ให้ครองราชย์แทนพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">โยสิยาห์ มีพระชนมายุ 8 พรรษา เมื่อทรงเป็นกษัตริย์ และทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 31 ปี</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงทำสิ่งที่ถูกต้องในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ และทรงดำเนินในพระมรรคาของดาวิดบรรพบุรุษของพระองค์ และไม่ได้ทรงหันไปทางขวาหรือทางซ้าย</verse>
				<verse number="3">เพราะในปีที่แปดของรัชกาลของพระองค์ เมื่อยังทรงพระเยาว์อยู่ พระองค์ทรงเริ่มแสวงหาพระเจ้าของดาวิดบรรพบุรุษของพระองค์ ต่อมาในปีที่สิบสองพระองค์ทรงเริ่มชำระยูดาห์และกรุงเยรูซาเล็มจากการมีปูชนียสถานสูง จากการมีบรรดาเสาอาเช-ราห์ รูปเคารพแกะสลักและรูปเคารพหล่อ</verse>
				<verse number="4">และเขาทั้งหลายทำลายแท่นบูชาของพวกพระบาอัลเฉพาะพระพักตร์ของโยสิยาห์ และพระองค์ทรงพังแท่นเผาเครื่องหอมที่ตั้งอยู่บนนั้นลง แล้วพระองค์ทรงโค่นบรรดาเสาอาเช-ราห์รวมทั้งรูปเคารพแกะสลักและรูปเคารพหล่อ แล้วทรงบดเป็นผงและโรยบนหลุมศพของพวกที่ถวายสัตวบูชาแก่พระเหล่านั้น</verse>
				<verse number="5">พระองค์ยังทรงเผากระดูกของพวกปุโรหิตบนแท่นบูชาของพวกเขา และทรงชำระยูดาห์และกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="6">ส่วนในเมืองต่างๆ ของเผ่ามนัสเสห์ เอฟราอิมและสิเมโอน จนไปถึงเผ่านัฟทาลี พระองค์ทรงสำรวจสิ่งก่อสร้าง ที่อยู่รอบๆ นั้น</verse>
				<verse number="7">และพระองค์ทรงทำลายแท่นบูชา และบรรดาเสาอาเช-ราห์ และทรงทุบพวกรูปเคารพให้เป็นผง และทรงพังแท่นเผาเครื่องหอมทั้งหมดทั่วแผ่นดินอิสราเอล แล้วพระองค์ก็เสด็จกลับกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="8">ในปีที่สิบแปดของรัชกาลของพระองค์ เมื่อพระองค์ทรงชำระแผ่นดินและพระนิเวศ พระองค์ทรงใช้ชาฟานบุตรอาซาลิยาห์ มาอาเสยาห์ผู้ว่าราชการนคร และโยอาห์บุตรโยอาฮาส เจ้ากรมสารบรรณให้ไปซ่อมแซมพระนิเวศของพระยาห์เวห์พระเจ้าของพระองค์</verse>
				<verse number="9">เขาทั้งหลายมาหาฮิลคียาห์มหาปุโรหิต และส่งมอบเงินที่คนทั้งหลายนำมายังพระนิเวศของพระเจ้า ซึ่งคนเลวีผู้เฝ้าประตูเก็บจากเผ่ามนัสเสห์ เผ่าเอฟราอิม จากคนที่เหลืออยู่ทั้งหมดของอิสราเอล และเก็บจากยูดาห์กับเบนยามินทั้งหมด รวมทั้งพวกที่อยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="10">เขาทั้งหลายมอบไว้ในมือของคนงาน ผู้ดูแลพระนิเวศของพระยาห์เวห์ แล้วคนงานผู้ทำงานอยู่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ก็ใช้เพื่อการปรับปรุงและซ่อมแซมพระนิเวศ</verse>
				<verse number="11">เขาทั้งหลายจึงมอบให้กับช่างไม้และช่างก่อสร้าง เพื่อซื้อหินที่สกัดแล้วและซื้อไม้ สำหรับทำประกับและทำคานของอาคาร ซึ่งบรรดาพระราชาแห่งยูดาห์ทรงปล่อยให้พังทลายไป</verse>
				<verse number="12">และคนทั้งหลายก็ทำงานอย่างซื่อสัตย์ ภายใต้การคุมงานของยาหาทและโอบาดีห์คนเลวีซึ่งเป็นเชื้อสายของเมรารี และเศคาริยาห์กับเมชุลลัมเชื้อสายของโคฮาทเป็นผู้ดูแล ส่วนคนเลวีทุกคนที่ชำนาญเครื่องดนตรี</verse>
				<verse number="13">เป็นผู้ดูแลคนทั้งหลายที่แบกหาม และทุกคนที่ทำงานปรนนิบัติในแต่ละงาน คนเลวีบางคนเป็นอาลักษณ์ เป็นเจ้าหน้าที่และเป็นคนเฝ้าประตู</verse>
				<verse number="14">ขณะที่เขาทั้งหลายนำเงินที่ถวายมาในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ออกมา ฮิลคียาห์ปุโรหิตพบหนังสือธรรมบัญญัติของพระยาห์เวห์ซึ่งประทานผ่านโมเสส</verse>
				<verse number="15">และฮิลคียาห์พูดกับชาฟานราชเลขาว่า “ข้าพเจ้าพบหนังสือธรรมบัญญัติในพระนิเวศของพระยาห์เวห์” และฮิลคียาห์ก็มอบหนังสือนั้นให้ชาฟาน</verse>
				<verse number="16">และชาฟานนำหนังสือนั้นไปถวายพระราชา แล้วทูลรายงานพระราชาต่อไปว่า “ทุกๆ สิ่งที่พระองค์ทรงมอบหมายแก่ผู้รับใช้ของพระองค์นั้น พวกเขากำลังทำอยู่</verse>
				<verse number="17">เขาทั้งหลายเทเงินที่พบในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ออก และมอบไว้ในมือของผู้ดูแลและคนงาน”</verse>
				<verse number="18">แล้วชาฟานราชเลขาทูลพระราชาว่า “ฮิลคียาห์ปุโรหิตมอบหนังสือแก่ข้าพระบาทม้วนหนึ่ง” แล้วชาฟานก็อ่านถวายพระราชา</verse>
				<verse number="19">เมื่อพระราชาทรงสดับถ้อยคำของธรรมบัญญัตินั้น พระองค์ก็ทรงฉีกฉลองพระองค์</verse>
				<verse number="20">แล้วพระราชาทรงบัญชาฮิลคียาห์ อาหิคัมบุตรชาฟาน อับโดนบุตรมีคาห์ ชาฟานราชเลขาและอาสายาห์คนรับใช้พระราชา ตรัสว่า</verse>
				<verse number="21">“จงไปทูลถามพระยาห์เวห์ให้เรา และให้พวกที่เหลืออยู่ในอิสราเอลและในยูดาห์ เกี่ยวกับถ้อยคำในหนังสือที่ได้พบ เพราะว่าพระพิโรธของพระยาห์เวห์ซึ่งเทลงเหนือเรานั้นใหญ่หลวงนัก เพราะว่าบรรพบุรุษของเราไม่ได้รักษาพระวจนะของพระยาห์เวห์ เพื่อจะทำตามทุกสิ่งที่เขียนไว้ในหนังสือนี้”</verse>
				<verse number="22">ฮิลคียาห์และบรรดาคนที่พระราชาทรงใช้ไปนั้น จึงไปหาฮุลดาห์ผู้เผยพระวจนะหญิง ผู้เป็นภรรยาของชัลลูมบุตรทกหาทบุตรหัสราห์ซึ่งเป็นผู้ดูแลฉลองพระองค์ (นางอยู่ในเยรูซาเล็มเขตสอง) และพวกเขาพูดกับนางถึงเรื่องนั้น</verse>
				<verse number="23">และนางบอกพวกเขาว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ‘จงบอกคนที่ใช้พวกเจ้าให้มาหาเราว่า</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราจะนำเหตุร้ายมายังสถานที่นี้ และมายังชาวเมืองนี้คือคำสาปทั้งหมดที่บันทึกไว้ในหนังสือซึ่งอ่านถวายพระราชาแห่งยูดาห์นั้น</verse>
				<verse number="25">เพราะว่าพวกเขาละทิ้งเราและเผาเครื่องหอมถวายพระอื่นๆ ซึ่งทำให้เราโกรธด้วยการกระทำทั้งหมดจากมือของเขา ดังนั้นเราจะเทความโกรธของเราลงบนสถานที่นี้ และจะดับไม่ได้</verse>
				<verse number="26">ส่วนพระราชาแห่งยูดาห์ผู้ใช้พวกเจ้าให้มาทูลถามพระยาห์เวห์นั้น จงไปบอกเขาว่า พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า เรื่องบรรดาถ้อยคำซึ่งเจ้าได้ยินนั้น</verse>
				<verse number="27">เพราะใจของเจ้าอ่อนลงและเจ้าถ่อมตัวลงเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า เมื่อเจ้าได้ยินถ้อยคำที่กล่าวโทษสถานที่นี้และชาวเมืองนี้ เจ้าได้ถ่อมตัวลงต่อเราและเจ้าได้ฉีกเสื้อผ้าของเจ้า ทั้งร้องไห้ต่อหน้าเรา เราเองก็ได้ยินเจ้าด้วย พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="28">ดูสิ เราจะนำเจ้าไปไว้กับบรรพบุรุษของเจ้า และเจ้าจะถูกนำไปยังอุโมงค์ฝังศพอย่างสงบสุข และตาของเจ้าจะไม่เห็นเหตุร้ายทั้งสิ้นที่เราจะนำมาเหนือสถานที่นี้และชาวเมืองนี้’ ” และเขาทั้งหลายได้นำพระวจนะนั้นมาทูลพระราชา</verse>
				<verse number="29">แล้วพระราชาทรงใช้ให้ไปรวบรวมผู้ใหญ่ทั้งหมดของยูดาห์และเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="30">พระราชาเสด็จขึ้นไปยังพระนิเวศของพระยาห์เวห์ พร้อมกับคนยูดาห์ทั้งหมดและชาวกรุงเยรูซาเล็ม รวมทั้งพวกปุโรหิตและคนเลวี กับประชาชนทั้งหมดทั้งใหญ่และเล็ก แล้วพระองค์ทรงอ่านถ้อยคำทั้งหมดในหนังสือพันธสัญญาที่พบในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ให้พวกเขาฟัง</verse>
				<verse number="31">พระราชาทรงยืนอยู่ในที่ของพระองค์ และทรงทำพันธสัญญาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ว่าจะดำเนินตามพระยาห์เวห์ และจะรักษาพระบัญญัติ พระโอวาท และกฎเกณฑ์ของพระองค์ด้วยสุดพระจิตสุดพระทัย ทั้งจะทรงทำตามถ้อยคำของพันธสัญญาที่เขียนไว้ในหนังสือเล่มนี้</verse>
				<verse number="32">แล้วพระองค์มีรับสั่งให้พวกที่อยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม และในเบนยามินให้มีส่วนในพันธสัญญานั้น แล้วชาวเยรูซาเล็มก็มีส่วนโดยทำตามพันธสัญญาของพระเจ้า คือพระเจ้าของบรรพบุรุษของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="33">โยสิยาห์ก็เอาสิ่งน่าเกลียดน่าชังทั้งหมดออกจากดินแดนทุกแห่งที่เป็นของประชาชนอิสราเอล และทรงทำให้พวกที่อยู่ในอิสราเอลปรนนิบัติพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเขา ตลอดรัชสมัยของพระองค์นั้น เขาทั้งหลายไม่ได้หันไปจากการติดตามพระยาห์เวห์พระเจ้าของบรรพบุรุษของเขาทั้งหลาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">โยสิยาห์ทรงถือเทศกาลปัสกาถวายแด่พระยาห์เวห์ในกรุงเยรูซาเล็ม พวกเขาฆ่าแกะปัสกาในวันที่สิบสี่เดือนที่หนึ่ง</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงแต่งตั้งปุโรหิตให้ประจำหน้าที่ และทรงสนับสนุนพวกเขาในงานปรนนิบัติแห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">และพระองค์ตรัสกับคนเลวี ผู้บริสุทธิ์เฉพาะพระยาห์เวห์ และเป็นผู้สอนอิสราเอลทั้งหมดว่า “จงวางหีบบริสุทธิ์ไว้ในพระนิเวศ ที่ซาโลมอนพระราชโอรสของดาวิดพระราชาของอิสราเอลทรงสร้างไว้ พวกเจ้าไม่ต้องหามไว้บนบ่าอีกต่อไป บัดนี้จงปรนนิบัติพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเจ้า และปรนนิบัติอิสราเอลประชากรของพระองค์</verse>
				<verse number="4">จงเตรียมตัวของพวกเจ้าตามครอบครัวบรรพบุรุษของพวกเจ้าเป็นกองๆ ตามพระบัญชาที่บันทึกไว้ของดาวิดพระราชาแห่งอิสราเอล และตามพระบัญชาที่บันทึกไว้ของซาโลมอนพระราชโอรสของพระองค์</verse>
				<verse number="5">และจงยืนประจำในสถานบริสุทธิ์ตามครอบครัวบรรพบุรุษต่างๆ ของพี่น้องของเจ้าที่เป็นประชาชน ให้มีคนเลวีในแต่ละสกุล</verse>
				<verse number="6">จงฆ่าแกะปัสกา จงชำระตัวให้บริสุทธิ์ และจงตระเตรียมไว้ให้พี่น้องของเจ้า ให้ทำตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ที่มาทางโมเสสนั้น”</verse>
				<verse number="7">แล้วโยสิยาห์ประทานเครื่องปัสกาบูชาแก่ประชาชนสำหรับทุกคนซึ่งอยู่ที่นั่น คือแกะและลูกแพะจำนวน 30,000 ตัวจากฝูงแพะแกะ และวัวผู้ 3,000 ตัว สัตว์พวกนี้มาจากพระราชทรัพย์ของพระราชา</verse>
				<verse number="8">และบรรดาเจ้านายของพระองค์ก็บริจาคด้วยความเต็มใจแก่ประชาชน แก่ปุโรหิตและแก่คนเลวี ฮิลคียาห์ เศคาริยาห์และเยฮีเอล ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ระดับหัวหน้าแห่งพระนิเวศของพระเจ้ามอบลูกแพะลูกแกะ 2,600 ตัวกับวัวผู้ 300 ตัวแก่พวกปุโรหิตให้เป็นเครื่องปัสกาบูชา</verse>
				<verse number="9">ส่วนโคนานิยาห์และเชไมยาห์กับเนธันเอล น้องชายของเขา และฮาชาบิยาห์และเยอีเอล กับโยซาบาด หัวหน้าของคนเลวีมอบแพะแกะ 5,000 ตัวกับวัวผู้ 500 ตัวแก่คนเลวีเป็นเครื่องปัสกาบูชา</verse>
				<verse number="10">เมื่อเตรียมการเรียบร้อยแล้วบรรดาปุโรหิตก็ยืนประจำที่ของตน และคนเลวีก็อยู่ตามกองของตนตามพระบัญชาของพระราชา</verse>
				<verse number="11">แล้วพวกคนเลวีก็ฆ่าแกะปัสกา และปุโรหิตก็เอาเลือดแกะจากมือของพวกเขามาประพรม ส่วนคนเลวีก็ถลกหนังสัตว์</verse>
				<verse number="12">แล้วเขาทั้งหลายก็แยกส่วนที่เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวไว้ต่างหาก เพื่อแจกจ่ายตามกลุ่มๆ ตามครอบครัวบรรพบุรุษต่างๆ ของประชาชนเพื่อถวายแด่พระยาห์เวห์ ตามที่บันทึกไว้ในหนังสือของโมเสส และพวกเขาทำแบบเดียวกันกับวัวผู้ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="13">เขาทั้งหลายปิ้งแกะปัสกาด้วยไฟตามกฎหมาย และเขาทั้งหลายต้มเครื่องบูชาบริสุทธิ์ในหม้อ ในหม้อทะนน และในกระทะ แล้วรีบนำไปให้ประชาชนทั้งหมด</verse>
				<verse number="14">หลังจากนั้นเขาทั้งหลายจึงเตรียมสำหรับตนเองและบรรดาปุโรหิต เพราะว่าปุโรหิตซึ่งเป็นบุตรหลานของอาโรนยุ่งอยู่กับการถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และส่วนที่เป็นไขมันจนถึงกลางคืน คนเลวีจึงเตรียมเพื่อตนเองและเพื่อปุโรหิตซึ่งเป็นบุตรหลานของอาโรน</verse>
				<verse number="15">บรรดานักร้องซึ่งเป็นบุตรหลานของอาสาฟก็อยู่ประจำที่ของตนตามบัญชาของดาวิด อาสาฟ และเฮมาน กับเยดูธูนผู้ทำนายของพระราชา และพวกคนเฝ้าประตูก็อยู่ประจำทุกประตู เขาทั้งหลายไม่จำเป็นต้องละงานของตน เพราะคนเลวีพี่น้องของเขาเตรียมไว้ให้พวกเขา</verse>
				<verse number="16">เขาทั้งหลายจึงเตรียมการปรนนิบัติทุกอย่างต่อพระยาห์เวห์ภายในวันเดียวนั้นเอง เพื่อถือปัสกาและถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวบนแท่นบูชาของพระยาห์เวห์ ตามพระบัญชาของกษัตริย์โยสิยาห์</verse>
				<verse number="17">และประชาชนอิสราเอลผู้อยู่ที่นั่นก็ถือปัสกาในเวลานั้น และถือเทศกาลกินขนมปังไร้เชื้อเจ็ดวัน</verse>
				<verse number="18">ตั้งแต่สมัยของซามูเอลผู้เผยพระวจนะมา ไม่มีการถือปัสกาเหมือนอย่างนี้ในอิสราเอลเลย ไม่มีพระราชาองค์ใดในอิสราเอลซึ่งถือปัสกาเหมือนอย่างที่โยสิยาห์ทรงถือร่วมกับบรรดาปุโรหิต คนเลวี คนยูดาห์และอิสราเอลทั้งหมดซึ่งอยู่ที่นั่น รวมทั้งชาวกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="19">เขาทั้งหลายถือเทศกาลปัสกานี้ในปีที่สิบแปดของรัชกาลโยสิยาห์</verse>
				<verse number="20">ภายหลังสิ่งทั้งหมดนี้เมื่อโยสิยาห์ทรงจัดพระวิหาร เสร็จแล้ว เนโคพระราชาแห่งอียิปต์เสด็จขึ้นไปสู้รบที่คารคะมีชที่แม่น้ำยูเฟรติส และโยสิยาห์เสด็จไปสู้รบกับพระองค์</verse>
				<verse number="21">แต่พระองค์ทรงส่งทูตไปทูลโยสิยาห์ว่า “พระราชาแห่งยูดาห์ เรามีเรื่องอะไรกับท่านหรือ? วันนี้เราไม่ได้มาต่อสู้กับท่านแต่มาต่อสู้กับประเทศ ซึ่งเราทำสงครามด้วย และพระเจ้าทรงบัญชาเราให้รีบไป จงหยุดขัดขวางพระเจ้าผู้สถิตกับเรา มิฉะนั้นพระองค์จะทรงทำลายท่าน”</verse>
				<verse number="22">อย่างไรก็ตามโยสิยาห์ไม่ยอมหันไปจากเนโค แต่ทรงปลอมพระองค์เพื่อจะสู้รบกับเนโค พระองค์ทรงไม่ฟังพระดำรัสของเนโคที่มาจากพระโอษฐ์ของพระเจ้า และทรงเข้าสู้รบ ณ ที่ราบเมกิดโด</verse>
				<verse number="23">นักธนูยิงพระราชาโยสิยาห์ พระราชาจึงตรัสกับข้าราชการของพระองค์ว่า “จงพาเราออกไป เพราะเราบาดเจ็บสาหัส”</verse>
				<verse number="24">ข้าราชการของพระองค์จึงพาพระองค์ออกจากรถรบ และให้พระองค์ประทับในรถรบคันที่สองของพระองค์ แล้วนำพระองค์มายังกรุงเยรูซาเล็มและพระองค์ก็สิ้นพระชนม์ เขาทั้งหลายฝังพระองค์ไว้ในอุโมงค์ของบรรพบุรุษของพระองค์ ยูดาห์และเยรูซาเล็มทั้งหมดก็ไว้ทุกข์ให้โยสิยาห์</verse>
				<verse number="25">เยเรมีย์กล่าวคำคร่ำครวญถวายโยสิยาห์ด้วย นักร้องชายและนักร้องหญิงทั้งหมดก็กล่าวถึงโยสิยาห์ในคำคร่ำครวญของพวกเขาจนถึงทุกวันนี้ พวกเขาทำสิ่งนี้ให้เป็นธรรมเนียม ในอิสราเอล ดูสิ มีการบันทึกไว้ในหนังสือคร่ำครวญ</verse>
				<verse number="26">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของโยสิยาห์และการกระทำอย่างซื่อสัตย์ ตามสิ่งที่เขียนไว้ในธรรมบัญญัติของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">และพระราชกิจของพระองค์ ตั้งแต่ต้นจนจบนั้น ดูสิ มีบันทึกไว้ในหนังสือพงศ์กษัตริย์อิสราเอลและยูดาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">แล้วประชาชนในแผ่นดินนั้นก็นำเยโฮอาหาสพระราชโอรสของโยสิยาห์มา และตั้งให้เป็นกษัตริย์แทนพระราชบิดาในกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">เยโฮอาหาสมีพระชนมายุ 23 พรรษาเมื่อทรงเป็นกษัตริย์ และทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็มสามเดือน</verse>
				<verse number="3">และพระราชาแห่งอียิปต์ทรงถอดถอนพระองค์ในกรุงเยรูซาเล็ม และปรับแผ่นดินนั้นให้ถวายบรรณาการเป็นเงินหนัก 3,400 กิโลกรัม และทองคำหนัก 34 กิโลกรัม</verse>
				<verse number="4">และพระราชาแห่งอียิปต์ทรงตั้งเอลียาคิมพระเชษฐา ของเยโฮอาหาส ให้เป็นกษัตริย์เหนือยูดาห์และกรุงเยรูซาเล็ม และทรงเปลี่ยนพระนามให้ใหม่ว่า เยโฮยาคิม แต่เนโคทรงจับเยโฮอาหาส พระอนุชา แล้วนำไปยังอียิปต์</verse>
				<verse number="5">เยโฮยาคิม มีพระชนมายุ 25 พรรษาเมื่อทรงเป็นกษัตริย์ และทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 11 ปี พระองค์ทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์พระเจ้าของพระองค์</verse>
				<verse number="6">เนบูคัดเนสซาร์พระราชาแห่งบาบิโลนเสด็จมาต่อสู้กับพระองค์ และล่ามพระองค์ด้วยโซ่ตรวนเพื่อนำไปยังบาบิโลน</verse>
				<verse number="7">เนบูคัดเนสซาร์ทรงนำเครื่องใช้ส่วนหนึ่งแห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์ไปยังบาบิโลน และทรงเก็บไว้ในพระวิหาร ของพระองค์ในบาบิโลน</verse>
				<verse number="8">ส่วนพระราชกิจอื่นๆ ของเยโฮยาคิม และสิ่งน่าเกลียดน่าชังที่พระองค์ทรงกระทำ รวมทั้งสิ่งที่ไม่ดีอื่นๆ ซึ่งพบในพระองค์ ดูสิ มีบันทึกในหนังสือพงศ์กษัตริย์ของอิสราเอล และยูดาห์ และเยโฮยาคีนพระราชโอรสของพระองค์ทรงขึ้นครองราชย์แทน</verse>
				<verse number="9">เยโฮยาคีนมีพระชนมายุ 18 พรรษาเมื่อทรงเป็นกษัตริย์ และทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 3 เดือนกับ 10 วัน พระองค์ทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">เมื่อถึงฤดูแล้งกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ทรงใช้คนไปนำเยโฮยาคีนมายังบาบิโลน พร้อมกับเครื่องใช้มีค่าแห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และทรงตั้งเศเดคียาห์พระญาติ ของพระองค์เป็นกษัตริย์เหนือยูดาห์และกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="11">เศเดคียาห์ มีพระชนมายุ 21 พรรษาเมื่อทรงเป็นกษัตริย์ และทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 11 ปี</verse>
				<verse number="12">พระองค์ทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์พระเจ้าของพระองค์ และพระองค์ทรงไม่ถ่อมตัวลงต่อเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะ ผู้กล่าวจากพระโอษฐ์ของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">ยิ่งกว่านั้นพระองค์ยังทรงกบฏต่อกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ ผู้ทรงให้พระองค์สาบานโดยอ้างพระเจ้า พระองค์แข็งพระศอ ของพระองค์และทำพระทัยให้กระด้าง โดยไม่หันไปหาพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="14">พวกหัวหน้าปุโรหิตและบรรดาผู้นำของประชาชนก็เหมือนกัน คือล้วนไม่ซื่อสัตย์เป็นอย่างยิ่ง พวกเขาติดตามสิ่งน่าเกลียดน่าชังของประชาชาติ และเขาทั้งหลายทำให้พระนิเวศของพระยาห์เวห์ในกรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งพระองค์ทรงชำระให้บริสุทธิ์นั้นเป็นมลทินไป</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของพวกเขาทรงกล่าวโดย ทูตของพระองค์อย่างไม่หยุดยั้ง เพราะพระองค์ทรงเมตตาสงสารประชากรและที่ประทับของพระองค์</verse>
				<verse number="16">แต่เขาทั้งหลายเย้ยหยันบรรดาทูตของพระเจ้าอยู่เสมอ และดูหมิ่นพระวจนะของพระองค์ ทั้งเยาะเย้ยบรรดาผู้เผยพระวจนะของพระองค์ จนพระพิโรธของพระยาห์เวห์พลุ่งขึ้นต่อประชากรของพระองค์จนแก้ไขไม่ได้</verse>
				<verse number="17">พระเจ้าจึงทรงนำพระราชาของคนเคลเดีย มาต่อสู้กับเขาทั้งหลาย พระราชานั้นทรงฆ่าชายหนุ่มของพวกเขาด้วยดาบในพระนิเวศ อันเป็นสถานนมัสการของเขาและไม่มีความกรุณาต่อชายหนุ่ม หรือหญิงพรหมจารี คนแก่หรือคนชรา พระเจ้าทรงมอบทุกคนไว้ในพระหัตถ์ของพระราชานั้น</verse>
				<verse number="18">รวมทั้งเครื่องใช้ทั้งหมดแห่งพระนิเวศของพระเจ้า ทั้งใหญ่และเล็ก กับทรัพย์สมบัติแห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และทรัพย์สมบัติของกษัตริย์และพวกเจ้านายของพระองค์ พระราชานั้นทรงนำของทั้งหมดมายังบาบิโลน</verse>
				<verse number="19">เขาทั้งหลายเผาพระนิเวศของพระเจ้า พังกำแพงกรุงเยรูซาเล็มลงและเอาไฟเผาวังทั้งหมดของเมืองนั้น ทั้งทำลายเครื่องใช้มีค่าทุกอย่างในนั้น</verse>
				<verse number="20">และพวกที่เหลือรอดจากดาบนั้น พระราชานั้นทรงกวาดต้อนไปยังบาบิโลน พวกเขาจึงเป็นทาสรับใช้ของพระองค์ และของบรรดาราชวงศ์ของพระองค์จนถึงสมัยที่อาณาจักรเปอร์เซียเรืองอำนาจ</verse>
				<verse number="21">เพื่อให้สำเร็จตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ผ่านปากของเยเรมีย์ จนกว่าแผ่นดินได้พักตามสะบาโตที่ควรมี คือตลอดวันเวลาที่ถูกทิ้งร้างนั้น มันได้พักตามสะบาโต จนครบกำหนดเจ็ดสิบปี</verse>
				<verse number="22">ในปีแรกแห่งรัชสมัยของไซรัสพระราชาแห่งเปอร์เซีย เพื่อให้พระวจนะของพระยาห์เวห์ที่ผ่านปากของเยเรมีย์สำเร็จ พระยาห์เวห์ทรงเร่งเร้าใจของไซรัสพระราชาแห่งเปอร์เซีย พระราชาจึงทรงให้มีการประกาศทั่วราชอาณาจักรของพระองค์ และยังให้เขียนเป็นลายลักษณ์อักษรด้วย กล่าวว่า</verse>
				<verse number="23">“ไซรัสพระราชาแห่งเปอร์เซียตรัสดังนี้ว่า ‘พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ได้ประทานอาณาจักรทั้งหมดแห่งแผ่นดินโลกแก่เรา และพระองค์ทรงกำชับเราให้สร้างพระนิเวศแด่พระองค์ที่กรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งอยู่ในยูดาห์ มีใครในท่ามกลางพวกท่านที่เป็นประชากรของพระองค์ ขอพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขาสถิตกับเขา ขอให้เขากลับไป เถิด’ ”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="15">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ในปีแรกแห่งรัชกาลไซรัสกษัตริย์แห่งเปอร์เซีย เพื่อพระวจนะของพระยาห์เวห์ที่ตรัสโดยปากของเยเรมีย์จะสำเร็จ พระยาห์เวห์ทรงเร้าจิตใจของไซรัสกษัตริย์แห่งเปอร์เซีย พระองค์จึงทรงป่าวประกาศตลอดราชอาณาจักรของพระองค์ และทรงบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรลงด้วยว่า</verse>
				<verse number="2">“ไซรัสกษัตริย์แห่งเปอร์เซียตรัสดังนี้ว่า ‘พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ได้ประทานบรรดาราชอาณาจักรแห่งแผ่นดินโลกแก่เรา และพระองค์ทรงกำชับให้เราสร้างพระนิเวศให้พระองค์ที่เยรูซาเล็ม ซึ่งอยู่ในยูดาห์</verse>
				<verse number="3">มีใครในหมู่พวกท่านที่เป็นประชากรของพระองค์? ขอพระเจ้าของเขาสถิตกับเขา และขอให้เขาขึ้นไปยังเยรูซาเล็ม ซึ่งอยู่ในยูดาห์และสร้างพระนิเวศของพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล คือพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าผู้สถิตในเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="4">และคนทั้งปวงที่เหลืออยู่ ไม่ว่าเขาจะอาศัยอยู่ ณ ที่ใด ให้บรรดาคนตามที่นั้นๆ ช่วยเขาด้วยเงินและด้วยทองคำ ด้วยข้าวของและสัตว์เลี้ยง นอกเหนือจากของถวายด้วยความสมัครใจ สำหรับพระนิเวศของพระเจ้าซึ่งอยู่ในเยรูซาเล็ม’ ”</verse>
				<verse number="5">แล้วหัวหน้าของตระกูลแห่งยูดาห์และเบนยามินได้เตรียมพร้อม ทั้งพวกปุโรหิตและคนเลวี คือทุกคนที่พระเจ้าทรงเร้าจิตใจของเขาให้ไปสร้างพระนิเวศของพระยาห์เวห์ซึ่งอยู่ในเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="6">และทุกคนที่อยู่แวดล้อมเขาก็ได้ช่วยเขาด้วยเครื่องเงิน ด้วยทองคำ ด้วยข้าวของ ด้วยสัตว์เลี้ยง และด้วยของมีค่า นอกเหนือจากของถวายด้วยความสมัครใจ</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์ไซรัสก็ทรงนำเครื่องใช้ของพระนิเวศของพระยาห์เวห์ออกมา ซึ่งเป็นเครื่องใช้ที่เนบูคัดเนสซาร์ได้ทรงกวาดมาจากเยรูซาเล็ม และทรงเก็บไว้ในวิหารแห่งพระของพระองค์</verse>
				<verse number="8">ไซรัสกษัตริย์แห่งเปอร์เซียทรงนำสิ่งเหล่านี้ออกมาในความดูแลของมิทเรดาท สมุหพระคลัง ผู้นับออกให้แก่เชชบัสซาร์เจ้านายของยูดาห์</verse>
				<verse number="9">และนี่เป็นจำนวนของสิ่งเหล่านั้น อ่างทองคำ 30 ใบ อ่างเงิน 1,000 ใบ มีด 29 เล่ม</verse>
				<verse number="10">ชามทองคำ 30 ใบ ชามเงิน 410 ใบ และภาชนะอย่างอื่น 1,000 ใบ</verse>
				<verse number="11">ภาชนะที่ทำด้วยทองคำและทำด้วยเงินทั้งสิ้นรวม 5,400 ใบ ทั้งหมดนี้เชชบัสซาร์ได้นำขึ้นมา เมื่อได้นำพวกเชลยขึ้นมาจากบาบิโลนถึงกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ต่อไปนี้เป็นประชาชนของมณฑลที่กลับมาจากการเป็นเชลยในพวกที่ถูกกวาดต้อนไป ซึ่งเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลนได้กวาดต้อนไปเป็นเชลยยังบาบิโลน และกลับมายังเยรูซาเล็มและยูดาห์ แต่ละคนต่างก็ไปยังเมืองของตน</verse>
				<verse number="2">เขาทั้งหลายมากับเศรุบบาเบล เยชูอา เนหะมีย์ เสไรยาห์ เรเอไลยาห์ โมรเดคัย บิลชาน มิสปาร์ บิกวัย เรฮูม และบาอานาห์ จำนวนประชาชนอิสราเอล คือ</verse>
				<verse number="3">พงศ์พันธุ์ปาโรช 2,172 คน</verse>
				<verse number="4">พงศ์พันธุ์เชฟาทิยาห์ 372 คน</verse>
				<verse number="5">พงศ์พันธุ์อาราห์ 775 คน</verse>
				<verse number="6">พงศ์พันธุ์ปาหัทโมอับ คือพงศ์พันธุ์ของเยชูอา และ โยอาบ 2,812 คน</verse>
				<verse number="7">พงศ์พันธุ์เอลาม 1,254 คน</verse>
				<verse number="8">พงศ์พันธุ์ศัทธู 945 คน</verse>
				<verse number="9">พงศ์พันธุ์ศักคัย 760 คน</verse>
				<verse number="10">พงศ์พันธุ์บานี 642 คน</verse>
				<verse number="11">พงศ์พันธุ์เบบัย 623 คน</verse>
				<verse number="12">พงศ์พันธุ์อัสกาด 1,222 คน</verse>
				<verse number="13">พงศ์พันธุ์อาโดนีคัม 666 คน</verse>
				<verse number="14">พงศ์พันธุ์บิกวัย 2,056 คน</verse>
				<verse number="15">พงศ์พันธุ์อาดีน 454 คน</verse>
				<verse number="16">พงศ์พันธุ์อาเทอร์ คือ ของเฮเซคียาห์ 98 คน</verse>
				<verse number="17">พงศ์พันธุ์เบไซ 323 คน</verse>
				<verse number="18">พงศ์พันธุ์โยราห์ 112 คน</verse>
				<verse number="19">พงศ์พันธุ์ฮาชูม 223 คน</verse>
				<verse number="20">พงศ์พันธุ์กิบบาร์ 95 คน</verse>
				<verse number="21">พงศ์พันธุ์ชาวเบธเลเฮม 123 คน</verse>
				<verse number="22">ชาวเนโทฟาห์ 56 คน</verse>
				<verse number="23">ชาวอานาโธท 128 คน</verse>
				<verse number="24">พงศ์พันธุ์อัสมาเวท 42 คน</verse>
				<verse number="25">พงศ์พันธุ์ชาวคีริยาทอาริม ชาวเคฟีราห์ และชาวเบเอโรท 743 คน</verse>
				<verse number="26">พงศ์พันธุ์ชาวรามาห์ และชาวเกบา 621 คน</verse>
				<verse number="27">ชาวมิคมาส 122 คน</verse>
				<verse number="28">ชาวเบธเอลและชาวอัย 223 คน</verse>
				<verse number="29">พงศ์พันธุ์ชาวเนโบ 52 คน</verse>
				<verse number="30">พงศ์พันธุ์ชาวมักบีช 156 คน</verse>
				<verse number="31">พงศ์พันธุ์เอลามอีกคนหนึ่ง 1,254 คน</verse>
				<verse number="32">พงศ์พันธุ์ชาวฮาริม 320 คน</verse>
				<verse number="33">พงศ์พันธุ์ชาวโลด ชาวฮาดิด และชาวโอโน 725 คน</verse>
				<verse number="34">พงศ์พันธุ์ชาวเยรีโค 345 คน</verse>
				<verse number="35">พงศ์พันธุ์เสนาอาห์ 3,630 คน</verse>
				<verse number="36">บรรดาปุโรหิต คือ พงศ์พันธุ์เยดายาห์ ตระกูลเยชูอา 973 คน</verse>
				<verse number="37">พงศ์พันธุ์อิมเมอร์ 1,052 คน</verse>
				<verse number="38">พงศ์พันธุ์ปาชเฮอร์ 1,247 คน</verse>
				<verse number="39">พงศ์พันธุ์ฮาริม 1,017 คน</verse>
				<verse number="40">คนเลวี คือ พงศ์พันธุ์เยชูอา และขัดมีเอล คือพงศ์พันธุ์โฮดาวิยาห์ 74 คน</verse>
				<verse number="41">พวกนักร้อง คือ พงศ์พันธุ์อาสาฟ 128 คน</verse>
				<verse number="42">พงศ์พันธุ์คนเฝ้าประตู คือ พงศ์พันธุ์ชัลลูม พงศ์พันธุ์อาเทอร์ พงศ์พันธุ์ทัลโมน พงศ์พันธุ์อักขูบ พงศ์พันธุ์ฮาทิธา และพงศ์พันธุ์โชบัย รวมกัน 139 คน</verse>
				<verse number="43">บ่าวไพร่ประจำพระวิหาร คือพงศ์พันธุ์ศีหะ พงศ์พันธุ์ฮาสูฟา พงศ์พันธุ์ทับบาโอท</verse>
				<verse number="44">พงศ์พันธุ์เคโรส พงศ์พันธุ์สีอาฮา พงศ์พันธุ์พาโดน</verse>
				<verse number="45">พงศ์พันธุ์เลบานาห์ พงศ์พันธุ์ฮากาบาห์ พงศ์พันธุ์อักขูบ</verse>
				<verse number="46">พงศ์พันธุ์ฮากาบ พงศ์พันธุ์ชัมลัย พงศ์พันธุ์ฮานัน</verse>
				<verse number="47">พงศ์พันธุ์กิดเดล พงศ์พันธุ์กาฮาร์ พงศ์พันธุ์เรอายาห์</verse>
				<verse number="48">พงศ์พันธุ์เรซีน พงศ์พันธุ์เนโคดา พงศ์พันธุ์กัสซาม</verse>
				<verse number="49">พงศ์พันธุ์อุสซา พงศ์พันธุ์ปาเสอาห์ พงศ์พันธุ์เบสัย</verse>
				<verse number="50">พงศ์พันธุ์อัสนาห์ พงศ์พันธุ์เมอูนิม พงศ์พันธุ์เนฟิสิม</verse>
				<verse number="51">พงศ์พันธุ์บัคบูค พงศ์พันธุ์ฮาคูฟา พงศ์พันธุ์ฮารฮูร</verse>
				<verse number="52">พงศ์พันธุ์บัสลูท พงศ์พันธุ์เมหิดา พงศ์พันธุ์ฮารชา</verse>
				<verse number="53">พงศ์พันธุ์บารโขส พงศ์พันธุ์สิเสรา พงศ์พันธุ์เทมาห์</verse>
				<verse number="54">พงศ์พันธุ์เนซิยาห์ และพงศ์พันธุ์ฮาทิฟา</verse>
				<verse number="55">พงศ์พันธุ์ข้าราชการของซาโลมอน คือพงศ์พันธุ์โสทัย พงศ์พันธุ์หัสโสเฟเรท พงศ์พันธุ์เปรุดา</verse>
				<verse number="56">พงศ์พันธุ์ยาอาลาห์ พงศ์พันธุ์ดารโคน พงศ์พันธุ์กิดเดล</verse>
				<verse number="57">พงศ์พันธุ์เชฟาทิยาห์ พงศ์พันธุ์ฮัทธิล พงศ์พันธุ์โปเคเรทหัสซาบาอิม และพงศ์พันธุ์อามี</verse>
				<verse number="58">บ่าวไพร่ประจำพระวิหารและพงศ์พันธุ์ของข้าราชการของซาโลมอนทั้งสิ้น เป็น 392 คน</verse>
				<verse number="59">ต่อไปนี้เป็นพวกที่ขึ้นมาจากเทลเมลาห์ เทลฮารชา เครูบ อัดดาน และอิมเมอร์ แม้พวกเขาจะพิสูจน์ตระกูลของเขาหรือเชื้อสายของเขาไม่ได้ ว่าเขาเป็นคนอิสราเอลหรือไม่ คือ</verse>
				<verse number="60">พงศ์พันธุ์เดลายาห์ พงศ์พันธุ์โทบีอาห์ และพงศ์พันธุ์เนโคดา รวม 652 คน</verse>
				<verse number="61">และจากพงศ์พันธุ์ปุโรหิตด้วย คือ พงศ์พันธุ์โฮบายาห์ พงศ์พันธุ์ฮักโขส และพงศ์พันธุ์บารซิลลัย (ผู้มีภรรยาเป็นบุตรหญิงคนหนึ่งของบารซิลลัยคนกิเลอาด จึงได้ชื่อตามนั้น)</verse>
				<verse number="62">คนเหล่านี้เมื่อค้นหาชื่อในทะเบียนตามสำมะโนครัวเชื้อสายก็ไม่พบ จึงถือว่าเป็นคนสามัญ และถูกตัดออกจากการเป็นปุโรหิต</verse>
				<verse number="63">ผู้ว่าราชการเมืองสั่งเขาไม่ให้รับอาหารบริสุทธิ์ที่สุด จนกว่าจะมีปุโรหิตปรึกษากับอูริมและทูมมิม เสียก่อน</verse>
				<verse number="64">ชุมนุมชนทั้งหมดรวมกันมี 42,360 คน</verse>
				<verse number="65">นอกเหนือจากคนใช้ชายหญิงซึ่งมีอยู่ 7,337 คน และเขามีนักร้องชายหญิง 200 คน</verse>
				<verse number="66">ม้าของเขามี 736 ตัว ล่อ 245 ตัว</verse>
				<verse number="67">อูฐของเขา 435 ตัว และลาของเขา 6,720 ตัว</verse>
				<verse number="68">หัวหน้าครอบครัวบางคน เมื่อเขามาถึงพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ซึ่งอยู่ในเยรูซาเล็มได้ถวายตามความสมัครใจเพื่อพระนิเวศของพระเจ้า เพื่อจะสร้างพระนิเวศขึ้นในที่เดิม</verse>
				<verse number="69">เขาถวายตามกำลังของเขาแก่กองทรัพย์เพื่องานนี้ เป็นทองคำ 500 กิโลกรัม เงิน 2,800 กิโลกรัม และเครื่องแต่งกายปุโรหิต 100 ตัว</verse>
				<verse number="70">พวกปุโรหิต คนเลวี และประชาชนส่วนหนึ่ง และนักร้อง คนเฝ้าประตู และบ่าวไพร่ประจำพระวิหารอยู่ตามเมืองของตน และอิสราเอลทั้งปวงอยู่ตามเมืองของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เมื่อถึงเดือนที่เจ็ด พงศ์พันธุ์อิสราเอลอยู่ตามเมืองต่างๆ ประชาชนได้มาชุมนุมพร้อมกันที่เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">แล้วเยชูอาบุตรโยซาดักพร้อมกับพี่น้องปุโรหิตด้วยกัน และเศรุบบาเบล บุตรเชอัลทิเอลพร้อมกับญาติของเขา ได้เริ่มงานสร้างแท่นบูชาของพระเจ้าแห่งอิสราเอล เพื่อถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวบนนั้น ตามที่บันทึกไว้ในธรรมบัญญัติของโมเสสคนของพระเจ้า</verse>
				<verse number="3">พวกเขาได้ตั้งแท่นบูชาไว้บนฐานของมันเพราะเขากลัวชนชาติทั้งหลายในแผ่นดินเหล่านั้นและเขาถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวบนแท่นนั้นแด่พระยาห์เวห์ เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวเวลาเช้าและเวลาเย็น</verse>
				<verse number="4">และเขาถือเทศกาลอยู่เพิง ตามที่บันทึกไว้ และถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวประจำวันตามจำนวนที่กฎหมายกำหนดให้ทำในแต่ละวัน</verse>
				<verse number="5">ต่อมาก็ถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวเนืองนิตย์ ถวายเครื่องบูชาในวันขึ้นหนึ่งค่ำ และตามเทศกาลกำหนดทั้งหมดของพระยาห์เวห์ และถวายเครื่องบูชาตามใจสมัครของทุกคนแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">เขาเริ่มต้นถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวแด่พระยาห์เวห์ตั้งแต่วันแรกของเดือนที่เจ็ด แต่เขายังไม่ได้วางรากฐานพระวิหารของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">พวกเขาจึงให้เงินแก่ช่างสกัดหิน และช่างไม้ และมอบอาหารเครื่องดื่มและน้ำมันแก่คนไซดอนและคนไทระ เพื่อให้นำไม้สนสีดาร์มาจากเลบานอนไปถึงทะเล ถึงเมืองยัฟฟาตามที่พวกเขาได้รับอนุญาตมาจากไซรัส กษัตริย์แห่งเปอร์เซีย</verse>
				<verse number="8">ในปีที่สองซึ่งเขามาถึงพระนิเวศของพระเจ้าที่เยรูซาเล็ม ในเดือนที่สอง เศรุบบาเบล บุตรเชอัลทิเอลและเยชูอา บุตรโยซาดัก ได้ทำการตั้งต้นพร้อมพี่น้องของเขาที่เหลืออยู่ คือ พวกปุโรหิตและชนเลวีและคนทั้งปวง ซึ่งมาจากการเป็นเชลยยังเยรูซาเล็ม เขาได้เลือกตั้งคนเลวี ตั้งแต่อายุยี่สิบปีขึ้นไป เพื่อให้ดูแลการงานของพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">และเยชูอาได้ลุกขึ้น กับบุตรและพี่น้องของท่าน คือขัดมีเอล และบุตรของเขา คือพงศ์พันธุ์โฮดาวิยาห์ ร่วมกันควบคุมคนงานในพระนิเวศของพระเจ้า คือบุตรเฮนาดัด พร้อมกับบุตรและญาติของเขาผู้เป็นคนเลวี</verse>
				<verse number="10">และเมื่อช่างก่อสร้างได้วางรากของพระวิหารแห่งพระยาห์เวห์ พวกปุโรหิตก็แต่งเครื่องยศออกมาพร้อมกับแตรและคนเลวี พงศ์พันธุ์ของอาสาฟ พร้อมกับฉาบ ถวายสรรเสริญพระยาห์เวห์ตามพระราชกำหนดของดาวิด กษัตริย์แห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="11">และพวกเขาร้องเพลงตอบกัน สรรเสริญและขอบพระคุณแด่พระยาห์เวห์ว่า “เพราะพระองค์ประเสริฐ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์ต่ออิสราเอล” และประชาชนทั้งปวงก็โห่ร้องด้วยเสียงดังเมื่อเขาสรรเสริญพระยาห์เวห์ เพราะว่ารากฐานของพระนิเวศของพระยาห์เวห์วางเสร็จแล้ว</verse>
				<verse number="12">แต่พวกปุโรหิตและคนเลวีและหัวหน้าตระกูลหลายคน คือคนแก่ผู้ได้เห็นพระนิเวศหลังก่อน เมื่อเห็นรากฐานของพระนิเวศหลังนี้ได้วางแล้ว จึงร้องไห้ด้วยเสียงดัง แต่คนเป็นอันมากได้โห่ร้องด้วยความชื่นบาน</verse>
				<verse number="13">ประชาชนจึงแยกไม่ออกระหว่างเสียงโห่ร้องด้วยความชื่นบาน และเสียงประชาชนร้องไห้ เพราะประชาชนโห่ร้องเสียงดังมาก และเสียงนั้นก็ได้ยินไปไกล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เมื่อศัตรูของยูดาห์และเบนยามินได้ยินว่า พวกที่ถูกกวาดไปเป็นเชลย กำลังสร้างพระวิหารถวายแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="2">พวกเขาได้เข้ามาหาเศรุบบาเบลและหัวหน้าของตระกูล และพูดกับพวกเขาว่า “ให้เราสร้างด้วยกันกับท่าน เพราะว่าพวกเรานมัสการพระเจ้าของท่านอย่างท่านทั้งหลาย และเราได้ถวายสัตวบูชาแด่พระองค์ ตั้งแต่วันที่เอสารฮัดโดนกษัตริย์แห่งอัสซีเรียได้นำเรามาที่นี่”</verse>
				<verse number="3">แต่เศรุบบาเบล เยชูอา และคนอื่นๆ ที่เป็นหัวหน้าของตระกูลในอิสราเอล พูดกับเขาทั้งหลายว่า “พวกท่านไม่มีส่วนกับเราในการสร้างพระนิเวศถวายแด่พระเจ้าของเรา แต่พวกเราเท่านั้นจะสร้างถวายแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล ตามที่กษัตริย์ไซรัส กษัตริย์แห่งเปอร์เซียทรงบัญชาไว้แก่เรา”</verse>
				<verse number="4">แล้วประชาชนแห่งแผ่นดินนั้นได้ทำให้ประชาชนยูดาห์ท้อถอย และทำให้พวกเขากลัวที่จะสร้าง</verse>
				<verse number="5">และได้จ้างที่ปรึกษาไว้ขัดขวางเขาไม่ให้บรรลุจุดประสงค์ของเขา ตลอดรัชกาลของไซรัสกษัตริย์แห่งเปอร์เซีย แม้ถึงรัชกาลของดาริอัส กษัตริย์แห่งเปอร์เซีย</verse>
				<verse number="6">และในรัชกาลอาหสุเอรัส ต้นรัชกาลของพระองค์ พวกเขาได้เขียนฟ้องชาวยูดาห์ และเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="7">และในสมัยของอารทาเซอร์ซีส บิชลาม มิทเรดาท และทาเบเอล และผู้ร่วมงานคนอื่นๆ ของเขาได้เขียนไปทูลอารทาเซอร์ซีส กษัตริย์แห่งเปอร์เซีย จดหมายนั้นได้เขียนขึ้นเป็นภาษาอาราเมคและอธิบายด้วยภาษาอาราเมค</verse>
				<verse number="8">เรฮูมผู้บังคับบัญชา และชิมชัยอาลักษณ์ได้เขียนหนังสือปรักปรำเยรูซาเล็ม ถวายกษัตริย์อารทาเซอร์ซีสดังต่อไปนี้</verse>
				<verse number="9">แล้วเรฮูมผู้บังคับบัญชา ชิมชัยอาลักษณ์ กับผู้ร่วมงานคนอื่นๆ ของท่านคือพวกผู้พิพากษา พวกผู้ตรวจราชการ ข้าราชการ ชาวเปอร์เซีย คนเอเรก ชาวบาบิโลน ชาวสุสา คือคนเอลาม</verse>
				<verse number="10">และคนของประชาชาติอื่นๆ ผู้ซึ่งโอสนัปปาร์ เจ้านายผู้ใหญ่ได้ส่งมาให้อาศัยอยู่ในเมืองของสะมาเรีย และในส่วนอื่นๆ ของมณฑลทางฟากแม่น้ำข้างตะวันตก</verse>
				<verse number="11">และนี่เป็นสำเนาจดหมายที่พวกเขาส่งไปถึงพระองค์ “กราบทูลกษัตริย์อารทาเซอร์ซีส จากข้าราชการของพระองค์ คือคนของมณฑลฟากแม่น้ำข้างตะวันตก</verse>
				<verse number="12">ขอพระองค์ทรงทราบว่า พวกยิวซึ่งมาจากพระองค์มาหาข้าพระองค์นั้นได้ไปยังเยรูซาเล็ม พวกเขากำลังก่อสร้างเมืองที่มักกบฏและชั่วร้ายขึ้นใหม่ เขากำลังจะทำกำแพงเมืองเสร็จและซ่อมแซมรากฐาน</verse>
				<verse number="13">บัดนี้ขอกษัตริย์ทรงทราบว่า ถ้าเมืองนี้ถูกสร้างขึ้นใหม่และกำแพงเมืองเสร็จแล้ว เขาจะไม่ส่งบรรณาการ ค่าธรรมเนียม หรือภาษี และเงินรายได้ของหลวงก็จะขาดไป</verse>
				<verse number="14">เพราะข้าพระองค์ทั้งหลายกตัญญูและภักดีต่อราชบัลลังก์ จึงไม่สมควรที่ข้าพระองค์ทั้งหลายจะมองดูการเสื่อมเกียรติของกษัตริย์ ฉะนั้นข้าพระองค์ทั้งหลายจึงส่งมากราบทูลแก่กษัตริย์</verse>
				<verse number="15">เพื่อจะได้ทรงค้นดูในหนังสือบันทึกของบรรพบุรุษของพระองค์ พระองค์จะพบในหนังสือบันทึกว่า เมืองนี้เป็นเมืองมักกบฏ เป็นอันตรายต่อบรรดากษัตริย์และมณฑลทั้งหลายและได้มีการปลุกปั่นขึ้นจากสมัยก่อน ดังนั้นเมืองนี้จึงถูกทิ้งร้าง</verse>
				<verse number="16">ข้าพระองค์ทั้งหลายขอกราบทูลให้กษัตริย์ทรงทราบว่า ถ้าเมืองนี้ได้สร้างใหม่เสร็จและกำแพงเมืองก็สำเร็จแล้ว พระองค์จะไม่มีกรรมสิทธิ์ในมณฑลฟากแม่น้ำข้างตะวันตก”</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์ทรงส่งพระราชสารตอบไปว่า “ถึงเรฮูม ผู้บังคับบัญชาและชิมชัยอาลักษณ์ และผู้ร่วมงานคนอื่นๆ ของเขาที่อาศัยในสะมาเรีย และในส่วนอื่นของมณฑลทางฟากแม่น้ำข้างตะวันตก ขอคำนับมา</verse>
				<verse number="18">บัดนี้จดหมายที่ท่านส่งไปยังเราได้ให้อ่านและแปลต่อหน้าเรา</verse>
				<verse number="19">และเราได้ออกคำสั่ง และได้ค้นดูแล้ว พบว่าเมืองนี้ แต่ก่อนได้ลุกขึ้นต่อสู้กษัตริย์ และมีการกบฏและการปลุกปั่นเกิดขึ้นในเมืองนี้</verse>
				<verse number="20">เคยมีกษัตริย์ผู้ทรงอำนาจได้ครองเยรูซาเล็ม เป็นผู้ทรงปกครองมณฑลทั้งสิ้นฟากแม่น้ำข้างตะวันตกซึ่งเขาถวายบรรณาการ ค่าธรรมเนียม และภาษีให้</verse>
				<verse number="21">เพราะฉะนั้น ท่านทั้งหลายจงออกคำสั่งว่า ให้คนเหล่านี้หยุดและไม่ต้องสร้างเมืองนี้ใหม่ จนกว่าเราจะออกกฤษฎีกา</verse>
				<verse number="22">และระวังอย่าหย่อนในเรื่องนี้ ทำไมจะให้ความเสื่อมเสียเกิดขึ้นเป็นภยันตรายต่อกษัตริย์”</verse>
				<verse number="23">แล้วเมื่อได้อ่านสำเนาราชสารของกษัตริย์อารทาเซอร์ซีสต่อหน้าเรฮูมและชิมชัยอาลักษณ์ และผู้ร่วมงานคนอื่นๆ ของท่าน พวกเขาจึงรีบไปหายิวที่เยรูซาเล็ม และใช้กำลังและอำนาจทำให้เขาหยุด</verse>
				<verse number="24">งานพระนิเวศแห่งพระเจ้า ซึ่งอยู่ในเยรูซาเล็มจึงหยุดจนถึงปีที่สองแห่งรัชกาลดาริอัสกษัตริย์แห่งเปอร์เซีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ส่วนผู้เผยพระวจนะฮักกัย และเศคาริยาห์ บุตรอิดโด ได้เผยพระวจนะแก่พวกยิวผู้อยู่ในยูดาห์และเยรูซาเล็มในพระนามของพระเจ้าแห่งอิสราเอลผู้สถิตเหนือพวกเขา</verse>
				<verse number="2">แล้วเศรุบบาเบล บุตรเชอัลทิเอลและเยชูอาบุตรโยซาดัก ได้เริ่มต้นสร้างพระนิเวศแห่งพระเจ้าซึ่งอยู่ในเยรูซาเล็มขึ้นใหม่ และผู้เผยพระวจนะของพระเจ้าได้อยู่กับท่าน ช่วยเหลือท่าน</verse>
				<verse number="3">ในเวลาเดียวกันนั้นทัทเธนัย ผู้ว่าราชการมณฑลฟากแม่น้ำข้างตะวันตกและเชธาร์โบเซนัย และผู้ร่วมงานของเขาได้มาหาท่าน และพูดกับท่านดังนี้ว่า “ใครที่ให้กฤษฎีกาแก่ท่าน ให้สร้างพระนิเวศและโครงร่างนี้จนสำเร็จ”</verse>
				<verse number="4">เขาถามท่านอย่างนี้ด้วยว่า “ผู้ที่กำลังสร้างตึกนี้นั้นมีชื่อใครบ้าง? ”</verse>
				<verse number="5">แต่พระเนตรของพระเจ้าของเขาทั้งหลายอยู่เหนือพวกผู้ใหญ่ของพวกยิว และเขาก็ยับยั้งเขาทั้งหลายไม่ได้จนกว่าเรื่องนี้จะทราบถึงดาริอัส และมีคำตอบเป็นหนังสือเกี่ยวกับเรื่องนี้มา</verse>
				<verse number="6">สำเนาจดหมายซึ่งทัทเธนัยผู้ว่าราชการมณฑลฟากแม่น้ำข้างตะวันตก และเชธาร์โบเซนัย และผู้ร่วมงานของท่านซึ่งเป็นผู้ตรวจราชการอยู่ในมณฑลฟากแม่น้ำข้างตะวันตกส่งไปทูลกษัตริย์ดาริอัส</verse>
				<verse number="7">ท่านทั้งหลายได้ส่งหนังสือซึ่งมีข้อความต่อไปนี้ “กราบทูลกษัตริย์ดาริอัสขอทรงพระเจริญ</verse>
				<verse number="8">ขอพระองค์ทรงทราบว่าพวกข้าพระบาทไปยังมณฑลยูดาห์ ถึงพระนิเวศของพระเจ้ายิ่งใหญ่ ซึ่งกำลังสร้างขึ้นด้วยหิน และวางไม้ไว้บนผนัง งานนี้ได้ดำเนินไปอย่างขยันขันแข็ง และเจริญขึ้นในมือของเขา</verse>
				<verse number="9">แล้วพวกข้าพระบาทได้ถามพวกผู้ใหญ่เหล่านั้นว่า ‘ใครให้กฤษฎีกาแก่ท่านให้สร้างพระนิเวศและทำกำแพงนี้จนสำเร็จ’</verse>
				<verse number="10">พวกข้าพระบาทได้ถามชื่อของเขาด้วย เพื่อกราบทูลให้ฝ่าพระบาททรงทราบเพื่อข้าพระบาทจะได้เขียนชื่อบุคคลเหล่านั้น ที่เป็นหัวหน้าของเขาลงไว้</verse>
				<verse number="11">และนี่เป็นคำตอบของเขาแก่ข้าพระบาท ‘เราเป็นผู้รับใช้ของพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก และเรากำลังสร้างพระนิเวศซึ่งได้สร้างมาหลายปีแล้วขึ้นใหม่ ซึ่งกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ของอิสราเอลได้ทรงสร้างให้สำเร็จ</verse>
				<verse number="12">แต่เพราะว่าบรรพบุรุษของเราได้ทำให้พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์กริ้ว พระองค์ทรงมอบท่านเหล่านั้นไว้ในพระหัตถ์ของเนบูคัดเนสซาร์ กษัตริย์แห่งบาบิโลน คนเคลเดีย ผู้ทรงทำลายพระนิเวศนี้ และทรงกวาดเอาประชาชนไปยังบาบิโลน</verse>
				<verse number="13">อย่างไรก็ตามในปีแรกแห่งรัชกาลไซรัสกษัตริย์แห่งบาบิโลน พระองค์ทรงออกกฤษฎีกาให้สร้างพระนิเวศหลังนี้ของพระเจ้าขึ้นใหม่</verse>
				<verse number="14">และเครื่องใช้ทองคำและเงินของพระนิเวศของพระเจ้า ซึ่งเนบูคัดเนสซาร์ได้ทรงกวาดไปจากพระวิหารซึ่งอยู่ในเยรูซาเล็ม และทรงนำไปยังพระวิหารของบาบิโลนนั้น สิ่งเหล่านี้กษัตริย์ไซรัสทรงนำออกมาจากพระวิหารของบาบิโลน และทรงมอบไว้กับคนหนึ่งชื่อเชชบัสซาร์ ผู้ซึ่งพระองค์ได้ทรงตั้งให้เป็นผู้ว่าราชการเมือง</verse>
				<verse number="15">และพระองค์ตรัสกับท่านดังนี้ว่า “จงรับเครื่องใช้เหล่านี้ไปเก็บไว้ในพระวิหารซึ่งอยู่ในเยรูซาเล็ม และจงสร้างพระนิเวศของพระเจ้าขึ้นใหม่ในที่เดิมนั้น”</verse>
				<verse number="16">แล้วเชชบัสซาร์คนนี้ได้มาวางรากพระนิเวศของพระเจ้า ซึ่งอยู่ในเยรูซาเล็มและตั้งแต่เวลานั้นจนบัดนี้ก็กำลังสร้างอยู่และยังไม่สำเร็จ’</verse>
				<verse number="17">เพราะฉะนั้น ถ้ากษัตริย์ทรงเห็นดีก็ขอทรงให้ค้นดูในคลังราชทรัพย์ที่ในบาบิโลน เพื่อดูว่ากษัตริย์ไซรัส ทรงออกกฤษฎีกาให้สร้างพระนิเวศหลังนี้ของพระเจ้าขึ้นใหม่ในเยรูซาเล็มหรือไม่? และขอพระองค์รับสั่งแก่พวกข้าพระบาท ตามพระทัยของพระองค์ในเรื่องนี้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">แล้วกษัตริย์ดาริอัสทรงออกกฤษฎีกาและทรงให้ค้นดูในบาบิโลน ในหอเก็บหนังสือที่คลังราชทรัพย์</verse>
				<verse number="2">และในเอกบาทานาเมืองป้อมซึ่งอยู่ในมณฑลมีเดีย ได้พบหนังสือม้วนหนึ่งซึ่งมีข้อความเขียนอยู่ต่อไปนี้ “บันทึก</verse>
				<verse number="3">ในปีแรกแห่งรัชกาลกษัตริย์ไซรัส กษัตริย์ไซรัสทรงออกกฤษฎีกาว่า เรื่องพระนิเวศของพระเจ้าที่เยรูซาเล็ม ให้สร้างพระนิเวศนั้นขึ้นใหม่ คือที่ซึ่งเขานำเครื่องสัตวบูชามาถวาย ให้ลงรากมั่นคง ให้พระนิเวศสูง 27 เมตร และกว้าง 27 เมตร</verse>
				<verse number="4">ให้ก่อด้วยหินสามชั้นและไม้หนึ่งชั้น และให้เสียเงินค่าก่อสร้างจากพระคลังหลวง</verse>
				<verse number="5">และเครื่องใช้ทองคำและเงินของพระนิเวศแห่งพระเจ้า ซึ่งเนบูคัดเนสซาร์ทรงนำออกมาจากพระวิหารที่อยู่ในเยรูซาเล็มนำมาไว้ที่บาบิโลนนั้น ให้คืนเสียและให้นำกลับไปยังพระวิหารซึ่งอยู่ในเยรูซาเล็ม ไว้ตามที่ของสิ่งนั้นๆ ท่านจงเก็บไว้ในพระนิเวศแห่งพระเจ้า”</verse>
				<verse number="6">“เพราะฉะนั้นทัทเธนัยผู้ว่าราชการมณฑลฟากแม่น้ำข้างตะวันตก เชธาร์โบเซนัย และผู้ร่วมงานของท่านที่เป็นผู้ตรวจราชการซึ่งอยู่ในมณฑลฟากแม่น้ำข้างตะวันตก จงไปเสียให้ห่างเถิด</verse>
				<verse number="7">จงปล่อยให้งานสร้างพระนิเวศของพระเจ้าดำเนินไปเถิด ให้ผู้ว่าราชการของพวกยิว และพวกผู้ใหญ่ของพวกยิวสร้างพระนิเวศของพระเจ้านี้ในที่เดิมขึ้นใหม่</verse>
				<verse number="8">ยิ่งกว่านั้นอีก เราออกกฤษฎีกาเกี่ยวกับสิ่งที่พวกท่านพึงทำเพื่อพวกผู้ใหญ่ของพวกยิวในการสร้างพระนิเวศของพระเจ้า ให้ชำระเงินค่าก่อสร้างแก่คนเหล่านี้เต็มจำนวน เอาเงินจากราชทรัพย์ คือบรรณาการของมณฑลฟากแม่น้ำข้างตะวันตกเพื่องานจะไม่หยุดชะงัก</verse>
				<verse number="9">และสิ่งใดๆ ที่เขาต้องการเช่น วัวหนุ่ม แกะผู้ หรือแกะสำหรับเครื่องบูชาเผาทั้งตัวถวายพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ ทั้งข้าวสาลี เกลือ เหล้าองุ่นหรือน้ำมัน ตามที่พวกปุโรหิตในเยรูซาเล็มกำหนดไว้ ให้มอบแก่เขาเป็นวันๆ ไปอย่าได้ขาด</verse>
				<verse number="10">เพื่อเขาจะได้ถวายเครื่องสัตวบูชา อันเป็นที่พอพระทัยแก่พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ และให้อธิษฐานเพื่อชีวิตของกษัตริย์และโอรสของพระองค์</verse>
				<verse number="11">และเราออกกฤษฎีกาว่า ถ้าใครเปลี่ยนแปลงประกาศิตนี้ ก็ให้ดึงไม้ใหญ่อันหนึ่งออกเสียจากบ้านของเขาและให้เสียบเขาไว้บนไม้นั้น และให้บ้านของเขาเป็นกองขยะเพราะเรื่องนี้</verse>
				<verse number="12">และขอพระเจ้าผู้ทรงทำให้พระนามของพระองค์สถิตที่นั่น ทรงคว่ำกษัตริย์ทั้งหมดหรือประชาชาติใดๆ ที่ยื่นมือออกเปลี่ยนแปลงข้อนี้ คือเพื่อทำลายพระนิเวศของพระเจ้าซึ่งอยู่ในเยรูซาเล็ม ข้าพเจ้าดาริอัสออกกฤษฎีกานี้ ขอให้ทำกันด้วยความขยันขันแข็ง”</verse>
				<verse number="13">แล้วทัทเธนัยผู้ว่าราชการมณฑลฟากแม่น้ำข้างตะวันตก เชธาร์โบเซนัย และผู้ร่วมงานของท่านทั้งสองก็ได้ทำทุกอย่างด้วยความขยันขันแข็งตามพระดำรัสซึ่งกษัตริย์ดาริอัสได้ทรงบัญชามา</verse>
				<verse number="14">และพวกผู้ใหญ่ของพวกยิวก็ได้ทำการก่อสร้างให้ก้าวหน้าไป ตามการเผยพระวจนะของฮักกัย ผู้เผยพระวจนะ และเศคาริยาห์ บุตรอิดโด พวกเขาสร้างเสร็จตามพระบัญชาแห่งพระเจ้าของอิสราเอล และตามกฤษฎีกาของไซรัสและดาริอัสและอารทาเซอร์ซีสกษัตริย์แห่งเปอร์เซีย</verse>
				<verse number="15">และพระนิเวศนี้ได้สำเร็จในวันที่สามของเดือนอาดาร์ ในปีที่หกแห่งรัชกาลกษัตริย์ดาริอัส</verse>
				<verse number="16">และชนชาติอิสราเอล บรรดาปุโรหิตและคนเลวี และคนอื่นๆ ที่ถูกกวาดไปเป็นเชลยและได้กลับมา ได้ฉลองการมอบถวายพระนิเวศแห่งพระเจ้านี้ด้วยความชื่นบาน</verse>
				<verse number="17">ณ การถวายพระนิเวศแห่งพระเจ้านี้ เขาทั้งหลายได้ถวายวัวผู้ 100 ตัว แกะผู้ 200 ตัว ลูกแกะ 400 ตัว และส่วนเครื่องบูชาชดใช้บาปสำหรับอิสราเอลทั้งปวงนั้นมีแพะผู้ 12 ตัว ตามจำนวนเผ่าของอิสราเอล</verse>
				<verse number="18">และเขาตั้งปุโรหิตไว้ในกองของเขาทั้งหลาย และคนเลวีในเวรของเขา สำหรับการปรนนิบัติพระเจ้าที่เยรูซาเล็ม ตามที่บันทึกไว้ในหนังสือของโมเสส</verse>
				<verse number="19">ในวันที่สิบสี่ของเดือนที่หนึ่ง พวกที่ถูกกวาดไปเป็นเชลย และได้กลับมาได้ถือเทศกาลปัสกา</verse>
				<verse number="20">เพราะบรรดาปุโรหิตและคนเลวีได้ชำระตนด้วยกัน พวกเขาบริสุทธิ์หมดทุกคน เขาจึงฆ่าแกะปัสกาสำหรับผู้ถูกกวาดไปเป็นเชลยซึ่งกลับมาทั้งหมด สำหรับพวกพี่น้องที่เป็นปุโรหิต และสำหรับตัวพวกเขาเอง</verse>
				<verse number="21">ประชาชนอิสราเอลผู้ได้กลับมาจากการถูกกวาดไปเป็นเชลยและทุกคนที่สมทบกับพวกเขา และแยกตัวออกจากการมลทินของบรรดาประชาชาติแห่งแผ่นดินนั้น เพื่อจะนมัสการพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลก็ได้รับประทาน</verse>
				<verse number="22">และพวกเขาได้ถือเทศกาลกินขนมปังไร้เชื้อเจ็ดวันด้วยความชื่นบาน เพราะว่าพระยาห์เวห์ได้ทรงทำให้เขาชื่นบาน และทรงหันพระทัยของกษัตริย์อัสซีเรียมาหาเขา เพื่อเสริมกำลังเขาในการสร้างพระนิเวศของพระเจ้า พระเจ้าแห่งอิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ต่อมาในรัชกาลของอารทาเซอร์ซีส กษัตริย์แห่งเปอร์เซีย เอสราบุตรเสไรยาห์ ผู้เป็นบุตรอาซาริยาห์ ผู้เป็นบุตรฮิลคียาห์</verse>
				<verse number="2">ผู้เป็นบุตรชัลลูม ผู้เป็นบุตรศาโดก ผู้เป็นบุตรอาหิทูบ</verse>
				<verse number="3">ผู้เป็นบุตรอามาริยาห์ ผู้เป็นบุตรอาซาริยาห์ ผู้เป็นบุตรเมราโยท</verse>
				<verse number="4">ผู้เป็นบุตรเศ-ราหิยาห์ ผู้เป็นบุตรอุสซี ผู้เป็นบุตรบุคคี</verse>
				<verse number="5">ผู้เป็นบุตรอาบีชูวา ผู้เป็นบุตรฟีเนหัส ผู้เป็นบุตรเอเลอาซาร์ ผู้เป็นบุตรอาโรนมหาปุโรหิต</verse>
				<verse number="6">เอสราคนนี้ได้ขึ้นไปจากบาบิโลน ท่านเป็นธรรมาจารย์ชำนาญในเรื่องธรรมบัญญัติของโมเสส ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลประทานให้ และกษัตริย์ประทานทุกอย่างที่ท่านทูลขอ เพราะว่าพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านอยู่กับท่าน</verse>
				<verse number="7">มีบางคนในคนอิสราเอลและในบรรดาปุโรหิต บรรดาคนเลวี บรรดานักร้องและคนเฝ้าประตู และบ่าวไพร่ประจำพระวิหาร ได้ขึ้นไปด้วย ถึงเยรูซาเล็มในปีที่เจ็ดแห่งรัชกาลกษัตริย์อารทาเซอร์ซีส</verse>
				<verse number="8">และท่านมาถึงเยรูซาเล็มในเดือนที่ห้า ซึ่งเป็นปีที่เจ็ดของกษัตริย์</verse>
				<verse number="9">เพราะในวันที่หนึ่งของเดือนที่หนึ่งท่านได้เริ่มขึ้นไปจากบาบิโลน และในวันที่หนึ่งของเดือนที่ห้าท่านมายังเยรูซาเล็ม เพราะว่าพระหัตถ์ประเสริฐของพระเจ้าของท่านอยู่กับท่าน</verse>
				<verse number="10">เพราะเอสราได้ตั้งใจของท่านที่จะศึกษาธรรมบัญญัติของพระยาห์เวห์ และทำตามและสอนกฎเกณฑ์และกฎหมายของพระองค์ในอิสราเอล</verse>
				<verse number="11">ต่อไปนี้เป็นสำเนาจดหมาย ซึ่งกษัตริย์อารทาเซอร์ซีสประทานแก่เอสราปุโรหิต ผู้เป็นธรรมาจารย์ ผู้เรียนรู้ในเรื่องราวของพระบัญญัติของพระยาห์เวห์และกฎเกณฑ์ของพระองค์เพื่ออิสราเอลว่า</verse>
				<verse number="12">“อารทาเซอร์ซีสกษัตริย์เหนือกษัตริย์ทั้งหลาย ถึงเอสราปุโรหิต ธรรมาจารย์ของธรรมบัญญัติแห่งพระเจ้าของฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="13">บัดนี้ เราออกกฤษฎีกาว่า ประชาชนอิสราเอลคนหนึ่งคนใดหรือปุโรหิตของพวกเขา หรือคนเลวีในราชอาณาจักรของเรา ผู้ซึ่งสมัครใจไปยังเยรูซาเล็มก็ให้ไปกับเจ้าได้</verse>
				<verse number="14">เพราะกษัตริย์และที่ปรึกษาทั้งเจ็ดคนได้ใช้เจ้าไป ให้ถามถึงยูดาห์และเยรูซาเล็ม ตามพระธรรมของพระเจ้าของเจ้าซึ่งอยู่ในมือเจ้านั้น</verse>
				<verse number="15">และให้นำเงินและทองคำซึ่งกษัตริย์และที่ปรึกษาของพระองค์สมัครใจถวายแด่พระเจ้าแห่งอิสราเอล ผู้ประทับในเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="16">พร้อมทั้งเงินและทองคำทั้งสิ้นซึ่งเจ้าจะหาได้ทั่วไปในมณฑลของบาบิโลนพร้อมกับของถวายด้วยใจสมัครของประชาชนและปุโรหิตที่สมัครใจถวายแด่พระนิเวศของพระเจ้าของเขา ซึ่งอยู่ในเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="17">แล้วด้วยเงินนี้เจ้าจงขยันขันแข็งซื้อวัวผู้ แกะผู้ และลูกแกะ กับธัญบูชาคู่กันและเครื่องดื่มบูชาคู่กัน และเจ้าจงถวายสิ่งเหล่านี้บนแท่นบูชาของพระนิเวศแห่งพระเจ้าของเจ้าซึ่งอยู่ในเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="18">ส่วนเงินและทองคำที่เหลืออยู่นั้นเจ้าและพี่น้องของเจ้าเห็นดีที่จะทำอย่างไรก็จงทำเถิด ตามพระประสงค์ของพระเจ้าของเจ้า</verse>
				<verse number="19">และเครื่องใช้ซึ่งได้มอบให้เจ้าสำหรับการปรนนิบัติในพระนิเวศของพระเจ้าของเจ้า เจ้าจงมอบถวายไว้ต่อพระพักตร์พระเจ้าแห่งเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="20">และสิ่งใดๆ ซึ่งยังต้องการสำหรับพระนิเวศของพระเจ้าของเจ้า ซึ่งเจ้าจะต้องจัดหานั้น เจ้าจงจัดหาให้จากพระคลังของกษัตริย์</verse>
				<verse number="21">“และเรา คือ กษัตริย์อารทาเซอร์ซีส ได้ออกกฤษฎีกาไปยังนายคลังในมณฑลฟากแม่น้ำข้างตะวันตกว่า สิ่งใดๆ ที่เอสราปุโรหิตธรรมาจารย์ของธรรมบัญญัติแห่งพระเจ้าของฟ้าสวรรค์ต้องการจากท่าน จงดำเนินการให้เขาด้วยความขยันขันแข็ง</verse>
				<verse number="22">ถึงเงินหนัก 3,400 กิโลกรัม และข้าวสาลีถึง 10,000 กิโลกรัม เหล้าองุ่น 2,000 ลิตร น้ำมัน 2,000 ลิตร และเกลือไม่จำกัดจำนวน</verse>
				<verse number="23">สิ่งใดที่พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ทรงบัญชา ก็จงทำให้อย่างเต็มขนาดสำหรับพระนิเวศของพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ เกรงว่าพระพิโรธของพระองค์จะมีต่อดินแดนของกษัตริย์ และบรรดาโอรสของพระองค์</verse>
				<verse number="24">เราขอแจ้งแก่ท่านทั้งหลายด้วยว่า ไม่เป็นการถูกต้องตามกฎหมายที่จะเอาบรรณาการ ค่าธรรมเนียม หรือภาษีจากคนหนึ่งคนใดในบรรดาปุโรหิต คนเลวี นักร้อง คนเฝ้าประตู บ่าวไพร่ประจำพระวิหาร หรือผู้รับใช้อื่นๆ ของพระนิเวศของพระเจ้านี้</verse>
				<verse number="25">“ส่วนเจ้า เอสรา ตามพระสติปัญญาแห่งพระเจ้าของเจ้าที่เจ้ามีอยู่ จงแต่งตั้งพนักงานผู้ปกครอง และผู้พิพากษาที่จะพิพากษาประชาชนทั้งปวงในมณฑลฟากแม่น้ำข้างตะวันตก คือทุกคนที่รู้บรรดาธรรมบัญญัติของพระเจ้าของเจ้า และคนเหล่านั้นที่ไม่รู้ เจ้าทั้งหลายจะต้องสอน</verse>
				<verse number="26">ใครที่ไม่เชื่อฟังธรรมบัญญัติของพระเจ้าของเจ้า และกฎหมายของกษัตริย์ก็ให้พิพากษาลงโทษเขาอย่างเคร่งครัด จะเป็นโทษถึงตาย หรือถึงเนรเทศ หรือถึงริบทรัพย์ของเขา หรือถึงจำขังก็ได้”</verse>
				<verse number="27">สาธุการแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของเรา ผู้ดลพระทัยของกษัตริย์ให้เสริมความงามแก่พระนิเวศของพระยาห์เวห์ซึ่งอยู่ในเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="28">และโดยความรักมั่นคงของพระองค์ทรงบันดาลให้ข้าพเจ้ามีความชอบต่อพระพักตร์กษัตริย์ และที่ปรึกษาของพระองค์ และต่อหน้าพวกเจ้านายผู้ทรงอำนาจของกษัตริย์ และข้าพเจ้าก็มีใจกล้าขึ้น เพราะพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพเจ้าอยู่กับข้าพเจ้า และข้าพเจ้าได้รวบรวมบุคคลชั้นผู้นำจากอิสราเอลขึ้นไปกับข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ต่อไปนี้เป็นหัวหน้าตระกูลของเขาทั้งหลาย และนี่เป็นสำมะโนครัวเชื้อสายของคนเหล่านั้นที่ขึ้นไปกับข้าพเจ้าจากบาบิโลน ในรัชกาลกษัตริย์อารทาเซอร์ซีส คือ</verse>
				<verse number="2">จากพงศ์พันธุ์ฟีเนหัสมี เกอร์โชม จากพงศ์พันธุ์อิธามาร์ มี ดาเนียล จากพงศ์พันธุ์ดาวิด มี ฮัทธัช</verse>
				<verse number="3">จากพงศ์พันธุ์เชคานิยาห์ จากพงศ์พันธุ์ปาโรช มี เศคาริยาห์ พร้อมกับท่าน มีผู้ชายที่ขึ้นทะเบียนไว้ 150 คน</verse>
				<verse number="4">จากพงศ์พันธุ์ปาหัทโมอับมี เอลีโฮเอนัย บุตรเศ-ราหิยาห์ พร้อมกับท่าน มีผู้ชาย 200 คน</verse>
				<verse number="5">จากพงศ์พันธุ์ศัทธู มี เชคานิยาห์ บุตรยาฮาซีเอล พร้อมกับท่าน มีผู้ชาย 300 คน</verse>
				<verse number="6">จากพงศ์พันธุ์อาดีน มี เอเบด บุตรโยนาธาน พร้อมกับท่าน มีผู้ชาย 50 คน</verse>
				<verse number="7">จากพงศ์พันธุ์เอลาม มี เยชายาห์ บุตรอาธาลิยาห์ พร้อมกับท่าน มีผู้ชาย 70 คน</verse>
				<verse number="8">จากพงศ์พันธุ์เชฟาทิยาห์ มี เศบาดิยาห์ บุตรมีคาเอล พร้อมกับท่าน มีผู้ชาย 80 คน</verse>
				<verse number="9">จากพงศ์พันธุ์โยอาบ มี โอบาดีห์บุตรเยฮีเอล พร้อมกับท่าน มีผู้ชาย 218 คน</verse>
				<verse number="10">จากพงศ์พันธุ์บานี มี เชโลมิทบุตรโยสิฟียาห์ พร้อมกับท่าน มีผู้ชาย 160 คน</verse>
				<verse number="11">จากพงศ์พันธุ์เบบัย มี เศคาริยาห์บุตรเบบัย พร้อมกับท่าน มีผู้ชาย 28 คน</verse>
				<verse number="12">จากพงศ์พันธุ์อัสกาด มี โยฮานัน บุตรฮักคาทาน พร้อมกับท่าน มีผู้ชาย 110 คน</verse>
				<verse number="13">จากพงศ์พันธุ์อาโดนีคัม มีผู้มาทีหลัง นี่เป็นชื่อของเขาคือ เอลีเฟเลท เยอูเอล และเชไมยาห์ พร้อมกับพวกเขา มีผู้ชาย 60 คน</verse>
				<verse number="14">จากพงศ์พันธุ์บิกวัย มี อุธัย และ ศัคเคอร์ พร้อมกับเขาทั้งสอง มีผู้ชาย 70 คน</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้าได้รวบรวมเขาทั้งหลายเข้ามายังแม่น้ำที่ไหลสู่อาหะวา เราตั้งค่ายอยู่ที่นั่นสามวัน เมื่อข้าพเจ้าสำรวจดูประชาชน และปุโรหิต ข้าพเจ้าไม่พบพงศ์พันธุ์ของเลวีที่นั่นเลย</verse>
				<verse number="16">แล้วข้าพเจ้าจึงให้ไปเรียกเอลีเอเซอร์ อารีเอล เชไมยาห์ เอลนาธัน ยารีบ เอลนาธัน นาธัน เศคาริยาห์ และเมชุลลาม บุคคลชั้นหัวหน้า และให้หา โยยาริบ และเอลนาธัน ผู้เป็นคนมีความรอบรู้</verse>
				<verse number="17">และส่งพวกเขาไปยังอิดโด หัวหน้าในสถานที่ที่ชื่อคาสิเฟีย คือให้บอกอิดโดและพี่น้องของเขาผู้เป็นบ่าวไพร่ประจำพระวิหารว่า ขอส่งผู้ปรนนิบัติสำหรับพระนิเวศของพระเจ้าของเรามายังเรา</verse>
				<verse number="18">และโดยพระหัตถ์อันทรงพระคุณของพระเจ้าของเราอยู่กับเรา พวกเขาได้นำคนที่มีความสุขุมมาให้เรา เป็นพงศ์พันธุ์ของมาห์ลีบุตรเลวี ผู้เป็นบุตรอิสราเอล คือเชเรบิยาห์ กับลูกชายและญาติพี่น้อง รวมสิบแปดคน</verse>
				<verse number="19">ทั้งฮาชาบิยาห์และเยชายาห์ พงศ์พันธุ์ของเมรารีกับญาติพี่น้องและบุตรของเขารวมยี่สิบคน</verse>
				<verse number="20">และบ่าวไพร่ประจำพระวิหาร ซึ่งดาวิดและข้าราชการของพระองค์ได้จัดตั้งขึ้นไว้ เพื่อปรนนิบัติคนเลวี มี 220 คน บุคคลเหล่านี้ทั้งสิ้นมีชื่อระบุไว้</verse>
				<verse number="21">แล้วข้าพเจ้าก็ประกาศให้ถืออดอาหารที่นั่น คือที่แม่น้ำอาหะวา เพื่อเราทั้งหลายจะได้ถ่อมตัวลงต่อพระเจ้าของเรา เพื่อจะทูลขอหนทางที่ถูกต้องจากพระองค์สำหรับเรา ลูกหลานของเรา และข้าวของของเรา</verse>
				<verse number="22">เพราะข้าพเจ้าละอายที่จะทูลขอกองทหารและพลม้าจากกษัตริย์เพื่อช่วยเราสู้ศัตรูตามทางของเรา ในเมื่อเราได้กราบทูลกษัตริย์แล้วว่า “พระหัตถ์ของพระเจ้าของเราอยู่กับบรรดาผู้ที่แสวงพระองค์ให้เกิดผลดี แต่ฤทธานุภาพและพระพิโรธของพระองค์ต่อสู้คนเหล่านั้นที่ละทิ้งพระองค์”</verse>
				<verse number="23">เราจึงอดอาหารและวิงวอนพระเจ้าของเราเพื่อเรื่องนี้ และพระองค์ทรงฟังเสียงร้องทูลของเรา</verse>
				<verse number="24">และข้าพเจ้าได้เลือกสิบสองคน จากปุโรหิตชั้นผู้นำ คือ เชเรบิยาห์ ฮาชาบิยาห์ และญาติของเขาพร้อมกับเขาอีกสิบคน</verse>
				<verse number="25">และข้าพเจ้าได้ชั่งเงินและทองคำและเครื่องใช้กับเครื่องถวาย สำหรับพระนิเวศของเรามอบให้เขาทั้งหลายซึ่งกษัตริย์และที่ปรึกษา และเจ้านายของพระองค์ และคนอิสราเอลทั้งปวงที่นั่นได้ถวายไว้</verse>
				<verse number="26">ข้าพเจ้าได้ชั่งใส่มือของเขาเป็นเงิน 22 ตัน และเครื่องใช้ที่ทำด้วยเงิน 100 ใบ หนัก 70 กิโลกรัม และทองคำ 3,400 กิโลกรัม</verse>
				<verse number="27">ชามทองคำ 20 ใบ หนัก 8.4 กิโลกรัม และเครื่องใช้ทองสัมฤทธิ์เนื้อละเอียดสุกใส 2 ชิ้น มีค่าเทียบเท่าชามทองคำ</verse>
				<verse number="28">และข้าพเจ้าบอกเขาว่า “ท่านทั้งหลายบริสุทธิ์ต่อพระยาห์เวห์ และเครื่องใช้ก็บริสุทธิ์ และเงินกับทองคำเป็นของถวายด้วยความสมัครใจแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="29">จงเฝ้าและรักษาไว้จนกว่าท่านชั่งสิ่งเหล่านั้นต่อหน้าปุโรหิตชั้นผู้นำและคนเลวี และหัวหน้าตระกูลอิสราเอลในเยรูซาเล็มภายในห้องพระนิเวศของพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="30">บรรดาปุโรหิตและคนเลวีจึงรับเงินและทองคำที่ได้ชั่ง และเครื่องใช้ เพื่อนำไปยังเยรูซาเล็ม ยังพระนิเวศของพระเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="31">และเราก็ออกจากแม่น้ำอาหะวาในวันที่สิบสอง ของเดือนแรก เพื่อไปยังเยรูซาเล็ม และพระหัตถ์ของพระเจ้าของเราอยู่กับเรา และพระองค์ทรงช่วยกู้เราให้พ้นจากมือของศัตรูและจากพวกซุ่มคอยอยู่ตามทาง</verse>
				<verse number="32">เรามาถึงเยรูซาเล็มและพักอยู่ที่นั่นสามวัน</verse>
				<verse number="33">ในวันที่สี่ ภายในพระนิเวศของพระเจ้าของเรา ก็ชั่งทองคำ และเครื่องใช้ใส่มือของเมเรโมทปุโรหิต บุตรอุรียาห์ และคนที่อยู่กับเขา คือเอเลอาซาร์บุตรฟีเนหัสและคนที่อยู่กับเขาทั้งหลายคือ โยซาบาด บุตรเยชูอา และโนอัดยาห์บุตรบินนุย คนเลวี</verse>
				<verse number="34">พวกเขาชั่งและนับทั้งหมดและบันทึกน้ำหนักของทุกสิ่งไว้</verse>
				<verse number="35">ในวันนั้นบรรดาผู้ที่ถูกกวาดไปเป็นเชลย ซึ่งมาจากการเป็นเชลย ได้ถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวแด่พระเจ้าแห่งอิสราเอล มีวัวผู้ 12 ตัว สำหรับพวกอิสราเอลทั้งปวง แกะผู้ 96 ตัว ลูกแกะ 77 ตัว ทั้งสิ้นนี้เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวถวายพระยาห์เวห์ และแพะผู้อีก 12 ตัว เป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="36">เขาทั้งหลายได้มอบพระราชกฤษฎีกาแก่พวกข้าหลวงของกษัตริย์ และแก่พวกผู้ว่าราชการมณฑลฟากตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส และท่านเหล่านี้ได้ช่วยเหลือประชาชนและพระนิเวศของพระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ภายหลังเหตุการณ์เหล่านี้ พวกหัวหน้าก็เข้ามาหาข้าพเจ้า กล่าวว่า “ชนชาติอิสราเอลและบรรดาปุโรหิตกับคนเลวี ไม่ได้แยกตนออกจากชนชาติทั้งหลายของแผ่นดินเหล่านั้น กับการน่าเกลียดน่าชังของเขา คือจากคนคานาอัน คนฮิตไทต์ คนเปริสซี คนเยบุส คนอัมโมน คนโมอับ คนอียิปต์ และคนอาโมไรต์</verse>
				<verse number="2">เพราะพวกเขารับบุตรหญิงของชนเหล่านี้เป็นภรรยาของเขาเอง และของบุตรชายของเขา ดังนั้นเชื้อสายบริสุทธิ์ได้ปะปนกับชนชาติทั้งหลายของแผ่นดินเหล่านั้น และพวกหัวหน้าและผู้ครองเมืองเป็นแม่แบบในความผิดนี้ ”</verse>
				<verse number="3">เมื่อข้าพเจ้าได้ยินอย่างนี้ ข้าพเจ้าก็ฉีกเสื้อทั้งเสื้อคลุมของข้าพเจ้า และทึ้งผมออกจากศีรษะและทึ้งหนวดเคราของข้าพเจ้า และนั่งลงตะลึงอยู่</verse>
				<verse number="4">แล้วบรรดาคนที่สั่นสะท้านเพราะพระวจนะของพระเจ้าแห่งอิสราเอล เนื่องจากความผิดของพวกเชลยที่ได้กลับมา ได้มาประชุมต่อหน้าข้าพเจ้าขณะที่ข้าพเจ้านั่งตะลึงอยู่จนถึงเวลาถวายเครื่องบูชาตอนเย็น</verse>
				<verse number="5">ณ การถวายเครื่องบูชาตอนเย็นนั้น ข้าพเจ้าได้ลุกขึ้นจากการอดอาหาร ด้วยเสื้อ และเสื้อคลุมของข้าพเจ้าที่ฉีกขาด และข้าพเจ้าก็คุกเข่าลงและชูมือขึ้นต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">และข้าพเจ้าทูลว่า “ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ข้าพระองค์อับอายอดสูที่จะเงยหน้าหาพระองค์พระเจ้าของข้าพระองค์ เพราะว่าความบาปชั่วของพวกข้าพระองค์ทวีขึ้นพ้นศีรษะของข้าพระองค์ และความผิดของข้าพระองค์ก็สูงขึ้นไปถึงฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="7">พวกข้าพระองค์มีความผิดยิ่งใหญ่ตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษของข้าพระองค์ จนถึงทุกวันนี้ และเพราะความบาปชั่วของข้าพระองค์ พวกข้าพระองค์ ทั้งบรรดากษัตริย์ของข้าพระองค์และพวกปุโรหิตของข้าพระองค์ได้ถูกมอบไว้ในมือของบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินเหล่านั้น ให้แก่ดาบ แก่การเป็นเชลย แก่การปล้น และแก่การอดสูอย่างที่สุด อย่างทุกวันนี้</verse>
				<verse number="8">แต่บัดนี้พระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลายทรงสำแดงพระกรุณา ชั่วครู่หนึ่งสั้นๆ และได้ประทานให้พวกข้าพระองค์มีคนที่เหลืออยู่และมีที่ยึดมั่นในสถานบริสุทธิ์ของพระองค์ เพื่อพระเจ้าของข้าพระองค์จะได้ทรงให้ตาของข้าพระองค์กระจ่างขึ้น และประทานการฟื้นใจแก่ข้าพระองค์ขึ้นบ้าง จากการเป็นทาสของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="9">เพราะว่าพวกข้าพระองค์เป็นทาส แต่พระเจ้าของข้าพระองค์ไม่ได้ทรงละทิ้งข้าพระองค์ไว้ในความเป็นทาส แต่โดยความรักมั่นคงของพระองค์ ทรงบันดาลให้ข้าพระองค์มีความชอบต่อพระพักตร์บรรดากษัตริย์แห่งเปอร์เซีย เพื่อประทานการฟื้นใจแก่ข้าพระองค์ เพื่อจะตั้งพระนิเวศของพระเจ้าของข้าพระองค์ขึ้นไว้ เพื่อจะซ่อมที่ปรักหักพังและเพื่อจะประทานกำแพงแก่พวกข้าพระองค์ในยูดาห์ และในเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="10">“และบัดนี้ ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลาย ต่อจากนี้ข้าพระองค์จะทูลอะไรอีก เพราะพวกข้าพระองค์ได้ละทิ้งพระบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="11">ซึ่งพระองค์ได้ทรงบัญชาไว้ โดยผู้เผยพระวจนะผู้รับใช้ของพระองค์ว่า ‘แผ่นดินซึ่งพวกเจ้ากำลังเข้าไปครอบครองนั้นเป็นแผ่นดินมลทิน เนื่องด้วยความมลทินของชนชาติต่างๆ แห่งแผ่นดินเหล่านั้น ด้วยการน่าเกลียดน่าชังของพวกเขา ซึ่งพวกเขาทำให้เต็มไปหมดตั้งแต่ปลายข้างนี้ถึงปลายข้างโน้น ด้วยความมลทินของพวกเขา</verse>
				<verse number="12">เพราะฉะนั้น อย่ามอบบุตรหญิงของเจ้าแก่บุตรชายของพวกเขา หรืออย่ารับบุตรหญิงของเขาให้บุตรชายของเจ้า หรืออย่าเสริมสวัสดิภาพและความเจริญมั่งคั่งของเขาทั้งหลายเป็นนิตย์ เพื่อพวกเจ้าจะแข็งแรงและกินของดีๆ แห่งแผ่นดินนั้น และมอบแผ่นดินนั้นไว้เป็นมรดกแก่ลูกหลานของพวกเจ้าเป็นนิตย์’</verse>
				<verse number="13">และหลังจากทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกข้าพระองค์ เพราะการชั่วของข้าพระองค์ และเพราะความผิดยิ่งใหญ่ของข้าพระองค์ เนื่องจากพระองค์คือพระเจ้าของพวกข้าพระองค์ได้ทรงลงโทษข้าพระองค์ เพราะความบาปชั่วของข้าพระองค์น้อยกว่าที่พึงได้รับ และประทานคนที่เหลืออยู่แก่พวกข้าพระองค์อย่างนี้</verse>
				<verse number="14">สมควรที่พวกข้าพระองค์จะละเมิดพระบัญญัติของพระองค์อีก และเข้าแต่งงานกับชนชาติทั้งหลายผู้ประพฤติสิ่งน่าเกลียดน่าชังเหล่านี้หรือ? พระองค์จะไม่กริ้วต่อพวกข้าพระองค์ จนพระองค์ผลาญข้าพระองค์ทั้งหลายเสีย จนไม่มีคนที่เหลืออยู่และไม่มีใครรอดได้เลยหรือ?</verse>
				<verse number="15">ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลพระองค์ทรงชอบธรรม เพราะพวกข้าพระองค์เป็นคนที่เหลืออยู่ซึ่งรอดพ้นมาอย่างทุกวันนี้ นี่แน่ะ ข้าพระองค์ทั้งหลายอยู่ต่อพระพักตร์พระองค์ โดยมีความผิดของข้าพระองค์อยู่ ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีสักคนเดียวที่จะยืนต่อพระพักตร์พระองค์ได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ขณะเอสราอธิษฐานและสารภาพร้องไห้ทิ้งตัวลงต่อหน้าพระนิเวศของพระเจ้า มีชุมนุมชนหมู่ใหญ่มากทั้งชายหญิงและเด็ก จากอิสราเอลประชุมต่อหน้าท่าน เพราะประชาชนร้องไห้อย่างขมขื่น</verse>
				<verse number="2">และเชคานิยาห์บุตรเยฮีเอล พงศ์พันธุ์เอลามกล่าวกับเอสราว่า “พวกเราได้ทำผิดต่อพระเจ้าของเราไปแล้ว และได้แต่งงานกับหญิงต่างชาติจากชนชาติต่างๆ ของแผ่นดินนี้ แต่ถึงจะมีเรื่องอย่างนี้ ก็ยังมีความหวังในอิสราเอลอยู่</verse>
				<verse number="3">เพราะฉะนั้น ให้เราทำพันธสัญญากับพระเจ้าของเรา ที่จะทิ้งภรรยาเหล่านี้และลูกๆ ซึ่งเกิดมาจากพวกนางเสีย ตามคำปรึกษาของเจ้านายของข้าพเจ้า และของบรรดาผู้ยำเกรงพระบัญญัติของพระเจ้าของเรา และขอให้ทำตามกฎหมายเถิด</verse>
				<verse number="4">จงลุกขึ้น เพราะเป็นหน้าที่ของท่าน และพวกเราจะสนับสนุนท่าน ขอจงเข้มแข็งและทำไปเถิด”</verse>
				<verse number="5">แล้วเอสราได้ลุกขึ้นให้พวกหัวหน้าปุโรหิตและเลวีและอิสราเอลทั้งหมดทำสัตย์สาบานว่า เขาจะทำตามที่ได้พูดแล้ว พวกเขาจึงทำสัตย์สาบาน</verse>
				<verse number="6">แล้วเอสราก็ลุกขึ้นไปจากพระนิเวศของพระเจ้า เข้าไปในห้องของเยโฮฮานันบุตรเอลียาชีบ เมื่อมาถึงที่นั่นแล้วก็ไม่รับประทานขนมปังหรือดื่มน้ำ เพราะท่านโศกเศร้าด้วยเรื่องการละเมิดของพวกเชลยที่กลับมา</verse>
				<verse number="7">และพวกเขาก็ป่าวร้องทั่วยูดาห์และเยรูซาเล็ม แก่พวกเชลยที่ได้กลับมาทั้งสิ้นว่า ให้มาชุมนุมกันที่เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="8">และถ้าใครไม่มาภายในสามวัน ตามคำสั่งของพวกหัวหน้าและพวกผู้ใหญ่จะต้องริบทรัพย์สมบัติของเขาเสียทั้งสิ้น และเขาจะถูกตัดออกจากชุมนุมชนของพวกเชลย</verse>
				<verse number="9">และผู้ชายทุกคนของยูดาห์และเบนยามินได้ชุมนุมกันที่เยรูซาเล็มภายในสามวัน (ในเดือนที่เก้า ณ วันที่ยี่สิบของเดือนนั้น) และประชาชนทั้งปวงนั่งอยู่ที่ลานหน้าพระนิเวศของพระเจ้า ตัวสั่นสะท้านด้วยเรื่องนี้ และเพราะฝนตกหนัก</verse>
				<verse number="10">และเอสราปุโรหิตได้ลุกขึ้นพูดกับพวกเขาว่า “พวกท่านได้ละเมิดและได้แต่งงานกับหญิงต่างชาติ จึงได้ทวีความผิดของอิสราเอล</verse>
				<verse number="11">เหตุฉะนั้น จงสารภาพต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของท่าน และทำตามชอบพระทัยของพระองค์ จงแยกตัวท่านออกเสียจากชนชาติต่างๆ แห่งแผ่นดินและจากภรรยาต่างชาติ”</verse>
				<verse number="12">แล้วชุมนุมชนทั้งสิ้นได้ตอบด้วยเสียงดังว่า “ถูกแล้ว เราต้องทำตามที่ท่านพูด</verse>
				<verse number="13">แต่มีประชาชนมากและเป็นเวลาที่ฝนตกหนัก เราอยู่กลางแจ้งไม่ไหว และงานนี้ทำไม่ได้ภายในวันสองวันเพราะเราได้ละเมิดอย่างมากในเรื่องนี้</verse>
				<verse number="14">ขอให้เจ้าหน้าที่ของเราทำการแทนชุมนุมชนทั้งสิ้น และให้บรรดาคนในเมืองของเราที่มีภรรยาต่างชาติมาตามเวลากำหนด พร้อมกับพวกผู้ใหญ่และผู้วินิจฉัยของทุกเมือง จนกว่าพระพิโรธอันแรงกล้าของพระเจ้าของเรา ที่ทรงมีในเรื่องนี้หันไปจากพวกเรา”</verse>
				<verse number="15">โยนาธานบุตรอาสาเฮล และยาไซอาห์บุตรทิกวาห์เท่านั้นที่คัดค้านเรื่องนี้และเมชุลลามกับชับเบธัย ชนเลวีสนับสนุนเขาทั้งสอง</verse>
				<verse number="16">แล้วพวกที่ถูกกวาดไปเป็นเชลยซึ่งกลับมาก็ได้ทำตามนั้น เอสราปุโรหิตได้เลือกชายบางคนที่เป็นหัวหน้าของตระกูลตามสกุล แต่ละคนตามที่ระบุชื่อไว้ ในวันที่หนึ่งของเดือนที่สิบ เขานั่งประชุมกันพิจารณาเรื่องนี้</verse>
				<verse number="17">พอถึงวันที่หนึ่งของเดือนที่หนึ่ง พวกเขาก็เสร็จสิ้นเรื่องชายทุกคนที่ได้แต่งงานกับหญิงต่างชาติ</verse>
				<verse number="18">จากพงศ์พันธุ์ของปุโรหิตผู้ได้แต่งงานกับหญิงต่างชาติ จากพงศ์พันธุ์เยชูอาบุตรโยซาดัก และพี่น้องของท่านพบว่า มี มาอาเสยาห์ เอลีเอเซอร์ ยารีบและเกดาลิยาห์</verse>
				<verse number="19">เขาทั้งหลายปฏิญาณตนว่าเขาจะทิ้งภรรยาของเขาเสีย และเครื่องบูชาชดใช้บาปของเขา คือแกะผู้ตัวหนึ่งจากฝูงแพะแกะ เพื่อชำระความผิดของเขา</verse>
				<verse number="20">จากพงศ์พันธุ์อิมเมอร์ มี ฮานานีและเศบาดิยาห์</verse>
				<verse number="21">จากพงศ์พันธุ์ฮาริม มี มาอาเสยาห์ เอลียาห์ เชไมยาห์ เยฮีเอล และอุสซียาห์</verse>
				<verse number="22">จากพงศ์พันธุ์ปาชเฮอร์ มี เอลีโอนัย มาอาเสยาห์ อิชมาเอล เนธันเอล โยซาบาด และเอลาสาห์</verse>
				<verse number="23">จากพวกชนเลวี มี โยซาบาด ชิเมอี เคลายาห์ (คือเคลิทา) เปธาหิยาห์ ยูดาห์ และเอลีเอเซอร์</verse>
				<verse number="24">จากพวกนักร้อง มี เอลียาชีบ จากคนเฝ้าประตู มี ชัลลูม เทเลม และอุรี</verse>
				<verse number="25">และจากพวกอิสราเอล คือจากพงศ์พันธุ์ปาโรช มี รามียาห์ อิสซียาห์ มัลคียาห์ มิยามิน เอเลอาซาร์ มัลคีอาห์ และเบไนยาห์</verse>
				<verse number="26">จากพงศ์พันธุ์เอลามคือ มัทธานิยาห์ เศคาริยาห์ เยฮีเอล อับดี เยเรโมท เอลียาห์</verse>
				<verse number="27">จากพงศ์พันธุ์ศัทธู มี เอลีโอนัย เอลียาชีบ มัทธานิยาห์ เยเรโมท ศาบาด และอาซีซา</verse>
				<verse number="28">จากพงศ์พันธุ์เบบัย มี เยโฮฮานัน ฮานันยาห์ ศับบัย อัทลัย</verse>
				<verse number="29">จากพงศ์พันธุ์บานี มี เมชุลลาม มัลลูค อาดายาห์ ยาชูบ เชอัล และเยเรโมท</verse>
				<verse number="30">จากพงศ์พันธุ์ปาหัทโมอับ มี อัดนา เคลาล เบไนยาห์ มาอาเสยาห์ มัทธานิยาห์ เบซาเลล บินนุย และมนัสเสห์</verse>
				<verse number="31">จากพงศ์พันธุ์ฮาริม มี เอลีเอเซอร์ อิสชียาห์ มัลคียาห์ เชไมยาห์ ชิเมโอน</verse>
				<verse number="32">เบนยามิน มัลลูค เชมาริยาห์</verse>
				<verse number="33">จากพงศ์พันธุ์ฮาชูม มี มัทเธนัย มัทธัตตาห์ ศาบาด เอลีเฟเลท เยเรมัย มนัสเสห์ และชิเมอี</verse>
				<verse number="34">จากพงศ์พันธุ์บานี มี มาอาดัย อัมราม อูเอล</verse>
				<verse number="35">เบไนยาห์ เบดัยยาห์ เคลุฮี</verse>
				<verse number="36">วานิยาห์ เมเรโมท เอลียาชีบ</verse>
				<verse number="37">มัทธานิยาห์ มัทเธนัย ยาอาสุ</verse>
				<verse number="38">บานี จากพงศ์พันธุ์บินนุย ชิเมอี</verse>
				<verse number="39">เชเลมิยาห์ นาธัน อาดายาห์</verse>
				<verse number="40">มัคนาเดบัย ชาชัย ชารัย</verse>
				<verse number="41">อาซาเรล เชเลมิยาห์ เชมาริยาห์</verse>
				<verse number="42">ชัลลูม อามาริยาห์ และโยเซฟ</verse>
				<verse number="43">จากพงศ์พันธุ์เนโบ มี เยอีเอล มัททีธิยาห์ ศาบาด เศบินา ยาดดัย โยเอล และเบไนยาห์</verse>
				<verse number="44">บุคคลทั้งหมดเหล่านี้ได้แต่งงานกับหญิงต่างชาติ บางคนมีบุตรเกิดจากภรรยาเหล่านั้นด้วย</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="16">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">นี่คือถ้อยคำของเนหะมีย์ บุตรฮาคาลิยาห์ ต่อมาในเดือนคิสเลฟ ในปีที่ยี่สิบ ขณะที่ข้าพเจ้าอยู่ในสุสาเมืองป้อม</verse>
				<verse number="2">พี่น้องคนหนึ่งของข้าพเจ้าคือฮานานีมากับชายบางคนจากยูดาห์ ข้าพเจ้าได้ถามเรื่องพวกยิวที่เหลือรอดชีวิตจากการตกเป็นเชลย และถามเรื่องเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">พวกเขาตอบข้าพเจ้าว่า “ผู้ที่เหลือรอดชีวิตซึ่งอยู่ในมณฑลนั้น คือผู้ซึ่งรอดชีวิตจากการตกเป็นเชลย มีความลำบากและความอับอายมาก กำแพงเมืองเยรูซาเล็มก็ถูกทำลาย และบรรดาประตูเมืองก็ถูกไฟเผา”</verse>
				<verse number="4">เมื่อข้าพเจ้าได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ ข้าพเจ้าก็นั่งลงร้องไห้โศกเศร้าอยู่หลายวัน และได้อดอาหารและอธิษฐานเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้าทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ และน่ายำเกรง ผู้ทรงรักษาพันธสัญญาและความรักมั่นคงต่อผู้ที่รักพระองค์ และรักษาพระบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="6">ขอพระองค์เงี่ยพระกรรณฟัง และลืมพระเนตรดู เพื่อจะทรงฟังคำอธิษฐานของผู้รับใช้ของพระองค์ ซึ่ง ณ บัดนี้ข้าพระองค์อธิษฐานต่อพระองค์ทั้งกลางวันและกลางคืน เพื่อประชาชนอิสราเอลผู้รับใช้ของพระองค์ ข้าพระองค์สารภาพบาปของประชาชนอิสราเอล ซึ่งข้าพระองค์ทั้งหลายได้ทำบาปต่อพระองค์ ทั้งข้าพระองค์กับตระกูลของข้าพระองค์ได้ทำบาปแล้ว</verse>
				<verse number="7">ข้าพระองค์ทั้งหลายประพฤติเลวทรามมากต่อพระองค์ และไม่ได้รักษาพระบัญญัติ กฎเกณฑ์ และกฎหมายซึ่งพระองค์ทรงบัญชาโมเสสผู้รับใช้ของพระองค์ไว้</verse>
				<verse number="8">ขอพระองค์ทรงระลึกถึงพระวจนะ ซึ่งทรงบัญชาโมเสสผู้รับใช้ของพระองค์ว่า ‘ถ้าพวกเจ้าไม่ซื่อตรงต่อเรา เราจะกระจายพวกเจ้าไปในหมู่ชนชาติทั้งหลาย</verse>
				<verse number="9">ถ้าพวกเจ้ากลับมาหาเรา และรักษาบัญญัติของเรา และประพฤติตาม ถึงแม้ว่าพวกเจ้ากระจัดกระจายไปอยู่สุดปลายฟ้า เราจะรวบรวมพวกเจ้ามาจากที่นั่น และนำพวกเจ้ามายังสถานที่ซึ่งเราได้เลือกไว้ เพื่อทำให้นามของเราดำรงอยู่ที่นั่น’</verse>
				<verse number="10">พวกเขาเป็นผู้รับใช้และเป็นประชากรของพระองค์ ผู้ซึ่งพระองค์ได้ทรงไถ่ไว้ด้วยฤทธานุภาพยิ่งใหญ่ของพระองค์ และด้วยพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่องค์เจ้านาย โปรดเงี่ยพระกรรณฟังคำอธิษฐานของผู้รับใช้ของพระองค์ และคำอธิษฐานของบรรดาผู้รับใช้ของพระองค์ ผู้ปีติยินดีที่จะยำเกรงพระนามของพระองค์ ขอประทานความสำเร็จแก่ผู้รับใช้ของพระองค์ในวันนี้ และขอให้ได้รับความกรุณาจากพระราชา ” ขณะนั้น ข้าพเจ้าเป็นพนักงานเชิญถ้วยเสวยของพระราชา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ต่อมาในเดือนนิสาน ในปีที่ยี่สิบแห่งรัชกาลกษัตริย์อารทาเซอร์ซีส เมื่อเหล้าองุ่นอยู่ต่อพระพักตร์พระองค์ ข้าพเจ้าก็หยิบเหล้าองุ่นถวายพระราชา แต่ก่อนนี้ข้าพเจ้าไม่เคยโศกเศร้าต่อพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="2">และพระราชาตรัสกับข้าพเจ้าว่า “ทำไมหน้าเจ้าเศร้าโศก เจ้าก็ไม่ได้เจ็บป่วยไม่ใช่หรือ? นี่คงไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากเศร้าใจ” และข้าพเจ้าก็กลัวยิ่งนัก</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้าทูลพระราชาว่า “ขอพระราชาทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน ทำไมหน้าของข้าพระบาทจะไม่โศกเศร้าเล่า ในเมื่อเมืองอันเป็นสถานที่ฝังศพของบรรพบุรุษของข้าพระบาทร้างเปล่าอยู่ และบรรดาประตูเมืองก็ถูกไฟทำลายเสีย”</verse>
				<verse number="4">แล้วพระราชาตรัสกับข้าพเจ้าว่า “เจ้าต้องการอะไร? ” ข้าพเจ้าจึงอธิษฐานต่อพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="5">และข้าพเจ้าทูลพระราชาว่า “ถ้าพระราชาพอพระทัย และถ้าผู้รับใช้ของฝ่าพระบาทเป็นที่พอพระทัยเฉพาะพระพักตร์ฝ่าพระบาท ขอทรงส่งข้าพระบาทไปยังยูดาห์ ยังเมืองอันเป็นที่ฝังศพบรรพบุรุษของข้าพระบาท เพื่อข้าพระบาทจะสร้างขึ้นใหม่”</verse>
				<verse number="6">และพระราชาตรัสกับข้าพเจ้า (มีพระราชินีประทับข้างพระองค์) ว่า “เจ้าจะไปนานสักเท่าใด? เมื่อไรเจ้าจะกลับมา? ” จึงเป็นที่พอพระทัยพระราชาที่จะให้ข้าพเจ้าไป และข้าพเจ้าก็กำหนดเวลาทูลพระองค์ทรงทราบ</verse>
				<verse number="7">และข้าพเจ้าทูลพระราชาว่า “ถ้าพระราชาพอพระทัย ขอโปรดมีพระราชสารให้ข้าพระบาทนำไปถึงบรรดาผู้ว่าราชการมณฑลฟากตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส เพื่อพวกเขาจะอนุญาตให้ข้าพระบาทผ่านไป จนข้าพระบาทไปถึงยูดาห์</verse>
				<verse number="8">และพระราชสารถึงอาสาฟเจ้าพนักงานป่าไม้หลวง เพื่อเขาจะได้ให้ไม้แก่ข้าพระบาท สำหรับวงกบประตู ป้อมยามของพระนิเวศ และกำแพงเมือง และสำหรับบ้านที่ข้าพระบาทจะได้เข้าอาศัย” พระราชาประทานให้ตามที่ข้าพเจ้าทูลขอ เพราะพระหัตถ์อันทรงพระคุณของพระเจ้าของข้าพเจ้าอยู่กับข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="9">แล้วข้าพเจ้าไปหาบรรดาผู้ว่าราชการมณฑลฟากตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส และมอบพระราชสารของพระราชาแก่พวกเขา พระราชาได้ทรงจัดให้นายทหารและพลม้าไปกับข้าพเจ้าด้วย</verse>
				<verse number="10">แต่เมื่อสันบาลลัทชาวโฮโรนาอิมและโทบีอาห์ข้าราชการ คนอัมโมนทราบเรื่องนี้ เป็นเรื่องที่พวกเขาไม่พอใจอย่างยิ่งที่มีคนหนึ่งมาแสวงหาสวัสดิภาพให้พงศ์พันธุ์อิสราเอล</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้ามาถึงเยรูซาเล็มและพักอยู่ที่นั่นสามวัน</verse>
				<verse number="12">แล้วข้าพเจ้าลุกขึ้นในเวลากลางคืน คือข้าพเจ้ากับชายบางคนที่อยู่กับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าไม่ได้บอกให้ใครทราบเรื่องที่พระเจ้าของข้าพเจ้าทรงดลใจให้ข้าพเจ้าทำเพื่อเยรูซาเล็ม ข้าพเจ้าไม่ได้นำสัตว์อื่นไปกับข้าพเจ้านอกจากสัตว์ที่ข้าพเจ้าขี่อยู่</verse>
				<verse number="13">ในเวลากลางคืนข้าพเจ้าออกไปทางประตูหุบเขาถึงบ่อสุนัขจิ้งจอก และถึงประตูกองขยะ และข้าพเจ้าได้ตรวจดูกำแพงเยรูซาเล็มที่พัง และบรรดาประตูเมืองที่ถูกไฟทำลาย</verse>
				<verse number="14">แล้วข้าพเจ้าก็ผ่านต่อไปยังประตูน้ำพุถึงสระหลวง แต่ไม่มีที่ที่จะให้สัตว์ซึ่งข้าพเจ้าขี่อยู่ผ่านไปได้</verse>
				<verse number="15">แล้วข้าพเจ้าขึ้นไปในเวลากลางคืนทางหุบเขาและตรวจดูกำแพง แล้วย้อนกลับมาเข้าทางประตูหุบเขากลับไปที่เดิม</verse>
				<verse number="16">ส่วนพวกเจ้าหน้าที่ก็ไม่ทราบว่าข้าพเจ้าไปไหน หรือทำอะไร และข้าพเจ้าก็ยังไม่ได้บอกพวกยิว พวกปุโรหิต พวกขุนนาง พวกเจ้าหน้าที่ และคนอื่นๆ ที่จะทำงาน</verse>
				<verse number="17">ต่อมาข้าพเจ้าพูดกับพวกเขาว่า “พวกท่านได้เห็นแล้วว่า เราตกอยู่ในความลำบาก เยรูซาเล็มก็ปรักหักพังลง และบรรดาประตูเมืองก็ถูกไฟไหม้ มาเถิด ให้เราสร้างกำแพงเยรูซาเล็มขึ้น เพื่อเราจะไม่ต้องอับอายขายหน้าอีกต่อไป”</verse>
				<verse number="18">แล้วข้าพเจ้าบอกพวกเขาถึงการที่พระหัตถ์ของพระเจ้าอยู่กับข้าพเจ้าเพื่อให้เกิดผลดี ทั้งพระดำรัสซึ่งพระราชาตรัสกับข้าพเจ้า และพวกเขาพูดว่า “ให้เราลุกขึ้นสร้างเถิด” เขาก็ลงมือทำการดีนั้นอย่างขันแข็ง</verse>
				<verse number="19">แต่เมื่อสันบาลลัท คนโฮโรนาอิมและโทบีอาห์ข้าราชการ คนอัมโมน กับเกเชมชาวอาหรับทราบเรื่อง พวกเขาเยาะเย้ยและดูถูกเรา พูดว่า “พวกเจ้าทำอะไรกันนี่? พวกเจ้ากำลังกบฏต่อพระราชาหรือ?”</verse>
				<verse number="20">แล้วข้าพเจ้าตอบพวกเขาว่า “พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์จะทรงให้เราทำสำเร็จ และพวกเราผู้รับใช้ของพระองค์จะลุกขึ้นสร้าง แต่พวกท่านไม่มีส่วนหรือสิทธิหรืออนุสรณ์ใดในเยรูซาเล็ม”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">แล้วเอลียาชีบมหาปุโรหิตลุกขึ้นพร้อมกับพี่น้องของท่านซึ่งเป็นปุโรหิต พวกเขาได้สร้างประตูแกะ และได้ชำระให้บริสุทธิ์และได้ตั้งบานประตู พวกเขาได้ทำพิธีชำระกำแพงให้บริสุทธิ์ จนถึงหอคอยศตพล ไกลไปจนถึงหอคอยฮานันเอล</verse>
				<verse number="2">และถัดท่านไป คนเยรีโคเป็นผู้สร้าง และถัดพวกเขาไป ศักเกอร์บุตรอิมรีเป็นผู้สร้าง</verse>
				<verse number="3">และบุตรหลานของหัสเสนาอาห์ ได้สร้างประตูปลา เขาได้วางวงกบและได้ตั้งบานประตู ติดลูกสลักและดาลประตู</verse>
				<verse number="4">ถัดพวกเขาไป เมเรโมทบุตรอุรียาห์ผู้เป็นบุตรฮักโขสได้ซ่อมแซม และถัดพวกเขาไป เมชุลลามบุตรเบเรคิยาห์ผู้เป็นบุตรเมเชซาเบลได้ซ่อมแซม และถัดพวกเขาไป ศาโดกบุตรบาอานาได้ซ่อมแซม</verse>
				<verse number="5">และถัดพวกเขาไป ชาวเทโคอาได้ซ่อมแซม แต่พวกขุนนางของเขาไม่เต็มใจทำงานภายใต้ พวกนายงานของเขา</verse>
				<verse number="6">และโยยาดาบุตรปาเสอาห์ และเมชุลลามบุตรเบโสไดอาห์ได้ซ่อมแซมประตูเก่า พวกเขาวางวงกบและตั้งบานประตู ติดลูกสลักและดาลประตู</verse>
				<verse number="7">และถัดพวกเขาไปคนที่ซ่อมแซมคือ เมลาติยาห์ชาวกิเบโอนและยาโดนชาวเมโรโนท คนเมืองกิเบโอนและเมืองมิสปาห์ ซึ่งอยู่ใต้การปกครองของเจ้าเมืองฟากตะวันตกของแม่น้ำยูเฟรติส</verse>
				<verse number="8">ถัดพวกเขาไปคือ อุสซีเอลบุตรฮารฮายาห์พวกช่างทองได้ซ่อมแซม ถัดเขาไปคือ ฮานันยาห์คนหนึ่งในพวกผู้ปรุงเครื่องหอมได้ซ่อมแซม พวกเขาบูรณะเยรูซาเล็มไกลไปจนถึงกำแพงกว้าง</verse>
				<verse number="9">ถัดพวกเขาไปคือ เรไฟยาห์บุตรเฮอร์ ผู้ปกครองแขวงครึ่งหนึ่งของเยรูซาเล็มได้ซ่อมแซม</verse>
				<verse number="10">ถัดพวกเขาไปคือ เยดายาห์บุตรฮารุมัฟได้ซ่อมแซมตรงข้ามกับบ้านของเขา และถัดเขาไปคือ ฮัทธัชบุตรฮาชับเนยาห์ได้ซ่อมแซม</verse>
				<verse number="11">มัลคิยาห์บุตรฮาริม และหัสชูบบุตรปาหัทโมอับได้ซ่อมแซมอีกส่วนหนึ่ง และหอคอยเตาอบ</verse>
				<verse number="12">ถัดเขาไปคือ ชัลลูมบุตรฮัลโลเหช ผู้ปกครองแขวงครึ่งหนึ่งของเยรูซาเล็มได้ซ่อมแซม ทั้งตัวเขาและพวกบุตรหญิงของเขา</verse>
				<verse number="13">ฮานูนและชาวเมืองศาโนอาห์ได้ซ่อมแซมประตูหุบเขา พวกเขาสร้างประตูขึ้นใหม่และตั้งบานประตู ติดลูกสลักและดาลประตู และซ่อมแซมกำแพงระยะ 440 เมตรไกลไปจนถึงประตูกองขยะ</verse>
				<verse number="14">มัลคิยาห์บุตรเรคาบ ผู้ปกครองแขวงเบธฮัคเคเรม ได้ซ่อมประตูกองขยะ เขาสร้าง และตั้งบานประตู ติดลูกสลักและดาลประตู</verse>
				<verse number="15">ชัลลูมบุตรคลโฮเซห์ ผู้ปกครองแขวงมิสปาห์ได้ซ่อมแซมประตูน้ำพุ เขาได้สร้างและมุงหลังคา และตั้งบานประตู ติดลูกสลักและดาลประตู เขาได้สร้างกำแพงสระเช-ลาห์ถึงพระราชอุทยานไกลไปจนถึงบันไดซึ่งทอดลงไปจากนครดาวิด</verse>
				<verse number="16">ถัดเขาไป เนหะมีย์บุตรอัสบูก ผู้ปกครองแขวงเบธซูร์ครึ่งหนึ่งได้ซ่อมแซมไปจนถึงที่ตรงข้ามกับอุโมงค์ฝังศพของดาวิด ถึงสระขุดและถึงค่ายทหาร</verse>
				<verse number="17">ถัดเขาไป คนเลวีได้ซ่อมแซม คือ เรฮูมบุตรบานี ถัดเขาไปคือ ฮาชาบิยาห์ ผู้ปกครองแขวงเคอีลาห์ครึ่งหนึ่งได้ซ่อมแซมส่วนของเขา</verse>
				<verse number="18">ถัดเขาไป พี่น้องของพวกเขาได้ซ่อมแซม คือบินนุย บุตรเฮนาดัด ผู้ปกครองแขวงเคอีลาห์ครึ่งหนึ่ง</verse>
				<verse number="19">ถัดเขาไปคือ เอเซอร์บุตรเยชูอา ผู้ปกครองเมืองมิสปาห์ได้ซ่อมแซมอีกส่วนหนึ่ง ตรงข้ามกับทางขึ้นไปยังคลังอาวุธตรงหัวมุมกำแพง</verse>
				<verse number="20">ถัดเขาไปคือ บารุคบุตรศับบัยได้ซ่อมแซมอย่างร้อนใจอีกส่วนหนึ่ง ตั้งแต่หัวมุมกำแพงจนถึงประตูบ้านของเอลียาชีบมหาปุโรหิต</verse>
				<verse number="21">ถัดเขาไปคือ เมเรโมทบุตรอุรียาห์ ผู้เป็นบุตรฮักโขส ได้ซ่อมแซมอีกส่วนหนึ่งตั้งแต่ประตูบ้านของเอลียาชีบถึงท้ายบ้านของเอลียาชีบ</verse>
				<verse number="22">ถัดเขาไปคือ บรรดาปุโรหิตผู้ที่อยู่รอบๆ ได้ซ่อมแซม</verse>
				<verse number="23">ถัดพวกเขาไปคือ เบนยามิน และหัสชูบได้ซ่อมแซมตรงข้ามกับบ้านของพวกเขา ถัดพวกเขาไปอาซาริยาห์บุตรมาอาเสยาห์ผู้เป็นบุตรอานานิยาห์ได้ซ่อมแซมข้างบ้านของเขาเอง</verse>
				<verse number="24">ถัดเขาไปคือ บินนุยบุตรเฮนาดัดได้ซ่อมแซมอีกส่วนหนึ่ง ตั้งแต่บ้านของอาซาริยาห์ถึงหัวมุมกำแพง</verse>
				<verse number="25">ปาลาลบุตรอุซัยได้ซ่อมแซมที่ตรงข้ามกับหัวมุม และหอคอยที่ยื่นจากพระราชวังชั้นบนที่ลานทหารรักษาพระองค์ ถัดเขาไปคือ เปดายาห์บุตรปาโรช</verse>
				<verse number="26">และบ่าวไพร่ประจำพระวิหารซึ่งอยู่ที่โอเฟล ได้ซ่อมแซมไปจนถึงที่ตรงข้ามกับประตูน้ำทางด้านตะวันออกและหอคอยที่ยื่นออกไป</verse>
				<verse number="27">ถัดเขาไป ชาวเทโคอา ได้ซ่อมแซมอีกส่วนหนึ่งตรงข้ามกับหอคอยใหญ่ที่ยื่นออกไปไกลไปจนถึงกำแพงของโอเฟล</verse>
				<verse number="28">บรรดาปุโรหิตได้ซ่อมแซมเหนือประตูม้าขึ้นไป ต่างก็ซ่อมที่ตรงข้ามกับบ้านของตน</verse>
				<verse number="29">ถัดพวกเขาไป ศาโดกบุตรอิมเมอร์ ได้ซ่อมแซมที่ตรงข้ามกับบ้านของเขา ถัดเขาไป เชไมยาห์ บุตรเชคานิยาห์คนเฝ้าประตูตะวันออกได้ซ่อมแซม</verse>
				<verse number="30">ถัดเขาไป ฮานันยาห์บุตรเชเลมิยาห์ และฮานูนบุตรคนที่หกของศาลาฟ ได้ซ่อมแซมอีกส่วนหนึ่ง ถัดเขาไปคือ เมชุลลามบุตรเบเรคิยาห์ได้ซ่อมแซมตรงข้ามกับห้องของเขา</verse>
				<verse number="31">ถัดเขาไป มัลคิยาห์ช่างทองคนหนึ่งได้ซ่อมแซมไกลไปจนถึงบ้านของบ่าวไพร่ประจำพระวิหารและของพ่อค้า ตรงข้ามกับประตูตรวจพลจนถึงห้องชั้นบนตรงหัวมุม</verse>
				<verse number="32">และระหว่างห้องชั้นบนตรงหัวมุมกับประตูแกะนั้น บรรดาช่างทองและพ่อค้าได้ซ่อมแซม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ต่อมาเมื่อสันบาลลัทได้ยินว่า เรากำลังก่อสร้างกำแพง เขาโกรธและเดือดดาลมาก และเขาเยาะเย้ยพวกยิว</verse>
				<verse number="2">และเขาพูดต่อหน้าพวกพ้อง ของเขาและต่อหน้ากองทัพของสะมาเรียว่า “พวกยิวที่อ่อนแอเหล่านี้ทำอะไรกัน? พวกเขาจะซ่อมแซมเพื่อตัวเองหรือ? เขาจะถวายสัตวบูชาหรือ? เขาจะทำงานให้เสร็จในวันเดียวหรือ? เขาจะกู้เอาหินที่ถูกเผาจากกองขยะมาใช้อีกหรือ?”</verse>
				<verse number="3">โทบีอาห์คนอัมโมนอยู่ข้างๆ เขา และพูดว่า “เออ สิ่งที่พวกเขากำลังสร้างอยู่นั้น ถ้าสุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งวิ่งขึ้นไป มันจะพังกำแพงหินของเขาลงมา”</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลาย ขอทรงฟัง เพราะข้าพระองค์ทั้งหลายถูกดูหมิ่น ขอทรงหันการเยาะเย้ยของพวกเขาให้ตกบนศีรษะของเขาเอง และขอทรงมอบเขาไว้ให้ถูกปล้นบนแผ่นดินที่เขาจะไปเป็นเชลยนั้น</verse>
				<verse number="5">ขออย่าทรงปกปิดกรรมชั่วของพวกเขาไว้ และขออย่าทรงลบล้างบาปของเขาจากเบื้องพระพักตร์พระองค์ เพราะพวกเขาได้ยั่วเย้าให้กริ้วต่อหน้าบรรดาผู้ก่อสร้าง</verse>
				<verse number="6">เราจึงสร้างกำแพงขึ้น และกำแพงทั้งสิ้นก็ต่อกันสูงครึ่งหนึ่งแล้ว เพราะประชาชนมีใจที่จะทำงาน</verse>
				<verse number="7">แต่เมื่อสันบาลลัทและโทบีอาห์กับคนอาหรับ คนอัมโมนและคนอัชโดด ได้ยินว่าการซ่อมแซมกำแพงเยรูซาเล็มนั้นกำลังก้าวหน้าต่อไป และมีการอุดรอยแตกต่างๆ เขาทั้งหลายก็โกรธมาก</verse>
				<verse number="8">และพวกเขาทั้งหมดจึงวางแผนกันจะมาสู้รบกับเยรูซาเล็ม และก่อการโกลาหลขึ้นในนั้น</verse>
				<verse number="9">แต่พวกเราได้อ้อนวอนต่อพระเจ้าของเรา และวางยามป้องกันพวกเขาทั้งกลางวันและกลางคืน</verse>
				<verse number="10">แต่คนยูดาห์กล่าวว่า “เรี่ยวแรงของคนที่ขนของก็กำลังทรุดลง และมีสิ่งปรักหักพังมาก เราไม่สามารถซ่อมกำแพงได้”</verse>
				<verse number="11">และศัตรูของเราก็กล่าวว่า “เขาจะไม่ทันรู้ไม่ทันเห็นจนกระทั่งเราจะเข้ามาท่ามกลางเขา และฆ่าเขากับยับยั้งงานของเขา”</verse>
				<verse number="12">เมื่อพวกยิวที่อยู่ใกล้เขาทั้งหลายมา ก็ได้บอกเราตั้งสิบครั้งว่า “พวกเขาจะลุกขึ้นมาต่อสู้เราจากทุกแห่งที่พวกเขาอยู่ ”</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้าจึงตั้งประชาชนไว้ในส่วนที่ต่ำที่สุดข้างหลังกำแพง ในส่วนที่ยังเปิดอยู่ ตามตระกูลของเขา โดยให้ถือดาบ หอก และคันธนู</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้ามองดู แล้วลุกขึ้นพูดกับขุนนางและเจ้าหน้าที่ทั้งหลาย กับคนนอกนั้นว่า “อย่ากลัวเขาเลย จงระลึกถึงองค์เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่และน่ายำเกรง และต่อสู้เพื่อพี่น้องของท่าน ลูกชายลูกสาวของท่าน ภรรยาและบ้านของท่าน”</verse>
				<verse number="15">ต่อมาเมื่อศัตรูของเราได้ยินว่าเราทราบเรื่องแล้ว และพระเจ้าได้ทรงทำลายแผนงานของพวกเขา พวกเราต่างก็มายังกำแพงที่งานของตนทุกคน</verse>
				<verse number="16">ตั้งแต่วันนั้นมา ผู้รับใช้ของข้าพเจ้าครึ่งหนึ่งทำการก่อสร้าง อีกครึ่งหนึ่งถือหอก โล่ คันธนู และเสื้อเกราะ บรรดาประมุขหนุนหลังพวกยูดาห์</verse>
				<verse number="17">ผู้ที่ก่อสร้างกำแพง และบรรดาผู้ที่ขนของก็ยกของขึ้น ทุกคนมือหนึ่งทำงาน อีกมือหนึ่งถืออาวุธไว้</verse>
				<verse number="18">ผู้ก่อสร้างทุกคนมีดาบคาดอยู่ที่สีข้างขณะที่เขาสร้าง ชายที่เป่าเขาสัตว์อยู่ข้างข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้าพูดกับขุนนางและเจ้าหน้าที่ทั้งปวงกับคนนอกนั้นว่า “การงานก็ใหญ่โตและกระจายกันไปมาก เพราะเราแยกกันอยู่บนกำแพงห่างจากกัน</verse>
				<verse number="20">เมื่อพวกท่านได้ยินเสียงเป่าเขาสัตว์อยู่ตรงไหน จงวิ่งกรูกันไปหาพวกเราที่นั่น พระเจ้าของเราทั้งหลายจะทรงต่อสู้เพื่อพวกเรา”</verse>
				<verse number="21">เราจึงทำงานกัน พวกเราครึ่งหนึ่งถือหอกตั้งแต่เช้ามืดจนดาวขึ้น</verse>
				<verse number="22">ครั้งนั้นข้าพเจ้าพูดกับประชาชนอีกว่า “ขอให้ผู้ชายทุกคนกับคนใช้ของเขาด้วย ค้างคืนเสียภายในเยรูซาเล็มเพื่อเขาจะเป็นยามให้เราในกลางคืนและทำงานกลางวัน”</verse>
				<verse number="23">ข้าพเจ้า พี่น้องของข้าพเจ้า หรือคนใช้ของข้าพเจ้า หรือคนยามผู้ติดตามข้าพเจ้าก็ดี ไม่มีใครถอดเครื่องแต่งกายออก ต่างก็ถืออาวุธไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">มีเสียงร้องของประชาชนและของภรรยาของเขาอย่างเกรียวกราว กล่าวโทษพี่น้องพวกยิว</verse>
				<verse number="2">เพราะมีคนที่กล่าวว่า “เรามากคนด้วยกัน ทั้งลูกชายและลูกสาวของเรา ขอให้เราได้ข้าวเพื่อเราจะรับประทานและมีชีวิตอยู่ได้”</verse>
				<verse number="3">และมีคนกล่าวว่า “เราต้องจำนำไร่นาของเรา สวนองุ่นของเรา และบ้านเรือนของเรา เพื่อจะได้ข้าว เพราะเหตุการกันดารอาหาร”</verse>
				<verse number="4">และคนอื่นๆ กล่าวว่า “เราได้ขอยืมเงินมาเป็นค่าภาษีถวายกษัตริย์ โดยจำนำนาและสวนองุ่นของเรา</verse>
				<verse number="5">เผ่าพันธุ์ ของเราเป็นเหมือนเผ่าพันธุ์ของพี่น้องของเรา ลูกของเราก็เหมือนลูกของเขา แต่เราก็ยังให้ลูกชายและลูกสาวของเราเป็นทาส ลูกสาวของเราบางคนเป็นทาสแล้วและเราช่วยเขาไม่ได้ เพราะคนอื่นยึดนาและสวนองุ่นของเรา”</verse>
				<verse number="6">เมื่อข้าพเจ้าได้ยินเสียงร้องของเขาและถ้อยคำของเขา ข้าพเจ้าก็โกรธมาก</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้าตรึกตรองแล้วก็นำความนี้ไปต่อว่าพวกขุนนางและเจ้าหน้าที่ ข้าพเจ้าพูดกับพวกเขาว่า “พวกท่านต่างคนต่างให้ยืมเงินโดยเรียกของประกันจากพี่น้องของตน” และข้าพเจ้าก็เรียกชุมนุมชนใหญ่มาสู้กับเขา</verse>
				<verse number="8">และข้าพเจ้ากล่าวแก่เขาว่า “เราได้ไถ่พวกยิวพี่น้องของเราผู้ถูกขายไปต่างประเทศคืนมา ตามแต่เราจะสามารถทำได้ แต่พวกท่านกลับขายพี่น้องของท่าน เพื่อให้เราต้องซื้อพวกเขาคืนมา ” คนทั้งหลายก็นิ่งอยู่ พูดไม่ออก</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้าจึงว่า “สิ่งที่พวกท่านทำอยู่นั้นไม่ดี ท่านควรจะดำเนินในความยำเกรงพระเจ้าของเรา เพื่อป้องกันการเยาะเย้ยของประชาชาติซึ่งเป็นศัตรูของเราไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="10">นอกจากนั้น ข้าพเจ้ากับพี่น้องของข้าพเจ้าและคนใช้ของข้าพเจ้ายังให้เขายืมเงินและยืมข้าวด้วย ขอให้เราเลิกการให้ยืมโดยเรียกของประกันนั้นเสียเถิด</verse>
				<verse number="11">ในวันนี้ ขอจงคืนนา สวนองุ่น สวนมะกอก และเรือนของเขา และดอกเบี้ย ของเงิน ข้าว เหล้าองุ่น และน้ำมัน ซึ่งท่านได้รีดเอาจากพวกเขาเสีย”</verse>
				<verse number="12">แล้วพวกเขาพูดว่า “เราจะคืนสิ่งเหล่านี้ และจะไม่เรียกร้องสิ่งใดๆ จากเขาทั้งหลาย เราจะทำตามที่ท่านพูด” และข้าพเจ้าก็เรียกบรรดาปุโรหิตมา และให้ปุโรหิตเอาคำสาบานจากเขาทั้งหลายว่า เขาจะทำตามที่เขาสัญญาแล้วนั้น</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้าก็สลัดชายเสื้อที่พกของไว้ของข้าพเจ้าด้วย และพูดว่า “ดังนั้นแหละ ถ้าคนใดไม่ได้ทำตามสัญญานี้ ขอพระเจ้าทรงสลัดเขาเสียจากเรือนของเขาและจากทรัพย์สมบัติของเขา ให้เขาถูกสลัดออกแล้วไปตัวเปล่า” และชุมนุมชนทั้งปวงกล่าวว่า “อาเมน” และสรรเสริญพระยาห์เวห์ แล้วประชาชนก็ทำตามที่เขาสัญญาไว้</verse>
				<verse number="14">ยิ่งกว่านั้นอีก ตั้งแต่เวลาที่ข้าพเจ้าได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าราชการในแผ่นดินยูดาห์ ตั้งแต่ปีที่ยี่สิบจนปีที่สามสิบสองแห่งรัชกาลกษัตริย์อารทาเซอร์ซีส สิบสองปีด้วยกัน ข้าพเจ้าหรือพี่น้องของข้าพเจ้าไม่ได้รับประทานอาหารของตำแหน่งผู้ว่าราชการ</verse>
				<verse number="15">ผู้ว่าราชการคนก่อนๆ ข้าพเจ้า ได้เบียดเบียนประชาชน เอาเงินเป็นค่าอาหารและเหล้าองุ่นไปจากเขา วันละ 40 เชเขล แม้ข้าราชการของท่านก็ใช้อำนาจเหนือประชาชน แต่ข้าพเจ้าไม่ได้ทำเช่นนั้น เพราะความยำเกรงพระเจ้า</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้ายังยึดงานสร้างกำแพงนี้อยู่ และไม่ได้หากรรมสิทธิ์ที่ดินเลย และคนใช้ของข้าพเจ้าทั้งสิ้นก็ชุมนุมกันทำงานที่นั่น</verse>
				<verse number="17">ยิ่งกว่านั้น ข้าพเจ้ามีคน 150 คนร่วมสำรับกับข้าพเจ้า คือพวกยิวและเจ้าหน้าที่นอกเหนือจากบรรดาผู้ที่มาอยู่กับพวกเราจากประชาชาติผู้ซึ่งอยู่รอบเรา</verse>
				<verse number="18">สิ่งที่เตรียมไว้ในวันหนึ่งๆ มีวัวตัวหนึ่ง และแกะที่คัดเลือกแล้วหกตัว เป็ด ไก่ เขาก็จัดไว้ให้ข้าพเจ้าด้วยในทุกๆ สิบวัน เหล้าองุ่นมากมายหลายถุงหนัง แม้จะมากอย่างนี้ ข้าพเจ้าก็ไม่ได้เรียกร้องเอาส่วนอาหารของตำแหน่งผู้ว่าราชการ เพราะว่าการปรนนิบัตินั้นหนักสำหรับชนชาตินี้อยู่แล้ว</verse>
				<verse number="19">ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอทรงระลึกถึงสิ่งสารพัดที่ข้าพระองค์ได้ทำเพื่อชนชาตินี้ ให้เกิดผลดีเถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ต่อมาเมื่อมีรายงานให้สันบาลลัท โทบีอาห์และเกเชมชาวอาหรับกับศัตรูอื่นๆ ของพวกเราทราบว่าข้าพเจ้าได้ก่อกำแพง และไม่มีรอยแตกเหลืออยู่ (แม้ว่าจนวันนั้นข้าพเจ้ายังไม่ได้ตั้งบานประตูที่ประตูเมือง)</verse>
				<verse number="2">สันบาลลัทกับเกเชมส่งข่าวมาหาข้าพเจ้าว่า “ขอเชิญมาพบกันที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งในที่ราบโอโน” แต่พวกเขาเจตนาจะทำอันตรายข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้าจึงใช้พวกผู้สื่อสารไปหาพวกเขาว่า “ข้าพเจ้ากำลังทำงานใหญ่ ลงมาไม่ได้ ทำไมจะให้งานหยุดเสียและให้ข้าพเจ้าทิ้งงานลงมาหาท่าน? ”</verse>
				<verse number="4">แล้วเขาใช้ให้มาหาข้าพเจ้าอย่างนี้สี่ครั้ง ข้าพเจ้าก็ตอบเขาไปทำนองเดียวกัน</verse>
				<verse number="5">สันบาลลัทได้ส่งคนของเขามาหาข้าพเจ้าในทำนองเดียวกันเป็นครั้งที่ห้า ถือจดหมายเปิดผนึกมา</verse>
				<verse number="6">ในนั้นมีเขียนไว้ว่า “เขากล่าวกันในท่ามกลางประชาชาติทั้งหลาย และเกเชมก็กล่าวด้วยว่า ท่านและพวกยิวเจตนาจะกบฏ ดังนั้นท่านจึงสร้างกำแพง และท่านปรารถนาจะเป็นกษัตริย์ของพวกเขาตามถ้อยคำนี้</verse>
				<verse number="7">และท่านได้แต่งตั้งผู้เผยพระวจนะไว้ให้ป่าวร้องเกี่ยวกับตัวท่านในเยรูซาเล็มว่า ‘มีกษัตริย์ในยูดาห์’ บัดนี้จะรายงานให้พระราชาทรงทราบตามถ้อยคำเหล่านี้ เหตุฉะนั้นขอเชิญท่านมาหารือด้วยกัน”</verse>
				<verse number="8">แล้วข้าพเจ้าก็ส่งข่าวไปหาเขากล่าวว่า “สิ่งที่ท่านกล่าวมานั้นเราไม่ได้ทำกันเลย ท่านเสกสรรขึ้นตามใจของท่านเอง”</verse>
				<verse number="9">เพราะพวกเขาต้องการที่จะให้เราตกใจคิดว่า “มือของเขาจะผละจากงานไปเสีย และงานจะได้ไม่สำเร็จ” แต่ข้าแต่พระเจ้า บัดนี้ขอพระองค์ทรงเสริมกำลังมือของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="10">และข้าพเจ้าเข้าไปในบ้านของเชไมยาห์บุตรเดไลยาห์ ผู้เป็นบุตรเมเหทาเบล ผู้ที่เก็บตัวอยู่ เขาพูดว่า “ให้เราไปพบกันในพระนิเวศของพระเจ้าในพระวิหาร ให้เราปิดประตูพระวิหารเสียเพราะพวกเขาจะมาฆ่าท่าน เวลากลางคืนเขาจะมาฆ่าท่านเสีย”</verse>
				<verse number="11">แต่ข้าพเจ้าว่า “คนอย่างข้าพเจ้าจะหนีหรือ และคนอย่างข้าพเจ้าจะเข้าไปอยู่ในพระวิหารเพื่อให้มีชีวิตอยู่หรือ ข้าพเจ้าไม่ไป”</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้าเข้าใจและเห็นว่า พระเจ้าไม่ได้ทรงใช้เขา แต่เขาได้เผยพระวจนะใส่ร้ายข้าพเจ้า เพราะโทบีอาห์และสันบาลลัทได้จ้างเขา</verse>
				<verse number="13">เขาทั้งสองได้จ้างเขามาเพื่อจะให้ข้าพเจ้ากลัวและทำอย่างนั้นจะได้บาป และพวกเขาจะมีเรื่องใส่ร้ายข้าพเจ้า เพื่อจะเยาะเย้ยข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="14">ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอพระองค์ทรงระลึกถึงโทบีอาห์และสันบาลลัท ตามสิ่งเหล่านี้ที่เขาได้ทำ ทั้งโนอัดยาห์หญิงผู้เผยพระวจนะและผู้เผยพระวจนะอื่นๆ ซึ่งต้องการให้ข้าพระองค์กลัว</verse>
				<verse number="15">กำแพงจึงสำเร็จในวันที่ยี่สิบห้าเดือนเอลูล ใน 52 วัน</verse>
				<verse number="16">และต่อมา เมื่อศัตรูทั้งสิ้นของเราทั้งหลายได้ยิน ประชาชาติทั้งปวงรอบเราก็กลัวและเขาก็น้อยเนื้อต่ำใจ เพราะเขาทั้งหลายหยั่งรู้ว่า งานนี้ที่สำเร็จได้ก็เพราะพระเจ้าของเราทรงช่วยเหลือ</verse>
				<verse number="17">ยิ่งกว่านั้นอีก ในเวลานั้นพวกขุนนางของยูดาห์ได้ส่งจดหมายไปถึงโทบีอาห์ และจดหมายของโทบีอาห์ก็มาถึงพวกเขา</verse>
				<verse number="18">เพราะมีหลายคนในยูดาห์ได้ผูกพันกับเขาไว้ด้วยคำสาบาน เพราะเขาเป็นบุตรเขยของเชคานิยาห์ ผู้เป็นบุตรอาราห์ และเยโฮฮานันบุตรของเขาก็ได้รับบุตรหญิงของเมชุลลาม ผู้เป็นบุตรเบเรคิยาห์เป็นภรรยาของตน</verse>
				<verse number="19">พวกเขาพูดถึงความดีของโทบีอาห์ต่อหน้าข้าพเจ้าด้วย และรายงานคำของข้าพเจ้าไปให้เขา และโทบีอาห์ก็ได้ส่งจดหมายมาให้ข้าพเจ้า เพื่อให้กลัว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เมื่อสร้างกำแพงเสร็จ ข้าพเจ้าก็ตั้งบานประตู และแต่งตั้งผู้เฝ้าประตู นักร้อง และคนเลวีไว้</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้ามอบให้ฮานานีพี่น้องของข้าพเจ้า และฮานันยาห์ผู้บัญชาการป้อมเป็นผู้ดูแลเยรูซาเล็ม เพราะเขาซื่อสัตย์และเป็นคนยำเกรงพระเจ้ามากกว่าคนอื่นๆ</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้าพูดกับพวกเขาว่า “อย่าให้ประตูเมืองเยรูซาเล็มเปิดจนกว่าแดดจะร้อน และเมื่อเขายืนเฝ้ายามอยู่ ก็ให้ปิดและเอาดาลกั้นไว้ จงแต่งตั้งยามจากชาวเยรูซาเล็ม ต่างก็ประจำที่ของเขา และต่างก็อยู่ยามหน้าบ้านของเขา”</verse>
				<verse number="4">เมืองนั้นกว้างและใหญ่ แต่คนภายในน้อยและบ้านเรือนก็ยังไม่ได้สร้าง</verse>
				<verse number="5">แล้วพระเจ้าทรงดลใจข้าพเจ้าให้เรียกชุมนุมพวกขุนนาง และเจ้าหน้าที่และประชาชนเพื่อจะขึ้นทะเบียนสำมะโนครัวเชื้อสาย ข้าพเจ้าพบหนังสือสำมะโนครัวเชื้อสายของคนที่ขึ้นมาครั้งก่อน ข้าพเจ้าเห็นเขียนไว้ว่า</verse>
				<verse number="6">ต่อไปนี้ เป็นประชาชนแห่งมณฑลที่ขึ้นมาจากการเป็นเชลยในพวกที่ถูกกวาดไป ซึ่งเนบูคัดเนสซาร์พระราชาแห่งบาบิโลนได้กวาดไป เขาทั้งหลายกลับมายังเยรูซาเล็มและยูดาห์ ต่างกลับยังเมืองของตน</verse>
				<verse number="7">เป็นพวกที่กลับมากับเศรุบบาเบล เยชูอา เนหะมีย์ อาซาริยาห์ ราอามิยาห์ นาหะมานี โมรเดคัย บิลชาน มิสเปเรท บิกวัย เนฮูม บาอานาห์ จำนวนประชากรอิสราเอล คือ</verse>
				<verse number="8">พงศ์พันธุ์ปาโรช 2,172 คน</verse>
				<verse number="9">พงศ์พันธุ์เชฟาทิยาห์ 372 คน</verse>
				<verse number="10">พงศ์พันธุ์อาราห์ 652 คน</verse>
				<verse number="11">พงศ์พันธุ์ปาหัทโมอับ คือพงศ์พันธุ์ของเยชูอา และโยอาบ 2,818 คน</verse>
				<verse number="12">พงศ์พันธุ์เอลาม 1,254 คน</verse>
				<verse number="13">พงศ์พันธุ์ศัทธู 845 คน</verse>
				<verse number="14">พงศ์พันธุ์ศักคัย 760 คน</verse>
				<verse number="15">พงศ์พันธุ์บินนุย 648 คน</verse>
				<verse number="16">พงศ์พันธุ์เบบัย 628 คน</verse>
				<verse number="17">พงศ์พันธุ์อัสกาด 2,322 คน</verse>
				<verse number="18">พงศ์พันธุ์อาโดนีคัม 667 คน</verse>
				<verse number="19">พงศ์พันธุ์บิกวัย 2,067 คน</verse>
				<verse number="20">พงศ์พันธุ์อาดีน 655 คน</verse>
				<verse number="21">พงศ์พันธุ์อาเทอร์ คือเฮเซคียาห์ 98 คน</verse>
				<verse number="22">พงศ์พันธุ์ฮาชูม 328 คน</verse>
				<verse number="23">พงศ์พันธุ์เบไซ 324 คน</verse>
				<verse number="24">พงศ์พันธุ์ฮาริฟ 112 คน</verse>
				<verse number="25">พงศ์พันธุ์กิเบโอน 95 คน</verse>
				<verse number="26">คนชาวเบธเลเฮมและเนโทฟาห์ 188 คน</verse>
				<verse number="27">คนชาวอานาโธท 128 คน</verse>
				<verse number="28">คนชาวเบธอัสมาเวท 42 คน</verse>
				<verse number="29">คนชาวคีริยาทเยอาริม เคฟีราห์และเบเอโรท 743 คน</verse>
				<verse number="30">คนชาวรามาห์และเกบา 621 คน</verse>
				<verse number="31">คนชาวมิคมาส 122 คน</verse>
				<verse number="32">คนชาวเบธเอลและอัย 123 คน</verse>
				<verse number="33">คนชาวเนโบอีกแห่งหนึ่ง 52 คน</verse>
				<verse number="34">พงศ์พันธุ์เอลามอีกคนหนึ่ง 1,254 คน</verse>
				<verse number="35">พงศ์พันธุ์ฮาริม 320 คน</verse>
				<verse number="36">พงศ์พันธุ์ชาวเยรีโค 345 คน</verse>
				<verse number="37">พงศ์พันธุ์ชาวโลด ชาวฮาดิดและชาวโอโน 721 คน</verse>
				<verse number="38">พงศ์พันธุ์ชาวเสนาอาห์ 3,930 คน</verse>
				<verse number="39">พวกปุโรหิต พงศ์พันธุ์เยดายาห์ คือเชื้อสายของเยชูอา 973 คน</verse>
				<verse number="40">พงศ์พันธุ์อิมเมอร์ 1,052 คน</verse>
				<verse number="41">พงศ์พันธุ์ปาชเฮอร์ 1,247 คน</verse>
				<verse number="42">พงศ์พันธุ์ฮาริม 1,017 คน</verse>
				<verse number="43">คนเลวีคือ พงศ์พันธุ์เยชูอา คือ ของขัดมีเอลแห่งพงศ์พันธุ์โฮเดวาห์ 74 คน</verse>
				<verse number="44">พวกนักร้องคือ พงศ์พันธุ์อาสาฟ 148 คน</verse>
				<verse number="45">คนเฝ้าประตูคือ พงศ์พันธุ์ชัลลูม พงศ์พันธุ์อาเทอร์ พงศ์พันธุ์ทัลโมน พงศ์พันธุ์อักขูบ พงศ์พันธุ์ฮาทิธา พงศ์พันธุ์โชบัย 138 คน</verse>
				<verse number="46">บ่าวไพร่ประจำพระวิหารคือ พงศ์พันธุ์ศีหะ พงศ์พันธุ์ฮาสูฟา พงศ์พันธุ์ทับบาโอท</verse>
				<verse number="47">พงศ์พันธุ์เคโรส พงศ์พันธุ์สีอา พงศ์พันธุ์พาโดน</verse>
				<verse number="48">พงศ์พันธุ์เลบานาห์ พงศ์พันธุ์ฮากาบาห์ พงศ์พันธุ์ชัลมัย</verse>
				<verse number="49">พงศ์พันธุ์ฮานัน พงศ์พันธุ์กิดเดล พงศ์พันธุ์กาฮาร์</verse>
				<verse number="50">พงศ์พันธุ์เรอายาห์ พงศ์พันธุ์เรซีน พงศ์พันธุ์เนโคดา</verse>
				<verse number="51">พงศ์พันธุ์กัสซาม พงศ์พันธุ์อุสซา พงศ์พันธุ์ปาเสอาห์</verse>
				<verse number="52">พงศ์พันธุ์เบสัย พงศ์พันธุ์เมอูนิม พงศ์พันธุ์เนฟิสิม</verse>
				<verse number="53">พงศ์พันธุ์บัคบูค พงศ์พันธุ์ฮาคูฟา พงศ์พันธุ์ฮารฮูร</verse>
				<verse number="54">พงศ์พันธุ์บัสลีท พงศ์พันธุ์เมหิดา พงศ์พันธุ์ฮารชา</verse>
				<verse number="55">พงศ์พันธุ์บารโขส พงศ์พันธุ์สิเสรา พงศ์พันธุ์เทมาห์</verse>
				<verse number="56">พงศ์พันธุ์เนซิยาห์ พงศ์พันธุ์ฮาทิฟา</verse>
				<verse number="57">พงศ์พันธุ์ข้าราชการของซาโลมอน พงศ์พันธุ์โสทัย พงศ์พันธุ์โสเฟเรท พงศ์พันธุ์เปรีดา</verse>
				<verse number="58">พงศ์พันธุ์ยาอาลา พงศ์พันธุ์ดารโคน พงศ์พันธุ์กิดเดล</verse>
				<verse number="59">พงศ์พันธุ์เชฟาทิยาห์ พงศ์พันธุ์ฮัทธิล พงศ์พันธุ์โปเคเรทหัสซาบาอิม พงศ์พันธุ์อาโมน</verse>
				<verse number="60">บ่าวไพร่ประจำพระวิหารทั้งสิ้นและพงศ์พันธุ์ข้าราชการของซาโลมอนมี 392 คน</verse>
				<verse number="61">ต่อไปนี้ เป็นบรรดาคนที่ขึ้นมาจากเทลเมลาห์ เทลฮารชา เครูบ อัดโดนและอิมเมอร์ แต่เขาพิสูจน์ตระกูลของเขา หรือเชื้อวงศ์ของเขาไม่ได้ว่าเขาเป็นคนอิสราเอลหรือไม่</verse>
				<verse number="62">คือ พงศ์พันธุ์เดลายาห์ พงศ์พันธุ์โทบีอาห์ พงศ์พันธุ์เนโคดา 642 คน</verse>
				<verse number="63">จากพวกปุโรหิตด้วยคือ พงศ์พันธุ์โฮบายาห์ พงศ์พันธุ์ฮักโขส พงศ์พันธุ์บารซิลลัย (ผู้มีภรรยาเป็นบุตรหญิงคนหนึ่งของบารซิลลัยคนกิเลอาด จึงได้ชื่อตามนั้น)</verse>
				<verse number="64">คนเหล่านี้หาการลงทะเบียนของเขาในทะเบียนสำมะโนครัวเชื้อสาย แต่หาไม่พบจึงถือว่าเป็นมลทิน และถูกตัดออกจากพวกปุโรหิต</verse>
				<verse number="65">ผู้ว่าราชการเมืองสั่งเขาไม่ให้รับอาหารบริสุทธิ์ที่สุด จนกว่าจะมีปุโรหิตที่จะปรึกษากับอูริมและทูมมิม เสียก่อน</verse>
				<verse number="66">ชุมนุมชนทั้งหมดมีด้วยกัน 42,360 คน</verse>
				<verse number="67">นอกเหนือจากคนใช้ชายหญิงของเขา ซึ่งมีอยู่ 7,337 คน และเขามีนักร้อง 245 คนทั้งชายและหญิง</verse>
				<verse number="68">ม้าของเขามี 736 ตัว ล่อ 245 ตัว</verse>
				<verse number="69">อูฐ 435 ตัว และลา 6,720 ตัว</verse>
				<verse number="70">หัวหน้าตระกูลบางคนได้ถวายให้แก่งาน ผู้ว่าราชการถวายเข้าพระคลังเป็นทองคำ 8 กิโลกรัม ชาม 50 ใบ เสื้อปุโรหิต 530 ตัว</verse>
				<verse number="71">และหัวหน้าตระกูลบางคนถวายให้แก่พระคลังของงานเป็นทองคำ 168 กิโลกรัม เงิน 1,250 กิโลกรัม</verse>
				<verse number="72">และสิ่งที่ประชาชนส่วนที่เหลือถวายนั้น มีทองคำ 168 กิโลกรัม เงิน 140 กิโลกรัม และเสื้อปุโรหิต 67 ตัว</verse>
				<verse number="73">ดังนั้นบรรดาปุโรหิต คนเลวี คนเฝ้าประตู นักร้อง ประชาชนบางคน บ่าวไพร่ประจำพระวิหารและคนอิสราเอลทั้งปวงอาศัยอยู่ในเมืองของตน เมื่อถึงเดือนที่เจ็ด คนอิสราเอลอยู่ในเมืองของเขาทั้งหลาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ประชาชนทั้งหมดได้ชุมนุมพร้อมหน้ากันที่ลานเมืองหน้าประตูน้ำ และพวกเขาบอกเอสราธรรมาจารย์ ให้นำหนังสือธรรมบัญญัติของโมเสสซึ่งพระยาห์เวห์ทรงบัญชาแก่อิสราเอลนั้นมา</verse>
				<verse number="2">เอสราปุโรหิตได้นำธรรมบัญญัติมาหน้าชุมนุมชน ทั้งชายและหญิงและบรรดาผู้ที่ฟังเข้าใจได้ ณ วันแรกของเดือนที่เจ็ด</verse>
				<verse number="3">และท่านหันหน้าไปทางลานเมืองหน้าประตูน้ำ อ่านตั้งแต่เช้าตรู่จนเที่ยงวัน ต่อหน้าผู้ชายผู้หญิงกับผู้ที่ฟังเข้าใจได้ และประชาชนทุกคนก็ตั้งใจฟังหนังสือธรรมบัญญัติ</verse>
				<verse number="4">เอสราธรรมาจารย์ยืนอยู่บนแท่นไม้ ซึ่งพวกเขาทำไว้เพื่อการนี้ ข้างๆ ท่านมีมัททีธิยาห์ เชมา อานายาห์ อุรียาห์ ฮิลคียาห์และมาอาเสยาห์ยืนอยู่ข้างขวามือของท่าน และมีเปดายาห์ มิชาเอล มัลคิยาห์ ฮาชูม ฮัชบัดดานาห์ เศคาริยาห์และเมชุลลามอยู่ข้างซ้ายมือของท่าน</verse>
				<verse number="5">และเอสราได้เปิดหนังสือต่อหน้าประชาชนทุกคน เพราะท่านอยู่สูงกว่าประชาชน เมื่อท่านเปิดหนังสือประชาชนทุกคนก็ยืนขึ้น</verse>
				<verse number="6">เอสราสรรเสริญพระยาห์เวห์ พระเจ้ายิ่งใหญ่ และประชาชนทุกคนตอบว่า “อาเมน อาเมน” พร้อมกับยกมือขึ้นและเขาทั้งหลายโน้มตัวลงนมัสการพระยาห์เวห์ ซบหน้าลงถึงดิน</verse>
				<verse number="7">และเยชูอา บานี เชเรบิยาห์ ยามีน อักขูบ ชับเบธัย โฮดียาห์ มาอาเสยาห์ เคลิทา อาซาริยาห์ โยซาบาด ฮานัน เปไลยาห์ พวกคนเลวี ได้ช่วยประชาชนให้เข้าใจธรรมบัญญัติ ในขณะที่ประชาชนก็ยังอยู่ในที่ของตน</verse>
				<verse number="8">และพวกเขาอ่านจากหนังสือ จากธรรมบัญญัติของพระเจ้าอย่างชัดเจน และเขาก็อธิบายความหมาย ประชาชนจึงเข้าใจข้อความที่อ่านนั้น</verse>
				<verse number="9">และเนหะมีย์ที่เป็นผู้ว่าราชการและเอสราปุโรหิตและธรรมาจารย์ และคนเลวี ผู้สอนประชาชนได้พูดกับประชาชนทั้งหมดว่า “วันนี้เป็นวันบริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์ พระเจ้าของท่านทั้งหลาย อย่าคร่ำครวญหรือร้องไห้” เพราะประชาชนได้ร้องไห้เมื่อเขาได้ยินถ้อยคำของธรรมบัญญัติ</verse>
				<verse number="10">แล้วท่านพูดกับพวกเขาว่า “ไปเถิด ไปรับประทานไขมันและดื่มน้ำหวาน และส่งส่วนอาหารไปให้คนที่ไม่มีอะไรเตรียมไว้ เพราะว่าวันนี้เป็นวันบริสุทธิ์แด่องค์เจ้านายของเรา อย่าโศกเศร้าเลย เพราะความชื่นบานของตนในพระยาห์เวห์เป็นกำลังของท่าน”</verse>
				<verse number="11">พวกคนเลวีจึงให้ประชาชนเงียบ กล่าวว่า “จงนิ่งเสีย เพราะวันนี้เป็นวันบริสุทธิ์อย่าทุกข์โศกเลย”</verse>
				<verse number="12">และประชาชนทั้งหมดจึงไปกินและดื่มและส่งส่วนอาหาร เปรมปรีดิ์กันอย่างยิ่ง เพราะพวกเขาเข้าใจถ้อยคำซึ่งประกาศให้เขาฟังนั้น</verse>
				<verse number="13">ณ วันที่สอง หัวหน้าตระกูลของประชาชนทั้งหมดพร้อมกับพวกปุโรหิตและคนเลวีมาหาเอสราธรรมาจารย์พร้อมกัน เพื่อจะศึกษาถ้อยคำของธรรมบัญญัติ</verse>
				<verse number="14">และพวกเขาพบสิ่งที่เขียนไว้ในธรรมบัญญัติว่า พระยาห์เวห์ได้ทรงบัญชาโดยทางโมเสสว่า ประชาชนอิสราเอลควรจะอยู่เพิงระหว่างเทศกาลเลี้ยงในเดือนที่เจ็ด</verse>
				<verse number="15">และพวกเขาควรจะประกาศและป่าวร้องในทุกเมือง และในเยรูซาเล็มว่า “จงออกไปที่ภูเขาและนำกิ่งมะกอก กิ่งมะกอกป่า กิ่งต้นน้ำมันเขียว ใบอินทผลัมและกิ่งไม้ใบดกอื่นๆ เพื่อทำเพิง ดังที่ได้เขียนไว้”</verse>
				<verse number="16">ประชาชนจึงออกไป เอากิ่งไม้เหล่านั้นมาและทำเพิงสำหรับตัวต่างอยู่บนหลังคาบ้านของตน และตามลานบ้านของตน และในลานพระนิเวศของพระเจ้า และในลานเมืองที่ประตูน้ำ และในลานเมืองที่ประตูเอฟราอิม</verse>
				<verse number="17">และชุมนุมชนทั้งหมด ผู้ได้กลับมาจากการเป็นเชลยได้ทำเพิงและพักอยู่ในเพิง เขามีความเปรมปรีดิ์ยิ่งนัก เพราะตั้งแต่สมัยของโยชูวา บุตรนูน ถึงวันนั้นประชาชนอิสราเอลไม่ได้ทำเลย</verse>
				<verse number="18">และทุกวันท่านอ่านธรรมบัญญัติของพระเจ้า ตั้งแต่วันแรกจนวันสุดท้าย พวกเขาถือเทศกาลเลี้ยงอยู่เจ็ดวัน และในวันที่แปดมีการชุมนุมตามพิธีตามกฎหมาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ในวันที่ยี่สิบสี่เดือนนี้ ประชาชนอิสราเอลได้ชุมนุมกันถืออดอาหาร และนุ่งห่มผ้ากระสอบ และเอาดินใส่ศีรษะ</verse>
				<verse number="2">และพงศ์พันธุ์อิสราเอลได้แยกตนออกจากชนต่างชาติ และยืนสารภาพบาปของตน และสารภาพกรรมชั่วของบรรพบุรุษของเขา</verse>
				<verse number="3">และพวกเขาลุกขึ้นในที่ของเขา และอ่านจากหนังสือธรรมบัญญัติของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขาทั้งหลายอยู่สามชั่วโมง อีกสามชั่วโมงพวกเขาสารภาพและนมัสการพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="4">เยชูอา บานี ขัดมีเอล เชบานิยาห์ บุนนี เชเรบิยาห์ บานีและเคนานี ได้ยืนขึ้นที่บันไดของคนเลวี และเขาได้ร้องด้วยเสียงดังต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขา</verse>
				<verse number="5">แล้วคนเลวี เยชูอา ขัดมีเอล บานี ฮาชับเนยาห์ เชเรบิยาห์ โฮดียาห์ เชบานิยาห์ และเปธาหิยาห์ กล่าวว่า “จงยืนขึ้นและสรรเสริญพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทั้งหลายตั้งแต่นิรันดร์กาลจนนิรันดร์กาล” สาธุการแด่พระนามอันรุ่งโรจน์ของพระองค์ ซึ่งยิ่งใหญ่เหนือการขอบพระคุณและการสรรเสริญทั้งปวง</verse>
				<verse number="6">พระองค์คือพระยาห์เวห์ พระองค์ผู้เดียว พระองค์ได้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์ ฟ้าสวรรค์อันสูงสุดพร้อมกับบริวารทั้งสิ้นของฟ้าสวรรค์นั้น แผ่นดินโลกและทุกสิ่งที่อยู่ในนั้น ทะเลและทุกสิ่งที่อยู่ในนั้น และพระองค์ทรงรักษาทุกสิ่งเหล่านั้นไว้ และบริวารของฟ้าสวรรค์ได้นมัสการพระองค์</verse>
				<verse number="7">พระองค์คือพระยาห์เวห์ พระเจ้าผู้ทรงเลือกอับราม และทรงนำท่านออกมาจากเมืองเออร์แห่งประเทศเคลเดีย และประทานนามท่านว่าอับราฮัม</verse>
				<verse number="8">และพระองค์ทรงเห็นว่าใจของท่านซื่อสัตย์ต่อพระองค์ และพระองค์ได้ทรงกระทำพันธสัญญากับท่าน ที่จะประทานแผ่นดินของคนคานาอัน คนฮิตไทต์ คนอาโมไรต์ คนเปริสซี คนเยบุสและคนเกอร์กาชี แก่เชื้อสายของท่าน และพระองค์ทรงกระทำให้พันธสัญญาของพระองค์สำเร็จ เพราะพระองค์ทรงชอบธรรม</verse>
				<verse number="9">“และพระองค์ทอดพระเนตรความทุกข์ใจของบรรพบุรุษของข้าพระองค์ทั้งหลายในอียิปต์ และทรงฟังเสียงร้องทุกข์ของเขาทั้งหลายที่ทะเลแดง</verse>
				<verse number="10">และพระองค์ทรงกระทำหมายสำคัญและการอัศจรรย์สู้ฟาโรห์และข้าราชการทั้งสิ้น และต่อประชาชนทั้งสิ้นแห่งแผ่นดินของฟาโรห์ เพราะพระองค์ทรงทราบว่า เขาทั้งหลายได้ประพฤติอย่างหยิ่งยโสต่อบรรพบุรุษของข้าพระองค์ทั้งหลายและพระนามของพระองค์ก็เลื่องลือไป ดังทุกวันนี้</verse>
				<verse number="11">และพระองค์ได้ทรงแยกทะเลต่อหน้าเขาทั้งหลาย พวกเขาจึงเดินไปกลางทะเลบนดินแห้ง และพระองค์ได้ทรงเหวี่ยงผู้ไล่ตามพวกเขาลงในที่ลึกอย่างกับทรงเหวี่ยงหินลงไปในมหาสมุทร</verse>
				<verse number="12">ยิ่งกว่านั้น พระองค์ทรงนำพวกเขาในกลางวันด้วยเสาเมฆ และในกลางคืนด้วยเสาเพลิง เพื่อให้แสงแก่เขาในทางที่เขาควรจะไป</verse>
				<verse number="13">พระองค์เสด็จลงมาบนภูเขาซีนายและตรัสกับเขาจากฟ้าสวรรค์ และประทานกฎหมายอันชอบและธรรมบัญญัติที่แท้ กฎเกณฑ์และพระบัญญัติที่ดีแก่เขา</verse>
				<verse number="14">และพระองค์ทรงให้เขาทราบถึงวันสะบาโตบริสุทธิ์ของพระองค์ และทรงตราพระบัญญัติกฎเกณฑ์และธรรมบัญญัติทางโมเสสผู้รับใช้ของพระองค์</verse>
				<verse number="15">พระองค์ประทานอาหารแก่เขาจากฟ้าสวรรค์แก้ความหิว และทรงนำน้ำออกมาจากศิลาให้เขาแก้กระหาย และพระองค์ทรงสั่งให้เขาเข้าไปยึดแผ่นดินซึ่งพระองค์ทรงปฏิญาณว่า จะประทานให้เขานั้น</verse>
				<verse number="16">“แต่เขาทั้งหลาย คือ บรรพบุรุษของพวกข้าพระองค์ได้ประพฤติอย่างหยิ่งยโสและแข็งคอของเขาเสีย ไม่ได้เชื่อฟังพระบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="17">เขาทั้งหลายปฏิเสธไม่เชื่อฟัง และไม่เอาใจใส่ในการอัศจรรย์ซึ่งพระองค์ทรงประกอบขึ้นท่ามกลางพวกเขา แต่เขาแข็งคอของเขา และได้แต่งตั้งหัวหน้าเพื่อจะกลับไปสู่ความเป็นทาสของเขาในอียิปต์ แต่พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าพร้อมที่จะทรงให้อภัย ทรงมีพระคุณและพระกรุณา ทรงพระพิโรธช้า และทรงอุดมด้วยความรักมั่นคง และไม่ได้ทรงละทิ้งพวกเขา</verse>
				<verse number="18">แม้ว่าพวกเขาได้สร้างรูปโคหล่อไว้สำหรับตัว และกล่าวว่า ‘นี่คือพระเจ้าของเรา ผู้ทรงนำเราขึ้นมาจากอียิปต์’ และได้ทำการหมิ่นประมาทอย่างใหญ่หลวง</verse>
				<verse number="19">ด้วยพระกรุณาซับซ้อนของพระองค์ พระองค์ก็ไม่ได้ทรงละทิ้งเขาในถิ่นทุรกันดาร เสาเมฆซึ่งนำเขาในกลางวันไม่ได้พรากจากเขาไป หรือเสาเพลิงในกลางคืนซึ่งให้แสงแก่เขาตามทางซึ่งเขาควรจะไปก็ไม่ได้ขาดไป</verse>
				<verse number="20">พระองค์ประทานพระวิญญาณให้สั่งสอนเขา และไม่ได้ทรงยับยั้งมานา ของพระองค์เสียจากปากของเขาทั้งหลายและประทานน้ำแก้ความกระหายของเขา</verse>
				<verse number="21">พระองค์ทรงเลี้ยงดูเขาทั้งหลายในถิ่นทุรกันดารสี่สิบปี และเขาไม่ขาดสิ่งใดเลย เสื้อผ้าของเขาไม่ขาดวิ่น และเท้าของเขาไม่ได้บวม</verse>
				<verse number="22">และยิ่งกว่านั้น พระองค์ทรงมอบราชอาณาจักรและชนชาติทั้งหลายแก่เขา และทรงจัดสรรให้เขาตามเขตแดน เขาจึงได้ยึดแผ่นดินแห่งสิโหนกษัตริย์แห่งเมืองเฮชโบน และแผ่นดินของโอกกษัตริย์แห่งเมืองบาชาน</verse>
				<verse number="23">พระองค์ทรงทวีเชื้อสายของเขาอย่างดวงดาวแห่งฟ้าสวรรค์ และพระองค์ทรงนำเขาเข้าไปในแผ่นดิน ซึ่งพระองค์ตรัสสั่งบรรพบุรุษของเขาให้เข้าไปยึดนั้น</verse>
				<verse number="24">เชื้อสายเหล่านั้นจึงเข้าไปและยึดแผ่นดินนั้น พระองค์ทรงปราบปรามชาวแผ่นดินนั้น คือคนคานาอันให้พ้นหน้าเขาและทรงมอบคนเหล่านั้นไว้ในมือของเขา พร้อมกับกษัตริย์และชนชาติทั้งหลายแห่งแผ่นดินนั้น ให้ทำแก่คนเหล่านั้นตามชอบใจเขา</verse>
				<verse number="25">และเขาจึงเข้ายึดเมืองที่มีป้อมและแผ่นดินอุดม และถือกรรมสิทธิ์บ้านเรือนซึ่งเต็มด้วยของดีทุกอย่าง ทั้งที่ขังน้ำซึ่งสกัดไว้ สวนองุ่น สวนมะกอก และต้นไม้ผลมากมาย เขาจึงได้กินอิ่มสมบูรณ์ และปีติยินดีในพระมหากรุณาธิคุณของพระองค์</verse>
				<verse number="26">“แม้กระนั้น เขายังดื้อและกบฏต่อพระองค์ เหวี่ยงธรรมบัญญัติของพระองค์ไว้เบื้องหลัง และได้ฆ่าผู้เผยพระวจนะของพระองค์ ผู้ได้ตักเตือนเขาเพื่อให้เขากลับมาหาพระองค์ และเขาทำการหมิ่นประมาทอย่างใหญ่หลวง</verse>
				<verse number="27">เพราะฉะนั้นพระองค์ทรงมอบเขาไว้ในมือศัตรูของเขา ผู้ทำให้เขาทนทุกข์และในเวลาแห่งการทนทุกข์ของเขานั้น เขาร้องทูลต่อพระองค์ และพระองค์ทรงฟังเขาจากฟ้าสวรรค์ พระองค์ได้ประทานพวกผู้ช่วยแก่เขา ผู้ได้ช่วยเขาให้พ้นจากมือศัตรูของเขา ตามพระกรุณาเหลือล้นของพระองค์</verse>
				<verse number="28">แต่เมื่อเขาพักสงบแล้ว เขาก็ทำความชั่วต่อพระพักตร์พระองค์อีก พระองค์จึงทรงปล่อยเขาไว้ในมือศัตรูของเขา ศัตรูจึงได้ปกครองเขา ถึงกระนั้นเมื่อเขาหันมาร้องทูลต่อพระองค์ พระองค์ทรงฟังเขาจากฟ้าสวรรค์และพระองค์ทรงช่วยกู้เขาไว้หลายครั้งหลายหน ตามพระกรุณาของพระองค์</verse>
				<verse number="29">และพระองค์ทรงตักเตือนเขา เพื่อว่าจะทรงหันเขาให้กลับมาสู่ธรรมบัญญัติของพระองค์ แต่เขาก็ยังประพฤติอย่างเย่อหยิ่งอวดดี ไม่ยอมเชื่อฟังพระบัญญัติของพระองค์ แต่ได้ทำผิดต่อกฎหมายของพระองค์ (อันเป็นข้อปฏิบัติซึ่งมนุษย์จะดำรงชีพอยู่ได้) และได้หันบ่าดื้อและคอแข็งเข้าสู้และไม่ได้เชื่อฟัง</verse>
				<verse number="30">พระองค์ทรงอดทนกับเขาอยู่หลายปี และทรงเตือนเขาด้วยพระวิญญาณของพระองค์ทางผู้เผยพระวจนะของพระองค์ เขาก็ยังไม่เงี่ยหูฟัง เพราะฉะนั้นพระองค์จึงทรงมอบเขาไว้ในมือของชนชาติทั้งหลายแห่งแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="31">ถึงกระนั้นด้วยพระกรุณาเหลือล้นของพระองค์ พระองค์ไม่ได้ทรงกระทำให้เขาพินาศหรือละทิ้งเขาเสีย เพราะพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าผู้ทรงมีพระคุณและพระกรุณา</verse>
				<verse number="32">“ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลาย ซึ่งเป็นพระเจ้ายิ่งใหญ่ ทรงฤทธิ์และน่าเกรงกลัว ผู้ทรงรักษาพันธสัญญาและความรักมั่นคง ฉะนั้นขอพระองค์อย่าทรงเห็นว่า ความทุกข์ยากลำบากทั้งสิ้นนั้นเป็นแต่สิ่งเล็กน้อย ซึ่งบังเกิดขึ้นกับข้าพระองค์ทั้งหลาย กับบรรดากษัตริย์ของข้าพระองค์กับบรรดาเจ้านาย บรรดาปุโรหิต บรรดาผู้เผยพระวจนะ บรรพบุรุษและชนชาติของพระองค์ทั้งสิ้น ตั้งแต่สมัยกษัตริย์อัสซีเรีย จนถึงวันนี้</verse>
				<verse number="33">แต่ในบรรดาสิ่งที่เกิดขึ้นแก่ข้าพระองค์ทั้งหลาย พระองค์ทรงยุติธรรม เพราะพระองค์ทรงประกอบกิจอย่างเที่ยงตรง แต่ข้าพระองค์ทั้งหลายประพฤติอย่างอธรรม</verse>
				<verse number="34">บรรดากษัตริย์ เจ้านาย ปุโรหิตและบรรพบุรุษของข้าพระองค์ทั้งหลาย ไม่ได้รักษาธรรมบัญญัติหรือเชื่อฟังพระบัญญัติของพระองค์ และพระโอวาทของพระองค์ซึ่งพระองค์ทรงเตือนเขา</verse>
				<verse number="35">เพราะเขาทั้งหลายไม่ได้ปรนนิบัติพระองค์ในราชอาณาจักรของเขา แม้พระมหากรุณาธิคุณของพระองค์ พระองค์ประทานแก่เขาและแผ่นดินที่ใหญ่อุดม พระองค์ทรงยกให้แก่เขา แต่เขาไม่ได้หันกลับจากการชั่วร้ายของเขา</verse>
				<verse number="36">นี่แน่ะ วันนี้ข้าพระองค์ทั้งหลายเป็นทาส เป็นทาสในแผ่นดินที่พระองค์ประทานแก่บรรพบุรุษของข้าพระองค์ทั้งหลาย เพื่อให้ได้รับประทานพืชผลกับของอันดีของมัน</verse>
				<verse number="37">และผลิตผลอันมากมายของแผ่นดินนั้นก็ตกแก่กษัตริย์ ผู้ที่พระองค์ทรงตั้งไว้เหนือข้าพระองค์ทั้งหลายด้วยเหตุบาปของข้าพระองค์ทั้งหลาย พวกเขามีอำนาจเหนือร่างกายและเหนือฝูงสัตว์เลี้ยงของข้าพระองค์ทั้งหลายตามความพอใจของเขาทั้งหลาย และข้าพระองค์ทั้งหลายทุกข์นัก”</verse>
				<verse number="38">ด้วยเหตุนี้ เราทั้งหลายจึงทำพันธสัญญามั่นคงและบันทึกไว้ เจ้านาย คนเลวีและปุโรหิตของเราทั้งหลาย จึงประทับตราของเขาไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">บรรดาผู้ที่ประทับตราของเขาไว้คือ เนหะมีย์ผู้ว่าราชการ ผู้เป็นบุตรฮาคาลิยาห์ เศเดคียาห์</verse>
				<verse number="2">เสไรยาห์ อาซาริยาห์ เยเรมีย์</verse>
				<verse number="3">ปาชเฮอร์ อามาริยาห์ มัลคิยาห์</verse>
				<verse number="4">ฮัทธัช เชบานิยาห์ มัลลูค</verse>
				<verse number="5">ฮาริม เมเรโมท โอบาดีห์</verse>
				<verse number="6">ดาเนียล กินเนโธน บารุค</verse>
				<verse number="7">เมชุลลาม อาบียาห์ มิยามิน</verse>
				<verse number="8">มาอาซิยาห์ บิลกัย เชไมยาห์ คนเหล่านี้เป็นปุโรหิต</verse>
				<verse number="9">และคนเลวีคือ เยชูอา ผู้เป็นบุตรอาซันยาห์ บินนุยพงศ์พันธุ์เฮนาดัด ขัดมีเอล</verse>
				<verse number="10">และพี่น้องของเขา เชบานิยาห์ โฮดียาห์ เคลิทา เปเลยาห์ ฮานัน</verse>
				<verse number="11">มีคา เรโหบ ฮาชาบิยาห์</verse>
				<verse number="12">ศักเกอร์ เชเรบิยาห์ เชบานิยาห์</verse>
				<verse number="13">โฮดียาห์ บานี เบนินู</verse>
				<verse number="14">บรรดาหัวหน้าของประชาชน คือ ปาโรส ปาหัทโมอับ เอลาม ศัทธู บานี</verse>
				<verse number="15">บุนนี อัสกาด เบบัย</verse>
				<verse number="16">อาโดนียาห์ บิกวัย อาดีน</verse>
				<verse number="17">อาเทอร์ เฮเซคียาห์ อัสซูร์</verse>
				<verse number="18">โฮดียาห์ ฮาชูม เบไซ</verse>
				<verse number="19">ฮาริฟ อานาโธท เนบัย</verse>
				<verse number="20">มักปีอาช เมชุลลาม เฮซีร์</verse>
				<verse number="21">เมเชซาเบล ศาโดก ยาดดูวา</verse>
				<verse number="22">เปลาทีอาห์ ฮานัน อานายาห์</verse>
				<verse number="23">โฮเชยา ฮานันยาห์ หัสชูบ</verse>
				<verse number="24">ฮัลโลเหช ปิลหา โชเบก</verse>
				<verse number="25">เรฮูม ฮาชับนาห์ มาอาเสยาห์</verse>
				<verse number="26">อาหิอาห์ ฮานัน อานัน</verse>
				<verse number="27">มัลลูค ฮาริม บาอานาห์</verse>
				<verse number="28">ส่วนประชาชนที่เหลือ บรรดาปุโรหิต คนเลวี คนเฝ้าประตู นักร้อง บ่าวไพร่ประจำพระวิหาร และคนทั้งปวงผู้ได้แยกตัวออกจากชนชาติทั้งหลายของแผ่นดินเหล่านั้น มาถือธรรมบัญญัติของพระเจ้า ทั้งภรรยาของเขาบุตรชายบุตรหญิงของเขา และคนทั้งปวงผู้มีความรู้และความเข้าใจ</verse>
				<verse number="29">ได้สมทบกับพี่น้องของเขา กับขุนนางของเขาเข้าในการสาบานและปฏิญาณที่จะดำเนินตามธรรมบัญญัติของพระเจ้า ซึ่งทรงมอบไว้กับโมเสสผู้รับใช้ของพระเจ้า และที่จะรักษาและกระทำตามพระบัญญัติของพระยาห์เวห์องค์เจ้านายของเรา และตามกฎหมายและกฎเกณฑ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="30">และที่เราทั้งหลายจะไม่ยกบุตรหญิงของเราให้แก่ชนชาติทั้งหลายของแผ่นดินนั้น และไม่รับบุตรหญิงของเขาทั้งหลายมาให้บุตรชายของเรา</verse>
				<verse number="31">และถ้าชนชาติทั้งหลายของแผ่นดินนั้นนำเครื่องใช้หรือข้าวอย่างใดๆ มาขายในวันสะบาโตเราจะไม่ซื้อจากเขาในวันสะบาโตหรือในวันบริสุทธิ์ และเราจะไม่เก็บผลของปีที่เจ็ด และไม่เก็บหนี้สินทุกอย่าง</verse>
				<verse number="32">และเราทั้งหลายกำหนดไว้ว่า จะให้คิดกับตัวเราเป็นรายปี ให้เสียเงินคนละ 5 กรัม เพื่อการปรนนิบัติในพระนิเวศของพระเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="33">คือให้เป็นราคาขนมปังตั้งถวาย ธัญบูชาเนืองนิตย์ เครื่องบูชาเผาทั้งตัวเนืองนิตย์ สำหรับสะบาโตต่างๆ วันขึ้นหนึ่งค่ำ เทศกาลเลี้ยงต่างๆ สิ่งของบริสุทธิ์ และเครื่องบูชาลบล้างบาป เพื่อทำการลบมลทินบาปของพวกอิสราเอล สำหรับงานทุกอย่างในพระนิเวศของพระเจ้าของเราทั้งหลาย</verse>
				<verse number="34">เราได้จับฉลากด้วย คือบรรดาปุโรหิต คนเลวี และประชาชน เพื่อนำฟืนมาถวาย นำเข้ามาในพระนิเวศของพระเจ้าของเรา ตามครอบครัวบรรพบุรุษของเรา ตามเวลากำหนดเป็นปีๆ ไป เพื่อเผาบนแท่นบูชาแห่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา ตามที่บันทึกไว้ในธรรมบัญญัติ</verse>
				<verse number="35">เราผูกมัดตัวเราไว้ที่จะนำผลแรกแห่งที่ดินของเรา และผลแรกของผลต้นไม้ทั้งสิ้นทุกปี มายังพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="36">และจะนำบุตรชายหัวปี และสัตว์หัวปีของเรา ตามที่บันทึกไว้ในธรรมบัญญัติและลูกหัวปีแห่งฝูงวัว และฝูงแพะแกะของเรามายังพระนิเวศของพระเจ้าของเรา ยังปุโรหิต ผู้ปรนนิบัติอยู่ในพระนิเวศแห่งพระเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="37">และที่จะนำแป้งอย่างดีของเรา เครื่องถวายของเรา ผลไม้ของต้นไม้ทุกต้น เหล้าองุ่นใหม่และน้ำมัน มายังบรรดาปุโรหิต มายังห้องพระนิเวศของพระเจ้าของเราและที่จะนำทศางค์ จากแผ่นดิน ของเรามาให้คนเลวี เพราะคนเลวีเป็นผู้เก็บทศางค์จากเมืองชนบททั้งสิ้นของเรา</verse>
				<verse number="38">และปุโรหิต พงศ์พันธุ์ของอาโรน จะอยู่กับคนเลวี เมื่อคนเลวีได้รับทศางค์และคนเลวีจะนำทศางค์ของทศางค์ มายังพระนิเวศของพระเจ้าของเรา มายังห้อง ยังคลังพัสดุ</verse>
				<verse number="39">เพราะประชาชนอิสราเอลและพงศ์พันธุ์เลวีจะนำเครื่องถวายคือ ข้าว เหล้าองุ่นใหม่และน้ำมัน มายังห้องซึ่งเป็นที่เก็บเครื่องใช้ของสถานนมัสการ และที่อยู่ของปุโรหิตผู้ปรนนิบัติและคนเฝ้าประตูและนักร้อง เราจะไม่เพิกเฉยต่อพระนิเวศของพระเจ้าของเรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">พวกประมุขของประชาชนอาศัยอยู่ในเยรูซาเล็ม และประชาชนที่เหลือนั้นจับฉลากกัน เพื่อจะนำเอาคนส่วนหนึ่งในสิบส่วนให้เข้าไปอยู่ในเยรูซาเล็มเมืองบริสุทธิ์ ฝ่ายอีกเก้าส่วนสิบนั้นให้อยู่ในเมืองต่างๆ</verse>
				<verse number="2">และประชาชนได้ขอบคุณบรรดาผู้ที่สมัครใจไปอยู่ในเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">ต่อไปนี้เป็นหัวหน้ามณฑลที่อาศัยอยู่ในเยรูซาเล็ม แต่ในเมืองของประเทศยูดาห์ ต่างคนต่างอาศัยอยู่ในที่ดินของตน ในเมืองของตน อิสราเอล พวกปุโรหิต คนเลวี บ่าวไพร่ประจำพระวิหารและเชื้อสายข้าราชการของซาโลมอน</verse>
				<verse number="4">บางคนในพงศ์พันธุ์ของยูดาห์และพงศ์พันธุ์ของเบนยามิน อาศัยอยู่ในเยรูซาเล็ม พงศ์พันธุ์ของยูดาห์มี อาธายาห์บุตรอุสซียาห์ ผู้เป็นบุตรเศคาริยาห์ ผู้เป็นบุตรอามาริยาห์ ผู้เป็นบุตรเชฟาทิยาห์ ผู้เป็นบุตรมาหะลาเลล แห่งพงศ์พันธุ์เปเรศ</verse>
				<verse number="5">และมาอาเสยาห์ บุตรบารุค ผู้เป็นบุตรคลโฮเซห์ ผู้เป็นบุตรฮาซายาห์ ผู้เป็นบุตรอาดายาห์ ผู้เป็นบุตรโยยาริบ ผู้เป็นบุตรเศคาริยาห์ ผู้เป็นบุตรชาวชิโลห์</verse>
				<verse number="6">เชื้อสายของเปเรศทั้งสิ้นที่อาศัยอยู่ในเยรูซาเล็ม มีคนเก่งกล้า 468 คน</verse>
				<verse number="7">และต่อไปนี้ เป็นพงศ์พันธุ์เบนยามินคือ สัลลู บุตรเมชุลลาม ผู้เป็นบุตรโยเอด ผู้เป็นบุตรเปดายาห์ ผู้เป็นบุตรโคลายาห์ ผู้เป็นบุตรมาอาเสยาห์ ผู้เป็นบุตรอิธีเอล ผู้เป็นบุตรเยชายาห์</verse>
				<verse number="8">และถัดเขาไปคือ กับบัย สัลลัย มี 928 คน</verse>
				<verse number="9">โยเอลบุตรศิครีเป็นผู้ดูแลเขาทั้งหลาย และเหนือเมืองนั้น ยูดาห์บุตรหัสเสนูอาห์เป็นที่สอง</verse>
				<verse number="10">จากบรรดาปุโรหิตคือ เยดายาห์ บุตรโยยาริบ ยาคีน</verse>
				<verse number="11">เสไรยาห์ บุตรฮิลคียาห์ ผู้เป็นบุตรเมชุลลาม ผู้เป็นบุตรศาโดก ผู้เป็นบุตรเมราโยท ผู้เป็นบุตรอาหิทูบ ผู้ปกครองพระนิเวศของพระเจ้า</verse>
				<verse number="12">และพี่น้องของเขาที่ทำงานอยู่ในพระนิเวศ มี 822 คน และอาดายาห์บุตรเยโรฮัม ผู้เป็นบุตรเปไลยาห์ ผู้เป็นบุตรอัมซี ผู้เป็นบุตรเศคาริยาห์ ผู้เป็นบุตรปาชเฮอร์ ผู้เป็นบุตรมัลคียาห์</verse>
				<verse number="13">และพี่น้องของเขา หัวหน้าของตระกูล มี 242 คนและอามาชสัยบุตรอาซาเรล ผู้เป็นบุตรอัคซัย ผู้เป็นบุตรเมชิลเลโมท ผู้เป็นบุตรอิมเมอร์</verse>
				<verse number="14">และพี่น้องของเขา เป็นทแกล้วทหารมี 128 คน ผู้ดูแลของเขา คือ ศับดีเอล บุตรฮักเกโดลิม</verse>
				<verse number="15">จากคนเลวี คือ เชไมยาห์ บุตรหัสชูบ ผู้เป็นบุตรอัสรีคัม ผู้เป็นบุตรฮาชาบิยาห์ ผู้เป็นบุตรบุนนี</verse>
				<verse number="16">และชับเบธัยกับโยซาบาด จากพวกหัวหน้าของคนเลวี ผู้ควบคุมการงานภายนอกพระนิเวศของพระเจ้า</verse>
				<verse number="17">และมัทธานิยาห์ บุตรมีคาห์ ผู้เป็นบุตรศับดี ผู้เป็นบุตรอาสาฟ ผู้เป็นหัวหน้าในการเริ่มต้นการขอบพระคุณในการอธิษฐาน และบัคบูคิยาห์เป็นที่สองในหมู่พี่น้องของเขา และอับดาบุตรชัมมุวา ผู้เป็นบุตรกาลาล ผู้เป็นบุตรเยดูธูน</verse>
				<verse number="18">คนเลวีทั้งหมดในนครบริสุทธิ์มี 284 คน</verse>
				<verse number="19">คนเฝ้าประตูมีอักขูบ ทัลโมนและพี่น้องของเขา ผู้เฝ้าบรรดาประตูมี 172 คน</verse>
				<verse number="20">คนอิสราเอลที่เหลือซึ่งเป็นพวกปุโรหิตและคนเลวี อยู่ในเมืองทั้งสิ้นของยูดาห์ ทุกคนอยู่ในที่ดินมรดกของเขา</verse>
				<verse number="21">แต่บ่าวไพร่ประจำพระวิหารอยู่ที่โอเฟล และศีหะกับกิชปา ควบคุมบ่าวไพร่ประจำพระวิหาร</verse>
				<verse number="22">ผู้ดูแลคนเลวีในเยรูซาเล็มคือ อุสซี บุตรบานี ผู้เป็นบุตรฮาชาบิยาห์ ผู้เป็นบุตรมัทธานิยาห์ ผู้เป็นบุตรมีคาแห่งพงศ์พันธุ์อาสาฟ นักร้องดูแลการงานพระนิเวศของพระเจ้า</verse>
				<verse number="23">เพราะมีพระบัญชาจากกษัตริย์ถึงเรื่องเขา และมีของปันส่วนที่ได้ตกลงกันไว้สำหรับนักร้อง ตามที่ต้องการทุกๆ วัน</verse>
				<verse number="24">และเปธาหิยาห์บุตรเมเชซาเบล พงศ์พันธุ์เศ-ราห์ บุตรยูดาห์ เป็นสนองโอษฐ์ของกษัตริย์ในเรื่องกิจการต่างๆ อันเกี่ยวกับประชาชน</verse>
				<verse number="25">ส่วนที่ชนบทและไร่นาของชนบทเหล่านั้น ประชาชนพวกยูดาห์บางคนอาศัยอยู่ในคีริยาทอารบา และชนบทของเมืองนั้น และในดีโบนกับชนบทของเมืองนั้น และในเยขับเซเอลกับชนบทของเมืองนั้น</verse>
				<verse number="26">และในเยชูอา กับในโมลาดาห์ และเบธเปเลท</verse>
				<verse number="27">ในฮาซารชูอาล ในเบเออร์เชบากับชนบทของเมืองนั้น</verse>
				<verse number="28">ในศิกลาก ในเมโคนาห์กับชนบทของเมืองนั้น</verse>
				<verse number="29">ในเอนริมโมน ในโศราห์ ในยารมูท</verse>
				<verse number="30">ศาโนอาห์ อดุลลัมและชนบทของเมืองนั้น ลาคีชและไร่นาของเมืองนั้น อาเซคาห์กับชนบทของเมืองนั้น เขาจึงตั้งค่ายจากเบเออร์เชบาถึงหุบเขาฮินโนม</verse>
				<verse number="31">ประชาชนเบนยามินอยู่ต่อจากเกบาไปด้วยที่มิคมาช ที่อัยยา เบธเอลและชนบทของเมืองนั้น</verse>
				<verse number="32">ที่อานาโธท โนบ อานานิยาห์</verse>
				<verse number="33">ฮาโซร์ รามา กิททาอิม</verse>
				<verse number="34">ฮาดิด เสโบอิม เนบัลลัท</verse>
				<verse number="35">โลด และโอโน หุบเขาของพวกช่างฝีมือ</verse>
				<verse number="36">และบางส่วนของคนเลวีในยูดาห์ก็สมทบเข้ากับเบนยามิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ต่อไปนี้เป็นปุโรหิต และคนเลวีที่ขึ้นมากับเศรุบบาเบล บุตรเชอัลทิเอลและกับเยชูอา คือเสไรยาห์ เยเรมีย์ เอสรา</verse>
				<verse number="2">อามาริยาห์ มัลลูค ฮัทธัช</verse>
				<verse number="3">เชคานิยาห์ เรฮูม เมเรโมท</verse>
				<verse number="4">อิดโด กินเนธอย อาบียาห์</verse>
				<verse number="5">มิยามิน มาอาดียาห์ บิลกาห์</verse>
				<verse number="6">เชไมยาห์ โยยาริบ เยดายาห์</verse>
				<verse number="7">สัลลู อาโมค ฮิลคียาห์ เยดายาห์ คนเหล่านี้เป็นหัวหน้าของปุโรหิตและพี่น้องของเขาในสมัยของเยชูอา</verse>
				<verse number="8">คนเลวี คือ เยชูอา บินนุย ขัดมีเอล เชเรบิยาห์ ยูดาห์ และมัทธานิยาห์ ผู้ซึ่งดูแลบทเพลงขอบพระคุณพร้อมกับพี่น้องของเขา</verse>
				<verse number="9">และบัคบูคิยาห์ กับอุนโนพี่น้องของเขา ยืนอยู่ตรงกันข้ามในการปรนนิบัติ</verse>
				<verse number="10">และเยชูอา เป็นบิดาของโยยาคิม โยยาคิมเป็นบิดาของเอลียาชีบ เอลียาชีบเป็นบิดาของโยยาดา</verse>
				<verse number="11">โยยาดาเป็นบิดาของโยนาธาน และโยนาธานเป็นบิดาของยาดดูวา</verse>
				<verse number="12">และในสมัยของโยยาคิม มีปุโรหิตผู้เป็นหัวหน้าตระกูลได้แก่ ตระกูลเสไรยาห์คือ เมรายาห์ ตระกูลเยเรมีย์คือ ฮานานิยาห์</verse>
				<verse number="13">ตระกูลเอสราคือ เมชุลลาม ตระกูลอามาริยาห์คือ เยโฮฮานัน</verse>
				<verse number="14">ตระกูลมัลลูคีคือ โยนาธาน ตระกูลเชบานิยาห์คือ โยเซฟ</verse>
				<verse number="15">ตระกูลฮาริมคือ อัดนา ตระกูลเมราโยทคือ เฮลคาย</verse>
				<verse number="16">ตระกูลอิดโดคือ เศคาริยาห์ ตระกูลกินเนโธนคือ เมชุลลาม</verse>
				<verse number="17">ตระกูลอาบียาห์คือ ศิครี ตระกูลมินยามิน ตระกูลโมอัดยาห์คือ ปิลทัย</verse>
				<verse number="18">ตระกูลบิลกาห์คือ ชัมมุวา ตระกูลเชไมยาห์คือ เยโฮนาธัน</verse>
				<verse number="19">และตระกูลโยยาริบคือ มัทเธนัย ตระกูลเยดายาห์คือ อุสซี</verse>
				<verse number="20">ตระกูลศัลลัยคือ คาลลัย ตระกูลอาโมคคือ เอเบอร์</verse>
				<verse number="21">ตระกูลฮิลคียาห์คือ ฮาชาบิยาห์ ตระกูลเยดายาห์คือ เนธันเอล</verse>
				<verse number="22">ส่วนคนเลวีในสมัยของเอลียาชีบ โยยาดา โยฮานัน และยาดดูวา ชื่อหัวหน้าของตระกูลมีบันทึกไว้ทั้งบรรดาปุโรหิตจนถึงรัชสมัยของดาริอัสคนเปอร์เซีย</verse>
				<verse number="23">พงศ์พันธุ์เลวี หัวหน้าของตระกูลมีบันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดาร จนสมัยของโยฮานัน บุตรเอลียาชีบ</verse>
				<verse number="24">และหัวหน้าของคนเลวีคือ ฮาชาบิยาห์ เชเรบิยาห์ และเยชูอาบุตรขัดมีเอล กับญาติพี่น้องของเขาที่ยืนอยู่ตรงข้ามกันที่จะสรรเสริญ และขอบพระคุณ ตามบัญญัติของดาวิดคนของพระเจ้า ผลัดเปลี่ยนกันไป</verse>
				<verse number="25">มัทธานิยาห์ บัคบูคิยาห์ โอบาดีห์ เมชุลลาม ทัลโมน และอักขูบ เป็นคนเฝ้าประตู ยืนเฝ้าอยู่ที่โรงพัสดุของประตู</verse>
				<verse number="26">คนเหล่านี้อยู่ในสมัยของโยยาคิม บุตรเยชูอา ผู้เป็นบุตรโยซาดัก และในสมัยของเนหะมีย์ผู้ว่าราชการ กับในสมัยของเอสราปุโรหิต และธรรมาจารย์</verse>
				<verse number="27">ในการทำพิธีมอบถวายกำแพงเยรูซาเล็ม พวกเขาได้แสวงหาบรรดาคนเลวีตามที่ของเขาทั่วทุกแห่ง เพื่อจะนำเขามาที่เยรูซาเล็ม เพื่อฉลองมอบถวายด้วยความยินดี ด้วยการขอบพระคุณ และด้วยการร้องเพลง ด้วยฉาบ พิณใหญ่ และพิณเขาคู่</verse>
				<verse number="28">พงศ์พันธุ์พวกนักร้องได้รวมกันมาจากมณฑล รอบเยรูซาเล็ม และจากชนบทของชาวเนโทฟาห์</verse>
				<verse number="29">ทั้งมาจากเบธกิลกาล และจากเขตเกบา และอัสมาเวท เพราะบรรดานักร้องได้สร้างชนบทของตนรอบเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="30">บรรดาปุโรหิตและคนเลวีได้ชำระตนให้บริสุทธิ์ และเขาทั้งหลายได้ชำระประชาชน และประตูเมืองกับกำแพงให้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="31">แล้วข้าพเจ้าได้นำเจ้านายแห่งยูดาห์ขึ้นบนกำแพง และแต่งตั้งให้คณะใหญ่สองคณะเป็นผู้กล่าวขอบพระคุณและเดินเป็นขบวนแห่ คณะหนึ่งไปทางขวาขึ้นไปบนกำแพงจนถึงประตูกองขยะ</verse>
				<verse number="32">และถัดเขาไปมี โฮชายาห์ และเจ้านายแห่งยูดาห์ครึ่งหนึ่ง</verse>
				<verse number="33">กับอาซาริยาห์ เอสรา เมชุลลาม</verse>
				<verse number="34">ยูดาห์ เบนยามิน เชไมยาห์ และเยเรมีย์</verse>
				<verse number="35">และพวกปุโรหิตบางคนที่มีแตร คือ เศคาริยาห์ บุตรโยนาธาน ผู้เป็นบุตรเชไมยาห์ ผู้เป็นบุตรมัทธานิยาห์ ผู้เป็นบุตรมีคายาห์ ผู้เป็นบุตรศักเกอร์ ผู้เป็นบุตรอาสาฟ</verse>
				<verse number="36">กับญาติพี่น้องของเขา คือ เชไมยาห์ อาซาเรล มิลาลัย กิลาลัย มาอัย เนธันเอลและยูดาห์ ฮานานี พร้อมกับเครื่องดนตรีของดาวิดคนของพระเจ้า และเอสราธรรมาจารย์ได้เดินนำหน้าเขา</verse>
				<verse number="37">ที่ประตูน้ำพุ เขาทั้งหลายเดินตรงไปขึ้นบันไดของนครดาวิด ที่ทางขึ้นกำแพง เหนือพระราชวังของดาวิดถึงประตูน้ำทางทิศตะวันออก</verse>
				<verse number="38">อีกคณะหนึ่งที่กล่าวคำขอบพระคุณเดินไปทางซ้าย และข้าพเจ้าตามเขาไปพร้อมกับประชาชนครึ่งหนึ่ง บนกำแพงเหนือหอคอยเตาไฟ ถึงกำแพงกว้าง</verse>
				<verse number="39">และเหนือประตูเอฟราอิมและทางประตูเก่า และทางประตูปลาและหอคอยฮานันเอล และหอคอยศตพลถึงประตูแกะ และเขามาหยุดอยู่ที่ประตูยาม</verse>
				<verse number="40">คณะทั้งสองผู้กล่าวคำขอบพระคุณได้มายืนอยู่ที่พระนิเวศของพระเจ้า ทั้งข้าพเจ้าและเจ้าหน้าที่ครึ่งหนึ่งอยู่กับข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="41">กับปุโรหิตที่ถือแตร คือ เอลียาคิม มาอาเสยาห์ มินยามิน มีคายาห์ เอลีโอนัย เศคาริยาห์ กับฮานันยาห์</verse>
				<verse number="42">และมาอาเสยาห์ เชไมยาห์ เอเลอาซาร์ อุสซี เยโฮฮานัน มัลคิยาห์ เอลามและเอเซอร์ และบรรดานักร้องได้ร้องเพลง มี ยิสรายาห์เป็นหัวหน้าของเขา</verse>
				<verse number="43">และเขาทั้งหลายได้ถวายเครื่องสัตวบูชาใหญ่โตในวันนั้น และเปรมปรีดิ์เพราะพระเจ้าทรงกระทำให้เขาเปรมปรีดิ์ด้วยความชื่นบานใหญ่ยิ่ง พวกผู้หญิงและเด็กๆ ก็เปรมปรีดิ์ด้วย และความชื่นบานของเยรูซาเล็มก็ได้ยินไปไกล</verse>
				<verse number="44">ในวันนั้น เขาแต่งตั้งคนให้ดูแลห้องสำหรับพัสดุ เครื่องถวาย ผลไม้รุ่นแรก ทศางค์ ให้รวบรวมสิ่งซึ่งกำหนดไว้ในกฎหมายสำหรับปุโรหิตและคนเลวีเข้ามาไว้ในนั้น ตามไร่นาในเมืองเหล่านั้น เพราะคนยูดาห์เปรมปรีดิ์ด้วยเรื่องบรรดาปุโรหิต และคนเลวีผู้ปรนนิบัติอยู่นั้น</verse>
				<verse number="45">และเขาทั้งหลายได้ทำการปรนนิบัติพระเจ้าของเขา และทำการปรนนิบัติเกี่ยวกับการชำระให้บริสุทธิ์ เช่นเดียวกับที่พวกนักร้อง และพวกเฝ้าประตู ได้ทำตามพระบัญชาของดาวิดและของซาโลมอนราชโอรสของพระองค์</verse>
				<verse number="46">เพราะในสมัยดาวิดและอาสาฟ ในดึกดำบรรพ์นั้นมีหัวหน้าพวกนักร้องและมีบทเพลงสรรเสริญ และบทเพลงขอบพระคุณพระเจ้า</verse>
				<verse number="47">และอิสราเอลทั้งปวงในสมัยของเศรุบบาเบลและในสมัยของเนหะมีย์ ได้ให้ปันส่วนตามต้องการทุกวันแก่นักร้องและคนเฝ้าประตู และเขาได้กันส่วนของคนเลวีไว้ต่างหาก และคนเลวีได้กันส่วนของพงศ์พันธุ์อาโรนไว้ต่างหาก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ในวันนั้น มีการอ่านหนังสือของโมเสสให้ประชาชนฟัง และได้พบที่มีเขียนไว้ว่า ไม่ควรให้คนอัมโมนหรือคนโมอับเข้าไปในที่ชุมนุมของพระเจ้าเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="2">เพราะพวกเขาไม่ได้เอาอาหารและน้ำมาต้อนรับคนอิสราเอล แต่ได้จ้างบาลาอัมให้มาต่อต้านและแช่งเขา แต่พระเจ้าของเราทรงเปลี่ยนคำแช่งเป็นพร</verse>
				<verse number="3">และต่อมาเมื่อประชาชนได้ยินธรรมบัญญัติ เขาก็แยกอิสราเอลออกเสียจากคนต่างชาติทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="4">ก่อนหน้านี้ เอลียาชีบปุโรหิตผู้ได้รับการแต่งตั้งให้ดูแลห้องในพระนิเวศของพระเจ้าของเรา ผู้ซึ่งเกี่ยวพันกับโทบีอาห์</verse>
				<verse number="5">ได้จัดห้องใหญ่ห้องหนึ่งให้โทบีอาห์ เป็นห้องที่แต่ก่อนใช้เก็บธัญบูชา กำยาน เครื่องใช้ต่างๆ และทศางค์ที่เป็นข้าว เหล้าองุ่นใหม่และน้ำมัน ซึ่งเขาให้ไว้ตามบัญญัติให้แก่คนเลวี นักร้อง คนเฝ้าประตูและเครื่องถวายสำหรับปุโรหิต</verse>
				<verse number="6">เมื่อเกิดเรื่องนี้ข้าพเจ้าไม่ได้อยู่ในเยรูซาเล็ม เพราะข้าพเจ้าได้ไปเฝ้ากษัตริย์อารทาเซอร์ซีสแห่งบาบิโลนในปีที่สามสิบสองแห่งรัชกาลของพระองค์ และต่อมาข้าพเจ้าก็ทูลลากษัตริย์</verse>
				<verse number="7">และมายังเยรูซาเล็ม แล้วข้าพเจ้าจึงทราบความชั่วร้ายซึ่งเอลียาชีบได้ทำเพื่อโทบีอาห์ คือ จัดห้องภายในบริเวณพระนิเวศของพระเจ้าให้เขา</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้าโกรธมาก และข้าพเจ้าก็โยนเครื่องแต่งบ้านทั้งสิ้นของโทบีอาห์ออกเสียจากห้อง</verse>
				<verse number="9">แล้วข้าพเจ้าสั่งให้เขาชำระห้อง และข้าพเจ้าก็นำเครื่องใช้ประจำพระนิเวศของพระเจ้า ทั้งธัญบูชากับกำยานกลับมาไว้ที่นั่นอีก</verse>
				<verse number="10">และข้าพเจ้ายังทราบอีกว่า ส่วนของคนเลวีนั้น เขาก็ไม่ได้มอบให้ เพราะฉะนั้น คนเลวีและนักร้องผู้ปฏิบัติการงาน ต่างก็หนีกลับไปยังไร่นาของตน</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้าจึงต่อว่าเจ้าหน้าที่และพูดว่า “ทำไมจึงทอดทิ้งพระนิเวศของพระเจ้าเสีย?” ข้าพเจ้าจึงรวบรวมพวกเขากลับมา และตั้งเขาไว้ตามตำแหน่งของเขาอีก</verse>
				<verse number="12">และคนยูดาห์ทั้งปวงได้นำทศางค์ที่เป็นข้าว เหล้าองุ่นใหม่ และน้ำมันเข้ามายังโรงพัสดุ</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้าได้แต่งตั้งคนให้ดูแลโรงพัสดุ คือเชเลมิยาห์ปุโรหิต ศาโดกธรรมาจารย์และเปดายาห์คนเลวี และผู้ช่วยของเขา คือ ฮานันบุตรศักเกอร์ผู้เป็นบุตรมัทธานิยาห์ เพราะนับว่าพวกเขาซื่อสัตย์ และหน้าที่ของเขา คือ แจกจ่ายแก่พวกพี่น้อง</verse>
				<verse number="14">ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ เกี่ยวกับเรื่องนี้ขอทรงระลึกถึงข้าพระองค์ และขออย่าทรงลบล้างการดีทั้งหลายของข้าพระองค์ที่ข้าพระองค์ได้ทำเพื่อพระนิเวศของพระเจ้าของข้าพระองค์ และเพื่อการปรนนิบัติในที่นั้น</verse>
				<verse number="15">ครั้งนั้นในยูดาห์ ข้าพเจ้าเห็นคนย่ำเหล้าองุ่นในวันสะบาโต และนำฟ่อนข้าวบรรทุกหลังลาเข้ามา ทั้งเหล้าองุ่น ผลองุ่น มะเดื่อ และภาระทุกอย่าง ซึ่งเขานำมายังเยรูซาเล็มในวันสะบาโต ข้าพเจ้าได้ตักเตือนเขาทั้งหลายในวันที่เขาขายอาหาร</verse>
				<verse number="16">และมีคนชาวไทระอาศัยอยู่ในเมืองได้นำปลาและสินค้าทุกอย่างเข้ามาขายในวันสะบาโตแก่ประชาชนยูดาห์ และในเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="17">แล้วข้าพเจ้าได้ต่อว่าพวกขุนนางแห่งยูดาห์ และพูดกับเขาว่า “ทำไมท่านทั้งหลายทำความชั่วร้ายเช่นนี้ ทำให้วันสะบาโตเป็นมลทิน</verse>
				<verse number="18">บรรพบุรุษของท่านไม่ได้ทำเช่นนี้หรือ และพระเจ้าของเราไม่ได้ทรงนำเหตุร้ายนี้ทั้งสิ้นให้ตกอยู่บนเราและบนเมืองนี้หรือ? ท่านยังจะนำพระพิโรธยิ่งกว่านั้นมาเหนืออิสราเอลด้วยการทำให้วันสะบาโตเป็นมลทิน”</verse>
				<verse number="19">และต่อมาพอเริ่มมืดที่ประตูเมืองเยรูซาเล็มก่อนวันสะบาโต ข้าพเจ้าสั่งให้ปิดประตูเมือง และสั่งว่า ไม่ให้เปิดจนกว่าจะพ้นวันสะบาโตแล้ว และข้าพเจ้าก็ตั้งข้าราชการบางคนของข้าพเจ้าให้ดูแลประตูเมือง เพื่อไม่ให้นำภาระสิ่งใดเข้ามาในวันสะบาโต</verse>
				<verse number="20">แล้วพวกพ่อค้าและพวกขายสินค้าทุกชนิดได้ค้างอยู่นอกเยรูซาเล็มหนสองหน</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้าได้ตักเตือนพวกเขา และพูดกับเขาว่า “ทำไม ท่านมานอนอยู่ข้างกำแพงเมือง ถ้าท่านทำอีกข้าพเจ้าจะจับท่าน” ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ไม่มาอีกในวันสะบาโต</verse>
				<verse number="22">และข้าพเจ้าสั่งคนเลวีให้ชำระตัวและมาเฝ้าประตูเมือง เพื่อรักษาวันสะบาโตให้บริสุทธิ์ ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอพระองค์ทรงระลึกถึงข้าพระองค์ในเรื่องนี้ และขอทรงพระกรุณาข้าพระองค์ตามความยิ่งใหญ่แห่งความรักมั่นคงของพระองค์</verse>
				<verse number="23">ในสมัยนั้นข้าพเจ้าเห็นพวกยิว ผู้แต่งงานกับหญิงชาวอัชโดด อัมโมน และโมอับ</verse>
				<verse number="24">และเด็กของเขาครึ่งหนึ่งพูดภาษาอัชโดด เขาพูดภาษายูดาห์ไม่ได้ แต่พูดภาษาของแต่ละชนชาติ</verse>
				<verse number="25">ข้าพเจ้าได้โต้แย้งกับพวกเขา และแช่งเขา และตีเขาบางคน และดึงผมของเขาออก และข้าพเจ้าทำให้เขาปฏิญาณในพระนามของพระเจ้า ข้าพเจ้ากล่าวว่า “เจ้าทั้งหลายอย่ายกลูกสาวของเจ้าให้แก่ลูกชายของเขา หรือรับลูกสาวของเขาให้แก่ลูกชายของเจ้า หรือตัวเจ้าเอง</verse>
				<verse number="26">ซาโลมอนกษัตริย์แห่งอิสราเอล ไม่ได้ทำบาปด้วยเรื่องหญิงอย่างนี้หรือ ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ ไม่มีกษัตริย์พระองค์ใดเหมือนพระองค์ และพระเจ้าของพระองค์ก็ทรงรักพระองค์ และพระเจ้าทรงกระทำให้พระองค์เป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอลทั้งปวง แม้กระนั้น บรรดาหญิงต่างชาติก็เป็นเหตุให้พระองค์ทรงทำบาป</verse>
				<verse number="27">ควรหรือที่เราจะฟังเจ้าและทำความชั่วร้ายใหญ่ยิ่งนี้ทั้งสิ้น และประพฤติทรยศต่อพระเจ้าของเราด้วยการแต่งงานกับหญิงต่างชาติ?”</verse>
				<verse number="28">บุตรชายคนหนึ่งของโยยาดา ผู้เป็นบุตรเอลียาชีบมหาปุโรหิต เป็นบุตรเขยของสันบาลลัท ชาวโฮโรนาอิม เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจึงขับไล่เขาไปเสียจากข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="29">ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอทรงระลึกถึงเขาทั้งหลาย เพราะว่าเขาทั้งหลายได้ทำให้การเป็นปุโรหิต และพันธสัญญาของพวกปุโรหิตและคนเลวีเป็นมลทิน</verse>
				<verse number="30">ดังนั้น ข้าพเจ้าจึงชำระพวกเขาจากทุกสิ่งที่เป็นของคนต่างชาติ และข้าพเจ้าได้กำหนดหน้าที่ของบรรดาปุโรหิตและคนเลวี ต่างก็ประจำงานของตน</verse>
				<verse number="31">ข้าพเจ้าได้จัดให้หาฟืนถวายตามเวลากำหนดและสำหรับผลรุ่นแรกด้วย ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอทรงระลึกถึงข้าพระองค์ให้เกิดผลดีเถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="17">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">อยู่มาในรัชสมัยของอาหสุเอรัส คืออาหสุเอรัสผู้ทรงครอบครอง 127 มณฑล ตั้งแต่อินเดียถึงคูช</verse>
				<verse number="2">ในเวลานั้น เมื่อกษัตริย์อาหสุเอรัสประทับบนราชบัลลังก์ในสุสาเมืองป้อม</verse>
				<verse number="3">ในปีที่สามแห่งรัชกาลของพระองค์ พระองค์ประทานการเลี้ยงแก่เจ้านายและข้าราชการทั้งสิ้นของพระองค์ นายทัพนายกองแห่งเปอร์เซียและมีเดีย ขุนนางและผู้ว่าราชการมณฑลต่างๆ เฝ้าอยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="4">ในขณะที่พระองค์ทรงแสดงราชสมบัติอันรุ่งเรืองของพระองค์ ทั้งความโอ่อ่าตระการอันรุ่งโรจน์ของพระองค์อยู่หลายวัน คือถึง 180 วัน</verse>
				<verse number="5">เมื่อวันเหล่านี้สิ้นสุดลงแล้ว กษัตริย์ก็ประทานการเลี้ยงแก่ประชาชนทุกคน ทั้งผู้ใหญ่ผู้น้อยที่อยู่ในสุสาเมืองป้อม เป็นเวลาเจ็ดวันในลานพระราชอุทยานของพระราชวัง</verse>
				<verse number="6">มีผ้าม่านทำด้วยผ้าฝ้ายสีขาวและสีฟ้า โยงด้วยเชือกป่านสีม่วงที่คล้องเข้ากับห่วงเงินบนเสาหินอ่อน อีกทั้งมีเตียงทำด้วยทองคำและเงินบนพื้นลาดปูนฝังหินแดง หินอ่อน มุกดาและหินสีต่างๆ</verse>
				<verse number="7">เครื่องดื่มก็ใส่ถ้วยทองคำหลายแบบส่งให้ดื่ม และเหล้าองุ่นของราชสำนักก็มีเหลือเฟือตามพระทัยกว้างขวางของกษัตริย์</verse>
				<verse number="8">การดื่มก็ทำกันตามพระบัญชาโดยไม่มีการยับยั้ง เพราะกษัตริย์มีรับสั่งไปยังข้าราชสำนักทุกคนว่า ให้ทำตามความพอใจของแต่ละคน</verse>
				<verse number="9">ส่วนพระราชินีวัชทีก็ประทานการเลี้ยงแก่สตรี ที่ราชสำนักของกษัตริย์อาหสุเอรัสด้วย</verse>
				<verse number="10">ในวันที่เจ็ด เมื่อพระทัยของกษัตริย์รื่นเริงด้วยเหล้าองุ่น พระองค์ทรงบัญชาเมหุมาน บิสธา ฮารโบนา บิกธา อาบักธา เศธาร์และคารคาส ขันทีทั้งเจ็ดผู้ปรนนิบัติกษัตริย์อาหสุเอรัส</verse>
				<verse number="11">ให้ไปทูลเชิญพระราชินีวัชทีทรงมงกุฎเสด็จเข้าเฝ้ากษัตริย์ เพื่อจะให้ประชาชนและเจ้านายได้ชมพระสิริโฉม เพราะพระนางทรงงามยิ่งนัก</verse>
				<verse number="12">แต่พระนางวัชทีทรงปฏิเสธไม่มาตามพระบัญชาของกษัตริย์ที่รับสั่งไปกับขันที เมื่อเป็นเช่นนี้กษัตริย์ก็ทรงเดือดดาล และพระพิโรธของพระองค์ก็ระอุอยู่ภายใน</verse>
				<verse number="13">แล้วกษัตริย์จึงตรัสหารือกับพวกนักปราชญ์ ผู้ซึ่งรู้ระเบียบแบบแผน (เพราะนี่เป็นธรรมเนียมปฏิบัติของกษัตริย์ต่อบรรดาผู้เชี่ยวชาญเรื่องกฎหมายและการพิพากษา</verse>
				<verse number="14">อันได้แก่ผู้ที่อยู่ใกล้ชิดพระองค์คือ คารเชนา เชธาร์ อัดมาธา ทารชิช เมเรส มารเสนา และเมมูคาน เจ้านายทั้งเจ็ดแห่งเปอร์เซียและมีเดีย ผู้สามารถเข้าเฝ้ากษัตริย์ และมีตำแหน่งสูง ในราชอาณาจักร)</verse>
				<verse number="15">ว่า “จะต้องทำอย่างไรต่อพระราชินีวัชทีตามกฎหมาย? เพราะพระนางขัดขืนพระบัญชาของกษัตริย์อาหสุเอรัส ซึ่งรับสั่งไปกับขันที”</verse>
				<verse number="16">เมมูคานจึงทูลต่อพระพักตร์กษัตริย์และต่อหน้าเจ้านายทั้งหลายว่า “พระราชินีทรงทำผิดไม่ใช่ต่อกษัตริย์เท่านั้น แต่ต่อเจ้านายทั้งหมดและต่อประชาชนทุกคนผู้อยู่ในมณฑลทั้งสิ้นของกษัตริย์อาหสุเอรัสด้วย</verse>
				<verse number="17">เพราะการกระทำของพระราชินีจะรู้ไปถึงสตรีทุกคน ทำให้พวกนางดูหมิ่นสามีของตนเอง โดยพูดว่า ‘กษัตริย์อาหสุเอรัสมีพระบัญชาให้นำพระราชินีวัชทีมาเฝ้าเฉพาะพระพักตร์ แต่พระนางไม่เสด็จมา’</verse>
				<verse number="18">ในวันนี้ นายผู้หญิงแห่งเปอร์เซียและมีเดียซึ่งได้ยินเรื่องการกระทำของพระราชินี ก็จะเล่าให้เจ้านายทั้งปวงของกษัตริย์ฟัง และจะเกิดการดูหมิ่นและความโกรธมากมาย</verse>
				<verse number="19">ฉะนั้น ถ้าเป็นที่พอพระทัยกษัตริย์ ขอให้มีพระราชโองการจากพระองค์ และให้บันทึกไว้ในกฎหมายของคนเปอร์เซียและคนมีเดีย อย่างที่จะเพิกถอนไม่ได้ว่า พระนางวัชทีจะเข้าเฝ้ากษัตริย์อาหสุเอรัสอีกไม่ได้ และขอให้กษัตริย์ประทานตำแหน่งราชินีแก่ผู้อื่นที่ดีกว่าพระนาง</verse>
				<verse number="20">ดังนั้นเมื่อกษัตริย์ทรงประกาศกฤษฎีกาทั่วพระราชอาณาจักรอันกว้างใหญ่ของพระองค์ สตรีทั้งปวงจะต้องให้เกียรติสามีของตน ไม่ว่าเขาจะมีฐานะสูงหรือต่ำ”</verse>
				<verse number="21">คำทูลนี้เป็นที่พอพระทัยกษัตริย์และถูกใจเจ้านาย กษัตริย์จึงทรงทำตามที่เมมูคานทูลเสนอ</verse>
				<verse number="22">พระองค์ทรงส่งพระราชสารไปทั่วทุกมณฑลของพระองค์ ถึงแต่ละมณฑลตามอักษรของมณฑลนั้น และถึงประชาชนทุกชาติตามภาษาของเขา ให้ชายทุกคนเป็นเจ้าเป็นนายในบ้านของตนและพูดตามภาษาชนชาติของตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ภายหลังเหตุการณ์เหล่านี้ เมื่อพระพิโรธของกษัตริย์อาหสุเอรัสสงบลง พระองค์ทรงระลึกถึงวัชทีและสิ่งที่นางทำ อีกทั้งกฤษฎีกาที่พระองค์ทรงออกเกี่ยวกับเรื่องนาง</verse>
				<verse number="2">ข้าราชการของกษัตริย์ผู้ปรนนิบัติพระองค์จึงทูลว่า “ขอทรงให้เสาะหาหญิงสาวพรหมจารีที่งดงามมาถวายกษัตริย์</verse>
				<verse number="3">และขอกษัตริย์ทรงแต่งตั้งผู้แทนพระองค์ในทุกมณฑลแห่งราชอาณาจักรของพระองค์ ให้รวบรวมหญิงสาวพรหมจารีที่งดงามทุกคนมายังฮาเร็มในสุสาเมืองป้อม ให้อยู่ในอารักขาของเฮกัย ขันทีของกษัตริย์ผู้ดูแลสตรี และขอประทานเครื่องสำอาง แก่พวกนาง</verse>
				<verse number="4">และขอให้หญิงสาวผู้ที่กษัตริย์พอพระทัย ได้เป็นพระราชินีแทนวัชที” คำทูลนี้พอพระทัยกษัตริย์ พระองค์จึงทรงทำตามนั้น</verse>
				<verse number="5">ยังมียิวคนหนึ่งในสุสาเมืองป้อม ชื่อโมรเดคัย บุตรยาอีร์ ผู้เป็นบุตรชิเมอี ผู้เป็นบุตรคีช คนเบนยามิน</verse>
				<verse number="6">คือคีช ผู้ถูกเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์บาบิโลนกวาดต้อนจากเยรูซาเล็มไปพร้อมกับเชลยและเยโคนิยาห์กษัตริย์ยูดาห์</verse>
				<verse number="7">ท่านได้เลี้ยงดูฮาดาชาห์คือ เอสเธอร์ บุตรหญิงของลุงของท่านเพราะเธอไม่มีบิดามารดา หญิงสาวคนนี้รูปงามและชวนมอง เมื่อบิดามารดาของเธอสิ้นชีวิตแล้ว โมรเดคัยก็รับเธอมาเป็นบุตร</verse>
				<verse number="8">เมื่อรับสั่งของกษัตริย์ และกฎหมายของพระองค์ประกาศออกไป หญิงสาวมากมายก็ถูกรวบรวมเข้ามายังสุสาเมืองป้อมในอารักขาของเฮกัย เอสเธอร์ก็ถูกนำเข้ามาไว้ในราชสำนัก อยู่ในอารักขาของเฮกัยผู้ดูแลสตรี</verse>
				<verse number="9">หญิงนั้นเป็นที่พอใจและเป็นที่โปรดปรานแก่เขา เขาจึงรีบจัดเครื่องสำอางและอาหารส่วนที่เป็นของเธอ พร้อมกับสาวใช้ที่คัดเลือกแล้วเจ็ดคนจากราชสำนักให้เธอ แล้วก็ย้ายเธอและสาวใช้ของเธอไปยังสถานที่ที่ดีที่สุดในฮาเร็ม</verse>
				<verse number="10">เอสเธอร์ไม่ได้เปิดเผยเรื่องชาติกำเนิดของเธอ เพราะโมรเดคัยกำชับเธอไม่ให้บอกใคร</verse>
				<verse number="11">ทุกๆ วันโมรเดคัยเดินไปเดินมาหน้าลานของฮาเร็ม เพื่อฟังข่าวคราวของเอสเธอร์ว่าเป็นอย่างไร และมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ</verse>
				<verse number="12">เมื่อถึงเวร หญิงสาวทุกคนจะเข้าไปเฝ้ากษัตริย์อาหสุเอรัส หลังจากได้เตรียมตัวตามระเบียบของหญิงเป็นเวลาสิบสองเดือนแล้ว (และนี่เป็นเวลาปกติสำหรับประทินผิว คือชโลมกายด้วยน้ำมันกำยานหกเดือน และด้วยเครื่องเทศและเครื่องสำอางของผู้หญิงอีกหกเดือน)</verse>
				<verse number="13">หญิงสาวจะเข้าเฝ้ากษัตริย์อย่างนี้คือ เธอต้องการจะเอาอะไรจากฮาเร็มไปยังพระราชวังก็เอาไปได้</verse>
				<verse number="14">เธอเข้าไปเฝ้าเวลาเย็น และในเวลาเช้าเธอกลับไปยังฮาเร็มที่สองในอารักขาของชาอัชกาส ขันทีของกษัตริย์ผู้ดูแลนางห้าม เธอไม่ได้ไปเข้าเฝ้ากษัตริย์อีก นอกจากกษัตริย์จะพอพระทัยในเธอและทรงเรียกชื่อเธอให้เข้าเฝ้า</verse>
				<verse number="15">เมื่อถึงเวรของเอสเธอร์บุตรหญิงของอาบีฮาอิล ผู้เป็นลุงของโมรเดคัยผู้ซึ่งรับเธอไว้เป็นบุตร จะเข้าเฝ้ากษัตริย์ เธอไม่ได้ขอสิ่งใด นอกจากสิ่งที่เฮกัยขันทีของกษัตริย์ผู้ดูแลสตรีแนะนำ เอสเธอร์เป็นที่โปรดปรานของทุกคนที่เห็นเธอ</verse>
				<verse number="16">เขาได้พาเอสเธอร์เข้าไปเฝ้ากษัตริย์อาหสุเอรัสในพระราชสำนัก ในเดือนสิบซึ่งเป็นเดือนเทเบท ในปีที่เจ็ดแห่งรัชกาลของพระองค์</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์ทรงรักเอสเธอร์ยิ่งกว่าหญิงอื่นทั้งสิ้น และเธอได้รับความโปรดปรานและพระกรุณาจากพระองค์มากกว่าหญิงพรหมจารีทั้งหมด พระองค์จึงทรงสวมมงกุฎบนศีรษะของเธอ และทรงตั้งเธอให้เป็นพระราชินีแทนวัชที</verse>
				<verse number="18">แล้วกษัตริย์ประทานการเลี้ยงแก่เจ้านายและข้าราชการทั้งปวงของพระองค์ เป็นการเลี้ยงเพื่อให้เกียรติแก่พระนางเอสเธอร์ พระองค์ทรงอนุมัติให้มีวันหยุดพัก แก่มณฑลทั้งปวง และประทานของกำนัลด้วยพระทัยกว้างขวาง</verse>
				<verse number="19">เมื่อเขารวบรวมหญิงพรหมจารีมาครั้งที่สอง โมรเดคัยกำลังนั่งอยู่ที่ประตูพระราชวัง</verse>
				<verse number="20">ส่วนพระนางเอสเธอร์นั้นไม่ได้ทรงให้ใครทราบถึงชาติกำเนิดของพระนาง ดังที่โมรเดคัยกำชับพระนางไว้ เพราะพระนางเอสเธอร์ทรงเชื่อฟังโมรเดคัยเหมือนเมื่อครั้งที่พระนางทรงอยู่ในความดูแลของท่าน</verse>
				<verse number="21">ในครั้งนั้น เมื่อโมรเดคัยกำลังนั่งอยู่ที่ประตูพระราชวัง บิกธานและเทเรช ขันทีสองคนของกษัตริย์ ผู้เฝ้าธรณีประตูมีความโกรธและหาโอกาสลอบปลงพระชนม์กษัตริย์อาหสุเอรัส</verse>
				<verse number="22">เรื่องนี้รู้ถึงโมรเดคัยและท่านก็ทูลพระราชินีเอสเธอร์ พระนางเอสเธอร์กราบทูลกษัตริย์ในนามของโมรเดคัย</verse>
				<verse number="23">หลังจากสอบสวนเรื่องนี้ว่าเป็นความจริงแล้ว ก็ทรงให้แขวนคอสองคนนั้นเสียที่ตะแลงแกง และบันทึกเรื่องไว้ในหนังสือพงศาวดารเฉพาะพระพักตร์กษัตริย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ภายหลังเหตุการณ์เหล่านี้ กษัตริย์อาหสุเอรัสทรงให้ฮามานบุตรฮัมเมดาธา คนอากักเป็นใหญ่ ทรงยกเขาขึ้นและทรงให้นั่งในตำแหน่งสูงกว่าเจ้านายทั้งปวงที่อยู่กับเขา</verse>
				<verse number="2">มหาดเล็ก ทุกคนซึ่งอยู่ที่ประตูวัง ก็กราบลงแสดงความเคารพต่อฮามาน เพราะกษัตริย์ทรงบัญชาให้แสดงความเคารพต่อเขาเช่นนั้น แต่โมรเดคัยไม่ได้กราบหรือแสดงความเคารพ</verse>
				<verse number="3">พวกมหาดเล็กซึ่งอยู่ที่ประตูพระราชวังจึงพูดกับโมรเดคัยว่า “ทำไมท่านละเมิดพระบัญชาของกษัตริย์?”</verse>
				<verse number="4">ต่อมาเมื่อเขาทั้งหลายพูดกับท่านวันแล้ววันเล่า และท่านไม่ฟัง พวกเขาจึงไปเรียนฮามานเพื่อดูว่าถ้อยคำของโมรเดคัยจะชนะหรือไม่? เพราะท่านบอกพวกเขาว่าท่านเป็นยิว</verse>
				<verse number="5">เมื่อฮามานเห็นว่าโมรเดคัยไม่กราบลงหรือแสดงความเคารพ ฮามานก็เดือดดาล</verse>
				<verse number="6">แต่เห็นว่าเป็นการเสียเกียรติที่จะจับกุมโมรเดคัยคนเดียว เพราะพวกเขาแจ้งให้ทราบเรื่องชนชาติของโมรเดคัย ฮามานจึงหาทางทำลายคนยิวทั้งหมด คือชนชาติของโมรเดคัย ทั่วราชอาณาจักรของอาหสุเอรัส</verse>
				<verse number="7">ในเดือนแรกซึ่งเป็นเดือนนิสาน ปีที่สิบสองแห่งรัชกาลกษัตริย์อาหสุเอรัส เขาพากันทอดสลาก ต่อหน้าฮามานเพื่อหาวันหาเดือน เขาได้เดือนที่สิบสอง คือเดือนอาดาร์</verse>
				<verse number="8">แล้วฮามานทูลกษัตริย์อาหสุเอรัสว่า “มีชนชาติหนึ่งกระจายและแยกกันอยู่ท่ามกลางชนชาติต่างๆ ในทุกมณฑลแห่งราชอาณาจักรของพระองค์ กฎหมายของพวกเขาต่างกับกฎหมายของชนชาติอื่นทั้งสิ้น และพวกเขาไม่รักษากฎหมายของกษัตริย์ การที่กษัตริย์ทรงปล่อยพวกเขาไว้เช่นนี้ก็ไม่เป็นประโยชน์แก่พระองค์</verse>
				<verse number="9">ถ้าเป็นที่พอพระทัยกษัตริย์ ขอทรงออกกฤษฎีกาให้ทำลายล้างพวกเขาเสีย และข้าพระบาทจะถวายเงิน 10,000 ตะลันต์ ใส่มือผู้ดูแลพระราชกิจเพื่อจะเก็บเข้าพระคลังหลวง ”</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์จึงทรงถอดแหวนตราจากพระหัตถ์ ประทานแก่ฮามานบุตรฮัมเมดาธา คนอากัก ศัตรูของพวกยิว</verse>
				<verse number="11">และตรัสกับฮามานว่า “เรามอบเงินนั้นและประชาชนนั้นแก่ท่าน เพื่อจะทำกับพวกเขาตามที่ท่านเห็นดี”</verse>
				<verse number="12">แล้วทรงเรียกราชอาลักษณ์เข้ามาในวันที่สิบสามเดือนที่หนึ่ง ให้เขียนกฤษฎีกาตามที่ฮามานบัญชาไว้ทุกประการ ส่งไปถึงสมุหเทศาภิบาล ของกษัตริย์และถึงข้าหลวงประจำทุกมณฑล และถึงเจ้านายของชนทุกชาติ ทุกมณฑล เป็นตัวอักษรของชนทุกชาติตามภาษาของเขา เขียนในพระนามของกษัตริย์อาหสุเอรัส และประทับตราด้วยแหวนตราของกษัตริย์</verse>
				<verse number="13">ให้ผู้ถือสารนำจดหมายเหล่านี้ไปยังทุกมณฑลของกษัตริย์ สั่งให้ทำลาย สังหารและกวาดล้างคนยิวทั้งสิ้น ทั้งหนุ่มและแก่ ทั้งเด็กและผู้หญิงในวันเดียวกัน คือวันที่สิบสามเดือนสิบสองคือเดือนอาดาร์ และให้ริบเอาข้าวของของพวกเขาด้วย</verse>
				<verse number="14">ให้ทำสำเนาเอกสารนั้นและออกเป็นกฤษฎีกาในทุกมณฑล นำไปป่าวร้องให้ชนทุกชาติเตรียมพร้อมเพื่อวันนั้น</verse>
				<verse number="15">ผู้ถือสารก็รีบไปตามรับสั่งของกษัตริย์ ส่วนกฤษฎีกานั้นก็ออกใช้ในสุสาเมืองป้อม กษัตริย์ก็ประทับและทรงดื่มกับฮามาน ขณะที่เมืองสุสาสับสนวุ่นวาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เมื่อโมรเดคัยทราบทุกอย่างที่เกิดขึ้นแล้ว โมรเดคัยก็ฉีกเสื้อผ้าของตน สวมผ้ากระสอบและซัดขี้เถ้าใส่ศีรษะของตน และออกไปร้องไห้เสียงดังอย่างขมขื่นที่กลางเมือง</verse>
				<verse number="2">ท่านขึ้นไปอยู่ตรงทางเข้าประตูพระราชวัง เพราะผู้ที่สวมผ้ากระสอบจะเข้าประตูพระราชวังไม่ได้</verse>
				<verse number="3">และในทุกมณฑลที่พระบัญชาของกษัตริย์และกฤษฎีกาของพระองค์ไปถึง ก็มีความเศร้าโศกอย่างยิ่งท่ามกลางพวกยิว และมีการอดอาหาร การร้องไห้และคร่ำครวญ อีกทั้งหลายคนนอนบนผ้ากระสอบและขี้เถ้า</verse>
				<verse number="4">เมื่อนางกำนัลและขันทีของพระนางเอสเธอร์มาทูลพระนาง พระราชินีก็ทรงเป็นทุกข์ยิ่งนัก พระนางทรงส่งเสื้อผ้าไปให้แก่โมรเดคัย เพื่อท่านจะได้ถอดผ้ากระสอบออกเสีย แต่ท่านไม่ยอมรับผ้านั้น</verse>
				<verse number="5">แล้วพระนางเอสเธอร์มีรับสั่งเรียกฮาธาค (ขันทีคนหนึ่งของกษัตริย์ผู้ได้รับการแต่งตั้งให้ปรนนิบัติพระนาง) ให้ไปหาโมรเดคัยเพื่อจะทรงทราบว่า เกิดเรื่องอะไร และทำไมทำอย่างนั้น</verse>
				<verse number="6">ฮาธาคก็ออกไปหาโมรเดคัยที่ลานกว้างในเมือง หน้าประตูพระราชวัง</verse>
				<verse number="7">โมรเดคัยก็เล่าเรื่องทั้งสิ้นที่เกิดกับท่าน และจำนวนเงินที่ฮามานได้สัญญาถวายเข้าพระคลังหลวงเพื่อทำลายพวกยิว</verse>
				<verse number="8">โมรเดคัยยังได้ให้สำเนาบันทึกกฤษฎีกาที่ออกในสุสา สั่งให้ทำลายพวกเขา เพื่อให้ฮาธาคนำไปแสดงต่อพระนางเอสเธอร์ และอธิบายเรื่องราวต่อพระนาง พร้อมกับกำชับให้พระนางเข้าเฝ้ากษัตริย์ เพื่อทูลอ้อนวอนพระองค์ และวิงวอนพระองค์เพื่อชนชาติของพระนาง</verse>
				<verse number="9">ฮาธาคก็กลับไปทูลพระนางเอสเธอร์ ถึงสิ่งที่โมรเดคัยได้บอกนั้น</verse>
				<verse number="10">แล้วพระนางเอสเธอร์ก็รับสั่งฮาธาคให้ส่งข่าวถึงโมรเดคัยว่า</verse>
				<verse number="11">“ข้าราชการทั้งสิ้นของกษัตริย์ และประชาชนในมณฑลของกษัตริย์ทราบอยู่ว่า ถ้าชายหรือหญิงคนใดเข้าเฝ้ากษัตริย์ภายในพระลานชั้นในโดยไม่ได้ทรงเรียก ก็มีกฎหมายอยู่ข้อเดียวเหมือนกันหมด คือให้ลงโทษถึงตาย เว้นแต่ผู้ซึ่งกษัตริย์ยื่นพระคทาสุวรรณออกรับ คนนั้นจึงจะมีชีวิตอยู่ได้ ส่วนฉันเอง กษัตริย์ก็ไม่ได้ตรัสเรียกให้เข้าเฝ้ามาสามสิบวันแล้ว”</verse>
				<verse number="12">เขาทั้งหลายก็มาบอกโมรเดคัยถึงสิ่งที่พระนางเอสเธอร์ตรัสนั้น</verse>
				<verse number="13">โมรเดคัยจึงบอกเขาให้กลับไปทูลตอบพระนางเอสเธอร์ว่า “อย่าคิดว่าเธออยู่ในพระราชวังแล้วจะรอดพ้นได้ดีกว่าพวกยิวอื่นๆ</verse>
				<verse number="14">เพราะถ้าเธอเงียบอยู่ในเวลานี้ ความช่วยเหลือและการช่วยกู้จะมาถึงพวกยิวจากที่อื่น แต่เธอและครัวเรือนบิดาของเธอจะพินาศ ที่จริงเธอมารับตำแหน่งราชินีก็เพื่อยามวิกฤตเช่นนี้ก็เป็นได้นะ ใครจะรู้”</verse>
				<verse number="15">แล้วเอสเธอร์ตรัสกับเขาให้ไปบอกโมรเดคัยว่า</verse>
				<verse number="16">“ไปเถิด ให้รวบรวมพวกยิวทั้งสิ้นที่หาพบในสุสา และถืออดอาหารเพื่อฉัน อย่ารับประทานและอย่าดื่มเป็นเวลาสามวัน ทั้งกลางวันและกลางคืน ฉันและสาวใช้ของฉันจะอดอาหารอย่างท่านด้วย แล้วฉันจะเข้าเฝ้ากษัตริย์แม้ว่าเป็นการฝืนกฎ ถ้าฉันพินาศ ฉันก็พินาศ”</verse>
				<verse number="17">โมรเดคัยก็ไปทำทุกอย่างตามที่พระนางเอสเธอร์รับสั่งแก่ท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เมื่อถึงวันที่สาม พระนางเอสเธอร์ก็ทรงเครื่องทรงราชินี และทรงยืนในลานชั้นในของพระราชวังตรงข้ามกับท้องพระโรง กษัตริย์ประทับบนราชบัลลังก์ภายในพระราชสำนักตรงข้ามทางเข้าพระราชวัง</verse>
				<verse number="2">เมื่อกษัตริย์ทอดพระเนตรเห็นพระราชินีเอสเธอร์ยืนอยู่ในพระลาน พระนางเป็นที่โปรดปรานของพระองค์ กษัตริย์จึงยื่นพระคทาสุวรรณซึ่งอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์แก่พระนางเอสเธอร์ พระนางเอสเธอร์ก็เสด็จเข้ามาแตะยอดพระคทา</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์ตรัสกับพระนางว่า “ราชินีเอสเธอร์ มีเรื่องอะไรหรือ? เธอต้องการอะไร? ก็จะให้เธอได้ถึงครึ่งราชอาณาจักร”</verse>
				<verse number="4">และพระนางเอสเธอร์ทูลว่า “ถ้าเป็นที่พอพระทัยกษัตริย์ ขอกษัตริย์เสด็จมาพร้อมกับฮามานในวันนี้ เพื่อเสวยอาหารที่หม่อมฉันเตรียมไว้ถวายพระองค์ท่าน”</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์จึงตรัสว่า “จงรีบไปพาฮามานมา เพื่อจะได้ทำตามที่พระนางเอสเธอร์ปรารถนา” กษัตริย์จึงเสด็จไปในงานเลี้ยงของพระนางเอสเธอร์พร้อมกับฮามาน</verse>
				<verse number="6">ขณะเสวยเหล้าองุ่นอยู่ กษัตริย์ตรัสกับพระนางเอสเธอร์ว่า “เธอจะร้องขออะไร? เราจะให้ เธอจะทูลขออะไร? แม้ถึงครึ่งราชอาณาจักรก็จะได้”</verse>
				<verse number="7">พระนางเอสเธอร์ทูลว่า “คำร้องขอของหม่อมฉันและคำทูลขอของหม่อมฉัน</verse>
				<verse number="8">คือถ้าหม่อมฉันเป็นที่โปรดปรานของกษัตริย์ และเป็นที่พอพระทัยกษัตริย์ที่จะประทานตามคำร้องขอของหม่อมฉัน และทรงทำตามคำทูลขอของหม่อมฉัน พรุ่งนี้ขอกษัตริย์เสด็จมายังงานเลี้ยงของหม่อมฉันพร้อมกับฮามาน และหม่อมฉันจะทำตามที่กษัตริย์ตรัสนั้น”</verse>
				<verse number="9">วันนั้นฮามานก็ออกไปด้วยใจชื่นบานและยินดี แต่เมื่อฮามานเห็นโมรเดคัยที่ประตูพระราชวังไม่ยืนขึ้นหรือตัวสั่นอยู่ต่อหน้าเขา เขาก็โกรธแค้นโมรเดคัย</verse>
				<verse number="10">ถึงกระนั้นก็ดี ฮามานก็อดกลั้นไว้ กลับไปบ้าน ใช้คนไปตามเพื่อนๆ และเศเรชภรรยาของตน</verse>
				<verse number="11">แล้วฮามานก็เล่าถึงความมั่งมี จำนวนบุตร และเกียรติยศต่างๆ ซึ่งกษัตริย์ประทานแก่ตน และเล่าถึงเรื่องที่กษัตริย์ได้เลื่อนเขาขึ้นเหนือเจ้านายและข้าราชสำนักอย่างไร</verse>
				<verse number="12">แล้วฮามานกล่าวเสริมว่า “แม้พระราชินีเอสเธอร์ก็ไม่ได้ทรงให้ผู้ใดตามเสด็จกษัตริย์ไปในงานเลี้ยงซึ่งพระนางทรงจัดขึ้น นอกจากตัวข้า และพรุ่งนี้พระนางทรงเชิญข้ากับกษัตริย์อีก</verse>
				<verse number="13">แต่สิ่งเหล่านี้ทั้งหมดไม่เป็นประโยชน์แก่ข้า ตราบที่ข้าเห็นโมรเดคัยคนยิวนั่งอยู่ที่ประตูของพระราชวัง”</verse>
				<verse number="14">เศเรชภรรยาของเขา และเพื่อนๆ ทุกคนจึงพูดกับเขาว่า “ขอทำตะแลงแกง สูงยี่สิบสองเมตร รุ่งเช้าก็ทูลกษัตริย์ให้แขวนคอโมรเดคัยเสียที่นั่น แล้วก็ไปกินเลี้ยงอย่างร่าเริงกับกษัตริย์” คำแนะนำนี้ถูกใจฮามาน เขาจึงสั่งให้ทำตะแลงแกงนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">คืนวันนั้น กษัตริย์บรรทมไม่หลับ จึงมีรับสั่งให้นำหนังสือบันทึกเหตุการณ์ที่น่าจดจำ คือพงศาวดารมา พวกเขาก็อ่านถวายกษัตริย์</verse>
				<verse number="2">และก็พบคำเขียนว่าโมรเดคัยได้ทูลแจ้งเรื่องบิกธานาและเทเรชขันทีสองคนของกษัตริย์ ผู้เฝ้าธรณีประตูผู้หาทางจะปลงพระชนม์กษัตริย์อาหสุเอรัส</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์ตรัสว่า “ได้ให้เกียรติและยศศักดิ์อะไรแก่โมรเดคัยเพราะเรื่องนี้บ้าง?” ข้าราชการของกษัตริย์ผู้ปรนนิบัติพระองค์ทูลว่า “ยังไม่ได้ให้สิ่งใด พ่ะย่ะค่ะ”</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์ตรัสว่า “ใครอยู่ในลานบ้าน?” ส่วนฮามานเพิ่งเข้ามาถึงลานชั้นนอกของพระราชวัง เพื่อจะทูลกษัตริย์เรื่องเอาโมรเดคัยแขวนคอเสียที่ตะแลงแกง ซึ่งได้เตรียมไว้สำหรับเขา</verse>
				<verse number="5">ข้าราชการของกษัตริย์จึงทูลพระองค์ว่า “นั่นท่านฮามาน กำลังยืนอยู่ในพระลาน พ่ะย่ะค่ะ” และกษัตริย์ตรัสว่า “ให้เขาเข้ามา”</verse>
				<verse number="6">ฮามานจึงเข้ามา กษัตริย์ตรัสกับเขาว่า “ควรจะทำอย่างไรกับคนที่กษัตริย์พอพระทัยจะยกย่อง?” และฮามานรำพึงในใจว่า “ใครเล่าที่กษัตริย์พอพระทัยจะยกย่องมากกว่าข้า?”</verse>
				<verse number="7">แล้วฮามานทูลกษัตริย์ว่า “สำหรับคนที่กษัตริย์พอพระทัยจะยกย่องนั้น</verse>
				<verse number="8">โปรดให้นำฉลองพระองค์ และม้าทรงที่มีมงกุฎบนหัวของมันมา</verse>
				<verse number="9">และทรงมอบฉลองพระองค์และม้านั้นแก่เจ้านายชั้นสูงที่สุดคนหนึ่งของกษัตริย์ และทรงให้เขา แต่งตัวให้กับคนที่กษัตริย์พอพระทัยจะยกย่อง และให้เขาช่วยท่านผู้นั้นขึ้นนั่งบนหลังม้าและนำท่านไปตามถนนในเมือง และให้เขาป่าวร้องไปข้างหน้าท่านว่า ‘ผู้ที่กษัตริย์พอพระทัยจะยกย่องก็เป็นอย่างนี้แหละ’ ”</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์จึงตรัสกับฮามานว่า “รีบเข้าเถอะ เอาเสื้อและม้าอย่างที่ท่านว่า แล้วทำอย่างนั้นกับโมรเดคัยคนยิว ซึ่งนั่งที่ประตูพระราชวัง อย่าละเว้นสิ่งใดตามที่ท่านกล่าวมานั้นเลย”</verse>
				<verse number="11">ฮามานจึงนำฉลองพระองค์กับม้าและแต่งตัวให้โมรเดคัย และให้ท่านขึ้นม้าไปตามถนนในเมือง ฮามานก็ป่าวร้องไปข้างหน้าท่านว่า “คนที่กษัตริย์พอพระทัยจะยกย่องก็เป็นอย่างนี้แหละ”</verse>
				<verse number="12">แล้วโมรเดคัยก็กลับมายังประตูพระราชวัง แต่ฮามานรีบกลับบ้าน คลุมศีรษะและคร่ำครวญ</verse>
				<verse number="13">และฮามานก็เล่าทุกสิ่งที่เกิดกับเขาให้เศเรชภรรยาและเพื่อนทุกคนของเขาฟัง ที่ปรึกษา และเศเรชภรรยาของเขากล่าวว่า “ถ้าท่านเริ่มล้มลงต่อหน้าโมรเดคัย และเพราะเขาเป็นชาติยิว ท่านจะไม่ชนะเขา แต่จะล้มลงต่อหน้าเขาแน่”</verse>
				<verse number="14">ขณะที่เขาทั้งหลายกำลังพูดกับฮามานอยู่ พวกขันทีของกษัตริย์ก็มาถึงและรีบพาฮามานไปยังงานเลี้ยงซึ่งพระนางเอสเธอร์ทรงจัดขึ้นนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">กษัตริย์จึงเสด็จพร้อมกับฮามานไปงานเลี้ยงของ พระราชินีเอสเธอร์</verse>
				<verse number="2">ในวันที่สองขณะกำลังดื่มเหล้าองุ่นอยู่ กษัตริย์ตรัสกับพระนางเอสเธอร์อีกว่า “ราชินีเอสเธอร์ เธอจะร้องขออะไร? เราจะให้ และเธอจะทูลขออะไร? แม้ถึงครึ่งราชอาณาจักรของเรา ก็จะได้”</verse>
				<verse number="3">พระราชินีเอสเธอร์ทูลตอบว่า “ข้าแต่กษัตริย์ ถ้าหม่อมฉันเป็นที่โปรดปรานของฝ่าพระบาท และถ้าเป็นที่พอพระทัยกษัตริย์ ขอประทานชีวิตของหม่อมฉันตามคำร้องขอของหม่อมฉัน และขอไว้ชีวิตชนชาติของหม่อมฉันตามคำทูลขอของหม่อมฉัน</verse>
				<verse number="4">เพราะพวกเราถูกขายทั้งหม่อมฉันและชนชาติของหม่อมฉัน ให้ถูกทำลาย ให้ถูกสังหารและให้ถูกล้างผลาญ ถ้าพวกเราถูกขายเพียงให้เป็นทาสชายและหญิง หม่อมฉันก็จะไม่ปริปาก เพราะความทุกข์ยากเพียงแค่นี้ไม่อาจเปรียบกับความเสียหายของกษัตริย์ได้ ”</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์อาหสุเอรัสจึงตรัสกับพระราชินีเอสเธอร์ว่า “คนนั้นเป็นใคร? อยู่ที่ไหน? จึงบังอาจคิดทำการเช่นนี้”</verse>
				<verse number="6">และพระนางเอสเธอร์ทูลว่า “คู่อริและศัตรูคือฮามานคนชั่วช้าผู้นี้ เพคะ” ฮามานก็ตกใจกลัวต่อพระพักตร์กษัตริย์และพระราชินี</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์ทรงลุกขึ้นจากงานเลี้ยงด้วยพระพิโรธ และเสด็จเข้าในพระราชอุทยาน แต่ฮามานยังอยู่เพื่อทูลขอชีวิตจากพระราชินีเอสเธอร์ เพราะเขาเห็นว่ากษัตริย์ทรงมุ่งร้ายต่อเขาแล้ว</verse>
				<verse number="8">เมื่อกษัตริย์เสด็จกลับจากพระราชอุทยานมายังที่ซึ่งดื่มเหล้าองุ่น ฮามานยังกราบอยู่ที่พระแท่นซึ่งพระนางเอสเธอร์ประทับอยู่นั้น กษัตริย์ตรัสว่า “เขายังจะข่มขืนพระราชินีต่อหน้าต่อตาเราในบ้านของเราหรือ?” พอพระดำรัสหลุดจากพระโอษฐ์กษัตริย์ พวกเขาก็มาคลุมหน้าฮามาน</verse>
				<verse number="9">ฮารโบนาขันทีคนหนึ่งที่อยู่เฉพาะพระพักตร์กษัตริย์ทูลว่า “ดูสิ ตะแลงแกงสูงยี่สิบสองเมตรซึ่งฮามานเตรียมไว้สำหรับโมรเดคัย ผู้ทูลรายงานและช่วยชีวิตกษัตริย์ก็ยังตั้งอยู่ที่บ้านของฮามาน” กษัตริย์ตรัสว่า “แขวนคอมันบนนั้นแหละ”</verse>
				<verse number="10">พวกเขาก็แขวนคอฮามานบนตะแลงแกงซึ่งฮามานเตรียมไว้สำหรับโมรเดคัย แล้วพระพิโรธของกษัตริย์ก็สงบลง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ในวันนั้น กษัตริย์อาหสุเอรัสประทาน บ้านของฮามานศัตรูของพวกยิวแก่พระราชินีเอสเธอร์ โมรเดคัยก็เข้าเฝ้ากษัตริย์ เพราะพระนางเอสเธอร์ได้ทูลว่าท่านเป็นอะไรกับพระนาง</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์จึงถอดแหวนตราซึ่งพระองค์ทรงเอามาจากฮามานและประทานแก่โมรเดคัย ส่วนพระนางเอสเธอร์ก็ทรงตั้งโมรเดคัยเป็นใหญ่เหนือบ้านของฮามาน</verse>
				<verse number="3">แล้วพระนางเอสเธอร์ทูลกษัตริย์อีก พระนางกราบลงที่พระบาทของพระองค์ และวิงวอนพระองค์ด้วยน้ำพระเนตร เพื่อขอให้ยุติแผนชั่วของฮามาน คนอากัก และการคิดร้ายต่อพวกยิวเสีย</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์จึงยื่นพระคทาสุวรรณแก่พระนางเอสเธอร์ พระนางเอสเธอร์ก็ทรงลุกขึ้นยืนเฝ้ากษัตริย์</verse>
				<verse number="5">พระนางทูลว่า “ถ้าเป็นที่พอพระทัยกษัตริย์ และถ้าหม่อมฉันเป็นที่โปรดปรานต่อพระพักตร์ของพระองค์ท่าน ถ้าสิ่งนั้นถูกต้องเหมาะสมต่อพระพักตร์กษัตริย์ และหม่อมฉันเป็นที่โปรดปรานในสายพระเนตรของพระองค์ท่าน ขอทรงให้มีพระอักษรรับสั่งให้กลับความในจดหมายซึ่งฮามานบุตรฮัมเมดาธา คนอากัก ได้คิดและเขียนขึ้นเพื่อทำลายพวกยิวที่อยู่ในมณฑลทั้งสิ้นของกษัตริย์</verse>
				<verse number="6">เพราะหม่อมฉันจะทนดูเหตุร้ายมาถึงชนชาติของหม่อมฉันได้อย่างไร? หม่อมฉันจะทนดูการทำลายญาติพี่น้องของหม่อมฉันได้อย่างไร?”</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์อาหสุเอรัสจึงตรัสกับพระราชินีเอสเธอร์และกับโมรเดคัยคนยิวว่า “ดูสิ เรามอบบ้านของฮามานแก่พระนางเอสเธอร์แล้ว และพวกเขาก็แขวนคอมันบนตะแลงแกง เพราะมันยื่นมือออกทำร้ายพวกยิว</verse>
				<verse number="8">พวกท่านจงเขียนเกี่ยวกับพวกยิวตามที่เห็นว่าดี ในนามของกษัตริย์และประทับตราด้วยแหวนตราของกษัตริย์ เพราะว่ากฤษฎีกาที่เขียนในนามของกษัตริย์ และประทับตราด้วยแหวนตราของกษัตริย์ จะเปลี่ยนกลับไม่ได้”</verse>
				<verse number="9">แล้วพระองค์ทรงเรียกราชอาลักษณ์เข้ามาในเวลานั้น ในเดือนที่สาม คือเดือนสิวัน ณ วันที่ยี่สิบสาม และให้เขียนกฤษฎีกาตามที่โมรเดคัยบัญชาทุกประการ ส่งถึงพวกยิว ถึงบรรดาสมุหเทศาภิบาล และพวกข้าหลวงและเจ้านายแห่งมณฑล ตั้งแต่อินเดียถึงคูช 127 มณฑล ไปถึงทุกมณฑลเป็นตัวอักษรของมณฑลนั้น และถึงชนทุกชาติเป็นภาษาของเขา และถึงพวกยิวเป็นตัวอักษรและภาษาของเขา</verse>
				<verse number="10">และโมรเดคัยเขียนในพระนามของกษัตริย์อาหสุเอรัสและประทับตราด้วยแหวนตราของกษัตริย์ และส่งจดหมายนั้นไปโดยผู้ถือสารที่ขึ้นม้าเร็วซึ่งเป็นพันธุ์ม้าหลวง</verse>
				<verse number="11">ตามจดหมายเหล่านี้กษัตริย์ทรงอนุญาตให้พวกยิวผู้อยู่ในทุกเมืองมาชุมนุมกันเพื่อป้องกันชีวิตของตน เพื่อทำลาย เพื่อสังหารและเพื่อล้างผลาญกองกำลังทั้งสิ้นของประชาชนหรือของมณฑล ซึ่งจะมาทำร้ายพวกเขาทั้งเด็กและผู้หญิง และมาปล้นข้าวของของพวกเขาไป</verse>
				<verse number="12">ภายในวันเดียวในทุกมณฑลของกษัตริย์อาหสุเอรัสคือ วันที่สิบสามเดือนสิบสอง คือเดือนอาดาร์</verse>
				<verse number="13">สำเนาของหนังสือที่เขียนนั้นจะต้องออกเป็นกฤษฎีกาในทุกมณฑล และแจ้งให้ประชาชนทุกคนทราบ และให้พวกยิวพร้อมกันในวันนั้นเพื่อแก้แค้นศัตรูของตน</verse>
				<verse number="14">ผู้ถือสารจึงขึ้นม้าหลวง รีบเร่งขี่ไปตามพระบัญชาของกษัตริย์ กฤษฎีกานั้นออกในสุสาเมืองป้อม</verse>
				<verse number="15">ขณะที่โมรเดคัยออกไปพ้นพระพักตร์กษัตริย์ ท่านสวมฉลองพระองค์สีฟ้าและสีขาว พร้อมกับมงกุฎทองคำใหญ่และเสื้อคลุมผ้าป่านสีม่วง ส่วนชาวเมืองสุสาก็โห่ร้องยินดี</verse>
				<verse number="16">พวกยิวมีความสุข ความยินดี ความชื่นบานและเกียรติ</verse>
				<verse number="17">ในทุกมณฑลทุกเมือง ไม่ว่าที่ใดที่พระบัญชาของกษัตริย์และกฤษฎีกาของพระองค์มาถึง ก็มีความยินดีและความชื่นบานท่ามกลางพวกยิว มีการเลี้ยงและวันรื่นเริง คนจำนวนมากมาจากชนหลายชาติของประเทศก็เข้าเป็นยิว เพราะความกลัวพวกยิวครอบงำพวกเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ในวันที่สิบสามเดือนสิบสองคือเดือนอาดาร์ วันที่จะปฏิบัติตามพระบัญชาและกฤษฎีกาของกษัตริย์ ในวันนั้นเองที่ศัตรูของพวกยิวหวังจะมีอำนาจเหนือพวกยิว แต่กลับกลายเป็นวันที่พวกยิวได้มีอำนาจเหนือพวกที่เกลียดชังพวกเขา</verse>
				<verse number="2">พวกยิวได้ชุมนุมกันตามเมืองต่างๆ ในทุกมณฑลของกษัตริย์อาหสุเอรัส เพื่อจะฆ่าบรรดาคนที่หาทางทำร้ายพวกเขา ไม่มีใครต่อต้านพวกเขาได้ เพราะความกลัวพวกยิวครอบงำชนทุกชาติ</verse>
				<verse number="3">เจ้านายทั้งปวงของมณฑลและสมุหเทศาภิบาล และพวกข้าหลวงและเจ้าหน้าที่โครงการหลวง ก็ช่วยพวกยิวด้วย เพราะความกลัวโมรเดคัยครอบงำพวกเขา</verse>
				<verse number="4">เพราะโมรเดคัยเป็นใหญ่อยู่ในพระราชวัง และชื่อเสียงของท่านเลื่องลือไปทั่วทุกมณฑล เพราะชายที่ชื่อโมรเดคัยนั้นมีอำนาจมากยิ่งขึ้นทุกที</verse>
				<verse number="5">พวกยิวจึงโจมตีศัตรูทั้งหมดของตนด้วยดาบ ฆ่าและทำลาย และทำแก่ผู้ที่เกลียดชังพวกเขาตามใจชอบ</verse>
				<verse number="6">ในสุสาเมืองป้อม พวกยิวได้ฆ่าและทำลายล้างเสีย 500 คน</verse>
				<verse number="7">ได้ฆ่าปารชันดาธา ดาลโฟน อัสปาธา</verse>
				<verse number="8">และโปราธา อาดัลยา อารีดาธา</verse>
				<verse number="9">และปารมัชทา อารีสัย อารีดัยและไวซาธา</verse>
				<verse number="10">คือพวกเขาได้ฆ่าบุตรชายทั้งสิบของฮามานบุตรฮัมเมดาธา ศัตรูของพวกยิว แต่ไม่ได้ปล้นข้าวของ</verse>
				<verse number="11">ในวันนั้นจำนวนคนที่ถูกฆ่าในสุสาเมืองป้อมก็ถูกนำมาเสนอกษัตริย์</verse>
				<verse number="12">กษัตริย์จึงตรัสกับพระราชินีเอสเธอร์ว่า “พวกยิวได้ฆ่าเสีย 500 คนในสุสาเมืองป้อม รวมทั้งบุตรชายทั้งสิบคนของฮามานด้วย ในมณฑลที่เหลืออยู่ของกษัตริย์ พวกเขาได้ทำอะไรกัน? บัดนี้เธอจะร้องขออะไร? เราจะให้เธอ คำทูลขอของเธอจะทูลขออะไรอีก? เราก็จะทำให้สำเร็จ”</verse>
				<verse number="13">พระนางเอสเธอร์ทูลว่า “ถ้าเป็นที่พอพระทัยกษัตริย์ ในวันพรุ่งนี้ ขอให้พวกยิวที่อยู่ในสุสา ได้ทำตามกฤษฎีกาของวันนี้ และขอให้แขวนคอบุตรชายทั้งสิบของฮามานบนตะแลงแกง”</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์จึงทรงบัญชาให้ทำเช่นนั้น มีกฤษฎีกาออกในสุสา และพวกเขาแขวนคอบุตรทั้งสิบคนของฮามาน</verse>
				<verse number="15">พวกยิวที่อยู่ในสุสาชุมนุมกันในวันที่สิบสี่ เดือนอาดาร์ด้วย และได้ฆ่า 300 คนในสุสา แต่พวกเขาไม่ได้ปล้นเอาข้าวของ</verse>
				<verse number="16">ส่วนพวกยิวอื่นๆ ซึ่งอยู่ในมณฑลต่างๆ ของกษัตริย์ก็ชุมนุมกันเพื่อปกป้องชีวิตให้พ้นจากศัตรู และฆ่าผู้ที่เกลียดชังพวกเขาเสีย 75,000 คน แต่ไม่ได้ปล้นข้าวของ</verse>
				<verse number="17">เหตุนี้เกิดขึ้นในวันที่สิบสามเดือนอาดาร์ และในวันที่สิบสี่พวกเขาหยุดพัก และทำวันนั้นให้เป็นวันกินเลี้ยงและวันยินดี</verse>
				<verse number="18">แต่พวกยิวที่อยู่ในสุสาชุมนุมกันในวันที่สิบสามและวันที่สิบสี่ และหยุดพักในวันที่สิบห้า ทำวันนั้นให้เป็นวันกินเลี้ยงและวันยินดี</verse>
				<verse number="19">เพราะฉะนั้น พวกยิวในชนบทที่อยู่ตามเมืองรอบนอกได้ทำวันที่สิบสี่ของเดือนอาดาร์ให้เป็นวันยินดีและวันกินเลี้ยง และเป็นวันรื่นเริง และเป็นวันที่ส่งของขวัญไปให้กันและกัน</verse>
				<verse number="20">และโมรเดคัยบันทึกเหตุการณ์เหล่านี้และส่งจดหมายไปยังพวกยิวทั้งหมด ผู้อยู่ในมณฑลทั้งปวงของกษัตริย์อาหสุเอรัส ทั้งใกล้และไกล</verse>
				<verse number="21">ชักชวนพวกเขาให้ถือวันที่สิบสี่เดือนอาดาร์ และวันที่สิบห้าเดือนเดียวกันทุกๆ ปี</verse>
				<verse number="22">เป็นวันที่พวกยิวพ้นจากศัตรู และเป็นเดือนที่เปลี่ยนความโศกเศร้าเป็นความยินดี และการคร่ำครวญเป็นวันรื่นเริงให้แก่พวกเขา และให้พวกเขาถือเป็นวันเลี้ยงฉลองและวันยินดี เป็นวันที่ส่งของขวัญแก่กันและกัน และให้ของขวัญแก่คนจน</verse>
				<verse number="23">พวกยิวจึงตกลงทำตามที่พวกเขาเริ่มต้นไว้แล้ว และตามที่โมรเดคัยเขียนไปถึงพวกเขา</verse>
				<verse number="24">เพราะฮามานบุตรฮัมเมดาธา คนอากัก ศัตรูของพวกยิวทั้งปวง ได้ปองร้ายต่อพวกยิวเพื่อทำลายพวกเขาและได้ทอดสลาก เพื่อล้างผลาญและทำลายพวกเขา</verse>
				<verse number="25">แต่เมื่อพระนางเอสเธอร์เข้าเฝ้ากษัตริย์ พระองค์รับสั่งเป็นลายลักษณ์อักษรให้แผนการร้ายซึ่งฮามานได้คิดต่อพวกยิวนั้นกลับตกลงบนศีรษะของเขาเอง และให้ตัวเขากับบุตรของเขาถูกแขวนบนตะแลงแกง</verse>
				<verse number="26">เพราะฉะนั้น พวกเขาจึงเรียกวันเหล่านี้ว่าปูริม ตามคำ “ปูร์” ดังนั้น เพราะทุกอย่างที่เขียนไว้ในจดหมายนี้ และเพราะสิ่งที่พวกยิวพบเห็นในเรื่องนี้ และสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเขา</verse>
				<verse number="27">พวกยิวจึงกำหนดและสัญญาว่าตัวพวกเขาเอง เชื้อสายของพวกเขา และทุกคนที่เข้าจารีตยิว จะถือสองวันนี้ดังที่บันทึกไว้ และตามวันเวลาที่กำหนดไว้ทุกปีไม่เว้นเลย</verse>
				<verse number="28">และสัญญาว่าจะจดจำวันดังกล่าวนี้ และถือตลอดทุกชั่วอายุคน ทุกตระกูล ทุกมณฑลและทุกเมือง วันเทศกาลปูริมนี้จะไม่เลิกถือในท่ามกลางพวกยิว หรือการระลึกถึงวันเหล่านี้จะไม่สิ้นสุดไปในเชื้อสายของพวกเขาเลย</verse>
				<verse number="29">แล้วพระราชินีเอสเธอร์บุตรหญิงของอาบีฮาอิล พร้อมกับโมรเดคัยคนยิว ได้เขียนรับรองจดหมายฉบับที่สองนี้เรื่องเทศกาลปูริมอย่างหนักแน่น</verse>
				<verse number="30">โมรเดคัยก็ส่งจดหมายไปถึงยิวทั้งปวงใน 127 มณฑลของอาหสุเอรัสเป็นคำอวยพรให้อยู่เย็นเป็นสุข</verse>
				<verse number="31">และให้ถือเทศกาลปูริมตามกำหนดเวลา ดังที่โมรเดคัยคนยิวและพระราชินีเอสเธอร์มีรับสั่งพวกยิว และตามที่พวกเขาตั้งไว้สำหรับตนเองและสำหรับเชื้อสายของพวกเขาเกี่ยวกับการอดอาหารและการคร่ำครวญของพวกเขา</verse>
				<verse number="32">พระเสาวนีย์ ของพระนางเอสเธอร์กำหนดระเบียบการของเทศกาลปูริมไว้ และมีบันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">กษัตริย์อาหสุเอรัส มีรับสั่งให้เก็บส่วย ทั่วแผ่นดิน และหมู่เกาะในทะเล</verse>
				<verse number="2">พระราชกิจทั้งสิ้นอันทรงพลานุภาพกับเรื่องราวความยิ่งใหญ่ของโมรเดคัย ซึ่งกษัตริย์ทรงยกท่านขึ้น ไม่ได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารกษัตริย์แห่งมีเดียและเปอร์เซียหรือ?</verse>
				<verse number="3">เพราะโมรเดคัยคนยิว มีตำแหน่งรองจากกษัตริย์อาหสุเอรัส และท่านเป็นใหญ่ท่ามกลางพวกยิว และเป็นที่นิยมชมชอบของมวลญาติพี่น้องของท่าน เพราะท่านแสวงหาสิ่งดีให้ชนชาติของท่าน และพูดให้เกิดสันติสุขแก่พงศ์พันธุ์ทั้งสิ้นของท่าน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="18">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">มีชายคนหนึ่งในแผ่นดินอูส ชื่อโยบ ชายคนนั้นเป็นคนดีพร้อมและเที่ยงธรรม เป็นผู้ยำเกรงพระเจ้าและหันจากความชั่วร้าย</verse>
				<verse number="2">ท่านมีบุตรชาย 7 คนและบุตรหญิง 3 คน</verse>
				<verse number="3">ส่วนทรัพย์สมบัติของท่าน มีแกะ 7,000 ตัว อูฐ 3,000 ตัว วัว 500 คู่ ลาตัวเมีย 500 ตัว และคนใช้มากมาย ดังนั้นชายผู้นี้จึงมั่งคั่งที่สุดในบรรดาชาวตะวันออก</verse>
				<verse number="4">บุตรของท่านเคยจัดงานเลี้ยงในบ้านของแต่ละคนตามวันกำหนดของตน พวกเขาจะเชิญน้องสาวทั้งสามคนมารับประทานและดื่มกับพวกเขาด้วย</verse>
				<verse number="5">และเมื่องานเลี้ยงเวียนครบรอบแล้ว โยบจะทำพิธีชำระตัวเขาทั้งหลายให้บริสุทธิ์ และท่านจะตื่นแต่เช้ามืด ถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวตามจำนวนของเขาทั้งหมด เพราะโยบกล่าวว่า “บางทีลูกๆ ของข้าได้ทำบาปและแช่งพระเจ้าในใจ” โยบทำอย่างนี้เรื่อยมา</verse>
				<verse number="6">อยู่มาวันหนึ่ง เมื่อเหล่าทูตสวรรค์ มารายงานตัวต่อพระยาห์เวห์ ซาตาน ได้มาในหมู่เขาด้วย</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ตรัสถามซาตานว่า “เจ้ามาจากไหน?” ซาตานทูลตอบพระยาห์เวห์ว่า “จากไปๆ มาๆ บนแผ่นดินโลก และจากเดินไปเรื่อยๆ บนนั้น”</verse>
				<verse number="8">และพระยาห์เวห์ตรัสกับซาตานว่า “เจ้าได้พิจารณาดูโยบผู้รับใช้ของเราหรือไม่ว่า ในแผ่นดินโลกไม่มีใครเหมือนเขา เป็นคนดีพร้อมและเที่ยงธรรม เป็นผู้ยำเกรงพระเจ้าและหันจากความชั่วร้าย?”</verse>
				<verse number="9">แล้วซาตานทูลตอบพระยาห์เวห์ว่า “โยบยำเกรงพระเจ้าเปล่าๆ หรือ?</verse>
				<verse number="10">พระองค์ไม่ได้ทรงกั้นรั้วรอบตัวเขา ครอบครัวของเขา และทุกสิ่งที่เขามีอยู่เสียทุกด้านหรือ? พระองค์ได้ทรงอวยพรงานที่มือเขาทำ และฝูงปศุสัตว์ของเขาได้ทวีขึ้นในแผ่นดิน</verse>
				<verse number="11">แต่ขอยื่นพระหัตถ์แตะต้องสิ่งของทั้งสิ้นที่เขามีอยู่ แล้วเขาจะแช่งพระองค์ต่อพระพักตร์พระองค์”</verse>
				<verse number="12">และพระยาห์เวห์ตรัสกับซาตานว่า “ดูเถิด ทุกสิ่งที่เขามีก็อยู่ในมือของเจ้า เพียงแต่อย่ายื่นมือแตะต้องตัวเขา” ซาตานจึงออกไปจากเบื้องพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">อยู่มาวันหนึ่ง เมื่อบุตรชายหญิงของท่านกำลังรับประทานและดื่มเหล้าองุ่นอยู่ในบ้านพี่ชายคนโตของเขา</verse>
				<verse number="14">มีผู้สื่อสารมาหาโยบเรียนว่า “ฝูงวัวกำลังไถนาอยู่ และฝูงลาตัวเมียกำลังกินหญ้าอยู่ข้างๆ</verse>
				<verse number="15">คนเสบาก็มาโจมตีเอามันไป และฆ่าคนใช้ด้วยคมดาบ และข้าพเจ้าคนเดียวได้หนีรอดมาเรียนท่าน”</verse>
				<verse number="16">ขณะที่เขากำลังพูดอยู่ ก็มีอีกคนหนึ่งมาเรียนว่า “ไฟของพระเจ้าตกจากฟ้าไหม้แกะกับคนใช้ และเผาผลาญหมด และข้าพเจ้าคนเดียวได้หนีรอดมาเรียนท่าน”</verse>
				<verse number="17">ขณะที่เขากำลังพูดอยู่ ก็มีอีกคนหนึ่งมาเรียนว่า “ชาวเคลเดียจัดเป็นสามกองเข้าปล้นเอาอูฐไป และฆ่าคนใช้ด้วยคมดาบ และข้าพเจ้าคนเดียวได้หนีรอดมาเรียนท่าน”</verse>
				<verse number="18">ขณะที่เขากำลังพูดอยู่ ก็มีอีกคนหนึ่งมาเรียนว่า “ลูกชายกับลูกสาวของท่านกำลังรับประทานและดื่มเหล้าองุ่นอยู่ในบ้านพี่ชายคนโตของเขา</verse>
				<verse number="19">และดูเถิด มีพายุข้ามถิ่นทุรกันดารมาปะทะบ้านทั้งสี่มุมจนพังลงทับคนหนุ่มสาว และพวกเขาก็ตาย ข้าพเจ้าคนเดียวได้หนีรอดมาเรียนท่าน”</verse>
				<verse number="20">แล้วโยบก็ลุกขึ้น ฉีกเสื้อคลุมของตน โกนศีรษะ กราบลงถึงดินนมัสการ</verse>
				<verse number="21">ท่านว่า “ข้ามาจากครรภ์มารดาตัวเปล่า และข้าจะกลับไปตัวเปล่า พระยาห์เวห์ประทาน และพระยาห์เวห์ทรงเอาไปเสีย สาธุการแด่พระนามพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="22">ในเหตุการณ์นี้ทั้งสิ้น โยบไม่ได้ทำบาปหรือกล่าวโทษพระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">และอยู่มาวันหนึ่ง เมื่อเหล่าทูตสวรรค์มารายงานตัวต่อพระยาห์เวห์ ซาตานได้มาในหมู่เขา เพื่อรายงานตัวต่อพระยาห์เวห์ด้วย</verse>
				<verse number="2">และพระยาห์เวห์ตรัสถามซาตานว่า “เจ้ามาจากไหน?” ซาตานทูลตอบพระยาห์เวห์ว่า “จากไปๆ มาๆ บนแผ่นดินโลก และจากเดินไปเรื่อยๆ บนนั้น”</verse>
				<verse number="3">และพระยาห์เวห์ตรัสกับซาตานว่า “เจ้าได้พิจารณาดูโยบผู้รับใช้ของเราหรือไม่ว่า ในแผ่นดินโลกไม่มีใครเหมือนเขา เป็นคนดีพร้อมและเที่ยงธรรม เป็นผู้ยำเกรงพระเจ้าและหันจากความชั่วร้าย? เขายังยึดมั่นในความซื่อสัตย์ของเขาอยู่ ถึงแม้เจ้าชวนเราให้ต่อสู้กับเขา เพื่อทำลายเขาโดยไม่มีเหตุ”</verse>
				<verse number="4">แล้วซาตานทูลตอบพระยาห์เวห์ว่า “หนังแทนหนัง คนย่อมให้ทุกอย่างที่เขามีอยู่แทนชีวิตของเขา</verse>
				<verse number="5">แต่บัดนี้ขอเหยียดพระหัตถ์แตะต้องกระดูกและเนื้อของเขา แล้วเขาจะแช่งพระองค์ต่อพระพักตร์พระองค์”</verse>
				<verse number="6">และพระยาห์เวห์ตรัสกับซาตานว่า “ดูเถิด เขาอยู่ในมือเจ้า จงไว้ชีวิตเขาเท่านั้น”</verse>
				<verse number="7">ซาตานจึงออกไปจากเบื้องพระพักตร์พระยาห์เวห์ และทำให้โยบเป็นฝีร้าย ตั้งแต่ฝ่าเท้าจนถึงกระหม่อม</verse>
				<verse number="8">และท่านก็เอาชิ้นหม้อแตกมาขูดตัว และนั่งอยู่ในกองขี้เถ้า</verse>
				<verse number="9">แล้วภรรยาท่านกล่าวกับท่านว่า “เธอยังจะยึดมั่นในความซื่อสัตย์อยู่อีกหรือ? จงแช่งพระเจ้าและตายเสียเถอะ”</verse>
				<verse number="10">แต่ท่านตอบนางว่า “เธอพูดอย่างหญิงโง่เขลาจะพึงพูด เราจะรับสิ่งดีจากพระเจ้า และจะไม่รับสิ่งไม่ดีบ้างหรือ?” ในเหตุการณ์นี้ทั้งสิ้น โยบไม่ได้ทำบาปด้วยริมฝีปากของตน</verse>
				<verse number="11">เมื่อสหายทั้งสามของโยบได้ยินเรื่องภัยพิบัติทั้งสิ้นนี้ที่ได้เกิดขึ้นแก่ท่าน พวกเขาต่างก็มาจากที่ของตน คือ เอลีฟัสชาวเทมาน บิลดัดชาวชูอาห์ และโศฟาร์ชาวนาอาเมห์ พวกเขาได้นัดมาพร้อมกันเพื่อร่วมในความทุกข์ใจกับท่านและปลอบโยนท่าน</verse>
				<verse number="12">เมื่อพวกเขาเห็นท่านแต่ไกลก็จำท่านไม่ได้ จึงเปล่งเสียงร้องไห้ ต่างก็ฉีกเสื้อคลุมของตน และซัดผงคลีดินขึ้นฟ้าเหนือศีรษะ</verse>
				<verse number="13">พวกเขานั่งบนพื้นดินกับท่านเจ็ดวันเจ็ดคืน ไม่มีใครพูดกับท่านสักคำ เพราะเห็นว่าความทุกข์ระทมของท่านนั้นใหญ่ยิ่งนัก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ต่อมา โยบอ้าปากแช่งวันเกิดของตน</verse>
				<verse number="2">และโยบกล่าวว่า</verse>
				<verse number="3">“ขอให้วันที่ข้าเกิดมานั้นพินาศ อีกทั้งคืนที่พูดว่า ‘ตั้งครรภ์เด็กชายคนหนึ่งแล้ว’ นั้นด้วย</verse>
				<verse number="4">ขอให้วันนั้นเป็นความมืด ขอพระเจ้าจากเบื้องบนอย่าเอาพระทัยใส่วันนั้น หรืออย่าให้แสงสว่างส่องในวันนั้น</verse>
				<verse number="5">ขอความมืดและเงามัจจุราชยึดเอาวันนั้นไว้ ขอให้เมฆคลุมมัน ขอให้ความดำมืดของกลางวันทำให้มันหวาดกลัว</verse>
				<verse number="6">คืนนั้นน่ะ ขอให้ความมืดทึบฉวยมันไว้ อย่าให้มันเข้าส่วนท่ามกลางบรรดาวันของปี อย่านับมันเข้าเป็นส่วนหนึ่งของเดือนเลย</verse>
				<verse number="7">เออ ขอให้คืนนั้นเป็นหมัน ขออย่าให้เสียงร้องอันชื่นบานได้ยินในคืนนั้น</verse>
				<verse number="8">ขอให้บรรดาผู้สาปวันได้สาปคืนนั้นด้วย คือผู้มีฝีมือที่จะปลุกเลวีอาธาน ขึ้นมา</verse>
				<verse number="9">ขอให้ดาวเวลารุ่งสางของมันมืดมิด ขอให้มันรอความสว่าง แต่ไม่พบ อย่าให้มันเห็นแสงอรุณ</verse>
				<verse number="10">เพราะว่ามันมิได้ปิดประตูครรภ์มารดาของข้า หรือซ่อนความยากลำบากไว้จากดวงตาของข้า</verse>
				<verse number="11">“ทำไมข้าไม่ตายเสียตั้งแต่ออกจากครรภ์? ทำไมข้าไม่ออกจากครรภ์มารดาแล้วสิ้นใจ?</verse>
				<verse number="12">ไฉนมีหัวเข่ารับข้าไว้? ไฉนมีหัวนมให้ข้าดูด?</verse>
				<verse number="13">ไม่เช่นนั้น ข้าจะนอนแน่นิ่ง ข้าจะล่วงหลับ แล้วจะได้หยุดพัก</verse>
				<verse number="14">กับบรรดาพระราชาและที่ปรึกษาของแผ่นดินโลก ผู้ได้สร้างที่ปรักหักพังขึ้นใหม่สำหรับตัวเอง</verse>
				<verse number="15">หรือกับเจ้านายผู้มีทองคำ ผู้บรรจุเงินไว้เต็มบ้าน</verse>
				<verse number="16">หรือทำไมข้าไม่เป็นอย่างลูกที่แท้งซึ่งถูกซ่อนไว้ อย่างทารกซึ่งไม่เคยเห็นแสงสว่าง?</verse>
				<verse number="17">ที่นั่นคนอธรรมหยุดดิ้นรน และที่นั่นผู้เหนื่อยอ่อนได้หยุดพัก</verse>
				<verse number="18">ที่นั่นผู้ถูกจองจำก็สบายด้วยกัน พวกเขาไม่ได้ยินเสียงของนายงาน</verse>
				<verse number="19">ผู้น้อยและผู้ใหญ่ก็อยู่ที่นั่น และทาสก็เป็นอิสระพ้นจากนายของเขา</verse>
				<verse number="20">“ไฉนประทานแสงสว่างแก่ผู้ทนทุกขเวทนา และประทานชีวิตแก่ผู้มีใจระทมทุกข์?</verse>
				<verse number="21">ผู้คอยความตาย แต่มันก็ไม่มา และขุดหามันยิ่งกว่าหาทรัพย์ที่ซ่อนอยู่</verse>
				<verse number="22">ผู้เปรมปรีดิ์อย่างยิ่ง และยินดีเมื่อเขาพบหลุมศพ</verse>
				<verse number="23">ไฉนประทานความสว่างแก่ผู้ที่ทางของเขาซ่อนอยู่ ผู้ซึ่งพระเจ้าทรงล้อมรั้วกั้นไว้?</verse>
				<verse number="24">เพราะการถอนหายใจของข้ามาแทนอาหาร และการครวญครางของข้าก็เทออกมาเหมือนน้ำ</verse>
				<verse number="25">เพราะสิ่งที่ข้ากลัวก็มาเหนือข้า และสิ่งที่ข้าครั่นคร้ามก็ตกแก่ข้า</verse>
				<verse number="26">ข้าไม่สบายใจเลย และข้าไม่สงบ ข้าไม่ได้หยุดพัก แต่ความวุ่นวายได้มาหา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">แล้วเอลีฟัสชาวเทมานตอบว่า</verse>
				<verse number="2">“ถ้าจะลองพูดกับท่านสักคำ ท่านจะทนไหวหรือ? ถึงกระนั้น ผู้ใดจะอดพูดได้?</verse>
				<verse number="3">ดูเถิด ท่านได้สั่งสอนคนจำนวนมาก และท่านได้ทำให้มือที่อ่อนแรงมีกำลัง</verse>
				<verse number="4">ถ้อยคำของท่านหนุนใจคนที่กำลังสะดุด และท่านได้ทำให้เข่าที่อ่อนล้านั้นมั่นคง</verse>
				<verse number="5">แต่บัดนี้ความทุกข์ มาถึงท่านแล้ว และท่านก็ทนไม่ไหว มันแตะต้องท่านเข้า และท่านก็หวาดผวา</verse>
				<verse number="6">ความยำเกรงพระเจ้า คือความไว้วางใจของท่านมิใช่หรือ? และการดำเนินชีวิตที่ซื่อสัตย์คือความหวังของท่านมิใช่หรือ?</verse>
				<verse number="7">“ขอคิดหน่อยซิว่า ผู้ที่ไร้ความผิดเคยพินาศหรือ? หรือคนเที่ยงธรรมถูกทำลายที่ไหน?</verse>
				<verse number="8">ตามที่ข้าได้เห็น บรรดาผู้ไถความบาปผิด และผู้หว่านความลำบากก็จะได้เกี่ยวสิ่งนั้น</verse>
				<verse number="9">เขาพินาศด้วยลมหายใจของพระเจ้า และเขาต้องสิ้นไปด้วยลมแห่งพระพิโรธของพระองค์</verse>
				<verse number="10">แม้สิงห์จะคำราม และราชสีห์จะแผดเสียง แต่ฟันของสิงห์หนุ่มก็หักเสียแล้ว</verse>
				<verse number="11">สิงห์แข็งแรงพินาศเพราะขาดเหยื่อ และลูกของแม่สิงห์ก็กระจัดกระจายไป</verse>
				<verse number="12">“มีคำหนึ่งมาถึงข้าอย่างเงียบๆ หูของข้าได้ยินเสียงกระซิบคำนั้น</verse>
				<verse number="13">ท่ามกลางความคิดจากนิมิตกลางคืน เมื่อคนหลับสนิท</verse>
				<verse number="14">ความกลัวและการตัวสั่นมาเหนือข้า ซึ่งทำให้กระดูกทั้งสิ้นของข้าสั่นสะเทือน</verse>
				<verse number="15">มีวิญญาณ ผ่านหน้าข้าไป ขนที่เนื้อของข้าลุกชัน</verse>
				<verse number="16">สิ่งนั้นนิ่งอยู่ แต่ข้าไม่อาจบอกรูปร่างของสิ่งนั้นได้ มีสัณฐานอย่างหนึ่งอยู่ต่อตาของข้า แล้วข้าได้ยินเสียงหนึ่งจากความสงัดว่า</verse>
				<verse number="17">‘มนุษย์จะชอบธรรมเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าได้หรือ? คนเราจะบริสุทธิ์ต่อหน้าผู้สร้างเขาได้หรือ?</verse>
				<verse number="18">ดูเถิด แม้ผู้รับใช้ของพระองค์ พระองค์ก็ไม่วางพระทัย และแม้ทูตสวรรค์ของพระองค์ พระองค์ก็ทรงกล่าวโทษ</verse>
				<verse number="19">ผู้อาศัยในเรือนดินจะยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด ผู้ที่รากฐานของเขาอยู่ในผงคลีดิน ผู้ถูกขยี้อย่างแมลงเม่า</verse>
				<verse number="20">เขาถูกทำลายระหว่างเวลาเช้าและเย็น เขาพินาศไปเป็นนิตย์โดยไม่มีผู้ใดสนใจ</verse>
				<verse number="21">เมื่อสายโยงเต็นท์ภายในเขาถูกถอดเสีย เขาจะตายด้วยปราศจากปัญญา มิใช่หรือ?’</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">“ร้องเรียกเดี๋ยวนี้ซิ มีผู้ใดจะตอบท่านเล่า? ท่านจะหันไปหาทูตสวรรค์ องค์ใด?</verse>
				<verse number="2">แน่ละ ความขุ่นเคืองใจฆ่าคนโง่ และความริษยาฆ่าคนรู้น้อย</verse>
				<verse number="3">ข้าเคยเห็นคนโง่หยั่งราก แต่ทันใดนั้น ข้าก็แช่งที่อาศัยของเขา</verse>
				<verse number="4">บุตรของเขาห่างไกลจากความปลอดภัย พวกเขาถูกบีบคั้นที่ประตูเมือง และไม่มีผู้ใดช่วยกู้ได้</verse>
				<verse number="5">ผลที่เขาเกี่ยว คนหิวก็กินเสีย แม้ส่วนที่เอาหนามสะไว้ เขาก็เอาไป และคนกระหาย ก็กระเหี้ยนกระหือรือไล่ตามความมั่งคั่งของเขา</verse>
				<verse number="6">เพราะความทุกข์มิได้มาจากผงคลี และความยากลำบากมิได้งอกมาจากดิน</verse>
				<verse number="7">แต่มนุษย์เกิดมาเพื่อความยากลำบาก อย่างประกายไฟย่อมปลิวขึ้นไป</verse>
				<verse number="8">“ส่วนข้าเอง ข้าจะแสวงหาพระเจ้า และข้าจะมอบเรื่องของข้าไว้กับพระเจ้า</verse>
				<verse number="9">ผู้ทรงทำการใหญ่เหลือที่จะหยั่งรู้ได้ และการอัศจรรย์นับไม่ถ้วน</verse>
				<verse number="10">พระองค์ประทานฝนบนพื้นแผ่นดิน และทรงส่งน้ำมาบนพื้นนา</verse>
				<verse number="11">พระองค์ทรงตั้งคนต่ำต้อยไว้บนที่สูง และคนที่ไว้ทุกข์ ก็ทรงยกขึ้นให้ปลอดภัย</verse>
				<verse number="12">พระองค์ทรงขัดขวางอุบายของคนเจ้าเล่ห์ เพื่อมือของเขาจะทำไม่สำเร็จ</verse>
				<verse number="13">พระองค์ทรงจับคนมีปัญญาด้วยเล่ห์กลของเขาเอง และแผนการของคนหลอกลวงก็ทรงให้ยุติลงฉับพลัน</verse>
				<verse number="14">เขาพบความมืดในเวลากลางวัน และคลำทางในตอนเที่ยงวันเหมือนอย่างเวลากลางคืน</verse>
				<verse number="15">แต่พระองค์ทรงช่วยคนขัดสนให้พ้นดาบที่ออกมาจากปากของพวกเขา และช่วยไว้จากมือของคนมีกำลัง</verse>
				<verse number="16">คนจนจึงมีความหวัง และความอยุติธรรมก็ปิดปากของตน</verse>
				<verse number="17">“ดูเถิด มนุษย์คนใดที่พระเจ้าทรงตักเตือนก็เป็นสุข เพราะฉะนั้น อย่าดูหมิ่นการตีสอนขององค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์</verse>
				<verse number="18">เพราะพระองค์ทรงให้บาดเจ็บ แต่พระองค์ทรงพันแผลให้ พระองค์ทรงโบยตี แต่พระหัตถ์ของพระองค์ก็รักษา</verse>
				<verse number="19">พระองค์จะทรงช่วยกู้ท่านจากความทุกข์ยากหกประการ เออ เจ็ดประการ จะไม่มีเหตุร้ายมาแตะต้องท่าน</verse>
				<verse number="20">ในคราวกันดารอาหาร พระองค์จะทรงไถ่ท่านออกจากความตาย และในการสงคราม จากอานุภาพของดาบ</verse>
				<verse number="21">จะทรงซ่อนท่านไว้จากการใส่ร้ายของลิ้น และท่านจะไม่กลัวการทำลายเมื่อมันมาถึง</verse>
				<verse number="22">ท่านจะหัวเราะเยาะการทำลายและการกันดารอาหาร และจะไม่กลัวสัตว์ป่าแห่งแผ่นดิน</verse>
				<verse number="23">เพราะท่านจะทำพันธสัญญากับหินแห่งท้องทุ่ง และสัตว์ป่าแห่งท้องทุ่งจะอยู่อย่างสงบกับท่าน</verse>
				<verse number="24">ท่านจะทราบว่าเต็นท์ของท่านปลอดภัย ท่านจะตรวจดูคอกแกะของท่านและไม่มีตัวใดหายไป</verse>
				<verse number="25">ท่านจะทราบด้วยว่าพงศ์พันธุ์ของท่านจะมากมาย และลูกหลานของท่านจะเป็นเหมือนหญ้าแห่งแผ่นดิน</verse>
				<verse number="26">ท่านจะมาถึงหลุมศพของท่านเมื่อแก่หง่อม อย่างฟ่อนข้าวที่นำมาสู่ลานตามฤดู</verse>
				<verse number="27">นี่แหละเรื่องที่เราพิเคราะห์แล้ว และมันเป็นความจริง ท่านจงฟังและรับทราบเถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">แล้วโยบตอบว่า</verse>
				<verse number="2">“โอ ข้าอยากให้ชั่งดูความทุกข์ใจของข้า และเอาภัยพิบัติของข้าใส่ในตราชูด้วย</verse>
				<verse number="3">ก็จะหนักกว่าทรายในทะเล เพราะเหตุนี้ ข้าจึงพูดไม่ยั้งคิด</verse>
				<verse number="4">เพราะธนูขององค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ก็อยู่ในตัวข้า จิตวิญญาณข้าดื่มพิษของมัน บรรดาสิ่งน่ากลัวจากพระเจ้าเรียงแถวเข้าหาข้า</verse>
				<verse number="5">ลาป่าร้องเมื่อมันมีหญ้าหรือ? วัวผู้ร้องเมื่อมันมีฟางหรือ?</verse>
				<verse number="6">จะกินของจืดโดยไม่ใส่เกลือได้หรือ? หรือไข่ขาว จะมีรสชาติอะไร?</verse>
				<verse number="7">ข้าไม่ยอมแตะต้องของเหล่านั้น มันเป็นเหมือนอาหารที่ข้ารังเกียจ</verse>
				<verse number="8">“โอ ข้าอยากจะได้ตามที่ทูลขอ ขอพระเจ้าประทานตามที่ข้าปรารถนา</verse>
				<verse number="9">คือพระเจ้าพอพระทัยที่จะขยี้ข้า คือพระองค์จะเหยียดพระหัตถ์และตัดข้าออกเสีย</verse>
				<verse number="10">นี่จะเป็นการปลอบโยนใจข้า ข้าจะเต้นโลด แม้เจ็บปวดแสนสาหัส เพราะข้ามิได้ปฏิเสธพระวจนะขององค์บริสุทธิ์นั้น</verse>
				<verse number="11">ข้ามีกำลังอะไรที่ข้าจะคอย? และอะไรเป็นปลายทางของข้าที่ข้าจะต้องอดทน?</verse>
				<verse number="12">กำลังของข้าเป็นกำลังของหินหรือ? เนื้อของข้าเป็นเนื้อทองสัมฤทธิ์หรือ?</verse>
				<verse number="13">ที่จริงข้าไม่มีความช่วยเหลือในตัวข้าเลย สติปัญญาก็พรากไปจากข้า</verse>
				<verse number="14">“ผู้ใดหน่วงเหนี่ยวความเมตตาไว้จากเพื่อน ก็ทอดทิ้งความยำเกรงองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์</verse>
				<verse number="15">พี่น้องของข้า ก็เชื่อถือไม่ได้อย่างห้วย อย่างลำห้วยที่น้ำไหลล้น</verse>
				<verse number="16">ซึ่งมืดทึบไปด้วยน้ำแข็ง และหิมะซ่อนตัวอยู่ในนั้น</verse>
				<verse number="17">ในฤดูร้อน มันก็หายไป เมื่อร้อน มันก็อันตรธานไปจากที่ของมัน</verse>
				<verse number="18">กองคาราวานหันออกจากทางของตน พวกเขาขึ้นไปยังที่ร้างเปล่า และพินาศ</verse>
				<verse number="19">กองคาราวานแห่งเทมามองหาน้ำ กลุ่มคนเดินทางแห่งเชบารอคอย</verse>
				<verse number="20">เพราะพวกเขามั่นใจ จึงต้องอับอาย เขามาถึงที่นั่นและตกตะลึง</verse>
				<verse number="21">บัดนี้ ท่านทั้งหลายเป็นอย่างนั้นสำหรับข้า พวกท่านเห็นสิ่งที่สยองขวัญ ก็กลัว</verse>
				<verse number="22">ข้าพูดหรือว่า ‘ขอของกำนัลข้าหน่อย’? หรือพูดว่า ‘ขอสินบนจากทรัพย์ของท่านให้ข้า’?</verse>
				<verse number="23">หรือว่า ‘ขอช่วยกู้ข้าจากมือของปฏิปักษ์’? หรือว่า ‘ขอไถ่ข้าจากมือของผู้บีบบังคับ’?</verse>
				<verse number="24">“สอนข้าซี แล้วข้าจะเงียบ ขอทำให้ข้าเข้าใจว่าข้าผิดตรงไหน</verse>
				<verse number="25">คำซื่อตรงมีอำนาจมากจริงๆ แต่คำตำหนิของท่านตำหนิอะไร?</verse>
				<verse number="26">ท่านคิดว่าท่านตำหนิถ้อยคำได้หรือ เมื่อคำกล่าวของคนสิ้นหวังเป็นเพียงลม?</verse>
				<verse number="27">เออ ท่านทั้งหลายคงจะได้จับฉลากเอาลูกกำพร้าพ่อ และต่อรองเอาเพื่อนของท่านเหมือนเป็นสินค้า</verse>
				<verse number="28">“แต่บัดนี้ ขอมองดูข้า เพราะข้าจะไม่โกหกต่อหน้าท่าน</verse>
				<verse number="29">โปรดหันมาคิดใหม่ อย่าทำผิดเลย เออ หันมาคิดใหม่เถอะ ข้ายังถูกอยู่</verse>
				<verse number="30">ลิ้นข้าพูดสิ่งใดผิดหรือ? ข้าไม่รู้ซึ้งถึงภัยพิบัติหรือ?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">“มนุษย์มีงานเหนื่อยยากบนแผ่นดินมิใช่หรือ? และชีวิตเขาเหมือนชีวิตลูกจ้างมิใช่หรือ?</verse>
				<verse number="2">เหมือนทาสผู้โหยหาร่มเงา และเหมือนลูกจ้างผู้เฝ้าคอยค่าแรง</verse>
				<verse number="3">เช่นเดียวกัน ข้าได้ส่วนแบ่งเป็นเดือนแห่งความอนิจจัง และคืนแห่งความทุกข์ถูกจัดสรรแก่ข้า</verse>
				<verse number="4">เมื่อข้านอนลง ข้าว่า ‘เมื่อไรหนอข้าจะลุกขึ้น?’ แต่กลางคืนก็ยาว และข้าก็พลิกไปพลิกมาจนรุ่งเช้า</verse>
				<verse number="5">เนื้อของข้าห่มด้วยหนอนและฝุ่น หนังของข้าด้านแข็งและปริออก</verse>
				<verse number="6">วันคืนของข้าเร็วกว่ากระสวยของช่างทอ และจบลงอย่างสิ้นหวัง</verse>
				<verse number="7">“ขอทรงระลึกว่า ชีวิตข้าพระองค์เป็นเพียงลมหายใจ ดวงตาข้าพระองค์จะไม่เห็นสิ่งดีอีกเลย</verse>
				<verse number="8">ดวงตาที่เคยเห็นข้าพระองค์จะไม่เห็นข้าพระองค์อีกต่อไป ฝ่ายพระเนตรของพระองค์มองหาข้าพระองค์ แต่ข้าพระองค์ก็ไม่อยู่เสียแล้ว</verse>
				<verse number="9">เมฆจางและหายไปฉันใด ผู้ที่ลงไปยังแดนคนตายก็มิได้ขึ้นมาฉันนั้น</verse>
				<verse number="10">เขาไม่กลับไปเรือนของเขาอีก และที่อยู่ของเขาก็ไม่รู้จักเขาอีกเลย</verse>
				<verse number="11">“เพราะฉะนั้น ข้าพระองค์จึงไม่ยั้งปาก ข้าพระองค์จะพูดด้วยใจระทม ข้าพระองค์จะบ่นด้วยใจขมขื่น</verse>
				<verse number="12">ข้าพระองค์เป็นทะเล หรือเป็นมังกรหรือ พระองค์จึงทรงวางยามเฝ้าข้าพระองค์?</verse>
				<verse number="13">เมื่อข้าพระองค์พูดว่า ‘เตียงของข้าจะปลอบโยนข้า ที่นอนของข้าจะผ่อนคลายทุกข์ของข้า’</verse>
				<verse number="14">พระองค์ก็ทรงทำให้ข้าพระองค์กลัวด้วยความฝัน และทำให้ข้าพระองค์หวาดเสียวด้วยนิมิต</verse>
				<verse number="15">ข้าพระองค์จึงเลือกที่จะถูกรัดคอตาย ดีกว่าจะเหลือแต่กระดูกอย่างนี้</verse>
				<verse number="16">ข้าพระองค์เบื่อชีวิต ข้าพระองค์จะไม่อยู่ค้ำฟ้า ปล่อยข้าพระองค์ตามลำพังเถิด เพราะวันเวลาของข้าพระองค์เป็นแต่เพียงลมหายใจ</verse>
				<verse number="17">มนุษย์เป็นผู้ใดเล่า พระองค์จึงทรงถือว่าเขาสำคัญนัก และเป็นผู้ที่พระองค์ใส่พระทัย</verse>
				<verse number="18">ทรงเยี่ยมเขาทุกเช้า ทรงทดสอบเขาทุกขณะ?</verse>
				<verse number="19">พระองค์จะไม่ละพระเนตรจากข้าพระองค์สักครู่ หรือปล่อยข้าพระองค์ตามลำพัง เพื่อข้าพระองค์จะกลืนน้ำลายได้บ้างเชียวหรือ?</verse>
				<verse number="20">ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงเฝ้าดูมนุษย์ ถ้าข้าพระองค์ทำบาป ข้าพระองค์ทำอะไรแก่พระองค์เล่า? ทำไมพระองค์จึงทรงทำให้ข้าพระองค์เป็นเป้าหมายของพระองค์? ทำไมข้าพระองค์จึงเป็นภาระแก่พระองค์?</verse>
				<verse number="21">ทำไมพระองค์ไม่ทรงอภัยการละเมิดของข้าพระองค์ และนำเอาความผิดของข้าพระองค์ไปเสีย? เพราะบัดนี้ข้าพระองค์จะนอนลงในผงคลีดิน พระองค์จะทรงเสาะหาข้าพระองค์ แต่ข้าพระองค์ก็ไม่อยู่เสียแล้ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">แล้วบิลดัดชาวชูอาห์ตอบว่า</verse>
				<verse number="2">“ท่าน จะพูดอย่างนี้อยู่นานเท่าใด? และคำจากปากของท่านจะเป็นพายุอีกนานเท่าใด?</verse>
				<verse number="3">พระเจ้าทรงบิดเบือนความยุติธรรมหรือ? องค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ทรงบิดเบือนความชอบธรรมหรือ?</verse>
				<verse number="4">ถ้าลูกของท่านได้ทำบาปต่อพระองค์ พระองค์ก็ทรงมอบพวกเขาไว้ในอำนาจการละเมิดของเขา</verse>
				<verse number="5">ถ้าท่านเองจะแสวงหาพระเจ้า และวิงวอนองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์</verse>
				<verse number="6">ถ้าท่านบริสุทธิ์และเที่ยงธรรม แน่ละ พระองค์จะทรงเฝ้าระวังท่าน และจะทรงบูรณะที่อาศัยอันชอบธรรมของท่าน</verse>
				<verse number="7">แม้เบื้องต้นของท่านจะเล็กน้อย แต่ต่อไปเบื้องปลายของท่านจะใหญ่โตอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="8">“ขอท่านจงถามคนรุ่นก่อน และพิเคราะห์สิ่งที่บรรพบุรุษค้นพบ</verse>
				<verse number="9">เพราะชีวิตเราสั้นเหมือนวันวาน จะรู้อะไรก็หาไม่ เพราะวันคืนของเราบนโลกเหมือนเงา</verse>
				<verse number="10">พวกเขาจะไม่สอนท่านและบอกท่าน และกล่าวคำจากความเข้าใจของเขาหรือ?</verse>
				<verse number="11">“ต้นกกจะงอกขึ้นในที่ที่ไม่มีตมได้หรือ? ต้นอ้อจะงอกงามในที่ที่ไม่มีน้ำได้หรือ?</verse>
				<verse number="12">ขณะยังเขียวและไม่ได้ถูกตัด มันก็เหี่ยวแห้งไปก่อนต้นไม้อื่น</verse>
				<verse number="13">ทางของทุกคนที่ลืมพระเจ้าก็เป็นอย่างนั้นแหละ ความหวังของคนที่ไม่นับถือพระเจ้าจะพินาศไป</verse>
				<verse number="14">สิ่งที่เขาไว้ใจจะหักสะบั้น และสิ่งที่เขาวางใจจะบอบบางอย่างใยแมงมุม</verse>
				<verse number="15">เขาพิงเรือนของเขา แต่มันทานไม่ไหว เขายึดมันไว้ แต่มันก็ไม่คงทน</verse>
				<verse number="16">คนอธรรม เขียวสดอยู่ต่อหน้าดวงอาทิตย์ และแขนงของเขาก็แผ่ออกเหนือสวนของเขา</verse>
				<verse number="17">รากของเขาพันรอบกองหิน และซอกซอนลงไปในหิน</verse>
				<verse number="18">ถ้าเขาถูกทำลายไปจากที่ของเขา แล้วที่นั้นจะปฏิเสธเขาว่า ‘ข้าไม่เคยเห็นเจ้า’</verse>
				<verse number="19">ดูเถิด นี่เป็นทางอันชื่นบานของเขา และผู้อื่นจะงอกขึ้นจากดินแทนที่เขา</verse>
				<verse number="20">“ดูเถิด พระเจ้าจะไม่ทรงทอดทิ้งคนดีพร้อม และจะไม่ทรงค้ำจุนผู้ทำชั่ว</verse>
				<verse number="21">พระองค์ยังจะทรงให้ปากของท่านเต็มด้วยการหัวเราะ และริมฝีปากของท่านเต็มด้วยการโห่ร้องยินดี</verse>
				<verse number="22">คนเหล่านั้นที่เกลียดชังท่านจะห่มความอับอาย และเต็นท์ของคนอธรรมจะไม่มีอีกต่อไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">แล้วโยบตอบว่า</verse>
				<verse number="2">“จริงทีเดียว ข้าทราบว่าเป็นอย่างนั้น แต่มนุษย์จะชอบธรรมเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าได้อย่างไร?</verse>
				<verse number="3">ถ้าคนหนึ่งคนใดปรารถนาจะสู้คดีกับพระองค์ ในพันครั้งผู้นั้นก็ตอบพระองค์ไม่ได้สักครั้งเดียว</verse>
				<verse number="4">พระองค์ทรงไว้ซึ่งพระปัญญาและพลานุภาพ ผู้ใดแข็งข้อต่อพระองค์และชนะได้เล่า?</verse>
				<verse number="5">พระองค์ผู้ทรงเคลื่อนภูเขา และมันก็ไม่รู้ เมื่อทรงคว่ำมันด้วยพระพิโรธ</verse>
				<verse number="6">ผู้ทรงทำให้แผ่นดินไหวจากที่ของมัน และเสาของมันก็สั่นสะเทือน</verse>
				<verse number="7">ผู้ทรงบัญชาดวงตะวัน และมันก็ไม่ขึ้น ผู้ทรงผนึกเก็บดวงดาวทั้งหลายไว้</verse>
				<verse number="8">ผู้ทรงกางฟ้าสวรรค์ออกแต่พระองค์เดียว และทรงย่ำคลื่นทะเล</verse>
				<verse number="9">ผู้ทรงสร้างดาวจระเข้และดาวไถ ดาวลูกไก่ และหมู่ดาวทิศใต้</verse>
				<verse number="10">ผู้ทรงทำการใหญ่เหลือที่จะเข้าใจได้ และการอัศจรรย์นับไม่ถ้วน</verse>
				<verse number="11">ดูเถิด พระองค์ทรงผ่านข้าไป และข้าหาเห็นพระองค์ไม่ พระองค์ทรงเลยไป และข้าหาได้สังเกตไม่</verse>
				<verse number="12">ถ้าพระองค์ทรงฉวยไป ผู้ใดจะห้ามพระองค์ได้? ผู้ใดเล่าจะทูลพระองค์ว่า ‘พระองค์ทรงทำอะไร?’</verse>
				<verse number="13">“พระเจ้าจะไม่ทรงยับยั้งพระพิโรธ เหล่าสมุนของราหับ ต้องสยบใต้พระองค์</verse>
				<verse number="14">แล้วข้าจะตอบพระองค์ได้อย่างไร? จะเลือกถ้อยคำอะไรมาโต้ตอบพระองค์?</verse>
				<verse number="15">แม้ข้าเป็นฝ่ายชอบธรรม ข้าก็ตอบพระองค์ไม่ได้ ข้าจะต้องวิงวอนองค์ตุลาการของข้า</verse>
				<verse number="16">ถ้าข้าร้องทูล และพระองค์ทรงตอบข้า ข้าก็ไม่เชื่อว่า พระองค์ทรงฟังเสียงของข้า</verse>
				<verse number="17">เพราะพระองค์ทรงขยี้ข้าด้วยพายุ และทรงเพิ่มบาดแผลแก่ข้าโดยไม่มีเหตุ</verse>
				<verse number="18">พระองค์จะไม่ทรงให้ข้าได้พักหายใจบ้าง แต่ทรงให้ข้าเต็มด้วยความขมขื่น</verse>
				<verse number="19">ถ้าเป็นการประลองกำลัง พระองค์ก็แข็งแกร่ง ถ้าเป็นเรื่องการพิพากษา ผู้ใดจะเรียกพระองค์ขึ้นศาลได้?</verse>
				<verse number="20">แม้ข้าเป็นฝ่ายชอบธรรม ปากของข้าจะกล่าวโทษข้า แม้ข้าดีพร้อม พระองค์ก็จะทรงพิสูจน์ว่าข้าผิด</verse>
				<verse number="21">ข้าดีพร้อม ข้าไม่ไยดีในตัวเอง ข้าเกลียดชีวิตของข้า</verse>
				<verse number="22">เพราะฉะนั้นข้าจึงว่า ก็เหมือนกันหมด พระองค์ทรงทำลายทั้งคนดีพร้อมและคนอธรรม</verse>
				<verse number="23">เมื่อภัยพิบัตินำความตายมาฉับพลัน พระองค์ทรงเยาะเย้ยความวิบัติของผู้ไร้ผิด</verse>
				<verse number="24">พระองค์ทรงมอบแผ่นดินโลกไว้ในมือคนอธรรม พระองค์ทรงปิดตาบรรดาผู้พิพากษาของโลก ถ้าไม่ใช่พระองค์ แล้วผู้ใดเล่า?</verse>
				<verse number="25">“วันคืนของข้าพระองค์เร็วกว่านักวิ่ง มันหนีไป มันไม่เห็นสิ่งดีอะไร</verse>
				<verse number="26">มันผ่านไปเร็วอย่างกับเรือที่ทำจากต้นอ้อ ดังนกอินทรีโฉบลงบนเหยื่อ</verse>
				<verse number="27">ถ้าข้าพระองค์ว่า ‘ข้าจะลืมคำร้องทุกข์ของข้า ข้าจะทิ้งหน้าเศร้าของข้าเสียและเบิกบาน’</verse>
				<verse number="28">ข้าพระองค์ก็กลัวบรรดาความทุกข์ของข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์ทราบว่า พระองค์จะไม่ทรงถือว่าข้าพระองค์ไร้ผิด</verse>
				<verse number="29">ข้าพระองค์จะถูกกล่าวโทษ แล้วข้าพระองค์จะดิ้นรนให้เหนื่อยเปล่า ทำไม?</verse>
				<verse number="30">ถ้าข้าพระองค์ชำระตัวด้วยสบู่ และล้างมือด้วยน้ำด่าง</verse>
				<verse number="31">พระองค์ก็จะทรงจุ่มข้าพระองค์ลงในบ่อโสโครก แม้เสื้อผ้าของข้าพระองค์ก็จะรังเกียจข้าพระองค์</verse>
				<verse number="32">พระองค์ มิใช่มนุษย์อย่างข้า ที่ข้าจะตอบพระองค์ ที่เราจะมาสู้คดีกัน</verse>
				<verse number="33">ไม่มี คนกลางระหว่างเรา ผู้ซึ่งจะตัดสินให้ เราทั้งสองได้</verse>
				<verse number="34">ขอพระองค์ทรงนำไม้เรียวไปจากข้าเสียที และขออย่าให้ความน่าครั่นคร้ามจากพระองค์ทำให้ข้ากลัว</verse>
				<verse number="35">แล้วข้าจะพูดโดยไม่กลัวพระองค์ เพราะตัวข้าไม่เป็นอย่างนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">“ข้าเบื่อชีวิตของข้า ข้าจะร้องทุกข์อย่างไม่ยับยั้ง ข้าจะพูดด้วยใจขมขื่น</verse>
				<verse number="2">ข้าจะทูลพระเจ้าว่า ขออย่าทรงกล่าวโทษข้าพระองค์ ขอให้ข้าพระองค์ทราบว่า ไฉนพระองค์ทรงสู้คดีกับข้าพระองค์</verse>
				<verse number="3">พระองค์ทรงเห็นดีหรือ ที่จะบีบบังคับ ที่จะดูหมิ่นผลงานแห่งพระหัตถ์ของพระองค์ และโปรดแผนการของคนอธรรม?</verse>
				<verse number="4">พระองค์ทรงมีพระเนตรอย่างคนหรือ? พระองค์ทรงเห็นอย่างมนุษย์เห็นหรือ?</verse>
				<verse number="5">วันของพระองค์เหมือนของมนุษย์หรือ? ปีของพระองค์เหมือนของคนเราหรือ?</verse>
				<verse number="6">พระองค์จึงทรงคอยจับผิดข้าพระองค์ และค้นหาบาปของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="7">แม้พระองค์ทรงทราบว่าข้าพระองค์มิได้เป็นคนอธรรม และไม่มีผู้ใดช่วยกู้ออกจากพระหัตถ์ของพระองค์ได้</verse>
				<verse number="8">พระหัตถ์ของพระองค์ปั้นและสร้างข้าพระองค์ และบัดนี้พระองค์ทรงหันมาทำลายข้าพระองค์</verse>
				<verse number="9">ขอทรงระลึกว่าพระองค์ทรงสร้างข้าพระองค์จากดิน แล้วจะทรงนำข้าพระองค์กลับเป็นผงคลีดินอีกหรือ?</verse>
				<verse number="10">พระองค์ทรงเทข้าพระองค์ออกอย่างน้ำนม และทำข้าพระองค์ให้แข็งเหมือนเนยแข็งมิใช่หรือ?</verse>
				<verse number="11">พระองค์ทรงห่มข้าพระองค์ด้วยหนังและเนื้อ ทรงสานข้าพระองค์ด้วยกระดูกและเส้นเอ็น</verse>
				<verse number="12">พระองค์ประทานชีวิตและความรักมั่นคงแก่ข้าพระองค์ และทรงเฝ้าระวังชีวิตข้าพระองค์ไว้</verse>
				<verse number="13">แต่สิ่งต่อไปนี้พระองค์ทรงซ่อนไว้ในพระทัยของพระองค์ ข้าพระองค์ทราบว่านี่เป็นพระประสงค์ของพระองค์</verse>
				<verse number="14">ถ้าข้าพระองค์ทำบาป พระองค์ทรงเฝ้าดูข้าพระองค์อยู่ และไม่ทรงปล่อยข้าพระองค์ให้พ้นความผิดของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="15">ถ้าข้าพระองค์ชั่วร้าย วิบัติแก่ข้าพระองค์ ถ้าข้าพระองค์ชอบธรรม ข้าพระองค์ก็ยังผงกศีรษะขึ้นไม่ได้ เพราะข้าพระองค์เต็มด้วยความอดสู และมองดูความทุกข์ใจของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="16">และถ้าข้าพระองค์จะยกตัวขึ้น พระองค์จะทรงล่าข้าพระองค์อย่างสิงโต และทรงทำการอัศจรรย์สู้ข้าพระองค์อีก</verse>
				<verse number="17">พระองค์ทรงให้เหล่าพยานของพระองค์ปรักปรำข้าพระองค์อีก และทรงทวีความกริ้วของพระองค์ต่อข้าพระองค์ พระองค์ทรงนำกองทัพใหม่ๆ มาสู้ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="18">“ไฉนพระองค์ทรงนำข้าพระองค์ออกมาจากครรภ์ มิฉะนั้นข้าพระองค์คงตายก่อนผู้ใดได้เห็นข้าพระองค์</verse>
				<verse number="19">ประหนึ่งว่าข้าพระองค์มิได้เกิดมา ข้าพระองค์คงถูกนำจากครรภ์ไปถึงหลุมศพแล้ว</verse>
				<verse number="20">วันคืนของข้าพระองค์ก็น้อยมิใช่หรือ? ขอให้ข้าพระองค์อยู่ลำพัง เพื่อข้าพระองค์จะได้ชื่นใจสักหน่อย</verse>
				<verse number="21">ก่อนที่ข้าพระองค์จะไปยังที่ซึ่งข้าพระองค์ไม่ได้กลับ ถึงแผ่นดินแห่งความมืดและเงามัจจุราช</verse>
				<verse number="22">แผ่นดินแห่งความมืดทึบดังตัวความมืดเอง เป็นแผ่นดินแห่งเงามัจจุราชและไร้ระเบียบ ที่ซึ่งความสว่างเป็นเหมือนความมืด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">แล้วโศฟาร์ชาวนาอาเมห์ตอบว่า</verse>
				<verse number="2">“ควรจะฟังถ้อยคำมากมายโดยไม่ตอบหรือ? และคนช่างพูดควรจะนับว่าชอบธรรมหรือ?</verse>
				<verse number="3">ควรหรือที่คำพูดไร้สาระของท่านทำให้คนอึ้ง? และเมื่อท่านเยาะเย้ย ไม่ควรมีผู้ใดทำให้ท่านอายหรือ?</verse>
				<verse number="4">เพราะท่านว่า ‘คำสอนของข้าบริสุทธิ์ และข้าก็สะอาดในสายพระเนตรพระเจ้า’</verse>
				<verse number="5">แต่ โอ อยากให้พระเจ้าตรัส และเปิดไพรพระโอษฐ์ ตรัสกับท่าน</verse>
				<verse number="6">ขอพระองค์บอกเคล็ดลับแห่งปัญญาแก่ท่าน เพราะสติปัญญามีสองด้าน พึงทราบเถิดว่า พระเจ้าทรงเอาโทษท่านน้อยกว่าที่ท่านควรได้รับ</verse>
				<verse number="7">“ท่านจะหยั่งรู้ความลี้ลับของพระเจ้าได้หรือ? ท่านจะหยั่งรู้ความไพบูลย์ ขององค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ได้หมดสิ้นหรือ?</verse>
				<verse number="8">มันสูงกว่าฟ้าสวรรค์ ท่านจะทำอะไรได้? ลึกกว่าแดนคนตาย ท่านจะทราบอะไรได้?</verse>
				<verse number="9">วัดดูก็ยาวกว่าโลก และกว้างกว่าทะเล</verse>
				<verse number="10">ถ้าพระองค์ทรงผ่านไป และทรงคุมขัง และทรงเรียกมาพิพากษา ผู้ใดจะห้ามพระองค์ได้?</verse>
				<verse number="11">เพราะพระองค์ทรงรู้จักคนหลอกลวง เมื่อทรงเห็นความชั่ว พระองค์จะไม่ทรงพิจารณาหรือ?</verse>
				<verse number="12">แต่คนโง่จะได้ความเข้าใจ ก็ต่อเมื่อลาป่าเกิดมาเป็นคน</verse>
				<verse number="13">“ถ้าท่านเตรียมใจอย่างถูกต้อง ท่านจะชูมือออกไปยังพระองค์</verse>
				<verse number="14">ถ้าความชั่วอยู่ในมือท่าน จงทิ้งเสียให้ไกล และอย่าให้ความอธรรมอาศัยอยู่ในเต็นท์ของท่าน</verse>
				<verse number="15">แล้วแน่นอน ท่านจะเงยหน้าขึ้นโดยปราศจากตำหนิ ท่านจะปลอดภัย และไม่ต้องกลัว</verse>
				<verse number="16">ท่านเองจะลืมความทุกข์ยาก ท่านจะจดจำมิได้ เหมือนน้ำที่ไหลผ่านไป</verse>
				<verse number="17">แล้วชีวิตของท่านจะสุกใสยิ่งกว่าเวลาเที่ยงวัน ความมืดก็จะเป็นเหมือนเวลาเช้า</verse>
				<verse number="18">และท่านจะปลอดภัย เพราะมีความหวัง เออ พระองค์จะทรงปกป้องท่าน และท่านจะนอนพักอย่างปลอดภัย</verse>
				<verse number="19">ท่านจะนอนลง และไม่มีผู้ใดทำให้ท่านกลัว เออ คนจำนวนมากจะมาวอนขอความช่วยเหลือจากท่าน</verse>
				<verse number="20">แต่ดวงตาคนอธรรมจะมืดมัว หนทางหลุดพ้นจะอันตรธานไปจากเขา และความหวังของเขาก็คือการสิ้นลมนั่นเอง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">แล้วโยบตอบว่า</verse>
				<verse number="2">“แน่ทีเดียว ท่านทั้งหลายเป็นเสียงของ ประชาชน และปัญญาจะตายไปกับพวกท่าน</verse>
				<verse number="3">แต่ข้าก็มีความเข้าใจอย่างท่าน ข้ามิได้ด้อยกว่าท่าน เออ เรื่องอย่างนี้ผู้ใดจะไม่ทราบ</verse>
				<verse number="4">ข้าเป็นที่หัวเราะเยาะของเพื่อนๆ แม้ข้าได้ร้องทูลพระเจ้าและพระองค์ทรงตอบข้า คนชอบธรรมและดีพร้อมก็ยังเป็นที่หัวเราะเยาะ</verse>
				<verse number="5">ฝ่ายผู้อยู่สบายก็เยาะหยันเคราะห์ร้าย ซึ่งพร้อมเกิดแก่ผู้ที่ซวนเซจะล้ม</verse>
				<verse number="6">เต็นท์ของโจรก็สงบสุข และผู้ที่ยั่วเย้าพระเจ้าก็ปลอดภัย คือผู้ที่นำพระของเขาติดมือมา</verse>
				<verse number="7">“แต่ จงถามสัตว์ทั้งหลาย และมันจะสอนท่าน จงถามนกบนฟ้า และมันจะบอกท่าน</verse>
				<verse number="8">จงพูดกับแผ่นดินโลก และมันจะสอนท่าน และถามปลาในทะเล มันจะแจ้งแก่ท่าน</verse>
				<verse number="9">มีสิ่งใดในทั้งหมดนี้ที่ไม่ทราบว่า พระหัตถ์พระยาห์เวห์ได้ทำสิ่งนี้ขึ้น?</verse>
				<verse number="10">ชีวิตของสิ่งมีชีวิตทุกอย่างอยู่ในพระหัตถ์พระองค์ รวมทั้งลมหายใจของมนุษย์ทั้งปวง</verse>
				<verse number="11">หูตรวจสอบถ้อยคำ อย่างลิ้น ลิ้มรสอาหารมิใช่หรือ?</verse>
				<verse number="12">ปัญญาอยู่ในผู้สูงวัย และอายุยืนยาวทำให้เกิดความเข้าใจ</verse>
				<verse number="13">“ปัญญาและพลังอยู่กับพระองค์ คำปรึกษาและความเข้าใจเป็นของพระองค์</verse>
				<verse number="14">ถ้าพระองค์ทรงรื้อถอน ก็ไม่มีผู้ใดสร้างใหม่ได้ ถ้าพระองค์ทรงคุมขังคน ก็ไม่มีผู้ใดปล่อยเขาได้</verse>
				<verse number="15">ถ้าพระองค์ทรงกักน้ำไว้ แผ่นดินก็แห้งไป ถ้าทรงปล่อยน้ำออกไป มันก็ท่วมแผ่นดิน</verse>
				<verse number="16">กำลังและสติปัญญาอยู่กับพระองค์ ผู้ถูกหลอกลวงและผู้หลอกลวงเป็นของพระองค์</verse>
				<verse number="17">พระองค์ทรงให้ที่ปรึกษาไปเปลือยเปล่า และทรงทำให้ผู้พิพากษาเป็นคนโง่</verse>
				<verse number="18">พระองค์ทรงปลดโซ่ตรวนของบรรดาพระราชา และทรงคาดผ้ารอบเอวพวกเขา</verse>
				<verse number="19">พระองค์ทรงให้ปุโรหิตไปเปลือยเปล่า และทรงคว่ำผู้มีกำลังเสีย</verse>
				<verse number="20">พระองค์ทรงเอาคำพูดไปจากผู้ที่เขาวางใจ และทรงนำวิจารณญาณไปจากพวกผู้อาวุโส</verse>
				<verse number="21">พระองค์ทรงเทความเหยียดหยามลงบนเจ้านาย และปลดเข็มขัดของผู้แข็งแรง</verse>
				<verse number="22">พระองค์ทรงเผยสิ่งล้ำลึกจากความมืด และทรงนำความมืดทึบมาสู่ความสว่าง</verse>
				<verse number="23">พระองค์ทรงทำให้ประชาชาติทั้งหลายใหญ่โต และทรงทำลายเสีย พระองค์ทรงขยายบรรดาประชาชาติ และทรงนำเขาทั้งหลายไปเป็นเชลย</verse>
				<verse number="24">พระองค์ทรงเอาความเข้าใจไปจากผู้นำประชาชน และทรงทำให้พวกเขาพเนจรไปในถิ่นทุรกันดารซึ่งไร้หนทาง</verse>
				<verse number="25">เขาทั้งหลายคลำอยู่ในความมืด ปราศจากความสว่าง และพระองค์ทรงทำให้เขาโซเซอย่างคนเมา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">“นี่แน่ะ ดวงตาข้าเห็นสิ่งทั้งหมดนี้แล้ว หูข้าได้ยินและเข้าใจเรื่องนี้แล้ว</verse>
				<verse number="2">อะไรที่ท่านทั้งหลายรู้ ข้าก็รู้ด้วย ข้ามิได้ด้อยกว่าท่าน</verse>
				<verse number="3">แต่ข้าจะทูลองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ และข้าปรารถนาจะสู้ความกับพระเจ้า</verse>
				<verse number="4">ส่วนท่านนั้น ท่านฉาบไปด้วยการโกหก ท่านทุกคนเป็นแพทย์ที่ใช้ไม่ได้</verse>
				<verse number="5">โอ ท่านน่าจะนิ่งเสีย และความนิ่งนั้นจะเป็นปัญญาของท่าน</verse>
				<verse number="6">บัดนี้ขอฟังเหตุผลของข้า และขอสดับคำวิงวอนแห่งริมฝีปากของข้า</verse>
				<verse number="7">พวกท่านจะพูดเท็จเพื่อพระเจ้าหรือ? และพูดล่อลวงเพื่อพระองค์หรือ?</verse>
				<verse number="8">พวกท่านจะลำเอียงเข้าข้างพระองค์หรือ? ท่านจะว่าความฝ่ายพระเจ้าหรือ?</verse>
				<verse number="9">เมื่อพระองค์ทรงตรวจสอบท่าน มันจะดีแก่ท่านหรือ? ท่านจะหลอกลวงพระองค์ได้ อย่างผู้หนึ่งผู้ใดหลอกลวงมนุษย์หรือ?</verse>
				<verse number="10">พระองค์จะทรงตำหนิท่านทั้งหลายแน่ หากท่านลำเอียงอย่างลับๆ</verse>
				<verse number="11">ความโอ่อ่าตระการของพระองค์จะไม่ทำให้ท่านคร้ามกลัวหรือ? ความกลัวพระองค์จะไม่ตกเหนือท่านหรือ?</verse>
				<verse number="12">คติของท่านไร้ค่าดังขี้เถ้า คำแก้ต่างของท่านก็เปราะอย่างโล่ดินเหนียว</verse>
				<verse number="13">“เงียบหน่อย และข้าจะพูด และอะไรจะเกิดกับข้า ก็ให้เกิดเถิด</verse>
				<verse number="14">ทำไมข้าเสี่ยงชีวิต และวางชีวิตข้าเป็นเดิมพัน?</verse>
				<verse number="15">ดูเถิด พระองค์จะทรงประหารข้าเสีย ข้าไม่มีความหวัง แต่ข้ายังจะสู้ความเฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="16">นี่จะเป็นความรอดของข้า คือคนที่ไม่นับถือพระเจ้าจะไม่ได้เข้ามาอยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="17">ขอฟังถ้อยคำของข้าให้ดี และให้คำกล่าวของข้าอยู่ในหูของท่าน</verse>
				<verse number="18">ดูเถิด ข้าเตรียมคดีของข้าแล้ว ข้าทราบว่า ข้าเองจะเป็นฝ่ายถูก</verse>
				<verse number="19">มีผู้ใดจะสู้คดีกับข้า? ถ้ามี ข้าจะนิ่งและตาย</verse>
				<verse number="20">ขอทรงทำสองสิ่งแก่ข้าพระองค์ แล้วข้าพระองค์จะไม่ซ่อนตัวจากพระองค์</verse>
				<verse number="21">ขอหดพระหัตถ์ให้ห่างจากข้าพระองค์ และขออย่าให้ความน่าครั่นคร้ามจากพระองค์ทำให้ข้าพระองค์กลัว</verse>
				<verse number="22">ขอทรงเรียกเถิด แล้วข้าพระองค์จะทูลตอบ หรือให้ข้าพระองค์ร้องทูล และขอพระองค์ทรงตอบข้าพระองค์เถิด</verse>
				<verse number="23">ความผิดและบาปของข้าพระองค์มีมากเท่าใด? ขอทรงให้ข้าพระองค์ทราบถึงการละเมิดและบาปของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="24">ไฉนพระองค์ซ่อนพระพักตร์ และทรงถือว่าข้าพระองค์เป็นศัตรู?</verse>
				<verse number="25">พระองค์จะทรงให้ใบไม้ที่ปลิวคว้างตกใจหรือ? และจะทรงไล่ติดตามฟางแห้งหรือ?</verse>
				<verse number="26">เพราะพระองค์ทรงจารึกสิ่งขมขื่นต่อสู้ข้าพระองค์ และทรงทำให้ข้าพระองค์รับโทษความผิดที่ทำเมื่อเยาว์วัย</verse>
				<verse number="27">พระองค์ทรงใส่เท้าของข้าพระองค์ไว้ในขื่อ และทรงเฝ้าดูทางทั้งสิ้นของข้าพระองค์ พระองค์ทรงจำกัดเขตแก่ฝ่าเท้าของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="28">ข้าพระองค์ ก็โทรมไปเหมือนไม้ผุ เหมือนเครื่องแต่งกายที่ตัวแมลงกิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">“มนุษย์ที่เกิดมาโดยผู้หญิงก็อยู่แต่น้อยวัน และเต็มไปด้วยความยุ่งยากใจ</verse>
				<verse number="2">เขาออกมาเหมือนดอกไม้ แล้วก็เหี่ยวแห้งไป เขาหายไปอย่างเงา และไม่ยืนยงคงอยู่</verse>
				<verse number="3">แล้วพระองค์ทอดพระเนตรมองคนอย่างนี้หรือ? และทรงนำข้าพระองค์เข้าสู่การพิพากษาโดยพระองค์หรือ?</verse>
				<verse number="4">ผู้ใดจะเอาสิ่งสะอาดออกมาจากสิ่งมลทินได้? ไม่มีสักคน</verse>
				<verse number="5">วันเวลาของเขาถูกกำหนดไว้เสียแล้ว และจำนวนเดือนของเขาก็อยู่กับพระองค์ พระองค์ทรงจำกัดขอบเขตของเขา ไม่ให้เขาผ่านไปได้</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้น ขอหันพระพักตร์ไปจากเขา เพื่อเขาจะได้พัก เพื่อเขาจะชื่นบานในวันของเขาอย่างลูกจ้าง</verse>
				<verse number="7">“เพราะสำหรับต้นไม้ก็มีความหวัง ถ้ามันถูกตัดลง มันก็แตกหน่ออีก และหน่ออ่อนของมันจะมีไม่หยุด</verse>
				<verse number="8">ถึงรากของมันจะแก่อยู่ในดิน และตอของมันจะตายอยู่ในผงคลีดิน</verse>
				<verse number="9">แต่พอได้กลิ่นอายของน้ำ มันจะแตกตา และแตกกิ่งออกเหมือนต้นไม้อ่อน</verse>
				<verse number="10">แต่มนุษย์ตายและสิ้นแรง มนุษย์สิ้นลม แล้วเขาอยู่ที่ไหน?</verse>
				<verse number="11">น้ำขาดไปจากทะเลสาบ แม่น้ำก็เหือดและแห้งไปฉันใด</verse>
				<verse number="12">มนุษย์ก็นอนลงและไม่ลุกขึ้นอีกฉันนั้น จนท้องฟ้าไม่มีอีก เขาก็ไม่ตื่นขึ้น และปลุกเขาจากหลับก็ไม่ได้</verse>
				<verse number="13">โอ อยากให้พระองค์ซ่อนข้าพระองค์ไว้ในแดนคนตาย และปกปิดข้าพระองค์ไว้จนพระพิโรธของพระองค์พ้นไป อยากให้พระองค์กำหนดเวลาให้ข้าพระองค์ และระลึกถึงข้าพระองค์</verse>
				<verse number="14">ถ้ามนุษย์ตายแล้ว เขาจะมีชีวิตอีกได้หรือ? ข้าพระองค์จะคอยอยู่ตลอดวันประจำการของข้าพระองค์ จนกว่าการปลดปล่อยข้าพระองค์จะมาถึง</verse>
				<verse number="15">พระองค์จะทรงเรียก และข้าพระองค์จะทูลตอบพระองค์ พระองค์จะทรงอาลัยอาวรณ์พระหัตถกิจของพระองค์</verse>
				<verse number="16">เพราะบัดนี้พระองค์จะทรงนับย่างก้าวของข้าพระองค์ แต่มิได้จ้องจับผิดข้าพระองค์</verse>
				<verse number="17">การละเมิดของข้าพระองค์นั้นจะทรงใส่ไว้ในถุงที่ผนึกตรา และจะทรงฉาบทับความผิดของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="18">“แต่ภูเขาก็ทลายลงและผุพังไป ก้อนหินก็ถูกย้ายไปจากที่ของมัน</verse>
				<verse number="19">น้ำเซาะหินไปเสีย กระแสน้ำพัดพาผงคลีดินไป พระองค์ทรงทำลายความหวังของมนุษย์เช่นกัน</verse>
				<verse number="20">พระองค์ทรงชนะเขาเสมอ และเขาก็ล่วงลับไป พระองค์ทรงเปลี่ยนสีหน้าของเขา และทรงส่งเขาไปเสีย</verse>
				<verse number="21">บรรดาบุตรของเขาได้รับเกียรติ เขาก็ไม่ทราบ เขาทั้งหลายตกต่ำลง เขาก็หาหยั่งรู้ไม่</verse>
				<verse number="22">เขารู้สึกเพียงความเจ็บในร่างกายของตน และเขาคร่ำครวญเพื่อตัวเขาเอง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">แล้วเอลีฟัสชาวเทมานตอบว่า</verse>
				<verse number="2">“ควรที่คนมีปัญญาจะตอบด้วยความรู้ลมๆ แล้งๆ และบรรจุลมตะวันออกให้เต็มตัวหรือ?</verse>
				<verse number="3">ควรที่เขาจะโต้แย้งกันในการพูดอันไร้ประโยชน์ หรือด้วยถ้อยคำซึ่งไม่เป็นแก่นสารหรือ?</verse>
				<verse number="4">แต่ท่านกำลังขจัดความยำเกรงพระเจ้าเสีย และขัดขวางการภาวนาเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">เพราะความชั่วของท่านสอนปากของท่าน และท่านเลือกเอาลิ้นของคนเจ้าเล่ห์</verse>
				<verse number="6">ปากของท่านกล่าวโทษท่านเอง ไม่ใช่ข้า และริมฝีปากของท่านปรักปรำท่านเอง</verse>
				<verse number="7">“ท่านเป็นมนุษย์คนแรกที่เกิดมาหรือ? ท่านคลอดมาก่อนเนินเขาหรือ?</verse>
				<verse number="8">ท่านได้ฟังในสภาของพระเจ้าหรือ? และท่านจำกัดปัญญาไว้เฉพาะตัวท่านหรือ?</verse>
				<verse number="9">ท่านทราบอะไรที่พวกเราไม่ทราบบ้าง? ท่านเข้าใจอะไรที่ไม่กระจ่างแก่เราเล่า?</verse>
				<verse number="10">ในพวกเรามีคนผมหงอกและคนสูงอายุ แก่ยิ่งกว่าบิดาของท่าน</verse>
				<verse number="11">ท่านเห็นคำปลอบโยนของพระเจ้าเป็นของเล็กน้อยไปหรือ? คือถ้อยคำที่พูดกับท่านอย่างสุภาพนั้น</verse>
				<verse number="12">ไฉนท่านจึงปล่อยตัวไปตามใจ? ไฉนดวงตาท่านจึงลุกเป็นไฟ?</verse>
				<verse number="13">คือการที่ท่านหันจิตใจต่อสู้พระเจ้า และให้ถ้อยคำอย่างนี้ออกจากปากท่าน</verse>
				<verse number="14">มนุษย์เป็นอะไรเล่า เขาจึงจะสะอาดได้? ผู้เกิดมาโดยผู้หญิงเป็นอะไรเล่า เขาจึงจะชอบธรรมได้?</verse>
				<verse number="15">ดูเถิด แม้ทูตสวรรค์ ของพระองค์ พระองค์ก็ไม่วางพระทัย เออ ในสายพระเนตรของพระองค์ ฟ้าสวรรค์ก็ไม่สะอาด</verse>
				<verse number="16">แล้วผู้ที่น่าเกลียดน่าชังและเสื่อมทราม ผู้ดื่มความอธรรมเหมือนดื่มน้ำ จะสะอาดน้อยยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด</verse>
				<verse number="17">“ฟังข้าซิ ข้าจะบอกท่าน สิ่งใดที่ข้าเห็น ข้าจะกล่าว</verse>
				<verse number="18">(สิ่งที่คนมีปัญญาได้บอกกันมา ตั้งแต่บรรพบุรุษและมิได้ปิดบังไว้</verse>
				<verse number="19">ผู้ได้รับแผ่นดินแต่พวกเดียว และไม่มีคนต่างด้าวผ่านไปท่ามกลางพวกเขา)</verse>
				<verse number="20">คนอธรรมทนทุกข์ทรมานตลอดอายุของเขา ตลอดหลายปีที่ได้กำหนดไว้สำหรับผู้โหดเหี้ยม</verse>
				<verse number="21">เสียงน่ากลัวอยู่ในหูของเขา ผู้ทำลายจะมาหาเขาในยามมั่งมีศรีสุข</verse>
				<verse number="22">เขาไม่เชื่อว่าเขาจะกลับออกมาจากความมืด เขาจะต้องตายด้วยดาบ</verse>
				<verse number="23">เขาพเนจรไปเพื่อหาอาหาร กล่าวว่า ‘มันอยู่ที่ไหนนะ?’ เขาทราบว่า วันแห่งความมืดอยู่แค่เอื้อม</verse>
				<verse number="24">ความทุกข์ใจและความแสนระทมทำให้เขาคร้ามกลัว มันชนะเขาเหมือนอย่างพระราชาเตรียมพร้อมแล้วสำหรับการศึก</verse>
				<verse number="25">เพราะเขาได้เหยียดมือของเขาออกสู้พระเจ้า และตั้งตัวท้าทายองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์</verse>
				<verse number="26">เขาวิ่งเข้าใส่พระองค์อย่างดื้อดึง พร้อมกับโล่ที่มีปุ่มหนา</verse>
				<verse number="27">เพราะว่าเขาได้คลุมหน้าด้วยความอ้วนของเขาแล้ว และรวบรวมไขมันมาไว้ที่บั้นเอว</verse>
				<verse number="28">และได้อาศัยอยู่ในเมืองร้างเปล่า ในเรือนซึ่งมนุษย์ไม่ควรจะอยู่ ซึ่งทรงกำหนดไว้ให้เป็นกองปรักหักพัง</verse>
				<verse number="29">เขาจะไม่มั่งมี และทรัพย์สมบัติของเขาจะไม่ทนทาน และมันจะไม่เพิ่มพูนขึ้นในแผ่นดิน</verse>
				<verse number="30">เขาจะหนีความมืดไม่พ้น เปลวเพลิงจะทำให้หน่อของเขาแห้งไป และเขาจะต้องจากไปโดยลมพระโอษฐ์</verse>
				<verse number="31">อย่าให้เขาวางใจในความอนิจจัง ซึ่งเป็นการลวงตนเอง เพราะความอนิจจังจะเป็นสิ่งตอบแทนเขา</verse>
				<verse number="32">จะจ่ายให้เขาเต็มอัตราก่อนเวลาของเขา และกิ่งของเขาจะไม่เขียว</verse>
				<verse number="33">เขาจะเป็นเหมือนเถาองุ่นที่ลูกองุ่นดิบหล่น และเป็นดังต้นมะกอกที่ดอกบานร่วง</verse>
				<verse number="34">เพราะพวกพ้องคนอธรรมนั้นเป็นหมัน และไฟเผาผลาญเต็นท์ที่ได้จากสินบน</verse>
				<verse number="35">เขาทั้งหลายตั้งท้องความชั่วและคลอดความร้ายออกมา และจิตใจของเขาตระเตรียมการล่อลวง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">แล้วโยบตอบว่า</verse>
				<verse number="2">“ข้าเคยได้ยินเรื่องอย่างนี้มามากแล้ว ท่านทุกคนเป็นผู้ปลอบโยนที่ทำให้ยิ่งทุกข์ใจ</verse>
				<verse number="3">คำลมๆ แล้งๆ จะจบสิ้นเมื่อไรหนอ? อะไรยั่วยุท่าน ท่านจึงตอบอย่างนี้?</verse>
				<verse number="4">ข้าก็พูดได้อย่างท่านทั้งหลายเหมือนกัน ถ้าท่านเป็นข้า ข้าก็เรียงร้อยถ้อยคำต่อสู้ท่านได้ และสั่นศีรษะเย้ยท่าน</verse>
				<verse number="5">ข้าจะหนุนใจพวกท่านด้วยปาก และการขยับริมฝีปากของข้าจะบรรเทาความเจ็บปวดของท่าน</verse>
				<verse number="6">“ถ้าข้าพูด ความเจ็บปวดของข้าก็ไม่บรรเทา แต่ถ้าข้านิ่ง มันจะไปจากข้าสักเท่าใด?</verse>
				<verse number="7">แต่นี่แหละ เดี๋ยวนี้พระเจ้าทรงให้ข้าเหนื่อยยาก พระองค์ ทรงทำลายครัวเรือนทั้งสิ้นของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="8">และพระองค์ทรงให้ข้าพระองค์หดหู่ลง ซึ่งสภาพนี้เป็นพยานปรักปรำข้าพระองค์ และความผ่ายผอมของข้าพระองค์ลุกขึ้นปรักปรำข้าพระองค์ มันเป็นพยานใส่หน้าข้าพระองค์</verse>
				<verse number="9">พระองค์ ทรงฉีกข้าด้วยพระพิโรธและเกลียดชังข้า พระองค์ทรงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่ข้า ปรปักษ์ของข้าถลึงตาใส่ข้า</verse>
				<verse number="10">พวกเขาอ้าปากใส่ข้า เขาตบแก้มประจานข้า เขาสุมหัวกันเล่นงานข้า</verse>
				<verse number="11">พระเจ้าทรงมอบข้าให้แก่คนชั่ว และทรงเหวี่ยงข้าไว้ในมือของคนอธรรม</verse>
				<verse number="12">ข้าอยู่สบาย และพระองค์ทรงหักข้าสะบั้น เออ พระองค์ทรงฉวยคอข้า และฟาดข้าแหลกเป็นชิ้นๆ พระองค์ทรงตั้งข้าให้เป็นเป้าของพระองค์</verse>
				<verse number="13">นักธนูของพระองค์ล้อมข้า พระองค์ทรงทะลวงเปิดไตของข้า และไม่เพลาพระหัตถ์เลย พระองค์ทรงเทน้ำดีของข้าลงบนดิน</verse>
				<verse number="14">พระองค์ทรงถล่มข้าครั้งแล้วครั้งเล่า พระองค์ทรงวิ่งเข้าใส่ข้าอย่างนักรบ</verse>
				<verse number="15">ข้าสวมผ้ากระสอบ ติดตัวเสมอ และข้าซุกศักดิ์ศรี ของข้าในผงคลีดิน</verse>
				<verse number="16">หน้าของข้าแดงด้วยการร่ำไห้ เงามัจจุราชอยู่ที่หนังตาของข้า</verse>
				<verse number="17">แม้ว่าในมือของข้าไม่มีความทารุณเลย และคำอธิษฐานของข้าก็บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="18">“โอ แผ่นดินโลกเอ๋ย อย่าปิดบังโลหิตของข้านะ อย่าให้เสียงร้องของข้ามีที่หยุดพัก</verse>
				<verse number="19">ดูเถิด เดี๋ยวนี้พยานของข้าก็ประทับในฟ้าสวรรค์ และท่านผู้รับรองข้าก็ประทับในที่สูง</verse>
				<verse number="20">เพื่อนๆ ของข้าด่าข้า ดวงตาของข้าเทน้ำตาออกถวายพระเจ้า</verse>
				<verse number="21">ขอให้พยานนั้นร้องทูลพระเจ้าเพื่อมนุษย์ อย่างที่มนุษย์ทำเพื่อเพื่อนบ้านของเขา</verse>
				<verse number="22">เพราะว่าต่อไปอีกไม่กี่ปี ข้าจะไปตามทางที่ข้าจะไม่ได้กลับ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">จิตวิญญาณข้าแตกดับ วันเวลาของข้าก็จบลง หลุมศพพร้อมสำหรับข้าแล้ว</verse>
				<verse number="2">แน่ละ คนมักเยาะเย้ยก็อยู่รอบข้านี่เอง และดวงตาข้าก็จ้องอยู่ที่การยั่วเย้าของเขา</verse>
				<verse number="3">“ขอทรงวางของประกันเพื่อข้าพระองค์กับพระองค์ มีผู้ใดเล่าจะประกันให้ข้าพระองค์?</verse>
				<verse number="4">เพราะพระองค์ทรงปิดใจเขา เขาจึงไม่เข้าใจ ฉะนั้นพระองค์จะไม่ทรงให้เขาชนะ</verse>
				<verse number="5">ผู้ที่หักหลังเพื่อนเพื่อจะได้ส่วนแบ่ง ดวงตาลูกหลานของเขาจะมืดมัว</verse>
				<verse number="6">“พระองค์ทรงทำให้ข้าเป็นขี้ปากชนชาติทั้งหลาย และเขาถ่มน้ำลายรดหน้าข้า</verse>
				<verse number="7">ดวงตาของข้ามืดมัวด้วยความโศกสลด และแขนขาของข้าก็บอบบางดังกิ่งไม้</verse>
				<verse number="8">คนเที่ยงธรรมจะตกตะลึงด้วยเรื่องนี้ และคนไร้ผิดจะเร้าตัวขึ้นสู้คนอธรรม</verse>
				<verse number="9">คนชอบธรรมจะยึดมั่นอยู่กับทางของเขา และผู้มีมือสะอาดก็จะแข็งแรงยิ่งขึ้น</verse>
				<verse number="10">แต่ท่านทุกคน จงกลับมาอีก ข้าจะไม่พบคนมีปัญญาในพวกท่าน</verse>
				<verse number="11">วันเวลาของข้าก็ผ่านไป แผนงานของข้าก็แตกหัก คือความปรารถนาในใจของข้านั้น</verse>
				<verse number="12">เขาทั้งหลายทำกลางคืนให้เป็นกลางวัน ความสว่างนั้นก็ใกล้เป็นความมืด</verse>
				<verse number="13">ถ้าข้าจะมองแดนคนตายให้เป็นบ้านของข้า ถ้าข้าจะกางที่นอนออกในความมืด</verse>
				<verse number="14">ถ้าข้าพูดกับหลุมมรณะว่า ‘เจ้าเป็นพ่อของข้า’ และพูดกับหนอนว่า ‘แม่ของข้า’ และ ‘พี่สาวของข้า’</verse>
				<verse number="15">แล้วความหวังของข้าอยู่ที่ไหนเล่า? ผู้ใดจะเห็นความหวังของข้า?</verse>
				<verse number="16">มันจะลงไปสู่ประตูแดนคนตายหรือ? เราจะลงไปด้วยกันในผงคลีดินหรือ?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">แล้วบิลดัดชาวชูอาห์ตอบว่า</verse>
				<verse number="2">“ท่านทั้งหลายจะค้นหาถ้อยคำนานเท่าใด? จงใคร่ครวญ แล้วเราจะพูด</verse>
				<verse number="3">ไฉนเราจึงถูกนับให้เป็นสัตว์? ไฉนเราจึงเป็นคนโฉดในสายตาของท่านทั้งหลาย?</verse>
				<verse number="4">ท่านผู้ฉีกตัวของท่านด้วยความโกรธ จะให้แผ่นดินโลกถูกทอดทิ้งเพราะเห็นแก่ท่านหรือ? จะให้ก้อนหินโยกย้ายจากที่ของมันหรือ?</verse>
				<verse number="5">“เออ ความสว่างของคนอธรรมจะถูกดับเสีย และเปลวไฟของเขาไม่ส่องแสงอีก</verse>
				<verse number="6">ดวงสว่างในเต็นท์ของเขามืด และตะเกียงที่อยู่เหนือเขาก็ดับ</verse>
				<verse number="7">ย่างก้าวอันแข็งแรงของเขาก็สั้นเข้า และแผนการของเขาเองคว่ำเขาลง</verse>
				<verse number="8">เพราะเท้าของเขาเข้าไปติดตาข่าย และเขาเดินอยู่บนหลุมพราง</verse>
				<verse number="9">กับดักอันหนึ่งฉวยส้นเท้าของเขาไว้ แร้วอันหนึ่งรัดเขาไว้</verse>
				<verse number="10">มีบ่วงซ่อนอยู่ในดินไว้ดักเขา มีกับอยู่ในทางไว้ดักเขา</verse>
				<verse number="11">สิ่งน่าหวาดเสียวทำให้เขาตกใจอยู่รอบด้าน และไล่ติดส้นเท้าของเขาอยู่</verse>
				<verse number="12">กำลังของเขาร่อยหรอไปเพราะความหิว และภัยพิบัติก็พร้อมจะให้เขาสะดุด</verse>
				<verse number="13">ผิวหนังของเขา โรคก็กินเสีย โรคร้าย ก็กินแขนขาของเขา</verse>
				<verse number="14">เขาถูกถอนออกจากเต็นท์ที่เขาไว้วางใจ และถูกนำมายังพระราชาแห่งความสยดสยอง</verse>
				<verse number="15">ท่านจะอาศัยอยู่ในเต็นท์ของเขา เพราะมันไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป มีกำมะถันเกลื่อนกลาดเหนือที่อยู่ของเขา</verse>
				<verse number="16">จากเบื้องล่าง รากของเขาแห้งไป และจากเบื้องบน กิ่งของเขาเหี่ยวไป</verse>
				<verse number="17">การระลึกถึงเขา พินาศไปจากโลก และเขาไม่มีชื่ออยู่ในถนน</verse>
				<verse number="18">เขาถูกผลักไสจากความสว่างเข้าสู่ความมืด และถูกไล่ออกไปจากแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="19">เขาไม่มีลูกหลานท่ามกลางชนชาติของเขา และไม่มีคนรอดตายในที่ซึ่งเขาเคยอยู่</verse>
				<verse number="20">ชาวตะวันตกก็ตกตะลึงด้วยวันของเขา และชาวตะวันออกก็หวาดกลัว</verse>
				<verse number="21">แน่ละ นี่คือที่อาศัยของคนชั่ว และที่อยู่ของคนซึ่งไม่รู้จักพระเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">แล้วโยบตอบว่า</verse>
				<verse number="2">“พวกท่านจะทรมานข้า และบดขยี้ข้าด้วยถ้อยคำนานสักเท่าใด?</verse>
				<verse number="3">ท่านทั้งหลายพูดสบประมาทข้าสิบหนแล้ว และที่ทำผิดแก่ข้านั้น ท่านก็ไม่อายเลย</verse>
				<verse number="4">ถ้าแม้ว่าข้าหลงทำผิดจริง ความผิดของข้าก็อยู่กับข้า</verse>
				<verse number="5">ถ้าท่านทั้งหลายยกตัวข่มข้า และใช้ความต่ำต้อยของข้าปรักปรำข้า</verse>
				<verse number="6">จงทราบเถิดว่า พระเจ้าทรงผิดต่อข้า และได้เอาตาข่ายล้อมข้าไว้</verse>
				<verse number="7">ดูเถิด ข้าร้องออกมาว่า ‘ทารุณจริง’ แต่ไม่มีผู้ใดฟัง ข้าร้องให้ช่วย แต่ไม่มีความยุติธรรม</verse>
				<verse number="8">พระองค์ทรงก่อกำแพงกั้นทางข้าไว้ ข้าจึงข้ามไปไม่ได้ และพระองค์ทรงให้ทางของข้ามืดไป</verse>
				<verse number="9">พระองค์ทรงปลดศักดิ์ศรีไปจากข้า และถอดมงกุฎจากศีรษะของข้า</verse>
				<verse number="10">พระองค์ทรงพังข้าลงเสียทุกด้าน และข้าก็สิ้นไป พระองค์ทรงถอนความหวังของข้าเหมือนถอนต้นไม้</verse>
				<verse number="11">พระพิโรธของพระองค์พลุ่งขึ้นใส่ข้า และทรงนับข้าเป็นปรปักษ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="12">กองทหารของพระองค์ประดังเข้ามา เขาทั้งหลายก่อเชิงเทินต่อสู้ข้า และตั้งค่ายล้อมเต็นท์ของข้า</verse>
				<verse number="13">“พระองค์ทรงให้พี่น้องของข้าออกห่างจากข้า เพื่อนของข้าก็หมางเมินข้าไป</verse>
				<verse number="14">ญาติของข้าผละหนี และเพื่อนของข้าก็ทิ้งข้า</verse>
				<verse number="15">แขกในบ้านและสาวใช้ของข้านับข้าเป็นคนต่างถิ่น ข้ากลายเป็นคนต่างด้าวในสายตาของเขา</verse>
				<verse number="16">ข้าเรียกคนใช้ของข้า แต่เขาไม่ตอบข้า ข้าต้องวิงวอนเขาด้วยปากของข้า</verse>
				<verse number="17">ลมหายใจของข้าเป็นที่ขยะแขยงแก่ภรรยาของข้า และข้าเป็นที่รังเกียจแก่พี่น้องของข้าเอง</verse>
				<verse number="18">แม้เด็กๆ ก็ดูหมิ่นข้า เมื่อข้าลุกขึ้น พวกเขาก็เย้ยหยันข้า</verse>
				<verse number="19">สหายสนิททั้งสิ้นของข้ารังเกียจข้า และคนเหล่านั้นที่ข้ารัก เขาหันหลังให้ข้า</verse>
				<verse number="20">กระดูกของข้าเกาะติดหนังและติดเนื้อของข้า และข้ารอดมาได้อย่างหวุดหวิด</verse>
				<verse number="21">โอ ท่านผู้เป็นสหายของข้า สงสารข้าเถิด สงสารข้าเถิด เพราะพระหัตถ์ของพระเจ้าได้แตะต้องข้า</verse>
				<verse number="22">ทำไมท่านทั้งหลายจึงไล่ตามข้าอย่างพระเจ้าทรงไล่ข้า? ทำไมท่านยังไม่อิ่มเนื้อของข้า?</verse>
				<verse number="23">“โอ ข้าอยากให้ถ้อยคำของข้าถูกบันทึกไว้ โอ ข้าอยากให้จารึกไว้ในหนังสือ</verse>
				<verse number="24">มันจะถูกสลักไว้บนศิลาอย่างถาวร ด้วยปากกาเหล็กและตะกั่ว</verse>
				<verse number="25">แต่ข้าเองทราบว่า พระผู้ไถ่ของข้าทรงพระชนม์อยู่ และในที่สุดพระองค์จะทรงปรากฏบนแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="26">และหลังจากผิวหนังของข้าถูกทำลายไปอย่างนี้ แล้วในเนื้อหนังของข้า ข้าจะเห็นพระเจ้า</verse>
				<verse number="27">ผู้ซึ่งข้าจะได้เห็นเอง และดวงตาข้าจะได้เห็น ไม่ใช่คนอื่น จิตใจข้า ก็ห่อเหี่ยวอยู่ภายใน</verse>
				<verse number="28">เมื่อท่านทั้งหลายว่า ‘เราจะข่มเหงเขาได้อย่างไร?’ และ ‘ต้นตอของเรื่องก็พบอยู่ที่เขา’</verse>
				<verse number="29">จงกลัวดาบเถิด เพราะพระพิโรธนำโทษของดาบมา เพื่อท่านจะทราบว่ามีการพิพากษา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">แล้วโศฟาร์ชาวนาอาเมห์ตอบว่า</verse>
				<verse number="2">“ฉะนั้นความคิดของข้าเร้าให้ข้าตอบ เนื่องด้วยอารมณ์ปั่นป่วนภายในข้า</verse>
				<verse number="3">ข้าได้ยินคำตำหนิที่สบประมาทข้า แต่ความเข้าใจของข้าดลใจให้ข้าตอบ</verse>
				<verse number="4">ท่านไม่ทราบเรื่องนี้หรือว่า ตั้งแต่ดึกดำบรรพ์มา ตั้งแต่มนุษย์ถูกวางไว้บนแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="5">เสียงไชโยของคนอธรรมนั้นสั้น และความชื่นบานของคนที่ไม่นับถือพระเจ้านั้นเป็นแต่ครู่เดียว</verse>
				<verse number="6">แม้ตัวเขาสูงขึ้นถึงฟ้าสวรรค์ และศีรษะของเขาไปถึงหมู่เมฆ</verse>
				<verse number="7">เขาจะพินาศเป็นนิตย์อย่างอุจจาระของตัวเอง บรรดาคนที่เคยเห็นเขาจะพูดว่า ‘เขาอยู่ที่ไหนนะ?’</verse>
				<verse number="8">เขาจะบินไปเสียเหมือนความฝันและจะไม่มีผู้ใดพบอีก เขาจะถูกไล่ไปเสียอย่างนิมิตยามค่ำคืน</verse>
				<verse number="9">ดวงตาที่เคยจ้องมองเขาจะไม่เห็นเขาอีก และสถานที่ของเขาจะไม่เห็นเขาอีกเลย</verse>
				<verse number="10">ลูกหลานของเขาจะขอความช่วยเหลือจากคนยากจน และมือของเขาจะคืนทรัพย์สมบัติของเขา</verse>
				<verse number="11">กระดูกของเขาเคยเต็มด้วยเรี่ยวแรงของคนหนุ่ม แต่เรี่ยวแรงนั้นจะนอนลงกับเขาในผงคลีดิน</verse>
				<verse number="12">“แม้ว่าความชั่วร้ายจะหวานอยู่ในปากของเขา แม้เขาซ่อนมันไว้ใต้ลิ้นของเขา</verse>
				<verse number="13">แม้เขาไม่อยากจะปล่อยมันไป และอมไว้ในปากของเขา</verse>
				<verse number="14">อาหารในกระเพาะของเขากลับกลายเป็น พิษงูเห่าในตัวเขา</verse>
				<verse number="15">เขากลืนทรัพย์สมบัติลงไป แต่จะอาเจียนมันออกมาอีก พระเจ้าทรงขับมันออกมาจากท้องเขา</verse>
				<verse number="16">เขาจะดูดพิษงูเห่า ลิ้นของงูกะปะจะฆ่าเขา</verse>
				<verse number="17">เขาจะไม่ได้ชื่นชมลำน้ำ คือลำธารที่มีน้ำผึ้งและนมข้นไหลอยู่</verse>
				<verse number="18">เขาจะคืนผลงานของเขา และจะไม่กลืนกินมันเสีย เขาจะไม่ได้ความชื่นบานเลย จากกำไรแห่งการค้าของเขา</verse>
				<verse number="19">เพราะเขาได้ขยี้และทอดทิ้งคนจน เขาได้ยึดบ้านที่เขาไม่ได้สร้าง</verse>
				<verse number="20">“เพราะความโลภของเขาไม่รู้จักพอ เขาจะไม่ปล่อยสิ่งที่เขาปรารถนาไปเลย</verse>
				<verse number="21">เมื่อเขากินแล้วก็ไม่มีอะไรเหลือ เหตุฉะนั้น ความเจริญของเขาจะไม่ถาวร</verse>
				<verse number="22">ในขณะที่เขาอิ่มหนำสำราญ เขาจะตกในสภาพขัดสน ฤทธิ์เดชของความทุกข์ยากจะมาถึงเขา</verse>
				<verse number="23">เพื่อเติมท้องของเขาให้เต็ม พระองค์จะทรงส่งพระพิโรธอันดุเดือดมายังเขา และทรงหลั่งลงมาบนเขาให้เป็นอาหารของเขา</verse>
				<verse number="24">แม้เขาจะหนีจากอาวุธเหล็ก ธนูทองสัมฤทธิ์ก็จะแทงเขาทะลุ</verse>
				<verse number="25">เขาถอนมันออกจากร่างกาย เออ ปลายอันวับแวบออกมาจากถุงน้ำดี ความน่าหวาดเสียวมาถึงเขา</verse>
				<verse number="26">ความมืดมิดได้สะสมไว้แก่ทรัพย์สมบัติของเขา ไฟที่ไม่ต้องกระพือจะกลืนเขาเสีย สิ่งใดที่เหลืออยู่ในเต็นท์ของเขาจะถูกเผาผลาญ</verse>
				<verse number="27">ฟ้าสวรรค์จะสำแดงความบาปชั่วของเขา และแผ่นดินโลกจะลุกขึ้นปรักปรำเขา</verse>
				<verse number="28">ข้าวของแห่งครัวเรือนของเขาจะถูกนำไปเสีย ถูกกวาดไปในวันแห่งพระพิโรธของพระองค์</verse>
				<verse number="29">นี่เป็นส่วนของคนอธรรมจากพระเจ้า และเป็นมรดกที่พระเจ้าทรงกำหนดให้เขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">แล้วโยบตอบว่า</verse>
				<verse number="2">“ขอฟังถ้อยคำของข้าให้ดี และให้คำนี้ปลอบใจพวกท่าน</verse>
				<verse number="3">ขออดทนหน่อย และข้าจะพูด และเมื่อข้าพูดแล้ว ก็เยาะเย้ยต่อไปเถอะ</verse>
				<verse number="4">ส่วนข้านี้ ข้าบ่นต่อว่ามนุษย์หรือ? ไฉนข้าจึงไม่ควรหุนหัน?</verse>
				<verse number="5">มองดูข้าซี และจงตกตะลึงเถิด และจงเอามือปิดปาก</verse>
				<verse number="6">เมื่อระลึกขึ้นมาได้ ข้าก็หวาดผวา และเนื้อตัวข้าสั่นระริก</verse>
				<verse number="7">ไฉนพวกคนอธรรมจึงมีชีวิตอยู่ เออ จนแก่เฒ่า และเจริญมีกำลังมากขึ้น?</verse>
				<verse number="8">ลูกหลานของเขาก็ตั้งมั่นคงอยู่ต่อหน้าเขา และเชื้อสายของเขาก็อยู่ต่อหน้าต่อตาเขา</verse>
				<verse number="9">เรือนของเขาก็ปลอดจากความกลัว และไม้เรียวของพระเจ้าก็ไม่อยู่บนเขา</verse>
				<verse number="10">พ่อวัวของเขาผสมพันธุ์ ไม่มีพลาด แม่วัวของเขาตกลูก ไม่มีแท้ง</verse>
				<verse number="11">เขาส่งเด็กเล็กออกไปอยู่อย่างฝูงแพะแกะ และเด็กๆ ของเขาก็เต้นรำ</verse>
				<verse number="12">เขาร้องเพลงประสานเสียงรำมะนา และพิณเขาคู่ และเปรมปรีดิ์ตามเสียงปี่</verse>
				<verse number="13">เขามั่งมีศรีสุขตลอดวันเวลาของเขา และลงไปยังแดนคนตายอย่างสงบ</verse>
				<verse number="14">เขาทูลพระเจ้าว่า ‘ขอไปเสียจากเรา เพราะเราไม่ปรารถนาความรู้ในทางของพระองค์</verse>
				<verse number="15">องค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์คืออะไร ที่เราจะต้องปรนนิบัติพระองค์? ถ้าเราอธิษฐานต่อพระองค์ เราจะได้ประโยชน์อะไร?’</verse>
				<verse number="16">ดูเถิด ความเจริญมิได้อยู่ในกำมือพวกเขาหรือ? คำปรึกษาของคนอธรรมอยู่ห่างไกลจากข้า</verse>
				<verse number="17">“ตะเกียงของคนอธรรมดับบ่อยเท่าใด? ความยากลำบากมาเหนือเขาบ่อยเท่าใด? พระเจ้าทรงแจกจ่ายความเจ็บปวดด้วยพระพิโรธบ่อยเท่าใด?</verse>
				<verse number="18">เขาเป็นเหมือนฟางที่ลมพัดไป และเป็นเหมือนแกลบที่พายุพัดไปบ่อยเท่าใด?</verse>
				<verse number="19">ท่านว่า ‘พระเจ้าทรงสะสมความบาปชั่วของเขาไว้ให้ลูกหลานของเขา’ ขอพระองค์ทรงตอบแทนแก่เขาทั้งหลายเอง เพื่อเขาทั้งหลายจะได้ทราบ</verse>
				<verse number="20">ขอให้นัยน์ตาของเขาเห็นความพินาศของเขา และให้เขาดื่มพระพิโรธขององค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์</verse>
				<verse number="21">เพราะเขาจะสนใจอะไรเกี่ยวกับเชื้อสายที่เกิดมาภายหลัง เมื่อจำนวนเดือนของเขาถูกตัดขาดเสียแล้ว</verse>
				<verse number="22">ผู้ใดจะอาจสอนความรู้แด่พระเจ้า เมื่อพระองค์ทรงพิพากษาผู้อยู่ในที่สูง?</verse>
				<verse number="23">คนหนึ่งตายเมื่อยังแข็งแรงเต็มที่ สบายและปลอดภัยทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="24">ตัวของเขาเต็มด้วยน้ำนม และไขกระดูกของเขาก็ชุ่ม</verse>
				<verse number="25">อีกคนหนึ่งตายด้วยใจขมขื่น ไม่เคยได้ชิมของดี</verse>
				<verse number="26">เขาทั้งสองนอนลงในผงคลีดินเหมือนกัน และตัวหนอนก็คลุมเขาทั้งสองไว้</verse>
				<verse number="27">“ดูเถิด ข้ารู้ความคิดของพวกท่าน และอุบายของท่านที่จะทำผิดต่อข้า</verse>
				<verse number="28">เพราะท่านว่า ‘วังของเจ้านายอยู่ที่ไหน? เต็นท์ซึ่งคนอธรรมอาศัยนั้นอยู่ที่ไหน?’</verse>
				<verse number="29">ท่านมิได้ถามนักเดินทาง และท่านไม่ได้รับสักขีพยานของเขาหรือ?</verse>
				<verse number="30">ว่าในคราวที่เกิดภัยพิบัตินั้น คนอธรรมมักรอดได้ ในวันแห่งพระพิโรธ เขาก็ได้รับการช่วยให้พ้น</verse>
				<verse number="31">ผู้ใดแจ้งวิธีการของเขาให้เขาฟัง? และผู้ใดสนองเขาในสิ่งที่เขาได้ทำ?</verse>
				<verse number="32">และเมื่อคนหามเขาไปยังหลุมศพ ก็มียามเฝ้าที่อุโมงค์</verse>
				<verse number="33">สำหรับเขา ก้อนดินที่หุบเขา ก็เบาสบาย คนทั้งปวงตามเขาไป และคนที่ไปข้างหน้าก็นับไม่ถ้วน</verse>
				<verse number="34">แล้วทำไมท่านจะมาปลอบใจข้าด้วยสิ่งว่างเปล่า? คำตอบของท่านไม่มีอะไรเหลือแล้ว นอกจากการหลอกลวง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">แล้วเอลีฟัสชาวเทมานตอบว่า</verse>
				<verse number="2">“มนุษย์จะเป็นประโยชน์อะไรแก่พระเจ้าได้เล่า? คนฉลาดจะเป็นประโยชน์อะไรแก่พระองค์ได้เล่า?</verse>
				<verse number="3">ถ้าท่านเป็นคนชอบธรรม จะเป็นที่พอพระทัยอะไรแก่องค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์เล่า? หรือถ้าท่านเป็นคนดีพร้อม จะเป็นประโยชน์อะไรแก่พระองค์เล่า?</verse>
				<verse number="4">เป็นเพราะท่านยำเกรงพระองค์ พระองค์จึงทรงกล่าวโทษท่าน และเป็นความกับท่านหรือ?</verse>
				<verse number="5">ความชั่วของท่านก็ใหญ่โตมิใช่หรือ? ความผิดของท่านไม่มีที่สิ้นสุด</verse>
				<verse number="6">เพราะท่านยึดของประกันจากพี่น้องโดยไม่ถูกต้อง และริบเสื้อผ้าของคนที่เปลือยกาย</verse>
				<verse number="7">ท่านมิได้ให้น้ำคนอิดโรยดื่ม และท่านหน่วงเหนี่ยวมิให้อาหารแก่คนหิว</verse>
				<verse number="8">คนมีอิทธิพลได้ที่ดินเป็นกรรมสิทธิ์ และคนมีอภิสิทธิ์ได้เข้าอาศัย</verse>
				<verse number="9">ท่านไล่แม่ม่ายออกไปมือเปล่า และหักแขนของลูกกำพร้า</verse>
				<verse number="10">เพราะฉะนั้นกับดักอยู่รอบท่าน และความกลัวอย่างฉับพลันก็ท่วมทับท่าน</verse>
				<verse number="11">มีความมืดทึบจนท่านไม่เห็นอะไร และน้ำที่ท่วมก็คลุมท่านมิด</verse>
				<verse number="12">“พระเจ้ามิได้สถิต ณ ที่สูงในฟ้าสวรรค์หรือ? จงดูดาวที่สูงที่สุดเถิด มันช่างสูงจริงๆ</verse>
				<verse number="13">เพราะฉะนั้นท่านว่า ‘พระเจ้าทรงรู้อะไร? พระองค์จะทรงพิพากษาผ่านความมืดทึบได้หรือ?</verse>
				<verse number="14">เมฆทึบคลุมพระองค์ไว้ พระองค์ทรงมองอะไรไม่เห็น และพระองค์ทรงดำเนินอยู่บนพื้นฟ้า’</verse>
				<verse number="15">ท่านจะเดินทางเก่า ซึ่งคนชั่วเคยดำเนินนั้นหรือ?</verse>
				<verse number="16">พวกเขาถูกฉวยเอาไปก่อนเวลากำหนด รากฐานของเขาถูกกวาดล้างไปในสายน้ำ</verse>
				<verse number="17">พวกเขาทูลพระเจ้าว่า ‘ขอไปเสียจากเรา’ และ ‘องค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์จะทำอะไรแก่เราได้?’</verse>
				<verse number="18">แต่พระองค์ทรงให้เรือนของเขาเต็มด้วยของดี แต่คำปรึกษาของคนอธรรมอยู่ห่างไกลจากข้า</verse>
				<verse number="19">คนชอบธรรมเห็นและยินดี คนไร้ผิดหัวเราะเยาะ</verse>
				<verse number="20">กล่าวว่า ‘ปฏิปักษ์ของเราถูกทำลายแน่ทีเดียว อะไรที่เขามีเหลือ ไฟก็เผาเสีย’</verse>
				<verse number="21">“จงปรองดองกับพระเจ้าและอยู่อย่างสันติ แล้วสิ่งดีจะมาถึงท่าน</verse>
				<verse number="22">ขอจงรับคำสั่งสอนจากพระโอษฐ์ของพระองค์ และเก็บพระวจนะของพระองค์ไว้ในใจของท่าน</verse>
				<verse number="23">ถ้าท่านกลับมาหาองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ ท่านจะได้รับการซ่อมแซม ถ้าท่านทิ้งความอธรรมให้ไกลจากเต็นท์ของท่าน</verse>
				<verse number="24">ถ้าท่านถือว่าแร่ทองคำเป็นเหมือนผงคลีดิน และทองคำเมืองโอฟีร์เหมือนหินในลำห้วย</verse>
				<verse number="25">และถ้าองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์เป็นทองคำของท่าน และเป็นเงินที่ประเสริฐของท่าน</verse>
				<verse number="26">แล้วท่านจะปีติยินดีในองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ และเงยหน้าของท่านหาพระเจ้า</verse>
				<verse number="27">ท่านจะอธิษฐานต่อพระองค์ และพระองค์จะทรงฟังท่าน และท่านจะแก้บนของท่าน</verse>
				<verse number="28">ท่านตัดสินใจจะทำสิ่งใด สิ่งนั้นจะสำเร็จสมประสงค์ และจะมีแสงสว่างส่องทางให้ท่าน</verse>
				<verse number="29">เพราะพระเจ้าทรงกดผู้เย่อหยิ่งลงต่ำ แต่พระองค์ทรงช่วยคนถ่อมใจให้รอด</verse>
				<verse number="30">พระองค์จะทรงช่วยกู้ผู้ไร้ความผิด เออ ท่านจะได้รับการช่วยกู้โดยความสะอาดแห่งมือของท่าน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">แล้วโยบตอบว่า</verse>
				<verse number="2">“คำร้องทุกข์ของข้าก็ขมขื่น ในวันนี้ด้วย มือของข้าก็หนักเพราะการร้องครวญครางของข้า</verse>
				<verse number="3">โอ ข้าอยากทราบว่าจะพบพระองค์ได้ที่ไหน เพื่อข้าจะมาถึงที่ประทับของพระองค์</verse>
				<verse number="4">ข้าจะยื่นคดีของข้าเฉพาะพระพักตร์พระองค์ และบรรจุข้อโต้แย้งให้เต็มปากข้า</verse>
				<verse number="5">ข้าจะทราบว่า พระองค์จะทรงตอบข้าอย่างไร และเข้าใจสิ่งที่พระองค์จะตรัสกับข้า</verse>
				<verse number="6">พระองค์จะทรงสู้คดีกับข้าด้วยพลานุภาพยิ่งใหญ่ของพระองค์หรือ? เปล่าเลย พระองค์จะทรงฟังข้า</verse>
				<verse number="7">ณ ที่นั้นคนเที่ยงธรรมจะสู้ความกับพระองค์ได้ และข้าจะรับการช่วยกู้ให้พ้นจากผู้พิพากษาของข้าเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="8">“ดูเถิด ข้าเดินไปข้างหน้า แต่พระองค์มิได้สถิตที่นั่น และไปข้างหลัง แต่ก็ไม่สังเกตเห็นพระองค์</verse>
				<verse number="9">ข้างซ้ายที่พระองค์ทรงทำกิจ ข้าก็ไม่เห็นพระองค์ ข้างขวาที่พระองค์ทรงซ่อนอยู่ ข้าก็ไม่พบพระองค์</verse>
				<verse number="10">แต่พระองค์ทรงทราบทางที่ข้าไป เมื่อทรงทดสอบข้าแล้ว ข้าก็จะเป็นอย่างทองคำ</verse>
				<verse number="11">เท้าของข้าเดินตามติดรอยพระบาทของพระองค์ ข้าถือรักษาพระมรรคา และมิได้หันเห</verse>
				<verse number="12">ข้ามิได้พรากจากพระบัญญัติแห่งไพรพระโอษฐ์ ของพระองค์ ข้าสะสมพระวจนะแห่งพระโอษฐ์ของพระองค์ไว้มากกว่ากฎเกณฑ์ของข้า</verse>
				<verse number="13">แต่พระองค์มีพระทัยแน่วแน่ แล้วผู้ใดจะห้ามพระองค์ได้? พระองค์มีพระประสงค์สิ่งใด พระองค์ก็ทรงทำสิ่งนั้น</verse>
				<verse number="14">เพราะพระองค์จะทรงทำสิ่งที่ทรงกำหนดให้ข้านั้นครบถ้วน และสิ่งอย่างนั้นมากมายอยู่ในพระดำริของพระองค์</verse>
				<verse number="15">เพราะฉะนั้นข้าจึงหวาดผวาเฉพาะพระพักตร์พระองค์ เมื่อข้าตรึกตรอง ข้าก็ครั่นคร้ามต่อพระองค์</verse>
				<verse number="16">พระเจ้าทรงทำให้ใจข้าอ่อนเปลี้ย องค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ทรงทำให้ข้าสะทกสะท้าน</verse>
				<verse number="17">ถึงกระนั้น ข้าจะไม่ถูกตัดขาดโดยความมืด แม้ความมืดจะปกคลุมหน้าข้าไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">“ไฉนวาระพิพากษาไม่ได้ถูกกำหนดโดยองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์? ไฉนผู้ที่รู้จักพระองค์ไม่เห็นวันกำหนดของพระองค์?</verse>
				<verse number="2">คนอธรรม ย้ายหลักเขต เขายึดฝูงแพะแกะไปเลี้ยง</verse>
				<verse number="3">เขาไล่ต้อนลาของลูกกำพร้าไป เขาเอาวัวของหญิงม่ายเป็นประกัน</verse>
				<verse number="4">เขาผลักคนขัดสนออกนอกถนน คนยากจนแห่งแผ่นดินต่างก็ซ่อนตัวหมด</verse>
				<verse number="5">นี่แน่ะ ดังลาป่าอยู่ในถิ่นทุรกันดาร คนยากจนนั้นออกไปทำงาน เสาะหาของกิน ถิ่นแห้งแล้งให้อาหารแก่บุตรของเขา</verse>
				<verse number="6">เขาเก็บหญ้าแห้งที่ในทุ่ง และเขาเก็บองุ่นที่เหลือในสวนองุ่นของคนอธรรม</verse>
				<verse number="7">เขานอนเปลือยกายไม่มีเสื้อผ้าตลอดคืน และไม่มีผ้าห่มกันหนาว</verse>
				<verse number="8">เขาเปียกฝนแห่งภูเขา และเกาะหินอยู่เพราะขาดที่กำบัง</verse>
				<verse number="9">มีผู้ฉวยเด็กกำพร้าไปจากอก และเอาทารกของคนยากจนไปเป็นประกัน</verse>
				<verse number="10">คนยากจนจึงเดินเปลือยกายไป ไม่มีเสื้อผ้า ทั้งๆ ที่หิว เขาก็แบกฟ่อนข้าวไป</verse>
				<verse number="11">เขาหีบมะกอกเอาน้ำมันท่ามกลางแนวหมู่ไม้ เขาย่ำองุ่นที่บ่อย่ำ แต่ต้องทนกระหาย</verse>
				<verse number="12">คนกำลังจะตายคร่ำครวญออกมาจากเมือง และคนบาดเจ็บร้องขอความช่วยเหลือ แต่พระเจ้ามิได้สนพระทัยคำอธิษฐานของเขา</verse>
				<verse number="13">“มีผู้กบฏต่อความสว่าง ผู้ที่ไม่คุ้นเคยกับทางของความสว่างนั้น และมิได้อยู่ในวิถีของความสว่างนั้น</verse>
				<verse number="14">ฆาตกรลุกขึ้นแต่เช้าตรู่ เขาฆ่าคนยากจนและคนขัดสน และในยามค่ำคืน เขาเป็นเหมือนขโมย</verse>
				<verse number="15">ดวงตาของผู้ล่วงประเวณีคอยเวลาพลบค่ำ กล่าวว่า ‘ไม่มีตาใดจะเห็นข้า’ และเขาก็คลุมหน้า</verse>
				<verse number="16">ในยามมืดเขาขุดเข้าไปในเรือน กลางวันเขาก็เก็บตัว เขาไม่รู้จักความสว่าง</verse>
				<verse number="17">เพราะความมืดทึบเป็นเหมือนเวลาเช้าแก่เขาทุกคน เพราะเขาคุ้นเคยกับความสยดสยองของความมืดทึบ</verse>
				<verse number="18">“เขาลอยละลิ่วไปบนผิวน้ำ ส่วนแบ่งของเขาถูกสาปในแผ่นดิน ไม่มีผู้ใดหันหน้าไปสู่สวนองุ่นของเขา</verse>
				<verse number="19">ความแห้งแล้งและความร้อนฉวยเอาน้ำที่ละลายจากหิมะไปฉันใด แดนคนตายก็ฉวยเอาผู้ทำบาปไปฉันนั้น</verse>
				<verse number="20">ครรภ์จะลืมเขา ตัวหนอนจะกินเขาอย่างอร่อย ไม่มีผู้ใดจำชื่อเขาได้ต่อไป ความอธรรมจึงหักลงเหมือนต้นไม้</verse>
				<verse number="21">“เขาข่มเหงหญิงหมันที่ไม่มีลูก และไม่ได้ทำดีอะไรแก่หญิงม่าย</verse>
				<verse number="22">แต่พระเจ้ายังทรงยืดชีวิตของคนมีกำลังด้วยพลานุภาพของพระองค์ แม้เขาสิ้นหวังในชีวิต เขาก็ลุกขึ้นได้</verse>
				<verse number="23">พระองค์ประทานความปลอดภัยแก่เขา และเขาก็พึ่งพิงอยู่ และพระเนตรพระองค์จับอยู่บนหนทางของเขา</verse>
				<verse number="24">เขาทั้งหลายถูกยกย่องขึ้นครู่หนึ่งแล้วก็สิ้นไป เขาเหี่ยวแห้งและสิ้นไปเหมือนคนอื่นๆ เขาถูกตัดออกเหมือนยอดรวงข้าว</verse>
				<verse number="25">ถ้าไม่เป็นเช่นนั้น ผู้ใดจะพิสูจน์ได้ว่าข้าโกหก และสำแดงว่าสิ่งที่ข้ากล่าวนั้นไร้สาระ?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">แล้วบิลดัดชาวชูอาห์ตอบว่า</verse>
				<verse number="2">“พระองค์ทรงอำนาจครอบครองและน่าเกรงกลัว พระองค์ทรงทำให้มีสันติภาพในที่สูงของพระองค์</verse>
				<verse number="3">กองทัพของพระองค์จะนับจำนวนได้หรือ? ความสว่างของพระองค์ส่องไม่ถึงผู้ใดบ้าง?</verse>
				<verse number="4">แล้วมนุษย์จะชอบธรรมเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าได้อย่างไร? คนที่เกิดจากผู้หญิงจะสะอาดได้อย่างไร?</verse>
				<verse number="5">ดูเถิด แม้ดวงจันทร์ก็ไม่สุกใส และดวงดาวก็ไม่สะอาดในสายพระเนตรของพระองค์</verse>
				<verse number="6">มนุษย์ผู้เป็นเพียงตัวดักแด้จะสะอาดน้อยยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด และบุตรของมนุษย์เล่า ผู้เป็นเพียงตัวหนอน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">แล้วโยบตอบว่า</verse>
				<verse number="2">“แหม ท่าน ได้ช่วยผู้ไม่มีกำลัง แล้วสินะ ท่านได้ช่วยแขนที่ไม่มีแรงแล้วหนอ</verse>
				<verse number="3">ท่านได้ให้คำปรึกษาแก่คนที่ไม่มีปัญญา และได้ให้คำแนะนำดีๆ มากมายหนอ</verse>
				<verse number="4">ท่านเปล่งวาจาออกมาด้วยความช่วยเหลือของผู้ใด? และผู้ใดดลใจให้ท่านพูดเช่นนั้น?</verse>
				<verse number="5">วิญญาณคนตายกลัวจนตัวสั่น ใต้น้ำและผู้อาศัยในน้ำนั้นก็เช่นกัน</verse>
				<verse number="6">แดนคนตายเปลือยอยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์ และแดนพินาศไม่มีผ้าห่ม</verse>
				<verse number="7">พระองค์ทรงคลี่อุดร ออกคลุมที่เวิ้งว้าง และแขวนโลกไว้เหนือที่ว่างเปล่า</verse>
				<verse number="8">พระองค์ทรงมัดน้ำไว้ในเมฆทึบของพระองค์ และเมฆก็ไม่ปริออกเพราะน้ำนั้น</verse>
				<verse number="9">พระองค์ทรงคลุมด้านหน้าของพระบัลลังก์ และคลี่เมฆของพระองค์ออกคลุมมันไว้</verse>
				<verse number="10">พระองค์ทรงขีดเส้นรอบวงไว้บนพื้นน้ำ เป็นเขตระหว่างความสว่างและความมืด</verse>
				<verse number="11">เสาฟ้าก็หวั่นไหว และประหลาดใจเมื่อทรงขนาบ</verse>
				<verse number="12">ด้วยพลานุภาพ พระองค์ทรงปราบทะเลให้สงบ ด้วยความเข้าพระทัย พระองค์ทรงฟาดราหับ แหลกยับไป</verse>
				<verse number="13">พระองค์ทรงทำให้ฟ้าสวรรค์สดใสด้วยกระแสลมของพระองค์ พระหัตถ์ของพระองค์แทงพญานาคที่กำลังหนีไป</verse>
				<verse number="14">นี่แน่ะ เหล่านี้เป็นเพียงเศษเสี้ยวพระราชกิจของพระองค์ ที่เราได้ยินถึงพระองค์ก็เป็นเพียงเสียงกระซิบ ผู้ใดจะเข้าใจถึงฤทธิ์กัมปนาทอันเกรียงไกรของพระองค์ได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">และโยบได้ยกกลอนภาษิตของตนมากล่าวอีกว่า</verse>
				<verse number="2">“พระเจ้าทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด คือพระองค์ผู้ทรงนำความยุติธรรมของข้าไปเสีย และองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด คือพระองค์ผู้ทรงทำให้ใจข้าขมขื่น</verse>
				<verse number="3">ลมหายใจยังอยู่ในตัวข้าตราบใด และลมปราณจากพระเจ้ายังอยู่ในจมูกข้าตราบใด</verse>
				<verse number="4">ริมฝีปากข้าจะไม่พูดความเท็จ และลิ้นข้าจะไม่เปล่งคำหลอกลวง</verse>
				<verse number="5">เมินเสียเถิดที่ข้าจะพูดว่าพวกท่านชอบธรรม ข้าจะไม่ยอมทิ้งความซื่อสัตย์ของข้าจนวันตาย</verse>
				<verse number="6">ข้ายึดความชอบธรรมของข้าไว้มั่นไม่ยอมปล่อยไป จิตใจของข้าไม่ตำหนิข้า ไม่ว่าวันใดในชีวิตของข้า</verse>
				<verse number="7">“ขอให้ศัตรูของข้าเป็นเหมือนคนอธรรม และขอให้ผู้ที่ลุกขึ้นต่อสู้ข้าเป็นเหมือนคนชั่ว</verse>
				<verse number="8">เพราะคนที่ไม่นับถือพระเจ้าจะมีความหวังอะไร เมื่อพระเจ้าทรงตัดเขาออกไปเสีย เมื่อพระเจ้าทรงเอาชีวิตของเขาไป?</verse>
				<verse number="9">พระเจ้าจะทรงฟังเสียงร้องของเขา เมื่อความยากลำบากมาถึงเขาหรือ?</verse>
				<verse number="10">เขาจะปีติยินดีในองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์หรือ? เขาจะกราบทูลพระเจ้าทุกเวลาหรือ?</verse>
				<verse number="11">ข้าจะสอนท่านทั้งหลายเรื่องฤทธิ์อำนาจ ของพระเจ้า ข้าจะไม่ปิดบังพระดำริขององค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์</verse>
				<verse number="12">ดูเถิด ท่านทุกคนได้เห็นเองแล้ว ทำไมท่านจึงพูดเหลวไหลเช่นนั้นเล่า?</verse>
				<verse number="13">“นี่เป็นส่วนของคนอธรรมจาก พระเจ้า และเป็นมรดกซึ่งผู้บีบบังคับได้รับจากองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์</verse>
				<verse number="14">ถ้าลูกหลานของเขาเพิ่มขึ้น ก็เพื่อถูกดาบ และพงศ์พันธุ์ของเขาจะหาไม่พอกิน</verse>
				<verse number="15">คนของเขาที่รอด โรคระบาดก็จะฝังเสีย และเมียม่ายของเขาจะไม่คร่ำครวญ</verse>
				<verse number="16">ถึงเขาจะสะสมเงินไว้มากดั่งผงคลีดิน และกองเสื้อผ้าไว้ดั่งดินเหนียว</verse>
				<verse number="17">เขาจะกองไว้ก็ได้ แต่คนชอบธรรมจะสวม และคนไร้ผิดจะแบ่งเงินกัน</verse>
				<verse number="18">บ้านที่เขาสร้างจะเหมือนรังไหมของดักแด้ เหมือนเพิงที่คนยามสร้าง</verse>
				<verse number="19">เขานอนลงกับความมั่งคั่ง แต่เขาจะไม่ได้เป็นอย่างนั้นต่อไป เมื่อเขาลืมตา ทรัพย์สมบัติของเขาก็ไม่อยู่แล้ว</verse>
				<verse number="20">ความสยดสยองท่วมเขาเหมือนน้ำท่วม ในกลางคืนพายุหอบเขาไป</verse>
				<verse number="21">ลมตะวันออกหอบเขาขึ้น และเขาก็จากไป มันกวาดเขาออกไปจากที่ของเขา</verse>
				<verse number="22">มันจะเหวี่ยงเขาอย่างไม่ปรานี เขาจะรีบหนีจากพลังของมัน</verse>
				<verse number="23">มันจะตบมือเย้ยเขา และโห่ไล่เขาออกไปจากที่ของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">“แน่ละ มีเหมืองสำหรับแร่เงิน และมีที่สำหรับทองคำที่เขาถลุง</verse>
				<verse number="2">เหล็กเขาเอามาจากดิน และทองแดงเขาหลอมเอาจากหิน</verse>
				<verse number="3">มนุษย์กำจัดความมืด และค้นหาไปยังที่ไกลสุด ค้นแร่ดิบในที่มืดครึ้มและที่มืดทึบ</verse>
				<verse number="4">เขาขุดปล่องไกลจากที่คนอาศัย คนสัญจรไปมาลืมเขาแล้ว เขาห้อยโหนแกว่งไกวอยู่ไกลจากผู้คน</verse>
				<verse number="5">แผ่นดินนั้นมีอาหารออกมา แต่ข้างใต้ก็สับสนอย่างถูกไฟไหม้</verse>
				<verse number="6">ก้อนหินของที่นั่นเป็นที่อยู่ของไพลิน และมันมีผงทองคำ</verse>
				<verse number="7">“เหยี่ยวไม่รู้จักทางนั้น และตาของเหยี่ยวดำก็หาเห็นไม่</verse>
				<verse number="8">สัตว์ป่าที่งามสง่าไม่เหยียบที่นั่น สิงห์ไม่ผ่านไปที่นั่น</verse>
				<verse number="9">“เขายื่นมือไปที่หินแข็ง และคว่ำภูเขาลงถึงราก</verse>
				<verse number="10">เขาขุดร่องน้ำในศิลา และดวงตาเขาเห็นของล้ำค่าทุกอย่าง</verse>
				<verse number="11">เขากั้นตาน้ำไว้ แล้วสิ่งที่ซ่อนเร้นก็ปรากฏแจ้ง</verse>
				<verse number="12">“แต่จะพบปัญญาได้ที่ไหน? และความเข้าใจอยู่ที่ไหน?</verse>
				<verse number="13">มนุษย์ไม่รู้จักคุณค่าของปัญญา และในแผ่นดินของคนเป็นก็หาไม่พบ</verse>
				<verse number="14">ที่ลึกพูดว่า “ที่ข้าไม่มี” และทะเลกล่าวว่า “ไม่อยู่กับข้า”</verse>
				<verse number="15">จะเอาทองซื้อก็ไม่ได้ และจะชั่งเงินให้ตามราคาก็ไม่ได้</verse>
				<verse number="16">จะตีราคาเป็นทองคำเมืองโอฟีร์ก็ไม่ได้ หรือเป็นโอนิกซ์ล้ำค่า หรือไพลินก็ไม่ได้</verse>
				<verse number="17">จะเทียบเท่าทองคำและแก้วก็ไม่ได้ หรือจะแลกกับเครื่องทองคำนพคุณก็ไม่ได้</verse>
				<verse number="18">อย่าเอ่ยถึงกัลปังหาและแก้วผลึกเลย ค่าของปัญญาสูงกว่าทับทิม</verse>
				<verse number="19">เพอริโดแห่งคูชก็เปรียบกับปัญญาไม่ได้ หรือจะตีราคาเป็นทองคำบริสุทธิ์ก็ไม่ได้</verse>
				<verse number="20">“ดังนั้นปัญญามาจากไหนเล่า? และความเข้าใจอยู่ที่ไหน?</verse>
				<verse number="21">เป็นสิ่งที่ซ่อนพ้นดวงตาของสิ่งมีชีวิตทั้งปวง และปิดบังไว้จากนกบนฟ้า</verse>
				<verse number="22">แดนพินาศและมัจจุราชกล่าวว่า ‘เราได้ยินเสียงลือเรื่องปัญญากับหู’</verse>
				<verse number="23">“พระเจ้าทรงทราบทางไปหาปัญญานั้น และทรงทราบที่อยู่ของปัญญาด้วย</verse>
				<verse number="24">เพราะพระองค์ทอดพระเนตรไปถึงที่สุดปลายแผ่นดินโลก และทรงเห็นทุกสิ่งใต้ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="25">เมื่อพระองค์ประทานแรงแก่ลม และตวงน้ำด้วยเครื่องตวง</verse>
				<verse number="26">เมื่อพระองค์ทรงสร้างกฎให้ฝน และสร้างทางไว้ให้แสงแลบของฟ้าผ่า</verse>
				<verse number="27">แล้วพระองค์ทอดพระเนตรปัญญาและทรงชันสูตร ทรงสถาปนาไว้และทรงวิจัย</verse>
				<verse number="28">และพระองค์ตรัสกับมนุษย์ว่า ‘ดูเถิด ความยำเกรงองค์เจ้านาย นั่นแหละคือปัญญา และการหันเสียจากความชั่วร้าย คือความเข้าใจ’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">แล้วโยบยกกลอนภาษิตของตนมากล่าวอีกว่า</verse>
				<verse number="2">“โอ ข้าอยากจะอยู่อย่างแต่เก่าก่อน อย่างในสมัยเมื่อพระเจ้าทรงพิทักษ์ข้า</verse>
				<verse number="3">เมื่อประทีปของพระองค์ส่องเหนือศีรษะข้า และข้าเดินฝ่าความมืดไปด้วยความสว่างของพระองค์</verse>
				<verse number="4">อย่างเมื่อครั้งข้ายังหนุ่มแน่นอยู่ เมื่อพระเจ้าทรงปกป้องเต็นท์ของข้าไว้</verse>
				<verse number="5">เมื่อองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ยังอยู่กับข้า และลูกหลานห้อมล้อมข้า</verse>
				<verse number="6">เมื่อเขาล้างย่างเท้าของข้าด้วยนมข้น และก้อนหินเทธารน้ำมันออกให้ข้า</verse>
				<verse number="7">เมื่อข้าออกมายังประตูเมือง เมื่อข้านั่งลงที่ลานเมือง</verse>
				<verse number="8">คนหนุ่มๆ เห็นข้าแล้วก็หลีกไป คนสูงอายุลุกขึ้นยืน</verse>
				<verse number="9">เจ้านายหยุดพูด เอามือปิดปากของตนไว้</verse>
				<verse number="10">เสียงของขุนนางก็สงบลง และลิ้นของเขาก็เกาะติดเพดานปาก</verse>
				<verse number="11">เมื่อหูได้ยินแล้ว ต่างก็เยินยอข้า และเมื่อตาเห็นแล้ว ก็ยกย่องข้า</verse>
				<verse number="12">เพราะข้าช่วยคนยากจนที่ร้องให้ช่วย และเด็กกำพร้าที่ไม่มีผู้ใดอุปถัมภ์</verse>
				<verse number="13">พรของคนที่กำลังจะตายก็มาถึงข้า และข้าทำให้จิตใจของหญิงม่ายร้องเพลงด้วยความชื่นบาน</verse>
				<verse number="14">ข้าสวมความชอบธรรม และมันก็ห่อหุ้มข้าไว้ ความยุติธรรมของข้าเหมือนเสื้อคลุมและผ้าโพกศีรษะ</verse>
				<verse number="15">ข้าเป็นดวงตาให้คนตาบอด และเป็นเท้าให้คนง่อย</verse>
				<verse number="16">ข้าเป็นบิดาให้คนขัดสน และข้าเป็นธุระคดีความให้ผู้ที่ข้าไม่รู้จัก</verse>
				<verse number="17">ข้าหักเขี้ยวเล็บของคนที่ไม่ชอบธรรม และได้ดึงเอาเหยื่อจากฟันของเขา</verse>
				<verse number="18">แล้วข้าคิดว่า ‘ข้าจะตายในรังของข้า และข้าจะทวีวันเวลาของข้าอย่างทราย</verse>
				<verse number="19">รากของข้าจะแผ่ไปถึงน้ำ มีน้ำค้างบนกิ่งของข้าตลอดคืน</verse>
				<verse number="20">ศักดิ์ศรีของข้าสดชื่นอยู่กับข้า และคันธนูของข้าใหม่เสมออยู่ในมือข้า’</verse>
				<verse number="21">“คนทั้งหลายฟังข้าและคอยอยู่ และนิ่งเงียบอยู่ฟังคำปรึกษาของข้า</verse>
				<verse number="22">หลังจากที่ข้าพูดแล้ว เขาก็ไม่พูดอีกเลย และคำของข้าก็กลั่นลงมาเหนือเขา</verse>
				<verse number="23">เขาคอยข้าเหมือนคอยฝน เขาอ้าปากเหมือนรอรับน้ำฝนชุกปลายฤดู</verse>
				<verse number="24">ข้ายิ้มให้ เขาก็ไม่เชื่อ และใบหน้ายิ้มแย้มของข้า เขามิได้คาดหวังว่าจะเห็น</verse>
				<verse number="25">ข้าเลือกทางให้เขา และนั่งเป็นหัวหน้า ข้าอยู่อย่างกษัตริย์ท่ามกลางกองทหาร อย่างผู้ปลอบโยนคนที่คร่ำครวญ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">“แต่บัดนี้ พวกที่อ่อนวัยกว่าข้าได้เยาะเย้ยข้า ซึ่งพวกบิดาของเขา ข้ายังปฏิเสธ ที่จะให้อยู่กับสุนัขเลี้ยงแกะของข้า</verse>
				<verse number="2">ข้าจะได้อะไรจากกำลังมือของพวกเขา คือของคนที่หมดเรี่ยวแรงแล้ว</verse>
				<verse number="3">ด้วยความขาดแคลนและหิวโหย เขาแทะดินที่แห้งและทิ้งร้าง</verse>
				<verse number="4">เขาเก็บผักชะคราม กับใบไม้ และเอารากต้นซากมาเป็นอาหาร</verse>
				<verse number="5">เขาถูกขับไล่ออกไปจากชุมนุมชน มีคนตะโกนไล่เขาอย่างไล่โจร</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้น เขาต้องพักอยู่ที่ลำห้วย ในโพรงดินและซอกหิน</verse>
				<verse number="7">ท่ามกลางพุ่มไม้ เขาร้องเหมือนลา ใต้ต้นเหงือกหนาม เขาเบียดเสียดกัน</verse>
				<verse number="8">เป็นคนโง่เขลา เออ เป็นพวกที่ไม่มีผู้ใดรู้จัก เขาถูกกวาดออกไปจากแผ่นดิน</verse>
				<verse number="9">“แต่บัดนี้ ข้ากลายเป็นเพลงล้อเลียนของเขา เออ ข้าเป็นขี้ปากของเขา</verse>
				<verse number="10">เขาสะอิดสะเอียนข้า และเหินห่างจากข้า เขาไม่รั้งรอที่จะถ่มน้ำลายใส่หน้าข้า</verse>
				<verse number="11">เพราะพระองค์ทรงหย่อนสายธนูของข้า และให้ข้าตกต่ำ เขาจึงเหวี่ยงความยั้งคิดทิ้งเสียต่อหน้าข้า</verse>
				<verse number="12">ฝูงชนลุกขึ้นที่ขวามือของข้า เขาผลักข้าออกไป เขาจู่โจมข้าเพื่อจะทำลายเสีย</verse>
				<verse number="13">เขาพังทางเดินของข้า เขามีส่วนทำให้ข้าพบหายนะ โดยไม่ต้องมีผู้ใดช่วยเขาเลย</verse>
				<verse number="14">เขาเข้ามาทางช่องโหว่ เขากลิ้งเข้ามาท่ามกลางสิ่งปรักหักพัง</verse>
				<verse number="15">ความสยดสยองต่างๆ หันมาหาข้า เกียรติของข้าถูกเขาไล่ตามอย่างลมไล่หลังมา และความเจริญของข้าสูญไปอย่างเมฆ</verse>
				<verse number="16">“บัดนี้ ชีวิตข้าค่อยๆ หมดไป วันแห่งความทุกข์ใจยึดตัวข้าไว้</verse>
				<verse number="17">กลางคืนเจาะไชกระดูกข้า และความเจ็บปวดที่แทะข้านั้นไม่หยุดหย่อนเลย</verse>
				<verse number="18">เสื้อผ้าข้าเสียรูปไปด้วยกำลังมหาศาล พระองค์ทรงมัดข้าอย่างคอเสื้อรัดข้า</verse>
				<verse number="19">พระองค์ทรงเหวี่ยงข้าลงในปลัก ข้ากลายเป็นเหมือนผงคลีและขี้เถ้า</verse>
				<verse number="20">ข้าพระองค์ร้องทูลพระองค์ แต่พระองค์ไม่ทรงตอบข้าพระองค์ ข้าพระองค์ยืนขึ้น และพระองค์ก็เพียงทอดพระเนตรข้า</verse>
				<verse number="21">พระองค์กลับทรงโหดร้ายต่อข้าพระองค์ พระองค์ทรงข่มเหงข้าพระองค์ด้วยพระหัตถ์ทรงฤทธิ์</verse>
				<verse number="22">พระองค์ทรงชูข้าพระองค์ขึ้นเหนือลม ทรงให้ข้าพระองค์ขี่ลม และทรงให้พายุโยนข้าพระองค์ขึ้นลง</verse>
				<verse number="23">ข้าพระองค์ทราบแล้วว่าพระองค์จะทรงให้ข้าพระองค์ตายเสีย และให้กลับบ้านเก่าที่กำหนดของทุกชีวิต</verse>
				<verse number="24">“แน่ทีเดียว คนจะไม่ยื่นมือออกตีผู้ที่บอบช้ำ เมื่อเขาร้องขอความช่วยเหลือในยามหายนะ</verse>
				<verse number="25">ข้ามิได้ร้องไห้เพื่อผู้ประสบวันทุกข์ยากหรือ? ใจของข้ามิได้โศกสลดเพื่อคนขัดสนหรือ?</verse>
				<verse number="26">แต่เมื่อข้ามองหาสิ่งดี สิ่งร้ายก็มาถึง และเมื่อข้าคอยความสว่าง ความมืดก็มาถึง</verse>
				<verse number="27">จิตใจของข้าพลุ่งพล่านไม่สงบเลย วันแห่งความทุกข์ใจมาพบข้า</verse>
				<verse number="28">ข้าหมองคล้ำไป มิใช่ด้วยแดด ข้ายืนขึ้นในที่ชุมนุมชน และร้องขอความช่วยเหลือ</verse>
				<verse number="29">ข้าเป็นพี่น้องกับหมาป่า และเป็นเพื่อนกับนกกระจอกเทศ</verse>
				<verse number="30">ผิวหนังของข้าดำและหลุดลอก กระดูกของข้าร้อนอย่างไฟไหม้</verse>
				<verse number="31">เพราะฉะนั้น เสียงพิณเขาคู่ของข้ากลายเป็นเสียงโหยไห้ และเสียงปี่ของข้ากลายเป็นเสียงของผู้ที่ร้องไห้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">“ข้าได้ทำสัญญากับดวงตาของข้า แล้วข้าจะมองหญิงสาวด้วยใจกำหนัดได้อย่างไร?</verse>
				<verse number="2">อะไรจะเป็นส่วนที่ข้าได้จากพระเจ้าเบื้องบน และเป็นมรดกที่ข้าได้จากองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์เบื้องสูง?</verse>
				<verse number="3">มิใช่ความพินาศแก่คนชั่ว และหายนะแก่คนประพฤติชั่วหรือ?</verse>
				<verse number="4">พระองค์มิทรงเห็นทางของข้า และนับทุกฝีก้าวของข้าหรือ?</verse>
				<verse number="5">“ถ้าข้าเดินไปกับความเท็จ และเท้าของข้าเร่งไปสู่ความหลอกลวง</verse>
				<verse number="6">ก็ขอให้เอาข้าชั่งบนตราชูยุติธรรม เพื่อพระเจ้าจะทรงทราบความซื่อสัตย์ของข้า</verse>
				<verse number="7">ถ้าย่างเท้าของข้าหันออกจากทางนั้น และใจของข้าตามดวงตาข้าไป และถ้ารอยด่างพร้อยใดๆ เกาะติดมือข้า</verse>
				<verse number="8">ก็ขอให้ข้าหว่าน แต่ให้คนอื่นกิน และขอให้สิ่งที่งอกขึ้นเพื่อข้าถูกถอนรากเอาไป</verse>
				<verse number="9">“ถ้าใจของข้าถูกล่อชวนไปหาผู้หญิง และข้าได้ซุ่มอยู่ที่ประตูเพื่อนบ้านของข้า</verse>
				<verse number="10">ก็ขอให้ภรรยาของข้าโม่แป้งให้คนอื่น และให้คนอื่นโน้มทับนาง</verse>
				<verse number="11">เพราะการกระทำของข้าเป็นเรื่องชั่วช้าน่าอาย และเป็นความผิดอันมีโทษ</verse>
				<verse number="12">เพราะนั่นจะเป็นไฟผลาญให้ไปถึงแดนพินาศ และจะเผาทุกสิ่งที่ข้าได้มา จนสิ้น</verse>
				<verse number="13">“ถ้าข้าไม่รับเรื่องของทาสหรือทาสีของข้า เมื่อเขานำมาร้องทุกข์ต่อข้า</verse>
				<verse number="14">แล้วข้าจะทำอะไรได้ เมื่อพระเจ้าทรงลุกขึ้น? เมื่อทรงสอบถาม ข้าจะทูลตอบพระองค์อย่างไร?</verse>
				<verse number="15">พระองค์ผู้ทรงสร้างข้าในครรภ์ มิได้ทรงสร้างเขาหรือ? มิใช่พระองค์ผู้เดียวที่ทรงสร้างเราทั้งสองในครรภ์หรือ?</verse>
				<verse number="16">“ถ้าข้าได้หน่วงเหนี่ยวสิ่งใดๆ ที่คนยากจนอยากได้ หรือทำให้ดวงตาหญิงม่ายหม่นหมอง</verse>
				<verse number="17">หรือข้ากินอาหารแต่ลำพัง และเด็กกำพร้าไม่ได้กินอาหารนั้นด้วย</verse>
				<verse number="18">(แต่ความจริง ตั้งแต่เด็กมา ข้าเลี้ยงดูเด็กกำพร้า เหมือนข้าเป็นบิดา และตั้งแต่เกิด ข้าได้เป็นผู้แนะนำหญิงม่าย )</verse>
				<verse number="19">ถ้าข้าเห็นคนใดพินาศเพราะขาดเสื้อผ้า หรือเห็นคนขัดสนไม่มีผ้าคลุมกาย</verse>
				<verse number="20">ถ้าเขา มิได้อวยพรข้า และเขามิได้อบอุ่นด้วยขนแกะของข้า</verse>
				<verse number="21">ถ้าข้าข่มเหง เด็กกำพร้า เพราะมีคนช่วยข้า ที่ประตูเมือง</verse>
				<verse number="22">ก็ขอให้กระดูกสะบักหลุดจากบ่าของข้า และให้แขนของข้าหักหลุดจากข้อต่อเถิด</verse>
				<verse number="23">เพราะข้ากลัวภัยพิบัติจากพระเจ้า และเพราะความโอ่อ่าตระการของพระองค์ ข้าจึงมิอาจทำเช่นนั้นได้</verse>
				<verse number="24">“ถ้าข้าให้ทองคำเป็นที่ไว้ใจของข้า หรือพูดกับทองคำนพคุณว่า ‘เจ้าเป็นที่วางใจของข้า’</verse>
				<verse number="25">ถ้าข้าเปรมปรีดิ์เพราะสมบัติมากมายของข้า หรือเพราะมือของข้าได้มามาก</verse>
				<verse number="26">ถ้าข้าเพ่งดวงตะวันยามส่องแสง หรือดวงเดือนยามเคลื่อนไปอย่างสง่า</verse>
				<verse number="27">แล้วใจข้าถูกล่อชวนอย่างลับๆ และมือข้าส่งจูบแด่สุริยันจันทรา</verse>
				<verse number="28">นี่ก็เป็นความผิดด้วย ที่ผู้พิพากษาจะต้องปรับโทษ เพราะข้าคงต้องปฏิเสธพระเจ้าเบื้องบน</verse>
				<verse number="29">“ถ้าข้าเปรมปรีดิ์เมื่อศัตรูพินาศ หรือลิงโลดเมื่อเหตุร้ายมาทันเขา</verse>
				<verse number="30">(ข้าไม่ยอมให้ปากของข้าทำบาป โดยขอชีวิตของเขาด้วยคำแช่งสาป)</verse>
				<verse number="31">ถ้าคนในเต็นท์ของข้ามิได้กล่าวว่า ‘ยังมีผู้ใดกินเนื้อที่เขาให้ไม่อิ่ม?’</verse>
				<verse number="32">(คนต่างถิ่นมิได้ค้างแรมข้างถนน ข้าเปิดประตูบ้านแก่คนเดินทาง)</verse>
				<verse number="33">ถ้าข้าปิดบังการละเมิดอย่างคนอื่น โดยซ่อนความผิดไว้ในอกของข้า</verse>
				<verse number="34">เพราะข้ากลัวมวลชน และกลัวว่าวงศ์ตระกูลจะเหยียดหยามข้า ข้าจึงนิ่งเสีย ไม่ออกไปนอกบ้าน</verse>
				<verse number="35">โอ ข้าอยากให้สักคนหนึ่งฟังข้า (นี่แหละ ลายเซ็นของข้า ขอองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ตอบข้า) โอ ข้าอยากได้สำนวนฟ้องซึ่งคู่ความเขียนขึ้น</verse>
				<verse number="36">ข้าจะใส่บ่าแบกไปแน่ทีเดียว ข้าจะมัดมันไว้ต่างมงกุฎ</verse>
				<verse number="37">ข้าจะทูลแจ้งทุกฝีก้าวของข้าแด่พระองค์ ข้าจะเข้าเฝ้าพระองค์โดยมิหวาดกลัว</verse>
				<verse number="38">“ถ้าที่ดินของข้าร้องกล่าวโทษข้า และร่องไถในนั้นพากันร้องไห้</verse>
				<verse number="39">ถ้าข้ากินผลิตผลของมันโดยมิได้เสียเงิน และทำให้เจ้าของที่ดินเดิมนั้นเสียชีวิต</verse>
				<verse number="40">ก็ขอให้ต้นหนามงอกแทนข้าวสาลี และหญ้าสาบแร้งแทนข้าวบาร์เลย์” จบถ้อยคำของโยบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">ดังนั้น บุรุษทั้งสามคนนี้ก็เลิกโต้ตอบโยบ เพราะท่านชอบธรรมในสายตาของตนเอง</verse>
				<verse number="2">แล้วเอลีฮูบุตรบาราเคล คนบุซี ตระกูลราม ก็โกรธ เขาโกรธโยบ เพราะท่านอ้างว่าตัวเองชอบธรรม หาใช่พระเจ้าไม่</verse>
				<verse number="3">เขาโกรธสหายสามคนของโยบด้วย เพราะเขาทั้งหลายตอบไม่ได้ ทั้งๆ ที่เขาหาว่าโยบผิด</verse>
				<verse number="4">ส่วนเอลีฮูคอยจะพูดกับโยบ เพราะเขาทั้งสามอาวุโสกว่าตน</verse>
				<verse number="5">และเมื่อเอลีฮูเห็นว่าไม่มีคำตอบในปากของบุรุษทั้งสามนี้แล้ว ความโกรธของเขาก็ปะทุขึ้น</verse>
				<verse number="6">และเอลีฮูบุตรบาราเคล คนบุซี ตระกูลราม ตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นผู้เยาว์ ส่วนพวกท่านเป็นผู้อาวุโส เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจึงวิตกและกลัวที่จะแสดงความคิดเห็นแก่ท่าน</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้าว่า ‘ขอให้ผู้สูงอายุ พูดเถิด และให้ผู้อาวุโส สอนปัญญาเถิด’</verse>
				<verse number="8">แต่วิญญาณที่อยู่ในมนุษย์ และลมหายใจขององค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ทำให้เขาเข้าใจ</verse>
				<verse number="9">ไม่ใช่คนชราเท่านั้นที่มีปัญญา หรือคนอาวุโสที่เข้าใจความยุติธรรม</verse>
				<verse number="10">เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงว่า ‘ขอฟังข้าพเจ้า ขอให้ข้าพเจ้าแสดงความคิดเห็นด้วย’</verse>
				<verse number="11">“ดูเถิด ข้าพเจ้ารอคอยคำของท่านทั้งหลาย ข้าพเจ้าคอยฟังเหตุผลของท่าน ขณะที่ท่านสรรหาว่าจะพูดอะไร</verse>
				<verse number="12">เออ ข้าพเจ้าตั้งใจฟังพวกท่าน และดูเถิด ไม่มีผู้ใดให้เหตุผลอันควรแก่โยบ ในพวกท่านไม่มีผู้ใดตอบคำของเขาได้</verse>
				<verse number="13">อย่าเพิ่งพูดนะว่า ‘เราพบปัญญาแล้ว พระเจ้าจะทรงเอาชนะเขาได้ มิใช่มนุษย์’</verse>
				<verse number="14">เขามิได้เล็งถ้อยคำของเขามาโต้ข้าพเจ้า และข้าพเจ้าจะไม่ตอบเขาด้วยคำพูดของพวกท่าน</verse>
				<verse number="15">“เขาทั้งหลายก็ตกตะลึงและไม่ตอบอีก เขาไม่มีถ้อยคำจะพูดสักคำเดียว</verse>
				<verse number="16">และจะให้ข้าพเจ้าคอย เพราะเขาทั้งหลายไม่พูด เพราะพวกเขายืนอยู่ที่นั่น ไม่ตอบอีก อย่างนั้นหรือ?</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้าเองจะให้คำตอบของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเองจะแสดงความคิดเห็นของข้าพเจ้าด้วย</verse>
				<verse number="18">เพราะข้าพเจ้ามีถ้อยคำเต็มปาก จิตวิญญาณภายในข้าพเจ้าบังคับข้าพเจ้าอยู่</verse>
				<verse number="19">ดูเถิด จิตใจข้าพเจ้าเหมือนเหล้าองุ่นซึ่งไม่มีที่ระบายออก เหมือนถุงหนังเหล้าองุ่นใหม่ที่พร้อมจะระเบิดแล้ว</verse>
				<verse number="20">ข้าพเจ้าต้องพูดจึงจะได้ความบรรเทา ข้าพเจ้าต้องเปิดริมฝีปากขึ้นตอบ</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้าจะไม่มีอคติต่อบุคคลใด หรือประจบสอพลอผู้ใด</verse>
				<verse number="22">เพราะข้าพเจ้าไม่ทราบวิธีประจบสอพลอ ถ้าทำอย่างนั้น พระผู้สร้างข้าพเจ้าก็จะกำจัดข้าพเจ้าเสียในไม่ช้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">“ท่านโยบ บัดนี้ขอฟังคำของข้าพเจ้า และขอเงี่ยหูฟังถ้อยคำทั้งสิ้นของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">ดูเถิด ข้าพเจ้าเปิดปาก ลิ้นภายในปากก็พูด</verse>
				<verse number="3">ถ้อยคำของข้าพเจ้าสำแดงความซื่อตรงแห่งจิตใจ และริมฝีปากของข้าพเจ้ารู้อะไรก็พูดออกมาอย่างจริงใจ</verse>
				<verse number="4">พระวิญญาณของพระเจ้าได้ทรงสร้างข้าพเจ้า และลมหายใจขององค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ได้ให้ชีวิตแก่ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="5">ถ้าท่านตอบได้ ก็ตอบข้าพเจ้ามาสิ จงเรียบเรียงถ้อยคำของท่านต่อหน้าข้าพเจ้า เชิญเถอะ</verse>
				<verse number="6">ดูเถิด ข้าพเจ้ากับท่านก็ไม่ต่างกันเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า พระองค์ทรงปั้นข้าพเจ้าจากดินเช่นกัน</verse>
				<verse number="7">ดูเถิด อย่าให้ความกลัวข้าพเจ้าทำให้ท่านตกใจ ข้าพเจ้าจะไม่กดดันท่านหนักไป</verse>
				<verse number="8">“แน่ละ ท่านพูดให้ข้าพเจ้าฟัง และข้าพเจ้าได้ยินเสียงถ้อยคำของท่าน</verse>
				<verse number="9">ท่านว่า ‘ข้าสะอาด ปราศจากการละเมิด ข้าบริสุทธิ์ ไม่มีความผิดในข้าเลย</verse>
				<verse number="10">ดูเถิด พระองค์ทรงหาเรื่องข้า พระองค์ทรงนับข้าเป็นศัตรูของพระองค์</verse>
				<verse number="11">พระองค์ทรงเอาเท้าของข้าใส่ขื่อไว้ และทรงเฝ้าดูทางทั้งสิ้นของข้า’</verse>
				<verse number="12">“ดูเถิด ในเรื่องนี้ท่านผิด ข้าพเจ้าจะตอบท่าน พระเจ้าใหญ่ยิ่งกว่ามนุษย์</verse>
				<verse number="13">ไฉนท่านจึงสู้คดีกับพระองค์ โดยกล่าวว่า ‘พระองค์ไม่ทรงตอบถ้อยคำของมนุษย์ เลย’?</verse>
				<verse number="14">เพราะพระเจ้าตรัสวิธีหนึ่ง เออ สองวิธี แต่มนุษย์ไม่รับรู้</verse>
				<verse number="15">ในความฝัน ในนิมิตกลางคืน เมื่อคนหลับสนิท เมื่อเขาเคลิบเคลิ้มอยู่บนที่นอนของเขา</verse>
				<verse number="16">แล้วพระองค์ทรงเบิกหูของมนุษย์ และประทับตราคำเตือนพวกเขา</verse>
				<verse number="17">เพื่อจะหันมนุษย์กลับจากกิจการชั่ว และตัดความเย่อหยิ่งออกเสียจากมนุษย์</verse>
				<verse number="18">พระองค์ทรงยึดตัวเขาไว้จากหลุมมรณะ และยึดชีวิตเขาไว้จากการพินาศด้วยดาบ</verse>
				<verse number="19">“มนุษย์ถูกตีสอนด้วยความเจ็บปวดบนที่นอน และด้วยความปวดร้าวเสมอไปในกระดูก</verse>
				<verse number="20">ชีวิตของเขาจึงเบื่ออาหาร และจิตใจก็เบื่อของกินเลิศรส</verse>
				<verse number="21">เนื้อของเขาซูบโทรมลงมากจนมองไม่เห็น กระดูกของเขาซึ่งแลไม่เห็นนั้นก็โผล่ออกมา</verse>
				<verse number="22">เออ วิญญาณของเขาเข้าไปใกล้หลุมมรณะ และชีวิตของเขาเข้าไปใกล้ผู้ที่นำความตายมา</verse>
				<verse number="23">ถ้ามีทูตสวรรค์องค์หนึ่งมาเพื่อเขา เป็นผู้หนึ่งจากจำนวนพันที่จะเป็นตัวแทนให้เขา เพื่อแถลงแก่มนุษย์ว่าเขาซื่อตรง</verse>
				<verse number="24">และทูตนั้นกรุณาเขา ทูลว่า ‘ขอทรงช่วยเขาให้พ้นจากการลงไปยังหลุมมรณะ ข้าพระองค์พบค่าไถ่แล้ว</verse>
				<verse number="25">ขอให้เนื้อของเขาอ่อนกว่าเนื้อเด็ก ขอให้เขากลับมีกำลังเหมือนเมื่อครั้งยังหนุ่ม’</verse>
				<verse number="26">คนนั้นจึงอธิษฐานต่อพระเจ้า และพระองค์พอพระทัยเขา เขาเข้าเฝ้าเฉพาะพระพักตร์พระองค์ด้วยความชื่นบาน แล้วพระองค์ทรงให้มนุษย์กลับสู่สภาพความชอบธรรม</verse>
				<verse number="27">และเขาร้องเพลงต่อหน้าประชาชน กล่าวว่า ‘ข้าได้ทำบาป และเห็นผิดเป็นชอบ แต่ข้ามิได้ถูกพระองค์ลงโทษ</verse>
				<verse number="28">พระองค์ทรงไถ่วิญญาณจิตของข้าให้พ้นจากการลงไปสู่หลุมมรณะ และชีวิตของข้าจะเห็นความสว่าง’</verse>
				<verse number="29">“ดูเถิด พระเจ้าทรงทำสิ่งเหล่านี้ทั้งสิ้น กับมนุษย์สองครั้ง สามครั้ง</verse>
				<verse number="30">เพื่อจะนำวิญญาณเขากลับมาจากหลุมมรณะ เพื่อให้เขาเห็นความสว่างแห่งชีวิต</verse>
				<verse number="31">ท่านโยบ ขอตั้งใจฟังข้าพเจ้า ขอเงียบ และข้าพเจ้าจะพูด</verse>
				<verse number="32">ถ้าท่านมีอะไรพูด ก็ตอบข้าพเจ้ามาเถอะ พูดสิ เพราะข้าพเจ้าปรารถนาจะแก้คดีให้ท่าน</verse>
				<verse number="33">ถ้าไม่มี ก็ขอฟังข้าพเจ้า ขอเงียบ และข้าพเจ้าจะสอนปัญญาแก่ท่าน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">เอลีฮูพูดต่อไปว่า</verse>
				<verse number="2">“ท่านทั้งหลายผู้มีปัญญา ขอฟังถ้อยคำของข้าพเจ้า ท่านผู้มีความรู้ ขอเงี่ยหูฟังข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">เพราะหูก็ตรวจสอบถ้อยคำ อย่างลิ้น ลิ้มรสอาหาร</verse>
				<verse number="4">ขอให้เราเลือกสิ่งที่ถูกต้อง ขอให้เราเรียนรู้ในหมู่เราว่าอะไรดี</verse>
				<verse number="5">เพราะโยบกล่าวว่า ‘ข้าเป็นคนชอบธรรม แต่พระเจ้าทรงเอาความยุติธรรมของข้าไป</verse>
				<verse number="6">ถึงแม้ข้าชอบธรรม ข้าก็ถูกนับเป็นคนโกหก แผล ของข้ารักษาไม่หาย แม้ว่าข้าไม่มีการละเมิดเลย’</verse>
				<verse number="7">ผู้ใดเล่าจะเหมือนโยบ ผู้ดื่มความเหยียดหยามเหมือนดื่มน้ำ</verse>
				<verse number="8">ผู้เข้าสังคมกับคนทำชั่ว และเดินไปกับคนอธรรม?</verse>
				<verse number="9">เพราะท่านได้กล่าวว่า ‘ไม่เป็นประโยชน์อะไรแก่มนุษย์เรา ที่จะปีติยินดีในพระเจ้า’</verse>
				<verse number="10">“เพราะฉะนั้น ท่านทั้งหลายผู้มีความเข้าใจ ขอฟังข้าพเจ้า เมินเสียเถิดที่พระเจ้าจะทรงทำการอธรรม และที่องค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์จะทรงทำผิด</verse>
				<verse number="11">เพราะพระเจ้าทรงสนองมนุษย์ตามการกระทำของเขา และทรงให้เกิดแก่เขาตามวิถีของเขา</verse>
				<verse number="12">แน่ทีเดียว พระเจ้าจะไม่ทรงทำชั่ว และองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์จะไม่ทรงบิดเบือนความยุติธรรม</verse>
				<verse number="13">ผู้ใดแต่งตั้งให้พระองค์ปกครองโลก? ผู้ใดมอบทั้งพิภพแก่พระองค์?</verse>
				<verse number="14">ถ้าพระองค์ตั้งพระทัย และทรงรวบรวมวิญญาณกับลมหายใจของพระองค์กลับสู่พระองค์</verse>
				<verse number="15">เนื้อหนังทั้งสิ้นก็จะพินาศไปด้วยกัน และมนุษย์ก็จะกลับไปเป็นผงคลีดิน</verse>
				<verse number="16">“ถ้าท่านมีความเข้าใจ ขอฟังข้อนี้ ขอฟังเสียงถ้อยคำของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="17">ผู้ที่เกลียดชังความยุติธรรมจะได้ปกครองหรือ? ท่านจะประณามพระผู้ชอบธรรมและทรงอานุภาพหรือ?</verse>
				<verse number="18">ท่านจะประณามพระผู้ตรัสแก่พระราชาว่า ‘เจ้าผู้ไร้ค่า’ และแก่เจ้านายทั้งหลายว่า ‘เจ้าผู้อธรรม’</verse>
				<verse number="19">ผู้ไม่ทรงมีอคติเข้าข้างเจ้านาย และไม่เห็นแก่หน้าคนมั่งคั่งมากกว่าคนยากจน เพราะเขาทุกคนเป็นผลงานแห่งพระหัตถ์ของพระองค์หรือ?</verse>
				<verse number="20">สักครู่เดียวเขาทั้งหลายก็ตาย เวลาเที่ยงคืน ประชาชนตัวสั่นและตายไป และผู้มีอำนาจก็ถูกเอาไปเสีย มิใช่ด้วยมือมนุษย์</verse>
				<verse number="21">“เพราะพระเนตรของพระองค์เฝ้าดูทางของคน พระองค์ทรงเห็นทุกย่างเท้าของเขา</verse>
				<verse number="22">ไม่มีที่มืดครึ้มหรือที่มืดทึบ ซึ่งคนชั่วจะซ่อนตัวได้</verse>
				<verse number="23">เพราะพระองค์ไม่ทรงกำหนดเวลาแก่ผู้ใด ให้เข้าเฝ้าพระเจ้าเพื่อรับการพิพากษา</verse>
				<verse number="24">พระองค์ทรงสังหารผู้มีอำนาจโดยไม่ต้องสอบสวน และทรงตั้งคนอื่นไว้แทน</verse>
				<verse number="25">ดังนั้น ด้วยทรงทราบกิจการของเขาทั้งหลาย แล้ว จึงทรงคว่ำเขาเสียในกลางคืน เขาก็แหลกไป</verse>
				<verse number="26">พระองค์ทรงตีเขาทั้งหลาย เพราะความอธรรมของเขา ต่อหน้าต่อตามนุษย์</verse>
				<verse number="27">เพราะว่าเขาทั้งหลายหันจากการติดตามพระองค์ และไม่ใส่ใจพระมรรคา ของพระองค์เลย</verse>
				<verse number="28">เป็นเหตุให้เสียงร้องของคนยากจนมาถึงพระองค์ และพระองค์ทรงฟังเสียงร้องของผู้ทุกข์ยาก</verse>
				<verse number="29">เมื่อพระองค์ทรงนิ่ง ผู้ใดจะกล่าวโทษพระองค์ได้? เมื่อพระองค์ซ่อนพระพักตร์ ผู้ใดจะเห็นพระองค์ได้? ไม่ว่าเป็นประชาชาติหรือบุคคล</verse>
				<verse number="30">เพื่อว่าคนชั่วจะไม่ได้ครอบครอง และเขาจะไม่วางกับดักประชาชน</verse>
				<verse number="31">“เพราะมีผู้ใดร้องทูลพระเจ้าแล้วหรือว่า ‘ข้าพระองค์ถูกตีสอนแล้ว ข้าพระองค์จะไม่ทำผิดอีก</verse>
				<verse number="32">ขอทรงสอนข้าพระองค์ถึงสิ่งที่ข้าพระองค์มองไม่เห็น ถ้าข้าพระองค์ทำชั่ว ข้าพระองค์ก็จะไม่ทำอีก’?</verse>
				<verse number="33">พระองค์จะทรงสนองท่านอย่างเหมาะสม เพราะท่านปฏิเสธหรือ? เพราะท่านเองต้องเลือก ไม่ใช่ข้าพเจ้า ดังนั้นท่านรู้อะไร ก็บอกมาเถิด</verse>
				<verse number="34">คนทั้งหลายที่เข้าใจจะพูดกับข้าพเจ้า คือคนมีปัญญาที่ฟังข้าพเจ้า จะพูดว่า</verse>
				<verse number="35">‘โยบพูดอย่างไม่มีความรู้ ถ้อยคำของเขาไม่มีความเข้าใจลึกซึ้งเลย’</verse>
				<verse number="36">อยากจะให้โยบถูกทดลองต่อไปถึงที่สุด เพราะว่าเขาตอบเหมือนอย่างคนอธรรม</verse>
				<verse number="37">เพราะเขาเพิ่มการละเมิดเข้ากับบาปของเขา เขาตบมือเย้ยอยู่ท่ามกลางเรา และทวีถ้อยคำของเขากล่าวร้ายพระเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">เอลีฮูพูดต่อไปว่า</verse>
				<verse number="2">“ท่านคิดว่า นี่ยุติธรรมหรือ ที่ท่านพูดว่า ‘ข้าชอบธรรมต่อพระเจ้า’?</verse>
				<verse number="3">ที่ท่านถามว่า ‘ข้าจะได้ประโยชน์อะไร? ข้าจะได้อะไรจากการไม่ทำบาป?’</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้าจะตอบท่าน กับมิตรสหายของท่านด้วย</verse>
				<verse number="5">จงมองดูท้องฟ้าเถิด ดูเมฆซึ่งอยู่สูงกว่าท่าน</verse>
				<verse number="6">ถ้าท่านทำบาป ท่านได้ทำอะไรที่กระทบกระเทือนพระองค์หรือ? ถ้าการละเมิดของท่านทวีขึ้น ท่านได้ทำอะไรพระองค์เล่า?</verse>
				<verse number="7">ถ้าท่านเป็นคนชอบธรรม ท่านถวายอะไรแก่พระองค์หรือ? หรือพระองค์ทรงรับอะไรจากมือของท่าน?</verse>
				<verse number="8">ความอธรรมของท่านก็เป็นอันตรายแก่คนอย่างท่าน และความชอบธรรมของท่านก็เป็นประโยชน์แก่มนุษย์</verse>
				<verse number="9">“เหตุด้วยการถูกบีบบังคับเป็นอันมาก เขาได้ร้องทุกข์ เขาร้องขอความช่วยเหลือเนื่องด้วยแขนของผู้ทรงอำนาจ</verse>
				<verse number="10">แต่ไม่มีสักคนพูดว่า ‘พระเจ้าผู้ทรงสร้างข้า ผู้ประทานบทเพลงในยามค่ำคืน อยู่ที่ไหน</verse>
				<verse number="11">ผู้ทรงสอนเรามากกว่าสอนสัตว์ในแผ่นดินโลก และทรงทำให้เรามีปัญญากว่านกบนฟ้า?’</verse>
				<verse number="12">เขาร้องทุกข์ ณ ที่นั่น แต่พระองค์มิได้ทรงตอบ เนื่องจากความเย่อหยิ่งของคนชั่ว</verse>
				<verse number="13">แน่ละ พระเจ้ามิได้ทรงฟังเสียงลมๆ แล้งๆ และองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ก็มิได้ใส่พระทัยเสียงนั้น</verse>
				<verse number="14">จะยิ่งน้อยกว่านั้นสักเท่าใด เมื่อท่านว่า ท่านไม่เห็นพระองค์ และเมื่อว่า คดีนั้นก็อยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์ และท่านคอยพระองค์อยู่</verse>
				<verse number="15">บัดนี้ เพราะพระพิโรธของพระองค์มิได้ลงโทษ และพระองค์มิได้สนพระทัยการละเมิดแม้แต่น้อย</verse>
				<verse number="16">เพราะฉะนั้น โยบจึงอ้าปากพูดคำลมๆ แล้งๆ และทวีคำพูดโดยปราศจากความรู้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">และเอลีฮูพูดต่อไปด้วยว่า</verse>
				<verse number="2">“ขอทนอยู่กับข้าพเจ้าสักหน่อย และข้าพเจ้าจะสำแดงแก่ท่าน เพราะข้าพเจ้ามีบางสิ่งที่จะพูดแทนพระเจ้าอีก</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้าจะเอาความรู้มาจากที่ไกล และถวายความชอบธรรมแก่ผู้ทรงสร้างข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="4">เพราะที่จริงถ้อยคำของข้าพเจ้ามิใช่คำเท็จ ผู้รอบรู้อยู่กับท่าน</verse>
				<verse number="5">“ดูเถิด พระเจ้าทรงอานุภาพ และมิได้ทรงดูหมิ่นผู้ใดเลย พระองค์ทรงอานุภาพในเรื่องกำลังแห่งความเข้าใจ</verse>
				<verse number="6">พระองค์ไม่ทรงสงวนชีวิตคนอธรรม แต่ประทานความยุติธรรมแก่ผู้ทุกข์ยาก</verse>
				<verse number="7">พระองค์มิได้ละพระเนตรจากคนชอบธรรม แต่กับบรรดาพระราชาบนพระบัลลังก์ พระองค์ทรงตั้งเขาไว้เป็นนิตย์ และเขาได้รับการยกย่อง</verse>
				<verse number="8">และถ้าเขาถูกล่ามโซ่ตรวน และติดอยู่ในบ่วงแห่งความทุกข์ใจ</verse>
				<verse number="9">พระองค์ก็ทรงสำแดงกิจการของเขาทั้งหลายแก่เขา และสำแดงการละเมิดของเขาว่าเขาได้ประพฤติตัวด้วยความยโส</verse>
				<verse number="10">พระองค์ทรงเบิกหูของเขาให้ฟังคำเตือนสอน และทรงบัญชาให้เขาหันจากความชั่วของเขา</verse>
				<verse number="11">ถ้าเขาเชื่อฟังและปรนนิบัติพระองค์ เขาจะอยู่ครบอายุของเขาด้วยความเจริญรุ่งเรือง และอยู่ครบปีของเขาด้วยความสุขใจ</verse>
				<verse number="12">แต่ถ้าเขาไม่เชื่อฟัง ก็จะพินาศด้วยดาบ และตายโดยปราศจากความรู้</verse>
				<verse number="13">“คนที่ใจไม่นับถือพระเจ้าก็เก็บความโกรธไว้ เมื่อพระองค์ทรงมัดเขา เขาก็ไม่ร้องให้ช่วย</verse>
				<verse number="14">เขาตายเมื่อยังหนุ่ม และชีวิตของเขาสิ้นสุดลงท่ามกลางพวกเทวทาส</verse>
				<verse number="15">พระองค์ทรงช่วยกู้ผู้ทุกข์ยากไว้ด้วยความทุกข์ยากของเขา และทรงให้ความลำเค็ญเบิกหูของเขา</verse>
				<verse number="16">เออ พระองค์ทรงชวนท่านให้ออกมาจากความทุกข์ใจ มายังที่กว้างไร้ขอบเขตจำกัด และสิ่งที่วางบนโต๊ะของท่านก็มีแต่อาหารชั้นเลิศ</verse>
				<verse number="17">“แต่ท่านถูกพิพากษาอย่างที่สมกับคนอธรรม การพิพากษาและความยุติธรรมจับท่านได้</verse>
				<verse number="18">จงระวังเถิด เกรงว่าพระพิโรธจะล่อชวนท่านให้เย้ยหยัน และอย่าให้สินบนก้อนโตทำให้ท่านหลงไป</verse>
				<verse number="19">ความร่ำรวยจะช่วยให้ท่านพ้นจากความทุกข์ใจหรือ? ความพยายามสุดกำลังของท่านจะช่วยท่านได้หรือ?</verse>
				<verse number="20">อย่าอาลัยถึงกลางคืน เมื่อชนชาติทั้งหลายถูกตัดขาดในที่ของเขา</verse>
				<verse number="21">ระวังให้ดี อย่าหันไปหาความชั่ว เพราะเหตุนี้ ท่านจึงถูกทดสอบด้วยความทุกข์ใจ</verse>
				<verse number="22">ดูเถิด พระเจ้าทรงเป็นที่ยกย่องด้วยพลานุภาพของพระองค์ ผู้ใดเป็นผู้สั่งสอนเหมือนอย่างพระองค์เล่า?</verse>
				<verse number="23">ผู้ใดกำหนดเส้นทางให้พระองค์? หรือผู้ใดจะพูดได้ว่า ‘พระองค์ทรงทำผิดแล้ว’?</verse>
				<verse number="24">“จงระลึกถึงที่จะยกย่องพระราชกิจของพระองค์ ซึ่งมนุษย์ได้ร้องเพลงกล่าวถึงนั้น</verse>
				<verse number="25">มนุษย์ทั้งปวงเพ่งดูสิ่งนั้นอยู่แล้ว มนุษย์เห็นสิ่งนั้นได้แต่ไกล</verse>
				<verse number="26">ดูเถิด พระเจ้าก็ใหญ่ยิ่ง และเราหาหยั่งรู้ถึงพระองค์ไม่ อายุของพระองค์เป็นสิ่งที่ค้นหากันไม่ได้</verse>
				<verse number="27">เพราะพระองค์ทรงดึงหยดน้ำขึ้นไป มันกลั่นเป็นฝนจากเมฆของพระองค์</verse>
				<verse number="28">ซึ่งเมฆเทลงมา และหยดลงที่มนุษย์อย่างอุดม</verse>
				<verse number="29">เออ มีคนใดเข้าใจการแผ่ของเมฆ และการคะนองแห่งพลับพลาของพระองค์หรือ?</verse>
				<verse number="30">ดูเถิด พระองค์ทรงกระจายฟ้าแลบออกไปรอบพระองค์ และคลุมก้นบึ้งทะเล</verse>
				<verse number="31">เพราะพระองค์ทรงพิพากษาชนชาติทั้งหลายด้วยสิ่งนี้ พระองค์ประทานอาหารอย่างอุดมสมบูรณ์</verse>
				<verse number="32">พระองค์ทรงกุมฟ้าแลบไว้ในอุ้งพระหัตถ์ และทรงบัญชาให้ฟ้าผ่าจุดที่หมายไว้</verse>
				<verse number="33">เสียงครืนๆ ของมันประกาศเกี่ยวกับพระองค์ และฝูงปศุสัตว์ก็ประกาศเกี่ยวกับพายุซึ่งจะมาถึง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">“เรื่องนี้ทำให้หัวใจของข้าพเจ้าสั่นรัว สะทกสะท้านขวัญหนีดีฝ่อ</verse>
				<verse number="2">จงฟัง จงฟังเสียงกัมปนาทของพระองค์ และเสียงกระหึ่มที่ออกมาจากพระโอษฐ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="3">พระองค์ทรงปล่อยให้ไปทั่วใต้ฟ้าทั้งสิ้น และฟ้าแลบของพระองค์ไปถึงสุดปลายแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="4">หลังจากนั้น พระสุรเสียงของพระองค์ครางกระหึ่มตามไป พระองค์แผดพระสุรเสียงอันทรงอำนาจ พระองค์มิได้ทรงหน่วงเหนี่ยวฟ้าแลบ เมื่อพระสุรเสียงของพระองค์กังวานไป</verse>
				<verse number="5">พระเจ้าเปล่งพระสุรเสียงกัมปนาทของพระองค์อย่างอัศจรรย์ พระองค์ทรงทำการใหญ่โตซึ่งเราเข้าใจไม่ได้</verse>
				<verse number="6">เพราะพระองค์ตรัสกับหิมะว่า ‘ตกลงบนแผ่นดินซี’ และในทำนองเดียวกันก็ตรัสกับฝน และกับห่าฝนอันหนักของพระองค์</verse>
				<verse number="7">พระองค์ทรงมัดมือของมนุษย์ทุกคน เพื่อทุกคนจะรู้พระราชกิจของพระองค์</verse>
				<verse number="8">แล้วสัตว์ป่าจึงเข้าไปสู่รังของมัน และพักอยู่ในถ้ำของมัน</verse>
				<verse number="9">พายุออกมาจากห้องทิศใต้ และความหนาวมาจากลมเหนือ</verse>
				<verse number="10">พระเจ้าประทานน้ำแข็งด้วยลมหายใจของพระองค์ และน้ำกว้างใหญ่ก็แข็งตัว</verse>
				<verse number="11">พระองค์ทรงบรรทุกความชุ่มชื้นไว้ที่เมฆทึบ ทรงกระจายเมฆที่มีฟ้าแลบออกไป</verse>
				<verse number="12">เมฆหันไปรอบๆ ตามการทรงนำของพระองค์ เพื่อให้สำเร็จกิจทั้งสิ้นซึ่งพระองค์ทรงบัญชามัน เหนือผิวพิภพที่มนุษย์อาศัยอยู่ได้</verse>
				<verse number="13">ไม่ว่าจะเพื่อการตีสอน หรือเพื่อแผ่นดินของพระองค์ หรือเพื่อความรักมั่นคง พระองค์ทรงทำให้สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="14">“ท่านโยบ ขอฟังข้อนี้ จงนิ่งพิจารณาพระราชกิจอันอัศจรรย์ของพระเจ้า</verse>
				<verse number="15">ท่านทราบหรือว่าพระเจ้าทรงกำชับเมฆ และทำให้ฟ้าแลบจากเมฆของพระองค์อย่างไร?</verse>
				<verse number="16">ท่านทราบถึงการทรงตัวของเมฆ ว่าเป็นพระราชกิจอันอัศจรรย์ของพระองค์ผู้รอบรู้หรือ?</verse>
				<verse number="17">ตัวท่าน ผู้ที่เสื้อผ้าของตนร้อน เมื่อแผ่นดินสงบนิ่งเพราะลมร้อนแห่งทิศใต้หรือ?</verse>
				<verse number="18">ท่านแผ่ฟ้าออกไปอย่างพระองค์ ให้แข็งอย่างคันฉ่อง ที่หลอมด้วยโลหะได้หรือ?</verse>
				<verse number="19">จงสอนเรามาว่าเราควรจะทูลพระองค์อย่างไร เพราะความมืด เราจึงร่างสำนวนของเราไม่ได้</verse>
				<verse number="20">จะทูลพระองค์ได้ไหมว่า ข้าพระองค์อยากจะทูล? มีผู้ใดเคยพูดไหมว่าเขาอยากจะตาย?</verse>
				<verse number="21">“ส่วนมนุษย์เพ่งดูแสงสว่างไม่ได้ เมื่อมันสุกใสอยู่ในท้องฟ้า เมื่อลมผ่านและกวาดกลุ่มเมฆไป</verse>
				<verse number="22">แสงทองส่องมาจากทิศเหนือ พระเจ้าทรงฉลองพระองค์ด้วยความโอ่อ่าตระการอย่างน่าเกรงขาม</verse>
				<verse number="23">องค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์นั้น เราไม่อาจค้นพบพระองค์ได้ พระองค์ใหญ่ยิ่งในเรื่องฤทธานุภาพ และโดยความยุติธรรมและความชอบธรรมเป็นอันมากยิ่ง พระองค์จะไม่ทรงกดขี่</verse>
				<verse number="24">เพราะฉะนั้นมนุษย์จึงยำเกรงพระองค์ พระองค์ไม่ทรงนับถือผู้ใดที่ถือตัวว่ามีปัญญา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">แล้วพระยาห์เวห์ทรงตอบโยบจากพายุว่า</verse>
				<verse number="2">“นี่ผู้ใดหนอที่ให้คำปรึกษามืดมนไปด้วยถ้อยคำอันปราศจากความรู้?</verse>
				<verse number="3">จงคาดเอวอย่างลูกผู้ชาย เราจะถามเจ้า ขอเจ้าตอบเรา</verse>
				<verse number="4">“เจ้าอยู่ที่ไหน เมื่อเราวางรากฐานของแผ่นดินโลก? บอกมาเลย ถ้าเจ้ามีความเข้าใจ</verse>
				<verse number="5">ผู้ใดได้กำหนดขนาดให้โลก? แน่นอนละ เจ้าต้องรู้ซี หรือผู้ใดขึงเชือกวัดบนนั้น?</verse>
				<verse number="6">รากฐานของโลกจมไปอยู่บนอะไร? ผู้ใดวางศิลามุมเอกของมัน</verse>
				<verse number="7">เมื่อเหล่าดาวรุ่งแซ่ซ้องสรรเสริญ และบรรดาบุตรพระเจ้า โห่ร้องด้วยความชื่นบาน?</verse>
				<verse number="8">“ผู้ใดเอาประตูปิดทะเล เมื่อมันระเบิดออกมาเหมือนออกมาจากครรภ์</verse>
				<verse number="9">เมื่อเราสร้างเมฆให้เป็นเสื้อ และความมืดทึบเป็นผ้าอ้อมของมัน</verse>
				<verse number="10">แล้วกำหนดเขตให้มัน และวางดาล และประตู</verse>
				<verse number="11">และกล่าวว่า ‘เจ้าไปได้ไกลแค่นี้แหละ อย่าเลยไปอีก และคลื่นคะนองของเจ้าหยุดเพียงแค่นี้แหละ’?</verse>
				<verse number="12">“เจ้า ได้บังคับบัญชาอรุณตั้งแต่เจ้าเกิดมา และเป็นเหตุให้อรุโณทัยรู้จักที่ของมัน</verse>
				<verse number="13">เพื่อมันจะจับปลายแผ่นดินโลก และสลัดคนชั่วออกไปเสียจากโลกหรือ?</verse>
				<verse number="14">โลกก็เปลี่ยนไปเหมือนดินเหนียวถูกตราประทับ และลักษณะต่างๆ เด่นออกมาเหมือนเสื้อผ้า</verse>
				<verse number="15">แสงสว่างของคนอธรรมถูกยึดไว้จากพวกเขาเอง และแขนของเขาที่เงื้อขึ้นก็ถูกหักเสีย</verse>
				<verse number="16">“เจ้าเข้าไปในตาน้ำแห่งทะเลแล้วหรือ? เจ้าเดินลงไปในที่ลึกที่สุดแล้วหรือ?</verse>
				<verse number="17">ประตูแห่งความตายได้เผยแก่เจ้าแล้วหรือ? เจ้าได้เห็นประตูเงามัจจุราชแล้วหรือ?</verse>
				<verse number="18">เจ้าหยั่งรู้ความกว้างใหญ่ของแผ่นดินโลกหรือ? บอกมาเลย ถ้าเจ้ารู้ทั้งหมดนี้</verse>
				<verse number="19">“ทางไปสู่ที่พำนักของความสว่างอยู่ที่ไหน? และสถานที่แห่งความมืดนั้นอยู่ที่ไหน?</verse>
				<verse number="20">เพื่อเจ้าจะได้พามันไปยังแดนของมัน และเพื่อเจ้าจะได้เห็นทางไปบ้านของมัน</verse>
				<verse number="21">เจ้าคงรู้เพราะเจ้าเกิดมาแล้ว อายุของเจ้าก็มากเหลือหลาย</verse>
				<verse number="22">“เจ้าเข้าไปในคลังหิมะแล้วหรือ? เจ้าเห็นคลังลูกเห็บ</verse>
				<verse number="23">ซึ่งเราสงวนไว้เพื่อเวลายากลำบาก เพื่อวันแห่งศึกและสงครามแล้วหรือ?</verse>
				<verse number="24">ทางที่จะไปสู่ที่ซึ่งความสว่างแจกจ่ายออกไปนั้นอยู่ที่ไหน? ที่ซึ่งลมตะวันออกกระจายไปบนแผ่นดินโลกอยู่ที่ไหน?</verse>
				<verse number="25">“ผู้ใดเซาะช่องให้กระแสฝน และทำทางให้ฟ้าผ่า</verse>
				<verse number="26">ให้นำฝนมาบนแผ่นดินที่ไม่มีคนอยู่ และบนถิ่นทุรกันดารซึ่งไม่มีมนุษย์ที่นั่น</verse>
				<verse number="27">เพื่อให้แผ่นดินที่ร้างเปล่าได้อิ่มหนำ และทำให้มีพืชผักงอก?</verse>
				<verse number="28">“ฝนมีพ่อหรือ? ผู้ใดทำให้เกิดหยาดน้ำค้าง?</verse>
				<verse number="29">น้ำแข็งมาจากครรภ์ของผู้ใด? ผู้ใดให้กำเนิดแก่น้ำค้างแข็งแห่งฟ้าสวรรค์?</verse>
				<verse number="30">น้ำกลายเป็นของแข็งเหมือนหิน และผิวของที่ลึกก็แข็งตัว</verse>
				<verse number="31">“เจ้ามัดดาวลูกไก่ให้เป็นกลุ่มได้หรือ? เจ้าแก้สายผูกดาวไถได้หรือ?</verse>
				<verse number="32">เจ้านำดาวนักษัตรออกมาตามฤดูของมันได้หรือ? เจ้านำทางให้ดาวจระเข้กับลูกๆ ของมันได้หรือ?</verse>
				<verse number="33">เจ้ารู้กฎของฟ้าสวรรค์หรือ? เจ้าตั้งกฎของมันบนแผ่นดินโลกได้หรือ?</verse>
				<verse number="34">“เจ้าตะเบ็งเสียงไปถึงเมฆ เพื่อน้ำมากมายจะลงมาคลุมเจ้าได้ไหมล่ะ?</verse>
				<verse number="35">เจ้าส่งสายฟ้าออกไปเพื่อให้มันไป และพูดกับเจ้าว่า ‘พวกเราอยู่ที่นี่’ ได้ไหม?</verse>
				<verse number="36">ผู้ใดให้ปัญญาแก่เมฆ? หรือให้ความเข้าใจแก่หมอก?</verse>
				<verse number="37">ผู้ใดจะนับเมฆด้วยปัญญาได้? ผู้ใดจะเอียงถุงน้ำของท้องฟ้าได้</verse>
				<verse number="38">เมื่อผงคลีแข็งอย่างโลหะหลอม เมื่อก้อนดินเกาะกันแน่น?</verse>
				<verse number="39">“เจ้าล่าเหยื่อให้สิงห์ หรือให้สิงห์หนุ่มที่หิวได้อิ่ม</verse>
				<verse number="40">เมื่อมันหมอบอยู่ในถ้ำของมัน หรือนอนคอยอยู่ในที่กำบังได้หรือ?</verse>
				<verse number="41">ผู้ใดจัดหาเหยื่อให้กา เมื่อลูกอ่อนของมันร้องต่อพระเจ้า และเร่ร่อนไปเพราะขาดอาหาร?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">“เจ้ารู้ไหมว่าเลียงผาตกลูกเมื่อไร? เจ้าเคยเฝ้าดูกวางตัวเมียออกลูกหรือ?</verse>
				<verse number="2">เจ้านับเดือนที่มันท้องครบได้หรือ? และเจ้ารู้เวลาเมื่อมันตกลูกไหม?</verse>
				<verse number="3">คือเมื่อมันฟุบลงตกลูกของมัน แล้วก็คลอดลูกอ่อนของมันออกมา</verse>
				<verse number="4">พวกลูกอ่อนของมันแข็งแรงขึ้น พวกมันเติบใหญ่ในกลางแจ้ง พวกมันออกไป แล้วไม่กลับมาหามันอีก</verse>
				<verse number="5">“ผู้ใดปล่อยให้ลาป่าวิ่งกระเจิงไป? ผู้ใดแก้เชือกที่ผูกลาเปลี่ยว</verse>
				<verse number="6">ซึ่งเราได้ให้ถิ่นแห้งแล้งเป็นบ้านของมัน และให้ดินเค็มเป็นที่อาศัยของมัน?</verse>
				<verse number="7">มันเย้ยเสียงอึกทึกของเมือง มันไม่ได้ยินเสียงตะโกนของผู้ขับขี่</verse>
				<verse number="8">มันสำรวจภูเขาอันเป็นลานหญ้าของมัน และแสวงหาพืชเขียวทุกอย่าง</verse>
				<verse number="9">“วัวกระทิงยอมรับใช้เจ้าหรือ? มันจะนอนค้างคืนอยู่ที่รางหญ้าของเจ้าหรือ?</verse>
				<verse number="10">เจ้าเอาเชือกผูกวัวกระทิงให้ลากไถได้หรือ? มันจะยอมคราดที่ลุ่มตามเจ้าไปหรือ?</verse>
				<verse number="11">เจ้าจะพึ่งมันเพราะแรงมันมากได้หรือ? เจ้าจะมอบงานของเจ้าไว้กับมันหรือ?</verse>
				<verse number="12">เจ้าไว้ใจว่ามันจะกลับมา และนำข้าวของเจ้ามาที่ลานนวดข้าวหรือ?</verse>
				<verse number="13">“ปีกของนกกระจอกเทศกระพือด้วยความภาคภูมิ แต่ปีกและขนของมันเหมือนของนกกระสาดำหรือ?</verse>
				<verse number="14">เพราะมันละไข่ของมันไว้กับดิน ให้ไข่อบอุ่นอยู่ในดิน</verse>
				<verse number="15">ลืมไปว่าตีนหนึ่งอาจจะเหยียบมันแหลก และสัตว์ป่าแห่งท้องทุ่งจะย่ำมัน</verse>
				<verse number="16">มันรุนแรงต่อลูกอ่อนของมันอย่างกับไม่ใช่ลูกของมัน ถึงมันจะเหนื่อยเปล่า มันก็ไม่ไยดี</verse>
				<verse number="17">เพราะพระเจ้าทรงทำให้มันลืมปัญญา และมิได้ทรงให้มันมีความเข้าใจ</verse>
				<verse number="18">เมื่อมันเร่งตัวเองให้หนี มันหัวเราะเยาะม้าและคนขี่</verse>
				<verse number="19">“เจ้าให้พลังแก่ม้าหรือ? เจ้าเอาขนห่มคอของมันหรือ?</verse>
				<verse number="20">เจ้าทำให้มันกระโดดอย่างตั๊กแตนหรือ? เสียงหายใจอันดังของมันน่าสะพรึงกลัว</verse>
				<verse number="21">มันตะกุยอย่างแรง และเต้นโลดด้วยกำลัง มันออกไปปะทะอาวุธ</verse>
				<verse number="22">มันหัวเราะเยาะความกลัว และไม่ถอยหนี มันไม่หันกลับหนีดาบ</verse>
				<verse number="23">แล่งธนูกวัดแกว่งกระทบมัน หอกใหญ่ที่แวบวาบและหอกซัดกระแทกมัน</verse>
				<verse number="24">มันโกยดินด้วยความดุร้ายและเดือดดาล พอได้ยินเสียงเขาสัตว์ มันยืนนิ่งอยู่ต่อไปไม่ได้</verse>
				<verse number="25">เมื่อเป่าเขาสัตว์ขึ้น มันร้อง ‘ฮีแฮ่’ มันได้กลิ่นสงครามแต่ไกล ทั้งเสียงตะโกนของผู้บังคับบัญชาและเสียงโห่ร้อง</verse>
				<verse number="26">“โดยสติปัญญาของเจ้าหรือ เหยี่ยวนกเขาโผไปมา และกางปีกของมันตรงไปทางทิศใต้?</verse>
				<verse number="27">ตามบัญชาของเจ้าหรือ นกอินทรีทะยานขึ้น และทำรังบนที่สูง?</verse>
				<verse number="28">มันอยู่ที่หน้าผาและทำรังของมัน บนชะโงกผาและบนที่เข้มแข็ง</verse>
				<verse number="29">มันส่ายหาเหยื่อจากที่นั่น ตาของมันเห็นเหยื่อได้แต่ไกล</verse>
				<verse number="30">ลูกอ่อนของมันกินเลือด มีอะไรถูกฆ่าตายที่ไหน มันก็อยู่ที่นั่นแหละ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">และพระยาห์เวห์ตรัสกับโยบว่า</verse>
				<verse number="2">“คนชอบจับผิดจะสู้คดีกับองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์หรือ? ผู้โต้แย้งกับพระเจ้า ขอให้เขาตอบหน่อยเถอะ”</verse>
				<verse number="3">แล้วโยบทูลตอบพระยาห์เวห์ว่า</verse>
				<verse number="4">“ดูเถิด ข้าพระองค์เป็นผู้เล็กน้อย จะทูลพระองค์อย่างไรได้? ข้าพระองค์เอามือปิดปาก</verse>
				<verse number="5">ข้าพระองค์ได้กราบทูลครั้งหนึ่งแล้ว และจะไม่กราบทูลอีก สองครั้งแล้ว แต่ข้าพระองค์จะไม่ทูลต่อไป”</verse>
				<verse number="6">แล้วพระยาห์เวห์ทรงตอบโยบจากพายุว่า</verse>
				<verse number="7">“จงคาดเอวอย่างลูกผู้ชาย เราจะถามเจ้า ขอเจ้าตอบเรา</verse>
				<verse number="8">เจ้ายังจะให้เราอยู่ฝ่ายผิดหรือ? เจ้าจะหาว่าเราผิด เพื่อเจ้าจะเป็นฝ่ายถูกหรือ?</verse>
				<verse number="9">เจ้ามีแขนเหมือนพระเจ้าหรือ? และเจ้าทำเสียงกัมปนาทเหมือนเสียงของพระองค์ได้หรือ?</verse>
				<verse number="10">“จงเอาความโอ่อ่าตระการและความสง่าผ่าเผยประดับตัว จงเอาศักดิ์ศรีและความสง่างามห่มตัว</verse>
				<verse number="11">จงเทความกริ้วของเจ้าที่ล้นอยู่นั้นออกมา จงดูทุกคนที่เย่อหยิ่ง และทำให้เขาตกต่ำลง</verse>
				<verse number="12">จงดูทุกคนที่เย่อหยิ่ง จงดึงเขาลงมา และเหยียบคนอธรรมไว้ตรงที่ซึ่งเขายืนอยู่นั้น</verse>
				<verse number="13">จงซ่อนเขาไว้ด้วยกันในผงคลี มัดหน้าของเขาไว้ด้วยกันในโลกบาดาล</verse>
				<verse number="14">แล้วเราเองจะยอมรับเจ้าว่า มือขวาของเจ้าอาจช่วยเจ้าให้รอดได้</verse>
				<verse number="15">“จงดู เบเฮโมท เถิด ซึ่งเราได้สร้างอย่างที่เราได้สร้างเจ้า มันกินหญ้าเหมือนวัว</verse>
				<verse number="16">ดูเถิด กำลังของมันอยู่ในเอว และพลังของมันอยู่ในกล้ามเนื้อท้อง</verse>
				<verse number="17">มันก่งหางของมันให้แข็งเหมือนไม้สนสีดาร์ เอ็นโคนขาของมันก็สานเข้าด้วยกัน</verse>
				<verse number="18">กระดูกของมันเหมือนท่อทองสัมฤทธิ์ และแข้งขาของมันเหมือนท่อนเหล็ก</verse>
				<verse number="19">“มันเป็นพระราชกิจชิ้นแรกของพระเจ้า ผู้ทรงสร้างมันเท่านั้นที่เข้าไปใกล้มันด้วยดาบได้</verse>
				<verse number="20">ภูเขาผลิตอาหารให้มันแน่ เป็นที่ที่สัตว์ป่าแห่งท้องทุ่งทุกชนิดมาเล่นกัน</verse>
				<verse number="21">มันนอนอยู่ใต้ต้นตะครอง ในเพิงอ้อและในบึง</verse>
				<verse number="22">ต้นตะครองเป็นเงาคลุมมัน ต้นหลิวล้อมมันไว้</verse>
				<verse number="23">ดูเถิด ถึงแม่น้ำไหลเชี่ยว มันก็ไม่ตกใจ มันวางใจแม้ว่าแม่น้ำจอร์แดนจะพุ่งเข้าใส่ปากมัน</verse>
				<verse number="24">ผู้ใดอาจจับมันลากไปด้วยตะขอ หรือเอาบ่วงสนตะพาย มันได้?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="41">
				<verse number="1">“เจ้าจะลากเลวีอาธาน ออกมาด้วยเบ็ดได้หรือ? จะเอาเชือกกดลิ้นของมันลงได้หรือ?</verse>
				<verse number="2">เจ้าเอาเชือกสนตะพาย มันได้หรือ? เอาขอเจาะคางมันได้หรือ?</verse>
				<verse number="3">มันจะวิงวอนต่อเจ้าเป็นอันมากหรือ? มันจะพูดกับเจ้าด้วยคำอ่อนหวานหรือ?</verse>
				<verse number="4">มันจะทำพันธสัญญากับเจ้า เพื่อเจ้าจะรับมันเป็นทาสตลอดไปหรือ?</verse>
				<verse number="5">เจ้าจะเล่นกับมันเหมือนเล่นกับนกหรือ? เจ้าจะผูกมันไว้ให้สาวๆ ของเจ้าเล่นหรือ?</verse>
				<verse number="6">พ่อค้าจะมาต่อราคาซื้อมันไปหรือ? เขาทั้งหลายจะเอามันแบ่งกันท่ามกลางพวกพ่อค้าหรือ?</verse>
				<verse number="7">เจ้าเอาฉมวกปักหนังของมัน เอาหลาวแทงหัวของมันได้หรือ?</verse>
				<verse number="8">ลงมือจับมันดู เมื่อนึกถึงการต่อสู้กับมันแล้ว เจ้าจะไม่คิดทำอีก</verse>
				<verse number="9">ดูเถิด ความหวังของคนที่จะจับมันก็สูญเปล่า เมื่อเห็นมันเข้าเท่านั้น จะไม่ล้มลงหรือ?</verse>
				<verse number="10">ไม่มีผู้ใดดุพอที่จะไปยั่วเย้ามัน แล้วผู้ใดเล่าจะยืนมั่นต่อหน้าเราได้?</verse>
				<verse number="11">ผู้ใดเล่าให้อะไรแก่เรา ซึ่งเราจะต้องตอบแทนเขา? ทุกสิ่งที่อยู่ใต้ฟ้าสวรรค์เป็นของเรา</verse>
				<verse number="12">“เราจะไม่งดพูดถึงแข้งขาของมัน หรือพลังอันแข็งกล้าของมัน หรือโครงร่างอันดีของมัน</verse>
				<verse number="13">ผู้ใดจะถลกเสื้อชั้นนอกของมันออกได้ ผู้ใดจะแทงเข้าไปในเสื้อเกราะสองชั้นของมันได้</verse>
				<verse number="14">ผู้ใดจะมีแรงง้างขากรรไกรมันได้? ฟันของมันเรียงรายโดยรอบน่าสยดสยอง</verse>
				<verse number="15">ที่หลัง ของมันทำด้วยโล่เป็นแถวๆ แนบตัวมันสนิทเหมือนอย่างตราผนึก</verse>
				<verse number="16">มันอยู่ชิดกันมาก ไม่มีลมผ่านเข้าไปได้</verse>
				<verse number="17">เกล็ดเหล่านั้นเชื่อมต่อกันและกัน มันเกาะติดกันแน่น และแยกจากกันไม่ได้</verse>
				<verse number="18">การจามของมันปล่อยแสงสว่างออกมา ตาของมันเหมือนอย่างแสงอรุณ</verse>
				<verse number="19">คบเพลิงออกมาจากปากของมัน ประกายไฟพุ่งออกมา</verse>
				<verse number="20">ควันออกมาทางรูจมูกของมัน อย่างกับมาจากหม้อเดือดและอ้อเล็กที่ลุกไหม้</verse>
				<verse number="21">ลมหายใจของมันจุดไฟให้ถ่านได้ เปลวเพลิงออกมาจากปากของมัน</verse>
				<verse number="22">กำลังอยู่ในลำคอของมัน และความสยดสยองเต้นอยู่ข้างหน้ามัน</verse>
				<verse number="23">หลืบเนื้อของมันเกาะติดกัน หล่อติดกันแน่น ไม่ขยับเขยื้อน</verse>
				<verse number="24">หัวใจของมันแข็งอย่างกับหิน เออ แข็งเหมือนอย่างแท่นหินโม่</verse>
				<verse number="25">เมื่อมันลุกขึ้นมา ผู้ทรงอานุภาพ ก็กลัวมัน เขาทั้งหลายก็มีใจฝ่อเนื่องด้วยเสียงกระแทกของมัน</verse>
				<verse number="26">ถึงคนใดเอาดาบลองแทงมัน ก็ต้านมันไม่ได้ ไม่ว่าหอก หรือแหลน หรือหอกซัด</verse>
				<verse number="27">มันนับเหล็กว่าเป็นฟาง และทองสัมฤทธิ์ว่าเป็นไม้ผุ</verse>
				<verse number="28">ลูกธนูทำให้มันหนีไปไม่ได้ หินลูกสลิงก็กลายเป็นตอข้าว</verse>
				<verse number="29">ไม้กระบองก็นับเป็นตอข้าวด้วย มันหัวเราะเยาะเสียงหอกซัด</verse>
				<verse number="30">เบื้องล่างของมันคมอย่างกับเศษหม้อแตก มันเหยียดตัวออกบนเลนเหมือนเลื่อนนวดข้าว</verse>
				<verse number="31">มันทำให้ที่ลึกเดือดเหมือนหม้อ มันทำให้ทะเลเหมือนหม้อน้ำมัน</verse>
				<verse number="32">มันละทางแวบวาบไว้ข้างหลัง ทำให้ใครๆ คิดว่าที่ลึกมีผมหงอก</verse>
				<verse number="33">บนแผ่นดินโลกไม่มีอะไรเหมือนมัน เป็นสิ่งถูกสร้างที่ไม่ให้รู้จักความกลัว</verse>
				<verse number="34">มันเห็นทุกสิ่งที่อยู่สูง มันเป็นราชาเหนือบรรดาสัตว์ที่สง่า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="42">
				<verse number="1">แล้วโยบทูลพระยาห์เวห์ว่า</verse>
				<verse number="2">“ข้าพระองค์ทราบว่า พระองค์ทรงทำทุกสิ่งได้ และพระประสงค์ของพระองค์จะสำเร็จ</verse>
				<verse number="3">พระองค์ตรัสว่า ‘นี่ผู้ใดหนอได้ซ่อนคำปรึกษาโดยปราศจากความรู้?’ เพราะฉะนั้น ข้าพระองค์จึงกล่าวถึงสิ่งที่ข้าพระองค์ไม่เข้าใจ สิ่งที่ประหลาดเกินกว่าข้าพระองค์จะทราบ</verse>
				<verse number="4">พระองค์ตรัสว่า ‘ฟังซี เราจะพูด เราจะถามเจ้า ขอเจ้าตอบเรา’</verse>
				<verse number="5">ข้าพระองค์เคยได้ยินถึงพระองค์ด้วยหู แต่บัดนี้ดวงตาข้าพระองค์เห็นพระองค์</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้นข้าพระองค์จึงเกลียดตนเอง และกลับใจอยู่ในผงคลีดินและขี้เถ้า”</verse>
				<verse number="7">หลังจากพระยาห์เวห์ตรัสพระวจนะเหล่านี้แก่โยบแล้ว พระยาห์เวห์ตรัสกับเอลีฟัสชาวเทมานว่า “เราโกรธเจ้าและสหายทั้งสองของเจ้า เพราะเจ้าทั้งหลายไม่ได้พูดถึงเราอย่างถูกต้อง เหมือนโยบผู้รับใช้ของเราได้พูด</verse>
				<verse number="8">เพราะฉะนั้นจงเอาวัวผู้ 7 ตัว และแกะผู้ 7 ตัว ไปหาโยบผู้รับใช้ของเรา และถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวสำหรับพวกเจ้า แล้วโยบผู้รับใช้ของเราจะอธิษฐานเพื่อพวกเจ้า เพราะเราจะรับคำอธิษฐานของเขา เราจะไม่ทำแก่เจ้าตามความโง่ของเจ้า เพราะเจ้าทั้งหลายไม่ได้พูดถึงเราอย่างถูกต้อง เหมือนโยบผู้รับใช้ของเราได้พูด”</verse>
				<verse number="9">ฝ่ายเอลีฟัสชาวเทมาน และบิลดัดชาวชูอาห์ และโศฟาร์ชาวนาอาเมห์ ได้ไปทำตามที่พระยาห์เวห์ตรัสสั่ง และพระยาห์เวห์ทรงรับคำอธิษฐานของโยบ</verse>
				<verse number="10">และพระยาห์เวห์ทรงให้โยบกลับสู่สภาพดี เมื่อท่านอธิษฐานเผื่อสหายของท่าน และพระยาห์เวห์ประทานให้โยบมีมากเป็นสองเท่าของที่มีอยู่ก่อน</verse>
				<verse number="11">และพี่น้องชายหญิงของท่านและบรรดาผู้ที่รู้จักท่านมาก่อนได้มาหาท่าน และรับประทานอาหารกับท่านในบ้านของท่าน และเขาทั้งหลายแสดงความเห็นใจและปลอบโยนท่าน ด้วยเรื่องเหตุร้ายทั้งสิ้นซึ่งพระยาห์เวห์ทรงนำมาเหนือท่าน และต่างก็ให้เงินแผ่นหนึ่งกับแหวนทองคำวงหนึ่งแก่ท่าน</verse>
				<verse number="12">และพระยาห์เวห์ทรงอวยพรชีวิตตอนปลายของโยบมากยิ่งกว่าตอนต้นของท่าน และท่านมีแกะ 14,000 ตัว อูฐ 6,000 ตัว วัวผู้ 1,000 คู่ และลาตัวเมีย 1,000 ตัว</verse>
				<verse number="13">ท่านมีบุตรชาย 7 คนและบุตรหญิง 3 คนด้วย</verse>
				<verse number="14">และท่านเรียกชื่อบุตรหญิง คนแรกว่า เยมีมาห์ และชื่อคนที่สองว่า เคสิยาห์ และชื่อคนที่สามว่า เคเรนหัปปุค</verse>
				<verse number="15">ทั่วทั้งแผ่นดิน ไม่มีหญิงใดงดงามเท่าบุตรสาวของโยบ และบิดาได้ให้มรดกแก่พวกเธอพร้อมกับพวกพี่ชายและน้องชาย</verse>
				<verse number="16">ต่อจากนี้ไป โยบมีชีวิตอยู่อีก 140 ปี และได้เห็นบุตรชายของท่านกับหลานเหลนของท่านสี่ชั่วอายุ</verse>
				<verse number="17">และโยบก็สิ้นชีวิตเป็นคนแก่หง่อมทีเดียว</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="19">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">บุคคลผู้เป็นสุขคือ ผู้ไม่เดินตามคำแนะนำของคนอธรรม ไม่ยืนอยู่ในทางของคนบาป ไม่นั่งอยู่ในที่นั่งของคนที่ชอบเยาะเย้ย</verse>
				<verse number="2">แต่ความปีติยินดีของผู้นั้นอยู่ในธรรมบัญญัติของพระยาห์เวห์ เขาใคร่ครวญธรรมบัญญัติของพระองค์ทั้งกลางวันและกลางคืน</verse>
				<verse number="3">เขาเป็นเหมือนต้นไม้ที่ปลูกไว้ริมธารน้ำ ซึ่งเกิดผลตามฤดูกาล และใบก็ไม่เหี่ยวแห้ง ทุกอย่างที่เขาทำก็จำเริญขึ้น</verse>
				<verse number="4">คนอธรรมไม่เป็นเช่นนั้น แต่เป็นเหมือนแกลบซึ่งลมพัดกระจายไป</verse>
				<verse number="5">ฉะนั้นคนอธรรมจะไม่ได้ยืนขึ้น ในการพิพากษา และคนบาปก็เช่นกันในที่ชุมนุมคนชอบธรรม</verse>
				<verse number="6">เพราะพระยาห์เวห์ทรงเฝ้ารักษา ทางของคนชอบธรรม แต่ทางของคนอธรรมจะพินาศไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เหตุใดบรรดาประชาชาติจึงคิดกบฏ? ทำไมชาวประเทศทั้งหลายคิดลมๆ แล้งๆ?</verse>
				<verse number="2">บรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลกตั้งตนเองขึ้น และนักปกครองปรึกษากัน ต่อสู้พระยาห์เวห์กับผู้รับการเจิมของพระองค์ กล่าวว่า</verse>
				<verse number="3">“ให้เราหักโซ่ตรวน และสลัดเครื่องจำจองของเขาให้พ้นจากเราเถิด”</verse>
				<verse number="4">พระองค์ผู้ประทับในสวรรค์ทรงพระสรวล องค์เจ้านายทรงเย้ยหยันเขาเหล่านั้น</verse>
				<verse number="5">แล้วตรัสกับเขาทั้งหลายด้วยความกริ้ว และด้วยความเดือดดาลก็ทรงทำให้เขาหวาดกลัว ตรัสว่า</verse>
				<verse number="6">“เราเองได้ตั้งกษัตริย์ของเราไว้แล้ว บนศิโยน ภูเขาบริสุทธิ์ของเรา”</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้าจะบอกถึงกฎเกณฑ์ของพระยาห์เวห์ พระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “เจ้าเป็นบุตรของเรา วันนี้เราให้กำเนิดเจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="8">จงขอจากเราเถิด และเราจะมอบบรรดาประชาชาติให้เป็นมรดกของเจ้า ตลอดจนแผ่นดินโลกให้เป็นกรรมสิทธิ์ของเจ้า</verse>
				<verse number="9">เจ้าจะตีพวกเขาให้แตกด้วยคทาเหล็ก และฟาดให้แหลกเป็นชิ้นๆ ดุจภาชนะของช่างปั้นหม้อ”</verse>
				<verse number="10">เพราะฉะนั้น กษัตริย์ทั้งหลายเอ๋ย จงฉลาดเถิด บรรดาผู้ปกครองแห่งแผ่นดินโลกเอ๋ย จงรับคำเตือนเถิด</verse>
				<verse number="11">จงปรนนิบัติพระยาห์เวห์ด้วยความยำเกรง และจงเปรมปรีดิ์จนเนื้อเต้น</verse>
				<verse number="12">จงจุมพิตพระบุตร หาไม่ พระองค์จะกริ้ว และเจ้าต้องพินาศจากทางนั้น เพราะความกริ้วของพระองค์จุดให้ลุกได้รวดเร็ว ทุกคนที่เข้ามาลี้ภัยในพระองค์ก็เป็นสุข</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เพลงสดุดีของดาวิด เมื่อเสด็จหนีจากอับซาโลมโอรสของพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ คู่อริของข้าพระองค์ ทวีขึ้นมากเหลือเกิน คนมากมายกำลังลุกขึ้นต่อสู้ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="2">หลายคนกำลังกล่าวถึงข้าพระองค์ว่า “ไม่มีการช่วยกู้จากพระเจ้าสำหรับเขา” เส-ลาห์</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์ทรงเป็นโล่ล้อมรอบตัวข้าพระองค์ ทรงเป็นศักดิ์ศรีของข้าพระองค์และทรงเป็นผู้ชูศีรษะข้าพระองค์</verse>
				<verse number="4">ข้าพระองค์ร้องทูลพระยาห์เวห์ และพระองค์ตรัสตอบข้าพระองค์จากภูเขาบริสุทธิ์ของพระองค์ เส-ลาห์</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า นอนลงและหลับไป ข้าพเจ้าตื่นขึ้น เพราะพระยาห์เวห์ทรงอุปถัมภ์ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้าไม่กลัวคนเป็นหมื่นๆ ซึ่งตั้งตนต่อสู้ข้าพเจ้าอยู่รอบด้าน</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงลุกขึ้น ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอทรงช่วยข้าพระองค์ให้รอด ขอทรงตบหน้า ศัตรูทั้งหลายของข้าพระองค์ และทรงเลาะฟันของคนอธรรม</verse>
				<verse number="8">การช่วยกู้เป็นของพระยาห์เวห์ ขอพระพรของพระองค์อยู่เหนือประชากรของพระองค์เทอญ เส-ลาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ใช้เครื่องสาย เพลงสดุดีของดาวิด ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงให้ข้าพระองค์เป็นฝ่ายชอบธรรม ขอทรงตอบเมื่อข้าพระองค์ร้องทูล เมื่อข้าพระองค์จนตรอก ขอประทานช่องทาง ขอทรงพระเมตตาข้าพระองค์ และขอทรงฟังคำอธิษฐานของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="2">ข้าแต่ท่านผู้สูงศักดิ์ ท่านจะหมิ่นศักดิ์ศรีของข้าพเจ้าไปอีกนานเท่าใด? ท่านจะรักคำไร้ค่า และแสวงการมุสาอีกนานเท่าใด? เส-ลาห์</verse>
				<verse number="3">จงทราบเถิดว่า พระยาห์เวห์ทรงแยกผู้จงรักภักดีไว้สำหรับพระองค์ พระยาห์เวห์ทรงสดับฟังเมื่อข้าพเจ้าทูลพระองค์</verse>
				<verse number="4">แม้ถูกยั่วยุ ก็อย่าทำบาป จงตรึกตรองในใจเวลาอยู่บนที่นอนและสงบอยู่ เส-ลาห์</verse>
				<verse number="5">จงถวายเครื่องสัตวบูชาให้ถูกต้อง และวางใจในพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">หลายคนกล่าวว่า “เราอยากเห็นสิ่งดีๆ บ้าง ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอเงยพระพักตร์ที่สว่างของพระองค์มาเหนือพวกข้าพระองค์”</verse>
				<verse number="7">พระองค์ได้ประทานความยินดีแก่จิตใจของข้าพระองค์ มากกว่าเมื่อได้ข้าวและเหล้าองุ่นมากมาย</verse>
				<verse number="8">ข้าพระองค์จะเอนกายลงนอนหลับอย่างเป็นสุข ข้าแต่พระยาห์เวห์ เพราะพระองค์เท่านั้นที่ทรงทำให้ข้าพระองค์อาศัยอยู่อย่างปลอดภัย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง สำหรับพวกขลุ่ย เพลงสดุดีของดาวิด ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอเอียงพระโสตสดับถ้อยคำของข้าพระองค์ ขอทรงฟังเสียงคร่ำครวญของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="2">ข้าแต่พระเจ้า พระมหากษัตริย์ของข้าพระองค์ ขอทรงฟังเสียงร้องทูลของข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์อธิษฐานต่อพระองค์</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ยามเช้าพระองค์ทรงสดับเสียงข้าพระองค์ ยามเช้าข้าพระองค์เตรียมคำอธิษฐาน แด่พระองค์ และเฝ้าคอยอยู่</verse>
				<verse number="4">พระองค์มิใช่พระเจ้าผู้ปีติยินดีในความอธรรม ความชั่วร้ายจะไม่อาศัยอยู่กับพระองค์</verse>
				<verse number="5">คนโอ้อวดจะไม่ยืนอยู่เฉพาะพระเนตรของพระองค์ พระองค์ทรงเกลียดชังผู้ทำความชั่วทุกคน</verse>
				<verse number="6">พระองค์ทรงทำลายผู้ที่พูดมุสา พระยาห์เวห์ทรงสะอิดสะเอียนผู้กระหายเลือดและคนหลอกลวง</verse>
				<verse number="7">แต่โดยความรักมั่นคงอันอุดมของพระองค์ ข้าพระองค์จะเข้าไปในพระนิเวศของพระองค์ ข้าพระองค์จะกราบลงตรงมายังพระวิหารบริสุทธิ์ของพระองค์ ด้วยความยำเกรง</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่พระยาห์เวห์ เนื่องด้วยพวกศัตรูของข้าพระองค์ ขอทรงนำข้าพระองค์ไปโดยความชอบธรรมของพระองค์ ขอทรงให้ข้าพระองค์เดินในพระมรรคา ของพระองค์อย่างราบรื่น</verse>
				<verse number="9">เพราะในปากของพวกเขาไม่มีความจริง จิตใจของพวกเขาคือการทำลาย ลำคอของพวกเขาคือหลุมฝังศพที่เปิดอยู่ พวกเขาประจบสอพลอด้วยลิ้น</verse>
				<verse number="10">ข้าแต่พระเจ้า โปรดให้พวกเขารับกรรมชั่วของตน และให้ล้มลงด้วยความคิดเห็นของตนเอง เพราะการละเมิดมากมายนั้น ขอทรงขับไล่พวกเขาไป เนื่องจากพวกเขาได้กบฏต่อพระองค์</verse>
				<verse number="11">แต่ให้ทุกคนที่ลี้ภัยอยู่ในพระองค์ยินดี ให้พวกเขาร้องเพลงด้วยความยินดีเป็นนิตย์ และขอทรงป้องกันพวกเขาไว้ เพื่อคนที่รักพระนามของพระองค์จะปรีดาปราโมทย์ในพระองค์</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่พระยาห์เวห์ เพราะพระองค์ทรงอวยพรคนชอบธรรม พระองค์ทรงคุ้มครองพวกเขาไว้ด้วยความโปรดปรานประดุจโล่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ใช้เครื่องสายตามทำนองเชมินิท เพลงสดุดีของดาวิด ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขออย่าทรงดุว่าข้าพระองค์ด้วยความกริ้ว และขออย่าทรงตีสอนข้าพระองค์ด้วยพระพิโรธ</verse>
				<verse number="2">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงพระกรุณาแก่ข้าพระองค์เพราะข้าพระองค์อ่อนระโหยโรยแรง ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงรักษาข้าพระองค์เพราะกระดูกข้าพระองค์ทุกข์ยากลำบาก</verse>
				<verse number="3">ทั้งจิตใจข้าพระองค์ก็ทุกข์ยากลำบากยิ่งนัก ข้าแต่พระยาห์เวห์ อีกนานสักเท่าใด?</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงหันมาช่วยชีวิตของข้าพระองค์ด้วยเถิด ขอทรงช่วยข้าพระองค์ให้รอด เพราะเห็นแก่ความรักมั่นคงของพระองค์</verse>
				<verse number="5">เพราะในความตาย ไม่มีการระลึกถึงพระองค์ ในแดนคนตาย ใครเล่าจะยกย่องพระองค์?</verse>
				<verse number="6">ข้าพระองค์อ่อนเปลี้ยด้วยการคร่ำครวญ และหลั่งน้ำตาท่วมที่นอนทุกคืน ที่เอนกายก็ชุ่มโชกไปด้วยน้ำตา</verse>
				<verse number="7">ดวงตาข้าพระองค์ร่วงโรยไปด้วยความระทม มันอิดโรยเพราะคู่อริทั้งปวงของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="8">เจ้าทุกคนผู้ทำความชั่ว จงพรากไปจากข้า เพราะพระยาห์เวห์ทรงสดับเสียงร้องไห้ของข้าแล้ว</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์ได้ทรงสดับคำวิงวอนของข้า พระยาห์เวห์ทรงรับคำอธิษฐานของข้า</verse>
				<verse number="10">ศัตรูทั้งสิ้นของข้าจะอับอายและหวาดหวั่นยิ่งนัก เขาทั้งหลายจะหันกลับและจะอับอายในพริบตาเดียว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ชิกกาโยน ของดาวิดซึ่งท่านร้องถวายพระยาห์เวห์ เกี่ยวกับคูชคนเบนยามิน ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ลี้ภัยในพระองค์ ขอทรงช่วยข้าพระองค์ให้พ้นจากบรรดาผู้ตามล่า และขอทรงช่วยกู้ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="2">เกรงว่าเขาจะฉีกข้าพระองค์เสียอย่างสิงห์ และลากข้าพระองค์ไป โดยไม่มีผู้ใดช่วยกู้ได้</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์ ถ้าข้าพระองค์ได้ทำเช่นนี้ คือถ้ามีความผิดในมือของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="4">ถ้าข้าพระองค์ทำความชั่วแก่พันธมิตรของข้าพระองค์ หรือปล้นคู่อริของข้าพระองค์โดยไม่มีเหตุ</verse>
				<verse number="5">ก็ขอให้ศัตรูไล่ตามข้าพระองค์ทัน และให้เขาเหยียบย่ำชีวิตข้าพระองค์ลงถึงดิน และให้เขาวางเกียรติของข้าพระองค์ไว้ในผงคลี เส-ลาห์</verse>
				<verse number="6">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงลุกขึ้นด้วยความกริ้ว ขอทรงลุกขึ้นสู้ความเกรี้ยวกราดของคู่อริข้าพระองค์ ขอทรงตื่นขึ้นเพื่อข้าพระองค์ พระองค์ทรงกำหนดการพิพากษา</verse>
				<verse number="7">ให้ชาวประเทศทั้งหลายมาชุมนุมอยู่รอบพระองค์ และขอประทับบนที่สูงเหนือชุมนุมนั้น</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ทรงพิพากษาชนชาติทั้งหลาย ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอประทานความเป็นธรรมแก่ข้าพระองค์ ตามความชอบธรรมของข้าพระองค์ และตามความสัตย์สุจริตซึ่งมีอยู่ในข้าพระองค์</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่พระเจ้าผู้ชอบธรรม ผู้ทรงทดลองความคิดและจิตใจ ขอให้ความชั่วของคนอธรรมมาถึงที่สิ้นสุด แต่ขอทรงสถาปนาคนชอบธรรมขึ้น</verse>
				<verse number="10">พระเจ้าทรงเป็นโล่ของข้าพเจ้า พระองค์ทรงช่วยคนใจซื่อให้รอด</verse>
				<verse number="11">พระเจ้าทรงเป็นผู้พิพากษาที่ชอบธรรม และทรงลงโทษคนอธรรม ทุกวัน</verse>
				<verse number="12">ถ้าคนไม่กลับใจ พระองค์จะทรงลับดาบของพระองค์ให้คม พระองค์ทรงโก่งธนูเตรียมพร้อม</verse>
				<verse number="13">พระองค์ทรงเตรียมอาวุธร้ายแรงไว้ใช้กับเขา ทรงทำลูกธนูของพระองค์เป็นศรเพลิง</verse>
				<verse number="14">ดูสิ เขาก่อกรรมชั่วขึ้นแล้ว กำลังตั้งครรภ์ความชั่วช้า และคลอดการมุสาออกมา</verse>
				<verse number="15">เขาขุดหลุมไว้ และตกลงไปในหลุมพรางที่เขาทำไว้นั้น</verse>
				<verse number="16">ความชั่วช้าของเขาจะกลับมาสุมศีรษะเขา และความทารุณของเขาจะลงมาบนหัวของเขาเอง</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้าจะขอบพระคุณพระยาห์เวห์เนื่องด้วยความชอบธรรมของพระองค์ และข้าพเจ้าจะร้องเพลงสดุดีพระนามของพระยาห์เวห์ผู้สูงสุด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ตามทำนองกิททีธ เพลงสดุดีของดาวิด ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านายของข้าพระองค์ทั้งหลาย พระนามของพระองค์สูงส่งยิ่งนักทั่วทั้งแผ่นดินโลก พระองค์ทรงตั้งพระสิริของพระองค์ไว้เหนือฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="2">โดยปากของเด็กอ่อนและทารก พระองค์ทรงตั้งป้อมปราการเพราะคู่อริของพระองค์ เพื่อยับยั้งศัตรูและผู้แก้แค้น</verse>
				<verse number="3">เมื่อข้าพระองค์มองดูฟ้าสวรรค์อันเป็นฝีพระหัตถ์ของพระองค์ ดวงจันทร์และดวงดาวซึ่งพระองค์ได้ทรงสถาปนาไว้</verse>
				<verse number="4">มนุษย์เป็นผู้ใดเล่า ที่พระองค์ทรงระลึกถึงเขา? และบุตรของมนุษย์เป็นใครเล่า ที่พระองค์ทรงห่วงใยเขา?</verse>
				<verse number="5">พระองค์ทรงสร้างเขาให้ต่ำกว่าพระองค์ แต่หน่อยเดียว และทรงสวมศักดิ์ศรีกับความมีอำนาจให้เขา</verse>
				<verse number="6">พระองค์ทรงให้เขาปกครองผลงานแห่งพระหัตถ์ของพระองค์ พระองค์ทรงให้ทุกสิ่งอยู่ใต้เท้าเขา</verse>
				<verse number="7">คือฝูงแพะแกะและฝูงวัวทั้งสิ้น ทั้งสัตว์ป่าด้วย</verse>
				<verse number="8">ตลอดทั้งนกบนฟ้า ปลาในทะเล และสิ่งใดๆ ที่แหวกว่ายอยู่ตามทะเล</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านายของข้าพระองค์ทั้งหลาย พระนามของพระองค์สูงส่งยิ่งนักทั่วทั้งแผ่นดินโลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ตามทำนองมุธลับเบน เพลงสดุดีของดาวิด ข้าพระองค์จะขอบพระคุณ พระยาห์เวห์ด้วยสุดใจ ข้าพระองค์จะเล่าถึงการอัศจรรย์ทั้งสิ้นของพระองค์</verse>
				<verse number="2">ข้าพระองค์จะยินดีและปรีดาปราโมทย์ในพระองค์ ข้าแต่องค์ผู้สูงสุด ข้าพระองค์จะร้องเพลงสดุดีพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="3">เมื่อพวกศัตรูของข้าพระองค์หันกลับ เขาทั้งหลายก็สะดุดและพินาศไปเฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="4">เพราะพระองค์ทรงให้ความยุติธรรมและความเที่ยงตรงแก่ข้าพระองค์ พระองค์ประทับบนพระที่นั่งและทรงพิพากษาอย่างชอบธรรม</verse>
				<verse number="5">พระองค์ได้ทรงตำหนิบรรดาประชาชาติ และทรงทำลายคนอธรรม แล้วทรงลบชื่อพวกเขาออกไปเป็นนิตย์นิรันดร์</verse>
				<verse number="6">ศัตรูได้ถึงจุดจบในความพินาศตลอดกาล ส่วนเมืองทั้งหลายของเขา พระองค์ก็ทรงถอนรากถอนโคน และอนุสรณ์ของพวกเขาก็สูญไป</verse>
				<verse number="7">แต่พระยาห์เวห์ทรงครอบครองอยู่เป็นนิตย์ พระองค์ทรงสถาปนาบัลลังก์ของพระองค์เพื่อการพิพากษา</verse>
				<verse number="8">พระองค์จะทรงพิพากษาโลกด้วยความชอบธรรม พระองค์จะทรงตัดสินชาวประเทศทั้งหลายด้วยความเที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์ทรงเป็นที่กำบังอันแข็งแกร่งแก่คนที่ถูกกดขี่ ทรงเป็นที่กำบังอันแข็งแกร่งในยามลำบาก</verse>
				<verse number="10">ผู้ที่รู้จักพระนามของพระองค์ก็วางใจในพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ เพราะพระองค์มิได้ทรงทอดทิ้งผู้ที่เสาะแสวงหาพระองค์</verse>
				<verse number="11">จงร้องเพลงสดุดีพระยาห์เวห์ผู้ประทับในศิโยน จงประกาศกิจการของพระองค์ ในท่ามกลางชนชาติทั้งหลาย</verse>
				<verse number="12">เพราะพระองค์ผู้ทรงแก้แค้นแทนโลหิตได้ทรงระลึกถึงเขาทั้งหลาย พระองค์ไม่ทรงลืมคำร้องทุกข์ของผู้ถูกข่มเหง</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงพระกรุณาและทอดพระเนตรความทุกข์ซึ่งข้าพระองค์ได้รับจากคนที่เกลียดชัง พระองค์คือผู้ฉุดข้าพระองค์ขึ้นจากประตูเมืองแห่งความตาย</verse>
				<verse number="14">เพื่อข้าพระองค์จะกล่าวคำสรรเสริญทั้งสิ้นแด่พระองค์ที่ประตูเมืองแห่งธิดาศิโยน และจะเปรมปรีดิ์ในการช่วยกู้ของพระองค์</verse>
				<verse number="15">บรรดาประชาชาติได้จมลงในหลุมที่ตนขุดไว้ และเท้าของเขาติดตาข่ายซึ่งเขาเองซ่อนดักไว้</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์ทรงสำแดงพระองค์ให้เป็นที่รู้จัก เมื่อทรงพิพากษา คนอธรรมติดกับดักด้วยการงานจากน้ำมือของเขาเอง ฮิกกาโยน เส-ลาห์</verse>
				<verse number="17">คนอธรรมจะหันไปสู่แดนคนตาย คือ ประชาชาติทั้งสิ้นที่ลืมพระเจ้า</verse>
				<verse number="18">เพราะพระองค์จะไม่ทรงละลืมคนขัดสนเสมอไป และความหวังของคนยากจนจะไม่สูญสิ้นไปเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="19">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงลุกขึ้น อย่าให้มนุษย์มีชัยได้ แต่ให้บรรดาประชาชาติถูกพิพากษาเฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="20">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงทำให้พวกเขาเกรงกลัว และให้บรรดาประชาชาติทราบว่า พวกเขาเป็นเพียงมนุษย์ เส-ลาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ไฉนทรงยืนอยู่ห่างไกล? ไฉนจึงซ่อนพระองค์เสียในยามลำบาก?</verse>
				<verse number="2">คนอธรรมข่มเหงคนยากจนอย่างลำพองใจ ขอให้เขาติดบ่วงแร้วอุบายที่เขาคิดขึ้นนั้น</verse>
				<verse number="3">เพราะคนอธรรมอวดสิ่งที่จิตใจเขาปรารถนา และคนโลภแช่งด่าประณามพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">ด้วยความหยิ่งยโส คนอธรรมมิได้แสวงหาพระองค์ ความคิดทั้งสิ้นของเขาคือ “ไม่มีพระเจ้า”</verse>
				<verse number="5">ทางของคนอธรรมเจริญขึ้นทุกเวลา การพิพากษาของพระองค์อยู่สูงพ้นสายตาของเขา เขาเย้ยหยันบรรดาคู่อริ</verse>
				<verse number="6">เขาพูดในใจว่า “ข้าจะไม่หวั่นไหว ทุกชั่วชาติพันธุ์ ข้าจะไม่พบความลำบากเลย”</verse>
				<verse number="7">ปากของเขาเต็มไปด้วยการแช่งด่า การล่อลวง และการขู่เข็ญ ใต้ลิ้นของเขามีความชั่วช้าและความเลวทราม</verse>
				<verse number="8">เขานั่งซุ่มคอยดักทำร้ายอยู่ตามชนบท และฆ่าคนบริสุทธิ์เสียในที่เร้นลับ ดวงตาเขาสอดส่ายหาคนอนาถา</verse>
				<verse number="9">เขาซุ่มอยู่ในที่ลับเหมือนสิงห์อยู่ในพงทึบ เขาซุ่มอยู่เพื่อจับคนยากจน เขาจับคนยากจน แล้วฉุดลากมาเข้าตาข่าย</verse>
				<verse number="10">คนอนาถาถูกกดให้จม และล้มลงด้วยกำลังของคนอธรรมนั้น</verse>
				<verse number="11">คนอธรรมพูดกับตัวเองว่า “พระเจ้าทรงลืมแล้ว พระองค์ซ่อนพระพักตร์และจะไม่ทรงเห็นเลย”</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงลุกขึ้น ข้าแต่พระเจ้า ขอชูพระหัตถ์ขึ้น ขออย่าทรงลืมผู้ถูกข่มเหง</verse>
				<verse number="13">ไฉนคนอธรรมจึงประณามพระเจ้า และพูดในใจตนเองว่า “พระองค์จะไม่ทรงเอาเรื่องเอาราว”?</verse>
				<verse number="14">พระองค์ทรงเห็น เออ พระองค์ทรงพิเคราะห์ดูความลำบากและความเดือดร้อนแล้ว เพื่อพระองค์จะได้ทรงตอบแทนเขา คนอนาถามอบตัวไว้กับพระองค์ พระองค์ทรงเป็นผู้อุปถัมภ์ลูกกำพร้า</verse>
				<verse number="15">ขอพระองค์ทรงหักแขนคนอธรรมและคนชั่ว ขอทรงจัดการกับความอธรรมของเขาจนหมดสิ้น</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์อยู่เป็นนิตย์นิรันดร์ บรรดาประชาชาติจะพินาศไปจากแผ่นดินของพระองค์</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์จะทรงฟังความปรารถนาของผู้ถูกข่มเหง พระองค์จะทรงเสริมกำลังใจเขา และจะเงี่ยพระกรรณฟัง</verse>
				<verse number="18">เพื่อประทานความยุติธรรมแก่ลูกกำพร้าและคนที่ถูกบีบบังคับ เพื่อมนุษย์บนแผ่นดินโลกจะไม่ทำให้เขาหวาดกลัวอีกต่อไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ของดาวิด ข้าพเจ้าลี้ภัยอยู่ในพระยาห์เวห์ แล้วไฉนพวกท่านจะกล่าวกับข้าพเจ้าว่า “จงหนีไปที่ภูเขาอย่างนก</verse>
				<verse number="2">เพราะนี่แน่ะ คนอธรรมโก่งธนู และเอาลูกธนูพาดสายไว้แล้ว เพื่อจะยิงในความมืดให้ถูกคนใจเที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="3">ถ้ารากฐานถูกทำลายเสียแล้ว คนชอบธรรมจะทำอะไรได้?”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์สถิตในพระวิหารบริสุทธิ์ของพระองค์ พระที่นั่งของพระยาห์เวห์อยู่บนฟ้าสวรรค์ พระเนตรของพระองค์มองและทดสอบมนุษย์ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ทรงทดสอบทั้งคนชอบธรรมและคนอธรรม และพระองค์ทรงเกลียดชังผู้ที่รักความรุนแรง</verse>
				<verse number="6">พระองค์จะทรงเทถ่านเพลิงและไฟกำมะถันใส่คนอธรรม ลมที่แผดเผาจะเป็นส่วนที่เขาได้รับ</verse>
				<verse number="7">เพราะพระยาห์เวห์ทรงชอบธรรมจึงทรงรักกิจการที่ชอบธรรม คนเที่ยงตรงจะเห็นพระพักตร์ของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ตามทำนองเชมินิท เพลงสดุดีของดาวิด ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงช่วยด้วยเถิด เพราะผู้จงรักภักดีไม่มีอีกแล้ว เพราะคนซื่อสัตย์ได้อันตรธานไปจากมนุษย์ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="2">พวกเขากล่าวคำมุสาแก่กันและกัน เขากล่าวด้วยริมฝีปากที่ป้อยอและด้วยใจที่หลอกลวง</verse>
				<verse number="3">ขอพระยาห์เวห์ทรงตัดทุกริมฝีปากที่ป้อยอออกเสีย และขอทรงตัดลิ้นที่อวดอ้างการใหญ่นั้น</verse>
				<verse number="4">คือบรรดาผู้ที่กล่าวว่า “เราจะชนะด้วยลิ้นของเรา ริมฝีปากของเราเป็นของเรา ใครจะเป็นนายเรา?”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “เราจะลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ เพราะคนยากจนถูกข่มเหงและคนขัดสนคร่ำครวญ เราจะจัดให้เขาอยู่ในที่ปลอดภัยซึ่งเขาปรารถนาไปอยู่”</verse>
				<verse number="6">พระดำรัสของพระยาห์เวห์เป็นพระดำรัสบริสุทธิ์ ประดุจเงินที่หลอมให้บริสุทธิ์ในเตาไฟบนแผ่นดิน ถลุงถึงเจ็ดครั้ง</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงป้องกันเขาทั้งหลาย ขอทรงปกป้องเขาให้พ้นจากคนยุคนี้ตลอดไป</verse>
				<verse number="8">คนอธรรมก็เพ่นพ่านไปมาอยู่รอบด้าน ขณะเมื่อมนุษย์ทั้งหลายพากันยกย่องความชั่วช้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง เพลงสดุดีของดาวิด ข้าแต่พระยาห์เวห์ อีกนานเท่าใด? พระองค์จะทรงลืมข้าพระองค์ เป็นนิตย์หรือ? พระองค์จะซ่อนพระพักตร์จากข้าพระองค์นานเท่าใด?</verse>
				<verse number="2">ข้าพระองค์จะต้องตรึกตรองในจิต และมีความทุกข์โศกอยู่ในใจตลอดวันนานเท่าใด? ศัตรูข้าพระองค์จะอยู่เหนือข้าพระองค์นานเท่าใด?</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอทรงพิจารณา และตอบข้าพระองค์เถิด ขอประทานความสว่างแก่ดวงตาข้าพระองค์ เกรงว่าข้าพระองค์จะหลับอยู่ในความตาย</verse>
				<verse number="4">เกรงว่าศัตรูข้าพระองค์จะกล่าวว่า “ข้าชนะเขาแล้ว” เกรงว่าคู่อริข้าพระองค์จะเปรมปรีดิ์ เพราะข้าพระองค์กำลังหวั่นไหว</verse>
				<verse number="5">แต่ข้าพระองค์ได้วางใจในความรักมั่นคงของพระองค์ ใจของข้าพระองค์จะเปรมปรีดิ์ในการช่วยกู้ของพระองค์</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า จะร้องเพลงถวายพระยาห์เวห์ เพราะพระองค์ทรงดีต่อข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ของดาวิด คนโง่รำพึงในใจตนว่า “ไม่มีพระเจ้า” เขาทั้งหลายก็เลวทราม ทำกิจการน่าเกลียดน่าชัง ไม่มีผู้ใดทำดี</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ทอดพระเนตรลงมาจากฟ้าสวรรค์ดูมนุษย์ทั้งหลาย ว่าจะมีคนใดบ้างที่ฉลาด ที่แสวงหาพระเจ้า</verse>
				<verse number="3">เขาทั้งหลายหลงเจิ่นไปหมด เสื่อมทรามเหมือนกันสิ้น ไม่มีผู้ใดทำดี ไม่มีสักคนเดียว</verse>
				<verse number="4">ผู้ทำความชั่วทุกคนไม่รู้หรือ? คือผู้ที่กินประชากรของเราอย่างกินอาหาร และไม่ได้ร้องทูลพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">เขาทั้งหลายจะอยู่ที่นั่นอย่างหวาดกลัวยิ่งนัก เพราะพระเจ้าสถิตกับพวกผู้ชอบธรรม</verse>
				<verse number="6">พวกเจ้าหมายจะคว่ำแผนงานของคนยากจน แต่พระยาห์เวห์ทรงเป็นที่ลี้ภัยของเขา</verse>
				<verse number="7">ขอให้การช่วยกู้อิสราเอลออกมาจากศิโยน เมื่อพระยาห์เวห์ทรงให้ประชากรของพระองค์กลับสู่สภาพดี ยาโคบจะเปรมปรีดิ์ อิสราเอลจะยินดี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">เพลงสดุดีของดาวิด ข้าแต่พระยาห์เวห์ ผู้ใดจะอาศัยอยู่ในพลับพลาของพระองค์? ผู้ใดจะอยู่บนภูเขาบริสุทธิ์ของพระองค์?</verse>
				<verse number="2">คือผู้ดำเนินชีวิตอย่างหาที่ติมิได้และทำสิ่งที่ชอบธรรม และพูดความจริงจากใจของตน</verse>
				<verse number="3">ผู้ไม่ใช้ลิ้นของตนในการนินทาว่าร้าย ไม่ทำชั่วต่อเพื่อน และไม่เยาะเย้ยเพื่อนบ้านของตน</verse>
				<verse number="4">ในสายตาของเขา คนถ่อยเป็นผู้ที่น่าดูหมิ่นเหยียดหยาม แต่เขายกย่องผู้ที่ยำเกรงพระยาห์เวห์ ถึงสาบานแล้ว และต้องเสียประโยชน์ เขาก็ไม่กลับคำ</verse>
				<verse number="5">เขามิได้ให้คนอื่นกู้เงินโดยคิดดอกเบี้ย และไม่ยอมรับสินบนต่อสู้ผู้ไร้ความผิด ผู้ทำสิ่งเหล่านี้จะไม่หวั่นไหวเป็นนิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">มิคทามบทหนึ่งของดาวิด ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงพิทักษ์ข้าพระองค์ไว้ เพราะข้าพระองค์ลี้ภัยอยู่ในพระองค์</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้าทูลพระยาห์เวห์ว่า “พระองค์ทรงเป็นองค์เจ้านายของข้าพระองค์ นอกจากพระองค์แล้ว ข้าพระองค์ไม่มีสิ่งดีใดเลย”</verse>
				<verse number="3">วิสุทธิชนในแผ่นดินเป็นผู้ประเสริฐ เป็นพวกที่ข้าพเจ้าปีติยินดี</verse>
				<verse number="4">แต่ผู้ที่หันหา พระอื่น ความทุกข์โศกของเขาก็ทวีขึ้น ข้าพเจ้าจะไม่เทเลือดเป็นเครื่องดื่มบูชาแก่พระเหล่านั้น และริมฝีปากของข้าพเจ้าก็จะไม่ออกนามพระเหล่านั้นเลย</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ทรงเป็นมรดกส่วนของข้าพเจ้าและทรงเป็นจอกของข้าพเจ้า พระองค์ทรงรักษาส่วนมรดกของข้าพระองค์ไว้</verse>
				<verse number="6">เขตแดนของข้าพเจ้าเป็นที่ร่มรื่น เออ ข้าพเจ้ามีมรดกที่ดี</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้าถวายสาธุการแด่พระยาห์เวห์ ผู้ประทานคำปรึกษาแก่ข้าพเจ้า เออ ตอนกลางคืนจิตใจของข้าพเจ้าเตือนสอนข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้าตั้งพระยาห์เวห์ไว้ตรงหน้าเสมอ เพราะพระองค์ประทับที่ขวามือ ข้าพเจ้าจึงไม่หวั่นไหว</verse>
				<verse number="9">เพราะฉะนั้น ใจข้าพเจ้า จึงยินดีและจิตวิญญาณก็เปรมปรีดิ์ ร่างกายของข้าพเจ้าก็อาศัยอยู่อย่างปลอดภัยด้วย</verse>
				<verse number="10">เพราะพระองค์มิได้ทรงมอบข้าพระองค์ ไว้กับแดนคนตาย หรือให้ผู้จงรักภักดีของพระองค์ต้องเห็นหลุมมรณะนั้น</verse>
				<verse number="11">พระองค์ทรงสำแดงวิถีแห่งชีวิตแก่ข้าพระองค์ ต่อพระพักตร์พระองค์มีความยินดีเปี่ยมล้น ในพระหัตถ์ขวาของพระองค์มีความเพลิดเพลินอยู่เป็นนิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">คำอธิษฐานของดาวิด ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงสดับคำร้องขอความยุติธรรม ขอทรงฟังเสียงร้องทูลของข้าพระองค์ ขอเงี่ยพระกรรณฟังคำอธิษฐานของข้าพระองค์ซึ่งมาจากริมฝีปากที่ไม่หลอกลวง</verse>
				<verse number="2">ขอให้การชนะความของข้าพระองค์มาจากพระองค์ ขอทอดพระเนตรสิ่งที่เที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="3">เมื่อพระองค์ทรงลองใจข้าพระองค์ และเสด็จเยี่ยมเยียนข้าพระองค์ในเวลากลางคืน เมื่อทรงทดสอบข้าพระองค์แล้ว พระองค์จะไม่ทรงพบความอธรรมในข้าพระองค์เลย ปากของข้าพระองค์ก็มิได้ละเมิด</verse>
				<verse number="4">ในเรื่องกิจการของมนุษย์ โดยอาศัยพระวจนะจากพระโอษฐ์ของพระองค์ ข้าพระองค์ได้เลี่ยงพ้นทางของคนโหดร้าย</verse>
				<verse number="5">ย่างเท้าของข้าพระองค์แนบสนิทกับวิถีของพระองค์ เท้าของข้าพระองค์มิได้พลาด</verse>
				<verse number="6">ข้าแต่พระเจ้า ข้าพระองค์ร้องทูลพระองค์ เพราะพระองค์จะทรงตอบข้าพระองค์ ขอเอียงพระกรรณฟังถ้อยคำของข้าพระองค์เถิด</verse>
				<verse number="7">ขอทรงสำแดงความรักมั่นคงของพระองค์อย่างอัศจรรย์เถิด ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงช่วยบรรดาผู้ลี้ภัย ให้พ้นจากผู้ที่ลุกขึ้นสู้พวกเขาโดยพระหัตถ์ขวาของพระองค์</verse>
				<verse number="8">ขอทรงรักษาข้าพระองค์ดังแก้วตา ขอทรงซ่อนข้าพระองค์ไว้ใต้ร่มปีกของพระองค์</verse>
				<verse number="9">ให้พ้นจากคนอธรรมผู้ล้างผลาญข้าพระองค์ และจากศัตรูอำมหิตที่ล้อมข้าพระองค์ไว้</verse>
				<verse number="10">ใจของเขาไร้ความสงสาร ปากของเขาพูดจายโส</verse>
				<verse number="11">เขาสะกดรอยข้าพระองค์ เดี๋ยวนี้ได้ล้อมข้าพระองค์ไว้ เขาจ้องจะเหวี่ยงข้าพระองค์ลงดิน</verse>
				<verse number="12">เขาเป็นดุจสิงห์ที่กระหายอยากจะกัดฉีก เหมือนดังสิงห์หนุ่มซึ่งซุ่มดักทำร้ายอยู่ในที่ซ่อน</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงลุกขึ้นปะทะเขา และคว่ำเขาลง ขอทรงช่วยชีวิตข้าพระองค์ให้พ้นจากคนอธรรมด้วยดาบของพระองค์</verse>
				<verse number="14">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงช่วยข้าพระองค์ให้พ้นจากมนุษย์โดยพระหัตถ์ของพระองค์ คือพ้นจากมนุษย์ผู้ซึ่งส่วนแบ่งของชีวิตอยู่ในโลกนี้ พระองค์ทรงให้ผู้ที่พระองค์ทรงรักได้อิ่มท้อง ลูกหลานของพวกเขาก็อิ่มเอม และทิ้งความมั่งคั่งไว้แก่ลูกอ่อนของตน</verse>
				<verse number="15">ส่วนข้าพระองค์นั้น จะเฝ้าดูพระพักตร์ของพระองค์ในความชอบธรรม เมื่อข้าพระองค์ตื่นขึ้น ข้าพระองค์จะอิ่มเอมใจด้วยพระลักษณะของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง เพลงสดุดีของดาวิด ผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์ ซึ่งถวายถ้อยคำของเพลงบทนี้แก่พระยาห์เวห์ ในวันที่พระยาห์เวห์ทรงช่วยกู้ท่านให้พ้นจากเงื้อมมือศัตรูทั้งหลายของท่าน และจากเงื้อมพระหัตถ์ของซาอูล ดาวิดทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ ผู้ทรงเป็นกำลังของข้าพระองค์ ข้าพระองค์รักพระองค์”</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ทรงเป็นศิลา ป้อมปราการ และผู้ช่วยกู้ของข้าพเจ้า ทรงเป็นพระเจ้าของข้าพเจ้า เป็นศิลาซึ่งข้าพเจ้าเข้าลี้ภัย ทรงเป็นโล่ เป็นพลัง แห่งความรอด เป็นที่กำบังอันแข็งแกร่งของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้าร้องทูลพระยาห์เวห์ผู้ทรงสมควรแก่การสรรเสริญ และพระองค์ทรงช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากศัตรู</verse>
				<verse number="4">บ่วงมรณาล้อมข้าพเจ้าไว้ กระแสแห่งความหายนะท่วมทับข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="5">สายใยของแดนคนตายพันตัวข้าพเจ้า บ่วงมัจจุราชอยู่ต่อหน้าข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">เมื่อมีความทุกข์ลำบาก ข้าพเจ้าร้องทูลพระยาห์เวห์ ข้าพเจ้าทูลขอความช่วยเหลือจากพระเจ้าของข้าพเจ้า จากพระวิหารของพระองค์ พระองค์ทรงสดับเสียงของข้าพเจ้า และเสียงร้องของข้าพเจ้าได้ยินไปถึงพระกรรณของพระองค์</verse>
				<verse number="7">แล้วแผ่นดินก็สั่นสะเทือนและโคลงเคลง รากฐานของภูเขาก็หวั่นไหวด้วย และสั่นสะเทือน เพราะพระองค์กริ้ว</verse>
				<verse number="8">ควันออกไปตามช่องพระนาสิก ของพระองค์ และเพลิงผลาญออกมาจากพระโอษฐ์ของพระองค์ ถ่านก็ติดเปลวไฟนั้น</verse>
				<verse number="9">พระองค์ทรงโน้มฟ้าสวรรค์ลงด้วย และเสด็จลงมา ความมืดทึบอยู่ใต้พระบาทของพระองค์</verse>
				<verse number="10">พระองค์ทรงเครูบ ตนหนึ่ง แล้วทรงเหาะไป พระองค์เสด็จไปอย่างรวดเร็วโดยปีกของลม</verse>
				<verse number="11">พระองค์ทรงทำให้ความมืดปกคลุมพระองค์ไว้ ให้เมฆมืดที่อุ้มน้ำเป็นปะรำของพระองค์</verse>
				<verse number="12">มีลูกเห็บและถ่านเพลิงแตกออกมาทะลุเมฆ จากความสว่างสุกใสข้างหน้าพระองค์</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์ทรงคำรนครืนครั่นในฟ้าสวรรค์ และองค์ผู้สูงสุดก็เปล่งพระสุรเสียง เป็นลูกเห็บและถ่านเพลิง</verse>
				<verse number="14">พระองค์ทรงแผลงศร ทำให้พวกเขากระจัดกระจาย พระองค์ทรงพุ่งสายฟ้าออกไป ทำให้พวกเขาแตกหนี</verse>
				<verse number="15">แล้วก้นทะเลก็ปรากฏ อีกทั้งรากฐานของพิภพก็เผยโฉม เมื่อพระองค์ ทรงกำราบมัน ข้าแต่พระยาห์เวห์ ด้วยลมที่พวยพุ่งจากช่องพระนาสิกของพระองค์</verse>
				<verse number="16">พระองค์ทรงเอื้อมมาจากที่สูง ทรงจับข้าพเจ้า ทรงดึงข้าพเจ้าออกมาจากน้ำมากหลาย</verse>
				<verse number="17">พระองค์ทรงช่วยกู้ข้าพเจ้าให้พ้นจากศัตรูเข้มแข็ง และจากบรรดาผู้ที่เกลียดชังข้าพเจ้า เพราะพวกเขาแข็งแรงกว่าข้าพเจ้ายิ่งนัก</verse>
				<verse number="18">พวกเขาปะทะข้าพเจ้าในวันที่ข้าพเจ้าประสบภัยพิบัติ แต่พระยาห์เวห์ทรงเป็นที่พึ่งของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="19">พระองค์ทรงนำข้าพเจ้าออกมายังที่กว้างใหญ่ และทรงช่วยกู้ข้าพเจ้าไว้เพราะพระองค์พอพระทัยข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์ประทานรางวัลแก่ข้าพเจ้าตามความชอบธรรมของข้าพเจ้า พระองค์ทรงตอบแทนข้าพเจ้าเพราะข้าพเจ้าเป็นคนมือสะอาด</verse>
				<verse number="21">เพราะข้าพเจ้ารักษาพระมรรคา ของพระยาห์เวห์ และไม่ได้ทำบาปโดยหันจากพระเจ้าของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="22">เพราะกฎหมายทั้งสิ้นของพระองค์อยู่ต่อหน้าข้าพเจ้า และข้าพเจ้ามิได้ผลักกฎเกณฑ์ของพระองค์ไปเลย</verse>
				<verse number="23">ข้าพเจ้าไร้ตำหนิต่อพระองค์ และข้าพเจ้ารักษาตัวไว้ไม่ทำชั่ว</verse>
				<verse number="24">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์จึงทรงตอบแทนข้าพเจ้า ตามความชอบธรรมของข้าพเจ้า เพราะข้าพเจ้าเป็นคนมือสะอาดในสายพระเนตรของพระองค์</verse>
				<verse number="25">พระองค์ทรงสำแดงพระองค์ว่าซื่อสัตย์ต่อผู้ที่ซื่อสัตย์ พระองค์ทรงสำแดงพระองค์ว่าไร้ตำหนิต่อผู้ที่ไร้ตำหนิ</verse>
				<verse number="26">พระองค์ทรงสำแดงพระองค์บริสุทธิ์ต่อผู้ที่บริสุทธิ์ พระองค์ทรงสำแดงพระองค์เป็นปฏิปักษ์ต่อผู้ที่คดโกง</verse>
				<verse number="27">เพราะพระองค์ทรงช่วยประชาชนที่ถ่อมตัวให้รอด แต่ดวงตาที่หยิ่งยโสนั้น พระองค์ทรงทำให้ต่ำลง</verse>
				<verse number="28">เพราะพระองค์ทรงจุดตะเกียงของข้าพระองค์ พระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์ทรงทำความมืดของข้าพระองค์ให้สว่าง</verse>
				<verse number="29">เพราะโดยพระองค์ ข้าพระองค์ตะลุยกองทัพได้ และโดยพระเจ้าของข้าพระองค์ ข้าพระองค์กระโดดข้ามกำแพงได้</verse>
				<verse number="30">สำหรับพระเจ้าพระองค์นี้ พระมรรคาของพระองค์ไร้ตำหนิ พระดำรัสของพระยาห์เวห์พิสูจน์จนเห็นจริงแล้ว พระองค์ทรงเป็นโล่ของทุกคนที่ลี้ภัยอยู่ในพระองค์</verse>
				<verse number="31">เพราะผู้ใดเป็นพระเจ้า นอกจากพระยาห์เวห์? และผู้ใดเล่าเป็นพระศิลา เว้นแต่พระเจ้าของพวกเรา?</verse>
				<verse number="32">คือพระเจ้าผู้ทรงทำให้ข้าพเจ้าแข็งแรง และทรงทำให้ทางของข้าพเจ้าปลอดภัย</verse>
				<verse number="33">พระองค์ทรงทำให้เท้าของข้าพเจ้าเหมือนอย่างตีนกวางตัวเมีย และทรงวางข้าพเจ้าไว้บนที่สูง</verse>
				<verse number="34">พระองค์ทรงฝึกมือข้าพเจ้าให้ทำสงคราม แขนข้าพเจ้าจึงโก่งคันธนูทองสัมฤทธิ์ได้</verse>
				<verse number="35">พระองค์ประทานโล่แห่งความรอดของพระองค์แก่ข้าพระองค์ และพระหัตถ์ขวาของพระองค์ค้ำจุนข้าพระองค์ และการถ่อมพระองค์ลง ก็ทำให้ข้าพระองค์เป็นใหญ่ขึ้น</verse>
				<verse number="36">พระองค์ประทานที่กว้างขวางสำหรับย่างเท้าของข้าพระองค์ เท้าของข้าพระองค์จึงไม่พลาด</verse>
				<verse number="37">ข้าพระองค์ไล่ตามพวกศัตรูของข้าพระองค์ทัน และไม่หันกลับจนกว่าพวกเขาจะถูกผลาญเสียสิ้น</verse>
				<verse number="38">ข้าพระองค์ได้แทงพวกเขาทะลุ เขาจึงไม่สามารถลุกขึ้นอีก เขาล้มลงที่ใต้เท้าของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="39">เพราะพระองค์ประทานกำลังแก่ข้าพระองค์เพื่อทำสงคราม พระองค์ทรงทำให้บรรดาผู้ที่ลุกขึ้นสู้ข้าพระองค์สยบลงอย่างราบคาบ</verse>
				<verse number="40">พระองค์ทรงทำให้บรรดาศัตรูของข้าพระองค์หันหลังให้ข้าพระองค์ และบรรดาผู้ที่เกลียดชังข้าพระองค์ ข้าพระองค์ก็ทำลายเสียสิ้น</verse>
				<verse number="41">พวกเขาร้องขอความช่วยเหลือ แต่ไม่มีใครช่วยให้รอดได้ เขาร้องทูลพระยาห์เวห์ แต่พระองค์มิได้ทรงตอบเขา</verse>
				<verse number="42">ข้าพระองค์จึงทุบเขาแหลกละเอียดอย่างผงคลีต่อหน้าลม ข้าพระองค์จึงโยนเขาออกไปเหมือนโคลนตามถนน</verse>
				<verse number="43">พระองค์ทรงช่วยข้าพระองค์ให้พ้นจากการทะเลาะวิวาทกับประชาชน และทรงตั้งข้าพระองค์เป็นหัวหน้าของบรรดาประชาชาติ ชนชาติที่ข้าพระองค์ไม่เคยรู้จักก็ได้ปรนนิบัติข้าพระองค์</verse>
				<verse number="44">พอพวกเขาได้ยินถึงข้าพระองค์ เขาก็เชื่อฟัง คนต่างด้าวได้มาหมอบราบ ต่อข้าพระองค์</verse>
				<verse number="45">คนต่างด้าวนั้นเสียขวัญ และตัวสั่นออกมาจากที่กำบังแข็งแกร่งของเขา</verse>
				<verse number="46">พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่ และพระศิลาของข้าพระองค์เป็นที่ควรสรรเสริญ พระเจ้าแห่งความรอดของข้าพระองค์เป็นที่ยกย่อง</verse>
				<verse number="47">คือพระเจ้าผู้ทรงแก้แค้นให้ข้าพระองค์ และทรงปราบปรามชนชาติทั้งหลายให้อยู่ภายใต้อำนาจของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="48">ผู้ทรงช่วยข้าพระองค์ให้พ้นจากศัตรู แน่ทีเดียว พระองค์ทรงยกข้าพระองค์ขึ้นเหนือบรรดาผู้ที่ลุกขึ้นสู้ข้าพระองค์ พระองค์ทรงช่วยกู้ข้าพระองค์ให้พ้นจากคนโหดร้าย</verse>
				<verse number="49">เพราะฉะนั้น ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์จึงยกย่องพระองค์ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ และร้องเพลงสดุดีพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="50">พระองค์ประทานชัยชนะยิ่งใหญ่แก่กษัตริย์ของพระองค์ และทรงสำแดงความรักมั่นคงแก่ผู้ที่พระองค์ทรงเจิมไว้นั้น คือดาวิดและพงศ์พันธุ์ของท่านเป็นนิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง เพลงสดุดีของดาวิด ท้องฟ้าประกาศพระสิริของพระเจ้า และพื้นฟ้าสำแดงผลงานแห่งพระหัตถ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="2">วันส่งถ้อยคำให้แก่วัน และคืนแจ้งความรู้ให้แก่คืน</verse>
				<verse number="3">ถ้อยคำไม่มี วาจาก็ไม่มี และไม่มีใครได้ยินเสียงฟ้า</verse>
				<verse number="4">ถึงกระนั้น เสียงของมันก็ออกไปทั่วแผ่นดินโลก และถ้อยคำก็ออกไปถึงสุดปลายพิภพ พระองค์ทรงตั้งเต็นท์ไว้ให้ดวงตะวัน ณ ที่นั้น</verse>
				<verse number="5">ซึ่งออกมาอย่างเจ้าบ่าวออกมาจากห้องโถงของเขา และวิ่งไปตามวิถีด้วยความปีติยินดีอย่างชายฉกรรจ์</verse>
				<verse number="6">ดวงตะวันขึ้นมาจากสุดปลายฟ้าข้างหนึ่ง และโคจรไปถึงที่สุดปลายอีกข้างหนึ่ง ไม่มีสิ่งใดซ่อนให้พ้นจากความร้อนของมันได้</verse>
				<verse number="7">ธรรมบัญญัติของพระยาห์เวห์ดีพร้อม และฟื้นฟูชีวิต พระโอวาทของพระยาห์เวห์นั้นแน่นอน ทำให้คนรู้น้อย มีปัญญา</verse>
				<verse number="8">ข้อบังคับของพระยาห์เวห์นั้นถูกต้อง ทำให้ใจยินดี พระบัญญัติของพระยาห์เวห์นั้นบริสุทธิ์ ทำให้ดวงตากระจ่างแจ้ง</verse>
				<verse number="9">ความยำเกรงพระยาห์เวห์นั้นสะอาดหมดจด ถาวรเป็นนิตย์ กฎหมายของพระยาห์เวห์ก็สัตย์จริง และชอบธรรมทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="10">น่าปรารถนามากกว่าทองคำ ยิ่งกว่าทองบริสุทธิ์มากนัก หวานยิ่งกว่าน้ำผึ้ง ที่หยดลงจากรวง</verse>
				<verse number="11">อนึ่ง สิ่งเหล่านี้เป็นที่ตักเตือนผู้รับใช้ของพระองค์ การรักษาข้อความเหล่านั้นก็ได้บำเหน็จยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="12">แต่ผู้ใดจะเห็นความผิดพลาดของตนได้เล่า? ขอทรงชำระข้าพระองค์ให้พ้นจากความผิดที่ซ่อนเร้นอยู่</verse>
				<verse number="13">ขอทรงยับยั้งผู้รับใช้ของพระองค์จากการทำบาปโดยตั้งใจ นั้นด้วยเถิด ขออย่าให้มันมีอำนาจเหนือข้าพระองค์เลย แล้วข้าพระองค์จะไร้ตำหนิ และพ้นผิดจากการละเมิดใหญ่หลวงนั้น</verse>
				<verse number="14">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ผู้ทรงเป็นศิลาและผู้ไถ่ของข้าพระองค์ ขอให้ถ้อยคำจากปากข้าพระองค์ และการภาวนาในใจ เป็นที่โปรดปรานเฉพาะพระพักตร์พระองค์เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง เพลงสดุดีของดาวิด ขอพระยาห์เวห์ทรงตอบท่าน ในวันยากลำบาก ขอให้พระนามพระเจ้าของยาโคบพิทักษ์รักษาท่าน</verse>
				<verse number="2">ขอพระองค์ ทรงส่งความช่วยเหลือมายังท่านจากสถานนมัสการ และขอทรงสนับสนุนท่านจากศิโยน</verse>
				<verse number="3">ขอทรงระลึกถึงของถวายทั้งสิ้นของท่าน และขอทรงโปรดปรานเครื่องบูชาเผาทั้งตัวของท่าน เส-ลาห์</verse>
				<verse number="4">ขอประทานตามใจปรารถนาของท่าน และให้แผนการทั้งสิ้นของท่านสำเร็จ</verse>
				<verse number="5">เพื่อพวกเราจะได้โห่ร้องด้วยความยินดีเนื่องด้วยชัยชนะของท่าน และชูธงขึ้นในพระนามพระเจ้าของพวกเรา ขอพระยาห์เวห์ทรงให้คำทูลขอทั้งสิ้นของท่านสำเร็จเถิด</verse>
				<verse number="6">บัดนี้ ข้าพเจ้าทราบว่าพระยาห์เวห์จะทรงช่วยผู้ที่พระองค์ทรงเจิมไว้ให้รอด พระองค์จะทรงตอบท่าน จากฟ้าสวรรค์อันบริสุทธิ์ของพระองค์ โดยชัยชนะอันทรงอานุภาพแห่งพระหัตถ์ขวาของพระองค์</verse>
				<verse number="7">บ้างก็โอ้อวดเรื่องรถรบ บ้างก็เรื่องม้าศึก แต่พวกเราอวดเรื่องพระนามพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเรา</verse>
				<verse number="8">พวกเขาจะล้มพับลงไป แต่พวกเราจะลุกขึ้นยืนตรงอยู่</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอประทานชัยชนะแด่พระราชา เมื่อข้าพระองค์ทั้งหลายร้องทูล ขอพระองค์ทรงตอบด้วยเถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง เพลงสดุดีของดาวิด ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระราชาจะยินดีในพระกำลังของพระองค์ ท่านจะเปรมปรีดิ์ในชัยชนะ ของพระองค์มากเพียงไร</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงให้ตามใจปรารถนาของท่าน และมิได้ทรงปฏิเสธสิ่งที่ริมฝีปากท่านทูลขอ เส-ลาห์</verse>
				<verse number="3">เพราะพระองค์ประทานพระพรดีมากมายแก่ท่าน พระองค์ทรงสวมมงกุฎทองบริสุทธิ์บนศีรษะท่าน</verse>
				<verse number="4">ท่านทูลขอชีวิต และพระองค์ก็ประทานแก่ท่าน ชีวิตยืนนานเป็นนิตย์นิรันดร์</verse>
				<verse number="5">โดยชัยชนะของพระองค์ เกียรติศักดิ์ของท่านจึงใหญ่ยิ่ง พระองค์ประทานพระสิริและความสง่างามแก่ท่าน</verse>
				<verse number="6">พระองค์ทรงให้ท่านรับพระพรเป็นนิตย์ และทรงให้ท่านปลาบปลื้มยินดีต่อเบื้องพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="7">เพราะพระราชาวางใจในพระยาห์เวห์ ด้วยความรักมั่นคงของพระเจ้าผู้สูงสุด ท่านจะไม่หวั่นไหวเลย</verse>
				<verse number="8">พระหัตถ์ของพระองค์ จะค้นพบศัตรูทั้งสิ้น พระหัตถ์ขวาจะพบบรรดาผู้ที่เกลียดชังพระองค์</verse>
				<verse number="9">เมื่อทรงปรากฏ พระองค์จะทรงทำให้พวกเขาเป็นดังเตาไฟ พระยาห์เวห์จะทรงกลืนเขาด้วยความกริ้ว และไฟจะเผาผลาญเขาเสีย</verse>
				<verse number="10">พระองค์จะทรงทำลายลูกหลานของเขาเสียจากแผ่นดินโลก และทำลายพงศ์พันธุ์ของเขาจากมนุษย์ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="11">แม้เขาทั้งหลายได้ปองร้ายพระองค์ แม้เขาประดิษฐ์เรื่องชั่วร้าย เขาก็จะทำไม่สำเร็จ</verse>
				<verse number="12">เพราะพระองค์จะทรงทำให้เขาหนีพ่ายไป และจะทรงเล็งธนูไปตรงหน้าเขาทีเดียว</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงเป็นที่ยกย่องเนื่องด้วยพระกำลังของพระองค์ ข้าพระองค์ทั้งหลายจะร้องเพลงและสดุดีพระอานุภาพของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ตามทำนองกวางแห่งยามรุ่งอรุณ เพลงสดุดีของดาวิด พระเจ้าข้า พระเจ้าข้า ไฉนทรงทอดทิ้งข้าพระองค์เสีย? เหตุใดพระองค์ทรงเมินเฉยต่อการช่วยกู้ข้าพระองค์และต่อถ้อยคำคร่ำครวญของข้าพระองค์?</verse>
				<verse number="2">ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ร้องทูลในเวลากลางวัน แต่พระองค์มิได้ตรัสตอบ ถึงเวลากลางคืน ข้าพระองค์ไม่มีความสงบเลย</verse>
				<verse number="3">ถึงอย่างไร พระองค์ทรงเป็นองค์บริสุทธิ์ ผู้ประทับเหนือคำสรรเสริญของคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="4">บรรพบุรุษของข้าพระองค์ทั้งหลายวางใจในพระองค์ เขาทั้งหลายวางใจ และพระองค์ทรงช่วยเขาให้พ้นภัย</verse>
				<verse number="5">พวกเขาร้องทูล พระองค์ก็ทรงช่วยเขาให้รอด เขาวางใจในพระองค์ เขาจึงไม่อับอาย</verse>
				<verse number="6">ข้าพระองค์เป็นดุจตัวหนอน มิใช่มนุษย์ คนก็เยาะเย้ย ประชาก็ดูหมิ่น</verse>
				<verse number="7">ทุกคนที่เห็นข้าพระองค์ก็เย้ยหยัน เขาบุ้ยปากและสั่นศีรษะ กล่าวว่า</verse>
				<verse number="8">“เขามอบตัว ไว้กับพระยาห์เวห์ ให้พระองค์ช่วยเขาให้พ้นภัยสิ ให้พระองค์ช่วยกู้เขา เพราะพระองค์พอพระทัยเขา”</verse>
				<verse number="9">ถึงกระนั้น พระองค์ก็ทรงเป็นผู้นำข้าพระองค์ออกมาจากครรภ์ และทรงให้ข้าพระองค์ปลอดภัยอยู่ที่อกแม่</verse>
				<verse number="10">ตั้งแต่คลอด ข้าพระองค์ก็ต้องพึ่งพระองค์ พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าของข้าพระองค์ ตั้งแต่ข้าพระองค์ยังอยู่ในครรภ์มารดา</verse>
				<verse number="11">ขออย่าทรงห่างไกลข้าพระองค์ เพราะความยากลำบากอยู่ใกล้ และไม่มีผู้ใดช่วยได้เลย</verse>
				<verse number="12">โคผู้มากมายล้อมข้าพระองค์ไว้ โคบึกบึนแห่งบาชานรุมล้อมข้าพระองค์</verse>
				<verse number="13">พวกศัตรูอ้าปากกว้างเข้าใส่ข้าพระองค์ ดั่งสิงห์ขณะกัดฉีกและคำรามร้อง</verse>
				<verse number="14">ข้าพระองค์ถูกเทออกเหมือนอย่างน้ำ กระดูกทั้งสิ้นของข้าพระองค์เคลื่อนหลุดจากที่ ใจของข้าพระองค์ก็เหมือนขี้ผึ้ง ละลายภายในอก</verse>
				<verse number="15">กำลังของข้าพระองค์เหือดแห้งไปเหมือนเศษหม้อดิน และลิ้นของข้าพระองค์ก็เกาะติดที่ขากรรไกร พระองค์ทรงวางข้าพระองค์ไว้ในผงคลีแห่งความตาย</verse>
				<verse number="16">พวกสุนัขล้อมข้าพระองค์ไว้ คนทำชั่วกลุ่มหนึ่งโอบล้อมข้าพระองค์ พวกเขาแทงมือแทงเท้าข้าพระองค์</verse>
				<verse number="17">ข้าพระองค์นับกระดูกของข้าพระองค์ได้ทุกชิ้น พวกเขาจ้องมองและยิ้มเยาะข้าพระองค์</verse>
				<verse number="18">พวกเขาเอาเสื้อผ้าของข้าพระองค์มาแบ่งกัน ส่วนเครื่องนุ่งห่มของข้าพระองค์นั้นเขาก็จับฉลากกัน</verse>
				<verse number="19">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขออย่าทรงห่างไกลเลย ข้าแต่องค์อุปถัมภ์ ขอทรงเร่งรีบมาช่วยข้าพระองค์เถิด</verse>
				<verse number="20">ขอทรงช่วยกู้ข้าพระองค์ให้พ้นจากดาบ ช่วยชีวิตข้าพระองค์จากเขี้ยว สุนัข</verse>
				<verse number="21">ขอทรงช่วยข้าพระองค์ให้พ้นจากปากสิงห์ และทรงช่วยข้าพระองค์ จากเขาของเหล่ากระทิงป่าด้วย</verse>
				<verse number="22">ข้าพระองค์จะบอกเล่าพระนามของพระองค์แก่พี่น้องของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะสรรเสริญพระองค์ท่ามกลางชุมนุมชน</verse>
				<verse number="23">ท่านผู้ยำเกรงพระยาห์เวห์ จงสรรเสริญพระองค์ ท่านผู้เป็นพงศ์พันธุ์ของยาโคบเอ๋ย จงถวายพระเกียรติแด่พระองค์ ท่านผู้เป็นพงศ์พันธุ์ของอิสราเอลเอ๋ย จงเกรงกลัวพระองค์</verse>
				<verse number="24">เพราะพระองค์มิได้ทรงดูถูกหรือสะอิดสะเอียน ต่อความทุกข์ยากของผู้ทุกข์ใจ และมิได้ซ่อนพระพักตร์จากเขา เมื่อเขาทูลขอความช่วยเหลือ พระองค์ทรงฟัง</verse>
				<verse number="25">คำสรรเสริญของข้าพระองค์ในที่ชุมนุมชนใหญ่ มาจากพระองค์ ข้าพระองค์จะแก้บนต่อหน้าผู้ที่ยำเกรงพระองค์</verse>
				<verse number="26">ผู้ทุกข์ใจจะได้กินอิ่ม ผู้ที่แสวงหาพระองค์จะสรรเสริญพระยาห์เวห์ ขอให้ท่านทั้งหลายมีชีวิตสมบูรณ์พูนสุขเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="27">คนทั่วโลกจะระลึกถึง และหันกลับมาหาพระยาห์เวห์ และประชาชาติทุกตระกูล จะนมัสการเฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="28">เพราะอำนาจการปกครองเป็นของพระยาห์เวห์ และพระองค์ทรงครอบครองบรรดาประชาชาติ</verse>
				<verse number="29">เออ คนจองหองของแผ่นดินจะต้องนมัสการพระองค์ ทุกคนที่ลงไปสู่ผงคลีจะกราบไหว้พระองค์ คือผู้ที่ไม่สามารถรักษาตัวให้คงชีวิตอยู่ได้</verse>
				<verse number="30">จะมีพงศ์พันธุ์หนึ่งปรนนิบัติพระองค์ คนรุ่นหลังจะได้ฟังเรื่ององค์เจ้านาย</verse>
				<verse number="31">และประกาศการช่วยกู้ของพระองค์แก่ชนชาติหนึ่งที่ยังมิได้เกิดมา ว่าพระองค์ได้ทรงกระทำการนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">เพลงสดุดีของดาวิด พระยาห์เวห์ทรงเลี้ยงดูข้าพเจ้า ดุจเลี้ยงแกะ ข้าพเจ้าจะไม่ขัดสน</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงทำให้ข้าพเจ้านอนลงที่ทุ่งหญ้าเขียวสด พระองค์ทรงนำข้าพเจ้าไปริมน้ำแดนสงบ</verse>
				<verse number="3">พระองค์ทรงคืนความสดชื่นแก่ชีวิตข้าพเจ้า พระองค์ทรงนำข้าพเจ้าไปในทางชอบธรรม เพราะเห็นแก่พระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="4">แม้ข้าพระองค์ จะเดินฝ่าหุบเขาเงามัจจุราช ข้าพระองค์ไม่กลัวอันตรายใดๆ เพราะพระองค์สถิตกับข้าพระองค์ คทาและธารพระกรของพระองค์ปลอบโยนข้าพระองค์</verse>
				<verse number="5">พระองค์ทรงจัดเตรียมโต๊ะอาหารให้ข้าพระองค์ ต่อหน้าต่อตาคู่อริของข้าพระองค์ พระองค์ทรงเจิมศีรษะข้าพระองค์ด้วยน้ำมัน ถ้วยของข้าพระองค์ก็ล้นอยู่</verse>
				<verse number="6">แน่ทีเดียวที่ความดีและความรักมั่นคงจะติดตามข้าพเจ้าไป ตลอดวันคืนแห่งชีวิตของข้าพเจ้า และข้าพเจ้าจะอยู่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์สืบไปเป็นนิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">เพลงสดุดีของดาวิด โลกกับสรรพสิ่งในโลกเป็นของพระยาห์เวห์ ทั้งพิภพกับบรรดาผู้ที่อยู่ในพิภพนั้น</verse>
				<verse number="2">เพราะพระองค์เองทรงตั้งแผ่นดินไว้บนมหาสมุทร และทรงสถาปนามันไว้เหนือน้ำลึก</verse>
				<verse number="3">ผู้ใดจะขึ้นไปบนภูเขาของพระยาห์เวห์? และผู้ใดจะยืนอยู่ในสถานนมัสการของพระองค์?</verse>
				<verse number="4">คือผู้ที่มีมือสะอาดและใจบริสุทธิ์ ผู้ที่มิได้มีจิตใจยกย่องสิ่งเท็จ และมิได้สาบานอย่างหลอกลวง</verse>
				<verse number="5">เขาจะรับพระพรจากพระยาห์เวห์ และรับความยุติธรรม จากพระเจ้าแห่งความรอดของเขา</verse>
				<verse number="6">อย่างนี้แหละเป็นพวกที่เสาะหาพระองค์ พวกที่แสวงหาหน้าของท่านนะ ยาโคบเอ๋ย เส-ลาห์</verse>
				<verse number="7">ประตูเมืองเอ๋ย จงยกหัวของเจ้าขึ้น บานประตูนิรันดร์เอ๋ย จงยกขึ้นเถิด เพื่อกษัตริย์ผู้ทรงพระสิริจะได้เสด็จเข้ามา</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์ผู้ทรงพระสิรินั้นคือผู้ใด? คือพระยาห์เวห์ ผู้ทรงเข้มแข็งและทรงอานุภาพ พระยาห์เวห์ผู้ทรงอานุภาพในสงคราม</verse>
				<verse number="9">ประตูเมืองเอ๋ย จงยกหัวของเจ้าขึ้น บานประตูนิรันดร์เอ๋ย จงยกขึ้นเถิด เพื่อกษัตริย์ผู้ทรงพระสิริจะได้เสด็จเข้ามา</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์ผู้ทรงพระสิรินั้นคือผู้ใด? คือพระยาห์เวห์จอมทัพ พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์ผู้ทรงพระสิริ เส-ลาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ของดาวิด ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์ยกจิตใจของข้าพระองค์ขึ้นต่อพระองค์</verse>
				<verse number="2">ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ข้าพระองค์วางใจในพระองค์ ขออย่าให้ข้าพระองค์อับอาย ขออย่าให้ศัตรูได้ปรีดาปราโมทย์เหนือข้าพระองค์</verse>
				<verse number="3">อย่าให้ผู้ที่รอคอยพระองค์นั้นอับอายเลย แต่ผู้ที่ทรยศโดยไม่มีเหตุ ขอให้อับอาย</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงให้ข้าพระองค์รู้จักพระมรรคา ของพระองค์ ขอทรงสอนวิถีของพระองค์แก่ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="5">ขอทรงนำข้าพระองค์ไปในความจริงของพระองค์ และขอทรงสอนข้าพระองค์ เพราะพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าแห่งความรอดของข้าพระองค์ ข้าพระองค์รอคอยพระองค์อยู่วันยังค่ำ</verse>
				<verse number="6">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงระลึกถึงพระกรุณาและความรักมั่นคงของพระองค์ ด้วยสิ่งเหล่านั้นมีมาแต่กาลก่อน</verse>
				<verse number="7">ขออย่าทรงระลึกถึงบาปในวัยหนุ่ม หรือการละเมิดของข้าพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ ด้วยเห็นแก่ความดีของพระองค์ ขอทรงระลึกถึงข้าพระองค์ ตามความรักมั่นคงของพระองค์</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ประเสริฐและเที่ยงธรรม ดังนั้นจึงทรงสั่งสอนพระมรรคาแก่คนบาป</verse>
				<verse number="9">พระองค์ทรงนำคนที่ถ่อมใจไปในสิ่งที่ถูก และทรงสอนพระมรรคาของพระองค์แก่คนที่ถ่อมใจ</verse>
				<verse number="10">พระมรรคาทั้งสิ้นของพระยาห์เวห์เป็นความรักมั่นคงและความสัตย์จริง แก่ผู้ที่รักษาพันธสัญญาและพระโอวาทของพระองค์</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่พระยาห์เวห์ เพื่อเห็นแก่พระนามของพระองค์ ขอทรงให้อภัยความชั่วของข้าพระองค์ เพราะมันใหญ่โตนัก</verse>
				<verse number="12">ผู้ใดเล่าเป็นคนยำเกรงพระยาห์เวห์? พระองค์จะทรงสอนผู้นั้นในทางที่เขาควรเลือก</verse>
				<verse number="13">เขาเองจะอยู่เย็นเป็นสุข และพงศ์พันธุ์ของเขาจะได้แผ่นดินเป็นกรรมสิทธิ์</verse>
				<verse number="14">มิตรภาพ ของพระยาห์เวห์มีอยู่แก่คนที่ยำเกรงพระองค์ และพระองค์ทรงให้พวกเขารู้จักพันธสัญญาของพระองค์</verse>
				<verse number="15">ดวงตาข้าพเจ้าจ้องตรงพระยาห์เวห์เสมอ เพราะพระองค์จะทรงถอนเท้าข้าพเจ้าออกจากข่าย</verse>
				<verse number="16">ขอทรงหันมายังข้าพระองค์ และมีพระกรุณาต่อข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์ว้าเหว่และทุกข์ใจ</verse>
				<verse number="17">ขอทรงบรรเทาความยากลำบากในใจของข้าพระองค์ ขอทรงนำข้าพระองค์ออกจากความทุกข์ใจของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="18">ขอทอดพระเนตรดูความทุกข์ยากและความลำบากของข้าพระองค์ และทรงอภัยบาปทั้งสิ้นของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="19">ขอทอดพระเนตรดูว่า ศัตรูของข้าพระองค์มีมากเท่าใด และพวกเขาเกลียดชังข้าพระองค์เข้ากระดูกดำสักเพียงใด</verse>
				<verse number="20">ขอทรงปกป้องชีวิตของข้าพระองค์ และช่วยกู้ข้าพระองค์ ขออย่าให้ข้าพระองค์ต้องอับอาย เพราะข้าพระองค์ลี้ภัยอยู่ในพระองค์</verse>
				<verse number="21">ขอให้ความซื่อสัตย์สุจริตและความเที่ยงธรรมปกป้องข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์รอคอยพระองค์อยู่</verse>
				<verse number="22">ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงไถ่อิสราเอล ออกจากความยากลำบากทั้งสิ้นของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ของดาวิด ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอประทานความเป็นธรรมแก่ข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์ดำเนินอยู่ในความซื่อสัตย์สุจริตของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ได้วางใจในพระยาห์เวห์ ข้าพระองค์จะไม่หวั่นไหว</verse>
				<verse number="2">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงพิสูจน์ข้าพระองค์ ขอทรงลองข้าพระองค์ ขอทรงทดสอบจิตและใจของข้าพระองค์เถิด</verse>
				<verse number="3">เพราะความรักมั่นคงของพระองค์อยู่ต่อตาข้าพระองค์ และข้าพระองค์ดำเนินในความซื่อสัตย์ของพระองค์</verse>
				<verse number="4">ข้าพระองค์มิได้นั่งอยู่กับคนหลอกลวง อีกทั้งมิได้คบหากับคนเสแสร้ง</verse>
				<verse number="5">ข้าพระองค์เกลียดชุมนุมชนคนชั่ว และข้าพระองค์จะไม่นั่งกับคนอธรรม</verse>
				<verse number="6">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์ชำระมือเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ และเดินรอบแท่นบูชาของพระองค์</verse>
				<verse number="7">พลางร้องเพลงขอบพระคุณ และบอกเล่าถึงการอัศจรรย์ทั้งสิ้นของพระองค์</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์รักพระนิเวศอันเป็นที่พำนักของพระองค์ และเป็นที่ประทับแห่งพระสิริของพระองค์</verse>
				<verse number="9">ขออย่าทรงกวาดข้าพระองค์ไปกับคนบาป หรือกวาดชีวิตข้าพระองค์ไปกับคนกระหายเลือด</verse>
				<verse number="10">คือคนซึ่งในมือของเขามีแผนชั่ว และมือขวาของเขาเต็มด้วยสินบน</verse>
				<verse number="11">แต่สำหรับข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะเดินในความสุจริต ขอทรงไถ่ข้าพระองค์ และขอทรงพระกรุณาแก่ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="12">เท้าของข้าพระองค์เหยียบอยู่บนพื้นราบ ข้าพระองค์จะถวายสาธุการแด่พระยาห์เวห์ในที่ชุมนุมชน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">ของดาวิด พระยาห์เวห์ทรงเป็นความสว่างและความรอดของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะกลัวผู้ใดเล่า? พระยาห์เวห์ทรงเป็นที่กำบังอันแข็งแกร่งแห่งชีวิตข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะเกรงผู้ใดเล่า?</verse>
				<verse number="2">เมื่อพวกคนชั่วมาหาข้าพเจ้า เพื่อจะกินเนื้อข้าพเจ้า คือบรรดาคู่อริและศัตรูของข้าพเจ้า พวกเขาจะสะดุดและล้มลง</verse>
				<verse number="3">แม้กองทัพตั้งค่ายสู้ข้าพเจ้า ใจข้าพเจ้าจะไม่กลัว แม้สงครามถาโถมใส่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้ายังวางใจพระเจ้าอยู่</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้าทูลขอสิ่งหนึ่งจากพระยาห์เวห์ ซึ่งข้าพเจ้าจะเสาะแสวงหา คือที่ข้าพเจ้าจะได้อยู่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ตลอดวันคืนแห่งชีวิตของข้าพเจ้า เพื่อจะดูความงามของพระยาห์เวห์ และเพื่อจะพินิจพิจารณาอยู่ในพระวิหารของพระองค์</verse>
				<verse number="5">เพราะพระองค์จะทรงซ่อนข้าพเจ้าไว้ในที่ประทับของพระองค์ ในยามยากลำบาก พระองค์จะทรงกำบังข้าพเจ้าไว้ในที่กำบังแห่งพลับพลาของพระองค์ พระองค์จะทรงตั้งข้าพเจ้าไว้สูงบนศิลา</verse>
				<verse number="6">และบัดนี้ศีรษะของข้าพเจ้าจะเชิดขึ้น เหนือบรรดาศัตรูของข้าพเจ้าที่อยู่รอบข้าง และข้าพเจ้าจะถวายเครื่องสัตวบูชาในพลับพลาของพระองค์ด้วยการโห่ร้องยินดี ข้าพเจ้าจะร้องเพลงและเล่นดนตรีสดุดีพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงฟัง เมื่อข้าพระองค์ ร้องทูล ขอทรงพระกรุณาและตรัสตอบข้าพระองค์เถิด</verse>
				<verse number="8">ใจของข้าเอ๋ย พระองค์ตรัสกับเจ้าว่า “จงแสวงหาหน้าของเรา” ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์จะแสวงหาพระพักตร์ของพระองค์</verse>
				<verse number="9">ขออย่าซ่อนพระพักตร์ของพระองค์จากข้าพระองค์ อย่าทรงผลักไสผู้รับใช้ของพระองค์ออกไปด้วยความกริ้ว พระองค์ทรงเป็นผู้อุปถัมภ์ข้าพระองค์ ข้าแต่พระเจ้าแห่งความรอดของข้าพระองค์ ขออย่าทรงละข้าพระองค์หรือทิ้งข้าพระองค์</verse>
				<verse number="10">แม้บิดาและมารดาของข้าพระองค์ทอดทิ้งข้าพระองค์ แต่พระยาห์เวห์จะทรงยกข้าพระองค์ขึ้น</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงสอนพระมรรคา ของพระองค์แก่ข้าพระองค์ และขอทรงนำข้าพระองค์ไปบนวิถีราบ เนื่องจากศัตรูของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="12">ขออย่าทรงมอบข้าพระองค์ให้คู่อริทำตามใจชอบ เพราะพยานเท็จได้ลุกขึ้นสู้ข้าพระองค์ และเขาหายใจออกมาเป็นความทารุณ</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้าเชื่อแน่ว่า ข้าพเจ้าจะเห็นความดีของพระยาห์เวห์ ในแผ่นดินของคนเป็น</verse>
				<verse number="14">จงรอคอยพระยาห์เวห์ จงเข้มแข็ง และให้จิตใจของท่านกล้าหาญเถิด เออ จงรอคอยพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">ของดาวิด ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์ร้องทูลพระองค์ ศิลาของข้าพระองค์ ขออย่าทรงเงียบเฉยต่อข้าพระองค์ เกรงว่าถ้าพระองค์ทรงเงียบอยู่ต่อข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะเป็นเหมือนคนเหล่านั้นที่ลงไปยังหลุมมรณา</verse>
				<verse number="2">ขอทรงฟังเสียงวิงวอนของข้าพระองค์ ขณะเมื่อข้าพระองค์ทูลขอความช่วยเหลือจากพระองค์ ขณะเมื่อข้าพระองค์ชูมือทั้งคู่ มายังอภิสุทธิสถานของพระองค์</verse>
				<verse number="3">ขออย่าทรงกวาดข้าพระองค์ไปพร้อมกับคนอธรรม กับผู้ทำความชั่ว ผู้พูดกับเพื่อนบ้านอย่างเป็นมิตร แต่การปองร้ายอยู่ในใจของเขา</verse>
				<verse number="4">ขอทรงตอบสนองพวกเขาตามการงานของเขา และตามความชั่วแห่งกิจการของเขา ขอทรงตอบสนองเขาตามผลงานของมือเขา และทรงตอบแทนเขาให้สาสม</verse>
				<verse number="5">เพราะพวกเขาไม่นับถือพระราชกิจของพระยาห์เวห์ หรือผลงานแห่งพระหัตถ์ของพระองค์ พระองค์จะทรงพังเขาลง และไม่สร้างเขาขึ้นอีก</verse>
				<verse number="6">สาธุการแด่พระยาห์เวห์ เพราะพระองค์ทรงฟังเสียงวิงวอนของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ทรงเป็นกำลังและเป็นโล่ของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์ ข้าพเจ้าจึงได้รับความอุปถัมภ์ และจิตใจของข้าพเจ้าก็ปีติยินดียิ่ง ข้าพเจ้าจะขอบพระคุณพระองค์ด้วยบทเพลงของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ทรงเป็นกำลังของประชากรของพระองค์ พระองค์ทรงเป็นป้อมแห่งความรอดของผู้ที่พระองค์ทรงเจิม</verse>
				<verse number="9">ขอทรงช่วยประชากรของพระองค์ให้รอด และขอทรงอวยพรมรดกของพระองค์ ขอทรงเป็นผู้เลี้ยงดูพวกเขาดุจเลี้ยงแกะ และอุ้มชูเขาไปเป็นนิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">เพลงสดุดีของดาวิด บรรดาบุตรของพระเจ้าเอ๋ย จงถวายแด่พระยาห์เวห์เถิด จงถวายพระเกียรติและพระกำลังแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">จงถวายพระเกียรติซึ่งควรแก่พระนามของพระองค์แด่พระยาห์เวห์ จงนมัสการพระยาห์เวห์ผู้ทรงงดงามในความบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="3">พระสุรเสียงของพระยาห์เวห์อยู่เหนือน้ำ พระเจ้าแห่งพระสิริทรงแผดเสียงดังฟ้าร้อง พระยาห์เวห์ทรงอยู่เหนือน้ำมากหลาย</verse>
				<verse number="4">พระสุรเสียงของพระยาห์เวห์มีอำนาจ พระสุรเสียงของพระยาห์เวห์แสดงถึงความยิ่งใหญ่ของพระองค์</verse>
				<verse number="5">พระสุรเสียงของพระยาห์เวห์โค่นต้นสนสีดาร์ พระยาห์เวห์ทรงโค่นต้นสนสีดาร์แห่งเลบานอน</verse>
				<verse number="6">พระองค์ทรงทำให้เลบานอน กระโดดเหมือนลูกวัว และสีรีออน เหมือนวัวกระทิงหนุ่ม</verse>
				<verse number="7">พระสุรเสียงของพระยาห์เวห์แวบเปลวเพลิงออกมา</verse>
				<verse number="8">พระสุรเสียงของพระยาห์เวห์ทำให้ถิ่นทุรกันดารสั่นไหว พระยาห์เวห์ทรงทำให้ถิ่นทุรกันดารแห่งคาเดชสั่นไหว</verse>
				<verse number="9">พระสุรเสียงของพระยาห์เวห์ทำให้ต้นโอ๊ก หมุนคว้าง และทำให้ป่าดงโล่งเตียน และในพระวิหารของพระองค์ทุกคนร้องว่า “พระเกียรติ”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์ประทับเหนือน้ำท่วม พระยาห์เวห์ประทับเป็นพระราชาเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="11">ขอพระยาห์เวห์ประทานกำลังแก่ประชากรของพระองค์ ขอพระยาห์เวห์ทรงอวยพรประชากรของพระองค์ให้สมบูรณ์พูนสุข</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">เพลงสดุดีของดาวิด บทเพลงในพิธีถวายพระวิหาร ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์จะยกย่องพระองค์ เพราะพระองค์ทรงดึงข้าพระองค์ขึ้นมา และมิได้ทรงให้ศัตรูของข้าพระองค์ยินดีเพราะข้าพระองค์</verse>
				<verse number="2">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ได้ทูลขอความช่วยเหลือจากพระองค์ และพระองค์ทรงรักษาข้าพระองค์ให้หาย</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์ทรงนำข้าพระองค์ขึ้นมาจากแดนคนตาย ทรงให้ข้าพระองค์มีชีวิต จึงไม่ต้องลงไปยังหลุมมรณา</verse>
				<verse number="4">ท่านผู้จงรักภักดีต่อพระยาห์เวห์เอ๋ย จงร้องเพลงสดุดีพระองค์ ยกย่องพระนามบริสุทธิ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="5">เพราะความกริ้วของพระองค์นั้นเป็นแต่ชั่วขณะหนึ่ง แต่ความโปรดปรานของพระองค์นั้นตลอดชีวิต การร้องไห้อาจจะคงอยู่สักคืนหนึ่ง แต่ความยินดีจะมาเวลาเช้า</verse>
				<verse number="6">ส่วนข้าพระองค์ ข้าพระองค์พูดในความเจริญรุ่งเรืองของข้าพระองค์ว่า “ข้าพเจ้าจะไม่หวั่นไหวเลย”</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่พระยาห์เวห์ โดยความโปรดปรานของพระองค์ พระองค์ทรงสถาปนาข้าพระองค์ไว้อย่างภูเขาแข็งแกร่ง พอพระองค์ซ่อนพระพักตร์ ข้าพระองค์ก็ใจเสีย</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์ได้ร้องทูลพระองค์ และข้าพระองค์ได้วิงวอนองค์เจ้านายว่า</verse>
				<verse number="9">“จะมีประโยชน์อะไร ถ้าข้าพระองค์ตาย? ผงคลีจะยกย่องพระองค์หรือ? มันจะบอกเล่าเรื่องความซื่อสัตย์ของพระองค์หรือ?</verse>
				<verse number="10">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงฟังและทรงพระกรุณาข้าพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงเป็นผู้อุปถัมภ์ข้าพระองค์”</verse>
				<verse number="11">พระองค์ได้ทรงเปลี่ยนการไว้ทุกข์ของข้าพระองค์เป็นการเต้นรำ พระองค์ทรงถอดเสื้อผ้ากระสอบ ของข้าพระองค์ออก และทรงคาดเอวข้าพระองค์ด้วยความยินดี</verse>
				<verse number="12">เพื่อข้าพระองค์จะร้องเพลงสดุดีพระองค์และไม่นิ่งเงียบ ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะขอบพระคุณพระองค์เป็นนิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง เพลงสดุดีของดาวิด ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์ลี้ภัยในพระองค์ ขออย่าให้ข้าพระองค์อับอายเลย ขอทรงช่วยข้าพระองค์ให้พ้นภัยโดยความชอบธรรมของพระองค์</verse>
				<verse number="2">ขอเงี่ยพระกรรณมายังข้าพระองค์ ขอทรงช่วยกู้ข้าพระองค์โดยเร็วเถิด ขอทรงเป็นศิลาลี้ภัยของข้าพระองค์ เป็นป้อมปราการที่จะช่วยข้าพระองค์ให้รอด</verse>
				<verse number="3">พระองค์ทรงเป็นศิลาและเป็นป้อมปราการของข้าพระองค์ ขอทรงนำทางข้าพระองค์ด้วยเห็นแก่พระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="4">ขอทรงปลดข้าพระองค์ออกจากข่ายที่ดักข้าพระองค์อยู่ เพราะพระองค์ทรงเป็นที่ลี้ภัยของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="5">ข้าพระองค์มอบจิตวิญญาณของข้าพระองค์ไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งความจริง พระองค์ทรงไถ่ข้าพระองค์แล้ว</verse>
				<verse number="6">ข้าพระองค์เกลียด พวกที่นับถือพระเทียมเท็จ แต่ข้าพระองค์วางใจในพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">ข้าพระองค์จะเปรมปรีดิ์และยินดีในความรักมั่นคงของพระองค์ เพราะพระองค์ทอดพระเนตรความทุกข์ใจของข้าพระองค์ พระองค์ทรงทราบเรื่องความทุกข์ยากของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="8">และมิได้ทรงมอบข้าพระองค์ไว้ในมือศัตรู พระองค์ทรงวางเท้าของข้าพระองค์ไว้ในที่กว้างขวาง</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงพระกรุณาข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์กำลังทุกข์ใจ ดวงตาข้าพระองค์ก็ร่วงโรยไปเพราะความระทม ทั้งจิตใจและร่างกายของข้าพระองค์ด้วย</verse>
				<verse number="10">ชีวิตของข้าพระองค์ก็ร่อยหรอเพราะความทุกข์โศก และปีเดือนของข้าพระองค์ก็หมดไปด้วยการถอนหายใจ กำลังของข้าพระองค์อ่อนลงเพราะความชั่วของข้าพระองค์ และกระดูกของข้าพระองค์ก็ร่วงโรยไป</verse>
				<verse number="11">เพราะคู่อริทั้งสิ้น ข้าพระองค์กลายเป็นที่เยาะเย้ยอย่างมากของเพื่อนบ้าน เป็นที่หวาดกลัวของคนคุ้นเคย ผู้ที่เห็นข้าพระองค์ในถนนก็หนีข้าพระองค์ไป</verse>
				<verse number="12">ข้าพระองค์ถูกลืมเหมือนคนตายแล้ว ไม่มีใครใส่ใจ ข้าพระองค์เป็นเหมือนภาชนะแตก</verse>
				<verse number="13">เพราะข้าพระองค์ได้ยินเสียงซุบซิบของคนเป็นอันมาก มีความหวาดกลัวอยู่ทุกด้าน ขณะที่พวกเขาร่วมกันคิดแผนการต่อสู้ข้าพระองค์ หมายจะเอาชีวิตข้าพระองค์</verse>
				<verse number="14">ข้าแต่พระยาห์เวห์ แต่ข้าพระองค์วางใจในพระองค์ ข้าพระองค์ทูลว่า “พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าของข้าพระองค์”</verse>
				<verse number="15">วันเวลาของข้าพระองค์อยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์ ขอทรงช่วยกู้ข้าพระองค์ให้พ้นจากมือศัตรูและพ้นจากผู้ข่มเหงข้าพระองค์</verse>
				<verse number="16">ขอพระพักตร์พระองค์ทอแสงเหนือผู้รับใช้ของพระองค์ ขอทรงช่วยข้าพระองค์ให้รอดด้วยความรักมั่นคงของพระองค์</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขออย่าให้ข้าพระองค์อับอาย เพราะข้าพระองค์ร้องทูลพระองค์ ขอให้คนอธรรมอับอาย ขอให้เขานิ่งเงียบไปยังแดนคนตาย</verse>
				<verse number="18">ขอให้ริมฝีปากที่หลอกลวงเป็นใบ้ ซึ่งพูดทะลึ่งอวดดีต่อคนชอบธรรม ด้วยความจองหองและการดูหมิ่น</verse>
				<verse number="19">ความดีของพระองค์มีมากสักเท่าใด ซึ่งพระองค์ทรงสะสมให้ผู้ที่ยำเกรงพระองค์ และทรงทำไว้เพื่อผู้ที่ลี้ภัยอยู่ในพระองค์ ต่อหน้ามนุษย์ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="20">พระองค์ทรงกำบังเขาไว้ในที่กำบังเฉพาะพระพักตร์พระองค์ ให้พ้นจากการปองร้ายของมนุษย์ พระองค์ทรงซ่อนเขาไว้ในพลับพลาของพระองค์ ให้พ้นจากลิ้นที่ทะเลาะวิวาท</verse>
				<verse number="21">สาธุการแด่พระยาห์เวห์ เพราะพระองค์ทรงสำแดงความรักมั่นคงแก่ข้าพระองค์อย่างอัศจรรย์ เมื่อข้าพระองค์อยู่ในเมืองที่ถูกล้อม</verse>
				<verse number="22">ข้าพระองค์ตกใจ กล่าวว่า “ข้าพระองค์ถูกตัดขาดไปพ้นสายพระเนตรของพระองค์แล้ว” แต่พระองค์ทรงสดับเสียงวิงวอนของข้าพระองค์ เมื่อข้าพระองค์ทูลขอความช่วยเหลือจากพระองค์</verse>
				<verse number="23">ท่านผู้จงรักภักดีทั้งสิ้นของพระองค์ จงรักพระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์ทรงปกป้องคนซื่อสัตย์ แต่ทรงตอบแทนผู้ทำการยโสอย่างเต็มขนาด</verse>
				<verse number="24">จงเข้มแข็ง และให้ใจของพวกท่านกล้าหาญเถิด ท่านทุกคนผู้รอคอยพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">ของดาวิด มัสคิลบทหนึ่ง บุคคลผู้ซึ่งการละเมิดของเขาได้รับอภัยก็เป็นสุข คือผู้ซึ่งบาปได้รับการกลบเกลื่อน</verse>
				<verse number="2">บุคคลซึ่งพระยาห์เวห์มิได้ทรงถือโทษก็เป็นสุข คือผู้ที่ไม่มีการหลอกลวงในจิตใจของเขา</verse>
				<verse number="3">เมื่อข้าพระองค์ไม่สารภาพบาป ร่างกายของข้าพระองค์ก็ทรุดโทรมไป โดยการคร่ำครวญวันยังค่ำ</verse>
				<verse number="4">พระหัตถ์ของพระองค์หนักอยู่บนข้าพระองค์ทั้งวันทั้งคืน กำลังของข้าพระองค์ก็เหือดแห้งไปอย่างกับถูกความร้อนในหน้าแล้ง เส-ลาห์</verse>
				<verse number="5">ข้าพระองค์สารภาพบาปของข้าพระองค์ต่อพระองค์ และข้าพระองค์มิได้ปกปิดความชั่วของข้าพระองค์ไว้ ข้าพระองค์ทูลว่า “ข้าพระองค์จะสารภาพการละเมิดของข้าพระองค์ต่อพระยาห์เวห์” แล้วพระองค์ทรงอภัยความบาปชั่วของข้าพระองค์ เส-ลาห์</verse>
				<verse number="6">เพราะฉะนั้น ขอให้ผู้จงรักภักดีทุกคนอธิษฐานต่อพระองค์ ในเวลาที่จะพบพระองค์ได้ ในเวลาน้ำท่วมมาก น้ำจะไม่มาถึงคนนั้น</verse>
				<verse number="7">พระองค์ทรงเป็นที่กำบังของข้าพระองค์ พระองค์ทรงปกป้องข้าพระองค์จากความยากลำบาก พระองค์ทรงล้อมข้าพระองค์ไว้ด้วยเพลง ฉลองการช่วยกู้ เส-ลาห์</verse>
				<verse number="8">เราจะแนะนำและสอนเจ้าถึงทางที่เจ้าควรจะเดินไป เราจะให้คำปรึกษาแก่เจ้าและเฝ้าดูเจ้าอยู่</verse>
				<verse number="9">อย่าเป็นเหมือนม้าหรือล่อที่ปราศจากความเข้าใจ ซึ่งต้องติดสายผ่าปากและบังเหียน มิฉะนั้นมันจะไม่มาใกล้เจ้า</verse>
				<verse number="10">อันความทุกข์ของคนอธรรมนั้นมีมาก แต่ความรักมั่นคงจะล้อมบุคคลที่วางใจในพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">ท่านทั้งหลายผู้ชอบธรรม จงยินดีในพระยาห์เวห์และจงเปรมปรีดิ์ ทุกท่านผู้มีใจซื่อตรง จงโห่ร้องด้วยความยินดีเถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">ท่านทั้งหลายผู้ชอบธรรมจงร้องเพลงด้วยความยินดีในพระยาห์เวห์ และเป็นการสมควรที่คนเที่ยงธรรมจะสรรเสริญพระองค์</verse>
				<verse number="2">จงยกย่องพระยาห์เวห์ด้วยพิณเขาคู่ จงร้องเพลงสดุดี พระองค์ด้วยพิณสิบสาย</verse>
				<verse number="3">จงร้องเพลงบทใหม่ถวายพระองค์ จงเล่นดนตรีอย่างคล่องแคล่วพร้อมกับโห่ร้องยินดี</verse>
				<verse number="4">เพราะพระวจนะของพระยาห์เวห์นั้นเที่ยงธรรม และพระราชกิจทั้งสิ้นสำแดงความซื่อสัตย์ของพระองค์</verse>
				<verse number="5">พระองค์ทรงรักความชอบธรรมและความยุติธรรม แผ่นดินโลกเต็มด้วยความรักมั่นคงของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">โดยพระวจนะของพระยาห์เวห์ ฟ้าสวรรค์ก็ถูกสร้างขึ้นมา กับบริวารทั้งปวง ก็ด้วยลมพระโอษฐ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="7">พระองค์ทรงรวบรวมน้ำทะเลเหมือนอย่างทำนบ และทรงเก็บที่ลึกไว้ในคลัง</verse>
				<verse number="8">ให้แผ่นดินโลกทั้งสิ้นยำเกรงพระยาห์เวห์ ให้ชาวพิภพทั้งปวงเกรงกลัวพระองค์</verse>
				<verse number="9">เพราะพระองค์ตรัส โลกก็เกิดขึ้นมา พระองค์ทรงบัญชา มันก็ตั้งมั่นคง</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์ทรงทำลายแผนการของบรรดาประชาชาติ พระองค์ทรงให้แผนงานของชนชาติทั้งหลายไร้ผล</verse>
				<verse number="11">แผนการของพระยาห์เวห์ตั้งมั่นคงเป็นนิตย์ แผนงานในพระทัยของพระองค์ดำรงอยู่ทุกชั่วชาติพันธุ์</verse>
				<verse number="12">ประชาชาติที่พระเจ้าของเขาคือพระยาห์เวห์ก็เป็นสุข คือชนชาติซึ่งพระองค์ทรงเลือกสรรไว้เป็นมรดกของพระองค์</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์ทอดพระเนตรจากฟ้าสวรรค์ พระองค์ทรงเห็นมนุษย์ทุกคน</verse>
				<verse number="14">จากที่ประทับ พระองค์ทอดพระเนตร ชาวแผ่นดินโลกทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="15">คือพระองค์ผู้ทรงสร้างจิตใจของเขาทุกคน พระองค์จึงทรงล่วงรู้กิจการทั้งสิ้นของพวกเขา</verse>
				<verse number="16">กองทัพใหญ่ไม่อาจช่วยพระราชาให้รอด กำลังอันมากมายก็ช่วยกู้นักรบไม่ได้</verse>
				<verse number="17">ม้าศึกเป็นภาพลวงตาว่าจะมีชัย กำลังมหาศาลของมันก็ช่วยให้รอดไม่ได้</verse>
				<verse number="18">ดูเถิด พระเนตรของพระยาห์เวห์อยู่เหนือผู้ที่ยำเกรงพระองค์ เหนือผู้ที่หวังในความรักมั่นคงของพระองค์</verse>
				<verse number="19">เพื่อจะทรงช่วยกู้พวกเขาให้พ้นจากความตาย และเพื่อให้เขามีชีวิตอยู่ได้ในยามขาดแคลนอาหาร</verse>
				<verse number="20">จิตใจของเราทั้งหลายรอคอยพระยาห์เวห์ พระองค์ทรงเป็นผู้อุปถัมภ์และเป็นโล่ของเรา</verse>
				<verse number="21">เพราะใจของเราทั้งหลายยินดีในพระองค์ เพราะเราวางใจในพระนามบริสุทธิ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="22">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอความรักมั่นคงของพระองค์อยู่เหนือข้าพระองค์ทั้งหลาย ตามที่พวกข้าพระองค์หวังในพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">ของดาวิด เมื่อท่านแสร้งทำเป็นบ้าอยู่ต่อหน้าอาบีเมเลค พระองค์จึงขับไล่ท่านออกไปเสีย และท่านก็ไป ข้าพเจ้าจะถวายสาธุการแด่พระยาห์เวห์ตลอดไป คำสรรเสริญพระองค์อยู่ที่ปากข้าพเจ้าเสมอ</verse>
				<verse number="2">จิตใจข้าพเจ้าสรรเสริญพระยาห์เวห์ ให้ผู้ทุกข์ใจได้ฟังและยินดี</verse>
				<verse number="3">จงถวายพระเกียรติแด่พระยาห์เวห์ พร้อมกับข้าพเจ้า ให้เรายกย่องพระนามของพระองค์ด้วยกัน</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้าได้แสวงหาพระยาห์เวห์ และพระองค์ทรงตอบข้าพเจ้า และทรงช่วยกู้ข้าพเจ้าให้พ้นจากความกลัวทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="5">คนทั้งหลายที่เพ่งดูพระองค์จะเบิกบาน เขาจะไม่อดสู</verse>
				<verse number="6">คนยากจนคนนี้ร้องทูล และพระยาห์เวห์ทรงฟัง และทรงช่วยเขาให้พ้นจากความยากลำบากทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="7">ทูตของพระยาห์เวห์ได้ตั้งค่าย ล้อมบรรดาผู้ที่ยำเกรงพระองค์ และช่วยกู้พวกเขา</verse>
				<verse number="8">เชิญชิมดูแล้วจะเห็นว่า พระยาห์เวห์ประเสริฐ คนที่ลี้ภัยอยู่ในพระองค์ก็เป็นสุข</verse>
				<verse number="9">บรรดาวิสุทธิชนของพระองค์ จงยำเกรงพระยาห์เวห์ เพราะผู้ที่ยำเกรงพระองค์ไม่ขาดแคลน</verse>
				<verse number="10">เหล่าสิงห์หนุ่มยังขาดแคลนและหิวโหย แต่ผู้ที่แสวงหาพระยาห์เวห์ไม่ขาดสิ่งดีใดๆ</verse>
				<verse number="11">มาเถิด ลูกเอ๋ย มาฟังเรา เราจะสอนเจ้าถึงความยำเกรงพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">ผู้ใดปรารถนาชีวิต และอยากมีอายุยืนเพื่อจะได้เห็นสิ่งดี?</verse>
				<verse number="13">ก็จงระวังลิ้นของเจ้าจากความชั่ว และอย่าให้ริมฝีปากพูดล่อลวง</verse>
				<verse number="14">จงหันจากความชั่ว และจงทำความดี จงแสวงหาสันติภาพ และจงติดตามมันไป</verse>
				<verse number="15">พระเนตรของพระยาห์เวห์เฝ้าดูคนชอบธรรม และพระกรรณของพระองค์สดับคำอ้อนวอนของเขา</verse>
				<verse number="16">แต่พระพักตร์ของพระยาห์เวห์ตั้งต่อสู้ผู้ทำความชั่ว เพื่อจะตัดอนุสรณ์ของพวกเขาเสียจากแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="17">เมื่อคนชอบธรรมร้องทูล พระยาห์เวห์ทรงสดับ และทรงช่วยกู้เขาให้พ้นจากความยากลำบากทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์ทรงอยู่ใกล้ผู้ที่ใจแตกสลาย และทรงช่วยผู้สิ้นหวัง</verse>
				<verse number="19">คนชอบธรรมอาจมีความทุกข์ใจหลายอย่าง แต่พระยาห์เวห์ทรงช่วยกู้เขาออกมาให้พ้นหมด</verse>
				<verse number="20">พระองค์ทรงปกป้องกระดูกทุกชิ้นของเขา ไม่หักสักซี่เดียว</verse>
				<verse number="21">ความชั่วจะสังหารคนอธรรม และบรรดาผู้ที่เกลียดชังคนชอบธรรมจะถูกลงโทษ</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์ทรงไถ่ชีวิตผู้รับใช้ของพระองค์ ทุกคนที่เข้าลี้ภัยในพระองค์จะไม่ถูกลงโทษ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">ของดาวิด ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงสู้ผู้ที่สู้กับข้าพระองค์ ขอทรงรบกับผู้ที่รบกับข้าพระองค์</verse>
				<verse number="2">ขอทรงถือดั้ง และโล่ และทรงลุกขึ้นช่วยข้าพระองค์</verse>
				<verse number="3">ขอทรงกวัดแกว่งหอกและขวานศึก สกัดผู้ไล่ล่าข้าพระองค์ ขอตรัสกับจิตใจของข้าพระองค์ว่า “เราเป็นความรอดของเจ้า”</verse>
				<verse number="4">ผู้ที่จ้องเอาชีวิตข้าพระองค์นั้น ขอทรงให้พวกเขาอับอายและขายหน้า ผู้ที่วางแผนทำร้ายข้าพระองค์นั้น ขอทรงให้พวกเขากลับไปและอดสู</verse>
				<verse number="5">ให้เขาทั้งหลายเป็นเหมือนแกลบต่อหน้าลม โดยมีทูตของพระยาห์เวห์ขับไล่เขาไป</verse>
				<verse number="6">ขอให้ทางของพวกเขามืดและลื่น มีทูตของพระยาห์เวห์ไล่ตามเขาไป</verse>
				<verse number="7">เพราะพวกเขาซ่อนตาข่ายดักข้าพระองค์โดยไร้เหตุผล เขาขุดหลุมพรางเอาชีวิตข้าพระองค์โดยไร้เหตุผล</verse>
				<verse number="8">ขอให้ความพินาศมาถึงพวกเขาโดยไม่ทันรู้ตัว และขอให้ตาข่ายที่เขาซ่อนไว้นั้นดักจับเขาเอง และให้เขาติดข่ายถึงความพินาศเอง</verse>
				<verse number="9">แล้วจิตใจของข้าพระองค์จะเปรมปรีดิ์ในพระยาห์เวห์ ปีติยินดีอยู่ในการช่วยกู้ของพระองค์</verse>
				<verse number="10">กระดูกทุกชิ้นของข้าพระองค์จะกล่าวว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ ผู้ใดเล่าเหมือนพระองค์? พระองค์ผู้ทรงช่วยกู้คนอ่อนแอให้พ้นจากคนที่แข็งแรงกว่าเขา และทรงช่วยกู้คนอ่อนแอและคนขัดสนให้พ้นจากผู้ที่ปล้นเขา”</verse>
				<verse number="11">พวกพยานคิดร้ายลุกขึ้น เขาถามข้าพระองค์ถึงสิ่งที่ข้าพระองค์ไม่ทราบ</verse>
				<verse number="12">พวกเขาตอบแทนความดีของข้าพระองค์ด้วยความชั่ว จิตใจของข้าพระองค์ก็ตรอมตรม</verse>
				<verse number="13">ส่วนข้าพระองค์ เมื่อพวกเขาป่วย ข้าพระองค์สวมผ้ากระสอบ ข้าพระองค์ถ่อมตัวลงด้วยการอดอาหาร ข้าพระองค์ซบหน้าลงที่อก อธิษฐาน</verse>
				<verse number="14">ข้าพระองค์ทุกข์ใจ อย่างกับเขาเป็นเพื่อน หรือเป็นพี่น้องของข้าพระองค์ ข้าพระองค์หมอบราบลงอย่างทุกข์โศก อย่างกับคนไว้ทุกข์ให้มารดา</verse>
				<verse number="15">แต่พอข้าพระองค์สะดุด พวกเขาก็ยินดี เขารวมหัวกันต่อสู้ข้าพระองค์ พวกอันธพาลซึ่งข้าพระองค์ไม่รู้จัก ได้ใส่ร้ายป้ายสี ข้าพระองค์ไม่หยุดหย่อน</verse>
				<verse number="16">พวกเขาเย้ยหยันข้าพระองค์อย่างหยาบคาย ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่องค์เจ้านาย พระองค์จะนิ่งทอดพระเนตรอีกนานเท่าใด? ขอทรงช่วยข้าพระองค์จากการปองร้ายของเขา ช่วยชีวิตข้าพระองค์จากเหล่าสิงห์หนุ่ม</verse>
				<verse number="18">แล้วข้าพระองค์จะขอบพระคุณพระองค์ในที่ชุมนุมใหญ่ ข้าพระองค์จะสรรเสริญพระองค์ท่ามกลางคนเป็นอันมาก</verse>
				<verse number="19">ขออย่าให้พวกศัตรูผู้ทรยศยินดีเย้ยข้าพระองค์ และอย่าให้บรรดาผู้ที่เกลียดชังข้าพระองค์อย่างไร้เหตุผล ได้ส่งสายตายิ้มเยาะข้าพระองค์</verse>
				<verse number="20">เพราะเขาไม่พูดจาอย่างเป็นมิตร แต่คิดถ้อยคำหลอกลวง ต่อผู้ที่อยู่อย่างสงบในแผ่นดิน</verse>
				<verse number="21">พวกเขาอ้าปากกว้างใส่ข้าพระองค์ เขากล่าวว่า “ฮะฮ้า ฮะฮ้า เราได้เห็นกับตาแล้ว”</verse>
				<verse number="22">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์ได้ทอดพระเนตรแล้ว ขออย่าทรงนิ่งเฉย ข้าแต่องค์เจ้านาย ขออย่าสถิตไกลจากข้าพระองค์</verse>
				<verse number="23">ข้าแต่พระเจ้า องค์เจ้านายของข้าพระองค์ ขอทรงลุกขึ้น ขอทรงตื่นขึ้นเพื่อปกป้องสิทธิของข้าพระองค์ เพื่อพิจารณาคดีของข้าพระองค์เถิด</verse>
				<verse number="24">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอประทานความเป็นธรรมแก่ข้าพระองค์ตามความชอบธรรมของพระองค์ และขออย่าให้พวกเขายินดีเย้ยข้าพระองค์</verse>
				<verse number="25">อย่าให้พวกเขารำพึงในใจว่า “ฮะฮ้า เราได้สมใจแล้ว” อย่าให้เขากล่าวได้ว่า “เราได้กลืนเขาแล้ว”</verse>
				<verse number="26">ขอให้พวกเขาอับอายและอดสูด้วยกัน คือเขาผู้เปรมปรีดิ์ในความหายนะของข้าพระองค์ ขอให้พวกเขาห่มความอับอายและความขายหน้า คือเขาผู้อวดตัวสู้ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="27">ขอให้บรรดาผู้ที่เห็นชอบในชัยชนะของข้าพระองค์ โห่ร้องและยินดี และกล่าวเสมอว่า “พระยาห์เวห์นั้นยิ่งใหญ่ พระองค์ผู้พอพระทัยในความสมบูรณ์พูนสุขของผู้รับใช้ของพระองค์”</verse>
				<verse number="28">แล้วลิ้นของข้าพระองค์จะกล่าวถึงความชอบธรรมของพระองค์ และจะสรรเสริญพระองค์วันยังค่ำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ของดาวิด ผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์ การละเมิดพูดในใจของคนอธรรมว่า เขาไม่เห็นจะต้องหวาดกลัวพระเจ้า</verse>
				<verse number="2">เพราะเขาป้อยอตนเองในสายตาของตนว่า ไม่มีผู้ใดพบความชั่วของเขาและรังเกียจมัน</verse>
				<verse number="3">ถ้อยคำจากปากของเขาก็ชั่วร้ายและหลอกลวง เขาเลิกประพฤติอย่างฉลาดและเลิกทำความดี</verse>
				<verse number="4">เขาวางแผนชั่วเมื่ออยู่บนที่นอน เขาพาตัวเองไปอยู่ในทางที่ไม่ดี เขามิได้ปฏิเสธความชั่ว</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ความรักมั่นคงของพระองค์แผ่ไปถึงฟ้าสวรรค์ ความซื่อสัตย์ของพระองค์ไปถึงเมฆ</verse>
				<verse number="6">ความชอบธรรมของพระองค์เหมือนภูเขาสูงตระหง่าน ความยุติธรรมของพระองค์เหมือนที่ลึกยิ่ง ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์ทรงช่วยทั้งมนุษย์และสัตว์ให้รอด</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่พระเจ้า ความรักมั่นคงของพระองค์ล้ำเลิศยิ่งนัก มนุษย์ทั้งหลายเข้าลี้ภัยอยู่ใต้ร่มปีกพระองค์</verse>
				<verse number="8">พวกเขาอิ่มด้วยความอุดมสมบูรณ์แห่งพระนิเวศของพระองค์ และพระองค์ทรงให้เขาดื่มจากแม่น้ำแห่งความสุขเกษมของพระองค์</verse>
				<verse number="9">เพราะน้ำพุแห่งชีวิตอยู่กับพระองค์ เราเห็นความสว่างโดยความสว่างของพระองค์</verse>
				<verse number="10">ขอทรงให้ความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงอยู่เรื่อยไปแก่ผู้ที่รู้จักพระองค์ และความชอบธรรมของพระองค์ แก่คนใจซื่อ</verse>
				<verse number="11">ขออย่าให้เท้าของคนจองหองเหยียบย่ำข้าพระองค์ และอย่าให้มือของคนอธรรมขับไล่ข้าพระองค์ไปเสีย</verse>
				<verse number="12">แล้วบรรดาผู้ทำความชั่วก็ล้มอยู่ที่นั่น เขาถูกผลักลง และลุกขึ้นอีกไม่ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">ของดาวิด อย่าฉุนเฉียวเพราะคนทำชั่ว อย่าอิจฉาคนทำผิด</verse>
				<verse number="2">เพราะไม่ช้าพวกเขาจะเหี่ยวไปเหมือนต้นหญ้า และแห้งไปเหมือนพืชที่เคยเขียวสด</verse>
				<verse number="3">จงวางใจในพระยาห์เวห์ และจงทำความดี จงอาศัยอยู่ในแผ่นดิน และจงชื่นบานกับความปลอดภัย</verse>
				<verse number="4">จงปีติยินดีในพระยาห์เวห์ และพระองค์จะประทานตามใจปรารถนาของท่าน</verse>
				<verse number="5">จงมอบทางของท่านไว้กับพระยาห์เวห์ จงวางใจในพระองค์ แล้วพระองค์จะทรงช่วยท่าน</verse>
				<verse number="6">พระองค์จะทรงให้ความชอบธรรมของท่านปรากฏอย่างความสว่าง และให้ความยุติธรรมของท่านปรากฏอย่างเที่ยงวัน</verse>
				<verse number="7">จงสงบอยู่ต่อพระยาห์เวห์ และเพียรรอคอยพระองค์ อย่าฉุนเฉียวเมื่อคนพบความสำเร็จในทางของเขา หรือเมื่อคนทำตามแผนชั่ว</verse>
				<verse number="8">จงระงับความโกรธ และละความพิโรธ อย่าฉุนเฉียว มีแต่จะชั่วไป</verse>
				<verse number="9">เพราะคนที่ทำชั่วจะถูกตัดออกไป แต่ผู้ที่รอคอยพระยาห์เวห์จะได้แผ่นดินเป็นมรดก</verse>
				<verse number="10">ยังอีกหน่อยหนึ่ง คนอธรรมจะไม่มีอีก แม้จะมองดูที่ของเขาให้ดี เขาก็ไม่ได้อยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="11">แต่คนที่ถ่อมใจจะได้แผ่นดินเป็นมรดก และจะปีติยินดีในความสมบูรณ์พูนสุข</verse>
				<verse number="12">คนอธรรมวางแผนทำร้ายคนชอบธรรม และขบเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่เขา</verse>
				<verse number="13">แต่องค์เจ้านายทรงพระสรวล คนอธรรม เพราะทอดพระเนตรเห็นวันเวลาของเขากำลังมาถึง</verse>
				<verse number="14">คนอธรรมชักดาบและโก่งคันธนู เพื่อล้มคนยากจนและคนขัดสน เพื่อสังหารคนที่ดำเนินชีวิตอย่างเที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="15">แต่ดาบของเขาจะแทงเข้าไปในใจของเขาเอง และคันธนูของเขาจะหัก</verse>
				<verse number="16">เล็กๆ น้อยๆ ที่คนชอบธรรมมี ก็ดีกว่า ความอุดมสมบูรณ์ของคนอธรรมมากมาย</verse>
				<verse number="17">เพราะแขนของคนอธรรมจะหัก แต่พระยาห์เวห์ทรงค้ำจุนคนชอบธรรม</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์ทรงทราบวันเวลาของคนที่ดีพร้อม และมรดกของเขาจะดำรงอยู่เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="19">เขาจะไม่อับอายในเวลาเลวร้าย ในยามขาดแคลนเขาจะมีบริบูรณ์</verse>
				<verse number="20">แต่คนอธรรมจะพินาศ ศัตรูของพระยาห์เวห์เป็นเหมือนศักดิ์ศรีของทุ่งหญ้า เขาอันตรธานไป อันตรธานไปเหมือนควัน</verse>
				<verse number="21">คนอธรรมขอยืม และไม่คืน แต่คนชอบธรรมใจกว้างและแจกจ่าย</verse>
				<verse number="22">เพราะผู้ที่พระองค์ทรงอวยพรจะได้แผ่นดินเป็นมรดก แต่ผู้ที่พระองค์สาปจะถูกตัดออกไป</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์ทรงนำย่างเท้าคนใดให้มั่นคง ก็คนนั้นแหละที่พระองค์พอพระทัยทางของเขา</verse>
				<verse number="24">แม้เขาสะดุด เขาจะไม่ล้มลง เพราะพระยาห์เวห์ทรงยุดมือเขาไว้</verse>
				<verse number="25">ข้าพเจ้าเคยหนุ่ม และเดี๋ยวนี้แก่แล้ว แต่ข้าพเจ้ายังไม่เคยเห็นคนชอบธรรมถูกทอดทิ้ง หรือเห็นพงศ์พันธุ์ของเขาขอทาน</verse>
				<verse number="26">เขาใจกว้างและให้ยืมเสมอ และพงศ์พันธุ์ของเขาก็เป็นพระพร</verse>
				<verse number="27">จงหันจากความชั่ว และจงทำความดี แล้วท่านจะดำรงอยู่เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="28">เพราะพระยาห์เวห์ทรงรักความยุติธรรม พระองค์จะไม่ทรงทอดทิ้งผู้จงรักภักดีของพระองค์ พระองค์จะทรงคุ้มครองคนเหล่านั้นเป็นนิตย์ แต่พงศ์พันธุ์ของคนอธรรมจะถูกตัดออกไป</verse>
				<verse number="29">คนชอบธรรมจะได้แผ่นดินเป็นมรดก และอาศัยอยู่ที่นั่นเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="30">ปากของคนชอบธรรมกล่าวสติปัญญา และลิ้นของเขาพูดความยุติธรรม</verse>
				<verse number="31">ธรรมบัญญัติของพระเจ้าอยู่ในจิตใจของเขา และย่างเท้าของเขาจะไม่พลาด</verse>
				<verse number="32">คนอธรรมเฝ้าดูคนชอบธรรม และหาช่องทางจะสังหารเขาเสีย</verse>
				<verse number="33">พระยาห์เวห์จะไม่ทรงทิ้งคนชอบธรรมไว้ในมือคนอธรรม หรือให้เขาถูกลงโทษเมื่อเขาขึ้นศาล</verse>
				<verse number="34">จงรอคอยพระยาห์เวห์ และรักษาพระมรรคา ของพระองค์ไว้ แล้วพระองค์จะทรงยกย่องท่านให้ได้แผ่นดินเป็นมรดก ท่านจะมองเห็นคนอธรรมถูกทำลาย</verse>
				<verse number="35">ข้าพเจ้าได้เห็นคนอธรรมใจทมิฬ สูงเด่นอย่างต้นไม้พื้นบ้านที่มีใบดกเขียวสด</verse>
				<verse number="36">ข้าพเจ้า ได้ผ่านไป และนี่แน่ะ ไม่มีเขาแล้ว ถึงข้าพเจ้าจะเที่ยวหา ก็ไม่พบเขา</verse>
				<verse number="37">จงเฝ้าดูคนที่ดีพร้อม และจงมองดูคนเที่ยงธรรม เพราะคนที่รักสันติภาพจะมีอนาคต</verse>
				<verse number="38">แต่ผู้ละเมิดจะถูกทำลายไปด้วยกัน อนาคตของคนอธรรมจะถูกตัดออกไป</verse>
				<verse number="39">ความรอดของคนชอบธรรมมาจากพระยาห์เวห์ พระองค์ทรงเป็นที่ลี้ภัยของเขาในเวลายากลำบาก</verse>
				<verse number="40">พระยาห์เวห์ทรงช่วยเขาทั้งหลายและทรงช่วยเขาให้พ้นภัย พระองค์ทรงช่วยเขาให้พ้นจากคนอธรรมและทรงช่วยเขาให้รอด เพราะเขาเข้าลี้ภัยในพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">เพลงสดุดีของดาวิด เพื่อการระลึกถึง ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขออย่าทรงดุว่าข้าพระองค์ด้วยโทสะ หรือตีสอนข้าพระองค์ด้วยพระพิโรธเลย</verse>
				<verse number="2">เพราะลูกธนูของพระองค์จมเข้าไปในข้าพระองค์ และพระหัตถ์ของพระองค์ลงมาเหนือข้าพระองค์</verse>
				<verse number="3">เนื่องด้วยความโกรธของพระองค์ จึงไม่มีความปกติในร่างกายของข้าพระองค์ เนื่องด้วยบาปของข้าพระองค์ จึงไม่มีความสมบูรณ์ในกระดูกของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="4">เพราะความชั่วของข้าพระองค์ท่วมศีรษะ มันหนักเหมือนภาระ ซึ่งหนักเหลือกำลังข้าพระองค์</verse>
				<verse number="5">เนื่องด้วยความเขลาของข้าพระองค์ บาดแผลของข้าพระองค์จึงเน่าเหม็น</verse>
				<verse number="6">ข้าพระองค์ค้อมลงและน้อมตัวลงอย่างมาก ข้าพระองค์ดำเนินอย่างทุกข์โศกวันยังค่ำ</verse>
				<verse number="7">เพราะบั้นเอวของข้าพระองค์เต็มไปด้วยรอยไหม้ และไม่มีความปกติในร่างกายของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="8">ข้าพระองค์หมดแรงและถูกตีจนน่วม ข้าพระองค์ครวญครางเพราะความทุกข์ระทมใจ</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่องค์เจ้านาย ความปรารถนาทั้งสิ้นของข้าพระองค์ก็ปรากฏอยู่ต่อพระพักตร์พระองค์ การถอนหายใจของข้าพระองค์คงไม่พ้นที่พระองค์ทรงทราบ</verse>
				<verse number="10">ใจของข้าพระองค์สั่น และเรี่ยวแรงของข้าพระองค์หมดไป และความสว่างในดวงตาของข้าพระองค์ก็พรากไปจากข้าพระองค์</verse>
				<verse number="11">มิตรสหายและเพื่อนบ้านของข้าพระองค์ยืนห่างจากภัยพิบัติที่ข้าพระองค์ได้รับ และญาติของข้าพระองค์ยืนห่างออกไปไกลโพ้น</verse>
				<verse number="12">บรรดาผู้ที่มุ่งเอาชีวิตข้าพระองค์ได้วางบ่วงไว้ ผู้ที่คิดทำร้ายข้าพระองค์พูดถึงความหายนะ และคิดแต่อุบายล่อลวงอยู่วันยังค่ำ</verse>
				<verse number="13">แต่ข้าพระองค์เหมือนคนหูหนวก ข้าพระองค์ไม่ได้ยิน และเหมือนคนใบ้ผู้ไม่อ้าปากของตน</verse>
				<verse number="14">ข้าพระองค์เป็นเหมือนคนที่ไม่ได้ยิน ซึ่งในปากของเขาไม่มีการโต้แย้ง</verse>
				<verse number="15">ข้าแต่พระยาห์เวห์ แต่ข้าพระองค์รอคอยพระองค์ ข้าแต่องค์เจ้านายพระเจ้าของข้าพระองค์ คือพระองค์ผู้ที่จะตรัสตอบข้าพระองค์</verse>
				<verse number="16">เพราะข้าพระองค์ทูลว่า “ขออย่าให้พวกเขายินดีเย้ยข้าพระองค์ คือเขาผู้อวดตัวสู้ข้าพระองค์ เมื่อเท้าข้าพระองค์พลาดไป”</verse>
				<verse number="17">เพราะข้าพระองค์จวนจะล้มแล้ว และความเจ็บปวดอยู่ต่อหน้าข้าพระองค์เสมอ</verse>
				<verse number="18">ข้าพระองค์สารภาพความชั่วของข้าพระองค์ ข้าพระองค์เป็นทุกข์เพราะบาปของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="19">บรรดาศัตรูของข้าพระองค์ก็ว่องไวและแข็งแรง และคนที่เกลียดข้าพระองค์อย่างไร้เหตุผลก็มีมาก</verse>
				<verse number="20">บรรดาผู้ที่ทำชั่วตอบแทนความดีของข้าพระองค์ ก็เป็นปฏิปักษ์ของข้าพระองค์เพราะข้าพระองค์ทำความดี</verse>
				<verse number="21">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขออย่าทรงทอดทิ้งข้าพระองค์ ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขออย่าทรงอยู่ไกลจากข้าพระองค์</verse>
				<verse number="22">ข้าแต่องค์เจ้านาย ผู้ทรงเป็นความรอดของข้าพระองค์ ขอทรงรีบมาช่วยข้าพระองค์เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ถึงเยดูธูน เพลงสดุดีของดาวิด ข้าพเจ้าได้กล่าวว่า “ข้าพเจ้าจะระแวดระวังทางของข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะไม่ทำบาปด้วยลิ้นของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะใส่บังเหียนที่ปากของข้าพเจ้า ขณะที่คนอธรรมอยู่ต่อหน้าข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้าก็เป็นใบ้เงียบไป ข้าพเจ้านิ่งไม่พูดสักคำเดียว ความทุกข์ใจของข้าพเจ้ารุนแรงขึ้น</verse>
				<verse number="3">จิตใจข้าพเจ้าร้อนอยู่ภายใน ขณะที่ข้าพเจ้ากำลังตรึกตรองอยู่นั้นไฟก็ลุก ข้าพเจ้าจึงทูลด้วยลิ้นของข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="4">“ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอให้ข้าพระองค์ทราบบั้นปลายของข้าพระองค์ และทราบว่าข้าพระองค์จะมีชีวิตอยู่นานสักเท่าใด ขอให้ข้าพระองค์ทราบว่าสังขารข้าพระองค์ไม่เที่ยงอย่างไร</verse>
				<verse number="5">ดูสิ พระองค์ทรงทำให้วันเวลาของข้าพระองค์สั้นแค่สองสามฝ่ามือเท่านั้น ช่วงชีวิตของข้าพระองค์ไม่เท่าไรเลย เฉพาะพระพักตร์พระองค์ แน่ทีเดียว มนุษย์ทุกคนดำรงอยู่ชั่วเวลาหนึ่งอย่างลมหายใจ เส-ลาห์</verse>
				<verse number="6">แน่ทีเดียว มนุษย์ไปๆ มาๆ อย่างเงา แน่ทีเดียว เขาวุ่นวายอยู่เปล่าๆ เขาโกยกองสมบัติไว้ และไม่ทราบว่าใครจะเก็บไป”</verse>
				<verse number="7">“ข้าแต่องค์เจ้านาย บัดนี้ข้าพระองค์จะคอยอะไร? ความหวังของข้าพระองค์อยู่ในพระองค์</verse>
				<verse number="8">ขอทรงช่วยกู้ข้าพระองค์ให้พ้นจากการละเมิดทั้งสิ้นของข้าพระองค์ อย่าให้ข้าพระองค์เป็นที่เยาะเย้ยของคนโง่</verse>
				<verse number="9">ข้าพระองค์เป็นใบ้ ข้าพระองค์ไม่อ้าปาก เป็นพระองค์เองที่ทรงทำเช่นนั้น</verse>
				<verse number="10">ขอทรงถอนภัยพิบัติไปจากข้าพระองค์เถิด ข้าพระองค์ร่วงโรยไปด้วยพระหัตถ์ของพระองค์โบยตี</verse>
				<verse number="11">เมื่อพระองค์ทรงตีสอนมนุษย์ พร้อมไปกับการดุว่าเรื่องความชั่ว พระองค์ทรงทำลายสิ่งที่เขารักเสียอย่างตัวมอดทำลาย มนุษย์ทุกคนเป็นแต่ลมหายใจแน่ทีเดียว” เส-ลาห์</verse>
				<verse number="12">“ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงสดับคำอธิษฐานของข้าพระองค์ ขอเงี่ยพระกรรณฟังคำวิงวอนของข้าพระองค์ ขออย่าทรงเฉยเมยต่อน้ำตาของข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์เป็นคนต่างด้าวสำหรับพระองค์ เป็นคนร่อนเร่ อย่างบรรพบุรุษทั้งสิ้นของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="13">ขอเมินพระพักตร์จากข้าพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะเบิกบานขึ้น ก่อนที่ข้าพระองค์จะจากไปและไม่มีตัวตนอยู่อีก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง เพลงสดุดีของดาวิด ข้าพเจ้า ได้อดทนรอคอยพระยาห์เวห์ พระองค์ ได้เอนพระองค์มายังข้าพเจ้า และฟังคำร้องทูลของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">พระองค์ได้ทรงฉุดข้าพเจ้าขึ้นมาจากหลุมมรณะ ออกมาจากเลนตม แล้ววางเท้าของข้าพเจ้าลงบนศิลา ทำให้ย่างเท้าของข้าพเจ้ามั่นคง</verse>
				<verse number="3">พระองค์ได้ทรงบรรจุเพลงใหม่ในปากข้าพเจ้า เป็นบทเพลงสรรเสริญพระเจ้าของเรา คนมากมายจะเห็นและเกรงกลัว และวางใจในพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">คนที่วางใจในพระยาห์เวห์ก็เป็นสุข คือคนที่ไม่หันไปหาคนจองหอง หรือพวกที่หลงเจิ่นไปตามพระเทียมเท็จ</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์ พระองค์ ได้ทรงทวี การอัศจรรย์และพระดำริของพระองค์แก่พวกข้าพระองค์ ไม่มีผู้ใดเทียบเทียมพระองค์ได้ ถ้าข้าพระองค์จะประกาศและบอกกล่าวแล้ว ก็มีมากมายเหลือที่จะนับ</verse>
				<verse number="6">เครื่องสัตวบูชาและของถวาย พระองค์ไม่ทรงประสงค์ พระองค์ทรงเปิดหูของข้าพระองค์ เครื่องบูชาเผาทั้งตัวและเครื่องบูชาลบล้างบาป พระองค์มิได้ทรงเรียกร้อง</verse>
				<verse number="7">แล้วข้าพระองค์ทูลว่า “นี่แน่ะ ข้าพระองค์มาแล้ว ในหนังสือม้วนก็มีเขียนเรื่องข้าพระองค์</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ยินดีทำตามพระทัยพระองค์ ธรรมบัญญัติของพระองค์อยู่ในจิตใจของข้าพระองค์”</verse>
				<verse number="9">ข้าพระองค์ได้ประกาศข่าวดีเรื่องการช่วยกู้ ในชุมนุมชนใหญ่ ข้าแต่พระยาห์เวห์ ตามที่พระองค์ทรงทราบแล้ว ข้าพระองค์มิได้ยับยั้งริมฝีปากของข้าพระองค์ไว้เลย</verse>
				<verse number="10">ข้าพระองค์มิได้เก็บงำการชอบธรรมของพระองค์ไว้แต่ในใจ ข้าพระองค์ได้พูดถึงความซื่อสัตย์และความรอดของพระองค์ ข้าพระองค์มิได้ปิดบังความรักมั่นคงและความซื่อสัตย์ของพระองค์ ไว้จากชุมนุมชนใหญ่</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขออย่าทรงปิดกั้น พระกรุณาของพระองค์จากข้าพระองค์ ขอให้ความรักมั่นคงและความซื่อสัตย์ของพระองค์ ปกป้องข้าพระองค์เสมอ</verse>
				<verse number="12">เพราะความทุกข์ยากนับไม่ถ้วน ได้ล้อมข้าพระองค์ไว้ ความชั่วของข้าพระองค์ตามทันข้าพระองค์ จนข้าพระองค์มองอะไรไม่เห็น มันมากกว่าเส้นผมบนศีรษะข้าพระองค์ ใจของข้าพระองค์ก็ฝ่อไป</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่พระยาห์เวห์ โปรดพอพระทัยที่จะช่วยกู้ข้าพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงรีบมาช่วยข้าพระองค์เถิด</verse>
				<verse number="14">ขอให้ผู้ที่มุ่งเอาชีวิตของข้าพระองค์ อับอายและอดสูด้วยกัน ขอให้ผู้ที่พอใจจะให้ข้าพระองค์เจ็บนั้น ต้องหันกลับไปและขายหน้า</verse>
				<verse number="15">ผู้ที่พูดล้อเลียนข้าพระองค์ว่า “ฮะฮ้า ฮะฮ้า” นั้น ขอให้พวกเขาตกตะลึงเพราะความอับอาย</verse>
				<verse number="16">ขอให้ทุกคนที่แสวงหาพระองค์ ปีติและยินดีในพระองค์ ขอให้บรรดาผู้ที่รักความรอดของพระองค์ กล่าวเสมอว่า “พระยาห์เวห์ใหญ่ยิ่งนัก”</verse>
				<verse number="17">ฝ่ายข้าพระองค์ยากจนและขัดสน ขอองค์เจ้านายเอาพระทัยใส่ข้าพระองค์ พระองค์ทรงเป็นผู้อุปถัมภ์และผู้ช่วยกู้ของข้าพระองค์ ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขออย่าทรงรอช้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="41">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง เพลงสดุดีของดาวิด ผู้ใดเอาใจใส่คนจน ก็เป็นสุข พระยาห์เวห์จะทรงช่วยกู้เขาในวันยากลำบาก</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์จะทรงป้องกันเขาและรักษาชีวิตเขาไว้ เขาจะได้รับพระพรในแผ่นดินนั้น ขออย่าทรงมอบเขาให้ศัตรูทำตามใจชอบ</verse>
				<verse number="3">เมื่อเขานอนเจ็บ พระยาห์เวห์จะทรงพยาบาล เขา เมื่อเขาล้มป่วย พระองค์จะทรงรักษาเขาให้หายดี</verse>
				<verse number="4">ส่วนข้าพเจ้า ข้าพเจ้าทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงพระกรุณาข้าพระองค์ ขอทรงรักษาข้าพระองค์เพราะข้าพระองค์ได้ทำบาปต่อพระองค์”</verse>
				<verse number="5">พวกศัตรูกล่าวไม่ดีถึงข้าพเจ้าว่า “เมื่อไรเขาจะตายนะ ชื่อของเขาจะได้สูญไป”</verse>
				<verse number="6">เมื่อคนใดมาเห็นข้าพเจ้า เขาก็พูดเท็จ ขณะที่ใจของเขาเก็บเรื่องร้าย เมื่อเขาออกไป เขาก็ป่าวร้องไป</verse>
				<verse number="7">ทุกคนที่เกลียดข้าพเจ้า ก็ซุบซิบกันถึงเรื่องข้าพเจ้า พวกเขาปองร้ายข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">เขาทั้งหลายกล่าวว่า “มีสิ่งร้ายเข้าไปอยู่ในตัวเขาแล้ว เขาจะไม่ลุกไปจากที่ที่เขานอนนั้นอีก”</verse>
				<verse number="9">แม้แต่เพื่อนสนิทผู้ที่ข้าพเจ้าไว้วางใจ ผู้รับประทานอาหารของข้าพเจ้าก็ยกส้นเท้าใส่ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="10">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงพระกรุณาข้าพระองค์ ขอทรงยกข้าพระองค์ขึ้น เพื่อข้าพระองค์จะตอบโต้เขา</verse>
				<verse number="11">โดยข้อนี้ ข้าพระองค์จึงทราบว่า พระองค์พอพระทัยข้าพระองค์ คือศัตรูไม่ได้โห่ร้องด้วยความมีชัยเหนือข้าพระองค์</verse>
				<verse number="12">ส่วนข้าพระองค์ พระองค์ทรงค้ำชูข้าพระองค์ไว้ เพราะความสัตย์สุจริตของข้าพระองค์ และทรงตั้งข้าพระองค์ไว้ต่อพระพักตร์พระองค์เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="13">สาธุการแด่พระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งอิสราเอล ตั้งแต่นิรันดร์กาลถึงนิรันดร์กาล อาเมน และ อาเมน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="42">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง มัสคิลบทหนึ่งของตระกูลโคราห์ กวางกระเสือกกระสนหาธารน้ำฉันใด ข้าแต่พระเจ้า จิตใจข้าพระองค์ก็กระเสือกกระสนหาพระองค์ฉันนั้น</verse>
				<verse number="2">จิตใจข้าพระองค์กระหายหาพระเจ้า หาพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ เมื่อไรข้าพระองค์จะได้มาเห็นพระพักตร์พระเจ้า?</verse>
				<verse number="3">ข้าพระองค์กินน้ำตาต่างอาหารทั้งวันคืน ขณะที่คนพูดกับข้าพระองค์วันแล้ววันเล่าว่า “พระเจ้าของเจ้าอยู่ที่ไหน?”</verse>
				<verse number="4">เมื่อข้าพระองค์ระบายความในใจออกมา ข้าพระองค์ระลึกถึงสิ่งเหล่านี้ คือ ข้าพระองค์ไปกับมหาชน และนำพวกเขาไปเป็นกระบวนแห่ถึงพระนิเวศของพระเจ้า ด้วยเสียงโห่ร้องยินดีและเสียงขอบพระคุณ คือมวลชนกำลังฉลองเทศกาลเลี้ยง</verse>
				<verse number="5">จิตใจของข้าเอ๋ย ไฉนเจ้าจึงฝ่ออยู่? ไฉนเจ้าจึงกระสับกระส่ายอยู่ภายใน? จงหวังในพระเจ้า เพราะข้าจะยกย่องพระองค์อีก ผู้ทรงเป็นพระผู้ช่วยให้รอด</verse>
				<verse number="6">ข้าแต่พระเจ้า จิตใจของข้าพระองค์ฝ่ออยู่ภายใน เพราะฉะนั้น ข้าพระองค์จึงระลึกถึงพระองค์ จากดินแดนแห่งแม่น้ำจอร์แดนและภูเขาเฮอร์โมน ตั้งแต่เนินมิซาร์</verse>
				<verse number="7">ที่ลึกกู่เรียกที่ลึก ในเสียงน้ำตกของพระองค์ คลื่นและระลอกคลื่นทั้งสิ้นของพระองค์ โถมทับข้าพระองค์แล้ว</verse>
				<verse number="8">กลางวัน พระยาห์เวห์ทรงบัญชาความรักมั่นคงของพระองค์ และกลางคืน เพลงของพระองค์อยู่กับข้าพเจ้า เป็นคำอธิษฐานต่อพระเจ้าแห่งชีวิตของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้าทูลพระเจ้า พระศิลาของข้าพเจ้าว่า “ไฉนพระองค์ทรงลืมข้าพระองค์? ไฉนข้าพระองค์ต้องดำเนินไปอย่างทุกข์โศก เพราะการบีบบังคับของศัตรู?”</verse>
				<verse number="10">พวกคู่อริเยาะเย้ยข้าพระองค์ ดุจจะให้กระดูกของข้าพระองค์แหลกละเอียด เมื่อพวกเขาพูดกับข้าพระองค์วันแล้ววันเล่าว่า “พระเจ้าของเจ้าอยู่ที่ไหน?”</verse>
				<verse number="11">จิตใจของข้าเอ๋ย ไฉนเจ้าจึงฝ่ออยู่? ไฉนเจ้าจึงกระสับกระส่ายอยู่ภายใน? จงหวังในพระเจ้า เพราะข้าจะยกย่องพระองค์อีก ผู้ทรงเป็นพระผู้ช่วยให้รอดและพระเจ้าของข้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="43">
				<verse number="1">ข้าแต่พระเจ้า ขอประทานความเป็นธรรมแก่ข้าพระองค์ และขอทรงสู้คดีเพื่อข้าพระองค์ ต่อประชาชาติที่ไม่ใช่ผู้จงรักภักดี ขอทรงช่วยข้าพระองค์ ให้พ้นจากคนล่อลวงและอยุติธรรม</verse>
				<verse number="2">เพราะพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าซึ่งข้าพระองค์เข้าลี้ภัย ไฉนพระองค์ทรงทอดทิ้งข้าพระองค์? ไฉนข้าพระองค์ต้องดำเนินไปมาอย่างทุกข์โศก เพราะการบีบบังคับของศัตรู?</verse>
				<verse number="3">ขอทรงส่งความสว่างและความจริงของพระองค์ออกไป ให้ทั้งสองนำข้าพระองค์ ให้ทั้งสองพาข้าพระองค์มายังภูเขาบริสุทธิ์ของพระองค์ และมายังที่ประทับของพระองค์</verse>
				<verse number="4">แล้วข้าพระองค์จะไปยังแท่นบูชาของพระเจ้า ไปยังพระเจ้าผู้ทรงเป็นความยินดีอย่างที่สุดของข้าพระองค์ และข้าแต่พระเจ้า พระเจ้าของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะยกย่องพระองค์ด้วยพิณเขาคู่</verse>
				<verse number="5">จิตใจของข้าเอ๋ย ไฉนเจ้าจึงฝ่ออยู่? ไฉนเจ้าจึงกระสับกระส่ายอยู่ภายใน? จงหวังในพระเจ้า เพราะข้าจะยกย่องพระองค์อีก ผู้ทรงเป็นพระผู้ช่วยให้รอดและพระเจ้าของข้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="44">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง มัสคิลบทหนึ่งของตระกูลโคราห์ ข้าแต่พระเจ้า ข้าพระองค์ทั้งหลายได้ยินกับหู บรรพบุรุษของพวกข้าพระองค์เล่าให้ฟัง ถึงพระราชกิจซึ่งพระองค์ทรงทำในสมัยของพวกเขา ในสมัยโบราณกาลนั้น</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงขับไล่บรรดาประชาชาติออกไปด้วยพระหัตถ์ของพระองค์เอง แต่พระองค์ทรงปลูกบรรพบุรุษไว้ พระองค์ทรงทำให้ชาวประเทศทั้งหลายทุกข์ใจ แต่ทรงปล่อยบรรพบุรุษเป็นอิสระ</verse>
				<verse number="3">เพราะเขาทั้งหลายไม่ได้ยึดแผ่นดินนั้นด้วยดาบของเขาเอง อีกทั้งแขนของเขาก็มิได้นำชัยชนะมาให้ แต่โดยพระหัตถ์ขวา และพระกรของพระองค์ และโดยความสว่างแห่งพระพักตร์ของพระองค์ เพราะพระองค์พอพระทัยเขาเหล่านั้น</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่พระเจ้า พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์ของข้าพระองค์ ขอประทาน ชัยชนะแก่ยาโคบ</verse>
				<verse number="5">ข้าพระองค์ทั้งหลายดันศัตรูออกไปโดยพระองค์ พวกข้าพระองค์เหยียบบรรดาผู้ที่ต่อสู้ข้าพระองค์ลงโดยพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="6">เพราะข้าพระองค์มิได้วางใจในคันธนูของข้าพระองค์ และดาบของข้าพระองค์ก็ช่วยข้าพระองค์ให้รอดไม่ได้</verse>
				<verse number="7">แต่พระองค์ได้ทรงช่วยข้าพระองค์ทั้งหลายให้พ้นจากศัตรู และทรงให้ผู้เกลียดชังพวกข้าพระองค์อับอาย</verse>
				<verse number="8">ข้าพระองค์ทั้งหลายอวดถึงพระเจ้าเสมอ และพวกข้าพระองค์จะยกย่องพระนามของพระองค์เป็นนิตย์ เส-ลาห์</verse>
				<verse number="9">แต่พระองค์ได้ทรงทอดทิ้งข้าพระองค์ทั้งหลาย และให้พวกข้าพระองค์ขายหน้า และมิได้เสด็จออกไปกับกองทัพของข้าพระองค์ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="10">พระองค์ทรงให้ข้าพระองค์ทั้งหลายล่าถอยจากศัตรู และคนที่เกลียดพวกข้าพระองค์ก็ได้ของริบไป</verse>
				<verse number="11">พระองค์ทรงให้ข้าพระองค์ทั้งหลายเป็นเหมือนแกะที่ใช้เป็นอาหาร และทรงกระจายพวกข้าพระองค์ไปท่ามกลางบรรดาประชาชาติ</verse>
				<verse number="12">พระองค์ทรงขายประชากรของพระองค์ไปด้วยราคาถูก ไม่ทรงได้อะไรจากการขายนั้น</verse>
				<verse number="13">พระองค์ทรงทำให้ข้าพระองค์ทั้งหลายเป็นที่เยาะเย้ยของเพื่อนบ้าน เป็นที่ดูถูกและดูหมิ่นแก่ผู้ที่อยู่รอบพวกข้าพระองค์</verse>
				<verse number="14">พระองค์ทรงทำให้พวกข้าพระองค์เป็นคำล้อเลียนท่ามกลางบรรดาประชาชาติ เป็นที่หัวเราะท่ามกลางชาวประเทศทั้งหลาย</verse>
				<verse number="15">ความขายหน้าอยู่ตรงหน้าข้าพระองค์วันยังค่ำ และความอับอายคลุมหน้าข้าพระองค์ไว้</verse>
				<verse number="16">เนื่องด้วยเสียงของคนเยาะเย้ยและคนด่าทอ เนื่องด้วยศัตรูและผู้แก้แค้น</verse>
				<verse number="17">สิ่งทั้งปวงนี้เกิดกับข้าพระองค์ทั้งหลาย แม้ว่าพวกข้าพระองค์ไม่ได้ลืมพระองค์ หรือทำผิดต่อพันธสัญญาของพระองค์</verse>
				<verse number="18">จิตใจของข้าพระองค์ทั้งหลายก็มิได้หันเห ย่างเท้าของพวกข้าพระองค์ก็มิได้พรากจากพระมรรคา ของพระองค์</verse>
				<verse number="19">พระองค์ยังทรงบดขยี้ข้าพระองค์ทั้งหลายในที่ของหมาป่า และคลุมพวกข้าพระองค์ไว้ด้วยเงามัจจุราช</verse>
				<verse number="20">ถ้าข้าพระองค์ทั้งหลายได้ลืมพระนามพระเจ้า หรือพนมมือของตนไหว้พระอื่น</verse>
				<verse number="21">พระเจ้าจะไม่ทรงทราบเรื่องนี้หรือ? เพราะพระองค์ทรงทราบความลึกลับของจิตใจ</verse>
				<verse number="22">เพราะเห็นแก่พระองค์ ข้าพระองค์ทั้งหลายถูกฆ่าวันยังค่ำ และถูกนับว่าเป็นแกะสำหรับเอาไปฆ่า</verse>
				<verse number="23">ข้าแต่องค์เจ้านาย ขอทรงตื่นเถิด ไฉนบรรทมอยู่? ขอทรงตื่นขึ้นเถิด ขออย่าทรงทอดทิ้งข้าพระองค์เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="24">ไฉนพระองค์ซ่อนพระพักตร์เสีย? ไฉนทรงลืมความทุกข์ยากและการที่ข้าพระองค์ทั้งหลายถูกบีบบังคับ?</verse>
				<verse number="25">เพราะจิตใจข้าพระองค์ทั้งหลายโน้มถึงผงคลี ร่างกายของพวกข้าพระองค์เกาะติดดิน</verse>
				<verse number="26">ขอทรงลุกขึ้นมาช่วยข้าพระองค์ทั้งหลายเถิด ขอทรงไถ่พวกข้าพระองค์เพื่อเห็นแก่ความรักมั่นคงของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="45">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ตามทำนองพลับพลึง มัสคิลบทหนึ่งของตระกูลโคราห์ บทเพลงรัก ใจข้าพเจ้าเต็มล้นด้วยแนวคิดดี ข้าพเจ้าเล่าบทประพันธ์ของข้าพเจ้าถวายพระราชา ลิ้นของข้าพเจ้าเหมือนปากกาของอาลักษณ์ผู้ชำนาญ</verse>
				<verse number="2">พระองค์ งามสง่ายิ่งกว่ามนุษย์คนใด พระคุณไหลหลั่งมายังริมฝีปากของพระองค์ เพราะฉะนั้น พระเจ้าทรงอวยพรพระองค์เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่กษัตริย์ผู้ทรงอำนาจ ขอทรงคาดดาบไว้ที่บั้นพระองค์ โดยพระสิริและความสง่างามของพระองค์</verse>
				<verse number="4">ขอทรงม้าอย่างสง่างามเสด็จไปอย่างมีชัย เพื่อเห็นแก่ความจริง ความสุภาพอ่อนโยนและความชอบธรรม ให้พระหัตถ์ขวาของพระองค์สอนกิจอันน่าครั่นคร้ามแก่พระองค์</verse>
				<verse number="5">ลูกธนูของพระองค์ก็คมอยู่ในจิตใจศัตรูของพระราชา ชนชาติทั้งหลายล้มอยู่ใต้พระองค์</verse>
				<verse number="6">พระที่นั่งของพระองค์ซึ่งพระเจ้าประทานนั้นดำรงอยู่เป็นนิตย์นิรันดร์ พระคทาแห่งราชอาณาจักรของพระองค์เป็นพระคทาเที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="7">พระองค์ทรงรักความชอบธรรมและทรงเกลียดการอธรรม ฉะนั้น พระเจ้าคือพระเจ้าของพระองค์ทรงเจิมพระองค์ไว้ ด้วยน้ำมันแห่งความยินดีเหนือบรรดาพระสหายของพระองค์</verse>
				<verse number="8">ฉลองพระองค์ ทั้งหมดของพระองค์ก็หอมฟุ้งไปด้วยกลิ่นมดยอบ กฤษณา และว่านน้ำ จากพระราชวังงาช้าง มีเครื่องสาย ทำให้พระองค์ยินดี</verse>
				<verse number="9">ราชธิดาของกษัตริย์ต่างๆ ประทับท่ามกลางสตรีสูงศักดิ์ของพระองค์ พระราชินีประดับทองแห่งโอฟีร์ทรงยืนที่ข้างขวาพระหัตถ์พระองค์</verse>
				<verse number="10">ราชธิดาเอ๋ย จงฟัง จงพิเคราะห์ และจงเอียงหูของพระนางมา จงลืมชนชาติของพระนางและบ้านพระราชบิดาของพระนางเสีย</verse>
				<verse number="11">และพระราชาจะทรงปรารถนาความงามของพระนาง เนื่องจากพระองค์ทรงเป็นเจ้านายของพระนาง จงโน้มตัวลงคำนับพระองค์เถิด</verse>
				<verse number="12">ชาวเมืองไทระจะเอาของกำนัลมาถวายพระนาง เศรษฐีในหมู่ประชาชนจะขอความโปรดปรานจากพระนาง</verse>
				<verse number="13">ราชธิดาของกษัตริย์ประดับพระกายอย่างโอ่อ่าในห้องของพระนาง ผ้าทรงของพระนางถักทอด้วยทองคำ</verse>
				<verse number="14">พระนางถูกนำเข้าเฝ้าพระราชาในเครื่องทรงลายปัก และบรรดาเพื่อนเจ้าสาว คือหญิงพรหมจารีผู้ตามเสด็จพระนาง ก็ถูกนำมาเข้าเฝ้าพระองค์</verse>
				<verse number="15">พระนางและพวกเธอถูกนำเข้าเฝ้าด้วยความยินดีและความเปรมปรีดิ์ ทั้งหมดเข้าไปในพระราชวัง</verse>
				<verse number="16">บรรดาพระโอรสของพระองค์จะมาแทนที่บรรพบุรุษของพระองค์ พระองค์จะทรงแต่งตั้งพวกเขาให้เป็นเจ้าปกครองทั่วทั้งแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="17">ข้าพระองค์ จะทำให้พระนามของพระองค์ เป็นที่ระลึกถึงตลอดทุกชั่วชาติพันธุ์ ฉะนั้น ชนชาติทั้งหลายจะยกย่องพระองค์เป็นนิตย์นิรันดร์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="46">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ของตระกูลโคราห์ ตามทำนองอาลาโมท บทเพลง พระเจ้าทรงเป็นที่ลี้ภัยและเป็นกำลังของเรา เป็นความช่วยเหลือที่พร้อมอยู่ในยามยากลำบาก</verse>
				<verse number="2">ฉะนั้นเราจะไม่กลัว แม้ว่าแผ่นดินโลกจะเปลี่ยนแปลงไป แม้ว่าภูเขาทั้งหลายจะโคลงเคลงลงสู่สะดือทะเล</verse>
				<verse number="3">แม้ว่าน้ำทะเลคึกคะนองและฟองฟู แม้ว่าภูเขาสั่นสะเทือนเพราะทะเลอลวนนั้น เส-ลาห์</verse>
				<verse number="4">มีแม่น้ำสายหนึ่งที่คลองระบายทำให้นครของพระเจ้ายินดี คือที่ประทับบริสุทธิ์ขององค์ผู้สูงสุด</verse>
				<verse number="5">พระเจ้าสถิตกลางพระนคร นครนั้นจะไม่สั่นคลอน พอรุ่งอรุณพระเจ้าจะทรงช่วยนครนั้นไว้</verse>
				<verse number="6">บรรดาประชาชาติก็อลหม่าน และราชอาณาจักรทั้งหลายก็คลอนแคลน พระองค์เปล่งพระสุรเสียง แผ่นดินโลกก็ละลายไป</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์จอมทัพสถิตกับเราทั้งหลาย พระเจ้าของยาโคบทรงเป็นที่กำบังอันแข็งแกร่งของเรา เส-ลาห์</verse>
				<verse number="8">มาเถิด มาดูพระราชกิจของพระยาห์เวห์ ว่าพระองค์ทรงทำให้ร้างเปล่าในแผ่นดินโลกอย่างไร</verse>
				<verse number="9">พระองค์ทรงให้สงครามสงบจนถึงที่สุดปลายแผ่นดินโลก พระองค์ทรงหักคันธนูและฟันหอกเสีย พระองค์ทรงเผาโล่กลม ด้วยไฟ</verse>
				<verse number="10">“จงนิ่งเสีย และรู้เถิดว่า เราคือพระเจ้า เราเป็นที่ยกย่องท่ามกลางบรรดาประชาชาติ เราเป็นที่ยกย่องในแผ่นดินโลก”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์จอมทัพสถิตกับเราทั้งหลาย พระเจ้าของยาโคบทรงเป็นที่กำบังอันแข็งแกร่งของเรา เส-ลาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="47">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง เพลงสดุดีของตระกูลโคราห์ ชนชาติทั้งหลายเอ๋ย จงตบมือ จงโห่ร้องถวายแด่พระเจ้าด้วยเสียงยินดี</verse>
				<verse number="2">เพราะพระยาห์เวห์ผู้สูงสุดเป็นที่น่าคร้ามกลัว ทรงเป็นกษัตริย์ยิ่งใหญ่เหนือแผ่นดินโลกทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="3">พระองค์ทรงปราบปรามชนชาติทั้งหลายให้อยู่ภายใต้เรา และชาวประเทศทั้งหลายให้อยู่ใต้เท้าของเรา</verse>
				<verse number="4">พระองค์ทรงเลือกมรดก ของเราให้เรา เป็นสิ่งภูมิใจของยาโคบที่พระองค์ทรงรัก เส-ลาห์</verse>
				<verse number="5">พระเจ้าเสด็จขึ้นด้วยเสียงโห่ร้อง พระยาห์เวห์เสด็จขึ้นด้วยเสียงแตร</verse>
				<verse number="6">จงร้องเพลงสดุดีพระเจ้า จงร้องเพลงสดุดีเถิด จงร้องเพลงสดุดีกษัตริย์ของเรา จงร้องเพลงสดุดีเถิด</verse>
				<verse number="7">เพราะพระเจ้าทรงเป็นกษัตริย์แห่งแผ่นดินโลกทั้งสิ้น จงร้องเพลงสดุดีด้วยความเข้าใจ</verse>
				<verse number="8">พระเจ้าทรงครอบครองบรรดาประชาชาติ พระเจ้าประทับบนพระที่นั่งบริสุทธิ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="9">บรรดาเจ้านายของชนชาติทั้งหลายประชุมกัน ในฐานะประชากรของพระเจ้าของอับราฮัม เพราะบรรดาโล่ของแผ่นดินโลกเป็นของพระเจ้า พระองค์ทรงเป็นที่ยกย่องอย่างสูง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="48">
				<verse number="1">บทเพลงสดุดีของตระกูลโคราห์ พระยาห์เวห์นั้นยิ่งใหญ่และสมควรจะสรรเสริญอย่างยิ่ง ในนครแห่งพระเจ้าของเรา ภูเขาบริสุทธิ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="2">สูงตระหง่านงามตระการตา เป็นความชื่นบานของแผ่นดินโลกทั้งสิ้น คือภูเขาศิโยน ทางเหนือสุด ซึ่งเป็นนครของกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="3">ภายในป้อมของนคร พระเจ้าทรงสำแดงพระองค์ ว่าทรงเป็นที่กำบังอันแข็งแกร่ง</verse>
				<verse number="4">เพราะนี่แน่ะ พระราชาชุมนุมกัน แล้วเคลื่อนพลไปข้างหน้าด้วยกัน</verse>
				<verse number="5">พอเห็นนครนั้นก็พากันตกใจ กลัวจนตัวสั่น แล้วก็แตกตื่นหนีไป</verse>
				<verse number="6">ความหวาดผวาครอบงำพวกเขาที่นั่น มีความทุกข์ระทมอย่างหญิงกำลังคลอดบุตร</verse>
				<verse number="7">พระองค์ ทรงทำลายกองเรือกำปั่น แห่งทารชิชด้วยลมตะวันออก</verse>
				<verse number="8">เราได้ยินอย่างไร เราก็ได้เห็นอย่างนั้น ในนครแห่งพระยาห์เวห์จอมทัพ ในนครแห่งพระเจ้าของเรา ซึ่งพระเจ้าทรงสถาปนาไว้เป็นนิตย์ เส-ลาห์</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่พระเจ้า ข้าพระองค์ทั้งหลายไตร่ตรองถึงความรักมั่นคงของพระองค์ เมื่ออยู่กลางพระวิหารของพระองค์</verse>
				<verse number="10">ข้าแต่พระเจ้า พระนามของพระองค์ไปถึงที่สุดปลายแผ่นดินโลกฉันใด คำสรรเสริญพระองค์ก็ไปถึงฉันนั้น พระหัตถ์ขวาของพระองค์เต็มไปด้วยความชอบธรรม</verse>
				<verse number="11">ขอภูเขาศิโยนจงยินดี ขอธิดาแห่งยูดาห์จงเปรมปรีดิ์ เนื่องจากการพิพากษาของพระองค์</verse>
				<verse number="12">จงเดินรอบศิโยน ไปให้รอบเถิด จงนับหอคอยของศิโยน</verse>
				<verse number="13">จงพิจารณาเชิงเทินของศิโยนให้ดี จงตรวจตราป้อมของศิโยน เพื่อท่านจะได้บอกคนรุ่นหลังว่า</verse>
				<verse number="14">นี่คือพระเจ้า ทรงเป็นพระเจ้าของเราเป็นนิตย์นิรันดร์ พระองค์จะทรงนำเราจนถึงที่สุด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="49">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง เพลงสดุดีของตระกูลโคราห์ ชนชาติทั้งสิ้นเอ๋ย จงฟังข้อความนี้ ชาวพิภพทั้งปวงเอ๋ย จงเงี่ยหูฟัง</verse>
				<verse number="2">ทั้งคนฐานะต่ำและคนฐานะสูง ทั้งเศรษฐีและยาจกด้วย</verse>
				<verse number="3">ปากของข้าพเจ้าจะเผยปัญญา การภาวนาของจิตใจข้าพเจ้าคือความเข้าใจ</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้าจะเอียงหูฟังสุภาษิต ข้าพเจ้าจะแก้ปริศนาของข้าพเจ้าให้เข้ากับเสียงพิณเขาคู่</verse>
				<verse number="5">ทำไมข้าพเจ้าจะต้องกลัวในคราวลำบาก เมื่อความชั่วของผู้ข่มเหงรายล้อมข้าพเจ้า?</verse>
				<verse number="6">คนที่วางใจในทรัพย์สินของตัว และโอ้อวดความมั่งคั่งมากมายของตน</verse>
				<verse number="7">แน่ทีเดียว ไม่มีคนใดไถ่พี่น้องของตนได้ หรือถวายค่าไถ่ตัวเขาแด่พระเจ้า</verse>
				<verse number="8">เพราะค่าไถ่ชีวิตของเขานั้นแพง และไม่เคยพอเลย</verse>
				<verse number="9">ที่จะให้เขามีชีวิตตลอดไป และไม่ต้องเห็นหลุมมรณะ</verse>
				<verse number="10">เพราะเขาจะเห็นว่าคนมีปัญญาก็ตาย คนโง่กับคนเขลาก็พินาศเหมือนกัน และละทรัพย์สินของตนแก่คนอื่น</verse>
				<verse number="11">หลุมศพของพวกเขา เป็นบ้านของเขาเป็นนิตย์ เป็นที่อาศัยของเขาทุกชั่วชาติพันธุ์ ถึงเขาเคยเรียกที่ดินของตัวตามชื่อของตน</verse>
				<verse number="12">มนุษย์แม้มั่งคั่ง ก็ไม่อาจยืนยงอยู่ได้ เขาก็พินาศเหมือนสัตว์เดียรัจฉาน</verse>
				<verse number="13">นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับคนโง่เขลา และกับคนที่ติดตามเขา ที่พอใจคำพูดของเขา เส-ลาห์</verse>
				<verse number="14">ดังแกะ พวกเขาถูกกำหนดไว้ให้แก่แดนคนตาย มัจจุราชจะเป็นผู้เลี้ยงแกะของเขา คนเที่ยงธรรมจะมีอำนาจเหนือเขาทั้งหลายในเวลาเช้า และรูปร่างของเขาจะเปื่อยสิ้นไป แดนคนตายจะเป็นบ้านของเขา</verse>
				<verse number="15">แต่แน่ทีเดียว พระเจ้าจะทรงไถ่ชีวิตข้าพเจ้าจากเงื้อมมือของแดนคนตาย เพราะพระองค์จะทรงรับข้าพเจ้าไว้ เส-ลาห์</verse>
				<verse number="16">อย่ากลัว เมื่อผู้หนึ่งมั่งมีขึ้น เมื่อศักดิ์ศรี ของบ้านเขาเพิ่มพูน</verse>
				<verse number="17">เพราะเมื่อเขาตาย เขาจะเอาอะไรไปไม่ได้เลย ศักดิ์ศรีของเขาจะไม่ลงไปกับเขา</verse>
				<verse number="18">แม้เมื่อเขามีชีวิตอยู่ เขานับว่าตัวเองสุขสบาย และแม้คนยกย่องเขา เมื่อเขามั่งคั่งขึ้น</verse>
				<verse number="19">เขาจะไปอยู่กับพวกบรรพบุรุษ ผู้ซึ่งจะไม่เห็นความสว่างอีกเลย</verse>
				<verse number="20">มนุษย์แม้มั่งคั่งแต่หากปราศจากความเข้าใจ เขาก็พินาศเหมือนสัตว์เดียรัจฉาน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="50">
				<verse number="1">เพลงสดุดีของอาสาฟ พระยาห์เวห์ พระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ตรัสและทรงเรียกแผ่นดินโลก ตั้งแต่ทิศตะวันออกจนถึงทิศตะวันตก</verse>
				<verse number="2">พระเจ้าทรงทอแสงออกมา จากศิโยนนครแห่งความงามพร้อมสรรพ</verse>
				<verse number="3">พระเจ้าของเราเสด็จมา พระองค์มิได้ทรงเงียบอยู่ เพลิงเผาผลาญมาข้างหน้าพระองค์ และรอบพระองค์มีพายุพัดรุนแรง</verse>
				<verse number="4">พระองค์ทรงเรียกฟ้าสวรรค์เบื้องบน และแผ่นดินโลก เพื่อจะทรงพิพากษาประชากรของพระองค์ว่า</verse>
				<verse number="5">“จงรวบรวมผู้จงรักภักดีของเรามาให้เรา ผู้ทำพันธสัญญากับเราด้วยเครื่องสัตวบูชา”</verse>
				<verse number="6">ฟ้าสวรรค์ประกาศความชอบธรรมของพระองค์ เพราะพระเจ้านั่นแหละทรงเป็นผู้พิพากษา เส-ลาห์</verse>
				<verse number="7">“ประชากรของเราเอ๋ย จงฟัง และเราจะพูด อิสราเอลเอ๋ย เราจะทักท้วงเจ้า เราเป็นพระเจ้า พระเจ้าของเจ้า</verse>
				<verse number="8">เรามิได้ตำหนิเจ้าเรื่องเครื่องสัตวบูชาของเจ้า เครื่องบูชาเผาทั้งตัวของเจ้ามีอยู่ต่อหน้าเราเสมอ</verse>
				<verse number="9">เราจะไม่รับวัวผู้จากเรือนของเจ้า หรือแพะผู้จากคอกของเจ้า</verse>
				<verse number="10">เพราะสัตว์ทุกตัวในป่าเป็นของเรา ทั้งสัตว์เลี้ยงบนภูเขาตั้งพันยอด</verse>
				<verse number="11">เรารู้จักนกแห่งขุนเขา ทุกตัว และสัตว์ในท้องทุ่งเป็นของเรา</verse>
				<verse number="12">“ถ้าเราหิว เราจะไม่บอกเจ้า เพราะพิภพและสารพัดที่อยู่ในนั้นเป็นของเรา</verse>
				<verse number="13">เรากินเนื้อวัวผู้หรือ? เราดื่มเลือดแพะหรือ?</verse>
				<verse number="14">จงถวายเครื่องบูชาคือการขอบพระคุณแด่พระเจ้า และแก้บนของเจ้าต่อองค์ผู้สูงสุด</verse>
				<verse number="15">และจงร้องทูลเราในวันยากลำบาก เราจะช่วยกู้เจ้า และเจ้าจะถวายเกียรติแก่เรา”</verse>
				<verse number="16">แต่พระเจ้าตรัสกับคนอธรรมว่า “เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาท่องกฎเกณฑ์ของเรา หรือรับพันธสัญญาของเราด้วยปากของเจ้า?</verse>
				<verse number="17">เพราะเจ้าเกลียดวินัย และเจ้าเหวี่ยงคำของเราไว้ข้างหลังเจ้า</verse>
				<verse number="18">เมื่อเจ้าเห็นขโมย เจ้าก็คบเขา และเจ้าเข้าสังคมกับคนล่วงประเวณี</verse>
				<verse number="19">“เจ้าปล่อยปากของเจ้าให้พูดชั่ว และลิ้นของเจ้าปั้นการหลอกลวง</verse>
				<verse number="20">เจ้านั่งพูดใส่ร้ายพี่น้องของเจ้า เจ้านินทาเขา</verse>
				<verse number="21">เจ้าได้ทำสิ่งเหล่านี้ แล้วเราก็นิ่งเงียบ เจ้าคิดว่าเราเป็นเหมือนเจ้า แต่เราจะตำหนิเจ้า และกล่าวโทษเจ้า</verse>
				<verse number="22">“เจ้าทั้งหลายผู้ลืมพระเจ้า จงพิจารณาเรื่องนี้ หาไม่ เราจะฉีก และจะไม่มีสักคนช่วยกู้เจ้าได้</verse>
				<verse number="23">ผู้ถวายเครื่องบูชาคือการขอบพระคุณก็ให้เกียรติเรา เราจะสำแดงความรอดของพระเจ้า แก่ผู้จัดทางของตนอย่างถูกต้อง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="51">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง เพลงสดุดีของดาวิด เมื่อนาธันผู้เผยพระวจนะมาเฝ้าท่าน หลังจากที่ท่านเข้าหานางบัทเชบาแล้ว ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงพระเมตตาข้าพระองค์ ตามความรักมั่นคงของพระองค์ ตามพระกรุณาอันอุดมของพระองค์ ขอทรงลบบรรดาการละเมิดของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="2">ขอทรงล้างข้าพระองค์ให้หมดจดจากความชั่วของข้าพระองค์ และขอทรงชำระข้าพระองค์จากบาปของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="3">เพราะข้าพระองค์ทราบถึงการละเมิดของข้าพระองค์แล้ว และบาปของข้าพระองค์อยู่ต่อหน้าข้าพระองค์เสมอ</verse>
				<verse number="4">ข้าพระองค์ได้ทำบาปต่อพระองค์ ต่อพระองค์เท่านั้น และได้ทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรพระองค์ ดังนั้น พระองค์ทรงชอบธรรมในการพิพากษา และไร้ตำหนิในการตัดสินนั้น</verse>
				<verse number="5">แท้จริง ข้าพระองค์ถือกำเนิดมาในความชั่ว และข้าพระองค์เป็นคนบาปตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดา</verse>
				<verse number="6">แน่ทีเดียว พระองค์ทรงประสงค์ความจริงในใจ เพราะฉะนั้น ขอทรงสอนสติปัญญาแก่ข้าพระองค์ในที่ลี้ลับ</verse>
				<verse number="7">ขอทรงชำระมลทินจากข้าพระองค์ด้วยต้นหุสบ ข้าพระองค์จึงจะสะอาด ขอทรงล้างข้าพระองค์ และข้าพระองค์จะขาวกว่าหิมะ</verse>
				<verse number="8">ขอทรงให้ข้าพระองค์ได้ยินความปีติและความยินดี ขอกระดูกซึ่งพระองค์ทรงหักนั้นเปรมปรีดิ์</verse>
				<verse number="9">ขอซ่อนพระพักตร์พระองค์จากบาปทั้งหลายของข้าพระองค์ และขอทรงลบความชั่วทั้งสิ้นของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="10">ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงเนรมิตสร้างใจสะอาดในข้าพระองค์ และขอทรงสร้างจิตใจหนักแน่นขึ้นใหม่ภายในข้าพระองค์</verse>
				<verse number="11">ขออย่าทรงเหวี่ยงข้าพระองค์ไปจากพระพักตร์พระองค์ และขออย่าทรงนำพระวิญญาณบริสุทธิ์ของพระองค์ไปจากข้าพระองค์</verse>
				<verse number="12">ขอทรงคืนความชื่นบานในความรอดของพระองค์แก่ข้าพระองค์ และทำให้ข้าพระองค์เชื่อฟังด้วยความเต็มใจ</verse>
				<verse number="13">แล้วข้าพระองค์จะสอนบรรดาผู้ละเมิดถึงพระมรรคา ทั้งหลายของพระองค์ และบรรดาคนบาปจะกลับมาหาพระองค์</verse>
				<verse number="14">ข้าแต่พระเจ้า ผู้เป็นพระเจ้าแห่งความรอดของข้าพระองค์ ขอทรงช่วยกู้ข้าพระองค์ให้พ้นจากโทษของการฆาตกรรม และลิ้นของข้าพระองค์จะร้องเพลงด้วยความยินดีเรื่องการช่วยกู้ของพระองค์</verse>
				<verse number="15">ข้าแต่องค์เจ้านาย ขอทรงเบิกริมฝีปากของข้าพระองค์ และปากข้าพระองค์จะประกาศการสรรเสริญพระองค์</verse>
				<verse number="16">เพราะพระองค์ไม่ทรงประสงค์เครื่องสัตวบูชา ถึงข้าพระองค์จะถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัว พระองค์ก็มิได้พอพระทัย</verse>
				<verse number="17">เครื่องบูชาที่พระเจ้าทรงปรารถนาคือจิตใจที่แตกสลาย ใจที่แตกสลายและสำนึกผิดนั้น ข้าแต่พระเจ้า พระองค์จะไม่ทรงดูถูก</verse>
				<verse number="18">ขอทรงทำดีแก่ศิโยน ตามพระกรุณาของพระองค์ ขอทรงสร้างกำแพงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="19">แล้วพระองค์จะพอพระทัยในเครื่องสัตวบูชาที่ถูกต้อง ในเครื่องบูชาเผาทั้งตัว แล้วเขาจะถวายวัวผู้บนแท่นบูชาของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="52">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง มัสคิลบทหนึ่งของดาวิด เมื่อโดเอก คนเอโดมมาทูลซาอูลว่า “ดาวิดได้มาที่บ้านของอาหิเมเลค” เจ้าผู้มีอำนาจเต็มประดา ไฉนจึงโอ้อวดในการชั่ว? อ้างความรักมั่นคงของพระเจ้าวันยังค่ำ</verse>
				<verse number="2">ลิ้นของเจ้าวางแผนการทำลาย เหมือนมีดโกนคมนะ เจ้านักล่อลวง</verse>
				<verse number="3">เจ้ารักชั่วมากกว่าดี รักการมุสามากกว่าการพูดความจริง เส-ลาห์</verse>
				<verse number="4">เจ้ารักทุกคำที่ทำลาย แหม เจ้าคนร้อยลิ้น</verse>
				<verse number="5">แต่พระเจ้าจะทรงคว่ำเจ้าลงเป็นนิตย์ พระองค์จะทรงฉวยและดึงเจ้าจากเต็นท์ พระองค์จะทรงถอนรากถอนโคนเจ้าจากแดนคนเป็น เส-ลาห์</verse>
				<verse number="6">คนชอบธรรมจะเห็นและเกรงกลัว และจะหัวเราะเยาะคนอธรรมกล่าวว่า</verse>
				<verse number="7">“จงดูบุรุษผู้ไม่ให้พระเจ้าเป็นที่ลี้ภัยของตน แต่ไว้ใจในทรัพย์สินมากมายของเขาเอง เขาเข้มแข็งในความปรารถนาชั่ว ”</verse>
				<verse number="8">ส่วนข้าพเจ้า เป็นเหมือนต้นมะกอกเขียวสดในพระนิเวศของพระเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในความรักมั่นคงของพระเจ้าเป็นนิตย์นิรันดร์</verse>
				<verse number="9">ข้าพระองค์ จะขอบพระคุณพระองค์เป็นนิตย์ เพราะพระองค์ได้ทรงทำเช่นนั้น ต่อหน้าผู้จงรักภักดีของพระองค์ ข้าพระองค์จะประกาศ พระนามของพระองค์ เพราะเป็นพระนามประเสริฐ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="53">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ตามทำนองมาหะลัท มัสคิลบทหนึ่งของดาวิด คนโง่รำพึงในใจตนว่า “ไม่มีพระเจ้า” เขาทั้งหลายก็เลวทรามและทำความอยุติธรรมที่น่าเกลียดน่าชัง ไม่มีผู้ใดทำดี</verse>
				<verse number="2">พระเจ้าทอดพระเนตรลงมาจากฟ้าสวรรค์ดูมนุษย์ทั้งหลาย ว่าจะมีคนใดบ้างที่ฉลาด ที่แสวงหาพระเจ้า</verse>
				<verse number="3">เขาทั้งหลายหันกลับไปหมด เสื่อมทรามเหมือนกันสิ้น ไม่มีผู้ใดทำดี ไม่มีสักคนเดียว</verse>
				<verse number="4">บรรดาผู้ทำความชั่วไม่รู้หรือ? คือผู้ที่กินประชากรของเราอย่างกินอาหาร และไม่ได้ร้องทูลพระเจ้า</verse>
				<verse number="5">เขาทั้งหลายจะอยู่ที่นั่นอย่างหวาดกลัวยิ่งนัก หวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็น เพราะพระเจ้าจะทรงกระจายกระดูกของคนที่ตั้งค่ายสู้เจ้า เจ้าจะทำให้พวกเขาอับอาย เพราะพระเจ้าทรงปฏิเสธเขา</verse>
				<verse number="6">ขอให้การช่วยกู้อิสราเอลออกมาจากศิโยน เมื่อพระเจ้าทรงให้ประชากรของพระองค์กลับสู่สภาพดี ยาโคบจะเปรมปรีดิ์ อิสราเอลจะยินดี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="54">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ใช้เครื่องสาย มัสคิลบทหนึ่งของดาวิด เมื่อชาวศิฟไปทูลซาอูลว่า “ดาวิดซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางเราไม่ใช่หรือ?” ข้าแต่พระเจ้า โดยพระนามของพระองค์ ขอทรงช่วยข้าพระองค์ ให้รอด และโดยพระอานุภาพของพระองค์ ขอประทานความเป็นธรรมแก่ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="2">ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงฟังคำอธิษฐานของข้าพระองค์ ขอเงี่ยพระกรรณฟังถ้อยคำจากปากของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="3">เพราะคนแปลกหน้าได้ลุกขึ้นสู้ข้าพระองค์ คนไร้ความปรานีมุ่งเอาชีวิตข้าพระองค์ พวกเขาไม่เห็นพระเจ้าอยู่ในสายตา เส-ลาห์</verse>
				<verse number="4">ดูเถิด พระเจ้าทรงเป็นผู้อุปถัมภ์ข้าพเจ้า องค์เจ้านายทรงอยู่กับบรรดาผู้ค้ำจุนชีวิตของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="5">ขอให้ความชั่วร้ายย้อนกลับไปสนองพวกศัตรูของข้าพเจ้า ขอทรงทำลายเขาโดยความซื่อสัตย์ของพระองค์</verse>
				<verse number="6">ข้าพระองค์จะถวายสัตวบูชาแด่พระองค์ด้วยความสมัครใจ ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์จะยกย่องพระนามของพระองค์ เพราะพระนามนั้นประเสริฐ</verse>
				<verse number="7">เพราะพระองค์ทรงช่วยกู้ข้าพระองค์ให้พ้นจากความทุกข์ยากทั้งสิ้น และดวงตาของข้าพระองค์มองเห็นพวกศัตรูแพ้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="55">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ใช้เครื่องสาย มัสคิลบทหนึ่งของดาวิด ข้าแต่พระเจ้า ขอเงี่ยพระกรรณฟังคำอธิษฐานของข้าพระองค์ ขออย่าซ่อนพระองค์จากคำวิงวอนของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="2">ขอทรงสดับและขอทรงตอบข้าพระองค์ ข้าพระองค์ร้อนใจเมื่อร้องทุกข์ และข้าพระองค์ว้าวุ่นใจ</verse>
				<verse number="3">เพราะเสียงของศัตรู เพราะการกดขี่ของคนอธรรม เหตุว่าพวกเขานำความทุกข์มาให้ข้าพระองค์ และเขาบ่มความเกลียดชังข้าพระองค์ด้วยความกริ้ว</verse>
				<verse number="4">ใจของข้าพระองค์ตรอมตรมอยู่ภายใน และความสยดสยองของความตายโถมทับข้าพระองค์</verse>
				<verse number="5">ความกลัวและความสะทกสะท้านมาเหนือข้าพระองค์ และความหวาดผวาก็ครอบงำข้าพระองค์</verse>
				<verse number="6">และข้าพระองค์กล่าวว่า “โอ ข้าอยากมีปีกอย่างนกพิราบ จะได้บินหนีไปพักอย่างสงบ</verse>
				<verse number="7">เออ ข้าจะได้หนีไปให้ไกล ข้าจะได้พักในถิ่นทุรกันดาร เส-ลาห์</verse>
				<verse number="8">“ข้าจะรีบไปยังที่กำบัง ให้พ้นจากลมแรงกล้าและพายุ”</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่องค์เจ้านาย ขอทรงทำลายแผนการของพวกเขา และขอทรงทำให้ภาษาของเขายุ่งเหยิงไป เพราะข้าพระองค์เห็นความทารุณ และการโกลาหลในนคร</verse>
				<verse number="10">พวกเขาเดินบนกำแพงรอบนครอยู่ทั้งวันทั้งคืน และความชั่วร้ายกับความทุกข์ร้อนอยู่ท่ามกลางนครนั้น</verse>
				<verse number="11">การทำลายอยู่ท่ามกลางนครนั้น การกดขี่และการฉ้อโกง ไม่ขาดหายไปจากลานกว้างของนครนั้น</verse>
				<verse number="12">เพราะมิใช่ศัตรูที่เยาะเย้ยข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงจะทนได้ มิใช่ผู้ที่เกลียดชังข้าพเจ้า ผู้ที่ยกตัวข่มข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงจะซ่อนตัวจากเขาได้</verse>
				<verse number="13">แต่เป็นท่าน ผู้เท่าเทียมกับข้าพเจ้า เป็นเพื่อนสนิทของข้าพเจ้า เป็นมิตรรู้จักมักคุ้นกับข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="14">เราเคยสนทนาปราศรัยกันอย่างชื่นใจ เราเคยเดินท่ามกลางฝูงชนในพระนิเวศของพระเจ้า</verse>
				<verse number="15">ขอให้ความตายมาหาเขาเหล่านั้น ให้เขาลงไปยังแดนคนตายทั้งเป็น เพราะบรรดาความชั่วร้ายอยู่ในที่พำนักของเขา ในท่ามกลางเขา</verse>
				<verse number="16">ส่วนข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะร้องทูลพระเจ้า และพระยาห์เวห์จะทรงช่วยข้าพเจ้าให้รอด</verse>
				<verse number="17">ทั้งเวลาเย็น เวลาเช้า และเวลาเที่ยง ข้าพเจ้าร้องทุกข์และคร่ำครวญ และพระองค์จะทรงฟังเสียงของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="18">พระองค์จะทรงไถ่ชีวิตข้าพเจ้าให้ปลอดภัย จากสงครามที่ข้าพเจ้าเผชิญอยู่ เพราะคนเป็นอันมากตั้งแถวสู้ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="19">พระเจ้าจะทรงสดับฟังและกดพวกเขาลง คือพระองค์ผู้ประทับบนบัลลังก์ตั้งแต่โบราณกาล เส-ลาห์ เพราะเขาไม่เปลี่ยนวิถีชีวิต และไม่ยำเกรงพระเจ้า</verse>
				<verse number="20">เพื่อนสนิทของข้าพเจ้า ยื่นมือออกต่อสู้เพื่อนของเขา เขาละเมิดพันธสัญญาของเขา</verse>
				<verse number="21">คำพูดของเขาลื่นยิ่งกว่าเนย แต่สงคราม อยู่ภายในใจของเขา ถ้อยคำของเขานุ่มนวลกว่าน้ำมัน แต่ทว่าเป็นดาบที่ชักออกมาแล้ว</verse>
				<verse number="22">จงมอบภาระของท่านไว้กับพระยาห์เวห์ และพระองค์จะทรงค้ำจุนท่าน พระองค์จะไม่ทรงยอมให้ คนชอบธรรมคลอนแคลนเลย</verse>
				<verse number="23">ข้าแต่พระเจ้า แต่พระองค์จะทรงเหวี่ยงคนอธรรมลง สู่ก้นหลุมมรณะ คนที่กระหายเลือดและหลอกลวง จะมีชีวิตอยู่ไม่ถึงครึ่งจำนวนเวลาของเขา แต่ข้าพระองค์จะวางใจในพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="56">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ตามทำนองนกเขาบนต้นเทเรบินธ์โน้น มิคทามบทหนึ่งของดาวิด เมื่อชาวฟีลิสเตียจับท่านในเมืองกัท ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงพระเมตตาข้าพระองค์ เพราะคนเหยียบย่ำข้าพระองค์ คู่อริกดขี่ข้าพระองค์วันยังค่ำ</verse>
				<verse number="2">พวกศัตรูเหยียบย่ำข้าพระองค์วันยังค่ำ เพราะหลายคนต่อสู้ข้าพระองค์อยู่ ข้าแต่องค์ผู้สูงสุด</verse>
				<verse number="3">เมื่อข้าพระองค์กลัว ข้าพระองค์วางใจในพระองค์</verse>
				<verse number="4">ในพระเจ้า ผู้ที่ข้าพระองค์สรรเสริญพระวจนะ ในพระเจ้า ข้าพระองค์วางใจ ข้าพระองค์จะไม่กลัว เนื้อหนังจะทำอะไรข้าพระองค์ได้?</verse>
				<verse number="5">พวกเขาบิดเบือนถ้อยคำของข้าพระองค์วันยังค่ำ ความคิดทั้งสิ้นของพวกเขาล้วนมุ่งร้ายต่อข้าพระองค์</verse>
				<verse number="6">พวกเขารวมหัวกัน เขาซุ่มอยู่ เขาเฝ้าดูความเคลื่อนไหวของข้าพระองค์ อย่างกับคนที่ซุ่มคอยเอาชีวิตข้าพระองค์</verse>
				<verse number="7">ขอทรงทิ้งเขาเพราะความผิดของเขา ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงเหวี่ยงชนชาติทั้งหลายลงด้วยความกริ้ว</verse>
				<verse number="8">พระองค์ทรงนับการระหกระเหินของข้าพระองค์ ทรงเก็บน้ำตาของข้าพระองค์ใส่ขวดของพระองค์ไว้ น้ำตานั้นไม่อยู่ในบันทึกของพระองค์หรือพระเจ้าข้า?</verse>
				<verse number="9">แล้วศัตรูของข้าพระองค์จะหันกลับ ในวันที่ข้าพระองค์ร้องทูล ข้าพระองค์ทราบเช่นนี้ว่า พระเจ้าทรงอยู่ฝ่ายข้าพระองค์</verse>
				<verse number="10">ในพระเจ้า ผู้ที่ข้าพระองค์สรรเสริญพระวจนะ ในพระยาห์เวห์ ผู้ที่ข้าพระองค์สรรเสริญพระวจนะ</verse>
				<verse number="11">ในพระเจ้า ข้าพระองค์วางใจ ข้าพระองค์จะไม่กลัว คนจะทำอะไรข้าพระองค์ได้?</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่พระเจ้า ที่ข้าพระองค์บนไว้ ข้าพระองค์จะแก้ ข้าพระองค์จะถวายเครื่องบูชาขอบพระคุณพระองค์</verse>
				<verse number="13">เพราะพระองค์ทรงช่วยกู้ชีวิตข้าพระองค์จากมัจจุราช พระองค์ทรงช่วยกู้เท้าข้าพระองค์ให้พ้นจากการสะดุดมิใช่หรือ? เพื่อข้าพระองค์จะดำเนินอยู่เฉพาะพระพักตร์พระเจ้า ในความสว่างแห่งชีวิต</verse>
			</chapter>
			<chapter number="57">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ตามทำนองอย่าทำลาย มิคทามบทหนึ่งของดาวิด เมื่อท่านหนีซาอูลเข้าถ้ำ ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงพระกรุณาข้าพระองค์ ขอทรงพระกรุณาข้าพระองค์ เพราะจิตใจของข้าพระองค์ลี้ภัยในพระองค์ ข้าพระองค์จะลี้ภัยใต้ร่มปีกของพระองค์ จนกว่าภัยอันตรายจะผ่านพ้นไป</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า จะร้องทูลต่อพระเจ้าผู้สูงสุด ต่อพระเจ้าผู้ทรงทำการให้สำเร็จ เพื่อข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">พระองค์จะทรงส่งความช่วยเหลือ มาจากฟ้าสวรรค์และช่วยข้าพเจ้าให้รอด พระองค์จะทรงให้ผู้เหยียบย่ำข้าพเจ้าอับอาย เส-ลาห์ พระเจ้าจะทรงส่งความรักมั่นคงและความซื่อสัตย์ลงมา</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้านอนท่ามกลางเหล่าสิงห์ ผู้ที่ผลาญชีวิตมนุษย์ ฟันของมันคือหอกและลูกธนู ลิ้นของมันคือดาบคม</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงเป็นที่ยกย่องเหนือฟ้าสวรรค์ ขอพระสิริของพระองค์อยู่ทั่วทั้งแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="6">เขาทั้งหลายวางตาข่ายดักเท้าข้าพเจ้า จิตใจของข้าพเจ้าก็เป็นทุกข์ เขาขุดหลุมพรางไว้ในทางของข้าพเจ้า แต่เขาตกลงไปเสียเอง เส-ลาห์</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่พระเจ้า ใจของข้าพระองค์มั่นคง ใจของข้าพระองค์มั่นคง ข้าพระองค์จะร้องเพลง ข้าพระองค์จะเล่นดนตรีสดุดี</verse>
				<verse number="8">จิตใจของข้าพเจ้าเอ๋ย จงตื่นเถิด พิณใหญ่และพิณเขาคู่เอ๋ย จงตื่นเถิด ข้าพเจ้าจะปลุกอรุณ</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่องค์เจ้านาย ข้าพระองค์จะขอบพระคุณพระองค์ท่ามกลางชนชาติทั้งหลาย ข้าพระองค์จะร้องเพลงสดุดีพระองค์ท่ามกลางชาวประเทศทั้งหลาย</verse>
				<verse number="10">เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ใหญ่ยิ่งถึงฟ้าสวรรค์ ความซื่อสัตย์ของพระองค์สูงถึงเมฆ</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงเป็นที่ยกย่องเหนือฟ้าสวรรค์ ขอพระสิริของพระองค์อยู่ทั่วทั้งแผ่นดินโลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="58">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ตามทำนองอย่าทำลาย มิคทามบทหนึ่งของดาวิด ท่านทั้งหลายผู้ทรงอำนาจ ท่านพูดอย่างชอบธรรมหรือ? ท่านพิพากษาประชาชนอย่างเที่ยงธรรมหรือ?</verse>
				<verse number="2">เปล่าเลย ใจของท่านคิดแผนชั่ว มือของท่านทำความทารุณบนแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="3">คนอธรรมหลงเจิ่นไปตั้งแต่ออกจากครรภ์ เขาหลงเตลิดและพูดมุสามาตั้งแต่เกิด</verse>
				<verse number="4">เขามีพิษเหมือนพิษงู เหมือนงูเห่าหูหนวกที่อุดหูของมัน</verse>
				<verse number="5">มันจึงไม่ได้ยินเสียงของหมองู หรือเสียงของผู้มีมนต์ขลัง</verse>
				<verse number="6">ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงหักฟันในปากมันเสีย ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงถอนเขี้ยวสิงห์หนุ่มออกเสีย</verse>
				<verse number="7">ขอให้เขาทั้งหลายหายไปเหมือนน้ำไหล เมื่อเขาเล็งธนู ก็ให้ลูกธนูทื่อ</verse>
				<verse number="8">ขอให้เขาเหมือนหอยทากที่ละลายเป็นเมือกเมื่อเคลื่อนตัวไป เหมือนทารกแท้งที่ไม่เคยเห็นดวงตะวัน</verse>
				<verse number="9">เร็วยิ่งกว่าหม้อจะรู้สึกร้อน ด้วยไฟจากต้นหนาม ไม่ว่าสดหรือไหม้เป็นเปลว ก็ขอพระองค์ทรงกวาดเขาไปเสีย</verse>
				<verse number="10">คนชอบธรรมจะยินดี เมื่อเขาเห็นการแก้แค้น เขาจะเอาโลหิตของคนอธรรมล้างเท้าของเขา</verse>
				<verse number="11">จะมีคนกล่าวว่า “แน่ทีเดียว มีบำเหน็จให้แก่คนชอบธรรม แน่ทีเดียว มีพระเจ้าผู้ทรงพิพากษาในโลก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="59">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ตามทำนองอย่าทำลาย มิคทามบทหนึ่งของดาวิด เมื่อซาอูลทรงใช้คนให้ไปเฝ้าบ้านของท่าน เพื่อจะฆ่าท่าน ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอทรงช่วยกู้ข้าพระองค์ให้พ้นจากศัตรู ขอทรงพิทักษ์รักษาข้าพระองค์ให้พ้นจากบรรดาผู้ที่ลุกขึ้นสู้ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="2">ขอทรงช่วยกู้ข้าพระองค์ให้พ้นจากผู้ทำความชั่ว และขอทรงช่วยข้าพระองค์ให้รอดจากคนกระหายเลือด</verse>
				<verse number="3">เพราะนี่แน่ะ พวกเขาซุ่มคอยเอาชีวิตข้าพระองค์ คนดุร้ายรวมหัวกันต่อสู้ข้าพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ มิใช่เพราะการละเมิดหรือบาปของข้าพระองค์เอง</verse>
				<verse number="4">พวกเขาวิ่งมาและเตรียมพร้อมจะจู่โจมข้าพระองค์ มิใช่เพราะความชั่วของข้าพระองค์ ขอทรงลุกขึ้นมาช่วยข้าพระองค์และขอทอดพระเนตร</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าจอมทัพ พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าของอิสราเอล ขอทรงตื่นขึ้นลงโทษประชาชาติทั้งสิ้น ขออย่าทรงเมตตาผู้ที่ทรยศคิดร้ายแม้สักคนเดียว เส-ลาห์</verse>
				<verse number="6">พวกเขากลับมาทุกเย็น ขู่คำรามอย่างสุนัข และตระเวนไปทั่วนคร</verse>
				<verse number="7">ดูสิ ปากของพวกเขาพูดโพล่ง และคำเสียดแทง อยู่ที่ริมฝีปากของเขา เพราะเขาคิดว่า “ใครจะได้ยินเรา?”</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่พระยาห์เวห์ แต่พระองค์ทรงหัวเราะเยาะเขา พระองค์ทรงเยาะเย้ยประชาชาติทั้งปวง</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่พระกำลังของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะเฝ้าดูพระองค์ ข้าแต่พระเจ้า เพราะพระองค์ทรงเป็นป้อมปราการของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="10">พระเจ้าของข้าพเจ้าจะพบข้าพเจ้าด้วยความรักมั่นคงของพระองค์ พระเจ้าจะทรงให้ข้าพเจ้ามองเห็นพวกศัตรูของข้าพเจ้าแพ้</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่องค์เจ้านาย ผู้ทรงเป็นโล่ของข้าพระองค์ทั้งหลาย ขออย่าทรงสังหารพวกเขาเสีย เกรงว่าชนชาติของข้าพระองค์จะลืม ขอให้เขาระหกระเหินไปด้วยฤทธานุภาพของพระองค์ และให้เขาล้มลง</verse>
				<verse number="12">เพราะบาปจากปากของเขา และเพราะถ้อยคำจากริมฝีปากของเขา ขอให้เขาติดกับโดยความเย่อหยิ่งของเขา เพราะการแช่งสาปและการมุสาซึ่งเขาเปล่งออกมานั้น</verse>
				<verse number="13">ขอทรงเผาผลาญเขาเสียโดยพระพิโรธ ขอทรงเผาผลาญเขาจนสิ้น แล้วคนจะทราบว่าพระเจ้าทรงปกครองเหนือยาโคบ ถึงที่สุดปลายแผ่นดินโลก เส-ลาห์</verse>
				<verse number="14">พวกเขากลับมาทุกเย็น หอนอย่างสุนัข และตระเวนไปทั่วนคร</verse>
				<verse number="15">เขาเที่ยวไปหาอาหาร ถ้าไม่ได้กินอิ่มก็ขู่คำราม</verse>
				<verse number="16">แต่ข้าพระองค์จะร้องเพลงถึงพระกำลังของพระองค์ ข้าพระองค์จะโห่ร้องด้วยความยินดีเรื่องความรักมั่นคงของพระองค์ในเวลาเช้า เพราะพระองค์ทรงเป็นป้อมปราการของข้าพระองค์ เป็นที่ลี้ภัยในยามที่ข้าพระองค์ทุกข์ยาก</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่พระกำลังของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะร้องเพลงสดุดีพระองค์ ข้าแต่พระเจ้า เพราะพระองค์ทรงเป็นป้อมปราการของข้าพระองค์ พระเจ้าผู้ทรงสำแดงความรักมั่นคงแก่ข้าพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="60">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ทำนองชูชันเอดูท มิคทามบทหนึ่งของดาวิด เพื่อสั่งสอนเมื่อท่านขับเคี่ยวกับอารัม-นาหะราอิม และกับอารัมโซบาห์ และเมื่อขากลับโยอาบได้ฆ่าชาวเอโดมเสียหนึ่งหมื่นสองพันคน ในหุบเขาเกลือ ข้าแต่พระเจ้า พระองค์ทรงทอดทิ้งข้าพระองค์ทั้งหลาย พระองค์ทรงทะลวงแนวป้องกันของข้าพระองค์ทั้งหลาย พระองค์ทรงพระพิโรธ แต่บัดนี้ขอทรงให้ข้าพระองค์ทั้งหลายกลับคืนสู่สภาพดีเถิด</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงทำให้แผ่นดินหวั่นไหว ทรงให้มันแตกแยกออก ขอทรงซ่อมร่องแตกนั้นเพราะมันสั่นคลอน</verse>
				<verse number="3">พระองค์ทรงให้ประชากรของพระองค์พบความลำบาก พระองค์ทรงให้ข้าพระองค์ทั้งหลายดื่มเหล้าองุ่นแห่งความซวนเซ</verse>
				<verse number="4">พระองค์ทรงตั้งธงไว้ให้บรรดาผู้ที่ยำเกรงพระองค์ เพื่อเขาจะได้หนีพ้นระยะธนู เส-ลาห์</verse>
				<verse number="5">ขอประทานชัยชนะ โดยพระหัตถ์ขวาของพระองค์และขอทรงตอบข้าพระองค์ทั้งหลาย เพื่อว่าผู้ที่พระองค์ทรงรักจะได้รับการช่วยกู้</verse>
				<verse number="6">พระเจ้าตรัสในสถานนมัสการของพระองค์ว่า “เราจะยินดี เราจะแบ่งเมืองเชเคม และแบ่งหุบเขาเมืองสุคคทออก</verse>
				<verse number="7">กิเลอาดเป็นของเรา และมนัสเสห์เป็นของเรา เอฟราอิมเป็นหมวกป้องกันศีรษะของเรา ยูดาห์เป็นคทาของเรา</verse>
				<verse number="8">โมอับเป็นอ่างล้างชำระของเรา เราเหวี่ยงรองเท้าของเราลงบนเอโดม เราโห่ร้องด้วยความมีชัยเหนือฟีลิสเตีย”</verse>
				<verse number="9">ผู้ใดจะนำข้าพเจ้ามายังนครมีป้อม? ผู้ใดจะนำข้าพเจ้าไปยังเอโดม?</verse>
				<verse number="10">ข้าแต่พระเจ้า พระองค์มิได้ทรงทอดทิ้งข้าพระองค์ทั้งหลายแล้วหรือ? ข้าแต่พระเจ้า พระองค์ไม่ทรงออกไปกับกองทัพของข้าพระองค์ทั้งหลายแล้วหรือ?</verse>
				<verse number="11">ขอประทานความช่วยเหลือแก่ข้าพระองค์ทั้งหลายเพื่อต่อต้านศัตรู เพราะความช่วยเหลือของมนุษย์ก็ไร้ผล</verse>
				<verse number="12">โดยพึ่งพระเจ้า เราจะสู้อย่างเข้มแข็ง พระองค์ทรงเป็นผู้เหยียบศัตรูของเราลง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="61">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ใช้เครื่องสาย ของดาวิด ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงฟังเสียงร้องทูลของข้าพระองค์ ขอทรงสดับคำอธิษฐานของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="2">ข้าพระองค์ร้องทูลพระองค์จากที่สุดปลายแผ่นดินโลก เมื่อจิตใจของข้าพระองค์อ่อนระอาไป ขอทรงนำข้าพระองค์ มาถึงศิลาที่สูงกว่าข้าพระองค์</verse>
				<verse number="3">เพราะพระองค์ทรงเป็นที่ลี้ภัยของข้าพระองค์ เป็นหอคอยแข็งแกร่งที่ประจันหน้าศัตรู</verse>
				<verse number="4">ข้าพระองค์จะขออยู่ในพลับพลาของพระองค์เป็นนิตย์ ข้าพระองค์จะลี้ภัยอยู่ที่กำบังปีกของพระองค์ เส-ลาห์</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่พระเจ้า เพราะพระองค์ทรงฟังคำบนบานของข้าพระองค์ และประทานมรดกของผู้ยำเกรงพระนามของพระองค์แก่ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="6">ขอทรงยืดพระชนมายุของพระราชา ให้ปีเดือนของท่านยืนนานไปทุกชั่วชาติพันธุ์</verse>
				<verse number="7">ขอให้ท่านได้ประทับบนบัลลังก์ เฉพาะพระพักตร์พระเจ้าเป็นนิตย์ ขอทรงตั้งความรักมั่นคงและความซื่อสัตย์ไว้ปกป้องท่าน</verse>
				<verse number="8">แล้วข้าพระองค์จะร้องเพลงสดุดีพระนามของพระองค์เป็นนิตย์ ตามที่ข้าพระองค์แก้บนอยู่แต่ละวันนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="62">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ตามทำนองเยดูธูน เพลงสดุดีของดาวิด จิตใจของข้าพเจ้าสงบคอยพระเจ้าเท่านั้น ความรอดของข้าพเจ้ามาจากพระองค์</verse>
				<verse number="2">พระองค์เท่านั้นทรงเป็นศิลาและความรอดของข้าพเจ้า ทรงเป็นป้อมปราการของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะไม่หวั่นไหวเลย</verse>
				<verse number="3">พวกเจ้าจะโจมตีคนคนหนึ่งนานสักเท่าใด? เจ้าทุกคนจะถูกสังหาร เจ้าจะเหมือนกำแพงที่เอนและรั้วที่โยกเยก</verse>
				<verse number="4">พวกเขาคิดแต่จะผลักท่านลงมาจากตำแหน่งสูง เขาพอใจในความเท็จ เขาอวยพรด้วยปาก แต่แช่งอยู่ในใจ เส-ลาห์</verse>
				<verse number="5">จิตใจของข้าพเจ้าสงบคอยพระเจ้าเท่านั้น เพราะความหวังของข้าพเจ้ามาจากพระองค์</verse>
				<verse number="6">พระองค์เท่านั้นทรงเป็นศิลาและความรอดของข้าพเจ้า ทรงเป็นป้อมปราการของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะไม่หวั่นไหว</verse>
				<verse number="7">สวัสดิภาพและเกียรติของข้าพเจ้าอยู่ที่พระเจ้า ศิลาแข็งแกร่งและที่ลี้ภัยของข้าพเจ้าคือพระเจ้า</verse>
				<verse number="8">ประชาชนเอ๋ย จงวางใจในพระองค์ตลอดเวลา จงระบายความในใจของท่านต่อพระองค์ พระเจ้าทรงเป็นที่ลี้ภัยของเรา เส-ลาห์</verse>
				<verse number="9">คนฐานะต่ำก็เป็นเพียงแต่ลมหายใจ คนฐานะสูงก็เป็นภาพลวงตา เมื่อชั่งดู เขาก็ลอยขึ้น เขารวมกันยังเบากว่าลมหายใจ</verse>
				<verse number="10">อย่าวางใจในการบีบบังคับ อย่าหวังลมๆ แล้งๆ จากการปล้น ถ้าความมั่งคั่งเพิ่มขึ้น ก็อย่าวางใจในสิ่งนั้น</verse>
				<verse number="11">พระเจ้าตรัสครั้งหนึ่ง ข้าพเจ้าได้ยินอย่างนี้สองครั้งแล้ว ว่าฤทธานุภาพเป็นของพระเจ้า</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่องค์เจ้านาย ความรักมั่นคงเป็นของพระองค์ เพราะพระองค์เองทรงตอบแทนแต่ละคน ตามการงานของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="63">
				<verse number="1">เพลงสดุดีของดาวิด เมื่อท่านอยู่ในถิ่นทุรกันดารยูดาห์ ข้าแต่พระเจ้า พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะแสวงหาพระองค์ จิตใจของข้าพระองค์กระหายหาพระองค์ เนื้อหนังของข้าพระองค์กระเสือกกระสนหาพระองค์ ในดินแดนที่แห้งแล้งและอ่อนระโหย ที่ซึ่งไม่มีน้ำ</verse>
				<verse number="2">เช่นนั้นแหละ ข้าพระองค์เคยเห็นพระองค์ในสถานนมัสการ เห็นฤทธานุภาพและพระสิริของพระองค์</verse>
				<verse number="3">เพราะว่าความรักมั่นคงของพระองค์ดีกว่าชีวิต ริมฝีปากของข้าพระองค์จะยกย่องพระองค์</verse>
				<verse number="4">เช่นนั้นแหละ ข้าพระองค์จะถวายสาธุการแด่พระองค์ ตราบที่ข้าพระองค์มีชีวิตอยู่ ข้าพระองค์จะชูมือต่อพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="5">จิตใจของข้าพระองค์จะอิ่มหนำดังได้กินอาหารชั้นเลิศ และปากของข้าพระองค์จะสรรเสริญพระองค์ด้วยริมฝีปากที่ชื่นบาน</verse>
				<verse number="6">เมื่อข้าพระองค์ระลึกถึงพระองค์ขณะอยู่บนที่นอน และใคร่ครวญถึงพระองค์ทุกๆ ยาม</verse>
				<verse number="7">เพราะพระองค์ทรงเป็นความอุปถัมภ์ของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะร้องเพลงด้วยความยินดีอยู่ในร่มปีกของพระองค์</verse>
				<verse number="8">จิตใจของข้าพระองค์แนบสนิทกับพระองค์ พระหัตถ์ขวาของพระองค์ค้ำจุนข้าพระองค์ไว้</verse>
				<verse number="9">แต่บรรดาผู้มุ่งเอาชีวิตข้าพระองค์ จะลงไปในที่ลึกแห่งแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="10">เขาทั้งหลายจะล้มลงด้วยดาบ พวกเขาจะเป็นเหยื่อของสุนัขจิ้งจอก</verse>
				<verse number="11">แต่พระราชาจะทรงยินดีในพระเจ้า ทุกคนที่สาบานโดยอ้างพระเจ้าจะสรรเสริญพระองค์ เพราะปากของคนพูดมุสาจะถูกปิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="64">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง เพลงสดุดีของดาวิด ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงฟังเสียงข้าพระองค์เมื่อข้าพระองค์ร้องทุกข์ ขอทรงปกป้องชีวิตข้าพระองค์ไว้จากความหวาดกลัวศัตรู</verse>
				<verse number="2">ขอทรงซ่อนข้าพระองค์ไว้จากการหารืออย่างลับๆ ของคนชั่วร้าย จากการปองร้ายของผู้ทำความชั่ว</verse>
				<verse number="3">ผู้ลับลิ้นของตนอย่างลับดาบ ผู้เอาคำขมขื่นเล็งอย่างลูกธนู</verse>
				<verse number="4">ยิงคนบริสุทธิ์จากที่ซุ่ม ยิงเขาทันทีและไม่กลัวเกรง</verse>
				<verse number="5">เขาทั้งหลายยึดจุดประสงค์ชั่วของตนไว้มั่น พวกเขาพูดถึงการวางกับดักอย่างมิดชิด คิดว่า “ใครจะเห็นเรา ได้?”</verse>
				<verse number="6">เขาทั้งหลายวางแผนชั่ว กล่าวว่า “เราทำแผนเสร็จสมบูรณ์แล้ว” เพราะความคิดภายในและจิตใจของมนุษย์นั้นลึกล้ำนัก</verse>
				<verse number="7">แต่พระเจ้าจะทรงยิงธนูใส่พวกเขา เขาจะบาดเจ็บทันที</verse>
				<verse number="8">พวกเขาทำให้ลิ้นเป็นสิ่งสะดุดแก่เขาเอง ทุกคนที่เห็นเขาจะสั่นด้วยความกลัว</verse>
				<verse number="9">แล้วทุกคนจะกลัวเกรง เขาจะประกาศพระราชกิจของพระเจ้า และตรึกตรองถึงสิ่งซึ่งพระองค์ได้ทรงกระทำแล้ว</verse>
				<verse number="10">ให้คนชอบธรรมยินดีในพระยาห์เวห์ และลี้ภัยในพระองค์ ให้คนใจเที่ยงธรรมสรรเสริญพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="65">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง เพลงสดุดีของดาวิด บทเพลง ข้าแต่พระเจ้า ในศิโยน การสรรเสริญควรแก่พระองค์ เขาจะทำการแก้บนต่อพระองค์</verse>
				<verse number="2">เพราะพระองค์ทรงฟังคำอธิษฐาน มนุษย์ทั้งสิ้นจะมาหาพระองค์</verse>
				<verse number="3">เมื่อความชั่วชนะข้าพระองค์ทั้งหลาย พระองค์ก็ทรงอภัยการละเมิดให้</verse>
				<verse number="4">บุคคลผู้เป็นสุขคือ ผู้ที่พระองค์ทรงเลือกและนำมาใกล้ ให้พำนักอยู่ในบริเวณพระนิเวศของพระองค์ ข้าพระองค์ทั้งหลายจะอิ่มเอมด้วยความดีแห่งพระนิเวศของพระองค์ คือพระวิหารบริสุทธิ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่พระเจ้าแห่งความรอดของข้าพระองค์ทั้งหลาย พระองค์ทรงตอบข้าพระองค์ทั้งหลายด้วยการช่วยกู้ โดยกิจการที่น่าครั่นคร้าม พระองค์ผู้ทรงเป็นความหวังของที่สุดปลายทั้งสิ้นของแผ่นดินโลก และของทะเลที่ไกลโพ้น</verse>
				<verse number="6">พระองค์ผู้ทรงสถาปนาภูเขาด้วยพระกำลังของพระองค์ ทรงคาดพระองค์ไว้ด้วยพระอานุภาพ</verse>
				<verse number="7">ผู้ทรงระงับเสียงอึงคะนึงของทะเล เสียงอึงคะนึงของคลื่นทะเล เสียงโกลาหลของชาวประเทศทั้งหลาย</verse>
				<verse number="8">ผู้ที่อยู่ในเขตแผ่นดินไกลโพ้น จึงเกรงกลัวหมายสำคัญของพระองค์ พระองค์ทรงทำให้เช้าและเย็นออกมา โห่ร้องด้วยความยินดี</verse>
				<verse number="9">พระองค์ทรงเยี่ยมเยียนแผ่นดินโลก และทรงรดน้ำให้ พระองค์ทรงทำให้แผ่นดินอุดมยิ่ง แม่น้ำของพระเจ้ามีน้ำเต็ม พระองค์ทรงจัดหาข้าวให้ เพราะทรงจัดเตรียมโลกไว้เช่นนั้นแหละ</verse>
				<verse number="10">พระองค์ทรงรดน้ำ ตามรอยไถของมันอย่างชุ่มโชก และทรงให้ขี้ไถราบลง ทรงให้ดินอ่อนนุ่มด้วยห่าฝน และทรงอวยพรผลิตผลของมัน</verse>
				<verse number="11">พระองค์ทรงให้ปีเป็นปีทองด้วยความอุดมสมบูรณ์ของพระองค์ รอยรถของพระองค์มีความไพบูลย์ย้อยหยด</verse>
				<verse number="12">ทุ่งหญ้าในถิ่นทุรกันดารก็หยดย้อย เนินเขาคาดเอวด้วยความเปรมปรีดิ์</verse>
				<verse number="13">ทุ่งหญ้าห่มตัวด้วยฝูงแพะแกะ หุบเขาปกคลุมไปด้วยข้าว ต่างก็โห่และร้องเพลงด้วยความชื่นบาน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="66">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง บทเพลงสดุดี แผ่นดินโลกทั้งสิ้นเอ๋ย จงโห่ร้องด้วยความชื่นบานถวายแด่พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">จงร้องเพลงสดุดีพระสิริแห่งพระนามของพระองค์ จงถวายเพลงสรรเสริญพระสิริของพระองค์</verse>
				<verse number="3">จงทูลพระเจ้าว่า “พระราชกิจของพระองค์ช่างน่าครั่นคร้าม ฤทธานุภาพของพระองค์ก็ใหญ่ยิ่ง จนศัตรูจำต้องหมอบราบต่อพระองค์</verse>
				<verse number="4">แผ่นดินโลกทั้งสิ้นจะนมัสการพระองค์ เขาทั้งหลายจะร้องเพลงสดุดีพระองค์ ร้องเพลงสดุดีพระนามของพระองค์” เส-ลาห์</verse>
				<verse number="5">จงมาดูพระราชกิจของพระเจ้า กิจการของพระองค์น่าครั่นคร้ามท่ามกลางมนุษย์ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="6">พระองค์ทรงเปลี่ยนทะเลให้เป็นดินแห้ง คนเดินข้ามแม่น้ำไป ที่นั่นเราได้ยินดีในพระองค์</verse>
				<verse number="7">ผู้ทรงปกครองด้วยพระอานุภาพของพระองค์เป็นนิตย์ พระเนตรของพระองค์เฝ้าจับจ้องบรรดาประชาชาติอยู่ อย่าให้พวกกบฏยกย่องตนเอง เส-ลาห์</verse>
				<verse number="8">ชนชาติทั้งหลายเอ๋ย จงถวายสาธุการแด่พระเจ้าของเรา จงให้เสียงสรรเสริญพระองค์เป็นที่ได้ยิน</verse>
				<verse number="9">พระองค์ทรงให้เราอยู่ท่ามกลางคนเป็น และไม่ทรงยอมให้เท้าเราพลาด</verse>
				<verse number="10">ข้าแต่พระเจ้า เพราะพระองค์ทรงลองใจข้าพระองค์ทั้งหลาย พระองค์ทรงถลุงพวกข้าพระองค์อย่างถลุงเงิน</verse>
				<verse number="11">พระองค์ทรงนำข้าพระองค์ทั้งหลายเข้ามาในข่าย พระองค์ทรงวางความทุกข์ยากไว้บนหลังพวกข้าพระองค์</verse>
				<verse number="12">พระองค์ทรงให้คนขับรถรบแล่นทับศีรษะของข้าพระองค์ทั้งหลาย พวกข้าพระองค์ต้องลุยน้ำลุยไฟ แต่พระองค์ยังทรงนำข้าพระองค์ทั้งหลายมาสู่ที่กว้างใหญ่</verse>
				<verse number="13">ข้าพระองค์จะมายังพระนิเวศของพระองค์พร้อมด้วยเครื่องบูชาเผาทั้งตัว ข้าพระองค์จะแก้บนต่อพระองค์</verse>
				<verse number="14">ตามที่ริมฝีปากข้าพระองค์ได้พูดไว้ และที่ปากข้าพระองค์สัญญา เมื่อมีความทุกข์ลำบาก</verse>
				<verse number="15">ข้าพระองค์จะถวายสัตว์อ้วนพีเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวแด่พระองค์ พร้อมกับควันหอมจากแกะผู้ ข้าพระองค์จะถวายบูชาด้วยวัวผู้และแพะผู้ เส-ลาห์</verse>
				<verse number="16">บรรดาผู้ที่ยำเกรงพระเจ้า ขอเชิญมาฟัง และข้าพเจ้าจะบอกว่าพระองค์ได้ทรงทำอะไรเพื่อข้าพเจ้าบ้าง</verse>
				<verse number="17">ปากข้าพเจ้าได้ร้องทูลพระองค์ และลิ้นข้าพเจ้าได้ยกย่องพระองค์</verse>
				<verse number="18">ถ้าข้าพเจ้าได้บ่มความชั่วไว้ในใจ องค์เจ้านายจะไม่ทรงสดับ</verse>
				<verse number="19">แต่พระเจ้าทรงสดับแน่ทีเดียว พระองค์ใส่พระทัยในเสียงอธิษฐานของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="20">สาธุการแด่พระเจ้า เพราะว่าพระองค์ไม่ทรงปฏิเสธคำอธิษฐานของข้าพเจ้า และไม่ทรงเอาความรักมั่นคงของพระองค์ไปจากข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="67">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ใช้เครื่องสาย เพลงสดุดี บทเพลงหนึ่ง ขอพระเจ้าทรงพระเมตตาและทรงอวยพรข้าพระองค์ทั้งหลาย ขอทรงให้พระพักตร์ของพระองค์ทอแสงแก่ข้าพระองค์ทั้งหลาย เส-ลาห์</verse>
				<verse number="2">เพื่อพระมรรคา ของพระองค์จะเป็นที่รู้จักในแผ่นดินโลก การช่วยกู้ของพระองค์จะเป็นที่ทราบท่ามกลางประชาชาติทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่พระเจ้า ขอให้ชนชาติทั้งหลายยกย่องพระองค์ ขอให้ชนชาติทั้งสิ้นยกย่องพระองค์</verse>
				<verse number="4">ขอให้ชาวประเทศทั้งหลายยินดีและร้องเพลงด้วยความชื่นบาน เพราะพระองค์ทรงพิพากษาชนชาติทั้งหลาย ด้วยความเที่ยงธรรม และทรงนำชาวประเทศทั้งหลายในโลก เส-ลาห์</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่พระเจ้า ขอให้ชนชาติทั้งหลายยกย่องพระองค์ ขอให้ชนชาติทั้งสิ้นยกย่องพระองค์</verse>
				<verse number="6">แผ่นดินโลกได้เกิดผล พระเจ้า คือพระเจ้าของเราจะทรงอวยพรเรา</verse>
				<verse number="7">พระเจ้าจะทรงอวยพรเรา และที่สุดปลายทั้งสิ้นแห่งแผ่นดินโลกจะยำเกรงพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="68">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง เพลงสดุดีของดาวิด บทเพลงหนึ่ง ขอพระเจ้าทรงลุกขึ้น ให้บรรดาศัตรูของพระองค์กระจายไป ให้บรรดาผู้ที่เกลียดชังพระองค์หนีไปต่อพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="2">ควันถูกขับไปฉันใด ก็ขอทรงไล่เขาไปฉันนั้น ขี้ผึ้งละลายต่อหน้าไฟฉันใด ก็ขอให้คนอธรรมพินาศต่อพระพักตร์พระเจ้าฉันนั้น</verse>
				<verse number="3">แต่ขอให้คนชอบธรรมยินดี ให้เขาปรีดาปราโมทย์เฉพาะพระพักตร์พระเจ้า ให้เขาปีติยินดีด้วยความชื่นบาน</verse>
				<verse number="4">จงร้องเพลงถวายพระเจ้า จงร้องเพลงสดุดีพระนามของพระองค์ จงยกย่องพระองค์ผู้ทรงเมฆเป็นพาหนะ พระนามของพระองค์คือพระยาห์เวห์ จงลิงโลดเฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="5">พระเจ้าในที่ประทับบริสุทธิ์ของพระองค์ ทรงเป็นพระบิดาของเด็กกำพร้า และทรงเป็นผู้ป้องกัน หญิงม่าย</verse>
				<verse number="6">พระเจ้าทรงให้คนโดดเดี่ยวมีบ้านอยู่ พระองค์ทรงนำเชลยออกมาถึงความรุ่งโรจน์ แต่แน่ทีเดียว พวกกบฏอาศัยในแผ่นดินที่แตกระแหง</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่พระเจ้า เมื่อพระองค์เสด็จนำหน้าประชากรของพระองค์ เมื่อพระองค์เสด็จไปตามที่แห้งแล้ง เส-ลาห์</verse>
				<verse number="8">แผ่นดินโลกก็สั่นไหว ท้องฟ้าก็เทฝนลงมา ต่อพระพักตร์พระเจ้า คือพระเจ้าแห่งภูเขาซีนาย ต่อพระพักตร์พระเจ้า คือพระเจ้าของอิสราเอล</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่พระเจ้า พระองค์ทรงเทฝนลงมามากมาย เมื่อมรดกของพระองค์อ่อนล้า พระองค์ทรงฟื้นมันขึ้นมาใหม่</verse>
				<verse number="10">ประชากรของพระองค์ก็มาอาศัยในนั้น ข้าแต่พระเจ้า โดยความดีของพระองค์ พระองค์ทรงจัดเตรียมให้แก่คนยากจน</verse>
				<verse number="11">องค์เจ้านายประทานถ้อยคำ พวกผู้หญิงที่ประกาศข่าวดีก็เป็นกลุ่มใหญ่</verse>
				<verse number="12">ประกาศว่า “บรรดาพระราชาของกองทัพทั้งหลาย พวกเขาหนีไป พวกเขาหนีไป” ผู้หญิงที่อยู่บ้านก็แบ่งของริบกัน</verse>
				<verse number="13">เเม้พวกท่านนอนอยู่ท่ามกลางคอกแกะ ปีกนกพิราบก็อาบเงิน และปีกของมันอาบด้วยทองเนื้อดี</verse>
				<verse number="14">เมื่อองค์ผู้ทรงฤทธิ์ทรงกระจายพระราชา ณ ที่นั่น หิมะก็ตกลงบนภูเขาศัลโมน</verse>
				<verse number="15">ภูเขาสูงเอ๋ย ภูเขาแห่งบาชาน ภูเขาหลายยอดเอ๋ย ภูเขาแห่งบาชาน</verse>
				<verse number="16">ภูเขาหลายยอดเอ๋ย ทำไมมองด้วยความริษยา มายังภูเขาซึ่งพระเจ้าทรงประสงค์ให้เป็นที่พำนักของพระองค์ เออ ที่ซึ่งพระยาห์เวห์จะประทับเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="17">องค์เจ้านายเสด็จจากซีนายเข้าไปในสถานนมัสการ พร้อมรถรบของพระเจ้านับเป็นหมื่นๆ นับเป็นพันๆ</verse>
				<verse number="18">พระองค์ได้เสด็จขึ้นสู่เบื้องสูง ทรงนำเชลยไปด้วย และทรงรับของขวัญจากมนุษย์ แม้กระทั่งจากผู้ที่ขัดขวาง ส่วนพระยาห์เวห์พระเจ้าจะประทับที่นั่น</verse>
				<verse number="19">สาธุการแด่องค์เจ้านาย ผู้ทรงแบกภาระเพื่อเราอยู่ทุกวัน พระเจ้าผู้ทรงเป็นความรอดของเรา เส-ลาห์</verse>
				<verse number="20">พระเจ้าของเราทรงเป็นพระเจ้าแห่งความรอด การหลุดพ้นจากความตายนั้นก็อยู่ที่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย</verse>
				<verse number="21">แต่แน่ทีเดียว พระเจ้าจะทรงทุบศีรษะบรรดาศัตรูของพระองค์ให้แหลก คือทุบกระหม่อมของผู้ที่ดำเนินในทางชั่วของเขา</verse>
				<verse number="22">องค์เจ้านายตรัสว่า “เราจะนำเขาทั้งหลายกลับมาจากบาชาน เราจะนำพวกเขากลับมาจากที่ลึกของทะเล</verse>
				<verse number="23">เพื่อเจ้าจะเอาเลือดอาบเท้า เพื่อลิ้นของสุนัขของเจ้าจะได้ส่วนแบ่งจากพวกศัตรู”</verse>
				<verse number="24">ข้าแต่พระเจ้า พวกเขาได้เห็นขบวนแห่ของพระองค์ ขบวนแห่ของพระเจ้าผู้เป็นพระมหากษัตริย์ของข้าพระองค์เข้าในสถานนมัสการ</verse>
				<verse number="25">นักร้องนำหน้า นักดนตรีรั้งท้าย ตรงกลางมีสาวรุ่นเล่นรำมะนา</verse>
				<verse number="26">“ท่านทั้งหลายผู้เป็นเชื้อสายของอิสราเอล จงถวายสาธุการแด่พระเจ้า คือพระยาห์เวห์ ในที่ชุมนุมใหญ่ ”</verse>
				<verse number="27">นั่นมีเบนยามินผู้น้อยที่สุดนำหน้าพวกเขา บรรดาเจ้านายแห่งยูดาห์ตามมาเป็นกลุ่มใหญ่ อีกทั้งเจ้านายแห่งเศบูลุน เจ้านายแห่งนัฟทาลี</verse>
				<verse number="28">ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอทรงเรียกฤทธานุภาพของพระองค์มา ข้าแต่พระเจ้า ผู้ได้ทรงทำเพื่อข้าพระองค์ทั้งหลาย ขอทรงสำแดงฤทธานุภาพของพระองค์</verse>
				<verse number="29">บรรดาพระราชานำเครื่องบรรณาการมาถวายพระองค์ ในพระวิหารของพระองค์ที่เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="30">ขอทรงขนาบสัตว์ที่อยู่ในกอกก ฝูงวัวกับฝูงลูกวัว แห่งชนชาติทั้งหลาย ผู้นอบน้อมด้วยถวายเงินแผ่น ขอทรงทำให้ชนชาติทั้งหลายผู้ยินดีในสงคราม กระจัดกระจายไป</verse>
				<verse number="31">พวกทูต จะมาจากอียิปต์ คูชจะรีบยื่นมือของเขาออกทูลพระเจ้า</verse>
				<verse number="32">บรรดาราชอาณาจักรแห่งแผ่นดินโลกเอ๋ย จงร้องเพลงถวายพระเจ้า จงร้องเพลงสดุดีองค์เจ้านาย เส-ลาห์</verse>
				<verse number="33">แด่ผู้ทรงขับเคลื่อนไปบนฟ้าสวรรค์ ฟ้าสวรรค์ดึกดำบรรพ์ นี่แน่ะ พระองค์ตรัสด้วยพระสุรเสียงกัมปนาท</verse>
				<verse number="34">จงประกาศฤทธานุภาพของพระเจ้า ความสูงส่งของพระองค์อยู่เหนืออิสราเอล และฤทธานุภาพของพระองค์อยู่ในท้องฟ้า</verse>
				<verse number="35">พระเจ้าทรงน่าครั่นคร้ามนักในสถานนมัสการของพระองค์ คือพระเจ้าของอิสราเอล พระองค์นั้นประทานกำลังและอำนาจแก่ประชากรของพระองค์ สาธุการแด่พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="69">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ตามทำนองพลับพลึง ของดาวิด ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงช่วยข้าพระองค์ให้รอด เพราะน้ำขึ้นมาถึงคอข้าพระองค์แล้ว</verse>
				<verse number="2">ข้าพระองค์จมอยู่ในเลนลึก ไม่มีที่ยืน ข้าพระองค์มาอยู่ในน้ำลึก และน้ำท่วมข้าพระองค์</verse>
				<verse number="3">ข้าพระองค์เหนื่อยอ่อนกับการร้องไห้ คอของข้าพระองค์แห้งผาก ตาของข้าพระองค์มัวลง ด้วยการรอคอยพระเจ้าของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="4">คนที่เกลียดชังข้าพระองค์อย่างไร้เหตุผล มีมากยิ่งกว่าเส้นผมบนศีรษะข้าพระองค์ คนที่ทำลายข้าพระองค์ก็มากมาย คือพวกศัตรูผู้ใส่ร้ายข้าพระองค์ บัดนี้ข้าพระองค์จะต้องส่งคืน สิ่งที่ข้าพระองค์มิได้ขโมยไปหรือ?</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่พระเจ้า พระองค์ทรงทราบถึงความโง่ของข้าพระองค์ ความผิดทั้งหลายของข้าพระองค์จะซ่อนไว้จากพระองค์ไม่ได้</verse>
				<verse number="6">ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านายผู้ทรงเป็นจอมทัพ ขออย่าให้บรรดาผู้ที่หวังใน พระองค์ต้องอับอายเพราะข้าพระองค์ ข้าแต่พระเจ้าของอิสราเอล ขออย่าให้บรรดาผู้ที่เสาะหาพระองค์ต้องขายหน้าเพราะข้าพระองค์</verse>
				<verse number="7">เพราะเห็นแก่พระองค์ ข้าพระองค์ได้แบกรับการเยาะเย้ย ความขายหน้าได้คลุมหน้าข้าพระองค์</verse>
				<verse number="8">ข้าพระองค์กลายเป็นแขกแปลกหน้าสำหรับพี่น้อง และเป็นคนต่างด้าวสำหรับบุตรทั้งหลายของมารดา</verse>
				<verse number="9">ความร้อนใจในเรื่องพระนิเวศของพระองค์ได้เผาผลาญข้าพระองค์ และคำเยาะเย้ยของผู้ที่เยาะเย้ยพระองค์ตกแก่ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="10">เมื่อข้าพระองค์ร้องไห้และอดอาหาร มันกลายเป็นการเยาะเย้ยข้าพระองค์</verse>
				<verse number="11">เมื่อข้าพระองค์ใช้ผ้ากระสอบ เป็นเครื่องนุ่งห่ม ข้าพระองค์กลับเป็นขี้ปากของพวกเขา</verse>
				<verse number="12">คนที่นั่งที่ประตูเมืองก็พูดเรื่องข้าพระองค์ คนขี้เมาแต่งเพลงร้องเย้ยข้าพระองค์</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่พระยาห์เวห์ แต่ส่วนข้าพระองค์ ข้าพระองค์อธิษฐานต่อพระองค์ ข้าแต่พระเจ้า ในเวลาอันเหมาะสม โดยความรักมั่นคงอันอุดมของพระองค์ ขอทรงตอบข้าพระองค์โดยการช่วยกู้ที่แน่นอนของพระองค์</verse>
				<verse number="14">ขอทรงช่วยกู้ข้าพระองค์ขึ้นจากหล่ม อย่าปล่อยให้ข้าพระองค์จมเลย ขอทรงช่วยกู้ข้าพระองค์ให้พ้นจากคนที่เกลียดชังข้าพระองค์ และพ้นจากน้ำลึก</verse>
				<verse number="15">ขออย่าให้น้ำท่วมข้าพระองค์ อย่าให้ที่ลึกกลืนข้าพระองค์เสีย อย่าให้ปากแดนคนตายงับข้าพระองค์ไว้</verse>
				<verse number="16">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงตอบข้าพระองค์ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์นั้นล้ำเลิศ ขอทรงหันมาหาข้าพระองค์ตามพระกรุณาอันอุดมของพระองค์</verse>
				<verse number="17">ขออย่าซ่อนพระพักตร์จากผู้รับใช้ของพระองค์ เพราะข้าพระองค์ทุกข์ยาก ขอทรงรีบตอบข้าพระองค์เถิด</verse>
				<verse number="18">ขอเสด็จมาใกล้ข้าพระองค์ ขอทรงไถ่ข้าพระองค์ ขอทรงปลดปล่อยข้าพระองค์จากศัตรู</verse>
				<verse number="19">พระองค์ทรงทราบการที่เขาเยาะเย้ยข้าพระองค์ ทั้งความอับอายและความขายหน้าของข้าพระองค์ พระองค์ทรงรู้จักคู่อริทั้งสิ้นของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="20">การเยาะเย้ยทำให้ใจข้าพระองค์แตกสลาย ข้าพระองค์จึงล้มป่วย ข้าพระองค์มองหาความเห็นใจ แต่ก็ไม่มี หาผู้ปลอบโยน แต่ก็ไม่พบ</verse>
				<verse number="21">พวกเขาให้ของขม เป็นอาหารของข้าพระองค์ ให้น้ำส้มสายชูแก่ข้าพระองค์ดื่มแก้กระหาย</verse>
				<verse number="22">ขอทรงให้โต๊ะอาหารตรงหน้าเขาทั้งหลายเป็นกับดักพวกเขา และเป็นบ่วงแร้วสำหรับแขกของพวกเขา</verse>
				<verse number="23">ขอทรงให้นัยน์ตาของเขาทั้งหลายมืด เพื่อจะมองไม่เห็น และทรงทำให้บั้นเอวของพวกเขาสั่นสะเทือนเสมอ</verse>
				<verse number="24">ขอทรงเทความโกรธของพระองค์ลงเหนือเขาทั้งหลาย และให้ความกริ้วอันร้อนแรงตามทันพวกเขา</verse>
				<verse number="25">ขอให้ค่ายของพวกเขาร้างเปล่า อย่าให้ผู้ใดพักอยู่ในเต็นท์ของพวกเขา</verse>
				<verse number="26">เพราะพวกเขาได้ข่มเหงผู้ที่พระองค์ทรงเฆี่ยนตี พวกเขาเล่าถึงความเจ็บปวดของผู้ที่พระองค์ทรงให้บาดเจ็บแล้ว</verse>
				<verse number="27">ขอทรงเพิ่มโทษซ้อนโทษแก่พวกเขา อย่าให้พวกเขาได้รับการอภัยจากพระองค์</verse>
				<verse number="28">ขอให้พวกเขาถูกลบออกจากหนังสือแห่งชีวิต อย่าให้พวกเขาขึ้นทะเบียนไว้ในหมู่คนชอบธรรม</verse>
				<verse number="29">แต่ข้าพระองค์ทุกข์ยากและเจ็บปวด ข้าแต่พระเจ้า ขอการช่วยกู้ของพระองค์พิทักษ์รักษาข้าพระองค์</verse>
				<verse number="30">ข้าพเจ้าจะสรรเสริญพระนามพระเจ้าด้วยบทเพลง ข้าพเจ้าจะยกย่องพระองค์ด้วยการขอบพระคุณ</verse>
				<verse number="31">การนั้นจะเป็นที่พอพระทัยพระยาห์เวห์มากกว่าวัวผู้ หรือวัวหนุ่มทั้งเขาและกีบ</verse>
				<verse number="32">ขอให้บรรดาผู้ถ่อมตัวเห็นการนั้นและยินดี ท่านผู้เสาะหาพระเจ้า ขอให้ใจของท่านฟื้นชื่นขึ้น</verse>
				<verse number="33">เพราะพระยาห์เวห์ทรงฟังคนขัดสน และมิได้ทรงดูหมิ่นคนของพระองค์ที่ถูกจำจอง</verse>
				<verse number="34">ขอฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลกสรรเสริญพระองค์ ทั้งทะเลและสรรพสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่ในนั้น</verse>
				<verse number="35">เพราะพระเจ้าจะทรงช่วยศิโยนให้รอด และทรงสร้างเมืองทั้งหลายของยูดาห์ขึ้น เขาทั้งหลายจะอาศัยอยู่ที่นั่น และได้เป็นกรรมสิทธิ์</verse>
				<verse number="36">พงศ์พันธุ์ผู้รับใช้ของพระองค์จะได้เป็นมรดก และผู้ที่รักพระนามของพระองค์จะอยู่ที่นั่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="70">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ของดาวิด เพื่อการระลึกถึง ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงช่วยกู้ข้าพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงรีบมาช่วยข้าพระองค์เถิด</verse>
				<verse number="2">ขอให้ผู้ที่มุ่งเอาชีวิตข้าพระองค์ ต้องอับอายและอดสู ขอให้ผู้ที่ปรารถนาจะให้ข้าพระองค์เจ็บนั้น ต้องหันกลับไปและขายหน้า</verse>
				<verse number="3">ผู้ที่พูดว่า “ฮะฮ้า ฮะฮ้า” นั้น ขอให้กลับไปด้วยความอับอาย</verse>
				<verse number="4">ขอให้ทุกคนที่แสวงหาพระองค์ ปีติและยินดีในพระองค์ ขอให้บรรดาผู้ที่รักการช่วยกู้ของพระองค์ กล่าวเสมอว่า “พระเจ้ายิ่งใหญ่”</verse>
				<verse number="5">แต่ข้าพระองค์ยากจนและขัดสน ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงรีบมาช่วยข้าพระองค์เถิด ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขออย่าทรงรอช้า พระองค์ทรงเป็นผู้อุปถัมภ์และผู้ช่วยกู้ของข้าพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="71">
				<verse number="1">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์ลี้ภัยอยู่ในพระองค์ อย่าให้ข้าพระองค์อับอายเลย</verse>
				<verse number="2">ขอทรงช่วยกู้และช่วยข้าพระองค์ให้พ้นภัยโดยความชอบธรรมของพระองค์ ขอเอียงพระกรรณฟังข้าพระองค์ ขอทรงช่วยข้าพระองค์ให้รอด</verse>
				<verse number="3">ขอทรงเป็นศิลาลี้ภัยของข้าพระองค์ ที่ข้าพระองค์จะเข้าไปหลบได้เสมอ ขอทรงบัญชาให้ช่วยข้าพระองค์ให้รอด เพราะพระองค์ทรงเป็นศิลาและป้อมปราการของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอทรงช่วยข้าพระองค์ให้พ้นจากมือของคนอธรรม จากเงื้อมมือของคนคดและคนดุร้าย</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย เพราะพระองค์ทรงเป็นความหวังของข้าพระองค์ ทรงเป็นที่วางใจของข้าพระองค์ตั้งแต่เป็นเด็กมา</verse>
				<verse number="6">ข้าพระองค์พึ่งพิงพระองค์ตั้งแต่เกิด พระองค์ทรงเป็นผู้นำข้าพระองค์มาจากครรภ์มารดา ข้าพระองค์จะสรรเสริญพระองค์เสมอ</verse>
				<verse number="7">ข้าพระองค์เป็นตัวอย่างอันน่าพิศวงแก่คนมากมาย เพราะพระองค์ทรงเป็นที่ลี้ภัยแข็งแกร่งของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="8">ปากของข้าพระองค์เต็มไปด้วยคำสรรเสริญพระองค์ และเต็มด้วยการถวายพระเกียรติแด่พระองค์วันยังค่ำ</verse>
				<verse number="9">เมื่อถึงวัยชรา ขออย่าทรงเหวี่ยงข้าพระองค์ทิ้งเสีย ขออย่าทรงทอดทิ้งข้าพระองค์ เมื่อข้าพระองค์หมดแรง</verse>
				<verse number="10">เพราะบรรดาศัตรูพูดถึงข้าพระองค์ ผู้ที่จ้องเอาชีวิตข้าพระองค์ปรึกษากัน</verse>
				<verse number="11">และกล่าวว่า “พระเจ้าทรงทอดทิ้งเขาแล้ว จงไล่ตามและฉวยเขาไว้ เพราะไม่มีใครช่วยกู้เขา”</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่พระเจ้า ขออย่าทรงอยู่ไกลข้าพระองค์ ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอทรงรีบมาช่วยข้าพระองค์เถิด</verse>
				<verse number="13">ขอให้บรรดาปฏิปักษ์ของข้าพระองค์อับอายและถูกล้างผลาญเสีย ส่วนผู้ที่หาทางทำอันตรายข้าพระองค์นั้น ขอให้การเยาะเย้ยและความขายหน้าท่วมเขา</verse>
				<verse number="14">แต่ข้าพระองค์จะหวังอยู่เสมอ และจะสรรเสริญพระองค์มากยิ่งๆ ขึ้น</verse>
				<verse number="15">ปากของข้าพระองค์จะเล่าถึงกิจการอันชอบธรรมของพระองค์ คือพระราชกิจที่ช่วยให้รอดของพระองค์วันยังค่ำ เพราะจำนวนพระราชกิจนั้นมากมายเกินความรู้ของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="16">ข้าพระองค์จะนำเรื่องกิจการอันทรงอานุภาพของพระยาห์เวห์องค์เจ้านายไปด้วย ข้าพระองค์จะสรรเสริญความชอบธรรมของพระองค์ผู้เดียว</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่พระเจ้า พระองค์ทรงสอนข้าพระองค์ตั้งแต่เด็กๆ มา และข้าพระองค์จะประกาศถึงการอัศจรรย์ต่างๆ ของพระองค์</verse>
				<verse number="18">แม้ข้าพระองค์จะถึงวัยชราและมีผมหงอกก็ตาม ข้าแต่พระเจ้า ขออย่าทรงทอดทิ้งข้าพระองค์ จนกว่าข้าพระองค์จะประกาศถึงฤทธานุภาพของพระองค์แก่คนรุ่นหลัง และประกาศพระอานุภาพของพระองค์แก่ผู้ที่จะเกิดมา</verse>
				<verse number="19">ข้าแต่พระเจ้า ความชอบธรรมของพระองค์ ไปถึงฟ้าสวรรค์ที่สูงนั้น ข้าแต่พระเจ้า พระองค์ผู้ได้ทรงกระทำการใหญ่ ผู้ใดจะเหมือนพระองค์?</verse>
				<verse number="20">พระองค์ผู้ทรงทำให้ข้าพระองค์ประสบความทุกข์ยากลำบากเป็นอันมาก จะทรงชุบชีวิตข้าพระองค์ขึ้นมาอีก จากที่ลึกของโลก พระองค์จะทรงนำข้าพระองค์ขึ้นมาอีก</verse>
				<verse number="21">พระองค์จะทรงเพิ่มเกียรติแก่ข้าพระองค์ และจะทรงหันมาปลอบโยนข้าพระองค์</verse>
				<verse number="22">ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะยกย่องพระองค์ด้วยพิณใหญ่ เนื่องด้วยความซื่อสัตย์ของพระองค์ ข้าแต่องค์บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล ข้าพระองค์จะร้องเพลงสดุดีพระองค์ด้วยพิณเขาคู่</verse>
				<verse number="23">ริมฝีปากของข้าพระองค์จะร้องเพลงด้วยความยินดี เมื่อข้าพระองค์ร้องเพลงสดุดีพระองค์ และจิตใจของข้าพระองค์ซึ่งพระองค์ได้ทรงไถ่ไว้ก็เช่นกัน</verse>
				<verse number="24">และลิ้นของข้าพระองค์จะกล่าวถึงความช่วยเหลืออันชอบธรรมของพระองค์วันยังค่ำ เพราะผู้ที่หาทางทำอันตรายข้าพระองค์ จะอับอายและอดสู</verse>
			</chapter>
			<chapter number="72">
				<verse number="1">ของซาโลมอน ข้าแต่พระเจ้า ขอประทานความยุติธรรมของพระองค์แก่พระราชา และความชอบธรรมของพระองค์แก่พระราชโอรส</verse>
				<verse number="2">เพื่อท่าน จะได้พิพากษาประชากรของพระองค์ ด้วยความชอบธรรม และพิพากษาคนยากจนของพระองค์ด้วยความยุติธรรม</verse>
				<verse number="3">ให้ภูเขาบังเกิดสันติสุขแก่ประชาชน และให้เนินเขาทำเช่นนั้นด้วย โดยความชอบธรรม</verse>
				<verse number="4">ขอท่านสู้คดีเพื่อคนยากจนในหมู่ประชาชน ขอท่านช่วยลูกหลานของคนขัดสน และบดขยี้ผู้บีบบังคับ</verse>
				<verse number="5">ขอให้พวกเขายำเกรงพระองค์ ตราบที่ดวงอาทิตย์ดำรงอยู่ ตราบเท่าดวงจันทร์อยู่ตลอดชาติพันธุ์</verse>
				<verse number="6">ขอให้ท่านเป็นเหมือนฝนที่ตกบนหญ้าซึ่งตัดแล้ว เหมือนห่าฝนที่รดแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="7">ในสมัยของท่าน ขอให้ความชอบธรรมเจริญขึ้น และความสมบูรณ์พูนสุขดำรงอยู่จนกว่าจะไม่มีดวงจันทร์</verse>
				<verse number="8">ขอให้ท่านครอบครองจากทะเลถึงทะเล และจากแม่น้ำนั้น ถึงที่สุดปลายแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="9">ขอให้บรรดาผู้ที่อยู่ในถิ่นทุรกันดารกราบลงต่อท่าน และให้บรรดาศัตรูของท่านเลียผงคลีดิน</verse>
				<verse number="10">ขอให้บรรดาพระราชาแห่งเมืองทารชิชและเกาะทั้งหลาย ถวายราชบรรณาการ ขอให้บรรดาพระราชาแห่งเชบาและแห่งเสบา นำของกำนัลมา</verse>
				<verse number="11">ขอให้พระราชาทั้งสิ้นน้อมกายลงคำนับท่าน ทุกประชาชาติจะปรนนิบัติท่าน</verse>
				<verse number="12">เพราะท่านจะช่วยกู้คนขัดสนผู้ทูลขอความช่วยเหลือ ช่วยกู้คนยากจนและคนที่ไร้ผู้อุปถัมภ์</verse>
				<verse number="13">ท่านจะสงสารคนอ่อนแอและคนขัดสน และจะช่วยคนขัดสนให้รอด</verse>
				<verse number="14">ท่านจะไถ่ชีวิตของพวกเขาจากการบีบบังคับและความทารุณ และโลหิตของพวกเขาก็ประเสริฐในสายตาของท่าน</verse>
				<verse number="15">ขอให้ท่านมีชีวิตยืนยาว และได้ทองคำแห่งเชบา ขอให้มีผู้อธิษฐานเผื่อท่านเสมอ และให้มีผู้อวยพรท่านวันยังค่ำ</verse>
				<verse number="16">ขอให้มีข้าวอุดมในแผ่นดิน ให้มันพริ้วไหวบนยอดเขาทั้งหลาย ขอให้ผลของแผ่นดินเหมือนเลบานอน และให้นครนั้นมีคนสะพรั่ง เหมือนหญ้าในทุ่งนา</verse>
				<verse number="17">ขอให้นามของท่านดำรงอยู่เป็นนิตย์ ให้ชื่อเสียงของท่านยั่งยืนอย่างดวงอาทิตย์ ให้คนอวยพรกันเองโดยใช้นามท่าน ให้ประชาชาติทั้งปวงเรียกท่านว่าผู้ได้รับพระพร</verse>
				<verse number="18">สาธุการแด่พระยาห์เวห์ พระเจ้าของอิสราเอล ผู้ทรงกระทำการอัศจรรย์ต่างๆ แต่พระองค์เดียว</verse>
				<verse number="19">สาธุการแด่พระนามรุ่งโรจน์ของพระองค์เป็นนิตย์ ขอให้แผ่นดินโลกทั้งสิ้นเต็มไปด้วยพระสิริของพระองค์ อาเมน และ อาเมน</verse>
				<verse number="20">คำอธิษฐานของดาวิด บุตรชายของเจสซี จบเท่านี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="73">
				<verse number="1">เพลงสดุดีของอาสาฟ แน่ทีเดียว พระเจ้าทรงดีต่ออิสราเอล ต่อบุคคลผู้มีใจบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="2">แต่ข้าพเจ้า เล่า เท้าของข้าพเจ้าเกือบสะดุด ย่างเท้าของข้าพเจ้าจวนพลาดเต็มทีแล้ว</verse>
				<verse number="3">เพราะข้าพเจ้าริษยาคนจองหอง เมื่อข้าพเจ้าเห็นความสมบูรณ์พูนสุขของคนอธรรม</verse>
				<verse number="4">เพราะเขาทั้งหลายไม่มีความเจ็บปวด ร่างกายของพวกเขาปกติและสมบูรณ์</verse>
				<verse number="5">เขาทั้งหลายไม่ลำบากอย่างคนอื่นๆ พวกเขาไม่รับภัยอย่างคนอื่นๆ</verse>
				<verse number="6">เพราะฉะนั้น ความเย่อหยิ่งจึงเป็นสร้อยคอของเขาทั้งหลาย ความทารุณคลุมพวกเขาไว้อย่างเครื่องแต่งกาย</verse>
				<verse number="7">ตาของเขาทั้งหลายพองด้วยความอ้วนพี ใจของพวกเขาเต็มด้วยความคิดชั่ว</verse>
				<verse number="8">เขาทั้งหลายเย้ยหยันและพูดด้วยความมุ่งร้าย พวกเขายโส ขู่ว่าจะบีบบังคับ</verse>
				<verse number="9">เขาทั้งหลายอ้าปากสู้ฟ้าสวรรค์ และลิ้นของพวกเขาก็ตระเวนไปในโลก</verse>
				<verse number="10">เพราะฉะนั้น ประชาชนของพระองค์จึงกลับมาที่นี่ และพวกเขาดื่มน้ำแห่งความบริบูรณ์</verse>
				<verse number="11">และเขาทั้งหลายพูดว่า “พระเจ้าทรงทราบได้อย่างไร? พระเจ้าผู้สูงสุดมีความรู้หรือ?”</verse>
				<verse number="12">ดูเถิด คนอธรรมเป็นเช่นนี้แหละ อยู่อย่างสบายเป็นนิตย์ และร่ำรวยขึ้น</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้าได้รักษาใจให้สะอาด และชำระมือด้วยความบริสุทธิ์ก็เปล่าประโยชน์แน่ทีเดียว</verse>
				<verse number="14">เพราะข้าพเจ้ารับภัยอยู่วันแล้ววันเล่า และถูกตีสอนอยู่ทุกเช้า</verse>
				<verse number="15">ถ้าข้าพระองค์ ได้กล่าวว่า “ข้าพเจ้าจะพูดอย่างนี้” ข้าพระองค์ก็จะทรยศต่อพวกบุตรของพระองค์</verse>
				<verse number="16">แต่เมื่อข้าพระองค์ตรึกตรองว่า จะเข้าใจเรื่องนี้ได้อย่างไร ข้าพระองค์รู้สึกว่าเป็นงานที่เหน็ดเหนื่อย</verse>
				<verse number="17">จนข้าพระองค์เข้าไปในสถานนมัสการของพระเจ้า แล้วข้าพระองค์จึงพิเคราะห์เห็นปลายทางของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="18">แน่ทีเดียว พระองค์ทรงวางเขาทั้งหลายไว้ในที่ลื่น พระองค์ทรงทำให้พวกเขาล้มถึงความพินาศ</verse>
				<verse number="19">แหม เขาทั้งหลายถูกทำลายเสียในครู่เดียว ถูกเหตุการณ์สยดสยองกวาดไปอย่างสิ้นเชิง</verse>
				<verse number="20">ข้าแต่องค์เจ้านาย เหมือนความฝันที่หายไปเมื่อตื่นขึ้น เมื่อทรงตื่น พระองค์ก็ทรงดูหมิ่นภาพของพวกเขา</verse>
				<verse number="21">เมื่อใจของข้าพระองค์ขมขื่น เมื่อข้าพระองค์เสียวแปลบถึงหัวใจ</verse>
				<verse number="22">ข้าพระองค์เขลาและไม่รู้เรื่อง ข้าพระองค์ประพฤติตัวเหมือนสัตว์ต่อพระองค์</verse>
				<verse number="23">ถึงกระนั้นก็ดี ข้าพระองค์อยู่กับพระองค์เสมอ พระองค์ทรงจับมือขวาของข้าพระองค์ไว้</verse>
				<verse number="24">พระองค์ทรงนำข้าพระองค์ด้วยคำปรึกษาของพระองค์ และภายหลังพระองค์จะทรงนำข้าพระองค์ให้ได้รับเกียรติยศ</verse>
				<verse number="25">นอกจากพระองค์ ข้าพระองค์ไม่มีผู้ใดในฟ้าสวรรค์ นอกจากพระองค์แล้ว ข้าพระองค์ไม่ประสงค์สิ่งใดในโลก</verse>
				<verse number="26">ร่างกายและจิตใจของข้าพระองค์จะวายไป แต่พระเจ้าทรงเป็นกำลังใจและเป็นมรดกส่วนของข้าพระองค์เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="27">เพราะนี่แน่ะ บุคคลผู้ห่างเหินจากพระองค์จะพินาศ ทุกคนที่ไม่ซื่อสัตย์ต่อพระองค์จะถูกพระองค์ทำลาย</verse>
				<verse number="28">แต่ส่วนข้าพระองค์ ที่จะเข้าใกล้พระเจ้านั้นดี ข้าพระองค์ได้ให้พระยาห์เวห์องค์เจ้านายเป็นที่ลี้ภัยของข้าพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะได้เล่าถึงพระราชกิจทั้งสิ้นของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="74">
				<verse number="1">มัสคิลบทหนึ่งของอาสาฟ ข้าแต่พระเจ้า ไฉนพระองค์ทรงทอดทิ้งข้าพระองค์ทั้งหลายเป็นนิตย์? ไฉนความกริ้วของพระองค์จะกรุ่นขึ้นต่อแกะแห่งทุ่งหญ้าของพระองค์?</verse>
				<verse number="2">ขอทรงระลึกถึงชุมนุมชนของพระองค์ ซึ่งทรงได้มาแต่ดึกดำบรรพ์ ซึ่งทรงไถ่ไว้ให้เป็นเผ่าของพระองค์โดยเฉพาะ ขอทรงระลึกถึงภูเขาศิโยน ซึ่งพระองค์เคยประทับนั้น</verse>
				<verse number="3">ขอทรงนำย่างพระบาทของพระองค์ไปยังที่ซึ่งปรักหักพังเป็นนิตย์ ศัตรูได้ทำลายทุกสิ่งในสถานนมัสการ</verse>
				<verse number="4">พวกคู่อริของพระองค์คำรามอยู่กลางสถานที่ประชุมของพระองค์ พวกเขาตั้งหมายสำคัญของเขาเองขึ้น</verse>
				<verse number="5">พวกเขาเป็นเหมือนคนที่เงื้อขวานขึ้น ตัดพงไม้ทึบ</verse>
				<verse number="6">แล้วบรรดาไม้ที่แกะสลักทั้งสิ้น พวกเขาก็พังลงมาเสียด้วยขวานและค้อน</verse>
				<verse number="7">เขาทั้งหลายเอาไฟเผาสถานนมัสการของพระองค์จนวอดวาย พวกเขาทำให้ที่ประทับแห่งพระนามของพระองค์เป็นมลทินไป</verse>
				<verse number="8">เขาทั้งหลายรำพึงในใจว่า “เราจะเอาชนะเขาให้สิ้นเชิง” พวกเขาเผาสถานที่ประชุมทุกแห่งของพระเจ้าในแผ่นดิน</verse>
				<verse number="9">พวกเราไม่เห็นหมายสำคัญทั้งหลายของเรา ไม่มีผู้เผยพระวจนะอีกแล้ว ในพวกเรา ไม่มีใครทราบว่านานเท่าใด</verse>
				<verse number="10">ข้าแต่พระเจ้า คู่อริจะเย้ยอยู่นานเท่าใด? ศัตรูจะกล่าวหยาบช้าต่อพระนามของพระองค์เป็นนิตย์หรือ?</verse>
				<verse number="11">ไฉนพระองค์จึงหดพระหัตถ์ของพระองค์เสีย คือพระหัตถ์ขวาของพระองค์? ขอเหยียดพระหัตถ์จากพระทรวงของพระองค์ทำลายพวกเขาเถิด</verse>
				<verse number="12">ถึงกระนั้น พระเจ้า ผู้เป็นกษัตริย์ของข้าพระองค์ตั้งแต่กาลก่อน ทรงทำกิจแห่งความรอดในแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="13">พระองค์เองทรงแยกทะเลด้วยฤทธานุภาพของพระองค์ พระองค์ทรงหักหัวมังกรทั้งหลายในน้ำ</verse>
				<verse number="14">พระองค์เองทรงขยี้หัวทั้งหลายของเลวีอาธาน พระองค์ประทานมันให้เป็นอาหารของสรรพสัตว์แห่งถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="15">พระองค์เองทรงเปิดตาน้ำพุและลำธาร พระองค์เองทรงให้แม่น้ำที่ไหลอยู่เสมอแห้งไป</verse>
				<verse number="16">วันเป็นของพระองค์ คืนเป็นของพระองค์เช่นกัน พระองค์เองทรงสถาปนาดวงจันทร์ และดวงอาทิตย์</verse>
				<verse number="17">พระองค์เองทรงจัดเขตทั้งสิ้นของแผ่นดินโลก พระองค์เองทรงสร้างฤดูร้อนและฤดูหนาว</verse>
				<verse number="18">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงระลึกถึงข้อนี้ว่า ศัตรูได้เยาะเย้ยพระองค์ และชนชาติโง่เขลาได้กล่าวหยาบช้าต่อพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="19">ขออย่าทรงมอบชีวิตนกเขาของพระองค์ แก่สัตว์ป่า ขออย่าทรงลืมชีวิตคนยากจนของพระองค์เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="20">ขอทรงพิเคราะห์ดูพันธสัญญาของพระองค์ เพราะสถานที่มืดของแผ่นดินเต็มไปด้วยที่อาศัยของความทารุณ</verse>
				<verse number="21">ขออย่าให้ผู้ที่ถูกเหยียบย่ำขายหน้า ขอให้คนยากจนและคนขัดสนสรรเสริญพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="22">ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงลุกขึ้นสู้คดีของพระองค์ ขอทรงระลึกว่าคนโง่เขลาเยาะเย้ยพระองค์อยู่เสมอ</verse>
				<verse number="23">ขออย่าทรงลืมเสียงคู่อริของพระองค์ เสียงอึงคะนึงของบรรดาผู้ที่ลุกขึ้นสู้พระองค์ ซึ่งขึ้นไปอยู่เสมอ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="75">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ตามทำนองอย่าทำลาย เพลงสดุดีของอาสาฟ บทเพลง ข้าพระองค์ทั้งหลาย ขอขอบพระคุณพระองค์ ข้าแต่พระเจ้า ข้าพระองค์ทั้งหลายขอขอบพระคุณ พระนามของพระองค์อยู่ใกล้ พวกเขาเล่าถึงการอัศจรรย์ต่างๆ ของพระองค์</verse>
				<verse number="2">พระเจ้าตรัสว่า “ถึงเวลาซึ่งเราได้กำหนดไว้ เราจะพิพากษาด้วยความเที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="3">เมื่อแผ่นดินโลกโคลงเคลง พร้อมทั้งชาวแผ่นดินโลกทั้งสิ้นนั้น ผู้ที่รักษาบรรดาเสาหาน ของมันให้มั่นอยู่ คือเราเอง เส-ลาห์</verse>
				<verse number="4">“เราพูดกับคนโอ้อวดว่า ‘อย่าโอ้อวด’ และกับคนอธรรมว่า ‘อย่ายกเขาของเจ้าขึ้น</verse>
				<verse number="5">อย่ายกเขาของเจ้าขึ้นให้สูง หรือพูดจาอย่างยโส’ ”</verse>
				<verse number="6">เพราะการยกขึ้นสูงนั้นมิได้มาจากทิศตะวันออกหรือทิศตะวันตก และมิใช่มาจากถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="7">แต่เป็นพระเจ้าผู้ทรงพิพากษา ทรงให้คนหนึ่งลง และทรงยกอีกคนหนึ่งขึ้น</verse>
				<verse number="8">เพราะในพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์มีจอกใบหนึ่ง มีเหล้าองุ่นเป็นฟอง ผสมไว้ดี พระองค์ทรงเทจากจอกนั้น และคนอธรรมทั้งสิ้นของแผ่นดินโลก จะดื่มหมดทั้งตะกอนแน่ทีเดียว</verse>
				<verse number="9">แต่ข้าพเจ้าจะป่าวร้อง เป็นนิตย์ ข้าพเจ้าจะร้องเพลงสดุดีพระเจ้าของยาโคบ</verse>
				<verse number="10">พระเจ้าตรัสว่า “เราจะตัดเขาทุกเขาของคนอธรรมออก แต่บรรดาเขาของผู้ชอบธรรมจะถูกยกขึ้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="76">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ใช้เครื่องสาย เพลงสดุดีของอาสาฟ บทเพลง ในยูดาห์ พระเจ้าทรงเป็นที่รู้จัก ในอิสราเอล พระนามของพระองค์ใหญ่ยิ่ง</verse>
				<verse number="2">ที่ประทับของพระองค์อยู่ในซาเลม ที่พำนักของพระองค์อยู่ในศิโยน</verse>
				<verse number="3">ที่นั่น พระองค์ทรงหักลูกธนูเพลิง ทั้งโล่ ดาบ และยุทธภัณฑ์ เส-ลาห์</verse>
				<verse number="4">พระองค์ทรงรุ่งโรจน์ สูงส่งยิ่งกว่าภูเขานิรันดร์</verse>
				<verse number="5">บรรดาคนใจกล้าถูกริบข้าวของ เขาล่วงหลับไป นักรบทั้งสิ้น ไม่สามารถใช้มือของตนได้อีก</verse>
				<verse number="6">ข้าแต่พระเจ้าของยาโคบ พอพระองค์ทรงกำราบ ทั้งม้าและคนขี่ก็ล่วงลับไป</verse>
				<verse number="7">แต่พระองค์เจ้า พระองค์ทรงเป็นที่คร้ามกลัว เมื่อพระองค์กริ้วขึ้นแล้ว ใครจะยืนต่อเบื้องพระพักตร์พระองค์ได้?</verse>
				<verse number="8">พระองค์ทรงลั่นคำพิพากษาจากฟ้าสวรรค์ แผ่นดินโลกก็กลัวและนิ่งเงียบ</verse>
				<verse number="9">เมื่อพระเจ้าทรงลุกขึ้นพิพากษา เพื่อช่วยผู้ถูกข่มเหงทั้งสิ้นของแผ่นดินโลกให้รอด เส-ลาห์</verse>
				<verse number="10">แท้จริง พระพิโรธต่อมนุษย์จะนำการยกย่องมาสู่พระองค์ และพระพิโรธที่เหลืออยู่ พระองค์ก็ทรงคาดไว้</verse>
				<verse number="11">จงบนและแก้บนต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทั้งหลาย ให้ทุกคนที่อยู่รอบพระองค์นำของกำนัล มายังพระองค์ผู้ทรงน่าเกรงกลัว</verse>
				<verse number="12">ผู้ทรงประหารเจ้านาย ผู้ทรงเป็นที่คร้ามกลัวแก่บรรดาพระราชาแห่งแผ่นดินโลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="77">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ตามทำนองเยดูธูน เพลงสดุดีของอาสาฟ ข้าพเจ้า ร้องทูลพระเจ้า ข้าพเจ้าร้องทูลพระเจ้าเพื่อพระองค์จะทรงฟังข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">ในวันที่ข้าพเจ้าทุกข์ใจ ข้าพเจ้าแสวงหาองค์เจ้านาย ยามค่ำคืน มือข้าพเจ้าเหยียดไม่หยุด จิตใจข้าพเจ้าไม่รับคำปลอบโยน</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้าระลึกถึงพระเจ้า ข้าพเจ้าก็ครวญคราง ข้าพเจ้าตรึกตรอง จิตวิญญาณของข้าพเจ้าก็อ่อนระอาไป เส-ลาห์</verse>
				<verse number="4">พระองค์ทรงจับหนังตาของข้าพเจ้าไว้ไม่ให้ปิด ข้าพเจ้าทุกข์มากจนพูดไม่ออก</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้าพิจารณาถึงวันเก่าๆ ปีที่นมนานมาแล้ว</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้าระลึกถึงเพลงของข้าพเจ้าในยามค่ำคืน ข้าพเจ้าตรึกตรองด้วยใจ และจิตวิญญาณของข้าพเจ้าก็เสาะหา</verse>
				<verse number="7">“องค์เจ้านายจะทรงทอดทิ้งเป็นนิตย์หรือ? และจะไม่พอพระทัยอีกเลยหรือ?</verse>
				<verse number="8">ความรักมั่นคงของพระองค์ยั้งหยุดอยู่เป็นนิตย์หรือ? พระสัญญาของพระองค์สิ้นสุดทุกชั่วชาติพันธุ์หรือ?</verse>
				<verse number="9">พระเจ้าทรงลืมที่จะเมตตาหรือ? เพราะความกริ้ว พระองค์จึงทรงยับยั้งพระกรุณาหรือ?” เส-ลาห์</verse>
				<verse number="10">และข้าพเจ้ากล่าวว่า “นั่นแหละเป็นความทุกข์ของข้าพเจ้า คือที่พระหัตถ์ขวาขององค์ผู้สูงสุดเปลี่ยนไป”</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้าจะระลึกถึงพระราชกิจทั้งหลายของพระยาห์เวห์ ใช่แล้ว ข้าพระองค์ จะระลึกถึงบรรดาการอัศจรรย์ของพระองค์ในสมัยก่อนๆ</verse>
				<verse number="12">ข้าพระองค์จะใคร่ครวญถึงพระราชกิจทั้งสิ้นของพระองค์ และตรึกตรองถึงกิจการของพระองค์</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่พระเจ้า พระมรรคา ของพระองค์บริสุทธิ์ พระองค์ใดจะยิ่งใหญ่อย่างพระเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลาย?</verse>
				<verse number="14">พระองค์คือพระเจ้าผู้ทรงกระทำการอัศจรรย์ ผู้ทรงสำแดงฤทธานุภาพของพระองค์ท่ามกลางชนชาติทั้งหลาย</verse>
				<verse number="15">ด้วยพระกร พระองค์ได้ทรงไถ่ประชากรของพระองค์ คือลูกหลานของยาโคบและโยเซฟ เส-ลาห์</verse>
				<verse number="16">ข้าแต่พระเจ้า เมื่อทะเลเห็นพระองค์ ทะเลเห็นพระองค์ มันก็เกรงกลัว แน่ทีเดียว บรรดาที่ลึกก็สั่นสะท้าน</verse>
				<verse number="17">เมฆเทน้ำลงมา ท้องฟ้าก็คะนองเสียง ลูกธนูของพระองค์ก็ปลิวไปปลิวมา</verse>
				<verse number="18">เสียงฟ้าร้องของพระองค์อยู่ในพายุหมุน ฟ้าแลบทำให้พิภพสว่าง แผ่นดินโลกก็สั่นสะเทือนและหวั่นไหว</verse>
				<verse number="19">พระมรรคาของพระองค์อยู่ในทะเล พระวิถี ของพระองค์อยู่ในน้ำกว้างใหญ่ ถึงกระนั้น รอยพระบาทของพระองค์ก็ไม่มีใครเห็น</verse>
				<verse number="20">พระองค์ได้ทรงนำประชากรของพระองค์เหมือนนำฝูงแพะแกะ โดยมือของโมเสสและอาโรน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="78">
				<verse number="1">มัสคิลบทหนึ่งของอาสาฟ ประชากรของข้าเอ๋ย จงเงี่ยหูฟังคำสอนของข้า จงเอียงหูฟังถ้อยคำจากปากข้า</verse>
				<verse number="2">ข้าจะอ้าปากกล่าวคำอุปมา ข้าจะกล่าวคำปริศนาของโบราณกาล</verse>
				<verse number="3">ถึงสิ่งที่เราได้ยินได้ทราบ ที่บรรพบุรุษของเราได้บอกเรา</verse>
				<verse number="4">เราจะไม่ซ่อนไว้จากลูกหลานของพวกเขา แต่จะบอกแก่คนรุ่นหลัง ถึงพระราชกิจอันน่าสรรเสริญของพระยาห์เวห์ และฤทธานุภาพของพระองค์ และการอัศจรรย์ต่างๆ ซึ่งพระองค์ได้ทรงกระทำ</verse>
				<verse number="5">เพราะพระองค์ทรงสถาปนาพระโอวาทไว้ในยาโคบ และทรงตั้งธรรมบัญญัติไว้ในอิสราเอล ซึ่งพระองค์ทรงบัญชาแก่บรรพบุรุษของเรา ว่าให้แจ้งเรื่องราวเหล่านั้นแก่ลูกหลานของพวกเขา</verse>
				<verse number="6">เพื่อคนรุ่นหลัง คือลูกหลานที่จะเกิดมา จะทราบเรื่อง และจะลุกขึ้นบอกลูกหลานของพวกเขาต่อไปอีก</verse>
				<verse number="7">เพื่อพวกเขาจะตั้งความหวังไว้ในพระเจ้า และไม่ลืมพระราชกิจของพระเจ้า แต่รักษาพระบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="8">และเพื่อพวกเขาจะมิได้เหมือนบรรพบุรุษ ซึ่งเป็นชาติพันธุ์ที่ดื้อดึงและมักกบฏ ชาติพันธุ์ที่จิตใจไม่มั่นคง ผู้ซึ่งจิตวิญญาณของเขาไม่ซื่อตรงต่อพระเจ้า</verse>
				<verse number="9">คนเอฟราอิม พร้อมสรรพไปด้วยคันธนู ได้หันกลับในวันสงคราม</verse>
				<verse number="10">เขาทั้งหลายมิได้รักษาพันธสัญญาของพระเจ้า และปฏิเสธที่จะเดินตามธรรมบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="11">พวกเขาลืมบรรดากิจการของพระองค์ และลืมการอัศจรรย์ต่างๆ ซึ่งพระองค์ทรงสำแดงแก่พวกเขา</verse>
				<verse number="12">พระองค์ทรงทำการอัศจรรย์ต่อหน้าต่อตาบรรพบุรุษของพวกเขา ในแผ่นดินอียิปต์ ในไร่นาโศอัน</verse>
				<verse number="13">พระองค์ทรงแยกทะเลและทรงให้พวกเขาเดินผ่านไป และทรงทำให้น้ำตั้งขึ้นเป็นพะเนิน</verse>
				<verse number="14">ในกลางวันพระองค์ทรงนำพวกเขาด้วยเมฆ และด้วยแสงไฟตลอดคืนยังรุ่ง</verse>
				<verse number="15">พระองค์ทรงแยกศิลาเป็นช่องในถิ่นทุรกันดาร และทรงให้พวกเขาดื่มน้ำอย่างมากมายเหมือนมาจากที่ลึก</verse>
				<verse number="16">พระองค์ทรงทำให้ลำธารออกมาจากหิน และทรงทำให้น้ำไหลลงมาเหมือนแม่น้ำ</verse>
				<verse number="17">แต่พวกเขายังทำบาปมากยิ่งขึ้นต่อพระองค์ ได้กบฏต่อองค์ผู้สูงสุดในที่แห้งแล้ง</verse>
				<verse number="18">พวกเขาทดลองพระเจ้าในใจของเขา โดยเรียกร้องอาหารที่เขาอยาก</verse>
				<verse number="19">พวกเขาพูดหมิ่นพระเจ้าว่า “พระเจ้าจะทรงเตรียมโต๊ะอาหาร ในถิ่นทุรกันดารได้หรือ?</verse>
				<verse number="20">จริงอยู่ พระองค์ทรงตีศิลาให้น้ำพุ่งออกมา แล้วลำธารก็ไหลล้น แต่พระองค์จะประทานอาหารด้วยได้หรือ? จะทรงจัดเนื้อให้ประชากรของพระองค์ได้หรือ?”</verse>
				<verse number="21">เพราะฉะนั้น เมื่อพระยาห์เวห์ทรงสดับแล้ว พระองค์ก็ทรงเกรี้ยวกราด มีไฟลุกโพลงขึ้นสู้ยาโคบ ความกริ้วของพระองค์ทวีขึ้นสู้อิสราเอล</verse>
				<verse number="22">เพราะพวกเขาไม่เชื่อพระเจ้า และไม่ไว้วางใจในการช่วยกู้ของพระองค์</verse>
				<verse number="23">พระองค์ยังทรงบัญชาเมฆเบื้องบน และทรงเปิดประตูฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="24">พระองค์ทรงโปรยมานาลงมาให้พวกเขากิน และประทานอาหารจากฟ้าสวรรค์แก่เขา</verse>
				<verse number="25">มนุษย์ได้กินอาหารของทูตสวรรค์ พระองค์ทรงส่งเสบียงให้เขาอย่างบริบูรณ์</verse>
				<verse number="26">พระองค์ทรงทำให้ลมตะวันออกพัดในฟ้าสวรรค์ และทรงนำลมใต้ออกมาด้วยฤทธานุภาพของพระองค์</verse>
				<verse number="27">พระองค์ทรงโปรยเนื้อให้พวกเขาอย่างผงคลี คือนก อย่างทรายในทะเล</verse>
				<verse number="28">พระองค์ทรงให้มันตกลงมากลางค่ายของพวกเขา และรอบที่อาศัยของเขา</verse>
				<verse number="29">พวกเขาได้กินอิ่มหนำ เพราะพระองค์ประทานสิ่งที่เขาอยากแก่เขา</verse>
				<verse number="30">แต่ก่อนที่พวกเขาจะหายอยาก ขณะที่อาหารยังอยู่ในปากของเขา</verse>
				<verse number="31">ความกริ้วของพระเจ้าก็พลุ่งขึ้นต่อพวกเขา และพระองค์ทรงสังหารคนแข็งแรงที่สุดของเขาเสีย และทรงคว่ำคนหนุ่มในอิสราเอล</verse>
				<verse number="32">ถึงมีเรื่องทั้งสิ้นนี้ พวกเขาก็ยังทำบาป และมิได้เชื่อถือการอัศจรรย์ต่างๆ ของพระองค์</verse>
				<verse number="33">พระองค์จึงทรงทำให้วันของพวกเขาหายไปดังลมหายใจ และทรงให้ปีของเขาหายไปอย่างน่าสยดสยอง</verse>
				<verse number="34">เมื่อพระองค์ทรงสังหารพวกเขา เขาก็แสวงหาพระองค์ เขาได้กลับมาเสาะหาพระเจ้าด้วยใจกระตือรือร้น</verse>
				<verse number="35">พวกเขาระลึกว่าพระเจ้าทรงเป็นพระศิลาของเขา และพระเจ้าผู้สูงสุดทรงเป็นพระผู้ไถ่ของเขา</verse>
				<verse number="36">แต่พวกเขาลวงพระองค์ด้วยปาก และด้วยลิ้น พวกเขาก็มุสาต่อพระองค์</verse>
				<verse number="37">เพราะใจของพวกเขาไม่ภักดีต่อพระองค์ เขาไม่ซื่อตรงต่อพันธสัญญาของพระองค์</verse>
				<verse number="38">ถึงกระนั้น ด้วยพระกรุณา พระองค์ทรงอภัยความชั่วของเขา และมิได้ทรงทำลายเขา พระองค์ทรงยับยั้งความกริ้วของพระองค์บ่อยๆ และมิได้กวนพระพิโรธทั้งสิ้นของพระองค์ขึ้นมา</verse>
				<verse number="39">พระองค์ทรงระลึกว่าพวกเขาเป็นเพียงเนื้อหนัง เป็นลมที่ผ่านไปแล้วมิได้กลับมาอีก</verse>
				<verse number="40">พวกเขากบฏต่อพระองค์ในถิ่นทุรกันดาร และทำให้พระองค์โทมนัสในที่แห้งแล้งบ่อยถึงเพียงนี้</verse>
				<verse number="41">พวกเขายังทดลองพระเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่า และได้ทำให้องค์บริสุทธิ์ของอิสราเอลเศร้าพระทัย</verse>
				<verse number="42">พวกเขามิได้ระลึกถึงฤทธานุภาพของพระองค์ หรือวันที่พระองค์ทรงไถ่เขาจากคู่อริ</verse>
				<verse number="43">เมื่อพระองค์ทรงทำบรรดาหมายสำคัญของพระองค์ในอียิปต์ และการอัศจรรย์ทั้งหลายของพระองค์ในไร่นาโศอัน</verse>
				<verse number="44">พระองค์ทรงเปลี่ยนแม่น้ำของพวกเขาให้เป็นเลือด เขาจึงดื่มจากลำธารของเขาไม่ได้</verse>
				<verse number="45">พระองค์ทรงส่งฝูงเหลือบ มาท่ามกลางพวกเขา มันกัดกินเขา และทรงส่งฝูงกบ ซึ่งทำลายเขา</verse>
				<verse number="46">พระองค์ประทานพืชผลของพวกเขาแก่ตั๊กแตนตัวอ่อน และผลผลิตของเขาแก่ตั๊กแตนวัยบิน</verse>
				<verse number="47">พระองค์ทรงทำลายเถาองุ่นของพวกเขาด้วยลูกเห็บ และต้นมะเดื่อของเขาด้วยน้ำค้างแข็ง</verse>
				<verse number="48">พระองค์ทรงมอบฝูงวัวของพวกเขาแก่ลูกเห็บ และฝูงปศุสัตว์ของเขาแก่ฟ้าผ่า</verse>
				<verse number="49">พระองค์ทรงปล่อยความกริ้วอันร้อนแรงของพระองค์มาเหนือพวกเขา ทั้งความเกรี้ยวกราด ความโกรธ และความทุกข์ลำบาก คือคณะทูตสวรรค์ผู้ทำลาย</verse>
				<verse number="50">พระองค์ทรงเปิดทางให้แก่ความกริ้วของพระองค์ พระองค์มิได้ทรงละเว้นพวกเขาจากความตาย แต่ทรงมอบชีวิตของเขาแก่โรคระบาด</verse>
				<verse number="51">พระองค์ทรงประหารลูกหัวปีทั้งสิ้นในอียิปต์ คือผลแรกแห่งกำลังของพวกเขาในเต็นท์ของฮาม</verse>
				<verse number="52">แล้วพระองค์ทรงนำประชากรของพระองค์ออกมาเหมือนนำแกะ และทรงพาพวกเขาไปในถิ่นทุรกันดารเหมือนพาฝูงแพะแกะ</verse>
				<verse number="53">พระองค์ทรงนำพวกเขาไปอย่างปลอดภัย เขาจึงไม่กลัว แต่ทะเลท่วมศัตรูของพวกเขา</verse>
				<verse number="54">และพระองค์ทรงพาพวกเขามายังแดนบริสุทธิ์ของพระองค์ ยังภูเขานี้ซึ่งพระหัตถ์ขวาของพระองค์ได้เนรมิตขึ้น</verse>
				<verse number="55">พระองค์ทรงขับประชาชาติต่างๆ ออกไปต่อหน้าพวกเขา พระองค์ทรงวัดแบ่งแดนประชาชาตินั้นให้เป็นมรดก และทรงตั้งเผ่าทั้งหลายของอิสราเอลให้อยู่ในเต็นท์ของตน</verse>
				<verse number="56">แต่เขาทั้งหลายยังทดลองและกบฏต่อพระเจ้าผู้สูงสุด มิได้เชื่อฟังพระโอวาทของพระองค์</verse>
				<verse number="57">กลับหันไปเสียและประพฤติทรยศอย่างบรรพบุรุษของพวกเขา เขาบิดไปเหมือนคันธนูที่ไว้ใจไม่ได้</verse>
				<verse number="58">เพราะพวกเขายั่วเย้าพระองค์ให้กริ้วด้วยเรื่องปูชนียสถานสูงของเขา ได้ทำให้พระองค์ทรงหวงแหนเขาด้วยเรื่องรูปเคารพแกะสลักของเขา</verse>
				<verse number="59">เมื่อพระเจ้าทรงสดับแล้ว พระองค์ก็ทรงเกรี้ยวกราด และทรงปฏิเสธอิสราเอลอย่างเด็ดขาด</verse>
				<verse number="60">พระองค์ทรงละที่ประทับในเมืองชิโลห์ คือพลับพลาที่พระองค์ทรงตั้งไว้ท่ามกลางมนุษย์</verse>
				<verse number="61">และทรงให้ฤทธานุภาพ ของพระองค์แก่การเป็นเชลย และชนอันเป็นพระสิริของพระองค์แก่มือของคู่อริ</verse>
				<verse number="62">พระองค์ทรงมอบประชากรของพระองค์แก่ดาบ และทรงเกรี้ยวกราดต่อมรดกของพระองค์</verse>
				<verse number="63">หนุ่มๆ ของเขาถูกไฟเผาผลาญ สาวๆ ของเขาจึงไม่มีเพลงแต่งงาน</verse>
				<verse number="64">ปุโรหิตของเขาล้มลงด้วยดาบ และหญิงม่ายของเขาไม่อาจร้องไห้ไว้ทุกข์</verse>
				<verse number="65">แล้วองค์เจ้านายทรงตื่นอย่างตื่นบรรทม อย่างนักรบโห่ร้องเพราะฤทธิ์เหล้าองุ่น</verse>
				<verse number="66">และพระองค์ทรงตีคู่อริของพระองค์ให้ถอยหลัง และให้เขาถูกเยาะเย้ยเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="67">พระองค์ทรงปฏิเสธเต็นท์ของโยเซฟ พระองค์มิได้ทรงเลือกเผ่าเอฟราอิม</verse>
				<verse number="68">แต่พระองค์ทรงเลือกเผ่ายูดาห์ ภูเขาศิโยนซึ่งพระองค์ทรงรัก</verse>
				<verse number="69">พระองค์ทรงสร้างสถานนมัสการของพระองค์ อย่างกับฟ้าสวรรค์สูง อย่างแผ่นดินโลกซึ่งพระองค์ทรงตั้งไว้เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="70">พระองค์ทรงเลือกดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์ ทรงพาท่านมาจากคอกแกะ</verse>
				<verse number="71">พระองค์ทรงพาท่านมาจากการดูแลแม่แกะที่มีลูกอ่อน ให้เป็นผู้เลี้ยงดูยาโคบประชากรของพระองค์ดุจเลี้ยงแกะ คืออิสราเอลมรดกของพระองค์</verse>
				<verse number="72">ท่านจึงเลี้ยงดูพวกเขาด้วยใจเที่ยงธรรม และนำเขาไปด้วยมือช่ำชอง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="79">
				<verse number="1">เพลงสดุดีของอาสาฟ ข้าแต่พระเจ้า บรรดาประชาชาติได้ล่วงล้ำมรดกของพระองค์ พวกเขาได้ทำให้พระวิหารบริสุทธิ์ของพระองค์เป็นมลทิน พวกเขาได้ทำให้เยรูซาเล็มเป็นที่ปรักหักพัง</verse>
				<verse number="2">พวกเขาให้ศพผู้รับใช้ของพระองค์ เป็นอาหารแก่นกในอากาศ ให้เนื้อผู้จงรักภักดีของพระองค์แก่สัตว์ป่าแห่งแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="3">พวกเขาได้เทโลหิตของคนเหล่านั้นออกมาอย่างเทน้ำ รอบเยรูซาเล็ม จนไม่มีคนฝังศพให้</verse>
				<verse number="4">ข้าพระองค์ทั้งหลายเป็นที่เยาะเย้ยแก่เพื่อนบ้าน เป็นที่ดูหมิ่นและเหยียดหยามแก่คนที่อยู่รอบข้าง</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์จะกริ้วไปอีกนานเท่าใด? เป็นนิตย์หรือพระเจ้าข้า? ความหวงแหนของพระองค์จะไหม้ดังไฟไปอีกนานเท่าใด?</verse>
				<verse number="6">ขอทรงเทพระพิโรธของพระองค์ลงเหนือบรรดาประชาชาติ ที่ไม่รู้จักพระองค์ และเหนือราชอาณาจักรทั้งหลาย ที่ไม่ร้องออกพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="7">เพราะเขาได้ผลาญยาโคบ และทำให้ที่อาศัยของท่าน ร้างเปล่า</verse>
				<verse number="8">ขออย่าทรงระลึกถึงความชั่วของบรรพบุรุษ แล้วลงโทษข้าพระองค์ทั้งหลาย ขอพระกรุณาของพระองค์เร่งมาพบข้าพระองค์ทั้งหลาย เพราะข้าพระองค์ทั้งหลายตกต่ำมาก</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่พระเจ้าแห่งความรอด ขอทรงช่วยข้าพระองค์ทั้งหลาย เพราะเห็นแก่พระสิริแห่งพระนามของพระองค์ ขอทรงช่วยกู้และอภัยบาปของข้าพระองค์ทั้งหลาย เพราะเห็นแก่พระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="10">ทำไมจะให้บรรดาประชาชาติกล่าวว่า “พระเจ้าของพวกเขาอยู่ที่ไหน?” ขอให้การแก้แค้นเนื่องด้วยโลหิตผู้รับใช้ของพระองค์ที่หลั่งออก จงปรากฏในท่ามกลางบรรดาประชาชาติต่อหน้าต่อตาข้าพระองค์ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="11">ขอให้เสียงคร่ำครวญของเชลยมาอยู่ต่อพระพักตร์พระองค์ ด้วยฤทธานุภาพยิ่งใหญ่ของพระองค์ ขอทรงละเว้นคนเหล่านั้นที่ต้องถึงตาย</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่องค์เจ้านาย ขอทรงตอบแทนเพื่อนบ้านของข้าพระองค์สักเจ็ดเท่า ที่อกของพวกเขา สำหรับการที่เขาเยาะเย้ยพระองค์</verse>
				<verse number="13">แล้วข้าพระองค์ทั้งหลายผู้เป็นประชากรของพระองค์ เป็นฝูงแพะแกะแห่งทุ่งหญ้าของพระองค์ จะขอบพระคุณพระองค์เป็นนิตย์ ข้าพระองค์ทั้งหลายจะกล่าวสรรเสริญพระองค์ทุกชั่วชาติพันธุ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="80">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ตามทำนองพลับพลึง พันธสัญญา เพลงสดุดีของอาสาฟ ข้าแต่พระผู้ทรงเลี้ยงดูอิสราเอลดุจเลี้ยงแกะ ขอเงี่ยพระกรรณสดับ คือพระองค์ผู้ทรงนำโยเซฟอย่างนำฝูงแพะแกะ พระผู้ประทับเหนือเหล่าเครูบ ขอทรงทอแสงออกมา</verse>
				<verse number="2">ต่อหน้าเอฟราอิม และเบนยามิน และมนัสเสห์ ขอทรงปลุกพระอานุภาพของพระองค์ขึ้น และเสด็จมาช่วยข้าพระองค์ทั้งหลายให้รอด</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงช่วยข้าพระองค์ทั้งหลายให้กลับสู่สภาพดี ขอพระพักตร์ของพระองค์ทอแสง เพื่อข้าพระองค์ทั้งหลายจะรอด</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าจอมทัพ พระองค์จะกริ้วต่อคำอธิษฐานของประชากรของพระองค์นานสักเท่าใด?</verse>
				<verse number="5">พระองค์ได้ทรงเลี้ยงพวกเขาด้วยน้ำตาต่างอาหาร และทรงให้เขาดื่มน้ำตาอย่างเต็มขนาด</verse>
				<verse number="6">ทรงทำให้ข้าพระองค์ทั้งหลายเป็นที่ดูหมิ่นในหมู่เพื่อนบ้านของข้าพระองค์ และศัตรูของข้าพระองค์หัวเราะกัน</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่พระเจ้าจอมทัพ ขอทรงช่วยข้าพระองค์ทั้งหลายให้กลับสู่สภาพดี ขอพระพักตร์ของพระองค์ทอแสง เพื่อข้าพระองค์ทั้งหลายจะรอด</verse>
				<verse number="8">พระองค์ทรงนำเถาองุ่นออกจากอียิปต์ พระองค์ทรงขับไล่บรรดาประชาชาติออกไป และทรงปลูกเถาองุ่นไว้</verse>
				<verse number="9">พระองค์ทรงปราบดินให้ มันก็หยั่งรากลึก และแผ่เต็มแผ่นดิน</verse>
				<verse number="10">ร่มเงาของมันคลุมภูเขา และกิ่งก้านของมันคลุมต้นสนสีดาร์ขนาดใหญ่</verse>
				<verse number="11">มันยื่นกิ่งไปถึงทะเล และแขนงไปถึงแม่น้ำยูเฟรติส</verse>
				<verse number="12">ไฉนพระองค์จึงทรงพังกำแพงของมันลง? ทำให้ทุกคนที่ผ่านทางเด็ดผลของมัน</verse>
				<verse number="13">หมูป่าจากดงมาย่ำยีมัน และสัตว์ในท้องทุ่งกินมันเป็นอาหาร</verse>
				<verse number="14">ข้าแต่พระเจ้าจอมทัพ ขอทรงหันกลับมาเถิด พระเจ้าข้า ขอทรงมองจากฟ้าสวรรค์และทรงเห็น ขอสนพระทัยในเถาองุ่นนี้</verse>
				<verse number="15">คือหน่อซึ่งพระหัตถ์ขวาของพระองค์ทรงปลูกไว้ และบุตรซึ่งพระองค์ทรงให้เจริญแข็งแรงเพื่อพระองค์เอง</verse>
				<verse number="16">มันถูกพวกเขาตัดและเผาเสียด้วยไฟ ขอทอดพระเนตรดูและทรงพิพากษาพวกเขา</verse>
				<verse number="17">ขอพระหัตถ์ของพระองค์อยู่เหนือคนที่อยู่เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระองค์ เหนือมนุษย์ที่พระองค์ทรงทำให้แข็งแรงเพื่อพระองค์เอง</verse>
				<verse number="18">แล้วข้าพระองค์ทั้งหลายจะไม่หันไปจากพระองค์ ขอประทานชีวิตแก่ข้าพระองค์ทั้งหลาย แล้วข้าพระองค์ทั้งหลายจะทูลออกพระนามพระองค์</verse>
				<verse number="19">ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าจอมทัพ ขอทรงช่วยข้าพระองค์ทั้งหลายให้กลับสู่สภาพดี ขอพระพักตร์ของพระองค์ทอแสง เพื่อข้าพระองค์ทั้งหลายจะรอด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="81">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ตามทำนองกิททีธ ของอาสาฟ จงร้องเพลงด้วยความยินดีถวายแด่พระเจ้า พระกำลังของพวกเรา จงโห่ร้องด้วยความชื่นบานถวายแด่พระเจ้าของยาโคบ</verse>
				<verse number="2">จงเปล่งเสียงเพลง จงตีรำมะนา ทั้งพิณเขาคู่อันไพเราะและพิณใหญ่</verse>
				<verse number="3">จงเป่าแตรในวันขึ้นหนึ่งค่ำ และในวันขึ้นสิบห้าค่ำ ซึ่งเป็นวันเทศกาลเลี้ยงของพวกเรา</verse>
				<verse number="4">เพราะเป็นกฎเกณฑ์สำหรับอิสราเอล เป็นกฎระเบียบของพระเจ้าแห่งยาโคบ</verse>
				<verse number="5">พระองค์ทรงตราเป็นกฎเกณฑ์ในโยเซฟ เมื่อเสด็จออกไปโจมตีแผ่นดินอียิปต์ ข้าพเจ้าได้ยินเสียงพูดซึ่งข้าพเจ้าไม่รู้จัก กล่าวว่า</verse>
				<verse number="6">“เราปลดภาระจากบ่าของเขา เราให้มือของเขาพ้นจากการยกของหนัก</verse>
				<verse number="7">เมื่อทุกข์ใจเจ้าเรียก เราก็ช่วยกู้เจ้า เราตอบเจ้าในที่ลับลี้ของฟ้าร้อง เราได้ทดสอบเจ้าที่น้ำแห่งเมรีบาห์ เส-ลาห์</verse>
				<verse number="8">ประชากรของเราเอ๋ย จงฟังแล้วเราจะทักท้วงเจ้า โอ อิสราเอลเอ๋ย ถ้าเพียงแต่เจ้าจะฟังเรา</verse>
				<verse number="9">ห้ามมีพระอื่นท่ามกลางเจ้า ห้ามกราบไหว้พระต่างด้าว</verse>
				<verse number="10">เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ผู้ได้พาเจ้าขึ้นมาจากแผ่นดินอียิปต์ จงอ้าปากของเจ้าให้กว้าง แล้วเราจะป้อนเจ้าให้อิ่ม</verse>
				<verse number="11">“แต่ประชากรของเราไม่ฟังเสียงของเรา อิสราเอลไม่เชื่อฟังเรา</verse>
				<verse number="12">เราจึงมอบเขาไว้แก่จิตใจดื้อด้านของเขาเอง ให้ทำตามคำปรึกษาของเขาเอง</verse>
				<verse number="13">เออ ประชากรของเรา น่าจะฟังเรา และอิสราเอล น่าจะเดินในทางของเรา</verse>
				<verse number="14">แล้วไม่ช้า เราก็จะปราบศัตรูของเขา และจะหันมือของเราสู้คู่อริของเขา”</verse>
				<verse number="15">บรรดาผู้ที่เกลียดชังพระยาห์เวห์จะแสร้งหมอบราบต่อพระองค์ และเวลาของการลงโทษคนพวกนั้นจะยั่งยืนอยู่เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="16">พระองค์จะทรงเลี้ยงเขา ด้วยข้าวสาลีอย่างดีที่สุด “เราจะให้เจ้าพอใจด้วยน้ำผึ้งที่มาจากหิน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="82">
				<verse number="1">เพลงสดุดีของอาสาฟ พระเจ้าประทับในสภาสวรรค์ พระองค์ทรงพิพากษาท่ามกลางพระทั้งหลายว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้าทั้งหลายจะพิพากษาอย่างอยุติธรรม และลำเอียงเข้าข้างคนอธรรมนานเท่าใด? เส-ลาห์</verse>
				<verse number="3">“จงให้ความยุติธรรมแก่คนอ่อนแอและเด็กกำพร้า จงปกป้องสิทธิของผู้ทุกข์ยากและผู้ขัดสน</verse>
				<verse number="4">จงช่วยคนอ่อนแอและคนขัดสนให้พ้นภัย จงช่วยกู้พวกเขาให้พ้นจากมือของคนอธรรม”</verse>
				<verse number="5">พระทั้งหลายไม่รู้และไม่เข้าใจ พวกเขาเดินไปมาในความมืด รากทั้งสิ้นของแผ่นดินโลกก็หวั่นไหว</verse>
				<verse number="6">“เรา ได้กล่าวว่า ‘เจ้าทั้งหลายเป็นพระ เป็นบุตรองค์ผู้สูงสุด เจ้าทุกคนนั่นแหละ</verse>
				<verse number="7">ถึงกระนั้น พวกเจ้าก็จะตายอย่างมนุษย์ และล้มลงเหมือนเจ้านายคนหนึ่ง’ ”</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงลุกขึ้นพิพากษาแผ่นดินโลก เพราะประชาชาติทั้งสิ้นเป็นของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="83">
				<verse number="1">บทเพลงสดุดีของอาสาฟ ข้าแต่พระเจ้า ขออย่าทรงนิ่งอยู่ ข้าแต่พระเจ้า ขออย่าทรงเงียบและขออย่าทรงเฉยอยู่</verse>
				<verse number="2">เพราะนี่แน่ะ ศัตรูของพระองค์กำลังอลหม่าน บรรดาผู้ที่ชังพระองค์ได้ยกศีรษะของเขาขึ้น</verse>
				<verse number="3">เขาทั้งหลายวางแผนแยบคาย ต่อสู้ประชากรของพระองค์ พวกเขาคบคิดกันต่อสู้ผู้ที่พระองค์ทรงทะนุถนอม</verse>
				<verse number="4">เขาทั้งหลายพูดว่า “มาเถิด ให้เรากวาดพวกเขาออกจากการเป็นประชาชาติ อย่าให้ชื่ออิสราเอลเป็นที่ระลึกถึงอีกต่อไป”</verse>
				<verse number="5">เออ เขาทั้งหลายคบคิดเป็นใจเดียวกัน พวกเขาทำพันธสัญญาต่อสู้พระองค์</verse>
				<verse number="6">คือ เต็นท์ของเอโดมและคนอิชมาเอล โมอับและคนฮาการ์</verse>
				<verse number="7">เกบาล อัมโมน และอามาเลข ฟีลิสเตียกับชาวเมืองไทระ</verse>
				<verse number="8">อัสซีเรียก็สมทบพวกเขาด้วย พวกเขาเป็นพันธมิตร ที่เข้มแข็งของลูกหลานของโลท เส-ลาห์</verse>
				<verse number="9">ขอพระองค์ทรงทำแก่พวกเขาอย่างที่ทรงทำแก่มีเดียน อย่างที่ทรงทำแก่สิเสราและยาบินที่แม่น้ำคีโชน</verse>
				<verse number="10">ผู้ถูกทำลายที่เมืองเอนโดร์ ผู้กลายเป็นซากเน่าบนดิน</verse>
				<verse number="11">ขอทรงทำให้ขุนนางของพวกเขาเป็นเหมือนโอเรบและเศเอบ ขอทรงทำให้เจ้านายทั้งสิ้นของพวกเขาเป็นเหมือนเศบาห์และศัลมุนนา</verse>
				<verse number="12">ผู้ที่กล่าวว่า “ให้เราเอาทุ่งหญ้าของพระเจ้า มาเป็นกรรมสิทธิ์ของเราเถิด”</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอทรงทำให้พวกเขาเหมือนผงคลีที่วนเวียน เหมือนแกลบต่อหน้าลม</verse>
				<verse number="14">อย่างไฟเผาผลาญป่าไม้ อย่างเปลวเพลิงที่ให้ภูเขาลุกโพลง</verse>
				<verse number="15">ขอทรงติดตามเขาทั้งหลายไปด้วยพายุของพระองค์ และทรงทำให้พวกเขาคร้ามกลัวด้วยพายุหมุน</verse>
				<verse number="16">ขอทรงให้เขาทั้งหลายขายหน้ายิ่งนัก ข้าแต่พระยาห์เวห์ เพื่อพวกเขาจะได้แสวงหาพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="17">ขอให้เขาทั้งหลายอับอาย และกลัวอยู่เป็นนิตย์ ให้พวกเขาอดสูและพินาศไป</verse>
				<verse number="18">ให้เขาทั้งหลายทราบว่าพระองค์ผู้เดียว ผู้ทรงพระนามว่าพระยาห์เวห์ ทรงเป็นผู้สูงสุดเหนือแผ่นดินโลกทั้งสิ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="84">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง ตามทำนองกิททีธ เพลงสดุดีของตระกูลโคราห์ ข้าแต่พระยาห์เวห์จอมทัพ ที่ประทับของพระองค์งดงามจริงๆ</verse>
				<verse number="2">จิตใจของข้าพระองค์ปรารถนา เออ อาลัยหา บริเวณพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ทั้งใจและกายของข้าพระองค์ร้องเพลงด้วยความยินดี ถวายแด่พระเจ้าผู้ทรงพระชนม์</verse>
				<verse number="3">แม้นกกระจอกก็หาบ้านได้แล้ว และนกนางแอ่นหารังสำหรับตัวมันได้ ที่ที่มันจะวางไข่ออกลูก คือที่แท่นบูชาของพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์จอมทัพ ผู้ทรงเป็นพระราชาและพระเจ้าของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="4">ผู้ที่อาศัยอยู่ในพระนิเวศของพระองค์ก็เป็นสุข พวกเขาสรรเสริญพระองค์เสมอ เส-ลาห์</verse>
				<verse number="5">คนที่พละกำลังของเขาอยู่ในพระองค์ก็เป็นสุข ใจของพวกเขาอยู่บนทางหลวงไปยังศิโยน</verse>
				<verse number="6">ขณะที่ผ่านไปตามหว่างเขาบาคา พวกเขาทำให้เป็นที่น้ำพุ ฝนต้นฤดูปกคลุมที่นั้นด้วยพระพรนานา</verse>
				<verse number="7">พวกเขาไปด้วยกำลังที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เขาจะเข้าเฝ้าพระเจ้าแห่งพระทั้งหลายในศิโยน</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าจอมทัพ ขอทรงฟังคำอธิษฐานของข้าพระองค์ ขอเงี่ยพระกรรณเถิด ข้าแต่พระเจ้าของยาโคบ เส-ลาห์</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่พระเจ้า ขอทอดพระเนตรโล่ของข้าพระองค์ทั้งหลาย ขอทรงดูหน้าผู้ที่พระองค์ทรงเจิมไว้</verse>
				<verse number="10">เพราะวันเดียวในบริเวณพระนิเวศของพระองค์ ดีกว่าพันวันในที่อื่น ข้าพเจ้าจะขอเป็นคนเฝ้าประตูพระนิเวศพระเจ้าของข้าพเจ้า ดีกว่าอยู่ในเต็นท์ของความอธรรม</verse>
				<verse number="11">เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าทรงเป็นดวงตะวันและเป็นโล่ พระยาห์เวห์ประทานความโปรดปรานและเกียรติ พระองค์มิได้ทรงหวงสิ่งดีอันใดไว้ จากบรรดาผู้ที่ดำเนินในความซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่พระยาห์เวห์จอมทัพ คนที่วางใจในพระองค์ก็เป็นสุข</verse>
			</chapter>
			<chapter number="85">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง เพลงสดุดีของตระกูลโคราห์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์ได้ทรงโปรดปรานแผ่นดินของพระองค์ พระองค์ทรงให้ยาโคบกลับสู่สภาพดี</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงยกโทษประชากรของพระองค์ พระองค์ทรงอภัยบาปทั้งสิ้นของพวกเขา เส-ลาห์</verse>
				<verse number="3">พระองค์ทรงขจัดความเกรี้ยวกราดทั้งสิ้นของพระองค์ พระองค์ทรงหันจากความกริ้วอันร้อนแรงของพระองค์</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่พระเจ้าแห่งความรอดของข้าพระองค์ทั้งหลาย ขอทรงช่วยข้าพระองค์ทั้งหลายให้กลับคืนอีก ขอทรงระงับโทสะที่ทรงมีต่อข้าพระองค์ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="5">พระองค์จะกริ้วข้าพระองค์ทั้งหลายเป็นนิตย์หรือ? พระองค์จะทรงให้ความกริ้วของพระองค์ดำรงอยู่ทุกชั่วชาติพันธุ์หรือ?</verse>
				<verse number="6">พระองค์เองจะทรงฟื้นฟูข้าพระองค์ทั้งหลายมิใช่หรือ? เพื่อประชากรของพระองค์จะได้ยินดีในพระองค์</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงสำแดงความรักมั่นคงของพระองค์แก่ข้าพระองค์ทั้งหลาย และขอประทานความรอดของพระองค์แก่ข้าพระองค์ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="8">ขอให้ข้าพระองค์ได้ยินสิ่งที่พระยาห์เวห์พระเจ้าจะตรัส เพราะพระองค์จะทรงประกาศสันติสุขแก่ประชากรของพระองค์ แก่ผู้จงรักภักดีของพระองค์ แต่อย่าให้เขาทั้งหลายหันกลับไปสู่ความโง่อีก</verse>
				<verse number="9">แน่ทีเดียวที่ความรอดของพระองค์อยู่ใกล้คนที่ยำเกรงพระองค์ เพื่อพระสิริจะอยู่ในแผ่นดินของข้าพระองค์ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="10">ความรักมั่นคงและความซื่อสัตย์จะพบกัน ความชอบธรรมและสันติภาพจะจูบกัน</verse>
				<verse number="11">ความซื่อสัตย์จะงอกขึ้นมาจากแผ่นดิน และความชอบธรรมจะมองลงมาจากฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="12">เออ พระยาห์เวห์จะประทานสิ่งที่ดีๆ และแผ่นดินของข้าพระองค์ทั้งหลายจะเกิดผล</verse>
				<verse number="13">ความชอบธรรมจะนำหน้าพระองค์ และทำทางเดินให้ย่างพระบาทของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="86">
				<verse number="1">คำอธิษฐานของดาวิด ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอเงี่ยพระกรรณฟังและขอทรงตอบข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์ยากจนและขัดสน</verse>
				<verse number="2">ขอทรงคุ้มครองชีวิตข้าพระองค์ไว้ เพราะข้าพระองค์เป็นผู้จงรักภักดี ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอทรงช่วยผู้รับใช้ของพระองค์ผู้วางใจในพระองค์ให้รอด</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่องค์เจ้านาย ขอทรงพระกรุณาต่อข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์ร้องทูลต่อพระองค์วันยังค่ำ</verse>
				<verse number="4">ขอทรงให้จิตใจผู้รับใช้ของพระองค์ยินดี ข้าแต่องค์เจ้านาย ข้าพระองค์ยกจิตใจของข้าพระองค์ขึ้นต่อพระองค์</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่องค์เจ้านาย เพราะพระองค์ประเสริฐและทรงให้อภัย อุดมด้วยความรักมั่นคงต่อทุกคนที่ร้องทูลพระองค์</verse>
				<verse number="6">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอเงี่ยพระโสตฟังคำอธิษฐานของข้าพระองค์ ขอทรงสดับเสียงวิงวอนของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="7">ในวันที่ข้าพระองค์ทุกข์ใจ ข้าพระองค์จะร้องทูลพระองค์ เพราะพระองค์จะทรงตอบข้าพระองค์</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่องค์เจ้านาย ในบรรดาพระ ไม่มีผู้ใดเหมือนพระองค์ และไม่มีกิจการใดเหมือนบรรดาพระราชกิจของพระองค์</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่องค์เจ้านาย ทุกประชาชาติที่พระองค์ทรงสร้างจะกราบลงเฉพาะพระพักตร์ของพระองค์ และจะเทิดทูนพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="10">เพราะพระองค์ทรงยิ่งใหญ่และทรงทำการอัศจรรย์ต่างๆ พระองค์แต่ผู้เดียวทรงเป็นพระเจ้า</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงสอนพระมรรคา ของพระองค์แก่ข้าพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะดำเนินในความจริงของพระองค์ ขอทรงรวมใจของข้าพระองค์เป็นใจเดียว ให้ยำเกรงพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่องค์เจ้านายพระเจ้าของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะยกย่องพระองค์ด้วยสุดใจ และข้าพระองค์จะเทิดทูนพระนามของพระองค์เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="13">เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ที่ทรงมีต่อข้าพระองค์นั้นใหญ่ยิ่ง และพระองค์ทรงช่วยกู้ชีวิตของข้าพระองค์จากที่ลึกของแดนคนตาย</verse>
				<verse number="14">ข้าแต่พระเจ้า คนโอหังได้ลุกขึ้นต่อสู้ข้าพระองค์ กลุ่มคนไร้ความปรานีมุ่งเอาชีวิตข้าพระองค์ พวกเขาไม่เห็นพระองค์อยู่ในสายตา</verse>
				<verse number="15">ข้าแต่องค์เจ้านาย แต่พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าแห่งพระกรุณาและพระคุณ กริ้วช้า และอุดมด้วยความรักมั่นคงและความซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="16">ขอทรงหันมาเมตตาข้าพระองค์ ขอประทานพระกำลังแก่ผู้รับใช้ของพระองค์ และขอทรงช่วยบุตรชายของหญิงคนใช้ของพระองค์ให้รอด</verse>
				<verse number="17">ขอทรงสำแดงหมายสำคัญแห่งความโปรดปรานแก่ข้าพระองค์ เพื่อคนที่เกลียดชังข้าพระองค์จะเห็นและอับอาย ข้าแต่พระยาห์เวห์ เพราะพระองค์ได้ทรงอุปถัมภ์ข้าพระองค์และทรงปลอบโยนข้าพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="87">
				<verse number="1">เพลงสดุดีของตระกูลโคราห์ บทเพลง นครของพระองค์ อยู่บนเทือกเขาบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ทรงรักบรรดาประตูของศิโยน ยิ่งกว่าที่อาศัยแห่งใดๆ ของยาโคบ</verse>
				<verse number="3">โอ นครของพระเจ้าเอ๋ย พวกเขากล่าวสรรเสริญเธอ เส-ลาห์</verse>
				<verse number="4">ในบรรดาผู้ที่รู้จักเรา เราเอ่ยถึงราหับ และบาบิโลน ดูเถิด ฟีลิสเตีย ไทระ และคูชด้วย เขากล่าวกันว่า “ผู้นี้เกิดที่นั่น”</verse>
				<verse number="5">และเรื่องศิโยน เขาจะพูดว่า “ผู้นี้และผู้นั้นเกิดในเมืองนั้น” เพราะองค์ผู้สูงสุดเองจะสถาปนาเมืองนั้น</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์ทรงบันทึก ขณะที่พระองค์ทรงลงทะเบียนชนชาติทั้งหลายว่า “ผู้นี้เกิดที่นั่น” เส-ลาห์</verse>
				<verse number="7">บรรดานักร้องและนักเต้นกล่าวกันว่า “น้ำพุทั้งสิ้นของเราอยู่ในเธอ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="88">
				<verse number="1">บทเพลงสดุดีของตระกูลโคราห์ ถึงหัวหน้านักร้อง ตามทำนองมาหะลัทเลอันโนท มัสคิลบทหนึ่งของเฮมาน ตระกูลเอศราค ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งความรอดของข้าพระองค์ กลางวันข้าพระองค์ร้องทูล กลางคืนก็อยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="2">ขอคำอธิษฐานของข้าพระองค์มาอยู่เฉพาะพระพักตร์ของพระองค์ ขอเงี่ยพระกรรณฟังเสียงร้องทูลของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="3">เพราะจิตใจของข้าพระองค์ลำบากเต็มที และชีวิตของข้าพระองค์เข้าใกล้แดนคนตาย</verse>
				<verse number="4">ข้าพระองค์ถูกนับเข้ากับบรรดาผู้ที่ลงไปยังหลุมมรณา ข้าพระองค์เป็นเหมือนชายที่ไม่มีกำลัง</verse>
				<verse number="5">เหมือนคนที่เขาทิ้งไว้ท่ามกลางคนตาย เหมือนคนถูกฆ่าที่นอนอยู่ในหลุมศพ ที่พระองค์มิได้ทรงระลึกถึงอีก เพราะเขาทั้งหลายถูกพรากจากพระหัตถ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="6">พระองค์ทรงวางข้าพระองค์ไว้ที่ก้นบึ้งของหลุมมรณา ในแดนที่มืดและลึก</verse>
				<verse number="7">พระพิโรธของพระองค์อยู่บนข้าพระองค์ และพระองค์ทรงโถมทับข้าพระองค์ด้วยคลื่นใหญ่ทั้งสิ้นของพระองค์ เส-ลาห์</verse>
				<verse number="8">พระองค์ทรงให้เพื่อนสนิทของข้าพระองค์เหินห่างจากข้าพระองค์ พระองค์ทรงทำให้ข้าพระองค์เป็นที่รังเกียจแก่เขาทั้งหลาย ข้าพระองค์ถูกขัง ข้าพระองค์จึงออกไปไม่ได้</verse>
				<verse number="9">ดวงตาของข้าพระองค์มัวไปเพราะความทุกข์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์ร้องทูลพระองค์ทุกวัน ข้าพระองค์ชูมือต่อพระองค์</verse>
				<verse number="10">พระองค์จะทรงทำการอัศจรรย์เพื่อคนตายหรือ? ผู้ตายจะลุกขึ้นยกย่องพระองค์ได้หรือ? เส-ลาห์</verse>
				<verse number="11">เขาประกาศความรักมั่นคงของพระองค์ในหลุมศพหรือ? หรือประกาศความซื่อสัตย์ของพระองค์ในแดนพินาศ หรือ?</verse>
				<verse number="12">การอัศจรรย์ของพระองค์จะเป็นที่รู้จักกันในความมืดหรือ? และการช่วยกู้ของพระองค์ จะเป็นที่รู้จักในแผ่นดินแห่งความหลงลืมหรือ?</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่พระยาห์เวห์ แต่ข้าพระองค์ทูลขอความช่วยเหลือต่อพระองค์ ในเวลาเช้าคำอธิษฐานของข้าพระองค์ขึ้นไปเฝ้าพระองค์</verse>
				<verse number="14">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ไฉนพระองค์ทรงทอดทิ้งข้าพระองค์? ไฉนพระองค์ซ่อนพระพักตร์เสียจากข้าพระองค์?</verse>
				<verse number="15">ตั้งแต่เด็ก ข้าพระองค์ทุกข์ยากและเฉียดตาย ข้าพระองค์ทนต่อความสยดสยองของพระองค์ ข้าพระองค์ท้อแท้</verse>
				<verse number="16">ความเดือดดาลของพระองค์กวาดไปเหนือข้าพระองค์ บรรดาสิ่งที่น่ากลัวจากพระองค์ทำลายข้าพระองค์</verse>
				<verse number="17">พวกมันล้อมข้าพระองค์อย่างน้ำท่วมวันยังค่ำ มันโอบล้อมข้าพระองค์ไว้รอบด้าน</verse>
				<verse number="18">พระองค์ทรงให้คนรักและสหายห่างเหินไปจากข้าพระองค์ ความมืดกลายเป็นเพื่อนสนิทของข้าพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="89">
				<verse number="1">มัสคิลบทหนึ่งของเอธาน ตระกูลเอศราค ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์จะร้องเพลงถึงความรักมั่นคงของพระองค์เป็นนิตย์ ปากของข้าพระองค์จะประกาศความซื่อสัตย์ของพระองค์ทุกชั่วชาติพันธุ์</verse>
				<verse number="2">ข้าพระองค์กล่าวว่า ความรักมั่นคงของพระองค์จะตั้งอยู่เป็นนิตย์ พระองค์จะทรงสถาปนาความซื่อสัตย์ของพระองค์ในฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="3">พระองค์ตรัสว่า “เราได้ทำพันธสัญญากับผู้ที่เราเลือก เราได้ปฏิญาณกับดาวิดผู้รับใช้ของเราว่า</verse>
				<verse number="4">‘เราจะสถาปนาพงศ์พันธุ์ของเจ้าไว้เป็นนิตย์ และจะสร้างบัลลังก์ของเจ้าไว้ทุกชั่วชาติพันธุ์’ ” เส-ลาห์</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ฟ้าสวรรค์จะยกย่องการอัศจรรย์ของพระองค์ และสรรเสริญความซื่อสัตย์ของพระองค์ในที่ประชุมของผู้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="6">เพราะผู้ใดบนฟ้าจะเปรียบกับพระยาห์เวห์ได้? ในบรรดาบุตรของพระเจ้า ผู้ใดจะเหมือนพระยาห์เวห์?</verse>
				<verse number="7">พระเจ้าทรงเป็นที่เกรงกลัวในสภาของผู้บริสุทธิ์ ใหญ่ยิ่งและน่าเกรงขามกว่าทั้งสิ้นที่อยู่รอบพระองค์</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าจอมทัพ ผู้ใดทรงฤทธิ์เหมือนพระองค์? ข้าแต่พระยาห์เวห์ ความซื่อสัตย์ของพระองค์ล้อมรอบพระองค์</verse>
				<verse number="9">พระองค์ทรงปกครองการเดือดดาลของทะเล เมื่อคลื่นสูงขึ้น พระองค์เองทรงให้สงบ</verse>
				<verse number="10">พระองค์เองทรงขยี้ราหับ เหมือนผู้ถูกฆ่า พระองค์ทรงกระจายศัตรูของพระองค์ ด้วยพระกรแข็งแกร่งของพระองค์</verse>
				<verse number="11">ฟ้าสวรรค์เป็นของพระองค์ แผ่นดินโลกก็เป็นของพระองค์ด้วย ส่วนพิภพและบรรดาสิ่งที่อยู่ในนั้น พระองค์ได้ทรงตั้งไว้</verse>
				<verse number="12">ทิศเหนือและทิศใต้ พระองค์เองได้ทรงสร้างขึ้น ภูเขาทาโบร์กับภูเขาเฮอร์โมนร้องเพลงถวายแด่พระนามของพระองค์ด้วยความยินดี</verse>
				<verse number="13">พระองค์ทรงมีพระกรอันทรงอานุภาพ พระหัตถ์ของพระองค์ก็แข็งแรง พระหัตถ์ขวาของพระองค์ก็สูงส่ง</verse>
				<verse number="14">ความชอบธรรมและความยุติธรรมเป็นรากฐานแห่งบัลลังก์ของพระองค์ ความรักมั่นคงและความซื่อสัตย์เดินนำหน้าพระองค์</verse>
				<verse number="15">ชนชาติที่รู้จักการโห่ร้องอย่างชื่นบานก็เป็นสุข ข้าแต่พระยาห์เวห์ คือบรรดาผู้ที่เดินในแสงสว่างแห่งพระพักตร์ของพระองค์</verse>
				<verse number="16">พวกเขาเปรมปรีดิ์ในพระนามของพระองค์เสมอ และยืนขึ้นในความชอบธรรมของพระองค์</verse>
				<verse number="17">เพราะพระองค์ทรงเป็นเกียรติและกำลังของเขาทั้งหลาย แต่โดยความโปรดปรานของพระองค์ เขา ของข้าพระองค์ทั้งหลายจึงถูกยกขึ้น</verse>
				<verse number="18">เพราะโล่ของเรา เป็นของพระยาห์เวห์ พระราชาของเราเป็นขององค์บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="19">ในกาลก่อน พระองค์ตรัสด้วยนิมิต แก่ผู้จงรักภักดีของพระองค์ และตรัสว่า “เราได้ให้ความช่วยเหลือแก่นักรบคนหนึ่ง เราได้ยกย่องคนที่เราเลือกจากประชาชน</verse>
				<verse number="20">เราได้พบดาวิดผู้รับใช้ของเรา เราได้เจิมเขาไว้ด้วยน้ำมันบริสุทธิ์ของเรา</verse>
				<verse number="21">เพื่อมือของเราจะอยู่กับเขา และแขนของเราจะเสริมกำลังของเขา</verse>
				<verse number="22">ศัตรูจะหลอกเขาไม่ได้ คนชั่วจะข่มเหงเขาไม่ได้</verse>
				<verse number="23">เราจะขยี้คู่อริของเขาต่อหน้าเขา และตีผู้ที่เกลียดเขาให้ล้มลง</verse>
				<verse number="24">ความซื่อสัตย์และความรักมั่นคงของเราจะอยู่กับเขา และเขา ของเขาจะถูกยกขึ้นโดยนามของเรา</verse>
				<verse number="25">เราจะเอามือของเขาวางบนทะเล และมือขวาของเขาบนแม่น้ำทั้งหลาย</verse>
				<verse number="26">เขาจะร้องต่อเราว่า ‘ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ พระองค์ทรงเป็นพระบิดาของข้าพระองค์ และเป็นศิลาแห่งความรอดของข้าพระองค์’</verse>
				<verse number="27">และเราจะให้เขาเป็นบุตรหัวปี สูงที่สุดในบรรดาพระราชาแห่งแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="28">เราจะเก็บรักษาความรักมั่นคงของเราไว้ให้เขาเป็นนิตย์ และพันธสัญญาที่เราทำกับเขาจะมั่นคงอยู่</verse>
				<verse number="29">เราจะสถาปนาพงศ์พันธุ์ของเขาไว้เป็นนิตย์ ทั้งให้บัลลังก์ของเขาดำรงอยู่ตราบเท่าที่ฟ้าสวรรค์ดำรงอยู่</verse>
				<verse number="30">ถ้าลูกหลานของเขาทิ้งธรรมบัญญัติของเรา และไม่ดำเนินตามกฎหมายของเรา</verse>
				<verse number="31">ถ้าพวกเขาฝ่าฝืนกฎเกณฑ์ของเรา และมิได้รักษาบัญญัติของเรา</verse>
				<verse number="32">แล้วเราจะลงโทษการละเมิดของพวกเขาด้วยไม้เรียว และลงโทษความชั่วของเขาด้วยการเฆี่ยน</verse>
				<verse number="33">แต่จะไม่ถอนความรักมั่นคงของเราไปจากเขา และจะไม่ทรยศต่อความซื่อสัตย์ของเรา</verse>
				<verse number="34">เราจะไม่ละเมิดพันธสัญญาของเรา หรือพลิกแพลงถ้อยคำที่ออกไปจากริมฝีปากของเรา</verse>
				<verse number="35">เราปฏิญาณโดยความบริสุทธิ์ของเราครั้งเดียวเป็นพอ เราจะไม่มุสาต่อดาวิด</verse>
				<verse number="36">พงศ์พันธุ์ของเขาจะดำรงอยู่เป็นนิตย์ บัลลังก์ของเขาจะยืนนานอย่างดวงอาทิตย์ต่อหน้าเรา</verse>
				<verse number="37">บัลลังก์จะตั้งอยู่เป็นนิตย์อย่างดวงจันทร์ และสักขีพยานบนท้องฟ้าก็แน่นอน” เส-ลาห์</verse>
				<verse number="38">แต่บัดนี้ พระองค์ทรงทอดทิ้งและปฏิเสธ พระองค์ทรงพระพิโรธต่อผู้ที่พระองค์ทรงเจิมไว้</verse>
				<verse number="39">พระองค์ได้ทรงยกเลิกพันธสัญญาที่ทำกับผู้รับใช้ของพระองค์ พระองค์ทรงทำให้มงกุฎของท่าน เป็นมลทินในผงคลีดิน</verse>
				<verse number="40">พระองค์ทรงพังกำแพงทั้งสิ้นของท่าน พระองค์ทรงให้ที่กำบังอันแข็งแกร่งของท่านพังทลาย</verse>
				<verse number="41">คนทั้งปวงที่ผ่านไปก็ปล้นท่าน ท่านกลายเป็นที่เยาะเย้ยของเพื่อนบ้าน</verse>
				<verse number="42">พระองค์ทรงยกมือขวาคู่อริของท่านขึ้น พระองค์ทรงทำให้ศัตรูทั้งสิ้นของท่านยินดี</verse>
				<verse number="43">ยิ่งกว่านั้น พระองค์ทรงหันคมดาบของท่าน และมิได้ทรงให้ท่านตั้งมั่นคงในสงคราม</verse>
				<verse number="44">พระองค์ทรงให้ความรุ่งโรจน์ของท่านเสื่อมสูญไป และทรงเหวี่ยงบัลลังก์ของท่านลงสู่พื้นดิน</verse>
				<verse number="45">พระองค์ทรงตัดวันเวลาวัยหนุ่มของท่านให้สั้น และทรงคลุมท่านไว้ด้วยความอาย เส-ลาห์</verse>
				<verse number="46">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์จะซ่อนองค์อยู่นานเท่าใด? เป็นนิตย์หรือ? พระพิโรธของพระองค์จะไหม้อยู่นานเท่าใด?</verse>
				<verse number="47">ขอทรงระลึกว่าช่วงชีวิตของข้าพระองค์สั้นเพียงไร เพราะพระองค์ทรงสร้างมนุษย์ทุกคนมาเปล่าประโยชน์แท้ๆ</verse>
				<verse number="48">มนุษย์คนใดมีชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องเห็นความตาย? ผู้ใดจะช่วยชีวิตของตนจากมือของแดนคนตายได้? เส-ลาห์</verse>
				<verse number="49">ข้าแต่องค์เจ้านาย ความรักมั่นคงของพระองค์ในกาลก่อนอยู่ที่ไหน? ซึ่งทรงปฏิญาณต่อดาวิดโดยความซื่อสัตย์ของพระองค์</verse>
				<verse number="50">ข้าแต่องค์เจ้านาย ขอทรงระลึกว่าผู้รับใช้ของพระองค์ถูกเยาะเย้ยอย่างไร และข้าพระองค์แบกรับความสบประมาท ของชนชาติทั้งหลายไว้ในอกของข้าพระองค์อย่างไร</verse>
				<verse number="51">ข้าแต่พระยาห์เวห์ นั่นแหละศัตรูของพระองค์ได้เย้ยหยัน นั่นแหละเขาเย้ยรอยเท้าของผู้ที่พระองค์ทรงเจิมไว้</verse>
				<verse number="52">สาธุการแด่พระยาห์เวห์เป็นนิตย์ อาเมน และ อาเมน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="90">
				<verse number="1">คำอธิษฐานของโมเสส คนของพระเจ้า ข้าแต่องค์เจ้านาย พระองค์ทรงเป็นที่พักพิงของข้าพระองค์ทั้งหลาย ทุกชั่วชาติพันธุ์</verse>
				<verse number="2">ก่อนที่ภูเขาทั้งหลายเกิดขึ้นมา ก่อนที่พระองค์ทรงให้กำเนิดแผ่นดินโลกและพิภพ พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าตั้งแต่นิรันดร์กาลถึงนิรันดร์กาล</verse>
				<verse number="3">พระองค์ทรงให้มนุษย์กลับเป็นผงคลี และตรัสว่า “มนุษย์ทั้งหลายเอ๋ย จงกลับเถิด”</verse>
				<verse number="4">เพราะพันปีในสายพระเนตรของพระองค์ เป็นเหมือนวานนี้ซึ่งผ่านไปแล้ว หรือเหมือนยามเดียวในกลางคืน</verse>
				<verse number="5">พระองค์ทรงเทการล่วงหลับบนเขาทั้งหลาย พวกเขาก็เหมือนหญ้าที่งอกขึ้นในเวลาเช้า</verse>
				<verse number="6">ในเวลาเช้ามันก็บานออกและงอกขึ้น เมื่อเวลาเย็นก็ร่วงโรยและเหี่ยวไป</verse>
				<verse number="7">เพราะข้าพระองค์ทั้งหลายถูกความกริ้วของพระองค์ผลาญเสีย พวกข้าพระองค์ก็เดือดร้อน เพราะพระพิโรธของพระองค์</verse>
				<verse number="8">พระองค์ทรงตั้งความชั่วของข้าพระองค์ทั้งหลายไว้ต่อพระพักตร์พระองค์ ทรงตั้งบาปลับๆ ของพวกข้าพระองค์ไว้ในแสงสว่างแห่งพระพักตร์ของพระองค์</verse>
				<verse number="9">วันเวลาทั้งสิ้นของข้าพระองค์ทั้งหลายหมดไปใต้ความเกรี้ยวกราดของพระองค์ ปีของพวกข้าพระองค์สิ้นสุดลงอย่างเสียงถอนหายใจ</verse>
				<verse number="10">อายุขัยของข้าพระองค์ทั้งหลายคือเจ็ดสิบ หรือหากแข็งแรงก็ถึงแปดสิบ แต่ช่วงชีวิตนั้นมีแต่ความลำบากและความเศร้าโศก ไม่ช้าก็สูญไปและพวกข้าพระองค์ก็จากไป</verse>
				<verse number="11">ผู้ใดจะทราบถึงพลังความกริ้วของพระองค์? หรือทราบถึงความเกรี้ยวกราดของพระองค์ตามความเกรงกลัวพระองค์?</verse>
				<verse number="12">ขอทรงสอนข้าพระองค์ทั้งหลายให้นับวันของตน เพื่อพวกข้าพระองค์จะมีจิตใจที่มีปัญญา</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงหันมาเถิด ยังอีกนานเท่าใด? ขอทรงสงสารบรรดาผู้รับใช้ของพระองค์</verse>
				<verse number="14">ขอทรงให้ข้าพระองค์ทั้งหลายอิ่มความรักมั่นคงของพระองค์ในเวลาเช้า เพื่อข้าพระองค์ทั้งหลายจะได้ร้องเพลงด้วยความชื่นบานและยินดีตลอดวันเวลาของพวกข้าพระองค์</verse>
				<verse number="15">ขอทรงให้ข้าพระองค์ทั้งหลายยินดีให้มากวัน เท่ากับที่พระองค์ได้ทรงให้พวกข้าพระองค์ทุกข์ยากนั้น และให้มากปีเท่ากับที่พวกข้าพระองค์ได้ประสบสิ่งร้าย</verse>
				<verse number="16">ขอให้พระราชกิจของพระองค์ปรากฏแก่บรรดาผู้รับใช้ของพระองค์ และให้ความสง่างามของพระองค์ปรากฏแก่ลูกหลานของพวกเขา</verse>
				<verse number="17">ขอความโปรดปรานขององค์เจ้านายพระเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลายอยู่เหนือเหล่าข้าพระองค์ ขอทรงสถาปนาผลงานจากมือของข้าพระองค์ทั้งหลายไว้เหนือพวกข้าพระองค์ ขอทรงสถาปนาผลงานจากมือของข้าพระองค์ทั้งหลาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="91">
				<verse number="1">ผู้ที่อาศัยอยู่ในที่กำบังขององค์ผู้สูงสุด จะอยู่ในร่มเงาของผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า จะทูลพระยาห์เวห์ว่า “ที่ลี้ภัยของข้าพระองค์ และป้อมปราการของข้าพระองค์ พระเจ้าของข้าพระองค์ ผู้ที่ข้าพระองค์ไว้วางใจ”</verse>
				<verse number="3">เพราะพระองค์ จะทรงช่วยกู้ท่าน ให้พ้นจากกับของพรานนก และพ้นจากโรคภัยร้ายแรงนั้น</verse>
				<verse number="4">พระองค์จะทรงปกท่านไว้ด้วยปีกของพระองค์ และท่านจะลี้ภัยอยู่ใต้ปีกของพระองค์ ความซื่อสัตย์ของพระองค์เป็นโล่และเป็นดั้ง</verse>
				<verse number="5">ท่านจะไม่กลัวความสยดสยองในกลางคืน หรือลูกธนูที่ปลิวไปในกลางวัน</verse>
				<verse number="6">หรือกลัวโรคภัยที่ไล่มาในความมืด หรือความหายนะซึ่งทำลายในเที่ยงวัน</verse>
				<verse number="7">พันคนจะล้มอยู่ข้างๆ ท่าน หมื่นคนที่ขวามือของท่าน แต่ภัยนั้นจะไม่มาใกล้ท่าน</verse>
				<verse number="8">ท่านจะเพียงเห็นกับตาตัวเอง และเห็นการตอบแทนคนอธรรม</verse>
				<verse number="9">เพราะท่านได้ทำให้พระยาห์เวห์ผู้เป็นที่ลี้ภัยของข้าพเจ้า คือองค์ผู้สูงสุด เป็นที่พักพิงของท่าน</verse>
				<verse number="10">ไม่มีเหตุร้ายใดๆ จะเกิดแก่ท่าน ไม่มีภัยพิบัติมาใกล้เต็นท์ของท่าน</verse>
				<verse number="11">เพราะพระองค์จะทรงบัญชาเหล่าทูตสวรรค์ของพระองค์ในเรื่องท่าน ให้ระแวดระวังท่านในทุกๆ ทางของท่าน</verse>
				<verse number="12">เขาทั้งหลายจะเอามือประคองชูท่านไว้ เกรงว่าเท้าของท่านจะกระแทกหิน</verse>
				<verse number="13">ท่านจะเหยียบสิงห์และงูเห่า ท่านจะย่ำสิงห์หนุ่มและงู</verse>
				<verse number="14">พระเจ้าตรัสว่า “เพราะเขารักเรา เราจะช่วยเขาให้พ้นภัย เราจะพิทักษ์รักษาเขาไว้ เพราะเขารู้จักนามของเรา</verse>
				<verse number="15">เขาจะร้องทูลเรา แล้วเราจะตอบเขา เราจะอยู่กับเขาในยามลำบาก เราจะช่วยกู้เขาและให้เกียรติเขา</verse>
				<verse number="16">เราจะให้เขาอิ่มใจด้วยชีวิตยืนยาว และให้เขาเห็นการช่วยกู้ของเรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="92">
				<verse number="1">เพลงสดุดี บทเพลงสำหรับวันสะบาโต เป็นการดีที่จะขอบพระคุณพระยาห์เวห์ ข้าแต่องค์ผู้สูงสุด ที่จะร้องเพลงสดุดีพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="2">ที่จะประกาศความรักมั่นคงของพระองค์ในเวลาเช้า และประกาศความซื่อสัตย์ของพระองค์ในกลางคืน</verse>
				<verse number="3">ด้วยพิณสิบสายและพิณใหญ่ และด้วยเสียงพิณเขาคู่</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่พระยาห์เวห์ เพราะพระองค์ทรงทำให้ข้าพระองค์ยินดีด้วยพระราชกิจของพระองค์ ข้าพระองค์ร้องเพลงด้วยความยินดี เนื่องด้วยผลงานแห่งพระหัตถ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระราชกิจของพระองค์ใหญ่ยิ่งนัก พระดำริของพระองค์สุดลึกล้ำ</verse>
				<verse number="6">คนเขลาจะไม่รู้เรื่อง คนโง่จะไม่เข้าใจเรื่องนี้ว่า</verse>
				<verse number="7">ถึงแม้คนอธรรมงอกขึ้นอย่างหญ้า และผู้ทำความชั่วทุกคนเจริญขึ้น เขาทั้งหลายก็จะถูกทำลายเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่พระยาห์เวห์ แต่พระองค์ทรงอยู่บนที่สูงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่พระยาห์เวห์ เพราะนี่แน่ะ ศัตรูของพระองค์ เพราะนี่แน่ะ ศัตรูของพระองค์จะพินาศ ผู้ทำความชั่วทุกคนจะกระจัดกระจายไป</verse>
				<verse number="10">แต่พระองค์ทรงยกชูเขาของข้าพระองค์ขึ้น อย่างกับเขาวัวกระทิง พระองค์ทรงเทน้ำมันใหม่บนข้าพระองค์</verse>
				<verse number="11">ตาของข้าพระองค์เห็นความพ่ายแพ้ของพวกศัตรู หูของข้าพระองค์ได้ยินถึงความล่มจมของคนทำชั่วที่ลุกขึ้นต่อสู้ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="12">คนชอบธรรมจะงอกงามอย่างต้นอินทผลัม เขาจะเจริญขึ้นอย่างต้นสนสีดาร์ในเลบานอน</verse>
				<verse number="13">ซึ่งปลูกไว้ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และงอกงามในบริเวณพระนิเวศของพระเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="14">มันยังออกผลเมื่อแก่แล้ว มันมีน้ำเลี้ยงเต็มและเขียวสดอยู่</verse>
				<verse number="15">เพื่อแสดงว่าพระยาห์เวห์นั้นเที่ยงธรรม พระองค์ทรงเป็นศิลาของข้าพระองค์ ในพระองค์ไม่มีความอธรรม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="93">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ทรงครอบครอง พระองค์ ทรงสวมความยิ่งใหญ่ พระยาห์เวห์ทรงสวมพระกำลัง ทรงคาดพระองค์เอง พิภพได้สถาปนาไว้อย่างมั่นคง มันจะไม่สั่นคลอน</verse>
				<verse number="2">พระที่นั่งของพระองค์ ได้สถาปนาไว้แล้วตั้งแต่กาลดึกดำบรรพ์ ตั้งแต่นิรันดร์กาล พระองค์ทรงดำรงอยู่</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่พระยาห์เวห์ กระแสน้ำได้คะนอง กระแสน้ำได้คะนองเสียง กระแสน้ำคะนองเสียงกึกก้อง</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์ผู้ทรงอยู่ในที่สูงนั้นทรงมหิทธิฤทธิ์ ยิ่งกว่าเสียงของน้ำมากหลาย ยิ่งกว่าคลื่นยักษ์ในทะเล</verse>
				<verse number="5">พระโอวาทของพระองค์มั่นคงยิ่งนัก ข้าแต่พระยาห์เวห์ ความบริสุทธิ์สมควรแก่พระนิเวศของพระองค์เป็นนิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="94">
				<verse number="1">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งการแก้แค้น พระเจ้าแห่งการแก้แค้น ขอทรงทอแสงเถิด</verse>
				<verse number="2">ข้าแต่พระผู้ทรงพิพากษาโลก ขอทรงลุกขึ้น ให้คนโอหังได้รับผลตอบแทนของพวกเขา</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่พระยาห์เวห์ อีกนานเท่าใดที่คนอธรรม อีกนานเท่าใดที่คนอธรรมจะลิงโลด?</verse>
				<verse number="4">พวกเขาพล่าม พวกเขาพูดอย่างจองหอง ผู้ทำความชั่วทุกคนโอ้อวดตัวเอง</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พวกเขาขยี้ประชากรของพระองค์ และทำให้มรดกของพระองค์ทุกข์ยาก</verse>
				<verse number="6">พวกเขาสังหารแม่ม่ายและคนต่างด้าว และฆ่าลูกกำพร้า</verse>
				<verse number="7">และพวกเขากล่าวว่า “พระยาห์เวห์ไม่แลเห็น พระเจ้าของยาโคบไม่หยั่งรู้”</verse>
				<verse number="8">คนเขลาที่สุดของประชาชนเอ๋ย จงหยั่งรู้เถิด คนโง่ทั้งหลายเอ๋ย เมื่อไรพวกเจ้าจะฉลาด?</verse>
				<verse number="9">พระองค์ผู้ทรงปลูกหู พระองค์จะไม่ทรงได้ยินหรือ? พระองค์ผู้ทรงปั้นตา พระองค์จะไม่ทรงเห็นหรือ?</verse>
				<verse number="10">พระองค์ผู้ทรงตีสอนบรรดาประชาชาติ พระองค์จะไม่ทรงดุว่าหรือ? คือพระองค์ผู้ทรงสอนความรู้ให้มนุษย์</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์ทรงทราบความคิดของมนุษย์ ว่าเป็นแต่เพียงลมหายใจ</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ผู้ที่พระองค์ทรงตีสอนก็เป็นสุข คือผู้ที่พระองค์ทรงสอนจากธรรมบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="13">เพื่อจะทรงให้เขาพักจากวันลำบาก จนกว่าหลุมจะได้ขุดไว้ฝังคนอธรรม</verse>
				<verse number="14">เพราะพระยาห์เวห์จะไม่ทรงทอดทิ้งประชากรของพระองค์ และจะไม่ทรงสละมรดกของพระองค์</verse>
				<verse number="15">เพราะความยุติธรรมจะกลับไปหาความชอบธรรม และคนใจเที่ยงธรรมทุกคนจะติดตามไป</verse>
				<verse number="16">ผู้ใดจะลุกขึ้นสู้กับคนโหดร้าย เพื่อข้าพเจ้า? ผู้ใดจะยืนสู้กับผู้ทำความชั่ว เพื่อข้าพเจ้า?</verse>
				<verse number="17">ถ้าพระยาห์เวห์มิใช่ความอุปถัมภ์ของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าคงได้อยู่ในแดนมรณา ในไม่ช้า</verse>
				<verse number="18">เมื่อข้าพเจ้าได้คิดว่า “เท้าของข้าพลาด” ข้าแต่พระยาห์เวห์ ความรักมั่นคงของพระองค์ค้ำจุนข้าพระองค์ไว้</verse>
				<verse number="19">เมื่อความกังวลมีมากในใจข้าพระองค์ การปลอบโยนของพระองค์ก็ทำให้จิตใจข้าพระองค์ปีติยินดี</verse>
				<verse number="20">ผู้ปกครองที่โหดร้ายจะเป็นพันธมิตรกับพระองค์ได้หรือ? คือผู้ที่ใช้กฎเกณฑ์สร้างความทุกข์ร้อน</verse>
				<verse number="21">เขาทั้งหลายรวมตัวกันเพื่อเอาชีวิตคนชอบธรรม และปรับโทษคนไร้ผิดถึงตาย</verse>
				<verse number="22">แต่พระยาห์เวห์ทรงเป็นที่กำบังอันแข็งแกร่งของข้าพเจ้าแล้ว และพระเจ้าของข้าพเจ้าทรงเป็นศิลาที่ลี้ภัยของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="23">พระองค์จะทรงนำกรรมชั่วของพวกเขากลับมาสนองพวกเขา และจะทรงทำลายพวกเขาเสียเพราะความโหดร้ายของพวกเขา พระยาห์เวห์พระเจ้าของเราจะทรงทำลายล้างพวกเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="95">
				<verse number="1">มาเถิด ให้เราร้องเพลงด้วยความยินดีถวายแด่พระยาห์เวห์ ให้เราโห่ร้องด้วยความชื่นบานถวายศิลาแห่งความรอดของเรา</verse>
				<verse number="2">ให้เราเข้ามาอยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์ด้วยการขอบพระคุณ ให้เราโห่ร้องด้วยความชื่นบานถวายแด่พระองค์ด้วยบทเพลงสรรเสริญ</verse>
				<verse number="3">เพราะพระยาห์เวห์ทรงเป็นพระเจ้าใหญ่ยิ่ง และทรงเป็นกษัตริย์ใหญ่ยิ่งเหนือพระทั้งหลาย</verse>
				<verse number="4">ที่ลึกของแผ่นดินโลกอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์ ที่สูงของภูเขาก็เป็นของพระองค์ด้วย</verse>
				<verse number="5">ทะเลเป็นของพระองค์ เพราะพระองค์ทรงสร้างมัน และแผ่นดินก็เช่นกัน เพราะพระหัตถ์ของพระองค์ปั้นขึ้น</verse>
				<verse number="6">มาเถิด ให้เรานมัสการและกราบลง ให้เราคุกเข่าลงเฉพาะพระพักตร์ของพระยาห์เวห์ผู้ทรงสร้างเรา</verse>
				<verse number="7">เพราะพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าของเรา และเราเป็นประชากรแห่งทุ่งหญ้าของพระองค์ และเป็นแกะแห่งพระหัตถ์ของพระองค์ วันนี้ ถ้าท่านทั้งหลายได้ยินพระสุรเสียงของพระองค์</verse>
				<verse number="8">อย่าให้จิตใจกระด้างกระเดื่อง อย่างที่เมรีบาห์ อย่างวันที่มัสสาห์ในถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="9">เมื่อบรรพบุรุษของพวกเจ้าทดลองเรา และพิสูจน์เรา ถึงแม้พวกเขาได้เห็นกิจการของเรา</verse>
				<verse number="10">เราเกลียดชาติพันธุ์นั้นอยู่สี่สิบปี และว่า “พวกเขาเป็นชนชาติที่มีใจหลงผิด และพวกเขาไม่รู้จักทางของเรา”</verse>
				<verse number="11">เพราะฉะนั้น เราจึงปฏิญาณด้วยความกริ้วว่า พวกเขาจะไม่ได้เข้าสู่การหยุดพัก ของเรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="96">
				<verse number="1">จงร้องเพลงบทใหม่ถวายแด่พระยาห์เวห์ แผ่นดินโลกทั้งสิ้นเอ๋ย จงร้องเพลงถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">จงร้องเพลงถวายแด่พระยาห์เวห์ จงถวายสาธุการแด่พระนามของพระองค์ จงประกาศการช่วยกู้ของพระองค์ทุกๆ วัน</verse>
				<verse number="3">จงเล่าถึงพระสิริของพระองค์ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ และการอัศจรรย์ต่างๆ ของพระองค์ท่ามกลางชนทุกชาติ</verse>
				<verse number="4">เพราะพระยาห์เวห์นั้นยิ่งใหญ่ และทรงสมควรรับการสรรเสริญอย่างยิ่ง พระองค์ทรงเป็นที่เกรงกลัวเหนือพระทั้งปวง</verse>
				<verse number="5">เพราะพระทั้งปวงของชนชาติทั้งหลายเป็นรูปเคารพ แต่พระยาห์เวห์ทรงสร้างฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="6">พระสิริและความสง่างามอยู่เฉพาะพระพักตร์ของพระองค์ พระกำลังและความงามอยู่ในสถานนมัสการของพระองค์</verse>
				<verse number="7">โอ ตระกูลของชนชาติทั้งหลายเอ๋ย จงถวายแด่พระยาห์เวห์ จงถวายพระเกียรติและพระกำลังแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">จงถวายพระเกียรติซึ่งควรแก่พระนามของพระองค์แด่พระยาห์เวห์ จงนำของถวายมายังบริเวณพระนิเวศของพระองค์</verse>
				<verse number="9">จงนมัสการพระยาห์เวห์ผู้ทรงงดงามในความบริสุทธิ์ แผ่นดินโลกทั้งสิ้นเอ๋ย จงตัวสั่นเฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="10">จงกล่าวท่ามกลางบรรดาประชาชาติว่า “พระยาห์เวห์ทรงครอบครอง เออ พิภพถูกสถาปนาแล้ว จะไม่สั่นคลอนเลย พระองค์จะทรงพิพากษาชนชาติทั้งหลายด้วยความเที่ยงธรรม”</verse>
				<verse number="11">จงให้ฟ้าสวรรค์ยินดี และแผ่นดินโลกเปรมปรีดิ์ ให้ทะเลกับทุกอย่างที่อยู่ในนั้นคำราม</verse>
				<verse number="12">ให้ทุ่งนากับทุกอย่างที่อยู่ในนั้นลิงโลด แล้วต้นไม้ทั้งสิ้นของป่าไม้จะร้องเพลงด้วยความยินดี</verse>
				<verse number="13">เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ เพราะพระองค์เสด็จมา เพราะพระองค์เสด็จมาพิพากษาโลก พระองค์จะทรงพิพากษาโลกด้วยความชอบธรรม และจะทรงพิพากษาชนชาติทั้งหลายด้วยความซื่อสัตย์ของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="97">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ทรงครอบครอง จงให้แผ่นดินโลกเปรมปรีดิ์ ให้แผ่นดินชายทะเลมากมายนั้นยินดี</verse>
				<verse number="2">เมฆและความมืดทึบอยู่รอบพระองค์ ความชอบธรรมและความยุติธรรมเป็นรากฐานแห่งพระบัลลังก์ของพระองค์</verse>
				<verse number="3">ไฟลุกอยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์ และเผาคู่อริของพระองค์รอบข้างเสีย</verse>
				<verse number="4">ฟ้าแลบของพระองค์ทำให้พิภพสว่าง แผ่นดินโลกเห็นและสั่นสะท้าน</verse>
				<verse number="5">ภูเขาละลายอย่างขี้ผึ้ง เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ เฉพาะพระพักตร์องค์เจ้านายแห่งแผ่นดินโลกทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="6">ฟ้าสวรรค์ป่าวร้องความชอบธรรมของพระองค์ และชนชาติทั้งสิ้นเห็นพระสิริของพระองค์</verse>
				<verse number="7">ทุกคนที่นมัสการรูปเคารพ ที่อวดในพระเท็จได้อับอาย พระทั้งสิ้นก็กราบลงต่อพระองค์</verse>
				<verse number="8">ศิโยนได้ยินและยินดี และเมืองทั้งหลายของยูดาห์ก็เปรมปรีดิ์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ เพราะคำพิพากษาของพระองค์</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่พระยาห์เวห์ องค์ผู้สูงสุดเหนือแผ่นดินโลกทั้งสิ้น พระองค์ทรงเป็นที่ยกย่องอย่างสูงเหนือพระทั้งปวง</verse>
				<verse number="10">บรรดาผู้รักพระยาห์เวห์เอ๋ย จงเกลียดชังความชั่ว พระองค์ทรงอารักขาชีวิตผู้จงรักภักดีของพระองค์ พระองค์ทรงช่วยกู้พวกเขาให้พ้นจากมือคนอธรรม</verse>
				<verse number="11">ความสว่างถูกหว่าน แก่คนชอบธรรม และความชื่นบานถูกหว่านแก่คนใจเที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="12">ท่านทั้งหลายผู้ชอบธรรมจงยินดีในพระยาห์เวห์ และจงยกย่องพระนามบริสุทธิ์ของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="98">
				<verse number="1">เพลงสดุดี จงร้องเพลงบทใหม่ถวายแด่พระยาห์เวห์ เพราะพระองค์ได้ทรงทำการอัศจรรย์ต่างๆ พระหัตถ์ขวาและพระกรบริสุทธิ์ของพระองค์ ได้ให้ชัยชนะแก่พระองค์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ทรงให้ชัยชนะของพระองค์ประจักษ์ พระองค์ทรงเปิดเผยความชอบธรรมของพระองค์ต่อสายตาบรรดาประชาชาติ</verse>
				<verse number="3">พระองค์ทรงระลึกถึงความรักมั่นคงและความซื่อสัตย์ของพระองค์ ต่อวงศ์วานอิสราเอล ที่สุดปลายแผ่นดินโลกทั้งสิ้นได้เห็นชัยชนะของพระเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="4">แผ่นดินโลกทั้งสิ้นเอ๋ย จงโห่ร้องด้วยความชื่นบานถวายแด่พระยาห์เวห์ จงโห่ร้องด้วยความยินดีและร้องเพลงสดุดี</verse>
				<verse number="5">จงร้องเพลงสดุดีพระยาห์เวห์ด้วยพิณเขาคู่ ด้วยพิณเขาคู่ คลอด้วยเสียงเพลง</verse>
				<verse number="6">ด้วยเสียงแตรและเสียงเป่าเขาสัตว์ จงโห่ร้องด้วยความชื่นบานเฉพาะพระพักตร์พระมหากษัตริย์ คือพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">ให้ทะเลกับทุกอย่างที่อยู่ในนั้นคำราม อีกทั้งพิภพกับบรรดาผู้อาศัยอยู่ในนั้น</verse>
				<verse number="8">ให้กระแสน้ำตบมือของมัน ให้บรรดาเนินเขาร้องเพลงด้วยความยินดีด้วยกัน</verse>
				<verse number="9">เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ เพราะพระองค์เสด็จมาพิพากษาโลก พระองค์จะทรงพิพากษาโลกด้วยความชอบธรรม และจะทรงพิพากษาชนชาติทั้งหลายด้วยความเที่ยงธรรม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="99">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ทรงครอบครอง ให้ชนชาติทั้งหลายตัวสั่น พระองค์ประทับเหนือเครูบ ให้แผ่นดินสั่นสะเทือน</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ใหญ่ยิ่งในศิโยน พระองค์ประทับอยู่สูงเหนือชนชาติทั้งปวง</verse>
				<verse number="3">ให้พวกเขายกย่องพระนามอันยิ่งใหญ่และน่าคร้ามกลัวของพระองค์ พระองค์บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่กษัตริย์ผู้ทรงฤทธานุภาพ ผู้ทรงรักความยุติธรรม พระองค์ทรงสถาปนาความเที่ยงธรรม พระองค์ทรงกระทำความยุติธรรม และความชอบธรรมในยาโคบ</verse>
				<verse number="5">จงยกย่องพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา จงนมัสการที่แท่นรองพระบาทของพระองค์ พระองค์บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="6">โมเสสและอาโรนอยู่ในพวกปุโรหิตของพระองค์ ซามูเอลอยู่ในพวกที่ทูลออกพระนามของพระองค์ด้วย ท่านเหล่านั้นได้ร้องทูลพระยาห์เวห์ และพระองค์ทรงตอบท่าน</verse>
				<verse number="7">พระองค์ตรัสกับท่านเหล่านั้นจากเสาเมฆ พวกท่านได้รักษาพระโอวาท และกฎเกณฑ์ที่พระองค์ประทานแก่ท่าน</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลาย พระองค์ทรงตอบท่านเหล่านั้น พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าผู้ยกโทษท่านเหล่านั้น แต่ทรงเป็นผู้ตอบแทนการกระทำผิดของท่านเหล่านั้นด้วย</verse>
				<verse number="9">จงยกย่องพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา และจงนมัสการที่ภูเขาบริสุทธิ์ของพระองค์ เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราบริสุทธิ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="100">
				<verse number="1">เพลงสดุดีสำหรับการขอบพระคุณ แผ่นดินโลกทั้งสิ้นเอ๋ย จงโห่ร้องด้วยความชื่นบานถวายแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">จงปรนนิบัติพระยาห์เวห์ด้วยความยินดี จงเข้ามาอยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์ด้วยการร้องเพลง</verse>
				<verse number="3">จงรู้เถิดว่า พระยาห์เวห์ทรงเป็นพระเจ้า คือพระองค์เองที่ทรงสร้างเราทั้งหลาย และเราก็เป็นของพระองค์ เราเป็นประชากรของพระองค์ เป็นแกะแห่งทุ่งหญ้าของพระองค์</verse>
				<verse number="4">จงเข้าประตูของพระองค์ด้วยการขอบพระคุณ และเข้าบริเวณพระนิเวศของพระองค์ด้วยการสรรเสริญ จงขอบพระคุณพระองค์ จงถวายสาธุการแด่พระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="5">เพราะพระยาห์เวห์ประเสริฐ ความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์ และความซื่อสัตย์ของพระองค์ดำรงอยู่ทุกชั่วชาติพันธุ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="101">
				<verse number="1">เพลงสดุดีของดาวิด ข้าพระองค์จะร้องเพลงเรื่องความจงรักภักดีและความยุติธรรม ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์จะร้องเพลงสดุดีพระองค์</verse>
				<verse number="2">ข้าพระองค์จะเอาใจใส่ในทางที่ดีพร้อม เมื่อไรพระองค์จะเสด็จมาหาข้าพระองค์? ข้าพระองค์จะดำเนินด้วยใจซื่อสัตย์ ภายในเรือนของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="3">ข้าพระองค์จะไม่ตั้งสิ่งใดๆ ที่ชั่วช้า ไว้ต่อหน้าต่อตาข้าพระองค์ ข้าพระองค์เกลียดกิจการของคนที่ละทิ้งพระเจ้า กิจการนั้นจะไม่เกาะติดข้าพระองค์</verse>
				<verse number="4">ข้าพระองค์จะอยู่ห่างไกลจากคนใจคด ข้าพระองค์จะไม่ข้องเกี่ยวกับความชั่วร้ายเลย</verse>
				<verse number="5">บุคคลผู้ใส่ร้ายเพื่อนบ้านลับๆ นั้น ข้าพระองค์จะทำลายเสีย คนยโสและมีใจจองหอง ข้าพระองค์จะไม่ยอมทนด้วย</verse>
				<verse number="6">ข้าพระองค์จะมองหาคนซื่อตรงในแผ่นดิน เพื่อเขาจะอาศัยอยู่กับข้าพระองค์ ผู้ใดดำเนินอยู่ในทางที่ดีพร้อม ผู้นั้นจะปรนนิบัติข้าพระองค์</verse>
				<verse number="7">ผู้ที่ทำการล่อลวง จะไม่ได้อาศัยอยู่ในเรือนของข้าพระองค์ คนใดที่อ้าปากพูดเท็จ จะไม่ยั่งยืนอยู่ต่อหน้าข้าพระองค์</verse>
				<verse number="8">ทุกๆ เช้า ข้าพระองค์จะทำลาย คนอธรรมทั้งสิ้นในแผ่นดิน จะตัดผู้ทำความชั่วทุกคน ออกจากนครของพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="102">
				<verse number="1">คำอธิษฐานของผู้ถูกข่มเหง เมื่อเขาอ่อนระอาใจและระบายความทุกข์นั้นต่อพระยาห์เวห์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงฟังคำอธิษฐานของข้าพระองค์ ขอให้เสียงร้องของข้าพระองค์มาถึงพระองค์</verse>
				<verse number="2">ขออย่าซ่อนพระพักตร์ของพระองค์จากข้าพระองค์ ในยามที่ข้าพระองค์ทุกข์ยาก ขอเงี่ยพระกรรณฟังข้าพระองค์ ขอทรงตอบโดยเร็ว เมื่อข้าพระองค์ร้องทูล</verse>
				<verse number="3">เพราะวันเวลาของข้าพระองค์สลายไปอย่างควัน และกระดูกของข้าพระองค์ไหม้อย่างเตาไฟ</verse>
				<verse number="4">ใจของข้าพระองค์ถูกทำลายและเหี่ยวไปเหมือนหญ้า ข้าพระองค์ไม่รู้สึกอยากอาหาร</verse>
				<verse number="5">ด้วยเสียงร้องครางของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ผ่ายผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก</verse>
				<verse number="6">ข้าพระองค์เป็นเหมือนนกฮูกแห่งถิ่นทุรกันดาร ดุจนกเค้าแมวแห่งที่ร้างเปล่า</verse>
				<verse number="7">ข้าพระองค์นอนไม่หลับ ข้าพระองค์เหมือนนกโดดเดี่ยวบนหลังคาบ้าน</verse>
				<verse number="8">ศัตรูเยาะหยันข้าพระองค์วันแล้ววันเล่า ผู้ที่ดูถูกข้าพระองค์ใช้ชื่อข้าพระองค์แช่งคนอื่น</verse>
				<verse number="9">เพราะข้าพระองค์กินขี้เถ้าต่างอาหาร และเจือน้ำตาเข้ากับเครื่องดื่ม</verse>
				<verse number="10">เพราะความโกรธและโทสะของพระองค์ เพราะพระองค์ทรงยกข้าพระองค์ขึ้นและทรงโยนข้าพระองค์ลง</verse>
				<verse number="11">วันเวลาของข้าพระองค์เหมือนเงาเวลาเย็น ข้าพระองค์เหี่ยวไปเหมือนหญ้า</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่พระยาห์เวห์ แต่พระองค์ประทับบนบัลลังก์เป็นนิตย์ ชื่อเสียงของพระองค์ดำรงอยู่ทุกชั่วชาติพันธุ์</verse>
				<verse number="13">พระองค์จะทรงลุกขึ้น ทรงสงสารศิโยน เพราะถึงเวลาที่จะทรงพระกรุณาเธอ เพราะเวลาที่กำหนดมาถึงแล้ว</verse>
				<verse number="14">เพราะบรรดาผู้รับใช้ของพระองค์รักก้อนหินของเธอ และสงสารผงคลีของเธอ</verse>
				<verse number="15">บรรดาประชาชาติจะกลัวพระนามของพระยาห์เวห์ และบรรดาพระราชาของแผ่นดินโลกกลัวพระสิริของพระองค์</verse>
				<verse number="16">เพราะพระยาห์เวห์จะทรงสร้างศิโยน พระองค์จะทรงปรากฏด้วยพระสิริของพระองค์</verse>
				<verse number="17">พระองค์จะสนพระทัยในคำอธิษฐานของคนสิ้นเนื้อประดาตัว และจะไม่ทรงดูหมิ่นคำอธิษฐานของพวกเขา</verse>
				<verse number="18">เรื่องนี้จะถูกบันทึกไว้ให้คนรุ่นหลัง เพื่อประชาชนที่จะทรงสร้างมานั้นจะได้สรรเสริญพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">บันทึกว่า พระองค์ทอดพระเนตรจากที่สูงอันบริสุทธิ์ของพระองค์ จากฟ้าสวรรค์ พระยาห์เวห์ทอดพระเนตรแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="20">เพื่อทรงฟังเสียงคร่ำครวญของเชลย เพื่อทรงปล่อยคนที่ต้องถึงตายให้เป็นอิสระ</verse>
				<verse number="21">เพื่อมนุษย์จะประกาศพระนามของพระยาห์เวห์ในศิโยน และกล่าวสรรเสริญพระองค์ในเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="22">ขณะเมื่อชนชาติทั้งหลายมาชุมนุมกัน ทั้งบรรดาราชอาณาจักร เพื่อนมัสการพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">พระองค์ทรงทำให้กำลังของข้าพเจ้าอ่อนลงกลางทาง พระองค์ทรงย่นวันเวลาของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="24">ข้าพเจ้าทูลว่า “ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขออย่าทรงนำข้าพระองค์ไปเสีย ในกึ่งกลางแห่งวันเวลาของข้าพระองค์ เพราะปีเดือนของพระองค์ ดำรงอยู่ตลอดทุกชั่วชาติพันธุ์”</verse>
				<verse number="25">ในกาลก่อนพระองค์ทรงวางรากฐานของแผ่นดินโลก และฟ้าสวรรค์เป็นผลงานแห่งพระหัตถ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="26">สิ่งเหล่านี้จะพินาศ แต่พระองค์จะทรงดำรงอยู่ สิ่งเหล่านี้จะเก่าไปเหมือนเครื่องนุ่งห่ม พระองค์ทรงเปลี่ยนสิ่งเหล่านี้เหมือนเสื้อผ้า แล้วมันก็สิ้นไป</verse>
				<verse number="27">แต่พระองค์ทรงเหมือนเดิม และปีเดือนของพระองค์ไม่มีที่สิ้นสุด</verse>
				<verse number="28">ลูกหลานของบรรดาผู้รับใช้ของพระองค์จะอยู่อย่างมั่นคง และพงศ์พันธุ์ของพวกเขาจะได้รับการสถาปนาไว้เฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="103">
				<verse number="1">ของดาวิด จิตใจของข้าเอ๋ย จงถวายสาธุการแด่พระยาห์เวห์ และทั้งสิ้นที่อยู่ภายในข้า จงถวายสาธุการแด่พระนามบริสุทธิ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="2">จิตใจของข้าเอ๋ย จงถวายสาธุการแด่พระยาห์เวห์ และอย่าลืมพระราชกิจอันมีพระคุณทั้งสิ้นของพระองค์</verse>
				<verse number="3">ผู้ทรงอภัยความชั่วทั้งสิ้นของเจ้า ผู้ทรงรักษาโรคทั้งสิ้นของเจ้า</verse>
				<verse number="4">ผู้ทรงไถ่ชีวิตของเจ้ามาจากหลุมมรณะ ผู้ทรงสวมความรักมั่นคงและพระกรุณาให้เจ้า</verse>
				<verse number="5">ผู้ทรงให้เจ้าอิ่มด้วยของดี ตลอดชีวิตของเจ้า วัยหนุ่มของเจ้าจึงกลับคืนมาใหม่อย่างวัยนกอินทรี</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์ทรงกระทำการชอบธรรม และการยุติธรรมแก่ทุกคนที่ถูกบีบบังคับ</verse>
				<verse number="7">พระองค์ทรงสำแดงพระมรรคา ของพระองค์แก่โมเสส กิจการของพระองค์ แก่คนอิสราเอล</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ทรงพระกรุณาและมีพระคุณ กริ้วช้าและอุดมด้วยความรักมั่นคง</verse>
				<verse number="9">พระองค์จะไม่ทรงตำหนิเสมอ หรือทรงเก็บความกริ้วไว้เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="10">พระองค์มิได้ทรงทำแก่เราตามบาปของเรา และมิได้ทรงตอบสนองเราตามความชั่วของเรา</verse>
				<verse number="11">เพราะฟ้าสูงเหนือแผ่นดินเท่าใด ความรักมั่นคงของพระองค์ที่มีต่อบรรดาผู้ที่ยำเกรงพระองค์ก็ใหญ่ยิ่งเท่านั้น</verse>
				<verse number="12">ตะวันออกไกลจากตะวันตกเท่าใด พระองค์ทรงปลดการละเมิดไปไกลจากเราเท่านั้น</verse>
				<verse number="13">บิดาสงสารบุตรของตนฉันใด พระยาห์เวห์ทรงสงสารคนที่ยำเกรงพระองค์ฉันนั้น</verse>
				<verse number="14">เพราะพระองค์เองทรงรู้จักโครงร่างของเรา พระองค์ทรงระลึกว่าเราเป็นแต่ผงคลี</verse>
				<verse number="15">ส่วนมนุษย์นั้น วันเวลาของเขาเหมือนหญ้า เขาเจริญขึ้นเหมือนดอกไม้ในทุ่งนา</verse>
				<verse number="16">เมื่อลมพัดผ่าน มันก็หายไป และสถานที่ของมันไม่รู้จักมันอีก</verse>
				<verse number="17">แต่ความรักมั่นคงของพระยาห์เวห์นั้นดำรงอยู่ ตั้งแต่นิรันดร์กาลถึงนิรันดร์กาลต่อผู้ที่ยำเกรงพระองค์ และความชอบธรรมของพระองค์ต่อหลานเหลน</verse>
				<verse number="18">ต่อผู้ที่รักษาพันธสัญญาของพระองค์ และต่อผู้ที่ระลึกถึงข้อบังคับของพระองค์เพื่อจะทำตาม</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์ทรงสถาปนาบัลลังก์ของพระองค์ไว้ในฟ้าสวรรค์ และราชอาณาจักรของพระองค์ครอบครองทุกสิ่งอยู่</verse>
				<verse number="20">ท่านทั้งหลายผู้เป็นทูตสวรรค์ของพระองค์ จงถวายสาธุการแด่พระยาห์เวห์ ท่านผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ ผู้ทำตามพระวจนะของพระองค์ ผู้เชื่อฟังพระวจนะของพระองค์</verse>
				<verse number="21">กองทัพทั้งสิ้นของพระองค์ จงถวายสาธุการแด่พระยาห์เวห์ คือบรรดาผู้รับใช้ที่ทำตามพระทัยพระองค์</verse>
				<verse number="22">พระราชกิจทั้งสิ้นของพระองค์เอ๋ย จงถวายสาธุการแด่พระยาห์เวห์ ในทุกสถานที่ ที่พระองค์ทรงครอบครองอยู่ จิตใจของข้าเอ๋ย จงถวายสาธุการแด่พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="104">
				<verse number="1">จิตใจของข้าเอ๋ย จงถวายสาธุการแด่พระยาห์เวห์ ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์ พระองค์ใหญ่ยิ่งนัก พระองค์ทรงพระสิริและความสง่างามเป็นฉลองพระองค์</verse>
				<verse number="2">ผู้ทรงคลุมพระองค์ด้วยแสงสว่างดุจอาภรณ์ ผู้ทรงขึงฟ้าสวรรค์ออกดังขึงม่าน</verse>
				<verse number="3">ผู้ทรงวางคานที่ประทับอันสูงของพระองค์ ไว้ในน้ำ ผู้ทรงใช้เมฆเป็นราชรถ ผู้ประทับไปบนปีกของลม</verse>
				<verse number="4">ผู้ทรงใช้ลมเป็นทูตสื่อสาร ทรงใช้ไฟที่ลุกโชนเป็นผู้รับใช้ของพระองค์</verse>
				<verse number="5">พระองค์ทรงตั้งแผ่นดินโลกไว้บนรากฐานของมัน เพื่อมิให้มันสั่นคลอนเป็นนิตย์นิรันดร์</verse>
				<verse number="6">พระองค์ ทรงคลุมมันไว้ด้วยน้ำลึกอย่างคลุมด้วยเครื่องนุ่งห่ม น้ำอยู่เหนือภูเขา</verse>
				<verse number="7">เมื่อพระองค์ทรงกำราบ น้ำนั้นก็หนีไป พอได้ยินเสียงฟ้าร้องของพระองค์ มันก็วิ่งไป</verse>
				<verse number="8">ไหลขึ้นภูเขา ไหลลงหุบเขาไป ไหลไปยังที่ซึ่งพระองค์ทรงกำหนดไว้ให้อยู่นั้น</verse>
				<verse number="9">พระองค์ทรงวางขอบเขตมิให้มันข้าม เพื่อมิให้มันคลุมแผ่นดินโลกอีก</verse>
				<verse number="10">พระองค์ ทรงทำให้น้ำพุพลุ่งขึ้นมาในหุบเขา น้ำนั้นก็ไหลไปตามหว่างเขา</verse>
				<verse number="11">ให้บรรดาสัตว์ป่าได้ดื่ม และให้ลาป่าดับความกระหายของมัน</verse>
				<verse number="12">ที่ริมน้ำนั้น นกในอากาศจึงได้มีที่อาศัย มันร้องอยู่ท่ามกลางกิ่งไม้</verse>
				<verse number="13">พระองค์ทรงรดน้ำภูเขาจากที่ประทับอันสูงของพระองค์ แผ่นดินโลกก็อิ่มด้วยผลแห่งพระราชกิจของพระองค์</verse>
				<verse number="14">พระองค์ทรงให้หญ้างอกมาเพื่อสัตว์เลี้ยง และให้ผักแก่มนุษย์ได้เพาะปลูก เพื่อเขาจะทำให้เกิดอาหารจากแผ่นดิน</verse>
				<verse number="15">และเหล้าองุ่น ซึ่งให้ใจมนุษย์ยินดี น้ำมัน เพื่อทำให้หน้าของเขาทอแสง และอาหาร ซึ่งเสริมเรี่ยวแรงแก่ใจมนุษย์</verse>
				<verse number="16">บรรดาต้นไม้ของพระยาห์เวห์ได้อิ่มหนำ คือต้นสนสีดาร์แห่งเลบานอน ซึ่งพระองค์ได้ทรงปลูกไว้</verse>
				<verse number="17">นกสร้างรังของมันอยู่ในนั้น ส่วนนกยางมีต้นสนสามใบเป็นบ้านของมัน</verse>
				<verse number="18">ภูเขาสูงเป็นของเลียงผา หินเป็นที่ลี้ภัยของตัวกระจงผา</verse>
				<verse number="19">พระองค์ทรงตั้งดวงจันทร์ให้กำหนดฤดู ดวงอาทิตย์รู้จักเวลาตกของมัน</verse>
				<verse number="20">พระองค์ ทรงให้เกิดความมืด และนั่นเป็นกลางคืน ในเวลาเช่นนั้น สัตว์ทั้งสิ้นของป่าไม้คลานออกมา</verse>
				<verse number="21">สิงโตหนุ่มคำรามหาเหยื่อ และแสวงหาอาหารของมันจากพระเจ้า</verse>
				<verse number="22">เมื่อดวงตะวันขึ้น มันก็ไปเสีย ไปนอนอยู่ในถ้ำของมัน</verse>
				<verse number="23">มนุษย์ก็ออกไปทำงานของเขา ไปทำภารกิจของเขาจนเวลาเย็น</verse>
				<verse number="24">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระราชกิจของพระองค์ มากมายจริงๆ พระองค์ทรงสร้างทุกสิ่งด้วยพระปัญญา แผ่นดินโลกเต็มไปด้วยสิ่งที่ทรงสร้าง</verse>
				<verse number="25">ทะเลอยู่ข้างโน้น ทั้งใหญ่และกว้าง ในนั้นมีสิ่งเคลื่อนไหวนับไม่ถ้วน คือสิ่งมีชีวิตทั้งเล็กและใหญ่</verse>
				<verse number="26">กำปั่น แล่นไปโน่นแน่ะ และเลวีอาธาน ที่พระองค์ทรงสร้างไว้ให้เล่นในนั้น</verse>
				<verse number="27">สิ่งทั้งหมดนี้แหงนหาพระองค์ เพื่อให้พระองค์ประทานอาหารแก่มันตามเวลา</verse>
				<verse number="28">เมื่อพระองค์ประทาน มันก็เก็บไป เมื่อพระองค์แบพระหัตถ์ออก มันก็อิ่มหนำด้วยของดี</verse>
				<verse number="29">เมื่อพระองค์ซ่อนพระพักตร์เสีย มันก็ลำบากใจ เมื่อพระองค์ทรงเอาลมหายใจมันไปเสีย มันก็ตาย และกลับเป็นผงคลี</verse>
				<verse number="30">เมื่อพระองค์ทรงส่งลมหายใจของพระองค์ออกไป มันก็ถูกสร้างขึ้นมา และพระองค์ก็ทรงเปลี่ยนโฉมหน้าของพื้นดินเสียใหม่</verse>
				<verse number="31">ขอพระสิริของพระยาห์เวห์ดำรงอยู่เป็นนิตย์ ขอพระยาห์เวห์ทรงยินดีในบรรดาพระราชกิจของพระองค์</verse>
				<verse number="32">พระองค์ทอดพระเนตรโลก มันก็สั่นสะท้าน พระองค์ทรงแตะต้องภูเขา มันก็มีควันขึ้นมา</verse>
				<verse number="33">ข้ามีชีวิตอยู่ตราบใด ข้าจะร้องเพลงถวายพระยาห์เวห์ ขณะข้ายังเป็นอยู่ ข้าจะร้องเพลงสดุดีถวายพระเจ้าของข้า</verse>
				<verse number="34">ขอให้การภาวนาของข้าเป็นสิ่งที่พอพระทัย ข้ายินดีในพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="35">ขอให้คนบาปถูกผลาญเสียจากแผ่นดินโลก และขออย่าให้มีคนอธรรมอีกเลย จิตใจของข้าเอ๋ย จงถวายสาธุการแด่พระยาห์เวห์ สรรเสริญพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="105">
				<verse number="1">จงขอบพระคุณพระยาห์เวห์ จงร้องออกพระนามพระองค์ จงประกาศบรรดากิจการของพระองค์แก่ชนชาติทั้งหลาย</verse>
				<verse number="2">จงร้องเพลงถวายพระองค์ ร้องเพลงสดุดีถวายพระองค์ จงเล่าถึงการอัศจรรย์ทั้งสิ้นของพระองค์</verse>
				<verse number="3">จงสรรเสริญพระนามบริสุทธิ์ของพระองค์ ให้ใจของบรรดาผู้แสวงหาพระยาห์เวห์ยินดี</verse>
				<verse number="4">จงแสวงหาพระยาห์เวห์ และพระกำลังของพระองค์ แสวงหาพระพักตร์ของพระองค์เสมอ</verse>
				<verse number="5">จงระลึกถึงการอัศจรรย์ซึ่งพระองค์ทรงกระทำ หมายสำคัญและคำพิพากษาจากพระโอษฐ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="6">โอ พงศ์พันธุ์ของอับราฮัมผู้รับใช้ของพระองค์ ลูกหลานของยาโคบ บรรดาผู้ที่พระองค์ทรงเลือกสรร</verse>
				<verse number="7">พระองค์คือพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา คำพิพากษาของพระองค์อยู่ทั่วทั้งแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="8">พระองค์ทรงระลึกถึงพันธสัญญาของพระองค์อยู่เป็นนิตย์ คือพระวจนะที่พระองค์ทรงบัญชาไว้ตลอดหนึ่งพันชั่วอายุคน</verse>
				<verse number="9">คือพันธสัญญาซึ่งทรงทำไว้กับอับราฮัม และคำปฏิญาณที่ทรงให้ไว้แก่อิสอัค</verse>
				<verse number="10">ซึ่งพระองค์ทรงยืนยันอีกกับยาโคบให้เป็นกฎเกณฑ์ กับอิสราเอล ให้เป็นพันธสัญญานิรันดร์</verse>
				<verse number="11">ว่า “เราจะให้แผ่นดินคานาอันแก่เจ้า” เป็นส่วนมรดกของเจ้าทั้งหลาย</verse>
				<verse number="12">เมื่อพวกเขายังเป็นแต่คนจำนวนน้อย แค่หยิบมือ ยังเป็นแต่คนต่างด้าวในที่นั้น</verse>
				<verse number="13">พเนจรไปจากประชาชาตินี้ถึงประชาชาตินั้น จากราชอาณาจักรนี้ถึงอีกชนชาติหนึ่ง</verse>
				<verse number="14">พระองค์มิทรงยอมให้ผู้ใดบีบบังคับเขา พระองค์ทรงตักเตือนบรรดาพระราชาด้วยเห็นแก่พวกเขาว่า</verse>
				<verse number="15">“อย่าแตะต้องผู้ที่เราเจิมไว้ อย่าทำอันตรายผู้เผยพระวจนะของเรา”</verse>
				<verse number="16">เมื่อพระองค์ทรงเรียกการกันดารอาหารให้เกิดขึ้นในแผ่นดิน พระองค์ทรงทำลายอาหารทั้งหมด</verse>
				<verse number="17">พระองค์ทรงใช้ชายคนหนึ่งไปข้างหน้าพวกเขา คือโยเซฟผู้ถูกขายไปเป็นทาส</verse>
				<verse number="18">พวกเขาทำให้เท้าทั้งคู่ของเขาเจ็บด้วยตรวน คอของเขาเข้าอยู่ในปลอกเหล็ก</verse>
				<verse number="19">จนกว่าสิ่งที่เขากล่าวได้เกิดขึ้นจริง พระดำรัสของพระยาห์เวห์พิสูจน์ว่าเขาถูก</verse>
				<verse number="20">พระราชาก็ทรงใช้ให้ไปปล่อยตัวเขา ผู้ปกครองของชนชาติทั้งหลายได้ปล่อยเขาเป็นอิสระ</verse>
				<verse number="21">พระราชาทรงตั้งเขาให้เป็นเจ้านายเหนือวังของพระองค์ เป็นผู้ปกครองกรรมสิทธิ์ทั้งสิ้นของพระองค์</verse>
				<verse number="22">ให้บังคับบัญชาข้าราชการของพระองค์ตามชอบใจ และสอนสติปัญญาแก่ผู้อาวุโสของพระองค์</verse>
				<verse number="23">แล้วอิสราเอลได้มาที่อียิปต์ ยาโคบได้อาศัยอยู่ในแผ่นดินของฮาม</verse>
				<verse number="24">และพระเจ้าทรงทำให้ประชากรของพระองค์มีลูกดก และทรงทำให้พวกเขาแข็งแรงกว่าคู่อริ</verse>
				<verse number="25">พระองค์ทรงหันใจเขาเหล่านั้นให้เกลียดประชากรของพระองค์ ให้ใช้กลอุบายแก่บรรดาผู้รับใช้ของพระองค์</verse>
				<verse number="26">พระองค์ทรงใช้โมเสสผู้รับใช้ของพระองค์ และอาโรนผู้ที่พระองค์ทรงเลือกไว้</verse>
				<verse number="27">เขาทั้งสองทำหมายสำคัญของพระองค์ท่ามกลางคนเหล่านั้น ทำการอัศจรรย์ในแผ่นดินของฮาม</verse>
				<verse number="28">พระองค์ทรงใช้ความมืดมาทำให้แผ่นดินมืด เขาทั้งหลายมิได้กบฏต่อพระวจนะของพระองค์</verse>
				<verse number="29">พระองค์ทรงทำให้น้ำกลายเป็นเลือด และให้ปลาของพวกเขาตาย</verse>
				<verse number="30">แผ่นดินของพวกเขาเต็มไปด้วยกบ แม้แต่ในห้องบรรทมพระราชาของเขา</verse>
				<verse number="31">พระองค์ตรัส แล้วฝูงเหลือบก็มา และริ้นมีไปทั่วเขตแดนของพวกเขา</verse>
				<verse number="32">พระองค์ประทานลูกเห็บแทนฝนแก่พวกเขา และฟ้าผ่าในแผ่นดินของพวกเขา</verse>
				<verse number="33">พระองค์ทรงตีเถาองุ่นและต้นมะเดื่อของพวกเขา และทรงฟาดต้นไม้ในเขตแดนของพวกเขาแหลกไป</verse>
				<verse number="34">พระองค์ตรัส แล้วตั๊กแตนวัยบินก็มา และตั๊กแตนวัยกระโดดมานับไม่ถ้วน</verse>
				<verse number="35">มากินพืชในแผ่นดินของพวกเขาหมด และกินผลแห่งดินของพวกเขาสิ้น</verse>
				<verse number="36">พระองค์ทรงสังหารบุตรหัวปีในแผ่นดินของพวกเขา คือผลแรกแห่งกำลังทั้งสิ้นของพวกเขา</verse>
				<verse number="37">แล้วพระองค์ทรงนำอิสราเอลออกไป พร้อมกับเงินและทองคำ และไม่มีสักคนหนึ่งในเผ่าของพระองค์สะดุด</verse>
				<verse number="38">เมื่อเขาทั้งหลายจากไป อียิปต์ก็ยินดี เพราะอียิปต์หวาดกลัวอิสราเอล</verse>
				<verse number="39">พระองค์ทรงกางเมฆเป็นเครื่องกำบัง และไฟให้ความสว่างเวลากลางคืน</verse>
				<verse number="40">เขาทั้งหลายร้องขอ แล้วพระองค์ทรงนำนกคุ่มมา และทรงให้พวกเขาอิ่มด้วยอาหารจากฟ้า</verse>
				<verse number="41">พระองค์ทรงเปิดหิน แล้วน้ำก็ไหลออกมา มันไหลไปเป็นแม่น้ำในที่แห้งแล้ง</verse>
				<verse number="42">เพราะพระองค์ทรงระลึกถึงพระสัญญาบริสุทธิ์ของพระองค์ และอับราฮัมผู้รับใช้ของพระองค์</verse>
				<verse number="43">พระองค์จึงทรงนำประชากรของพระองค์ออกมาด้วยความชื่นบาน ทรงนำผู้ที่ทรงเลือกสรรไว้นั้นด้วยการร้องเพลง</verse>
				<verse number="44">และพระองค์ประทานแผ่นดินของบรรดาประชาชาติแก่เขา และพวกเขาได้ผลแห่งแรงงานของชาวประเทศทั้งหลายเป็นกรรมสิทธิ์</verse>
				<verse number="45">เพื่อพวกเขาจะปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ของพระองค์ และรักษาธรรมบัญญัติของพระองค์ สรรเสริญพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="106">
				<verse number="1">สรรเสริญพระยาห์เวห์ จงขอบพระคุณพระยาห์เวห์ เพราะพระองค์ประเสริฐ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="2">ผู้ใดจะพรรณนาถึงกิจการอันทรงอานุภาพของพระยาห์เวห์ หรือร้องสรรเสริญพระองค์ให้ครบถ้วนได้?</verse>
				<verse number="3">ผู้ที่รักษาความยุติธรรมก็เป็นสุข คือผู้ที่ทำความชอบธรรมตลอดเวลา</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงระลึกถึงข้าพระองค์ เมื่อพระองค์ทรงโปรดปรานประชากรของพระองค์ ขอทรงช่วยข้าพระองค์ เมื่อพระองค์ทรงช่วยกู้พวกเขา</verse>
				<verse number="5">เพื่อข้าพระองค์จะเห็นความเจริญรุ่งเรืองของบรรดาผู้ที่พระองค์ทรงเลือกสรร เพื่อข้าพระองค์จะยินดีในความชื่นบานแห่งประชาชาติของพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะสรรเสริญร่วมกับมรดกของพระองค์</verse>
				<verse number="6">ทั้งข้าพระองค์ทั้งหลายและบรรพบุรุษได้ทำบาป ข้าพระองค์ทั้งหลายได้ทำบาปผิด ข้าพระองค์ทั้งหลายได้ประพฤติชั่ว</verse>
				<verse number="7">บรรพบุรุษของข้าพระองค์ทั้งหลาย เมื่ออยู่ในอียิปต์ ท่านมิได้สนใจการอัศจรรย์ต่างๆ ของพระองค์ ท่านมิได้ระลึกถึงความรักมั่นคงอันอุดมของพระองค์ แต่ได้กบฏที่ทะเล ที่ทะเลแดง</verse>
				<verse number="8">ถึงกระนั้น พระองค์ยังทรงช่วยท่านเหล่านั้นให้รอดเพราะเห็นแก่พระนามของพระองค์ เพื่อจะให้ทราบถึงพระอานุภาพของพระองค์</verse>
				<verse number="9">พระองค์ทรงขนาบทะเลแดง มันก็แห้งไป และพระองค์ทรงนำท่านข้ามที่ลึกอย่างกับเดินข้ามถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="10">พระองค์จึงทรงช่วยท่านเหล่านั้นให้พ้นมือของผู้ที่เกลียดชังท่าน และช่วยกู้ท่านให้พ้นจากเงื้อมมือของศัตรู</verse>
				<verse number="11">และน้ำได้ท่วมคู่อริของท่าน ไม่เหลือพวกเขาสักคนเดียว</verse>
				<verse number="12">แล้วท่านเชื่อพระวจนะของพระองค์ ท่านร้องเพลงสรรเสริญพระองค์</verse>
				<verse number="13">แต่ไม่ช้าท่านเหล่านั้นก็ลืมบรรดาพระราชกิจของพระองค์เสีย ท่านไม่คอยคำปรึกษาของพระองค์</verse>
				<verse number="14">แต่ในถิ่นทุรกันดารนั้น ท่านเกิดความอยากอย่างรุนแรง และได้ทดลองพระเจ้าในที่แห้งแล้ง</verse>
				<verse number="15">พระองค์ประทานสิ่งที่ท่านขอ แต่ทรงส่งโรคผอมแห้งมาท่ามกลางท่าน</verse>
				<verse number="16">เมื่อคนในค่ายอิจฉาโมเสส และอาโรน คนบริสุทธิ์ของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">แผ่นดินก็อ้าปากกลืนดาธาน และกลบพวกของอาบีรัมเสีย</verse>
				<verse number="18">ไฟได้ลุกไหม้ท่ามกลางพวกของท่าน และเปลวเพลิงผลาญคนอธรรมเสีย</verse>
				<verse number="19">บรรพบุรุษของข้าพระองค์ทั้งหลายได้สร้างลูกโคในโฮเรบ และนมัสการรูปเคารพที่ได้หล่อขึ้น</verse>
				<verse number="20">ท่านเหล่านั้นเอาพระสิริของพระเจ้าแลกกับ รูปปั้นของวัวที่กินหญ้า</verse>
				<verse number="21">ท่านลืมพระเจ้าผู้ทรงช่วยท่านให้รอด ผู้ได้ทรงทำพระราชกิจใหญ่โตในอียิปต์</verse>
				<verse number="22">ทรงทำการอัศจรรย์ต่างๆ ในแผ่นดินของฮาม และสิ่งน่าคร้ามกลัวที่ทะเลแดง</verse>
				<verse number="23">เพราะฉะนั้น พระองค์ตรัสว่าจะทำลายท่านเหล่านั้นเสีย แต่ยังดีที่โมเสสผู้ซึ่งพระองค์ทรงเลือกสรร ได้มายืนเฝ้าทัดทานพระองค์ เพื่อหันพระพิโรธของพระองค์เสียจากการทำลาย</verse>
				<verse number="24">ต่อมาบรรพบุรุษของข้าพระองค์ก็ดูถูกแผ่นดินอันร่มรื่นนั้น ไม่เชื่อพระวจนะของพระองค์</verse>
				<verse number="25">ท่านเหล่านั้นบ่นอยู่ในเต็นท์ของท่าน และไม่ฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="26">เพราะฉะนั้น พระองค์ทรงปฏิญาณต่อท่านว่า จะทำให้ท่านล้มตายในถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="27">และจะกระจายพงศ์พันธุ์ของท่านไปท่ามกลางบรรดาประชาชาติ หว่านท่านไปทั่วประเทศทั้งหลาย</verse>
				<verse number="28">ต่อมาท่านเหล่านั้นก็ไปติดพันอยู่กับพระบาอัลแห่งเมืองเปโอร์ และรับประทานเครื่องสัตวบูชาที่บูชาพระตาย</verse>
				<verse number="29">ท่านยั่วเย้าพระองค์ให้กริ้วด้วยการกระทำของท่าน แล้วโรคระบาดก็เกิดขึ้นท่ามกลางท่าน</verse>
				<verse number="30">แต่ฟีเนหัสได้ยืนขึ้นจัดการลงโทษ และโรคระบาดนั้นก็หยุด</verse>
				<verse number="31">ที่เขาทำนั้นพระองค์ทรงนับว่าเป็นความชอบธรรมแก่เขา ทุกชั่วชาติพันธุ์เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="32">ท่านเหล่านั้นทำให้พระองค์กริ้วที่น้ำเมรีบาห์ และเพราะเรื่องของท่านนี้ โมเสสจึงพลอยรับผลร้ายด้วย</verse>
				<verse number="33">เพราะท่านทำให้จิตใจโมเสสขมขื่น และริมฝีปากของเขาพูดถ้อยคำหุนหัน</verse>
				<verse number="34">ท่านมิได้ทำลายชนชาติทั้งหลาย ตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาท่านไว้</verse>
				<verse number="35">แต่ท่านได้ปะปนกับประชาชาติเหล่านั้น และหัดทำอย่างที่พวกเขาทำกัน</verse>
				<verse number="36">ท่านปรนนิบัติรูปเคารพของพวกเขา ซึ่งกลายเป็นบ่วงสำหรับท่าน</verse>
				<verse number="37">ท่านฆ่าบุตรชายและบุตรหญิงของท่าน ถวายเป็นเครื่องสักการบูชาแก่ปีศาจ</verse>
				<verse number="38">ท่านเทโลหิตผู้ไร้ผิดออกมา คือโลหิตบุตรชายบุตรหญิงของท่าน ผู้ซึ่งท่านได้ฆ่าเป็นเครื่องสักการบูชาแก่รูปเคารพแห่งคานาอัน แผ่นดินก็เป็นมลทินไปด้วยโลหิตนั้น</verse>
				<verse number="39">ท่านจึงเป็นคนไม่สะอาดด้วยการกระทำของท่าน และประพฤติเยี่ยงโสเภณีในการกระทำของท่าน</verse>
				<verse number="40">แล้วความกริ้วของพระยาห์เวห์ก็พลุ่งขึ้นต่อประชากรของพระองค์ และพระองค์ทรงรังเกียจมรดกของพระองค์</verse>
				<verse number="41">พระองค์ทรงมอบท่านไว้ในมือบรรดาประชาชาติ บรรดาผู้ที่เกลียดท่านจึงปกครองเหนือท่าน</verse>
				<verse number="42">บรรดาศัตรูของท่านได้บีบบังคับท่าน และท่านตกไปอยู่ใต้อำนาจของพวกเขา</verse>
				<verse number="43">พระองค์ทรงช่วยกู้ท่านหลายครั้ง แต่ท่านมักจงใจกบฏ และถูกเหยียดลงด้วยความชั่วของท่าน</verse>
				<verse number="44">ถึงอย่างไร พระองค์ก็ยังทอดพระเนตรความทุกข์ลำบากของท่าน เมื่อทรงสดับเสียงร้องทูลของท่าน</verse>
				<verse number="45">เพื่อเห็นแก่ท่าน พระองค์ทรงระลึกถึงพันธสัญญาของพระองค์ และกลับทรงพระกรุณาตามความรักมั่นคงอันอุดมของพระองค์</verse>
				<verse number="46">พระองค์ทรงให้ท่านได้รับความกรุณา จากบรรดาผู้ที่จับท่านไปเป็นเชลย</verse>
				<verse number="47">ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลาย ขอทรงช่วยข้าพระองค์ทั้งหลายให้รอด และขอทรงรวบรวมข้าพระองค์ทั้งหลายจากประชาชาติต่างๆ เพื่อข้าพระองค์ทั้งหลายจะยกย่องพระนามบริสุทธิ์ของพระองค์ และเพื่อชื่นชมในการสรรเสริญพระองค์</verse>
				<verse number="48">สาธุการแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอล ตั้งแต่นิรันดร์กาลจนถึงนิรันดร์กาล และขอประชาชนทั้งสิ้นกล่าวว่า “อาเมน” สรรเสริญพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="107">
				<verse number="1">จงขอบพระคุณพระยาห์เวห์ เพราะพระองค์ประเสริฐ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="2">ให้ผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงไถ่ไว้แล้วกล่าวดังนั้นเถิด คือผู้ที่ทรงไถ่ไว้จากมือของคู่อริ</verse>
				<verse number="3">และทรงรวบรวมเข้ามาจากแผ่นดินทั้งหลาย จากตะวันออกและจากตะวันตก จากเหนือและจากใต้</verse>
				<verse number="4">บ้างก็พเนจรอยู่ในถิ่นทุรกันดารในที่แห้งแล้ง หาไม่พบทางที่จะเข้านครซึ่งพอจะอาศัยได้</verse>
				<verse number="5">หิวโหยและกระหาย จิตใจพวกเขาก็อ่อนระอาอยู่ภายใน</verse>
				<verse number="6">เมื่อมีความทุกข์ลำบาก เขาทั้งหลายได้ร้องทูลพระยาห์เวห์ แล้วพระองค์ทรงช่วยกู้เขาให้พ้นจากความทุกข์ใจ</verse>
				<verse number="7">พระองค์ทรงนำเขาทั้งหลายไปในทางตรง จนเขามาถึงนครซึ่งพอจะอาศัยได้</verse>
				<verse number="8">ให้เขาทั้งหลายขอบพระคุณพระยาห์เวห์ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ เพราะการอัศจรรย์ต่างๆ ของพระองค์ที่มีต่อมนุษย์ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="9">เพราะพระองค์ทรงให้ผู้ที่กระหายได้อิ่มเอม และผู้ที่หิว พระองค์ทรงให้เขาหนำใจด้วยของดี</verse>
				<verse number="10">บ้างก็นั่งอยู่ในความมืดและเงามัจจุราช ถูกขังอยู่ด้วยความทุกข์ยากและติดตรวน</verse>
				<verse number="11">เพราะพวกเขากบฏต่อพระวจนะของพระเจ้า และหยามคำปรึกษาขององค์ผู้สูงสุด</verse>
				<verse number="12">พระองค์ทรงทำให้ใจของเขาทั้งหลายถ่อมลงด้วยงานหนัก เขาสะดุดและไม่มีใครช่วย</verse>
				<verse number="13">เมื่อมีความทุกข์ลำบาก เขาทั้งหลายได้ร้องทูลพระยาห์เวห์ แล้วพระองค์ทรงช่วยเขาให้พ้นจากความทุกข์ใจ</verse>
				<verse number="14">พระองค์ทรงนำเขาทั้งหลายออกมาจากความมืดและเงามัจจุราช และทรงหักโซ่ตรวนที่ล่ามตัวเขาให้ขาดสะบั้น</verse>
				<verse number="15">ให้เขาทั้งหลายขอบพระคุณพระยาห์เวห์ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ เพราะการอัศจรรย์ต่างๆ ของพระองค์ที่มีต่อมนุษย์ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="16">เพราะพระองค์ทรงพังประตูทองสัมฤทธิ์ และทรงตัดซี่ลูกกรงเหล็กเสีย</verse>
				<verse number="17">บ้างก็เป็นคนโง่ เพราะทางแห่งการละเมิดของพวกเขา และเพราะความชั่วของพวกเขา พวกเขาต้องทนทุกข์</verse>
				<verse number="18">เขาทั้งหลายรังเกียจอาหารทุกชนิด และเข้าไปใกล้ประตูความตาย</verse>
				<verse number="19">เมื่อมีความทุกข์ลำบาก เขาทั้งหลายได้ร้องทูลพระยาห์เวห์ แล้วพระองค์ทรงช่วยเขาให้พ้นจากความทุกข์ใจ</verse>
				<verse number="20">พระองค์ทรงใช้พระวจนะของพระองค์ไปรักษาเขาทั้งหลาย และทรงช่วยกู้เขาจากหลุมมรณา</verse>
				<verse number="21">ให้เขาทั้งหลายขอบพระคุณพระยาห์เวห์เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ เพราะการอัศจรรย์ต่างๆ ของพระองค์ที่มีต่อมนุษย์ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="22">และให้เขาทั้งหลายถวายเครื่องบูชาขอบพระคุณ และเล่าพระราชกิจของพระองค์ด้วยการร้องเพลงอย่างชื่นบาน</verse>
				<verse number="23">บ้างก็ลงเรือไปในทะเล ทำอาชีพอยู่บนน้ำกว้างใหญ่</verse>
				<verse number="24">เขาทั้งหลายได้เห็นพระราชกิจของพระยาห์เวห์ คือการอัศจรรย์ต่างๆ ในที่น้ำลึก</verse>
				<verse number="25">เพราะพระองค์ทรงบัญชาให้เกิดลมพายุ ซึ่งโหมให้คลื่นทะเลกำเริบ</verse>
				<verse number="26">คนเหล่านั้นถูกซัดขึ้นไปสู่ท้องฟ้า และลงไปสู่ที่ลึก จิตใจของเขาฝ่อไปในเหตุร้ายของเขา</verse>
				<verse number="27">เขาทั้งหลายถลาและโซเซไปอย่างคนเมา และหมดปัญญา</verse>
				<verse number="28">เมื่อมีความทุกข์ลำบาก เขาทั้งหลายได้ร้องทูลพระยาห์เวห์ แล้วพระองค์ทรงนำเขาออกจากความทุกข์ใจ</verse>
				<verse number="29">พระองค์ทรงทำให้พายุสงบลง และคลื่นทะเลก็นิ่ง</verse>
				<verse number="30">แล้วเขาทั้งหลายก็ยินดีเพราะมีความสงบ และพระองค์ทรงนำเขามาถึงเมืองท่าที่เขาปรารถนา</verse>
				<verse number="31">ให้เขาทั้งหลายขอบพระคุณพระยาห์เวห์ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ เพราะการอัศจรรย์ต่างๆ ของพระองค์ที่มีต่อมนุษย์ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="32">ให้เขาทั้งหลายยกย่องพระองค์ในการชุมนุมของประชาชน และสรรเสริญพระองค์ในที่ประชุมของผู้อาวุโส</verse>
				<verse number="33">พระองค์ทรงเปลี่ยนแม่น้ำให้เป็นถิ่นทุรกันดาร น้ำพุให้เป็นดินแห้งผาก</verse>
				<verse number="34">แผ่นดินที่มีผลดกให้เป็นที่ร้างเปล่าและเค็ม เพราะความชั่วร้ายของชาวแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="35">พระองค์ทรงเปลี่ยนถิ่นทุรกันดารให้เป็นสระน้ำ แผ่นดินแห้งผากให้เป็นน้ำพุ</verse>
				<verse number="36">และพระองค์ทรงให้คนหิวโหยอาศัยที่นั่น และพวกเขาสถาปนานครซึ่งพอจะอาศัยได้</verse>
				<verse number="37">เขาทั้งหลายหว่านนา และปลูกสวนองุ่น และได้ผลดกมาก</verse>
				<verse number="38">พระองค์ทรงอวยพรเขาทั้งหลาย เขาจึงทวีผลมากยิ่ง และพระองค์มิได้ทรงให้สัตว์ของเขาลดจำนวนลง</verse>
				<verse number="39">เมื่อเขาทั้งหลายถูกลดทอนจำนวนลงและถูกเหยียดให้ต่ำ โดยการบีบบังคับกับความยากลำบากและความทุกข์โศก</verse>
				<verse number="40">พระองค์ทรงเทความดูหมิ่นลงบนเจ้านาย ทรงทำให้พวกเขาพเนจรไปในที่ร้างเปล่าซึ่งไม่มีหนทาง</verse>
				<verse number="41">แต่พระองค์ทรงยกคนขัดสนขึ้นจากความทุกข์ยาก และทรงทำให้ครัวเรือนของพวกเขามากอย่างฝูงแพะแกะ</verse>
				<verse number="42">คนเที่ยงธรรมเห็นและยินดี และความโหดร้ายทั้งปวงก็ปิดปากของมัน</verse>
				<verse number="43">ผู้ใดมีปัญญาก็ให้เขาฟังสิ่งเหล่านี้ ให้เขาพิจารณาถึงความรักมั่นคงของพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="108">
				<verse number="1">บทเพลงสดุดีของดาวิด ข้าแต่พระเจ้า ใจของข้าพระองค์มั่นคง ข้าพระองค์จะร้องเพลง ข้าพระองค์จะเล่นดนตรีสดุดี ด้วยจิตใจของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="2">พิณใหญ่และพิณเขาคู่เอ๋ย จงตื่นเถิด ข้าจะปลุกอรุณ</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์จะยกย่อง พระองค์ท่ามกลางชนชาติทั้งหลาย ข้าพระองค์จะร้องเพลงสดุดีพระองค์ท่ามกลางชาวประเทศทั้งหลาย</verse>
				<verse number="4">เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ใหญ่ยิ่งเหนือฟ้าสวรรค์ ความซื่อสัตย์ของพระองค์สูงถึงเมฆ</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงเป็นที่ยกย่องเหนือฟ้าสวรรค์ ขอพระสิริของพระองค์อยู่ทั่วทั้งแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="6">ขอประทานชัยชนะ โดยพระหัตถ์ขวาของพระองค์และขอทรงตอบข้าพระองค์ เพื่อว่าผู้ที่พระองค์ทรงรักจะได้รับการช่วยกู้</verse>
				<verse number="7">พระเจ้าตรัสในสถานนมัสการของพระองค์ว่า “เราจะยินดี เราจะแบ่งเมืองเชเคม และแบ่งหุบเขาเมืองสุคคทออก</verse>
				<verse number="8">กิเลอาดเป็นของเรา มนัสเสห์เป็นของเรา เอฟราอิมเป็นหมวกป้องกันศีรษะของเรา ยูดาห์เป็นคทาของเรา</verse>
				<verse number="9">โมอับเป็นอ่างล้างชำระของเรา เราเหวี่ยงรองเท้าของเราลงบนเอโดม เราโห่ร้องด้วยความมีชัยเหนือฟีลิสเตีย”</verse>
				<verse number="10">ผู้ใดจะนำข้าพเจ้ามายังนครที่มีป้อม? ผู้ใดจะนำข้าพเจ้าไปยังเอโดม?</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่พระเจ้า พระองค์มิได้ทรงทอดทิ้งข้าพระองค์ทั้งหลายแล้วหรือ? ข้าแต่พระเจ้า พระองค์ไม่ทรงออกไปกับกองทัพของข้าพระองค์ทั้งหลายแล้วหรือ?</verse>
				<verse number="12">ขอประทานความช่วยเหลือแก่ข้าพระองค์ทั้งหลายเพื่อต่อต้านศัตรู เพราะความช่วยเหลือของมนุษย์ก็ไร้ผล</verse>
				<verse number="13">โดยพึ่งพระเจ้า เราจะสู้อย่างเข้มแข็ง พระองค์เองทรงเป็นผู้เหยียบศัตรูของเราลง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="109">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง เพลงสดุดีของดาวิด ข้าแต่พระเจ้า ผู้ซึ่งข้าพระองค์สรรเสริญ ขออย่าทรงนิ่งเสีย</verse>
				<verse number="2">เพราะคนอธรรมและคนหลอกลวงใส่ร้ายข้าพระองค์ เขาพูดปรักปรำข้าพระองค์ด้วยลิ้นมุสา</verse>
				<verse number="3">พวกเขาล้อมข้าพระองค์ไว้ด้วยถ้อยคำเกลียดชัง และโจมตีข้าพระองค์โดยไร้เหตุผล</verse>
				<verse number="4">พวกเขาตอบแทนความรักของข้าพระองค์โดยเป็นปฏิปักษ์ต่อข้าพระองค์ ส่วนข้าพระองค์ได้แต่อธิษฐาน</verse>
				<verse number="5">พวกเขาตอบแทนความดีของข้าพระองค์ด้วยความชั่ว และตอบแทนความรักของข้าพระองค์ด้วยความเกลียดชัง</verse>
				<verse number="6">พวกเขากล่าวว่า “ขอทรงตั้งคนอธรรมปรักปรำเขา และให้ปรปักษ์ยืนที่ขวามือของเขา</verse>
				<verse number="7">เมื่อเขาถูกตัดสินความ ก็ให้ปรากฏว่าเขาผิด และให้คำอธิษฐานของเขากลายเป็นบาป</verse>
				<verse number="8">ขอให้วันเวลาของเขาน้อย ขอให้อีกผู้หนึ่งมายึดตำแหน่งของเขา</verse>
				<verse number="9">ขอให้ลูกๆ ของเขากำพร้าพ่อ และภรรยาของเขาเป็นม่าย</verse>
				<verse number="10">ขอให้ลูกของเขาต้องพเนจรขอทานไป ขอให้พวกเขาเสาะหาอาหารจากที่ปรักหักพังของตน</verse>
				<verse number="11">ขอให้เจ้าหนี้มายึดของทั้งสิ้นที่เขามีอยู่ ขอคนต่างถิ่นมาปล้นผลผลิตของเขาไป</verse>
				<verse number="12">ขออย่าให้ผู้ใดกรุณาเขา อย่าให้ผู้ใดสงสารลูกกำพร้าของเขา</verse>
				<verse number="13">ขอให้วงศ์วานของเขาถูกทำลาย ขอให้ชื่อของพวกเขาถูกลบไปในคนรุ่นต่อมา</verse>
				<verse number="14">ขอพระยาห์เวห์ทรงระลึกถึงความชั่วของบรรพบุรุษของเขา และอย่าทรงลบบาปของมารดาเขา</verse>
				<verse number="15">ขอให้บาปเหล่านั้นอยู่เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์เสมอ เพื่อจะทรงตัดอนุสรณ์ของพวกเขาเสียจากแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="16">เพราะเขาไม่คิดที่จะแสดงความกรุณา แต่ได้ข่มเหงคนยากจนและคนขัดสน และคนท้อใจจนตาย</verse>
				<verse number="17">เขารักที่จะแช่ง ขอให้คำแช่งตกบนเขา เขาไม่ยินดีที่จะให้พร ขอให้พรห่างไกลจากเขา</verse>
				<verse number="18">เขาสวมการแช่งอย่างกับสวมเสื้อผ้า ขอให้มันซึมเข้าไปในกายของเขาอย่างน้ำ เข้าไปในกระดูกของเขาอย่างน้ำมัน</verse>
				<verse number="19">ให้เหมือนเสื้อผ้าที่เขาพันกายอยู่ เหมือนเข็มขัดที่เขาคาดไว้เสมอ”</verse>
				<verse number="20">ขอให้สิ่งนี้เป็นบำเหน็จจากพระยาห์เวห์แก่ปฏิปักษ์ของข้าพระองค์ แก่ผู้ที่กล่าวร้ายข้าพระองค์</verse>
				<verse number="21">ข้าแต่พระองค์ พระยาห์เวห์ องค์เจ้านายของข้าพระองค์ ขอทรงกระทำกับข้าพระองค์โดยเห็นแก่พระนามของพระองค์ เพราะว่าความรักมั่นคงของพระองค์นั้นประเสริฐ ขอทรงช่วยกู้ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="22">เพราะข้าพระองค์ยากจนและขัดสน และใจข้าพระองค์ก็บาดเจ็บอยู่ภายใน</verse>
				<verse number="23">ข้าพระองค์จากไปอย่างเงาในตอนเย็น ข้าพระองค์ถูกสลัดออกเหมือนตั๊กแตนปาทังก้า</verse>
				<verse number="24">เข่าของข้าพระองค์ก็อ่อนเปลี้ย เพราะการอดอาหาร ร่างกายของข้าพระองค์ก็ซูบผอมลง</verse>
				<verse number="25">ข้าพระองค์กลายเป็นที่เยาะเย้ยของพวกเขา เมื่อเขาทั้งหลายเห็นข้าพระองค์ เขาก็สั่นศีรษะ</verse>
				<verse number="26">ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอทรงช่วยข้าพระองค์ ขอทรงช่วยข้าพระองค์ให้รอดตามความรักมั่นคงของพระองค์</verse>
				<verse number="27">ขอให้พวกเขาทราบว่านี่เป็นฝีพระหัตถ์ของพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์เองได้ทรงทำการนี้</verse>
				<verse number="28">ให้พวกเขาแช่งไป แต่ขอพระองค์ทรงอวยพร ขอให้ผู้ที่ลุกขึ้นสู้ข้าพระองค์อับอาย ขอให้ผู้รับใช้ของพระองค์ยินดี</verse>
				<verse number="29">ขอให้ปฏิปักษ์ของข้าพระองค์ห่มความขายหน้า ขอให้พวกเขาสวมความอับอายอย่างเสื้อคลุม</verse>
				<verse number="30">ข้าพเจ้าจะขอบพระคุณพระยาห์เวห์อย่างยิ่งด้วยปากข้าพเจ้า และในท่ามกลางคนมากมาย ข้าพเจ้าจะสรรเสริญพระองค์</verse>
				<verse number="31">เพราะพระองค์ทรงยืนที่ขวามือของคนขัดสน เพื่อทรงช่วยเขาให้พ้นจากคนที่ปรับโทษเขานั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="110">
				<verse number="1">เพลงสดุดีของดาวิด พระยาห์เวห์ตรัสกับกษัตริย์ ของข้าพเจ้า ว่า “จงนั่งที่ขวามือ ของเรา จนกว่าเราจะทำให้ศัตรูของเจ้าเป็นแท่นรองเท้าของเจ้า”</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ทรงยื่นคทาแห่งการปกครองของท่าน จากศิโยน ท่านจงครอบครองท่ามกลางศัตรูของท่านเถิด</verse>
				<verse number="3">ชนชาติของท่านจะเต็มใจถวายตัว ในวันแห่งอำนาจของท่านในเครื่องแต่งกายบริสุทธิ์ จากครรภ์ของอรุโณทัย น้ำค้างแห่งวัยหนุ่มเป็นของท่าน</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์ทรงปฏิญาณแล้ว และจะไม่เปลี่ยนพระทัยของพระองค์ “เจ้าเป็นปุโรหิตเป็นนิตย์ ตามอย่างเมลคีเซเดค”</verse>
				<verse number="5">องค์เจ้านาย ประทับที่ขวามือของท่าน พระองค์ทรงบดขยี้บรรดาพระราชา ในวันแห่งความกริ้วของพระองค์</verse>
				<verse number="6">พระองค์จะทรงพิพากษาท่ามกลางบรรดาประชาชาติ ให้ซากศพเต็มไปหมด พระองค์จะทรงบดขยี้ผู้เป็นประมุข ทั่วแผ่นดินโลกอันกว้างขวาง</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์ จะทรงดื่มจากลำธารข้างทาง สุดท้ายจะทรงมีชัยชนะ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="111">
				<verse number="1">สรรเสริญพระยาห์เวห์ ข้าพเจ้าจะยกย่องพระยาห์เวห์ด้วยสุดใจ ในกลุ่มคนเที่ยงธรรม ในชุมนุมชน</verse>
				<verse number="2">บรรดาพระราชกิจของพระยาห์เวห์นั้นใหญ่ยิ่ง เป็นที่ค้นคว้าของทุกคนที่พอใจสิ่งเหล่านั้น</verse>
				<verse number="3">พระราชกิจของพระองค์สูงส่งและยิ่งใหญ่ และความชอบธรรมของพระองค์ดำรงอยู่เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="4">พระองค์ทรงให้การอัศจรรย์ต่างๆ ของพระองค์เป็นที่ระลึกถึง พระยาห์เวห์ทรงมีพระคุณและทรงพระกรุณา</verse>
				<verse number="5">พระองค์ประทานอาหารแก่ผู้ที่ยำเกรงพระองค์ พระองค์ทรงระลึกถึงพันธสัญญาของพระองค์เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="6">พระองค์ได้ทรงสำแดงฤทธานุภาพแห่งพระราชกิจของพระองค์แก่ประชากรของพระองค์ โดยประทานมรดกของบรรดาประชาชาติแก่พวกเขา</verse>
				<verse number="7">ผลงานแห่งพระหัตถ์ของพระองค์นั้นคือความซื่อสัตย์และความยุติธรรม ข้อบังคับทั้งสิ้นของพระองค์ก็ไว้ใจได้</verse>
				<verse number="8">ข้อบังคับเหล่านั้นได้ทรงสถาปนาไว้เป็นนิตย์นิรันดร์ อีกทั้งได้ทรงกระทำ โดยความซื่อสัตย์และความเที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="9">พระองค์ทรงส่งการไถ่มายังประชากรของพระองค์ พระองค์ทรงบัญชาพันธสัญญาของพระองค์เป็นนิตย์ พระนามของพระองค์นั้นศักดิ์สิทธิ์และน่าคร้ามกลัว</verse>
				<verse number="10">ความยำเกรงพระยาห์เวห์เป็นที่เริ่มต้นของสติปัญญา บรรดาผู้ที่ปฏิบัติตามก็ได้ความเข้าใจดี การสรรเสริญพระองค์ดำรงอยู่เป็นนิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="112">
				<verse number="1">สรรเสริญพระยาห์เวห์ คนที่ยำเกรงพระยาห์เวห์ก็เป็นสุข เขายินดีอย่างยิ่งในพระบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="2">พงศ์พันธุ์ของเขาจะมีอำนาจในแผ่นดิน พวกคนเที่ยงธรรมจะรับพระพร</verse>
				<verse number="3">ทรัพย์สินและความมั่งคั่งอยู่ในบ้านของเขา และความชอบธรรมของเขาดำรงอยู่เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="4">ความสว่างผุดขึ้นมาในความมืดให้คนเที่ยงธรรม เขาเป็นผู้มีพระคุณ มีความกรุณาและความชอบธรรม</verse>
				<verse number="5">คนที่เมตตาคนอื่นและให้ยืม ก็อยู่เย็นเป็นสุข คือผู้ที่ดำเนินกิจการของเขาด้วยความยุติธรรม</verse>
				<verse number="6">เพราะเขาจะไม่คลอนแคลนเลย คนชอบธรรมจะมีคนระลึกถึงอยู่เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="7">เขาจะไม่กลัวข่าวร้าย ใจของเขามั่นคง วางใจในพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">ใจของเขามีที่พึ่งพิง เขาจะไม่กลัว จนกว่าจะเห็นคู่อริของเขาพ่ายแพ้</verse>
				<verse number="9">เขาแจกจ่าย เขาได้ให้แก่คนยากจน ความชอบธรรมของเขาดำรงอยู่เป็นนิตย์ เขาจะมีอำนาจและเกียรติ</verse>
				<verse number="10">คนอธรรมเห็นเข้าก็โกรธ เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแล้วละลายไป ความปรารถนาของคนอธรรมย่อมสูญไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="113">
				<verse number="1">สรรเสริญพระยาห์เวห์ บรรดาผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์เอ๋ย จงสรรเสริญเถิด จงสรรเสริญพระนามพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">ขอให้พระนามของพระยาห์เวห์เป็นที่สรรเสริญ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="3">ตั้งแต่ที่ดวงอาทิตย์ขึ้นจนถึงที่ดวงอาทิตย์ตก พระนามของพระยาห์เวห์จะเป็นที่สรรเสริญ</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์ประทับอยู่สูงเหนือประชาชาติทั้งสิ้น และพระสิริของพระองค์สูงเหนือฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="5">ผู้ใดเป็นเหมือนพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา ผู้ประทับบนที่สูง</verse>
				<verse number="6">ผู้โน้มพระองค์ลงทอดพระเนตร ฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก?</verse>
				<verse number="7">พระองค์ทรงยกคนจนขึ้นมาจากผงคลี และทรงยกคนขัดสนขึ้นมาจากกองขี้เถ้า</verse>
				<verse number="8">เพื่อให้เขานั่งกับบรรดาเจ้านาย กับบรรดาเจ้านายแห่งชนชาติของพระองค์</verse>
				<verse number="9">พระองค์โปรดให้หญิงหมันมีบ้านอยู่ เป็นแม่ที่ชื่นบานมีบุตร สรรเสริญพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="114">
				<verse number="1">เมื่ออิสราเอลออกจากอียิปต์ คือวงศ์วานของยาโคบออกจากชนชาติต่างภาษา</verse>
				<verse number="2">ยูดาห์กลายเป็นสถานนมัสการของพระองค์ อิสราเอลกลายเป็นราชอาณาจักรของพระองค์</verse>
				<verse number="3">ทะเล เห็นแล้วหนี แม่น้ำจอร์แดนหันหลังกลับ</verse>
				<verse number="4">ภูเขากระโดดเหมือนแกะผู้ เนินเขากระโดดเหมือนลูกแกะ</verse>
				<verse number="5">ทะเลเอ๋ย ทำไมเจ้าจึงหนี? แม่น้ำจอร์แดนเอ๋ย ทำไมเจ้าจึงหันหลังกลับ?</verse>
				<verse number="6">ภูเขาเอ๋ย ทำไมเจ้าจึงกระโดดเหมือนแกะผู้? เนินเขาเอ๋ย ทำไมเจ้าจึงกระโดดเหมือนลูกแกะ?</verse>
				<verse number="7">แผ่นดินเอ๋ย จงตัวสั่น เฉพาะพระพักตร์องค์เจ้านายเถิด คือเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าของยาโคบ</verse>
				<verse number="8">ผู้ทรงเปลี่ยนหินให้เป็นสระน้ำ คือทรงเปลี่ยนหินเหล็กไฟ ให้เป็นน้ำพุ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="115">
				<verse number="1">พระเกียรตินี้มิใช่มีแก่เหล่าข้าพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ มิใช่มีแก่เหล่าข้าพระองค์เลย แต่แด่พระนามของพระองค์ เนื่องจากความรักมั่นคงและความซื่อสัตย์ของพระองค์</verse>
				<verse number="2">ทำไมบรรดาประชาชาติจะกล่าวว่า “พระเจ้าของเขาทั้งหลายอยู่ไหนเล่า?”</verse>
				<verse number="3">พระเจ้าของเราทั้งหลายอยู่ในฟ้าสวรรค์ สิ่งใดที่พอพระทัย พระองค์ก็ทรงกระทำ</verse>
				<verse number="4">รูปเคารพของคนเหล่านั้นเป็นเงินและทองคำ เป็นผลงานของมือมนุษย์</verse>
				<verse number="5">รูปเหล่านั้นมีปาก แต่พูดไม่ได้ มีตา แต่ดูไม่ได้</verse>
				<verse number="6">มีหู แต่ฟังไม่ได้ มีจมูก แต่ดมไม่ได้</verse>
				<verse number="7">มีมือ แต่คลำไม่ได้ มีเท้า แต่เดินไม่ได้ รูปเหล่านั้นทำเสียงในคอไม่ได้</verse>
				<verse number="8">ผู้ที่ทำรูปเหล่านั้นจะเป็นเหมือนรูปเหล่านั้น ทุกคนที่วางใจในรูปเหล่านั้นก็เช่นกัน</verse>
				<verse number="9">อิสราเอลเอ๋ย จงวางใจในพระยาห์เวห์เถิด พระองค์ทรงเป็นผู้อุปถัมภ์และเป็นโล่ของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="10">วงศ์วานอาโรนเอ๋ย จงวางใจในพระยาห์เวห์เถิด พระองค์ทรงเป็นผู้อุปถัมภ์และเป็นโล่ของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="11">ท่านผู้ยำเกรงพระยาห์เวห์เอ๋ย จงวางใจในพระยาห์เวห์เถิด พระองค์ทรงเป็นผู้อุปถัมภ์และเป็นโล่ของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์ทรงระลึกถึงเราทั้งหลาย พระองค์จะทรงอวยพร จะทรงอวยพรวงศ์วานอิสราเอล จะทรงอวยพรวงศ์วานอาโรน</verse>
				<verse number="13">พระองค์จะทรงอวยพรบรรดาผู้ที่ยำเกรงพระยาห์เวห์ ทั้งผู้น้อยและผู้ใหญ่</verse>
				<verse number="14">ขอพระยาห์เวห์ทรงให้พวกท่านเพิ่มพูนขึ้น ทั้งท่านและลูกหลานของท่าน</verse>
				<verse number="15">ขอให้พวกท่านรับพระพรจากพระยาห์เวห์ ผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="16">ฟ้าสวรรค์สูงสุดเป็นของพระยาห์เวห์ แต่พระองค์ประทานแผ่นดินโลกแก่มนุษย์ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="17">คนตายไม่สรรเสริญพระยาห์เวห์ และทุกคนที่ลงไปสู่ที่สงัดก็เช่นกัน</verse>
				<verse number="18">แต่เราทั้งหลายจะถวายสาธุการแด่พระยาห์เวห์ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปเป็นนิตย์ สรรเสริญพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="116">
				<verse number="1">ข้าพเจ้ารักพระยาห์เวห์ เพราะพระองค์ ทรงฟังเสียงและคำวิงวอนของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">พระองค์เงี่ยพระกรรณฟังข้าพเจ้า เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจะทูลพระองค์ตราบที่ข้าพเจ้ามีชีวิตอยู่</verse>
				<verse number="3">บ่วงมรณาล้อมข้าพเจ้า ความเจ็บปวดแห่งแดนคนตายจับข้าพเจ้าไว้ ข้าพเจ้าพบความทุกข์โศกและความระทม</verse>
				<verse number="4">แล้วข้าพเจ้าร้องทูลออกพระนามพระยาห์เวห์ว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงช่วยชีวิตข้าพระองค์เถิด”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ทรงมีพระคุณและทรงชอบธรรม พระเจ้าของเราทั้งหลายทรงพระกรุณา</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์ทรงปกป้องคนรู้น้อยไว้ เมื่อข้าพเจ้าตกต่ำ พระองค์ทรงช่วยข้าพเจ้าให้รอด</verse>
				<verse number="7">จิตใจของข้าเอ๋ย กลับไปสู่ที่พักของเจ้าเถิด เพราะพระยาห์เวห์ทรงดีต่อเจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="8">เพราะพระองค์ ทรงช่วยข้าพระองค์จากความตาย ช่วยนัยน์ตาข้าพระองค์จากน้ำตา ช่วยเท้าข้าพระองค์จากการสะดุด</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้าดำเนินอยู่เฉพาะพระพักตร์ของพระยาห์เวห์ ในดินแดนของคนเป็น</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้ายังเชื่ออยู่ แม้เมื่อข้าพเจ้ากล่าวว่า “ข้าพเจ้าทุกข์ยากยิ่งนัก”</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้ากล่าวในเวลาตกใจว่า “มนุษย์ทุกคนเป็นคนโกหก”</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้าจะเอาอะไรตอบแทนพระยาห์เวห์? สำหรับความดีทั้งสิ้นของพระองค์ที่มีต่อข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้าจะยกถ้วยแห่งความรอด และร้องออกพระนามพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้าจะแก้บนแด่พระยาห์เวห์ ต่อหน้าประชาชนทั้งปวงของพระองค์</verse>
				<verse number="15">ความตายของผู้จงรักภักดีต่อพระองค์ สำคัญในสายพระเนตรพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์เป็นผู้รับใช้ของพระองค์ ข้าพระองค์เป็นผู้รับใช้ของพระองค์ เป็นบุตรชายของหญิงคนใช้ของพระองค์ พระองค์ทรงถอดโซ่ตรวนของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="17">ข้าพระองค์จะถวายเครื่องบูชาขอบพระคุณแด่พระองค์ และร้องออกพระนามพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้าจะแก้บนแด่พระยาห์เวห์ ต่อหน้าประชาชนทั้งปวงของพระองค์</verse>
				<verse number="19">ในบริเวณพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ในท่ามกลางเยรูซาเล็ม สรรเสริญพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="117">
				<verse number="1">ประชาชาติทั้งสิ้นเอ๋ย จงสรรเสริญพระยาห์เวห์เถิด ชนชาติทั้งปวงเอ๋ย จงยกย่องพระองค์เถิด</verse>
				<verse number="2">เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ที่มีต่อพวกเรานั้นใหญ่ยิ่งนัก และความซื่อสัตย์ของพระยาห์เวห์ดำรงเป็นนิตย์ สรรเสริญพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="118">
				<verse number="1">จงขอบพระคุณพระยาห์เวห์ เพราะพระองค์ประเสริฐ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="2">ให้อิสราเอลกล่าวเถิดว่า “ความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์”</verse>
				<verse number="3">ให้วงศ์วานอาโรนกล่าวเถิดว่า “ความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์”</verse>
				<verse number="4">ให้บรรดาผู้ที่ยำเกรงพระยาห์เวห์กล่าวเถิดว่า “ความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์”</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า ได้ร้องทูลพระยาห์เวห์จากความคับแค้นใจ พระยาห์เวห์ทรงตอบข้าพเจ้าโดยประทานความโล่งใจให้</verse>
				<verse number="6">เมื่อพระยาห์เวห์ทรงอยู่ฝ่ายข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะไม่กลัว มนุษย์จะทำอะไรแก่ข้าพเจ้าได้เล่า?</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ทรงอยู่ฝ่ายข้าพเจ้าเพื่อช่วยข้าพเจ้า ดังนั้นข้าพเจ้าจะมองเห็นคนที่เกลียดข้าพเจ้าแพ้</verse>
				<verse number="8">เข้าลี้ภัยอยู่ในพระยาห์เวห์ ก็ดีกว่า วางใจในมนุษย์</verse>
				<verse number="9">เข้าลี้ภัยอยู่ในพระยาห์เวห์ ก็ดีกว่า วางใจในเจ้านาย</verse>
				<verse number="10">ประชาชาติทั้งสิ้นได้ล้อมข้าพเจ้า แต่โดยพระนามพระยาห์เวห์ ข้าพเจ้าห้ำหั่นพวกเขา</verse>
				<verse number="11">เขาทั้งหลายได้ล้อมข้าพเจ้า ได้ล้อมข้าพเจ้าทุกด้าน แต่โดยพระนามพระยาห์เวห์ ข้าพเจ้าห้ำหั่นพวกเขา</verse>
				<verse number="12">เขาทั้งหลายได้ล้อมข้าพเจ้าเหมือนฝูงผึ้ง พวกเขามอดดับไป เหมือนไฟไหม้หนาม โดยพระนามพระยาห์เวห์ ข้าพเจ้าห้ำหั่นพวกเขา</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้าถูกผลักอย่างแรง ข้าพเจ้ากำลังจะล้ม แต่พระยาห์เวห์ทรงช่วยข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์ทรงเป็นกำลังและบทเพลงของข้าพเจ้า พระองค์ทรงเป็นความรอดของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="15">มีเสียงยินดีและไชโย อยู่ในเต็นท์ของผู้ชอบธรรมว่า “พระหัตถ์ขวาของพระยาห์เวห์ห้าวหาญนัก</verse>
				<verse number="16">พระหัตถ์ขวาของพระยาห์เวห์เป็นที่เชิดชู พระหัตถ์ขวาของพระยาห์เวห์ห้าวหาญนัก”</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้าจะไม่ตาย แต่ข้าพเจ้าจะเป็นอยู่ และประกาศพระราชกิจของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์ทรงตีสอนข้าพเจ้าอย่างหนัก แต่พระองค์ไม่ทรงมอบข้าพเจ้าไว้กับความตาย</verse>
				<verse number="19">ขอเปิดประตูความชอบธรรมให้ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะเข้าประตูนั้น ข้าพเจ้าจะขอบพระคุณพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="20">นี่คือประตูของพระยาห์เวห์ คนชอบธรรมจะเข้าไปทางนี้</verse>
				<verse number="21">ข้าพระองค์ จะขอบพระคุณพระองค์ เพราะพระองค์ทรงตอบข้าพระองค์ และทรงเป็นความรอดของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="22">ศิลาซึ่งช่างก่อได้ทอดทิ้งเสีย ได้เป็นศิลามุมเอกแล้ว</verse>
				<verse number="23">การนี้เป็นมาจากพระยาห์เวห์ เป็นสิ่งอัศจรรย์ในสายตาเรา</verse>
				<verse number="24">วันนี้เป็นวันที่พระยาห์เวห์ได้ทรงสร้าง ให้เราเปรมปรีดิ์และยินดีในวันนั้น</verse>
				<verse number="25">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงช่วยข้าพระองค์ทั้งหลายให้รอดเถิด ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอประทานความสำเร็จแก่ข้าพระองค์ทั้งหลายเถิด</verse>
				<verse number="26">ขอท่านผู้เข้ามาในพระนามของพระยาห์เวห์ จงได้รับพระพร เราอวยพรพวกท่านจากพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">พระยาห์เวห์ทรงเป็นพระเจ้า และพระองค์ประทานความสว่างแก่เรา จงเริ่มเทศกาลเลี้ยงด้วยกิ่งไม้ ไปถึงเชิงงอนของแท่นบูชา</verse>
				<verse number="28">พระองค์ ทรงเป็นพระเจ้าของข้าพระองค์ และข้าพระองค์จะขอบพระคุณพระองค์ พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะยกย่องพระองค์</verse>
				<verse number="29">จงขอบพระคุณพระยาห์เวห์เพราะพระองค์ประเสริฐ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="119">
				<verse number="1">א (อาเลฟ) บรรดาผู้ที่ดีพร้อมในทางของตนก็เป็นสุข คือผู้ที่ดำเนินตามธรรมบัญญัติของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">บรรดาผู้ที่รักษาพระโอวาทของพระองค์ก็เป็นสุข พวกเขาแสวงหาพระองค์ด้วยสุดใจ</verse>
				<verse number="3">พวกเขาไม่ทำผิด แต่เดินตามพระมรรคา ของพระองค์</verse>
				<verse number="4">พระองค์เองทรงออกข้อบังคับ เพื่อให้พวกข้าพระองค์ปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด</verse>
				<verse number="5">โอ ขอให้ทางทั้งหลายของข้าพระองค์มั่นคง ในการปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="6">แล้วข้าพระองค์จะไม่อับอาย เมื่อจดจ่ออยู่ที่พระบัญญัติทั้งสิ้นของพระองค์</verse>
				<verse number="7">ข้าพระองค์จะยกย่องพระองค์ด้วยใจเที่ยงตรง เมื่อข้าพระองค์เรียนรู้กฎหมายอันชอบธรรมของพระองค์</verse>
				<verse number="8">ข้าพระองค์จะปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ของพระองค์ ขออย่าทรงทอดทิ้งข้าพระองค์เสียอย่างสิ้นเชิง ב (เบท)</verse>
				<verse number="9">คนหนุ่มจะรักษาวิถีทางของตนให้บริสุทธิ์ได้อย่างไร? ก็โดยปฏิบัติตามพระวจนะของพระองค์</verse>
				<verse number="10">ข้าพระองค์แสวงหาพระองค์ด้วยสุดใจ ขออย่าให้ข้าพระองค์หลงไปจากพระบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="11">ข้าพระองค์ได้เก็บรักษาพระดำรัสของพระองค์ไว้ในใจ เพื่อข้าพระองค์จะไม่ทำบาปต่อพระองค์</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่พระยาห์เวห์ สาธุการแด่พระองค์ ขอทรงสอนกฎเกณฑ์ของพระองค์แก่ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="13">ข้าพระองค์จะประกาศด้วยริมฝีปาก ถึงกฎหมายที่มาจากพระโอษฐ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="14">ข้าพระองค์ปีติยินดีในทางแห่งพระโอวาทของพระองค์ มากเท่ากับในความมั่งคั่งทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="15">ข้าพระองค์จะตรึกตรองข้อบังคับของพระองค์ จะใส่ใจในวิถีทั้งหลายของพระองค์</verse>
				<verse number="16">ข้าพระองค์จะปีติยินดีในกฎเกณฑ์ของพระองค์ ข้าพระองค์จะไม่ลืมพระวจนะของพระองค์ ג (กิเมล)</verse>
				<verse number="17">ขอทรงดีต่อผู้รับใช้ของพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะมีชีวิตอยู่ และจะปฏิบัติตามพระวจนะของพระองค์</verse>
				<verse number="18">ขอทรงเปิดตาข้าพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะเห็น สิ่งอัศจรรย์จากธรรมบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="19">ข้าพระองค์เป็นคนต่างด้าวบนแผ่นดินโลก ขออย่าทรงซ่อนพระบัญญัติของพระองค์จากข้าพระองค์</verse>
				<verse number="20">จิตใจของข้าพระองค์กระตือรือร้นด้วยความปรารถนาใน กฎหมายของพระองค์ตลอดเวลา</verse>
				<verse number="21">พระองค์ทรงขนาบคนโอหัง คนที่ถูกสาป ผู้หลงไปจากพระบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="22">ขอทรงเอาการเยาะเย้ยและการหมิ่นประมาทไปจากข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์ได้รักษาพระโอวาทของพระองค์</verse>
				<verse number="23">แม้พวกเจ้านายนั่งปรึกษากันต่อสู้ข้าพระองค์ แต่ผู้รับใช้ของพระองค์จะตรึกตรองกฎเกณฑ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="24">พระโอวาทของพระองค์เป็นความปีติยินดีของข้าพระองค์ เป็นที่ปรึกษาของข้าพระองค์ ד (ดาเลท)</verse>
				<verse number="25">จิตใจของข้าพระองค์เกาะติดผงคลี ขอทรงรักษาชีวิตข้าพระองค์ไว้ตามพระวจนะของพระองค์</verse>
				<verse number="26">ข้าพระองค์ได้ทูลถึงทางของข้าพระองค์ และพระองค์ทรงตอบข้าพระองค์ ขอทรงสอนกฎเกณฑ์ของพระองค์แก่ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="27">ขอทรงทำให้ข้าพระองค์เข้าใจทางแห่งข้อบังคับของพระองค์ และข้าพระองค์จะตรึกตรองถึงการอัศจรรย์ต่างๆ ของพระองค์</verse>
				<verse number="28">ข้าพระองค์ร้องไห้ด้วยความโศก ขอทรงเสริมกำลังข้าพระองค์ตามพระวจนะของพระองค์</verse>
				<verse number="29">ขอทรงให้ทางเทียมเท็จห่างไกลจากข้าพระองค์ และขอทรงพระกรุณาสอนธรรมบัญญัติของพระองค์แก่ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="30">ข้าพระองค์ได้เลือกทางแห่งความซื่อสัตย์ ข้าพระองค์ตั้งกฎหมายของพระองค์ไว้ตรงหน้าข้าพระองค์</verse>
				<verse number="31">ข้าพระองค์ผูกพันอยู่กับพระโอวาทของพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขออย่าให้ข้าพระองค์อับอาย</verse>
				<verse number="32">ข้าพระองค์จะวิ่งในทางแห่งพระบัญญัติของพระองค์ เพราะพระองค์ทรงขยายความเข้าใจของข้าพระองค์ ה (เฮ)</verse>
				<verse number="33">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงสอนทางแห่งกฎเกณฑ์ของพระองค์แก่ข้าพระองค์ และข้าพระองค์จะรักษาไว้จนสุดปลาย</verse>
				<verse number="34">ขอประทานความเข้าใจแก่ข้าพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะรักษาธรรมบัญญัติของพระองค์ไว้ และปฏิบัติตามด้วยสุดใจ</verse>
				<verse number="35">ขอทรงนำข้าพระองค์ไปในทางแห่งพระบัญญัติของพระองค์ เพราะข้าพระองค์ยินดีในทางนั้น</verse>
				<verse number="36">ขอทรงโน้มใจข้าพระองค์เข้าหาพระโอวาทของพระองค์ และมิใช่เข้าหากำไรที่ไม่ชอบธรรม</verse>
				<verse number="37">ขอทรงหันดวงตาของข้าพระองค์ไปจากการมองดูสิ่งอนิจจัง และขอทรงรักษาชีวิตข้าพระองค์ไว้ในพระมรรคาของพระองค์</verse>
				<verse number="38">ขอทรงยืนยันกับผู้รับใช้ของพระองค์ถึงพระสัญญาของพระองค์ ซึ่งมีไว้สำหรับผู้ที่ยำเกรงพระองค์</verse>
				<verse number="39">ขอทรงหันการเยาะเย้ยซึ่งข้าพระองค์ครั่นคร้ามนั้นไปเสีย เพราะกฎหมายของพระองค์นั้นดี</verse>
				<verse number="40">ดูเถิด ข้าพระองค์โหยหาข้อบังคับของพระองค์ ขอทรงรักษาชีวิตข้าพระองค์ไว้ โดยความชอบธรรมของพระองค์เถิด ו (วาว)</verse>
				<verse number="41">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอความรักมั่นคงของพระองค์มาถึงข้าพระองค์ คือความรอดของพระองค์ตามพระสัญญาของพระองค์</verse>
				<verse number="42">แล้วข้าพระองค์จะมีคำตอบให้ผู้ที่เยาะเย้ยข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์วางใจในพระวจนะของพระองค์</verse>
				<verse number="43">ขออย่าทรงนำพระวจนะแห่งความจริงไปจากปากข้าพระองค์อย่างสิ้นเชิง เพราะข้าพระองค์ฝากความหวังไว้กับกฎหมายของพระองค์</verse>
				<verse number="44">ข้าพระองค์จะปฏิบัติตามธรรมบัญญัติของพระองค์ เสมอไปเป็นนิตย์นิรันดร์</verse>
				<verse number="45">และข้าพระองค์จะเดินอย่างอิสระ เพราะข้าพระองค์ได้แสวงหาข้อบังคับของพระองค์</verse>
				<verse number="46">ข้าพระองค์จะกล่าวถึงพระโอวาทของพระองค์เฉพาะพระพักตร์บรรดาพระราชา และจะไม่อับอาย</verse>
				<verse number="47">ข้าพระองค์ปีติยินดีในพระบัญญัติของพระองค์ ซึ่งข้าพระองค์รัก</verse>
				<verse number="48">ข้าพระองค์เคารพพระบัญญัติของพระองค์ซึ่งข้าพระองค์รัก และข้าพระองค์จะตรึกตรองกฎเกณฑ์ของพระองค์ ז (ซายิน)</verse>
				<verse number="49">ขอทรงระลึกถึงพระวจนะของพระองค์ที่มีต่อผู้รับใช้ของพระองค์ ซึ่งพระองค์ทรงทำให้ข้าพระองค์หวังอยู่นั้น</verse>
				<verse number="50">นี่คือการปลอบโยนในความทุกข์ยากของข้าพระองค์ คือพระสัญญาของพระองค์ให้ชีวิตแก่ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="51">คนโอหังเย้ยหยันข้าพระองค์ยิ่งนัก แต่ข้าพระองค์ไม่หันออกจากธรรมบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="52">เมื่อข้าพระองค์ระลึกถึงกฎหมายของพระองค์ที่มีมาแต่กาลก่อน ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์ได้รับการปลอบโยน</verse>
				<verse number="53">ความกริ้วอันร้อนแรงได้เกาะกุมใจข้าพระองค์เนื่องจากคนอธรรม ผู้ละทิ้งธรรมบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="54">กฎเกณฑ์ของพระองค์ได้เป็นบทเพลงของข้าพระองค์ ในบ้านที่ข้าพระองค์อาศัยอยู่ชั่วคราว</verse>
				<verse number="55">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ในยามค่ำคืนข้าพระองค์ระลึกถึงพระนามของพระองค์ และปฏิบัติตามธรรมบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="56">สิ่งนี้ได้เกิดแก่ข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์รักษาข้อบังคับของพระองค์ไว้ ח (เฆท)</verse>
				<verse number="57">พระยาห์เวห์ทรงเป็นมรดกส่วนของข้าพระองค์ ข้าพระองค์สัญญาจะปฏิบัติตามพระวจนะของพระองค์</verse>
				<verse number="58">ข้าพระองค์วิงวอนขอความโปรดปรานของพระองค์ด้วยสุดใจ ขอทรงพระกรุณาแก่ข้าพระองค์ตามพระสัญญาของพระองค์</verse>
				<verse number="59">เมื่อข้าพระองค์คิดถึงทางของข้าพระองค์ ข้าพระองค์หันเท้าไปยังพระโอวาทของพระองค์</verse>
				<verse number="60">ข้าพระองค์รีบโดยไม่ล่าช้า ที่จะปฏิบัติตามพระบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="61">แม้บ่วงของคนอธรรมดักข้าพระองค์ ข้าพระองค์ก็ไม่ลืมธรรมบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="62">พอเที่ยงคืน ข้าพระองค์ลุกขึ้นขอบพระคุณพระองค์ เนื่องด้วยกฎหมายอันชอบธรรมของพระองค์</verse>
				<verse number="63">ข้าพระองค์เป็นเพื่อนกับทุกคนที่ยำเกรงพระองค์ กับคนที่ปฏิบัติตามข้อบังคับของพระองค์</verse>
				<verse number="64">ข้าแต่พระยาห์เวห์ แผ่นดินโลกเต็มด้วยความรักมั่นคงของพระองค์ ขอทรงสอนกฎเกณฑ์ของพระองค์แก่ข้าพระองค์ ט (เทท)</verse>
				<verse number="65">พระองค์ทรงทำดีต่อผู้รับใช้ของพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ ตามพระวจนะของพระองค์</verse>
				<verse number="66">ขอทรงสอนวิจารณญานและความรู้แก่ข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์เชื่อถือพระบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="67">ก่อนที่ข้าพระองค์ทุกข์ยาก ข้าพระองค์หลงเจิ่น แต่บัดนี้ข้าพระองค์ปฏิบัติตามพระดำรัสของพระองค์</verse>
				<verse number="68">พระองค์ประเสริฐ และทรงทำการดี ขอทรงสอนกฎเกณฑ์ของพระองค์แก่ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="69">คนโอหังป้ายความเท็จใส่ข้าพระองค์ แต่ข้าพระองค์รักษาข้อบังคับของพระองค์ด้วยสุดใจ</verse>
				<verse number="70">จิตใจของพวกเขาเฉื่อยชาเหมือนไขมัน แต่ข้าพระองค์ปีติยินดีในธรรมบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="71">ดีแล้วที่ข้าพระองค์ทุกข์ยาก เพื่อข้าพระองค์จะเรียนรู้กฎเกณฑ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="72">สำหรับข้าพระองค์ ธรรมบัญญัติจากพระโอษฐ์ของพระองค์ ก็ดีกว่าทองคำและเงินเป็นพันๆ แท่ง י (โยด)</verse>
				<verse number="73">พระหัตถ์ของพระองค์ได้สร้างและสถาปนาข้าพระองค์ ขอประทานความเข้าใจแก่ข้าพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะเรียนรู้พระบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="74">ให้บรรดาผู้ที่ยำเกรงพระองค์เห็นข้าพระองค์และยินดี เพราะว่าข้าพระองค์หวังในพระวจนะของพระองค์</verse>
				<verse number="75">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์ทราบว่าการพิพากษาของพระองค์นั้นถูกต้องแล้ว และทราบว่าด้วยความซื่อสัตย์ พระองค์ทรงให้ข้าพระองค์ทุกข์ยาก</verse>
				<verse number="76">ขอความรักมั่นคงของพระองค์เป็นที่ปลอบโยนข้าพระองค์ ตามพระสัญญาของพระองค์แก่ผู้รับใช้ของพระองค์</verse>
				<verse number="77">ขอพระกรุณาของพระองค์มาถึงข้าพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะมีชีวิตอยู่ เพราะธรรมบัญญัติของพระองค์เป็นความปีติยินดีของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="78">ขอทรงให้คนโอหังอับอาย เพราะเขาได้กล่าวร้ายข้าพระองค์ด้วยความเท็จ ส่วนข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะตรึกตรองข้อบังคับของพระองค์</verse>
				<verse number="79">ขอให้บรรดาผู้ที่ยำเกรงพระองค์หันกลับมาหาข้าพระองค์ คือบรรดาผู้ที่รู้จักพระโอวาทของพระองค์นั้น</verse>
				<verse number="80">ขอให้ใจข้าพระองค์ไร้ตำหนิในเรื่องกฎเกณฑ์ของพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะไม่ต้องอับอาย כ (คาฟ)</verse>
				<verse number="81">จิตใจของข้าพระองค์เหนื่อยอ่อนคอยความรอดของพระองค์ ข้าพระองค์หวังในพระวจนะของพระองค์</verse>
				<verse number="82">ดวงตาของข้าพระองค์เมื่อยล้า เพราะคอยพระสัญญาของพระองค์ ข้าพระองค์ทูลถามว่า “เมื่อไรพระองค์จะทรงปลอบโยนข้าพระองค์?”</verse>
				<verse number="83">เพราะข้าพระองค์ไร้ประโยชน์เหมือนถุงหนังเหล้าองุ่นที่ถูกรมควัน แต่ข้าพระองค์ยังไม่ลืมกฎเกณฑ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="84">ผู้รับใช้ของพระองค์ต้องทนอยู่นานเท่าไร? พระองค์จะทรงทำการพิพากษาบรรดาผู้ข่มเหงข้าพระองค์เมื่อไร?</verse>
				<verse number="85">คนโอหังได้ขุดหลุมพรางดักข้าพระองค์ คือคนเหล่านั้นที่ไม่ใส่ใจกับธรรมบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="86">พระบัญญัติทุกข้อของพระองค์ก็สัตย์จริง พวกเขาข่มเหงข้าพระองค์ด้วยความเท็จ ขอทรงช่วยข้าพระองค์ด้วย</verse>
				<verse number="87">พวกเขาเกือบทำให้ข้าพระองค์สูญสิ้นไปจากแผ่นดินโลกแล้ว แต่ข้าพระองค์ไม่ทอดทิ้งข้อบังคับของพระองค์</verse>
				<verse number="88">ขอทรงรักษาชีวิตข้าพระองค์ตามความรักมั่นคงของพระองค์ และข้าพระองค์จะปฏิบัติตามพระโอวาทจากพระโอษฐ์ของพระองค์ ל (ลาเมค)</verse>
				<verse number="89">พระยาห์เวห์ทรงดำรงอยู่เป็นนิตย์ พระวจนะของพระองค์ตั้งมั่นคงในสวรรค์</verse>
				<verse number="90">ความซื่อสัตย์ของพระองค์ดำรงอยู่ทุกชั่วชาติพันธุ์ พระองค์ทรงสถาปนาแผ่นดินโลกและมันก็ตั้งอยู่</verse>
				<verse number="91">โดยกฎหมายของพระองค์ สิ่งเหล่านี้ตั้งมั่นอยู่จนทุกวันนี้ เพราะทุกสิ่งเป็นผู้รับใช้ของพระองค์</verse>
				<verse number="92">ถ้าธรรมบัญญัติของพระองค์ไม่เป็นความปีติยินดีของข้าพระองค์ ข้าพระองค์คงพินาศไปในความทุกข์ยากแล้ว</verse>
				<verse number="93">ข้าพระองค์จะไม่ลืมข้อบังคับของพระองค์เลย เพราะโดยข้อบังคับเหล่านั้น พระองค์ทรงรักษาชีวิตข้าพระองค์ไว้</verse>
				<verse number="94">ข้าพระองค์เป็นของพระองค์ ขอทรงช่วยข้าพระองค์ให้รอด เพราะข้าพระองค์ได้แสวงหาข้อบังคับของพระองค์</verse>
				<verse number="95">คนอธรรมซุ่มคอยทำลายข้าพระองค์ แต่ข้าพระองค์จะพิจารณาพระโอวาทของพระองค์</verse>
				<verse number="96">ข้าพระองค์เห็นขีดจำกัดของความสมบูรณ์แบบทั้งสิ้นแล้ว แต่พระบัญญัติของพระองค์ไร้ขีดจำกัด מ (เมม)</verse>
				<verse number="97">โอ ข้าพระองค์รักธรรมบัญญัติของพระองค์จริงๆ เป็นคำภาวนาของข้าพระองค์เสมอ</verse>
				<verse number="98">พระบัญญัติของพระองค์ทำให้ข้าพระองค์ฉลาดกว่าศัตรูของข้าพระองค์ เพราะพระบัญญัตินั้นอยู่กับข้าพระองค์เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="99">ข้าพระองค์ฉลาดกว่าครูทั้งหมดของข้าพระองค์ เพราะพระโอวาทของพระองค์เป็นคำภาวนาของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="100">ข้าพระองค์เข้าใจมากกว่าผู้อาวุโส เพราะข้าพระองค์รักษาข้อบังคับของพระองค์</verse>
				<verse number="101">ข้าพระองค์รั้งเท้าไว้จากวิถีชั่วทุกอย่าง เพื่อปฏิบัติตามพระวจนะของพระองค์</verse>
				<verse number="102">ข้าพระองค์มิได้หันไปจากกฎหมายของพระองค์ เพราะพระองค์ได้ทรงสอนข้าพระองค์</verse>
				<verse number="103">พระดำรัสของพระองค์นั้น ข้าพระองค์ชิมแล้วหวานจริงๆ หวานกว่าน้ำผึ้งเมื่อถึงปากข้าพระองค์</verse>
				<verse number="104">ข้าพระองค์ได้ความเข้าใจจากข้อบังคับของพระองค์ เพราะฉะนั้นข้าพระองค์เกลียดชังวิถีเท็จทุกอย่าง נ (นูน)</verse>
				<verse number="105">พระวจนะของพระองค์เป็นตะเกียงแก่เท้าของข้าพระองค์ และเป็นความสว่างแก่ทางของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="106">ข้าพระองค์ได้สาบานและยืนยันว่า จะปฏิบัติตามกฎหมายอันชอบธรรมของพระองค์</verse>
				<verse number="107">ข้าพระองค์ทุกข์ยากยิ่งนัก ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงรักษาชีวิตของข้าพระองค์ไว้ตามพระวจนะของพระองค์</verse>
				<verse number="108">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงรับคำสรรเสริญจากปากของข้าพระองค์ ที่ถวายด้วยความสมัครใจ และขอทรงสอนกฎหมายของพระองค์แก่ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="109">ชีวิตของข้าพระองค์อยู่ในอันตรายเสมอ แต่ข้าพระองค์ไม่ลืมธรรมบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="110">คนอธรรมวางกับดักข้าพระองค์ แต่ข้าพระองค์ไม่หลงเจิ่นจากข้อบังคับของพระองค์</verse>
				<verse number="111">ข้าพระองค์รับพระโอวาทของพระองค์ไว้เป็นมรดกเป็นนิตย์ พระโอวาทเป็นความชื่นบานแก่ใจข้าพระองค์</verse>
				<verse number="112">ข้าพระองค์โน้มใจทำตามกฎเกณฑ์ของพระองค์ เป็นนิตย์จนอวสาน ס (สาเมค)</verse>
				<verse number="113">ข้าพระองค์เกลียดคนสองใจ แต่ข้าพระองค์รักธรรมบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="114">พระองค์ทรงเป็นที่กำบังและเป็นโล่ของข้าพระองค์ ข้าพระองค์หวังในพระวจนะของพระองค์</verse>
				<verse number="115">แน่ะ เจ้าคนทำชั่ว จงไปเสียจากข้า เพื่อข้าจะรักษาพระบัญญัติของพระเจ้าของข้า</verse>
				<verse number="116">ขอทรงค้ำจุนข้าพระองค์ไว้ตามพระสัญญาของพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะมีชีวิตอยู่ และอย่าให้ข้าพระองค์อับอายในความหวังของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="117">ขอทรงค้ำชูข้าพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะรอด และจะนับถือกฎเกณฑ์ของพระองค์เสมอ</verse>
				<verse number="118">พระองค์ทรงตะเพิดทุกคนที่หลงเจิ่นจากกฎเกณฑ์ของพระองค์ การหลอกลวงของพวกเขาไร้ผล</verse>
				<verse number="119">พระองค์ทรงทิ้งคนอธรรมทั้งสิ้นของแผ่นดินโลกเหมือนทิ้งขี้แร่ เพราะฉะนั้นข้าพระองค์รักพระโอวาทของพระองค์</verse>
				<verse number="120">ร่างกายข้าพระองค์สั่นเทิ้มเพราะหวาดกลัวพระองค์ และข้าพระองค์กลัวคำพิพากษาของพระองค์ ע (อายิน)</verse>
				<verse number="121">ข้าพระองค์ได้ทำสิ่งที่ยุติธรรมและถูกต้อง ขออย่าทรงละข้าพระองค์ไว้กับผู้บีบบังคับข้าพระองค์</verse>
				<verse number="122">ขอทรงรับประกันสวัสดิภาพผู้รับใช้ของพระองค์ ขออย่าทรงให้คนโอหังบีบบังคับข้าพระองค์</verse>
				<verse number="123">ดวงตาของข้าพระองค์เมื่อยล้า เพราะคอยการช่วยกู้ของพระองค์ และคอยพระสัญญาอันชอบธรรมของพระองค์</verse>
				<verse number="124">ขอทรงทำแก่ผู้รับใช้ของพระองค์ตามความรักมั่นคงของพระองค์ และขอทรงสอนกฎเกณฑ์ของพระองค์แก่ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="125">ข้าพระองค์เป็นผู้รับใช้ของพระองค์ ขอประทานความเข้าใจแก่ข้าพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะรู้พระโอวาทของพระองค์</verse>
				<verse number="126">ถึงเวลาที่พระยาห์เวห์จะทรงจัดการ เพราะคนได้ละเมิดธรรมบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="127">เพราะฉะนั้นข้าพระองค์รักพระบัญญัติของพระองค์ ยิ่งกว่าทองคำ ยิ่งกว่าทองบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="128">เพราะฉะนั้นข้าพระองค์ใช้ข้อบังคับทั้งสิ้นของพระองค์นำย่างเท้าของข้าพระองค์ ข้าพระองค์เกลียดวิถีเท็จทุกทาง פ (เพ)</verse>
				<verse number="129">พระโอวาทของพระองค์น่าอัศจรรย์ เพราะฉะนั้นข้าพระองค์จึงรักษาไว้</verse>
				<verse number="130">การอธิบาย พระวจนะของพระองค์ให้ความสว่าง ทั้งให้ความเข้าใจแก่คนรู้น้อย</verse>
				<verse number="131">ข้าพระองค์เหนื่อยหอบจนอ้าปาก เพราะข้าพระองค์ปรารถนาพระบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="132">ขอทรงหันมาหาข้าพระองค์และมีพระกรุณาต่อข้าพระองค์ เช่นเดียวกับที่พระองค์ทรงเคยทำต่อผู้ที่รักพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="133">ขอทรงให้ย่างเท้าของข้าพระองค์มั่นคงอยู่ตามพระสัญญาของพระองค์ ขออย่าทรงให้ความชั่วใดๆ มีอำนาจเหนือข้าพระองค์</verse>
				<verse number="134">ขอทรงไถ่ข้าพระองค์ให้พ้นการบีบบังคับของมนุษย์ เพื่อข้าพระองค์จะปฏิบัติตามข้อบังคับของพระองค์</verse>
				<verse number="135">ขอทรงให้พระพักตร์ของพระองค์ทอแสงมายังผู้รับใช้ของพระองค์ และขอทรงสอนกฎเกณฑ์ของพระองค์แก่ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="136">น้ำตาของข้าพระองค์ไหลพรั่งพรู เพราะคนไม่ปฏิบัติตามธรรมบัญญัติของพระองค์ צ (ซาเด)</verse>
				<verse number="137">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์ชอบธรรม และกฎหมายของพระองค์ก็เที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="138">พระโอวาทที่พระองค์ทรงบัญชานั้นชอบธรรม และสัตย์จริงทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="139">ความเกรี้ยวกราดของข้าพระองค์ได้ทำลายข้าพระองค์ เพราะพวกคู่อริของข้าพระองค์ได้ลืมพระวจนะของพระองค์</verse>
				<verse number="140">พระดำรัสของพระองค์พิสูจน์จนเห็นจริงแล้ว และผู้รับใช้ของพระองค์รักพระดำรัสนั้น</verse>
				<verse number="141">ข้าพระองค์ต่ำต้อยและถูกดูหมิ่น แต่ข้าพระองค์ไม่ลืมข้อบังคับของพระองค์</verse>
				<verse number="142">ความชอบธรรมของพระองค์ชอบธรรมอยู่เป็นนิตย์ และธรรมบัญญัติของพระองค์เป็นความจริง</verse>
				<verse number="143">ความทุกข์ยากและความตรอมตรมได้มาสู่ข้าพระองค์ แต่พระบัญญัติของพระองค์เป็นความปีติยินดีของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="144">พระโอวาทของพระองค์ชอบธรรมเป็นนิตย์ ขอประทานความเข้าใจแก่ข้าพระองค์เพื่อข้าพระองค์จะมีชีวิตอยู่ ק (โคฟ)</verse>
				<verse number="145">ข้าพระองค์ร้องทูลด้วยสุดใจ ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงตอบข้าพระองค์เถิด ข้าพระองค์จะรักษากฎเกณฑ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="146">ข้าพระองค์ร้องทูลพระองค์ ขอทรงช่วยข้าพระองค์ให้รอด เพื่อข้าพระองค์จะปฏิบัติตามพระโอวาทของพระองค์</verse>
				<verse number="147">ข้าพระองค์ตื่นขึ้นก่อนรุ่งอรุณ ทูลขอความช่วยเหลือ ข้าพระองค์หวังในพระวจนะของพระองค์</verse>
				<verse number="148">ดวงตาของข้าพระองค์ตื่นอยู่ทุกเวลายามค่ำคืน เพื่อตรึกตรองพระดำรัสของพระองค์</verse>
				<verse number="149">ขอทรงฟังเสียงข้าพระองค์ ตามความรักมั่นคงของพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงรักษาชีวิตข้าพระองค์ตามความยุติธรรมของพระองค์</verse>
				<verse number="150">ผู้ข่มเหงที่มุ่งร้ายมาใกล้แล้ว พวกเขาอยู่ห่างจากธรรมบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="151">ข้าแต่พระยาห์เวห์ แต่พระองค์ทรงอยู่ใกล้ข้าพระองค์ และพระบัญญัติทั้งสิ้นของพระองค์ก็สัตย์จริง</verse>
				<verse number="152">ข้าพระองค์ทราบนานแล้วจากพระโอวาทของพระองค์ ว่าพระองค์ทรงตั้งพระโอวาทไว้เป็นนิตย์ ר (เรช)</verse>
				<verse number="153">ขอทอดพระเนตรความทุกข์ยากของข้าพระองค์ และขอทรงช่วยกู้ข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์มิได้ลืมธรรมบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="154">ขอทรงสู้คดีเพื่อข้าพระองค์และขอทรงไถ่ข้าพระองค์ ขอทรงรักษาชีวิตข้าพระองค์ไว้ตามพระสัญญาของพระองค์</verse>
				<verse number="155">ความรอดนั้นอยู่ห่างจากคนอธรรม เพราะเขาไม่แสวงหากฎเกณฑ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="156">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระกรุณาของพระองค์มากมายนัก ขอทรงรักษาชีวิตข้าพระองค์ตามกฎหมายของพระองค์</verse>
				<verse number="157">ผู้ข่มเหงและคู่อริของข้าพระองค์มีมากมาย แต่ข้าพระองค์ไม่หันเหไปจากพระโอวาทของพระองค์</verse>
				<verse number="158">ข้าพระองค์มองดูคนทรยศด้วยความชิงชัง เพราะเขาไม่ปฏิบัติตามพระดำรัสของพระองค์</verse>
				<verse number="159">ขอทรงพิเคราะห์ว่า ข้าพระองค์รักข้อบังคับของพระองค์มากเพียงไร ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงรักษาชีวิตข้าพระองค์ไว้ตามความรักมั่นคงของพระองค์</verse>
				<verse number="160">สาระสำคัญแห่งพระวจนะของพระองค์ คือความจริง และกฎหมายอันชอบธรรมของพระองค์ทุกข้อดำรงอยู่เป็นนิตย์ ש (ซิน)</verse>
				<verse number="161">พวกเจ้านายได้ข่มเหงข้าพระองค์โดยไร้เหตุผล ใจของข้าพระองค์เกรงกลัวเพราะพระวจนะของพระองค์</verse>
				<verse number="162">ข้าพระองค์ปีติยินดีเพราะพระดำรัสของพระองค์ อย่างผู้ที่ได้พบของที่ริบมาเป็นอันมาก</verse>
				<verse number="163">ข้าพระองค์เกลียดและสะอิดสะเอียนความเท็จ แต่ข้าพระองค์รักธรรมบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="164">ข้าพระองค์สรรเสริญพระองค์วันละเจ็ดครั้ง เพราะกฎหมายอันชอบธรรมของพระองค์</verse>
				<verse number="165">บรรดาผู้ที่รักธรรมบัญญัติของพระองค์มีความสมบูรณ์พูนสุขอย่างมาก ไม่มีสิ่งใดทำให้พวกเขาสะดุดได้</verse>
				<verse number="166">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์หวังในการช่วยกู้ของพระองค์ และข้าพระองค์ทำตามพระบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="167">ข้าพระองค์ปฏิบัติตามพระโอวาทของพระองค์ ข้าพระองค์รักพระโอวาทนั้นยิ่งนัก</verse>
				<verse number="168">ข้าพระองค์ปฏิบัติตามข้อบังคับและพระโอวาทของพระองค์ เพราะทางทั้งสิ้นของข้าพระองค์อยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์ ת (ทาว)</verse>
				<verse number="169">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอให้เสียงร้องทูลของข้าพระองค์ขึ้นมาถึงพระองค์ ขอประทานความเข้าใจแก่ข้าพระองค์ ตามพระวจนะของพระองค์</verse>
				<verse number="170">ขอทรงสดับคำวิงวอนของข้าพระองค์ ขอทรงช่วยกู้ข้าพระองค์ตามพระสัญญาของพระองค์</verse>
				<verse number="171">ริมฝีปากของข้าพระองค์จะพรั่งพรูคำสรรเสริญออกมา เพราะพระองค์ทรงสอนกฎเกณฑ์ของพระองค์แก่ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="172">ลิ้นของข้าพระองค์จะร้องเพลงเรื่องพระดำรัสของพระองค์ เพราะพระบัญญัติทั้งสิ้นของพระองค์ก็ชอบธรรม</verse>
				<verse number="173">ขอพระหัตถ์ของพระองค์พร้อมที่จะช่วยข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์ได้เลือกข้อบังคับของพระองค์</verse>
				<verse number="174">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์โหยหาการช่วยกู้ของพระองค์ และธรรมบัญญัติของพระองค์ก็เป็นความปีติยินดีของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="175">ขอทรงให้ข้าพระองค์มีชีวิตอยู่ เพื่อจะได้สรรเสริญพระองค์ และให้กฎหมายของพระองค์ช่วยข้าพระองค์</verse>
				<verse number="176">ข้าพระองค์หลงเจิ่นดังแกะที่หายไป ขอทรงเสาะหาผู้รับใช้ของพระองค์ เพราะข้าพระองค์ไม่ลืมพระบัญญัติของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="120">
				<verse number="1">บทเพลงใช้แห่ขึ้น เมื่อข้าพเจ้าทุกข์ใจ ข้าพเจ้าได้ร้องทูลพระยาห์เวห์ และพระองค์ทรงตอบข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">“ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงช่วยกู้ข้าพระองค์ให้พ้นจากริมฝีปากมุสา ให้พ้นจากลิ้นที่ล่อลวง”</verse>
				<verse number="3">แน่ะ ลิ้นที่ล่อลวงเอ๋ย พระองค์จะประทานสิ่งใดแก่เจ้า? และจะทรงเพิ่มเติมสิ่งใดแก่เจ้าอีก?</verse>
				<verse number="4">ลูกธนูคมของนักรบ กับถ่านไม้ซาก ที่ลุกโพลง น่ะซี</verse>
				<verse number="5">วิบัติแก่ข้าพเจ้า ที่ข้าพเจ้าอาศัยกับคนเมเชค ที่พักอยู่ท่ามกลางเต็นท์ของคนเคดาร์</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้าพักอยู่นานเกินไปแล้ว กับผู้เกลียดสันติภาพ</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้าชอบสันติภาพ แต่เมื่อข้าพเจ้าพูด พวกเขาหนุนสงคราม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="121">
				<verse number="1">บทเพลงใช้แห่ขึ้น ข้าพเจ้าเงยหน้าดูภูเขา ความช่วยเหลือของข้าพเจ้ามาจากไหน?</verse>
				<verse number="2">ความช่วยเหลือของข้าพเจ้ามาจากพระยาห์เวห์ ผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="3">พระองค์จะไม่ทรงให้เท้าของท่านสะดุดล้ม พระองค์ผู้ทรงอารักขาท่านจะไม่เคลิ้มหลับไป</verse>
				<verse number="4">ดูเถิด พระองค์ผู้ทรงอารักขาอิสราเอล จะไม่ทรงหลับสนิทหรือนิทรา</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ทรงเป็นผู้อารักขาท่าน พระยาห์เวห์ทรงเป็นร่มเงาที่ขวามือของท่าน</verse>
				<verse number="6">ดวงอาทิตย์จะไม่โจมตีท่านในเวลากลางวัน หรือดวงจันทร์ในเวลากลางคืน</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์จะทรงอารักขาท่านให้พ้นภยันตรายทั้งสิ้น พระองค์จะทรงอารักขาชีวิตของท่าน</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์จะทรงอารักขาการเข้าออกของท่าน ตั้งแต่บัดนี้สืบไปเป็นนิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="122">
				<verse number="1">บทเพลงใช้แห่ขึ้น ของดาวิด ข้าพเจ้ายินดี เมื่อพวกเขากล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า “ให้เราไปยังพระนิเวศของพระยาห์เวห์เถิด”</verse>
				<verse number="2">เยรูซาเล็มเอ๋ย เท้าของเรากำลังยืนอยู่ ภายในประตูของเธอ</verse>
				<verse number="3">เยรูซาเล็มถูกสร้างไว้อย่างนคร ซึ่งผูกพันเข้าด้วยกันอย่างแน่นแฟ้น</verse>
				<verse number="4">เป็นที่ซึ่งเผ่าต่างๆ ขึ้นไป คือบรรดาเผ่าของพระยาห์เวห์ ดังที่ได้กำหนดไว้แก่อิสราเอล ให้ยกย่องพระนามพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">พระที่นั่งสำหรับการพิพากษาตั้งอยู่ที่นั่น คือพระที่นั่งของราชวงศ์ดาวิด</verse>
				<verse number="6">จงอธิษฐานขอสันติภาพให้เยรูซาเล็มว่า “ขอบรรดาผู้ที่รักเธอจงจำเริญ</verse>
				<verse number="7">ขอสันติภาพจงมีอยู่ภายในกำแพงของเธอ และขอให้ความปลอดภัยอยู่ภายในป้อมของเธอ”</verse>
				<verse number="8">เพื่อเห็นแก่พี่น้องและมิตรสหาย ข้าพเจ้าจะพูดว่า “สันติภาพจงมีอยู่ภายในเธอ”</verse>
				<verse number="9">เพื่อเห็นแก่พระนิเวศของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา ข้าพเจ้าจะหาความดีให้เธอ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="123">
				<verse number="1">บทเพลงใช้แห่ขึ้น ข้าแต่พระองค์ผู้ประทับในฟ้าสวรรค์ ข้าพระองค์เงยหน้าดูพระองค์</verse>
				<verse number="2">ดูเถิด ดวงตาของบรรดาผู้รับใช้มองดูมือนายของตนฉันใด และดวงตาของสาวใช้มองดูมือนายหญิงของตนฉันใด ดวงตาของเรามองดูพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา จนกว่าพระองค์จะมีพระกรุณาต่อเราฉันนั้น</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงพระกรุณาต่อพวกข้าพระองค์ ขอทรงพระกรุณาต่อพวกข้าพระองค์เถิด เพราะพวกข้าพระองค์ทนมากแล้วต่อการหมิ่นประมาท</verse>
				<verse number="4">ข้าพระองค์ทั้งหลายทนมากแล้วต่อการเยาะเย้ยของคนที่อยู่อย่างสบาย คือทนต่อการหมิ่นประมาทของคนเย่อหยิ่ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="124">
				<verse number="1">บทเพลงใช้แห่ขึ้น ของดาวิด “ถ้าพระยาห์เวห์มิได้ทรงอยู่ฝ่ายเรา” เออ ขอให้อิสราเอลกล่าวว่า</verse>
				<verse number="2">“ถ้าพระยาห์เวห์มิได้ทรงอยู่ฝ่ายเรา เมื่อคนลุกขึ้นต่อสู้เรา</verse>
				<verse number="3">แล้วพวกเขาจะกลืนเราเสียทั้งเป็น เมื่อความกริ้วของพวกเขาพลุ่งขึ้นต่อเรา</verse>
				<verse number="4">แล้วน้ำทั้งหลายจะซัดเราไป กระแสน้ำจะไหลท่วมเรา</verse>
				<verse number="5">แล้วน้ำที่เดือดดาล จะไหลท่วมเรา”</verse>
				<verse number="6">สาธุการแด่พระยาห์เวห์ ผู้มิได้ทรงให้เราเป็นเหยื่อแก่ฟันของพวกเขา</verse>
				<verse number="7">เราหนีรอดไปได้ อย่างนกพ้นจากกับดักของพรานนก กับดักนั้นก็หัก และเราหนีรอดไปได้</verse>
				<verse number="8">ความช่วยเหลือของเราอยู่ในพระนามของพระยาห์เวห์ ผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="125">
				<verse number="1">บทเพลงใช้แห่ขึ้น บรรดาผู้ที่วางใจในพระยาห์เวห์ก็เหมือนภูเขาศิโยน ซึ่งไม่หวั่นไหว แต่ดำรงอยู่เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="2">ภูเขาอยู่รอบเยรูซาเล็มฉันใด พระยาห์เวห์ทรงอยู่รอบประชากรของพระองค์ ตั้งแต่บัดนี้สืบไปเป็นนิตย์ฉันนั้น</verse>
				<verse number="3">เพราะคทาของความอธรรมจะไม่อยู่เหนือแผ่นดินที่ตกเป็นส่วนของคนชอบธรรม เกรงว่าคนชอบธรรมจะยื่นมือออกทำความชั่ว</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงทำการดีต่อคนดี และต่อคนที่มีใจเที่ยงตรง</verse>
				<verse number="5">แต่สำหรับผู้ที่หันเข้าหาทางคด พระยาห์เวห์จะทรงพาพวกเขาไปพร้อมกับผู้ทำความชั่ว ขอสันติภาพจงมีอยู่ในอิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="126">
				<verse number="1">บทเพลงใช้แห่ขึ้น เมื่อพระยาห์เวห์ทรงให้ศิโยนกลับสู่สภาพดี เราก็เป็นเหมือนคนที่ฝันไป</verse>
				<verse number="2">ปากของเราได้หัวเราะเต็มที่ และลิ้นของเราได้เปล่งเสียงโห่ร้องยินดี แล้วมีการพูดกันท่ามกลางบรรดาประชาชาติว่า “พระยาห์เวห์ทรงกระทำการมโหฬารให้พวกเขา”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์ทรงกระทำการมโหฬารให้เรา เราจึงมีความยินดี</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงให้ข้าพระองค์ทั้งหลายกลับสู่สภาพดี อย่างทางน้ำไหลที่ในเนเกบ</verse>
				<verse number="5">ผู้ที่หว่านด้วยน้ำตา จะได้เก็บเกี่ยวด้วยเสียงโห่ร้องยินดี</verse>
				<verse number="6">ผู้ที่ร้องไห้ออกไป โดยหอบเมล็ดพืชเพื่อจะหว่าน จะกลับบ้านด้วยเสียงโห่ร้องยินดี โดยหอบฟ่อนข้าวมาด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="127">
				<verse number="1">บทเพลงใช้แห่ขึ้น ของซาโลมอน ถ้าพระยาห์เวห์มิได้ทรงสร้างบ้าน บรรดาผู้ที่สร้างก็เหนื่อยเปล่า ถ้าพระยาห์เวห์มิได้ทรงเฝ้ารักษานคร คนยามตื่นอยู่ก็เหนื่อยเปล่า</verse>
				<verse number="2">เป็นการเหนื่อยเปล่า ที่ท่านลุกขึ้นแต่เช้ามืด ทำงานจนดึก กินอาหารที่ได้จากงานตรากตรำ เพราะพระองค์ประทานการนอนหลับแก่ผู้ที่พระองค์ทรงรัก</verse>
				<verse number="3">นี่แน่ะ บุตรทั้งหลายเป็นมรดกจากพระยาห์เวห์ ผลิตผลของครรภ์เป็นรางวัล</verse>
				<verse number="4">บุตรทั้งหลายที่เกิดเมื่อบิดายังหนุ่ม ก็เหมือนลูกธนูในมือนักรบ</verse>
				<verse number="5">ชายใดมีลูกธนูเต็มแล่งก็เป็นสุข เขาจะไม่ต้องอับอายเมื่อเขาตอบโต้ศัตรูที่ประตูเมือง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="128">
				<verse number="1">บทเพลงใช้แห่ขึ้น ทุกคนที่ยำเกรงพระยาห์เวห์ ก็เป็นสุข คือผู้ที่เดินในพระมรรคา ของพระองค์</verse>
				<verse number="2">ท่าน จะได้กินผลผลิตจากน้ำพักน้ำแรงของท่าน ท่านจะเป็นสุข และท่านจะเจริญ</verse>
				<verse number="3">ภรรยาของท่านจะเป็นอย่างเถาองุ่นลูกดก อยู่ภายในบ้านของท่าน เด็กๆ ของท่านจะเป็นเหมือนหน่อมะกอก รอบโต๊ะของท่าน</verse>
				<verse number="4">ดังนี้แหละ คนที่ยำเกรงพระยาห์เวห์จะได้รับพระพร</verse>
				<verse number="5">ขอพระยาห์เวห์ทรงอวยพรท่านจากศิโยน ขอให้ท่านเห็นความเจริญของเยรูซาเล็ม ตลอดวันคืนแห่งชีวิตของท่าน</verse>
				<verse number="6">ขอให้ท่านได้เห็นลูกหลานของท่าน ขอให้สันติภาพมีอยู่ในอิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="129">
				<verse number="1">บทเพลงใช้แห่ขึ้น “พวกเขาได้ข่มเหงข้าพเจ้าอย่างหนักตั้งแต่หนุ่มๆ มา” ให้อิสราเอลกล่าวเถิดว่า</verse>
				<verse number="2">“พวกเขาได้ข่มเหงข้าพเจ้าอย่างหนักตั้งแต่หนุ่มๆ มา แต่ก็ยังเอาชนะข้าพเจ้าไม่ได้</verse>
				<verse number="3">คนที่ไถก็ได้ไถบนหลังข้าพเจ้า เขาทำรอยไถของเขาให้ยาว”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์ชอบธรรม พระองค์ทรงทำลายเครื่องจำจองของคนอธรรมจากตัวข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="5">ขอให้ทุกคนที่เกลียดชังศิโยน อับอายและต้องถอยกลับไป</verse>
				<verse number="6">ขอให้พวกเขาเป็นเหมือนหญ้าที่งอกบนหลังคา ซึ่งเหี่ยวแห้งไปเมื่อยังไม่ทันโต</verse>
				<verse number="7">ซึ่งคนเกี่ยวไม่เก็บใส่มือ หรือคนที่มัดเป็นฟ่อนไม่หอบไว้ที่อก</verse>
				<verse number="8">ทั้งคนที่ผ่านไปไม่พูดว่า “ขอพระยาห์เวห์ทรงอวยพรท่านทั้งหลาย เราอวยพรพวกท่านในพระนามของพระยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="130">
				<verse number="1">บทเพลงใช้แห่ขึ้น ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์ ร้องทูลพระองค์จากที่ลึก</verse>
				<verse number="2">ข้าแต่องค์เจ้านาย ขอทรงฟังเสียงของข้าพระองค์ ขอเงี่ยพระกรรณ ฟังเสียงวิงวอนของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ถ้าพระองค์จะทรงบันทึกความชั่วไว้ ข้าแต่องค์เจ้านาย ผู้ใดจะยืนอยู่ได้?</verse>
				<verse number="4">แต่พระองค์มีการอภัย เพื่อคนจะยำเกรงพระองค์</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า คอยพระยาห์เวห์ จิตใจของข้าพเจ้าคอยอยู่ และข้าพเจ้าหวังในพระวจนะของพระองค์</verse>
				<verse number="6">จิตใจของข้าพเจ้าคอยองค์เจ้านาย ยิ่งกว่าคนยามคอยเวลารุ่งเช้า ยิ่งกว่าคนยามคอยเวลารุ่งเช้า</verse>
				<verse number="7">อิสราเอลเอ๋ย จงหวังในพระยาห์เวห์ เพราะในพระยาห์เวห์มีความรักมั่นคง และในพระองค์มีการไถ่อย่างสมบูรณ์</verse>
				<verse number="8">และพระองค์เองจะทรงไถ่อิสราเอล จากความชั่วทั้งสิ้นของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="131">
				<verse number="1">บทเพลงใช้แห่ขึ้น ของดาวิด ข้าแต่พระยาห์เวห์ ใจของข้าพระองค์มิได้เห่อเหิม และตาของข้าพระองค์มิได้ยโส ข้าพระองค์มิได้ไปยุ่งกับเรื่องใหญ่โต หรือเรื่องอัศจรรย์เกินตัวของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="2">แต่ข้าพระองค์ได้สงบและระงับจิตใจของข้าพระองค์ อย่างเด็กที่หย่านมแล้วสงบอยู่ที่อกมารดาของตน จิตใจของข้าพระองค์สงบอยู่ภายในข้าพระองค์ อย่างเด็กที่หย่านมแล้ว</verse>
				<verse number="3">อิสราเอลเอ๋ย จงหวังในพระยาห์เวห์ ตั้งแต่บัดนี้สืบไปเป็นนิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="132">
				<verse number="1">บทเพลงใช้แห่ขึ้น ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงระลึกถึงดาวิด และความลำบากทั้งสิ้นของท่าน</verse>
				<verse number="2">คือท่านได้ปฏิญาณต่อพระยาห์เวห์ และได้บนตัวไว้ต่อองค์ผู้ทรงฤทธิ์ของยาโคบว่า</verse>
				<verse number="3">“ข้าพระองค์จะไม่เข้าบ้าน หรือเข้านอน</verse>
				<verse number="4">ข้าพระองค์จะไม่ให้ดวงตาข้าพระองค์หลับ หรือให้หนังตาหย่อน</verse>
				<verse number="5">จนกว่าข้าพระองค์จะหาสถานที่สำหรับพระยาห์เวห์ได้ คือที่ประทับขององค์ผู้ทรงฤทธิ์ของยาโคบ”</verse>
				<verse number="6">นี่แน่ะ พวกเราได้ยินเรื่องนี้ในเอฟราธาห์ ได้พบสิ่งนี้ในนาของยาอาร</verse>
				<verse number="7">“ให้เราไปยังที่ประทับของพระองค์ ให้เรานมัสการที่แท่นรองพระบาทของพระองค์”</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงลุกขึ้นเสด็จไปยังที่พำนักของพระองค์ ทั้งพระองค์และหีบแห่งอานุภาพของพระองค์</verse>
				<verse number="9">ขอให้ปุโรหิตของพระองค์สวมความชอบธรรม และให้ผู้จงรักภักดีของพระองค์โห่ร้องด้วยความยินดี</verse>
				<verse number="10">เพราะเห็นแก่ดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์ ขออย่าเมินพระพักตร์หนีจากผู้ที่พระองค์ทรงเจิมไว้นั้น</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์ทรงปฏิญาณกับดาวิด อันเป็นสัจจะ ซึ่งพระองค์จะไม่ทรงหันกลับว่า “เราจะตั้งลูกในไส้ของเจ้า ไว้บนบัลลังก์ของเจ้า</verse>
				<verse number="12">ถ้าลูกทั้งหลายของเจ้าปฏิบัติตามพันธสัญญา และพระโอวาทซึ่งเราจะสอนพวกเขา แล้วลูกทั้งหลายของพวกเขา จะนั่งบนบัลลังก์ของเจ้าเป็นนิตย์”</verse>
				<verse number="13">เพราะพระยาห์เวห์ทรงเลือกศิโยน พระองค์มีพระประสงค์จะให้เป็นที่ประทับของพระองค์</verse>
				<verse number="14">ตรัสว่า “นี่เป็นที่พำนักของเราเป็นนิตย์ เราจะอยู่ที่นี่ เพราะเราปรารถนาเช่นนั้น</verse>
				<verse number="15">เราจะอวยพรอย่างมากมายแก่เสบียงของเมืองนี้ เราจะให้คนจนของเมืองนี้อิ่มด้วยอาหาร</verse>
				<verse number="16">เราจะเอาความรอดห่มปุโรหิตของเมืองนี้ และผู้จงรักภักดีของเมืองนี้จะโห่ร้องด้วยความยินดี</verse>
				<verse number="17">ณ ที่นั้น เราจะทำให้มีเขา หนึ่งงอกขึ้นมาสำหรับดาวิด เราได้เตรียมตะเกียงดวงหนึ่งสำหรับผู้รับการเจิมของเรา</verse>
				<verse number="18">เราจะเอาความอายห่มศัตรูของท่าน แต่มงกุฎของท่านจะแวววับอยู่บนท่าน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="133">
				<verse number="1">บทเพลงใช้แห่ขึ้น ของดาวิด ดูเถิด เป็นการดีและน่าชื่นใจมากสักเท่าใด ที่พี่น้องอาศัยอยู่ด้วยกันเป็นน้ำหนึ่งใจเดียว</verse>
				<verse number="2">เหมือนน้ำมันประเสริฐอยู่บนศีรษะ ไหลลงมาบนหนวดเครา บนหนวดเคราของอาโรน ไหลลงมาบนคอเสื้อของท่าน</verse>
				<verse number="3">เหมือนน้ำค้างของภูเขาเฮอร์โมน ซึ่งตกลงบนเทือกเขาศิโยน เพราะว่าพระยาห์เวห์ทรงบัญชาพระพรที่นั่น คือชีวิตยืนยาวเป็นนิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="134">
				<verse number="1">บทเพลงใช้แห่ขึ้น มาเถิด มาถวายสาธุการแด่พระยาห์เวห์ ผู้รับใช้ทั้งสิ้นของพระยาห์เวห์เอ๋ย ผู้ยืนอยู่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ในยามค่ำคืน</verse>
				<verse number="2">จงชูมือขึ้นตรงต่อสถานนมัสการ และถวายสาธุการแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">ขอพระยาห์เวห์ทรงอวยพรท่านจากศิโยน คือพระองค์ผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="135">
				<verse number="1">สรรเสริญพระยาห์เวห์ จงสรรเสริญพระนามของพระยาห์เวห์ บรรดาผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์เอ๋ย จงสรรเสริญเถิด</verse>
				<verse number="2">บรรดาผู้ที่ยืนอยู่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ในบริเวณพระนิเวศของพระเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="3">จงสรรเสริญพระยาห์เวห์ เพราะพระยาห์เวห์ประเสริฐ จงร้องเพลงสดุดีพระนามของพระองค์ เพราะพระองค์ทรงพระเมตตา</verse>
				<verse number="4">เพราะพระยาห์เวห์ทรงเลือกยาโคบไว้สำหรับพระองค์เอง ทรงเลือกอิสราเอลไว้เป็นสิ่งล้ำค่าของพระองค์</verse>
				<verse number="5">เพราะข้าพเจ้าเองทราบว่าพระยาห์เวห์ทรงยิ่งใหญ่ และองค์เจ้านายของเราทรงยิ่งใหญ่กว่าพระทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์พอพระทัยสิ่งใด พระองค์ก็ทรงทำสิ่งนั้น ในฟ้าสวรรค์และบนแผ่นดินโลก ในทะเลและที่น้ำลึกทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="7">พระองค์ทรงทำให้เมฆลอยขึ้นมาจากที่สุดปลายแผ่นดินโลก ทรงทำฟ้าแลบให้แก่ฝน และทรงนำลมออกมาจากพระคลังของพระองค์</verse>
				<verse number="8">พระองค์ทรงสังหารลูกหัวปีของอียิปต์ ทั้งของคนและของสัตว์</verse>
				<verse number="9">อียิปต์เอ๋ย พระองค์ทรงส่งหมายสำคัญและการอัศจรรย์ต่างๆ มาท่ามกลางเจ้า ให้ต่อสู้กับฟาโรห์และข้าราชการทั้งสิ้นของท่าน</verse>
				<verse number="10">พระองค์ทรงสังหารบรรดาประชาชาติเป็นอันมาก และทรงประหารบรรดากษัตริย์ผู้มีอำนาจ</verse>
				<verse number="11">คือสิโหน พระราชาของคนอาโมไรต์ และโอก พระราชาแห่งบาชาน อีกทั้งราชอาณาจักรทั้งสิ้นแห่งคานาอัน</verse>
				<verse number="12">แล้วประทานแผ่นดินของเขาทั้งหลายให้เป็นมรดก เป็นมรดกแก่อิสราเอล ประชากรของพระองค์</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระนามของพระองค์ดำรงอยู่เป็นนิตย์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเกียรติคุณของพระองค์ดำรงอยู่ทุกชั่วชาติพันธุ์</verse>
				<verse number="14">เพราะพระยาห์เวห์จะประทานความเป็นธรรมแก่ประชากรของพระองค์ และทรงพระกรุณาแก่บรรดาผู้รับใช้ของพระองค์</verse>
				<verse number="15">รูปเคารพของบรรดาประชาชาติเป็นเงินและทองคำ เป็นผลงานของมือมนุษย์</verse>
				<verse number="16">รูปเหล่านั้นมีปาก แต่พูดไม่ได้ มีตา แต่ดูไม่ได้</verse>
				<verse number="17">มีหู แต่ฟังไม่ได้ ทั้งไม่มีลมหายใจในปากของรูปเหล่านั้น</verse>
				<verse number="18">ผู้ที่ทำรูปเหล่านั้นจะเป็นเหมือนรูปเหล่านั้น ทุกคนที่วางใจในรูปเหล่านั้นก็เช่นกัน</verse>
				<verse number="19">วงศ์วานอิสราเอลเอ๋ย จงถวายสาธุการแด่พระยาห์เวห์ วงศ์วานอาโรนเอ๋ย จงถวายสาธุการแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="20">วงศ์วานเลวีเอ๋ย จงถวายสาธุการแด่พระยาห์เวห์ ท่านผู้ยำเกรงพระยาห์เวห์เอ๋ย จงถวายสาธุการแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="21">สาธุการแด่พระยาห์เวห์จากศิโยน พระองค์ผู้ทรงพำนักอยู่ในเยรูซาเล็ม สรรเสริญพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="136">
				<verse number="1">จงขอบพระคุณพระยาห์เวห์ เพราะพระองค์ประเสริฐ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="2">จงขอบพระคุณพระองค์ผู้ทรงอยู่เหนือพระทั้งหลาย เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="3">จงขอบพระคุณองค์เจ้านายผู้ทรงอยู่เหนือเจ้านายทั้งหลาย เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="4">จงขอบพระคุณพระองค์ ผู้ทรงทำการอัศจรรย์ยิ่งใหญ่ทั้งหลายแต่ผู้เดียว เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="5">จงขอบพระคุณพระองค์ ผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์ ด้วยความเข้าใจ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="6">จงขอบพระคุณพระองค์ ผู้ทรงกางแผ่นดินโลกออกเหนือน้ำทั้งหลาย เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="7">จงขอบพระคุณพระองค์ ผู้ทรงสร้างบรรดาดวงสว่างขนาดใหญ่ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="8">จงขอบพระคุณพระองค์ ผู้ทรงสร้างดวงอาทิตย์ให้ครองกลางวัน เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="9">จงขอบพระคุณพระองค์ ผู้ทรงสร้างดวงจันทร์และดวงดาวทั้งหลายให้ครองกลางคืน เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="10">จงขอบพระคุณพระองค์ ผู้ทรงสังหารบรรดาลูกหัวปีของอียิปต์ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="11">และทรงนำอิสราเอลออกมาจากท่ามกลางคนอียิปต์ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="12">ด้วยพระหัตถ์เข้มแข็งและพระกรที่เหยียดออก เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="13">จงขอบพระคุณพระองค์ ผู้ทรงแยกทะเลแดง ออกจากกัน เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="14">และทรงให้อิสราเอลผ่านไปท่ามกลางทะเลนั้น เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="15">แต่ทรงคว่ำฟาโรห์และกองทัพของท่านในทะเลแดง เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="16">จงขอบพระคุณพระองค์ ผู้ทรงนำประชากรของพระองค์ไปในถิ่นทุรกันดาร เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="17">จงขอบพระคุณพระองค์ ผู้ทรงสังหารพระมหาราชาทั้งหลาย เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="18">และทรงประหารบรรดาพระราชาผู้เกรียงไกร เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="19">มีสิโหน พระราชาของคนอาโมไรต์ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="20">และโอก พระราชาแห่งบาชาน เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="21">แล้วพระองค์ประทานแผ่นดินของพวกเขาให้เป็นมรดก เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="22">ให้เป็นมรดกแก่อิสราเอลผู้รับใช้ของพระองค์ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="23">พระองค์ทรงระลึกถึงเราผู้อยู่ในฐานะต่ำต้อย เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="24">และทรงช่วยเราให้รอดพ้นจากคู่อริ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="25">พระองค์ประทานอาหารแก่สิ่งมีชีวิตทั้งปวง เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="26">จงขอบพระคุณพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="137">
				<verse number="1">ณ ริมฝั่งลำน้ำแห่งบาบิโลน ที่นั่นเรานั่งลง ร่ำไห้เมื่อระลึกถึงศิโยน</verse>
				<verse number="2">เราแขวนพิณเขาคู่ของเรา ไว้ที่ต้นหลิว</verse>
				<verse number="3">เพราะที่นั่นผู้ที่จับเราเป็นเชลย เรียกให้เราร้องเพลง และผู้ที่กดขี่เรา ต้องการให้สนุกสนาน กล่าวว่า “จงร้องเพลงศิโยนสักบทหนึ่งให้เราฟัง”</verse>
				<verse number="4">เราจะร้องเพลงของพระยาห์เวห์ได้อย่างไร? ที่ในแผ่นดินต่างด้าว</verse>
				<verse number="5">เยรูซาเล็มเอ๋ย ถ้าข้าลืมเธอ ก็ขอให้มือขวาของข้าลืมฝีมือเสีย</verse>
				<verse number="6">ขอให้ลิ้นเกาะติดเพดานปาก ถ้าข้าไม่ระลึกถึงเธอ ถ้าข้ามิได้ตั้งเยรูซาเล็มไว้เหนือความยินดีสูงสุดของข้า</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงระลึกถึงสิ่งที่คนเอโดมทำในวันที่เยรูซาเล็มแตก พวกเขาพูดว่า “จงทลายมัน จงทลายมัน จนถึงรากถึงโคนของมันเลย”</verse>
				<verse number="8">ธิดาแห่งบาบิโลนเอ๋ย เจ้าจะต้องถูกล้างผลาญ ผู้ที่ตอบแทนเจ้าให้สาสมกับที่เจ้าได้ทำกับเราก็เป็นสุข</verse>
				<verse number="9">ผู้ที่เอาลูกเด็กเล็กแดงของเจ้า เหวี่ยงกระแทกลงกับก้อนหินก็เป็นสุข</verse>
			</chapter>
			<chapter number="138">
				<verse number="1">ของดาวิด ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์จะยกย่องพระองค์ด้วยสุดใจ ข้าพระองค์จะร้องเพลงสดุดีพระองค์ต่อหน้าพระทั้งหลาย</verse>
				<verse number="2">ข้าพระองค์จะกราบลงตรงมายังพระวิหารบริสุทธิ์ของพระองค์ และจะยกย่องพระนามของพระองค์ เนื่องด้วยความรักมั่นคงและความซื่อสัตย์ของพระองค์ เพราะพระองค์ทรงเชิดชูพระนามและพระดำรัสของพระองค์เหนือสิ่งสารพัด</verse>
				<verse number="3">ในวันที่ข้าพระองค์ร้องทูล พระองค์ได้ทรงตอบข้าพระองค์ พระองค์ทรงให้ข้าพระองค์กล้าหาญโดยประทานกำลังแก่จิตใจของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระราชาทั้งสิ้นแห่งแผ่นดินโลกจะยกย่องพระองค์ เพราะท่านเหล่านั้นได้ยินพระดำรัสจากพระโอษฐ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="5">และท่านเหล่านั้นจะร้องเพลงถึงพระมรรคา ของพระยาห์เวห์ เพราะพระสิริของพระยาห์เวห์นั้นใหญ่ยิ่ง</verse>
				<verse number="6">เพราะพระยาห์เวห์แม้สูงส่ง พระองค์ก็ทรงดูแลคนต่ำต้อย แต่พระองค์ทรงรู้จักคนโอหังได้แต่ไกล</verse>
				<verse number="7">แม้ข้าพระองค์เดินอยู่กลางความยากลำบาก พระองค์ทรงรักษาชีวิตข้าพระองค์ไว้ พระองค์เหยียดพระหัตถ์ออกต่อต้าน ความกริ้วของศัตรูของข้าพระองค์ และพระหัตถ์ขวาของพระองค์ก็ช่วยข้าพระองค์ให้รอด</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์จะทรงให้พระประสงค์ของพระองค์สำเร็จเพื่อข้าพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ ความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์ ขออย่าทรงละทิ้งผลงานแห่งพระหัตถ์ของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="139">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง เพลงสดุดีของดาวิด ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์ได้ทรงตรวจสอบข้าพระองค์ และทรงรู้จักข้าพระองค์</verse>
				<verse number="2">เมื่อข้าพระองค์นั่งลงและลุกขึ้น พระองค์ทรงทราบ พระองค์ทรงเข้าใจความคิดของข้าพระองค์ได้แต่ไกล</verse>
				<verse number="3">พระองค์ทรงตรวจตราวิถีและการนอนของข้าพระองค์ และทรงคุ้นเคยกับทางทั้งสิ้นของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่พระยาห์เวห์ แม้ก่อนที่ลิ้นของข้าพระองค์จะพูด พระองค์ก็ทรงทราบความเสียหมดแล้ว</verse>
				<verse number="5">พระองค์ทรงล้อมข้าพระองค์อยู่ทั้งข้างหน้าและข้างหลัง และวางพระหัตถ์บนข้าพระองค์</verse>
				<verse number="6">ความรู้อย่างนี้อัศจรรย์เกินข้าพระองค์ สูงนักจนข้าพระองค์เอื้อมไม่ถึง</verse>
				<verse number="7">ข้าพระองค์จะไปไหนให้พ้นพระวิญญาณของพระองค์ได้? หรือข้าพระองค์จะหนีไปไหนให้พ้นจากพระพักตร์ของพระองค์?</verse>
				<verse number="8">ถ้าข้าพระองค์ขึ้นไปยังสวรรค์ พระองค์ก็สถิตที่นั่น ถ้าข้าพระองค์จะทำที่นอนไว้ในแดนคนตาย พระองค์ทรงอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="9">ถ้าข้าพระองค์จะบินไปไกลถึงที่ตะวันออก หรือถ้าข้าพระองค์อาศัยอยู่สุดขอบทะเลตะวันตก</verse>
				<verse number="10">แม้ที่นั่น พระหัตถ์ของพระองค์จะจูงข้าพระองค์ และพระหัตถ์ขวาของพระองค์จะฉวยข้าพระองค์ไว้</verse>
				<verse number="11">ถ้าข้าพระองค์จะว่า “ความมืดจะบังข้าไว้แน่ทีเดียว และความสว่างรอบข้าจะเป็นกลางคืน”</verse>
				<verse number="12">สำหรับพระองค์ แม้ความมืดก็ไม่มืด กลางคืนก็สว่างอย่างกลางวัน ความมืดเป็นอย่างความสว่าง</verse>
				<verse number="13">เพราะพระองค์ทรงสร้างชิ้นส่วนภายในข้าพระองค์ พระองค์ทรงถักทอข้าพระองค์เข้าด้วยกันในครรภ์มารดา</verse>
				<verse number="14">ข้าพระองค์ขอบพระคุณ พระองค์ เพราะพระองค์ทรงสร้างข้าพระองค์อย่างอัศจรรย์น่าครั่นคร้าม บรรดาพระราชกิจของพระองค์อัศจรรย์ ข้าพระองค์ทราบดี</verse>
				<verse number="15">โครงร่างของข้าพระองค์ไม่ได้ถูกซ่อนไว้จากพระองค์ เมื่อข้าพระองค์ถูกสร้างอยู่ในที่ลับลี้ ประดิษฐ์ขึ้นมา ณ ภายในที่ลึกแห่งโลก</verse>
				<verse number="16">พระเนตรของพระองค์เห็นข้าพระองค์ตั้งแต่ยังไม่เป็นรูปทรง วันทั้งสิ้นที่กำหนดให้ข้าพระองค์นั้น ถูกบันทึกไว้ในหนังสือของพระองค์ ตั้งแต่ยังไม่มีวันนั้นเลย</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่พระเจ้า สำหรับข้าพระองค์แล้ว พระดำริของพระองค์ล้ำค่ายิ่ง รวมกันเข้าก็มากมายนักหนา</verse>
				<verse number="18">ถ้าข้าพระองค์จะนับพระดำรินั้นก็มากกว่าเม็ดทราย เมื่อข้าพระองค์ตื่นขึ้น ข้าพระองค์จะยังอยู่กับพระองค์</verse>
				<verse number="19">ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงสังหารคนอธรรมเสีย ส่วนเจ้า พวกคนกระหายเลือด จงไปให้พ้นข้า</verse>
				<verse number="20">พวกเขากล่าวถึงพระองค์ด้วยเจตนาร้าย พวกศัตรูของพระองค์ใช้พระนามไปในทางที่ผิด</verse>
				<verse number="21">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์มิได้เกลียดผู้ที่เกลียดพระองค์หรือ? และข้าพระองค์มิได้ชิงชังผู้ที่ลุกขึ้นต่อสู้พระองค์ดอกหรือ?</verse>
				<verse number="22">ข้าพระองค์เกลียดพวกเขาเข้ากระดูกดำ และนับเขาเป็นศัตรูของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="23">ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงตรวจค้นข้าพระองค์และทรงรู้จักจิตใจของข้าพระองค์ ขอทรงทดสอบข้าพระองค์และทรงรู้จักความคิดของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="24">และขอทอดพระเนตรว่ามีทางชั่วใดๆ ในข้าพระองค์หรือไม่ และขอทรงนำข้าพระองค์ไปในทางนิรันดร์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="140">
				<verse number="1">ถึงหัวหน้านักร้อง เพลงสดุดีของดาวิด ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงช่วยกู้ข้าพระองค์จากคนชั่วร้าย ขอทรงปกป้องข้าพระองค์ไว้จากคนทารุณ</verse>
				<verse number="2">ผู้คิดแผนร้ายอยู่ในใจ และปลุกปั่นทุกวันให้เกิดสงคราม</verse>
				<verse number="3">เขาทำลิ้นของเขาให้คมเหมือนลิ้นงู มีพิษของงูพิษอยู่ใต้ริมฝีปากของเขา เส-ลาห์</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงคุ้มครองข้าพระองค์ให้พ้นจากมือของคนอธรรม ขอทรงปกป้องข้าพระองค์ไว้จากคนทารุณ ผู้คิดแผนการจะให้ข้าพระองค์ล้มลง</verse>
				<verse number="5">คนโอหังได้ซ่อนกับดักข้าพระองค์ และกางเชือกตาข่ายที่ข้างทาง เขาวางบ่วงแร้วดักข้าพระองค์ เส-ลาห์</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้าทูลพระยาห์เวห์ว่า “พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าของข้าพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอเงี่ยพระกรรณฟังเสียงวิงวอนของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย ผู้ทรงเป็นกำลังแห่งความรอดของข้าพระองค์ พระองค์ทรงกำบังศีรษะข้าพระองค์ไว้ในยามศึก</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขออย่าทรงให้คนอธรรมสมปรารถนา ขออย่าทรงให้แผนร้ายของเขาคืบหน้า เกรงว่าเขาจะยกตัวขึ้น เส-ลาห์</verse>
				<verse number="9">“ขอให้ศีรษะของคนที่ล้อมข้าพระองค์ คลุมด้วยความทุกข์ร้อนที่มาจากริมฝีปากของพวกเขาเอง</verse>
				<verse number="10">ขอให้ถ่านที่ลุกโพลงตกบนพวกเขา ขอให้เขาถูกทิ้งลงในไฟ ลงในบ่อลึก ขึ้นมาไม่ได้อีกเลย</verse>
				<verse number="11">ขออย่าให้คนที่ใส่ร้ายคนอื่นอยู่อย่างมั่นคงในแผ่นดิน ขอให้ความเลวร้ายไล่ล่าคนทารุณอย่างรวดเร็ว”</verse>
				<verse number="12">ข้าพระองค์ทราบว่า พระยาห์เวห์ทรงให้ความเป็นธรรมแก่ผู้ทุกข์ยาก และทรงให้ความยุติธรรมแก่คนขัดสน</verse>
				<verse number="13">แน่ทีเดียวที่คนชอบธรรมจะยกย่องพระนามของพระองค์ คนเที่ยงธรรมจะอาศัยอยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="141">
				<verse number="1">เพลงสดุดีของดาวิด ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์ร้องทูลพระองค์ ขอทรงรีบตอบข้าพระองค์ ขอเงี่ยพระกรรณฟังเสียงข้าพระองค์ เมื่อข้าพระองค์ร้องทูลพระองค์</verse>
				<verse number="2">ขอให้คำอธิษฐานของข้าพระองค์เป็นเหมือนเครื่องหอม เฉพาะพระพักตร์พระองค์ และการที่ข้าพระองค์ชูมือขึ้นอธิษฐานเป็นเหมือนของถวายเวลาเย็น</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงตั้งยามเฝ้าปากของข้าพระองค์ ขอทรงเฝ้าระวังประตูริมฝีปากของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="4">ขออย่าให้ใจข้าพระองค์เอนเอียงไปหาสิ่งชั่วใดๆ ที่จะทำการอธรรมต่างๆ ร่วมกับคนที่ทำความชั่ว และขออย่าให้ข้าพระองค์กินของโอชะของพวกเขา</verse>
				<verse number="5">ขอให้คนชอบธรรมตี และตักเตือนข้าพระองค์ด้วยความเมตตา น้ำมันดีอย่างนั้น อย่าให้ศีรษะข้าพระองค์ปฏิเสธเลย เพราะข้าพระองค์ยังอธิษฐานต่อสู้ความอธรรมของเขาทั้งหลายอยู่</verse>
				<verse number="6">บรรดาผู้พิพากษาของพวกเขาถูกโยนลงข้างหน้าผา และพวกเขาจะได้ยินถ้อยคำของข้าพระองค์ว่าเป็นถ้อยคำไพเราะ</verse>
				<verse number="7">เหมือนหินโม่ที่แตกหักอยู่บนแผ่นดินฉันใด กระดูกของพวกเราก็กระจายที่ปากแดนคนตายฉันนั้น</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านายของข้าพระองค์ ดวงตาข้าพระองค์เพ่งไปยังพระองค์ ข้าพระองค์ลี้ภัยในพระองค์ ขออย่าทรงให้ข้าพระองค์รับอันตราย</verse>
				<verse number="9">ขอทรงป้องกันข้าพระองค์จากกับที่พวกเขาวางดักข้าพระองค์ และจากบ่วงแร้วของผู้ทำความชั่ว</verse>
				<verse number="10">ขอให้คนอธรรมตกลงไปด้วยกันในตาข่ายของตน แต่ขอให้ข้าพระองค์ผ่านพ้นไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="142">
				<verse number="1">มัสคิลบทหนึ่งของดาวิด เมื่อท่านอยู่ในถ้ำ คำอธิษฐาน ข้าพเจ้า ร้องทูลพระยาห์เวห์ ด้วยเสียงของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าขอพระกรุณาจากพระยาห์เวห์ ด้วยเสียงของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้าระบายความทุกข์ของข้าพเจ้าต่อพระองค์ ข้าพเจ้าทูลเรื่องความลำบากต่อพระองค์</verse>
				<verse number="3">เมื่อจิตวิญญาณของข้าพระองค์ อ่อนระอา พระองค์ทรงรู้จักทางของข้าพระองค์ ในวิถีที่ข้าพระองค์เดินไป พวกเขาซ่อนกับไว้ดักข้าพระองค์</verse>
				<verse number="4">ขอทรงมองทางขวาข้าพระองค์ และทอดพระเนตร เพราะไม่มีใครเหลียวแลข้าพระองค์ ข้าพระองค์ไม่มีที่หลบภัย ไม่มีใครห่วงใยข้าพระองค์</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์ร้องทูลพระองค์ ข้าพระองค์ทูลว่า พระองค์ทรงเป็นที่ลี้ภัยของข้าพระองค์ เป็นมรดกส่วนของข้าพระองค์ในแผ่นดินของคนเป็น</verse>
				<verse number="6">ขอทรงฟังเสียงร้องทูลของข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์ตกต่ำมากนัก ขอทรงช่วยกู้ข้าพระองค์ให้พ้นจากผู้ข่มเหง เพราะพวกเขาแข็งแรงเกินกำลังข้าพระองค์</verse>
				<verse number="7">ขอทรงพาข้าพระองค์ออกจากคุก เพื่อข้าพระองค์จะขอบพระคุณพระนามของพระองค์ คนชอบธรรมจะล้อมข้าพระองค์ไว้ เพราะพระองค์จะทรงทำแก่ข้าพระองค์อย่างดี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="143">
				<verse number="1">เพลงสดุดีของดาวิด ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงฟังคำอธิษฐานของข้าพระองค์ ขอเงี่ยพระกรรณสดับคำวิงวอนของข้าพระองค์ตามความซื่อสัตย์ของพระองค์ ขอทรงตอบข้าพระองค์ตามความชอบธรรมของพระองค์</verse>
				<verse number="2">ขออย่าทรงตัดสินผู้รับใช้ของพระองค์ เพราะไม่มีชีวิตใดชอบธรรมเฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="3">เพราะศัตรูไล่กวดข้าพระองค์ เขาขยี้ชีวิตข้าพระองค์ลงถึงดิน เขาทำให้ข้าพระองค์อยู่ในที่มืด เหมือนคนที่ตายนานแล้ว</verse>
				<verse number="4">จิตวิญญาณข้าพระองค์จึงอ่อนระอาอยู่ภายใน และใจข้าพระองค์ก็กลัวลาน</verse>
				<verse number="5">ข้าพระองค์ระลึกถึงสมัยเก่า ข้าพระองค์ใคร่ครวญถึงพระราชกิจทั้งสิ้นของพระองค์ ข้าพระองค์ตรึกตรองถึงผลงานแห่งพระหัตถ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="6">ข้าพระองค์ชูมือทั้งคู่ ไปยังพระองค์ จิตใจของข้าพระองค์กระหายหาพระองค์อย่างแผ่นดินที่แห้งผาก เส-ลาห์</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงรีบตอบข้าพระองค์ จิตวิญญาณของข้าพระองค์ฝ่อไปแล้ว ขออย่าซ่อนพระพักตร์ของพระองค์จากข้าพระองค์ เกรงว่าข้าพระองค์จะเหมือนคนเหล่านั้นที่ลงไปยังหลุมมรณา</verse>
				<verse number="8">ขอทรงให้ข้าพระองค์ได้ยินถึงความรักมั่นคงของพระองค์ในเวลาเช้า เพราะข้าพระองค์วางใจในพระองค์ ขอทรงสอนข้าพระองค์ถึงทางที่ควรไป เพราะข้าพระองค์อธิษฐานต่อพระองค์</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงช่วยกู้ข้าพระองค์จากศัตรู ข้าพระองค์ได้ซ่อนตัวอยู่ในพระองค์</verse>
				<verse number="10">ขอทรงสอนให้ข้าพระองค์ทำตามพระทัยของพระองค์ เพราะพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าของข้าพระองค์ ขอพระวิญญาณประเสริฐของพระองค์ ทรงนำข้าพระองค์ไปตามทางราบเรียบ</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงรักษาชีวิตข้าพระองค์ไว้ เพราะเห็นแก่พระนามของพระองค์ ขอทรงนำข้าพระองค์ออกมาจากความยากลำบากโดยความชอบธรรมของพระองค์</verse>
				<verse number="12">และขอทรงทำลายศัตรูของข้าพระองค์ ตามความรักมั่นคงของพระองค์ และขอทรงกำจัดคู่อริทั้งสิ้นของข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์เป็นผู้รับใช้ของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="144">
				<verse number="1">ของดาวิด สาธุการแด่พระยาห์เวห์ พระศิลาของข้าพระองค์ ผู้ทรงฝึกมือของข้าพระองค์ให้ทำสงคราม และฝึกนิ้วมือของข้าพระองค์ให้ทำศึก</verse>
				<verse number="2">ทรงเป็นผู้อารักขาและป้อมปราการของข้าพระองค์ ทรงเป็นที่กำบังอันแข็งแกร่ง และผู้ช่วยกู้ของข้าพระองค์ ทรงเป็นโล่ของข้าพระองค์ และทรงเป็นผู้ซึ่งข้าพระองค์เข้าลี้ภัย ผู้ทรงปราบชนชาติทั้งหลาย ให้อยู่ใต้ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่พระยาห์เวห์ มนุษย์เป็นอะไรเล่า ซึ่งพระองค์เอาพระทัยใส่เขา? บุตรของมนุษย์เป็นอะไรเล่า ซึ่งพระองค์ทรงคิดถึงเขา?</verse>
				<verse number="4">มนุษย์เป็นเหมือนลมหายใจ วันเวลาของเขาเหมือนเงาที่ผ่านไป</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงโน้มฟ้าสวรรค์และเสด็จลงมา และขอทรงแตะต้องภูเขาทั้งหลาย เพื่อให้มีควันขึ้น</verse>
				<verse number="6">ขอทรงให้สายฟ้าแลบ ทำให้พวกศัตรูกระจัดกระจาย ขอทรงแผลงศรของพระองค์ ทำให้พวกเขาแตกหนี</verse>
				<verse number="7">ขอเหยียดพระหัตถ์ของพระองค์จากที่สูง ขอทรงฉวยและช่วยกู้ข้าพระองค์ให้พ้นจากน้ำมากหลาย ให้พ้นจากมือคนต่างชาติ</verse>
				<verse number="8">ผู้ซึ่งปากของเขาพูดเท็จ และมือขวาของเขาเป็นมือแห่งการหลอกลวง</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่พระเจ้า ข้าพระองค์จะร้องเพลงบทใหม่ถวายแด่พระองค์ ข้าพระองค์จะดีดพิณสิบสายสดุดีพระองค์</verse>
				<verse number="10">ผู้ประทานชัยชนะแก่บรรดาพระราชา และผู้ทรงฉวยดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์ให้พ้นจากดาบชั่วร้าย</verse>
				<verse number="11">ขอทรงฉวยและช่วยกู้ข้าพระองค์ ให้พ้นจากมือคนต่างชาติ ผู้ซึ่งปากของเขาพูดเท็จ และมือขวาของเขาเป็นมือแห่งการหลอกลวง</verse>
				<verse number="12">ขอให้บรรดาบุตรชายของข้าพระองค์ทั้งหลาย เมื่อพวกเขายังหนุ่มๆ อยู่เป็นเหมือนต้นไม้โตเต็มขนาด และขอให้บรรดาบุตรหญิงของข้าพระองค์ทั้งหลายเป็นเหมือนเสาหัวมุม สลักเสลาตามแบบพระราชวัง</verse>
				<verse number="13">ขอให้ยุ้งฉางของข้าพระองค์ทั้งหลายเต็ม มีของบรรจุอยู่ทุกอย่าง ขอให้ฝูงแกะของข้าพระองค์ทั้งหลาย เพิ่มพูนเป็นพันเป็นหมื่นที่ในทุ่งโล่ง</verse>
				<verse number="14">ขอให้ฝูงวัวของข้าพระองค์ทั้งหลายมีลูกดก ไม่มีใครพังเข้ามา ไม่มีออกไป และขออย่าให้มีเสียงร้องทุกข์ในถนนหนทางของข้าพระองค์ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="15">ชนชาติผู้มีพระพรอย่างนี้ก็เป็นสุข ชนชาติซึ่งพระเจ้าของเขาคือพระยาห์เวห์ ก็เป็นสุข</verse>
			</chapter>
			<chapter number="145">
				<verse number="1">บทเพลงสรรเสริญของดาวิด ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ผู้ทรงเป็นกษัตริย์ ข้าพระองค์จะยกย่องพระองค์ ข้าพระองค์จะถวายสาธุการแด่พระนามของพระองค์เป็นนิตย์นิรันดร์</verse>
				<verse number="2">ทุกๆ วัน ข้าพระองค์จะถวายสาธุการแด่พระองค์ ข้าพระองค์จะสรรเสริญพระนามของพระองค์เป็นนิตย์นิรันดร์</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์นั้นยิ่งใหญ่ และสมควรจะสรรเสริญอย่างยิ่ง ความใหญ่ยิ่งของพระองค์นั้นเหลือจะหยั่งรู้ได้</verse>
				<verse number="4">คนรุ่นหนึ่งจะยกย่องพระราชกิจของพระองค์ ให้คนอีกรุ่นหนึ่งฟัง และจะประกาศกิจการอันทรงอานุภาพของพระองค์</verse>
				<verse number="5">ข้าพระองค์จะตรึกตรองถึงความยิ่งใหญ่ในศักดิ์ศรีอันสูงส่งของพระองค์ และตรึกตรองถึงการอัศจรรย์ต่างๆ ของพระองค์</verse>
				<verse number="6">มนุษย์จะกล่าวถึงอานุภาพแห่งกิจการอันน่าเกรงขามของพระองค์ และข้าพระองค์จะเล่าถึงความยิ่งใหญ่ของพระองค์</verse>
				<verse number="7">เขาทั้งหลายจะเล่าขานถึงคุณความดีอันอุดมของพระองค์ออกมา และจะร้องเพลงด้วยความยินดีถึงความชอบธรรมของพระองค์</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ทรงมีพระคุณและทรงพระกรุณา กริ้วช้าและทรงมีความรักมั่นคงอย่างอุดม</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์ทรงดีต่อทุกคน และพระกรุณาของพระองค์อยู่เหนือพระราชกิจทั้งสิ้นของพระองค์</verse>
				<verse number="10">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระราชกิจทั้งสิ้นของพระองค์จะขอบพระคุณพระองค์ และผู้จงรักภักดีทั้งสิ้นของพระองค์จะถวายสาธุการแด่พระองค์</verse>
				<verse number="11">เขาทั้งหลายจะกล่าวถึงพระสิริแห่งราชอาณาจักรของพระองค์ และเล่าถึงกิจการอันทรงอานุภาพของพระองค์</verse>
				<verse number="12">เพื่อให้บรรดาบุตรของมนุษย์ทราบถึงกิจการอันทรงอานุภาพ และศักดิ์ศรีอันยิ่งใหญ่แห่งราชอาณาจักรของพระองค์</verse>
				<verse number="13">ราชอาณาจักรของพระองค์เป็นราชอาณาจักรนิรันดร์ และการครอบครองของพระองค์ดำรงอยู่ตลอดทุกชั่วชาติพันธุ์ พระยาห์เวห์ทรงซื่อสัตย์ตามพระวจนะทั้งสิ้นของพระองค์ และทรงพระเมตตาตามกิจการทั้งสิ้นของพระองค์</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์ทรงประคองทุกคนที่กำลังจะล้ม และทรงพยุงทุกคนที่โน้มตัวลงให้ลุกขึ้น</verse>
				<verse number="15">ดวงตาทุกดวงมองดูพระองค์ด้วยความหวัง และพระองค์ประทานอาหารให้ตามเวลา</verse>
				<verse number="16">พระองค์แบพระหัตถ์ออก และทรงให้สรรพสิ่งที่มีชีวิตอิ่มตามความปรารถนา</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์ทรงชอบธรรมในพระมรรคา ทั้งสิ้นของพระองค์ และทรงเอ็นดูในการกระทำทั้งสิ้นของพระองค์</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์สถิตใกล้ทุกคนที่ร้องทูลพระองค์ คือทุกคนที่ร้องทูลพระองค์ด้วยใจจริง</verse>
				<verse number="19">พระองค์ประทานตามความปรารถนาของบรรดาผู้ที่ยำเกรงพระองค์ พระองค์ทรงฟังเสียงร้องทูลของพวกเขาด้วย และทรงช่วยเขาให้รอด</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์ทรงเฝ้ารักษาทุกคนที่รักพระองค์ แต่พระองค์จะทรงทำลายคนอธรรมทุกคน</verse>
				<verse number="21">ปากของข้าพเจ้าจะกล่าวสรรเสริญพระยาห์เวห์ และทุกชีวิตจะถวายสาธุการแด่พระนามบริสุทธิ์ของพระองค์เป็นนิตย์นิรันดร์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="146">
				<verse number="1">สรรเสริญพระยาห์เวห์ จิตใจของข้าเอ๋ย จงสรรเสริญพระยาห์เวห์เถิด</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้าจะสรรเสริญพระยาห์เวห์ ตราบเท่าที่ข้าพเจ้ามีชีวิตอยู่ ข้าพเจ้าจะร้องเพลงสดุดีพระเจ้าของข้าพเจ้า ขณะที่ข้าพเจ้ายังมีชีวิตอยู่</verse>
				<verse number="3">อย่าวางใจในเจ้านาย ในมนุษย์ซึ่งไม่สามารถช่วยได้</verse>
				<verse number="4">เมื่อลมหายใจของเขาพรากไป เขาก็กลับเป็นดิน ในวันเดียวกันนั้นความคิดของเขาก็สูญสิ้นไป</verse>
				<verse number="5">คนที่ผู้อุปถัมภ์ของเขาคือพระเจ้าของยาโคบ ก็เป็นสุข คือผู้ที่ความหวังของเขาอยู่ในพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขา</verse>
				<verse number="6">ผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก ทะเลและทุกสิ่งซึ่งอยู่ในที่เหล่านั้น ผู้ทรงรักษาสัจจะไว้เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="7">ผู้ทำความยุติธรรมเพื่อคนที่ถูกบีบบังคับ ผู้ประทานอาหารแก่คนที่หิว พระยาห์เวห์ทรงปล่อยผู้ถูกคุมขังให้เป็นอิสระ</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ทรงเบิกตาของคนตาบอด พระยาห์เวห์ทรงพยุงผู้ถูกกดขี่ให้ลุกขึ้น พระยาห์เวห์ทรงรักคนชอบธรรม</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์ทรงปกป้องคนต่างด้าว พระองค์ทรงค้ำจุนเด็กกำพร้าและหญิงม่าย แต่พระองค์ทรงพลิกทางของคนอธรรม</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์จะทรงครอบครองเป็นนิตย์ ศิโยนเอ๋ย พระเจ้าของเธอจะทรงครอบครองทุกชั่วชาติพันธุ์ สรรเสริญพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="147">
				<verse number="1">สรรเสริญพระยาห์เวห์ เป็นการดีที่จะร้องเพลงสดุดีพระเจ้าของเรา เป็นการน่าชื่นใจและสมควรที่จะสรรเสริญพระองค์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ทรงบูรณะเยรูซาเล็ม พระองค์ทรงรวบรวมคนอิสราเอลที่กระจัดกระจายไป</verse>
				<verse number="3">พระองค์ทรงรักษาคนที่ใจแตกสลาย และทรงพันแผลให้เขา</verse>
				<verse number="4">พระองค์ทรงนับจำนวนดาว พระองค์ทรงตั้งชื่อมันทุกดวง</verse>
				<verse number="5">องค์เจ้านายของเราใหญ่ยิ่ง และทรงฤทธานุภาพนัก ความเข้าใจของพระองค์นั้นสุดจะวัดได้</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์ทรงค้ำจุนผู้ถูกข่มเหง พระองค์ทรงเหวี่ยงคนอธรรมลงถึงดิน</verse>
				<verse number="7">จงร้องเพลงถวายแด่พระยาห์เวห์ด้วยใจขอบพระคุณ จงดีดพิณเขาคู่สดุดีพระเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="8">พระองค์ทรงคลุมฟ้าสวรรค์ด้วยเมฆ พระองค์ทรงเตรียมฝนให้แผ่นดินโลก พระองค์ทรงทำให้หญ้างอกบนภูเขา</verse>
				<verse number="9">พระองค์ประทานอาหารแก่สัตว์ และแก่ลูกกาที่ร้อง</verse>
				<verse number="10">พระองค์มิได้พอพระทัยในกำลังของม้า พระองค์มิได้ทรงปรีดีในขาของมนุษย์</verse>
				<verse number="11">แต่พระยาห์เวห์ทรงปรีดีในคนที่ยำเกรงพระองค์ ในคนที่เฝ้าคอยความรักมั่นคงของพระองค์</verse>
				<verse number="12">เยรูซาเล็มเอ๋ย จงยกย่องพระยาห์เวห์ ศิโยนเอ๋ย จงสรรเสริญพระเจ้าของเธอ</verse>
				<verse number="13">เพราะพระองค์ทรงทำให้ดาลประตูของเธอแข็งแกร่ง พระองค์ทรงอวยพรบุตรทั้งหลายที่อยู่ภายในเธอ</verse>
				<verse number="14">พระองค์ประทานสันติภาพในเขตแดนของเธอ ทรงให้เธออิ่มด้วยข้าวสาลีที่ดีที่สุด</verse>
				<verse number="15">พระองค์ทรงใช้พระดำรัสของพระองค์ไปยังแผ่นดินโลก พระวจนะของพระองค์วิ่งไปอย่างรวดเร็ว</verse>
				<verse number="16">พระองค์ประทานหิมะอย่างปุยขนแกะ ทรงโปรยน้ำค้างแข็งอย่างขี้เถ้า</verse>
				<verse number="17">พระองค์ทรงโยนลูกเห็บของพระองค์เป็นก้อนๆ ใครจะทนทานความหนาวของพระองค์ได้?</verse>
				<verse number="18">พระองค์ทรงใช้พระวจนะของพระองค์ไปละลายมันเสีย ทรงให้ลมของพระองค์พัดและน้ำก็ไหล</verse>
				<verse number="19">พระองค์ทรงสำแดงพระวจนะของพระองค์แก่ยาโคบ กฎเกณฑ์และกฎหมายของพระองค์แก่อิสราเอล</verse>
				<verse number="20">พระองค์มิได้ทรงทำเช่นนี้แก่ประชาชาติอื่นใด พวกเขาไม่รู้จักกฎหมายของพระองค์ สรรเสริญพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="148">
				<verse number="1">สรรเสริญพระยาห์เวห์ จงสรรเสริญพระยาห์เวห์จากฟ้าสวรรค์ จงสรรเสริญพระองค์ในที่สูง</verse>
				<verse number="2">ทูตสวรรค์ทั้งสิ้นของพระองค์ จงสรรเสริญพระองค์ กองทัพทั้งสิ้นของพระองค์ จงสรรเสริญพระองค์</verse>
				<verse number="3">ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ จงสรรเสริญพระองค์ ดาวทั้งสิ้นที่ส่องแสง จงสรรเสริญพระองค์</verse>
				<verse number="4">ฟ้าสวรรค์ที่สูงสุด จงสรรเสริญพระองค์ รวมทั้งน้ำทั้งหลายเหนือฟ้าสวรรค์ด้วย</verse>
				<verse number="5">ให้สิ่งเหล่านั้นสรรเสริญพระนามพระยาห์เวห์ เพราะพระองค์ทรงบัญชา สิ่งเหล่านั้นก็ถูกเนรมิตขึ้นมา</verse>
				<verse number="6">และพระองค์ทรงสถาปนาสิ่งเหล่านั้นไว้เป็นนิตย์นิรันดร์ พระองค์ประทานกฎเกณฑ์ซึ่งจะล่วงละเมิดไม่ได้</verse>
				<verse number="7">จงสรรเสริญพระยาห์เวห์จากแผ่นดินโลกเถิด เจ้าสัตว์ทะเลขนาดใหญ่และที่น้ำลึกทั้งปวง</verse>
				<verse number="8">ไฟกับลูกเห็บ หิมะกับหมอก ลมพายุ ทำตามพระบัญชาของพระองค์</verse>
				<verse number="9">บรรดาภูเขาและเนินเขาทั้งปวง ต้นไม้มีผลและไม้สนสีดาร์ทั้งปวง</verse>
				<verse number="10">สัตว์ป่าและสัตว์ใช้งานทั้งปวง สัตว์เลื้อยคลานและนกที่บินได้</verse>
				<verse number="11">บรรดาพระราชาของแผ่นดินโลกและชาวประเทศทั้งสิ้น เจ้านายและผู้ครอบครองทั้งปวงของแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="12">และคนหนุ่มกับคนสาว คนแก่กับเด็ก</verse>
				<verse number="13">ให้ทั้งหมดนี้สรรเสริญพระนามพระยาห์เวห์ เพราะพระนามของพระองค์เท่านั้นที่ควรเยินยอ พระสิริของพระองค์อยู่เหนือแผ่นดินโลกและฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="14">พระองค์ทรงทำให้ประชากรของพระองค์แข็งแกร่ง พระองค์ทรงเป็นที่สรรเสริญของผู้จงรักภักดีต่อพระองค์ ของคนอิสราเอลผู้อยู่ใกล้พระองค์ สรรเสริญพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="149">
				<verse number="1">สรรเสริญพระยาห์เวห์ จงร้องเพลงบทใหม่ถวายพระยาห์เวห์ ร้องเพลงสรรเสริญพระองค์ในที่ชุมนุมของผู้จงรักภักดี</verse>
				<verse number="2">ให้อิสราเอลยินดีในผู้สร้างของเขา ให้บุตรทั้งหลายของศิโยนเปรมปรีดิ์ในพระราชาของพวกเขา</verse>
				<verse number="3">ให้พวกเขาสรรเสริญพระนามของพระองค์ด้วยการเต้นรำ ร้องเพลงสดุดีพระองค์ด้วยรำมะนา และพิณเขาคู่</verse>
				<verse number="4">เพราะพระยาห์เวห์ทรงปรีดีในประชากรของพระองค์ พระองค์ประทานชัยชนะเป็นมงกุฎแก่คนที่ถ่อมใจ</verse>
				<verse number="5">ให้ผู้จงรักภักดียินดีในเกียรตินี้ ให้พวกเขาร้องเพลงด้วยความยินดีบนที่นอน</verse>
				<verse number="6">ให้การสดุดีเทิดทูนพระเจ้าอยู่ในลำคอของพวกเขา และให้ดาบสองคมอยู่ในมือของพวกเขา</verse>
				<verse number="7">เพื่อทำการตอบสนองบรรดาประชาชาติ และทำการลงโทษชนชาติทั้งหลาย</verse>
				<verse number="8">เพื่อเอาโซ่ล่ามบรรดาพระราชาของพวกเขา และเอาตรวนเหล็กสวมบรรดาเจ้านายของพวกเขา</verse>
				<verse number="9">เพื่อจะทำแก่เขาทั้งหลายตามคำพิพากษาที่บันทึกไว้แล้ว นี่เป็นเกียรติแก่ผู้จงรักภักดีทั้งสิ้นของพระองค์ สรรเสริญพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="150">
				<verse number="1">สรรเสริญพระยาห์เวห์ จงสรรเสริญพระเจ้าในสถานนมัสการของพระองค์ จงสรรเสริญพระองค์ในพื้นฟ้าอันอานุภาพของพระองค์</verse>
				<verse number="2">จงสรรเสริญพระองค์ เพราะกิจการอันทรงอานุภาพของพระองค์ จงสรรเสริญพระองค์ ตามความยิ่งใหญ่ที่สุดของพระองค์</verse>
				<verse number="3">จงสรรเสริญพระองค์ด้วยเสียงแตร จงสรรเสริญพระองค์ด้วยพิณเขาคู่และพิณใหญ่</verse>
				<verse number="4">จงสรรเสริญพระองค์ด้วยรำมะนา และการเต้นรำ จงสรรเสริญพระองค์ด้วยเครื่องสายและปี่</verse>
				<verse number="5">จงสรรเสริญพระองค์ด้วยเสียงฉิ่ง จงสรรเสริญพระองค์ด้วยเสียงฉาบ</verse>
				<verse number="6">จงให้ทุกสิ่งที่หายใจสรรเสริญพระยาห์เวห์ สรรเสริญพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="20">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">บรรดาสุภาษิตของซาโลมอน ผู้เป็นกษัตริย์แห่งอิสราเอลและโอรสของดาวิด</verse>
				<verse number="2">เพื่อให้รู้จักปัญญาและการสั่งสอน เพื่อให้เข้าใจถ้อยคำแห่งความรอบรู้</verse>
				<verse number="3">เพื่อรับการสั่งสอนให้ฉลาด ในเรื่องความชอบธรรม ความยุติธรรมและความเที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="4">เพื่อให้ความสุขุมแก่คนรู้น้อย ให้ความรู้และความเฉลียวฉลาดแก่คนหนุ่ม</verse>
				<verse number="5">คนมีปัญญาจะได้ยินและเพิ่มพูนการเรียนรู้ และคนที่มีความเข้าใจจะได้การชี้แนะ</verse>
				<verse number="6">เพื่อให้เข้าใจสุภาษิตและอุปมา ทั้งถ้อยคำของคนมีปัญญาและปริศนาของพวกเขา</verse>
				<verse number="7">ความยำเกรงพระยาห์เวห์เป็นจุดเริ่มต้นของความรู้ คนโง่ย่อมดูหมิ่นปัญญาและการสั่งสอน</verse>
				<verse number="8">ลูกเอ๋ย จงฟังคำสั่งสอนของพ่อเจ้า และอย่าทิ้งคำสอนของแม่เจ้า</verse>
				<verse number="9">เพราะสองสิ่งนั้นเป็นมงคลงามที่ศีรษะเจ้า เป็นสร้อยรอบคอเจ้า</verse>
				<verse number="10">ลูกเอ๋ย ถ้าคนบาปล่อชวนเจ้า อย่าได้ยอมตาม</verse>
				<verse number="11">ถ้าพวกเขาพูดว่า “มากับเราเถิด ให้เราหมอบคอยเอาเลือดคน ให้เราซุ่มทำร้ายคนบริสุทธิ์เล่น เถิด</verse>
				<verse number="12">ให้เรากลืนพวกเขาทั้งเป็นอย่างแดนคนตาย และกลืนเขาทั้งตัว อย่างคนเหล่านั้นที่ลงหลุมมรณา</verse>
				<verse number="13">เราจะพบของล้ำค่าทุกอย่าง เราจะบรรจุบ้านเราให้เต็มด้วยของที่ปล้นมาได้</verse>
				<verse number="14">จงเข้าส่วนกับเรา เราทุกคนจะมีเงินถุงเดียวกัน”</verse>
				<verse number="15">ลูกเอ๋ย อย่าเดินในทางนั้นกับพวกเขา จงยั้งเท้าของเจ้าจากวิถีของพวกเขา</verse>
				<verse number="16">เพราะว่าเท้าของพวกเขาวิ่งไปหาความชั่วร้าย และพวกเขารีบเร่งไปฆ่าคน</verse>
				<verse number="17">เพราะไม่มีประโยชน์ที่จะขึงข่ายให้นกเห็น</verse>
				<verse number="18">แต่คนเหล่านี้หมอบคอยเอาเลือดตนเอง พวกเขาซุ่มทำร้ายชีวิตตัวเอง</verse>
				<verse number="19">ทางของทุกคนที่หากำไรด้วยความทารุณโหดร้าย ก็อย่างนี้แหละ มันย่อมคร่าเอาชีวิตเจ้าของนั้นเอง</verse>
				<verse number="20">ปัญญา ร้องเสียงดังอยู่ที่ถนน เธอเปล่งเสียงของเธอที่ลานเมือง</verse>
				<verse number="21">เธอร้องเรียกอยู่ตามหัวถนนที่จอแจ เธอกล่าวถ้อยคำที่ทางเข้าประตูเมืองว่า</verse>
				<verse number="22">“คนรู้น้อยเอ๋ย พวกเจ้าจะรักความรู้น้อยไปนานเท่าไร? คนที่ชอบเยาะเย้ยจะพอใจในการเยาะเย้ยไปนานเท่าไร? และคนโง่จะเกลียดความรู้นานเท่าไร?</verse>
				<verse number="23">จงหันมาสนใจคำตักเตือนของข้า นี่แน่ะ ข้าจะเทความคิดของข้าให้เจ้าทั้งหลาย ข้าจะให้ถ้อยคำของข้าแจ้งแก่พวกเจ้า</verse>
				<verse number="24">เพราะข้าได้เรียกแล้ว แต่พวกเจ้าปฏิเสธ ข้ายื่นมือออก แต่ไม่มีใครใส่ใจ</verse>
				<verse number="25">พวกเจ้าเพิกเฉยคำแนะนำทุกอย่างของข้า และไม่ยอมรับคำตักเตือนของข้าเลย</verse>
				<verse number="26">ข้าเองจะหัวเราะเยาะความหายนะของพวกเจ้า ข้าจะเยาะเย้ยเมื่อความกลัวมาถึงพวกเจ้า</verse>
				<verse number="27">เมื่อความกลัวมากระทบพวกเจ้าอย่างพายุร้าย และความหายนะของพวกเจ้ามาถึงอย่างพายุหมุน เมื่อความทุกข์และความระทมใจมาเหนือพวกเจ้า</verse>
				<verse number="28">แล้วพวกเขาจะร้องเรียกข้า แต่ข้าจะไม่ตอบ พวกเขาจะแสวงหาข้า แต่จะไม่พบข้า</verse>
				<verse number="29">เพราะว่าพวกเขาเกลียดความรู้ และไม่เลือกเอาความยำเกรงพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="30">พวกเขาไม่ยอมรับคำแนะนำของข้าเลย แต่กลับดูหมิ่นคำตักเตือนทุกอย่างของข้า</verse>
				<verse number="31">เพราะฉะนั้น พวกเขาจะกินผลแห่งทางของตนเอง และอิ่มด้วยความคิดเห็นของพวกเขาเอง</verse>
				<verse number="32">เพราะการที่คนรู้น้อยหันเหจากทางที่ถูกต้องก็นำความพินาศมาสู่ตนเอง และการที่คนโง่หลงเพลิดเพลินก็ทำลายตนเอง</verse>
				<verse number="33">แต่ผู้ที่ฟังข้า จะอยู่อย่างปลอดภัย และอยู่อย่างสงบสุข ไม่กลัวสิ่งร้ายใดๆ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ลูกเอ๋ย ถ้าเจ้ารับถ้อยคำของข้า และสะสมบัญญัติของข้าไว้กับเจ้า</verse>
				<verse number="2">จงเงี่ยหูของเจ้าฟังปัญญา จงเอียงใจของเจ้าเข้าหาความเข้าใจ</verse>
				<verse number="3">เพราะถ้าเจ้าร้องหาความรอบรู้ และเปล่งเสียงของเจ้าหาความเข้าใจ</verse>
				<verse number="4">ถ้าเจ้าแสวงหาปัญญาเหมือนหาเงิน และเสาะหาเธออย่างหาขุมทรัพย์ที่ซ่อนอยู่</verse>
				<verse number="5">แล้วเจ้าจะเข้าใจความยำเกรงพระยาห์เวห์ และพบความรู้ของพระเจ้า</verse>
				<verse number="6">เพราะพระยาห์เวห์ประทานปัญญา และจากพระโอษฐ์ของพระองค์ ความรู้กับความเข้าใจก็ออกมา</verse>
				<verse number="7">พระองค์ทรงสะสมสติปัญญาไว้ให้คนเที่ยงธรรม พระองค์ทรงเป็นโล่แก่ผู้ที่ดำเนินในความซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="8">ทรงเฝ้าบรรดาวิถีแห่งความยุติธรรม และทรงปกป้องทางแห่งธรรมิกชนของพระองค์</verse>
				<verse number="9">แล้วเจ้าจะเข้าใจความชอบธรรมและความยุติธรรม และความเที่ยงธรรม คือหนทางที่ดีทุกสาย</verse>
				<verse number="10">เพราะปัญญาจะเข้ามาในใจของเจ้า และความรู้จะเป็นที่ร่มรื่นแก่วิญญาณจิตของเจ้า</verse>
				<verse number="11">ความเฉลียวฉลาดจะปกป้องเจ้า และความเข้าใจจะเฝ้าเจ้าไว้</verse>
				<verse number="12">เพื่อช่วยเจ้าให้พ้นจากทางของคนชั่ว จากคนที่พูดตลบตะแลง</verse>
				<verse number="13">ผู้ทอดทิ้งบรรดาวิถีแห่งความเที่ยงธรรม เพื่อเดินในทางแห่งความมืด</verse>
				<verse number="14">ผู้ยินดีในการทำชั่ว และเปรมปรีดิ์ในการกลับดีเป็นชั่ว</verse>
				<verse number="15">คือคนที่วิถีของเขาคด และหนทางของเขาไม่ตรง</verse>
				<verse number="16">เพื่อช่วยเจ้าให้พ้นจากหญิงแพศยา พ้นจากหญิงสำส่อนที่พูดจาพะเน้าพะนอ</verse>
				<verse number="17">ผู้ทอดทิ้งคู่ชีวิตที่นางได้เมื่อยังสาว และลืมพันธสัญญาแห่งพระเจ้าของนาง</verse>
				<verse number="18">เพราะบ้านของนางดิ่งลงสู่ความมรณา และหนทางของนางนำไปสู่ชาวเมืองผี</verse>
				<verse number="19">ทุกคนที่เข้าหานางก็ไม่ได้กลับมา และไม่ได้มาถึงวิถีแห่งชีวิต</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น เจ้าควรจะเดินในทางของคนดี และรักษาวิถีของคนชอบธรรม</verse>
				<verse number="21">เพราะว่าคนเที่ยงธรรมจะได้อยู่ในแผ่นดิน และคนดีพร้อมจะดำรงอยู่ในนั้น</verse>
				<verse number="22">แต่คนอธรรมจะถูกตัดออกจากแผ่นดิน และคนทรยศจะถูกถอนรากออกไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ลูกเอ๋ย อย่าลืมคำสอนของข้า แต่ให้ใจของเจ้าเฝ้ารักษาบัญญัติของข้า</verse>
				<verse number="2">เพราะสิ่งเหล่านี้จะเพิ่มวันเดือนปีของชีวิตให้ยืนยาว และทวีความสมบูรณ์พูนสุขแก่เจ้า</verse>
				<verse number="3">อย่าให้ความจงรักภักดีและความซื่อสัตย์ทอดทิ้งเจ้า จงพันมันไว้รอบคอของเจ้า จงเขียนมันไว้บนแผ่นจารึกแห่งหัวใจของเจ้า</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น จงหาความโปรดปรานและชื่อเสียงดี ในสายพระเนตรพระเจ้า และในสายตามนุษย์</verse>
				<verse number="5">จงวางใจในพระยาห์เวห์ด้วยสุดใจของเจ้า และอย่าพึ่งพาความรอบรู้ของตนเอง</verse>
				<verse number="6">จงยอมรับรู้พระองค์ในทุกทางของเจ้า แล้วพระองค์เองจะทรงทำให้วิถีของเจ้าราบรื่น</verse>
				<verse number="7">อย่าคิดว่าตนมีปัญญา จงยำเกรงพระยาห์เวห์ และจงหันจากความชั่วร้าย</verse>
				<verse number="8">นี่จะเป็นพลานามัยแก่เนื้อหนังของเจ้า และความสดชื่นแก่ร่างกายของเจ้า</verse>
				<verse number="9">จงถวายพระเกียรติแด่พระยาห์เวห์ด้วยทรัพย์สินของเจ้า และด้วยผลแรกแห่งผลิตผลทุกอย่างของเจ้า</verse>
				<verse number="10">แล้วยุ้งของเจ้าจะเต็มบริบูรณ์ และบ่อเก็บของเจ้าจะล้นด้วยเหล้าองุ่นหมักใหม่</verse>
				<verse number="11">ลูกเอ๋ย อย่าดูหมิ่นพระดำรัสสอนของพระยาห์เวห์ และอย่าเบื่อหน่ายพระดำรัสเตือนของพระองค์</verse>
				<verse number="12">เพราะพระยาห์เวห์ทรงตักเตือนผู้ที่พระองค์ทรงรัก ดังบิดาตักเตือนบุตรที่เขาโปรดปราน</verse>
				<verse number="13">มนุษย์ผู้พบปัญญา และมนุษย์ผู้ได้ความเข้าใจ ก็เป็นสุขจริงหนอ</verse>
				<verse number="14">เพราะผลที่ได้จากปัญญาย่อมดีกว่าผลที่ได้จากเงิน และผลิตผลของปัญญานั้นดีกว่าทองคำ</verse>
				<verse number="15">ปัญญาล้ำค่ากว่าอัญมณี และทุกสิ่งที่เจ้าปรารถนาไม่อาจเปรียบกับปัญญาได้เลย</verse>
				<verse number="16">ชีวิตยืนยาวอยู่ในมือขวาของปัญญา ส่วนในมือซ้ายมีความมั่งคั่งและเกียรติยศ</verse>
				<verse number="17">ทางของปัญญาเป็นทางของความร่มรื่น และวิถีทั้งสิ้นของปัญญาคือความสงบสุข</verse>
				<verse number="18">ปัญญาเป็นต้นไม้แห่งชีวิตแก่ผู้ที่ฉวยเธอไว้ บรรดาผู้ที่ยึดเธอไว้แน่นจะสุขสบาย</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์ทรงวางรากแผ่นดินโลกโดยพระปัญญา พระองค์ทรงสถาปนาฟ้าสวรรค์โดยความเข้าพระทัย</verse>
				<verse number="20">โดยความรู้ของพระองค์ น้ำบาดาลก็พลุ่งออกมา และเมฆก็โปรยน้ำค้างลงมา</verse>
				<verse number="21">ลูกเอ๋ย อย่าให้สิ่งต่อไปนี้คลาดสายตาของเจ้า แต่จงเฝ้ารักษาไว้ คือสติปัญญาและความเฉลียวฉลาด</verse>
				<verse number="22">ทั้งสองสิ่งจะเป็นชีวิตแก่เจ้า เป็นเครื่องประดับที่คอของเจ้า</verse>
				<verse number="23">แล้วเจ้าจะดำเนินในทางของเจ้าอย่างปลอดภัย และเท้าของเจ้าจะไม่สะดุด</verse>
				<verse number="24">เมื่อเจ้านอน เจ้าจะไม่หวาดผวา เมื่อเจ้านอน ก็จะหลับสบาย</verse>
				<verse number="25">อย่ากลัวความสยดสยองที่มาถึงอย่างฉับพลัน หรือกลัวความย่อยยับที่มาถึงคนอธรรม</verse>
				<verse number="26">เพราะพระยาห์เวห์จะเป็นความไว้วางใจของเจ้า และจะทรงปกป้องเท้าของเจ้าจากการถูกจับ</verse>
				<verse number="27">อย่ากีดกันสิ่งดีไว้จากผู้สมควรจะได้รับ ในเมื่อสิ่งนี้อยู่ในอำนาจของเจ้าที่จะทำได้</verse>
				<verse number="28">อย่าพูดกับเพื่อนบ้านของเจ้าว่า “ไปเถอะ แล้วค่อยมาใหม่ พรุ่งนี้ฉันจะให้” ในเมื่อเจ้ามีให้อยู่แล้ว</verse>
				<verse number="29">อย่าวางแผนปองร้ายเพื่อนบ้านของเจ้า ผู้อาศัยอยู่ข้างๆ เจ้าอย่างไว้วางใจ</verse>
				<verse number="30">อย่าโต้แย้งกับใครอย่างไร้เหตุผล ในเมื่อเขาไม่ได้ทำอันตรายอะไรเจ้า</verse>
				<verse number="31">อย่าอิจฉาคนโหดร้าย อย่าเลือกทางใดๆ ของเขาเลย</verse>
				<verse number="32">เพราะพระยาห์เวห์ทรงเกลียดชังคนคดโกง แต่ไว้พระทัยคนเที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="33">คำสาปของพระยาห์เวห์อยู่บนบ้านของคนอธรรม แต่พระองค์ทรงอวยพรที่อาศัยของคนชอบธรรม</verse>
				<verse number="34">พระองค์ทรงเยาะเย้ยคนที่ชอบเยาะเย้ย แต่พระองค์ประทานพระคุณแก่คนถ่อมตัว</verse>
				<verse number="35">คนมีปัญญาจะได้เกียรติเป็นมรดก แต่คนโง่จะได้ความอัปยศ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ลูกทั้งหลายเอ๋ย จงฟังคำสั่งสอนของพ่อ และจงใส่ใจเพื่อจะได้ความรอบรู้</verse>
				<verse number="2">เพราะข้าให้ภาษิตดีแก่พวกเจ้า อย่าทอดทิ้งคำสอนของข้า</verse>
				<verse number="3">เมื่อข้าเป็นเด็กอยู่กับพ่อข้า อ่อนเยาว์และเป็นแก้วตาของแม่ข้า</verse>
				<verse number="4">พ่อสอนข้าว่า “ให้ใจของเจ้ายึดถ้อยคำของพ่อไว้ให้มั่น จงรักษาบัญญัติของพ่อ และมีชีวิตอยู่</verse>
				<verse number="5">จงเอาปัญญาและจงเอาความรอบรู้ อย่าลืมและอย่าหันจากถ้อยคำแห่งปากของพ่อ</verse>
				<verse number="6">อย่าทอดทิ้งปัญญา แล้วเธอจะรักษาเจ้าไว้ จงรักเธอ แล้วเธอจะคุ้มครองเจ้า</verse>
				<verse number="7">จุดเริ่มต้นของปัญญาเป็นอย่างนี้คือ จงเอาปัญญา ไม่ว่าเจ้าจะได้อะไรก็ตาม จงเอาความรอบรู้ไว้</verse>
				<verse number="8">จงตีราคาปัญญาให้สูง แล้วเธอจะยกย่องเจ้า เธอจะให้เกียรติเจ้า เมื่อเจ้ากอดเธอไว้</verse>
				<verse number="9">เธอจะเอามงคลงามสวมศีรษะเจ้า จะให้มงกุฎแห่งศักดิ์ศรีแก่เจ้า”</verse>
				<verse number="10">ลูกเอ๋ย จงฟังและรับถ้อยคำของข้า แล้วปีเดือนแห่งชีวิตเจ้าจะมากมาย</verse>
				<verse number="11">ข้าได้สอนเจ้าเรื่องทางแห่งปัญญาแล้ว ข้าได้นำเจ้าในหนทางแห่งความเที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="12">เมื่อเจ้าเดิน ย่างเท้าของเจ้าจะไม่ถูกขัดขวาง และถ้าเจ้าวิ่ง เจ้าจะไม่สะดุด</verse>
				<verse number="13">จงยึดคำสั่งสอนไว้ และอย่าปล่อยไป จงเฝ้าเธอไว้ เพราะเธอเป็นชีวิตของเจ้า</verse>
				<verse number="14">อย่าเข้าไปในวิถีของคนอธรรม และอย่าเดินในทางของคนชั่ว</verse>
				<verse number="15">จงหลีกเสีย อย่าเดินบนนั้น เลี้ยวออกไปเสีย และจงผ่านไป</verse>
				<verse number="16">เพราะพวกเขานอนไม่หลับ ถ้ามิได้ทำชั่ว พวกเขาจะหลับไม่ลง ถ้ามิได้ทำให้คนสะดุด</verse>
				<verse number="17">เพราะพวกเขากินอาหารแห่งความโหดร้าย และดื่มเหล้าองุ่นแห่งความทารุณ</verse>
				<verse number="18">แต่วิถีของคนชอบธรรมเหมือนแสงอรุณ ซึ่งฉายสุกใสยิ่งๆ ขึ้นจนสว่างเต็มที่</verse>
				<verse number="19">ทางของคนอธรรมก็เหมือนความมืดทึบ พวกเขาไม่ทราบว่าสะดุดอะไร</verse>
				<verse number="20">ลูกเอ๋ย จงใส่ใจถ้อยคำของข้า จงเอียงหูของเจ้าเข้าหาคำพูดของข้า</verse>
				<verse number="21">อย่าให้มันคลาดสายตาของเจ้า จงรักษามันไว้ภายในใจของเจ้า</verse>
				<verse number="22">เพราะมันเป็นชีวิตแก่ผู้ค้นพบ และเป็นพลานามัยแก่กายทุกส่วนของผู้นั้น</verse>
				<verse number="23">จงระแวดระวังใจของเจ้ายิ่งกว่าสิ่งอื่นใด เพราะทุกสิ่งที่เจ้าทำออกมาจากใจ</verse>
				<verse number="24">จงทิ้งวาจาคดๆ เสีย และให้คำพูดลดเลี้ยวห่างจากเจ้า</verse>
				<verse number="25">ให้ดวงตาของเจ้าเพ่งมองไปเบื้องหน้า และให้การจ้องของเจ้าตรงไปข้างหน้าเจ้า</verse>
				<verse number="26">จงทำหนทางแห่งเท้าของเจ้าให้ราบ แล้วทางทั้งสิ้นของเจ้าจะมั่นคง</verse>
				<verse number="27">อย่าเหไปข้างขวาหรือข้างซ้าย จงหันเท้าของเจ้าเสียจากความชั่วร้าย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ลูกเอ๋ย จงตั้งใจฟังปัญญาของข้า จงเอียงหูของเจ้าฟังความเข้าใจของข้า</verse>
				<verse number="2">เพื่อเจ้าจะรักษาความเฉลียวฉลาดไว้ และปากของเจ้าจะระแวดระวังความรู้</verse>
				<verse number="3">เพราะปากของหญิงแพศยาก็หยาดน้ำผึ้งออกมา และคำพูดของนางก็ลื่นยิ่งกว่าน้ำมัน</verse>
				<verse number="4">แต่ในที่สุด นางก็ขมอย่างบอระเพ็ด และคมอย่างดาบสองคม</verse>
				<verse number="5">เท้าของนางก้าวลงไปสู่ความตาย ย่างเท้าของนางมุ่งตรงไปยังแดนคนตาย</verse>
				<verse number="6">นางไม่สนใจวิถีแห่งชีวิต หนทางของนางวนเวียนไป และนางไม่รู้</verse>
				<verse number="7">ลูกทั้งหลายเอ๋ย บัดนี้จงฟังข้า และอย่าพรากจากถ้อยคำแห่งปากของข้า</verse>
				<verse number="8">จงหลีกทางของเจ้าให้ไกลจากนาง อย่าไปใกล้ประตูบ้านของนาง</verse>
				<verse number="9">เกรงว่าเจ้าจะให้เกียรติของเจ้าแก่คนอื่น และให้ปีเดือนของเจ้าแก่คนไร้เมตตา</verse>
				<verse number="10">เกรงว่าคนแปลกหน้าจะอิ่มเอมด้วยทรัพย์สินของเจ้า และของที่ได้มาด้วยน้ำพักน้ำแรงของเจ้าจะตกไปในบ้านของคนต่างด้าว</verse>
				<verse number="11">และเมื่อบั้นปลายชีวิตของเจ้ามาถึง เจ้าจะครวญคราง เมื่อเนื้อและกายของเจ้าเสื่อมสิ้นไป</verse>
				<verse number="12">และเจ้าพูดว่า “ข้าเกลียดการตีสอนเสียจริงๆ และจิตใจของข้าดูหมิ่นการตักเตือน</verse>
				<verse number="13">ข้าไม่ฟังเสียงครูของข้า หรือเอียงหูให้แก่ผู้สั่งสอนของข้า</verse>
				<verse number="14">ข้าจวนจะย่อยยับอยู่รอมร่อ ในท่ามกลางคนที่ประชุมกันอยู่นั้น”</verse>
				<verse number="15">จงดื่มน้ำจากถังเก็บน้ำของเจ้า ดื่มน้ำไหลจากบ่อของเจ้าเอง</verse>
				<verse number="16">ควรหรือที่จะให้น้ำพุของเจ้าไหลเพรื่อออกไปนอกบ้าน? และให้ธารน้ำนั้นไหลไปที่ลานเมือง?</verse>
				<verse number="17">จงให้มันเป็นของเจ้าแต่ผู้เดียว และไม่ใช่สำหรับคนแปลกหน้าด้วย</verse>
				<verse number="18">จงให้น้ำพุของเจ้าได้รับพร และจงเปรมปรีดิ์อยู่กับภรรยาคนที่เจ้าได้เมื่อหนุ่มนั้น</verse>
				<verse number="19">เหมือนนางกวางที่น่ารัก และเหมือนแม่เลียงผาที่งามสง่า จงให้ถันของภรรยาเจ้าเป็นที่หนำใจเจ้าอยู่ทุกเวลา จงดื่มด่ำอยู่กับความรักของนางเสมอ</verse>
				<verse number="20">ลูกเอ๋ย เจ้าจะเคลิบเคลิ้มอยู่กับหญิงแพศยาทำไมเล่า? หรือโอบกอดอกของหญิงสำส่อนอยู่ทำไม?</verse>
				<verse number="21">เพราะว่าทางของคนก็อยู่ในสายพระเนตรพระยาห์เวห์ และพระองค์ทรงเฝ้าดูหนทางทั้งสิ้นของเขา</verse>
				<verse number="22">ความบาปชั่วของคนอธรรมดักตัวเขาเอง และเขาก็ติดอยู่กับตาข่ายบาปของเขา</verse>
				<verse number="23">เขาจะตายเพราะขาดวินัยในชีวิต และเพราะความโง่อย่างยิ่งของเขา เขาจึงหลงเจิ่นไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ลูกเอ๋ย ถ้าเจ้าเป็นผู้ค้ำประกันให้เพื่อนบ้านของเจ้า ได้ทำสัญญากับคนแปลกหน้า</verse>
				<verse number="2">ถ้าเจ้าติดบ่วงเพราะคำจากปากของเจ้า และเจ้าติดกับเพราะคำจากปากของเจ้า</verse>
				<verse number="3">ลูกเอ๋ย จงทำอย่างนี้และช่วยตัวเจ้าให้พ้นภัย เพราะเจ้าตกอยู่ในกำมือเพื่อนบ้านของเจ้าแล้ว รีบไป ถ่อมตัวลง และวิงวอนเพื่อนบ้านของเจ้า</verse>
				<verse number="4">อย่าให้ดวงตาของเจ้าหลับลง อย่าให้หนังตาของเจ้าปรือไป</verse>
				<verse number="5">จงปลีกตัวของเจ้าจากภัย อย่างละมั่งปลีกตัวจากมือของนายพราน อย่างนกจากมือของคนจับนก</verse>
				<verse number="6">คนเกียจคร้านเอ๋ย ไปหามดไป๊ พิเคราะห์ดูทางของมัน และจงมีปัญญา</verse>
				<verse number="7">โดยปราศจากหัวหน้า เจ้าหน้าที่หรือผู้ปกครอง</verse>
				<verse number="8">มันเตรียมอาหารของมันในฤดูแล้ง และสะสมเสบียงของมันในฤดูเกี่ยว</verse>
				<verse number="9">คนเกียจคร้านเอ๋ย เจ้าจะนอนนานเท่าไร? เมื่อไรเจ้าจะลุกขึ้นจากหลับ?</verse>
				<verse number="10">หลับนิด เคลิ้มหน่อย กอดมือพักนิดหน่อย</verse>
				<verse number="11">แล้วความจนจะมาหาเจ้าอย่างคนจรจัด และความขัดสน อย่างคนถืออาวุธ</verse>
				<verse number="12">คนถ่อย คนเลว คือคนที่เที่ยวไปด้วยวาจาคดๆ</verse>
				<verse number="13">ตาของเขาก็ขยิบ เท้าของเขาก็ขยับ นิ้วของเขาก็เขยิบชี้ไป</verse>
				<verse number="14">ความตลบตะแลงในใจเขาคิดประดิษฐ์ความชั่วร้าย หว่านความแตกร้าวอยู่ทุกเวลา</verse>
				<verse number="15">เพราะฉะนั้นความหายนะจะมาถึงเขาอย่างฉับพลัน เขาจะถูกทำลายทันทีโดยไม่มีทางแก้ไข</verse>
				<verse number="16">มีหกสิ่งซึ่งพระยาห์เวห์ทรงเกลียด มีเจ็ดสิ่งซึ่งเป็นที่น่าเกลียดน่าชังสำหรับพระองค์</verse>
				<verse number="17">ได้แก่ ดวงตายโส ลิ้นมุสา และมือที่เข่นฆ่าคนบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="18">ใจที่คิดแผนเลวร้าย เท้าซึ่งรีบวิ่งไปสู่ความชั่ว</verse>
				<verse number="19">พยานเท็จซึ่งหายใจออกมาเป็นคำมุสา และคนที่หว่านความแตกร้าวในหมู่พี่น้อง</verse>
				<verse number="20">ลูกเอ๋ย จงเฝ้ารักษาบัญญัติของพ่อเจ้า และอย่าละทิ้งคำสอนของแม่เจ้า</verse>
				<verse number="21">จงพันมันไว้ที่ใจของเจ้าเสมอ จงผูกมันไว้รอบคอของเจ้า</verse>
				<verse number="22">เมื่อเจ้าเดิน มันจะนำเจ้า เมื่อเจ้านอน มันจะเฝ้าเจ้า และเมื่อเจ้าตื่น มันจะพูดกับเจ้า</verse>
				<verse number="23">เพราะบัญญัติเป็นประทีป และคำสอนเป็นแสงสว่าง และคำตักเตือนเพื่อการสั่งสอนเป็นทางแห่งชีวิต</verse>
				<verse number="24">เพื่อปกป้องเจ้าไว้จากหญิงชั่ว จากลิ้นพะเน้าพะนอของหญิงสำส่อน</verse>
				<verse number="25">อย่าให้ใจของเจ้าปรารถนาความงามของนาง อย่าให้นางจับเจ้าด้วยตาเจ้าชู้ของนาง</verse>
				<verse number="26">เพราะจะจ้างหญิงโสเภณีด้วยขนมปังก้อนเดียวก็ยังได้ แต่หญิงเล่นชู้ ล่าชีวิตอันมีค่าของชาย</verse>
				<verse number="27">คนเราจะหอบไฟไว้ที่อกของตน โดยมิให้เสื้อผ้าไหม้ได้หรือ?</verse>
				<verse number="28">หรือคนเราจะเดินบนถ่านที่ลุกโพลง โดยมิให้เท้าถูกไฟลวกได้หรือ?</verse>
				<verse number="29">บุคคลผู้เข้าหาภรรยาของเพื่อนบ้านก็เป็นอย่างนั้นแหละ ไม่มีใครที่แตะต้องนางแล้วจะไม่ถูกลงโทษ</verse>
				<verse number="30">คนเขาไม่ดูหมิ่นขโมย ถ้าขโมยเข้าลัก เพื่อบรรเทาความอยากเมื่อเขาหิว</verse>
				<verse number="31">ถ้าเขาถูกจับได้ เขาต้องชำระคืนเจ็ดเท่า เขาจะต้องให้สิ่งของทั้งสิ้นในบ้านของเขา</verse>
				<verse number="32">ชายที่ล่วงประเวณี ย่อมไม่มีสามัญสำนึก ใครทำอย่างนั้นก็ทำลายตนเอง</verse>
				<verse number="33">เขาจะได้แผลและความอัปยศ และความอดสูของเขาจะลบล้างไม่ได้เลย</verse>
				<verse number="34">เพราะความหวงแหนทำให้สามี เกรี้ยวกราด ในวันที่เขาแก้แค้น เขาจะไม่เพลามือ</verse>
				<verse number="35">เขาจะไม่รับค่าทำขวัญใดๆ ถึงเจ้าจะทวีของกำนัล เขาก็ไม่ยอมสงบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ลูกเอ๋ย จงรักษาถ้อยคำของข้า จงสะสมบัญญัติของข้าไว้กับเจ้า</verse>
				<verse number="2">จงรักษาบัญญัติของข้า และมีชีวิตอยู่ จงรักษาคำสอนของข้าอย่างกับแก้วตาของเจ้า</verse>
				<verse number="3">จงพันมันไว้ที่นิ้วมือของเจ้า จงเขียนมันไว้บนแผ่นจารึกแห่งหัวใจของเจ้า</verse>
				<verse number="4">จงพูดกับปัญญาว่า “เธอเป็นพี่สาวของฉัน” และจงเรียกความรอบรู้ว่า “ญาติสนิท”</verse>
				<verse number="5">เพื่อสองสิ่งนี้จะปกป้องเจ้าไว้จากหญิงแพศยา จากหญิงสำส่อนที่พูดจาพะเน้าพะนอ</verse>
				<verse number="6">เพราะที่หน้าต่างบ้านของข้า ข้าได้มองออกไปตามบานเกล็ด</verse>
				<verse number="7">ข้าเห็นหนุ่มคนหนึ่งท่ามกลางคนรู้น้อย ข้าพิเคราะห์ดูเขาท่ามกลางคนหนุ่ม เขาไม่มีสามัญสำนึก</verse>
				<verse number="8">เขากำลังผ่านไปตามถนนใกล้หัวมุมไปบ้านของนาง เขาเดินไปทางบ้านของนาง</verse>
				<verse number="9">ในเวลาโพล้เพล้ ในเวลาเย็น ในตอนกลางคืนและในความมืด</verse>
				<verse number="10">และดูสิ หญิงคนหนึ่งมาพบเขา แต่งตัวอย่างโสเภณีและมีหัวใจเจ้าเล่ห์</verse>
				<verse number="11">นางจัดจ้านและหัวรั้น เท้าของนางไม่อยู่กับบ้าน</verse>
				<verse number="12">ประเดี๋ยวอยู่ถนน ประเดี๋ยวอยู่ที่ลานเมือง และนางหมอบคอยอยู่ทุกหัวมุม</verse>
				<verse number="13">นางฉวยเขาได้และจูบเขา นางพูดกับเขาอย่างหน้าไม่อายว่า</verse>
				<verse number="14">“ฉันต้องถวายเครื่องศานติบูชา และวันนี้ฉันได้ถวายแก้บนแล้ว</verse>
				<verse number="15">เพราะฉะนั้นฉันจึงออกมาหาเธอ เสาะหาเธออย่างตั้งใจ และฉันพบเธอแล้ว</verse>
				<verse number="16">ฉันได้คลุมเตียงของฉันด้วยผ้าคลุม เป็นผ้าลินินสีจากอียิปต์</verse>
				<verse number="17">ฉันทำที่นอนของฉันให้หอมด้วยมดยอบ กฤษณา และอบเชย</verse>
				<verse number="18">มาเถอะ ให้เรามาอิ่มด้วยความรักจนรุ่งเช้า ให้เราสำเริงสำราญกันด้วยความรัก</verse>
				<verse number="19">เพราะสามีของฉันไม่อยู่บ้าน เขาไปทางไกล</verse>
				<verse number="20">เขาพกเงินไปถุงหนึ่ง พอวันเพ็ญเขาจึงจะกลับมา”</verse>
				<verse number="21">นางหว่านล้อมเขาด้วยคำเชิญชวนมากมาย นางชักจูงเขาด้วยคำพูดพะเน้าพะนอ</verse>
				<verse number="22">เขาก็ติดตามนางไปทันที อย่างวัวตัวผู้ไปสู่การฆ่า หรืออย่างกวางเข้าไปติดกับดัก</verse>
				<verse number="23">จนลูกธนูปักลึกถึงตับของมัน อย่างนกรนเข้าไปหาบ่วง เขาไม่รู้ว่า นี่มีค่าถึงชีวิต</verse>
				<verse number="24">ลูกทั้งหลายเอ๋ย บัดนี้จงฟังข้า และจงใส่ใจถ้อยคำจากปากของข้า</verse>
				<verse number="25">อย่าให้ใจของเจ้าหันไปตามทางของนาง อย่าหลงอยู่ในวิถีของนาง</verse>
				<verse number="26">เพราะนางได้ฟัดเหยื่อลงเสียเป็นอันมาก เออ คนที่นางฆ่านั้นก็มากมายนับไม่ถ้วน</verse>
				<verse number="27">บ้านของนางเป็นทางไปสู่แดนคนตาย ลงไปถึงห้องแห่งความตาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ปัญญาไม่ได้ร้องเรียกหรือ? ความเข้าใจไม่ได้เปล่งเสียงหรือ?</verse>
				<verse number="2">บนยอดสูง ที่ข้างทาง และตามถนน ปัญญายืนอยู่</verse>
				<verse number="3">ข้างประตูหน้าเมือง คือที่ทางเข้า ปัญญาร้องเสียงดังว่า</verse>
				<verse number="4">“โอ ทุกๆ คน ข้าพเจ้าเรียกเจ้า และเสียงเรียกของข้าพเจ้าไปถึงมนุษย์ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="5">โอ คนรู้น้อย จงเข้าถึงความสุขุม โอ คนโง่ จงเข้าใจ</verse>
				<verse number="6">จงฟัง เพราะข้าพเจ้าจะพูดสิ่งที่มีเกียรติ เพราะสิ่งที่ถูกต้องจะมาจากปากของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">เพราะปากของข้าพเจ้าจะพูดความจริง ความชั่วเป็นสิ่งน่าเกลียดน่าชังต่อริมฝีปากของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">ทุกคำจากปากของข้าพเจ้านั้นชอบธรรม ไม่บิดผันหรือตลบตะแลง</verse>
				<verse number="9">คำเหล่านั้นก็ตรงหมดสำหรับผู้ที่เข้าใจ และถูกต้องสำหรับผู้พบความรู้</verse>
				<verse number="10">จงรับคำสั่งสอนของข้าพเจ้าแทนเงิน และจงรับความรู้แทนทองคำเนื้อดี</verse>
				<verse number="11">เพราะปัญญาดีกว่าทับทิม และทุกสิ่งที่เจ้าปรารถนาเปรียบกับปัญญาไม่ได้เลย</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้าคือปัญญา อยู่กับความสุขุม และข้าพเจ้าพบความรู้และความเฉลียวฉลาด</verse>
				<verse number="13">ความยำเกรงพระยาห์เวห์คือการเกลียดชังความชั่วร้าย ข้าพเจ้าเกลียดความเย่อหยิ่งและความจองหอง และทางของความชั่วร้ายกับวาจาตลบตะแลง</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้ามีคำแนะนำและสติปัญญา ข้าพเจ้าเองเป็นความรอบรู้ ข้าพเจ้ามีพลัง</verse>
				<verse number="15">โดยข้าพเจ้า กษัตริย์จึงครองราชย์ และผู้ครอบครองจึงตรากฎหมายที่ยุติธรรม</verse>
				<verse number="16">โดยข้าพเจ้า เจ้านายจึงครอบครอง รวมทั้งขุนนาง คือทุกคนที่วินิจฉัย อย่างยุติธรรม</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้ารักคนที่รักข้าพเจ้า และคนที่เสาะหาข้าพเจ้าอย่างตั้งใจก็จะพบข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="18">ความมั่งคั่งและเกียรติอยู่กับข้าพเจ้า ทั้งทรัพย์สินที่ทนทานและความชอบธรรม</verse>
				<verse number="19">ผลของข้าพเจ้าดีกว่าทองคำ ดีกว่าทองบริสุทธิ์ และผลผลิตของข้าพเจ้าดีกว่าเงินเนื้อดี</verse>
				<verse number="20">ข้าพเจ้าดำเนินในทางแห่งความชอบธรรม ในท่ามกลางวิถีแห่งความยุติธรรม</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้าจะให้คนที่รักข้าพเจ้าได้ครอบครองทรัพย์สิน ข้าพเจ้าจะบรรจุคลังทรัพย์ของเขาให้เต็ม</verse>
				<verse number="22">“พระยาห์เวห์ทรงให้กำเนิดข้าพเจ้าแล้ว เมื่อทรงเริ่มงานของพระองค์ ข้าพเจ้าเป็นสิ่งแรกในพระราชกิจโบราณของพระองค์</verse>
				<verse number="23">ตั้งแต่ดึกดำบรรพ์มาแล้ว ข้าพเจ้าถูกสถาปนาไว้ ตั้งแต่แรก ก่อนการเริ่มต้นของแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="24">เมื่อยังไม่มีมหาสมุทร ข้าพเจ้าถือกำเนิดมาแล้ว เมื่อไม่มีน้ำพุที่มีน้ำมากมาย</verse>
				<verse number="25">ก่อนภูเขาถูกวางราก ก่อนเนินเขา ข้าพเจ้าก็ถือกำเนิดมาแล้ว</verse>
				<verse number="26">ก่อนทรงสร้างแผ่นดินและไร่นา ทั้งก่อนผงคลีแรกของพิภพ</verse>
				<verse number="27">เมื่อทรงสถาปนาฟ้าสวรรค์ ข้าพเจ้าอยู่ที่นั่นแล้ว เมื่อทรงลากเส้นรอบวงบนพื้นมหาสมุทร</verse>
				<verse number="28">เมื่อทรงทำให้ฟ้าเบื้องบนมั่นคง เมื่อทรงสถาปนาน้ำพุของที่ลึก</verse>
				<verse number="29">เมื่อทรงกำหนดขอบเขตให้ทะเล เพื่อว่าน้ำจะไม่ละเมิดพระบัญชาของพระองค์ เมื่อทรงปักรากฐานของแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="30">ข้าพเจ้าก็อยู่ข้างพระองค์แล้วเหมือนอย่างนายช่าง ข้าพเจ้าเป็นความปีติยินดีประจำวันของพระองค์ เปรมปรีดิ์อยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์ทุกเวลา</verse>
				<verse number="31">เปรมปรีดิ์ในพิภพของพระองค์ และปีติยินดีในมนุษย์ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="32">“ลูกทั้งหลายเอ๋ย บัดนี้จงฟังข้าพเจ้า คนทั้งหลายที่รักษาทางของข้าพเจ้าก็เป็นสุข</verse>
				<verse number="33">จงฟังคำสั่งสอน และจงมีปัญญา และอย่าเพิกเฉยเสีย</verse>
				<verse number="34">คนที่ฟังข้าพเจ้า ก็เป็นสุข คือคนที่เฝ้าอยู่ที่ประตูรั้วของข้าพเจ้าทุกวัน และคอยอยู่ข้างประตูบ้านของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="35">เพราะคนที่พบข้าพเจ้า ก็พบชีวิต และได้ความโปรดปรานจากพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="36">แต่คนที่ไม่พบข้าพเจ้าก็ทำให้ตัวเองเจ็บ ทุกคนที่เกลียดข้าพเจ้าก็รักความมรณา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ปัญญา ได้สร้างบ้านของเธอแล้ว เธอได้ทำเสาเจ็ดต้นของเธอไว้</verse>
				<verse number="2">เธอได้ฆ่าสัตว์ของเธอ ได้ผสมเหล้าองุ่นของเธอ ได้จัดโต๊ะของเธอแล้วด้วย</verse>
				<verse number="3">เธอได้ส่งสาวใช้ของเธอออกไป เธอร้องเรียก จากที่สูงในเมือง ว่า</verse>
				<verse number="4">“ใครเป็นคนรู้น้อย ให้เขาหันเข้ามาที่นี่” เธอพูดกับผู้ที่ไม่มีสามัญสำนึก ว่า</verse>
				<verse number="5">“มาเถอะ มารับประทานขนมปังของฉัน และดื่มเหล้าองุ่นที่ฉันได้ผสม</verse>
				<verse number="6">จงทิ้งความรู้น้อยเสีย และมีชีวิตอยู่ ดำเนินในทางของความรอบรู้นั้นเถิด”</verse>
				<verse number="7">ผู้ที่ว่ากล่าวคนที่ชอบเยาะเย้ยจะได้ความอัปยศ และผู้ที่ตักเตือนคนอธรรมจะถูกกล่าวหยาบช้า</verse>
				<verse number="8">อย่าตักเตือนคนชอบเยาะเย้ย เพราะเขาจะเกลียดเจ้า จงตักเตือนคนมีปัญญา และเขาจะรักเจ้า</verse>
				<verse number="9">จงให้คำสั่งสอน แก่คนมีปัญญาและเขาจะมีปัญญายิ่งขึ้น จงสอนคนชอบธรรมและเขาจะเพิ่มพูนการเรียนรู้</verse>
				<verse number="10">ความยำเกรงพระยาห์เวห์เป็นที่เริ่มต้นของปัญญา และการรู้จักองค์บริสุทธิ์เป็นความรอบรู้</verse>
				<verse number="11">เพราะโดยปัญญา วันคืนของเจ้าจะทวีขึ้น และปีเดือนแห่งชีวิตของเจ้าจะเพิ่มพูน</verse>
				<verse number="12">ถ้าเจ้ามีปัญญา เจ้าก็มีปัญญาเพื่อตนเอง ถ้าเจ้าเยาะเย้ย เจ้าก็จะทนแต่ลำพัง</verse>
				<verse number="13">หญิงโง่นั้น ส่งเสียงเอ็ดอึง นางเบาปัญญาและไม่รู้อะไรเลย</verse>
				<verse number="14">นางนั่งที่ประตูบ้านของนาง บนที่นั่งตามที่สูงของเมือง</verse>
				<verse number="15">พลางร้องเรียกผู้ที่ผ่านไป ผู้เดินตรงไปตามทางของเขา ว่า</verse>
				<verse number="16">“ใครเป็นคนรู้น้อย ให้เขาหันเข้ามาที่นี่” นางพูดกับผู้ที่ไม่มีสามัญสำนึก ว่า</verse>
				<verse number="17">“น้ำที่ขโมยมาหวานดี และอาหารที่รับประทานในที่ลับก็อร่อย”</verse>
				<verse number="18">แต่เขาไม่ทราบว่าคนตายอยู่ที่นั่น และแขกของนางก็อยู่ในห้วงลึกของแดนคนตาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">บรรดาสุภาษิตของซาโลมอน บุตรชายที่มีปัญญาทำให้บิดายินดี แต่บุตรชายที่โง่เป็นความโศกของมารดาเขา</verse>
				<verse number="2">คลังทรัพย์อธรรมไม่เป็นประโยชน์ แต่ความชอบธรรมช่วยให้พ้นจากความตาย</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์จะไม่ทรงปล่อยให้คนชอบธรรมหิว แต่จะทรงปฏิเสธความอยากของคนอธรรม</verse>
				<verse number="4">มือที่เกียจคร้านทำให้ยากจน แต่มือที่ขยันขันแข็งทำให้มั่งคั่ง</verse>
				<verse number="5">บุตรชายที่เก็บสะสมไว้ในฤดูแล้งก็เป็นคนฉลาด แต่บุตรชายผู้หลับในฤดูเกี่ยวก็นำความอับอายมา</verse>
				<verse number="6">พระพรนานัปการอยู่บนศีรษะของคนชอบธรรม แต่ปากของคนอธรรมซ่อนความโหดร้าย</verse>
				<verse number="7">การระลึกถึงคนชอบธรรมเป็นพระพร แต่ชื่อของคนอธรรมจะเน่าเสีย</verse>
				<verse number="8">คนมีปัญญาจะยอมรับบัญญัติ แต่คนที่พูดโง่ๆ จะถึงความพินาศ</verse>
				<verse number="9">คนที่ดำเนินในความซื่อสัตย์ก็ดำเนินอย่างมั่นคง แต่ผู้ที่ทำทางของตนให้คดก็จะถูกเปิดโปง</verse>
				<verse number="10">ผู้ที่ขยิบตาก็ก่อความยุ่งยาก แต่คนที่พูดโง่ๆ จะถึงความพินาศ</verse>
				<verse number="11">ปากของคนชอบธรรมเป็นน้ำพุแห่งชีวิต แต่ปากของคนอธรรมซ่อนความโหดร้าย</verse>
				<verse number="12">ความเกลียดชังเร้าให้เกิดการวิวาท แต่ความรักให้อภัย การละเมิดทุกอย่าง</verse>
				<verse number="13">ที่ปากของผู้มีความเข้าใจจะพบปัญญา แต่ไม้เรียวก็เหมาะแก่หลังของผู้ไม่มีสามัญสำนึก</verse>
				<verse number="14">คนมีปัญญาย่อมสะสมความรู้ไว้ แต่ปากของคนโง่นำความหายนะมาใกล้</verse>
				<verse number="15">ทรัพย์สมบัติของคนมั่งคั่งเป็นเมืองเข้มแข็งของเขา แต่ความยากจนของคนจนเป็นความหายนะของเขา</verse>
				<verse number="16">ค่าจ้างของคนชอบธรรมคือชีวิต แต่ค่าตอบแทนของคนอธรรมคือการลงโทษ</verse>
				<verse number="17">คนที่สนใจคำสั่งสอนก็อยู่ในวิถีแห่งชีวิต แต่คนที่ปฏิเสธคำตักเตือนก็หลงเจิ่นไป</verse>
				<verse number="18">ผู้ที่ซ่อนความเกลียดชังไว้ก็มีปากมุสา และคนที่ใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นก็เป็นคนโง่</verse>
				<verse number="19">พูดมากคำย่อมทำบาปได้ แต่คนที่ยับยั้งปากของตนก็เป็นคนฉลาด</verse>
				<verse number="20">ลิ้นของคนชอบธรรมคือเงินเนื้อดี ความคิดของคนอธรรมมีค่าน้อย</verse>
				<verse number="21">ปากของคนชอบธรรมเลี้ยงคนมากมาย แต่คนโง่ตายเพราะขาดสามัญสำนึก</verse>
				<verse number="22">พระพรของพระยาห์เวห์ทำให้มั่งคั่ง และพระองค์ไม่ได้ทรงเพิ่มความโศกเศร้าเข้ากับพระพร</verse>
				<verse number="23">คนโง่ทำความผิดเหมือนการเล่นสนุก แต่คนที่มีความเข้าใจก็เพลิดเพลินกับปัญญา</verse>
				<verse number="24">สิ่งที่คนอธรรมกลัว มันจะมาถึงเขา แต่สิ่งที่คนชอบธรรมปรารถนา พระองค์จะประทานให้</verse>
				<verse number="25">เมื่อพายุหมุนผ่านไปแล้ว ก็ไม่มีคนอธรรมอีก แต่คนชอบธรรมจะตั้งมั่นเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="26">น้ำส้มสายชูกับฟัน และควันกับตา เป็นฉันใด คนเกียจคร้านกับผู้ที่ใช้เขา ก็เป็นฉันนั้น</verse>
				<verse number="27">ความยำเกรงพระยาห์เวห์นั้นยืดชีวิตให้ยาว แต่ปีเดือนของคนอธรรมจะสั้นเข้า</verse>
				<verse number="28">ความหวังของคนชอบธรรมคือความยินดี แต่ความมุ่งหวังของคนอธรรมก็สูญเปล่า</verse>
				<verse number="29">ทางของพระยาห์เวห์เป็นที่กำบังแข็งแกร่งแก่คนซื่อสัตย์ แต่เป็นความหายนะแก่คนประพฤติชั่ว</verse>
				<verse number="30">คนชอบธรรมจะไม่มีวันสั่นคลอน แต่คนอธรรมจะไม่ได้อยู่ในแผ่นดิน</verse>
				<verse number="31">ปากของคนชอบธรรมให้ปัญญา แต่ลิ้นของคนตลบตะแลงจะถูกตัดออก</verse>
				<verse number="32">ริมฝีปากของคนชอบธรรมรู้จักสิ่งที่ดีที่ควร แต่ปากของคนอธรรมรู้จักความตลบตะแลง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ทรงเกลียดชังตาชั่งขี้โกง แต่ทรงปีติยินดีในตุ้มน้ำหนักที่ยุติธรรม</verse>
				<verse number="2">เมื่อความโอหังมาถึง ความอัปยศก็มาด้วย แต่ปัญญาอยู่กับคนถ่อมตัว</verse>
				<verse number="3">ความซื่อสัตย์ของคนเที่ยงธรรมย่อมนำเขา แต่ความคดโกงของคนทรยศย่อมทำลายเขา</verse>
				<verse number="4">ความมั่งคั่งไม่มีประโยชน์ในวันแห่งพระพิโรธ แต่ความชอบธรรมช่วยให้พ้นจากความมรณา</verse>
				<verse number="5">ความชอบธรรมของคนที่ดีพร้อมย่อมทำให้ทางของเขาตรง แต่คนอธรรมจะล้มลงด้วยความอธรรมของตน</verse>
				<verse number="6">ความชอบธรรมของคนเที่ยงธรรมย่อมช่วยกู้เขา แต่คนทรยศจะถูกความอยากของตนจับเป็นเชลย</verse>
				<verse number="7">เมื่อคนอธรรมตาย ความมุ่งหวังของเขาก็มลายไป และความใฝ่ฝันของผู้มีอิทธิพลก็สลาย</verse>
				<verse number="8">คนชอบธรรมได้รับการช่วยเหลือให้พ้นจากความลำบาก และคนอธรรมเข้าไปแทนที่</verse>
				<verse number="9">คนที่ไม่นับถือพระเจ้าทำลายเพื่อนบ้านของเขาด้วยปาก แต่คนชอบธรรมจะรอดพ้นด้วยความรู้</verse>
				<verse number="10">เมื่อคนชอบธรรมอยู่เย็นเป็นสุข บ้านเมืองก็เปรมปรีดิ์ และเมื่อคนอธรรมพินาศ ก็มีเสียงโห่ร้องด้วยความยินดี</verse>
				<verse number="11">โดยพรของคนเที่ยงธรรม บ้านเมืองก็เป็นที่ยกย่อง แต่โดยปากของคนอธรรม บ้านเมืองก็ล่มจม</verse>
				<verse number="12">คนที่ดูหมิ่นเพื่อนบ้านของตนย่อมไม่มีสามัญสำนึก แต่คนที่มีความเข้าใจก็นิ่งเงียบ</verse>
				<verse number="13">คนที่เที่ยวซุบซิบก็เผยความลับ แต่คนที่ไว้วางใจได้ย่อมปิดเรื่องไว้ได้</verse>
				<verse number="14">เมื่อไม่มีการชี้แนะ ประชาชนก็ล้มลง แต่โดยมีที่ปรึกษามาก ก็มีความปลอดภัย</verse>
				<verse number="15">ผู้ที่ค้ำประกันให้คนอื่นจะต้องทนทุกข์ แต่ผู้ที่เกลียดการค้ำประกันย่อมปลอดภัย</verse>
				<verse number="16">หญิงที่มีใจเมตตา ย่อมได้รับเกียรติ แต่ชายใจร้ายย่อมมั่งคั่ง</verse>
				<verse number="17">คนมีความเมตตาย่อมให้ประโยชน์แก่ตน แต่คนดุร้ายย่อมทำให้ตัวเองเจ็บ</verse>
				<verse number="18">คนอธรรมได้ค่าจ้างที่หลอกลวง แต่คนที่หว่านความชอบธรรมจะได้บำเหน็จที่แน่นอน</verse>
				<verse number="19">คนที่ตั้งมั่นอยู่ในความชอบธรรมจะมีชีวิตอยู่ แต่คนที่ติดตามความชั่วร้ายจะถึงความตาย</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์ทรงเกลียดชังใจตลบตะแลง แต่พอพระทัยคนที่ดำเนินชีวิตอย่างไร้ตำหนิ</verse>
				<verse number="21">คนชั่วร้ายจะถูกลงโทษแน่ แต่คนชอบธรรมจะได้รับการช่วยกู้</verse>
				<verse number="22">สตรีงามที่ปราศจากวิจารณญาน ก็เหมือนห่วงทองคำที่จมูกหมู</verse>
				<verse number="23">ความปรารถนาของคนชอบธรรมล้วนแต่ดีเท่านั้น ความหวังของคนอธรรมคือความพิโรธ</verse>
				<verse number="24">บางคนยิ่งแจกจ่ายยิ่งมั่งคั่ง บางคนยิ่งหวงสิ่งที่ควรจ่ายแจกก็ยิ่งขัดสน</verse>
				<verse number="25">คนใจกว้างย่อมเจริญรุ่งเรือง คนที่ให้น้ำคนอื่นย่อมได้น้ำตอบแทน</verse>
				<verse number="26">ประชาชนแช่งผู้กักตุนข้าว แต่พระพรอยู่บนศีรษะของผู้ขายข้าว</verse>
				<verse number="27">คนที่แสวงหาความดี ก็เสาะหาความโปรดปราน แต่คนที่หาความชั่วร้าย มันก็จะมาหาเขา</verse>
				<verse number="28">คนที่วางใจในความมั่งคั่งจะล้มละลาย แต่คนชอบธรรมจะรุ่งเรืองอย่างใบไม้เขียว</verse>
				<verse number="29">คนที่ทำให้ครอบครัวของตนลำบากจะรับลมเป็นมรดก และคนโง่จะเป็นคนรับใช้ของคนมีปัญญา</verse>
				<verse number="30">ผลของคนชอบธรรมคือต้นไม้แห่งชีวิต คนมีปัญญาย่อมได้คนจำนวนมาก</verse>
				<verse number="31">ดูเถิด ถ้าคนชอบธรรมได้รับผลตอบแทนในแผ่นดินโลก คนอธรรมและคนบาปจะได้รับมากยิ่งกว่านั้นสักเท่าไร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">คนที่รักคำสั่งสอนก็รักความรู้ แต่คนที่เกลียดคำตักเตือนก็โง่เขลา</verse>
				<verse number="2">คนดีได้รับความโปรดปรานจากพระยาห์เวห์ แต่คนเจ้าเล่ห์นั้นพระองค์จะทรงลงโทษ</verse>
				<verse number="3">มนุษย์ไม่อาจตั้งมั่นอยู่ได้ด้วยความชั่ว แต่รากของคนชอบธรรมจะไม่ถูกสั่นคลอน</verse>
				<verse number="4">ภรรยาที่เลิศประเสริฐเป็นมงกุฎของสามีตน แต่นางผู้นำความอับอายมาก็เหมือนความเน่าเปื่อยในกระดูกสามี</verse>
				<verse number="5">ความคิดของคนชอบธรรมนั้นยุติธรรม แต่การชี้แนะของคนอธรรมนั้นหลอกลวง</verse>
				<verse number="6">ถ้อยคำของคนอธรรมหมอบคอยสังหารคน แต่ปากของคนเที่ยงธรรมช่วยชีวิตพวกเขา</verse>
				<verse number="7">คนอธรรมถูกคว่ำลงและสาบสูญไป แต่บ้านของคนชอบธรรมยังดำรงอยู่</verse>
				<verse number="8">คนจะได้คำชมตามความฉลาดของเขา แต่คนที่ใจตลบตะแลงก็เป็นที่ดูหมิ่น</verse>
				<verse number="9">การเป็นคนธรรมดาแต่มีทาสคนหนึ่งรับใช้ ก็ดีกว่าการทำทีว่าใหญ่โตแต่ไม่มีอาหารกิน</verse>
				<verse number="10">คนชอบธรรมย่อมห่วงใย ชีวิตสัตว์ของเขา แต่ความสงสารของคนอธรรมคือความดุร้าย</verse>
				<verse number="11">คนที่ไถนาของตนจะมีอาหารบริบูรณ์ แต่คนที่ติดตามสิ่งไร้ค่าย่อมไม่มีสามัญสำนึก</verse>
				<verse number="12">คนอธรรมอยากได้ทรัพย์สิน ของคนชั่ว แต่รากของคนชอบธรรมจะเกิดผล</verse>
				<verse number="13">คนชั่วย่อมติดบ่วงโดยการละเมิดแห่งปากของตน แต่คนชอบธรรมหนีพ้นจากความลำบาก</verse>
				<verse number="14">คนเราอิ่มใจด้วยสิ่งดีจากผลแห่งปากของตน และผลงานแห่งมือของมนุษย์ก็กลับมาหาเขา</verse>
				<verse number="15">ทางของคนโง่นั้นถูกต้องในสายตาของเขาเอง แต่คนมีปัญญาย่อมฟังคำแนะนำ</verse>
				<verse number="16">คนโง่ย่อมแสดงความฉุนเฉียวของตนทันที แต่คนสุขุมย่อมไม่ใส่ใจต่อการสบประมาท</verse>
				<verse number="17">คนที่พูดความจริงก็ให้การอย่างซื่อสัตย์ แต่พยานเท็จกล่าวคำหลอกลวง</verse>
				<verse number="18">คำพูดพล่อยๆ เหมือนดาบแทง แต่ลิ้นของคนมีปัญญานำการรักษามาให้</verse>
				<verse number="19">ปากที่พูดจริงทนอยู่ได้เป็นนิตย์ แต่ลิ้นที่พูดมุสาอยู่ได้เพียงประเดี๋ยวเดียว</verse>
				<verse number="20">ความหลอกลวงอยู่ในใจของคนที่คิดการชั่ว แต่คนที่แนะให้มีสันติภาพก็มีความยินดี</verse>
				<verse number="21">ไม่มีสิ่งเลวร้ายเกิดขึ้นกับคนชอบธรรม แต่คนอธรรมเต็มไปด้วยความลำบาก</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์ทรงเกลียดชังปากที่พูดมุสา แต่ทรงปีติยินดีในคนที่ประพฤติอย่างซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="23">คนสุขุมย่อมเก็บงำความรู้ไว้ แต่คนโง่ป่าวร้องความโง่ของตน</verse>
				<verse number="24">มือของคนขยันจะครอบครอง แต่คนเกียจคร้านจะถูกบังคับให้ทำงานหนัก</verse>
				<verse number="25">ความกระวนกระวายในใจคนถ่วงเขาลง แต่ถ้อยคำที่ดีทำให้เขายินดี</verse>
				<verse number="26">คนชอบธรรมอยู่ในสภาพดีกว่าเพื่อนบ้านของตน แต่ทางของคนอธรรมนำตัวเขาให้หลงเจิ่นไป</verse>
				<verse number="27">คนเกียจคร้านจะไม่ได้ปิ้งอาหาร แต่คนขยันจะได้ทรัพย์สมบัติล้ำค่า</verse>
				<verse number="28">วิถีของความชอบธรรมนำไปสู่ชีวิต และหนทางนั้นไม่มีความมรณา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">บุตรชายที่มีปัญญาฟังคำสั่งสอนของบิดาตน แต่คนที่ชอบเยาะเย้ยไม่ฟังคำว่ากล่าว</verse>
				<verse number="2">คนกินของดีจากผลแห่งปากของตน แต่ความต้องการของคนทรยศก็คือความโหดร้าย</verse>
				<verse number="3">คนที่ระแวดระวังปากย่อมรักษาชีวิตของตน ส่วนคนที่เปิดริมฝีปากกว้างก็มาถึงความพินาศ</verse>
				<verse number="4">ความต้องการของคนเกียจคร้านก็มีอยู่ แต่จะไม่ได้อะไรเลย ส่วนความต้องการของคนขยันจะได้รับการตอบสนองอย่างจุใจ</verse>
				<verse number="5">คนชอบธรรมเกลียดการพูดเท็จ แต่คนอธรรมประพฤติเสื่อมเสียและน่ารังเกียจ</verse>
				<verse number="6">ความชอบธรรมคุ้มครองผู้ที่ทางของเขาไร้ตำหนิ แต่ความอธรรมจะทำลายคนบาป</verse>
				<verse number="7">มีคนที่ทำทีว่ามั่งคั่ง แต่ไม่มีอะไรเลย และมีคนที่ทำทีว่ายากจน แต่มีทรัพย์สมบัติมากมาย</verse>
				<verse number="8">ค่าไถ่ชีวิตของคนคือความมั่งคั่งของเขา แต่คนยากจนจะไม่ได้ยินคำข่มขู่เอาค่าไถ่</verse>
				<verse number="9">แสงสว่างของคนชอบธรรมก็เปรมปรีดิ์ แต่ประทีปของคนอธรรมจะถูกดับ</verse>
				<verse number="10">ความโอหังมีแต่ก่อให้เกิดการวิวาท แต่ปัญญาอยู่กับผู้ที่รับคำแนะนำ</verse>
				<verse number="11">ทรัพย์สมบัติที่ได้มาเร็วจะร่อยหรอหมดไป แต่คนที่เก็บเล็กผสมน้อยจะมีมากขึ้น</verse>
				<verse number="12">ความหวังที่ถูกหน่วงไว้ทำให้อ่อนใจ แต่การสมปรารถนาเป็นต้นไม้แห่งชีวิต</verse>
				<verse number="13">คนที่ดูหมิ่นพระวจนะก็ทำลายตนเอง แต่คนที่นับถือพระบัญญัติจะได้รับบำเหน็จ</verse>
				<verse number="14">คำสอนของคนมีปัญญาเป็นน้ำพุแห่งชีวิต เพื่อให้คนหลีกจากบ่วงมรณาได้</verse>
				<verse number="15">ความฉลาดทำให้ได้รับความโปรดปราน แต่หนทางของคนทรยศนั้นไม่ราบเรียบ</verse>
				<verse number="16">คนสุขุมทุกคนทำการด้วยความรู้ แต่คนโง่ย่อมเผยความโง่ของตน</verse>
				<verse number="17">ผู้สื่อสารอธรรมย่อมนำไปสู่ความลำบาก แต่ทูตที่ซื่อสัตย์นำการรักษามาให้</verse>
				<verse number="18">ความยากจนและความอัปยศมาถึงคนที่เพิกเฉยต่อคำสั่งสอน แต่คนที่สนใจคำตักเตือนจะได้รับเกียรติ</verse>
				<verse number="19">ความปรารถนาที่กลายเป็นจริงนั้นหวานชื่นแก่วิญญาณ แต่การหันจากความชั่วร้ายเป็นสิ่งน่าเกลียดน่าชังสำหรับคนโง่</verse>
				<verse number="20">คนที่เดินกับคนมีปัญญาจะกลายเป็นคนมีปัญญา แต่เพื่อนของคนโง่จะถูกทำลาย</verse>
				<verse number="21">สิ่งเลวร้ายตามติดคนบาป แต่สิ่งดีเป็นรางวัลของคนชอบธรรม</verse>
				<verse number="22">คนดีย่อมทิ้งมรดกไว้ให้ลูกหลาน แต่ทรัพย์สมบัติของคนบาปนั้นถูกเก็บไว้ให้คนชอบธรรม</verse>
				<verse number="23">แม้อาหารมากมายอยู่ในที่ดินของคนยากจน แต่มันถูกกวาดไปโดยความอยุติธรรม</verse>
				<verse number="24">คนที่สงวนไม้เรียวก็เกลียดบุตรชายของตน แต่คนที่รักเขาย่อมหมั่นตีสอนเขา</verse>
				<verse number="25">คนชอบธรรมรับประทานอิ่ม แต่ท้องของคนอธรรมขาดอาหาร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">หญิงที่มีปัญญาสร้างบ้านของเธอขึ้น แต่หญิงโง่รื้อมันลงด้วยมือตนเอง</verse>
				<verse number="2">คนที่ดำเนินชีวิตอย่างเที่ยงธรรมย่อมยำเกรงพระยาห์เวห์ แต่คนที่ทางของเขาคดก็ดูหมิ่นพระองค์</verse>
				<verse number="3">ในปากของคนโง่มีไม้เรียวที่จะลงโทษความหยิ่งของเขา แต่ริมฝีปากของคนมีปัญญาจะปกป้องตนไว้</verse>
				<verse number="4">ที่ใดไม่มีวัวผู้ รางหญ้าก็ว่างเปล่า แต่พืชผลมากมายได้มาด้วยแรงวัว</verse>
				<verse number="5">พยานที่ซื่อสัตย์ไม่มุสา แต่พยานเท็จหายใจออกมาเป็นคำมุสา</verse>
				<verse number="6">คนที่ชอบเยาะเย้ยแสวงหาปัญญาแต่ไม่พบ ถึงกระนั้นความรู้ก็ง่ายสำหรับคนที่มีความเข้าใจ</verse>
				<verse number="7">จงไปให้พ้นหน้าคนโง่ เพราะเจ้าจะไม่พบถ้อยคำแห่งความรู้ในเขา</verse>
				<verse number="8">ปัญญาของคนสุขุมคือการเข้าใจทางของตน แต่ความโง่ของคนโง่คือการหลอกลวง</verse>
				<verse number="9">คนโง่เยาะเย้ยเครื่องบูชาชดใช้บาป แต่คนเที่ยงธรรมเป็นที่ทรงโปรดปราน</verse>
				<verse number="10">จิตใจรู้ความขมขื่นของใจเอง และไม่มีใครอื่นมาเข้าส่วนความชื่นบานของมัน</verse>
				<verse number="11">บ้านของคนอธรรมจะถูกทำลาย แต่เต็นท์ของคนเที่ยงธรรมจะรุ่งเรือง</verse>
				<verse number="12">มีทางหนึ่งซึ่งคนเราคิดว่าถูก แต่ปลายทางคือความมรณา</verse>
				<verse number="13">แม้ในขณะหัวเราะ ใจก็อาจเศร้าหมอง และความยินดีก็อาจมีปลายทางเป็นความโศกสลด</verse>
				<verse number="14">คนเลว จะได้ผลตอบแทนจากทางของเขาอย่างสาสม และคนดีก็จะได้ผลตอบแทนจากการกระทำของตน</verse>
				<verse number="15">คนรู้น้อยเชื่อทุกอย่าง แต่คนสุขุมพิเคราะห์ดูย่างก้าวของตน</verse>
				<verse number="16">คนมีปัญญาย่อมระวังตัว และหันจากความยุ่งยาก แต่คนโง่ขาดการยับยั้งตนและประมาท</verse>
				<verse number="17">คนขี้โมโหทำสิ่งโง่เขลา และคนเจ้าเล่ห์เป็นที่เกลียดชัง</verse>
				<verse number="18">คนรู้น้อยได้ความโง่เป็นมรดก แต่คนสุขุมจะมีความรู้เป็นมงกุฎ</verse>
				<verse number="19">คนชั่วกราบคนดี คนอธรรมกราบอยู่ที่ประตูบ้านของคนชอบธรรม</verse>
				<verse number="20">คนยากจนนั้นแม้เพื่อนบ้านของตนก็รังเกียจ แต่คนมั่งคั่งมีสหายมากมาย</verse>
				<verse number="21">คนที่ดูหมิ่นเพื่อนบ้านของตนก็เป็นคนบาป แต่คนที่เมตตาคนยากจนก็เป็นสุข</verse>
				<verse number="22">คนที่คิดการชั่วนั้นไม่ผิดหรือ? ส่วนคนที่คิดการดีก็พบความจงรักภักดีและความซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="23">มีกำไรอยู่ในงานที่เหนื่อยยากทุกอย่าง การเพียงแต่พูดนั้นโน้มไปทางความขาดแคลน</verse>
				<verse number="24">มงกุฎของคนมีปัญญาคือความมั่งคั่งของเขา แต่ความโง่เป็นพวงมาลัยของคนโง่</verse>
				<verse number="25">พยานที่พูดความจริงเป็นผู้ช่วยชีวิต แต่ผู้ที่หายใจออกมาเป็นคำมุสาก็เป็นคนขายเพื่อน</verse>
				<verse number="26">ผู้ที่ยำเกรงพระยาห์เวห์ย่อมมีสวัสดิภาพ ลูกหลานของเขาจะมีที่ลี้ภัย</verse>
				<verse number="27">ความยำเกรงพระยาห์เวห์เป็นน้ำพุแห่งชีวิต เพื่อให้คนหลีกจากบ่วงมรณาได้</verse>
				<verse number="28">ศักดิ์ศรีของพระราชาอยู่ในมวลชน หากไร้ประชาชน เจ้านายก็วิบัติ</verse>
				<verse number="29">คนที่โกรธช้าก็มีความเข้าใจมาก แต่คนที่โกรธเร็วก็ยกย่องความโง่</verse>
				<verse number="30">จิตใจสงบให้ชีวิตแก่เนื้อหนัง แต่ความอิจฉาทำให้กระดูกผุ</verse>
				<verse number="31">ผู้กดขี่คนยากจนก็ดูถูกพระผู้สร้างของเขา แต่ผู้เมตตาคนขัดสนก็ถวายพระเกียรติแด่พระองค์</verse>
				<verse number="32">คนอธรรมถูกคว่ำลงตามกรรมชั่วของเขา แต่คนชอบธรรมมีที่ลี้ภัยเมื่อเขาตาย</verse>
				<verse number="33">ปัญญาอาศัยอยู่ในใจของคนที่มีความเข้าใจ และปัญญาเป็นที่ประจักษ์แม้ในความคิดของคนโง่</verse>
				<verse number="34">ความชอบธรรมย่อมเชิดชูประชาชาติ แต่บาปเป็นสิ่งที่น่าอายมากแก่ชนชาติ</verse>
				<verse number="35">ข้าราชการที่ฉลาดย่อมได้รับความโปรดปรานจากพระราชา แต่พระพิโรธของพระองค์ก็ตกแก่ผู้ที่ประพฤติน่าอับอาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">คำตอบนุ่มนวลช่วยละลายความโกรธเกรี้ยวให้หายไป แต่คำกักขฬะเร้าโทสะ</verse>
				<verse number="2">ลิ้นของคนมีปัญญายกย่องความรู้ แต่ปากของคนโง่เทความโง่ออกมา</verse>
				<verse number="3">พระเนตรของพระยาห์เวห์อยู่ในทุกแห่งหน ทรงเฝ้าดูคนชั่วและคนดี</verse>
				<verse number="4">ลิ้นที่ปลอบโยนเป็นต้นไม้แห่งชีวิต แต่ลิ้นตลบตะแลงทำให้จิตใจแตกสลาย</verse>
				<verse number="5">คนโง่ดูหมิ่นคำสั่งสอนของบิดาตน แต่คนที่ใส่ใจคำตักเตือนเป็นคนสุขุม</verse>
				<verse number="6">ในบ้านของคนชอบธรรมมีสมบัติมากมาย แต่รายได้ของคนอธรรมนำความลำบากมา</verse>
				<verse number="7">ปากของคนมีปัญญากระจายความรู้ แต่ใจของคนโง่ไม่เป็นเช่นนั้น</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ทรงเกลียดชังเครื่องบูชาของคนอธรรม แต่ทรงปีติยินดีในคำอธิษฐานของคนเที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์ทรงเกลียดชังทางของคนอธรรม แต่พระองค์ทรงรักผู้ติดตามความชอบธรรม</verse>
				<verse number="10">มีการตีสอนอย่างหนักสำหรับผู้ละทิ้งทางดี คนที่เกลียดคำตักเตือนก็จะตาย</verse>
				<verse number="11">แดนคนตายและแดนพินาศปรากฏแจ้งต่อพระยาห์เวห์ ใจของมนุษย์จะยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด</verse>
				<verse number="12">คนที่ชอบเยาะเย้ยคนอื่นไม่ชอบถูกตักเตือน เขาจะไม่ไปหาคนมีปัญญา</verse>
				<verse number="13">ใจยินดีทำให้ใบหน้าแช่มชื่น แต่เมื่อใจเศร้าหมอง ดวงจิตก็สลาย</verse>
				<verse number="14">ใจของคนที่มีความเข้าใจก็แสวงหาความรู้ แต่ปากของคนโง่กินความโง่เป็นอาหาร</verse>
				<verse number="15">วันทั้งสิ้นของคนที่ทุกข์ใจก็เลวร้าย แต่ใจร่าเริงมีงานเลี้ยงต่อเนื่องกัน</verse>
				<verse number="16">มีทรัพย์น้อยแต่มีความยำเกรงพระยาห์เวห์ ก็ดีกว่ามีทรัพย์มากแต่มีความวิตกกังวลอยู่ด้วย</verse>
				<verse number="17">กินผักเป็นอาหารในที่ที่มีความรัก ก็ดีกว่ากินเนื้อวัวอ้วนโดยมีความเกลียดชังอยู่ด้วย</verse>
				<verse number="18">คนอารมณ์ร้อนเร้าให้เกิดการวิวาท แต่คนที่โกรธช้าก็ระงับการพิพาท</verse>
				<verse number="19">ทางของคนเกียจคร้านเต็มไปด้วยต้นหนาม แต่วิถีของคนเที่ยงธรรมเป็นทางราบ</verse>
				<verse number="20">บุตรชายที่มีปัญญาทำให้บิดายินดี แต่คนโง่ดูหมิ่นมารดาของตน</verse>
				<verse number="21">ความโง่เป็นความยินดีแก่ผู้ที่ขาดสามัญสำนึก แต่คนที่มีความเข้าใจจะดำเนินในทางซื่อตรง</verse>
				<verse number="22">ปราศจากการปรึกษาหารือ แผนงานก็ล้มเหลว แต่เมื่อมีผู้แนะนำจำนวนมาก แผนงานนั้นก็สำเร็จ</verse>
				<verse number="23">คนที่มีคำตอบเหมาะๆ ในปากย่อมยินดี คำเดียวที่ถูกกาลเทศะก็ดีจริงๆ</verse>
				<verse number="24">วิถีแห่งชีวิตนำคนฉลาดขึ้นเบื้องบน เพื่อเขาจะได้หลีกหนีจากแดนคนตายเบื้องล่าง</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์ทรงรื้อถอนบ้านของคนเย่อหยิ่ง แต่ทรงให้อาณาเขตของหญิงม่ายคงอยู่เหมือนเดิม</verse>
				<verse number="26">พระยาห์เวห์ทรงเกลียดชังความคิดของคนชั่ว แต่ถ้อยคำแช่มชื่นนั้นบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="27">คนที่ตะกละหากำไรก็ทำให้ครอบครัวของตนลำบาก แต่คนที่เกลียดสินบนจะมีชีวิตอยู่</verse>
				<verse number="28">ใจของคนชอบธรรมรำพึงว่าจะตอบอย่างไร แต่ปากของคนอธรรมเทสิ่งชั่วร้ายออกมา</verse>
				<verse number="29">พระยาห์เวห์ทรงอยู่ห่างไกลจากคนอธรรม แต่ทรงได้ยินคำอธิษฐานของคนชอบธรรม</verse>
				<verse number="30">ความสว่างของตาทำให้ใจเปรมปรีดิ์ และข่าวดีทำให้ร่างกายสดชื่น</verse>
				<verse number="31">หูที่ฟังคำตักเตือนที่ให้ชีวิต จะอยู่ท่ามกลางคนมีปัญญา</verse>
				<verse number="32">คนที่เพิกเฉยต่อคำสั่งสอนก็ดูหมิ่นตนเอง แต่คนที่สนใจคำตักเตือนก็ได้ความเข้าใจ</verse>
				<verse number="33">ความยำเกรงพระยาห์เวห์จะสอนให้เกิดปัญญา และความถ่อมตัวมาก่อนเกียรติ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">แผนงานความคิดเป็นของมนุษย์ แต่คำตอบของลิ้นมาจากพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">ทางทุกสายของมนุษย์ก็บริสุทธิ์ในสายตาของเขาเอง แต่พระยาห์เวห์ทรงตรวจดูจิตใจ</verse>
				<verse number="3">จงมอบงานของเจ้าไว้กับพระยาห์เวห์ แล้วแผนงานของเจ้าจะได้รับการสถาปนา</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์ทรงทำให้ทุกสิ่งมีเป้าหมายของมัน แม้คนอธรรมก็เพื่อวันลำเค็ญ</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ทรงเกลียดชังทุกคนที่มีใจผยอง เขาจะถูกลงโทษแน่</verse>
				<verse number="6">โดยความจงรักภักดีและความซื่อสัตย์ ความบาปชั่วก็ถูกลบล้าง และโดยความยำเกรงพระยาห์เวห์ คนหันจากความชั่วร้ายได้</verse>
				<verse number="7">เมื่อทางของมนุษย์เป็นที่โปรดปรานแก่พระยาห์เวห์ แม้ศัตรูของเขานั้นพระองค์ก็ทรงทำให้คืนดีกับเขาได้</verse>
				<verse number="8">มีเล็กน้อยพร้อมกับมีความชอบธรรม ก็ดีกว่ามีรายได้มากพร้อมกับความอยุติธรรม</verse>
				<verse number="9">ใจของมนุษย์กะแผนงานทางของเขา แต่พระยาห์เวห์ทรงนำย่างเท้าของเขา</verse>
				<verse number="10">คำที่มีสิทธิอำนาจอยู่ที่ไพรพระโอษฐ์ ของพระราชา พระโอษฐ์ของพระองค์ซื่อตรงในการพิพากษา</verse>
				<verse number="11">ตราชูและตาชั่งเที่ยงตรงเป็นของพระยาห์เวห์ ตุ้มน้ำหนักทั้งสิ้นในถุงเป็นพระราชกิจของพระองค์</verse>
				<verse number="12">พระราชาทรงเกลียดชังการทำชั่ว เพราะว่าพระที่นั่งนั้นถูกสถาปนาไว้ด้วยความชอบธรรม</verse>
				<verse number="13">พระราชาทรงโปรดปรานปากที่ชอบธรรม และผู้ที่พูดตรงไปตรงมานั้นพระองค์ทรงรัก</verse>
				<verse number="14">พระพิโรธของพระราชาเป็นทูตแห่งความมรณา แต่คนมีปัญญาจะระงับพระพิโรธนั้น</verse>
				<verse number="15">ชีวิตมีอยู่ในความสว่างแห่งพระพักตร์พระราชา และความโปรดปรานของพระองค์เป็นเหมือนเมฆฝนปลายฤดู</verse>
				<verse number="16">ได้ปัญญาก็ดีกว่าได้ทองคำสักเท่าใด และได้ความรอบรู้ก็น่าปรารถนากว่าได้เงิน</verse>
				<verse number="17">ทางหลวงของคนเที่ยงธรรมเบี่ยงเบนออกจากความชั่วร้าย คนที่ระแวดระวังทางของตนก็รักษาชีวิตของตนไว้</verse>
				<verse number="18">ความจองหองมาก่อนการถูกทำลาย และใจผยองก็มาก่อนการล้ม</verse>
				<verse number="19">เป็นคนถ่อมตัวอยู่กับคนยากจน ก็ดีกว่าแบ่งของที่ริบมาได้กับคนเย่อหยิ่ง</verse>
				<verse number="20">ผู้ใส่ใจพระวจนะ จะเจริญรุ่งเรือง และคนที่วางใจในพระยาห์เวห์จะสุขสบาย</verse>
				<verse number="21">คนมีปัญญาเรียกได้ว่าเป็นคนมีความเข้าใจ และวาจาอ่อนหวานเพิ่มอำนาจการสั่งสอน</verse>
				<verse number="22">ปัญญาเป็นน้ำพุแห่งชีวิตแก่ผู้เป็นเจ้าของ แต่ความโง่เป็นการลงโทษแก่คนโง่</verse>
				<verse number="23">ใจของคนมีปัญญาทำให้วาจาของเขาสุขุม และเพิ่มอำนาจการสั่งสอนแก่ปากของเขา</verse>
				<verse number="24">ถ้อยคำแช่มชื่นเป็นเหมือนรวงผึ้ง เป็นความหวานแก่วิญญาณจิตและเป็นพลานามัยแก่ร่างกาย</verse>
				<verse number="25">มีทางหนึ่งซึ่งคนเราคิดว่าถูก แต่ปลายทางคือความมรณา</verse>
				<verse number="26">ความหิวของคนงานทำงานให้เขา เพราะปากของเขากระตุ้นเขาไป</verse>
				<verse number="27">คนถ่อยคิดแผนชั่วปองร้ายคนอื่น คำพูดจากริมฝีปากของเขาเหมือนไฟลวก</verse>
				<verse number="28">คนตลบตะแลงแพร่การวิวาท และผู้ซุบซิบนินทาก็แยกเพื่อนสนิทออกจากกัน</verse>
				<verse number="29">คนโหดร้ายล่อชวนเพื่อนบ้านของเขา และนำเขาไปในทางไม่ดี</verse>
				<verse number="30">บุคคลผู้ขยิบตากะแผนงานที่ตลบตะแลง บุคคลผู้เม้มปากของเขานำความชั่วร้ายให้เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="31">ศีรษะที่มีผมหงอก เป็นมงกุฎแห่งศักดิ์ศรี ซึ่งจะพบได้ก็แต่ในผู้ดำเนินชีวิตด้วยความชอบธรรม</verse>
				<verse number="32">บุคคลผู้โกรธช้าก็ดีกว่าคนมีกำลังมาก และบุคคลผู้ปกครองจิตใจตนเองก็ดีกว่าผู้ที่ตีเมืองได้</verse>
				<verse number="33">ฉลากนั้นถูกทอดลงที่ตัก แต่ผลที่ออกทุกอย่างมาจากพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">เสบียงกรังหน่อยหนึ่งพร้อมกับความสงบสุข ดีกว่าบ้านที่เต็มด้วยงานเลี้ยงพร้อมกับการวิวาท</verse>
				<verse number="2">ทาสที่ฉลาดจะปกครองบุตรชายผู้ก่อเรื่องน่าอับอาย และจะได้ส่วนแบ่งมรดกเหมือนเป็นคนหนึ่งในครอบครัว</verse>
				<verse number="3">เบ้าหลอมมีไว้สำหรับเงิน และเตาถลุงสำหรับทองคำ แต่พระยาห์เวห์ทรงทดลองใจ</verse>
				<verse number="4">ผู้ทำชั่วใส่ใจฟังปากที่เลวร้าย และคนมุสาให้ความสนใจแก่ลิ้นหายนะ</verse>
				<verse number="5">ผู้ที่เหยียดหยามคนยากจนก็ดูถูกพระผู้สร้างของเขา ผู้ที่ยินดีเมื่อเกิดภัยพิบัติแก่คนอื่นจะถูกลงโทษ</verse>
				<verse number="6">หลานเป็นมงกุฎของคนแก่ และศักดิ์ศรีของบุตรชายคือบิดาของเขา</verse>
				<verse number="7">วาจาดีเลิศไม่คู่ควรกับคนโง่เขลาฉันใด วาจามุสายิ่งไม่เหมาะกับเจ้านายฉันนั้น</verse>
				<verse number="8">สินบนเหมือนแก้ววิเศษในสายตาของผู้ให้ เขาจะหันไปทางไหนก็เจริญรุ่งเรืองทางนั้น</verse>
				<verse number="9">ผู้ให้อภัยการละเมิดก็มุ่งจะสร้างมิตรภาพ แต่คนที่ชอบพูดย้ำความผิดจะทำให้เพื่อนสนิทแตกคอกัน</verse>
				<verse number="10">คำว่ากล่าวเข้าไปในคนที่มีความเข้าใจ ลึกกว่าการเฆี่ยนคนโง่สักร้อยที</verse>
				<verse number="11">คนชั่วร้ายก็แสวงหาแต่การกบฏ ดังนั้นผู้สื่อสารดุร้ายจะถูกส่งไปสู้เขา</verse>
				<verse number="12">ให้คนไปพบแม่หมีที่ลูกถูกขโมยไป ยังดีกว่าไปพบคนโง่ในความโง่ของเขา</verse>
				<verse number="13">คนที่ทำความชั่วตอบแทนความดี ความชั่วจะไม่พรากจากบ้านของคนนั้น</verse>
				<verse number="14">การเริ่มต้นวิวาทก็เหมือนปล่อยน้ำให้ไหล ฉะนั้นจงหยุดเสียก่อนเกิดการพิพาท</verse>
				<verse number="15">บุคคลที่ตัดสินว่าคนอธรรมไม่มีความผิดและบุคคลที่ลงโทษคนชอบธรรม ทั้งสองก็เป็นที่เกลียดชังต่อพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">ทำไมคนโง่จึงมีเงินในมือเพื่อซื้อปัญญา ในเมื่อเขาไม่มีใจปรารถนา?</verse>
				<verse number="17">มิตรสหายย่อมรักกันทุกเวลา และพี่น้องเกิดมาเพื่อช่วยกันยามทุกข์ยาก</verse>
				<verse number="18">คนไม่มีสามัญสำนึกย่อมให้คำปฏิญาณ และเป็นผู้ค้ำประกันต่อหน้าเพื่อนบ้านของตน</verse>
				<verse number="19">ผู้รักการละเมิดก็รักการวิวาท ผู้ทำประตูบ้านของตนให้สูงก็แสวงหาการทำลาย</verse>
				<verse number="20">คนใจคดจะไม่เจริญรุ่งเรือง และผู้ที่มีลิ้นตลบตะแลงย่อมตกอยู่ในความยากลำบาก</verse>
				<verse number="21">ผู้ให้กำเนิดคนโง่ย่อมทุกข์โศก และบิดาของคนโง่เขลาไม่มีความชื่นบาน</verse>
				<verse number="22">ใจร่าเริงเป็นยาอย่างดี แต่จิตใจชอกช้ำทำให้กระดูกแห้ง</verse>
				<verse number="23">คนอธรรมรับสินบนเป็นการลับ เพื่อผันแปรวิถีแห่งความยุติธรรม</verse>
				<verse number="24">คนที่มีความเข้าใจย่อมจับจ้องดูปัญญา แต่ตาของคนโง่อยู่ที่สุดปลายแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="25">บุตรชายโง่เป็นความโศกสลดแก่บิดา และเป็นความขมขื่นแก่มารดา</verse>
				<verse number="26">การลงโทษคนชอบธรรมก็ไม่ดี การโบยตีคนดี เพราะความซื่อตรงก็ผิด</verse>
				<verse number="27">บุคคลที่ยับยั้งถ้อยคำของเขาเป็นคนมีความรู้ และบุคคลผู้มีจิตใจเยือกเย็นเป็นคนมีความเข้าใจ</verse>
				<verse number="28">แม้คนโง่หากนิ่งเสียก็นับว่ามีปัญญา เมื่อเขาปิดปากของตนก็นับว่ามีความคิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">คนที่ปลีกตัวไปจากผู้อื่นก็แสวงหาแต่สิ่งที่ตนปรารถนา และขัดแย้งกับสติปัญญาทุกอย่าง</verse>
				<verse number="2">คนโง่ไม่เพลิดเพลินในความเข้าใจ แต่เพลิดเพลินในการแสดงความคิดเห็นของตนเท่านั้น</verse>
				<verse number="3">เมื่อคนอธรรมมาถึง ความหมิ่นประมาทก็มาด้วย และความอัปยศมากับความอดสู</verse>
				<verse number="4">คำจากปากของคนเราเป็นน้ำลึก น้ำพุแห่งปัญญาเป็นธารน้ำไหล</verse>
				<verse number="5">การลำเอียงเข้าข้างคนอธรรมนั้นไม่ดี การลิดรอนความยุติธรรมไปจากคนชอบธรรมก็ไม่ดีด้วย</verse>
				<verse number="6">ริมฝีปากของคนโง่นำการวิวาทมา และปากของเขาก็เชื้อเชิญการโบย</verse>
				<verse number="7">ปากของคนโง่เป็นสิ่งทำลายตัวเขาเอง และริมฝีปากของเขาก็เป็นบ่วงดักตนเอง</verse>
				<verse number="8">ถ้อยคำของผู้ซุบซิบนินทาก็เหมือนชิ้นอาหารอร่อย มันลงไปยังส่วนต่างๆ ในร่างกาย</verse>
				<verse number="9">คนเกียจคร้านในการงาน ก็เป็นพี่น้องกับคนที่ชอบทำลาย</verse>
				<verse number="10">พระนามของพระยาห์เวห์เป็นหอรบแข็งแกร่ง คนชอบธรรมวิ่งเข้าไปในนั้นและปลอดภัย</verse>
				<verse number="11">ทรัพย์สมบัติของคนมั่งคั่งเป็นเมืองเข้มแข็งของเขา และเป็นเหมือนกำแพงสูงตามความคิดเห็นของเขา</verse>
				<verse number="12">ใจของคนจะผยองก่อนถึงการถูกทำลาย แต่ความถ่อมตัวมาก่อนเกียรติ</verse>
				<verse number="13">ถ้าคนตอบก่อนจะได้ยิน ก็เป็นความโง่และความขายหน้าแก่เขา</verse>
				<verse number="14">จิตใจของคนทนต่อความเจ็บป่วยได้ แต่จิตใจชอกช้ำใครจะทนได้เล่า?</verse>
				<verse number="15">ใจของคนที่มีความเข้าใจย่อมได้ความรู้ และหูของคนมีปัญญาแสวงหาความรู้</verse>
				<verse number="16">ของกำนัลของใครย่อมเปิดทางให้คนนั้น และนำเขามาถึงคนใหญ่คนโต</verse>
				<verse number="17">ผู้แถลงคดีของตนก่อนดูเหมือนเป็นฝ่ายถูก จนกว่าฝ่ายตรงข้ามจะมาสอบสวนเขา</verse>
				<verse number="18">การจับฉลากทำให้การทะเลาะสิ้นสุด และแยกคู่โต้แย้งที่มีกำลังออกจากกัน</verse>
				<verse number="19">พี่น้องที่หมางใจก็ยากจะปรองดองกันยิ่งกว่าการยึดเมืองที่เข้มแข็ง และการทะเลาะวิวาทเป็นเหมือนดาล ที่ป้อมปราการ</verse>
				<verse number="20">ท้องของคนจะอิ่มด้วยผลแห่งปากของเขา เขาจะอิ่มด้วยผลผลิตแห่งริมฝีปากของตน</verse>
				<verse number="21">ความตายและชีวิตอยู่ในอำนาจของลิ้น และผู้ที่รักมันก็จะกินผลของมัน</verse>
				<verse number="22">ใครพบภรรยาก็พบของดี และได้ความโปรดปรานจากพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">คนยากจนใช้คำวิงวอน แต่คนมั่งคั่งตอบเสียงห้วนๆ</verse>
				<verse number="24">มีเพื่อนบางคนนำความหายนะมาให้ แต่มีสหายที่ใกล้ชิดยิ่งกว่าพี่น้อง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">คนยากจนผู้ดำเนินในความซื่อสัตย์ ดีกว่าคนพูดตลบตะแลงซึ่งเป็นคนโง่</verse>
				<verse number="2">ถ้าคนไม่มีความรู้ก็ไม่ดี และคนที่เร่งเท้าก็มักผิดพลาด</verse>
				<verse number="3">ความโง่ของคนทำลายทางของเขาเอง และใจของเขาก็เกรี้ยวกราดต่อพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">ทรัพย์สมบัติทำให้มีเพื่อนมากมาย แต่คนยากจนก็ถูกเพื่อนตีจาก</verse>
				<verse number="5">พยานเท็จจะถูกลงโทษ และคนพูดปดจะหนีไม่พ้น</verse>
				<verse number="6">คนมากมายประจบเจ้านาย และทุกคนก็เป็นมิตรกับผู้ให้ของกำนัล</verse>
				<verse number="7">พี่น้องทั้งหมดของคนยากจนก็ยังเกลียดเขา แล้วเพื่อนจะยิ่งหนีห่างจากเขาสักเท่าไร แม้เขาตามไปวิงวอน แต่พวกเขาก็หายหน้ากันไปหมด</verse>
				<verse number="8">คนที่ได้ปัญญาก็รักตนเอง คนที่รักษาความเข้าใจไว้จะเจริญรุ่งเรือง</verse>
				<verse number="9">พยานเท็จจะถูกลงโทษ และคนพูดปดจะพินาศ</verse>
				<verse number="10">ที่คนโง่จะกินอยู่อย่างหรูหราก็ไม่เหมาะอยู่แล้ว ที่ทาสจะปกครองเจ้านายก็ยิ่งไม่เหมาะมากกว่านั้นอีก</verse>
				<verse number="11">ความฉลาดของมนุษย์ทำให้เขาโกรธช้า และการให้อภัยความผิดก็เป็นศักดิ์ศรีแก่เขา</verse>
				<verse number="12">พระพิโรธของพระราชาเหมือนเสียงคำรามของสิงห์หนุ่ม แต่ความโปรดปรานของพระองค์เหมือนน้ำค้างบนหญ้า</verse>
				<verse number="13">บุตรโง่เขลาเป็นความหายนะแก่บิดา และภรรยาขี้ทะเลาะก็เหมือนน้ำฝนย้อยหยดไม่หยุด</verse>
				<verse number="14">บ้านกับทรัพย์สมบัติเป็นมรดกมาจากบิดา แต่ภรรยาที่ฉลาดมาจากพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">ความเกียจคร้านทำให้หลับสนิท และคนขี้เกียจจะต้องหิว</verse>
				<verse number="16">คนที่รักษาพระบัญญัติย่อมรักษาชีวิตของตน คนที่ดูหมิ่นทางแห่งพระบัญญัติ ก็จะตาย</verse>
				<verse number="17">คนที่เมตตาคนยากจนก็ให้พระยาห์เวห์ทรงยืม และพระองค์จะทรงตอบแทนการกระทำของเขา</verse>
				<verse number="18">จงตีสอนบุตรชายของเจ้าเมื่อยังมีความหวัง อย่าจงใจให้เขาพินาศไป</verse>
				<verse number="19">คนที่โมโหฉุนเฉียวจะต้องได้รับโทษ เพราะถ้าเจ้าช่วยเขาแล้ว ก็ต้องช่วยเขาอีก</verse>
				<verse number="20">จงฟังคำแนะนำและรับคำสั่งสอน เพื่อเจ้าจะได้ปัญญาในภายหลัง</verse>
				<verse number="21">ในใจมนุษย์มีแผนงานมากมาย แต่พระประสงค์ของพระยาห์เวห์จะดำรงอยู่ได้</verse>
				<verse number="22">สิ่งที่น่าปรารถนาในตัวมนุษย์คือความจงรักภักดี และคนยากจนยังดีกว่าคนพูดมุสา</verse>
				<verse number="23">ความยำเกรงพระยาห์เวห์นำไปสู่ชีวิต และผู้ยำเกรงพระองค์จะอยู่อย่างผาสุก จะไม่มีสิ่งร้ายใดๆ มาแผ้วพาน</verse>
				<verse number="24">คนเกียจคร้านฝังมือของตนในชาม และไม่ยอมแม้แต่จะนำอาหารมาสู่ปากของตน</verse>
				<verse number="25">จงตีคนที่ชอบเยาะเย้ย แล้วคนรู้น้อยจะกลายเป็นคนสุขุม จงตักเตือนคนที่มีความเข้าใจและเขาจะได้ความรู้</verse>
				<verse number="26">คนที่ทำร้ายบิดาและขับไล่มารดา เป็นบุตรชายผู้นำความอับอายและความเสื่อมเสียมา</verse>
				<verse number="27">ลูกเอ๋ย ถ้าเจ้าเลิกฟังคำสั่งสอน เจ้าก็จะหลงไปจากคำแห่งความรู้</verse>
				<verse number="28">พยานชั่วช้าย่อมเยาะเย้ยความยุติธรรม และปากของคนอธรรมก็กลืนกินความชั่วร้าย</verse>
				<verse number="29">การพิพากษามีพร้อมสำหรับคนที่ชอบเยาะเย้ย และการโบยก็สำหรับหลังของคนโง่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">เหล้าองุ่นทำให้ชอบเยาะเย้ย และสุราก็ทำให้เกะกะระราน ใครยอมให้มันพาเจิ่นไป ก็ไม่มีปัญญา</verse>
				<verse number="2">ความกริ้วอันน่ากลัวของพระราชาก็เหมือนเสียงคำรามของสิงห์หนุ่ม ใครยั่วพระองค์ให้กริ้วก็เสี่ยงชีวิตตนเอง</verse>
				<verse number="3">ที่จะหลีกเลี่ยงการวิวาทก็เป็นเกียรติสำหรับคนเรา แต่คนโง่ทุกคนจะทะเลาะวิวาทกัน</verse>
				<verse number="4">คนเกียจคร้านไม่ไถนาในหน้านา เขาจะมองหาพืชผลในฤดูเกี่ยวแต่ไม่พบอะไรเลย</verse>
				<verse number="5">ความประสงค์ในใจคนเหมือนน้ำลึก แต่คนที่มีความเข้าใจจะวิดมันออกมาได้</verse>
				<verse number="6">คนมากมายป่าวร้องความจงรักภักดีของตัวเอง แต่ใครจะหาคนซื่อสัตย์พบเล่า?</verse>
				<verse number="7">คนชอบธรรมดำเนินในความซื่อสัตย์ของตน ลูกหลานของเขาที่เกิดตามมาก็เป็นสุข</verse>
				<verse number="8">พระราชาผู้ประทับบนบัลลังก์พิพากษา ย่อมทรงฝัดร่อน ความชั่วทุกอย่างออกด้วยพระเนตรของพระองค์</verse>
				<verse number="9">ใครจะพูดได้ว่า “ข้าทำให้ใจของข้าสะอาดแล้ว ข้าบริสุทธิ์พ้นบาปแล้ว”</verse>
				<verse number="10">ตุ้มน้ำหนักฉ้อฉลและเครื่องตวงขี้โกง ทั้งคู่ต่างเป็นที่เกลียดชังต่อพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">แม้เด็กก็เผยตัวเองออกมาโดยการประพฤติของเขา ว่าสิ่งที่เขาทำบริสุทธิ์และถูกต้องหรือไม่</verse>
				<verse number="12">หูที่ได้ยินกับตาที่มองเห็น พระยาห์เวห์ทรงสร้างทั้งสองอย่าง</verse>
				<verse number="13">อย่ารักการนอน เกรงว่าเจ้าจะยากจน จงลืมตาของเจ้า แล้วเจ้าจะได้กินอิ่ม</verse>
				<verse number="14">ผู้ซื้อพูดว่า “ของไม่ดี ของไม่ดี” แต่เมื่อเขาไปแล้วเขาจึงอวด</verse>
				<verse number="15">มีทองคำและมีทับทิม มากมาย แต่ปากที่มีความรู้ก็เป็นของล้ำค่ายิ่ง</verse>
				<verse number="16">จงริบเสื้อผ้าของผู้ที่ค้ำประกันให้คนอื่น และจงยึดมันไว้ เมื่อเขาประกันให้คนต่างด้าว</verse>
				<verse number="17">อาหารที่ได้มาด้วยการหลอกลวงมีรสหวานแก่ผู้ได้มา แต่ภายหลังปากของเขาจะเต็มไปด้วยกรวดทราย</verse>
				<verse number="18">แผนงานดำรงอยู่ได้ด้วยคำแนะนำ จงทำสงครามโดยมีการชี้แนะ</verse>
				<verse number="19">คนที่เที่ยวซุบซิบย่อมเผยความลับ ฉะนั้นอย่าเข้าสังคมกับคนปากบอน</verse>
				<verse number="20">คนที่แช่งบิดาหรือมารดาของตน ประทีปของเขาจะดับมืดมิด</verse>
				<verse number="21">มรดกที่ได้มาอย่างชิงสุกก่อนห่าม ที่สุดปลายก็ไม่เป็นมงคล</verse>
				<verse number="22">อย่าพูดว่า “ข้าจะแก้แค้นความชั่ว” จงรอคอยพระยาห์เวห์ พระองค์จะทรงช่วยเจ้า</verse>
				<verse number="23">ตุ้มน้ำหนักฉ้อฉลเป็นที่เกลียดชังต่อพระยาห์เวห์ และตาชั่งขี้โกงก็ไม่ดี</verse>
				<verse number="24">ย่างเท้าของมนุษย์นั้นพระยาห์เวห์ทรงกำหนด แล้วคนจะเข้าใจทางของเขาเองได้อย่างไร?</verse>
				<verse number="25">การพูดพล่อยๆ ว่า “นี่เป็นของบริสุทธิ์” ก็เป็นบ่วงดักตนเอง แล้วจึงมาคิดได้หลังจากปฏิญาณไปแล้ว</verse>
				<verse number="26">พระราชาที่มีปัญญาย่อมทรงฝัดร่อนคนอธรรม แล้วทรงขับล้อเกวียนทับพวกเขา</verse>
				<verse number="27">มโนธรรมของมนุษย์เป็นประทีปของพระยาห์เวห์ ส่องดูทุกส่วนภายในเขา</verse>
				<verse number="28">ความจงรักภักดีและความซื่อสัตย์เฝ้ารักษาพระราชาไว้ และพระราชาจะทรงค้ำชูพระที่นั่งไว้ด้วยความชอบธรรม</verse>
				<verse number="29">ศักดิ์ศรีของคนหนุ่มคือกำลังของเขา แต่ความภูมิฐานของคนแก่คือผมหงอก</verse>
				<verse number="30">การเฆี่ยนที่ให้เป็นบาดแผลก็ขจัดความชั่วเสีย การโบยตีชำระล้างส่วนลึกภายใน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">พระทัยพระราชาเหมือนธารน้ำในพระหัตถ์พระยาห์เวห์ พระเจ้าจะทรงชักนำไปทางไหนก็ตามแต่จะโปรด</verse>
				<verse number="2">ทางทุกสายของมนุษย์ก็ถูกต้องในสายตาของเขาเอง แต่พระยาห์เวห์ทรงตรวจดูจิตใจ</verse>
				<verse number="3">การประพฤติชอบธรรมและยุติธรรม เป็นที่โปรดปรานแด่พระยาห์เวห์มากกว่าเครื่องบูชา</verse>
				<verse number="4">ดวงตายโส และใจลำพอง ประทีปของคนอธรรมเป็นบาป</verse>
				<verse number="5">แผนงานของคนขยันนำไปสู่กำไรแน่นอน แต่ทุกคนที่ผลีผลามก็มาสู่ความขาดแคลนแน่แท้</verse>
				<verse number="6">การได้ทรัพย์มาด้วยลิ้นมุสา ก็คือหมอกที่จางหายและกับดักแห่งความตาย</verse>
				<verse number="7">ความทารุณของคนอธรรมจะกวาดพวกเขาไป เพราะพวกเขาไม่ยอมทำสิ่งที่ยุติธรรม</verse>
				<verse number="8">ทางของคนบาปหนานั้นคด แต่ความประพฤติของคนบริสุทธิ์นั้นเที่ยงตรง</verse>
				<verse number="9">อยู่ที่มุมบนหลังคา ดีกว่าอยู่ร่วมบ้านกับหญิงขี้ทะเลาะ</verse>
				<verse number="10">คนอธรรมย่อมปรารถนาความชั่ว เพื่อนบ้านของเขาไม่ได้รับความเมตตาจากเขา</verse>
				<verse number="11">เมื่อคนชอบเยาะเย้ยถูกลงโทษ คนรู้น้อยจึงมีปัญญา เมื่อคนมีปัญญาได้รับการสั่งสอน เขาก็ได้ความรู้</verse>
				<verse number="12">พระเจ้าผู้ชอบธรรมทรงพิเคราะห์ดูบ้านของคนอธรรม พระองค์ทรงทำให้บรรดาคนอธรรมพินาศ</verse>
				<verse number="13">คนที่ปิดหูไม่ฟังเสียงร้องทุกข์ของคนจน ตัวเขาเองจะร้องตะโกนแต่ไม่มีใครตอบ</verse>
				<verse number="14">ของกำนัลซึ่งให้ในที่ลับตาย่อมขจัดโทสะ และสินบนลับๆ ก็กำจัดความโกรธเกรี้ยวได้</verse>
				<verse number="15">เมื่อมีการปฏิบัติอย่างยุติธรรม คนชอบธรรมก็ยินดี แต่คนประพฤติชั่วหวาดผวา</verse>
				<verse number="16">มนุษย์ที่หลงไปจากทางแห่งความเข้าใจ จะพักอยู่ในที่ประชุมของคนตาย</verse>
				<verse number="17">คนที่รักความบันเทิงจะเป็นคนจน คนที่รักเหล้าองุ่นและน้ำมันจะไม่มั่งคั่ง</verse>
				<verse number="18">คนชั่วเป็นค่าไถ่คนชอบธรรม และคนอธรรมเป็นค่าไถ่คนเที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="19">อาศัยอยู่ในแดนกันดาร ดีกว่าอยู่กับหญิงขี้ทะเลาะและจู้จี้ขี้บ่น</verse>
				<verse number="20">คลังทรัพย์ล้ำค่าและน้ำมันมีอยู่ในที่อาศัยของคนมีปัญญา แต่คนโง่ผลาญมันจนเกลี้ยง</verse>
				<verse number="21">คนที่ติดตามความชอบธรรมและความกรุณา จะพบชีวิต ความชอบธรรม และเกียรติยศ</verse>
				<verse number="22">คนมีปัญญาปีนเข้าเมืองของคนมีกำลัง และพังทลายที่มั่นซึ่งเขาไว้วางใจ</verse>
				<verse number="23">คนที่ระวังปากและลิ้นของตน ก็ปกป้องตัวเองจากความยุ่งยาก</verse>
				<verse number="24">“คนชอบเยาะเย้ย” เป็นชื่อของคนเย่อหยิ่งจองหอง ผู้ประพฤติตัวด้วยความโอหัง</verse>
				<verse number="25">ความอยากของคนเกียจคร้านฆ่าตัวเขาเอง เพราะมือของเขาไม่ยอมทำงาน</verse>
				<verse number="26">คนโลภก็โลภอยู่วันยังค่ำ แต่คนชอบธรรมให้อย่างไม่อั้น</verse>
				<verse number="27">เครื่องบูชาของคนอธรรมเป็นสิ่งน่าเกลียดน่าชัง และยิ่งแย่กว่านั้น เมื่อเขานำมาด้วยเจตนาชั่ว</verse>
				<verse number="28">พยานเท็จจะพินาศ แต่พยานที่พูดตามที่ได้ยินจะยืนยงอยู่ได้</verse>
				<verse number="29">คนอธรรมทำให้หน้าของตนด้านไป แต่คนเที่ยงธรรมพิเคราะห์ดูทางของตน</verse>
				<verse number="30">ปัญญาก็ดี ความเข้าใจก็ดี คำแนะนำก็ดี จะเอาชนะพระยาห์เวห์ไม่ได้</verse>
				<verse number="31">ม้าก็เตรียมไว้แล้วสำหรับวันทำศึก แต่ชัยชนะ เป็นของพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ชื่อเสียงดีนั้นควรเลือกยิ่งกว่าความมั่งคั่งมากมาย และมีคนนับถือก็ดีกว่ามีเงินมีทอง</verse>
				<verse number="2">คนมั่งคั่งและคนยากจนเหมือนกันอยู่อย่างหนึ่ง คือพระยาห์เวห์ทรงสร้างพวกเขาทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="3">คนสุขุมเห็นอันตรายและซ่อนตัวเสีย แต่คนรู้น้อยเดินเรื่อยไปและรับอันตรายนั้น</verse>
				<verse number="4">บำเหน็จของความถ่อมตัวและความยำเกรงพระยาห์เวห์ คือความมั่งคั่ง เกียรติ และชีวิต</verse>
				<verse number="5">หนามและบ่วงอยู่ในทางของคนตลบตะแลง คนที่ระมัดระวังตัวจะอยู่ห่างจากสิ่งเหล่านี้</verse>
				<verse number="6">จงฝึกเด็กในทางที่เขาควรจะเดินไป และเมื่อเขาเติบใหญ่ เขาจะไม่พรากจากทางนั้น</verse>
				<verse number="7">คนมั่งคั่งมีอำนาจเหนือคนยากจน และผู้ขอยืมก็เป็นทาสของผู้ให้ยืม</verse>
				<verse number="8">ผู้หว่านความชั่วจะเก็บเกี่ยวสิ่งเลวร้าย และไม้เรียวแห่งความเกรี้ยวกราดของเขาจะสิ้นไป</verse>
				<verse number="9">คนใจกว้าง จะได้รับพระพร เพราะเขาแบ่งปันอาหารของเขาแก่คนจน</verse>
				<verse number="10">จงไล่คนชอบเยาะเย้ยออกไปเสีย แล้วการวิวาทจะหมดไป การทุ่มเถียงและการสบประมาทก็จะหยุดลง</verse>
				<verse number="11">คนที่บริสุทธิ์ใจและวาจามีเมตตาคุณ จะได้พระราชาเป็นมิตร</verse>
				<verse number="12">พระเนตรของพระยาห์เวห์เฝ้ารักษาความรู้ แต่พระองค์ทรงทำลายถ้อยคำของคนไร้ความเชื่อเสีย</verse>
				<verse number="13">คนเกียจคร้านพูดว่า “มีสิงโตอยู่ข้างนอก ข้าจะถูกฆ่ากลางลานเมือง”</verse>
				<verse number="14">ปากของหญิงแพศยาเป็นหลุมลึก คนที่พระยาห์เวห์กริ้วจะตกลงในนั้น</verse>
				<verse number="15">ความโง่ติดอยู่ในใจเด็ก แต่ไม้เรียวที่ตีสอนจะไล่ให้ห่างจากเขา</verse>
				<verse number="16">คนที่บีบบังคับคนยากจนเพื่อให้ตนมั่งมี และคนที่ให้แก่คนมั่งคั่ง จะมาถึงความขัดสนแน่นอน</verse>
				<verse number="17">จงเอียงหูของเจ้าฟังถ้อยคำของคนมีปัญญา และเอาใจใส่ความรู้ของข้า</verse>
				<verse number="18">เพราะมันน่าชื่นใจ ถ้าเจ้าจดจำสิ่งเหล่านั้นไว้ และพร้อมจะพูดออกมา</verse>
				<verse number="19">เพื่อเจ้าจะวางใจในพระยาห์เวห์ ข้าจึงสอนตัวเจ้าเองในวันนี้</verse>
				<verse number="20">ข้าได้เขียนให้เจ้าสามสิบข้อความ เป็นคำเตือนใจและความรู้แล้วไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="21">เพื่อสอนให้เจ้ารู้ถ้อยคำแห่งความจริงที่เชื่อถือได้ เพื่อเจ้าจะได้นำถ้อยคำแห่งความจริงกลับไปบอกผู้ที่ใช้เจ้ามาไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="22">อย่าปล้นคนจน เพราะเขาเป็นคนจน และอย่าบีบคั้นคนเข็ญใจที่ประตูเมือง</verse>
				<verse number="23">เพราะพระยาห์เวห์จะทรงว่าความแทนพวกเขา และทรงริบชีวิตของผู้ที่ปล้นพวกเขา</verse>
				<verse number="24">อย่าเป็นเพื่อนกับคนเจ้าโทโส หรือคบหากับคนขี้โมโห</verse>
				<verse number="25">เกรงว่าเจ้าจะเรียนรู้ทางของเขา และเอาตัวเองไปติดกับดัก</verse>
				<verse number="26">อย่าเป็นคนในจำพวกที่ให้คำปฏิญาณ หรือในจำพวกผู้ค้ำประกันหนี้สิน</verse>
				<verse number="27">ถ้าเจ้าไม่มีอะไรชำระหนี้ เขาก็จะมายึดที่นอนไปจากเจ้า</verse>
				<verse number="28">อย่าย้ายหลักเขตเก่าแก่ ซึ่งบรรพบุรุษของเจ้าได้ปักไว้</verse>
				<verse number="29">เจ้าเห็นคนที่มีฝีมือในงานของเขาหรือ? เขาจะยืนอยู่เฉพาะพระพักตร์กษัตริย์ทั้งหลาย ไม่ใช่ยืนต่อหน้าสามัญชน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">เมื่อเจ้านั่งรับประทานกับผู้ครอบครอง จงสังเกตให้ดีว่าอะไร อยู่ข้างหน้าเจ้า</verse>
				<verse number="2">เจ้าจงบังคับตัวไว้ ถ้าเจ้าเป็นคนตะกละ</verse>
				<verse number="3">อย่าปรารถนาของโอชะของผู้ครอบครองนั้น เพราะมันเป็นอาหารที่หลอกลวง</verse>
				<verse number="4">อย่าโหมงานจนอ่อนล้าเพื่อจะเป็นคนมั่งมี จงฉลาดพอที่จะหยุดพัก</verse>
				<verse number="5">เมื่อเจ้าเหลือบตามองทรัพย์นั้น มันก็หายไปแล้วไม่ใช่หรือ? เพราะแน่นอนทีเดียวมันจะสร้างปีกขึ้นมา มันจะบินไปในท้องฟ้าเหมือนนกอินทรี</verse>
				<verse number="6">อย่ากินอาหารของคนตระหนี่ อย่าปรารถนาของโอชะของเขา</verse>
				<verse number="7">เพราะเขาคอยนับอยู่ในใจ เขาพูดกับเจ้าว่า “จงกินและดื่มเถิด” แต่ใจของเขาไม่ได้อยู่กับเจ้า</verse>
				<verse number="8">เจ้าจะสำรอกอาหารซึ่งเจ้าได้กินเข้าไปนั้น และเสียถ้อยคำอ่อนหวานของเจ้าไปเปล่าๆ</verse>
				<verse number="9">อย่าพูดให้คนโง่ได้ยิน เพราะเขาจะดูหมิ่นปัญญาแห่งถ้อยคำของเจ้า</verse>
				<verse number="10">อย่าย้ายหลักเขตเก่าแก่ และอย่ารุกล้ำไร่นาของลูกกำพร้า</verse>
				<verse number="11">เพราะพระผู้ไถ่ของลูกกำพร้านั้นแข็งแรง พระองค์จะทรงสู้ความกับเจ้าในคดีของพวกเขา</verse>
				<verse number="12">จงเปิดใจรับคำสั่งสอน และจงเงี่ยหูฟังถ้อยคำแห่งความรู้</verse>
				<verse number="13">อย่าละเลยการตีสอนเด็ก เพราะถ้าเจ้าตีเขาด้วยไม้เรียว เขาจะไม่ตาย</verse>
				<verse number="14">ถ้าเจ้าตีเขาด้วยไม้เรียว เจ้าจะช่วยชีวิตเขาให้พ้นจากแดนคนตาย</verse>
				<verse number="15">ลูกเอ๋ย ถ้าใจของเจ้ามีปัญญา ใจของข้าเองก็จะยินดีด้วย</verse>
				<verse number="16">จิตใจของข้าจะเปรมปรีดิ์ เมื่อปากของเจ้าพูดสิ่งที่ถูกต้อง</verse>
				<verse number="17">เจ้าอย่าริษยาคนบาป แต่จงยำเกรงพระยาห์เวห์ตลอดเวลา</verse>
				<verse number="18">เพราะแน่นอนมีอนาคตสำหรับเจ้า และความหวังของเจ้าจะไม่สลาย</verse>
				<verse number="19">ลูกเอ๋ย เจ้าจงฟัง และจงมีปัญญา และจงนำใจของเจ้าไปในทางนั้น</verse>
				<verse number="20">อย่ามั่วสุมกับคนขี้เหล้า หรือกับคนตะกละกินเนื้อ</verse>
				<verse number="21">เพราะคนขี้เมาและคนตะกละจะมาถึงความยากจน และความง่วงเหงา จะเอาผ้าขี้ริ้วห่มคนนั้น</verse>
				<verse number="22">จงฟังบิดาผู้ให้กำเนิดเจ้า และอย่าดูหมิ่นมารดาเมื่อนางแก่</verse>
				<verse number="23">จงซื้อความจริงและอย่าขายไปเสีย จงซื้อปัญญา คำสั่งสอน และความรอบรู้</verse>
				<verse number="24">บิดาของคนชอบธรรมจะเปรมปรีดิ์อย่างยิ่ง คนที่ให้กำเนิดบุตรที่มีปัญญาจะยินดีในเขา</verse>
				<verse number="25">จงให้บิดามารดาของเจ้ายินดี จงให้ผู้ที่คลอดเจ้าเปรมปรีดิ์</verse>
				<verse number="26">ลูกเอ๋ย ขอใจของเจ้าให้ข้าเถอะ และให้ตาของเจ้าสังเกตดู ทางของข้า</verse>
				<verse number="27">เพราะหญิงโสเภณีเป็นหลุมลึก และหญิงสำส่อนเป็นบ่อแคบ</verse>
				<verse number="28">นางหมอบคอยอยู่เหมือนโจร และทำให้มีคนไม่ซื่อตรงเพิ่มขึ้นในหมู่ผู้ชาย</verse>
				<verse number="29">ใครที่ร้องโอย? ใครที่ร้องอุย? ใครมีเรื่องวิวาท? ใครบ่นพึมพำ? ใครมีแผลโดยไม่จำเป็น? ใครมีตาแดงก่ำ?</verse>
				<verse number="30">คือพวกที่นั่งแช่อยู่กับเหล้าองุ่น พวกที่ไปลิ้มลอง เหล้าประสม</verse>
				<verse number="31">อย่ามองดูเหล้าองุ่นเมื่อมันมีสีแดง เมื่อมันเปล่งประกายในถ้วย และมันไหลลงไปอย่างคล่องคอ</verse>
				<verse number="32">ในที่สุดมันจะกัดเหมือนงู และฝังเขี้ยวเหมือนงูทับทาง</verse>
				<verse number="33">ตาของเจ้าจะเห็นสิ่งแปลกๆ และใจของเจ้าจะพูดตลบตะแลง</verse>
				<verse number="34">เจ้าจะเป็นเหมือนคนที่นอนอยู่ใจกลางทะเล อย่างคนที่นอนอยู่บนยอดเสากระโดง</verse>
				<verse number="35">เจ้าจะว่า “พวกเขาตีข้า แต่ข้าไม่เจ็บ พวกเขาทุบข้า แต่ข้าไม่รู้สึก ข้าจะตื่นเมื่อไรหนอ? ข้าจะแสวงหาการดื่มอีก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">อย่าอิจฉาคนชั่ว หรือปรารถนาอยู่ร่วมกับเขา</verse>
				<verse number="2">เพราะใจของเขาคิดทำการทารุณ และปากของเขาพูดการประทุษร้าย</verse>
				<verse number="3">โดยปัญญา บ้านจึงถูกสร้างขึ้น และโดยความเข้าใจ มันก็ถูกสถาปนาไว้</verse>
				<verse number="4">โดยความรู้ ห้องทั้งหลายก็เต็มไปด้วย ทรัพย์ล้ำค่าและน่าชื่นชมทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="5">คนมีปัญญาย่อมมีอำนาจมาก และคนมีความรู้ก็มีกำลังมากขึ้น</verse>
				<verse number="6">เพราะโดยการชี้แนะ เจ้าจะทำสงครามได้ และโดยมีที่ปรึกษามาก ย่อมมีชัยชนะ</verse>
				<verse number="7">สำหรับคนโง่นั้นปัญญาสูงเกินไป ที่ประตูเมืองเขาไม่อ้าปากพูด</verse>
				<verse number="8">คนที่วางแผนทำชั่ว เขาเรียกกันว่าคนเจ้าเล่ห์</verse>
				<verse number="9">การคิดประดิษฐ์ความโง่เป็นบาป และคนชอบเยาะเย้ยเป็นที่เกลียดชังต่อมนุษย์</verse>
				<verse number="10">ถ้าเจ้าอ่อนล้าในวันยากลำบาก กำลังของเจ้าก็น้อย</verse>
				<verse number="11">จงช่วยคนที่ถูกนำไปสู่ความตาย และจงเหนี่ยวรั้งคนที่กำลังโซเซไปสู่การถูกฆ่า</verse>
				<verse number="12">ถ้าเจ้าจะว่า “ดูเถิด พวกเราไม่รู้เรื่องนี้เลย” พระองค์ผู้ทรงตรวจดูจิตใจจะไม่ทรงรับทราบหรือ? พระองค์ผู้ทรงคุ้มครองชีวิตของเจ้าจะไม่ทรงทราบหรือ? และพระองค์จะไม่ทรงตอบแทนทุกคนตามการกระทำของเขาหรือ?</verse>
				<verse number="13">ลูกเอ๋ย จงกินน้ำผึ้ง เพราะเป็นของดี อันน้ำผึ้งที่หยดจากรวงนั้นมีรสหวานแก่ลิ้นของเจ้า</verse>
				<verse number="14">จงรู้เถิดว่าปัญญาก็เป็นเช่นนั้นแก่วิญญาณของเจ้า ถ้าเจ้าพบปัญญาก็จะมีอนาคต และความหวังของเจ้าจะไม่สลาย</verse>
				<verse number="15">อย่าซุ่มทำร้ายที่อาศัยของคนชอบธรรมอย่างที่คนอธรรมทำ อย่าทำลายที่พักของเขา</verse>
				<verse number="16">เพราะคนชอบธรรมล้มลงเจ็ดครั้งแล้วก็ลุกขึ้นอีก แต่คนอธรรมจะสะดุดล้มลงในความยากลำบาก</verse>
				<verse number="17">อย่าเปรมปรีดิ์เมื่อศัตรูของเจ้าล้ม และอย่าให้ใจของเจ้ายินดีเมื่อเขาสะดุด</verse>
				<verse number="18">เกรงว่าพระยาห์เวห์จะทอดพระเนตรและไม่พอพระทัย และทรงหันความกริ้วจากเขาเสีย</verse>
				<verse number="19">อย่าฉุนเฉียวเพราะคนทำบาป และอย่าอิจฉาคนอธรรม</verse>
				<verse number="20">เพราะคนชั่วไม่มีอนาคต ประทีปของคนอธรรมจะถูกดับเสีย</verse>
				<verse number="21">ลูกเอ๋ย จงยำเกรงพระยาห์เวห์และพระราชา อย่าคบค้ากับพวกกบฏ</verse>
				<verse number="22">เพราะภัยพิบัติของพวกเขาจะอุบัติขึ้นโดยพลัน และใครจะทราบถึงความพินาศที่จะมาจากพระองค์ทั้งสองเล่า?</verse>
				<verse number="23">ข้อความเหล่านี้เป็นคำกล่าวของคนมีปัญญาด้วย การลำเอียงในการตัดสินนั้นไม่ดีเลย</verse>
				<verse number="24">ผู้ที่กล่าวแก่คนอธรรมว่า “เจ้าไร้ความผิด” จะถูกประชาชนแช่งและประชาชาติรังเกียจ</verse>
				<verse number="25">แต่ผู้ที่ประณามคนอธรรมจะปีติยินดี และพรอันดีจะมายังพวกเขา</verse>
				<verse number="26">คนที่เป็นเพื่อนแท้ คือคนที่ตอบตรงไปตรงมา</verse>
				<verse number="27">จงเตรียมงานของเจ้าที่ข้างนอก จงทำมันให้พร้อมสำหรับเจ้าที่ในนา และหลังจากนั้นก็จงสร้างบ้านของเจ้า</verse>
				<verse number="28">อย่าเป็นพยานปรักปรำเพื่อนบ้านของเจ้าอย่างไม่มีเหตุ และอย่าล่อลวงด้วยปากของเจ้า</verse>
				<verse number="29">อย่ากล่าวว่า “ข้าจะทำแก่เขาอย่างที่เขาได้ทำแล้วแก่ข้า ข้าจะทำตอบแทนเขาตามการกระทำของเขา”</verse>
				<verse number="30">ข้าผ่านไปที่ไร่นาของคนเกียจคร้าน ข้างสวนองุ่นของคนไม่มีสามัญสำนึก</verse>
				<verse number="31">และนี่แน่ะ มีหนามงอกเต็มไปหมด หน้าดินก็ปกคลุมด้วยต้นเหงือกหนาม และกำแพงหินของมันก็พังลง</verse>
				<verse number="32">เมื่อข้ามองดูและได้พิเคราะห์ ข้าเห็นและได้รับคติสอนใจ</verse>
				<verse number="33">“หลับนิด เคลิ้มหน่อย กอดมือพักนิดหน่อย”</verse>
				<verse number="34">แล้วความจนจะมาหาเจ้าอย่างขโมย และความขัดสนอย่างคนถืออาวุธ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ต่อไปนี้เป็นบรรดาสุภาษิตของซาโลมอนด้วยเหมือนกัน ซึ่งคนของเฮเซคียาห์ กษัตริย์ยูดาห์ได้คัดลอกไว้</verse>
				<verse number="2">ความยิ่งใหญ่ของพระเจ้าคือการซ่อนสิ่งต่างๆ ไว้ แต่ความยิ่งใหญ่ของกษัตริย์คือการค้นสิ่งนั้นให้ปรากฏ</verse>
				<verse number="3">ฟ้าสูงและแผ่นดินลึกฉันใด พระทัยของพระราชาก็เหลือจะหยั่งรู้ฉันนั้น</verse>
				<verse number="4">จงไล่ขี้แร่ออกจากเงิน แล้วจะมีวัสดุสำหรับช่างเงิน</verse>
				<verse number="5">จงไล่คนอธรรมออกไปเสียจากพระพักตร์พระราชา แล้วพระที่นั่งของพระองค์จะสถาปนาไว้ด้วยความชอบธรรม</verse>
				<verse number="6">อย่ายกย่องตัวเองเฉพาะพระพักตร์พระราชา และอย่ายืนอยู่ในที่ของคนใหญ่คนโต</verse>
				<verse number="7">เพราะให้เขากล่าวกับเจ้าว่า “เชิญขึ้นมาที่นี่” ก็ดีกว่าถูกไล่ลงไปที่ต่ำต่อหน้าเจ้านาย สิ่งที่ดวงตาของเจ้าเห็น</verse>
				<verse number="8">อย่าด่วนนำเข้ามายังโรงศาล มิฉะนั้นในที่สุดเจ้าจะทำอย่างไร หากเพื่อนบ้านของเจ้าทำให้เจ้าขายหน้า</verse>
				<verse number="9">จงถกเรื่องของเจ้ากับเพื่อนบ้าน และอย่าเผยความลับของอีกฝ่ายหนึ่ง</verse>
				<verse number="10">เกรงว่าผู้ที่ได้ยินจะประณามเจ้า และเจ้าจะเสียชื่อตลอดไป</verse>
				<verse number="11">ถ้อยคำที่พูดถูกกาลเทศะ เหมือนผลแอปเปิ้ลทองคำล้อมด้วยเงิน</verse>
				<verse number="12">คำตักเตือนของคนมีปัญญาแก่หูที่คอยฟัง ก็เหมือนห่วงทองคำและเครื่องประดับทองบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="13">หิมะให้ความเย็นในฤดูเกี่ยวอย่างไร ผู้สื่อสารที่ซื่อสัตย์ต่อผู้ที่ใช้เขา ย่อมทำให้จิตวิญญาณของนายชุ่มชื่นอย่างนั้น</verse>
				<verse number="14">คนที่อวดว่าจะให้ของกำนัลแต่ไม่ได้ให้ ก็เหมือนเมฆและลมที่ไม่มีฝน</verse>
				<verse number="15">ความอดกลั้นอาจชักนำผู้ครอบครองได้ และลิ้นอ่อนหวานอาจโน้มน้าวใจให้อ่อนลงได้</verse>
				<verse number="16">ถ้าเจ้าพบน้ำผึ้ง จงกินแต่พอดี เกรงว่าเจ้าจะอิ่มและอาเจียนออกมา</verse>
				<verse number="17">อย่าไปเยี่ยมเพื่อนบ้านของเจ้าบ่อยๆ เกรงว่าเขาจะเอือมระอาเจ้า และเกลียดชังเจ้า</verse>
				<verse number="18">ผู้ใดเป็นพยานเท็จกล่าวหาเพื่อนบ้านของตน ก็เหมือนกระบองศึก หรือดาบ หรือลูกธนูคมกริบ</verse>
				<verse number="19">การวางใจคนไม่ซื่อในวันยากลำบาก ก็เหมือนฟันที่ผุหรือเท้าที่ซวนเซ</verse>
				<verse number="20">คนที่ร้องเพลงให้คนหนักใจฟัง ก็เหมือนคนถอดเสื้อผ้าออกในวันอากาศหนาว และเหมือนเอาน้ำส้มสายชูมาราดบนแผล</verse>
				<verse number="21">ถ้าศัตรูของเจ้าหิว จงให้อาหารเขากิน และถ้าเขากระหาย จงให้น้ำเขาดื่ม</verse>
				<verse number="22">เพราะเจ้าจะสุมถ่านที่ลุกโพลงไว้บนศีรษะของเขา และพระยาห์เวห์จะประทานบำเหน็จแก่เจ้า</verse>
				<verse number="23">ลมเหนือนำฝนมาฉันใด ลิ้นที่นินทาลับหลังก็นำใบหน้าบูดบึ้งมาฉันนั้น</verse>
				<verse number="24">อยู่ที่มุมบนหลังคา ดีกว่าอยู่ร่วมบ้านกับหญิงขี้ทะเลาะ</verse>
				<verse number="25">ข่าวดีจากแดนไกล ก็เหมือนน้ำเย็นที่ให้แก่คนกระหาย</verse>
				<verse number="26">คนชอบธรรมที่ยอมแพ้คนอธรรม ก็เหมือนน้ำพุมีโคลนหรือเหมือนน้ำบ่อที่สกปรก</verse>
				<verse number="27">กินน้ำผึ้งมากไม่ดีฉันใด แสวงหาเกียรติร่ำไปก็ไม่ดีฉันนั้น</verse>
				<verse number="28">คนที่ควบคุมตนเองไม่ได้ ก็เหมือนเมืองที่ถูกทำลายและไม่มีกำแพง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">เกียรติไม่คู่ควรกับคนโง่ ดังหิมะในฤดูร้อนและฝนในฤดูเกี่ยว</verse>
				<verse number="2">นกกระจอกย่อมโผผินและนกนางแอ่นย่อมโบยบินฉันใด คำแช่งสาปอย่างไม่สมควรย่อมไม่เกิดผลฉันนั้น</verse>
				<verse number="3">แส้สำหรับม้า บังเหียนสำหรับลา และไม้เรียวสำหรับหลังคนโง่</verse>
				<verse number="4">อย่าตอบคนโง่ตามความโง่ของเขา เกรงว่าเจ้าจะเป็นเหมือนเขา</verse>
				<verse number="5">จงตอบคนโง่ตามความโง่ของเขา เกรงว่าเขาจะคิดว่าตัวเองมีปัญญา</verse>
				<verse number="6">ผู้ที่ส่งข่าวไปด้วยมือของคนโง่ ก็เหมือนตัดเท้าทั้งสองข้างออกและดื่มความรุนแรง</verse>
				<verse number="7">สุภาษิตที่อยู่ในปากของคนโง่ ก็เหมือนขาของคนพิการที่ห้อยอยู่อย่างไร้ประโยชน์</verse>
				<verse number="8">ผู้ที่ให้เกียรติคนโง่ ก็เหมือนคนที่มัดก้อนหินไว้กับสลิง</verse>
				<verse number="9">สุภาษิตที่อยู่ในปากของคนโง่ ก็เหมือนต้นหนามอยู่ในมือคนขี้เมา</verse>
				<verse number="10">ผู้ที่จ้างคนโง่หรือคนที่ผ่านมา ก็เหมือนนักธนูที่ยิงทุกคน</verse>
				<verse number="11">คนโง่ที่ทำความโง่ซ้ำแล้วซ้ำอีก ก็เหมือนสุนัขที่กลับไปหาสิ่งที่มันสำรอกออกมา</verse>
				<verse number="12">เจ้าเห็นคนที่คิดว่าตัวเองมีปัญญาหรือ? ยังมีความหวังในคนโง่มากกว่าในเขา</verse>
				<verse number="13">คนเกียจคร้านพูดว่า “มีราชสีห์อยู่ที่ถนน มีสิงโตอยู่ที่ลานเมือง”</verse>
				<verse number="14">ประตูหันไปมาด้วยบานพับของมันฉันใด คนเกียจคร้านก็ทำอย่างนั้นบนที่นอนของเขาฉันนั้น</verse>
				<verse number="15">คนเกียจคร้านฝังมือของตนในชาม เขาเหนื่อยที่จะเอามือกลับมาที่ปากของตน</verse>
				<verse number="16">คนเกียจคร้านเห็นว่าตัวเองมีปัญญากว่า คนเจ็ดคนที่ตอบได้อย่างหลักแหลม</verse>
				<verse number="17">คนที่ผ่านไปยุ่งเรื่องทะเลาะวิวาทซึ่งไม่ใช่เรื่องของตน ก็เหมือนคนดึงหูสุนัข</verse>
				<verse number="18">คนบ้าขว้างดุ้นไฟ ลูกธนู และความตายฉันใด</verse>
				<verse number="19">คนที่ล่อลวงเพื่อนบ้านของตน และกล่าวว่า “ข้าล้อเล่น” ก็ฉันนั้น</verse>
				<verse number="20">เพราะขาดฟืน ไฟก็ดับ และที่ไหนไม่มีคนซุบซิบนินทา การทะเลาะวิวาทก็หยุดไป</verse>
				<verse number="21">ถ่านเป็นเชื้อเพลิง และฟืนเป็นเชื้อไฟฉันใด คนที่ชอบทะเลาะก็เป็นเหตุให้การวิวาทลุกลามฉันนั้น</verse>
				<verse number="22">ถ้อยคำของผู้ซุบซิบนินทาก็เหมือนชิ้นอาหารอร่อย มันลงไปยังส่วนต่างๆ ในร่างกาย</verse>
				<verse number="23">ปากที่เผ็ดร้อนกับใจชั่ว ก็เหมือนขี้เงิน ที่เคลือบอยู่บนภาชนะดิน</verse>
				<verse number="24">คนที่เกลียดผู้อื่น ก็กลบเกลื่อนด้วยวาจา และเก็บการหลอกลวงไว้ภายใน</verse>
				<verse number="25">เมื่อน้ำเสียงเขาเหมือนมีเมตตาจิต ก็อย่าเชื่อเขา เพราะมีสิ่งน่าเกลียดน่าชังร้อยแปด ในใจเขา</verse>
				<verse number="26">ถึงเขาจะปกปิดความเกลียดชังไว้ด้วยเล่ห์ แต่ความชั่วของเขาจะถูกเปิดโปงในที่ประชุม</verse>
				<verse number="27">คนที่ขุดหลุมพรางจะตกลงไปเอง คนที่กลิ้งก้อนหินขึ้นไป มันจะกลิ้งกลับมาทับเขาเอง</verse>
				<verse number="28">ลิ้นมุสาเกลียดพวกที่มันทำลาย และปากป้อยอก็ทำให้พินาศ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">อย่าคุยอวดถึงพรุ่งนี้ เพราะเจ้าไม่ทราบว่าวันหนึ่งๆ จะนำอะไรมาให้บ้าง</verse>
				<verse number="2">จงให้คนอื่นสรรเสริญเจ้า และไม่ใช่ปากของเจ้าเอง ให้คนต่างด้าวสรรเสริญ และไม่ใช่ริมฝีปากของเจ้าเอง</verse>
				<verse number="3">หินก็หนัก และทรายก็มีน้ำหนัก แต่การยั่วเย้าของคนโง่ก็หนักกว่าทั้งสองอย่างนั้น</verse>
				<verse number="4">ความพิโรธก็ดุร้าย ความโกรธก็ท่วมท้น แต่ใครจะยืนต่อหน้าความริษยาได้?</verse>
				<verse number="5">ว่ากันต่อหน้า ดีกว่ารักกันลับๆ</verse>
				<verse number="6">บาดแผลที่มิตรทำก็ด้วยเจตนาดี แต่การจูบของศัตรูนั้นมากเกินความจริง</verse>
				<verse number="7">คนที่อิ่มแล้วย่อมเบื่อ น้ำผึ้ง แต่สำหรับคนหิว ทุกสิ่งที่ขมก็กลับหวาน</verse>
				<verse number="8">คนที่ร่อนเร่จากบ้านของตน ก็เหมือนนกที่เร่ร่อนจากรังของมัน</verse>
				<verse number="9">น้ำมันและเครื่องหอมทำให้ใจยินดี และความอ่อนหวานของเพื่อนมาจากคำแนะนำที่จริงใจ</verse>
				<verse number="10">อย่าทอดทิ้งเพื่อนของเจ้า และเพื่อนของบิดาเจ้า และอย่าไปที่บ้านพี่น้องของเจ้าในวันที่เจ้าพบความหายนะ เพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้ ดีกว่าพี่น้องที่อยู่ไกล</verse>
				<verse number="11">ลูกเอ๋ย จงมีปัญญา และจงทำให้ใจของข้ายินดี เพื่อข้าจะตอบคนที่ตำหนิข้าได้</verse>
				<verse number="12">คนสุขุมเห็นอันตรายและซ่อนตัวเสีย แต่คนรู้น้อยเดินเรื่อยไปและรับอันตรายนั้น</verse>
				<verse number="13">จงริบเสื้อผ้าของผู้ที่ค้ำประกันให้คนอื่น และจงยึดมันไว้ เมื่อเขาประกันให้หญิงต่างด้าว</verse>
				<verse number="14">คนที่ตื่นแต่เช้ามืดไปอวยพรเพื่อนบ้านด้วยเสียงดัง เขากลับจะเห็นว่าเป็นคำสาปแช่ง</verse>
				<verse number="15">หยาดฝนหยดลงมาไม่หยุดในวันฝนตกพรำๆ ฉันใด ผู้หญิงขี้ทะเลาะก็เหมือนกันฉันนั้น</verse>
				<verse number="16">คนที่ห้ามเธอก็เหมือนห้ามลม หรือจับน้ำมันด้วยมือขวา</verse>
				<verse number="17">เหล็กลับเหล็กให้คมได้ฉันใด คนหนึ่งก็ลับเพื่อนของตนให้เฉียบแหลมได้ฉันนั้น</verse>
				<verse number="18">คนที่ดูแลต้นมะเดื่อจะได้กินผลของมัน และคนที่คุ้มกันนายของตนจะได้รับเกียรติ</verse>
				<verse number="19">ในน้ำ คนเห็นหน้าคนฉันใด ความคิด ของคนก็ส่อคนฉันนั้น</verse>
				<verse number="20">แดนคนตายและแดนพินาศไม่รู้จักอิ่ม ดวงตาของมนุษย์ก็ไม่รู้จักอิ่ม</verse>
				<verse number="21">เบ้าหลอมมีไว้สำหรับเงิน และเตาถลุงสำหรับทองคำ ส่วนคนเราจะพิสูจน์ได้โดยคำยกย่องที่เขาได้รับ</verse>
				<verse number="22">เอาคนโง่ใส่ครกตำด้วยสาก พร้อมกับเมล็ดข้าว คนโง่ก็ยังโง่อยู่นั่นเอง</verse>
				<verse number="23">จงรู้ความทุกข์สุขของฝูงแพะแกะของเจ้าให้ดี และจงเอาใจใส่ฝูงสัตว์ของเจ้า</verse>
				<verse number="24">เพราะความมั่งคั่งไม่ยั่งยืนอยู่เป็นนิตย์ และมงกุฎก็ไม่คงทนอยู่ทุกชั่วชาติพันธุ์</verse>
				<verse number="25">เมื่อเขาเก็บหญ้าแห้งไปแล้ว หญ้าใหม่ก็ปรากฏขึ้น และผักหญ้าต่างๆ ตามภูเขาก็ถูกเก็บรวบรวมมา</verse>
				<verse number="26">เมื่อนั้นลูกแกะจะให้เสื้อผ้าแก่เจ้า และแพะก็จะเป็นค่านา</verse>
				<verse number="27">จะมีนมแพะพอเป็นอาหารแก่เจ้า เป็นอาหารแก่ครอบครัวของเจ้า และเป็นเครื่องยังชีพแก่สาวใช้ของเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">คนอธรรมหนีเมื่อไม่มีใครไล่ตาม แต่คนชอบธรรมกล้าหาญอย่างสิงห์หนุ่ม</verse>
				<verse number="2">เมื่อแผ่นดินเกิดจลาจล ก็มีผู้ครอบครองหลายคน แต่โดยอาศัยคนที่มีความเข้าใจและความรู้ แผ่นดินนั้นจะยืนยง</verse>
				<verse number="3">คนยากจนที่ข่มเหงคนจน ก็เหมือนฝนที่ซัดลงมาทำลายพืชผล</verse>
				<verse number="4">คนที่ทิ้งธรรมบัญญัติย่อมสรรเสริญคนอธรรม แต่คนที่รักษาธรรมบัญญัติย่อมต่อสู้พวกเขา</verse>
				<verse number="5">คนชั่วไม่เข้าใจความยุติธรรม แต่คนที่แสวงหาพระยาห์เวห์จะเข้าใจถี่ถ้วน</verse>
				<verse number="6">คนยากจนที่ดำเนินในความซื่อสัตย์ของเขา ก็ดีกว่าคนที่คดโกงในทางของตนแล้วมั่งคั่ง</verse>
				<verse number="7">บุตรที่เฝ้ารักษาธรรมบัญญัติเป็นคนฉลาด แต่เพื่อนของคนตะกละทำให้บิดาของตนขายหน้า</verse>
				<verse number="8">คนที่ทวีทรัพย์สมบัติของตนด้วยดอกเบี้ยและการขูดรีด ก็ได้รวบรวมทรัพย์นั้นไว้ให้ผู้ที่เมตตาคนจน</verse>
				<verse number="9">ถ้าผู้ใดไม่ฟังธรรมบัญญัติ แม้คำอธิษฐานของเขาก็เป็นที่น่าสะอิดสะเอียน</verse>
				<verse number="10">คนที่นำคนเที่ยงธรรมหลงเข้าไปในทางชั่ว ก็จะตกลงในหลุมของเขาเอง แต่คนดีพร้อมจะได้รับสิ่งดีเป็นมรดก</verse>
				<verse number="11">คนมั่งคั่งก็มีปัญญาในสายตาของตนเอง แต่คนยากจนผู้มีความเข้าใจจะรู้จักเขาแจ่มแจ้ง</verse>
				<verse number="12">เมื่อคนชอบธรรมชนะ ความรุ่งเรืองก็มีมากขึ้น แต่เมื่อคนอธรรมเรืองอำนาจ คนก็ซ่อนตัวเสีย</verse>
				<verse number="13">ผู้ซ่อนการละเมิดของตนไว้จะไม่เจริญ แต่ผู้สารภาพและทิ้งมันจะได้ความกรุณา</verse>
				<verse number="14">คนที่เกรงกลัวพระเจ้าอยู่เสมอก็เป็นสุข แต่คนที่ทำใจตนให้แข็งกระด้างจะตกในความยากลำบาก</verse>
				<verse number="15">คนอธรรมที่ปกครองประชาชนผู้ยากจน ก็เหมือนสิงโตคำรามหรือหมีโถมใส่เหยื่อ</verse>
				<verse number="16">เจ้านายที่ขาดความเข้าใจก็เป็นผู้บีบบังคับตัวฉกาจ แต่คนที่เกลียดสิ่งที่ได้มาโดยไม่ชอบธรรมย่อมมีชีวิตยืนยาว</verse>
				<verse number="17">คนที่มีความผิดในเรื่องฆาตกรรม จะหลบหนีไปจนตาย อย่าให้ใครช่วยเขาเลย</verse>
				<verse number="18">คนที่ดำเนินชีวิตอย่างไร้ตำหนิจะได้รับการช่วยกู้ แต่คนคดโกงในทางของเขาจะล้มลงอย่างฉับพลัน</verse>
				<verse number="19">คนที่ไถนาของตนจะมีอาหารบริบูรณ์ แต่คนที่ติดตามสิ่งไร้ค่าจะยิ่งยากจน</verse>
				<verse number="20">คนซื่อสัตย์จะได้รับพระพรมากมาย แต่คนที่รีบเร่งรวยทางลัดจะถูกลงโทษ</verse>
				<verse number="21">การลำเอียงนั้นไม่ดี คนอาจทำผิดเพราะอาหารชิ้นหนึ่งก็เป็นได้</verse>
				<verse number="22">คนตระหนี่เร่งหาทรัพย์สมบัติ และไม่ทราบว่าความขัดสนจะมาถึงเขา</verse>
				<verse number="23">ผู้ที่ตักเตือนคนอื่น จะได้รับความโปรดปรานภายหลัง มากกว่าผู้ที่ใช้ลิ้นป้อยอ</verse>
				<verse number="24">คนที่ขโมยของของบิดาหรือมารดาของตน และพูดว่า “อย่างนี้ไม่ผิด” เขาก็เป็นเพื่อนของนักทำลาย</verse>
				<verse number="25">คนโลภเร้าให้เกิดการวิวาท แต่ผู้ที่วางใจในพระยาห์เวห์จะเจริญรุ่งเรือง</verse>
				<verse number="26">คนที่เชื่อใจตัวเองเป็นคนโง่ แต่คนที่ดำเนินชีวิตอย่างมีปัญญาจะปลอดภัย</verse>
				<verse number="27">ผู้ที่ให้แก่คนยากจนจะไม่ขัดสน แต่ผู้ที่เพิกเฉยจะถูกแช่งสาปมาก</verse>
				<verse number="28">เมื่อคนอธรรมเรืองอำนาจ คนก็ซ่อนตัวเสีย แต่เมื่อเขาทั้งหลายพินาศไป คนชอบธรรมก็ทวีขึ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">คนที่ถูกตักเตือนบ่อยๆ แต่ยังหัวรั้น จะถูกทำลายทันทีโดยไม่มีทางแก้ไข</verse>
				<verse number="2">เมื่อคนชอบธรรมทวีขึ้น ประชาชนก็เปรมปรีดิ์ แต่เมื่อคนอธรรมปกครอง ประชาชนก็คร่ำครวญ</verse>
				<verse number="3">คนที่รักปัญญาย่อมทำให้บิดาของตนเปรมปรีดิ์ แต่ผู้ที่คบหาหญิงโสเภณีก็ผลาญทรัพย์จนสิ้น</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์ทรงทำให้บ้านเมืองเป็นปึกแผ่นด้วยความยุติธรรม แต่คนที่รับสินบน ทำให้มันย่อยยับ</verse>
				<verse number="5">คนที่ป้อยอเพื่อนบ้านของตน ย่อมกางข่ายไว้ดักเท้าของเขา</verse>
				<verse number="6">คนชั่วติดกับโดยความทรยศของตน แต่คนชอบธรรมร้องเพลงและเปรมปรีดิ์</verse>
				<verse number="7">คนชอบธรรมรู้จักสิทธิของคนจน คนอธรรมไม่เข้าใจความรู้อย่างนี้</verse>
				<verse number="8">คนชอบเยาะเย้ยทำให้บ้านเมืองลุกเป็นไฟ แต่คนมีปัญญาทำให้ความโกรธเกรี้ยวสงบลง</verse>
				<verse number="9">ถ้าคนมีปัญญามีเรื่องโต้เถียงกับคนโง่ คนโง่ก็เดือดดาล ทั้งหัวเราะและไม่มีความสงบ</verse>
				<verse number="10">พวกกระหายเลือดย่อมเกลียดคนดีพร้อม แต่คนซื่อตรงก็แสวงหาชีวิตอย่างเขา</verse>
				<verse number="11">คนโง่ระบายความโกรธออกมาเต็มที่ แต่คนมีปัญญาย่อมยับยั้งไว้เงียบๆ</verse>
				<verse number="12">ถ้าผู้ครอบครองใส่ใจคำพูดเท็จ ข้าราชการทั้งสิ้นของท่านก็พลอยเป็นคนอธรรม</verse>
				<verse number="13">คนยากจนและผู้กดขี่เหมือนกันอยู่อย่างหนึ่ง คือพระยาห์เวห์ประทานความสว่างแก่ดวงตาของคนทั้งสอง</verse>
				<verse number="14">ถ้าพระราชาพิพากษาคนจนด้วยความเที่ยงธรรม พระที่นั่งของพระองค์จะตั้งอยู่เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="15">ไม้เรียวและคำตักเตือนให้ปัญญา แต่เด็กที่ถูกปล่อยปละละเลยจะนำความอับอายมาสู่มารดา</verse>
				<verse number="16">เมื่อคนอธรรมทวีอำนาจ การทรยศก็ทวีขึ้น แต่คนชอบธรรมจะเห็นความล่มจมของเขา</verse>
				<verse number="17">จงตีสอนบุตรของเจ้า และเขาจะให้เจ้าสบายใจ เขาจะให้ความปีติยินดีแก่เจ้า</verse>
				<verse number="18">ที่ที่ไม่มีนิมิต ประชาชนก็ปล่อยตัว แต่คนที่รักษาธรรมบัญญัติย่อมเป็นสุข</verse>
				<verse number="19">สักแต่ใช้คำพูดเท่านั้นจะสั่งสอนคนรับใช้ไม่ได้ เพราะแม้เขาจะเข้าใจ แต่เขาก็ไม่เชื่อฟัง</verse>
				<verse number="20">เจ้าเห็นคนปากไวหรือ? ยังมีความหวังในคนโง่มากกว่าเขา</verse>
				<verse number="21">คนที่ตามใจคนรับใช้ของตนตั้งแต่เด็กๆ ในที่สุดจะพบว่าเขานำความยุ่งยากมาให้</verse>
				<verse number="22">คนขี้โมโหเร้าให้เกิดการวิวาท และคนเจ้าอารมณ์ก็ทำให้เกิดการทรยศมากขึ้น</verse>
				<verse number="23">ความหยิ่งของคนนำเขาให้ต่ำลง แต่คนถ่อมตัวจะได้รับเกียรติ</verse>
				<verse number="24">ผู้สมคบกับขโมยย่อมเกลียดชังชีวิตของตน เขาได้ยินคำสาบาน แต่ไม่เปิดเผยอะไรเลย</verse>
				<verse number="25">การกลัวคน ได้วางบ่วงไว้ แต่คนที่วางใจในพระยาห์เวห์ก็ปลอดภัย</verse>
				<verse number="26">คนมากมายแสวงหาความพอใจจากผู้ครอบครอง แต่คนจะได้รับความยุติธรรมจากพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">คนอยุติธรรมเป็นที่สะอิดสะเอียนแก่คนชอบธรรม และคนซื่อตรงก็เป็นที่สะอิดสะเอียนแก่คนอธรรม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">ถ้อยคำของอากูร์ บุตรของยาเคห์แห่งมัสสา ชายคนนั้นพูดกับอิธีเอล กับอิธีเอลและอูคาลว่า</verse>
				<verse number="2">แท้จริงข้า ก็โง่เกินกว่าจะเป็นคน ข้าไม่มีความรอบรู้อย่างมนุษย์</verse>
				<verse number="3">ข้าไม่เคยเรียนรู้ปัญญา ทั้งไม่มีความรู้เกี่ยวกับองค์บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="4">ใครเล่าได้ขึ้นสวรรค์และลงมา? ใครรวบรวมลมไว้ในอุ้งมือของตน? ใครเอาเสื้อผ้าห่อห้วงน้ำไว้? ใครสถาปนาที่สุดปลายแห่งแผ่นดินโลก? ผู้นั้นชื่ออะไร? และบุตรของผู้นั้นชื่ออะไร? ท่านจะต้องรู้แน่</verse>
				<verse number="5">พระดำรัสทุกคำของพระเจ้าพิสูจน์แล้วว่าจริง พระองค์ทรงเป็นโล่แก่ผู้ลี้ภัยในพระองค์</verse>
				<verse number="6">อย่าเพิ่มอะไรเข้ากับพระวจนะของพระองค์ เกรงว่าจะทรงตำหนิเจ้าและทรงตัดสินว่าเจ้าพูดมุสา</verse>
				<verse number="7">ข้าพระองค์ขอสองสิ่งจากพระองค์ ขออย่าทรงปฏิเสธ ก่อนข้าพระองค์ตาย</verse>
				<verse number="8">ขอให้ความเท็จและคำมุสาไกลจากข้าพระองค์ ขออย่าประทานความยากจนหรือความมั่งคั่งแก่ข้าพระองค์ ขอทรงเลี้ยงข้าพระองค์ด้วยอาหารที่จำเป็นแก่ ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="9">เกรงว่าข้าพระองค์จะอิ่ม และปฏิเสธพระองค์ แล้วพูดว่า “พระยาห์เวห์เป็นใครเล่า?” หรือเกรงว่าข้าพระองค์จะยากจนและขโมย และลบหลู่พระนามพระเจ้าของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="10">อย่ากล่าวร้ายคนรับใช้ให้นายของเขาฟัง เกรงว่าเขาจะแช่งเจ้า และเจ้าจะต้องรับโทษ</verse>
				<verse number="11">มีคนที่แช่งบิดา และไม่อวยพรมารดาของตน</verse>
				<verse number="12">มีคนที่คิดว่าตนเองบริสุทธิ์ แต่ไม่ได้รับการชำระความโสโครกของตน</verse>
				<verse number="13">มีคนที่ดวงตาแสดงความยโส และหนังตาแสดงความถือดี</verse>
				<verse number="14">มีคนที่ฟันของเขาเป็นดาบ ฟันกรามของเขาเป็นมีด เพื่อจะทำลายคนยากจนเสียจากแผ่นดิน และคนขัดสนเสียจากมนุษย์</verse>
				<verse number="15">ปลิงมีลูกตัวเมียสองตัว พวกมันร้องว่า “ให้ฉัน ให้ฉัน” มีสามสิ่งที่ไม่เคยอิ่ม สี่สิ่งไม่เคยพูดว่า “พอแล้ว”</verse>
				<verse number="16">คือแดนคนตาย ครรภ์ของหญิงหมัน แผ่นดินโลกที่ไม่อิ่มน้ำ และไฟที่ไม่เคยพูดว่า “พอแล้ว”</verse>
				<verse number="17">ดวงตาที่เยาะเย้ยบิดา และดูถูกไม่ฟังมารดา จะถูกฝูงกาแห่งหุบเขาจิกออก และลูกนกแร้งจะกินเสีย</verse>
				<verse number="18">มีสามสิ่งที่ประหลาดล้ำสำหรับข้า สี่สิ่งที่ข้าไม่เข้าใจ</verse>
				<verse number="19">คือ ท่าทางของนกอินทรีบนท้องฟ้า ท่าทางของงูบนหิน ท่าทางของเรือในท้องทะเล และท่าทางของชายหนุ่มต่อหญิงสาว</verse>
				<verse number="20">นี่เป็นท่าทางของหญิงผู้ล่วงประเวณี คือ นางรับประทาน และนางเช็ดปาก และนางพูดว่า “ฉันไม่ได้ประพฤติชั่ว”</verse>
				<verse number="21">แผ่นดินสะเทือนภายใต้สามสิ่ง มันไม่อาจทนอยู่ใต้สี่สิ่ง</verse>
				<verse number="22">คือ ทาสเมื่อได้เป็นพระราชา คนโง่เขลาเมื่อกินอิ่ม</verse>
				<verse number="23">หญิงที่ไม่มีใครรักเมื่อได้สามี และสาวใช้เมื่อขึ้นมาแทนที่นายหญิงของตน</verse>
				<verse number="24">มีสี่สิ่งในโลกที่เล็กเหลือเกิน แต่มีปัญญามากเหลือล้น</verse>
				<verse number="25">มด เป็นประชากรที่ไม่แข็งแรง แต่มันยังเตรียมอาหารของมันไว้ในฤดูแล้ง</verse>
				<verse number="26">ตัวกระจงผา เป็นประชากรที่ไม่มีกำลัง แต่มันยังสร้างบ้านของมันในซอกหิน</verse>
				<verse number="27">ตั๊กแตนปาทังก้า ไม่มีราชา แต่มันทั้งหมดยังเดินขบวนเป็นแถว</verse>
				<verse number="28">จิ้งจกนั้น เจ้าเอามือจับได้ แต่มันยังอยู่ในพระราชวัง</verse>
				<verse number="29">มีสามสิ่งที่เยื้องย่างได้สง่างาม มีสี่สิ่งที่เดินได้สง่างาม</verse>
				<verse number="30">คือ สิงโตซึ่งเป็นสัตว์ที่มีกำลังมากที่สุดในหมู่สัตว์ และไม่ยอมหันหลังให้สิ่งใดเลย</verse>
				<verse number="31">พ่อไก่ที่เดินป้ออยู่ แพะผู้ และพระราชาที่ทรงดำเนินอยู่หน้าประชาชนของพระองค์</verse>
				<verse number="32">ถ้าเจ้าเป็นคนโง่เขลาและพูดยกย่องตนเอง หรือถ้าเจ้าคิดแผนชั่ว จงเอามือปิดปากไว้</verse>
				<verse number="33">เพราะเมื่อกวนน้ำนมก็ได้เนย เมื่อบีบจมูกก็ได้โลหิต และเมื่อกวนโทโสก็ได้การวิวาท</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">ถ้อยคำของเลมูเอล พระราชาแห่งมัสสา พระราชชนนีตรัสสอนคำนี้แก่พระองค์</verse>
				<verse number="2">โอ ลูกแม่เอ๋ย โอ ลูกแห่งท้องแม่เอ๋ย โอ ลูกแห่งคำปฏิญาณของแม่เอ๋ย</verse>
				<verse number="3">อย่าให้กำลังของเจ้าแก่ผู้หญิง หรือให้ทางของเจ้าแก่หญิงผู้ทำลายพระราชา</verse>
				<verse number="4">โอ เลมูเอลเอ๋ย ไม่สมควรที่พระราชา ไม่สมควรที่พระราชาจะเสวยเหล้าองุ่น หรือผู้ครอบครองจะปรารถนาสุรา</verse>
				<verse number="5">เกรงว่าเขาจะดื่มและลืมคำที่ตราเป็นกฎหมายนั้นเสีย และวินิจฉัยความของเจ้าทุกข์ให้เขวไป</verse>
				<verse number="6">จงให้สุราแก่ผู้ที่กำลังพินาศ และเหล้าองุ่นแก่ผู้ทุกข์ใจอย่างขมขื่น</verse>
				<verse number="7">จงให้เขาดื่มและลืมความยากจนของเขา และไม่จดจำความระทมทุกข์อีกต่อไป</verse>
				<verse number="8">จงอ้าปากของเจ้าแทนคนใบ้ เพื่อสิทธิ ของทุกคนที่กำลังจะพินาศ</verse>
				<verse number="9">จงอ้าปากของเจ้า พิพากษาอย่างชอบธรรม จงให้ความยุติธรรมแก่คนยากจนเข็ญใจ</verse>
				<verse number="10">ภรรยาที่เลิศประเสริฐใครเล่าจะหาพบ? คุณค่าของเธอเลิศล้ำกว่าทับทิม</verse>
				<verse number="11">สามีของเธอก็ไว้ใจเธอ และเขาจะไม่ขาดประโยชน์ใดๆ</verse>
				<verse number="12">เธอนำสิ่งดีมาให้เขา ไม่นำสิ่งร้าย ตลอดวันคืนแห่งชีวิตของเธอ</verse>
				<verse number="13">เธอแสวงหาขนแกะและป่าน และทำงานด้วยมืออย่างเต็มใจ</verse>
				<verse number="14">เธอเป็นเหมือนเรือของพ่อค้า เธอนำอาหารของเธอมาจากที่ไกล</verse>
				<verse number="15">เธอลุกขึ้นตั้งแต่ยังมืดอยู่ และจัดอาหารให้ครอบครัวของเธอ และจัดงาน ให้แก่สาวใช้ของเธอ</verse>
				<verse number="16">เธอพิเคราะห์ดูไร่นาแล้วซื้อไว้ ด้วยรายได้ของเธอ เธอปลูกสวนองุ่น</verse>
				<verse number="17">เธอคาดเอวของเธอด้วยกำลัง และทำให้แขนของเธอแข็งแรง</verse>
				<verse number="18">เธอรู้ว่าสินค้าของเธอจะได้กำไร กลางคืนตะเกียงของเธอก็ไม่ดับ</verse>
				<verse number="19">เธอยื่นมือออกจับไน และมือของเธอจับเครื่องปั่นฝ้าย</verse>
				<verse number="20">เธอหยิบยื่นให้คนยากจน เธอยื่นมือออกช่วยคนขัดสน</verse>
				<verse number="21">เธอไม่กลัวหิมะมาทำให้ครอบครัวของเธอหนาว เพราะทุกคนในครอบครัวสวมเสื้อสองชั้น</verse>
				<verse number="22">เธอทำผ้าปูเตียงสำหรับเธอ เสื้อผ้าของเธอทำด้วยผ้าลินินเนื้อละเอียดและผ้าสีม่วง</verse>
				<verse number="23">สามีของเธอเป็นที่รู้จักที่ประตูเมือง เมื่อเขานั่งอยู่ในหมู่พวกผู้ใหญ่ของแผ่นดิน</verse>
				<verse number="24">เธอทำเครื่องนุ่งห่มด้วยผ้าลินินไว้ขาย เธอส่งผ้าคาดเอวให้แก่พ่อค้า</verse>
				<verse number="25">กำลังและความสง่าผ่าเผยเป็นอาภรณ์ของเธอ เธอหัวเราะให้แก่เหตุการณ์ที่จะมาถึง</verse>
				<verse number="26">เธออ้าปากกล่าวด้วยปัญญา และคำสอนเจือความเอ็นดูอยู่ที่ลิ้นของเธอ</verse>
				<verse number="27">เธอดูแลความเป็นอยู่ในครอบครัวอย่างดี และไม่เคยเกียจคร้าน</verse>
				<verse number="28">ลูกๆ ของเธอตื่นขึ้นมาก็ชมเชยเธอ สามีของเธอก็สรรเสริญเธอว่า</verse>
				<verse number="29">“สตรีมากมายทำได้ดีเลิศ แต่เธอเลิศยิ่งกว่าเขาทั้งหมด”</verse>
				<verse number="30">เสน่ห์เป็นของหลอกลวง และความงามก็ไม่จีรัง แต่สตรีที่ยำเกรงพระยาห์เวห์ สมควรได้รับคำสรรเสริญ</verse>
				<verse number="31">จงให้เธอรับผลแห่งน้ำมือของเธอ และให้การงานของเธอสรรเสริญเธอที่ประตูเมือง</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="21">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ถ้อยคำของปัญญาจารย์ ผู้เป็นเชื้อสายของดาวิด กษัตริย์ในเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">ปัญญาจารย์กล่าวว่า อนิจจัง อนิจจัง อนิจจัง อนิจจัง สารพัดอนิจจัง</verse>
				<verse number="3">มนุษย์ได้ประโยชน์ อะไรจากการตรากตรำทุกอย่างของเขา ซึ่งเขาตรากตรำภายใต้ดวงอาทิตย์นั้น</verse>
				<verse number="4">คนรุ่นหนึ่งจากไป และคนอีกรุ่นหนึ่งก็มา แต่แผ่นดินโลกยังคงเดิมอยู่เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="5">ดวงอาทิตย์ขึ้น และดวงอาทิตย์ตก แล้วกระหืดกระหอบ ไปถึงที่ซึ่งขึ้นมานั้นอีก</verse>
				<verse number="6">ลมพัดไปทางใต้ แล้วเวียนกลับไปทางเหนือ ลมพัดเวียนไปเวียนมา แล้วลมพัดกลับตามทางเวียนของมัน</verse>
				<verse number="7">แม่น้ำทุกสายไหลไปสู่ทะเล แต่ทะเลก็ไม่เต็ม แม่น้ำไหลไปสู่ที่ใด ก็ไหลไปสู่ที่นั่นอีก</verse>
				<verse number="8">สารพัดก็เหนื่อยอ่อนไปกันหมด แต่ละคนก็พูดไม่ออก นัยน์ตาดูก็ไม่อิ่ม หรือหูฟังเท่าไรไม่เคยพอใจกับสิ่งที่ได้ยิน</verse>
				<verse number="9">สิ่งใดที่มีอยู่แล้ว ก็จะมีขึ้นอีก สิ่งที่ทำกันแล้ว คือสิ่งที่จะต้องทำกันอีก ไม่มีสิ่งใดใหม่ภายใต้ดวงอาทิตย์</verse>
				<verse number="10">มีสักสิ่งหนึ่งหรือที่ใครจะพูดได้ว่า “ดูซี สิ่งนี้ใหม่”? แต่สิ่งนั้นมีอยู่แล้ว ในสมัยก่อนเราทั้งหลาย</verse>
				<verse number="11">ไม่มีการจดจำถึงคนสมัยก่อน และไม่มีการจดจำถึงคนสมัยหลังที่จะเกิดมา โดยคนรุ่นต่อมา</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า ปัญญาจารย์ เคยเป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอลในกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="13">และด้วยสติปัญญา ข้าพเจ้าตั้งใจค้นคว้าและตรวจสอบทุกสิ่งที่ทำกันภายใต้ฟ้าสวรรค์ และพบว่าพระเจ้าประทานภารกิจที่ยากลำบากให้มนุษย์ทำ เพื่อพวกเขาจะสาละวนกับสิ่งที่ทำ</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้าเคยเห็นการงานทั้งปวงซึ่งเขากระทำกันภายใต้ดวงอาทิตย์ และดูเถิด สารพัดก็อนิจจังคือกินลมกินแล้ง</verse>
				<verse number="15">อะไรที่คดจะทำให้ตรงไม่ได้ และอะไรที่ขาดอยู่จะนับให้ครบไม่ได้</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้ารำพึงว่า “ดูซิ ข้าพเจ้ามีสติปัญญามากยิ่ง มากกว่าทุกคนที่ครองอยู่เหนือกรุงเยรูซาเล็มก่อนข้าพเจ้า และข้าพเจ้าเจนจัดในสติปัญญาและความรู้อย่างยิ่ง”</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้าก็ตั้งใจเข้าใจสติปัญญา เข้าใจความบ้าบอและความเขลา ข้าพเจ้าค้นพบว่าเรื่องนี้ก็เป็นแต่กินลมกินแล้งด้วย</verse>
				<verse number="18">เพราะเมื่อมีสติปัญญามากขึ้น ก็มีความทุกข์ระทมมากขึ้น และบุคคลที่เพิ่มความรู้ก็เพิ่มความเศร้าโศก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ข้าพเจ้ารำพึงว่า “มาเถอะ มาลองสนุกสนานกันดู จงสนุกให้เต็มที่ ” แต่ดูเถิด เรื่องนี้ก็อนิจจังเช่นกัน</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้าพูดถึงการหัวเราะว่า “บ้าๆ บอๆ” และกล่าวถึงความสนุกสนานว่า “มีประโยชน์อะไร?”</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้าใคร่ครวญดูว่าจะทำอย่างไร กายจึงคึกคักด้วยเหล้าองุ่น แต่ใจยังคงแนะนำข้าพเจ้าด้วยสติปัญญา พร้อมกับยึดความเขลาไว้ด้วย จนกระทั่งข้าพเจ้าเห็นได้ว่า มีสิ่งดีอะไรที่มนุษย์จะทำได้ภายใต้ท้องฟ้าตลอดชั่วอายุไม่กี่วันของเขา</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้ากระทำการใหญ่โต ข้าพเจ้าได้สร้างเรือนหลายหลัง และทำสวนองุ่นหลายแปลง</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้าทำสวนผลไม้และสวนหย่อนใจหลายแห่ง ปลูกไม้ผลทุกชนิดไว้ในสวนเหล่านั้น</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้าสร้างสระน้ำหลายสระสำหรับตัวเอง เพื่อจะใช้น้ำในสระนั้นรดหมู่ไม้ที่กำลังงอกงาม</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้าซื้อทาสชายหญิงไว้ และมีทาสเกิดขึ้นในบ้านของข้าพเจ้า นอกจากนั้นข้าพเจ้ามีฝูงโคฝูงแพะแกะ มากกว่าทุกคนที่อยู่ในกรุงเยรูซาเล็มก่อนข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้าสะสมเงินทอง ไว้ด้วย และสะสมทรัพย์สมบัติอันควรคู่กับกษัตริย์และควรคู่กับเมืองทั้งหลาย ข้าพเจ้ามีนักร้องชายหญิง และมีความสนุกสนานทางเพศ ซึ่งเป็นสิ่งชอบใจมนุษย์</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น ข้าพเจ้าจึงเป็นใหญ่และยิ่งใหญ่กว่า ทุกคนที่เคยอยู่มาก่อนข้าพเจ้าในเยรูซาเล็ม และสติปัญญาของข้าพเจ้ายังคงอยู่กับข้าพเจ้าด้วย</verse>
				<verse number="10">ทุกสิ่งที่นัยน์ตาของข้าพเจ้าอยากเห็น ข้าพเจ้าก็ไม่ปิดบัง ข้าพเจ้ามิได้ห้ามใจจากความสนุกสนานทุกอย่าง เพราะใจข้าพเจ้าพบความเพลิดเพลินจากการตรากตรำทั้งหมดของข้าพเจ้า และนี่เป็นรางวัลจากการตรากตรำของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="11">แล้วข้าพเจ้าหันมาดูทุกสิ่งที่มือข้าพเจ้าทำ และผลของการตรากตรำที่ข้าพเจ้าทำลงไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย และดูเถิด ทุกอย่างก็อนิจจังคือ กินลมกินแล้ง และไม่มีประโยชน์อะไรภายใต้ดวงอาทิตย์</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้าจึงหันมาพิเคราะห์สติปัญญา ความบ้าบอ และความเขลา เพราะคนที่มาภายหลังกษัตริย์จะทำอะไรได้? นอกจากทำสิ่งที่เขาทำกันมานานแล้วนั้น</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้าเห็นว่าสติปัญญามีประโยชน์กว่าความเขลา เหมือนความสว่างมีประโยชน์กว่าความมืด</verse>
				<verse number="14">คนมีสติปัญญารู้ว่าจะเดินไปทางไหน แต่คนเขลาเดินในความมืด ถึงกระนั้นข้าพเจ้าก็ตระหนักว่า เคราะห์อย่างเดียวกันเกิดขึ้นแก่พวกเขาทุกคน</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้าจึงรำพึงว่า “เคราะห์ที่เกิดแก่คนเขลา ก็จะเกิดกับตัวข้าพเจ้าด้วย ถ้าเช่นนั้นแล้วข้าพเจ้าจะมีสติปัญญามากมายไปทำไมเล่า?” ข้าพเจ้าจึงรำพึงว่าเรื่องนี้ก็อนิจจังเหมือนกัน</verse>
				<verse number="16">เพราะไม่มีใครจดจำถึงคนมีสติปัญญาและคนเขลาตลอดไป เพราะเมื่อถึงเวลาในอนาคตก็ลืมกันไปหมดแล้ว โถ คนมีสติปัญญาก็ตายเหมือนคนเขลา</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้าจึงเกลียดชีวิต เพราะว่าการงานที่ทำกันภายใต้ดวงอาทิตย์ก่อความสลดใจให้แก่ข้าพเจ้า เพราะสารพัดก็อนิจจังคือ กินลมกินแล้ง</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้าเกลียดการตรากตรำทั้งสิ้น ซึ่งข้าพเจ้าตรากตรำอยู่ภายใต้ดวงอาทิตย์ เพราะข้าพเจ้าจำต้องละการนั้นไว้ให้แก่คนที่มาภายหลังข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="19">แล้วใครจะไปทราบว่าเขาคนนั้นจะเป็นคนมีสติปัญญาหรือคนเขลา กระนั้นเขาก็ครอบครองการตรากตรำทุกอย่างของข้าพเจ้า ที่ข้าพเจ้าได้ตรากตรำมาและใช้สติปัญญาทำภายใต้ดวงอาทิตย์ นี่ก็อนิจจังด้วย</verse>
				<verse number="20">ข้าพเจ้าจึงหันกลับและท้อแท้ใจนักถึงเรื่องการตรากตรำทั้งสิ้น ซึ่งข้าพเจ้าตรากตรำมาภายใต้ดวงอาทิตย์</verse>
				<verse number="21">เพราะว่ามีคนที่ตรากตรำโดยใช้สติปัญญา ความรู้ และความชำนาญ แต่แล้วก็ละส่วนแบ่งของเขาให้อีกคนหนึ่งที่หาได้ตรากตรำทำเพื่อการนั้นไม่ นี่ก็อนิจจังด้วยและสามานย์ยิ่ง</verse>
				<verse number="22">เพราะว่ามนุษย์ได้อะไรจากการตรากตรำทั้งสิ้น และการดิ้นรนที่เขาต้องตรากตรำภายใต้ดวงอาทิตย์เล่า?</verse>
				<verse number="23">เพราะว่าปีเดือนทั้งหมดของเขามีแต่ความเจ็บปวด และภารกิจของเขาก่อความทุกข์ระทม ถึงกลางคืนจิตใจของเขาก็ไม่หยุดพักสงบ นี่ก็อนิจจังด้วย</verse>
				<verse number="24">สำหรับมนุษย์นั้นไม่มีอะไรดีไปกว่ากินและดื่ม กับชื่นชมผลจากการตรากตรำของเขา นี่แหละข้าพเจ้าเห็นด้วยว่าเป็นมาจากพระหัตถ์ของพระเจ้า</verse>
				<verse number="25">ด้วยถ้าไม่อาศัยพระองค์ แล้วใครจะกินได้เล่า? หรือใครจะชื่นบานได้?</verse>
				<verse number="26">เพราะว่าพระเจ้าประทานสติปัญญา ความรู้ และความยินดีให้แก่คนที่พระองค์พอพระทัย แต่ส่วนคนบาปพระองค์ประทานภารกิจที่ต้องเก็บเกี่ยวและสะสม เพื่อให้แก่ผู้ที่พระเจ้าพอพระทัย นี่ก็อนิจจังด้วยคือ กินลมกินแล้ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">มีฤดูกาลสำหรับทุกสิ่ง และมีวาระสำหรับเรื่องราวทุกอย่างภายใต้ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="2">มีวาระให้กำเนิด และวาระตาย มีวาระเพาะปลูก และวาระถอนสิ่งที่ปลูกทิ้ง</verse>
				<verse number="3">มีวาระฆ่า และวาระรักษาให้หาย มีวาระรื้อทลายลง และวาระก่อสร้างขึ้น</verse>
				<verse number="4">มีวาระร้องไห้ และวาระหัวเราะ มีวาระไว้ทุกข์ และวาระเต้นรำ</verse>
				<verse number="5">มีวาระโยนหินทิ้ง และวาระเก็บรวบรวมหิน มีวาระสวมกอด และวาระงดเว้นการสวมกอด</verse>
				<verse number="6">มีวาระแสวงหา และวาระทำหาย มีวาระเก็บรักษาไว้ และวาระโยนทิ้งไป</verse>
				<verse number="7">มีวาระฉีกขาด และวาระเย็บ มีวาระนิ่งเงียบ และวาระพูด</verse>
				<verse number="8">มีวาระรัก และวาระเกลียด มีวาระสงคราม และวาระสันติ</verse>
				<verse number="9">คนงานได้ผลประโยชน์ อะไรจากการตรากตรำของเขา</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้าเห็นภารกิจซึ่งพระเจ้าประทานให้มนุษย์ ก็เพื่อให้พวกเขาสาละวนอยู่กับภารกิจนั้น</verse>
				<verse number="11">พระองค์ทรงกระทำให้สรรพสิ่งงดงามตามวาระของมัน พระองค์ทรงบรรจุนิรันดร์กาลไว้ในจิตใจมนุษย์ด้วย แต่มนุษย์ยังค้นไม่พบว่า พระเจ้าทรงกระทำอะไรไว้ตั้งแต่ปฐมกาลจนกาลสุดท้าย</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้าทราบแล้วว่า สำหรับเขาไม่มีอะไรดีไปกว่าเปรมปรีดิ์ และร่าเริง ตลอดชีวิตของเขา</verse>
				<verse number="13">ยิ่งไปกว่านั้น ของประทานจากพระเจ้าแก่มนุษย์คือ ให้มนุษย์ได้กินดื่มและชื่นชมผลทั้งหมดจากการตรากตรำของเขา</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้าทราบว่าสารพัดที่พระเจ้าทรงกระทำก็ดำรงอยู่เป็นนิตย์ จะเพิ่มเติมอะไรเข้าไปอีกก็ไม่ได้ หรือจะหักอะไรออกเสียก็ไม่ได้ พระเจ้าทรงกระทำเช่นนั้น เพื่อให้คนทั้งหลายมีความยำเกรงเฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="15">อะไรๆ ซึ่งเป็นอยู่ในปัจจุบันก็เป็นอยู่นานมาแล้ว อะไรๆ ที่เป็นมาก็เคยเป็นอยู่นานมาแล้ว และพระเจ้าทรงทำสิ่งเดิมซ้ำอีก</verse>
				<verse number="16">ยิ่งกว่านั้นอีก ที่ภายใต้ดวงอาทิตย์ข้าพเจ้าเห็นว่า ในที่ของความยุติธรรมมีความอธรรมอยู่ด้วย และในที่ของความชอบธรรมมีความอธรรมอยู่ด้วย</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้ารำพึงในใจว่า พระเจ้าจะทรงพิพากษาคนชอบธรรมและคนอธรรม เพราะมีกาลกำหนดไว้สำหรับทุกเรื่อง และสำหรับการงานทุกอย่าง</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้ารำพึงในใจเกี่ยวกับบรรดามนุษย์ว่า พระเจ้าทรงทดสอบพวกเขาเพื่อจะสำแดงว่า พวกเขาเป็นเพียงสัตว์</verse>
				<verse number="19">เพราะว่าเคราะห์ของบรรดามนุษย์กับเคราะห์ของสัตว์นั้นเหมือนกัน ฝ่ายหนึ่งตาย อีกฝ่ายหนึ่งก็ตายเหมือนกัน ทั้งสองมีลมหายใจอย่างเดียวกัน และมนุษย์ไม่มีอะไรดีกว่าสัตว์ เพราะสารพัดก็อนิจจัง</verse>
				<verse number="20">ทุกอย่างไปสู่ที่เดียวกัน ทุกอย่างเป็นมาจากผงคลีดิน และทุกอย่างกลับเป็นผงคลีดินอีก</verse>
				<verse number="21">ใครจะรู้ได้ว่าวิญญาณของมนุษย์ไปสู่เบื้องบน และวิญญาณของสัตว์ลงไปสู่แผ่นดินโลก?</verse>
				<verse number="22">เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจึงเห็นว่า ไม่มีอะไรดีไปกว่าที่มนุษย์จะเปรมปรีดิ์ในการงานของตน เพราะว่านั่นเป็นรางวัลของเขา ใครจะนำเขาให้เห็นว่าอะไรจะเป็นมาภายหลังเขา?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ข้าพเจ้าหันมาพิจารณาการข่มเหงทุกรูปแบบที่เกิดขึ้นภายใต้ดวงอาทิตย์ และดูเถิด น้ำตาของผู้ถูกข่มเหงไม่มีคนปลอบใจเขา ผู้ข่มเหงเขานั้นมีอำนาจอยู่ในมือ จึงไม่มีใครปลอบใจเขาได้</verse>
				<verse number="2">เพราะฉะนั้นข้าพเจ้ายกย่องคนตายที่ตายไปแล้วว่ามีโชคดีกว่าคนที่ยังมีชีวิตอยู่</verse>
				<verse number="3">ที่ดียิ่งกว่าคนทั้งสองจำพวกนั้นคือ คนที่ยังไม่เป็นมาและไม่เห็นการชั่วที่อุบัติขึ้นภายใต้ดวงอาทิตย์</verse>
				<verse number="4">และข้าพเจ้าเห็นว่าการตรากตรำทุกอย่าง และความชำนาญในการงานทุกอย่างมาจากความริษยาของคนที่มีต่อเพื่อนบ้านของตน นี่ก็อนิจจังด้วยคือ กินลมกินแล้ง</verse>
				<verse number="5">คนโง่งอมืองอเท้า และกินเนื้อของตนเอง</verse>
				<verse number="6">สิ่งของกำมือหนึ่งที่ได้มาด้วยความสงบ ก็ดีกว่าสิ่งของสองกำมือที่ได้มาด้วยการตรากตรำ และการกินลมกินแล้ง</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้าหันมาพิจารณาเรื่องอนิจจังภายใต้ดวงอาทิตย์อีกเรื่องหนึ่ง</verse>
				<verse number="8">คือ คนหนึ่งอยู่ตัวคนเดียว ไม่มีบุตรหรือพี่น้อง แต่เขาตรากตรำไม่หยุด ตาของเขาไม่เคยอิ่มความมั่งคั่ง เขาไม่เคยคิดว่า “ข้าตรากตรำและอดใจจากสิ่งที่ชื่นชอบเพื่อใครกัน?” นี่ก็อนิจจังด้วยและเป็นเรื่องสามานย์</verse>
				<verse number="9">สองคนดีกว่าคนเดียว เพราะว่าเขาทั้งสองได้รับรางวัลดีสำหรับการตรากตรำของพวกเขา</verse>
				<verse number="10">เพราะว่าถ้าพวกเขาล้มลง คนหนึ่งจะได้พยุงเพื่อนของตนให้ลุกขึ้น แต่วิบัติแก่คนนั้นที่อยู่คนเดียวเมื่อเขาล้มลง และไม่มีใครพยุงเขาให้ลุกขึ้น</verse>
				<verse number="11">อนึ่ง ถ้าสองคนนอนอยู่ด้วยกัน พวกเขาก็อบอุ่น แต่ถ้านอนคนเดียวจะอบอุ่นได้อย่างไร?</verse>
				<verse number="12">และถ้าคนหนึ่งเอาชนะคนคนเดียวได้ คนสองคนย่อมต่อต้านเขาได้แน่ เชือกสามเกลียวจะขาดง่ายก็หามิได้</verse>
				<verse number="13">คนหนุ่มยากจนและมีสติปัญญาก็ดีกว่ากษัตริย์ชราและโฉดเขลา ผู้ไม่รับคำแนะนำ อีกแล้ว</verse>
				<verse number="14">ถึงแม้คนหนุ่มนั้น ออกมาจากเรือนจำแล้วขึ้นเป็นกษัตริย์ หรือเกิดเป็นคนจนในราชอาณาจักรของเขาเอง</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้าพิจารณาทุกชีวิตที่เคลื่อนไหวอยู่ภายใต้ดวงอาทิตย์ รวมทั้งหนุ่มอีกคนหนึ่งที่จะขึ้นเป็นกษัตริย์แทน</verse>
				<verse number="16">จำนวนคนทั้งหมดที่อยู่ก่อนพวกเขามีมากมายจนนับไม่ถ้วน และบรรดาคนที่มาภายหลังก็ไม่เปรมปรีดิ์ในตัวคนหนุ่มนั้น นี่ก็อนิจจังด้วยคือ กินลมกินแล้ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เจ้าจงระวังเท้าของเจ้า เมื่อเจ้าไปยังพระนิเวศของพระเจ้า เพราะการเข้าใกล้ชิดเพื่อฟังก็ดีกว่าคนเขลาถวายเครื่องบูชา เพราะเขาไม่รู้ว่ากำลังทำสิ่งโง่เขลาอยู่</verse>
				<verse number="2">อย่าให้ปากของเจ้าไว และอย่าให้ใจของเจ้าเร็วที่จะพูดสิ่งใดๆ เฉพาะพระพักตร์พระเจ้า เพราะว่าพระเจ้าสถิตในสวรรค์ แต่เจ้าอยู่บนแผ่นดินโลก เหตุฉะนั้นเจ้าจงพูดน้อยคำ</verse>
				<verse number="3">เพราะฝันเมื่อมีงานมาก และมีเสียงคนเขลาเมื่อพูดมาก</verse>
				<verse number="4">เมื่อเจ้าบนไว้ต่อพระเจ้า อย่าชักช้าที่จะแก้บนนั้นให้สำเร็จ เพราะพระองค์ไม่พอพระทัยในคนเขลา จงแก้บนตามที่เจ้าบนไว้เถิด</verse>
				<verse number="5">ที่เจ้าจะไม่บนก็ยังดีกว่าที่เจ้าบนแล้วไม่แก้</verse>
				<verse number="6">อย่าให้ปากของเจ้าเป็นเหตุนำตัวเจ้าให้ทำบาป และอย่าพูดต่อหน้าผู้สื่อสารของพระเจ้า ว่า นี่เป็นความผิดพลาด เหตุไฉนจะให้พระเจ้าทรงพระพิโรธเพราะคำพูดของเจ้า แล้วเลยทรงทำลายการงานแห่งน้ำมือของเจ้าเสียเล่า?</verse>
				<verse number="7">เพราะว่าเมื่อฝันมาก ก็อนิจจัง และคำพูดพล่อยๆ ก็มาก เจ้าจงยำเกรงพระเจ้าเถิด</verse>
				<verse number="8">ถ้าเจ้าเห็นคนจนถูกข่มเหง เห็นความยุติธรรมและสิทธิถูกลิดรอนในจังหวัด เจ้าอย่าประหลาดใจในเรื่องนั้น เพราะว่ามีเจ้าหน้าที่ คอยจับตาเจ้าหน้าที่อยู่ แล้วยังมีผู้สูงกว่าอีกชั้นหนึ่งจับตาอยู่เหนือพวกเขา</verse>
				<verse number="9">อย่างไรก็ตาม ผลประโยชน์ของประเทศคือมีกษัตริย์ดูแลไร่นา</verse>
				<verse number="10">คนรักเงินย่อมไม่อิ่มเงิน และคนรักสมบัติก็ไม่อิ่มกับผลตอบแทน นี่ก็อนิจจังด้วย</verse>
				<verse number="11">เมื่อความมั่งคั่งเพิ่มพูนขึ้น คนกินก็มีคับคั่งขึ้น คนที่เป็นเจ้าของทรัพย์จะได้ประโยชน์อะไร นอกจากจะได้ชมเล่นเป็นขวัญตาเท่านั้น</verse>
				<verse number="12">การหลับของกรรมกรก็ผาสุกไม่ว่าเขาจะได้กินน้อยหรือได้กินมาก แต่อาหารที่อุดมสมบูรณ์ของคนมั่งมีก็ไม่ช่วยเขาให้หลับ</verse>
				<verse number="13">ยังมีสิ่งสามานย์อันน่าสลดใจอีกอย่างหนึ่งที่ข้าพเจ้าเห็นภายใต้ดวงอาทิตย์คือ ทรัพย์สมบัติที่เจ้าของได้เก็บไว้จนเกิดเป็นภัยแก่ตน</verse>
				<verse number="14">และทรัพย์สมบัตินั้นสูญเสียไปในธุรกิจที่ไม่ดี แม้เขาให้กำเนิดบุตรชายคนหนึ่ง เขาก็ไม่มีอะไรติดมือ</verse>
				<verse number="15">เขาได้คลอดมาจากครรภ์มารดาตัวล่อนจ้อนฉันใด เขาจะกลับไปอีกเช่นเดียวกันฉันนั้น และเขาจะเอาอะไรซึ่งเป็นผลจากการตรากตรำของเขาติดมือไปไม่ได้สักอย่างเดียว</verse>
				<verse number="16">นี่เป็นสิ่งสามานย์อันน่าสลดใจอีกคือ เขาได้เกิดมาอย่างไรเขาก็ต้องไปอย่างนั้น เขาจะได้ผลประโยชน์อะไรจากการตรากตรำเพื่อได้แต่ลมเล่า?</verse>
				<verse number="17">อนึ่ง เขากินอยู่ในความมืดตลอดปีเดือนของเขา เขามีความยุ่งใจอย่างสาหัส มีความเจ็บไข้ และมีโทโส</verse>
				<verse number="18">ดูเถิด ที่ข้าพเจ้าเห็นชอบและสมควรคือ ให้กินและดื่ม และชื่นชมบรรดาผลจากน้ำพักน้ำแรงของตน ที่ตนตรากตรำภายใต้ดวงอาทิตย์ ตลอดชั่วอายุไม่กี่วันของตนที่พระเจ้าประทานแก่ตนเพราะการนี้แหละเป็นส่วนแบ่งของตน</verse>
				<verse number="19">อนึ่ง ทุกๆ คนที่พระเจ้าประทานความมั่งคั่งและทรัพย์สมบัติให้ ก็ได้ทรงโปรดให้พวกเขาได้ใช้ของเหล่านั้น และให้ได้รับส่วนแบ่งของพวกเขา และเปรมปรีดิ์ในผลจากน้ำพักน้ำแรงของตนได้ นี่แหละเป็นของประทานจากพระเจ้า</verse>
				<verse number="20">เขาจะได้ไม่ต้องนึกถึงปีเดือนแห่งชีวิตของตนมาก เพราะพระเจ้าให้ใจเขาสาละวนอยู่กับความชื่นใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">มีสิ่งสามานย์อย่างหนึ่งที่ข้าพเจ้าเห็นภายใต้ดวงอาทิตย์ และสิ่งนั้นหนักสำหรับมนุษย์</verse>
				<verse number="2">คือคนหนึ่งคนใดที่พระเจ้าประทานความมั่งคั่ง ทรัพย์สมบัติ และเกียรติให้ เขาไม่ขาดสิ่งใดเลย เขาได้ทุกสิ่งที่เขาปรารถนาสำหรับตน แต่พระเจ้ามิได้ประทานความสามารถในการใช้สิ่งเหล่านี้ให้เขา คนแปลกหน้ากลับเอาไปใช้เสีย นี่ก็อนิจจังและเป็นความทุกข์ใจอย่างเลวร้าย</verse>
				<verse number="3">แม้ว่าคนหนึ่งคนใดมีลูกสักร้อยคน และมีอายุยืนยาว ไม่ว่าเขาจะอยู่นานหลายปีแต่จิตใจเขาไม่ได้อิ่มด้วยความมั่งคั่งเลย และไม่มีงานฝังศพของตนด้วย ข้าพเจ้าว่าลูกที่เกิดมาแท้งเสียยังดีกว่าคนนั้น</verse>
				<verse number="4">เพราะเด็กนั้นก่อตัวมาในความอนิจจังและจากไปในความมืด และชื่อเขาถูกปิดไว้ในความมืด</verse>
				<verse number="5">ยิ่งกว่านั้นอีก เขายังไม่ทันเห็นหรือยังไม่ทันรู้จักดวงตะวัน เด็กคนนี้มีความสงบสุขยิ่งกว่าผู้ใหญ่นั้นเสียอีก</verse>
				<verse number="6">เออ แม้ว่าเขามีชีวิตอยู่พันปีทวีอีกเท่าตัว แต่ไม่ได้ชื่นชมสิ่งดีอะไร ทุกคนต่างจบลงที่เดียวกันไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="7">การตรากตรำทั้งหมดของมนุษย์ก็เพื่อปากของเขา แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่รู้จักอิ่ม</verse>
				<verse number="8">เพราะว่าคนมีสติปัญญาได้เปรียบอะไรกว่าคนเขลาเล่า? หรือคนยากจนที่รู้จักวางตัวต่อหน้าคนทั้งปวงก็ได้เปรียบอะไร?</verse>
				<verse number="9">การเห็นด้วยนัยน์ตาก็ดีกว่าความปรารถนาที่ตระเวนไป นี่ก็อนิจจังด้วยคือ กินลมกินแล้ง</verse>
				<verse number="10">สิ่งใดซึ่งมีอยู่เดี๋ยวนี้ เขาได้ตั้งชื่อเรียกสิ่งนั้นนานมาแล้ว และก็ทราบกันแล้วว่า มนุษย์คืออะไร และเขาไม่อาจโต้เถียงกับผู้แข็งแรงกว่าตนได้</verse>
				<verse number="11">ยิ่งพูดมากก็ยิ่งอนิจจังมาก แล้วมนุษย์ได้ประโยชน์อะไรเล่า?</verse>
				<verse number="12">เพราะใครจะรู้ได้ว่าสิ่งใดดีสำหรับมนุษย์ในขณะดำเนินชีวิตตามวันเวลาของชีวิตที่อนิจจังของตนที่ได้เสียไปดุจดังเงาเล่า? หรือใครจะบอกกับมนุษย์ได้ว่า อะไรจะเกิดขึ้นภายหลังเขาที่ภายใต้ดวงอาทิตย์?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ชื่อเสียงดีก็ดีกว่าน้ำมันหอมอย่างดี และวันตายก็ดีกว่าวันเกิด</verse>
				<verse number="2">ไปยังเรือนที่มีการคร่ำครวญ ก็ดีกว่าไปยังเรือนที่มีการเลี้ยงกัน เพราะนั่นเป็นวาระสุดท้ายของมนุษย์ทุกคน และผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่จะเอาเหตุการณ์นั้นใส่ไว้ในใจ</verse>
				<verse number="3">ความโศกเศร้าก็ดีกว่าการหัวเราะ เพราะความโศกเศร้าบนใบหน้าทำให้จิตใจยินดี</verse>
				<verse number="4">จิตใจของคนมีปัญญา ย่อมอยู่ในเรือนที่มีการคร่ำครวญ แต่จิตใจของคนเขลา ย่อมอยู่ในเรือนที่มีการสนุกสนาน</verse>
				<verse number="5">ฟังคำตำหนิของคนที่มีปัญญา ยังดีกว่าฟังเพลงของคนเขลา</verse>
				<verse number="6">เสียงเรียวหนามไหม้แตกอยู่ใต้หม้ออย่างไร เสียงหัวเราะของคนเขลาก็เป็นอย่างนั้น นี่ก็อนิจจังด้วย</verse>
				<verse number="7">แท้จริงการกดขี่ข่มเหงทำให้ผู้มีปัญญาโง่ไป และสินบนก็ทำลายสามัญสำนึก เสีย</verse>
				<verse number="8">เบื้องปลายของสิ่งใดๆ ก็ดีกว่าเบื้องต้นของสิ่งนั้นๆ จิตใจที่อดกลั้นก็ดีกว่าจิตใจที่อหังการ</verse>
				<verse number="9">อย่าให้จิตใจของเจ้าโกรธเร็ว เพราะความโกรธฝังอยู่ในทรวงอกของคนเขลา</verse>
				<verse number="10">อย่าว่า “ทำไมอดีตดีกว่าปัจจุบัน?” เพราะที่เจ้าถามเช่นนั้นไม่ได้ถามด้วยใช้ปัญญา</verse>
				<verse number="11">ปัญญาดีกว่ามรดก และเป็นประโยชน์แก่คนที่ได้เห็นดวงตะวัน</verse>
				<verse number="12">เพราะว่า ปัญญาเป็นเครื่องป้องกันเช่นเดียวกับที่เงินเป็นเครื่องป้องกัน แต่ประโยชน์ของความเข้าใจคือ ปัญญาให้ชีวิตแก่ผู้เป็นเจ้าของปัญญานั้น</verse>
				<verse number="13">จงพิจารณาพระราชกิจของพระเจ้า สิ่งที่พระเจ้าทรงทำให้คด ใครจะเหยียดให้ตรงได้เล่า?</verse>
				<verse number="14">ในเวลาที่ได้รับสิ่งดีๆ ก็จงชื่นชมยินดี แต่ในเวลาที่ได้รับสิ่งร้ายๆ ก็จงพินิจพิจารณา พระเจ้าทรงบันดาลให้มีทั้งสองอย่าง เพื่อมนุษย์จะค้นไม่พบว่า เมื่อเขาล่วงไปแล้วจะมีอะไรตามเขามาในภายหลัง</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้าเห็นสิ่งเหล่านี้ทั้งสิ้นในชีวิตอนิจจังของข้าพเจ้าคือ มีคนชอบธรรมพินาศในความชอบธรรมของเขา และมีคนอธรรมมีชีวิตยืนยาวในการอธรรมของเขา</verse>
				<verse number="16">อย่าทำตัวชอบธรรมเกินไป และอย่าอวดฉลาด เหตุใดเจ้าจะทำลายตัวเองเสียเล่า?</verse>
				<verse number="17">อย่าอธรรมเกินไป และอย่าทำตัวเป็นคนเขลา ทำไมเจ้าจะไปตายก่อนเวลาของเจ้าเล่า?</verse>
				<verse number="18">เป็นการดีที่เจ้าจะยึดถือคำเตือนนี้ไว้ เออ และไม่ปล่อยมือจากอีกคำเตือนหนึ่ง เพราะว่าผู้เกรงกลัวพระเจ้าจะพ้นจากทั้งสองเรื่อง</verse>
				<verse number="19">ปัญญาให้กำลังแก่คนมีปัญญา มากกว่าผู้ครอบครองสิบคนที่อยู่ในเมือง</verse>
				<verse number="20">แน่ทีเดียวไม่มีคนชอบธรรมสักคนเดียวบนแผ่นดินโลก ที่ทำแต่ความดี และไม่เคยทำบาปเลย</verse>
				<verse number="21">อย่าสนใจฟังทุกถ้อยคำที่คนกล่าว เพื่อเจ้าจะไม่ได้ยินทาสของเจ้าแช่งด่าเจ้า</verse>
				<verse number="22">เพราะเจ้าก็รู้อยู่แก่ใจของเจ้าว่า ตัวเจ้าเองได้แช่งด่าคนอื่นหลายครั้งเหมือนกัน</verse>
				<verse number="23">ข้าพเจ้าพิสูจน์ทั้งหมดนี้ด้วยใช้ปัญญา ข้าพเจ้ากล่าวว่า “ข้าพเจ้าจะมีปัญญา” แต่ปัญญานั้นกลับอยู่ห่างไกลจากข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="24">สิ่งที่เป็นอยู่ก็อยู่ไกล และลึกล้ำเหลือเกิน ใครจะค้นพบได้?</verse>
				<verse number="25">ข้าพเจ้าตั้งใจหันกลับมาเรียนรู้ สำรวจและแสวงหาปัญญา และต้นเหตุของสิ่งต่างๆ และเรียนรู้ความอธรรม ความโง่ ความเขลา และความบ้าบอ</verse>
				<verse number="26">ข้าพเจ้าได้พบอีกสิ่งหนึ่งซึ่งขมขื่นยิ่งกว่าความตายคือ ผู้หญิงซึ่งมีใจเป็นบ่วงแร้วและตาข่าย มือของนางเป็นโซ่ตรวน คนที่พระเจ้าพอพระทัยจะหนีพ้นนาง แต่คนบาปจะถูกผู้หญิงคนนั้นจับเอาไป</verse>
				<verse number="27">ปัญญาจารย์กล่าวว่า ดูเถิด ข้าพเจ้าพบดังต่อไปนี้ เมื่อเอาสิ่งหนึ่งมาเพิ่มเข้าไปในอีกสิ่งหนึ่งจะได้ข้อสรุป</verse>
				<verse number="28">สิ่งซึ่งข้าพเจ้าทุ่มตัวหาแล้วหาอีก แต่ข้าพเจ้าหาไม่พบคือ ในมนุษย์พันคนจะพบแต่เพียงคนเดียว และคนเดียวที่พบนั้นไม่เคยเป็นผู้หญิงเลย</verse>
				<verse number="29">ดูเถิด สิ่งเดียวที่ข้าพเจ้าพบคือ พระเจ้าทรงสร้างมนุษย์ให้เป็นคนเที่ยงธรรม แต่เขาทั้งหลายได้ค้นคว้ากลอุบายต่างๆ ออกมา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ใครจะเหมือนคนมีปัญญา? หรือใครเล่าจะรู้คำอธิบายของสิ่งต่างๆ ปัญญาของมนุษย์ทำให้ใบหน้าของเขาผ่องใส และสีหน้าที่มึนตึงของเขาก็เปลี่ยนไป</verse>
				<verse number="2">จงถือรักษาพระบัญชาของกษัตริย์เพื่อเห็นแก่คำปฏิญาณของพระเจ้า</verse>
				<verse number="3">อย่ารีบออกไปให้พ้นพระพักตร์พระองค์ อย่ารั้นเมื่อมีเหตุการณ์ไม่ดีเกิดขึ้น เพราะกษัตริย์ย่อมทรงกระทำอะไรๆ ตามชอบพระทัยพระองค์</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าพระดำรัสของกษัตริย์นั้นมีอำนาจ และใครจะกราบทูลถามพระองค์ได้ว่า “ฝ่าพระบาททรงกระทำอะไรเช่นนั้น?”</verse>
				<verse number="5">ผู้ทำตามพระบัญชาจะไม่ประสบอันตราย และจิตใจของคนมีปัญญาย่อมรู้วาระและวิธีการ</verse>
				<verse number="6">เพราะว่าทุกเรื่องราวย่อมมีวาระและวิธีการ แม้ว่าความลำบากของมนุษย์เป็นภาระหนักแก่เขาก็ตาม</verse>
				<verse number="7">ที่จริงเขาไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ด้วยใครจะบอกเขาได้ว่าสิ่งนั้นจะเกิดขึ้นอย่างไร</verse>
				<verse number="8">ไม่มีมนุษย์คนใดมีอำนาจเหนือจิตวิญญาณ ที่จะรั้งจิตวิญญาณไว้ได้ และไม่มีอำนาจใดอยู่เหนือวันตาย ไม่มีการปลดปล่อยในยามสงครามฉันใด ความอธรรมย่อมไม่ช่วยผู้ทำการอธรรมฉันนั้น</verse>
				<verse number="9">ทั้งบรรดาการนี้ข้าพเจ้าเห็นหมดแล้ว เมื่อข้าพเจ้าสนใจกิจการทุกอย่างที่เขาทำกันภายใต้ดวงอาทิตย์ มีวาระซึ่งให้คนหนึ่งมีอำนาจเหนืออีกคนหนึ่งเพื่อทำอันตรายเขา</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้าได้เห็นเขาฝังคนอธรรมทั้งหลาย ผู้ซึ่งเคยเข้าออกที่สถานบริสุทธิ์ และมีคนสรรเสริญ พวกเขา ในเมืองที่พวกเขาทำสิ่งเช่นนั้น นี่ก็อนิจจังด้วย</verse>
				<verse number="11">เพราะการลงโทษตามการตัดสินคนที่ทำชั่วนั้น ไม่ได้เกิดขึ้นโดยเร็ว เหตุฉะนั้นใจของบรรดามนุษย์จึงเจตนามุ่งทำความอธรรม</verse>
				<verse number="12">แม้ว่าคนบาปทำชั่วตั้งร้อยครั้งและอายุเขายังยั่งยืนอยู่ได้ ถึงกระนั้นข้าพเจ้ายังรู้แน่ว่า สวัสดิมงคลจะมีแก่เขาทั้งหลายที่ยำเกรงพระเจ้าคือ ที่มีความยำเกรงเฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="13">แต่ว่าจะไม่เป็นสวัสดิมงคลแก่คนอธรรม อายุของเขาที่เป็นดังเงาก็จะไม่ยืดยาวออกไปได้ เพราะเขาไม่มีความยำเกรงเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">ยังมีสิ่งอนิจจังอีกอย่างที่เกิดขึ้นบนแผ่นดินโลกคือ มีคนชอบธรรมรับเคราะห์อันเป็นเคราะห์ที่คนอธรรมควรรับ และมีคนอธรรมรับเคราะห์อันเป็นเคราะห์ที่คนชอบธรรมควรรับ ข้าพเจ้ากล่าวว่า นี่ก็อนิจจังด้วย</verse>
				<verse number="15">แล้วข้าพเจ้าจึงยกย่องความสนุกสนาน เพราะว่าไม่มีอะไรดีสำหรับมนุษย์ภายใต้ดวงอาทิตย์มากไปกว่ากินและดื่มกับชื่นชมยินดี เพราะว่าสิ่งนี้จะอยู่เคียงข้างเขาในการตรากตรำของเขาตลอดชีวิตเขา ที่พระเจ้าประทานแก่เขาภายใต้ดวงอาทิตย์</verse>
				<verse number="16">เมื่อข้าพเจ้าตั้งใจเข้าใจปัญญา และพิจารณาภารกิจที่ทำกันในโลก ถึงกับอดหลับอดนอนตลอดวันตลอดคืน</verse>
				<verse number="17">แล้วข้าพเจ้าจึงเห็นพระราชกิจทั้งหมดของพระเจ้าว่า มนุษย์จะค้นหาความเข้าใจในพระราชกิจที่เกิดขึ้นภายใต้ดวงอาทิตย์ไม่ได้ เพราะว่ามนุษย์จะตรากตรำแสวงหาสักเท่าใดก็จะค้นไม่พบ เออ ยิ่งกว่านั้นอีก แม้ว่าคนมีปัญญาอ้างว่าเขาเข้าใจแล้ว เขาก็ยังค้นหาไม่พบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ข้าพเจ้าได้นำเรื่องราวทั้งหมดนี้มาคิด ตรวจพิจารณาทั้งสิ้นว่า คนชอบธรรมและคนมีปัญญารวมทั้งกิจการของเขาทั้งหลาย ก็อยู่ในพระหัตถ์พระเจ้า จะทรงรักหรือทรงเกลียดก็ตาม มนุษย์หารู้ไม่ ทุกอย่างก็อยู่ต่อหน้าเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="2">เคราะห์อันเดียวกันตกแก่คนทั้งปวงเหมือนกันหมดคือ ตกแก่คนชอบธรรมและคนอธรรม ตกแก่คนดีและคนชั่ว ตกแก่คนสะอาดและคนมีมลทิน ตกแก่ผู้ถวายสัตวบูชา และแก่ผู้ไม่ถวายสัตวบูชา ตกแก่คนดีอย่างไร ก็ตกแก่คนบาปอย่างนั้น ตกแก่คนสาบานอย่างไร ก็ตกแก่คนกลัวการสาบานอย่างนั้น</verse>
				<verse number="3">นี่แหละเป็นสิ่งสามานย์ ที่มีอยู่ในทุกสิ่งที่เกิดขึ้นภายใต้ดวงอาทิตย์คือว่า มีเคราะห์อันเดียวกันที่ตกแก่ทุกคน เออ ใจมนุษย์ก็เต็มด้วยความชั่ว และความบ้าบออยู่ในใจเขาเมื่อมีชีวิต และต่อจากนั้น เขาก็ไปอยู่กับคนตาย</verse>
				<verse number="4">ส่วนคนใดที่อยู่ร่วมกับคนที่มีชีวิต คนนั้นก็มีความหวัง เพราะว่าสุนัขเป็นก็ยังดีกว่าสิงโตตาย</verse>
				<verse number="5">เพราะว่าคนเป็นย่อมรู้ว่าเขาเองคงจะตาย แต่คนตายแล้วก็ไม่รู้อะไรเลย เขาไม่อาจรับรางวัลอีก เพราะว่าใครๆ ก็พากันลืมเขาเสียหมด</verse>
				<verse number="6">ทั้งความรักของพวกเขาและความชัง พร้อมกับความอิจฉาของพวกเขาได้สูญไปนานแล้ว และเขาทั้งหลายจะไม่มีส่วนในสิ่งใดที่เกิดขึ้นภายใต้ดวงอาทิตย์อีกต่อไป</verse>
				<verse number="7">ไปเถิด ไปรับประทานอาหารของเจ้าด้วยความเปรมปรีดิ์ และไปดื่มเหล้าองุ่นของเจ้าด้วยความร่าเริงใจ เพราะพระเจ้าทรงเห็นชอบกับการงานของเจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="8">จงให้เสื้อผ้าของเจ้าขาวอยู่เสมอ และศีรษะของเจ้าก็อย่าให้ขาดน้ำมัน</verse>
				<verse number="9">เจ้าจงชื่นชมยินดีในชีวิตกับภรรยาซึ่งเจ้ารักตลอดชีวิตอนิจจังที่ได้ประทานให้แก่เจ้าภายใต้ดวงอาทิตย์ตลอดวันเวลาอนิจจังของเจ้า เพราะว่านั่นเป็นรางวัลสำหรับชีวิต และสำหรับการตรากตรำของเจ้า ซึ่งเจ้าได้ตรากตรำภายใต้ดวงอาทิตย์</verse>
				<verse number="10">มือของเจ้าจับงานอะไร ก็จงทำการนั้นด้วยเต็มกำลัง เพราะในแดนคนตายที่เจ้าจะไปนั้นไม่มีการงาน หรือความคิด หรือความรู้ หรือปัญญา</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้าได้เห็นภายใต้ดวงอาทิตย์อีกว่า คนวิ่งเร็วไม่ชนะในการแข่งขันเสมอไป หรือคนเก่งกาจไม่ชนะสงครามเสมอไป นอกจากนี้ คนมีปัญญาไม่มีอาหารเสมอไป หรือคนฉลาดไม่ร่ำรวยเสมอไป หรือคนรอบรู้ไม่ได้รับความโปรดปรานเสมอไป แต่วาระและโอกาสมีมาถึงเขาทุกคน</verse>
				<verse number="12">เพราะมนุษย์ไม่รู้วาระของตน ปลาติดอยู่ในอวนที่เลวร้ายฉันใด และนกถูกดักติดอยู่ในบ่วงแร้วฉันใด บรรดามนุษย์ก็ถูกวาระอันเลวร้ายนั้นดักจับโดยฉับพลันเหมือนกันฉันนั้น</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้าเห็นเรื่องปัญญาภายใต้ดวงอาทิตย์ และเห็นว่าเป็นเรื่องใหญ่โตดังต่อไปนี้</verse>
				<verse number="14">ยังมีเมืองเล็กๆ เมืองหนึ่ง มีคนอยู่ในเมืองนั้นน้อยคน แล้วมีมหาราชามาตีเมืองนั้น และล้อมเมืองนั้นไว้ และสร้างเครื่องล้อมโจมตีไว้รอบเมือง</verse>
				<verse number="15">อย่างไรก็ดีในเมืองนั้นมีชายยากจนแต่มีปัญญาอยู่คนหนึ่ง และชายคนนี้ช่วยเมืองนั้นไว้ให้รอดด้วยปัญญาของตน แต่ไม่มีใครระลึกถึงชายยากจนคนนี้</verse>
				<verse number="16">แต่ข้าพเจ้าว่า ปัญญาก็ดีกว่ากำลัง ถึงปัญญาของชายคนนั้นถูกดูหมิ่น และถ้อยคำของเขาไม่มีใครฟังก็ตามที</verse>
				<verse number="17">ถ้อยคำอ่อนโยนของคนมีปัญญาก็น่าฟัง กว่าเสียงตะโกนของผู้ครอบครองท่ามกลางคนเขลา</verse>
				<verse number="18">ปัญญาดีกว่าอาวุธสงคราม แต่คนบาปคนเดียวย่อมทำลายความดีเป็นอย่างมากได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">แมลงวันตาย ย่อมทำให้น้ำมันหอมบูดเหม็นไป ความเขลาเพียงเล็กน้อยก็สามารถทำลาย ปัญญาและเกียรติยศ</verse>
				<verse number="2">จิตใจของคนมีปัญญา ย่อมนำไปทางขวามือของเขา แต่จิตใจของคนเขลา ย่อมนำไปทางซ้ายมือของเขา</verse>
				<verse number="3">แม้เมื่อคนเขลากำลังเดินไปตามทาง เขาก็ขาดสติ และมักแสดงแก่ทุกคนว่า ตนเป็นคนเขลา</verse>
				<verse number="4">ถ้าอารมณ์โกรธของผู้ครอบครองพลุ่งขึ้นต่อท่าน อย่าลุกจากที่ของท่าน เพราะว่าอารมณ์เย็นย่อมระงับความผิดใหญ่หลวงไว้ได้</verse>
				<verse number="5">มีสิ่งสามานย์ที่ข้าพเจ้าเห็นภายใต้ดวงอาทิตย์ ประหนึ่งว่าเป็นความผิดซึ่งมาจากผู้มีอำนาจ</verse>
				<verse number="6">คือคนเขลาถูกแต่งตั้งไว้ในตำแหน่งสูงใหญ่ และคนมั่งคั่งรับตำแหน่งต่ำต้อย</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้าเห็นทาสขี่ม้า และเจ้านายเดินที่พื้นดินอย่างทาส</verse>
				<verse number="8">ผู้ใดขุดบ่อไว้ ผู้นั้นจะตกลงในบ่อนั้น ผู้ใดพังกำแพงทะลุเข้าไป งูจะขบกัดผู้นั้น</verse>
				<verse number="9">ผู้ใดสกัดหิน ผู้นั้นอาจเจ็บเพราะหินนั้น ผู้ใดผ่าขอนไม้ ผู้นั้นจะประสบอันตรายเพราะขอนไม้นั้นได้</verse>
				<verse number="10">ถ้าขวานทื่อแล้ว และเขาไม่ลับให้คม เขาก็ต้องออกแรงมาก แต่ประโยชน์ของปัญญาคือการนำมาซึ่งความสำเร็จ</verse>
				<verse number="11">ถ้างูขบเสียก่อนที่ทำให้มันเชื่อง หมองูก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรแล้ว</verse>
				<verse number="12">ถ้อยคำจากปากของผู้มีปัญญาทำให้เขาเป็นที่โปรดปราน แต่ริมฝีปากของคนเขลาจะเผาผลาญตัวเขาเสีย</verse>
				<verse number="13">ถ้อยคำจากปากของเขาเป็นความเขลาตั้งแต่เริ่มปริปาก ตอนจบของคำพูดก็เป็นความบ้าบออย่างร้าย</verse>
				<verse number="14">คนเขลาพูดมากซ้ำซาก มนุษย์ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ใครจะบอกเขาได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเขาจากไป?</verse>
				<verse number="15">การตรากตรำของคนเขลาทำให้เขาเหน็ดเหนื่อย เพราะว่าเขาไม่รู้จักทางเข้าเมือง</verse>
				<verse number="16">โอ แผ่นดินเอ๋ย วิบัติแก่เจ้าเมื่อกษัตริย์ของเจ้าเป็นเพียงคนรับใช้ และเจ้านายทั้งหลายของเจ้ามีการเลี้ยงกันสนุกสนานแต่เช้า</verse>
				<verse number="17">โอ แผ่นดินเอ๋ย เจ้าจะเป็นสุข เมื่อกษัตริย์ของเจ้ามาจากตระกูลของขุนนาง และเจ้านายของเจ้ามีการเลี้ยงตามกาลเทศะ เพื่อจะมีกำลังวังชา มิใช่จะดื่มให้มึนเมา</verse>
				<verse number="18">เพราะความขี้เกียจ หลังคาจึงทรุดพังลง และเพราะความเกียจคร้าน เรือนจึงรั่วเฉอะแฉะ</verse>
				<verse number="19">อาหารทำให้คนหัวเราะ และเหล้าองุ่นทำให้ชีวิตชื่นบาน และเงินก็จัดให้ได้ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="20">อย่าแช่งด่าพระราชา เออ แม้แต่ในความคิดก็อย่าเลย และอย่าแช่งคนมั่งมี แม้เจ้าอยู่ในห้องนอนของเจ้า เพราะนกในอากาศจะคาบเสียงของเจ้าไป หรือตัวที่มีปีกจะเล่าเรื่องนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">จงโยนขนมปังของเจ้าลงบนน้ำ เพราะอีกหลายวันเจ้าจะพบมันได้</verse>
				<verse number="2">จงปันส่วนของเจ้าออกเป็นเจ็ดส่วน เออ ถึงแปดส่วนก็ดี เพราะเจ้าไม่ทราบว่า สิ่งเลวร้ายอะไรจะเกิดขึ้นบนแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="3">เมื่อเมฆเต็มด้วยน้ำ มันก็จะเทฝนลงมาบนแผ่นดินโลก และเมื่อต้นไม้ล้มลงทางใต้หรือทางเหนือ มันล้มลงตรงไหนมันก็นอนอยู่ตรงนั้น</verse>
				<verse number="4">ผู้ใดมัวสังเกตลมก็จะไม่หว่านพืช และผู้ใดมัวจ้องมองเมฆก็จะไม่เกี่ยวข้าว</verse>
				<verse number="5">เจ้าไม่ทราบว่าลมหายใจเข้าไปในโครงร่างที่อยู่ในมดลูกหญิงมีครรภ์อย่างไร เจ้าก็จะไม่ทราบถึงพระราชกิจของพระเจ้าผู้ทรงกระทำสิ่งสารพัดอย่างนั้น</verse>
				<verse number="6">เวลาเช้าเจ้าจงหว่านพืชของเจ้า และพอเวลาเย็นก็อย่าหดมือเจ้าเลย เพราะเจ้าไม่รู้ว่าการไหนจะเจริญ การนี้หรือการนั้น หรือการทั้งสองจะเจริญดีเหมือนกัน</verse>
				<verse number="7">แสงสว่างทำให้สดชื่น และการที่นัยน์ตาเห็นดวงตะวันก็เป็นที่ชื่นบาน</verse>
				<verse number="8">เออ ถ้าคนใดมีชีวิตอยู่ได้ตั้งหลายปี จงให้เขาเปรมปรีดิ์ตลอดปีเหล่านั้น แต่ให้เขาระลึกด้วยว่า วันมืดก็จะมีมาก ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมานั้นก็อนิจจัง</verse>
				<verse number="9">โอ เยาวชน จงเปรมปรีดิ์ในวัยหนุ่มสาวของเจ้า และให้จิตใจของเจ้าทำตัวเจ้าให้ร่าเริงในวัยหนุ่มสาวของเจ้า เจ้าจงดำเนินชีวิตตามจิตใจของเจ้าและตามที่ตาของเจ้าเห็นควร แต่จงรู้เถิดว่าเพราะทุกอย่างเหล่านี้พระเจ้าจะทรงนำเจ้าเข้ามาถึงการพิพากษา</verse>
				<verse number="10">จงขจัดความเศร้าหมองเสียจากใจของเจ้า และจงสลัดความเจ็บปวดเสียจากเนื้อหนังของเจ้า เพราะวัยหนุ่มสาวและวัยฉกรรจ์นั้นเป็นอนิจจัง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">จงระลึกถึงพระผู้เนรมิตสร้างเจ้า เมื่อเจ้ายังหนุ่มยังสาว ก่อนที่วันเลวร้ายจะมาถึง และปีที่ใกล้เข้ามา เมื่อเจ้าจะกล่าวว่า “ข้าไม่มีความเพลิดเพลินในปีเหล่านั้นเลย”</verse>
				<verse number="2">ก่อนที่ดวงอาทิตย์ แสงสว่าง ดวงจันทร์ และดวงดาวทั้งหลายอับแสง และก่อนที่เมฆจะกลับมาภายหลังฝน</verse>
				<verse number="3">ในกาลเมื่อคนยามเฝ้าเรือนจะตัวสั่น และชายแข็งแรงจะเป็นคนหลังโกง และหญิงโม่แป้งจะเลิกโม่ เพราะจำนวนลดน้อยลง และบรรดาผู้ที่มองผ่านหน้าต่างจะมืดมัว</verse>
				<verse number="4">และประตูคู่ที่เปิดออกถนนจะถูกปิด เมื่อเสียงโม่อ่อยลง และเขาก็ลุกขึ้นเมื่อมีเสียงนกเสียงกา และเสียงเพลงก็เพลาลง</verse>
				<verse number="5">เออ เขาทั้งหลายกลัวความสูง และสิ่งน่าสยดสยองที่อยู่ในหนทาง ต้นอัลมอนด์มีดอก และตั๊กแตนก็อุ้ยอ้าย ไฟปรารถนาก็มอดไป เพราะมนุษย์กำลังไปบ้านถาวรของเขา ส่วนผู้ไว้ทุกข์ก็เวียนไปมาตามถนน</verse>
				<verse number="6">ก่อนที่สายเงินจะขาด หรือชามทองคำจะบุบสลาย หรือเหยือกน้ำจะแตกกระจายเสียที่น้ำพุ หรือรอกที่บ่อน้ำหักเสีย</verse>
				<verse number="7">และผงคลีกลับสู่พื้นดินตามเดิม และจิตวิญญาณกลับไปสู่พระเจ้าผู้ประทานให้มานั้น</verse>
				<verse number="8">ปัญญาจารย์ว่า อนิจจัง อนิจจัง สารพัดก็อนิจจัง</verse>
				<verse number="9">นอกจากท่านเป็นคนมีปัญญาแล้ว ปัญญาจารย์ยังสอนความรู้ให้ประชาชนอีกด้วย เออ ท่านพิเคราะห์ ท่านค้นคว้า และท่านเรียบเรียงสุภาษิตไว้มากมาย</verse>
				<verse number="10">ปัญญาจารย์เสาะหาถ้อยคำที่เพราะหู และท่านเขียนถ้อยคำแห่งความจริงไว้อย่างเที่ยงตรง</verse>
				<verse number="11">ถ้อยคำของคนมีปัญญาเปรียบเหมือนปฏัก และถ้อยคำที่ถูกรวบรวมไว้ก็ตรึงแน่นอย่างตะปู ถ้อยคำเหล่านี้เมษบาล ผู้หนึ่งมอบไว้</verse>
				<verse number="12">และยิ่งกว่านั้นอีก บุตรชายของข้าพเจ้าเอ๋ย จงรับคำตักเตือนเถิด ซึ่งจะทำหนังสือมากก็ไม่มีสิ้นสุด และเรียนมากก็เหนื่อยเนื้อหนัง</verse>
				<verse number="13">จบเรื่องแล้ว ได้ฟังกันทั้งสิ้นแล้ว จงยำเกรงพระเจ้า และรักษาพระบัญญัติของพระองค์ เพราะสิ่งนี้เป็นหน้าที่ของมนุษย์ทั้งปวง</verse>
				<verse number="14">เพราะว่าพระเจ้าจะทรงเอาการงานทุกอย่างเข้าสู่การพิพากษาพร้อมด้วยสิ่งเร้นลับทุกอย่าง ไม่ว่าดีหรือชั่ว</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="22">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เพลงยอดเยี่ยมที่สุดนี้เป็นของซาโลมอน</verse>
				<verse number="2">ขอเขาจุมพิตดิฉันด้วยการจุมพิตจากปากของเขา เพราะว่าความรักของเธอ วิเศษกว่าเหล้าองุ่น</verse>
				<verse number="3">น้ำมันหอมของเธอนั้นหอมฟุ้ง นามของเธอหอมเหมือนน้ำมันที่เทออกมา เพราะฉะนั้นสาวๆ จึงหลงรักเธอ</verse>
				<verse number="4">ขอพาดิฉันไป ให้เรารีบไป พระราชาได้นำดิฉันไปในห้องโถงของพระองค์ เราจะเต้นโลดและเปรมปรีดิ์ในตัวเธอ เราจะพรรณนาถึงความรักของเธอให้ยิ่งกว่าเหล้าองุ่น ที่เขาทั้งหลายหลงรักเธอนั้นสมควรแล้ว</verse>
				<verse number="5">โอ บุตรีแห่งเยรูซาเล็มเอ๋ย ดิฉันผิวดำ แต่ว่าน่ารัก ดังเต็นท์ของพวกเคดาร์ ดังวิสูตร ของซาโลมอน</verse>
				<verse number="6">อย่ามองค่อนขอดดิฉัน เพราะดิฉันผิวคล้ำ เนื่องด้วยแสงแดดแผดเผาดิฉัน พวกพี่ชายร่วมมารดาของดิฉันได้ขึ้งโกรธดิฉัน เขาทั้งหลายใช้ดิฉันให้เป็นคนดูแลสวนองุ่น แต่สวนของดิฉันเอง ดิฉันไม่ได้ดูแล</verse>
				<verse number="7">อ้อ เธอผู้ที่ดิฉันรัก ขอบอกดิฉันว่า เธอเลี้ยงฝูงสัตว์อยู่ที่ไหน? ในเวลาเที่ยงวัน เธอให้มันนอนพักที่ไหน? ทำไมดิฉันต้องเป็นเหมือนคนที่เอาผ้าคลุมหน้า ไปตามฝูงสัตว์ของพวกเพื่อนเธอ?</verse>
				<verse number="8">โอ แม่งามเลิศเหนือหญิงทั้งหลาย ถ้าเธอไม่รู้ จงเดินไปตามรอยเท้าฝูงแพะแกะ แล้วจงเลี้ยงลูกแพะแกะของเธอไว้ ที่ข้างเต็นท์ของผู้เลี้ยงแกะเถิด</verse>
				<verse number="9">โอ ที่รักของฉันเอ๋ย ฉันขอเปรียบเธอ ประหนึ่งอาชา เทียมราชรถของฟาโรห์</verse>
				<verse number="10">แก้มทั้งสองของเธองามด้วยเครื่องประดับ ลำคอของเธอก็สง่าด้วยสร้อยเพชร</verse>
				<verse number="11">พวกฉันจะทำเครื่องประดับทองคำ มีลูกปัดเงินประกอบ</verse>
				<verse number="12">เมื่อพระราชากำลังประทับที่พระแท่น น้ำมันหอมนารดาของดิฉันก็ส่งกลิ่นฟุ้งไป</verse>
				<verse number="13">ที่รักของดิฉันเป็นเหมือนห่อมดยอบสำหรับดิฉัน ห้อยอยู่ระหว่างสองถันของดิฉัน</verse>
				<verse number="14">ที่รักของดิฉันเป็นเหมือนช่อดอกเทียนขาวสำหรับดิฉัน ที่อยู่ในสวนองุ่นเอนเกดี</verse>
				<verse number="15">โอ ที่รักของฉัน เธอช่างสวยงาม โอ เธองดงามเหลือเกิน ดวงตาทั้งสองของเธอดั่งนกพิราบ</verse>
				<verse number="16">ดูเถิด ที่รักของดิฉัน เธอช่างสง่างามเหลือเกิน เธอเป็นคนน่ามองจริงๆ ที่นอนของเราเขียวสด</verse>
				<verse number="17">ขื่อเรือนของเราทำด้วยไม้สนสีดาร์ และแปของเรานั้นทำด้วยไม้สนสามใบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ดิฉันเหมือนดอกหญ้าฝรั่นในทุ่งชาโรน เหมือนดอกลิลลี่ในหุบเขา</verse>
				<verse number="2">ดอกลิลลี่อยู่ท่ามกลางกอหนามกระชับอย่างไร ที่รักของฉันก็เด่นอยู่ท่ามกลางสาวอื่นๆ อย่างนั้น</verse>
				<verse number="3">ต้นท้อขึ้นอยู่ท่ามกลางต้นไม้ป่าอย่างไร ที่รักของดิฉันก็อยู่ท่ามกลางชายหนุ่มอื่นๆ อย่างนั้น ดิฉันชอบนั่งอยู่ใต้ร่มของเขา และผลของเขามีรสหวานเมื่อดิฉันลิ้มลอง</verse>
				<verse number="4">เขาให้ดิฉันดื่มเหล้าองุ่น และปกคลุมดิฉันด้วยความรัก</verse>
				<verse number="5">จงชูกำลังของดิฉันด้วยขนมลูกเกด ขอทำให้ดิฉันชื่นใจด้วยผลลูกท้อ เพราะดิฉันป่วยด้วยความรัก</verse>
				<verse number="6">แขนซ้ายของเขาช้อนใต้ศีรษะของดิฉันไว้ และแขนขวาของเขาสอดกอดดิฉันไว้</verse>
				<verse number="7">โอ เหล่าบุตรีแห่งเยรูซาเล็มเอ๋ย ดิฉันขอให้เธอทั้งหลายสาบานต่อละมั่งหรือกวางตัวเมียในทุ่งว่า พวกเธอจะไม่เร้าหรือจะไม่ปลุกความรักให้ตื่นขึ้น จนกว่าความรักจะจุใจแล้ว</verse>
				<verse number="8">แน่ะ เสียงที่รักของดิฉัน ดูเถิด เขามาแล้ว กำลังเต้นโลดอยู่บนภูเขา กำลังกระโดดอยู่บนเนินเขา</verse>
				<verse number="9">ที่รักของดิฉันเป็นดุจละมั่ง หรือดุจกวางหนุ่ม ดูเถิด เขากำลังยืน อยู่หลังกำแพงของเรา เขาจ้องมองมาทางหน้าต่าง แอบมองผ่านตาข่าย</verse>
				<verse number="10">ที่รักของดิฉันได้เอ่ยปากพูดกับดิฉันว่า “ที่รักของฉันเอ๋ย เธอจงลุกขึ้นเถอะ คนสวยของฉันเอ๋ย ออกมากับฉันเถิด</verse>
				<verse number="11">เพราะว่า นี่แน่ะ ฤดูหนาวล่วงไปแล้ว และฝนก็หมดแล้ว</verse>
				<verse number="12">ดอกไม้เบ่งบานไปทั่วพื้นดิน เวลาสำหรับร้องเพลง มาถึงแล้ว และเสียงคูของนกเขา ก็ได้ยินอยู่ในถิ่นของเรา</verse>
				<verse number="13">ผลมะเดื่อกำลังสุกบนต้น และเถาองุ่นมีดอกบานอยู่ มันส่งกลิ่นหอมฟุ้ง ที่รักของฉันเอ๋ย จงลุกขึ้นเถอะ คนสวยของฉันเอ๋ย ออกมากับฉันเถิด</verse>
				<verse number="14">โอ แม่นกเขาของฉันเอ๋ย แม่นกตัวที่อยู่ซอกผา ในที่กำบังของเขาที่สูงชัน ขอให้ฉันได้ชมรูปโฉมของเธอหน่อยเถอะ ขอให้ฉันได้ยินเสียงของเธอหน่อย เพราะว่าน้ำเสียงของเธอช่างหวานหู และรูปโฉมของเธอช่างงามวิไล</verse>
				<verse number="15">ช่วยจับสุนัขจิ้งจอก ให้เราหน่อย คือสุนัขจิ้งจอกตัวเล็ก ที่ทำลายสวนองุ่น เพราะว่าสวนองุ่นของเรากำลังมีดอกแล้ว”</verse>
				<verse number="16">ที่รักของดิฉันเป็นกรรมสิทธิ์ของดิฉัน และตัวดิฉันก็เป็นของเขา เขากำลังเลี้ยงฝูงสัตว์ของเขาท่ามกลางหมู่ต้นลิลลี่</verse>
				<verse number="17">โอ ที่รักของดิฉัน ขอเธอเป็นดั่งละมั่ง หรือกวางหนุ่มที่เทือกเขาเบเธอร์ จนวันใหม่มาถึง และเงาหมดไปแล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ยามราตรีกาล เมื่อดิฉันยังอยู่บนที่นอน ดิฉันเสาะหาผู้ที่ดวงใจของดิฉันรัก ดิฉันเสาะหาเขา แต่หาไม่พบ</verse>
				<verse number="2">บัดนี้ดิฉันจะลุกขึ้น แล้วจะเสาะไปให้ทั่วเมือง ไปตามถนนและลานเมือง ดิฉันจะเสาะหาผู้ที่ดวงใจของดิฉันรัก ดิฉันเสาะหาเขา แต่หาไม่พบ</verse>
				<verse number="3">พวกยามได้พบดิฉัน ขณะที่ลาดตระเวนในเมืองนั้น แล้วดิฉันถามว่า “ท่านเห็นเขาผู้ที่ดวงใจของดิฉันรักไหม?”</verse>
				<verse number="4">พอดิฉันผ่านยามพ้นมาหน่อยเดียว ดิฉันก็พบเขาผู้ที่ดวงใจของดิฉันรัก ดิฉันจับตัวเขาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้เขาหลุดไปเลย จนกระทั่งดิฉันพาเขาให้เข้ามาในเรือนของมารดาดิฉัน และให้เข้ามาในห้องของผู้ที่ให้ดิฉันได้ปฏิสนธิ</verse>
				<verse number="5">โอ เหล่าบุตรีแห่งเยรูซาเล็มเอ๋ย ดิฉันขอให้เธอทั้งหลายสาบานต่อละมั่งหรือกวางตัวเมียในทุ่งว่า พวกเธอจะไม่เร้าหรือจะไม่ปลุกความรักให้ตื่น จนกว่าความรักจะจุใจแล้ว</verse>
				<verse number="6">นั่นใครหนอที่กำลังขึ้นมาจากถิ่นทุรกันดาร ดูประดุจเสาควัน ดุจควันหอมของมดยอบและกำยาน ทำด้วยเครื่องหอมของพ่อค้า</verse>
				<verse number="7">ดูเถิด เป็นพระวอ ของซาโลมอน ห้อมล้อมด้วยนักรบ 60 คน เป็นนักรบอิสราเอล</verse>
				<verse number="8">ทุกคนถือกระบี่ และเป็นผู้ชำนาญศึก เขาทุกคนเหน็บกระบี่ไว้ที่ต้นขาของตน เพราะเกรงภัยในยามราตรี</verse>
				<verse number="9">กษัตริย์ซาโลมอนทรงสร้างพระวอสำหรับพระองค์ ด้วยไม้จากเลบานอน</verse>
				<verse number="10">พระองค์ทรงทำเสาพระวอนั้นด้วยเงิน พนักพิงทำด้วยทองคำและพระที่นั่งทำด้วยผ้าสีม่วง ข้างในพระวอนั้นบุด้วยหนังโดยบุตรีแห่งเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="11">โอ บุตรีแห่งศิโยนเอ๋ย จงออกไป ไปดูกษัตริย์ซาโลมอนเถิด ทรงมงกุฎซึ่งพระราชชนนีได้สวมให้ ในวันที่พระองค์ได้ทรงอภิเษกสมรสนั้น ในวันซึ่งพระทัยของพระองค์เบิกบานอยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ที่รักของฉันเอ๋ย ดูเถิด เธอช่างสวยงาม ดูซี เธอสวยงามเหลือเกิน ดวงตาของเธอที่อยู่หลังผ้าคลุมหน้าดังนกพิราบ ผมของเธอดุจฝูงแพะ ที่เคลื่อนลงมาจากภูเขากิเลอาด</verse>
				<verse number="2">ซี่ฟันของเธอดังฝูงแกะที่เพิ่งจะตัดขน เพิ่งขึ้นมาจากการชำระล้าง มีลูกแฝดติดมาทุกตัว และไม่มีตัวใดแท้งลูก</verse>
				<verse number="3">ริมฝีปากของเธอแดงดุจด้ายสีครั่ง และปากของเธอก็งดงาม ขมับของเธอที่อยู่ใต้ผ้าคลุมหน้า เหมือนผลทับทิมผ่าซีก</verse>
				<verse number="4">ลำคอของเธอดุจป้อมของดาวิด ที่ได้ก่อสร้างไว้เพื่อเก็บเครื่องอาวุธ มีเกราะเป็นพันแขวนอยู่รอบ คือโล่ทั้งหลายของเหล่านักรบ</verse>
				<verse number="5">ถันทั้งสองของเธอดังลูกละมั่งสองตัว ซึ่งเป็นละมั่งฝาแฝด ที่กำลังเล็มหญ้าในท่ามกลางหมู่ต้นลิลลี่</verse>
				<verse number="6">จนฟ้าสาง และไม่มีเงามืดแล้ว ฉันจะไปยังภูเขามดยอบ และยังเนินเขากำยาน</verse>
				<verse number="7">โอ ที่รักของฉันเอ๋ย เธอช่างงามหมดจด ปราศจากตำหนิใดๆ ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="8">จงจากเลบานอนไปกับฉันเถิด เจ้าสาวของฉันเอ๋ย จงจากเลบานอนไปกับฉันนะ ให้ลงไปจากยอดเขาอามานา จากยอดเขาเสนีร์ และยอดเขาเฮอร์โมน ไปจากถ้ำราชสีห์ จากเขาเสือดาว</verse>
				<verse number="9">น้องจ๋า น้องได้มัดหัวใจ ของพี่ไว้แล้วละ เจ้าสาวของฉันเอ๋ย เธอได้มัดหัวใจของฉันไว้ด้วยการชายตาเพียงแวบเดียว ด้วยสร้อยคอเส้นเดียวของเธอ</verse>
				<verse number="10">น้องของฉันจ๊ะ เจ้าสาวของฉันจ๋า ความรักของเธอแสนหวานเหลือเกิน ความรักของเธอนั้นวิเศษกว่าเหล้าองุ่น และกลิ่นน้ำมันของเธอก็หอมกว่าเครื่องหอมทั้งหลาย</verse>
				<verse number="11">โอ เจ้าสาวของฉันจ๋า น้ำผึ้งกำลังหยดจากริมฝีปากของเธอ น้ำผึ้งและน้ำนมอยู่ใต้ลิ้นของเธอ กลิ่นเสื้อผ้าของเธอหอมดุจกลิ่นหอมของเลบานอน</verse>
				<verse number="12">เจ้าสาวของฉัน น้องของฉันเป็นสวนส่วนตัว เป็นบ่อน้ำ หวงห้าม เป็นน้ำพุที่ถูกประทับตราไว้</verse>
				<verse number="13">กิ่งอ่อนของเธอคือสวนต้นทับทิม พร้อมผลที่ได้รับการคัดสรร อีกทั้งต้นเทียนขาวและต้นนารดา</verse>
				<verse number="14">ต้นนารดาและหญ้าฝรั่น ต้นตะไคร้และอบเชย อีกทั้งเหล่าไม้สำหรับทำกำยาน คือต้นมดยอบและต้นกฤษณา อีกทั้งเครื่องหอมชั้นเยี่ยมทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="15">ตัวเธอประดุจดังน้ำพุในสวน ประดุจบ่อน้ำไหล และประดุจลำธารไหลจากเลบานอน</verse>
				<verse number="16">โอ ลมเหนือเอ๋ย จงตื่นขึ้นเถิด โอ ลมใต้เอ๋ย จงพัดมาเถิด จงพัดโชยสวนของดิฉัน เพื่อเครื่องหอมในสวนนั้นจะหอมฟุ้งออกไป ขอให้ที่รักของดิฉันเข้ามาในสวนของเขา และรับประทานผลไม้ที่คัดสรรไว้เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">น้องของฉันจ๊ะ เจ้าสาวของฉันจ๋า ฉันเข้ามาในสวนของฉันแล้วนะ ฉันมาเก็บเอามดยอบของฉันพร้อมกับเครื่องหอมของฉันแล้ว ฉันรับประทานรวงผึ้งกับน้ำผึ้งของฉันแล้ว ฉันดื่มเหล้าองุ่นกับน้ำนมของฉันแล้ว โอ เพื่อนๆ เอ๋ย จงรับประทานและจงดื่มเถิด จงดื่มให้หนำใจเถิด คู่รักเอ๋ย</verse>
				<verse number="2">ดิฉันหลับแล้ว แต่ใจของดิฉันยังตื่นอยู่ เสียงเคาะของที่รักของดิฉัน เขาพูดว่า “น้องสาวจ๋า ที่รักของฉันจ๋า เปิดประตูให้ฉันหน่อยซิจ๊ะ แม่นกพิราบของฉันจ๊ะ แม่คนงามหมดจดของฉันจ๋า เพราะศีรษะของฉันก็เปียกโชกด้วยน้ำค้างชื้น และปอยผมของฉันก็ชุ่มด้วยละอองน้ำแห่งราตรีกาล”</verse>
				<verse number="3">ดิฉันเปลื้องเสื้อของดิฉันออกเสียแล้ว ดิฉันจะสวมกลับเข้าไปอีกได้อย่างไร? ดิฉันล้างเท้าของดิฉันแล้ว จะให้เท้าของดิฉันเปื้อนอีกหรือ?</verse>
				<verse number="4">ที่รักของดิฉันสอดมือของเขาเข้ามาทางช่อง ประตู และใจ ของดิฉันปั่นป่วนเพราะเขา</verse>
				<verse number="5">ดิฉันลุกขึ้นไปเปิดประตูให้ที่รักของดิฉัน และมือของดิฉันมีหยดมดยอบ และนิ้วของดิฉันทำให้มดยอบชุ่มที่จับสลักกลอน</verse>
				<verse number="6">ดิฉันเปิดประตูให้ที่รักของดิฉัน แต่ที่รักของดิฉันกลับไปเสียแล้ว เมื่อเขากลับไป ดิฉันก็ตกตะลึง ดิฉันแสวงหาเขา แต่ดิฉันหาเขาไม่พบ ดิฉันร้องเรียกเขา แต่เขาไม่ขานตอบ</verse>
				<verse number="7">พวกยามที่ลาดตระเวนในเมืองพบดิฉัน พวกเขาตีดิฉัน ทำให้ดิฉันบาดเจ็บ พวกยามรักษากำแพงเมือง ฉกชิงเอาผ้าคลุมตัวจากดิฉันไป</verse>
				<verse number="8">โอ บุตรีแห่งเยรูซาเล็มเอ๋ย ดิฉันขอให้พวกเธอสาบานว่า ถ้าเธอคนใดได้พบที่รักของดิฉัน เธอจะรับปากบอกเขาว่า ดิฉันป่วยด้วยความรัก</verse>
				<verse number="9">โอ ที่รักของเธอนั้นวิเศษกว่าที่รักของคนอื่นๆ หรือ? แม่สาวงามล้ำเลิศในท่ามกลางสาวอื่นๆ ที่รักของเธอนั้นล้ำเลิศกว่าที่รักของคนอื่นหรือ? เธอจึงได้มาให้พวกฉันสาบานเช่นนั้น</verse>
				<verse number="10">ที่รักของดิฉัน ผิวเปล่งปลั่งและมีเลือดฝาดดี เขาโดดเด่นท่ามกลางคนนับหมื่น</verse>
				<verse number="11">ศีรษะของเขาดังทองนพคุณ ปอยผมของเขาหยิกและดำเหมือนขนกา</verse>
				<verse number="12">ตาของเขาเปรียบเหมือนนกพิราบ ที่ริมลำธารน้ำ อาบน้ำนม เกาะอยู่ที่ขอบสระมีน้ำเต็ม</verse>
				<verse number="13">แก้มของเขาหอมเหมือนลานเครื่องหอม หอมเหมือนกองพืชหอม ริมฝีปากของเขาเหมือนดอกลิลลี่ ที่มีมดยอบไหลย้อย</verse>
				<verse number="14">แขนของเขาดุจไม้เท้าทองคำ ประดับด้วยเบริล กายของเขาดุจเสางาช้าง ประดับด้วยไพลิน</verse>
				<verse number="15">ขาของเขาดุจเสาหินอ่อน ตั้งบนฐานทองนพคุณ รูปร่างของเขาเป็นสง่าดังเลบานอน อย่างสนสีดาร์ที่ถูกคัดสรร</verse>
				<verse number="16">ปาก ของเขาหวานฉ่ำที่สุด ทั้งตัวของเขาช่างน่าปรารถนา นี่คือที่รักของดิฉัน และเพื่อนยากของดิฉัน โอ เหล่าบุตรีแห่งเยรูซาเล็มเอ๋ย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">อ้อ แม่สาวงามล้ำเลิศกว่าสาวอื่นใด ที่รักของเธอไปไหนเสีย? ที่รักของเธอกลับไปทางไหนเสียแล้วเล่า? พวกเราจะไปช่วยเธอเสาะหาเขา</verse>
				<verse number="2">ที่รักของดิฉันลงไปยังสวนของเขา เพื่อจะไปที่ลานเครื่องหอม เพื่อจะไปเลี้ยงฝูงสัตว์ในสวน และเพื่อจะเก็บดอกลิลลี่</verse>
				<verse number="3">ตัวดิฉันเป็นกรรมสิทธิ์ของที่รักของดิฉัน และที่รักของดิฉันก็เป็นของดิฉัน เขาเลี้ยงฝูงสัตว์อยู่ท่ามกลางหมู่ต้นลิลลี่</verse>
				<verse number="4">ที่รักของฉันเอ๋ย เธอช่างสวยงามประหนึ่งกรุงทีรซาห์ และงามวิไลดังกรุงเยรูซาเล็ม เธอน่าเกรงขามดังกองทัพมีธงประจำ</verse>
				<verse number="5">ขอละสายตาของเธอไปจากฉันเถอะ เพราะว่ามันทำให้ฉันตื่นเต้น ผมของเธอดุจฝูงแพะ ที่เคลื่อนลงมาตามเนินลาดภูเขากิเลอาด</verse>
				<verse number="6">ฟันของเธอดังฝูงแกะตัวเมีย เพิ่งขึ้นมาจากการชำระล้าง มีลูกแฝดติดมาทุกตัว ไม่มีตัวใดแท้งลูกเลย</verse>
				<verse number="7">ขมับของเธอที่อยู่ใต้ผ้าคลุมหน้า เหมือนผลทับทิมผ่าซีก</verse>
				<verse number="8">มีมเหสี 60 องค์ และนางสนม 80 คน และหญิงสาวอีกมากมายเหลือคณานับ</verse>
				<verse number="9">แม่นกพิราบของฉัน แม่คนงามหมดจดของฉัน เป็นหนึ่งเดียว เธอเป็นลูกรักของมารดา เป็นคนโปรดของผู้ให้กำเนิด หญิงสาวทั้งหลายเห็นเธอ และเรียกเธอว่า ผาสุก ทั้งเหล่ามเหสีและเหล่านางสนม ก็เยินยอเธอว่า</verse>
				<verse number="10">“แม่สาวคนนี้เป็นผู้ใดหนอ? มองลงมาเหมือนรุ่งอรุณ แจ่มจรัสดังจันทร์เพ็ญ กระจ่างจ้าปานตะวัน น่าเกรงขามดังกองทัพมีธงประจำ”</verse>
				<verse number="11">ดิฉัน ลงไปในสวนวอลนัท เพื่อจะดูหมู่ไม้เขียวตามหุบเขา เพื่อดูว่าเถาองุ่นแตกหน่อหรือยัง และเพื่อจะดูว่าต้นทับทิมมีดอกแล้วหรือยัง</verse>
				<verse number="12">เมื่อดิฉันยังไม่ทันรู้ตัว ความปรารถนาของดิฉันทำให้ดิฉันเคลิ้มไป ว่าได้อยู่ท่ามกลางรถรบของประชาชนของดิฉันที่เป็นของเจ้าชาย</verse>
				<verse number="13">กลับมาเถอะ กลับมาเถิด แม่ชาวชูเลมจ๋า กลับมาเถิด กลับมาเถอะจ๊ะ เพื่อพวกดิฉันจะได้เชยชมเธอ ทำไมเธอทั้งหลายจ้องมองแม่ชาวชูเลม ดังดูการเต้นรำแห่งมาหะนาอิม?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">โอ แม่ธิดาของเจ้าชาย เท้าที่สวมรองเท้าของเธอนั้นช่างเรียวงามนี่กระไร เรียวขาที่กลึงเกลาของเธองดงามดุจอัญมณี ที่ช่างผู้ชำนาญได้เจียระไนไว้</verse>
				<verse number="2">สะดือของเธอดุจอ่างกลม ที่มิได้ขาดเหล้าองุ่นประสม ท้องของเธอดังกองข้าวสาลี ที่มีดอกลิลลี่ปักไว้รอบ</verse>
				<verse number="3">ถันทั้งสองของเธอดังลูกละมั่งสองตัว ซึ่งเป็นละมั่งฝาแฝด</verse>
				<verse number="4">ลำคอของเธอประหนึ่งหอคอยสร้างด้วยงาช้าง ดวงตาทั้งสองของเธอดุจสระน้ำในเมืองเฮชโบน ที่อยู่ริมประตูบัทรับบิม จมูกของเธอเหมือนหอแห่งเลบานอน ซึ่งมองไปยังเมืองดามัสกัส</verse>
				<verse number="5">ศีรษะของเธอประดับเธอดุจดังภูเขาคารเมล ผมของเธอดุจด้ายสีม่วง กษัตริย์ก็ต้องมนต์เสน่ห์ด้วยมวยผมนั้น</verse>
				<verse number="6">เออ เธอช่างงามนัก เธอช่างน่ารัก ที่รักจ๋า เธอช่างสวยงามต้องตาเสียจริง</verse>
				<verse number="7">ทรวดทรงของเธอดุจต้นอินทผลัม และถันทั้งสองของเธอดังพวงอินทผลัม</verse>
				<verse number="8">ฉันจึงคิดว่า ฉันจะปีนขึ้นต้นอินทผลัมนั้น ฉันจะจับกิ่งก้านเหนี่ยวไว้ ขอให้ถันทั้งสองของเธองามดังพวงองุ่นเถอะ และขอให้ลมหายใจของเธอหอมดังลูกท้อเถิด</verse>
				<verse number="9">และขอให้เพดานปากของเธอเหมือนเหล้าองุ่นอย่างดียิ่ง ให้เหล้าองุ่นไหลรินไปยังที่รักของดิฉัน ไหลไปตามริมฝีปากและฟัน</verse>
				<verse number="10">ตัวดิฉันเป็นกรรมสิทธิ์ของที่รักของดิฉัน และความปรารถนาของเขาก็คือตัวดิฉัน</verse>
				<verse number="11">ที่รักของดิฉันจ๋า มาเถอะจ๊ะ ให้เราพากันออกไปในท้องทุ่ง ให้เราพักแรมในหมู่บ้าน</verse>
				<verse number="12">ให้เราตื่นแต่เช้าตรู่ไปยังสวนองุ่น ให้เราดูว่าเถาองุ่นมีดอกตูมหรือยัง หรือดอกของมันบานสะพรั่งหรือยัง ให้เราดูว่าต้นทับทิมมีดอกบานหรือยัง ณ ที่นั่นแหละดิฉันจะมอบความรักของดิฉันให้แก่เธอ</verse>
				<verse number="13">ที่รักของดิฉันจ๋า ผลดูดาอิม ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปแล้ว ที่ประตูบ้านของพวกดิฉันมีผลไม้ทุกชนิดที่คัดสรรไว้ มีทั้งผลใหม่และผลเก่า โอ ที่รักของดิฉัน ดิฉันได้เก็บรวบรวมไว้เพื่อเธอ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">แหม ถ้าเธอได้เป็นพี่ชายของดิฉัน ผู้ได้ดูดนมจากอกแม่ของดิฉันก็จะดี เพราะเมื่อดิฉันพบเธอนอกบ้าน ดิฉันจะจุมพิตเธอได้ แล้วคนทั้งหลายจะได้ไม่ดูหมิ่นดิฉัน</verse>
				<verse number="2">แล้วดิฉันจะได้เดินนำเธอ พาเธอเข้ามาในเรือนมารดาของดิฉัน ผู้ที่ได้สอนดิฉัน ดิฉันจะได้ให้เธอดื่มเหล้าองุ่นใส่เครื่องเทศ และดื่มน้ำทับทิมของดิฉัน</verse>
				<verse number="3">แล้วแขนซ้ายของเขาจะช้อนใต้ศีรษะของดิฉันไว้ และแขนขวาของเขาจะโอบกอดดิฉันไว้</verse>
				<verse number="4">โอ เหล่าบุตรีแห่งเยรูซาเล็มเอ๋ย ดิฉันขอให้เธอทั้งหลายสาบานต่อละมั่งหรือกวางตัวเมียในทุ่งว่า พวกเธอจะไม่เร้าหรือจะไม่ปลุกความรักให้ตื่น จนกว่าความรักจะจุใจแล้ว</verse>
				<verse number="5">ใครกันหนอที่ขึ้นมาจากถิ่นทุรกันดาร อิงแอบแนบชิดมากับที่รักของเธอ? ดิฉันได้ปลุกเธอเมื่อเธออยู่ใต้ต้นท้อ ที่นั่นแหละที่มารดาของเธอได้เจ็บครรภ์เพราะเธอ ที่ตรงนั้นแหละผู้ที่เจ็บครรภ์ได้คลอดเธอ</verse>
				<verse number="6">จงให้ดิฉันเป็นตราประทับอยู่ที่ใจของเธอ เป็นตราประทับบนแขนของเธอ เพราะความรักนั้นรุนแรงอย่างความตาย ความหวงแหนเหมือนแดนคนตาย และเปลวเพลิงของความรักนั้นรุนแรงเหมือนประกายไฟ</verse>
				<verse number="7">น้ำมากหลายไม่อาจดับความรักให้มอดเสียได้ หรือแม่น้ำทั้งหลายไม่อาจท่วมความรักให้จมน้ำตายได้ แม้ว่าคนใดจะเอาทรัพย์สินในเหย้าเรือนของตนทั้งสิ้นมาแลกกับความรักนั้น เขาจะถูกดูหมิ่นเหยียดหยามอย่างรุนแรง</verse>
				<verse number="8">พวกเรามีน้องสาวคนหนึ่ง และเธอยังไม่เป็นสาว พวกเราจะทำอย่างไรกับน้องสาวของเรา เมื่อถึงวันที่เขามาสู่ขอน้องของเรา</verse>
				<verse number="9">ถ้าหากน้องสาวนั้นเป็นกำแพง พวกเราก็จะสร้างสันปราการเงินไว้ และถ้าหากน้องเป็นประตู พวกเราจะเอากลอนไม้สนสีดาร์ขัดบานประตูเสีย</verse>
				<verse number="10">ดิฉันเป็นกำแพง ถันทั้งสองของดิฉันเหมือนดังหอคอย เพราะฉะนั้นในสายตาของเขา ดิฉันเป็นดังผู้นำความพึงใจมาให้</verse>
				<verse number="11">ซาโลมอนทรงมีสวนองุ่นอยู่ที่เมืองบาอัลฮาโมน พระองค์ทรงมอบสวนองุ่นนั้นให้แก่ผู้รักษาสวนเช่า ทุกคนต้องส่งเงินคนละ 1,000 แผ่นเป็นค่าผลไม้</verse>
				<verse number="12">สวนองุ่นของดิฉันที่เป็นของดิฉัน อยู่ต่อหน้าดิฉัน ข้าแต่ซาโลมอน เงิน 1,000 นั้นพระองค์เอาไปเถิด และผู้ดูแลผลไม้ในสวนนั้นก็เอาไป 200 เถิด</verse>
				<verse number="13">โอ เธอ ผู้อยู่ในสวน พวกเพื่อนๆ ของเธอคอยฟังเสียงของเธออยู่ ขอให้ฉันได้ยินเสียงเธอ</verse>
				<verse number="14">ที่รักของดิฉันจ๋า เร็วๆ เข้าเถอะจ๊ะ ขอให้เธอเป็นดังละมั่ง หรือกวางหนุ่ม บนภูเขาที่เต็มด้วยเครื่องหอมเถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="23">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">นิมิตเกี่ยวกับยูดาห์และเยรูซาเล็มที่อิสยาห์บุตรอามอสได้เห็นในรัชกาลของอุสซียาห์ โยธาม อาหัส และเฮเซคียาห์ บรรดากษัตริย์ของยูดาห์</verse>
				<verse number="2">ฟ้าสวรรค์เอ๋ย จงฟัง แผ่นดินโลกเอ๋ย จงเงี่ยหู เพราะพระยาห์เวห์ตรัสว่า “เราได้เลี้ยงลูกและทำให้เติบโตขึ้น แต่พวกเขาได้กบฏต่อเรา</verse>
				<verse number="3">โคยังรู้จักเจ้าของของมัน และลาก็รู้จักรางหญ้าของนายมัน แต่อิสราเอลไม่รู้จัก ชนชาติของเราไม่เข้าใจ”</verse>
				<verse number="4">เออ ประชาชาติบาปหนา ชนชาติที่แบกภาระหนักของความชั่ว เชื้อสายของพวกเลวทราม ลูกที่ทำความเสื่อมเสีย เขาทั้งหลายละทิ้งพระยาห์เวห์ พวกเขาดูหมิ่นองค์บริสุทธิ์ของอิสราเอล เขาทั้งหลายหันหลังให้พระองค์</verse>
				<verse number="5">ทำไมพวกเจ้ายังอยากถูกเฆี่ยนอีก? ทำไมพวกเจ้ากบฏอยู่เรื่อยไป? ศีรษะก็เจ็บไปหมด ใจก็อ่อนเปลี้ยไปสิ้น</verse>
				<verse number="6">ตั้งแต่ฝ่าเท้าถึงศีรษะ ไม่มีตรงไหนปรกติเลย ล้วนแต่ฟกช้ำและเป็นรอยเฆี่ยน ทั้งยังเป็นแผลเลือดไหล ไม่ได้บีบออกหรือพันไว้ หรือบรรเทาปวด ด้วยน้ำมัน</verse>
				<verse number="7">ประเทศของพวกเจ้าก็ร้างเปล่า เมืองทั้งหลายของเจ้าก็ถูกไฟเผา ส่วนแผ่นดินของเจ้าทั้งหลาย คนต่างด้าวก็ทำลายเสียต่อหน้าพวกเจ้า มันจึงร้างไปเหมือนถูกทำลายล้างด้วยคนต่างด้าว</verse>
				<verse number="8">ส่วนธิดาศิโยนก็ถูกทิ้งไว้ เหมือนเพิงในสวนองุ่น เหมือนกระท่อมในไร่แตงกวา เหมือนเมืองที่ถูกปิดล้อม</verse>
				<verse number="9">ถ้าพระยาห์เวห์จอมทัพ ไม่ได้เหลือคนไว้ให้เราบ้าง เราก็จะเป็นเหมือนเมืองโสโดม และเหมือนเมืองโกโมราห์</verse>
				<verse number="10">จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ พวกผู้ปกครองเมืองโสโดม จงเงี่ยหูฟังธรรมบัญญัติของพระเจ้าของเรา พวกประชาชนเมืองโกโมราห์</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “เครื่องบูชามากมายของเจ้านั้นเป็นประโยชน์อะไรกับเรา? แกะตัวผู้ที่เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวนั้นเรามีเกินพอแล้ว รวมทั้งไขมันของสัตว์ทั้งหลายที่ขุนไว้นั้น เราไม่ปีติยินดีในเลือดของวัวผู้ หรือของลูกแกะหรือของแพะผู้</verse>
				<verse number="12">“เมื่อเจ้าเข้ามาปรากฏตัวต่อหน้าเรา ใครขอให้พวกเจ้าทำเช่นนี้ ในการเหยียบเข้ามาในบริเวณของเรา?</verse>
				<verse number="13">อย่านำของถวายอนิจจังมาอีกเลย เครื่องหอมก็เป็นสิ่งน่าสะอิดสะเอียนต่อเรา วันเทศกาลเลี้ยงข้างขึ้น วันสะบาโตและการเรียกมาชุมนุม เราทนไม่ได้กับการทำชั่วพร้อมกับการประชุมศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="14">ใจของเราเกลียดชัง วันเทศกาลเลี้ยงข้างขึ้นและวันเทศกาลเลี้ยงตามกำหนดของเจ้า มันกลายเป็นภาระหนักบนตัวเรา เราแบกจนเหน็ดเหนื่อยแล้ว</verse>
				<verse number="15">เมื่อพวกเจ้ากางมือของเจ้าออก เราจะปิดตาของเราจากเจ้า แม้ว่าเจ้าจะอธิษฐานมากมาย เราก็จะไม่ฟัง ด้วยมือของพวกเจ้าเต็มด้วยเลือด</verse>
				<verse number="16">จงชำระตัว และทำตัวเจ้าให้สะอาด จงเอาความชั่วของเจ้าไปให้พ้นจากสายตาเรา จงเลิกทำชั่ว</verse>
				<verse number="17">จงฝึกทำดี จงเสาะหาความเป็นธรรม จงแก้ไขการบีบบังคับ จงแก้ต่างให้ลูกกำพร้าพ่อ จงสู้ความเพื่อหญิงม่าย”</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “มาเถิด ให้พวกเราสู้ความกัน ถึงบาปของเจ้าเป็นเหมือนสีแดงเข้ม ก็จะขาวอย่างหิมะ ถึงมันจะแดงเหมือนผ้าแดง ก็จะเป็นอย่างขนแกะ</verse>
				<verse number="19">ถ้าพวกเจ้าเต็มใจและเชื่อฟัง เจ้าจะได้กินผลดีแห่งแผ่นดิน</verse>
				<verse number="20">แต่ถ้าพวกเจ้าปฏิเสธและกบฏ เจ้าจะถูกกลืนกินด้วยคมดาบ” เพราะว่าพระโอษฐ์ของพระยาห์เวห์ตรัสไว้แล้ว</verse>
				<verse number="21">นครซื่อสัตย์ กลายเป็นเมืองแพศยาแล้วหนอ เธอเคยเปี่ยมด้วยความยุติธรรม ความชอบธรรมเคยพำนักอยู่ในเธอ แต่บัดนี้มีแต่ฆาตกร</verse>
				<verse number="22">เงินของเจ้ากลายเป็นขี้เงินไปแล้ว เหล้าองุ่นของเจ้าก็เจือด้วยน้ำ</verse>
				<verse number="23">เจ้านายของเจ้าเป็นพวกกบฏ และเป็นพรรคพวกกับโจร ทุกคนรักสินบน และไล่ตามของกำนัล เขาไม่ได้แก้ต่างให้ลูกกำพร้าพ่อ และคดีของหญิงม่ายก็มาไม่ถึงพวกเขา</verse>
				<verse number="24">ฉะนั้น องค์เจ้านายคือพระยาห์เวห์จอมทัพ ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ของอิสราเอลตรัสว่า “ดูเถิด เราจะระบายความโกรธเหนือคู่อริของเรา และเราจะแก้แค้นศัตรูของเราให้ตัวเอง</verse>
				<verse number="25">เราจะหันมือของเรามาสู้เจ้า เราจะถลุงไล่ขี้แร่ของเจ้าออกเหมือนล้างด้วยน้ำด่าง เราจะเอาสิ่งเจือปนของเจ้าออกให้หมด</verse>
				<verse number="26">เราจะทำให้ผู้พิพากษาของเจ้าเป็นเหมือนเดิม และจะให้ที่ปรึกษาของเจ้าเหมือนอย่างครั้งแรก ภายหลัง เขาจะเรียกเจ้าว่านครชอบธรรม เมืองซื่อสัตย์”</verse>
				<verse number="27">ศิโยนจะได้รับการไถ่ด้วยความยุติธรรม และคนที่กลับใจในนครนั้นจะรับการไถ่ด้วยความชอบธรรม</verse>
				<verse number="28">แต่พวกกบฏและพวกคนบาปจะถูกทำลายด้วยกัน และพวกที่ละทิ้งพระยาห์เวห์จะถูกล้างผลาญ</verse>
				<verse number="29">เพราะพวกเจ้าจะอับอายเรื่องต้นโอ๊ก ที่เจ้าทั้งหลายชื่นชอบนั้น ทั้งจะอับอายเรื่องสวน ซึ่งเจ้าทั้งหลายได้เลือกนั้น</verse>
				<verse number="30">เพราะเจ้าทั้งหลายจะเป็นเหมือนต้นโอ๊ก ที่ใบเหี่ยวแห้ง และเหมือนสวนที่ขาดน้ำ</verse>
				<verse number="31">และคนแข็งแรงจะกลายเป็นใยป่าน และกิจการของเขากลายเป็นประกายไฟ แล้วทั้งสองอย่างจะไหม้ไปด้วยกัน และไม่มีใครดับได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ถ้อยคำเกี่ยวกับยูดาห์และเยรูซาเล็มที่อิสยาห์บุตรอามอสได้เห็น</verse>
				<verse number="2">ในวาระสุดท้ายจะเป็นดังนี้ คือภูเขาแห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์ จะถูกสถาปนาขึ้นเป็นที่สูงสุดของภูเขาทั้งหลาย และจะถูกยกขึ้นให้อยู่เหนือบรรดาเนินเขา ประชาชาติทั้งหมดจะหลั่งไหลเข้ามาหา</verse>
				<verse number="3">และชนชาติจำนวนมากจะมาและกล่าวว่า “มาเถิด ให้เราขึ้นไปยังภูเขาของพระยาห์เวห์ ไปยังพระนิเวศของพระเจ้าของยาโคบ แล้วพระองค์จะทรงสอนวิถีของพระองค์แก่เรา และเพื่อเราจะเดินในมรรคา ของพระองค์” เพราะว่าธรรมบัญญัติจะออกมาจากศิโยน และพระวจนะของพระยาห์เวห์จะออกมาจากเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="4">พระองค์จะทรงวินิจฉัยระหว่างประชาชาติทั้งหลาย และจะทรงตัดสินความให้ชนชาติจำนวนมาก และพวกเขาจะตีดาบของเขาให้เป็นผาลไถนา และหอกของเขาทั้งหลายให้เป็นขอลิดแขนง ประชาชาติจะไม่ยกดาบขึ้นต่อสู้กัน และเขาจะไม่ศึกษายุทธศาสตร์อีกต่อไป</verse>
				<verse number="5">โอ เชื้อสายของยาโคบเอ๋ย มาเถิด ให้เราดำเนิน ในความสว่างของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">เพราะว่าพระองค์ ทรงละทิ้งชนชาติของพระองค์เสีย คือเชื้อสายของยาโคบ เพราะว่าเขาเต็มด้วยผู้ทำนาย จากตะวันออก และเต็มด้วยหมอดูเหมือนคนฟีลิสเตีย และพวกเขาตีสนิท กับคนต่างชาติ</verse>
				<verse number="7">แผ่นดินของเขาเต็มด้วยเงินและทองคำ ทรัพย์สมบัติของพวกเขาไม่มีที่สิ้นสุด แผ่นดินของเขาเต็มด้วยพวกม้าศึก รถรบทั้งหลายของพวกเขาไม่มีที่สิ้นสุด</verse>
				<verse number="8">แผ่นดินของเขาเต็มด้วยรูปเคารพ พวกเขากราบไหว้ผลงานจากมือของเขา และกราบไหว้สิ่งที่นิ้วมือของเขาได้ทำ</verse>
				<verse number="9">มนุษย์จึงตกต่ำ และคนก็ต่ำต้อยลง อย่าอภัยให้ เขาทั้งหลายเลย</verse>
				<verse number="10">จงหลบเข้าไปอยู่ในหิน และซ่อนตัวในผงคลี ให้พ้นจากความน่าเกรงกลัวของพระยาห์เวห์ และจากพระรัศมีแห่งความโอ่อ่าตระการของพระองค์</verse>
				<verse number="11">ท่าที อันผยองของมนุษย์จะต่ำต้อยลง และความจองหองของคนจะตกต่ำ พระยาห์เวห์องค์เดียวจะเป็นที่เทิดทูนในวันนั้น</verse>
				<verse number="12">เพราะว่าพระยาห์เวห์จอมทัพทรงเตรียมวันหนึ่ง ซึ่งจะต่อสู้กับสารพัดที่เย่อหยิ่งและโอหัง ทั้งกับสารพัดที่ถูกยกชูขึ้นซึ่งจะต่ำต้อยลง</verse>
				<verse number="13">ที่จะสู้กับต้นสนสีดาร์ทั้งหมดของเลบานอน ซึ่งสูงและชูขึ้น และกับต้นโอ๊ก ทั้งหมดแห่งบาชาน</verse>
				<verse number="14">ซึ่งจะต่อสู้กับภูเขาสูงทุกลูก กับเนินเขาทั้งหมดที่ถูกยกขึ้น</verse>
				<verse number="15">กับหอคอยสูงทุกแห่ง และกำแพงที่เข้มแข็งทั้งหมด</verse>
				<verse number="16">ที่จะสู้กับกำปั่น ทั้งหมดของทารชิช และกับเรืองดงามทุกลำ</verse>
				<verse number="17">ความผยองของมนุษย์จะตกต่ำลง และความจองหองของคนจะต่ำต้อยลง และพระยาห์เวห์องค์เดียวจะเป็นที่เทิดทูนในวันนั้น</verse>
				<verse number="18">และพวกรูปเคารพจะสูญสิ้นไป</verse>
				<verse number="19">คนจะเข้าไปในถ้ำของหินผา และในโพรงของพื้นดิน ให้พ้นจากความน่าเกรงกลัวของพระยาห์เวห์ และจากพระรัศมีแห่งความโอ่อ่าตระการของพระองค์ เมื่อพระองค์ทรงลุกขึ้นทำให้โลกสั่นสะเทือน</verse>
				<verse number="20">ในวันนั้นคนจะเหวี่ยง รูปเคารพของเขาที่ทำด้วยเงินและรูปเคารพที่ทำด้วยทองคำ ซึ่งพวกเขาทำให้กับตัวเองเพื่อใช้กราบไหว้นั้นออกไป ยังตัวตุ่นและตัวค้างคาว</verse>
				<verse number="21">เพื่อจะเข้าถ้ำหิน และเข้าซอกผา ให้พ้นจากความน่าเกรงกลัวของพระยาห์เวห์ และพ้นจากพระรัศมีแห่งความโอ่อ่าตระการของพระองค์ เมื่อพระองค์ทรงลุกขึ้นทำให้โลกสั่นสะเทือน</verse>
				<verse number="22">จงหยุดยึดถือมนุษย์ ซึ่งมีเพียงลมหายใจในจมูกของเขา ด้วยเขามีคุณค่าอะไรเล่า?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เพราะดูสิ องค์เจ้านายคือพระยาห์เวห์จอมทัพ จะทรงนำไปเสียจากเยรูซาเล็มและจากยูดาห์ ซึ่งสิ่งหล่อเลี้ยงและการจุนเจือ คือสิ่งหล่อเลี้ยงทั้งหมดซึ่งเป็นอาหาร และสิ่งหล่อเลี้ยงทั้งหมดซึ่งเป็นน้ำดื่ม</verse>
				<verse number="2">นักรบและทหาร ผู้วินิจฉัยและผู้เผยพระวจนะ ผู้ทำนายและผู้ใหญ่</verse>
				<verse number="3">นายกอง และคนมีตำแหน่งสูง ที่ปรึกษาและคนเล่นไสยศาสตร์ที่เจนจัด ทั้งผู้ชำนาญการทำอาถรรพณ์</verse>
				<verse number="4">และเราจะทำให้เด็กๆ เป็นเจ้านายของเขา และทารกจะปกครองเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="5">และประชาชนจะบีบบังคับกันและกัน แต่ละคนจะบีบบังคับคนอื่น และแต่ละคนจะบีบบังคับเพื่อนบ้านของตน เด็กๆ จะโอหังต่อ ผู้อาวุโส และคนเลวต่อคนมีเกียรติ</verse>
				<verse number="6">เมื่อคนหนึ่งคนใดบังคับ พี่น้องของเขา ในบ้านของบิดาของเขา กล่าวว่า “เจ้ามีเสื้อคลุมอยู่แล้ว ให้เจ้าเป็นผู้นำของเรา และซากหักพังนี้จะอยู่ใต้กำมือของเจ้า”</verse>
				<verse number="7">แต่ในวันนั้นเขาจะคัดค้านว่า “ข้าพเจ้าจะไม่เป็นผู้แก้ไข ในบ้านของข้าพเจ้าไม่มีทั้งอาหารและเสื้อคลุม พวกท่านอย่าแต่งตั้งข้าพเจ้า เป็นผู้นำของประชาชนเลย”</verse>
				<verse number="8">เพราะเยรูซาเล็มก็สะดุด และยูดาห์ก็ล้มลง เพราะวาจาและการกระทำของพวกเขาล้วนต่อสู้พระยาห์เวห์ กบฏต่อการทรงสถิตด้วยพระสิริ ของพระองค์</verse>
				<verse number="9">สีหน้าของเขาทั้งหลายเป็นพยานปรักปรำเขา พวกเขาป่าวร้องความบาปของเขาอย่างเมืองโสโดม พวกเขาไม่ได้ปิดบังเลย วิบัติแก่ตัวเขา เพราะว่าพวกเขานำความหายนะมาสู่พวกเขาเอง</verse>
				<verse number="10">จงบอกคนชอบธรรมว่าเขาจะเป็นสุข เพราะพวกเขาจะได้รับผล การกระทำของเขา</verse>
				<verse number="11">วิบัติแก่คนอธรรม เพราะว่าสิ่งเลวร้ายจะเกิดกับเขา เพราะว่าเขาต้องถูกจัดการตามสิ่งที่มือของเขาได้ทำ</verse>
				<verse number="12">ส่วนชนชาติของเรานั้น เด็กๆ เป็นผู้บีบบังคับเขา และผู้หญิงปกครองเหนือพวกเขา โอ ชนชาติของเราเอ๋ย ผู้นำของเจ้าทำให้เจ้าหลงทาง ทั้งทำให้วิถีทางของพวกเจ้าสับสน</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์ทรงยืนตัดสินความ พระองค์ทรงยืนพิพากษาชนชาติของพระองค์</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์ทรงเข้าไปพิพากษา พวกผู้ใหญ่และเจ้านายแห่งชนชาติของพระองค์ “พวกเจ้านี่แหละที่กลืนกินสวนองุ่น ของริบจากคนจนก็อยู่ในบ้านของเจ้า</verse>
				<verse number="15">ที่พวกเจ้าบีบคั้นชนชาติของเรา และบดขยี้หน้าคนจนนั้นหมายความว่าอย่างไร” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายผู้ทรงเป็นจอมทัพ ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="16">และพระยาห์เวห์ตรัสว่า “เพราะว่าบรรดาธิดาศิโยนนั้นหยิ่งผยอง และเดินคอยืดคอยาว ทั้งส่งตาหวาน เดินกระตุ้งกระติ้ง ขยับเท้าให้มีเสียงกรุ๋งกริ๋ง</verse>
				<verse number="17">องค์เจ้านายจะให้เป็นรอยแผลตกสะเก็ด บนศีรษะของบรรดาธิดาศิโยน และพระยาห์เวห์จะทำให้หน้าผากของพวกนางโล้น”</verse>
				<verse number="18">ในวันนั้นองค์เจ้านายจะเอาบรรดาสิ่งงดงามไปเสีย คือกำไลข้อเท้า ปันจุเหร็จ ตุ้มวงเดือน</verse>
				<verse number="19">จี้ กำไลมือ ผ้าแถบ</verse>
				<verse number="20">ผ้ามาลา กำไลต้นแขน ผ้าคาดเอว ผอบน้ำมันหอม ตะกรุด</verse>
				<verse number="21">แหวนตราและห่วงที่จมูก</verse>
				<verse number="22">เสื้อออกงานและเสื้อคลุม ผ้าคลุมและกระเป๋าถือ</verse>
				<verse number="23">เสื้อผ้าโปร่ง เสื้อผ้าลินิน ผ้าโพกศีรษะและผ้าคลุมหน้า</verse>
				<verse number="24">แทนน้ำหอมจะมีแต่ความเน่าเหม็น แทนผ้าคาดเอวจะมีแต่เชือกรัด แทนผมดัดจะมีแต่ศีรษะล้าน แทนเสื้องามล้ำค่า จะมีแต่ผ้ากระสอบ แทนความงดงาม จะมีแต่ความอับอาย</verse>
				<verse number="25">พวกผู้ชายของท่านจะล้มลงด้วยดาบ และทหารกล้าของท่านจะล้มลงในสงคราม</verse>
				<verse number="26">ประตูเมืองของเธอ จะร้องไห้และไว้ทุกข์ เธอจะถูกทำลาย แล้วนั่งอยู่บนดิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ในวันนั้นหญิงเจ็ดคนจะยึดชายคนหนึ่งไว้ กล่าวว่า “เราจะกินอาหารของเราเองและสวมเครื่องนุ่งห่มของเราเอง ขอเพียงให้คนเรียกเราตามชื่อของท่าน ขอโปรดเอาความอดสูของเราไปเสีย”</verse>
				<verse number="2">ในวันนั้นกิ่งของพระยาห์เวห์จะงดงามและรุ่งโรจน์ และผลิตผลของแผ่นดินจะเป็นความภูมิใจและเป็นเกียรติของผู้รอดตายในอิสราเอล</verse>
				<verse number="3">และคนที่เหลืออยู่ในศิโยนและตกค้างอยู่ในเยรูซาเล็มจะถูกเรียกว่าบริสุทธิ์ คือทุกคนที่ถูกบันทึกว่ามีชีวิตในเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="4">เมื่อองค์เจ้านายได้ทรงล้างความโสโครกของบรรดาธิดาศิโยน และชำระรอยเลือดของเยรูซาเล็มจากท่ามกลางเมืองนั้น ด้วยวิญญาณแห่งการพิพากษาและวิญญาณแห่งการเผาไหม้</verse>
				<verse number="5">และพระยาห์เวห์จะทรงสร้างเมฆสำหรับกลางวัน ทั้งควันและแสงของเปลวเพลิงสำหรับกลางคืน อยู่เหนือทุกแห่งหนของภูเขาศิโยนและเหนือที่ชุมนุมของเมืองนั้น เพราะจะมีกระโจมคลุมเหนือพระสิริทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="6">และจะเป็นร่มเงาบังแดดเวลากลางวัน ทั้งเป็นที่ลี้ภัยและที่กำบังจากพายุและห่าฝน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ขอให้ข้าพเจ้าร้องเพลงเพื่อสหายรัก ของข้าพเจ้า เป็นเพลงของสหายรักของข้าพเจ้าเกี่ยวกับสวนองุ่นของท่าน สหายรักของข้าพเจ้ามีสวนองุ่นแปลงหนึ่ง อยู่บนเนินเขาอันอุดมยิ่ง</verse>
				<verse number="2">ท่านขุดแล้วเก็บก้อนหินออกหมด และปลูกเถาองุ่นอย่างดีไว้ ท่านสร้างหอเฝ้าอยู่ท่ามกลาง และสกัดบ่อย่ำองุ่นไว้ในสวนนั้นด้วย ท่านคาดหวังว่ามันจะเกิดผลองุ่นหวาน แต่มันกลับเกิดผลเปรี้ยว</verse>
				<verse number="3">บัดนี้ ชาวเยรูซาเล็ม และคนยูดาห์เอ๋ย จงตัดสินระหว่างเรา กับสวนองุ่นของเรา</verse>
				<verse number="4">มีอะไรที่จะทำได้อีกเพื่อสวนองุ่นของเรา ซึ่งเรายังไม่ได้ทำให้ เมื่อเราคาดหวังว่ามันจะเกิดผลองุ่นหวาน ทำไมมันจึงเกิดผลเปรี้ยว?</verse>
				<verse number="5">บัดนี้เราจะบอกเจ้าทั้งหลายว่า เราจะทำอะไรกับสวนองุ่นของเรา เราจะรื้อรั้วกั้นของมันออก แล้วมันก็จะถูกทำลาย เราจะพังกำแพงของมันลง แล้วมันก็จะถูกเหยียบย่ำ</verse>
				<verse number="6">เราจะทำให้มันเป็นที่ร้าง จะไม่มีใครลิดแขนงหรือพรวนดิน หนามย่อยหนามใหญ่ก็จะงอกขึ้น และเราจะบัญชาเมฆ ไม่ให้โปรยฝนรดมัน</verse>
				<verse number="7">เพราะว่าสวนองุ่นของพระยาห์เวห์จอมทัพ คือวงศ์วานอิสราเอล และคนยูดาห์ เป็นต้นไม้ที่พระองค์ทรงชื่นชอบ และพระองค์ทรงคาดหวังความยุติธรรม แต่ ดูซิ มีการนองเลือด ทรงคาดหวังความชอบธรรม แต่ ดูซิ มีเสียงร้องให้ช่วย</verse>
				<verse number="8">วิบัติแก่พวกที่เสริมบ้านด้วยบ้าน และเพิ่มนาด้วยนา จนไม่มีเหลือให้คนอื่นอีกแล้ว และพวกเจ้าอยู่เพียงลำพังในแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์จอมทัพทรงกล่าวกับข้าพเจ้า “แน่ทีเดียวบ้านหลายหลังจะต้องร้างเปล่า บ้านใหญ่และบ้านงามจะไม่มีคนอาศัย</verse>
				<verse number="10">เพราะว่าสวนองุ่น 25 ไร่ จะได้น้ำองุ่นเพียง 8 ลิตร และเมล็ดพืช 180 ลิตรจะให้ผลผลิตเพียง 18 ลิตร”</verse>
				<verse number="11">วิบัติแก่พวกที่ลุกขึ้นแต่เช้ามืด เพื่อวิ่งหาเมรัย และพวกที่อยู่จนดึกดื่น แล้วเหล้าองุ่นทำให้เขาเมาหยำเป</verse>
				<verse number="12">งานเลี้ยงของเขามีพิณเขาคู่และพิณใหญ่ รำมะนา ขลุ่ยและเหล้าองุ่น แต่พวกเขาไม่ได้สนใจพระราชกิจของพระยาห์เวห์ หรือพิจารณาพระหัตถกิจของพระองค์</verse>
				<verse number="13">เพราะฉะนั้นชนชาติของเราจึงตกเป็นเชลยเพราะขาดความรู้ คนสูงศักดิ์ของเขาเป็นคนหิวโหย และมวลชนของเขาก็แห้งผากเพราะความกระหาย</verse>
				<verse number="14">เพราะฉะนั้นแดนคนตายก็ขยายคอของมันออก และอ้าปากกว้างอย่างไม่จำกัด และพวกเจ้านายของเยรูซาเล็มและมวลชนของเมืองนั้นก็ลงไป พร้อมทั้งเสียงอึกทึกและความรื่นเริงที่อยู่ในนั้น</verse>
				<verse number="15">มนุษย์ก็ถูกลดต่ำลงและคนก็ต่ำต้อยลง และนัยน์ตาของผู้ผยองก็ต่ำต้อยลง</verse>
				<verse number="16">แต่พระยาห์เวห์จอมทัพจะได้รับการเทิดทูนไว้โดยความยุติธรรม และพระเจ้าองค์บริสุทธิ์ทรงสำแดงความบริสุทธิ์โดยความชอบธรรม</verse>
				<verse number="17">แล้วลูกแกะจะหากินเหมือนเป็นลานหญ้าของพวกมัน คนต่างด้าว จะหากินอยู่ในที่ปรักหักพังของคนร่ำรวย</verse>
				<verse number="18">วิบัติแก่พวกที่ลากความผิดด้วยสายเชือกของความเท็จ และลากความบาปเหมือนกับใช้เชือกโยงเกวียน</verse>
				<verse number="19">คือพวกที่กล่าวว่า “ให้พระองค์รีบเร่ง ให้พระองค์เร่งงานของพระองค์ เพื่อเราจะได้เห็น ให้แผนงานขององค์ผู้บริสุทธิ์ของอิสราเอลสำเร็จโดยเร็ว เพื่อเราจะได้รู้”</verse>
				<verse number="20">วิบัติแก่พวกที่เรียกความชั่วว่าความดี และเรียกความดีว่าความชั่ว พวกที่ถือว่าความมืดคือความสว่าง และความสว่างคือความมืด พวกที่ถือว่าความขมคือความหวาน และความหวานคือความขม</verse>
				<verse number="21">วิบัติแก่พวกคนที่ฉลาดในสายตาของตัวเอง และเฉียบแหลมในสายตาของตน</verse>
				<verse number="22">วิบัติแก่พวกที่เป็นวีรบุรุษในการดื่มเหล้าองุ่น และเป็นคนแกล้วกล้าในการผสมเมรัย</verse>
				<verse number="23">พวกที่ตัดสินคนชั่วให้พ้นผิดเพราะสินบน และเอาความเป็นธรรมไปจากผู้ชอบธรรม</verse>
				<verse number="24">ดังนั้น เปลวไฟเผาผลาญตอข้าวเช่นไร และหญ้าแห้งยุบลงในเปลวเพลิงเช่นไร รากของพวกเขาก็จะเป็นเหมือนความเปื่อยเน่า และความเบ่งบานของเขาจะฟุ้งกระจายไปเหมือนผงคลีเช่นนั้น เพราะเขาทั้งหลายได้ละทิ้งธรรมบัญญัติของพระยาห์เวห์จอมทัพ และดูหมิ่นพระวจนะขององค์บริสุทธิ์ของอิสราเอล</verse>
				<verse number="25">เหตุฉะนั้น พระพิโรธของพระยาห์เวห์จึงพลุ่งขึ้นต่อชนชาติของพระองค์ และพระองค์เหยียดพระหัตถ์พระองค์ออกต่อต้านเขาและโจมตีเขา แล้วภูเขาทั้งหลายก็สั่นสะเทือน และซากศพของพวกเขาก็เหมือนกองขยะ อยู่กลางถนน ถึงกระนั้น พระพิโรธของพระองค์ก็ไม่สร่างซา และพระหัตถ์ของพระองค์ก็ยังเหยียดออกอยู่</verse>
				<verse number="26">พระองค์จะทรงให้สัญญาณแก่ประชาชาติที่อยู่ไกล และผิวพระโอษฐ์เรียกเขามาจากที่สุดปลายแผ่นดินโลก และนี่แน่ะ เขาจะมาอย่างเร็วและรีบเร่ง</verse>
				<verse number="27">ไม่มีใครในพวกเขาอ่อนเปลี้ย และไม่มีใครสะดุดล้ม ไม่มีใครง่วงเหงาหรือนอนหลับ ไม่มีสายคาดเอวสักเส้นหลุดอยู่ ไม่มีสายรัดรองเท้าสักสายขาดไป</verse>
				<verse number="28">ลูกธนูทั้งหมดของเขาล้วนแหลมคม คันธนูทั้งสิ้นของเขาก็โก่งไว้ กีบม้าทั้งหลายของเขาเหมือนหินเหล็กไฟ และล้อรถของเขาเหมือนพายุหมุน</verse>
				<verse number="29">เสียงคำรามของเขาเหมือนสิงโต เขาคำรามดั่งสิงโตหนุ่มทั้งหลาย เขาคำรนขณะตะครุบเหยื่อ แล้วเขาขนไปโดยไม่มีใครช่วยกู้ได้</verse>
				<verse number="30">ในวันนั้นเขาจะคำรนเหนือเหยื่อนั้น เหมือนดังเสียงคะนองของทะเล และถ้าใครมองไปยังแผ่นดิน ดูสิ มีแต่ความมืดและความทุกข์ใจ แม้ความสว่างก็ถูกเมฆบดบังเสีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ในปีที่กษัตริย์อุสซียาห์สิ้นพระชนม์ ข้าพเจ้าเห็นองค์เจ้านายประทับบนพระที่นั่งอันสูงส่งและรับการเทิดทูน และชายฉลองพระองค์ ของพระองค์เต็มพระวิหาร</verse>
				<verse number="2">เหนือพระองค์มีพวกเสราฟิมยืนอยู่ แต่ละองค์มีปีก 6 ปีก ใช้ 2 ปีกปิดหน้า ใช้ 2 ปีกปิดเท้า และใช้ 2 ปีกบินไป</verse>
				<verse number="3">ต่างก็ร้องต่อกันและกันว่า “บริสุทธิ์ บริสุทธิ์ บริสุทธิ์ พระยาห์เวห์จอมทัพ แผ่นดินโลกทั้งสิ้นเต็มด้วยพระสิริของพระองค์”</verse>
				<verse number="4">แล้วฐานของธรณีประตูทั้งหลายก็สั่นไหวเนื่องด้วยเสียงของผู้ร้อง และพระนิเวศก็เต็มด้วยควัน</verse>
				<verse number="5">และข้าพเจ้ากล่าวว่า “วิบัติแก่ข้าพเจ้า เพราะว่าข้าพเจ้าพินาศแล้ว เพราะข้าพเจ้าเป็นคนริมฝีปากไม่สะอาดและข้าพเจ้าอยู่ท่ามกลางชนชาติที่ริมฝีปากไม่สะอาด แต่ดวงตาของข้าพเจ้าได้เห็นกษัตริย์ คือพระยาห์เวห์จอมทัพ”</verse>
				<verse number="6">แล้วองค์หนึ่งในพวกเสราฟิมบินมาหาข้าพเจ้า ในมือมีถ่านเพลิงซึ่งท่านเอาคีมคีบมาจากแท่นบูชา</verse>
				<verse number="7">และท่านแตะต้องปากของข้าพเจ้าพูดว่า “นี่แน่ะ สิ่งนี้ได้แตะต้องริมฝีปากของเจ้าแล้ว ความผิดของเจ้าก็ถูกขจัด และบาปของเจ้าก็ได้รับการลบล้าง”</verse>
				<verse number="8">และข้าพเจ้าได้ยินพระสุรเสียงขององค์เจ้านายตรัสว่า “เราจะใช้ผู้ใดไป? และผู้ใดจะไปแทนพวกเรา? ” แล้วข้าพเจ้าทูลว่า “ข้าพระองค์อยู่นี่ ขอทรงใช้ข้าพระองค์เถิด”</verse>
				<verse number="9">และพระองค์ตรัสว่า “ไปเถอะและกล่าวแก่ชนชาตินี้ว่า ‘ฟังแล้วฟังอีก แต่อย่าเข้าใจ ดูแล้วดูอีก แต่อย่ามองเห็น’</verse>
				<verse number="10">จงทำให้ใจของชนชาตินี้มืดทึบ และทำให้หูของเขาตึง และทำให้ตาของเขาบอด มิฉะนั้นเขาจะเห็นด้วยตาของเขา ได้ยินด้วยหูของเขา และเข้าใจด้วยใจของเขา แล้วหันกลับมาและได้รับการรักษาให้หาย”</verse>
				<verse number="11">แล้วข้าพเจ้าว่า “ข้าแต่องค์เจ้านาย นานเท่าไร? ” และพระองค์ตรัสว่า “จนกว่าเมืองทั้งหลายถูกทิ้งร้าง ไม่มีผู้อยู่อาศัย และบ้านเรือนไม่มีคน แผ่นดินก็ร้างเปล่าอย่างสิ้นเชิง</verse>
				<verse number="12">และพระยาห์เวห์ทรงกวาดคนออกไปไกล และที่ที่ถูกทิ้งร้างท่ามกลางแผ่นดินนั้นมีมากมาย</verse>
				<verse number="13">และแม้ว่ายังมีเหลืออยู่ในนั้นสักหนึ่งในสิบ ก็จะต้องถูกไฟเผาอีก เหมือนต้นสนหรือต้นโอ๊ก ซึ่งเหลืออยู่แต่ตอ เมื่อถูกโค่น” ตอของมันคือเมล็ดพันธุ์บริสุทธิ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ในรัชกาลของอาหัสพระราชโอรสของโยธาม พระราชโอรสของอุสซียาห์ กษัตริย์แห่งยูดาห์ เรซีนกษัตริย์แห่งซีเรีย และเปคาห์บุตรของเรมาลิยาห์ กษัตริย์แห่งอิสราเอลขึ้นมายังเยรูซาเล็ม เพื่อทำสงครามกับเมืองนั้น แต่ไม่อาจรบชนะเมืองนั้น</verse>
				<verse number="2">เมื่อเขาไปรายงานต่อราชวงศ์ของดาวิดว่า “ซีเรียมาตั้งค่ายอยู่ในเขต เอฟราอิมแล้ว” พระทัยของพระองค์และใจของประชาชนของพระองค์ก็สั่นเหมือนต้นไม้ในป่าสั่นขณะต้องแรง ลม</verse>
				<verse number="3">และพระยาห์เวห์ตรัสกับอิสยาห์ว่า “จงออกไปพบอาหัส ทั้งตัวเจ้าและเชอารยาชูบ บุตรชายของเจ้า ณ ปลายท่อส่งน้ำของสระบนตรงถนนลานซักฟอก</verse>
				<verse number="4">และจงกล่าวกับเขาว่า ‘จงระวัง จงสงบ และอย่ากลัว อย่าให้ใจของเจ้าขลาดกลัว เนื่องจากเศษดุ้นฟืนจวนมอดสองชิ้นนี้ เพราะความกริ้วรุนแรงของเรซีน ซีเรียและบุตรของเรมาลิยาห์</verse>
				<verse number="5">เพราะว่าซีเรียและเอฟราอิมรวมทั้งบุตรของเรมาลิยาห์ได้วางแผนชั่วร้ายต่อเจ้า กล่าวว่า</verse>
				<verse number="6">“ให้เราทั้งหลายขึ้นไปต่อสู้กับยูดาห์ และทำให้มันหวาดกลัว แล้วให้เราทะลวงเมืองของเขาเพื่อพวกเราเอง และตั้งบุตรของทาเบเอลให้เป็นกษัตริย์ในเมืองนั้น” ’ ”</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า “มันจะไม่เป็นเช่นนั้น และมันจะไม่เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="8">เพราะเศียรของซีเรียคือดามัสกัส และเศียรของดามัสกัสคือเรซีน (เอฟราอิมจะแตกเป็นชิ้นๆ จนไม่เป็นชนชาติภายใน 65 ปี)</verse>
				<verse number="9">และเศียรของเอฟราอิมคือสะมาเรีย และเศียรของสะมาเรียคือบุตรของเรมาลิยาห์ ถ้าเจ้าไม่เชื่อมั่น เจ้าก็ไม่อาจตั้งมั่น”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์ตรัสกับอาหัสอีกว่า</verse>
				<verse number="11">“จงขอหมายสำคัญจากพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ไม่ว่าจะให้ลึกถึงแดนคนตายหรือสูงเทียมฟ้าก็ได้”</verse>
				<verse number="12">แต่อาหัสตอบว่า “เราจะไม่ทูลขอ และเราจะไม่ลองพระยาห์เวห์ดู”</verse>
				<verse number="13">และอิสยาห์ กล่าวว่า “ข้าแต่ราชวงศ์ของดาวิด ขอทรงฟัง การทำให้มนุษย์อ่อนใจนั้นเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับพวกฝ่าพระบาทหรือ? และพวกฝ่าพระบาทยังให้พระเจ้าของข้าพระบาทอ่อนพระทัยด้วยหรือ?</verse>
				<verse number="14">เพราะฉะนั้น องค์เจ้านายจะประทานหมายสำคัญด้วยพระองค์เอง นี่แน่ะ หญิงสาว คนหนึ่งจะตั้งครรภ์ และคลอดบุตรชายคนหนึ่ง และคนจะเรียกนามของเขาว่า อิมมานูเอล</verse>
				<verse number="15">เขาจะรับประทานนมข้นและน้ำผึ้ง ในเวลาที่เขารู้จักปฏิเสธความชั่วและเลือกความดี</verse>
				<verse number="16">เพราะก่อนที่เด็กนั้นจะรู้จักปฏิเสธความชั่วและเลือกความดี แผ่นดินของกษัตริย์ทั้งสององค์ซึ่งฝ่าพระบาทหวาดกลัวนั้นจะร้างเปล่าไป</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์จะทรงนำวันเวลานั้นมาเหนือฝ่าพระบาท เหนือชนชาติของฝ่าพระบาทและเหนือเชื้อสายพระราชบิดาของฝ่าพระบาท เป็นวันเวลาอย่างที่ไม่เคยปรากฏตั้งแต่สมัยเอฟราอิมแยกจากยูดาห์ คือวันเวลาของ พระราชาของอัสซีเรีย</verse>
				<verse number="18">“ในวันเวลานั้น พระยาห์เวห์จะทรงผิวพระโอษฐ์เรียกเหลือบซึ่งอยู่ทางต้นน้ำของแม่น้ำแห่งอียิปต์ และเรียกผึ้งซึ่งอยู่ในแผ่นดินอัสซีเรีย</verse>
				<verse number="19">แล้วพวกมันจะมากันหมด และเกาะอยู่ตามห้วยชัน ในซอกหิน และบนต้นหนามขี้แรดทั้งหมดและบนลานหญ้าทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="20">“ในวันนั้น องค์เจ้านายจะทรงใช้มีดโกนซึ่งเช่ามาจากดินแดนอีกฟากของแม่น้ำยูเฟรติส คือพระราชาของอัสซีเรีย ในการโกนศีรษะ ขนในที่ลับ และจะทึ้งหนวดเคราออกไปด้วย</verse>
				<verse number="21">“ในวันนั้นชายคนหนึ่งจะเลี้ยงแม่โคสาวไว้ตัวหนึ่งและแกะสองตัว</verse>
				<verse number="22">และเพราะมันให้นมมากมาย เขาจะรับประทานนมข้น เพราะว่าทุกคนที่เหลืออยู่ในแผ่นดินจะรับประทานนมข้นและน้ำผึ้ง</verse>
				<verse number="23">“ในวันนั้น ทุกแห่งที่เคยมีเถาองุ่นหนึ่งพันเถา ซึ่งมีค่าเป็นเงิน 1,000 เชเขล จะกลายเป็นต้นหนามย่อยและหนามใหญ่</verse>
				<verse number="24">ผู้คนจะไปที่นั่นพร้อมกับคันธนูและลูกธนู เพราะว่าทั้งแผ่นดินจะมีแต่หนามย่อยและหนามใหญ่</verse>
				<verse number="25">ส่วนเนินเขาทุกแห่งที่เคยถูกขุดด้วยจอบ เจ้าจะไม่ไปที่นั่นเพราะกลัวหนามย่อยและหนามใหญ่ แต่เนินเขาเหล่านั้นจะกลายเป็นที่ซึ่งเขาปล่อยฝูงโคเดินเล่น และที่ซึ่งให้ฝูงแกะเหยียบย่ำ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “จงเอากระดานแผ่นใหญ่มาแผ่นหนึ่ง และจงเขียนลงบนนั้นด้วยอักษรง่ายๆ ว่า ‘มาเฮร์-ชาลาล-หัช-บัส’ ”</verse>
				<verse number="2">และข้าพเจ้าได้พยานที่น่าเชื่อถือคืออุรียาห์ปุโรหิต และเศคาริยาห์บุตรของเยเบเรคียาห์เพื่อเป็นพยานให้ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">แล้วข้าพเจ้าเข้าไปหาผู้เผยพระวจนะหญิง นางก็ตั้งครรภ์และคลอดบุตรชายคนหนึ่ง และพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “จงเรียกชื่อบุตรนั้นว่า ‘มาเฮร์-ชาลาล-หัช-บัส’</verse>
				<verse number="4">เพราะก่อนที่เด็กนั้นจะรู้จักเรียก ‘พ่อ แม่’ ได้ ทรัพย์สมบัติของดามัสกัสและของที่ริบได้จากสะมาเรียจะถูกขนเอาไปเฉพาะพระพักตร์พระราชาของอัสซีเรีย”</verse>
				<verse number="5">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าอีกว่า</verse>
				<verse number="6">“เพราะว่าชนชาตินี้ได้ปฏิเสธน้ำแห่งชิโลอาห์ที่ไหลเอื่อยๆ และยินดีเกี่ยวกับ เรซีนและบุตรของเรมาลิยาห์”</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้น ดูซิ องค์เจ้านายจะทรงนำน้ำแห่งแม่น้ำยูเฟรติสที่มีกำลังและมีมากมาย คือพระราชาของอัสซีเรียและศักดิ์ศรีทั้งหมดของพระองค์มาสู้กับพวกเขา น้ำนั้นจะไหลล้นลำคลองทุกสายของมัน และท่วมฝั่งทั้งหมดของมัน</verse>
				<verse number="8">และจะกวาดต่อเข้าไปในยูดาห์ มันจะท่วมท้นและไหลผ่านไปจนถึงลำคอ และปีกที่แผ่ออกของมัน จะปกคลุมความกว้างของแผ่นดินของท่านนะ ท่านอิมมานูเอล</verse>
				<verse number="9">ชนชาติทั้งหลายเอ๋ย จงรู้ และจงหวาดกลัว ทุกดินแดนที่ห่างไกลเอ๋ย จงเงี่ยหูฟัง จงคาดเอวของพวกเจ้าไว้และจงหวาดกลัว จงคาดเอวของพวกเจ้าไว้และจงหวาดกลัว</verse>
				<verse number="10">จงวางแผนร่วมกัน แต่ก็จะล้มเหลว จงหารือกัน แต่จะยืนหยัดอยู่ไม่ได้ เพราะพระเจ้าสถิตกับเรา</verse>
				<verse number="11">เพราะว่าพระยาห์เวห์ตรัสเช่นนี้กับข้าพเจ้าด้วยพระหัตถ์อันทรงพลัง และทรงเตือนข้าพเจ้าไม่ให้ดำเนินในทางของชนชาตินี้ โดยตรัสว่า</verse>
				<verse number="12">“พวกเจ้าอย่าเรียกว่าการร่วมคิดกบฏ ในทุกสิ่งที่ชนชาตินี้เรียกว่า การร่วมคิดกบฏ และพวกเจ้าอย่ากลัวในสิ่งที่เขาทั้งหลายกลัวและอย่าหวาดหวั่น”</verse>
				<verse number="13">แต่พระยาห์เวห์จอมทัพนั้นแหละ ที่พวกท่านต้องถือว่าศักดิ์สิทธิ์ พระองค์ทรงเป็นผู้ที่ท่านต้องกลัว และทรงเป็นผู้ที่ท่านต้องหวาดหวั่น</verse>
				<verse number="14">แล้วพระองค์จะเป็นสถานศักดิ์สิทธิ์ แต่ก็จะเป็นหินสะดุดและเป็นศิลาที่ทำให้เชื้อสายทั้งสองของอิสราเอลหกล้ม ทั้งเป็นกับดักและเป็นบ่วงแร้วสำหรับชาวเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="15">และคนจำนวนมากจะหกล้มเพราะหินนั้น จะล้มคะมำและแตกหัก พวกเขาจะติดบ่วงและถูกจับไป</verse>
				<verse number="16">จงเก็บ คำพยานไว้ และจงผนึกตราธรรมบัญญัติไว้ในพวกสาวกของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้าจะรอคอยพระยาห์เวห์ผู้ซ่อนพระพักตร์ของพระองค์จากเชื้อสายของยาโคบ และข้าพเจ้าจะมุ่งหวังในพระองค์</verse>
				<verse number="18">ดูสิ ข้าพเจ้าและบุตรซึ่งพระยาห์เวห์ประทานแก่ข้าพเจ้า นั้นเป็นหมายสำคัญและเป็นสัญลักษณ์ในอิสราเอลที่มาจากพระยาห์เวห์จอมทัพ ผู้ประทับบนภูเขาศิโยน</verse>
				<verse number="19">และเมื่อเขาทั้งหลายกล่าวกับพวกท่านว่า “จงปรึกษากับคนทรงหรือพ่อมดแม่มดผู้ร้องเสียงจ้อกแจ้กและเสียงพึมพำ” ไม่ควรหรือที่ประชาชนจะปรึกษาพระเจ้าของเขา? ควรหรือที่เขาจะไปปรึกษาคนตายเพื่อคนเป็น?</verse>
				<verse number="20">ไปดูธรรมบัญญัติและถ้อยคำพยาน แน่ทีเดียวคนที่ไม่พูดเช่นข้าพเจ้า ก็จะเป็นคนที่ไม่มีรุ่งอรุณเลย</verse>
				<verse number="21">พวกเขาจะผ่านแผ่นดินไปด้วยความทุกข์ลำบากและด้วยความหิว เมื่อเขาหิว เขาจะเกรี้ยวกราดและแช่งด่าพระราชาของเขาและพระเจ้าของเขา เมื่อแหงนหน้าขึ้นข้างบน</verse>
				<verse number="22">และเมื่อมองดูบนแผ่นดินโลก ดูสิ มีแต่ความทุกข์ใจและความมืดมน ความเศร้าของความระทมใจ และเขาจะถูกผลักไสเข้าไปในความมืดทึบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">แต่เมืองนั้นที่อยู่ในสภาพโศกเศร้าจะไม่ทุกข์ระทมอีก ในกาลก่อนพระองค์ทรงให้แคว้นเศบูลุนและแคว้นนัฟทาลีเป็นที่ดูหมิ่น แต่ในภายหลัง พระองค์จะทรงทำหนทางฝั่งทะเล และดินแดนฟากตะวันตกของแม่น้ำจอร์แดน คือกาลิลีของบรรดาประชาชาติ นั้นให้รุ่งโรจน์</verse>
				<verse number="2">ชนชาติที่ดำเนินในความมืด เห็นความสว่างยิ่งใหญ่ บรรดาคนที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินแห่งเงามัจจุราช แสงสว่างส่องมาบนเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="3">พระองค์ทรงทวีจำนวนคนในชาตินั้นขึ้น พระองค์ทรงเพิ่มพูนความชื่นบานของพวกเขา เขาทั้งหลายเปรมปรีดิ์เฉพาะพระพักตร์พระองค์ ดั่งความชื่นบานในฤดูเกี่ยวเก็บ ดั่งคนยินดีเมื่อเขาแบ่งของริบให้แก่กัน</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าแอกอันเป็นภาระหนักของเขาก็ดี ไม้พลองที่ตีบ่าเขาก็ดี ไม้ตะบองของผู้บีบบังคับเขาก็ดี พระองค์ทรงหักเสียเหมือนอย่างในวันของคนมีเดียน</verse>
				<verse number="5">เพราะรองเท้าทหารทุกคู่ที่กระทืบจนสั่นสะเทือน และเสื้อคลุมทุกตัวที่เกลือกอยู่ในโลหิต จะถูกเผาเป็นเชื้อเพลิงใส่ไฟ</verse>
				<verse number="6">ด้วยมีเด็กคนหนึ่งเกิดมาเพื่อเรา มีบุตรชายคนหนึ่งประทานมาให้เรา และการปกครองจะอยู่บนบ่าของท่าน และเขาจะขนานนามของท่านว่า “ที่ปรึกษามหัศจรรย์ พระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ พระบิดานิรันดร์ และองค์สันติราช”</verse>
				<verse number="7">การเพิ่มพูนขึ้นของการปกครองและสันติภาพของท่าน จะไม่มีที่สิ้นสุด บนพระที่นั่งของดาวิด และเหนือราชอาณาจักรของพระองค์ เพื่อจะสถาปนาและเชิดชูมันไว้ ด้วยความยุติธรรมและความชอบธรรม ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปจนนิรันดร์กาล ความกระตือรือร้นของพระยาห์เวห์จอมทัพจะทำการนี้</verse>
				<verse number="8">องค์เจ้านายทรงใช้พระวจนะไปต่อสู้ยาโคบ และจะตกอยู่เหนืออิสราเอล</verse>
				<verse number="9">และประชาชนทั้งหมดจะรู้เรื่อง คือเอฟราอิมและชาวสะมาเรีย ผู้กล่าวด้วยความเย่อหยิ่งและด้วยจิตใจจองหองว่า</verse>
				<verse number="10">“ก้อนอิฐทั้งหลายพังลงแล้ว แต่เราจะสร้างด้วยศิลาสลัก ต้นมะเดื่อถูกโค่นลง แต่เราจะทดแทนด้วยต้นสนสีดาร์”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์จึงทรงหนุนปฏิปักษ์ของเรซีนมาสู้เขาทั้งหลาย และทรงกระตุ้นพวกศัตรูของเขา</verse>
				<verse number="12">คือคนซีเรียทางตะวันออกและคนฟีลิสเตียทางตะวันตก และพวกเขาจะอ้าปากออกกลืนกินอิสราเอลเสีย ถึงกระนั้นก็ดี พระพิโรธของพระองค์ก็ยังไม่ได้หันกลับ และพระหัตถ์ของพระองค์ยังเหยียดออกอยู่</verse>
				<verse number="13">แต่ประชาชนก็ไม่ได้หันมาหาพระองค์ผู้ทรงตีพวกเขา และไม่ได้แสวงหาพระยาห์เวห์จอมทัพ</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์จึงทรงตัดหัวและตัดหางของอิสราเอลออก ทั้งใบตาลและต้นอ้อเล็กในวันเดียว</verse>
				<verse number="15">ผู้ใหญ่และคนมีตำแหน่งสูงคือหัว ส่วนผู้เผยพระวจนะและผู้สอนเท็จคือหาง</verse>
				<verse number="16">เพราะพวกคนที่นำชนชาตินี้ได้นำเขาทั้งหลายให้หลง และคนที่ถูกพวกเขานำก็ถูกกลืนกินไป</verse>
				<verse number="17">ฉะนั้น องค์เจ้านายไม่ทรงเปรมปรีดิ์ในพวกคนหนุ่มของเขา และไม่ทรงเมตตาลูกกำพร้าหรือหญิงม่ายของเขา เพราะว่าทุกคนล้วนไม่มีพระเจ้าและเป็นคนทำความชั่ว และปากทุกปากก็กล่าวคำโฉดเขลา ถึงกระนั้นก็ดี พระพิโรธของพระองค์ก็ยังไม่ได้หันกลับ และพระหัตถ์ของพระองค์ยังเหยียดออกอยู่</verse>
				<verse number="18">เพราะความอธรรมก็ไหม้เหมือนไฟไหม้ มันเผาทั้งหนามย่อยและหนามใหญ่ มันจุดไฟเข้าไปที่พุ่มไม้ของป่าทึบ แล้วป่าก็สลายตัวเป็นกลุ่มควันลอยขึ้น</verse>
				<verse number="19">เพราะพระพิโรธของพระยาห์เวห์จอมทัพ แผ่นดินนั้นก็ถูกเผา และประชาชนก็เหมือนเชื้อเพลิง ไม่มีใครไว้ชีวิตพี่น้องของตน</verse>
				<verse number="20">เขาฉวยได้ด้านขวา แต่ยังหิวอยู่ เขากินด้านซ้ายแต่ก็ยังไม่อิ่ม ต่างก็กินเนื้อจากผู้ที่เป็นเหมือนแขน ของตนเอง</verse>
				<verse number="21">มนัสเสห์กินเอฟราอิม เอฟราอิมกินมนัสเสห์ และทั้งคู่ก็ต่อสู้กับยูดาห์ ถึงกระนั้นก็ดี พระพิโรธของพระองค์ก็ยังไม่ได้หันกลับ และพระหัตถ์ของพระองค์ยังเหยียดออกอยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">วิบัติแก่คนเหล่านั้นที่ออกกฎหมายอธรรม และแก่พวกที่เขียนกฎมาบีบบังคับ</verse>
				<verse number="2">เพื่อผลักไสคนขัดสนไปจากความยุติธรรม และปล้นสิทธิของคนจนแห่งชนชาติของเรา เพื่อให้หญิงม่ายกลายเป็นของริบของพวกเขา และทำให้ลูกกำพร้าพ่อกลายเป็นเหยื่อ</verse>
				<verse number="3">พวกท่านจะทำอย่างไรในวันลงโทษ? และในวันทำลายล้างซึ่งมาจากที่ไกล? ท่านทั้งหลายจะหนีไปพึ่งใคร? และพวกท่านจะเก็บทรัพย์สมบัติของท่านไว้ที่ไหน?</verse>
				<verse number="4">ไม่มีอะไรเหลือนอกจากจะก้มตัวลงอยู่กับพวกนักโทษ หรือล้มลงในหมู่คนที่ถูกฆ่า ถึงกระนั้นก็ดี พระพิโรธของพระองค์ก็ยังไม่ได้หันกลับ และพระหัตถ์ของพระองค์ยังเหยียดออกอยู่</verse>
				<verse number="5">วิบัติแก่อัสซีเรีย ผู้เป็นตะบองแห่งความกริ้วของเรา และไม้พลองในมือของพวกเขาเป็นความเกรี้ยวกราดของเรา</verse>
				<verse number="6">เราใช้เขาไปสู้ประเทศชาติหนึ่งที่ทิ้งพระเจ้า เราบัญชาเขาให้ไปสู้ชนชาติที่เรากริ้ว ให้ไปเอาของริบและฉวยของปล้น และให้เหยียบย่ำลงเหมือนเหยียบเลนบนถนน</verse>
				<verse number="7">แต่เขาไม่ได้ตั้งใจเช่นนั้น และจิตใจของเขาก็ไม่ได้คิดอย่างนั้น เพราะในใจของเขาคิดแต่จะทำลาย และทำลายประชาชาติไปไม่ใช่น้อย</verse>
				<verse number="8">เพราะเขาพูดว่า “พวกผู้บัญชาการของข้าล้วนเป็นกษัตริย์ไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="9">เมืองคาลโนก็เหมือนเมืองคารเคมิชไม่ใช่หรือ? เมืองฮามัทก็เหมือนเมืองอารปัดไม่ใช่หรือ? เมืองสะมาเรียก็เหมือนเมืองดามัสกัสไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="10">เหมือนอย่างที่มือของข้ายื่นไปถึงบรรดาราชอาณาจักรของรูปเคารพ ซึ่งมีรูปเคารพแกะสลักใหญ่กว่าของเยรูซาเล็มและสะมาเรีย</verse>
				<verse number="11">แล้วข้าจะไม่ทำกับเยรูซาเล็มและรูปเคารพของเขา อย่างที่ข้าได้ทำกับสะมาเรียและรูปเคารพของเขาหรือ? ”</verse>
				<verse number="12">เมื่อองค์เจ้านายทำพระราชกิจทั้งหมดของพระองค์ที่ภูเขาศิโยนและที่เยรูซาเล็มเสร็จแล้ว พระองค์จะทรงลงโทษการโอ้อวด จากใจจองหองของพระราชาของอัสซีเรีย และการยกตัวด้วยสายตายโสของเขา</verse>
				<verse number="13">เพราะเขาว่า “ข้าทำการนี้ด้วยกำลังมือของข้า และด้วยสติปัญญาของข้า เพราะข้ามีความเข้าใจ ข้าได้รื้อเขตแดนของชนชาติทั้งหลาย และได้ปล้นทรัพย์สมบัติของเขา ข้าเป็นเหมือนผู้ทรงพลังที่ได้ฉุดบรรดากษัตริย์ลงมา</verse>
				<verse number="14">มือของข้าได้ฉวยทรัพย์สมบัติของชนชาติทั้งหลาย เหมือนฉวยรังนก และคนเก็บไข่นกที่ถูกทิ้งอย่างไร ข้าก็รวบรวมแผ่นดินโลกทั้งหมดอย่างนั้น ไม่มีใครขยับปีกมาปกป้อง หรืออ้าปากหรือร้องเสียงจ้อกแจ้ก”</verse>
				<verse number="15">ขวานจะคุยข่มคนที่ใช้มันจามหรือ? หรือเลื่อยจะทะนงตัวเหนือผู้ที่ใช้มันเลื่อยหรือ? ราวกับว่าไม้ตะบองจะยกผู้ที่ถือมันได้? หรือไม้พลองจะยกผู้ที่ไม่ใช่ท่อนไม้ได้?</verse>
				<verse number="16">ฉะนั้น องค์เจ้านาย พระยาห์เวห์จอมทัพ จะทรงให้โรคผอมแห้งมาในหมู่คนกำยำล่ำสันของเขา และจะมีการเผาไหม้ลุกโชนขึ้นใต้ศักดิ์ศรีของเขา เหมือนอย่างกับไฟไหม้</verse>
				<verse number="17">ความสว่างแห่งอิสราเอลจะเป็นไฟ และองค์บริสุทธิ์ของเขาจะเป็นเปลวเพลิง แล้วไฟจะเผาและทำลาย หนามใหญ่และหนามย่อยของเขาในวันเดียว</verse>
				<verse number="18">พระองค์จะทรงทำลายศักดิ์ศรีของป่าและสวนผลไม้ของเขา รวมทั้งจิตใจและร่างกาย และจะเป็นเหมือนเมื่อคนป่วยซูบตายไป</verse>
				<verse number="19">ต้นไม้ในป่าของเขาจะเหลือน้อยเต็มที จนเด็กนับจำนวนได้</verse>
				<verse number="20">ในวันนั้น คนอิสราเอลที่เหลืออยู่และคนรอดตายแห่งเชื้อสายของยาโคบ จะไม่พึ่งพิงผู้ตีเขาอีก แต่จะพึ่งพิงพระยาห์เวห์ องค์บริสุทธิ์ของอิสราเอลด้วยจริงใจ</verse>
				<verse number="21">คนที่เหลืออยู่จะกลับมายังพระเจ้าผู้ทรงฤทธิ์ คือคนที่เหลืออยู่ของยาโคบ</verse>
				<verse number="22">อิสราเอลเอ๋ย เพราะแม้ว่าชนชาติของเจ้าจะเป็นดั่งทรายในทะเล คนที่เหลืออยู่เท่านั้นจะกลับมา การทำลายนั้นถูกกำหนดไว้แล้วด้วยความชอบธรรมอย่างล้นหลาม</verse>
				<verse number="23">เพราะว่าพระยาห์เวห์องค์เจ้านายผู้ทรงเป็นจอมทัพจะทรงให้การทำลายอย่างหมดสิ้นเกิดขึ้นท่ามกลางแผ่นดินโลกทั้งหมด ตามที่กำหนดไว้</verse>
				<verse number="24">ฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายผู้ทรงเป็นจอมทัพตรัสดังนี้ว่า “ชนชาติของเราผู้อยู่ในศิโยนเอ๋ย อย่ากลัวคนอัสซีเรียผู้ตีพวกเจ้าด้วยตะบองและยกไม้พลองของเขาขึ้นสู้เจ้าเหมือนอย่างเมื่ออยู่ ในอียิปต์</verse>
				<verse number="25">เพราะอีกไม่นานความกริ้วของเราจะสิ้นสุด และความโกรธของเราจะมุ่งสู่การทำลายพวกเขา”</verse>
				<verse number="26">และพระยาห์เวห์จอมทัพจะทรงเหวี่ยงแส้มาสู้เขา เหมือนดังที่พระองค์ทรงโจมตีคนมีเดียน ณ ศิลาโอเรบ และไม้พลองของพระองค์ที่เคยอยู่เหนือทะเล พระองค์จะทรงยกขึ้นอย่างที่ทำในอียิปต์</verse>
				<verse number="27">และในวันนั้นภาระของเขาจะหลุดจากบ่าของท่านและแอกของเขาจากคอของท่าน และแอกก็ถูกทำลายเพราะความอ้วน</verse>
				<verse number="28">เขามาถึงอัยยาทแล้ว เขาผ่านมิโกรนไปแล้ว เขาเก็บสัมภาระของเขาไว้ที่มิคมาช</verse>
				<verse number="29">เขาทั้งหลายผ่านช่องหว่างเขามาแล้ว เกบาเป็นที่พักค้างคืนของเรา รามาห์สะทกสะท้าน กิเบอาห์ของซาอูลหนีไปแล้ว</verse>
				<verse number="30">ธิดาของกัลลิมเอ๋ย จงส่งเสียงร้องซี ไลชาห์เอ๋ย ฟังซี อานาโธท ช่างน่าอนาถ</verse>
				<verse number="31">มัดเมนาห์กำลังวิ่งหนี ชาวเมืองเกบิมรีบหลบภัย</verse>
				<verse number="32">แต่ในวันนี้เองเขาจะหยุดอยู่ที่เมืองโนบ เขาจะสั่นกำปั้นของเขา เข้าใส่ภูเขาของธิดาศิโยน เข้าใส่เนินเขาแห่งเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="33">ดูสิ องค์เจ้านาย คือพระยาห์เวห์จอมทัพ จะทรงตัดกิ่งไม้ด้วยกำลังอันน่าคร้ามกลัว ต้นที่สูงยิ่งจะถูกโค่นลงมา และต้นที่สูงจะต้องถูกทลายลง</verse>
				<verse number="34">พระองค์จะทรงใช้ขวานโค่นป่าทึบ และเลบานอนซึ่งมีต้นไม้สูงตระหง่านจะล้มลง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">จะมีหน่อหนึ่งแตกออกจากตอของเจสซี และกิ่งหนึ่งที่งอกจากรากของเขานั้นจะเกิดผล</verse>
				<verse number="2">และพระวิญญาณของพระยาห์เวห์จะทรงอยู่บนท่าน คือพระวิญญาณแห่งปัญญาและความเข้าใจ พระวิญญาณแห่งคำปรึกษาและอานุภาพ พระวิญญาณแห่งความรู้และความยำเกรงพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">ความชื่นชอบของท่านคือความยำเกรงพระยาห์เวห์ ท่านจะไม่พิพากษาตามสิ่งที่ตาท่านได้เห็น หรือตัดสินตามสิ่งที่หูท่านได้ยิน</verse>
				<verse number="4">แต่ท่านจะพิพากษาคนจนด้วยความชอบธรรม และตัดสินให้กับคนต่ำต้อย ของแผ่นดินด้วยความเที่ยงธรรม ท่านจะตีแผ่นดินโลกด้วยตะบองจากปากของท่าน และท่านจะประหารคนอธรรมด้วยลมจากริมฝีปากท่าน</verse>
				<verse number="5">ความชอบธรรมจะเป็นสายคาดเอวของท่าน และความซื่อสัตย์จะเป็นผ้าคาดที่บั้นเอวของท่าน</verse>
				<verse number="6">สุนัขป่าจะอยู่กับลูกแกะ และเสือดาวจะนอนอยู่กับลูกแพะ ลูกโคกับสิงโตหนุ่มจะหากิน อยู่ด้วยกัน และเด็กเล็กๆ จะนำพวกมันไป</verse>
				<verse number="7">แม่โคกับหมีจะหากินด้วยกัน ลูกๆ ของมันก็จะนอนอยู่ด้วยกัน และสิงโตจะกินฟางเหมือนวัวผู้</verse>
				<verse number="8">และทารกที่กินนมจะเล่นอยู่ที่ปากรูของงูเห่า และเด็กที่หย่านมจะเอามือวางบนรังของงูทับทาง</verse>
				<verse number="9">จะไม่มีการทำให้เจ็บปวดหรือการทำลาย ทั่วภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของเรา เพราะว่าแผ่นดินโลกจะเต็มด้วยความรู้ในเรื่องของพระยาห์เวห์ เหมือนน้ำปกคลุมทะเลอยู่นั้น</verse>
				<verse number="10">ในวันนั้น รากของเจสซี จะตั้งขึ้นเป็นสัญญาณแก่ชนชาติทั้งหลาย และท่านจะเป็นที่แสวงหาของบรรดาประชาชาติ และที่พำนักของท่านจะรุ่งโรจน์</verse>
				<verse number="11">ในวันนั้น องค์เจ้านายจะยื่นพระหัตถ์ของพระองค์ออกไปเป็นครั้งที่สอง เพื่อจะเอาคนที่เหลืออยู่ของชนชาติพระองค์กลับคืนมาจากอัสซีเรีย จากอียิปต์ จากปัทโรส จากคูช จากเอลาม จากชินาร์ จากฮามัท และจากแผ่นดินชายทะเล</verse>
				<verse number="12">พระองค์จะทรงชูธงสัญญาณขึ้นให้แก่ประชาชาติทั้งหลาย และจะชุมนุมอิสราเอลที่พลัดพราก และรวบรวมยูดาห์ที่กระจัดกระจาย จากมุมทั้งสี่ของแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="13">ความริษยาของเอฟราอิมจะจากไป และพวกที่รังควานยูดาห์จะถูกตัดออกไป เอฟราอิมจะไม่ริษยายูดาห์ และยูดาห์จะไม่รังควานเอฟราอิม</verse>
				<verse number="14">แต่เขาทั้งหลายจะโฉบลงเหนือไหล่เขาของคนฟีลิสเตียทางตะวันตก แล้วพวกเขาจะร่วมกันปล้นประชาชนทางตะวันออก พวกเขาจะยื่นมือออกต่อสู้เอโดมและโมอับ แล้วคนอัมโมนจะเชื่อฟังเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="15">และพระยาห์เวห์จะทรงทำลาย อ่าว แห่งทะเลของอียิปต์อย่างสิ้นเชิง และจะโบกพระหัตถ์เหนือแม่น้ำนั้น ด้วยลมร้อนผ่าวของพระองค์ แล้วจะโจมตีมันให้กลายเป็นลำธารเจ็ดสาย และคนสวมรองเท้าจะเดินข้ามไปได้</verse>
				<verse number="16">จะมีทางหลวงจากอัสซีเรีย สำหรับคนที่เหลืออยู่ของชนชาติพระองค์ เหมือนทางสำหรับอิสราเอล เมื่อพวกเขาขึ้นมาจากแผ่นดินอียิปต์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ในวันนั้น ท่านจะกล่าวว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์จะขอบพระคุณพระองค์ เพราะแม้ว่าพระองค์ทรงพระพิโรธต่อข้าพระองค์ ความกริ้วของพระองค์ก็หันกลับไปแล้ว และพระองค์ทรงปลอบโยนข้าพระองค์</verse>
				<verse number="2">“ดูสิ พระเจ้าเป็นความรอดของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะวางใจและไม่กลัว เพราะพระยาห์เวห์ คือพระยาห์เวห์เองทรงเป็นกำลังและบทเพลงของข้าพเจ้า และพระองค์ทรงเป็นความรอดของข้าพเจ้าแล้ว”</verse>
				<verse number="3">ท่านทั้งหลายจะตักน้ำจากบ่อน้ำ แห่งความรอดด้วยความชื่นบาน</verse>
				<verse number="4">และในวันนั้น พวกท่านจะกล่าวว่า “จงขอบพระคุณพระยาห์เวห์ จงร้องทูลออกพระนามของพระองค์ จงประกาศบรรดาพระราชกิจของพระองค์ท่ามกลางชนชาติทั้งหลาย จงให้พวกเขารำลึกว่าพระนามของพระองค์เป็นที่เชิดชู</verse>
				<verse number="5">“จงร้องเพลงสรรเสริญพระยาห์เวห์ เพราะพระองค์ทรงทำกิจอันดีเลิศ จงให้เรื่องนี้เป็นที่รู้กันทั่วไปในแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="6">ชาวศิโยนเอ๋ย จงโห่ร้องและเปล่งเสียงด้วยความยินดี เพราะว่าองค์บริสุทธิ์ของอิสราเอลนั้นทรงยิ่งใหญ่อยู่ท่ามกลางพวกท่าน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ครุวาท เกี่ยวกับบาบิโลน ตามซึ่งอิสยาห์บุตรชายของอามอสได้เห็น</verse>
				<verse number="2">จงชูธงสัญญาณ ขึ้นบนภูเขาหัวโล้น จงตะโกนเรียกเขาทั้งหลาย จงโบกมือให้เขาเข้าไป ในประตูเมืองของบรรดาเจ้านาย</verse>
				<verse number="3">เราเองได้บัญชาพวกที่เราคัดเลือกไว้ และได้เรียกบรรดานักรบของเราด้วย คือผู้ยินดีต่อศักดิ์ศรีของเรา ให้จัดการตามความโกรธของเรา</verse>
				<verse number="4">ฟังซิ เสียงอึกทึกบนภูเขา เหมือนเสียงมวลชนจำนวนมหาศาล ฟังซิ เสียงอึงคะนึงของอาณาจักรทั้งหลาย ของบรรดาประชาชาติที่รวมตัวเข้าด้วยกัน พระยาห์เวห์จอมทัพกำลังระดมพล เพื่อเข้าทำสงคราม</verse>
				<verse number="5">เขาทั้งหลายมาจากดินแดนไกลโพ้น มาจากที่สุดขอบฟ้า พระยาห์เวห์และอาวุธแห่งพระพิโรธของพระองค์ เพื่อจะทำลายแผ่นดินโลกทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="6">จงร้องห่มร้องไห้ เพราะวันแห่งพระยาห์เวห์มาใกล้แล้ว วันนั้นจะมาเหมือนอย่างการทำลายจากองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้น ทุกๆ มือจะอ่อนเปลี้ย และใจของทุกคนจะละลายไป</verse>
				<verse number="8">และเขาทั้งหลายจะตกใจกลัว ความเจ็บและความปวดจะยึดกุมเขา เขาจะทุรนทุรายดั่งหญิงกำลังคลอดบุตร เขาจะมองตากันอย่างตกตะลึง ใบหน้าของพวกเขาเหมือนแสงไฟ</verse>
				<verse number="9">นี่แน่ะ วันแห่งพระยาห์เวห์จะมา ดุร้ายด้วยความพิโรธและความโกรธเกรี้ยว เพื่อจะทำให้แผ่นดินเป็นที่ร้างเปล่า และเพื่อจะทำลายคนบาปของมันเสียจากแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="10">เพราะดวงดาวทั้งหลายของฟ้าสวรรค์ และหมู่ดาวในนั้น จะไม่ทอแสงของมัน ดวงอาทิตย์จะมืดเวลามันขึ้น และดวงจันทร์จะไม่ส่องแสงของมัน</verse>
				<verse number="11">เราจะลงโทษโลกเพราะความชั่วร้าย และลงโทษคนอธรรมเพราะความผิดบาปของพวกเขา เราจะทำให้ความเย่อหยิ่งของคนจองหองสิ้นสุด และทำให้ความยโสของคนโหดร้ายลดต่ำลง</verse>
				<verse number="12">เราจะทำให้การหาคนนั้นยากกว่าการหาทองคำนพคุณ และการหามนุษย์ยากกว่าการหาทองคำแห่งโอฟีร์</verse>
				<verse number="13">เพราะฉะนั้นเราจะทำให้ฟ้าสวรรค์สะท้าน และแผ่นดินโลกจะสั่นสะเทือนออกจากที่ของมัน โดยพระพิโรธของพระยาห์เวห์จอมทัพ ในวันแห่งความโกรธเกรี้ยวของพระองค์</verse>
				<verse number="14">ดั่งละมั่งที่ถูกล่า หรือเหมือนแกะที่ไม่มีผู้รวมฝูง ทุกคนจะหันกลับไปหาชนชาติของตนเอง และคนทุกคนจะหนีไปยังแผ่นดินของตนเอง</verse>
				<verse number="15">ถ้าคนใดถูกพบก็จะถูกแทงจนทะลุ และถ้าคนใดถูกจับก็จะล้มลงด้วยดาบ</verse>
				<verse number="16">ทารกของพวกเขาจะถูกฟาดลงอย่างยับเยิน ต่อหน้าต่อตาเขา บ้านของเขาทั้งหลายจะถูกปล้น และภรรยาของเขาจะถูกข่มขืน</verse>
				<verse number="17">นี่แน่ะ เรากำลังปลุกเร้าชาวมีเดียให้มาสู้เขา ผู้ซึ่งไม่สนใจเรื่องเงิน และไม่ไยดีเรื่องทองคำ</verse>
				<verse number="18">คันธนูของพวกเขาจะสังหารชายหนุ่ม เขาจะไม่ปรานีต่อผลของครรภ์ นัยน์ตาของเขาทั้งหลายจะไม่สงสารเด็ก</verse>
				<verse number="19">และบาบิโลนซึ่งเป็นความงดงามของบรรดาราชอาณาจักร เมืองที่สง่าและเป็นที่ภาคภูมิใจของชาวเคลเดีย จะเป็นเหมือนดังเมื่อพระเจ้าทรงทำลายเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์</verse>
				<verse number="20">จะไม่มีใครเข้าไปพำนัก หรือเข้าไปอาศัยตลอดทุกชั่วชาติพันธุ์ คนอาหรับจะไม่กางเต็นท์ของเขาที่นั่น ผู้เลี้ยงแกะจะไม่ให้แกะของเขานอนลงที่นั่น</verse>
				<verse number="21">แต่สัตว์ป่าจะนอนลงที่นั่น และบ้านเรือนในนั้นจะเต็มด้วยนกทึดทือ นกกระจอกเทศจะอาศัยอยู่ที่นั่น พวกแพะจะเต้นรำอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="22">หมาจิ้งจอกจะเห่าหอนอยู่ในป้อมของเมืองนั้น และหมาป่าจะอยู่ในวังแสนสุข เวลาของเมืองนั้นก็ใกล้เข้ามาแล้ว และวันของมันจะไม่ถูกยืดออกไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">แต่พระยาห์เวห์จะทรงพระเมตตาต่อยาโคบและจะทรงเลือกอิสราเอลอีก ทั้งจะตั้งเขาทั้งหลายไว้ในแผ่นดินของเขา แล้วคนต่างด้าวจะมาสมทบกับเขาทั้งหลาย และจะผูกพันเข้ากับเชื้อสายของยาโคบ</verse>
				<verse number="2">ชนชาติทั้งหลายจะรับพวกเขาและนำเขาทั้งหลายมายังที่ของเขา และเชื้อสายของอิสราเอลจะได้ชนชาติทั้งหลายเป็นกรรมสิทธิ์ โดยให้เป็นทาสและทาสีในแผ่นดินของพระยาห์เวห์ พวกที่เคยจับเขาทั้งหลายเป็นเชลยจะถูกพวกเขาจับเป็นเชลย และพวกเขาจะปกครองเหนือพวกที่เคยบีบบังคับเขา</verse>
				<verse number="3">เมื่อพระยาห์เวห์ประทานให้เจ้าได้หยุดพักจากความเจ็บปวดและความวุ่นวายของเจ้า และจากงานหนักซึ่งเจ้าถูกบังคับให้ทำ</verse>
				<verse number="4">เจ้าจะยกคำเย้ยหยันนี้กล่าวกับพระราชาของบาบิโลนว่า “เออ ผู้บีบบังคับสงบไปอย่างไรหนอ ความเกรี้ยวกราดของเขาก็สงบไปด้วยหนอ</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ทรงหักไม้พลองของคนอธรรม คทาของผู้ครอบครอง</verse>
				<verse number="6">ซึ่งตีชนชาติทั้งหลายด้วยความพิโรธ ด้วยการตีอย่างไม่หยุดยั้ง ซึ่งครอบครองประชาชาติด้วยความโกรธ ด้วยการข่มเหงอย่างไม่รามือ</verse>
				<verse number="7">ทั่วทั้งโลกก็หยุดพักและสงบอยู่ เขาทั้งหลายโห่ร้องด้วยความยินดี</verse>
				<verse number="8">ต้นสนสามใบก็เปรมปรีดิ์เพราะเจ้าด้วย ต้นสนสีดาร์แห่งเลบานอนกล่าวว่า ‘ตั้งแต่เจ้าตกต่ำ ก็ไม่มีคนตัดไม้ขึ้นมาหาเรา’</verse>
				<verse number="9">แดนคนตายเบื้องล่างก็ตื่นเต้น เพื่อต้อนรับเจ้าเมื่อเจ้ามา มันปลุกให้พวกคนตายมารับเจ้า คือทุกคนที่เคยเป็นผู้นำของแผ่นดินโลก มันทำให้พวกที่เคยเป็นพระราชาของประชาชาติทั้งหลาย ลุกขึ้นมาจากบัลลังก์ของพวกเขา</verse>
				<verse number="10">พวกเขาทุกคนจะพูด และกล่าวแก่เจ้าว่า ‘เจ้ากลายเป็นคนอ่อนแอเหมือนเราด้วย เจ้าก็เป็นเหมือนอย่างเรา’</verse>
				<verse number="11">ความโอ่อ่าของเจ้าถูกนำลงมาถึงแดนคนตาย พร้อมกับเสียงพิณของเจ้า ตัวดักแด้จะเป็นที่นอนอยู่ใต้ตัวเจ้า และตัวหนอนจะเป็นผ้าห่มของเจ้า</verse>
				<verse number="12">“โอ เจ้าร่วงลงจากฟ้าสวรรค์อย่างไรหนอ เจ้าผู้ส่องแสง คือโอรสแห่งรุ่งอรุณ เจ้าถูกเหวี่ยงลงมายังพื้นดินอย่างไรหนอ เจ้าผู้ทำให้ประชาชาติทั้งหลายตกต่ำ</verse>
				<verse number="13">เจ้าเองรำพึงในใจของเจ้าว่า ‘ข้าจะขึ้นไปยังฟ้าสวรรค์ ข้าจะตั้งพระที่นั่งของข้า เหนือดวงดาวทั้งหลายของพระเจ้า ข้าจะนั่งบนขุนเขาแห่งการชุมนุม ณ สุดปลายอุดร อันไกลโพ้น</verse>
				<verse number="14">ข้าจะขึ้นไปเหนือความสูงของเมฆ ข้าจะทำให้ตัวของข้าเองเหมือนองค์ผู้สูงสุด’</verse>
				<verse number="15">แต่เจ้าถูกนำลงมาสู่แดนคนตาย ยังก้นบาดาล</verse>
				<verse number="16">บรรดาผู้เห็นเจ้าจะจ้องมองเจ้า และจะคิดพิจารณาตัวเจ้าว่า ‘ชายคนนี้หรือที่ทำให้โลกสั่นสะเทือน? ที่เขย่าอาณาจักรทั้งหลาย?</verse>
				<verse number="17">ที่ทำให้โลกเป็นเหมือนถิ่นทุรกันดาร และทำลายเมืองต่างๆ ในโลกเสีย? ผู้ไม่ยอมปล่อยให้เชลยของตนกลับบ้าน?’</verse>
				<verse number="18">พระราชาทั้งหมดของบรรดาประชาชาตินอนอยู่อย่างมีเกียรติ ต่างก็อยู่ในอุโมงค์ของตน</verse>
				<verse number="19">แต่เจ้าถูกเหวี่ยงออกไปจากหลุมศพของเจ้า เป็นเหมือนกิ่งไม้ถูกทิ้ง พวกถูกฆ่าจะเป็นเหมือนเสื้อที่คลุมเจ้าไว้ คือพวกถูกแทงด้วยดาบ ซึ่งลงไปยังศิลาของที่ลึก เป็นศพที่ถูกเหยียบย่ำ</verse>
				<verse number="20">เจ้าจะไม่มีส่วนร่วมกับเขาในการฝังศพ เพราะเจ้าได้ทำลายแผ่นดินของเจ้า เจ้าได้สังหารประชาชนของเจ้า “ขออย่าให้มีใครเอ่ยถึง เชื้อสายของผู้ทำความชั่วตลอดไป</verse>
				<verse number="21">จงเตรียมการสังหารลูกๆ ของเขา เพราะความชั่วของบิดาพวกเขา อย่าให้เขาทั้งหลายลุกขึ้นมาครอบครองโลก หรือทำให้พื้นพิภพเต็มด้วยเมืองต่างๆ”</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า “เราจะลุกขึ้นสู้กับพวกเขา และจะตัดชื่อคนที่เหลืออยู่เสียจากบาบิโลน ทั้งตัดลูกหลานและพงศ์พันธุ์เสีย” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="23">“และเราจะทำให้บาบิโลนเป็นที่ยึดครองของพวกอีกาบ้าน และทำให้เป็นหนองน้ำ และจะกวาดด้วยไม้กวาดของการทำลาย” พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์จอมทัพทรงปฏิญาณว่า “เราวางแผนไว้อย่างไร ก็จะเป็นไปอย่างนั้น และเรามุ่งหมายไว้อย่างไร ก็จะเกิดอย่างนั้น</verse>
				<verse number="25">คือเราจะตีคนอัสซีเรีย ให้แตกในแผ่นดินของเรา และจะเหยียบย่ำเขาบนภูเขาของเรา แล้วแอกของเขาจะถูกยกออกไปจากเขาทั้งหลาย และภาระของเขาออกไปจากบ่าเขาทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="26">นี่คือแผนงานที่วางไว้ เกี่ยวกับแผ่นดินโลกทั้งสิ้น และนี่เป็นพระหัตถ์ซึ่งเหยียดออก เหนือบรรดาประชาชาติทั้งหมด</verse>
				<verse number="27">เพราะพระยาห์เวห์จอมทัพทรงมุ่งหมายไว้ ใครเล่าจะลบล้างได้? พระหัตถ์ของพระองค์เหยียดออก และผู้ใดจะหันให้กลับมาได้?</verse>
				<verse number="28">ในปีที่กษัตริย์อาหัสสิ้นพระชนม์ ครุวาท นี้มีมาว่า</verse>
				<verse number="29">“ฟีลิสเตียเอ๋ย พวกเจ้าทั้งหมดอย่าได้เปรมปรีดิ์ไปเลย ว่ากระบองซึ่งตีเจ้านั้นหักเสียแล้ว เพราะงูพิษจะออกมาจากรากเหง้าของงู และผลของมันจะเป็นงูแมวเซา</verse>
				<verse number="30">ลูกหัวปีของคนยากจนจะมีอาหารกิน และคนขัดสนจะนอนลงอย่างปลอดภัย แต่เราจะให้รากเหง้าของเจ้าตายด้วยการกันดารอาหาร และคนเหลืออยู่ของเจ้าจะถูกฆ่า</verse>
				<verse number="31">ประตูเมืองเอ๋ย จงคร่ำครวญ กรุงเอ๋ย จงร่ำไห้ ฟีลิสเตียเอ๋ย พวกเจ้าทุกคนจงละลายไปเสีย เพราะควันออกมาจากทางเหนือ และไม่มีใครแตกออกจากแถวของตนเลย”</verse>
				<verse number="32">จะตอบพวกทูตของประเทศนั้นว่าอย่างไร? ก็ว่า “พระยาห์เวห์ได้ทรงสถาปนาศิโยนไว้ และบรรดาคนยากไร้ของชนชาติของพระองค์ จะพบที่ลี้ภัยในที่นั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ครุวาท เกี่ยวกับโมอับ เพราะเมืองอาร์ถูกทำลายในคืนเดียว โมอับถูกทำให้ย่อยยับ เพราะเมืองคีร์ถูกทำลายในคืนเดียว โมอับถูกทำให้ย่อยยับ</verse>
				<verse number="2">เมืองดีโบนขึ้นไปยังวิหาร ไปยังปูชนียสถานสูงเพื่อร้องไห้ โมอับคร่ำครวญ ถึงเมืองเนโบและเมืองเมเดบา ศีรษะทุกศีรษะก็โล้น และหนวดเคราของทุกคนล้วนถูกโกน</verse>
				<verse number="3">พวกเขาคาดผ้ากระสอบ อยู่ตามถนน ทุกคนคร่ำครวญน้ำตานอง ทั้งบนหลังคาบ้านและตามลานเมือง</verse>
				<verse number="4">เมืองเฮชโบนและเมืองเอเลอาเลห์ส่งเสียงร้อง เสียงของพวกเขาได้ยินไปถึงเมืองยาฮาส เพราะฉะนั้น ชายที่ถืออาวุธของโมอับจึงร้องเสียงดัง ตัวของเขาก็สั่นเทา</verse>
				<verse number="5">ใจของข้าพเจ้าร้องออกมาเพื่อโมอับ ผู้ลี้ภัยโมอับหนีไปยังเมืองโศอาร์ ไปยังเมืองเอกลัทเชลีชิยาห์ เพราะตามทางที่ขึ้นไปเมืองลูฮีท เขาขึ้นไปและร่ำไห้ ตามถนนสู่เมืองโฮโรนาอิม เขาเปล่งเสียงร้องถึงการถูกทำลาย</verse>
				<verse number="6">ธารน้ำที่นิมริม ก็กลายเป็นที่ร้าง หญ้าก็เหี่ยวแห้ง และหญ้าอ่อนก็ไม่งอก พืชเขียวสดไม่มีอีกแล้ว</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้น ความมั่งคั่งที่เขาได้มา และที่เขาสะสมเอาไว้ พวกเขาขนเอามันไป ข้ามลำธารต้นหลิว</verse>
				<verse number="8">เพราะเสียงร่ำร้องกระจายไป ทั่วทั้งแผ่นดินโมอับ เสียงคร่ำครวญไปถึงเมืองเอกลาอิม เสียงคร่ำครวญไปถึงเมืองเบเออร์เอลิม</verse>
				<verse number="9">เพราะลำน้ำของเมืองดีโมนเต็มด้วยเลือด ถึงกระนั้นเรายังจะเพิ่มภัยแก่ดีโมนอีก คือให้สิงโตแก่คนโมอับที่หลบหนีไป และแก่คนเหลืออยู่ในแผ่นดิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">จงส่งลูกแกะ ไปยังผู้ปกครองแผ่นดิน จากเมืองเส-ลาไปตามทางถิ่นทุรกันดาร ไปยังภูเขาของธิดาศิโยน</verse>
				<verse number="2">เหมือนนกที่กำลังบินหนี อย่างลูกนกที่พลัดพรากจากรัง บรรดาธิดาแห่งโมอับก็เป็นอย่างนั้น ที่ตรงท่าข้ามของแม่น้ำอารโนน</verse>
				<verse number="3">ช่วยให้คำแนะนำ และอำนวยความยุติธรรม ทำร่มเงาของท่านเหมือนกลางคืน ณ เวลาเที่ยงวัน ช่วยซ่อนผู้ถูกขับไล่ และอย่าได้หักหลังผู้ลี้ภัย</verse>
				<verse number="4">ให้ผู้ถูกขับไล่ของโมอับ อาศัยอยู่กับท่าน ให้ที่หลบซ่อนแก่พวกเขาเพื่อให้พ้นจากผู้ทำลาย เมื่อไม่มีผู้บีบบังคับแล้ว และการทำลายหยุดหมดแล้ว ผู้เหยียบย่ำหายไปจากแผ่นดินอย่างสิ้นเชิง</verse>
				<verse number="5">แล้วพระที่นั่งจะได้รับการสถาปนาด้วยความรักมั่นคง และจะมีผู้หนึ่งนั่งอยู่บนนั้นด้วยความซื่อสัตย์ ในเต็นท์ของดาวิด คือผู้พิพากษาที่แสวงหาความยุติธรรม ที่ทำความชอบธรรมอย่างเร่งด่วน</verse>
				<verse number="6">พวกข้าพเจ้าได้ยินถึงความเย่อหยิ่งของโมอับ โมอับนั้นช่างหยิ่งเหลือเกิน และยังได้ยินถึงความยโส ความเย่อหยิ่ง และความอวดดีของเขา การคุยโม้ของเขาก็เป็นความเท็จ</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้น โมอับจะคร่ำครวญ ทุกคนจะคร่ำครวญเพื่อโมอับ พวกท่านจะครวญครางเพื่อขนมลูกเกดของเมืองคีร์หะเรเซท เพราะว่าท่านจะถูกทำลายจนหมดสิ้น</verse>
				<verse number="8">เพราะทุ่งนาแห่งเมืองเฮชโบนเหี่ยวแห้ง ทั้งเถาองุ่นของเมืองสิบมาห์ พวกเจ้านายของบรรดาประชาชาติ ได้หักกิ่งก้านทั้งหลายของมันลง กิ่งที่แผ่ไปถึงเมืองยาเซอร์ และหลงเจิ่นไปถึงถิ่นทุรกันดาร หน่อของมันแตกออกอย่างกว้างขวาง แล้วผ่านข้ามทะเลไป</verse>
				<verse number="9">เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงร้องไห้ด้วยการร้องไห้ของเมืองยาเซอร์ เนื่องด้วยเถาองุ่นของเมืองสิบมาห์ ข้าพเจ้าจะให้ท่านท่วมด้วยน้ำตาของข้าพเจ้านะ เมืองเฮชโบน และเมืองเอเลอาเลห์ เพราะเสียงโห่ร้องในผลไม้หน้าร้อนของท่าน และในการเก็บเกี่ยวของท่านได้สิ้นสุดลง</verse>
				<verse number="10">ความชื่นบาน และความยินดีถูกเอาไป เอาไปจากสวนผลไม้ ไม่มีการร้องอย่างชื่นบานตามสวนองุ่น ไม่มีเสียงโห่ร้องยินดี ไม่มีคนย่ำให้เหล้าองุ่นออกในบ่อย่ำองุ่น เราได้ทำให้เสียงเฮย่ำองุ่นเงียบหายไป</verse>
				<verse number="11">ฉะนั้น จิตของข้าพเจ้าร่ำไห้เหมือนเสียงพิณเพื่อโมอับ และใจของข้าพเจ้าร่ำไห้เพื่อเมืองคีร์เฮเรส</verse>
				<verse number="12">และเมื่อโมอับเข้าเฝ้าและเหน็ดเหนื่อยอยู่ที่ปูชนียสถานสูง และเขาเข้ามาอธิษฐานในสถานศักดิ์สิทธิ์ของเขา เขาก็จะไม่ได้รับความช่วยเหลือ</verse>
				<verse number="13">นี่เป็นพระวจนะซึ่งพระยาห์เวห์ตรัสเกี่ยวกับโมอับในอดีต</verse>
				<verse number="14">แต่บัดนี้ พระยาห์เวห์ตรัสว่า “ภายใน 3 ปีตามปีจ้างลูกจ้าง ศักดิ์ศรีของโมอับจะถูกเหยียดหยาม แม้มวลชนทั้งหมดจะมีจำนวนมหาศาล แต่คนเหลืออยู่นั้นจะมีน้อยและอ่อนปวกเปียก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ครุวาท เกี่ยวกับเมืองดามัสกัส นี่แน่ะ ดามัสกัสจะไม่เหลือเป็นเมือง และจะกลายเป็นกองซากปรักหักพัง</verse>
				<verse number="2">เมืองทั้งหลายของอาโรเออร์จะถูกทิ้งร้าง จะกลายเป็นที่สำหรับฝูงแพะแกะ ที่ซึ่งพวกมันจะนอนลงโดยไม่มีใครทำให้มันกลัว</verse>
				<verse number="3">ป้อมปราการจะหายไปจากเอฟราอิม และราชอาณาจักรจะหายไปจากดามัสกัส และคนเหลืออยู่ของซีเรีย จะเป็นเหมือนศักดิ์ศรีของคนอิสราเอล พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="4">และอยู่มาในวันนั้น ศักดิ์ศรีของยาโคบจะตกต่ำ และร่างกายที่อ้วนของเขาจะซูบผอมลง</verse>
				<verse number="5">และจะเป็นเหมือนคนเกี่ยวข้าวที่รวบรวมต้นข้าวซึ่งตั้งอยู่ แขนของเขาจะเกี่ยวรวงข้าว และจะเป็นเหมือนเมื่อคนเก็บรวงข้าว ที่หุบเขาเรฟาอิม</verse>
				<verse number="6">แต่การเก็บเกี่ยวที่เหลืออยู่ในนั้น จะเป็นเหมือนการตีต้นมะกอก ที่มีเพียงสองหรือสามลูก ซึ่งเหลืออยู่บนยอดสูงสุด หรือสี่ถึงห้าลูก ซึ่งอยู่ตามกิ่งของต้นไม้ พระยาห์เวห์ พระเจ้าของอิสราเอลตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="7">ในวันนั้น คนจะเอาใจใส่ในพระผู้สร้างของตน และดวงตาของเขาจะมองดูองค์บริสุทธิ์ของอิสราเอล</verse>
				<verse number="8">เขาจะไม่เอาใจใส่แท่นบูชา ซึ่งทำด้วย มือของเขา และเขาจะไม่มองสิ่งที่นิ้วของเขาเองทำขึ้น ไม่ว่าจะเป็นบรรดาเสาอาเช-ราห์ หรือที่เผาเครื่องหอม</verse>
				<verse number="9">ในวันนั้นเมืองทั้งหลายที่แข็งแกร่งของเขา ซึ่งพวกเขาทิ้งให้ร้างเพราะคนอิสราเอล จะเป็นเหมือนที่ทิ้งร้างในป่าหรือในดงไม้ และจะกลายเป็นที่ร้างเปล่า</verse>
				<verse number="10">เพราะเจ้าได้หลงลืมพระเจ้าแห่งความรอดของเจ้า และไม่ได้จดจำพระศิลาแห่งการลี้ภัยของเจ้า ดังนั้นเจ้าปลูกต้นไม้แห่งความยินดี และปักกิ่งองุ่นของคนต่างด้าวไว้</verse>
				<verse number="11">แม้ว่าเจ้าทำให้มันงอกในวันที่เจ้าปลูกมัน และทำให้มันออกดอกในเช้าของวันที่เจ้าหว่าน ถึงกระนั้นผลการเก็บเกี่ยวก็จะหนีไป ในวันแห่งความโศกเศร้าและความเจ็บปวดที่รักษาไม่ได้</verse>
				<verse number="12">เอ๊ะ เสียงอึกทึกของประชาชนมากมาย ดังสนั่นเหมือนเสียงดังสนั่นของทะเล เอ๊ะ เสียงดังกึกก้องของชนชาติทั้งหลาย ดังกึกก้องเหมือนเสียงกึกก้องของน้ำที่มีพลังมหาศาล</verse>
				<verse number="13">บรรดาชนชาติส่งเสียงกึกก้องเหมือนเสียงของน้ำเป็นอันมาก แต่พระองค์จะทรงกำราบเขา และเขาจะหนีไปไกลๆ ถูกไล่ไปเหมือนแกลบที่ต้องลมบนภูเขา เหมือนฝุ่น ที่ปลิวไปต่อหน้าพายุ</verse>
				<verse number="14">ดูซิ พอเวลาเย็น ก็มีความสยดสยอง ก่อนรุ่งเช้า เขาทั้งหลายก็ไม่มีแล้ว นี่เป็นสภาพของพวกที่แย่งทรัพย์ของเรา และเป็นส่วนของพวกที่ปล้นเรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">เอ๊ะ แผ่นดินแห่งปีกที่กระหึ่ม ซึ่งอยู่เลยแม่น้ำแห่งคูช</verse>
				<verse number="2">ซึ่งส่งทูตไปโดยทางทะเล โดยเรือต้นกกบนน้ำ จงไป พวกผู้สื่อสารที่รวดเร็วเอ๋ย ไปยังประชาชาติหนึ่งที่คนมีร่างสูงและเกลี้ยงเกลา ไปยังชนชาติที่คนทั้งใกล้และไกลต่างเกรงกลัว ประชาชาติที่เข้มแข็ง และกดขี่ผู้อื่น ซึ่งแผ่นดินของเขาถูกแบ่งด้วยแม่น้ำ</verse>
				<verse number="3">ท่านทุกคนผู้เป็นชาวพิภพ ผู้อาศัยทั้งหลายบนแผ่นดินโลก เมื่อมีธงสัญญาณยกขึ้นบนภูเขา พวกท่านจะมองเห็น เมื่อมีการเป่าเขาสัตว์ ท่านจะได้ยิน</verse>
				<verse number="4">เพราะพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าดังนี้ว่า “เราจะมองจากที่อาศัยของเราอย่างเงียบๆ เหมือนความร้อนที่ระอุกลางแสงแดด เหมือนหมอกของน้ำค้างในความร้อนของฤดูเกี่ยว”</verse>
				<verse number="5">เพราะก่อนถึงฤดูเกี่ยว เมื่อดอกไม้บานแล้ว และดอกกลายเป็นผลองุ่นที่กำลังสุก พระองค์จะทรงตัดกิ่งออกด้วยขอลิดแขนง และจะทรงบั่นและฟันกิ่งก้านสาขาทิ้ง</verse>
				<verse number="6">และเขาทั้งหลายจะถูกทิ้งไว้ด้วยกัน ให้แก่เหยี่ยว ที่ภูเขา และแก่สัตว์ป่าบนแผ่นดิน และเหยี่ยวจะกินเสียในฤดูร้อน และสัตว์ป่าทั้งหมดบนแผ่นดินจะกินเสียในฤดูหนาว</verse>
				<verse number="7">ในเวลานั้น ชนชาติที่มีคนรูปร่างสูงและเกลี้ยงเกลาจะนำของมาถวายแด่พระยาห์เวห์จอมทัพ คือชนชาติที่คนทั้งใกล้และไกลต่างเกรงกลัว อันเป็นประชาชาติที่เข้มแข็งและคอยกดขี่ ซึ่งแผ่นดินของเขาถูกแบ่งด้วยแม่น้ำ และพวกเขาจะมายังสถานที่แห่งพระนามของพระยาห์เวห์จอมทัพคือที่ภูเขาศิโยน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ครุวาท เกี่ยวกับอียิปต์ ดูสิ พระยาห์เวห์ทรงเมฆอันรวดเร็ว และเสด็จมายังอียิปต์ รูปเคารพของอียิปต์จะสั่นระริกเฉพาะพระพักตร์พระองค์ และใจของคนอียิปต์จะละลายไปภายในตัวเขา</verse>
				<verse number="2">เราจะเร้าให้คนอียิปต์ต่อสู้กับคนอียิปต์ แต่ละคนสู้กับพี่น้องของตน และแต่ละคนสู้กับเพื่อนบ้านของตน เมืองสู้กับเมือง อาณาจักรสู้กับอาณาจักร</verse>
				<verse number="3">และใจของคนอียิปต์จะหดหู่อย่างยิ่ง ในตัวเขา และเราจะทำให้แผนงานของเขายุ่งเหยิง พวกเขาจะปรึกษารูปเคารพและผู้ติดต่อกับวิญญาณคนตาย รวมทั้งคนทรง และหมอผี</verse>
				<verse number="4">และเราจะมอบคนอียิปต์ไว้ ในมือของเจ้านายโหดเหี้ยม และพระราชาดุร้ายองค์หนึ่งจะปกครองเหนือพวกเขา พระยาห์เวห์จอมทัพผู้เป็นองค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="5">และน้ำจะแห้งไปจากทะเล แม่น้ำไนล์จะแล้งน้ำและแห้งผาก</verse>
				<verse number="6">และคลองทั้งหลายจะเน่าเหม็น แควต่างๆ ของอียิปต์จะงวดและแห้งไป ต้นอ้อและกอปรือจะเหี่ยวแห้ง</verse>
				<verse number="7">พวกต้นกก ที่แม่น้ำไนล์ ที่ปากแม่น้ำไนล์ และทุกสิ่งซึ่งหว่านลงข้างแม่น้ำนั้นจะแห้งไป จะถูกขจัดออกและไม่เหลืออีกเลย</verse>
				<verse number="8">ชาวประมงจะร้องไห้ และทุกคนที่ตกเบ็ด ในแม่น้ำไนล์จะคร่ำครวญ และพวกทอดแหในน้ำจะอ่อนใจ</verse>
				<verse number="9">คนทำป่านซึ่งหวีแล้วจะหมดหวัง ทั้งคนทอผ้าฝ้ายขาวด้วย</verse>
				<verse number="10">บรรดาคนทอผ้า ต่างปวดร้าวใจ และพวกทำงานรับจ้างจะเศร้าใจ</verse>
				<verse number="11">พวกเจ้านายของเมืองโศอันโง่บัดซบทีเดียว ที่ปรึกษาอันฉลาดของฟาโรห์ให้คำปรึกษาอย่างโง่เขลา พวกเจ้าจะพูดกับฟาโรห์ได้อย่างไรว่า “ข้าพระบาทเป็นบุตรของนักปราชญ์ เป็นเชื้อสายของกษัตริย์โบราณ? ”</verse>
				<verse number="12">พวกนักปราชญ์ของเจ้าอยู่ที่ไหน? ขอให้เขาบอกเจ้า และให้พวกเขาแจ้งให้ทราบซิ ว่าพระยาห์เวห์จอมทัพมีพระประสงค์ต่ออียิปต์อย่างไร</verse>
				<verse number="13">เจ้านายของเมืองโศอันกลายเป็นคนโง่ และเจ้านายของเมืองเมมฟิสถูกหลอกแล้ว บรรดาผู้ใหญ่ในเผ่าต่างๆ ของอียิปต์ ได้นำอียิปต์ให้หลงทางไป</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์ทรงปนวิญญาณจิตแห่งการบิดเบือน ลงไปในอียิปต์ และพวกเขาทำให้อียิปต์โซเซในการกระทำทุกอย่าง เหมือนคนเมาโซเซอยู่บนสิ่งที่เขาอาเจียน</verse>
				<verse number="15">ไม่มีอะไรที่คนจะทำเพื่อช่วยอียิปต์ได้ ไม่ว่าจะเป็นหัวหรือหาง ใบตาลหรือต้นอ้อเล็ก</verse>
				<verse number="16">ในวันนั้น คนอียิปต์จะเป็นเหมือนผู้หญิง ซึ่งตัวสั่นและหวาดกลัวต่อหน้าพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์จอมทัพ ซึ่งจะทรงกวัดแกว่งต่อสู้เขา</verse>
				<verse number="17">และแผ่นดินยูดาห์จะเป็นที่หวาดหวั่นของคนอียิปต์ ชื่อนี้ถูกเอ่ยขึ้นกับใคร เขาก็จะหวาดกลัวกันทุกคน เพราะพระประสงค์ของพระยาห์เวห์จอมทัพที่ทรงประสงค์จะต่อสู้เขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="18">ในวันนั้น จะมี 5 เมืองในแผ่นดินอียิปต์ที่พูดภาษาของคานาอัน และสาบานต่อพระยาห์เวห์จอมทัพ ส่วนเมืองหนึ่งจะถูกเรียกว่าเมืองดวงอาทิตย์</verse>
				<verse number="19">ในวันนั้น จะมีแท่นบูชาแด่พระยาห์เวห์แท่นหนึ่งในท่ามกลางแผ่นดินอียิปต์ และมีเสาอนุสรณ์แด่พระยาห์เวห์ที่พรมแดน</verse>
				<verse number="20">ซึ่งจะเป็นหมายสำคัญและเป็นสักขีพยานให้พระยาห์เวห์จอมทัพในแผ่นดินอียิปต์ เมื่อเขาทั้งหลายร้องทูลต่อพระยาห์เวห์เนื่องด้วยผู้กดขี่พวกเขา พระองค์จะทรงส่งผู้ช่วยและผู้ปกป้องคนหนึ่งมาให้เขา และผู้นั้นจะช่วยกู้เขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="21">แล้วพระยาห์เวห์จะทรงให้พระองค์เป็นที่รู้จักของคนอียิปต์ และในวันนั้นคนอียิปต์จะรู้จักพระยาห์เวห์ ทั้งจะนมัสการด้วยเครื่องบูชาและธัญบูชา และเขาทั้งหลายจะบนบานและแก้บนต่อพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์จะทรงโจมตีอียิปต์ แต่เมื่อโจมตีแล้วก็จะรักษา และเขาทั้งหลายจะหันกลับมาหาพระยาห์เวห์ แล้วพระองค์จะทรงฟังคำวิงวอนของเขาและทรงรักษาพวกเขา</verse>
				<verse number="23">ในวันนั้น จะมีทางหลวงจากอียิปต์ถึงอัสซีเรีย และคนอัสซีเรียจะมายังอียิปต์ และคนอียิปต์ไปยังอัสซีเรีย แล้วคนอียิปต์และคนอัสซีเรียจะนมัสการด้วยกัน</verse>
				<verse number="24">ในวันนั้น อิสราเอลจะเป็นที่สามร่วมกับอียิปต์และอัสซีเรีย ซึ่งเป็นพรท่ามกลางแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="25">และเป็นพวกที่พระยาห์เวห์จอมทัพทรงอวยพรว่า “อียิปต์ชนชาติของเรา อัสซีเรียผลงานแห่งมือของเรา และอิสราเอลมรดกของเรา จงรับพรเถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ในปีที่ผู้บัญชาการใหญ่ซึ่งถูกส่งมาจากซาร์กอนพระราชาของอัสซีเรียได้มาถึงเมืองอัชโดดและต่อสู้จนยึดเมืองนั้นได้</verse>
				<verse number="2">ในเวลานั้นพระยาห์เวห์ตรัสโดยอิสยาห์บุตรอามอสว่า “จงไปและแก้ผ้ากระสอบ ออกจากบั้นเอวของเจ้า และถอดรองเท้าออกจากเท้าของเจ้า” แล้วท่านก็ทำตาม คือเดินเปลือยกายและเท้าเปล่า</verse>
				<verse number="3">และพระยาห์เวห์ตรัสว่า “อิสยาห์ผู้รับใช้ของเราเดินเปลือยกายและเท้าเปล่าเป็นเวลา 3 ปี เป็นสัญญาณและหมายสำคัญแก่อียิปต์และแก่คูช</verse>
				<verse number="4">ดังนั้นพระราชาของอัสซีเรียจะจับคนอียิปต์ไปและจะกวาดต้อนคนคูชเป็นเชลย ทั้งหนุ่มสาวและคนแก่ ไปแบบเปลือยกายและเท้าเปล่าทั้งเปิดก้น ยังความอับอายแก่อียิปต์</verse>
				<verse number="5">แล้วเขาทั้งหลายจะท้อแท้และอับอายเนื่องด้วยคูชซึ่งเป็นความหวังของเขา และเนื่องด้วยอียิปต์ซึ่งเป็นความโอ้อวดของพวกเขา</verse>
				<verse number="6">และชาวแผ่นดินชายทะเลนี้จะกล่าวในวันนั้นว่า ‘ดูสิ นี่แหละคือผู้ซึ่งเราหวังไว้ และผู้ซึ่งเราหนีไปขอการช่วยกู้ให้พ้นจากพระราชาของอัสซีเรีย และเราคือเราเองจะหนีให้พ้นได้อย่างไร?’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ครุวาท เกี่ยวกับถิ่นทุรกันดารของทะเล เหมือนพายุหมุนที่พัดพุ่งไปในเนเกบ มันมาจากถิ่นทุรกันดาร มาจากแผ่นดินที่น่ากลัว</verse>
				<verse number="2">เขาบอกนิมิตที่หนักหน่วงแก่ข้าพเจ้า ว่าคนทรยศก็ได้ทรยศ คนทำลายก็เข้าทำลาย เอลามเอ๋ย จงบุกขึ้นไป มีเดียเอ๋ย จงเข้าล้อม เสียงถอนใจทั้งหมดของเธอ เราได้ทำให้สิ้นสุดแล้ว</verse>
				<verse number="3">เพราะฉะนั้น บั้นเอวของข้าพเจ้าจึงเต็มด้วยความทุกข์ ความเจ็บปวดเกาะกุมข้าพเจ้าไว้ เหมือนความเจ็บปวดของหญิงที่กำลังคลอดลูก ข้าพเจ้าหนักใจจนไม่อาจจะฟัง ข้าพเจ้าท้อใจจนไม่อาจมองดู</verse>
				<verse number="4">ใจของข้าพเจ้าฟุ้งซ่านไป ความหวาดกลัวท่วมท้นข้าพเจ้า แสงโพล้เพล้ซึ่งข้าพเจ้าหวัง กลับทำให้ข้าพเจ้าสั่นกลัว</verse>
				<verse number="5">เขาเตรียมการเลี้ยงไว้ เขาปูพื้น เขากิน เขาดื่ม เจ้านายทั้งหลายเอ๋ย จงลุกขึ้น ชโลมโล่ไว้ด้วยน้ำมัน</verse>
				<verse number="6">เพราะองค์เจ้านายตรัสกับข้าพเจ้าดังนี้ว่า “จงไป และตั้งยามไว้ ให้เขาไปป่าวประกาศสิ่งที่เขาเห็น</verse>
				<verse number="7">เมื่อเขาเห็นคนขี่ม้า คือพลม้าเป็นคู่ๆ หรือคนขี่ลา คนขี่อูฐ ให้เขาฟังด้วยความตั้งใจ ด้วยความตั้งใจจริงๆ”</verse>
				<verse number="8">แล้วผู้มองเห็น ร้องว่า “เจ้านาย ข้าพเจ้ายืนอยู่บนหอคอย อย่างต่อเนื่องตลอดเวลากลางวัน และประจำอยู่ที่ตำแหน่งของข้าพเจ้า ทุกๆ ค่ำคืน</verse>
				<verse number="9">และ นี่แน่ะ มีคนขี่ม้ามา คือพลม้าเป็นคู่ๆ และเขาตอบว่า ‘บาบิโลนล่มแล้ว ล่มแล้ว พวกรูปเคารพทั้งหมดแห่งพระของเขา แตกหักเป็นชิ้นๆ ลงบนพื้นดิน’ ”</verse>
				<verse number="10">ท่านผู้ถูกนวดและผู้ถูกฝัดร่อนของข้าเอ๋ย สิ่งที่ข้าได้ยินจากพระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าแห่งอิสราเอล ข้าก็บอกกับพวกท่าน</verse>
				<verse number="11">ครุวาท เกี่ยวกับดูมาห์ มีคนหนึ่งร้องถามข้าพเจ้าจากเสอีร์ ว่า “คนยามเอ๋ย ดึกเท่าไรแล้ว? คนยามเอ๋ย ดึกเท่าไรแล้ว? ”</verse>
				<verse number="12">คนยามตอบว่า “เช้ามาถึง กลางคืนก็มาด้วย ถ้าจะถาม ก็ถามเถิด จงกลับมาอีก”</verse>
				<verse number="13">ครุวาทเกี่ยวกับอาระเบีย โอ กองคาราวานของคนเดดานเอ๋ย เจ้าจะพักอยู่ในป่าแห่งอาระเบีย</verse>
				<verse number="14">ชาวแผ่นดินเทมาเอ๋ย จงเอาน้ำมาให้คนกระหาย เอาขนมปังมาต้อนรับผู้ลี้ภัย</verse>
				<verse number="15">เพราะเขาได้หลบหนีจากดาบ จากดาบที่ชักออก จากธนูที่โก่งอยู่ และจากสงครามที่ร้ายแรง</verse>
				<verse number="16">เพราะองค์เจ้านายตรัสกับข้าพเจ้าดังนี้ว่า “ศักดิ์ศรีทั้งหมดของคนเคดาร์จะสิ้นสุดภายในปีเดียวตามปีจ้างลูกจ้าง</verse>
				<verse number="17">และจำนวนนักธนูที่เหลืออยู่ของนักรบของคนเคดาร์จะมีน้อย” เพราะพระยาห์เวห์ พระเจ้าของอิสราเอล ได้ตรัสแล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ครุวาท เกี่ยวกับหุบเขาแห่งนิมิต นี่มันเรื่องอะไรกัน ที่ท่านทุกคนขึ้นไปบนหลังคาบ้าน</verse>
				<verse number="2">ที่ในเมืองเต็มด้วยเสียงดัง ที่ในนครเต็มด้วยความอึกทึกและรื่นเริง? พวกถูกฆ่าของท่านไม่ได้ถูกฆ่าด้วยดาบ หรือตายในสงคราม</verse>
				<verse number="3">ผู้ปกครองทั้งหมดของท่านหนีไปด้วยกัน พวกเขาถูกจับได้โดยไม่ต้องใช้คันธนู ท่านทุกคนที่ถูกค้นเจอก็ถูกจับด้วยกัน แม้ว่าเขาได้หนีไปไกล</verse>
				<verse number="4">เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงว่า “อย่ามองข้าพเจ้า ให้ข้าพเจ้าร้องไห้อย่างขมขื่น อย่าอุตส่าห์ปลอบโยนข้าพเจ้า เนื่องด้วยการทำลายชนชาติของข้าพเจ้าเลย”</verse>
				<verse number="5">เพราะพระยาห์เวห์องค์เจ้านายผู้ทรงเป็นจอมทัพทรงมีวันหนึ่ง เป็นวันแห่งการโกลาหล การเหยียบย่ำ และความยุ่งเหยิง ในหุบเขาแห่งนิมิต กำแพงจะถูกทำลาย และเสียงร้องให้ช่วยจะไปถึงภูเขา</verse>
				<verse number="6">เอลามหยิบแล่งธนู พร้อมกับคนขับรถรบและพลม้า และคีร์ก็ถือ โล่ไว้</verse>
				<verse number="7">หุบเขาดีที่สุดของท่านเต็มด้วยรถรบ และพลม้าก็ยืนประจำที่ตรงประตูเมือง</verse>
				<verse number="8">พระองค์ได้ทรงนำการปกป้อง ยูดาห์ไปเสียแล้ว ในวันนั้น ท่านมองหาศาสตราวุธในพระตำหนักพนา</verse>
				<verse number="9">และพวกท่านก็เห็นช่องโหว่มากมายในนครดาวิด แล้วท่านก็กักเก็บน้ำในสระล่าง</verse>
				<verse number="10">พวกท่านนับจำนวนบ้านของเยรูซาเล็ม แล้วก็รื้อบ้านมาเสริมกำแพงเมือง</verse>
				<verse number="11">ท่านทำที่เก็บน้ำไว้ระหว่างกำแพงสองด้านเพื่อใช้ในสระเก่า แต่ท่านทั้งหลายไม่ได้มุ่งมองไปยังพระองค์ผู้ทรงบันดาลเหตุ และไม่ได้มองดูผู้ทรงวางแผนงานนี้ไว้นานแล้ว</verse>
				<verse number="12">และในวันนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายผู้ทรงเป็นจอมทัพ ทรงเรียกให้ร่ำไห้และคร่ำครวญ ทั้งทำให้ศีรษะโล้นและสวมผ้ากระสอบ</verse>
				<verse number="13">แต่ ดูซิ กลับมีความรื่นเริงและยินดี มีการฆ่าวัวและฆ่าแกะ ทั้งกินเนื้อและดื่มเหล้าองุ่น “ให้เรากินและดื่มเถิด เพราะว่าพรุ่งนี้เราจะตาย”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์จอมทัพทรงเปิดเผยในหูของข้าพเจ้าว่า “จะไม่มีการลบล้างบาปนี้ให้พวกเจ้าอย่างแน่นอนจนกว่าพวกเจ้าจะตาย” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายผู้ทรงเป็นจอมทัพตรัสดังนี้</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายผู้ทรงเป็นจอมทัพตรัสดังนี้ว่า “ไปเถิด ไปหาเจ้าพนักงานคนนี้ คือไปยังเชบนา ผู้ดูแลราชสำนัก และจงพูดกับเขาว่า</verse>
				<verse number="16">‘เจ้ามีสิทธิ์อะไรที่นี่? ใครให้อำนาจเจ้าที่นี่? เจ้าจึงสกัดอุโมงค์ให้ตัวเจ้าเองที่นี่?’ เขาสกัดอุโมงค์ในที่สูง เจาะที่หยุดพักให้เขาเองในศิลา”</verse>
				<verse number="17">นี่แน่ะ ท่านผู้มีพลังอำนาจ พระยาห์เวห์จะทรงเหวี่ยงท่านออกไปอย่างแรง พระองค์จะจับท่านไว้แน่น</verse>
				<verse number="18">แล้วหมุนตัวท่านไปโดยรอบ และขว้างท่านเหมือนลูกบอลออกไปยังดินแดนที่กว้างใหญ่ ท่านจะตายที่นั่น และรถรบโอ่อ่าของท่านอยู่ที่นั่น ก็เป็นความอับอายแก่เรือนเจ้านายของท่าน</verse>
				<verse number="19">“เราจะไล่เจ้าออกจากหน้าที่ของเจ้า และเจ้าจะถูกดึง ลงมาจากตำแหน่งของเจ้า</verse>
				<verse number="20">และในวันนั้น เราจะเรียกผู้รับใช้ของเรา คือเอลียาคิม บุตรชายฮิลคียาห์</verse>
				<verse number="21">เราจะเอาเสื้อยศของเจ้ามาสวมให้เขา และจะเอาสายคาดเอวของเจ้าคาดเขาไว้ แล้วจะมอบอำนาจของเจ้าไว้ในมือของเขา เขาจะเป็นเหมือนบิดาของชาวกรุงเยรูซาเล็ม และของเชื้อวงศ์ยูดาห์</verse>
				<verse number="22">และเราจะวางลูกกุญแจแห่งวังของดาวิดไว้บนบ่าของเขา เมื่อเขาเปิดแล้วก็จะไม่มีใครปิดได้ และเมื่อเขาปิดแล้วก็จะไม่มีใครเปิดได้</verse>
				<verse number="23">และเราจะตอกเขาเหมือนหมุดไว้ในที่ที่มั่นคง และเขาจะเป็นเหมือนที่นั่งทรงเกียรติแห่งสกุล ของเขา</verse>
				<verse number="24">และพวกเขาจะแขวนน้ำหนัก ทั้งหมดแห่งเชื้อวงศ์บิดาของเขาไว้บนตัวเขา ทั้งของลูกหลานและบรรดาผู้สืบเชื้อสาย ภาชนะเล็กๆ ทุกชิ้น ตั้งแต่ถ้วยไปจนถึงเหยือกทุกอัน”</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า “ในวันนั้นหมุดซึ่งตอกอยู่ในที่ที่มั่นคงจะหลุด มันจะถูกโค่นและล้มลงมา และภาระหนักที่อยู่บนนั้นจะถูกตัดออก” เพราะพระยาห์เวห์ได้ตรัสไว้แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">ครุวาท เกี่ยวกับไทระ จงคร่ำครวญเถิด เรือทั้งหลายของเมืองทารชิช เพราะเมืองนั้นถูกทำลาย จนไม่เหลือบ้านหรือทางเข้า เลย พวกเขาได้รับการเปิดเผย เมื่อมาจากแผ่นดินไซปรัส</verse>
				<verse number="2">จงอยู่นิ่งๆ เถิด ผู้ที่อยู่ตามฝั่งทะเล โอ พ่อค้าแห่งเมืองไซดอน ซึ่งผู้ผ่านข้ามทะเลไป ทำให้เจ้าบริบูรณ์</verse>
				<verse number="3">และเขาข้ามน้ำมากหลาย รายได้ของเมืองนั้นคือข้าวจากชิโหร์ และผลเกี่ยวเก็บจากแม่น้ำไนล์ เมืองนั้นเป็นแหล่งค้าขายของประชาชาติทั้งหลาย</verse>
				<verse number="4">จงอับอายเถิด ไซดอนเอ๋ย เพราะทะเลได้พูดแล้ว ปราการของทะเลพูดว่า “ข้าไม่เคยเจ็บครรภ์และไม่เคยคลอดลูก ข้าไม่เคยเลี้ยงลูกชาย และไม่เคยฟูมฟักลูกสาว”</verse>
				<verse number="5">เมื่อข่าวคราวมาถึงอียิปต์ พวกเขาจะระทมใจด้วยข่าวของเมืองไทระ</verse>
				<verse number="6">จงข้ามไปยังทารชิช จงคร่ำครวญเถิด ผู้อยู่ตามฝั่งทะเลเอ๋ย</verse>
				<verse number="7">นี่คือเมืองรื่นเริงของเจ้าทั้งหลายหรือ? เมืองที่สร้างมาแต่โบราณหรือ? และเท้าของมันได้พาไป อาศัยในแดนไกล</verse>
				<verse number="8">ใครวางแผนการนี้ ไว้ต่อสู้เมืองไทระซึ่งเป็นผู้แจกมงกุฎ ซึ่งพวกพ่อค้าของมันเป็นเจ้านาย และนักธุรกิจเป็นคนมีเกียรติของโลก?</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์จอมทัพทรงวางแผนไว้ เพื่อขจัดความเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรีทั้งหมด และเพื่อลบหลู่ผู้มีเกียรติทุกคนในแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="10">จงให้น้ำท่วมแผ่นดินของท่านเหมือนแม่น้ำไนล์ โอ ธิดาแห่งทารชิชเอ๋ย ไม่มีการจำกัดอีกแล้ว</verse>
				<verse number="11">พระองค์เหยียดพระหัตถ์ของพระองค์เหนือทะเล พระองค์ทรงทำให้อาณาจักรทั้งหลายสั่นสะเทือน พระยาห์เวห์ทรงบัญชาเกี่ยวกับคานาอัน ให้ทำลายป้อมปราการของมันเสีย</verse>
				<verse number="12">และพระองค์ตรัสว่า “โอ ธิดาพรหมจารีผู้ถูกบีบบังคับแห่งไซดอนเอ๋ย เจ้าจะไม่เริงร่าอีกต่อไป จงลุกขึ้นข้ามไปยังไซปรัส แม้ที่นั่นเจ้าก็จะไม่มีความสงบด้วย”</verse>
				<verse number="13">จงดูแผ่นดินของคนเคลเดีย ชนชาตินี้ไม่มีแล้ว อัสซีเรียทำให้มันเป็นที่อยู่ของสัตว์ป่า พวกเขาก่อเชิงเทินของเขาขึ้น และเขาทำลายวังทั้งหลายของมันลง เขาทำให้มันเป็นที่ปรักหักพัง</verse>
				<verse number="14">จงคร่ำครวญเถิด เรือทั้งหลายของทารชิช เพราะว่าปราการของท่านถูกทำลายแล้ว</verse>
				<verse number="15">ในเวลานั้น เมืองไทระจะถูกลืม 70 ปี เท่าๆ กับอายุของพระราชาองค์หนึ่ง พอสิ้น 70 ปี สิ่งที่เกิดขึ้นกับไทระจะเป็นเหมือนเพลงของหญิงโสเภณีที่ว่า</verse>
				<verse number="16">“โอ หญิงงามเมืองที่ถูกลืมเอ๋ย จงหยิบพิณ เดินไปทั่วเมือง จงบรรเลงอย่างไพเราะ ร้องเพลงหลายๆ บท เพื่อคนจะระลึกถึงเจ้าได้อีก”</verse>
				<verse number="17">เมื่อสิ้น 70 ปี พระยาห์เวห์จะทรงเยี่ยมเยียนเมืองไทระ และเมืองนั้นจะกลับไปหากินอีก และจะค้าขาย กับทุกอาณาจักรของโลกบนพื้นแผ่นดิน</verse>
				<verse number="18">กำไรของมันและที่หากินมาได้ของมันจะเป็นของถวายแด่พระยาห์เวห์ จะไม่สะสมหรือเก็บเอาไว้ เพราะกำไรของมันจะทำให้พวกที่อยู่เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์มีอาหารอุดมและมีเสื้อผ้างดงาม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">นี่แน่ะ พระยาห์เวห์จะทรงทำให้โลกร้างเปล่า ทั้งทำให้เป็นที่รกร้าง พระองค์จะทรงบิดพื้นโลกและทำให้ผู้อาศัยของโลกกระจายไป</verse>
				<verse number="2">และจะเกิดกับปุโรหิตแบบเดียวกับประชาชน เกิดกับเจ้านายแบบเดียวกับทาส เกิดกับนายหญิงแบบเดียวกับสาวใช้ เกิดกับผู้ขายแบบเดียวกับผู้ซื้อ เกิดกับผู้กู้ยืมแบบเดียวกับผู้ให้ยืม เกิดกับลูกหนี้แบบเดียวกับเจ้าหนี้</verse>
				<verse number="3">โลกจะร้างเปล่าและถูกปล้นอย่างสิ้นเชิง เพราะพระยาห์เวห์ได้ตรัสพระวจนะนี้แล้ว</verse>
				<verse number="4">โลกจะคร่ำครวญและเหี่ยวเฉาไป พิภพก็โรยราและเหี่ยวเฉาไป คนสูงศักดิ์ของโลกก็โรยรา</verse>
				<verse number="5">โลกเป็นมลทิน เนื่องด้วยผู้อาศัยของมัน เพราะเขาทั้งหลายละเมิดธรรมบัญญัติ ฝ่าฝืนกฎเกณฑ์ และหักทำลายพันธสัญญานิรันดร์นั้น</verse>
				<verse number="6">เพราะฉะนั้น คำสาปแช่งกลืนกินโลก และผู้อาศัยในนั้นก็แบกรับความผิด เพราะฉะนั้น ผู้อาศัยของโลกจึงถูกเผาผลาญ และคนเหลืออยู่มีน้อย</verse>
				<verse number="7">เหล้าองุ่นใหม่ก็เหือดแห้ง เถาองุ่นก็โรยรา ผู้ที่ใจร่าเริงทุกคนก็ถอนใจ</verse>
				<verse number="8">เสียงสนุกสนานของรำมะนาก็เงียบ เสียงเฮฮาของผู้เบิกบานใจก็หยุด เสียงสนุกสนานของพิณเขาคู่ก็เงียบ</verse>
				<verse number="9">พวกเขาไม่ดื่มเหล้าองุ่นพร้อมกับร้องเพลงอีก เมรัยก็เป็นของขมแก่ผู้ดื่ม</verse>
				<verse number="10">เมืองวุ่นวายนั้นแตกเสียแล้ว บ้านทุกหลังก็ปิดไม่ให้คนเข้า</verse>
				<verse number="11">มีเสียงเรียกร้องเรื่องเหล้าองุ่นตามถนน ความยินดีทั้งหมดก็จางหาย ความสนุกสนานของโลกก็สาบสูญ</verse>
				<verse number="12">เหลือเพียงความร้างเปล่าอยู่ในเมือง ประตูเมืองก็ถูกทุบทำลาย</verse>
				<verse number="13">เพราะว่าจะเป็นเช่นนี้ท่ามกลางโลก และท่ามกลางชนชาติทั้งหลาย เหมือนกับการเขย่าต้นมะกอก เหมือนกับการเก็บเล็มภายหลังการเก็บพวงองุ่นแล้ว</verse>
				<verse number="14">พวกเขาเปล่งเสียงของเขาขึ้น เขาร้องด้วยความยินดี เขาโห่ร้องถึงความโอ่อ่าของพระยาห์เวห์จากตะวันตก</verse>
				<verse number="15">เพราะฉะนั้น จงถวายเกียรติแด่พระยาห์เวห์จากตะวันออก แด่พระนามของพระยาห์เวห์ พระเจ้าของอิสราเอลจากแผ่นดินชายทะเล</verse>
				<verse number="16">เราได้ยินเสียงเพลงสรรเสริญจากที่สุดปลายของโลก ว่าศักดิ์ศรีจงมีแด่องค์ผู้ชอบธรรม แต่ข้าพเจ้าว่า “ข้าพเจ้าร่วงโรยไป ข้าพเจ้าร่วงโรยไป วิบัติแก่ข้าพเจ้า คนทรยศนั้นก็ทรยศ คนทรยศนั้นทรยศอย่างยิ่ง”</verse>
				<verse number="17">โอ ชาวแผ่นดินโลกเอ๋ย ความสยดสยองและหลุมพราง ทั้งกับดักก็มาถึงท่าน</verse>
				<verse number="18">ผู้ใดหนีจากเสียงของความสยดสยอง จะตกลงไปในหลุมพราง และผู้ใดปีนออกมาจากหลุมพราง ก็จะถูกจับด้วยกับดัก เพราะว่าหน้าต่างของท้องฟ้าก็ถูกเปิด และรากฐานของโลกก็สั่นไหว</verse>
				<verse number="19">โลกแตกสลายอย่างสิ้นเชิงแล้ว โลกแยกออกเป็นเสี่ยง โลกสั่นไหวอย่างรุนแรง</verse>
				<verse number="20">โลกก็โซเซไปเหมือนคนเมา มันแกว่งไปมาเหมือนเพิง การละเมิดของโลกกดหนักอยู่บนโลก มันล้มลง แล้วจะลุกไม่ขึ้นอีก</verse>
				<verse number="21">ต่อมาในวันนั้น พระยาห์เวห์จะทรงลงโทษบริวารของท้องฟ้า บนท้องฟ้า และลงโทษบรรดากษัตริย์ของแผ่นดิน บนแผ่นดิน</verse>
				<verse number="22">พวกเขาจะถูกรวบรวมไว้รวมกัน คล้ายนักโทษในคุกใต้ดิน เขาทั้งหลายจะถูกขังไว้ในคุก และอีกหลายวันก็จะถูกลงโทษ</verse>
				<verse number="23">แล้วดวงจันทร์จะอดสู และดวงอาทิตย์จะอับอาย เพราะว่าพระยาห์เวห์จอมทัพจะครองราชย์ บนภูเขาศิโยนและในเยรูซาเล็ม และต่อหน้าพวกผู้อาวุโสของพระองค์ด้วยพระสิริ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะยกย่องพระองค์ และสรรเสริญพระนามของพระองค์ เพราะพระองค์ได้ทรงทำการอัศจรรย์ ตามแผนงานอันซื่อสัตย์และแน่นอนที่มีไว้นานแล้ว</verse>
				<verse number="2">เพราะพระองค์ทรงทำให้เมืองกลายเป็นกองขยะ ทำให้เมืองมีป้อมเป็นที่ปรักหักพัง วังของคนต่างด้าวไม่เป็นเมืองอีกต่อไป และจะไม่สร้างขึ้นใหม่อีกเลย</verse>
				<verse number="3">เพราะฉะนั้น ประชาชนที่แข็งแรงจะถวายพระเกียรติแด่พระองค์ เมืองของบรรดาประชาชาติที่ทารุณจะเกรงกลัวพระองค์</verse>
				<verse number="4">เพราะพระองค์ทรงเป็นที่คุ้มภัยสำหรับคนยากจน เป็นที่คุ้มภัยสำหรับคนขัดสนเมื่อเขาทุกข์ใจ เป็นที่กำบังจากพายุและเป็นร่มกันความร้อน เพราะการทำร้าย ของคนทารุณก็เหมือนพายุซัดกำแพง</verse>
				<verse number="5">เหมือนความร้อนในที่แห้งแล้ง พระองค์ทรงระงับเสียงของคนต่างด้าว ร่มเมฆระงับความร้อนอย่างไร เสียงเพลงของผู้ทารุณก็เงียบไปอย่างนั้น</verse>
				<verse number="6">บนภูเขานี้ พระยาห์เวห์จอมทัพจะทรงจัดเลี้ยงชนทุกชาติ คืองานเลี้ยงด้วยของอ้วนพี และด้วยเหล้าองุ่นที่ตกตะกอนแล้ว ด้วยของอ้วนพีมีไขกระดูก และด้วยเหล้าองุ่นตกตะกอนที่กรองแล้ว</verse>
				<verse number="7">และบนภูเขานี้ พระองค์จะทรงทำลาย ผ้าที่คลุมอยู่บนชนชาติทั้งหมด และผ้าคลุมหน้าที่คลุมประชาชาติทั้งหมด</verse>
				<verse number="8">พระองค์จะทรงกลืนความตายเสียเป็นนิตย์ แล้วพระยาห์เวห์ องค์เจ้านายจะทรงเช็ดน้ำตาจากทุกใบหน้า และจะทรงเอาการลบหลู่แห่งชนชาติของพระองค์ไปจากทั้งแผ่นดินโลก เพราะพระยาห์เวห์ได้ตรัสแล้ว</verse>
				<verse number="9">และในวันนั้น เขาจะกล่าวกันว่า “ดูสิ นี่คือพระเจ้าของเรา เรารอคอยพระองค์ เพื่อพระองค์จะทรงช่วยเราให้รอด นี่คือพระยาห์เวห์ เรารอคอยพระองค์ ให้เรายินดีและเปรมปรีดิ์ในความรอดจากพระองค์”</verse>
				<verse number="10">เพราะพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์จะคุ้มครอง เหนือภูเขานี้ ส่วนโมอับ จะถูกเหยียบลงในที่ของเขา เหมือนการเหยียบฟางลงในหลุมมูลสัตว์</verse>
				<verse number="11">และถึงเขาจะกางมือของเขาออกท่ามกลางหลุมนั้น เหมือนคนว่ายน้ำกางมือของเขาออกว่ายน้ำ ความหยิ่งของเขาจะถูกลดต่ำลงพร้อมกับมือที่เจ้าเล่ห์</verse>
				<verse number="12">กำแพงสูงที่เป็นปราการของท่านจะถูกทำให้ต่ำลง ถูกลดต่ำลงถึงพื้นดินแม้กระทั่งถึงผงคลี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ในวันนั้น เขาจะร้องเพลงนี้ในแผ่นดินยูดาห์ “เรามีเมืองเข้มแข็งเมืองหนึ่ง พระองค์ทรงตั้งความรอดไว้ เป็นกำแพงและแนวป้องกัน</verse>
				<verse number="2">จงเปิดประตูเมือง เพื่อประชาชาติชอบธรรมซึ่งรักษาความเชื่อ ไว้ จะได้เข้ามา</verse>
				<verse number="3">พระองค์จะทรงพิทักษ์ผู้มีใจแน่วแน่ไว้ในสวัสดิภาพที่สมบูรณ์ เพราะเขาวางใจในพระองค์</verse>
				<verse number="4">จงวางใจในพระยาห์เวห์เป็นนิตย์ เพราะยาห์ คือพระยาห์เวห์ ทรงเป็นศิลานิรันดร์</verse>
				<verse number="5">เพราะพระองค์ทรงทำให้ ชาวเมืองที่อยู่สูงนั้นต่ำลง เมืองที่สูงยิ่งนั้นพระองค์ทรงทำให้ลดต่ำลง พระองค์ทรงทำให้มันลดต่ำลงถึงพื้นดิน ทรงทำให้มันแตะผงคลีดิน</verse>
				<verse number="6">เท้าจะเหยียบย่ำมัน คือเท้าของคนยากจน ย่างก้าวของคนขัดสน”</verse>
				<verse number="7">หนทางของคนชอบธรรมก็ราบเรียบ องค์ผู้เที่ยงธรรม พระองค์ทรงให้วิถีของคนชอบธรรมราบรื่น</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พวกข้าพระองค์รอคอยพระองค์ ในแนวทางการพิพากษาของพระองค์ พระนามของพระองค์และการรำลึกถึงพระองค์นั้น เป็นสิ่งที่จิตใจของข้าพระองค์ปรารถนา</verse>
				<verse number="9">จิตใจของข้าพระองค์ปรารถนาพระองค์ในกลางคืน วิญญาณจิตภายในข้าพระองค์แสวงหาพระองค์อย่างกระตือรือร้น เพราะเมื่อการพิพากษา ของพระองค์อยู่ในแผ่นดินโลก ชาวพิภพก็ได้เรียนรู้ความชอบธรรม</verse>
				<verse number="10">ถ้าทรงสำแดงพระกรุณาคุณแก่คนอธรรม เขาก็ไม่เรียนรู้ความชอบธรรม เขาประพฤติชั่วในแผ่นดินเที่ยงธรรม และไม่เห็นความสง่าสูงส่งของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระหัตถ์ของพระองค์ชูขึ้น แต่พวกเขาก็มองไม่เห็น ขอให้เขาเห็นความร้อนพระทัยเพื่อชนชาติของพระองค์ และได้รับความอับอาย ขอให้ไฟเผาผลาญปฏิปักษ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์จะทรงทำให้เกิดสวัสดิภาพแก่พวกข้าพระองค์ เพราะทุกสิ่งที่พวกข้าพระองค์ทำนั้น พระองค์ทรงทำเพื่อข้าพระองค์</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าของข้าพระองค์ พวกเจ้านายอื่นนอกเหนือพระองค์ได้ครอบครองพวกข้าพระองค์ แต่ข้าพระองค์รับรู้แต่พระนามของพระองค์เท่านั้น</verse>
				<verse number="14">พวกเขาตายแล้ว และจะไม่เป็นขึ้นมาอีก คนตายจะไม่ลุกขึ้นมาอีก เพราะเหตุนี้ พระองค์ทรงลงโทษและทรงทำลายเขา และทรงกวาดอนุสรณ์ทั้งหมดของเขาไปเสีย</verse>
				<verse number="15">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์ทรงเพิ่มประเทศชาติขึ้น พระองค์ทรงเพิ่มประชาชนขึ้น พระองค์ทรงได้รับพระเกียรติ พระองค์ทรงขยายเขตแดนทั้งสิ้นของแผ่นดินให้กว้างใหญ่</verse>
				<verse number="16">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ในยามทุกข์ใจ พวกเขาแสวงหาพระองค์ เขาทั้งหลายหลั่งคำอธิษฐานออกมา เมื่อพระองค์ทรงตีสอนพวกเขา</verse>
				<verse number="17">ดั่งหญิงมีครรภ์ นางบิดตัวและร้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อใกล้ถึงกำหนดคลอด ข้าแต่พระยาห์เวห์ พวกข้าพระองค์ก็เป็นเช่นนั้นเฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="18">พวกข้าพระองค์มีครรภ์ พวกข้าพระองค์บิดตัว แต่ดูเหมือนพวกข้าพระองค์จะคลอดแต่ลม พวกข้าพระองค์ไม่อาจช่วยกู้แผ่นดินโลก และไม่อาจให้กำเนิดชาวพิภพ</verse>
				<verse number="19">คนตายของพระองค์จะมีชีวิตอีก ศพของพวกเขา จะลุกขึ้น โอ ผู้อาศัยในผงคลี จงตื่นขึ้น และโห่ร้องด้วยความชื่นบาน เพราะน้ำค้างของพระองค์เป็นน้ำค้างแห่งความสว่าง และแผ่นดินโลกจะให้คนตายเป็นขึ้น</verse>
				<verse number="20">มาเถิด ชนชาติของข้าพเจ้าเอ๋ย จงเข้าในห้องของท่าน และปิดประตูเสีย จงซ่อนตัวอยู่สักพักหนึ่ง จนกว่าพระพิโรธจะผ่านไป</verse>
				<verse number="21">เพราะ ดูเถิด พระยาห์เวห์กำลังเสด็จออกมาจากสถานที่ของพระองค์ เพื่อลงโทษชาวแผ่นดินโลก เพราะความบาปผิดของเขาทั้งหลาย และแผ่นดินโลกจะเผยโลหิต ซึ่งหลั่งอยู่บนมัน และจะไม่ปิดบังผู้ถูกฆ่าของมันไว้อีก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">ในวันนั้น พระยาห์เวห์จะทรงลงโทษเลวีอาธาน คือพญานาคที่หนีอยู่นั้นด้วยดาบแข็งแกร่ง ใหญ่โต และทรงพลังของพระองค์ เลวีอาธานคือพญานาคที่ขดตัว และพระองค์จะทรงสังหารมังกรที่อยู่ในทะเล</verse>
				<verse number="2">ในวันนั้น สวนองุ่นแสนสุข จงร้องเพลงถึงสวนนั้น</verse>
				<verse number="3">เราคือยาห์เวห์ เป็นผู้ดูแลสวนนั้น เรารดน้ำทุกเวลา เกรงว่าผู้หนึ่งผู้ใดจะทำอันตรายสวนนั้น เราจึงดูแลสวนนั้นทั้งกลางคืนกลางวัน</verse>
				<verse number="4">เราไม่มีความโกรธอีกแล้ว เราอยากให้มีหนามใหญ่หนามย่อยมาสู้รบกับเรา เราจะได้ก้าวออกไปหามัน เราจะเผามันเสียด้วยกัน</verse>
				<verse number="5">มิฉะนั้นให้มันยอมอยู่ใต้การปกป้องของเรา ให้มันสร้างสันติภาพกับเรา ให้มันสร้างสันติภาพกับเรา</verse>
				<verse number="6">ในอนาคต ยาโคบจะหยั่งราก อิสราเอลจะแตกหน่อและเบ่งบาน แล้วทำให้พื้นพิภพเต็มด้วยผล</verse>
				<verse number="7">พระองค์จะทรงฟาดอิสราเอลเหมือนอย่างฟาดผู้ฟาดเธอหรือ? อิสราเอลจะถูกฆ่าเหมือนอย่างผู้ฆ่าเธอนั้นถูกฆ่าหรือ?</verse>
				<verse number="8">พระองค์จะทรงต่อสู้กับอิสราเอลด้วยการขับไล่ ด้วยการกวาดไปเป็นเชลย พระองค์ทรงกวาดอิสราเอลไปด้วยลมน่ากลัวของพระองค์ในวันที่มีลมตะวันออก</verse>
				<verse number="9">เพราะฉะนั้น บาปของยาโคบจะได้รับการลบล้างด้วยการนี้ และนี่จะเป็นผลลัพธ์เต็มขนาดในการขจัดบาปของเขา คือเมื่อเขาทำให้ศิลาทั้งหมดของแท่นบูชา เป็นเหมือนหินปูนถูกทุบเป็นชิ้นๆ ไม่มีเสาอาเช-ราห์หรือแท่นเครื่องหอมตั้งอยู่อีก</verse>
				<verse number="10">เพราะเมืองมีป้อมจะอยู่อย่างโดดเดี่ยว ที่อาศัยจะถูกทิ้งร้างและถูกละทิ้งเหมือนถิ่นทุรกันดาร ลูกวัวหากินอยู่ที่นั่น มันนอนอยู่ที่นั่นและแทะกิ่งไม้</verse>
				<verse number="11">เมื่อกิ่งของมันแห้ง ก็ถูกหัก พวกผู้หญิงมาถึงและเอามันไปก่อไฟ เพราะนี่เป็นชนชาติไร้ความเข้าใจ เพราะฉะนั้น ผู้ทรงสร้างเขาจะไม่สงสารเขา ผู้ทรงปั้นเขาจะไม่สำแดงพระกรุณาต่อเขา</verse>
				<verse number="12">ในวันนั้น พระยาห์เวห์จะทรงนวดข้าวตั้งแต่แม่น้ำยูเฟรติส ไปจนถึงลำธารอียิปต์ ประชาชนอิสราเอลเอ๋ย เจ้าจะถูกรวบรวมเข้ามาทีละคน</verse>
				<verse number="13">และในวันนั้นเขาจะเป่าเขาสัตว์ใหญ่ แล้วพวกที่กำลังพินาศที่อยู่ในแผ่นดินอัสซีเรีย และพวกถูกขับไล่ออกไปยังแผ่นดินอียิปต์จะมานมัสการพระยาห์เวห์ บนภูเขาบริสุทธิ์ที่กรุงเยรูซาเล็ม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">วิบัติแก่มงกุฎยโสของพวกขี้เมาแห่งเอฟราอิม และแก่ดอกไม้งดงามและสง่าของเขาที่กำลังร่วงโรย ที่อยู่บนยอดเขาในที่ลุ่มอุดม ซึ่งล้มคว่ำด้วยเหล้าองุ่น</verse>
				<verse number="2">นี่แน่ะ องค์เจ้านายทรงมีผู้หนึ่งซึ่งมีกำลังและแข็งแรง เหมือนพายุลูกเห็บ เหมือนลมพายุแห่งการทำลาย เหมือนพายุฝนเชี่ยวกรากที่ไหลบ่า ซึ่งจะเหวี่ยงให้ลงกับดินด้วยมือของเขา</verse>
				<verse number="3">มงกุฎยโสของพวกขี้เมาแห่งเอฟราอิม จะถูกเหยียบไว้ใต้เท้า</verse>
				<verse number="4">และดอกไม้งดงามและสง่าของเขาที่กำลังร่วงโรย ที่อยู่บนยอดเขาในที่ลุ่มอุดม จะเป็นเหมือนมะเดื่อแรกสุกก่อนฤดูร้อน ที่คนเห็นเข้าก็กินเสีย ทันทีที่ผลมาถึงมือของเขา</verse>
				<verse number="5">ในวันนั้น พระยาห์เวห์จอมทัพ จะเป็นมงกุฎงดงาม และจะเป็นมกุฎ สง่าแก่คนที่เหลืออยู่แห่งชนชาติของพระองค์</verse>
				<verse number="6">ทั้งจะเป็นความสำนึกใน ความยุติธรรมแก่ผู้ที่นั่งพิพากษา และเป็นกำลังแก่คนเหล่านั้นซึ่งชนะสงครามที่ ประตูเมือง</verse>
				<verse number="7">เขาเหล่านี้ซวนเซไปด้วยเหล้าองุ่นเช่นกัน และโซเซไปด้วยเมรัย ปุโรหิตและผู้เผยพระวจนะก็ซวนเซไปด้วยเมรัย เขาทั้งหลายมึนตื้อไปด้วยเหล้าองุ่น เขาโซเซไปด้วยเมรัย พวกเขาเห็นนิมิตผิดไป เขาสะดุดในการตัดสินความ</verse>
				<verse number="8">เพราะโต๊ะอาหารทุกโต๊ะล้วนเต็มด้วยสิ่งที่อาเจียนออกมา ไม่มีมุมไหนสะอาดเลย</verse>
				<verse number="9">เขาจะสอนความรู้ให้กับใคร? เขาจะอธิบายเนื้อความกับผู้ใด? ให้กับพวกเพิ่งหย่านม? หรือทารกเพิ่งผละจากอกแม่?</verse>
				<verse number="10">เพราะเป็นเหมือนเสียงพึมพำที่ฟังไม่รู้เรื่อง เป็นเหมือนเสียงพร่ำบ่นที่ฟังไม่เข้าใจ มีแต่เสียงพร่ำบ่น เสียงพึมพำ</verse>
				<verse number="11">แท้จริง โดยริมฝีปากของคนต่างภาษา และด้วยลิ้นของคนต่างด้าว พระองค์จะตรัสกับชนชาตินี้</verse>
				<verse number="12">คือกับพวกที่พระองค์ตรัสว่า “นี่คือการหยุดพัก จงให้การหยุดพักแก่คนเหน็ดเหนื่อย และนี่คือการพักผ่อน” ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ฟัง</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น พระวจนะของพระยาห์เวห์จึงเป็นเช่นนี้ต่อเขา “คือเป็นเหมือนเสียงพึมพำที่ฟังไม่รู้เรื่อง เป็นเหมือนเสียงพร่ำบ่นที่ฟังไม่เข้าใจ มีแต่เสียงพร่ำบ่น เสียงพึมพำ” เพื่อว่าพวกเขาจะไปและสะดุดลื่นล้มไปข้างหลัง จะแตกหัก และติดบ่วง แล้วถูกจับไป</verse>
				<verse number="14">เพราะฉะนั้น ท่านพวกคนชอบเยาะเย้ย จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ คือพวกผู้ปกครองชนชาตินี้ในกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="15">เพราะพวกท่านกล่าวว่า “เราได้ทำพันธสัญญากับความตายแล้ว และเราได้ทำข้อตกลงกับแดนคนตาย เมื่อภัยพิบัติ ไหลบ่าลงมา มันจะไม่มาถึงเรา เพราะเราทำให้ความเท็จเป็นที่หลบภัยของเรา และเราถูกกำบังไว้ด้วยการโกหก”</verse>
				<verse number="16">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์ องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า “นี่แน่ะ เราวางศิลาก้อนหนึ่งในศิโยน คือศิลาที่ทดสอบแล้ว เป็นศิลามุมเอกล้ำค่า เป็นรากฐานมั่นคง ‘เขาผู้นั้นที่วางใจจะไม่เร่งร้อน’</verse>
				<verse number="17">และเราจะตั้งความยุติธรรมเป็นเชือกวัด และความชอบธรรมเป็นลูกดิ่ง แล้วลูกเห็บจะกวาดความเท็จอันเป็นที่หลบภัยไปเสีย และน้ำจะไหลบ่าล้นที่กำบัง”</verse>
				<verse number="18">แล้วพันธสัญญาของพวกท่านกับความตายจะเป็นโมฆะ และข้อตกลงของท่านกับแดนคนตายจะไม่ดำรงอยู่ เมื่อภัยพิบัติ ไหลบ่าลงมา พวกท่านจะถูกมันเหยียบย่ำ</verse>
				<verse number="19">มันไหลผ่านไปบ่อยเพียงไร มันก็จะพาตัวท่านไปบ่อยเพียงนั้น เพราะมันจะไหลผ่านไปเช้าแล้วเช้าเล่า ทั้งกลางวันและกลางคืน และจะมีแต่ความสยดสยองเมื่อเข้าใจเรื่องราว</verse>
				<verse number="20">เพราะที่นอนนั้นสั้นเกินกว่าจะเหยียดตัวบนนั้น และผ้าห่มก็เล็ก เกินกว่าจะคลุมตัว</verse>
				<verse number="21">เพราะพระยาห์เวห์จะทรงลุกขึ้นเหมือนที่ภูเขาเปริซิม พระองค์จะกริ้วเหมือนที่หุบเขากิเบโอน เพื่อทำพระราชกิจของพระองค์ อันเป็นพระราชกิจที่แปลก และเพื่อทำงานของพระองค์ อันเป็นงานที่ประหลาด</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น อย่าเป็นคนชอบเยาะเย้ย มิฉะนั้นโซ่ตรวนของท่านจะแน่นยิ่งขึ้น เพราะข้าพเจ้าได้ยินจากพระยาห์เวห์องค์เจ้านายผู้ทรงเป็นจอมทัพ เรื่องกฤษฎีกาทำลายล้างอย่างสิ้นเชิงทั้งแผ่นดิน</verse>
				<verse number="23">จงเงี่ยหู แล้วฟังเสียงข้าพเจ้า จงใส่ใจ แล้วฟังคำข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="24">คนไถนาเพื่อหว่าน จะไถตลอดไปหรือ? เขาเบิกหน้าดินและคราดดินตลอดไปหรือ?</verse>
				<verse number="25">เมื่อเขาปราบผิวดินแล้ว จะไม่หว่านต้นเทียนแดงและยี่หร่าหรือ? เขาไม่ปลูกข้าวสาลีเป็นแถว และปลูกข้าวบาร์เลย์ในที่ของมัน ทั้งปลูกข้าวสเปลต์ไว้ตามขอบหรือ?</verse>
				<verse number="26">เพราะพระองค์ทรงสอนเขาอย่างถูกต้อง พระเจ้าของเขาทรงสั่งสอนเขา</verse>
				<verse number="27">เพราะไม่มีใครนวดเทียนแดงด้วยเลื่อนนวดข้าว หรือใช้ล้อเกวียนกลิ้งทับยี่หร่า แต่เขาเอาไม้พลองตีเทียนแดงให้หลุดออก และใช้ไม้ตะบองทุบยี่หร่า</verse>
				<verse number="28">ขนมปังได้จากการบดข้าว จึงไม่มีใครนวดข้าวไปตลอด เขาขับล้อเกวียนเทียมม้าทับมัน แต่ก็ไม่ได้ทำให้มันแตกละเอียด</verse>
				<verse number="29">เรื่องนี้ก็มาจากพระยาห์เวห์จอมทัพด้วย พระองค์ทรงอัศจรรย์นักในการให้คำปรึกษา และวิเศษในเรื่องสติปัญญา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">วิบัติแก่เจ้า อารีเอล อารีเอลเอ๋ย นครที่ดาวิดเคยล้อมไว้ จงเพิ่มปีเข้ากับปี จงให้มีเทศกาลตามรอบของมัน</verse>
				<verse number="2">แต่เรายังจะให้อารีเอลทุกข์ใจ จะมีการคร่ำครวญและร้องทุกข์ และนครนี้จะเป็นเหมือนอารีเอล แก่เรา</verse>
				<verse number="3">และเราจะตั้งค่ายเหมือนวงล้อมรอบๆ เจ้า เราจะปิดล้อมเจ้าด้วยหอรบ และเราจะตั้งป้อมขึ้นสู้เจ้า</verse>
				<verse number="4">แล้วเจ้าจะตกต่ำ และพูดจากแผ่นดินโลก คำพูดของเจ้าที่มาจากผงคลีจะเหมือนเสียงพึมพำ เสียงของเจ้าที่มาจากพื้นดินจะเหมือนเสียงผี และคำพูดของเจ้าจะเป็นเสียงกระซิบ</verse>
				<verse number="5">แต่มวลศัตรูของเจ้าจะเหมือนผงฝุ่นละเอียด และมวลชนที่น่ากลัวจะเหมือนแกลบกระจายไป เพียงชั่วประเดี๋ยวและในทันทีทันใด</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์จอมทัพจะเยี่ยมเยียนเจ้า ด้วยฟ้าร้อง ด้วยแผ่นดินไหว และด้วยเสียงดังสนั่น ทั้งพายุหมุน ลมพายุ และเปลวเพลิงที่เผาผลาญ</verse>
				<verse number="7">และมวลประชาชาติทั้งหมดที่ต่อสู้กับอารีเอล ทั้งหมดที่ต่อสู้กับเธอและกับที่กำบังเข้มแข็งของเธอ ทั้งทำให้เธอทุกข์ใจ จะเป็นเหมือนความฝันหรือนิมิตในเวลากลางคืน</verse>
				<verse number="8">เหมือนคนหิวฝันว่าเขากำลังกินอยู่ และเมื่อตื่นขึ้นเขายังหิวอยู่ หรือเหมือนคนกระหายฝันว่าเขากำลังดื่มอยู่ แล้วเมื่อตื่นขึ้นมาก็อ่อนเปลี้ย และคอยังแห้งอยู่ และจะเป็นเช่นนั้นกับมวลประชาชาติทั้งหมด ที่มาต่อสู้กับภูเขาศิโยน</verse>
				<verse number="9">จงอยู่ในสภาพงงงวยและตกตะลึง จงทำตัวเองให้มืดบอดและเป็นคนตาบอด เขาทั้งหลายเมา แต่ไม่ใช่ด้วยเหล้าองุ่น เขาโซเซ แต่ไม่ใช่ด้วยเมรัย</verse>
				<verse number="10">เพราะว่าพระยาห์เวห์ทรงเทจิตใจแห่งการหลับสนิท ลงเหนือเจ้าทั้งหลาย และทรงปิดตา เจ้าคือบรรดาผู้เผยพระวจนะ และคลุมศีรษะเจ้าคือบรรดาผู้ทำนายของเจ้า</verse>
				<verse number="11">และนิมิตทั้งหมดนี้กลายเป็นเหมือนถ้อยคำในหนังสือม้วนที่ปิดตราไว้ต่อพวกเจ้า เมื่อเขาให้แก่คนที่อ่านออกและกล่าวว่า “โปรดอ่านเล่มนี้” เขากล่าวว่า “ข้าอ่านไม่ได้เพราะมีตราปิดไว้”</verse>
				<verse number="12">และเมื่อเขาให้หนังสือแก่คนที่อ่านไม่ออกและกล่าวว่า “โปรดอ่านเล่มนี้” เขากล่าวว่า “ข้าไม่รู้หนังสือ”</verse>
				<verse number="13">และองค์เจ้านายตรัสว่า “เพราะชนชาตินี้เข้ามาใกล้ด้วยปากของเขา และให้เกียรติเราด้วยริมฝีปากของเขา แต่ใจของเขาห่างไกลจากเรา เขานมัสการ เราเหมือนเป็นระเบียบ ของมนุษย์ที่จำกันมา</verse>
				<verse number="14">เพราะฉะนั้น ดูสิ เราจะทำ สิ่งมหัศจรรย์กับชนชาตินี้อีก คือทั้งประหลาดและอัศจรรย์ ปัญญาของคนมีปัญญาของเขาจะพินาศไป และความเข้าใจของคนที่เข้าใจจะถูกปิดบังไว้”</verse>
				<verse number="15">วิบัติแก่ผู้ซ่อนแผนงานของเขาไว้ลึกๆ จากพระยาห์เวห์ ซึ่งการกระทำของเขาอยู่ในความมืด พวกเขากล่าวว่า “ใครจะเห็นเรา? ใครจะรู้เรื่องของเรา? ”</verse>
				<verse number="16">เจ้าทำกลับตาลปัตรเสีย จะถือว่าช่างปั้นเท่ากับดินเหนียวหรือ? และสิ่งถูกสร้างจะพูดถึงผู้สร้างมันว่า “เขาไม่ได้สร้างข้า” หรือสิ่งถูกปั้นจะพูดถึงผู้ปั้นมันว่า “เขาไม่มีความเข้าใจ” อย่างนี้หรือ?</verse>
				<verse number="17">อีกพักเดียวเท่านั้นไม่ใช่หรือ? ที่เลบานอนจะกลับกลายเป็นสวนผลไม้ และสวนผลไม้จะถือว่าเป็นป่า</verse>
				<verse number="18">และในวันนั้น บรรดาคนหูหนวกจะได้ยิน ถ้อยคำของหนังสือม้วน และตาของคนตาบอดจะมองเห็น จากความเลือนรางและความมืด</verse>
				<verse number="19">คนใจถ่อมจะเพิ่มพูนความชื่นบานในพระยาห์เวห์ และคนยากจนท่ามกลางมนุษย์จะยินดีในองค์บริสุทธิ์ของอิสราเอล</verse>
				<verse number="20">เพราะคนโหดร้ายจะสูญสิ้น และคนชอบเยาะเย้ยจะหมดไป และทุกคนที่หาโอกาสทำชั่วจะถูกขจัด</verse>
				<verse number="21">คือผู้ใส่ความคนอื่นด้วยถ้อยคำของเขา และวางกับดักไว้ดักผู้ตัดสินความที่ประตูเมือง ทั้งไม่ให้ความยุติธรรมแก่ฝ่ายถูกด้วยเรื่องไร้แก่นสาร</verse>
				<verse number="22">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์ผู้ทรงไถ่อับราฮัม ตรัสดังนี้เกี่ยวกับเชื้อสายของยาโคบว่า “ยาโคบจะไม่อับอายอีก และหน้าของเขาจะไม่ซีดลงอีกต่อไป</verse>
				<verse number="23">เพราะเมื่อเขาเห็นลูกหลานของเขา ซึ่งเป็นผลงานของมือเราในท่ามกลางเขา เขาทั้งหลายจะถือว่านามของเราศักดิ์สิทธิ์ เขาทั้งหลายจะถือว่าองค์บริสุทธิ์ของยาโคบศักดิ์สิทธิ์ และจะเกรงกลัวพระเจ้าของอิสราเอล</verse>
				<verse number="24">และพวกผิดเพี้ยนทางความคิด จะมาถึงความเข้าใจ และพวกชอบบ่นจะยอมรับการสั่งสอน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">“วิบัติแก่ลูกหลานที่กบฏ” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ “ผู้วางแผนงาน แต่ไม่ใช่ของเรา ผู้ทำสนธิสัญญา แต่ไม่ใช่ตามความประสงค์ ของเรา เพื่อเพิ่มบาปซ้อนบาป</verse>
				<verse number="2">พวกเดินทางไปยังอียิปต์ โดยไม่ได้ปรึกษาเรา เพื่อจะไปลี้ภัยในการคุ้มครองของฟาโรห์ และจะหาที่กำบังใต้ร่มเงาของอียิปต์</verse>
				<verse number="3">เพราะฉะนั้น การคุ้มครองของฟาโรห์จะกลายเป็นความอายของเจ้า และที่กำบังใต้ร่มเงาของอียิปต์จะกลายเป็นความขายหน้าของเจ้า</verse>
				<verse number="4">เพราะแม้ว่าพวกเจ้านายของเขาอยู่ที่โศอัน และบรรดาทูตของเขาไปถึงฮาเนส</verse>
				<verse number="5">ทุกคนได้รับความอับอาย โดยชนชาติหนึ่งที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อเขา ซึ่งไม่ได้นำความช่วยเหลือหรือประโยชน์มาให้ นำแต่ความอายและความขายหน้า</verse>
				<verse number="6">(ครุวาท เรื่องสัตว์ป่าแห่งเนเกบ) ไปตามแผ่นดินแห่งความลำบากและแสนระทม ที่ซึ่งนางสิงโตและสิงโตตัวผู้ออกมา ทั้งงูกะปะ และงูแมวเซา เขาทั้งหลายบรรทุกทรัพย์สมบัติของเขาบนหลังลา และบรรทุกทรัพย์สินของเขาบนโหนกอูฐ ไปยังชนชาติหนึ่งที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อเขา</verse>
				<verse number="7">เพราะว่าความช่วยเหลือของอียิปต์นั้นไร้ผลและเปล่าประโยชน์ เพราะฉะนั้น เราจึงเรียกเขาว่า ราหับ ที่นั่งเฉย</verse>
				<verse number="8">บัดนี้ จงไปเถอะ และเขียนลงบนแผ่นจารึกต่อหน้าเขา และบันทึกไว้ในหนังสือ เพื่อว่าในเวลาข้างหน้าที่จะมาถึง มันจะเป็นสักขีพยานตลอดไป</verse>
				<verse number="9">เพราะว่าเขาเป็นประชาชนที่กบฏ เป็นลูกหลานที่พูดปด เป็นลูกหลานที่ไม่ยอมเชื่อฟัง ธรรมบัญญัติของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">พวกเขากล่าวกับผู้ทำนายว่า “อย่าเห็นเลย” และกล่าวกับผู้พยากรณ์ว่า “อย่าพยากรณ์สิ่งถูกต้องแก่เรา จงพูดแต่สิ่งราบรื่นกับเรา จงพยากรณ์มายา</verse>
				<verse number="11">จงไปเสียให้พ้นทาง จงหันออกไปจากวิถี อย่าทำให้เราเผชิญกับองค์บริสุทธิ์ของอิสราเอลอีก”</verse>
				<verse number="12">เพราะฉะนั้น องค์บริสุทธิ์ของอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า “เพราะเจ้าดูหมิ่น ถ้อยคำนี้ และวางใจในการบีบบังคับและการทุจริต และพึ่งอาศัยสิ่งเหล่านั้น</verse>
				<verse number="13">เพราะฉะนั้น ความบาปนี้จะเป็นแก่เจ้า เหมือนรอยแยกโผล่ออกมาของกำแพงสูงที่กำลังจะพัง ซึ่งจะพังลงอย่างปัจจุบันทันด่วนในพริบตาเดียว</verse>
				<verse number="14">มันจะพังเหมือนภาชนะของช่างปั้นหม้อที่พังไป เมื่อถูกทุบให้แตกอย่างไม่ปรานี โดยไม่พบชิ้นส่วนของภาชนะที่แตกนั้น พอที่จะใช้ตักไฟจากข้างเตา หรือใช้ตักน้ำจากบ่อเก็บน้ำ”</verse>
				<verse number="15">เพราะพระยาห์เวห์องค์เจ้านายคือองค์บริสุทธิ์ของอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า “ในการหันกลับและหยุดนิ่ง เจ้าทั้งหลายจะรอด การเงียบสงบและการไว้วางใจจะเป็นกำลังของเจ้า แต่เจ้าก็ไม่ยอมทำตาม</verse>
				<verse number="16">และเจ้าทั้งหลายว่า ‘ไม่เอา เราจะขี่ม้าหนีไป’ เพราะฉะนั้น พวกเจ้าก็จะหนีไป และว่า ‘เราจะขี่ม้าเร็วจัด’ เพราะฉะนั้น ผู้ไล่ตามเจ้าจะเร็วจัด</verse>
				<verse number="17">คนหนึ่งพันจะหนีเพราะคำขู่ของคนเดียว เจ้าทั้งหลายจะหนีเพราะคำขู่ของห้าคน จนกระทั่งพวกเจ้าจะเหลือ เป็นเหมือนเสาธงบนยอดเขา เหมือนธงสัญญาณบนเนิน”</verse>
				<verse number="18">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์ทรงรอคอยที่จะเมตตาท่าน เพราะฉะนั้น พระองค์จะทรงลุกขึ้นเพื่อกรุณาพวกท่าน เพราะพระยาห์เวห์ทรงเป็นพระเจ้าที่ยุติธรรม ทุกคนที่รอคอยพระองค์ก็เป็นสุข</verse>
				<verse number="19">เออ ประชาชนผู้อยู่ในศิโยน ผู้อาศัยในเยรูซาเล็ม ท่านจะไม่ร้องไห้อีกต่อไป พระองค์จะทรงกรุณาต่อเสียงร้องทูลของท่านอย่างแน่นอน เมื่อพระองค์ได้ยิน พระองค์จะทรงตอบท่าน</verse>
				<verse number="20">แม้องค์เจ้านายประทานขนมปังแห่งความยากลำบากและน้ำแห่งความทุกข์ใจแก่พวกท่าน ถึงกระนั้นบรมครูของท่านจะไม่ซ่อนตัวอีกเลย แต่ตาของท่านจะเห็นบรมครูของท่าน</verse>
				<verse number="21">และเมื่อท่านหันไปทางขวา หรือหันไปทางซ้าย หูของท่านจะได้ยินคำพูดจากข้างหลังท่านว่า “นี่เป็นหนทาง จงเดินในทางนี้”</verse>
				<verse number="22">แล้วท่านจะละทิ้งรูปเคารพสลักอาบเงินของท่าน และรูปเคารพหล่อชุบทองคำของท่าน ท่านจะกระจายมันไปอย่างของไม่สะอาด และท่านจะกล่าวกับมันว่า “ไปให้พ้น”</verse>
				<verse number="23">และพระองค์จะประทานฝนให้แก่เมล็ดพืชซึ่งท่านหว่านลงในดิน และประทานข้าวที่เป็นผลผลิตของดิน ข้าวจะอุดมและบริบูรณ์ ในวันนั้น ฝูงปศุสัตว์ของท่านจะกินอยู่ในทุ่งหญ้ากว้างใหญ่</verse>
				<verse number="24">และโคกับลาที่ใช้ทำนาจะกินอาหารอย่างดี ซึ่งฝัดด้วยพลั่วและส้อมซัด</verse>
				<verse number="25">และบนภูเขาสูงเด่นทุกลูกกับบนเนินสูงทุกเนินจะมีลำธารที่มีน้ำไหล ในวันที่มีการฆ่ากันใหญ่ เมื่อหอคอยพังลง</verse>
				<verse number="26">ยิ่งกว่านั้นอีก แสงของดวงจันทร์จะเหมือนแสงของดวงอาทิตย์ และแสงของดวงอาทิตย์จะสว่างเป็นเจ็ดเท่า เหมือนอย่างแสงสว่างของเจ็ดวัน ในวันที่พระยาห์เวห์ทรงพันรอยแผลชนชาติของพระองค์ และรักษารอยช้ำของเขาที่พระองค์ทรงตีนั้น</verse>
				<verse number="27">นี่แน่ะ พระนามของพระยาห์เวห์มาจากที่ไกล ร้อนไปด้วยความกริ้วของพระองค์กับควันทึบที่ลอยขึ้น ริมพระโอษฐ์ ของพระองค์เต็มด้วยพระพิโรธ และพระชิวหา ของพระองค์เหมือนไฟเผาผลาญ</verse>
				<verse number="28">พระปัสสาสะ ของพระองค์เหมือนลำธารที่ท่วมท้น ซึ่งท่วมสูงถึงลำคอ เพื่อจะฝัดร่อนบรรดาประชาชาติด้วยตะแกรงร่อนในการทำลาย และจะใส่บังเหียนที่ขากรรไกรของชนชาติทั้งหลายเพื่อพาไป</verse>
				<verse number="29">พวกท่านจะมีบทเพลงเหมือนอย่างคืนที่มีเทศกาลเลี้ยงศักดิ์สิทธิ์ และมีใจยินดีเหมือนอย่างคนที่ออกเดินตามเสียงขลุ่ย เพื่อไปยังภูเขาของพระยาห์เวห์ ถึงพระศิลาของอิสราเอล</verse>
				<verse number="30">และพระยาห์เวห์จะทรงทำให้คนได้ยินพระสุรเสียงทรงพลังของพระองค์ และจะทรงทำให้ได้เห็นพระกรของพระองค์ที่ฟาดลงด้วยความกริ้วอย่างเกรี้ยวกราด และด้วยเปลวเพลิงเผาผลาญ รวมทั้งฝนตกหนัก กับพายุและลูกเห็บ</verse>
				<verse number="31">คนอัสซีเรียจะสยดสยอง ด้วยพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์ พระองค์จะทรงโบยตีด้วยไม้ ของพระองค์</verse>
				<verse number="32">และทุกจังหวะของไม้เรียวที่ใช้ลงโทษ ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงหวดลงบนตัวเขา จะเข้ากับเสียงรำมะนาและพิณเขาคู่ และพระองค์จะทรงต่อสู้เขาในสงครามด้วยพระหัตถ์ที่กวัดแกว่ง</verse>
				<verse number="33">เพราะที่สำหรับเผาก็จัดไว้นานแล้ว เออ เตรียมไว้สำหรับพระราชา เชิงตะกอนก็ลึกและกว้าง พร้อมด้วยไฟและฟืนมากมาย พระปัสสาสะของพระยาห์เวห์เหมือนธารกำมะถันที่จุดมันให้ลุก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">วิบัติแก่พวกที่ลงไปอียิปต์เพื่อขอความช่วยเหลือ ทั้งคิดพึ่งพาม้าทั้งหลาย วิบัติแก่พวกคนวางใจในรถรบเพราะมีมาก และวางใจในทหารม้าเพราะพวกเขาแข็งแรงนัก แต่ไม่ได้มุ่งมองไปยังองค์บริสุทธิ์ของอิสราเอล หรือปรึกษา พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">แต่พระองค์ก็ทรงฉลาดด้วย และจะทรงนำภัยพิบัติมาให้ พระองค์ไม่ทรงเรียกพระวจนะของพระองค์คืนมา แต่จะทรงลุกขึ้นต่อสู้กับวงศ์วานที่ทำชั่ว และต่อสู้กับผู้ช่วยของคนทำบาป</verse>
				<verse number="3">คนอียิปต์เป็นเพียงมนุษย์ ไม่ใช่พระเจ้า และม้าของเขาก็เป็นเพียงเลือดเนื้อ ไม่ใช่วิญญาณ เมื่อพระยาห์เวห์เหยียดพระหัตถ์ของพระองค์ออก ผู้ช่วยเหลือก็จะสะดุด และผู้รับการช่วยเหลือก็จะล้ม และพวกเขาทั้งหมดจะพินาศไปด้วยกัน</verse>
				<verse number="4">เพราะพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าดังนี้ว่า “เหมือนสิงโตหรือสิงโตหนุ่มที่คำรามอยู่เหนือเหยื่อของมัน และเมื่อเขาเรียกผู้เลี้ยงแกะหมู่หนึ่งมาสู้มัน มันไม่หวาดกลัวต่อเสียงโห่ร้องของเขาทั้งหลาย หรือหวาดหวั่นต่อเสียงอึงคะนึงของเขา” ดังนั้นแหละพระยาห์เวห์จอมทัพจะเสด็จลงมา เพื่อสู้รบบนภูเขาศิโยนและบนเนินเขาของมัน</verse>
				<verse number="5">เหมือนนกที่กระพือปีกอยู่ ดังนั้นแหละพระยาห์เวห์จอมทัพ จะทรงอารักขาเยรูซาเล็ม พระองค์จะทรงอารักขาและช่วยกู้ พระองค์จะทรงผ่านข้าม และช่วยชีวิต</verse>
				<verse number="6">โอ ประชาชนอิสราเอลเอ๋ย จงกลับมาหาพระองค์ผู้ที่พวกท่านได้กบฏอย่างร้ายแรง</verse>
				<verse number="7">เพราะในวันนั้น แต่ละคนจะทิ้งรูปเคารพที่ทำด้วยเงินและรูปเคารพที่ทำด้วยทองคำของตน ซึ่งมือของท่านได้ทำขึ้นอย่างบาปหนาสำหรับท่าน</verse>
				<verse number="8">“แล้วคนอัสซีเรียจะล้มลงด้วยดาบที่ไม่ใช่ของมนุษย์ และดาบที่ไม่ใช่ของมนุษย์จะกินเขาเสีย และเขาจะวิ่งหนีจากดาบ และชายหนุ่มของเขาจะถูกบังคับใช้แรงงาน</verse>
				<verse number="9">ป้อมปราการ ของเขาจะสิ้นไปด้วยความหวาดหวั่น และเจ้านายของเขาจะละทิ้งธงไปด้วยความหวาดกลัว” พระยาห์เวห์ผู้ที่ไฟของพระองค์อยู่ในศิโยน และผู้ที่เตาของพระองค์อยู่ในเยรูซาเล็ม ตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">ดูเถิด พระราชาองค์หนึ่งจะปกครองด้วยความชอบธรรม และบรรดาเจ้านายจะครอบครองด้วยความยุติธรรม</verse>
				<verse number="2">และผู้หนึ่ง จะเป็นเหมือนที่กำบังจากลมแรง เหมือนที่คุ้มกันจากพายุฝน เหมือนธารน้ำทั้งหลายในที่กันดาร เหมือนร่มเงาของศิลามหึมาในแผ่นดินที่แห้งแล้ง</verse>
				<verse number="3">แล้วดวงตาของพวกที่เห็นจะไม่ปิด และหูของคนที่ฟังจะได้ยิน</verse>
				<verse number="4">จิตใจของคนหุนหันจะเข้าใจ และลิ้นของคนติดอ่างจะพูดฉะฉานและชัดเจน</verse>
				<verse number="5">เขาจะไม่เรียกคนโง่ว่าคนสูงศักดิ์อีก หรือเรียกคนพาลว่าเป็นคนน่านับถือ</verse>
				<verse number="6">เพราะคนโง่พูดความโฉดเขลา และใจของเขาก็ปองความชั่ว เพื่อทำการอธรรม และเพื่อพูดเรื่องไม่ถูกต้องเกี่ยวกับพระยาห์เวห์ เพื่อทำคนหิวให้อดอยาก และไม่ให้คนกระหายได้ดื่ม</verse>
				<verse number="7">อุบายของคนพาลก็ชั่วร้าย เขาวางแผนแต่การเลวร้าย เพื่อทำลายคนจนด้วยถ้อยคำเท็จ แม้ว่าคำร่ำร้องของคนขัดสนนั้นเที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="8">แต่ผู้สูงศักดิ์ก็ทำแต่สิ่งที่สูงส่ง เขาดำรงอยู่ด้วยสิ่งที่สูงส่ง</verse>
				<verse number="9">พวกผู้หญิงที่อยู่อย่างพออกพอใจนั้น จงตั้งใจฟัง เสียงข้าพเจ้า บรรดาบุตรีที่อยู่อย่างมั่นใจนั้น จงเงี่ยหูฟังคำข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="10">อีกเพียงสักปีกว่าๆ หญิงที่อยู่อย่างมั่นใจจะสะดุ้งตัวสั่น เพราะไร่องุ่นจะหมดสิ้น ฤดูเก็บผลไม้จะไม่มาถึง</verse>
				<verse number="11">หญิงที่อยู่อย่างพออกพอใจเอ๋ย จงตัวสั่น เจ้าผู้อยู่อย่างมั่นใจเอ๋ย จงสะดุ้งตัวสั่น จงแก้ผ้า และปล่อยตัวล่อนจ้อน แล้วเอาผ้ากระสอบ คาดเอวไว้</verse>
				<verse number="12">จงทุบอกด้วยเรื่องไร่นาแสนสุข ด้วยเรื่องเถาองุ่นผลดก</verse>
				<verse number="13">ด้วยเรื่องที่ดินชนชาติของเรา ซึ่งงอกแต่หนามใหญ่และหนามย่อย ด้วยเรื่องบรรดาบ้านเรือนที่ชื่นบาน ภายในนครรื่นเริง</verse>
				<verse number="14">เพราะว่าพระราชวังจะถูกทอดทิ้ง เมืองที่มีคนหนาแน่นจะถูกทิ้งร้าง เนินเขาและหอคอย จะกลายเป็นถ้ำตลอดไป กลายเป็นที่ที่ชื่นบานของลาป่า และเป็นลานหญ้าของฝูงแพะแกะ</verse>
				<verse number="15">จนกว่าจะทรงเทพระวิญญาณจากเบื้องบนลงมาบนเรา แล้วถิ่นทุรกันดารจะกลายเป็นสวนผลไม้ และสวนผลไม้นั้นจะถือเสมือนว่าเป็นป่า</verse>
				<verse number="16">แล้วความยุติธรรมจะอาศัยอยู่ในถิ่นทุรกันดาร และความชอบธรรมพักอยู่ในสวนผลไม้</verse>
				<verse number="17">ผลงานของความชอบธรรมจะเป็นสันติสุข และผลลัพธ์ของความชอบธรรมคือความเงียบสงบและความวางใจเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="18">ชนชาติของข้าพเจ้าจะอาศัยในที่อยู่แห่งสันติสุข ในบ้านเรือนปลอดภัยและในที่พักสงบ</verse>
				<verse number="19">แม้ป่าพังทลายเมื่อลูกเห็บตก และเมืองจะยุบลงอย่างสิ้นเชิง</verse>
				<verse number="20">ความสุขจะมีกับพวกท่านที่หว่านอยู่ข้างห้วงน้ำทั้งปวง ผู้ปล่อยให้ตีนวัวและตีนลาอยู่อย่างอิสระ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">วิบัติแก่เจ้าผู้ทำลายล้าง และตัวเจ้าเองไม่ถูกทำลายล้าง วิบัติแก่เจ้าคนทรยศ และไม่มีใครได้ทรยศเจ้า เมื่อเจ้าหยุดการทำลายล้าง เจ้าก็จะถูกทำลายล้าง และเมื่อเจ้าเลิกการทรยศ เขาทั้งหลายก็จะทรยศเจ้า</verse>
				<verse number="2">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงกรุณาพวกข้าพระองค์ ข้าพระองค์รอคอยพระองค์ ขอทรงเป็นแขนของข้าพระองค์ทั้งหลายทุกๆ เช้า เป็นความรอดของพวกข้าพระองค์ในยามทุกข์ยาก</verse>
				<verse number="3">เมื่อได้ยินเสียงความวุ่นวาย ชนชาติทั้งหลายก็วิ่งหนี เมื่อพระองค์ทรงลุกขึ้น ประชาชาติก็กระจัดกระจายไป</verse>
				<verse number="4">ของริบของพวกท่านจะถูกรวบรวมเหมือนตั๊กแตนตัวอ่อนเก็บรวบรวม คนจะกระโดดตะครุบเหมือนอย่างฝูงตั๊กแตนว้าว่อนโดดตะครุบ</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ทรงเป็นที่ยกย่อง เพราะพระองค์ประทับ ณ ที่สูง พระองค์ทรงให้ศิโยนเต็มด้วยความยุติธรรมและความชอบธรรม</verse>
				<verse number="6">และพระองค์จะทรงเป็นเสถียรภาพในช่วงเวลาของท่าน ทรงเป็นความรอด สติปัญญา และความรู้อันอุดม ความยำเกรงพระยาห์เวห์เป็นทรัพย์สมบัติของศิโยน</verse>
				<verse number="7">ดูสิ ผู้แกล้วกล้าของพวกเขาร่ำร้องอยู่ภายนอก คณะทูตสันติภาพร่ำไห้อย่างขมขื่น</verse>
				<verse number="8">ทางหลวงก็ร้างเปล่า คนสัญจรก็หยุด เขาหักพันธสัญญาเสีย เขาดูหมิ่นพยานทั้งหลาย เขาไม่ได้ให้เกียรติคน</verse>
				<verse number="9">แผ่นดินไว้ทุกข์และอ่อนระทวย เลบานอนอับอายและเหี่ยวแห้งไป ชาโรนเป็นเหมือนที่ราบแห้งแล้ง บาชานและคารเมลก็สลัดใบ</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “บัดนี้ เราจะลุกขึ้น บัดนี้ เราจะเป็นที่ยกย่อง บัดนี้ เราจะเป็นที่เชิดชู</verse>
				<verse number="11">พวกเจ้าอุ้มท้องแต่แกลบ เจ้าคลอดแต่ตอข้าว ลมหายใจของพวกเจ้าเป็นไฟที่จะเผาผลาญเจ้า</verse>
				<verse number="12">และประชาชนทั้งหลายก็จะเหมือนถูกเผาจนเป็นปูน เหมือนกอหนามที่ถูกตัดแล้วเผาในไฟ</verse>
				<verse number="13">“พวกเจ้าผู้อยู่ไกล ฟังซิว่าเราได้ทำอะไร เจ้าผู้อยู่ใกล้ จงรับรู้กำลังของเรา”</verse>
				<verse number="14">พวกคนบาปในศิโยนก็หวาดกลัว ความสะทกสะท้านเข้าครอบงำคนไร้พระเจ้า มีใครในพวกเราอยู่กับไฟที่เผาผลาญได้? มีใครในพวกเราอยู่กับการเผาไหม้เป็นนิตย์ได้?</verse>
				<verse number="15">คือผู้ดำเนินอย่างชอบธรรม และพูดอย่างเที่ยงตรง ผู้ดูหมิ่นผลได้จากการบีบบังคับ ผู้สลัดมือของเขาจากการถือสินบน ผู้อุดหูไม่ฟังอุบายเรื่องทำให้โลหิตตก และปิดตาของเขาไม่มองความชั่วร้าย</verse>
				<verse number="16">เขาจะอาศัยอยู่บนที่สูง ที่ลี้ภัยของเขาจะเป็นป้อมหิน จะมีผู้ให้อาหารแก่เขา น้ำดื่มของเขาจะมีแน่</verse>
				<verse number="17">ดวงตาของท่านจะเห็นพระราชาผู้ทรงสง่างาม และจะมองเห็นแผ่นดินที่ยืดยาวออกไปไกล</verse>
				<verse number="18">จิตใจของท่านจะคิดถึงความสยดสยองสมัยก่อน คนที่นับจำนวนอยู่ไหนแล้ว? คนที่ชั่งจำนวนเงินอยู่ไหนแล้ว? คนที่นับจำนวนหอคอยอยู่ไหนแล้ว?</verse>
				<verse number="19">ท่านจะไม่เห็นชนชาติดุร้ายอีก คือชนชาติที่พูดต่างภาษาซึ่งฟังไม่ออก ที่พูดตะกุกตะกักซึ่งเข้าใจไม่ได้</verse>
				<verse number="20">จงมองดูศิโยน เมืองแห่งเทศกาลเลี้ยงของพวกเรา ดวงตาของท่านจะเห็นเยรูซาเล็ม เป็นที่อยู่อันสงบ เป็นเต็นท์ที่ไม่ต้องขนย้าย หลักหมุดของมันจะไม่มีวันถูกถอน เชือกผูกของมันก็ไม่มีวันขาด</verse>
				<verse number="21">และที่นั่นพระยาห์เวห์จะเป็นผู้ทรงโอ่อ่าตระการต่อพวกเรา จะเป็นดั่งสถานที่มีแม่น้ำและลำธารกว้างใหญ่ ที่ซึ่งเรือพายจะไม่พายมา และเรือที่โอ่อ่าตระการไม่ผ่านไป</verse>
				<verse number="22">เพราะพระยาห์เวห์ทรงเป็นผู้พิพากษาของพวกเรา พระยาห์เวห์ทรงเป็นผู้ครอบครองของเรา พระยาห์เวห์ทรงเป็นกษัตริย์ของเรา พระองค์จะทรงช่วยเราให้รอด</verse>
				<verse number="23">สายโยงของท่านห้อยหย่อน มันยึดเสาให้แน่นไม่ได้ หรือยึดใบให้กางไม่ได้ แล้วเขาจะแบ่งของริบที่มีมากมายนั้น แม้คนง่อยก็จะเอาเหยื่อไปได้</verse>
				<verse number="24">ไม่มีชาวเมืองคนไหนจะพูดว่า “ข้าป่วยอยู่” ประชาชนผู้อาศัยอยู่ที่นั่นจะได้รับการอภัย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">ประชาชาติทั้งหลายเอ๋ย จงเข้ามาใกล้เพื่อจะได้ฟัง ชนชาติทั้งหลายเอ๋ย จงตั้งใจฟังซิ ขอให้แผ่นดินโลกและสรรพสิ่งในนั้นฟัง ทั้งพิภพและบรรดาสิ่งที่มาจากพิภพ</verse>
				<verse number="2">เพราะพระยาห์เวห์ทรงเกรี้ยวกราดต่อประชาชาติทั้งสิ้น และทรงพระพิโรธต่อกองทัพทั้งหมดของเขา พระองค์ทรงทำลายพวกเขา และทรงมอบให้แก่การฆ่าฟัน</verse>
				<verse number="3">พวกที่ถูกฆ่าของเขาจะถูกเหวี่ยงออกไป และกลิ่นเหม็นจากศพของพวกเขาจะฟุ้งไป เลือดของพวกเขาจะนอง ภูเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="4">บริวารทั้งหมดของฟ้าสวรรค์จะเสื่อมสลายไป และท้องฟ้าก็จะถูกม้วนเหมือนหนังสือม้วน บริวารทั้งสิ้นของมันจะร่วงลง เหมือนใบไม้ร่วงลงจากเถาองุ่น หรือร่วงลงจากต้นมะเดื่อ</verse>
				<verse number="5">เมื่อดาบของเราได้ดื่มจนอิ่มในฟ้าสวรรค์แล้ว ดูสิ มันจะลงมายังเอโดม มายังชนชาติที่เรากำหนดให้ทำลายในการพิพากษา</verse>
				<verse number="6">พระแสงดาบของพระยาห์เวห์อาบด้วยโลหิต เกรอะกรังไปด้วยไขมัน ด้วยเลือดของลูกแกะและแพะตัวผู้ กับไขมันจากไตของแกะตัวผู้ เพราะพระยาห์เวห์ทรงมีการฆ่าบูชาในเมืองโบสราห์ มีการฆ่าขนานใหญ่ในแผ่นดินเอโดม</verse>
				<verse number="7">วัวกระทิงจะล้มลงพร้อมกับพวกมัน และวัวหนุ่มพร้อมกับวัวผู้ที่แข็งแรง แผ่นดินของพวกเขาจะโชกไปด้วยเลือด และดิน จะชุ่มไปด้วยไขมัน</verse>
				<verse number="8">เพราะพระยาห์เวห์ทรงมีวันเพื่อการแก้แค้น มีปีแห่งการตอบแทนเพื่อกรณีพิพาทของศิโยน</verse>
				<verse number="9">แล้วลำธารทั้งหลายของเอโดมจะกลายเป็นยางมะตอย และดินของมันจะกลายเป็นกำมะถัน แผ่นดินของมันจะเป็นยางมะตอยที่ไหม้อยู่</verse>
				<verse number="10">จะไม่ดับไม่ว่ากลางคืนหรือกลางวัน ควันของมันจะลอยขึ้นอยู่ตลอดไป มันจะถูกทิ้งร้างอยู่ทุกชั่วชาติพันธุ์ จะไม่มีใครเดินผ่านตลอดไปเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="11">แต่นกกระทุงและอีกาบ้านจะยึดมันเป็นกรรมสิทธิ์ นกทึดทือและกาจะอาศัยอยู่ที่นั่น พระองค์จะทรงขึงสายของความอลหม่านเหนือมัน และปล่อยลูกดิ่งแห่งความว่างเปล่า</verse>
				<verse number="12">พวกขุนนางของมันไม่อาจเรียกอะไรที่นั่นว่าเป็นอาณาจักรได้ และบรรดาเจ้านายของมันจะไม่มีอีกเลย</verse>
				<verse number="13">ต้นหนามจะงอกเหนือป้อมของมัน ตำแยและต้นกระชับจะงอกในปราการของมัน มันจะเป็นที่อยู่ของหมาป่า และเป็นลานของนกกระจอกเทศ</verse>
				<verse number="14">แล้วสัตว์ป่า จะพบกับหมาจิ้งจอก แพะตัวผู้ จะร้องหาพวกของมัน ผียามราตรีจะมาพักผ่อนที่นั่น และมันพบที่หยุดพักสำหรับตน</verse>
				<verse number="15">นกฮูก จะทำรังและออกไข่ที่นั่น ทั้งกกไข่และรวบรวมลูกอ่อนไว้ใต้ร่มของมัน เออเหยี่ยวปีกดำจะรวมตัวกันที่นั่น ต่างก็อยู่กับคู่ของมัน</verse>
				<verse number="16">จงค้นหาและจงอ่านจากหนังสือของพระยาห์เวห์ ไม่มีสักตัวเดียวในพวกมันหายไป ไม่มีตัวไหนขาดคู่ เพราะพระโอษฐ์ของพระองค์ทรงบัญชาไว้แล้ว และพระวิญญาณของพระองค์ทรงรวบรวมพวกมันไว้</verse>
				<verse number="17">พระองค์ทรงจับฉลากให้พวกมัน พระหัตถ์ของพระองค์ได้ปันส่วนให้มันด้วยเชือกวัด พวกมันจะได้กรรมสิทธิ์เป็นนิตย์ มันจะอาศัยอยู่ที่นั่นทุกชั่วชาติพันธุ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">ถิ่นทุรกันดารและพื้นดินแห้งแล้งจะยินดี ที่ราบแห้งแล้งจะเปรมปรีดิ์และผลิดอก อย่างต้นดอกฝรั่น</verse>
				<verse number="2">มันจะออกดอกอย่างมากมาย ทั้งเปรมปรีดิ์ด้วยความชื่นบานและการร้องเพลง มันจะได้รับศักดิ์ศรีของเลบานอน ทั้งความโอ่อ่าตระการของคารเมลและชาโรน ที่เหล่านี้จะเห็นพระสิริของพระยาห์เวห์ คือความโอ่อ่าตระการของพระเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="3">จงเสริมกำลังแก่มือที่อ่อนแรง และทำหัวเข่าที่โอนเอนให้มั่นคง</verse>
				<verse number="4">จงกล่าวกับคนที่มีใจหวาดกลัวว่า “จงเข้มแข็งเถอะ และอย่ากลัวเลย ดูสิ พระเจ้าของท่านทั้งหลาย พระองค์จะเสด็จมาด้วยการแก้แค้น ด้วยการตอบแทนของพระเจ้า พระองค์จะเสด็จมาและจะช่วยท่านให้รอด”</verse>
				<verse number="5">แล้วตาของคนตาบอดจะได้เห็น และหูของคนหูหนวกจะได้ยิน</verse>
				<verse number="6">คนง่อยจะกระโดดอย่างกวาง และลิ้นของคนใบ้จะโห่ร้องยินดี เพราะน้ำจะพลุ่งขึ้นมาในถิ่นทุรกันดาร และลำธารเกิดขึ้นในที่ราบแห้งแล้ง</verse>
				<verse number="7">พื้นดินร้อนจัดจะกลายเป็นสระน้ำ และพื้นดินแห้งผากจะเป็นน้ำพุ ในโพรงที่หมาป่าเคยนอนพักอยู่ หญ้าจะโตเป็นต้นอ้อและต้นกก</verse>
				<verse number="8">และจะมีทางหลวงและทางเดินที่นั่น และเขาจะเรียกทางนั้นว่า วิสุทธิมรรค คนไม่สะอาดจะไม่เดินทางนั้น แต่เป็นทางเพื่อผู้ที่จะเดินทางนั้น แม้คนโง่ก็ไม่เดินหลงทาง</verse>
				<verse number="9">จะไม่มีสิงโตที่นั่น และไม่มีสัตว์ร้ายขึ้นมาบนนั้น จะหามันไม่พบในที่นั้น แต่พวกที่ทรงไถ่ไว้แล้วจะเดินบนนั้น</verse>
				<verse number="10">ผู้ได้รับการไถ่ของพระยาห์เวห์จะกลับมา และจะมายังศิโยนด้วยการร้องเพลง มีความยินดีเป็นนิตย์บนศีรษะของเขาทั้งหลาย เขาจะได้รับความชื่นใจและความยินดี ความโศกเศร้าและการถอนใจจะหนีหายไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">ต่อมาในปีที่ 14 ของรัชกาลกษัตริย์เฮเซคียาห์ เซนนาเคอริบพระราชาของอัสซีเรียยกขึ้นมาต่อสู้เมืองมีป้อมทั้งหมดของยูดาห์ และยึดไว้ได้</verse>
				<verse number="2">แล้วพระราชาของอัสซีเรียทรงใช้รับชาเคห์ จากเมืองลาคีชมาเข้าเฝ้ากษัตริย์เฮเซคียาห์ที่กรุงเยรูซาเล็มพร้อมกับกองทัพใหญ่ และท่านมายืนอยู่ตรงรางระบายน้ำของสระบนที่ถนนลานซักฟอก</verse>
				<verse number="3">เอลียาคิมบุตรฮิลคียาห์ผู้บัญชาการราชสำนักก็ออกมาหาท่าน พร้อมกับเชบนาราชเลขาและโยอาห์บุตรชายอาสาฟเจ้ากรมสารบรรณ</verse>
				<verse number="4">แล้วรับชาเคห์พูดกับพวกเขาว่า “จงบอกเฮเซคียาห์ว่า พระมหาราชาคือพระราชาของอัสซีเรียตรัสดังนี้ว่า ‘เจ้ามั่นใจเช่นนี้เพราะวางใจในสิ่งใด?</verse>
				<verse number="5">เจ้าคิดว่า ลำพังถ้อยคำจากปากก็เป็นยุทธศาสตร์และแสนยานุภาพในสงครามได้หรือ? บัดนี้ เจ้ามั่นใจในตัวใคร เจ้าจึงได้กบฏต่อเรา?</verse>
				<verse number="6">ดูสิ เวลานี้เจ้าพึ่งอียิปต์ซึ่งเป็นไม้เท้าอ้อช้ำ คนที่ใช้ไม้เท้านี้ ยันตัวก็จะถูกตำมือ ฟาโรห์พระราชาอียิปต์ก็จะเป็นเช่นนี้ต่อทุกคนที่พึ่งในตัวเขา</verse>
				<verse number="7">แต่ถ้าเจ้าจะบอกเราว่า “พวกเรามั่นใจในพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา” ก็ปูชนียสถานสูงและแท่นบูชาของพระองค์ไม่ใช่หรือที่เฮเซคียาห์รื้อทิ้ง? และเขากล่าวกับยูดาห์และเยรูซาเล็มว่า “ท่านทั้งหลายจงนมัสการหน้าแท่นบูชานี้” ’</verse>
				<verse number="8">บัดนี้ จงมาตกลงกับพระราชาอัสซีเรียเจ้านายของข้า และข้าจะให้ม้า 2,000 ตัวแก่เจ้าถ้าหากฝ่ายเจ้าหาคนที่จะขี่ม้าเหล่านั้นได้</verse>
				<verse number="9">แล้วเจ้าจะขับไล่นายกองที่เล็กที่สุดสักคนหนึ่งในพวกข้าราชการของเจ้านายข้าได้อย่างไร? และยังมั่นใจในอียิปต์สำหรับรถรบและพลม้าได้อย่างไร?</verse>
				<verse number="10">ยิ่งกว่านั้น ข้ามาต่อสู้เพื่อทำลายแผ่นดินนี้โดยปราศจากพระยาห์เวห์หรือ? พระยาห์เวห์ตรัสกับข้าว่า ‘จงขึ้นไปต่อสู้กับแผ่นดินนี้และทำลายเสีย’ ”</verse>
				<verse number="11">แล้วเอลียาคิม เชบนา และโยอาห์เรียนรับชาเคห์ว่า “ขอกรุณาพูดกับผู้รับใช้ของท่านเป็นภาษาอาราเมคเถิด เพราะเราเข้าใจภาษานั้น โปรดอย่าพูดกับเราเป็นภาษายูดาห์ให้ประชาชนที่อยู่บนกำแพงได้ยินเลย”</verse>
				<verse number="12">แต่รับชาเคห์ว่า “เจ้านายของข้าใช้ข้ามาพูดถ้อยคำเหล่านี้กับเจ้านายของเจ้าและกับเจ้าเท่านั้น โดยไม่ให้พูดกับพวกนั่งอยู่บนกำแพงคือพวกที่ต้องกินขี้และกินเยี่ยวของเขาพร้อมกับพวกเจ้าเช่นนั้นหรือ? ”</verse>
				<verse number="13">แล้วรับชาเคห์ยืนขึ้นและร้องตะโกนเสียงดังเป็นภาษายูดาห์ว่า “จงฟังคำของพระมหาราชา คือพระราชาของอัสซีเรีย</verse>
				<verse number="14">พระราชาตรัสดังนี้ว่า ‘อย่าให้เฮเซคียาห์หลอกลวงพวกเจ้า เพราะเขาไม่สามารถช่วยกู้พวกเจ้า</verse>
				<verse number="15">และอย่าให้เฮเซคียาห์ทำให้เจ้าพึ่งในพระยาห์เวห์ โดยกล่าวว่า “พระยาห์เวห์จะทรงช่วยกู้เราแน่นอน พระยาห์เวห์จะไม่ทรงมอบเมืองนี้ไว้ในมือของพระราชาของอัสซีเรีย” ’</verse>
				<verse number="16">อย่าฟังเฮเซคียาห์เพราะพระราชาของอัสซีเรียตรัสดังนี้ว่า ‘จงยอมสงบศึกกับเรา และออกมาหาเรา แล้วแต่ละคนจะได้กินจากเถาองุ่นของตน ทั้งได้กินจากต้นมะเดื่อของตน และแต่ละคนจะได้ดื่มน้ำจากที่เก็บน้ำของตน</verse>
				<verse number="17">จนกว่าเราจะมา และจะนำเจ้าทั้งหลายไปยังแผ่นดินที่เหมือนแผ่นดินของเจ้าเอง คือแผ่นดินที่มีข้าวและเหล้าองุ่น แผ่นดินที่มีขนมปังและสวนองุ่น</verse>
				<verse number="18">อย่าให้เฮเซคียาห์นำพาพวกเจ้าให้หลงผิดไปโดยกล่าวว่า “พระยาห์เวห์จะทรงช่วยกู้พวกเรา” มีพระองค์ไหนของแต่ละประชาชาติที่ช่วยกู้แผ่นดินของตนให้พ้นจากพระหัตถ์ของพระราชาของอัสซีเรียได้หรือ?</verse>
				<verse number="19">พระของเมืองฮามัทและเมืองอารปัดอยู่ที่ไหน? พระของเมืองเสฟารวาอิมอยู่ที่ไหน? พวกเขาช่วยกู้สะมาเรียจากมือของเราได้หรือ?</verse>
				<verse number="20">พระองค์ไหนในพวกพระทั้งหมดของดินแดนเหล่านี้ที่ช่วยกู้ดินแดนของตนจากมือของเราได้? แล้วพระยาห์เวห์จะช่วยกู้เยรูซาเล็มจากมือของเราได้หรือ?’ ”</verse>
				<verse number="21">แต่เขาทั้งหลายนิ่งเงียบ ไม่ตอบเขาสักคำเดียว เพราะพระบัญชาของกษัตริย์มีว่า “อย่าตอบโต้เขา”</verse>
				<verse number="22">แล้วเอลียาคิมบุตรฮิลคียาห์ ผู้บัญชาการราชสำนัก เชบนาราชเลขา และโยอาห์บุตรอาสาฟ เจ้ากรมสารบรรณเข้าเฝ้าเฮเซคียาห์ด้วยเสื้อผ้าฉีกขาด และกราบทูลถ้อยคำของรับชาเคห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">เมื่อกษัตริย์เฮเซคียาห์ทรงได้ยิน พระองค์ก็ฉีกฉลองพระองค์ และทรงเอาผ้ากระสอบ คลุมพระองค์ แล้วเสด็จเข้าในพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">และพระองค์ทรงใช้เอลียาคิม ผู้บัญชาการราชสำนัก เชบนาราชเลขา และบรรดาปุโรหิตอาวุโสคลุมตัวด้วยผ้ากระสอบไปหาอิสยาห์ผู้เผยพระวจนะ บุตรชายของอามอส</verse>
				<verse number="3">เขาทั้งหลายเรียนท่านว่า “เฮเซคียาห์ตรัสดังนี้ว่า ‘วันนี้เป็นวันทุกข์ใจ วันที่ถูกว่ากล่าวและวันอดสู เด็กถึงกำหนดคลอดแต่ไม่มีกำลังเบ่งให้คลอด</verse>
				<verse number="4">บางทีพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงสดับถ้อยคำของรับชาเคห์ ผู้ซึ่งพระราชาของอัสซีเรียเจ้านายของเขาส่งมาเยาะเย้ยพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ และพระองค์จะทรงกำราบบรรดาถ้อยคำซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงสดับแล้ว เพราะฉะนั้น ขอท่านถวายคำอธิษฐานเพื่อพวกที่เหลือของคนเหลืออยู่’ ”</verse>
				<verse number="5">เมื่อข้าราชการของกษัตริย์เฮเซคียาห์มาถึงอิสยาห์</verse>
				<verse number="6">อิสยาห์ก็บอกเขาทั้งหลายว่า “จงทูลเจ้านายของพวกท่านดังนี้ พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘อย่ากลัวเพราะถ้อยคำที่เจ้าได้ยินนั้น ซึ่งข้าราชการของพระราชาของอัสซีเรียได้กล่าวหยาบช้าต่อเรา</verse>
				<verse number="7">นี่แน่ะ เราจะใส่วิญญาณจิตแบบหนึ่งในตัวเขา เพื่อว่าเขาจะได้ยินข่าวลือแล้วกลับไปยังแผ่นดินของเขา และเราจะให้เขาล้มลงด้วยดาบในแผ่นดินของเขาเอง’ ”</verse>
				<verse number="8">รับชาเคห์กลับไปเพราะเขาได้ยินว่าพระราชาของอัสซีเรียออกจากลาคีชแล้ว และพบว่า พระราชาของอัสซีเรียสู้รบที่เมืองลิบนาห์</verse>
				<verse number="9">พระองค์ทรงได้ยินรายงานเกี่ยวกับทีรหะคาห์พระราชาของคูชว่า “เขาได้ออกมาสู้รบกับพระองค์แล้ว” และเมื่อพระองค์ทรงสดับแล้ว จึงส่งผู้สื่อสารไปเฝ้าเฮเซคียาห์โดยตรัสว่า</verse>
				<verse number="10">“พวกเจ้าจงพูดดังนี้กับเฮเซคียาห์พระราชาของยูดาห์ว่า ‘อย่าให้พระเจ้าของเจ้าซึ่งเจ้าเชื่อมั่นนั้นหลอกลวงเจ้าว่า “เยรูซาเล็มจะไม่ถูกมอบไว้ในมือพระราชาของอัสซีเรีย”</verse>
				<verse number="11">ดูสิ เจ้าได้ยินแล้วว่าบรรดาพระราชาของอัสซีเรียได้ทำอะไรกับดินแดนทุกแห่ง คือได้ทำลายอย่างสิ้นเชิง แล้วเจ้าจะได้รับการช่วยกู้หรือ?</verse>
				<verse number="12">พวกพระของประชาชาติทั้งหลายที่บรรพบุรุษของเราได้ทำลายนั้นช่วยกู้พวกเขาได้หรือ? คือโกซาน ฮาราน เรเซฟ และชาวเอเดนที่อยู่ในเทลอัสสาร์</verse>
				<verse number="13">พระราชาของฮามัท พระราชาของอารปัด พระราชาของเมืองเสฟารวาอิม เฮนาและอิฟวาห์อยู่ที่ไหนแล้ว?’ ”</verse>
				<verse number="14">เฮเซคียาห์ทรงรับจดหมายจากมือผู้สื่อสาร และทรงอ่าน แล้วเฮเซคียาห์ทรงขึ้นไปยังพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และทรงคลี่จดหมายนั้นออกเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">และเฮเซคียาห์ทรงอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์ว่า</verse>
				<verse number="16">“ข้าแต่พระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าของอิสราเอล ผู้ประทับเหนือเหล่าเครูบ พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าของบรรดาราชอาณาจักรแห่งแผ่นดินโลก คือพระองค์แต่เพียงองค์เดียว พระองค์ทรงสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอเงี่ยพระกรรณสดับ ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอเบิกพระเนตรและทรงมองดู และขอทรงฟังบรรดาถ้อยคำของเซนนาเคอริบ ซึ่งเขาส่งมาเยาะเย้ยพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์</verse>
				<verse number="18">ข้าแต่พระยาห์เวห์ เป็นความจริงที่บรรดาพระราชาของอัสซีเรียได้ทำให้ประเทศทั้งสิ้นและแผ่นดินของพวกเขานั้นร้างเปล่า</verse>
				<verse number="19">และได้เหวี่ยงพระทั้งหลายของเขาเข้าไปในไฟ เพราะพวกนั้นไม่ใช่พระเจ้า เป็นแต่ผลงานของมือมนุษย์ที่เป็นไม้และหิน ดังนั้นพวกนั้นจึงถูกทำลายไป</verse>
				<verse number="20">บัดนี้ ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลาย ขอทรงช่วยพวกข้าพระองค์ให้พ้นมือของเขา เพื่อราชอาณาจักรทั้งหมดของแผ่นดินโลกจะทราบว่า พระองค์แต่เพียงองค์เดียวทรงเป็นพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="21">แล้วอิสยาห์บุตรอามอสส่งข่าวถึงเฮเซคียาห์ทูลว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ‘เพราะเจ้าได้อธิษฐานต่อเราถึงเรื่องเซนนาเคอริบพระราชาของอัสซีเรีย’</verse>
				<verse number="22">ต่อไปนี้เป็นพระวจนะซึ่งพระยาห์เวห์ตรัสต่อสู้เขาว่า ‘ธิดาพรหมจารีแห่งศิโยน ดูถูกเจ้า และเย้ยหยันเจ้า ธิดาของเยรูซาเล็ม สั่นศีรษะตามหลังใส่เจ้า</verse>
				<verse number="23">‘เจ้าเยาะเย้ยและกล่าวหยาบช้าต่อใคร? เจ้าขึ้นเสียงของเจ้าต่อผู้ใด? และเบิ่งตาของเจ้าอย่างเย่อหยิ่ง ต่อองค์บริสุทธิ์ของอิสราเอล</verse>
				<verse number="24">เจ้าเยาะเย้ยองค์เจ้านายโดยพวกคนใช้ของเจ้า และเจ้าพูดว่า “ด้วยรถรบจำนวนมากของข้า ข้าได้ขึ้นยังที่สูงของภูเขาทั้งหลาย ไปถึงที่ไกลสุดของเลบานอน ข้าโค่นต้นสนสีดาร์สูงที่สุดของมันลง ทั้งต้นสนสามใบที่ดีที่สุดของมัน ข้าเข้าไปถึงยอดสูงสุดของมัน ไปยังป่าทึบที่สุดของมัน</verse>
				<verse number="25">ข้าขุดบ่อ และดื่มน้ำ และด้วยฝ่าเท้าของข้า ข้าจะทำให้ธารน้ำทั้งหมดของอียิปต์แห้งไป”</verse>
				<verse number="26">‘เจ้าไม่ได้ยินหรือว่า เรากะการไว้นานแล้ว? เราวางแผนไว้แต่ดึกดำบรรพ์ และบัดนี้เราทำให้มันเป็นไปแล้ว คือเจ้าทำให้เมืองที่มีป้อมพังลง กลายเป็นกองสิ่งปรักหักพัง</verse>
				<verse number="27">ส่วนมือไม้ของชาวเมืองก็หมดเรี่ยวแรง พวกเขาท้อแท้และอับอาย และกลายเป็นเหมือนพืชที่ทุ่งนา และเหมือนหญ้าอ่อน เหมือนหญ้าบนยอดหลังคาบ้าน ถูกเผาเกรียม ก่อนที่มันจะโตขึ้น</verse>
				<verse number="28">‘แต่เรารู้จักการที่เจ้านั่งลง กับการที่เจ้าออกไปและเข้ามา และการที่เจ้าเกรี้ยวกราดต่อเรา</verse>
				<verse number="29">เพราะเจ้าเกรี้ยวกราดต่อเรา และความจองหองของเจ้ามาเข้าหูเรา ฉะนั้น เราจะเอาขอของเราเกี่ยวจมูกเจ้า และเอาบังเหียนของเราใส่ปากเจ้า แล้วเราจะหันเจ้ากลับไปตามทาง ที่เจ้าเข้ามานั้น’</verse>
				<verse number="30">“และนี่จะเป็นหมายสำคัญแก่ท่าน คือปีนี้ท่านจะกินสิ่งที่งอกขึ้นเอง และในปีที่สองสิ่งที่ผลิออกจากที่เดิม แล้วในปีที่สาม จงหว่าน แล้วเกี่ยว และจงทำสวนองุ่นและกินผลของมัน</verse>
				<verse number="31">ส่วนพวกรอดตายของคนที่เหลืออยู่แห่งเชื้อวงศ์ยูดาห์นั้น จะหยั่งรากลงล่าง และเกิดผลขึ้นบน</verse>
				<verse number="32">เพราะว่าคนที่เหลืออยู่จะออกไปจากเยรูซาเล็ม และคนที่หนีรอดจะออกมาจากภูเขาศิโยน ความกระตือรือร้นของพระยาห์เวห์จอมทัพจะทรงทำการนี้</verse>
				<verse number="33">“เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์ตรัสเกี่ยวกับพระราชาของอัสซีเรียดังนี้ว่า ‘เขาจะไม่เข้ามาในนครนี้หรือยิงลูกธนูไปที่นั่น หรือถือโล่เข้ามาข้างหน้านครหรือสร้างเชิงเทินต่อสู้มัน</verse>
				<verse number="34">เขามาทางไหน เขาจะต้องกลับไปทางนั้น เขาจะไม่เข้ามาในนครนี้ ’ พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="35">‘และเราจะป้องกันนครนี้ไว้เพื่อช่วยให้รอด เพื่อเห็นแก่เราเอง และเห็นแก่ดาวิดผู้รับใช้ของเรา’ ”</verse>
				<verse number="36">ทูตของพระยาห์เวห์ออกไป และประหารคนในค่ายของคนอัสซีเรีย 185,000 คน และถึงเวลาเช้ามืดเมื่อคนตื่นขึ้น ดูสิ พวกเหล่านั้นกลายเป็นศพทั้งหมด</verse>
				<verse number="37">แล้วเซนนาเคอริบพระราชาของอัสซีเรียก็ยกทัพไป และกลับบ้าน แล้วอาศัยอยู่ในกรุงนีนะเวห์</verse>
				<verse number="38">ต่อมาเมื่อพระองค์นมัสการในพระนิเวศของพระนิสโรคเทพเจ้าของพระองค์ อัดรัมเมเลค และชาเรเซอร์ พระราชโอรสของพระองค์ก็ประหารพระองค์ด้วยดาบ แล้วหนีไปยังแผ่นดินอารารัต และเอสารฮัดโดนพระราชโอรสของพระองค์ก็ขึ้นครองแทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">เวลานั้น เฮเซคียาห์ประชวรใกล้สิ้นพระชนม์ และผู้เผยพระวจนะอิสยาห์บุตรอามอสเข้ามาเฝ้าพระองค์ และทูลพระองค์ว่า “พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘จงจัดการบ้านเรือนให้เรียบร้อย เพราะเจ้าจะตาย จะไม่มีชีวิตอยู่’ ”</verse>
				<verse number="2">แล้วเฮเซคียาห์หันพระพักตร์เข้าข้างฝา และทรงอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์ว่า</verse>
				<verse number="3">“ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์ขอวิงวอนพระองค์ให้ระลึกว่า ข้าพระองค์ได้ดำเนินเฉพาะพระพักตร์พระองค์ด้วยความซื่อสัตย์และด้วยสิ้นสุดใจ ทั้งได้ทำสิ่งดีในสายพระเนตรของพระองค์” แล้วเฮเซคียาห์ทรงกันแสงอย่างมาก</verse>
				<verse number="4">และพระวจนะของพระยาห์เวห์ก็มาถึงอิสยาห์ว่า</verse>
				<verse number="5">“จงไปและบอกเฮเซคียาห์ว่า พระยาห์เวห์พระเจ้าของดาวิด บรรพบุรุษของเจ้าตรัสดังนี้ว่า ‘เราได้ยินคำอธิษฐานของเจ้า เราเห็นน้ำตาของเจ้า นี่แน่ะ เราจะเพิ่มชีวิตให้เจ้าอีกสิบห้าปี</verse>
				<verse number="6">และเราจะช่วยกู้เจ้าและเมืองนี้จากมือพระราชาของอัสซีเรีย และจะปกป้องเมืองนี้ไว้’ ”</verse>
				<verse number="7">“นี่จะเป็นหมายสำคัญสำหรับฝ่าพระบาทจากพระยาห์เวห์ ที่พระยาห์เวห์จะทรงทำสิ่งนี้ตามที่พระองค์ทรงสัญญาไว้ว่า</verse>
				<verse number="8">‘ดูสิ เราจะทำให้เงาจากดวงอาทิตย์ที่ทอดลงไปเป็นขั้นๆ บนนาฬิกาแดดของอาหัสนั้นย้อนกลับขึ้นมาสิบขั้น’ ” ดวงอาทิตย์ก็ย้อนกลับมาสิบขั้นบนนาฬิกาแดดตามขั้นที่มันได้ผ่านไปแล้ว</verse>
				<verse number="9">บทประพันธ์ของเฮเซคียาห์กษัตริย์ของยูดาห์ หลังจากประชวร และทรงมีชีวิตรอดจากการประชวรของพระองค์นั้น มีว่า</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้าว่า เมื่อวันเวลามาถึงวัยฉกรรจ์ ข้าพเจ้าจะต้องจากไป ยังประตูแดนคนตาย ข้าพเจ้าถูกตัดขาดจากวันเวลาที่เหลือของชีวิต</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้าว่า ข้าพเจ้าจะไม่เห็นพระยาห์เวห์ คือไม่เห็นพระยาห์เวห์ในแผ่นดินของคนเป็น ข้าพเจ้าจะไม่ได้มองดูมนุษย์อีก หรืออยู่กับผู้อาศัยในที่ไม่ยั่งยืน</verse>
				<verse number="12">ที่อยู่ของข้าพเจ้าถูกรื้อและถอนออกไปจากข้าพเจ้า เหมือนอย่างเต็นท์ของผู้เลี้ยงแกะ ข้าพเจ้าม้วนชีวิตของข้าพเจ้าเหมือนอย่างคนทอผ้า พระองค์ทรงตัดข้าพเจ้าออกจากหูก จากกลางวันถึงกลางคืน พระองค์ทรงนำข้าพเจ้ามาถึงอวสาน</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้าคิดคำนึง จนรุ่งเช้า เหมือนอย่างสิงโต พระองค์ทรงหักกระดูกทั้งหมดของข้าพเจ้า จากกลางวันถึงกลางคืน พระองค์ทรงนำข้าพเจ้ามาถึงอวสาน</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้าร้องเหมือนนกนางแอ่น เหมือนนกกระเรียน ข้าพเจ้าพิลาปเหมือนนกพิราบ ตาของข้าพเจ้าเหนื่อยล้าด้วยการมองขึ้นเบื้องบน ข้าแต่องค์เจ้านาย ข้าพระองค์ถูกบีบบังคับ ขอทรงเป็นหลักประกันของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="15">แต่ข้าพเจ้าจะพูดอะไรได้ เพราะพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าแล้ว และพระองค์เองทรงทำเช่นนั้น ข้าพเจ้าดำเนินอย่างสงบเสงี่ยมตลอดปีเดือนของข้าพเจ้า เพราะความขมขื่นในใจของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="16">ข้าแต่องค์เจ้านาย มนุษย์ ดำรงชีพด้วยสิ่งเหล่านี้ และวิญญาณจิตของข้าพระองค์ก็มีชีวิตด้วยสิ่งทั้งหมดนี้ ขอทรงให้ข้าพระองค์หายดีและให้ข้าพระองค์มีชีวิตอยู่</verse>
				<verse number="17">นี่แน่ะ เพื่อสวัสดิภาพของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จึงมีความขมขื่นอย่างยิ่ง แต่พระองค์ทรงฉุดชีวิตของข้าพระองค์ ออกจากหลุมของความพินาศ เพราะพระองค์ทรงเหวี่ยงบาปทั้งหมดของข้าพระองค์ ไว้ข้างหลังของพระองค์</verse>
				<verse number="18">เพราะแดนคนตายขอบพระคุณพระองค์ไม่ได้ ความมรณาก็สรรเสริญพระองค์ไม่ได้ บรรดาคนที่ลงไปยังหลุมนั้น จะหวังในความซื่อสัตย์ของพระองค์ไม่ได้</verse>
				<verse number="19">คนมีชีวิต คนมีชีวิต เขาขอบพระคุณพระองค์ เหมือนอย่างที่ข้าพระองค์ทำอยู่ในเวลานี้ บิดาจะบอกบุตรทั้งหลายให้รู้ ถึงความซื่อสัตย์ของพระองค์</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์จะทรงช่วยข้าพเจ้าให้รอด และพวกเราจะบรรเลงเพลงด้วยเครื่องสาย ตลอดวันเวลาแห่งชีวิตของพวกเรา ที่พระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="21">และอิสยาห์กล่าวว่า “ให้เอามะเดื่อก้อนมา และแปะไว้ที่พระยอด เพื่อพระองค์จะหายประชวร”</verse>
				<verse number="22">เฮเซคียาห์ตรัสด้วยว่า “อะไรเป็นหมายสำคัญที่ ข้าพเจ้าจะขึ้นไปยังพระนิเวศของพระยาห์เวห์? ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">ในเวลานั้น เมโรดัคบาลาดันพระราชโอรสของบาลาดัน พระราชาแห่งบาบิโลน ทรงส่งพระราชสารและเครื่องบรรณาการมายังเฮเซคียาห์ เพราะพระองค์ทรงได้ยินว่าเฮเซคียาห์ประชวร และทรงแข็งแรงดีแล้ว</verse>
				<verse number="2">และเฮเซคียาห์ทรงเปรมปรีดิ์เพราะเขาเหล่านั้น และทรงให้พวกเขาดูคลังทรัพย์ของพระองค์ คือดูเงิน ทองคำ เครื่องเทศ น้ำมันหอม และคลังแสงทั้งหมดของพระองค์ รวมทั้งทุกอย่างที่มีอยู่ในท้องพระคลังของพระองค์ ไม่มีสิ่งใดในพระราชวังหรือในราชอาณาจักรของพระองค์ที่เฮเซคียาห์ไม่ได้ทรงสำแดงแก่เขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="3">แล้วผู้เผยพระวจนะอิสยาห์ก็มาเฝ้ากษัตริย์เฮเซคียาห์และทูลพระองค์ว่า “คนเหล่านี้ทูลอะไรบ้าง? และพวกที่มาเข้าเฝ้าพระองค์นั้นมาจากไหน? ” เฮเซคียาห์ตรัสว่า “พวกเขามาหาเราจากแดนไกล จากกรุงบาบิโลน”</verse>
				<verse number="4">ท่านทูลว่า “พวกเขาเห็นอะไรในพระราชวังของพระองค์บ้าง? ” และเฮเซคียาห์ตรัสตอบว่า “เขาเห็นทุกอย่างในพระราชวังของเรา ไม่มีสิ่งใดในพระคลังของเราซึ่งเราไม่ได้สำแดงแก่พวกเขา”</verse>
				<verse number="5">แล้วอิสยาห์ทูลเฮเซคียาห์ว่า “ขอทรงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์จอมทัพ</verse>
				<verse number="6">‘ดูสิ วันเวลากำลังจะมาถึง เมื่อทุกสิ่งที่อยู่ในพระราชวังของเจ้า และทุกสิ่งที่บรรพบุรุษของเจ้าได้สะสมมาจนถึงทุกวันนี้จะต้องถูกเอาไปยังบาบิโลน จะไม่มีสิ่งใดเหลือเลย พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้</verse>
				<verse number="7">‘และบุตรทั้งหลายซึ่งจะถือกำเนิดจากเจ้า ซึ่งจะเกิดมาแก่เจ้าจะถูกนำเอาไป และพวกเขาจะเป็นขันทีในพระราชวังของราชาแห่งบาบิโลน ’ ”</verse>
				<verse number="8">แล้วเฮเซคียาห์ตรัสกับอิสยาห์ว่า “พระวจนะของพระยาห์เวห์ซึ่งท่านกล่าวนั้นดี” เพราะพระองค์ทรงดำริว่า “จะมีสวัสดิภาพและความปลอดภัย ในวันเวลาของเรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">พระเจ้าของพวกท่านตรัสว่า “จงชูใจ จงชูใจประชากรของเรา</verse>
				<verse number="2">จงพูดกับเยรูซาเล็มอย่างเห็นใจ และจงบอกเมืองนั้นว่า ‘ความลำบาก ของเธอสิ้นสุดลงแล้ว และบาปของเธอได้รับการอภัยแล้ว และเธอได้รับโทษจากพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์ เป็นสองเท่าของความผิดของเธอแล้ว’ ”</verse>
				<verse number="3">เสียงหนึ่งร้องว่า “จงเตรียมมรรคาของพระยาห์เวห์ในถิ่นทุรกันดาร จงทำทางหลวงในที่ราบแห้งแล้งให้ตรงสำหรับพระเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="4">หุบเขาทุกแห่งจะถูกถมสูงขึ้น ภูเขาและเนินเขาทุกลูกจะปรับให้ต่ำลง ที่ลุ่มๆ ดอนๆ จะทำให้เสมอ และที่สูงๆ ต่ำๆ จะให้ราบเรียบ</verse>
				<verse number="5">และพระสิริของพระยาห์เวห์จะปรากฏ แล้วมนุษย์ทุกคนจะมองเห็นด้วยกัน เพราะพระโอษฐ์ ของพระยาห์เวห์ตรัสไว้แล้ว”</verse>
				<verse number="6">มีเสียงหนึ่งกล่าวว่า “จงร้องสิ” และข้าพเจ้า ว่า“ข้าจะร้องอะไร? ” มนุษย์ทุกคนก็เป็นเหมือนต้นหญ้า และสง่าราศี ทั้งหมดของเขาก็เหมือนดอกไม้ในทุ่ง</verse>
				<verse number="7">ต้นหญ้าก็เหี่ยวแห้ง และดอกไม้ก็ร่วงโรย เมื่อพระปัสสาสะ ของพระยาห์เวห์เป่ามาถูกมัน แน่ทีเดียว มนุษยชาตินั้นคือต้นหญ้า</verse>
				<verse number="8">ต้นหญ้าก็เหี่ยวแห้ง และดอกไม้ก็ร่วงโรย แต่พระวจนะพระเจ้าของเราจะยั่งยืนเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="9">เจ้าจงขึ้นไปบนภูเขาสูง โอ ศิโยนผู้นำข่าวดี จงเปล่งเสียงของเจ้าด้วยเต็มกำลัง โอ เยรูซาเล็มผู้นำข่าวดี จงเปล่งเสียงเถิด อย่ากลัวเลย จงพูดกับเมืองทั้งหลายของยูดาห์ว่า “ดูเถิด พระเจ้าของพวกเจ้า”</verse>
				<verse number="10">ดูสิ พระยาห์เวห์ องค์เจ้านายเสด็จมาด้วยอานุภาพ และพระกรของพระองค์ครอบครองเพื่อพระองค์ นี่แน่ะ รางวัลของพระองค์ก็อยู่กับพระองค์ และค่าตอบแทนของพระองค์ก็อยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="11">พระองค์จะทรงเลี้ยงฝูงแกะของพระองค์เหมือนผู้เลี้ยงแกะ พระองค์จะทรงรวบรวมลูกแกะไว้ด้วยพระกรของพระองค์ พระองค์จะทรงอุ้มไว้ที่พระทรวง และจะค่อยๆ นำแม่แกะที่มีลูกอ่อน</verse>
				<verse number="12">ใครตวงน้ำทั้งหลายด้วยอุ้งมือของตน และวัดฟ้าสวรรค์ด้วยคืบเดียว ทั้งบรรจุผงคลีของแผ่นดินโลกไว้ในถังตวง? ใครชั่งภูเขาทั้งหลายด้วยตาชั่ง และชั่งบรรดาเนินเขาด้วยตราชู?</verse>
				<verse number="13">ใครให้คำแนะนำแก่พระวิญญาณของพระยาห์เวห์ หรือเป็นที่ปรึกษาของพระองค์ผู้ให้คำสอนแก่พระองค์?</verse>
				<verse number="14">ใครที่พระองค์ทรงต้องปรึกษาเพื่อจะรู้แจ้ง และใครสอนทางแห่งความยุติธรรมให้พระองค์? ใครสอนความรู้แก่พระองค์ และสำแดงให้พระองค์รู้ทางแห่งความเข้าใจ?</verse>
				<verse number="15">นี่แน่ะ บรรดาประชาชาติก็เหมือนน้ำหยดหนึ่งจากถัง และถือว่าเป็นเหมือนฝุ่นบนตราชู ดูสิ พระองค์ทรงหยิบเกาะทั้งหลายขึ้นมาเหมือนผงคลี</verse>
				<verse number="16">เลบานอนไม่พอเป็นฟืน และสัตว์ป่าของมันก็ไม่พอเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="17">สำหรับพระองค์ ประชาชาติทั้งหมดก็เหมือนไม่มีอะไรเลย พระองค์ทรงนับเขาเป็นยิ่งกว่าศูนย์และความว่างเปล่า</verse>
				<verse number="18">ท่านทั้งหลายจะเปรียบพระเจ้าเหมือนกับใคร หรือเปรียบพระองค์คล้ายกับอะไร?</verse>
				<verse number="19">คล้ายรูปเคารพที่ช่างหล่อไว้ แล้วช่างทองทำทองหุ้ม และทำสร้อยเงินให้หรือ?</verse>
				<verse number="20">คนยากจนก็หาเครื่องบูชา เป็นไม้ที่ไม่ผุ เขาเสาะหาช่างที่มีฝีมือ ให้ตั้งมันขึ้นมาเป็นรูปเคารพที่ไม่สั่นคลอน</verse>
				<verse number="21">พวกท่านรู้แล้วไม่ใช่หรือ? ท่านเคยได้ยินไม่ใช่หรือ? พวกท่านได้รับการบอกกล่าวตั้งแต่ต้นแล้วไม่ใช่หรือ? ท่านไม่เข้าใจเรื่องรากฐาน ของแผ่นดินโลกหรือ?</verse>
				<verse number="22">คือพระองค์ประทับเหนือหลังคาโค้งของแผ่นดินโลก และชาวแผ่นดินโลกก็เป็นเหมือนตั๊กแตน พระองค์ทรงขึงฟ้าสวรรค์เหมือนขึงม่าน และกางมันออกเหมือนเต็นท์สำหรับอาศัย</verse>
				<verse number="23">ผู้ทรงทำให้เจ้านายเป็นเหมือนไม่มีอะไรเลย และทรงทำให้ผู้ครอบครองแผ่นดินโลกเป็นเหมือนความว่างเปล่า</verse>
				<verse number="24">พวกเขายังไม่ทันจะถูกปลูก ยังไม่ทันจะถูกหว่าน ต้นของเขายังไม่ทันจะหยั่งรากลงพื้นดิน เมื่อพระองค์ทรงเป่าบนพวกเขา เขาก็เหี่ยวแห้งไป และพายุก็พัดพาเขาไปเหมือนตอข้าว</verse>
				<verse number="25">องค์บริสุทธิ์ตรัสว่า “พวกเจ้าจะเปรียบเรากับผู้ใด? และมีใครที่เสมอเหมือนเรา? ”</verse>
				<verse number="26">จงเงยตาของพวกท่านขึ้น แล้วมองดูว่า ใครสร้างสิ่งเหล่านี้? พระองค์ทรงนำพวกมันออกมาเป็นกลุ่มๆ ตามจำนวน เรียกชื่อของมันทั้งหมด เพราะพลังของพระองค์นั้นมีมากมาย และกำลังของพระองค์นั้นใหญ่หลวงนัก จึงไม่ขาดหายไปแม้แต่ดวงเดียว</verse>
				<verse number="27">โอ ยาโคบเอ๋ย ทำไมท่านจึงกล่าวว่า อิสราเอลเอ๋ย ทำไมท่านจึงพูดว่า “ทางของข้าพเจ้าถูกปิดไว้จากพระยาห์เวห์ และความยุติธรรมที่ควรเป็นของข้าพเจ้านั้นก็ผ่านพระเจ้าของข้าพเจ้าไป?”</verse>
				<verse number="28">ท่านรู้แล้วไม่ใช่หรือ? ท่านเคยได้ยินไม่ใช่หรือ? พระยาห์เวห์ทรงเป็นพระเจ้าเนืองนิตย์ เป็นผู้สร้างที่สุดปลายแผ่นดินโลก พระองค์ไม่ทรงอ่อนเปลี้ยหรือเหน็ดเหนื่อย ความเข้าใจของพระองค์ก็เหลือจะหยั่งรู้ได้</verse>
				<verse number="29">พระองค์ประทานกำลังแก่คนอ่อนเปลี้ย และผู้ไม่มีพลังนั้นพระองค์ทรงให้มีเรี่ยวแรงมาก</verse>
				<verse number="30">แม้คนหนุ่มๆ จะอ่อนเปลี้ยและเหน็ดเหนื่อย และชายฉกรรจ์จะล้มลงทีเดียว</verse>
				<verse number="31">แต่เขาทั้งหลายผู้รอคอยพระยาห์เวห์จะได้รับกำลังใหม่ เขาจะบินขึ้นด้วยปีกเหมือนนกอินทรี เขาจะวิ่งและไม่อ่อนเปลี้ย เขาจะเดินและไม่เหน็ดเหนื่อย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="41">
				<verse number="1">โอ แผ่นดินชายทะเล จงนิ่งเงียบต่อเรา จงให้ชนชาติทั้งหลายฟื้นกำลังขึ้นใหม่ ให้พวกเขาเข้ามาใกล้ แล้วให้เขาพูด ให้เราเข้ามาใกล้ด้วยกันเพื่อการพิพากษา</verse>
				<verse number="2">ใครได้เร้าใจคนหนึ่งมาจากตะวันออก และเรียกท่านด้วยความชอบธรรมมายังพระบาทพระองค์? ทั้งมอบบรรดาประชาชาติให้แก่ท่าน ท่านจึงเหยียบบรรดากษัตริย์ไว้ใต้เท้า ท่านทำให้พวกเขาเหมือนผงคลีด้วยดาบของท่าน และเหมือนตอข้าวที่ถูกลมพัดด้วยคันธนูของท่าน</verse>
				<verse number="3">ท่านไล่ตามพวกเขาและผ่านเขาไปอย่างปลอดภัย ตามทางที่เท้าของท่านไม่เคยเหยียบ</verse>
				<verse number="4">ใครได้ประกอบกิจและทำเช่นนี้ ที่เรียกชาติพันธุ์ทั้งหลายออกมาตั้งแต่ปฐมกาล? คือตัวเรายาห์เวห์ ผู้เป็นเบื้องต้น และเป็นเบื้องปลาย เราคือผู้นั้น</verse>
				<verse number="5">แผ่นดินชายทะเลเห็นแล้วก็กลัว ปลายแผ่นดินโลกก็สั่นเทา เขาทั้งหลายมาใกล้และเข้ามาแล้ว</verse>
				<verse number="6">แต่ละคนช่วยเพื่อนบ้านของตน และพูดกับพี่น้องของตนว่า “จงเข้มแข็ง”</verse>
				<verse number="7">ช่างฝีมือก็หนุนใจช่างทอง ผู้ใช้ค้อนทุบให้เรียบก็หนุนใจผู้ตีทั่ง พูดเรื่องการบัดกรี ว่า “ดีแล้ว” และเขาก็ทำให้มันมั่นคงด้วยตะปูเพื่อไม่ให้มันเลื่อน</verse>
				<verse number="8">แต่เจ้า อิสราเอล ผู้รับใช้ของเรา ยาโคบผู้ซึ่งเราเลือกไว้ เชื้อสายของอับราฮัมสหายของเรา</verse>
				<verse number="9">เจ้าผู้ที่เรานำมาจากปลายแผ่นดินโลก และเรียกมาจากที่ไกลสุดของโลก แล้วพูดกับเจ้าว่า “เจ้าเป็นผู้รับใช้ของเรา เราได้เลือกเจ้าและไม่ปฏิเสธเจ้า”</verse>
				<verse number="10">อย่ากลัวเลย เพราะเราอยู่กับเจ้า อย่าขยาด เพราะเราเป็นพระเจ้าของเจ้า เราจะเสริมกำลังเจ้า เราจะช่วยเจ้า เราจะชูเจ้าด้วยมือขวาอันชอบธรรมของเรา</verse>
				<verse number="11">นี่แน่ะ ทุกคนที่โกรธเคืองเจ้า จะต้องอายและอดสู คนทั้งหลายที่ต่อสู้กับเจ้า จะกลายเป็นศูนย์และพินาศไป</verse>
				<verse number="12">เจ้าจะค้นคนที่ต่อสู้กับเจ้า แต่เจ้าจะไม่พบเขา ผู้ทำสงครามกับเจ้า จะกลายเป็นศูนย์และไม่เหลืออยู่</verse>
				<verse number="13">เพราะเราคือยาห์เวห์ พระเจ้าของเจ้า เราฉวยมือขวาของเจ้าไว้ คือเราที่พูดกับเจ้าว่า “อย่ากลัวเลย เราเองจะช่วยเจ้า”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “อย่ากลัวเลย เจ้าหนอนยาโคบ เจ้าอิสราเอลผู้เล็กน้อย เราเองจะช่วยเจ้า ผู้ไถ่ของเจ้าคือองค์บริสุทธิ์ของอิสราเอล</verse>
				<verse number="15">ดูสิ เราจะทำเจ้าให้เป็นเลื่อนนวดข้าว ทั้งใหม่ ทั้งคม และมีฟันหลายๆ อัน เจ้าจะนวดและบดภูเขา และเจ้าจะทำให้เนินเขาเป็นเหมือนแกลบ</verse>
				<verse number="16">เจ้าจะฝัดร่อนพวกมัน แล้วลมจะพัดมันไปเสีย และพายุจะกระจายพวกมัน เจ้าจะเปรมปรีดิ์ในพระยาห์เวห์ เจ้าจะอวดอ้างในองค์บริสุทธิ์ของอิสราเอล</verse>
				<verse number="17">“คนจนและคนขัดสนแสวงหาน้ำ แต่ไม่พบ และลิ้นของเขาก็แห้งผากด้วยความกระหาย เรา ยาห์เวห์ จะตอบพวกเขาเอง เรา พระเจ้าของอิสราเอลจะไม่ทอดทิ้งเขา</verse>
				<verse number="18">เราจะเปิดแม่น้ำบนที่สูงโล้นทั้งหลาย และน้ำพุท่ามกลางหุบเขาทั้งปวง เราจะทำถิ่นทุรกันดารให้เป็นสระน้ำ และแผ่นดินแห้งแล้งเป็นน้ำพุ</verse>
				<verse number="19">เราจะใส่ต้นสนสีดาร์ไว้ในถิ่นทุรกันดาร ทั้งต้นกระถินเทศ ต้นน้ำมันเขียวและต้นมะกอก เราจะวางต้นสนสามใบไว้ในที่ราบแห้งแล้ง ด้วยกันกับต้นสนเขาและต้นช้องรำพัน</verse>
				<verse number="20">เพื่อคนทั้งหลายจะเห็นและรับรู้ เขาจะใคร่ครวญและเข้าใจด้วยกัน ว่าพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์ทรงทำการนี้ องค์บริสุทธิ์ของอิสราเอลได้สร้างสิ่งนี้”</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์ตรัสว่า จงนำคดีของเจ้ามา กษัตริย์ของยาโคบตรัสว่า จงเอาข้อพิสูจน์ของเจ้ามา</verse>
				<verse number="22">ให้พวกเขาเอามา และบอกพวกเราว่า จะเกิดอะไรขึ้น จงบอกว่าสิ่งที่ล่วงเลยมาแล้วมีอะไรบ้าง เพื่อเราจะพิจารณาสิ่งเหล่านั้น แล้วทราบถึงผลที่ตามมาของสิ่งเหล่านั้น หรือพูดให้พวกเราฟังถึงสิ่งที่จะบังเกิดมา</verse>
				<verse number="23">จงบอกถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ เพื่อพวกเราจะรู้ว่าพวกเจ้าเป็นพระ เออ จงให้สิ่งดีหรือสิ่งร้าย เพื่อพวกเราจะจ้องและมองดูพร้อมกัน</verse>
				<verse number="24">นี่แน่ะ เจ้าเป็นเหมือนความว่างเปล่า และการงานของเจ้าก็ว่างเปล่า ผู้เลือกเจ้าก็เป็นที่น่าเกลียดน่าชัง</verse>
				<verse number="25">เราได้เร้าใจผู้หนึ่งจากทิศเหนือและเขามาแล้ว จากที่ดวงอาทิตย์ขึ้น เขาจะออกนามของเรา เขาจะมาเหนือผู้ครอบครองเหมือนเหยียบปูน เหมือนช่างปั้นหม้อย่ำดินเหนียว</verse>
				<verse number="26">ใครบอกไว้ตั้งแต่เริ่มแรก เพื่อเราจะทราบ หรือบอกล่วงหน้าเพื่อเราจะพูดว่า “ถูกแล้ว”? เออ ไม่มีใครบอก ไม่มีใครประกาศ เออ ไม่มีใครได้ยินถ้อยคำของเจ้า</verse>
				<verse number="27">เราเป็นผู้แรกที่กล่าวกับศิโยนว่า “จงดูเถิด จงดูพวกเขา” และให้ผู้นำข่าวไปยังเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="28">แต่เมื่อเรามองดูก็ไม่พบใคร ไม่มีที่ปรึกษาในหมู่คนพวกนี้ คือคนที่ให้คำตอบได้เมื่อเราถาม</verse>
				<verse number="29">นี่แน่ะ พระทั้งหมดล้วนเป็นศูนย์ กิจการของพวกมันก็ไม่มีอยู่ รูปเคารพหล่อของพวกมันก็เป็นแต่ลมและความว่างเปล่า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="42">
				<verse number="1">ดูสิ ผู้รับใช้ของเรา ผู้ซึ่งเราเชิดชู ผู้เลือกสรรของเรา ผู้ซึ่งใจเราปีติยินดี เราเอาวิญญาณของเราใส่ไว้บนท่าน ท่านจะส่งความยุติธรรมออกไปยังบรรดาประชาชาติ</verse>
				<verse number="2">ท่านจะไม่ร้องเสียงดังหรือเปล่งเสียงของท่าน หรือทำให้เสียงของท่านได้ยินตามถนน</verse>
				<verse number="3">ไม้อ้อช้ำแล้ว ท่านจะไม่หัก และไส้ตะเกียงริบหรี่นั้น ท่านจะไม่ดับ ท่านจะส่งความยุติธรรมออกไปด้วยความซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="4">ท่านจะไม่อ่อนล้า หรือชอกช้ำ จนกว่าท่านจะสถาปนาความยุติธรรมไว้ในโลก และแผ่นดินชายทะเลรอคอยธรรมบัญญัติของท่าน</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์พระเจ้า ผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์และทรงขึงมันไว้ ผู้ทรงแผ่แผ่นดินโลกและสิ่งที่บังเกิดออกมาจากโลก ผู้ประทานลมหายใจแก่ประชาชนบนโลก และประทานวิญญาณแก่ผู้ดำเนินอยู่บนโลก ตรัสดังนี้ว่า</verse>
				<verse number="6">“เราคือยาห์เวห์ เราเรียกเจ้ามาด้วยความชอบธรรม เราฉวยมือเจ้าและรักษาเจ้าไว้ เราให้เจ้าเป็นเหมือนพันธสัญญาแก่มนุษยชาติ และเป็นความสว่างแก่บรรดาประชาชาติ</verse>
				<verse number="7">เพื่อเปิดตาคนตาบอดทั้งหลาย เพื่อนำผู้ถูกจำจองออกจากคุก นำผู้นั่งในความมืดออกจากเรือนจำ</verse>
				<verse number="8">เราคือยาห์เวห์ นั่นเป็นนามของเรา เราไม่ให้สง่าราศีของเราแก่ผู้อื่น หรือให้คำที่สรรเสริญเราแก่รูปแกะสลัก</verse>
				<verse number="9">ดูสิ สิ่งล่วงเลยมาแล้วนั้นก็สำเร็จ และเราก็ประกาศถึงสิ่งใหม่ๆ ก่อนที่สิ่งเหล่านั้นจะบังเกิดขึ้น เราได้เล่าให้ฟังแล้ว”</verse>
				<verse number="10">จงร้องเพลงบทใหม่ถวายพระยาห์เวห์ ร้องเพลงสรรเสริญพระองค์จากปลายแผ่นดินโลก พวกท่านที่ไปตามทะเล และบรรดาสิ่งที่อยู่ในนั้น ทั้งแผ่นดินชายทะเลและพวกอาศัยอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="11">จงให้ถิ่นทุรกันดารและเมืองในนั้นเปล่งเสียง ทั้งชนบทที่ชาวเคดาร์อาศัยอยู่ จงให้ผู้อาศัยของเส-ลาร้องเพลงด้วยความชื่นบาน ให้พวกเขาโห่ร้องมาจากยอดเขา</verse>
				<verse number="12">ให้พวกเขาถวายพระสิริแด่พระยาห์เวห์ และถวายสรรเสริญพระองค์ในแผ่นดินชายทะเล</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์จะเสด็จออกไปอย่างผู้กล้า พระองค์ทรงเร้าความกระตือรือร้นขึ้นอย่างนักรบ พระองค์ทรงร้อง พระองค์ทรงโห่ดัง พระองค์ทรงสำแดงอานุภาพต่อปฏิปักษ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="14">เราเงียบมานานแล้ว เรานิ่งอยู่และเหนี่ยวรั้งตัวเองไว้ บัดนี้เราจะร้องออกมาเหมือนผู้หญิงกำลังคลอดลูก เราจะหายใจถี่และหอบ</verse>
				<verse number="15">เราจะทำให้ภูเขาและเนินเขาเป็นที่ร้าง และให้พืชและหญ้าของมันเหี่ยวแห้งทั้งหมด เราจะทำให้แม่น้ำกลายเป็นชายฝั่งทะเล และทำให้สระน้ำแห้งไป</verse>
				<verse number="16">เราจะนำคนตาบอดทั้งหลาย ไปในทางที่เขาทั้งหลายไม่รู้จัก เราจะพาเขาเดินไป ในวิถีที่เขาไม่รู้จัก เราจะให้ความมืดข้างหน้าพวกเขากลับเป็นความสว่าง ทำที่ขรุขระให้เป็นที่ราบ สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่เราจะทำ และเราจะไม่ละเลยสิ่งเหล่านี้</verse>
				<verse number="17">พวกเขาจะหันกลับ และต้องขายหน้าอย่างที่สุด คือพวกที่วางใจในรูปแกะสลัก พวกที่พูดกับรูปหล่อด้วยโลหะว่า “ท่านทั้งหลายเป็นพระของพวกเรา”</verse>
				<verse number="18">จงฟังสิ พวกเจ้าคนหูหนวก และจงมองดูสิ พวกเจ้าคนตาบอด เพื่อจะได้เห็น</verse>
				<verse number="19">ใครเป็นคนตาบอด ถ้าไม่ใช่ผู้รับใช้ของเรา? หรือใครหูหนวกเช่นเดียวกับทูตของเราที่เราใช้ไป? ใครตาบอดเช่นเดียวกับผู้ผูกพันกับเรา? หรือตาบอดเช่นเดียวกับผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์?</verse>
				<verse number="20">เจ้าเห็นหลายอย่าง แต่ไม่ได้สังเกต หูของเจ้าผึ่ง แต่ไม่ได้ยิน</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์พอพระทัยเพราะเห็นแก่ความชอบธรรมของพระองค์ ที่จะทำให้ธรรมบัญญัตินั้นยิ่งใหญ่และมีเกียรติ</verse>
				<verse number="22">แต่นี่เป็นประชาชนที่ถูกริบและถูกปล้น เขาทุกคนติดกับดักอยู่ในหลุม และซ่อนตัวอยู่ในเรือนจำ เขาตกเป็นของริบโดยไม่มีใครช่วยให้รอด ถูกปล้นโดยไม่มีใครพูดว่า “คืนให้สิ”</verse>
				<verse number="23">มีใครในพวกท่านจะเงี่ยหูฟังเรื่องนี้? หรือจะตั้งใจรับฟังในภายหน้า?</verse>
				<verse number="24">ใครมอบยาโคบให้แก่ผู้ปล้น และอิสราเอลให้แก่ผู้ริบ? คือพระยาห์เวห์ผู้ที่เราทำบาปต่อพระองค์ไม่ใช่หรือ? ด้วยพวกเขาไม่ยอมดำเนินในทางของพระองค์ ทั้งไม่เชื่อฟังธรรมบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="25">ดังนั้นพระองค์จึงทรงเทพระพิโรธรุนแรงลงมาบนเขา รวมทั้งความน่ากลัวของสงคราม มันทำให้เขาติดไฟรอบๆ ตัว แต่เขายังไม่เข้าใจ มันไหม้เขา แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="43">
				<verse number="1">แต่บัดนี้ ยาโคบเอ๋ย พระยาห์เวห์ผู้ทรงสร้างท่าน อิสราเอลเอ๋ย พระองค์ผู้ทรงปั้นท่านตรัสดังนี้ว่า “อย่ากลัวเลย เพราะเราได้ไถ่เจ้าแล้ว เราได้เรียกเจ้าตามชื่อ เจ้าเป็นของเรา</verse>
				<verse number="2">เมื่อเจ้าลุยข้ามน้ำ เราจะอยู่กับเจ้า และเมื่อข้ามแม่น้ำ มันจะไม่ท่วมเจ้า เมื่อเจ้าเดินผ่านไฟ เจ้าจะไม่ถูกไหม้ และเปลวเพลิงจะไม่เผาเจ้า</verse>
				<verse number="3">เพราะเราคือยาห์เวห์เป็นพระเจ้าของเจ้า องค์บริสุทธิ์ของอิสราเอลผู้ช่วยให้รอดของเจ้า เราให้อียิปต์เป็นค่าไถ่ของเจ้า ให้คูชและเสบาเพื่อแลกกับเจ้า</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าเจ้ามีค่าในสายตาของเรา เจ้าได้รับเกียรติและเราเองรักเจ้า เราจึงให้คนเพื่อแลกกับเจ้า และให้ชนทั้งหลายเพื่อแลกกับชีวิตของเจ้า</verse>
				<verse number="5">อย่ากลัวเลย เพราะเราอยู่กับเจ้า เราจะนำลูกหลานของเจ้ามาจากตะวันออก และเราจะรวบรวมเจ้ามาจากตะวันตก</verse>
				<verse number="6">เราจะพูดกับทิศเหนือว่า จงคืนให้ และกับทิศใต้ว่า อย่ายึดไว้ จงนำบุตรชายของเรามาจากแดนไกล และบุตรสาวของเราจากปลายแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="7">คือทุกคนที่ถูกขนานนามตามชื่อของเรา และผู้ที่เราสร้างเพื่อพระสิริของเรา คือผู้ที่เราปั้นและทำขึ้นมา”</verse>
				<verse number="8">จงนำประชาชนที่ตาบอดแต่ยังมีตา และที่หูหนวกแต่ยังมีหู ออกมา</verse>
				<verse number="9">ให้ประชาชาติทั้งหมดประชุมพร้อมกัน และให้ชนชาติทั้งหลายชุมนุมกัน มีใครในพวกเขาที่แจ้งสิ่งนี้ได้? และเล่าสิ่งที่ล่วงเลยมาแล้วให้เราฟังได้? ให้พวกเขานำสักขีพยานของเขามาพิสูจน์ว่าเขาถูกต้อง และให้พวกเขาฟังและพูดว่า “เป็นความจริง”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “เจ้าทั้งหลายเป็นสักขีพยานของเรา และเป็นผู้รับใช้ของเราซึ่งเราเลือกไว้ เพื่อเจ้าจะรู้จักและเชื่อถือเรา และเข้าใจว่าเราเป็นผู้นั้นแหละ ก่อนหน้าเราไม่มีเทพเจ้าใดถูกปั้นขึ้น และภายหลังเราก็จะไม่มี</verse>
				<verse number="11">เรา เราเองคือยาห์เวห์ และนอกจากเรา ไม่มีพระผู้ช่วยให้รอด</verse>
				<verse number="12">เราแจ้งให้ทราบและช่วยให้รอด ทั้งประกาศให้รู้ ไม่มีพระเจ้าอื่นในหมู่พวกเจ้า และพวกเจ้าเป็นสักขีพยานของเรา เราคือพระเจ้า” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="13">“ยิ่งกว่านั้น ตั้งแต่นิรันดร์กาล เราเป็นผู้นั้น ไม่มีใครช่วยจากมือของเราได้ เราทำการใด ใครจะเปลี่ยนแปลงได้อีก? ”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์พระผู้ไถ่ของพวกท่าน องค์บริสุทธิ์ของอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า “เพื่อเห็นแก่เจ้า เราจะส่งไปยังบาบิโลน และเราจะนำพวกเขาทุกคนมาเป็นผู้ลี้ภัย คือพวกเคลเดียมาในเรือที่เขาทั้งหลายเคยภูมิใจ</verse>
				<verse number="15">เราคือยาห์เวห์ องค์บริสุทธิ์ของพวกเจ้า เป็นผู้สร้างของอิสราเอล เป็นกษัตริย์ของพวกเจ้า”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์ ผู้ทรงสร้างทางในทะเล และทรงสร้างวิถีในน้ำที่มีอานุภาพอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="17">ผู้ทรงนำรถรบและม้า กองทัพ และนักรบออกมา เขาทั้งหลายนอนลงด้วยกันและลุกขึ้นไม่ได้ พวกเขาสูญสิ้นไปและดับเหมือนไส้ตะเกียง</verse>
				<verse number="18">พระองค์ตรัสดังนี้ว่า “อย่าจดจำสิ่งที่ล่วงเลยมาแล้วนั้น อย่าพิเคราะห์เรื่องในอดีต</verse>
				<verse number="19">นี่แน่ะ เรากำลังทำสิ่งใหม่ๆ บัดนี้ มันงอกขึ้นมา เจ้าไม่เห็นหรือ? และเราจะทำทางในถิ่นทุรกันดาร และแม่น้ำในที่แห้งแล้ง</verse>
				<verse number="20">สัตว์ในป่าทุ่งจะให้เกียรติเรา คือหมาป่าและนกกระจอกเทศ เพราะว่าเราให้น้ำในถิ่นทุรกันดาร และให้แม่น้ำในที่แห้งแล้ง เพื่อให้น้ำดื่มแก่ชนชาติผู้ที่เราเลือกสรร</verse>
				<verse number="21">คือชนชาติที่เราปั้นเพื่อเราเอง เพื่อเขาจะกล่าวคำสรรเสริญเรา</verse>
				<verse number="22">“ถึงกระนั้นก็ไม่ใช่เราที่เจ้าเรียกหา โอ ยาโคบ คือเจ้าไม่ได้เหน็ดเหนื่อยเพื่อเราเลย โอ อิสราเอล</verse>
				<verse number="23">เจ้าไม่ได้นำแพะแกะที่เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวมายังเรา หรือให้เกียรติเราด้วยเครื่องบูชาของเจ้า เราไม่ได้ให้เจ้าแบกภาระเรื่องธัญบูชา หรือให้เจ้าเหน็ดเหนื่อยด้วยเรื่องกำยาน</verse>
				<verse number="24">เจ้าไม่ได้เอาเงินซื้อตะไคร้ ให้เรา หรือให้เราพอใจด้วยไขมันเครื่องบูชาของเจ้า แต่เจ้าได้ให้เราแบกภาระเรื่องบาปของเจ้า เจ้าให้เราเหน็ดเหนื่อยด้วยเรื่องความผิดของเจ้า</verse>
				<verse number="25">“เรา เราเองคือผู้นั้น ผู้ลบล้างการทรยศของเจ้าด้วยเห็นแก่เราเอง และเราจะไม่จดจำบาปของเจ้า</verse>
				<verse number="26">จงฟื้นความจำให้เรา ให้พวกเรามาโต้แย้งกัน เจ้าจงให้การเพื่อพิสูจน์ว่าเจ้าถูก</verse>
				<verse number="27">บรรพบุรุษ คนแรกของเจ้าทำบาป และคนกลางของเจ้าทรยศเรา</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น เราทำให้เจ้านายของสถานศักดิ์สิทธิ์เป็นมลทิน เรามอบยาโคบให้ถูกทำลายถวาย และมอบอิสราเอลให้แก่การถูกกล่าวหยาบช้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="44">
				<verse number="1">แต่บัดนี้ ยาโคบผู้รับใช้ของเรา อิสราเอลผู้ที่เราเลือกสรร จงฟังเถิด</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ผู้ทรงสร้างเจ้า ผู้ทรงปั้นเจ้าตั้งแต่ในครรภ์ และจะทรงช่วยเจ้า ตรัสดังนี้ว่า “อย่ากลัวเลย ยาโคบผู้รับใช้ของเรา เยชูรูน ผู้ที่เราเลือกสรร</verse>
				<verse number="3">เพราะเราจะเทน้ำลงบนแผ่นดินที่กระหาย และลำธารลงบนพื้นดินแห้ง เราจะเทวิญญาณของเราบนเชื้อสายของเจ้า และเทพรของเราบนลูกหลานของเจ้า</verse>
				<verse number="4">เขาทั้งหลายจะงอกขึ้นมาท่ามกลางต้นหญ้า เหมือนต้นหลิวข้างลำธารน้ำไหล</verse>
				<verse number="5">คนนี้จะพูดว่า ‘ข้าเป็นของพระยาห์เวห์’ และอีกคนหนึ่งจะเรียกชื่อตนด้วยนามของยาโคบ และอีกคนหนึ่งจะเขียนบนมือของเขาว่า ‘เป็นของพระยาห์เวห์’ และขนานนามด้วยนามของอิสราเอล”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์ พระมหากษัตริย์ของอิสราเอล และพระผู้ไถ่ของเขา พระยาห์เวห์จอมทัพ ตรัสดังนี้ว่า “เราเป็นเบื้องต้นและเราเป็นเบื้องปลาย นอกจากเราแล้วไม่มีพระเจ้า</verse>
				<verse number="7">ใครเป็นเหมือนเรา? จงให้เขาป่าวร้อง ให้เขาแจ้งให้ทราบและให้เขาลำดับเรื่องให้เรา ตั้งแต่เราสถาปนาประชาชนโบราณ และให้เขาแจ้งแก่พวกเขาถึงสิ่งที่จะมาและสิ่งซึ่งจะเกิดขึ้นนั้น</verse>
				<verse number="8">อย่ากลัวเลย และอย่าหวาดหวั่น เราเล่าให้เจ้าฟังตั้งแต่ดึกดำบรรพ์และแจ้งให้ทราบแล้วไม่ใช่หรือ? และเจ้าทั้งหลายเป็นสักขีพยานของเรา มีพระเจ้าอื่นอีกนอกจากเราหรือ? ไม่มีพระศิลาอื่น เราไม่เคยรู้จักเลย”</verse>
				<verse number="9">พวกปั้นรูปเคารพล้วนเป็นความว่างเปล่า และสิ่งที่พวกเขาชื่นชอบนั้นก็ไม่เป็นผลกำไร บรรดาสักขีพยานของพวกเขานั้นก็ไม่อาจจะเห็นและไม่อาจจะรู้ เพื่อพวกเขาจะได้อับอาย</verse>
				<verse number="10">ใครปั้นพระหรือหล่อรูปเคารพที่ไม่เป็นประโยชน์อะไร?</verse>
				<verse number="11">ดูซิ ทุกคนที่เป็นพวกเดียวกับเขาจะต้องอับอาย และช่างฝีมือนั้นก็เป็นเพียงมนุษย์ จงให้เขาทุกคนชุมนุมกัน ให้เขายืนขึ้น ให้เขาสยดสยอง และให้เขาอับอายด้วยกัน</verse>
				<verse number="12">ช่างเหล็กทำงานอยู่เหนือก้อนถ่านด้วยเครื่องมือ และขึ้นรูปด้วยค้อนและทำด้วยแขนที่มีกำลังของเขา เออเขาหิวและกำลังของเขาหมดลง เขาไม่ได้ดื่มน้ำเลย และเขาอ่อนเปลี้ย</verse>
				<verse number="13">ช่างไม้ขึงเชือกวัด เขาวาดโครงด้วยดินสอ เขาแต่งมันด้วยสิ่ว และวาดโครงด้วยวงเวียน เขาทำให้มันเหมือนรูปคนตามความงามของมนุษย์เพื่อให้มันอยู่ในเรือน</verse>
				<verse number="14">เขาตัดต้นสนสีดาร์มาให้กับตัวเอง เขาเลือกต้นสนฉัตร หรือต้นโอ๊ก เขาปลูกมันไว้อย่างแข็งแรงท่ามกลางต้นไม้ในป่า เขาปลูกต้นเทพทาโร และฝนทำให้มันเติบโต</verse>
				<verse number="15">แล้วมันก็กลายเป็นเชื้อเพลิงของคน และเขาเอามันมาส่วนหนึ่งและใช้มันอุ่นตัว เออ เขาก่อไฟและปิ้งขนมปัง และเขาเอามันมาทำรูปพระรูปหนึ่งแล้วนมัสการมันด้วย เขาทำเป็นรูปเคารพและกราบรูปนั้น</verse>
				<verse number="16">ครึ่งหนึ่งของไม้นั้นเขาเผาในกองไฟ บนครึ่งนี้เขาย่างและกินเนื้อย่างจนอิ่ม และเขาก็อบอุ่นด้วย แล้วพูดว่า “เอ้อ ข้าอุ่นจัง ข้าเห็นเปลวไฟแล้ว”</verse>
				<verse number="17">และไม้ที่เหลือนั้นเขาทำเป็นรูปพระรูปหนึ่ง คือเป็นรูปเคารพของเขา เขากราบลงต่อรูปนั้นและนมัสการมัน และอธิษฐานต่อรูปนั้นและกล่าวว่า “ขอทรงช่วยข้าพระองค์ เพราะพระองค์เป็นพระของข้าพระองค์”</verse>
				<verse number="18">เขาทั้งหลายไม่รู้และเขาไม่เข้าใจ เพราะตาของพวกเขาถูกปิด เขาจึงไม่เห็นอะไร และใจของเขาก็ถูกปิด เขาจึงไม่เข้าใจ</verse>
				<verse number="19">ไม่มีใครกลับมาคิดเลย และไม่มีความรู้หรือวิจารณญาณที่จะพูดว่า “ข้าเผาครึ่งหนึ่งของมันในกองไฟ แล้วข้าก็เอาถ่านของมันมาปิ้งขนมปัง และข้าย่างเนื้อกินแล้ว ควรที่ข้าจะทำส่วนที่เหลือให้เป็นสิ่งน่าเกลียดน่าชัง และควรที่ข้าจะกราบลงต่อท่อนไม้จากต้นนั้นหรือ?”</verse>
				<verse number="20">เขากินขี้เถ้า ใจที่หลอกลวงนำเขาให้หลง เขาช่วยกู้ตัวเขาเองไม่ได้และไม่สามารถพูดว่า “มีการล่อลวงอยู่ในมือขวาของข้าไม่ใช่หรือ? ”</verse>
				<verse number="21">จงจำสิ่งเหล่านี้ไว้ โอ ยาโคบเอ๋ย เพราะเจ้าเป็นผู้รับใช้ของเรา โอ อิสราเอล เราได้ปั้นเจ้า เจ้าเป็นผู้รับใช้ของเรา อิสราเอลเอ๋ย เราจะไม่ลืมเจ้า</verse>
				<verse number="22">เราได้ลบล้างการทรยศของเจ้าเสียเหมือนเมฆ และลบล้างบาปของเจ้าเหมือนหมอก จงกลับมาหาเรา เพราะเราได้ไถ่เจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="23">โอ ฟ้าสวรรค์เอ๋ย จงร้องเพลง เพราะพระยาห์เวห์ทรงทำการนี้ ห้วงลึกของแผ่นดินโลกเอ๋ย จงโห่ร้อง ภูเขาเอ๋ย จงร้องเป็นเพลงออกมา ป่าไม้และต้นไม้ทุกต้นในนั้นด้วย เพราะว่าพระยาห์เวห์ทรงไถ่ยาโคบ และจะทรงได้รับเกียรติในอิสราเอล</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์ผู้ไถ่ของเจ้า ผู้ปั้นเจ้าตั้งแต่ในครรภ์ ตรัสดังนี้ว่า “เราคือยาห์เวห์ ผู้ทรงสร้างทุกสิ่ง ผู้ขึงฟ้าสวรรค์แต่ลำพัง ผู้กางแผ่นดินโลกด้วยตัวเอง</verse>
				<verse number="25">ผู้ทำให้ลางของคนโกหกไม่ขลัง และทำให้คนทำนายบ้าๆ บอๆ ผู้หันคนฉลาดให้กลับหลัง และทำให้ความรู้ของเขาโง่เขลาไป</verse>
				<verse number="26">ผู้รับรองถ้อยคำของผู้รับใช้ของพระองค์ และให้แผนงานของทูตของพระองค์สัมฤทธิ์ผล ผู้กล่าวถึงเยรูซาเล็มว่า ‘จะมีคนอาศัยอยู่’ และถึงเมืองต่างๆ ของยูดาห์ว่า ‘จะถูกสร้างขึ้นใหม่ และเราจะยกสิ่งปรักหักพังของมันขึ้น’</verse>
				<verse number="27">ผู้กล่าวกับที่ลึกว่า ‘จงแห้งเสีย และเราจะให้แม่น้ำทั้งหลายของเจ้าแห้งไป’</verse>
				<verse number="28">ผู้กล่าวถึงไซรัสว่า ‘เขาเป็นผู้เลี้ยงแกะของเรา และเขาจะทำให้ความมุ่งหมายทุกอย่างของเราสำเร็จ’ ด้วยการกล่าวถึงเยรูซาเล็มว่า ‘จะถูกสร้างขึ้นใหม่’ และกล่าวถึงพระวิหารว่า ‘จะได้รับการวางรากฐาน’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="45">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับผู้ที่พระองค์ทรงเจิมไว้ คือไซรัส ผู้ซึ่งเราทำให้มือขวาของเขาแข็งแกร่ง เพื่อปราบบรรดาประชาชาติที่อยู่ข้างหน้าเขา และปลดเจียระบาด จากบั้นเอวของพระราชาทั้งหลาย เพื่อเปิดประตูที่อยู่ข้างหน้าเขา และประตูจะไม่ถูกปิดอีก</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “เราเองจะไปข้างหน้าเจ้า และทำให้ภูเขา เป็นที่ราบ เราจะพังประตูทองสัมฤทธิ์ให้เป็นชิ้นๆ และตัดลูกกรงเหล็กให้ขาด</verse>
				<verse number="3">เราจะให้ทรัพย์สมบัติในที่มืดแก่เจ้า และให้ขุมทรัพย์ในที่ลี้ลับ เพื่อเจ้าจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์ พระเจ้าของอิสราเอล ผู้เรียกเจ้าตามชื่อของเจ้า</verse>
				<verse number="4">เพื่อเห็นแก่ยาโคบผู้รับใช้ของเรา และอิสราเอลผู้เลือกสรรของเรา เราจึงเรียกเจ้าตามชื่อของเจ้า เราให้นามสกุลเจ้า แม้เจ้าไม่รู้จักเรา</verse>
				<verse number="5">เราคือยาห์เวห์ และไม่มีผู้อื่นอีก นอกจากเรา ไม่มีพระเจ้า เราคาดอาวุธ ให้เจ้า แม้เจ้าไม่รู้จักเรา</verse>
				<verse number="6">เพื่อว่าคนจะรู้ตั้งแต่ที่ตะวันขึ้น และจากที่ตะวันตกว่าไม่มีใครนอกจากเรา เราคือยาห์เวห์ และไม่มีผู้อื่นอีก</verse>
				<verse number="7">เราปั้นความสว่างและสร้างความมืด เราทำให้เกิดสวัสดิภาพและสร้างความวิบัติ เราคือยาห์เวห์ ผู้ทำสิ่งทั้งหมดนี้</verse>
				<verse number="8">“โอ ฟ้าสวรรค์เอ๋ย จงโปรยฝนมาจากเบื้องบน และให้ท้องฟ้าหลั่งความชอบธรรมลงมา ให้แผ่นดินโลกเปิดออก และความรอดงอกเงยขึ้น และให้ความชอบธรรมงอกขึ้นมาด้วย เรา คือยาห์เวห์ผู้ได้สร้างมัน</verse>
				<verse number="9">“วิบัติแก่ผู้ซึ่งสู้กับผู้ปั้นตัวเขา แก่หม้อดินอันหนึ่งในบรรดาหม้อดินของแผ่นดิน ดินเหนียวจะพูดกับผู้ปั้นมันว่า ‘ท่านกำลังทำอะไร’ เช่นนั้นหรือ? หรือพูดว่า ‘ผลงานของท่านไม่มีหูหิ้ว’ อย่างนั้นหรือ?</verse>
				<verse number="10">วิบัติแก่ผู้พูดกับบิดาว่า ‘ท่านให้กำเนิดอะไร?’ หรือพูดกับผู้หญิงว่า ‘เธอคลอดอะไร?’ ”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์ องค์บริสุทธิ์ของอิสราเอล พระผู้ปั้นเขาตรัสดังนี้ว่า “เจ้าถามเราเรื่องที่จะมาภายหน้าเกี่ยวกับลูกหลานของเรา และเกี่ยวกับการงานของมือเรา เจ้าจะสั่งเราเชียวหรือ?</verse>
				<verse number="12">เราเองสร้างแผ่นดินโลก และเนรมิตมนุษย์บนนั้น เราเองขึงฟ้าสวรรค์ด้วยมือของเรา และเราบัญชาบริวารทั้งหมดของมัน</verse>
				<verse number="13">เราเร่งเร้าผู้นั้น ด้วยความชอบธรรม และทำทางทั้งหมดของเขาให้ตรง เขาจะสร้างนครของเรา และให้เชลยของเราเป็นอิสระ โดยไม่มีค่าจ้างหรือรางวัล” พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “ทรัพย์สมบัติของอียิปต์และสินค้าของชาวคูช ทั้งของชาวเสบาคนร่างสูง จะมาหาเจ้าและเป็นของเจ้า พวกเขาจะเดินตามหลังเจ้า เขาจะมาหาพร้อมตรวนและกราบเจ้า พวกเขาจะวิงวอนเจ้าว่า ‘พระเจ้าสถิตกับท่านแน่แล้ว และไม่มีอื่นใดอีก ไม่มีพระเจ้าอื่นใด’ ”</verse>
				<verse number="15">แท้จริงพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าผู้ทรงซ่อนพระองค์เอง ข้าแต่พระเจ้าแห่งอิสราเอลพระผู้ช่วยให้รอด</verse>
				<verse number="16">พวกเขาต้องอับอายและขายหน้าทุกคน ผู้สร้างรูปเคารพก็ออกไปด้วยความอดสูพร้อมกัน</verse>
				<verse number="17">แต่อิสราเอลจะได้รับการช่วยกู้จากพระยาห์เวห์ ด้วยความรอดเนืองนิตย์ พวกท่านจะไม่อับอายหรือถูกทำให้ขายหน้า ตลอดไปเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="18">เพราะพระยาห์เวห์ ผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์ (พระองค์คือพระเจ้า) ผู้ทรงปั้นแผ่นดินโลกและทำมันไว้ (พระองค์ทรงสถาปนามันไว้ พระองค์ไม่ได้ทรงสร้างมันให้ว่างเปล่า พระองค์ทรงปั้นมันไว้ให้มีคนอาศัย) ตรัสดังนี้ว่า “เราคือยาห์เวห์ และไม่มีผู้อื่นอีก</verse>
				<verse number="19">เราไม่ได้พูดในที่ลี้ลับ หรือในแผ่นดินมืด เราไม่ได้พูดกับพงศ์พันธุ์ของยาโคบว่า ‘จงแสวงหาเราในความว่างเปล่า’ เราคือยาห์เวห์ ผู้พูดความจริง เราแจ้งสิ่งที่ถูกต้อง</verse>
				<verse number="20">“จงรวมตัว และเข้ามา จงมาใกล้พร้อมกัน พวกเจ้าผู้รอดตาย ของบรรดาประชาชาติ เขาทั้งหลายไม่มีความรู้ คือพวกเขาที่ยกรูปเคารพไม้ของเขาไป และอธิษฐานขอต่อพระ ที่ช่วยเขาให้รอดไม่ได้</verse>
				<verse number="21">จงแจ้งเรื่องและนำเข้ามาใกล้ เออ ให้เขาทั้งหลายปรึกษาหารือกัน ใครเล่าสิ่งนี้ให้ฟังล่วงหน้านานแล้ว? ใครแจ้งให้ทราบตั้งแต่อดีตกาล? คือเราเอง ยาห์เวห์ไม่ใช่หรือ? นอกจากเรา ไม่มีพระเจ้าอื่นอีก พระเจ้าผู้ชอบธรรมและช่วยให้รอด นอกจากเราไม่มีผู้อื่น</verse>
				<verse number="22">“ที่สุดปลายแผ่นดินโลกทุกแห่ง จงหันมาหาเราและรับความรอด เพราะเราเป็นพระเจ้า และไม่มีผู้อื่น</verse>
				<verse number="23">เราปฏิญาณโดยตัวเราเอง จากปากชอบธรรมของเรา ถ้อยคำได้ออกไป และจะไม่หวนกลับมา ว่า ‘ทุกเข่าจะกราบลงต่อเรา และทุกลิ้นจะปฏิญาณต่อเรา’</verse>
				<verse number="24">“เขาจะพูดถึงเราว่า ‘แท้จริงในพระยาห์เวห์ มีความชอบธรรมและอานุภาพ ทุกคนที่แค้นเคืองพระองค์ จะมาหาพระองค์และอับอาย’</verse>
				<verse number="25">ในพระยาห์เวห์ พงศ์พันธุ์ทั้งหมดของอิสราเอล จะมีความชอบธรรมและรับการสรรเสริญ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="46">
				<verse number="1">พระเบลก้มต่ำลง พระเนโบก็ค้อมตัวลง รูปเคารพของพระเหล่านี้ อยู่บนสัตว์และบนวัว สิ่งที่พวกเจ้าแบกอยู่ก็หนักหนา เป็นภาระบนสัตว์ที่เหนื่อยอ่อน</verse>
				<verse number="2">พวกมันค้อมตัวลงและก้มต่ำลงด้วยกัน พระเหล่านั้นช่วยกู้ภาระนั้นไม่ได้ พวกมันเองก็ตกไปเป็นเชลย</verse>
				<verse number="3">โอ วงศ์วานของยาโคบเอ๋ย จงฟังเรา และทุกคนที่เหลืออยู่ในวงศ์วานของอิสราเอล ผู้ซึ่งเราอุ้มมาตั้งแต่เกิด แบกมาตั้งแต่อยู่ในครรภ์</verse>
				<verse number="4">จนกระทั่งเจ้าแก่ เราก็คือผู้นั้น เราจะอุ้มชูเจ้าจนเจ้าผมหงอก เราได้สร้าง เราจะแบกไว้ เราจะอุ้มชูและเราจะช่วยกู้</verse>
				<verse number="5">เจ้าจะเปรียบเราเหมือนผู้ใด? และให้เราเท่าเทียมกับใคร? หรือเปรียบเทียบใครเป็นเหมือนเรา?</verse>
				<verse number="6">พวกที่โกยทองคำออกจากถุง และชั่งเงินในตาชั่ง พวกเขาจ้างช่างทองคนหนึ่ง และทำให้เป็นพระ แล้วเขาทั้งหลายก็กราบลง เออ นมัสการเลย</verse>
				<verse number="7">เขาทั้งหลายยกรูปนั้นขึ้นบ่าแล้วแบกไป พวกเขาตั้งมันไว้ประจำที่ และมันก็อยู่ที่นั่น มันไม่สามารถไปจากที่นั้น เมื่อคนมาร้องขอต่อรูปนั้น มันก็ไม่สามารถตอบสนอง และไม่อาจช่วยเขาให้รอดจากความยากลำบากของเขา</verse>
				<verse number="8">จงจำข้อนี้ไว้และตั้งมั่นคง เจ้าพวกคนทรยศ จงคิดคำนึงไว้ในใจ</verse>
				<verse number="9">จงจำสิ่งที่ล่วงเลยมานานแล้ว เพราะเราเป็นพระเจ้า และไม่มีผู้อื่นอีก เราเป็นพระเจ้า และไม่มีใครเป็นเหมือนเรา</verse>
				<verse number="10">ผู้แจ้งตอนจบให้ทราบตั้งแต่เริ่มต้น และแจ้งสิ่งที่ยังไม่ได้ทำนั้นให้ทราบตั้งแต่อดีตกาล ทั้งกล่าวว่า ‘แผนงานของเราจะยั่งยืน และเราจะทำทุกสิ่งตามความประสงค์ของเรา’</verse>
				<verse number="11">เราเรียกเหยี่ยวมาจากตะวันออก คือคนที่ทำตามแผนงานของเราจากแดนไกล เออ เราพูดแล้ว เราจะให้มันเป็นไป เรามุ่งหมายไว้แล้ว และเราจะทำ</verse>
				<verse number="12">จงฟังเรา เจ้าทั้งหลายผู้มีใจดื้อดึง เจ้าผู้ห่างไกลจากความชอบธรรม</verse>
				<verse number="13">เราจะนำความชอบธรรมของเรามาใกล้ มันไม่ไกลเลย และความรอดของเราจะไม่ชักช้า เราจะให้ความรอดในศิโยน และให้ศักดิ์ศรีของเราแก่อิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="47">
				<verse number="1">โอ ธิดาพรหมจารีแห่งบาบิโลน จงลงไป และนั่งในผงคลี โอ ธิดาเคลเดีย จงนั่งลงบนพื้นดินโดยไม่มีบัลลังก์ เพราะว่าคนจะไม่เรียกเจ้าอีกว่า แม่เนื้ออ่อนแม่เนื้อละเอียด</verse>
				<verse number="2">จับโม่เข้า และโม่แป้งซิ เปิดผ้าคลุมหน้าของเจ้าออกเสีย ถลกกระโปรงของเจ้าขึ้น เปิดขาของเจ้า จงลุยข้ามน้ำไป</verse>
				<verse number="3">ความเปลือยเปล่าของเจ้าจะถูกเปิดออก และเขาจะเห็นความน่าอายของเจ้าด้วย เราจะแก้แค้น และจะไม่งดเว้นใครเลย</verse>
				<verse number="4">พระผู้ไถ่ของพวกเรา พระนามของพระองค์คือพระยาห์เวห์จอมทัพ ทรงเป็นองค์บริสุทธิ์ของอิสราเอล</verse>
				<verse number="5">โอ ธิดาของชาวเคลเดีย จงนั่งในความเงียบ และเข้าไปในความมืด เพราะคนจะไม่เรียกเจ้าอีกว่า นางพญาแห่งราชอาณาจักรทั้งหลาย</verse>
				<verse number="6">เรากริ้วชนชาติของเรา เราทำให้มรดกของเราเป็นมลทิน เรามอบพวกเขาไว้ในมือของเจ้า แต่เจ้าไม่ได้แสดงความกรุณาต่อเขา เจ้าวางแอกอย่างหนัก ไว้บนบ่าของคนแก่</verse>
				<verse number="7">เจ้าพูดว่า “ข้าจะเป็นนางพญาตลอดไป” เจ้าจึงไม่ได้ใส่ใจในเรื่องเหล่านี้ หรือจดจำบั้นปลายของเรื่องเหล่านี้</verse>
				<verse number="8">บัดนี้ จงฟังเรื่องนี้ซิ เจ้าผู้รักความเพลิดเพลิน คือผู้นั่งอยู่อย่างมั่นคง ผู้คิดในใจของตนว่า “ข้านี่แหละ และไม่มีผู้อื่นอีก ข้าจะไม่นั่งเป็นแม่ม่าย หรือประสบกับ การพลัดพรากจากลูก”</verse>
				<verse number="9">แต่ทั้งสองเรื่องนี้จะมาถึงเจ้า ในเวลาเดียวกัน ภายในวันเดียว คือการพลัดพรากจากลูก และการเป็นแม่ม่ายนั้น จะมาถึงเจ้าอย่างเต็มขนาด ทั้งที่เจ้ามีวิทยาคมมากมาย และเจ้ามีเวทมนตร์ที่ทรงอานุภาพอยู่มาก</verse>
				<verse number="10">เจ้ารู้สึกมั่นคงอยู่ในความอธรรมของเจ้า เจ้าว่า “ไม่มีใครเห็นข้า” สติปัญญาของเจ้าและความรู้ของเจ้า ทำให้เจ้าหลงไป และเจ้าจึงคิดในใจของเจ้าว่า “ข้านี่แหละ และไม่มีผู้อื่นอีก”</verse>
				<verse number="11">แต่สิ่งเลวร้ายจะมาถึงเจ้า ซึ่งเจ้าจะปัดเป่ามันไปไม่ได้ ภัยพิบัติจะตกลงมาเหนือเจ้า ซึ่งเจ้าจะไม่สามารถหลบเลี่ยง และการทำลายล้างจะมาถึงเจ้าอย่างฉับพลัน ซึ่งเจ้าไม่รู้อะไรเลย</verse>
				<verse number="12">จงตั้งมั่นอยู่ในเวทมนตร์ของเจ้า และในวิทยาคมมากมายของเจ้า ซึ่งเจ้าเหนื่อยยากมาตั้งแต่สาวๆ บางทีเจ้าอาจทำสำเร็จ บางทีเจ้าจะทำให้สยดสยองได้</verse>
				<verse number="13">เจ้าเหน็ดเหนื่อยกับที่ปรึกษามากมายของเจ้า ให้พวกที่แบ่งฟ้าสวรรค์ และพวกที่เพ่งดูดวงดาว ยืนขึ้นและช่วยเจ้าให้รอด คือผู้บอกให้เจ้ารู้ในวันขึ้นค่ำ ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า</verse>
				<verse number="14">นี่แน่ะ พวกเขาจะเป็นเหมือนตอข้าว ไฟจะเผาผลาญเขาทั้งหลาย พวกเขาไม่สามารถช่วยกู้ตัวเขาเอง จากพลังของเปลวไฟ ไม่มีถ่านที่จะให้ใครอบอุ่น ไม่มีไฟที่จะให้ใครผิง</verse>
				<verse number="15">พวกที่เจ้าเหนื่อยยากด้วยจะเป็นเช่นนี้แก่เจ้า คือผู้ค้าขายกับเจ้าตั้งแต่สาวๆ แต่ละคนต่างพเนจรไปตามทางของพวกเขา ไม่มีใครจะช่วยกู้เจ้าได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="48">
				<verse number="1">จงฟังเรื่องนี้ โอ วงศ์วานของยาโคบ ผู้ที่คนเรียกด้วยนามของอิสราเอล และมาจากเชื้อสาย ของยูดาห์ ผู้ได้ปฏิญาณในพระนามของพระยาห์เวห์ และร้องขอต่อพระเจ้าของอิสราเอล แต่ไม่ใช่ด้วยความจริงหรือความชอบธรรม</verse>
				<verse number="2">เพราะพวกเขาขนานนามของตัวเองตามนครบริสุทธิ์ และพึ่งพิงพระเจ้าของอิสราเอล พระนามของพระองค์คือพระยาห์เวห์จอมทัพ</verse>
				<verse number="3">สิ่งที่ล่วงมานั้นเราได้แจ้งให้ทราบนานแล้ว มันออกจากปากของเรา และเราได้เล่าให้ฟัง และทันใดนั้นเราได้ทำ และมันก็เป็นไปตามนั้น</verse>
				<verse number="4">เพราะเรารู้ว่าเจ้าดื้อด้าน และคอของเจ้าเป็นเอ็นเหล็ก และหน้าผากของเจ้าเป็นทองเหลือง</verse>
				<verse number="5">เราแจ้งต่อเจ้านานแล้ว ก่อนที่มันจะเกิดขึ้น เราก็ได้เล่าให้เจ้าฟังแล้ว เกรงว่าเจ้าจะพูดว่า “รูปเคารพของข้าทำเอง รูปแกะสลักและรูปโลหะหล่อของข้าบัญชามันมา”</verse>
				<verse number="6">เจ้าได้ยินแล้ว จงดูสิ่งทั้งหมดนี้ และเจ้าจะไม่แจ้งให้ทราบด้วยหรือ? ตั้งแต่นี้ไปเราจะเล่าสิ่งใหม่ให้เจ้าฟัง เป็นสิ่งลึกลับที่เจ้าไม่รู้</verse>
				<verse number="7">เป็นสิ่งที่สร้างขึ้นในเวลานี้ ไม่ใช่นานแล้ว และก่อนวันนี้ เจ้าไม่เคยได้ยิน เกรงว่าเจ้าจะพูดว่า “นี่แน่ะ เรารู้แล้ว”</verse>
				<verse number="8">เออ เจ้าไม่เคยได้ยิน เออ เจ้าไม่เคยรู้ เออ ตั้งแต่นานมาแล้ว หูของเจ้ายังไม่ได้ยิน เพราะเรารู้ว่าเจ้าจะประพฤติการทรยศอย่างยิ่ง และรู้ว่าเขาเรียกเจ้าว่ากบฏตั้งแต่เกิด</verse>
				<verse number="9">เรากลั้นความกริ้วของเราไว้เพื่อเห็นแก่นามของเรา เราระงับไว้ให้เจ้าเพื่อเห็นแก่การสรรเสริญเรา เพื่อว่าเราจะไม่ตัดเจ้าออกไปเสีย</verse>
				<verse number="10">ดูสิ เราได้ถลุงเจ้าแล้ว แต่ไม่เหมือนเงิน เราได้ทดสอบเจ้าในเตาของความทุกข์ยาก</verse>
				<verse number="11">เราทำเช่นนั้นเพราะเห็นแก่เราเอง เพราะเห็นแก่เราเอง เพราะว่านามของเราจะถูก เหยียดหยามได้อย่างไร? และสง่าราศีของเรานั้น เราจะไม่ให้ผู้อื่น</verse>
				<verse number="12">จงฟังเรา โอ ยาโคบ อิสราเอล ผู้ซึ่งเราเรียก เราคือผู้นั้น เราเป็นเบื้องต้น และเราเป็นเบื้องปลาย</verse>
				<verse number="13">เออ มือของเราได้วางรากฐานแผ่นดินโลก และมือขวาของเราได้กางฟ้าสวรรค์ออก เมื่อเราเรียกมัน มันก็ยืนขึ้นด้วยกัน</verse>
				<verse number="14">เจ้าทั้งหมด จงชุมนุมกัน และจงฟัง ในท่ามกลางพวกนั้น ใครได้ประกาศสิ่งเหล่านี้? พระยาห์เวห์ทรงรักเขา เขาจะทำสิ่งที่พระองค์ทรงชื่นชอบต่อบาบิโลน และแขนของเขาจะต่อสู้ชาวเคลเดีย</verse>
				<verse number="15">เรา คือเราเองที่ได้พูด และเรายังได้เรียกเขา เรานำเขามา และเขาจะจำเริญในทางของเขา</verse>
				<verse number="16">จงเข้ามาใกล้เรา จงฟังเรื่องนี้ ตั้งแต่เริ่มแรก เราไม่ได้พูดในที่ลี้ลับ ตั้งแต่มันเกิดมา เราอยู่ที่นั่นแล้ว และบัดนี้พระยาห์เวห์องค์เจ้านายทรงใช้ข้าพเจ้าพร้อมด้วยพระวิญญาณของพระองค์</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์พระผู้ไถ่ของท่าน องค์บริสุทธิ์ของอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า “เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ผู้สั่งสอนเจ้าเพื่อประโยชน์ของเจ้า ผู้นำเจ้าในทางที่เจ้าควรจะไป</verse>
				<verse number="18">ถ้าเจ้าเชื่อฟังบัญญัติของเรา แล้วความสมบูรณ์พูนสุขของเจ้าจะเป็นเหมือนแม่น้ำ และความชอบธรรมของเจ้าจะเหมือนคลื่นทะเล</verse>
				<verse number="19">ลูกหลานของเจ้าจะเป็นเหมือนทราย และเชื้อสายของเจ้าเหมือนเม็ดทราย ชื่อของเขาจะไม่ถูกตัดออก หรือถูกทำลายเสียจากหน้าเรา”</verse>
				<verse number="20">จงออกจากบาบิโลน จงหนีไปจากพวกเคลเดีย จงประกาศเรื่องนี้ด้วยเสียงโห่ร้องชื่นบาน จงเล่าให้ฟัง จงส่งมันไปถึงสุดปลายแผ่นดินโลก ว่า “พระยาห์เวห์ทรงไถ่ยาโคบผู้รับใช้ของพระองค์แล้ว”</verse>
				<verse number="21">เมื่อพระองค์ทรงนำพวกเขาไปทางทะเลทราย เขาก็ไม่กระหาย พระองค์ทรงทำให้น้ำไหลจากศิลาเพื่อเขา พระองค์ทรงแยกหิน และน้ำก็ทะลักออกมา</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “ไม่มีสันติสุขแก่คนอธรรม”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="49">
				<verse number="1">โอ แผ่นดินชายทะเล จงฟังข้าพเจ้า ชนชาติทั้งหลายที่อยู่ไกล จงตั้งใจฟัง พระยาห์เวห์ทรงเรียกข้าพเจ้าตั้งแต่ในครรภ์ พระองค์ทรงตั้งชื่อข้าพเจ้า ตั้งแต่อยู่ในท้องมารดาข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงทำให้ปากของข้าพเจ้าเหมือนดาบคม พระองค์ทรงซ่อนข้าพเจ้าไว้ในร่มเงาพระหัตถ์ของพระองค์ พระองค์ทรงทำให้ข้าพเจ้าเป็นลูกศรขัดมัน พระองค์ทรงซ่อนข้าพเจ้าไว้ในแล่งของพระองค์</verse>
				<verse number="3">และพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “เจ้าเป็นผู้รับใช้ของเรา อิสราเอลผู้ซึ่งเราจะสำแดงศักดิ์ศรีของเราเอง”</verse>
				<verse number="4">แต่ข้าพเจ้าเองกล่าวว่า “ข้าพเจ้าเหนื่อยเปล่า ข้าพเจ้าเปลืองแรงของตัวเองเสียเปล่าและอนิจจัง แต่แน่ละ สิ่งที่ควรเป็นของข้าพเจ้า นั้นอยู่กับพระยาห์เวห์ และค่าตอบแทนของข้าพเจ้าอยู่กับพระเจ้าของข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="5">และบัดนี้ พระยาห์เวห์ตรัส คือพระองค์ผู้ทรงปั้นข้าพเจ้าตั้งแต่ในครรภ์ ให้เป็นผู้รับใช้ของพระองค์ เพื่อนำยาโคบกลับมาหาพระองค์ และเพื่อรวบรวมอิสราเอลมายังพระองค์ เพราะข้าพเจ้าได้รับเกียรติในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ และพระเจ้าของข้าพเจ้าทรงเป็นกำลังของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">พระองค์ตรัสว่า “ซึ่งเจ้าจะเป็นผู้รับใช้ของเรา เพื่อจะยกเผ่าทั้งหลายของยาโคบขึ้น และเพื่อให้อิสราเอลที่เหลือกลับสู่สภาพดีนั้น ดูจะเป็นการเล็กน้อยเกินไป เราจะให้เจ้าเป็นความสว่างแก่บรรดาประชาชาติ เพื่อความรอดของเราจะไปถึงสุดปลายแผ่นดินโลก”</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ พระผู้ไถ่และองค์บริสุทธิ์ของอิสราเอล ตรัสกับผู้ถูกดูหมิ่นและถูกประชาชาติรังเกียจ คือคนใช้ของบรรดาผู้ครอบครอง ว่า “กษัตริย์ทั้งหลายจะมองดูแล้วจะยืนขึ้น และพวกเจ้านายจะกราบลงด้วยตัวเอง เพราะเหตุพระยาห์เวห์ผู้สัตย์จริง องค์บริสุทธิ์ของอิสราเอลผู้ได้เลือกสรรเจ้า”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “ในเวลาโปรดปราน เราได้ตอบเจ้าแล้ว ในวันแห่งความรอดเราได้ช่วยเจ้า เราได้ดูแลเจ้า และมอบเจ้าไว้ ให้เป็นพันธสัญญาของชนชาติ เพื่อฟื้นฟูแผ่นดิน เพื่อแบ่งที่ร้างเปล่าให้เป็นมรดก</verse>
				<verse number="9">และเพื่อกล่าวกับพวกถูกจำจองว่า ‘จงออกมา’ กล่าวกับพวกที่อยู่ในความมืดว่า ‘จงเผยตัว’ พวกเขาจะเลี้ยงชีพตามทาง และที่เลี้ยงดูของพวกเขาจะอยู่ตามที่สูงโล้นทุกแห่ง</verse>
				<verse number="10">เขาทั้งหลายจะไม่หิวหรือกระหาย ความร้อนแผดเผาหรือดวงอาทิตย์จะไม่ทำลายเขา เพราะพระองค์ผู้ทรงสงสารพวกเขาจะทรงนำพวกเขา และจะนำพาเขาไปยังน้ำพุ</verse>
				<verse number="11">เราจะปรับภูเขาทุกแห่งของเราให้เป็นทางเดิน และทางหลวงทั้งหลายของเราจะถูกยกให้สูง</verse>
				<verse number="12">นี่แน่ะ พวกเหล่านี้จะมาจากเมืองไกล และดูสิ เหล่านี้มาจากเหนือและจากตะวันตก และเหล่านี้มาจากแผ่นดินซีนิม”</verse>
				<verse number="13">โอ ฟ้าสวรรค์ จงเปล่งเสียงชื่นบาน และแผ่นดินโลกจงชื่นชมยินดีเถิด โอ ภูเขาเอ๋ย จงร้องด้วยความเปรมปรีดิ์ เพราะพระยาห์เวห์ได้ทรงปลอบโยนชนชาติของพระองค์แล้ว และทรงสงสารคนของพระองค์ที่ถูกข่มใจ</verse>
				<verse number="14">แต่ศิโยนกล่าวว่า “พระยาห์เวห์ได้ทรงละทิ้งข้าแล้ว และองค์เจ้านายทรงลืมข้าเสียแล้ว”</verse>
				<verse number="15">“ผู้หญิงจะลืมบุตรของนางที่ยังกินนมอยู่ และไม่สงสารบุตรจากครรภ์ของนางได้หรือ? และถึงแม้ว่าคนเหล่านี้จะลืมได้ แต่เราก็จะไม่ลืมเจ้า</verse>
				<verse number="16">ดูสิ เราได้สลักเจ้าไว้บนฝ่ามือของเรา กำแพงเมืองของเจ้าอยู่ต่อหน้าเราเสมอ</verse>
				<verse number="17">บรรดาบุตรของเจ้าจะรีบมา แต่พวกผู้ทำลายเจ้าจะจากไป และพวกที่ทำให้เจ้าถูกทิ้งร้างก็ออกไปจากเจ้า</verse>
				<verse number="18">จงเงยตาขึ้นและมองไปรอบๆ เขาทั้งหลายชุมนุมกัน และพวกเขามายังเจ้า” พระยาห์เวห์ตรัสว่า “ตราบใดที่เราเองมีชีวิตอยู่ เจ้าจะสวมพวกเขาทุกคนเหมือนเครื่องประดับ เจ้าจะผูกพวกเขาไว้อย่างเจ้าสาวประดับอาภรณ์</verse>
				<verse number="19">“แม้ที่ทิ้งร้างและที่ร้างเปล่าของเจ้า และแผ่นดินที่ถูกทำลายของเจ้า แน่ะ บัดนี้เจ้าจะแคบเกินไปสำหรับผู้อาศัย และพวกกลืนกินเจ้าจะอยู่ห่างไกล</verse>
				<verse number="20">ลูกๆ ที่เกิดยามเจ้าทุกข์ใจจากการเสียลูก จะพูดที่หูของเจ้าอีกว่า ‘ที่นี้แคบเกินสำหรับฉันแล้ว จงหาที่กว้างขึ้นให้ฉันอยู่’</verse>
				<verse number="21">แล้วเจ้าจะพูดในใจของเจ้าว่า ‘ใครหนอได้คลอดคนเหล่านี้ให้ข้า ข้าทุกข์ระทมเพราะเสียลูกและเป็นหมัน ถูกกวาดต้อนเป็นเชลยและถูกขับไล่ แต่ใครหนอชุบเลี้ยงคนเหล่านี้? นี่แน่ะ ข้าถูกทิ้งไว้แต่ลำพัง แล้วคนเหล่านี้มาจากไหนกัน?’ ”</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า “ดูสิ เราจะยกมือของเรากวักบรรดาประชาชาติ และชูธงสัญญาณของเราต่อชนชาติทั้งหลาย แล้วพวกเขาจะอุ้มบรรดาบุตรชายของเจ้ามาในอ้อมอก และจะแบกบรรดาบุตรหญิงของเจ้ามาบนบ่า</verse>
				<verse number="23">กษัตริย์ทั้งหลายจะเป็นพ่อเลี้ยงของเจ้า และบรรดาพระราชธิดาของท่านเหล่านั้นจะเป็นแม่นมของเจ้า พวกเขาจะก้มหน้าลงถึงดินและกราบเจ้า และจะเลียผงคลีที่เท้าของเจ้า แล้วเจ้าจะรู้ว่าเราเองคือยาห์เวห์ บรรดาผู้รอคอยเราจะไม่อับอาย”</verse>
				<verse number="24">จะเอาเหยื่อไปจากนักรบได้หรือ? และจะช่วยเชลยของผู้กดขี่ ให้หลุดได้หรือ?</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “แน่นอน แม้แต่เชลยของผู้มีกำลังก็จะต้องถูกเอาไป และเหยื่อของผู้น่ากลัวก็จะต้องช่วยให้หลุด เพราะเราเองจะต่อสู้กับผู้ต่อสู้เจ้า และเราเองจะช่วยบุตรทั้งหลายของเจ้าให้รอด</verse>
				<verse number="26">เราจะให้พวกบีบบังคับเจ้ากินเนื้อของตนเอง และเขาจะเมาโลหิตของเขาเองเหมือนเมาเหล้าองุ่น แล้วมนุษย์ทุกคนจะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์เป็นพระผู้ช่วยของเจ้า และเป็นพระผู้ไถ่ของเจ้า องค์อานุภาพของยาโคบ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="50">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “ใบหย่ากับแม่ของพวกเจ้า ที่เราใช้ไล่นางไปนั้นอยู่ที่ไหน? หรือเจ้าหนี้ของเราคนใด ที่เราขายพวกเจ้าไปให้เขา? นี่แน่ะ เจ้าถูกขายเพราะบาปของเจ้า และแม่ของเจ้าถูกไล่ไปเพราะความทรยศของเจ้า</verse>
				<verse number="2">ทำไมนะ เมื่อเรามาจึงไม่พบผู้ใดเลย? เมื่อเราร้องเรียกจึงไม่มีใครตอบ? มือเราสั้นเกินกว่าจะไถ่ถอนได้หรือ? และเราไม่มีกำลังจะช่วยกู้หรือ? ดูสิ เราทำให้น้ำทะเลแห้งด้วยการกำราบของเรา เราทำให้แม่น้ำทั้งหลายเป็นถิ่นทุรกันดาร ปลาของแม่น้ำนั้นๆ ก็เน่าเหม็นเพราะขาดน้ำ และตายไปเพราะกระหายน้ำ</verse>
				<verse number="3">เราห่มท้องฟ้าด้วยความดำมืด และใช้ผ้ากระสอบ เป็นผ้าคลุมของมัน”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายประทานแก่ข้าพเจ้า ให้มีลิ้นของผู้ได้รับการสั่งสอน เพื่อข้าพเจ้าจะรู้จักการค้ำชู คือค้ำชูผู้อิดโรยด้วยถ้อยคำ ทุกๆ เช้าพระองค์ทรงปลุก พระองค์ทรงปลุกหูของข้าพเจ้า เพื่อให้ฟังเหมือนอย่างคนได้รับการสั่งสอน</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายทรงเปิดหูข้าพเจ้า และข้าพเจ้าเองไม่ได้ขัดขืน ข้าพเจ้าไม่ได้หันหลังกลับ</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้าเปิดหลังให้ผู้โบยตีข้าพเจ้า และหันแก้มแก่คนดึงเคราข้าพเจ้าออก ข้าพเจ้าไม่ได้ซ่อนหน้า จากการเยาะเย้ยและการถ่มน้ำลายรด</verse>
				<verse number="7">แต่พระยาห์เวห์ องค์เจ้านายทรงช่วยข้าพเจ้า เพราะเหตุนี้ ข้าพเจ้าจะไม่ถูกทำให้อัปยศ เพราะเหตุนี้ ข้าพเจ้าจึงทำหน้าข้าพเจ้าให้เหมือนหินเหล็กไฟ และข้าพเจ้าทราบว่าข้าพเจ้าจะไม่อับอาย</verse>
				<verse number="8">พระองค์ผู้ทรงแก้ต่างให้ข้าพเจ้านั้นอยู่ใกล้ ใครจะสู้ความกับข้าพเจ้า ก็ให้เรายืนขึ้นมาด้วยกัน และใครจะกล่าวหาข้าพเจ้า ก็ให้เขาเข้ามาใกล้ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="9">นี่แน่ะ พระยาห์เวห์ องค์เจ้านายทรงช่วยข้าพเจ้า ใครจะกล่าวว่าข้าพเจ้ามีความผิด? ดูสิ พวกเขาทุกคนจะหลุดลุ่ยไปเหมือนเสื้อผ้า ตัวแมลงจะกัดกินพวกเขาเสีย</verse>
				<verse number="10">ใครบ้างในพวกเจ้าที่เกรงกลัวพระยาห์เวห์ และฟังเสียงผู้รับใช้ของพระองค์? เขาผู้ดำเนินในความมืด และปราศจากความสว่าง แต่ยังวางใจในพระนามพระยาห์เวห์ และพึ่งอาศัยพระเจ้าของเขา</verse>
				<verse number="11">นี่แน่ะ พวกเจ้าทุกคนที่ก่อไฟ ผู้เอาดุ้นไฟคาดตัวเจ้าไว้ จงเดินด้วยแสงไฟของพวกเจ้า และด้วยดุ้นไฟซึ่งเจ้าได้ก่อ พวกเจ้าจะได้รับสิ่งนี้จากมือของเรา คือ เจ้าจะต้องนอนลงในที่ทุกข์ทรมาน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="51">
				<verse number="1">จงฟังเราสิ เจ้าทั้งหลายผู้ขวนขวายความชอบธรรม พวกเจ้าผู้แสวงหาพระยาห์เวห์ จงมองดูหินที่ตัวเจ้าถูกตัดออกมา และบ่อหินที่พวกเจ้าถูกขุดขึ้นมา</verse>
				<verse number="2">จงมองดูอับราฮัมบรรพบุรุษของเจ้า และซาราห์ผู้คลอดเจ้าทั้งหลายมา เพราะเมื่อเขายังเป็นเพียงคนเดียว เราได้เรียกเขา เราได้อวยพรเขาและทวีจำนวนของเขา</verse>
				<verse number="3">เพราะว่าพระยาห์เวห์จะทรงชูใจศิโยน พระองค์จะทรงชูใจที่ทิ้งร้างทุกแห่งของเธอ และจะทำให้ถิ่นทุรกันดารของเธอเหมือนสวนเอเดน และที่ราบแห้งแล้งของเธอเหมือนพระอุทยานของพระยาห์เวห์ จะพบความชื่นบานและความยินดีในเธอ ทั้งการขอบพระคุณและเสียงเพลง</verse>
				<verse number="4">ชนชาติของเราเอ๋ย จงฟังเสียงของเรา ประชากรของเราเอ๋ย จงเงี่ยหูฟังเรา เพราะว่าธรรมบัญญัติจะออกไปจากเรา และความยุติธรรมของเราจะเป็นความสว่างของชนชาติทั้งหลาย</verse>
				<verse number="5">ความชอบธรรมของเราได้มาใกล้ และการช่วยกู้ของเราออกไปแล้ว แขนของเราจะพิพากษาชนชาติทั้งหลาย แผ่นดินชายทะเลรอคอยเรา และคาดหวังต่อแขนของเรา</verse>
				<verse number="6">จงเงยหน้าของพวกเจ้าดูฟ้าสวรรค์ แล้วมองดูแผ่นดินโลกเบื้องล่าง เพราะว่าฟ้าสวรรค์จะสูญไปเหมือนควัน และแผ่นดินโลกจะหลุดลุ่ยไปเหมือนเสื้อผ้า แล้วผู้อาศัยอยู่ในนั้นจะตายไปเหมือนริ้น แต่ความรอดของเราจะอยู่เป็นนิตย์ และความชอบธรรมของเราจะไม่สิ้นสุด</verse>
				<verse number="7">จงฟังเรา พวกเจ้าผู้รู้จักความชอบธรรม ชนชาติที่มีธรรมบัญญัติของเราอยู่ในใจ อย่ากลัวการเยาะเย้ยของมนุษย์ และอย่าวิตกต่อการถากถางของเขา</verse>
				<verse number="8">เพราะว่าตัวแมลงจะกินเขาเหมือนกินเสื้อผ้า และตัวหนอนจะกินเขาเหมือนกินขนแกะ แต่ความชอบธรรมของเราจะดำรงเป็นนิตย์ และความรอดของเราอยู่ทุกชั่วชาติพันธุ์</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่พระกรของพระยาห์เวห์ จงตื่นเถิด ตื่นขึ้นเถิด จงสวมกำลัง ตื่นขึ้นอย่างในอดีตกาล อย่างในชั่วชาติพันธุ์นานมาแล้วนั้น ท่านไม่ใช่หรือที่หั่นราหับ เป็นชิ้นๆ และแทงมังกรทะลุ?</verse>
				<verse number="10">ท่านไม่ใช่หรือที่ทำให้ทะเลแห้งไป? คือน้ำของที่ลึกยิ่งนั้น และทำที่ลึกของทะเลให้เป็นหนทาง เพื่อให้พวกที่ทรงไถ่ไว้แล้วเดินผ่านไป</verse>
				<verse number="11">แล้วพวกที่ไถ่ไว้แล้วของพระยาห์เวห์จะกลับมา และจะมายังศิโยนด้วยการร้องเพลง ความชื่นบานเป็นนิตย์จะอยู่บนศีรษะของพวกเขา เขาจะได้รับความชื่นบานและความยินดี ความโศกเศร้าและการถอนหายใจจะหนีไป</verse>
				<verse number="12">เราเอง คือเราเองผู้ชูใจเจ้า เจ้าเป็นใครเล่าที่กลัวคนซึ่งจะต้องตาย คือกลัวมนุษย์ซึ่งถูกทำให้เหมือนหญ้า?</verse>
				<verse number="13">เจ้าลืมพระยาห์เวห์ผู้สร้างของเจ้า ผู้ทรงขึงฟ้าสวรรค์ และทรงวางรากฐานของแผ่นดินโลก และเจ้ากลัวอยู่เรื่อยไปตลอดวัน เพราะความเกรี้ยวกราดของผู้บีบบังคับ เมื่อเขาตั้งตัวขึ้นที่จะทำลาย แต่ความเกรี้ยวกราดของผู้บีบบังคับอยู่ที่ไหนเล่า?</verse>
				<verse number="14">นักโทษ จะได้รับการปลดปล่อยโดยเร็ว เขาจะไม่ตายในที่กักขัง และอาหารของเขาก็ไม่ขาดแคลน</verse>
				<verse number="15">เพราะเราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ผู้กวนทะเลให้คลื่นของมันคะนอง (พระนามของพระองค์คือพระยาห์เวห์จอมทัพ)</verse>
				<verse number="16">และเราใส่ถ้อยคำของเราไว้ในปากของเจ้า และซ่อนเจ้าไว้ในร่มมือของเรา เราตั้งฟ้าสวรรค์ และวางรากฐานแผ่นดินโลก และกล่าวกับศิโยนว่า “เจ้าเป็นชนชาติของเรา”</verse>
				<verse number="17">จงเร้าใจตัวเอง จงเร้าใจตัวเอง จงยืนขึ้นเถิด เยรูซาเล็มเอ๋ย ท่านผู้ได้ดื่มจากพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์ คือจอกแห่งพระพิโรธของพระองค์ ท่านได้ดื่มจากถ้วยแห่งความโซเซ จนถึงก้นตะกอน</verse>
				<verse number="18">ในบรรดาบุตรชายที่นางคลอดมานั้น ไม่มีใครนำทางนาง ในบรรดาบุตรชายที่นางชุบเลี้ยงมา ก็ไม่มีใครจูงมือนาง</verse>
				<verse number="19">สองสิ่งนี้ได้เกิดขึ้นกับท่าน (แล้วใครเล่าจะอาลัยท่าน?) คือการล้างผลาญและทำลาย กับการกันดารอาหารและคมดาบ (แล้วใครเล่าจะปลอบโยนท่าน?)</verse>
				<verse number="20">บรรดาบุตรชายของท่านสลบไปแล้ว พวกเขานอนอยู่ตามหัวถนนทุกแห่ง เหมือนเลียงผาติดในข่าย พวกเขาโชกโชนด้วยพระพิโรธของพระยาห์เวห์ และด้วยการกำราบของพระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="21">ฉะนั้น จงฟังข้อนี้เถิด ท่านผู้ถูกข่มใจ ผู้ซึ่งมึนเมา แต่ไม่ใช่ด้วยเหล้าองุ่น</verse>
				<verse number="22">องค์เจ้านายของท่าน คือพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน ผู้ทรงสู้คดีเพื่อชนชาติของพระองค์ ตรัสดังนี้ว่า “นี่แน่ะ เราได้เอาจอกแห่งความโซเซ มาจากมือของเจ้าแล้ว ถ้วยแห่งความพิโรธของเรา เจ้าจะไม่ต้องดื่มอีกต่อไป</verse>
				<verse number="23">และเราจะใส่มันไว้ในมือของพวกที่ทรมานเจ้า คือพวกที่พูดกับตัวเจ้าว่า ‘จงหมอบลง แล้วเราจะเดินข้ามเจ้าไป แล้วเจ้าทำให้หลังของเจ้าเหมือนพื้นดิน และเหมือนถนนเพื่อให้คนเดินข้ามไป’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="52">
				<verse number="1">โอ ศิโยนเอ๋ย จงตื่นขึ้น จงตื่นขึ้นเถิด จงสวมกำลังของท่าน โอ เยรูซาเล็ม นครบริสุทธิ์เอ๋ย จงสวมเสื้อผ้างดงามของท่าน เพราะว่าผู้ไม่เข้าสุหนัตและผู้เป็นมลทิน จะไม่เข้ามาในท่านอีกต่อไป</verse>
				<verse number="2">จงยกตัวออกจาก ผงคลี จงลุกขึ้น โอเยรูซาเล็มที่เป็นเชลย จงปลดโซ่ออกจากคอของท่าน โอ ธิดาศิโยนที่เป็นเชลย</verse>
				<verse number="3">เพราะพระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “พวกเจ้าถูกขายไปเปล่าๆ และพวกเจ้าจะได้รับการไถ่โดยไม่ใช้เงิน</verse>
				<verse number="4">เพราะพระยาห์เวห์ องค์เจ้านายตรัสดังนี้ ทีแรกชนชาติของเราลงไปยังอียิปต์เพื่ออาศัยอยู่ที่นั่น แต่ต่อมาชาวอัสซีเรียบีบบังคับเขาอย่างไม่มีเหตุ</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า บัดนี้เราต้องทำอะไรในที่นี่? เพราะว่าชนชาติของเราถูกเอาตัวไปเสียเปล่าๆ พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ผู้ครอบครองเขาก็ร้องคำราม และนามของเราถูกหมิ่นประมาทอย่างต่อเนื่องทุกวันเวลา</verse>
				<verse number="6">เพราะฉะนั้น ชนชาติของเราจะรู้จักนามของเรา เพราะฉะนั้น ในวันนั้นพวกเขาจะรู้ว่าคือเรานี่แหละผู้พูดว่า เราอยู่ที่นี่”</verse>
				<verse number="7">เท้าของผู้นำข่าวซึ่งอยู่บนภูเขานั้นช่างงดงามจริง คือผู้นำข่าวที่ประกาศสันติภาพ และผู้ที่นำข่าวอันน่ายินดี ทั้งเท้าของผู้ประกาศความรอด และผู้กล่าวกับศิโยนว่า “พระเจ้าของท่านทรงครอบครอง”</verse>
				<verse number="8">ฟังซี พวกยามของท่านเปล่งเสียง เขาโห่ร้องด้วยความยินดีพร้อมกัน เพราะพวกเขาได้เห็นกับตา ที่พระยาห์เวห์ทรงกลับมายังศิโยน</verse>
				<verse number="9">ที่ทิ้งร้างแห่งเยรูซาเล็มเอ๋ย จงเปล่งเสียงร้องเพลงแห่งความยินดีด้วยกัน เพราะว่าพระยาห์เวห์ทรงปลอบโยนชนชาติของพระองค์ พระองค์ได้ทรงไถ่เยรูซาเล็มแล้ว</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์เปลือยพระกรอันบริสุทธิ์ของพระองค์ ต่อหน้าต่อตาประชาชาติทั้งหมด และสุดปลายแผ่นดินโลกทั้งหมดจะเห็น ความรอดของพระเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="11">จงออกไปซี จงออกไปจากที่นั้น พวกท่านผู้ถือเครื่องภาชนะของพระยาห์เวห์ อย่าแตะต้องสิ่งที่เป็นมลทิน จงไปจากท่ามกลางพวกเขา จงชำระตัวให้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="12">เพราะว่าพวกท่านไม่ต้องออกไปอย่างรีบเร่ง และท่านทั้งหลายจะไม่ต้องหลบหนี เพราะพระยาห์เวห์จะเสด็จนำหน้าพวกท่าน และพระเจ้าของอิสราเอลจะทรงระวังหลังท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="13">นี่แน่ะ ผู้รับใช้ของเรา จะทำอย่างมีปัญญา เขาจะสูงเด่นและเป็นที่เทิดทูน และเขาจะสูงยิ่งนัก</verse>
				<verse number="14">ด้วยคนจำนวนมากตกตะลึงเพราะท่าน (หน้าตาของท่านเสียโฉมมากเหลือที่จะเหมือนคน และรูปร่างของท่านก็เสียโฉมเหลือที่จะเหมือนมนุษย์)</verse>
				<verse number="15">ท่านก็จะทำให้ประชาชาติมากมายตกตะลึง บรรดาพระราชาจะปิดพระโอษฐ์เพราะท่าน เพราะเขาทั้งหลายจะเห็นสิ่งที่ยังไม่มีใครบอกพวกเขา และพวกเขาจะเข้าใจสิ่งซึ่งพวกเขาไม่เคยได้ยิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="53">
				<verse number="1">ใครเล่าจะเชื่อสิ่งที่เรา ป่าวประกาศ? พระกรของพระยาห์เวห์ทรงสำแดงแก่ผู้ใด?</verse>
				<verse number="2">เพราะท่านเจริญขึ้นเฉพาะพระพักตร์พระองค์อย่างต้นอ่อน และเหมือนรากที่แตกหน่อมาจากพื้นดินแห้งแล้ง ท่านไม่มีความงามหรือความสง่าที่จะให้พวกเรามองดู และไม่มีรูปลักษณ์ซึ่งจะให้เราพึงปรารถนา</verse>
				<verse number="3">ท่านถูกดูหมิ่นและถูกทอดทิ้ง เป็นคนที่รับความเจ็บปวด และคุ้นเคยกับความทุกข์ยาก และเป็นดั่งผู้ซึ่งคนทั้งหลายหันหน้าหนี ท่านถูกดูหมิ่น และเราไม่ได้นับถือท่าน</verse>
				<verse number="4">แน่ทีเดียวท่านแบกความเจ็บไข้ของพวกเรา และหอบความเจ็บปวดของเราไป กระนั้นพวกเรายังคิดว่าที่ท่านถูกตี คือถูกพระเจ้าทรงโบยตีและข่มใจ</verse>
				<verse number="5">แต่ท่านถูกแทง เพราะความทรยศของเรา ท่านบอบช้ำเพราะความบาปผิดของเรา การตีสอนที่ตกบนท่านนั้นทำให้พวกเรามีสวัสดิภาพ และที่ท่านถูกเฆี่ยนตีก็ทำให้เราได้รับการรักษา</verse>
				<verse number="6">เราทุกคนหลงทางไปเหมือนแกะ ต่างคนต่างหันไปตามทางของตนเอง และพระยาห์เวห์ทรงวางความผิดบาป ของเราทุกคนลงบนตัวท่าน</verse>
				<verse number="7">ท่านถูกบีบบังคับและถูกข่มใจ ถึงกระนั้นท่านก็ไม่ปริปาก เหมือนลูกแกะที่ถูกนำไปฆ่า และเหมือนแกะที่เป็นใบ้ต่อหน้าผู้ตัดขนของมันเช่นใด ท่านก็ไม่ปริปากของท่านเลยเช่นนั้น</verse>
				<verse number="8">ท่านถูกนำตัวไปด้วยการบังคับและการตัดสิน และคนในยุคสมัยของท่านนั้น มีใครเล่าที่คิดว่า ที่ท่านถูกตัดออกไปจากแผ่นดินของคนเป็นนั้น ที่ท่านถูกตีนั้นเพราะการทรยศของชนชาติของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="9">และเขาจัดหลุมศพของท่านไว้กับคนอธรรม และเขาจัดท่านไว้ กับเศรษฐีในความตายของท่าน แม้ว่าท่านไม่ได้ทำการทารุณใดๆ และไม่มีการหลอกลวงใดๆ ในปากของท่าน</verse>
				<verse number="10">แต่พระยาห์เวห์ยังทรงประสงค์ให้ท่านบอบช้ำด้วยการบาดเจ็บ เมื่อชีวิตของท่าน เป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป ท่านจะเห็นพงศ์พันธุ์ของท่าน ท่านจะยืดวันเวลาของท่าน พระประสงค์ของพระยาห์เวห์จะเจริญขึ้นในมือของท่าน</verse>
				<verse number="11">ภายหลังความลำบากของตัวเขา เขาจะเห็น และจะพึงพอใจ โดยความรู้ของเขา ผู้รับใช้ชอบธรรมของเรา จะทำให้คนจำนวนมากเป็นคนชอบธรรม และเขาจะแบกความบาปผิดทั้งหลายของพวกเขา</verse>
				<verse number="12">เพราะฉะนั้นเราจะแบ่งส่วนหนึ่งแก่เขาเช่นเดียวกับคนใหญ่โต และเขาจะแบ่งของริบกับพวกผู้ยิ่งใหญ่ เพราะเขาเทตัวของเขา ลงถึงความมรณะ และถูกนับเข้ากับพวกคนทรยศ เขาเองแบกบาปของคนจำนวนมาก และเขาอ้อนวอนเพื่อพวกคนทรยศ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="54">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “จงร้องเพลงเถิด โอ หญิงหมันที่ไม่ได้คลอดบุตร จงเปล่งเสียงร้องเพลงและจงร้องเสียงดัง เจ้าผู้ไม่ได้เจ็บครรภ์ เพราะว่าบุตรของแม่ร้างจะมีมากกว่า บุตรของหญิงที่แต่งงาน</verse>
				<verse number="2">จงขยายพื้นที่เต็นท์ของเจ้าให้ใหญ่ขึ้น และยืดม่านที่อาศัยของเจ้าออกไป อย่าหน่วงไว้ จงต่อเชือกของเจ้าให้ยาวขึ้น และเสริมหลักหมุดของเจ้าให้มั่นคง</verse>
				<verse number="3">เพราะเจ้าจะกระจายออกไปทางขวาและทางซ้าย และเชื้อสายของเจ้าจะได้บรรดาประชาชาติเป็นกรรมสิทธิ์ และจะให้มีคนอาศัยในเมืองร้าง</verse>
				<verse number="4">“อย่ากลัวเลย เพราะเจ้าจะไม่ต้องอับอาย อย่าอดสูเลย เพราะเจ้าจะไม่ต้องละอาย เพราะเจ้าจะลืมความขายหน้าในวัยสาวของเจ้า และเจ้าจะไม่จดจำความอายในการเป็นม่ายของเจ้าอีก</verse>
				<verse number="5">เพราะพระผู้สร้างเจ้าเป็นสามีเจ้า พระนามของพระองค์คือพระยาห์เวห์จอมทัพ และองค์บริสุทธิ์ของอิสราเอลเป็นผู้ไถ่ของเจ้า เขาเรียกพระองค์ว่าพระเจ้าของสากลโลก</verse>
				<verse number="6">เพราะพระยาห์เวห์ทรงเรียกเจ้า ดั่งภรรยาผู้ถูกทอดทิ้งและโทมนัสในวิญญาณจิต คือภรรยาที่ยังสาว เมื่อนางถูกทิ้ง” พระเจ้าของเจ้าตรัสดังนี้</verse>
				<verse number="7">“เราได้ละทิ้งเจ้าอยู่ชั่วครู่เดียว แต่เราจะรวบรวมเจ้าด้วยความสงสารยิ่ง</verse>
				<verse number="8">เราซ่อนหน้าเราจากเจ้าอยู่ขณะหนึ่ง ด้วยความโกรธอันท่วมท้น แต่เราจะสงสารเจ้าด้วยความรักมั่นคงนิรันดร์” พระยาห์เวห์พระผู้ไถ่เจ้าตรัสดังนี้</verse>
				<verse number="9">“สำหรับเราแล้ว เรื่องนี้ก็เหมือนสมัยของโนอาห์ เราได้ปฏิญาณว่า น้ำสมัยโนอาห์ จะไม่ท่วมแผ่นดินโลกอีกอย่างไร เราก็ปฏิญาณว่า เราจะไม่โกรธเจ้า และจะไม่ดุด่าเจ้าอีกอย่างนั้น</verse>
				<verse number="10">เพราะภูเขาทั้งหลายอาจถูกเคลื่อนย้ายไป และบรรดาเนินเขาอาจจะคลอนแคลน แต่ความรักมั่นคงของเราจะไม่เคลื่อนย้ายไปจากเจ้า และพันธสัญญาแห่งสวัสดิภาพของเราจะไม่คลอนแคลน” พระยาห์เวห์ผู้ทรงสงสารเจ้าตรัสดังนี้</verse>
				<verse number="11">“โอ เจ้าผู้ถูกข่มใจ ผู้ถูกพายุพัดพาและขาดการชูใจ นี่แน่ะ เราจะวางศิลาของเจ้าไว้ในพลวง และวางรากฐานของเจ้าด้วยไพลิน</verse>
				<verse number="12">เราจะทำบรรดาปิ่นเมือง ของเจ้าด้วยทับทิม และประตูเมืองของเจ้าด้วยเบริล และกำแพงทุกด้านของเจ้าด้วยเพชรนิลจินดา</verse>
				<verse number="13">บุตรทุกคนของเจ้าจะได้รับการสั่งสอนจากพระยาห์เวห์ และบุตรทั้งหลายของเจ้าจะมีสวัสดิภาพ เป็นอย่างมาก</verse>
				<verse number="14">เจ้าจะได้รับการสถาปนาด้วยความชอบธรรม เจ้าจะห่างไกลการถูกกดขี่ เพราะเจ้าจะไม่ต้องกลัว และห่างไกลจากความสยดสยองเพราะมันจะไม่มาใกล้เจ้า</verse>
				<verse number="15">ถ้ามีใครปลุกปั่นให้เกิดการต่อสู้ ก็ต้องไม่ใช่มาจากเรา ใครปลุกปั่นให้เกิดการต่อสู้เจ้า เขาก็จะล้มลงเพราะเจ้า</verse>
				<verse number="16">ดูสิ เราเองได้สร้างช่างเหล็ก ผู้เป่าไฟจากถ่าน และทำให้เกิดอาวุธที่เหมาะกับงานของมัน เราเองได้สร้างผู้ล้างผลาญเพื่อทำลายด้วย</verse>
				<verse number="17">อาวุธทุกชนิดที่ทำขึ้นเพื่อต่อสู้เจ้าจะไม่ชนะ และเจ้าจะพิสูจน์ว่าลิ้นทุกลิ้นที่ลุกขึ้นต่อสู้เจ้าในการพิพากษานั้นชั่วร้าย นี่คือมรดกของบรรดาผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์ และการให้ความยุติธรรมต่อพวกเขานั้นมาจากเรา” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="55">
				<verse number="1">โอ้ ทุกคนที่กระหาย จงมายังน้ำ และผู้ไม่มีเงิน จงมาหาซื้อและรับประทาน จงมาซื้อเหล้าองุ่นและน้ำนม โดยไม่ต้องเสียเงินและค่าใช้จ่าย</verse>
				<verse number="2">ทำไมพวกเจ้าจึงใช้เงินกับสิ่งที่ไม่ใช่อาหาร? และใช้ค่าจ้าง กับสิ่งที่ไม่อิ่มใจ? จงเอาใจใส่ฟังเรา และรับประทานของดี และให้ตัวเจ้าปีติยินดีในอาหารโอชา</verse>
				<verse number="3">จงเอียงหูของเจ้า แล้วมาหาเรา จงฟัง เพื่อตัวเจ้าจะมีชีวิต และเราจะทำพันธสัญญานิรันดร์กับพวกเจ้า ตามความรักมั่นคงแน่นอนของเราต่อดาวิด</verse>
				<verse number="4">นี่แน่ะ เราได้ตั้งเขาเป็นสักขีพยานต่อชนชาติทั้งหลาย เป็นหัวหน้าและเป็นผู้บัญชาการของชนชาติทั้งหลาย</verse>
				<verse number="5">ดูสิ เจ้าจะเรียกประชาชาติซึ่งเจ้าไม่รู้จัก และประชาชาติที่ไม่รู้จักเจ้าจะวิ่งมาหาเจ้า เหตุด้วยพระยาห์เวห์ พระเจ้าของเจ้า คือองค์บริสุทธิ์ของอิสราเอล เพราะพระองค์ทรงให้เจ้าได้รับเกียรติ</verse>
				<verse number="6">จงแสวงหาพระยาห์เวห์ ขณะที่จะพบพระองค์ได้ จงทูลพระองค์ ขณะที่พระองค์ทรงอยู่ใกล้</verse>
				<verse number="7">ให้คนอธรรมละทิ้งทางของเขา และคนชั่วละทิ้งความคิดของเขา ให้เขากลับมายังพระยาห์เวห์ และพระองค์จะทรงเมตตาเขา และมายังพระเจ้าของพวกเรา เพราะพระองค์ทรงมีการอภัยอย่างเหลือล้น</verse>
				<verse number="8">“เพราะความคิดของเราไม่ใช่ความคิดของเจ้า และทางของพวกเจ้าก็ไม่ใช่ทางของเรา” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="9">“เพราะฟ้าสวรรค์สูงกว่าแผ่นดินโลกอย่างไร ทางของเราก็สูงกว่าทางของพวกเจ้า และความคิดของเราก็สูงกว่าความคิดของเจ้าอย่างนั้น</verse>
				<verse number="10">“เพราะเหมือนฝนและหิมะลงมาจากฟ้าสวรรค์ และไม่กลับที่นั่นเว้นแต่ได้รดแผ่นดินโลก แล้วทำให้บังเกิดผลและแตกหน่อ ทั้งให้เมล็ดพืชแก่ผู้หว่านและอาหารแก่คนกิน</verse>
				<verse number="11">ทำนองเดียวกัน คำของเราที่ออกจากปากของเรา จะไม่กลับมาสู่เราเปล่าๆ แต่จะทำให้สิ่งที่เราพอใจนั้นสำเร็จ และให้สิ่งที่เราใช้ไปทำนั้นเสร็จสิ้น</verse>
				<verse number="12">“เพราะพวกเจ้าจะออกไปด้วยความชื่นบาน และจะถูกนำพาไปโดยสวัสดิภาพ บรรดาภูเขาและเนินเขา จะเปล่งเสียงร้องเพลงต่อหน้าพวกเจ้า และต้นไม้ทั้งหมดในท้องทุ่งจะตบมือ</verse>
				<verse number="13">ต้นสนสามใบจะงอกขึ้นแทนต้นหนาม ต้นน้ำมันเขียวจะงอกขึ้นแทนต้นไมยราบ และมันจะเป็นอนุสรณ์แด่พระยาห์เวห์ เพื่อเป็นหมายสำคัญนิรันดร์ที่จะไม่ถูกตัดออกเลย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="56">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “จงรักษาความยุติธรรมและทำความชอบธรรม เพราะความรอดของเราใกล้มาถึง และความชอบธรรมของเราจะเผยออก</verse>
				<verse number="2">ความสุขย่อมมีแก่คนที่ทำเช่นนี้ และแก่มนุษย์ผู้ยึดมันไว้มั่น คือผู้รักษาวันสะบาโต ไม่ทำให้วันนั้นเสื่อมเสีย และรักษามือของเขาจากการทำชั่วร้ายใดๆ</verse>
				<verse number="3">“อย่าให้คนต่างชาติผู้เข้าจารีตถือพระยาห์เวห์กล่าวว่า ‘พระยาห์เวห์จะทรงแยกข้าจากชนชาติของพระองค์แน่’ และอย่าให้ขันทีพูดว่า ‘ดูสิ ข้าเป็นต้นไม้เหี่ยวแห้ง’ ”</verse>
				<verse number="4">เพราะพระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “เกี่ยวกับบรรดาขันทีผู้รักษาวันสะบาโตของเรา ผู้เลือกในสิ่งที่เราพอใจ และยึดมั่นในพันธสัญญาของเรา</verse>
				<verse number="5">เราจะให้อนุสรณ์แก่เขาทั้งหลาย ภายในนิเวศและภายในกำแพงของเรา ที่ดีกว่าบุตรชายและบุตรหญิง เราจะให้ชื่อนิรันดร์แก่เขาทั้งหลาย ซึ่งจะไม่ถูกตัดออกเลย</verse>
				<verse number="6">“และคนต่างชาติผู้เข้าจารีตถือพระยาห์เวห์ เพื่อปรนนิบัติพระองค์และรักพระนามของพระยาห์เวห์ และเป็นผู้รับใช้ของพระองค์ ทุกคนที่รักษาวันสะบาโตไม่ให้เสื่อมเสีย และยึดมั่นในพันธสัญญาของเรา</verse>
				<verse number="7">เราจะนำพวกเขามายังภูเขาบริสุทธิ์ของเรา และทำให้เขาชื่นบานอยู่ในนิเวศอธิษฐานของเรา เครื่องบูชาเผาทั้งตัวของเขาและเครื่องบูชาของเขา จะเป็นที่โปรดปรานบนแท่นบูชาของเรา เพราะนิเวศของเรานั้นเขาจะเรียกว่านิเวศอธิษฐาน สำหรับทุกชนชาติ”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ องค์เจ้านาย ผู้ทรงรวบรวมอิสราเอลที่กระจัดกระจาย ตรัสว่า “เราจะรวบรวมคนอื่นมาไว้กับเขา นอกจากพวกที่ได้รวบรวมไว้แล้ว”</verse>
				<verse number="9">พวกเจ้า สัตว์ทั้งหมดในทุ่ง จงมากินซิ ทั้งพวกเจ้า สัตว์ทั้งหมดในป่า</verse>
				<verse number="10">ยามของเขาตาบอด เขาทุกคนไร้ความรู้ เขาทุกคนเป็นสุนัขใบ้ ไม่สามารถเห่า ได้แต่ฝัน ได้แต่นอน รักแต่จะหลับ</verse>
				<verse number="11">พวกสุนัขหิวจัด ไม่เคยรู้จักอิ่ม พวกเขาคือผู้เลี้ยงแกะที่ไม่มีความเข้าใจ เขาทุกคนหันไปตามทางเขาเอง แต่ละคนล้วนหากำไรให้ตัวเองโดยไม่มีใครยกเว้น</verse>
				<verse number="12">“มาเถิด ให้ข้าเอาเหล้าองุ่นมา ให้พวกเราดื่มเมรัยเต็มที่ และพรุ่งนี้ก็จะเหมือนวันนี้ จะใหญ่โตและมากมายยิ่งกว่าอีก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="57">
				<verse number="1">คนชอบธรรมตายจากไป และไม่มีผู้ใดใส่ใจ คนซื่อตรงถูกเอาไปเสีย โดยไม่มีใครเข้าใจ เพราะคนชอบธรรมถูกเอาไปเสียจากภัยพิบัติ</verse>
				<verse number="2">เขาเข้าไปในสันติสุข ผู้ดำเนินในความเที่ยงธรรมของเขา ก็พักสงบบนที่นอนของเขา</verse>
				<verse number="3">แต่พวกเจ้า พวกลูกชายของแม่มด ลูกหลานของคนล่วงประเวณีและหญิงแพศยา จงเข้ามาใกล้ที่นี่</verse>
				<verse number="4">พวกเจ้าพูดเย้ยหยันผู้ใด? เจ้าอ้าปากกว้าง และแลบลิ้นยาวใส่ใคร? เจ้าทั้งหลายเป็นลูกทรยศ เป็นเชื้อสายหลอกลวงไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="5">พวกเจ้าผู้เร่าร้อนด้วยราคะท่ามกลางต้นโอ๊ก ภายใต้ต้นไม้เขียวทุกต้น ทั้งฆ่าลูกทั้งหลายของเจ้าในหุบเขา ใต้ซอกหินของหน้าผา</verse>
				<verse number="6">ส่วนแบ่งของเจ้าอยู่กลางหินเกลี้ยงเกลาของหุบเขา พวกมัน พวกมันเป็นส่วนของเจ้า เจ้าได้เทเครื่องดื่มบูชาด้วย และนำธัญบูชามาถวาย เราจะยอมผ่อนปรนในเรื่องเหล่านี้หรือ?</verse>
				<verse number="7">บนภูเขาสูงเด่น เจ้าตั้งที่นอนของเจ้าไว้ และเจ้าไปถวายเครื่องบูชาที่นั่น</verse>
				<verse number="8">เจ้าได้ตั้งสัญลักษณ์ของเจ้า ไว้หลังประตูและเสาประตู เพราะว่า ในการละทิ้งเรานั้น เจ้าได้เปิดผ้าคลุมเตียงของเจ้า แล้วเจ้าขึ้นไปบนนั้น เจ้าทำให้มันกว้าง และเจ้าตกลงกับพวกมันเพื่อเจ้าเอง เจ้ารักเตียงของพวกมัน และเจ้ามองดูความเปลือยเปล่า</verse>
				<verse number="9">เจ้าเดินทางไปหาพระโมเลค พร้อมกับน้ำมัน และทวีน้ำหอมของเจ้า เจ้าได้ส่งทูตของเจ้าไปไกล แม้ให้ลงไปถึงแดนคนตาย</verse>
				<verse number="10">เจ้าเหน็ดเหนื่อยเพราะเจ้าเดินทางมากมาย แต่เจ้าไม่ได้พูดว่า “หมดหวัง” กำลังของเจ้าได้รับการฟื้นฟู เจ้าจึงไม่ได้อ่อนเปลี้ยไป</verse>
				<verse number="11">เจ้าครั่นคร้ามและกลัวใคร? เจ้าจึงได้โกหก และไม่ระลึกถึงเรา ทั้งไม่เอาใจใส่เรา เราได้ปิดปากอยู่เป็นเวลานาน จนเจ้าไม่เกรงกลัวเราไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="12">เราจะบอกถึงความชอบธรรมและการกระทำของเจ้า แต่มันก็ไม่เป็นประโยชน์ต่อเจ้า</verse>
				<verse number="13">เมื่อเจ้าร้องขอก็ให้รูปเคารพที่ เจ้าสะสมไว้นั้นช่วยเจ้าซี แต่ลมจะพัดมันไปทั้งหมด ลำพังลมหายใจก็หอบมันไปแล้ว แต่ผู้ลี้ภัยในเราจะได้ครอบครองแผ่นดิน และจะได้ภูเขาบริสุทธิ์ของเราเป็นมรดก</verse>
				<verse number="14">และจะมีการกล่าวว่า “จงพูนดินขึ้น จงพูนดินขึ้น และจงตระเตรียมทาง จงรื้อถอนอุปสรรคจากทางของชนชาติเรา”</verse>
				<verse number="15">องค์ผู้สูงเด่นและสูงส่ง ผู้ทรงดำรงอยู่นิรันดร์ ทรงพระนามว่าบริสุทธิ์ ตรัสดังนี้ว่า “เราดำรงอยู่ในที่สูงและบริสุทธิ์ และอยู่กับผู้สำนึกผิดและมีวิญญาณจิตที่ถ่อม เพื่อฟื้นฟูวิญญาณจิตของผู้ที่ถ่อม และฟื้นฟูใจของผู้สำนึกผิด</verse>
				<verse number="16">เพราะเราจะไม่ต่อสู้อยู่เป็นนิตย์ หรือโกรธอยู่ตลอดไป เพราะวิญญาณจิตจะสลบไสลต่อหน้าเรา คือชีวิต ทั้งหลายที่เราสร้างมานั้น</verse>
				<verse number="17">เราโกรธเนื่องด้วยบาปเรื่องความโลภของเขา เราตีเขา เราซ่อนหน้าด้วยความโกรธ แต่เขายังเดินกลับไปยังวิถีของใจเขาเอง</verse>
				<verse number="18">เราได้เห็นวิถีของเขาแล้ว แต่เราจะรักษาเขาให้หาย เราจะนำเขาและฟื้นการชูใจให้แก่เขา และให้แก่ผู้ไว้ทุกข์ของเขา</verse>
				<verse number="19">ทั้งสร้างผลของริมฝีปาก สันติภาพ สันติภาพแก่คนไกลและแก่คนใกล้ และเราจะรักษาเขาให้หาย” พระยาห์เวห์ตรัส</verse>
				<verse number="20">“แต่คนอธรรมนั้นเหมือนทะเลที่กำเริบ ซึ่งนิ่งสงบอยู่ไม่ได้ และน้ำของมันก็กวนตมและเลนขึ้นมา</verse>
				<verse number="21">ไม่มีสันติสุขแก่คนอธรรม” พระเจ้าของข้าพเจ้าตรัส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="58">
				<verse number="1">จงร้องดังๆ อย่าออมเสียงไว้ จงเปล่งเสียงของเจ้าเหมือนเป่าเขาสัตว์ จงแจ้งให้ชนชาติของเรารู้ตัวในเรื่องการทรยศของเขา ให้เชื้อสายของยาโคบรู้ตัวในเรื่องบาปของเขา</verse>
				<verse number="2">กระนั้นเขายังแสวงหาเราทุกวัน และยินดีจะรู้จักทางของเรา ราวกับว่าเขาเป็นประชาชาติที่ทำความชอบธรรม และไม่ได้ละทิ้งกฎหมายของพระเจ้าของเขา เขาขอกฎหมายชอบธรรมจากเรา พวกเขายินดีจะเข้าใกล้พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">“ทำไมพวกข้าพระองค์อดอาหาร แต่พระองค์ไม่ทอดพระเนตร? ทำไมพวกข้าพระองค์ถ่อมตัวลง แต่พระองค์ไม่สนพระทัย? ” นี่แน่ะ ในวันที่เจ้าอดอาหารนั้น เจ้าทำตามใจเจ้า และบีบบังคับคนงานทั้งหมดของเจ้า</verse>
				<verse number="4">นี่แน่ะ เจ้าอดอาหารเพียงเพื่อวิวาทและต่อสู้ และเพื่อต่อยด้วยหมัดอธรรม การอดอาหารอย่างเจ้าในวันนี้ จะไม่ทำให้เสียงของเจ้าได้ยินไปถึงที่สูง</verse>
				<verse number="5">นี่คือการอดอาหารที่เราเลือกหรือ? คือวันที่คนถ่อมตัวเองลงหรือ? คือการก้มศีรษะของเขาลงเหมือนต้นอ้อเล็ก แล้วปูผ้ากระสอบ และขี้เถ้าเป็นที่รองนั่งหรือ? เจ้าจะเรียกการอย่างนี้ว่าอดอาหารหรือ? และเป็นวันที่พระยาห์เวห์โปรดปรานหรือ?</verse>
				<verse number="6">เราเลือกการอดอาหารอย่างนี้ไม่ใช่หรือ? คือการแก้พันธนะอธรรม การแก้สายรัดของแอก การปลดปล่อยผู้ถูกบีบบังคับให้เป็นอิสระ และการหักแอกทั้งหมดเสีย</verse>
				<verse number="7">คือการแบ่งอาหารของเจ้ากับคนหิว การนำคนยากจนไร้บ้านเข้ามาในบ้านไม่ใช่หรือ? และเมื่อเห็นคนเปลือยกายก็คลุมกายเขาไว้ ทั้งไม่ซ่อนตัวเจ้าจากญาติของเจ้าไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="8">แล้วความสว่างจะพุ่งออกมาแก่เจ้าเหมือนรุ่งอรุณ และการรักษาแผลของเจ้าจะมีขึ้นอย่างรวดเร็ว ความชอบธรรมของเจ้าจะเดินนำหน้าเจ้า และพระสิริของพระยาห์เวห์จะระวังหลังเจ้า</verse>
				<verse number="9">แล้วเมื่อเจ้าทูล พระยาห์เวห์จะทรงตอบ เมื่อเจ้าร้องทูล พระองค์จะตรัสว่า เราอยู่นี่ ถ้าเจ้าจะเอาแอกออกไปจากท่ามกลางเจ้า รวมทั้งการชี้หน้า และคำพูดอธรรม</verse>
				<verse number="10">และถ้าเจ้าทุ่มเทชีวิตของเจ้าแก่ผู้หิวโหย และทำให้ผู้ถูกข่มใจได้อิ่มเอิบ แล้วความสว่างจะโผล่ขึ้นแก่เจ้าในความมืด และความมืดคลุ้มของเจ้าจะเป็นเหมือนเที่ยงวัน</verse>
				<verse number="11">และพระยาห์เวห์จะทรงนำเจ้าอย่างต่อเนื่อง และทำให้ตัวเจ้าอิ่มเอิบในที่แห้งแล้ง และทำให้กระดูกของเจ้าแข็งแรง และเจ้าจะเป็นเหมือนสวนมีน้ำชุ่ม เหมือนน้ำพุที่น้ำของมันจะไม่ขาด</verse>
				<verse number="12">สิ่งปรักหักพังโบราณของเจ้าจะรับการสร้างขึ้นใหม่ เจ้าจะซ่อมเสริมรากฐานของคนหลายชั่วอายุขึ้นใหม่ เจ้าจะได้ชื่อว่าเป็นผู้ซ่อมกำแพงที่พัง ผู้ซ่อมแซมถนนให้เหมือนเดิมเพื่ออยู่อาศัย</verse>
				<verse number="13">ถ้าเจ้าหันเท้าจากการเหยียบย่ำวันสะบาโต คือจากการทำตามใจของเจ้าในวันบริสุทธิ์ของเรา และเรียกสะบาโตว่าวันปีติยินดี และเรียกวันบริสุทธิ์ของพระยาห์เวห์ว่าวันมีเกียรติ ถ้าเจ้าให้เกียรติวันนั้น ไม่ไปตามทางของเจ้าเอง ไม่ทำตามความพอใจของเจ้า หรือพูดแต่เรื่องไร้สาระ</verse>
				<verse number="14">แล้วเจ้าจะปีติยินดีในพระยาห์เวห์ และเราจะให้เจ้าขึ้นขี่อยู่บนที่สูงของแผ่นดินโลก และเราจะเลี้ยงเจ้าด้วยมรดกของยาโคบบิดาของเจ้า เพราะโอษฐ์ของพระยาห์เวห์ได้ตรัสแล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="59">
				<verse number="1">นี่แน่ะ พระหัตถ์ของพระยาห์เวห์ไม่ได้สั้นเกินจะช่วยให้รอด หรือพระกรรณตึงจนไม่ทรงได้ยิน</verse>
				<verse number="2">แต่บาปชั่วของพวกท่านได้ทำให้เกิดการแยก ระหว่างพวกท่านกับพระเจ้าของท่าน และบาปของพวกท่านได้บดบังพระพักตร์พระองค์เสียจากท่าน และจากการที่พระองค์จะทรงฟัง</verse>
				<verse number="3">เพราะมือของพวกท่านมลทินด้วยโลหิต และนิ้วมือของท่านด้วยบาปชั่ว ริมฝีปากของพวกท่านพูดคำเท็จ ลิ้นของท่านพึมพำความอธรรม</verse>
				<verse number="4">ไม่มีใครฟ้องร้องอย่างยุติธรรม ไม่มีใครสู้ความอย่างซื่อสัตย์ เขาวางใจสิ่งไร้สาระ เขาพูดเท็จ เขาตั้งท้องความชั่วและคลอดความบาป</verse>
				<verse number="5">พวกเขาฟักไข่งูทับทาง เขาทอใยแมงมุม คนที่กินไข่ของพวกเขาก็ตาย ไข่ใบไหนถูกทุบแตก งูกะปะก็ออกมา</verse>
				<verse number="6">ใยของพวกเขาใช้เป็นเสื้อผ้าไม่ได้ เขาก็ไม่อาจเอาผลงานของเขาไปคลุมตัว ผลงานของพวกเขาเป็นผลงานชั่วร้าย และการกระทำรุนแรงก็อยู่ในมือของเขา</verse>
				<verse number="7">เท้าของพวกเขาวิ่งไปหาความชั่ว และเขารีบไปหลั่งเลือดของผู้ไร้ความผิด ความคิดของพวกเขาเป็นความคิดชั่วร้าย การล้างผลาญและการทำลายอยู่ในหนทางของเขา</verse>
				<verse number="8">พวกเขาไม่รู้จักทางสันติภาพ ไม่มีความยุติธรรมในวิถีของเขา พวกเขาทำให้หนทางของเขาคดเคี้ยว ทุกคนที่เดินในทางนั้นจะไม่รู้จักสันติภาพ</verse>
				<verse number="9">เพราะฉะนั้น ความยุติธรรมจึงอยู่ห่างไกลจากพวกเรา และความชอบธรรมตามเราไม่ทัน พวกเราคาดหวังความสว่าง แต่ดูสิ มีความมืด คาดหวังความสุกใส แต่เราเดินในความมืดคลุ้ม</verse>
				<verse number="10">เราคลำหากำแพงเหมือนคนตาบอด เราคลำหาเหมือนคนไม่มีตา เวลาเที่ยงวันพวกเราสะดุดเหมือนเวลาโพล้เพล้ ท่ามกลางคนมีกำลัง เราก็เหมือนคนตาย</verse>
				<verse number="11">พวกเราทุกคนครางเหมือนหมี เราครวญครางเหมือนนกพิราบ เราคาดหวังความยุติธรรม แต่ไม่มีเลย คาดหวังความรอด แต่มันก็อยู่ห่างไกลจากเรา</verse>
				<verse number="12">เพราะการทรยศของพวกข้าพระองค์ทวีขึ้นต่อพระองค์ และบาปของพวกข้าพระองค์ก็ปรักปรำพวกข้าพระองค์ เพราะการทรยศของพวกข้าพระองค์อยู่กับพวกข้าพระองค์ และพวกข้าพระองค์ตระหนักถึงบาปชั่วของพวกข้าพระองค์</verse>
				<verse number="13">คือการทรยศและการปฏิเสธพระยาห์เวห์ การหันไปจากการติดตามพระเจ้าของพวกข้าพระองค์ การพูดจาแบบกดขี่และการกบฏ การกล่าวคำเท็จที่ก่อกำเนิดจากใจ</verse>
				<verse number="14">ความยุติธรรมก็หันกลับ และความชอบธรรมก็ยืนอยู่ไกล เพราะความจริงล้มลงที่ลานเมือง และความเที่ยงตรงเข้าไปไม่ได้</verse>
				<verse number="15">ความจริงขาดหายไป และผู้พรากจากความชั่วก็ทำให้ตัวเองถูกปล้น พระยาห์เวห์ทรงเห็นก็ไม่ชื่นชอบในสายพระเนตร ที่ไม่มีความยุติธรรม</verse>
				<verse number="16">พระองค์ทรงเห็นว่าไม่มีผู้ใดเลย และประหลาดพระทัยว่าไม่มีใครอ้อนวอนเผื่อ แล้วพระกรของพระองค์เองก็นำชัยชนะ มาให้พระองค์ และความชอบธรรมของพระองค์เชิดชูพระองค์ไว้</verse>
				<verse number="17">พระองค์ทรงสวมความชอบธรรมเป็นทับทรวง และสวมพระมาลาแห่งความรอดอยู่เหนือพระเศียรของพระองค์ พระองค์สวมฉลองพระองค์แห่งการแก้แค้นเป็นอาภรณ์ และทรงเอาความกระตือรือร้นห่อหุ้มพระองค์</verse>
				<verse number="18">พระองค์จะทรงตอบสนองตามการกระทำของเขา คือพระพิโรธต่อปรปักษ์ของพระองค์ และการแก้แค้นต่อศัตรูของพระองค์ พระองค์จะทรงทำการตอบสนองต่อแผ่นดินชายทะเล</verse>
				<verse number="19">แล้วพวกเขาจะยำเกรงพระนามพระยาห์เวห์จากตะวันตก และยำเกรงพระสิริของพระองค์จากที่ตะวันขึ้น เพราะพระองค์จะเสด็จมาเหมือนแม่น้ำเชี่ยว ซึ่งลมแรงของพระยาห์เวห์ขับส่ง</verse>
				<verse number="20">“และองค์พระผู้ไถ่จะเสด็จมายังศิโยน มายังพวกที่อยู่ในยาโคบซึ่งหันจากการทรยศ” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “ส่วนเรา นี่เป็นพันธสัญญาของเรากับเขาทั้งหลาย คือวิญญาณของเราซึ่งอยู่เหนือเจ้า และคำของเราซึ่งเราใส่ไว้ในปากของเจ้า จะไม่พรากไปจากปากของเจ้า หรือจากปากของลูกหลานเจ้า หรือจากปากลูกหลานของลูกหลานเจ้า ตั้งแต่บัดนี้ไปจนกาลนิรันดร์” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="60">
				<verse number="1">จงลุกขึ้น ฉายแสง เพราะว่าความสว่างของเจ้ามาแล้ว และพระสิริของพระยาห์เวห์ขึ้นมาเหนือเจ้า</verse>
				<verse number="2">เพราะว่าดูสิ ความมืดจะปกคลุมแผ่นดินโลก และความมืดทึบคลุมชนชาติทั้งหลาย แต่พระยาห์เวห์จะทรงขึ้นมาเหนือเจ้า และพระสิริของพระองค์จะปรากฏเหนือเจ้า</verse>
				<verse number="3">และบรรดาประชาชาติจะมายังความสว่างของเจ้า และพวกพระราชามายังความสุกใสแห่งรุ่งอรุณของเจ้า</verse>
				<verse number="4">จงเงยหน้าของเจ้า และมองดูรอบๆ เขาทุกคนถูกรวบรวมเข้ามา พวกเขามาหาเจ้า บุตรชายทั้งหลายของเจ้าจะมาจากแดนไกล และพวกบุตรหญิงของเจ้าจะถูกอุ้มใส่สะเอวมา</verse>
				<verse number="5">แล้วเจ้าจะเห็นและปลาบปลื้ม ใจของเจ้าจะตื่นเต้นและเปรมปรีดิ์ เพราะความมั่งคั่งของทะเลจะหันมาหาเจ้า ทรัพย์สมบัติของบรรดาประชาชาติจะมายังเจ้า</verse>
				<verse number="6">มวลอูฐจะมาห้อมล้อมเจ้าจนมิด คืออูฐหนุ่มจากมีเดียนและเอฟาห์ ทุกๆ คนจากเชบาจะมา เขาทั้งหลายจะนำทองคำและกำยานมา และจะประกาศถึงความน่าสรรเสริญของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">ฝูงแพะแกะทั้งหมดของเคดาร์จะถูกรวบรวมมายังเจ้า แกะตัวผู้ของเนบาโยทจะปรนนิบัติเจ้า พวกมันจะขึ้นไปบนแท่นบูชาของเราอย่างเป็นที่โปรดปราน และเราจะให้นิเวศของเรารุ่งโรจน์ด้วยความรุ่งเรือง</verse>
				<verse number="8">พวกนี้เป็นใครนะที่บินมาเหมือนเมฆ เหมือนนกพิราบที่มายังช่องหน้าต่างของมัน?</verse>
				<verse number="9">เพราะว่าแผ่นดินชายทะเลจะรอคอยเรา เรือของทารชิชจะมาก่อน เพื่อนำบุตรชายทั้งหลายของเจ้ามาจากแดนไกล เงินและทองคำของพวกเขาจะมากับเขาด้วย เพื่อพระนามพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า และเพื่อองค์บริสุทธิ์ของอิสราเอล เพราะพระองค์ทรงให้เจ้ารุ่งเรือง</verse>
				<verse number="10">พวกคนต่างด้าวจะสร้างกำแพงของเจ้าขึ้น และพระราชาของเขาจะปรนนิบัติเจ้า เพราะว่าเราได้เฆี่ยนเจ้าด้วยความโกรธของเรา แต่เราได้กรุณาเจ้าด้วยความโปรดปรานของเรา</verse>
				<verse number="11">บรรดาประตูเมืองของเจ้าจะเปิดอยู่เสมอ มันจะไม่ถูกปิดทั้งกลางวันและกลางคืน เพื่อคนจะนำความมั่งคั่งของบรรดาประชาชาติมายังเจ้า และบรรดาพระราชาของเขาจะถูกนำให้เข้าร่วมขบวน</verse>
				<verse number="12">เพราะว่าประชาชาติและราชอาณาจักร ที่ไม่ปรนนิบัติเจ้าจะพินาศ ประชาชาติเหล่านั้นจะถูกทิ้งร้างอย่างสิ้นเชิง</verse>
				<verse number="13">ศักดิ์ศรีของเลบานอนจะมายังเจ้า คือต้นสนสามใบ ต้นสนเขาและต้นช้องรำพันมาด้วยกัน เพื่อจะทำให้บริเวณสถานนมัสการของเรางดงาม และเราจะทำให้ที่วางฝ่าเท้าของเรามีเกียรติ</verse>
				<verse number="14">บรรดาลูกชายของพวกที่เคยบีบบังคับเจ้า จะมาและโน้มตัวลงคำนับเจ้า และบรรดาผู้ที่ดูหมิ่นเจ้า จะกราบที่ฝ่าเท้าของเจ้า พวกเขาจะเรียกเจ้าว่าเป็นนครของพระยาห์เวห์ ศิโยนแห่งองค์บริสุทธิ์ของอิสราเอล</verse>
				<verse number="15">ในเมื่อเจ้าถูกทอดทิ้งและเป็นที่เกลียดชัง และไม่มีใครผ่านเข้าไปทางเจ้า เราจะทำให้เจ้าโอ่อ่าตระการเป็นนิตย์ เป็นความชื่นบานทุกชั่วชาติพันธุ์</verse>
				<verse number="16">เจ้าจะดูดน้ำนมของบรรดาประชาชาติ เจ้าจะดูดจากอกของพวกพระราชา และเจ้าจะรู้ว่าตัวเรายาห์เวห์ เป็นผู้ช่วยให้รอดของเจ้า และผู้ไถ่ของเจ้า คือองค์อานุภาพของยาโคบ</verse>
				<verse number="17">แทนทองสัมฤทธิ์ เราจะนำทองคำมา และแทนเหล็ก เราจะนำเงินมา แทนไม้ จะนำทองสัมฤทธิ์มา แทนหิน จะนำเหล็กมา เราจะตั้งสันติภาพเป็นผู้ปกครองของเจ้า และความชอบธรรมเป็นนายงานของเจ้า</verse>
				<verse number="18">เจ้าจะไม่ได้ยินถึงความรุนแรงในแผ่นดินของเจ้าอีก และไม่ได้ยินถึงการล้างผลาญหรือการทำลายในเขตแดนของเจ้า เจ้าจะเรียกกำแพงเจ้าว่าความรอด และเรียกประตูเมืองเจ้าว่าการสรรเสริญ</verse>
				<verse number="19">ดวงอาทิตย์จะไม่เป็นความสว่างของเจ้า ในเวลากลางวันอีก และดวงจันทร์จะไม่ส่องสว่างให้เจ้า เพื่อความสุกใส แต่พระยาห์เวห์จะทรงเป็นความสว่างของเจ้าเป็นนิตย์ และพระเจ้าของเจ้าจะทรงเป็นศักดิ์ศรีของเจ้า</verse>
				<verse number="20">ดวงอาทิตย์ของเจ้าจะไม่ตกอีก และดวงจันทร์ของเจ้าจะไม่มีข้างแรม เพราะพระยาห์เวห์จะทรงเป็นความสว่างนิรันดร์ของเจ้า และวันไว้ทุกข์ของเจ้าจะสิ้นสุดลง</verse>
				<verse number="21">ประชาชนทั้งหมดของเจ้าจะชอบธรรม พวกเขาจะได้ที่ดินเป็นกรรมสิทธิ์เป็นนิตย์ พวกเขาจะเป็นหน่อที่เราปลูก และเป็นผลงานของมือเรา เพื่อสำแดงสง่าราศีของเราเอง</verse>
				<verse number="22">ผู้เล็กน้อยที่สุดจะกลายเป็นตระกูล และผู้เล็กจิ๋วที่สุดจะเป็นประชาชาติอันมีอานุภาพ เราเองคือยาห์เวห์ ถึงเวลานั้น เราจะเร่งให้เกิดขึ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="61">
				<verse number="1">พระวิญญาณของพระยาห์เวห์ องค์เจ้านายทรงอยู่เหนือข้าพเจ้า เพราะว่าพระยาห์เวห์ทรงเจิมข้าพเจ้าไว้ เพื่อนำข่าวดีมายังคนที่ทุกข์ใจ พระองค์ทรงส่งข้าพเจ้าไปเพื่อปลอบโยนคนชอกช้ำใจ และเพื่อประกาศอิสรภาพแก่บรรดาเชลย ทั้งประกาศการเปิดเรือนจำแก่ผู้ที่ถูกจำจอง</verse>
				<verse number="2">เพื่อประกาศปีแห่งความโปรดปรานของพระยาห์เวห์ และประกาศวันแห่งการแก้แค้นของพระเจ้าของพวกเรา เพื่อชูใจทุกคนที่ไว้ทุกข์</verse>
				<verse number="3">เพื่อจัดเตรียมให้กับพวกที่ไว้ทุกข์ในศิโยน คือให้มงกุฎแทนขี้เถ้าแก่พวกเขา และให้น้ำมันแห่งความยินดีแทนการไว้ทุกข์ เสื้อคลุม แห่งการสรรเสริญแทนจิตวิญญาณที่ท้อแท้ แล้วคนจะเรียกพวกเขาว่าต้นโอ๊ก แห่งความชอบธรรม ที่พระยาห์เวห์ทรงปลูกไว้เพื่อสำแดงพระสิริของพระองค์</verse>
				<verse number="4">เขาทั้งหลายจะสร้างสิ่งปรักหักพังโบราณขึ้นใหม่ เขาจะซ่อมเสริมที่ทิ้งร้างแต่เก่าก่อนขึ้น เขาจะซ่อมบรรดาเมืองที่พังแล้วขึ้นมาใหม่ คือที่ซึ่งร้างมาหลายชั่วอายุคนแล้วนั้น</verse>
				<verse number="5">พวกคนแปลกหน้าจะยืนเลี้ยงฝูงแพะแกะของพวกท่าน คนต่างด้าวจะเป็นคนไถนาและเป็นคนแต่งเถาองุ่นของท่าน</verse>
				<verse number="6">แต่พวกท่านจะได้รับการขนานนามว่าปุโรหิตของพระยาห์เวห์ คนจะพูดถึงท่านว่าเป็นผู้ปรนนิบัติของพระเจ้าของพวกเรา ท่านทั้งหลายจะรับประทานความมั่งคั่งของบรรดาประชาชาติ และท่านจะอวดโดยความร่ำรวยของพวกเขา</verse>
				<verse number="7">แทนความอายของพวกท่าน ท่านจะได้รับเกียรติสองเท่า แทนความอดสู เขาทั้งหลายจะเปรมปรีดิ์ในส่วนแบ่งของเขา เพราะฉะนั้น พวกเขาจะได้กรรมสิทธิ์เป็นสองเท่าในแผ่นดินของเขา ความชื่นบานเป็นนิตย์จะเป็นของเขา</verse>
				<verse number="8">เพราะตัวเรา ยาห์เวห์รักความยุติธรรม เราเกลียดการโจรกรรมและการอธรรม เราจะให้ค่าตอบแทนแก่พวกเขาอย่างเหมาะสม และเราจะทำพันธสัญญานิรันดร์กับเขา</verse>
				<verse number="9">เชื้อสายของพวกเขาจะเป็นที่รู้จักกันในบรรดาประชาชาติ และลูกหลานของเขาในท่ามกลางชนชาติทั้งหลาย ทุกคนที่เห็นพวกเขาจะจดจำเขาได้ ว่าเขาเป็นเชื้อสายที่พระยาห์เวห์ทรงอวยพร</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้าจะเปรมปรีดิ์อย่างยิ่งในพระยาห์เวห์ ใจของข้าพเจ้าจะลิงโลดในพระเจ้าของข้าพเจ้า เพราะพระองค์ทรงสวมเสื้อผ้าแห่งความรอดให้ข้าพเจ้า พระองค์ทรงคลุมข้าพเจ้าด้วยเสื้อคลุมแห่งความชอบธรรม เหมือนเจ้าบ่าวที่โพกศีรษะแบบปุโรหิต และเหมือนเจ้าสาวที่แต่งตัวด้วยเพชรพลอย</verse>
				<verse number="11">เพราะว่าแผ่นดินทำให้หน่อของมันงอกขึ้นมา และสวนทำให้สิ่งที่หว่านในนั้นงอกขึ้นมาอย่างไร พระยาห์เวห์ องค์เจ้านายจะทรงทำให้ความชอบธรรมและการสรรเสริญ งอกขึ้นมาต่อหน้าประชาชาติทั้งหมดอย่างนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="62">
				<verse number="1">เพื่อเห็นแก่ศิโยน ข้าพเจ้าจะไม่ระงับเสียง และเพื่อเห็นแก่เยรูซาเล็ม ข้าพเจ้าจะไม่นิ่งเงียบ จนกว่าความชอบธรรมของนครนี้จะออกไปเหมือนความสว่าง และความรอดของนครนี้ออกไปเหมือนคบเพลิงที่ลุกอยู่</verse>
				<verse number="2">บรรดาประชาชาติจะเห็นความชอบธรรมของท่าน และพระราชาทั้งหลายเห็นศักดิ์ศรีของท่าน และเขาจะเรียกท่านด้วยชื่อใหม่ ซึ่งพระโอษฐ์ของพระยาห์เวห์จะประทาน</verse>
				<verse number="3">ท่านจะเป็นมงกุฎงามในพระหัตถ์พระยาห์เวห์ และเป็นราชมงกุฎในอุ้งพระหัตถ์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="4">ท่านจะไม่ถูกเรียกว่า ผู้ถูกทอดทิ้ง อีกต่อไป และแผ่นดินของท่านจะไม่ถูกเรียกว่า ที่ทิ้งร้าง อีกต่อไป แต่คนเขาจะเรียกท่านว่า ความปีติยินดีของเราอยู่ในเธอ และเรียกแผ่นดินของท่านว่า แต่งงานแล้ว เพราะพระยาห์เวห์ทรงปีติยินดีในท่าน และแผ่นดินของท่านจะแต่งงาน</verse>
				<verse number="5">เพราะชายหนุ่มแต่งงานกับหญิงพรหมจารีอย่างไร บุตรชายทั้งหลายของท่านจะแต่งงานกับท่านอย่างนั้น และเจ้าบ่าวเปรมปรีดิ์ในเจ้าสาวอย่างไร พระเจ้าของท่านจะเปรมปรีดิ์ในท่านอย่างนั้น</verse>
				<verse number="6">โอ เยรูซาเล็มเอ๋ย บนกำแพงของท่านนั้น ข้าพเจ้าตั้งพวกคนยามไว้ ตลอดทั้งกลางวันและกลางคืน เขาทั้งหลายจะไม่ระงับเสียงเลย พวกท่านผู้คอยเตือนความทรงจำของพระยาห์เวห์ จะต้องไม่หยุดพัก</verse>
				<verse number="7">และอย่าให้พระองค์หยุดพัก จนกว่าพระองค์จะสถาปนา และทำให้กรุงเยรูซาเล็มเป็นที่สรรเสริญในแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ทรงปฏิญาณด้วยพระหัตถ์ขวาของพระองค์ และด้วยพระกรที่ทรงอานุภาพของพระองค์ว่า “เราจะไม่ให้ข้าวของเจ้า เป็นอาหารของศัตรูของเจ้าอีก และคนต่างด้าวจะไม่ดื่มเหล้าองุ่นของเจ้า ซึ่งเจ้าตรากตรำได้มานั้น</verse>
				<verse number="9">แต่พวกเก็บเกี่ยวมันจะได้กิน แล้วสรรเสริญพระยาห์เวห์ และบรรดาผู้รวบรวมมันจะได้ดื่ม ในลานแห่งสถานศักดิ์สิทธิ์ของเรา”</verse>
				<verse number="10">จงเข้าไป จงเข้าไปทางประตูทั้งหลาย จงจัดเตรียมทางไว้ให้ชนชาตินี้ จงยกขึ้น จงยกระดับทางหลวงขึ้น จงเก็บกวาดหินเสียให้หมด จงชูธงสัญญาณไว้เหนือชนชาติทั้งหลาย</verse>
				<verse number="11">ดูสิ พระยาห์เวห์ทรงประกาศ ไปถึงสุดปลายแผ่นดินโลกว่า “จงกล่าวกับธิดาศิโยนว่า ‘นี่แน่ะ ความรอดของเจ้ามาแล้ว ดูสิ รางวัลของพระองค์ก็อยู่กับพระองค์ และค่าตอบแทนของพระองค์ก็อยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์’ ”</verse>
				<verse number="12">และคนทั้งหลายจะเรียกพวกเขาว่า ชนชาติบริสุทธิ์ ผู้รับการไถ่ไว้แล้วของพระยาห์เวห์ และเขาจะเรียกท่านว่า ถูกเสาะหามา เมืองที่ไม่ได้ถูกทอดทิ้ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="63">
				<verse number="1">นี่ใครหนอมาจากเอโดม สวมเสื้อผ้าสีแดงจากเมืองโบสราห์? นี่ใครหนอสวมเครื่องแต่งกายของท่านอย่างโอ่อ่า และมาด้วยกำลังยิ่งใหญ่ของท่าน? “คือเราเองที่ร้องประกาศความชอบธรรม และมีอานุภาพที่จะช่วยให้รอด”</verse>
				<verse number="2">ทำไมฉลองพระองค์ ของพระองค์จึงมีสีแดง และเครื่องทรงของพระองค์เหมือนของคนย่ำในบ่อย่ำองุ่น?</verse>
				<verse number="3">“เราย่ำบ่อองุ่น ตามลำพัง และไม่มีใครจากชนชาติทั้งหลายอยู่กับเราเลย เราย่ำมันด้วยความโกรธของเรา เราเหยียบมันด้วยความพิโรธของเรา โลหิตของเขาเปื้อนอยู่บนเสื้อผ้าของเรา และเราทำให้เครื่องแต่งกายของเราเลอะไปหมด</verse>
				<verse number="4">เพราะวันแห่งการแก้แค้นอยู่ในใจเรา และปีแห่งการไถ่ของเรามาถึง</verse>
				<verse number="5">เรามองดู แต่ไม่มีใครช่วยเหลือ เราประหลาดใจ แต่ไม่มีผู้เกื้อหนุน แขนของเราเองจึงนำการช่วยกู้มาให้เรา และความโกรธของเรานั้นเกื้อหนุนเรา</verse>
				<verse number="6">เราเหยียบชนชาติทั้งหลายลงด้วยความโกรธของเรา เราทำให้เขาเมาด้วยความพิโรธของเรา และเราเทโลหิตของพวกเขาบนแผ่นดินโลก”</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้าจะกล่าวให้คิดถึงความรักมั่นคงของพระยาห์เวห์ และกิจการอันน่าสรรเสริญของพระยาห์เวห์ ตามทุกสิ่งที่พระยาห์เวห์ประทานแก่พวกเรา และตามความดีใหญ่ยิ่งที่มีต่อวงศ์วานของอิสราเอล ซึ่งพระองค์ประทานตามพระกรุณาของพระองค์ และตามความรักมั่นคงอันอุดมของพระองค์</verse>
				<verse number="8">เพราะพระองค์ตรัสว่า “แท้จริงคนเหล่านี้เป็นชนชาติของเรา เป็นบุตรที่ไม่ประพฤติคดโกงต่อเรา” พระองค์เป็นพระผู้ช่วยให้รอดของพวกเขา</verse>
				<verse number="9">พระองค์ทุกข์พระทัยในความทุกข์ทั้งหมดของเขา แล้วทูตสวรรค์ที่อยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์ช่วยพวกเขาให้รอด พระองค์ทรงไถ่เขาด้วยความรักและความสงสารของพระองค์ พระองค์ทรงยกพวกเขาขึ้นและหอบเขาไปตลอดกาลก่อน</verse>
				<verse number="10">แต่เขาทั้งหลายได้กบฏ และทำให้วิญญาณบริสุทธิ์ของพระองค์เสียพระทัย ดังนั้นพระองค์จึงทรงหันไปเป็นศัตรูของพวกเขา และพระองค์ทรงต่อสู้กับเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="11">แล้วประชากรระลึกถึงสมัยโบราณ ระลึกถึงโมเสส พระองค์อยู่ที่ไหน? คือผู้ทรงนำพวกเขาขึ้นมาจากทะเล พร้อมกับผู้เลี้ยงฝูงแพะแกะของพระองค์ พระองค์อยู่ที่ไหน? คือผู้ทรงบรรจุวิญญาณบริสุทธิ์ของพระองค์ ในท่ามกลางเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="12">ผู้ทรงให้พระกรรุ่งโรจน์ของพระองค์ ไปกับมือขวาของโมเสส ผู้ทรงแยกน้ำออกต่อหน้าพวกเขา เพื่อสร้างชื่อเสียงนิรันดร์ให้พระองค์เอง</verse>
				<verse number="13">ผู้ทรงนำพวกเขาผ่านที่ลึก เหมือนม้าในถิ่นทุรกันดาร เขาทั้งหลายไม่ได้สะดุด</verse>
				<verse number="14">เหมือนสัตว์เลี้ยงลงไปยังหุบเขาฉันใด พระวิญญาณของพระยาห์เวห์ทรงทำให้เขาหยุดพักฉันนั้น เช่นนั้นแหละพระองค์ ทรงนำชนชาติของพระองค์ เพื่อจะสร้างชื่อเสียงรุ่งโรจน์แด่พระองค์เอง</verse>
				<verse number="15">ขอทอดพระเนตรลงมาจากฟ้าสวรรค์และทรงเพ่งดู จากที่ประทับบริสุทธิ์และรุ่งโรจน์ของพระองค์ ความกระตือรือร้นและอานุภาพของพระองค์อยู่ที่ไหน? พระทัยสงสารของพระองค์และพระกรุณาของพระองค์ ถูกยึดไว้จากข้าพระองค์</verse>
				<verse number="16">เพราะว่าพระองค์เป็นพระบิดาของพวกข้าพระองค์ แม้อับราฮัมไม่รู้จักพวกข้าพระองค์ และอิสราเอลจดจำพวกข้าพระองค์ไม่ได้ ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์เป็นพระบิดาของพวกข้าพระองค์ พระนามของพระองค์คือพระผู้ไถ่ของข้าพระองค์แต่โบราณ</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ทำไมพระองค์ทรงให้พวกข้าพระองค์หลงไปจากพระมรรคา ของพระองค์? และทรงให้ใจพวกข้าพระองค์แข็งกระด้างจนไม่ยำเกรงพระองค์ ขอพระองค์ทรงกลับมาเพื่อเห็นแก่บรรดาผู้รับใช้ของพระองค์ คือ เผ่าทั้งหลายอันเป็นมรดกของพระองค์</verse>
				<verse number="18">ชนชาติบริสุทธิ์ของพระองค์ครอบครองชั่วขณะหนึ่ง แต่ศัตรูพวกข้าพระองค์เหยียบย่ำสถานนมัสการของพระองค์</verse>
				<verse number="19">เป็นเวลานานที่พวกข้าพระองค์เป็นเหมือนผู้ที่พระองค์ไม่เคยปกครอง เหมือนผู้ซึ่งเขาไม่ได้เรียกโดยพระนามของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="64">
				<verse number="1">โอ ขอให้พระองค์ทรงแหวกฟ้าสวรรค์แล้วลงมา เพื่อภูเขาจะสั่นสะเทือนเฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="2">เหมือนเมื่อไฟติดกองไม้ และเมื่อไฟทำให้น้ำเดือด เพื่อให้ศัตรูของพระองค์รู้จักพระนามพระองค์ เพื่อบรรดาประชาชาติจะตัวสั่นเฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="3">เมื่อพระองค์ทรงทำสิ่งน่ากลัวที่พวกข้าพระองค์คาดไม่ถึง พระองค์เสด็จลงมา ภูเขาก็สั่นสะเทือนเฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="4">ตั้งแต่โบราณมา ไม่มีใครเคยได้ยิน หรือได้รับทราบด้วยหู หรือได้เห็นพระเจ้าสักองค์ด้วยตานอกเหนือพระองค์ ผู้ทรงทำการเพื่อผู้รอคอยพระองค์</verse>
				<verse number="5">พระองค์ทรงพบกับเขาผู้ทำความชอบธรรมอย่างชื่นบาน คือพวกที่ระลึกถึงพระองค์ในทางของพระองค์ แต่พระองค์กริ้วเนื่องด้วยพวกข้าพระองค์ทำบาป พวกข้าพระองค์อยู่ในบาป เป็นเวลานาน แล้วพวกข้าพระองค์จะรอดหรือ?</verse>
				<verse number="6">ข้าพระองค์ทุกคนกลายเป็นเหมือนสิ่งที่เป็นมลทิน และความชอบธรรมทั้งหมดของพวกข้าพระองค์เหมือนเสื้อผ้าสกปรก ข้าพระองค์ทุกคนเหี่ยวลงเหมือนใบไม้ และความผิดบาปของพวกข้าพระองค์พัดพาพวกข้าพระองค์ไปเหมือนลม</verse>
				<verse number="7">ไม่มีใครร้องทูลต่อพระนามของพระองค์ หรือเร้าตัวเองให้ยึดพระองค์ไว้ เพราะพระองค์ซ่อนพระพักตร์ของพระองค์จากพวกข้าพระองค์ และทรงทำให้พวกข้าพระองค์ละลายไปด้วยอำนาจ ความบาป ของพวกข้าพระองค์</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่พระยาห์เวห์ บัดนี้พระองค์ยังเป็นพระบิดาของพวกข้าพระองค์ ข้าพระองค์ทั้งหลายเป็นดินเหนียว และพระองค์ทรงเป็นช่างปั้น ข้าพระองค์ทุกคนเป็นผลงานของพระหัตถ์พระองค์</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขออย่ากริ้วอย่างรุนแรงเลย และอย่าทรงจดจำความผิดบาปไว้เป็นนิตย์ บัดนี้ ขอทรงพิจารณาเถิด ข้าพระองค์ทุกคนเป็นชนชาติของพระองค์</verse>
				<verse number="10">เมืองบริสุทธิ์ทั้งหลายของพระองค์กลายเป็นถิ่นทุรกันดาร ศิโยนก็กลายเป็นถิ่นทุรกันดาร เยรูซาเล็มกลายเป็นที่ร้าง</verse>
				<verse number="11">นิเวศบริสุทธิ์และงดงามของพวกข้าพระองค์ ที่ซึ่งบรรพบุรุษของข้าพระองค์สรรเสริญพระองค์ กลายเป็นที่ถูกไฟเผาเสียแล้ว และสิ่งมีค่าทั้งหมดของพวกข้าพระองค์กลายเป็นสิ่งที่ถูกทำลาย</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่พระยาห์เวห์ เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วพระองค์ยังจะทรงยับยั้งพระองค์ไว้หรือ? พระองค์จะทรงเงียบอยู่ และข่มใจพวกข้าพระองค์อย่างมากมายหรือ?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="65">
				<verse number="1">เราพร้อมให้ผู้ไม่ได้ขอนั้นแสวงหาได้ และให้ผู้ไม่ได้เสาะหานั้นพบได้ เราพูดว่า “เราอยู่นี่ เราอยู่นี่” กับชนชาติที่ไม่ได้ถูกขนานนามตามชื่อของเรา</verse>
				<verse number="2">เรายื่นมือของเราออกไปทั้งวัน ให้กับชนชาติมักกบฏ ผู้ดำเนินในทางไม่ดี และติดตามอุบายของพวกเขาเอง</verse>
				<verse number="3">ชนชาติที่ยั่วเย้าเรา อย่างซึ่งๆ หน้าอยู่เสมอ ทำการถวายบูชาตามสวน และเผาเครื่องหอมบนกองอิฐ</verse>
				<verse number="4">พวกนั่งอยู่ในอุโมงค์ฝังศพ และค้างคืนในที่ลึกลับ พวกกินเนื้อหมู และมีแกงซึ่งมีเนื้อที่เป็นมลทินในภาชนะของเขา</verse>
				<verse number="5">พวกที่กล่าวว่า “ออกไปห่างๆ อย่าเข้ามาใกล้ เพราะข้าบริสุทธิ์กว่าเจ้า” สิ่งเหล่านี้เป็นควันอยู่ในจมูกของเรา เป็นไฟซึ่งไหม้อยู่ทั้งวัน</verse>
				<verse number="6">ดูสิ มีการบันทึกไว้ต่อหน้าเรา เราจะไม่นิ่งเงียบ แต่เราจะตอบสนอง เออ เราจะตอบสนองไว้ในอก ของพวกเขา</verse>
				<verse number="7">ทั้งความชั่วของพวกเขา และความชั่วของบรรพบุรุษเขารวมกัน พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ เพราะพวกเขาเผาเครื่องหอมบนภูเขา และกล่าวหยาบช้าต่อเราบนเนิน เราจะตวงการทำชั่วครั้งก่อนๆ ของพวกเขา เข้าไปในอก ของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “เหมือนเหล้าองุ่นซึ่งหาได้จากพวงองุ่น และคนเขาพูดกันว่า ‘อย่าทำลายมันเสีย เพราะมีพรอยู่ในนั้น’ อย่างไร เราก็จะทำด้วยเห็นแก่ผู้รับใช้ของเรา เพื่อจะไม่ทำลายพวกเขาจนหมดสิ้นอย่างนั้น</verse>
				<verse number="9">เราจะนำเชื้อสายออกมาจากยาโคบ และนำผู้รับมรดกในบรรดาภูเขาของเราออกมาจากยูดาห์ ผู้เลือกสรรของเราจะได้รับมันเป็นมรดก และบรรดาผู้รับใช้ของเราจะอาศัยอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="10">ชาโรนจะเป็นลานหญ้าสำหรับฝูงแพะแกะ และหุบเขาอาโคร์ เป็นที่ให้ฝูงโคนอนพัก เพื่อชนชาติของเราที่แสวงหาเรา</verse>
				<verse number="11">แต่เจ้าทั้งหลายผู้ละทิ้งพระยาห์เวห์ ผู้ลืมภูเขาบริสุทธิ์ของเรา ผู้จัดงานเลี้ยงให้แก่ พระชะตา และเติมเหล้าองุ่นประสมเต็มถ้วยแก่ พระลิขิต</verse>
				<verse number="12">เราจะลิขิต เจ้าทั้งหลายให้แก่ดาบ และเจ้าทุกคนจะต้องหมอบลงต่อผู้สังหาร เพราะว่าเมื่อเราเรียกนั้น พวกเจ้าไม่ตอบ เมื่อเราพูด พวกเจ้าไม่ฟัง แต่พวกเจ้าทำสิ่งชั่วร้ายในสายตาของเรา และเลือกสิ่งที่เราไม่ปีติยินดี”</verse>
				<verse number="13">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์ องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า “นี่แน่ะ ผู้รับใช้ของเราจะได้รับประทาน แต่เจ้าทั้งหลายจะหิว นี่แน่ะ บรรดาผู้รับใช้ของเราจะได้ดื่ม แต่พวกเจ้าจะกระหาย นี่แน่ะ พวกผู้รับใช้ของเราจะเปรมปรีดิ์ แต่เจ้าทั้งหลายจะอับอาย</verse>
				<verse number="14">นี่แน่ะ ผู้รับใช้ของเราจะร้องเพลงจากใจยินดี แต่เจ้าทั้งหลายจะร้องจากใจเจ็บปวด และครวญครางจากวิญญาณจิตระทม</verse>
				<verse number="15">พวกเจ้าจะละชื่อของเจ้าไว้แก่ผู้เลือกสรรของเราเพื่อใช้แช่งสาป และพระยาห์เวห์ องค์เจ้านายจะทรงทำให้เจ้าตาย แต่จะทรงเรียกชื่อผู้รับใช้พระองค์ด้วยชื่ออื่น</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น ใครขอพรให้ตัวเองในแผ่นดิน เขาจะขอในพระนามพระเจ้าแห่งสัจจะ และใครสาบานในแผ่นดิน จะสาบานในพระนามพระเจ้าแห่งสัจจะ เพราะความลำบากเมื่อครั้งก่อนก็ถูกลืมกันไปแล้ว และถูกซ่อนเสียจากนัยน์ตาของเรา</verse>
				<verse number="17">“เพราะดูสิ เราสร้างฟ้าสวรรค์ใหม่ และสร้างแผ่นดินโลกใหม่ เพราะสิ่งเก่าก่อนนั้นจะไม่ถูกจดจำ และไม่นึกขึ้นในใจอีก</verse>
				<verse number="18">แต่จงชื่นบานและเปรมปรีดิ์เป็นนิตย์ ในสิ่งที่เราสร้างขึ้น เพราะดูสิ เราจะสร้างเยรูซาเล็มให้เป็นที่เปรมปรีดิ์ และประชากรของเมืองนั้นให้เป็นความชื่นบาน</verse>
				<verse number="19">เราจะเปรมปรีดิ์เพราะเยรูซาเล็ม และชื่นบานเพราะประชากรของเรา จะไม่ได้ยินเสียงร้องไห้ในเมืองนั้นอีก ทั้งไม่มีเสียงครวญคราง</verse>
				<verse number="20">ในที่นั้นจะไม่มี ทารกซึ่งมีชีวิตเพียงสองสามวัน หรือคนแก่ที่มีอายุไม่ครบกำหนด เพราะคนตายเมื่ออายุร้อยปีจะถือว่าอ่อนวัย ส่วนคนอายุน้อยกว่าร้อยปีจะถือว่าถูกแช่งสาป</verse>
				<verse number="21">พวกเขาจะสร้างบ้านและเข้าอยู่ในนั้น เขาจะปลูกสวนองุ่นและกินผลของมัน</verse>
				<verse number="22">พวกเขาจะไม่สร้างบ้านแล้วคนอื่นได้เข้าอยู่ เขาจะไม่ปลูกสวนแล้วคนอื่นได้กิน เพราะว่าอายุชนชาติของเราจะเป็นเหมือนอายุต้นไม้ และผู้เลือกสรรของเราจะใช้ผลงานจากมือของเขาไปนาน</verse>
				<verse number="23">เขาทั้งหลายจะไม่ทำงานโดยเปล่าประโยชน์ หรือคลอดลูกเพื่อความสยดสยอง เพราะเขาเป็นเชื้อสายของพวกได้รับพรจากพระยาห์เวห์ พร้อมกับบรรดาลูกหลานของพวกเขาด้วย</verse>
				<verse number="24">และจะเป็นดังนี้ คือก่อนที่พวกเขาร้องเรียก เราเองจะตอบ ขณะที่เขาทั้งหลายยังพูดอยู่ เราเองจะฟัง</verse>
				<verse number="25">สุนัขป่าและลูกแกะจะหากินเหมือนพวกเดียวกัน สิงโตจะกินฟางเหมือนวัว และงูกินผงคลีเป็นอาหาร พวกมันจะไม่ทำอันตรายหรือทำลายกัน ทั่วภูเขาบริสุทธิ์ของเรา” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="66">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “สวรรค์เป็นพระที่นั่งของเรา และแผ่นดินโลกเป็นแท่นวางเท้าของเรา พวกเจ้าสามารถสร้างนิเวศให้แก่เรา ณ สถานที่ใด? และที่พำนักของเรานั้นจะอยู่ที่ไหน?</verse>
				<verse number="2">มือของเราสร้างสิ่งทั้งหมดนี้ และสิ่งทั้งหมดนี้ก็เกิดขึ้น” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ “แต่นี่ต่างหากที่เราจะมอง คือผู้ถ่อมใจและสำนึกผิดในวิญญาณจิต และตัวสั่นเพราะถ้อยคำของเรา</verse>
				<verse number="3">“ส่วนผู้ฆ่าวัวเหมือนกับผู้ฆ่าคน ผู้ฆ่าลูกแกะถวายเหมือนกับผู้หักคอสุนัข ผู้นำธัญบูชามาเหมือนกับผู้ถวายเลือดหมู ผู้ถวายอนุสรณ์บูชาด้วยกำยานเหมือนกับผู้บูชารูปเคารพ คนพวกนี้ต่างก็เลือกทางเดินของเขาเอง และจิตใจของพวกเขายินดีในสิ่งน่าสะอิดสะเอียนของเขา</verse>
				<verse number="4">เราเองก็จะเลือกความทุกข์ใจให้พวกเขาด้วย และเราจะนำสิ่งที่พวกเขากลัวนั้นมายังเขา เพราะว่าเมื่อเราร้องเรียก ไม่มีใครตอบ เมื่อเราพูด เขาทั้งหลายไม่ฟัง แต่พวกเขาได้ทำสิ่งชั่วร้ายในสายตาของเรา และเลือกสิ่งที่เราไม่ปีติยินดี”</verse>
				<verse number="5">จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ พวกเจ้าที่ตัวสั่นเพราะพระวจนะของพระองค์ “พี่น้องของพวกเจ้าที่เกลียดชังเจ้า และเหวี่ยงเจ้าออกไปเพราะเหตุนามของเรา ได้พูดว่า ‘ขอพระยาห์เวห์ทรงได้รับเกียรติ เพื่อเราจะได้เห็นความชื่นบานของพวกเจ้า’ แต่เขาเหล่านั้นแหละจะได้รับความอับอาย”</verse>
				<verse number="6">เสียงอึงคะนึงจากในเมือง เสียงจากพระวิหาร พระสุรเสียงของพระยาห์เวห์ กำลังให้การตอบแทนต่อศัตรูของพระองค์</verse>
				<verse number="7">“ก่อนที่จะปวดครรภ์ นางก็คลอดบุตร ก่อนที่ความเจ็บปวดจะมาถึงนาง นางก็ให้กำเนิดบุตรชายคนหนึ่ง</verse>
				<verse number="8">ใครเคยได้ยินเรื่องเช่นนี้? ใครเคยได้เห็นสิ่งที่เป็นเหมือนสิ่งนี้? แผ่นดินจะเกิดขึ้นในวันเดียวหรือ? ประชาชาติจะคลอดออกมาในครู่เดียวหรือ? แต่พอศิโยนเริ่มปวดครรภ์ เธอก็คลอดบุตรทั้งหลายของเธอ</verse>
				<verse number="9">เรานำมาถึงกำหนดคลอด และยังจะไม่ให้คลอดหรือ? ” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ “และตัวเราผู้ทำให้คลอด จะปิดครรภ์ไว้หรือ? ” พระเจ้าของท่านตรัสดังนี้</verse>
				<verse number="10">จงเปรมปรีดิ์กับเยรูซาเล็มและยินดีกับเธอ นะบรรดาผู้รักเธอ จงเปรมปรีดิ์กับเธอด้วยความชื่นบาน นะบรรดาผู้ไว้ทุกข์เพื่อเธอ</verse>
				<verse number="11">เพื่อพวกท่านจะได้รับการเลี้ยงดูและอิ่มใจ ด้วยหน้าอกที่ปลอบโยนของเธอ เพื่อท่านจะได้ดื่มอย่างเต็มที่ด้วยความยินดี จากอกอันอุดมของเธอ</verse>
				<verse number="12">เพราะพระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “นี่แน่ะ เราจะนำสวัสดิภาพมาถึงเธอเหมือนแม่น้ำ และนำทรัพย์สมบัติของบรรดาประชาชาติมาเหมือนลำน้ำที่ไหลล้น และพวกเจ้าจะได้รับการเลี้ยงดูจากเธอ จะถูกอุ้มไว้ที่สะเอวเธอ และเขย่าขึ้นลงบนเข่าเธอ</verse>
				<verse number="13">เหมือนผู้ที่มารดาของเขาปลอบโยน เราเองจะปลอบโยนพวกเจ้าเช่นนั้น และเจ้าจะได้รับการปลอบโยนในเยรูซาเล็ม”</verse>
				<verse number="14">พวกท่านจะได้เห็น แล้วใจของท่านจะเปรมปรีดิ์ กระดูกของท่านจะกระชุ่มกระชวยเหมือนหญ้าอ่อน และคนจะรู้กันว่าพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์อยู่กับผู้รับใช้ของพระองค์ และพระองค์กริ้วต่อศัตรูของพระองค์</verse>
				<verse number="15">เพราะดูสิ พระยาห์เวห์จะเสด็จมาด้วยไฟ และรถรบของพระองค์เหมือนลมพายุ เพื่อสำแดงพระพิโรธของพระองค์อย่างเกรี้ยวกราด และสำแดงการกำราบของพระองค์ด้วยไฟ</verse>
				<verse number="16">เพราะว่าพระยาห์เวห์จะทรงพิพากษาด้วยไฟ ทั้งด้วยพระแสง ของพระองค์เหนือมนุษย์ ทั้งหมด และผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงสังหารจะมีมากมาย</verse>
				<verse number="17">“พวกชำระตัวเองและล้างตัวเพื่อเข้าไปในสวน แล้วตามผู้หนึ่งที่อยู่ท่ามกลางพวกกินเนื้อหมูและกินสิ่งน่าเกลียดน่าชัง ทั้งกินหนูนั้น จะถึงที่สิ้นสุดด้วยกัน” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="18">“เพราะเรารู้ การกระทำของพวกเขาและความคิดของเขา และเราจะมาเพื่อรวบรวมทุกประชาชาติและทุกภาษา และเขาทั้งหลายจะมาและเห็นสง่าราศีของเรา</verse>
				<verse number="19">และเราจะตั้งหมายสำคัญไว้ท่ามกลางพวกเขา และเราจะส่งผู้รอดตายจากพวกเขาไปยังบรรดาประชาชาติคือไปยังทารชิช พูตและลูด(ผู้เก่งด้านธนู) ไปยังทูบัลและยาวาน ทั้งแผ่นดินชายทะเลที่ไกลออกไป ที่ซึ่งยังไม่ได้ยินชื่อเสียงของเราหรือเห็นสง่าราศีของเรา แล้วพวกเขาจะประกาศสง่าราศีของเราในบรรดาประชาชาติ</verse>
				<verse number="20">และเขาทั้งหลายจะนำพี่น้องทั้งหมดของพวกเจ้าจากทุกประชาชาติมาเป็นธัญบูชาแด่พระยาห์เวห์ โดยม้า โดยรถม้า โดยเกวียนประทุน โดยล่อและโดยอูฐโหนกเดียว นำมายังเยรูซาเล็มภูเขาบริสุทธิ์ของเรา” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ “เหมือนอย่างที่คนอิสราเอลนำธัญบูชาใส่ภาชนะสะอาดมายังพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="21">และเราจะเอาบางคนจากพวกเขามาเป็นปุโรหิตและเป็นเลวีด้วย” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="22">“เพราะว่าสวรรค์ใหม่ และแผ่นดินโลกใหม่ ซึ่งเราจะสร้างขึ้นนั้น จะดำรงอยู่ต่อหน้าเราอย่างไร เชื้อสายของพวกเจ้าและชื่อของพวกเจ้าจะดำรงอยู่อย่างนั้น” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="23">“จากวันขึ้นค่ำถึงอีกวันขึ้นค่ำ และจากวันสะบาโตถึงอีกวันสะบาโต มนุษย์ทั้งหมดจะมานมัสการต่อหน้าเรา” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="24">“และพวกเขาจะออกไปมองดูซากศพของพวกคนที่กบฏต่อเรา เพราะว่าหนอนที่กัดคนเหล่านี้จะไม่ตายไป ไฟที่เผาพวกเขาจะไม่ดับ และเขาทั้งหลายจะเป็นที่น่าสะอิดสะเอียนของมนุษย์ทั้งหมด”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="24">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ถ้อยคำของเยเรมีย์บุตรของฮิลคียาห์ เยเรมีย์เป็นหนึ่งในหมู่ปุโรหิต อยู่เมืองอานาโธทในแผ่นดินของเผ่าเบนยามิน</verse>
				<verse number="2">พระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงเยเรมีย์ในรัชกาลของโยสิยาห์ โอรสของอาโมน กษัตริย์แห่งยูดาห์ในปีที่ 13 แห่งการครองราชย์ของพระองค์</verse>
				<verse number="3">และมีมาในรัชกาลของเยโฮยาคิม โอรสของโยสิยาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ จนถึงสิ้นปีที่ 11 แห่งรัชกาลเศเดคียาห์ โอรสของโยสิยาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ เมื่อมีการกวาดชาวกรุงเยรูซาเล็มไปเป็นเชลยในเดือนที่ห้า</verse>
				<verse number="4">พระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="5">“เราได้รู้จักเจ้าก่อนที่เราได้ก่อร่างตัวเจ้าขึ้นในครรภ์ และก่อนที่เจ้าคลอดจากครรภ์ เราก็ได้กำหนดตัวเจ้าไว้ เราได้แต่งตั้งเจ้าเป็นผู้เผยพระวจนะแก่บรรดาประชาชาติ”</verse>
				<verse number="6">แล้วข้าพเจ้าก็กราบทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย ดูเถิด ข้าพระองค์พูดไม่เป็นเพราะข้าพระองค์เป็นเด็ก”</verse>
				<verse number="7">แต่พระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “อย่าพูดว่าเจ้าเป็นเด็ก เพราะเจ้าต้องไปหาทุกคนที่เราใช้ให้เจ้าไป และทุกสิ่งที่เราบัญชาเจ้า เจ้าต้องพูด</verse>
				<verse number="8">อย่ากลัวพวกเขาเลย เพราะเราอยู่กับเจ้า เพื่อช่วยกู้เจ้า” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="9">แล้วพระยาห์เวห์เหยียดพระหัตถ์สัมผัสปากข้าพเจ้า และพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “นี่แน่ะ เราเอาถ้อยคำของเราใส่ในปากของเจ้า</verse>
				<verse number="10">ดูสิ วันนี้เราได้ตั้งเจ้าไว้เหนือบรรดาประชาชาติ และเหนือราชอาณาจักรทั้งหลาย ให้ถอนรากและให้รื้อลง ให้ทำลายและให้ล้มล้าง ให้สร้างและให้ปลูก”</verse>
				<verse number="11">และพระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าว่า “เยเรมีย์เอ๋ย เจ้าเห็นอะไร?” ข้าพเจ้ากราบทูลว่า “ข้าพระองค์เห็นกิ่งของต้นอัลมอนด์ ”</verse>
				<verse number="12">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “เจ้าเห็นถูกต้องแล้ว เพราะเราเฝ้าดูถ้อยคำของเรา เพื่อจะทำให้สำเร็จ”</verse>
				<verse number="13">พระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าครั้งที่สองว่า “เจ้าเห็นอะไร?” ข้าพเจ้ากราบทูลว่า “ข้าพระองค์เห็นหม้อใบหนึ่งกำลังเดือดอยู่ ปากหม้อเทมาจากทางทิศเหนือ”</verse>
				<verse number="14">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “เหตุร้ายจะปะทุจากทิศเหนือมาเหนือชาวแผ่นดินนี้ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="15">เพราะนี่แน่ะ เรากำลังร้องเรียกทุกตระกูลแห่งบรรดาราชอาณาจักรทิศเหนือ” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ “พวกเขาจะมา และต่างก็จะวางบัลลังก์ของตนไว้ตรงทางเข้าประตูกรุงเยรูซาเล็ม เพื่อสู้กับกำแพงที่ล้อมรอบ และสู้กับเมืองทั้งสิ้นของยูดาห์</verse>
				<verse number="16">และเราจะกล่าวคำพิพากษาของเราต่อคนในเมืองเหล่านั้น เพราะความชั่วร้ายของพวกเขาที่ได้ทอดทิ้งเรา และได้เผาเครื่องหอมบูชาพระอื่นๆ และนมัสการสิ่งที่มือของตนได้ทำไว้</verse>
				<verse number="17">ส่วนเจ้าจงคาดเอวของเจ้า แล้วลุกขึ้นไปบอกพวกเขาถึงทุกสิ่งที่เราบัญชาเจ้าไว้นั้น อย่าตกใจกลัวพวกเขา มิฉะนั้นเราจะทำให้เจ้าตกใจกลัวต่อหน้าพวกเขา</verse>
				<verse number="18">ส่วนเรา นี่แน่ะ วันนี้เราทำให้เจ้าเป็นเมืองมีป้อมเป็นเสาเหล็ก และเป็นกำแพงทองสัมฤทธิ์ เพื่อจะสู้กับแผ่นดินทั้งหมด สู้กับบรรดากษัตริย์แห่งยูดาห์ สู้กับเจ้านาย สู้กับปุโรหิต และสู้กับราษฎรในแผ่นดิน</verse>
				<verse number="19">พวกเขาจะต่อสู้กับเจ้า แต่จะไม่ชนะเจ้า เพราะเราอยู่กับเจ้า เพื่อจะช่วยกู้เจ้าไว้” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="2">“จงไปประกาศกรอกหูชาวกรุงเยรูซาเล็มว่า พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า เรายังจำความจงรักภักดีในวัยสาวของเจ้าได้ ความรักของเจ้าตอนเป็นเจ้าสาว เจ้าตามเราไปในถิ่นทุรกันดาร ในดินแดนที่ไม่ได้หว่านพืช</verse>
				<verse number="3">อิสราเอลนั้นบริสุทธิ์ต่อพระยาห์เวห์ คือเป็นผลิตผลรุ่นแรกของพระองค์ ทุกคนที่กินผลนั้นก็ผิด เหตุร้ายจึงมาถึงพวกเขา พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ”</verse>
				<verse number="4">จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ เชื้อสายของยาโคบและทุกตระกูลในเชื้อสายของอิสราเอลเอ๋ย</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “บรรพบุรุษของเจ้าพบความผิดอะไรในเราเล่า? เขาจึงห่างเหินจากเรา และไปติดตามสิ่งไร้ค่า และได้กลายเป็นสิ่งไร้ค่า</verse>
				<verse number="6">เขาทั้งหลายไม่ได้กล่าวว่า ‘พระยาห์เวห์ทรงอยู่ที่ไหน ผู้ได้ทรงพาเราขึ้นมาจากแผ่นดินอียิปต์ ผู้ได้ทรงนำเราในถิ่นทุรกันดาร ในดินแดนแห้งแล้งและหลุมบ่อ ในแดนที่แห้งแล้งและมืดทึบ ในแผ่นดินที่ไม่มีใครผ่านไปได้ และไม่มีมนุษย์อาศัยอยู่ที่นั่น?’</verse>
				<verse number="7">และเราได้พาพวกเจ้าเข้ามาในแผ่นดินที่มีเรือกสวนไร่นา เพื่อรับประทานผลไม้และบรรดาสิ่งที่ดี แต่เมื่อเจ้าเข้ามา เจ้าได้ทำให้แผ่นดินของเราเป็นมลทิน และทำให้มรดกของเราเป็นสิ่งน่ารังเกียจ</verse>
				<verse number="8">พวกปุโรหิตไม่ได้กล่าวว่า ‘พระยาห์เวห์ทรงอยู่ที่ไหน?’ คนเหล่านั้นที่เชี่ยวชาญธรรมบัญญัติไม่รู้จักเรา บรรดาผู้ปกครองก็ทรยศต่อเรา พวกผู้เผยพระวจนะได้เผยพระวจนะโดยพระบาอัล และติดตามสิ่งไร้ประโยชน์</verse>
				<verse number="9">“เพราะฉะนั้น เราจึงยังคงโต้แย้งกับเจ้า” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ “เราจะโต้แย้งกับลูกหลานของเจ้า</verse>
				<verse number="10">จงข้ามไปยังฝั่งเกาะไซปรัสแล้วมองดู หรือใช้คนไปยังเมืองเคดาร์ แล้วให้พิจารณาอย่างถี่ถ้วน ดูว่าเคยมีอย่างนี้บ้างไหม</verse>
				<verse number="11">มีชนชาติใดเคยเปลี่ยนพระของตน แม้ว่าพระเหล่านั้นไม่ได้เป็นพระ? แต่ประชากรของเราได้เอาศักดิ์ศรีของเขา แลกกับสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์</verse>
				<verse number="12">โอ ฟ้าสวรรค์ จงตกตะลึงด้วยสิ่งนี้ จงสยดสยองและจงร้างเปล่า” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="13">“เพราะว่าประชากรของเราได้ทำความชั่วถึงสองประการ เขาได้ทอดทิ้งเรา ซึ่งเป็นน้ำพุที่มีน้ำแห่งชีวิต แล้วสกัดบ่อน้ำไว้สำหรับตนเอง เป็นบ่อแตกที่ขังน้ำไม่ได้</verse>
				<verse number="14">“อิสราเอลเป็นทาสเขาหรือ? หรือเป็นทาสที่เกิดมาในบ้าน? เหตุใดเขาจึงตกเป็นของปล้น?</verse>
				<verse number="15">เหล่าสิงห์หนุ่มคำรามใส่เขา มันแผดเสียงดังมาก และพวกมันได้ทำให้แผ่นดินของเขาร้างเปล่า เมืองทั้งหลายของเขาก็ถูกไฟเผา ไม่มีคนอาศัยอยู่</verse>
				<verse number="16">ยิ่งกว่านั้นอีก ประชาชนเมืองเมมฟิสและเมืองทาปานเหส ได้โกนกระหม่อมของเจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="17">เจ้าหาเรื่องเหล่านี้มาใส่ตัวเจ้าเองไม่ใช่หรือ โดยการทอดทิ้งพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า เมื่อพระองค์ทรงนำเจ้าไปตามทาง?</verse>
				<verse number="18">ดังนั้นเจ้าได้อะไรจากการลงไปยังอียิปต์ เพื่อดื่มน้ำในแม่น้ำไนล์? หรือเจ้าได้อะไรจากการลงไปยังอัสซีเรีย เพื่อดื่มน้ำในแม่น้ำยูเฟรติส?</verse>
				<verse number="19">ความชั่วร้ายของเจ้าจะตีสอนเจ้าเอง และความไม่ซื่อสัตย์ของเจ้าจะตำหนิเจ้า เจ้าจงรู้และเห็นเถิดว่ามันเป็นความชั่วและความขมขื่น ที่ทอดทิ้งพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า และความยำเกรงเราไม่ได้อยู่ในเจ้าเลย” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายผู้ทรงเป็นจอมทัพตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="20">“เพราะว่านานมาแล้วเจ้าหักแอกของเจ้า และทำลายโซ่ตรวนของเจ้าเสีย และเจ้าได้กล่าวว่า ‘ข้าจะไม่ปรนนิบัติ’ เพราะเจ้าได้นอนลงเล่นชู้ บนเนินเขาสูงทุกแห่ง และใต้ต้นไม้เขียวสดทุกต้น</verse>
				<verse number="21">แต่เราได้ปลูกเจ้าไว้เป็นเถาองุ่นอย่างดี เป็นพันธุ์แท้ทั้งนั้น แล้วทำไมเจ้าเสื่อมทรามลง จนกลายพันธุ์ไปได้?</verse>
				<verse number="22">ถึงแม้ว่าเจ้าชำระตัวด้วยน้ำด่าง และใช้สบู่มาก แต่รอยเปื้อนความผิดบาปของเจ้าก็ยังปรากฏอยู่ต่อหน้าเรา” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="23">“เจ้าจะพูดได้อย่างไรว่า ‘ข้าไม่เป็นมลทิน ข้าไม่ได้ติดตามบรรดาพระบาอัลไป’ จงมองดูท่าทางของเจ้าที่ในหุบเขาสิ จงสำนึกว่าเจ้าได้ทำอะไรไป เหมือนอูฐสาวคะนองอยู่ไม่สุข</verse>
				<verse number="24">เหมือนลาป่าที่คุ้นเคยกับถิ่นทุรกันดาร ได้สูดลมหายใจด้วยความอยากอันรุนแรงของมัน ใครจะระงับความใคร่ของมันได้ ทุกคนที่แสวงหามันจะไม่ต้องเหน็ดเหนื่อย เมื่อถึงเดือนที่กำหนดของมันจะพบมันเอง</verse>
				<verse number="25">อย่าไปเท้าเปล่า และอย่าให้คอแห้ง แต่เจ้ากล่าวว่า ‘เหลวไหล เพราะข้าได้รักพระอื่น และข้าจะติดตามไป’</verse>
				<verse number="26">“เมื่อโจรถูกจับมีความอับอายอย่างไร เชื้อสายของอิสราเอลก็จะอับอายอย่างนั้น ทั้งตัวเขา กษัตริย์ เจ้านาย ปุโรหิต และผู้เผยพระวจนะของเขา</verse>
				<verse number="27">ผู้กล่าวแก่ต้นไม้ว่า ‘ท่านเป็นบิดาของข้าพเจ้า’ และกล่าวแก่ศิลาว่า ‘ท่านคลอดข้าพเจ้ามา’ เพราะพวกเขาได้หันหลังให้เรา ไม่ใช่หันหน้ามา แต่เมื่อถึงเวลาลำบากเขากล่าวว่า ‘ขอทรงลุกขึ้นช่วยข้าพระองค์ทั้งหลายให้พ้น’</verse>
				<verse number="28">แต่บรรดาพระของเจ้าอยู่ที่ไหนเล่า ซึ่งเป็นพระที่เจ้าสร้างไว้สำหรับตัวเอง? ถ้ามันช่วยเจ้าให้พ้นได้ ก็ให้มันลุกขึ้นช่วย เมื่อถึงเวลาลำบากของเจ้า ยูดาห์เอ๋ย เจ้ามีเมืองต่างๆ มากเท่าใด เจ้าก็มีพระมากเท่านั้น</verse>
				<verse number="29">“เจ้าทั้งหลายจะมาโต้แย้งเราทำไม? เจ้าได้กบฏต่อเราหมดทุกคนแล้ว” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="30">“เราได้โบยตีลูกหลานของเจ้าเสียเปล่า พวกเขาก็ไม่รับการสั่งสอน ดาบของเจ้าเองได้กลืนผู้เผยพระวจนะของเจ้า เหมือนอย่างสิงห์ช่างทำลาย</verse>
				<verse number="31">คนยุคนี้เอ๋ย เจ้าทั้งหลายจงคิดพิจารณาดูพระวจนะของพระยาห์เวห์ เราเป็นเหมือนถิ่นทุรกันดารแก่อิสราเอลหรือ หรือเหมือนแผ่นดินที่มืดทึบ? ทำไมประชากรของเราจึงกล่าวว่า ‘ข้าพระองค์ทั้งหลายเป็นอิสระ ข้าพระองค์จะไม่มาหาพระองค์อีก’?</verse>
				<verse number="32">สาวพรหมจารีจะลืมเครื่องประดับของเธอได้หรือ? เจ้าสาวจะลืมอาภรณ์ของตนได้หรือ? แต่ประชากรของเราได้ลืมเรา เป็นจำนวนวันที่นับไม่ถ้วน</verse>
				<verse number="33">“เจ้าหาทางไปพบรักได้อย่างแนบเนียน ซ้ำเจ้ายังสอนทางของเจ้าให้หญิงชั่ว</verse>
				<verse number="34">ที่ชายเสื้อของเจ้ามี โลหิตของคนจนที่ไร้ความผิดติดอยู่ ทั้งที่เจ้าไม่ได้จับเขาขณะทำการโจรกรรม แต่ถึงจะมีเรื่องต่างๆ เหล่านี้</verse>
				<verse number="35">เจ้าก็ยังกล่าวว่า ‘ข้าไม่มีความผิดเลย พระพิโรธของพระองค์ได้หันกลับจากข้าแล้ว’ นี่แน่ะ เราจะนำเจ้าไปสู่การพิพากษา เพราะเจ้ากล่าวว่า ‘ข้าไม่ได้ทำบาป’</verse>
				<verse number="36">ทำไมเจ้าเร่ร่อนไปอย่างนั้น โดยเปลี่ยนเส้นทางของเจ้า? อียิปต์จะทำให้เจ้าอับอาย เหมือนที่อัสซีเรียทำให้เจ้าอับอายมาแล้วนั้น</verse>
				<verse number="37">เช่นเดียวกันเจ้าจะออกมาจากที่นั่น โดยเอามือกุมศีรษะของเจ้าไว้ เพราะพระยาห์เวห์ทรงปฏิเสธคนเหล่านั้นที่เจ้าไว้วางใจ เจ้าจะไม่เจริญขึ้นด้วยความช่วยเหลือจากพวกเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">“ถ้าชายใดหย่าภรรยาของตน และเธอก็ไปจากเขาเสีย และไปเป็นภรรยาของชายอีกคนหนึ่ง เขาจะกลับไปหาเธอหรือ? แผ่นดินนั้นจะไม่โสโครกมากมายหรือ? เจ้าได้เล่นชู้กับคนรักหลายคนแล้ว และเจ้าจะกลับมาหาเราหรือ?” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="2">“จงแหงนหน้าขึ้นสู่บรรดาที่สูงโล่งนั้น และดูสิ ที่ไหนบ้างที่เจ้าไม่มีคนมานอนด้วย? เจ้าได้นั่งคอยคนรักของเจ้าอยู่ริมทาง อย่างคนเร่ร่อนในถิ่นทุรกันดาร เจ้าได้ทำให้แผ่นดินโสโครก ด้วยการแพศยาอย่างชั่วร้ายของเจ้า</verse>
				<verse number="3">เพราะฉะนั้น ฝนจึงถูกระงับเสีย และฝนปลายฤดูจึงขาดไป แต่เจ้ามีหน้าผากของหญิงแพศยา เจ้าปฏิเสธไม่ยอมอาย</verse>
				<verse number="4">เจ้าเพิ่งจะเรียกเราไม่ใช่หรือว่า ‘พระบิดาของข้าพระองค์ พระองค์ทรงเป็นสหายในวัยเยาว์ของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="5">พระองค์จะทรงพระพิโรธอยู่เป็นนิตย์หรือ? พระองค์จะกริ้วอยู่จนถึงที่สุดปลายหรือ?’ นี่แน่ะ เจ้าลั่นวาจาแล้ว แต่เจ้าก็ยังทำความชั่วทุกอย่างซึ่งเจ้าทำได้”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าในรัชกาลกษัตริย์โยสิยาห์ ว่า “เจ้าเห็นอิสราเอลผู้กลับสัตย์ทำอะไร? เธอขึ้นไปบนภูเขาสูงทุกลูก และใต้ต้นไม้เขียวสดทุกต้น แล้วก็ไปเล่นชู้อยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="7">และเราคิดว่า เมื่อเธอทำทุกสิ่งเหล่านี้แล้ว เธอจะกลับมาหาเรา แต่เธอก็ไม่กลับมา และยูดาห์น้องสาวที่ทรยศนั้นก็เห็น</verse>
				<verse number="8">เราเห็นว่าเพราะการล่วงประเวณีทั้งสิ้นของอิสราเอลผู้กลับสัตย์ เราจึงไล่เธอไปพร้อมกับให้หนังสือหย่า แต่ยูดาห์น้องสาวที่ทรยศนั้นก็ไม่กลัว เธอกลับไปเล่นชู้ด้วย</verse>
				<verse number="9">เพราะเห็นว่าการแพศยาของเธอยังเบาไป เธอก็ทำให้แผ่นดินโสโครก โดยไปล่วงประเวณีกับศิลาและต้นไม้</verse>
				<verse number="10">แม้เป็นอย่างนี้ทั้งสิ้น ยูดาห์น้องสาวที่ทรยศของเธอก็ไม่ได้หันกลับมาหาเราด้วยสุดใจ แต่แสร้งทำเป็นกลับมา” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="11">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “อิสราเอลผู้กลับสัตย์ยังสำแดงตัวว่าชอบธรรมยิ่งกว่ายูดาห์ที่ทรยศ</verse>
				<verse number="12">จงไปประกาศถ้อยคำเหล่านี้ทางทิศเหนือกล่าวว่า อิสราเอลผู้กลับสัตย์เอ๋ย กลับมาเถิด พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ เราจะไม่มองดูพวกเจ้าด้วยความโกรธ เพราะเรามีความรักมั่นคง พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ เราจะไม่โกรธอยู่เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="13">เพียงแต่ยอมรับความผิดของเจ้า ว่าเจ้าได้กบฏต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า และเที่ยวเอาใจบรรดาพระอื่นที่ใต้ต้นไม้เขียวสดทุกต้น และพวกเจ้าไม่ได้ฟังเสียงของเรา พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ลูกหลานที่กลับสัตย์เอ๋ย กลับมาเถิด เพราะเราเป็นนายเหนือพวกเจ้า เราจะรับพวกเจ้ามาเมืองละคนและตระกูลละสองคน และเราจะนำเจ้ามาถึงศิโยน”</verse>
				<verse number="15">“และเราจะให้บรรดาผู้เลี้ยงแกะคนที่เราพอใจแก่พวกเจ้า ผู้ซึ่งจะเลี้ยงเจ้าด้วยความรู้และความเข้าใจ</verse>
				<verse number="16">และเมื่อพวกเจ้าทวีและเพิ่มขึ้นในแผ่นดินนั้น ในเวลานั้น” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ “เขาทั้งหลายจะไม่กล่าวอีกว่า ‘หีบพันธสัญญาแห่งพระยาห์เวห์’ เรื่องนี้จะไม่มีขึ้นในใจ ไม่มีใครกล่าวถึง ไม่มีใครนึกถึง จะไม่ทำขึ้นอีกเลย</verse>
				<verse number="17">ในครั้งนั้นจะเรียกกรุงเยรูซาเล็มว่าเป็นพระที่นั่งของพระยาห์เวห์ และบรรดาประชาชาติจะรวบรวมกันเข้ามายังกรุงเยรูซาเล็มเพื่อพระนามของพระยาห์เวห์ และพวกเขาจะไม่ดื้อรั้นดำเนินตามใจชั่วของเขาอีกต่อไป</verse>
				<verse number="18">ในเวลานั้นเชื้อสายของยูดาห์จะเดินมากับเชื้อสายของอิสราเอล เขาทั้งสองจะรวมกันมาจากแผ่นดินฝ่ายเหนือมายังแผ่นดินซึ่งเรามอบให้แก่บรรพบุรุษของเจ้าเป็นมรดก</verse>
				<verse number="19">“เราคิดว่า เราจะตั้งเจ้าไว้ท่ามกลางบุตรทั้งหลายของเราอย่างไรดีหนอ และให้แผ่นดินที่น่าปรารถนาแก่เจ้า เป็นมรดกสวยงามที่สุดในบรรดาประชาชาติ และเราคิดว่าเจ้าจะเรียกเราว่าพระบิดาของข้าพระองค์ และจะไม่หันกลับจากการติดตามเรา</verse>
				<verse number="20">แต่เชื้อสายอิสราเอลเอ๋ย พวกเจ้าได้ทรยศต่อเรา เช่นเดียวกับภรรยาทรยศต่อสามี” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="21">เขาได้ยินเสียงมาจากที่สูงโล่ง เป็นเสียงร้องไห้และเสียงวิงวอนของบุตรทั้งหลายของอิสราเอล เพราะเขาได้แปรวิถีของเขาเสียแล้ว เขาได้ลืมพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขา</verse>
				<verse number="22">“บรรดาบุตรที่กลับสัตย์เอ๋ย จงกลับมาเถิด เราจะรักษาการกลับสัตย์ของเจ้าให้หาย” “นี่แน่ะ ข้าพระองค์ทั้งหลายมาหาพระองค์แล้ว เพราะพระองค์ทรงเป็นพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกข้าพระองค์”</verse>
				<verse number="23">“แท้จริง เนินเขาก็เป็นแต่สิ่งหลอกลวง และความสับสนอลหม่านบนภูเขาก็เช่นกัน แท้จริงความรอดของอิสราเอลนั้น อยู่ในพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="24">“แต่ว่าสิ่งน่าอายนั้นได้กัดกินสิ่งทั้งปวงที่บรรพบุรุษของเราได้ลงแรงทำไว้ ตั้งแต่เรายังเป็นเด็กอนุชนอยู่ คือฝูงแกะ ฝูงโค บรรดาบุตรชาย และบุตรหญิงของพวกเขา</verse>
				<verse number="25">ให้เรานอนลงในความอายของเรา และให้ความอัปยศคลุมเราไว้ เพราะเราได้ทำบาปต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา ทั้งตัวเราและบรรพบุรุษของเรา ตั้งแต่เราเป็นอนุชนอยู่จนทุกวันนี้ และเราไม่ได้ฟังพระสุรเสียงแห่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">“อิสราเอลเอ๋ย ถ้าเจ้าจะกลับมา เจ้าก็ควรจะกลับมาหาเรา” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ “ถ้าเจ้ายอมเอาสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนไปให้พ้นหน้าเราเสีย ไม่โลเล</verse>
				<verse number="2">และถ้าเจ้าสาบานอย่างสัตย์จริง อย่างยุติธรรม และอย่างเที่ยงตรงว่า ‘พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด’ บรรดาประชาชาติจะให้พรกันโดยพระองค์ และโดยพระองค์เขาทั้งหลายจะได้รับเกียรติ”</verse>
				<verse number="3">เพราะพระยาห์เวห์ตรัสกับคนยูดาห์และชาวเยรูซาเล็มว่า “จงทุบดินที่ไถไว้แล้วนั้น และอย่าหว่านลงกลางพงหนาม</verse>
				<verse number="4">คนยูดาห์และชาวกรุงเยรูซาเล็มเอ๋ย จงเข้าสุหนัตถวายแด่พระยาห์เวห์ จงตัดหนังหุ้มปลายหัวใจของเจ้าเสีย เกรงว่าความโกรธของเราจะพลุ่งออกไปอย่างไฟ และเผาไหม้โดยไม่มีใครจะดับได้ เนื่องจากการกระทำความชั่วของพวกเจ้า”</verse>
				<verse number="5">“จงประกาศในยูดาห์และป่าวร้องในกรุงเยรูซาเล็มว่า ‘จงเป่าเขาสัตว์ไปทั่วแผ่นดิน’ จงร้องประกาศดังๆ ว่า ‘มารวมกันเถิด ให้เราเข้าไป ในบรรดาเมืองที่มีป้อม’</verse>
				<verse number="6">จงยกธงขึ้นสู่ศิโยน จงรีบหนีไปให้ปลอดภัย อย่ารออยู่ เพราะเรานำสิ่งร้ายมาจากทิศเหนือ และนำการทำลายอย่างใหญ่หลวงมา</verse>
				<verse number="7">สิงห์ตัวหนึ่งได้ออกจากซุ้มของมันแล้ว และผู้ทำลายประชาชาติได้ยกมาแล้ว เขาได้ออกไปจากสถานที่ของเขา เพื่อทำให้แผ่นดินของเจ้าร้างเปล่า เมืองต่างๆ ของเจ้าจะถูกทิ้งร้าง ปราศจากคนอาศัย</verse>
				<verse number="8">ด้วยเหตุนี้ เจ้าจงสวมผ้ากระสอบ จงคร่ำครวญและร้องไห้ว่า ‘เพราะพระพิโรธร้อนแรงของพระยาห์เวห์ ไม่ได้หันกลับไปจากเรา’ ”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “ในวันนั้นทั้งกษัตริย์และพวกเจ้านายจะหมดกำลังใจ บรรดาปุโรหิตจะตกตะลึงและผู้เผยพระวจนะก็จะแปลกใจ”</verse>
				<verse number="10">แล้วข้าพเจ้าจึงทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย พระองค์ทรงล่อลวงชนชาตินี้ และกรุงเยรูซาเล็มแน่นอนทีเดียว ว่า ‘เจ้าทั้งหลายจะอยู่เย็นเป็นสุข’ แต่ที่จริงดาบได้มาถึงชีวิตของพวกเขา”</verse>
				<verse number="11">“ในครั้งนั้น เขาจะกล่าวแก่ชนชาตินี้ และแก่กรุงเยรูซาเล็มว่า ‘ลมร้อนจากที่สูงโล่งในถิ่นทุรกันดารพัดมาสู่บุตรีประชากรของเรา ไม่ใช่จะมาฝัดหรือมาชำระ</verse>
				<verse number="12">กระแสลมแรงเกินแก่การเหล่านี้พัดมาเพื่อเรา เราเองเป็นผู้กล่าวคำพิพากษาพวกเขา’</verse>
				<verse number="13">“นี่แน่ะ เขาขึ้นมาเหมือนเมฆ รถรบของเขาเหมือนลมบ้าหมู ม้าทั้งหลายของเขาเร็วยิ่งกว่านกอินทรี วิบัติแก่พวกเรา เพราะว่าเราจะต้องพินาศ</verse>
				<verse number="14">กรุงเยรูซาเล็มเอ๋ย จงล้างจิตใจของเจ้าให้พ้นจากความชั่วร้าย เพื่อเจ้าจะรอดได้ ความคิดชั่วร้ายของเจ้านั้น จะสิงอยู่ในใจของเจ้านานสักเท่าใด?</verse>
				<verse number="15">เพราะว่ามีเสียงป่าวร้องมาจากเมืองดาน และประกาศความชั่วร้ายจากภูเขาเอฟราอิม</verse>
				<verse number="16">จงเตือนบรรดาประชาชาติถึงสิ่งเหล่านี้ จงประกาศแก่กรุงเยรูซาเล็มว่า บรรดาผู้ล้อมมาจากแผ่นดินไกล พวกเขาโห่ร้องเข้าใส่เมืองต่างๆ ของยูดาห์</verse>
				<verse number="17">เขาทั้งหลายล้อมรอบยูดาห์ไว้เหมือนผู้ดูแลเฝ้านา เพราะว่ายูดาห์ได้กบฏต่อเรา” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="18">“วิถีและการกระทำทั้งหลายของเจ้า ได้นำเรื่องนี้มาเหนือเจ้า นี่แหละเป็นผลกรรมของเจ้าซึ่งขมขื่น และสะเทือนใจของเจ้า”</verse>
				<verse number="19">แสนระทม แสนระทม ข้าบิดตัวด้วยความเจ็บปวด โอ ผนังดวงใจของข้าเอ๋ย จิตใจของข้าก็สั่นระรัว ข้าจะนิ่งอยู่ไม่ได้ เพราะข้าได้ยินเสียงเขาสัตว์ เสียงปลุกของสงคราม</verse>
				<verse number="20">หายนะซ้อนหายนะถูกเร้าขึ้นมา แผ่นดินทั้งสิ้นถูกทิ้งร้าง บรรดาเต็นท์ของข้าถูกทำลายในฉับพลัน และชั่วครู่เดียวผ้าเต็นท์ทั้งหลายของข้าก็ย่อยยับไป</verse>
				<verse number="21">ข้าจะต้องมองดูธง และฟังเสียงเขาสัตว์นานสักเท่าใด?</verse>
				<verse number="22">“เพราะประชากรของเราโง่เขลา พวกเขาไม่รู้จักเรา เขาเป็นลูกหลานที่โง่เง่า เขาไม่มีความเข้าใจ เขาช่ำชองในการทำชั่ว และเขาไม่รู้จักทำดี”</verse>
				<verse number="23">ข้าพเจ้ามองดูแผ่นดิน และนี่แน่ะ เป็นที่ร้างและว่างเปล่า และมองดูท้องฟ้า ในนั้นก็ไม่มีความสว่าง</verse>
				<verse number="24">ข้าพเจ้ามองดูภูเขา นี่แน่ะ มันกำลังสั่นสะเทือน เนินเขาก็เคลื่อนตัวไปมา</verse>
				<verse number="25">ข้าพเจ้ามองดู และนี่แน่ะ ไม่มีมนุษย์เลย นกทั้งปวงบนท้องฟ้าได้หนีไปแล้ว</verse>
				<verse number="26">ข้าพเจ้ามองดู และนี่แน่ะ เรือกสวนไร่นาก็เป็นถิ่นทุรกันดาร และเมืองทั้งสิ้นก็ปรักหักพังไป ต่อพระพักตร์พระยาห์เวห์ ต่อพระพิโรธร้อนแรงของพระองค์</verse>
				<verse number="27">เพราะพระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “แผ่นดินทั้งหมดจะเป็นที่ร้างเปล่า แต่เราก็จะไม่ทำให้ถึงอวสานเสียทีเดียว</verse>
				<verse number="28">เพราะเรื่องนี้โลกจะไว้ทุกข์ และท้องฟ้าเบื้องบนจะดำมืด เพราะเราได้ลั่นวาจาแล้ว เราได้มุ่งหมายไว้แล้ว เราจะไม่เปลี่ยนใจหรือหันกลับ”</verse>
				<verse number="29">เมื่อได้ยินเสียงพลม้าและพลธนู ชาวเมืองทุกแห่งก็หนีไป พวกเขาเข้าไปอยู่ในพงไม้หนาทึบ และปีนป่ายไปตามศิลา เมืองทุกแห่งก็ถูกทอดทิ้ง และไม่มีมนุษย์อาศัยอยู่ในเมืองเหล่านั้นเลย</verse>
				<verse number="30">เจ้าผู้ถูกทิ้งร้างเอ๋ย เจ้าทำอะไรกัน? ที่เจ้าแต่งตัวสีแดงนั้น และที่เจ้าประดับตัวด้วยอาภรณ์ทองคำ ที่เจ้าขยายดวงตาให้กว้างด้วยแต้มสี เออ เจ้าแต่งตัวให้งามเสียเปล่า คนรักของเจ้าดูหมิ่นเจ้า พวกเขาแสวงชีวิตของเจ้า</verse>
				<verse number="31">เพราะเราได้ยินเสียงเหมือนเสียงหญิงคลอดบุตรร้อง แสนเจ็บปวดอย่างกับจะคลอดบุตรหัวปี เสียงร้องแห่งบุตรีศิโยนนั้นแทบจะขาดใจ เหยียดแขนของเธอออกร้องว่า “วิบัติแก่ข้า ข้าอ่อนแรงอยู่ต่อหน้าฆาตกร”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">“จงวิ่งไปมาบนถนนในกรุงเยรูซาเล็ม จงมองและสังเกต จงค้นตามลานเมืองดูทีว่า จะหาสักคนหนึ่งได้หรือไม่ คือคนที่ทำการยุติธรรม และแสวงหาความจริง เพื่อเราจะได้อภัยโทษให้แก่เมืองนั้น</verse>
				<verse number="2">แม้พวกเขากล่าวว่า ‘พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด’ เขาก็ยังสาบานเท็จ”</verse>
				<verse number="3">“ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเนตรของพระองค์ทรงหาความสัตย์จริงไม่ใช่หรือ? พระองค์ทรงเฆี่ยนตีเขาทั้งหลาย แต่เขาก็ไม่รู้สึกเจ็บปวด พระองค์ทรงล้างผลาญเขา แต่เขาก็ปฏิเสธที่จะรับการแก้ไข เขาได้ทำให้หน้าของตนกระด้างยิ่งกว่าหิน เขาปฏิเสธที่จะหันกลับ”</verse>
				<verse number="4">แล้วข้าพเจ้าทูลว่า “คนเหล่านี้เป็นแต่ผู้น้อย เขาไม่มีความคิด เพราะเขาไม่รู้จักพระมรรคาของพระยาห์เวห์ ไม่รู้จักพระบัญญัติของพระเจ้าของเขา</verse>
				<verse number="5">ข้าพระองค์จะไปหาพวกผู้ใหญ่ และจะพูดกับพวกเขา เพราะเขารู้จักพระมรรคาของพระยาห์เวห์ และรู้จักพระบัญญัติของพระเจ้าของเขา” แต่พวกเขาทุกคนก็ได้หักแอกเสีย เขาได้ทำลายโซ่ตรวนเสีย</verse>
				<verse number="6">เพราะฉะนั้น สิงห์จากป่าจะมาสังหารเขา สุนัขป่าจากที่ราบแห้งแล้งจะทำลายเขา เสือดาวเฝ้าเมืองทั้งหลายของเขา ทุกคนที่ไปจากเมืองเหล่านั้นจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ เพราะการละเมิดของเขาก็มากมาย ความไม่ซื่อสัตย์ของเขาก็ใหญ่โต</verse>
				<verse number="7">“เราจะให้อภัยเจ้าได้อย่างไร? ลูกหลานของเจ้าได้ละทิ้งเราแล้ว และได้สาบานโดยผู้ที่ไม่ใช่พระเจ้า เมื่อเราเลี้ยงเขาให้อิ่ม เขาก็ล่วงประเวณี แล้วชุมนุมกันที่บ้านของหญิงแพศยา</verse>
				<verse number="8">พวกเขาเหมือนม้าผู้ที่อิ่มหนำและกลัดมัน ทุกคนต่างร้องหาภรรยาของเพื่อนบ้านของตน</verse>
				<verse number="9">เพราะสิ่งเหล่านี้เราจะไม่ลงโทษเขาหรือ?” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ “และเราไม่ควรจะแก้แค้นชนชาติที่เป็นอย่างนี้หรือ?”</verse>
				<verse number="10">“ไปเถอะ ไปตามแถวต้นองุ่นของมันและทำลายเสีย แต่อย่าให้ถึงอวสานเสียทีเดียว ตัดกิ่งก้านของมันออก เพราะคนเหล่านี้ไม่ได้เป็นของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">เพราะพงศ์พันธุ์ของอิสราเอล และพงศ์พันธุ์ของยูดาห์ ได้ทรยศต่อเราอย่างสิ้นเชิงแล้ว” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="12">เขาทั้งหลายพูดมุสาในเรื่องพระยาห์เวห์ และได้กล่าวว่า “พระองค์จะไม่ทรงกระทำอะไร ไม่มีการร้ายใดจะเกิดขึ้นกับเรา เราจะไม่เห็นดาบหรือการกันดารอาหาร”</verse>
				<verse number="13">ผู้เผยพระวจนะก็จะเป็นเพียงลม พระวจนะไม่มีในคนเหล่านั้น ขอให้เป็นอย่างนั้นแก่พวกเขาเถิด</verse>
				<verse number="14">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์พระเจ้าจอมทัพจึงตรัสดังนี้ว่า “เพราะพวกเขากล่าวถ้อยคำเหล่านี้ นี่แน่ะ เราจะทำถ้อยคำของเราที่อยู่ในปากของเจ้าให้เป็นไฟ และประชาชนนี้เป็นฟืน และไฟนั้นจะเผาผลาญเขาเสีย</verse>
				<verse number="15">ดูสิ คนอิสราเอลเอ๋ย เราจะนำชนชาติจากแดนไกลมาสู้เจ้าทั้งหลาย พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ เป็นชนชาติที่มั่นคง เป็นชนชาติดึกดำบรรพ์ เป็นชนชาติที่เจ้าไม่รู้ภาษาของเขา เขาจะพูดอะไร เจ้าก็ไม่เข้าใจ</verse>
				<verse number="16">แล่งธนูของเขาเหมือนหลุมฝังศพ ทุกคนเป็นนักรบ</verse>
				<verse number="17">เขาจะกินสิ่งซึ่งเจ้าเกี่ยวได้ และกินอาหารของเจ้า เขาจะกินบุตรชายและบุตรหญิงของเจ้า เขาจะกินฝูงแกะฝูงโคของเจ้า เขาจะกินเถาองุ่นและต้นมะเดื่อของเจ้า เขาจะใช้ดาบทำลายบรรดาเมืองที่มีป้อมของเจ้า ซึ่งเจ้าวางใจนั้น”</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “ถึงแม้ในวันเหล่านั้น เราก็ยังไม่ทำให้เจ้าถึงอวสาน</verse>
				<verse number="19">และเมื่อพวกเจ้ากล่าวว่า ‘ทำไมพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราทั้งหลายจึงทรงทำสิ่งเหล่านี้แก่เรา?’ เจ้าจงกล่าวแก่เขาว่า ‘เพราะเจ้าได้ละทิ้งเราไปปรนนิบัติพระต่างด้าวในแผ่นดินของเจ้า เพราะฉะนั้น เจ้าจะต้องไปปรนนิบัติคนต่างชาติในแผ่นดินซึ่งไม่ใช่ของเจ้า’ ”</verse>
				<verse number="20">“จงป่าวร้องข้อความต่อไปนี้ในวงศ์วานยาโคบ จงประกาศเรื่องนี้ในยูดาห์</verse>
				<verse number="21">“ประชาชนที่โง่เขลาและไร้ความคิดเอ๋ย ผู้มีตา แต่มองไม่เห็น ผู้มีหู แต่ฟังไม่ได้ยิน จงฟังข้อความนี้</verse>
				<verse number="22">เจ้าไม่ยำเกรงเราหรือ?” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ “เจ้าไม่ตัวสั่นอยู่ต่อหน้าเราหรือ? คือเราผู้วางกองทรายไว้เป็นเขตล้อมทะเล เป็นเครื่องกีดขวางเป็นนิตย์ไม่ให้ผ่านไปได้ แม้ว่าคลื่นจะซัด ก็เอาชนะไม่ได้ แม้ว่าคลื่นจะคะนอง ก็ข้ามไปไม่ได้</verse>
				<verse number="23">แต่ประชาชนเหล่านี้มีใจดื้อดึงและกบฏ เขาได้หันเหและจากไปเสีย</verse>
				<verse number="24">พวกเขาไม่ได้คิดในใจของตนว่า ‘ให้เรายำเกรงพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา ผู้ประทานฝนตามฤดูของมัน คือฝนต้นฤดูและฝนปลายฤดู และทรงรักษา กฎเกณฑ์ของสัปดาห์แห่งการเก็บเกี่ยวไว้ให้เรา’</verse>
				<verse number="25">ความผิดบาปของเจ้าได้ทำให้สิ่งเหล่านี้หันเหไปเสีย และบาปของพวกเจ้าก็กันความดีไว้เสียจากเจ้า</verse>
				<verse number="26">เพราะจะพบคนอธรรมท่ามกลางประชากรของเรา เขาซุ่มคอยเหมือนคนดักนกซุ่มอยู่ เขาวางกับไว้ เขาดักจับคน</verse>
				<verse number="27">เหมือนกรงที่เต็มไปด้วยนก บ้านของพวกเขาก็เต็มด้วยการทรยศ เพราะฉะนั้น เขาจึงใหญ่โตและมั่งมี</verse>
				<verse number="28">เขาจึงตัวอ้วนอ่อนนิ่ม ในเรื่องทำชั่วเขาล้ำหน้า เขาไม่ได้ตัดสินด้วยความยุติธรรม ในคดีของลูกกำพร้า เพื่อให้คดีนั้นก้าวหน้า เขาไม่ได้ป้องกันสิทธิของคนขัดสน</verse>
				<verse number="29">เพราะสิ่งเหล่านี้เราจะไม่ลงโทษเขาหรือ?” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ “และไม่ควรที่เราจะแก้แค้นประชาชาติที่เป็นอย่างนี้หรือ?</verse>
				<verse number="30">“สิ่งน่าหวาดหวั่นและน่ากลัว ได้เกิดขึ้นในแผ่นดินนี้</verse>
				<verse number="31">คือผู้เผยพระวจนะได้เผยพระวจนะเท็จ และบรรดาปุโรหิตก็ปกครองตามอำนาจของตน และประชากรของเราก็ชอบแบบนี้ แต่พวกเจ้าจะทำอย่างไรเมื่อวาระสุดท้ายมาถึง?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ประชาชนเบนยามินเอ๋ย จงหนีไปเพื่อความปลอดภัย หนีจากใจกลางกรุงเยรูซาเล็ม จงเป่าเขาสัตว์ในเมืองเทโคอา และยกสัญญาณขึ้นไว้เหนือหมู่บ้านเบธฮักเคเรม เพราะเหตุร้ายโผล่มาจากทิศเหนือ คือการทำลายอย่างใหญ่หลวง</verse>
				<verse number="2">เราจะทำลายสาวสวยและแบบบาง คือบุตรีศิโยนเสีย</verse>
				<verse number="3">ผู้เลี้ยงแกะพร้อมกับฝูงแกะจะมาสู้เธอ เขาจะตั้งเต็นท์ไว้รอบเธอ ต่างก็จะหากินอยู่ในที่ของมัน</verse>
				<verse number="4">“จงเตรียมทำสงครามกับเธอ จงลุกขึ้น ให้เราโจมตีเวลาเที่ยงวัน” “วิบัติแก่พวกเรา เพราะว่ากลางวันล่วงไปแล้ว เงาของเวลาเย็นก็ทอดยาวออกไป”</verse>
				<verse number="5">“จงลุกขึ้น ให้เราเข้าตีเวลากลางคืน และทำลายบรรดาวังของเธอเสีย”</verse>
				<verse number="6">เพราะพระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า “จงโค่นต้นไม้ของเธอลง จงก่อเชิงเทินไว้สู้กรุงเยรูซาเล็ม นี่แหละนครที่ต้องถูกลงโทษ ภายในเธอไม่มีอะไรนอกจากการบีบบังคับ</verse>
				<verse number="7">บ่อน้ำทำให้น้ำเย็นอยู่เสมอฉันใด เธอก็ทำให้เกิดความอธรรมขึ้นเรื่อยๆ ฉันนั้น ความทารุณและการทำลายมีให้ได้ยินเสมอภายในเธอ ความเจ็บปวดและการบาดเจ็บก็ปรากฏต่อหน้าเราเสมอ</verse>
				<verse number="8">เยรูซาเล็มเอ๋ย จงรับคำตักเตือนเถิด เกรงว่าเราจะปลีกตัวไปเสียจากเจ้า เกรงว่าเราจะทำให้เจ้าเป็นที่ร้างเปล่า เป็นแผ่นดินที่ปราศจากคนอาศัย”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า “เขาทั้งหลายจะกวาดคนอิสราเอล ที่เหลืออยู่นั้นไปเสียทั้งหมดอย่างเก็บผลองุ่น เหมือนคนเก็บผลองุ่นเอามือเก็บผล ตามกิ่งของมันอีกครั้งหนึ่ง”</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้าควรจะพูดและให้คำตักเตือนแก่ใคร เพื่อเขาจะได้เชื่อฟัง? ดูสิ หูของเขาตันเสียแล้ว เขาฟังไม่ได้ นี่แน่ะ พระวจนะของพระยาห์เวห์เป็นสิ่งที่เขาดูแคลน เขาไม่พอใจฟัง</verse>
				<verse number="11">แต่ ข้าพเจ้ามีพระพิโรธของพระยาห์เวห์เต็มไปหมด ข้าพเจ้าจะเก็บมันไว้อีกไม่ไหวแล้ว “จงเทมันรดเด็กๆ ตามถนน และรดพวกหนุ่มๆ ที่ชุมนุมกันอยู่ด้วย ทั้งสามีและภรรยาก็จะต้องเอาไป ทั้งคนแก่และคนชราด้วย</verse>
				<verse number="12">บ้านเรือนของพวกเขาจะต้องยกให้เป็นของคนอื่น ทั้งไร่นาและภรรยาของเขาด้วย เพราะเราจะเหยียดมือของเราออกต่อสู้ชาวแผ่นดินนั้น” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="13">“เพราะว่า ตั้งแต่คนต่ำต้อยที่สุดจนถึงคนใหญ่โตที่สุด ทุกคนโลภอยากได้กำไรที่ไม่ยุติธรรม และทุกคนต่างฉ้อฉล ตั้งแต่ผู้เผยพระวจนะจนถึงปุโรหิต</verse>
				<verse number="14">เขาทั้งหลายได้รักษาแผลของประชากรของเราเพียงผิวเผิน กล่าวว่า ‘สวัสดิภาพ สวัสดิภาพ’ เมื่อไม่มีสวัสดิภาพเลย</verse>
				<verse number="15">เมื่อเขาทำการน่าเกลียดน่าชัง เขาอับอายหรือเปล่า? เปล่า เขาไม่อับอายเลย เขาไม่รู้จักอาย เพราะฉะนั้น เขาจะล้มลงท่ามกลางพวกที่ล้มแล้ว เมื่อเราลงโทษพวกเขา เขาจะล้มคว่ำ” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “จงยืนที่ถนนและมองให้ดี และถามหาทางโบราณนั้น ว่าทางดีอยู่ที่ไหน แล้วจงเดินในทางนั้น และให้จิตใจของเจ้าได้ความสงบ แต่เขาทั้งหลายกล่าวว่า ‘เราจะไม่เดินในทางนั้น’</verse>
				<verse number="17">เราวางยามไว้สำหรับพวกเจ้า สั่งว่า จงฟังเสียงเขาสัตว์ แต่เขาทั้งหลายกล่าวว่า ‘พวกเราจะไม่ฟัง’</verse>
				<verse number="18">เพราะฉะนั้น ชนชาติทั้งหลายเอ๋ย จงฟัง ที่ประชุมเอ๋ย จงทราบเถิดว่า อะไรจะบังเกิดขึ้นแก่เขา</verse>
				<verse number="19">พิภพเอ๋ย จงฟังเถิด นี่แน่ะ เรากำลังนำการร้ายมาเหนือประชาชนนี้ คือผลแห่งกลอุบายของเขา เพราะเขาไม่ได้เชื่อฟังถ้อยคำของเรา ส่วนธรรมบัญญัติของเรานั้นเขาปฏิเสธเสีย</verse>
				<verse number="20">เจ้านำกำยานจากเมืองเชบา และตะไคร้จากเมืองไกลมาให้เราเพื่ออะไรเล่า? เครื่องบูชาเผาทั้งตัวของเจ้ายังไม่เป็นที่ยอมรับ หรือเครื่องสัตวบูชาของเจ้าก็ไม่เป็นที่พอใจเรา</verse>
				<verse number="21">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์จึงตรัสดังนี้ว่า ดูสิ ต่อหน้าประชาชนนี้ เราจะวางเครื่องสะดุดไว้ให้เขาสะดุด ทั้งบิดาและบุตรด้วยกัน ทั้งเพื่อนบ้านและมิตรสหายจะพินาศ”</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “นี่แน่ะ ชนชาติหนึ่งกำลังมาจากแดนเหนือ ประชาชาติใหญ่ชาติหนึ่งถูกเร้าให้มาจากส่วนไกลสุดของพิภพ</verse>
				<verse number="23">เขาทั้งหลายจับคันธนูและหอก เขาดุร้ายและไม่มีความเมตตา เสียงของเขาก็เหมือนเสียงทะเลกำเริบ เขาขี่ม้า และเตรียมพร้อมเหมือนบุรุษเข้าสงคราม บุตรีศิโยนเอ๋ย พวกเขามาต่อสู้เจ้า”</verse>
				<verse number="24">พวกเราได้ยินข่าวเหล่านั้น มือของเราก็อ่อนลงอย่างช่วยไม่ได้ ความระทมอย่างแสนสาหัสได้จับเราไว้ เป็นความเจ็บปวดเหมือนสตรีกำลังคลอดบุตร</verse>
				<verse number="25">อย่าเดินออกไปในทุ่งนา หรือเดินบนถนน เพราะศัตรูมีดาบ มีความสยดสยองอยู่ทุกด้าน</verse>
				<verse number="26">ประชากรของเราเอ๋ย จงเอาผ้ากระสอบคาดเอวไว้ และกลิ้งเกลือกอยู่ในกองเถ้า จงไว้ทุกข์เหมือนทำเพื่อบุตรชายคนเดียว เป็นการคร่ำครวญอย่างขมขื่นที่สุด เพราะว่าผู้ทำลาย มาสู้เราในทันทีทันใด</verse>
				<verse number="27">“เราได้ทำให้เจ้าเป็นผู้ลองและผู้ทดสอบท่ามกลางประชากรของเรา เพื่อเจ้าจะได้รู้และลองพฤติการณ์ทั้งหลายของเขา</verse>
				<verse number="28">พวกเขามักกบฏอย่างดื้อด้านทั้งสิ้น เที่ยวนินทาไป พวกเขาเป็นทองสัมฤทธิ์ และเป็นเหล็ก เขาทุกคนประพฤติเลวทรามทั้งนั้น</verse>
				<verse number="29">เครื่องเป่าลมของเขาเป่าอย่างดุเดือด ตะกั่วก็ถูกไฟเผาผลาญเสีย ถลุงกันเรื่อยไปก็เปล่าประโยชน์ เพราะว่าคนชั่วก็ยังไม่หายไปได้</verse>
				<verse number="30">จะเรียกเขาทั้งหลายได้ว่าเป็นเงินที่ถูกปฏิเสธ เพราะพระยาห์เวห์ทรงปฏิเสธเขาเสียแล้ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">พระวจนะจากพระยาห์เวห์มาถึงเยเรมีย์ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้าจงยืนอยู่ในประตูกำแพงพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และร้องประกาศถ้อยคำเหล่านี้ที่นั่นว่า บรรดาคนยูดาห์ทั้งปวงผู้เข้าประตูกำแพงนี้มาเพื่อจะนมัสการพระยาห์เวห์ จงฟังพระวจนะพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์จอมทัพพระเจ้าของอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า จงซ่อมทางและการกระทำของเจ้าเสีย และเราจะให้เจ้าอาศัยอยู่ในสถานที่นี้</verse>
				<verse number="4">อย่าไว้วางใจในคำหลอกลวงเหล่านี้ที่ว่า ‘นี่เป็นพระวิหารของพระยาห์เวห์ พระวิหารของพระยาห์เวห์ พระวิหารของพระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="5">“เพราะว่า ถ้าเจ้าซ่อมทางและการกระทำของเจ้าจริงๆ ถ้าเจ้าให้ความยุติธรรมต่อกันและกันจริงๆ</verse>
				<verse number="6">ถ้าเจ้าไม่ข่มเหงคนต่างด้าว ลูกกำพร้าพ่อหรือแม่ม่าย และไม่ทำให้โลหิตที่ไร้ความผิดต้องหลั่งออกจนถึงตายในที่นี้ และถ้าเจ้าทั้งหลายไม่ติดตามพระอื่นไปให้เจ็บตัวเอง</verse>
				<verse number="7">แล้วเราจะให้เจ้าอาศัยอยู่ในสถานที่นี้ ในแผ่นดินซึ่งเราได้ยกให้แก่บรรพบุรุษของเจ้าตั้งแต่อดีตกาลจนตลอดไปเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="8">“นี่แน่ะ เจ้าวางใจในคำหลอกลวงโดยไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย</verse>
				<verse number="9">เจ้าจะลักทรัพย์ ฆ่าคน ล่วงประเวณี สาบานเท็จ เผาเครื่องบูชาถวายพระบาอัลและติดตามพระอื่น ซึ่งเจ้าทั้งหลายไม่รู้จัก</verse>
				<verse number="10">แล้วก็มายืนต่อหน้าเราในนิเวศนี้ ซึ่งเรียกตามชื่อของเรา และกล่าวว่า ‘เราทั้งหลายได้รับการช่วยกู้แล้ว’ เพื่อจะไปทำสิ่งน่าเกลียดน่าชังเหล่านั้นทั้งสิ้นอีกหรือ?</verse>
				<verse number="11">ในสายตาของเจ้า นิเวศซึ่งเรียกตามชื่อของเราได้กลายเป็นถ้ำของพวกโจร ไปแล้วหรือ? นี่แน่ะ ตัวเราได้เห็นเอง พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="12">แต่จงไปยังสถานที่ของเราซึ่งเคยอยู่ในเมืองชิโลห์ ซึ่งตอนแรกได้ทำให้ชื่อของเราอยู่ที่นั่น จงดูว่าเพราะความชั่วร้ายของอิสราเอลประชากรของเรา เราได้ทำอะไรต่อสถานที่นั้น</verse>
				<verse number="13">และบัดนี้ เพราะเจ้าทั้งหลายได้ทำสิ่งเหล่านี้ทั้งสิ้น พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ และเมื่อเราพูดกับเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เจ้าทั้งหลายไม่ได้ฟัง และเมื่อเราได้เรียกพวกเจ้า แต่เจ้าไม่ได้ตอบ</verse>
				<verse number="14">ดังนั้นเราจะทำต่อนิเวศนี้ซึ่งเราเรียกตามชื่อของเรา และซึ่งพวกเจ้าได้วางใจนั้น และทำต่อสถานที่ซึ่งเราได้ยกให้แก่เจ้าและแก่บรรพบุรุษของเจ้าเหมือนเราได้ทำต่อชิโลห์</verse>
				<verse number="15">และเราจะเหวี่ยงเจ้าทิ้งจากสายตาของเรา เหมือนอย่างที่เราได้ทิ้งบรรดาพวกพี่น้องของเจ้า คือบรรดาเชื้อสายของเอฟราอิมทั้งหมดนั้น</verse>
				<verse number="16">“ส่วนเจ้า อย่าอธิษฐานเพื่อประชากรนี้ อย่าร้องขอหรืออธิษฐานเพื่อเขา และอย่าวิงวอนต่อเรา เพราะเราจะไม่ฟังเจ้า</verse>
				<verse number="17">เจ้าไม่เห็นหรือว่า เขาทำอะไรกันในเมืองทั้งหลายของยูดาห์ และตามถนนหนทางในเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="18">พวกเด็กๆ ก็เก็บฟืน พวกพ่อๆ ก็ก่อไฟ พวกผู้หญิงก็นวดแป้ง เพื่อทำขนมถวายแด่เจ้าแม่แห่งฟ้าสวรรค์ และเขาเทเครื่องดื่มบูชาถวายแด่พระอื่นๆ เพื่อยั่วยุให้เราโกรธ</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า เขายั่วยุเราหรือ ไม่ใช่ยั่วยุตัวเขาเองให้ได้รับความอับอายหรือ?</verse>
				<verse number="20">ฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายจึงตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ ความกริ้วและความโกรธของเราจะเทลงบนสถานที่นี้ บนมนุษย์และสัตว์ บนต้นไม้ในท้องทุ่ง และบนพืชผลของแผ่นดิน จะเผาผลาญเสียและจะดับไม่ได้”</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าแห่งอิสราเอล ตรัสดังนี้ว่า “จงเพิ่มเครื่องบูชาเผาทั้งตัวเข้ากับเครื่องบูชาของเจ้า และจงรับประทานเนื้อ</verse>
				<verse number="22">เพราะในวันที่เราได้พาบรรพบุรุษของเจ้าออกมาจากแผ่นดินอียิปต์ เราไม่ได้พูดกับพวกเขาหรือสั่งเขาเรื่องเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและเครื่องบูชา</verse>
				<verse number="23">แต่เราบัญชาเขาทั้งหลายอย่างนี้ว่า จงเชื่อฟังเสียงของเรา และเราจะเป็นพระเจ้าของเจ้า และเจ้าจะเป็นประชากรของเรา และเจ้าจงดำเนินในหนทางที่เราได้บัญชาเจ้าไว้ เพื่อเจ้าจะได้อยู่เย็นเป็นสุข</verse>
				<verse number="24">แต่พวกเขาไม่ได้เชื่อฟังหรือเงี่ยหูฟัง แต่กลับดำเนินตามแผนการของเขาเอง และในความดื้อกระด้างตามจิตใจชั่วของเขา และเดินถอยหลัง แทนที่จะเดินไปข้างหน้า</verse>
				<verse number="25">ตั้งแต่วันที่บรรพบุรุษของพวกเจ้าออกจากแผ่นดินอียิปต์จนทุกวันนี้ เราได้ส่งบรรดาผู้เผยพระวจนะผู้รับใช้ของเราไปยังเขาครั้งแล้วครั้งเล่า</verse>
				<verse number="26">ถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่ฟังเรา หรือเงี่ยหูฟัง แต่ได้ทำให้คอของตนแข็ง เขาได้ทำชั่วยิ่งกว่าบรรดาบรรพบุรุษของเขาเสียอีก</verse>
				<verse number="27">“เจ้าจงกล่าวถ้อยคำเหล่านี้แก่เขา แต่เขาจะไม่ฟังเจ้า เจ้าจงร้องเรียกเขา แต่เขาจะไม่ยอมตอบเจ้า</verse>
				<verse number="28">เจ้าจงพูดแก่เขาว่า ‘นี่เป็นประชาชาติที่ไม่เชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขา และไม่ยอมรับการตีสอน สัจจะพินาศเสียแล้ว ถูกตัดขาดจากปากของเขาแล้ว</verse>
				<verse number="29">‘จงตัดผมของเจ้าออกเหวี่ยงทิ้งไป จงคร่ำครวญบนที่สูงโล่ง เพราะว่าพระยาห์เวห์ทรงปฏิเสธ และทรงละทิ้งชาติพันธุ์ที่ยั่วยุพระพิโรธของพระองค์แล้ว’</verse>
				<verse number="30">“พงศ์พันธุ์ของยูดาห์ได้ทำความชั่วในสายตาของเรา” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ “พวกเขาได้วางสิ่งน่าสะอิดสะเอียนไว้ในนิเวศซึ่งเรียกตามชื่อของเรา ทำให้มีมลทิน</verse>
				<verse number="31">และได้สร้างปูชนียสถานสูงของโทเฟท ซึ่งอยู่ในหุบเขาเบนฮินโนม เพื่อเผาบุตรชายและบุตรสาวของพวกเขาเสียด้วยไฟ ซึ่งเราไม่ได้บัญชา และไม่เคยมีขึ้นในใจของเรา</verse>
				<verse number="32">เพราะฉะนั้น นี่แน่ะ วันเวลาจะมาถึง” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ “เมื่อเขาจะไม่เรียกที่นั้นอีกว่าโทเฟท หรือหุบเขาเบนฮินโนม แต่จะเรียกว่า หุบเขาแห่งการฆ่าฟันกัน เพราะเขาจะฝังกันไว้ในโทเฟท จนไม่มีที่ฝังแล้ว</verse>
				<verse number="33">และศพของประชาชนนี้จะเป็นอาหารของนกในอากาศ และของสัตว์บนแผ่นดินโลก และไม่มีใครจะขับไล่มันไปเสียได้</verse>
				<verse number="34">เราจะทำให้เสียงบันเทิงและเสียงรื่นเริง เสียงของเจ้าบ่าวและเสียงของเจ้าสาว ขาดไปเสียจากเมืองต่างๆ ของยูดาห์ และจากถนนหนทางแห่งเยรูซาเล็ม เพราะว่าแผ่นดินนั้นจะต้องเป็นที่ทิ้งร้าง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “ในครั้งนั้น กระดูกของบรรดากษัตริย์ยูดาห์ กระดูกของเจ้านายของยูดาห์ กระดูกของปุโรหิต กระดูกของผู้เผยพระวจนะ และกระดูกของชาวเมืองเยรูซาเล็ม จะมีคนเอาออกมาจากอุโมงค์ฝังศพของพวกเขา</verse>
				<verse number="2">และเขาจะกระจายกระดูกเหล่านั้นออกต่อหน้าดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และบริวารแห่งฟ้าสวรรค์ทั้งสิ้น ซึ่งพวกเขารักและปรนนิบัติ ซึ่งเขาได้ติดสอยห้อยตาม ซึ่งเขาได้แสวงหาและนมัสการ จะไม่มีใครรวบรวมหรือฝังกระดูกเหล่านี้ แต่จะเป็นเหมือนมูลสัตว์บนพื้นแผ่นดิน</verse>
				<verse number="3">บรรดาคนที่เหลืออยู่จากครอบครัวชั่วร้ายนี้ ซึ่งตกค้างอยู่ตามสถานที่ต่างๆ ซึ่งเราได้ขับไล่เขาไป จะเลือกความตายดีกว่ามีชีวิตอยู่” พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="4">“เจ้าจงพูดกับเขาทั้งหลายว่า พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า เมื่อมนุษย์ล้มลง เขาจะไม่ลุกขึ้นอีกหรือ? ถ้าคนหนึ่งคนใดหันไป เขาจะไม่หันกลับมาหรือ?</verse>
				<verse number="5">ทำไมชนชาตินี้คือเยรูซาเล็มจึงได้หันไป กลับสัตย์อยู่เสมอ? เขายึดการหลอกลวงไว้มั่น พวกเขาปฏิเสธไม่ยอมหันกลับ</verse>
				<verse number="6">เราได้ตั้งใจและคอยฟัง แต่พวกเขาก็ไม่ได้พูดสิ่งที่ถูก ไม่มีใครกลับใจจากความชั่วของตน กล่าวว่า ‘ฉันได้ทำอะไรลงไปหรือ?’ ทุกคนหันไปตามทางของเขาเอง เหมือนม้าวิ่งหัวทิ่มเข้าไปในสงคราม</verse>
				<verse number="7">แม้ว่านกกระสาดำบนฟ้า ยังรู้จักเวลากำหนดของมัน และนกเขา นกนางแอ่น และนกกรอด ได้รักษาเวลามาของมัน แต่ประชากรของเรา ไม่รู้จักกฎหมายของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">“เจ้าจะพูดได้อย่างไรว่า ‘เรามีปัญญา และธรรมบัญญัติของพระยาห์เวห์ก็อยู่กับเรา?’ แต่ดูสิ ปากกาหลอกลวงของพวกอาลักษณ์ ได้ทำให้กลายเป็นคำหลอกลวง</verse>
				<verse number="9">พวกคนมีปัญญาจะต้องอับอาย พวกเขาจะคร้ามกลัวและถูกจับตัวไป นี่แน่ะ พวกเขาได้ปฏิเสธพระวจนะของพระยาห์เวห์ และในตัวเขามีปัญญาอย่างไรเล่า?</verse>
				<verse number="10">เพราะฉะนั้น เราจะให้ภรรยาของพวกเขาตกไปเป็นของคนอื่น ให้ไร่นาของเขาตกแก่ผู้ที่จะยึดเอา เพราะว่าตั้งแต่คนต่ำต้อยที่สุดถึงคนใหญ่โตที่สุด ทุกคนโลภอยากได้กำไรที่ไม่ยุติธรรม ตั้งแต่ผู้เผยพระวจนะถึงปุโรหิต ทุกคนต่างฉ้อฉล</verse>
				<verse number="11">เขาได้รักษาแผลแห่งประชากรของเราเพียงผิวเผิน กล่าวว่า ‘สวัสดิภาพ สวัสดิภาพ’ เมื่อไม่มีสวัสดิภาพเสียเลย</verse>
				<verse number="12">เมื่อเขาทำการน่าเกลียดน่าชังเขาอับอายหรือเปล่า? เปล่า เขาไม่อับอายเลย เขาไม่รู้จักอาย เพราะฉะนั้น เขาจะล้มลงท่ามกลางพวกที่ล้มแล้ว เมื่อเราลงโทษเขา เขาจะล้มคว่ำ” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “เมื่อเราจะรวบรวมเขา ก็เห็นว่าเถาองุ่นไม่มีผล หรือต้นมะเดื่อไม่มีผล แม้แต่ใบก็เหี่ยวแห้งไป และอะไรที่เราให้เขาก็อันตรธานไปจากเขา”</verse>
				<verse number="14">‘ทำไมพวกเราจึงนั่งนิ่งๆ จงพากันมา ให้พวกเราเข้าไปในบรรดาเมืองที่มีป้อม และพินาศเสียที่นั่นเถิด เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราจะทรงให้เราพินาศ และประทานน้ำมีพิษ ให้เราดื่ม เพราะพวกเราได้ทำบาปต่อพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">พวกเรามองหาสวัสดิภาพ แต่ไม่มีสิ่งดีอะไรมาเลย พวกเรามองหาเวลาแห่งการรักษาให้หาย แต่ดูสิความสยดสยอง</verse>
				<verse number="16">“เสียงคะนองแห่งม้าของเขาก็ได้ยินมาจากเมืองดาน แผ่นดินทั้งสิ้นก็สั่นสะเทือน ด้วยเสียงร้องของเหล่าอาชาของเขา พวกมันมากินแผ่นดินและสิ่งทั้งปวงที่อยู่บนนั้นจนหมด ทั้งเมืองและผู้ที่อาศัยอยู่ในเมือง</verse>
				<verse number="17">เพราะนี่แน่ะ เรากำลังส่งงูเข้ามาท่ามกลางพวกเจ้า คืองูทับทาง ซึ่งจะผูกด้วยมนตร์ไม่ได้ และมันจะกัดเจ้าทั้งหลาย” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="18">ความทุกข์ของข้าพเจ้านี้เกินจะรักษาได้ จิตใจของข้าพเจ้าก็ป่วยอยู่</verse>
				<verse number="19">ฟังสิ เสียงร้องแห่งประชากรของข้าพเจ้า จากทั่วทั้งแผ่นดิน “พระยาห์เวห์ไม่ได้สถิตในศิโยนหรือ? กษัตริย์ของเมืองนั้นไม่อยู่ในนั้นหรือ?” “ทำไมพวกเขายั่วยุเราให้โกรธด้วยรูปเคารพของพวกเขา และด้วยพระต่างด้าวของพวกเขา?”</verse>
				<verse number="20">“ฤดูเกี่ยวก็ผ่านไป ฤดูแล้งก็สิ้นสุดแล้ว และเราทั้งหลายก็ไม่รอด”</verse>
				<verse number="21">เพราะความเจ็บปวดแห่งประชากรของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงเจ็บปวด ข้าพเจ้าเศร้าหมอง และความหวาดหวั่นก็ยึดข้าพเจ้าไว้มั่น</verse>
				<verse number="22">ไม่มียารักษาในกิเลอาดหรือ? ไม่มีแพทย์ที่นั่นหรือ? ทำไมสุขภาพแห่งบุตรีประชากรของข้าพเจ้า จึงไม่กลับสู่สภาพเดิม?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">หากศีรษะของข้าพเจ้าเป็นแหล่งน้ำ และตาของข้าพเจ้าเป็นบ่อน้ำตาก็จะดี เพื่อข้าพเจ้าจะได้ร้องไห้ทั้งกลางวันและกลางคืน เพราะประชากรของข้าพเจ้าถูกเข่นฆ่า</verse>
				<verse number="2">หากข้าพเจ้ามีที่พักสำหรับคนเดินทาง อยู่ในถิ่นทุรกันดารก็จะดี เพื่อข้าพเจ้าจะได้ไปจากชนชาติของข้าพเจ้า และไปให้พ้นพวกเขาเสีย เพราะพวกเขาทั้งหมดเป็นคนล่วงประเวณี และเป็นหมู่คนที่มักทรยศ</verse>
				<verse number="3">“พวกเขางอลิ้นของเขาเหมือนคันธนูยิงความเท็จออกมา ไม่ใช่โดยสัจจะที่พวกเขาแข็งแรงขึ้นในแผ่นดิน เพราะพวกเขาออกจากความชั่วอย่างหนึ่งไปสู่ความชั่วอีกอย่างหนึ่ง และเขาไม่รู้จักเรา” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="4">“ขอให้ทุกคนระวังเพื่อนบ้านของตน และอย่าวางใจในพี่น้องคนใดเลย เพราะพี่น้องทุกคนเป็นคนเจ้าเล่ห์ และเพื่อนบ้านทุกคนก็เที่ยวไปพูดให้ร้ายผู้อื่น</verse>
				<verse number="5">ทุกคนล่อลวงเพื่อนบ้านของตัว ไม่มีใครพูดความจริงสักคนเดียว เขาได้สอนลิ้นของเขาให้พูดมุสา เขาได้ทำบาปชั่วและกลับใจอีกไม่ได้แล้ว</verse>
				<verse number="6">เป็นการบีบบังคับซ้อนการบีบบังคับ และการล่อลวงซ้อนการล่อลวง เขาปฏิเสธที่จะรู้จักเรา” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า “นี่แน่ะ เราจะถลุงเขาและทดลองเขา เพราะเขาเป็นประชากรของเรา เราจะทำอย่างอื่นได้อย่างไร?</verse>
				<verse number="8">ลิ้นของเขาเป็นลูกศรมรณะ มันพูดมารยา ปากของเขาพูดอย่างสันติกับเพื่อนบ้าน แต่ในใจของเขา เขาคอยดักซุ่มโจมตีอยู่”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “ไม่ควรที่เราจะลงโทษเขาเพราะสิ่งเหล่านี้หรือ? ไม่ควรที่เราจะแก้แค้นชนชาติที่เป็นอย่างนี้หรือ?”</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้าจะร้องไห้และครวญครางเพราะภูเขานั้น และคร่ำครวญเพราะทุ่งหญ้าในถิ่นทุรกันดาร เพราะว่ามันถูกทิ้งร้าง ไม่มีใครผ่านไปมา ไม่ได้ยินเสียงสัตว์เลี้ยงร้อง ทั้งนกในอากาศและสัตว์ ได้หนีไปเสียแล้ว</verse>
				<verse number="11">“เราจะทำให้เยรูซาเล็มเป็นกองสิ่งปรักหักพัง เป็นที่อยู่ของหมาป่า และเราจะทำให้เมืองต่างๆ ของยูดาห์เป็นที่รกร้าง ไม่มีคนอาศัย”</verse>
				<verse number="12">ใครเป็นคนมีปัญญาที่จะเข้าใจความนี้ได้? และมีใครที่พระโอษฐ์ของพระยาห์เวห์ได้ตรัสกับเขา เขาจึงประกาศความนั้นได้? ทำไมแผ่นดินจึงพังทลายและทิ้งไว้ว่างเปล่า เหมือนถิ่นทุรกันดารไม่มีใครผ่านไปมา?</verse>
				<verse number="13">และพระยาห์เวห์ตรัสว่า “เพราะเขาทั้งหลายทอดทิ้งธรรมบัญญัติของเราซึ่งเราได้ตั้งไว้ต่อหน้าเขา และไม่ได้เชื่อฟังเสียงของเราหรือดำเนินตามนั้น</verse>
				<verse number="14">แต่ได้ดื้อดึงดำเนินตามใจของตนเอง และติดตามพวกพระบาอัลอย่างที่บรรพบุรุษของพวกเขาได้สั่งสอนเขาไว้</verse>
				<verse number="15">ฉะนั้น พระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าแห่งอิสราเอลจึงตรัสว่า นี่แน่ะ เราจะเลี้ยงชนชาตินี้ด้วยบอระเพ็ด และให้เขาดื่มน้ำดีหมี</verse>
				<verse number="16">เราจะกระจายเขาไปท่ามกลางบรรดาชนชาติที่ตัวเขาเอง และบรรพบุรุษของเขาไม่รู้จัก และเราจะส่งดาบให้ไล่ตามเขาทั้งหลาย จนกว่าเราจะผลาญเขาสิ้น”</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า “จงตรึกตรองดู และเรียกพวกนางร้องไห้มา จงให้คนไปตามพวกมืออาชีพมา</verse>
				<verse number="18">ให้พวกเขารีบส่งเสียงคร่ำครวญเพื่อเราทั้งหลาย เพื่อน้ำตาจะไหลจากตาของเรา และหนังตาของเราจะมีน้ำตาไหลออกมา</verse>
				<verse number="19">เพราะได้ยินเสียงคร่ำครวญจากศิโยน ‘พวกเราล่มจมแล้ว เราแสนจะอับอาย เพราะเราต้องออกจากแผ่นดิน เพราะเขาได้ทำลายที่อาศัยของเราลง’ ”</verse>
				<verse number="20">พวกผู้หญิงเอ๋ย จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ และให้หูของพวกเจ้ารับพระวจนะจากพระโอษฐ์ของพระองค์ จงสอนบทคร่ำครวญแก่บุตรีของเจ้า จงสอนเพลงไว้อาลัยแก่เพื่อนบ้านของเธอทุกคน</verse>
				<verse number="21">เพราะความตายได้เข้ามาทางหน้าต่างของเรา มันเข้ามาในวังทั้งหลายของเรา ตัดเด็กๆ ออกเสีย จากถนนหนทาง และตัดหนุ่มๆ ออกเสียจากลานเมือง</verse>
				<verse number="22">จงพูดว่า “พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ศพมนุษย์จะเกลื่อนกลาด เหมือนมูลสัตว์ตามพื้นทุ่ง เหมือนฟ่อนข้าวที่หล่นตามหลังผู้เกี่ยว และไม่มีใครจะเก็บ”</verse>
				<verse number="23">“พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า อย่าให้ผู้มีปัญญาอวดสติปัญญาของตน อย่าให้ชายฉกรรจ์อวดความเข้มแข็งของตน อย่าให้คนมั่งมีอวดความมั่งคั่งของตน</verse>
				<verse number="24">แต่ให้ผู้อวดอวดสิ่งนี้ คือการที่เขาเข้าใจและรู้จักเรา ว่าเราคือพระยาห์เวห์ ผู้สำแดงความรักมั่นคง ความยุติธรรม และความชอบธรรมในโลก เพราะเราพอใจในสิ่งเหล่านี้” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="25">“พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ วันเวลากำลังจะมาถึงแล้ว เมื่อเราจะลงโทษทุกคนที่เข้าสุหนัตเพียงเนื้อหนังคือ</verse>
				<verse number="26">คนอียิปต์ คนยูดาห์ คนเอโดม คนอัมโมน คนโมอับและทุกคนที่อาศัยอยู่ในถิ่นทุรกันดารที่โกนผมจอนหู เพราะทุกประชาชาติไม่ได้เข้าสุหนัต และพงศ์พันธุ์ทั้งสิ้นของอิสราเอลก็ไม่ได้เข้าสุหนัตทางใจ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">พงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย จงฟังพระวจนะซึ่งพระยาห์เวห์ตรัสกับเจ้า</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “อย่าเอาอย่างบรรดาประชาชาติ หรืออย่าคร้ามกลัวเพราะหมายสำคัญของท้องฟ้า ตามที่บรรดาประชาชาติคร้ามกลัวนั้น</verse>
				<verse number="3">เพราะธรรมเนียมของชนชาติทั้งหลายก็ไร้สาระ เขาตัดต้นไม้ต้นหนึ่งมาจากป่า เป็นสิ่งที่มือช่างได้ทำด้วยขวาน</verse>
				<verse number="4">เขาทั้งหลายก็เอาเงินและทองมาประดับ เขายึดมันไว้ด้วยค้อนและตะปู มันก็ไม่โยกเยก</verse>
				<verse number="5">รูปเคารพของเขาก็เหมือนหุ่นไล่กาอยู่ในสวนแตงกวา มันพูดไม่ได้ คนต้องขนมันไป เพราะมันเดินไม่ได้ อย่ากลัวมันเลย เพราะมันทำร้ายไม่ได้ และมันก็ทำดีไม่ได้ด้วย”</verse>
				<verse number="6">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ไม่มีใครเหมือนพระองค์ พระองค์ทรงเป็นใหญ่ และพระนามของพระองค์มีฤทธิ์มาก</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่กษัตริย์แห่งบรรดาประชาชาติ ใครจะไม่ยำเกรงพระองค์? เพราะพระองค์ทรงสมควรได้รับความยำเกรง เพราะในบรรดาปราชญ์ของประชาชาติทั้งหลาย และในอาณาจักรทั้งสิ้นของพวกเขา ไม่มีใครเหมือนพระองค์</verse>
				<verse number="8">เขาทั้งหลายทั้งเขลาและโง่ การสั่งสอนของรูปเคารพเป็นเพียงไม้</verse>
				<verse number="9">เครื่องเงินทุบนั้นถูกนำมาจากเมืองทารชิช และทองคำก็มาจากเมืองอุฟาส เป็นผลงานของช่างฝีมือและเป็นผลน้ำมือของช่างทอง เสื้อผ้าของรูปเคารพนั้นสีครามและสีม่วง ล้วนเป็นผลงานของผู้เชี่ยวชาญทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="10">แต่พระยาห์เวห์ทรงเป็นพระเจ้าเที่ยงแท้ พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ และทรงเป็นพระมหากษัตริย์เนืองนิตย์ เมื่อทรงพระพิโรธแผ่นดินก็หวั่นไหว และบรรดาประชาชาติจะไม่สามารถทนต่อความกริ้วของพระองค์ได้</verse>
				<verse number="11">เจ้าจงพูดกับเขาทั้งปวงดังนี้ว่า “บรรดาพระที่ไม่ได้สร้างสวรรค์และโลก จะพินาศไปจากโลก และจากภายใต้สวรรค์”</verse>
				<verse number="12">แต่พระองค์ทรงสร้างโลกด้วยฤทธิ์เดชของพระองค์ ทรงสถาปนาพิภพไว้ด้วยพระสติปัญญาของพระองค์ และทรงคลี่ท้องฟ้าออกด้วยความเข้าใจของพระองค์</verse>
				<verse number="13">เมื่อพระองค์ทรงเปล่งพระสุรเสียง ก็มีเสียงน้ำคะนองในท้องฟ้า และทรงทำให้หมอกลอยขึ้นจากปลายพิภพ ทรงทำฟ้าแลบเพื่อฝน และทรงนำลมมาจากพระคลังของพระองค์</verse>
				<verse number="14">มนุษย์ทุกคนเขลาและไม่มีความรู้ ช่างทองทุกคนจะได้อายเพราะรูปเคารพของตน เพราะรูปเคารพหล่อของเขาเป็นของปลอม และไม่มีลมหายใจในรูปเหล่านั้น</verse>
				<verse number="15">มันเป็นของไร้ค่า และเป็นผลงานที่น่าเยาะเย้ย มันจะต้องพินาศเมื่อถึงเวลาการลงโทษ</verse>
				<verse number="16">พระองค์ผู้ทรงเป็นส่วนมรดกของยาโคบไม่เหมือนสิ่งเหล่านี้ เพราะพระองค์ทรงเป็นผู้ก่อร่างทุกสิ่งขึ้น และอิสราเอลเป็นเผ่าที่เป็นมรดกของพระองค์ พระยาห์เวห์จอมทัพคือพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="17">เจ้าทั้งหลายที่อาศัยอยู่ภายใต้วงล้อมเอ๋ย จงเก็บข้าวของจากพื้นดิน</verse>
				<verse number="18">เพราะพระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “นี่แน่ะ เราจะเหวี่ยงชาวแผ่นดินออกไปเสีย ณ เวลานี้ และเราจะนำความทุกข์ใจมาถึงเขาเพื่อให้เขารู้สึก”</verse>
				<verse number="19">วิบัติแก่ข้าพเจ้า เพราะความเจ็บปวดของข้าพเจ้า บาดแผลของข้าพเจ้าก็สาหัส แต่ข้าพเจ้าเคยว่า “แท้จริงนี่เป็นความเจ็บป่วย และข้าพเจ้าจะต้องทนเอา”</verse>
				<verse number="20">เต็นท์ของข้าพเจ้าก็ถูกทำลาย และเชือกเต็นท์ของข้าพเจ้าก็ขาดสิ้น ลูกๆ ของข้าพเจ้าจากข้าพเจ้าไปหมด และไม่มีพวกเขาอีกแล้ว ไม่มีใครกางเต็นท์ให้ข้าพเจ้าอีก และแขวนม่านของข้าพเจ้าให้</verse>
				<verse number="21">เพราะว่าผู้เลี้ยงแกะก็เขลาและไม่ได้ทูลถามพระยาห์เวห์ เพราะฉะนั้น เขาจึงไม่จำเริญขึ้น และฝูงแกะของเขาก็กระจัดกระจายไป</verse>
				<verse number="22">ดูสิ เสียงเล่าลือมาถึงแล้ว เสียงโกลาหลยิ่งใหญ่จากแดนเหนือ มาทำให้เมืองต่างๆ ของยูดาห์เป็นที่ร้างเปล่า ให้เป็นที่อยู่ของหมาป่า</verse>
				<verse number="23">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์ทราบแล้วว่าทางของมนุษย์ไม่ขึ้นอยู่กับตัวเขา คือไม่ได้อยู่ที่มนุษย์ที่จะดำเนินไป และนำย่างเท้าของตนเอง</verse>
				<verse number="24">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงตีสอนข้าพระองค์ตามสมควร ไม่ใช่ด้วยความกริ้วของพระองค์ เกรงว่าพระองค์จะทรงทำลายข้าพระองค์</verse>
				<verse number="25">ขอพระองค์ทรงเทพระพิโรธของพระองค์เหนือบรรดาชนชาติที่ไม่รู้จักพระองค์ และเหนือบรรดาตระกูลที่ไม่ออกพระนามของพระองค์ เพราะเขาทั้งหลายได้เผาผลาญยาโคบ เขาได้กินท่านเสียและเผาผลาญท่านเสีย และทำให้ที่อาศัยของท่านถูกทิ้งร้าง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">พระวจนะมาจากพระยาห์เวห์ถึงเยเรมีย์ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้าจงฟังถ้อยคำในพันธสัญญานี้เถิด และจงกล่าวแก่คนยูดาห์และชาวกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">เจ้าจงกล่าวแก่เขาว่า พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ให้คนที่ไม่เชื่อฟังถ้อยคำในพันธสัญญานี้ถูกแช่งเถิด</verse>
				<verse number="4">คือพันธสัญญาที่เราบัญชาแก่บรรพบุรุษของพวกเจ้า ผู้ซึ่งเราได้นำออกมาจากแผ่นดินอียิปต์ จากเตาไฟเหล็ก และกล่าวแก่เขาว่า จงฟังเสียงของเรา และจงทำทุกอย่างที่เราบัญชาเจ้าไว้ เจ้าจึงจะเป็นประชากรของเรา และเราจะเป็นพระเจ้าของเจ้า</verse>
				<verse number="5">เพื่อเราจะทำให้สำเร็จตามคำสาบานซึ่งเราได้ปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของเจ้าว่า เราจะให้แผ่นดินซึ่งมีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์แก่เขาอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้” แล้วข้าพเจ้าจึงทูลตอบว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอให้เป็นดังนั้นเถิด”</verse>
				<verse number="6">และพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “จงป่าวร้องถ้อยคำทั้งหมดนี้ในเมืองต่างๆ ของยูดาห์และตามถนนของเยรูซาเล็มว่า จงฟังถ้อยคำแห่งพันธสัญญานี้และประพฤติตาม</verse>
				<verse number="7">เพราะเราได้กล่าวตักเตือนอย่างแข็งขันต่อบรรพบุรุษของเจ้า เมื่อเรานำพวกเขาขึ้นมาจากแผ่นดินอียิปต์ ตักเตือนเขาครั้งแล้วครั้งเล่า แม้จนถึงทุกวันนี้ กล่าวว่า จงฟังเสียงของเรา</verse>
				<verse number="8">แต่พวกเขาก็ไม่เชื่อฟังหรือเงี่ยหูฟัง ทุกคนดำเนินตามความดื้อด้านแห่งจิตใจอันชั่วร้ายของเขา ดังนั้นเราจึงนำทุกสิ่งตามถ้อยคำแห่งพันธสัญญานี้ที่เราได้บัญชาให้เขากระทำ แต่เขาไม่ได้ทำตามนั้น ให้มาตกเหนือเขา”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าอีกว่า “มีการคิดกบฏท่ามกลางคนยูดาห์และชาวกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="10">พวกเขาได้หันกลับไปหาความผิดบาปแห่งบรรพบุรุษของเขา ผู้ปฏิเสธไม่ยอมฟังถ้อยคำของเรา เขาติดตามพระอื่นๆ ไป และปรนนิบัติพระนั้น คนอิสราเอลและคนยูดาห์ได้ผิดพันธสัญญาของเรา ซึ่งเรากระทำต่อบรรพบุรุษของเขา</verse>
				<verse number="11">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราจะนำเหตุร้ายมาเหนือเขา ซึ่งเขาหนีไม่พ้น ถึงเขาจะร้องทุกข์ต่อเรา เราก็จะไม่ฟังเขา</verse>
				<verse number="12">แล้วเมืองต่างๆ ของยูดาห์และชาวกรุงเยรูซาเล็มจะไปร้องทุกข์ต่อพระ ซึ่งพวกเขาได้เผาเครื่องหอมถวายนั้น แต่พระเหล่านั้นช่วยเขาในเวลาลำบากไม่ได้</verse>
				<verse number="13">ยูดาห์เอ๋ย พระทั้งหลายของเจ้าก็มากเท่ากับบรรดาเมืองของเจ้า และตามจำนวนถนนในกรุงเยรูซาเล็ม เจ้าได้ตั้งแท่นบูชาถวายสิ่งที่อับอาย คือแท่นสำหรับเผาเครื่องหอมถวายแก่พระบาอัล</verse>
				<verse number="14">“เพราะฉะนั้น เจ้าเองอย่าอธิษฐานเพื่อชนชาตินี้ อย่าวิงวอนหรืออธิษฐานเพื่อพวกเขา เพราะเราจะไม่ฟังเมื่อเขาร้องต่อเราในเวลาลำบาก</verse>
				<verse number="15">ผู้เป็นที่รักของเรามาทำอะไรในนิเวศของเราเล่า ในเมื่อนางได้ทำการชั่วช้ามาก? คำบนบานและเนื้อสัตว์ที่สักการบูชาจะหันเหโทษของเจ้าได้หรือ? อย่างนี้แล้วเจ้าจะเริงโลดได้หรือ?</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์ทรงเคยเรียกเจ้าว่า ‘ต้นมะกอกสดงดงามด้วยผลอย่างดี’ แต่พระองค์ทรงก่อไฟเผามันเสียด้วยเสียงดังสนั่น และกิ่งทั้งหลายของมันจะถูกเผาผลาญหมด</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์จอมทัพผู้ทรงปลูกเจ้า ได้ทรงประกาศความร้ายให้ตกแก่เจ้า เพราะความชั่วช้าซึ่งคนอิสราเอลและคนยูดาห์ได้กระทำ ได้ยั่วยุให้เราโกรธด้วยการเผาเครื่องหอมถวายแก่พระบาอัล”</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์ทรงสำแดงแก่ข้าพเจ้าและข้าพเจ้าก็รู้ พระองค์ทรงเปิดเผยการกระทำของเขาแก่ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="19">แต่ข้าพระองค์เป็นเหมือนลูกแกะเชื่องตัวหนึ่ง ซึ่งถูกพาไปฆ่า ข้าพระองค์ไม่ทราบเลยว่าข้าพระองค์เอง ได้ถูกพวกเขาวางแผนการต่อสู้ โดยกล่าวว่า “ให้เราทำลายต้นไม้กับผลของมันเสียด้วย ให้เราตัดเขาออกเสียจากแดนคนเป็น เพื่อชื่อของเขาจะไม่เป็นที่ระลึกถึงอีกเลย”</verse>
				<verse number="20">แต่ว่า ข้าแต่พระยาห์เวห์จอมทัพผู้ทรงพิพากษาอย่างชอบธรรม ผู้ทรงทดลองดูทั้งความคิดและจิตใจ ขอให้ข้าพระองค์แลเห็นการแก้แค้นของพระองค์ตกแก่พวกเขา เพราะข้าพระองค์ได้มอบเรื่องของข้าพระองค์ไว้กับพระองค์แล้ว</verse>
				<verse number="21">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ เกี่ยวกับคนตำบลอานาโธท ผู้จะเอาชีวิตของเจ้า และกล่าวแก่เจ้าว่า “อย่าเผยพระวจนะในพระนามของพระยาห์เวห์ เพื่อเจ้าจะไม่ต้องตายด้วยมือของพวกเรา”</verse>
				<verse number="22">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า “นี่แน่ะ เราจะลงโทษเขาทั้งหลาย พวกคนหนุ่มจะตายด้วยดาบ บรรดาบุตรชายและบุตรหญิงของเขาจะตายด้วยการกันดารอาหาร</verse>
				<verse number="23">จะไม่มีใครเหลือเลย เพราะเราจะนำสิ่งร้ายมาสู่คนตำบลอานาโธท คือปีแห่งการลงโทษเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์ทรงชอบธรรม เมื่อข้าพระองค์สู้คดีกับพระองค์ แต่ข้าพระองค์ยังขอทูลเสนอมูลคดีต่อพระองค์ ทำไมทางของคนอธรรมจึงเจริญขึ้น ทำไมทุกคนที่ทรยศก็อยู่เย็นเป็นสุข</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงปลูกเขาทั้งหลายและเขาก็หยั่งรากลง พวกเขางอกงามขึ้นและเกิดผล พระองค์ทรงอยู่ใกล้ที่ปากของเขา แต่ไกลจากใจของเขา</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่พระยาห์เวห์ แต่พระองค์ทรงรู้จักข้าพระองค์ พระองค์ทรงเห็นข้าพระองค์ และทรงทดลองความคิดของข้าพระองค์ที่มีต่อพระองค์ ขอทรงฉุดพวกเขาออกมาเหมือนแกะสำหรับการฆ่า และแยกเขาไว้ต่างหากเพื่อวันประหาร</verse>
				<verse number="4">แผ่นดินนี้จะไว้ทุกข์นานเท่าใด และผักหญ้าตามท้องนาทุกแห่งจะเหี่ยวแห้งไปนานเท่าใด? เพราะความอธรรมของผู้ที่อาศัยอยู่ในนั้น สัตว์และนกก็ถูกกวาดไปสิ้น เพราะเขาว่า “พระองค์จะไม่ทอดพระเนตรบั้นปลายของเราทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="5">“ถ้าเจ้าวิ่งแข่งกับมนุษย์ และเขาทำให้เจ้าเหน็ดเหนื่อย เจ้าจะแข่งกับม้าได้อย่างไร? และถ้าเจ้ายังล้มลงในแผ่นดินที่ปลอดภัย เจ้าจะทำอย่างไรในดงลุ่มแม่น้ำจอร์แดน?</verse>
				<verse number="6">เพราะว่าแม้แต่พี่น้องของเจ้าและเชื้อสายของบิดาเจ้า ก็ได้ทำการทรยศต่อเจ้า เขายังร้องไล่ตามเจ้าไปอย่างเต็มเสียง แม้ว่าเขาพูดถ้อยคำอย่างดีกับเจ้า ก็อย่าเชื่อเขาเลย</verse>
				<verse number="7">“เราได้ละทิ้งนิเวศของเรา เราได้เหวี่ยงมรดกของเราทิ้ง เราได้มอบผู้เป็นที่รักแห่งจิตใจเรา ไว้ในมือศัตรูของเธอ</verse>
				<verse number="8">มรดกของเรา ได้กลายเป็นเหมือนสิงห์ป่าสำหรับเรา เขาตะเบ็งเสียงใส่เรา เพราะฉะนั้น เราจึงเกลียดเขา</verse>
				<verse number="9">สำหรับเราแล้วมรดกของเราเป็นเหมือนถ้ำของหมาในหรือ? ฝูงนกกินเหยื่อรุมล้อมมันอยู่หรือ? ไปเถอะ ไปรวบรวมสัตว์ป่าในท้องทุ่งทั้งสิ้น พาพวกมันมากินเสีย</verse>
				<verse number="10">ผู้เลี้ยงแกะเป็นอันมากได้ทำลายสวนองุ่นของเรา เขาทั้งหลายได้เหยียบย่ำส่วนของเรา เขาได้ทำให้ส่วนที่เราพอใจ กลายเป็นถิ่นทุรกันดารที่ร้างเปล่า</verse>
				<verse number="11">เขาได้ทำส่วนของเราให้ร้างเปล่า ที่ร้างเปล่านั้นก็คร่ำครวญต่อเรา แผ่นดินทั้งสิ้นก็ถูกทิ้งให้ร้างเปล่า แต่ไม่มีใครเอาใจใส่เรื่องนั้น</verse>
				<verse number="12">ผู้ทำลายล้างได้มา บนบรรดาที่สูงโล่งในถิ่นทุรกันดาร เพราะว่าพระแสงดาบของพระยาห์เวห์ทำลายจากปลายแผ่นดินข้างนี้ไปถึงปลายอีกข้างหนึ่ง ไม่มีสวัสดิภาพแก่มนุษย์คนใดเลย</verse>
				<verse number="13">เขาทั้งหลายหว่านข้าวสาลีแต่ได้เกี่ยวหนาม เขาทำให้ตัวเหน็ดเหนื่อยแต่ไม่ได้กำไรอะไร เจ้าทั้งหลายจงอับอายด้วยผลการเกี่ยวของเจ้า ด้วยเหตุพระพิโรธร้อนแรงของพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “เกี่ยวกับเพื่อนบ้านชั่วช้าของเรา ผู้ได้แตะต้องมรดกสืบทอดซึ่งเราได้ให้แก่อิสราเอลประชากรของเรานั้น นี่แน่ะ เราจะถอนเขาทั้งหลายขึ้นจากแผ่นดินของเขา และเราจะถอนเชื้อสายยูดาห์จากท่ามกลางพวกเขา</verse>
				<verse number="15">และหลังจากเราได้ถอนเขาขึ้นแล้ว เราจะกลับมีความเมตตาต่อเขาอีก และเราจะนำเขาแต่ละคนมายังมรดกของตนและยังแผ่นดินของตน</verse>
				<verse number="16">และถ้าเขาทั้งหลายจะอุตส่าห์ศึกษาทางแห่งประชากรของเรา คือปฏิญาณในนามของเราว่า ‘พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด’ อย่างที่เขาได้สอนประชากรของเราให้ปฏิญาณโดยพระบาอัลแล้ว เขาจะได้รับการสร้างขึ้นไว้ท่ามกลางประชากรของเรา</verse>
				<verse number="17">แต่ถ้าพวกเขาไม่ฟัง เราก็จะถอนชนชาตินั้นออกและทำลายเขาจนสิ้น” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าดังนี้ว่า “จงไปซื้อผ้าป่านคาดเอวมาผืนหนึ่ง คาดเอวของเจ้าไว้และอย่าจุ่มน้ำ”</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้าจึงซื้อผ้าคาดเอวผืนหนึ่งตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ และคาดเอวของข้าพเจ้าไว้</verse>
				<verse number="3">และพระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าครั้งที่สองว่า</verse>
				<verse number="4">“จงเอาผ้าคาดเอวซึ่งเจ้าได้ซื้อมา และคาดอยู่ที่เอวของเจ้า ลุกขึ้นไปยังแม่น้ำยูเฟรติส แล้วซ่อนผ้านั้นไว้ในซอกหินแห่งหนึ่ง”</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้าก็ไปและซ่อนผ้านั้นไว้ข้างแม่น้ำยูเฟรติส ดังที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">ต่อมาอีกหลายวันพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “จงลุกขึ้นไปยังแม่น้ำยูเฟรติส และเอาผ้าคาดเอวซึ่งเราได้สั่งเจ้าให้ซ่อนไว้นั้นมาเสียจากที่นั่น”</verse>
				<verse number="7">แล้วข้าพเจ้าก็ไปที่แม่น้ำยูเฟรติส และขุดเอาผ้าคาดเอวมาจากที่ซึ่งข้าพเจ้าได้ซ่อนไว้ นี่แน่ะ ผ้าคาดเอวนั้นเสียหมด จะใช้การอะไรก็ไม่ได้</verse>
				<verse number="8">แล้วพระวจนะของพระยาห์เวห์ก็มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="9">“พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า เราจะทำลายความทะนงใจของยูดาห์และความทะนงใจใหญ่หลวงของเยรูซาเล็มเสียอย่างนั้นแหละ</verse>
				<verse number="10">คือชนชาติชั่วร้ายนี้ ผู้ปฏิเสธไม่ฟังถ้อยคำของเรา ผู้ดื้อที่ทำตามใจของตนเอง และได้ติดตามพระอื่นๆ ไป เพื่อจะปรนนิบัติและนมัสการพระเหล่านั้น จะเป็นเหมือนผ้าคาดเอวนี้ซึ่งจะใช้การอะไรก็ไม่ได้</verse>
				<verse number="11">เพราะผ้าคาดเอวติดอยู่ที่เอวของมนุษย์ฉันใด เราก็ได้ทำให้ประชาชนทั้งสิ้นของอิสราเอลและประชาชนทั้งสิ้นของยูดาห์ติดอยู่กับเราฉันนั้น พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ เพื่อเขาทั้งหลายจะเป็นประชากร ชื่อเสียง คำสรรเสริญ และความภูมิใจของเรา แต่พวกเขาก็ไม่ฟัง</verse>
				<verse number="12">“ฉะนั้น เจ้าจงกล่าวถ้อยคำนี้แก่พวกเขา ‘พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า เหล้าองุ่นจะเต็มไหทุกลูก’ และเขาทั้งหลายจะพูดกับเจ้าว่า ‘เราไม่รู้หรือว่าเหล้าองุ่นจะต้องเต็มไหทุกลูก?’</verse>
				<verse number="13">แล้วเจ้าจงพูดกับพวกเขาว่า ‘พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราจะให้ชาวแผ่นดินนี้ทั้งสิ้นเต็มไปด้วยความมึนเมา คือกษัตริย์ทั้งหลายผู้ประทับบนบัลลังก์ของดาวิด พวกปุโรหิต พวกผู้เผยพระวจนะ และชาวกรุงเยรูซาเล็มทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="14">และพระยาห์เวห์ตรัสว่า เราจะเหวี่ยงพวกเขาให้ชนกัน พวกพ่อกับพวกลูก เราจะไม่สงสารหรือไว้ชีวิต หรือมีความเมตตาที่จะไม่ทำลายเขา’ ”</verse>
				<verse number="15">จงฟังและตั้งใจฟัง อย่ายโสไปเลย เพราะพระยาห์เวห์ได้ตรัสแล้ว</verse>
				<verse number="16">จงถวายพระสิริแด่พระยาห์เวห์ พระเจ้าของเจ้าทั้งหลาย ก่อนที่พระองค์จะทรงนำความมืดมา ก่อนที่เท้าของเจ้าจะสะดุด บนภูเขาที่มีแสงสลัว และขณะเมื่อพวกเจ้ามองหาความสว่าง พระองค์ทรงกลับให้เป็นความมืดคลุ้ม และทรงทำให้เป็นความมืดทึบ</verse>
				<verse number="17">แต่ถ้าพวกเจ้าไม่ฟัง จิตใจของข้าพเจ้าก็จะร้องไห้ในที่ลับ เพราะความหยิ่งของเจ้า ตาของข้าพเจ้าจะร้องไห้อย่างหนักและมีน้ำตาอาบหน้า เพราะฝูงแกะของพระยาห์เวห์ถูกต้อนไปเป็นเชลย</verse>
				<verse number="18">จงกล่าวแก่กษัตริย์และพระชนนีว่า “ขอประทับ ณ ที่ต่ำ เพราะว่ามงกุฎอันงดงามของพระองค์ ได้หล่นมาจากพระเศียรของพระองค์แล้ว”</verse>
				<verse number="19">เมืองต่างๆ ทางทิศใต้ก็ถูกปิด โดยไม่มีใครจะเปิดได้ ยูดาห์ทั้งหมดถูกกวาดไปเป็นเชลยแล้ว ถูกกวาดไปเป็นเชลยจนหมดสิ้น</verse>
				<verse number="20">“จงเงยหน้าของเจ้าขึ้นดู เขาเหล่านั้นที่มาจากทิศเหนือ ฝูงแกะที่ได้มอบไว้ให้แก่เจ้านั้นอยู่ที่ไหน? คือฝูงแกะที่งดงามของเจ้านั่นน่ะ</verse>
				<verse number="21">เจ้าจะว่าอย่างไรเมื่อเขาตั้งคนเหล่านั้น ผู้ซึ่งตัวเจ้าเองได้สอนให้เป็นมิตรกับเจ้า ไว้เป็นประมุขของเจ้า? ความเจ็บปวดจะไม่เข้ามาครอบงำเจ้า อย่างความเจ็บปวดของผู้หญิงที่กำลังคลอดบุตรหรือ?</verse>
				<verse number="22">และถ้าเจ้าพูดในใจของเจ้าว่า ‘ทำไมสิ่งเหล่านี้จึงเกิดกับข้า?’ ก็เพราะความผิดบาปอันมากมายของเจ้า เสื้อคลุมของเจ้าจึงต้องถูกถลกขึ้น และเจ้าจึงถูกข่มขืน</verse>
				<verse number="23">คนคูชเปลี่ยนสีผิวของตนเอง หรือเสือดาวเปลี่ยนลายของมันได้หรือ? ถ้าได้แล้วพวกเจ้าผู้ที่เคยชินต่อการทำความชั่ว จึงจะมาทำความดีได้</verse>
				<verse number="24">เราจะกระจายพวกเขาไปเหมือนแกลบ ที่ถูกลมจากถิ่นทุรกันดารพัดไป</verse>
				<verse number="25">นี่เป็นส่วนของเจ้า เป็นส่วนที่เราได้ตวงออกให้แก่เจ้า พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ เพราะเจ้าได้ลืมเราเสีย และไว้วางใจในการมุสา</verse>
				<verse number="26">ฉะนั้น เราเองจะถลกเสื้อคลุมของเจ้ามาปกหน้าเจ้า คือให้เห็นความอับอายขายหน้าของเจ้า</verse>
				<verse number="27">เราได้เห็นการที่น่าสะอิดสะเอียน การล่วงประเวณี ความกำหนัดโหยหา และการเล่นชู้ด้วยตัณหาของเจ้า บนเนินเขาทั้งหลายที่ในทุ่งนา โอ เยรูซาเล็มเอ๋ย วิบัติแก่เจ้า อีกนานสักเท่าใด เจ้าจึงจะยอมทำให้ตนสะอาดได้?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงเยเรมีย์ เกี่ยวกับความแห้งแล้งว่า</verse>
				<verse number="2">“ยูดาห์ไว้ทุกข์ และประตูเมืองทั้งหลายของเธอก็อ่อนกำลังลง ประชาชนของเธอก็คร่ำครวญอยู่บนแผ่นดิน และเสียงร้องของเยรูซาเล็มก็ดังขึ้น</verse>
				<verse number="3">พวกเจ้านายของเธอสั่งคนใช้ให้ไปตักน้ำ พวกเขาไปยังที่ขังน้ำ เห็นว่าไม่มีน้ำ เขาก็กลับไปด้วยภาชนะเปล่า เขาอับอายและขายหน้า จึงคลุมศีรษะเสีย</verse>
				<verse number="4">เพราะเรื่องแผ่นดินที่แตกระแหง เนื่องจากไม่มีฝนตกบนแผ่นดิน พวกชาวนาก็อับอาย จึงคลุมศีรษะเสีย</verse>
				<verse number="5">แม้กวางตัวเมียที่อยู่ในท้องทุ่งก็ละทิ้งลูกที่ตกใหม่เสีย เพราะว่าไม่มีหญ้า</verse>
				<verse number="6">ลาป่ายืนอยู่บนที่สูงโล่ง มันหอบเหมือนกับหมาป่า ตาของมันก็มืดมัว เพราะว่าไม่มีพืชผัก”</verse>
				<verse number="7">“แม้ว่าความผิดบาปของข้าพระองค์ทั้งหลายก็เป็นพยานปรักปรำข้าพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอพระองค์ทรงโปรดเถิด เพื่อเห็นแก่พระนามของพระองค์ บรรดาความไม่ซื่อสัตย์ของข้าพระองค์ทั้งหลายก็มากมาย ข้าพระองค์ทั้งหลายทำบาปต่อพระองค์</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงเป็นความหวังแห่งอิสราเอล เป็นพระผู้ช่วยของเขาในยามลำบาก ทำไมพระองค์จึงทรงเป็นเหมือนแขกเมืองในแผ่นดิน หรือเหมือนคนเดินทางแวะอาศัยเพียงคืนเดียว?</verse>
				<verse number="9">ทำไมพระองค์จึงทรงเป็นเหมือนชายที่งุนงง หรือเหมือนชายฉกรรจ์แต่ช่วยใครไม่ได้? ข้าแต่พระยาห์เวห์ แม้กระนั้นก็ดีพระองค์สถิตท่ามกลางข้าพระองค์ทั้งหลาย คนเขาเรียกพวกข้าพระองค์โดยพระนามของพระองค์ ขออย่าทรงละทิ้งข้าพระองค์ทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์ตรัสเกี่ยวกับชนชาตินี้ว่า “ด้วยเหตุที่พวกเขารักจะพเนจรไป ไม่ยับยั้งเท้าของตนไว้ ฉะนั้นพระยาห์เวห์จึงไม่ทรงโปรดปรานเขา พระองค์จะทรงระลึกถึงความผิดบาปของเขา และลงโทษบาปของเขา”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “อย่าอธิษฐานเพื่อความอยู่เย็นเป็นสุขของชนชาตินี้เลย</verse>
				<verse number="12">แม้ว่าเขาอดอาหารเราก็จะไม่ฟังเสียงร้องของเขา แม้เขาถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและธัญบูชาเราก็จะไม่ยอมรับ แต่เราจะผลาญเขาเสียด้วยดาบ ด้วยการกันดารอาหารและด้วยโรคระบาด”</verse>
				<verse number="13">แล้วข้าพเจ้าพูดว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย นี่แน่ะ พวกผู้เผยพระวจนะกล่าวแก่เขาว่า ‘พวกเจ้าจะไม่เห็นดาบหรือการกันดารอาหาร แต่เราจะให้สันติภาพที่แน่นอนแก่เจ้าในสถานที่นี้’ ”</verse>
				<verse number="14">และพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “พวกผู้เผยพระวจนะเหล่านั้นเผยพระวจนะเท็จในนามของเรา เราไม่ได้ใช้พวกเขา และเราไม่ได้บัญชาเขาหรือพูดกับเขา เขาเผยนิมิตเท็จแก่พวกเจ้าเป็นการทำนายที่ไร้ค่า เป็นการล่อลวงของจิตใจเขาเอง</verse>
				<verse number="15">ฉะนั้น พระยาห์เวห์จึงตรัสดังนี้เกี่ยวกับพวกผู้เผยพระวจนะ ผู้เผยพระวจนะในนามของเราแม้ว่าเราไม่ได้ใช้พวกเขาและผู้กล่าวว่า ‘ดาบและการกันดารอาหารจะไม่มาถึงแผ่นดินนี้’ พวกผู้เผยพระวจนะเหล่านั้นจะถูกผลาญเสียด้วยดาบและการกันดารอาหาร</verse>
				<verse number="16">และประชาชนผู้ซึ่งเขาเผยพระวจนะให้ฟังนั้น จะถูกทิ้งไว้ตามถนนหนทางของกรุงเยรูซาเล็ม เป็นเหยื่อของการกันดารอาหารและดาบ จะไม่มีใครฝังเขา คือทั้งตัวเขา ภรรยาของเขา บุตรชายและบุตรหญิงของเขา เพราะเราจะเทความชั่วร้ายของเขาสนองตอบเขา</verse>
				<verse number="17">“เจ้าจงกล่าวถ้อยคำนี้แก่เขาว่า ‘ขอให้ตาของเรามีน้ำตาไหลทั้งกลางคืนและกลางวัน อย่าให้หยุดยั้ง เพราะประชากรของเรา ต้องเจ็บปวดด้วยบาดแผลฉกรรจ์ ด้วยถูกตีอย่างหนักมาก</verse>
				<verse number="18">ถ้าเราออกไปตามท้องทุ่ง ก็เห็นคนที่ถูกฆ่าด้วยดาบ ถ้าเราเข้าไปในเมือง ก็เห็นคนเจ็บป่วยเนื่องจากการกันดารอาหาร เพราะว่าทั้งพวกผู้เผยพระวจนะและปุโรหิต ต่างก็ไปยังดินแดนที่ตนไม่รู้จัก’ ”</verse>
				<verse number="19">พระองค์ทรงปฏิเสธไม่รับยูดาห์อย่างสิ้นเชิงแล้วหรือ? พระทัยของพระองค์เกลียดศิโยนเสียแล้วหรือ? ทำไมพระองค์ทรงเฆี่ยนตีข้าพระองค์ทั้งหลาย จนเกินกว่าที่จะรักษาข้าพระองค์ให้หายได้? ข้าพระองค์ทั้งหลายมองหาสวัสดิภาพ แต่ไม่พบสิ่งดีใดๆ เลย ข้าพระองค์มองหาเวลาเยียวยา แต่ดูสิ มีแต่ความสยดสยอง</verse>
				<verse number="20">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์ทั้งหลายขอสารภาพความอธรรมของพวกข้าพระองค์ และความผิดบาปของบรรพบุรุษของข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์ทั้งหลายได้ทำบาปต่อพระองค์</verse>
				<verse number="21">เพราะเห็นแก่พระนามของพระองค์ ขออย่าทรงเกลียดพวกข้าพระองค์ ขออย่าให้พระที่นั่งรุ่งเรืองของพระองค์ต้องเสื่อมเสีย ขอทรงระลึกถึงและอย่าทรงหักพันธสัญญาของพระองค์ซึ่งมีไว้กับข้าพระองค์</verse>
				<verse number="22">ในบรรดารูปเคารพแห่งประชาชาติมีพระองค์ใดเล่าที่บันดาลให้เกิดฝนได้? หรือท้องฟ้าเทฝนลงมาเองได้หรือ? ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าของพวกข้าพระองค์ พระองค์คือพระเจ้าที่ทรงทำอย่างนั้นได้ไม่ใช่หรือ? พวกข้าพระองค์หวังในพระองค์ เพราะพระองค์ทรงทำสิ่งเหล่านี้ทั้งสิ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “แม้ว่าโมเสส และซามูเอล จะมายืนอยู่ต่อหน้าเรา จิตใจของเราจะไม่หันไปหาชนชาตินี้ ไล่เขาทั้งหลายออกไปให้พ้นสายตาของเรา แล้วให้เขาไป</verse>
				<verse number="2">และเมื่อเขาถามเจ้าว่า ‘เราจะไปที่ไหน?’ เจ้าจงพูดกับเขาว่า พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า คนเหล่านั้นที่ถูกกำหนดให้แก่โรคระบาดจะไปเป็นโรคระบาด คนที่ถูกกำหนดให้แก่ดาบจะโดนดาบ คนที่ถูกกำหนดให้แก่การกันดารอาหาร จะพบการกันดารอาหาร คนที่ถูกกำหนดให้แก่การเป็นเชลยจะเป็นเชลย”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “เราจะกำหนดสี่อย่างไว้เหนือเขาคือ ดาบสังหาร สุนัขลากไป นกในอากาศ และสัตว์บนแผ่นดินโลกกัดกินและทำลาย</verse>
				<verse number="4">และเราจะทำให้เขาเป็นความหวาดกลัวแก่ราชอาณาจักรทั้งสิ้นแห่งแผ่นดินโลก เนื่องจากการกระทำซึ่งมนัสเสห์โอรสเฮเซคียาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ทรงกระทำในเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="5">เยรูซาเล็มเอ๋ย ใครจะสงสารเจ้า หรือใครจะเสียใจกับเจ้า ใครจะแวะมาถามทุกข์สุขของเจ้า?</verse>
				<verse number="6">เจ้าได้ปฏิเสธเรา” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ “เจ้าถอยหลังเรื่อยไป เราจึงได้เหยียดมือออกไปต่อสู้เจ้าและทำลายเจ้า เราเอือมต่อการผ่อนผันแล้ว</verse>
				<verse number="7">เราฝัดพวกเขาด้วยส้อมฝัดข้าว ที่ประตูทั้งหลายของเมืองนั้น เราทำให้ลูกของเขาตาย เราทำลายประชากรของเรา เขาทั้งหลายไม่ได้หันกลับจากทางของเขา</verse>
				<verse number="8">จำนวนหญิงม่ายของเขาจะมาก ยิ่งกว่าทรายชายทะเล ณ เวลาเที่ยงวัน เรานำผู้ทำลาย มายังบรรดาแม่ของคนหนุ่มทั้งหลาย เราทำให้ความระทมเหลือแสนและความสยดสยอง ตกเหนือเธอโดยฉับพลัน</verse>
				<verse number="9">เธอผู้มีบุตรเจ็ดคนก็อ่อนกำลัง เธอสลบไปแล้ว ดวงอาทิตย์ของเธอตกเมื่อยังวันอยู่ เธอต้องอับอายและขายหน้า เราจะมอบผู้ที่เหลืออยู่ให้แก่ดาบ ต่อหน้าศัตรูของเขา” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="10">แม่จ๋า วิบัติแก่ฉัน ที่แม่คลอดฉันมา เป็นคนที่ทำให้เกิดการแก่งแย่งและการชิงดีทั่วทั้งแผ่นดิน ฉันไม่ได้ให้ยืม หรือฉันก็ไม่ได้ยืมเขา แต่ทุกคนแช่งฉัน</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “เราไม่ได้ปลดปล่อย เจ้าเพราะประสงค์ดีหรือ? เราไม่ได้ให้ศัตรูมาอ้อนวอนต่อเจ้าในเวลาลำบากและในเวลาทุกข์ใจหรือ?</verse>
				<verse number="12">มีใครสามารถหักเหล็กได้หรือ คือเหล็กจากทิศเหนือและทองสัมฤทธิ์?</verse>
				<verse number="13">“ความมั่งคั่งและทรัพย์สมบัติของเจ้า เราจะมอบให้เป็นของริบโดยไม่คิดค่าเพราะบาปทั้งสิ้นของเจ้า ตลอดทั่วดินแดนของเจ้า</verse>
				<verse number="14">เราจะทำให้เจ้าต้องปรนนิบัติศัตรูของเจ้าในแผ่นดินซึ่งเจ้าไม่รู้จักเพราะความโกรธของเรา ไฟจึงถูกจุดขึ้น ซึ่งจะไหม้อยู่เป็นนิตย์”</verse>
				<verse number="15">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์ทรงทราบ ขอทรงระลึกถึงข้าพระองค์ และเยี่ยมเยียนข้าพระองค์ ขอทรงแก้แค้นผู้ข่มเหงข้าพระองค์เพื่อข้าพระองค์ โดยการอดกลั้นพระทัยของพระองค์นั้น ขออย่าทรงนำข้าพระองค์ไปเสีย ขอทรงตระหนักว่าข้าพระองค์ทนการติเตียนด้วยเห็นแก่พระองค์</verse>
				<verse number="16">เมื่อพบพระวจนะของพระองค์แล้ว ข้าพระองค์ก็กินเสีย พระวจนะของพระองค์เป็นความชื่นบานแก่ข้าพระองค์ และเป็นความปีติยินดีแห่งจิตใจของข้าพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าจอมทัพ เพราะว่าเขาเรียกข้าพระองค์ตามพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="17">ข้าพระองค์ไม่ได้นั่งอยู่ในหมู่คนที่สนุกสนานกัน ทั้งข้าพระองค์ก็ไม่ได้เปรมปรีดิ์ ข้าพระองค์นั่งอยู่คนเดียว เพราะว่าพระหัตถ์ของพระองค์อยู่เหนือข้าพระองค์ เพราะพระองค์ทรงให้ข้าพระองค์เต็มด้วยความเกรี้ยวกราด</verse>
				<verse number="18">ทำไมความเจ็บของข้าพระองค์จึงไม่หยุดยั้ง บาดแผลของข้าพระองค์ก็รักษาไม่หาย มันไม่ยอมหาย? พระองค์ทรงเป็นเหมือนลำธารที่พึ่งไม่ได้แก่ข้าพระองค์หรือ? หรืออย่างน้ำที่เหือดแห้ง?</verse>
				<verse number="19">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์จึงตรัสว่า “ถ้าเจ้ากลับมา เราจะให้เจ้ากลับสู่สภาพดี และเจ้าจะยืนอยู่ต่อหน้าเรา ถ้าเจ้าออกปากพูดแต่สิ่งประเสริฐและไม่พูดสิ่งเลวทราม เจ้าจะเป็นเหมือนปากของเรา เขาทั้งหลายจะหันกลับมาหาเจ้า แต่เจ้าอย่าหันไปหาเขา</verse>
				<verse number="20">เราจะทำให้เจ้าเป็นกำแพงป้อมทองสัมฤทธิ์แก่ชนชาตินี้ เขาทั้งหลายจะต่อสู้กับเจ้า แต่เขาจะไม่ชนะเจ้า เพราะเราอยู่กับเจ้า จะช่วยเจ้าให้รอดและช่วยกู้เจ้า” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="21">“เราจะช่วยกู้เจ้าจากมือของคนอธรรม และไถ่เจ้าจากเงื้อมมือของคนโหดร้าย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้าอย่ามีภรรยา เจ้าอย่ามีบุตรชายหรือบุตรหญิงที่นี่</verse>
				<verse number="3">เพราะพระยาห์เวห์ตรัสดังนี้เรื่องบุตรชายและบุตรหญิงที่เกิดที่นี่ และเรื่องพวกมารดาที่คลอดบุตรเหล่านั้น และพวกบิดาที่ให้กำเนิดคนเหล่านั้นในแผ่นดินนี้ว่า</verse>
				<verse number="4">เขาทั้งหลายจะตายด้วยโรคร้าย จะไม่มีการคร่ำครวญอาลัยเขา และจะไม่มีใครจัดการฝังเขา เขาจะเป็นเหมือนมูลสัตว์ ที่อยู่บนพื้นแผ่นดิน เขาทั้งหลายจะพินาศด้วยดาบและการกันดารอาหาร และศพของเขาจะเป็นอาหารของนกในอากาศและสัตว์บนแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="5">“เพราะพระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า อย่าเข้าไปในเรือนที่โศกเศร้า หรือไปคร่ำครวญ หรือไปเสียใจด้วย เพราะเราได้เอาพรสวัสดิภาพของเราไปจากชนชาตินี้แล้ว พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ ทั้งความรักมั่นคงและความกรุณาของเรา</verse>
				<verse number="6">ทั้งผู้ใหญ่ผู้น้อยจะตายในแผ่นดินนี้ จะไม่มีใครจัดการฝังเขา ไม่มีใครมาคร่ำครวญอาลัยเขา หรือมากรีดตัว หรือมาโกนศีรษะเพื่อเขา</verse>
				<verse number="7">ไม่มีใครหักขนมปังให้แก่คนไว้ทุกข์ เพื่อจะปลอบโยนเขา เรื่องคนที่ตายนั้น และไม่มีใครมอบถ้วยแห่งการปลอบใจให้เขาดื่มเพื่อบิดาหรือมารดาของเขา</verse>
				<verse number="8">เจ้าอย่าเข้าไปนั่งกินและดื่มกับเขาในบ้านที่มีการเลี้ยง</verse>
				<verse number="9">เพราะพระยาห์เวห์จอมทัพพระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราจะทำให้เสียงบันเทิงและเสียงรื่นเริง เสียงเจ้าบ่าวและเสียงเจ้าสาว ขาดไปจากสถานที่นี้ ต่อหน้าต่อตาของพวกเจ้าและในวันของเจ้า</verse>
				<verse number="10">“เมื่อเจ้าบอกถ้อยคำเหล่านี้แก่ชนชาตินี้ และเขาทั้งหลายพูดกับเจ้าว่า ‘ทำไมพระยาห์เวห์จึงทรงประกาศโทษใหญ่ยิ่งทั้งสิ้นนี้ให้ตกแก่เรา? ความผิดบาปของเราคืออะไร? เราได้ทำบาปอะไรต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราเล่า?’</verse>
				<verse number="11">แล้วเจ้าจงกล่าวแก่เขาทั้งหลายว่า ‘พระยาห์เวห์ตรัสว่า เพราะบรรพบุรุษของเจ้าได้ละทิ้งเรา และได้ไปติดตามพระอื่นๆ และได้ปรนนิบัติ และนมัสการพระเหล่านั้น และได้ละทิ้งเรา และไม่ได้รักษาธรรมบัญญัติของเรา</verse>
				<verse number="12">และเพราะพวกเจ้าได้ทำชั่วเสียยิ่งกว่าบรรพบุรุษของเจ้า เพราะดูสิ เจ้าทุกคนได้ติดตามเจตนาชั่วร้ายดื้อดึงของตนเอง ปฏิเสธไม่ยอมฟังเรา</verse>
				<verse number="13">เพราะฉะนั้น เราจะเหวี่ยงเจ้าออกเสียจากแผ่นดินนี้เข้าไปในแผ่นดินซึ่งเจ้าหรือบรรพบุรุษของเจ้าไม่รู้จักและที่นั่นเจ้าจะปรนนิบัติพระอื่นๆ ทั้งกลางวันและกลางคืนเพราะเราจะไม่สำแดงความกรุณาแก่เจ้าเลย’</verse>
				<verse number="14">“พระยาห์เวห์ตรัสว่า เพราะฉะนั้น นี่แน่ะ วันเวลาจะมาถึง เมื่อไม่มีใครกล่าวต่อไปอีกว่า ‘พระยาห์เวห์ผู้ทรงนำประชาชนอิสราเอลออกมาจากแผ่นดินอียิปต์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด’</verse>
				<verse number="15">แต่จะพูดว่า ‘พระยาห์เวห์ผู้ทรงนำประชาชนอิสราเอลออกมาจากแดนเหนือและออกมาจากบรรดาประเทศ ซึ่งพระองค์ได้ทรงขับไล่เขาให้ไปอยู่นั้นทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด’ เพราะเราจะนำพวกเขากลับมาสู่แผ่นดินของเขาเอง ซึ่งเราได้ยกให้บรรพบุรุษของเขาแล้วนั้น</verse>
				<verse number="16">“พระยาห์เวห์ตรัสว่า นี่แน่ะ เราจะส่งชาวประมงมาเป็นจำนวนมาก และพวกเขาจะจับเขาทั้งหลาย ภายหลังเราจะให้เขาส่งพรานจำนวนมากมา พรานจะล่าเขาทั้งหลายตามภูเขาทุกแห่งและตามเนินเขาทุกลูกและตามซอกหิน</verse>
				<verse number="17">เพราะว่าเรามองดูทางทั้งสิ้นของพวกเขา ซึ่งจะปิดบังไว้จากเราไม่ได้ และความผิดบาปของพวกเขาซึ่งจะซ่อนพ้นตาเราไม่ได้</verse>
				<verse number="18">และเราจะทบการตอบสนองความผิดบาปและบาปของเขาเป็นสองเท่า เพราะเขาได้ทำให้แผ่นดินของเรามลทินไปด้วยซากของสิ่งน่าสะอิดสะเอียน และทำให้มรดกของเราเต็มไปด้วยสิ่งน่าเกลียดน่าชังของพวกเขา”</verse>
				<verse number="19">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระกำลังและที่กำบังเข้มแข็งของข้าพระองค์ ที่ลี้ภัยของข้าพระองค์ในวันยากลำบาก บรรดาประชาชาติจะมาเฝ้าพระองค์ จากที่สุดปลายแผ่นดินโลก และทูลว่า “บรรพบุรุษของเราไม่ได้รับมรดกใดใด นอกจากสิ่งมุสา คือสิ่งไร้ค่าซึ่งไม่มีประโยชน์อะไร</verse>
				<verse number="20">มนุษย์จะสร้างพระไว้สำหรับตนเองได้หรือ? สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่พระ”</verse>
				<verse number="21">“เพราะฉะนั้น นี่แน่ะ ครั้งนี้เราจะทำให้เขารู้จัก เราจะทำให้เขารู้จักฤทธิ์เดชและฤทธานุภาพของเรา และเขาทั้งหลายจะรู้ว่านามของเราคือยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">“บาปของยูดาห์นั้นบันทึกไว้ด้วยปากกาเหล็ก ด้วยปลายเพชรจารึกไว้บนแผ่นแห่งจิตใจของเขาและบนเชิงงอนที่แท่นบูชาของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="2">บุตรหลานของเขาก็ระลึกถึงแท่นบูชาและอาเช-ราห์ทั้งหลาย ของเขาข้างต้นไม้เขียวสดทุกต้นและบนเนินเขาสูง</verse>
				<verse number="3">บนภูเขาที่อยู่กลางทุ่ง เราจะให้ทรัพย์สินและสมบัติทั้งสิ้นของเจ้าเป็นของริบ และปูชนียสถานสูงแห่งบาปของเจ้าตลอดทั่วแผ่นดินของเจ้า</verse>
				<verse number="4">โดยการกระทำของเจ้าเอง เจ้าจะต้องสละมรดกซึ่งเราได้ยกให้แก่เจ้า และเราจะทำให้เจ้าปรนนิบัติศัตรูของเจ้าในแผ่นดินซึ่งเจ้าไม่รู้จัก เพราะเจ้าได้จุดไฟความโกรธของเราขึ้นซึ่งจะไหม้อยู่เป็นนิตย์”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “คนที่วางใจในมนุษย์ และให้เนื้อหนังเป็นกำลังของเขา และใจของเขาหันออกจากพระยาห์เวห์ คนนั้นก็เป็นที่แช่งสาป</verse>
				<verse number="6">เขาเป็นเหมือนพุ่มไม้ที่อยู่ในทะเลทราย และจะไม่เห็นสิ่งดีที่มาถึง เขาจะอาศัยอยู่ในแผ่นดินที่แตกระแหงในถิ่นทุรกันดาร ในแผ่นดินเค็มที่ไม่มีคนอาศัย</verse>
				<verse number="7">“คนที่วางใจในพระยาห์เวห์ย่อมได้รับพระพร คือผู้ที่ความวางใจของเขาอยู่ในพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">เขาเป็นเหมือนต้นไม้ที่ปลูกไว้ริมน้ำ ซึ่งหยั่งรากของมันออกไปข้างลำน้ำ เมื่อแดดส่องมาถึงก็ไม่กลัว เพราะใบของมันคงเขียวอยู่เสมอ และไม่กระวนกระวายในปีที่แห้งแล้ง เพราะมันไม่หยุดที่จะเกิดผล”</verse>
				<verse number="9">จิตใจก็เป็นตัวล่อลวงเหนือกว่าสิ่งใดทั้งหมด มันเสื่อมทรามอย่างร้ายทีเดียว ใครจะรู้จักใจนั้นเล่า?</verse>
				<verse number="10">“เราคือพระยาห์เวห์ตรวจค้นดูจิต และทดสอบดูใจ เพื่อให้แก่ทุกคนตามพฤติการณ์ของเขา ตามผลแห่งการกระทำของเขา”</verse>
				<verse number="11">เหมือนนกกระทาที่ฟักไข่ซึ่งมันไม่ได้ออกเอง คนที่ได้ความมั่งมีมาอย่างไม่เป็นธรรมก็เช่นกัน พอถึงวัยกลางคน มันก็พรากจากเขาไป และในตอนปลายของเขา เขาจะเป็นคนโฉดเขลา</verse>
				<verse number="12">ที่ตั้งแห่งสถานนมัสการของเราทั้งหลาย เป็นพระที่นั่งรุ่งเรืองซึ่งตั้งอยู่สูงตั้งแต่เดิมนั้น</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ความหวังแห่งอิสราเอล บรรดาคนเหล่านั้นที่ละทิ้งพระองค์จะต้องอับอาย บรรดาคนทั้งปวงในแผ่นดินที่หันไปจากเรา จะต้องถูกจารึกไว้ เพราะเขาได้ละทิ้งพระยาห์เวห์ผู้เป็นแหล่งน้ำแห่งชีวิตเสีย</verse>
				<verse number="14">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงรักษาข้าพระองค์ แล้วข้าพระองค์จะได้รับการรักษา ขอทรงช่วยข้าพระองค์ให้รอด ข้าพระองค์จึงจะรอดได้ เพราะพระองค์ทรงเป็นที่สรรเสริญของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="15">ดูสิ เขาทั้งหลายพูดกับข้าพระองค์ว่า “พระวจนะของพระยาห์เวห์อยู่ที่ไหน? ขอให้มาเถิด”</verse>
				<verse number="16">ข้าพระองค์ไม่ได้รีบหนีไปจากการเป็นผู้เลี้ยงที่ติดตามพระองค์ ข้าพระองค์ไม่ประสงค์วันแห่งความหายนะ พระองค์ทรงทราบถึงสิ่งซึ่งออกมาจากริมฝีปากของข้าพระองค์ มันอยู่ต่อพระพักตร์ของพระองค์</verse>
				<verse number="17">ขออย่าทรงเป็นเหตุให้ข้าพระองค์หวาดกลัว พระองค์ทรงเป็นที่ลี้ภัยของข้าพระองค์ในวันร้าย</verse>
				<verse number="18">ขอให้ผู้ที่ข่มเหงข้าพระองค์ต้องอับอาย แต่ขออย่าให้ข้าพระองค์ต้องอับอาย ขอให้เขาครั่นคร้าม แต่อย่าให้ข้าพระองค์ครั่นคร้าม ขอทรงนำวันร้ายมาตกเหนือเขา ขอทรงทำลายเขาด้วยการทำลายซับซ้อน</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าดังนี้ว่า “จงไปยืนในประตูประชาชน ซึ่งบรรดากษัตริย์แห่งยูดาห์เสด็จเข้าและเสด็จออก และในประตูทั้งหลายของเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="20">และกล่าวแก่พวกเขาว่า ‘จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ ท่านทั้งหลายผู้เป็นกษัตริย์ของยูดาห์ และบรรดาคนยูดาห์และชาวเยรูซาเล็มทั้งสิ้น ผู้ซึ่งเข้าทางประตูเหล่านี้</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า จงระวังเพื่อเห็นแก่ชีวิตของพวกเจ้า อย่าได้หาบหามอะไรในวันสะบาโต หรือนำของนั้นเข้าทางบรรดาประตูเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="22">และอย่าหาบหามของของเจ้าออกจากบ้านในวันสะบาโต หรือทำงานใดๆ แต่จงรักษาวันสะบาโตให้บริสุทธิ์ดังที่เราได้บัญชาบรรพบุรุษของเจ้าไว้</verse>
				<verse number="23">แต่พวกเขาก็ไม่ฟังหรือเงี่ยหูฟัง แต่ทำคอของเขาให้แข็ง เพื่อจะไม่ได้ยินและไม่รับคำตักเตือน’</verse>
				<verse number="24">“พระยาห์เวห์ตรัสว่า ถ้าพวกเจ้าเชื่อฟังเรา และไม่นำภาระใดๆ เข้ามาทางประตูเมืองนี้ในวันสะบาโต แต่รักษาวันสะบาโตให้บริสุทธิ์ และไม่ทำงานในวันนั้น</verse>
				<verse number="25">แล้วจะมีบรรดากษัตริย์ผู้ประทับบนบัลลังก์ของดาวิดและเจ้านาย เสด็จเข้าทางประตูทั้งหลายของเมืองนี้ โดยรถรบและม้า ทั้งบรรดากษัตริย์และเจ้านาย ทั้งคนยูดาห์และชาวเยรูซาเล็ม และเมืองนี้จะมีคนอาศัยอยู่เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="26">และประชาชนจะมาจากเมืองต่างๆ ของยูดาห์และจากที่ซึ่งอยู่รอบเยรูซาเล็ม จากแผ่นดินเบนยามิน จากเนินเชเฟลาห์ จากเมืองเทือกเขา และจากเนเกบ นำเอาเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และเครื่องสัตวบูชา เครื่องธัญบูชาและกำยาน และนำเครื่องบูชาขอบพระคุณมายังนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">แต่ถ้าเจ้าทั้งหลายไม่ฟังเราที่จะรักษาวันสะบาโตให้บริสุทธิ์ และที่จะไม่แบกภาระเข้าทางประตูทั้งหลายของเยรูซาเล็มในวันสะบาโต แล้วเราจะก่อไฟไว้ในประตูเมืองเหล่านั้น และไฟนั้นจะเผาผลาญราชวังทั้งหลายของเยรูซาเล็ม และจะดับก็ไม่ได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">พระวจนะซึ่งมาจากพระยาห์เวห์ถึงเยเรมีย์ว่า</verse>
				<verse number="2">“จงลุกขึ้น ไปที่บ้านของช่างหม้อ เราจะให้เจ้าได้ยินถ้อยคำของเราที่นั่น”</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้าจึงลงไปที่บ้านของช่างหม้อ และเขากำลังทำงานอยู่ที่แป้นหมุน</verse>
				<verse number="4">และภาชนะดินซึ่งกำลังทำนั้นเสียอยู่ในมือของช่างหม้อ เขาจึงปั้นใหม่ให้เป็นภาชนะอีกลูกหนึ่งตามที่เขาเห็นว่าควรทำ</verse>
				<verse number="5">แล้วพระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="6">“พงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย เราจะทำแก่เจ้าอย่างที่ช่างปั้นหม้อนี้ทำไม่ได้หรือ? พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ นี่แน่ะ พงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย เจ้าอยู่ในมือของเรา อย่างดินเหนียวอยู่ในมือของช่างปั้นหม้อ</verse>
				<verse number="7">ถ้าเวลาใดก็ตามเราประกาศเกี่ยวกับประชาชาติหนึ่งหรือราชอาณาจักรหนึ่งว่า เราจะถอนและพังและทำลายมันเสีย</verse>
				<verse number="8">แต่ถ้าประชาชาตินั้น ซึ่งเราได้ลั่นวาจาไว้ หันเสียจากความชั่วของตน เราก็จะกลับใจจากโทษ ซึ่งเราได้ตั้งใจจะทำแก่ชาตินั้นเสีย</verse>
				<verse number="9">และถ้าเวลาใดก็ตาม เราได้ประกาศเกี่ยวกับประชาชาติหนึ่งหรือราชอาณาจักรหนึ่งว่า เราจะสร้างขึ้นและปลูกฝังไว้</verse>
				<verse number="10">และชาตินั้นได้ทำชั่วในสายตาของเรา ไม่ฟังเสียงของเรา เราก็จะกลับใจจากความดีซึ่งเราตั้งใจจะทำกับชาตินั้นเสีย</verse>
				<verse number="11">เพราะฉะนั้น ตอนนี้จงกล่าวแก่คนยูดาห์และชาวเมืองเยรูซาเล็มว่า ‘พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เรากำลังก่อสิ่งร้ายไว้สู้เจ้า และคิดแผนงานอย่างหนึ่งไว้สู้เจ้า ทุกคนจงกลับเสียจากทางชั่วของตน จงซ่อมทางและการกระทำของเจ้าทั้งหลาย’</verse>
				<verse number="12">“แต่เขาทั้งหลายกล่าวว่า ‘เหลวไหล เราจะดำเนินตามแผนงานของเราเอง และต่างจะทำตามความดื้อดึงแห่งจิตใจชั่วของตน’</verse>
				<verse number="13">“เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์จึงตรัสดังนี้ว่า จงไปเที่ยวถามดูท่ามกลางประชาชาติว่า ใครเคยได้ยินเหมือนอย่างนี้บ้าง? อิสราเอลพรหมจารีนั้น ได้ทำสิ่งที่น่าหวาดเสียวยิ่งนัก</verse>
				<verse number="14">หิมะแห่งเลบานอนจะหายไปจาก เนินผาหิน นั้นหรือ? บรรดาน้ำเย็นที่ไหลมาจากต่างถิ่น จะแห้งไปหรือ?</verse>
				<verse number="15">แต่ประชากรของเราได้ลืมเราเสีย เขาทั้งหลายเผาเครื่องหอมบูชาพระเท็จ เขาได้สะดุดในหนทางของเขา ในถนนโบราณ และเข้าไปตามซอกซอย ไม่ไปตามถนนหลวง</verse>
				<verse number="16">ได้ทำให้แผ่นดินของพวกเขาเป็นที่ร้างเปล่า เป็นสิ่งที่ถูกเยาะเย้ยอยู่เป็นนิตย์ ทุกคนที่ผ่านไปก็หวาดหวั่น และสั่นศีรษะของเขา</verse>
				<verse number="17">เราจะกระจายเขาออกไปอย่างลมตะวันออก ต่อหน้าศัตรู เราจะหันหลังให้เขาแทนที่จะหันหน้าให้ ในวันแห่งภัยพิบัติของเขานั้น”</verse>
				<verse number="18">แล้วเขากล่าวว่า “มาเถิด ให้เราคิดแผนปองร้ายเยเรมีย์ เพราะว่าธรรมบัญญัติย่อมไม่สูญหายไปจากปุโรหิต หรือคำปรึกษาจากนักปราชญ์ หรือถ้อยคำจากผู้เผยพระวจนะ มาเถิด ให้เราโจมตีเขาด้วยลิ้น และอย่าให้เราฟังคำของเขาเลย”</verse>
				<verse number="19">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงฟังข้าพระองค์ และขอทรงฟังเสียงปรปักษ์ของข้าพระองค์เถิด</verse>
				<verse number="20">ความชั่วเป็นสิ่งตอบแทนความดีหรือ? แต่พวกเขาได้ขุดหลุมไว้หมายเอาชีวิตของข้าพระองค์ ขอทรงระลึกว่าข้าพระองค์ยืนเฝ้าพระองค์ ทูลขอสิ่งดีเพื่อเขา เพื่อจะหันพระพิโรธของพระองค์ไปเสียจากเขา</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น ขอทรงมอบบุตรหลานของเขาให้แก่การกันดารอาหาร มอบพวกเขาให้แก่อำนาจของดาบ ให้ภรรยาของพวกเขาสูญเสียบุตรและเป็นม่าย ขอให้ผู้ชายของเขาตายด้วยโรคระบาด ให้คนหนุ่มของเขาล้มตายด้วยดาบในสงคราม</verse>
				<verse number="22">ขอให้ได้ยินเสียงร้องมาจากเรือนของพวกเขา เมื่อพระองค์ทรงนำผู้บุกรุกมาปล้นเขาอย่างฉับพลัน เพราะเขาได้ขุดหลุมไว้ดักข้าพระองค์ และวางบ่วงดักเท้าของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="23">แม้กระนั้น ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์ทรงทราบ การปองร้ายทั้งสิ้นของเขาที่จะฆ่าข้าพระองค์เสีย ขออย่าทรงลบมลทินความผิดบาปของเขา หรือลบบาปของเขาเสียจากพระพักตร์พระองค์ ขอให้เขาถูกคว่ำลงเฉพาะพระพักตร์พระองค์ ขอทรงจัดการเขาทั้งหลายในเวลาแห่งความกริ้วของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “จงไปซื้อเหยือกดินของช่างหม้อมาลูกหนึ่ง แล้วพาผู้ใหญ่บางคนของประชาชนและปุโรหิตอาวุโสบางคน</verse>
				<verse number="2">ไปที่หุบเขาเบนฮินโนม ตรงทางเข้าประตูกองเศษหม้อ และที่นั่นจงป่าวร้องถ้อยคำที่เราบอกเจ้าไว้</verse>
				<verse number="3">เจ้าจงว่า ‘ขอทรงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ ข้าแต่บรรดากษัตริย์แห่งยูดาห์ และชาวกรุงเยรูซาเล็ม พระยาห์เวห์จอมทัพพระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราจะนำเหตุร้ายมาถึงสถานที่นี้ อย่างที่หูของทุกคนที่ได้ยินจะอื้อไป</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าพวกเขาได้ละทิ้งเรา และได้ทำให้สถานที่นี้เป็นมลทิน ด้วยการเผาเครื่องหอมในที่นี้เพื่อบูชาแก่พระอื่นๆ ซึ่งตัวเขาเอง หรือบรรพบุรุษของเขา หรือบรรดาพระราชาของยูดาห์ไม่รู้จัก และเพราะเขาได้ทำให้สถานที่นี้เต็มด้วยโลหิตของผู้ไร้ความผิด</verse>
				<verse number="5">และได้สร้างปูชนียสถานสูงสำหรับพระบาอัล เพื่อจะเผาบุตรชายของเขาเสียในไฟ เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวแด่พระบาอัล ซึ่งเราไม่ได้บัญชาหรือกล่าวถึง หรือได้นึกในใจของเรา</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้น พระยาห์เวห์ตรัสว่า นี่แน่ะ วันเวลาจะมาถึง เมื่อสถานที่นี้จะไม่มีใครเรียกชื่อว่าโทเฟท หรือหุบเขาเบนฮินโนมอีก แต่จะเรียกว่า หุบเขาแห่งการฆ่า</verse>
				<verse number="7">และในสถานที่นี้ เราจะทำให้แผนงานของยูดาห์และเยรูซาเล็มสูญสิ้นไป และจะทำให้เขาทั้งสองล้มลงด้วยดาบ ต่อหน้าศัตรูของพวกเขา และด้วยมือของบรรดาผู้ที่แสวงหาชีวิตของเขา เราจะให้ศพของพวกเขาเป็นอาหารของนกในอากาศ และสัตว์บนแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="8">และเราจะทำให้เมืองนี้เป็นที่น่าหวาดหวั่น เป็นสิ่งที่ถูกเยาะเย้ย ทุกคนที่ผ่านไปจะหวาดหวั่น และจะเยาะเย้ยความหายนะทั้งสิ้นของเขา</verse>
				<verse number="9">และเราจะทำให้พวกเขากินเนื้อของบุตรชาย และบุตรหญิงของตน และทุกคนจะกินเนื้อของเพื่อนของตน ในการที่ถูกล้อมและทุกข์ใจ คือที่ซึ่งศัตรูของเขาและผู้ที่แสวงหาชีวิตของเขา ได้ข่มใจเขาทั้งหลาย’</verse>
				<verse number="10">“แล้วเจ้าจงทำเหยือกให้แตกต่อหน้าต่อตาคนที่ไปกับเจ้านั้น</verse>
				<verse number="11">และจงกล่าวแก่เขาทั้งหลายว่า ‘พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า เราจะให้ชนชาตินี้และชาวเมืองนี้แตก เช่นเดียวกับที่คนทำให้ภาชนะของช่างหม้อแตกจนซ่อมแซมไม่ได้อีก เขาจะฝังคนไว้ในโทเฟท จนไม่มีที่ให้ฝังอีก</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์ตรัสว่า เราจะทำดังนี้แก่ที่นี้ และแก่ชาวเมืองนี้ ทำเมืองนี้ให้เหมือนโทเฟท</verse>
				<verse number="13">บรรดาบ้านแห่งเยรูซาเล็ม และราชวังทั้งหลายแห่งบรรดากษัตริย์ยูดาห์ คือบรรดาบ้านที่บนหลังคานั้น เขาเผาเครื่องหอมให้แก่บรรดาบริวารแห่งฟ้าสวรรค์ และเทเครื่องดื่มถวายแก่พระอื่น จะเป็นมลทินเหมือนสถานโทเฟท’ ”</verse>
				<verse number="14">แล้วเยเรมีย์ก็มาจากโทเฟท ที่ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงใช้ให้ท่านไปเผยพระวจนะนั้น และท่านก็ยืนอยู่ในลานพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และกล่าวแก่ประชาชนทั้งปวงว่า</verse>
				<verse number="15">“พระยาห์เวห์จอมทัพพระเจ้าแห่งอิสราเอล ตรัสว่า ‘นี่แน่ะ เราจะนำสิ่งร้ายทั้งสิ้นซึ่งเราได้บอกกล่าวไว้ให้ตกอยู่บนเมืองนี้และบรรดาเมืองขึ้นทั้งสิ้น เพราะพวกเขาได้ทำคอแข็ง ปฏิเสธไม่ฟังถ้อยคำของเรา’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ปาชเฮอร์ปุโรหิตบุตรของอิมเมอร์ผู้เป็นหัวหน้าใหญ่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ได้ยินเยเรมีย์เผยพระวจนะถึงสิ่งเหล่านี้</verse>
				<verse number="2">ปาชเฮอร์ก็ตีเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะและจับท่านใส่ขื่อคา ซึ่งอยู่ด้านบนของประตูเบนยามิน ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">พอรุ่งขึ้นเมื่อปาชเฮอร์ปลดเยเรมีย์ออกจากขื่อคา เยเรมีย์พูดกับท่านว่า “พระยาห์เวห์ไม่ได้ทรงเรียกชื่อของท่านว่าปาชเฮอร์ แต่ทรงเรียกว่า มาโกร์มิสสาบิบ</verse>
				<verse number="4">เพราะพระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราจะทำให้เจ้าเป็นความหวาดกลัวต่อตัวเจ้าเอง และต่อมิตรสหายทั้งสิ้นของเจ้า พวกเขาจะล้มลงด้วยดาบของศัตรูของเขาขณะที่เจ้ามองดูอยู่ และเราจะมอบยูดาห์ทั้งสิ้นไว้ในมือของกษัตริย์บาบิโลน เขาจะกวาดเอาไปเป็นเชลยยังบาบิโลน และจะฆ่าเสียด้วยดาบ</verse>
				<verse number="5">ยิ่งกว่านั้นอีกเราจะยกความมั่งคั่งของเมืองนี้ คือผลผลิตทั้งสิ้นและของมีค่าทั้งสิ้นของเมืองนี้ และทรัพย์สมบัติทั้งสิ้นของบรรดากษัตริย์ของยูดาห์ไว้ในมือของศัตรูของเขาทั้งหลาย ผู้ซึ่งจะปล้นและฉุดคร่าและกวาดต้อนพวกเขาไปบาบิโลน</verse>
				<verse number="6">ส่วนตัวท่านปาชเฮอร์และบรรดาผู้ที่อาศัยอยู่ในบ้านของท่าน จะต้องไปเป็นเชลย ท่านจะต้องไปยังบาบิโลน และท่านจะตายและถูกฝังไว้ที่นั่น ทั้งท่านและมิตรสหายทั้งสิ้นของท่าน ผู้ซึ่งท่านได้เผยบรรดาความเท็จแก่เขา”</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์ทรงหลอกลวงข้าพระองค์ และข้าพระองค์ก็ถูกหลอกลวง พระองค์ทรงมีกำลังยิ่งกว่าข้าพระองค์ และพระองค์ทรงชนะ ข้าพระองค์เป็นที่ให้เขาหัวเราะวันยังค่ำ ทุกคนเยาะเย้ยข้าพระองค์</verse>
				<verse number="8">เพราะเมื่อข้าพระองค์พูด ข้าพระองค์ร้องให้ช่วย ข้าพระองค์ตะโกนว่า “ความทารุณและการทำลาย” เพราะว่าพระวจนะของพระยาห์เวห์ทำให้ข้าพระองค์ ถูกตำหนิและเยาะเย้ยตลอดวัน</verse>
				<verse number="9">ถ้าข้าพระองค์จะกล่าวว่า “ข้าพเจ้าจะไม่อ้างถึงพระองค์ หรือกล่าวในพระนามของพระองค์อีก” ก็มีสิ่งในใจของข้าพระองค์เหมือนไฟไหม้ อัดอยู่ในกระดูกของข้าพระองค์ และข้าพระองค์ก็อ่อนเปลี้ยที่ต้องเก็บมันไว้ และข้าพระองค์ก็เก็บไว้ไม่ไหว</verse>
				<verse number="10">ข้าพระองค์ได้ยินเสียงซุบซิบเป็นอันมาก “ความสยดสยองอยู่รอบด้าน ใส่ความเขา ให้เราใส่ความเขา” มิตรสหายที่คุ้นเคยทั้งสิ้นของข้าพระองค์ เฝ้าดูความล่มจมของข้าพระองค์กล่าวว่า “บางทีเขาอาจจะถูกหลอกลวง แล้วเราจะชนะเขา และทำการแก้แค้นเขาได้”</verse>
				<verse number="11">แต่พระยาห์เวห์ทรงอยู่กับข้าพเจ้าดังนักรบที่น่าเกรงขาม เพราะฉะนั้น บรรดาผู้ข่มเหงข้าพเจ้าจะสะดุด พวกเขาจะไม่ชนะข้าพเจ้า เขาจะอับอายอย่างยิ่ง เพราะเขาทำไม่สำเร็จ ความอัปยศอดสูเป็นนิตย์ของเขานั้น จะไม่มีวันถูกลืม</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่พระยาห์เวห์จอมทัพผู้ทรงทดลองคนชอบธรรม ผู้ทอดพระเนตรทั้งใจและจิต ขอให้ข้าพระองค์ได้เห็นการแก้แค้นของพระองค์เหนือเขาทั้งหลาย เพราะข้าพระองค์ได้ทูลเสนอคดีของข้าพระองค์แล้ว</verse>
				<verse number="13">จงร้องเพลงถวายพระยาห์เวห์ จงสรรเสริญพระยาห์เวห์ เพราะว่าพระองค์ทรงช่วยกู้ชีวิตผู้ขัดสน ให้พ้นจากมือของผู้ทำความชั่วร้าย</verse>
				<verse number="14">ขอให้วันที่ข้าพเจ้าเกิดมานั้นถูกแช่งสาป อย่าให้วันที่มารดาของข้าพเจ้าคลอดข้าพเจ้าได้รับพร</verse>
				<verse number="15">ขอให้ชายคนนั้นถูกแช่งสาป คือ คนที่นำข่าวไปบอกบิดาข้าพเจ้าว่า “บุตรชายคนหนึ่งเกิดมาแก่ท่านแล้ว” ซึ่งทำให้บิดามีความยินดีมาก</verse>
				<verse number="16">ขอให้ชายคนนั้นเหมือนกับบรรดาเมือง ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงคว่ำเสียและไม่ได้กลับพระทัย ขอให้เขาได้ยินเสียงร้องในเวลาเช้า และให้ได้ยินเสียงโวยวายในเวลาเที่ยง</verse>
				<verse number="17">เพราะพระองค์ไม่ได้ฆ่าข้าพเจ้าเสียตั้งแต่ในครรภ์ ให้มารดาของข้าพเจ้าเป็นหลุมฝังศพของข้าพเจ้า และครรภ์นั้นจะได้โตอยู่เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="18">ทำไมข้าพเจ้าจึงออกจากครรภ์ มาเห็นความลำบากและความทุกข์ และวันคืนของข้าพเจ้าก็หมดสิ้นไปในความอับอาย?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ต่อไปนี้เป็นถ้อยคำซึ่งมาจากพระยาห์เวห์ถึงเยเรมีย์ เมื่อกษัตริย์เศเดคียาห์ทรงใช้ปาชเฮอร์ บุตรมัลคียาห์ และปุโรหิตเศฟันยาห์บุตรมาอาเสยาห์ไปหาเยเรมีย์ว่า</verse>
				<verse number="2">“ขอจงทูลถามพระยาห์เวห์เพื่อเรา เพราะเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์บาบิโลนกำลังทำสงครามกับเรา บางทีพระยาห์เวห์จะทรงทำกับเราตามบรรดาพระราชกิจอันอัศจรรย์ของพระองค์ และจะทรงทำให้เนบูคัดเนสซาร์ถอยทัพไปจากเรา”</verse>
				<verse number="3">แล้วเยเรมีย์บอกเขาทั้งสองว่า</verse>
				<verse number="4">“ท่านจงทูลเศเดคียาห์ดังนี้ว่า ‘พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราจะหันอาวุธที่อยู่ในมือของเจ้ากลับมา ซึ่งเจ้าใช้สู้รบกับกษัตริย์บาบิโลนและคนเคลเดียซึ่งกำลังล้อมเจ้าอยู่นอกกำแพง และเราจะรวบรวมมันมาไว้ในใจกลางเมืองนี้</verse>
				<verse number="5">เราเองจะต่อสู้กับเจ้าด้วยมือที่เหยียดออกและด้วยแขนที่แข็งแรงด้วยความกริ้ว ด้วยความเกรี้ยวกราดและความโกรธอย่างรุนแรง</verse>
				<verse number="6">และเราจะโจมตีชาวกรุงนี้ ทั้งคนและสัตว์ ซึ่งจะตายด้วยโรคระบาดร้ายแรง</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ตรัสว่า ภายหลังเราจะมอบเศเดคียาห์กษัตริย์ของยูดาห์ และบรรดาข้าราชการของเขาและประชาชนเมืองนี้ ซึ่งรอดตายจากโรคระบาด ดาบ และการกันดารอาหาร ไว้ในมือของเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลน และมอบไว้ในมือศัตรูของเขาทั้งหลาย ในมือคนเหล่านั้นที่แสวงหาชีวิตของเขา ท่านจะฟันเขาเสียด้วยคมดาบ ท่านจะไม่สงสารเขา หรือไว้ชีวิตเขา หรือมีความเมตตาต่อเขา’</verse>
				<verse number="8">“และเจ้าจงพูดกับชนชาตินี้ว่า ‘พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราตั้งวิถีแห่งชีวิตและทางแห่งความตายไว้ต่อหน้าเจ้า</verse>
				<verse number="9">คนที่อยู่ในเมืองนี้จะตายด้วยดาบ ด้วยการกันดารอาหาร และด้วยโรคระบาด แต่ผู้ที่ออกไปมอบตัวกับชนเคลเดียที่ล้อมเจ้าอยู่นั้นจะมีชีวิตอยู่ และจะมีชีวิตของตนเป็นบำเหน็จสงคราม</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์ตรัสว่า เพราะเราได้มุ่งหน้าต่อสู้เมืองนี้ด้วยความร้ายไม่ใช่ด้วยความดี คือเมืองนี้จะถูกมอบไว้ในมือของกษัตริย์บาบิโลน และท่านจะเผามันเสียด้วยไฟ’ ”</verse>
				<verse number="11">“จงกล่าวต่อราชวงศ์ของกษัตริย์ยูดาห์ว่า ‘จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">ราชวงศ์ของดาวิดเอ๋ย พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า จงให้ความยุติธรรมในเวลาเช้า จงช่วยกู้ผู้ที่ถูกปล้น ให้พ้นจากมือผู้บีบบังคับ เกรงว่าความโกรธของเราจะออกไปเหมือนไฟ และเผาไหม้อย่างที่ไม่มีใครดับได้ เพราะการกระทำอันชั่วช้าของพวกเจ้า’</verse>
				<verse number="13">“นี่แน่ะ เราต่อสู้เจ้า ชาวที่ลุ่มเอ๋ย ศิลาแห่งที่ราบเอ๋ย” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ “พวกเจ้าผู้กล่าวว่า ‘ใครจะลงมาต่อสู้กับเรา? หรือใครจะเข้ามาในที่อาศัยของเรา?’</verse>
				<verse number="14">เราจะลงโทษพวกเจ้าตามผลแห่งการกระทำของเจ้า” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ “เราจะก่อไฟไว้ในป่าของเมืองนั้น และไฟนั้นจะเผาผลาญทุกสิ่งที่อยู่รอบเมืองนั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “จงลงไปยังราชสำนักของกษัตริย์ยูดาห์ และกล่าวถ้อยคำเหล่านี้ที่นั่น</verse>
				<verse number="2">ว่า ‘ข้าแต่กษัตริย์แห่งยูดาห์ ผู้ประทับบนพระที่นั่งของดาวิด จงสดับพระวจนะของพระยาห์เวห์ ทั้งฝ่าพระบาท ข้าราชการของฝ่าพระบาท และประชาชนของฝ่าพระบาทผู้เข้ามาในประตูเมืองนี้</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า จงกระทำความยุติธรรมและความชอบธรรม จงช่วยกู้ผู้ที่ถูกปล้นให้พ้นมือของผู้ที่บีบบังคับ และอย่าทำความผิดหรือความทารุณแก่คนต่างด้าว ลูกกำพร้าพ่อ และหญิงม่าย หรือทำให้โลหิตที่ไร้ความผิดหลั่งออกถึงตายในสถานที่นี้</verse>
				<verse number="4">ถ้าเจ้าเชื่อฟังถ้อยคำข้อนี้จริงๆ แล้ว จะมีกษัตริย์ผู้ประทับบนพระที่นั่งของดาวิดเข้ามาทางประตูของพระราชวังนี้ เสด็จมาโดยรถรบและม้า ทั้งตัวกษัตริย์ บรรดาข้าราชการ และประชาชนของพระองค์</verse>
				<verse number="5">แต่ถ้าเจ้าไม่ฟังถ้อยคำเหล่านี้ พระยาห์เวห์ตรัสว่า เราปฏิญาณในนามของเราเองว่าราชสำนักนี้จะเป็นที่ทิ้งร้าง’ ”</verse>
				<verse number="6">เพราะพระยาห์เวห์ตรัสดังนี้เกี่ยวกับราชสำนักแห่งกษัตริย์ของยูดาห์ว่า “เจ้าเป็นเหมือนกิเลอาดสำหรับเรา เป็นดังยอดภูเขาเลบานอน ถึงกระนั้น เราจะทำเจ้าให้เป็นถิ่นทุรกันดารแน่ เป็นเมืองที่ไม่มีคนอาศัย</verse>
				<verse number="7">เราจะเตรียมผู้ทำลายไว้ต่อสู้เจ้า ต่างก็มีอาวุธของตน และพวกเขาจะตัดต้นสนสีดาร์ที่ดีที่สุดของเจ้าลง และโยนเข้าในไฟ</verse>
				<verse number="8">“และประชาชาติเป็นอันมากจะผ่านเมืองนี้ไป และทุกคนจะพูดกับเพื่อนของตนว่า ‘ทำไมพระยาห์เวห์จึงทรงทำเช่นนี้แก่เมืองใหญ่นี้?’</verse>
				<verse number="9">และพวกเขาจะตอบว่า ‘เพราะเขาทั้งหลายได้ละทิ้งพันธสัญญาของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขา ไปนมัสการและปรนนิบัติพระอื่น’</verse>
				<verse number="10">อย่าร้องไห้เพื่อผู้ตาย อย่าเสียใจเพราะเขาเลย แต่จงร้องไห้เพื่อผู้ที่จากไป เพราะเขาจะไม่ได้กลับมา เห็นบ้านเกิดเมืองนอนของเขาอีกเลย”</verse>
				<verse number="11">เพราะพระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละเกี่ยวกับชัลลูม โอรสโยสิยาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ ผู้ซึ่งครองราชย์ต่อจากโยสิยาห์ราชบิดา และได้ไปจากสถานที่นี้แล้วว่า “เจ้าจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีก</verse>
				<verse number="12">เจ้าจะสิ้นชีวิตในที่ซึ่งเขาจับเจ้าไปเป็นเชลย และเจ้าจะไม่เห็นแผ่นดินนี้อีกเลย”</verse>
				<verse number="13">“วิบัติแก่เขาผู้สร้างวังของตนด้วยความไม่ชอบธรรม และสร้างห้องชั้นบนไว้ด้วยความไม่ยุติธรรม ผู้ทำให้เพื่อนบ้านของเขาปรนนิบัติเขาโดยไม่ได้อะไรเลย และไม่ได้จ่ายค่าจ้างให้แก่เขา</verse>
				<verse number="14">ผู้กล่าวว่า ‘เราจะสร้างวังใหญ่อยู่เอง กับมีห้องชั้นบนกว้างขวาง’ และเจาะหน้าต่างให้ห้องนั้น และบุฝาผนังด้วยไม้สนสีดาร์ และทาด้วยชาด</verse>
				<verse number="15">เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นกษัตริย์ เพราะเจ้าแข่งกันมีไม้สนสีดาร์หรือ? บิดาของเจ้ากินและดื่ม แต่ยังทำความยุติธรรมและความชอบธรรมไม่ใช่หรือ? เขาจึงอยู่เย็นเป็นสุข</verse>
				<verse number="16">เขาพิพากษาคดีของคนจนและคนขัดสน เขาก็อยู่เย็นเป็นสุข ทำอย่างนี้จึงเป็นการรู้จักเราไม่ใช่หรือ?” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="17">“แต่เจ้ามีตาและใจ ไว้เพียงมุ่งหากำไรอธรรมของเจ้า เพื่อทำให้โลหิตที่ไร้ความผิดตกถึงตาย และเพื่อบีบบังคับ และกระทำทารุณ”</verse>
				<verse number="18">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์จึงตรัสดังนี้เกี่ยวกับเยโฮยาคิม โอรสของโยสิยาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ ว่า “เขาทั้งหลายจะไม่คร่ำครวญถึงเขาว่า ‘อนิจจา พี่ชายเอ๋ย’ หรือ ‘อนิจจา พี่สาวเอ๋ย’ เขาทั้งหลายจะไม่คร่ำครวญถึงเขาว่า ‘อนิจจา เจ้านาย’ หรือ ‘อนิจจา พระองค์ท่าน’</verse>
				<verse number="19">เขาจะถูกฝังไว้อย่างฝังลา คือถูกลากไปโยนทิ้งไว้ข้างนอกประตูเมืองเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="20">“จงขึ้นไปที่เลบานอน และกู่ร้อง และจงเปล่งเสียงของเจ้าในเมืองบาชาน จงร้องจากอาบาริม เพราะว่าคนรักทั้งสิ้นของเจ้าถูกทำลายเสียแล้ว</verse>
				<verse number="21">เราได้พูดกับเจ้าเมื่อเจ้าอยู่เย็นเป็นสุข แต่เจ้ากล่าวว่า ‘เราจะไม่ฟัง’ นี่เป็นวิธีการของเจ้าตั้งแต่ยังหนุ่มๆ คือเจ้าไม่ฟังเสียงเรา</verse>
				<verse number="22">ลมจะดูแลผู้เลี้ยงแกะทั้งสิ้นของเจ้า และบรรดาคนรักของเจ้าจะตกไปเป็นเชลย แล้วเจ้าจะอับอายขายหน้า เนื่องด้วยความอธรรมทั้งสิ้นของเจ้า</verse>
				<verse number="23">ชาวเมืองเลบานอน ผู้สร้างรังอยู่ท่ามกลางไม้สนสีดาร์เอ๋ย เจ้าจะคร่ำครวญสักเท่าใดเมื่อความปวดร้าวมาเหนือเจ้า อย่างความเจ็บปวดของหญิงที่คลอดบุตร”</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “เรามีชีวิตอยู่ตราบใด แม้ว่าโคนิยาห์ บุตรของเยโฮยาคิมกษัตริย์แห่งยูดาห์เป็นแหวนตราอยู่ที่มือขวาของเรา ถึงกระนั้นเราจะถอดออกเสีย</verse>
				<verse number="25">และมอบเจ้าไว้ในมือของคนเหล่านั้นที่แสวงเอาชีวิตของเจ้า ในมือของคนเหล่านั้นซึ่งพวกเจ้ากลัว คือในมือของเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลน และในมือของคนเคลเดีย</verse>
				<verse number="26">เราจะเหวี่ยงเจ้าและมารดาผู้คลอดเจ้าไปยังอีกประเทศหนึ่ง ที่ซึ่งเจ้าไม่ได้เกิดที่นั่นแต่เจ้าจะตายที่นั่น</verse>
				<verse number="27">แผ่นดินซึ่งเขาอาลัยอยากจะกลับนั้น เขาจะไม่ได้กลับไป”</verse>
				<verse number="28">โคนิยาห์ชายผู้นี้เป็นหม้อที่ถูกดูหมิ่นและแตกหรือ? เป็นภาชนะที่ไม่มีใครชอบหรือ? ทำไมตัวเขาและลูกของเขาจึงถูกเหวี่ยงและถูกโยน เข้าในแผ่นดินซึ่งเขาทั้งหลายไม่รู้จัก?</verse>
				<verse number="29">โอ้แผ่นดิน แผ่นดิน แผ่นดินเอ๋ย จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “จงเขียนลงว่าชายคนนี้ไม่มีบุตร เป็นชายซึ่งไม่มีความสำเร็จในชั่วชีวิตของเขา เพราะไม่มีใครในเชื้อสายของเขาที่จะรุ่งเรือง และได้นั่งบนบัลลังก์ของดาวิด และปกครองในยูดาห์อีก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “วิบัติแก่ผู้เลี้ยงแกะ ผู้ทำลายและกระจายแกะแห่งลานหญ้าของเรา”</verse>
				<verse number="2">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล ตรัสกับผู้เลี้ยงแกะผู้ดูแลประชากรของเราดังนี้ว่า “เจ้าทั้งหลายได้กระจายฝูงแกะของเราและได้ขับไล่มันไปเสีย และเจ้าไม่ได้เอาใจใส่มัน นี่แน่ะ เราจะลงโทษเจ้า เพราะการกระทำชั่วของเจ้า” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="3">“แล้วเราจะรวบรวมฝูงแกะของเราที่เหลืออยู่ออกจากประเทศทั้งปวง ซึ่งเราได้ขับไล่ให้เขาไปอยู่นั้น และจะนำเขากลับมายังคอกของเขา เขาจะมีลูกดกและทวีมากขึ้น</verse>
				<verse number="4">เราจะตั้งผู้เลี้ยงแกะไว้เหนือเขา ผู้จะเลี้ยงดูเขา และเขาทั้งหลายจะไม่ต้องกลัวหรือครั่นคร้ามหรือขาดแคลนเลย” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “นี่แน่ะ วันเวลาจะมาถึง เมื่อเราจะให้กิ่งชอบธรรมงอกออกมาสำหรับดาวิด ผู้ที่จะทรงเป็นกษัตริย์และทรงครองราชย์อย่างสุขุมรอบคอบ และจะทรงนำความยุติธรรมและความชอบธรรมมาสู่แผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="6">ในสมัยของท่าน ยูดาห์จะได้รับความรอด และอิสราเอลจะอาศัยอยู่อย่างปลอดภัย นี่จะเป็นนามซึ่งเราจะเรียกท่าน คือ ‘พระยาห์เวห์ทรงเป็นความชอบธรรม ของเรา’ ”</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์ตรัสว่า “นี่แน่ะ วันเวลาจะมาถึง เมื่อคนจะไม่กล่าวอีกต่อไปว่า ‘พระยาห์เวห์ผู้ทรงนำประชาชนอิสราเอลออกมาจากแผ่นดินอียิปต์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด’</verse>
				<verse number="8">แต่จะว่า ‘พระยาห์เวห์ผู้ทรงนำและพาพงศ์พันธุ์อิสราเอลออกจากแดนเหนือและออกจากประเทศที่พระองค์ทรงขับไล่ให้ไปอยู่นั้นทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด’ เขาทั้งหลายก็จะได้อาศัยอยู่ในแผ่นดินของตนเอง”</verse>
				<verse number="9">เกี่ยวกับเรื่องบรรดาผู้เผยพระวจนะนั้น ใจข้าเป็นทุกข์อยู่ภายในข้า และกระดูกทั้งสิ้นของข้าก็สั่น ข้าเป็นเหมือนคนเมา ข้าเป็นเหมือนคนไร้สติเพราะเหล้าองุ่น เนื่องด้วยพระยาห์เวห์ และพระวจนะบริสุทธิ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า แผ่นดินนั้นเต็มด้วยคนล่วงประเวณี ด้วยเหตุคำสาปแช่ง แผ่นดินนั้นก็ไว้ทุกข์ และลานหญ้าในถิ่นทุรกันดารก็แห้งไป วิถีของเขาทั้งหลายก็ชั่วช้า และอำนาจของเขาก็ไม่เป็นธรรม</verse>
				<verse number="11">“ทั้งผู้เผยพระวจนะและปุโรหิตก็อธรรม แม้ในนิเวศของเรา เราก็ได้เห็นความชั่วของเขา” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="12">“เพราะฉะนั้น หนทางของเขาทั้งหลาย จะเป็นเหมือนทางลื่นในความมืดแก่เขา เขาจะถูกขับไล่เข้าไปและล้มลงในนั้น เพราะเราจะนำเหตุร้ายมาเหนือเขา ในปีแห่งการลงโทษเขา” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="13">“ในบรรดาผู้เผยพระวจนะแห่งสะมาเรีย เราได้เห็นสิ่งที่ไม่เหมาะอย่างยิ่ง พวกเขาได้เผยพระวจนะในนามของพระบาอัล และได้ให้อิสราเอลประชากรของเราหลงไป</verse>
				<verse number="14">แต่ในบรรดาผู้เผยพระวจนะแห่งเยรูซาเล็ม เราได้เห็นสิ่งน่าหวาดหวั่น พวกเขาล่วงประเวณีและดำเนินอยู่ในความมุสา เขาหนุนกำลังมือของผู้ทำความชั่ว จึงไม่มีใครหันจากความอธรรมของเขา ทุกคนกลายเป็นเหมือนโสโดม แก่เรา และชาวเมืองนั้นก็เหมือนเมืองโกโมราห์”</verse>
				<verse number="15">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์จอมทัพจึงตรัสเกี่ยวกับผู้เผยพระวจนะเหล่านั้นว่า “นี่แน่ะ เราจะเลี้ยงเขาด้วยบอระเพ็ด และให้น้ำมีพิษ เขาดื่ม เพราะว่าความอธรรมได้ออกไปทั่วแผ่นดินนี้ จากผู้เผยพระวจนะแห่งเยรูซาเล็ม”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า “อย่าฟังถ้อยคำของผู้เผยพระวจนะ ผู้เผยให้ท่านฟัง ทำให้ท่านเต็มด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ เขากล่าวถึงนิมิตในใจของเขาเอง ไม่ใช่จากพระโอษฐ์ของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">เขาพูดกับคนที่ดูหมิ่นพระวจนะของพระยาห์เวห์เสมอว่า ‘ท่านจะสุขสบาย’ และแก่ทุกคนที่ดื้อตามใจของตนเอง เขากล่าวว่า ‘จะไม่มีเหตุร้ายมาถึงเจ้า’ ”</verse>
				<verse number="18">เพราะว่าใครเล่าที่ได้ยืนอยู่ในที่ประชุมของพระยาห์เวห์ ที่จะพิเคราะห์เห็นและฟังพระวจนะของพระองค์? หรือใครที่ใส่ใจในพระวจนะของพระองค์และเชื่อฟัง?</verse>
				<verse number="19">นี่แน่ะ พายุของพระยาห์เวห์ คือพระพิโรธได้ออกไปแล้ว เป็นพายุหมุนรุนแรง มันจะวนเหนือศีรษะของคนอธรรม</verse>
				<verse number="20">ความกริ้วของพระยาห์เวห์จะไม่หันกลับ จนกว่าพระองค์จะทรงทำให้สำเร็จ ตามพระเจตนาในพระทัยของพระองค์ ภายหลังพวกเจ้าจะเข้าใจเรื่องนี้แจ่มแจ้ง</verse>
				<verse number="21">“เราไม่ได้ส่งผู้เผยพระวจนะเหล่านั้นไป แต่พวกเขายังวิ่งไป เราไม่ได้พูดกับเขา แต่เขายังเผยพระวจนะ</verse>
				<verse number="22">แต่ถ้าเขาทั้งหลายได้ยืนอยู่ในที่ประชุมของเรา เขาก็คงจะได้ป่าวร้องถ้อยคำของเราต่อประชากรของเรา และคงจะได้ให้พวกเขาหันกลับจากทางชั่วของเขา และหันกลับจากการกระทำชั่วช้าของเขาแล้ว”</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “เราเป็นพระเจ้าที่อยู่ใกล้ ไม่ใช่พระเจ้าที่อยู่ไกลด้วยหรือ?”</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “ใครจะซ่อนตัวจากเราไปอยู่ในที่ลี้ลับเพื่อเราจะไม่เห็นเขาได้หรือ? เราไม่ได้อยู่เต็มฟ้าสวรรค์และโลกหรือ?” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="25">“เราได้ยินผู้เผยพระวจนะผู้ซึ่งเผยพระวจนะเท็จในนามของเราได้กล่าวว่า ‘ข้าพเจ้าฝันไป ข้าพเจ้าฝันไป’</verse>
				<verse number="26">จะเป็นเช่นนี้ไปอีกนานสักเท่าใด? พวกผู้เผยพระวจนะคิดได้อย่างนี้หรือ? คือผู้เผยพระวจนะเท็จตามการหลอกลวงในใจของตน</verse>
				<verse number="27">ผู้มุ่งหมายจะทำให้ประชากรของเราลืมชื่อเรา โดยความฝันของพวกเขาซึ่งเล่าสู่กันฟัง อย่างกับบรรพบุรุษของเขาที่ลืมชื่อเรา ไปติดตามพระบาอัล</verse>
				<verse number="28">จงให้ผู้เผยพระวจนะที่ฝันเล่าความฝัน แต่ให้คนที่มีถ้อยคำของเรากล่าวถ้อยคำของเราอย่างสุจริต เพราะฟางข้าวจะเปรียบอะไรกับข้าวได้?” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="29">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “ถ้อยคำของเราเหมือนไฟและเหมือนค้อนที่ทุบหินให้แตกเป็นเสี่ยงๆ ไม่ใช่หรือ?”</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “เพราะฉะนั้น นี่แน่ะ เราต่อสู้กับบรรดาผู้เผยพระวจนะ ผู้ขโมยถ้อยคำของเราจากกันและกัน”</verse>
				<verse number="31">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “นี่แน่ะ เราต่อสู้กับพวกผู้เผยพระวจนะ ผู้ใช้ลิ้นของเขากล่าวว่า ‘องค์เจ้านายตรัสว่า’</verse>
				<verse number="32">นี่แน่ะ เราต่อสู้คนเหล่านั้นที่เผยความฝันเท็จ” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ “และผู้ซึ่งบอกและนำประชากรของเราให้หลงไป โดยคำมุสาอย่างไม่ยั้งคิดของเขา เมื่อเราไม่ได้ใช้เขาหรือสั่งเขา เพราะฉะนั้น เขาจึงไม่เป็นประโยชน์แก่ชนชาตินี้อย่างใดเลย” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="33">“เมื่อมีประชาชนคนหนึ่งคนใด หรือผู้เผยพระวจนะคนใด หรือปุโรหิตคนใด ถามเจ้าว่า ‘อะไรเป็นครุวาท ของพระยาห์เวห์?’ เจ้าจงตอบเขาว่า ‘พระยาห์เวห์ตรัสว่า พวกเจ้านั่นแหละเป็นภาระ และเราจะโยนเจ้าไปเสีย’</verse>
				<verse number="34">และส่วนผู้เผยพระวจนะ ปุโรหิต หรือประชาชนผู้หนึ่งผู้ใดซึ่งพูดว่า ‘ครุวาทของพระยาห์เวห์’ เราจะลงโทษผู้นั้นและครอบครัวของเขา</verse>
				<verse number="35">พวกเจ้าจงพูดดังนี้ คือทุกคนพูดกับเพื่อนบ้านของตน หรือทุกคนพูดกับพี่น้องของตนว่า ‘พระยาห์เวห์ทรงตอบว่าอะไร?’ หรือ ‘พระยาห์เวห์ตรัสว่าอะไร?’</verse>
				<verse number="36">แต่อย่าเอ่ยว่า ‘ครุวาทของพระยาห์เวห์’ อีกเลย เพราะว่าครุวาทนั้นเป็นคำของแต่ละคน และเจ้าได้ผันแปรพระวจนะของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่คือพระยาห์เวห์จอมทัพพระเจ้าของพวกเรา</verse>
				<verse number="37">เจ้าจงกล่าวกับผู้เผยพระวจนะดังนี้ว่า ‘พระยาห์เวห์ทรงตอบท่านว่าอะไร?’ หรือ ‘พระยาห์เวห์ตรัสว่าอะไร?’</verse>
				<verse number="38">แต่ถ้าพวกเจ้าพูดว่า ‘ครุวาทของพระยาห์เวห์’ พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า เพราะพวกเจ้าได้กล่าวคำเหล่านี้ว่า ‘ครุวาทของพระยาห์เวห์’ เมื่อเราใช้ไปหาเจ้าว่า เจ้าอย่าพูดว่า ‘ครุวาทของพระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="39">เพราะฉะนั้น นี่แน่ะ เราจะยก เจ้าทั้งหลายขึ้นแน่ และโยนเจ้าไปเสียจากหน้าเรา ทั้งเจ้าและเมืองซึ่งเราได้ให้แก่เจ้าและแก่บรรพบุรุษของเจ้า</verse>
				<verse number="40">และเราจะนำการตำหนิเป็นนิตย์และความอายเป็นนิตย์มาเหนือเจ้าทั้งหลาย ซึ่งจะไม่ลืมเลย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">หลังจากเนบูคัดเนสซาร์ กษัตริย์แห่งบาบิโลนได้จับเยโคนิยาห์ โอรสของเยโฮยาคิมกษัตริย์ยูดาห์ไปเป็นเชลยจากเยรูซาเล็ม พร้อมกับเจ้านายแห่งยูดาห์ ทั้งพวกช่างและช่างเหล็ก และนำเขามายังกรุงบาบิโลนแล้ว พระยาห์เวห์ก็ทรงสำแดงแก่ข้าพเจ้าดังนี้ นี่แน่ะ มีกระจาดสองใบใส่มะเดื่อวางไว้หน้าพระวิหารของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">กระจาดใบหนึ่งมีมะเดื่ออย่างดียอดเยี่ยมเหมือนมะเดื่อที่สุกต้นฤดู แต่กระจาดอีกใบหนึ่งนั้นมีมะเดื่ออย่างเลวทีเดียว เลวจนรับประทานไม่ได้</verse>
				<verse number="3">และพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “เยเรมีย์เอ๋ย เจ้าเห็นอะไร?” ข้าพเจ้าทูลตอบว่า “เห็นมะเดื่อที่ดีก็ดีมากและที่เลวก็เลวมาก เลวจนรับประทานไม่ได้ พระเจ้าข้า”</verse>
				<verse number="4">แล้วพระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="5">“พระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งอิสราเอล ตรัสดังนี้ว่า ก็เหมือนอย่างมะเดื่อที่ดีเหล่านี้แหละ เราจะถือว่าพวกเหล่านั้นที่ถูกกวาดไปจากยูดาห์ยังดีอยู่ คือผู้ที่เราได้ส่งไปจากสถานที่นี้ไปสู่แผ่นดินของคนเคลเดีย</verse>
				<verse number="6">เราจะตั้งตาดูเขาเพื่อจะทำความดี และเราจะพาเขาทั้งหลายกลับมายังแผ่นดินนี้อีก เราจะสร้างเขาขึ้นและจะไม่รื้อลง เราจะปลูกฝังเขาและไม่ถอนเขาเสีย</verse>
				<verse number="7">เราจะให้จิตใจแก่เขาที่จะรู้จักว่าเราคือพระยาห์เวห์ และเขาทั้งหลายจะเป็นประชากรของเรา และเราจะเป็นพระเจ้าของเขา เพราะเขาจะกลับมาหาเราด้วยความเต็มใจ</verse>
				<verse number="8">“แต่พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า เหมือนอย่างมะเดื่อที่เลวซึ่งเลวมากจนรับประทานไม่ได้นั้น เราจะทำต่อเศเดคียาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ ทั้งเจ้านายของเขา และชาวเยรูซาเล็มที่เหลืออยู่ผู้ซึ่งยังค้างอยู่ในแผ่นดินนี้ และผู้ที่ยังอาศัยอยู่ในอียิปต์</verse>
				<verse number="9">เราจะทำให้เขาเป็นที่หวาดกลัว เป็นสิ่งร้ายแก่ราชอาณาจักรทั้งสิ้นในโลก ให้เป็นที่ถูกตำหนิ เป็นภาษิต เป็นคำเยาะเย้ย และเป็นคำแช่งทั่วไปทุกแห่งซึ่งเราขับไล่เขาให้ไปอยู่นั้น</verse>
				<verse number="10">และเราจะส่งดาบ การกันดารอาหาร และโรคระบาดมายังเขา จนเขาถูกทำลายอย่างสิ้นเชิงจากแผ่นดินซึ่งเราได้ให้แก่เขาและแก่บรรพบุรุษของเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">มีถ้อยคำมาถึงเยเรมีย์เกี่ยวด้วยเรื่องชนชาติยูดาห์ทั้งสิ้น ในปีที่ 4 แห่งรัชกาลเยโฮยาคิม โอรสของโยสิยาห์กษัตริย์ยูดาห์ (ปีนั้นเป็นปีต้นรัชกาลของเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์บาบิโลน)</verse>
				<verse number="2">ซึ่งเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะได้กล่าวแก่ประชาชนยูดาห์ และแก่ชาวเยรูซาเล็มทั้งสิ้นว่า</verse>
				<verse number="3">“ตั้งแต่ปีที่ 13 ในสมัยของกษัตริย์โยสิยาห์ โอรสของอาโมนกษัตริย์ยูดาห์ จนถึงวันนี้เป็นเวลา 23 ปี พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้า และข้าพเจ้าก็ได้บอกแก่ท่านทั้งหลายอย่างไม่หยุดยั้ง แต่ท่านก็ไม่ฟัง</verse>
				<verse number="4">ท่านไม่ฟังหรือเอียงหูของท่านฟัง แม้ว่าพระยาห์เวห์ทรงส่งบรรดาผู้เผยพระวจนะผู้รับใช้ของพระองค์มาครั้งแล้วครั้งเล่า</verse>
				<verse number="5">กล่าวว่า ‘บัดนี้ทุกคนจงหันกลับจากทางชั่วของตนและจากการกระทำผิดของตน เพื่อจะได้อาศัยอยู่ในแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์ประทานแก่เจ้าและบรรพบุรุษของเจ้าตั้งแต่โบราณและต่อไปเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="6">อย่าไปติดตามพระอื่นๆ เพื่อจะปรนนิบัติและนมัสการพระเหล่านั้น หรือยั่วเย้าเราให้โกรธด้วยผลงานแห่งมือของเจ้า แล้วเราจะไม่ทำอันตรายแก่เจ้า’</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ตรัสว่า ‘แม้กระนั้นพวกเจ้าก็ไม่ฟังเรา และเจ้าจึงได้ยั่วเย้าเราให้กริ้วด้วยผลงานจากมือของเจ้า ซึ่งเป็นผลร้ายแก่เจ้าเอง’</verse>
				<verse number="8">“เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์จอมทัพจึงตรัสดังนี้ว่า ‘เพราะเจ้าไม่เชื่อฟังถ้อยคำของเรา’</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘นี่แน่ะ เราจะเรียกชนเผ่าทั้งสิ้นของทิศเหนือและเนบูคัดเนสซาร์ กษัตริย์บาบิโลนผู้รับใช้ของเรา และเราจะนำเขาทั้งหลายมาต่อสู้แผ่นดินนี้และชาวเมืองนี้และบรรดาประชาชาติเหล่านี้ซึ่งอยู่ล้อมรอบ เราจะทำลายเขาทั้งหลายให้สิ้น และเราจะทำให้เขาเป็นที่หวาดหวั่นและเป็นที่เยาะเย้ยและเป็นที่ทิ้งร้างเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="10">ยิ่งกว่านั้นอีก เราจะกำจัดเสียงบันเทิงและเสียงร่าเริง เสียงเจ้าบ่าวและเสียงเจ้าสาว เสียงหินโม่และแสงตะเกียงเสียจากเจ้า</verse>
				<verse number="11">แผ่นดินนี้ทั้งสิ้นจะถูกทิ้งร้างและเป็นที่ร้างเปล่า และบรรดาประชาชาติเหล่านี้จะปรนนิบัติกษัตริย์แห่งบาบิโลนอยู่ 70 ปี</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘เมื่อครบ 70 ปีแล้ว เราจะลงโทษกษัตริย์บาบิโลนและชนชาตินั้น คือแผ่นดินของคนเคลเดียเพราะความผิดบาปของเขาทั้งหลาย เราจะทำให้แผ่นดินนั้นถูกทิ้งร้างอยู่เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="13">เราจะนำให้ถ้อยคำทั้งสิ้นสำเร็จที่แผ่นดินนั้น คือถ้อยคำที่เราได้กล่าวสู้เมืองนั้น คือทุกสิ่งที่เขียนไว้ในหนังสือนี้ ซึ่งเยเรมีย์ได้เผยพระวจนะแก่ประชาชาติทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="14">เพราะว่าหลายประชาชาติและบรรดามหากษัตริย์จะทำให้เขาเหล่านั้นเป็นทาสด้วย และเราจะตอบแทนเขาทั้งหลายตามการกระทำและผลงานจากมือของเขา’ ”</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสกับข้าพเจ้าดังนี้ว่า “จงเอาถ้วยเหล้าองุ่นแห่งความโกรธนี้ไปจากมือเรา และบังคับบรรดาประชาชาติซึ่งเราส่งเจ้าไปหานั้นให้ดื่มจากถ้วยนั้น</verse>
				<verse number="16">เขาจะดื่มและเดินโซเซและบ้าคลั่งไปเนื่องด้วยดาบซึ่งเราส่งไปท่ามกลางเขาทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น ข้าพเจ้าจึงรับถ้วยมาจากพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์ และบังคับประชาชาติทั้งสิ้นซึ่งพระยาห์เวห์ทรงใช้ให้ข้าพเจ้าไปหานั้นดื่ม</verse>
				<verse number="18">คือกรุงเยรูซาเล็มและเมืองต่างๆ ของยูดาห์ ทั้งบรรดากษัตริย์และเจ้านายของเมืองนั้น ทำให้ถูกทิ้งร้างและที่ร้างเปล่า เป็นที่เยาะเย้ยและแช่งสาปอย่างทุกวันนี้</verse>
				<verse number="19">ฟาโรห์กษัตริย์อียิปต์กับบรรดาข้าราชการ และเจ้านายและประชาชนของพระองค์นั้น</verse>
				<verse number="20">และบรรดาชนต่างด้าวที่อยู่ท่ามกลางเขา บรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินอูส และบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินฟีลิสเตีย (คือเมืองอัชเคโลน กาซา เอโครน และเมืองอัชโดดที่เหลืออยู่)</verse>
				<verse number="21">เอโดม โมอับและคนอัมโมน</verse>
				<verse number="22">บรรดากษัตริย์แห่งเมืองไทระ บรรดากษัตริย์เมืองไซดอนและบรรดากษัตริย์แห่งเมืองชายทะเลฟากโน้น</verse>
				<verse number="23">เมืองเดดาน เทมา บุส และบรรดาคนที่โกนผมจอนหู</verse>
				<verse number="24">บรรดากษัตริย์แห่งอาระเบียและบรรดากษัตริย์แห่งเผ่าที่ปะปนกันอยู่ในถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="25">บรรดากษัตริย์แห่งศิมรี และบรรดากษัตริย์แห่งเอลาม และบรรดากษัตริย์แห่งมีเดีย</verse>
				<verse number="26">บรรดากษัตริย์แห่งเมืองทิศเหนือ ทั้งไกลและใกล้ทีละองค์ และบรรดาราชอาณาจักรแห่งโลกซึ่งอยู่บนพื้นพิภพ และกษัตริย์แห่งเชชัก จะดื่มภายหลังกษัตริย์เหล่านี้</verse>
				<verse number="27">“แล้วเจ้าจงพูดกับเขาทั้งหลายว่า ‘พระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า จงดื่มให้เมาแล้วก็อาเจียน จงล้มลงและอย่าลุกขึ้นอีกเลย เนื่องด้วยดาบซึ่งเราจะส่งมาท่ามกลางเจ้าทั้งหลาย’</verse>
				<verse number="28">“และถ้าเขาปฏิเสธไม่รับถ้วยจากมือของเจ้าดื่ม เจ้าจงพูดกับเขาทั้งหลายว่า ‘พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า เจ้าต้องดื่ม</verse>
				<verse number="29">เพราะนี่แน่ะ เราได้เริ่มลงโทษเมืองซึ่งเรียกตามชื่อของเราแล้ว และเจ้าจะลอยนวลไปได้โดยไม่ต้องโทษหรือ? พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า เจ้าจะลอยนวลไปไม่ได้ เพราะเรากำลังเรียกดาบเล่มหนึ่งมาเหนือชาวแผ่นดินโลกทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="30">“เพราะฉะนั้น เจ้าจงเผยพระวจนะเหล่านี้ทั้งสิ้นสู้เขาทั้งหลาย และกล่าวแก่เขาว่า ‘พระยาห์เวห์จะเปล่งพระสุรเสียงจากที่สูง และจากที่พำนักบริสุทธิ์ของพระองค์ พระองค์จะตรัส พระองค์จะเปล่งพระสุรเสียงดังสนั่นต่อฝูงแกะของพระองค์ และทรงโห่ร้องอย่างกับคนย่ำองุ่นโห่ร้อง ต่อชาวพิภพทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="31">เสียงกัมปนาทจะก้องไปทั่วปลายพิภพ เพราะพระยาห์เวห์ทรงมีคดีกับบรรดาประชาชาติ พระองค์ทรงเข้าพิพากษาเนื้อหนังทั้งสิ้น ส่วนคนอธรรมนั้น พระองค์จะทรงฟันเสียด้วยดาบ’ ” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="32">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า “นี่แน่ะ เหตุร้ายจะไปจากประชาชาตินี้ถึงประชาชาตินั้น และพายุใหญ่จะก่อตัวขึ้นมา จากส่วนพิภพโลกที่ไกลที่สุด”</verse>
				<verse number="33">และบรรดาผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงประหารในวันนั้น จะมีจากปลายโลกข้างนี้ถึงปลายโลกข้างโน้น เขาเหล่านั้นจะไม่มีใครคร่ำครวญให้ หรือรวบรวมหรือฝังไว้ แต่จะเป็นเหมือนมูลสัตว์อยู่บนพื้นดิน</verse>
				<verse number="34">ท่านผู้เลี้ยงแกะทั้งหลายเอ๋ย จงคร่ำครวญและร้องเถิด ท่านเจ้าของฝูงแกะ จงกลิ้งเกลือกในขี้เถ้า เพราะวันเวลาแห่งการสังหารท่านและวันเวลาที่ท่านต้องกระจัดกระจาย มาถึงแล้ว และพวกท่านจะล้มลงเหมือนภาชนะล้ำค่า</verse>
				<verse number="35">ผู้เลี้ยงแกะจะไม่มีทางหนี เจ้าของฝูงแกะไม่มีทางรอด</verse>
				<verse number="36">จงฟังเสียงร้องของผู้เลี้ยงแกะ และเสียงคร่ำครวญของเจ้าของฝูงแกะ เพราะว่าพระยาห์เวห์ทรงทำลายลานหญ้าของเขาทั้งหลายเสีย</verse>
				<verse number="37">และที่อาศัยอันสงบสุขก็ถูกผลาญเสียแล้ว เนื่องด้วยความกริ้วอันแรงกล้าของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="38">พระองค์ทรงออกจากที่ซุ่มของพระองค์อย่างสิงห์หนุ่ม เพราะว่าแผ่นดินของเขาทั้งหลายเป็นที่ร้างเปล่า เนื่องด้วยความกริ้วของผู้กดขี่ และเนื่องด้วยความกริ้วอันแรงกล้าของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ในต้นรัชกาลของเยโฮยาคิม โอรสของโยสิยาห์กษัตริย์ยูดาห์ พระวจนะนี้มาจากพระยาห์เวห์ว่า</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “จงยืนอยู่ในลานพระนิเวศแห่งพระยาห์เวห์ และจงพูดกับเมืองทั้งสิ้นแห่งยูดาห์ ซึ่งมานมัสการในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ คือพูดถ้อยคำที่เราสั่งเจ้าให้พูดกับพวกเขา อย่าเว้นสักคำเดียว</verse>
				<verse number="3">บางทีพวกเขาจะฟัง และทุกคนจะหันกลับจากทางชั่วร้ายของเขา และเราจะกลับใจไม่ทำการร้ายซึ่งเราเจตนาจะทำต่อพวกเขา เนื่องด้วยการกระทำชั่วร้ายของเขา</verse>
				<verse number="4">เจ้าจงพูดกับพวกเขาว่า พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ถ้าพวกเจ้าไม่ฟังเรา ที่จะดำเนินตามธรรมบัญญัติที่เราได้วางไว้ต่อหน้าเจ้า</verse>
				<verse number="5">และฟังถ้อยคำของบรรดาผู้รับใช้ของเรา คือบรรดาผู้เผยพระวจนะ ซึ่งเราได้ส่งไปหาเจ้าอย่างไม่หยุดยั้ง แต่เจ้าไม่ฟังนั้น</verse>
				<verse number="6">แล้วเราจะทำให้พระนิเวศนี้เหมือนอย่างชิโลห์ และเราจะทำให้เมืองนี้เป็นคำสาปแก่บรรดาประชาชาติทั่วโลก”</verse>
				<verse number="7">บรรดาปุโรหิต ผู้เผยพระวจนะ และประชาชนทั้งสิ้นได้ยินเยเรมีย์พูดถ้อยคำเหล่านี้ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">และเมื่อเยเรมีย์ได้จบคำพูดทั้งสิ้น ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงบัญชาท่านให้พูดแก่ประชาชนนั้น บรรดาปุโรหิตผู้เผยพระวจนะและประชาชนทั้งสิ้นได้จับเยเรมีย์กล่าวว่า “เจ้าจะต้องตาย</verse>
				<verse number="9">ทำไมเจ้าจึงเผยพระวจนะในพระนามของพระยาห์เวห์ว่า ‘พระนิเวศนี้จะเหมือนชิโลห์และเมืองนี้จะร้างเปล่า ไม่มีชาวเมืองอยู่’ ” และประชาชนทั้งสิ้นก็กลุ้มรุมกันมาล้อมเยเรมีย์ที่พระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">เมื่อบรรดาเจ้านายแห่งยูดาห์ได้ยินสิ่งเหล่านี้แล้ว ท่านก็ขึ้นมาจากพระราชวังถึงพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และมานั่งในทางเข้าประตูใหม่แห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">แล้วบรรดาปุโรหิตและผู้เผยพระวจนะจึงบอกเจ้านายและประชาชนทั้งปวงว่า “ชายคนนี้ควรได้รับโทษถึงตาย เพราะเขาเผยพระวจนะกล่าวโทษเมืองนี้ ดังที่ท่านทั้งหลายได้ยินกับหูของท่านเองแล้ว”</verse>
				<verse number="12">เยเรมีย์จึงบอกเจ้านายทั้งสิ้นและประชาชนทั้งปวงว่า “พระยาห์เวห์ทรงใช้ให้ข้าพเจ้ามาเผยพระวจนะต่อพระนิเวศและเมืองนี้ ตามถ้อยคำทั้งสิ้นซึ่งท่านทั้งหลายได้ยินมา</verse>
				<verse number="13">เพราะฉะนั้น บัดนี้ท่านทั้งหลายจงแก้ไขทางและการกระทำของท่านและเชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน และพระยาห์เวห์จะกลับพระทัยจากเหตุร้ายซึ่งพระองค์ได้ทรงกำหนดให้ท่าน</verse>
				<verse number="14">แต่ส่วนตัวข้าพเจ้า นี่แน่ะ ข้าพเจ้าอยู่ในมือของพวกท่าน ท่านจงทำต่อข้าพเจ้าตามที่ท่านเห็นดีเห็นชอบเถิด</verse>
				<verse number="15">ขอแต่เพียงให้ทราบแน่ว่า ถ้าท่านประหารข้าพเจ้า ท่านจะนำโลหิตไร้ความผิดมาตกบนตัวท่านเองและเมืองนี้และชาวเมืองนี้ เพราะความจริงพระยาห์เวห์ทรงใช้ให้ข้าพเจ้ามาพูดถ้อยคำเหล่านี้ทั้งสิ้นให้เข้าหูของท่าน”</verse>
				<verse number="16">แล้วเจ้านายและประชาชนทั้งสิ้นได้พูดกับบรรดาปุโรหิต และผู้เผยพระวจนะว่า “ชายผู้นี้ไม่สมควรต้องโทษประหาร เพราะเขาได้พูดกับเราในพระนามของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา”</verse>
				<verse number="17">และผู้ใหญ่บางคนแห่งแผ่นดินนั้นก็ลุกขึ้นพูดกับประชาชนทั้งสิ้นที่ชุมนุมกันอยู่ว่า</verse>
				<verse number="18">“มีคาห์ชาวเมืองโมเรเชทได้เผยพระวจนะในสมัยเฮเซคียาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ และกล่าวแก่ประชาชนทั้งสิ้นของยูดาห์ว่า ‘พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า “เมืองศิโยนจะถูกไถเหมือนไถนา กรุงเยรูซาเล็มจะกลายเป็นกองสิ่งปรักหักพัง และภูเขาที่ตั้งของนิเวศนั้นจะเป็นที่สูงแห่งป่าไม้” ’</verse>
				<verse number="19">เฮเซคียาห์กษัตริย์ยูดาห์ และคนยูดาห์ทั้งสิ้นได้ฆ่าท่านเสียหรือ? ท่านยำเกรงพระยาห์เวห์และทูลวิงวอนขอพระยาห์เวห์ และพระยาห์เวห์ได้กลับพระทัยต่อเหตุร้ายซึ่งพระองค์ทรงกำหนดให้เขาเหล่านั้นไม่ใช่หรือ? แต่เรากำลังจะนำเหตุร้ายยิ่งใหญ่มาสู่ตัวเราเอง”</verse>
				<verse number="20">ยังมีชายอีกคนหนึ่งผู้เผยพระวจนะในพระนามของพระยาห์เวห์ ชื่ออุรียาห์ บุตรเชไมยาห์ ชาวคีริยาทเยอาริม ท่านได้เผยพระวจนะกล่าวโทษเมืองนี้ และแผ่นดินนี้เป็นถ้อยคำคล้ายคลึงกับของเยเรมีย์</verse>
				<verse number="21">และเมื่อกษัตริย์เยโฮยาคิม พร้อมกับบรรดานักรบและบรรดาเจ้านายได้ยินถ้อยคำนี้ พระราชาก็ทรงแสวงหาทางจะสังหารท่านเสีย และเมื่ออุรียาห์ได้ทราบเรื่อง ท่านก็กลัวจึงหนีไปยังอียิปต์</verse>
				<verse number="22">แล้วกษัตริย์เยโฮยาคิมก็ส่งชายบางคน คือเอลนาธันบุตรอัคโบร์และคนอื่นอีกไปยังอียิปต์</verse>
				<verse number="23">และพวกเขาจับอุรียาห์มาจากอียิปต์ และนำท่านมาถวายกษัตริย์เยโฮยาคิม พระองค์ทรงประหารท่านเสียด้วยดาบ และโยนศพเข้าไปในที่ฝังศพของคนสามัญ</verse>
				<verse number="24">แต่อาหิคัมบุตรชาฟานได้ช่วยเหลือเยเรมีย์ ฉะนั้นเยเรมีย์จึงไม่ได้ถูกมอบให้ประชาชนประหารชีวิต</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">ในต้นรัชกาลเศเดคียาห์ โอรสของโยสิยาห์กษัตริย์ยูดาห์ พระวจนะนี้มาจากพระยาห์เวห์ถึงเยเรมีย์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าดังนี้ว่า “จงทำสายรัดและแอกสำหรับตัวเจ้า จงสวมคอของเจ้า</verse>
				<verse number="3">และส่งข่าวไปยังกษัตริย์แห่งเอโดม กษัตริย์แห่งโมอับ และกษัตริย์แห่งคนอัมโมน กษัตริย์แห่งไทระ และกษัตริย์แห่งไซดอน ด้วยมือของทูตที่มาเข้าเฝ้าเศเดคียาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ที่กรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="4">จงฝากคำกำชับเหล่านี้แก่บรรดานายของพวกเขาว่า ‘พระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าแห่งอิสราเอล ตรัสดังนี้ว่า เจ้าจงกล่าวเรื่องต่อไปนี้ให้นายของเจ้าฟังว่า</verse>
				<verse number="5">นี่คือเราเอง ผู้ได้สร้างโลก ทั้งมนุษย์และสัตว์ซึ่งอยู่ในโลกด้วยฤทธานุภาพใหญ่ยิ่งและด้วยแขนที่เหยียดออกของเรา และเราจะให้แก่ใครก็ได้แล้วแต่เราเห็นชอบ</verse>
				<verse number="6">บัดนี้ เราได้ให้แผ่นดินเหล่านี้ทั้งสิ้นไว้ในมือของเนบูคัดเนสซาร์ กษัตริย์บาบิโลนผู้รับใช้ของเรา และเราได้ให้สัตว์ป่าทุ่งแก่เขาด้วย ที่จะปรนนิบัติเขา</verse>
				<verse number="7">ประชาชาติทั้งสิ้นจะต้องปรนนิบัติตัวเขา ลูกและหลานของเขา จนกว่าเวลากำหนดแห่งแผ่นดินของเขาเองจะมาถึง แล้วหลายประชาชาติ และบรรดามหากษัตริย์จะทำให้เขาตกเป็นทาสของพวกเขา</verse>
				<verse number="8">“แต่ถ้าประชาชาติใด หรือราชอาณาจักรใด จะไม่ปรนนิบัติเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลนผู้นี้ และไม่ยอมวางคอไว้ใต้แอกของกษัตริย์บาบิโลน เราจะลงโทษประชาชาตินั้นด้วยดาบ ด้วยการกันดารอาหาร และด้วยโรคระบาด พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ จนกว่าเราจะล้างผลาญเสียด้วยมือของเขา</verse>
				<verse number="9">เพราะฉะนั้น อย่าฟังบรรดาผู้เผยพระวจนะ หรือผู้ทำนาย หรือคนช่างฝันของเจ้า หรือหมอดู หรือนักวิทยาคมของเจ้า ผู้ซึ่งกล่าวแก่เจ้าว่า ‘ท่านจะไม่ปรนนิบัติกษัตริย์แห่งบาบิโลน’</verse>
				<verse number="10">เพราะพวกเขาเผยพระวจนะแก่เจ้าเป็นความเท็จ เพื่อให้เจ้าต้องโยกย้ายไกลไปจากแผ่นดินของเจ้า และเราจะขับไล่เจ้าออกไป และเจ้าจะพินาศ</verse>
				<verse number="11">แต่ประชาชาติใดซึ่งเอาคอของตนวางไว้ใต้แอกของกษัตริย์แห่งบาบิโลนและปรนนิบัติเขา เราจะละเขาไว้บนแผ่นดินของเขา เพื่อให้ทำไร่ไถนาและให้อาศัยอยู่ที่นั่น’ พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ”</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้าได้ทูลเศเดคียาห์กษัตริย์ยูดาห์ในทำนองเดียวกันว่า “จงโน้มพระศอของพระองค์ลงใต้แอกของกษัตริย์บาบิโลน และปรนนิบัติพระองค์และประชาชนของพระองค์ และจงมีชีวิตอยู่</verse>
				<verse number="13">ทำไมพระองค์กับชนชาติของพระองค์จะมาตายเสียด้วยดาบ ด้วยการกันดารอาหารและด้วยโรคระบาด ดังที่พระยาห์เวห์ทรงลั่นวาจาเกี่ยวกับประชาชาติใดๆ ที่จะไม่ปรนนิบัติกษัตริย์บาบิโลน</verse>
				<verse number="14">อย่าฟังถ้อยคำของผู้เผยพระวจนะผู้กล่าวแก่พระองค์ว่า ‘พระองค์จะไม่ปรนนิบัติกษัตริย์บาบิโลน’ เพราะซึ่งเขาทั้งหลายเผยพระวจนะแก่พระองค์นั้นเป็นการมุสา</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์ตรัสว่า เราไม่ได้ใช้เขา แต่เขาเผยพระวจนะเท็จในนามของเรา ซึ่งทำให้เราต้องขับไล่เจ้าออกไปและเจ้าจะต้องพินาศ ทั้งตัวเจ้าและผู้เผยพระวจนะทั้งหลายซึ่งเผยพระวจนะให้แก่เจ้า”</verse>
				<verse number="16">และข้าพเจ้าก็ได้พูดกับปุโรหิตและประชาชนนี้ทั้งสิ้นว่า “พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า อย่าเชื่อฟังถ้อยคำของผู้เผยพระวจนะของเจ้า ซึ่งเผยพระวจนะให้แก่เจ้าว่า ‘ดูสิ ไม่ช้าเขาจะนำเครื่องใช้ของพระนิเวศแห่งพระยาห์เวห์กลับมาจากกรุงบาบิโลน’ เพราะซึ่งเขาเผยพระวจนะแก่เจ้านั้นเป็นความเท็จ</verse>
				<verse number="17">อย่าฟังเขาเลย จงปรนนิบัติกษัตริย์แห่งบาบิโลนและมีชีวิตอยู่ ทำไมจะให้เมืองนี้ถูกทิ้งร้าง?</verse>
				<verse number="18">ถ้าเขาเหล่านั้นเป็นผู้เผยพระวจนะ และถ้าพระวจนะของพระยาห์เวห์อยู่กับเขา ก็ขอให้เขาทูลวิงวอนต่อพระยาห์เวห์จอมทัพไม่ให้เครื่องใช้ซึ่งเหลืออยู่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และในพระราชวังของกษัตริย์แห่งยูดาห์ และในกรุงเยรูซาเล็ม ถูกนำไปยังบาบิโลน</verse>
				<verse number="19">เพราะพระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้เกี่ยวกับบรรดาเสา อ่างสาคร และขาตั้ง และเครื่องใช้อื่นๆ ที่เหลืออยู่ในเมืองนี้</verse>
				<verse number="20">ที่เนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลนไม่ได้ทรงริบไป เมื่อพระองค์ทรงจับเยโคนิยาห์ราชบุตรของเยโฮยาคิมกษัตริย์ของยูดาห์จากกรุงเยรูซาเล็มไปเป็นเชลยยังกรุงบาบิโลน พร้อมกับบรรดาข้าราชการผู้ใหญ่ของเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์จอมทัพพระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้เกี่ยวด้วยเรื่องเครื่องใช้ซึ่งยังเหลืออยู่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ในพระราชวังของกษัตริย์แห่งยูดาห์และในกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์ตรัสว่า เครื่องใช้เหล่านี้จะถูกขนไปยังบาบิโลนและจะอยู่ที่นั่นจนถึงวันที่เราเอาใจใส่มัน แล้วเราจึงจะนำมันกลับมา และให้กลับสู่สถานที่นี้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">ในปีเดียวกันนั้นเมื่อต้นรัชกาลเศเดคียาห์ กษัตริย์แห่งยูดาห์ ในเดือนที่ 5 ปีที่ 4 ฮานันยาห์บุตรของอัสซูร์ ผู้เผยพระวจนะจากกิเบโอน ได้พูดกับข้าพเจ้าในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ต่อหน้าบรรดาปุโรหิตและประชาชนทั้งหลายว่า</verse>
				<verse number="2">“พระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ‘เราได้หักแอกของกษัตริย์แห่งบาบิโลนแล้ว</verse>
				<verse number="3">ภายใน 2 ปี เราจะนำเครื่องใช้ทั้งสิ้นของพระนิเวศแห่งพระยาห์เวห์กลับมาที่นี่ ซึ่งเป็นภาชนะที่เนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์บาบิโลนริบไปจากที่นี่และขนไปยังบาบิโลน</verse>
				<verse number="4">เราจะนำเยโคนิยาห์โอรสของเยโฮยาคิมกษัตริย์ยูดาห์ และบรรดาผู้ถูกกวาดจากยูดาห์ไปยังบาบิโลนกลับมาที่นี่อีก’ พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘เพราะเราจะหักแอกของกษัตริย์แห่งบาบิโลน’ ”</verse>
				<verse number="5">แล้วเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะก็พูดกับฮานันยาห์ต่อหน้าบรรดาปุโรหิต และประชาชนทั้งปวงผู้ซึ่งอยู่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">และเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะกล่าวว่า “อาเมน ขอพระยาห์เวห์ทรงทำเช่นนั้นเถิด ขอพระยาห์เวห์ทรงทำให้ถ้อยคำซึ่งท่านเผยพระวจนะนั้นเป็นจริง และทรงนำเครื่องใช้แห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์และบรรดาผู้ถูกกวาดไปทั้งสิ้นจากบาบิโลนกลับมาที่นี่</verse>
				<verse number="7">อย่างไรก็ตามขอฟังถ้อยคำนี้ซึ่งข้าพเจ้าจะพูดให้ท่านและให้ประชาชนทั้งสิ้นได้ยิน</verse>
				<verse number="8">บรรดาผู้เผยพระวจนะซึ่งอยู่ก่อนท่านและข้าพเจ้า ตั้งแต่โบราณกาลได้เผยพระวจนะถึงสงคราม เหตุร้าย และโรคระบาดและในหลายประเทศและหลายราชอาณาจักรใหญ่ๆ</verse>
				<verse number="9">ส่วนผู้เผยพระวจนะผู้เผยว่าจะมีสันติภาพ เมื่อเป็นจริงตามถ้อยคำของผู้เผยพระวจนะนั้น จึงรู้กันว่าพระยาห์เวห์ทรงใช้ผู้เผยพระวจนะนั้นจริง”</verse>
				<verse number="10">แล้วฮานันยาห์ผู้เผยพระวจนะก็ปลดแอกออกจากคอของเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะ และหักมันเสีย</verse>
				<verse number="11">และฮานันยาห์ได้กล่าวต่อหน้าประชาชนทั้งสิ้นว่า “พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘อย่างนั้นแหละ เราจะหักแอกของเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์บาบิโลนจากคอของบรรดาประชาชาติทั้งสิ้นภายใน 2 ปี’ ” แต่เยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะก็ออกไปเสีย</verse>
				<verse number="12">หลังจากฮานันยาห์ผู้เผยพระวจนะหักแอกจากคอของเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะ พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังเยเรมีย์ว่า</verse>
				<verse number="13">“จงไปบอกฮานันยาห์ว่า พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า เจ้าได้หักแอกไม้ แต่เจ้าจะมีแอกเหล็กมาแทน</verse>
				<verse number="14">เพราะพระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า เราได้วางแอกเหล็กไว้บนคอประชาชาติเหล่านี้ทั้งสิ้น ให้เป็นทาสของเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์บาบิโลน และเขาทั้งหลายจะปรนนิบัติเขา เราได้ยกสัตว์ป่าทุ่งให้เขาด้วย”</verse>
				<verse number="15">และผู้เผยพระวจนะเยเรมีย์ได้พูดกับฮานันยาห์ผู้เผยพระวจนะว่า “ฮานันยาห์ขอท่านฟัง พระยาห์เวห์ไม่ได้ทรงใช้ท่านและท่านได้ทำให้ชนชาตินี้วางใจในความเท็จ</verse>
				<verse number="16">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์ตรัสว่า ‘นี่แน่ะ เราจะกำจัดเจ้าไปจากพื้นโลก ในปีนี้เองเจ้าจะต้องตาย เพราะเจ้าได้กล่าวถ้อยคำเป็นการกบฏต่อพระยาห์เวห์’ ”</verse>
				<verse number="17">ในปีเดียวกันนั้น ในเดือนที่ 7 ฮานันยาห์ผู้เผยพระวจนะก็ตาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">ต่อไปนี้เป็นถ้อยคำในจดหมาย ซึ่งเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะฝากไปจากกรุงเยรูซาเล็มถึงพวกผู้ใหญ่ที่เหลืออยู่ในพวกเชลยและถึงบรรดาปุโรหิต บรรดาผู้เผยพระวจนะ และประชาชนทั้งสิ้น ผู้ซึ่งเนบูคัดเนสซาร์ได้ให้กวาดไปจากกรุงเยรูซาเล็มถึงบาบิโลน</verse>
				<verse number="2">นี่เป็นเรื่องหลังจากกษัตริย์เยโคนิยาห์ และพระชนนี พวกข้าราชสำนัก บรรดาเจ้านายของยูดาห์และเยรูซาเล็ม และบรรดาช่างและช่างเหล็กได้ออกไปจากกรุงเยรูซาเล็มแล้ว</verse>
				<verse number="3">จดหมายนั้นได้ส่งไปด้วยมือของเอลาสาห์บุตรของชาฟาน และเกมาริยาห์บุตรฮิลคียาห์ ผู้ซึ่งเศเดคียาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ทรงส่งไปที่บาบิโลนยังเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลน ความว่า</verse>
				<verse number="4">“พระยาห์เวห์จอมทัพพระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้แก่บรรดาผู้เป็นเชลย ผู้ซึ่งเราได้เนรเทศเขาไปจากกรุงเยรูซาเล็มถึงบาบิโลนนั้นว่า</verse>
				<verse number="5">‘จงสร้างบ้านและเข้าอยู่ในบ้านนั้น จงปลูกสวนและรับประทานพืชผลที่ได้นั้น</verse>
				<verse number="6">จงมีภรรยาและมีบุตรชายบุตรหญิง จงหาภรรยาให้บุตรชายของพวกเจ้า และยกบุตรหญิงของเจ้าให้แต่งงานเสีย เพื่อพวกเขาจะได้มีบุตรชายและบุตรหญิงทวีมากขึ้นที่นั่นและไม่ลดลง</verse>
				<verse number="7">แต่จงแสวงหาสวัสดิภาพของเมือง ซึ่งเราได้กวาดเจ้าให้ไปเป็นเชลยอยู่นั้น และจงอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์เพื่อเมืองนั้น เพราะว่าเจ้าจะพบสวัสดิภาพของเจ้าในสวัสดิภาพของเมืองนั้น’</verse>
				<verse number="8">เพราะพระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ‘อย่ายอมให้ผู้เผยพระวจนะของพวกเจ้าหรือผู้ทำนายของเจ้าผู้อยู่ท่ามกลางเจ้าหลอกลวงเจ้า และอย่าเชื่อความฝันซึ่งเขาทั้งหลายได้ฝันเห็น</verse>
				<verse number="9">เพราะที่เขาเผยพระวจนะแก่เจ้าในนามของเรานั้นเป็นความเท็จ เราไม่ได้ใช้เขาไป’ พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="10">“เพราะพระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘เมื่อครบ 70 ปี แห่งบาบิโลนแล้ว เราจะเยี่ยมเยียนพวกเจ้าและจะให้คำสัญญาของเราสำเร็จเพื่อเจ้าและจะนำเจ้ากลับมาสู่สถานที่นี้’</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์ตรัสว่า ‘เพราะเรารู้แผนงานที่เรามีไว้สำหรับพวกเจ้า เป็นแผนงานเพื่อสวัสดิภาพ ไม่ใช่เพื่อทำร้ายเจ้า เพื่อจะให้อนาคตและความหวังแก่เจ้า</verse>
				<verse number="12">แล้วเจ้าจะร้องทูลเรา และมาอธิษฐานต่อเรา และเราจะฟังเจ้า</verse>
				<verse number="13">เจ้าจะแสวงหาเราและพบเราเมื่อเจ้าแสวงหาเราด้วยสิ้นสุดใจของเจ้า’</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์ตรัสว่า ‘เราจะให้เจ้าพบเรา และเราจะให้เจ้ากลับสู่สภาพดีและรวบรวมเจ้ามาจากบรรดาประชาชาติและจากทุกที่ที่เราขับไล่เจ้าให้ไปอยู่นั้น พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ และเราจะนำเจ้ากลับมายังที่ซึ่งเราเนรเทศเจ้าให้จากไปนั้น’</verse>
				<verse number="15">“เพราะเจ้าทั้งหลายได้กล่าวว่า ‘พระยาห์เวห์ได้ทรงให้มีผู้เผยพระวจนะสำหรับพวกเราขึ้นในบาบิโลน’</verse>
				<verse number="16">(พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้เกี่ยวกับกษัตริย์ผู้ประทับบนพระที่นั่งของดาวิด และเกี่ยวกับประชาชนทั้งสิ้นผู้อาศัยอยู่ในเมืองนี้ คือญาติพี่น้องของท่านผู้ไม่ได้ถูกเนรเทศไปกับท่านว่า</verse>
				<verse number="17">‘พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า “นี่แน่ะ เราจะส่งดาบ การกันดารอาหาร และโรคระบาดมาเหนือเขาทั้งหลาย และเราจะทำให้เขาเหมือนกับมะเดื่อที่เสียซึ่งเลวมากจนเขารับประทานไม่ได้</verse>
				<verse number="18">เราจะไล่ติดตามเขาด้วยดาบ การกันดารอาหาร และโรคระบาด และจะทำให้เขาเป็นที่หวาดกลัวแก่ราชอาณาจักรทั้งสิ้นแห่งแผ่นดินโลก ให้เป็นคำสาป ให้เป็นความหวาดหวั่น ให้เป็นที่เยาะเย้ย และให้เป็นที่ตำหนิ ท่ามกลางบรรดาประชาชาติซึ่งเราได้ขับไล่เขาให้ไปอยู่นั้น”</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “เพราะว่าเขาทั้งหลายไม่เชื่อฟังถ้อยคำของเราที่ส่งมายังเขาครั้งแล้วครั้งเล่า โดยผู้เผยพระวจนะผู้รับใช้ของเรา แต่พวกเจ้าไม่ยอมฟัง” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ’)</verse>
				<verse number="20">เจ้าทั้งปวงผู้ถูกเนรเทศ ผู้ซึ่งเราส่งไปจากกรุงเยรูซาเล็มถึงบาบิโลน จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ที่ว่า</verse>
				<verse number="21">‘พระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าของอิสราเอลตรัสดังนี้เกี่ยวกับอาหับบุตรของโคลายาห์ และเศเดคียาห์บุตรมาอาเสยาห์ ผู้ซึ่งได้เผยพระวจนะเท็จแก่เจ้าในนามของเรา นี่แน่ะ เราจะมอบเขาทั้งสองไว้ในมือของเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลน และท่านจะฆ่าเขาทั้งสองเสียต่อหน้าต่อตาเจ้า</verse>
				<verse number="22">เนื่องจากเขาทั้งสอง บรรดาผู้ที่ถูกเนรเทศจากยูดาห์ไปถึงบาบิโลนจะใช้คำสาปต่อไปนี้ว่า “ขอพระยาห์เวห์ทรงทำให้เจ้าเหมือนเศเดคียาห์และอาหับ ผู้ที่กษัตริย์บาบิโลนเผาเสียด้วยไฟ”</verse>
				<verse number="23">เพราะเขาทั้งสองได้ทำความโง่เขลาในอิสราเอล ได้ล่วงประเวณีกับภรรยาของเพื่อนบ้านและได้พูดถ้อยคำเท็จในนามของเราซึ่งเราไม่ได้บัญชาเขา เราเป็นผู้ที่รู้ และเป็นพยาน’ ” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="24">เจ้าจงบอกเชไมยาห์ชาวเนเฮลามว่า</verse>
				<verse number="25">“พระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า เจ้าได้ส่งจดหมายในนามของเจ้าไปยังประชาชนทั้งปวงผู้อยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม และยังเศฟันยาห์บุตรมาอาเสยาห์ปุโรหิต และยังปุโรหิตทั้งปวงว่า</verse>
				<verse number="26">‘พระยาห์เวห์ได้ทรงให้เจ้าเป็นปุโรหิตแทนเยโฮยาดาปุโรหิต ให้ดูแลพระนิเวศของพระยาห์เวห์ จงจับคนบ้าทุกคนที่ทำทีเผยพระวจนะ ใส่ขื่อคาและปลอกคอเสีย</verse>
				<verse number="27">บัดนี้ทำไมเจ้าไม่ต่อว่าเยเรมีย์ชาวอานาโธทผู้ซึ่งเผยพระวจนะแก่เจ้า?</verse>
				<verse number="28">เพราะเขาได้ส่งจดหมายมายังเราในบาบิโลนว่า ‘การที่เจ้าเป็นเชลยนั้นจะเนิ่นนาน จงสร้างบ้านของเจ้าและอาศัยอยู่ที่นั่นจงปลูกสวนและรับประทานผลที่ได้นั้น’ ”</verse>
				<verse number="29">เศฟันยาห์ปุโรหิตอ่านจดหมายนี้ให้เยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะฟัง</verse>
				<verse number="30">แล้วพระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงเยเรมีย์ว่า</verse>
				<verse number="31">“จงเขียนไปถึงพวกเชลยทั้งหมดว่า ‘พระยาห์เวห์ตรัสเกี่ยวกับเชไมยาห์ชาวเนเฮลามว่า เพราะว่าเชไมยาห์ได้เผยพระวจนะแก่พวกเจ้าเมื่อเราไม่ได้ใช้เขา และได้ทำให้เจ้าวางใจในคำเท็จ</verse>
				<verse number="32">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราจะลงโทษเชไมยาห์ชาวเนเฮลามและเชื้อสายของเขา เขาจะไม่มีแม้แต่คนเดียวที่มีชีวิตอยู่ท่ามกลางชนชาตินี้ที่จะได้เห็นความดี ซึ่งเราจะทำแก่ประชากรของเรา เพราะเขาได้พูดเป็นการกบฏต่อพระยาห์เวห์’ ” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">พระวจนะมาถึงเยเรมีย์จากพระยาห์เวห์ความว่า</verse>
				<verse number="2">“พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า จงเขียนถ้อยคำทั้งสิ้นที่เราได้บอกแก่เจ้าไว้ในหนังสือม้วนหนึ่ง</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์ตรัสว่า เพราะนี่แน่ะ วันเวลาจะมาถึง เมื่อเราจะให้ประชากรของเรา คืออิสราเอลและยูดาห์กลับคืนสู่สภาพเดิม พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ และเราจะนำเขามายังแผ่นดินซึ่งเราได้ให้แก่บรรพบุรุษของเขาทั้งหลาย และพวกเขาจะได้ถือกรรมสิทธิ์ที่ดินนั้น”</verse>
				<verse number="4">ต่อไปนี้เป็นพระวจนะซึ่งพระยาห์เวห์ตรัสเกี่ยวกับอิสราเอลและยูดาห์ว่า</verse>
				<verse number="5">“พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า เราได้ยินเสียงร้องเพราะความหวาดกลัว ความสยดสยองและความไร้สันติภาพ</verse>
				<verse number="6">จงถามเถิดและดูว่า ผู้ชายจะคลอดบุตรได้หรือ? ทำไมเราจึงเห็นผู้ชายทุกคน เอามือกดไว้ที่เอวเหมือนผู้หญิงจะคลอดบุตร? ทำไมหน้าตาทุกคนจึงซีดไป?</verse>
				<verse number="7">อนิจจาเอ๋ย วันนั้นใหญ่โตเหลือเกิน ไม่มีวันใดเหมือน เป็นเวลาทุกข์ใจของยาโคบ แต่เขาก็ยังจะรอดวันนั้นไปได้</verse>
				<verse number="8">“พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า ในวันนั้น เราจะหักแอกจากคอของเขาทั้งหลาย และเราจะระเบิดพันธนะของเขาเสีย และคนต่างชาติจะไม่ทำให้เขาเป็นคนรับใช้อีก</verse>
				<verse number="9">แต่พวกเขาจะปรนนิบัติพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขา และดาวิดพระราชาของเขาผู้ซึ่งเราจะให้เกิดมาเพื่อเขา</verse>
				<verse number="10">“พระยาห์เวห์ตรัสว่า ส่วนเจ้า ยาโคบผู้รับใช้ของเราเอ๋ย อย่ากลัวเลย อิสราเอลเอ๋ย อย่าครั่นคร้าม เพราะนี่แน่ะ เราจะช่วยเจ้าจากที่ไกลให้รอด ทั้งลูกหลานของเจ้าจากแผ่นดินที่เขาไปเป็นเชลย ยาโคบจะกลับมา และมีความสงบและความสบาย และจะไม่มีใครทำให้เขากลัว</verse>
				<verse number="11">“พระยาห์เวห์ตรัสว่า เพราะเราอยู่กับเจ้าเพื่อช่วยเจ้าให้รอด เราจะทำให้ประชาชาติทั้งสิ้นถึงอวสาน คือผู้ซึ่งเราได้กระจายเจ้าให้ไปอยู่ท่ามกลางเขานั้น แต่ส่วนเจ้าเราจะไม่ทำให้ถึงอวสาน เราจะตีสอนเจ้าตามขนาด และด้วยประการใดก็ตามเราจะไม่ปล่อยเจ้าโดยไม่ลงโทษ</verse>
				<verse number="12">“เพราะพระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ที่เจ็บของเจ้าก็รักษาไม่หาย และบาดแผลของเจ้าก็ร้ายแรง</verse>
				<verse number="13">ไม่มีใครที่จะช่วยคดีของเจ้า ไม่มียารักษาบาดแผลของเจ้า ไม่มีการรักษาให้เจ้า</verse>
				<verse number="14">คนรักทั้งสิ้นของเจ้าได้ลืมเจ้าเสีย พวกเขาไม่ต้องการเจ้าแล้ว เพราะเราตีเจ้าอย่างการโบยตีของศัตรู เป็นการลงโทษอย่างของคนโหดร้าย เพราะว่าความผิดของเจ้าก็ใหญ่โต และบาปของเจ้าก็มากมาย</verse>
				<verse number="15">ทำไมเจ้าร้องเพราะความเจ็บของเจ้า ที่เจ็บของเจ้าก็รักษาไม่หาย เพราะว่าความผิดของเจ้าใหญ่ยิ่ง เพราะว่าบาปของเจ้ามาก เราได้ทำสิ่งเหล่านี้แก่เจ้า</verse>
				<verse number="16">เพราะฉะนั้น ทุกคนที่กินเจ้า จะถูกกิน ปรปักษ์ของเจ้าทุกคนจะตกไปเป็นเชลย คนเหล่านั้นที่ปล้นเจ้า จะตกเป็นของถูกปล้น และทุกคนที่เอาเจ้าเป็นเหยื่อเราจะทำให้เขาเป็นเหยื่อ</verse>
				<verse number="17">เพราะเราจะคืนสุขภาพดีแก่เจ้า และเราจะรักษาบาดแผลของเจ้าให้หาย” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ เพราะเขาทั้งหลายเรียกเจ้าว่าพวกนอกคอก ‘คือศิโยนซึ่งไม่มีใครต้องการ’</verse>
				<verse number="18">“พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราจะให้เต็นท์แห่งยาโคบกลับสู่สภาพเดิม และมีความเมตตาในเรื่องที่อาศัยของเขา เขาจะสร้างเมืองนั้นขึ้นใหม่บนกองซากของมัน และป้อมปราการจะตั้งอยู่บนที่เดิม</verse>
				<verse number="19">จะมีเพลงขอบพระคุณออกมาจากที่เหล่านั้น และมีเสียงของผู้ที่รื่นเริง เราจะทวีเขาขึ้น และเขาจะไม่มีเพียงน้อยคน เราจะทำให้เขามีเกียรติ เขาจะไม่เป็นเพียงผู้เล็กน้อย</verse>
				<verse number="20">ลูกหลานของเขาจะเป็นเหมือนสมัยก่อน และชุมนุมของเขาจะได้ถูกสถาปนาไว้ต่อหน้าเรา และทุกคนที่บีบบังคับเขา เราจะลงโทษ</verse>
				<verse number="21">เจ้านายของเขาจะเป็นคนหนึ่งในพวกเขา ผู้ครอบครองของเขาจะออกมาจากท่ามกลางเขาเอง เราจะทำให้ท่านนั้นเข้ามาใกล้ และท่านนั้นจะเข้ามาใกล้เรา เพราะใครเล่ากล้าเข้ามาใกล้เราได้เอง พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="22">และพวกเจ้าจะเป็นประชากรของเรา และเราจะเป็นพระเจ้าของเจ้า”</verse>
				<verse number="23">ดูสิ พายุของพระยาห์เวห์ พระพิโรธได้ออกไปแล้ว เป็นพายุหมุน จะกวาดไปบนศีรษะของคนอธรรม</verse>
				<verse number="24">ความกริ้วอันแรงกล้าของพระยาห์เวห์จะไม่หยุดยั้ง จนกว่าพระองค์จะทรงกระทำให้สำเร็จ ตามพระประสงค์ในพระทัยพระองค์ ในวาระสุดท้าย พวกเจ้าจะเข้าใจข้อความนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “ในครั้งนั้น เราจะเป็นพระเจ้าของทุกตระกูลแห่งอิสราเอลและเขาทั้งหลายจะเป็นประชากรของเรา”</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “ชนชาติที่รอดตายจากดาบ ได้รับความโปรดปรานในถิ่นทุรกันดาร เมื่ออิสราเอลแสวงหาการหยุดพัก</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์ทรงปรากฏแก่เขา จากที่ไกล ตรัสว่า เราได้รักเจ้าด้วยความรักนิรันดร์ เพราะฉะนั้น เราจึงนำเจ้ามาด้วยความรักมั่นคง</verse>
				<verse number="4">เราจะสร้างเจ้าอีก และเจ้าจะถูกสร้างใหม่ โอ อิสราเอลพรหมจารี เจ้าจะหยิบรำมะนาขึ้นมาอีก และจะออกไปเต้นรำกับผู้ที่สนุกสนานกัน</verse>
				<verse number="5">เจ้าจะปลูกสวนองุ่น บนภูเขาสะมาเรียอีก ผู้ปลูกก็จะปลูก และใช้ผลนั้น</verse>
				<verse number="6">เพราะว่าจะมีวันเมื่อคนเฝ้ายามจะร้องเรียก อยู่ในเขตแดนเทือกเขาเอฟราอิมว่า ‘จงลุกขึ้น ให้เราไปยังศิโยนเถิด ไปเฝ้าพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา’ ”</verse>
				<verse number="7">เพราะพระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “จงร้องเพลงด้วยความยินดีเพื่อยาโคบ และเปล่งเสียงโห่ร้องท่ามกลางประมุขของบรรดาประชาชาติ จงป่าวร้องสรรเสริญ และกล่าวว่า ‘ขอพระยาห์เวห์ทรงช่วยประชากรของพระองค์ให้รอดเถิด คือคนที่เหลืออยู่ของอิสราเอล’</verse>
				<verse number="8">นี่แน่ะ เราจะนำพวกเขามาจากแดนเหนือ และรวบรวมเขาจากส่วนที่ไกลที่สุดของพิภพ มีคนตาบอด คนขาเขยกอยู่ท่ามกลางเขา ผู้หญิงที่มีครรภ์และผู้หญิงที่กำลังจะคลอดบุตรจะมาด้วยกัน เขาจะกลับมาที่นี่เป็นหมู่ใหญ่</verse>
				<verse number="9">เขาจะมาด้วยการร้องไห้ และเราจะนำเขากลับด้วยการปลอบใจ เราจะให้เขาเดินข้ามลำธารน้ำ ในทางราบซึ่งเขาจะไม่สะดุด เพราะเราเป็นบิดาแก่อิสราเอล และเอฟราอิมเป็นบุตรหัวปีของเรา</verse>
				<verse number="10">“บรรดาประชาชาติเอ๋ย จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ และจงประกาศพระวจนะนั้นในแผ่นดินชายทะเลที่ห่างออกไป จงกล่าวว่า ‘พระองค์ผู้ทรงกระจายอิสราเอลนั้นจะรวบรวมเขา และจะดูแลเขาอย่างกับผู้เลี้ยงแกะดูแลฝูงแกะของตน’</verse>
				<verse number="11">เพราะพระยาห์เวห์ทรงไถ่ยาโคบไว้แล้ว และได้ไถ่มาจากมือที่แข็งแรงเกินกว่าเขา</verse>
				<verse number="12">เขาทั้งหลายจะมาร้องเพลงอยู่บนที่สูงแห่งศิโยน และเขาจะปลาบปลื้มเพราะสิ่งดีของพระยาห์เวห์ เพราะเมล็ดข้าว เหล้าองุ่น และน้ำมัน เพราะลูกแกะและโค ชีวิตของพวกเขาจะเหมือนกับสวนที่มีน้ำรด และเขาจะไม่อ่อนระอาอีกต่อไป</verse>
				<verse number="13">แล้วพวกหญิงพรหมจารีจะเปรมปรีดิ์ในการเต้นรำ ทั้งคนหนุ่มและคนแก่จะรื่นเริง เราจะกลับความโศกเศร้าของเขาให้เป็นความชื่นบาน เราจะปลอบโยนเขาและให้ความยินดีแก่เขาแทนการไว้ทุกข์</verse>
				<verse number="14">เราจะให้ปุโรหิตอิ่มด้วยความอุดมสมบูรณ์ และประชากรของเราจะพอใจด้วยสิ่งดีของเรา พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ”</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “ได้ยินเสียงในเมืองรามาห์ เป็นเสียงโอดครวญและร่ำไห้ นางราเชลร้องไห้คร่ำครวญ เพราะบุตรทั้งหลายของตน นางไม่รับคำปลอบโยนในเรื่องบุตรทั้งหลายของตน เพราะว่าบุตรทั้งหลายนั้นไม่มีแล้ว”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “ระงับเสียงร้องไห้คร่ำครวญไว้เสียเถิด และระงับน้ำตาจากตาของเจ้าเสีย เพราะว่าการงานของเจ้าจะได้รับรางวัล พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ และเขาทั้งหลายจะกลับมาจากแผ่นดินของศัตรู”</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “เรื่องอนาคตของเจ้ายังมีหวัง และพวกลูกของเจ้าจะกลับมายังประเทศของเขาเอง</verse>
				<verse number="18">“เราได้ยินเอฟราอิมคร่ำครวญว่า ‘พระองค์ทรงตีสอนข้าพระองค์ และข้าพระองค์ก็ถูกตีสอน อย่างลูกโคที่ยังไม่เชื่อง ขอทรงนำข้าพระองค์กลับ เพื่อข้าพระองค์จะได้กลับสู่สภาพเดิม เพราะพระองค์ทรงเป็นพระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="19">เพราะหลังจากที่ข้าพระองค์หันกลับ ข้าพระองค์ก็กลับใจ และหลังจากที่ข้าพระองค์รับคำสั่งสอนแล้ว ข้าพระองค์ก็ตีขาตัวเองด้วยความเสียใจอย่างยิ่ง ข้าพระองค์อับอาย และขายหน้า เพราะข้าพระองค์ต้องทนรับความเสื่อมเสีย ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อยังหนุ่มอยู่นั้น’</verse>
				<verse number="20">เอฟราอิมเป็นบุตรชายที่รักของเรา เป็นลูกที่เราชื่นชมไม่ใช่หรือ? เพราะเราจะพูดกล่าวโทษเขาตราบใด เราก็ยังระลึกถึงเขาอยู่ตราบนั้น เพราะฉะนั้น จิตใจของเราจึงถวิลหาเขา เราจะมีความเมตตาต่อเขาแน่” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="21">“จงปักป้ายชี้ทางไว้สำหรับตน จงทำป้ายนำทางไว้สำหรับตัว จงพิจารณาให้ดีถึงทางหลวง คือทางซึ่งเจ้าดำเนินไปนั้น อิสราเอลพรหมจารีเอ๋ย จงกลับเถิด จงกลับมายังเมืองเหล่านี้ของเจ้า</verse>
				<verse number="22">ลูกสาว ผู้กลับสัตย์เอ๋ย เจ้าจะเถลไถลอยู่อีกนานสักเท่าใด? เพราะพระยาห์เวห์ทรงสร้างสิ่งใหม่บนพิภพ คือ ผู้หญิงล้อมผู้ชาย”</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าแห่งอิสราเอล ตรัสดังนี้ว่า “เมื่อเราให้เขากลับสู่สภาพเดิม เขาจะใช้ถ้อยคำต่อไปนี้ในแผ่นดินของยูดาห์ และในเมืองทั้งหลายอีกครั้งหนึ่ง คือ ‘โอ ที่อยู่แห่งความชอบธรรมเอ๋ย ภูเขาบริสุทธิ์เอ๋ย ขอพระยาห์เวห์ทรงอวยพรเจ้า’</verse>
				<verse number="24">ยูดาห์และเมืองทั้งสิ้นนั้น ทั้งบรรดาชาวนา บรรดาผู้ที่ท่องเที่ยวไปมาพร้อมกับฝูงแกะของเขา จะอาศัยอยู่ด้วยกันที่นั่น</verse>
				<verse number="25">เพราะเราจะให้จิตใจที่อ่อนแรงนั้นอิ่ม และทุกจิตใจที่อ่อนระอาเราจะให้อิ่มบริบูรณ์”</verse>
				<verse number="26">เมื่อนั้น ข้าพเจ้าตื่นขึ้นและมองดู และการนอนหลับของข้าพเจ้าก็เป็นที่ชื่นใจข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="27">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “นี่แน่ะ วันเวลาจะมาถึง เมื่อเราจะหว่านเมล็ดพันธุ์ทั้งของคนและของสัตว์ในเชื้อสายของอิสราเอลและเชื้อสายของยูดาห์</verse>
				<verse number="28">และเมื่อเราเฝ้าดูเขาเพื่อจะถอนออก พังลง คว่ำเสีย ทำลาย และนำเหตุร้ายมาอย่างไร เราจะเฝ้าดูเขาเพื่อจะสร้างขึ้นและปลูกฝังอย่างนั้น” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="29">“ในสมัยนั้น เขาจะไม่กล่าวต่อไปอีกว่า ‘พ่อกินองุ่นเปรี้ยวแล้วลูกก็เข็ดฟัน’</verse>
				<verse number="30">แต่ทุกคนจะต้องตายเพราะความผิดบาปของตนเอง มนุษย์ทุกคนที่รับประทานองุ่นเปรี้ยว ก็จะเข็ดฟัน”</verse>
				<verse number="31">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “นี่แน่ะ วันเวลาจะมาถึง ซึ่งเราจะทำพันธสัญญาใหม่ กับเชื้อสายของอิสราเอลและเชื้อสายของยูดาห์</verse>
				<verse number="32">ไม่เหมือนกับพันธสัญญาซึ่งเราได้ทำกับบรรพบุรุษของเขาทั้งหลาย เมื่อเราจูงมือเขาเพื่อนำเขาออกมาจากแผ่นดินอียิปต์ เป็นพันธสัญญาของเราซึ่งเขาฝ่าฝืน ถึงแม้ว่าเราได้เป็นสามีของเขา” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="33">“แต่นี่จะเป็นพันธสัญญาซึ่งเราจะทำกับเชื้อสายของอิสราเอลภายหลังสมัยนั้น” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ “เราจะบรรจุธรรมบัญญัติไว้ในเขาทั้งหลาย และเราจะจารึกมันไว้บนดวงใจของเขา และเราจะเป็นพระเจ้าของเขา และเขาจะเป็นประชากรของเรา</verse>
				<verse number="34">และทุกคนจะไม่สอนเพื่อนบ้านและพี่น้องของตนแต่ละคนอีกว่า ‘จงรู้จักพระยาห์เวห์’ เพราะเขาทุกคนจะรู้จักเราตั้งแต่คนเล็กน้อยที่สุดถึงคนใหญ่โตที่สุด” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ “เพราะเราจะให้อภัยความผิดบาปของเขา และจะไม่จดจำบาปของเขาอีกต่อไป”</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์ผู้ทรงให้ดวงอาทิตย์เป็นแสงสว่างตอนกลางวัน และทรงให้กฎเกณฑ์แก่ดวงจันทร์ และทรงให้บรรดาดวงดาวเป็นแสงสว่างตอนกลางคืน ผู้ทรงกวนทะเลให้คลื่นกำเริบ พระนามของพระองค์ คือพระยาห์เวห์จอมทัพ ตรัสดังนี้ว่า</verse>
				<verse number="36">“หากระเบียบตายตัวนี้จะพรากไปจากหน้าเรา แล้วเชื้อสายของอิสราเอลจึงจะสิ้นสุด จากการเป็นชนชาติหนึ่งต่อหน้าเราเป็นนิตย์” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="37">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “หากฟ้าสวรรค์เบื้องบนเป็นที่วัดได้ และรากฐานของพิภพเบื้องล่างเป็นที่ให้สำรวจได้ แล้วเราจึงจะปลดเชื้อสายทั้งสิ้นของอิสราเอลทิ้งไปเสีย เพราะทุกสิ่งซึ่งเขาได้ทำนั้น” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="38">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “นี่แน่ะ วันเวลาจะมาถึงที่เมืองนี้จะถูกสร้างขึ้นใหม่เพื่อพระยาห์เวห์ ตั้งแต่หอคอยฮานันเอลไปถึงประตูมุม</verse>
				<verse number="39">และเชือกวัดจะไปไกลกว่านั้นตรงไปถึงเนินเขากาเรบ แล้วจะเลี้ยวไปถึงตำบลโกอาห์</verse>
				<verse number="40">และทั่วทั้งหุบเขาแห่งซากศพและขี้เถ้า และทุ่งนาทั้งหมดไกลไปจนถึงลำธารขิดโรน จนถึงมุมประตูม้าไปทางตะวันออก จะเป็นที่ศักดิ์สิทธิ์แด่พระยาห์เวห์ จะไม่ถูกถอนรากหรือคว่ำอีกต่อไปเป็นนิตย์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">พระวจนะมาจากพระยาห์เวห์ถึงเยเรมีย์ในปีที่ 10 แห่งเศเดคียาห์ กษัตริย์ของยูดาห์ ซึ่งเป็นปีที่ 18 ของเนบูคัดเนสซาร์</verse>
				<verse number="2">ครั้งนั้น กองทัพของกษัตริย์แห่งบาบิโลนกำลังล้อมกรุงเยรูซาเล็มอยู่ และเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะถูกขังอยู่ในบริเวณทหารรักษาพระองค์ ซึ่งอยู่ในพระราชวังของกษัตริย์แห่งยูดาห์</verse>
				<verse number="3">เพราะเศเดคียาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ได้จำคุกท่านไว้ ตรัสว่า “ทำไมท่านจึงเผยพระวจนะโดยกล่าวว่า ‘พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราจะมอบเมืองนี้ไว้ในมือของกษัตริย์แห่งบาบิโลน และเขาจะยึดเมืองนี้</verse>
				<verse number="4">เศเดคียาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์จะหนีไปไม่พ้นจากมือของคนเคลเดีย แต่จะถูกมอบไว้ในมือของกษัตริย์แห่งบาบิโลนเป็นแน่ และจะได้พูดกันปากต่อปาก และเห็นกันตาต่อตา</verse>
				<verse number="5">และเขาจะนำเศเดคียาห์ไปยังบาบิโลน และท่านจะอยู่ที่นั่นจนกว่าเราจะไปเยี่ยมท่าน พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ ถ้าเจ้าจะต่อสู้กับชาวเคลเดีย เจ้าจะทำไม่สำเร็จ’ ”</verse>
				<verse number="6">เยเรมีย์กล่าวว่า “พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="7">‘นี่แน่ะ ฮานัมเอลบุตรชัลลูมอาของเจ้าจะมาหาเจ้าและกล่าวว่า “จงซื้อนาของข้าพเจ้าซึ่งอยู่ที่อานาโธท เพราะว่าสิทธิของการไถ่ด้วยการซื้อนั้นเป็นของท่าน”</verse>
				<verse number="8">แล้วฮานัมเอลลูกพี่ลูกน้องของข้าพเจ้าก็มาหาข้าพเจ้าที่บริเวณของทหารรักษาพระองค์ตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ และพูดกับข้าพเจ้าว่า “จงซื้อนาของข้าพเจ้าซึ่งอยู่ที่อานาโธทในแผ่นดินเบนยามิน เพราะสิทธิของการถือกรรมสิทธิ์และการไถ่เป็นของท่าน จงซื้อไว้เถิด” แล้วข้าพเจ้าจึงทราบว่า นี่เป็นพระวจนะของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">“และข้าพเจ้าก็ซื้อนาที่อานาโธทจากฮานัมเอลลูกพี่ลูกน้องของข้าพเจ้า และได้ชั่งเงินให้แก่เขา 17 เชเขล</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้าก็ลงนามในโฉนดประทับตราไว้ให้พยานรับรองและเอาตาชั่งชั่งเงิน</verse>
				<verse number="11">แล้วข้าพเจ้าก็รับโฉนดของการซื้อที่ประทับตราแล้ว ซึ่งมีข้อตกลงและเงื่อนไขและฉบับที่เปิดอยู่</verse>
				<verse number="12">และข้าพเจ้าก็มอบโฉนดของการซื้อให้แก่บารุคบุตรเนริยาห์ ผู้เป็นบุตรของมัคเสยาห์ ต่อหน้าฮานัมเอลลูกพี่ลูกน้องของข้าพเจ้า ต่อหน้าพยานผู้ลงนามในโฉนดของการซื้อ และต่อหน้าพวกยูดาห์ ผู้ซึ่งนั่งอยู่ในบริเวณทหารรักษาพระองค์</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้าได้กำชับบารุคต่อหน้าพวกเขาว่า</verse>
				<verse number="14">‘พระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า “จงเอาโฉนดเหล่านี้ไปเสีย ทั้งโฉนดของการซื้อที่ประทับตรากับฉบับที่เปิดนี้ และบรรจุไว้ในภาชนะดินเพื่อจะทนอยู่ได้นาน”</verse>
				<verse number="15">เพราะพระยาห์เวห์จอมทัพพระเจ้าแห่งอิสราเอล ตรัสดังนี้ว่า “บ้านเรือนและไร่นาและสวนองุ่นจะมีการซื้อขายกันอีกในแผ่นดินนี้” ’</verse>
				<verse number="16">“หลังจากข้าพเจ้ามอบโฉนดของการซื้อให้แก่บารุคบุตรเนริยาห์แล้ว ข้าพเจ้าได้อธิษฐานต่อพระยาห์เวห์ว่า</verse>
				<verse number="17">‘ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย นี่แน่ะ พระองค์ทรงสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลกด้วยฤทธานุภาพยิ่งใหญ่ของพระองค์ และด้วยพระหัตถ์ซึ่งเหยียดออกของพระองค์ สำหรับพระองค์ไม่มีสิ่งใดที่ยากเกิน</verse>
				<verse number="18">พระองค์ทรงสำแดงความรักมั่นคงต่อคนเป็นพันๆ แต่ทรงตอบสนองความผิดบาปของบิดาให้ตกถึงลูกหลานสืบต่อมา พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่และทรงฤทธิ์ พระนามของพระองค์คือพระยาห์เวห์จอมทัพ</verse>
				<verse number="19">ทรงยิ่งใหญ่ในคำปรึกษา ทรงฤทธานุภาพในพระราชกิจ พระเนตรของพระองค์เห็นทุกวิถีทางของมนุษย์ ประทานรางวัลแก่ทุกคนตามวิถีทางของเขาและตามผลแห่งการกระทำของเขา</verse>
				<verse number="20">ทรงเป็นผู้สำแดงหมายสำคัญและการอัศจรรย์ในแผ่นดินอียิปต์ และจนถึงสมัยนี้ก็ทรงสำแดงในอิสราเอล และท่ามกลางมนุษยชาติ และทรงทำให้พระนามเลื่องลือไปอย่างทุกวันนี้</verse>
				<verse number="21">พระองค์ได้ทรงนำอิสราเอลประชากรของพระองค์ออกจากแผ่นดินอียิปต์ ด้วยหมายสำคัญและการอัศจรรย์ และด้วยพระหัตถ์เข้มแข็งและพระกรที่เหยียดออกและด้วยความน่ากลัวอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="22">และพระองค์ประทานแผ่นดินนี้แก่พวกเขา ซึ่งทรงปฏิญาณแก่บรรพบุรุษของพวกเขาว่าจะประทานแก่เขา คือแผ่นดินซึ่งมีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์</verse>
				<verse number="23">และพวกเขาก็ได้เข้าไปและถือกรรมสิทธิ์แผ่นดินนั้น แต่พวกเขาไม่ได้เชื่อฟังพระสุรเสียงของพระองค์ หรือดำเนินตามธรรมบัญญัติของพระองค์ สิ่งซึ่งพระองค์ทรงบัญชาเขาให้ทำนั้น พวกเขาไม่ได้ทำเลย เพราะฉะนั้นพระองค์ทรงให้เหตุร้ายทั้งสิ้นนี้มาถึงเขา</verse>
				<verse number="24">ดูสิ เชิงเทินที่ล้อมอยู่ได้มาถึงกรุงเพื่อจะยึดเอาแล้ว และเนื่องด้วยดาบ การกันดารอาหาร และโรคระบาด เมืองนี้ก็ได้ถูกมอบไว้ในมือของคนเคลเดียผู้กำลังต่อสู้อยู่นั้น สิ่งที่พระองค์ตรัสก็เกิดขึ้นแล้ว และนี่แน่ะ พระองค์ทอดพระเนตรเห็น</verse>
				<verse number="25">ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย พระองค์ตรัสกับข้าพระองค์ว่า “จงเอาเงินซื้อนาและหาพยานเสีย” แม้ว่าเมืองนั้นจะถูกมอบไว้ในมือของคนเคลเดีย’ ”</verse>
				<verse number="26">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังเยเรมีย์ว่า</verse>
				<verse number="27">“นี่แน่ะ เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของมนุษย์และสัตว์ทั้งสิ้น มีสิ่งใดที่ยากเกินสำหรับเราหรือ?</verse>
				<verse number="28">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราจะมอบเมืองนี้ไว้ในมือของคนเคลเดีย และในมือของเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลน เขาจะยึดเอาแน่</verse>
				<verse number="29">คนเคลเดียผู้ต่อสู้กับเมืองนี้จะมาจุดไฟเผาเมืองนี้เสีย รวมทั้งบรรดาบ้านที่เขาเผาเครื่องหอมถวายพระบาอัลที่บนหลังคา และเทเครื่องดื่มบูชาถวายแก่พระอื่นเพื่อยั่วเย้าเราให้โกรธ</verse>
				<verse number="30">เพราะพงศ์พันธุ์อิสราเอลและพงศ์พันธุ์ยูดาห์ทำแต่ความชั่วในสายตาของเราตั้งแต่วัยหนุ่มสาว พงศ์พันธุ์อิสราเอลได้ยั่วเย้าเราให้โกรธด้วยผลงานแห่งมือของเขา” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="31">“เมืองนี้ได้เร้าความกริ้วและความโกรธของเรา ตั้งแต่วันที่ได้สร้างมันขึ้นจนถึงวันนี้ เพราะฉะนั้น เราจะเอามันออกไปให้พ้นหน้าของเรา</verse>
				<verse number="32">เพราะว่าความชั่วทั้งสิ้นของพงศ์พันธุ์อิสราเอล และพงศ์พันธุ์ยูดาห์ซึ่งเขาได้กระทำที่ยั่วเย้าให้เราโกรธ คือทั้งตัวเขา บรรดากษัตริย์และเจ้านายของเขา บรรดาปุโรหิตและผู้เผยพระวจนะของเขา คนยูดาห์และชาวกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="33">พวกเขาได้หันหลังให้เรา แทนที่จะหันหน้า แม้ว่าเราได้สอนเขาอยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า เขาก็ไม่ได้ฟังเพื่อรับการสั่งสอน</verse>
				<verse number="34">แต่พวกเขาได้ตั้งสิ่งน่าสะอิดสะเอียนของเขาไว้ในนิเวศซึ่งเรียกตามชื่อของเราทำให้มีมลทิน</verse>
				<verse number="35">พวกเขาได้สร้างปูชนียสถานสูงสำหรับพระบาอัลในหุบเขาเบนฮินโนม เพื่อถวายบุตรชายและบุตรหญิงของเขาแก่พระโมเลค แม้ว่าเราไม่ได้บัญชาเขา หรือคิดอยู่ในใจของเราว่า เขาควรจะทำสิ่งน่าเกลียดน่าชังนี้ซึ่งทำให้ยูดาห์ผิดบาป”</verse>
				<verse number="36">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสเกี่ยวกับเมืองนี้ว่า “พวกเจ้ากล่าวว่า ‘มันจะถูกยกให้ไว้ในมือของกษัตริย์แห่งบาบิโลน ด้วยดาบ ด้วยการกันดารอาหาร และด้วยโรคระบาด’</verse>
				<verse number="37">นี่แน่ะ เราจะรวบรวมพวกเขามาจากประเทศทั้งปวง ซึ่งเราได้ขับไล่เขาให้ไปอยู่นั้นด้วยความกริ้ว ด้วยความพิโรธ และความโกรธอย่างรุนแรงของเรา เราจะนำเขาทั้งหลายกลับมายังสถานที่นี้ และจะทำให้เขาอาศัยอยู่อย่างปลอดภัย</verse>
				<verse number="38">พวกเขาจะเป็นประชากรของเรา และเราจะเป็นพระเจ้าของเขา</verse>
				<verse number="39">เราจะให้ใจเดียวและทางเดียวแก่เขา เพื่อเขาจะยำเกรงเราอยู่เป็นนิตย์ เพื่อเป็นประโยชน์แก่เขาและแก่ลูกหลานของเขาที่ตามมา</verse>
				<verse number="40">เราจะทำพันธสัญญานิรันดร์กับพวกเขาว่าเราจะไม่หันไปจากการทำความดีแก่พวกเขา และเราจะบรรจุความยำเกรงเราไว้ในใจของพวกเขา เพื่อเขาจะไม่หันไปจากเรา</verse>
				<verse number="41">เราจะยินดีทำความดีแก่เขา และเราจะตั้งเขาไว้ในแผ่นดินนี้อย่างมั่นคง ด้วยสุดใจและสุดจิตของเรา”</verse>
				<verse number="42">เพราะพระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “ดังที่เราได้นำสิ่งร้ายอย่างยิ่งมาเหนือชนชาตินี้ เราก็จะนำสิ่งดีทั้งปวงซึ่งเราได้สัญญาไว้นั้นมาเหนือเขาเช่นกัน</verse>
				<verse number="43">จะมีการซื้อขายนากันในแผ่นดินซึ่งเจ้ากล่าวถึงว่า ‘เป็นที่ร้างเปล่า ไม่มีมนุษย์หรือสัตว์ เพราะแผ่นดินถูกมอบไว้ในมือของคนเคลเดีย’</verse>
				<verse number="44">ที่นานั้นจะซื้อกันด้วยเงิน ใบโฉนดก็จะต้องลงนามและประทับตรา และลงนามพยาน ที่ในแผ่นดินของเบนยามิน ในที่ต่างๆ แถบกรุงเยรูซาเล็ม และในเมืองของยูดาห์ ในเมืองแถบแดนเทือกเขา ในเมืองแถบเนินเชเฟลาห์และในเมืองแถบเนเกบ เพราะเราจะให้พวกเขากลับสู่สภาพเดิม” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังเยเรมีย์เป็นครั้งที่สอง เมื่อท่านยังถูกกักตัวอยู่ในบริเวณของทหารรักษาพระองค์ว่า</verse>
				<verse number="2">“พระยาห์เวห์ผู้ทรงสร้างแผ่นดินโลก พระยาห์เวห์ผู้ทรงปั้นมันเพื่อสถาปนาไว้ พระยาห์เวห์คือพระนามของพระองค์ ตรัสดังนี้ว่า</verse>
				<verse number="3">‘จงทูลเรา และเราจะตอบเจ้า และจะบอกสิ่งยิ่งใหญ่ที่ซ่อนอยู่ ซึ่งเจ้าไม่รู้นั้นแก่เจ้า’</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลได้ตรัสดังนี้เกี่ยวกับเรื่องบ้านในกรุงนี้ และพระราชวังของบรรดากษัตริย์แห่งยูดาห์ ซึ่งถูกรื้อลงเพื่อใช้ต้านเชิงเทินและดาบ</verse>
				<verse number="5">พวกเขาจะไปรบกับคนเคลเดียและสถานที่เหล่านี้จะเต็มไปด้วยศพของคนที่เราสังหารด้วยความกริ้วและความพิโรธของเรา เพราะเราได้ซ่อนหน้าของเราจากกรุงนี้ เนื่องจากความอธรรมของพวกเขา</verse>
				<verse number="6">นี่แน่ะ เราจะนำการเยียวยา และการรักษามาให้ และเราจะรักษาเขาทั้งหลายให้หายและเผยสวัสดิภาพและความมั่นคงอย่างอุดม</verse>
				<verse number="7">เราจะให้ยูดาห์และอิสราเอลกลับสู่สภาพเดิม และสร้างเขาทั้งหลายใหม่อย่างที่เขาเป็นมาแต่เดิมนั้น</verse>
				<verse number="8">เราจะชำระเขาจากความผิดบาปทั้งสิ้นซึ่งเขาทำต่อเรา และจะให้อภัยความผิดบาปทั้งสิ้นของเขาซึ่งเขาทำโดยกบฏต่อเรา</verse>
				<verse number="9">และกรุงนี้จะเป็นชื่อที่ชื่นบานสำหรับเรา เป็นที่สรรเสริญ และเป็นศักดิ์ศรีต่อหน้าประชาชาติทั้งสิ้นแห่งแผ่นดินโลก ซึ่งจะได้ยินถึงสิ่งดีทั้งปวงซึ่งเราได้ทำเพื่อพวกเขา เขาจะเกรงกลัวและตัวสั่น เพราะสิ่งดีทั้งปวงและสวัสดิภาพทั้งสิ้นซึ่งเราได้จัดหาให้กรุงนั้น”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “ในสถานที่นี้ซึ่งเจ้ากล่าวว่า ‘เป็นที่ทิ้งร้าง ไม่มีมนุษย์หรือสัตว์’ คือในเมืองต่างๆ ของยูดาห์และตามถนนกรุงเยรูซาเล็มซึ่งร้างเปล่า ไม่มีมนุษย์หรือชาวเมืองหรือสัตว์ อีกครั้งหนึ่งสถานที่นี้จะได้ยิน</verse>
				<verse number="11">เสียงบันเทิงและเสียงรื่นเริง เสียงเจ้าบ่าวและเสียงเจ้าสาว และเสียงบรรดาคนเหล่านั้นที่กล่าวว่า ‘จงขอบพระคุณพระยาห์เวห์จอมทัพ เพราะพระยาห์เวห์ประเสริฐ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงอยู่เป็นนิตย์’ ขณะที่นำเครื่องบูชาขอบพระคุณมายังพระนิเวศของพระยาห์เวห์ เพราะเราจะให้แผ่นดินนั้นกลับสู่สภาพเดิม” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า “ในสถานที่นี้ซึ่งเป็นที่ทิ้งร้าง ไม่มีมนุษย์หรือสัตว์ จะมีทุ่งหญ้าอีกครั้งในทุกเมืองเพื่อผู้เลี้ยงแกะจะพาแกะของพวกเขามาพัก”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “ในเมืองต่างๆ แถบแดนเทือกเขา ในเมืองต่างๆ แถบเนินเชเฟลาห์ ในเมืองต่างๆ แถบเนเกบ ในแผ่นดินแห่งเบนยามิน ตามสถานที่รอบกรุงเยรูซาเล็ม ในเมืองต่างๆ ของยูดาห์จะมีฝูงแกะผ่านใต้มือของผู้ที่นับอีก”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “ดูสิ วันนั้นจะมาถึง คือเมื่อเราจะให้สิ่งดีที่เราสัญญาไว้ต่อพงศ์พันธุ์อิสราเอลและพงศ์พันธุ์ยูดาห์สำเร็จ</verse>
				<verse number="15">ในวันเหล่านั้นและในเวลานั้น เราจะให้กิ่งชอบธรรมเกิดมาเพื่อดาวิด และท่านจะให้ความยุติธรรมและความชอบธรรมแก่แผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="16">ในวันเหล่านั้น ยูดาห์จะได้รับการช่วยให้รอด และเยรูซาเล็มจะอาศัยอยู่อย่างมั่นคง และนี่เป็นชื่อซึ่งเขาจะเรียกเมืองนั้นคือ ‘พระยาห์เวห์ทรงเป็นความชอบธรรมของเรา’ ”</verse>
				<verse number="17">เพราะพระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “ดาวิดจะไม่ขาดบุรุษที่จะประทับบนพระที่นั่งแห่งพงศ์พันธุ์อิสราเอล</verse>
				<verse number="18">และปุโรหิตเผ่าเลวีจะไม่ขาดบุรุษที่อยู่ต่อหน้าเรา เพื่อถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และเผาธัญบูชา และทำการสักการบูชาเป็นนิตย์”</verse>
				<verse number="19">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังเยเรมีย์ว่า</verse>
				<verse number="20">“พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ถ้าพวกเจ้าล้มเลิกพันธสัญญาของเราต่อวันและพันธสัญญาของเราต่อคืนได้ จนวันและคืนไม่มาตามเวลากำหนด</verse>
				<verse number="21">แล้วเราจึงจะล้มเลิกพันธสัญญาของเราต่อดาวิดผู้รับใช้ของเรา จนท่านไม่มีโอรสที่จะครองราชย์บนพระที่นั่งของท่าน และล้มเลิกพันธสัญญาของเราต่อปุโรหิตเผ่าเลวีผู้ปรนนิบัติของเราเสีย</verse>
				<verse number="22">บริวารของฟ้าสวรรค์นั้นนับไม่ถ้วน และเม็ดทรายที่ทะเลก็ตวงไม่ได้ฉันใด เราก็จะให้เชื้อสายของดาวิดผู้รับใช้ของเราและปุโรหิตเผ่าเลวีผู้ปรนนิบัติของเราทวีมากขึ้นฉันนั้น”</verse>
				<verse number="23">พระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงเยเรมีย์อีกว่า</verse>
				<verse number="24">“เจ้าไม่ได้สังเกตเห็นหรือว่า ประชาชนเหล่านี้พูดกันอย่างไร? คือพูดกันว่า ‘พระยาห์เวห์ทรงทอดทิ้งสองตระกูลที่พระองค์ทรงเลือกไว้ เสียแล้ว’ ดังนี้แหละ เขาทั้งหลายได้ดูหมิ่นประชากรของเรา และถือว่าไม่ใช่ประชาชาติในสายตาเขาทั้งหลายอีกต่อไป</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ถ้าเราไม่ได้สถาปนาพันธสัญญาของเรากับวันและคืน และสถาปนากฎเกณฑ์ต่างๆ ของฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลกแล้ว</verse>
				<verse number="26">เราจะทอดทิ้งเชื้อสายของยาโคบและดาวิดผู้รับใช้ของเรา และจะไม่เลือกผู้หนึ่งจากเชื้อสายของท่านให้ครอบครองเหนือพงศ์พันธุ์ของอับราฮัม อิสอัค และยาโคบ เพราะเราจะให้พวกเขากลับสู่สภาพเดิม และจะเมตตาพวกเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">ขณะเมื่อเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลน กองทัพทั้งหมดของพระองค์ บรรดาราชอาณาจักรในแผ่นดินโลกซึ่งอยู่ใต้การครอบครองของพระองค์ และชนชาติทั้งหลายกำลังต่อสู้กับกรุงเยรูซาเล็ม และเมืองทั้งปวงของกรุงนั้น มีพระวจนะจากพระยาห์เวห์ถึงเยเรมีย์ว่า</verse>
				<verse number="2">“พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า จงไปพูดกับเศเดคียาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ และกล่าวแก่ท่านว่า ‘พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “นี่แน่ะ เราจะมอบกรุงนี้ไว้ในมือกษัตริย์แห่งบาบิโลน และเขาจะเผาเสียด้วยไฟ</verse>
				<verse number="3">ท่านจะไม่รอดไปจากมือของเขา แต่จะถูกจับแน่และถูกมอบไว้ในมือของเขา ท่านจะได้เห็นกษัตริย์แห่งบาบิโลนตาต่อตา และจะได้พูดกันปากต่อปาก และท่านจะต้องไปยังบาบิโลน” ’ ”</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่เศเดคียาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ อย่างไรก็ดีขอทรงสดับพระวจนะของพระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์ตรัสเกี่ยวกับฝ่าพระบาทดังนี้ว่า “ท่านจะไม่ตายด้วยดาบ</verse>
				<verse number="5">ท่านจะตายด้วยความสงบ และเขาก่อเพลิงเพื่อบรรพบุรุษของท่านคือบรรดากษัตริย์ซึ่งอยู่ก่อนท่านอย่างไร เขาจะก่อเพลิงเพื่อท่านอย่างนั้น และเขาจะคร่ำครวญเพื่อท่านว่า ‘อนิจจาเอ๋ย พระองค์เจ้าข้า’ เพราะเราได้ลั่นวาจาไว้แล้ว” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="6">แล้วเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะได้ทูลพระวจนะเหล่านี้ต่อเศเดคียาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ในกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="7">ขณะเมื่อกองทัพของกษัตริย์แห่งบาบิโลนกำลังสู้รบกรุงเยรูซาเล็มและเมืองต่างๆ ของยูดาห์ที่ยังเหลืออยู่คือ เมืองลาคีชและเมืองอาเซคาห์ ที่ยังเหลืออยู่สองเมืองนี้เท่านั้นเพราะเป็นเมืองของยูดาห์ที่มีกำแพงป้อม</verse>
				<verse number="8">พระวจนะมาจากพระยาห์เวห์ยังเยเรมีย์ หลังจากกษัตริย์เศเดคียาห์ได้ทรงทำพันธสัญญากับประชาชนในกรุงเยรูซาเล็มว่า จะประกาศพระราชกฤษฎีกาเรื่องอิสรภาพแก่เขาทั้งหลายดังนี้</verse>
				<verse number="9">ให้ทุกคนปล่อยทาสฮีบรูของตนทั้งชายและหญิงให้เป็นอิสระ เพื่อจะไม่มีใครทำให้คนยูดาห์พี่น้องของตนเป็นทาส</verse>
				<verse number="10">และพวกเขาก็เชื่อฟัง คือทั้งบรรดาเจ้านายและบรรดาประชาชนผู้เข้าทำพันธสัญญาว่า ทุกคนจะปล่อยทาสของตนทั้งชายและหญิง เพื่อพวกเขาจะไม่ตกเป็นทาสอีก เขาทั้งหลายก็ได้เชื่อฟังและปล่อยทาสให้เป็นอิสระ</verse>
				<verse number="11">แต่ภายหลังเขาได้หวนกลับและจับทาสชายและหญิง ซึ่งเขาได้ปล่อยให้เป็นอิสระนั้นมาให้เป็นทาสอยู่ใต้บังคับอีก</verse>
				<verse number="12">พระวจนะแห่งพระยาห์เวห์มายังเยเรมีย์จากพระยาห์เวห์ว่า</verse>
				<verse number="13">“พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า เราได้ทำพันธสัญญากับบรรพบุรุษของเจ้า เมื่อเรานำเขาออกมาจากแผ่นดินอียิปต์ ออกจากเรือนทาสว่า</verse>
				<verse number="14">เมื่อถึงปีที่ 7 ทุกคนจะต้องปล่อยพี่น้องฮีบรูผู้ที่ถูกขายไว้กับเจ้า และได้รับใช้เจ้ามา 6 ปี เจ้าต้องปล่อยเขาให้เป็นอิสระพ้นจากการรับใช้เจ้า แต่บรรพบุรุษของเจ้าไม่ฟังเราและไม่เงี่ยหูฟังเรา</verse>
				<verse number="15">เมื่อเร็วๆ นี้เจ้าได้กลับใจและทำสิ่งที่ถูกต้องในสายตาของเราโดยการประกาศอิสรภาพแก่เพื่อนบ้านของตน และเจ้าได้ทำพันธสัญญาต่อหน้าเราในนิเวศซึ่งเรียกตามชื่อของเรา</verse>
				<verse number="16">แต่แล้วเจ้าก็หวนกลับทำให้นามของเราเป็นมลทิน เมื่อเจ้าทุกคนจับทาสชายหญิงของเจ้า ซึ่งเจ้าได้ปล่อยให้เป็นอิสระไปตามความปรารถนาของพวกเขาแล้วนั้นกลับมาให้เป็นทาสอยู่ใต้บังคับอีก</verse>
				<verse number="17">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์จึงตรัสดังนี้ว่า พวกเจ้าไม่ได้เชื่อฟังเรา ที่ให้ประกาศอิสรภาพแก่พี่น้องและเพื่อนบ้านของตน พระยาห์เวห์ตรัสว่า นี่แน่ะ เราจะประกาศอิสรภาพแก่พวกเจ้าด้วย ดาบ โรคระบาด และการกันดารอาหาร เราจะทำให้เจ้าเป็นที่หวาดกลัวแก่บรรดาราชอาณาจักรของแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="18">และคนที่ทำผิดต่อพันธสัญญาของเรา และไม่ได้ทำตามข้อตกลงในพันธสัญญาซึ่งเขาได้กระทำต่อหน้าเรานั้น เราจะทำให้เขาเหล่านั้นเป็นดังลูกวัวที่ถูกตัดออกเป็นสองท่อน และมีคนเดินผ่านกลางท่อนเหล่านั้นไป</verse>
				<verse number="19">เจ้านายแห่งยูดาห์ก็ดี เจ้านายแห่งกรุงเยรูซาเล็มก็ดี ข้าราชสำนักก็ดี ปุโรหิตและบรรดาประชาชนแห่งแผ่นดินนั้นก็ดี ผู้ผ่านระหว่างท่อนลูกวัวนั้น</verse>
				<verse number="20">เราจะมอบพวกเขาไว้ในมือศัตรูของเขา และในมือของบรรดาผู้ที่แสวงเอาชีวิตของเขา ศพของพวกเขาจะเป็นอาหารของนกในอากาศและของสัตว์บนแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="21">ส่วนเศเดคียาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์และเจ้านายทั้งหลายของเขานั้น เราจะมอบไว้ในมือศัตรูของเขาและบรรดาผู้ที่แสวงเอาชีวิตของเขา และกองทัพแห่งกษัตริย์บาบิโลนซึ่งได้ถอยไปจากเจ้าแล้วนั้น</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์ตรัสว่า นี่แน่ะ เราจะบัญชาและจะนำพวกเขากลับมายังกรุงนี้ เขาจะสู้รบกับกรุงนี้ ยึดเอาจนได้ และเผาเสียด้วยไฟ เราจะทำให้เมืองต่างๆ ของยูดาห์เป็นที่ร้างเปล่าไม่มีคนอาศัย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">พระวจนะมาจากพระยาห์เวห์ถึงเยเรมีย์ ในรัชกาลเยโฮยาคิม โอรสของโยสิยาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ว่า</verse>
				<verse number="2">“จงไปหาคนตระกูลเรคาบและพูดกับพวกเขา และนำพวกเขามาที่พระนิเวศของพระยาห์เวห์ เข้ามาในห้องเฉลียงห้องหนึ่ง แล้วเชิญให้พวกเขาดื่มเหล้าองุ่น”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น ข้าพเจ้าจึงนำยาอาซันยาห์บุตรเยเรมีย์ผู้เป็นบุตรฮาบาซินยาห์ กับพี่น้องของเขา และบุตรชายทั้งหมดของเขาและคนตระกูลเรคาบทุกคน</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้านำพวกเขามายังพระนิเวศของพระยาห์เวห์ มาในห้องเฉลียงของบุตรของฮานัน ผู้เป็นบุตรอิกดาลิยาห์ คนของพระเจ้า ซึ่งอยู่ใกล้กับห้องเฉลียงของเจ้านาย เหนือห้องเฉลียงของมาอาเสยาห์บุตรชัลลูม คนดูแลธรณีประตู</verse>
				<verse number="5">แล้วข้าพเจ้าก็วางเหยือกเหล้าองุ่นกับถ้วยหลายใบไว้ต่อหน้าคนตระกูลเรคาบ และพูดกับพวกเขาว่า “เชิญดื่มเหล้าองุ่น”</verse>
				<verse number="6">แต่เขาทั้งหลายตอบว่า “พวกเราไม่ดื่มเหล้าองุ่น เพราะโยนาดับบุตรเรคาบผู้เป็นบิดาของเราสั่งเราว่า ‘อย่าดื่มเหล้าองุ่น ทั้งตัวเจ้าและลูกหลานของเจ้าเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="7">อย่าสร้างบ้าน อย่าหว่านพืช อย่าปลูกหรือมีสวนองุ่น แต่จงอาศัยอยู่ในเต็นท์ตลอดชีวิตของเจ้า เพื่อเจ้าจะมีชีวิตยืนนานในแผ่นดินซึ่งเจ้าอาศัยอยู่’</verse>
				<verse number="8">พวกเราได้เชื่อฟังเสียงของโยนาดับบุตรเรคาบ ผู้เป็นบิดาของเราในทุกสิ่งซึ่งท่านได้สั่งเรา คือไม่ดื่มเหล้าองุ่นตลอดชีวิต ทั้งตัวเรา ภรรยา บุตรชายและบุตรหญิงของเรา</verse>
				<verse number="9">ไม่สร้างบ้านเพื่อจะอาศัยอยู่ เราไม่มีสวนองุ่นหรือนาหรือพืช</verse>
				<verse number="10">แต่เราได้อาศัยอยู่ในเต็นท์ ได้เชื่อฟังและทำทุกสิ่งซึ่งโยนาดับบิดาของเราได้บัญชาเราไว้</verse>
				<verse number="11">แต่ต่อมาเมื่อเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลนได้ยกมาต่อสู้กับแผ่นดินนี้ เราพูดว่า มาเถิด ให้เราไปยังกรุงเยรูซาเล็มเพราะกลัวกองทัพคนเคลเดียและกองทัพคนซีเรีย ดังนั้นเราจึงอาศัยอยู่ที่กรุงเยรูซาเล็ม”</verse>
				<verse number="12">แล้วพระวจนะแห่งพระยาห์เวห์มาถึงเยเรมีย์ว่า</verse>
				<verse number="13">“พระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า จงไปบอกบรรดาผู้ชายของยูดาห์ และบอกชาวกรุงเยรูซาเล็มว่า ‘พระยาห์เวห์ตรัสว่า เจ้าจะไม่รับคำแนะนำและเชื่อฟังถ้อยคำของเราหรือ?</verse>
				<verse number="14">ถ้อยคำของโยนาดับบุตรเรคาบที่ได้สั่งบุตรชายทั้งหลายของตนไม่ให้ดื่มเหล้าองุ่นนั้น พวกเขาก็ได้รักษากันไว้แล้ว และพวกเขาไม่ได้ดื่มเลยจนถึงวันนี้ เพราะพวกเขาได้เชื่อฟังคำสั่งของบิดาของเขา แต่เราเองได้พูดกับพวกเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่า แต่พวกเจ้าก็ไม่ฟังเรา</verse>
				<verse number="15">เราได้ส่งบรรดาผู้รับใช้ของเราคือผู้เผยพระวจนะมาหาเจ้า ส่งพวกเขามาครั้งแล้วครั้งเล่า กล่าวว่า ‘บัดนี้เจ้าทุกคนจงหันกลับจากทางชั่วของตน และแก้ไขการกระทำของพวกเจ้าเสีย อย่าไปติดตามพระอื่นและปรนนิบัติพระเหล่านั้น แล้วเจ้าจะได้อาศัยอยู่ในแผ่นดินซึ่งเราได้ให้แก่เจ้าและบรรพบุรุษของเจ้า’ แต่เจ้าไม่ได้เงี่ยหูหรือฟังเรา</verse>
				<verse number="16">บุตรทั้งหลายของโยนาดับบุตรของเรคาบได้รักษาคำบัญชาซึ่งบิดาของเขาได้สั่งไว้ แต่ชนชาตินี้ไม่ได้เชื่อฟังเรา’</verse>
				<verse number="17">ดังนั้นพระยาห์เวห์พระเจ้าจอมทัพพระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ‘นี่แน่ะ เราจะนำโทษทั้งสิ้นซึ่งเราประกาศไว้มาเหนือยูดาห์ และบรรดาชาวกรุงเยรูซาเล็ม เพราะว่าเราพูดกับพวกเขาแต่เขาไม่ฟัง เราได้เรียกเขาแต่เขาไม่ตอบ”</verse>
				<verse number="18">แต่เยเรมีย์ได้พูดกับคนตระกูลเรคาบว่า “พระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า เพราะว่าเจ้าได้เชื่อฟังคำสั่งของโยนาดับบิดาของเจ้าและถือรักษาข้อบังคับของท่านทั้งสิ้น และทำทุกอย่างที่ท่านบัญชาเจ้า</verse>
				<verse number="19">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ‘โยนาดับบุตรเรคาบจะไม่ขาดผู้ชายที่จะยืนอยู่ต่อหน้าเราตลอดไป’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">ในปีที่ 4 แห่งรัชกาลเยโฮยาคิม โอรสของโยสิยาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ พระวจนะต่อไปนี้มาจากพระยาห์เวห์ถึงเยเรมีย์ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้าจงนำหนังสือม้วนม้วนหนึ่งมา และเขียนถ้อยคำนี้ทั้งสิ้นลงไว้ เป็นคำที่เราได้พูดกับเจ้าเกี่ยวกับอิสราเอล ยูดาห์และบรรดาประชาชาติทั้งสิ้น ตั้งแต่วันที่เราได้พูดกับเจ้า ตั้งแต่รัชกาลโยสิยาห์จนถึงวันนี้</verse>
				<verse number="3">บางทีคนยูดาห์จะได้ยินถึงการร้ายทั้งสิ้นซึ่งเราคิดจะทำต่อพวกเขา เผื่อว่าทุกคนจะหันกลับจากทางชั่วร้ายของตน แล้วเราจะได้อภัยโทษความผิดบาปและบาปของเขา”</verse>
				<verse number="4">แล้วเยเรมีย์จึงเรียกบารุคบุตรเนริยาห์มาเพื่อให้บารุคเขียนพระวจนะซึ่งพระยาห์เวห์ตรัสกับเยเรมีย์ตามคำบอกของท่านลงในหนังสือม้วน</verse>
				<verse number="5">และเยเรมีย์สั่งบารุคว่า “ข้าพเจ้าถูกกักตัว ข้าพเจ้าไม่สามารถเข้าไปในพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้นเจ้าต้องเข้าไป และในวันถืออดอาหาร เจ้าจงอ่านพระวจนะของพระยาห์เวห์จากหนังสือม้วน ซึ่งเจ้าเขียนตามคำบอกของข้าพเจ้าให้ประชาชนทั้งสิ้นในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ได้ยิน เจ้าจงอ่านให้คนทั้งปวงแห่งยูดาห์ ผู้ออกมาจากเมืองต่างๆ ของเขาได้ยินด้วย</verse>
				<verse number="7">บางทีคำทูลวิงวอนของเขาจะมาถึงพระยาห์เวห์ และทุกคนจะหันกลับจากทางชั่วของตน เพราะความกริ้วและพระพิโรธ ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงประกาศเป็นโทษเหนือชนชาตินี้นั้นใหญ่หลวงนัก”</verse>
				<verse number="8">และบารุคบุตรเนริยาห์ได้ทำตามซึ่งเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะสั่งเขาให้อ่านพระวจนะของพระยาห์เวห์จากหนังสือม้วนในพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">ในปีที่ 5 แห่งรัชกาลเยโฮยาคิม โอรสของโยสิยาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ ณ เดือนที่ 9 ประชาชนทั้งสิ้นในกรุงเยรูซาเล็มและประชาชนทั้งสิ้นผู้มาจากเมืองต่างๆ ของยูดาห์ยังกรุงเยรูซาเล็มได้ประกาศให้ถืออดอาหารเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">แล้วบารุคจึงอ่านถ้อยคำของเยเรมีย์จากหนังสือม้วนให้ประชาชนทั้งสิ้นได้ยินในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ในห้องเฉลียงของเกมาริยาห์บุตรชาฟาน ผู้เป็นเลขานุการ ซึ่งอยู่ในลานบนตรงทางเข้าประตูใหม่แห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">เมื่อมีคายาห์บุตรเกมาริยาห์ ผู้เป็นบุตรชาฟาน ได้ยินพระวจนะทั้งสิ้นของพระยาห์เวห์จากหนังสือม้วนแล้ว</verse>
				<verse number="12">ท่านได้ลงมาที่ห้องราชเลขาในพระราชวังของกษัตริย์และเจ้านายทั้งสิ้นก็นั่งอยู่ที่นั่น คือเอลีชามาราชเลขา เดไลยาห์บุตรเชไมยาห์ เอลนาธันบุตรอัคโบร์ เกมาริยาห์บุตรชาฟาน เศเดคียาห์บุตรฮานันยาห์ และบรรดาเจ้านายทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="13">แล้วมีคายาห์ก็เล่าถ้อยคำทั้งสิ้นซึ่งท่านได้ยิน เมื่อบารุคอ่านจากหนังสือม้วนให้ประชาชนฟังนั้น</verse>
				<verse number="14">และบรรดาเจ้านายจึงใช้เยฮูดีบุตรเนธานิยาห์ ผู้เป็นบุตรของเชเลมิยาห์ ผู้เป็นบุตรของคูชี ให้ไปพูดกับบารุคว่า “จงถือหนังสือม้วนซึ่งเจ้าอ่านให้ประชาชนฟังนั้นมา” ดังนั้นบารุคบุตรเนริยาห์จึงถือหนังสือม้วนนั้นมาหาเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="15">และเขาทั้งหลายจึงพูดกับเขาว่า “จงนั่งลงอ่านหนังสือนั้นให้เราฟัง” บารุคจึงอ่านให้เขาฟัง</verse>
				<verse number="16">เมื่อเขาได้ยินคำทั้งหมดนั้นก็หันมาหากันด้วยความกลัว เขาทั้งหลายจึงพูดกับบารุคว่า “เราต้องบอกถ้อยคำเหล่านี้ต่อกษัตริย์”</verse>
				<verse number="17">แล้วเขาทั้งหลายจึงถามบารุคว่า “จงบอกเราว่าเจ้าเขียนถ้อยคำเหล่านี้ทั้งสิ้นอย่างไร? เขียนตามคำบอกของเขาหรือ?”</verse>
				<verse number="18">บารุคตอบเขาทั้งหลายว่า “ท่านได้บอกถ้อยคำเหล่านี้ทั้งสิ้นแก่ข้าพเจ้า แล้วข้าพเจ้าก็เขียนมันไว้ด้วยหมึกในหนังสือม้วน”</verse>
				<verse number="19">แล้วเจ้านายทั้งหลายบอกบารุคว่า “ทั้งเจ้าและเยเรมีย์จงไปซ่อนเสีย อย่าให้ใครรู้ว่าเจ้าอยู่ที่ไหน”</verse>
				<verse number="20">แล้วเขาทั้งหลายก็เข้าไปในท้องพระโรงเพื่อเฝ้ากษัตริย์ เมื่อเอาหนังสือม้วนเก็บไว้ในห้องของเอลีชามาราชเลขาแล้ว พวกเขาก็กราบทูลถ้อยคำทั้งสิ้นนั้นต่อกษัตริย์</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์จึงรับสั่งให้เยฮูดีไปเอาหนังสือม้วนนั้นมา เขาก็ไปเอามาจากห้องของเอลีชามาราชเลขา และเยฮูดีก็อ่านถวายกษัตริย์และแก่เจ้านายทั้งสิ้นผู้ยืนอยู่ข้างๆ กษัตริย์</verse>
				<verse number="22">เวลานั้นเป็นเดือนที่ 9 กษัตริย์ประทับอยู่ในพระราชวังเหมันต์ และมีไฟลุกอยู่ในเตาผิงเฉพาะพระพักตร์</verse>
				<verse number="23">เมื่อเยฮูดีอ่านไปได้สามหรือสี่แถบ กษัตริย์ทรงเอามีดอาลักษณ์ตัดออก และทรงโยนเข้าไปในไฟในเตาผิง จนหนังสือม้วนนั้นถูกไฟเผาไหม้หมด</verse>
				<verse number="24">ถึงกระนั้นกษัตริย์หรือข้าราชการของพระองค์ผู้ได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ก็ไม่ได้เกรงกลัวหรือฉีกเสื้อผ้าของตน</verse>
				<verse number="25">แม้ว่าเมื่อเอลนาธันและเดลายาห์และเกมาริยาห์ได้ทูลวิงวอนกษัตริย์ไม่ให้พระองค์ทรงเผาหนังสือม้วนพระองค์ก็ไม่ทรงฟัง</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์ทรงบัญชาให้เยราเมเอลราชโอรส และเสไรยาห์บุตรอัสรีเอลและเชเลมิยาห์บุตรอับเดเอลจับบารุคอาลักษณ์และเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะ แต่พระยาห์เวห์ทรงซ่อนท่านทั้งสองเสีย</verse>
				<verse number="27">หลังจากที่กษัตริย์ทรงเผาหนังสือม้วนที่มีถ้อยคำซึ่งบารุคเขียนตามคำบอกของเยเรมีย์แล้ว พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังเยเรมีย์ว่า</verse>
				<verse number="28">“จงเอาหนังสือม้วนอีกม้วนหนึ่งมา และจงเขียนถ้อยคำเดิมซึ่งอยู่ในหนังสือม้วนแรกลงไว้ทั้งหมด คือที่เยโฮยาคิมกษัตริย์แห่งยูดาห์ทรงเผาเสียนั้น</verse>
				<verse number="29">และเกี่ยวกับเรื่องเยโฮยาคิมกษัตริย์แห่งยูดาห์นั้นเจ้าจงกล่าวดังนี้ว่า ‘พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ท่านได้เผาหนังสือม้วนนี้เสียและกล่าวว่า “ทำไมเจ้าจึงได้เขียนไว้ในนั้นว่า ‘กษัตริย์บาบิโลนจะมาทำลายแผ่นดินนี้เป็นแน่ และจะตัดมนุษย์และสัตว์ออกเสียจากแผ่นดินนั้น?’</verse>
				<verse number="30">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์จึงตรัสดังนี้เกี่ยวกับเยโฮยาคิมกษัตริย์แห่งยูดาห์ว่า เยโฮยาคิมจะไม่มีบุตรที่จะประทับบนพระที่นั่งของดาวิด และศพของท่านจะถูกทิ้งไว้ให้ตากแดดกลางวันและตากน้ำค้างแข็งเวลากลางคืน</verse>
				<verse number="31">เราจะลงโทษท่านและเผ่าพันธุ์ของท่านและข้าราชการของท่าน เพราะความผิดบาปของพวกเขา เราจะนำเหตุร้ายทั้งสิ้นที่เราได้ประกาศลงโทษเขา แต่เขาไม่ฟังนั้น ให้ตกลงบนเขา และบนชาวกรุงเยรูซาเล็ม และบนคนยูดาห์” ’ ”</verse>
				<verse number="32">แล้วเยเรมีย์จึงเอาหนังสือม้วนอีกม้วนหนึ่ง มอบให้บารุคบุตรเนริยาห์เสมียน ผู้เขียนถ้อยคำทั้งสิ้นในนั้นตามคำบอกของเยเรมีย์ คือถ้อยคำในหนังสือม้วนซึ่งเยโฮยาคิมกษัตริย์แห่งยูดาห์ได้เผาเสียในไฟ และมีถ้อยคำเป็นอันมากที่คล้ายคลึงกันเพิ่มขึ้นอีก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">เศเดคียาห์โอรสของโยสิยาห์ ผู้ซึ่งเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลนได้ทรงตั้งให้เป็นกษัตริย์ในแผ่นดินยูดาห์ ได้ครองราชย์แทนโคนิยาห์โอรสของเยโฮยาคิม</verse>
				<verse number="2">แต่ท่านเอง และข้าราชการของท่าน และประชาชนแห่งแผ่นดิน ไม่ได้ฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ ซึ่งพระองค์ตรัสผ่านทางเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะ</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์เศเดคียาห์ทรงใช้เยฮูคัลบุตรเชเลมิยาห์ และเศฟันยาห์ปุโรหิตบุตรมาอาเสยาห์ให้ไปหาเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะ กล่าวว่า “ขออธิษฐานต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราเพื่อเรา”</verse>
				<verse number="4">ส่วนเยเรมีย์นั้นยังเข้านอกออกในท่ามกลางประชาชนอยู่ เพราะท่านยังไม่ได้ถูกขังคุก</verse>
				<verse number="5">กองทัพของฟาโรห์ได้ออกมาจากอียิปต์ เมื่อคนเคลเดียผู้ซึ่งกำลังล้อมกรุงเยรูซาเล็มอยู่ได้ทราบข่าวนั้น เขาทั้งหลายก็ถอยทัพไปจากกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="6">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะว่า</verse>
				<verse number="7">“พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า เจ้าจงไปบอกกษัตริย์แห่งยูดาห์ ผู้ใช้เจ้ามาไต่ถามเรา ว่า ‘ดูสิ กองทัพของฟาโรห์ซึ่งมาช่วยเจ้ากำลังจะกลับไปยังอียิปต์ แผ่นดินของเขา</verse>
				<verse number="8">และคนเคลเดียจะกลับมาต่อสู้กับกรุงนี้ พวกเขาจะยึดได้และเผาเสียด้วยไฟ</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า อย่าล่อลวงตัวเองโดยกล่าวว่า “คนเคลเดียจะถอยออกไปจากเราแน่” เพราะว่าเขาจะไม่ถอยออกไป</verse>
				<verse number="10">ถึงแม้ว่าเจ้าทำให้กองทัพทั้งสิ้นของคนเคลเดียที่กำลังต่อสู้เจ้าพ่ายแพ้ และมีเหลือแต่คนที่บาดเจ็บอยู่ในเต็นท์ของเขาเท่านั้น พวกเขาก็จะลุกขึ้น และเผากรุงนี้เสียด้วยไฟ’ ”</verse>
				<verse number="11">เมื่อกองทัพของคนเคลเดียได้ถอยจากกรุงเยรูซาเล็ม เพราะกองทัพของฟาโรห์เข้ามาประชิด</verse>
				<verse number="12">เยเรมีย์ก็ออกไปจากกรุงเยรูซาเล็มมุ่งไปยังแผ่นดินเบนยามิน เพื่อจะรับส่วนแบ่งของท่านท่ามกลางประชาชนที่นั่น</verse>
				<verse number="13">เมื่อท่านอยู่ที่ประตูเบนยามิน ทหารยามคนหนึ่งชื่ออิรียาห์บุตรเชเลมิยาห์ ผู้เป็นบุตรฮานันยาห์ได้จับเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะกล่าวว่า “ท่านกำลังหนีไปหาคนเคลเดีย”</verse>
				<verse number="14">และเยเรมีย์ตอบว่า “ไม่จริง ข้าพเจ้าไม่ได้หนีไปหาคนเคลเดีย” แต่อิรียาห์ไม่ฟังท่านและจับเยเรมีย์นำมาหาเจ้านาย</verse>
				<verse number="15">และบรรดาเจ้านายก็เดือดดาลต่อเยเรมีย์ และพวกเขาก็ตีท่านและขังท่านไว้ในบ้านของโยนาธานเลขานุการ ซึ่งได้ทำให้เป็นคุก</verse>
				<verse number="16">ดังนั้นเยเรมีย์จึงถูกขังอยู่ในคุกมืด และอยู่ที่นั่นหลายวัน</verse>
				<verse number="17">แล้วกษัตริย์เศเดคียาห์ทรงใช้ให้คนไปเอาตัวท่านมา กษัตริย์ทรงสอบถามท่านเป็นการลับที่ในพระราชวังว่า “มีพระวจนะมาจากพระยาห์เวห์บ้างหรือไม่?” เยเรมีย์ทูลว่า “มีพ่ะย่ะค่ะ” แล้วท่านทูลอีกว่า “ฝ่าพระบาทจะถูกมอบไว้ในมือของกษัตริย์แห่งบาบิโลน”</verse>
				<verse number="18">เยเรมีย์ได้ทูลกษัตริย์เศเดคียาห์อีกว่า “ข้าพระบาทได้ทำอะไรผิดต่อฝ่าพระบาท หรือต่อข้าราชการของฝ่าพระบาท หรือต่อชนชาตินี้ ฝ่าพระบาทจึงได้จำขังข้าพระบาทไว้ในคุก?</verse>
				<verse number="19">ผู้เผยพระวจนะของฝ่าพระบาทผู้ได้ทูลเผยพระวจนะต่อฝ่าพระบาทว่า ‘กษัตริย์แห่งบาบิโลนจะไม่มาต่อสู้ฝ่าพระบาท หรือต่อสู้แผ่นดินนี้’ นั้นอยู่ที่ไหน?</verse>
				<verse number="20">บัดนี้ข้าแต่กษัตริย์เจ้านายของข้าพระบาท ขอทรงฟัง ขอคำทูลของข้าพระบาทมาอยู่เฉพาะพระพักตร์ของฝ่าพระบาท ขออย่าทรงส่งข้าพระบาทกลับไปที่บ้านของโยนาธานเลขานุการนั้นเลย เกรงว่าข้าพระบาทจะตายเสียที่นั่น”</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์เศเดคียาห์จึงมีรับสั่งและเขาก็มอบเยเรมีย์ไว้ที่บริเวณทหารรักษาพระองค์ และเขาให้ขนมปังแก่ท่านวันละก้อนจากถนนช่างทำขนมจนขนมปังในกรุงนั้นหมด เยเรมีย์จึงค้างอยู่ในบริเวณทหารรักษาพระองค์อย่างนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">เชฟาทิยาห์บุตรมัทธาน เกดาลิยาห์บุตรปาชเฮอร์ และยูคาลบุตรเชเลมิยาห์ และปาชเฮอร์บุตรมัลคียาห์ได้ยินถ้อยคำของเยเรมีย์ที่กล่าวแก่ประชาชนว่า</verse>
				<verse number="2">“พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘คนที่ยังคงอยู่ในกรุงจะต้องตายด้วยดาบ ด้วยการกันดารอาหาร และด้วยภัยพิบัติ แต่คนที่ออกไปหาคนเคลเดียจะมีชีวิตอยู่ เขาจะมีชีวิตเป็นบำเหน็จแห่งการสงคราม และยังมีชีวิตอยู่’</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘กรุงนี้จะถูกมอบไว้ในมือของกองทัพของกษัตริย์แห่งบาบิโลนและท่านจะยึดไว้’ ”</verse>
				<verse number="4">และบรรดาเจ้านายจึงทูลกษัตริย์ว่า “ขอทรงประหารชายคนนี้เสีย เพราะเขาทำให้มือของทหารซึ่งเหลืออยู่ในเมืองนี้อ่อนลง ทั้งมือของประชาชนทั้งหมดด้วย โดยพูดถ้อยคำเช่นนี้แก่พวกเขา เพราะว่าชายคนนี้ไม่ได้แสวงหาสวัสดิภาพแก่ชนชาตินี้ แต่หาความหายนะ”</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์เศเดคียาห์ตรัสว่า “นี่แน่ะ ชายคนนี้อยู่ในมือของพวกท่านแล้ว เพราะกษัตริย์ไม่สามารถขัดอะไรพวกท่านได้”</verse>
				<verse number="6">เขาจึงจับเยเรมีย์หย่อนลงไปในที่ขังน้ำของมัลคียาห์โอรสของกษัตริย์ ซึ่งอยู่ในบริเวณทหารรักษาพระองค์ เขาเอาเชือกหย่อนเยเรมีย์ลงไป ในที่ขังน้ำนั้นไม่มีน้ำ มีแต่โคลน และเยเรมีย์ก็จมลงไปในโคลน</verse>
				<verse number="7">เมื่อเอเบดเมเลคคนคูช ข้าราชสำนักในพระราชวังได้ยินว่าเขาหย่อนเยเรมีย์ลงไปในที่ขังน้ำนั้น (ส่วนกษัตริย์ประทับอยู่ที่ประตูเบนยามิน)</verse>
				<verse number="8">เอเบดเมเลคก็ออกไปจากพระราชวังและทูลกษัตริย์ว่า</verse>
				<verse number="9">“ข้าแต่กษัตริย์เจ้านายของข้าพระบาท คนเหล่านี้ได้ทำการชั่วร้ายทุกอย่างต่อเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะ โดยทิ้งท่านลงไปในที่ขังน้ำ ท่านคงหิวตายที่นั่น เพราะในกรุงนี้ไม่มีขนมปังเหลืออยู่เลย”</verse>
				<verse number="10">แล้วกษัตริย์มีรับสั่งแก่เอเบดเมเลคคนคูชว่า “จงเอาคนไปจากที่นี่กับเจ้า 30 คน แล้วฉุดเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะออกมาจากที่ขังน้ำก่อนเขาตาย”</verse>
				<verse number="11">เอเบดเมเลคจึงนำคนไปที่พระราชวังไปยังตู้เสื้อผ้าในโรงพัสดุเพื่อเอาผ้าเก่าๆ และเสื้อผ้าขาดๆ และเขาเอาเชือกผูกหย่อนลงไปให้เยเรมีย์ในที่ขังน้ำ</verse>
				<verse number="12">แล้วเอเบดเมเลคคนคูชพูดกับเยเรมีย์ว่า “ท่านจงคล้องผ้าและเสื้อเก่านั้นไว้ใต้รักแร้รองเชือกไว้” เยเรมีย์ก็ทำตาม</verse>
				<verse number="13">แล้วเขาก็ฉุดเยเรมีย์ขึ้นมาด้วยเชือกและยกท่านขึ้นมาจากที่ขังน้ำ และเยเรมีย์ก็ค้างอยู่ในบริเวณทหารรักษาพระองค์</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์เศเดคียาห์ทรงใช้คนไปนำเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะมาที่ทางเข้าช่องที่สามของพระวิหารแห่งพระยาห์เวห์ และกษัตริย์ตรัสกับเยเรมีย์ว่า “เราจะถามท่านสักข้อหนึ่ง ขออย่าปิดบังเราเลย”</verse>
				<verse number="15">เยเรมีย์จึงทูลเศเดคียาห์ว่า “ถ้าข้าพระบาทจะทูลฝ่าพระบาท ฝ่าพระบาทก็จะทรงประหารข้าพระบาทแน่ไม่ใช่หรือ? แต่ถ้าข้าพระบาทจะถวายคำปรึกษา ฝ่าพระบาทก็จะไม่ทรงฟังข้าพระบาท”</verse>
				<verse number="16">แล้วกษัตริย์เศเดคียาห์ก็ทรงสาบานแก่เยเรมีย์เป็นการลับว่า “พระยาห์เวห์ผู้ทรงสร้างชีวิตของเราทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด เราจะไม่ประหารท่านหรือมอบท่านไว้ในมือของคนเหล่านี้ที่แสวงเอาชีวิตของท่าน”</verse>
				<verse number="17">แล้วเยเรมีย์ทูลเศเดคียาห์ว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าจอมทัพ พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ถ้าฝ่าพระบาทจะยอมมอบตัวแก่เจ้านายของกษัตริย์บาบิโลนแล้ว ฝ่าพระบาทจะรอดชีวิต และกรุงนี้จะไม่ต้องถูกไฟเผา ฝ่าพระบาทและวงศ์วานของฝ่าพระบาทจะมีชีวิตอยู่ได้</verse>
				<verse number="18">แต่ถ้าฝ่าพระบาทไม่ยอมมอบตัวแก่เจ้านายของกษัตริย์บาบิโลนแล้ว กรุงนี้จะต้องถูกมอบไว้ในมือของคนเคลเดีย และพวกเขาจะเอาไฟเผาเสีย และฝ่าพระบาทจะหนีไม่รอดจากมือของพวกเขา”</verse>
				<verse number="19">กษัตริย์เศเดคียาห์จึงตรัสกับเยเรมีย์ว่า “เรากลัวพวกคนยูดาห์ซึ่งเล็ดลอดไปหาคนเคลเดีย เกรงว่าเราจะถูกมอบให้แก่พวกเหล่านั้น และพวกเขาจะทำความอัปยศแก่เรา”</verse>
				<verse number="20">เยเรมีย์ทูลว่า “พวกเขาจะไม่มอบฝ่าพระบาทไว้ ขอฝ่าพระบาทเชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์ ตามที่ข้าพระบาทได้ทูลฝ่าพระบาท จะเป็นการดีต่อฝ่าพระบาท และฝ่าพระบาทจะทรงพระชนม์อยู่</verse>
				<verse number="21">แต่ถ้าฝ่าพระบาทไม่ยอมมอบตัว นี่คือสิ่งซึ่งพระยาห์เวห์ทรงสำแดงต่อข้าพระบาท</verse>
				<verse number="22">นี่แน่ะ ผู้หญิงทุกคนที่เหลืออยู่ในวังของกษัตริย์แห่งยูดาห์จะถูกนำออกไปให้เจ้านายของกษัตริย์แห่งบาบิโลน และพวกนางจะกล่าวว่า ‘พระสหายที่ฝ่าพระบาทไว้วางพระทัยได้หลอกลวงฝ่าพระบาท และได้ชนะฝ่าพระบาทแล้ว เมื่อพระบาทของฝ่าพระบาทจมลงในโคลน เขาทั้งหลายก็หันไปจากฝ่าพระบาท’</verse>
				<verse number="23">เขาจะพาบรรดาสนม มเหสี และบรรดาโอรสของฝ่าพระบาทไปให้คนเคลเดีย และฝ่าพระบาทเองก็จะไม่ทรงรอดไปจากมือของพวกเขา แต่ฝ่าพระบาทจะถูกกษัตริย์แห่งบาบิโลนจับได้ และกรุงนี้จะถูกเผาเสียด้วยไฟ”</verse>
				<verse number="24">แล้วเศเดคียาห์ตรัสกับเยเรมีย์ว่า “อย่าให้ใครรู้ถ้อยคำเหล่านี้ และท่านจะไม่ตาย</verse>
				<verse number="25">ถ้าพวกเจ้านายได้ยินว่าเราพูดกับท่านและมาหาท่าน กล่าวว่า ‘จงบอกมาว่าเจ้าทูลอะไรกับกษัตริย์ และกษัตริย์ตรัสอะไรกับเจ้า อย่าปิดบังเราเลย และเราจะไม่ฆ่าเจ้า’</verse>
				<verse number="26">ท่านจงบอกพวกเขาว่า ‘ข้าพเจ้าได้ทูลขอต่อกษัตริย์ไม่ให้พระองค์ทรงส่งข้าพเจ้ากลับไปที่บ้านของโยนาธานเพื่อให้ตายเสียที่นั่น’ ”</verse>
				<verse number="27">และเจ้านายทั้งปวงก็มาหาเยเรมีย์และซักถามท่าน และท่านก็ตอบเขาตามที่กษัตริย์ทรงแนะนำท่าน พวกเขาจึงหยุดถามท่านเพราะการสนทนานั้นไม่มีใครได้ยิน</verse>
				<verse number="28">และเยเรมีย์ก็ค้างอยู่ในบริเวณทหารรักษาพระองค์จนถึงวันที่เยรูซาเล็มถูกยึด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">ในปีที่ 9 ของเศเดคียาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ ในเดือนที่ 10 เนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลนและกองทัพทั้งสิ้นของพระองค์ ได้มาสู้รบกรุงเยรูซาเล็มและได้ล้อมไว้</verse>
				<verse number="2">ในปีที่ 11 แห่งรัชกาลเศเดคียาห์ เมื่อวันที่ 9 ของเดือนที่ 4 กรุงนั้นก็แตก</verse>
				<verse number="3">เมื่อเขายึดกรุงเยรูซาเล็มได้แล้ว บรรดาเจ้านายของกษัตริย์แห่งบาบิโลนได้เข้ามานั่งที่ประตูกลาง มีเนอร์กัลชาเรเซอร์ สัมการ์เนโบ สารเสคิมผู้เป็นรับสารีส เนอร์กัลชาเรเซอร์ผู้เป็นรับมัก และบรรดาข้าราชการที่เหลืออยู่ทั้งสิ้นของกษัตริย์แห่งบาบิโลน</verse>
				<verse number="4">เมื่อเศเดคียาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์และบรรดาทหารได้เห็นแล้ว พวกเขาก็หนีออกจากกรุงในเวลากลางคืน ไปทางพระราชอุทยานออกทางประตูระหว่างกำแพงทั้งสอง และพวกเขาได้หนีมุ่งไปยังที่ราบ</verse>
				<verse number="5">แต่กองทัพของคนเคลเดียได้ติดตามพวกเขาไปทันเศเดคียาห์ ณ ที่ราบเมืองเยรีโค และเมื่อเขาทั้งหลายจับพระองค์ได้แล้ว เขานำพระองค์ไปยังเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลนที่ตำบลริบลาห์ในแผ่นดินฮามัท และเนบูคัดเนสซาร์ก็ทรงพิพากษาโทษพระองค์</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์แห่งบาบิโลนทรงประหารบรรดาโอรสของเศเดคียาห์ที่ตำบลริบลาห์ต่อหน้าต่อตาของพระองค์ และกษัตริย์แห่งบาบิโลนได้ทรงประหารพวกขุนนางทั้งสิ้นของยูดาห์เสีย</verse>
				<verse number="7">พระองค์ทรงทำให้พระเนตรของเศเดคียาห์บอดไป แล้วตีตรวนพระองค์ไว้เพื่อจะนำไปบาบิโลน</verse>
				<verse number="8">คนเคลเดียได้เผาพระราชวังและบ้านเรือนของประชาชนและพังกำแพงกรุงเยรูซาเล็มเสีย</verse>
				<verse number="9">แล้วเนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ได้จับประชาชนที่เหลืออยู่ในกรุงเป็นเชลยพาไปยังบาบิโลน รวมถึงคนที่เล็ดลอดมาหาท่านและประชาชนที่เหลืออยู่</verse>
				<verse number="10">เนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ได้ทิ้งคนจนที่ไม่มีสมบัติอะไรไว้ในแผ่นดินยูดาห์บ้าง และในเวลาเดียวกันได้มอบสวนองุ่นและไร่นาแก่เขา</verse>
				<verse number="11">เนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลนบัญชาเนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์เกี่ยวกับเยเรมีย์ ว่า</verse>
				<verse number="12">“จงรับท่านไป ดูแลท่านให้ดี และอย่าทำอันตรายแก่ท่าน แต่จงกระทำแก่ท่านตามที่ท่านบอก”</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น เนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ เนบูชัสบานผู้เป็นรับสารีส เนอร์กัลชาเรเซอร์ผู้เป็นรับมัก และข้าราชการชั้นผู้ใหญ่อื่นๆ แห่งบาบิโลน</verse>
				<verse number="14">ได้ใช้คนไปนำเยเรมีย์มาจากบริเวณทหารรักษาพระองค์ เขาทั้งหลายมอบท่านไว้กับเกดาลิยาห์บุตรอาหิคัม ผู้เป็นบุตรชาฟาน ให้นำท่านไปบ้าน ดังนั้นท่านจึงได้อยู่ท่ามกลางประชาชน</verse>
				<verse number="15">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังเยเรมีย์ ขณะที่ท่านถูกขังอยู่ในบริเวณทหารรักษาพระองค์นั้นว่า</verse>
				<verse number="16">“จงไปบอกเอเบดเมเลคคนคูชว่า ‘พระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราจะให้ถ้อยคำของเราที่มีอยู่ต่อกรุงนี้สำเร็จในทางร้ายไม่ใช่ทางดี และจะสำเร็จต่อหน้าเจ้าในวันนั้น</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์ตรัสว่า แต่เราจะช่วยกู้เจ้าในวันนั้น และเขาจะไม่มอบเจ้าไว้ในมือของคนที่เจ้ากลัว</verse>
				<verse number="18">เพราะเราจะช่วยเจ้าให้รอดเป็นแน่ และเจ้าจะไม่ล้มลงด้วยดาบ แต่เจ้าจะมีชีวิตเป็นบำเหน็จแห่งการสงคราม เพราะเจ้าได้ไว้วางใจในเรา พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">พระวจนะมาจากพระยาห์เวห์ถึงเยเรมีย์ หลังจากเนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ได้ปล่อยให้ท่านไปจากรามาห์ ครั้งเมื่อเขาจับท่านตีตรวนมาพร้อมกับเชลยจากกรุงเยรูซาเล็มและยูดาห์ ผู้ที่ต้องถูกกวาดไปเป็นเชลยยังบาบิโลน</verse>
				<verse number="2">ผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ได้นำเยเรมีย์มา แล้วพูดกับท่านว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านทรงประกาศโทษต่อสถานที่นี้</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์ทรงทำให้เป็นไปและทรงทำตามที่พระองค์ตรัสไว้ เพราะพวกท่านได้ทำบาปต่อพระยาห์เวห์ และไม่เชื่อฟังพระสุรเสียงของพระองค์ สิ่งนี้จึงได้เกิดขึ้นแก่ท่าน</verse>
				<verse number="4">นี่แน่ะ วันนี้ข้าพเจ้าปล่อยท่านจากโซ่ตรวนที่มือของท่าน ถ้าท่านเห็นชอบที่จะมายังกรุงบาบิโลนกับข้าพเจ้า ก็จงมาเถิด ข้าพเจ้าจะดูแลท่านให้ดี แต่ถ้าท่านไม่เห็นชอบที่จะมายังกรุงบาบิโลนกับข้าพเจ้า ก็อย่ามา ดูสิ แผ่นดินทั้งหมดนี้อยู่ต่อหน้าท่าน ท่านจะไปที่ไหนก็ได้ตามแต่ท่านเห็นดีเห็นชอบ</verse>
				<verse number="5">ถ้าท่านยังอยู่ที่นี่ ท่านจงกลับไปหาเกดาลิยาห์บุตรอาหิคัมบุตรชาฟาน ผู้ซึ่งกษัตริย์แห่งบาบิโลนได้แต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าราชการเมืองต่างๆ ของยูดาห์ และอยู่กับเขาท่ามกลางประชาชน หรือจะไปที่ไหนที่ท่านเห็นชอบจะไปก็ได้” ผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์จึงสั่งอนุมัติเสบียงและให้ของขวัญแก่เยเรมีย์ แล้วปล่อยท่านไป</verse>
				<verse number="6">เยเรมีย์ก็ไปหาเกดาลิยาห์ บุตรอาหิคัมที่มิสปาห์ และอาศัยอยู่กับเขาท่ามกลางประชาชนที่เหลืออยู่ในแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="7">เมื่อบรรดาหัวหน้ากองทหารและคนของพวกเขาได้ยินว่า กษัตริย์แห่งบาบิโลนได้แต่งตั้งเกดาลิยาห์บุตรอาหิคัมให้เป็นผู้ว่าราชการในแผ่นดินนั้น และได้มอบชายหญิงกับเด็กผู้ที่เป็นคนจนที่สุดในแผ่นดิน ซึ่งไม่ได้ถูกกวาดไปเป็นเชลยยังบาบิโลนไว้ให้ท่านนั้น</verse>
				<verse number="8">เขาทั้งหลายก็ไปหาเกดาลิยาห์ที่มิสปาห์ มีอิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์ โยฮานันบุตรคาเรอาห์ เสไรยาห์บุตรทันหุเมท บรรดาบุตรของเอฟายชาวเนโทฟาห์ เยซันยาห์บุตรของชาวมาอาคาห์ ทั้งตัวพวกเขาและคนของเขา</verse>
				<verse number="9">เกดาลิยาห์บุตรอาหิคัมบุตรชาฟาน ก็ได้สาบานแก่เขาและคนของเขาว่า “อย่ากลัวที่จะปรนนิบัติคนเคลเดีย จงอาศัยอยู่ในแผ่นดินและปรนนิบัติกษัตริย์แห่งบาบิโลน แล้วจะเป็นการดีต่อพวกท่าน</verse>
				<verse number="10">ส่วนตัวข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะอาศัยอยู่ที่มิสปาห์ เพื่อจะเป็นผู้แทนพวกท่านคอยรับรองคนเคลเดีย ผู้ซึ่งจะมาหาเรา แต่ส่วนท่านจงเก็บเหล้าองุ่น ผลไม้ฤดูร้อน และน้ำมัน ไว้ในภาชนะ และจงอยู่ในเมืองต่างๆ ของท่านซึ่งท่านยึดได้นั้น”</verse>
				<verse number="11">ในทำนองเดียวกัน เมื่อพวกคนยูดาห์ซึ่งอยู่ที่โมอับและท่ามกลางคนอัมโมนและในเอโดมและในแผ่นดินอื่นๆ ได้ยินว่ากษัตริย์แห่งบาบิโลนได้ทิ้งคนส่วนหนึ่งให้เหลือไว้ในยูดาห์และได้แต่งตั้งเกดาลิยาห์บุตรอาหิคัม ผู้เป็นบุตรชาฟานให้เป็นผู้ว่าราชการเหนือเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="12">แล้วพวกยิวทั้งปวงก็ได้กลับมาจากทุกที่ซึ่งเขาถูกขับไล่ให้ไปอยู่นั้น และมายังแผ่นดินยูดาห์มาหาเกดาลิยาห์ที่มิสปาห์ และเขาทั้งหลายได้เก็บเหล้าองุ่นและผลไม้ฤดูร้อนได้เป็นอันมาก</verse>
				<verse number="13">โยฮานันบุตรของคาเรอาห์และบรรดาหัวหน้ากองทหารที่อยู่ในสนามรบได้มาหาเกดาลิยาห์ที่มิสปาห์</verse>
				<verse number="14">และกล่าวแก่ท่านว่า “ท่านทราบหรือไม่ว่าบาอาลิสกษัตริย์ของคนอัมโมนได้ส่งให้อิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์มาเอาชีวิตของท่าน?” ส่วนเกดาลิยาห์บุตรอาหิคัมไม่เชื่อพวกเขา</verse>
				<verse number="15">แล้วโยฮานันบุตรคาเรอาห์ได้พูดกับเกดาลิยาห์เป็นการลับที่มิสปาห์ว่า “จงให้ข้าพเจ้าไปฆ่าอิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์เสีย และจะไม่มีใครทราบเรื่อง ทำไมจะให้เขาเอาชีวิตของท่าน แล้วพวกคนยูดาห์ซึ่งมารวมกันอยู่กับท่านจะกระจัดกระจายกันไป และคนยูดาห์ที่เหลืออยู่นี้ก็จะพินาศ?”</verse>
				<verse number="16">แต่เกดาลิยาห์บุตรอาหิคัมพูดกับโยฮานันบุตรคาเรอาห์ว่า “ท่านอย่าทำสิ่งนี้เลย เพราะที่ท่านพูดถึงอิชมาเอลนั้นเป็นความเท็จ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="41">
				<verse number="1">ในเดือนที่ 7 อิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์ ผู้เป็นบุตรเอลีชามาเชื้อพระวงศ์ เป็นข้าราชการผู้ใหญ่คนหนึ่งของกษัตริย์ ได้มาหาเกดาลิยาห์บุตรอาหิคัมพร้อมกับคนสิบคนที่มิสปาห์ และที่นั่นเขารับประทานอาหารด้วยกันที่มิสปาห์</verse>
				<verse number="2">อิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์กับคนทั้งสิบที่อยู่กับเขา ก็ได้ลุกขึ้นฆ่าเกดาลิยาห์บุตรอาหิคัมบุตรชาฟาน ผู้ที่กษัตริย์แห่งบาบิโลนได้แต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าราชการที่แผ่นดินนั้นเสียด้วยดาบจนตาย</verse>
				<verse number="3">อิชมาเอลได้ฆ่าพวกคนยูดาห์ทั้งหมดที่อยู่กับเกดาลิยาห์ที่มิสปาห์ และทหารเคลเดียผู้เผอิญอยู่ที่นั่นด้วย</verse>
				<verse number="4">หลังจากวันที่เกดาลิยาห์ถูกฆ่าและยังไม่มีใครรู้เรื่อง</verse>
				<verse number="5">มีชาย 80 คนมาจากเมืองเชเคม เมืองชิโลห์ และเมืองสะมาเรีย พวกเขาโกนหนวดเคราและสวมเสื้อผ้าขาด และตามตัวมีรอยเชือด นำเครื่องธัญบูชาและกำยานมาถวายที่พระวิหารของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">อิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์มาจากมิสปาห์พบเขาเหล่านั้น อิชมาเอลเดินไปร้องไห้ไป เมื่อเขาพบคนเหล่านั้นจึงพูดกับพวกเขาว่า “เชิญเข้ามาหาเกดาลิยาห์บุตรอาหิคัมเถิด”</verse>
				<verse number="7">เมื่อพวกเขาเข้ามาถึงกลางเมือง อิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์และคนที่อยู่กับท่านก็ฆ่าพวกเขา และโยนศพลงไปในที่ขังน้ำ</verse>
				<verse number="8">แต่ในพวกนั้นมีอยู่ 10 คนด้วยกันที่พูดกับอิชมาเอลว่า “อย่าฆ่าเราเลย เพราะเรามีข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ น้ำมัน และน้ำผึ้งซ่อนไว้ในทุ่งนา” ดังนั้นเขาจึงละเว้นไม่ฆ่าพวกเขาพร้อมกับพวกพี่น้องของเขา</verse>
				<verse number="9">ที่ขังน้ำซึ่งอิชมาเอลโยนศพของผู้ที่เขาฆ่าตายลงไปนั้นเป็นที่ใหญ่ ซึ่งกษัตริย์อาสาสร้างไว้เพื่อป้องกันบาอาชากษัตริย์แห่งอิสราเอล อิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์ก็ใส่คนที่ถูกฆ่าไว้จนเต็ม</verse>
				<verse number="10">แล้วอิชมาเอลก็จับคนทั้งหมดที่เหลืออยู่ในมิสปาห์ไปเป็นเชลย คือพวกราชธิดาและประชาชนทั้งหมดที่เหลืออยู่ที่มิสปาห์ ผู้ที่เนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ได้มอบหมายให้แก่เกดาลิยาห์บุตรอาหิคัม อิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์ได้จับพวกเขาเป็นเชลย และออกเดินข้ามฟากไปหาคนอัมโมน</verse>
				<verse number="11">แต่เมื่อโยฮานันบุตรคาเรอาห์และบรรดาหัวหน้ากองทหาร ซึ่งอยู่กับเขาทราบเรื่องความชั่วร้ายซึ่งอิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์ได้ทำไปนั้น</verse>
				<verse number="12">เขาจึงจัดคนทั้งหมดของเขาไปต่อสู้กับอิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์ เขาทั้งหลายปะทะท่านที่สระใหญ่ซึ่งอยู่ในเมืองกิเบโอน</verse>
				<verse number="13">และเมื่อประชาชนผู้ซึ่งอยู่กับอิชมาเอลเห็นโยฮานันบุตรคาเรอาห์และบรรดาหัวหน้ากองทหารที่อยู่กับเขา เขาทั้งหลายก็ยินดี</verse>
				<verse number="14">ประชาชนทั้งหมดซึ่งอิชมาเอลจับเป็นเชลยมาจากมิสปาห์จึงหันหลังและกลับไป เขาไปหาโยฮานันบุตรคาเรอาห์</verse>
				<verse number="15">แต่อิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์พร้อมกับชาย 8 คนได้หนีรอดจากโยฮานันไปหาคนอัมโมน</verse>
				<verse number="16">แล้วโยฮานันบุตรคาเรอาห์และบรรดาหัวหน้าของกองทหารซึ่งอยู่กับท่านได้นำประชาชนที่เหลืออยู่ทั้งหมด ซึ่งอิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์ได้จับเป็นเชลยจากมิสปาห์หลังจากที่ได้ฆ่าเกดาลิยาห์บุตรอาหิคัมแล้วนั้น คือทหาร ผู้หญิง เด็ก และข้าราชสำนัก กลับมาจากกิเบโอน</verse>
				<verse number="17">และพวกเขาก็ไปอยู่ที่เกรูธคิมฮัมใกล้เบธเลเฮม ตั้งใจจะไปยังอียิปต์</verse>
				<verse number="18">ไปจากคนเคลเดียเพราะกลัว ด้วยว่าอิชมาเอลบุตรเนธานิยาห์ได้ฆ่าเกดาลิยาห์บุตรอาหิคัม ผู้ซึ่งกษัตริย์แห่งบาบิโลนได้ทรงตั้งให้เป็นผู้ว่าราชการเหนือแผ่นดินนั้นเสีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="42">
				<verse number="1">ส่วนพวกหัวหน้ากองทหารทั้งหมดและโยฮานันบุตรคาเรอาห์ และเยซันยาห์ บุตรโฮชายาห์ และประชาชนทั้งปวง จากผู้น้อยที่สุดถึงผู้ใหญ่ที่สุดได้มาหา</verse>
				<verse number="2">และพูดกับเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะว่า “โปรดฟังคำร้องของพวกเรา และอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านเพื่อพวกเราที่เหลืออยู่ทั้งหมดนี้ เพราะเราเหลืออยู่น้อยคนจากเดิมที่มีคนมากมาย ตามที่ท่านเห็นอยู่กับตาแล้ว</verse>
				<verse number="3">ขอพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านสำแดงหนทางแก่เรา ว่าเราควรจะไปทางไหน และขอสำแดงสิ่งที่เราควรจะทำ”</verse>
				<verse number="4">เยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะกล่าวแก่พวกเขาว่า “ข้าพเจ้าได้ยินแล้ว นี่แน่ะ ข้าพเจ้าจะอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกท่าน ตามคำขอร้องของพวกท่าน และพระยาห์เวห์ทรงตอบท่านประการใด ข้าพเจ้าจะบอกแก่ท่าน ข้าพเจ้าจะไม่ปิดบังสิ่งใดไว้จากท่านเลย”</verse>
				<verse number="5">แล้วพวกเขาพูดกับเยเรมีย์ว่า “ขอพระยาห์เวห์ทรงเป็นพยานที่สัตย์จริงและสัตย์ซื่อต่อสู้เรา ถ้าเราไม่ได้ทำตามพระวจนะของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านผู้ทรงใช้ท่าน</verse>
				<verse number="6">ไม่ว่าจะดีหรือร้าย เราจะเชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา ผู้ซึ่งเราส่งท่านให้ไปหานั้น เพื่อจะเป็นการดีต่อเรา เมื่อเราเชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา”</verse>
				<verse number="7">ต่อมาเมื่อครบ 10 วันแล้วพระวจนะของพระยาห์เวห์มายังเยเรมีย์</verse>
				<verse number="8">แล้วท่านจึงให้ตามตัวโยฮานันบุตรคาเรอาห์ และพวกหัวหน้ากองทหารทุกคนผู้อยู่กับท่าน และประชาชนทั้งหมดจากผู้น้อยที่สุดถึงผู้ใหญ่ที่สุด</verse>
				<verse number="9">และบอกเขาว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล ผู้ซึ่งท่านได้ใช้ให้ข้าพเจ้านำเอาคำอ้อนวอนของท่านไปเสนอพระองค์นั้น ได้ตรัสดังนี้ว่า</verse>
				<verse number="10">‘ถ้าพวกเจ้าจะอยู่ต่อไปในแผ่นดินนี้ เราจะสร้างเจ้าขึ้นและไม่ทำลายลง เราจะปลูกเจ้าไว้ และไม่ถอนเจ้าเสียเพราะเราได้กลับใจจากเหตุร้ายซึ่งเราได้ทำแก่เจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="11">อย่ากลัวกษัตริย์บาบิโลนผู้ซึ่งเจ้ากลัวอยู่นั้น’ พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘อย่ากลัวเขาเลย เพราะเราอยู่กับเจ้าเพื่อช่วยเจ้าและช่วยกู้เจ้าให้พ้นจากมือของเขา</verse>
				<verse number="12">เราจะให้ความกรุณาแก่เจ้า เพื่อเขาจะได้กรุณาเจ้าและยอมให้เจ้าอยู่ในแผ่นดินของเจ้าเอง’</verse>
				<verse number="13">แต่ถ้าพวกเจ้าพูดว่า ‘เราจะไม่อยู่ในแผ่นดินนี้’ โดยไม่เชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า</verse>
				<verse number="14">และกล่าวว่า ‘ไม่เอา เราจะเข้าไปในแผ่นดินอียิปต์ ที่ซึ่งเราจะไม่เห็นสงคราม จะไม่ได้ยินเสียงเขาสัตว์ จะไม่หิวขนมปัง และเราจะอาศัยอยู่ที่นั่น’</verse>
				<verse number="15">คนยูดาห์ที่เหลืออยู่เอ๋ย ขอฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์จอมทัพพระเจ้าของอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ‘ถ้าเจ้ามุ่งหน้าจะเข้าอียิปต์และไปอาศัยที่นั่น</verse>
				<verse number="16">แล้วดาบซึ่งเจ้ากลัวอยู่นั้นจะตามทันเจ้าที่นั่นในแผ่นดินอียิปต์ และการกันดารอาหารซึ่งเจ้ากลัวอยู่นั้นจะติดตามเจ้าไปถึงอียิปต์ และเจ้าจะตายที่นั่น</verse>
				<verse number="17">ทุกคนซึ่งมุ่งหน้าไปยังอียิปต์ เพื่อจะอยู่ที่นั่นจะตายเสียด้วยดาบ ด้วยการกันดารอาหาร และโรคระบาด เขาจะไม่มีคนเหลืออยู่หรือรอดตายจากเหตุร้ายซึ่งเราจะนำมาเหนือเขา’</verse>
				<verse number="18">“เพราะพระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ‘เราได้เทความกริ้วและความโกรธของเราลงเหนือชาวเยรูซาเล็มอย่างไร เราจะเทความโกรธของเราเหนือพวกเจ้าหากเจ้าไปยังอียิปต์อย่างนั้น เจ้าจะเป็นคำสาปเป็นที่น่าหวาดหวั่น เป็นคำแช่งและเป็นคำตำหนิ เจ้าจะไม่ได้เห็นที่นี่อีก’</verse>
				<verse number="19">คนยูดาห์ที่ยังเหลืออยู่เอ๋ย พระยาห์เวห์ได้ตรัสกับท่านแล้วว่า ‘อย่าไปอียิปต์’ จงรู้เป็นแน่ว่าในวันนี้ข้าพเจ้าได้ตักเตือนท่านว่า</verse>
				<verse number="20">พวกท่านได้ทำผิดต่อชีวิตของท่านเอง เพราะท่านได้ใช้ข้าพเจ้าไปหาพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านว่า ‘ขออธิษฐานเพื่อเราต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา และพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราตรัสประการใด ขอบอกแก่เรา และเราจะทำตาม’</verse>
				<verse number="21">และในวันนี้ข้าพเจ้าได้ประกาศพระวจนะนั้นแก่พวกท่านแล้ว แต่ท่านไม่เคยฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านในสิ่งใดๆ ซึ่งพระองค์ทรงใช้ข้าพเจ้ามาบอกท่าน</verse>
				<verse number="22">เพราะฉะนั้น บัดนี้จงทราบเป็นแน่ว่า พวกท่านจะตายด้วยดาบ ด้วยการกันดารอาหาร และด้วยโรคระบาดในสถานที่ซึ่งพวกท่านปรารถนาจะไปอาศัยอยู่”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="43">
				<verse number="1">เมื่อเยเรมีย์พูดกับประชาชนทั้งปวงเสร็จ ในเรื่องพระวจนะทั้งสิ้นของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขาทั้งหลาย ซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขาได้ทรงใช้ให้ท่านไปพูดกับพวกเขาแล้ว</verse>
				<verse number="2">อาซาริยาห์บุตรโฮชายาห์ และโยฮานันบุตรคาเรอาห์และบรรดาคนที่โอหังได้พูดกับเยเรมีย์ว่า “ท่านพูดโกหก พระยาห์เวห์พระเจ้าของเราไม่ได้ใช้ท่านให้มาพูดว่า ‘อย่าไปอียิปต์เพื่อจะอาศัยอยู่ที่นั่น’</verse>
				<verse number="3">แต่บารุคบุตรเนริยาห์ได้ยุท่านให้ต่อสู้กับเรา เพื่อจะมอบเราไว้ในมือของคนเคลเดีย เพื่อพวกเขาจะได้ฆ่าเราหรือกวาดเราไปเป็นเชลยในบาบิโลน”</verse>
				<verse number="4">โยฮานันบุตรคาเรอาห์และพวกหัวหน้ากองทหารทุกคนและประชาชนทั้งสิ้นไม่เชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์ที่ให้อาศัยอยู่ในแผ่นดินยูดาห์</verse>
				<verse number="5">แต่โยฮานันบุตรคาเรอาห์และพวกหัวหน้ากองทหารได้พาคนยูดาห์ที่เหลืออยู่ไป คือผู้ซึ่งกลับมาอยู่ในแผ่นดินยูดาห์จากประชาชาติต่างๆ ที่พวกเขาถูกขับไล่ให้ไปอยู่นั้น</verse>
				<verse number="6">คือพวกผู้ชาย ผู้หญิง เด็ก บรรดาราชธิดาของกษัตริย์ และทุกคนซึ่งเนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ได้เหลือไว้ให้แก่เกดาลิยาห์บุตรอาหิคัมผู้เป็นบุตรชาฟาน รวมทั้งเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะ และบารุคบุตรเนริยาห์</verse>
				<verse number="7">พวกเขาได้มายังแผ่นดินอียิปต์ เพราะเขาไม่เชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์ และเขาก็มาถึงนครทาปานเหส</verse>
				<verse number="8">แล้วพระวจนะของพระยาห์เวห์มายังเยเรมีย์ในนครทาปานเหสว่า</verse>
				<verse number="9">“จงถือหินก้อนใหญ่ๆ ไว้ในมือของเจ้า แล้วซ่อนไว้ในปูนสอตรงทางเดิน ซึ่งอยู่ที่ทางเข้าไปสู่พระราชวังของฟาโรห์ในนครทาปานเหสต่อหน้าต่อตาคนยูดาห์</verse>
				<verse number="10">และจงกล่าวแก่พวกเขาว่า ‘พระยาห์เวห์จอมทัพพระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราจะใช้และนำเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลน ผู้รับใช้ของเรา และท่านจะตั้งพระที่นั่งของท่านเหนือหินเหล่านี้ ซึ่งเราได้ซ่อนไว้ และท่านจะกางพลับพลาของท่านเหนือหินเหล่านี้</verse>
				<verse number="11">ท่านจะมาโจมตีแผ่นดินอียิปต์ มอบผู้ถูกกำหนดให้เป็นโรคแก่โรคระบาด ผู้ถูกกำหนดให้เป็นเชลยแก่การเป็นเชลย และผู้ถูกกำหนดให้โดนดาบแก่ดาบ</verse>
				<verse number="12">และเราจะก่อไฟในวิหารของบรรดาพระแห่งอียิปต์ และท่านจะเผาเสียและกวาดพวกเขาไปเป็นเชลย และจะชำระแผ่นดินอียิปต์เหมือนผู้เลี้ยงแกะชำระเหาออกจากเสื้อคลุม และท่านจะไปจากที่นั่นด้วยสวัสดิภาพ</verse>
				<verse number="13">ท่านจะหักเสาศักดิ์สิทธิ์ในวิหารพระอาทิตย์ซึ่งอยู่ในแผ่นดินอียิปต์ และท่านจะเอาไฟเผาวิหารของบรรดาพระแห่งอียิปต์เสีย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="44">
				<verse number="1">พระวจนะมายังเยเรมีย์เกี่ยวกับพวกยิวที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินอียิปต์ที่มิกดล ทาปานเหส เมมฟิส และในแผ่นดินปัทโรสว่า</verse>
				<verse number="2">“พระยาห์เวห์จอมทัพพระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า พวกเจ้าได้เห็นเหตุร้ายทั้งสิ้นที่เรานำมาเหนือกรุงเยรูซาเล็มและเหนือทุกเมืองของยูดาห์ ดูสิ ทุกวันนี้เมืองเหล่านั้นก็ถูกทิ้งร้างไม่มีใครอาศัยอยู่</verse>
				<verse number="3">เพราะความอธรรมซึ่งพวกเขาได้กระทำได้ยั่วยุเราให้โกรธ ด้วยการที่พวกเขาไปเผาเครื่องหอมและปรนนิบัติพระอื่นๆ ซึ่งเขาไม่รู้จัก ไม่ว่าเขาเอง หรือพวกเจ้าหรือบรรพบุรุษของเจ้า</verse>
				<verse number="4">อย่างไรก็ดี เราได้ใช้บรรดาผู้รับใช้ของเรา คือพวกผู้เผยพระวจนะมายังเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่ากล่าวว่า ‘ขออย่าทำสิ่งที่น่ารังเกียจ ซึ่งเราเกลียดชังนี้เลย’</verse>
				<verse number="5">แต่พวกเขาก็ไม่ฟังหรือเงี่ยหูฟัง โดยหันจากความชั่วร้ายของเขาและไม่เผาเครื่องหอมแก่พระอื่น</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น เราจึงได้เทความโกรธและความกริ้วของเราออก ให้พลุ่งขึ้นในเมืองต่างๆ ของยูดาห์และตามถนนหนทางของกรุงเยรูซาเล็ม และเมืองเหล่านั้นก็กลายเป็นที่ทิ้งร้างและร้างเปล่าอย่างทุกวันนี้</verse>
				<verse number="7">และบัดนี้พระยาห์เวห์พระเจ้าจอมทัพพระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ทำไมพวกเจ้าจึงทำความชั่วร้ายนี้แก่ตัวเจ้าเอง และตัดเอาผู้ชาย ผู้หญิง ทั้งทารกและเด็กออกเสียจากท่ามกลางยูดาห์ จนไม่มีคนเหลืออยู่ไว้แก่เจ้าเลย</verse>
				<verse number="8">ทำไมพวกเจ้าจึงยั่วยุเราให้โกรธด้วยงานแห่งมือของเจ้า ด้วยการเผาเครื่องหอมแก่พระอื่นในแผ่นดินอียิปต์ที่เจ้ามาอาศัยอยู่นั้น เพื่อเจ้าจะต้องถูกตัดออกและเป็นที่สาปแช่งและตำหนิท่ามกลางบรรดาประชาชาติแห่งแผ่นดินโลก?</verse>
				<verse number="9">เจ้าได้ลืมความอธรรมของบรรพบุรุษของเจ้า ความอธรรมของบรรดากษัตริย์แห่งยูดาห์ ความอธรรมของบรรดามเหสีของพวกเขา ความอธรรมของพวกเจ้าเอง และความอธรรมของบรรดาภรรยาของเจ้า ซึ่งพวกเขาได้ทำในแผ่นดินยูดาห์และในถนนของกรุงเยรูซาเล็มเสียแล้วหรือ?</verse>
				<verse number="10">จนถึงทุกวันนี้พวกเขาก็ไม่ได้ถ่อมตัวลง หรือเกรงกลัว หรือดำเนินตามธรรมบัญญัติ หรือตามกฎเกณฑ์ของเรา ซึ่งเราให้มีไว้แก่พวกเจ้าและบรรพบุรุษของเจ้า</verse>
				<verse number="11">“เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์จอมทัพพระเจ้าแห่งอิสราเอลจึงตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราจะมุ่งหน้าของเราต่อสู้เจ้าด้วยหายนะ และจะตัดยูดาห์ออกเสียทั้งหมด</verse>
				<verse number="12">เราจะเอาคนยูดาห์ที่เหลืออยู่ไปเสีย ผู้ซึ่งมุ่งหน้ามาที่แผ่นดินอียิปต์เพื่อจะอาศัยอยู่นั้น และพวกเขาจะถูกผลาญเสียหมด เขาจะล้มลงในแผ่นดินอียิปต์ เขาจะถูกผลาญด้วยดาบ และด้วยการกันดารอาหาร ตั้งแต่ผู้น้อยที่สุดจนถึงผู้ใหญ่ที่สุด พวกเขาจะตายด้วยดาบและด้วยการกันดารอาหาร และเขาจะกลายเป็นคำสาป เป็นที่น่าหวาดหวั่น เป็นคำแช่งและเป็นคำตำหนิ</verse>
				<verse number="13">เราจะลงโทษคนเหล่านั้น ผู้อาศัยอยู่ในแผ่นดินอียิปต์ ดังที่เราลงโทษกรุงเยรูซาเล็มด้วยดาบ ด้วยการกันดารอาหาร และด้วยโรคระบาด</verse>
				<verse number="14">จนคนยูดาห์ที่เหลืออยู่ ผู้ซึ่งมาอาศัยในแผ่นดินอียิปต์นั้นจะไม่รอดพ้น หรือเหลือกลับไปยังแผ่นดินยูดาห์ ที่ซึ่งเขาปรารถนาจะกลับไปอาศัยอยู่ เพราะว่าเขาจะไม่ได้กลับไป นอกจากผู้ลี้ภัยบางคน”</verse>
				<verse number="15">แล้วผู้ชายทุกคนที่รู้ว่าภรรยาของตนได้ถวายเครื่องหอมแก่พระอื่น และผู้หญิงทุกคนที่ยืนอยู่ใกล้เป็นที่ชุมนุมใหญ่ คือประชาชนทั้งหมดที่อาศัยในปัทโรสในแผ่นดินอียิปต์ ได้ตอบเยเรมีย์ว่า</verse>
				<verse number="16">“สำหรับถ้อยคำซึ่งท่านได้บอกแก่เราในพระนามของพระยาห์เวห์นั้น เราจะไม่ฟังท่าน</verse>
				<verse number="17">แต่เราจะทำทุกสิ่งที่เราได้บนไว้ คือเผาเครื่องหอมถวายเจ้าแม่แห่งฟ้าสวรรค์และเทเครื่องดื่มถวายแด่พระนาง ดังที่เราได้ทำ ทั้งพวกเราและบรรพบุรุษของเรา บรรดากษัตริย์และเจ้านายของเรา ในเมืองต่างๆ ของยูดาห์และตามถนนหนทางในกรุงเยรูซาเล็ม ทำอย่างนั้นแล้วเราจึงมีอาหารบริบูรณ์และอยู่เย็นเป็นสุข และไม่เห็นสิ่งร้ายใดๆ</verse>
				<verse number="18">ตั้งแต่เรางดการเผาเครื่องหอมถวายเจ้าแม่แห่งฟ้าสวรรค์ และเทเครื่องดื่มถวายแก่พระนาง เราก็ขัดสนทุกอย่าง และถูกผลาญด้วยดาบและด้วยการกันดารอาหาร”</verse>
				<verse number="19">และพวกผู้หญิงกล่าวว่า “เมื่อเราเผาเครื่องหอมถวายเจ้าแม่แห่งฟ้าสวรรค์ และเทเครื่องดื่มถวายแก่พระนาง ที่เราได้ทำขนมพิมพ์รูปพระนางถวาย และที่ได้เทเครื่องดื่มถวายแก่พระนางนั้น เราทำนอกเหนือความเห็นชอบของสามีของเราหรือ?”</verse>
				<verse number="20">แล้วเยเรมีย์ได้ตอบประชาชนทั้งสิ้น ทั้งพวกผู้ชายและผู้หญิง คือประชาชนทั้งปวงผู้ให้คำตอบแก่ท่าน ว่า</verse>
				<verse number="21">“สำหรับเครื่องหอมที่ท่านได้เผาถวายในเมืองต่างๆ ของยูดาห์ และตามถนนหนทางกรุงเยรูซาเล็ม ทั้งตัวท่าน บรรพบุรุษของท่าน บรรดากษัตริย์และเจ้านายของท่าน และประชาชนแห่งแผ่นดินนั้น พระยาห์เวห์ไม่ได้ทรงจดจำไว้หรือ? พระองค์ไม่ได้ทรงนึกถึงหรือ?</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์จะทรงทนต่อการกระทำอันชั่วร้ายของท่าน และสิ่งน่ารังเกียจซึ่งท่านได้ทำนั้นต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว เพราะฉะนั้น แผ่นดินของท่านจึงได้กลายเป็นที่ทิ้งร้างและที่ร้างเปล่า และเป็นที่สาปแช่ง ปราศจากคนอาศัยดังทุกวันนี้</verse>
				<verse number="23">เพราะว่าท่านได้เผาเครื่องหอม และเพราะว่าท่านได้ทำบาปต่อพระยาห์เวห์ และไม่เชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์ หรือดำเนินตามธรรมบัญญัติของพระองค์ ตามกฎเกณฑ์ของพระองค์ และตามพระโอวาทของพระองค์ โทษนี้จึงได้ตกแก่ท่านดังทุกวันนี้”</verse>
				<verse number="24">เยเรมีย์ได้กล่าวแก่ประชาชนทั้งสิ้นและพวกผู้หญิงทุกคนว่า “คนยูดาห์ทั้งสิ้นผู้อยู่ในแผ่นดินอียิปต์เอ๋ย จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ‘เจ้าและภรรยาของเจ้าได้ยืนยันด้วยปาก และได้ลงมือทำด้วยโดยกล่าวว่า “เราจะแก้บนซึ่งเราได้บนไว้แน่นอน คือเผาเครื่องหอมถวายเจ้าแม่แห่งฟ้าสวรรค์ และเทเครื่องดื่มถวายแก่พระนาง” เมื่อเจ้าได้บนไว้ก็แก้บนไปเถอะ</verse>
				<verse number="26">ดังนั้นคนยูดาห์ทั้งสิ้นผู้อยู่ในแผ่นดินอียิปต์เอ๋ย จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์ตรัสว่า นี่แน่ะ เราได้ปฏิญาณโดยนามยิ่งใหญ่ของเราว่า ปากของคนยูดาห์ตลอดทั่วแผ่นดินอียิปต์จะไม่ออกนามของเราโดยกล่าวว่า ‘พระยาห์เวห์องค์เจ้านายทรงพระชนม์อยู่ตราบใด’</verse>
				<verse number="27">นี่แน่ะ เราคอยดูอยู่เพื่อจะลงโทษ ไม่ใช่เพื่อให้สิ่งดี คนยูดาห์ทั้งสิ้นผู้อยู่ในแผ่นดินอียิปต์จะถูกผลาญเสียด้วยดาบ และด้วยการกันดารอาหาร จนกว่าจะถึงที่สุดของพวกเขา</verse>
				<verse number="28">พวกที่หนีพ้นดาบและได้กลับจากแผ่นดินอียิปต์ไปยังแผ่นดินยูดาห์มีจำนวนน้อย และคนยูดาห์ที่เหลืออยู่ทั้งสิ้นผู้มาอาศัยอยู่ที่แผ่นดินอียิปต์จะทราบว่าคำของใครจะยั่งยืน เป็นคำของพวกเขาหรือคำของเรา</verse>
				<verse number="29">พระยาห์เวห์ตรัสว่า เราจะลงโทษเจ้าในสถานที่นี้เพื่อเจ้าจะได้ทราบว่า คำของเราซึ่งมุ่งร้ายต่อเจ้าจะคงอยู่เป็นแน่ นี่จะเป็นหมายสำคัญแก่เจ้า</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราจะมอบฟาโรห์โฮฟรากษัตริย์แห่งอียิปต์ไว้ในมือศัตรูของเขา และในมือของคนเหล่านั้นที่แสวงเอาชีวิตของเขา ดังที่เราได้มอบกษัตริย์แห่งยูดาห์ไว้ในมือของเนบูคัดเนสซาร์แห่งบาบิโลน ผู้ซึ่งเป็นศัตรูของเขาและแสวงเอาชีวิตของเขา’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="45">
				<verse number="1">ถ้อยคำซึ่งเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะกล่าวแก่บารุคบุตรเนริยาห์ เมื่อเขาเขียนถ้อยคำเหล่านี้ลงในหนังสือตามคำบอกของเยเรมีย์ ในปีที่ 4 แห่งรัชกาลเยโฮยาคิม โอรสของโยสิยาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ว่า</verse>
				<verse number="2">“บารุคเอ๋ย พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสกับท่านดังนี้ว่า</verse>
				<verse number="3">เจ้าว่า “วิบัติแก่ข้า เพราะพระยาห์เวห์ทรงเพิ่มความทุกข์เข้าในความเจ็บของข้า ข้าเหน็ดเหนื่อยด้วยการคร่ำครวญของข้า ข้าไม่พบความสงบเลย”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า เจ้าจงบอกเขาว่า นี่แน่ะ สิ่งใดที่เราก่อสร้างขึ้น เราจะทำลายลง และสิ่งใดที่เราได้ปลูก เราจะถอนออกคือแผ่นดินทั้งหมด</verse>
				<verse number="5">และเจ้าจะหาสิ่งใหญ่โตเพื่อตัวเองหรือ? อย่าหามันเลย เพราะพระยาห์เวห์ตรัสว่า นี่แน่ะ เราจะนำเหตุร้ายมาเหนือมนุษย์ทั้งสิ้น แต่เราจะให้ชีวิตของเจ้าแก่เจ้าเป็นบำเหน็จแห่งการสงครามในทุกสถานที่ที่เจ้าจะไป’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="46">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะเกี่ยวกับบรรดาประชาชาติ</verse>
				<verse number="2">เรื่องอียิปต์ เกี่ยวกับกองทัพของฟาโรห์เนโคกษัตริย์แห่งอียิปต์ ซึ่งอยู่ที่ริมแม่น้ำยูเฟรติสที่เมืองคารเคมิช และซึ่งเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลนได้ตีแตกในปีที่ 4 แห่งรัชกาลเยโฮยาคิมโอรสของโยสิยาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ว่า</verse>
				<verse number="3">“จงเตรียมดั้งและโล่ และเข้าประชิดสงคราม</verse>
				<verse number="4">จงผูกอานม้า และขึ้นขี่เถิด จงสวมหมวกเข้าประจำที่ จงขัดหอก จงสวมเสื้อเกราะไว้</verse>
				<verse number="5">ทำไมเราเห็นพวกเขาครั่นคร้าม และหันหลังกลับ? นักรบของเขาถูกตีล้มลงและรีบหนีไป พวกเขาไม่เหลียวกลับ ความสยดสยองอยู่ทุกด้าน” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="6">“คนเร็วก็หนีไปไม่ได้ นักรบก็หนีไปไม่รอด พวกเขาสะดุดและล้มลง ในแดนเหนือข้างแม่น้ำยูเฟรติส</verse>
				<verse number="7">“นี่ใครกัน? โผล่ขึ้นมาดั่งแม่น้ำไนล์ เหมือนแม่น้ำซึ่งน้ำของมันซัดขึ้น</verse>
				<verse number="8">อียิปต์โผล่ขึ้นมาดั่งแม่น้ำไนล์ เหมือนแม่น้ำของมันซัดขึ้น เขาว่า ‘ข้าจะขึ้น ข้าจะคลุมโลก ข้าจะทำลายเมืองต่างๆ และชาวเมืองนั้นเสีย’</verse>
				<verse number="9">ม้าทั้งหลายเอ๋ย รุดหน้าไปเถิด รถรบทั้งหลายเอ๋ย เดือดดาลเข้าเถิด จงให้นักรบออกไป คือคนคูชและคนพูตผู้ถือโล่ คนลูดิมผู้ถือและโก่งธนู</verse>
				<verse number="10">วันนั้นเป็นวันแห่งพระยาห์เวห์จอมทัพ เป็นวันแห่งการแก้แค้น ที่จะแก้แค้นศัตรูของพระองค์ ดาบจะกินจนอิ่ม และดื่มโลหิตของเขาจนเต็มคราบ เพราะพระยาห์เวห์องค์เจ้านายผู้ทรงเป็นจอมทัพทรงเตรียมสัตวบูชา ในแดนเหนือข้างแม่น้ำยูเฟรติส</verse>
				<verse number="11">ธิดาพรหมจารีแห่งอียิปต์เอ๋ย จงขึ้นไปที่กิเลอาดและไปเอายามา เจ้าได้ใช้ยาเป็นอันมากแล้วแต่ก็ไร้ผล สำหรับเจ้านั้นรักษาไม่หาย</verse>
				<verse number="12">บรรดาประชาชาติได้ยินถึงความอายของเจ้า และโลกก็เต็มด้วยเสียงคร่ำครวญของเจ้า เพราะว่านักรบสะดุดกันเอง พวกเขาได้ล้มลงด้วยกันทั้งคู่”</verse>
				<verse number="13">พระวจนะซึ่งพระยาห์เวห์ตรัสกับเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะ เรื่องการมาของเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลน เพื่อจะโจมตีแผ่นดินอียิปต์ ว่า</verse>
				<verse number="14">“จงประกาศในอียิปต์ และป่าวร้องในเมืองมิกดล จงป่าวร้องในเมืองเมมฟิส และทาปานเหส จงกล่าวว่า ‘เข้าประจำที่และเตรียมพร้อม เพราะว่าดาบจะสังหารคนที่อยู่รอบตัวเจ้า</verse>
				<verse number="15">ทำไมพระอะบิสจึงหนีเสียเล่า? ทำไมรูปวัวผู้ของเจ้าไม่ยืนมั่นอยู่? เพราะว่าพระยาห์เวห์ทรงผลักเขาล้มลง</verse>
				<verse number="16">ฝูงชนสะดุดและต่างก็ล้มทับกัน และพวกเขาพูดว่า “ลุกขึ้นเถอะ ให้เรากลับไปยังชนชาติของเรา ไปยังแผ่นดินที่เราถือกำเนิดมา ไปจากดาบของผู้บีบบังคับ”</verse>
				<verse number="17">พวกเขาเรียกฟาโรห์ กษัตริย์แห่งอียิปต์ว่า “ผู้ส่งเสียงดัง ผู้ปล่อยให้โอกาสผ่านไป” ’</verse>
				<verse number="18">“พระมหากษัตริย์ ผู้ทรงพระนามว่า พระยาห์เวห์จอมทัพ ตรัสว่า เรามีชีวิตอยู่แน่ฉันใด จะมีผู้หนึ่งมา เหมือนภูเขาทาโบร์ท่ามกลางภูเขาทั้งหลาย และเหมือนภูเขาคารเมลข้างทะเล</verse>
				<verse number="19">เจ้าผู้อาศัยอยู่ในอียิปต์เอ๋ย จงเตรียมข้าวของสำหรับตัวเจ้า เพื่อการถูกกวาดไปเป็นเชลย เพราะว่าเมืองเมมฟิสจะกลายเป็นที่ร้างเปล่า เป็นที่ปรักหักพังปราศจากผู้อาศัย</verse>
				<verse number="20">“อียิปต์เป็นโคสาวตัวงาม แต่ตัวเหลือบจากทิศเหนือมาจับเธอ</verse>
				<verse number="21">แม้ว่าพวกทหารรับจ้างที่มาอยู่ท่ามกลางเธอ ก็เหมือนลูกโคที่ได้ขุนไว้ พวกเขาหันกลับและหนีไปด้วยกัน พวกเขาไม่ได้ตั้งมั่นอยู่ เพราะวันแห่งภัยพิบัติได้มาเหนือเขา เป็นเวลาแห่งการลงโทษเขา</verse>
				<verse number="22">“เธอทำเสียงเหมือนงูที่เลื้อยออกไป เพราะพวกเขาเข้ามาเหมือนกองทัพ และมาสู้กับเธอด้วยขวาน เหมือนคนโค่นต้นไม้</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์ตรัสว่า พวกเขาจะโค่นป่าของเธอลง แม้ไม่สามารถฝ่าเข้าไปได้ เนื่องจากพวกเขามีจำนวนมากกว่าฝูงตั๊กแตน ที่นับไม่ถ้วน</verse>
				<verse number="24">ธิดาของอียิปต์จะต้องอับอาย เธอจะถูกมอบไว้ในมือของชนชาติหนึ่งจากทิศเหนือ”</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสว่า “นี่แน่ะ เราจะนำการลงโทษมาเหนือพระอาโมนแห่งเมืองเธเบส ฟาโรห์ อียิปต์ บรรดาพระ และกษัตริย์ทั้งปวงของเมืองนั้น คือมาเหนือฟาโรห์และคนเหล่านั้นที่วางใจในท่าน</verse>
				<verse number="26">เราจะมอบพวกเขาไว้ในมือของบรรดาผู้ที่แสวงเอาชีวิตของเขา และในมือของเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลนและข้าราชการของท่าน ภายหลังอียิปต์จึงจะมีคนอาศัยอยู่อย่างสมัยก่อน” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="27">“ยาโคบ ผู้รับใช้ของเราเอ๋ย อย่ากลัวเลย อิสราเอลเอ๋ย อย่าตกใจเลย เพราะนี่แน่ะ เราจะช่วยเจ้าให้รอดจากที่ไกล และช่วยลูกหลานของเจ้าจากแผ่นดินที่พวกเขาเป็นเชลย ยาโคบจะกลับมาและมีความสงบและความสบาย และไม่มีใครทำให้เขากลัว</verse>
				<verse number="28">ยาโคบ ผู้รับใช้ของเราเอ๋ย อย่ากลัวเลย เพราะเราอยู่กับเจ้า พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ เราจะทำให้ประชาชาติทั้งสิ้นมาถึงอวสาน คือประชาชาติที่เราได้ขับไล่เจ้าให้ไปอยู่นั้น แต่ส่วนเจ้า เราจะไม่ทำให้ถึงอวสานเสียทีเดียว เราจะตีสอนเจ้าตามขนาด เราจะไม่ปล่อยเจ้าไปโดยไม่ถูกลงโทษเป็นอันขาด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="47">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะเกี่ยวกับฟีลิสเตีย ก่อนที่ฟาโรห์โจมตีเมืองกาซา ว่า</verse>
				<verse number="2">“พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ‘ดูสิ น้ำทั้งหลายกำลังขึ้นมาจากทิศเหนือ และจะกลายเป็นกระแสน้ำท่วม มันจะท่วมแผ่นดินและทุกสิ่งที่อยู่ในนั้น ทั้งเมืองและผู้อาศัยอยู่ในเมือง คนจะร้องให้ช่วย และชาวแผ่นดินนั้นทุกคนจะคร่ำครวญ</verse>
				<verse number="3">เมื่อได้ยินเสียงควบของกีบม้าตัวผู้ของเขา และเสียงรถรบของเขากรูกันมา และเสียงล้อรถดังสนั่น พวกพ่อไม่ได้หันมาดูลูกๆ ของตน มือของพวกเขาอ่อนเปลี้ย</verse>
				<verse number="4">เพราะวันที่จะทำลาย ฟีลิสเตียทั้งสิ้นจะมาถึง วันที่จะตัดผู้อุปถัมภ์ทุกคนที่เหลืออยู่ ออกจากเมืองไทระและเมืองไซดอน เพราะพระยาห์เวห์จะทรงทำลายคนฟีลิสเตีย คือชาวชายทะเลแถบคัฟโทร์ที่เหลืออยู่นั้น</verse>
				<verse number="5">เมืองกาซาก็ล้านเลี่ยน และเมืองอัชเคโลนก็พินาศ คนที่เหลืออยู่จากหุบเขาเอ๋ย เจ้าจะทำร้ายตัวเองไปอีกนานเท่าใด?</verse>
				<verse number="6">โอ ดาบแห่งพระยาห์เวห์ อีกนานเท่าไรท่านจึงจะหยุด? จงสอดตัวเข้าในฝักเถิด จงหยุดพักและอยู่นิ่งๆ เสียที</verse>
				<verse number="7">เมื่อพระยาห์เวห์ทรงบัญชา มันจะหยุดได้อย่างไรเล่า? พระองค์ทรงกำหนดให้ดาบนั้น ต่อสู้อัชเคโลนและชายทะเล”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="48">
				<verse number="1">เกี่ยวกับโมอับ พระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า “วิบัติแก่เนโบ เพราะเป็นที่ถูกทิ้งร้าง เมืองคีริยาธาอิมต้องอับอาย มันถูกยึดแล้ว ป้อมปราการก็ต้องอับอายและพังลง</verse>
				<verse number="2">ไม่มีการสรรเสริญโมอับอีก แล้วในเมืองเฮชโบนนั้น เขาคิดอุบาย ต่อสู้โมอับว่า ‘มาเถอะ ให้เราตัดมันออกเสียอย่าให้เป็นชนชาติ’ เมืองมัดเมนเอ๋ย เจ้าจะถูกทำให้เงียบ เหมือนกัน ดาบจะไล่ตามเจ้าไป’</verse>
				<verse number="3">“มีเสียงร้องมาจากเมืองโฮโรนาอิมว่า ‘การล้างผลาญและการทำลายอย่างใหญ่หลวง’</verse>
				<verse number="4">เมืองโมอับถูกทำลายแล้ว เด็กๆ ของเธอร้องระงม</verse>
				<verse number="5">พวกเขาขึ้นไปตามทางสู่เมืองลูฮีท ร้องไห้อย่างขมขื่น ตามทางลงจากเมืองโฮโรนาอิม เขาได้ยินเสียงร้องคร่ำครวญเพราะถูกทำลาย</verse>
				<verse number="6">หนีเถิด เอาตัวรอดเถิด ให้เป็นเหมือนพุ่มสนในถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="7">เพราะว่าเจ้าได้วางใจในที่กำบังเข้มแข็งและในทรัพย์สมบัติของเจ้า เจ้าจะต้องถูกยึดด้วย และพระเคโมชจะต้องถูกกวาดไปเป็นเชลย พร้อมกับปุโรหิตและเจ้านายของเขา</verse>
				<verse number="8">ผู้ทำลายจะมาถึงทุกเมือง และจะไม่มีเมืองใดรอดพ้นไปได้ ที่ลุ่มจะต้องพินาศ และที่ราบจะต้องถูกทำลาย ดังที่พระยาห์เวห์ได้ตรัสไว้</verse>
				<verse number="9">“จงให้ปีกแก่โมอับ เพื่อมันจะบินไปเสีย เมืองต่างๆ ของมันจะกลายเป็นที่ร้างเปล่า ไม่มีคนอาศัยอยู่ในนั้นเลย</verse>
				<verse number="10">“ใครทำงานของพระยาห์เวห์อย่างไม่เอาใจใส่ คนนั้นจะถูกสาป คนที่กันไม่ให้ดาบของตนทำให้โลหิตตก คนนั้นก็ถูกสาป</verse>
				<verse number="11">“โมอับสบายตั้งแต่หนุ่มๆ มา และนิ่งอยู่บนตะกอนของตน มันไม่ได้ถูกถ่ายออกจากภาชนะนี้ไปยังภาชนะนั้น หรือต้องถูกกวาดไปเป็นเชลย ดังนั้นรสจึงยังอยู่ในนั้น และกลิ่นก็ไม่เปลี่ยนแปลง”</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “เพราะฉะนั้น นี่แน่ะ วันเวลาจะมาถึง เมื่อเราจะส่งผู้ถ่ายเทมายังเขาเพื่อถ่ายเทเขา และเทภาชนะของเขาให้เกลี้ยง และทุบไหของเขาให้แตกเป็นชิ้นๆ</verse>
				<verse number="13">แล้วโมอับก็จะต้องอับอายเพราะพระเคโมชอย่างที่พงศ์พันธุ์อิสราเอลต้องอับอายเพราะเมืองเบธเอล ซึ่งเป็นที่วางใจของเขา</verse>
				<verse number="14">“เจ้าพูดได้อย่างไรว่า ‘เราเป็นพวกวีรชนและนักรบกล้าหาญในสงคราม’</verse>
				<verse number="15">ผู้ทำลายโมอับและเมืองต่างๆ ของมันขึ้นมาแล้ว และคนหนุ่มๆ ที่เก่งที่สุดของเมืองก็ลงไปเพื่อถูกฆ่า กษัตริย์ผู้ทรงพระนามว่าพระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="16">ภัยพิบัติของโมอับมาใกล้แล้ว และความทุกข์ใจของเขามาถึงอย่างรวดเร็ว</verse>
				<verse number="17">บรรดาท่านที่อยู่รอบเขา จงเสียใจเพราะเขาเถิด ทั้งคนที่รู้จักชื่อเขาด้วย จงกล่าวว่า ‘ธารพระกร อันทรงฤทธิ์หักเสียแล้ว คือคทาอันรุ่งโรจน์นั้น’</verse>
				<verse number="18">“ชาวเมืองผู้อาศัยในดีโบนเอ๋ย จงลงมาจากศักดิ์ศรีของเจ้า และนั่งบนดินที่แตกระแหง เพราะผู้ทำลายโมอับได้มาสู้กับเจ้า เขาได้ทำลายที่กำบังเข้มแข็งของเจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="19">ชาวเมืองอาโรเออร์เอ๋ย จงยืนเฝ้าอยู่ข้างทาง จงถามผู้ชายที่หนีมาและผู้หญิงที่รอดพ้นมา ว่า ‘เกิดอะไรขึ้น?’</verse>
				<verse number="20">โมอับต้องอับอาย เพราะมันแตกเสียแล้ว จงคร่ำครวญและร้องไห้ จงประกาศทั่วแถบแม่น้ำอารโนนว่า โมอับถูกทิ้งร้างเสียแล้ว</verse>
				<verse number="21">“การพิพากษาได้ตกมาเหนือที่ราบเหนือโฮโลน ยาซาห์ เมฟาอาท</verse>
				<verse number="22">ดีโบน เนโบ เบธดิบลาธาอิม</verse>
				<verse number="23">คีริยาธาอิม เบธกามุล เบธเมโอน</verse>
				<verse number="24">เคริโอท โบสราห์ และเมืองทั้งสิ้นของแผ่นดินโมอับ ทั้งไกลและใกล้</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์ตรัสว่า เขาของโมอับถูกตัดออกแล้ว และแขนของมันก็หัก</verse>
				<verse number="26">“จงทำให้เขามึนเมา เพราะว่าเขาได้พองตัวขึ้นต่อพระยาห์เวห์ เพราะฉะนั้น โมอับจะต้องกลิ้งเกลือกอยู่ในอาเจียนของตัว และเขาจะถูกเยาะเย้ยด้วย</verse>
				<verse number="27">อิสราเอลไม่ถูกเจ้าเยาะเย้ยหรือ? เจ้าพบเขาอยู่ท่ามกลางโจรหรือ? เจ้าจึงสั่นศีรษะ เมื่อเจ้าพูดถึงเขา</verse>
				<verse number="28">“ชาวเมืองโมอับเอ๋ย จงออกจากเมือง ไปอาศัยอยู่ในซอกหิน จงเป็นเหมือนนกพิราบ ซึ่งทำรังอยู่ที่ข้างปากถ้ำ</verse>
				<verse number="29">เราได้ยินถึงความเห่อเหิมของโมอับ เขาเห่อเหิมมาก ได้ยินถึงความยโส ความเห่อเหิมของเขา และความจองหองของเขา และความหยิ่งในใจของเขา</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์ตรัสว่า เรารู้ความโอหังของเขา การโอ้อวดของเขาเป็นความเท็จ การกระทำทั้งหลายของเขาก็ไม่เป็นความจริง</verse>
				<verse number="31">เพราะฉะนั้น เราจึงคร่ำครวญเพื่อโมอับ เราร่ำร้องเพื่อโมอับทั้งมวล เราโอดครวญเพื่อคนของคีร์เฮเรส</verse>
				<verse number="32">เถาองุ่นแห่งสิบมาห์เอ๋ย เราร้องไห้เพื่อเจ้ามากกว่าเพื่อยาเซอร์ กิ่งทั้งหลายของเจ้ายื่นข้ามทะเล จนถึงทะเลแห่งยาเซอร์ ผู้ทำลายได้โจมตี ผลไม้ฤดูร้อนและการเก็บองุ่นของเจ้า</verse>
				<verse number="33">ความยินดีและความชื่นบานได้ถูกกวาดออกไปเสีย จากเรือกสวนไร่นาและแผ่นดินของโมอับ เราได้ทำให้เหล้าองุ่นหยุดไหลจากบ่อย่ำองุ่น ไม่มีคนย่ำด้วยเสียงโห่ร้องเพราะความชื่นบาน เสียงโห่ร้องนั้นไม่ใช่เสียงโห่ร้องแห่งความชื่นบาน</verse>
				<verse number="34">“จากเสียงร้องในเมืองเฮชโบนจนถึงเมืองเอเลอาเลห์ เขาทั้งหลายส่งเสียงร้องไกลถึงเมืองยาฮาสจากโศอาร์ถึงโฮโรนาอิม และเอก-ลัทเชลีชิยาห์เพราะแหล่งน้ำของนิมริมก็เหือดแห้งด้วย</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์ตรัสว่า เราจะนำอวสานมาสู่ผู้ที่ถวายเครื่องบูชาในปูชนียสถานสูง และเผาเครื่องหอมถวายพระของเขาในโมอับ</verse>
				<verse number="36">เพราะฉะนั้น ใจของเราจึงโอดครวญเพื่อโมอับเหมือนอย่างปี่ และใจของเราโอดครวญเหมือนปี่เพื่อคนเมืองคีร์เฮเรส เพราะฉะนั้น ทรัพย์สมบัติที่เขาได้มาก็พินาศไป</verse>
				<verse number="37">“ทุกศีรษะก็ถูกโกนและทุกเคราก็ถูกตัด บนมือทั้งปวงก็มีรอยเชือดเฉือน และมีผ้ากระสอบ ที่บั้นเอว</verse>
				<verse number="38">บนหลังคาเรือนทั้งสิ้นของโมอับและตามบรรดาลานเมือง มีแต่เสียงโอดครวญทั่วไป เพราะเราทุบโมอับเหมือนทุบภาชนะที่เราไม่ต้องการ พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="39">โมอับแตกแล้วหนอ เขาทั้งหลายคร่ำครวญ โมอับหันหลังกลับอย่างอับอาย ดังนั้นแหละโมอับได้กลายเป็นที่เยาะเย้ย และเป็นที่หวาดเสียวแก่บรรดาผู้ที่อยู่ล้อมรอบเขา”</verse>
				<verse number="40">เพราะพระยาห์เวห์ตรัสว่า “ดูสิ ผู้หนึ่งโฉบลงเหมือนนกอินทรี และกางปีกออกสู้โมอับ</verse>
				<verse number="41">เขาจะเอาเมืองต่างๆ ไป และที่กำบังเข้มแข็งจะถูกยึด จิตใจของบรรดานักรบแห่งโมอับในวันนั้น จะเหมือนจิตใจของผู้หญิงซึ่งกำลังเจ็บครรภ์คลอดบุตร</verse>
				<verse number="42">โมอับจะถูกทำลายและไม่เป็นชนชาติอีกต่อไป เพราะว่าเขายกตัวขึ้นต่อพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="43">พระยาห์เวห์ตรัสว่า ชาวเมืองโมอับเอ๋ย ความสยดสยอง หลุมพราง และกับดัก อยู่ต่อหน้าเจ้า</verse>
				<verse number="44">ผู้ที่หนีจากความสยดสยอง จะตกหลุมพราง และผู้ที่ปีนออกจากหลุมพรางก็จะติดกับ เพราะเราจะนำสิ่งเหล่านี้มาเหนือโมอับ ในปีแห่งการลงโทษเขา” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="45">“ผู้ลี้ภัยได้ไปยืนอยู่อย่างหมดแรง ในเงาของเมืองเฮชโบน เพราะว่าไฟออกมาจากเฮชโบน เปลวไฟออกมาจากเรือนของสิโหน มันทำลายหน้าผากของโมอับ กระหม่อมของบรรดาบุตรแห่งความอลเวง</verse>
				<verse number="46">โมอับเอ๋ย วิบัติแก่เจ้า ชนชาติแห่งพระเคโมชกำลังวอดวาย เพราะบรรดาบุตรชายของเจ้าถูกจับไปเป็นเชลย และบุตรีของเจ้าก็เข้าสู่การเป็นเชลย</verse>
				<verse number="47">แต่เรายังจะให้โมอับ กลับสู่สภาพเดิมในกาลต่อไป” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ การพิพากษาโมอับมีเท่านี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="49">
				<verse number="1">เกี่ยวกับคนอัมโมน พระยาห์เวห์ตรัสว่า “อิสราเอลไม่มีบุตรหรือ? เขาไม่มีทายาทหรือ? ทำไมพระมิลโคมจึงเข้ายึดกาด และให้ประชาชนของท่านไปอยู่ในเมืองทั้งหลายของกาด?</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ตรัสว่า เพราะฉะนั้น นี่แน่ะ วันเวลาจะมาถึง เมื่อเราจะทำให้ได้ยินเสียงสัญญาณสงคราม สู้กับนครรับบาห์ของคนอัมโมน มันจะกลายเป็นกองซากเมืองที่ร้างเปล่า และชนบทของเมืองนั้นจะถูกเผาเสียด้วยไฟ แล้วอิสราเอลจะเข้ายึดผู้ที่เข้ายึดเขา พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="3">“เฮชโบนเอ๋ย จงคร่ำครวญเพราะเมืองอัยถูกทิ้งร้าง ชาวนครรับบาห์เอ๋ย จงร้องร่ำไร จงเอาผ้ากระสอบคาดเอวไว้ จงโอดครวญ วิ่งไปวิ่งมาอยู่ภายในกำแพง เพราะพระมิลโคมจะต้องถูกกวาดไปเป็นเชลย พร้อมกับปุโรหิตและเจ้านายของมัน</verse>
				<verse number="4">บุตรีผู้กลับสัตย์เอ๋ย ทำไมเจ้าโอ้อวดถึงบรรดาที่ลุ่ม ที่ลุ่มของเจ้ามีน้ำไหล ผู้วางใจในสมบัติของตนว่า ‘ใครจะมาสู้ฉัน?’</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายผู้ทรงเป็นจอมทัพตรัสว่า นี่แน่ะ เราจะนำความสยดสยองมาเหนือเจ้า จากทุกคนที่อยู่รอบตัวเจ้า และเจ้าทุกคนจะถูกขับไล่ออกไปต่อหน้าเขา และจะไม่มีใครรวบรวมคนลี้ภัยได้</verse>
				<verse number="6">แต่ภายหลังเราจะให้คนอัมโมนกลับสู่สภาพเดิม” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="7">เกี่ยวกับเอโดม พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า “สติปัญญาไม่มีในเทมานอีกแล้วหรือ? คำปรึกษาสูญสิ้นไปจากผู้เฉลียวฉลาดแล้วหรือ? สติปัญญาของเขาหายสูญไปเสียแล้วหรือ?</verse>
				<verse number="8">ชาวเมืองเดดานเอ๋ย จงหนี จงหันกลับ จงอาศัยในถ้ำลึก เพราะว่าเราจะนำภัยพิบัติของเอซาวมาเหนือเขา เวลาเมื่อเราลงโทษเขา</verse>
				<verse number="9">ถ้าคนเก็บองุ่นมาหาเจ้า เขาจะไม่ทิ้งองุ่นตกค้างไว้บ้างหรือ? ถ้าขโมยมาเวลากลางคืน เขาจะไม่ปล้นเอาเฉพาะที่เขาพอใจหรือ?</verse>
				<verse number="10">แต่เราได้ทำให้เอซาวเปลือยเปล่า เราได้เปิดเผยที่ซ่อนของเขา และเขาไม่สามารถซ่อนตัวได้ ลูกหลานของเขาถูกทำลาย รวมทั้งพี่น้องของเขา และเพื่อนบ้านของเขา ไม่มีเขาอีกต่อไปแล้ว</verse>
				<verse number="11">จงทิ้งเด็กกำพร้าของเจ้าไว้เถิด เราจะให้เขามีชีวิตอยู่ และให้แม่ม่ายของเจ้าวางใจในเราเถิด”</verse>
				<verse number="12">เพราะพระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “ถ้าคนที่ยังไม่สมควรจะดื่มจากถ้วยนั้นยังต้องดื่ม เจ้าจะพ้นโทษไปได้หรือ? เจ้าจะพ้นโทษไปไม่ได้ เจ้าจะต้องดื่มด้วย</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์ตรัสว่า เราได้ปฏิญาณโดยนามของเราแล้วว่า เมืองโบสราห์จะต้องกลายเป็นความหวาดหวั่น เป็นคำตำหนิ เป็นที่ทิ้งร้าง และเป็นคำสาปแช่ง และบรรดาเมืองทั้งสิ้นของเขาจะเป็นที่ทิ้งร้างเป็นนิตย์”</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้าได้ยินข่าวจากพระยาห์เวห์ ทูตคนหนึ่งถูกส่งไปท่ามกลางบรรดาประชาชาติ บอกว่า “จงรวบรวมพวกเจ้าเข้ามาต่อสู้เมืองนั้น และลุกขึ้นทำสงครามเถิด”</verse>
				<verse number="15">เพราะว่านี่แน่ะ เราจะทำให้เจ้าเล็กท่ามกลางบรรดาประชาชาติ ให้เป็นที่ดูหมิ่นท่ามกลางมนุษย์</verse>
				<verse number="16">ความหวาดกลัวของเจ้า ทั้งความเห่อเหิมแห่งใจของเจ้า ได้หลอกลวงเจ้า เจ้าผู้ซึ่งอาศัยอยู่ในซอกหิน ผู้ยึดยอดภูเขาไว้ แม้เจ้าทำรังของเจ้าสูงเหมือนอย่างรังนกอินทรี เราจะฉุดเจ้าลงมาจากที่นั่น” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="17">“เอโดมจะกลายเป็นความหวาดหวั่น ทุกคนที่ผ่านมันไปจะหวาดหวั่น และจะเยาะเย้ยเพราะความหายนะทั้งสิ้นของมัน</verse>
				<verse number="18">อย่างเมื่อเมืองโสโดม เมืองโกโมราห์ และเมืองใกล้เคียงของมันถูกทำลาย พระยาห์เวห์ตรัสว่า ไม่มีใครจะพำนักอยู่ที่นั่น ไม่มีใครจะอาศัยในเมืองนั้น</verse>
				<verse number="19">นี่แน่ะ เราจะทำให้พวกเขาหนีไปจากมันอย่างฉับพลัน เหมือนอย่างสิงโตขึ้นมาจากดงลุ่มแม่น้ำจอร์แดนกระโจนสู่ทุ่งหญ้าที่เขียวสด เราจะแต่งตั้งผู้ที่เราเลือกสรรไว้เหนือมัน ใครเป็นอย่างเราเล่า? ใครจะฟ้องเราเล่า? ผู้เลี้ยงแกะคนใดจะทนยืนอยู่ต่อหน้าเราได้?</verse>
				<verse number="20">เพราะฉะนั้น จงฟังแผนงานซึ่งพระยาห์เวห์ทรงกระทำไว้ต่อสู้เมืองเอโดม และพระประสงค์ซึ่งพระองค์ทรงดำริขึ้นต่อสู้ชาวเมืองเทมาน คือถึงแม้ตัวเล็กๆ ที่อยู่ในฝูงก็ต้องถูกลากเอาไป คอกของเขานั้นจะหวาดหวั่นเพราะเคราะห์กรรมของตน</verse>
				<verse number="21">แผ่นดินโลกจะสั่นสะเทือนเพราะเสียงที่มันล้ม เสียงคร่ำครวญของเขาจะได้ยินถึงทะเลแดง</verse>
				<verse number="22">ดูเถิด ผู้หนึ่งจะเหาะขึ้นและโฉบลงเหมือนนกอินทรี และกางปีกของมันออกสู้โบสราห์ และจิตใจของนักรบแห่งเอโดมในวันนั้นจะเป็นเหมือนจิตใจของหญิงปวดท้องคลอดบุตร”</verse>
				<verse number="23">เกี่ยวกับเมืองดามัสกัส ว่า “เมืองฮามัทและเมืองอารปัดต้องอับอาย เพราะมันทั้งหลายได้ยินข่าวร้าย มันก็กลัวลาน มันกังวลใจเหมือนทะเล ซึ่งสงบลงไม่ได้</verse>
				<verse number="24">เมืองดามัสกัสก็อ่อนแรง มันหันเพื่อจะหนี และความกลัวจนตัวสั่นจับมันไว้ ความแสนระทมและความเศร้ายึดมันไว้ อย่างผู้หญิงกำลังคลอดบุตร</verse>
				<verse number="25">เมืองที่มีชื่อเสียงถูกทอดทิ้ง ได้อย่างไร? คือเมืองแห่งความชื่นบานนั้น</verse>
				<verse number="26">เพราะฉะนั้น คนหนุ่มๆ ของเมืองนั้นจะล้มลงตามลานเมือง และบรรดาทหารของเมืองนั้นจะถูกทำลายในวันนั้น พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="27">และเราจะก่อไฟขึ้นที่กำแพงเมืองดามัสกัส และไฟนั้นจะเผาผลาญวังของเบนฮาดัดเสีย”</verse>
				<verse number="28">เกี่ยวกับเผ่าเคดาร์และราชอาณาจักรฮาโซร์ ซึ่งเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลนโจมตี พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “จงลุกขึ้น ไปสู้เผ่าเคดาร์ จงทำลายประชาชนแห่งตะวันออกเสีย</verse>
				<verse number="29">เต็นท์และฝูงแพะแกะของพวกเขาจะถูกริบเสีย ทั้งม่านและข้าวของทั้งสิ้นของเขา อูฐของเขาจะถูกนำเอาไปจากเขา และคนจะร้องแก่เขาว่า ‘ความสยดสยองมีอยู่ทุกด้าน’</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์ตรัสว่า ชาวเมืองฮาโซร์เอ๋ย จงหนีไป จงไปให้ไกล ไปอาศัยในถ้ำลึก เพราะเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลน ทรงคิดแผนการต่อสู้เจ้า และทรงตั้งเป้าหมายต่อสู้เจ้า”</verse>
				<verse number="31">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “จงลุกขึ้น ไปสู้ประชาชาติหนึ่งที่อยู่สบาย ซึ่งอาศัยอยู่อย่างมั่นคง ไม่มีประตูเมืองและไม่มีดาลประตู อยู่แต่ลำพัง</verse>
				<verse number="32">อูฐของพวกเขาจะกลายเป็นของที่ปล้นมาได้ และฝูงโคของเขาจะเป็นของที่ริบมา พระยาห์เวห์ตรัสว่า เราจะกระจายเขาไปทุกทางลม คือเขาที่โกนผมจอนหูของเขา และเราจะนำภัยพิบัติ มาจากทุกด้านของเขา</verse>
				<verse number="33">เมืองฮาโซร์จะเป็นที่อาศัยของหมาป่า เป็นที่ทิ้งร้างอยู่เป็นนิตย์ ไม่มีใครจะพักที่นั่น ไม่มีมนุษย์คนใดจะอาศัยในนั้น”</verse>
				<verse number="34">พระวจนะของพระยาห์เวห์ ซึ่งมายังเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะเกี่ยวกับเมืองเอลาม ในตอนต้นรัชกาลเศเดคียาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า “นี่แน่ะ เราจะหักคันธนูของเอลาม ซึ่งเป็นขุมพลังของพวกเขา</verse>
				<verse number="36">และเราจะนำลมทั้งสี่ทิศจากฟ้าทั้งสี่ส่วนมาสู้เอลาม และเราจะกระจายเขาไปตามลมเหล่านั้น จะไม่มีประเทศใดซึ่งผู้ถูกขับไล่ออกจากเอลามจะไปไม่ถึง</verse>
				<verse number="37">เราจะทำให้เอลามสยดสยองต่อหน้าศัตรูของพวกเขา และต่อหน้าผู้ที่แสวงเอาชีวิตของเขา พระยาห์เวห์ตรัสว่า เราจะนำเหตุร้ายมาถึงเขาทั้งหลาย คือความพิโรธอันแรงกล้า เราจะใช้ให้ดาบไล่ตามเขาจนกว่าเราจะได้เผาผลาญเขาเสีย</verse>
				<verse number="38">และเราจะตั้งพระที่นั่งของเราในเอลาม และทำลายกษัตริย์ และบรรดาเจ้านายของเขาทั้งหลาย” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="39">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “แต่ในเวลาต่อไปเราจะให้เอลามกลับสู่สภาพเดิม”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="50">
				<verse number="1">พระวจนะซึ่งพระยาห์เวห์ตรัสเกี่ยวกับบาบิโลน เกี่ยวกับแผ่นดินของชาวเคลเดีย โดยเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะ ว่า</verse>
				<verse number="2">“จงประกาศและป่าวร้องท่ามกลางบรรดาประชาชาติ จงตั้งธงขึ้นและป่าวร้อง อย่าปิดบังไว้เลย จงกล่าวว่า ‘บาบิโลนถูกยึดแล้ว พระเบลต้องอับอาย พระเมโรดัคก็ครั่นคร้าม รูปเคารพทั้งหลายของเมืองนั้นก็ถูกทำให้อับอาย และรูปปั้นทั้งหลายก็ครั่นคร้าม’</verse>
				<verse number="3">“เพราะประชาชาติหนึ่งจากทิศเหนือได้มาต่อสู้เมืองนั้น ทำให้แผ่นดินของเธอเป็นที่ร้างเปล่า และไม่มีใครอาศัยในนั้น ทั้งมนุษย์และสัตว์จะหนีไปหมด</verse>
				<verse number="4">“พระยาห์เวห์ตรัสว่า ในวันเหล่านั้นและในเวลานั้น ประชาชนอิสราเอลและประชาชนยูดาห์จะมารวมกัน และเขาทั้งหลายจะเดินร้องไห้มาแสวงหาพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขา</verse>
				<verse number="5">พวกเขาจะถามหาทางไปศิโยนโดยหันหน้าตรงไปเมืองนั้น กล่าวว่า ‘มาเถิด ให้เรามาผูกพันกับพระยาห์เวห์โดยทำพันธสัญญานิรันดร์ซึ่งจะไม่ลืมเลย’</verse>
				<verse number="6">“ประชากรของเราเป็นแกะหลง บรรดาผู้เลี้ยงของพวกเขาได้พาเขาหลงไป หันเขาทั้งหลายไปเสียบนภูเขา เขาได้เดินจากภูเขาไปหาเนินเขา เขาลืมคอกของเขาเสียแล้ว</verse>
				<verse number="7">บรรดาผู้ที่พบเขาก็กินเขา และศัตรูของเขาได้กล่าวว่า ‘เราไม่มีความผิด เพราะพวกเขาได้ทำบาปต่อพระยาห์เวห์ผู้ทรงเป็นที่อยู่อันแท้จริงของเขา คือพระยาห์เวห์ผู้ทรงเป็นความหวังของบรรพบุรุษของเขา’</verse>
				<verse number="8">“จงหนีจากบาบิโลน จงออกไปจากแผ่นดินเคลเดีย และเป็นเหมือนแพะผู้นำหน้าฝูง</verse>
				<verse number="9">เพราะ นี่แน่ะ เราจะเร้าและนำบรรดาประชาชาติใหญ่หมู่หนึ่งจากประเทศเหนือมาต่อสู้บาบิโลน และเขาทั้งหลายจะเรียงรายกันมาต่อสู้กับเธอ จากที่นั่นเธอจะถูกยึด ลูกธนูของพวกเขาเหมือนของนักรบที่มีฝีมือผู้ไม่เคยกลับมือเปล่า</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์ตรัสว่า เคลเดียจะถูกปล้น บรรดาผู้ที่ปล้นเขาจะอิ่มหนำ</verse>
				<verse number="11">“บรรดาผู้ปล้นมรดกของเราเอ๋ย แม้ว่าเจ้าจะเปรมปรีดิ์ แม้ว่าเจ้าจะลิงโลด แม้เจ้าจะระเริงอย่างโคสาวที่กำลังนวดข้าว และร้องอย่างม้าตัวผู้</verse>
				<verse number="12">มารดาของเจ้าจะอับอายอย่างยิ่ง และนางที่คลอดเจ้าจะถูกหลู่เกียรติ นี่แน่ะ นางจะอยู่ท้ายสุดของบรรดาประชาชาติ เป็นถิ่นทุรกันดาร ที่แห้งแล้ง และทะเลทราย</verse>
				<verse number="13">เมืองนั้นจะไม่มีคนเข้าอาศัย เพราะพระพิโรธของพระยาห์เวห์ แต่จะเป็นที่ร้างเปล่าอย่างที่สุด ซึ่งคนที่ผ่านเมืองบาบิโลนไปจะตกตะลึง และเยาะเย้ยเพราะรอยแผลทั้งสิ้นของเมืองนั้น</verse>
				<verse number="14">จงจัดแนวรบเข้ามาโอบล้อมบาบิโลน พวกเจ้าที่โก่งคันธนู จงยิงเธอ อย่าเสียดายลูกธนู เพราะเธอได้ทำบาปต่อพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">จงเปล่งเสียงโห่ร้องสู้เธอจากรอบข้าง เธอยอมแพ้แล้ว เครื่องป้องกันของเธอล้มลงแล้ว กำแพงของเธอถูกพังลงแล้ว เพราะนี่เป็นการแก้แค้นของพระยาห์เวห์ จงแก้แค้นเธอ ทำกับเธออย่างที่เธอได้ทำลงไป</verse>
				<verse number="16">จงตัดผู้หว่านเสียจากบาบิโลน และตัดผู้ที่ถือเคียวในฤดูเกี่ยว เพราะดาบของผู้บีบบังคับ ทุกคนจึงหันเข้าหาชนชาติของตน และทุกคนจะหนีไปยังแผ่นดินของตน</verse>
				<verse number="17">“อิสราเอลเป็นเหมือนแกะที่ถูกสิงโตไล่ล่าไป ครั้งแรกกษัตริย์อัสซีเรียกินเขา ในที่สุดนี้เนบูคัดเนสซาร์ กษัตริย์แห่งบาบิโลนได้แทะกระดูกของเขา</verse>
				<verse number="18">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราจะนำการลงโทษมาเหนือกษัตริย์แห่งบาบิโลนและแผ่นดินของท่าน ดังที่เราได้ลงโทษกษัตริย์แห่งอัสซีเรีย</verse>
				<verse number="19">เราจะให้อิสราเอลกลับสู่ลานหญ้าของเขา และเขาจะกินอยู่บนภูเขาคารเมลและในบาชาน และเขาจะอิ่มใจบนเนินเขาเอฟราอิมและในกิเลอาด</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์ตรัสว่า ในวันเหล่านั้นและในเวลานั้น จะหาความผิดบาปในอิสราเอลไม่พบเลย จะหาบาปในยูดาห์ก็จะไม่พบเลย เพราะเราจะให้อภัยแก่คนเหล่านั้นผู้ที่เราให้เหลืออยู่”</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “จงขึ้นไปสู้แผ่นดินเมราธาอิม และต่อสู้ชาวเมืองเปโขด จงฆ่าเขาและทำลายเสียให้หมดสิ้น และจงทำทุกอย่างตามที่เราได้บัญชาเจ้าไว้</verse>
				<verse number="22">เสียงสงครามอยู่ในแผ่นดิน และการทำลายอย่างใหญ่หลวงก็อยู่ในนั้น</verse>
				<verse number="23">ค้อนแห่งแผ่นดินโลกทั้งสิ้น ถูกตัดลงและถูกหักไปได้อย่างไร บาบิโลนกลายเป็นความหวาดหวั่น ท่ามกลางบรรดาประชาชาติได้อย่างไรกัน</verse>
				<verse number="24">บาบิโลนเอ๋ย เราวางบ่วงดักเจ้าและเจ้าก็ติดบ่วงนั้น และเจ้าไม่รู้เรื่อง เขามาพบเจ้าและจับเจ้า เพราะเจ้าได้ขืนสู้กับพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์ได้ทรงเปิดคลังอาวุธของพระองค์ และทรงนำอาวุธแห่งพระพิโรธของพระองค์ออกมา เพราะพระยาห์เวห์องค์เจ้านายผู้ทรงเป็นจอมทัพมีพระราชกิจที่จะทำในแผ่นดินเคลเดีย</verse>
				<verse number="26">จงมาต่อสู้กับเธอจากสุดปลายแผ่นดินโลก จงเปิดบรรดายุ้งฉางของเธอ จงกองเธอไว้เหมือนอย่างกองข้าวและทำลายเสียให้หมดสิ้น อย่าให้เธอเหลืออยู่เลย</verse>
				<verse number="27">จงฆ่าวัวผู้ของเธอให้หมด ให้พวกมันลงไปถูกฆ่า วิบัติแก่พวกมันเพราะวันเวลาของมันมาถึงแล้ว คือเวลาแห่งการลงโทษมัน</verse>
				<verse number="28">“ฟังซิ พวกเขาได้หนีและรอดพ้นจากแผ่นดินบาบิโลน ไปประกาศการแก้แค้นของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราในศิโยน คือการแก้แค้นแทนพระวิหารของพระองค์</verse>
				<verse number="29">“จงเรียกบรรดานักธนูมาต่อสู้กับบาบิโลน คือบรรดาคนที่โก่งธนู จงตั้งค่ายไว้รอบเธอ อย่าให้ใครหนีรอดพ้นไปได้ จงตอบแทนเธอตามการกระทำของเธอ จงทำต่อเธออย่างที่เธอได้ทำลงไป เพราะเธอยโสต่อพระยาห์เวห์ องค์บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="30">เพราะฉะนั้น คนหนุ่มๆ ของเธอจะล้มลงที่ลานของเธอ และทหารของเธอทั้งหมดจะถูกทำลายในวันนั้น” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="31">“พระยาห์เวห์องค์เจ้านายผู้ทรงเป็นจอมทัพตรัสดังนี้ว่า คนยโสเอ๋ย นี่แน่ะ เราต่อสู้กับเจ้า เพราะว่าวันเวลาของเจ้ามาถึงแล้ว คือเวลาที่เราจะลงโทษเจ้า</verse>
				<verse number="32">คนยโสจะสะดุดและล้มลง จะไม่มีใครพยุงเขาขึ้นได้ และเราจะก่อไฟในบรรดาเมืองของมัน และไฟจะกินบรรดาที่อยู่รอบมันเสียสิ้น</verse>
				<verse number="33">“พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า ประชาชนอิสราเอลถูกบีบบังคับ และประชาชนยูดาห์ก็เช่นกัน ผู้ที่จับเขาทั้งหลายไปเป็นเชลยได้ยึดเขาไว้มั่น พวกเขาปฏิเสธไม่ยอมปล่อยเขาไป</verse>
				<verse number="34">พระผู้ไถ่ของเขาทั้งหลายนั้นเข้มแข็ง พระนามของพระองค์คือพระยาห์เวห์จอมทัพ พระองค์จะทรงแก้คดีของเขาแน่นอน เพื่อพระองค์จะประทานความสงบแก่แผ่นดินโลก แต่ประทานความไม่สงบแก่ชาวเมืองบาบิโลน”</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “ให้ดาบต่อสู้คนเคลเดีย และต่อสู้ชาวเมืองบาบิโลน และต่อสู้เจ้านายและนักปราชญ์ของเขา</verse>
				<verse number="36">ให้ดาบต่อสู้ผู้ทำนาย เพื่อเขาจะกลายเป็นคนโง่ไป ให้ดาบต่อสู้บรรดานักรบของเขาเพื่อพวกเขาจะครั่นคร้าม</verse>
				<verse number="37">ให้ดาบต่อสู้ม้าทั้งหลายของเขาและรถรบของเขา และต่อสู้กองทหารคนต่างด้าวท่ามกลางเขา เพื่อพวกเขาจะกลายเป็นผู้หญิงไป ให้ดาบต่อสู้ทรัพย์สมบัติทั้งสิ้นของเขา เพื่อว่าทรัพย์สมบัตินั้นจะถูกปล้นเสีย</verse>
				<verse number="38">ให้ความแห้งแล้งอยู่เหนือน้ำทั้งหลายของเขา เพื่อน้ำนั้นจะได้แห้งไป เพราะเป็นแผ่นดินแห่งรูปเคารพ และพวกเขาก็บ้ารูปนั้น</verse>
				<verse number="39">“เพราะฉะนั้น สัตว์ป่าทั้งหลายและบรรดาหมาจิ้งจอกจะอาศัยในบาบิโลน และนกกระจอกเทศจะอาศัยอยู่ที่นั่น เมืองนั้นจะไม่มีประชาชนอยู่อีกต่อไปเป็นนิตย์ คือไม่มีชาวเมืองอาศัยอยู่ตลอดชั่วชาติพันธุ์</verse>
				<verse number="40">พระยาห์เวห์ตรัสว่า ดังที่พระเจ้าได้ทรงคว่ำเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์และบรรดาเมืองใกล้เคียง ก็จะไม่มีคนพำนักอยู่ที่นั่นและไม่มีมนุษย์คนใดอาศัยอยู่ในเมืองนั้น</verse>
				<verse number="41">“ดูสิ ชนชาติหนึ่งมาจากทิศเหนือ ประชาชาติเข้มแข็งชาติหนึ่งและกษัตริย์หลายองค์ จะถูกเร้าให้มาจากที่ไกลที่สุดของแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="42">พวกเขาจับคันธนูและหอก เขาดุร้ายและไม่มีความเมตตา เสียงของเขาก็เหมือนเสียงทะเลคะนอง พวกเขาขี่ม้า จัดแถวดั่งคนเข้าสงครามต่อสู้เจ้านะ ประชากรแห่งบาบิโลนเอ๋ย</verse>
				<verse number="43">“กษัตริย์แห่งบาบิโลนทรงได้ยินข่าวเรื่องนั้น และพระหัตถ์ของพระองค์ก็อ่อนลง ความแสนระทมจับพระทัยพระองค์ ทรงเจ็บปวดอย่างผู้หญิงกำลังคลอดบุตร</verse>
				<verse number="44">“นี่แน่ะ เราจะทำให้พวกเขาหนีไปจากเธออย่างฉับพลัน เหมือนอย่างสิงห์ขึ้นมาจากดงลุ่มแม่น้ำจอร์แดนกระโจนใส่ทุ่งหญ้าที่เขียวสด และเราจะแต่งตั้งผู้ที่เราเลือกสรรไว้เหนือเธอ ใครเป็นอย่างเราเล่า? ใครจะฟ้องเราเล่า? ผู้เลี้ยงแกะคนไหนจะทนยืนอยู่ต่อหน้าเราได้?</verse>
				<verse number="45">เพราะฉะนั้น จงฟังแผนการซึ่งพระยาห์เวห์ทรงกระทำไว้ต่อสู้บาบิโลน และบรรดาพระประสงค์ซึ่งพระองค์ทรงดำริขึ้นต่อสู้กับแผ่นดินเคลเดีย แน่ละ แม้ตัวเล็กๆ ที่อยู่ในฝูงก็ต้องถูกลากเอาไป แน่ละ คอกของเขาจะหวาดหวั่นเพราะเคราะห์กรรมของตน</verse>
				<verse number="46">แผ่นดินโลกจะสั่นสะเทือนเพราะเสียงของการที่บาบิโลนถูกจับเป็นเชลย และจะได้ยินเสียงคร่ำครวญท่ามกลางบรรดาประชาชาติ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="51">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “นี่แน่ะ เราจะปลุกวิญญาณของผู้ทำลาย มาต่อสู้กับบาบิโลน ต่อสู้กับชาวเคลเดีย</verse>
				<verse number="2">“เราจะส่งคนต่างด้าวไปยังบาบิโลน และพวกเขาจะฝัดร่อนมัน และเขาจะทำให้แผ่นดินของมันว่างเปล่า เมื่อพวกเขามาล้อมมันไว้ทุกด้าน ในวันแห่งความยากลำบาก</verse>
				<verse number="3">อย่าให้นักธนูโก่งคันธนูได้ อย่าให้เขาสวมเสื้อเกราะลุกขึ้นได้ อย่าไว้ชีวิตคนหนุ่มๆ ของมันเลย จงทำลายกองทัพของมันทั้งหมด</verse>
				<verse number="4">เขาทั้งหลายจะถูกฆ่าล้มลงในแผ่นดินเคลเดีย และบาดเจ็บอยู่ที่ถนนในเมืองนั้น</verse>
				<verse number="5">เพราะว่าอิสราเอลและยูดาห์ไม่ได้ถูกทอดทิ้ง โดยพระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าของเขา แต่แผ่นดินเคลเดียนั้นเต็มด้วยความผิด ต่อองค์บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="6">“จงหนีจากบาบิโลน ให้ทุกคนเอาชีวิตของตนรอดเถิด เจ้าอย่าถูกทำลายไปด้วยเพราะความผิดบาปของมัน เพราะนี่เป็นเวลาแก้แค้นของพระยาห์เวห์ เป็นการซึ่งพระองค์ทรงตอบสนอง</verse>
				<verse number="7">บาบิโลนเคยเป็นถ้วยทองคำในพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์ ทำให้แผ่นดินโลกทั้งสิ้นมึนเมาไป บรรดาประชาชาติได้ดื่มเหล้าองุ่นของมัน เพราะฉะนั้น ประชาชาติต่างๆ จึงบ้าไป</verse>
				<verse number="8">บาบิโลนได้ล้มลงและแตกไปอย่างฉับพลัน จงคร่ำครวญเพื่อมันเถิด จงเอายามาให้มันบรรเทาปวด บางทีอาจจะรักษามันให้หายได้”</verse>
				<verse number="9">“พวกเราได้รักษาบาบิโลน แต่มันไม่หาย ทิ้งมันไปเสียเถิดและให้เราไป ต่างคนต่างไปยังประเทศของตน เพราะว่าการพิพากษามันได้ขึ้นไปถึงฟ้าสวรรค์ และได้ถูกยกขึ้นเทียมเมฆ</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์ทรงนำความยุติธรรมออกมาให้เรา มาเถิด ให้เราประกาศพระราชกิจ ของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราในศิโยน</verse>
				<verse number="11">จงฝนลูกธนู จงหยิบโล่ขึ้นมา พระยาห์เวห์ทรงเร้าใจบรรดากษัตริย์ของมีเดีย เพราะว่าพระประสงค์ของพระองค์เกี่ยวกับบาบิโลน ก็คือการทำลายมันเสีย เพราะนั่นแหละเป็นการแก้แค้นของพระยาห์เวห์ คือการแก้แค้นแทนพระวิหารของพระองค์”</verse>
				<verse number="12">จงชูธงขึ้นประชิดกำแพงของบาบิโลน จงหนุนคนเฝ้าให้เข้มแข็ง จงตั้งคนยามขึ้น จงเตรียมกองซุ่มไว้ เพราะพระยาห์เวห์ทรงวางแผนงานและทรงกระทำ ตามที่พระองค์ตรัสเกี่ยวกับชาวเมืองบาบิโลน</verse>
				<verse number="13">เจ้าผู้อาศัยตามน้ำมากหลาย ผู้มีสมบัติมากมายเอ๋ย อวสานของเจ้ามาถึงแล้ว เส้นชีวิตของเจ้าถูกตัดขาดเสียแล้ว</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์จอมทัพทรงปฏิญาณโดยพระองค์เองว่า “แน่นอนเราจะให้เจ้ามีคนเต็มเมือง เหมือนฝูงตั๊กแตน และเขาทั้งหลายจะเปล่งเสียงโห่ร้องมีชัยเหนือเจ้า”</verse>
				<verse number="15">ผู้ทรงสร้างโลกด้วยฤทธิ์เดชของพระองค์ ผู้ทรงสถาปนาพิภพไว้ด้วยพระปัญญา และทรงคลี่ท้องฟ้าออกด้วยความเข้าใจของพระองค์</verse>
				<verse number="16">เมื่อพระองค์เปล่งพระสุรเสียงก็มีเสียงน้ำคะนองในท้องฟ้า และทรงทำให้หมอกลอยขึ้นจากปลายพิภพ ทรงทำฟ้าแลบเพื่อฝน และทรงนำลมมาจากพระคลังของพระองค์</verse>
				<verse number="17">มนุษย์ทุกคนโง่เขลาและไม่มีความรู้ ช่างทองทุกคนจะต้องอับอายเพราะรูปเคารพของตน เพราะรูปหล่อของเขาเป็นของเท็จ และมันไม่มีลมหายใจ</verse>
				<verse number="18">สิ่งเหล่านั้นเป็นของไร้ค่า และเป็นผลงานที่น่าเยาะเย้ย มันจะต้องพินาศเมื่อถึงเวลาการลงโทษ</verse>
				<verse number="19">พระองค์ผู้ทรงเป็นส่วนมรดกของยาโคบไม่เหมือนสิ่งเหล่านี้ เพราะพระองค์ทรงเป็นผู้ที่ก่อร่างทุกสิ่งขึ้น และอิสราเอลเป็นเผ่าที่เป็นมรดกของพระองค์ พระยาห์เวห์จอมทัพคือพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="20">“เจ้าเป็นค้อนและยุทโธปกรณ์ของเรา เราใช้เจ้าทุบบรรดาประชาชาติเป็นชิ้นๆ เราใช้เจ้าทำลายราชอาณาจักรทั้งหลาย</verse>
				<verse number="21">เราใช้เจ้าทุบม้าและคนขี่เป็นชิ้นๆ เราใช้เจ้าทุบบรรดารถรบและคนขับให้เป็นชิ้นๆ</verse>
				<verse number="22">เราใช้เจ้าทุบผู้ชายและผู้หญิงเป็นชิ้นๆ เราใช้เจ้าทุบคนแก่และคนหนุ่มเป็นชิ้นๆ เราใช้เจ้าทุบคนหนุ่มและหญิงสาวเป็นชิ้นๆ</verse>
				<verse number="23">เราใช้เจ้าทุบผู้เลี้ยงแกะและฝูงแกะเป็นชิ้นๆ เราใช้เจ้าทุบชาวนาและโคคู่แอกของเขาเป็นชิ้นๆ เราใช้เจ้าทุบพวกข้าหลวงและเจ้าหน้าที่เป็นชิ้นๆ”</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “เราจะตอบสนองบาบิโลนและบรรดาคนเคลเดียต่อหน้าต่อตาของเจ้า เพราะบรรดาความชั่วร้ายซึ่งเขาได้ทำในศิโยน”</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “ภูเขาผู้ทำลายเอ๋ย นี่แน่ะ เราต่อสู้เจ้า เจ้าผู้ทำลายแผ่นดินโลกทั้งสิ้น เราจะเหยียดมือของเราออกต่อสู้เจ้า และกลิ้งเจ้าลงมาจากหน้าผา และทำให้เจ้าเป็นภูเขาที่ลุกไหม้</verse>
				<verse number="26">เขาจะไม่เอาหินจากเจ้าไปทำศิลาหัวมุม และไม่เอาไปทำรากฐาน แต่เจ้าจะเป็นของทิ้งร้างเป็นนิตย์” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้</verse>
				<verse number="27">“จงตั้งธงไว้บนแผ่นดินโลก จงเป่าเขาสัตว์ท่ามกลางประชาชาติทั้งหลาย จงเตรียมประชาชาติทั้งหลายไว้ทำสงครามกับมัน จงเรียกราชอาณาจักรต่อไปนี้มาสู้กับมัน อารารัต มินนี และอัชเคนัส จงตั้งแม่ทัพไว้ต่อสู้มัน จงนำม้าขึ้นมาเหมือนฝูงตั๊กแตนเกลื่อนกลาด</verse>
				<verse number="28">จงเตรียมบรรดาประชาชาติมาทำสงครามกับมัน คือเตรียมบรรดากษัตริย์แห่งมีเดียพร้อมทั้งพวกข้าหลวงและเจ้าหน้าที่ทั้งหมด และทุกแผ่นดินที่ขึ้นแก่มีเดีย</verse>
				<verse number="29">แผ่นดินสะเทือนสะท้านและบิดตัวอย่างเจ็บปวด เพราะบรรดาพระประสงค์ของพระยาห์เวห์ต่อบาบิโลนก็ตั้งมั่นอยู่ ที่จะทำให้แผ่นดินบาบิโลนเป็นที่ร้างเปล่า ปราศจากคนอาศัย</verse>
				<verse number="30">นักรบแห่งบาบิโลนหยุดรบแล้ว พวกเขาค้างอยู่ในที่กำบังเข้มแข็งของเขา กำลังของเขาถอยเสียแล้ว เขาทั้งหลายกลายเป็นเหมือนผู้หญิง ที่อาศัยของมันก็กำลังลุกไหม้ และดาลประตูของมันก็หัก</verse>
				<verse number="31">นักวิ่งคนหนึ่งวิ่งไปพบนักวิ่งอีกคนหนึ่ง ทูตคนหนึ่งวิ่งไปพบทูตอีกคนหนึ่ง เพื่อทูลกษัตริย์แห่งบาบิโลนว่า เมืองของพระองค์ถูกยึดไว้ทุกด้านแล้ว</verse>
				<verse number="32">ท่าลุยข้ามก็ถูกยึดแล้ว เครื่องป้องกันก็ถูกไฟไหม้ และบรรดาทหารก็ระส่ำระสาย</verse>
				<verse number="33">เพราะพระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ประชากรแห่งบาบิโลนก็เหมือนลานนวดข้าว ณ เวลาที่มันถูกเหยียบย่ำ อีกสักประเดี๋ยว เวลาเกี่ยวก็จะมาถึงมันแล้ว”</verse>
				<verse number="34">ให้ชาวเมืองศิโยนพูดว่า “เนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลนได้ทรงกลืนกินข้าเสียแล้ว พระองค์ทรงขย้ำข้า พระองค์ทรงทำให้ข้าเป็นภาชนะว่างเปล่า พระองค์ทรงกลืนข้าดั่งมังกร พระองค์เสวยของอร่อยของข้าจนเต็มท้อง และพระองค์ทรงไล่ข้าออกไป”</verse>
				<verse number="35">ให้ชาวศิโยนกล่าวว่า “ความทารุณที่ได้ทำแก่ข้าและแก่ญาติของข้า จงตกเหนือบาบิโลน” ให้เยรูซาเล็มกล่าวว่า “ให้คนเคลเดียรับผิดชอบที่ทำให้โลหิตของข้าตก”</verse>
				<verse number="36">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “นี่แน่ะ เราจะแก้คดีของเจ้า และทำการแก้แค้นเพื่อเจ้า เราจะทำให้ทะเลของมันแห้ง และทำน้ำพุของมันให้เหือด</verse>
				<verse number="37">และบาบิโลนจะกลายเป็นสิ่งปรักหักพัง เป็นที่ที่หมาป่าอยู่ เป็นความหวาดหวั่นและเป็นที่เยาะเย้ย ปราศจากผู้คนอาศัย”</verse>
				<verse number="38">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “พวกเขาจะคำรามใส่กันอย่างสิงห์หนุ่ม เขาจะร้องอย่างลูกสิงห์</verse>
				<verse number="39">ขณะที่เขาเร่าร้อน เราจะเตรียมการเลี้ยงให้ และทำให้พวกเขามึนเมา เขาจะร่าเริงยินดี และนอนหลับไปเป็นนิตย์ ไม่ตื่นอีกเลย</verse>
				<verse number="40">เราจะนำเขาทั้งหลายลงมาดุจลูกแกะไปยังการฆ่า เหมือนแกะผู้และแพะผู้</verse>
				<verse number="41">“เชชักถูกยึด ความภูมิใจของแผ่นดินโลกถูกจับไปได้อย่างไรเล่า บาบิโลนกลายเป็น ความหวาดหวั่นท่ามกลางบรรดาประชาชาติได้อย่างไรกัน</verse>
				<verse number="42">ทะเลขึ้นมาเหนือบาบิโลน คลื่นสนั่นท่วมมันมิด</verse>
				<verse number="43">เมืองต่างๆ ของมันกลายเป็นที่ร้างเปล่า เป็นแผ่นดินที่แห้งแล้งและเป็นทะเลทราย เป็นแผ่นดินที่ไม่มีใครอาศัยอยู่ และไม่มีมนุษย์คนใดข้ามไป</verse>
				<verse number="44">และเราจะลงโทษพระเบลในบาบิโลน เขากลืนอะไรเข้าไปแล้ว เราจะเอาออกจากปากเขาเสีย บรรดาประชาชาติจะไม่หลั่งไหลไปหาเขาอีก กำแพงแห่งบาบิโลนก็จะล้มลง</verse>
				<verse number="45">“ประชากรของเราเอ๋ย จงออกไปเสียจากท่ามกลางมัน ให้ทุกคนเอาชีวิตของตนรอด จากความพิโรธอันร้อนแรงของพระยาห์เวห์เถิด</verse>
				<verse number="46">อย่าให้ใจของเจ้าวิตกและอย่ากลัว ข่าวลือซึ่งได้ยินในแผ่นดินนั้น เมื่อมีข่าวมาในปีหนึ่ง ต่อมาอีกปีหนึ่งก็มีข่าวมา คือข่าวลือเรื่องความทารุณในแผ่นดิน และเรื่องที่ผู้ครอบครองต่อสู้กับผู้ครอบครอง</verse>
				<verse number="47">“เพราะฉะนั้น นี่แน่ะ วันเวลาจะมาถึง เมื่อเราจะลงโทษรูปเคารพแห่งบาบิโลน แผ่นดินทั้งสิ้นของมันจะอับอาย และบรรดาชาวบาบิโลนซึ่งถูกฆ่าจะล้มลงท่ามกลางมัน</verse>
				<verse number="48">แล้วฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก และสรรพสิ่งที่มีอยู่ในนั้น จะร้องเพลงด้วยความชื่นบานเหนือบาบิโลน เพราะว่าผู้ทำลายจะมาจากทิศเหนือต่อสู้กับมัน พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้</verse>
				<verse number="49">บาบิโลนจะต้องล้มลง เนื่องด้วยคนอิสราเอลที่ถูกฆ่า ดังคนแห่งแผ่นดินโลกทั้งสิ้นที่ถูกฆ่า ได้ล้มลงเพราะบาบิโลน</verse>
				<verse number="50">“เจ้าทั้งหลายผู้ที่รอดจากดาบ รีบไปเถิด อย่ายืนนิ่งอยู่ จงระลึกถึงพระยาห์เวห์จากที่ไกล และให้กรุงเยรูซาเล็มเข้ามาในจิตใจของเจ้า</verse>
				<verse number="51">‘เราอับอาย เพราะเราได้ยินคำเยาะเย้ย ความอัปยศคลุมหน้าเราไว้ เพราะคนต่างชาติได้เข้าในสถานนมัสการ แห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์’ ”</verse>
				<verse number="52">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “เพราะฉะนั้น ดูสิ วันเวลาจะมาถึง เมื่อเราจะลงโทษรูปเคารพของมัน และคนที่บาดเจ็บจะคร่ำครวญ อยู่ทั่วแผ่นดินทั้งสิ้นของมัน</verse>
				<verse number="53">พระยาห์เวห์ตรัสว่า ถึงแม้บาบิโลนจะขึ้นไปบนสวรรค์ และถึงแม้มันจะสร้างป้อมกันที่สูงอันเข้มแข็งของมันไว้ บรรดาผู้ทำลายจากเราก็จะมาสู้มัน</verse>
				<verse number="54">“มีเสียงร้องมาจากบาบิโลน การทำลายอย่างใหญ่หลวงจากแผ่นดินของคนเคลเดีย</verse>
				<verse number="55">เพราะพระยาห์เวห์กำลังทรงทำให้บาบิโลนเป็นที่ทิ้งร้าง และทำให้เสียงอันดังของมันเงียบลง คลื่นของเขาทั้งหลาย คะนองเหมือนน้ำมาก เสียงอึกทึกของเขาก็เปล่งออกมา</verse>
				<verse number="56">เพราะว่าผู้ทำลายได้มาสู้กับมัน คือสู้กับบาบิโลน บรรดานักรบของมันถูกยึดแล้ว คันธนูของพวกเขาถูกหักเป็นชิ้นๆ เพราะพระยาห์เวห์ทรงเป็นพระเจ้าแห่งการตอบแทน พระองค์จะทรงตอบสนองเป็นแน่</verse>
				<verse number="57">เราจะทำให้เจ้านายของมันและนักปราชญ์ของมันมึนเมา พวกข้าหลวงของมัน เจ้าหน้าที่ของมัน และนักรบของมัน พวกเขาจะนอนหลับอยู่เป็นนิตย์ไม่ตื่นอีกเลย พระมหากษัตริย์ผู้ทรงพระนามว่า พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้</verse>
				<verse number="58">“พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า กำแพงอันกว้างขวางของบาบิโลน จะถูกปราบลงให้ราบเสมอพื้นดิน และประตูเมืองสูงของมัน จะถูกเผาด้วยไฟ บรรดาประชาชนจะทำงานอย่างไร้ผล และชนชาติทั้งหลายจะเหน็ดเหนื่อยก็เพื่อเผาไฟเสียเท่านั้น”</verse>
				<verse number="59">ถ้อยคำซึ่งเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะ ได้บัญชาแก่เสไรยาห์บุตรเนริยาห์ ผู้เป็นบุตรมัคเสยาห์ เมื่อเขาไปยังบาบิโลนกับเศเดคียาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ ในปีที่ 4 แห่งรัชกาลของพระองค์นั้น เสไรยาห์เป็นหัวหน้าจัดที่พัก</verse>
				<verse number="60">เยเรมีย์ได้เขียนโทษทั้งสิ้นซึ่งจะมาถึงบาบิโลนนั้นไว้ในหนังสือม้วน ถ้อยคำเหล่านี้เป็นคำที่เขียนไว้เกี่ยวกับบาบิโลน</verse>
				<verse number="61">และเยเรมีย์พูดกับเสไรยาห์ว่า “เมื่อท่านมาถึงบาบิโลนแล้ว ท่านจงอ่านถ้อยคำเหล่านี้ทั้งหมด</verse>
				<verse number="62">และกล่าวว่า ‘ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์ได้ตรัสกับสถานที่นี้ว่า “พระองค์จะทรงตัดออกเสีย เพื่อจะไม่มีอะไรอาศัยอยู่ในนั้น ไม่ว่ามนุษย์หรือสัตว์ และจะเป็นที่ร้างเปล่าอยู่เป็นนิตย์”</verse>
				<verse number="63">เมื่อท่านอ่านหนังสือนี้จบแล้ว จงเอาหินก้อนหนึ่งมัดติดมันไว้และโยนมันทิ้งไปกลางแม่น้ำยูเฟรติส</verse>
				<verse number="64">และจงกล่าวว่า “บาบิโลนจะจมลงอย่างนี้แหละ ไม่ลอยขึ้นอีกเลย เพราะโทษซึ่งเราจะนำมาเหนือมัน” ’ ” ถ้อยคำของเยเรมีย์มีเพียงเท่านี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="52">
				<verse number="1">เศเดคียาห์มีพระชนมายุ 21 พรรษา เมื่อทรงขึ้นเป็นกษัตริย์ พระองค์ทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็ม 11 ปี พระมารดามีพระนามว่าฮามุทาล เป็นบุตรหญิงของเยเรมีย์ชาวลิบนาห์</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระยาห์เวห์ ตามทุกอย่างที่เยโฮยาคิมทรงกระทำนั้น</verse>
				<verse number="3">และเนื่องด้วยพระพิโรธของพระยาห์เวห์ต่อเยรูซาเล็มและยูดาห์ พระองค์จึงทรงเหวี่ยงทั้งคู่ไปพ้นพระพักตร์ของพระองค์ และเศเดคียาห์ได้กบฏต่อกษัตริย์แห่งบาบิโลน</verse>
				<verse number="4">และในปีที่ 9 แห่งรัชกาลของพระองค์ ในวันที่ 10 ของเดือนที่ 10 เนบูคัดเนสซาร์แห่งบาบิโลน พร้อมกับกองทัพทั้งสิ้นของพระองค์ได้ต่อสู้กับกรุงเยรูซาเล็มและล้อมเมืองไว้ และสร้างเครื่องล้อมไว้รอบ</verse>
				<verse number="5">กรุงนั้นจึงถูกล้อมอยู่ถึงปีที่ 11 แห่งรัชกาลกษัตริย์เศเดคียาห์</verse>
				<verse number="6">เมื่อถึงวันที่ 9 ของเดือนที่ 4 เกิดการกันดารอาหารรุนแรงในกรุงนั้น ไม่มีอาหารให้แก่ประชาชนของแผ่นดิน</verse>
				<verse number="7">แล้วกรุงนั้นก็แตก และทหารทั้งสิ้นหนีออกไปในเวลากลางคืน ตามทางประตูเมืองระหว่างกำแพงทั้งสอง ซึ่งอยู่ริมพระราชอุทยาน ส่วนคนเคลเดียก็ล้อมอยู่รอบกรุง และเขาทั้งหลายไปทางที่ราบ</verse>
				<verse number="8">แต่กองทัพของคนเคลเดียได้ไล่ตามกษัตริย์ไป และไปทันเศเดคียาห์ในที่ราบเมืองเยรีโค และกองทัพของพระองค์ก็กระจัดกระจายไปจากพระองค์</verse>
				<verse number="9">และเขาก็จับพระองค์ นำขึ้นมาถวายกษัตริย์แห่งบาบิโลนที่เมืองริบลาห์ในแผ่นดินฮามัท และกษัตริย์ก็ทรงพิพากษาโทษพระองค์</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์แห่งบาบิโลนทรงประหารบรรดาพระราชโอรสของเศเดคียาห์ต่อพระพักตร์พระองค์ และทรงประหารเจ้านายทั้งสิ้นแห่งยูดาห์เสียที่เมืองริบลาห์</verse>
				<verse number="11">พระองค์ทรงทำให้พระเนตรของเศเดคียาห์บอดและตีตรวนไว้ แล้วกษัตริย์แห่งบาบิโลนทรงนำพระองค์ไปยังบาบิโลน และทรงขังพระองค์ไว้ในคุกจนวันที่พระองค์สิ้นพระชนม์</verse>
				<verse number="12">เมื่อวันที่ 10 ในเดือนที่ 5 ซึ่งเป็นปีที่ 19 ของรัชกาลกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลน เนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ ผู้ปรนนิบัติกษัตริย์บาบิโลนได้เข้าไปในกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="13">และเขาได้เผาพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และพระราชวัง และบ้านเรือนทั้งสิ้นของกรุงเยรูซาเล็มเสีย ท่านเผาบ้านใหญ่ๆ เสียหมดทุกหลัง</verse>
				<verse number="14">และกองทัพทั้งสิ้นของคนเคลเดีย ผู้อยู่กับผู้บังคับบัญชาทหารรักษาพระองค์ ได้ทลายกำแพงทั้งหมดที่อยู่รอบกรุงเยรูซาเล็มลง</verse>
				<verse number="15">และเนบูซาระดานผู้บังคับบัญชาทหารรักษาพระองค์ ได้จับประชาชนยากจนที่สุดบางคน ประชาชนที่เหลืออยู่ผู้อยู่ในนคร ผู้หลบหนีผู้ได้หนีไปหากษัตริย์แห่งบาบิโลน และช่างที่เหลืออยู่ไปเป็นเชลย</verse>
				<verse number="16">แต่เนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ได้ละคนยากจนที่สุดในแผ่นดินไว้บ้าง เพื่อให้เป็นคนทำสวนองุ่นและเป็นคนทำไร่ไถนา</verse>
				<verse number="17">บรรดาเสาทองสัมฤทธิ์ซึ่งอยู่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ อีกทั้งแท่นและอ่างสาครทองสัมฤทธิ์ ซึ่งอยู่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์นั้น คนเคลเดียได้ทุบเสียเป็นชิ้นๆ และขนเอาทองสัมฤทธิ์ทั้งหมดไปยังบาบิโลน</verse>
				<verse number="18">และเขาได้ขนเอาหม้อ พลั่ว ตะไกรตัดไส้ตะเกียง อ่าง ชามเครื่องหอม และภาชนะทองสัมฤทธิ์ ซึ่งใช้ในพิธีกรรมของพระวิหาร</verse>
				<verse number="19">ทั้งชามอ่างเล็ก กระถางไฟ อ่าง หม้อ เชิงตะเกียง ชามเครื่องหอม และขันเครื่องดื่มบูชา อะไรที่ทำด้วยทองคำ ผู้บังคับบัญชาทหารรักษาพระองค์ก็เอาไปเป็นทองคำ อะไรที่ทำด้วยเงินก็เอาไปเป็นเงิน</verse>
				<verse number="20">ส่วนเสาใหญ่สองต้น และอ่างสาครหนึ่งใบ กับวัวทองสัมฤทธิ์สิบสองตัว ซึ่งอยู่ใต้อ่างสาคร และเชิงทั้งหลาย ซึ่งกษัตริย์ซาโลมอนได้สร้างไว้สำหรับพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ทองสัมฤทธิ์ของสิ่งของเหล่านี้ก็ชั่งกันไม่ไหว</verse>
				<verse number="21">ส่วนเสานั้น เสาต้นหนึ่งสูง 8 เมตร วัดรอบได้ 5.3 เมตร และหนา 75 มิลลิเมตร ตรงกลางกลวง</verse>
				<verse number="22">บนเสานี้มีบัวคว่ำทองสัมฤทธิ์ บัวคว่ำอันหนึ่งสูง 2.2 เมตร มีลายไขว้และลูกทับทิม ทั้งหมดทำด้วยทองสัมฤทธิ์อยู่รอบบัวคว่ำ และเสาที่สองก็มีเหมือนกัน ทั้งลูกทับทิมด้วย</verse>
				<verse number="23">ข้างๆ มีลูกทับทิม 96 ลูก บนลายไขว้โดยรอบนั้นมีลูกทับทิมทั้งหมด 100 ลูก</verse>
				<verse number="24">ผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ได้จับเสไรยาห์มหาปุโรหิต เศฟันยาห์ปุโรหิตรอง และผู้เฝ้าธรณีประตู 3 คน</verse>
				<verse number="25">และจากกรุงนั้นท่านจับข้าราชสำนักซึ่งเป็นผู้บัญชาการกองทัพ และที่ปรึกษาของกษัตริย์ 7 คน ซึ่งพบอยู่ในกรุงนั้น และอาลักษณ์ของผู้บัญชาการกองทัพผู้ซึ่งเกณฑ์ราษฎร และราษฎรอีก 60 คนซึ่งพบอยู่ท่ามกลางกรุงนั้น</verse>
				<verse number="26">และเนบูซาระดานผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ ได้จับคนเหล่านี้นำไปถวายกษัตริย์แห่งบาบิโลนที่ริบลาห์</verse>
				<verse number="27">และกษัตริย์แห่งบาบิโลนทรงตีเขา และประหารชีวิตเขาทั้งหลายเสียที่ริบลาห์ในแผ่นดินฮามัท ยูดาห์จึงถูกกวาดไปเป็นเชลยจากแผ่นดินของตน</verse>
				<verse number="28">ต่อไปนี้เป็นจำนวนประชาชนซึ่งเนบูคัดเนสซาร์จับไปเป็นเชลย ในปีที่ 7 พวกยิว 3,023 คน</verse>
				<verse number="29">ในปีที่ 18 แห่งรัชกาลเนบูคัดเนสซาร์ ท่านขนเชลยจากกรุงเยรูซาเล็ม 832 คน</verse>
				<verse number="30">ในปีที่ 23 แห่งรัชกาลเนบูคัดเนสซาร์ เนบูซาระดานผู้บังคับบัญชาทหารรักษาพระองค์จับยิวเป็นเชลย 745 คน รวมคนทั้งหมดเป็น 4,600 คน</verse>
				<verse number="31">และในปีที่ 37 แห่งการเป็นเชลยของเยโฮยาคีนกษัตริย์แห่งยูดาห์นั้น เมื่อวันที่ 25 ในเดือนที่ 12 ในปีที่ขึ้นครองราชย์ เอวิลเมโรดักกษัตริย์แห่งบาบิโลนทรงพระกรุณาต่อเยโฮยาคีนกษัตริย์แห่งยูดาห์ และทรงนำพระองค์ออกมาจากเรือนจำ</verse>
				<verse number="32">พระองค์ตรัสอย่างเมตตาต่อเยโฮยาคีน และประทานที่นั่งที่มีเกียรติกว่ากษัตริย์ทั้งหลายที่อยู่ในบาบิโลน</verse>
				<verse number="33">ดังนั้นเยโฮยาคีนจึงทรงถอดเครื่องแต่งกายนักโทษออกเสีย และได้เสวยที่โต๊ะเสวยของกษัตริย์ทุกวันตลอดชีวิต</verse>
				<verse number="34">ส่วนค่าใช้จ่ายนั้นก็ได้รับพระราชทานจากกษัตริย์ตามความต้องการรายวันตลอดชีวิต จนถึงวันสิ้นพระชนม์ของพระองค์</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="25">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">א (อาเลฟ ) อนิจจา นคร ที่เคยคับคั่งด้วยพลเมือง มานั่งอ้างว้างแล้วหนอ เธอ ผู้เคยยิ่งใหญ่ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ มากลายเป็นดั่งหญิงม่ายแล้วหนอ เธอผู้เป็นดั่งเจ้าหญิงท่ามกลางมณฑลทั้งหลาย มากลายเป็นทาสแรงงานแล้วหนอ ב (เบท)</verse>
				<verse number="2">เธอร้องไห้อย่างขมขื่นยามค่ำคืน และน้ำตาไหลอาบแก้ม ในท่ามกลางคนที่รักเธอ ก็ไม่มีผู้ใดปลอบเธอ เพื่อนทุกคนได้ทรยศเธอ พวกเขากลายเป็นศัตรูของเธอ ג (กิเมล)</verse>
				<verse number="3">ยูดาห์ไปเป็นเชลยยังต่างแดน ต้องทุกข์ยาก ต้องทำงานหนักอย่างทาส ต้องพำนักอยู่ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ เธอไม่พบที่พักสงบเลย ทุกคนที่ไล่ตามเธอก็ไล่ทันเธอ เมื่อเธอคับแค้นใจ ד (ดาเลท)</verse>
				<verse number="4">ถนนสู่ศิโยนกำลังโศกเศร้า เพราะไม่มีผู้สัญจรไปงานเทศกาลเลี้ยง ประตูเมืองทุกบานของเธอก็ร้างเสียแล้ว ปุโรหิตของเธอพากันถอนใจ สาวพรหมจารีของเธอต้องสลดใจ และเธอเองก็ขื่นขมยิ่งนัก ה (เฮ)</verse>
				<verse number="5">คู่อริของเธอกลายเป็นหัวหน้า ศัตรูของเธอได้จำเริญขึ้น เพราะพระยาห์เวห์ทรงให้เธอทนทุกข์ เนื่องด้วยการละเมิดมากมายของเธอ ลูกๆ ของเธอไปเป็นเชลยต่อหน้าคู่อริ ו (วาว)</verse>
				<verse number="6">ความสง่างามทั้งสิ้น ได้พรากไปจากธิดาแห่งศิโยน แล้ว พวกเจ้านายของเธอก็เป็นดุจฝูงกวาง ที่หาทุ่งหญ้าไม่พบ และหมดแรงหนี ต่อหน้าผู้ไล่ล่า ז (ซายิน)</verse>
				<verse number="7">เยรูซาเล็มในยามทุกข์ยากและยามพลัดบ้าน ได้หวนระลึกถึง ของล้ำค่าทั้งสิ้น ที่ตนเคยมีในครั้งกระโน้น เธอระลึกได้เมื่อพลเมืองของเธอตกอยู่ในมือของคู่อริ และหามีผู้ใดจะสงเคราะห์เธอไม่ พวกคู่อริเห็นเธอแล้ว ก็เยาะเย้ยความล่มจมของเธอ ח (เฆท)</verse>
				<verse number="8">เยรูซาเล็มได้ทำบาปใหญ่หลวง ฉะนั้นเธอจึงเป็นมลทิน ทุกคนที่เคยให้เกียรติเธอกลับลบหลู่เธอ เพราะเขาเห็นความเปลือยเปล่าของเธอ เออ เธอเองได้แต่ถอนใจ และหันหน้าไปเสีย ט (เทท)</verse>
				<verse number="9">มลทินของเธอเลอะกระโปรงของเธอ และเธอหาได้คำนึงถึงอนาคตไม่ ดังนั้นความพินาศของเธอจึงน่ากลัว ไม่มีผู้ใดปลอบโยนเธอ “ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทอดพระเนตรความทุกข์ยากของข้าพระองค์ เพราะพวกศัตรูชนะแล้ว” י (โยด)</verse>
				<verse number="10">คู่อริได้ยื่นมือออก ยึดเอาของล้ำค่าทุกชิ้นของเธอไป เธอได้เห็นบรรดาประชาชาติ บุกเข้ามาในสถานนมัสการของเธอ คือคนที่พระองค์ได้ทรงห้าม ไม่ให้เข้ามาในที่ประชุมของพระองค์ כ (คาฟ)</verse>
				<verse number="11">พลเมืองทั้งหมดของเธอได้ถอนใจใหญ่ เมื่อเขาทั้งหลายเสาะหาอาหาร และพวกเขาเอาของล้ำค่าแลกอาหารกิน เพื่อจะได้ประทังชีวิต “ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทอดพระเนตรดู เพราะข้าพระองค์ถูกลบหลู่” ל (ลาเมค)</verse>
				<verse number="12">“ท่านทั้งหลายที่เดินผ่านไป ท่านไม่รู้สึกอะไรหรือ? นี่แน่ะ จงดูซิ ว่ามีความทุกข์ใดบ้างเหมือนความทุกข์ ที่มาสู่ข้าพเจ้า เป็นความทุกข์ซึ่งพระยาห์เวห์ได้ทรงทำแก่ข้าพเจ้า ในวันแห่งพระพิโรธอันเกรี้ยวกราดนั้น מ (เมม)</verse>
				<verse number="13">“พระองค์ได้ทรงส่งเพลิงลงมาจากเบื้องบน ให้เข้าไปในกระดูกของข้าพเจ้า พระองค์ได้ทรงกางตาข่ายไว้ดักเท้าของข้าพเจ้า พระองค์ได้ทรงทำให้ข้าพเจ้าต้องหันกลับ พระองค์ได้ทรงทำให้ข้าพเจ้าสิ้นหวัง และอ่อนระอาอยู่วันยังค่ำ נ (นูน)</verse>
				<verse number="14">“บรรดาการละเมิดของข้าพเจ้าถูกรวบ เข้าเป็นแอก โดยพระหัตถ์ พระองค์ทรงรวบมัดไว้ การละเมิดเหล่านั้นรัดรึงรอบคอข้าพเจ้า พระองค์ทรงทำให้กำลังข้าพเจ้าอ่อนลง องค์เจ้านายได้ทรงมอบข้าพเจ้า ไว้ในมือของเขาทั้งหลายผู้ที่ข้าพเจ้าไม่สามารถต่อต้านได้ ס (สาเมค)</verse>
				<verse number="15">“องค์เจ้านายได้ทรงปฏิเสธ นักรบทั้งหมดท่ามกลางข้าพเจ้า พระองค์ทรงประกาศวันเวลาที่จะมาต่อสู้ข้าพเจ้า เพื่อขยี้คนหนุ่มของข้าพเจ้าให้แหลกไป องค์เจ้านายได้ทรงย่ำประชากรของข้าพเจ้า ดั่งย่ำผลองุ่นในบ่อย่ำองุ่น ע (อายิน)</verse>
				<verse number="16">“เพราะเหตุนี้เอง ข้าพเจ้าจึงร้องไห้ ดวงตาของข้าพเจ้า เออ ดวงตาของข้าพเจ้ามีน้ำตาไหล เพราะผู้ปลอบโยนอยู่ห่างไกลจากข้าพเจ้า คือผู้ฟื้นฟูจิตใจข้าพเจ้า บรรดาบุตรของข้าพเจ้าสิ้นหวัง เพราะพวกศัตรูได้ชัยชนะ” פ (เพ)</verse>
				<verse number="17">เมืองศิโยนกางมือทั้งคู่ออกวิงวอน แต่ไม่มีผู้ใดปลอบโยนเธอ พระยาห์เวห์ทรงบัญชาต่อสู้ยาโคบ คือให้เพื่อนบ้านของเขากลายเป็นคู่อริ เยรูซาเล็มกลายเป็น สิ่งโสโครกท่ามกลางเขาทั้งหลาย צ (ซาเด)</verse>
				<verse number="18">“พระยาห์เวห์ทรงชอบธรรมแล้ว เพราะข้าพเจ้าได้ขัดขืนพระบัญชาของพระองค์ ทุกชนชาติ โปรดฟัง และมองดูการทนทุกข์ของข้าพเจ้า คนหนุ่มและคนสาวของข้าพเจ้า ตกไปเป็นเชลยแล้ว ק (โคฟ)</verse>
				<verse number="19">“ข้าพเจ้าได้ร้องเรียกบรรดาคนรักของข้าพเจ้า แต่เขาทั้งหลายได้หลอกลวงข้าพเจ้า พวกปุโรหิตและพวกผู้ใหญ่ของข้าพเจ้า ก็ตายที่กลางเมือง ขณะออกหาอาหาร ประทังชีวิตของตน ר (เรช)</verse>
				<verse number="20">“ข้าแต่พระยาห์เวห์ โปรดทอดพระเนตร เพราะข้าพระองค์มีทุกข์ จิตข้าพระองค์วุ่นวาย ใจข้าพระองค์ยุ่งเหยิงอยู่ภายใน เพราะข้าพระองค์ดื้อรั้นอย่างยิ่ง นอกบ้าน คนล้มตายด้วยคมดาบ ในบ้าน ก็เหมือนแดนมรณะ ש (ซิน)</verse>
				<verse number="21">“เขาทั้งหลายได้ยินว่าข้าพระองค์ถอนใจอย่างไร หามีผู้ใดปลอบโยนข้าพระองค์ไม่ บรรดาศัตรูของข้าพระองค์ได้ยินถึงเหตุร้ายที่ตกแก่ข้าพระองค์ เขาทั้งหลายก็พากันดีใจที่พระองค์ได้ทรงทำอย่างนี้ โปรดนำวาระที่ทรงประกาศไว้นั้นให้มาถึง และเขาทั้งหลายจะเป็นอย่างที่ข้าพระองค์เป็นอยู่นี้ ת (ทาว)</verse>
				<verse number="22">“ขอให้การชั่วทุกอย่างของเขาทั้งหลายปรากฏเฉพาะพระพักตร์พระองค์ และขอทรงทำแก่เขาทั้งหลาย เหมือนที่ทรงทำแก่ข้าพระองค์ เนื่องด้วยการละเมิดทั้งสิ้นของข้าพระองค์เถิด ด้วยการถอนใจของข้าพระองค์นั้นมากมาย และใจข้าพระองค์ก็อ่อนล้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">א (อาเลฟ) อนิจจา ด้วยพระพิโรธ องค์เจ้านายทรงทำให้ธิดาแห่งศิโยน อับอาย พระองค์ได้ทรงเหวี่ยงศักดิ์ศรีของอิสราเอล ให้ตกจากฟ้าถึงดิน พระองค์มิได้ทรงระลึกถึงแท่นรองพระบาท ในวันแห่งพระพิโรธ ב (เบท)</verse>
				<verse number="2">องค์เจ้านายทรงทลายที่อยู่ทั้งสิ้นของยาโคบ โดยปราศจากพระกรุณา ด้วยความกริ้ว พระองค์ได้ทรงพัง ที่กำบังทั้งหลายของธิดาแห่งยูดาห์ พระองค์ได้ทรงดึงให้ต่ำลงถึงดินและเสื่อมเกียรติ คือราชอาณาจักรและเจ้านาย ג (กิเมล)</verse>
				<verse number="3">ด้วยพระพิโรธรุนแรง พระองค์ได้ทรงตัด เขา ของอิสราเอลจนสิ้น พระองค์หดพระหัตถ์ขวาจากพวกเขา ต่อหน้าศัตรู พระองค์ทรงเผาผลาญยาโคบดุจเปลวเพลิง ที่ไหม้ไปโดยรอบ ד (ดาเลท)</verse>
				<verse number="4">พระองค์ทรงโก่งคันศรอย่างทรงเป็นศัตรู พระองค์ยกพระหัตถ์ขวาอย่างทรงเป็นอริ และได้ทรงประหารทุกคนที่ดวงตาของเราชมชอบนั้น ในกระโจมของธิดาแห่งศิโยน พระองค์ได้ทรงระบายพระพิโรธออกมาดุจเพลิง ה (เฮ)</verse>
				<verse number="5">องค์เจ้านายทรงเป็นดั่งศัตรู พระองค์ทรงทลายอิสราเอล พระองค์ทรงทลายวังทุกแห่งของเธอ พระองค์ทรงทำลายที่กำบังของเธอ และพระองค์ทรงทวีความเศร้าโศกและการคร่ำครวญ ในธิดาแห่งยูดาห์ ו (วาว)</verse>
				<verse number="6">พระองค์ทรงพังพลับพลาของพระองค์เหมือนเพิงในสวน ทรงทำลายสถานที่ประชุมของพระองค์ พระยาห์เวห์ทรงทำให้ทั้งเทศกาลเลี้ยงและวันสะบาโต หมดสิ้นไป ในศิโยน ด้วยพระพิโรธเกรี้ยวกราด พระองค์ทรงดูถูก กษัตริย์และปุโรหิต ז (ซายิน)</verse>
				<verse number="7">องค์เจ้านายทรงทิ้งแท่นบูชาของพระองค์ ทรงเกลียดสถานนมัสการของพระองค์ พระองค์ทรงมอบไว้ในมือศัตรู คือทรงมอบกำแพงวังทั้งหลายนั้น เขาทั้งหลายได้ส่งเสียงอึกทึกในพระนิเวศแห่งพระยาห์เวห์ เหมือนอย่างในวันเทศกาลเลี้ยง ח (เฆท)</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ตั้งพระทัยแล้วที่จะทลาย กำแพงของธิดาแห่งศิโยน พระองค์ทรงขึงสายวัดไว้แล้ว พระองค์มิได้หดพระหัตถ์จากการทำลาย พระองค์ทรงทำให้เนินดินและกำแพงนั้นคร่ำครวญ ให้ทรุดโทรมร่วงโรยไปด้วยกัน ט (เทท)</verse>
				<verse number="9">ประตูทั้งหลายของศิโยนทรุดลงในดินแล้ว พระองค์ได้ทรงทำลายและหักดาลประตู กษัตริย์และบรรดาเจ้านายแห่งศิโยนตกอยู่ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ ไม่มีธรรมบัญญัติ บรรดาผู้เผยพระวจนะแห่งศิโยน ก็หาได้รับนิมิตจากพระยาห์เวห์อีกไม่ י (โยด)</verse>
				<verse number="10">พวกผู้ใหญ่ของธิดาแห่งศิโยน นั่งเงียบอยู่บนพื้นแผ่นดิน เขาเอาผงคลีดินซัดขึ้นบนศีรษะ และนุ่งห่มผ้ากระสอบ บรรดาสาวพรหมจารีแห่งเยรูซาเล็ม ค้อมศีรษะลงจดดิน כ (คาฟ)</verse>
				<verse number="11">ดวงตาข้าพเจ้าก็ร่วงโรยเพราะร้องไห้ จิตข้าพเจ้าก็วุ่นวาย ใจข้าพเจ้าก็ระทม เพราะความพินาศแห่งประชาชนของข้าพเจ้า และเพราะเด็กเล็กและเด็กอ่อนเป็นลมสลบ อยู่ตามลานเมือง ל (ลาเมค)</verse>
				<verse number="12">เด็กๆ ถามแม่ของตัวว่า “อาหารและน้ำดื่ม อยู่ที่ไหน?” ขณะเขาเป็นลมสลบดุจคนบาดเจ็บสาหัส อยู่ตามลานเมือง เมื่อชีวิตของเขาต้องสิ้นไป ที่อกแม่ของเขา מ (เมม)</verse>
				<verse number="13">โอ ธิดาแห่งเยรูซาเล็ม ข้าจะพูดอะไรเพื่อช่วยเจ้า? ข้าจะเปรียบเจ้ากับอะไร? โอ ธิดาพรหมจารีแห่งศิโยน ข้าจะเทียบเจ้ากับอะไร เพื่อจะปลอบโยนเจ้าได้? เพราะหายนะของเจ้าใหญ่ดุจทะเล ผู้ใดจะเยียวยาเจ้าได้เล่า? נ (นูน)</verse>
				<verse number="14">ผู้เผยพระวจนะของเจ้าได้เห็น นิมิตลวงและนิมิตหลอกมาบอกเจ้า แทนที่เขาจะเผยบาปของเจ้า เพื่อให้เจ้ากลับสู่สภาพดี เขากลับเห็นนิมิต สำหรับเจ้า อันเป็นเท็จและล่อลวง ס (สาเมค)</verse>
				<verse number="15">ทุกคนที่ผ่านทางนั้น ก็ตบมือเยาะเจ้า เขาทั้งหลายได้หยันและสั่นศีรษะ เย้ยธิดาแห่งเยรูซาเล็มว่า “นี่หรือคือนครที่คนทั้งหลายได้ขนานนามว่า งามเลิศ ว่าเป็นความชื่นชมยินดีของคนทั่วโลก?” פ (เพ)</verse>
				<verse number="16">ศัตรูทั้งหมดของเจ้า ได้อ้าปากว่าเจ้า เขาทั้งหลายหยันและขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เขาพากันร้องว่า “เราได้ทลายเมืองนี้แล้ว วันนี้แหละที่เรารอคอย เราพบแล้ว เราเห็นแล้ว” ע (อายิน)</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์ทรงทำตามพระประสงค์แล้ว ทรงทำให้พระดำรัสสำเร็จ ตามที่ทรงบัญชาไว้นานแล้ว พระองค์ได้ทรงทำลายลงโดยปราศจากพระกรุณา ทรงทำให้ศัตรูเปรมปรีดิ์เย้ยเจ้า ทรงเสริมกำลังแก่พวกศัตรูของเจ้า צ (ซาเด)</verse>
				<verse number="18">ใจของพวกเขาร้องทูลองค์เจ้านายว่า โอ กำแพงของธิดาแห่งศิโยนเอ๋ย จงให้น้ำตาไหลพรั่งพรูดุจสายธาร ทั้งกลางวันและกลางคืน เจ้าอย่าได้หยุดหย่อนเลย อย่าให้ดวงตาได้พักเลย ק (โคฟ)</verse>
				<verse number="19">จงลุกขึ้นร้องทูลตอนกลางคืนทุกยาม จงระบายความในใจของเจ้าออกมาอย่างน้ำ เฉพาะพระพักตร์องค์เจ้านาย จงชูมือทั้งสองของเจ้าขึ้นตรงไปยังพระองค์ เพื่อขอชีวิตลูกเด็กเล็กแดงของเจ้า ที่หิวจนเป็นลมสลบไป ตามหัวถนนทุกแห่ง ר (เรช)</verse>
				<verse number="20">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทอดพระเนตรเถิดว่า พระองค์ได้ทรงทำการเช่นนี้แก่ผู้ใด? ควรที่ผู้หญิงจะกินลูกของตน จะกินทารกที่ยังอุ้มอยู่หรือ? ปุโรหิตและผู้เผยพระวจนะควรจะถูกประหาร ในสถานนมัสการขององค์เจ้านายหรือ? ש (ซิน)</verse>
				<verse number="21">ผู้อ่อนวัยและผู้สูงวัย นอนอยู่ตามพื้นดินบนถนน คนหนุ่มและคนสาวของข้าพระองค์ ล้มลงด้วยดาบ พระองค์ทรงประหารพวกเขาในวันแห่งพระพิโรธ ทรงสังหารโดยปราศจากพระกรุณา ת (ทาว)</verse>
				<verse number="22">พระองค์ทรงเรียกผู้ที่ข้าพระองค์กลัวจากรอบด้าน มาอย่างในวันเทศกาลเลี้ยง พอถึงวันแห่งพระพิโรธของพระยาห์เวห์ ก็ไม่มีสักคนหนึ่งหนีรอดได้ ผู้ที่ข้าพระองค์ได้อุ้มชูและเลี้ยงดูมานั้น ศัตรูของข้าพระองค์ได้ทำลายแล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">א (อาเลฟ) ข้าพเจ้าเป็นคนที่ได้เห็นความทุกข์ยาก โดยไม้เรียวแห่งความกริ้วของพระองค์</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงนำและให้ข้าพเจ้าเดิน ในความมืดและไม่ใช่ในความสว่าง</verse>
				<verse number="3">แท้จริง พระองค์พลิกพระหัตถ์ต่อสู้ข้าพเจ้า อยู่วันยังค่ำ ב (เบท)</verse>
				<verse number="4">พระองค์ทรงทำให้เนื้อและหนังข้าพเจ้าซูบซีดไป ทรงหักกระดูกข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="5">พระองค์ทรงล้อมข้าพเจ้า ด้วยความขมขื่นและความทุกข์ยาก</verse>
				<verse number="6">พระองค์ทรงให้ข้าพเจ้าอยู่ในที่มืด ดุจคนที่ตายนานแล้ว ג (กิเมล)</verse>
				<verse number="7">พระองค์ทรงทำกำแพงล้อมข้าพเจ้าไว้ เพื่อจะออกไปไม่ได้ พระองค์ทรงตีตรวนหนักล่ามข้าพเจ้าไว้</verse>
				<verse number="8">แม้เมื่อข้าพเจ้าร้องทูลขอความช่วยเหลือ พระองค์มิทรงฟังคำอธิษฐานของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="9">พระองค์ทรงทำกำแพงกั้นทางข้าพเจ้าด้วยก้อนหินที่สกัดแล้ว พระองค์ทรงทำให้หนทางข้าพเจ้าคดเคี้ยว ד (ดาเลท)</verse>
				<verse number="10">พระองค์ทรงเป็นดุจหมีที่คอยตะครุบข้าพเจ้า และดั่งสิงห์แอบซุ่มในที่ลับ</verse>
				<verse number="11">พระองค์ทรงพาข้าพเจ้าไปจากทางของข้าพเจ้า และฉีกข้าพเจ้าเป็นชิ้นๆ พระองค์ทรงทำให้ข้าพเจ้าสิ้นหวัง</verse>
				<verse number="12">พระองค์ทรงโก่งคันศร และเอาข้าพเจ้าเป็นเป้าสำหรับลูกธนู ה (เฮ)</verse>
				<verse number="13">พระองค์ทรงเอาลูกธนูในแล่ง ยิงเข้าที่หัวใจ ข้าพเจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้ากลายเป็นที่หัวเราะเยาะของทุกคนในชาติ เป็นเนื้อเพลงเย้ยหยันของพวกเขาวันยังค่ำ</verse>
				<verse number="15">พระองค์ทรงให้ข้าพเจ้าขมขื่นเต็มขนาด พระองค์ทรงให้ข้าพเจ้าอิ่มด้วยบอระเพ็ด ו (วาว)</verse>
				<verse number="16">พระองค์ทรงให้ฟันข้าพเจ้าเคี้ยวก้อนกรวด พระองค์ทรงให้ข้าพเจ้าหมอบในกองขี้เถ้า</verse>
				<verse number="17">ชีวิตข้าพเจ้าขาดสันติสุข จนข้าพเจ้าลืมว่าความสุขเป็นอย่างไร</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้าจึงว่า “ศักดิ์ศรีของข้าพเจ้าสูญไปแล้ว ทั้งความหวังของข้าพเจ้าในพระยาห์เวห์ด้วย” ז (ซายิน)</verse>
				<verse number="19">การคิดถึงความทุกข์ยากและการพลัดบ้านของข้าพเจ้า เป็นบอระเพ็ดและของขม</verse>
				<verse number="20">ข้าพเจ้ายังคิดถึงเนืองๆ และจิตใจข้าพเจ้าก็หดหู่</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้าหวนคิดเรื่องนี้ขึ้นมาได้ เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงมีความหวัง ח (เฆท)</verse>
				<verse number="22">ความรักมั่นคงของพระยาห์เวห์ไม่เคยหยุดยั้ง และพระกรุณาของพระองค์ไม่มีสิ้นสุด</verse>
				<verse number="23">เป็นของใหม่ทุกเวลาเช้า ความเที่ยงตรงของพระองค์ใหญ่ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="24">จิตใจข้าพเจ้าว่า “พระยาห์เวห์ทรงเป็นมรดกส่วนของข้าพเจ้า เพราะฉะนั้นข้าพเจ้ามีความหวังในพระองค์” ט (เทท)</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์ทรงดีต่อผู้ที่คอยพระองค์ และต่อผู้ที่แสวงหาพระองค์</verse>
				<verse number="26">เป็นการดีที่จะรออย่างเงียบๆ คือรอความรอดจากพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">เป็นการดีที่คนเราจะแบก แอกในปฐมวัย י (โยด)</verse>
				<verse number="28">ให้เขานั่งเงียบๆ ตามลำพัง เพราะพระองค์ทรงวางแอกนั้นบนเขาเอง</verse>
				<verse number="29">ให้เขาเอาปากจดผงคลีดิน บางทีจะมีหวัง</verse>
				<verse number="30">ให้เขาเอียงแก้มแก่ผู้ที่ตบเขา ให้เขารับความอับอายอย่างเต็มขนาด כ (คาฟ)</verse>
				<verse number="31">เพราะว่าองค์เจ้านายจะไม่ ทรงละทิ้งเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="32">แม้ทรงทำให้เกิดความเศร้าโศก พระองค์จะทรงพระกรุณา ตามความรักมั่นคงอันอุดมของพระองค์</verse>
				<verse number="33">เพราะพระองค์มิได้ตั้งพระทัยทำให้ผู้ใดทุกข์ใจ หรือทำให้มนุษย์โศกเศร้า ל (ลาเมค)</verse>
				<verse number="34">การบดขยี้เชลยทั้งสิ้นแห่งแผ่นดิน ไว้ใต้เท้าก็ดี</verse>
				<verse number="35">การตัดสิทธิ์ของผู้หนึ่งผู้ใด ต่อพระพักตร์องค์ผู้สูงสุดก็ดี</verse>
				<verse number="36">การบิดเบือนคดีของมนุษย์ก็ดี องค์เจ้านายจะไม่ทอดพระเนตรเห็นหรือ? מ (เมม)</verse>
				<verse number="37">ผู้ใดจะกล่าว แล้วสิ่งนั้นก็เกิดขึ้น นอกจากเมื่อองค์เจ้านายทรงบัญชาให้เป็นไป?</verse>
				<verse number="38">จากพระโอษฐ์ขององค์ผู้สูงสุดนั้น สิ่งดีและสิ่งร้ายก็ออกมามิใช่หรือ?</verse>
				<verse number="39">มนุษย์ที่มีชีวิตจะบ่นไปทำไม? คือคนที่ถูกทำโทษเพราะบาปของตน נ (นูน)</verse>
				<verse number="40">ให้เราทดสอบและพิจารณาวิถีของเรา และกลับมาหาพระยาห์เวห์เถิด</verse>
				<verse number="41">ให้เรายกใจและมือขึ้น ต่อพระเจ้าในฟ้าสวรรค์ ทูลว่า</verse>
				<verse number="42">“พวกข้าพระองค์ได้ล่วงละเมิดและขัดขืน และพระองค์ยังไม่ได้ทรงอภัยโทษ ס (สาเมค)</verse>
				<verse number="43">“พระองค์คลุมพระองค์ด้วยพระพิโรธและทรงไล่ตามพวกข้าพระองค์ ได้ทรงประหารโดยปราศจากพระกรุณา</verse>
				<verse number="44">พระองค์คลุมพระองค์ด้วยเมฆ เพื่อว่าการอธิษฐานของพวกข้าพระองค์จะไม่ทะลุไปถึงพระองค์ได้</verse>
				<verse number="45">พระองค์ได้ทรงทำให้พวกข้าพระองค์เป็นเหมือนสิ่งโสโครกและขยะ อยู่ท่ามกลางชนชาติทั้งหลาย פ (เพ)</verse>
				<verse number="46">“ศัตรูทั้งสิ้นของพวกข้าพระองค์ ได้อ้าปากตะโกนว่าพวกข้าพระองค์</verse>
				<verse number="47">ความสยดสยองและหลุมพรางมาถึงพวกข้าพระองค์ ทั้งความร้างเปล่าและความพินาศ</verse>
				<verse number="48">น้ำตาของข้าพระองค์ไหลเป็นสายน้ำ เนื่องด้วยความพินาศแห่งประชาชนของข้าพระองค์ ע (อายิน)</verse>
				<verse number="49">“น้ำตาของข้าพระองค์ไหลไม่หยุด และไม่ได้พักเลย</verse>
				<verse number="50">จนกว่าพระยาห์เวห์จะทอดพระเนตร ดูจากฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="51">ดวงตาทำให้ข้าพระองค์ระทมใจ เพราะเห็นเคราะห์กรรมของ บุตรีทั้งสิ้นแห่งนครของข้าพระองค์ צ (ซาเด)</verse>
				<verse number="52">“พวกที่เป็นศัตรูกับข้าพระองค์โดยไม่มีเหตุนั้น ได้ไล่ล่าข้าพระองค์เหมือนไล่ล่านก</verse>
				<verse number="53">พวกเขาพยายามจบชีวิตข้าพระองค์ในบ่อ และขว้างหินใส่ข้าพระองค์</verse>
				<verse number="54">น้ำท่วมมิดศีรษะข้าพระองค์ ข้าพระองค์ว่า ‘ข้าตายแน่’ ק (โคฟ)</verse>
				<verse number="55">“ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์ร้องออกพระนามของพระองค์ จากส่วนลึกที่สุดของบ่อ</verse>
				<verse number="56">พระองค์ทรงสดับเสียงข้าพระองค์ที่ว่า ‘ขออย่าปิดพระกรรณ ต่อคำร้องขอการบรรเทาของข้าพระองค์’</verse>
				<verse number="57">พระองค์ทรงเข้ามาใกล้ในวันที่ข้าพระองค์ร้องทูลพระองค์ พระองค์ตรัสว่า ‘อย่ากลัวเลย’ ר (เรช)</verse>
				<verse number="58">“ข้าแต่องค์เจ้านาย พระองค์ทรงอยู่ฝ่ายข้าพระองค์ในการสู้คดี พระองค์ทรงไถ่ชีวิตข้าพระองค์</verse>
				<verse number="59">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์ทรงเห็นความผิดที่เขาทำต่อข้าพระองค์แล้ว ขอทรงพิพากษาคดีของข้าพระองค์เถิด</verse>
				<verse number="60">พระองค์ทรงเห็นความอาฆาตทั้งสิ้นของพวกเขา และแผนการร้ายทั้งหมดต่อข้าพระองค์แล้ว ש (ซิน)</verse>
				<verse number="61">“ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์ทรงได้ยินคำเยาะเย้ยของพวกเขา และแผนการร้ายทั้งหมดต่อข้าพระองค์แล้ว</verse>
				<verse number="62">คือการซุบซิบและการบ่นของปฏิปักษ์ข้าพระองค์ ต่อสู้ข้าพระองค์อยู่วันยังค่ำ</verse>
				<verse number="63">ดูเถิด ไม่ว่าเขาจะนั่งหรือลุกขึ้น ตัวข้าพระองค์ก็เป็นเนื้อเพลงให้เขาร้องเย้ยหยัน ת (ทาว)</verse>
				<verse number="64">“ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงตอบแทนพวกเขา ตามการงานที่มือเขาได้ทำ</verse>
				<verse number="65">ขอประทานความทุกข์ใจแก่เขา และให้คำสาปของพระองค์ตกเหนือเขา</verse>
				<verse number="66">ขอทรงไล่ตามเขาด้วยพระพิโรธและทำลายเขาเสีย จากใต้ฟ้าสวรรค์ของพระยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">א (อาเลฟ) อนิจจา ทองคำก็หมองสี ทองนพคุณก็เปลี่ยนไป อัญมณีศักดิ์สิทธิ์ถูกทิ้งอยู่เกลื่อนกลาด ตามหัวถนนทุกสาย ב (เบท)</verse>
				<verse number="2">บุตรทั้งหลายแห่งศิโยนผู้ล้ำค่า เปรียบได้กับทองบริสุทธิ์นั้น อนิจจา ถูกตีราคาเพียงเท่าหม้อดิน ที่ทำขึ้นด้วยมือของช่างปั้นหม้อ ג (กิเมล)</verse>
				<verse number="3">แม้หมาป่ายังเอานมออก ให้ลูกของมันดูด แต่ประชาชนของข้าพเจ้าใจร้าย ดุจนกกระจอกเทศในถิ่นทุรกันดาร ד (ดาเลท)</verse>
				<verse number="4">ลิ้นของเด็กอ่อนติดแนบ เพดานปากด้วยความกระหาย พวกเด็กได้ขออาหาร แต่ไม่มีผู้ใดให้เขา ה (เฮ)</verse>
				<verse number="5">พวกที่เคยรับประทานอาหารชั้นเลิศ กลับถูกละทิ้งอยู่ตามถนน พวกที่เคยสวมเสื้อสีม่วง กลับต้องนอนบนกองขยะ ו (วาว)</verse>
				<verse number="6">เพราะโทษทัณฑ์ของประชาชนของข้าพเจ้านั้นใหญ่หลวง กว่าโทษของเมืองโสโดม ที่ต้องถูกคว่ำทลายลงในพริบตาเดียว โดยไม่มีมือผู้ใดได้แตะต้องเลย ז (ซายิน)</verse>
				<verse number="7">พวกเจ้านายนั้น บริสุทธิ์กว่าหิมะ และขาวสะอาดกว่าน้ำนม ผิวพรรณ ของเขามีเลือดฝาดยิ่งกว่าสีของทับทิม เขามีรูปร่างงามดั่งไพลิน ח (เฆท)</verse>
				<verse number="8">บัดนี้หน้าของเขาก็ดำกว่าเขม่า ไม่มีผู้ใดจำเขาได้ตามถนน หนังของเขาเหี่ยวหุ้มกระดูก และซูบราวกับไม้เสียบ ט (เทท)</verse>
				<verse number="9">ผู้ที่ตายด้วยคมดาบยังดีกว่า ผู้ที่ตายด้วยความอดอยาก ซึ่งค่อยๆ ผอมตาย เพราะขาดพืชผลจากไร่นา י (โยด)</verse>
				<verse number="10">มือของหญิงที่ใจเมตตา กลับเอาลูกของตัวต้มกิน ลูกถูกต้มเป็นอาหาร ในยามที่ความหายนะมาสู่ประชาชนของข้าพเจ้า כ (คาฟ)</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์ทรงบันดาลโทโสออกมาแล้ว พระองค์ได้เทพระพิโรธอันเกรี้ยวกราด และได้ทรงจุดไฟขึ้นในศิโยน ซึ่งเผาผลาญกระทั่งรากฐานของเมืองนั้น ל (ลาเมค)</verse>
				<verse number="12">บรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลก และชาวพิภพทั้งปวงไม่เชื่อว่า คู่อริหรือศัตรูจะได้เข้าไป ในประตูทั้งหลายแห่งเยรูซาเล็ม מ (เมม)</verse>
				<verse number="13">เพราะบาปของพวกผู้เผยพระวจนะของเธอ และเพราะบาปผิดของพวกปุโรหิตของเธอ ที่ได้ทำให้โลหิตของผู้ชอบธรรมไหลออก ท่ามกลางนคร נ (นูน)</verse>
				<verse number="14">เขาทั้งหลายจึงเดินเปะปะอย่างคนตาบอดไปตามถนน ทำให้ตัวเป็นมลทินด้วยโลหิต จนไม่มีผู้ใดสามารถ แตะต้องเสื้อผ้าของเขาได้ ס (สาเมค)</verse>
				<verse number="15">คนทั้งหลายร้องตะโกนใส่พวกเขาว่า “ไปให้พ้น เจ้าพวกมลทิน ไปให้พ้น ไปให้พ้น อย่ามาถูกต้องนะ” เมื่อเขาเหล่านั้นหนีและพเนจรไป ผู้คนท่ามกลางบรรดาประชาชาติก็กล่าวกันว่า “พวกเขาจะอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้” פ (เพ)</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์เอง ทรงทำให้เขาทั้งหลายกระจัดกระจายไป พระองค์จะไม่สนพระทัยในเขาอีกเลย พวกเขาจึงไม่นับถือพวกปุโรหิต ไม่สำแดงความกรุณาต่อพวกผู้ใหญ่ ע (อายิน)</verse>
				<verse number="17">ตาของพวกเราอ่อนล้ามองหา ความช่วยเหลือที่ไร้ค่า พวกเราเฝ้าคอยที่หอเฝ้าของเรา คอยประชาชาติที่ไม่อาจช่วยเราได้ צ (ซาเด)</verse>
				<verse number="18">พวกเขาสะกดรอยตามพวกเรา จนเราเดินที่ลานเมืองไม่ได้ จุดจบของเราใกล้เข้ามาแล้ว วันเวลาของเราก็ถึงที่สุด เพราะจุดจบของเราได้มาถึง ק (โคฟ)</verse>
				<verse number="19">พวกที่ไล่จับพวกเราก็เร็วกว่า นกอินทรีในท้องฟ้า พวกเขาไล่กวดเราบนภูเขา เขาซุ่มคอยจับเราในถิ่นทุรกันดาร ר (เรช)</verse>
				<verse number="20">เจ้าชีวิตของเรา คือกษัตริย์ที่พระยาห์เวห์ทรงเจิมไว้นั้น ก็ตกหลุมพรางของเขาทั้งหลายแล้ว คือพระองค์ผู้ที่เรากล่าวถึงว่า “ภายใต้ร่มเงาของพระองค์ เราจะดำรงชีวิตท่ามกลางบรรดาประชาชาติได้” ש (ซิน)</verse>
				<verse number="21">โอ ธิดาแห่งเอโดม จงเปรมปรีดิ์และยินดีเถิด คือเธอผู้อาศัยอยู่ในแผ่นดินอูส ถ้วยนั้นจะผ่านมาถึงเธอด้วย เธอจะเมา และจะเปลือยกาย ת (ทาว)</verse>
				<verse number="22">โอ ธิดาแห่งศิโยน การลงโทษเพราะบาปผิดของเธอก็ครบแล้ว พระองค์จะไม่ทรงพาเธอไปเป็นเชลยอีกต่อไป โอ ธิดาแห่งเอโดม พระองค์จะทรงลงโทษ เพราะบาปผิดของเธอ พระองค์จะทรงเผยบาปของเธอ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงระลึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นแก่ข้าพระองค์ทั้งหลาย ดูเถิด ขอทรงพิจารณาความอดสูของพวกข้าพระองค์</verse>
				<verse number="2">มรดกของพวกข้าพระองค์กลับเป็นของพวกต่างชาติ บ้านเรือนของพวกข้าพระองค์เป็นของพวกต่างด้าว</verse>
				<verse number="3">พวกข้าพระองค์เป็นลูกกำพร้าพ่อ และแม่ของข้าพระองค์เป็นดั่งหญิงม่าย</verse>
				<verse number="4">น้ำก็ต้องซื้อเขาดื่ม ฟืนก็ต้องซื้อเขาใช้</verse>
				<verse number="5">พวกข้าพระองค์ถูกไล่ล่าอย่างกระชั้นชิด ทั้งอ่อนเพลียและไม่ได้พักผ่อนเลย</verse>
				<verse number="6">พวกข้าพระองค์ยอมจำนนต่อ อียิปต์และอัสซีเรีย เพื่อจะได้อาหารกิน</verse>
				<verse number="7">บรรพบุรุษของข้าพระองค์ทั้งหลายทำบาปและตายแล้ว พวกข้าพระองค์ต้องรับโทษเพราะบาปของพวกเขา</verse>
				<verse number="8">พวกทาสปกครองข้าพระองค์ทั้งหลาย ไม่มีผู้ใดช่วยพวกข้าพระองค์ให้พ้นมือของพวกเขาได้</verse>
				<verse number="9">พวกข้าพระองค์ได้อาหารมาโดยเสี่ยงชีวิต เพราะผู้ถือดาบในถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="10">ผิวหนังของพวกข้าพระองค์ก็ร้อนปานเตาอบ เพราะความร้อนแผดเผาแห่งการกันดารอาหาร</verse>
				<verse number="11">ผู้หญิงในศิโยนถูกขืนใจ รวมทั้งสาวพรหมจารีในเมืองต่างๆ ของยูดาห์</verse>
				<verse number="12">เจ้านายต้องถูกมัดมือแขวนไว้ ไม่มีผู้ใดนับถือพวกผู้ใหญ่</verse>
				<verse number="13">คนหนุ่มถูกบังคับให้โม่แป้ง และเด็กต้องเดินโซเซเพราะแบกฟืนหนัก</verse>
				<verse number="14">พวกคนแก่หายไปจากประตูเมือง คนหนุ่มได้หยุดเล่นดนตรีแล้ว</verse>
				<verse number="15">ความปลาบปลื้มก็หายไปจากใจของพวกข้าพระองค์ การเต้นรำของพวกข้าพระองค์กลายเป็นการไว้ทุกข์</verse>
				<verse number="16">มงกุฎได้ร่วงหล่นจากศีรษะพวกข้าพระองค์แล้ว วิบัติแก่พวกข้าพระองค์ เพราะพวกข้าพระองค์ทำบาป</verse>
				<verse number="17">เพราะเหตุนี้เอง ใจพวกข้าพระองค์จึงอ่อนระอา เพราะสิ่งเหล่านี้ ตาข้าพระองค์จึงมัวไป</verse>
				<verse number="18">เพราะภูเขาศิโยนรกร้าง สุนัขป่ามาเดินเพ่นพ่านอยู่ที่นั้น</verse>
				<verse number="19">ข้าแต่พระยาห์เวห์ แต่พระองค์ทรงครอบครองอยู่เป็นนิตย์ พระที่นั่งของพระองค์ดำรงอยู่ทุกชั่วชาติพันธุ์</verse>
				<verse number="20">ไฉนพระองค์ทรงลืมพวกข้าพระองค์เสียเป็นนิตย์? ไฉนทรงทอดทิ้งพวกข้าพระองค์เสียนานดังนี้?</verse>
				<verse number="21">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงช่วยพวกข้าพระองค์ให้กลับสู่พระองค์เถิด แล้วพวกข้าพระองค์จะกลับสู่พระองค์ ขอทรงฟื้นวันเวลาของข้าพระองค์ให้เหมือนดังก่อน</verse>
				<verse number="22">เว้นเสียแต่พระองค์ทรงสลัดพวกข้าพระองค์ทิ้งเสียแล้ว และพระองค์กริ้วพวกข้าพระองค์มากยิ่งนัก</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="26">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ในวันที่ 5 เดือนที่ 4 ปีที่ 30 ขณะเมื่อข้าพเจ้าอยู่ท่ามกลางพวกเชลยที่ริมแม่น้ำเคบาร์ ท้องฟ้าเปิดออก และข้าพเจ้าได้เห็นพระเจ้าในนิมิต</verse>
				<verse number="2">ในวันที่ 5 เดือนนั้น (คือในปีที่ 5 ที่กษัตริย์เยโฮยาคีนตกเป็นเชลย)</verse>
				<verse number="3">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังปุโรหิตเอเสเคียลบุตรบุซี ในแผ่นดินของคนเคลเดียริมแม่น้ำเคบาร์ ณ ที่นั่นพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์มาอยู่เหนือท่าน</verse>
				<verse number="4">ดูสิ เมื่อข้าพเจ้ามองดู ลมพายุพัดมาจากทางเหนือ มีเมฆก้อนใหญ่ที่มีความสว่างโดยรอบ และมีไฟลุกวาบออกมาอยู่เสมอ ท่ามกลางไฟนั้นดูเหมือนทองสัมฤทธิ์ที่แวบวาบ</verse>
				<verse number="5">และท่ามกลางไฟนั้นมีรูปลักษณ์ของสิ่งมีชีวิต 4 ตน ลักษณะของสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นเป็นเช่นนี้คือ มีรูปลักษณ์ของมนุษย์</verse>
				<verse number="6">แต่ละตนมีหน้า 4 หน้า และมีปีก 4 ปีก</verse>
				<verse number="7">ส่วนขานั้นตรง ฝ่าเท้าเหมือนกีบลูกโคและเป็นประกายเหมือนทองสัมฤทธิ์ขัดเงา</verse>
				<verse number="8">ที่ใต้ปีกมีมือเหมือนมือมนุษย์อยู่ข้างลำตัวทั้งสี่ ทั้งสี่ตนต่างมีหลายหน้าและมีหลายปีก</verse>
				<verse number="9">ปีกของสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นต่างก็จดปีกของกันและกัน ขณะที่บินไปก็ไม่ต้องหัน แต่ละตนสามารถบินไปในทิศที่ใบหน้านั้นๆ มุ่งไป</verse>
				<verse number="10">รูปลักษณ์ใบหน้าของสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นคือด้านหน้า เป็นหน้าคน ด้านขวาเป็นหน้าสิงโต ด้านซ้ายเป็นหน้าโค และด้านหลัง เป็นหน้านกอินทรี</verse>
				<verse number="11">ใบหน้าของสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นก็เป็นเช่นนี้แหละ ส่วนปีกทั้งหลายนั้นกางขึ้นข้างบน แต่ละตนมีสองปีกที่จดปีกของกันและกัน ส่วนอีกสองปีกคลุมกายของตัวเอง</verse>
				<verse number="12">แต่ละตนบินไปในทิศที่ใบหน้ามุ่งไป วิญญาณจะไปทางไหน พวกเขาก็ไปทางนั้นและไปโดยไม่ต้องหันเลย</verse>
				<verse number="13">รูปลักษณ์และลักษณะของสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นเหมือนถ่านลุกโชน ลักษณะเหมือนคบเพลิง หลายอันเคลื่อนไปมาระหว่างสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น มีความสว่างของไฟและมีแสงฟ้าแลบออกมาจากไฟนั้น</verse>
				<verse number="14">สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นพุ่งไปพุ่งมาเหมือนลักษณะสายฟ้าแลบ</verse>
				<verse number="15">เมื่อข้าพเจ้ามองดูสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น ดูสิ มีวงล้อบนพื้นอยู่ข้างกายสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น ตนละหนึ่งวงล้อทั้งสี่ตน</verse>
				<verse number="16">ลักษณะและโครงสร้างของวงล้อเหล่านั้นเหมือนเบริล วงล้อทั้งสี่มีรูปลักษณ์เหมือนกัน มีลักษณะและโครงสร้างเหมือนวงล้อซ้อนอยู่กลางวงล้อ</verse>
				<verse number="17">เมื่อเคลื่อนที่ สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นจะไปทางด้านใดของใบหน้าทั้งสี่ก็ได้ทั้งนั้น พวกเขาเคลื่อนโดยไม่ต้องหันเลย</verse>
				<verse number="18">ขอบวงล้อเหล่านั้นสูงและดูน่าสะพรึงกลัว และขอบล้อทั้งสี่เต็มด้วยดวงตาอยู่โดยรอบ</verse>
				<verse number="19">เมื่อสิ่งมีชีวิตทั้งสี่บินไป วงล้อเหล่านั้นก็เคลื่อนตามไปข้างๆ ด้วย เมื่อสิ่งมีชีวิตลอยขึ้นจากพิภพ วงล้อก็ลอยขึ้นด้วย</verse>
				<verse number="20">เมื่อวิญญาณจะไปที่ไหน สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นก็ไปด้วย และวงล้อนั้นก็ลอยตามไปอย่างใกล้ชิด เพราะว่าวิญญาณของสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นอยู่ในวงล้อ</verse>
				<verse number="21">เมื่อสิ่งมีชีวิตทั้งสี่บินไป วงล้อก็เคลื่อนไปด้วย และเมื่อหยุด วงล้อก็หยุดด้วย เมื่อพวกนั้นลอยขึ้นจากพิภพ วงล้อก็ลอยตามไปอย่างใกล้ชิด เพราะว่าวิญญาณของสิ่งมีชีวิตอยู่ในวงล้อ</verse>
				<verse number="22">เหนือศีรษะของสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นมีสิ่งที่มีรูปลักษณ์คล้ายพื้นฟ้า ซึ่งเหมือนผลึกพร่าตา แผ่กว้างอยู่เหนือศีรษะของพวกเขา</verse>
				<verse number="23">ที่ใต้พื้นฟ้านี้ ปีกของพวกเขากางออกตรงเข้าหากัน และแต่ละตนมีปีก 2 ปีก คลุมกายของตนเอง</verse>
				<verse number="24">และเมื่อสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นบินไป ข้าพเจ้าได้ยินเสียงปีกเหมือนเสียงของน้ำไหลเชี่ยว เหมือนพระสุรเสียงขององค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ เสียงโกลาหลเหมือนเสียงกองทหาร เมื่อพวกมันยืนนิ่ง ปีกก็จะหุบลง</verse>
				<verse number="25">และมีเสียงจากข้างบนพื้นฟ้า ที่อยู่เหนือศีรษะพวกมัน ขณะที่สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นยืนนิ่ง ปีกทั้งหลายก็หุบลง</verse>
				<verse number="26">และบนพื้นฟ้าที่อยู่เหนือศีรษะของพวกเขา มีสิ่งที่มีรูปลักษณ์ของพระที่นั่งซึ่งมีลักษณะเหมือนไพลิน และบนสิ่งที่มีรูปลักษณ์ของพระที่นั่งนั้นก็มีผู้มีลักษณะเหมือนมนุษย์อยู่บนนั้น</verse>
				<verse number="27">และจากส่วนที่มีลักษณะของบั้นเอวของผู้นั้นขึ้นไป ข้าพเจ้าเห็นสิ่งคล้ายทองสัมฤทธิ์แวบวาบ ลักษณะคล้ายไฟถูกบังไว้โดยรอบ และจากส่วนที่มีลักษณะของบั้นเอวลงมา ข้าพเจ้าเห็นสิ่งที่มีลักษณะคล้ายไฟและมีความสุกใสอยู่รอบๆ ท่านผู้นั้น</verse>
				<verse number="28">ลักษณะความสุกใสที่อยู่รอบๆ นั้นเหมือนลักษณะของรุ้งที่ปรากฏในเมฆเมื่อฝนตก ลักษณะและรูปลักษณ์ของพระสิริของพระยาห์เวห์เป็นเช่นนี้แหละ และเมื่อข้าพเจ้าเห็นแล้ว ข้าพเจ้าก็ซบหน้าลงถึงดิน และข้าพเจ้าได้ยินเสียงผู้หนึ่งกำลังตรัส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">แล้วพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “บุตรมนุษย์เอ๋ย จงยืนขึ้น เราจะพูดกับเจ้า”</verse>
				<verse number="2">ในขณะที่พระองค์ตรัสกับข้าพเจ้านั้น พระวิญญาณทรงเข้ามาในข้าพเจ้าและทรงตั้งข้าพเจ้าให้ยืนขึ้น ข้าพเจ้าได้ยินพระองค์ผู้ ตรัสกับข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">และพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “บุตรมนุษย์เอ๋ย เราส่งเจ้าไปยังคนอิสราเอล ไปยังประชาชาติที่มักกบฏ ผู้ซึ่งได้กบฏต่อเรา ทั้งตัวเขาและบรรพบุรุษของเขาได้ละเมิดต่อเราจนถึงทุกวันนี้</verse>
				<verse number="4">เผ่าพันธุ์ที่ดื้อด้านและใจกระด้าง เราใช้เจ้าไปหาเขาทั้งหลาย และเจ้าจงพูดกับพวกเขาว่า ‘พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้’</verse>
				<verse number="5">พวกเขาจะฟังหรือปฏิเสธก็ตาม (เพราะว่าเขาเป็นพงศ์พันธุ์ที่มักกบฏ) พวกเขาจะได้รู้ว่ามีผู้เผยพระวจนะคนหนึ่งท่ามกลางพวกเขาแล้ว</verse>
				<verse number="6">ส่วนเจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย อย่ากลัวพวกเขาหรือคำพูดของเขา ถึงแม้ว่าต้นหนามและหนามพุงดอจะอยู่กับเจ้า และเจ้าอาศัยอยู่ท่ามกลางแมงป่อง ก็อย่ากลัวคำพูดของพวกเขา และอย่าท้อถอยเพราะสีหน้าของพวกเขา เพราะว่าเขาเป็นพงศ์พันธุ์ที่มักกบฏ</verse>
				<verse number="7">แต่เจ้าจงกล่าวถ้อยคำของเราให้พวกเขาฟัง แม้พวกเขาจะฟังหรือปฏิเสธก็ตามเถอะ เพราะเขาเป็นพงศ์พันธุ์ที่มักกบฏ</verse>
				<verse number="8">“ส่วนเจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย จงฟังสิ่งที่เรากล่าวกับเจ้า อย่าเป็นคนมักกบฏเหมือนพงศ์พันธุ์ที่มักกบฏนั้น จงอ้าปากของเจ้าและกินสิ่งที่เราให้เจ้า”</verse>
				<verse number="9">เมื่อข้าพเจ้ามองดู นี่แน่ะ พระหัตถ์ข้างหนึ่งเหยียดออกมายังข้าพเจ้า และดูสิ ในพระหัตถ์นั้นมีหนังสืออยู่ม้วนหนึ่ง</verse>
				<verse number="10">แล้วพระองค์ทรงคลี่หนังสือนั้นออกต่อหน้าข้าพเจ้า มีตัวหนังสือเขียนอยู่ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง มีบทคร่ำครวญ คำไว้ทุกข์ และคำวิบัติเขียนอยู่บนนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">และพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “บุตรมนุษย์เอ๋ย จงกินสิ่งที่เจ้าได้พบ จงกินหนังสือม้วนนี้ แล้วจงไปพูดกับพงศ์พันธุ์อิสราเอล”</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้าจึงอ้าปาก และพระองค์ทรงให้ข้าพเจ้ารับประทานหนังสือม้วนนั้น</verse>
				<verse number="3">และพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “บุตรมนุษย์เอ๋ย จงกินหนังสือม้วนนี้ซึ่งเราให้แก่เจ้า และบรรจุให้เต็มท้องของเจ้า” แล้วข้าพเจ้าก็รับประทาน และเมื่อหนังสือม้วนนั้นอยู่ในปากข้าพเจ้ามันก็หวานเหมือนน้ำผึ้ง</verse>
				<verse number="4">แล้วพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “บุตรมนุษย์เอ๋ย เจ้าจงไปยังพงศ์พันธุ์อิสราเอล และกล่าวถ้อยคำของเราแก่พวกเขา</verse>
				<verse number="5">เพราะเราไม่ได้ใช้เจ้าไปหาชนชาติที่พูดภาษาต่างด้าวหรือภาษาที่เข้าใจยาก แต่ไปหาพงศ์พันธุ์อิสราเอล</verse>
				<verse number="6">ไม่ใช่ให้ไปหาชนชาติจำนวนมากที่พูดภาษาต่างด้าวและเข้าใจยาก ซึ่งเป็นภาษาที่เจ้าไม่เข้าใจ ที่จริงถ้าเราใช้เจ้าไปหาคนพวกนั้น พวกเขาก็จะฟังเจ้า</verse>
				<verse number="7">แต่พงศ์พันธุ์อิสราเอลจะไม่ยอมฟังเจ้า เพราะเขาไม่ยอมฟังเรา เพราะว่าพงศ์พันธุ์อิสราเอลทั้งหมดเป็นคนหัว แข็งและใจดื้อด้าน</verse>
				<verse number="8">ดูสิ เราได้ทำให้หน้าของเจ้าด้านเหมือนพวกเขา และทำให้หัวของเจ้าแข็งเช่นพวกเขา</verse>
				<verse number="9">เราได้ทำให้หัวของเจ้าแข็งแกร่งเหมือนเพชร แข็งยิ่งกว่าหินเหล็กไฟ อย่ากลัวพวกเขาเลย อย่าท้อถอยด้วยสีหน้าของเขา เพราะเขาเป็นพงศ์พันธุ์ที่มักกบฏ”</verse>
				<verse number="10">พระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าอีกว่า “บุตรมนุษย์เอ๋ย จงรับถ้อยคำทั้งหมดของเราที่พูดกับเจ้าไว้ในใจของเจ้า และจงฟังด้วยหูของเจ้า</verse>
				<verse number="11">จงไปเถอะ เจ้าจงไปหาพวกที่เป็นเชลยคือชนชาติของเจ้านั้น จงพูดกับเขาทั้งหลาย และกล่าวกับพวกเขาว่า ‘พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้’ ไม่ว่าพวกเขาจะฟังหรือปฏิเสธก็ตาม”</verse>
				<verse number="12">พระวิญญาณทรงยกข้าพเจ้าขึ้น ข้าพเจ้าได้ยินเสียงกระหึ่มอยู่ข้างหลังข้าพเจ้า (สาธุการแด่พระสิริของพระยาห์เวห์ในที่ประทับของพระองค์)</verse>
				<verse number="13">และมีเสียงปีกของสิ่งมีชีวิตที่สัมผัสกัน และเสียงวงล้อข้างๆ ของสิ่งมีชีวิตนั้น เป็นเสียงกระหึ่ม</verse>
				<verse number="14">แล้วพระวิญญาณทรงยกข้าพเจ้าขึ้นและนำข้าพเจ้าไป ข้าพเจ้าก็ไปด้วยความขมขื่น วิญญาณจิตของข้าพเจ้าเดือดดาล และพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์ก็ทรงพลังอยู่บนข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้าจึงมาถึงพวกเชลยที่เทลอาบิบ ผู้ซึ่งอาศัยอยู่ริมแม่น้ำเคบาร์ และในที่ที่พวกเขาอาศัยอยู่นั้นข้าพเจ้าก็นั่งด้วยความตะลึงงันอยู่ท่ามกลางพวกเขาเจ็ดวัน</verse>
				<verse number="16">พอสิ้นวันที่เจ็ด พระวจนะของพระยาห์เวห์ก็มาถึงข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="17">“บุตรมนุษย์เอ๋ย เราได้ตั้งเจ้าให้เป็นยามของพงศ์พันธุ์อิสราเอล เมื่อเจ้าได้ยินถ้อยคำจากปากของเรา เจ้าจงกล่าวคำตักเตือนจากเราแก่พวกเขา</verse>
				<verse number="18">ถ้าเราจะบอกกับคนอธรรมว่า ‘เจ้าจะต้องตายแน่’ และเจ้าไม่ได้ตักเตือนเขาหรือไม่ได้กล่าวตักเตือนคนอธรรมให้ละจากทางอธรรมของเขา เพื่อจะช่วยชีวิตเขาไว้ คนอธรรมนั้นจะตายเพราะความผิดบาปของเขา แต่โลหิตของเขา เราจะเรียกร้องเอาจากมือเจ้า</verse>
				<verse number="19">แต่ถ้าเจ้าได้ตักเตือนคนอธรรม และเขาไม่ได้หันกลับจากการอธรรมของเขา หรือจากทางอธรรมของเขา เขาจะตายเพราะความผิดบาปของเขา แต่เจ้าจะช่วยชีวิตของเจ้าให้รอด</verse>
				<verse number="20">อีกประการหนึ่ง ถ้าคนชอบธรรมหันกลับจากความชอบธรรมของเขา และทำการอยุติธรรม แล้วเราวางสิ่งสะดุดไว้ตรงหน้าเขา เขาจะต้องตาย เขาตายเพราะบาปของเขา เนื่องจากเจ้าไม่ได้ตักเตือนเขา และจะไม่มีใครจดจำความชอบธรรมที่เขาเคยทำไว้ แต่โลหิตของเขา เราจะเรียกร้องเอาจากมือเจ้า</verse>
				<verse number="21">แต่ถ้าเจ้าได้ตักเตือนคนชอบธรรมไม่ให้ทำบาป และเขาไม่ทำบาป เขาจะมีชีวิตอยู่แน่นอน เพราะว่าเขารับคำตักเตือนและเจ้าก็จะช่วยชีวิตของเจ้าให้รอด”</verse>
				<verse number="22">ณ ที่นั่นพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์มาอยู่บนข้าพเจ้า และพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “จงลุกขึ้นออกไปยังที่ราบ แล้วเราจะพูดกับเจ้าที่นั่น”</verse>
				<verse number="23">ดังนั้นข้าพเจ้าจึงลุกขึ้นออกไปยังที่ราบ และนี่แน่ะ พระสิริของพระยาห์เวห์ก็อยู่ที่นั่นเหมือนกับพระสิริซึ่งข้าพเจ้าได้เห็นที่ริมแม่น้ำเคบาร์ แล้วข้าพเจ้าก็ซบหน้าลงถึงดิน</verse>
				<verse number="24">แต่พระวิญญาณเสด็จเข้าในข้าพเจ้าและทำให้ข้าพเจ้ายืนขึ้น และพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าและทรงบอกข้าพเจ้าว่า “จงไป แล้วขังตัวเองไว้ภายในบ้านของเจ้า</verse>
				<verse number="25">เจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย ดูสิ พวกเขาจะเอาเชือกพันเจ้า และมัดเจ้าด้วยเชือกนั้น เจ้าจึงออกไปอยู่ท่ามกลางพวกเขาไม่ได้</verse>
				<verse number="26">และเราจะทำให้ลิ้นของเจ้าติดกับเพดานปากของเจ้า ดังนั้นเจ้าจะเป็นใบ้ เจ้าจะไม่สามารถว่ากล่าวพวกเขา เพราะว่าเขาทั้งหลายเป็นพงศ์พันธุ์ที่มักกบฏ</verse>
				<verse number="27">แต่เมื่อเราพูดกับเจ้า เราจะเปิดปากเจ้า แล้วเจ้าจะพูดกับเขาทั้งหลายว่า ‘พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า’ ผู้ที่จะฟังก็ให้เขาฟัง และผู้ที่จะปฏิเสธก็ให้เขาปฏิเสธ เพราะเขาทั้งหลายเป็นพงศ์พันธุ์มักกบฏ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">“เจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย จงเอาก้อนอิฐมาวางไว้ข้างหน้าเจ้า และแกะรูปเมืองหนึ่งไว้บนนั้น คือนครเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">จงล้อมนครนั้นไว้และก่อกำแพงล้อมรอบนครนั้นด้วย และก่อเชิงเทินไว้สู้นครนั้น และตั้งค่ายรอบนครไว้ และตั้งเครื่องทะลวงกำแพงไว้รอบนคร</verse>
				<verse number="3">จงเอาเหล็กแผ่นมา และทำให้มันเป็นเหมือนกำแพงเหล็กระหว่างเจ้ากับนครนั้น แล้วหันหน้าไปทางนครนั้น ให้นครนั้นถูกล้อมไว้ เจ้าจงล้อมนครนั้นไว้ นี่เป็นหมายสำคัญต่อพงศ์พันธุ์อิสราเอล</verse>
				<verse number="4">“และจงนอนตะแคงข้างซ้าย แล้ววางความผิดบาปของพงศ์พันธุ์อิสราเอลไว้เหนือตัวเจ้า เจ้านอนอยู่กี่วัน เจ้าก็จะแบกความผิดบาปของนครนั้นเท่านั้นวัน</verse>
				<verse number="5">และเราได้กำหนดจำนวนวันแก่เจ้าคือ 390 วันซึ่งเท่ากับจำนวนปีของความผิดบาปพวกเขา เป็นวันซึ่งเจ้าจะต้องแบกความผิดบาปของพงศ์พันธุ์อิสราเอล</verse>
				<verse number="6">และเมื่อเจ้าทำเช่นนี้จนครบจำนวนวันแล้ว เจ้าจะต้องนอนลงเป็นครั้งที่สองโดยนอนตะแคงข้างขวาและแบกความผิดบาปของพงศ์พันธุ์ยูดาห์ เรากำหนดแก่เจ้า 40 วัน 1 วันแทน 1 ปี</verse>
				<verse number="7">และเจ้าต้องหันหน้าไปยังการล้อมกรุงเยรูซาเล็มไว้ และด้วยแขนเปลือยเปล่า เจ้าจงเผยพระวจนะต่อสู้นครนั้น</verse>
				<verse number="8">และดูสิ เราจะเอาเชือกมัดเจ้าไว้ เจ้าจะพลิกจากข้างนี้ไปข้างโน้นไม่ได้จนกว่าจะครบตามกำหนดวันในการล้อมของเจ้า</verse>
				<verse number="9">“และเจ้าจงเอาข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ ถั่ว ถั่วแดง ข้าวฟ่าง และข้าวสเปลต์ มาใส่ในภาชนะอันเดียวกันใช้ทำเป็นขนมปังสำหรับเจ้า เจ้าจงกินอาหารนี้ระหว่างที่เจ้านอนตะแคงตามกำหนด 390 วัน</verse>
				<verse number="10">และอาหารที่เจ้ากินจะต้องชั่ง คือวันละ 230 กรัม เจ้าจงกินตามเวลากำหนด</verse>
				<verse number="11">และน้ำที่เจ้าดื่มก็ต้องตวงดื่ม คือประมาณครึ่งลิตร เจ้าจงดื่มน้ำตามเวลากำหนด</verse>
				<verse number="12">และเจ้าจะต้องกินดังขนมปังข้าวบาร์เลย์ โดยปิ้งบนไฟที่ก่อจากอุจจาระมนุษย์ต่อหน้าเขาทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="13">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสว่า “ประชาชนอิสราเอลจะต้องกินขนมปังของเขาอย่างเป็นมลทินเช่นนี้ ณ ท่ามกลางบรรดาประชาชาติซึ่งเราจะขับไล่เขาไปอยู่”</verse>
				<verse number="14">แล้วข้าพเจ้าจึงกล่าวว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย ดูสิ ข้าพระองค์ไม่เคยทำตัวให้เป็นมลทินเลย ตั้งแต่หนุ่มๆ มาจนบัดนี้ ข้าพระองค์ไม่เคยรับประทานสิ่งที่ตายเอง หรือที่ถูกสัตว์ฉีกกัดตาย ไม่มีเนื้อสัตว์มลทินเคยเข้าไปในปากของข้าพระองค์”</verse>
				<verse number="15">แล้วพระองค์จึงตรัสกับข้าพเจ้าว่า “เอาเถอะ เราจะยอมให้เจ้าใช้มูลโคแทนอุจจาระมนุษย์ ซึ่งเจ้าจะใช้ปิ้งขนมปังของเจ้า”</verse>
				<verse number="16">พระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าอีกว่า “บุตรมนุษย์เอ๋ย นี่แน่ะ เราจะทำลายอาหารหลักในเยรูซาเล็ม พวกเขาจะต้องชั่งขนมปังกิน และกินด้วยความกลัว และเขาจะตวงน้ำดื่ม ทั้งดื่มด้วยความอกสั่นขวัญหาย</verse>
				<verse number="17">เมื่อขาดขนมปังและน้ำ ต่างคนต่างอกสั่นขวัญหาย แล้วจะซูบผอมไปเพราะความผิดบาปของเขาทั้งหลาย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">“ส่วนเจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย จงเอาดาบคมเล่มหนึ่งมา และใช้โกนศีรษะและเคราของเจ้าอย่างมีดโกนของช่างตัดผม แล้วเอาตาชั่งน้ำหนักมาแบ่งเส้นผมเหล่านั้น</verse>
				<verse number="2">เจ้าจงเอาหนึ่งส่วนสามไปเผาไฟที่กลางเมืองในวันที่การล้อมครบถ้วน และเอาอีกหนึ่งส่วนสามมาฟันด้วยดาบไปรอบๆ เมือง อีกหนึ่งส่วนสามนั้นจงปล่อยให้ปลิวกระจายไปตามลม แล้วเราจะชักดาบไล่ตามไป</verse>
				<verse number="3">แล้วจงเอาเส้นผมพวกนั้นหน่อยหนึ่งมาห่อไว้ในเสื้อคลุมของเจ้า</verse>
				<verse number="4">และเจ้าจงเอาเส้นผมพวกนั้นมาอีกหน่อยหนึ่ง แล้วโยนเข้าไปในไฟ เจ้าจงเผาเสียด้วยไฟนั้น จะมีไฟจากที่นั่นเข้าไปในพงศ์พันธุ์อิสราเอลทั้งหมด”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า “นี่คือเยรูซาเล็ม เราตั้งเธอไว้ท่ามกลางประชาชาติทั้งหลาย และมีหลายประเทศอยู่ล้อมรอบ</verse>
				<verse number="6">แต่เยรูซาเล็มได้กบฏต่อกฎหมายของเราอย่างชั่วร้ายยิ่งกว่าประชาชาติใดๆ และกบฏต่อกฎเกณฑ์ของเรายิ่งกว่าประเทศที่อยู่ล้อมรอบ คือพวกเขาปฏิเสธกฎหมายของเรา และไม่ดำเนินตามกฎเกณฑ์ของเรา</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เพราะว่าเจ้าไม่อยู่กับร่องกับรอยยิ่งกว่าประชาชาติที่อยู่รอบๆ เจ้า และพวกเจ้าไม่ได้ดำเนินตามกฎเกณฑ์ หรือทำตามกฎหมายของเรา และไม่ได้ทำตามแม้แต่ กฎหมายของบรรดาประชาชาติที่อยู่รอบเจ้า</verse>
				<verse number="8">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ดูสิ เรานี่แหละจะเป็นปฏิปักษ์กับเจ้า เราจะทำการพิพากษาท่ามกลางเจ้าต่อหน้าประชาชาติทั้งหลาย</verse>
				<verse number="9">และเพราะสิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งสิ้นของเจ้า เราจะทำกับเจ้าอย่างที่เราไม่เคยทำมาก่อน และเราจะไม่ทำเช่นนั้นอีก</verse>
				<verse number="10">เพราะฉะนั้น บิดาจะกินบุตรของตน ท่ามกลางเจ้าทั้งหลาย และบุตรจะกินบิดาของเขา และเราจะทำการพิพากษาเจ้า ใครที่เหลืออยู่ในพวกเจ้า เราจะให้กระจัดกระจายไปตามลมในทุกทิศทาง</verse>
				<verse number="11">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสว่า เรามีชีวิตอยู่แน่ฉันใด เพราะเจ้าได้ทำให้สถานบริสุทธิ์ของเราเป็นมลทินไปด้วยสิ่งน่าขยะแขยงทั้งหมดของเจ้า ทั้งด้วยสิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งหมดของเจ้า เพราะฉะนั้น เราจะลดทอนเจ้าลง ตาของเราจะไม่ปรานี และเราจะไม่กรุณาด้วย</verse>
				<verse number="12">หนึ่งส่วนสามของพวกเจ้าจะล้มตายเพราะโรคระบาด หรือถูกผลาญด้วยความอดอยากท่ามกลางพวกเจ้า อีกหนึ่งส่วนสามจะล้มตายด้วยดาบอยู่รอบๆ เจ้า และอีกหนึ่งส่วนสามนั้น เราจะให้กระจัดกระจายไปตามลมในทุกทิศทาง และเราจะชักดาบออกไล่ตามเขาทั้งหลายไป</verse>
				<verse number="13">“เช่นนี้แหละ ความกริ้วของเราจึงระบายออกได้หมด และความโกรธของเราต่อพวกเขาจึงจะสงบ เราจึงจะหายจากความเคืองใจ แล้วพวกเขาจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์ผู้กล่าวด้วยความหวงแหน เมื่อความโกรธของเราต่อพวกเขาถูกระบายออกหมด</verse>
				<verse number="14">ยิ่งกว่านั้น เราจะปล่อยให้เจ้าร้างเปล่า และถูกประณามท่ามกลางประชาชาติทั้งหลายที่อยู่ล้อมรอบเจ้าและในสายตาของทุกคนที่ผ่านไป</verse>
				<verse number="15">แล้วเจ้าจะเป็นที่คนเขาประณามและเย้ยหยัน ทั้งเป็นคำเตือนและเป็นที่เกลียดกลัวของประชาชาติที่อยู่ล้อมรอบเจ้า เมื่อเรานำการพิพากษามาสู่เจ้าด้วยความกริ้ว ด้วยความโกรธ และด้วยการตีสอนอันเกรี้ยวกราดของเรา เราคือยาห์เวห์ได้ลั่นวาจาเช่นนี้แล้ว</verse>
				<verse number="16">เมื่อเรายิงลูกธนูแห่งความอดอยากร้ายแรง คือลูกธนูแห่งการทำลายไปท่ามกลางเจ้า ซึ่งเราจะยิงไปทำลายเจ้าทั้งหลาย แล้วเราจะเพิ่มความอดอยากแก่เจ้า และเราจะทำลายอาหารหลักของพวกเจ้าเสีย</verse>
				<verse number="17">เราจะส่งความอดอยากและสัตว์ป่ามายังเจ้าทั้งหลาย และพวกมันจะเอาลูกหลานของเจ้าไปเสีย โรคระบาดและการหลั่งเลือดจะผ่านตัวเจ้า และเราจะนำดาบมาเหนือเจ้า เราคือยาห์เวห์ได้ลั่นวาจาเช่นนี้แล้ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงมุ่งหน้าตรงไปยังภูเขาทั้งหลายของอิสราเอล และจงเผยพระวจนะกล่าวโทษภูเขาเหล่านั้น</verse>
				<verse number="3">และกล่าวว่า ภูเขาทั้งหลายของอิสราเอลเอ๋ย จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์องค์เจ้านาย พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แก่ภูเขาทั้งหลาย แก่เนินเขา แก่ห้วยและหุบเขาทั้งหลายว่า ดูสิ เราจะนำดาบมาเหนือเจ้าทั้งหลาย และเราจะทำลายปูชนียสถานสูงของพวกเจ้าเสีย</verse>
				<verse number="4">แท่นบูชาของพวกเจ้าจะร้างเปล่า และแท่นเผาเครื่องหอมของเจ้าจะถูกพังลง และคนของเจ้าที่ถูกฆ่านั้น เราจะเหวี่ยงลงต่อหน้ารูปเคารพของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="5">และเราจะวางศพคนอิสราเอลไว้หน้ารูปเคารพของพวกเขา และเราจะกระจายกระดูกของเจ้าทั้งหลายรอบแท่นบูชาของเจ้า</verse>
				<verse number="6">ในที่อาศัยทุกแห่งของพวกเจ้า เมืองต่างๆ จะร้างเปล่าและปูชนียสถานสูงจะพัง ดังนั้นแหละ แท่นบูชาของเจ้าจะถูกทิ้งร้างและถูกลงโทษ รูปเคารพของพวกเจ้าจะหักและสูญสิ้น แท่นเผาเครื่องหอมของเจ้าจะถูกโค่นลง และสิ่งที่เจ้าทำขึ้นจะถูกกวาดทิ้งไปหมด</verse>
				<verse number="7">คนที่ถูกฆ่าจะล้มลงท่ามกลางพวกเจ้า และเจ้าจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">“แต่เราจะให้บางคนเหลืออยู่ คือพวกเจ้าบางคนจะหนีพ้นดาบไปในท่ามกลางประชาชาติ และถูกกระจายไปในดินแดนต่างๆ</verse>
				<verse number="9">แล้วพวกเขาที่หนีรอดไปนั้นจะระลึกถึงเราในท่ามกลางประชาชาติ ซึ่งเขาทั้งหลายถูกกวาดไปเป็นเชลยนั้น และรู้ว่าเราปวดร้าวเพราะใจแพศยาของพวกเขาที่หันไปจากเรา และเพราะสายตาแพศยาที่โหยหารูปเคารพของเขา แล้วเขาทั้งหลายจะเกลียดตัวเองเนื่องจากความชั่วซึ่งเขาได้ทำ และเนื่องด้วยสิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งสิ้นของเขาด้วย</verse>
				<verse number="10">แล้วพวกเขาจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์ เราไม่ได้พูดพล่อยๆ ว่าเราจะนำความวิบัติมายังพวกเขา”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า “จงตบมือและกระทืบเท้าของเจ้า และกล่าวว่า เพราะสิ่งน่าสะอิดสะเอียนอันชั่วช้าทุกอย่างของพงศ์พันธุ์อิสราเอลหนอ เขาทั้งหลายจึงล้มลงด้วยดาบ ด้วยความอดอยากและด้วยโรคระบาด</verse>
				<verse number="12">ผู้ที่อยู่ห่างไกลจะตายด้วยโรคระบาด ผู้ที่อยู่ใกล้ก็จะตายด้วยดาบ และผู้ที่เหลืออยู่และได้รับการปกป้องจะตายด้วยความอดอยาก ดังนี้แหละ เราจึงระบายความโกรธของเราต่อพวกเขาได้หมดสิ้น</verse>
				<verse number="13">แล้วเจ้าทั้งหลายจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์ เมื่อพวกที่ถูกฆ่าอยู่ท่ามกลางรูปเคารพของเขา รอบแท่นบูชาของเขา บนเนินเขาสูงทุกแห่ง บนยอดเขาทั้งหมด ที่ใต้ต้นไม้เขียวทุกต้น และใต้ต้นโอ๊ก ใบดกทุกต้น คือสถานที่ซึ่งเขาถวายกลิ่นที่พึงใจแก่รูปเคารพทั้งหมดของพวกเขา</verse>
				<verse number="14">และเราจะยื่นมือของเราออกต่อสู้พวกเขา แล้วทำให้แผ่นดินที่เขาอาศัยทุกแห่งร้างเปล่าและถูกทิ้งร้าง คือตั้งแต่ถิ่นทุรกันดารถึงริบลาห์ แล้วเขาทั้งหลายจะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าอีกว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสกับแผ่นดินอิสราเอลดังนี้ว่า อวสาน อวสานมาถึง ทั้งสี่มุมของแผ่นดิน</verse>
				<verse number="3">บัดนี้อวสานมาถึงเจ้า และเราจะปล่อยให้ความกริ้วของเรามาเหนือเจ้า และเราจะพิพากษาเจ้าตามวิถีชีวิตเจ้า และเราจะลงทัณฑ์เพราะสิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งหมดของเจ้า</verse>
				<verse number="4">นัยน์ตาของเราจะไม่ปรานีเจ้า และเราก็จะไม่กรุณา แต่เราจะลงทัณฑ์เจ้าตามวิถีชีวิตเจ้า ขณะเมื่อสิ่งน่าสะอิดสะเอียนยังอยู่ท่ามกลางเจ้า แล้วเจ้าจะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า “ดูสิ วิบัติ วิบัติที่ไม่เคยมี ได้มาถึงแล้ว</verse>
				<verse number="6">อวสานมาถึง อวสานนั้นมาถึงแล้ว มันตื่นขึ้นมาต่อสู้เจ้า ดูสิ มันมาถึงแล้ว</verse>
				<verse number="7">ชาวแผ่นดินเอ๋ย ความหายนะ ของเจ้ามาถึงแล้ว เวลานั้นมาถึงแล้ว วันนั้นก็ใกล้เข้ามา มีแต่ความโกลาหล และไร้ความยินดีบนภูเขา</verse>
				<verse number="8">บัดนี้ ใกล้เวลาที่เราจะเทความโกรธของเราบนเจ้า และระบายความกริ้วของเราต่อเจ้าจนหมดสิ้น และเราจะพิพากษาเจ้าตามวิถีชีวิตเจ้า และเราจะลงทัณฑ์เพราะสิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งหมดของเจ้า</verse>
				<verse number="9">นัยน์ตาของเราจะไม่ปรานี และเราก็จะไม่กรุณา แต่เราจะลงทัณฑ์เจ้าตามวิถีชีวิตเจ้า ขณะเมื่อสิ่งน่าสะอิดสะเอียนยังอยู่ท่ามกลางเจ้า แล้วเจ้าจะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์ผู้โบยตี</verse>
				<verse number="10">นี่แน่ะ วันนั้น ดูสิ มาถึงแล้ว ความหายนะ ของเจ้าออกมาแล้ว ไม้พลองก็เบ่งบาน ความเย่อหยิ่งก็ผลิดอก</verse>
				<verse number="11">ความรุนแรงได้เจริญขึ้นเป็นไม้พลองของความชั่ว ไม่มีใครเหลืออยู่เลย ไม่มีสิ่งใดเหลือจากความมั่งคั่ง ของพวกเขา ไม่มีเสียงอึกทึกครึกโครม ในพวกเขา ไม่มีคนสำคัญ ในพวกเขา</verse>
				<verse number="12">เวลานั้นมาแล้ว วันนั้นมาถึงแล้ว อย่าให้คนซื้อดีใจ อย่าให้คนขายเสียใจ เพราะพระพิโรธอยู่เหนือประชากรทั้งหมดของแผ่นดิน</verse>
				<verse number="13">“เพราะคนขายจะไม่ได้กลับไปยังสิ่งที่เขาขายไป ขณะเมื่อเขายังมีชีวิตอยู่ เพราะว่านิมิตนั้นเกี่ยวข้องกับประชากรทั้งหมดและจะไม่หันกลับ และเพราะความผิดบาปของเขา จึงไม่มีใครอาจรักษาชีวิตไว้ได้</verse>
				<verse number="14">“เขาได้เป่าแตร และเตรียมทุกอย่างไว้พร้อม แต่ไม่มีผู้ใดเข้าสงคราม เพราะว่าความโกรธของเราอยู่เหนือประชากรทั้งหมดของแผ่นดิน</verse>
				<verse number="15">ดาบอยู่ข้างนอก โรคระบาดและความอดอยากอยู่ข้างใน คนที่อยู่ในทุ่งนาก็ตายด้วยดาบ ส่วนคนที่อยู่ในเมืองนั้นความอดอยากและโรคระบาดก็กลืนกินเสีย</verse>
				<verse number="16">และถ้ามีใครรอดตายหนีไปได้ พวกเขาจะอยู่บนภูเขา เขาจะเป็นเหมือนนกพิราบแห่งหุบเขา แต่ละคนจะร้องครวญครางเพราะความผิดบาปของตน</verse>
				<verse number="17">มือทุกมือก็อ่อนแรง และเข่าทุกเข่าก็ปวกเปียก</verse>
				<verse number="18">เขาทั้งหลายจะคาดเอวด้วยผ้ากระสอบ และความสั่นเทาจะครอบงำพวกเขา ความอับอายอยู่บนใบหน้าเขาทุกคน และศีรษะของเขาทุกคนก็ล้าน</verse>
				<verse number="19">พวกเขาขว้างเงินของเขาไปในถนน และทองคำของเขาก็เป็นเหมือนสิ่งมลทิน “เงินและทองของพวกเขาไม่อาจจะช่วยกู้เขาในวันแห่งพระพิโรธของพระยาห์เวห์ สิ่งเหล่านี้จะไม่ทำให้พวกเขาหายหิว หรือเติมให้เต็มท้อง เพราะว่ามันเป็นสิ่งสะดุดให้พวกเขาทำบาป</verse>
				<verse number="20">ด้วยเครื่องประดับงดงามที่เขาภูมิใจ พวกเขาใช้สร้างรูปเคารพอันน่าขยะแขยง และสร้างสิ่งน่ารังเกียจของเขา เพราะฉะนั้น เราจะทำสิ่งนี้ให้เป็นสิ่งมลทินแก่เขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="21">“และเราจะมอบสิ่งนี้ให้เป็นของริบไว้ในมือของคนต่างด้าว และให้เป็นของปล้นในมือคนอธรรมในแผ่นดินโลก แล้วพวกเขาจะทำให้เป็นมลทิน</verse>
				<verse number="22">และเราจะหันหน้าของเราออกจากพวกเขา แล้วพวกเขาจะทำให้สถานล้ำค่า ของเราเสื่อมเกียรติ พวกปล้น จะเข้ามา แล้วทำให้มันเสื่อมเกียรติ</verse>
				<verse number="23">จงทำสายโซ่ เพราะว่าแผ่นดินเต็มด้วยคดีเลือด และบ้านเมืองก็เต็มด้วยความรุนแรง</verse>
				<verse number="24">ฉะนั้นเราจะนำประชาชาติชั่วร้ายที่สุดมา และให้ถือกรรมสิทธิ์บ้านเรือนของเขาทั้งหลาย และเราจะให้ความหยิ่งของคนทรงพลังนั้นสิ้นสุดลง และสถานศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขาจะเป็นที่ลบหลู่</verse>
				<verse number="25">เมื่อความหวาดกลัวมาถึง เขาจะแสวงหาความสงบสุข แต่ก็ไม่พบเลย</verse>
				<verse number="26">วิบัติมาแล้วมาอีก ข่าวลือเกิดแล้วเกิดอีก เขาทั้งหลายจะแสวงหานิมิตจากผู้เผยพระวจนะ และการสอนธรรมบัญญัติก็สูญไปจากปุโรหิต และคำปรึกษาสูญไปจากพวกผู้อาวุโส</verse>
				<verse number="27">พระราชาก็ทรงทุกข์โศก และเจ้านายก็คลุมกายด้วยความสิ้นหวัง และมือของราษฎรก็สั่นเทา เราจะจัดการกับพวกเขาตามวิถีทางของเขา และเราจะพิพากษาเขาตามหลักการพิพากษาของเขา แล้วเขาทั้งหลายจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ในวันที่ 5 เดือนที่ 6 ของปีที่ 6 ขณะที่ข้าพเจ้านั่งอยู่ในบ้านข้าพเจ้า และบรรดาผู้อาวุโสของยูดาห์นั่งอยู่หน้าข้าพเจ้า พระหัตถ์ของพระยาห์เวห์องค์เจ้านายลงมาบนข้าพเจ้า ณ ที่นั้น</verse>
				<verse number="2">แล้วข้าพเจ้าก็มองดู และเห็นรูปลักษณ์ของชายคนหนึ่ง จากส่วนที่มีลักษณะของเอวลงไปนั้นเป็นไฟ เหนือเอวขึ้นไปมีลักษณะสุกใสเหมือนทองสัมฤทธิ์แวววาว</verse>
				<verse number="3">ท่านยื่นส่วนที่เป็นรูปมือนั้นออกมาจับผมที่ศีรษะข้าพเจ้า แล้วพระวิญญาณทรงยกข้าพเจ้าขึ้นระหว่างพื้นพิภพและฟ้าสวรรค์ และทรงนำข้าพเจ้ามาถึงกรุงเยรูซาเล็มด้วยนิมิตของพระเจ้า มายังทางเข้าประตูด้านเหนือของลานชั้นใน อันเป็นที่ตั้งรูปเคารพแห่งความหวงแหน ซึ่งเร้าให้เกิดความหวงแหน</verse>
				<verse number="4">ดูสิ พระสิริของพระเจ้าแห่งอิสราเอลก็อยู่ที่นั่น มีพระลักษณะเหมือนที่ข้าพเจ้าได้เห็นในที่ราบ</verse>
				<verse number="5">แล้วพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “บุตรมนุษย์เอ๋ย บัดนี้จงเงยหน้ามองไปทางทิศเหนือ” ข้าพเจ้าจึงเงยหน้ามองไปทางทิศเหนือ และนี่แน่ะ ทางทิศเหนือของประตูแท่นบูชา ตรงทางเข้ามีรูปเคารพที่เร้าความหวงแหนนี้อยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="6">แล้วพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “บุตรมนุษย์เอ๋ย เจ้าเห็นหรือไม่ว่าพวกเขาทำอะไรอยู่ คือสิ่งน่าสะอิดสะเอียนยิ่งใหญ่ที่พงศ์พันธุ์อิสราเอลทำกันอยู่ที่นี่ อันจะทำให้เราไปจากสถานนมัสการของเรา และเจ้ายังจะเห็นสิ่งน่าสะอิดสะเอียนยิ่งกว่านี้อีก”</verse>
				<verse number="7">และพระองค์ทรงนำข้าพเจ้ามาถึงประตูลาน และเมื่อข้าพเจ้ามองดู ดูสิ มีช่องหนึ่งอยู่ในกำแพง</verse>
				<verse number="8">แล้วพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “บุตรมนุษย์เอ๋ย จงเจาะเข้าไปในกำแพง” และเมื่อข้าพเจ้าเจาะเข้าไปในกำแพง นี่แน่ะ มีประตูอยู่ประตูหนึ่ง</verse>
				<verse number="9">และพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “จงเข้าไป ไปดูสิ่งน่าสะอิดสะเอียนอันชั่วร้ายซึ่งเขาทั้งหลายทำกันที่นี่”</verse>
				<verse number="10">ดังนั้นข้าพเจ้าจึงเข้าไปและได้เห็น ดูสิ เป็นภาพสลักบนผนังโดยรอบ มีภาพสัตว์เลื้อยคลานทุกชนิดและสัตว์น่ารังเกียจ รวมทั้งรูปเคารพทั้งหมดของพงศ์พันธุ์อิสราเอล</verse>
				<verse number="11">และมีพวกผู้ใหญ่ของพงศ์พันธุ์อิสราเอล 70 คนยืนอยู่ข้างหน้ารูปเหล่านั้น และมียาอาซันยาห์บุตรชาฟานยืนอยู่ในหมู่พวกเขาทั้งหลาย ต่างก็มีกระถางไฟอยู่ในมือ กลิ่นและควันของเครื่องหอมก็ลอยขึ้นไปข้างบน</verse>
				<verse number="12">แล้วพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “บุตรมนุษย์เอ๋ย เจ้าได้เห็นแล้วไม่ใช่หรือว่าพวกผู้ใหญ่ของพงศ์พันธุ์อิสราเอลทำอะไรอยู่ในที่มืด? แต่ละคนต่างก็อยู่ในห้องรูปเคารพสลักของตน เพราะเขาทั้งหลายพูดว่า ‘พระยาห์เวห์ไม่ทอดพระเนตรเห็นเรา พระยาห์เวห์ทรงทอดทิ้งแผ่นดินนี้เสียแล้ว’ ”</verse>
				<verse number="13">พระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าด้วยว่า “เจ้ายังจะเห็นสิ่งน่าสะอิดสะเอียนที่พวกเขาทำมากยิ่งกว่านี้อีก”</verse>
				<verse number="14">แล้วพระองค์ทรงนำข้าพเจ้ามาถึงทางเข้าประตูด้านเหนือแห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และดูสิ ที่นั่นมีผู้หญิงหลายคนนั่งร้องไห้เพื่อเทพทัมมุส</verse>
				<verse number="15">แล้วพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “บุตรมนุษย์เอ๋ย เจ้าเห็นแล้วใช่ไหม? เจ้ายังจะเห็นสิ่งน่าสะอิดสะเอียนมากยิ่งกว่านี้อีก”</verse>
				<verse number="16">แล้วพระองค์ทรงนำข้าพเจ้าเข้ามาในลานชั้นในแห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ดูสิ ตรงทางเข้าพระวิหารของพระยาห์เวห์ ระหว่างเฉลียงและแท่นบูชานั้น มีชายประมาณ 25 คนหันหลังให้พระวิหารของพระยาห์เวห์ และหันหน้าของพวกเขาไปทางทิศตะวันออก กำลังนมัสการดวงอาทิตย์ตรงทิศตะวันออกนั้น</verse>
				<verse number="17">แล้วพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “เจ้าเห็นไหม? บุตรมนุษย์เอ๋ย สิ่งน่าสะอิดสะเอียนของพงศ์พันธุ์ยูดาห์ที่พวกเขาทำอยู่ที่นี่ยังเลวไม่พอหรือ? เขาทั้งหลายจึงทำให้แผ่นดินเต็มด้วยความทารุณอีกเพื่อให้เรากริ้วยิ่งขึ้น และ ดูสิ เขาทั้งหลายยังเอากิ่งไม้มาแตะจมูกพวกเขา</verse>
				<verse number="18">ดังนั้นเราเองจะทำด้วยความโกรธ นัยน์ตาของเราจะไม่ปรานี เราจะไม่สำแดงความกรุณา และแม้ว่าพวกเขาจะร้องด้วยเสียงอันดังใส่หูของเรา เราก็จะไม่ฟังพวกเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">แล้วพระองค์ทรงเปล่งเสียงดังเข้าหูข้าพเจ้าว่า “บรรดาเพชฌฆาตของเมืองเอ๋ย จงมานี่ และถืออาวุธทำลายมาด้วย”</verse>
				<verse number="2">และนี่แน่ะ มีชาย 6 คนเข้ามาจากทางประตูบน ซึ่งหันหน้าไปทางเหนือ แต่ละคนถืออาวุธทำลายล้างมา และมีชายคนหนึ่งสวมเสื้อผ้าป่านมีกล่องเครื่องเขียนที่เอวอยู่ท่ามกลางพวกเขา และเขาทั้งหลายเข้ามา แล้วยืนอยู่ที่ข้างแท่นทองสัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="3">พระสิริของพระเจ้าแห่งอิสราเอลที่อยู่บนเครูบได้ถูกยกขึ้นไปยังธรณีประตูพระนิเวศ และพระองค์ตรัสเรียกชายซึ่งนุ่งห่มผ้าป่านที่มีกล่องเครื่องเขียนที่เอว</verse>
				<verse number="4">และพระยาห์เวห์ตรัสสั่งเขาว่า “จงเข้าไปในนครคือกรุงเยรูซาเล็ม และทำเครื่องหมายไว้ที่หน้าผาก ของบรรดาคนที่ถอนหายใจและคร่ำครวญ เนื่องจากสิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งหมดที่ทำกันในเมืองนั้น”</verse>
				<verse number="5">และพระองค์ตรัสกับชายคนอื่นๆ ให้ข้าพเจ้าได้ยินว่า “จงไปตลอดนครตามหลังชายคนนั้นแล้วฆ่าฟันเสีย นัยน์ตาของเจ้าทั้งหลายอย่าได้ปรานี และเจ้าอย่าสำแดงความกรุณา</verse>
				<verse number="6">จงฆ่าทำลายทั้งคนแก่ คนหนุ่ม และหญิงสาว ทั้งเด็กและพวกผู้หญิง แต่อย่าเข้าใกล้ผู้มีเครื่องหมาย และจงเริ่มต้นที่สถานนมัสการของเรา” ดังนั้นเขาทั้งหลายจึงตั้งต้นกับพวกชายแก่ผู้อยู่หน้าพระนิเวศนั้น</verse>
				<verse number="7">แล้วพระองค์ตรัสกับเขาทั้งหลายว่า “จงทำให้พระนิเวศเป็นมลทิน จงทิ้งผู้ถูกฆ่าให้เต็มลาน จงไปเถิด” เขาทั้งหลายจึงออกไปและฟาดฟันในนคร</verse>
				<verse number="8">ขณะที่เขาทั้งหลายกำลังฟาดฟันอยู่นั้น ข้าพเจ้าอยู่ตามลำพัง ข้าพเจ้าก็ซบหน้าลงถึงดินร้องว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย พระองค์จะทรงทำลายคนอิสราเอลที่เหลืออยู่นั้นจนหมด เพื่อระบายความโกรธของพระองค์เหนือเยรูซาเล็มหรือ?”</verse>
				<verse number="9">แล้วพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “บาปของพงศ์พันธุ์อิสราเอลและยูดาห์มีมากมายยิ่งนัก แผ่นดินก็เต็มด้วยโลหิต และความอยุติธรรมก็เต็มนคร เพราะพวกเขากล่าวว่า ‘พระยาห์เวห์ทรงทอดทิ้งแผ่นดินนี้แล้ว และพระยาห์เวห์ไม่ทอดพระเนตรอีก’</verse>
				<verse number="10">และสำหรับเราเอง นัยน์ตาเราจะไม่ปรานี และเราจะไม่สำแดงความกรุณา แต่เราจะลงโทษเหนือศีรษะของพวกเขาตามความประพฤติของเขา”</verse>
				<verse number="11">และดูสิ ชายที่นุ่งห่มผ้าป่านหนีบกล่องเครื่องเขียนที่เอวนั้น ได้นำถ้อยคำกลับมากล่าวว่า “ข้าพระองค์ได้ทำตามทุกสิ่งที่พระองค์ทรงบัญชาข้าพระองค์ไว้นั้นแล้ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">แล้วข้าพเจ้ามองดู นี่แน่ะ ที่พื้นฟ้าซึ่งอยู่เหนือศีรษะเหล่าเครูบนั้น มีสิ่งที่มีลักษณะคล้ายพระที่นั่ง ที่เป็นเหมือนไพลินปรากฏขึ้นเหนือเครูบเหล่านั้น</verse>
				<verse number="2">และพระองค์ตรัสกับชายสวมเสื้อผ้าป่านว่า “จงเข้าไปในที่ระหว่างวงล้อซึ่งอยู่ใต้เครูบ จงกอบถ่านคุเต็มอุ้งมือทั้งสองของเจ้าจากที่ระหว่างพวกเครูบ แล้วนำไปโปรยเหนือนครนั้น ” และชายคนนั้นก็เข้าไปต่อหน้าต่อตาข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">ส่วนพวกเครูบนั้นยืนอยู่ที่ด้านใต้ของพระนิเวศในขณะที่ชายคนนั้นเข้าไป และลานชั้นในก็เต็มด้วยเมฆ</verse>
				<verse number="4">แล้วพระสิริของพระยาห์เวห์ก็ขึ้นจากเครูบไปยังธรณีประตูพระนิเวศ และพระนิเวศนั้นก็เต็มด้วยเมฆ และลานนั้นก็เต็มด้วยความสุกใสของพระสิริของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">ส่วนเสียงปีกของพวกเครูบก็ได้ยินไปถึงลานชั้นนอก เหมือนพระสุรเสียงของพระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์เมื่อพระองค์ตรัส</verse>
				<verse number="6">และเมื่อพระองค์ทรงบัญชาชายที่สวมเสื้อผ้าป่านว่า “จงไปเอาไฟมาจากที่ระหว่างวงล้อ คือจากระหว่างพวกเครูบ” ชายคนนั้นก็เข้าไปและยืนอยู่ข้างวงล้อวงหนึ่ง</verse>
				<verse number="7">เครูบตนหนึ่งได้ยื่นมือของตนจากระหว่างพวกเครูบไปยังไฟซึ่งอยู่ระหว่างเครูบ แล้วหยิบไฟขึ้นมาบ้างและใส่อุ้งมือของชายที่สวมเสื้อผ้าป่าน ชายนั้นก็รับและนำออกไป</verse>
				<verse number="8">และในพวกเครูบนั้นมีสิ่งที่ปรากฏเหมือนมือมนุษย์อยู่ใต้ปีก</verse>
				<verse number="9">แล้วข้าพเจ้ามองดู ดูสิ มีวงล้ออยู่ 4 วงข้างๆ พวกเครูบ วงล้ออยู่ข้างเครูบตนละหนึ่งวงล้อ ลักษณะวงล้อนั้นเหมือนแสงของเบริล</verse>
				<verse number="10">วงล้อทั้งสี่มีรูปลักษณ์เหมือนกัน คือเป็นเหมือนวงล้อซ้อนในวงล้อ</verse>
				<verse number="11">เมื่อเคลื่อนที่ พวกเครูบจะไปทางด้านใดของใบหน้าทั้งสี่ก็ได้ทั้งนั้น พวกเขาเคลื่อนที่โดยไม่ต้องหันเลย เพราะพวกเขาจะไปตามทิศที่ศีรษะมุ่งหน้าไปนั้น เคลื่อนโดยไม่ต้องหันเลย</verse>
				<verse number="12">และทั่วร่างกายของพวกเขา รวมทั้งหลัง มือ ปีก และวงล้อคือวงล้อของทั้งสี่ตนนั้นล้วนเต็มด้วยนัยน์ตาโดยรอบ</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้าได้ยินกับหูว่าวงล้อเหล่านั้นเรียกว่า วงล้อหมุน</verse>
				<verse number="14">เครูบแต่ละตนมีหน้า 4 หน้า หน้าแรกเป็นหน้าเครูบ หน้าที่สองเป็นหน้ามนุษย์ หน้าที่สามเป็นหน้าสิงโต และหน้าที่สี่เป็นหน้านกอินทรี</verse>
				<verse number="15">แล้วพวกเครูบก็เหาะขึ้น เป็นสิ่งมีชีวิตที่ข้าพเจ้าเคยเห็นที่ริมแม่น้ำเคบาร์</verse>
				<verse number="16">เมื่อเครูบเคลื่อนไป วงล้อก็ตามไปข้างๆ พวกเขาด้วย และเมื่อพวกเครูบกางปีกออกเพื่อบินขึ้นจากพิภพ วงล้อเหล่านั้นก็ไม่หันไปจากข้างๆ พวกเครูบเลย</verse>
				<verse number="17">เมื่อพวกเครูบหยุดนิ่ง วงล้อเหล่านั้นก็หยุดนิ่ง เมื่อเครูบเหาะขึ้น วงล้อก็เหาะขึ้นไปกับพวกเขาด้วย เพราะว่าวิญญาณของสิ่งมีชีวิตนั้นอยู่ในวงล้อ</verse>
				<verse number="18">แล้วพระสิริของพระยาห์เวห์ไปจากธรณีประตูพระนิเวศ สถิตเหนือพวกเครูบ</verse>
				<verse number="19">เมื่อพวกเครูบกางปีกบินขึ้นพวกเขาเหาะไปจากพิภพต่อหน้าต่อตาข้าพเจ้า (เมื่อพวกเขาออกไป วงล้อก็ตามไปข้างๆ ด้วย) และไปยืนอยู่ที่ทางเข้าประตูด้านตะวันออกของพระนิเวศพระยาห์เวห์ และพระสิริของพระเจ้าของอิสราเอลก็อยู่เหนือเครูบพวกนั้น</verse>
				<verse number="20">นี่คือสิ่งมีชีวิตที่ข้าพเจ้าได้เห็นซึ่งอยู่ใต้พระเจ้าแห่งอิสราเอลที่ริมแม่น้ำเคบาร์ แล้วข้าพเจ้าทราบว่าเป็นเครูบ</verse>
				<verse number="21">เครูบทุกตนมี 4 หน้าและ 4 ปีก และใต้ปีกมีรูปลักษณ์ของมือมนุษย์</verse>
				<verse number="22">ส่วนรูปลักษณ์ของใบหน้าเหล่านี้เป็นใบหน้าซึ่งข้าพเจ้าได้เห็นที่ริมแม่น้ำเคบาร์ทั้งลักษณะและลำตัว แต่ละตนเคลื่อนที่ตรงไปข้างหน้าของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">แล้วพระวิญญาณทรงยกข้าพเจ้าขึ้น และนำข้าพเจ้ามายังประตูด้านตะวันออกของพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ซึ่งหันหน้าไปทิศตะวันออก ดูสิ ตรงทางเข้าประตูมีผู้ชายอยู่ 25 คน และท่ามกลางพวกนั้น ข้าพเจ้าเห็นยาอาซันยาห์บุตรอัสซูร์ และเป-ลาทียาห์บุตรเปไนยาห์ เจ้านายของประชาชน</verse>
				<verse number="2">แล้วพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “บุตรมนุษย์เอ๋ย คนพวกนี้คือผู้วางแผนทำความผิดบาป และเป็นผู้ให้คำปรึกษาชั่วร้ายในนครนี้</verse>
				<verse number="3">ผู้กล่าวว่า ‘เวลาปลูกบ้านยังไม่มาใกล้ นครนี้เป็นหม้อและเราเป็นเนื้อ’</verse>
				<verse number="4">เพราะฉะนั้น จงเผยพระวจนะกล่าวโทษพวกเขา บุตรมนุษย์เอ๋ย จงเผยพระวจนะ”</verse>
				<verse number="5">แล้วพระวิญญาณของพระยาห์เวห์ลงมาบนข้าพเจ้า และพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า จงกล่าวเถิดว่า พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “พงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย พวกเจ้าพูดเช่นนี้ และเรารู้สิ่งที่อยู่ในความคิดของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="6">เจ้าได้ทวีคนที่เจ้าได้ฆ่าในนครนี้ และทิ้งคนถูกฆ่าไว้เต็มถนน</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า พวกคนที่เจ้าได้ฆ่าซึ่งเจ้าทิ้งไว้ในนครนี้เป็นเนื้อ และนครนี้เป็นหม้อ แต่พวกเจ้าจะถูกนำออกมาจากนคร</verse>
				<verse number="8">พวกเจ้ากลัวดาบ แต่เราจะนำดาบมาเหนือพวกเจ้า” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="9">“เราจะนำพวกเจ้าออกมาจากนคร แล้วมอบเจ้าไว้ในมือคนต่างด้าวและนำการพิพากษาโทษมายังพวกเจ้า</verse>
				<verse number="10">พวกเจ้าจะล้มลงด้วยดาบ เราจะพิพากษาโทษเจ้าที่พรมแดนอิสราเอล แล้วเจ้าจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">นครนี้จะไม่ใช่หม้อของพวกเจ้า และเจ้าไม่ใช่เนื้อในนั้น เราจะพิพากษาโทษเจ้าที่พรมแดนอิสราเอล</verse>
				<verse number="12">และพวกเจ้าจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์ พวกเจ้าไม่ได้ดำเนินตามกฎเกณฑ์ของเรา หรือทำตามกฎหมายของเรา แต่ได้ทำตามกฎหมายของประชาชาติทั้งหลายที่อยู่รอบๆ เจ้า”</verse>
				<verse number="13">อยู่มาเมื่อข้าพเจ้ากำลังเผยพระวจนะ ปาลิติยาห์บุตรเบไนยาห์ก็เสียชีวิต แล้วข้าพเจ้าก็ซบหน้าลงถึงดินร้องเสียงดังว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย พระองค์จะทรงทำให้คนอิสราเอลที่เหลืออยู่นั้นหมดสิ้นไปหรือ?”</verse>
				<verse number="14">แล้วพระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="15">“บุตรมนุษย์เอ๋ย พี่น้องของเจ้า คือพี่น้องของเจ้าที่เป็นเครือญาติและพงศ์พันธุ์อิสราเอลทั้งหมด ซึ่งเป็นพวกที่ชาวเยรูซาเล็มเคยกล่าวว่า ‘เขาทั้งหลายได้เหินห่างไปจากพระยาห์เวห์ เราจึงได้รับมอบแผ่นดินนี้ไว้เป็นกรรมสิทธิ์’</verse>
				<verse number="16">เพราะฉะนั้น จงกล่าวว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า แม้เราย้ายพวกเขาไปไกลยังประชาชาติทั้งหลาย คือเรากระจายพวกเขาไปอยู่ท่ามกลางประเทศทั้งหมด เราก็ยังเป็นสถานนมัสการชั่วคราวของเขาในประเทศที่เขาได้ไปอยู่นั้น</verse>
				<verse number="17">เพราะฉะนั้น จงกล่าวว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เราจะรวบรวมเจ้าทั้งหลายมาจากชนชาติทั้งหลาย และจะชุมนุมพวกเจ้าจากประเทศที่เจ้ากระจัดกระจายไปอยู่นั้น และเราจะมอบแผ่นดินอิสราเอลให้พวกเจ้า</verse>
				<verse number="18">และเมื่อพวกเขาไปอยู่ที่นั่น เขาจะรื้อสิ่งน่าขยะแขยงและสิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งหมดออกไปจากที่นั่น</verse>
				<verse number="19">และเราจะให้ใจเดียว แก่เขาทั้งหลาย และเราจะใส่วิญญาณใหม่ไว้ภายในพวกเขา เราจะนำใจหินออกไปจากเนื้อของเขา และให้ใจเนื้อแก่เขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="20">เพื่อเขาจะดำเนินตามกฎเกณฑ์ของเราและรักษากฎหมายของเรา ทั้งทำตามสิ่งเหล่านั้น แล้วเขาทั้งหลายจะเป็นประชาชนของเรา และเราเองจะเป็นพระเจ้าของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="21">แต่พวกที่ใจของเขาดำเนินตามสิ่งน่าขยะแขยงและสิ่งน่าสะอิดสะเอียนของพวกเขานั้น เราจะลงโทษการกระทำของพวกเขาบนศีรษะของเขาเอง” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="22">แล้วพวกเครูบก็กางปีกออก โดยมีวงล้ออยู่ข้างๆ และพระสิริของพระเจ้าของอิสราเอลก็อยู่เหนือเหล่าเครูบ</verse>
				<verse number="23">พระสิริของพระยาห์เวห์ขึ้นไปจากกลางนคร ไปสถิตอยู่บนภูเขาซึ่งอยู่ทางด้านตะวันออกของนครนั้น</verse>
				<verse number="24">แล้วพระวิญญาณทรงยกข้าพเจ้าขึ้น และนำข้าพเจ้ามาด้วยนิมิตโดยพระวิญญาณของพระเจ้าถึงเมืองเคลเดีย มายังพวกเชลย แล้วนิมิตที่ข้าพเจ้าได้เห็นนั้นก็ขึ้นไปจากข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="25">ข้าพเจ้าจึงได้บอกถึงสิ่งต่างๆ ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงสำแดงแก่ข้าพเจ้าให้พวกเชลยได้รู้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตรมนุษย์เอ๋ย เจ้าอาศัยอยู่ท่ามกลางพงศ์พันธุ์มักกบฏ ผู้มีตาไว้ดูแต่ไม่เห็น ผู้มีหูไว้ฟัง แต่ไม่ได้ยิน เพราะเขาทั้งหลายเป็นพงศ์พันธุ์มักกบฏ</verse>
				<verse number="3">เพราะฉะนั้น บุตรมนุษย์เอ๋ย เจ้าจงจัดเตรียมข้าวของสำหรับการเป็นเชลยให้ตัวเอง และจงไปเป็นเชลยในเวลากลางวันต่อหน้าต่อตาเขาทั้งหลาย เจ้าจะต้องจากสถานที่ของเจ้าไปเป็นเชลยยังอีกที่หนึ่งต่อหน้าต่อตาพวกเขา บางทีพวกเขาจะเข้าใจแม้ว่าเขาเป็นพงศ์พันธุ์มักกบฏ</verse>
				<verse number="4">เจ้าจงนำข้าวของของเจ้า คือข้าวของสำหรับการเป็นเชลยออกมาในเวลากลางวันต่อหน้าต่อตาเขาทั้งหลาย และในเวลาเย็นเจ้าจงออกไปต่อหน้าต่อตาพวกเขาเหมือนอย่างออกไปเป็นเชลย</verse>
				<verse number="5">จงเจาะกำแพงต่อหน้าต่อตาพวกเขา แล้วนำข้าวของออกไปตามช่องกำแพงนั้น</verse>
				<verse number="6">จงยกข้าวของใส่บ่าของเจ้าต่อหน้าต่อตาพวกเขา แล้วแบกออกไปในเวลามืด เจ้าจงคลุมหน้าไม่ให้เห็นแผ่นดิน เพราะเราจะทำให้เจ้าเป็นหมายสำคัญแก่พงศ์พันธุ์อิสราเอล”</verse>
				<verse number="7">แล้วข้าพเจ้าก็ทำตามที่ข้าพเจ้าได้รับบัญชา ข้าพเจ้านำข้าวของเหมือนข้าวของสำหรับการเป็นเชลยออกมาในเวลากลางวัน ในเวลาเย็นข้าพเจ้าก็เจาะกำแพงด้วยมือของข้าพเจ้าเอง ข้าพเจ้านำข้าวของออกไปในเวลามืด แบกบนบ่าของข้าพเจ้าไปต่อหน้าต่อตาเขา</verse>
				<verse number="8">ในเวลาเช้า พระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="9">“บุตรมนุษย์เอ๋ย พงศ์พันธุ์อิสราเอลคือพงศ์พันธุ์มักกบฏนั้น ได้พูดกับเจ้าไม่ใช่หรือว่า ‘เจ้าทำอะไร?’</verse>
				<verse number="10">จงกล่าวแก่พวกเขาว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ครุวาท นี้เกี่ยวกับเจ้านายผู้นั้นในเยรูซาเล็ม และพงศ์พันธุ์อิสราเอลทั้งหมดซึ่งอยู่ในนครนั้น’</verse>
				<verse number="11">จงกล่าวว่า ข้าพเจ้าเป็นหมายสำคัญต่อพวกท่าน สิ่งที่ข้าพเจ้าได้ทำไปแล้วนั้น เขาทั้งหลายก็จะถูกทำแบบเดียวกันนี้ด้วย เขาจะถูกกวาดไปเป็นเชลยและถูกคุมขัง</verse>
				<verse number="12">และเจ้านายผู้นั้นซึ่งอยู่ท่ามกลางพวกเขา จะยกข้าวของขึ้นใส่บ่าในเวลามืด แล้วออกไป เขาทั้งหลายจะเจาะกำแพงและนำข้าวของออกไปทางนั้น เขาจะคลุมหน้าของเขา เพื่อว่าเขาจะไม่เห็นแผ่นดินด้วยตาของเขาเอง</verse>
				<verse number="13">และเราจะกางข่ายของเราคลุมเขาและเขาจะติดกับดักของเรา แล้วเราจะนำเขาเข้าไปในบาบิโลน ในแผ่นดินของคนเคลเดีย ถึงกระนั้นเขาก็จะไม่เห็นแผ่นดินนั้น และเขาจะต้องตายที่นั่น</verse>
				<verse number="14">พวกคนที่อยู่รอบตัวเขา คือทั้งผู้ช่วยและกองทัพของเขานั้น เราจะกระจายไปตามลมทุกทิศทาง และเราจะชักดาบออกไล่ตามเขาทั้งหลายไป</verse>
				<verse number="15">และเมื่อเราให้เขาแตกกระเจิงไปอยู่ท่ามกลางประชาชาติ และกระจายเขาไปตามประเทศต่างๆ พวกเขาก็จะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">แต่เราจะให้พวกเขาบางคนเหลือรอดจากดาบ จากการอดอยากและจากโรคระบาดเพื่อพวกเขาจะเล่าถึงสิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งหมดของเขา ในท่ามกลางประชาชาติซึ่งเขาไปอยู่นั้น แล้วพวกเขาจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="17">แล้วพระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าอีกว่า</verse>
				<verse number="18">“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงกินอาหารของเจ้าด้วยตัวสั่น และดื่มน้ำด้วยความกระวนกระวายและด้วยอาการสั่นเทา</verse>
				<verse number="19">แล้วกล่าวกับประชาชนในแผ่นดินว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้เกี่ยวกับชาวเยรูซาเล็มในแผ่นดินอิสราเอลว่า เขาจะกินอาหารของเขาด้วยความกระวนกระวาย และดื่มน้ำด้วยอกสั่นขวัญหาย เพราะสิ่งที่มีอยู่เต็มแผ่นดินของเขานั้นจะต้องถูกทำให้ร้างเปล่าไป เนื่องจากความทารุณของคนทั้งหมดที่อยู่ในนั้น</verse>
				<verse number="20">และเมืองที่มีคนอาศัยอยู่จะเป็นที่ร้าง และแผ่นดินนั้นก็จะร้างเปล่า แล้วพวกเจ้าจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="21">และพระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="22">“บุตรมนุษย์เอ๋ย สุภาษิตบทนี้ของพวกเจ้าซึ่งกล่าวถึงแผ่นดินอิสราเอลที่ว่า ‘วันเหล่านั้นก็ไกลออกไป และนิมิตทุกเรื่องก็เหลว’ นั้น หมายความว่าอะไร?</verse>
				<verse number="23">เพราะฉะนั้น จงบอกพวกเขาว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เราจะให้สุภาษิตบทนี้สิ้นสุดลงไป และคนจะไม่ใช้เป็นสุภาษิตในอิสราเอลอีก แต่จงกล่าวแก่พวกเขาว่า วันเหล่านั้นก็ใกล้และนิมิตทุกเรื่องก็จะสำเร็จ</verse>
				<verse number="24">เพราะว่าจะไม่มีนิมิตปลอมหรือคำทำนายประจบประแจงในพงศ์พันธุ์อิสราเอลอีกเลย</verse>
				<verse number="25">แต่ตัวเรา ยาห์เวห์จะพูดสิ่งที่เราจะพูด และคำพูดนั้นจะต้องเป็นไปตามนั้นโดยไม่ล่าช้าอีกต่อไป และในสมัยของพวกเจ้า พงศ์พันธุ์มักกบฏเอ๋ย เราลั่นวาจาแล้ว เราจะทำตามนั้น” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="26">และพระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="27">“บุตรมนุษย์เอ๋ย ดูสิ พงศ์พันธุ์อิสราเอลกล่าวว่า ‘นิมิตที่เขาเห็นเป็นเรื่องของอีกหลายวันข้างหน้า และเขาเผยพระวจนะถึงช่วงเวลาที่อยู่ห่างไกลโน้น’</verse>
				<verse number="28">เพราะฉะนั้น จงกล่าวกับพวกเขาว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า บรรดาถ้อยคำของเราจะไม่ล่าช้าอีกต่อไป และวาจาที่เราลั่นออกมานั้นจะต้องเป็นไปตามนั้น” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตรมนุษย์เอ๋ย เจ้าจงเผยพระวจนะกล่าวโทษผู้เผยพระวจนะของอิสราเอลที่เผยพระวจนะอยู่ จงกล่าวกับพวกที่เผยพระวจนะตามอำเภอใจของตนว่า จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า วิบัติแก่พวกผู้เผยพระวจนะโฉดเขลา ผู้ดำเนินตามวิญญาณของตัวเองและไม่เคยได้เห็นอะไรเลย</verse>
				<verse number="4">อิสราเอลเอ๋ย ผู้เผยพระวจนะของเจ้าเหมือนสุนัขจิ้งจอกท่ามกลางซากปรักหักพัง</verse>
				<verse number="5">พวกเจ้าไม่ได้ขึ้นไปถึงช่องโหว่ และไม่ได้ซ่อมกำแพงให้พงศ์พันธุ์อิสราเอล เพื่อให้ยืนหยัดอยู่ได้ในยามสงครามในวันแห่งพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">เขาทั้งหลายเห็นนิมิตปลอมและคำทำนายเท็จ พวกเขากล่าวว่า ‘พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้’ แม้พระยาห์เวห์ไม่ได้ใช้เขาไป แล้วพวกเขาก็ยังหวังจะให้สำเร็จตามถ้อยคำของเขา</verse>
				<verse number="7">พวกเจ้าเห็นนิมิตปลอมและคำทำนายเท็จไม่ใช่หรือ? ด้วยพวกเจ้ากล่าวว่า ‘พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้’ ทั้งๆ ที่เราไม่ได้พูดเลย</verse>
				<verse number="8">“เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เพราะเจ้าทั้งหลายพูดมุสาและเห็นนิมิตเท็จ เพราะฉะนั้น ดูสิ เราจะต่อสู้พวกเจ้า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="9">มือของเราจะต่อสู้ผู้เผยพระวจนะที่เห็นนิมิตปลอมและทำนายเท็จ พวกเขาจะไม่ได้เข้าไปในสภาประชาชนของเรา หรือขึ้นทะเบียนอยู่ในทะเบียนของพงศ์พันธุ์อิสราเอล และพวกเขาจะไม่ได้เข้าในแผ่นดินอิสราเอล แล้วพวกเจ้าจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์องค์เจ้านาย</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า เออ เนื่องจากว่าพวกเขาได้นำประชาชนของเราให้หลงไป โดยกล่าวว่า ‘สันติภาพ’ ในเมื่อไม่มีสันติภาพเลย คือเมื่อคนสร้างกำแพง ผู้เผยพระวจนะเหล่านั้นก็ฉาบด้วยปูนขาว</verse>
				<verse number="11">จงกล่าวกับพวกฉาบปูนขาวว่า กำแพงนั้นจะพัง จะมีฝนตกจนท่วมท้น และเจ้า โอ้ลูกเห็บใหญ่จงตกลงมา และลมพายุจะเกิดขึ้น</verse>
				<verse number="12">นี่แน่ะ เมื่อกำแพงพังลง เขาจะไม่พูดกับพวกเจ้าหรือว่า ‘ปูนขาวที่พวกเจ้าได้ฉาบนั้นอยู่ที่ไหน?’</verse>
				<verse number="13">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เราจะทำให้ลมพายุเกิดขึ้นด้วยความโกรธของเราและให้ฝนท่วมท้นด้วยความกริ้วของเรา และจะมีลูกเห็บใหญ่แห่งการทำลายด้วยความโกรธของเรา</verse>
				<verse number="14">และเราจะพังกำแพงซึ่งเจ้าฉาบด้วยปูนขาวนั้น และจะให้มันพังลงถึงดิน แล้วฐานรากของกำแพงนั้นจะปรากฏ และเมื่อกำแพงนั้นพัง เจ้าทั้งหลายจะพินาศอยู่ท่ามกลางกำแพง แล้วเจ้าจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์องค์เจ้านาย</verse>
				<verse number="15">เราจะให้ความโกรธของเราสำเร็จบนกำแพงและบนคนเหล่านั้นที่ฉาบกำแพงด้วยปูนขาว และเราจะพูดกับเจ้าทั้งหลายว่า กำแพงไม่มีแล้ว พวกฉาบปูนขาวก็ไม่มีด้วย</verse>
				<verse number="16">คือผู้เผยพระวจนะของอิสราเอลที่เผยพระวจนะกล่าวถึงกรุงเยรูซาเล็ม และได้เห็นนิมิตแห่งสันติภาพของเมืองนั้นในเมื่อไม่มีสันติภาพ พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="17">“เจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย เจ้าจงมุ่งหน้าต่อสู้บรรดาบุตรสาวของชนชาติของเจ้า ผู้เผยพระวจนะตามความคิดของตนเอง จงเผยพระวจนะกล่าวโทษเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="18">และเจ้าจงกล่าวว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า วิบัติมีแก่หญิงที่เย็บปลอกไสยศาสตร์ สำหรับสวมข้อมือ และทำผ้าคลุมศีรษะทุกขนาดให้คนเพื่อล่าชีวิตคน เจ้าจะล่าชีวิตประชากรของเราแล้วรักษาชีวิตของเจ้าหรือ?</verse>
				<verse number="19">พวกเจ้าได้ลบหลู่เราท่ามกลางประชากรของเรา ด้วยเห็นแก่ข้าวบาร์เลย์ไม่กี่กำมือ และขนมปังไม่กี่ชิ้น คนที่ไม่ควรจะตาย เจ้าก็ทำให้ตายเสีย คนที่ไม่ควรไว้ชีวิต เจ้าก็ไว้ชีวิตโดยที่เจ้าพูดเท็จต่อประชากรของเราที่ฟังคำเท็จ</verse>
				<verse number="20">“เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราจะต่อสู้ปลอกไสยศาสตร์ของเจ้า ซึ่งเจ้าใช้ล่าชีวิตคนทั้งหลายอย่างล่านก และเราจะฉีกปลอกไสยศาสตร์นั้นเสียจากแขนของเจ้าทั้งหลาย และเราจะปล่อยชีวิตคนเหล่านั้นไป คือชีวิตคนที่เจ้าล่าอย่างล่านก</verse>
				<verse number="21">เราจะฉีกผ้าคลุมทั้งหลายของพวกเจ้า และช่วยกู้ประชากรของเราให้พ้นจากมือของเจ้า และเขาทั้งหลายจะไม่เป็นเหยื่อในมือของเจ้าอีกต่อไป แล้วพวกเจ้าจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">เพราะเจ้าทำให้คนชอบธรรมท้อใจด้วยการหลอกลวง ทั้งที่เราไม่ได้ทำให้เขาเศร้าใจเลย และเจ้าได้หนุนใจคนอธรรมไม่ให้หันกลับจากทางอธรรมของเขา ทำให้เขาไม่อาจรักษาชีวิตของตนไว้</verse>
				<verse number="23">เพราะฉะนั้น เจ้าจะไม่ได้เห็นนิมิตปลอมหรือทำการทำนายอีก เราจะช่วยกู้ประชากรของเราให้พ้นจากมือของพวกเจ้า แล้วเจ้าจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">พวกผู้อาวุโสของอิสราเอลบางคนมาหาข้าพเจ้า และมานั่งอยู่ต่อหน้าข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">แล้วพระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="3">“บุตรมนุษย์เอ๋ย คนพวกนี้ตั้งรูปเคารพของเขาไว้ในใจ และวางสิ่งสะดุดให้ล้มลงในบาปไว้ข้างหน้าเขา เราควรจะยอมให้พวกเขาถามเราหรือ?</verse>
				<verse number="4">เพราะฉะนั้น จงพูดกับพวกเขาและกล่าวกับเขาว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า คนหนึ่งคนใดในพงศ์พันธุ์อิสราเอลที่ตั้งรูปเคารพของเขาไว้ในใจ และวางสิ่งสะดุดให้ล้มลงในบาปไว้ข้างหน้าเขา แล้วมาหาผู้เผยพระวจนะ เราคือยาห์เวห์จะตอบสนองเขาที่มาด้วยรูปเคารพมากมายของเขานั้น</verse>
				<verse number="5">เพื่อเราจะได้ยึดจิตใจของพงศ์พันธุ์อิสราเอลทุกคนผู้เหินห่างจากเราเนื่องด้วยรูปเคารพของเขา</verse>
				<verse number="6">“เพราะฉะนั้น จงพูดกับพงศ์พันธุ์อิสราเอลว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า จงกลับใจและหันออกจากรูปเคารพของพวกเจ้าเสีย และจงหันหน้าของพวกเจ้าออกจากสิ่งน่าสะอิดสะเอียนของเจ้า</verse>
				<verse number="7">เพราะว่าคนหนึ่งคนใดในพงศ์พันธุ์อิสราเอล หรือในพวกคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่ในอิสราเอล ซึ่งแยกตัวเขาจากเรา และตั้งรูปเคารพของเขาไว้ในใจของเขา และวางสิ่งสะดุดให้ล้มลงในบาปไว้ข้างหน้าเขา แล้วยังมาหาผู้เผยพระวจนะเพื่อขอถามจากเราเพื่อตัวเขาเอง เราคือยาห์เวห์จะตอบสนองเขาเอง</verse>
				<verse number="8">และเราจะมุ่งหน้าของเราต่อสู้คนนั้น เราจะทำให้เขาเป็นสัญลักษณ์และเป็นขี้ปาก และเราจะกำจัดเขาเสียจากท่ามกลางประชากรของเรา แล้วเจ้าจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">และถ้าผู้เผยพระวจนะถูกชักนำ ให้กล่าวคำหนึ่งคำใด เราคือพระยาห์เวห์ได้ชักนำ ผู้เผยพระวจนะคนนั้น และเราจะเหยียดมือของเราออกต่อสู้เขา และจะทำลายเขาจากท่ามกลางอิสราเอลประชากรของเรา</verse>
				<verse number="10">เขาทั้งหลายจะต้องแบกรับโทษบาปของเขา โทษของผู้มาถามและโทษของผู้เผยพระวจนะจะเหมือนกัน</verse>
				<verse number="11">เพื่อว่าพงศ์พันธุ์อิสราเอลจะไม่หลงเจิ่นไปจากเราอีก และจะไม่ทำตัวให้มลทินด้วยการล่วงละเมิดทุกอย่างของเขาอีก แล้วเขาทั้งหลายจะเป็นประชากรของเรา และเราจะเป็นพระเจ้าของเขา” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="12">และพระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="13">“บุตรมนุษย์เอ๋ย เมื่อแผ่นดินหนึ่งทำบาปต่อเราโดยประพฤติการทรยศยิ่ง แล้วเราเหยียดมือของเราออกต่อสู้แผ่นดินนั้น และทำลายอาหารหลัก ทั้งส่งการกันดารอาหารมาที่แผ่นดินนั้น และเราทำลายมนุษย์และสัตว์เสียจากแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="14">ถึงแม้ว่าคนทั้งสามนี้ คือโนอาห์ ดาเนียลและโยบจะอยู่ในนั้น พวกเขาจะช่วยเฉพาะชีวิตของพวกเขาได้ด้วยความชอบธรรมของเขา พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="15">ถ้าเราทำให้สัตว์ร้ายเข้าไปในแผ่นดินนั้น แล้วทำให้ผู้คนหมดไป และมันกลายเป็นที่ร้างเปล่าเนื่องด้วยไม่มีผู้คนเดินผ่านเพราะสัตว์นั้น</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เรามีชีวิตอยู่แน่อย่างไร แม้ว่าคนทั้งสามนี้อยู่ในนั้น พวกเขาก็ไม่อาจช่วยบุตรชายหรือบุตรสาวให้รอดได้ เฉพาะพวกเขาเท่านั้นจะรอด แต่แผ่นดินนั้นจะร้างเปล่า</verse>
				<verse number="17">หรือถ้าเรานำดาบมายังแผ่นดินนั้น แล้วกล่าวว่า ให้ดาบผ่านข้ามแผ่นดินนั้น เราจะทำลายมนุษย์และสัตว์จากแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เรามีชีวิตอยู่แน่อย่างไร แม้คนทั้งสามนี้จะอยู่ในนั้น พวกเขาก็ไม่อาจช่วยบุตรชายหรือบุตรสาวให้รอดได้ เฉพาะตัวพวกเขาเท่านั้นจะรอด</verse>
				<verse number="19">หรือถ้าเราส่งโรคระบาดเข้ามาในแผ่นดินนั้น และระบายความโกรธของเราออกเหนือเมืองนั้นด้วยการนองเลือด เพื่อกำจัดมนุษย์และสัตว์จากแผ่นดินนั้นเสีย</verse>
				<verse number="20">ถึงแม้ว่าโนอาห์ ดาเนียลและโยบอยู่ในนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เรามีชีวิตอยู่แน่อย่างไร พวกเขาก็ไม่อาจช่วยบุตรชายและบุตรสาวให้รอดได้ พวกเขาจะช่วยเฉพาะชีวิตของเขาได้ด้วยความชอบธรรมของเขา</verse>
				<verse number="21">“เพราะพระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด เมื่อเราส่งภัยแห่งการพิพากษาร้ายแรงทั้งสี่ประการของเราคือ ดาบ การกันดารอาหาร สัตว์ร้ายและโรคระบาดมาเหนือเยรูซาเล็ม เพื่อกำจัดมนุษย์และสัตว์เสียจากนครนั้น</verse>
				<verse number="22">นี่แน่ะ จะมีคนรอดตายเหลืออยู่ในนั้น บุตรชายและบุตรสาวทั้งหลายของเขาจะถูกนำออกมา เขาทั้งหลายออกมายังพวกเจ้า และพวกเจ้าจะเห็นวิถีชีวิตและการกระทำของพวกเขา แล้วพวกเจ้าจะเบาใจในเรื่องการร้ายซึ่งเราได้นำมาเหนือเยรูซาเล็ม คือทุกสิ่งที่เรานำมาเหนือนครนั้น</verse>
				<verse number="23">คนเหล่านั้นจะทำให้พวกเจ้าเบาใจ เมื่อเจ้าได้เห็นวิถีชีวิตและการกระทำของพวกเขาแล้ว แล้วเจ้าจะทราบว่า เราไม่ได้ทำสิ่งต่างๆ ที่เราได้ทำแล้วในนครนั้นโดยปราศจากเหตุผล” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าอีกว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตรมนุษย์เอ๋ย ไม้ของต้นองุ่นดีกว่าไม้อื่นทั้งหมดอย่างไร? คือไม้กิ่งองุ่นซึ่งอยู่ในหมู่ต้นไม้ในป่า</verse>
				<verse number="3">เขานำไม้จากต้นองุ่นไปทำชิ้นงานอะไรได้หรือ? คนเอาไม้จากมันไปทำขอสำหรับแขวนภาชนะหรือ?</verse>
				<verse number="4">ดูสิ เมื่อมันถูกทิ้งให้เป็นฟืนใส่ไฟ และเมื่อไฟไหม้ปลายทั้งสองข้าง แล้วตรงกลางกลายเป็นถ่าน จะใช้ประโยชน์อะไรได้หรือ?</verse>
				<verse number="5">นี่แน่ะ เมื่อมันยังดีอยู่ก็ไม่อาจใช้ทำชิ้นงานอะไรได้ ยิ่งกว่านั้น เมื่อมันถูกไฟไหม้ แล้วกลายเป็นถ่าน จะใช้ทำชิ้นงานอะไรได้อีกหรือ?</verse>
				<verse number="6">“เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ไม้ของต้นองุ่นซึ่งอยู่ในหมู่ต้นไม้ในป่า ซึ่งเราทิ้งให้เป็นฟืนใส่ไฟอย่างไร เราก็จะทิ้งให้ชาวเยรูซาเล็มเป็นอย่างนั้น</verse>
				<verse number="7">เราจะมุ่งหน้าต่อสู้เขาทั้งหลาย แม้พวกเขาจะหนีออกจากไฟ ไฟก็ยังจะเผาผลาญเขา และเมื่อเรามุ่งหน้าต่อสู้เขา เจ้าจะทราบว่า เราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">เราจะทิ้งให้แผ่นดินนั้นร้างเปล่า เพราะเขาได้ประพฤติอย่างไม่ซื่อสัตย์” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าอีกว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงทำให้เยรูซาเล็มทราบถึงความน่าสะอิดสะเอียนของตน</verse>
				<verse number="3">และจงกล่าวว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสกับเยรูซาเล็มเช่นนี้ ดั้งเดิมและกำเนิดของเจ้าคือแผ่นดินคนคานาอัน พ่อของเจ้าเป็นคนอาโมไรต์ และแม่ของเจ้าเป็นคนฮิตไทต์</verse>
				<verse number="4">พูดถึงการกำเนิดของเจ้า ในวันที่เจ้าเกิดมานั้น เขาไม่ได้ตัดสายสะดือของเจ้า และไม่ได้ล้างเจ้าให้สะอาดด้วยน้ำ ไม่ได้ถูเจ้าด้วยเกลือ และไม่ได้พันเจ้าด้วยผ้า</verse>
				<verse number="5">ไม่มีดวงตาใครจะปรานีเจ้า หรือจะกรุณาเจ้าจนยอมทำสิ่งเหล่านี้ให้เจ้าแม้เพียงสิ่งเดียว เจ้าถูกโยนทิ้งในพื้นทุ่ง เพราะในวันที่เจ้าเกิดนั้นเจ้าเป็นที่รังเกียจ</verse>
				<verse number="6">“แต่เมื่อเราผ่านเจ้าไป เราเห็นเจ้าดิ้นกระแด่วๆ อยู่ในกองเลือดของเจ้า เราก็พูดกับเจ้าในกองเลือดของเจ้าว่า ‘จงมีชีวิตอยู่’</verse>
				<verse number="7">เราทำให้เจ้าเหมือนอย่างพืชในท้องทุ่ง เจ้าก็เติบโตและสูงขึ้นจนเป็นสาวเต็มตัว ถันของเจ้าก็ก่อรูปขึ้นมา และขนของเจ้าก็งอก แต่เจ้าเปลือยเปล่าและล่อนจ้อน</verse>
				<verse number="8">“และเมื่อเราผ่านเจ้าไปอีกครั้งหนึ่งและมองดูเจ้า และดูสิ เจ้าถึงอายุที่รู้จักรักแล้ว เราก็แผ่ชายเสื้อคลุมของเราเหนือเจ้าและปกคลุมความเปลือยเปล่าของเจ้าไว้ เออ เราปฏิญาณต่อเจ้าและทำพันธสัญญากับเจ้า และเจ้าก็เป็นของเรา พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้</verse>
				<verse number="9">และเราก็เอาเจ้าอาบน้ำ ล้างเลือดจากตัวเจ้า และทาเจ้าด้วยน้ำมัน</verse>
				<verse number="10">เราแต่งตัวเจ้าด้วยเสื้อปัก และเอารองเท้าหนังอย่างดี สวมให้เจ้า เราหุ้มเจ้าไว้ด้วยผ้าป่านเนื้อละเอียด และคลุมเจ้าด้วยผ้าราคาแพง</verse>
				<verse number="11">เราแต่งตัวเจ้าด้วยเครื่องประดับ สวมกำไลมือให้เจ้า และสวมสร้อยคอให้เจ้า</verse>
				<verse number="12">เราเอาห่วงใส่จมูกเจ้า และใส่ตุ้มหูที่หูของเจ้า และสวมมงกุฎไว้บนศีรษะของเจ้า</verse>
				<verse number="13">เราประดับเจ้าด้วยทองคำและเงิน และเสื้อผ้าของเจ้าก็เป็นผ้าป่านเนื้อละเอียด ผ้าราคาแพงและผ้าปัก เจ้ากินแป้งอย่างดี น้ำผึ้งและน้ำมัน เจ้างดงามมากทีเดียว และเจ้าเจริญขึ้นเป็นชนชั้นกษัตริย์</verse>
				<verse number="14">ชื่อเสียงของเจ้าก็เลื่องลือไปท่ามกลางประชาชาติในเรื่องความงดงามของเจ้า เพราะความงดงามนั้นก็สมบูรณ์ทีเดียวเนื่องด้วยสง่าราศีที่เรามอบให้เจ้า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="15">“แต่เจ้าวางใจในความงดงามของเจ้า และเจ้าเล่นชู้เนื่องด้วยชื่อเสียงของเจ้า เจ้าเป็นชู้กับทุกคนที่ผ่านมา และเจ้าก็เป็นของคนนั้น</verse>
				<verse number="16">เจ้าเอาเสื้อผ้าบางส่วนของเจ้ามา และเจ้าใช้สร้างปูชนียสถานสูงที่หรูหรา แล้วเจ้าก็เล่นชู้อยู่บนนั้น ไม่ควรมีเรื่องเช่นนี้เลย และต่อไปก็ไม่ควรมี</verse>
				<verse number="17">เจ้ายังเอาเครื่องรูปพรรณอันงดงามของเจ้า ซึ่งเป็นทองคำของเราและเงินของเราที่เราได้ให้เจ้า มาสร้างเป็นรูปผู้ชายสำหรับเจ้า และเจ้าก็เล่นชู้กับรูปเหล่านั้น</verse>
				<verse number="18">เจ้าเอาเครื่องแต่งตัวที่เป็นผ้าปักไปห่มรูปเหล่านั้นไว้ และเจ้าวางน้ำมันและเครื่องหอมของเราไว้ข้างหน้ามัน</verse>
				<verse number="19">ส่วนอาหารที่เราให้เจ้าไว้กิน คือแป้งอย่างดี น้ำมันและน้ำผึ้ง เจ้าก็เอามาวางไว้ข้างหน้ามัน ให้เป็นกลิ่นหอมที่พึงใจ และก็เป็นอย่างนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="20">ยิ่งกว่านั้นอีก เจ้านำลูกชายของเจ้าและลูกสาวของเจ้า ซึ่งเจ้าคลอดให้เรานั้นไปถวายบูชาแก่พวกมันเพื่อให้มันเผาผลาญ การเล่นชู้ของเจ้าเป็นสิ่งเล็กน้อยอยู่หรือ?</verse>
				<verse number="21">เจ้าฆ่าลูกของเราแล้วถวายพวกเขาให้แก่รูปเหล่านั้น</verse>
				<verse number="22">และในการน่าสะอิดสะเอียนของเจ้าและในการเล่นชู้ของเจ้านั้น เจ้าไม่ได้จดจำเวลาที่เจ้ายังเป็นเด็กอยู่ ครั้งเมื่อเจ้าเปลือยเปล่าและล่อนจ้อนและดิ้นกระแด่วๆ อยู่ในกองเลือดของเจ้า</verse>
				<verse number="23">“ภายหลังจากความชั่วร้ายทั้งสิ้นของเจ้า (พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสว่า วิบัติ วิบัติแก่เจ้า)</verse>
				<verse number="24">เจ้าได้สร้างแท่นสำหรับตน และเจ้าก็ทำสถานที่สูงสำหรับตนตามลานเมืองทุกแห่ง</verse>
				<verse number="25">เจ้าสร้างสถานที่สูงของเจ้าตามหัวถนนทุกแห่ง และเอาความงดงามของเจ้ามาทำการลามก อ้าขาของเจ้าให้ทุกคนที่ผ่านไปมา และเจ้าทวีการเล่นชู้ของเจ้า</verse>
				<verse number="26">เจ้าเล่นชู้กับคนอียิปต์ ซึ่งเป็นเพื่อนบ้านของเจ้าที่มักมากในตัณหา เจ้าทวีการเล่นชู้ของเจ้าเพื่อทำให้เราพิโรธ</verse>
				<verse number="27">ดูสิ เราจึงเหยียดมือของเราออกต่อสู้เจ้าและลดดินแดน ของเจ้าลง และมอบเจ้าไว้ให้กับพวกที่เกลียดชังเจ้าให้ทำตามใจชอบ คือพวกคน ฟีลิสเตีย ผู้ซึ่งละอายในความประพฤติที่มักมากในกามของเจ้า</verse>
				<verse number="28">เจ้ายังเล่นชู้กับคนอัสซีเรียด้วย เนื่องจากเจ้าไม่หนำใจ เออ เจ้าเล่นชู้กับเขาทั้งหลาย ถึงกระนั้นเจ้าก็ยังไม่หนำใจ</verse>
				<verse number="29">เจ้ายังทวีการเล่นชู้ของเจ้ากับคนเคลเดียคือแผ่นดินของพ่อค้า แม้กับพวกนี้เจ้าก็ไม่หนำใจเช่นกัน</verse>
				<verse number="30">“พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสว่า ใจของเจ้าช่างอ่อนแอจริงๆ ในเมื่อเจ้าทำสิ่งเหล่านี้ซึ่งเป็นการกระทำของหญิงแพศยาที่จองหอง</verse>
				<verse number="31">คือสร้างแท่นไว้ที่หัวถนนทุกแห่ง และสร้างสถานที่สูงของเจ้าไว้ตามลานเมืองทุกแห่ง กระนั้นเจ้าก็ยังไม่เหมือนหญิงแพศยา เพราะเจ้าดูหมิ่นสินจ้าง</verse>
				<verse number="32">เจ้า ภรรยาที่นอกใจ ดูซิ เจ้ารับคนแปลกหน้ามาแทนที่สามี</verse>
				<verse number="33">ผู้ชายย่อมให้ของขวัญแก่หญิงแพศยา แต่เจ้ากลับให้สิ่งของแก่คนรักทั้งหมดของเจ้า ให้สินบนล่อเขาทั้งหลายเข้ามาจากทุกด้านเพื่อการเล่นชู้ของเจ้า</verse>
				<verse number="34">ดังนั้นตัวเจ้าจึงตรงข้ามกับหญิงอื่นในเรื่องการเล่นชู้ของเจ้า ไม่มีใครเข้าหาเจ้าและชักชวนให้เล่นชู้ แต่เจ้ากลับให้สินจ้างในการแพศยา ขณะเมื่อไม่มีใครให้สินจ้างแก่เจ้า เจ้าจึงทำแบบตรงกันข้าม</verse>
				<verse number="35">“เพราะเหตุนี้ นางแพศยา จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="36">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เพราะเจ้าเททรัพย์สิน ของเจ้าออกมา และเผยความเปลือยเปล่าของเจ้าในการเล่นชู้ของเจ้ากับพวกคนรักของเจ้า และเพราะรูปเคารพน่าสะอิดสะเอียนทั้งหมดของเจ้า ทั้งเพราะโลหิตลูกของเจ้าที่เจ้าถวายให้แก่รูปเหล่านั้น</verse>
				<verse number="37">เพราะฉะนั้น ดูสิ เราจะรวบรวมคนรักทั้งหมดของเจ้า ซึ่งเป็นผู้ที่เจ้าเพลิดเพลินด้วย คือทุกคนที่เจ้ารัก และทุกคนที่เจ้าเกลียด เราจะรวบรวมพวกเขามาต่อสู้เจ้าจากรอบด้าน และเราจะเผยความเปลือยเปล่าของเจ้าต่อหน้าพวกเขาเพื่อเขาจะได้เห็นความเปลือยเปล่าทั้งหมดของเจ้า</verse>
				<verse number="38">และเราจะพิพากษาเจ้าเหมือนพิพากษาหญิงล่วงประเวณีและทำให้โลหิตตก และเราจะนำเอาโลหิตแห่งความโกรธและความหวงแหนมาเหนือเจ้า</verse>
				<verse number="39">แล้วเราจะมอบเจ้าไว้ในมือของพวกชู้ของเจ้า พวกเขาจะทำลายเพิงหลังคาโค้งของเจ้าลง และทำลายสถานที่สูงของเจ้า เขาจะปลดเสื้อผ้าของเจ้า และเอาเครื่องรูปพรรณอันงดงามของเจ้าไปเสีย เขาจะปล่อยให้เจ้าเปลือยเปล่าและล่อนจ้อน</verse>
				<verse number="40">เขาทั้งหลายจะนำฝูงชนมาต่อสู้เจ้า และเขาจะขว้างเจ้าด้วยหินและฟันเจ้าด้วยดาบของเขา</verse>
				<verse number="41">แล้วพวกเขาจะเอาไฟเผาบ้านเรือนของเจ้า และพิพากษาลงโทษเจ้าต่อหน้าผู้หญิงจำนวนมาก เราจะทำให้เจ้าหยุดเล่นชู้ แล้วเจ้าจะไม่ให้สินจ้างอีกต่อไป</verse>
				<verse number="42">แล้วเราจึงจะให้ความโกรธของเราต่อเจ้าหยุดลง และเราจะหันความหวงแหนไปจากเจ้า แล้วเราจะสงบและไม่พิโรธอีก</verse>
				<verse number="43">เพราะว่าเจ้าไม่ได้ระลึกถึงวันที่เจ้ายังเป็นสาว แต่ยั่วยุเราด้วยสิ่งเหล่านี้ พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสว่า เพราะฉะนั้น ดูเถิด เราจะลงทัณฑ์เหนือศีรษะเจ้าตามวิถีชีวิตของเจ้า “เจ้าได้ประพฤติตัวด้วยความมักมากในกามพร้อมกับสิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งหมดของเจ้าไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="44">นี่แน่ะ ทุกคนที่ใช้สุภาษิตก็จะใช้สุภาษิตต่อไปนี้กับเจ้า คือ ‘แม่เป็นอย่างไร ลูกสาวก็เป็นอย่างนั้น’</verse>
				<verse number="45">เจ้าเป็นลูกสาวของแม่เจ้า ผู้เกลียดชังสามีและลูกๆ ของตน เจ้าเป็นน้องสาวของพี่เจ้า ผู้เกลียดชังสามีและลูกๆ ของตน แม่ของเจ้าเป็นคนฮิตไทต์ พ่อของเจ้าเป็นคนอาโมไรต์</verse>
				<verse number="46">และพี่สาวของเจ้าคือสะมาเรีย นางกับลูกสาวอาศัยอยู่ทางเหนือของเจ้า และน้องสาวของเจ้าอาศัยอยู่ทางใต้ของเจ้า คือโสโดมกับลูกสาวของนาง</verse>
				<verse number="47">เจ้าไม่เพียงดำเนินในทางทั้งหลายของพวกเขา และทำตามการน่าสะอิดสะเอียนของเขา แต่ภายในเวลาเพียงเล็กน้อยเจ้าก็ทรามยิ่งกว่าพวกเขาในบรรดาทางทั้งหมดของเจ้า</verse>
				<verse number="48">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสว่า เรามีชีวิตอยู่แน่อย่างไร โสโดมน้องสาวของเจ้ากับลูกสาวของเขา ก็ไม่ได้ทำเท่ากับที่เจ้าและลูกสาวของเจ้าได้ทำ</verse>
				<verse number="49">ดูสิ ความจองหองนี่แหละคือความผิดบาปของโสโดมน้องสาวเจ้า นางและลูกสาวมีอาหารเหลือเฟือ ทั้งมีความสุขและความสงบ แต่ไม่ยอมช่วยเหลือคนยากจนและคนขัดสน</verse>
				<verse number="50">พวกเขาเย่อหยิ่งและทำสิ่งน่าสะอิดสะเอียนต่อหน้าเรา ดังนั้นเมื่อเราเห็นแล้ว เราจึงขจัดเขาเสีย</verse>
				<verse number="51">แม้สะมาเรียก็ไม่ได้ทำบาปถึงครึ่งหนึ่งของเจ้า เจ้าทำสิ่งน่าสะอิดสะเอียนยิ่งกว่าเขาทั้งสอง เจ้าจึงทำให้พี่สาวและน้องสาวของเจ้าดูเหมือนคนชอบธรรม เนื่องด้วยสิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งหมดที่เจ้าได้ทำนั้น</verse>
				<verse number="52">เจ้าต้องแบกรับความขายหน้าด้วย เพราะเจ้าทำให้พี่สาวและน้องสาวของเจ้าดูดีขึ้นเมื่อถูกพิพากษา เนื่องด้วยบาปของเจ้าที่เจ้าทำสิ่งน่าสะอิดสะเอียนยิ่งกว่าพวกเขา พวกเขาดูชอบธรรมยิ่งกว่าเจ้า และเจ้าต้องอับอายและแบกรับความขายหน้าด้วย เพราะเจ้าทำให้พี่สาวและน้องสาวดูเหมือนคนชอบธรรม</verse>
				<verse number="53">“แต่เราจะฟื้นฟูความรุ่งเรืองของเขา คือความรุ่งเรืองของโสโดมและลูกสาว และความรุ่งเรืองของสะมาเรียและลูกสาว รวมทั้งความรุ่งเรืองของเจ้าพร้อมกับพวกเขาด้วย</verse>
				<verse number="54">เพื่อว่าเจ้าจะแบกรับความขายหน้าของเจ้า และจะละอายต่อสิ่งที่เจ้าทำมาแล้วทั้งหมดซึ่งทำให้พวกเขารู้สึกสบายใจ</verse>
				<verse number="55">ส่วนน้องสาวของเจ้า คือโสโดมกับลูกสาวของเขาจะกลับสู่สภาพเดิมของพวกเขา และสะมาเรียกับลูกสาวของเขาจะกลับสู่สภาพเดิมของพวกเขา แล้วเจ้ากับลูกสาวของเจ้าก็จะกลับสู่สภาพเดิมของเจ้า</verse>
				<verse number="56">ในสมัยที่เจ้าจองหองอยู่นั้น โสโดมน้องสาวของเจ้าก็เป็นคำเย้ยหยันในปากของเจ้าไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="57">คือก่อนที่ความชั่วร้ายของเจ้าจะถูกเผยออก บัดนี้เจ้ากลายเป็นเหมือนเขาแล้ว คือเป็นที่เยาะเย้ยของพวกลูกสาวของซีเรีย และเพื่อนบ้านทั้งหมดของเขา และของพวกลูกสาวของฟีลิสเตีย คือผู้ที่อยู่รอบๆ ซึ่งดูหมิ่นเจ้า</verse>
				<verse number="58">เจ้าต้องรับโทษของการมักมากในกามและการน่าสะอิดสะเอียน พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="59">“เออ พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เราจะทำกับเจ้าเหมือนอย่างที่เจ้าได้ทำแล้วนั้น เจ้าผู้ดูหมิ่นคำสาบานด้วยการหักพันธสัญญา</verse>
				<verse number="60">ถึงกระนั้นเราจะระลึกถึงพันธสัญญาของเรา ซึ่งเราทำไว้กับเจ้าในสมัยเมื่อเจ้ายังสาวอยู่ และเราจะสถาปนาพันธสัญญานิรันดร์ไว้กับเจ้า</verse>
				<verse number="61">แล้วเจ้าจะระลึกถึงวิถีชีวิตของเจ้า และมีความละอาย เมื่อเจ้ารับทั้งพี่สาวและน้องสาวของเจ้า และเรามอบพวกเขาให้เป็นลูกสาวของเจ้า แต่ไม่ใช่ตามพันธสัญญาซึ่งทำไว้กับเจ้า</verse>
				<verse number="62">เราจะสถาปนาพันธสัญญาของเราไว้กับเจ้า แล้วเจ้าจะทราบว่าเราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="63">เพื่อว่าเจ้าจะจำได้และมีความละอาย เจ้าจะไม่อ้าปากพูดอีกเพราะขายหน้า เมื่อเราลบมลทินบาปในทุกสิ่งที่เจ้าได้ทำมาแล้ว” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงยกปริศนาและกล่าวเป็นอุปมาแก่พงศ์พันธุ์อิสราเอล</verse>
				<verse number="3">ให้กล่าวว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า มีนกอินทรีมหึมาตัวหนึ่ง มีปีกใหญ่และขนปีกยาว ทั้งมีขนมากมายและหลากสี มันมายังเลบานอน มันมาเอายอดของต้นสนสีดาร์</verse>
				<verse number="4">มันเด็ดยอดกิ่งอ่อน แล้วก็คาบไปยังแผ่นดินพาณิชย์ และวางไว้ในเมืองของพวกพ่อค้า</verse>
				<verse number="5">แล้วมันก็เอาเมล็ดพืชแห่งแผ่นดิน ไปปลูกไว้ในดินอุดม มันเอาเมล็ดไว้ที่ข้างน้ำมากหลาย ตั้งไว้เหมือนกิ่งต้นหลิว</verse>
				<verse number="6">เมล็ดก็งอกขึ้นมาและเติบโตขึ้น เป็นเถาองุ่นเตี้ยที่แผ่แขนง กิ่งทั้งหลายของต้นนี้ก็ทอดมายังตัวนกอินทรี และรากก็ยังคงอยู่ใต้มัน เมล็ดจึงกลายเป็นเถาองุ่น มันแตกหน่อและงอกกิ่งก้านใหญ่</verse>
				<verse number="7">“แต่มีนกอินทรีตัวมหึมาอีกตัวหนึ่ง มีปีกใหญ่และมีขนมาก ดูสิ เถาองุ่นนี้ก็ชอนราก ไปหานกอินทรีตัวนี้ และทอดกิ่งไปยังนกตัวนี้ จากร่องที่ปลูกอยู่นั้น เพื่อให้นกนี้รดน้ำให้มัน</verse>
				<verse number="8">แม้ว่ามันได้ถูกปลูกไว้ ในที่ดินดีใกล้น้ำมากหลายแล้ว เพื่อให้แตกแขนงและเกิดผล ให้เป็นเถาองุ่นที่ดีเลิศ</verse>
				<verse number="9">“จงกล่าวว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เถานั้นจะเจริญหรือ? นกตัวนั้นจะไม่ถอนรากมันขึ้น และเด็ดผลมันหรือ? และเถานั้นก็เหี่ยวแห้ง ทุกส่วนที่งอกใหม่ของมันจะเหี่ยวแห้ง ไม่ต้องใช้แขนที่ล่ำสันหรือคนจำนวนมาก ก็สามารถถอนมันออกทั้งราก</verse>
				<verse number="10">ดูสิ แม้มันถูกย้ายไปปลูกใหม่ มันจะเจริญขึ้นหรือ? เมื่อลมทิศตะวันออกพัดถูกมันเข้า มันก็จะเหี่ยวแห้งไม่ใช่หรือ? คือเหี่ยวแห้งไปถึงร่องที่มันเกิดมานั้น”</verse>
				<verse number="11">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าอีกว่า</verse>
				<verse number="12">“จงกล่าวกับพงศ์พันธุ์มักกบฏนั้นว่า พวกเจ้าไม่รู้หรือว่าสิ่งเหล่านี้มีความหมายอะไร? จงบอกว่า ดูสิ พระราชาแห่งบาบิโลนได้มายังกรุงเยรูซาเล็ม แล้วนำเอากษัตริย์และเจ้านายทั้งหลายมาให้ตนเองที่กรุงบาบิโลน</verse>
				<verse number="13">และเขาได้เอาเชื้อพระวงศ์ผู้หนึ่งมา แล้วทำพันธสัญญากับผู้นั้นและให้ผู้นั้นสาบานตัว (แต่เขานำเอาพวกคนสำคัญๆ ของแผ่นดินนั้นไป</verse>
				<verse number="14">เพื่อว่าอาณาจักรนั้นจะอ่อนแอและตั้งตัวขึ้นอีกไม่ได้ เพื่อการรักษาพันธสัญญาของเขาจะอยู่อย่างต่อเนื่อง)</verse>
				<verse number="15">แต่เขาผู้นั้นได้กบฏต่อพระราชา โดยส่งทูตของเขาไปยังอียิปต์ ด้วยหวังว่าจะได้ม้าและกำลังคนมามากมาย เขาผู้นั้นจะเจริญหรือ? เขาจะหนีรอดหรือ? เขาผู้ทำสิ่งเหล่านี้และหักพันธสัญญาจะหนีรอดหรือ?</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสว่า เรามีชีวิตอยู่แน่นอนอย่างไร คนผู้นั้นจะต้องตายในสถานที่ของพระราชาผู้ได้ตั้งเขาให้เป็นกษัตริย์ คือตายในกรุงบาบิโลนของพระราชาซึ่งคนผู้นั้นได้ดูหมิ่นคำสาบานต่อพระราชา และได้หักพันธสัญญาที่ทำไว้กับพระราชา</verse>
				<verse number="17">ฟาโรห์ผู้มีกองทัพใหญ่โต และมีพลพรรคมากมายจะไม่ช่วยเขาผู้นั้นในการสงคราม เมื่อมีการก่อเชิงเทินและก่อกำแพงล้อม เพื่อจะทำลายชีวิตจำนวนมาก</verse>
				<verse number="18">เพราะเขาผู้นั้นดูหมิ่นคำสาบานและหักพันธสัญญา และเพราะเขาได้สาบานตนแต่ยังทำสิ่งเหล่านี้ เขาจะหนีรอดไปไม่ได้</verse>
				<verse number="19">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เพราะเรามีชีวิตอยู่แน่นอนอย่างไร คำปฏิญาณของเราที่เขาได้ดูหมิ่น และพันธสัญญาของเราที่เขาได้หักเสีย เราจะลงทัณฑ์ให้ตกเหนือศีรษะของเขาผู้นั้น</verse>
				<verse number="20">เราจะกางข่ายของเราคลุมเขา แล้วเขาจะติดกับของเรา และเราจะนำเขาเข้าไปในบาบิโลน และจะพิพากษาเขาที่นั่นในความอสัตย์ของเขาที่เขาได้ทรยศเรา</verse>
				<verse number="21">ส่วนพวกที่พ่ายหนีทั้งหมดของกองทัพจะล้มลงด้วยดาบ และพวกที่รอดตายจะกระจายไปในทุกทิศทางลม แล้วพวกเจ้าจะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์ผู้ได้ลั่นวาจาไว้แล้ว”</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า “เราเองจะเอาจากปลายยอดสูง ของต้นสนสีดาร์มาปักไว้ เราจะหักหน่ออ่อน จากยอดของมันมา และเราเองจะปลูกมันไว้ บนภูเขาที่สูงเด่น</verse>
				<verse number="23">เราจะปลูกมันไว้ บนภูเขาสูงของอิสราเอล แล้วมันจะแตกกิ่งและเกิดผล และกลายเป็นต้นสนสีดาร์ที่งามสง่า แล้วนกทุกชนิดจะมาอาศัยอยู่ใต้มัน นกทุกอย่างจะมาทำรัง ที่ร่มเงาของกิ่งมัน</verse>
				<verse number="24">และต้นไม้ทุกต้นในทุ่งจะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์ เราทำต้นไม้สูงให้เตี้ยลง และทำต้นไม้เตี้ยให้สูงขึ้น ทำต้นไม้เขียวให้แห้งไป และทำต้นไม้แห้งให้งามสดชื่น เราคือยาห์เวห์ได้ลั่นวาจาแล้ว และเราจะทำเช่นนั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าอีกว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้าทั้งหลายกล่าวสุภาษิตนี้ที่เกี่ยวกับแผ่นดินอิสราเอลด้วยความหมายอะไร? คือเมื่อกล่าวว่า ‘พ่อกินองุ่นเปรี้ยว และลูกก็เข็ดฟัน’ ”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสว่า เรามีชีวิตอยู่แน่อย่างไร เจ้าทั้งหลายจะไม่ใช้สุภาษิตนี้ในอิสราเอลอีก</verse>
				<verse number="4">นี่แน่ะ ชีวิตทั้งหมดเป็นของเรา ชีวิตบิดาเป็นของเราเช่นเดียวกับที่ชีวิตบุตรก็เป็นของเรา ชีวิตใดที่ทำบาปก็จะต้องตาย</verse>
				<verse number="5">“ถ้าใครเป็นคนชอบธรรม และทำความยุติธรรมและความชอบธรรม</verse>
				<verse number="6">ถ้าคนนั้นไม่ได้กินที่ภูเขาหรือเงยหน้าต่อรูปเคารพของพงศ์พันธุ์อิสราเอล และไม่ได้ทำให้ภรรยาเพื่อนบ้านเป็นมลทิน หรือเข้าหาผู้หญิงในเวลาเธอมีประจำเดือน</verse>
				<verse number="7">เขาไม่ได้บีบบังคับคนหนึ่งคนใด แต่คืนของประกันให้แก่ลูกหนี้ ไม่เคยปล้นทรัพย์ แต่ให้อาหารของเขาแก่คนที่หิว และให้เสื้อผ้าคลุมกายคนที่เปลือย</verse>
				<verse number="8">ทั้งไม่ได้ให้กู้ยืมโดยคิดดอกเบี้ยหรือเอาเงินเพิ่ม เขาหันมือจากความอยุติธรรม แต่ทำความยุติธรรมอย่างสัตย์จริงระหว่างมนุษย์กับมนุษย์ด้วยกัน</verse>
				<verse number="9">เขาดำเนินตามกฎเกณฑ์ของเรา และรักษากฎหมายของเราโดยทำอย่างซื่อสัตย์ คนผู้นั้นเป็นคนชอบธรรม เขาจะมีชีวิตอยู่อย่างแน่นอน” พระยาห์เวห์ องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="10">“ถ้าเขามีบุตรเลวร้ายผู้ทำให้โลหิตตก ผู้ได้ทำสิ่งหนึ่งสิ่งใดในสิ่งเหล่านี้</verse>
				<verse number="11">(ตัวคนนั้นเองไม่ได้ทำสิ่งเหล่านี้) คือบุตรนั้น รับประทานที่ภูเขา ทำให้ภรรยาเพื่อนบ้านเป็นมลทิน</verse>
				<verse number="12">เขาบีบบังคับคนจนและคนขัดสน ทั้งปล้นทรัพย์ ไม่ยอมคืนของประกัน เขาเงยหน้าต่อรูปเคารพ และทำสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนต่างๆ</verse>
				<verse number="13">ให้กู้ยืมโดยคิดดอกเบี้ยหรือเอาเงินเพิ่ม เขาจะมีชีวิตอยู่ได้หรือ? เขาจะไม่มีชีวิตอยู่ เขาได้ทำสิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งหมดนี้ เขาจะต้องตายแน่นอน โลหิตของเขาจะตกอยู่บนตัวเขา</verse>
				<verse number="14">“แต่ถ้าคนที่กล่าวมานี้ มีบุตรผู้มองเห็นบาปทั้งหมดที่บิดาของเขาได้ทำ บุตรของคนนี้ มองเห็นแต่ไม่ได้ทำตามเขา</verse>
				<verse number="15">บุตรของคนนี้ไม่ได้รับประทานที่ภูเขา และไม่ได้เงยหน้าต่อรูปเคารพของพงศ์พันธุ์อิสราเอล หรือทำให้ภรรยาของเพื่อนบ้านเป็นมลทิน</verse>
				<verse number="16">ทั้งไม่ได้บีบบังคับผู้ใด ไม่เอาของประกัน ไม่ปล้นทรัพย์ แต่เขาให้อาหารแก่คนหิว และให้เสื้อผ้าคลุมกายแก่คนที่เปลือย</verse>
				<verse number="17">เขาหันมือจากการเบียดเบียนคนจน ไม่ได้เอาดอกเบี้ยหรือเงินเพิ่ม เขาทำตามกฎหมายทั้งหลายของเรา และดำเนินตามกฎเกณฑ์ของเรา เขาจะไม่ตายเพราะความผิดบาปของบิดาเขา เขาจะมีชีวิตอยู่อย่างแน่นอน</verse>
				<verse number="18">แต่บิดาของเขาหาเงินด้วยการบีบบังคับ และปล้นทรัพย์ของพี่น้อง ทำแต่สิ่งไม่ดีในท่ามกลางชนชาติของเขา นี่แน่ะ บิดาของเขาก็จะต้องตายเพราะความผิดบาปของตัวเอง</verse>
				<verse number="19">“แต่พวกเจ้ายังกล่าวว่า ‘ทำไมบุตรจึงไม่รับโทษความชั่วของบิดาของตน?’ เมื่อบุตรได้ทำความยุติธรรมและความชอบธรรมแล้ว ทั้งได้รักษากฎเกณฑ์ทั้งหมดของเราและได้ทำตาม เขาจะมีชีวิตอยู่อย่างแน่นอน</verse>
				<verse number="20">ตัวคนที่ทำบาปจะต้องตาย บุตรไม่ต้องรับโทษความผิดบาปของบิดา บิดาก็ไม่ต้องรับโทษความผิดบาปของบุตร คนชอบธรรมจะรับผลความชอบธรรมของตน และคนอธรรมจะรับผลการอธรรมของตน</verse>
				<verse number="21">“แต่ถ้าคนอธรรมคนใดหันกลับจากบาปทั้งหมดซึ่งเขาได้ทำไป และรักษากฎเกณฑ์ทั้งหมดของเรา ทั้งทำความยุติธรรมและความชอบธรรม เขาจะมีชีวิตอยู่อย่างแน่นอน เขาจะไม่ตาย</verse>
				<verse number="22">การละเมิดทุกอย่างซึ่งเขาได้ทำแล้วนั้นจะไม่ถูกจดจำไว้เพื่อเอาโทษเขา เขาจะมีชีวิตอยู่ด้วยความชอบธรรมที่เขาได้ทำไป</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสว่า เราพอใจในความตายของคนอธรรมหรือ? แต่เราพอใจให้เขาหันกลับจากทางของเขาและมีชีวิตอยู่ไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="24">แต่เมื่อคนชอบธรรมหันจากความชอบธรรมของเขา และทำบาป ทั้งทำสิ่งน่าสะอิดสะเอียนเช่นเดียวกับที่คนอธรรมได้ทำ เขาจะมีชีวิตอยู่หรือ? ความชอบธรรมซึ่งเขาได้ทำมาแล้วนั้นจะไม่ถูกจดจำไว้อีก เขาจะต้องตายเนื่องด้วยการทรยศซึ่งเขาได้ทำและบาปซึ่งเขาทำไป</verse>
				<verse number="25">“แต่พวกเจ้ายังกล่าวว่า ‘ทางขององค์เจ้านายไม่ยุติธรรม’ โอ พงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย จงฟังเถิด ทางของเราไม่ยุติธรรมหรือ? ทางของเจ้าไม่ใช่หรือที่ไม่ยุติธรรม?</verse>
				<verse number="26">เมื่อคนชอบธรรมหันจากความชอบธรรมของเขาและทำบาป เขาจะต้องตายเพราะการนั้น เขาจะต้องตายเพราะบาปที่เขาทำ</verse>
				<verse number="27">แต่เมื่อคนอธรรมหันกลับจากการอธรรมที่เขาทำไป และทำความยุติธรรมและทำความชอบธรรม เขาก็ได้ช่วยชีวิตของเขาเองไว้</verse>
				<verse number="28">เพราะเขาได้ตรึกตรองและหันกลับจากการล่วงละเมิดซึ่งเขาได้ทำไป เขาจะมีชีวิตอยู่อย่างแน่นอน เขาจะไม่ตาย</verse>
				<verse number="29">แต่พงศ์พันธุ์อิสราเอลกล่าวว่า ‘ทางขององค์เจ้านายไม่ยุติธรรม’ โอ พงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย ทางของเราไม่ยุติธรรมหรือ? ทางของเจ้าไม่ใช่หรือที่ไม่ยุติธรรม?</verse>
				<verse number="30">“พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสว่า โอ พงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย เพราะฉะนั้น เราจะพิพากษาเจ้าแต่ละคนตามทางของเขา จงหันกลับและหันเสียจากการล่วงละเมิดทั้งหมดของเจ้า แล้วเจ้าจะไม่สะดุดล้มเพราะความผิดบาป</verse>
				<verse number="31">จงละทิ้งการล่วงละเมิดทั้งหมดซึ่งเจ้าได้ทำ จงทำตัวให้มีใจใหม่และวิญญาณใหม่ โอ พงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย ทำไมเจ้าจะต้องตายเล่า?</verse>
				<verse number="32">เราไม่มีความพอใจในความตายของผู้ใด จงหันกลับและมีชีวิตอยู่” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">“ส่วนเจ้า จงเปล่งเสียงร้องบทเพลงคร่ำครวญเรื่องเจ้านายทั้งหลายของอิสราเอล</verse>
				<verse number="2">กล่าวว่า แม่ของเจ้าช่างเหมือนสิงโตตัวเมีย ที่อยู่ท่ามกลางพวกสิงโตเสียจริงๆ นางนอนอยู่ท่ามกลางพวกสิงโตหนุ่ม และเลี้ยงดูลูกๆ ของนาง</verse>
				<verse number="3">นางเลี้ยงลูกสิงโตตัวหนึ่งให้เติบโตขึ้น มันกลายเป็นสิงโตหนุ่ม มันฝึกหัดจับเหยื่อ และมันกัดกินคน</verse>
				<verse number="4">บรรดาประชาชาติได้ยินเรื่องของมัน มันถูกจับได้ในหลุมพรางของพวกเขา พวกเขาเอาขอเกี่ยวมัน นำมายังแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="5">เมื่อนางเห็นว่าคอยนานแล้ว และความหวังของนางหมดไป นางก็เอาลูกมาอีกตัวหนึ่ง เลี้ยงมันให้เป็นสิงโตหนุ่ม</verse>
				<verse number="6">มันไปๆ มาๆ ท่ามกลางพวกสิงโต และมันกลายเป็นสิงโตหนุ่ม และมันฝึกหัดจับเหยื่อ มันกัดกินคน</verse>
				<verse number="7">มันข่มขืนหญิงม่ายทั้งหลายของเขา และทำให้เมืองทั้งหลายของพวกเขาร้างเปล่า แผ่นดินและผู้ที่อยู่ในนั้นก็ครั่นคร้าม เมื่อได้ยินเสียงคำรามของมัน</verse>
				<verse number="8">แล้วบรรดาประชาชาติรอบๆ ก็ต่อสู้มันจากแว่นแคว้นทั้งหมด เขาทั้งหลายกางข่ายออกคลุมมัน มันก็ถูกจับอยู่ในหลุมพรางของพวกเขา</verse>
				<verse number="9">พวกเขาเอาขอเกี่ยวมันไปขังไว้ในกรง และนำมันมายังกษัตริย์บาบิโลน นำมันไว้ในที่กำบังแข็งแกร่ง เพื่อไม่ให้ได้ยินเสียงของมันอีก บนภูเขาแห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="10">แม่ของเจ้าเหมือนเถาองุ่นอยู่ในสวนองุ่น เอามาปลูกไว้ริมน้ำ มีผลดกและมีแขนงมากมาย เพราะมีน้ำบริบูรณ์</verse>
				<verse number="11">แขนงที่แข็งแรงมาก กลายเป็นคทาของผู้ครอบครอง มันชูขึ้นสูง ท่ามกลางแขนงที่หนาทึบ ใครๆ ก็เห็นความสูงเด่นของมัน ทั้งแขนงมากมายของมัน</verse>
				<verse number="12">แต่ว่ามันถูกถอนออกด้วยความโกรธ ถูกโยนทิ้งลงบนพื้นดิน ลมตะวันออกทำให้มันเหี่ยวไป ผลของมันถูกเด็ดออกไปหมด แขนงที่แข็งแรงมากก็เหี่ยวไป ไฟก็ไหม้มันเสีย</verse>
				<verse number="13">บัดนี้มันถูกถอนไปปลูกในถิ่นทุรกันดาร ในแผ่นดินที่แห้งแล้งและกันดารน้ำ</verse>
				<verse number="14">ไฟออกมาจากแขนงนั้น เผาผลาญแขนงอื่นๆ และผลจนหมด ไม่มีแขนงที่แข็งแรงมากเหลืออยู่บนต้นอีกเลย ไม่มีคทาสำหรับผู้ครอบครอง” นี่เป็นบทเพลงคร่ำครวญที่ใช้สำหรับการคร่ำครวญ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">อยู่มาในวันที่ 10 เดือนที่ 5 ในปีที่ 7 พวกผู้ใหญ่ของอิสราเอลบางคนมาทูลถามพระยาห์เวห์ และพวกเขานั่งอยู่ข้างหน้าข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">และพระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="3">“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงพูดกับพวกผู้ใหญ่ของอิสราเอล และกล่าวกับพวกเขาว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า พวกเจ้าจะมาถามเราหรือ? พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ เรามีชีวิตอยู่แน่นอนอย่างไร เราจะไม่ยอมให้พวกเจ้ามาถามเรา</verse>
				<verse number="4">เจ้าจะพิพากษาพวกเขาหรือไม่? บุตรมนุษย์เอ๋ย เจ้าจะพิพากษาพวกเขาหรือไม่? จงให้เขาทั้งหลายรู้ถึงความน่าสะอิดสะเอียนของบรรพบุรุษเขา</verse>
				<verse number="5">และจงกล่าวกับพวกเขาว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ในวันนั้นที่เราเลือกสรรอิสราเอลไว้ เราปฏิญาณ ต่อพงศ์พันธุ์ของวงศ์วานยาโคบ โดยสำแดงตัวเราให้พวกเขารู้จักในแผ่นดินอียิปต์ เราปฏิญาณกับเขาว่า ‘เรายาห์เวห์เป็นพระเจ้าของพวกเจ้า’</verse>
				<verse number="6">ในวันนั้นที่เราปฏิญาณต่อเขาว่า ‘เราจะนำพวกเขาออกจากแผ่นดินอียิปต์ ไปยังแผ่นดินที่เราหาให้เขาทั้งหลาย เป็นแผ่นดินที่มีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์ เป็นแผ่นดินงามที่สุดของแผ่นดินทั้งหมด’</verse>
				<verse number="7">และเรากล่าวแก่เขาว่า ‘พวกเจ้าแต่ละคนจงทิ้งสิ่งที่น่าขยะแขยงซึ่งนัยน์ตาของเจ้าจ้องมองอยู่เสีย อย่าทำตัวเจ้าให้มลทินไปด้วยรูปเคารพของอียิปต์ เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเจ้า’</verse>
				<verse number="8">แต่เขาทั้งหลายกบฏต่อเราและไม่ยอมเชื่อฟังเรา เขาทั้งหลายไม่ได้ละทิ้งสิ่งที่น่าขยะแขยงซึ่งนัยน์ตาของเขาทุกคนจ้องมองอยู่นั้น และพวกเขาก็ไม่ได้ละทิ้งรูปเคารพของชาวอียิปต์ “แล้วเรากล่าวว่า เราจะระบายความโกรธของเราออกเหนือพวกเขา และให้ความกริ้วของเราที่มีต่อเขาออกมาจนหมดท่ามกลางแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="9">แต่เราทำโดยเห็นแก่นามของเราเอง เพื่อไม่ให้นามนั้นถูกดูหมิ่นในสายตาของประชาชาติซึ่งพวกเขาอาศัยอยู่ด้วย เราจึงสำแดงตัวเราต่อหน้าประชาชาติให้พวกเขารู้จัก ในการที่เรานำคนอิสราเอลออกมาจากแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น เราจึงนำพวกเขาออกจากแผ่นดินอียิปต์ และนำเขามายังถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="11">เราให้กฎเกณฑ์ของเราแก่เขาทั้งหลาย และสำแดงกฎหมายของเราให้เขารู้ ถ้าเขาทำตามสิ่งเหล่านี้ก็จะดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยสิ่งเหล่านี้</verse>
				<verse number="12">ยิ่งกว่านั้นอีก เราให้สะบาโตของเราแก่เขาทั้งหลาย เป็นหมายสำคัญระหว่างเราและเขา เพื่อเขาจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์ เป็นผู้ทำให้พวกเขาบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="13">แต่พงศ์พันธุ์อิสราเอลได้กบฏต่อเราในถิ่นทุรกันดาร เขาไม่ได้ดำเนินตามกฎเกณฑ์ของเรา และปฏิเสธกฎหมายของเรา ซึ่งถ้าใครรักษาก็จะดำรงชีวิตอยู่ได้ แต่พวกเขาลบหลู่สะบาโตของเราอย่างหนัก “แล้วเรากล่าวว่า เราจะระบายความโกรธของเราออกเหนือพวกเขาในถิ่นทุรกันดาร และทำให้พวกเขาหมดสิ้นไป</verse>
				<verse number="14">แต่เราก็ทำโดยเห็นแก่นามของเราเอง เพื่อไม่ให้นามนั้นเสื่อมเกียรติในสายตาของประชาชาติทั้งหลาย คือพวกที่เราได้นำคนอิสราเอลออกมาต่อหน้าเขา</verse>
				<verse number="15">ยิ่งกว่านั้นอีก เราได้ปฏิญาณต่อเขาทั้งหลายในถิ่นทุรกันดารว่า ‘เราจะไม่นำพวกเขาเข้ามาในแผ่นดินซึ่งเราได้ให้แก่เขา’ เป็นแผ่นดินที่มีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์ เป็นแผ่นดินงามที่สุดของแผ่นดินทั้งหมด</verse>
				<verse number="16">เพราะพวกเขาปฏิเสธกฎหมายของเรา และไม่ดำเนินตามกฎเกณฑ์ของเรา และลบหลู่สะบาโตของเรา เพราะว่าจิตใจพวกเขาไปติดตามรูปเคารพของเขา</verse>
				<verse number="17">ถึงกระนั้น ตาของเราก็ยังปรานีเขาทั้งหลาย และเราไม่ได้ทำลายเขา หรือทำให้เขาสูญสิ้นไปในถิ่นทุรกันดารนั้น</verse>
				<verse number="18">“และเราพูดกับบุตรหลานของพวกเขาในถิ่นทุรกันดารนั้นว่า ‘อย่าดำเนินตามกฎเกณฑ์บรรพบุรุษของเจ้า หรือรักษากฎหมายของเขา หรือทำให้ตัวเจ้าเป็นมลทินไปด้วยรูปเคารพของเขา</verse>
				<verse number="19">เราคือยาห์เวห์เป็นพระเจ้าของเจ้าทั้งหลาย จงดำเนินตามกฎเกณฑ์ของเราและจงรักษากฎหมายของเรา และจงประพฤติตาม</verse>
				<verse number="20">และรักษาบรรดาสะบาโตของเราให้บริสุทธิ์ เพื่อจะเป็นหมายสำคัญระหว่างเรากับเจ้า เพื่อเจ้าจะทราบว่าเราคือยาห์เวห์เป็นพระเจ้าของเจ้าทั้งหลาย’</verse>
				<verse number="21">แต่ลูกหลานเหล่านั้นก็กบฏต่อเรา เขาทั้งหลายไม่ได้ดำเนินตามกฎเกณฑ์ของเรา และไม่รักษากฎหมายของเราด้วยการทำตามสิ่งเหล่านั้น ซึ่งถ้ามนุษย์รักษาก็จะดำรงชีวิตอยู่ด้วยสิ่งเหล่านั้น พวกเขาได้ลบหลู่บรรดาสะบาโตของเรา “แล้วเรากล่าวว่าเราจะระบายความโกรธของเราออกเหนือพวกเขา และให้ความกริ้วของเราที่มีต่อเขาออกมาจนหมดในถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="22">แต่เราได้หดมือของเราไว้ และทำโดยเห็นแก่นามของเราเอง เพื่อไม่ให้นามนั้นเสื่อมเกียรติในสายตาของประชาชาติ คือคนที่เราได้นำชนอิสราเอลออกมาต่อหน้าเขา</verse>
				<verse number="23">ยิ่งกว่านั้นอีก เราได้ปฏิญาณต่อเขาทั้งหลายในถิ่นทุรกันดารว่า ‘เราจะกระจายพวกเขาไปในท่ามกลางประชาชาติ และแยกเขาไปอยู่ตามประชาชาติทั้งหลาย’</verse>
				<verse number="24">เพราะว่าพวกเขาไม่ได้ทำตามกฎหมายของเรา แต่ปฏิเสธกฎเกณฑ์ของเรา และลบหลู่บรรดาสะบาโตของเรา และนัยน์ตาของเขาก็จ้องมองอยู่ที่รูปเคารพแห่งบรรพบุรุษของเขา</verse>
				<verse number="25">ยิ่งกว่านั้นอีก เราได้ให้กฎเกณฑ์ที่เลวแก่พวกเขาและให้กฎหมายที่ไม่ทำให้พวกเขาดำรงชีวิตอยู่ได้เมื่อทำตาม</verse>
				<verse number="26">แล้วเราให้พวกเขาเป็นมลทินด้วยของถวายของเขาเอง และด้วยบุตรหัวปีทั้งหมด เพื่อเราจะทำให้พวกเขาคร้ามกลัว เพื่อให้เขาทั้งหลายรู้ว่าเราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">“เพราะฉะนั้น บุตรมนุษย์เอ๋ย จงพูดกับพงศ์พันธุ์อิสราเอลและกล่าวกับพวกเขาว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า บรรพบุรุษของเจ้าทั้งหลายได้หมิ่นประมาทเราอีกในเรื่องนี้ โดยทำกับเราด้วยการทรยศ</verse>
				<verse number="28">เพราะว่าเมื่อเรานำพวกเขาเข้ามาในแผ่นดินที่เราปฏิญาณว่าจะให้เขานั้นแล้ว เมื่อพวกเขาเห็นเนินเขาสูงที่ไหนหรือเห็นต้นไม้ใบดกที่ไหน เขาก็ถวายเครื่องบูชาของพวกเขา ณ ที่นั่น และถวายเครื่องถวายที่ทำให้เราโกรธ ณ ที่นั่น เขาถวายกลิ่นที่พึงใจ และเทเครื่องดื่มบูชาออกที่นั่น</verse>
				<verse number="29">(เราได้ถามเขาว่าปูชนียสถานสูงซึ่งเจ้าเข้าไปนั้นคืออะไร? และเขาก็เรียกชื่อที่นั่นว่า บามาห์ มาจนทุกวันนี้)</verse>
				<verse number="30">เพราะฉะนั้น จงกล่าวกับพงศ์พันธุ์อิสราเอลว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า พวกเจ้าทำตัวให้มลทินตามวิถีทางบรรพบุรุษของเจ้า และเล่นชู้กับสิ่งน่าขยะแขยงของพวกเขาหรือ?</verse>
				<verse number="31">เมื่อพวกเจ้าถวายของถวายโดยให้บรรดาบุตรชายลุยไฟนั้น เจ้าก็ได้ทำตัวให้มลทินด้วยรูปเคารพทั้งหมดของเจ้าจนถึงบัดนี้ โอ พงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย แล้วเราจะให้พวกเจ้ามาถามเราหรือ? พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสว่า เรามีชีวิตอยู่แน่นอนเช่นไร เราจะไม่ให้เจ้ามาถามเรา</verse>
				<verse number="32">“สิ่งที่อยู่ในใจของพวกเจ้าจะไม่เกิดขึ้นแน่ คือที่พวกเจ้าคิดว่า ‘เราจะเป็นเหมือนประชาชาติทั้งหลาย และเป็นเหมือนเผ่าต่างๆ ในประเทศทั่วไป คือการที่จะปรนนิบัติไม้และศิลา’ ”</verse>
				<verse number="33">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสว่า “เรามีชีวิตอยู่แน่นอนอย่างไร เราจะปกครองเหนือพวกเจ้าอย่างแน่นอนด้วยมือที่ทรงพลัง ด้วยแขนที่เหยียดออก และด้วยความโกรธที่เทลงมา</verse>
				<verse number="34">เราจะนำเจ้าทั้งหลายออกมาจากชนชาติทั้งหลาย และรวบรวมเจ้าออกมาจากประเทศทั้งปวง ซึ่งเจ้าถูกกระจัดกระจายให้ไปอยู่นั้น ด้วยมือที่ทรงพลัง ด้วยแขนที่เหยียดออก และด้วยความโกรธที่เทลงมา</verse>
				<verse number="35">และเราจะนำพวกเจ้าเข้าไปในถิ่นทุรกันดารของชนชาติทั้งหลาย และ ณ ที่นั่นเราจะพิพากษาเจ้าแบบหน้าต่อหน้า</verse>
				<verse number="36">เราพิพากษาบรรพบุรุษของเจ้าในถิ่นทุรกันดารแห่งแผ่นดินอียิปต์อย่างไร เราจะพิพากษาพวกเจ้าอย่างนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="37">เราจะให้พวกเจ้าลอดผ่านใต้คทาไป และเราจะให้เจ้าเข้าสู่ข้อผูกมัดของพันธสัญญา</verse>
				<verse number="38">เราจะชำระพวกกบฏเสียจากท่ามกลางเจ้า รวมทั้งพวกที่ละเมิดต่อเรา เราจะนำพวกเขาออกจากแผ่นดินที่เขาไปอาศัยอยู่ชั่วคราวนั้น แต่เขาจะไม่ได้เข้าไปในแผ่นดินอิสราเอล แล้วเจ้าจะทราบว่า เราเองคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="39">“ส่วนพวกเจ้า โอ พงศ์พันธุ์อิสราเอล พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า แต่ละคนจงไปปรนนิบัติรูปเคารพของตน และทำต่อไปอีกถ้าหากเจ้าไม่เชื่อฟังเรา แต่นามอันบริสุทธิ์ของเรานั้น เจ้าอย่าลบหลู่ด้วยของถวายและด้วยรูปเคารพของพวกเจ้าอีก</verse>
				<verse number="40">“พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสว่า เพราะว่าบนภูเขาบริสุทธิ์ของเรา คือภูเขาสูงของอิสราเอล ณ ที่นั่น บรรดาพงศ์พันธุ์ของอิสราเอลทั้งหมดจะปรนนิบัติเราในแผ่นดินนั้น ณ ที่นั่น เราจะโปรดปรานพวกเขา ณ ที่นั่นเราจะรับของถวายของเจ้าทั้งหลาย ทั้งของสักการะที่คัดเลือกดีที่สุดนั้น และเครื่องถวายบูชาบริสุทธิ์ทั้งหมดของเจ้า</verse>
				<verse number="41">เราจะโปรดปรานพวกเจ้าดั่งกลิ่นที่น่าพึงพอใจ เมื่อเรานำเจ้าออกมาจากชนชาติทั้งหลาย และรวบรวมเจ้าออกมาจากประเทศที่เจ้าถูกกระจัดกระจายไปอยู่นั้น แล้วเราจะสำแดงความบริสุทธิ์ของเราท่ามกลางเจ้า ต่อหน้าต่อตาประชาชาติทั้งหลาย</verse>
				<verse number="42">แล้วพวกเจ้าจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์ เมื่อเรานำเจ้าเข้าในแผ่นดินอิสราเอล อันเป็นดินแดนซึ่งเราปฏิญาณไว้ว่าจะให้แก่บรรพบุรุษของเจ้า</verse>
				<verse number="43">ณ ที่นั่นพวกเจ้าจะระลึกถึงวิถีทางและการกระทำทั้งหมดของเจ้า ซึ่งเจ้าใช้ทำให้ตัวเจ้ามลทิน และพวกเจ้าจะเกลียดชังตัวของเจ้า เพราะความชั่วทั้งหลายซึ่งเจ้าได้ทำนั้น</verse>
				<verse number="44">แล้วพวกเจ้าจะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์ โอ พงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย เมื่อเราได้ทำกับเจ้าด้วยเห็นแก่นามของเรา ไม่ใช่ตามวิถีทางอันชั่วร้ายของเจ้า หรือตามการกระทำที่เสื่อมทรามของเจ้า” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="45">และพระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="46">“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงหันหน้ามุ่งไปยังทางใต้และเทศนากล่าวโทษถิ่นใต้ จงเผยพระวจนะต่อแดนป่าไม้ในทิศใต้</verse>
				<verse number="47">จงกล่าวกับป่าไม้ทางใต้ว่า จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราจะก่อไฟขึ้นในเจ้า มันจะเผาผลาญต้นไม้เขียวและต้นไม้แห้งทุกต้นที่อยู่ในเจ้าเสีย และจะไม่สามารถดับเปลวเพลิงอันลุกโพลงนั้นได้ และใบหน้าทุกหน้าตั้งแต่ทิศใต้จนถึงทิศเหนือจะถูกไฟลวก</verse>
				<verse number="48">แล้วมนุษย์ทุกคนจะเห็นว่า เรายาห์เวห์เป็นผู้ก่อไฟนั้น และไฟนั้นจะดับไม่ได้”</verse>
				<verse number="49">แล้วข้าพเจ้าจึงทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย เขาทั้งหลายกำลังกล่าวถึงข้าพระองค์ว่า ‘เขาเป็นนักแต่งอุปมาไม่ใช่หรือ?’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงมุ่งหน้าต่อสู้เยรูซาเล็ม และเทศนาต่อสู้สถานศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย จงเผยพระวจนะต่อสู้แผ่นดินอิสราเอล</verse>
				<verse number="3">และกล่าวแก่แผ่นดินอิสราเอลว่า พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราจะต่อสู้เจ้า และเราจะชักดาบออกจากฝัก และเราจะตัดทั้งคนชอบธรรมและคนอธรรมออกจากเจ้าเสีย</verse>
				<verse number="4">เพราะเราจะตัดทั้งคนชอบธรรมและคนอธรรมออกจากเจ้าเสีย เพราะฉะนั้น ดาบของเราจะออกจากฝักไปต่อสู้มนุษย์ทั้งหมดจากทิศใต้ถึงทิศเหนือ</verse>
				<verse number="5">แล้วมนุษย์ทุกคนจะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์และเราได้ชักดาบของเราออกจากฝักแล้ว และจะไม่คืนใส่ฝักอีก</verse>
				<verse number="6">บุตรมนุษย์เอ๋ย จงถอนหายใจด้วยความระทมใจและความขมขื่น จงถอนหายใจต่อหน้าต่อตาเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="7">และเมื่อเขาทั้งหลายถามเจ้าว่า ‘ทำไมท่านถอนหายใจ?’ เจ้าจงกล่าวว่า ‘เพราะเรื่องข่าวนั้น เมื่อข่าวนั้นมาถึงแล้ว มันจะทำให้ทุกหัวใจสลายไป ทำให้ทุกมืออ่อนเปลี้ย ทำให้ทุกวิญญาณจิตสลบไสล และทำให้ทุกหัวเข่าอ่อนเปลี้ยดั่งน้ำ ดูสิ ข่าวนั้นกำลังจะมาถึงและจะต้องสำเร็จ’ ” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="8">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="9">“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงเผยพระวจนะและกล่าวว่า องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ดาบเล่มหนึ่ง ดาบเล่มหนึ่งที่ถูกลับให้คม และถูกขัดมันด้วย</verse>
				<verse number="10">ถูกลับให้คมเพื่อการเข่นฆ่า ขัดมันเพื่อให้แวบวาบเหมือนฟ้าแลบ พวกเราจะร่าเริงได้หรือ? บุตรของเรา เอ๋ย เจ้าได้ประมาทไม้ทัณฑกร และไม้เรียวทุกอย่าง</verse>
				<verse number="11">ดาบจึงถูกมอบไว้ให้ขัดมัน เพื่อจะถือไว้ในฝ่ามือ ดาบนั้นถูกลับให้คมและขัดมัน เพื่อจะมอบไว้ในมือของผู้ฆ่า</verse>
				<verse number="12">บุตรมนุษย์เอ๋ย จงร้องไห้และคร่ำครวญ เพราะจะเป็นการต่อสู้ประชากรของเรา และต่อสู้บรรดาเจ้านายของอิสราเอล พวกเขาถูกโยนให้แก่ดาบพร้อมประชากรของเรา เพราะฉะนั้น จงตีอกชกหัว ของเจ้า</verse>
				<verse number="13">ฉะนั้น จงใคร่ครวญ ถ้าคทาถูกดูหมิ่นแล้วเรื่องนั้นจะไม่เกิดขึ้นหรือ?” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="14">“ส่วนเจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย จงเผยพระวจนะ จงตบมือ แล้วปล่อยดาบให้ตกลงมาสองครั้ง เออถึงสามครั้ง คือดาบที่จะฆ่าคน ดาบที่จะฆ่ากันอย่างมากมาย มันล้อมพวกเขาไว้</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น หัวใจสลาย คนมากมายสะดุดล้ม เราได้ตั้งดาบเพื่อการฆ่าไว้ ที่ประตูเมืองทุกแห่งของเขา แวบวาบเหมือนฟ้าแลบ ดาบถูกขัดมันเพื่อจะเข่นฆ่า</verse>
				<verse number="16">ลับให้คม แล้วโจมตีทางขวา และหันไปทางซ้าย คือที่ใดก็ตามที่ด้านคมของเจ้ามุ่งไป</verse>
				<verse number="17">แล้วเราจะตบมือของเราด้วย และให้ความโกรธของเราที่มีต่อเขาออกมาจนหมด เราคือยาห์เวห์ได้ลั่นวาจาแล้ว”</verse>
				<verse number="18">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าอีกว่า</verse>
				<verse number="19">“ส่วนเจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย จงขีดเส้นทางไว้สองเส้นทางให้ดาบของกษัตริย์บาบิโลนเข้ามา ทั้งสองเส้นทางให้ออกมาจากแผ่นดินเดียวกัน และจงทำป้ายบอกทางไว้ตรงหัวถนนที่แยกเข้าเมือง</verse>
				<verse number="20">ขีดเส้นทางหนึ่งให้ดาบมายังเมืองรับบาห์ของคนอัมโมน และอีกเส้นทางมายังยูดาห์ถึงกรุงเยรูซาเล็มเมืองที่มีกำแพง</verse>
				<verse number="21">เพราะว่ากษัตริย์บาบิโลนยืนอยู่ตรงทางแพร่งของหัวถนนทั้งสองเพื่อเสี่ยงทาย เขาเขย่าลูกธนู และปรึกษารูปเคารพ ทั้งมองดูก้อนตับ</verse>
				<verse number="22">เขามีฉลากเสี่ยงทายของเยรูซาเล็มอยู่ในมือขวา เพื่อตั้งเครื่องทะลวง เพื่ออ้าปากสั่งให้ทำลายล้าง เพื่อส่งเสียงตะโกนให้รบ เพื่อตั้งเครื่องทะลวงที่ประตูเมือง เพื่อสร้างเชิงเทินและก่อกำแพงล้อม</verse>
				<verse number="23">แต่สำหรับคนพวกนั้นที่เคยสาบานกับกษัตริย์บาบิโลน การเสี่ยงทายนี้เหมือนเป็นเรื่องไม่จริงในสายตาของพวกเขา แต่กษัตริย์บาบิโลน จะทำให้พวกเขาระลึกถึงความผิดบาป เพื่อพวกเขาจะถูกจับตัวไป</verse>
				<verse number="24">“เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เพราะว่าพวกเจ้าได้ทำให้เราระลึกถึงการละเมิดของเจ้า ทำให้การทรยศของเจ้าถูกเผยออก และบาปของเจ้าได้ปรากฏในการกระทำทั้งหมดของเจ้า เพราะเจ้าทำให้เราระลึกขึ้นมาได้ เจ้าจึงต้องถูกจับไปด้วยมือของศัตรู ”</verse>
				<verse number="25">“และเจ้า โอ เจ้านายอิสราเอลที่ชั่วร้ายและเลวทราม วันกำหนดของเจ้ามาถึงแล้ว คือเวลาแห่งการลงโทษครั้งสุดท้าย</verse>
				<verse number="26">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า จงปลดผ้าโพกศีรษะ และถอดมงกุฎออก สิ่งต่างๆ จะไม่คงอยู่อย่างที่เคยเป็น ให้ยกชูสิ่งที่ต่ำขึ้น และกดสิ่งที่สูงให้ต่ำลง</verse>
				<verse number="27">พังทลาย พังทลาย พังทลาย เราจะทำให้เป็นเช่นนี้ แต่นี่ก็จะไม่เกิดขึ้นด้วยจนกว่าผู้พิพากษาจะมา และเราจะมอบให้แก่ผู้นั้น</verse>
				<verse number="28">“ส่วนเจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย จงเผยพระวจนะและกล่าวว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้เกี่ยวกับคนอัมโมน และเกี่ยวกับการเยาะเย้ยของเขาทั้งหลายว่า ดาบเล่มหนึ่ง ดาบที่ถูกชักออกเพื่อการเข่นฆ่า ถูกขัดมันให้ดื่มเลือด และขัดให้แวบวาบเหมือนฟ้าแลบ</verse>
				<verse number="29">เขาให้นิมิตปลอมแก่เจ้า และให้คำทำนายเท็จแก่เจ้า เพื่อจะวางเจ้าไว้บนคอ ของผู้ชั่วร้ายและเลวทราม ผู้ซึ่งวันกำหนดมาถึงแล้ว คือเวลาแห่งการลงโทษครั้งสุดท้าย</verse>
				<verse number="30">จงให้ดาบกลับเข้าฝัก ณ สถานที่ที่เจ้าถูกสร้าง เราจะพิพากษาเจ้า ในแผ่นดินดั้งเดิมของเจ้า</verse>
				<verse number="31">เราจะเทความโกรธกริ้วของเราเหนือเจ้า และเราจะพ่นบนตัวเจ้า ด้วยไฟแห่งความพิโรธของเรา และเราจะมอบเจ้าไว้ในมือของคนใจโหด ผู้มีฝีมือในการทำลายล้าง</verse>
				<verse number="32">เจ้าจะเป็นเชื้อเพลิงไว้ใส่ไฟ โลหิตของเจ้าจะอยู่ในแผ่นดิน จะไม่มีใครจดจำเจ้าไว้อีก เพราะเราคือยาห์เวห์ได้ลั่นวาจาแล้ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าอีกว่า</verse>
				<verse number="2">“และเจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย เจ้าจะพิพากษาหรือ? เจ้าจะพิพากษาเมืองที่แปดเปื้อนด้วยโลหิตนั้นหรือ? ดังนั้นเจ้าจงให้เมืองนั้นรับรู้ถึงสิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งหมดของมัน</verse>
				<verse number="3">เจ้าจงกล่าวว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า นี่เป็นเมืองที่ทำให้โลหิตตกอยู่ในเมืองนั้น เวลากำหนดของเมืองนั้นมาถึงแล้ว เมืองที่สร้างรูปเคารพทำให้ตัวเองเป็นมลทิน</verse>
				<verse number="4">เจ้ามีความชั่วด้วยโลหิตที่เจ้าทำให้ตกนั้น และเจ้าเป็นมลทินเพราะรูปเคารพที่เจ้าสร้างขึ้น และเจ้าได้นำวันเวลาของเจ้าเข้ามาใกล้ กำหนดปีของเจ้าก็มาถึง เพราะฉะนั้น เราจึงทำให้เจ้าเป็นที่เยาะเย้ยท่ามกลางบรรดาประชาชาติ และเป็นที่ดูหมิ่นของประเทศทั้งหลาย</verse>
				<verse number="5">ผู้ที่อยู่ใกล้และไกลเจ้าจะดูหมิ่นเจ้า เจ้าเป็นเมืองที่เสียชื่อและเต็มด้วยความโกลาหล</verse>
				<verse number="6">“นี่แน่ะ เจ้านายของอิสราเอลซึ่งอยู่ในเจ้า แต่ละคนก็โน้มไปในทางที่ทำให้โลหิตตกด้วยอำนาจของเขา</verse>
				<verse number="7">บิดามารดาถูกเหยียดหยามอยู่ในเจ้า คนต่างด้าวที่อาศัยอยู่ก็ถูกเบียดเบียนอยู่ท่ามกลางเจ้า ลูกกำพร้าและหญิงม่ายก็ถูกข่มเหงอยู่ในเจ้า</verse>
				<verse number="8">เจ้าได้ดูหมิ่นของบริสุทธิ์ของเรา และทำให้สะบาโตของเราถูกลบหลู่</verse>
				<verse number="9">มีคนกล่าวร้ายเพื่อจะทำให้โลหิตตกอยู่ในเจ้า และในเจ้ามีคนที่กินบนภูเขา และมีคนทำตัวมักมากในกามท่ามกลางเจ้า</verse>
				<verse number="10">อยู่ในเจ้ามีชายบางคนล่วงประเวณีกับภรรยาบิดาเขา ในเจ้ามีคนที่ข่มขืนผู้หญิงที่ยังมีมลทินประจำเดือน</verse>
				<verse number="11">คนหนึ่งทำการน่าสะอิดสะเอียนกับภรรยาเพื่อนบ้าน อีกคนหนึ่งทำให้ลูกสะใภ้ของตนเป็นมลทินอย่างน่าอุจาด และในเจ้ามีอีกคนหนึ่งข่มขืนน้องสาวคือลูกบิดาของตน</verse>
				<verse number="12">มีคนรับสินบน เพื่อทำให้โลหิตตกอยู่ในเจ้า เจ้าเอาดอกเบี้ย และเอาเงินเพิ่ม ทั้งเอากำไรอธรรมจากเพื่อนบ้านของเจ้าด้วยการบีบบังคับ และเจ้าได้ลืมเราเสีย พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="13">“นี่แน่ะ เรายื่นกำปั้นเนื่องจากผลกำไรอธรรมที่เจ้าได้มา และเนื่องจากโลหิตที่อยู่ในท่ามกลางพวกเจ้า</verse>
				<verse number="14">ใจของเจ้าจะทนได้หรือ? และมือของเจ้าจะแข็งแรงพอหรือ? ในวันที่เราจะจัดการกับเจ้า เราคือยาห์เวห์ได้ลั่นวาจาแล้ว และเราจะทำตามนั้น</verse>
				<verse number="15">เราจะกระจายเจ้าไปในหมู่ประชาชาติ และให้เจ้ากระจัดพลัดพรากไปตามประเทศต่างๆ และเราจะขจัดมลทินออกจากเจ้าจนหมดสิ้น</verse>
				<verse number="16">ในสายตาของประชาชาติต่างๆ เจ้าเป็นมลทินไปเพราะตัวเจ้าเอง แล้วเจ้าจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="17">และพระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="18">“บุตรมนุษย์เอ๋ย สำหรับเราแล้วพงศ์พันธุ์อิสราเอลกลายเป็นขี้โลหะ พวกเขาทั้งหมดเป็นทองสัมฤทธิ์ ดีบุก เหล็ก และตะกั่วในเตาหลอม พวกเขาคือขี้เงิน</verse>
				<verse number="19">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เพราะว่าพวกเจ้าทั้งหมดกลายเป็นขี้โลหะไปแล้ว เพราะฉะนั้น ดูเถิด เราจะรวบรวมเจ้าทั้งหลายไว้ในเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="20">คนรวบรวมเงิน ทองสัมฤทธิ์ เหล็ก ตะกั่ว และดีบุกไว้ในเตาหลอม เพื่อเป่าไฟเผาให้มันละลายอย่างไร เราก็จะรวบรวมเจ้าด้วยความกริ้วและด้วยความโกรธของเรา เราจะใส่เจ้าไว้แล้วทำให้เจ้าละลายอย่างนั้น</verse>
				<verse number="21">เราจะรวมพวกเจ้า และเอาไฟแห่งความพิโรธของเราเป่าเจ้าและเจ้าจะถูกละลายอยู่ในนั้น</verse>
				<verse number="22">เงินละลายอยู่ในเตาหลอมอย่างไร เจ้าทั้งหลายจะละลายอยู่ในไฟอย่างนั้น แล้วเจ้าจะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์ได้ระบายความโกรธของเราออกเหนือพวกเจ้า”</verse>
				<verse number="23">แล้วพระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="24">“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงกล่าวกับแผ่นดินว่า เจ้าเป็นแผ่นดินที่ไม่ได้รับการชำระ และไม่ได้รับน้ำฝนในวันแห่งความเกรี้ยวกราด</verse>
				<verse number="25">บรรดาผู้นำ วางแผนท่ามกลางแผ่นดินนั้น เหมือนสิงโตคำรามที่ฉีกเหยื่ออยู่ เขาทั้งหลายกัดกินชีวิตคน เขาริบสมบัติและสิ่งมีค่าไป พวกเขาเพิ่มพูนหญิงม่ายขึ้นมากมายท่ามกลางแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="26">พวกปุโรหิตของเขาได้ละเมิดธรรมบัญญัติของเรา และลบหลู่สิ่งบริสุทธิ์ของเรา พวกเขาไม่ได้แยกแยะระหว่างสิ่งบริสุทธิ์และสิ่งไม่บริสุทธิ์ เขาไม่ได้บอกให้รู้ความแตกต่างระหว่างสิ่งเป็นมลทินและสิ่งสะอาด เขาไม่เห็นวันสะบาโตของเราอยู่ในสายตา ดังนั้นเราจึงถูกลบหลู่ท่ามกลางเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="27">พวกเจ้านายในท่ามกลางแผ่นดินเป็นเหมือนสุนัขป่าที่ฉีกเหยื่อ ทำให้โลหิตตก ทำลายชีวิตเพื่อจะเอากำไรอธรรม</verse>
				<verse number="28">และบรรดาผู้เผยพระวจนะของแผ่นดินนั้น ก็ฉาบปูนขาวให้กับพวกเขาด้วยการเห็นนิมิตปลอม และให้คำทำนายเท็จแก่เขา โดยกล่าวว่า ‘พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้’ ทั้งที่พระยาห์เวห์ไม่ได้ตรัสเลย</verse>
				<verse number="29">ประชาชนในแผ่นดินทำการบีบบังคับและทำการโจรกรรม เออ เขาบีบบังคับคนยากจนและคนขัดสน และบีบบังคับคนต่างด้าวอย่างไม่ยุติธรรม</verse>
				<verse number="30">และเราแสวงหาคนหนึ่งในพวกเขาที่จะสร้างกำแพง และยืนอยู่ตรงช่องโหว่ต่อหน้าเราเพื่อแผ่นดินนั้น เพื่อเราจะไม่ทำลายมันเสีย แต่เราก็หาไม่ได้สักคนเดียว</verse>
				<verse number="31">ฉะนั้นเราจึงเทความเกรี้ยวกราดของเราลงเหนือเขา เราทำให้พวกเขาหมดสิ้นไปด้วยไฟพิโรธของเรา เราจะลงทัณฑ์ตามการประพฤติของพวกเขาเหนือศีรษะเขา” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตรมนุษย์เอ๋ย มีผู้หญิงสองคนเป็นบุตรสาวของมารดาเดียวกัน</verse>
				<verse number="3">เธอทั้งสองทำตัวเป็นโสเภณีในอียิปต์ เธอทำตัวเป็นโสเภณีตั้งแต่สาวๆ ณ ที่นั้นถันของเธอทั้งสองถูกเคล้าคลึง และยอดถันพรหมจารีของเธอก็ถูกจับต้อง</verse>
				<verse number="4">คนพี่ชื่อโอโฮลาห์และน้องสาวชื่อโอโฮลีบาห์ ทั้งสองเป็นของเรา ทั้งสองคลอดบุตรชายหญิง เรื่องชื่อนั้น โอโฮลาห์คือสะมาเรีย และโอโฮลีบาห์คือเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="5">“โอโฮลาห์ทำตัวเป็นโสเภณีเมื่อเธอเป็นของเรา เธอลุ่มหลงคนรักของเธอ คืออัสซีเรียซึ่งเป็นนักรบ</verse>
				<verse number="6">พวกเขาแต่งกายสีม่วง เป็นทั้งพวกข้าหลวงและเจ้าหน้าที่ ทุกคนเป็นชายหนุ่มที่พึงปรารถนา เป็นพลม้าที่ขี่ม้า</verse>
				<verse number="7">เธอเล่นชู้กับคนเหล่านี้ ซึ่งเป็นบุคคลชั้นเยี่ยมของอัสซีเรียทุกคน และเธอก็ทำตัวให้เป็นมลทิน ด้วยรูปเคารพของทุกคนที่เธอลุ่มหลงนั้น</verse>
				<verse number="8">เธอไม่ได้เลิกการเล่นชู้ซึ่งเธอได้ทำตั้งแต่ครั้งอยู่ในอียิปต์ เพราะว่าเมื่อยังสาวอยู่นั้นพวกเขาหลับนอนกับเธอ และจับต้องยอดถันพรหมจารีของเธอ แล้วเทราคะของพวกเขาบนเธอ</verse>
				<verse number="9">เพราะฉะนั้น เราจึงมอบเธอให้ตกอยู่ในมือพวกคนรักของเธอ คือในมือของอัสซีเรียที่เธอลุ่มหลงนั้น</verse>
				<verse number="10">เขาเผยความเปลือยเปล่าของเธอ เขาจับบุตรชายหญิงของเธอ และฆ่าเธอเสียด้วยดาบ เธอจึงกลายเป็นคำเยาะเย้ยท่ามกลางผู้หญิงทั้งหลาย เมื่อเธอถูกพิพากษาลงโทษ</verse>
				<verse number="11">“โอโฮลีบาห์น้องสาวของเธอเห็นเช่นนั้น เธอก็ทรามเสียยิ่งกว่าพี่สาวในเรื่องการลุ่มหลง และในการเล่นชู้นั้นเธอเล่นชู้ยิ่งกว่าพี่สาว</verse>
				<verse number="12">เธอลุ่มหลงอัสซีเรีย ทั้งพวกข้าหลวงและเจ้าหน้าที่ นักรบที่ใส่เกราะเต็มตัว พลม้าที่ขี่ม้า ทุกคนเป็นชายหนุ่มที่พึงปรารถนา</verse>
				<verse number="13">และเราเห็นว่าเธอมีมลทินเสียแล้ว เธอทั้งสองก็เดินในทางเดียวกัน</verse>
				<verse number="14">แต่เธอยังเล่นชู้ยิ่งขึ้น เธอเห็นรูปของผู้ชายสลักอยู่บนผนัง เป็นรูปคนเคลเดียที่วาดด้วยสีแดงเข้ม</verse>
				<verse number="15">มีเข็มขัดคาดเอว มีผ้าโพกศีรษะที่ชายห้อยอยู่ ทุกคนเป็นเหมือนนายทหาร เป็นรูปชาวบาบิโลน ซึ่งแผ่นดินเดิมของเขาคือเคลเดีย</verse>
				<verse number="16">เมื่อเธอเห็นแล้วก็ลุ่มหลงพวกเขา แล้วส่งผู้สื่อสารไปหาพวกเขาที่เคลเดีย</verse>
				<verse number="17">ชาวบาบิโลนก็มาหาเธอถึงเตียงรัก และเขาก็ทำให้เธอเป็นมลทินด้วยการเล่นชู้ของพวกเขา หลังจากที่เธอเป็นมลทินกับพวกเขาแล้ว เธอก็แยกจากไป</verse>
				<verse number="18">เมื่อเธอเผยการเล่นชู้และเผยความเปลือยเปล่าของเธอ เราก็แยกจากเธอไปเหมือนอย่างที่เราแยกจากพี่สาวของเธอไป</verse>
				<verse number="19">ถึงกระนั้นเธอยังทวีการทำตัวเป็นโสเภณีของเธอขึ้นอีก โดยหวนระลึกถึงเมื่อครั้งยังสาวอยู่ เมื่อเธอทำตัวเป็นโสเภณีอยู่ในแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="20">เธอลุ่มหลงคนรักของเธอ ลำเนื้อ ของพวกเขาก็เหมือนของลา และการหลั่งของเขานั้นก็เหมือนของม้า</verse>
				<verse number="21">และเจ้าก็อาลัยในการมักมากในกามเมื่อเจ้ายังสาวอยู่ เมื่อคนอียิปต์จับต้องอกของเจ้า และเคล้าคลึงยอดถันสาวของเจ้า</verse>
				<verse number="22">“เพราะฉะนั้น โอโฮลีบาห์เอ๋ย พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ดูสิ เราจะเร้าคนรักที่เจ้าแยกจากไปแล้วนั้นให้มาสู้กับเจ้า และเราจะนำเขามาสู้กับเจ้าจากทุกๆ ด้าน</verse>
				<verse number="23">มีคนบาบิโลน และคนเคลเดียทั้งหมด คนเปโขด คนโชอา และคนโคอา รวมทั้งคนอัสซีเรียทั้งหมดด้วย เป็นคนหนุ่มที่พึงปรารถนา พวกข้าหลวง เจ้าหน้าที่ทั้งหมด ล้วนเรียกว่านายทหาร ทุกคนขี่ม้า</verse>
				<verse number="24">เขาจะมาต่อสู้เจ้า ด้วยอาวุธ ด้วยรถรบที่มีล้อ พร้อมกับชนชาติทั้งหลายจำนวนมาก เขาจะตั้งตนต่อสู้เจ้าจากทุกด้าน ด้วยโล่ใหญ่และโล่เล็ก ทั้งหมวกเหล็ก และเราจะมอบการพิพากษาให้เขา และเขาทั้งหลายจะพิพากษาเจ้าตามวิธีการพิพากษาของเขา</verse>
				<verse number="25">และเราจะแสดงความหวงแหนของเราต่อเจ้า และพวกเขาจะทำกับเจ้าด้วยความโกรธ เขาจะตัดจมูกและตัดหูของเจ้าออกเสีย และพวกเจ้าที่เหลือรอดจะล้มลงด้วยดาบ พวกเขาจะจับบุตรชายและบุตรหญิงของเจ้าไป และพวกเจ้าที่เหลือรอดจะถูกเผาด้วยไฟ</verse>
				<verse number="26">เขาจะถอดเสื้อผ้าของเจ้าออก และนำเอาเครื่องรูปพรรณงามๆ ของเจ้าไปเสีย</verse>
				<verse number="27">เราจะให้การมักมากในกามและการเล่นชู้ซึ่งมาจากแผ่นดินอียิปต์นั้นหมดสิ้นไป เพื่อเจ้าจะไม่เงยหน้าขึ้นดูสิ่งนั้นอีก แล้วเจ้าจะไม่ระลึกถึงอียิปต์อีกต่อไป</verse>
				<verse number="28">เพราะพระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ดูสิ เราจะมอบเจ้าไว้ในมือของผู้ที่เจ้าเกลียด คือในมือของพวกที่เจ้าแยกจากไปนั้น</verse>
				<verse number="29">แล้วเขาทั้งหลายจะทำกับเจ้าด้วยความเกลียดชัง และจะริบเอาผลจากการตรากตรำของเจ้าไปหมด และทิ้งเจ้าไว้ให้เปลือยเปล่าและล่อนจ้อน ความเปลือยเปล่าและการเล่นชู้ของเจ้าจะต้องถูกเผยออก ทั้งการมักมากในกามและการเล่นชู้ของเจ้า</verse>
				<verse number="30">เขานำสิ่งเหล่านี้มาเหนือเจ้าเพราะเจ้าทำตัวเป็นโสเภณีต่อบรรดาประชาชาติ และเพราะการทำตัวเจ้าให้เป็นมลทินด้วยรูปเคารพของเขา</verse>
				<verse number="31">เจ้าดำเนินตามทางของพี่สาวเจ้า เพราะฉะนั้น เราจึงมอบถ้วยของเธอใส่มือเจ้า</verse>
				<verse number="32">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เจ้าจะต้องดื่มจากถ้วยของพี่สาวเจ้า ถ้วยที่ลึกและกว้าง เจ้าจะกลายเป็นที่หัวเราะและถูกเยาะเย้ย เนื่องจากถ้วยนั้นจุได้มาก</verse>
				<verse number="33">เจ้าจะเต็มด้วยความมึนเมาและความระทม ถ้วยของสะมาเรียพี่สาวของเจ้านั้น เป็นถ้วยน่าสะพรึงกลัวและอ้างว้าง</verse>
				<verse number="34">เจ้าจะดื่มและดื่มจนเกลี้ยง เจ้าจะทำถ้วยให้แตกเป็นชิ้นๆ และฉีกอกของเจ้าเสีย เพราะเราได้ลั่นวาจาแล้ว” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="35">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า “เพราะเจ้าลืมเราและเหวี่ยงเราไปไว้ข้างหลังเจ้า ดังนั้นเจ้าจงแบกรับโทษของการมักมากในกามและการเล่นชู้เถิด”</verse>
				<verse number="36">พระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “บุตรมนุษย์เอ๋ย เจ้าจะพิพากษาโอโฮลาห์และโอโฮลีบาห์หรือไม่? จงประกาศการกระทำที่น่าสะอิดสะเอียนของพวกเธอให้เธอทราบ</verse>
				<verse number="37">เพราะว่าพวกเธอได้ล่วงประเวณี และโลหิตก็อยู่ในมือเธอ พวกเธอล่วงประเวณีกับรูปเคารพของเธอ และเธอยังถวายบุตรชายซึ่งเธอคลอดให้แก่เรานั้นเพื่อลุยไฟเป็นอาหารของรูปเคารพพวกนั้นด้วย</verse>
				<verse number="38">ยิ่งกว่านั้นอีก พวกเธอได้ทำเช่นนี้กับเรา คือเธอได้ทำให้สถานนมัสการของเราเป็นมลทินในวันเดียวกับที่ลบหลู่สะบาโตของเรา</verse>
				<verse number="39">คือเมื่อเธอฆ่าลูกของเธอเป็นเครื่องบูชารูปเคารพ ในวันนั้นเธอก็เข้ามาในสถานนมัสการของเราและทำให้ที่นั้นถูกลบหลู่ นี่แน่ะ เธอทำสิ่งนี้ในนิเวศของเรา</verse>
				<verse number="40">ยิ่งกว่านั้นอีก พวกเจ้ายังส่งคนไปหาผู้ชายมาจากเมืองไกล ด้วยการส่งผู้สื่อสารไปหา และดูสิ พวกเขาก็มา แล้วเจ้าก็ล้างตัวของเจ้า เจ้าทาตาของเจ้า และแต่งกายของเจ้าด้วยเครื่องประดับเพื่อคนพวกนั้น</verse>
				<verse number="41">เจ้านั่งอยู่บนที่นั่งสูงศักดิ์และข้างหน้ามีโต๊ะวางอยู่ ซึ่งเป็นโต๊ะที่เจ้าวางเครื่องหอมและน้ำมันของเรา</verse>
				<verse number="42">เสียงของฝูงชนที่ปล่อยตัวก็ดังอยู่กับเธอ พร้อมกับคนจำนวนมากที่เมามายซึ่งถูกนำมาจากถิ่นทุรกันดารด้วย แล้วเขาเอากำไลมือสวมที่แขนของผู้หญิงและสวมมงกุฎงามบนศีรษะพวกเธอ</verse>
				<verse number="43">“เราจึงกล่าวว่า เธอเป็นผู้ร่วงโรยด้วยการล่วงประเวณี เขาทั้งหลายก็ยังเล่นชู้กับเธอ</verse>
				<verse number="44">เพราะชายเหล่านั้นยังเข้าหาเธอ เหมือนอย่างเข้าหาหญิงโสเภณี ดังนั้นเขาก็เข้าหาโอโฮลาห์กับโอโฮลีบาห์ซึ่งเป็นหญิงมักมากในกาม</verse>
				<verse number="45">แต่คนชอบธรรมจะพิพากษาพวกเธอด้วยคำพิพากษาอันควรแก่หญิงล่วงประเวณี และด้วยคำพิพากษาอันควรแก่หญิงที่ทำให้โลหิตตก เพราะเธอเป็นหญิงล่วงประเวณี และมือของเธอก็เปื้อนเลือด</verse>
				<verse number="46">“เพราะพระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า จงนำกองทัพมาสู้กับเธอทั้งสองนี้ และมอบพวกเธอไว้แก่ความหวาดกลัวและการถูกปล้น</verse>
				<verse number="47">และกองทัพจะเอาหินขว้างพวกเธอและฟันเธอด้วยดาบ พวกเขาจะฆ่าบุตรชายหญิงของเธอ และเผาเรือนทั้งหลายของพวกเธอเสีย</verse>
				<verse number="48">ดังนี้แหละ เราจะทำให้การมักมากในกามในแผ่นดินนั้นหมดสิ้นไปเสียที เพื่อผู้หญิงทุกคนจะได้รับการตักเตือนและไม่ทำตัวมักมากในกามเหมือนอย่างเจ้า</verse>
				<verse number="49">และคนจะลงโทษการมักมากในกามของเจ้าและเจ้าต้องแบกรับบาปเรื่องการบูชารูปเคารพ แล้วเจ้าจะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์องค์เจ้านาย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ในวันที่ 10 เดือนที่ 10 ปีที่ 9 พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงเขียนชื่อของวันนี้ไว้ คือวันนี้โดยเฉพาะ กษัตริย์บาบิโลนจะล้อมกรุงเยรูซาเล็ม ในวันนี้</verse>
				<verse number="3">และจงกล่าวอุปมาแก่พงศ์พันธุ์มักกบฏ และพูดกับพวกเขาว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า จงตั้งหม้อไว้ ตั้งไว้สิ และเทน้ำใส่หม้อด้วย</verse>
				<verse number="4">จงใส่ชิ้นเนื้อเข้าไป เอาเนื้อดีๆ คือเนื้อโคนขาและเนื้อสันขาหน้า เอากระดูกอย่างดีมาใส่ให้เต็ม</verse>
				<verse number="5">จงเลือกแกะอย่างดีมาตัวหนึ่ง ใส่ฟืน ไว้ใต้นั้น จงต้มให้เดือด เคี่ยวกระดูกที่อยู่ในนั้นด้วย</verse>
				<verse number="6">“เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า วิบัติแก่กรุงที่ชุ่มด้วยโลหิต คือหม้อที่ขึ้นสนิมข้างใน และสนิมก็ไม่หลุดออกมา จงเอาเนื้อออกทีละชิ้น ไม่ต้องเลือกด้วยการจับฉลาก</verse>
				<verse number="7">เพราะโลหิตที่เธอทำให้ตกนั้นยังอยู่ท่ามกลางเธอ เธอเทโลหิตไว้บนหินเรียบ เธอไม่ได้เทลงบนพื้นดิน แล้วให้ฝุ่นกลบไว้</verse>
				<verse number="8">เพื่อเร้าความโกรธและการแก้แค้น เราได้เทโลหิตที่เธอทำให้ตกนั้นไว้บนหินเรียบ เพื่อไม่ให้โลหิตถูกปกปิดไว้</verse>
				<verse number="9">“เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า วิบัติแก่กรุงที่ชุ่มโลหิต เราจะทำให้กองฟืนนั้นใหญ่ขึ้นด้วย</verse>
				<verse number="10">จงสุมฟืนเข้าไปและก่อไฟขึ้น ต้มเนื้อให้ดี และใส่เครื่องปรุง และปล่อยกระดูกให้ไหม้</verse>
				<verse number="11">และจงวางหม้อเปล่าไว้บนถ่าน เพื่อให้มันร้อนจนทองแดงไหม้ และให้สิ่งที่เป็นมลทินของมันละลายไปในนั้น สนิมของมันถูกเผาไหม้</verse>
				<verse number="12">แต่ความพยายามก็ไร้ผล สนิมที่หนาของมันก็ไม่หลุดออก จงทิ้งสนิมไปในไฟ</verse>
				<verse number="13">การมักมากในกามทำให้เจ้ามีมลทิน เพราะว่าเราชำระเจ้า แต่เจ้าก็ไม่ถูกชำระจากมลทินของเจ้า เจ้าก็จะไม่ถูกชำระอีกต่อไป จนกว่าเราจะระบายความโกรธของเราออกเหนือเจ้าจนหมด</verse>
				<verse number="14">“เราคือยาห์เวห์ได้ลั่นวาจาแล้ว เวลาได้มาถึงแล้ว และเราจะทำเช่นนั้น จะไม่มีการยับยั้ง เราจะไม่ปรานีและเราจะไม่สงสาร เราจะพิพากษาเจ้าตามวิถีทางและการกระทำของเจ้า” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="15">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าอีกว่า</verse>
				<verse number="16">“บุตรมนุษย์เอ๋ย นี่แน่ะ เราจะเอาผู้ที่เจ้ารัก ไปจากเจ้าอย่างฉับพลัน แต่เจ้าอย่าคร่ำครวญหรือร้องไห้ หรือน้ำตาตก</verse>
				<verse number="17">เจ้าถอนหายใจได้ แต่ห้ามมีเสียง อย่าไว้ทุกข์ให้ผู้ตาย จงโพกผ้าของเจ้า และสวมรองเท้าที่เท้าของเจ้า อย่าปิดหนวดหรือกินอาหารของคนเศร้าโศก”</verse>
				<verse number="18">และข้าพเจ้าจึงพูดกับประชาชนตอนเช้า แล้วภรรยาของข้าพเจ้าก็สิ้นชีวิตตอนเย็น พอเช้าขึ้นข้าพเจ้าก็ทำอย่างที่ข้าพเจ้าได้รับพระบัญชา</verse>
				<verse number="19">ประชาชนก็ถามข้าพเจ้าว่า “ท่านจะไม่บอกเราหรือว่า สิ่งที่ท่านทำนี้มีความหมายอะไรต่อเรา?”</verse>
				<verse number="20">แล้วข้าพเจ้าก็พูดกับพวกเขาว่า “พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="21">จงกล่าวกับพงศ์พันธุ์อิสราเอลว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ดูสิ เราจะทำสถานนมัสการของเราอันเป็นความภูมิใจในพลังของพวกเจ้า เป็นความปรารถนาแห่งดวงตาพวกเจ้า และเป็นสิ่งที่วิญญาณจิตเจ้ารักนั้นให้เสื่อมเกียรติไป บุตรชายหญิงของพวกเจ้าซึ่งเจ้าทิ้งไว้เบื้องหลังจะล้มลงด้วยดาบ</verse>
				<verse number="22">และพวกเจ้าจะทำอย่างที่ข้าพเจ้าได้ทำ คือเจ้าจะไม่ปิดหนวด ไม่กินอาหารของคนเศร้าโศก</verse>
				<verse number="23">ผ้าโพกจะอยู่บนศีรษะของเจ้า และรองเท้าจะอยู่ที่เท้าของเจ้า และพวกเจ้าจะไม่ไว้ทุกข์หรือร้องไห้ แต่เจ้าจะทรุดลงเพราะความผิดของเจ้า และจะโอดครวญต่อกันและกัน</verse>
				<verse number="24">เอเสเคียลจะเป็นหมายสำคัญแก่เจ้าทั้งหลาย เขาทำอย่างไร พวกเจ้าจะทำอย่างนั้น และเมื่อเหตุการณ์เหล่านี้มาถึง พวกเจ้าจะได้รู้ว่า เราคือยาห์เวห์องค์เจ้านาย”</verse>
				<verse number="25">“และเจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย ในวันที่เราเอาที่กำบังเข้มแข็งของพวกเขาไป ทั้งความรื่นเริงและศักดิ์ศรีของเขา สิ่งที่พอตาพอใจของเขาทั้งหลาย และสิ่งที่ใจของเขาปรารถนา รวมทั้งบุตรชายและบุตรหญิงของเขา</verse>
				<verse number="26">ในวันนั้น ผู้ลี้ภัยจะมาหาเจ้า เพื่อจะบอกเรื่องราวให้เจ้าได้ยิน</verse>
				<verse number="27">ในวันนั้น ปากเจ้าจะถูกเปิดต่อหน้าผู้ลี้ภัย แล้วเจ้าจะพูดและจะไม่เป็นใบ้อีกต่อไป ดังนั้นเจ้าเป็นเครื่องหมายสำหรับเขา และเขาทั้งหลายจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">และพระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงมุ่งหน้าต่อสู้คนอัมโมน และจงเผยพระวจนะกล่าวโทษพวกเขา</verse>
				<verse number="3">จงพูดกับคนอัมโมนว่า จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เพราะเจ้ากล่าวว่า ‘ดีแล้ว’ ต่อสถานนมัสการของเราเมื่อที่นั้นถูกลบหลู่ และต่อแผ่นดินอิสราเอลเมื่อที่นั่นถูกทำให้ร้างเปล่า และต่อพงศ์พันธุ์ยูดาห์เมื่อพวกเขาถูกกวาดไปเป็นเชลย</verse>
				<verse number="4">เพราะฉะนั้น ดูสิ เราจะมอบเจ้าให้เป็นกรรมสิทธิ์ของชนชาติทางทิศตะวันออก พวกเขาจะตั้งค่ายอยู่ท่ามกลางเจ้า และจะสร้างที่อาศัยของเขาในที่ของเจ้า เขาทั้งหลายจะกินผลไม้ของเจ้า และจะดื่มน้ำนมของเจ้า</verse>
				<verse number="5">เราจะทำให้เมืองรับบาห์เป็นทุ่งหญ้าสำหรับอูฐ และทำให้ที่ของคนอัมโมนเป็นคอกสำหรับฝูงแพะแกะ แล้วเจ้าจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">เพราะพระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เจ้าได้ตบมือและกระทืบเท้าทั้งปีติยินดีด้วยใจมุ่งร้ายทุกอย่างต่อแผ่นดินอิสราเอล</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้น ดูสิ เราได้ยื่นมือของเราออกต่อสู้เจ้า และจะมอบเจ้าแก่ประชาชาติทั้งหลายให้เป็นของริบ เราจะตัดเจ้าออกจากชนชาติทั้งหลายและเราจะทำให้เจ้าพินาศไปจากประเทศทั้งหลาย เราจะทำลายเจ้า แล้วเจ้าจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า “เพราะโมอับ และเสอีร์กล่าวว่า ‘ดูสิ พงศ์พันธุ์ยูดาห์ก็ไม่ต่างกับประชาชาติอื่นๆ’</verse>
				<verse number="9">เพราะฉะนั้น นี่แน่ะ เราจะเปิดชายแดนของโมอับออก ตั้งแต่เมืองชายแดน คือบรรดาเมืองแห่งศักดิ์ศรีของประเทศนั้นได้แก่เมืองเบธเยชิโมท เมืองบาอัลเมโอน และเมืองคีริยาธาอิม</verse>
				<verse number="10">แล้วเราจะมอบให้เป็นกรรมสิทธิ์ของชนชาติทางทิศตะวันออก พร้อมกับคนอัมโมน เพื่อว่าจะไม่มีใครนึกถึงคนอัมโมนอีกในบรรดาประชาชาติ</verse>
				<verse number="11">และเราจะทำการพิพากษาโทษโมอับ แล้วเขาทั้งหลายจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า “เพราะว่าเอโดม ได้ทำการแก้แค้นต่อพงศ์พันธุ์ของยูดาห์ และมีความผิดใหญ่หลวงในการแก้แค้นพวกเขา</verse>
				<verse number="13">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เราจะยื่นมือของเราออกต่อสู้เอโดม และตัดคนและสัตว์ออกเสียจากเอโดม และเราจะทำให้ย่อยยับตั้งแต่เมืองเทมานถึงเมืองเดดาน เขาทั้งหลายก็จะล้มลงด้วยดาบ</verse>
				<verse number="14">และเราจะวางการแก้แค้นของเราลงเหนือเอโดมด้วยมือของอิสราเอลประชากรของเรา และพวกเขาจะทำกับเอโดมตามความกริ้วและความโกรธของเรา แล้วเอโดมจะรู้ถึงการแก้แค้นของเรา” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า “เพราะว่าคนฟีลิสเตีย ได้ทำการแก้แค้น และแก้แค้นด้วยใจมุ่งร้ายหมายทำลายศัตรูดั้งเดิมเสีย</verse>
				<verse number="16">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ดูสิ เราจะยื่นมือของเราออกต่อสู้คนฟีลิสเตีย และเราจะตัดคนเคเรธีออก และทำลายคนที่เหลืออยู่ของชายฝั่งทะเล</verse>
				<verse number="17">เราจะทำการแก้แค้นที่ยิ่งใหญ่ต่อพวกเขาและลงโทษเขาด้วยความโกรธ แล้วพวกเขาจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์ และเราได้วางการแก้แค้นของเราไว้บนพวกเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">อยู่มาในวันต้นเดือนของปีที่ 11 พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตรมนุษย์เอ๋ย เพราะว่าไทระ ได้พูดเกี่ยวกับเยรูซาเล็มว่า ‘ดีแล้ว ประตูเมืองของประชาชนนั้นพังเสียแล้ว มันเปิดกว้างไว้รับข้า มันร้างเปล่า ส่วนข้าจะบริบูรณ์ขึ้น’</verse>
				<verse number="3">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสว่า นี่แน่ะ ไทระ เรามาต่อสู้เจ้า และจะนำประชาชาติมากมายมาต่อสู้เจ้า เหมือนทะเลนำคลื่นทั้งหลายของมันมา</verse>
				<verse number="4">พวกเขาจะทำลายกำแพงของไทระ และพังหอคอยของมันเสีย และเราจะขูดดินเสียจากมัน แล้วทำให้เป็นศิลาเปล่าๆ</verse>
				<verse number="5">และมันจะกลายเป็นที่สำหรับตากอวน ซึ่งอยู่ท่ามกลางทะเล เพราะเราได้ลั่นวาจาแล้ว พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ และเมืองนั้นจะเป็นของปล้นของบรรดาประชาชาติ</verse>
				<verse number="6">และคนในเมืองต่างๆ ของมันที่อยู่บนแผ่นดินใหญ่ จะต้องถูกฆ่าเสียด้วยดาบ แล้วเขาทั้งหลายจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">“เพราะพระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราจะนำเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์บาบิโลน ผู้เป็นจอมกษัตริย์จากทิศเหนือมายังไทระ พร้อมกับม้า รถรบ พลม้าและกำลังพลมากมาย</verse>
				<verse number="8">คนในเมืองต่างๆ ของเจ้าบนแผ่นดินใหญ่นั้น เขาจะฆ่าเสียด้วยดาบ เขาจะก่อกำแพงล้อมเจ้าไว้ และก่อเชิงเทินต่อสู้เจ้า และจะยกโล่ขึ้นต่อสู้เจ้า</verse>
				<verse number="9">เขาจะกระแทกกำแพงของเจ้าด้วยท่อนไม้ทะลวงกำแพง และเขาจะเอาขวานของเขาพังหอคอยเจ้าลง</verse>
				<verse number="10">ม้าของเขามีมากมาย จนฝุ่นม้าตลบคลุมเจ้าไว้ กำแพงเมืองของเจ้าจะสั่นสะเทือน เนื่องด้วยเสียงพลม้าและล้อรถรบ เมื่อเขายกเข้าประตูเมืองของเจ้า จะเป็นเหมือนคนเดินเข้าเมืองที่แตกแล้ว</verse>
				<verse number="11">เขาจะย่ำไปบนถนนทุกสายของเจ้า ด้วยกีบม้าทั้งหลายของเขา เขาจะฆ่าประชาชนของเจ้าด้วยดาบ และเสาหานอันแข็งแรงของเจ้าจะล้มลงถึงดิน</verse>
				<verse number="12">พวกเขาจะเอาทรัพย์สมบัติของเจ้าเป็นของริบ และเขาจะเอาสินค้าของเจ้าเป็นของปล้น เขาทั้งหลายจะพังกำแพงของเจ้าลง และจะรื้อบ้านที่เจ้าชอบใจลง ไม่ว่าหินหรือไม้หรือดินของเจ้านั้น เขาจะโยนทิ้งเสียกลางน้ำ</verse>
				<verse number="13">เสียงเพลงของเจ้านั้น เราจะให้หยุด และเสียงพิณของเจ้าก็จะไม่ให้ได้ยินอีก</verse>
				<verse number="14">เราจะทำเจ้าให้เป็นศิลาเปล่า เจ้าจะเป็นสถานที่สำหรับตากอวน เจ้าจะไม่ถูกสร้างขึ้นใหม่อีก เพราะเราคือยาห์เวห์ได้ลั่นวาจาแล้ว” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="15">“พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แก่ไทระ ว่า แผ่นดินชายทะเลจะสั่นสะเทือนด้วยเสียงที่เจ้าล้มลง และเสียงผู้บาดเจ็บร้องครวญคราง เมื่อการเข่นฆ่าเกิดขึ้นท่ามกลางเจ้าไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="16">แล้วเจ้านายแห่งทะเลทั้งหมดจะก้าวลงมาจากบัลลังก์ แล้วจะเปลื้องเครื่องทรงออก และปลดเครื่องแต่งตัวที่มีลายปักออกเสีย และจะเอาความสั่นกลัวมาเป็นเครื่องทรง จะนั่งอยู่บนพื้นดินและสั่นอยู่ทุกขณะ และหวาดกลัวเพราะเจ้า</verse>
				<verse number="17">คนทั้งหลายจะกล่าวบทคร่ำครวญในเรื่องเจ้า และกล่าวแก่เจ้าว่า โอ เจ้าพินาศแล้ว เมืองที่มีพลเมืองมาจากทะเล เมืองที่มีชื่อเสียงเลื่องลือ เป็นเมืองเข้มแข็งอยู่ที่ทะเล ทั้งเมืองนั้นและชาวเมืองนั้น ได้สร้างความหวาดกลัว แก่คนที่อาศัยอยู่ทั้งหมด</verse>
				<verse number="18">บัดนี้ เกาะทั้งหลายก็สั่นสะเทือน ในวันที่เจ้าล้มลง เออ บรรดาเกาะที่อยู่ในทะเล ก็กลัวเพราะการที่เจ้าสิ้นไป’</verse>
				<verse number="19">“เพราะพระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เมื่อเราทำให้เจ้าเป็นเมืองร้างเปล่า เหมือนอย่างเมืองที่ไม่มีคนอาศัย เมื่อเรานำที่ลึกมาท่วมเจ้า และน้ำมากหลายปกคลุมเจ้าไว้</verse>
				<verse number="20">แล้วเราจะผลักเจ้าลงไปพร้อมกับคนเหล่านั้นที่ลงไปยังหลุมลึก ไปยังคนในสมัยเก่าก่อน เราจะทำให้เจ้าอาศัยอยู่ในที่ต่ำสุดของแผ่นดินโลกเหมือนซากปรักหักพังสมัยดึกดำบรรพ์ ด้วยกันกับผู้ที่ลงไปยังหลุมลึก เพื่อเจ้าจะไม่ดำรงอยู่ต่อไป และเจ้าจะไม่ตั้งอยู่ในแผ่นดินของผู้มีชีวิต</verse>
				<verse number="21">เราจะทำให้เจ้าจบลงอย่างน่ากลัว จะไม่มีเจ้าอีกแล้ว ถึงใครจะเสาะหาเจ้า เขาจะหาเจ้าไม่พบอีกต่อไปเป็นนิตย์ ” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="2">“และเจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย จงกล่าวบทคร่ำครวญเรื่องไทระ</verse>
				<verse number="3">และจงกล่าวแก่ไทระ ซึ่งอยู่ที่ทางเข้าสู่ทะเล ซึ่งเป็นพ่อค้าของชนชาติทั้งหลายที่อยู่ตามแผ่นดินชายทะเล พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า โอ ไทระ เจ้าได้กล่าวว่า ‘ข้างดงามอย่างไม่มีที่ติ ’</verse>
				<verse number="4">พรมแดนของเจ้าอยู่ใจกลางทะเล ผู้ก่อสร้างได้ทำให้เจ้างามพร้อม</verse>
				<verse number="5">ไม้กระดานทั้งหมดของเจ้า ทำด้วยไม้สนสามใบมาจากเสนีร์ เขาเอาไม้สนสีดาร์จากเลบานอน มาทำเป็นเสากระโดงให้เจ้า</verse>
				<verse number="6">เอาไม้โอ๊ก จากเมืองบาชาน มาทำเป็นไม้กรรเชียงของเจ้า เขาทำดาดฟ้าของเจ้าด้วยไม้ช้องรำพัน ที่มาจากชายฝั่งเกาะไซปรัส แล้วฝังด้วยงาช้าง</verse>
				<verse number="7">ส่วนใบเรือของเจ้านั้น ทำด้วยผ้าป่านปักเนื้อละเอียดจากอียิปต์ ทั้งยังใช้เป็นธงเรือของเจ้า ผ้าสีฟ้าสีม่วงจากเกาะเอลีชาห์ เป็นหลังคาดาดฟ้าของเจ้า</verse>
				<verse number="8">ชาวไซดอนและชาวอารวัด เป็นฝีพายของเจ้า โอ ไทระ ช่างฝีมือของเจ้าที่อยู่ในเจ้า เขาเป็นกะลาสีเรือของเจ้า</verse>
				<verse number="9">ผู้อาวุโสเมืองเกบาลและพวกช่างฝีมือก็อยู่ในเจ้า เป็นช่างซ่อมรอยรั่วให้เจ้า เรือในทะเลทั้งหมดรวมทั้งพวกลูกเรือก็อยู่กับเจ้า เพื่อแลกเปลี่ยนสินค้ากับเจ้า</verse>
				<verse number="10">ชาวเปอร์เซีย ชาวลูด และชาวพูต ก็อยู่ในกองทัพของเจ้า เป็นนักรบของเจ้า พวกเขาแขวนโล่และหมวกเหล็กอยู่ในเจ้า เขาทำให้เจ้ารุ่งโรจน์</verse>
				<verse number="11">ชาวอารวัดและชาวเฮเลค อยู่บนกำแพงโดยรอบเจ้า ชาวกามัดอยู่ในหอคอยของเจ้า พวกเขาแขวนโล่ไว้ตามกำแพงโดยรอบเจ้า เขาทั้งหลายทำให้เจ้างามพร้อม</verse>
				<verse number="12">“ทารชิชค้าขายกับเจ้า เพราะว่าทรัพย์สินทั้งหมดของเจ้ามีมากมาย เขาเอาเงิน เหล็ก ดีบุก และตะกั่วมาแลกเปลี่ยนกับสินค้าของเจ้า</verse>
				<verse number="13">กรีซ ทูบัล และเมเชค เป็นคู่ค้าของเจ้า เขาเอาคนและภาชนะทองสัมฤทธิ์มาแลกกับสินค้าของเจ้า</verse>
				<verse number="14">เมืองเบธโทการมาห์ เอาม้า ม้าศึก และล่อมาแลกกับสินค้าของเจ้า</verse>
				<verse number="15">ชาวเดดานเป็นคู่ค้าของเจ้า แผ่นดินชายทะเลจำนวนมากเป็นตลาดที่อยู่ในอำนาจของเจ้า พวกเขานำงาช้างและไม้มะเกลือมาเป็นค่าสินค้า</verse>
				<verse number="16">ซีเรียเป็นคู่ค้าของเจ้า เพราะเจ้ามีผลผลิตอันอุดม เขาเอาเทอร์คอยซ์ ผ้าสีม่วง ผ้าป่านปักเนื้อละเอียด กัลปังหา และทับทิมมาแลกกับสินค้าของเจ้า</verse>
				<verse number="17">ยูดาห์และแผ่นดินอิสราเอลก็เป็นคู่ค้าของเจ้า พวกเขาเอาข้าวสาลีจากเมืองมินนิท ขนมพันนัก น้ำผึ้ง น้ำมัน และพิมเสน มาแลกกับสินค้าของเจ้า</verse>
				<verse number="18">ดามัสกัสค้าขายกับเจ้า เพราะผลผลิตมากมายของเจ้า จากทรัพย์สินทั้งหมดที่มีมากมายนั้น คือเหล้าองุ่นจากเฮลโบน และขนแกะขาว</verse>
				<verse number="19">วาดานและกรีซจากอุซาลมาแลกเปลี่ยนสินค้ากับเจ้า เขาเอาเหล็กแปรรูป การบูร ตะไคร้มาแลกกับสินค้าของเจ้า</verse>
				<verse number="20">เมืองเดดานเป็นคู่ค้าของเจ้าในด้านผ้าอานสำหรับขับขี่</verse>
				<verse number="21">เมืองอาระเบียและเจ้านายทั้งหลายของเมืองเคดาร์ เป็นผู้ค้าขายใต้อำนาจของเจ้าในด้านลูกแกะ แกะผู้ แพะ เขาค้าขายสิ่งเหล่านี้กับเจ้า</verse>
				<verse number="22">พ่อค้าทั้งหลายของเมืองเชบา และเมืองราอามาห์ก็เป็นคู่ค้าของเจ้า พวกเขาเอาเครื่องเทศอย่างดีทุกชนิดและอัญมณีทุกประเภท รวมทั้งทองคำมาแลกกับสินค้าของเจ้า</verse>
				<verse number="23">เมืองฮาราน คานเนห์และเอเดน และพ่อค้าทั้งหมดของเมืองเชบา อัสชูร และคิลมาด ก็เป็นคู่ค้าของเจ้า</verse>
				<verse number="24">เขาทั้งหลายค้าขายกับเจ้าในตลาดของเจ้าด้วยเสื้อผ้าที่งดงาม เสื้อคลุมผ้าสีฟ้า และเสื้อปักลวดลาย ทั้งพรมที่ทำด้วยด้ายสีต่างๆ มัดไว้แน่นด้วยเชือก</verse>
				<verse number="25">เรือทั้งหลายของเมืองทารชิชเดินทางไปค้าขายให้กับเจ้า “ดังนั้น เจ้าจึงบรรทุกจนเต็มและหนักมากๆ ในใจกลางของทะเล</verse>
				<verse number="26">พวกฝีพายของเจ้านำเจ้าออกไป ยังทะเลอันกว้างใหญ่ ลมตะวันออกทำให้เจ้าอับปาง ที่ใจกลางของทะเล</verse>
				<verse number="27">ทรัพย์สินของเจ้า ของขายของเจ้า และสินค้าของเจ้า ลูกเรือของเจ้า และกะลาสีของเจ้า ช่างซ่อมรอยรั่วของเจ้า คนขายสินค้าของเจ้า นักรบทั้งหมดของเจ้าผู้อยู่ในเจ้า พร้อมกับพลพรรคทั้งหมดของเจ้า ที่อยู่ท่ามกลางเจ้า ก็จมลงยังใจกลางทะเล ในวันที่เจ้าล่มจม</verse>
				<verse number="28">ดินแดนชนบทก็สั่นสะท้าน เมื่อได้ยินเสียงร่ำร้องของกะลาสีของเจ้า</verse>
				<verse number="29">พวกที่ถือกรรเชียงทุกคน ต่างขึ้นมาจากเรือของเขา พวกลูกเรือและกะลาสี ก็มายืนอยู่บนฝั่งทั้งหมด</verse>
				<verse number="30">และร่ำร้องเพราะเจ้า และร้องไห้ด้วยความขมขื่น พวกเขาโปรยฝุ่นขึ้นศีรษะเขา และกลิ้งเกลือกอยู่บนกองขี้เถ้า</verse>
				<verse number="31">พวกเขาโกนศีรษะเพื่อเจ้า และเอาผ้ากระสอบคาดเอวไว้ เขาร้องไห้เพราะเจ้าด้วยจิตใจที่ขมขื่น และคร่ำครวญด้วยความขมขื่น</verse>
				<verse number="32">ในการร่ำไห้นั้น เขากล่าวบทคร่ำครวญเพื่อเจ้า และร้องคร่ำครวญเพื่อเจ้าว่า ‘มีผู้ใดเหมือนเมืองไทระ ที่เงียบเหงาอยู่กลางทะเล?</verse>
				<verse number="33">เมื่อสินค้าของเจ้าขึ้นจากเรือ ก็ทำให้ประชาชนมากมายพอใจ เจ้าได้ทำให้บรรดากษัตริย์ของโลกมั่งคั่ง ด้วยสมบัติและสินค้ามากมายของเจ้า</verse>
				<verse number="34">บัดนี้ เจ้าอับปางด้วยทะเล ในห้วงน้ำที่ลึกนั้น สินค้าของเจ้าและคนทั้งหมดของเจ้า ได้จมลงพร้อมกับเจ้า</verse>
				<verse number="35">ชาวแผ่นดินชายทะเลทั้งหมด ต่างตกตะลึงเพราะเจ้า บรรดากษัตริย์ของเมืองเหล่านั้นก็กลัวยิ่งนัก ใบหน้าล้วนซีดเซียว</verse>
				<verse number="36">พ่อค้าท่ามกลางชนชาติทั้งหลายโห่เจ้า เจ้าสูญสิ้นลงอย่างน่าครั่นคร้าม และจะไม่ดำรงอยู่อีกต่อไปเป็นนิตย์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงกล่าวแก่เจ้าผู้ครองไทระว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เพราะใจของเจ้าผยองขึ้น และเจ้าได้กล่าวว่า ‘ข้าเป็นพระเจ้า ข้านั่งบนที่นั่งของพระเจ้า ในใจกลางของทะเล’ แต่เจ้าเป็นเพียงมนุษย์ ไม่ใช่พระเจ้า แม้เจ้าถือว่าความคิดเจ้าเหมือนความคิดพระเจ้า</verse>
				<verse number="3">ดูสิ เจ้าฉลาดกว่าดาเนียลหรือ? ไม่มีความลับใดซ่อนพ้นจากเจ้าได้หรือ?</verse>
				<verse number="4">ด้วยสติปัญญาและความเข้าใจของเจ้า เจ้าหาทรัพย์สมบัติมาสำหรับตน และเจ้าได้รวบรวมทองคำและเงิน มาไว้ในคลังของเจ้า</verse>
				<verse number="5">ด้วยปัญญามากมายในการค้าขายของเจ้า เจ้าได้เพิ่มพูนทรัพย์สมบัติของเจ้าขึ้น และใจของเจ้าก็ผยองขึ้นในทรัพย์สมบัติของเจ้า</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เพราะเจ้าถือว่าความคิดเจ้า เป็นเหมือนความคิดพระเจ้า</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น ดูสิ เราจะนำคนต่างด้าวมาต่อสู้เจ้า เป็นพวกทารุณที่สุดในบรรดาประชาชาติ เขาจะชักดาบออกสู้กับความงามแห่งปัญญาของเจ้า และลบหลู่สง่าราศีของเจ้า</verse>
				<verse number="8">พวกเขาจะผลักเจ้าลงไปในหลุมมรณะ แล้วเจ้าจะตายอย่างคนถูกฆ่าที่ใจกลางทะเล</verse>
				<verse number="9">เจ้ายังจะกล่าวอีกหรือว่า ‘ข้าเป็นพระเจ้า’ ต่อหน้าคนที่ฆ่าเจ้า? และเจ้าจะเป็นเพียงมนุษย์ ไม่ใช่พระเจ้า ในมือของคนที่แทงเจ้า</verse>
				<verse number="10">เจ้าจะตายอย่างการตายของคนไม่เข้าสุหนัต ด้วยมือของพวกคนต่างด้าว เพราะเราได้ลั่นวาจาแล้ว” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="11">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="12">“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงกล่าวบทคร่ำครวญเพื่อกษัตริย์ไทระ และจงกล่าวกับเขาว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เจ้าเป็นแบบอย่างของความสมบูรณ์ เต็มด้วยสติปัญญาและมีความงามพร้อม</verse>
				<verse number="13">เจ้าอยู่ในสวนเอเดน พระอุทยานของพระเจ้า อัญมณีทุกอย่างเป็นเครื่องแต่งกายของเจ้า คือคาร์เนเลียน เพอริโด เพชร เบริล โอนิกซ์ และแจสเพอร์ ไพลิน เทอร์คอยซ์ และมรกต อัญมณีเหล่านี้ฝังในทองคำ ที่แกะสลักเป็นลวดลาย สิ่งเหล่านั้นจัดเตรียมไว้แล้ว ในวันที่เจ้าถูกสร้างขึ้นมา</verse>
				<verse number="14">เราแต่งตั้งเจ้าไว้โดยมีเครูบเป็นผู้พิทักษ์ เจ้าอยู่บนภูเขาบริสุทธิ์ของพระเจ้า และเจ้าเดินอยู่ท่ามกลางศิลาเพลิง</verse>
				<verse number="15">เจ้าปราศจากตำหนิในวิถีทางของเจ้า ตั้งแต่วันที่เจ้าถูกสร้างขึ้น จนเมื่อพบบาปชั่วในตัวเจ้า</verse>
				<verse number="16">ในการค้ามากมายของเจ้านั้น เจ้าเต็มไปด้วยการทารุณ และเจ้าทำบาป เราขับเจ้าไปจากภูเขาของพระเจ้าอย่างไร้เกียรติ และเครูบผู้พิทักษ์นั้นก็ขับเจ้าออกไป จากท่ามกลางศิลาเพลิง</verse>
				<verse number="17">ใจเจ้าผยองขึ้นเพราะความงามของเจ้า เจ้าทำให้ปัญญาของเจ้าวิปริตไป เนื่องด้วยความสง่างามของเจ้า เราเหวี่ยงเจ้าลงบนดินแล้ว เราให้เจ้าถูกกษัตริย์ทั้งหลายมองอย่างดูแคลน</verse>
				<verse number="18">เจ้าทำให้สถานนมัสการของเจ้าเสื่อมเกียรติ ด้วยความผิดบาปมากมายในการค้าอธรรมของเจ้า เราจึงนำไฟมาจากท่ามกลางเจ้า ไฟก็เผาผลาญเจ้า เราทำให้เจ้ากลายเป็นเถ้าถ่านบนพื้นโลก ในสายตาของทุกคนที่เห็นเจ้า</verse>
				<verse number="19">ทุกคนที่รู้จักเจ้าท่ามกลางชนชาติทั้งหลาย ต่างก็ตกตะลึงเพราะเจ้า เจ้าสูญสิ้นไปอย่างน่าครั่นคร้าม และจะไม่ดำรงต่อไปเป็นนิตย์”</verse>
				<verse number="20">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="21">“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงมุ่งหน้าของเจ้าต่อสู้ไซดอน และเผยพระวจนะต่อสู้เมืองนั้น</verse>
				<verse number="22">และกล่าวว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ ไซดอน เราเป็นปฏิปักษ์กับเจ้า เราจะรับเกียรติท่ามกลางเจ้า และพวกเขาจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์ เมื่อเรานำการพิพากษามายังเมืองนั้น และสำแดงความบริสุทธิ์ของเราในเมืองนั้น</verse>
				<verse number="23">และเราจะส่งโรคระบาดมาในเมืองนั้น และส่งโลหิตเข้ามาในถนนของเมืองนั้น คนที่ถูกฆ่าจะล้มลงในเมืองนั้น ด้วยดาบที่ต่อสู้เมืองนั้นจากทุกด้าน แล้วพวกเขาจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="24">“ส่วนพงศ์พันธุ์อิสราเอลนั้น จะไม่มีหนามที่แทง หรือหนามใหญ่ที่ทิ่มให้ปวดอีก ซึ่งมาจากพวกที่อยู่รอบๆ พวกเขาทั้งหมดซึ่งเคยดูหมิ่นเขา แล้วพวกเขาจะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์องค์เจ้านาย”</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า “เมื่อเรารวบรวมพงศ์พันธุ์อิสราเอลจากท่ามกลางชนชาติทั้งหลายที่พวกเขาถูกกระจายไปอยู่นั้น เราจะสำแดงความบริสุทธิ์ของเราท่ามกลางพวกเขาต่อหน้าต่อตาประชาชาติทั้งหลาย แล้วพวกเขาจะได้อาศัยอยู่ในแผ่นดินของเขาเอง ซึ่งเราได้ให้แก่ยาโคบผู้รับใช้ของเรา</verse>
				<verse number="26">เขาทั้งหลายจะอาศัยอยู่ที่นั่นอย่างปลอดภัย เออ เขาจะสร้างบ้านเรือนและปลูกสวนองุ่น พวกเขาจะอาศัยอยู่อย่างปลอดภัยเมื่อเราทำการพิพากษาทุกคนที่อยู่รอบๆ เขาและได้ดูหมิ่นเขา แล้วเขาทั้งหลายจะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">ในวันที่ 12 เดือนที่ 10 ปีที่ 10 พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงมุ่งหน้าต่อสู้ฟาโรห์กษัตริย์แห่งอียิปต์ จงเผยพระวจนะต่อสู้กษัตริย์และต่อสู้อียิปต์ทั้งหมด</verse>
				<verse number="3">พูดไปเถิดและกล่าวว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราเป็นปฏิปักษ์กับเจ้า ฟาโรห์กษัตริย์แห่งอียิปต์ ผู้เป็นจระเข้ยักษ์ ที่ยิ่งใหญ่ นอนอยู่กลางลำธารทั้งหลายของมัน ผู้กล่าวว่า ‘แม่น้ำไนล์ของข้าก็เป็นของข้าเอง ข้าสร้างมันขึ้นเพื่อตัวเอง’</verse>
				<verse number="4">แต่เราจะเอาเบ็ดเกี่ยวขากรรไกรเจ้า และทำให้ปลาในลำธารของเจ้าติดกับเกล็ดของเจ้า แล้วเราจะลากเจ้าขึ้นมาจากกลางลำธารทั้งหลายของเจ้า พร้อมกับปลาในลำธารทั้งหลายของเจ้า ซึ่งติดอยู่กับเกล็ดของเจ้า</verse>
				<verse number="5">เราจะเหวี่ยงเจ้าเข้าไปในถิ่นทุรกันดาร ทั้งตัวเจ้าและปลาในลำธารทั้งหลายของเจ้า เจ้าจะตกลงไปบนพื้นทุ่ง เจ้าจะไม่ถูกเก็บหรือรวบรวมไว้ เรามอบเจ้าไว้ให้เป็นอาหาร ของสัตว์บนดินและนกในอากาศ</verse>
				<verse number="6">แล้วคนที่อยู่ในอียิปต์ทั้งหมดจะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์ เพราะเจ้า เป็นไม้เท้าจากต้นอ้อ สำหรับพงศ์พันธุ์อิสราเอล</verse>
				<verse number="7">เมื่อพวกเขาเอามือของเขายึดเจ้า เจ้าก็แตกออก และบาดบ่าของเขาทุกคน และเมื่อเขาทั้งหลายพิงเจ้า เจ้าก็หัก เมื่อพยุงให้พวกเขายืน เอวก็ยอก</verse>
				<verse number="8">“ดังนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด เราจะนำดาบมาเหนือเจ้าและฟันมนุษย์และสัตว์ให้ขาดจากเจ้าเสีย</verse>
				<verse number="9">แผ่นดินอียิปต์จะเป็นที่ร้างเปล่าและเป็นซากปรักหักพัง แล้วเขาทั้งหลายจะทราบว่า เราคือยาห์เวห์ เพราะเจ้ากล่าวว่า ‘แม่น้ำไนล์เป็นของข้า และข้าสร้างมัน’</verse>
				<verse number="10">เพราะฉะนั้น ดูสิ เราเป็นปฏิปักษ์กับเจ้าและลำธารทั้งหลายของเจ้า เราจะทำให้แผ่นดินอียิปต์ย่อยยับหมดและร้างเปล่า ตั้งแต่มิกดลถึงสิเอเน ไกลไปจนถึงพรมแดนของคูช</verse>
				<verse number="11">จะไม่มีเท้ามนุษย์ข้ามแผ่นดินนั้น และไม่มีเท้าสัตว์ข้ามแผ่นดินนั้น จะไม่มีใครอาศัยอยู่ถึง 40 ปี</verse>
				<verse number="12">และเราจะทำให้แผ่นดินอียิปต์เป็นที่รกร้างท่ามกลางประเทศร้างเปล่าทั้งหลาย และเมืองต่างๆ ของอียิปต์จะร้างเปล่าอยู่ 40 ปีท่ามกลางเมืองที่รกร้างทั้งหลาย เราจะให้คนอียิปต์กระจัดกระจายไปท่ามกลางประชาชาติ และกระจายพวกเขาไปตามประเทศต่างๆ</verse>
				<verse number="13">“ถึงกระนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เมื่อสิ้น 40 ปีแล้ว เราจะรวบรวมคนอียิปต์จากท่ามกลางชนชาติทั้งหลาย ซึ่งเขากระจัดกระจายไปอยู่นั้น</verse>
				<verse number="14">และเราจะให้อียิปต์กลับจากการถูกกวาดเป็นเชลยและนำพวกเขากลับมายังแผ่นดินปัทโรสซึ่งเป็นแผ่นดินดั้งเดิมของเขา และเขาทั้งหลายจะเป็นอาณาจักรต่ำต้อยที่นั่น</verse>
				<verse number="15">จะเป็นอาณาจักรที่ต่ำต้อยที่สุดในอาณาจักรทั้งหลาย และจะไม่อาจยกตนขึ้นเหนือประชาชาติทั้งหลายอีกเลย และเราจะทำให้พวกเขาเป็นอาณาจักรเล็กจนไม่สามารถปกครองประชาชาติอื่นได้</verse>
				<verse number="16">และจะไม่เป็นที่วางใจของพงศ์พันธุ์อิสราเอลอีก ซึ่งจะทำให้สำนึกถึงความผิดบาปของพวกเขาที่หันไปพึ่งพาอียิปต์ แล้วพวกเขาจะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์องค์เจ้านาย”</verse>
				<verse number="17">เมื่อวันที่ 1 เดือนที่ 1 ในปีที่ 27 พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="18">“บุตรมนุษย์เอ๋ย เนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลน ได้ขับเคลื่อนกองทัพมาต่อสู้กับไทระอย่างหนัก ศีรษะทุกศีรษะก็ล้าน และบ่าทุกบ่าก็ถลอก ถึงกระนั้นเขาเองหรือกองทัพของเขาก็ไม่ได้อะไรไปจากไทระ เป็นค่าแรงที่เขาได้ต่อสู้กับเมืองนั้น</verse>
				<verse number="19">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราจะมอบแผ่นดินอียิปต์แก่เนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์บาบิโลน แล้วเขาจะขนทรัพย์สมบัติไป ปล้นของปล้น และริบเอาของริบไป และสิ่งเหล่านี้จะเป็นค่าแรงกองทัพของเขา</verse>
				<verse number="20">เราได้มอบแผ่นดินอียิปต์แก่เขาเพื่อเป็นค่าจ้างในการต่อสู้ซึ่งเขาทั้งหลายได้ทำให้เรา พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="21">“ในวันนั้นเราจะทำให้เขาสัตว์งอกขึ้นมาแก่พงศ์พันธุ์อิสราเอล และเราจะให้เจ้าอ้าปากพูดท่ามกลางเขาทั้งหลาย แล้วเขาจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงเผยพระวจนะ เจ้าจงกล่าวว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า จงคร่ำครวญว่า ‘อนิจจาหนอวันนั้น’</verse>
				<verse number="3">เพราะวันนั้นใกล้เข้ามาแล้ว วันแห่งพระยาห์เวห์ใกล้เข้ามา จะเป็นวันแห่งเมฆหมอก เป็นเวลาแห่งความหายนะของประชาชาติ</verse>
				<verse number="4">ดาบเล่มหนึ่งจะมาเหนืออียิปต์ และความทุกข์ระทมจะอยู่ในคูช เมื่อคนถูกฆ่าล้มลงในอียิปต์ และคนเขาขนทรัพย์สมบัติของอียิปต์ไป และรากฐานของอียิปต์ก็ถูกทลายลง</verse>
				<verse number="5">“คูชและพูต ทั้งลูดและอาระเบียทั้งหมด รวมทั้งลิเบียและชาวแผ่นดินนั้นที่อยู่ในสนธิสัญญา จะล้มลงพร้อมกับพวกเขาด้วยดาบ</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า พวกที่สนับสนุนอียิปต์จะล้มลง และความภูมิใจในพลังของมันจะลดลง ตั้งแต่มิกดลถึงสิเอเน เขาจะล้มลงในที่นั้นด้วยดาบ พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="7">และพวกเขาจะร้างเปล่าอยู่ท่ามกลางประเทศทั้งหลายที่ร้างเปล่า และเมืองต่างๆ ของมันจะอยู่ท่ามกลางบรรดาเมืองที่ทิ้งร้าง</verse>
				<verse number="8">แล้วเขาจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์ เมื่อเราให้ไฟเผาอียิปต์ และผู้สนับสนุนทั้งหมดของมันก็จะแตกกระจายไป</verse>
				<verse number="9">“และในวันนั้น พวกทูตจะออกจากเราไปโดยทางเรือ เพื่อจะทำให้คนคูชที่มั่นใจนั้นคร้ามกลัว และความทุกข์ระทมจะมาถึงเขาเหล่านั้นในวันหายนะของอียิปต์ เพราะนี่แน่ะ วันนั้นจะมาถึงแน่นอน</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เราจะทำให้ไพร่พลของอียิปต์สิ้นสุดลง ด้วยมือของเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์บาบิโลน</verse>
				<verse number="11">คือตัวเขาพร้อมกับชนชาติของเขา ซึ่งเป็นชนชาติที่ทารุณที่สุดในบรรดาประชาชาติ จะถูกนำเข้ามาเพื่อทำลายแผ่นดินนั้น และพวกเขาจะชักดาบออกต่อสู้อียิปต์ และทำให้แผ่นดินนั้นเต็มด้วยคนที่ถูกฆ่า</verse>
				<verse number="12">และเราจะทำให้แม่น้ำไนล์แห้งไป เราจะขายแผ่นดินนั้นไว้ในมือของคนชั่ว เราจะทำให้แผ่นดินและสารพัดที่อยู่ในนั้นร้างเปล่า โดยมือของคนต่างด้าว เรา คือยาห์เวห์ได้ลั่นวาจาแล้ว</verse>
				<verse number="13">“พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เราจะทำลายรูปเคารพทั้งหลาย และทำให้ปฏิมากรในเมืองเมมฟิสสิ้นสุดลง และจะไม่มีเจ้านายจากแผ่นดินอียิปต์อีก และเราจะใส่ความหวาดกลัวในแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="14">เราจะทำให้เมืองปัทโรสเป็นที่ร้างเปล่า และจะให้ไฟเผาเมืองโศอัน และจะทำการพิพากษาเมืองเธเบส</verse>
				<verse number="15">เราจะเทความโกรธของเราลงบนเมืองเปลูเซียม ซึ่งเป็นที่กำบังเข้มแข็งของอียิปต์ และจะขจัดไพร่พลของเมืองเธเบส</verse>
				<verse number="16">และเราจะให้ไฟเผาอียิปต์ เมืองเปลูเซียมจะอยู่ในความระทม เมืองเธเบสจะแตก และเมืองเมมฟิสจะมีปรปักษ์ในเวลากลางวัน</verse>
				<verse number="17">ชายฉกรรจ์ของเมืองโอนและเมืองพีเบเสทจะล้มลงด้วยดาบ และเมืองนั้นจะตกไปเป็นเชลย</verse>
				<verse number="18">เวลากลางวันที่เมืองทาปานเหสจะมืดทึบ เมื่อเราทำลายแอกของอียิปต์ และอานุภาพอันผยองของเมืองนั้นจะสิ้นสุดลง จะมีเมฆมาคลุมเมืองนั้นไว้ และคนเมืองนั้น จะตกไปเป็นเชลย</verse>
				<verse number="19">เมื่อเราทำการพิพากษาอียิปต์ พวกเขาจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="20">เมื่อวันที่ 7 เดือนที่ 1 ในปีที่ 11 พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="21">“บุตรมนุษย์เอ๋ย เราได้หักแขนของฟาโรห์กษัตริย์แห่งอียิปต์ และนี่แน่ะ แขนนั้นไม่ได้ถูกพันไว้เพื่อการรักษา หรือหุ้มไว้ในผ้าพันแผลเพื่อให้แข็งแรงพอจะเหวี่ยงดาบได้อีก</verse>
				<verse number="22">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ดูสิ เราเป็นปฏิปักษ์กับฟาโรห์กษัตริย์แห่งอียิปต์ เราจะหักแขนของเขา ทั้งแขนที่ยังแข็งแรงและแขนที่หักแล้วนั้น เราจะทำให้ดาบหลุดจากมือของเขา</verse>
				<verse number="23">เราจะให้คนอียิปต์กระจัดกระจายไปอยู่ท่ามกลางประชาชาติ และกระจายพวกเขาไปตามประเทศต่างๆ</verse>
				<verse number="24">และเราจะเสริมกำลังแขนของกษัตริย์แห่งบาบิโลน และเอาดาบของเราใส่มือเขา แต่เราจะหักแขนของฟาโรห์ และฟาโรห์จะคร่ำครวญต่อหน้าเขาอย่างการคร่ำครวญของคนที่บาดเจ็บอย่างฉกรรจ์</verse>
				<verse number="25">เราจะเสริมกำลังแขนของกษัตริย์แห่งบาบิโลน แต่แขนของฟาโรห์จะตก แล้วเขาทั้งหลายจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์ เมื่อเราเอาดาบของเราใส่มือของกษัตริย์แห่งบาบิโลน เขาจะยื่นมันออกต่อสู้แผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="26">และเราจะให้คนอียิปต์กระจัดกระจายอยู่ท่ามกลางประชาชาติทั้งหลาย และกระจายพวกเขาไปยังประเทศต่างๆ แล้วเขาจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">และอยู่มาเมื่อวันที่ 1 เดือนที่ 3 ในปีที่ 11 พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงกล่าวแก่ฟาโรห์กษัตริย์แห่งอียิปต์และแก่ไพร่พลของเขาว่า เจ้าเปรียบเหมือนใครในความเป็นใหญ่ของเจ้านั้น?</verse>
				<verse number="3">ดูสิ อัสซีเรียเหมือนไม้สนสีดาร์ในเลบานอน มีกิ่งงดงามและมีใบดกร่มรื่น ทั้งสูงอย่างยิ่ง ยอดไม้อยู่เทียมเมฆ</verse>
				<verse number="4">มีน้ำหล่อเลี้ยงให้เติบโต น้ำบาดาลทำให้มันงอกสูงขึ้น สายน้ำทั้งหลายของบาดาล ไหลรอบบริเวณที่ปลูกมันไว้ ลำธารทั้งหลายของสายน้ำ ส่งน้ำไปยังไม้ทุกต้นในป่า</verse>
				<verse number="5">ดังนั้นมันจึงขึ้นสูง มันสูงกว่าต้นไม้ทุกต้นในป่า กิ่งไม้ก็แตกใหญ่ และก้านก็ยาว เพราะน้ำมากหลายทำให้งอกงาม</verse>
				<verse number="6">นกในอากาศทั้งหมด ได้มาทำรังอยู่บนกิ่งของมัน สัตว์ป่าทั้งหมดในทุ่ง ต่างตกลูกออกมาอยู่ใต้ก้านของมัน ประชาชาติใหญ่โตทั้งสิ้น มาอาศัยอยู่ใต้ร่มของมัน</verse>
				<verse number="7">มันก็งดงามด้วยความใหญ่ยิ่งของมัน และด้วยความยาวของก้านมัน เพราะว่ารากของมัน หยั่งลึกลงไปยังน้ำที่อุดม</verse>
				<verse number="8">ต้นสนสีดาร์ที่อยู่ในพระอุทยานของพระเจ้า ยังสู้ไม่ได้ ต้นสนสามใบก็ยังไม่เท่าก้านของมัน ต้นปอตูบหูช้างจะไม่เหลืออะไรเลย เมื่อเทียบกับกิ่งของมัน ไม่มีต้นไม้ใดในพระอุทยานของพระเจ้า ที่มีความงามเหมือนมัน</verse>
				<verse number="9">เราได้ทำให้มันงดงาม ด้วยกิ่งก้านมากมายของมัน ต้นไม้ทั้งหมดในเอเดนต่างอิจฉามัน คือต้นไม้ซึ่งอยู่ในพระอุทยานของพระเจ้า</verse>
				<verse number="10">“เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เพราะว่ามัน สูงนักและชูยอดของมันอยู่เทียมเมฆ และจิตใจมันก็เย่อหยิ่งเพราะความสูงของมัน</verse>
				<verse number="11">เราจะมอบมันไว้ในมือหัวหน้าของบรรดาประชาชาติ เขาจะทำกับมันให้สาสมกับความชั่วร้ายของมันอย่างแน่นอน เราได้ไล่มันออกไป</verse>
				<verse number="12">คนต่างด้าว คือชนชาติทารุณที่สุดในบรรดาประชาชาติจะโค่นมันลงและทิ้งมันไว้ กิ่งของมันจะตกลงบนภูเขาทั้งหลายและในหุบเขาทุกแห่ง และก้านทั้งหลายที่หักของมันจะอยู่ตามห้วยทุกแห่งของแผ่นดิน และชนชาติทั้งหมดของพิภพจะไปจากร่มเงาของมันและละทิ้งมัน</verse>
				<verse number="13">นกในอากาศทั้งหมด จะอาศัยอยู่บนกิ่งหักพังของมัน และสัตว์ป่าทุ่งทั้งหมด จะอยู่บนก้านของมัน</verse>
				<verse number="14">ที่เป็นเช่นนี้ก็เพื่อไม่ให้ต้นไม้ที่อยู่ริมน้ำงอกสูงขึ้นมากนัก หรือชูยอดอยู่เทียมเมฆ และเพื่อไม่ให้ต้นไม้ที่ดื่มน้ำงอกขึ้นสูงอย่างนั้นได้ เพราะว่าพวกมันทั้งหมดต้องถูกมอบให้แก่ความตาย ลงไปยังเบื้องล่างสุดของแผ่นดิน พร้อมกับบรรดาบุตรของมนุษย์ ด้วยกันกับพวกที่ลงไปยังปากแดนคนตาย</verse>
				<verse number="15">“พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ในวันนั้นที่มันลงไปยังแดนคนตาย เราจะทำให้บาดาลคลุมตัวไว้ทุกข์ให้แก่มัน และเราจะยับยั้งแม่น้ำของมันไว้ และน้ำจำนวนมากจะหยุดยั้ง เราจะคลุมเลบานอนด้วยความโศกเพื่อมัน และต้นไม้ในทุ่งนาทั้งหมดจะเหี่ยวแห้งเพราะมัน</verse>
				<verse number="16">เราจะทำให้ประชาชาติทั้งหลายสั่นเทาด้วยเสียงที่มันล้มลง เมื่อเราเหวี่ยงมันลงไปยังแดนคนตายพร้อมกับบรรดาผู้ลงไปยังปากแดน แล้วต้นไม้ทุกต้นในเอเดน ต้นไม้ที่คัดแล้วและต้นไม้ที่ดีเลิศของเลบานอน ทั้งต้นไม้ทุกต้นที่ดื่มน้ำต่างก็จะดีใจ ณ ที่เบื้องล่างสุดของแผ่นดิน</verse>
				<verse number="17">ประชาชาติเหล่านี้จะลงไปยังแดนคนตายพร้อมกับมัน ไปยังบรรดาผู้ถูกฆ่าด้วยดาบ เออ คือพรรคพวก ของเขาที่อยู่ใต้ร่มของเขาท่ามกลางประชาชาติ</verse>
				<verse number="18">“ดังนั้น ใครจะเป็นเหมือนเจ้าในเรื่องศักดิ์ศรีและความเป็นใหญ่ท่ามกลางต้นไม้ของเอเดน เจ้าจะถูกนำลงมาพร้อมกับต้นไม้ของเอเดนไปยังเบื้องล่างสุดของแผ่นดิน เจ้าจะนอนอยู่ท่ามกลางผู้ไม่ได้เข้าสุหนัต พร้อมกับพวกถูกฆ่าด้วยดาบ คือฟาโรห์และไพร่พลทั้งหมดของเขา” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">เมื่อวันที่ 1 เดือนที่ 12 ในปีที่ 12 พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงกล่าวบทคร่ำครวญเรื่องฟาโรห์กษัตริย์แห่งอียิปต์ และกล่าวให้เขาฟังดังนี้ว่า เจ้าเป็นเหมือนสิงห์หนุ่มท่ามกลางประชาชาติ แต่เจ้าเป็นเหมือนจระเข้ยักษ์ ในน้ำทั้งหลาย เจ้าแกว่งน้ำในแม่น้ำทั้งหลายของเจ้า เจ้ากวนน้ำให้ขุ่นด้วยเท้าของเจ้า และทำให้แม่น้ำของเจ้า สกปรก</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เราจะกางข่ายของเราคลุมตัวเจ้า และโดยการรวมพลของชนชาติมากมาย พวกเขาจะลากเจ้าขึ้นมาด้วยอวนของเรา</verse>
				<verse number="4">และเราจะทิ้งเจ้าลงบนแผ่นดิน เราจะเหวี่ยงเจ้าลงบนพื้นทุ่ง และจะให้นกทั้งหมดในอากาศมาอาศัยอยู่บนเจ้า และให้สัตว์ทั่วทั้งแผ่นดินอิ่มหนำด้วยตัวเจ้า</verse>
				<verse number="5">เราจะเอาเนื้อของเจ้าเกลี่ยไว้บนภูเขา และถมหุบเขาด้วยกองศพของเจ้า</verse>
				<verse number="6">เราจะทำให้แผ่นดินจนถึงภูเขา ชุ่มด้วยเลือดของเจ้าที่ไหลอาบ และห้วยต่างๆ จะถูกถมให้เต็มด้วยตัวเจ้า</verse>
				<verse number="7">เมื่อเรากำจัดเจ้า เราจะคลุมฟ้าสวรรค์ไว้ และจะทำให้ดวงดาวมืดไป เราจะเอาเมฆคลุมดวงอาทิตย์ และดวงจันทร์จะไม่ส่องแสง</verse>
				<verse number="8">แสงสุกใสทั้งหมดของท้องฟ้านั้น เราจะทำให้มืดอยู่เหนือตัวเจ้า และเราจะใส่ความมืดไว้เหนือแผ่นดินของเจ้า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="9">เราจะทำให้ใจของชนชาติมากมายทุกข์โศก เมื่อเราทำลายเจ้าท่ามกลางประชาชาติ ในประเทศที่เจ้าไม่รู้จักนั้น</verse>
				<verse number="10">เราจะทำให้ชนชาติจำนวนมากกลัวลานเพราะเจ้า และบรรดากษัตริย์ของพวกเขาจะสั่นเทาเพราะเจ้า เมื่อเราแกว่งดาบของเราต่อหน้าเขาทั้งหลาย เขาทั้งหลายจะตัวสั่นทุกขณะ เพราะห่วงชีวิตของพวกเขาแต่ละคน ในวันที่เจ้าล้มลงนั้น</verse>
				<verse number="11">เพราะพระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ดาบของกษัตริย์แห่งบาบิโลนจะมายังเจ้า</verse>
				<verse number="12">เราจะทำให้ไพร่พลของเจ้าล้มลง ด้วยดาบของพวกผู้กล้าหาญ ทุกคนล้วนเป็นคนผู้โหดเหี้ยมที่สุดในบรรดาประชาชาติ เขาจะนำหายนะมายังความจองหองของอียิปต์ และไพร่พลทั้งหมดของมันจะถูกทำลาย</verse>
				<verse number="13">เราจะทำลายสัตว์เลี้ยงทั้งหมดของมัน จากตรงที่มีน้ำมากหลาย และไม่มีเท้ามนุษย์คนใดจะกวนน้ำนั้นให้ขุ่นอีก กีบเท้าสัตว์เลี้ยงก็จะไม่กวนน้ำนั้นให้ขุ่นเช่นกัน</verse>
				<verse number="14">แล้วเราจะทำให้น้ำของพวกเขานิ่ง และให้บรรดาแม่น้ำของเขาไหลเหมือนน้ำมัน พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="15">เมื่อเราทำให้แผ่นดินอียิปต์ร้างเปล่า เมื่อแผ่นดินถูกริบเอาข้าวของที่มีอยู่ในนั้นไปหมด และเมื่อเราทำลายทุกคนที่อาศัยอยู่ในเมืองนั้น แล้วเขาทั้งหลายจะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">นี่เป็นบทคร่ำครวญที่คนจะร้องคร่ำครวญ และบุตรีของบรรดาประชาชาติจะร้องคร่ำครวญ เขาจะร้องคร่ำครวญเรื่องอียิปต์และไพร่พลของมัน” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="17">เมื่อวันที่ 15 เดือนนั้นในปีที่ 12 พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="18">“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงพิลาปร่ำไห้เพื่อไพร่พลของอียิปต์ และจงส่งเขาลงไป ทั้งตัวเขาและบุตรีของบรรดาประชาชาติที่งามสง่า ลงไปยังเบื้องล่างสุดของแผ่นดิน ด้วยกันกับพวกที่ลงไปยังปากแดนคนตายแล้ว</verse>
				<verse number="19">เจ้าน่ารักกว่าผู้ใดหรือ? จงลงไป และนอนอยู่กับพวกไม่ได้เข้าสุหนัต</verse>
				<verse number="20">เขาทั้งหลายจะล้มลงท่ามกลางพวกที่ถูกฆ่าด้วยดาบ ดาบเล่มหนึ่งถูกกำหนดไว้แล้ว จงลากอียิปต์ไปพร้อมกับไพร่พลทั้งหมดของมัน</verse>
				<verse number="21">พวกผู้นำที่กล้าหาญกับผู้ช่วยของเขาจะพูดถึงอียิปต์ จากท่ามกลางแดนคนตายว่า ‘พวกเขาลงมาแล้ว พวกเขานอนนิ่งอยู่ พวกไม่เข้าสุหนัตที่ถูกฆ่าด้วยดาบ’</verse>
				<verse number="22">“อัสซีเรียและพรรคพวกทั้งหมดของมันก็อยู่ที่นั่น หลุมศพของพวกเขาอยู่รอบมัน ทุกคนล้วนถูกฆ่าและล้มลงด้วยดาบ</verse>
				<verse number="23">ที่ฝังศพของพวกเขาอยู่ตรงที่ไกลสุดของแดนมรณา และพรรคพวกทั้งหมดของมันก็อยู่รอบๆ หลุมฝังศพของมัน ทุกคนล้วนถูกฆ่า ล้มลงด้วยดาบ พวกเขาเคยทำให้เกิดความครั่นคร้ามในแผ่นดินของคนเป็น</verse>
				<verse number="24">“เอลามกับไพร่พลทั้งหมดของมันก็อยู่ที่นั่น อยู่รอบๆ หลุมศพของมัน ทุกคนล้วนถูกฆ่าและล้มลงด้วยดาบ พวกไม่ได้เข้าสุหนัตผู้ลงไปยังเบื้องล่างสุดของแผ่นดิน พวกเขาเคยทำให้เกิดความครั่นคร้ามในแผ่นดินของคนเป็น และพวกเขาต้องทนรับความอับอายร่วมกับผู้ลงไปยังแดนคนตาย</verse>
				<verse number="25">คนเขาได้ทำที่นอนให้มันท่ามกลางพวกถูกฆ่าพร้อมกับไพร่พลทั้งหมดของมัน มีหลุมศพอยู่รอบมัน พวกไม่ได้เข้าสุหนัตทั้งหมดล้วนถูกฆ่าด้วยดาบ คือพวกเขาที่เคยทำให้เกิดความครั่นคร้ามในแผ่นดินของคนเป็น แต่พวกเขาต้องทนรับความอับอายร่วมกับผู้ลงไปยังแดนคนตาย พวกเขาถูกวางไว้ท่ามกลางพวกถูกฆ่า</verse>
				<verse number="26">“เมเชคและทูบัลกับไพร่พลทั้งหมดของมันก็อยู่ที่นั่น หลุมศพของเขาทั้งหลายอยู่รอบมัน พวกไม่เข้าสุหนัตทั้งหมดล้วนถูกฆ่าด้วยดาบ เพราะพวกเขาเคยทำให้เกิดความครั่นคร้ามในแผ่นดินของคนเป็น</verse>
				<verse number="27">เขาทั้งหลายนอนอยู่กับพวกผู้กล้าหาญของพวกไม่ได้เข้าสุหนัตที่ล้มลง ผู้ซึ่งลงไปยังแดนคนตายพร้อมกับอาวุธของพวกเขาไม่ใช่หรือ? พวกเขามีดาบวางไว้ใต้ศีรษะของเขา และความผิดบาปของพวกเขาก็อยู่บนกระดูกของเขา เพราะว่าพวกผู้กล้าหาญเคยทำให้เกิดความครั่นคร้ามในแผ่นดินของคนเป็น</verse>
				<verse number="28">ดังนั้นเจ้าก็จะถูกทำลาย และนอนอยู่กับพวกไม่ได้เข้าสุหนัต กับคนที่ถูกฆ่าด้วยดาบ</verse>
				<verse number="29">“เอโดมก็อยู่ที่นั่น ทั้งบรรดากษัตริย์และบรรดาเจ้านายทั้งหลายของมัน แม้ว่าเขาทั้งหลายมีความกล้าหาญ ก็ยังถูกนำมาวางไว้กับพวกถูกฆ่าด้วยดาบ พวกเขานอนอยู่กับพวกไม่ได้เข้าสุหนัต กับพวกที่ลงไปยังปากแดนคนตาย</verse>
				<verse number="30">“เจ้านายทุกคนจากทางเหนือพร้อมทั้งคนไซดอนทั้งหมดก็อยู่ที่นั่น คือพวกที่ลงไปด้วยความขายหน้าพร้อมกับผู้ถูกฆ่า แม้ความกล้าหาญของพวกเขาเคยทำให้เกิดความครั่นคร้าม พวกเขาที่ไม่ได้เข้าสุหนัตนอนอยู่ที่นั่นกับพวกถูกฆ่าด้วยดาบ และทนรับความอับอายพร้อมกับบรรดาผู้ลงไปยังแดนคนตาย</verse>
				<verse number="31">“พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสว่า เมื่อฟาโรห์เห็นพวกเขาแล้ว เขาก็จะเบาใจ ในเรื่องไพร่พลทั้งหมดของเขาที่ถูกฆ่าด้วยดาบ ฟาโรห์และไพร่พลทั้งหมดของเขา</verse>
				<verse number="32">เพราะเขาเคยทำให้เกิดความครั่นคร้ามในแผ่นดินของคนเป็น เขาก็จะถูกวางไว้ท่ามกลางผู้ไม่ได้เข้าสุหนัต พร้อมกับพวกถูกฆ่าด้วยดาบ ทั้งฟาโรห์และไพร่พลทั้งหมดของเขา” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงพูดกับชนชาติของเจ้าและกล่าวกับเขาทั้งหลายว่า ถ้าเรานำดาบมาเหนือแผ่นดินและถ้าประชาชนในแผ่นดินนั้นจะเลือกชายคนหนึ่งจากพวกเขา แล้วตั้งให้เป็นยามของพวกเขา</verse>
				<verse number="3">และเมื่อเขาเห็นดาบมาเหนือแผ่นดิน เขาจึงเป่าแตรเพื่อเตือนประชาชน</verse>
				<verse number="4">เมื่อคนหนึ่งคนใดได้ยินเสียงแตร แต่ไม่สนใจเสียงเตือน ดาบนั้นก็มาเอาคนนั้นไปเสีย และโลหิตของเขาจะตกบนศีรษะของเขาเอง</verse>
				<verse number="5">ด้วยว่าเขาได้ยินเสียงแตร แต่ไม่สนใจเสียงเตือน โลหิตของเขาจะตกอยู่กับเขา แต่ถ้าเขาสนใจเสียงเตือน เขาก็จะช่วยชีวิตของตนให้รอด</verse>
				<verse number="6">ถ้าคนยามเห็นดาบมาแล้วแต่ไม่ได้เป่าแตร ประชาชนจึงไม่ได้รับเสียงเตือน และดาบมาเอาคนหนึ่งคนใดของพวกเขาไปเสีย คนนั้นถูกเอาไปเนื่องจากความผิดบาปของเขา แต่เราจะลงโทษคนยามเรื่องโลหิตของคนนั้น</verse>
				<verse number="7">“ส่วนเจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย เราได้ตั้งเจ้าให้เป็นคนยามสำหรับพงศ์พันธุ์อิสราเอล และเมื่อเจ้าได้ยินถ้อยคำจากปากเรา เจ้าจงเตือนพวกเขาแทนเรา</verse>
				<verse number="8">ถ้าเรากล่าวกับคนอธรรมว่า ‘โอ คนอธรรม เจ้าจะต้องตายแน่’ และเจ้าไม่ได้กล่าวเตือนคนอธรรมให้กลับจากทางของเขา คนอธรรมนั้นจะต้องตายเนื่องจากความผิดบาปของเขา แต่เราจะลงโทษเจ้าเรื่องโลหิตของเขา</verse>
				<verse number="9">แต่ถ้าเจ้าได้เตือนคนอธรรมให้หันกลับจากทางของเขา แต่เขาไม่หันกลับจากทางของเขา เขาจะต้องตายเนื่องจากความผิดบาปของเขา แต่เจ้าจะช่วยชีวิตของเจ้าเองให้รอด</verse>
				<verse number="10">“และเจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย เจ้าจงกล่าวกับพงศ์พันธุ์อิสราเอลว่า พวกเจ้าเคยกล่าวดังนี้ว่า ‘การละเมิดและบาปทั้งหลายของเราอยู่เหนือเรา เราก็ค่อยๆ วอดวายไปเพราะสิ่งเหล่านี้ เราจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?’</verse>
				<verse number="11">จงกล่าวต่อพวกเขาว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสว่า เรามีชีวิตอยู่แน่นอนอย่างไร เราไม่พอใจในความตายของคนอธรรม แต่พอใจในการที่คนอธรรมหันจากทางของเขาและมีชีวิตอยู่ไม่ใช่หรือ? จงหันกลับ จงหันกลับจากทางชั่วของเจ้า โอ พงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย ทำไมจึงยอมตาย?</verse>
				<verse number="12">เจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย เจ้าจงกล่าวกับชนชาติของเจ้าว่า ความชอบธรรมของผู้ชอบธรรม จะไม่ช่วยเขาให้รอดเมื่อเขาทำการละเมิด ส่วนความอธรรมของคนอธรรมนั้นจะไม่ทำให้เขาล้มลงเมื่อเขาหันกลับจากความอธรรมของเขา และคนชอบธรรมจะไม่มีชีวิตอยู่ได้ด้วยความชอบธรรมเมื่อเขาทำบาป</verse>
				<verse number="13">แม้เราจะกล่าวกับคนชอบธรรมว่า เขาจะมีชีวิตอยู่แน่ แต่ถ้าเขาไว้ใจในความชอบธรรมของเขาและทำบาป การกระทำที่ชอบธรรมทั้งหมดของเขาย่อมไม่ได้รับการจดจำอีกเลย และเขาจะต้องตายเพราะบาปซึ่งเขาได้ทำไว้</verse>
				<verse number="14">นอกจากนี้ แม้เราจะได้กล่าวกับคนอธรรมว่า ‘เจ้าจะต้องตายแน่’ ถ้าเขาหันกลับจากบาปของเขา มาทำความยุติธรรมและความชอบธรรม</verse>
				<verse number="15">ถ้าคนอธรรมยอมคืนของประกัน และชดใช้สิ่งที่เขาขโมยไป และดำเนินตามกฎเกณฑ์แห่งชีวิต ทั้งไม่ทำบาปเลย เขาก็จะมีชีวิตอยู่แน่ และเขาจะไม่ต้องตาย</verse>
				<verse number="16">บาปทั้งหมดซึ่งเขาได้ทำมาแล้ว จะไม่ถูกจดจำไว้กล่าวโทษเขา เขาได้ทำความยุติธรรมและความชอบธรรมแล้ว เขาจะมีชีวิตอยู่แน่</verse>
				<verse number="17">“แต่ชนชาติของเจ้ายังกล่าวว่า ‘วิธีการขององค์เจ้านายไม่ถูกต้อง’ ในเมื่อวิธีการของพวกเขาเองไม่ถูกต้อง</verse>
				<verse number="18">เมื่อคนชอบธรรมหันกลับจากความชอบธรรมของเขาและทำบาป เขาจะต้องตายเพราะบาปเหล่านั้น</verse>
				<verse number="19">และเมื่อคนอธรรมหันกลับจากความอธรรมของเขา และทำความยุติธรรมและความชอบธรรม เขาจะมีชีวิตอยู่ได้โดยสิ่งเหล่านั้น</verse>
				<verse number="20">เจ้ายังกล่าวว่า ‘วิธีการขององค์เจ้านายนั้นไม่ถูกต้อง’ โอ พงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย เราจะพิพากษาเจ้าตามการประพฤติของเจ้าแต่ละคน”</verse>
				<verse number="21">และอยู่มาเมื่อวันที่ 5 เดือนที่ 10 ในปีที่ 12 ซึ่งเราได้ถูกกวาดไปเป็นเชลย คนหนึ่งที่หนีมาจากกรุงเยรูซาเล็มมาหาข้าพเจ้า กล่าวว่า “เมืองนั้นแตกเสียแล้ว”</verse>
				<verse number="22">ในเวลาเย็นนั้น ก่อนที่ผู้ลี้ภัยจะมา พระหัตถ์ของพระยาห์เวห์ได้มาอยู่เหนือข้าพเจ้า แล้วพระองค์ทรงเปิดปากข้าพเจ้าในเวลาที่ชายคนนั้นมาถึงในตอนเช้า ดังนั้นปากของข้าพเจ้าจึงถูกเปิดออก และข้าพเจ้าก็ไม่ได้เป็นใบ้อีกต่อไป</verse>
				<verse number="23">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="24">“บุตรมนุษย์เอ๋ย ชาวเมืองที่อาศัยอยู่ในซากปรักหักพังของแผ่นดินอิสราเอลกล่าวเรื่อยๆ ว่า ‘อับราฮัมเป็นเพียงคนคนเดียว แต่ยังถือกรรมสิทธิ์ในที่ดินนี้ เรามีจำนวนคนมาก แผ่นดินนั้นจึงย่อมจะต้องมอบให้เราเป็นกรรมสิทธิ์’</verse>
				<verse number="25">เพราะฉะนั้น จงกล่าวกับเขาทั้งหลายว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เจ้ากินเนื้อพร้อมเลือด เจ้าเงยหน้าขึ้นไปยังรูปเคารพของเจ้าและทำให้โลหิตตก แล้วเจ้ายังจะถือกรรมสิทธิ์ที่ดินนี้อีกหรือ?</verse>
				<verse number="26">พวกเจ้าพึ่งพาดาบของเจ้า เจ้าทำสิ่งน่าสะอิดสะเอียน และแต่ละคน ได้ทำให้ภรรยาของเพื่อนบ้านเป็นมลทิน แล้วเจ้ายังจะถือกรรมสิทธิ์ที่ดินนี้อีกหรือ?</verse>
				<verse number="27">จงกล่าวเช่นนี้กับพวกเขาว่า ‘พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เรามีชีวิตอยู่แน่นอนอย่างไร พวกอยู่ในซากปรักหักพังจะต้องล้มลงด้วยดาบ และพวกอยู่ที่พื้นทุ่ง เราจะมอบให้สัตว์ป่ากัดกิน ส่วนพวกอยู่ในที่กำบังเข้มแข็งหรืออยู่ในถ้ำก็จะตายด้วยโรคระบาด</verse>
				<verse number="28">และเราจะทำให้แผ่นดินนั้นร้างเปล่าและถูกทิ้งร้าง และอานุภาพอันผยองของแผ่นดินนั้นจะสิ้นสุดลง ภูเขาของอิสราเอลจะรกร้างจนไม่มีคนเดินผ่าน</verse>
				<verse number="29">แล้วพวกเขาจะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์ ในเมื่อเราได้ทำให้แผ่นดินนั้นร้างเปล่าและถูกทิ้งร้าง เพราะสิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งหมดที่เขาทั้งหลายได้ทำนั้น’</verse>
				<verse number="30">“เจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย ชนชาติของเจ้าที่พูดเรื่องเจ้าที่ข้างกำแพงและตามประตูบ้าน เขาพูดต่อกันและกัน แต่ละคนพูดกับพี่น้องของตนว่า ‘มาเถิด มาฟังพระวจนะซึ่งออกมาจากพระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="31">และพวกเขามาหาเจ้าอย่างที่คนทั้งหลายมา และเขามานั่งข้างหน้าเจ้าอย่างประชากรของเรา พวกเขาจะฟังสิ่งที่เจ้าพูด แต่เขาไม่ยอมทำตาม เพราะว่าเขาแสดงความรักด้วยปากของเขา แต่จิตใจของเขามุ่งอยู่ที่ผลกำไรมิชอบของเขา</verse>
				<verse number="32">และ ดูสิ เจ้าเป็นเหมือนคนร้องเพลงรักแก่พวกเขา มีเสียงไพเราะและเล่นดนตรีได้เก่ง เพราะว่าพวกเขาจะฟังสิ่งที่เจ้าพูด แต่เขาจะไม่ทำตาม</verse>
				<verse number="33">และเมื่อสิ่งนี้มาถึง (ดูสิ ก็มาแล้ว) เขาทั้งหลายจะรู้ว่ามีผู้เผยพระวจนะอยู่ในหมู่พวกเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงเผยพระวจนะกล่าวโทษพวกผู้เลี้ยงแกะของอิสราเอล จงเผยพระวจนะ จงกล่าวกับพวกเขา คือพวกผู้เลี้ยงแกะว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า วิบัติแก่พวกผู้เลี้ยงแกะของอิสราเอลที่เลี้ยงแต่ตัวเอง ผู้เลี้ยงแกะย่อมเลี้ยงฝูงแกะไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="3">เจ้าทั้งหลายกินไขมัน พวกเจ้าคลุมกายด้วยขนแกะ เจ้าฆ่าแกะตัวอ้วนๆ เจ้าไม่ได้เลี้ยงดูแกะ</verse>
				<verse number="4">ตัวที่อ่อนเพลียเจ้าก็ไม่ได้เสริมกำลัง ตัวที่เจ็บเจ้าก็ไม่ได้รักษา ตัวที่กระดูกหักเจ้าก็ไม่ได้พันผ้า ตัวที่หลงทางไปเจ้าก็ไม่ได้ไปตามกลับมา ตัวที่หายไปเจ้าก็ไม่ได้เสาะหา แต่เจ้าได้ควบคุมแกะทั้งหลายด้วยการบังคับ และด้วยความเกรี้ยวกราด</verse>
				<verse number="5">ดังนั้นพวกมันจึงกระจัดกระจายไปหมด เพราะไม่มีผู้เลี้ยง และเมื่อกระจัดกระจายไป พวกมันก็ไปเป็นอาหารของสัตว์ป่าทั้งหมด</verse>
				<verse number="6">แกะของเราเร่ร่อนไปตามภูเขาทุกลูกและตามเนินเขาสูง เออ แกะของเรากระจัดกระจายไปทั่วพื้นพิภพ ไม่มีใครเที่ยวค้นหาและไม่มีใครเสาะหาพวกมัน”</verse>
				<verse number="7">“เพราะฉะนั้น ผู้เลี้ยงแกะทั้งหลาย จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เรามีชีวิตอยู่แน่นอนอย่างไร เพราะว่า แกะของเราได้กลายเป็นเหยื่อ และแกะของเรากลายเป็นอาหารของสัตว์ป่าทั้งหมดเพราะไม่มีผู้เลี้ยงแกะ และเพราะพวกผู้เลี้ยงแกะของเราไม่ได้ค้นหาแกะของเรา แต่ผู้เลี้ยงแกะพวกนั้นเลี้ยงตัวเขาเอง และไม่ได้เลี้ยงแกะของเรา</verse>
				<verse number="9">เพราะฉะนั้น ผู้เลี้ยงแกะทั้งหลาย จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราเป็นปฏิปักษ์กับพวกผู้เลี้ยงแกะ และเราจะเรียกร้องเอาแกะของเราจากมือพวกเขา และให้เขาหยุดเลี้ยงแกะ พวกผู้เลี้ยงแกะจะไม่ได้เลี้ยงตัวเองอีกต่อไป เราจะช่วยแกะของเราให้พ้นจากปากของพวกเขา เพื่อไม่ให้แกะเป็นอาหารของเขา</verse>
				<verse number="11">“เพราะว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ดูสิ เรา คือเราเองจะค้นหาแกะของเรา และจะเสาะหาแกะ</verse>
				<verse number="12">เหมือนผู้เลี้ยงแกะเสาะหาฝูงแกะเมื่อเขาอยู่ท่ามกลางแกะของเขาที่กระจัดกระจายไป เราก็จะเสาะหาแกะของเราเช่นนั้น และเราจะช่วยพวกแกะให้รอดพ้นจากสถานที่ทั้งหลายซึ่งพวกเขาได้กระจัดกระจายไปอยู่เมื่อวันที่มีเมฆและมืดทึบ</verse>
				<verse number="13">เราจะนำเขาทั้งหลายออกมาจากชนชาติทั้งหลาย และรวบรวมเขามาจากประเทศต่างๆ และจะนำพวกเขามาไว้ในแผ่นดินของเขาเอง แล้วเราจะเลี้ยงเขาบนภูเขาของอิสราเอลใกล้ห้วยทั้งหลาย และในทุกแห่งของประเทศนั้นที่สามารถอาศัยได้</verse>
				<verse number="14">เราจะเลี้ยงพวกเขาในทุ่งหญ้าที่ดี และลานหญ้าของเขาจะอยู่บนภูเขาสูงทั้งหลายของอิสราเอล ณ ที่นั่น พวกเขาจะนอนลงในลานหญ้าที่ดี และเขาจะหากินอยู่ในทุ่งหญ้าอุดมบนภูเขาของอิสราเอล</verse>
				<verse number="15">ตัวเราเองจะเลี้ยงดูแกะของเรา เราจะทำให้เขานอนลง พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="16">เราจะเสาะหาแกะที่หาย เราจะนำตัวที่หลงกลับมา เราจะพันผ้าให้แกะที่กระดูกหัก และเราจะเสริมกำลังแกะที่อ่อนเพลีย แต่เราจะทำลายแกะที่อ้วนและแข็งแรง เราจะเลี้ยงดูเขาด้วยความยุติธรรม</verse>
				<verse number="17">“พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เจ้าทั้งหลายที่เป็นแกะของเราเอ๋ย ดูสิ เราจะพิพากษาระหว่างแกะกับแกะ ระหว่างแกะผู้กับแพะผู้</verse>
				<verse number="18">การที่พวกเจ้าหากินในทุ่งหญ้าอย่างดีนั้นเป็นเรื่องเล็กน้อยหรือ? เจ้าจึงเอาเท้าเหยียบย่ำทุ่งหญ้าที่เหลืออยู่ของเจ้า และเมื่อดื่มน้ำที่ใสแล้วจึงเอาเท้าของเจ้ากวนน้ำที่เหลืออยู่ให้ขุ่น</verse>
				<verse number="19">แกะของเราต้องกินสิ่งที่เท้าของเจ้าเหยียบย่ำ และดื่มน้ำที่เท้าของเจ้าทำให้ขุ่นหรือ?</verse>
				<verse number="20">“เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสกับพวกเขาดังนี้ว่า นี่แน่ะ เรา คือเราเองจะพิพากษาระหว่างแกะอ้วนกับแกะผอม</verse>
				<verse number="21">เพราะเจ้าเอาสีข้างและบ่าดัน ทั้งผลักแกะทุกตัวที่อ่อนเพลียด้วยเขาของเจ้า จนทำให้พวกเขากระจายไปต่างถิ่น</verse>
				<verse number="22">เราจะช่วยแกะของเราให้รอด เขาจะไม่เป็นเหยื่ออีกต่อไป แต่เราจะพิพากษาระหว่างแกะกับแกะ</verse>
				<verse number="23">และเราจะตั้งผู้เลี้ยงคนหนึ่งไว้เหนือเขาทั้งหลาย คือดาวิดผู้รับใช้ของเราและเขาจะเลี้ยงดูพวกเขา เขาจะเลี้ยงดูพวกเขาและเป็นผู้เลี้ยงของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="24">และเราคือยาห์เวห์ จะเป็นพระเจ้าของพวกเขา และดาวิดผู้รับใช้ของเรา จะเป็นเจ้านายท่ามกลางพวกเขา เราคือยาห์เวห์ ได้ลั่นวาจาแล้ว</verse>
				<verse number="25">“เราจะทำพันธสัญญาแห่งสันติภาพกับพวกเขาและกำจัดสัตว์ร้ายเสียจากแผ่นดิน เพื่อว่าเขาจะอาศัยอยู่ในถิ่นทุรกันดารได้อย่างปลอดภัย และนอนอยู่ในป่าได้</verse>
				<verse number="26">เราจะทำให้พวกเขากับสถานที่รอบๆ เนินเขาของเราเป็นแหล่งพร เราจะส่งฝนลงมาตามฤดูกาล เป็นห่าฝนแห่งพร</verse>
				<verse number="27">ต้นไม้ในทุ่งจะเกิดผล และพื้นดินจะเกิดผลผลิต พวกเขาจะอยู่อย่างปลอดภัยในแผ่นดินของเขา ทั้งจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์เมื่อเราหักคานแอกของเขาเสีย และช่วยกู้เขาจากมือของผู้กักเขาให้เป็นทาส</verse>
				<verse number="28">พวกเขาจะไม่เป็นของริบของบรรดาประชาชาติอีกต่อไป และสัตว์ป่าบนดินก็จะไม่กัดกินเขาทั้งหลาย และพวกเขาจะอยู่อย่างปลอดภัย ไม่มีใครทำให้เขาหวาดกลัว</verse>
				<verse number="29">และเราจะจัดหาที่เพาะปลูกอันลือชื่อแก่เขา เพื่อเขาจะไม่ถูกผลาญด้วยความอดอยากในแผ่นดินอีกต่อไป ไม่ต้องทนรับความอับอายจากบรรดาประชาชาติ</verse>
				<verse number="30">แล้วพวกเขาจะรู้ว่า เรา ยาห์เวห์พระเจ้าของเขาสถิตกับเขา และเขาคือพงศ์พันธุ์อิสราเอล เป็นประชากรของเรา พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="31">เจ้าทั้งหลายเป็นแกะของเรา เป็นแกะในทุ่งหญ้าของเรา เจ้าทั้งหลายเป็นคนของเรา และเราเป็นพระเจ้าของพวกเจ้า” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">และพระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงมุ่งหน้าต่อสู้ภูเขาเสอีร์ และเผยพระวจนะต่อสู้มัน</verse>
				<verse number="3">และกล่าวกับมันว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ ภูเขาเสอีร์ เราเป็นปฏิปักษ์กับเจ้า และเราจะเหยียดมือเราต่อสู้เจ้า แล้วเราจะทำให้เจ้าร้างเปล่าและถูกทิ้งร้าง</verse>
				<verse number="4">เราจะให้เมืองทั้งหลายของเจ้าเป็นซากปรักหักพัง และเจ้าจะเป็นที่ร้างเปล่า แล้วเจ้าจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">เพราะเจ้าเก็บความแค้นเคืองมาแต่เก่าก่อน และมอบประชาชนอิสราเอลให้แก่อำนาจดาบในเวลาแห่งภัยพิบัติของพวกเขา และในเวลาการลงโทษขั้นสุดท้าย</verse>
				<verse number="6">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เรามีชีวิตอยู่แน่นอนอย่างไร เราจะกำหนดให้เจ้าโลหิตตก และเรื่องโลหิตตกจะไล่ตามเจ้า เมื่อเจ้าไม่เกลียดการทำให้โลหิตตก เรื่องโลหิตตกก็จะไล่ตามเจ้าไป</verse>
				<verse number="7">เราจะทำให้ภูเขาเสอีร์ร้างว่างเปล่า และเราจะตัดผู้สัญจรเสียจากมัน</verse>
				<verse number="8">เราจะให้ภูเขาของเจ้าเต็มด้วยผู้ถูกฆ่า พวกที่ถูกฆ่าด้วยดาบจะล้มลงตามเนินเขาของเจ้า ตามหุบเขาของเจ้า และในห้วยทุกแห่งของเจ้า</verse>
				<verse number="9">เราจะทำให้เจ้าเป็นที่ร้างเปล่าตลอดไป และจะไม่มีคนอาศัยตามเมืองทั้งหลายของเจ้า แล้วเจ้าจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">“เพราะเจ้ากล่าวว่า ‘ประชาชาติทั้งสองนี้และแผ่นดินทั้งสองนี้จะต้องเป็นของข้า เราจะเอามันมาเป็นกรรมสิทธิ์ ถึงแม้พระยาห์เวห์สถิตที่นั่น’</verse>
				<verse number="11">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เรามีชีวิตอยู่แน่นอนอย่างไร เราจะทำต่อเจ้าตามความโกรธแค้นและความอิจฉาของเจ้า ซึ่งเจ้าแสดงต่อพวกเขาเพราะความเกลียดชังของเจ้า แล้วเราจะสำแดงตัวเราให้เป็นที่รู้จักในหมู่พวกเขาเมื่อเราพิพากษาเจ้า</verse>
				<verse number="12">แล้วเจ้าจะรู้ว่า เรา ยาห์เวห์ได้ยินคำเหยียดหยามทั้งหมดของเจ้า ซึ่งเจ้าได้พูดต่อสู้ภูเขาทั้งหลายแห่งอิสราเอลว่า ‘มันถูกทิ้งให้ร้างเปล่า มันถูกมอบไว้ให้เรากัดกิน’</verse>
				<verse number="13">เจ้าคุยข่มเราด้วยปากของเจ้า และว่ากล่าวเราอีกมากมาย เราได้ยินหมดแล้ว</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ขณะที่ทั้งพิภพร่าเริง เราจะทำให้เจ้าร้างเปล่า</verse>
				<verse number="15">เช่นเดียวกับที่เจ้าร่าเริงเมื่อมรดกของพงศ์พันธุ์อิสราเอลนั้น ต้องถูกทำให้ร้างเปล่าไป เราก็จะทำเช่นนั้นกับเจ้า โอ ภูเขาเสอีร์และเอโดมทั้งหมด คือทั้งหมดของมันจะเป็นที่ร้างเปล่า แล้วพวกเขาจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">เจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย จงเผยพระวจนะต่อภูเขาทั้งหลายของอิสราเอล จงกล่าวว่า “ภูเขาของอิสราเอลเอ๋ย จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เพราะศัตรูกล่าวขวัญถึงเจ้าว่า ‘ฮะฮ้า’ และว่า ‘ที่สูงโบราณเหล่านั้นได้ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของเราแล้ว’</verse>
				<verse number="3">เพราะฉะนั้น จงเผยพระวจนะและกล่าวว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เพราะว่า เออ เนื่องจากพวกเขาทำให้เจ้ารกร้างและบีบคั้นเจ้าจากรอบด้าน จนเจ้าตกเป็นกรรมสิทธิ์ของบรรดาประชาชาติที่เหลือนั้น และเจ้ากลายเป็นขี้ปากและเป็นที่นินทาของประชาชน</verse>
				<verse number="4">เพราะฉะนั้น ภูเขาของอิสราเอลเอ๋ย จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์องค์เจ้านาย พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้กับภูเขาและเนินเขา ห้วยและหุบเขา กับซากปรักหักพังและที่ร้างเปล่า ทั้งบรรดาเมืองที่ผู้คนละทิ้ง ซึ่งได้กลายเป็นของริบและเป็นที่เย้ยหยันของประชาชาติที่เหลือซึ่งอยู่รอบๆ</verse>
				<verse number="5">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ด้วยความหวงแหนอย่างเดือดดาลของเรา เราพูดต่อสู้ประชาชาติที่เหลือและเอโดมทั้งหมดผู้ซึ่งเอาแผ่นดินของเราไปเป็นกรรมสิทธิ์ของพวกเขาเอง ด้วยความร่าเริงเต็มหัวใจและด้วยความมุ่งร้าย เพื่อจะไล่คนในนั้นออกไปเป็นของริบ</verse>
				<verse number="6">เพราะฉะนั้น จงเผยพระวจนะต่อแผ่นดินอิสราเอล และเจ้าจงกล่าวกับภูเขาและเนินเขา กับห้วยและหุบเขาว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ดูสิ เราพูดด้วยความหวงแหนและด้วยความโกรธของเรา เพราะเจ้าได้ทนรับความอับอายจากบรรดาประชาชาติ</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายจึงตรัสว่า เราปฏิญาณว่าประชาชาติรอบๆ เจ้านั้น จะต้องรับความอับอาย</verse>
				<verse number="8">“แต่เจ้า ภูเขาทั้งหลายของอิสราเอลเอ๋ย เจ้าจะแตกกิ่งก้านของเจ้าออกมา และจะออกผลให้แก่อิสราเอลประชากรของเรา เพราะว่าพวกเขาจะกลับมาในไม่ช้า</verse>
				<verse number="9">เพราะดูสิ เราอยู่กับเจ้า เราจะหันมาหาเจ้า และเจ้าจะได้รับการไถและการหว่าน</verse>
				<verse number="10">และเราจะทวีจำนวนคนให้แก่เจ้า คือแก่พงศ์พันธุ์อิสราเอลทั้งหมด เมืองทั้งหลายจะมีคนอาศัยอยู่ และซากปรักหักพังจะถูกสร้างขึ้นใหม่</verse>
				<verse number="11">เราจะทวีจำนวนทั้งคนและสัตว์แก่เจ้า จะเพิ่มพูนขึ้นและจะมีลูกดก เราจะทำให้เจ้ามีคนอาศัยอยู่อย่างในกาลก่อน และจะให้เจ้ารุ่งเรืองมากกว่าก่อน แล้วเจ้าจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">เออ เราจะให้คนมาเดินบนเจ้า คืออิสราเอลประชากรของเรา เขาทั้งหลายจะได้เจ้าเป็นกรรมสิทธิ์ และเจ้าจะเป็นมรดกของเขาทั้งหลาย และเจ้าจะไม่ทำให้เขาโศกเศร้าเรื่องลูกอีกต่อไป</verse>
				<verse number="13">“พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เพราะคนกล่าวกับเจ้าว่า ‘เจ้ากินคน และเจ้าทำให้ประชาชาติของเจ้าโศกเศร้าเรื่องลูก’</verse>
				<verse number="14">เพราะฉะนั้น เจ้าจะไม่กินคน และไม่ทำให้ประชาชาติของเจ้าโศกเศร้าเรื่องลูกอีกเลย พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="15">เราจะไม่ให้เจ้าได้ยินคำเยาะเย้ยของประชาชาติต่างๆ อีก และเจ้าไม่ต้องทนรับความขายหน้าของชนชาติทั้งหลายอีก และจะไม่ทำให้ประชาชาติของเจ้าสะดุดอีกเลย” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="16">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าอีกว่า</verse>
				<verse number="17">“บุตรมนุษย์เอ๋ย เมื่อพงศ์พันธุ์อิสราเอลอาศัยอยู่ในแผ่นดินของตน เขาทำให้แผ่นดินเป็นมลทินด้วยวิถีและการกระทำของเขา ความประพฤติของเขาต่อหน้าเราก็เหมือนมลทินอันเกิดจากประจำเดือน</verse>
				<verse number="18">เพราะฉะนั้น เราจึงระบายความโกรธของเราออกเหนือเขา ด้วยเรื่องโลหิตซึ่งเขาได้ทำให้ตกบนแผ่นดิน ด้วยเรื่องรูปเคารพซึ่งเขาทำให้แผ่นดินนั้นเป็นมลทิน</verse>
				<verse number="19">เราจึงกระจายพวกเขาไปท่ามกลางบรรดาประชาชาติ และให้เขากระจัดกระจายไปตามประเทศต่างๆ เราพิพากษาเขาตามวิถีและการกระทำของเขา</verse>
				<verse number="20">แต่เมื่อพวกเขาไปยังบรรดาประชาชาติ ไม่ว่าไปถึงไหน เขาก็ทำให้นามบริสุทธิ์ของเราเสื่อมเกียรติ เพราะคนกล่าวขวัญถึงพวกเขาว่า ‘คนเหล่านี้เป็นประชากรของพระยาห์เวห์ ถึงกระนั้นเขายังต้องออกไปจากแผ่นดินของพระองค์’</verse>
				<verse number="21">แต่เรายังเป็นห่วงนามบริสุทธิ์ของเรา ซึ่งพงศ์พันธุ์อิสราเอลทำให้เสื่อมเกียรติท่ามกลางประชาชาติที่เขาตกไปอยู่นั้น</verse>
				<verse number="22">“เพราะฉะนั้น จงกล่าวกับพงศ์พันธุ์อิสราเอลว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า พงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย ที่เรากำลังจะทำอยู่นั้นไม่ใช่เพราะเห็นแก่เจ้า แต่เพราะเห็นแก่นามบริสุทธิ์ของเรา ซึ่งเจ้าได้ทำให้เสื่อมเกียรติท่ามกลางประชาชาติซึ่งเจ้าเข้าไปอยู่นั้น</verse>
				<verse number="23">และเราจะสำแดงความศักดิ์สิทธิ์ของนามยิ่งใหญ่ของเราซึ่งถูกลบหลู่ท่ามกลางประชาชาติ คือนามที่เจ้าทำให้เสื่อมเกียรติท่ามกลางพวกเขา แล้วประชาชาติทั้งหลายจะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์ พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ เมื่อเราสำแดงความศักดิ์สิทธิ์ของเราท่ามกลางพวกเจ้าต่อหน้าต่อตาเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="24">เพราะว่าเราจะนำพวกเจ้าออกมาจากท่ามกลางประชาชาติทั้งหลาย และรวบรวมเจ้ามาจากทุกประเทศ แล้วนำเจ้าเข้ามาในแผ่นดินของเจ้าเอง</verse>
				<verse number="25">เราจะเอาน้ำสะอาดพรมเจ้าทั้งหลาย แล้วเจ้าจะสะอาดพ้นจากมลทินทั้งหลายของเจ้า และเราจะชำระพวกเจ้าจากรูปเคารพทั้งหลายของเจ้า</verse>
				<verse number="26">เราจะให้ใจใหม่แก่พวกเจ้า และเราจะบรรจุวิญญาณใหม่ไว้ภายในของเจ้าทั้งหลาย เราจะนำใจหินออกจากเนื้อของเจ้า และให้ใจเนื้อแก่เจ้า</verse>
				<verse number="27">เราจะใส่วิญญาณของเราไว้ภายในของเจ้าทั้งหลาย แล้วทำให้เจ้าดำเนินตามกฎเกณฑ์ของเรา และรักษากฎหมายของเรา ทั้งทำตามนั้น</verse>
				<verse number="28">เจ้าทั้งหลายจะอาศัยอยู่ในแผ่นดินที่เราให้แก่บรรพบุรุษของเจ้า และเจ้าจะเป็นประชากรของเรา และเราเองจะเป็นพระเจ้าของเจ้า</verse>
				<verse number="29">เราจะช่วยเจ้าให้พ้นมลทินทั้งหลายของเจ้า และเราจะเรียกข้าวมา และทำให้มันเพิ่มพูนขึ้น และจะไม่ให้เจ้ามีความอดอยากอีก</verse>
				<verse number="30">เราจะเพิ่มพูนผลของต้นไม้และผลผลิตจากพื้นดินเพื่อเจ้าจะไม่ต้องทนรับความขายหน้าท่ามกลางประชาชาติ เพราะความอดอยากอีกต่อไป</verse>
				<verse number="31">แล้วพวกเจ้าจะระลึกถึงวิถีชั่วของเจ้า และการกระทำที่ไม่ดีของเจ้า แล้วเจ้าจะเกลียดตัวเองเพราะความผิดบาปของเจ้า และสิ่งน่าสะอิดสะเอียนของเจ้า</verse>
				<verse number="32">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสว่า ที่เราทำนั้น ไม่ใช่เพราะเห็นแก่เจ้า พงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย พวกเจ้าจงรับรู้ไว้ จงอับอายและขายหน้าด้วยวิถีทั้งหลายของเจ้า”</verse>
				<verse number="33">“พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ในวันที่เราชำระพวกเจ้าจากความผิดบาปทั้งหมดของเจ้านั้น เราจะทำให้เมืองทั้งหลายมีคนอาศัยอยู่ และซากปรักหักพังจะถูกสร้างขึ้นใหม่</verse>
				<verse number="34">แผ่นดินที่รกร้างจะได้รับการไถ และจะไม่เป็นที่ร้างเปล่าเช่นที่เคยปรากฏแก่สายตาของผู้ผ่านไปมา</verse>
				<verse number="35">และคนทั้งหลายจะกล่าวว่า ‘แผ่นดินนี้ที่เคยรกร้างได้กลายเป็นอย่างสวนเอเดน และเมืองทั้งหลายที่ร้างเปล่า รกร้างและหักพัง เดี๋ยวนี้ก็มีคนอยู่และมีกำแพง’</verse>
				<verse number="36">แล้วบรรดาประชาชาติที่เหลือซึ่งอยู่รอบๆ เจ้าจะรู้ว่า เรา ยาห์เวห์ ได้สร้างเมืองหักพังเหล่านี้ขึ้นใหม่ และปลูกพืชในที่รกร้างนั้น เรา ยาห์เวห์ ได้ลั่นวาจาแล้ว และเราจะทำเช่นนั้น</verse>
				<verse number="37">“พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า อีกครั้งหนึ่ง เราจะยอมให้พงศ์พันธุ์อิสราเอลขอต่อเราให้ทำสิ่งนี้แก่พวกเขา เราจะเพิ่มจำนวนพวกเขาให้มีคนมากอย่างฝูงแพะแกะ</verse>
				<verse number="38">ฝูงแพะแกะสำหรับการถวายบูชา และฝูงแพะแกะในกรุงเยรูซาเล็มระหว่างเทศกาลของเธอเป็นอย่างไร เมืองทั้งหลายที่ร้างเปล่าก็จะเต็มด้วยฝูงคนอย่างนั้น แล้วเขาทั้งหลายจะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">พระหัตถ์ของพระยาห์เวห์มาอยู่เหนือข้าพเจ้า แล้วพระองค์ทรงนำข้าพเจ้าออกมาด้วยพระวิญญาณของพระยาห์เวห์ แล้ววางข้าพเจ้าไว้กลางหุบเขาที่มีกระดูกเต็มไปหมด</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงพาข้าพเจ้าไปรอบๆ กระดูกเหล่านั้น ดูสิ มีกระดูกมากมายเหลือเกินบนพื้นหุบเขา และนี่แน่ะ เป็นกระดูกแห้งมากๆ</verse>
				<verse number="3">แล้วพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “บุตรมนุษย์เอ๋ย กระดูกเหล่านี้จะมีชีวิตได้ไหม?” และข้าพเจ้าทูลตอบว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย พระองค์ทรงทราบอยู่แล้ว”</verse>
				<verse number="4">พระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าอีกว่า “จงเผยพระวจนะต่อกระดูกเหล่านี้ และกล่าวกับพวกมันว่า กระดูกแห้งเอ๋ย จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แก่กระดูกเหล่านี้ว่า “ดูสิ เราจะนำลมหายใจเข้าไปในพวกเจ้า และเจ้าจะมีชีวิต</verse>
				<verse number="6">เราจะใส่เส้นเอ็นไว้บนพวกเจ้าและจะทำให้มีเนื้อขึ้นมาบนเจ้า และเอาหนังหุ้มเจ้า และบรรจุลมหายใจในเจ้า แล้วเจ้าจะมีชีวิต แล้วพวกเจ้าจะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้าก็เผยพระวจนะตามที่ข้าพเจ้าได้รับพระบัญชา และเมื่อข้าพเจ้าเผยพระวจนะอยู่นั้นก็มีเสียง และดูสิ เป็นเสียงสั่นรัว พวกกระดูกนั้นเข้ามาหากัน กระดูกกับกระดูก</verse>
				<verse number="8">และเมื่อข้าพเจ้ามองดูก็เห็นมีเอ็นบนพวกมัน เนื้อก็ขึ้นมาบนกระดูก และหนังก็มาหุ้มมันไว้ แต่ไม่มีลมหายใจในนั้น</verse>
				<verse number="9">แล้วพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “จงเผยพระวจนะแก่ลมหายใจ บุตรมนุษย์เอ๋ย จงเผยพระวจนะเถิด จงกล่าวกับลมหายใจว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ลมหายใจเอ๋ย จงมาจากลมทั้งสี่ มาหายใจเข้าไปในคนที่ถูกฆ่าพวกนี้เพื่อให้เขามีชีวิต”</verse>
				<verse number="10">แล้วข้าพเจ้าก็เผยพระวจนะตามที่พระองค์ทรงบัญชาข้าพเจ้า และลมหายใจก็เข้ามาในร่างเหล่านั้น พวกเขาก็มีชีวิต แล้วก็ยืนขึ้นด้วยเท้า เป็นกองทัพใหญ่โตมากจริงๆ</verse>
				<verse number="11">แล้วพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “บุตรมนุษย์เอ๋ย กระดูกเหล่านี้คือพงศ์พันธุ์อิสราเอลทั้งหมด ดูสิ เขาทั้งหลายกล่าวว่า ‘กระดูกของเราแห้ง และความหวังของเราก็หมดสิ้น เราถูกทำลายเสียหมด’</verse>
				<verse number="12">เพราะฉะนั้น จงเผยพระวจนะและกล่าวแก่พวกเขาว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ ประชากรของเราเอ๋ย เราจะเปิดหลุมฝังศพของเจ้าทั้งหลาย และเอาเจ้าออกมาจากหลุมศพของเจ้า และจะนำเจ้ากลับมายังแผ่นดินอิสราเอล</verse>
				<verse number="13">โอ ประชากรของเราเอ๋ย เจ้าทั้งหลายจะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์ เมื่อเราเปิดหลุมศพของเจ้า และเอาเจ้าออกมาจากหลุมศพของเจ้า</verse>
				<verse number="14">และเราจะใส่วิญญาณของเราไว้ในเจ้า แล้วเจ้าทั้งหลายจะมีชีวิต และเราจะวางเจ้าไว้ในแผ่นดินของเจ้า แล้วเจ้าจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์ได้ลั่นวาจาแล้ว และเราจะลงมือทำ” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="15">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="16">“เจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย จงเอาไม้มาอันหนึ่งเขียนลงว่า ‘สำหรับยูดาห์ และสำหรับชนอิสราเอลที่ผูกพันกับยูดาห์’ จงเอาไม้มาอีกอันหนึ่งเขียนลงว่า ‘สำหรับโยเซฟ (ไม้ของเอฟราอิม) และพงศ์พันธุ์อิสราเอลทั้งหมดที่ผูกพันกับโยเซฟ’</verse>
				<verse number="17">แล้วนำไม้ทั้งสองรวมเข้าเป็นอันเดียว เพื่อเป็นไม้อันเดียวกันในมือของเจ้า</verse>
				<verse number="18">และเมื่อคนในชนชาติเจ้ากล่าวกับเจ้าว่า ‘ท่านจะไม่บอกให้เรารู้หรือว่า สิ่งนี้หมายความว่าอะไร?’</verse>
				<verse number="19">จงกล่าวกับพวกเขาว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ดูสิ เรากำลังจะเอาไม้ของโยเซฟ (ซึ่งอยู่ในมือของเอฟราอิม) และของเผ่าต่างๆ ของอิสราเอลที่ผูกพันกับเขา และเราจะเอาไม้ของยูดาห์มา แล้วทำให้เป็นไม้อันเดียวกัน และจะเป็นไม้อันเดียวในมือของเรา</verse>
				<verse number="20">เมื่อไม้ทั้งสองที่เจ้าเขียนนั้นอยู่ในมือเจ้าต่อหน้าต่อตาเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="21">ก็จงกล่าวกับเขาว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ดูสิ เราจะนำคนอิสราเอลมาจากท่ามกลางบรรดาประชาชาติที่พวกเขาได้เข้าไปอยู่ด้วยนั้น และจะรวบรวมเขามาจากรอบด้าน แล้วนำเขามายังแผ่นดินของเขาเอง</verse>
				<verse number="22">และเราจะทำให้พวกเขาเป็นประชาชาติเดียวในแผ่นดินนั้นที่บนภูเขาทั้งหลายของอิสราเอล และจะมีกษัตริย์องค์เดียวเป็นกษัตริย์อยู่เหนือเขาทั้งหมด พวกเขาจะไม่เป็นสองประชาชาติอีกต่อไป และจะไม่แยกเป็นสองราชอาณาจักรอีกต่อไป</verse>
				<verse number="23">และพวกเขาจะไม่ทำตัวให้เป็นมลทินด้วยรูปเคารพ หรือด้วยสิ่งน่าสะอิดสะเอียนของเขา หรือด้วยการล่วงละเมิดทุกอย่างของเขาอีกต่อไป แต่เราจะช่วยเขาให้พ้นจากบาปในที่อาศัยของพวกเขานั้น และเราจะชำระเขา แล้วพวกเขาจะเป็นประชากรของเรา และเราจะเป็นพระเจ้าของเขา</verse>
				<verse number="24">“ดาวิดผู้รับใช้ของเราจะเป็นกษัตริย์เหนือเขาทั้งหลาย และเขาทุกคนจะมีผู้เลี้ยงเดียวกัน เขาจะดำเนินตามกฎหมายของเรา และรักษากฎเกณฑ์ของเรา ทั้งทำตาม</verse>
				<verse number="25">เขาทั้งหลายจะอาศัยอยู่ในแผ่นดินที่เราได้ให้แก่ยาโคบผู้รับใช้ของเรา ซึ่งบรรดาบรรพบุรุษของพวกเจ้าอาศัยอยู่ พวกเขาและลูกของเขา รวมทั้งหลานของเขาจะอาศัยอยู่ที่นั่นเป็นนิตย์ และดาวิดผู้รับใช้ของเราจะเป็นเจ้านายของเขาเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="26">เราจะทำพันธสัญญาแห่งสันติภาพกับเขา จะเป็นพันธสัญญานิรันดร์แก่เขา และเราจะก่อตั้งพวกเขาและให้เขาทวีมากขึ้น และเราจะตั้งสถานนมัสการของเราไว้ท่ามกลางเขาเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="27">ที่อาศัยของเราจะอยู่กับเขาทั้งหลาย เราจะเป็นพระเจ้าของเขาและเขาจะเป็นประชากรของเรา</verse>
				<verse number="28">แล้วประชาชาติทั้งหลายจะรู้ว่าเรา ยาห์เวห์ได้ทำให้อิสราเอลบริสุทธิ์ เมื่อสถานนมัสการของเราอยู่ท่ามกลางเขาเป็นนิตย์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="2">“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงมุ่งหน้าของเจ้าต่อสู้โกกแห่งแผ่นดินมาโกก เจ้านายองค์สำคัญของเมเชคและทูบัล และจงเผยพระวจนะกล่าวโทษเขา</verse>
				<verse number="3">จงกล่าวว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า โอ โกก นี่แน่ะ เราเป็นปฏิปักษ์กับเจ้าผู้เป็นเจ้านายองค์สำคัญของเมเชคและทูบัล</verse>
				<verse number="4">เราจะให้เจ้าหันกลับ และเอาเบ็ดเกี่ยวขากรรไกรของเจ้า แล้วเราจะนำเจ้าออกมาพร้อมกับกองทัพทั้งหมดของเจ้า ทั้งพวกม้าและบรรดาพลม้า ทุกคนสวมเครื่องยุทธภัณฑ์ครบถ้วน เป็นพรรคพวกใหญ่โต ทุกคนถือดาบ มีโล่และดั้ง</verse>
				<verse number="5">เปอร์เซีย คูช และพูตอยู่กับพวกเขาด้วย ทุกคนมีโล่และหมวกเหล็ก</verse>
				<verse number="6">โกเมอร์และกองกำลังทั้งหมดของเขา เบธโทการมาห์จากเหนือสุดพร้อมกับกองกำลังทั้งหมดของเขา มีชนชาติมากมายอยู่กับเจ้า</verse>
				<verse number="7">“เจ้าและพลพรรคทั้งหมดซึ่งชุมนุมอยู่กับเจ้า จงเตรียมพร้อมและให้พร้อมไว้เสมอ และจงเป็นยามเฝ้าพวกเขาไว้</verse>
				<verse number="8">เมื่อล่วงไปเป็นเวลานาน เจ้าจะต้องถูกเรียกตัว ในปีต่อๆ ไปในอนาคต เจ้าจะยกเข้าไปต่อสู้กับแผ่นดินซึ่งได้รับการฟื้นฟูจากสงคราม และถูกรวบรวมจากประชาชนมากมายบนภูเขาอิสราเอล ซึ่งเคยเป็นซากปรักหักพังมาตลอด และแผ่นดินนั้นมาจากประชาชน และทุกคนอาศัยอยู่อย่างปลอดภัยแล้ว</verse>
				<verse number="9">และเจ้าจะรุกคืบไปเหมือนพายุ เจ้าจะปกคลุมแผ่นดินนั้นเหมือนเมฆ คือเจ้าและกองกำลังทั้งหมดของเจ้า รวมทั้งชนชาติจำนวนมากที่อยู่กับเจ้า</verse>
				<verse number="10">“พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ในวันนั้นจะบังเกิดความคิดในใจของเจ้า และเจ้าจะคิดแผนการชั่ว</verse>
				<verse number="11">และเจ้าจะกล่าวว่า ‘เราจะยกทัพไปยังแผ่นดินที่เป็นชนบทไร้กำแพง เราจะไปยังพวกที่อาศัยอยู่อย่างสงบสุขและปลอดภัย พวกเขาทุกคนอาศัยอยู่โดยไม่มีกำแพง ไม่มีดาลและไม่มีประตู’</verse>
				<verse number="12">เพื่อปล้นและริบข้าวของ ทั้งยื่นมือของเจ้าต่อสู้ดินแดนที่เคยเป็นซากปรักหักพัง ซึ่งขณะนี้มีคนอาศัยอยู่ และต่อสู้ประชาชนที่ถูกรวบรวมจากบรรดาประชาชาติ ผู้ซึ่งได้ฝูงปศุสัตว์และสมบัติ ทั้งเป็นผู้อาศัยอยู่ ณ ศูนย์กลางของแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="13">เชบาและเดดาน ทั้งบรรดาพ่อค้าแห่งทารชิช และพวกสิงห์หนุ่มของเมืองนั้นจะกล่าวกับเจ้าว่า ‘ท่านมาเพื่อจะปล้นและริบข้าวของหรือ? ท่านชุมนุมพลพรรคเพื่อจะขนเงินและทองไป ทั้งขนเอาฝูงปศุสัตว์และสมบัติไป และเพื่อจะปล้นข้าวของมากมายหรือ?’</verse>
				<verse number="14">“เพราะฉะนั้น บุตรมนุษย์เอ๋ย จงเผยพระวจนะและกล่าวกับโกกว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ในวันนั้นเมื่ออิสราเอลประชากรของเราอาศัยอยู่อย่างปลอดภัยแล้ว เจ้าจะเร้าใจเจ้าเอง</verse>
				<verse number="15">เจ้าจะมาจากที่ของเจ้าทางเหนือสุด ทั้งเจ้าและชนชาติทั้งหลายจำนวนมากที่อยู่กับเจ้า ทุกคนขี่ม้า เป็นพลพรรคทรงพลังยิ่ง เป็นกองทัพมหึมา</verse>
				<verse number="16">เจ้าจะขึ้นมาต่อสู้อิสราเอลประชากรของเรา เหมือนอย่างเมฆคลุมแผ่นดิน โอ้ โกก ในเวลาภายหน้า เราจะนำเจ้ามาต่อสู้กับแผ่นดินของเรา เพื่อประชาชาติทั้งหลายจะรู้จักเรา เมื่อเราสำแดงความบริสุทธิ์ของเราต่อหน้าต่อตาพวกเขาผ่านตัวเจ้า</verse>
				<verse number="17">“พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เจ้าเป็นผู้นั้นหรือ? ผู้ที่เราได้พูดถึงในสมัยก่อนผ่านผู้รับใช้ของเรา คือผู้เผยพระวจนะของอิสราเอล ซึ่งได้เผยพระวจนะในเวลานั้นอยู่หลายปีแล้วว่า ‘เราจะนำเจ้ามาต่อสู้กับเขาทั้งหลาย’</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสว่า และในวันนั้นเมื่อโกกยกมาต่อสู้กับดินแดนอิสราเอล ความโกรธรุนแรงของเราจะพลุ่งขึ้น</verse>
				<verse number="19">และเราจะประกาศด้วยความหวงแหน และด้วยไฟแห่งความพิโรธของเราว่า ในวันนั้นจะมีการสั่นไหวอย่างรุนแรงในแผ่นดินอิสราเอล</verse>
				<verse number="20">ปลาในทะเลและนกในอากาศ ทั้งสัตว์ป่าในทุ่งและสัตว์เลื้อยคลานที่คลานอยู่บนพื้นดิน และมนุษย์ทั้งหมดที่อยู่บนพื้นดินจะสั่นสะเทือนต่อหน้าเรา ภูเขาทั้งหลายจะพังลง ทั้งหน้าผาและกำแพงทุกแห่งจะพังลงบนแผ่นดิน</verse>
				<verse number="21">แล้วเราจะเรียกดาบมาต่อสู้กับโกกบนภูเขาทุกแห่งของเรา และดาบของแต่ละคนจะต่อสู้กับพวกของเขาเอง” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="22">เราจะพิพากษาโทษเขาด้วยโรคระบาดและด้วยโลหิตตก เราจะให้ฝนที่ตกหนัก ก้อนลูกเห็บ ไฟ และกำมะถันถูกเทลงใส่เขาและกองทัพของเขา รวมทั้งบรรดาชนชาติจำนวนมากที่อยู่กับเขา</verse>
				<verse number="23">ดังนั้นเราจะสำแดงความยิ่งใหญ่และความบริสุทธิ์ของเรา และทำให้เราเป็นที่รู้จักในสายตาของประชาชาติมากมาย แล้วพวกเขาจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">และเจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย จงเผยพระวจนะต่อสู้โกก และกล่าวว่า “พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ เราเป็นปฏิปักษ์กับเจ้า โอ โกก ผู้เป็นเจ้านายองค์สำคัญของเมเชคและทูบัล</verse>
				<verse number="2">เราจะหันเจ้ากลับและลากเจ้าไปตามทาง และนำเจ้าขึ้นมาจากที่เหนือสุด แล้วให้เจ้าเข้าไปต่อสู้ภูเขาทั้งหลายของอิสราเอล</verse>
				<verse number="3">และเราจะตีคันธนูให้หลุดจากมือซ้ายเจ้า และเราจะให้ลูกธนูตกจากมือขวาเจ้า</verse>
				<verse number="4">เจ้าจะล้มลงบนภูเขาทั้งหลายของอิสราเอล ทั้งเจ้าและกองทัพทั้งหมดของเจ้า และชนชาติทั้งหลายที่อยู่กับเจ้า เราจะมอบเจ้าให้เป็นอาหารแก่เหยี่ยวทุกชนิดและแก่สัตว์ป่าทุ่ง</verse>
				<verse number="5">เจ้าจะล้มลงบนพื้นทุ่ง เพราะเราได้ลั่นวาจาแล้ว พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="6">เราจะส่งไฟมาเหนือมาโกก และเหนือพวกที่อาศัยอยู่อย่างปลอดภัยตามแผ่นดินชายทะเล แล้วเขาทั้งหลายจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">“และเราจะทำให้นามบริสุทธิ์ของเราเป็นที่รู้จักท่ามกลางอิสราเอลประชากรของเรา เราจะไม่ยอมให้นามบริสุทธิ์ของเราถูกลบหลู่อีกต่อไป และประชาชาติทั้งหลายจะรู้ว่า เราคือยาห์เวห์ องค์บริสุทธิ์ในอิสราเอล</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสว่า ดูสิ มันมาถึงแล้ว และเกิดขึ้นแล้ว คือวันนั้นซึ่งเราได้ลั่นวาจาไว้</verse>
				<verse number="9">“แล้วคนเหล่านั้นที่อาศัยอยู่ในเมืองต่างๆ ของอิสราเอลจะออกไป แล้วพวกเขาจะจุดไฟเผาเครื่องอาวุธเสีย คือดั้งและโล่ คันธนูและลูกธนู ไม้พลอง และหอก และเขาจะจุดไฟเผาเป็นเวลา 7 ปี</verse>
				<verse number="10">เพราะฉะนั้น พวกเขาไม่ต้องเอาฟืนมาจากทุ่งนาหรือตัดฟืนจากป่า เพราะเขาจะจุดไฟด้วยเครื่องอาวุธ และเขาจะริบข้าวของของพวกที่มาริบข้าวของของเขา และจะปล้นพวกที่มาปล้นเขา พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="11">“และในวันนั้น เราจะให้โกกมีสุสานอยู่ในอิสราเอล คือหุบเขาของคนสัญจรไปมา ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของทะเล มันจะกีดขวางคนที่สัญจรไปมา เพราะว่าโกกและพลพรรคทั้งหมดของโกกจะถูกฝังอยู่ที่นั่น เขาจะเรียกกันว่าหุบเขาพลพรรคโกก</verse>
				<verse number="12">พงศ์พันธุ์อิสราเอลจะฝังเขาทั้งหลายอยู่ถึง 7 เดือน เพื่อจะทำให้แผ่นดินนั้นสะอาด</verse>
				<verse number="13">ประชาชนทั้งหมดของแผ่นดินจะฝังศพพวกโกก และประชาชนจะมีชื่อเสียงในวันนั้นเมื่อเราสำแดงพระสิริของเรา พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="14">เขาทั้งหลายจะตั้งคนให้สำรวจ แผ่นดินอย่างต่อเนื่อง เพื่อฝังศพของพวกบุกรุก ซึ่งยังเหลืออยู่บนพื้นแผ่นดิน เพื่อทำให้แผ่นดินสะอาด เขาจะออกตรวจค้นตั้งแต่ปลายเดือนที่ 7</verse>
				<verse number="15">เมื่อคนเหล่านั้นเดินผ่านไปมาในแผ่นดิน ถ้าใครเห็นกระดูกคนเข้า เขาจะทำเครื่องหมายไว้ข้างกระดูกนั้น จนกว่าคนฝังจะมาฝังกระดูกนั้นไว้ในหุบเขาพลพรรคโกก</verse>
				<verse number="16">(จะมีเมืองหนึ่งชื่อว่า พลพรรค ด้วย) เขาจะทำให้แผ่นดินสะอาดเช่นนี้แหละ</verse>
				<verse number="17">“เจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า จงพูดกับนกทุกชนิดและพูดกับสัตว์ป่าทุ่งทั้งหมดว่า จงชุมนุมและมากันเถิด จงรวมกันมาจากรอบด้าน มายังการเลี้ยงสักการบูชาที่เราเตรียมไว้ให้พวกเจ้า เป็นการเลี้ยงสักการบูชายิ่งใหญ่บนภูเขาทั้งหลายของอิสราเอล แล้วเจ้าจะกินเนื้อและดื่มเลือด</verse>
				<verse number="18">พวกเจ้าจะกินเนื้อของพวกผู้กล้าหาญ และดื่มเลือดของเจ้านายแห่งพิภพ เหมือนเลือดของแกะผู้ ของลูกแกะ และของแพะกับของโคผู้ ทั้งหมดนี้เป็นสัตว์อ้วนพีแห่งบาชาน</verse>
				<verse number="19">แล้วพวกเจ้าจะกินไขมันจนเจ้าอิ่มหนำ และดื่มเลือดจนเจ้าเมาในการเลี้ยงสักการบูชาที่เราได้เตรียมไว้ให้เจ้า</verse>
				<verse number="20">และเจ้าจะอิ่มหนำที่โต๊ะอาหารของเราด้วยเนื้อม้าและเนื้อผู้ขี่ม้า ทั้งเนื้อของพวกผู้กล้าหาญและของนักรบทุกคน พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="21">“และเราจะสำแดงพระสิริของเราท่ามกลางประชาชาติทั้งหลาย และประชาชาติทั้งหมดจะเห็นการพิพากษาของเราซึ่งเราได้ทำไป และเห็นมือเราที่เราวางไว้บนเขา</verse>
				<verse number="22">แล้วพงศ์พันธุ์อิสราเอลจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเขาทั้งหลาย ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นไป</verse>
				<verse number="23">และบรรดาประชาชาติจะรู้ว่าพงศ์พันธุ์อิสราเอลถูกกวาดไปเป็นเชลยเพราะความผิดบาปของเขา เพราะพวกเขาได้ทำต่อเราด้วยความอสัตย์ เราจึงซ่อนหน้าของเราจากเขา และมอบเขาไว้ในมือศัตรูของเขา เขาทุกคนจึงล้มลงด้วยดาบ</verse>
				<verse number="24">เราทำกับพวกเขาตามมลทินของเขา และตามการละเมิดของเขา และเราซ่อนหน้าของเราเสียจากเขา</verse>
				<verse number="25">“เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสว่า บัดนี้เราจะให้ยาโคบกลับจากการเป็นเชลย และเราจะมีความกรุณาต่อพงศ์พันธุ์อิสราเอลทั้งหมด และเราจะหวงแหนนามบริสุทธิ์ของเรา</verse>
				<verse number="26">เมื่อเขาทั้งหลายมาอาศัยอยู่อย่างปลอดภัยในแผ่นดิน โดยไม่มีใครทำให้เขาหวาดกลัว เขาก็จะทนรับ ความอับอายขายหน้าของเขา ทั้งการทรยศซึ่งเขาได้เคยประพฤติต่อเรา</verse>
				<verse number="27">เมื่อเรานำพวกเขากลับมาจากชนชาติทั้งหลาย และรวบรวมเขามาจากแผ่นดินศัตรูของเขา เราจะสำแดงความบริสุทธิ์ของเราต่อหน้าต่อตาประชาชาติจำนวนมากผ่านเขา</verse>
				<verse number="28">แล้วพวกเขาจะรู้ว่าเราคือยาห์เวห์พระเจ้าของเขา เพราะแม้เราได้ส่งเขาไปเป็นเชลยยังบรรดาประชาชาติ เราก็จะรวบรวมเขาเข้ามาในแผ่นดินของเขา และจะไม่ปล่อยให้สักคนหนึ่งในพวกเขาหลงเหลืออยู่ที่นั่นอีกเลย</verse>
				<verse number="29">และเราจะไม่ซ่อนหน้าของเราจากเขาอีกเลย เนื่องจากเราจะเทวิญญาณของเราเหนือพงศ์พันธุ์อิสราเอล” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">ในปีที่ 25 ที่เราถูกกวาดไปเป็นเชลย คือในปีที่ 14 หลังจากที่กรุงนั้นถูกทำลาย ณ วันที่ 10 ของต้นปีนั้น ในวันนั้นเองพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์มาอยู่เหนือข้าพเจ้า แล้วพระองค์ทรงนำข้าพเจ้าไปที่นั่น</verse>
				<verse number="2">และทรงนำข้าพเจ้าโดยนิมิตของพระเจ้ามาถึงแผ่นดินอิสราเอล แล้วพระองค์ทรงวางข้าพเจ้าไว้บนภูเขาสูงมากๆ ซึ่งมีสิ่งก่อสร้างไปทางทิศใต้เหมือนเมืองหนึ่ง</verse>
				<verse number="3">เมื่อพระองค์ทรงนำข้าพเจ้าไปยังที่นั่น ดูสิ มีชายคนหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายทองสัมฤทธิ์ และมีเชือกป่านเส้นหนึ่งกับไม้วัดอันหนึ่งอยู่ในมือท่าน และท่านยืนอยู่ที่หอประตู</verse>
				<verse number="4">และชายผู้นั้นกล่าวกับข้าพเจ้าว่า “บุตรมนุษย์เอ๋ย จงมองดูด้วยตาเจ้าเอง และจงฟังด้วยหูของเจ้า และจงเอาใจใส่ทุกสิ่งที่เราจะสำแดงแก่เจ้า เพราะว่าที่เรานำเจ้ามาที่นี่ก็เพื่อจะสำแดงแก่เจ้า จงประกาศทุกสิ่งที่เจ้าเห็นนั้นแก่พงศ์พันธุ์อิสราเอล”</verse>
				<verse number="5">และดูสิ มีกำแพงล้อมอยู่รอบๆ บริเวณด้านนอกพระนิเวศ และในมือของชายผู้นั้นมีไม้วัดยาว 3 เมตร แต่ละเมตรยาวตามมาตรฐานการวัด ดังนั้น ท่านจึงวัดความหนาของกำแพงได้ 3 เมตร และวัดความสูงได้ 3 เมตร</verse>
				<verse number="6">แล้วท่านเข้าไปทางหอประตูซึ่งหันหน้าไปทิศตะวันออก ขึ้นไปตามบันไดและวัดธรณีประตูได้ลึก 3 เมตร คือธรณีหนึ่งลึก 3 เมตร</verse>
				<verse number="7">ส่วนห้องยามลึก 3 เมตร และกว้าง 3 เมตร และที่ว่างระหว่างห้องยามเหล่านั้นกว้าง 2.5 เมตร ส่วนธรณีประตูที่วัดจากริมมุขประตูด้านพระนิเวศนั้นวัดได้ 3 เมตร</verse>
				<verse number="8">แล้วท่านก็วัดมุขประตูด้านพระนิเวศ</verse>
				<verse number="9">ได้ลึก 4 เมตร และเสามุขนั้นหนา 1 เมตร และมุขประตูอยู่ด้านพระนิเวศ</verse>
				<verse number="10">แต่ละด้านของหอประตูตะวันออกมีห้องยามอยู่ 3 ห้อง ห้องทั้งสามมีขนาดเดียวกัน และเสาที่อยู่ทั้งสองข้างก็มีขนาดเดียวกัน</verse>
				<verse number="11">แล้วท่านจึงวัดความกว้างของช่องทางเข้าหอประตูได้ 5 เมตร แต่วัดความกว้างของหอประตูได้ 6.5 เมตร</verse>
				<verse number="12">หน้าห้องยามนั้นมีเครื่องกั้นสูงครึ่งเมตร และห้องยามนั้นกว้างและยาวด้านละ 3 เมตร</verse>
				<verse number="13">แล้วท่านก็วัดหอประตูจากข้างบนของกำแพงด้านหลังห้องยามห้องหนึ่ง ไปยังข้างบนของกำแพงด้านหลังของห้องยามอีกฝั่งหนึ่ง ซึ่งมีทางเข้าหันหน้าเข้าหากัน ได้กว้าง 12.5 เมตร</verse>
				<verse number="14">แล้วท่านวัดเสาได้สูง 30 เมตร มีลานรอบๆ หอประตูและเสา</verse>
				<verse number="15">ระยะจากข้างหน้าหอประตูตรงทางเข้าไปยังปลายด้านในของมุขหอประตูวัดได้ 25 เมตร</verse>
				<verse number="16">ตามกำแพงห้องยามและกำแพงด้านในหอประตูนั้น มีช่องหน้าต่างอยู่รอบๆ และบริเวณมุขก็มีช่องหน้าต่างอยู่รอบด้านในเหมือนกัน และที่กำแพงด้านในมีต้นอินทผลัมอยู่</verse>
				<verse number="17">แล้วท่านนำข้าพเจ้าเข้าไปที่ลานชั้นนอก และดูสิ มีห้องหลายห้อง และมีพื้นหินทำไว้รอบๆ ลาน มีห้อง 30 ห้องหันหน้าเข้าหาพื้นหิน</verse>
				<verse number="18">และพื้นหินมีแนวไปตามปีกหอประตูและกว้างออกไปตามด้านยาวของหอประตู นี่เป็นพื้นหินชั้นล่าง</verse>
				<verse number="19">แล้วท่านก็วัดระยะจากด้านในของหอประตูตรงที่อยู่ต่ำกว่าไปยังด้านนอกของลานชั้นในได้ 50 เมตร ทั้งทางตะวันออกและทางเหนือ</verse>
				<verse number="20">แล้วท่านก็วัดความยาวและความกว้างของหอประตูลานชั้นนอกหันหน้าไปทางเหนือ</verse>
				<verse number="21">ห้องยามที่อยู่ด้านละสามห้องนั้นกับเสาและมุขมีขนาดเดียวกับหอประตูตะวันออก ทั้งหมดยาว 25 เมตร กว้าง 12.5 เมตร</verse>
				<verse number="22">ทั้งหน้าต่าง มุข และต้นอินทผลัมของหอประตูนี้มีขนาดเดียวกับของหอประตู ซึ่งหันหน้าไปทางทิศตะวันออก และมีบันได 7 ขั้นนำขึ้นไปถึง และมุขนั้นอยู่ข้างใน</verse>
				<verse number="23">มีประตูที่เปิดไปสู่ลานชั้นในอยู่ฝั่งตรงข้ามกับประตูด้านเหนือ เช่นเดียวกับประตูด้านตะวันออก และท่านก็วัดระยะจากประตูนอกไปถึงอีกประตู ได้ 50 เมตร</verse>
				<verse number="24">แล้วท่านนำข้าพเจ้าตรงไปยังทิศใต้ และดูสิ มีหอประตูทางทิศใต้หอหนึ่ง ท่านก็วัดเสาและวัดมุข ก็มีขนาดเท่ากับหออื่นๆ</verse>
				<verse number="25">มีช่องหน้าต่างที่หอประตูและที่มุขโดยรอบเหมือนช่องหน้าต่างหอประตูอื่นๆ หอประตูยาว 25 เมตร และกว้าง 12.5 เมตร</verse>
				<verse number="26">มีบันได 7 ขั้นนำขึ้นไปถึง และมุขนั้นอยู่ข้างใน มีต้นอินทผลัมประดับอยู่ที่กำแพงด้านละต้น</verse>
				<verse number="27">และมีประตูหนึ่งอยู่ทางทิศใต้ของลานชั้นใน แล้วท่านก็วัดระยะจากประตูหนึ่งไปยังอีกประตูหนึ่งทางทิศใต้ได้ 50 เมตร</verse>
				<verse number="28">แล้วท่านนำข้าพเจ้ามายังลานชั้นในโดยประตูทิศใต้ แล้วท่านก็วัดประตูทิศใต้ มีขนาดเท่ากับของประตูอื่นๆ</verse>
				<verse number="29">ห้องยาม เสา และมุขของหอประตูนี้มีขนาดเดียวกับที่อื่น มีช่องหน้าต่างโดยรอบที่หอประตูและที่มุข หอประตูยาว 25 เมตร และกว้าง 12.5 เมตร</verse>
				<verse number="30">มีมุขอยู่รอบลานชั้นใน ยาว 12.5 เมตร และกว้าง 2.5 เมตร</verse>
				<verse number="31">มุขนั้นหันหน้าสู่ลานชั้นนอก มีต้นอินทผลัมอยู่ที่เสา และมีบันไดขึ้นไป 8 ขั้น</verse>
				<verse number="32">แล้วท่านก็พาข้าพเจ้ามาที่ลานชั้นในด้านตะวันออก และท่านก็วัดหอประตูได้ขนาดเท่ากับหอประตูอื่นๆ</verse>
				<verse number="33">ห้องยาม เสา และมุขของหอประตูนี้มีขนาดเท่ากับที่อื่น มีช่องหน้าต่างและมีมุขโดยรอบ หอประตู ยาว 25 เมตร และกว้าง 12.5 เมตร</verse>
				<verse number="34">มุขของประตูนี้ก็หันหน้าสู่ลานชั้นนอก และมีต้นอินทผลัมอยู่ที่เสาด้านละต้น และมีบันไดขึ้นไป 8 ขั้น</verse>
				<verse number="35">แล้วท่านก็นำข้าพเจ้ามายังประตูเหนือ และท่านก็วัดหอประตูได้ขนาดเท่ากับหอประตูอื่นๆ</verse>
				<verse number="36">ห้องยาม เสา และมุขของประตูนี้มีขนาดเท่ากับที่อื่น มีช่องหน้าต่างโดยรอบ หอประตูยาว 25 เมตร และกว้าง 12.5 เมตร</verse>
				<verse number="37">มุขของประตูนี้ก็หันหน้าสู่ลานชั้นนอก และมีต้นอินทผลัมอยู่ที่เสาด้านละต้น และมีบันไดขึ้นไป 8 ขั้น</verse>
				<verse number="38">ที่มุขของหอประตูนี้มีห้องหนึ่งที่มีทางเข้า เป็นห้องล้างเครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="39">และมีโต๊ะด้านละสองตัวที่มุขของหอประตู ใช้สำหรับฆ่าเครื่องบูชาเผาทั้งตัว เครื่องบูชาลบล้างบาป และเครื่องบูชาชดใช้บาป</verse>
				<verse number="40">และทางด้านนอกของมุขตรงทางเข้าหอประตูด้านเหนือมีโต๊ะ 2 ตัว และอีกด้านหนึ่งของมุขหอประตูนั้นก็มีโต๊ะ 2 ตัว</verse>
				<verse number="41">มีโต๊ะอยู่ข้างหอประตูข้างนี้ 4 ตัว และมีโต๊ะอีก 4 ตัวอยู่อีกข้างหนึ่ง รวมเป็น 8 ตัวด้วยกัน ซึ่งเขาใช้เป็นที่ฆ่าเครื่องสัตวบูชา</verse>
				<verse number="42">มีโต๊ะ 4 ตัวทำด้วยหินสกัดสำหรับเครื่องบูชาเผาทั้งตัว หน้ากว้าง 75 เซนติเมตร และยาว 75 เซนติเมตร สูง 50 เซนติเมตร สำหรับวางเครื่องมือที่ใช้ฆ่าเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและเครื่องสัตวบูชา</verse>
				<verse number="43">มีขอขนาด 7.5 เซนติเมตรติดอยู่ตามกำแพงโดยรอบ เขาวางเนื้อของเครื่องบูชาบนโต๊ะ</verse>
				<verse number="44">ใกล้ประตูชั้นใน มีห้องตรงลานชั้นในอยู่ 2 ห้องสำหรับนักร้อง ห้องหนึ่งอยู่ข้างหอประตูเหนือหันหน้าไปทิศใต้ อีกห้องหนึ่งอยู่ข้างหอประตูใต้ หันหน้าไปทิศเหนือ</verse>
				<verse number="45">และท่านบอกข้าพเจ้าว่า ห้องนี้ซึ่งหันหน้าไปทางใต้ สำหรับปุโรหิตผู้ดูแลพระนิเวศ</verse>
				<verse number="46">และห้องซึ่งหันหน้าไปทางเหนือนั้นสำหรับปุโรหิตผู้ดูแลแท่นบูชา ปุโรหิตเหล่านี้เป็นวงศ์วานของศาโดก ในบรรดาวงศ์วานของเลวีก็มีพวกเขาเท่านั้นที่เข้ามาใกล้พระยาห์เวห์เพื่อจะปรนนิบัติพระองค์</verse>
				<verse number="47">แล้วท่านก็วัดลานชั้นในได้ยาว 50 เมตร และกว้าง 50 เมตรเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส และแท่นบูชาอยู่ข้างหน้าพระนิเวศ</verse>
				<verse number="48">แล้วท่านนำข้าพเจ้ามาที่มุขของพระนิเวศ และวัดเสาของมุขได้ 2.5 เมตรทั้งสองด้าน และประตูกว้าง 7 เมตร ส่วนกำแพงข้างกว้าง 1.5 เมตรทั้งสองข้าง</verse>
				<verse number="49">มุขนั้นยาว 10 เมตรและกว้าง 6 เมตร มีบันได 10 ขั้นนำมาถึงที่นี้ และมีเสาหานอยู่ข้างเสาทั้งสองข้าง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="41">
				<verse number="1">แล้วท่านนำข้าพเจ้ามายังห้องวิสุทธิสถาน และวัดเสาได้ความกว้างด้านละ 3 เมตร</verse>
				<verse number="2">และส่วนกว้างของทางเข้านั้นมีขนาด 5 เมตร กำแพงข้างทางเข้าด้านนี้ยาว 2.5 เมตร และกำแพงข้างทางเข้าอีกด้านยาว 2.5 เมตร แล้วท่านก็วัดความยาวของห้องวิสุทธิสถานได้ 20 เมตร และวัดความกว้างได้ 10 เมตร</verse>
				<verse number="3">แล้วท่านก็เข้าไปในห้องชั้นในและวัดเสาของทางเข้าได้ 1 เมตร ส่วนทางเข้านั้นกว้าง 3 เมตร และกำแพงข้างทางเข้า 3.5 เมตร</verse>
				<verse number="4">และท่านก็วัดห้องที่อยู่ถัดจากวิสุทธิสถานได้ยาว 10 เมตร และกว้าง 10 เมตร แล้วท่านบอกข้าพเจ้าว่า นี่คืออภิสุทธิสถาน</verse>
				<verse number="5">แล้วท่านก็วัดกำแพงพระนิเวศได้หนา 3 เมตร และมีห้องระเบียงที่มีความกว้าง 2 เมตรอยู่รอบๆ ด้านนอกของพระนิเวศทุกด้าน</verse>
				<verse number="6">ห้องระเบียงนั้นมี 3 ชั้นซ้อนกัน แต่ละชั้นมี 30 ห้อง มีหยักบ่าอยู่รอบกำแพงพระนิเวศเพื่อใช้สำหรับหนุนห้องระเบียง เพื่อไม่ให้ห้องระเบียงต้องอาศัยกำแพงพระนิเวศ</verse>
				<verse number="7">ห้องระเบียงนั้นยิ่งสูงขึ้นไปก็ยิ่งกว้างขึ้น เพราะห้องระเบียงอยู่ล้อมรอบพระนิเวศและสูงขึ้นไปตามพระนิเวศโดยรอบ ฉะนั้น พระนิเวศนั้นยิ่งสูงขึ้นก็ยิ่งกว้างขึ้น คนที่ขึ้นไปจากห้องล่างสุดถึงห้องบนสุดก็ต้องผ่านชั้นกลาง</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้ายังเห็นอีกว่า พระนิเวศนั้นมีการยกพื้นอยู่โดยรอบ ฐานของห้องระเบียงวัดได้หนึ่งไม้วัดเต็มคือ 3 เมตร</verse>
				<verse number="9">กำแพงด้านนอกของห้องระเบียงหนา 2.5 เมตร และมีที่ว่างระหว่างห้องระเบียงต่างๆ ของพระนิเวศ</verse>
				<verse number="10">ห้องทั้งหลายรอบพระนิเวศทุกด้านกว้าง 10 เมตร</verse>
				<verse number="11">มีช่องเข้ายังทางเดินซึ่งเป็นที่ว่างข้างห้องระเบียงโดยรอบ ช่องหนึ่งหันไปทางเหนือ ส่วนอีกช่องหนึ่งหันไปทางใต้ ความกว้างของทางเดินซึ่งเป็นที่ว่างนั้นคือ 2.5 เมตรโดยรอบ</verse>
				<verse number="12">และมีตัวตึกที่อยู่ด้านหลัง ลานชั้นในด้านตะวันตกของพระนิเวศ กว้าง 35 เมตร และยาว 45 เมตร ส่วนผนังตึกหนา 2.5 เมตร</verse>
				<verse number="13">แล้วท่านก็วัดความยาวพระนิเวศได้ 50 เมตร ส่วนลานชั้นในด้านตะวันตกรวมตัวตึกและผนังตึกมีความยาว 50 เมตร</verse>
				<verse number="14">ความกว้างของหน้าพระนิเวศด้านตะวันออกเท่ากับของลานชั้นใน ข้างๆ คือ 50 เมตร</verse>
				<verse number="15">แล้วท่านก็วัดความกว้างของตัวตึกด้านตะวันตกที่อยู่ด้านหลังลานชั้นในรวมทั้งระเบียงข้างๆ ได้ 50 เมตร ห้องวิสุทธิสถานและห้องชั้นในนั้น ทั้งมุขข้างนอก</verse>
				<verse number="16">และธรณีประตูรวมทั้งช่องหน้าต่าง และเฉลียงที่อยู่รอบทั้งสามด้านจากหน้าธรณีประตูไปนั้นล้วนบุด้วยไม้ คือบุตั้งแต่พื้นถึงช่องหน้าต่าง (ช่องหน้าต่างนี้มีม่านคลุม)</verse>
				<verse number="17">รวมทั้งที่ว่างซึ่งอยู่เหนือประตูถึงพระนิเวศชั้นในและที่อยู่ด้านนอก นอกจากนี้ยังมีรูปแกะสลักไว้ตามผนังทุกด้านโดยรอบที่ห้องชั้นในและข้างนอก</verse>
				<verse number="18">คือแกะสลักเป็นรูปเครูบและรูปต้นอินทผลัม โดยมีรูปต้นอินทผลัมระหว่างเครูบกับเครูบ เครูบทุกตนมี 2 หน้า</verse>
				<verse number="19">หน้าคนนั้นหันไปทางต้นอินทผลัมที่อยู่ข้างหนึ่ง ส่วนหน้าของสิงโตนั้นหันไปทางต้นอินทผลัมที่อยู่อีกข้างหนึ่ง มีรูปแบบนี้แกะไว้เต็มพระนิเวศโดยรอบ</verse>
				<verse number="20">จากพื้นถึงที่อยู่เหนือประตู มีรูปเครูบและรูปต้นอินทผลัมแกะอยู่บนผนัง</verse>
				<verse number="21">ส่วนเสาประตูของห้องวิสุทธิสถานนั้นเป็นสี่เหลี่ยม ข้างหน้าอภิสุทธิสถานมีสิ่งที่มีลักษณะเหมือนกับ</verse>
				<verse number="22">แท่นบูชาทำด้วยไม้ สูง 1.5 เมตร ยาว 1 เมตร และกว้าง 1 เมตร มุมของมันและฐาน ทั้งผนัง ล้วนทำด้วยไม้ แล้วท่านบอกข้าพเจ้าว่า “นี่เป็นโต๊ะซึ่งอยู่เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="23">ทั้งห้องวิสุทธิสถานและห้องอภิสุทธิสถานนั้นล้วนมีประตูคู่</verse>
				<verse number="24">ประตูนั้นมี 2 บาน แต่ละประตูมีบานเหวี่ยง 2 บาน</verse>
				<verse number="25">และบนประตูของห้องวิสุทธิสถานนั้นมีเครูบและต้นอินทผลัมแกะไว้ เช่นเดียวกับที่แกะไว้บนผนัง มีกันสาดไม้อยู่ที่หน้ามุขข้างนอก</verse>
				<verse number="26">มีช่องหน้าต่างและมีต้นอินทผลัมอยู่บนผนังด้านข้างมุขทั้งสองข้าง ทั้งห้องระเบียงพระนิเวศและกันสาด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="42">
				<verse number="1">แล้วท่านพาข้าพเจ้ามาถึงลานชั้นนอกด้านทิศเหนือ และท่านนำข้าพเจ้ามาถึงห้องแถวซึ่งอยู่ขนานกับ ลานชั้นในและด้านเหนือของตึก</verse>
				<verse number="2">ห้องแถวซึ่งมีทางเข้าอยู่ด้านเหนือนั้นยาว 50 เมตร และกว้าง 25 เมตร</verse>
				<verse number="3">ห้องแถว อยู่ระหว่าง พื้นที่ส่วน 10 เมตรของลานชั้นในและพื้นหินซึ่งเป็นส่วนของลานข้างนอก ลักษณะเป็นเฉลียงซ้อนเฉลียงสูง 3 ชั้น</verse>
				<verse number="4">และด้านหน้าของห้องแถวมีทางเดินกว้าง 5 เมตร ยาว 50 เมตร ประตูของห้องเหล่านี้อยู่ทางเหนือ</verse>
				<verse number="5">ห้องชั้นบนนั้นแคบกว่า เพราะเฉลียงกินเนื้อที่มากกว่าเฉลียงห้องชั้นล่างและชั้นกลางในตึกนั้น</verse>
				<verse number="6">เพราะว่าเป็นห้องแถวสามชั้น และไม่มีเสารับน้ำหนักเหมือนเสาที่ลาน เพราะฉะนั้น ห้องชั้นบนจึงร่นเข้าไปมากกว่าห้องชั้นล่างและชั้นกลาง</verse>
				<verse number="7">และมีกำแพงอยู่ข้างนอกยาว 25 เมตร ชิดกับห้องแถว ยาวไปตามแนวขนานระหว่างลานชั้นนอกและหน้าห้องทั้งหลาย</verse>
				<verse number="8">ห้องแถวที่อยู่ติดกับลานชั้นนอกนั้นยาว 25 เมตร ส่วนห้องแถวที่อยู่ใกล้กับวิสุทธิสถานนั้นยาว 50 เมตร</verse>
				<verse number="9">ระหว่างห้องแถวทั้งสองแถวนั้นมีทางเข้าหันหน้าไปทางตะวันออก โดยเข้าไปจากลานชั้นนอก</verse>
				<verse number="10">ตามแนวของกำแพงด้านใต้ ซึ่งอยู่ขนานกับ ลานชั้นในและตึกมีห้องแถว</verse>
				<verse number="11">มีทางเดินอยู่หน้าห้องเหล่านี้ และห้องแถวมีลักษณะเหมือนกับห้องแถวด้านเหนือ ความยาวและความกว้างมีขนาดเท่ากัน มีทางออกและทางเข้าแบบเดียวกัน</verse>
				<verse number="12">ทางเข้าห้องแถวด้านทิศใต้นั้นก็เหมือนกัน คือต้องเดินเข้าทางตะวันออกโดยเข้ามาตามทางเดินตรงที่มีกำแพง</verse>
				<verse number="13">แล้วท่านกล่าวกับข้าพเจ้าว่า “ห้องแถวทางด้านเหนือและด้านใต้ แถวที่อยู่หน้าลานชั้นในนั้นเป็นห้องบริสุทธิ์ที่ปุโรหิตผู้เข้าใกล้พระยาห์เวห์จะใช้รับประทานของถวายอันบริสุทธิ์ที่สุด เขาจะวางของถวายอันบริสุทธิ์ที่สุดนั้นไว้ที่นั่น คือธัญบูชา เครื่องบูชาลบล้างบาป เครื่องบูชาชดใช้บาป เพราะว่าที่นั่นบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="14">เมื่อปุโรหิตเข้าไปในห้องบริสุทธิ์แล้ว เขาห้ามออกไปยังลานชั้นนอก ก่อนที่จะถอดเครื่องแต่งกายที่เขาสวมปฏิบัติหน้าที่ แล้ววางไว้ที่นั่นเพราะสิ่งเหล่านี้บริสุทธิ์ เขาจะต้องใส่เครื่องแต่งกายอย่างอื่นก่อนที่เขาจะเข้าไปสู่ส่วนที่มีไว้สำหรับประชาชน”</verse>
				<verse number="15">เมื่อท่านวัดข้างในบริเวณพระนิเวศเสร็จแล้ว ท่านก็นำข้าพเจ้าออกมาทางประตู ซึ่งหันหน้าไปทางทิศตะวันออก และวัดบริเวณโดยรอบ</verse>
				<verse number="16">ท่านวัดด้านตะวันออกด้วยไม้วัดได้ 250 เมตรตามไม้วัด</verse>
				<verse number="17">แล้วท่านก็หันมาวัดทางด้านเหนือได้ 250 เมตรตามไม้วัด</verse>
				<verse number="18">แล้วท่านก็หันมาวัดด้านใต้ได้ 250 เมตรตามไม้วัด</verse>
				<verse number="19">แล้วท่านก็หันมาวัดด้านตะวันตกได้ 250 เมตรตามไม้วัด</verse>
				<verse number="20">ท่านวัดทั้งหมดสี่ด้าน มีกำแพงล้อมรอบยาว 250 เมตร กว้าง 250 เมตร ซึ่งใช้แบ่งระหว่างบริเวณที่บริสุทธิ์และที่สาธารณะ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="43">
				<verse number="1">แล้วท่านนำข้าพเจ้ามายังประตู คือประตูที่หันหน้าไปทิศตะวันออก</verse>
				<verse number="2">และ ดูสิ พระสิริของพระเจ้าแห่งอิสราเอลมาจากทิศตะวันออก และพระสุรเสียงของพระองค์ก็เหมือนเสียงน้ำไหลแรง และแผ่นดินก็สว่างด้วยพระสิริของพระองค์</verse>
				<verse number="3">และนิมิตที่ข้าพเจ้าเห็นนั้นมีลักษณะเหมือนนิมิตซึ่งข้าพเจ้าเห็นเมื่อพระองค์เสด็จมาทำลายเมืองนั้น และมีลักษณะเหมือนนิมิตซึ่งข้าพเจ้าได้เห็นที่ริมแม่น้ำเคบาร์ แล้วข้าพเจ้าก็ซบหน้าลงถึงดิน</verse>
				<verse number="4">เมื่อพระสิริของพระยาห์เวห์เข้าไปในพระนิเวศทางประตูที่หันไปทางทิศตะวันออก</verse>
				<verse number="5">พระวิญญาณก็ยกข้าพเจ้าขึ้น และนำข้าพเจ้ามาที่ลานชั้นใน และดูสิ พระสิริของพระยาห์เวห์ก็เต็มพระนิเวศ</verse>
				<verse number="6">ขณะที่ชายคนนั้นยังยืนอยู่ข้างข้าพเจ้า ข้าพเจ้าได้ยินพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าดังออกมาจากพระนิเวศ</verse>
				<verse number="7">และพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “บุตรมนุษย์เอ๋ย บัลลังก์ของเราและสถานที่วางเท้าของเราอยู่ที่นี่ เป็นที่ที่เราจะอยู่ท่ามกลางชนชาติอิสราเอลเป็นนิตย์ และพงศ์พันธุ์อิสราเอลจะไม่ทำให้นามบริสุทธิ์ของเราเป็นที่ลบหลู่อีก ไม่ว่าโดยตัวเขาทั้งหลายเองหรือกษัตริย์ของเขา ด้วยการเล่นชู้ของเขาและด้วยศพของบรรดากษัตริย์ของเขาที่ตายไป</verse>
				<verse number="8">โดยการวางธรณีประตูของเขาทั้งหลายไว้ข้างธรณีประตูของเรา และโดยตั้งเสาประตูของเขาไว้ข้างเสาประตูของเรา มีเพียงผนังกั้นไว้ระหว่างเรากับเขาเท่านั้น พวกเขาได้ทำให้นามบริสุทธิ์ของเราเป็นมลทินด้วยสิ่งน่าสะอิดสะเอียนของเขาที่เขาได้ทำไป ดังนั้น เราจึงเผาผลาญเขาเสียด้วยความกริ้วของเรา</verse>
				<verse number="9">บัดนี้ให้พวกเขาทิ้งการเล่นชู้ทั้งหลายของเขา และให้ศพของบรรดากษัตริย์ของเขาห่างไกลจากเรา แล้วเราจะอยู่ท่ามกลางเขาทั้งหลายเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="10">“เจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย เจ้าจงบรรยายแก่พงศ์พันธุ์อิสราเอลให้รับรู้ถึงพระนิเวศ และให้เรียนรู้แบบของพระนิเวศนั้น เพื่อว่าพวกเขาจะได้ละอายในเรื่องบาปชั่วของเขา</verse>
				<verse number="11">และเมื่อเขาละอายในสิ่งทั้งหลายที่เขาทำมาแล้ว จงแสดงแบบแผนของการจัดวางต่างๆ ทางออกทางเข้า และจงให้พวกเขารู้แบบแผนทั้งหมด กฎเกณฑ์ทั้งหมด และธรรมบัญญัติทั้งหมดของพระนิเวศนั้น จงเขียนลงไว้ต่อหน้าต่อตาของเขา เพื่อเขาจะได้รักษาและทำตามแบบแผนและกฎเกณฑ์ทั้งหมดของพระนิเวศ</verse>
				<verse number="12">นี่เป็นธรรมบัญญัติของพระนิเวศ คือบริเวณโดยรอบที่อยู่บนยอดภูเขาจะเป็นที่บริสุทธิ์ที่สุด ดูสิ นี่เป็นธรรมบัญญัติของพระนิเวศ”</verse>
				<verse number="13">ต่อไปนี้เป็นขนาดของแท่นบูชาวัดเป็นเมตร (ตามมาตรฐานการวัด) รอบฐานมีร่องลึก 50 เซนติเมตร และกว้าง 50 เซนติเมตร ริมร่องด้านนอกนั้นยกริมเป็นขอบสูง 25 เซนติเมตร ส่วนความสูงของแท่นบูชาเป็นดังนี้</verse>
				<verse number="14">จากพื้นร่องถึงฐานชั้นที่สองนั้นสูง 1 เมตร ฐานชั้นแรกมีส่วนกว้างที่ยื่นยาวกว่าชั้นสองข้างละ 50 เซนติเมตร จากพื้นของฐานชั้นที่สองถึงพื้นของฐานชั้นสามนั้นสูง 2 เมตร ฐานชั้นสองก็มีส่วนกว้างที่ยื่นยาวกว่าชั้นสามข้างละ 50 เซนติเมตร</verse>
				<verse number="15">และชั้นสามที่เป็นเตาแท่นบูชานั้นสูง 2 เมตร และจากแท่นเตามีเชิงงอนยื่นขึ้นไป 4 เชิงงอน</verse>
				<verse number="16">ตัวเตาแท่นบูชานั้นเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสยาว 6 เมตร กว้าง 6 เมตร</verse>
				<verse number="17">ฐานชั้นสองก็เป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสยาว 7 เมตร กว้าง 7 เมตร ยกริมโดยรอบเป็นขอบสูง 25 เซนติเมตร มีร่องกว้าง 50 เซนติเมตรโดยรอบ บันไดแท่นบูชาหันหน้าไปทางทิศตะวันออก</verse>
				<verse number="18">และท่านพูดกับข้าพเจ้าว่า “บุตรมนุษย์เอ๋ย พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า เหล่านี้เป็นกฎเกณฑ์ของแท่นบูชา ในวันที่สร้างเสร็จแล้ว เพื่อจะถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัว และจะพรมด้วยเลือด</verse>
				<verse number="19">เจ้าจงมอบโคหนุ่มตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปแก่ปุโรหิตคนเลวีจากเชื้อสายศาโดก ผู้ซึ่งเข้ามาใกล้เพื่อปรนนิบัติเรา พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="20">เจ้าจงเอาเลือดโคนั้นเล็กน้อยทาไว้ที่เชิงงอนทั้งสี่ของแท่น และมุมทั้งสี่ของชั้นข้างเตา และที่ยกริมโดยรอบ ทำดังนี้แล้วเจ้าจะได้ชำระแท่นและทำการลบมลทินของแท่นนั้นไว้</verse>
				<verse number="21">เจ้าจงเอาโคผู้ซึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป และเจ้าจงเผามันเสียภายนอกสถานบริสุทธิ์ในที่ที่กำหนดไว้ ซึ่งเป็นของพระนิเวศ</verse>
				<verse number="22">และในวันที่สองเจ้าจงถวายแพะตัวผู้ที่ปราศจากตำหนิเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป และชำระแท่นบูชาอย่างที่ชำระด้วยโคหนุ่ม</verse>
				<verse number="23">เมื่อเจ้าได้ชำระแท่นเสร็จแล้ว เจ้าจงถวายโคหนุ่มปราศจากตำหนิ และแกะตัวผู้ที่ปราศจากตำหนิจากฝูง</verse>
				<verse number="24">เจ้าจงนำมาถวายเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ และปุโรหิตจะเอาเกลือโรยลงบนนั้น และถวายเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวแด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">เจ้าจงถวายแพะผู้ตัวหนึ่งเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาปทุกวันจนครบเจ็ดวัน และจงถวายโคหนุ่มและแกะผู้ที่ปราศจากตำหนิจากฝูงด้วย</verse>
				<verse number="26">เขาทั้งหลายจะต้องทำการลบมลทินแท่นบูชาอยู่ 7 วันจึงจะชำระเสร็จ และถวายให้เป็นสิ่งบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="27">และเมื่อครบตามวันที่กำหนดแล้ว ตั้งแต่วันที่ 8 เป็นต้นไป ปุโรหิตจะต้องถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวของพวกเจ้า และเครื่องศานติบูชาของพวกเจ้าบนแท่นนั้น แล้วเราจะโปรดปรานเจ้าทั้งหลาย” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="44">
				<verse number="1">แล้วท่านก็นำข้าพเจ้ากลับมาที่ประตูด้านนอกของสถานบริสุทธิ์ซึ่งหันหน้าไปทางตะวันออก และประตูนั้นปิดอยู่</verse>
				<verse number="2">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “ประตูนี้จะปิดอยู่เรื่อยไป อย่าให้เปิดและไม่ให้ใครเข้าไปทางนี้ เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลได้เสด็จเข้าไปทางนี้ จึงต้องปิดไว้</verse>
				<verse number="3">เฉพาะเจ้านายเท่านั้นที่จะนั่งรับประทานอาหารเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ในประตูนี้ได้ แต่เขาจะต้องเข้ามาทางมุขของหอประตูและต้องออกไปตามทางเดียวกัน”</verse>
				<verse number="4">แล้วท่านก็นำข้าพเจ้ามาตามทางของประตูเหนือ มาที่ข้างหน้าพระนิเวศ แล้วข้าพเจ้ามองดู และดูสิ พระสิริของพระยาห์เวห์ก็เต็มพระนิเวศของพระยาห์เวห์ แล้วข้าพเจ้าก็ซบหน้าลง</verse>
				<verse number="5">และพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “บุตรมนุษย์เอ๋ย จงตั้งใจให้ดี จงดูด้วยตาของเจ้า และฟังด้วยหูของเจ้าในทุกสิ่งที่เราจะบอกเจ้า เกี่ยวกับกฎเกณฑ์ทั้งหมดของพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และธรรมบัญญัติทั้งหมดของพระนิเวศนั้น และจงจดจำเรื่องผู้ที่จะเข้าพระนิเวศ และพวกที่ห้ามเข้าสถานบริสุทธิ์ ไว้ให้ดี</verse>
				<verse number="6">แล้วจงบอกพงศ์พันธุ์มักกบฏ คือพงศ์พันธุ์อิสราเอลว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า โอ พงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย ขอให้การน่าสะอิดสะเอียนทั้งหมดของพวกเจ้าสิ้นสุดเสียที</verse>
				<verse number="7">คือการยินยอมให้คนต่างด้าวที่ไม่เข้าสุหนัตทางใจและไม่เข้าสุหนัตทางร่างกายเข้ามาในสถานนมัสการของเรา ซึ่งเป็นการลบหลู่พระนิเวศเรา เมื่อเจ้าถวายอาหารของเราแก่เรา คือไขมันและเลือด พวกเจ้าได้ทำลายพันธสัญญาของเราด้วยการน่าสะอิดสะเอียนทุกอย่างของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="8">และพวกเจ้าไม่ได้รักษาหน้าที่ในสิ่งบริสุทธิ์ทั้งหลายของเรา แต่เจ้าได้ตั้งคนนอกให้รักษาหน้าที่แทนตัวเจ้า ซึ่งเรามอบให้เจ้าในสถานนมัสการของเรา</verse>
				<verse number="9">“พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า อย่าให้คนต่างด้าว ที่ไม่เข้าสุหนัตทางใจและไม่เข้าสุหนัตทางกายเข้าไปในสถานนมัสการของเรา คือคนต่างด้าวทั้งหมดที่อยู่ท่ามกลางชนชาติอิสราเอล</verse>
				<verse number="10">ส่วนคนเลวีที่ห่างไกลจากเราคือได้หลงจากเราไปติดตามรูปเคารพของเขา เมื่อคนอิสราเอลหลงไปนั้น จะต้องได้รับโทษความผิดบาปของตน</verse>
				<verse number="11">แต่พวกเขายังอาจปรนนิบัติอยู่ในสถานนมัสการของเรา โดยตรวจตราดูอยู่ที่ประตูพระนิเวศ และปฏิบัติอยู่ในพระนิเวศ เขาจะฆ่าเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและเครื่องสัตวบูชาให้ประชาชน และเขาจะต้องยืนอยู่ต่อหน้าประชาชน เพื่อจะรับใช้เขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="12">เพราะพวกเขาเคยปรนนิบัติประชาชนอยู่หน้ารูปเคารพของประชาชน จึงกลายเป็นสิ่งสะดุดให้พงศ์พันธุ์อิสราเอลทำความผิดบาป เพราะฉะนั้น เราจึงได้ปฏิญาณด้วยเรื่องเขาทั้งหลายว่า ‘เขาทั้งหลายจะต้องได้รับโทษของเขา’ พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="13">ห้ามพวกเขาเข้ามาใกล้เรา เพื่อจะรับใช้เราในตำแหน่งปุโรหิต หรือเข้ามาใกล้ของบริสุทธิ์ทั้งหลายของเรา หรือของที่บริสุทธิ์ที่สุดนั้น แต่เขาต้องทนรับความอับอายขายหน้า เพราะการน่าสะอิดสะเอียนที่เขาได้ทำ</verse>
				<verse number="14">ถึงกระนั้นเราจะให้เขาทำหน้าที่ในพระนิเวศ คือให้ทำการบริการทั้งหมดและทำทุกสิ่งที่ต้องทำในพระนิเวศนั้น</verse>
				<verse number="15">“แต่ปุโรหิตคนเลวี ผู้เป็นเชื้อสายของศาโดก ผู้ที่ยังคงรักษาหน้าที่ในสถานนมัสการของเรา ครั้งเมื่อคนอิสราเอลหลงไปจากเรานั้น ให้พวกเขาเข้ามาใกล้เราเพื่อปรนนิบัติเรา และให้ยืนอยู่ต่อหน้าเราที่จะถวายไขมันและเลือด พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="16">พวกเขาจะเข้ามาในสถานนมัสการของเราได้ และให้เขาเข้ามาใกล้โต๊ะของเราเพื่อจะปรนนิบัติเรา และให้เขารักษาคำกำชับของเรา</verse>
				<verse number="17">เมื่อพวกเขาเข้าประตูลานชั้นในนั้น ให้เขาสวมเสื้อผ้าป่าน ห้ามมีสิ่งใดที่ทำด้วยขนแกะบนตัวเขา ขณะเมื่อปรนนิบัติอยู่ที่ประตูลานชั้นใน และอยู่ข้างใน</verse>
				<verse number="18">ให้เขาโพกผ้าป่านไว้บนศีรษะ และสวมกางเกงผ้าป่านเพียงเอว อย่าให้เขาคาดตัวด้วยสิ่งใดที่ทำให้มีเหงื่อ</verse>
				<verse number="19">และเมื่อพวกเขาออกไปยังลานชั้นนอก คือไปหาประชาชนยังลานชั้นนอก ให้เขาถอดเสื้อผ้าชุดที่ใช้ปรนนิบัตินั้นออกเสีย และวางไว้ในห้องบริสุทธิ์ แล้วจึงสวมเสื้อผ้าอื่น เกรงว่าเขาจะนำความบริสุทธิ์ไปแตะต้องประชาชนด้วยเสื้อผ้าของเขา</verse>
				<verse number="20">ห้ามเขาโกนศีรษะหรือปล่อยให้ผมยาว แต่ให้เขาขลิบผมบนศีรษะเขาเท่านั้น</verse>
				<verse number="21">ห้ามปุโรหิตทุกคนที่จะเข้าไปในลานชั้นในดื่มเหล้าองุ่น</verse>
				<verse number="22">ห้ามพวกเขาแต่งงานกับหญิงม่ายหรือหญิงที่ถูกหย่าแล้ว แต่ให้แต่งงานกับหญิงพรหมจารีที่สืบเชื้อสายจากพงศ์พันธุ์อิสราเอล หรือหญิงม่ายซึ่งเป็นหญิงม่ายของปุโรหิต</verse>
				<verse number="23">เขาจะต้องสั่งสอนประชากรของเราถึงความแตกต่างระหว่างของบริสุทธิ์และของสามัญ และทำให้พวกเขารู้ว่าอะไรเป็นมลทินและอะไรไม่เป็นมลทิน</verse>
				<verse number="24">ถ้ามีคดีความกัน ปุโรหิตจะต้องทำหน้าที่ผู้พิพากษา และเขาจะต้องพิพากษาตามกฎหมายของเรา เขาจะต้องรักษาธรรมบัญญัติและกฎเกณฑ์ของเราเรื่องงานเทศกาลตามกำหนดของเรานั้น ทั้งจะต้องรักษาวันสะบาโตของเราให้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="25">พวกเขาต้องไม่ทำตัวให้เป็นมลทินด้วยการเข้าไปแตะต้องคนตาย แต่ถ้าเป็นบิดาหรือมารดา หรือบุตรชายหรือบุตรหญิง หรือพี่น้องผู้ชายหรือพี่น้องผู้หญิงที่ยังไม่มีสามี ก็จะให้เป็นมลทินได้</verse>
				<verse number="26">หลังจากที่ได้รับการชำระแล้ว เขายังต้องรออีก 7 วัน</verse>
				<verse number="27">ในวันที่พวกเขาเข้าไปในสถานนมัสการ คือที่ลานชั้นในเพื่อจะปรนนิบัติอยู่ในสถานนมัสการนั้น เขาจะต้องถวายเครื่องบูชาลบล้างบาปเสียก่อน พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="28">“เราเองจะเป็นมรดกของพวกปุโรหิต และพวกเจ้าไม่ต้องให้เขาถือกรรมสิทธิ์ใดๆ ในอิสราเอล เราเองจะเป็นกรรมสิทธิ์ของเขา</verse>
				<verse number="29">ให้พวกเขากินเครื่องธัญบูชา เครื่องบูชาลบล้างบาป และเครื่องบูชาชดใช้บาป รวมทั้งทุกสิ่งที่ถวายไว้ในอิสราเอลจะเป็นของเขา</verse>
				<verse number="30">และผลดีที่สุดของผลรุ่นแรกทุกชนิด และของถวายทุกอย่างจากเครื่องถวายทั้งหมดของพวกเจ้า จะเป็นของบรรดาปุโรหิต เจ้าจงมอบแป้งอย่างดีที่สุดของเจ้าให้แก่ปุโรหิต เพื่อว่าการอวยพรจะอยู่เหนือครัวเรือนของเจ้า</verse>
				<verse number="31">ห้ามปุโรหิตกินนกหรือสัตว์ใดๆ ที่ตายเองหรือถูกกัดตาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="45">
				<verse number="1">“เมื่อพวกเจ้าแบ่งแผ่นดินให้เป็นกรรมสิทธิ์นั้น เจ้าจงถวายที่ดินส่วนหนึ่งแด่พระยาห์เวห์ให้เป็นพื้นที่บริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์ยาว 12.5 กิโลเมตร และกว้าง 10 กิโลเมตร ซึ่งจะเป็นที่บริสุทธิ์ตลอดบริเวณนั้น</verse>
				<verse number="2">และในบริเวณนั้นให้มีพื้นที่สี่เหลี่ยมจัตุรัสแปลงหนึ่งยาว 250 เมตร และกว้าง 250 เมตรสำหรับสถานนมัสการ และให้มีบริเวณที่ว่างโดยรอบอีก 25 เมตร</verse>
				<verse number="3">และจากพื้นที่บริสุทธิ์นี้ เจ้าจงวัดส่วนหนึ่งออกมาคือ ยาว 12.5 กิโลเมตร และกว้าง 5 กิโลเมตร ในบริเวณนี้จะเป็นที่ตั้งของสถานนมัสการ คือที่บริสุทธิ์ที่สุด</verse>
				<verse number="4">ให้เป็นส่วนบริสุทธิ์ของแผ่นดิน ซึ่งจะให้เป็นของบรรดาปุโรหิตผู้ปรนนิบัติอยู่ในสถานนมัสการ และผู้เข้าใกล้พระยาห์เวห์เพื่อปรนนิบัติพระองค์ คือให้เป็นที่สำหรับปลูกบ้านเรือนของพวกเขา และเป็นที่บริสุทธิ์สำหรับสถานนมัสการ</verse>
				<verse number="5">อีกส่วนหนึ่งซึ่งยาว 12.5 กิโลเมตรและกว้าง 5 กิโลเมตรนั้นเป็นที่ของคนเลวีผู้ปรนนิบัติอยู่ที่พระนิเวศ คือให้เป็นกรรมสิทธิ์ของเขาที่จะสร้างเมืองเพื่ออาศัย</verse>
				<verse number="6">“ใกล้ๆ กับส่วนที่ตั้งไว้เป็นพื้นที่บริสุทธิ์นั้น พวกเจ้าจะต้องกำหนดที่ดินอีกผืนหนึ่งยาว 12.5 กิโลเมตร และกว้าง 2.5 กิโลเมตร ให้เป็นกรรมสิทธิ์ของพงศ์พันธุ์อิสราเอลทั้งหมดสำหรับสร้างเมือง</verse>
				<verse number="7">“แผ่นดินด้านข้างทั้งสองด้านของพื้นที่บริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์ และส่วนของเมืองนั้นให้เป็นของเจ้านาย โดยให้อยู่ติดกับพื้นที่บริสุทธิ์และส่วนของเมือง โดยวัดออกไปทางด้านตะวันตกและด้านตะวันออก ส่วนด้านยาวนั้นจะขนานไปกับเขตแดนจากตะวันตกไปทางตะวันออกของส่วนที่ยกให้กับเผ่าเผ่าหนึ่ง</verse>
				<verse number="8">นี่เป็นส่วนของเจ้านายในอิสราเอล และบรรดาเจ้านายของเราจะไม่บีบคั้นประชากรของเราอีก แต่เขาจะยอมให้พงศ์พันธุ์อิสราเอลได้แผ่นดินตามส่วนของเผ่าตน</verse>
				<verse number="9">“พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า โอ บรรดาเจ้านายของอิสราเอลเอ๋ย พอเสียทีเถิด จงทิ้งการทารุณและการบีบคั้นเสีย แล้วทำสิ่งที่ยุติธรรมและชอบธรรม จงเลิกขับไล่ประชากรของเราจากที่ดินอันเป็นกรรมสิทธิ์ของเขา” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="10">“พวกเจ้าจงมีตาชั่ง เครื่องตวงของแห้งและของเหลวที่เที่ยงตรง</verse>
				<verse number="11">เครื่องตวงของแห้งและของเหลวนั้นให้เป็นขนาดเดียวกัน เครื่องตวงของเหลวขนาด 1 บัทนั้นเท่ากับหนึ่งในสิบของโฮเมอร์ และเครื่องตวงของแห้งขนาด 1 เอฟาห์นั้นเท่ากับหนึ่งในสิบของโฮเมอร์ ให้โฮเมอร์เป็นเครื่องตวงมาตรฐาน</verse>
				<verse number="12">น้ำหนัก 1 เชเขลเท่ากับ 20 เก-ราห์ ตุ้มน้ำหนัก 20 เชเขล รวมกับตุ้มน้ำหนัก 25 เชเขล รวมกับตุ้มน้ำหนัก 15 เชเขล ทั้งหมดจะเท่ากับ 1 มินา</verse>
				<verse number="13">“ต่อไปนี้เป็นเครื่องถวายที่เจ้าทั้งหลายจะต้องถวาย คือ ข้าวสาลี 1 โฮเมอร์ ให้ถวายหนึ่งในหกเอฟาห์ ข้าวบาร์เลย์ 1 โฮเมอร์ให้ถวายหนึ่งในหกเอฟาห์</verse>
				<verse number="14">และส่วนกำหนดประจำของน้ำมัน คือ น้ำมันหนึ่งโคระ ให้ถวายหนึ่งในสิบบัท (เครื่องตวงขนาด 1 โคระก็เหมือนเครื่องตวงขนาด 1 โฮเมอร์ คือจุ 10 บัท)</verse>
				<verse number="15">แกะฝูงหนึ่งจำนวน 200 ตัวจากทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ของอิสราเอลนั้น ให้ถวายหนึ่งตัว นี่แหละเป็นของถวายสำหรับธัญบูชา เครื่องบูชาเผาทั้งตัว และเครื่องศานติบูชา เพื่อทำการลบมลทินให้เขาทั้งหลาย พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="16">“ให้ประชาชนทุกคนของแผ่นดินนี้มอบเครื่องถวายเหล่านี้แก่เจ้านายของอิสราเอล</verse>
				<verse number="17">ให้เป็นหน้าที่ของเจ้านายที่จะจัดเครื่องบูชาเผาทั้งตัว ธัญบูชา เครื่องดื่มบูชา ณ งานเทศกาลทั้งหลายในวันขึ้นค่ำและวันสะบาโต ในงานเทศกาลที่กำหนดไว้ของพงศ์พันธุ์อิสราเอลทั้งหมด ให้เขาจัดเครื่องบูชาลบล้างบาป ธัญบูชา เครื่องบูชาเผาทั้งตัว และเครื่องศานติบูชา เพื่อทำการลบมลทินให้แก่พงศ์พันธุ์อิสราเอล</verse>
				<verse number="18">“พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ในวันที่ 1 ของเดือนที่ 1 เจ้าจงเอาโคหนุ่มที่ปราศจากตำหนิตัวหนึ่ง และเจ้าจงชำระสถานนมัสการเสีย</verse>
				<verse number="19">ให้ปุโรหิตเอาเลือดของเครื่องบูชาลบล้างบาปมาบ้าง และจงพรมที่เสาประตูพระนิเวศ ที่สี่มุมของแท่นบูชาและบนเสาประตูของลานชั้นใน</verse>
				<verse number="20">ในวันที่ 7 ของเดือนนั้นเจ้าจงทำเช่นเดียวกัน เพื่อคนหนึ่งคนใดที่ทำบาปด้วยความพลั้งเผลอหรือด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการ เพื่อว่าเจ้าจะได้ลบมลทินพระนิเวศ</verse>
				<verse number="21">“ในวันที่ 14 ของเดือนแรก เจ้าจงฉลองเทศกาลปัสกา จงกินขนมปังไร้เชื้อตลอดเทศกาล 7 วัน</verse>
				<verse number="22">ในวันนั้นให้เจ้านายจัดหาโคหนุ่มตัวหนึ่งสำหรับตนเองและประชาชนทั้งหมด เพื่อเป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="23">และตลอด 7 วันที่มีเทศกาลเลี้ยงนั้น ให้เจ้านายจัดหาโคหนุ่ม 7 ตัว กับแกะผู้ 7 ตัวที่ปราศจากตำหนิ ให้เป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวแด่พระยาห์เวห์ทุกๆ วันตลอด 7 วันนั้น และจัดหาแพะผู้ตัวหนึ่งทุกวันให้เป็นเครื่องบูชาลบล้างบาป</verse>
				<verse number="24">และให้เจ้านายจัดหาธัญบูชาปริมาณ 17.5 ลิตรคู่กับโคผู้หนึ่งตัว และอีก 17.5 ลิตรคู่กับแกะผู้หนึ่งตัว รวมทั้งน้ำมัน 3 ลิตรต่อแป้ง 17.5 ลิตร</verse>
				<verse number="25">ในวันที่ 15 ของเดือนที่ 7 และตลอด 7 วันในเทศกาลเลี้ยงนั้น ให้เขาจัดทำแบบเดียวกันสำหรับเครื่องบูชาลบล้างบาป เครื่องบูชาเผาทั้งตัว ธัญบูชา และน้ำมัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="46">
				<verse number="1">“พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ประตูลานชั้นในที่หันหน้าไปทางตะวันออกนั้นให้ปิดไว้ระหว่างวันทำงานทั้งหกวัน แต่ในวันสะบาโตนั้นให้เปิด และในวันขึ้น 1 ค่ำก็ให้เปิด</verse>
				<verse number="2">ตัวเจ้านายนั้นให้เข้ามาจากข้างนอกทางมุขของหอประตู แล้วมายืนอยู่ที่เสาประตู และให้ปุโรหิตถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและเครื่องศานติบูชาของเขา และเขาจะนมัสการอยู่ที่ธรณีประตู แล้วเขาจะออกไป แต่อย่าปิดประตูนั้นจนกว่าจะถึงเวลาเย็น</verse>
				<verse number="3">ประชาชนในแผ่นดินจะนมัสการเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ตรงทางเข้าประตูนั้น ทั้งในวันสะบาโตและในวันขึ้นค่ำ</verse>
				<verse number="4">เครื่องบูชาเผาทั้งตัวที่เจ้านายจะต้องถวายแด่พระยาห์เวห์ในวันสะบาโตนั้น คือลูกแกะปราศจากตำหนิ 6 ตัว และแกะผู้ปราศจากตำหนิ 1 ตัว</verse>
				<verse number="5">และธัญบูชาที่คู่กับแกะผู้นั้นได้แก่แป้ง 17.5 ลิตร ส่วนธัญบูชาที่คู่กับลูกแกะนั้นให้ถวายตามใจปรารถนาของเขา ทั้งให้ถวายน้ำมัน 3 ลิตรต่อแป้ง 17.5 ลิตร</verse>
				<verse number="6">ในวันขึ้นค่ำเจ้านายจะต้องถวายโคหนุ่มปราศจากตำหนิ 1 ตัว พร้อมกับลูกแกะ 6 ตัว และแกะผู้ 1 ตัวซึ่งล้วนต้องปราศจากตำหนิ</verse>
				<verse number="7">ส่วนธัญบูชานั้นเขาจะต้องจัดแป้ง 17.5 ลิตรคู่กับโคหนุ่มตัวนั้น และอีก 17.5 ลิตรคู่กับแกะผู้ตัวนั้น แต่ส่วนที่คู่กับลูกแกะนั้น ให้เขาจัดตามที่สามารถทำได้ ทั้งให้ถวายน้ำมัน 3 ลิตรต่อแป้ง 17.5 ลิตร</verse>
				<verse number="8">เมื่อเจ้านายเข้ามา เขาจะเข้าทางมุขของหอประตู และกลับออกไปตามทางเดียวกันนั้น</verse>
				<verse number="9">“เมื่อประชาชนของแผ่นดินจะเข้ามาเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์ ณ เทศกาลเลี้ยงตามกำหนด ผู้ที่เข้ามาทางประตูเหนือเพื่อนมัสการจะต้องกลับออกไปทางประตูใต้ ส่วนผู้ที่เข้ามาทางประตูใต้จะต้องกลับออกไปทางประตูเหนือ อย่าให้ใครกลับออกไปตามประตูที่เขาเข้ามา แต่ให้เขาออกไปทางประตูฝั่งตรงข้าม</verse>
				<verse number="10">เมื่อประชาชนเข้าไป เจ้านายจะเข้าไปพร้อมกัน และเมื่อประชาชนออกไป เจ้านายจะออกไปด้วย</verse>
				<verse number="11">“ธัญบูชาที่ใช้ในเทศกาลเลี้ยงและเทศกาลตามกำหนดนั้น ให้เป็นแป้ง 17.5 ลิตรคู่กับโคหนุ่มหนึ่งตัว และ 17.5 ลิตรคู่กับแกะผู้หนึ่งตัว ส่วนที่คู่กับลูกแกะก็ให้ถวายตามใจปรารถนาของเขา ทั้งให้ถวายน้ำมัน 3 ลิตรต่อแป้ง 17.5 ลิตร</verse>
				<verse number="12">เมื่อเจ้านายถวายเครื่องบูชาตามใจสมัคร อาจจะเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัว หรือเครื่องศานติบูชา เพื่อถวายแด่พระยาห์เวห์เป็นเครื่องบูชาตามใจสมัครนั้น ให้เปิดประตูที่หันหน้าไปทางตะวันออกแก่เขา แล้วเขาจะถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัว หรือเครื่องศานติบูชาของเขาเหมือนอย่างที่เขาทำในวันสะบาโต เสร็จแล้วเขาจะออกไป เมื่อเขาออกไปแล้วก็ให้ปิดประตูนั้นเสีย</verse>
				<verse number="13">“เจ้านายจะต้องจัดหาลูกแกะตัวหนึ่งอายุหนึ่งปีปราศจากตำหนิถวายเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวแด่พระยาห์เวห์เป็นประจำวัน จะต้องจัดหาทุกๆ เช้า</verse>
				<verse number="14">และให้จัดหาเครื่องธัญบูชาที่คู่กันทุกๆ เช้าด้วย คือแป้งประมาณ 3 ลิตรพร้อมกับน้ำมัน 1 ลิตร เพื่อเคล้าแป้งให้ชุ่มให้เป็นธัญบูชาแด่พระยาห์เวห์ นี่เป็นระเบียบตลอดไป</verse>
				<verse number="15">ดังนี้แหละจะต้องจัดหาลูกแกะและเครื่องธัญบูชาพร้อมกับน้ำมันทุกๆ เช้า เพื่อเป็นเครื่องบูชาเผาทั้งตัวตลอดไป</verse>
				<verse number="16">“พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ถ้าเจ้านายจะมอบของขวัญให้แก่บุตรชายคนใดคนหนึ่ง ก็ให้ส่วนนั้นตกเป็นมรดกของบุตรชายของเขา โดยเป็นส่วนหนึ่งของมรดกในกรรมสิทธิ์ของครอบครัวพวกเขา</verse>
				<verse number="17">แต่ถ้าเขานำเอาส่วนหนึ่งจากมรดกของเขา มามอบให้คนใช้คนหนึ่งของเขาเป็นของขวัญ ส่วนนั้นจะเป็นของคนใช้นั้นจนถึงปีอิสรภาพ แล้วส่วนนั้นจะกลับมาเป็นของเจ้านาย มรดกของเจ้านายจะเป็นของบุตรของเขาเท่านั้น คือเป็นของครอบครัวพวกเขา</verse>
				<verse number="18">แต่เจ้านายจะต้องไม่ยึดสิ่งใดจากมรดกของประชาชน โดยบีบคั้นให้ออกไปจากส่วนที่เป็นกรรมสิทธิ์ของเขาทั้งหลาย เจ้านายจะต้องมอบส่วนที่เป็นกรรมสิทธิ์ของตัวเองให้เป็นมรดกแก่บุตรของเขา เพื่อว่าจะไม่มีประชากรของเราสักคนหนึ่งที่ต้องพลัดพรากไปจากส่วนที่เป็นกรรมสิทธิ์ของตน”</verse>
				<verse number="19">แล้วท่านก็นำข้าพเจ้ามาตามทางเข้าที่อยู่ข้างประตู มายังห้องบริสุทธิ์ของปุโรหิตที่หันหน้าไปทางเหนือ ณ ที่นั่นข้าพเจ้าเห็นที่หนึ่งซึ่งอยู่ตรงสุดปลายด้านตะวันตก</verse>
				<verse number="20">และท่านกล่าวกับข้าพเจ้าว่า “นี่เป็นสถานที่ซึ่งปุโรหิตจะใช้ต้มเครื่องบูชาชดใช้บาปและเครื่องบูชาลบล้างบาป และเป็นที่ซึ่งเขาจะปิ้งธัญบูชาเพื่อจะไม่ต้องนำออกไปยังลานชั้นนอก อันเป็นการนำสิ่งบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์ไปถูกประชาชน”</verse>
				<verse number="21">แล้วท่านจึงนำข้าพเจ้าออกมาที่ลานชั้นนอก และพาข้าพเจ้าไปยังมุมทั้งสี่ของลานนั้น และดูสิ ที่มุมลานแต่ละมุมก็มีลานเล็กอยู่อีกลานหนึ่ง</verse>
				<verse number="22">คือที่มุมทั้งสี่ของลาน มีลานเล็กๆ ยาว 20 เมตร กว้าง 15 เมตร ลานเล็กทั้งสี่มีขนาดเดียวกัน</verse>
				<verse number="23">ภายในลานเล็กทั้งสี่นั้นมีสิ่งที่ก่อเป็นกำแพงเตี้ยอยู่โดยรอบ มีเตาอยู่ด้านล่างของกำแพงเตี้ย</verse>
				<verse number="24">แล้วท่านกล่าวกับข้าพเจ้าว่า “ที่เหล่านี้เป็นครัว ซึ่งผู้ปรนนิบัติอยู่ในพระนิเวศจะใช้ต้มเครื่องสัตวบูชาของประชาชน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="47">
				<verse number="1">แล้วท่านก็นำข้าพเจ้ากลับมาที่ทางเข้าพระนิเวศ และดูสิ มีน้ำไหลออกมาจากใต้ธรณีประตูพระนิเวศ ตรงไปทางทิศตะวันออก (เพราะพระนิเวศหันหน้าไปทางทิศตะวันออก) และน้ำไหลลงมาจากข้างล่างทางด้านทิศใต้ของพระนิเวศ คือทิศใต้ของแท่นบูชา</verse>
				<verse number="2">แล้วท่านนำข้าพเจ้าออกมาทางประตูเหนือ และนำข้าพเจ้าอ้อมไปภายนอกถึงประตูชั้นนอกที่หันหน้าไปทางตะวันออก และน้ำนั้นไหลออกมาจากด้านใต้</verse>
				<verse number="3">ชายผู้นั้นเดินไปทางตะวันออกมีเชือกวัดอยู่ในมือ ท่านวัดระยะออกไป 500 เมตร แล้วนำข้าพเจ้าลุยน้ำไป และน้ำลึกเพียงตาตุ่ม</verse>
				<verse number="4">แล้วท่านก็วัดอีก 500 เมตร แล้วนำข้าพเจ้าลุยน้ำไปและน้ำลึกถึงเข่า แล้วท่านก็วัดอีก 500 เมตร แล้วนำข้าพเจ้าลุยน้ำไป น้ำนั้นลึกเพียงเอว</verse>
				<verse number="5">แล้วท่านก็วัดอีก 500 เมตร และกลายเป็นแม่น้ำที่ข้าพเจ้าลุยข้ามไม่ได้ เพราะน้ำขึ้นแล้วลึกพอที่จะว่ายได้ เป็นแม่น้ำที่ลุยข้ามไม่ได้</verse>
				<verse number="6">และท่านพูดกับข้าพเจ้าว่า “บุตรมนุษย์เอ๋ย เจ้าเห็นสิ่งนี้หรือ?” แล้วท่านก็พาข้าพเจ้ากลับมาตามฝั่งแม่น้ำ</verse>
				<verse number="7">ขณะเมื่อข้าพเจ้ากลับ ดูสิ ข้าพเจ้าเห็นต้นไม้มากมายอยู่ที่ฝั่งแม่น้ำทั้งสองฟาก</verse>
				<verse number="8">และท่านพูดกับข้าพเจ้าว่า “น้ำนี้ไหลตรงไปในบริเวณตะวันออก และไหลลงไปถึงอารบาห์ และเมื่อน้ำไหลไปถึงทะเล น้ำที่ลงทะเลก็จะทำน้ำให้จืด</verse>
				<verse number="9">แม่น้ำนั้นไปถึงที่ไหน สัตว์ทุกชนิดที่อยู่กันเป็นฝูงก็จะมีชีวิตอยู่ได้ และที่นั่นจะมีปลามากมาย เพราะว่าแม่น้ำนี้ไปถึงที่ไหนก็จะทำน้ำให้จืด แม่น้ำไปถึงไหน ทุกสิ่งก็มีชีวิตอยู่ได้</verse>
				<verse number="10">ชาวประมงก็ยืนอยู่ที่ข้างทะเล จากเอนเกดีถึงเอนเอก-ลาอิมจะเป็นที่สำหรับตากอวน ปลาในที่นั้นมีหลายชนิด เหมือนปลาในทะเลใหญ่</verse>
				<verse number="11">แต่ส่วนที่เป็นบึงและหนองน้ำจะไม่จืด ต้องทิ้งไว้ให้เป็นเกลือ</verse>
				<verse number="12">ตามสองฝั่งของแม่น้ำจะมีต้นไม้ทุกชนิดที่ใช้เป็นอาหารปลูกไว้ ใบของมันจะไม่เหี่ยวและผลของมันจะไม่วาย แต่จะเกิดผลใหม่ๆ ทุกเดือน เพราะว่าน้ำสำหรับต้นไม้นั้นไหลจากสถานนมัสการ ผลไม้นั้นใช้เป็นอาหารและใบก็ใช้รักษาโรค”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า “นี่เป็นเขตแดนซึ่งพวกเจ้าจะใช้แบ่งแผ่นดินให้เป็นมรดกท่ามกลางอิสราเอลทั้งสิบสองเผ่า โยเซฟจะได้สองส่วน</verse>
				<verse number="14">และพวกเจ้าจงแบ่งให้เท่าๆ กัน เราปฏิญาณที่จะมอบให้แก่บรรพบุรุษของเจ้า และแผ่นดินนี้จะตกเป็นมรดกของเจ้าทั้งหลาย</verse>
				<verse number="15">“ต่อไปนี้เป็นเขตแดนของแผ่นดินนี้ ด้านเหนือจากทะเลใหญ่ไปตามทางเมืองเฮทโลน ถึงทางเข้าเมืองฮามัท และต่อไปถึงเมืองเศดัด</verse>
				<verse number="16">เมืองเบโรธาห์ เมืองสิบราอิม (ซึ่งอยู่ตรงพรมแดนระหว่างเมืองดามัสกัสกับเมืองฮามัท) จนถึงเมืองฮาเซอร์ฮัททิโคน ซึ่งอยู่ที่พรมแดนเมืองเฮาราน</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น เขตแดนจะยื่นจากทะเลถึงเมืองฮาซาเรโนน ซึ่งมีพรมแดนเมืองดามัสกัสอยู่ใต้ มีพรมแดนของเมืองฮามัทอยู่ทางทิศเหนือ นี่เป็นเขตแดนด้านเหนือ</verse>
				<verse number="18">“ทางด้านตะวันออก เขตแดนจะยื่นจากบริเวณระหว่างเฮารานและดามัสกัส เรื่อยไปตามแม่น้ำจอร์แดน ระหว่างกิเลอาดกับแผ่นดินอิสราเอลถึงทะเลทางตะวันออก และไปจนถึงทามาร์ นี่เป็นเขตแดนด้านตะวันออก</verse>
				<verse number="19">“ทางด้านใต้เขตแดนจะยื่นจากทามาร์จนถึงห้วงน้ำเมริบัทคาเดช เรื่อยไปตามลำธารอียิปต์ถึงทะเลใหญ่ นี่เป็นเขตด้านใต้</verse>
				<verse number="20">“ทางด้านตะวันตก ทะเลใหญ่เป็นเขตแดนเรื่อยไปจนถึงบริเวณที่อยู่ตรงข้ามเมืองเลอโบ-ฮามัท นี่เป็นเขตแดนด้านตะวันตก</verse>
				<verse number="21">“ดังนั้น เจ้าทั้งหลายจงแบ่งแผ่นดินนี้ท่ามกลางพวกเจ้าตามเผ่าต่างๆ ของอิสราเอล</verse>
				<verse number="22">เจ้าทั้งหลายจงแบ่งส่วนเป็นมรดกให้กับพวกเจ้าเอง ทั้งให้กับคนต่างด้าวผู้มาอาศัยอยู่ท่ามกลางเจ้าและเกิดบุตรหลานอยู่ท่ามกลางเจ้า เขาทั้งหลายจะมีสัญชาติอิสราเอล ให้เขาได้รับส่วนมรดกพร้อมกับเจ้าท่ามกลางเผ่าต่างๆ ของอิสราเอล</verse>
				<verse number="23">คนต่างด้าวไม่ว่าอยู่ในที่ของเผ่าใด เจ้าจงกำหนดที่ดินให้เป็นมรดกของเขาที่นั่น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="48">
				<verse number="1">“ต่อไปนี้เป็นชื่อของเผ่าต่างๆ ตั้งต้นบริเวณพรมแดนทางเหนือด้านทะเลไปตามทางเฮทโลน ถึงเมืองเลอโบ-ฮามัทจนถึงฮาเซอเรโนน (ซึ่งอยู่ตรงพรมแดนทางเหนือด้านดามัสกัส กับเมืองฮามัท) โดยเริ่มจากด้านตะวันออกไปถึงด้านตะวันตกนั้นเป็นส่วนของเผ่าดาน</verse>
				<verse number="2">ติดกับเขตแดนของดานเริ่มจากด้านตะวันออกไปถึงด้านตะวันตกนั้นเป็นส่วนของเผ่าอาเชอร์</verse>
				<verse number="3">ติดกับเขตแดนของอาเชอร์เริ่มจากด้านตะวันออกไปถึงด้านตะวันตกนั้นเป็นส่วนของเผ่านัฟทาลี</verse>
				<verse number="4">ติดกับเขตแดนของนัฟทาลีเริ่มจากด้านตะวันออกไปถึงด้านตะวันตกนั้น เป็นหนึ่งส่วนของเผ่ามนัสเสห์</verse>
				<verse number="5">ติดกับเขตแดนของมนัสเสห์เริ่มจากด้านตะวันออกไปถึงด้านตะวันตกนั้น เป็นส่วนของเผ่าเอฟราอิม</verse>
				<verse number="6">ติดกับเขตแดนเอฟราอิมเริ่มจากด้านตะวันออกไปถึงด้านตะวันตกนั้น เป็นส่วนของเผ่ารูเบน</verse>
				<verse number="7">ติดกับเขตแดนรูเบนเริ่มจากด้านตะวันออกไปถึงด้านตะวันตกนั้นเป็นส่วนของเผ่ายูดาห์</verse>
				<verse number="8">“ติดกับเขตแดนยูดาห์เริ่มจากด้านตะวันออกไปถึงด้านตะวันตกนั้น จะเป็นส่วนซึ่งพวกเจ้าจะต้องแยกไว้ต่างหาก กว้าง 12.5 กิโลเมตร และยาวเท่ากับส่วนของเผ่าเผ่าหนึ่ง เริ่มจากด้านตะวันออกไปถึงด้านตะวันตก และจะมีสถานนมัสการอยู่กลาง</verse>
				<verse number="9">และส่วนที่เจ้าทั้งหลายจะแยกไว้เพื่อพระยาห์เวห์นั้น ให้มีด้านยาว 12.5 กิโลเมตร และด้านกว้าง 5 กิโลเมตร</verse>
				<verse number="10">และส่วนแบ่งของส่วนบริสุทธิ์นี้เป็นเช่นนี้ คือปุโรหิตจะได้ส่วนแบ่งทางด้านเหนือยาว 12.5 กิโลเมตร ทางด้านตะวันตกกว้าง 5 กิโลเมตร ทางด้านตะวันออกกว้าง 5 กิโลเมตร ทางด้านใต้ยาว 12.5 กิโลเมตร และมีสถานนมัสการของพระยาห์เวห์อยู่ตรงกลาง</verse>
				<verse number="11">ส่วนนี้ให้เป็นส่วนของบรรดาปุโรหิตที่ชำระไว้ให้บริสุทธิ์ คือบรรดาบุตรของศาโดก ซึ่งได้รักษาคำสั่งของเรา และไม่ได้หลงไปเหมือนดังที่คนเลวีได้หลงไปเมื่อประชาชนอิสราเอลหลงไป</verse>
				<verse number="12">และให้ที่ดินนี้เป็นของเขาทั้งหลายซึ่งเป็นส่วนหนึ่งจากส่วนถวายของแผ่นดิน เป็นบริเวณที่บริสุทธิ์ที่สุด ติดกับเขตของคนเลวี</verse>
				<verse number="13">เคียงข้างกับเขตของปุโรหิตนั้น ให้เป็นส่วนแบ่งของคนเลวี ยาว 12.5 กิโลเมตร กว้าง 5 กิโลเมตร ส่วนยาวทั้งหมดจะเป็น 12.5 กิโลเมตร และส่วนกว้าง 5 กิโลเมตร</verse>
				<verse number="14">ห้ามพวกเขาขาย และห้ามเขาแลกเปลี่ยนส่วนหนึ่งส่วนใดของที่ดินส่วนนี้ ห้ามเขาเปลี่ยนกรรมสิทธิ์ของที่ดินดีเยี่ยมนี้ เพราะเป็นส่วนบริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">“ส่วนที่เหลืออยู่ซึ่งยาว 12.5 กิโลเมตร และกว้าง 2.5 กิโลเมตรนั้น ให้เป็นที่ใช้สอยทั่วไปของตัวเมือง คือเป็นที่อยู่อาศัยและเป็นทุ่งหญ้า และตัวนครจะอยู่ตรงกลาง</verse>
				<verse number="16">ต่อไปนี้เป็นขนาดของด้านต่างๆ ของนคร คือด้านเหนือ 2,250 เมตร ด้านใต้ 2,250 เมตร ด้านตะวันออก 2,250 เมตร และด้านตะวันตก 2,250 เมตร</verse>
				<verse number="17">นครนั้นจะต้องมีบริเวณทุ่งหญ้า โดยวัดจากด้านเหนือออกไป 125 เมตร ด้านใต้ 125 เมตร ด้านตะวันออก 125 เมตร และด้านตะวันตก 125 เมตร</verse>
				<verse number="18">ส่วนที่เหลืออยู่ซึ่งวัดไปตามด้านยาวของบริเวณนี้ซึ่งขนานไปกับส่วนที่บริสุทธิ์ โดยวัดออกไปทางตะวันออกยาว 5 กิโลเมตร และไปตะวันตกยาว 5 กิโลเมตร และให้อยู่ติดกับส่วนที่บริสุทธิ์ พืชผลที่ได้ในส่วนนี้จะเป็นอาหารของคนงานในนครนั้น</verse>
				<verse number="19">คนงานของนครนั้นซึ่งมาจากอิสราเอลทุกเผ่า จะเป็นคนไถที่ผืนนี้</verse>
				<verse number="20">ส่วนถวายทั้งหมดซึ่งพวกเจ้าจะต้องแบ่งไว้นั้นให้เป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส ยาวด้านละ 12.5 กิโลเมตร ซึ่งก็คือส่วนบริสุทธิ์รวมกับส่วนของตัวนคร</verse>
				<verse number="21">“บริเวณที่เหลือซึ่งอยู่ทั้งสองข้างของส่วนบริสุทธิ์และส่วนของตัวนครนั้นให้เป็นของเจ้านาย โดยวัดจากส่วนบริสุทธิ์ออกไปยาว 12.5 กิโลเมตรไปทางพรมแดนตะวันออก และวัดไปทางตะวันตก 12.5 กิโลเมตรไปทางพรมแดนตะวันตก ขนานไปกับส่วนต่างๆ ของเผ่า ส่วนนี้ให้เป็นของเจ้านาย โดยมีส่วนบริสุทธิ์พร้อมกับสถานนมัสการของพระนิเวศนั้นอยู่ตรงกลาง</verse>
				<verse number="22">ส่วนที่เป็นของคนเลวีและส่วนของนครนั้นจะอยู่ตรงกลางของที่ดินซึ่งเป็นของเจ้านายเช่นเดียวกัน และที่ดินของเจ้านายนี้จะอยู่ระหว่างเขตแดนของยูดาห์และเขตแดนของเบนยามิน</verse>
				<verse number="23">“ส่วนเผ่าที่เหลืออยู่นั้น เริ่มจากด้านตะวันออกไปด้านตะวันตก เป็นส่วนของเผ่าเบนยามิน</verse>
				<verse number="24">ติดกับเขตแดนของเบนยามินเริ่มจากด้านตะวันออกไปถึงด้านตะวันตก เป็นส่วนของเผ่าสิเมโอน</verse>
				<verse number="25">ติดกับเขตแดนของสิเมโอน เริ่มจากด้านตะวันออกไปถึงด้านตะวันตก เป็นส่วนของเผ่าอิสสาคาร์</verse>
				<verse number="26">ติดกับเขตแดนของอิสสาคาร์ เริ่มจากด้านตะวันออกไปถึงด้านตะวันตก เป็นส่วนของเผ่าเศบูลุน</verse>
				<verse number="27">ติดกับเขตแดนของเศบูลุน เริ่มจากด้านตะวันออกไปถึงด้านตะวันตก เป็นส่วนของเผ่ากาด</verse>
				<verse number="28">และเขตแดนของกาดทางด้านใต้นั้นจะเริ่มจากเมืองทามาร์ ถึงห้วงน้ำเมรีบาห์ ที่คาเดช และเรื่อยไปตามลำธารอียิปต์ถึงทะเลใหญ่</verse>
				<verse number="29">นี่เป็นแผ่นดินซึ่งพวกเจ้าจะแบ่งให้เป็นมรดกท่ามกลางเผ่าต่างๆ ของอิสราเอล นี่เป็นส่วนแบ่งของเขาทั้งหลาย” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="30">“ต่อไปนี้เป็นทางออกของนครทางด้านเหนือซึ่งวัดได้ 2,250 เมตร</verse>
				<verse number="31">มีประตู 3 ประตู คือประตูรูเบน ประตูยูดาห์ และประตูเลวี ประตูทั้งหลายของนครนั้นตั้งชื่อตามชื่อเผ่าทั้งหลายของคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="32">ทางออกด้านตะวันออกยาว 2,250 เมตร มี 3 ประตู คือประตูโยเซฟ ประตูเบนยามิน และประตูดาน</verse>
				<verse number="33">ทางออกด้านใต้ยาว 2,250 เมตร มีประตู 3 ประตู คือประตูสิเมโอน ประตูอิสสาคาร์ และประตูเศบูลุน</verse>
				<verse number="34">ทางออกด้านตะวันตกยาว 2,250 เมตร มีประตู 3 ประตู คือประตูกาด ประตูอาเชอร์ และประตูนัฟทาลี</verse>
				<verse number="35">นครนั้นวัดโดยรอบได้ความยาวรวม 9 กิโลเมตร ตั้งแต่นี้ไปนครนี้จะได้ชื่อว่า ‘พระยาห์เวห์สถิตที่นั่น’ ”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="27">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ในปีที่สามของรัชกาลเยโฮยาคิมกษัตริย์ของยูดาห์ เนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์ของบาบิโลนเสด็จมายังกรุงเยรูซาเล็ม และทรงล้อมเมืองไว้</verse>
				<verse number="2">และองค์เจ้านาย ทรงมอบเยโฮยาคิมกษัตริย์ของยูดาห์ไว้ในหัตถ์ของท่าน พร้อมทั้งภาชนะบางชิ้นแห่งพระนิเวศของพระเจ้า และท่านก็นำภาชนะเหล่านั้นมายังแผ่นดินชินาร์ มายังนิเวศแห่งพระของท่าน และบรรจุภาชนะเหล่านั้นไว้ในคลังของพระของท่าน</verse>
				<verse number="3">แล้วกษัตริย์นั้นทรงบัญชาอัชเปนัสหัวหน้าขันทีของท่านไปนำคนอิสราเอลบางคน ทั้งเชื้อพระวงศ์และเชื้อสายขุนนาง</verse>
				<verse number="4">พวกหนุ่มๆ ที่ปราศจากตำหนิ มีรูปร่างหน้าตาดี เชี่ยวชาญในสรรพปัญญา มีความรู้ ความเข้าใจ และความสามารถที่จะรับใช้ในวังกษัตริย์ และทรงให้สอนวรรณคดีและภาษาของคนเคลเดีย แก่พวกเขา</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์ทรงกำหนดอาหารชั้นสูงและเหล้าองุ่นซึ่งกษัตริย์เสวยแก่เขาเหล่านั้นทุกวัน พวกเขารับการเลี้ยงดูอยู่สามปี เมื่อครบกำหนดเวลานั้นแล้ว พวกเขาก็เข้ารับราชการ</verse>
				<verse number="6">ในบรรดาคนเหล่านั้น มีคนเผ่ายูดาห์คือดาเนียล ฮานันยาห์ มิชาเอล และอาซาริยาห์</verse>
				<verse number="7">และหัวหน้าขันทีตั้งชื่อให้ใหม่ ดาเนียลนั้นเรียกว่าเบลเทชัสซาร์ ฮานันยาห์เรียกว่าชัดรัค มิชาเอลเรียกว่าเมชาค และอาซาริยาห์เรียกว่าอาเบดเนโก</verse>
				<verse number="8">แต่ดาเนียลตั้งใจว่าจะไม่ทำให้ตัวเป็นมลทินด้วยอาหารชั้นสูงของกษัตริย์ หรือด้วยเหล้าองุ่นซึ่งพระองค์เสวย ท่านจึงขอหัวหน้าขันทีให้อนุญาตเพื่อท่านจะไม่ทำตัวเองเป็นมลทิน</verse>
				<verse number="9">และพระเจ้าทรงให้หัวหน้าขันทีชอบและสงสารดาเนียล</verse>
				<verse number="10">หัวหน้าขันทีกล่าวแก่ดาเนียลว่า “ข้าเกรงว่าพระราชาเจ้านายของข้า ผู้ทรงกำหนดอาหารและเครื่องดื่มของพวกเจ้า จะทอดพระเนตรเห็นว่า พวกเจ้ามีหน้าซูบซีดกว่าบรรดาคนหนุ่มอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน พวกเจ้าก็จะทำให้ชีวิตของข้ามีอันตรายเพราะพระราชา”</verse>
				<verse number="11">แล้วดาเนียลกล่าวแก่มหาดเล็กผู้ที่หัวหน้าขันทีกำหนดให้ดูแลดาเนียล ฮานันยาห์ มิชาเอล และอาซาริยาห์ว่า</verse>
				<verse number="12">“ขอทดลองผู้รับใช้ของท่านสักสิบวัน ขอนำผักมาให้เรากินและน้ำมาให้เราดื่ม</verse>
				<verse number="13">แล้วให้ท่านตรวจดูหน้าตาของเรา เทียบกับหน้าตาของบรรดาคนหนุ่มผู้รับประทานอาหารชั้นสูงของพระราชา และเมื่อท่านเห็นอย่างไร แล้วจงทำแก่ผู้รับใช้ของท่านอย่างนั้น”</verse>
				<verse number="14">เขาก็ยอมทำตามคำขอของคนเหล่านั้นในเรื่องนี้ และทดลองพวกเขาอยู่สิบวัน</verse>
				<verse number="15">เมื่อครบสิบวันแล้วจึงเห็นว่าบรรดาคนเหล่านั้นรูปร่างหน้าตาดีกว่า และเนื้อหนังเปล่งปลั่งกว่าบรรดาคนหนุ่มที่รับประทานอาหารชั้นสูงของกษัตริย์</verse>
				<verse number="16">ดังนั้นมหาดเล็กจึงเอาอาหารชั้นสูงส่วนของพวกเขา และเหล้าองุ่นซึ่งเขาควรจะได้ดื่มนั้นไปเสีย แล้วให้ผักแทน</verse>
				<verse number="17">คนหนุ่มทั้งสี่คนนี้ พระเจ้าประทานความรู้ ความเข้าใจในวรรณกรรมทั้งปวง และปัญญา และดาเนียลเข้าใจนิมิตและความฝันทุกประการ</verse>
				<verse number="18">พอถึงกำหนดเวลาที่กษัตริย์ทรงบัญชาให้นำเขาทั้งหลายเข้าเฝ้า หัวหน้าขันทีจึงนำเขาทั้งหลายเข้ามาเฝ้าเนบูคัดเนสซาร์</verse>
				<verse number="19">และกษัตริย์ก็ทรงสัมภาษณ์พวกเขา ในบรรดาคนหนุ่มเหล่านั้นไม่พบสักคนหนึ่งที่เหมือนดาเนียล ฮานันยาห์ มิชาเอล และอาซาริยาห์ เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงได้เข้ารับราชการ</verse>
				<verse number="20">ในบรรดาเรื่องราวอันเกี่ยวกับปัญญาและความรอบรู้ซึ่งกษัตริย์ตรัสถามพวกเขา ทรงเห็นว่าพวกเขาดีกว่าพวกโหรและพวกหมอดูทั้งหมดซึ่งอยู่ในอาณาจักรของพระองค์สิบเท่า</verse>
				<verse number="21">และดาเนียลก็ได้รับราชการเรื่อยมาจนต้นรัชกาลกษัตริย์ไซรัส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ในปีที่สองของรัชกาลเนบูคัดเนสซาร์ พระองค์ทรงสุบิน พระองค์ทุกข์พระทัยจนบรรทมไม่หลับ</verse>
				<verse number="2">แล้วกษัตริย์จึงทรงบัญชาให้เรียกพวกโหร หมอดู นักวิทยาคม และคนเคลเดีย เข้ามาเพื่อทูลกษัตริย์ให้รู้เรื่องที่ทรงสุบิน เขาทั้งหลายก็เข้ามาเฝ้ากษัตริย์</verse>
				<verse number="3">และกษัตริย์ตรัสกับพวกเขาว่า “เราได้ฝัน และจิตใจของเราก็เป็นทุกข์ อยากรู้ว่าฝันเรื่องอะไร”</verse>
				<verse number="4">แล้วคนเคลเดียจึงทูลกษัตริย์เป็นภาษาอาราเมคว่า “ข้าแต่พระราชา ขอทรงพระเจริญเป็นนิตย์ ขอเล่าพระสุบินแก่บรรดาผู้รับใช้ของพระองค์ แล้วเหล่าข้าพระบาทจะได้ถวายคำแก้พระสุบิน”</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์ทรงตอบคนเคลเดียว่า “คำของเรานั้นเด็ดขาด ถ้าเจ้าไม่บอกให้เรารู้ความฝันพร้อมทั้งคำแก้ฝัน เจ้าจะถูกทึ้งแขนขาออก และบ้านเรือนของเจ้าจะถูกทำให้เป็นเศษเล็กเศษน้อย</verse>
				<verse number="6">แต่ถ้าเจ้าเปิดเผยความฝันและคำแก้ฝันให้เรา เจ้าจะได้รับของขวัญ รางวัล และเกียรติยศยิ่งใหญ่ ฉะนั้นจงเปิดเผยความฝันและคำแก้ฝันแก่เรา”</verse>
				<verse number="7">เขาทั้งหลายทูลเป็นครั้งที่สองว่า “ขอพระราชาเล่าพระสุบินแก่บรรดาผู้รับใช้ของพระองค์ และเหล่าข้าพระบาทจะถวายคำแก้พระสุบิน พ่ะย่ะค่ะ”</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์ทรงตอบว่า “เรารู้แน่แล้วว่า เจ้าพยายามจะถ่วงเวลาไว้ เพราะเจ้าเห็นว่าคำของเรานั้นเด็ดขาด</verse>
				<verse number="9">ถ้าเจ้าไม่ให้เรารู้ความฝัน ก็มีคำตัดสินเจ้าอยู่ข้อเดียว เจ้าทั้งหลายตกลงจะพูดเท็จและพูดทุจริตต่อเรา เผื่อว่าสถานการณ์จะเปลี่ยนแปลงไป เพราะฉะนั้นเจ้าจงบอกความฝันแก่เรา แล้วเราจะรู้ว่าเจ้าแก้ความฝันให้เราได้”</verse>
				<verse number="10">คนเคลเดียจึงทูลกษัตริย์ว่า “ไม่มีใครในพิภพเปิดเผยเรื่องของพระราชาได้ เพราะว่าไม่มีพระราชายิ่งใหญ่และทรงฤทธิ์องค์ใดไต่ถามสิ่งเหล่านี้จากโหร หรือหมอดู หรือคนเคลเดีย</verse>
				<verse number="11">สิ่งซึ่งพระราชาตรัสถามนั้นยากเกินไป ไม่มีใครจะเปิดเผยแด่พระราชาได้นอกจากบรรดาพระผู้ไม่ได้อยู่กับมนุษย์”</verse>
				<verse number="12">เพราะเรื่องนี้กษัตริย์จึงกริ้วและทรงพระพิโรธยิ่งนัก และมีรับสั่งให้ประหารพวกนักปราชญ์ทั้งหมดของบาบิโลน</verse>
				<verse number="13">เพราะฉะนั้นจึงมีพระราชกฤษฎีกาประกาศไปว่าให้ฆ่านักปราชญ์เสียทั้งหมด เขาจึงตามหาดาเนียลและเพื่อนๆ เพื่อจะประหารชีวิต</verse>
				<verse number="14">แล้วดาเนียลก็ตอบอารีโอคหัวหน้าราชองครักษ์ ผู้ออกไปประหารนักปราชญ์ของบาบิโลน ด้วยคำแยบคายและด้วยความรอบคอบ</verse>
				<verse number="15">ท่านถามอารีโอคหัวหน้าว่า “ไฉนพระราชกฤษฎีกาของพระราชาจึงเร่งด่วนนัก?” แล้วอารีโอคก็เล่าเรื่องให้ดาเนียลรู้</verse>
				<verse number="16">แล้วดาเนียลก็เข้าไปเฝ้าและทูลขอให้กษัตริย์ทรงเลื่อนกำหนดเวลาเพื่อท่านจะถวายคำแก้พระสุบินแด่กษัตริย์</verse>
				<verse number="17">แล้วดาเนียลก็กลับไปยังบ้านของท่าน และแจ้งเรื่องแก่ฮานันยาห์ มิชาเอล และอาซาริยาห์สหายของท่าน</verse>
				<verse number="18">และบอกพวกเขาให้ทูลขอพระกรุณาจากพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์เรื่องความลึกลับนี้ เพื่อดาเนียลและเพื่อนของท่านจะไม่พินาศพร้อมกับบรรดานักปราชญ์อื่นๆ ของบาบิโลน</verse>
				<verse number="19">ในนิมิตเวลากลางคืน พระองค์ทรงเปิดเผยความลึกลับนั้นแก่ดาเนียล แล้วดาเนียลก็ถวายสาธุการแด่พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="20">ดาเนียลกล่าวว่า “สาธุการแด่พระนามของพระเจ้าเป็นนิตย์สืบไป ปัญญาและฤทธานุภาพเป็นของพระองค์</verse>
				<verse number="21">พระองค์ทรงเปลี่ยนวาระและฤดูกาล ทรงถอดบรรดากษัตริย์และทรงตั้งขึ้นใหม่ พระองค์ประทานปัญญาแก่นักปราชญ์ และความรู้แก่คนฉลาด</verse>
				<verse number="22">พระองค์ทรงเปิดเผยสิ่งที่ลึกซึ้งและลี้ลับ พระองค์ทรงทราบสิ่งที่อยู่ในความมืด และความสว่างก็อยู่กับพระองค์</verse>
				<verse number="23">โอ พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ขอบพระคุณและสรรเสริญพระองค์ เพราะพระองค์ประทานปัญญาและกำลังแก่ข้าพระองค์ สิ่งนั้นที่พวกข้าพระองค์ทูลขอ พระองค์ก็ทรงให้ข้าพระองค์ทราบแล้ว เพราะพระองค์ได้ทรงเปิดเผยเรื่องของพระราชาแก่พวกข้าพระองค์”</verse>
				<verse number="24">แล้วดาเนียลก็เข้าไปหาอารีโอค ผู้ซึ่งกษัตริย์แต่งตั้งให้ประหารนักปราชญ์ของบาบิโลน ท่านได้เข้าไปและกล่าวว่า “ขออย่าประหารนักปราชญ์ของบาบิโลน โปรดนำข้าพเจ้าเข้าเฝ้าพระราชา และข้าพเจ้าจะถวายคำแก้ฝันแก่พระราชา”</verse>
				<verse number="25">แล้วอารีโอคก็รีบนำดาเนียลเข้าเฝ้ากษัตริย์ และทูลพระองค์ว่า “ข้าพระบาทพบชายคนหนึ่ง ในพวกที่ถูกกวาดเป็นเชลยจากยูดาห์ ผู้จะทูลให้พระราชาทราบคำแก้พระสุบินได้”</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์จึงตรัสแก่ดาเนียลผู้มีชื่อว่าเบลเทชัสซาร์ว่า “เจ้าสามารถให้เรารู้ถึงความฝันที่เราได้ฝันและคำแก้ฝันนั้นได้หรือ?”</verse>
				<verse number="27">ดาเนียลทูลกษัตริย์ว่า “ไม่มีนักปราชญ์ หรือหมอดู หรือโหร หรือหมอดูฤกษ์ยามคนใดเปิดเผยความลึกลับซึ่งพระราชาไต่ถามแด่พระองค์ได้</verse>
				<verse number="28">แต่มีพระเจ้าองค์หนึ่งในฟ้าสวรรค์ผู้ทรงเปิดเผยความลึกลับทั้งหลาย และพระองค์ทรงให้พระราชาเนบูคัดเนสซาร์รู้ถึงสิ่งซึ่งจะเกิดขึ้นในยุคสุดท้าย และนิมิตที่ผุดขึ้นในพระเศียร ของพระองค์บนพระแท่นบรรทม นั้นเป็นดังนี้ พ่ะย่ะค่ะ</verse>
				<verse number="29">ข้าแต่พระราชา ขณะเมื่อฝ่าพระบาทบรรทม บนพระแท่น พระดำริ ในเรื่องซึ่งจะเกิดมาภายหลังได้ผุดขึ้น และพระองค์นั้นผู้ทรงเปิดเผยความลึกลับก็ทรงให้ฝ่าพระบาทรู้ถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น</verse>
				<verse number="30">ส่วนข้าพระบาทนั้น ได้รับการเปิดเผยความลับลึกนี้ ไม่ใช่เพราะข้าพระบาทมีปัญญามากกว่าคนอื่นๆ ที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่เพื่อพระราชาจะรู้คำแก้พระสุบิน และเพื่อฝ่าพระบาทจะเข้าใจพระดำริในพระทัยของฝ่าพระบาท</verse>
				<verse number="31">“ข้าแต่พระราชา ฝ่าพระบาททอดพระเนตร และดูเถิด มีปฏิมากรขนาดใหญ่ ปฏิมากรนี้มหึมาจริงๆ และสุกใสยิ่งนัก ตั้งอยู่เฉพาะพระพักตร์ฝ่าพระบาท และรูปร่างน่ากลัว</verse>
				<verse number="32">หัวของปฏิมากรนี้เป็นทองนพคุณ อกและแขนเป็นเงิน ท้องและโคนขาเป็นทองสัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="33">ขาเป็นเหล็ก เท้าเป็นเหล็กปนดิน</verse>
				<verse number="34">ขณะพระองค์ทอดพระเนตร มีหินก้อนหนึ่งถูกตัดออกมาไม่ใช่ด้วยมือมนุษย์ หินนั้นกระทบปฏิมากรที่เท้าอันเป็นเหล็กปนดิน ทำให้มันแตกเป็นชิ้นๆ</verse>
				<verse number="35">แล้วส่วนเหล็ก ดินเหนียว ทองสัมฤทธิ์ เงิน และทองคำ ก็แตกเป็นชิ้นๆ พร้อมกัน กลายเป็นเหมือนแกลบจากลานนวดข้าวในฤดูร้อน ลมก็พัดพาเอาไปทั่ว จึงหาร่องรอยไม่พบอีกเลย แต่ก้อนหินที่กระทบปฏิมากรนั้นกลายเป็นภูเขาใหญ่จนเต็มพิภพ</verse>
				<verse number="36">“นี่เป็นพระสุบิน พ่ะย่ะค่ะ บัดนี้เหล่าข้าพระบาทขอกราบทูลคำแก้พระสุบินให้พระราชาทรงทราบ</verse>
				<verse number="37">ข้าแต่พระราชา พระราชาเหนือพระราชาทั้งหลาย ผู้ซึ่งพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ได้ประทานราชอาณาจักร อานุภาพ ฤทธิ์เดช และศักดิ์ศรี</verse>
				<verse number="38">และได้ทรงมอบบรรดามนุษย์ สัตว์ในท้องทุ่งและนกบนฟ้า ไม่ว่าจะอาศัยอยู่ที่ใด ไว้ในพระหัตถ์ของฝ่าพระบาท ให้ฝ่าพระบาทปกครองทุกอย่าง เศียรทองคำนั้นคือฝ่าพระบาทเอง</verse>
				<verse number="39">ต่อจากฝ่าพระบาทไป จะมีราชอาณาจักรด้อยกว่าของฝ่าพระบาทปรากฏขึ้น และยังมีราชอาณาจักรที่สามเป็นทองสัมฤทธิ์ ซึ่งจะปกครองอยู่ทั่วพิภพ</verse>
				<verse number="40">และจะมีราชอาณาจักรที่สี่ แข็งแรงดั่งเหล็ก เพราะเหล็กตีสิ่งทั้งหลายให้หักและแตกเป็นชิ้นๆ อย่างไร ราชอาณาจักรนั้นจะหักและทุบสิ่งเหล่านี้ดังเหล็กซึ่งทุบให้แหลกอย่างนั้น</verse>
				<verse number="41">ดังที่ฝ่าพระบาททอดพระเนตร เท้าและนิ้วเท้าเป็นดินของช่างปั้นหม้อบ้าง เหล็กบ้าง จะเป็นราชอาณาจักรที่แตกแยก แต่ความแข็งของเหล็กจะยังอยู่ในนั้นบ้าง ดังที่ฝ่าพระบาททอดพระเนตรเหล็กปนดินเหนียว</verse>
				<verse number="42">และนิ้วเท้าเป็นเหล็กปนดินอย่างไร ราชอาณาจักรนั้นจึงแข็งแรงบ้างเปราะบ้างอย่างนั้น</verse>
				<verse number="43">ดังที่ฝ่าพระบาททอดพระเนตรเหล็กปนดินเหนียว พวกเขาพยายามจะมีเอกภาพด้วยการสมรส แต่จะไม่ยึดกันแน่น เช่นเดียวกับที่เหล็กไม่ประสมเข้ากับดิน</verse>
				<verse number="44">และในสมัยของพระราชาเหล่านั้น พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์จะทรงสถาปนาราชอาณาจักรหนึ่ง ซึ่งไม่มีวันถูกทำลาย หรือถูกมอบให้ชนชาติอื่น ราชอาณาจักรนั้นจะทำให้ราชอาณาจักรเหล่านี้ทั้งหมดแตกเป็นชิ้นๆ จนพินาศไป และราชอาณาจักรนั้นจะตั้งมั่นอยู่เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="45">ดังที่ฝ่าพระบาททอดพระเนตรก้อนหินถูกตัดออกจากภูเขา ไม่ใช่ด้วยมือมนุษย์ และก้อนหินนั้นได้ทำให้เหล็ก ทองสัมฤทธิ์ ดินเหนียว เงิน และทองคำแตกเป็นชิ้นๆ พระเจ้ายิ่งใหญ่ได้ทรงให้พระราชารู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ พระสุบินนั้นเป็นจริง และคำแก้พระสุบินก็แน่นอน”</verse>
				<verse number="46">แล้วกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ก็ทรงกราบลงและเคารพดาเนียล และทรงบัญชาให้นำเครื่องบูชาและเครื่องหอมมาถวายดาเนียล</verse>
				<verse number="47">กษัตริย์ตรัสกับดาเนียลว่า “แน่นอนทีเดียว พระเจ้าของท่านทรงเป็นพระเจ้าเหนือพระทั้งหลาย และทรงเป็นองค์เจ้านายเหนือพระราชาทั้งปวง ทรงเป็นผู้เปิดเผยความลึกลับ เพราะท่านสามารถเปิดเผยความลึกลับนี้ได้”</verse>
				<verse number="48">แล้วกษัตริย์ทรงให้ดาเนียลเป็นใหญ่ และประทานของกำนัลใหญ่จำนวนมาก อีกทั้งทรงแต่งตั้งให้เป็นผู้ครอบครองมณฑลทั้งหมดของบาบิโลน และเป็นประธานองคมนตรีของนักปราชญ์ทั้งสิ้นของบาบิโลน</verse>
				<verse number="49">ดาเนียลก็ทูลขอต่อกษัตริย์ และพระองค์ทรงตั้งชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโก เป็นผู้บริหารมณฑลบาบิโลน แต่ดาเนียลยังคงอยู่ในราชสำนัก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">กษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ทรงสร้างปฏิมากรรูปหนึ่งด้วยทองคำ สูง 27 เมตร กว้างเกือบ 3 เมตร ทรงตั้งไว้ ณ ที่ราบดูราในมณฑลบาบิโลน</verse>
				<verse number="2">แล้วกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์รับสั่งให้ประชุมพวกอุปราช องคมนตรี ผู้ว่าราชการมณฑล มนตรี นายคลัง ผู้พิพากษา ตุลาการ และบรรดาเจ้าหน้าที่ของมณฑล ให้เข้ามาในงานฉลองปฏิมากรซึ่งกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ได้ทรงตั้งขึ้น</verse>
				<verse number="3">แล้วพวกอุปราช องคมนตรี ผู้ว่าราชการมณฑล มนตรี นายคลัง ผู้พิพากษา ตุลาการ และบรรดาเจ้าหน้าที่ทั้งหลายของมณฑลได้เข้ามาประชุมเพื่องานฉลองปฏิมากร ซึ่งกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ได้ทรงตั้งขึ้น เมื่อเขาทั้งหลายมายืนอยู่หน้าปฏิมากร ซึ่งกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ได้ทรงตั้งขึ้น</verse>
				<verse number="4">โฆษกก็ประกาศเสียงดังว่า “พระราชามีพระราชโองการมายังชนทุกชาติทุกเผ่าทุกภาษา</verse>
				<verse number="5">เมื่อท่านทั้งหลายได้ยินเสียงเขาสัตว์ ปี่ พิณเขาคู่ พิณสี่สาย พิณใหญ่ ปี่ถุง และเครื่องดนตรีทุกชนิด ให้ท่านกราบลงนมัสการปฏิมากรทองคำ ซึ่งกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ได้ทรงตั้งไว้</verse>
				<verse number="6">ผู้ใดไม่กราบนมัสการก็ให้โยนผู้นั้นเข้าไปในเตาที่ไฟลุกอยู่ทันที”</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้นพอประชาชนได้ยินเสียงเขาสัตว์ ปี่ พิณเขาคู่ พิณสี่สาย พิณใหญ่ ปี่ถุง และเครื่องดนตรีทุกชนิด ชนทุกชาติทุกเผ่าทุกภาษาก็กราบนมัสการปฏิมากรทองคำซึ่งกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ได้ทรงตั้งไว้</verse>
				<verse number="8">ในครั้งนั้นพวกเคลเดียบางคนมาเข้าเฝ้า และฟ้องพวกยิวโดยเจตนาร้าย</verse>
				<verse number="9">เขาทูลกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ว่า “ข้าแต่พระราชา ขอทรงพระเจริญเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="10">ข้าแต่พระราชา ฝ่าพระบาททรงออกกฤษฎีกาแล้วว่า ทุกคนที่ได้ยินเสียงเขาสัตว์ ปี่ พิณเขาคู่ พิณสี่สาย พิณใหญ่ ปี่ถุง และเครื่องดนตรีทุกชนิด จะต้องกราบนมัสการปฏิมากรทองคำ</verse>
				<verse number="11">ผู้ใดไม่กราบนมัสการก็จะถูกโยนเข้าไปในเตาที่ไฟลุกอยู่</verse>
				<verse number="12">มีคนยิวบางคนที่ฝ่าพระบาทแต่งตั้งให้เป็นผู้บริหารมณฑลบาบิโลนคือ ชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโก ข้าแต่พระราชา คนเหล่านี้ไม่เชื่อฟังกฤษฎีกาของฝ่าพระบาท เขาไม่ยอมปรนนิบัติบรรดาพระของฝ่าพระบาท หรือนมัสการปฏิมากรทองคำซึ่งฝ่าพระบาทได้ทรงตั้งไว้”</verse>
				<verse number="13">แล้วเนบูคัดเนสซาร์กริ้วจัด มีรับสั่งให้นำตัวชัดรัค เมชาคและอาเบดเนโกเข้ามา แล้วมีผู้พาคนเหล่านี้เข้ามาเฝ้ากษัตริย์</verse>
				<verse number="14">เนบูคัดเนสซาร์ตรัสแก่เขาว่า “ชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโกเอ๋ย เป็นความจริงหรือไม่ ที่เจ้าไม่ยอมปรนนิบัติบรรดาพระของเราหรือนมัสการปฏิมากรทองคำซึ่งเราได้ตั้งไว้?</verse>
				<verse number="15">เอาเถอะ ถ้าเจ้าพร้อมใจแล้ว พอเจ้าได้ยินเสียงเขาสัตว์ ปี่ พิณเขาคู่ พิณสี่สาย พิณใหญ่ ปี่ถุง และเครื่องดนตรีทุกชนิด เจ้าจงกราบนมัสการปฏิมากรซึ่งเราได้สร้างไว้ แต่ถ้าเจ้าไม่นมัสการ ก็จะต้องโยนเจ้าเข้าไปในเตาที่ไฟลุกอยู่ทันที แล้วพระองค์ไหนจะช่วยกู้เจ้าให้พ้นจากมือของเราได้?”</verse>
				<verse number="16">ชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโกทูลพระราชาว่า “ข้าแต่เนบูคัดเนสซาร์ ข้าพระบาททั้งหลายไม่จำเป็นจะต้องตอบฝ่าพระบาทในเรื่องนี้</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่พระราชา ถ้าพระเจ้าของพวกข้าพระบาท ผู้ซึ่งพวกข้าพระบาทปรนนิบัตินั้น พอพระทัยจะช่วยกู้พวกข้าพระบาทให้พ้นจากเตาที่ไฟลุกอยู่ พระองค์ก็จะทรงช่วยกู้พวกข้าพระบาทให้พ้นจากพระหัตถ์ของฝ่าพระบาท</verse>
				<verse number="18">ถึงแม้ไม่เป็นเช่นนั้น ข้าแต่พระราชา ขอฝ่าพระบาททรงทราบว่า พวกข้าพระบาทจะไม่ปรนนิบัติพระของฝ่าพระบาท หรือนมัสการปฏิมากรทองคำซึ่งฝ่าพระบาทได้ทรงตั้งขึ้น”</verse>
				<verse number="19">แล้วเนบูคัดเนสซาร์ทรงเกรี้ยวกราดยิ่งนัก พระพักตร์ของพระองค์ก็แสดงความไม่พอพระทัยชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโก พระองค์มีรับสั่งให้ทำเตาไฟให้ร้อนกว่าปกติอีกเจ็ดเท่า</verse>
				<verse number="20">และพระองค์มีรับสั่งให้บางคนที่มีกำลังมากในกองทัพมามัดชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโก และให้โยนเข้าไปในเตาที่ไฟลุกอยู่</verse>
				<verse number="21">แล้วคนเหล่านี้ก็ถูกมัดไว้ขณะที่ใส่เสื้อ กางเกง หมวก และเครื่องแต่งกายอื่นๆ และถูกโยนเข้าไปในเตาที่ไฟลุกอยู่</verse>
				<verse number="22">เนื่องจากพระบัญชาของกษัตริย์นั้นเร่งด่วนมาก และเตาไฟก็ร้อนจัด เปลวไฟจึงได้ฆ่าคนที่อุ้มชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโก</verse>
				<verse number="23">และชายทั้งสามนี้คือ ชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโกก็ตกลงไปในเตาไฟที่ลุกอยู่ทั้งๆ ที่ยังถูกมัด</verse>
				<verse number="24">ขณะนั้นกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ประหลาดพระทัย ทรงลุกขึ้นโดยฉับพลัน พระองค์ตรัสกับบรรดาพระสหายของพระองค์ว่า “เรามัดสามคนโยนเข้าไปในไฟไม่ใช่หรือ?” เขาทูลตอบพระราชาว่า “ข้าแต่พระราชา จริง พ่ะย่ะค่ะ”</verse>
				<verse number="25">พระองค์ตรัสตอบว่า “แต่เราเห็นสี่คนกำลังเดินอยู่กลางไฟ ไม่ถูกมัดและไม่เป็นอันตราย รูปร่างของคนที่สี่นั้นดูเหมือนองค์เทพบุตร”</verse>
				<verse number="26">แล้วเนบูคัดเนสซาร์เสด็จมาใกล้ประตูเตาที่ไฟลุกอยู่นั้น ตรัสว่า “ชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโกผู้รับใช้ของพระเจ้าสูงสุด จงออกมาเถิด จงมาที่นี่” แล้วชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโกก็เดินออกมาจากไฟ</verse>
				<verse number="27">พวกอุปราช องคมนตรี ผู้ว่าราชการมณฑล และพระสหายของกษัตริย์ก็ห้อมล้อมเข้ามา เห็นว่าไฟไม่มีอำนาจอะไรเหนือร่างกายของคนเหล่านี้ ผมบนศีรษะของเขาก็ไม่งอ เสื้อก็ไม่เสียหาย ไม่มีกลิ่นไฟที่ตัวพวกเขาเลย</verse>
				<verse number="28">เนบูคัดเนสซาร์ตรัสว่า “สาธุการแด่พระเจ้าของชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโก พระองค์ผู้ทรงใช้ทูตสวรรค์มาช่วยกู้ผู้รับใช้ของพระองค์ ผู้ที่วางใจในพระองค์ ไม่ฟังคำบัญชาของกษัตริย์ และยอมพลีชีวิตของเขาเสียดีกว่าปรนนิบัติและนมัสการพระอื่น นอกจากพระเจ้าของพวกเขาเอง</verse>
				<verse number="29">เพราะฉะนั้นเราจึงออกกฤษฎีกาว่า ชนทุกชาติทุกเผ่าทุกภาษาคนใด ที่กล่าวลบหลู่พระเจ้าของชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโก จะถูกทึ้งแขนขาออกเสีย และบ้านเรือนของเขาจะถูกทำให้เป็นเศษเล็กเศษน้อย เพราะไม่มีพระอื่นใดที่สามารถช่วยกู้แบบนี้ได้”</verse>
				<verse number="30">แล้วกษัตริย์ทรงเลื่อนยศชัดรัค เมชาค และอาเบดเนโก ให้สูงขึ้นอีกในมณฑลบาบิโลน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เรา กษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ ส่งสาสน์มา ยังชนทุกชาติทุกเผ่าทุกภาษา ซึ่งอาศัยอยู่บนพิภพทั้งสิ้น ขอให้ความสุขความเจริญเพิ่มพูนแก่ท่าน</verse>
				<verse number="2">เราเห็นสมควรที่กล่าวถึงหมายสำคัญและการอัศจรรย์ ซึ่งพระเจ้าสูงสุดได้ทรงทำแก่เรา</verse>
				<verse number="3">หมายสำคัญของพระองค์ใหญ่ยิ่ง การอัศจรรย์ของพระองค์มีอานุภาพยิ่ง ราชอาณาจักรของพระองค์ถาวรเป็นนิตย์ และการปกครองของพระองค์นั้นดำรงอยู่ทุกชั่วอายุ</verse>
				<verse number="4">ตัวเราคือ เนบูคัดเนสซาร์อยู่อย่างสบายในนิเวศของเรา และมีความเจริญอยู่ในวัง</verse>
				<verse number="5">ขณะเมื่อเรานอนบนที่นอน เราฝันเห็นเรื่องซึ่งทำให้เรากลัว ความคิดและนิมิตอันผุดขึ้นในศีรษะของเราเป็นเหตุให้เราตกใจ</verse>
				<verse number="6">เราก็สั่งให้เรียกนักปราชญ์ของบาบิโลนทั้งสิ้นมาหาเรา เพื่อแก้ความฝันให้เรา</verse>
				<verse number="7">พวกโหร หมอดู คนเคลเดีย และหมอดูฤกษ์ยามก็มาเข้าเฝ้า เราก็เล่าความฝันแก่พวกเขา แต่เขาแก้ฝันให้เราไม่ได้</verse>
				<verse number="8">ในที่สุดดาเนียลก็เข้ามาเฝ้าเรา เขามีชื่อว่าเบลเทชัสซาร์ ตามนามพระของเรา เขามีวิญญาณของบรรดาพระผู้บริสุทธิ์ เราก็เล่าความฝันให้เขาฟังว่า</verse>
				<verse number="9">“โอ เบลเทชัสซาร์ หัวหน้าของพวกโหร เพราะเราทราบว่าวิญญาณของบรรดาพระผู้บริสุทธิ์อยู่ในท่าน และไม่มีความล้ำลึกใดๆ ทำให้ท่านงุนงง เรื่องที่เราฝันเห็นเป็นดังนี้ ขอแก้ฝันให้แก่เราเถิด</verse>
				<verse number="10">นิมิตที่ผุดขึ้นในศีรษะของเราเมื่อนอนอยู่บนที่นอน คือ เราได้เห็นต้นไม้ต้นหนึ่งท่ามกลางพิภพ มันสูงมาก</verse>
				<verse number="11">ต้นไม้นั้นเติบโตและแข็งแรง ยอดของมันขึ้นไปถึงฟ้าสวรรค์ และแม้อยู่ถึงสุดปลายพิภพ ก็ยังมองเห็น</verse>
				<verse number="12">ใบงดงาม และผลก็อุดมสมบูรณ์ และจากต้นไม้นั้น มีอาหารให้แก่สิ่งมีชีวิตทั้งปวง สัตว์ในท้องทุ่งอาศัยอยู่ใต้ร่มของมัน นกบนฟ้าก็อาศัยอยู่ที่กิ่งก้านของมัน และสิ่งมีชีวิตทั้งปวงก็เลี้ยงชีพอยู่ด้วยมัน</verse>
				<verse number="13">“ในนิมิตที่ผุดขึ้นในศีรษะของเราเมื่อเราอยู่บนที่นอนคือ เราได้เห็นทูตสวรรค์ผู้บริสุทธิ์องค์หนึ่งลงมาจากฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="14">ท่านเปล่งเสียงดังและพูดว่า ‘โค่นต้นไม้นี้และตัดกิ่งออกเสีย ลิดใบออกแล้วให้ผลของมันกระจายไป ให้สัตว์ป่าหนีไปจากใต้ต้น และให้นกหนีไปจากกิ่งของมัน</verse>
				<verse number="15">แต่จงปล่อยให้ตอรากติดอยู่ในดิน มีแถบเหล็กและทองสัมฤทธิ์มัดไว้ ให้อยู่ท่ามกลางหญ้าอ่อนในทุ่งนา ให้เปียกน้ำค้างจากฟ้าสวรรค์ ให้มีส่วนอยู่กับสัตว์ป่าในหญ้าที่พื้นดิน</verse>
				<verse number="16">ให้จิตใจเปลี่ยนจากจิตใจมนุษย์เป็นจิตใจสัตว์ป่า และปล่อยให้เป็นอยู่อย่างนั้นจนครบเจ็ดวาระ</verse>
				<verse number="17">คำพิพากษานั้นเป็นคำสั่งของบรรดาทูตสวรรค์ คำตัดสินนั้นเป็นวาทะของผู้บริสุทธิ์ทั้งหลาย เพื่อบรรดาผู้มีชีวิตอยู่จะได้ทราบว่าพระองค์ผู้สูงสุดทรงปกครองบรรดาราชอาณาจักรของมนุษย์ และประทานราชอาณาจักรนั้นแก่ผู้ที่พระองค์พอพระทัย และทรงตั้งผู้ต่ำต้อยที่สุดให้ปกครอง’</verse>
				<verse number="18">ความฝันนี้ตัวเราคือกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ได้เห็น และโอ เบลเทชัสซาร์ ท่านจงกล่าวคำแก้ฝันเถิด เพราะพวกนักปราชญ์ทั้งสิ้นแห่งราชอาณาจักรของเราไม่สามารถให้คำแก้ความฝันแก่เรา แต่ท่านสามารถ เพราะวิญญาณของบรรดาพระผู้บริสุทธิ์อยู่ในตัวท่าน”</verse>
				<verse number="19">แล้วดาเนียล ผู้มีชื่อว่าเบลเทชัสซาร์ตะลึงอยู่ประเดี๋ยวหนึ่ง ความคิดของท่านก็ทำให้ท่านตกใจ กษัตริย์ตรัสว่า “เบลเทชัสซาร์เอ๋ย อย่าให้ความฝันหรือคำแก้ความฝันทำให้ท่านตกใจเลย” เบลเทชัสซาร์ทูลตอบว่า “เจ้านายของข้าพระบาท ขอให้ความฝันนั้นเป็นของบรรดาศัตรูของพระองค์เถิด และขอให้คำแก้ความฝันนั้นตกแก่พวกอริของพระองค์</verse>
				<verse number="20">ต้นไม้ที่ฝ่าพระบาททอดพระเนตร ซึ่งเติบโตขึ้นและแข็งแรง จนยอดขึ้นไปถึงฟ้าสวรรค์ และแม้จะอยู่ถึงสุดปลายพิภพ ก็ยังมองเห็น</verse>
				<verse number="21">ใบงดงามและผลก็อุดมสมบูรณ์ และจากต้นไม้นั้น มีอาหารให้แก่สิ่งมีชีวิตทั้งปวง สัตว์ในท้องทุ่งอาศัยอยู่ใต้ร่มของมัน นกบนฟ้าก็ทำรังอยู่ที่กิ่งก้านของมัน</verse>
				<verse number="22">ข้าแต่พระราชา นี่คือฝ่าพระบาทเอง ผู้ทรงเจริญและเข้มแข็ง ความยิ่งใหญ่ของพระองค์ได้เจริญขึ้นไปถึงฟ้าสวรรค์ และการครอบครองของพระองค์ไปถึงสุดปลายพิภพ</verse>
				<verse number="23">และที่พระราชาทอดพระเนตรทูตสวรรค์ผู้บริสุทธิ์ลงมาจากฟ้าสวรรค์ และพูดว่า ‘โค่นต้นไม้นี้ลงและทำลายเสีย แต่จงปล่อยให้ตอรากติดอยู่ในดิน มีแถบเหล็กและทองสัมฤทธิ์ล่ามไว้ ให้อยู่ท่ามกลางหญ้าอ่อนในทุ่งนา ให้เปียกน้ำค้างจากฟ้าสวรรค์ ให้อยู่ร่วมกับสัตว์ในท้องทุ่ง และปล่อยให้อยู่อย่างนั้นจนครบเจ็ดวาระ’</verse>
				<verse number="24">ข้าแต่พระราชา ต่อไปนี้เป็นคำแก้พระสุบิน เป็นพระราชกฤษฎีกามาจากพระผู้สูงสุด ซึ่งมาถึงพระราชาเจ้านายของข้าพระบาทว่า</verse>
				<verse number="25">ฝ่าพระบาทจะทรงถูกขับไล่ไปจากท่ามกลางมนุษย์ และฝ่าพระบาทจะอยู่กับสัตว์ในท้องทุ่ง ฝ่าพระบาทจะต้องเสวยหญ้าอย่างกับโค และต้องเปียกน้ำค้างจากฟ้าสวรรค์ จะเป็นอยู่อย่างนั้นจนครบเจ็ดวาระ จนกว่าฝ่าพระบาทจะทราบว่า พระผู้สูงสุดนั้นทรงปกครองราชอาณาจักรของมนุษย์ และพระองค์จะประทานราชอาณาจักรนั้นแก่ผู้ที่พระองค์พอพระทัย</verse>
				<verse number="26">และที่ทรงบัญชาให้เหลือตอรากต้นนั้นไว้ก็หมายความว่า ราชอาณาจักรจะยังเป็นของฝ่าพระบาท เมื่อฝ่าพระบาททรงยอมรับว่าการปกครองนั้นเป็นของสวรรค์</verse>
				<verse number="27">ข้าแต่พระราชา เพราะฉะนั้นขอทรงรับคำแนะนำของข้าพระบาท ขอฝ่าพระบาททรงเลิกทำบาปเสียโดยการทำความชอบธรรม และเลิกทำบาปชั่วโดยการสำแดงความกรุณาต่อผู้ถูกบีบบังคับ เผื่อว่าความเจริญของฝ่าพระบาทอาจจะยืดยาวไปอีกได้”</verse>
				<verse number="28">สิ่งเหล่านี้ทั้งสิ้นได้เกิดขึ้นแก่กษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์</verse>
				<verse number="29">ต่อมาอีกสิบสองเดือน พระองค์ทรงดำเนินอยู่บนดาดฟ้าพระราชวังที่บาบิโลน</verse>
				<verse number="30">แล้วกษัตริย์ตรัสว่า “นี่เป็นมหาบาบิโลน ซึ่งเราได้สร้างไว้ด้วยอำนาจใหญ่ยิ่งของเรา ให้เป็นพระราชฐานและเพื่อเป็นศักดิ์ศรีอันสูงส่งของเรามิใช่หรือ?”</verse>
				<verse number="31">เมื่อกษัตริย์ตรัสยังไม่ทันจบ ก็มีเสียงมาจากฟ้าสวรรค์ว่า “โอ กษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ เราประกาศแก่เจ้าว่า ราชอาณาจักรได้พรากไปจากเจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="32">และเจ้าจะถูกขับไล่ไปจากท่ามกลางมนุษย์ เจ้าจะอยู่กับสัตว์ในท้องทุ่ง จะต้องกินหญ้าอย่างกับโค จะเป็นอยู่อย่างนั้นจนครบเจ็ดวาระ จนกว่าเจ้าจะเรียนรู้ได้ว่า พระผู้สูงสุดทรงปกครองบรรดาราชอาณาจักรของมนุษย์ และประทานราชอาณาจักรเหล่านั้นแก่ผู้ที่พระองค์พอพระทัย”</verse>
				<verse number="33">ในทันใดนั้นเอง พระดำรัสเกี่ยวกับเนบูคัดเนสซาร์ก็สำเร็จ พระองค์ทรงถูกขับไล่ไปจากท่ามกลางมนุษย์ และเสวยหญ้าอย่างกับโค และพระกายก็เปียกน้ำค้างจากฟ้าสวรรค์ จนขนงอกยาวอย่างกับขนนกอินทรี และเล็บก็เหมือนเล็บนก</verse>
				<verse number="34">เมื่อสิ้นสุดวาระนั้นแล้ว ตัวเราเนบูคัดเนสซาร์ก็แหงนหน้าดูฟ้าสวรรค์ และจิตใจของเราก็กลับคืนเป็นปกติ และเราก็ร้องสาธุการแด่พระผู้สูงสุดนั้น และสรรเสริญถวายพระเกียรติแด่พระองค์ผู้ดำรงอยู่เป็นนิตย์ เพราะการปกครองของพระองค์เป็นการปกครองนิรันดร์ และราชอาณาจักรของพระองค์ดำรงอยู่ทุกชั่วอายุ</verse>
				<verse number="35">สำหรับพระองค์ ชาวพิภพทั้งสิ้นนับว่าไร้ค่า พระองค์ทรงทำตามชอบพระทัยท่ามกลางกองทัพแห่งสวรรค์ และท่ามกลางชาวพิภพด้วย ไม่มีผู้ใดยับยั้งพระหัตถ์ของพระองค์ได้ หรือทูลถามพระองค์ได้ว่า “ทำไมจึงทรงทำเช่นนี้?”</verse>
				<verse number="36">ในเวลานั้นเองจิตใจของเราก็กลับคืนเป็นปกติ ความสูงส่งและสง่าราศีกลับมาสู่เราอีก เพื่อศักดิ์ศรีแห่งราชอาณาจักรของเรา พระสหายและข้าราชบริพารของเรากลับมาหาเรา และเราก็รับการสถาปนาไว้ในราชอาณาจักรของเรา ความยิ่งใหญ่กลับเพิ่มพูนแก่เราขึ้นอีก</verse>
				<verse number="37">บัดนี้ตัวเราคือเนบูคัดเนสซาร์ ขอสรรเสริญ ยกย่องและถวายพระเกียรติแด่พระมหาราชาแห่งสวรรค์ เพราะว่าพระราชกิจของพระองค์ถูกต้อง และพระมรรคาของพระองค์ก็เที่ยงธรรม บรรดาผู้ดำเนินอยู่ในความเย่อหยิ่ง พระองค์ก็ทรงสามารถให้ต่ำลง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">กษัตริย์เบลชัสซาร์ได้ทรงจัดงานเลี้ยงใหญ่แก่เจ้านายหนึ่งพันคน และเสวยเหล้าองุ่นท่ามกลางคนหนึ่งพันนั้น</verse>
				<verse number="2">เมื่อเบลชัสซาร์เสวยเหล้าองุ่นแล้ว จึงทรงบัญชาให้นำภาชนะทองคำและเงิน ซึ่งเนบูคัดเนสซาร์ราชบิดาได้ทรงกวาดมาจากพระวิหารในกรุงเยรูซาเล็ม ออกมาให้พระราชาและบรรดาเจ้านายของพระองค์ทั้งมเหสีและนางสนม เพื่อใช้ใส่เหล้าองุ่นดื่ม</verse>
				<verse number="3">เขาทั้งหลายจึงนำภาชนะทองคำซึ่งยึดมาจากพระวิหารคือพระนิเวศของพระเจ้าในกรุงเยรูซาเล็มออกมา และพระราชาและบรรดาเจ้านายของพระองค์ทั้งมเหสีและนางสนมก็ได้ดื่มจากภาชนะเหล่านั้น</verse>
				<verse number="4">เขาทั้งหลายดื่มเหล้าองุ่นและสรรเสริญพระที่ทำด้วยทองคำ เงิน ทองสัมฤทธิ์ เหล็ก ไม้ และหิน</verse>
				<verse number="5">ในทันใดนั้น นิ้วมือคนได้ปรากฏขึ้นและเขียนลงที่ผนังพระราชวังของกษัตริย์หน้าคันประทีป และกษัตริย์ก็ทอดพระเนตรมือที่เขียนนั้น</verse>
				<verse number="6">แล้วพระพักตร์ของกษัตริย์ก็ซีดไป พระองค์ตกพระทัย จนกระทั่งพระเพลา ก็อ่อนเปลี้ย พระชานุ ก็สั่น</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์มีรับสั่งเสียงดังให้นำหมอดู คนเคลเดีย และหมอดูฤกษ์ยาม เข้ามาเฝ้า และกษัตริย์ตรัสกับพวกนักปราชญ์ของบาบิโลนว่า “ผู้อ่านข้อเขียนนี้และแปลความให้เราได้ เราจะให้ผู้นั้นสวมเสื้อสีม่วงและสวมสร้อยคอทองคำ และเราจะตั้งให้เป็นอุปราชตรีในราชอาณาจักรของเรา”</verse>
				<verse number="8">แล้วพวกนักปราชญ์ของกษัตริย์ก็เข้ามาทั้งหมด แต่พวกเขาอ่านข้อเขียน หรือแปลความหมายให้กษัตริย์ไม่ได้</verse>
				<verse number="9">แล้วกษัตริย์เบลชัสซาร์ก็ตกพระทัยมาก และพระพักตร์ของพระองค์ก็ซีดไป และเจ้านายทั้งหลายของพระองค์ก็สนเท่ห์</verse>
				<verse number="10">พระราชินีเสด็จเข้ามาในการเลี้ยง เพราะได้ยินถ้อยคำของกษัตริย์และเจ้านายทั้งหลาย และพระราชินีตรัสว่า “ข้าแต่พระราชา ขอทรงพระเจริญเป็นนิตย์ ขอฝ่าพระบาทอย่าได้ตกพระทัย หรือให้พระพักตร์ของพระองค์ซีดไป</verse>
				<verse number="11">ในราชอาณาจักรของฝ่าพระบาทมีชายคนหนึ่งมีวิญญาณของบรรดาพระผู้บริสุทธิ์ในตัวเขา ในสมัยรัชกาลของพระราชบิดา ความสว่าง ความเข้าใจ และปัญญาเหมือนปัญญาของบรรดาพระทั้งหลายได้มีประจำอยู่ที่ชายคนนี้ และพระราชาเนบูคัดเนสซาร์ พระราชบิดาของฝ่าพระบาท ได้ทรงแต่งตั้งให้เขาเป็นหัวหน้าของพวกโหร หมอดู คนเคลเดีย และหมอดูฤกษ์ยาม</verse>
				<verse number="12">เขาคือดาเนียล ซึ่งพระราชาประทานนามว่าเบลเทชัสซาร์ เขามีวิญญาณเลิศ มีความรู้และความเข้าใจที่จะแก้ความฝัน แก้ปริศนาและแก้ปัญหาต่างๆ ขอทรงเรียกดาเนียลให้เข้ามาเฝ้าเดี๋ยวนี้ แล้วเขาจะแปลความหมายถวายฝ่าพระบาท”</verse>
				<verse number="13">ดาเนียลจึงถูกเรียกให้เข้าเฝ้าพระราชา พระราชาตรัสถามดาเนียลว่า “ท่านคือดาเนียลคนนั้นในพวกที่ถูกกวาดเป็นเชลยมาจากยูดาห์ ที่พระราชาเสด็จพ่อของเรานำมาจากยูดาห์หรือ?</verse>
				<verse number="14">เราได้ยินว่าท่านมีวิญญาณของบรรดาพระในตัวท่าน และท่านมีความสว่าง ความเข้าใจ และปัญญาเลิศประจำตัว</verse>
				<verse number="15">พวกนักปราชญ์และพวกหมอดูถูกเรียกมาให้อ่านข้อความนี้ และแปลความหมายให้เรา แต่เขาแปลความหมายของเรื่องราวนี้ไม่ได้</verse>
				<verse number="16">“แต่เราได้ยินว่าท่านสามารถแปลและแก้ปัญหาได้ บัดนี้ถ้าท่านอ่านข้อความและแปลความหมายให้ได้ ท่านจะได้สวมเสื้อสีม่วงและสวมสร้อยคอทองคำ และเป็นอุปราชตรีในราชอาณาจักร”</verse>
				<verse number="17">แล้วดาเนียลทูลพระราชาว่า “ขอทรงเก็บของพระราชทานไว้เป็นของฝ่าพระบาทเถิด และขอประทานรางวัลแก่ผู้อื่น ส่วนข้าพระบาทจะขออ่านข้อเขียนถวายพระราชาและถวายคำแปลความหมายให้ฝ่าพระบาททรงทราบ</verse>
				<verse number="18">ข้าแต่พระราชา พระเจ้าสูงสุดได้ประทานราชอาณาจักร ความยิ่งใหญ่ ศักดิ์ศรี และบารมีแก่เนบูคัดเนสซาร์ราชบิดาของฝ่าพระบาท</verse>
				<verse number="19">และเพราะความยิ่งใหญ่ซึ่งพระองค์ประทานแก่เนบูคัดเนสซาร์ ชนทุกชาติทุกเผ่าทุกภาษาจึงสั่นสะท้านและเกรงขามพระราชา พระองค์จะทรงประหารผู้ใดก็ทรงประหารเสีย จะทรงให้ผู้ใดดำรงชีวิตอยู่ก็ทรงให้ดำรงชีวิต จะทรงแต่งตั้งผู้ใดก็ทรงแต่งตั้ง จะทรงทำให้ผู้ใดต่ำต้อยลงก็ทรงทำ</verse>
				<verse number="20">แต่เมื่อพระทัยของราชบิดาผยองขึ้น จิตวิญญาณของพระองค์ก็แข็งกระด้างไป จึงทรงประกอบกิจด้วยความเห่อเหิม พระเจ้าทรงถอดพระองค์จากราชบัลลังก์ และทรงริบศักดิ์ศรีของพระองค์ไปเสีย</verse>
				<verse number="21">พระเจ้าทรงขับไล่เนบูคัดเนสซาร์ไปจากท่ามกลางมนุษย์ และทรงทำให้พระทัยเป็นเหมือนใจสัตว์ป่า และทรงให้อยู่กับลาป่า ทรงให้เสวยหญ้าเหมือนโค และพระกายก็เปียกน้ำค้างจากฟ้าสวรรค์ จนกว่าจะทรงสำนึกว่าพระเจ้าสูงสุดทรงปกครองราชอาณาจักรของมนุษย์ และทรงแต่งตั้งผู้ที่พระองค์จะทรงแต่งตั้งให้ปกครอง</verse>
				<verse number="22">ข้าแต่เบลชัสซาร์ ฝ่าพระบาทเป็นราชโอรส แม้ฝ่าพระบาททรงทราบสิ่งเหล่านี้แล้ว ก็ไม่ได้ถ่อมพระทัย</verse>
				<verse number="23">แต่กลับทรงยกองค์ขึ้นสู้กับองค์เจ้านายแห่งสวรรค์ และทรงให้นำภาชนะแห่งพระนิเวศของพระองค์มาต่อพระพักตร์ฝ่าพระบาท แล้วฝ่าพระบาท พวกเจ้านายของฝ่าพระบาท ทั้งมเหสี และนางสนมของฝ่าบาทก็ดื่มเหล้าองุ่นจากภาชนะเหล่านั้น และฝ่าพระบาททรงสรรเสริญพระที่ทำด้วยเงิน ทองคำ ทองสัมฤทธิ์ เหล็ก ไม้ และหิน ซึ่งจะดูหรือฟังหรือเข้าใจก็ไม่ได้ แต่ฝ่าพระบาทไม่ได้ถวายพระเกียรติแด่พระเจ้า ผู้ซึ่งลมปราณของฝ่าพระบาทอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์ และทางทั้งสิ้นของฝ่าพระบาทก็ขึ้นอยู่กับพระองค์</verse>
				<verse number="24">“ฉะนั้นจึงมีมือซึ่งรับใช้มาจากพระเจ้า ได้จารึกข้อเขียนนี้ลงไว้</verse>
				<verse number="25">ต่อไปนี้เป็นข้อเขียนที่จารึกไว้คือ เมเน เมเน เทเคล และ ฟารสิน</verse>
				<verse number="26">ต่อไปนี้เป็นคำแปลข้อความนั้น เมเน พระเจ้าได้ทรงคำนวณวาระแห่งราชอาณาจักรของฝ่าพระบาทไว้แล้ว และทรงนำราชอาณาจักรนั้นมาถึงที่สิ้นสุด</verse>
				<verse number="27">เทเคล ฝ่าพระบาทได้ถูกชั่งในตราชู ทรงเห็นว่ายังขาดอยู่</verse>
				<verse number="28">เปเรส ราชอาณาจักรของฝ่าพระบาทถูกแบ่งออกให้แก่คนมีเดียและคนเปอร์เซีย”</verse>
				<verse number="29">แล้วเบลชัสซาร์ก็ทรงบัญชาให้ดาเนียลสวมเสื้อสีม่วงและสวมสร้อยคอทองคำ และทรงให้ประกาศเกี่ยวกับท่านว่า ท่านได้เป็นอุปราชตรีในราชอาณาจักร</verse>
				<verse number="30">ในคืนวันนั้นเอง เบลชัสซาร์พระราชาคนเคลเดียทรงถูกสังหาร</verse>
				<verse number="31">และดาริอัสชาวมีเดียก็ทรงรับราชอาณาจักร เมื่อมีพระชนมายุ 62 พรรษา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ดาริอัสพอพระทัยแต่งตั้งอุปราช 120 คน เพื่อให้ปกครองทั่วราชอาณาจักร</verse>
				<verse number="2">และทรงตั้งอภิรัฐมนตรี 3 คนอยู่เหนือพวกอุปราช ดาเนียลเป็นอภิรัฐมนตรีคนหนึ่ง ซึ่งจะรับรายงานจากอุปราช เพื่อกษัตริย์จะไม่ขาดประโยชน์</verse>
				<verse number="3">แล้วดาเนียลคนนี้ก็มีชื่อเสียงกว่าอภิรัฐมนตรีอื่นๆ และอุปราชทั้งหลาย เพราะวิญญาณเลิศสถิตกับท่าน และกษัตริย์ทรงมีแผนจะแต่งตั้งท่านให้ครอบครองราชอาณาจักรนั้นทั้งหมด</verse>
				<verse number="4">อภิรัฐมนตรีและอุปราชทั้งหลายจึงหาเหตุฟ้องดาเนียลในเรื่องราชอาณาจักร แต่ก็หาความผิดไม่ได้ เพราะท่านเป็นคนซื่อสัตย์ จะหาความพลั้งพลาดหรือการทุจริตในท่านไม่ได้เลย</verse>
				<verse number="5">คนเหล่านี้จึงพูดกันว่า “ไม่มีทางหาเหตุฟ้องดาเนียลได้ นอกจากเราจะหาเหตุในเรื่องธรรมบัญญัติแห่งพระเจ้าของเขา”</verse>
				<verse number="6">แล้วอภิรัฐมนตรีและอุปราชเหล่านี้ได้พากันเข้าเฝ้าพระราชาทูลว่า “ข้าแต่พระราชาดาริอัส ขอทรงพระเจริญเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="7">อภิรัฐมนตรีทุกท่านแห่งราชอาณาจักร ทั้งองคมนตรี อุปราช และผู้ว่าราชการมณฑลทั้งสิ้นได้ตกลงกันว่า พระราชาควรจะตรากฎหมายและออกคำประกาศว่า ในสามสิบวันนี้ ถ้ามีใครทูลขอต่อพระหรือมนุษย์นอกเหนือจากพระองค์ ข้าแต่พระราชา ก็ให้โยนคนนั้นลงในถ้ำสิงโต</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่พระราชา บัดนี้ ขอฝ่าพระบาททรงตราคำประกาศและลงพระนามในหนังสือสำคัญ เพื่อจะเปลี่ยนแปลงไม่ได้ ตามกฎหมายของคนมีเดียและคนเปอร์เซีย ซึ่งจะแก้ไขไม่ได้เป็นอันขาด”</verse>
				<verse number="9">เพราะฉะนั้น กษัตริย์ดาริอัสจึงลงพระนามในหนังสือสำคัญและในประกาศ</verse>
				<verse number="10">เมื่อดาเนียลทราบว่ากษัตริย์ลงพระนามในหนังสือสำคัญนั้นแล้ว ท่านก็กลับบ้าน ซึ่งมีหน้าต่างห้องชั้นบนเปิดตรงไปยังกรุงเยรูซาเล็ม และท่านก็คุกเข่าลงวันละ 3 ครั้ง อธิษฐานและขอบพระคุณพระเจ้าของท่านอย่างที่เคยทำเสมอ</verse>
				<verse number="11">เมื่อพวกที่สมรู้ร่วมคิดพากันมาพบดาเนียลกำลังอธิษฐานและวิงวอนต่อพระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="12">เขาทั้งหลายก็ไปเข้าเฝ้า และทูลกษัตริย์เกี่ยวกับประกาศห้ามว่า “ข้าแต่พระราชา ฝ่าพระบาทได้ลงพระนามในหนังสือสำคัญฉบับหนึ่งไม่ใช่หรือว่า ถ้ามีใครทูลขอต่อพระหรือมนุษย์นอกเหนือจากพระองค์ ในสามสิบวันนี้ ข้าแต่พระราชา ก็ให้โยนคนนั้นลงในถ้ำสิงโต?” กษัตริย์ตรัสตอบว่า “เรื่องนั้นยังคงอยู่ ตามกฎหมายของคนมีเดียและคนเปอร์เซีย ซึ่งจะแก้ไขไม่ได้เป็นอันขาด”</verse>
				<verse number="13">แล้วเขาจึงทูลต่อกษัตริย์ว่า “ดาเนียลผู้เป็นคนหนึ่งในพวกที่ถูกกวาดเป็นเชลยจากยูดาห์ ไม่ได้เชื่อฟังฝ่าพระบาท ข้าแต่พระราชา และไม่เชื่อฟังคำประกาศในหนังสือสำคัญซึ่งฝ่าพระบาทลงพระนามไว้ แต่ได้ทูลขอต่อพระของเขาวันละ 3 ครั้ง”</verse>
				<verse number="14">เมื่อกษัตริย์ทรงสดับถ้อยคำเหล่านี้แล้ว ก็ทรงโทมนัสยิ่งนัก และตั้งพระทัยหาทางช่วยกู้ดาเนียล ทรงพยายามหาทางช่วยจนถึงเวลาดวงอาทิตย์ตก</verse>
				<verse number="15">แล้วคนเหล่านั้นที่สมรู้ร่วมคิดกันก็พากันมาเข้าเฝ้ากษัตริย์และทูลว่า “ข้าแต่พระราชา ขอฝ่าพระบาททรงทราบว่ากฎหมายของคนมีเดียและคนเปอร์เซียที่ประกาศห้ามก็ดี หรือ กฎหมายก็ดี ซึ่งพระราชาทรงประทับตราแล้วย่อมเปลี่ยนแปลงไม่ได้”</verse>
				<verse number="16">แล้วกษัตริย์ทรงบัญชา ดาเนียลก็ถูกโยนในถ้ำสิงโต กษัตริย์ตรัสแก่ดาเนียลว่า “ขอพระเจ้าของท่านผู้ที่ท่านปรนนิบัติอยู่ตลอดมานั้น ทรงช่วยกู้ท่านเถิด”</verse>
				<verse number="17">แล้วเขานำศิลาก้อนหนึ่งมาปิดปากถ้ำไว้ กษัตริย์ก็ทรงประทับตราของพระองค์ และตราของบรรดาข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ของพระองค์ เพื่อว่าจะไม่มีใครมาเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ของดาเนียลได้</verse>
				<verse number="18">แล้วกษัตริย์ก็เสด็จกลับพระราชวัง ทรงอดอาหารตลอดคืนนั้น ไม่ให้นำสิ่งบันเทิงมาถวายพระองค์ และบรรทมไม่หลับ</verse>
				<verse number="19">พอเช้าตรู่ กษัตริย์ก็ตื่นบรรทม รีบเสด็จไปยังถ้ำสิงโต</verse>
				<verse number="20">เมื่อพระองค์เสด็จมาใกล้ถ้ำที่ดาเนียลอยู่ พระองค์ก็ตรัสเรียกดาเนียลด้วยเสียงโทมนัสว่า “โอ ดาเนียลผู้รับใช้ของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่ พระเจ้าของท่านซึ่งท่านปรนนิบัติอยู่เนืองนิตย์นั้น ทรงสามารถช่วยกู้ท่านจากสิงโตได้แล้วหรือ?”</verse>
				<verse number="21">แล้วดาเนียลทูลกษัตริย์ว่า “ข้าแต่พระราชา ขอทรงพระเจริญเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="22">พระเจ้าของข้าพระบาททรงใช้ทูตสวรรค์มาปิดปากสิงโตไว้ มันไม่ได้ทำอันตรายแก่ข้าพระบาท เพราะพระองค์ทรงเห็นว่า ข้าพระบาทไร้ความผิดต่อพระพักตร์พระองค์ ข้าแต่พระราชา ข้าพระบาทไม่ได้ทำผิดประการใดต่อพระพักตร์ฝ่าพระบาทด้วย”</verse>
				<verse number="23">ฝ่ายพระราชาก็ทรงโสมนัสยิ่งนัก และทรงบัญชาให้นำดาเนียลออกมาจากถ้ำ เขาจึงเอาดาเนียลออกจากถ้ำ ไม่ปรากฏว่ามีอันตรายอย่างใดที่ตัวท่านเลย เพราะท่านได้วางใจในพระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="24">แล้วกษัตริย์ทรงบัญชาให้นำคนเหล่านั้นที่ใส่ร้ายดาเนียล มาโยนทิ้งในถ้ำสิงโต ทั้งตัวเขา บุตรทั้งหลาย และภรรยาของพวกเขาด้วย ยังไม่ทันตกไปถึงพื้นถ้ำ พวกสิงโตก็ขย้ำพวกเขา และหักกระดูกของเขาทั้งหลายจนแหลก</verse>
				<verse number="25">แล้วกษัตริย์ดาริอัสมีพระราชสาสน์ไปถึงชนทุกชาติทุกเผ่าทุกภาษาที่อาศัยอยู่ในพิภพทั้งสิ้นว่า “สันติสุขจงมีแก่ท่านทั้งหลายอย่างทวีคูณ</verse>
				<verse number="26">เราออกกฤษฎีกาว่า ให้คนทั้งหลายในราชอาณาจักรทั้งหมดของเรากลัวและยำเกรงพระเจ้าของดาเนียล เพราะพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่ ทรงดำรงอยู่เป็นนิตย์ ราชอาณาจักรของพระองค์จะไม่ถูกทำลาย และการปกครองของพระองค์จะดำรงจนถึงที่สุด</verse>
				<verse number="27">พระองค์ทรงช่วยกู้และช่วยให้พ้นภัย พระองค์ทรงทำหมายสำคัญและการอัศจรรย์ ในฟ้าสวรรค์และบนพื้นพิภพ พระองค์คือพระผู้ช่วยดาเนียลให้รอด จากอำนาจของสิงโต”</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น ดาเนียลผู้นี้จึงได้เจริญก้าวหน้าในรัชสมัยของดาริอัส และในรัชสมัยของไซรัสชาวเปอร์เซีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ในปีที่หนึ่งแห่งรัชกาลเบลชัสซาร์กษัตริย์บาบิโลน ดาเนียลมีความฝันและนิมิตในศีรษะของท่าน เมื่อท่านนอนบนที่นอน ท่านจึงบันทึกความฝันนั้นไว้ และบรรยายเนื้อเรื่องนั้น</verse>
				<verse number="2">ดาเนียลกล่าวว่า “ในนิมิตเวลากลางคืน ข้าพเจ้าได้เห็น นี่แน่ะ ลมทั้งสี่ของฟ้าสวรรค์ได้ปลุกปั่นทะเลใหญ่นั้น</verse>
				<verse number="3">และสัตว์มหึมา 4 ตัวได้ออกมาจากทะเล มีลักษณะต่างกัน</verse>
				<verse number="4">ตัวแรกเหมือนสิงโตมีปีกนกอินทรี เมื่อข้าพเจ้ามองดูนั้น ปีกก็ถูกฉีกออกไป และมันถูกยกขึ้นจากแผ่นดิน ให้ยืนสองเท้าเหมือนมนุษย์ และใจของมนุษย์ถูกมอบให้มัน</verse>
				<verse number="5">แล้วมีสัตว์อีกตัวหนึ่งเป็นตัวที่สองเหมือนหมี มันขยับตัวข้างหนึ่งขึ้น มีกระดูกซี่โครงสามซี่ อยู่ในปากของมันระหว่างซี่ฟัน มีเสียงบอกมันว่า ‘จงลุกขึ้นกินเนื้อให้มากๆ’</verse>
				<verse number="6">ต่อจากนั้น ข้าพเจ้าได้มองดู นี่แน่ะ สัตว์อีกตัวหนึ่งเหมือนเสือดาว บนหลังมีปีกนกสี่ปีก สัตว์นั้นมีหัวสี่หัว และอำนาจปกครองถูกมอบให้มัน</verse>
				<verse number="7">ต่อจากนั้น ในนิมิตเวลากลางคืน ข้าพเจ้าได้เห็นสัตว์ตัวที่สี่มันร้ายกาจ น่ากลัว และแข็งแรงยิ่งนัก มันมีฟันเหล็กมหึมา มันกินและหักเป็นชิ้นๆ และกระทืบสิ่งที่เหลือกินนั้นเสีย มันต่างกับสัตว์อื่นทั้งหมดที่อยู่ก่อนมัน มันมีเขาสิบเขา</verse>
				<verse number="8">ขณะที่ข้าพเจ้าพิเคราะห์เรื่องเขาเหล่านั้น นี่แน่ะ มีเขาเล็กๆ อีกเขาหนึ่งงอกขึ้นมาท่ามกลางเขาเหล่านั้น เขารุ่นแรกสามเขาได้ถูกถอนรากออกไปต่อหน้ามัน ในเขาอันนี้มีตาเหมือนตามนุษย์ มีปากพูดคุยโว</verse>
				<verse number="9">“ขณะที่ข้าพเจ้ายืนดูอยู่ มีหลายบัลลังก์มาตั้งไว้ และผู้หนึ่งซึ่งเจริญด้วยวัยวุฒิมาประทับ ฉลองพระองค์ ขาวอย่างหิมะ พระเกศา บนพระเศียร เหมือนขนแกะขาวสะอาด พระบัลลังก์ของพระองค์เป็นเปลวเพลิง กงจักรของบัลลังก์นั้นเป็นไฟลุก</verse>
				<verse number="10">ธารไฟพุ่งออก และไหลออกมาเฉพาะพระพักตร์พระองค์ คนนับแสนๆ ปรนนิบัติพระองค์ คนนับล้านๆ เข้าเฝ้าพระองค์ ผู้พิพากษาก็ขึ้นนั่งบัลลังก์ บรรดาหนังสือก็เปิดออก</verse>
				<verse number="11">“ข้าพเจ้าก็จ้องดู เพราะเขาเล็กนั้นคุยโว และเมื่อข้าพเจ้าจ้องดู สัตว์ตัวนั้นก็ถูกฆ่า และศพก็ถูกทำลายมอบให้เผาด้วยไฟ</verse>
				<verse number="12">ส่วนเรื่องสัตว์ที่เหลืออยู่นั้น อำนาจปกครองของพวกมันก็ถูกถอนไปเสีย แต่ชีวิตของพวกมันให้ยืดต่อไปถึงฤดูหนึ่ง และวาระหนึ่ง</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้าเห็นในนิมิตเวลากลางคืน นี่แน่ะ มีท่านผู้หนึ่งเหมือนบุตรมนุษย์มา พร้อมกับบรรดาเมฆของสวรรค์ และท่านมาหาผู้เจริญด้วยวัยวุฒินั้น มีคนนำท่านมาเฝ้าเฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="14">ราชอำนาจ ศักดิ์ศรี กับราชอาณาจักร ทรงมอบไว้กับท่าน เพื่อชนทุกชาติทุกเผ่าทุกภาษา จะปรนนิบัติท่าน ราชอาณาจักรของท่านเป็นราชอาณาจักรนิรันดร์ ซึ่งจะไม่มีที่สิ้นสุด และแผ่นดินของท่านเป็นแผ่นดิน ซึ่งจะไม่ถูกทำลายเลย</verse>
				<verse number="15">“ส่วนข้าพเจ้าคือดาเนียล จิตใจข้าพเจ้าเป็นทุกข์ เพราะความฝันและนิมิตในศีรษะของข้าพเจ้าทำให้ข้าพเจ้าตกใจ</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้าเข้าไปใกล้ท่านผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ที่นั่น และถามความจริงของเรื่องราวนี้ ท่านก็บอกข้าพเจ้า และให้ข้าพเจ้ารู้ความหมายของเรื่องเหล่านี้</verse>
				<verse number="17">‘สัตว์มหึมาทั้งสี่คือ กษัตริย์ 4 องค์ซึ่งเกิดมาจากแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="18">แต่บรรดาผู้บริสุทธิ์ขององค์ผู้สูงสุดจะรับราชอาณาจักร และถือกรรมสิทธิ์ราชอาณาจักรนั้นสืบๆ ไปเป็นนิตย์นิรันดร์’</verse>
				<verse number="19">“แล้วข้าพเจ้าก็อยากทราบความจริงเกี่ยวกับสัตว์ตัวที่สี่นั้นซึ่งผิดแปลกจากสัตว์อื่นๆ ทั้งสิ้น ร้ายกาจเหลือเกิน มีฟันเหล็กและเล็บเท้าทองสัมฤทธิ์ ซึ่งกินและฉีกเป็นชิ้นๆ และกระทืบสิ่งที่เหลือนั้นเสีย</verse>
				<verse number="20">และเกี่ยวกับเขาสิบเขา ซึ่งอยู่บนหัวของมัน และเขาอีกเขาหนึ่งซึ่งงอกขึ้นมาต่อหน้าเขารุ่นแรกสามเขาที่หลุดไป เขาซึ่งมีตาและมีปากที่พูดคุยโว และซึ่งดูเหมือนจะใหญ่โตกว่าเพื่อน</verse>
				<verse number="21">เมื่อข้าพเจ้ามองดู เขานี้ทำสงครามกับบรรดาผู้บริสุทธิ์และชนะ</verse>
				<verse number="22">จนกว่าผู้เจริญด้วยวัยวุฒิเสด็จมาถึง การพิพากษาถูกมอบให้แก่บรรดาผู้บริสุทธิ์ขององค์ผู้สูงสุดนั้น และเวลากำหนดได้มาถึงที่บรรดาผู้บริสุทธิ์จะรับราชอาณาจักร</verse>
				<verse number="23">“ท่านผู้นั้นกล่าวดังนี้ว่า ‘เรื่องสัตว์ตัวที่สี่นั้น จะมีราชอาณาจักรที่สี่บนพิภพ ซึ่งจะผิดกับราชอาณาจักรทั้งสิ้น และจะกินทั้งพิภพนี้เสีย และเหยียบพิภพลง และทำให้เป็นชิ้นๆ</verse>
				<verse number="24">ส่วนเรื่องเขาสิบเขานั้น จากราชอาณาจักรนี้จะมีกษัตริย์ 10 องค์เกิดขึ้น และมีกษัตริย์อีกองค์หนึ่งเกิดขึ้นภายหลัง แตกต่างจากกษัตริย์ที่มีมาก่อน และจะโค่นกษัตริย์เสีย 3 องค์</verse>
				<verse number="25">ท่านจะพูดคำกล่าวร้ายองค์ผู้สูงสุด และจะข่มเหงบรรดาผู้บริสุทธิ์ขององค์ผู้สูงสุดนั้น และจะคิดเปลี่ยนแปลงวาระและธรรมบัญญัติต่างๆ และเขาทั้งหลายจะถูกมอบไว้ในมือของท่าน ตลอดหนึ่งวาระ สองวาระ กับครึ่งวาระ</verse>
				<verse number="26">แต่ผู้พิพากษาก็จะขึ้นนั่งบัลลังก์ และจะทรงนำเอาราชอำนาจของท่านไป เพื่อจะทรงเผาผลาญและทำลายเสียให้สิ้นสุด</verse>
				<verse number="27">และราชอาณาจักรกับราชอำนาจ และความยิ่งใหญ่แห่งบรรดาราชอาณาจักรภายใต้สวรรค์ทั้งสิ้น จะต้องถูกมอบไว้แก่บรรดาผู้บริสุทธิ์คือ ประชากรขององค์ผู้สูงสุดนั้น แผ่นดินของท่านเหล่านี้จะเป็นแผ่นดินนิรันดร์ และราชอาณาจักรทั้งสิ้นจะปรนนิบัติและเชื่อฟังท่านเหล่านี้’</verse>
				<verse number="28">“เรื่องราวก็สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ ส่วนข้าพเจ้าคือดาเนียล ความคิดของข้าพเจ้าก็ทำให้ข้าพเจ้าตกใจมาก และหน้าของข้าพเจ้าก็ซีดไป แต่ข้าพเจ้าก็เก็บเรื่องราวนี้ไว้ในใจ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ในปีที่สามแห่งรัชกาลกษัตริย์เบลชัสซาร์ มีนิมิตปรากฏแก่ข้าพเจ้าดาเนียล หลังจากนิมิตที่ปรากฏแก่ข้าพเจ้าครั้งแรกนั้น</verse>
				<verse number="2">และในนิมิตนั้น ตามที่ข้าพเจ้าได้เห็น ปรากฏว่า ข้าพเจ้าอยู่ที่สุสาเมืองป้อม ซึ่งอยู่ในมณฑลเอลาม และข้าพเจ้าก็เห็นนิมิต ข้าพเจ้าอยู่ที่แม่น้ำอุลัย</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้าเงยหน้าดู และเห็นแกะผู้ตัวหนึ่งยืนอยู่ที่ฝั่งแม่น้ำ มีเขาสองเขา เขาทั้งสองก็ยาว แต่ข้างหนึ่งยาวกว่าอีกข้างหนึ่ง และเขาที่ยาวนั้นงอกมาทีหลัง</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้าเห็นแกะผู้ตัวนั้นขวิดไปทางตะวันตก ทางเหนือ และทางใต้ ไม่มีสัตว์ตัวไหนสู้มันได้และไม่มีใครช่วยให้พ้นจากอำนาจของมันได้ มันทำตามใจชอบและก็พองตัวขึ้น</verse>
				<verse number="5">เมื่อข้าพเจ้ากำลังตรึกตรองอยู่ มีแพะผู้ตัวหนึ่งมาจากทิศตะวันตก เหาะข้ามพื้นพิภพมา ไม่แตะต้องพื้นดินเลย และแพะนั้นมีเขาเด่นอยู่ในระหว่างตาของมันเขาหนึ่ง</verse>
				<verse number="6">มันมาหาแกะผู้ที่มีเขาสองเขา ซึ่งข้าพเจ้าเห็นยืนอยู่ที่ฝั่งแม่น้ำ มันวิ่งเข้าใส่แกะผู้ตัวนั้นด้วยความโกรธเกรี้ยว</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้าเห็นมันเข้ามาใกล้แกะผู้ มันโกรธและเข้าชนแกะผู้ ทำให้เขาทั้งสองของมันหักไปและแกะผู้ก็ไม่มีกำลังสู้มันได้ มันเหวี่ยงแกะผู้ลงที่ดินและเหยียบเสีย และไม่มีใครช่วยแกะผู้ให้พ้นอำนาจของมันได้</verse>
				<verse number="8">แล้วแพะผู้ก็พองตัวขึ้นอย่างมาก แต่เมื่อมันแข็งแรงเต็มที่ เขาใหญ่ของมันก็หัก มีเขาเด่นอีกสี่เขางอกขึ้นแทนที่ หันไปทางทิศลมทั้งสี่ของฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="9">และมีเขาเล็กๆ เขาหนึ่งงอกออกมาจากเขาหนึ่งในบรรดาเขาเหล่านี้ ซึ่งงอกขึ้นใหญ่โตเหลือเกินขยายไปทางใต้ ไปทางตะวันออก และไปยังแผ่นดินอันรุ่งโรจน์นั้น</verse>
				<verse number="10">มันงอกขึ้นใหญ่โตถึงบริวารแห่งฟ้าสวรรค์ และเหวี่ยงบริวารคือดาวบางดวงลงมายังพื้นดิน แล้วเหยียบย่ำเสีย</verse>
				<verse number="11">มันโตขึ้นอีกจนถึงเจ้านายแห่งบริวาร และเครื่องเผาบูชาเนืองนิตย์ก็ถูกชิงไปจากพระองค์ และสถานนมัสการของพระองค์ก็ถูกทำให้เสื่อม</verse>
				<verse number="12">เนื่องจากการละเมิด บรรดาประชากรของพระองค์และเครื่องเผาบูชาเนืองนิตย์ก็ถูกยึด ความจริงก็ถูกเหวี่ยงลงพื้นดิน และเขานั้นก็เจริญขึ้นในกิจการของมัน</verse>
				<verse number="13">แล้วข้าพเจ้าได้ยินผู้บริสุทธิ์ท่านหนึ่งพูดอยู่ ผู้บริสุทธิ์อีกท่านหนึ่งมาพูดกับท่านที่พูดอยู่นั้นว่า “นิมิตที่เกี่ยวกับเครื่องเผาบูชาเนืองนิตย์จะอยู่อีกนานเท่าไร ทั้งเรื่องการละเมิดที่ทำให้เกิดการร้างเปล่า และเรื่องการยกสถานนมัสการให้ไป และเรื่องบริวารที่ถูกเหยียบย่ำลง?”</verse>
				<verse number="14">ท่านผู้นั้นตอบข้าพเจ้าว่า “อยู่นาน 2,300 เวลาเย็นและเวลาเช้า แล้วสถานนมัสการนั้นจะกลับสู่สภาพอันควร”</verse>
				<verse number="15">เมื่อข้าพเจ้าดาเนียลได้เห็นนิมิตนั้นแล้ว ข้าพเจ้าก็พยายามเข้าใจ และดูเถิด มีผู้หนึ่งเหมือนมนุษย์ยืนอยู่หน้าข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="16">และข้าพเจ้าได้ยินเสียงของชายคนหนึ่งจากกลางแม่น้ำอุลัย และเสียงนั้นร้องว่า “กาเบรียลเอ๋ย จงทำให้ชายคนนี้เข้าใจนิมิตนั้นเถิด”</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น ท่านจึงมาใกล้ที่ซึ่งข้าพเจ้ายืนอยู่ และเมื่อท่านมาแล้ว ข้าพเจ้าก็ตกใจซบหน้าลงถึงดิน แต่ท่านกล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า “โอ มนุษย์เอ๋ย จงเข้าใจเถิดว่า นิมิตนั้นเป็นเรื่องของกาลอวสาน”</verse>
				<verse number="18">เมื่อท่านกำลังพูดอยู่กับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็ซบหน้าติดดินและสลบไป แต่ท่านแตะต้องข้าพเจ้า ให้ข้าพเจ้ายืนขึ้น</verse>
				<verse number="19">ท่านกล่าวว่า “นี่แน่ะ ข้าพเจ้าจะทำให้ท่านทราบถึงสิ่งซึ่งจะเกิดขึ้นภายหลังในช่วงเวลาแห่งพระพิโรธ เพราะมันเกี่ยวกับวาระกำหนดแห่งอวสาน</verse>
				<verse number="20">เรื่องแกะผู้มีสองเขาที่ท่านเห็นนั้นคือกษัตริย์ของคนมีเดียและคนเปอร์เซีย</verse>
				<verse number="21">และแพะผู้คือกษัตริย์ของกรีก และเขาใหญ่ระหว่างนัยน์ตาคือกษัตริย์องค์แรก</verse>
				<verse number="22">ส่วนเขาที่หัก และมีอีกสี่เขางอกขึ้นแทนนั้น คืออาณาจักรสี่อาณาจักรจะเกิดขึ้นจากชาตินั้น แต่จะมีอำนาจน้อยกว่าเขาแรกนั้น</verse>
				<verse number="23">ตอนปลายรัชสมัยของเขาทั้งหลายนั้น เมื่อผู้ละเมิดได้ทำความชั่วเต็มขนาดแล้ว จะมีพระราชาพระพักตร์ดุร้ายองค์หนึ่งเกิดมา ท่านชำนาญในการคิดกลอุบาย</verse>
				<verse number="24">อำนาจของท่านจะใหญ่โตมาก และท่านจะทำให้เกิดความพินาศอย่างน่ากลัว ท่านก็เจริญขึ้นในงานที่ท่านทำ ท่านจะทำลายคนที่มีกำลังมาก และประชาชนของบรรดาผู้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="25">ด้วยความฉลาดของท่าน ท่านจะทำให้การล่อลวงแพร่ขยายขึ้นด้วยน้ำมือของท่าน ท่านจะคิดว่าตัวท่านเองนั้นยิ่งใหญ่ ท่านจะทำลายคนมากมายโดยไม่มีคำเตือนก่อน แล้วจะลุกขึ้นต่อสู้กับจอมเจ้านาย แต่ท่านจะต้องถูกหักทำลายไม่ใช่ด้วยมือมนุษย์</verse>
				<verse number="26">นิมิตเรื่องเวลาเย็นและเวลาเช้าซึ่งบอกเล่านั้นเป็นความจริง แต่จงปิดบังนิมิตนั้นไว้ เพราะเป็นเรื่องของอีกหลายวันข้างหน้า”</verse>
				<verse number="27">และข้าพเจ้าดาเนียลก็อ่อนเพลีย และนอนป่วยอยู่หลายวัน แล้วข้าพเจ้าก็ลุกขึ้น ไปปฏิบัติราชการของพระราชาต่อไป แต่ข้าพเจ้าไม่สบายใจเพราะนิมิตนั้น และไม่เข้าใจเรื่องราวเลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ในปีที่หนึ่งแห่งรัชกาลดาริอัส โอรสกษัตริย์อาหสุเอรัส คนมีเดียโดยกำเนิด ผู้ได้เป็นกษัตริย์เหนืออาณาจักรของคนเคลเดีย</verse>
				<verse number="2">ในปีที่หนึ่งแห่งรัชกาลของท่าน ข้าพเจ้าดาเนียล ได้ดูในหนังสือพบจำนวนปี ซึ่งตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ที่ทรงมีถึงเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะ จะต้องผ่านพ้นไปก่อนสิ้นวันกรุงเยรูซาเล็มร้างเปล่าคือจำนวน 70 ปี</verse>
				<verse number="3">แล้วข้าพเจ้าก็หันหน้าไปหาพระเจ้าองค์เจ้านาย แสวงหาด้วยการอธิษฐานและการวิงวอน ทั้งด้วยการอดอาหาร และนุ่งห่มผ้ากระสอบและนั่งบนขี้เถ้า</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้าได้อธิษฐานต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพเจ้า และสารภาพว่า “ข้าแต่องค์เจ้านาย พระเจ้าผู้ใหญ่ยิ่งและน่าเกรงขาม ผู้ทรงรักษาพันธสัญญาและความรักมั่นคงต่อผู้ที่รักพระองค์และปฏิบัติตามพระบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="5">ข้าพระองค์ทั้งหลายได้ทำบาป และได้ทำผิด ได้ก่อการอธรรมและการกบฏ ได้หันจากพระบัญญัติและกฎหมายของพระองค์</verse>
				<verse number="6">ข้าพระองค์ไม่ได้ฟังบรรดาผู้เผยพระวจนะผู้รับใช้ของพระองค์ ผู้กล่าวในพระนามของพระองค์ต่อบรรดากษัตริย์ของข้าพระองค์ทั้งหลาย ทั้งต่อบรรดาผู้นำและบรรพบุรุษของข้าพระองค์ รวมทั้งประชาชนทุกคนของแผ่นดิน</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่องค์เจ้านาย ความชอบธรรมเป็นของพระองค์ แต่ความอับอายควรแก่พวกข้าพระองค์จนถึงทุกวันนี้ คือควรแก่คนยูดาห์ ชาวกรุงเยรูซาเล็ม และคนอิสราเอลทั้งหมด ทั้งผู้อยู่ใกล้และอยู่ไกลออกไป ในแผ่นดินทั้งหลายซึ่งพระองค์ทรงขับไล่พวกเขาไปนั้น เพราะพวกเขาได้ทรยศต่อพระองค์</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ความอับอายควรแก่ข้าพระองค์ทั้งหลาย แก่พระราชา เจ้านาย และบรรพบุรุษของพวกข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์ทั้งหลายได้ทำบาปต่อพระองค์</verse>
				<verse number="9">พระกรุณาและการอภัยโทษเป็นขององค์เจ้านายพระเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลาย เพราะว่าพวกข้าพระองค์ได้กบฏต่อพระองค์</verse>
				<verse number="10">และไม่เชื่อฟังพระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลายที่ให้ทำตามธรรมบัญญัติของพระองค์ ซึ่งทรงตั้งไว้ต่อหน้าข้าพระองค์ทั้งหลาย ผ่านบรรดาผู้เผยพระวจนะผู้รับใช้ของพระองค์</verse>
				<verse number="11">อิสราเอลทั้งชาติได้ทำผิดต่อธรรมบัญญัติของพระองค์และได้หันไปเสีย ไม่เชื่อฟังพระองค์ ดังนั้นคำสาปแช่งและคำปฏิญาณซึ่งจารึกไว้ในธรรมบัญญัติของโมเสสผู้รับใช้ของพระเจ้า จึงเทลงเหนือข้าพระองค์ทั้งหลาย เพราะพวกข้าพระองค์ได้ทำบาปต่อพระองค์</verse>
				<verse number="12">พระองค์ได้ทรงยืนยันถ้อยคำของพระองค์ ซึ่งพระองค์ตรัสกล่าวโทษข้าพระองค์ทั้งหลาย และกล่าวโทษผู้ซึ่งปกครองพวกข้าพระองค์ โดยนำวิบัติอย่างใหญ่หลวงมาเหนือข้าพระองค์ทั้งหลาย ซึ่งภายใต้สวรรค์ทั้งสิ้น ไม่มีสิ่งใดที่ได้ทำเหมือนที่ได้ทำแก่เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="13">ดังที่ได้จารึกไว้ในธรรมบัญญัติของโมเสสแล้ว วิบัติทั้งสิ้นก็ได้ตกอยู่เหนือข้าพระองค์ทั้งหลายแล้ว แต่พวกข้าพระองค์ยังไม่ได้ทูลวิงวอนขอพระกรุณาจากพระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลาย ด้วยการหันจากความผิดของข้าพระองค์ทั้งหลาย หรือใส่ใจในความจริงของพระองค์</verse>
				<verse number="14">เพราะฉะนั้นพระยาห์เวห์ทรงเตรียมความวิบัติไว้พร้อม และได้ทรงนำมาเหนือข้าพระองค์ทั้งหลาย เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลายทรงเป็นผู้ชอบธรรมในพระราชกิจทั้งสิ้นซึ่งพระองค์ได้ทรงทำ และพวกข้าพระองค์ไม่ได้เชื่อฟังพระองค์</verse>
				<verse number="15">ข้าแต่องค์เจ้านายพระเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลาย ผู้ทรงนำชนชาติของพระองค์ออกจากแผ่นดินอียิปต์ด้วยพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ และได้ทำให้พระนามเลื่องลือมาจนทุกวันนี้ ข้าพระองค์ทั้งหลายได้ทำบาปและทำความอธรรม</verse>
				<verse number="16">ข้าแต่องค์เจ้านาย ตามการกระทำอันชอบธรรมทั้งสิ้นของพระองค์ ขอให้ความกริ้วและพระพิโรธของพระองค์หันกลับจากเยรูซาเล็มนครของพระองค์ ภูเขาบริสุทธิ์ของพระองค์ เพราะบาปของข้าพระองค์ทั้งหลาย และความผิดของบรรพบุรุษของข้าพระองค์ทั้งหลาย เยรูซาเล็มและประชากรของพระองค์จึงกลายเป็นที่เยาะเย้ยในชนชาติทั้งสิ้นที่อยู่รอบข้าง</verse>
				<verse number="17">ฉะนั้น ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลาย ขอพระองค์ทรงสดับคำอธิษฐานของผู้รับใช้ของพระองค์และคำวิงวอนของเขา ข้าแต่องค์เจ้านาย เพื่อเห็นแก่พระองค์ ขอพระพักตร์ของพระองค์ทอแสงเหนือสถานนมัสการของพระองค์ซึ่งร้างเปล่านั้น</verse>
				<verse number="18">ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอเงี่ยพระกรรณสดับ ขอลืมพระเนตรดูความร้างเปล่าของข้าพระองค์ทั้งหลาย ทั้งนครซึ่งมีชื่อตามพระนามของพระองค์ เพราะว่าข้าพระองค์ทั้งหลายไม่ได้ถวายคำวิงวอนต่อพระองค์ ด้วยอ้างความชอบธรรมของข้าพระองค์ทั้งหลายเป็นเหตุ แต่ได้อ้างพระกรุณายิ่งใหญ่ของพระองค์</verse>
				<verse number="19">ข้าแต่องค์เจ้านาย ขอทรงฟัง ข้าแต่องค์เจ้านาย ขอทรงให้อภัย ข้าแต่องค์เจ้านาย ขอใส่พระทัยและทรงจัดการ ขออย่าทรงเนิ่นช้าเลยเพื่อเห็นแก่พระนามของพระองค์ ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ เพราะว่านครของพระองค์ และประชากรของพระองค์ก็มีชื่อตามพระนามของพระองค์”</verse>
				<verse number="20">ขณะที่ข้าพเจ้ากำลังพูด อธิษฐานสารภาพบาปของข้าพเจ้าและบาปของอิสราเอลประชากรของข้าพเจ้า และเสนอคำวิงวอนต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพเจ้าเพื่อภูเขาบริสุทธิ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="21">ขณะเมื่อข้าพเจ้ากล่าวคำอธิษฐาน ชายที่ชื่อกาเบรียล ซึ่งข้าพเจ้าได้เห็นในนิมิตครั้งแรกนั้น ได้บินอย่างเร็วมาใกล้ข้าพเจ้า ในเวลาถวายเครื่องบูชาตอนเย็น</verse>
				<verse number="22">ท่านได้กล่าวอธิบายแก่ข้าพเจ้าว่า “โอ ดาเนียล ข้าพเจ้าออกมา ณ บัดนี้ เพื่อจะให้ความกระจ่างและความเข้าใจแก่ท่าน</verse>
				<verse number="23">เมื่อท่านเริ่มวิงวอนคำตอบก็ปรากฏทันที ข้าพเจ้าจึงมาบอกให้ท่านทราบ เพราะท่านเป็นผู้ที่ทรงรักมาก เพราะฉะนั้นจงพิจารณาคำตอบและเข้าใจนิมิตนั้น</verse>
				<verse number="24">“มี 70 สัปดาห์แห่งปีกำหนดไว้สำหรับชนชาติของท่านและนครบริสุทธิ์ของท่าน เพื่อให้ยุติการละเมิด ให้บาปจบสิ้น และให้ลบมลทิน เพื่อนำความชอบธรรมนิรันดร์เข้ามา เพื่อประทับตราทั้งนิมิตและคำของผู้เผยพระวจนะไว้ และเพื่อจะเจิมอภิสุทธิสถาน</verse>
				<verse number="25">เพราะฉะนั้นจงสังเกตและเข้าใจว่า นับตั้งแต่การที่ถ้อยคำนั้นออกไป ให้สร้างกรุงเยรูซาเล็มขึ้นใหม่ จนถึงสมัยประมุขผู้ถูกเจิมไว้ ก็เป็นเวลา 7 สัปดาห์ และเยรูซาเล็มจะถูกสร้างขึ้นพร้อมด้วยคูและลานเมืองเป็นเวลา 62 สัปดาห์ แต่จะเกิดขึ้นในช่วงเวลายากลำบาก</verse>
				<verse number="26">หลังจาก 62 สัปดาห์แล้ว ท่านผู้ถูกเจิมจะต้องถูกตัดออกและจะไม่มีอะไรเหลือ และคนของประมุขผู้ที่จะมานั้นจะทำลายเมืองและสถานนมัสการ แต่ที่สุดปลายของมัน จะมาถึงอย่างน้ำท่วม จนกระทั่งในที่สุดจะมีสงคราม การร้างเปล่าได้ถูกกำหนดไว้แล้ว</verse>
				<verse number="27">ท่านจะทำพันธสัญญาอย่างมั่นคงกับคนเป็นอันมากอยู่หนึ่งสัปดาห์ ท่านจะทำให้การถวายสัตวบูชา และเครื่องบูชาอื่นๆ หยุดไปครึ่งสัปดาห์ สิ่งน่าสะอิดสะเอียนที่ทำให้ร้างเปล่าตั้งอยู่บนหัวมุมของแท่นบูชา จนความอวสานที่ได้กำหนดไว้จะถูกเทลงเหนือผู้ทำให้เกิดความวิบัตินั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ในปีที่สามแห่งรัชกาลไซรัสกษัตริย์แห่งเปอร์เซีย มีสิ่งหนึ่งได้เปิดเผยแก่ดาเนียลผู้ได้ชื่อว่า เบลเทชัสซาร์ และสิ่งนั้นก็จริง แต่การเข้าใจการสำแดงนั้นยาก ความเข้าใจนั้นผ่านมาทางนิมิต</verse>
				<verse number="2">ในคราวนั้น ข้าพเจ้าดาเนียลไว้ทุกข์อยู่ 3 สัปดาห์</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้าไม่ได้รับประทานอาหารชั้นสูง เนื้อหรือเหล้าองุ่นก็ไม่ได้เข้าปากข้าพเจ้า ข้าพเจ้าไม่ได้ชโลมตัวเลยตลอด 3 สัปดาห์</verse>
				<verse number="4">เมื่อวันที่ 24 เดือนที่หนึ่ง ข้าพเจ้ายืนอยู่ที่ฝั่งแม่น้ำใหญ่คือแม่น้ำไทกริส</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้าแหงนขึ้นมองดู นี่แน่ะ มีชายคนหนึ่งสวมเสื้อผ้าป่าน มีทองเมืองอุฟาสคาดเอวไว้</verse>
				<verse number="6">ร่างกายของท่านดั่งเบริล และหน้าของท่านก็เหมือนฟ้าแลบ ดวงตาของท่านก็เหมือนกับเปลวไฟของคบเพลิง แขนและเท้าเป็นเงางามเหมือนกับทองสัมฤทธิ์ขัด และเสียงถ้อยคำของท่านเหมือนเสียงมวลชน</verse>
				<verse number="7">และข้าพเจ้าดาเนียลเห็นนิมิตนั้นแต่ผู้เดียว บรรดาคนที่อยู่กับข้าพเจ้าไม่ได้เห็นนิมิตนั้น แต่เขากลัวจนตัวสั่น จึงวิ่งไปซ่อนเสีย</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้าอยู่แต่ลำพัง และข้าพเจ้าได้เห็นนิมิตใหญ่ยิ่งนี้ ข้าพเจ้าก็สิ้นเรี่ยวสิ้นแรง หน้าของข้าพเจ้าก็ซีดไป ข้าพเจ้าหมดแรง</verse>
				<verse number="9">แล้วข้าพเจ้าจึงได้ยินเสียงถ้อยคำของท่าน เมื่อข้าพเจ้าได้ยินเสียงถ้อยคำนั้น ข้าพเจ้าก็ฟุบลงซบหน้ากับดินสลบไป</verse>
				<verse number="10">นี่แน่ะ มีมือมาแตะข้าพเจ้า ทำให้มือและเข่าของข้าพเจ้าสั่น</verse>
				<verse number="11">ท่านกล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า “โอ ดาเนียล ผู้เป็นที่รักอย่างยิ่ง จงพิเคราะห์ถ้อยคำที่เราพูดกับท่าน และจงยืนขึ้น เพราะบัดนี้เราถูกใช้ให้มาหาท่าน” ขณะที่ท่านกล่าวคำนี้แก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็ยืนสั่นสะท้านอยู่</verse>
				<verse number="12">แล้วท่านพูดกับข้าพเจ้าว่า “ดาเนียลเอ๋ย อย่ากลัวเลย เพราะตั้งแต่วันแรกที่ท่านตั้งใจจะเข้าใจและถ่อมตัวลงเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าของท่านนั้น พระเจ้าทรงฟังถ้อยคำของท่าน และเรามาด้วยเรื่องถ้อยคำนั้น</verse>
				<verse number="13">แต่เจ้าผู้ครอบครองราชอาณาจักรเปอร์เซียได้ขัดขวางเราไว้ถึง 21 วัน แต่มีคาเอล เจ้าผู้ครอบครองชั้นหัวหน้าผู้หนึ่งมาช่วยเรา เพราะเราถูกละไว้ที่นั่นให้อยู่กับบรรดากษัตริย์เปอร์เซีย</verse>
				<verse number="14">เรามาเพื่อช่วยให้ท่านเข้าใจถึงสิ่งซึ่งจะเกิดขึ้นกับชนชาติของท่านในอนาคต เพราะนิมิตนั้นเกี่ยวกับเวลาภายหน้า”</verse>
				<verse number="15">ขณะที่ท่านพูดถ้อยคำเหล่านี้ ข้าพเจ้าก้มหน้าลงดินแล้วก็เป็นใบ้ไป</verse>
				<verse number="16">นี่แน่ะ มีท่านผู้หนึ่งที่ดูเหมือนมนุษย์มาแตะริมฝีปากข้าพเจ้า แล้วข้าพเจ้าก็อ้าปากพูด ข้าพเจ้ากล่าวกับท่านที่ยืนอยู่ข้างหน้าข้าพเจ้าว่า “นายเจ้าข้า เพราะนิมิตนั้นความเจ็บปวดจึงเกิดกับข้าพเจ้า แล้วข้าพเจ้าก็หมดแรง</verse>
				<verse number="17">ผู้รับใช้ของเจ้านายของข้าพเจ้าจะพูดกับเจ้านายของข้าพเจ้าได้อย่างไร? เพราะบัดนี้ไม่มีกำลังเหลืออยู่ในข้าพเจ้าเลย ลมหายใจพรากไปจากข้าพเจ้าแล้ว”</verse>
				<verse number="18">ท่านผู้มีรูปร่างอย่างมนุษย์นั้นได้แตะต้องข้าพเจ้าอีกครั้งหนึ่ง และให้กำลังข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="19">ท่านกล่าวว่า “โอ ท่านผู้เป็นที่รักยิ่ง อย่ากลัวเลย สวัสดิภาพจงมีแก่ท่าน จงเข้มแข็ง เออ จงเข้มแข็งเถิด” เมื่อท่านพูดกับข้าพเจ้านั้น ข้าพเจ้ามีกำลังขึ้นและกล่าวว่า “ขอเจ้านายของข้าพเจ้าจงพูดเถิด เพราะท่านได้ให้กำลังข้าพเจ้าแล้ว”</verse>
				<verse number="20">แล้วท่านจึงกล่าวว่า “ท่านทราบหรือไม่ว่าเรามาหาท่านทำไม? แต่บัดนี้เราจะกลับไปต่อสู้กับเจ้าผู้ครอบครองเปอร์เซีย และเมื่อเราไปแล้ว นี่แน่ะ เจ้าผู้ครอบครองกรีซจะมา</verse>
				<verse number="21">แต่เราจะบอกท่านตามสิ่งซึ่งบันทึกไว้ในหนังสือแห่งสัจจะ ไม่มีใครร่วมแรงกับเราต่อสู้พวกเขาเลย นอกจากมีคาเอล เจ้าผู้ครอบครองของท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">“ส่วนตัวเรานั้น ในปีที่หนึ่งแห่งรัชกาลดาริอัสชาวมีเดีย เรายืนขึ้นเพื่อเสริมกำลังและปกป้องมีคาเอล</verse>
				<verse number="2">“และบัดนี้ เราจะสำแดงความจริงแก่ท่านคือ จะมีพระราชาอีกสามองค์ขึ้นครองเปอร์เซีย และองค์ที่สี่จะมั่งคั่งยิ่งกว่าองค์อื่นทั้งหมด เมื่อท่านมีอำนาจด้วยความมั่งคั่งของท่านแล้ว ท่านก็จะปลุกปั่นให้ทุกคนต่อสู้กับราชอาณาจักรกรีก</verse>
				<verse number="3">แล้วจะมีพระราชาผู้เก่งกล้าขึ้นมา ท่านจะปกครองด้วยราชอำนาจยิ่งใหญ่ และทำตามความพอใจของตนเอง</verse>
				<verse number="4">และเมื่อท่านขึ้นมาแล้ว ราชอาณาจักรของท่านจะแตก และแบ่งแยกออกไปตามทางลมทั้งสี่แห่งฟ้าสวรรค์ แต่จะไม่ตกอยู่กับทายาทของท่าน และจะไม่มีราชอำนาจอย่างที่ท่านปกครองอยู่ เพราะว่าราชอาณาจักรของท่านจะถูกถอน และตกไปเป็นของผู้อื่น</verse>
				<verse number="5">“แล้วพระราชาแห่งถิ่นใต้ จะเข้มแข็ง แต่แม่ทัพ ของท่านคนหนึ่งจะเข้มแข็งกว่าท่าน และขยายอำนาจครอบครองมากกว่าท่าน</verse>
				<verse number="6">ต่อมาอีกหลายปี พระราชาทั้งสองจะเป็นพันธมิตรกัน และพระธิดาของพระราชาแห่งถิ่นใต้จะมาหาพระราชาแห่งถิ่นเหนือ เพื่อทำสัญญาไมตรี แต่เธอจะไม่รักษากำลังอำนาจ ของเธอ และอำนาจของพระราชาจะไม่ยั่งยืน เธอจะถูกทรยศ รวมทั้งบรรดาผู้ที่นำเธอมา ผู้ที่ให้กำเนิดเธอ และผู้ที่สนับสนุนเธอในเวลานั้น</verse>
				<verse number="7">“คนหนึ่งจากเชื้อสายของเธอจะขึ้นมาแทนที่พระราชาแห่งถิ่นใต้ ท่านจะยกมาต่อสู้กับกองทัพ และเข้าในป้อมของพระราชาแห่งถิ่นเหนือ และจะรบกับพวกเขาและจะชนะ</verse>
				<verse number="8">ท่านจะขนเอาบรรดาพระ พร้อมทั้งรูปหล่อโลหะของพระทั้งหลาย และภาชนะมีค่าที่ทำด้วยเงินและทองคำ ไปเป็นของริบยังอียิปต์ และท่านจะอยู่ห่างจากพระราชาแห่งถิ่นเหนือหลายปี</verse>
				<verse number="9">แล้วพระราชาแห่งถิ่นเหนือจะเข้ามาในเขตพระราชาแห่งถิ่นใต้ แต่ก็จะกลับไปยังแผ่นดินของตนเอง</verse>
				<verse number="10">“บุตรทั้งหลายของเขาจะก่อสงครามและรวบรวมกำลังรบเป็นอันมากไว้ ซึ่งจะยกมาเหมือนน้ำท่วมและผ่านไป และจะทำสงครามอีกไกลไปจนถึงป้อมปราการของท่าน</verse>
				<verse number="11">แล้วพระราชาแห่งถิ่นใต้จะโกรธมาก จะยกออกมาต่อสู้กับพระราชาแห่งถิ่นเหนือผู้ซึ่งจะจัดกองทัพเป็นอันมาก แต่พลมากมายนั้นก็จะถูกมอบไว้ในมือของศัตรู</verse>
				<verse number="12">และเมื่อกองทัพเหนือถูกรวบไปแล้ว จิตใจของพระราชาแห่งถิ่นใต้ก็ผยองขึ้น และท่านจะทำลายคนเป็นหมื่นๆ แต่การชนะนั้นจะไม่ถาวร</verse>
				<verse number="13">เพราะว่าพระราชาแห่งถิ่นเหนือจะจัดกองทัพเป็นอันมาก ใหญ่โตกว่าครั้งก่อน ต่อมาอีกหลายปี เขาจะยกกองทัพใหญ่นั้นมาพร้อมกับเสบียงอุดมสมบูรณ์</verse>
				<verse number="14">“ในกาลนั้น หลายกลุ่มจะยกขึ้นต่อสู้กับพระราชาแห่งถิ่นใต้ และพวกหัวรุนแรงท่ามกลางชนชาติของท่านเองก็จะยกตัวขึ้นเพื่อจะทำให้นิมิตสำเร็จ แต่พวกเขาจะล้มเหลว</verse>
				<verse number="15">แล้วพระราชาแห่งถิ่นเหนือจะมาล้อมและก่อเชิงเทินและยึดเมืองที่มีป้อมแข็งแรงได้เมืองหนึ่ง ส่วนกำลังกองทัพของถิ่นใต้จะสู้ไม่ไหว แม้ว่ากองทัพที่คัดเลือกแล้วก็ยังสู้ไม่ได้ เพราะไม่มีกำลังยืนหยัดอยู่ได้</verse>
				<verse number="16">แต่ผู้ยกมาต่อสู้กับท่าน จะทำตามความพอใจของเขาเอง จึงไม่มีใครต่อสู้เขาได้ และเขาจะยั่งยืนอยู่ในแผ่นดินอันรุ่งโรจน์ และตลอดทั้งแผ่นดินก็จะตกอยู่ในอำนาจของเขา</verse>
				<verse number="17">เขาจะมุ่งหน้ามาด้วยกำลังทั้งหมดแห่งราชอาณาจักร และเขาจะนำหลักสันติภาพมาเสนอและทำตาม และเขาจะยกธิดาคนหนึ่งให้พระราชาแห่งถิ่นใต้ เพื่อให้ทำลายราชอาณาจักรนั้น แต่เธอจะไม่มั่นคงและไม่เป็นประโยชน์แก่เขาแต่อย่างใด</verse>
				<verse number="18">ภายหลังเขาจะมุ่งหน้าไปตามเมืองชายฝั่งทะเล และจะยึดได้หลายเมือง แต่แม่ทัพคนหนึ่งจะกำจัดความผยองของเขาเสีย และจะเอาความผยองนั้นมาสนองเขา</verse>
				<verse number="19">แล้วเขาจะหันหน้ามุ่งตรงไปยังบรรดาป้อมปราการแห่งแผ่นดินของเขาเอง แต่เขาก็จะสะดุดและล้มลง หาตัวไม่พบอีกต่อไป</verse>
				<verse number="20">“แล้วจะมีผู้หนึ่งขึ้นมาแทนที่เขา ผู้นี้จะส่งเจ้าพนักงานเก็บส่วยให้ไปทั่วราชอาณาจักรอันรุ่งโรจน์ แต่ไม่กี่วันเขาก็ประสบหายนะ ไม่ใช่ด้วยความโกรธหรือสงคราม</verse>
				<verse number="21">จะมีคนน่าเกลียดคนหนึ่งตั้งตัวขึ้นแทนที่ โดยไม่มีผู้ใดมอบราชสมบัติให้ เขาจะยกเข้ามาโดยไม่บอกกล่าว แล้วชิงเอาราชอาณาจักรนั้นด้วยเล่ห์กล</verse>
				<verse number="22">กองทัพทั้งหลายจะถูกกวาดไปหมดให้พ้นหน้าเขา และถูกทำลาย ส่วนมหาปุโรหิต จะถูกทำลายด้วย</verse>
				<verse number="23">ตั้งแต่เวลาที่เป็นพันธมิตรกับเขา เขาจะทำการล่อลวงอยู่เสมอ และเขาจะเข้มแข็งขึ้นด้วยคนจำนวนน้อย</verse>
				<verse number="24">เขาจะยกเข้ามาในส่วนของมณฑลซึ่งอุดมที่สุดโดยไม่บอกกล่าว และเขาจะทำสิ่งที่ปู่ทวดหรือบรรพบุรุษของเขาไม่ทำ เขาจะเอาทรัพย์ที่ปล้นมา ของที่ริบมาได้ และข้าวของต่างๆ มาแจกกัน เขาจะออกอุบายต่อสู้กับที่กำบังเข้มแข็ง แต่ก็ชั่วเวลาหนึ่งเท่านั้น</verse>
				<verse number="25">และเขาจะปลุกปั่นกำลังของเขาและความกล้าหาญของเขาด้วยกองทัพมหึมา ยกไปสู้กับพระราชาแห่งถิ่นใต้ และพระราชาแห่งถิ่นใต้จะทำสงครามด้วยกองทัพเข้มแข็งมหึมายิ่งนัก แต่ท่านก็สู้ไม่ได้เพราะจะมีการปองร้ายท่าน</verse>
				<verse number="26">ถึงแม้ว่าผู้ร่วมรับประทานอาหารชั้นสูงของเขาก็จะหักหลังเขา กองทัพของเขาก็จะถูกกวาดไป ที่ถูกฆ่าฟันล้มตายจะมีมาก</verse>
				<verse number="27">ส่วนพระราชาสององค์นั้น จิตใจต่างคิดปองร้าย เขาจะนั่งร่วมโต๊ะและพูดมุสากัน แต่ก็ไม่ได้ผล เพราะวาระสุดท้ายก็จะมาตามเวลากำหนด</verse>
				<verse number="28">แล้วพระราชาแห่งถิ่นเหนือก็จะกลับเข้าบ้านเข้าเมืองพร้อมกับทรัพย์สมบัติมากมาย แต่จิตใจก็มุ่งร้ายต่อพันธสัญญาบริสุทธิ์ เขาจะลงมือทำตามใจชอบ และกลับเมืองของตน</verse>
				<verse number="29">“พอถึงเวลากำหนด เขาจะกลับมาที่ถิ่นใต้ แต่ครั้งนี้เหตุการณ์จะไม่เป็นไปอย่างครั้งก่อน</verse>
				<verse number="30">เพราะว่ากองทัพเรือของเมืองคิทธิม จะมาปะทะกับเขา เขาจะกลัวและกลับไป และจะเกรี้ยวกราดต่อพันธสัญญาบริสุทธิ์ และลงมือปฏิบัติงาน เขาจะหันกลับมาสนใจบรรดาผู้ทิ้งพันธสัญญาบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="31">กองทัพของเขาจะยกมาทำให้สถานนมัสการคือป้อมปราการเป็นมลทิน และจะให้เลิกเครื่องเผาบูชาเนืองนิตย์นั้นเสีย และพวกเขาจะตั้งสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียน ซึ่งทำให้เกิดการร้างเปล่าขึ้น</verse>
				<verse number="32">เขาจะใช้เล่ห์กลล่อลวงผู้ละเมิดพันธสัญญา แต่บรรดาประชาชนที่ซื่อสัตย์ต่อ พระเจ้าของตนจะยืนหยัดต่อสู้</verse>
				<verse number="33">และคนเหล่านั้นที่ฉลาดจะทำให้คนเป็นอันมากเข้าใจ แม้ว่าเขาจะล้มลงด้วยดาบหรือด้วยเปลวไฟ ด้วยการเป็นเชลยหรือด้วยถูกปล้นสักระยะเวลาหนึ่งก็ตาม</verse>
				<verse number="34">เมื่อเขาล้มลงนั้น เขาจะได้รับความช่วยเหลือเล็กน้อย และจะมีคนจำนวนมากที่เข้าร่วมอย่างไม่จริงใจ</verse>
				<verse number="35">คนฉลาดบางคนจะล้มลงเพื่อพวกเขาจะถูกถลุงและชำระให้หมดจด จนกว่าจะถึงวาระสุดท้าย เพราะวาระก็จะมาตามเวลากำหนด</verse>
				<verse number="36">“และพระราชาจะทำตามความพอใจของเขา เขาจะยกตนขึ้น และพองตัวขึ้นเหนือพระทุกองค์ และจะพูดสิ่งที่น่าเกลียดต่อสู้พระเจ้าแห่งพระทั้งหลาย เขาจะเจริญขึ้นจนกว่าพระพิโรธจะครบถ้วนเพราะสิ่งใดที่ทรงกำหนดไว้จะต้องสำเร็จ</verse>
				<verse number="37">เขาจะไม่เชื่อฟังพระแห่งบรรพบุรุษของเขา หรือพระที่ผู้หญิงปรารถนา เขาจะไม่เชื่อพระองค์ใดเลย เพราะเขาจะถือว่าตัวเองใหญ่กว่าทุกสิ่งทุกอย่าง</verse>
				<verse number="38">เขาจะยกย่องพระของบรรดาป้อมปราการแทนสิ่งเหล่านี้ พระอีกองค์หนึ่งที่บรรพบุรุษของเขาไม่รู้จัก เขาก็จะให้เกียรติด้วยทองคำและเงิน ด้วยเพชรนิลจินดาและของถวายอันมีค่า</verse>
				<verse number="39">เขาจะสู้รบกับป้อมปราการที่แข็งแรงที่สุด ด้วยความช่วยเหลือของพระต่างด้าว ใครๆ ที่นับถือเขา เขาก็พอกพูนศักดิ์ศรีให้ เขาจะแต่งตั้งให้ครอบครองคนเป็นอันมาก และเขาจะแบ่งที่ดินให้เป็นสิ่งตอบแทน</verse>
				<verse number="40">“พอถึงวาระสุดท้าย พระราชาแห่งถิ่นใต้จะมาสู้กับเขา และพระราชาแห่งถิ่นเหนือจะพุ่งเข้าใส่ท่านอย่างลมบ้าหมู พร้อมด้วยรถรบ พลม้า และเรือรบเป็นอันมาก เขาจะเข้าประเทศต่างๆ แล้วไหลผ่านเหมือนน้ำท่วม</verse>
				<verse number="41">เขาจะเข้ามาในแผ่นดินอันรุ่งโรจน์ และประชาชนจะตายเป็นหมื่นๆ แต่เอโดม โมอับ และส่วนใหญ่ของคนอัมโมนจะพ้นจากมือของเขา</verse>
				<verse number="42">เขาจะยืดมือออกต่อ ประเทศต่างๆ และแผ่นดินอียิปต์ก็จะพ้นไปไม่ได้</verse>
				<verse number="43">เขาจะครอบครองทรัพย์สมบัติที่เป็นทองและเงิน และสิ่งมีค่าทั้งหลายของอียิปต์ คนลิเบีย และคนคูชก็จะตามเขาด้วย</verse>
				<verse number="44">แต่ข่าวจากทิศตะวันออกและทิศเหนือจะทำให้เขาตกใจ และเขาจะยกออกไปด้วยความเคียดแค้นอย่างยิ่ง มุ่งจะทำลายและล้างผลาญคนเป็นอันมากอย่างสิ้นซาก</verse>
				<verse number="45">และเขาจะกางเต็นท์หลวงระหว่างทะเลและภูเขาบริสุทธิ์รุ่งโรจน์ แล้วก็จะสิ้นชีวิตโดยไม่มีใครช่วยเขาเลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">“ในครั้งนั้น มีคาเอล เจ้าผู้ครอบครองยิ่งใหญ่ ผู้คุ้มกันชนชาติของท่านจะลุกขึ้น และจะมีเวลายากลำบากอย่างไม่เคยมีมาตั้งแต่ครั้งมีประชาชาติจนถึงสมัยนั้น แต่ในครั้งนั้นชนชาติของท่านจะได้รับการช่วยกู้ คือทุกคนที่มีชื่อบันทึกไว้ในหนังสือ</verse>
				<verse number="2">และคนเป็นอันมากในพวกที่หลับในผงคลีแห่งแผ่นดินโลกจะตื่นขึ้น บ้างก็จะเข้าสู่ชีวิตนิรันดร์ บ้างก็เข้าสู่ความอับอายและความขายหน้านิรันดร์</verse>
				<verse number="3">และบรรดาคนฉลาดจะส่องแสงเหมือนแสงท้องฟ้า และบรรดาผู้ที่ได้นำคนเป็นอันมากมาสู่ความชอบธรรมจะส่องแสงเหมือนอย่างดาวเป็นนิตย์นิรันดร์</verse>
				<verse number="4">แต่ตัวเจ้าดาเนียลเอ๋ย จงปิดถ้อยคำเหล่านั้นไว้และประทับตราหนังสือนั้นเสีย จนถึงวาระสุดท้าย คนเป็นอันมากจะวิ่งไปวิ่งมา และความรู้ จะทวีขึ้น”</verse>
				<verse number="5">แล้วข้าพเจ้าคือดาเนียลก็มองดู และ นี่แน่ะ มีอีกสองคนยืนอยู่ คนหนึ่งยืนอยู่ที่ฝั่งแม่น้ำข้างนี้ อีกคนหนึ่งยืนอยู่ที่ฝั่งแม่น้ำข้างโน้น</verse>
				<verse number="6">และคนหนึ่งก็พูดกับชายที่สวมเสื้อผ้าป่าน ผู้ซึ่งอยู่เหนือน้ำแห่งแม่น้ำนั้นว่า “ยังอีกนานเท่าไรจึงจะถึงที่สุดปลายของสิ่งน่าอัศจรรย์เหล่านี้?”</verse>
				<verse number="7">ชายที่สวมเสื้อผ้าป่าน ผู้ซึ่งอยู่เหนือน้ำแห่งแม่น้ำนั้น ได้ยกมือขวาและมือซ้ายของท่านสู่ฟ้าสวรรค์ ข้าพเจ้าได้ยินท่านปฏิญาณอ้างพระผู้ทรงพระชนม์อยู่เป็นนิตย์ ว่า ยังอีกวาระหนึ่ง สองวาระ และครึ่งวาระ และเมื่อการทำลายอำนาจของชนชาติบริสุทธิ์สิ้นสุดลงแล้ว สิ่งเหล่านี้ก็จะสำเร็จไปด้วย</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้าได้ยินแต่ไม่เข้าใจ แล้วข้าพเจ้าจึงพูดว่า “นายเจ้าข้า สิ่งเหล่านี้จะลงเอยอย่างไร?”</verse>
				<verse number="9">ท่านพูดว่า “ดาเนียลเอ๋ย ไปเถอะ เพราะว่าถ้อยคำเหล่านั้นก็ถูกปิดไว้แล้ว และถูกประทับตราไว้จนถึงวาระสุดท้าย</verse>
				<verse number="10">คนเป็นอันมากจะชำระตนเอง ทำให้ตนเองสะอาดหมดจดและถูกถลุง แต่คนชั่วจะยังทำการชั่วอยู่ และไม่มีคนชั่วสักคนหนึ่งจะเข้าใจ แต่บรรดาคนฉลาดจะเข้าใจ</verse>
				<verse number="11">และตั้งแต่เวลาเลิกเครื่องเผาบูชาเนืองนิตย์นั้น และการตั้งสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียน ซึ่งทำให้เกิดการร้างเปล่าขึ้น จะเป็นเวลา 1,290 วัน</verse>
				<verse number="12">ความสุขจะมีแก่ผู้ทนอยู่ได้ถึง 1,335 วัน</verse>
				<verse number="13">ส่วนเจ้าจงดำเนินไปจนถึงที่สุดเถิด แล้วจะได้พักสงบ และจะยืนขึ้นรับมรดกของเจ้าเมื่อสิ้นสุดวันทั้งหลายนั้น”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="28">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์ซึ่งมาถึงโฮเชยา บุตรเบเออรี ในรัชกาลอุสซียาห์ โยธาม อาหัส และเฮเซคียาห์ กษัตริย์ทั้งหลายแห่งยูดาห์ และในรัชกาลเยโรโบอัม พระราชโอรสของเยโฮอาช กษัตริย์แห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="2">เมื่อพระยาห์เวห์ตรัสทางโฮเชยาเป็นครั้งแรกนั้น พระยาห์เวห์ตรัสกับโฮเชยาว่า “ไปซี ไปรับหญิงเจ้าชู้มาเป็นภรรยาและเกิดลูกชู้กับนาง เพราะว่าแผ่นดินนี้เล่นชู้อย่างยิ่ง โดยการละทิ้งพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้นท่านจึงไปรับโกเมอร์บุตรสาวดิบลาอิมมาเป็นภรรยา แล้วนางก็มีครรภ์และคลอดบุตรชายคนหนึ่งแก่ท่าน</verse>
				<verse number="4">และพระยาห์เวห์ตรัสกับท่านว่า “จงเรียกชื่อบุตรนั้นว่า ยิสเรเอล เพราะว่าในไม่ช้า เราจะลงโทษพงศ์พันธุ์ของเยฮู เพราะเรื่องโลหิตไหลนองที่ยิสเรเอล และเราจะให้ราชอาณาจักรของพงศ์พันธุ์อิสราเอลสิ้นสุดลงเสียที</verse>
				<verse number="5">ในวันนั้น เราจะหักธนูของอิสราเอลในหุบเขายิสเรเอล”</verse>
				<verse number="6">ต่อมานางก็ตั้งครรภ์อีก และคลอดบุตรหญิงคนหนึ่ง และพระองค์ตรัสกับท่านว่า “จงตั้งชื่อบุตรหญิงนั้นว่า โลรุหะมาห์ เพราะเราจะไม่เมตตาพงศ์พันธุ์อิสราเอลอีกต่อไป เราจะไม่อภัยให้เขาอีกเลย</verse>
				<verse number="7">แต่เราจะเมตตาพงศ์พันธุ์ยูดาห์ และเราจะช่วยกู้เขาโดยพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขา เราจะไม่ช่วยกู้เขาโดยคันธนู หรือโดยดาบ หรือโดยสงคราม หรือโดยม้าศึก หรือโดยทหารม้า”</verse>
				<verse number="8">เมื่อนางให้โลรุหะมาห์หย่านมแล้ว นางก็ตั้งครรภ์และคลอดบุตรชายคนหนึ่ง</verse>
				<verse number="9">และพระองค์ตรัสว่า “จงเรียกชื่อบุตรนั้นว่า โลอัมมี เพราะเจ้าทั้งหลายมิใช่ประชากรของเรา และเราเองก็มิใช่พระเจ้าของเจ้า ”</verse>
				<verse number="10">แต่จำนวนประชาชนอิสราเอลจะมากมายเหมือนทรายในทะเล ซึ่งจะตวงหรือนับไม่ถ้วน และในสถานที่ซึ่งพระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “เจ้าไม่ใช่ประชากรของเรา” ก็จะกล่าวแก่พวกเขาว่า “เจ้าเป็นบุตรของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่”</verse>
				<verse number="11">และประชาชนยูดาห์กับประชาชนอิสราเอลจะรวมเข้าด้วยกัน และเขาทั้งหลายจะตั้งผู้หนึ่งให้เป็นประมุข และจะพากันขึ้นไปจากแผ่นดินนั้น เพราะวันแห่งยิสเรเอลจะสำคัญมาก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">จงเรียกบรรดาน้องชายของเจ้าว่า “อัมมี ” จงเรียกบรรดาน้องสาวของเจ้าว่า “รุหะมาห์ ”</verse>
				<verse number="2">จงว่ากล่าวมารดาของเจ้า จงว่ากล่าวเถิด เพราะนางไม่ใช่ภรรยาของเรา และเราไม่ใช่สามีของนาง ให้นางทิ้งการเล่นชู้เสียจากหน้าของนาง และทิ้งการล่วงประเวณีเสียจากอกของนาง</verse>
				<verse number="3">มิฉะนั้นเราจะเปลื้องผ้านางให้ล่อนจ้อน ทำให้นางเหมือนวันที่นางเกิดมา ทำให้นางเหมือนถิ่นทุรกันดาร และทำให้นางเหมือนดินแดนที่แห้งแล้ง และประหารนางด้วยความกระหาย</verse>
				<verse number="4">เราจะไม่สงสารบุตรทั้งหลายของนาง เพราะเขาทั้งหลายเป็นลูกจากการเล่นชู้</verse>
				<verse number="5">เพราะมารดาของพวกเขาเล่นชู้ นางผู้ให้กำเนิดเขาทั้งหลายได้ทำเรื่องอับอาย เพราะนางกล่าวว่า ‘ฉันจะตามคนรักของฉันไป ผู้ให้อาหารและน้ำ ขนแกะและป่าน ทั้งน้ำมันและเครื่องดื่มแก่ฉัน’</verse>
				<verse number="6">เพราะเหตุนี้ เราจะเอาหนามสุมทางของนาง เราจะสร้างกำแพงกั้นนางไว้ เพื่อมิให้นางหาวิถีของนางพบ</verse>
				<verse number="7">นางจะไปตามบรรดาคนรักของนาง แต่ก็จะตามไม่ทัน นางจะเที่ยวเสาะหาเขาทั้งหลาย แต่นางก็จะไม่พบเขา แล้วนางจะว่า ‘ฉันจะไป หาสามีคนแรกของฉัน เพราะแต่ก่อนนั้นฐานะฉันยังดีกว่าเดี๋ยวนี้’</verse>
				<verse number="8">แต่นางไม่ทราบว่า เราเป็นผู้ให้ ข้าว เหล้าองุ่น และน้ำมัน และได้ให้เงินและทองมากมายแก่นาง ซึ่งเขาใช้สำหรับพระบาอัล</verse>
				<verse number="9">เพราะฉะนั้นเราจะทวงคืน ข้าวตามกำหนดฤดูกาล และเหล้าองุ่นตามฤดู และเราจะเรียกขนแกะและป่านของเราคืน ซึ่งให้เพื่อใช้ปกปิดกายเปลือยเปล่าของนาง</verse>
				<verse number="10">คราวนี้เราจะเผยความอับอายของนาง ต่อหน้าคนรักของนาง และไม่มีใครช่วยให้นางพ้นมือเราได้</verse>
				<verse number="11">เราจะให้ความร่าเริงของนางสิ้นสุดลง ทั้งเทศกาลเลี้ยง เทศกาลขึ้นหนึ่งค่ำ วันสะบาโต และเทศกาลทั้งสิ้นของนาง</verse>
				<verse number="12">เราจะให้เถาองุ่นและต้นมะเดื่อของนางร้างเปล่า ที่นางคุยว่า ‘นี่แหละเป็นสินจ้างของฉัน ซึ่งคนรักให้ฉัน’ เราจะทำให้กลายเป็นป่า และสัตว์ป่าจะกินเสีย</verse>
				<verse number="13">เราจะลงโทษนาง เนื่องด้วยวันเทศกาลเลี้ยงพระบาอัล เมื่อนางเผาเครื่องหอมบูชาพระนั้น แล้วก็ประดับตัวด้วยแหวนและเครื่องเพชรพลอย และติดตามบรรดาคนรักของนางไป และลืมเราเสีย พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="14">“เพราะเหตุนี้ ดูเถิด เราจะเกลี้ยกล่อมนาง พานางเข้าไปในถิ่นทุรกันดาร และปลอบใจนาง</verse>
				<verse number="15">เราจะให้นางมีสวนองุ่นที่นั่น และทำให้หุบเขาอาโคร์ เป็นประตูแห่งความหวัง แล้วนางจะตอบอย่างสมัยเมื่อนางยังสาว อย่างสมัยเมื่อนางออกจากแผ่นดินอียิปต์”</verse>
				<verse number="16">“พระยาห์เวห์ตรัสว่า ในวันนั้นเจ้าจะเรียกเราว่า ‘สามีของฉัน’ เจ้าจะไม่เรียกเราว่า ‘พระบาอัลของฉัน’ อีกต่อไป</verse>
				<verse number="17">เพราะว่าเราจะเอาชื่อพวกพระบาอัลออกเสียจากปากของนาง นางจะไม่เรียกชื่อนี้อีกต่อไป</verse>
				<verse number="18">ในเวลานั้น เราจะทำพันธสัญญากับสัตว์ในป่า กับนกบนฟ้าและสัตว์เลื้อยคลานบนแผ่นดินเพื่อพวกเขา เราจะทำลายคันธนู ดาบและสงครามจากแผ่นดิน และเราจะทำให้เขานอนลงอย่างปลอดภัย</verse>
				<verse number="19">เราจะหมั้นเจ้าไว้สำหรับเราเป็นนิตย์ เออ เราจะหมั้นเจ้าไว้ด้วยความชอบธรรม ความยุติธรรม ความรักมั่นคงและความกรุณา</verse>
				<verse number="20">เราจะหมั้นเจ้าไว้สำหรับเราด้วยความสัตย์ซื่อ และเจ้าจะรู้จักพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “ในวันนั้น เราจะตอบ เราจะตอบฟ้าสวรรค์ และฟ้าสวรรค์จะตอบแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="22">และพิภพจะตอบข้าว เหล้าองุ่นและน้ำมัน สิ่งเหล่านี้จะตอบยิสเรเอล</verse>
				<verse number="23">เราจะหว่านเขาไว้ในแผ่นดินสำหรับเรา เราจะเมตตาโลรุหะมาห์ และเราจะพูดกับโลอัมมี ว่า ‘เจ้าเป็นประชากรของเรา’ และเขาจะกล่าวว่า ‘พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าของข้าพระองค์’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">และพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “จงไปอีกครั้ง ไปรักกับหญิงคนหนึ่ง ซึ่งเป็นที่รักของชู้และเป็นหญิงล่วงประเวณี เหมือนที่พระยาห์เวห์ทรงรักพงศ์พันธุ์อิสราเอลอย่างนั้นแหละ แม้พวกเขาจะหันไปหาพระอื่น และชมชอบ ขนมลูกเกด ”</verse>
				<verse number="2">ดังนั้นข้าพเจ้าจึงได้ซื้อนางมาด้วยเงิน 15 เชเขลและข้าวบาร์เลย์ 150 กิโลกรัม</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้าบอกนางว่า “เธอต้องอยู่กับฉันอีกนาน อย่าเล่นชู้ อย่าไปเป็นของชายอื่น ส่วนฉันก็จะไม่เข้าหาเธอด้วย”</verse>
				<verse number="4">เพราะพงศ์พันธุ์อิสราเอลจะคงอยู่อย่างไม่มีกษัตริย์และไม่มีเจ้านายเป็นเวลานาน ทั้งจะไม่มีการสักการบูชา ไม่มีเสาศักดิ์สิทธิ์ ไม่มีเอโฟดและรูปเคารพ</verse>
				<verse number="5">ภายหลังพงศ์พันธุ์อิสราเอลจะกลับมา และแสวงหาพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขา และแสวงหาดาวิดกษัตริย์ของเขา และในกาลภายหน้าเขาจะยำเกรงพระยาห์เวห์และความดีของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">โอ พงศ์พันธุ์อิสราเอล จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ เพราะพระยาห์เวห์ทรงมีคดีกับชาวแผ่นดินนั้น เพราะในแผ่นดินนั้น ไม่มีความซื่อสัตย์สุจริต ความเมตตา หรือการรู้จักพระเจ้า</verse>
				<verse number="2">มีแต่การสบถสาบาน การโกหก การฆ่าคน การลักขโมยและการล่วงประเวณี สิ่งเหล่านี้แพร่ไปทั่ว มีการฆาตกรรมซ้อนการฆาตกรรม</verse>
				<verse number="3">เพราะฉะนั้น แผ่นดินจึงเศร้าโศก บรรดาคนที่อยู่ในแผ่นดินนั้นก็อ่อนใจ ทั้งสัตว์ในป่า และนกบนฟ้า แม้แต่ปลาในทะเลก็จะสูญไป</verse>
				<verse number="4">แต่อย่าให้ผู้ใดกล่าวโทษ อย่าให้ผู้ใดฟ้องร้อง เพราะประชาชนของเจ้าเป็นเหมือนผู้กล่าวโทษปุโรหิต</verse>
				<verse number="5">เวลากลางวันเจ้าจะสะดุด และผู้เผยพระวจนะจะสะดุดกับเจ้าในเวลากลางคืน และเราจะทำลายมารดาของเจ้า</verse>
				<verse number="6">ประชากรของเราถูกทำลายเพราะขาดความรู้ เพราะเจ้าเองปฏิเสธความรู้ เราก็ปฏิเสธเจ้าไม่ให้เป็นปุโรหิตของเรา เพราะเจ้าลืมธรรมบัญญัติแห่งพระเจ้าของเจ้า เราเองก็จะลืมพงศ์พันธุ์ของเจ้าด้วย</verse>
				<verse number="7">พวกเขาทวีมากขึ้นเท่าใด ก็ทำบาปต่อเรามากขึ้นเท่านั้น เราจะให้ศักดิ์ศรีของเขากลายเป็นความอับอาย</verse>
				<verse number="8">เขาเลี้ยงชีพด้วยบาปแห่งประชากรของเรา เขาชื่นชอบความผิดของคนเหล่านั้น</verse>
				<verse number="9">ปุโรหิตเป็นอย่างไร ประชาชนก็จะเป็นอย่างนั้น เราจะลงโทษเขาเนื่องด้วยวิธีการของเขา เราจะตอบแทนเขาตามการกระทำของเขา</verse>
				<verse number="10">เขาจะรับประทาน แต่ไม่รู้จักอิ่มหนำ เขาจะเล่นชู้ แต่ไม่เกิดผลดก เพราะเขาได้ทอดทิ้งพระยาห์เวห์ เพื่อจะปล่อยตัวเล่นชู้</verse>
				<verse number="11">เหล้าองุ่นเก่าและเหล้าองุ่นใหม่ ชิงเอาความเข้าใจไปเสีย</verse>
				<verse number="12">ประชากรของเราไปขอความเห็นจากสิ่งที่ทำด้วยไม้ และไม้ติ้วก็ให้คำพยากรณ์แก่เขา เพราะวิญญาณแห่งการเล่นชู้นำให้เขาหลงไป และเขาทั้งหลายได้ละทิ้งพระเจ้าของเขาเพื่อไปเล่นชู้</verse>
				<verse number="13">เขาถวายสัตวบูชาบนยอดภูเขา และเผาเครื่องบูชาบนเนินเขา ใต้ต้นโอ๊ก ต้นกำยาน และต้นก่อหลวง เพราะว่าร่มไม้เหล่านี้เย็นดี เพราะฉะนั้นบรรดาบุตรีของเจ้าจึงเล่นชู้ และบรรดาบุตรสะใภ้ของเจ้าจึงล่วงประเวณี</verse>
				<verse number="14">เมื่อบุตรีของเจ้าเล่นชู้ เราก็ไม่ลงโทษ หรือเมื่อบุตรสะใภ้ของเจ้าล่วงประเวณี เราก็ไม่ลงทัณฑ์ เพราะผู้ชายเองก็ปลีกตัวไปกับหญิงแพศยา และถวายสัตวบูชากับเทวทาสี ดังนั้นชนชาติที่ไม่มีความเข้าใจจะมาถึงความพินาศ</verse>
				<verse number="15">โอ อิสราเอลเอ๋ย ถึงเจ้าเองเล่นชู้ ก็อย่าให้ยูดาห์มีความผิด อย่าเข้าไปในเมืองกิลกาล อย่าขึ้นไปยังเบธาเวน และอย่าสาบานว่า “พระยาห์เวห์ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด”</verse>
				<verse number="16">อิสราเอลนั้นดื้อดึง เหมือนวัวสาวที่ดื้อดึง พระยาห์เวห์จะทรงเลี้ยงเขา อย่างเลี้ยงแกะที่ทุ่งกว้างได้หรือ?</verse>
				<verse number="17">เอฟราอิมก็ผูกพันอยู่กับรูปเคารพแล้ว ปล่อยเขาไปเถิด</verse>
				<verse number="18">เมื่อเขาเมาแล้ว ก็ปล่อยตัวเล่นชู้เต็มที่ เขารักความอับอายยิ่งกว่าศักดิ์ศรีของตน</verse>
				<verse number="19">ลมพายุเอาปีกห่อเขาไว้ เขาจะอดสูเพราะเครื่องสัตวบูชาของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">โอ ปุโรหิตทั้งหลาย จงฟังข้อนี้ โอ พงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย จงสดับ โอ ราชวงศ์กษัตริย์ จงเงี่ยหูฟัง เพราะเจ้าทั้งหลายจะถูกพิพากษา เพราะเจ้าเป็นกับดักที่เมืองมิสปาห์ และเป็นข่ายกางอยู่เหนือเมืองทาโบร์</verse>
				<verse number="2">พวกกบฏหมกมุ่นอยู่กับการสังหารหมู่ แต่เราเองจะเป็นผู้ตีสอนเขาทั้งหมด</verse>
				<verse number="3">เราเองรู้จักเอฟราอิม และอิสราเอลก็มิได้ปิดซ่อนไว้จากเรา โอ เอฟราอิมเอ๋ย บัดนี้เจ้าเล่นชู้ อิสราเอลก็เป็นมลทิน</verse>
				<verse number="4">การกระทำของเขาไม่ยอมให้เขากลับไปยังพระเจ้าของเขา เพราะวิญญาณแห่งการเล่นชู้อยู่ในตัวเขา เขาจึงไม่รู้จักพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">ความเย่อหยิ่งของอิสราเอลก็ปรากฏเป็นพยานที่หน้าเขาแล้ว อิสราเอลและเอฟราอิมจะสะดุดในความผิดของตน ยูดาห์ก็สะดุดไปกับเขาทั้งหลายด้วย</verse>
				<verse number="6">เขาจะไปหาพระยาห์เวห์ ด้วยนำเอาฝูงแพะแกะฝูงโคไป แต่เขาจะหาพระองค์ไม่พบ พระองค์ทรงจากเขาไปแล้ว</verse>
				<verse number="7">เขาได้ทรยศต่อพระยาห์เวห์ เพราะเขาให้กำเนิดลูกนอกสมรส บัดนี้ วันขึ้นค่ำจะผลาญเขาเสียพร้อมกับไร่นาของเขา</verse>
				<verse number="8">จงเป่าเขาสัตว์ในกิเบอาห์ จงเป่าแตรในรามาห์ จงร้องตะโกนที่เบธาเวน โอ เบนยามินเอ๋ย จงมองไปข้างหลังเจ้า</verse>
				<verse number="9">ในวันที่ลงโทษนั้น เอฟราอิมจะร้างเปล่า เราประกาศสิ่งที่เป็นจริง ท่ามกลางเผ่าต่างๆ ของอิสราเอล</verse>
				<verse number="10">เจ้านายของยูดาห์ได้กลายเป็นเหมือนคนที่ย้ายหลักเขต เราจะเทความกริ้วของเราเหนือเขาเหมือนอย่างเทน้ำ</verse>
				<verse number="11">เอฟราอิมถูกบีบบังคับ และถูกขยี้ด้วยการทำโทษ เพราะเขาตั้งใจติดตามอาจม</verse>
				<verse number="12">เพราะฉะนั้นเราเองจะเป็นเหมือนตัวแมลงแก่เอฟราอิม และเป็นเหมือนการผุพังแก่พงศ์พันธุ์ยูดาห์</verse>
				<verse number="13">เมื่อเอฟราอิมเห็นความเจ็บป่วยของตน และยูดาห์เห็นบาดแผลของตน เอฟราอิมก็ไปหาอัสซีเรีย และส่งคนไปหากษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่นั้น แต่ท่านก็ไม่สามารถจะรักษาเจ้า หรือรักษาบาดแผลของเจ้าได้</verse>
				<verse number="14">เพราะเราจะเป็นเหมือนสิงห์ต่อเอฟราอิม และเป็นเหมือนสิงห์หนุ่มต่อพงศ์พันธุ์ของยูดาห์ เรา คือเรานี่แหละ จะฉีกแล้วก็ไปเสีย เราจะลากเอาไป และใครจะช่วยก็ไม่ได้</verse>
				<verse number="15">เราจะกลับมายังสถานที่ของเราอีก จนกว่าเขาจะยอมรับความผิดของเขาและแสวงหาหน้าของเรา เมื่อเขารับความทุกข์ร้อน เขาจะแสวงหาเรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">“มาเถิด ให้เรากลับไปหาพระยาห์เวห์ เพราะว่าพระองค์ทรงฉีก และจะทรงรักษาเราให้หาย พระองค์ทรงโบยตี และจะทรงพันบาดแผลให้แก่เรา</verse>
				<verse number="2">อีกสองวันพระองค์จะทรงให้เราฟื้น พอถึงวันที่สามจะทรงยกเราขึ้น เพื่อเราจะดำรงอยู่เฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="3">ให้เรารู้จัก ให้เราพยายามรู้จักพระยาห์เวห์ การปรากฏของพระองค์ก็แน่นอนเหมือนรุ่งอรุณ พระองค์จะเสด็จมาหาเราอย่างห่าฝน ดังฝนชุกปลายฤดูที่รดพื้นแผ่นดิน”</verse>
				<verse number="4">เอฟราอิมเอ๋ย เราจะทำอะไรกับเจ้าดี? ยูดาห์เอ๋ย เราจะทำอะไรกับเจ้าหนอ? ความรักของเจ้าก็เหมือนเมฆในยามเช้า เหมือนอย่างน้ำค้างที่หายไปแต่เช้าตรู่</verse>
				<verse number="5">ฉะนี้ เราจึงให้ผู้เผยพระวจนะพูดสับเจ้า เราประหารเจ้า ด้วยคำพูดจากปากของเรา การพิพากษาของเรา ก็ออกไปอย่างแสงสว่าง</verse>
				<verse number="6">เพราะเราประสงค์ความเมตตา ไม่ประสงค์เครื่องสัตวบูชา เราประสงค์ให้รู้จักพระเจ้า ยิ่งกว่าประสงค์เครื่องบูชาเผาทั้งตัว</verse>
				<verse number="7">แต่เขาเองหักพันธสัญญาที่เมืองอาดัม ณ ที่นั่น เขาทรยศต่อเรา</verse>
				<verse number="8">กิเลอาดเป็นเมืองของคนทำชั่ว มีรอยโลหิตเป็นทางไป</verse>
				<verse number="9">เหล่าโจรซุ่มคอยดักคนฉันใด พวกปุโรหิตก็ซุ่มคอยฉันนั้น เขาฆ่าคนระหว่างทางไปเชเคม แท้จริง เขาก่ออาชญากรรม</verse>
				<verse number="10">เราเห็นสิ่งน่าเกลียดน่ากลัวในนิเวศของอิสราเอล การเล่นชู้ของเอฟราอิมก็อยู่ที่นั่น อิสราเอลทำให้ตัวเองเป็นมลทิน</verse>
				<verse number="11">โอ ยูดาห์เอ๋ย เจ้าก็เหมือนกันด้วย ฤดูเกี่ยวก็กำหนดไว้ให้เจ้าแล้ว เมื่อเราจะให้ประชากรของเรากลับสู่สภาพดี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เมื่อเราจะรักษาอิสราเอลให้หาย ความผิดของเอฟราอิมก็เผยออก พร้อมกับการชั่วร้ายต่างๆ ของสะมาเรีย พวกเขาทำการล่อลวง ขโมยเข้าบ้าน และโจรปล้นอยู่ข้างนอก</verse>
				<verse number="2">แต่เขามิได้สำนึกในใจว่า เราจดจำความชั่วทั้งสิ้นของเขาได้ บัดนี้การกระทำของเขาห้อมล้อมเขาไว้แล้ว การเหล่านั้นอยู่ต่อหน้าเรา</verse>
				<verse number="3">เขาทำให้กษัตริย์ยินดีด้วยความชั่วของเขา ทำให้เจ้านายพอใจด้วยการโกหกของเขา</verse>
				<verse number="4">เขาทุกคนเป็นคนล่วงประเวณี เขาเป็นเหมือนเตาอบที่ร้อน ซึ่งช่างทำขนมไม่จำเป็นต้องเร่งไฟ ตั้งแต่การนวดแป้ง จนแป้งฟูขึ้น</verse>
				<verse number="5">ในวันฉลองแห่งกษัตริย์ของเรา เจ้านายก็ป่วย ด้วยพิษเหล้าองุ่น กษัตริย์ทรงเข้าพวกกับ คนที่ชอบเยาะเย้ย</verse>
				<verse number="6">เขาเข้ามาใกล้ด้วยเล่ห์เหลี่ยม ใจเขาร้อนอย่างเตาอบ ตลอดคืนความโกรธก็คุกรุ่นอยู่ พอรุ่งเช้าก็พลุ่งออกมาอย่างเปลวเพลิง</verse>
				<verse number="7">เขาทุกคนก็ร้อนอย่างเตาอบ และผลาญผู้ครอบครองทั้งหลายของเขา กษัตริย์ทั้งสิ้นของเขาก็ล้มลง แต่ไม่มีใครในพวกเขาร้องเรียกเรา</verse>
				<verse number="8">เอฟราอิมเอาตัวเข้าปนกับชนชาติทั้งหลาย เอฟราอิมเหมือนขนมปิ้งที่มิได้พลิกกลับ</verse>
				<verse number="9">คนต่างด้าวก็กินแรงของเขา แต่เขาก็ไม่รู้ตัว ผมของเขาก็หงอกประปรายแล้ว แต่เขาก็ไม่รู้ตัว</verse>
				<verse number="10">ความเย่อหยิ่งของอิสราเอลเป็นพยานปรักปรำเขา เขาก็ยังไม่กลับไปหาพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขา เขามิได้แสวงหาพระองค์ แม้มีเรื่องทั้งหมดนี้</verse>
				<verse number="11">เอฟราอิมเป็นเหมือนนกพิราบ โง่เขลาและไร้ความคิด เขาร้องเรียกอียิปต์ ไปหาอัสซีเรีย</verse>
				<verse number="12">เมื่อเขาไป เราจะกางข่ายออกคลุมเขา เราจะดึงเขาลงมาเหมือนจับนกบนฟ้า เราจะลงโทษเขาตามรายงานต่อที่ประชุม</verse>
				<verse number="13">วิบัติแก่เขา เพราะเขาได้หลงเจิ่นไปจากเรา ความพินาศมีแก่เขา เพราะเขาได้กบฏต่อเรา เราจะไถ่เขา แต่เขาพูดโกหกเรื่องเรา</verse>
				<verse number="14">เขามิได้ร้องทุกข์ต่อเราจากใจจริง แต่เขาคร่ำครวญอยู่บนที่นอน เขาเชือดเฉือนตัวเองเพื่อขอข้าวและขอเหล้าองุ่นใหม่ เขากบฏต่อเรา</verse>
				<verse number="15">แม้เราจะได้ฝึกและเสริมเรี่ยวแรงแก่แขนของเขา เขาก็ยังคิดร้ายเรา</verse>
				<verse number="16">เขาไม่กลับไปหาพระองค์ผู้สูงสุด เขาเป็นคันธนูที่ไว้ใจไม่ได้ เจ้านายของเขาจะล้มลงด้วยคมดาบ เพราะลิ้นที่โอหังของเขา เรื่องนี้จะเป็นเรื่องที่ให้เขาเย้ยหยันกันในแผ่นดินอียิปต์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">จงจรดเขาสัตว์ ที่ริมฝีปากของเจ้า เพราะอินทรีตัวหนึ่งบินอยู่เหนือพระนิเวศของพระยาห์เวห์ เพราะเขาได้หักพันธสัญญาของเรา และละเมิดธรรมบัญญัติของเรา</verse>
				<verse number="2">อิสราเอลร้องทุกข์ต่อเราว่า “ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ทั้งหลายรู้จักพระองค์”</verse>
				<verse number="3">อิสราเอลได้ปฏิเสธความดีแล้ว ศัตรูจะไล่ติดตามเขา</verse>
				<verse number="4">พวกเขาได้แต่งตั้งกษัตริย์ แต่เรามิได้เสนอให้ทำ เขาได้แต่งตั้งเจ้านาย แต่เราไม่ได้เห็นชอบ เขาได้สร้างรูปเคารพด้วยเงินและทอง เพื่อความพินาศของตนเอง</verse>
				<verse number="5">โอ สะมาเรียเอ๋ย เราปฏิเสธรูปลูกวัวของเจ้า ความกริ้วของเราพลุ่งขึ้นต่อพวกเขา เขาจะบริสุทธิ์ได้นานสักเท่าใด?</verse>
				<verse number="6">เพราะรูปนั้นมาจากอิสราเอล ช่างฝีมือเป็นผู้ทำขึ้น รูปนั้นมิใช่พระเจ้า รูปลูกวัวของสะมาเรีย จะถูกทุบเป็นชิ้นๆ</verse>
				<verse number="7">เพราะเขาหว่านลม เขาจึงต้องเกี่ยวพายุหมุน ต้นข้าวไม่มีรวง มันจะไม่อาจใช้ทำแป้ง และถึงใช้ทำได้ คนต่างด้าวก็เอาไปกิน</verse>
				<verse number="8">อิสราเอลถูกกินหมดแล้ว เดี๋ยวนี้เขาอยู่ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ เป็นเหมือนภาชนะไร้ประโยชน์</verse>
				<verse number="9">เขาขึ้นไปหาอัสซีเรีย ดังลาป่าที่ท่องเที่ยวอยู่ลำพัง เอฟราอิมได้จ้างคนรักมา</verse>
				<verse number="10">แม้เขาจ้างประชาชาติอื่นให้เป็นพันธมิตร ไม่ช้าเราจะต้อนเขารวมกัน เขาเริ่มลดน้อยถอยลง จากภาระของกษัตริย์แห่งเจ้านายทั้งหลาย</verse>
				<verse number="11">เพราะเอฟราอิมได้สร้างแท่นบูชาเพิ่มขึ้นเพื่อลบบาป แต่แท่นเหล่านั้นกลายเป็นแท่นเพื่อให้เขาทำบาป</verse>
				<verse number="12">ถึงเราจะเขียนธรรมบัญญัติไว้ให้สักหมื่นข้อ เขาจะถือว่าเป็นเพียงของแปลก</verse>
				<verse number="13">เขาถวายเครื่องสัตวบูชาแก่เรา และรับประทานเนื้อนั้น แต่พระยาห์เวห์มิได้พอพระทัยเขา บัดนี้พระองค์จะทรงระลึกถึงความผิดของเขา และจะทรงลงโทษเขาเพราะบาปของเขา เขาจะกลับไปยังอียิปต์</verse>
				<verse number="14">อิสราเอลได้ลืมผู้สร้างของตนแล้ว จึงสร้างวังขึ้นหลายแห่ง และยูดาห์ก็สร้างเมืองมีกำแพงเพิ่มขึ้น แต่เราจะส่งไฟมาเผาเมืองเหล่านี้ ไฟจะไหม้ที่กำบังแข็งแกร่งทั้งหลายของเขาเสีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">โอ อิสราเอลเอ๋ย อย่ายินดี อย่าเปรมปรีดิ์อย่างชนชาติทั้งหลายเลย เพราะเจ้าเล่นชู้นอกใจพระเจ้าของเจ้า เจ้ารักเงินค่าจ้างของหญิงโสเภณี ตามบรรดาลานนวดข้าว</verse>
				<verse number="2">แต่ลานนวดข้าวและบ่อย่ำองุ่นจะไม่พอเลี้ยงเขา และเหล้าองุ่นใหม่จะขาดไปจากเขา</verse>
				<verse number="3">เขาจะไม่ได้อยู่ในแผ่นดินของพระยาห์เวห์ แต่เอฟราอิมจะกลับไปยังอียิปต์ เขาจะรับประทานอาหารมลทินในอัสซีเรีย</verse>
				<verse number="4">เขาจะไม่ได้เทเหล้าองุ่นถวายพระยาห์เวห์ และเครื่องสัตวบูชาของเขาจะไม่ทำให้พระองค์พอพระทัย เครื่องสัตวบูชานั้นจะเป็นเหมือนอาหารแห่งการไว้ทุกข์แก่เขา ผู้ใดรับประทานก็จะเป็นมลทิน เพราะอาหารของเขาก็เพื่อดับความหิวของเขาเอง มันจะไม่ได้เข้าในพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">เจ้าจะทำอะไรกัน เมื่อถึงวันเทศกาล และในวันเทศกาลเลี้ยงของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">เพราะแม้เขาหนีจากความพินาศ อียิปต์ก็จะรวบรวมเขาไว้ เมืองเมมฟิสจะฝังเขา ต้นตำแยจะยึดของล้ำค่าที่ทำด้วยเงินของเขาไว้เสีย ต้นหนามจะงอกขึ้นในเต็นท์ของเขา</verse>
				<verse number="7">เวลาแห่งการลงโทษมาถึงแล้ว และเวลาแห่งการตอบแทนก็มาถึงแล้ว ให้อิสราเอลรับรู้ ผู้เผยพระวจนะเป็นคนเขลาไปแล้ว ผู้ที่มีการดลใจก็บ้าไป เนื่องด้วยความผิดใหญ่หลวงของเจ้า และความเกลียดชังยิ่งใหญ่ของเจ้า</verse>
				<verse number="8">ผู้เผยพระวจนะเป็นยามดูแลเอฟราอิมให้กับพระเจ้าของข้า แต่กับของพรานดักนกอยู่ตามทางของเขาทั่วไปหมด และความเกลียดชังอยู่ในพระนิเวศแห่งพระเจ้าของเขา</verse>
				<verse number="9">เขาเสื่อมทรามลึกลงไปในความชั่วอย่างมากมาย ดังสมัยเมืองกิเบอาห์ พระองค์จะทรงระลึกถึงความผิดของเขา พระองค์จะทรงลงโทษเพราะบาปของเขา</verse>
				<verse number="10">เราพบอิสราเอล เหมือนพบผลองุ่นในถิ่นทุรกันดาร เราพบบรรพบุรุษของเจ้าทั้งหลาย เหมือนพบผลมะเดื่อรุ่นแรกที่ต้น เมื่อครั้งออกในฤดูแรกนั้น แต่เขามาหาพระบาอัลเปโอร์ และถวายตัวแด่สิ่งน่าอดสูนั้น และกลายเป็นสิ่งน่าสะอิดสะเอียนอย่างสิ่งที่เขารักนั้น</verse>
				<verse number="11">ศักดิ์ศรีของเอฟราอิมก็จะบินไปเหมือนนก ไม่มีการคลอด ไม่มีการท้อง ไม่มีการตั้งครรภ์</verse>
				<verse number="12">ถึงแม้เขาจะเลี้ยงลูกได้จนโต เราก็จะพรากเขาไปจนไม่เหลือสักคนเดียว วิบัติแก่เขา เมื่อเราจากเขาไป</verse>
				<verse number="13">เราเห็นเอฟราอิมเป็นเหมือนไร่ปาล์มที่ปลูกในทุ่งหญ้า แต่เอฟราอิมต้องนำพงศ์พันธุ์ของตนไปมอบให้ผู้ฆ่า</verse>
				<verse number="14">โอ พระยาห์เวห์ ขอประทานแก่เขา พระองค์จะประทานอะไรแก่เขา? ขอประทานมดลูกที่แท้งบุตร และหัวนมที่เหี่ยวแห้งแก่เขา</verse>
				<verse number="15">ความชั่วทั้งสิ้นของเขาอยู่ในกิลกาล เราเริ่มเกลียดชังเขา ณ ที่นั่น เราจะขับเขาออกไปจากนิเวศของเรา เพราะการกระทำอันชั่วร้ายของเขา เราจะไม่รักเขาอีกเลย เจ้านายทั้งสิ้นของเขาก็ล้วนแต่คนกบฏ</verse>
				<verse number="16">เอฟราอิมถูกทำลายแล้ว รากของเขาก็เหี่ยวแห้งไป เขาทั้งหลายจะไม่มีผลอีก แม้ว่าเขาจะเกิดบุตรหลาน เราก็จะฆ่าลูกหลานที่รักของเขาเสีย</verse>
				<verse number="17">พระเจ้าของข้าพเจ้าจะเหวี่ยงเขาทิ้งไป เพราะเขาทั้งหลายมิได้เชื่อฟังพระองค์ เขาจะเป็นคนพเนจรอยู่ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">อิสราเอลเป็นเถาองุ่นงอกงาม ที่เกิดผลอุดม ยิ่งเกิดผลมากขึ้นเท่าใด ยิ่งสร้างแท่นบูชามากขึ้นเท่านั้น เมื่อประเทศของเขาเฟื่องฟูขึ้น เขาก็ยิ่งให้เสาศักดิ์สิทธิ์ของเขาเจริญขึ้น</verse>
				<verse number="2">จิตใจของเขาหลอกลวง บัดนี้เขาจึงต้องรับโทษของความผิด พระองค์จะทรงพังแท่นบูชาของเขาลง และทำลายเสาศักดิ์สิทธิ์ของเขาเสีย</verse>
				<verse number="3">คราวนี้เขาจะพูดเป็นแน่ว่า “เราไม่มีกษัตริย์ เพราะเราไม่ยำเกรงพระยาห์เวห์ แล้วกษัตริย์จะทำประโยชน์อะไรแก่เราบ้างเล่า?”</verse>
				<verse number="4">เขาพูดพล่อยๆ เขาทำพันธสัญญาด้วยคำสาบานเท็จ ความยุติธรรมกลายเป็นเหมือนหญ้าพิษที่งอกขึ้น ตามรอยไถในทุ่งนา</verse>
				<verse number="5">ชาวเมืองสะมาเรียก็กลัว เพราะรูปลูกวัว ที่เบธาเวน ประชาชนจะเศร้าโศกเพราะรูปนั้น และปุโรหิตของรูปเคารพจะร้องไห้เพราะรูปนั้น เพราะศักดิ์ศรีที่หมดไปจากรูปนั้น</verse>
				<verse number="6">เออ รูปเคารพนั้นเองก็จะต้องถูกนำไปยังอัสซีเรีย เป็นบรรณาการแก่กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ เอฟราอิมจะได้รับความอัปยศ อิสราเอลจะรู้สึกอับอายเพราะแผนการของตน</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์ของสะมาเรียจะพินาศ เหมือนเศษไม้ที่ลอยอยู่บนผิวน้ำ</verse>
				<verse number="8">ปูชนียสถานสูงของเมืองอาเวนอันเป็นบาปของอิสราเอล จะต้องถูกทำลาย ต้นหนามและพืชมีหนามงอกขึ้นบนแท่นบูชาของเขา เขาจะร้องบอกกับภูเขาว่า จงปกคลุมเราไว้ และร้องบอกเนินเขาว่า จงล้มทับเราเถิด</verse>
				<verse number="9">โอ อิสราเอลเอ๋ย เจ้าทำบาปตั้งแต่สมัยกิเบอาห์ เขายังทำเรื่อยมา สงครามจะไม่มาทันบุตรแห่งความอยุติธรรมในกิเบอาห์หรือ?</verse>
				<verse number="10">เราตั้งใจจะลงโทษเขา ชนชาติทั้งหลายจะประชุมกันสู้เขา เมื่อเขาถูกมัดเพราะความผิดสองประการของเขา</verse>
				<verse number="11">เอฟราอิมเป็นโคสาวที่ได้รับการฝึก มันชอบนวดข้าว เราจึงวางแอกบนคออันงามของมัน เราจะให้เอฟราอิมลาก ยูดาห์ก็ต้องไถ ยาโคบต้องคราดสำหรับตนเอง</verse>
				<verse number="12">จงหว่านความชอบธรรมไว้สำหรับตัวเจ้า จงเกี่ยวผลของความรักมั่นคง เจ้าจงไถดินที่ร้างอยู่ เพราะเป็นเวลาที่จะแสวงหาพระยาห์เวห์ เพื่อพระองค์จะเสด็จมาโปรยความชอบธรรมแก่เจ้า</verse>
				<verse number="13">เจ้าทั้งหลายได้ไถความชั่วมาแล้ว เจ้าทั้งหลายได้เกี่ยวความผิดบาป เจ้าได้รับประทานผลของการโกหก เพราะว่าเจ้าวางใจในทางของเจ้า และในจำนวนพลรบ</verse>
				<verse number="14">เพราะฉะนั้นเสียงสงครามจะเกิดขึ้นท่ามกลางชนชาติของเจ้า ป้อมปราการทั้งสิ้นของเจ้าจะถูกทำลาย อย่างกับกษัตริย์ชัลมันทำลายเมืองเบธาร์เบลในวันสงคราม แม่ถูกฟาดลงอย่างยับเยินพร้อมกับลูกๆ</verse>
				<verse number="15">โอ เบธเอลเอ๋ย เขาจะทำกับเจ้าเช่นนี้ เพราะความชั่วร้ายใหญ่หลวงของเจ้า ในเวลารุ่งเช้า กษัตริย์อิสราเอลจะถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เมื่ออิสราเอลยังเด็ก เราก็รักเขา เราได้เรียกบุตรของเราออกจากอียิปต์</verse>
				<verse number="2">เรา ยิ่งเรียกพวกเขามากเท่าใด พวกเขาก็ยิ่งออกห่างจากเรามากเท่านั้น พวกเขาถวายสัตวบูชาแก่พระบาอัล และเผาเครื่องหอมถวายแก่รูปเคารพอยู่เรื่อยไป</verse>
				<verse number="3">แต่เรานี่แหละสอนเอฟราอิมให้เดิน เราอุ้มเขาทั้งหลายไว้ แต่เขาไม่รู้ว่า เราเป็นผู้รักษาเขาให้หาย</verse>
				<verse number="4">เราจูงเขาด้วยสายแห่งความเมตตา ด้วยเชือกแห่งความรัก เราเป็นผู้ทำให้แอกที่ขากรรไกรของเขาเบาลง และเราก้มลงเลี้ยงเขา</verse>
				<verse number="5">เขาจะไม่กลับไปแผ่นดินอียิปต์ แต่อัสซีเรียจะเป็นกษัตริย์ของเขา เพราะเขาปฏิเสธไม่ยอมกลับมาหาเรา</verse>
				<verse number="6">ดาบจะรุกรานบรรดาเมืองของเขา จะทำลายดาลประตู ของเขา และผลาญเขาเสียเพราะแผนการของเขา</verse>
				<verse number="7">ประชากรของเราตั้งใจจะเหินห่างจากเรา เขาร้องทูลองค์ผู้สูงสุด แต่พระองค์มิได้ทรงยกชูเขาเลย</verse>
				<verse number="8">โอ เอฟราอิมเอ๋ย เราจะให้เจ้าแก่ผู้อื่นได้อย่างไร? โอ อิสราเอลเอ๋ย เราจะมอบเจ้าแก่ผู้อื่นได้อย่างไร? เราจะให้เจ้าเหมือนเมืองอัดมาห์ได้อย่างไร? เราจะทำให้เจ้าเหมือนเมืองเศโบยิมได้อย่างไร? จิตใจของเราปั่นป่วนอยู่ภายใน ความเอ็นดูของเราก็คุกรุ่นขึ้น</verse>
				<verse number="9">เราจะไม่จัดการด้วยความกริ้วอันร้อนแรง เราจะไม่ทำลายเอฟราอิมอีก เพราะเราเป็นพระเจ้าไม่ใช่มนุษย์ เราเป็นผู้บริสุทธิ์ท่ามกลางพวกเจ้า เราจะไม่มาด้วยความโกรธ</verse>
				<verse number="10">เขาทั้งหลายจะติดตามพระยาห์เวห์ไป ผู้เปล่งพระสุรเสียงดั่งราชสีห์ เออ พระองค์จะเปล่งพระสุรเสียง และบรรดาบุตรของพระองค์จะตัวสั่นสะท้านจากทิศตะวันตก</verse>
				<verse number="11">เขาจะตัวสั่นสะท้านมาเหมือนวิหคจากอียิปต์ และเหมือนนกพิราบจากแผ่นดินอัสซีเรีย เราจะให้เขากลับบ้าน พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="12">เอฟราอิมได้กั้นล้อมเราไว้ด้วยการโกหก และพงศ์พันธุ์อิสราเอลล้อมเราด้วยเล่ห์ลวง และยูดาห์ยังเถลไถลไปจากพระเจ้า และจากองค์บริสุทธิ์ผู้เที่ยงธรรม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">เอฟราอิมเลี้ยงตนด้วยลม และตามหาลมตะวันออกอยู่วันยังค่ำ เขาทวีการโกหกและความรุนแรง เขาทำพันธสัญญากับอัสซีเรีย และขนน้ำมันมะกอกไปให้อียิปต์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ทรงมีคดีกับยูดาห์ และจะลงโทษยาโคบตามการประพฤติของเขา และจะทรงตอบแทนเขาตามการกระทำของเขา</verse>
				<verse number="3">ในครรภ์ของมารดา เขายึดส้นเท้าพี่ชาย และเมื่อเขาเป็นผู้ใหญ่ เขาก็สู้กับพระเจ้า</verse>
				<verse number="4">เออ เขาสู้กับทูตสวรรค์และมีชัย เขาร้องไห้และขอความเมตตา เขาพบพระเจ้า ที่เบธเอล และพระองค์ตรัสกับเขา ที่นั่น</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์พระเจ้าจอมทัพ พระยาห์เวห์เป็นพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="6">“แต่ส่วนเจ้า จงกลับมาหาพระเจ้าของเจ้า จงรักษาความเมตตาและความยุติธรรม และจงรอคอยพระเจ้าของเจ้าอยู่เสมอ”</verse>
				<verse number="7">เขาเป็นพ่อค้า ในมือของเขามีตราชูขี้ฉ้อ เขารักที่จะกดขี่</verse>
				<verse number="8">เอฟราอิมกล่าวว่า “แท้จริงข้าเป็นคนมั่งมี ข้าหาทรัพย์เพื่อตนเอง แต่ทั้งหมดที่ข้าหาได้ พวกเขาจะไม่พบความผิด ที่เป็นบาป”</verse>
				<verse number="9">เราเองคือยาห์เวห์ พระเจ้าของเจ้า ตั้งแต่ครั้งแผ่นดินอียิปต์ เราจะให้เจ้าอาศัยอยู่ในเต็นท์อีก เหมือนในสมัยที่มีเทศกาลเลี้ยง</verse>
				<verse number="10">เราพูดกับบรรดาผู้เผยพระวจนะ และเราเองให้เกิดนิมิตมากขึ้น และให้อุปมาโดยทางผู้เผยพระวจนะ</verse>
				<verse number="11">มีความชั่วในกิเลอาดจริง เขาทั้งหลายก็เป็นอนิจจัง เขาเอาวัวผู้มาถวายบูชาในกิลกาล เออ แท่นบูชาของเขาก็จะเหมือนกองหิน อยู่บนรอยไถในท้องนา</verse>
				<verse number="12">(ยาโคบหนีไปยังแผ่นดินอารัม อิสราเอลทำงานเพื่อจะได้ภรรยาที่นั่น ท่านเลี้ยงแกะเพื่อให้ได้ภรรยา)</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์ทรงนำคนอิสราเอลขึ้นมาจากอียิปต์ โดยผู้เผยพระวจนะคนหนึ่ง พระองค์ทรงรักษาเขาไว้โดยผู้เผยพระวจนะคนหนึ่ง</verse>
				<verse number="14">เอฟราอิมทำให้พระองค์โทมนัส อย่างขมขื่น ดังนั้นพระองค์ทรงให้กรรมของการฆ่าคนติดอยู่กับเขา และองค์เจ้านายจะทรงตอบแทนการสบประมาทของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">เมื่อเอฟราอิมพูด คนอื่นตัวสั่น เขาได้รับการยกย่องในอิสราเอล แต่เมื่อเขาทำผิดด้วยพระบาอัล เขาก็ตาย</verse>
				<verse number="2">เดี๋ยวนี้พวกเขายิ่งทำบาปมากขึ้น และสร้างรูปหล่อไว้สำหรับตัว เป็นรูปเคารพที่ทำจากเงินตามความคิดของเขาเอง เป็นงานของช่างฝีมือทั้งสิ้น เขากล่าวว่า จงถวายสัตวบูชาแด่สิ่งเหล่านี้ ดูเถิด มนุษย์จูบรูปลูกวัว</verse>
				<verse number="3">เพราะฉะนั้นเขาจะเป็นเหมือนหมอกยามเช้า หรือเหมือนน้ำค้างที่หายไปตั้งแต่รุ่งสาง เหมือนแกลบที่ลมพัดไปจากลานนวดข้าว หรือเหมือนควันที่ออกมาจากช่องหน้าต่าง</verse>
				<verse number="4">เราคือยาห์เวห์ พระเจ้าของเจ้า ตั้งแต่ครั้งแผ่นดินอียิปต์ เจ้าทั้งหลายไม่รู้จักพระเจ้าอื่นนอกจากเรา ไม่มีผู้ช่วยอื่นใดนอกจากเรา</verse>
				<verse number="5">เราเองที่คุ้นเคยกับ เจ้าในถิ่นทุรกันดาร ในแผ่นดินที่กันดารน้ำ</verse>
				<verse number="6">เมื่อเขารับประทานจนอิ่มหนำ เขาอิ่มหนำแล้ว ใจก็ผยองขึ้น ฉะนั้นเขาจึงลืมเรา</verse>
				<verse number="7">ดังนั้นเราจึงเป็นเหมือนสิงห์ต่อเขา และเราจะซุ่มคอยอยู่ตามทางอย่างเสือดาว</verse>
				<verse number="8">เราจะตะครุบเขาอย่างกับแม่หมีที่ถูกพรากลูก เราจะฉีกอกของเขา และจะกินเขาเสียที่นั่นอย่างสิงห์ เราจะฉีกเขาเป็นชิ้นๆ อย่างสัตว์ป่า</verse>
				<verse number="9">โอ อิสราเอลเอ๋ย เราจะทำลายเจ้า ใครเล่าจะช่วยเจ้าได้?</verse>
				<verse number="10">เดี๋ยวนี้กษัตริย์ของเจ้าที่จะช่วยเจ้าอยู่ที่ไหน? และผู้ปกครองในเมืองทั้งสิ้นของเจ้าอยู่ที่ไหน? คือพวกเหล่านั้นที่เจ้าได้กล่าวว่า “ขอประทานกษัตริย์และเจ้านายแก่ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="11">ด้วยความกริ้ว เราจึงให้กษัตริย์แก่เจ้า และด้วยความโกรธ เราจึงเอากษัตริย์นั้นไป</verse>
				<verse number="12">ความผิดของเอฟราอิมก็ถูกห่อไว้ บาปของเขาก็ถูกเก็บสะสมไว้</verse>
				<verse number="13">การเจ็บท้องเตือนให้เขาคลอดก็มาถึงเขา แต่เขาเป็นบุตรที่ไร้ปัญญา เพราะว่าถึงเวลาแล้ว เขาก็ไม่ยอมคลอดออกมา</verse>
				<verse number="14">ควรที่เราจะไถ่เขาให้พ้นอำนาจแดนคนตายหรือ? ควรที่เราจะไถ่เขาให้พ้นความตายหรือ? โอ มัจจุราชเอ๋ย วิบัติของเจ้าอยู่ที่ไหน? โอ แดนคนตายเอ๋ย ความพินาศของเจ้าอยู่ที่ไหน? ความเมตตาเอ็นดูได้ถูกบดบังไว้พ้นสายตาของเราแล้ว</verse>
				<verse number="15">แม้ว่าเขาจะงอกงามขึ้นท่ามกลางพี่น้อง ลมตะวันออก คือลมของพระยาห์เวห์จะพัดมา พัดขึ้นมาจากถิ่นทุรกันดาร และตาน้ำของเขาจะแห้งไป และน้ำพุก็จะแห้งผาก ลมนั้นจะริบของมีค่าทั้งหมด เอาไปจากคลังของเขา</verse>
				<verse number="16">สะมาเรียจะรับโทษความผิดของตน เพราะได้กบฏต่อพระเจ้าของตน เขาทั้งหลายจะล้มลงด้วยดาบ ลูกอ่อนของเขาจะถูกฟาดลงอย่างยับเยิน และหญิงมีครรภ์จะถูกผ่าท้อง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">โอ อิสราเอลเอ๋ย จงกลับมาหาพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า เจ้าสะดุดก็เพราะบาปผิดของเจ้า</verse>
				<verse number="2">จงนำถ้อยคำมาด้วย และกลับมาหาพระยาห์เวห์ จงทูลพระองค์ว่า “ขอทรงอภัยบาปผิดทั้งสิ้น ขอทรงรับสิ่งดี และข้าพระองค์ทั้งหลายจะถวายผลแห่งริมฝีปาก</verse>
				<verse number="3">อัสซีเรียไม่อาจช่วยข้าพระองค์ทั้งหลาย ข้าพระองค์ทั้งหลายจะไม่ขี่ม้า ข้าพระองค์ทั้งหลายจะไม่กล่าวอีกว่า ‘พระเจ้าของเราทั้งหลาย’ แก่สิ่งที่มือของข้าพระองค์ได้สร้างขึ้น เพราะว่าในพระองค์ ลูกกำพร้าพบพระเมตตา”</verse>
				<verse number="4">เราจะรักษาเขาให้หายจากการกลับสัตย์ เราจะรักเขาด้วยความเต็มใจ เพราะว่าความกริ้วของเราหันไปจากเขาแล้ว</verse>
				<verse number="5">เราจะเป็นเหมือนน้ำค้างแก่อิสราเอล เขาจะเบิกบานอย่างดอกลิลลี่ เขาจะหยั่งรากเหมือนต้นไม้แห่งเลบานอน</verse>
				<verse number="6">กิ่งก้านของเขาจะขยายออก เขาจะงามเหมือนมะกอก และจะมีกลิ่นหอมเหมือนเลบานอน</verse>
				<verse number="7">เขาทั้งหลายจะกลับมาอยู่ใต้ร่มเงาของเรา เขาจะเจริญขึ้นเหมือนข้าว จะออกดอกเหมือนเถาองุ่น และจะมีกลิ่นเหมือนเหล้าองุ่นแห่งเลบานอน</verse>
				<verse number="8">เอฟราอิมเอ๋ย เราเกี่ยวข้องอะไรกับรูปเคารพเล่า? เราเองเป็นผู้ตอบและดูแลเจ้า เราเป็นเหมือนต้นสนสามใบเขียวสด และผลของเจ้าก็ได้มาจากเรา</verse>
				<verse number="9">ผู้ใดฉลาด ก็ให้เข้าใจสิ่งเหล่านี้เถิด ผู้ใดช่างสังเกต ก็ให้เขารู้ เพราะว่าพระมรรคา ของพระยาห์เวห์ก็เที่ยงตรง ผู้ชอบธรรมเดินในทางนี้ แต่ผู้ทรยศจะสะดุดในทางนี้</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="29">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์ที่มาถึงโยเอล บุตรของเปธุเอล</verse>
				<verse number="2">ท่านผู้ใหญ่ทั้งหลาย จงฟังเรื่องนี้ ทุกคนที่อาศัยในแผ่นดิน จงเงี่ยหูฟัง สิ่งเหล่านี้เคยเกิดขึ้นในสมัยของพวกท่าน หรือเกิดขึ้นในสมัยบรรพบุรุษของท่านหรือ?</verse>
				<verse number="3">จงบอกลูกๆ ของพวกท่านให้รับรู้ และให้ลูกๆ บอกหลานๆ และให้หลานๆ บอกกับคนอีกชั่วอายุหนึ่ง</verse>
				<verse number="4">สิ่งที่เหลือจากตั๊กแตนวัยเดินกินแล้ว ตั๊กแตนวัยบินก็กินเสีย สิ่งที่เหลือจากตั๊กแตนวัยบินกินแล้ว ตั๊กแตนวัยกระโดดก็กินเสีย สิ่งที่เหลือจากตั๊กแตนวัยกระโดดกินแล้ว ตั๊กแตนตัวอ่อนก็กินเสีย</verse>
				<verse number="5">พวกขี้เมาเอ๋ย จงตื่นขึ้นและร้องไห้ คอเหล้าทุกคน จงคร่ำครวญ เนื่องด้วยเหล้าองุ่นหวาน เพราะมันจะถูกตัดขาดจากปากของพวกเจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="6">เพราะว่าประชาชาติหนึ่งขึ้นมาสู้กับแผ่นดินของข้าพเจ้า มันมีกำลังมากและมีจำนวนนับไม่ถ้วน ฟันของมันเหมือนฟันสิงโต เขี้ยวของมันเหมือนเขี้ยวสิงโตตัวเมีย</verse>
				<verse number="7">มันทำลายเถาองุ่นของข้าพเจ้า และปอกเปลือกต้นมะเดื่อของข้าพเจ้า มันลอกเปลือกออกและโยนทิ้ง กิ่งก้านก็ดูขาวโพลน</verse>
				<verse number="8">จงโอดครวญเหมือนหญิงพรหมจารีที่คาดผ้ากระสอบไว้ทุกข์ ให้แก่เจ้าบ่าวของเธอที่ได้เมื่อวัยสาว</verse>
				<verse number="9">ธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชาถูกเอาไป จากพระนิเวศของพระยาห์เวห์ ปุโรหิตก็โศกเศร้า คือผู้ปรนนิบัติพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">นาก็ร้างเปล่า พื้นดินก็เศร้าโศก เพราะข้าวถูกทำลาย เหล้าองุ่นใหม่ก็ไม่มี น้ำมันก็ขาดมือไป</verse>
				<verse number="11">ชาวนาทั้งหลายเอ๋ย จงระทดหดหู่ ผู้แต่งเถาองุ่นเอ๋ย จงคร่ำครวญ เนื่องด้วยข้าวสาลีและข้าวบาร์เลย์ เพราะผลผลิตจากนาก็ถูกทำลาย</verse>
				<verse number="12">เถาองุ่นก็เหี่ยวแห้ง ต้นมะเดื่อก็เฉาไป ทั้งต้นทับทิม และต้นอินทผลัมกับต้นแอปเปิลด้วย ต้นไม้ทั้งหมดในนาก็เหี่ยวแห้งไป ความยินดีก็ห่อเหี่ยวไป จากบรรดาบุตรของมนุษย์</verse>
				<verse number="13">ปุโรหิตทั้งหลายเอ๋ย จงคาดผ้ากระสอบ และโอดครวญ ท่านผู้ปรนนิบัติที่แท่นบูชา จงคร่ำครวญ บรรดาผู้ปรนนิบัติพระเจ้าของข้าพเจ้า จงเข้ามาค้างคืนโดยสวมผ้ากระสอบ เพราะว่าธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชา ได้ขาดไปจากพระนิเวศพระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="14">จงจัดพิธีอดอาหาร จงเรียกประชุมทำพิธี จงรวบรวมพวกผู้ใหญ่ และทุกคนที่อาศัยในแผ่นดิน ให้ไปยังพระนิเวศของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน และร้องทูลต่อพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">อนิจจา วันนั้น เพราะวันแห่งพระยาห์เวห์มาใกล้แล้ว วันนั้นจะมาเหมือนการทำลายจากองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์</verse>
				<verse number="16">อาหารก็ถูกเอาไปแล้ว ต่อหน้าต่อตาของเราไม่ใช่หรือ? ความร่าเริงและความยินดี ก็ถูกเอาไปจากพระนิเวศพระเจ้าของเราแล้วไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="17">เมล็ดพืชแห้งตายอยู่ในดิน ฉางก็ร้างเปล่า ยุ้งก็พังทลาย เพราะว่าข้าวก็ม้านแล้ว</verse>
				<verse number="18">เหล่าสัตว์เลี้ยงร้องครวญคราง ฝูงวัวก็สนเท่ห์ เพราะไม่มีทุ่งหญ้าให้พวกมัน ฝูงแพะแกะก็อ่อนระโหยด้วย</verse>
				<verse number="19">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์ร้องทูลต่อพระองค์ เพราะว่าไฟได้เผาผลาญ ทุ่งหญ้าแห่งถิ่นทุรกันดาร และเปลวไฟได้ไหม้ ต้นไม้ในทุ่งหมดสิ้นแล้ว</verse>
				<verse number="20">แม้สัตว์ป่าในทุ่งก็ร้องทูลต่อพระองค์ด้วย เพราะว่าน้ำในห้วยแห้งไป และไฟก็เผาผลาญ ทุ่งหญ้าของถิ่นทุรกันดาร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">จงเป่าเขาสัตว์ในศิโยน จงเปล่งเสียงเตือนภัยบนภูเขาบริสุทธิ์ของเรา ให้ทุกคนที่อาศัยในแผ่นดินตัวสั่น เพราะวันแห่งพระยาห์เวห์กำลังมา ใกล้เข้ามาแล้ว</verse>
				<verse number="2">เป็นวันที่มืดและมัวซัว เป็นวันที่มีเมฆและความมืดทึบ เหมือนยามเช้ามืดที่แผ่คลุมอยู่บนภูเขา คือกองทัพที่ใหญ่โต และทรงพลังยิ่ง ไม่เคยมีเหมือนอย่างนี้ในอดีต และหลังจากนี้ไปก็จะไม่มีอีก ตลอดปีเดือนในทุกชั่วอายุคน</verse>
				<verse number="3">ไฟเผาผลาญอยู่ข้างหน้ามัน และเปลวไฟไหม้อยู่ข้างหลัง แผ่นดินนั้นเหมือนสวนเอเดนก่อนหน้ามัน แต่ภายหลังมันไปแล้วก็เป็นเหมือนถิ่นทุรกันดารที่ร้างเปล่า ไม่มีอะไรรอดพ้นจากมันเลย</verse>
				<verse number="4">มันมีลักษณะเหมือนลักษณะของม้า พวกมันวิ่งเหมือนม้าศึก</verse>
				<verse number="5">เหมือนเสียงของพวกรถรบ พวกมันกระโดดอยู่บนยอดเขา เหมือนเสียงแตกของเปลวไฟ ที่ไหม้ตอข้าว เหมือนกองทัพ อันเกรียงไกร ที่แปรกระบวนเข้าสงคราม</verse>
				<verse number="6">ชนชาติทั้งหลายต่างกลัวลานเมื่อเห็นมัน ใบหน้าของทุกคนก็ซีดเซียว</verse>
				<verse number="7">พวกมันวิ่งเหมือนนักรบ และปีนกำแพงเหมือนทหาร ต่างก็เดินตามทางของตัวเอง พวกมันเดินอย่างไม่แตกแถว</verse>
				<verse number="8">พวกมันไม่ชนกันเลย ต่างก็เดินอยู่ในทางของตน มันตะลุยฝ่าอาวุธ และไม่มีอะไรอาจยับยั้งได้</verse>
				<verse number="9">พวกมันกระโดดเข้าไปในเมือง มันวิ่งอยู่บนกำแพง พวกมันปีนเข้าไปในบ้าน มันเข้าไปทางหน้าต่างเยี่ยงโจร</verse>
				<verse number="10">แผ่นดินโลกสั่นไหวต่อหน้ามัน ท้องฟ้าก็สั่นสะเทือน ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ก็มืดไป ดวงดาวทั้งหลายก็อับแสง</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์เปล่งพระสุรเสียง ต่อหน้ากองทัพของพระองค์ กองทัพของพระองค์ใหญ่โตยิ่งนัก ผู้ที่ทำตามคำบัญชาของพระองค์มีจำนวนมหาศาล เพราะว่าวันแห่งพระยาห์เวห์นั้นยิ่งใหญ่ และน่ากลัวอย่างยิ่ง ใครเล่าจะทนอยู่ได้?</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “ถึงกระนั้นก็ดี บัดนี้ พวกเจ้าจงกลับมาหาเราด้วยสุดใจ ด้วยการอดอาหาร การร้องไห้ และการโอดครวญ</verse>
				<verse number="13">จงฉีกใจของพวกเจ้า ไม่ใช่ฉีกเสื้อของเจ้า” จงกลับมาหาพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกท่าน เพราะว่าพระองค์ทรงเปี่ยมด้วยพระคุณและพระกรุณา พระองค์กริ้วช้าและบริบูรณ์ด้วยความรักมั่นคง และเปลี่ยนพระทัยไม่ลงโทษ</verse>
				<verse number="14">ใครจะรู้ได้ พระองค์อาจทรงกลับมาและเปลี่ยนพระทัย ทั้งทรงเหลือพรไว้ข้างหลัง คือให้มีธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชา ถวายแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="15">จงเป่าเขาสัตว์ในศิโยน จงจัดพิธีอดอาหาร จงเรียกประชุมทำพิธี</verse>
				<verse number="16">จงรวบรวมประชาชน จงชำระชุมนุมชนให้บริสุทธิ์ จงประชุมพวกผู้ใหญ่ จงรวบรวมเด็กๆ แม้แต่เด็กที่ยังกินนม จงให้เจ้าบ่าวออกจากเรือนหอ และเจ้าสาวออกจากห้องของตน</verse>
				<verse number="17">ให้บรรดาปุโรหิต คือผู้ปรนนิบัติพระยาห์เวห์ ร้องไห้อยู่ระหว่างเฉลียงกับแท่นบูชา และให้ทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงเวทนาประชากรของพระองค์ ขออย่าทรงให้มรดกของพระองค์เป็นที่เยาะเย้ย หรือเป็นคำเปรียบเปรยเย้ยหยันท่ามกลางประชาชาติ ควรหรือที่เขาจะกล่าวท่ามกลางชนชาติทั้งหลายว่า ‘พระเจ้าของพวกเขาอยู่ที่ไหน?’ ”</verse>
				<verse number="18">แล้วพระยาห์เวห์ทรงหวงแหนแผ่นดินของพระองค์ และทรงสงสารประชากรของพระองค์</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์ทรงตอบประชากรของพระองค์ว่า “นี่แน่ะ เราจะส่งข้าว เหล้าองุ่น และน้ำมันให้แก่เจ้า เจ้าทั้งหลายจะอิ่มหนำสำราญ เราจะให้พวกเจ้า ไม่ถูกเยาะเย้ยท่ามกลางประชาชาติอีก</verse>
				<verse number="20">“เราจะถอนศัตรูทางเหนือให้ห่างไกลจากพวกเจ้า และไล่มันไปในแผ่นดินแห้งแล้งและร้างเปล่า กองหน้าของมันจะเข้าไปในทะเลด้านตะวันออก และกองหลังของมันเข้าไปในทะเลด้านตะวันตก กลิ่นเหม็นคลุ้งและกลิ่นเหม็นเน่าของมันจะขึ้นมา เพราะมันทำการใหญ่โตมาก</verse>
				<verse number="21">“อย่ากลัวเลย โอ แผ่นดินเอ๋ย จงยินดีและเปรมปรีดิ์เถิด เพราะพระยาห์เวห์ทรงทำการใหญ่โตมาก</verse>
				<verse number="22">อย่ากลัวเลย พวกสัตว์ป่าเอ๋ย เพราะว่าทุ่งหญ้าในถิ่นทุรกันดารนั้นเขียวสด และต้นไม้ก็เกิดผลของมัน ต้นมะเดื่อและเถาองุ่นออกผลอย่างบริบูรณ์</verse>
				<verse number="23">“โอ บุตรทั้งหลายของศิโยนเอ๋ย จงยินดีเถิด จงเปรมปรีดิ์ในพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเจ้า เพราะว่าพระองค์ประทานฝนต้นฤดูแก่เจ้าเพื่อแสดงความชอบธรรม และทรงเทฝนลงมาให้พวกเจ้า คือฝนต้นฤดูและฝนชุกปลายฤดูอย่างแต่ก่อน</verse>
				<verse number="24">จะมีข้าวอยู่เต็มลานนวดข้าว จะมีเหล้าองุ่นและน้ำมันล้นถังเก็บ</verse>
				<verse number="25">“เราจะชดเชยปีเดือน ที่ตั๊กแตนวัยบินได้กินเสียให้แก่พวกเจ้า และที่ตั๊กแตนวัยกระโดด ตั๊กแตนตัวอ่อน และตั๊กแตนวัยเดินได้กิน คือกองทัพใหญ่ของเราที่เราส่งมาต่อสู้พวกเจ้านั้น</verse>
				<verse number="26">“เจ้าทั้งหลายจะรับประทานอย่างบริบูรณ์และอิ่มหนำ และสรรเสริญพระนามพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ผู้ทรงทำกับพวกเจ้าอย่างอัศจรรย์ ประชากรของเราจะไม่ต้องอับอายอีกต่อไป</verse>
				<verse number="27">พวกเจ้าจะรู้ว่าเราเองอยู่ท่ามกลางอิสราเอล และเรานี่แหละคือพระยาห์เวห์เป็นพระเจ้าของเจ้า ไม่มีองค์อื่นอีก ประชากรของเราจะไม่ต้องอับอายอีกต่อไป</verse>
				<verse number="28">“ต่อมาภายหลังจะเป็นอย่างนี้ คือเราจะเทวิญญาณของเรามาเหนือมนุษย์ทุกคน บุตรชายบุตรหญิงของเจ้าจะเผยพระวจนะ คนชราของเจ้าทั้งหลายจะฝัน และคนหนุ่มของพวกเจ้าจะเห็นนิมิต</verse>
				<verse number="29">ในเวลานั้น เราจะเทวิญญาณของเรา มาเหนือแม้กระทั่งคนใช้ชายหญิง</verse>
				<verse number="30">“เราจะสำแดงการอัศจรรย์ในท้องฟ้าและบนแผ่นดิน เป็นเลือด เป็นไฟและลำควัน</verse>
				<verse number="31">ดวงอาทิตย์จะกลายเป็นความมืด ดวงจันทร์กลายเป็นเลือด ก่อนวันแห่งพระยาห์เวห์จะมาถึง คือวันอันยิ่งใหญ่และน่าสยดสยอง</verse>
				<verse number="32">แล้วจะเป็นอย่างนี้ คือทุกคนที่ร้องทูลออกพระนามของพระยาห์เวห์จะรอด เพราะว่าจะมีคนรอดบนภูเขาศิโยนและในกรุงเยรูซาเล็มตามที่พระยาห์เวห์ตรัสไว้ และในบรรดาคนที่เหลืออยู่นั้นจะมีคนที่พระยาห์เวห์ทรงเรียก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">“เพราะว่า ดูสิ ในวันเหล่านั้นและในเวลานั้น เมื่อเราให้ยูดาห์และเยรูซาเล็มกลับสู่สภาพเดิม</verse>
				<verse number="2">เราจะรวบรวมประชาชาติทั้งหมด และนำเขาทั้งหลายลงมายังหุบเขาเยโฮชาฟัท และเราจะเข้าสู่การพิพากษากับพวกเขาที่นั่นด้วยเรื่องประชากรของเรา คืออิสราเอลมรดกของเรา ผู้ซึ่งถูกพวกเขากระจายไปท่ามกลางประชาชาติต่างๆ พวกเขาได้แบ่งแผ่นดินของเรา</verse>
				<verse number="3">และจับฉลากเอาประชากรของเราไป พวกเขาเอาเด็กผู้ชายไปขายเพื่อไปเที่ยวโสเภณี และค้าเด็กผู้หญิงเพื่อไปซื้อเหล้าองุ่นดื่ม</verse>
				<verse number="4">“พวกเจ้าด้วย เจ้าคิดอย่างไรกับเรา? โอ ไทระ ไซดอน และดินแดนทุกแห่งของฟีลิสเตีย พวกเจ้าจะสนองเราด้วยการตอบโต้หรือ? ถ้าพวกเจ้าตอบโต้เรา เราจะให้การกระทำ นั้นกลับคืนไปบนศีรษะของเจ้าอย่างฉับพลันและรวดเร็ว</verse>
				<verse number="5">เพราะพวกเจ้าได้เอาเงินและทองของเราไป และเอาทรัพย์สมบัติมั่งคั่งของเราไปยังบรรดาวิหาร ของเจ้าทั้งหลาย</verse>
				<verse number="6">เจ้าเอาคนยูดาห์และคนเยรูซาเล็มไปขายให้พวกกรีก เพื่อย้ายพวกเขาไปไกลจากเขตแดนของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="7">นี่แน่ะ เราจะเร้าใจเขาทั้งหลายให้ออกจากสถานที่ซึ่งพวกเจ้าขายพวกเขาไปนั้น เราจะให้การกระทำของพวกเจ้ากลับคืนไปบนศีรษะของเจ้าเอง</verse>
				<verse number="8">เราจะขายบุตรชายและบุตรหญิงของเจ้าไว้ในมือของคนยูดาห์ และคนยูดาห์จะขายพวกเขาต่อไปยังคนเส-บา ไปยังประชาชาติหนึ่งที่อยู่ห่างไกล เพราะพระยาห์เวห์ตรัสไว้แล้ว”</verse>
				<verse number="9">จงประกาศเรื่องนี้ท่ามกลางประชาชาติทั้งหลาย จงเตรียมการรบ จงเร้าใจนักรบทั้งหลาย ให้ทหารทุกคนเข้ามาใกล้ ให้เขาขึ้นมา</verse>
				<verse number="10">จงตีผาลไถนาของพวกเจ้าให้เป็นดาบ และตีขอลิดแขนงของเจ้าให้เป็นทวน ให้คนอ่อนแอพูดว่า “ข้าเป็นนักรบ”</verse>
				<verse number="11">จงรีบมาเถิด ประชาชาติทั้งหมดที่อยู่รอบๆ เอ๋ย จงเรียกประชุมกันที่นั่น ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงนำนักรบของพระองค์ลงมา</verse>
				<verse number="12">ให้บรรดาประชาชาติรับการเร้าใจ และขึ้นมายังหุบเขาเยโฮชาฟัท เพราะที่นั่นเราจะนั่งพิพากษา ประชาชาติทั้งหมดที่อยู่ล้อมรอบ</verse>
				<verse number="13">จงเอาเคียวเกี่ยวเถิด เพราะถึงฤดูเกี่ยวแล้ว จงเข้าไปย่ำสิ เพราะบ่อย่ำองุ่นเต็มแล้ว บ่อเก็บน้ำองุ่นล้นแล้ว เพราะว่าความอธรรมของพวกเขามีมากมาย</verse>
				<verse number="14">มวลชน มวลชน ในหุบเขาแห่งการตัดสินคดี เพราะวันแห่งพระยาห์เวห์ใกล้เข้ามาแล้ว ในหุบเขาแห่งการตัดสินคดี</verse>
				<verse number="15">ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ก็มืดไป ดวงดาวทั้งหลายก็อับแสง</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์เปล่งพระสิงหนาทจากศิโยน และเปล่งพระสุรเสียงของพระองค์จากกรุงเยรูซาเล็ม ฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลกก็หวั่นไหว แต่พระยาห์เวห์ทรงเป็นที่ลี้ภัยแก่ประชากรของพระองค์ เป็นที่กำบังแข็งแกร่งแก่คนอิสราเอล</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น พวกเจ้าจะรู้ว่า เราคือพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ผู้ประทับในศิโยน ภูเขาบริสุทธิ์ของเรา เยรูซาเล็มจะเป็นเมืองบริสุทธิ์ และจะไม่มีคนต่างด้าวผ่านเมืองนั้นอีกเลย</verse>
				<verse number="18">และอยู่มาในวันนั้น จะมีน้ำองุ่นหยดออกจากภูเขาทั้งหลาย และมีน้ำนมไหลมาจากบรรดาเนินเขา และจะมีน้ำไหล จากห้วยทั้งหมดของยูดาห์ และจะมีน้ำพุออกจากพระนิเวศของพระยาห์เวห์ มารดหุบเขาชิทธีม</verse>
				<verse number="19">อียิปต์จะกลายเป็นที่ร้าง และเอโดมจะกลายเป็นถิ่นทุรกันดารร้าง เพราะความทารุณที่ทำต่อคนยูดาห์ และการทำให้โลหิตของผู้ไร้ความผิดตกในแผ่นดินของเขา</verse>
				<verse number="20">แต่ยูดาห์จะดำรงอยู่เป็นนิตย์ และเยรูซาเล็มจะตั้งอยู่ทุกชั่วอายุคน</verse>
				<verse number="21">เราจะยกโทษเรื่องโลหิตของพวกเขาที่เราไม่เคยยกโทษ เพราะพระยาห์เวห์สถิตในศิโยน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="30">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ถ้อยคำของอาโมสซึ่งเป็นคนหนึ่งในหมู่ผู้เลี้ยงแกะแห่งเมืองเทโคอา ซึ่งท่านได้เห็นเกี่ยวกับอิสราเอล ก่อนแผ่นดินไหว 2 ปี ในรัชกาลอุสซียาห์ กษัตริย์แห่งยูดาห์ และในรัชกาลเยโรโบอัม พระราชโอรสของโยอาชกษัตริย์แห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ท่านกล่าวว่า “พระยาห์เวห์เปล่งพระสิงหนาท จากศิโยน และเปล่งพระสุรเสียงของพระองค์จากเยรูซาเล็ม ลานหญ้าของผู้เลี้ยงแกะแห้งเฉา และยอดภูเขาคารเมลก็เหี่ยวแห้ง”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “เพราะการละเมิดของเมืองดามัสกัส ครั้งแล้วครั้งเล่า เราจะไม่ยอมกลับการลงทัณฑ์ เพราะว่าพวกเขาได้นวดกิเลอาด ด้วยเลื่อนเหล็กสำหรับนวดข้าว</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น เราจะส่งไฟมาบนเรือนของฮาซาเอล และไฟนั้นจะกินบรรดาป้อมของเบนฮาดัด</verse>
				<verse number="5">เราจะหักดาลประตูเมืองดามัสกัส และตัดชาวเมืองออกเสียจากหุบเขาอาเวน และผู้นั้นที่ถือคทาจากเบธเอเดน และประชาชนซีเรียจะต้องถูกกวาดไปเป็นเชลยยังเมืองคีร์” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “เพราะการละเมิดของเมืองกาซาครั้งแล้วครั้งเล่า เราจะไม่ยอมกลับการลงทัณฑ์ เพราะพวกเขากวาดประชาชนทั้งหมดไปเป็นเชลย เพื่อจะมอบให้แก่เอโดม</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น เราจะส่งไฟมาบนกำแพงเมืองกาซา และไฟจะกินบรรดาป้อมของเมืองนั้นเสีย</verse>
				<verse number="8">เราจะตัดชาวเมืองออกเสียจากอัชโดด กับผู้นั้นที่ถือคทาออกเสียจากเมืองอัชเคโลน เราจะหันมือของเรากลับสู้เมืองเอโครน ชาวฟีลิสเตีย ที่เหลืออยู่จะพินาศ” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “เพราะการละเมิดของเมืองไทระ ครั้งแล้วครั้งเล่า เราจะไม่ยอมกลับการลงทัณฑ์ เพราะพวกเขาได้มอบประชาชนทั้งหมดให้แก่เอโดม และไม่ได้ระลึกถึงพันธสัญญาแห่งภราดรภาพ</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น เราจะส่งไฟมาบนกำแพงเมืองไทระ และไฟจะกินบรรดาป้อมของเมืองนั้นเสีย”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “เพราะการละเมิดของเอโดม ครั้งแล้วครั้งเล่า เราจะไม่ยอมกลับการลงทัณฑ์ เพราะเขาได้ไล่ตามน้องของเขาด้วยดาบ และสลัดความสงสารทิ้งเสียสิ้น ความโกรธของเขาบั่นทอนอยู่ตลอดกาล และความพิโรธของเขาก็มีอยู่เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น เราจะส่งไฟมาบนเมืองเทมาน และไฟนั้นจะกินบรรดาป้อมของเมืองโบสราห์”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “เพราะการละเมิดของคนอัมโมน ครั้งแล้วครั้งเล่า เราจะไม่ยอมกลับการลงทัณฑ์ เพราะว่าพวกเขาได้ผ่าท้องหญิงมีครรภ์ในกิเลอาด เพื่อจะขยายอาณาเขตของตน</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น เราจะก่อไฟขึ้นที่กำแพงเมืองรับบาห์ และไฟจะกินบรรดาป้อมของเมืองนั้นเสีย ท่ามกลางเสียงโห่ร้องในวันทำศึก ท่ามกลางพายุในวันมีพายุหมุน</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์ของเขาทั้งหลายจะตกไปเป็นเชลย ทั้งตัวกษัตริย์และพวกเจ้านายด้วย” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “เพราะการละเมิดของโมอับ ครั้งแล้วครั้งเล่า เราจะไม่ยอมกลับการลงทัณฑ์ เพราะเขาได้เผากระดูกของกษัตริย์เอโดมให้เป็นปูน</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น เราจะส่งไฟมาบนโมอับ และไฟนั้นจะกินบรรดาป้อมของเมืองเคริโอทเสีย และโมอับจะตายท่ามกลางเสียงอึงคะนึง ท่ามกลางเสียงโห่ร้องและเสียงเขาสัตว์</verse>
				<verse number="3">เราจะตัดผู้ครอบครองออกเสียจากท่ามกลางเมืองนั้น และจะฆ่าบรรดาเจ้านายของเมืองนั้นพร้อมกับผู้ครอบครองเสีย” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “เพราะการละเมิดของยูดาห์ครั้งแล้วครั้งเล่า เราจะไม่ยอมกลับการลงทัณฑ์ เพราะว่าพวกเขาปฏิเสธธรรมบัญญัติของพระยาห์เวห์ และไม่ได้รักษากฎเกณฑ์ของพระองค์ และบรรดาพระเท็จ ของพวกเขาได้พาให้หลงเจิ่นไป ตามอย่างที่บรรพบุรุษของพวกเขาได้ติดตามมาแล้ว</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น เราจะส่งไฟมาบนยูดาห์ และไฟนั้นจะกินบรรดาป้อมของกรุงเยรูซาเล็มเสีย”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “เพราะการละเมิดของอิสราเอล ครั้งแล้วครั้งเล่า เราจะไม่ยอมกลับการลงทัณฑ์ เพราะพวกเขาขายคนชอบธรรมเอาเงิน และขายคนขัดสนเอารองเท้าคู่เดียว</verse>
				<verse number="7">เขาเหยียบย่ำศีรษะของคนจนลงไปคลุกฝุ่นที่พื้นดิน และผลักคนทุกข์ใจออกเสียจากทางเดินของเขา ทั้งพ่อทั้งลูกเข้าหาหญิงสาวคนเดียวกัน นามบริสุทธิ์ของเราจึงเป็นมลทิน</verse>
				<verse number="8">พวกเขานอนข้างแท่นบูชาทุกแท่น บนเสื้อผ้าที่ยึดมาเป็นประกัน และในนิเวศแห่งพระเจ้าของเขา มีการดื่มเหล้าองุ่นซึ่งเอามาจากคนที่พวกเขาปรับ</verse>
				<verse number="9">“เราเองได้ทำลายล้างคนอาโมไรต์ตรงหน้าพวกเขา แม้พวกนั้นจะมีส่วนสูงอย่างต้นสนสีดาร์ และแข็งแรงอย่างกับต้นโอ๊ก เราทำลายผลที่อยู่ด้านบน และรากที่อยู่ด้านล่างของเขาเสีย</verse>
				<verse number="10">เราเองได้นำพวกเจ้าขึ้นมาจากแผ่นดินอียิปต์ และนำเจ้าถึง 40 ปีในถิ่นทุรกันดาร เพื่อพวกเจ้าจะได้กรรมสิทธิ์ที่ดินของคนอาโมไรต์</verse>
				<verse number="11">เราได้ตั้งบุตรชายบางคนของพวกเจ้าให้เป็นผู้เผยพระวจนะ และได้ตั้งชายหนุ่มบางคนให้เป็นพวกนาศีร์ โอ คนอิสราเอลเอ๋ย ไม่เป็นความจริงดังนี้หรือ? พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="12">“แต่เจ้าทั้งหลายได้ทำให้พวกนาศีร์ดื่มเหล้าองุ่น และบัญชาพวกผู้เผยพระวจนะ ว่า ‘เจ้าอย่าเผยพระวจนะเลย’</verse>
				<verse number="13">“นี่แน่ะ เราจะกดเจ้าลงไว้ในที่ของเจ้า เหมือนเกวียนที่เต็มด้วยฟ่อนข้าวกดยัดลง</verse>
				<verse number="14">ผู้ที่รวดเร็วก็จะหนีไม่ทัน ผู้ที่แข็งแรงจะหมดกำลัง ผู้ที่เก่งกล้าจะช่วยชีวิตของตนก็ไม่ได้</verse>
				<verse number="15">ผู้ที่ถือคันธนูจะไม่ยืนยงอยู่ ผู้ที่วิ่งเร็วจะช่วยตัวเองไม่ได้ หรือผู้ที่ขี่ม้าก็ช่วยชีวิตของตนไม่ได้เหมือนกัน</verse>
				<verse number="16">แม้แต่ผู้ที่มีใจห้าวหาญในหมู่ผู้ที่เก่งกล้า ในวันนั้นจะหนีไปแต่ตัวล่อนจ้อน” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">โอ คนอิสราเอลเอ๋ย จงฟังพระวจนะนี้ซึ่งพระยาห์เวห์ตรัสกล่าวโทษท่านทั้งหลาย คือกล่าวโทษหมดทั้งตระกูล ซึ่งเราได้นำขึ้นมาจากแผ่นดินอียิปต์ ว่า</verse>
				<verse number="2">“ในบรรดาตระกูลทั้งสิ้นในโลกนี้ เจ้าเท่านั้นที่เราเลือกไว้ ดังนั้นเราจะลงโทษเจ้า เพราะความผิดบาปทั้งสิ้นของเจ้า”</verse>
				<verse number="3">สองคนจะเดินไปด้วยกันได้หรือ นอกจากทั้งสองจะได้ตกลงกันไว้ก่อน?</verse>
				<verse number="4">สิงห์จะเปล่งเสียงคำรามอยู่ในป่า เมื่อมันไม่มีเหยื่อหรือ? ถ้าสิงห์หนุ่มจับสัตว์อะไรไม่ได้เลย มันจะร้องออกมาจากถ้ำของมันหรือ?</verse>
				<verse number="5">ถ้าไม่มีเหยื่อล่อไว้ นกจะลงมาติดกับบนดินได้หรือ? ถ้าไม่มีอะไรเข้าไปติดกับ กับจะลั่นขึ้นจากดินได้หรือ?</verse>
				<verse number="6">เขาจะเป่าเขาสัตว์ในเมือง และประชาชนไม่ตกใจกลัวหรือ? จะมีภัยเกิดขึ้นในเมืองหนึ่งเมืองใดหรือ นอกจากว่าพระยาห์เวห์ทรงทำเอง?</verse>
				<verse number="7">แท้จริงพระยาห์เวห์องค์เจ้านายไม่ทรงทำสิ่งหนึ่งสิ่งใด โดยไม่เปิดเผยความลี้ลับ ให้แก่ผู้รับใช้ของพระองค์ คือผู้เผยพระวจนะ</verse>
				<verse number="8">สิงห์เปล่งเสียงคำรามแล้ว ใครจะไม่กลัวบ้าง? พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสแล้ว ใครบ้างจะไม่เผยพระวจนะ?</verse>
				<verse number="9">จงประกาศแก่บรรดาป้อมในเมืองอัชโดด และแก่บรรดาป้อมในแผ่นดินอียิปต์ และกล่าวว่า “จงประชุมกันที่บนภูเขาสะมาเรีย และพินิจดูการโกลาหลมากมาย และการข่มขี่ทั้งหลายท่ามกลางเมืองนั้น”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “ผู้ที่สะสมความทารุณ และการโจรกรรมไว้ในป้อมของเขา ไม่รู้จักที่จะประพฤติตามทางเที่ยงธรรม”</verse>
				<verse number="11">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้านายจึงตรัสดังนี้ว่า “ศัตรูจะมาล้อมแผ่นดินไว้ และตีแนวตั้งรับของเจ้าให้แตก และบรรดาป้อมของเจ้าจะถูกปล้น”</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “ผู้เลี้ยงแกะชิงได้ขาสองขา หรือหูชิ้นหนึ่งมาจากปากสิงห์ได้อย่างไร คนอิสราเอลผู้อยู่ในสะมาเรีย จะได้รับความช่วยเหลือเหมือนคว้าได้เตียงซีกหนึ่ง หรือได้เศษที่นอนมาอย่างนั้น”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย พระเจ้าจอมทัพตรัสว่า “ฟังซิ และจงเป็นพยานกล่าวโทษพงศ์พันธุ์ของยาโคบเถิด</verse>
				<verse number="14">ว่าในวันที่เราทำโทษอิสราเอลเรื่องการละเมิดของเขา เราจะทำโทษบรรดาแท่นบูชาของเมืองเบธเอล เชิงงอนที่แท่นบูชานั้นจะถูกตัดออกเสีย และตกลงดิน</verse>
				<verse number="15">เราจะโจมตีเรือนพักฤดูหนาวพร้อมกับเรือนพักฤดูร้อน และเรือนที่ทำด้วยงาช้างจะพินาศ และเรือนใหญ่ๆ ทั้งหลายจะสูญสิ้นไป” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">แม่โคทั้งหลายแห่งบาชานเอ๋ย จงฟังคำนี้เถิด คือผู้ที่อยู่บนภูเขาสะมาเรีย ผู้ที่บีบบังคับคนยากจนและขยี้คนขัดสน ผู้ที่กล่าวแก่สามีของตนว่า “เอามาซิ ฉันจะได้ดื่ม”</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายทรงปฏิญาณไว้ด้วยความบริสุทธิ์ของพระองค์ว่า “ดูเถิด วันเวลาก็มาถึงพวกเจ้าแล้ว เขาจะเอาขอเกี่ยวเจ้าไป คือทุกคนที่เป็นของเจ้า เขาก็จะเกี่ยวไปด้วยเบ็ด</verse>
				<verse number="3">และเจ้าจะออกไปตามช่องกำแพง หญิงทุกคนจะออกไปตามช่องข้างหน้าตน และเจ้าจะถูกไล่ไปทางฮารโมน” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="4">“จงมาที่เบธเอล มาทำการละเมิด มาที่กิลกาลซิ มาทำการละเมิดให้ทวีขึ้น จงนำเครื่องสัตวบูชาของเจ้ามาทุกเช้า และนำทศางค์ ของเจ้ามาทุกสามวัน</verse>
				<verse number="5">จงเผาขนมปังที่มีเชื้อ เป็นเครื่องบูชาขอบพระคุณ และประกาศการถวายบูชาด้วยใจสมัคร จงโฆษณาเรื่องนี้ โอ คนอิสราเอลเอ๋ย พวกเจ้ารักที่จะทำอย่างนี้นี่นะ” พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="6">“เราเองเป็นผู้ให้พวกเจ้าอดอยาก ในทุกเมือง และให้เจ้าขาดแคลนอาหารในทุกแห่ง กระนั้นพวกเจ้าก็ยังไม่กลับมาหาเรา” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="7">“เราเองเป็นผู้ยับยั้งฝนไว้เสียจากเจ้าด้วย สามเดือนก่อนถึงฤดูเกี่ยว เราให้ฝนตกในเมืองหนึ่ง อีกเมืองหนึ่งไม่ให้ฝน นาแห่งหนึ่งมีฝนตก ส่วนนาที่ไม่มีฝนก็เหี่ยวแห้ง</verse>
				<verse number="8">ดังนั้นชาวเมืองสองสามเมืองก็เดินโซเซไปหาอีกเมืองหนึ่ง เพื่อจะหาน้ำดื่ม แต่ไม่สิ้นกระหาย กระนั้น พวกเจ้าก็ยังไม่กลับมาหาเรา” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="9">“เราโจมตีพืชผลของเจ้าด้วยโรคและเชื้อรา บรรดาไร่นาของเจ้า และสวนองุ่นของเจ้า ต้นมะเดื่อและต้นมะกอกของเจ้า ตั๊กแตนก็มากิน กระนั้น พวกเจ้าก็ยังไม่กลับมาหาเรา” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="10">“เราให้โรคระบาดอย่างที่เกิดในอียิปต์มาเกิดท่ามกลางเจ้า เราประหารคนหนุ่มของเจ้าด้วยดาบ กับเอาม้าทั้งหลายของเจ้าไปเสีย และทำให้ความเน่าเหม็นที่ค่ายของเจ้าคลุ้งเข้าจมูกพวกเจ้า กระนั้น พวกเจ้าก็ยังไม่กลับมาหาเรา” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="11">“เราคว่ำพวกเจ้าบางคน อย่างที่พระเจ้าคว่ำเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์ เจ้าเหมือนดุ้นฟืนที่เขาหยิบออกมาจากกองไฟ กระนั้น พวกเจ้าก็ยังไม่กลับมาหาเรา” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="12">“โอ อิสราเอลเอ๋ย เพราะฉะนั้นเราจะต้องทำแก่เจ้าดังนี้ และเพราะเราจะต้องทำเช่นนี้แก่เจ้า โอ อิสราเอลเอ๋ย จงเตรียมตัวเพื่อจะเผชิญพระเจ้าของเจ้า”</verse>
				<verse number="13">เพราะนี่แน่ะ พระองค์ผู้ทรงปั้นภูเขาและสร้างพายุ และทรงประกาศพระดำริของพระองค์แก่มนุษย์ ผู้ทรงให้เวลาเช้าเป็นค่ำมืด และทรงดำเนินบนที่สูงของพิภพ พระนามของพระองค์ คือ พระยาห์เวห์พระเจ้าจอมทัพ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">โอ พงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย จงฟังถ้อยคำนี้ ซึ่งข้าคร่ำครวญถึงเจ้าว่า</verse>
				<verse number="2">“อิสราเอลคือสาวพรหมจารี เธอล้มลงแล้ว ลุกขึ้นไม่ได้อีก เธอถูกทอดทิ้งที่แผ่นดินของเธอ ไม่มีใครพยุงเธอขึ้นอีก</verse>
				<verse number="3">“เพราะพระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า ‘เมืองที่ส่งทหารออกไปหนึ่งพัน จะเหลือกลับมาหนึ่งร้อย และเมืองที่ส่งออกไปหนึ่งร้อย จะเหลือกลับมาสิบคน แก่พงศ์พันธุ์อิสราเอล’</verse>
				<verse number="4">“เพราะพระยาห์เวห์ตรัสกับพงศ์พันธุ์อิสราเอลดังนี้ว่า ‘จงแสวงหาเราและดำรงชีวิตอยู่</verse>
				<verse number="5">อย่าแสวงหาเบธเอล อย่าเข้าไปในกิลกาล หรือข้ามไปยังเบเออร์เชบา เพราะว่ากิลกาลจะตกไปเป็นเชลยอย่างแน่นอน และเบธเอลก็จะสูญไป’ ”</verse>
				<verse number="6">จงแสวงหาพระยาห์เวห์และดำรงชีวิตอยู่ เกรงว่าพระองค์จะทรงพุ่งปะทะพงศ์พันธุ์โยเซฟอย่างไฟ ไฟจะเผาผลาญเบธเอล และไม่มีใครดับได้</verse>
				<verse number="7">โอ เจ้าทั้งหลายผู้บิดเบือนความยุติธรรม และเหยียบย่ำความชอบธรรม</verse>
				<verse number="8">พระองค์ผู้ทรงสร้างดาวลูกไก่และดาวไถ ผู้ทรงเปลี่ยนความมืดทึบให้เป็นรุ่งเช้า และทรงทำให้กลางวันมืดอย่างกลางคืน ผู้ทรงเรียกน้ำทะเลมา และเทน้ำนั้นลงบนพื้นพิภพ พระยาห์เวห์คือพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="9">ผู้ทรงทำให้ความพินาศแวบเข้าสู่ผู้แข็งแรง ความพินาศจึงเข้าสู่ป้อมปราการ</verse>
				<verse number="10">เขาทั้งหลายเกลียดผู้ที่กล่าวเตือนที่ศาล และเขาชังผู้ที่พูดความจริง</verse>
				<verse number="11">เพราะว่าพวกเจ้าเหยียบย่ำคนยากจน และรีดเอาส่วนแบ่งข้าวสาลีไปจากเขา เจ้าจึงสร้างบ้านด้วยศิลาสกัด แต่เจ้าจะไม่ได้อยู่ในตึกนั้น เจ้าทำสวนองุ่นที่ร่มรื่น แต่เจ้าจะไม่ได้ดื่มเหล้าองุ่นจากสวนนั้น</verse>
				<verse number="12">เพราะเรารู้ว่าการละเมิดของเจ้ามีเพียงไร และบาปของเจ้ามากมายสักเท่าใด เจ้าเป็นผู้ข่มเหงคนชอบธรรม เป็นผู้รับสินบน และขับไล่คนขัดสนออกไปจากศาล</verse>
				<verse number="13">เพราะฉะนั้น คนที่มีปัญญาจะไม่พูดอะไรในเวลาเช่นนั้น เพราะเป็นเวลาชั่วร้าย</verse>
				<verse number="14">เจ้าทั้งหลายจงแสวงหาความดี อย่าแสวงหาความชั่ว เพื่อเจ้าจะดำรงชีวิตอยู่ได้ พระยาห์เวห์พระเจ้าจอมทัพจะสถิตกับเจ้า ดังที่เจ้ากล่าวอ้าง</verse>
				<verse number="15">จงเกลียดความชั่ว และจงรักความดี และจงตั้งความยุติธรรมไว้ในศาล บางทีพระยาห์เวห์พระเจ้าจอมทัพ อาจทรงพระกรุณาต่อพงศ์พันธุ์โยเซฟที่เหลืออยู่นั้น</verse>
				<verse number="16">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์พระเจ้าจอมทัพ ผู้เป็นองค์เจ้านายตรัสดังนี้ว่า “ตามลานเมืองทุกแห่งจะมีการร่ำไห้ และตามถนนทุกสายจะมีคนพูดว่า ‘อนิจจาเอ๋ย อนิจจาเอ๋ย’ เขาจะร้องเรียกชาวนาให้ไว้ทุกข์ และให้ผู้ชำนาญเพลงโศกร้องโอดครวญ</verse>
				<verse number="17">ในสวนองุ่นทุกแห่งจะมีการร่ำไห้ เพราะเราจะผ่านไปท่ามกลางเจ้า” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="18">วิบัติแก่เจ้าผู้ปรารถนาวันแห่งพระยาห์เวห์ เจ้าจะปรารถนาวันแห่งพระยาห์เวห์ไปทำไม? วันนั้นเป็นความมืด มิใช่ความสว่าง</verse>
				<verse number="19">อย่างกับคนหนีสิงห์ ไปปะหมี หรือเหมือนคนเข้าไปในเรือนเอามือเท้าฝาผนัง และงูก็กัดเอา</verse>
				<verse number="20">วันแห่งพระยาห์เวห์เป็นความมืด มิใช่ความสว่าง เป็นความมืดครึ้ม มิใช่ความเจิดจ้าเลย</verse>
				<verse number="21">“เราเกลียด เราชังบรรดาวันเทศกาลเลี้ยงของเจ้า และเราไม่ชอบการประชุมตามพิธีของเจ้าเลย</verse>
				<verse number="22">แม้ว่าเจ้าถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัวและธัญบูชาแก่เรา เราก็จะไม่ยอมรับสิ่งเหล่านั้น และเราจะไม่มองดู ศานติบูชาที่เป็นสัตว์อ้วนพีของเจ้านั้น</verse>
				<verse number="23">จงนำเสียงเพลงของเจ้าไปจากเรา เราจะไม่ฟังเสียงพิณใหญ่ของเจ้า</verse>
				<verse number="24">แต่จงให้ความยุติธรรมหลั่งไหลลงอย่างน้ำ และให้ความชอบธรรมเป็นอย่างลำธารที่ไหลอยู่เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="25">“โอ พงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย เจ้าได้นำเครื่องบูชาถวายแก่เราในถิ่นทุรกันดาร 40 ปีหรือ?</verse>
				<verse number="26">เจ้าได้หามพระสัคคูทกษัตริย์ของเจ้า และพระไควันดาวที่เป็นพระของเจ้า รูปเคารพทั้งสองซึ่งเจ้าได้ทำไว้สำหรับตัวเจ้าเองไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="27">เพราะฉะนั้น เราจะนำเจ้าไปเป็นเชลย ณ ที่เลยเมืองดามัสกัสไป” พระยาห์เวห์ ผู้ทรงพระนามว่าพระเจ้าจอมทัพ ตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">วิบัติแก่ผู้ที่อยู่อย่างสบายในศิโยน และแก่ผู้ที่วางใจในภูเขาสะมาเรีย คือผู้มีชื่อเสียงโดดเด่นแห่งประชาชาติ ผู้ซึ่งพงศ์พันธุ์อิสราเอลมาหานั่นน่ะ</verse>
				<verse number="2">จงไปยังเมืองคาลเนห์ และดูเอาเถิด จากที่นั่นก็ไปยังฮามัทเมืองใหญ่ แล้วลงไปยังเมืองกัทของชาวฟีลิสเตีย เมืองของเจ้า ดีกว่าอาณาจักรเหล่านี้หรือ? หรืออาณาเขตเมืองเหล่านั้นใหญ่กว่าอาณาเขตเมืองของเจ้าหรือ?</verse>
				<verse number="3">โอ เจ้าผู้อยากผัดวันหายนะให้เนิ่นไป แต่กลับนำเอาการปกครองที่ทารุณเข้ามาใกล้</verse>
				<verse number="4">วิบัติแก่ผู้ที่นอนบนเตียงงาช้าง และผู้ซึ่งเหยียดกายอยู่บนเก้าอี้นอน และกินลูกแกะที่ได้มาจากฝูงแกะ กับลูกวัวจากคอกวัว</verse>
				<verse number="5">และร้องเพลงเล่นๆ ประสานเสียงพิณใหญ่ เขาใช้เครื่องดนตรีแต่งเพลงใหม่เหมือนดาวิด</verse>
				<verse number="6">ผู้ใช้ชามใส่เหล้าองุ่นดื่ม และชโลมตัวด้วยน้ำมันอย่างดี แต่ไม่เป็นทุกข์โศกในเรื่องความพินาศของโยเซฟ</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้น เขาจึงต้องเป็นพวกแรกที่ตกไปเป็นเชลย และเสียงรื่นเริงของพวกที่นอนเหยียดกายก็จะหมดสิ้นไป</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายได้ทรงปฏิญาณเองว่า (พระยาห์เวห์พระเจ้าจอมทัพตรัสว่า) “เราสะอิดสะเอียนความเย่อหยิ่งของยาโคบ และเกลียดป้อมทั้งหลายของเขา เราจะมอบเมืองนั้นและสิ่งสารพัดที่อยู่ในเมืองนั้นแก่ศัตรู”</verse>
				<verse number="9">ถ้าในบ้านเดียวมีคนเหลืออยู่ 10 คน เขาจะต้องตายหมด</verse>
				<verse number="10">และเมื่อญาติผู้ตาย คือผู้ที่เผาศพ มาเพื่อจะนำกระดูกออกนอกบ้าน และจะกล่าวกับคนที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องชั้นในของบ้านนั้นว่า “ยังมีใครอยู่กับเจ้าหรือ?” เขาจะตอบว่า “ไม่มี” และเขาจะกล่าวว่า “จุ๊ จุ๊ อย่าให้เราออกพระนามของพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="11">เพราะนี่แน่ะ พระยาห์เวห์ทรงบัญชาแล้ว บ้านใหญ่จะถูกตีแตกเป็นชิ้นๆ และบ้านเล็กก็จะแตกเป็นเสี่ยงๆ</verse>
				<verse number="12">ม้าวิ่งบนศิลาได้หรือ? มีผู้ใดใช้โคไถทะเลได้หรือ? แต่พวกเจ้าได้เปลี่ยนความยุติธรรมให้เป็นพิษ และเปลี่ยนผลของความชอบธรรมให้ขม</verse>
				<verse number="13">เจ้าทั้งหลายผู้เปรมปรีดิ์อยู่ในการยึดเมืองโลเดบาร์ ผู้กล่าวว่า “เราได้ยึดคารนาอิม มาเป็นของเรา ด้วยกำลังของเรามิใช่หรือ?”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์พระเจ้าจอมทัพตรัสดังนี้ว่า “นี่แน่ะ พงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย เราจะยกชาติหนึ่งขึ้นต่อสู้เจ้า และเขาจะบีบบังคับเจ้าตั้งแต่ทางเข้าเมืองฮามัท ถึงลำธารอาราบาห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายทรงสำแดงแก่ข้าพเจ้า นี่แน่ะ พระองค์ทรงสร้างตั๊กแตนว้าว่อน ในเวลาที่พืชรุ่นหลังเริ่มงอกขึ้นมา และนี่แน่ะ เป็นพืชรุ่นหลัง (หลังจากส่วนของกษัตริย์ได้เกี่ยวแล้ว)</verse>
				<verse number="2">เมื่อตั๊กแตนกินพืชผักในแผ่นดินนั้นหมดแล้ว ข้าพเจ้าจึงว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย ขอทรงให้อภัย ยาโคบจะดำรงอยู่ได้อย่างไร? เขาเล็กนิดเดียว”</verse>
				<verse number="3">เกี่ยวกับเรื่องนี้พระยาห์เวห์เปลี่ยนพระทัย พระยาห์เวห์ตรัสว่า “จะไม่เป็นไปอย่างนี้”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายทรงสำแดงแก่ข้าพเจ้า นี่แน่ะ พระยาห์เวห์องค์เจ้านายทรงเรียกให้มีการลงโทษด้วยไฟ และไฟได้เผาผลาญที่ลึกใต้พิภพ และกินแผ่นดินเสีย</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้าจึงทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย ขอทรงยับยั้งไว้ ยาโคบจะดำรงอยู่ได้อย่างไร? เขาเล็กนิดเดียว”</verse>
				<verse number="6">เกี่ยวกับเรื่องนี้พระยาห์เวห์เปลี่ยนพระทัย พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสว่า “จะไม่เป็นไปอย่างนี้เช่นกัน”</verse>
				<verse number="7">พระองค์ทรงสำแดงแก่ข้าพเจ้า นี่แน่ะ องค์เจ้านายทรงยืนอยู่ข้างกำแพงที่สร้างโดยใช้สายดิ่ง มีสายดิ่งอยู่ในพระหัตถ์</verse>
				<verse number="8">และพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “อาโมสเอ๋ย เจ้าเห็นอะไร?” และข้าพเจ้าทูลว่า “สายดิ่งเส้นหนึ่ง พระเจ้าข้า” แล้วองค์เจ้านายตรัสว่า “นี่แน่ะ เรากำลังเอาสายดิ่งวัด ท่ามกลางอิสราเอลประชากรของเรา เราจะไม่อภัยโทษเขาอีก</verse>
				<verse number="9">บรรดาที่สูงของอิสอัคจะถูกทำให้ร้างเปล่า และสถานนมัสการทั้งหลายของอิสราเอลจะถูกทำลาย และเราจะถือดาบลุกขึ้นต่อสู้พงศ์พันธุ์เยโรโบอัม”</verse>
				<verse number="10">แล้วอามาซิยาห์ปุโรหิตแห่งเบธเอลส่งคนไปยังเยโรโบอัมกษัตริย์แห่งอิสราเอล ทูลว่า “อาโมสได้คิดกบฏต่อพระองค์ในท่ามกลางพงศ์พันธุ์อิสราเอล ถ้อยคำทั้งหมดของเขาก็ทำลายบ้านเมือง</verse>
				<verse number="11">เพราะอาโมสได้กล่าวดังนี้ว่า ‘เยโรโบอัมจะสิ้นพระชนม์ด้วยดาบ และอิสราเอลจะตกเป็นเชลย ไกลจากแผ่นดินของเขา’ ”</verse>
				<verse number="12">และอามาซิยาห์พูดกับอาโมสว่า “ท่านผู้ทำนาย ไปเสีย จงหนีไปยังแผ่นดินยูดาห์ ไปทำมาหากินที่นั่น และเผยพระวจนะที่นั่นเถิด</verse>
				<verse number="13">อย่ามาเผยพระวจนะที่เบธเอลอีกเลย เพราะว่านี้เป็นสถานนมัสการของกษัตริย์ และเป็นพระวิหารของอาณาจักร”</verse>
				<verse number="14">อาโมสจึงตอบอามาซิยาห์ว่า “ข้าพเจ้าไม่ใช่ผู้เผยพระวจนะ หรือลูกของผู้เผยพระวจนะ ข้าพเจ้าเป็นคนเลี้ยงสัตว์ และเป็นคนดูแลสวนมะเดื่อ</verse>
				<verse number="15">และพระยาห์เวห์ทรงนำข้าพเจ้าออกจากการติดตามฝูงแพะแกะ และตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘ไปซิ จงเผยพระวจนะแก่อิสราเอลประชากรของเรา’</verse>
				<verse number="16">บัดนี้ จงฟังพระวจนะของพระยาห์เวห์ ท่านกล่าวว่า ‘อย่าเผยพระวจนะกล่าวโทษอิสราเอล และอย่าเทศนากล่าวโทษพงศ์พันธุ์อิสอัค’</verse>
				<verse number="17">เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์จึงตรัสดังนี้ว่า ‘ภรรยาของท่านจะเป็นหญิงโสเภณีที่ในเมือง บุตรชายหญิงของท่านจะล้มตายด้วยดาบ และที่ดินของท่าน เขาจะแบ่งสันปันส่วนโดยใช้เชือกวัด ตัวท่านเองจะสิ้นชีวิตในแผ่นดินที่เป็นมลทิน และอิสราเอลจะต้องตกเป็นเชลย ไกลจากแผ่นดินของตนอย่างแน่นอน’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายทรงสำแดงแก่ข้าพเจ้า นี่แน่ะ มีกระจาดผลไม้ฤดูร้อนกระจาดหนึ่ง</verse>
				<verse number="2">และพระองค์ตรัสว่า “อาโมสเอ๋ย เจ้าเห็นอะไร?” และข้าพเจ้าทูลว่า “ผลไม้ฤดูร้อน กระจาดหนึ่งพระเจ้าข้า” แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “วันสิ้นสุดมาถึงอิสราเอลประชากรของเราแล้ว เราจะไม่อภัยโทษเขาอีก”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสว่า “ในวันนั้น เสียงเพลงในพระวิหาร จะเป็นเสียงร่ำไห้ จะมีศพมากมายทิ้งไว้ทุกแห่ง จุ๊ จุ๊ จงเงียบ</verse>
				<verse number="4">เจ้าผู้เหยียบย่ำคนขัดสน เจ้าผู้ทำลายคนยากจนแห่งแผ่นดิน จงฟังถ้อยคำนี้</verse>
				<verse number="5">เจ้ากล่าวว่า ‘เมื่อไรหนอ วันขึ้นค่ำจะหมดไป? เราจะได้ขายข้าวของเรา เมื่อไรหนอ วันสะบาโตจะพ้นไป? เราจะได้เอาข้าวออกขาย เราจะได้โกงตาชั่งและโกงเงิน และปรับแต่งเครื่องชั่งให้ฉ้อโกง</verse>
				<verse number="6">เพื่อเราจะซื้อคนจนด้วยเงิน และซื้อคนขัดสนด้วยรองเท้าคู่เดียว และขายกากข้าว’ ”</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ผู้ซึ่งยาโคบเทิดทูน ทรงปฏิญาณโดยพระองค์เองว่า “เราจะไม่มีวันลืมการกระทำทุกอย่างของเขาแน่นอน</verse>
				<verse number="8">แผ่นดินจะไม่หวั่นไหวเพราะเรื่องนี้หรือ? ทุกคนที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินนั้นจะไม่ไว้ทุกข์หรือ? และแผ่นดินนั้นทั้งหมดก็ยกตัวขึ้นมาอย่างแม่น้ำไนล์ ถูกซัดไปซัดมาและยุบลงอีกเหมือนแม่น้ำไนล์แห่งอียิปต์ไม่ใช่หรือ?”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสว่า “ในวันนั้น เราจะทำให้ดวงอาทิตย์ตกในเวลาเที่ยงวัน ทำให้โลกมืดไปในเวลากลางวันแสกๆ</verse>
				<verse number="10">เราจะให้งานเลี้ยงของเจ้าทั้งหลายกลับเป็นการไว้ทุกข์ และให้เสียงเพลงทั้งสิ้นของเจ้าเป็นเพลงคร่ำครวญ เราจะให้พวกเจ้าสวมผ้ากระสอบ และโกนศีรษะกันทุกคน และเราจะทำให้เป็นเหมือนคนไว้ทุกข์ให้บุตรชายคนเดียวของเขา และวาระสุดท้ายก็จะให้เหมือนวันที่ขมขื่น”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสว่า “นี่แน่ะ วันเวลาก็มาถึง เมื่อเราจะส่งความกันดารมาที่แผ่นดิน ไม่ใช่กันดารอาหาร หรือกระหายน้ำ แต่จะเป็นการกันดารพระวจนะของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">พวกเขาจะเดินโซเซจากทะเลนี้ไปทะเลโน้น และจากทิศเหนือไปทิศตะวันออก เขาจะวิ่งไปวิ่งมา เพื่อแสวงหาพระวจนะของพระยาห์เวห์ แต่จะหาไม่พบ</verse>
				<verse number="13">“ในวันนั้น สาวพรหมจารีที่งดงามและคนหนุ่ม จะสลบไสลเพราะความกระหาย</verse>
				<verse number="14">บรรดาผู้ที่สาบานออกนามพระอาชิมาห์แห่งสะมาเรีย และกล่าวว่า ‘โอ ดานเอ๋ย พระของท่านมีชีวิตอยู่แน่ฉันใด’ และว่า ‘พระแห่งเบเออร์เชบา มีชีวิตอยู่แน่ฉันใด’ เขาเหล่านี้จะล้มลง และจะลุกขึ้นไม่ได้อีกเลย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ข้าพเจ้าเห็นองค์เจ้านายทรงยืนอยู่ข้าง แท่นบูชา และพระองค์ตรัสว่า “จงตีที่หัวเสาเพื่อให้ธรณีประตูหวั่นไหว และจงหักมันเป็นชิ้นๆ ให้ตกใส่ศีรษะของประชาชนทั้งหมด คนที่ยังเหลืออยู่ เราจะสังหารเสียด้วยดาบ จะไม่มีใครหนีไปได้เลย จะไม่รอดไปได้สักคนเดียว</verse>
				<verse number="2">“แม้ว่าเขาจะขุดไปถึงแดนคนตาย มือของเราจะจับเขาขึ้นมาจากที่นั่น แม้ว่าเขาจะปีนไปถึงฟ้าสวรรค์ เราจะดึงเขาลงมาจากที่นั่น</verse>
				<verse number="3">แม้ว่าเขาจะซ่อนตัวที่ยอดเขาคารเมล เราจะค้นหาเขาที่นั่น แล้วจับเขามา แม้ว่าเขาจะหลบซ่อนที่ก้นทะเลให้พ้นตาเรา เราจะบัญชางูที่นั่นและมันจะกัดเขา</verse>
				<verse number="4">แม้ว่าเขาจะตกเป็นเชลยต่อหน้าศัตรู เราจะบัญชาดาบที่นั่นและมันจะฆ่าเขาเสีย เราจะจ้องมองเขาอยู่ เป็นการมองร้าย ไม่ใช่มองดี”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายผู้ทรงเป็นจอมทัพ พระองค์ผู้ทรงแตะต้องแผ่นดินโลกและมันก็ละลายไป และทุกคนที่อาศัยในนั้นก็ไว้ทุกข์ และแผ่นดินนั้นทั้งหมดก็ยกตัวขึ้นมาอย่างแม่น้ำไนล์ และยุบลงอีก เหมือนแม่น้ำไนล์แห่งอียิปต์</verse>
				<verse number="6">ผู้ทรงสร้างห้องชั้นบนไว้ในสวรรค์ และตั้งฟ้าครอบไว้ที่พื้นโลก ผู้ทรงเรียกน้ำทะเลมา แล้วเทน้ำนั้นบนพื้นโลก พระนามของพระองค์คือ พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “โอ คนอิสราเอลเอ๋ย สำหรับเรา เจ้าเป็นเหมือนคนคูชไม่ใช่หรือ? เราได้พาอิสราเอลขึ้นมาจากแผ่นดินอียิปต์ไม่ใช่หรือ? และพาคนฟีลิสเตียมาจากคัฟโทร์ ไม่ใช่หรือ? และพาคนซีเรียมาจากคีร์ไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="8">นี่แน่ะ พระเนตรของพระยาห์เวห์องค์เจ้านายจับอยู่ที่อาณาจักรอันบาปหนา และเราจะทำลายมันเสียจากพื้นโลก แต่เราจะไม่ทำลายพงศ์พันธุ์ยาโคบให้สิ้นทีเดียว” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="9">“เพราะว่า นี่แน่ะ เราจะบัญชา และเขย่าพงศ์พันธุ์อิสราเอลท่ามกลางประชาชาติทั้งหลาย อย่างกับเขย่าตะแกรง แต่ไม่มีหินสักก้อนเดียวที่ตกลงถึงดิน</verse>
				<verse number="10">คนบาปทั้งปวงในประชากรของเราจะตายด้วยดาบ คือผู้ที่กล่าวว่า ‘หายนะจะตามไม่ทัน และจะไม่พบเรา’</verse>
				<verse number="11">“ในวันนั้น เราจะยกเรือน ของดาวิดที่ล้มลงแล้วนั้น ตั้งขึ้นใหม่ และซ่อมส่วนต่างๆ ที่ชำรุด และยกที่ปรักหักพังขึ้น และสร้างใหม่อย่างในสมัยโบราณ</verse>
				<verse number="12">เพื่ออิสราเอล จะได้ยึดกรรมสิทธิ์คนที่เหลืออยู่ของเอโดม และของประชาชาติทั้งสิ้นซึ่งเขาเรียกด้วยนามของเรา” พระยาห์เวห์ผู้ทรงทำการนี้ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “นี่แน่ะ วันเวลาจะมาถึง เมื่อคนที่ไถจะทันคนที่เกี่ยว และคนที่ย่ำผลองุ่นจะทันคนที่หว่านเมล็ดองุ่น จะมีน้ำองุ่นหยดจากภูเขา เนินเขาทั้งสิ้นจะมีน้ำองุ่นไหลลงมา</verse>
				<verse number="14">เราจะให้อิสราเอลประชากรของเรากลับสู่สภาพเดิม เขาจะสร้างเมืองที่พังนั้นขึ้นใหม่และเข้าอาศัยอยู่ เขาจะปลูกสวนองุ่นและดื่มเหล้าองุ่นนั้น เขาจะทำสวนผลไม้และรับประทานผลของมัน</verse>
				<verse number="15">เราจะปลูกเขาไว้ในแผ่นดินของเขา เขาจะไม่ถูกถอนออกไปจากแผ่นดินซึ่งเราได้มอบให้แก่เขาอีกเลย” พระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="31">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">นิมิตของโอบาดีห์ พระยาห์เวห์องค์เจ้านายตรัสเรื่องเอโดม ดังนี้ว่า พวกเราได้ยินข่าวจากพระยาห์เวห์ ทูตคนหนึ่งถูกส่งไปท่ามกลางบรรดาประชาชาติให้พูดว่า “จงลุกขึ้นเถิด ให้พวกเราลุกขึ้นทำสงครามกับเอโดม”</verse>
				<verse number="2">ดูเถิด เราจะทำเจ้าให้เล็กท่ามกลางบรรดาประชาชาติ ให้เจ้าเป็นที่ดูหมิ่นอย่างมาก</verse>
				<verse number="3">ใจหยิ่งจองหองของเจ้าได้ล่อลวงเจ้าเอง เจ้าผู้ซึ่งอาศัยอยู่ในซอกหิน ที่อาศัยของเจ้าอยู่สูง เจ้ารำพึงอยู่ในใจว่า “ผู้ใดจะทำให้เราลงมายังพื้นดิน”</verse>
				<verse number="4">แม้ว่าเจ้าเหินขึ้นไปสูงเหมือนนกอินทรี แม้ว่ารังของเจ้าอยู่ในหมู่ดวงดาว เราจะฉุดเจ้าลงมาจากที่นั่น พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="5">ถ้าขโมยเข้ามาหาเจ้า ถ้าพวกปล้นมาในเวลากลางคืน (เจ้าจะถูกทำลายย่อยยับเพียงใด) เขาจะขโมยแค่เพียงพอแก่ตัวมิใช่หรือ? ถ้าคนเก็บองุ่นมาหาเจ้า เขาจะเก็บโดยเหลือไว้บ้างมิใช่หรือ?</verse>
				<verse number="6">เอซาวจะถูกปล้นจนหมดตัว สมบัติที่ซ่อนไว้ก็ถูกค้นออกมา</verse>
				<verse number="7">เพื่อนร่วมสาบานทั้งสิ้นของเจ้าได้ล่อลวงเจ้า พวกเขาขับไล่เจ้าไปถึงพรมแดน พันธมิตรของเจ้าสู้ชนะเจ้าแล้ว ผู้ที่กิน อาหารของเจ้าก็วางกับดักเจ้า เรื่องนี้ไม่มีใครทราบเลย</verse>
				<verse number="8">ในวันนั้น เราเองจะขจัดคนมีปัญญาให้สิ้นไปจากเอโดม และจะเอาความเข้าใจไปจากภูเขาเอซาว พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="9">โอ เทมานเอ๋ย นักรบของเจ้าจะขยาด ดังนั้นแหละ ทุกคนที่มาจากภูเขาเอซาวจะถูกตัดชีวิตด้วยการสังหาร</verse>
				<verse number="10">เพราะความทารุณที่ทำแก่ยาโคบน้องของเจ้า ความอับอายจะคลุมเจ้าไว้ เจ้าจะถูกตัดขาดเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="11">ในวันที่เจ้ายืนอยู่ห่างๆ อย่างเฉยเมย ในวันที่คนต่างด้าวขนทรัพย์สมบัติของน้องเจ้าไป และคนต่างชาติเข้ามาทางประตูเมือง พวกเขาจับฉลากเอากรุงเยรูซาเล็มกัน เจ้าก็เหมือนคนเหล่านั้นคนหนึ่ง</verse>
				<verse number="12">เจ้าไม่ควรมองดูด้วยความพอใจ ในวันที่น้องของเจ้ารับเคราะห์ในเวลานั้น เจ้าไม่ควรเปรมปรีดิ์เย้ยประชาชนยูดาห์ ในวันที่พวกเขาถูกทำลาย เจ้าไม่ควรหัวเราะเยาะหยัน ในวันที่เขาตกทุกข์ได้ยาก</verse>
				<verse number="13">เจ้าไม่ควรเข้าประตูเมืองแห่งประชากรของเรา ในวันนั้น เมื่อเขาถูกทำลาย เจ้าไม่ควรมองดูด้วยความพอใจในเรื่องภัยพิบัติของเขา ในวันนั้น เมื่อเขาถูกทำลาย เจ้าไม่ควรจะเข้าปล้นทรัพย์สินของเขาไป ในวันนั้น เมื่อเขาถูกทำลาย</verse>
				<verse number="14">เจ้าไม่ควรยืนสกัดทางแยกของเขา เพื่อจะสังหารพวกหลบหนีของเขา เจ้าไม่ควรมอบผู้รอดมาได้ให้แก่ศัตรูของเขา ในวันที่เขาตกทุกข์ได้ยาก</verse>
				<verse number="15">เพราะวันแห่งพระยาห์เวห์มาใกล้เพื่อต่อสู้ประชาชาติทั้งสิ้นแล้ว เจ้าทำกับเขาอย่างไร ก็จะมีผู้มาทำกับเจ้าอย่างนั้น การกระทำของเจ้าจะกลับมาตกบนศีรษะของเจ้าเอง</verse>
				<verse number="16">พวกเจ้าเคยดื่มอยู่บนภูเขาบริสุทธิ์ของเราฉันใด ประชาชาติทั้งสิ้นก็จะดื่มไม่หยุดหย่อนฉันนั้น พวกเขาจะดื่มแล้วกลืนลงไป และจะเป็นอย่างที่ไม่เคยเป็น</verse>
				<verse number="17">แต่จะมีคนลี้ภัยในภูเขาศิโยน และที่นั้นจะบริสุทธิ์ และพงศ์พันธุ์ของยาโคบจะได้ครอบครอง ดินแดนอันเป็นกรรมสิทธิ์ของเขา</verse>
				<verse number="18">พงศ์พันธุ์ของยาโคบจะเป็นไฟ พงศ์พันธุ์ของโยเซฟจะเป็นเปลวไฟ และพงศ์พันธุ์ของเอซาวจะเป็นตอข้าว ไฟและเปลวไฟจะเผาผลาญตอนั้น พงศ์พันธุ์ของเอซาวจะไม่รอดชีวิตเลย เพราะว่าพระยาห์เวห์ตรัสแล้ว</verse>
				<verse number="19">คนเหล่านั้นที่อยู่ในเนเกบจะได้ภูเขาเอซาวเป็นกรรมสิทธิ์ คนเหล่านั้นที่อยู่ในเนินเชเฟลาห์จะได้แผ่นดินฟีลิสเตียเป็นกรรมสิทธิ์ พวกเขาจะยึดแผ่นดินเอฟราอิมและแผ่นดินสะมาเรียเป็นกรรมสิทธิ์ และเบนยามินจะได้กิเลอาดเป็นกรรมสิทธิ์</verse>
				<verse number="20">พวกเชลยอิสราเอล ผู้อยู่คานาอันไปจนถึงศาเรฟัท และพวกเชลยชาวเยรูซาเล็มที่อยู่ในเสฟาราด จะได้เมืองต่างๆ ในเนเกบเป็นกรรมสิทธิ์</verse>
				<verse number="21">พวกกู้ชาติจะขึ้นไปที่ภูเขาศิโยน เพื่อปกครองภูเขาเอซาว และอำนาจอธิปไตยนั้นจะตกเป็นของพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="32">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงโยนาห์ บุตรอามิททัยว่า</verse>
				<verse number="2">“จงลุกขึ้นไปยังนีนะเวห์นครใหญ่ และร้องกล่าวโทษชาวเมืองนั้น เพราะความชั่วของเขาทั้งหลายได้ขึ้นมาอยู่ต่อหน้าเราแล้ว”</verse>
				<verse number="3">แต่โยนาห์ได้ลุกขึ้นหนีไปยังเมืองทารชิช จากพระพักตร์พระยาห์เวห์ ท่านได้ลงไปยังเมืองยัฟฟา และพบเรือกำปั่น ลำหนึ่งกำลังไปเมืองทารชิช ดังนั้นท่านจึงชำระค่าโดยสาร และลงเรือเดินทางร่วมกับเขาทั้งหลายไปยังเมืองทารชิช ให้พ้นจากพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">แต่พระยาห์เวห์ทรงให้เกิดลมใหญ่ขึ้นเหนือทะเล จึงเกิดพายุใหญ่ในทะเลนั้น จนเรือกำปั่นจะอับปาง</verse>
				<verse number="5">แล้วบรรดาลูกเรือก็กลัว ต่างก็ร้องขอต่อพระของตน และโยนสินค้าในเรือกำปั่นลงในทะเล เพื่อให้เรือเบาขึ้น แต่โยนาห์ได้ลงไปนอนหลับสนิทอยู่ในท้องเรือ</verse>
				<verse number="6">นายเรือจึงมาหาท่านและพูดกับท่านว่า “เจ้าหลับทำไม? อะไรกันนี่? ลุกขึ้นซิ จงร้องขอต่อพระของเจ้า บางทีพระนั้นจะทรงระลึกถึงพวกเราบ้าง เพื่อเราจะไม่พินาศ”</verse>
				<verse number="7">เขาทั้งหลายก็พูดกันว่า “มาเถอะ ให้เราจับฉลากกัน เพื่อเราจะรู้ว่า ใครเป็นต้นเหตุให้ภัยนี้เกิดขึ้นกับเรา” ดังนั้นเขาก็จับฉลาก ฉลากนั้นตกที่โยนาห์</verse>
				<verse number="8">พวกเขาจึงพูดกับท่านว่า “จงบอกเรามาเถิดว่า ภัยซึ่งเกิดขึ้นแก่เรานี้ ใครเป็นต้นเหตุ? เจ้ามีอาชีพอะไร? และเจ้ามาจากไหน? ประเทศของเจ้าชื่ออะไร? เจ้าเป็นคนชาติไหน?”</verse>
				<verse number="9">แล้วท่านตอบพวกเขาว่า “ข้าเป็นคนฮีบรู และข้าเกรงกลัวพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ผู้ทรงสร้างทะเลและแผ่นดินแห้ง”</verse>
				<verse number="10">คนเหล่านั้นก็กลัวกันใหญ่ จึงพูดกับท่านว่า “เจ้าทำอะไรอย่างนี้?” เพราะคนเหล่านั้นทราบแล้วว่า ท่านกำลังหลบหนีจากพระพักตร์พระยาห์เวห์ เพราะท่านบอกกับพวกเขาอย่างนั้น</verse>
				<verse number="11">พวกเขาจึงพูดกับท่านว่า “เราควรจะทำอย่างไรแก่เจ้า เพื่อทะเลจะได้สงบลงเพื่อเรา?” เพราะทะเลยิ่งกำเริบมากขึ้นทุกที</verse>
				<verse number="12">ท่านจึงตอบเขาทั้งหลายว่า “จงจับข้าโยนลงทะเล ก็แล้วกัน ทะเลก็จะสงบลงเพื่อพวกท่าน เพราะข้ารู้ว่า พายุใหญ่นี้เกิดขึ้นกับพวกท่าน ก็เพราะตัวข้าเอง”</verse>
				<verse number="13">อย่างไรก็ตาม พวกลูกเรือก็ช่วยกันตีกรรเชียงอย่างแข็งขันเพื่อจะนำเรือกลับเข้าฝั่ง แต่ทำไม่ได้ เพราะทะเลยิ่งกำเริบมากขึ้น ต้านพวกเขาไว้</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น พวกเขาจึงร้องทูลพระยาห์เวห์ว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์ทั้งหลายขอวิงวอนต่อพระองค์ ขออย่าให้พวกข้าพระองค์พินาศ เพราะชีวิตของชายผู้นี้เลย ขออย่าให้โทษของการทำให้โลหิตที่ไร้ความผิดตกมาเหนือข้าพระองค์ทั้งหลาย ข้าแต่พระยาห์เวห์ เพราะพระองค์ได้ทรงทำสิ่งที่พระองค์พอพระทัย”</verse>
				<verse number="15">พวกเขาจึงจับโยนาห์โยนลงทะเล แล้วทะเลก็เงียบสงบจากความรุนแรง</verse>
				<verse number="16">คนเหล่านั้นก็เกรงกลัวพระยาห์เวห์ยิ่งนัก พวกเขาจึงได้ถวายสัตวบูชาแด่พระยาห์เวห์และได้บนบานไว้</verse>
				<verse number="17">และพระยาห์เวห์ทรงกำหนดให้ปลามหึมาตัวหนึ่งกลืนโยนาห์เข้าไป โยนาห์ก็อยู่ในท้องปลานั้นสามวันสามคืน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">แล้วโยนาห์ก็อธิษฐานต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน จากภายในท้องปลานั้นว่า</verse>
				<verse number="2">“ข้าพระองค์ร้องทูลพระยาห์เวห์ในยามยากลำบาก และพระองค์ทรงตอบข้าพระองค์ ข้าพระองค์ร้องทูลจากท้องของแดนคนตาย และพระองค์ทรงฟังเสียงข้าพระองค์</verse>
				<verse number="3">เพราะพระองค์ทรงเหวี่ยงข้าพระองค์ลงไปในที่ลึก ในก้นบึ้งแห่งทะเล และน้ำก็ท่วมล้อมรอบข้าพระองค์ไว้ บรรดาคลื่นเล็กและใหญ่ของพระองค์ ท่วมข้าพระองค์แล้ว</verse>
				<verse number="4">ข้าพระองค์จึงทูลว่า ‘ข้าพระองค์ถูกไล่ให้พ้นจากพระเนตรของพระองค์ ข้าพระองค์จะเงยหน้าดู พระวิหารบริสุทธิ์ของพระองค์อีกได้อย่างไร?’</verse>
				<verse number="5">น้ำก็ท่วมมิดตัวข้าพระองค์ ที่ลึกก็อยู่รอบตัวข้าพระองค์ สาหร่ายทะเลก็พันศีรษะข้าพระองค์อยู่</verse>
				<verse number="6">ที่รากแห่งภูเขาทั้งหลาย ข้าพระองค์ลงไปยังแผ่นดิน ซึ่งกลอนประตูปิดกั้นข้าพระองค์ไว้เป็นนิตย์ แต่กระนั้นก็ดี ข้าแต่พระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพระองค์ พระองค์ยังทรงนำชีวิตของข้าพระองค์ขึ้นมาจากหลุมมรณะ</verse>
				<verse number="7">เมื่อชีวิตของข้าพระองค์กำลังจะหลุดลอย ข้าพระองค์ระลึกถึงพระยาห์เวห์ และคำอธิษฐานของข้าพระองค์มาถึงพระองค์ เข้าสู่พระวิหารบริสุทธิ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="8">คนที่กราบไหว้รูปเคารพไร้สาระ ย่อมละทิ้งความจงรักภักดีของพวกเขาเสีย</verse>
				<verse number="9">แต่ข้าพระองค์จะถวายสัตวบูชาแด่พระองค์ พร้อมด้วยเสียงขอบพระคุณ ข้าพระองค์บนไว้อย่างไร ข้าพระองค์จะแก้บนอย่างนั้น ความรอดนั้นมาจากพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="10">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสสั่งปลานั้น มันก็สำรอกโยนาห์ออกไว้บนแผ่นดินแห้ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">แล้วพระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงโยนาห์เป็นครั้งที่สองว่า</verse>
				<verse number="2">“จงลุกขึ้นไปยังนีนะเวห์นครใหญ่ และจงประกาศข่าวแก่เมืองนั้นตามที่เราบอกเจ้า”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น โยนาห์จึงลุกขึ้นไปยังนีนะเวห์ ตามพระวจนะของพระยาห์เวห์ นีนะเวห์เป็นนครใหญ่โตมโหฬาร ถ้าจะเดินข้ามเมืองก็กินเวลาสามวัน</verse>
				<verse number="4">โยนาห์ตั้งต้นเดินเข้าไปในเมืองได้ระยะทางเดินวันหนึ่ง และท่านก็ร้องประกาศว่า “อีกสี่สิบวัน นีนะเวห์จะถูกทำลาย”</verse>
				<verse number="5">คนนีนะเวห์ได้เชื่อพระเจ้า พวกเขาได้ประกาศให้อดอาหาร และได้สวมผ้ากระสอบ ตั้งแต่ผู้ใหญ่ที่สุดจนถึงผู้น้อยที่สุด</verse>
				<verse number="6">เมื่อข่าวนี้ลือไปถึงกษัตริย์แห่งนีนะเวห์ พระองค์ทรงลุกขึ้นจากพระที่นั่ง และเปลื้องฉลองพระองค์ ออก แล้วทรงสวมผ้ากระสอบแทน และประทับบนกองขี้เถ้า</verse>
				<verse number="7">พระองค์ทรงออกพระราชกฤษฎีกา ประกาศไปทั่วนครนีนะเวห์ว่า “โดยอำนาจกษัตริย์และขุนนางทั้งหลาย คนหรือสัตว์เลี้ยงไม่ว่าขนาดใหญ่หรือขนาดกลาง อย่าลิ้มรสสิ่งใด อย่ากินอาหาร และอย่าดื่มน้ำ</verse>
				<verse number="8">ให้ทั้งคนและสัตว์เลี้ยงนุ่งห่มผ้ากระสอบ ให้ร้องทูลต่อพระเจ้าอย่างจริงจัง เออ ให้ทุกคนหันกลับจากการประพฤติชั่ว และเลิกการทารุณซึ่งมือพวกเขาทำ</verse>
				<verse number="9">ใครจะรู้ได้? พระเจ้าอาจจะทรงหันและเปลี่ยนพระทัย พระองค์อาจจะทรงหันจากพระพิโรธอันรุนแรง เพื่อเราจะไม่พินาศ”</verse>
				<verse number="10">เมื่อพระเจ้าทอดพระเนตรการกระทำของพวกเขาที่ได้หันจากการประพฤติชั่ว พระเจ้าก็เปลี่ยนพระทัยเรื่องความหายนะที่พระองค์ตรัสว่าจะนำมาสู่พวกเขา พระองค์ไม่ทรงลงโทษเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">แต่เหตุการณ์นี้ไม่เป็นที่พอใจโยนาห์อย่างยิ่ง และท่านโกรธ</verse>
				<verse number="2">ท่านจึงอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์ว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ เมื่อข้าพระองค์ยังอยู่ในประเทศของข้าพระองค์ ข้าพระองค์พูดแล้วว่าจะเป็นเช่นนี้ไม่ใช่หรือ? นี่เป็นเหตุให้ข้าพระองค์รีบหนีไปเมืองทารชิช เพราะข้าพระองค์ทราบว่า พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าผู้ทรงเปี่ยมด้วยพระคุณ และพระกรุณา กริ้วช้า และบริบูรณ์ด้วยความรักมั่นคง และเปลี่ยนพระทัยไม่ลงโทษ</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่พระยาห์เวห์ เพราะฉะนั้น เวลานี้ ขอพระองค์ทรงเอาชีวิตของข้าพระองค์ไปเสีย เพราะว่าข้าพระองค์ตายเสียก็ดีกว่าอยู่”</verse>
				<verse number="4">และพระยาห์เวห์ตรัสว่า “การที่เจ้าโกรธเช่นนี้ดีแล้วหรือ?”</verse>
				<verse number="5">แล้วโยนาห์ก็ออกไปนอกเมือง นั่งอยู่ทางทิศตะวันออกของเมืองนั้น และท่านทำเพิงไว้สำหรับตัวท่านเองที่นั่น ท่านนั่งอยู่ใต้ร่มเพิงคอยดูเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นกับเมืองนั้น</verse>
				<verse number="6">และพระยาห์เวห์พระเจ้าทรงกำหนดให้ต้นละหุ่งต้นหนึ่งงอกขึ้นมาเหนือโยนาห์ ให้เป็นที่กำบังศีรษะของท่าน เพื่อบรรเทาความร้อนรุ่ม ดังนั้นโยนาห์จึงมีความยินดีอย่างยิ่งเรื่องต้นละหุ่งนั้น</verse>
				<verse number="7">แต่ในเช้าวันรุ่งขึ้น พระเจ้าทรงกำหนดให้หนอนตัวหนึ่งมากัดกินต้นละหุ่งต้นนั้น จนมันเหี่ยวไป</verse>
				<verse number="8">เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นแล้ว พระเจ้าทรงกำหนดให้ลมตะวันออกที่ร้อนผากพัดมา และแสงแดดก็แผดลงบนศีรษะของโยนาห์จนท่านอ่อนเพลียไป และท่านก็ทูลขอว่า ให้ท่านตายเสียเถิด ท่านว่า “ข้าตายเสียก็ดีกว่าอยู่”</verse>
				<verse number="9">แต่พระเจ้าตรัสกับโยนาห์ว่า “ที่เจ้าโกรธเพราะต้นละหุ่งนั้นดีแล้วหรือ?” ท่านทูลว่า “ที่ข้าพระองค์โกรธถึงอยากตายนี้ดีแล้ว พระเจ้าข้า”</verse>
				<verse number="10">และพระยาห์เวห์ตรัสว่า “เจ้าหวงต้นไม้ซึ่งเจ้าไม่ได้ลงแรงปลูกและไม่ได้ทำให้มันเจริญ มันงอกเจริญขึ้นในคืนเดียว แล้วก็ตายไปในคืนเดียว</verse>
				<verse number="11">ไม่สมควรหรือที่เราจะห่วงใยนีนะเวห์นครใหญ่นั้น ซึ่งมีพลเมืองมากกว่า 120,000 คน ผู้ไม่ทราบว่าข้างไหนมือขวาข้างไหนมือซ้าย และมีสัตว์เลี้ยงจำนวนมากด้วย”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="33">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์ซึ่งมาถึงมีคาห์ชาวเมืองโมเรเชท ในรัชกาลโยธาม อาหัส และเฮเซคียาห์ กษัตริย์แห่งยูดาห์ ซึ่งท่านได้เห็นเกี่ยวกับกรุงสะมาเรียและกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">ชนทุกชาติเอ๋ย จงฟัง โอ แผ่นดินโลกและสิ่งทั้งปวงที่อยู่ในนั้น จงสดับ และให้พระยาห์เวห์องค์เจ้านายเป็นพยานกล่าวโทษพวกท่าน คือองค์เจ้านายจากพระวิหารบริสุทธิ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="3">เพราะ ดูเถิด พระยาห์เวห์เสด็จออกจากที่ประทับของพระองค์ และจะเสด็จลงมาและจะทรงย่างเหยียบบนที่สูงทั้งหลายของพิภพ</verse>
				<verse number="4">ภูเขาทั้งหลายจะหลอมละลายไปภายใต้พระองค์ และบรรดาหุบเขาจะถูกแยกออก เหมือนขี้ผึ้งหน้าไฟ เหมือนน้ำที่เทลงมาตามที่ชัน</verse>
				<verse number="5">เหตุการณ์ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะการละเมิดของยาโคบ และเพราะบาปทั้งหลายของพงศ์พันธุ์อิสราเอล การละเมิดของยาโคบนั้นคืออะไร? สะมาเรียมิใช่หรือ? ปูชนียสถานสูงของยูดาห์คืออะไร? เยรูซาเล็มมิใช่หรือ?</verse>
				<verse number="6">ฉะนั้นเราจะทำให้สะมาเรียเป็นกองสิ่งปรักหักพังในท้องทุ่ง เป็นที่สำหรับปลูกสวนองุ่น เราจะเทหินของเมืองนั้นลงที่หุบเขา เราจะเผยให้เห็นรากฐานของเมือง</verse>
				<verse number="7">รูปเคารพทั้งสิ้นของเมืองนั้นจะถูกบดขยี้ สินจ้างทั้งสิ้นจากการแพศยา ของเมืองนั้นจะถูกเผาเสียด้วยไฟ และรูปเคารพทั้งสิ้นของเมืองนั้น เราจะทำให้ร้าง เพราะเมืองนั้นรวบรวมรูปเคารพเหล่านี้มาโดยสินจ้างของโสเภณี และพวกมันจะกลับเป็นสินจ้างของโสเภณีอีก</verse>
				<verse number="8">เพราะเหตุนี้ ข้าพเจ้าจะโอดครวญและร่ำไห้ ข้าพเจ้าจะเดินไปมาเปลือยกายเปลือยเท้า เสียงโอดครวญของข้าพเจ้าจะให้เหมือนเสียงหมาใน และเสียงครวญครางเหมือนลูกนกกระจอกเทศตัวเมีย</verse>
				<verse number="9">เพราะว่าบาดแผลของเมืองนั้นรักษาไม่หาย และได้ลามมาถึงยูดาห์ ได้มาถึงประตูเมืองแห่งประชากรของเรา คือถึงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="10">อย่าบอกเรื่องนี้ในเมืองกัท อย่าร้องไห้ไปเลย ในเมืองเบธเลอัฟราห์ จงเกลือกกลิ้งตัวในฝุ่น</verse>
				<verse number="11">ชาวเมืองชาฟีร์เอ๋ย จงผ่านไปตามทางของพวกเจ้า ด้วยตัวเปลือยเปล่าและอับอาย ชาวเมืองศานันไม่ได้ออกมา เบธเอเซลกำลังร่ำไห้ ที่มั่นของมันจะเอาไปจากพวกเจ้า</verse>
				<verse number="12">เพราะชาวมาโรท เฝ้าคอยสิ่งดีให้เกิดขึ้น เพราะสิ่งร้ายได้ลงมาจากพระยาห์เวห์ ถึงประตูเมืองเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="13">ชาวเมืองลาคีชเอ๋ย จงเทียมม้าเข้ากับรถรบ เจ้าเริ่มสร้างบาปกรรมให้แก่ธิดาของศิโยน เพราะได้พบบรรดาการละเมิดของอิสราเอลในเจ้า</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น เจ้าจะมอบของที่ระลึกให้แก่โมเรเชท-กัท บรรดาเรือนของอัคซีบจะเป็นสิ่งล่อลวง แก่บรรดากษัตริย์อิสราเอล</verse>
				<verse number="15">ชาวเมืองมาเรชาห์เอ๋ย เราจะนำผู้ยึดครองมายังเจ้าอีก ศักดิ์ศรีของอิสราเอล จะมายังอดุลลัม</verse>
				<verse number="16">จงกล้อนหัวให้โล้นและจงโกนหนวดเคราให้เลี่ยน เพื่อไว้ทุกข์แก่ลูกๆ ที่รักของเจ้า จงทำหัวให้ล้านยิ่งขึ้นเหมือนหัวนกแร้ง เพราะพวกเขาจะจากเจ้าไปเป็นเชลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">วิบัติแก่ผู้ที่วางแผนร้าย และคิดทำชั่วอยู่บนที่นอนของตน พอรุ่งเช้าพวกเขาก็ออกไปทำ เพราะมีอำนาจในมือที่ทำได้</verse>
				<verse number="2">พวกเขาโลภที่นา แล้วก็ยึดเอาไป พวกเขาโลภบ้านเรือนและก็ริบไปเสีย พวกเขากดขี่คนและครัวเรือนของเขา และกดขี่คนกับทรัพย์สินของเขา</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น พระยาห์เวห์จึงตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด เรากำลังวางแผนให้สิ่งเลวร้ายตกกับพงศ์พันธุ์นี้ ซึ่งพวกเจ้าจะหลบคอไม่พ้น และพวกเจ้าจะเดินอย่างผึ่งผายไม่ได้ เพราะมันจะเป็นเวลาเลวร้าย</verse>
				<verse number="4">ในเวลานั้นจะมีคนยกสุภาษิตเย้ยพวกเจ้า และเขาจะร่ำไห้ด้วยการโอดครวญอย่างขมขื่นว่า “พวกเราถูกทำลายจนป่นปี้ พระองค์ทรงเปลี่ยนกรรมสิทธิ์ที่ดินของประชาชนของข้า พระองค์ทรงยึดไปจากข้าแล้วหนอ พระองค์ทรงแบ่งไร่นาของเราแก่บรรดาคนที่จับเราเป็นเชลย ”</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น สำหรับเจ้า จะไม่มีใครได้จับฉลากแบ่งที่ดินกัน ในชุมชนของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">พวกเขาเทศนาว่า “อย่าเทศนา อย่าให้ใครเทศนาเรื่องเหล่านี้ ความอัปยศจะไม่กลับมาอีก”</verse>
				<verse number="7">โอ พงศ์พันธุ์ของยาโคบเอ๋ย ควรจะพูดเช่นนี้หรือ? พระยาห์เวห์ หมดความอดทนแล้วหรือ? สิ่งเหล่านี้เป็นการกระทำของพระองค์หรือ? ถ้อยคำของเราทำให้เกิดผลดี แก่ผู้ดำเนินชีวิตอย่างซื่อตรงมิใช่หรือ?</verse>
				<verse number="8">แต่เจ้าลุกขึ้นสู้ประชากรของเรา อย่างกับเป็นศัตรู เจ้าริบเอาเสื้อคลุมจากผู้รักสันติ คือจากบรรดาผู้ผ่านไปโดยไว้วางใจ ด้วยไม่นึกฝันว่าจะมีสงคราม</verse>
				<verse number="9">พวกเจ้าขับไล่พวกผู้หญิงในประชากรของเราออกไป จากเรือนอันผาสุกของพวกนาง พวกเจ้าได้เอาศักดิ์ศรีของเราไปเสีย จากเด็กๆ ของพวกนางเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="10">จงลุกขึ้นและไปเสีย เพราะไม่มีที่พักที่นี่ เพราะมลทินบาปทำลาย ด้วยความพินาศอย่างทุกข์ระทม</verse>
				<verse number="11">หากใครจะเที่ยวไปพูดลมๆ แล้งๆ และพูดโกหกล่อลวง ว่า “ข้าจะเทศนาให้ท่านฟังเรื่องเหล้าองุ่นและเมรัย” เขาคงจะเป็นนักเทศน์สำหรับชนชาตินี้</verse>
				<verse number="12">โอ ยาโคบเอ๋ย เราจะรวบเจ้าทั้งหลายอย่างแน่นอน เราจะรวมคนอิสราเอลที่เหลืออยู่อย่างแน่นอน เราจะจัดพวกเขาไว้ด้วยกัน เหมือนฝูงแพะแกะอยู่ในคอก เหมือนฝูงสัตว์อยู่กลางทุ่งหญ้าของมัน ส่งเสียงดังพร้อมกับผู้คน</verse>
				<verse number="13">พระองค์ผู้ทะลวงเปิดทางจะขึ้นหน้าพวกเขา พวกเขาจะทะลวงผ่านประตูเมือง พวกเขาจะออกไปทางนี้ พระราชาของเขาทั้งหลายจะเสด็จนำหน้าพวกเขา คือพระยาห์เวห์จะทรงเป็นหัวแถวของพวกเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">และข้าพเจ้ากล่าวว่า พวกท่านผู้เป็นผู้นำของยาโคบ คือบรรดาผู้ครอบครองพงศ์พันธุ์อิสราเอล จงฟัง พวกท่านควรจะรู้เรื่องความยุติธรรมไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="2">พวกท่านผู้เกลียดชังความดีและรักความชั่ว ผู้ฉีกหนังออกจากประชาชนของเรา และฉีกเนื้อออกจากกระดูกของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="3">ผู้กินเนื้อประชาชนของเรา และถลกหนังออกจากตัวเขาทั้งหลาย และหักกระดูกของพวกเขาเป็นท่อนๆ และสับเป็นชิ้นๆ เหมือนเนื้อในหม้อ เหมือนเนื้อในหม้อทะนน</verse>
				<verse number="4">แล้วพวกเขาจะร้องขอความช่วยเหลือต่อพระยาห์เวห์ แต่พระองค์จะไม่ทรงตอบพวกเขา คราวนั้นพระองค์จะซ่อนพระพักตร์เสียจากเขาทั้งหลาย เพราะพวกเขาได้ก่อกรรมชั่วไว้หลายอย่าง</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ เรื่องผู้เผยพระวจนะทั้งหลาย ผู้ได้นำประชาชนของเรา ให้หลงไป ผู้ร้องว่า “สันติภาพ” ในเวลาที่มีอะไรรับประทาน แต่ประกาศสงคราม ต่อผู้ไม่ยื่นอะไรใส่ปากของพวกเขา</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น กลางคืนจะปราศจากนิมิตแก่พวกเจ้า และความมืดทึบจะบังเกิดแก่พวกเจ้า และพวกเจ้าจะทำนายอะไรไม่ได้ สำหรับพวกผู้เผยพระวจนะนั้น ดวงอาทิตย์จะตกไป และสำหรับพวกเขา กลางวันก็จะมืด</verse>
				<verse number="7">ผู้เห็นนิมิตจะขายหน้า ผู้ทำนายจะอับอาย เขาทุกคนจะปิดหน้า เพราะว่าไม่มีคำตอบมาจากพระเจ้า</verse>
				<verse number="8">แต่สำหรับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเต็มด้วยฤทธิ์เดช คือด้วยพระวิญญาณของพระยาห์เวห์ ด้วยความยุติธรรมและกำลัง ที่จะเปิดโปงการละเมิดของยาโคบแก่ตัวเขา และเปิดโปงบาปของอิสราเอลแก่ตัวเขา</verse>
				<verse number="9">จงฟังข้อความนี้เถิด ท่านทั้งหลายผู้เป็นผู้นำของพงศ์พันธุ์ยาโคบ และผู้ครอบครองพงศ์พันธุ์อิสราเอล คือบรรดาผู้ชังความยุติธรรม และผู้บิดเบือนความถูกต้องทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="10">ผู้สร้างศิโยนด้วยโลหิต และสร้างเยรูซาเล็มด้วยความอยุติธรรม</verse>
				<verse number="11">บรรดาผู้นำของเมืองนี้ตัดสินความด้วยเห็นแก่สินบน และบรรดาปุโรหิตสั่งสอนด้วยเห็นแก่สินจ้าง อีกทั้งบรรดาผู้เผยพระวจนะก็ทำนายด้วยเห็นแก่เงิน ถึงกระนั้นเขาทั้งหลายยังอิงพระยาห์เวห์และกล่าวว่า “พระยาห์เวห์สถิตท่ามกลางเราไม่ใช่หรือ? ไม่มีความหายนะอะไรเกิดขึ้นแก่เราได้”</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น เพราะพวกเจ้านี่เอง ศิโยนจะถูกไถเหมือนไถนา และเยรูซาเล็มจะกลายเป็นกองสิ่งปรักหักพัง และภูเขาแห่งพระนิเวศจะเป็นที่สูงปกคลุมด้วยต้นไม้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ในกาลภายหน้าจะเป็นดังนี้คือ ภูเขาแห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์ จะถูกสถาปนาขึ้นเป็นที่สูงสุดของภูเขาทั้งหลาย และจะถูกยกขึ้นอยู่เหนือบรรดาเนินเขา และชนชาติทั้งหลายจะหลั่งไหลไปยังภูเขานั้น</verse>
				<verse number="2">และประชาชาติเป็นอันมากจะมาและกล่าวว่า “มาเถิด ให้เราขึ้นไปยังภูเขาของพระยาห์เวห์ และยังพระนิเวศแห่งพระเจ้าของยาโคบ แล้วพระองค์จะทรงสอนวิถีของพระองค์แก่เรา และเพื่อเราจะเดินในพระมรรคา ของพระองค์” เพราะว่าธรรมบัญญัติจะออกมาจากศิโยน และพระวจนะของพระยาห์เวห์จะออกมาจากเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">พระองค์จะทรงพิพากษาระหว่างชนชาติทั้งหลายเป็นอันมาก และจะทรงตัดสินเพื่อบรรดาประชาชาติอันแข็งแรงที่อยู่ไกลออกไป และเขาทั้งหลายจะตีดาบของเขาให้เป็นผาลไถนา และหอกของเขาให้เป็นขอสำหรับลิดแขนง ประชาชาติจะไม่ยกดาบขึ้นต่อสู้กันอีก เขาจะไม่ศึกษายุทธศาสตร์อีกต่อไป</verse>
				<verse number="4">แต่ต่างก็นั่งอยู่ใต้ซุ้มองุ่นและใต้ต้นมะเดื่อของตน และจะไม่มีใครมาทำให้เขาสะดุ้งกลัว เพราะพระโอษฐ์ของพระยาห์เวห์จอมทัพได้ตรัสอย่างนี้แล้ว</verse>
				<verse number="5">เพราะว่าชนชาติทั้งหลายต่างก็ดำเนิน ในนามแห่งพระต่างๆ ของตน แต่เราจะดำเนินในพระนามของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา เป็นนิตย์สืบๆ ไป</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์ตรัสว่า ในวันนั้น เราจะรวบรวมคนขาพิการ และจะรวบรวมบรรดาผู้ถูกขับไล่ไป และบรรดาผู้ที่เราได้ให้ทุกข์ใจ</verse>
				<verse number="7">เราจะให้คนขาพิการเป็นคนที่เหลืออยู่ และให้พวกที่ถูกโยกย้ายไปไกลนั้นเป็นประชาชาติเข้มแข็ง และพระยาห์เวห์จะทรงปกครองเหนือพวกเขาที่ภูเขาศิโยน ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="8">และเจ้า โอ หอคอยที่เฝ้าฝูงสัตว์เอ๋ย เจ้าผู้เป็นเนินเขาแห่งบุตรีศิโยน ราชอำนาจจะมาสู่เจ้า อาณาจักรดั้งเดิมจะกลับมา คือราชอาณาจักรแห่งบุตรีเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="9">เวลานี้ ทำไมเจ้าร้องไห้เสียงดัง? ไม่มีกษัตริย์ปกครองเจ้าหรือ? ที่ปรึกษาของเจ้าพินาศเสียแล้วหรือ? เจ้าจึงเจ็บปวดรวดร้าวอย่างกับหญิงจะคลอดบุตร</verse>
				<verse number="10">โอ บุตรีศิโยนเอ๋ย จงบิดตัวและจงร้องครวญครางไปเถิด อย่างกับหญิงจะคลอดบุตร เพราะบัดนี้เจ้าจะต้องออกไปจากนคร ไปพักอยู่ตามไร่นา เจ้าจะต้องไปยังบาบิโลน ณ ที่นั่น เจ้าจะได้รับการปลดปล่อย ณ ที่นั่น พระยาห์เวห์จะทรงไถ่เจ้า ให้พ้นมือศัตรูทั้งหลายของเจ้า</verse>
				<verse number="11">บัดนี้ ประชาชาติมากมาย ได้ชุมนุมต่อสู้เจ้า กล่าวว่า “จงย่ำยีเธอให้มัวหมอง ให้เราเพ่งดูศิโยนจนอิ่มตา”</verse>
				<verse number="12">แต่เขาทั้งหลายไม่ทราบ ถึงพระดำริของพระยาห์เวห์ เขาทั้งหลายไม่เข้าใจในแผนการของพระองค์ ที่พระองค์ทรงรวบรวมเขาทั้งหลายเข้ามา ดังรวมฟ่อนข้าวไว้ที่ลานนวดข้าว</verse>
				<verse number="13">จงลุกขึ้นและจงนวดข้าวเถิด โอ บุตรีศิโยนเอ๋ย เพราะว่าเราจะทำเขาของเจ้าให้เป็นเหล็ก และทำกีบเท้าของเจ้าให้เป็นทองสัมฤทธิ์ และเจ้าจะบดขยี้ชนชาติมากมายเป็นผุยผง และเจ้า จะมอบสิ่งที่พวกเขาได้มาอย่างอธรรมแด่พระยาห์เวห์ และมอบสมบัติของพวกเขาแด่องค์เจ้านายแห่งสากลโลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">โอ บุตรีแห่งกองทัพเอ๋ย บัดนี้เจ้าจงระดมไพร่พล ศัตรูมาล้อมพวกเราไว้ เขาจะเอากระบองตีแก้ม ของผู้ปกครองอิสราเอล</verse>
				<verse number="2">แต่เจ้า เบธเลเฮม เอฟราธาห์ ผู้เป็นหน่วยเล็กในบรรดาตระกูลของยูดาห์ จากเจ้า จะมีผู้หนึ่งออกมาเพื่อเรา เป็นผู้ที่จะปกครองในอิสราเอล ต้นตระกูลของท่านมาจากสมัยเก่า จากสมัยโบราณกาล</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น พระองค์ จะทรงละทิ้งพวกเขา จนถึงเวลาที่หญิงผู้เจ็บครรภ์จะคลอดบุตร แล้วบรรดาพี่น้องที่เหลืออยู่จะกลับมา ยังคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="4">และท่านจะยืนมั่น และจะเลี้ยงฝูงแกะของท่านด้วยพระกำลังของพระยาห์เวห์ ด้วยความยิ่งใหญ่แห่งพระนามพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน และเขาทั้งหลายจะดำรงอยู่ได้ เพราะบัดนี้ท่านจะเป็นใหญ่ จนสุดปลายพิภพ</verse>
				<verse number="5">นี่จะเป็นสันติสุข เมื่อคนอัสซีเรียจะยกเข้ามาในแผ่นดินของเรา และเมื่อเขาจะเหยียบย่ำเวียงวังทั้งหลายของเรา เราจะยกผู้เลี้ยงแกะเจ็ดคน และเจ้านายแปดคนมาต่อต้านเขา</verse>
				<verse number="6">เขาทั้งหลายจะปกครอง แผ่นดินอัสซีเรียด้วยดาบ และแผ่นดินนิมโรด ที่บรรดาทางเข้าเมือง และท่านจะช่วยกู้พวกเราให้พ้นจากคนอัสซีเรีย เมื่อพวกเขายกรุกล้ำแผ่นดินของพวกเรา และเหยียบย่ำอาณาเขตของพวกเรา</verse>
				<verse number="7">แล้วคนที่เหลืออยู่ของยาโคบ จะอยู่ท่ามกลางชนชาติมากมาย เหมือนน้ำค้างจากพระยาห์เวห์ เหมือนห่าฝนที่ตกบนหญ้า ซึ่งไม่รอคอยมนุษย์ หรือคอยเหล่าบุตรของมนุษย์</verse>
				<verse number="8">และคนที่เหลืออยู่ของยาโคบ จะอยู่ท่ามกลางประชาชาติ ท่ามกลางชนชาติมากมาย ดังสิงห์อยู่ท่ามกลางฝูงสัตว์ป่า ดังสิงห์หนุ่มอยู่ท่ามกลางฝูงแพะแกะ ซึ่งเมื่อมันผ่านไป มันก็เหยียบย่ำ และฉีกเสีย ไม่มีใครช่วยกู้ได้</verse>
				<verse number="9">เจ้าจะยกมือขึ้นสู้บรรดาคู่อริของเจ้า และศัตรูทั้งสิ้นของเจ้าจะถูกกำจัด</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์ตรัสว่า แล้วในวันนั้น เราจะกำจัดม้าของเจ้าให้หมดไปจากท่ามกลางเจ้า และจะทำลายรถรบของเจ้า</verse>
				<verse number="11">และเราจะกำจัดเมืองให้หมดไปจากแผ่นดินของเจ้า และโค่นที่กำบังเข้มแข็งของเจ้าทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="12">เราจะกำจัดวิทยาคมให้หมดไปจากมือของเจ้า และเจ้าจะไม่มีหมอดูอีกต่อไป</verse>
				<verse number="13">เราจะกำจัดรูปเคารพของเจ้าเสีย และทำลายเสาศักดิ์สิทธิ์จากท่ามกลางเจ้า เจ้าจะมิได้กราบลง ต่อผลงานที่มือของเจ้าประดิษฐ์ขึ้นอีกต่อไป</verse>
				<verse number="14">เราจะถอนบรรดาเสาอาเช-ราห์ ของเจ้าเสียจากท่ามกลางเจ้า และจะทำลายเมืองต่างๆ ของเจ้าเสีย</verse>
				<verse number="15">เราจะแก้แค้นด้วยความโกรธและความกริ้ว ต่อบรรดาประชาชาติซึ่งไม่เชื่อฟัง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">จงสดับฟังสิ่งที่พระยาห์เวห์ตรัส จงลุกขึ้น จงแถลงคดีของเจ้า ต่อภูเขาทั้งหลาย จงให้เนินเขาฟังเสียงของเจ้า</verse>
				<verse number="2">ภูเขาทั้งหลาย ทั้งรากฐานที่ทนทานของพิภพเอ๋ย จงฟังคดีของพระยาห์เวห์เถิด เพราะว่าพระยาห์เวห์ทรงมีคดีกับประชากรของพระองค์ และพระองค์จะทรงสู้ความกับอิสราเอล</verse>
				<verse number="3">“โอ ประชากรของเรา เราได้ทำอะไรแก่เจ้า? เราทำให้เจ้าเหนื่อยยากตรงไหน? จงตอบมา</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าเราได้นำเจ้าขึ้นมาจากแผ่นดินอียิปต์ และไถ่เจ้ามาจากเรือนทาส และเราใช้ให้โมเสส อาโรน และมิเรียม นำหน้าเจ้าไป</verse>
				<verse number="5">โอ ประชากรของเราเอ๋ย จงระลึกว่าบาลาค กษัตริย์โมอับคิดอุบายประการใด? และบาลาอัมบุตรเบโอร์ได้ตอบเขาอย่างไร? และเกิดอะไรขึ้น จากชิทธีมถึงกิลกาล? เพื่อเจ้าจะได้ทราบพระราชกิจอันชอบธรรมของพระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="6">“ข้าพเจ้าจะนำอะไรเข้ามาเฝ้าพระยาห์เวห์ และกราบไหว้พระเจ้าเบื้องสูง? ควรข้าพเจ้าจะเข้าเฝ้าพระองค์ด้วยเครื่องบูชาเผาทั้งตัวหรือ? ด้วยลูกวัวอายุหนึ่งปีหลายตัวหรือ?</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์จะพอพระทัยการถวายแกะผู้หลายพันตัว และธารน้ำมันหลายหมื่นสายหรือ? ควรข้าพเจ้าจะถวายบุตรหัวปีไถ่การละเมิดของตนหรือ? คือถวายบุตรไถ่บาปของตน?”</verse>
				<verse number="8">มนุษย์เอ๋ย พระองค์ทรงสำแดงแก่เจ้าแล้วว่าอะไรดี? และพระยาห์เวห์ทรงประสงค์อะไรจากเจ้า? นอกจากให้ทำความยุติธรรมและให้รักความเมตตา และให้ดำเนินชีวิตไปกับพระเจ้าของเจ้าด้วยความถ่อมใจ</verse>
				<verse number="9">พระสุรเสียงของพระยาห์เวห์ประกาศแก่นครนั้น (ที่จะยำเกรงพระนามของพระองค์ ก็เป็นสติปัญญา) “โอ เผ่าชนและชุมนุมชนแห่งนครนั้นเอ๋ย จงฟังเถิด</verse>
				<verse number="10">ยังมีทรัพย์สมบัติที่ได้มาจากการชั่วร้ายในเรือนของคนอธรรม และมีตาชั่งขี้โกงที่ต้องถูกแช่งสาปไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="11">เราจะถือคนที่มีตราชูขี้ฉ้อ และมีถุงเต็มด้วยลูกตุ้มขี้โกงว่าชอบธรรมได้หรือ?</verse>
				<verse number="12">บรรดาคนมั่งมีของนครนั้นก็เต็มไปด้วยความโหดร้าย และชาวเมืองของนครนั้นก็พูดโกหก และลิ้นแห่งการล่อลวงอยู่ในปากของพวกเขา</verse>
				<verse number="13">เพราะฉะนั้นเราเองตีเจ้าบาดเจ็บ เราทำให้เจ้าร้างเปล่าเพราะบาปของเจ้า</verse>
				<verse number="14">เจ้าจะกิน แต่จะไม่อิ่ม และความหิวจะอยู่ท่ามกลางเจ้า เจ้าจะเก็บของมีค่าไว้ แต่ก็จะสงวนไว้ไม่ได้ อะไรที่เจ้าสงวนไว้ เราก็จะให้แก่ดาบ</verse>
				<verse number="15">เจ้าเองจะหว่าน แต่จะไม่ได้เกี่ยว เจ้าเองจะหีบ มะกอก แต่จะไม่ได้ชโลมตัวด้วยน้ำมัน เจ้าจะย่ำองุ่น แต่จะไม่ได้ดื่มเหล้าองุ่น</verse>
				<verse number="16">เพราะเจ้าได้รักษากฎเกณฑ์ของอม-รี และทำตามกิจการทั้งสิ้นของพงศ์พันธุ์ของอาหับ และได้ดำเนินตามแผนการของเขาทั้งสอง ดังนั้นเราจะทำให้เจ้าเป็นที่ร้างเปล่า และชาวนครของเจ้าจะเป็นที่เย้ยหยัน และเจ้าจะแบกรับการเยาะเย้ยจากประชากรของเรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">อนิจจา ตัวข้าพเจ้า เพราะข้าพเจ้าเป็นเหมือน คนที่ออกไปเก็บผลไม้ฤดูร้อน เหมือนคนที่ออกไปเก็บผลองุ่น แล้วพบว่าไม่มีพวงองุ่นให้รับประทาน ไม่มีผลมะเดื่อสุกรุ่นแรกดังใจปรารถนา</verse>
				<verse number="2">คนจงรักภักดีสิ้นไปจากแผ่นดิน จะหาคนซื่อตรงท่ามกลางมนุษย์สักคนก็ไม่มี เขาทุกคนต่างก็ซุ่มคอยจะเอาโลหิตกัน ต่างก็เอาตาข่ายดักพี่น้องของตน</verse>
				<verse number="3">มือทั้งคู่ของเขาช่ำชองทำแต่สิ่งชั่ว ข้าราชการและผู้พิพากษาขอสินบน และคนใหญ่คนโตก็เอ่ยถึงความอยากในจิตใจของตน พวกเขาต่างก็สานสิ่งเหล่านี้เข้าด้วยกัน</verse>
				<verse number="4">คนดีที่สุดของพวกเขาก็ไร้ค่า เหมือนต้นหนาม คนซื่อตรงที่สุดของพวกเขาก็เหมือนรั้วหนาม วาระแห่งพวกยามของเจ้า คือวันที่จะลงโทษเจ้า มาถึงแล้ว บัดนี้ พวกเขาจะสับสนอลหม่าน</verse>
				<verse number="5">อย่าวางใจเพื่อนบ้าน อย่านอนใจในสหาย จงระวังปากของเจ้า อย่าเผยแก่เธอผู้นอนแนบอกของเจ้า</verse>
				<verse number="6">เพราะว่าลูกชายดูหมิ่นพ่อ และลูกสาวลุกขึ้นต่อสู้แม่ของเธอ ลูกสะใภ้ต่อสู้แม่ผัว ศัตรูของคนหนึ่งคนใด ก็คือคนที่อยู่ในบ้านของเขาเอง</verse>
				<verse number="7">แต่สำหรับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะมองดูพระยาห์เวห์ ข้าพเจ้าจะเฝ้าคอยพระเจ้าแห่งความรอดของข้าพเจ้า พระเจ้าของข้าพเจ้าจะทรงฟังข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">ศัตรูของข้าเอ๋ย อย่าเปรมปรีดิ์เย้ยข้าเลย เมื่อข้าล้มลง ข้าจะลุกขึ้นอีก เมื่อข้านั่งอยู่ในความมืด พระยาห์เวห์จะทรงเป็นความสว่างแก่ข้า</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้าจะทนต่อพระพิโรธของพระยาห์เวห์ เพราะว่าข้าพเจ้าทำบาปต่อพระองค์ ข้าพเจ้าจะทนจนกว่าพระองค์จะทรงแก้คดีของข้าพเจ้า และจะทรงตัดสินความเพื่อข้าพเจ้า พระองค์จะทรงนำข้าพเจ้าออกไปยังความสว่าง และข้าพเจ้าจะเห็นการช่วยกู้ของพระองค์</verse>
				<verse number="10">แล้วศัตรูของข้าพเจ้าจะเห็น และความอับอายจะทับถมเธอผู้กล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า “พระยาห์เวห์ พระเจ้าของเจ้าอยู่ที่ไหน?” ดวงตาของข้าพเจ้าจะเพ่งดูเธอ คราวนี้เธอจะถูกเหยียบย่ำเหมือนโคลนตามถนน</verse>
				<verse number="11">วันที่จะสร้างกำแพงเมืองของเจ้า ในวันนั้น เขตแดนของเจ้าจะขยายออกไปไกล</verse>
				<verse number="12">ในวันนั้น เขาจะมาหาเจ้า จากอัสซีเรียและเมืองต่างๆ ของอียิปต์ และจากอียิปต์จนถึงแม่น้ำยูเฟรติส จากทะเลนี้จดทะเลโน้น และจากภูเขานี้ถึงภูเขาโน้น</verse>
				<verse number="13">แต่แผ่นดินจะร้างเปล่า เพราะชาวแผ่นดินเป็นเหตุ เนื่องด้วยผลแห่งการกระทำของพวกเขา</verse>
				<verse number="14">ขอทรงเลี้ยงดูประชากรของพระองค์อย่างเลี้ยงแกะด้วยคทาของพระองค์ คือประชากร ที่เป็นมรดกของพระองค์ ผู้อาศัยอย่างโดดเดี่ยวในป่า ในท่ามกลางแผ่นดินที่เป็นสวน ขอทรงให้เขาหากินอยู่ในบาชานและกิเลอาด อย่างในโบราณกาล</verse>
				<verse number="15">ดังในสมัยเมื่อเจ้าออกจากแผ่นดินอียิปต์ เราจะให้เจ้า เห็นการอัศจรรย์ต่างๆ</verse>
				<verse number="16">บรรดาประชาชาติจะแลเห็นและอับอาย ทั้งที่พวกเขามีกำลังมาก พวกเขาจะเอามือปิดปากไว้ และหูของพวกเขาจะหนวกไป</verse>
				<verse number="17">เขาทั้งหลายจะเลียผงคลีเหมือนอย่างงู เหมือนสัตว์เลื้อยคลานบนแผ่นดิน พวกเขาจะออกมาจากที่กำบังแข็งแกร่งของเขาด้วยตัวสั่น พวกเขาจะออกมาหาพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราด้วยความตระหนกตกใจ เนื่องด้วยพระองค์ พวกเขาจะกลัว</verse>
				<verse number="18">ใครเล่าจะเป็นพระเจ้าเหมือนพระองค์ผู้ทรงอภัยบาป และทรงมองข้ามการทรยศ ของคนที่เหลืออยู่อันเป็นมรดกของพระองค์ท่าน? พระองค์ท่านมิได้ทรงพระพิโรธเป็นนิตย์ เพราะพระองค์ท่านพอพระทัยในความรักมั่นคง</verse>
				<verse number="19">พระองค์ท่านจะทรงหวนกลับมาเมตตาเราอีก และจะทรงเหยียบความผิดทั้งหลายของเราไว้ พระองค์จะทรงเหวี่ยงบาปทั้งสิ้นของเรา ลงไปในที่ลึกของทะเล</verse>
				<verse number="20">พระองค์จะทรงสำแดงความสัตย์ซื่อแก่ยาโคบ และความรักมั่นคงต่ออับราฮัม ดังที่พระองค์ทรงปฏิญาณต่อบรรพบุรุษของเรา ตั้งแต่สมัยโบราณกาล</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="34">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ครุวาท เกี่ยวกับกรุงนีนะเวห์ หนังสือเกี่ยวกับนิมิตของนาฮูมชาวบ้านเอลโขช</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ทรงเป็นพระเจ้าผู้หวงแหนและแก้แค้น พระยาห์เวห์ทรงแก้แค้นและทรงพระพิโรธ พระยาห์เวห์ทรงแก้แค้นคู่อริของพระองค์ และทรงเก็บความโกรธไว้ให้ศัตรูของพระองค์</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์กริ้วช้า และทรงฤทธานุภาพใหญ่ยิ่ง พระยาห์เวห์จะไม่ทรงปล่อยให้คนผิดลอยนวล พระมรรคา ของพระองค์อยู่ในพายุหมุนและพายุ และเมฆเป็นผงคลีแห่งพระบาทของพระองค์</verse>
				<verse number="4">พระองค์ทรงห้ามทะเล ทรงให้มันเหือดหาย ทรงให้แม่น้ำทั้งหลายแห้งไป บาชานกับคารเมลก็เหี่ยว และแขนงอ่อนๆ ของเลบานอนก็เฉาไป</verse>
				<verse number="5">ภูเขาทั้งหลายสั่นสะเทือนเฉพาะพระพักตร์พระองค์ และบรรดาเนินเขาก็หลอมละลายไป แผ่นดินก็สั่นสะท้านเฉพาะพระพักตร์พระองค์ เออ ทั้งโลกและทุกคนที่อยู่ในโลกด้วย</verse>
				<verse number="6">ใครจะต้านทานพระพิโรธของพระองค์ได้? ใครจะทนความร้อนแรงแห่งความกริ้วของพระองค์ได้? พระพิโรธของพระองค์พลุ่งออกมาอย่างกับไฟ โดยพระองค์ ศิลาก็แตก</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ประเสริฐ ทรงเป็นที่กำบังแข็งแกร่งในวันยากลำบาก พระองค์เอาพระทัยใส่ ผู้ที่เข้ามาลี้ภัยอยู่ในพระองค์</verse>
				<verse number="8">ด้วยน้ำท่วมหลาก พระองค์จะทรงทำลายศัตรูของพระองค์ ให้ย่อยยับไป และจะทรงไล่ศัตรูของพระองค์เข้าไปในความมืด</verse>
				<verse number="9">พวกเจ้า คิดอุบายอันใดต่อสู้พระยาห์เวห์? พระองค์จะทรงทำลายให้ย่อยยับไป ความทุกข์ยาก จะไม่โผล่ขึ้นเป็นครั้งที่สอง</verse>
				<verse number="10">พวกเขาเหมือนพงหนามที่เกี่ยวกันยุ่ง และเหมือนคนเมาเหล้า พวกเขาจะถูกเผาผลาญสิ้นเหมือนตอข้าวที่แห้งผาก</verse>
				<verse number="11">มีผู้หนึ่งมาจากเจ้า ที่คิดอุบายชั่วร้ายต่อพระยาห์เวห์ และแนะนำการอธรรม</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “แม้พวกนั้นจะแข็งแรงและมีจำนวนมากมายด้วย เขาก็จะถูกตัดขาดและล่วงไป แม้ว่าเราให้เจ้า ทุกข์ใจ แต่เราจะไม่ให้เจ้าทุกข์ใจอีกต่อไป</verse>
				<verse number="13">บัดนี้ เราจะทำลายแอกของเขาเสียจากเจ้า และจะหักโซ่ตรวนที่ล่ามเจ้าเสีย”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์ตรัสบัญชาเรื่องเจ้าว่า “ชื่อของเจ้าจะไม่ถูกหว่านให้แพร่หลายอีกต่อไป เราจะกำจัดรูปสลักและรูปหล่อโลหะ จากวิหารแห่งพระของเจ้า เราจะขุดหลุมศพให้เจ้า เพราะเจ้าต่ำช้า”</verse>
				<verse number="15">ดูเถิด เท้าของผู้นำข่าวดีมาที่บนภูเขา ผู้มาประกาศสันติภาพ โอ ยูดาห์เอ๋ย เจ้าจงจัดงานเลี้ยงฉลอง จงแก้บนของเจ้าเถิด เพราะว่าคนอธรรมจะไม่รุกรานเจ้าอีก เขาถูกกำจัดเสียสิ้นแล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ผู้โจมตีขึ้นมาต่อสู้กับเจ้า แล้ว จงรักษาป้อมปราการ จงเฝ้าทางไว้ จงคาดเอว จงรวมกำลังไว้ให้หมด</verse>
				<verse number="2">(เพราะพระยาห์เวห์ทรงฟื้นฟูความโอ่อ่าตระการของยาโคบ อย่างกับความโอ่อ่าตระการของอิสราเอล แม้ว่าพวกปล้นได้ปล้นเอาไป และได้ทำลายกิ่งก้านของพวกเขา)</verse>
				<verse number="3">โล่นักรบของเขาสีแดง ทหารหาญสวมเครื่องแบบสีแดงเข้ม รถรบก็แวบวาบดังประกายเพลิง ในวันเตรียมพร้อม และม้าศึกก็เผ่นโผนไปมา</verse>
				<verse number="4">รถรบห้อไปตามถนนอย่างบ้าคลั่ง มันโลดลิ่วไปมาที่ลานเมือง ดูราวกับคบเพลิง และพุ่งไปอย่างสายฟ้าแลบ</verse>
				<verse number="5">นายทหารถูกเรียกตัว พวกเขาก็สะดุดเมื่อเดินไป พวกเขารีบรุดไปที่กำแพงเมือง มีเพิงกันอาวุธตั้งขึ้น</verse>
				<verse number="6">ประตูทั้งหลายที่แม่น้ำถูกเปิดออก แล้วพระราชวังก็พังทลาย</verse>
				<verse number="7">พระราชินีถูกเปลื้องเครื่องทรง และถูกนำไป บรรดาสาวใช้ก็โอดครวญ เสียงพวกนางโศกเศร้าอย่างเสียงนกพิราบ และต่างก็ตีอกของตน</verse>
				<verse number="8">นีนะเวห์ก็เหมือนสระน้ำ ที่น้ำไหลออกมา เขาทั้งหลายร้องว่า “หยุด หยุด” แต่ก็ไม่มีใครหันกลับ</verse>
				<verse number="9">จงปล้นเงิน จงปล้นทอง มีสมบัติมากมายไม่สิ้นสุด มั่งคั่งด้วยของมีค่าทุกอย่าง</verse>
				<verse number="10">หมดตัว อ้างว้าง และร้างเปล่า หัวใจสลายและหัวเข่าก็สั่นคลอน บั้นเอวก็ปวดร้าวไปหมด ใบหน้าทุกคนซีดเซียว</verse>
				<verse number="11">ถ้ำสิงห์อยู่ที่ไหน? คือที่เลี้ยงเหล่าลูกสิงห์ ที่ที่สิงห์เคยเดินเข้าไป ที่ที่ลูกของมันเคยอยู่ โดยไม่มีผู้ใดไปรบกวน</verse>
				<verse number="12">สิงห์นั้นได้ฉีกอาหารให้ลูกของมันพอกิน และได้คาบคอเหยื่อมาให้พวกเมียของมัน มันสะสมเหยื่อเต็มถ้ำ และสะสมเนื้อที่ฉีกแล้วเต็มรัง</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า ดูเถิด เราต่อสู้เจ้า เราจะเผาบรรดารถรบของเจ้าให้เป็นควัน และดาบจะสังหารเหล่าลูกสิงห์ของเจ้า เราจะกำจัดเหยื่อของเจ้าเสียจากโลก และจะไม่มีใครได้ยินเสียงผู้สื่อสารของเจ้าอีก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">วิบัติแก่เมืองที่แปดเปื้อนไปด้วยโลหิต เต็มด้วยการโกหกและการปล้นสะดม ไม่ว่างเว้นจากการล่าเหยื่อ</verse>
				<verse number="2">เสียงหวดของแส้ และเสียงกระหึ่มของล้อ ม้าควบ และรถรบห้อไป</verse>
				<verse number="3">พลม้าเข้าประจัญบาน ดาบแวบวาบและหอกแวววาว คนถูกฆ่าเป็นก่ายกอง ซากศพกองพะเนิน ร่างคนตายมากมายไม่สิ้นสุด พวกเขาจะสะดุดร่างเหล่านั้น</verse>
				<verse number="4">ทั้งนี้เพราะการแพศยานับไม่ถ้วนของหญิงแพศยา ผู้มีเสน่ห์และเป็นเจ้าแห่งวิทยาคม ผู้ขายบรรดาประชาชาติด้วยการแพศยาของนาง และขายตระกูลต่างๆ ด้วยวิทยาคมของนาง</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า ดูเถิด เราต่อสู้เจ้า เราจะเปิดกระโปรงของเจ้าขึ้นมาคลุมหน้าเจ้า เราจะให้บรรดาประชาชาติมองดูความเปลือยเปล่าของเจ้า และให้ราชอาณาจักรต่างๆ มองดูความอดสูของเจ้า</verse>
				<verse number="6">เราจะขว้างของโสโครกใส่เจ้า และเหยียดหยามเจ้า และจะทำให้เจ้าเป็นเป้าสายตาคนอื่น</verse>
				<verse number="7">ทุกคนที่แลเห็นเจ้าจะหนีไปจากเจ้าและกล่าวว่า “นีนะเวห์เป็นเมืองร้างเสียแล้ว ใครเล่าจะสงสารเธอ?” จะไปหาผู้ปลอบโยนเจ้าจากที่ไหน?</verse>
				<verse number="8">เจ้าวิเศษกว่าเมืองเธเบส ซึ่งตั้งอยู่ริมแม่น้ำไนล์หรือ? ซึ่งมีน้ำรอบนคร มีทะเลเป็นที่กำบัง มีห้วงน้ำ เป็นกำแพงเมือง</verse>
				<verse number="9">คูชเป็นกำลังของเมืองนี้ ทั้งอียิปต์ด้วย และอำนาจก็มีมากมายไม่สิ้นสุด ทั้งพูตและลิเบียก็เป็นภาคีเมืองเธเบส</verse>
				<verse number="10">ถึงกระนั้น เมืองนั้นก็ยังถูกกวาดไป เธอตกไปเป็นเชลย ลูกเด็กเล็กแดงของเธอก็ถูกเหวี่ยงลงแหลกเป็นชิ้นๆ ที่หัวถนนทุกสาย เขาจับฉลากแบ่งผู้มีเกียรติของเมืองนั้น และคนใหญ่คนโตทั้งสิ้นของเมืองนั้นก็ถูกล่ามโซ่ตรวน</verse>
				<verse number="11">เจ้าจะมึนเมาไปด้วย เจ้าจะงงงวยไป เจ้าจะแสวงหา ที่ลี้ภัยจากศัตรู</verse>
				<verse number="12">ป้อมปราการทั้งสิ้นของเจ้าจะเป็นเหมือนต้นมะเดื่อ ที่มีผลมะเดื่อสุกรุ่นแรก เมื่อถูกเขย่า ก็จะตกเข้าปากของผู้กิน</verse>
				<verse number="13">ดูเถิด กองทัพของเจ้า ก็เหมือนผู้หญิงอยู่ท่ามกลางเจ้า ประตูเมืองแห่งแผ่นดินของเจ้า ก็เปิดกว้างให้แก่ศัตรูของเจ้า ไฟได้กลืนกินดาลประตูของเจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="14">จงขนน้ำขึ้นไว้เพราะจะถูกล้อม จงเสริมกำลังป้อมปราการของเจ้า จงลงไปในบ่อดินเปียก และจงย่ำปูนสอให้เข้ากันดี และไปเอาแม่พิมพ์อิฐมา</verse>
				<verse number="15">ไฟก็จะคลอกเจ้าที่นั่น ดาบก็จะฟันเจ้า มันจะกินเจ้าเสียอย่างตั๊กแตนวัยกระโดด จงเพิ่มพวกเจ้าให้มากอย่างตั๊กแตนวัยกระโดด จงเพิ่มให้มากเหมือนตั๊กแตนวัยบิน</verse>
				<verse number="16">เจ้าเพิ่มพวกพ่อค้า ให้มากกว่าดวงดาวในท้องฟ้า ตั๊กแตนวัยกระโดดนั้นลอกคราบแล้วก็บินไปเสีย</verse>
				<verse number="17">พวกเจ้านายของเจ้าก็เหมือนตั๊กแตนวัยบิน พวกข้าหลวงของเจ้าก็เหมือนฝูงตั๊กแตน เกาะอยู่ที่รั้ว ในวันอากาศเย็น พอดวงอาทิตย์ขึ้น มันก็บินไปหมด ไม่มีใครทราบว่ามันไปที่ไหน</verse>
				<verse number="18">โอ กษัตริย์แห่งอัสซีเรียเอ๋ย บรรดาผู้เลี้ยงแกะของเจ้าหลับเสียแล้ว พวกเจ้านายของเจ้าก็เคลิ้มหลับไป ชนชาติของเจ้ากระจัดกระจายอยู่ตามภูเขา และไม่มีผู้ใดรวบรวมได้</verse>
				<verse number="19">ความเจ็บปวดของเจ้าไม่มีบรรเทา บาดแผลของเจ้าก็สาหัส ทุกคนผู้ได้ยินข่าวของเจ้า ต่างก็ตบมือเยาะเจ้า เพราะมีใครเล่าที่ไม่ได้ถูกเจ้าทำร้ายเรื่อยมา?</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="35">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ครุวาท ซึ่งฮาบากุกผู้เผยพระวจนะได้เห็นมา</verse>
				<verse number="2">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์จะร้องทุกข์นานสักเท่าใด? และพระองค์มิทรงฟัง หรือข้าพระองค์จะร้องทูลพระองค์ว่า “ทารุณ พระเจ้าข้า” และพระองค์ก็ไม่ทรงช่วย</verse>
				<verse number="3">ไฉนพระองค์ทรงให้ข้าพระองค์เห็นการชั่ว และให้มองเห็นความยากลำบาก? ทั้งการทำลายและความทารุณก็อยู่ตรงหน้าข้าพระองค์ การวิวาทและการทุ่มเถียงกันก็เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น ธรรมบัญญัติจึงหย่อนยาน และความยุติธรรมก็มิได้ปรากฏเลย เพราะว่าคนอธรรมล้อมรอบคนชอบธรรมไว้ ดังนั้น ความยุติธรรมจึงออกมาวิปลาส</verse>
				<verse number="5">จงมองบรรดาประชาชาติ และจงดูให้ดี จงประหลาดใจ และจงตกตะลึง เพราะเรากำลังทำงานอย่างหนึ่งในสมัยของเจ้า ถึงจะบอก เจ้าก็จะไม่เชื่อ</verse>
				<verse number="6">เพราะนี่แน่ะ เรากำลังเร้าคนเคลเดีย ประชาชาติที่มุทะลุดุร้ายนั้น ผู้กรีธาทัพไปทั่วโลก เพื่อยึดเอาบ้านเรือนที่มิใช่ของตน</verse>
				<verse number="7">เขาเป็นพวกที่น่าครั่นคร้ามและสยดสยอง เขาตั้งความยุติธรรมและเกียรติของตัวเอง</verse>
				<verse number="8">ม้าของเขาก็เร็วกว่าเสือดาว และดุร้ายยิ่งกว่าหมาป่ายามเย็น พลม้าของเขาควบตะบึง เออ พลม้าของเขามาจากถิ่นที่ไกล พวกมันเหมือนนกอินทรีที่บินเข้าโฉบเหยื่อ</verse>
				<verse number="9">เขาทุกคนพากันมาเพื่อความทารุณ ใบหน้าของพวกเขามองตรงไปข้างหน้า เขารวบรวมเชลยไว้มากดังเม็ดทราย</verse>
				<verse number="10">เขาเยาะเย้ยกษัตริย์ทั้งหลาย บรรดาเจ้านายจะเป็นตัวตลกของเขา เขาหัวเราะเยาะป้อมปราการทุกแห่ง และเขาจะพูนดินขึ้นเพื่อยึดมัน</verse>
				<verse number="11">แล้วเขาก็กวาดผ่านไปเหมือนลมพัดเลยไป เขาเป็นคนมีกรรมชั่ว กำลังของเขาก็คือพระเจ้าของเขา</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าของข้าพระองค์ องค์บริสุทธิ์ของข้าพระองค์ พระองค์เองทรงดำรงมาแต่นิรันดร์มิใช่หรือ? ข้าพระองค์ทั้งหลายจะไม่ตาย ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์ทรงสถาปนาเขา ไว้เพื่อให้พิพากษา โอ พระศิลา พระองค์ทรงตั้งเขาไว้เพื่อให้ลงโทษ</verse>
				<verse number="13">พระเนตรของพระองค์บริสุทธิ์เกินกว่าจะทอดพระเนตรการชั่ว จะทรงมองดูความบาปก็ไม่ได้ ไฉนพระองค์ทอดพระเนตรคนทรยศ และทรงเงียบอยู่เมื่อคนอธรรมกลืน คนที่ชอบธรรมกว่าตัวเขาเสีย?</verse>
				<verse number="14">พระองค์ทรงให้มนุษย์เป็นดังปลาในทะเล เป็นดังสัตว์เลื้อยคลานที่ไม่มีจ่าฝูง</verse>
				<verse number="15">คนเคลเดีย ตวัดคนทั้งหลายขึ้นมาด้วยเบ็ด เขาลากคนมาด้วยแห เขารวบคนมาด้วยอวนของเขา ดังนั้น เขาจึงเปรมปรีดิ์และลิงโลด</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น เขาจึงถวายสัตวบูชาแก่แหของเขา และเผาเครื่องหอมให้แก่อวนของเขา เพราะโดยอาศัยสิ่งเหล่านี้ ส่วนแบ่งของเขาก็อุดม และอาหารของเขาก็สมบูรณ์</verse>
				<verse number="17">แล้วเขาจะปลดสิ่งที่ติดแหของเขาออกหมด และฆ่าประชาชาติทั้งหลายอย่างไร้เมตตาเรื่อยไปหรือ?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ข้าพเจ้าจะยืนเฝ้าดูอยู่ ข้าพเจ้าจะยืนที่หอคอย และเฝ้ารอเพื่อจะดูว่า พระองค์จะตรัสอะไรแก่ข้าพเจ้า และข้าพเจ้าจะทูลตอบอย่างไร ในเรื่องการร้องทุกข์ของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสตอบข้าพเจ้าว่า “จงเขียนนิมิตนั้นลงไป จงเขียนไว้บนแผ่นป้ายให้ชัดเจน เพื่อให้คนที่วิ่งอ่านได้คล่อง</verse>
				<verse number="3">เพราะว่านิมิตนั้นยังรอเวลาของมันอยู่ มันกำลังรีบไปถึงความสำเร็จ มันจะไม่มุสา ถ้าดูช้าไป ก็จงคอยสักหน่อย มันจะมาถึงแน่นอน คงไม่ล่าช้านัก</verse>
				<verse number="4">ดูเถิด คนหยิ่งจองหอง จิตใจภายในเขาไม่ซื่อตรง แต่ว่าคนชอบธรรมจะดำรงชีวิตอยู่ด้วยความซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="5">ยิ่งกว่านั้น เหล้าองุ่น เป็นของอันตราย วางใจไม่ได้ คนจองหองจะไม่ได้พักสงบ คอของเขาเปิดกว้างดุจแดนคนตาย และเขาเหมือนมัจจุราชที่ไม่รู้จักอิ่ม เขากอบโกยประชาชาติทั้งสิ้นมาเพื่อตัวเอง และรวบรวมทุกชนชาติมาเป็นคนของตน”</verse>
				<verse number="6">ประชาชาติทั้งหมดนี้จะยกคำเย้ยหยันกล่าวแก่เขา และยกคำปริศนาเยาะเขาไม่ใช่หรือ ว่า “วิบัติแก่ผู้สะสมสิ่งที่มิใช่ของตนไว้ ยังอีกนานเท่าใดนะ ที่เจ้าจะบรรทุกของที่ยึดเป็นประกันไว้เต็มตัว?</verse>
				<verse number="7">เจ้าหนี้ของเจ้าจะไม่ลุกขึ้นมาอย่างฉับพลันหรือ? และผู้ที่ทำให้เจ้ากลัวจนตัวสั่นจะไม่ตื่นขึ้นหรือ? แล้วเจ้าก็จะเป็นเหยื่อของพวกเขา</verse>
				<verse number="8">เพราะเจ้าปล้นมาหลายประชาชาติแล้ว ชนชาติทั้งสิ้นที่เหลืออยู่ก็จะมาปล้นเจ้า เพราะเจ้าทำให้โลหิตมนุษย์ตกและทำการทารุณต่อแผ่นดิน ต่อนครและต่อชาวนครนั้นทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="9">“วิบัติแก่ผู้ที่ได้กำไรมาสู่เรือนของตนด้วยความชั่ว เพื่อจะวางรังของตัวให้สูงเด่นขึ้น เพื่อให้พ้นจากอันตราย</verse>
				<verse number="10">เจ้าได้ออกอุบายหาความอับอายมาสู่เรือนของเจ้า โดยกำจัดชนชาติเป็นอันมากเสีย เจ้าทำบาปต่อตัวเอง</verse>
				<verse number="11">เพราะศิลาจะตะโกนออกจากกำแพง และขื่อจะขานตอบจากส่วนที่เป็นไม้</verse>
				<verse number="12">“วิบัติแก่ผู้สร้างเมืองด้วยโลหิต และก่อตั้งนครขึ้นด้วยความชั่ว</verse>
				<verse number="13">ดูเถิด ที่บรรดาประชาชนตรากตรำทำงานก็เพื่อให้ไฟเผาผลาญ และชนชาติทั้งหลายทำงานจนเหนื่อยล้าก็เพื่อความว่างเปล่า ที่เป็นเช่นนี้เพราะพระยาห์เวห์จอมทัพไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="14">เพราะว่าพิภพจะเต็มไปด้วย ความรู้ในเรื่องพระสิริของพระยาห์เวห์ ดังน้ำที่เต็มทะเล</verse>
				<verse number="15">“วิบัติแก่ผู้ทำให้เพื่อนบ้านดื่มเหล้า ผู้เคล้าความโกรธของตนเข้าด้วย และทำให้เขามึนเมา เพื่อจะเพ่งดูความเปลือยเปล่าของเขา</verse>
				<verse number="16">เจ้าจะเต็มไปด้วยความอับอาย ไม่ใช่ด้วยศักดิ์ศรี เจ้าจงดื่มเองซิ แล้วก็เปลือยกาย ถ้วยซึ่งอยู่ในพระหัตถ์ขวาของพระยาห์เวห์ จะเวียนมาถึงเจ้า แล้วความอับอายจะปกคลุมศักดิ์ศรีของเจ้า</verse>
				<verse number="17">ความทารุณที่เจ้าทำแก่เลบานอนจะท่วมเจ้า ความพินาศของสัตว์ป่าจะทำให้เจ้ากลัว เพราะเจ้าทำให้โลหิตมนุษย์ตกและทำการทารุณต่อแผ่นดิน ต่อนครและต่อชาวนครนั้นทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="18">“รูปแกะสลักให้ประโยชน์อะไรเล่า? คือรูปที่ช่างได้แกะสลักไว้ รูปหล่อโลหะอันเป็นครูสอนความเท็จให้ประโยชน์อะไรเล่า? เพราะช่างย่อมวางใจในสิ่งที่เขาสร้างขึ้น แม้เขาสร้างรูปเคารพที่พูดไม่ได้</verse>
				<verse number="19">วิบัติแก่ผู้กล่าวแก่สิ่งที่ทำด้วยไม้ว่า จงตื่นเถิด กล่าวแก่หินใบ้ว่า จงลุกขึ้นเถิด สิ่งนี้สั่งสอนอะไรได้หรือ? ดูเถิด สิ่งนั้นหุ้มด้วยทองและเงิน แต่ไม่มีลมหายใจในสิ่งนั้นเลย</verse>
				<verse number="20">“แต่พระยาห์เวห์สถิตในพระวิหารบริสุทธิ์ของพระองค์ จงให้ทั่วทั้งแผ่นดินโลกสงบนิ่งต่อพระพักตร์พระองค์เถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">คำอธิษฐานของฮาบากุกผู้เผยพระวจนะ ตามทำนองชิกิโอโนท</verse>
				<verse number="2">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์ได้ยินกิตติศัพท์ของพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพระองค์ยำเกรงพระราชกิจของพระองค์ ในสมัยของข้าพระองค์ ขอจงรื้อฟื้นพระราชกิจนั้นขึ้นใหม่ ในสมัยของข้าพระองค์ ขอทรงแจ้งให้ทราบทั่วกัน เมื่อกริ้ว ขอทรงระลึกถึงพระกรุณา</verse>
				<verse number="3">พระเจ้าเสด็จจากเทมาน องค์บริสุทธิ์เสด็จจากภูเขาปาราน เส-ลาห์ ความสง่างามของพระองค์คลุมทั่วฟ้าสวรรค์ และโลกก็เต็มด้วยคำสรรเสริญพระองค์</verse>
				<verse number="4">พระรัศมีของพระองค์ดังแสงสว่าง มีลำแสงแวบมาจากพระหัตถ์ของพระองค์ ที่นั่น พระองค์ทรงซ่อนฤทธานุภาพของพระองค์</verse>
				<verse number="5">โรคระบาดเดินนำหน้าพระองค์ ภัยพิบัติมาชิดตามหลังพระองค์</verse>
				<verse number="6">พระองค์ทรงยืนและเขย่าแผ่นดิน พระองค์ทอดพระเนตรและทำให้ประชาชาติตกใจตัวสั่น แล้วบรรดาภูเขานิรันดร์ก็แตกเป็นเสี่ยงๆ และเหล่าเนินเขาอันอยู่เนืองนิตย์ก็ยุบต่ำลง การเสด็จของพระองค์ก็เป็นดังดั้งเดิม</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้าได้เห็นเต็นท์ของคนคูชันอยู่ในสภาพทุกข์ใจ และม่านเต็นท์ของแผ่นดินมีเดียนหวั่นไหว</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์ทรงพระพิโรธแม่น้ำหรือ? พระองค์กริ้วแม่น้ำหรือ? พระองค์ทรงโกรธทะเล เมื่อพระองค์ทรงม้า คือทรงรถรบแห่งชัยชนะหรือ?</verse>
				<verse number="9">พระองค์ทรงเอาคันธนูออกมา แล้วใส่ลูกธนูไว้ในสายของมัน เส-ลาห์ พระองค์ทรงแยกแผ่นดินด้วยแม่น้ำ</verse>
				<verse number="10">ภูเขาทั้งหลายเห็นพระองค์แล้วบิดเบี้ยวไป กระแสน้ำเชี่ยวกรากก็กวาดผ่านไป ที่ลึกก็ส่งเสียง มันชูมือของมันขึ้นเบื้องสูง</verse>
				<verse number="11">ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์หยุดนิ่งบนที่สูง เมื่อแสงแห่งลูกธนูทั้งหลายของพระองค์พุ่งผ่านไป เมื่อแสงแวบวาบแห่งหอกของพระองค์พุ่งไป</verse>
				<verse number="12">ด้วยความกริ้ว พระองค์เสด็จไปเหนือพิภพ ด้วยความโกรธ พระองค์ทรงเหยียบย่ำบรรดาประชาชาติ</verse>
				<verse number="13">พระองค์เสด็จออกมาเพื่อช่วยประชากรของพระองค์ให้รอด เพื่อช่วยผู้ที่พระองค์ทรงเจิมไว้ให้รอด พระองค์ทรงตีหัวเจ้าบ้านของคนอธรรมจนแหลก ทิ้งให้เปลือยเปล่าตั้งแต่ขาอ่อนจนถึงคอ เส-ลาห์</verse>
				<verse number="14">พระองค์ทรงแทงหัวหน้านักรบ ของเขาด้วยหอกทั้งหลายของเขาเอง ผู้มาอย่างพายุหมุน เพื่อจะกระจายข้าพเจ้าเสีย พวกเขาจะเปรมปรีดิ์ดังว่ากินคนจนในที่ซ่อนตัว</verse>
				<verse number="15">พระองค์ทรงย่ำไปบนทะเลด้วยบรรดาม้าของพระองค์ ทำให้น้ำมากหลายปั่นป่วน</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้าได้ยิน และท้องของข้าพเจ้าก็สั่นเทา พอได้ยินเสียง ริมฝีปากของข้าพเจ้าก็สั่น กระดูกของข้าพเจ้าก็ผุพัง และข้าพเจ้าก็สั่นเทาอยู่ในที่ของข้าพเจ้า เพราะข้าพเจ้าจะคอยวันแห่งความลำบากอย่างเงียบๆ คือวันที่จะมาถึงประชาชนที่บุกรุกพวกเรา</verse>
				<verse number="17">แม้ต้นมะเดื่อไม่มีดอกบาน หรือเถาองุ่นไม่มีผล ผลมะกอกก็ขาดไป ทุ่งนามิได้ผลิตอาหาร แม้ฝูงแพะแกะขาดไปจากคอก และไม่มีฝูงวัวที่ในโรง</verse>
				<verse number="18">ถึงกระนั้น ข้าพเจ้าจะร่าเริงในพระยาห์เวห์ ข้าพเจ้าจะเปรมปรีดิ์ในพระเจ้าแห่งความรอดของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์องค์เจ้านายทรงเป็นกำลังของข้าพเจ้า พระองค์ทรงทำให้เท้าของข้าพเจ้าเหมือนตีนกวางตัวเมีย พระองค์ทรงทำให้ข้าพเจ้าเดินไปบนที่สูงทั้งหลาย ถึงหัวหน้านักร้องประสานเสียง พร้อมกับเครื่องสาย</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="36">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">พระวจนะของพระยาห์เวห์ที่มาถึงเศฟันยาห์บุตรคูชี ผู้เป็นบุตรเกดาลิยาห์ ผู้เป็นบุตรอามาริยาห์ ผู้เป็นพระราชโอรสของกษัตริย์เฮเซคียาห์ ซึ่งมาในรัชกาลโยสิยาห์ พระราชโอรสของอาโมน กษัตริย์แห่งยูดาห์</verse>
				<verse number="2">“เราจะกวาดล้างทุกอย่าง ไปจากพื้นพิภพ” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="3">“เราจะกวาดล้างทั้งคนและสัตว์ เราจะกวาดล้างนกในอากาศ ทั้งปลาในทะเลด้วย เราจะโค่นคนอธรรม เราจะกำจัดมนุษย์ ไปจากพื้นพิภพ” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="4">“เราจะเหยียดมือของเราออกต่อสู้ยูดาห์ และต่อสู้ชาวเยรูซาเล็มทั้งหมด เราจะกำจัดสิ่งที่เหลือของพระบาอัลเสียจากสถานที่นี้ ทั้งชื่อปุโรหิตต่างชาติพร้อมกับพวกปุโรหิตที่ไหว้รูปเคารพ</verse>
				<verse number="5">และกำจัดพวกที่กราบลงบนดาดฟ้าหลังคาตึก เพื่อไหว้บริวารแห่งฟ้าสวรรค์ และพวกที่กราบลงสาบานต่อพระยาห์เวห์ แล้วยังกราบลงสาบานโดยพระมิลโคม</verse>
				<verse number="6">รวมทั้งพวกที่หันกลับจากการติดตามพระยาห์เวห์ คือพวกที่ไม่ได้แสวงหาพระยาห์เวห์หรือทูลถามพระองค์”</verse>
				<verse number="7">จงเงียบสงบเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์องค์เจ้านาย เพราะว่าวันแห่งพระยาห์เวห์มาใกล้แล้ว พระยาห์เวห์ทรงเตรียมการบูชาแล้ว และทรงแยกพวกที่พระองค์ทรงเชิญไว้ให้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="8">แล้วในวันแห่งการบูชาของพระยาห์เวห์ “เราจะลงโทษพวกเจ้านายและบรรดาพระราชโอรสของกษัตริย์ ทั้งทุกคนที่แต่งตัวด้วยเครื่องแต่งกายต่างด้าว</verse>
				<verse number="9">ในวันนั้น เราจะลงโทษ ทุกคนที่กระโดดข้ามธรณีประตู และพวกที่ทำให้บ้านเจ้านายของเขา เต็มไปด้วยความทารุณและการหลอกลวง”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “ในวันนั้น จะมีเสียงร่ำร้องจากประตูปลา และเสียงร้องไห้จากเขตสอง และเสียงโครมครามจากเนินเขา</verse>
				<verse number="11">โอชาวตำบลครก จงร้องไห้ เพราะพ่อค้าไม่เหลือสักคน ทุกคนที่ชั่งเงินก็ถูกกำจัดเสีย</verse>
				<verse number="12">ในเวลานั้นเราจะเอาตะเกียงส่องดูเยรูซาเล็ม และเราจะลงโทษพวกไม่รู้ร้อนรู้หนาวมานาน เหมือนตะกอนเหล้าที่เกรอะจนหนา ผู้ที่คิดในใจของตนว่า ‘พระยาห์เวห์จะไม่ทรงให้สิ่งดี และพระองค์ก็จะไม่ทรงให้สิ่งร้าย’</verse>
				<verse number="13">แต่ทรัพย์สมบัติของพวกเขาจะถูกปล้น และบ้านของพวกเขาจะร้างเปล่า ถึงแม้จะสร้างบ้านเรือน เขาทั้งหลายก็จะไม่ได้อยู่ ถึงแม้จะทำสวนองุ่น เขาทั้งหลายก็จะไม่ได้ดื่มเหล้าองุ่นจากสวนนั้น”</verse>
				<verse number="14">วันแห่งพระยาห์เวห์อันยิ่งใหญ่ใกล้เข้ามาแล้ว ใกล้เข้ามาและเร่งมาก เสียงร้องในวันแห่งพระยาห์เวห์ก็ขมขื่น นักรบจะร้องเสียงดังที่นั่น</verse>
				<verse number="15">วันนั้นจะเป็นวันแห่งพระพิโรธ เป็นวันที่ทุกข์ใจและระทม เป็นวันที่มีความพินาศและการทำลายล้าง เป็นวันที่มืดและหม่นหมอง เป็นวันที่เมฆคลุมและมืดทึบ</verse>
				<verse number="16">วันที่มีเสียงแตรและเสียงโห่ร้องของสงคราม ต่อสู้บรรดาเมืองที่มีปราการ และต่อสู้บรรดาป้อมสูง</verse>
				<verse number="17">เราจะนำทุกข์ภัยมาสู่มนุษย์ พวกเขาจะเดินอย่างคนตาบอด เพราะเขาได้ทำบาปต่อพระยาห์เวห์ โลหิตของเขาจะถูกเทออกเหมือนฝุ่น และเนื้อของเขาจะถูกเทออกเหมือนมูลสัตว์</verse>
				<verse number="18">เงินหรือทองคำของเขาก็ดี จะไม่สามารถช่วยกู้เขา ในวันแห่งพระพิโรธของพระยาห์เวห์ และด้วยไฟแห่งความหวงแหนของพระองค์ พิภพทั้งหมดจะถูกเผาผลาญ พระองค์จะทรงทำให้ชาวพิภพทั้งหมด ถึงจุดจบอย่างสิ้นเชิงและน่ากลัว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">จงมารวมตัว มาชุมนุมกัน ชนชาติหนึ่งที่ไร้ยางอาย</verse>
				<verse number="2">ก่อนที่คำบัญชาจะมาถึง และวันเวลาผ่านไปเหมือนแกลบที่ปลิว ก่อนที่พระพิโรธอันรุนแรงของพระยาห์เวห์ จะมาเหนือพวกเจ้า ก่อนที่วันแห่งพระพิโรธของพระยาห์เวห์ จะมาถึงเจ้าทั้งหลาย</verse>
				<verse number="3">จงแสวงหาพระยาห์เวห์ ทุกคนที่ถ่อมใจบนแผ่นดิน คือผู้ที่ทำตามพระบัญชาของพระองค์ จงแสวงหาความชอบธรรม จงแสวงหาความถ่อมใจ บางทีพวกเจ้าจะได้รับการกำบัง ในวันแห่งพระพิโรธของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าเมืองกาซาจะถูกทอดทิ้ง และอัชเคโลนจะเป็นเมืองร้าง พวกเขาจะขับไล่ชาวเมืองอัชโดดไปตอนเที่ยงวัน และเมืองเอโครนจะถูกถอนราก</verse>
				<verse number="5">วิบัติแก่เจ้าผู้อาศัยตามชายทะเล แก่พวกชาวเคเรธี พระวจนะของพระยาห์เวห์กล่าวโทษพวกเจ้า นะคานาอัน แผ่นดินของคนฟีลิสเตีย เราจะทำลายเจ้าจนไร้คนอาศัย</verse>
				<verse number="6">ชายทะเลจะกลายเป็นลานหญ้า เป็นทุ่งหญ้า ของผู้เลี้ยงแกะ และเป็นคอกสำหรับฝูงแพะแกะ</verse>
				<verse number="7">ชายทะเลจะเป็นกรรมสิทธิ์ ของพงศ์พันธุ์ยูดาห์ที่เหลืออยู่ พวกเขาจะเลี้ยงสัตว์ที่นั่น และพวกเขาจะนอนลงในเวลาเย็น ในบ้านของชาวอัชเคโลน เพราะว่าพระยาห์เวห์ พระเจ้าของเขาจะเอาพระทัยใส่เขา และให้เขาทั้งหลายกลับสู่สภาพเดิม</verse>
				<verse number="8">“เราได้ยินคำเย้ยหยันของโมอับ และคำด่าทอของคนอัมโมน ที่เขาเย้ยหยันประชากรของเรา และโอ้อวดเรื่องดินแดนของพวกเขา”</verse>
				<verse number="9">ฉะนั้น พระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าของอิสราเอลตรัสว่า “เรามีชีวิตอยู่แน่ฉันใด โมอับจะเป็นเหมือนเมืองโสโดม และคนอัมโมนจะเหมือนเมืองโกโมราห์ เป็นแผ่นดินที่มีแต่ต้นหนามและบ่อเกลือ และเป็นที่ร้างเปล่าตลอดไป ประชากรที่เหลืออยู่ของเราจะปล้นเขา คนรอดตายในประชาชาติของเราจะเข้าครอบครอง”</verse>
				<verse number="10">นี่จะเป็นผลตอบแทนความเย่อหยิ่งของเขา เพราะพวกเขาเย้ยหยันและโอ้อวด ต่อประชากรของพระยาห์เวห์จอมทัพ</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์จะทรงเป็นที่หวาดกลัวของพวกเขา เพราะพระองค์จะทรงทำให้พระทั้งหมดของโลกผ่ายผอม แล้วประชาชาติทั้งปวงตามชายทะเล จะก้มกราบพระองค์ จากที่อยู่ของแต่ละคน</verse>
				<verse number="12">เจ้าด้วย พวกชาวคูช จะถูกประหารด้วยดาบของเรา</verse>
				<verse number="13">แล้วพระองค์จะยื่นพระหัตถ์ของพระองค์ต่อสู้เมืองทางเหนือ และทำลายอัสซีเรีย และจะทำให้เมืองนีนะเวห์เป็นที่ร้างเปล่า เป็นที่แห้งแล้งเหมือนถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="14">ฝูงสัตว์จะนอนอยู่ท่ามกลางที่นั้น สัตว์ทุกชนิดเป็นฝูงๆ นกเค้าแมว และอีกาบ้าน จะอาศัยตามหัวเสาของเมืองนั้น ส่งเสียงร้องอยู่ที่หน้าต่าง นกกาจะส่งเสียงตรงธรณีประตู เพราะที่บุด้วยไม้สนสีดาร์ถูกกะเทาะ</verse>
				<verse number="15">นี่คือเมืองที่สนุกสนาน ที่เคยอยู่อย่างปลอดภัย เมืองที่คิดในใจของตนว่า “ข้านี่แหละ และไม่มีเมืองอื่นใดอีกแล้ว” แต่มันกลายเป็นเมืองร้างเปล่าแล้วหนอ เป็นที่พักผ่อนของสัตว์ป่า ทุกคนที่ผ่านเมืองนี้ไป จะทำเสียงเย้ยหยันและสั่นกำปั้นว่า สาสม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">วิบัติแก่เมืองที่กบฏ และเป็นมลทิน เมืองที่กดขี่ผู้อื่น</verse>
				<verse number="2">เมืองที่ไม่ยอมฟังเสียงใครเลย และไม่ยอมรับการตีสอนใดๆ เมืองที่ไม่วางใจในพระยาห์เวห์ และไม่ยอมเข้าใกล้พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">พวกเจ้านายที่อยู่ในเมืองนี้ เป็นเหมือนสิงโตที่คำราม พวกผู้พิพากษาของเธอก็เป็นเหมือนหมาป่าในยามเย็น ที่ไม่ยอมเหลืออะไรไว้ถึงรุ่งเช้า</verse>
				<verse number="4">พวกผู้เผยพระวจนะของเธอเป็นคนไม่รับผิดชอบ ทั้งยังเป็นคนทรยศ บรรดาปุโรหิตของเธอก็ดูหมิ่นสิ่งของศักดิ์สิทธิ์ และฝ่าฝืนธรรมบัญญัติ</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ผู้ทรงอยู่ในเมืองนั้นชอบธรรม พระองค์ไม่ทรงทำผิดเลย ทุกๆ เช้าพระองค์ทรงทำความยุติธรรมของพระองค์ให้ประจักษ์ ทุกรุ่งอรุณไม่ทรงเว้นเลย แต่คนอยุติธรรมนั้นไม่รู้จักอาย</verse>
				<verse number="6">เราได้กำจัดบรรดาประชาชาติ ป้อมปราการของพวกเขาพังทลาย เราทำให้ถนนของพวกเขาว่างเปล่า ไม่มีใครเดินบนนั้น เมืองของพวกเขาถูกทิ้งร้าง ไม่มีคนอยู่ ไร้ผู้อาศัย</verse>
				<verse number="7">เรากล่าวว่า เมืองนั้นจะยำเกรงเราแน่ เธอจะยอมรับการตีสอน เธอคงจะไม่ละสายตาไปจาก ทุกสิ่งที่เรานำมายังเธอ แต่เขาทั้งหลายกลับยิ่งกระตือรือร้น ที่จะให้การกระทำทั้งสิ้นของเขาเสื่อมทราม</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “เพราะฉะนั้นจงคอยเรา คอยวันที่เราลุกขึ้นเป็นพยาน เพราะเราตัดสินใจที่จะรวบรวมประชาชาติ และให้อาณาจักรมาชุมนุมกัน เพื่อเทความกริ้วของเราบนพวกเขา คือความร้อนแรงแห่งความโกรธทั้งสิ้นของเรา เพราะว่าพิภพทั้งหมดจะถูกเผาผลาญ ด้วยไฟแห่งความหวงแหนของเรา</verse>
				<verse number="9">“ในเวลานั้น เราจะเปลี่ยนริมฝีปากของประชากรทั้งหลาย ให้เป็นริมฝีปากที่บริสุทธิ์ เพื่อว่าทุกคนจะร้องทูลออกพระนามพระยาห์เวห์ และปรนนิบัติพระองค์เป็นใจเดียวกัน</verse>
				<verse number="10">พวกที่ทูลต่อเรา ชุมชนของเราที่กระจัดกระจายไป จะนำเครื่องถวายมายังเรา จากฟากโน้นของแม่น้ำแห่งคูช</verse>
				<verse number="11">“ในวันนั้น เจ้าจะไม่ถูกทำให้อับอาย จากการกระทำทั้งสิ้นซึ่งเจ้าได้กบฏต่อเรา เพราะในเวลานั้นเราจะเอาผู้โอ้อวดเย่อหยิ่ง ออกไปจากท่ามกลางเจ้า เจ้าก็จะไม่หยิ่งจองหอง ที่ภูเขาบริสุทธิ์ของเราอีกต่อไป</verse>
				<verse number="12">เพราะเราจะเหลือไว้ในท่ามกลางเจ้า ประชาชนที่ถ่อมใจและเจียมตัว พวกเขาจะแสวงหาที่ลี้ภัยในพระนามของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">บรรดาคนที่เหลืออยู่ในอิสราเอล จะไม่ทำความผิดบาป และจะไม่กล่าวคำโกหก และในปากของพวกเขานั้น จะไม่พบลิ้นที่หลอกลวง เพราะเขาทั้งหลายจะหากินและนอนลง และไม่มีใครทำให้เขาหวาดหวั่น”</verse>
				<verse number="14">“โอ บุตรีแห่งศิโยนเอ๋ย จงร้องเพลงเสียงดัง โอ อิสราเอลเอ๋ย จงโห่ร้องเถิด จงเปรมปรีดิ์และรื่นเริงด้วยเต็มใจของเจ้า เถิดนะ บุตรีแห่งเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์ทรงยกเลิกการลงโทษเจ้าแล้ว พระองค์ทรงขับไล่ศัตรูของเจ้าไปแล้ว กษัตริย์แห่งอิสราเอลคือพระยาห์เวห์ทรงอยู่ท่ามกลางเจ้า เจ้าจะไม่กลัวภัยพิบัติอีกต่อไป</verse>
				<verse number="16">ในวันนั้น เขาจะพูดกับเยรูซาเล็มว่า ‘โอ ศิโยนเอ๋ย อย่ากลัวเลย อย่าให้มือของเจ้าอ่อนเปลี้ยไป</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าทรงอยู่ท่ามกลางเจ้า เป็นนักรบผู้ทรงช่วยให้รอด พระองค์จะทรงเปรมปรีดิ์เพราะเจ้าด้วยความยินดี และทรงสงบในความรักของพระองค์ พระองค์จะทรงเริงร่าเพราะเจ้าด้วยการร้องเพลงเสียงดัง</verse>
				<verse number="18">เหมือนในวันที่มีงานเลี้ยงฉลอง’ เราจะขจัดภัยพิบัติเสียจากเจ้า เพื่อเจ้าจะไม่ต้องทนต่อการเยาะเย้ยเพราะเรื่องนี้</verse>
				<verse number="19">นี่แน่ะ ในเวลานั้น เราจะจัดการกับทุกคนที่กดขี่เจ้า เราจะช่วยคนขาพิการ และรวบรวมผู้ที่ถูกขับไล่ไป และเราจะเปลี่ยนความอายของเขาให้เป็นความน่าสรรเสริญ และให้เป็นชื่อเสียงที่เลื่องลือไปทั้งโลก</verse>
				<verse number="20">ในเวลานั้น เราจะนำพวกเจ้าเข้ามา คือในเวลาที่เรารวบรวมเจ้าเข้าด้วยกัน เราจะทำให้เจ้ามีชื่อเสียงและเป็นที่สรรเสริญ ท่ามกลางประชากรทั้งสิ้นในโลก เมื่อเราให้เจ้ากลับสู่สภาพเดิมต่อหน้าต่อตาเจ้า” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="37">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ณ วันที่ 1 เดือนที่ 6 ปีที่ 2 แห่งรัชกาลพระราชาดาริอัส พระวจนะของพระยาห์เวห์มาโดยทางผู้เผยพระวจนะฮักกัย ถึงเศรุบบาเบลบุตรเชอัลทิเอล ผู้ว่าราชการแคว้นยูดาห์ และถึงมหาปุโรหิตโยชูวาบุตรเยโฮซาดักว่า</verse>
				<verse number="2">“พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า ประชาชนพวกนี้กล่าวว่า ‘ยังไม่ถึงเวลาที่จะสร้างพระนิเวศของพระยาห์เวห์’ ”</verse>
				<verse number="3">แล้วพระวจนะของพระยาห์เวห์จึงมาโดยผู้เผยพระวจนะฮักกัย ว่า</verse>
				<verse number="4">“นี่เป็นเวลาที่พวกเจ้าเองอาศัยอยู่ในบ้านที่มีไม้บุ แต่พระนิเวศนี้ถูกทิ้งให้พังทลายหรือ?</verse>
				<verse number="5">เพราะฉะนั้นบัดนี้พระยาห์เวห์จอมทัพจึงตรัสว่า จงพิจารณาความเป็นอยู่ของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="6">พวกเจ้าหว่านมาก แต่เก็บเกี่ยวน้อย พวกเจ้ารับประทาน แต่ไม่เคยอิ่ม พวกเจ้าดื่ม แต่ก็ไม่หยุดกระหาย พวกเจ้านุ่งห่ม แต่ก็ไม่อบอุ่น คนที่ได้ค่าจ้าง ก็ได้ค่าจ้างมาใส่ถุงที่มีรูรั่ว</verse>
				<verse number="7">“พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า จงพิจารณาดูความเป็นอยู่ของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ตรัสว่า จงขึ้นไปบนเนินเขาและนำไม้มาสร้างพระนิเวศ แล้วเราจะมีความพอใจในพระนิเวศนั้น และเราจะได้รับเกียรติ</verse>
				<verse number="9">เจ้าทั้งหลายคาดหวังมาก แต่ดูซิกลับได้น้อย และเมื่อพวกเจ้านำผลมาที่บ้าน เราก็เป่ามันไปเสีย เพราะเหตุใด? พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า ก็เพราะนิเวศของเราพังทลายอยู่ ส่วนพวกเจ้าต่างก็ยุ่งอยู่กับเรื่องบ้านของตัวเอง</verse>
				<verse number="10">เพราะฉะนั้น ท้องฟ้าที่อยู่เหนือพวกเจ้าจึงระงับน้ำค้างไว้ และแผ่นดินก็ระงับพืชผลของมันเสีย</verse>
				<verse number="11">และเราก็เรียกความแห้งแล้งมาสู่แผ่นดินและเนินเขาต่างๆ มาสู่ข้าว เหล้าองุ่นใหม่และน้ำมัน มาสู่ผลผลิตต่างๆ ที่มาจากพื้นดิน มาสู่มนุษย์และสัตว์เลี้ยง และมาสู่ผลงานทั้งหมดที่ทำจากมือ”</verse>
				<verse number="12">แล้วเศรุบบาเบลบุตรเชอัลทิเอลและมหาปุโรหิตโยชูวาบุตรเยโฮซาดักพร้อมกับประชาชนทั้งหมดที่เหลืออยู่ได้เชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเขา และถ้อยคำของผู้เผยพระวจนะฮักกัย เพราะว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขาทั้งหลายทรงใช้ท่านมา และประชาชนก็เกรงกลัวเฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">แล้วฮักกัย ทูตของพระยาห์เวห์จึงกล่าวถ้อยคำของพระองค์แก่ประชาชนว่า “พระยาห์เวห์ตรัสว่า เราอยู่กับเจ้าทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="14">และพระยาห์เวห์ทรงเร้าวิญญาณจิตของเศรุบบาเบลบุตรเชอัลทิเอล ผู้ว่าราชการแคว้นยูดาห์ และทรงเร้าวิญญาณจิตของมหาปุโรหิตโยชูวาบุตรเยโฮซาดัก และทรงเร้าวิญญาณจิตของประชาชนทั้งหมดที่เหลืออยู่ เขาทั้งหลายก็มาและสร้างพระนิเวศของพระยาห์เวห์จอมทัพ พระเจ้าของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="15">ณ วันที่ 24 ของเดือนนั้นคือเดือนที่ 6 ในปีที่ 2 ของรัชกาลพระราชาดาริอัส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ณ วันที่ 21 เดือนที่ 7 พระวจนะของพระยาห์เวห์มาโดยทางผู้เผยพระวจนะฮักกัย ว่า</verse>
				<verse number="2">“จงกล่าวแก่เศรุบบาเบลบุตรเชอัลทิเอล ผู้ว่าราชการแคว้นยูดาห์ กับมหาปุโรหิตโยชูวาบุตรเยโฮซาดัก และกับประชาชนที่เหลืออยู่ ว่า</verse>
				<verse number="3">ในพวกเจ้าที่เหลืออยู่มีใครบ้างที่เคยเห็นพระนิเวศนี้ประกอบด้วยศักดิ์ศรีเมื่อครั้งก่อน? และบัดนี้พวกเจ้าเห็นเป็นอย่างไร? มองดูแล้วเหมือนไม่มีอะไรเลยใช่ไหม?</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์ตรัสว่า แต่บัดนี้ เศรุบบาเบลเอ๋ย จงเข้มแข็งเถิด มหาปุโรหิตโยชูวาบุตรเยโฮซาดักเอ๋ย จงเข้มแข็งเถิด และประชาชนทั้งสิ้นของแผ่นดินเอ๋ย จงเข้มแข็งเถิด พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า จงทำงานเถิด เพราะเราอยู่กับเจ้าทั้งหลาย</verse>
				<verse number="5">ตามคำสัญญาที่เราได้ทำไว้กับพวกเจ้าเมื่อเจ้าทั้งหลายออกจากอียิปต์ และวิญญาณของเราดำรงอยู่ท่ามกลางพวกเจ้า อย่ากลัวเลย</verse>
				<verse number="6">เพราะพระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า อีกไม่นาน เราจะเขย่าท้องฟ้าและโลก ทะเลและแผ่นดินแห้งอีกครั้งหนึ่ง</verse>
				<verse number="7">เราจะเขย่าประชาชาติทั้งหมด และทรัพย์สมบัติของประชาชาติทั้งหมดจะเข้ามา แล้วเราจะบรรจุนิเวศนี้ให้เต็มด้วยศักดิ์ศรี พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสเช่นนี้</verse>
				<verse number="8">เงินเป็นของเรา และทองก็เป็นของเรา พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า ศักดิ์ศรีของพระนิเวศหลังนี้จะยิ่งใหญ่กว่าหลังก่อน และในสถานที่นี้ เราจะให้สันติสุข” พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="10">ณ วันที่ 24 เดือนที่ 9 ในปีที่ 2 ของรัชกาลพระราชาดาริอัส พระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงผู้เผยพระวจนะฮักกัย ว่า</verse>
				<verse number="11">“พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า จงถามบรรดาปุโรหิตในเรื่องธรรมบัญญัติเถิดว่า</verse>
				<verse number="12">‘ถ้าคนไหนถือเนื้อบริสุทธิ์ไปโดยการห่อด้วยชายเสื้อคลุม และชายเสื้อนั้นไปแตะต้องขนมปัง หรือแกง หรือเหล้าองุ่น หรือน้ำมัน หรืออาหารใดๆ สิ่งเหล่านี้จะบริสุทธิ์ไปด้วยหรือไม่?’ ” พวกปุโรหิตตอบว่า “ไม่”</verse>
				<verse number="13">แล้วฮักกัยจึงถามอีกว่า “ถ้าคนไหนที่เป็นมลทินเพราะไปแตะต้องศพ แล้วมาแตะต้องสิ่งเหล่านี้ สิ่งเหล่านี้จะเป็นมลทินไปด้วยหรือไม่?” บรรดาปุโรหิตตอบว่า “เป็นมลทินด้วย”</verse>
				<verse number="14">ฮักกัยจึงตอบว่า “พระยาห์เวห์ตรัสว่า ในสายตาของเรา ประชาชนพวกนี้ก็เป็นอย่างนั้น ชนชาตินี้ก็เป็นอย่างนั้น และผลงานทุกอย่างที่มือของพวกเขาทำก็เป็นอย่างนั้น และสิ่งที่พวกเขาถวายบูชาที่นั่น ก็เป็นมลทิน</verse>
				<verse number="15">แต่บัดนี้ ให้พิจารณาดูตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ก่อนที่ศิลาก้อนหนึ่งจะวางซ้อนบนศิลาอีกก้อนหนึ่งในพระวิหารของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">พวกเจ้าเป็นอย่างไร? เมื่อใครมายังกองข้าวคิดว่าจะตวงได้ 200 กิโลกรัม แต่ก็ได้เพียง 100 กิโลกรัม เมื่อใครมายังบ่อเก็บน้ำองุ่นคิดว่าจะตักได้ 100 ลิตร แต่ก็ได้เพียง 40 ลิตร</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์ตรัสว่า เราได้โจมตีพวกเจ้าและผลงานทุกอย่างที่มือของพวกเจ้าทำด้วยการทำให้ข้าวม้านและขึ้นรา และด้วยลูกเห็บ แต่เจ้าทั้งหลายไม่มาหาเรา</verse>
				<verse number="18">บัดนี้ จงพิจารณาดู ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คือวันที่ 24 เดือนที่ 9 คือตั้งแต่วันที่วางรากฐานพระวิหารของพระยาห์เวห์ จงพิจารณาดูเถิด</verse>
				<verse number="19">ยังมีเมล็ดข้าวตกค้างอยู่ในยุ้งฉางหรือ? เถาองุ่น ต้นมะเดื่อ และต้นทับทิม กับต้นมะกอกยังไม่เกิดผลหรือ? ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราจะอวยพรเจ้า”</verse>
				<verse number="20">พระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงฮักกัยเป็นครั้งที่สองในวันที่ 24 ของเดือนนั้นว่า</verse>
				<verse number="21">“จงพูดกับเศรุบบาเบลผู้ว่าราชการแคว้นยูดาห์ว่า เรากำลังจะเขย่าท้องฟ้าและแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="22">เรากำลังจะคว่ำบัลลังก์ของบรรดาราชอาณาจักร และทำลายพลังของบรรดาราชอาณาจักรแห่งประชาชาติทั้งหลาย และเราจะคว่ำบรรดารถรบกับผู้ขับขี่ พวกม้ากับผู้ขับขี่ของมันจะต้องล้มลง คือทุกคนจะต้องล้มลงด้วยดาบพวกพ้องของเขาเอง</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า ในวันนั้นเราจะรับเจ้า โอ เศรุบบาเบลบุตรเชอัลทิเอล ผู้รับใช้ของเราเอ๋ย พระยาห์เวห์ตรัสว่า เราจะทำเจ้าให้เป็นเหมือนแหวนตรา เพราะเราได้เลือกสรรเจ้าแล้ว” พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="38">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ในเดือนที่ 8 ปีที่ 2 แห่งรัชกาลดาริอัส พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังผู้เผยพระวจนะเศคาริยาห์ บุตรเบเรคิยาห์ผู้เป็นบุตรอิดโด ตรัสว่า</verse>
				<verse number="2">“พระยาห์เวห์กริ้วบรรพบุรุษของพวกเจ้าเป็นอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="3">เพราะฉะนั้น จงกล่าวแก่เขาทั้งหลายว่า พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า จงกลับมาหาเรา พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้แหละ แล้วเราจะกลับมาหาเจ้า พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="4">อย่าเป็นเหมือนบรรพบุรุษของพวกเจ้า ซึ่งบรรดาผู้เผยพระวจนะในสมัยก่อนๆ ร้องประกาศกับเขาว่า ‘พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า “จงหันกลับจากทางชั่วของเจ้า และจากการกระทำอันชั่วร้ายของเจ้าเถิด” ’ แต่เขาไม่ได้ยินและไม่เชื่อฟังเรา พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="5">บรรพบุรุษของเจ้าอยู่ที่ไหน? พวกผู้เผยพระวจนะมีชีวิตอยู่เป็นนิตย์หรือ?</verse>
				<verse number="6">แต่ถ้อยคำของเราและกฎเกณฑ์ของเรา ซึ่งเราได้บัญชาแก่ผู้เผยพระวจนะผู้รับใช้ของเรา ก็ได้ติดตามบรรพบุรุษของเจ้าทันไม่ใช่หรือ? จนเขากลับใจแล้วกล่าวว่า ‘พระยาห์เวห์จอมทัพทรงทำแก่เราตามความประพฤติของเราโดยพระประสงค์ของพระองค์’ ”</verse>
				<verse number="7">เมื่อวันที่ 24 เดือนที่ 11 ซึ่งเป็นเดือนเชบัท ในปีที่ 2 แห่งรัชกาลดาริอัส พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังผู้เผยพระวจนะเศคาริยาห์ บุตรเบเรคิยาห์ผู้เป็นบุตรอิดโด และเศคาริยาห์กล่าวว่า</verse>
				<verse number="8">“คืนวันหนึ่ง ข้าพเจ้าได้มองดู และนี่แน่ะ มีชายคนหนึ่งขี่ม้าสีแดง ยืนอยู่ท่ามกลางต้นน้ำมันเขียวที่ลานหุบเขา มีม้าสีแดง สีแสด และสีขาว อยู่ข้างหลังคนนั้น</verse>
				<verse number="9">แล้วข้าพเจ้าจึงถามว่า ‘นายเจ้าข้า เหล่านี้คืออะไร?’ ทูตสวรรค์ที่สนทนากับข้าพเจ้าบอกว่า ‘เราจะสำแดงให้เจ้าทราบว่า เหล่านี้คืออะไร’</verse>
				<verse number="10">ชายที่ยืนอยู่ท่ามกลางต้นน้ำมันเขียวจึงบอกว่า ‘เหล่านี้คือผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงใช้ให้ไปเที่ยวตรวจแผ่นดินโลก’</verse>
				<verse number="11">และเขาเหล่านั้นได้ตอบทูตของพระยาห์เวห์ผู้ยืนอยู่ท่ามกลางต้นน้ำมันเขียวว่า ‘เราได้ตรวจแผ่นดินโลกแล้ว นี่แน่ะ ทั้งโลกก็สงบ’</verse>
				<verse number="12">แล้วทูตของพระยาห์เวห์กล่าวว่า ‘ข้าแต่พระยาห์เวห์จอมทัพ อีกนานเท่าใด พระองค์จะไม่ทรงเมตตากรุงเยรูซาเล็มและเมืองอื่นๆ แห่งยูดาห์ ซึ่งพระองค์ก็กริ้วมา 70 ปีแล้วพระเจ้าข้า?’</verse>
				<verse number="13">และพระยาห์เวห์ทรงตอบทูตสวรรค์ผู้ที่สนทนากับข้าพเจ้า เป็นถ้อยคำที่แสดงความเมตตาและชูใจ</verse>
				<verse number="14">ทูตสวรรค์ผู้ที่สนทนาอยู่กับข้าพเจ้าจึงกล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า ‘จงร้องประกาศว่า พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า เรามีความหวงแหนกรุงเยรูซาเล็ม คือกรุงศิโยนเป็นอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="15">เราโกรธประชาชาติมากที่อยู่อย่างสบายๆ เพราะเมื่อเราโกรธแต่น้อย เขาทำให้เหตุการณ์ยากลำบากมากขึ้น</verse>
				<verse number="16">เพราะฉะนั้นพระยาห์เวห์จึงตรัสว่า เราจะกลับมายังกรุงเยรูซาเล็มด้วยความกรุณา พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า เราจะต้องให้มีการสร้างนิเวศของเราขึ้นไว้ในนั้นและขึงเชือกวัดไว้เหนือกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="17">จงร้องประกาศอีกว่า พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า เมืองของเราจะไพบูลย์ท่วมท้นไปด้วยความมั่งคั่งอีก และพระยาห์เวห์จะปลอบศิโยนและเลือกสรรกรุงเยรูซาเล็มอีกครั้งหนึ่ง’ ”</verse>
				<verse number="18">“ข้าพเจ้าเงยหน้าขึ้นแลเห็น นี่แน่ะ มีเขาสัตว์ 4 เขา</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้าจึงถามทูตสวรรค์ที่สนทนาอยู่กับข้าพเจ้าว่า ‘เหล่านี้คืออะไร?’ ท่านจึงตอบข้าพเจ้าว่า ‘เหล่านี้คือเขาสัตว์ที่ขวิดยูดาห์ อิสราเอล และเยรูซาเล็มให้กระจัดกระจายไป’</verse>
				<verse number="20">แล้วพระยาห์เวห์จึงทรงสำแดงให้ข้าพเจ้าเห็นช่างเหล็ก 4 คน</verse>
				<verse number="21">และข้าพเจ้าจึงถามว่า ‘คนเหล่านี้มาทำอะไรกัน?’ พระองค์ทรงตอบว่า ‘เขาสัตว์เหล่านี้มาขวิดยูดาห์ให้กระจัดกระจายไป จนไม่มีใครยกศีรษะขึ้นได้อีก และช่างเหล่านี้มาทำให้เขาสัตว์หวาดกลัว เพื่อจะเหวี่ยงเขาแห่งประชาชาติลง คือชาติทั้งหลายที่ยกเขาของตนมาขวิดแผ่นดินยูดาห์ทำให้กระจัดกระจายไป’</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">“ข้าพเจ้าเงยหน้าขึ้นแลเห็น นี่แน่ะ ชายคนหนึ่งมีเชือกวัดอยู่ในมือ</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้าจึงถามว่า ‘ท่านจะไปไหน?’ เขาจึงบอกข้าพเจ้าว่า ‘จะไปวัดเยรูซาเล็มดูว่า กว้างเท่าใด ยาวเท่าใด’</verse>
				<verse number="3">นี่แน่ะ ทูตสวรรค์ที่ได้สนทนากับข้าพเจ้าก็ก้าวออกไป และทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งก็ก้าวออกไปพบกับท่าน</verse>
				<verse number="4">และบอกท่านว่า ‘วิ่งสิ บอกชายหนุ่มคนนั้นว่า จะมีคนมาอาศัยอยู่ในเยรูซาเล็มเหมือนอย่างหมู่บ้านที่ไม่มีกำแพงล้อม เพราะว่าประชาชนและสัตว์เลี้ยงในนั้นจะมีมากมาย</verse>
				<verse number="5">เราจะเป็นเหมือนกำแพงเพลิงล้อมเธอไว้ และเราจะเป็นศักดิ์ศรีในเมืองนั้น พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ’</verse>
				<verse number="6">“พระยาห์เวห์ตรัสว่า เฮ้ เฮ้ จงหนีไปให้พ้นจากดินแดนทางเหนือ พระยาห์เวห์ตรัสว่า เพราะเราได้กระจายพวกเจ้าออกดังลมทั้งสี่ทิศของท้องฟ้า</verse>
				<verse number="7">เฮ้ เจ้าผู้ที่อยู่กับธิดาของบาบิโลน จงหนีไปยังศิโยน</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์จอมทัพจึงตรัสกับประชาชาติที่ปล้นเจ้าดังนี้ (เมื่อพระสิริใช้ข้าพเจ้าให้ไป) ‘ผู้ใดได้แตะต้องเจ้า ก็ได้แตะต้องแก้วพระเนตรของพระองค์’</verse>
				<verse number="9">นี่แน่ะ เราจะสั่นมือของเราเหนือพวกเขา และเขาจะเป็นสิ่งที่ถูกปล้นให้แก่ทาสของเขาเอง ‘แล้วเจ้าจะได้ทราบว่าพระยาห์เวห์จอมทัพใช้ข้าพเจ้ามา’</verse>
				<verse number="10">โอ บุตรีแห่งศิโยนเอ๋ย จงโห่ร้องและร่าเริงเถิด เพราะนี่แน่ะเรามาและจะอยู่ท่ามกลางเจ้าทั้งหลาย พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="11">ประชาชาติจำนวนมากจะสมทบกันเข้าเป็นฝ่ายพระยาห์เวห์ในวันนั้น และจะเป็นประชากรของเรา และเราจะอยู่ท่ามกลางเจ้าทั้งหลาย ‘และเจ้าจะทราบว่าพระยาห์เวห์จอมทัพได้ใช้ข้าพเจ้ามายังเจ้า’</verse>
				<verse number="12">และพระยาห์เวห์จะทรงรับยูดาห์เป็นมรดก เป็นส่วนของพระองค์ในแผ่นดินบริสุทธิ์ และจะเลือกสรรกรุงเยรูซาเล็มอีกครั้งหนึ่ง</verse>
				<verse number="13">“บรรดามนุษย์เอ๋ย จงนิ่งสงบอยู่ต่อพระยาห์เวห์ เพราะว่าพระองค์ทรงลุกขึ้นและเสด็จจากที่ประทับอันบริสุทธิ์ของพระองค์แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">“แล้วทูตสวรรค์ ได้แสดงให้ข้าพเจ้าเห็นโยชูวามหาปุโรหิต ซึ่งยืนอยู่หน้าทูตของพระยาห์เวห์ และซาตาน ยืนอยู่ข้างขวามือของท่าน จะฟ้องท่าน</verse>
				<verse number="2">และพระยาห์เวห์ตรัสกับซาตานว่า ‘โอ ซาตาน พระยาห์เวห์ทรงว่ากล่าวเจ้าเถอะ พระยาห์เวห์ผู้ทรงเลือกสรรกรุงเยรูซาเล็มทรงว่ากล่าวเจ้า นี่เป็นดุ้นฟืนที่ฉวยออกมาจากไฟไม่ใช่หรือ?’</verse>
				<verse number="3">โยชูวาสวมเสื้อตำแหน่งสกปรกยืนอยู่หน้าทูตสวรรค์</verse>
				<verse number="4">และทูตสวรรค์บอกพวกที่ยืนอยู่ข้างหน้าท่านว่า ‘จงเปลื้องเสื้อตำแหน่งที่สกปรกออกจากเขาเสีย’ และทูตสวรรค์พูดกับท่านว่า ‘นี่แน่ะ เราได้เอาความผิดบาปออกไปเสียจากเจ้าแล้ว และเราจะประดับตัวเจ้าด้วยเสื้อผ้าดีๆ’</verse>
				<verse number="5">และข้าพเจ้าว่า ‘จงให้เขาเอาผ้าสะอาดมาโพกศีรษะของท่าน’ เขาจึงโพกผ้าสะอาดและสวมเสื้อตำแหน่งให้ท่าน ทูตของพระยาห์เวห์ก็ยืนอยู่</verse>
				<verse number="6">“และทูตของพระยาห์เวห์จึงกล่าวเตือนโยชูวาว่า</verse>
				<verse number="7">‘พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า ถ้าเจ้าดำเนินตามมรรคาของเรา และรักษาคำกำชับของเรา เจ้าจะได้ปกครองนิเวศของเรา และดูแลบริเวณของเรา และเราจะให้เจ้ามีสิทธิที่จะเข้าไปท่ามกลางผู้ที่ยืนอยู่ที่นี่</verse>
				<verse number="8">โอ โยชูวามหาปุโรหิต จงฟังเถิด ทั้งเจ้าและพวกสหายของเจ้าผู้ที่นั่งอยู่ข้างหน้าเจ้า เพราะคนเหล่านี้เป็นลางดี นี่แน่ะ เราจะนำผู้รับใช้ของเรามา คือพระอังกูร</verse>
				<verse number="9">เพราะว่า นี่แน่ะ เราจะสลักข้อความบนศิลาซึ่งเราตั้งไว้หน้าโยชูวา พระยาห์เวห์จอมทัพตรัส เป็นศิลาก้อนเดียวที่มีเจ็ดหน้าและเราจะเปลื้องความผิดบาปของเมืองนี้ออกไปเสียในวันเดียว</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า ในวันนั้นเจ้าทุกคนจะเชิญเพื่อนบ้านของเจ้าให้มานั่งใต้เถาองุ่นและใต้ต้นมะเดื่อของตน’</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">“และทูตสวรรค์ที่สนทนากับข้าพเจ้ามาอีก และปลุกข้าพเจ้าเหมือนคนที่เพิ่งตื่นจากการนอนของเขา</verse>
				<verse number="2">และท่านถามข้าพเจ้าว่า ‘เจ้าเห็นอะไร?’ ข้าพเจ้าตอบว่า ‘ข้าพเจ้าเห็นเชิงตะเกียงทำด้วยทองคำล้วนอันหนึ่งมีชามอยู่ที่ยอด และมีตะเกียงอยู่บนนั้น 7 ดวง และมีท่อ 7 ท่อนำไปยังตะเกียงซึ่งอยู่บนยอดนั้นดวงละท่อ</verse>
				<verse number="3">และมีต้นมะกอก 2 ต้น อยู่ข้างๆ อยู่เบื้องขวาชามนั้นต้นหนึ่ง อยู่เบื้องซ้ายต้นหนึ่ง’</verse>
				<verse number="4">และข้าพเจ้าถามทูตสวรรค์ผู้ที่สนทนากับข้าพเจ้าว่า ‘นายเจ้าข้า นี่คืออะไร?’</verse>
				<verse number="5">ทูตสวรรค์ที่สนทนากับข้าพเจ้าตอบข้าพเจ้าว่า ‘นี่คืออะไร? เจ้าไม่ทราบหรือ?’ ข้าพเจ้าตอบว่า ‘นายเจ้าข้า ข้าพเจ้าไม่ทราบ’</verse>
				<verse number="6">แล้วท่านจึงตอบข้าพเจ้าว่า ‘นี่เป็นพระวจนะของพระยาห์เวห์ที่ให้ไว้กับเศรุบบาเบล ว่า ไม่ใช่ด้วยกำลัง ไม่ใช่ด้วยฤทธานุภาพ แต่ด้วยวิญญาณของเรา พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="7">โอ ภูเขาใหญ่ เจ้าเป็นอะไรเล่า? ต่อหน้าเศรุบบาเบล เจ้าจะเป็นที่ราบ และเขาจะนำศิลาก้อนที่อยู่ยอดมาท่ามกลางการโห่ร้องว่า “งามจริง งามจริง” ’</verse>
				<verse number="8">“ยิ่งกว่านั้นพระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้ากล่าวว่า</verse>
				<verse number="9">มือของเศรุบบาเบลได้วางรากฐานของพระนิเวศนี้ และมือของเขาจะสร้างให้สำเร็จ (‘แล้วพวกเจ้าจึงจะทราบว่า พระยาห์เวห์จอมทัพได้ใช้ข้าพเจ้ามาหาเจ้า</verse>
				<verse number="10">ใครจะดูหมิ่นวันแห่งการเล็กน้อย? เขาจะเปรมปรีดิ์เมื่อได้เห็นสายดิ่งที่อยู่ในมือของเศรุบบาเบล’) ‘ทั้งเจ็ดนี้คือบรรดาพระเนตรของพระยาห์เวห์ซึ่งมองอยู่ทั่วพิภพ’</verse>
				<verse number="11">แล้วข้าพเจ้าจึงถามท่านว่า ‘ต้นมะกอก 2 ต้น ที่อยู่ข้างขวาและข้างซ้ายของเชิงตะเกียงนั้นคืออะไร?’</verse>
				<verse number="12">และข้าพเจ้าถามท่านเป็นครั้งที่สองว่า ‘กิ่งทั้งสองของต้นมะกอก ซึ่งอยู่ข้างท่อทองคำทั้งสอง ซึ่งเทน้ำมัน ออกนั้นคืออะไร?’</verse>
				<verse number="13">ท่านพูดกับข้าพเจ้าว่า ‘เจ้าไม่ทราบหรือว่า เหล่านี้คืออะไร?’ ข้าพเจ้าตอบว่า ‘นายเจ้าข้า ข้าพเจ้าไม่ทราบ’</verse>
				<verse number="14">แล้วท่านจึงกล่าวว่า ‘ทั้งสองนี้คือผู้ที่ได้รับการเจิมเป็นผู้ยืนอยู่ข้างองค์เจ้านายของพิภพทั้งสิ้น’</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">“ข้าพเจ้าเงยหน้าขึ้นอีกก็แลเห็น นี่แน่ะ หนังสือม้วนหนึ่งเหาะอยู่นั่น</verse>
				<verse number="2">ทูตสวรรค์จึงถามข้าพเจ้าว่า ‘เจ้าเห็นอะไร?’ ข้าพเจ้าตอบว่า ‘ข้าพเจ้าเห็นหนังสือม้วนหนึ่งเหาะอยู่ มันยาว 10 เมตร และกว้าง 5 เมตร’</verse>
				<verse number="3">แล้วท่านจึงบอกข้าพเจ้าว่า ‘นี่แหละเป็นคำสาปที่แผ่ออกไปทั่วพื้นแผ่นดินทั้งสิ้น ทุกคนที่ขโมยต้องถูกกำจัด ตามความในหนังสือม้วนนั้นด้านหนึ่ง และทุกคนที่สาบานเท็จจะต้องถูกกำจัด ตามที่กำหนดไว้อีกด้านหนึ่ง</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า เราส่งคำสาปนั้นออกไป และคำนั้นจะเข้าไปในเรือนของโจร และในเรือนของคนที่สาบานเท็จโดยออกนามของเรา และคำนั้นจะค้างอยู่ในเรือน ผลาญเรือนนั้นเสียทั้งตัวไม้และศิลา’</verse>
				<verse number="5">“ทูตสวรรค์ผู้ที่สนทนากับข้าพเจ้าได้ออกมาพูดกับข้าพเจ้าว่า ‘จงเงยหน้าขึ้นดูว่า สิ่งที่ออกไปนั้นคืออะไร’</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้าจึงว่า ‘นั่นคืออะไร?’ ท่านจึงตอบว่า ‘นี่คือถังเอฟาห์ที่ออกไป’ และท่านจึงว่า ‘นี่คือความผิด ในแผ่นดินทั้งสิ้น’</verse>
				<verse number="7">และฝาถังเอฟาห์ที่ทำด้วยตะกั่วก็ถูกยกขึ้น มีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ในถังนั้น</verse>
				<verse number="8">และท่านกล่าวว่า ‘นี่คือความอธรรม’ และท่านก็ผลักนางนั้นเข้าไปในถังเอฟาห์ แล้วก็ผลักฝาที่ทำด้วยตะกั่วนั้นปิดปากมันไว้</verse>
				<verse number="9">แล้วข้าพเจ้าก็เงยหน้าขึ้นแลเห็น นี่แน่ะ ผู้หญิง 2 คนบินมา มีปีกแข็งแรง เหมือนปีกของนกกระสาดำ และนางก็ยกถังเอฟาห์ขึ้นระหว่างพื้นโลกและฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="10">แล้วข้าพเจ้าจึงพูดกับทูตสวรรค์ผู้ที่สนทนากับข้าพเจ้าว่า ‘หญิงทั้งสองจะนำถังเอฟาห์ไปที่ไหน?’</verse>
				<verse number="11">ท่านตอบข้าพเจ้าว่า ‘ไปยังแผ่นดินชินาร์ ไปสร้างเรือนไว้ให้มัน เสร็จแล้วจะวางถังนั้นไว้บนฐานของมัน’</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">“และข้าพเจ้าได้เงยหน้าขึ้นอีกแลเห็น นี่แน่ะ มีรถรบ 4 คันออกมาระหว่างภูเขา 2 ลูก ภูเขานั้นเป็นภูเขาทองสัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="2">รถรบคันแรกเทียมด้วยพวกม้าสีแดง คันที่สองพวกม้าสีดำ</verse>
				<verse number="3">คันที่สามพวกม้าสีขาว คันที่สี่พวกม้าด่างสีเทา</verse>
				<verse number="4">แล้วข้าพเจ้าจึงถามทูตสวรรค์ผู้ที่สนทนากับข้าพเจ้าว่า ‘นายเจ้าข้า พวกนี้คืออะไร?’</verse>
				<verse number="5">และทูตสวรรค์นั้นตอบข้าพเจ้าว่า ‘พวกนี้คือลมทั้งสี่ทิศ ของฟ้าสวรรค์ กำลังออกมา หลังจากที่ได้เข้าเฝ้าองค์เจ้านายแห่งพิภพทั้งสิ้นแล้ว</verse>
				<verse number="6">รถรบที่เทียมม้าสีดำตรงไปยังดินแดนทางเหนือ ม้าสีขาวตรงไปยังแดนตะวันตก และม้าสีด่างตรงไปยังแดนใต้’</verse>
				<verse number="7">เมื่อม้าแข็งแรงออกมา มันก็ร้อนใจที่จะไปตรวจตราพื้นพิภพ และท่านกล่าวว่า ‘ไปสิ ไปตรวจตราพิภพ’ ดังนั้นม้าเหล่านั้นจึงตรวจตราพิภพ</verse>
				<verse number="8">แล้วท่านจึงร้องบอกข้าพเจ้าว่า ‘นี่แน่ะ ม้าที่ไปยังประเทศเหนือทำให้วิญญาณของเราสงบนิ่งในประเทศเหนือนั้น’ ”</verse>
				<verse number="9">และพระวจนะของพระยาห์เวห์มายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="10">“จงเอาเงินและทองคำจาก เฮลดัย โทบียาห์ และเยดายาห์ ซึ่งเป็นเชลยที่กลับจากบาบิโลน และในวันเดียวกันนั้นจงไปยังเรือนของโยสิยาห์ บุตรเศฟันยาห์</verse>
				<verse number="11">จงเอาเงินและทองคำนั้นทำเป็นมงกุฎ และสวมบนศีรษะของมหาปุโรหิต คือโยชูวาบุตรเยโฮซาดัก</verse>
				<verse number="12">และกล่าวแก่เขาว่า ‘พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า นี่แน่ะ ชายผู้ที่มีชื่อว่าพระอังกูร เพราะท่านจะแผ่กิ่งก้านในสถานที่ของท่าน และจะสร้างพระวิหารของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">ท่านผู้นี้แหละจะเป็นผู้สร้างพระวิหารของพระยาห์เวห์ และจะรับเกียรติศักดิ์ และจะนั่งและปกครองอยู่บนราชบัลลังก์ของท่านและจะมีปุโรหิตผู้หนึ่งอยู่ข้างบัลลังก์ของท่าน และจะมีการประสานงานอย่างดีระหว่างท่านทั้งสอง’</verse>
				<verse number="14">และมงกุฎนั้นจะอยู่ในพระวิหารของพระยาห์เวห์ เพื่อให้เป็นอนุสรณ์และอยู่ในการดูแลของเฮลดัย โทบียาห์ เยดายาห์ และโยสิยาห์ บุตรเศฟันยาห์</verse>
				<verse number="15">“บรรดาผู้ที่อยู่ห่างไกลจะมาช่วยสร้างพระวิหารของพระยาห์เวห์ และท่านทั้งหลายจะทราบว่า พระยาห์เวห์จอมทัพทรงใช้ข้าพเจ้ามายังท่าน ถ้าท่านทั้งหลายจะเชื่อฟังพระสุรเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านอย่างเคร่งครัด สิ่งนี้จะเกิดขึ้นแน่นอน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ในปีที่ 4 ของรัชกาลพระราชาดาริอัส พระวจนะของพระยาห์เวห์มายังเศคาริยาห์ในวันที่ 4 เดือนที่ 9 ซึ่งเป็นเดือนคิสเลฟ</verse>
				<verse number="2">ชาวเมืองเบธเอลได้ใช้ให้ชาเรเซอร์ และเรเกมเมเลค พร้อมกับพรรคพวกของเขาไปทูลขอพระกรุณาต่อพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">และร้องขอต่อบรรดาปุโรหิตที่พระนิเวศแห่งพระยาห์เวห์จอมทัพ และต่อผู้เผยพระวจนะว่า “ควรที่ข้าพเจ้าจะไว้ทุกข์และอดอาหารในเดือนที่ 5 อย่างที่ข้าพเจ้าได้ทำมาแล้วเป็นเวลาหลายปีนั้นหรือไม่?”</verse>
				<verse number="4">แล้วพระวจนะของพระยาห์เวห์จอมทัพมายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="5">“จงกล่าวแก่ชาวบ้านทั้งสิ้นและแก่บรรดาปุโรหิตว่า ‘เมื่อเจ้าทั้งหลายอดอาหารและไว้ทุกข์ในเดือนที่ 5 และในเดือนที่ 7 ตั้ง 70 ปีนั้น เจ้าได้อดอาหารเพื่อเราคือเราเองหรือ?</verse>
				<verse number="6">และเมื่อเจ้ารับประทานและเมื่อเจ้าดื่ม เจ้าก็รับประทานเพื่อตัวเจ้าเองและดื่มเพื่อตัวเจ้าเองไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="7">ในสมัยที่เยรูซาเล็มและเมืองล้อมรอบมีคนอยู่และเจริญรุ่งเรืองนั้น เนเกบและแดนเนินเชเฟลาห์ก็มีคนอยู่ ถ้อยคำเหล่านี้เป็นพระวจนะซึ่งพระยาห์เวห์ทรงประกาศโดยผู้เผยพระวจนะรุ่นก่อนๆ ไม่ใช่หรือ?’ ”</verse>
				<verse number="8">และพระวจนะของพระยาห์เวห์มาถึงเศคาริยาห์ว่า</verse>
				<verse number="9">“พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า จงพิพากษาตามความจริง จงแสดงความกรุณาและความปรานีต่อพี่น้องของตน</verse>
				<verse number="10">อย่าบีบบังคับหญิงม่าย ลูกกำพร้าพ่อ คนต่างด้าวหรือคนยากจน และอย่าคิดอุบายชั่วในใจต่อพี่น้องของตน</verse>
				<verse number="11">แต่พวกเขาปฏิเสธที่จะฟัง เขาดื้อและหันหลังให้ เขาอุดหูเพื่อจะไม่ได้ยิน</verse>
				<verse number="12">เออ พวกเขาได้ทำใจให้แข็งเหมือนเพชร เกรงว่าจะได้ยินพระบัญญัติและพระวจนะ ซึ่งพระยาห์เวห์จอมทัพตรัสทางผู้เผยพระวจนะรุ่นก่อนโดยพระวิญญาณของพระองค์ เพราะเหตุนั้นพระพิโรธอันยิ่งใหญ่จึงได้มาจากพระยาห์เวห์จอมทัพ</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า เมื่อเราร้องเรียก เขาไม่ฟังอย่างไร เมื่อเขาร้องทูล เราก็ไม่ฟังอย่างนั้น</verse>
				<verse number="14">และเราก็ให้เขากระจัดกระจายไปด้วยลมพายุท่ามกลางประชาชาติทั้งสิ้นซึ่งเขาไม่รู้จัก ดังนั้นแผ่นดินที่เขาทิ้งไปจึงว่างเปล่า จนไม่มีใครเข้าออก และแผ่นดินที่น่าอยู่ก็เป็นที่ร้างเปล่า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">และพระวจนะของพระยาห์เวห์จอมทัพมายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="2">“พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า เราหวงแหนศิโยนด้วยความหวงแหนอันยิ่งใหญ่และเราหวงแหนเธอด้วยความกริ้วมาก</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า เราจะกลับไปยังศิโยน และอยู่ท่ามกลางเยรูซาเล็ม และเขาจะเรียกเยรูซาเล็มว่าเมืองซื่อตรง และเรียกภูเขาของพระยาห์เวห์จอมทัพว่าภูเขาบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า ชายชราและหญิงชราจะนั่งอยู่ตามลานเมืองเยรูซาเล็มอีก ต่างก็จะมีไม้เท้าอยู่ในมือเพราะอายุมากแล้ว</verse>
				<verse number="5">และลานเมืองนั้นก็จะเต็มไปด้วยเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิงวิ่งเล่นอยู่</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า ถ้าเรื่องนี้เป็นเรื่องประหลาดสำหรับประชาชนที่เหลืออยู่ในสมัยนี้แล้ว พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า ก็ควรจะประหลาดสำหรับเราด้วยหรือ?</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า ดูสิ เราจะช่วยประชากรของเราให้พ้นจากประเทศตะวันออกและจากประเทศตะวันตก</verse>
				<verse number="8">และเราจะพาพวกเขามาอาศัยอยู่ในเยรูซาเล็ม และเขาจะเป็นประชากรของเรา และเราจะเป็นพระเจ้าของเขาด้วยความเที่ยงตรงและความชอบธรรม</verse>
				<verse number="9">“พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า เจ้าทั้งหลายผู้ได้ยินพระวจนะในช่วงเวลานี้ จากปากบรรดาผู้เผยพระวจนะ ในวันที่ได้วางรากฐานพระนิเวศของพระยาห์เวห์จอมทัพ เพื่อจะได้ก่อสร้างพระวิหารนั้นขึ้น จงให้มือของพวกเจ้าแข็งแรง</verse>
				<verse number="10">เพราะว่าก่อนสมัยนั้นไม่มีค่าจ้างให้แก่คน หรือให้แก่สัตว์ ทั้งผู้ที่เข้าออกก็ไม่มีความปลอดภัยจากศัตรู เพราะเราปล่อยให้คนทั้งหลายต่อสู้กับเพื่อนบ้านของตน</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า ในสมัยนี้เราจะไม่ทำต่อประชาชนที่เหลืออยู่นี้เหมือนอย่างสมัยก่อน</verse>
				<verse number="12">เพราะว่าจะมีการหว่านความสมบูรณ์พูนสุข เถาองุ่นจะมีลูกและแผ่นดินจะให้ผล และท้องฟ้าจะให้น้ำค้าง และเราจะทำให้ประชาชนที่เหลืออยู่นี้ถือกรรมสิทธิ์สิ่งเหล่านี้ทั้งหมด</verse>
				<verse number="13">โอ พงศ์พันธุ์ยูดาห์และพงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย เจ้าเคยถูกใช้เป็นคำแช่งสาปท่ามกลางประชาชาติทั้งหลายอย่างไร เราจะช่วยเจ้าและเจ้าจะได้เป็นแหล่งพระพรอย่างนั้น อย่ากลัวเลย แต่จงให้มือของเจ้าแข็งแรงเถิด</verse>
				<verse number="14">“เพราะพระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า เมื่อบรรพบุรุษของเจ้ายั่วเย้าให้เราโกรธนั้น เราก็ตั้งใจว่าจะลงโทษเจ้า ในเวลานั้นเราไม่ยอมหย่อนความตั้งใจลง พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="15">ในวันนี้เราจึงตั้งใจใหม่ว่า จะทำดีต่อเยรูซาเล็มและต่อพงศ์พันธุ์ยูดาห์ อย่ากลัวเลย</verse>
				<verse number="16">ต่อไปนี้เป็นสิ่งที่พวกเจ้าต้องทำ จงพูดความจริงแก่กันและกัน จงให้การพิพากษาที่ประตูเมืองของเจ้าเที่ยงตรงและนำไปสู่สันติภาพ</verse>
				<verse number="17">อย่าคิดอุบายชั่วในใจต่อกันและกัน อย่ารักคำสาบานเท็จ สิ่งเหล่านี้เราเกลียดชัง” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="18">และพระวจนะของพระยาห์เวห์จอมทัพมายังข้าพเจ้าว่า</verse>
				<verse number="19">“พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า การอดอาหารในเดือนที่ 4 การอดอาหารในเดือนที่ 5 และการอดอาหารในเดือนที่ 7 และการอดอาหารในเดือนที่ 10 จะเป็นที่ให้ความบันเทิงและความร่าเริง และเป็นการเลี้ยงที่สร้างความชื่นชมแก่พงศ์พันธุ์ยูดาห์ เพราะเหตุนั้นเจ้าจงรักความเที่ยงตรงและสันติภาพ</verse>
				<verse number="20">“พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า ชนชาติทั้งหลายยังจะมา คือประชาชนที่ยังอาศัยอยู่ในเมืองทั้งหลาย</verse>
				<verse number="21">ชาวเมืองหนึ่งจะไปหาชาวเมืองอีกเมืองหนึ่ง กล่าวว่า ‘ให้เราไปกันทันที ไปทูลขอพระกรุณาต่อพระยาห์เวห์และแสวงหาพระยาห์เวห์จอมทัพ ข้าพเจ้าก็จะไปด้วย’</verse>
				<verse number="22">เออ ชนชาติทั้งหลายเป็นอันมาก และบรรดาประชาชาติที่เข้มแข็งจะมาแสวงหาพระยาห์เวห์จอมทัพในเยรูซาเล็ม และทูลขอพระกรุณาต่อพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้ว่า ในสมัยนั้น 10 คนจากทุกชาติทุกภาษา จะยึดชายเสื้อคลุมของยิวคนหนึ่งไว้แล้วกล่าวว่า ‘ขอให้เราไปกับท่านทั้งหลายเถิด เพราะเราได้ยินว่า พระเจ้าสถิตกับพวกท่าน’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ครุวาท พระวจนะของพระยาห์เวห์มากล่าวโทษเมืองหัดราก และจะมาอยู่เหนือเมืองดามัสกัส เพราะว่าเมืองซีเรียเป็นของพระยาห์เวห์ แม้กระทั่งอิสราเอลทุกเผ่าด้วย</verse>
				<verse number="2">เมืองฮามัทซึ่งมีเขตแดนติดกันก็รวมอยู่ด้วย ไทระกับไซดอน แม้จะเป็นเมืองฉลาดก็ตาม</verse>
				<verse number="3">ไทระสร้างกำแพงป้อมไว้กันเมือง และสะสมเงินไว้เป็นกองอย่างกองฝุ่น และทองคำอย่างฝุ่นตามท้องถนน</verse>
				<verse number="4">นี่แน่ะ องค์เจ้านายจะทรงปลดเอาข้าวของของเมืองนี้ไปเสีย และเหวี่ยงทรัพย์สินของเมืองนี้ลงไปในทะเล และไทระจะถูกไฟเผาผลาญเสีย</verse>
				<verse number="5">เมืองอัชเคโลนจะเห็น และกลัว เมืองกาซาจะเห็น และสั่นสะท้านอย่างยิ่ง เมืองเอโครนด้วยเหมือนกัน เพราะความหวังของเมืองนี้จะหมดไป กษัตริย์จะตายไปจากเมืองกาซา เมืองอัชเคโลนจะไม่มีคนอาศัยอยู่</verse>
				<verse number="6">คนเลือดประสมจะมาอยู่ในเมืองอัชโดด เราจะทำให้ความหยิ่งผยองของฟีลิสเตีย สูญสิ้นไป</verse>
				<verse number="7">เราจะเอาโลหิตออกไปเสียจากปากของเขา และเอาของโสโครกออกไปจากระหว่างซี่ฟันของเขาเสีย คนที่เหลืออยู่ในเมืองนี้จะเป็นของพระเจ้าของเราด้วย จะเป็นเหมือนตระกูลหนึ่งในยูดาห์ และคนเอโครนจะเหมือนคนเยบุส</verse>
				<verse number="8">และเราจะตั้งค่ายที่นิเวศของเราเป็นกองยาม เพื่อจะไม่ให้ใครเดินทัพไปมาได้ จะไม่มีผู้บีบบังคับมาข่มขี่เขาได้ เพราะบัดนี้เราเห็นกับตาของเราเอง</verse>
				<verse number="9">ธิดาแห่งศิโยนเอ๋ย จงร่าเริงอย่างยิ่งเถิด โอ บุตรีแห่งเยรูซาเล็มเอ๋ย จงโห่ร้อง นี่แน่ะ กษัตริย์ของเธอเสด็จมาหาเธอ ทรงความยุติธรรมและความรอด พระองค์ทรงอ่อนสุภาพและทรงลา ทรงลูกลา</verse>
				<verse number="10">พระองค์ จะทรงกำจัดรถรบเสียจากเอฟราอิม และม้าเสียจากเยรูซาเล็ม ธนูสงครามถูกกำจัดเสียด้วย และพระองค์จะทรงบัญชาสันติภาพให้มีแก่ประชาชาติทั้งหลาย อาณาจักรของพระองค์จะตั้งอยู่จากทะเลนี้ไปถึงทะเลโน้น และจากแม่น้ำนั้น ไปถึงสุดปลายพิภพ</verse>
				<verse number="11">ส่วนเจ้าเล่า เพราะโลหิตแห่งพันธสัญญาของเราซึ่งมีต่อเจ้า เราจะปลดปล่อยเชลยในพวกเจ้าให้เป็นอิสระจากบ่อแห้งนั้น</verse>
				<verse number="12">โอ เชลยที่มีความหวังเอ๋ย จงกลับไปยังที่กำบังเข้มแข็งของเจ้า วันนี้เราประกาศว่า เราจะคืนแก่เจ้าสองเท่า</verse>
				<verse number="13">เพราะเราได้ดัดยูดาห์เหมือนโค้งคันธนู เราได้ทำเอฟราอิมให้เป็นลูกธนู โอ ศิโยนเอ๋ย เราจะเร้าใจบุตรทั้งหลายของเจ้าให้ต่อสู้ ต่อสู้บุตรทั้งหลายของเจ้านะกรีซเอ๋ย และแกว่งเจ้าอย่างดาบของนักรบ</verse>
				<verse number="14">แล้วพระยาห์เวห์จะทรงปรากฏเหนือเขาทั้งหลาย และลูกธนูของพระองค์จะออกไปเหมือนฟ้าแลบ พระยาห์เวห์องค์เจ้านายจะทรงเป่าเขาสัตว์ และเสด็จไปในลมพายุจากทิศใต้</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์จอมทัพจะพิทักษ์รักษาพวกเขาไว้ และเขาจะล้างผลาญและเหยียบนักยิงสลิงลง และจะดื่มโลหิตของเขา อย่างเหล้าองุ่น และจะอิ่มเหมือนชาม เปียกชุ่มเหมือนมุมแท่นบูชา</verse>
				<verse number="16">ในวันนั้น พระยาห์เวห์พระเจ้าของเขาจะทรงช่วยเขา เพราะเขาทั้งหลายเป็นประชากรของพระองค์ดังฝูงแกะ เขาจะส่องแสงในแผ่นดินของพระองค์ อย่างกับเพชรที่อยู่ในมงกุฎ</verse>
				<verse number="17">เออ นั่น ช่างดีและสวยงามเสียจริงๆ เมล็ดข้าวจะทำให้คนหนุ่มเติบโต และเหล้าองุ่นจะทำให้หญิงสาวเจริญวัย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">จงขอฝนจากพระยาห์เวห์ ในช่วงเวลาฝนชุกปลายฤดู ขอจากพระยาห์เวห์ผู้ทรงปั้นเมฆพายุ ผู้ประทานสายฝนแก่มนุษย์ และผักหญ้าในทุ่งนาแก่ทุกคน</verse>
				<verse number="2">เพราะว่ารูปเคารพประจำบ้านพูดไร้สาระ และผู้ทำนายก็เห็นนิมิตเท็จ คนช่างฝันเล่าความฝันเท็จ และให้คำเล้าโลมที่เปล่าประโยชน์ เพราะฉะนั้น ประชาชนจึงหลงไปอย่างแกะ เขาต้องทนทุกข์เพราะขาดผู้เลี้ยง</verse>
				<verse number="3">“เราโกรธพวกผู้เลี้ยงแกะอย่างรุนแรง และเราจะลงโทษบรรดาผู้นำทั้งหลาย เพราะพระยาห์เวห์จอมทัพทรงเลี้ยงดูฝูงแกะของพระองค์ คือพงศ์พันธุ์ยูดาห์ และจะทรงทำเขาให้เป็นเหมือนม้าศึกฮึกเหิมในสงคราม</verse>
				<verse number="4">ศิลามุมเอกจะออกมาจากเขา หมุดขึงเต็นท์จะออกมาจากเขา คันธนูรบศึกจะออกมาจากเขา และผู้ครอบครองทุกคนจะออกมาจากเขาทั้งหมด</verse>
				<verse number="5">รวมกันเข้าพวกเขาจะเป็นอย่างชายฉกรรจ์ในสงคราม เหยียบย่ำศัตรูไปในโคลนตามถนน พวกเขาจะสู้รบเพราะพระยาห์เวห์สถิตกับเขา เขาจะทำให้ทหารม้าอับอายขายหน้า</verse>
				<verse number="6">“เราจะหนุนกำลังพงศ์พันธุ์ยูดาห์ และเราจะช่วยพงศ์พันธุ์โยเซฟให้รอด เราจะนำพวกเขากลับมา เพราะเราสงสารเขา และเขาจะกลับเป็นเหมือนอย่างว่าเราไม่เคยทอดทิ้งเขา เพราะเราคือพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขา เราจะตอบเขา</verse>
				<verse number="7">แล้วเอฟราอิมจะเป็นเหมือนชายฉกรรจ์ และจิตใจพวกเขาจะเปรมปรีดิ์เหมือนได้ดื่มเหล้าองุ่น ลูกหลานของเขาจะได้เห็นและชื่นชม และจิตใจของเขาจะยินดีเหลือล้นในพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">“เราจะเรียกเขาและรวบรวมเขาเข้ามา เพราะเราได้ไถ่เขาไว้แล้ว และเขาจะมีจำนวนมากเหมือนกาลก่อน</verse>
				<verse number="9">แม้เราได้หว่านเขาไปท่ามกลางชนชาติทั้งหลาย แต่เขาจะระลึกถึงเราในประเทศที่ห่างไกลนั้น เขาจะเลี้ยงบุตรหลานให้โตและกลับมา</verse>
				<verse number="10">เราจะนำเขากลับจากแผ่นดินอียิปต์ และรวบรวมเขามาจากอัสซีเรีย และเราจะนำเขามายังแผ่นดินกิเลอาดและเลบานอน จนจะไม่มีที่ให้เขาอยู่</verse>
				<verse number="11">พวกเขา จะผ่านข้ามทะเลแห่งความระทม และคลื่นทะเลจะถูกทำลาย และที่ลึกทั้งสิ้นของแม่น้ำไนล์จะแห้งไป ความเห่อเหิมของอัสซีเรียจะตกต่ำ และคทาของอียิปต์จะพรากไปเสีย</verse>
				<verse number="12">เราจะทำให้พวกเขาเข้มแข็งในพระยาห์เวห์ และเขาจะอวด พระนามของพระองค์” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">โอ เลบานอนเอ๋ย จงเปิดบรรดาประตูของเจ้า เพื่อไฟจะได้เผาผลาญไม้สนสีดาร์ของเจ้าเสีย</verse>
				<verse number="2">โอ ต้นสนสามใบเอ๋ย จงร่ำไห้เถิด เพราะไม้สนสีดาร์ล้มลงเสียแล้ว เพราะบรรดาไม้ที่สง่างามพินาศลงสิ้นไปแล้ว ต้นโอ๊ก เมืองบาชานเอ๋ย จงร่ำไห้เถิด เพราะป่าทึบถูกโค่นเสียแล้ว</verse>
				<verse number="3">ฟังสิ เสียงร่ำไห้ของผู้เลี้ยงแกะ เพราะศักดิ์ศรีของพวกเขาก็ถูกทำลายไปแล้ว ฟังซิ เสียงสิงห์หนุ่มคำราม เพราะว่าดงลุ่มแม่น้ำจอร์แดนก็ร้างเปล่า</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพเจ้าตรัสดังนี้ว่า “จงเลี้ยงฝูงแพะแกะที่ต้องถูกฆ่า</verse>
				<verse number="5">บรรดาผู้ที่ซื้อมันไปก็ฆ่าเสีย และไม่ต้องมีโทษ และบรรดาคนที่ขายมันกล่าวว่า ‘สาธุการแด่พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้ามั่งมีแล้ว’ และผู้เลี้ยงไม่สงสารมันเลย”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “เราจะไม่สงสารชาวแผ่นดินอีกต่อไป นี่แน่ะ เราก็จะทำให้เขาต่างคนตกในมือเพื่อนบ้านของเขา และในหัตถ์ของกษัตริย์ของเขา และคนเหล่านั้นจะทำลายแผ่นดิน และเราจะไม่ช่วยสักคนให้พ้นมือของพวกนั้นเลย”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น ในฐานะตัวแทนของผู้ที่ค้าแกะ ข้าพเจ้าจึงได้เลี้ยงดูฝูงแกะที่กำหนดจะถูกฆ่า ข้าพเจ้าจึงเอาไม้เท้า 2 อัน อันหนึ่งให้ชื่อว่า พระคุณ อีกอันหนึ่งข้าพเจ้าให้ชื่อว่า สหภาพ และข้าพเจ้าก็เลี้ยงดูแกะ</verse>
				<verse number="8">ในเดือนเดียวข้าพเจ้าขจัดผู้เลี้ยง 3 คนนั้นเสีย แต่ข้าพเจ้าเบื่อคนค้าแกะเสียแล้ว และพวกเขาก็เกลียดชังข้าพเจ้าด้วย</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้าจึงว่า “ข้าจะไม่เลี้ยงแกะให้เจ้า อะไรที่จะต้องตายก็ให้ตายไป อะไรที่จะต้องถูกทำลายก็ให้ถูกทำลายไป และให้พวกที่เหลืออยู่นั้นกินเนื้อซึ่งกันและกัน”</verse>
				<verse number="10">และข้าพเจ้าก็เอาไม้เท้าที่ชื่อพระคุณนั้นมาหัก ล้มเลิกพันธสัญญาซึ่งข้าพเจ้าได้ทำไว้กับชนชาติทั้งหลายเสีย</verse>
				<verse number="11">จึงเป็นอันล้มเลิกในวันนั้น และบรรดาผู้ที่ค้าแกะ ผู้ซึ่งคอยดูข้าพเจ้าอยู่นั้นก็รู้ว่านั่นเป็นพระวจนะของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">แล้วข้าพเจ้าจึงพูดกับเขาว่า “ถ้าพวกเจ้าเห็นควรก็ให้ค่าจ้างแก่ข้าพเจ้า ถ้าไม่เห็นควรก็ไม่ต้อง” แล้วเขาก็ชั่งเงิน 30 แผ่นให้แก่ข้าพเจ้าเป็นค่าจ้าง</verse>
				<verse number="13">แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “จงโยนเงินนั้นเข้าไปในคลัง ” คือเงินก้อนงดงามเหลือเกินที่เขาจ่ายให้ข้าพเจ้า ดังนั้นข้าพเจ้าจึงเอาเงิน 30 แผ่นโยนเข้าไปในคลังในพระนิเวศของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">แล้วข้าพเจ้าก็หักไม้เท้าอันที่สองที่ชื่อสหภาพนั้นเสีย ล้มเลิกภราดรภาพระหว่างยูดาห์และอิสราเอล</verse>
				<verse number="15">แล้วพระยาห์เวห์จึงตรัสกับข้าพเจ้าว่า “จงหยิบเครื่องใช้ของผู้เลี้ยงแกะผู้ไร้ค่าขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง</verse>
				<verse number="16">เพราะนี่แน่ะ เรากำลังตั้งผู้เลี้ยงคนหนึ่งในแผ่นดินนี้ ผู้ไม่สนใจแกะที่กำลังพินาศ หรือแสวงหาตัวที่หลงหายหรือรักษาตัวที่กระดูกหัก หรือเลี้ยงดูตัวที่เป็นปกติ แต่กินเนื้อของแกะอ้วนทุกตัว ฉีกกินจนกระทั่งถึงกีบของมัน</verse>
				<verse number="17">“วิบัติแก่ผู้เลี้ยงแกะผู้ไร้ค่าของเรา ผู้ที่ทอดทิ้งฝูงแกะเสีย ขอให้ดาบฟันแขนของเขา และฟันตาขวาของเขาเถิด ขอให้แขนของเขาลีบไปเสีย และให้ตาขวาของเขาบอดทีเดียว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ครุวาท พระวจนะของพระยาห์เวห์เกี่ยวกับเรื่องอิสราเอล พระยาห์เวห์ผู้ทรงขึงท้องฟ้าออก และวางรากพิภพ และปั้นจิตวิญญาณให้มีอยู่ในมนุษย์ ตรัสว่า</verse>
				<verse number="2">“นี่แน่ะ เรากำลังจะทำกรุงเยรูซาเล็มให้เป็นถ้วยน้ำเมาสำหรับบรรดาชนชาติทั้งหลายที่อยู่ล้อมรอบยูดาห์มารวมในถ้วยนั้นด้วยเมื่อกรุงเยรูซาเล็มถูกล้อม</verse>
				<verse number="3">ในวันนั้น เราจะทำให้เยรูซาเล็มเป็นหินหนักแก่บรรดาชนชาติทั้งหลาย ผู้ที่พยายามยกหินนั้นขึ้นจะทำให้ตัวเองบาดเจ็บอย่างสาหัส และประชาชาติทั้งสิ้นในพิภพจะสมทบกันสู้เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์ตรัสว่า ในวันนั้น เราจะให้ม้าทุกตัววุ่นวาย และทำให้คนขี่บ้าคลั่ง แต่เราจะดูแล พงศ์พันธุ์ยูดาห์ เมื่อเราทำให้ม้าทุกตัวของชนชาติทั้งหลายตาบอดไป</verse>
				<verse number="5">แล้วหัวหน้าตระกูลยูดาห์จะรำพึงในใจว่า ‘ชาวเยรูซาเล็มมีกำลังเนื่องจากพระยาห์เวห์จอมทัพพระเจ้าของเขา’</verse>
				<verse number="6">“ในวันนั้น เราจะทำให้หัวหน้าตระกูลยูดาห์ทั้งหลายเป็นเหมือนหม้อร้อนแดงอยู่ท่ามกลางกองฟืน เหมือนคบเพลิงอยู่ท่ามกลางฟ่อนข้าว และจะเผาผลาญพวกชนชาติที่อยู่ล้อมรอบไปทางขวาและไปทางซ้ายเสีย ส่วนเยรูซาเล็มจะมีคนอาศัยอยู่ในที่เดิมนั้นเอง คือในเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="7">“และพระยาห์เวห์จะช่วยกู้บรรดาเต็นท์ของทหาร ยูดาห์ก่อน เพื่อว่าศักดิ์ศรีแห่งราชวงศ์ดาวิด และศักดิ์ศรีแห่งชาวเยรูซาเล็มจะไม่ได้เป็นที่ยกย่องเหนือกว่าศักดิ์ศรีของยูดาห์</verse>
				<verse number="8">ในวันนั้นพระยาห์เวห์จะทรงปกป้องชาวเยรูซาเล็มไว้ เพื่อว่าคนที่อ่อนแอที่สุดท่ามกลางเขา ในวันนั้นจะเป็นเหมือนดาวิด และราชวงศ์ของดาวิดจะเป็นเหมือนพระเจ้า เหมือนทูตของพระยาห์เวห์นำหน้าเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="9">ในวันนั้น เราจะหาโอกาสทำลายประชาชาติทั้งสิ้น ซึ่งเข้ามาต่อสู้เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="10">“และเราจะเทวิญญาณแห่งความโปรดปรานและการวิงวอนบนราชวงศ์ดาวิดและชาวเยรูซาเล็ม ดังนั้นเมื่อเขาทั้งหลายมองดูท่าน ผู้ซึ่งเขาเองได้แทง เขาจะไว้ทุกข์เพื่อท่าน เหมือนคนไว้ทุกข์เพื่อบุตรคนเดียวของตน และร้องไห้อย่างขมขื่นเพื่อท่าน เหมือนอย่างคนร้องไห้เพื่อบุตรหัวปีของตน</verse>
				<verse number="11">ในวันนั้น การไว้ทุกข์ในเยรูซาเล็มจะใหญ่โตอย่างการไว้ทุกข์เพื่อฮาดัดริมโมน ณ ที่ราบเมกิดโด</verse>
				<verse number="12">แผ่นดินจะไว้ทุกข์ ตามครอบครัวแต่ละครอบครัว ครอบครัวราชวงศ์ดาวิดต่างหาก และบรรดาภรรยาของพวกเขาต่างหาก ครอบครัวของวงศ์นาธันต่างหาก และบรรดาภรรยาของพวกเขาต่างหาก</verse>
				<verse number="13">ครอบครัวของวงศ์เลวีต่างหาก และภรรยาของพวกเขาต่างหาก ครอบครัวตระกูลชิเมอีต่างหาก และภรรยาของพวกเขาต่างหาก</verse>
				<verse number="14">และทุกครอบครัวที่เหลืออยู่ก็ไว้ทุกข์ต่างหาก และบรรดาภรรยาของพวกเขาต่างหาก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">“ในวันนั้น จะมีน้ำพุพลุ่งขึ้นสำหรับราชวงศ์ของดาวิดและชาวเยรูซาเล็ม เพื่อจะชำระเขาให้พ้นจากบาปและมลทิน</verse>
				<verse number="2">“พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า ในวันนั้น เราจะกำจัดชื่อของรูปเคารพเสียจากแผ่นดิน เพื่อชื่อนั้นจะไม่ถูกระลึกถึงอีกเลย และเราจะไล่บรรดาผู้เผยพระวจนะและวิญญาณที่ไม่สะอาดไปเสียจากแผ่นดิน</verse>
				<verse number="3">ถ้ามีใครปรากฏตัวเป็นผู้เผยพระวจนะอีก บิดามารดาผู้ให้เขาเกิดมาจะพูดกับเขาว่า ‘เจ้าอย่ามีชีวิตอยู่เลย เพราะเจ้าพูดโกหกในพระนามของพระยาห์เวห์’ เมื่อเขาเผยพระวจนะ บิดามารดาผู้ให้เขาเกิดมาจะแทงเขาให้ทะลุ</verse>
				<verse number="4">ในวันนั้น ผู้เผยพระวจนะแต่ละคนจะมีความละอายเพราะนิมิตของเขาเมื่อเผยพระวจนะ เขาจะไม่สวมผ้ามีขนเพื่อล่อลวงอีกต่อไป</verse>
				<verse number="5">แต่เขาจะกล่าวว่า ‘ข้าพเจ้าไม่ใช่ผู้เผยพระวจนะ ข้าพเจ้าเป็นชาวนา เพราะว่าพื้นดินเป็นกรรมสิทธิ์ของข้าพเจ้า ตั้งแต่ข้าพเจ้ายังหนุ่มๆ’</verse>
				<verse number="6">และถ้าใครจะถามเขาว่า ‘ทำไมท่านมีแผลที่อก?’ เขาจะตอบว่า ‘ข้าพเจ้าได้แผลนั้นในบ้านของพวกเพื่อนข้าพเจ้า’ ”</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า “ดาบเอ๋ย จงตื่นขึ้นต่อสู้ผู้เลี้ยงแกะของเรา จงต่อสู้ผู้ที่สนิทกับเรา จงตีผู้เลี้ยง และฝูงแกะนั้นจะกระจัดกระจายไป เราจะพลิกมือของเรามาต่อสู้กับตัวเล็กตัวน้อย”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “ทั่วทั้งแผ่นดิน จะต้องกำจัดสองในสามให้พินาศไปเสีย และเหลือไว้หนึ่งในสาม</verse>
				<verse number="9">เราจะเอาหนึ่งในสามนี้ใส่ไฟ และถลุงเขาเหมือนถลุงเงิน และทดสอบเขาเหมือนทดสอบทองคำ เขาจะร้องทูลออกนามของเรา และเราจะตอบเขา เราจะกล่าวว่า ‘เขาทั้งหลายเป็นชนชาติของเรา’ และเขาจะกล่าวว่า ‘พระยาห์เวห์คือพระเจ้าของข้าพเจ้า’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">นี่แน่ะ จะมีวันหนึ่งมาถึงเพื่อพระยาห์เวห์ เมื่อทรัพย์สินที่เขาริบไปจากเจ้านั้น เขาจะแบ่งกันท่ามกลางเจ้า</verse>
				<verse number="2">เพราะเราจะรวบรวมประชาชาติทั้งสิ้นให้ทำศึกกับเยรูซาเล็ม เมืองนั้นจะถูกยึด ทรัพย์ในบ้านจะถูกปล้นและผู้หญิงจะถูกข่มขืน พลเมืองครึ่งหนึ่งจะตกไปเป็นเชลย แต่ประชาชนส่วนที่เหลืออยู่จะไม่ถูกตัดออกเสียจากเมือง</verse>
				<verse number="3">แล้วพระยาห์เวห์จะเสด็จออกไปต่อสู้กับประชาชาติเหล่านั้น เหมือนเมื่อพระองค์ทรงต่อสู้ในวันสงคราม</verse>
				<verse number="4">ในวันนั้น พระบาทของพระองค์จะทรงยืนอยู่ที่ภูเขามะกอกเทศ ซึ่งอยู่หน้ากรุงเยรูซาเล็มด้านตะวันออก และภูเขามะกอกเทศนั้นจะแยกออกเป็น 2 ส่วน จากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตก โดยมีหุบเขากว้างมากคั่นอยู่ ภูเขากึ่งหนึ่งจึงจะถอยไปทางเหนือ และอีกกึ่งหนึ่งจะถอยไปทางใต้</verse>
				<verse number="5">และท่านจะต้องหนีทางหุบเขาของเรานั้น เพราะว่าหุบเขาแห่งบรรดาภูเขาจะมาจรดอาซาล และท่านทั้งหลายจะต้องหนีไป อย่างที่หนีจากแผ่นดินไหวสมัยอุสซียาห์ กษัตริย์ประเทศยูดาห์ แล้วพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราจะเสด็จมา และบรรดาทูตทั้งสิ้นจะมากับพระองค์</verse>
				<verse number="6">ในวันนั้นจะไม่มีความหนาวเหน็บและน้ำค้างแข็ง</verse>
				<verse number="7">จะมีแต่วัน (พระยาห์เวห์ทรงทราบ) ไม่ใช่วันสลับคืน แต่เวลาเย็นค่ำจะมีแสงสว่าง</verse>
				<verse number="8">ในวันนั้นน้ำพุจะไหลออกจากเยรูซาเล็ม ครึ่งหนึ่งจะไหลไปสู่ทะเลด้านตะวันออก และครึ่งหนึ่งจะไหลไปสู่ทะเลด้านตะวันตก จะไหลเรื่อยไปทั้งในฤดูร้อนและฤดูหนาว</verse>
				<verse number="9">และพระยาห์เวห์จะทรงเป็นกษัตริย์เหนือพิภพทั้งสิ้น ในวันนั้นพระยาห์เวห์จะทรงเป็นเอก และพระนามของพระองค์ก็เป็นเอกด้วย</verse>
				<verse number="10">แผ่นดินทั้งสิ้นจะกลายเป็นที่ราบจากเกบาถึงริมโมนใต้เยรูซาเล็ม แต่เยรูซาเล็มจะดำรงสูงเด่นอยู่ในที่ตั้งของเมืองนั้น จากประตูเบนยามินถึงสถานที่ที่เป็นประตูเก่าถึงประตูมุม และจากหอคอยฮานันเอลถึงบ่อย่ำองุ่นของกษัตริย์</verse>
				<verse number="11">และจะมีผู้คนอาศัยอยู่เพราะไม่มีการแช่งให้พินาศอีกแล้ว เยรูซาเล็มจะอยู่อย่างปลอดภัย</verse>
				<verse number="12">ต่อไปนี้เป็นภัยพิบัติซึ่งพระยาห์เวห์จะทรงใช้โจมตีบรรดาชนชาติทั้งหลายที่มาทำสงครามกับเยรูซาเล็ม คือ เนื้อของเขาจะเน่าเสียเมื่อเขายังยืนอยู่ได้ ตาของเขาจะเน่าคาเบ้าตา และลิ้นของเขาจะเน่าคาปาก</verse>
				<verse number="13">ในวันนั้น ความสับสนอลหม่านอย่างใหญ่โตจากพระยาห์เวห์จะตกลงเหนือพวกเขา แล้วคนหนึ่งจะจับมือเพื่อนของตน และเขาจะยกมือขึ้นต่อสู้กันและกัน</verse>
				<verse number="14">แม้ว่ายูดาห์ก็จะต่อสู้กันที่ เยรูซาเล็ม ทรัพย์สมบัติของประชาชาติทั้งสิ้นที่อยู่ล้อมรอบจะถูกเก็บ มีทองคำ เงิน และเสื้อผ้ามากมาย</verse>
				<verse number="15">และภัยพิบัติที่เหมือนภัยพิบัติอย่างนี้จะโจมตีม้า ล่อ อูฐ ลา และไม่ว่าสัตว์เลี้ยงชนิดใดซึ่งมีอยู่ในค่ายเหล่านั้น</verse>
				<verse number="16">และอยู่มาบรรดาคนที่เหลืออยู่ในทุกชาติซึ่งยกขึ้นมาสู้รบกับเยรูซาเล็ม จะขึ้นไปปีแล้วปีเล่าเพื่อนมัสการกษัตริย์คือพระยาห์เวห์จอมทัพ และจะถือเทศกาลอยู่เพิง</verse>
				<verse number="17">ถ้าตระกูลใดในพื้นพิภพไม่ขึ้นไปยังเยรูซาเล็ม เพื่อนมัสการกษัตริย์คือพระยาห์เวห์จอมทัพ ฝนก็จะไม่ตกให้เขาเหล่านั้น</verse>
				<verse number="18">และถ้าตระกูลอียิปต์ไม่ขึ้นไปปรากฏตัวที่นั่นก็จะไม่รับฝนเหมือนกัน เขาจะรับภัยพิบัติเหมือน ภัยพิบัติซึ่งพระยาห์เวห์ทรงใช้โจมตีประชาชาติอื่นๆ ซึ่งไม่ขึ้นไปถือเทศกาลอยู่เพิง</verse>
				<verse number="19">ที่กล่าวนี้จะเป็นการลงทัณฑ์อียิปต์และประชาชาติทั้งสิ้น ซึ่งไม่ขึ้นไปถือเทศกาลอยู่เพิง</verse>
				<verse number="20">และในวันนั้น ลูกพรวนที่ผูกม้าจะมีคำจารึกว่า “บริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์” และหม้อปรุงอาหารซึ่งอยู่ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์จะเป็นเหมือนชามซึ่งอยู่หน้าแท่นบูชา</verse>
				<verse number="21">เออ และหม้อปรุงอาหารทุกใบในเยรูซาเล็มและยูดาห์ จะเป็นของบริสุทธิ์แด่พระยาห์เวห์จอมทัพ เพื่อว่าทุกคนที่มาถวายสัตวบูชาจะเอาหม้อไปบ้าง และจะต้มเนื้อในหม้อเหล่านั้น ในวันนั้นจะไม่มีพ่อค้า ในพระนิเวศของพระยาห์เวห์จอมทัพอีกต่อไป</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="39">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ครุวาท คือ พระวจนะของพระยาห์เวห์ที่มีต่ออิสราเอล โดยมาลาคี</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ตรัสว่า “เราได้รักเจ้าทั้งหลาย แต่เจ้าพูดว่า ‘พระองค์ได้ทรงรักข้าพระองค์อย่างไร’? พระยาห์เวห์ตรัสว่า เอซาวเป็นพี่ชายของยาโคบไม่ใช่หรือ? เราก็ยังรักยาโคบ</verse>
				<verse number="3">แต่เราได้เกลียดเอซาว เราได้ทำให้เทือกเขาของเขาร้างเปล่า และมอบมรดกของเขาให้แก่หมาป่าแห่งถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="4">เมื่อเอโดม กล่าวว่า ‘เราถูกทำลายลงแล้ว แต่เราจะกลับมาสร้างที่ปรักหักพังขึ้นใหม่’ พระยาห์เวห์จอมทัพก็ตรัสว่า พวกเขาจะสร้างขึ้นก็ได้ แต่เราก็จะรื้อลงเสีย จนคนจะเรียกกันว่าเป็นเมืองชั่วร้าย เป็นชนชาติที่พระยาห์เวห์กริ้วอยู่เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="5">ตาของเจ้าเองจะเห็นสิ่งนี้ และเจ้าจะกล่าวว่า ‘พระยาห์เวห์นี้ใหญ่ยิ่งนัก แม้กระทั่งนอกเขตแดนของอิสราเอล’</verse>
				<verse number="6">“บุตรก็ย่อมให้เกียรติแก่บิดา คนใช้ก็ย่อมให้เกียรตินาย แล้วถ้าเราเป็นบิดา เกียรติของเราอยู่ที่ไหน? และถ้าเราเป็นนาย ความยำเกรงเราอยู่ที่ไหน? นี่แหละพระยาห์เวห์จอมทัพตรัสกับท่านนะ โอ บรรดาปุโรหิตผู้ดูหมิ่นนามของเรา ท่านก็ว่า ‘ข้าพระองค์ทั้งหลายดูหมิ่นพระนามของพระองค์อย่างไร?’</verse>
				<verse number="7">ก็โดยการนำอาหารมลทินมาถวายบนแท่นของเราอย่างไรล่ะ แล้วเจ้าว่า ‘ข้าพระองค์ทั้งหลายทำให้มัน เป็นมลทินอย่างไร?’ ก็โดยคิดว่าโต๊ะของพระยาห์เวห์นั้นเป็นที่ดูหมิ่นอย่างไรล่ะ</verse>
				<verse number="8">เมื่อเจ้านำสัตว์ตาบอดมาเป็นสัตวบูชา การทำอย่างนั้นไม่ผิดหรือ? และเมื่อเจ้าถวายสัตว์ที่พิการหรือป่วย การทำอย่างนั้นไม่ผิดหรือ? พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า ถ้าพวกเจ้านำของอย่างนั้นไปกำนัลผู้ว่าราชการของพวกเจ้าดู เขาจะพอใจเจ้าหรือ? จะแสดงความชอบพอต่อเจ้าไหม?</verse>
				<verse number="9">ลองอ้อนวอนขอความชอบต่อพระเจ้า เพื่อพระองค์จะทรงพระกรุณาต่อพวกเราดูซี ด้วยของถวายดังกล่าวมานี้จากมือของเจ้า พระองค์จะทรงชอบพอเจ้าสักคนหนึ่งหรือ? พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="10">โอ อยากให้สักคนหนึ่งในพวกเจ้าปิดประตูของพระวิหาร เสีย เพื่อว่าเจ้าจะไม่ก่อไฟบนแท่นบูชาของเราเสียเปล่า พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า เราไม่พอใจเจ้า และเราจะไม่รับเครื่องบูชาจากมือของเจ้า</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า ตั้งแต่ที่ดวงอาทิตย์ขึ้นถึงที่ดวงอาทิตย์ตก นามของเราก็ใหญ่ยิ่งท่ามกลางประชาชาติทั้งหลาย และเขาถวายเครื่องหอมและของถวายที่บริสุทธิ์แด่นามของเราทุกที่ทุกแห่ง เพราะว่านามของเรานั้นใหญ่ยิ่งท่ามกลางประชาชาติ</verse>
				<verse number="12">แต่เมื่อเจ้ากล่าวว่า ‘โต๊ะขององค์เจ้านายเป็นมลทิน’ และดูหมิ่นอาหารที่ถวายนั้น เจ้าก็ทำให้นามนั้นเป็นมลทินไปแล้ว</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า เจ้ากล่าวว่า ‘นี่เป็นภาระหนัก’ แล้วเจ้าก็ทำฮึดฮัดกับเรา เจ้านำเอาสิ่งที่ได้แย่งชิงมา หรือสิ่งที่พิการหรือป่วย ของเหล่านี้แหละเจ้านำมาเป็นของบูชา พระยาห์เวห์ตรัสว่า เราจะรับของนั้นจากมือของเจ้าหรือ?</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า คนใดที่มีสัตว์ตัวผู้อยู่ในฝูง และได้บนไว้ และยังเอาสัตว์ที่มีตำหนิไปถวายแด่องค์เจ้านาย คำสาปแช่งจงตกอยู่กับคนโกงนั้นเถิด เพราะเราเป็นพระมหากษัตริย์องค์ยิ่งใหญ่ และนามของเราเป็นที่กลัวเกรงท่ามกลางประชาชาติทั้งหลาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">“โอ ปุโรหิตเอ๋ย บัดนี้ คำบัญชานี้มีอยู่เพื่อเจ้าทั้งหลาย</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า ถ้าเจ้าไม่ฟัง และถ้าเจ้าไม่จำใส่ใจที่จะถวายเกียรติแก่นามของเรา เราจะส่งคำแช่งมาให้เจ้า และเราจะสาปแช่งพระพรซึ่งเคยมาถึงเจ้า เราได้สาปแช่งพระพรนั้นแล้วนะ เพราะเจ้าไม่จำใส่ใจไว้</verse>
				<verse number="3">นี่แน่ะ เราจะกำราบลูกหลานของเจ้า และจะละเลงมูลสัตว์ใส่หน้าพวกเจ้า คือมูลสัตว์ของเครื่องบูชาของเจ้า และเขาจะนำเจ้าไปยังกองมูลสัตว์</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า เจ้าจึงจะทราบว่า เราส่งคำบัญชานี้มาให้เจ้า เพื่อว่าพันธสัญญาของเราซึ่งทำไว้กับเลวีนั้นยังคงอยู่</verse>
				<verse number="5">พันธสัญญาของเราซึ่งมีไว้กับเขานั้นเป็นพันธสัญญาที่ให้ชีวิตและสันติภาพ เราได้ให้สิ่งเหล่านี้แก่เขา เพื่อเขาจะได้ยำเกรง และเขาได้ยำเกรงเราและเกรงขามนามของเรา</verse>
				<verse number="6">ในปากของเขามีคำสั่งสอนที่เป็นความจริง จะหาความผิดที่ริมฝีปากของเขาไม่ได้เลย เขาดำเนินกับเราด้วยสันติและความเที่ยงตรง และเขาได้ช่วยคนจำนวนมากให้หันจากความบาปผิด</verse>
				<verse number="7">เพราะว่าริมฝีปากของปุโรหิตควรรักษาความรู้เอาไว้ และคนทั้งหลายควรแสวงหาคำสั่งสอนจากปากของเขา เพราะว่าเขาเป็นทูตของพระยาห์เวห์จอมทัพ</verse>
				<verse number="8">แต่พวกเจ้าเองได้หันไปเสียจากทางนั้น เจ้าเป็นเหตุให้หลายคนสะดุดเพราะคำสั่งสอนของเจ้า พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า เจ้าได้ทำให้พันธสัญญาของเลวีเสื่อมไป</verse>
				<verse number="9">ดังนั้นเราจึงทำให้เจ้าเป็นที่ดูหมิ่นและเหยียดหยามต่อหน้าประชาชนทั้งปวง เพราะเจ้าไม่ได้เดินตามมรรคาของเรา แต่ได้ลำเอียงในการสั่งสอนของเจ้า”</verse>
				<verse number="10">เราทุกคนมีบิดาคนเดียวไม่ใช่หรือ? พระเจ้าองค์เดียวได้ทรงสร้างเรามิใช่หรือ? แล้วทำไมเราจึงทรยศต่อกันและกัน ทำให้พันธสัญญาของบรรพบุรุษของเราเป็นมลทิน?</verse>
				<verse number="11">ยูดาห์ก็ทรยศ การน่าเกลียดน่าชังเขาก็ทำกันในอิสราเอลและในเยรูซาเล็ม เพราะว่ายูดาห์ได้ทำให้สถานศักดิ์สิทธิ์ของพระยาห์เวห์ซึ่งพระองค์ทรงรักนั้นเป็นมลทิน และได้ไปแต่งงานกับบุตรีของพระต่างด้าว</verse>
				<verse number="12">ขอพระยาห์เวห์ทรงกำจัดชายคนใดที่ทำเช่นนี้ทั้งครอบครัวเสียจากเต็นท์ของยาโคบ ถึงแม้ว่าเขาจะนำเครื่องบูชาถวายแด่พระยาห์เวห์จอมทัพก็ตามเถิด</verse>
				<verse number="13">และพวกท่านได้ทำอย่างนี้อีกด้วย คือท่านเอาน้ำตารดทั่วแท่นบูชาของพระยาห์เวห์ ร้องไห้คร่ำครวญเพราะพระองค์ไม่สนพระทัยหรือรับเครื่องบูชาด้วยชอบพระทัยจากมือของท่านอีกแล้ว</verse>
				<verse number="14">พวกท่านถามว่า “เหตุใดพระองค์จึงไม่รับ?” เพราะว่าพระยาห์เวห์ทรงเป็นพยานระหว่างท่านกับภรรยาคนที่ท่านได้เมื่อหนุ่มนั้น แม้ว่านางเป็นคู่เคียงของท่านและเป็นภรรยาของท่านตามพันธสัญญา ท่านก็ทรยศต่อนาง</verse>
				<verse number="15">แต่ไม่มีสักคนหนึ่งที่มีสติจะทำอย่างนี้ ผู้มีสตินั้นย่อมประสงค์อะไร? ย่อมประสงค์ลูกหลานที่เชื่อฟังพระเจ้า ดังนั้นจงระวังตัวให้ดี อย่าให้ผู้ใดทรยศต่อภรรยาคนที่ได้เมื่อหนุ่มนั้น</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอลตรัสว่า “เพราะว่าเราเกลียดชังการหย่าร้าง และความทารุณ ” พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้แหละ เพราะฉะนั้น จงระวังตัวให้ดี อย่าเป็นคนทรยศ</verse>
				<verse number="17">ท่านได้ทำให้พระยาห์เวห์อ่อนระอาพระทัยด้วยคำพูดของท่าน แต่ท่านยังจะกล่าวว่า “พวกเราทำให้พระองค์อ่อนพระทัยอย่างไร?” ก็โดยกล่าวว่า “ทุกคนที่ทำชั่วก็เป็นคนดีในสายพระเนตรพระยาห์เวห์ และพระองค์พอพระทัยคนเหล่านั้น” หรือโดยถามว่า “พระเจ้าแห่งความยุติธรรมอยู่ที่ไหน?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า “นี่แน่ะ เราส่งทูตของเราไปเพื่อตระเตรียมหนทางไว้ข้างหน้าเรา และองค์เจ้านายผู้ซึ่งเจ้าแสวงหานั้นจะเสด็จมายังพระวิหารของพระองค์อย่างกะทันหัน ทูตแห่งพันธสัญญาผู้ซึ่งเจ้าพอใจนั้น ดูซี ท่านกำลังมาแล้ว</verse>
				<verse number="2">แต่ใครจะทนอยู่ได้ในวันที่ท่านมา? และใครจะยืนมั่นอยู่ได้เมื่อท่านปรากฏตัว? “เพราะว่าท่านเป็นประดุจไฟถลุงแร่ และประดุจสบู่ของช่างซักฟอก</verse>
				<verse number="3">ท่านจะนั่งลงอย่างช่างถลุงเงินและช่างชะล้างเงิน และท่านจะชำระบุตรหลานของเลวีให้บริสุทธิ์ และถลุงพวกเขาอย่างถลุงทองคำและถลุงเงิน จนกว่าเขาจะนำเครื่องบูชามาถวายแด่พระยาห์เวห์ด้วยความชอบธรรม</verse>
				<verse number="4">แล้วเครื่องบูชาของยูดาห์และเยรูซาเล็มจะเป็นที่พอพระทัยพระยาห์เวห์ดังในอดีต และดังในปีก่อนๆ</verse>
				<verse number="5">“พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า แล้วเราจะมาใกล้เจ้าเพื่อการพิพากษา เราจะเป็นพยานที่รวดเร็วที่กล่าวโทษนักวิทยาคม พวกผิดประเวณี ผู้สบถเท็จ ผู้บีบบังคับลูกจ้างในเรื่องค่าจ้าง ผู้บีบบังคับแม่ม่ายและลูกกำพร้า ผู้ผลักไสคนต่างด้าวให้ไปเสีย และผู้ที่ไม่ยำเกรงเรา</verse>
				<verse number="6">“เพราะว่าเราคือพระยาห์เวห์ ไม่มีผันแปร โอ บุตรยาโคบเอ๋ย เจ้าทั้งหลายจึงไม่ถูกทำลายหมด</verse>
				<verse number="7">เจ้าได้หันเหไปเสียจากกฎเกณฑ์ของเราและไม่ได้รักษาไว้ ตั้งแต่ครั้งสมัยบรรพบุรุษของเจ้า พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า เจ้าจงกลับมาหาเรา และเราจะกลับมาหาเจ้าทั้งหลาย แต่เจ้ากล่าวว่า ‘เราทั้งหลายจะทำอย่างไรถึงจะได้กลับมา?’</verse>
				<verse number="8">“มนุษย์จะฉ้อโกงพระเจ้าหรือ? ที่จริงเจ้าทั้งหลายได้ฉ้อโกงเรา แต่เจ้ากล่าวว่า ‘พวกเราฉ้อโกงพระเจ้าอย่างไร?’ ก็ฉ้อโกงในเรื่องทศางค์ และเครื่องบูชานั่นซี</verse>
				<verse number="9">เจ้าทั้งหลายต้องถูกสาปแช่งด้วยคำสาปแช่ง เพราะเจ้าฉ้อโกงเราทั้งชาติ</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า จงนำทศางค์เต็มขนาดมาไว้ในคลัง เพื่อว่าจะมีอาหารในนิเวศของเรา จงลองดูเราในเรื่องนี้ว่า เราจะเปิดหน้าต่างในฟ้าสวรรค์ให้เจ้า และเทพรอย่างล้นไหลมาให้เจ้าหรือไม่</verse>
				<verse number="11">เราจะขจัดพวกตั๊กแตนให้แก่เจ้า เพื่อว่ามันจะไม่ทำลายผลแห่งพื้นดินของเจ้า และผลองุ่นในสวนของเจ้าจะไม่ร่วง พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="12">แล้วประชาชาติทั้งสิ้นจะเรียกเจ้าว่า ‘ผู้ที่ได้รับพระพร’ เพราะว่าแผ่นดินของเจ้าจะเป็นแผ่นดินที่น่าพึงใจ พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="13">“พระยาห์เวห์ตรัสว่า ถ้อยคำของเจ้านั้นใส่ร้ายเรา เจ้ายังกล่าวว่า ‘เราทั้งหลายได้กล่าวใส่ร้ายพระองค์อย่างไร?’</verse>
				<verse number="14">เจ้าได้กล่าวว่า ‘ที่จะปรนนิบัติพระเจ้าก็เปล่าประโยชน์ ที่พวกเราจะรักษาพระบัญชาของพระองค์ หรือดำเนินอย่างคนไว้ทุกข์เฉพาะพระพักตร์พระยาห์เวห์จอมทัพนั้นจะเกิดผลดีอะไร?</verse>
				<verse number="15">บัดนี้พวกเราถือว่าคนอวดดีเป็นคนได้รับพร เออ คนที่ประกอบการอธรรมก็เจริญขึ้นด้วย และคนที่ทดลองพระเจ้าก็พ้นโทษไป’ ”</verse>
				<verse number="16">แล้วคนเหล่านั้นที่เกรงกลัวพระยาห์เวห์จึงพูดคุยกัน พระยาห์เวห์ทรงฟังและทรงได้ยิน มีหนังสือม้วนหนึ่งสำหรับบันทึกความจำเฉพาะพระพักตร์พระองค์ คือบันทึกชื่อผู้ที่เกรงกลัวพระยาห์เวห์และยกย่อง พระนามของพระองค์ไว้</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า “เขาทั้งหลายจะเป็นคนของเรา เป็นกรรมสิทธิ์พิเศษของเรา ในวันที่เราจะประกอบกิจ และเราจะเมตตาคนเหล่านี้ดังชายที่เมตตาบุตรผู้ปรนนิบัติเขา</verse>
				<verse number="18">แล้วเจ้าจะสังเกตเห็นความแตกต่างระหว่างคนชอบธรรมและคนอธรรม ระหว่างคนที่ปรนนิบัติพระเจ้ากับคนที่ไม่ปรนนิบัติพระองค์ได้อีกครั้งหนึ่ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">“พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสว่า นี่แน่ะ วันนั้นจะมาถึง คือวันที่จะเผาผลาญเหมือนเตาอบ เมื่อคนที่เย่อหยิ่งทั้งสิ้น และคนที่ประกอบการอธรรมทั้งหมดจะเป็นเหมือนตอข้าว วันที่จะมานั้นจะไหม้เขาหมด จนไม่มีรากหรือกิ่งเหลืออยู่เลย</verse>
				<verse number="2">แต่สำหรับคนเหล่านั้นที่ยำเกรงนามของเรา ดวงอาทิตย์แห่งความชอบธรรมซึ่งมีปีกรักษาโรคภัยได้ จะปรากฏขึ้น แล้วเจ้าจะกระโดดโลดเต้นออกไปเหมือนลูกวัวออกไปจากคอก</verse>
				<verse number="3">และพวกเจ้าจะเหยียบย่ำคนอธรรม เพราะว่าพวกเขาจะเป็นเหมือนขี้เถ้าที่ใต้ฝ่าเท้าของเจ้า ในวันนั้นเมื่อเราประกอบกิจ พระยาห์เวห์จอมทัพตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="4">“จงจดจำธรรมบัญญัติของโมเสสผู้รับใช้ของเรา ทั้งกฎเกณฑ์และกฎหมายซึ่งเราได้บัญชาเขาไว้ที่ภูเขาโฮเรบสำหรับอิสราเอลทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="5">“นี่แน่ะ เราจะส่งเอลียาห์ผู้เผยพระวจนะ มายังเจ้าก่อนวันแห่งพระยาห์เวห์ คือวันที่ใหญ่ยิ่งและน่าสะพรึงกลัวจะมาถึง</verse>
				<verse number="6">และท่านผู้นั้นจะทำให้จิตใจของพ่อหันไปหาลูก และจิตใจของลูกหันไปหาพ่อ ไม่อย่างนั้น เราจะมาโจมตีแผ่นดินนั้นด้วยคำสาปแช่ง ”</verse>
			</chapter>
		</book>
	</testament>
	<testament name="New">
		<book number="40">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">หนังสือลำดับพงศ์ของพระเยซูคริสต์ ผู้เป็นเชื้อสายของดาวิด ผู้สืบตระกูลมาจากอับราฮัม</verse>
				<verse number="2">อับราฮัมมีบุตรชื่ออิสอัค อิสอัคมีบุตรชื่อยาโคบ ยาโคบมีบุตรชื่อยูดาห์และพี่น้องของเขา</verse>
				<verse number="3">ยูดาห์มีบุตรชื่อเปเรศกับเศราห์ซึ่งเกิดจากนางทามาร์ เปเรศมีบุตรชื่อเฮสโรน เฮสโรนมีบุตรชื่อราม</verse>
				<verse number="4">รามมีบุตรชื่ออัมมีนาดับ อัมมีนาดับมีบุตรชื่อนาโชน นาโชนมีบุตรชื่อสัลโมน</verse>
				<verse number="5">สัลโมนมีบุตรชื่อโบอาสซึ่งเกิดจากนางราหับ โบอาสมีบุตรชื่อโอเบดซึ่งเกิดจากนางรูธ โอเบดมีบุตรชื่อเจสซี</verse>
				<verse number="6">เจสซีมีบุตรชื่อดาวิดผู้เป็นกษัตริย์ ดาวิดมีบุตรชื่อซาโลมอนเกิดจากนางซึ่งแต่ก่อนเป็นภรรยาของอุรียาห์</verse>
				<verse number="7">ซาโลมอนมีบุตรชื่อเรโหโบอัม เรโหโบอัมมีบุตรชื่ออาบียาห์ อาบียาห์มีบุตรชื่ออาสา</verse>
				<verse number="8">อาสามีบุตรชื่อเยโฮชาฟัท เยโฮชาฟัทมีบุตรชื่อโยรัม โยรัมมีบุตรชื่ออุสซียาห์</verse>
				<verse number="9">อุสซียาห์มีบุตรชื่อโยธาม โยธามมีบุตรชื่ออาหัส อาหัสมีบุตรชื่อเฮเซคียาห์</verse>
				<verse number="10">เฮเซคียาห์มีบุตรชื่อมนัสเสห์ มนัสเสห์มีบุตรชื่ออาโมน อาโมนมีบุตรชื่อโยสิยาห์</verse>
				<verse number="11">โยสิยาห์มีบุตรชื่อเยโคนิยาห์และพี่น้องของเขา เกิดเมื่อคราวต้องถูกกวาดไปเป็นเชลยที่กรุงบาบิโลน</verse>
				<verse number="12">หลังจากถูกกวาดไปที่กรุงบาบิโลนแล้ว เยโคนิยาห์ก็มีบุตรชื่อเชอัลทิเอล เชอัลทิเอลมีบุตรชื่อเศรุบบาเบล</verse>
				<verse number="13">เศรุบบาเบลมีบุตรชื่ออาบียุด อาบียุดมีบุตรชื่อเอลียาคิม เอลียาคิมมีบุตรชื่ออาซอร์</verse>
				<verse number="14">อาซอร์มีบุตรชื่อศาโดก ศาโดกมีบุตรชื่ออาคิม อาคิมมีบุตรชื่อเอลีอูด</verse>
				<verse number="15">เอลีอูดมีบุตรชื่อเอเลอาซาร์ เอเลอาซาร์มีบุตรชื่อมัทธาน มัทธานมีบุตรชื่อยาโคบ</verse>
				<verse number="16">ยาโคบมีบุตรชื่อโยเซฟผู้เป็นสามีของนางมารีย์ พระเยซูที่เรียกว่าพระคริสต์ก็ประสูติมาจากนางมารีย์นี้</verse>
				<verse number="17">ดังนั้นตั้งแต่อับราฮัมลงมาจนถึงดาวิดมีสิบสี่ชั่วคน และนับตั้งแต่ดาวิดลงมา จนถึงคราวถูกกวาดไปเป็นเชลยที่กรุงบาบิโลนมีสิบสี่ชั่วคน และนับตั้งแต่คราวถูกกวาดไปเป็นเชลยที่กรุงบาบิโลน จนถึงพระคริสต์มีสิบสี่ชั่วคน</verse>
				<verse number="18">เรื่องการประสูติของพระเยซูคริสต์เป็นดังนี้ คือมารีย์ผู้เป็นมารดาของพระเยซูนั้น เดิมโยเซฟได้สู่ขอหมั้นกันไว้แล้ว ก่อนที่จะได้อยู่กินด้วยกันก็ปรากฏว่า มารีย์มีครรภ์แล้วด้วยเดชพระวิญญาณบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="19">แต่โยเซฟคู่หมั้นของเธอเป็นคนชอบธรรม ไม่ต้องการจะแพร่งพรายความเป็นไปของเธอ ต้องการจะถอนหมั้นเสียลับๆ</verse>
				<verse number="20">เมื่อโยเซฟยังคิดเรื่องนี้อยู่ ก็มีทูตสวรรค์องค์หนึ่งขององค์พระผู้เป็นเจ้า มาปรากฏแก่โยเซฟในความฝันว่า “โยเซฟบุตรดาวิด อย่ากลัวที่จะรับมารีย์มาเป็นภรรยาของท่านเลย เพราะว่าผู้ซึ่งปฏิสนธิในครรภ์ของเธอเป็นโดยเดชพระวิญญาณบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="21">เธอจะให้พระกำเนิดบุตรชาย แล้วจงเรียกนามท่านว่า เยซู เพราะว่าท่านจะทรงช่วยชนชาติของท่านให้รอดจากบาปของพวกเขา”</verse>
				<verse number="22">ทั้งนี้เกิดขึ้นเพื่อจะให้สำเร็จตามพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า ซึ่งตรัสผ่านทางผู้เผยพระวจนะว่า</verse>
				<verse number="23">“นี่แน่ะ หญิงพรหมจารีคนหนึ่งจะตั้งครรภ์ และคลอดบุตรชายคนหนึ่ง และเขาจะเรียกนามของท่านว่าอิมมานูเอล” (แปลว่า พระเจ้าสถิตกับเรา )</verse>
				<verse number="24">เมื่อโยเซฟตื่นขึ้นก็ทำตามคำซึ่งทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าสั่งนั้น คือได้รับมารีย์มาเป็นภรรยา</verse>
				<verse number="25">แต่ไม่ได้มีเพศสัมพันธ์กับเธอจนกว่าให้พระกำเนิดบุตรชายแล้ว และโยเซฟเรียกนามของบุตรนั้นว่าเยซู</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พระเยซูได้ทรงบังเกิดที่บ้านเบธเลเฮมแคว้นยูเดียในรัชกาลของกษัตริย์เฮโรด ภายหลังมีพวกนักปราชญ์จากทิศตะวันออกมายังกรุงเยรูซาเล็ม ถามว่า</verse>
				<verse number="2">“พระกุมารผู้ที่ทรงบังเกิดมาเป็นกษัตริย์ของชนชาติยิวนั้นอยู่ที่ไหน? เราได้เห็นดาวของท่านทางทิศตะวันออก และเราจึงมาเพื่อจะนมัสการท่าน”</verse>
				<verse number="3">เมื่อกษัตริย์เฮโรดทรงได้ยินดังนั้นแล้ว ก็วุ่นวายพระทัย ทั้งชาวกรุงเยรูซาเล็มก็พลอยวุ่นวายใจไปด้วย</verse>
				<verse number="4">แล้วท่านทรงให้ประชุมพวกหัวหน้าปุโรหิตกับพวกธรรมาจารย์ของประชาชน แล้วก็ตรัสถามพวกเขาว่า “พระคริสต์จะทรงบังเกิดที่ไหน?”</verse>
				<verse number="5">พวกเขาทูลว่า “ที่บ้านเบธเลเฮมแคว้นยูเดีย เพราะว่าผู้เผยพระวจนะได้เขียนไว้ ดังนี้ว่า</verse>
				<verse number="6">‘บ้านเบธเลเฮม ในแผ่นดินยูเดีย จะไม่เป็น บ้านที่เล็กน้อยที่สุดในสายตาของพวกผู้ครองแผ่นดินยูเดีย เพราะว่าเจ้านายองค์หนึ่งจะออกมาจากท่าน ผู้ซึ่งจะครอบครองอิสราเอล ชนชาติของเรา’ ”</verse>
				<verse number="7">แล้วเฮโรดจึงทรงเชิญพวกนักปราชญ์เข้ามาอย่างลับๆ ทรงสอบถามพวกเขาจนได้ความถี่ถ้วนถึงเวลาที่ดาวนั้นได้ปรากฏขึ้น</verse>
				<verse number="8">แล้วท่านทรงให้พวกนักปราชญ์ไปยังบ้านเบธเลเฮมรับสั่งว่า “จงไปค้นหาพระกุมารนั้นเถิด เมื่อพบแล้วจงกลับมาแจ้งแก่เราเพื่อเราจะไปนมัสการท่านด้วย”</verse>
				<verse number="9">พวกนักปราชญ์จึงไปตามรับสั่ง และดาวซึ่งพวกเขาได้เห็นทางทิศตะวันออกนั้นได้นำหน้าพวกเขาไป จนมาหยุดอยู่เหนือสถานที่ซึ่งพระกุมารอยู่นั้น</verse>
				<verse number="10">เมื่อพวกนักปราชญ์ได้เห็นดาวนั้นแล้วก็มีความยินดียิ่งนัก</verse>
				<verse number="11">เมื่อเข้าไปในบ้านก็พบพระกุมารกับนางมารีย์มารดา จึงก้มลงนมัสการพระกุมารนั้น แล้วเปิดหีบสมบัติของพวกเขาและถวายเครื่องบรรณาการแด่พระกุมาร คือ ทองคำ กำยาน และมดยอบ</verse>
				<verse number="12">แล้วพวกนักปราชญ์ได้รับคำเตือนในความฝัน ไม่ให้กลับไปเฝ้าเฮโรด พวกเขาจึงกลับไปยังเมืองของพวกตนทางอื่น</verse>
				<verse number="13">เมื่อพวกเขาไปแล้วก็มีทูตสวรรค์องค์หนึ่งขององค์พระผู้เป็นเจ้า ได้มาปรากฏแก่โยเซฟในความฝันแล้วบอกว่า “จงลุกขึ้นพาพระกุมารกับมารดาหนีไปประเทศอียิปต์ และคอยอยู่ที่นั่นจนกว่าเราจะบอกเจ้า เพราะว่าเฮโรดจะแสวงหาพระกุมาร เพื่อจะประหารชีวิตเสีย”</verse>
				<verse number="14">ในเวลากลางคืนโยเซฟจึงลุกขึ้น พาพระกุมารกับมารดาไปยังประเทศอียิปต์</verse>
				<verse number="15">และได้อยู่ที่นั่นจนเฮโรดสิ้นพระชนม์ ทั้งนี้เกิดขึ้นเพื่อจะให้สำเร็จตามพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า ซึ่งได้ตรัสผ่านทางผู้เผยพระวจนะว่า เราได้เรียกบุตรของเราให้ออกมาจากอียิปต์</verse>
				<verse number="16">เมื่อเฮโรดทรงเห็นว่าพวกนักปราชญ์หลอกท่านก็กริ้วยิ่งนัก จึงทรงสั่งคนไปฆ่าเด็กผู้ชายทั้งหมดในบ้านเบธเลเฮม และในบริเวณใกล้เคียงที่มีอายุตั้งแต่สองขวบลงมา โดยนับเวลาตามที่ท่านทรงทราบจากพวกนักปราชญ์</verse>
				<verse number="17">ครั้งนั้นก็สำเร็จตามพระวจนะที่ตรัสผ่านทางเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะว่า</verse>
				<verse number="18">“ได้ยินเสียงในหมู่บ้านรามาห์ เป็นเสียงโอดครวญและร่ำไห้ เสียงดัง คือนางราเชลร้องไห้คร่ำครวญเพราะบรรดาบุตรของตน นางไม่รับฟังคำปลอบใจ เพราะบุตรทั้งหลายไม่อยู่แล้ว”</verse>
				<verse number="19">เมื่อเฮโรดสิ้นพระชนม์แล้ว ทูตสวรรค์องค์หนึ่งขององค์พระผู้เป็นเจ้ามาปรากฏแก่โยเซฟในความฝันที่ประเทศอียิปต์ สั่งว่า</verse>
				<verse number="20">“จงลุกขึ้นพาพระกุมารกับมารดามายังแผ่นดินอิสราเอล เพราะพวกที่เป็นภัยต่อชีวิตของพระกุมารนั้นตายแล้ว”</verse>
				<verse number="21">โยเซฟจึงลุกขึ้นพาพระกุมารกับมารดามายังแผ่นดินอิสราเอล</verse>
				<verse number="22">แต่เมื่อได้ยินว่าอารเคลาอัสครอบครองแคว้นยูเดียแทนเฮโรดผู้เป็นพระบิดา เขาก็ไม่กล้าไปที่นั่น และเมื่อได้รับคำเตือนในความฝัน จึงเลยไปยังแคว้นกาลิลี</verse>
				<verse number="23">ไปอาศัยในเมืองหนึ่งชื่อนาซาเร็ธ เพื่อจะสำเร็จตามพระวจนะ ซึ่งตรัสผ่านทางผู้เผยพระวจนะว่าท่านจะได้ชื่อว่าชาวนาซาเร็ธ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ในเวลานั้นยอห์นผู้ให้บัพติศมา มาประกาศในถิ่นทุรกันดารแคว้นยูเดียว่า</verse>
				<verse number="2">“จงกลับใจใหม่ เพราะว่าแผ่นดินสวรรค์มาใกล้แล้ว”</verse>
				<verse number="3">ยอห์นผู้นี้แหละที่อิสยาห์ผู้เผยพระวจนะกล่าวถึงว่า “มีเสียงของผู้หนึ่งป่าวร้องในถิ่นทุรกันดารว่า จงเตรียมมรรคา แห่งองค์พระผู้เป็นเจ้า จงทำหนทาง ของพระองค์ ให้ตรงไป”</verse>
				<verse number="4">เสื้อผ้าของยอห์นผู้นี้ ทำด้วยขนอูฐและท่านใช้หนังสัตว์คาดเอว อาหารของท่านคือตั๊กแตนและน้ำผึ้งป่า</verse>
				<verse number="5">ขณะนั้นชาวเมืองเยรูซาเล็ม และคนทั่วแคว้นยูเดีย และคนทั่วลุ่มแม่น้ำจอร์แดนก็ออกไปหายอห์น</verse>
				<verse number="6">สารภาพบาปของพวกเขา และรับบัพติศมา จากท่านในแม่น้ำจอร์แดน</verse>
				<verse number="7">เมื่อยอห์นเห็นพวกฟาริสี และพวกสะดูสีมากันเป็นจำนวนมาก เพื่อจะรับบัพติศมา ท่านจึงกล่าวแก่เขาทั้งหลายว่า “พวกชาติงูร้าย ใครเตือนพวกท่านให้หนีจากพระพิโรธที่จะมานั้น</verse>
				<verse number="8">เพราะฉะนั้นจงเกิดผลให้สมกับการกลับใจ</verse>
				<verse number="9">อย่าทึกทักว่าตัวเองมีอับราฮัมเป็นบรรพบุรุษ เพราะข้าพเจ้าบอกพวกท่านว่า พระเจ้าทรงสามารถให้บุตรแก่อับราฮัมจากก้อนหินเหล่านี้ได้</verse>
				<verse number="10">บัดนี้ขวานวางไว้ที่โคนต้นไม้แล้ว และทุกต้นที่ไม่เกิดผลดีจะต้องถูกตัดแล้วโยนทิ้งในกองไฟ</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้าให้ท่านรับบัพติศมาด้วยน้ำ แสดงว่ากลับใจใหม่ก็จริง แต่พระองค์ผู้จะมาภายหลังข้าพเจ้า ทรงยิ่งใหญ่กว่าข้าพเจ้า ซึ่งข้าพเจ้าไม่คู่ควรแม้แต่จะถือฉลองพระบาท ของพระองค์ พระองค์จะทรงให้พวกท่านรับบัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์และด้วยไฟ</verse>
				<verse number="12">พระองค์ทรงถือพลั่วอยู่ในพระหัตถ์แล้ว และจะทรงชำระลานข้าวของพระองค์ให้ทั่ว พระองค์จะทรงรวบรวมเมล็ดข้าวของพระองค์ไว้ในยุ้งฉาง แต่พระองค์จะทรงเผาแกลบด้วยไฟที่ไม่มีวันดับ”</verse>
				<verse number="13">แล้วพระเยซูเสด็จจากแคว้นกาลิลี มาหายอห์นที่แม่น้ำจอร์แดนเพื่อทรงรับบัพติศมาจากท่าน</verse>
				<verse number="14">แต่ยอห์นทูลห้ามพระองค์ว่า “ข้าพระองค์ต้องการจะรับบัพติศมาจากพระองค์ ควรหรือที่พระองค์จะเสด็จมาหาข้าพระองค์?”</verse>
				<verse number="15">แต่พระเยซูตรัสตอบยอห์นว่า “บัดนี้ จงยอมเถิด เพราะสมควรที่พวกเราจะทำความชอบธรรมให้ครบถ้วนทุกประการ” แล้วยอห์นก็ยอม</verse>
				<verse number="16">เมื่อพระองค์ทรงรับบัพติศมาแล้วก็เสด็จขึ้นจากน้ำ และในทันใดนั้นฟ้าก็แหวกออก และพระองค์ทรงเห็นพระวิญญาณของพระเจ้าเสด็จลงมาดุจนกพิราบสถิตบนพระองค์</verse>
				<verse number="17">และนี่แน่ะ มีพระสุรเสียงตรัสจากฟ้าสวรรค์ว่า “ท่านผู้นี้เป็นบุตรที่รักของเรา เราชอบใจท่านมาก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ครั้งนั้น พระวิญญาณทรงนำพระเยซูเข้าไปในถิ่นทุรกันดาร เพื่อมารจะได้มาทดลอง</verse>
				<verse number="2">และพระองค์ทรงอดอาหารสี่สิบวันสี่สิบคืน ภายหลังพระองค์ก็ทรงหิว</verse>
				<verse number="3">ส่วนผู้ทดลองมาหาพระองค์ทูลว่า “ถ้าท่านเป็นพระบุตรของพระเจ้า จงสั่งก้อนหินเหล่านี้ให้กลายเป็นขนมปัง”</verse>
				<verse number="4">พระองค์ตรัสตอบว่า “มีพระคัมภีร์เขียนไว้ว่า ‘มนุษย์จะดำรงชีวิตด้วยอาหารเพียงอย่างเดียวไม่ได้ แต่ต้องดำรงชีวิตด้วยพระวจนะทุกคำ ซึ่งออกมาจากพระโอษฐ์ของพระเจ้า’ ”</verse>
				<verse number="5">แล้วมารก็นำพระองค์ไปยังนครบริสุทธิ์ และให้พระองค์ประทับที่ยอดหลังคาพระวิหาร</verse>
				<verse number="6">แล้วทูลพระองค์ว่า “ถ้าท่านเป็นพระบุตรของพระเจ้า จงกระโดดลงไป เพราะพระคัมภีร์มีเขียนไว้ว่า ‘พระเจ้าจะรับสั่งเรื่องท่านต่อบรรดาทูตสวรรค์ของพระองค์ และทูตสวรรค์จะเอามือประคองชูท่านไว้ ไม่ให้เท้าของท่านกระทบหิน’ ”</verse>
				<verse number="7">พระเยซูจึงตรัสตอบว่า “พระคัมภีร์มีเขียนไว้อีกว่า ‘อย่าทดลององค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของท่าน’ ”</verse>
				<verse number="8">อีกครั้งหนึ่งมารได้นำพระองค์ขึ้นไปบนภูเขาที่สูงมาก และได้แสดงบรรดาราชอาณาจักรในโลก ทั้งความรุ่งโรจน์ของราชอาณาจักรเหล่านั้นให้พระองค์ทอดพระเนตร</verse>
				<verse number="9">แล้วได้ทูลพระองค์ว่า “ถ้าท่านจะก้มลงนมัสการเรา เราจะให้สิ่งทั้งปวงเหล่านี้แก่ท่าน”</verse>
				<verse number="10">พระเยซูจึงตรัสตอบว่า “จงไปให้พ้น เจ้าซาตาน เพราะพระคัมภีร์มีเขียนไว้ว่า ‘จงกราบนมัสการองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของท่าน และปรนนิบัติพระองค์ แต่ผู้เดียว’”</verse>
				<verse number="11">แล้วมารจึงไปจากพระองค์ และมีพวกทูตสวรรค์มาปรนนิบัติพระองค์</verse>
				<verse number="12">เมื่อพระเยซูทรงทราบข่าวว่ายอห์นถูกจองจำแล้ว พระองค์ก็เสด็จไปยังแคว้นกาลิลี</verse>
				<verse number="13">แล้วทรงย้ายที่ประทับ จากเมืองนาซาเร็ธไปที่เมืองคาเปอรนาอุม ซึ่งอยู่ริมทะเลสาบในเขตของเผ่าเศบูลุนและนัฟทาลี</verse>
				<verse number="14">เพื่อที่จะให้สำเร็จตามพระวจนะ ซึ่งตรัสผ่านทางอิสยาห์ผู้เผยพระวจนะว่า</verse>
				<verse number="15">“แคว้นเศบูลุนและแคว้นนัฟทาลี ที่อยู่บนทางไปยังทะเล และฝั่งแม่น้ำจอร์แดนข้างโน้น กาลิลีของพวกต่างชาติ</verse>
				<verse number="16">ประชาชนผู้นั่งอยู่ในความมืด ได้เห็นความสว่างยิ่งใหญ่ และผู้ที่นั่งอยู่ในแดนและเงาแห่งความตาย ก็มีความสว่างส่องถึงพวกเขาแล้ว”</verse>
				<verse number="17">ตั้งแต่นั้นมา พระเยซูทรงตั้งต้นประกาศว่า “จงกลับใจใหม่ เพราะว่าแผ่นดินสวรรค์ มาใกล้แล้ว”</verse>
				<verse number="18">ขณะที่พระองค์ทรงดำเนินอยู่ตามชายทะเลกาลิลี ก็ทอดพระเนตรเห็นพี่น้องชาวประมงสองคน คือซีโมนที่เรียกว่าเปโตร กับอันดรูว์น้องชายของเขา กำลังทอดแหอยู่ในทะเลสาบ</verse>
				<verse number="19">พระองค์ตรัสกับเขาทั้งสองว่า “จงตามเรามา และเราจะตั้งท่านให้เป็นผู้หาคนดั่งหาปลา”</verse>
				<verse number="20">เขาจึงละทิ้งแหตามพระองค์ไปทันที</verse>
				<verse number="21">เมื่อพระองค์เสด็จต่อไป ก็ทรงเห็นพี่น้องอีกสองคน ชื่อยากอบ บุตรเศเบดี กับยอห์นน้องชายของเขากำลังชุนอวนอยู่ในเรือกับเศเบดีผู้เป็นบิดา พระองค์ก็ทรงเรียกพวกเขา</verse>
				<verse number="22">พวกเขาจึงละทิ้งเรือและลาบิดาของพวกเขาตามพระองค์ไปทันที</verse>
				<verse number="23">พระเยซูได้เสด็จไปทั่วแคว้นกาลิลี ทรงสั่งสอนในธรรมศาลาของพวกเขา ทรงประกาศข่าวประเสริฐเรื่องแผ่นดินของพระเจ้า และทรงรักษาบรรดาโรคภัยไข้เจ็บของชาวเมืองให้หาย</verse>
				<verse number="24">กิตติศัพท์ของพระองค์ก็เลื่องลือไปทั่วประเทศซีเรีย พวกเขาจึงพาคนทั้งหลายที่เจ็บป่วยด้วยโรคต่างๆ พวกที่เจ็บปวดทรมาน พวกที่ถูกผีเข้า พวกที่เป็นลมบ้าหมูและเป็นอัมพาตมาหาพระองค์ พระองค์ก็ทรงรักษาเขาให้หาย</verse>
				<verse number="25">และมีมหาชนติดตามพระองค์ซึ่งมาจากแคว้นกาลิลี แคว้นทศบุรี กรุงเยรูซาเล็ม แคว้นยูเดีย และแม่น้ำจอร์แดนฟากตะวันออก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เมื่อทอดพระเนตรเห็นฝูงชน พระองค์ก็เสด็จขึ้นไปบนภูเขาและเมื่อประทับ แล้ว เหล่าสาวกของพระองค์มาเฝ้าพระองค์</verse>
				<verse number="2">แล้วพระองค์จึงตรัสสอนพวกเขาว่า</verse>
				<verse number="3">“คนที่ยากจนด้านจิตวิญญาณก็เป็นสุข เพราะว่าแผ่นดินสวรรค์เป็นของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="4">“คนที่โศกเศร้า ก็เป็นสุข เพราะว่าเขาทั้งหลายจะได้รับการหนุนใจ</verse>
				<verse number="5">“คนที่สุภาพอ่อนโยน ก็เป็นสุข เพราะว่าเขาทั้งหลายจะได้รับแผ่นดินโลกเป็นมรดก</verse>
				<verse number="6">“คนที่หิวและกระหาย ความชอบธรรมก็เป็นสุข เพราะว่าพระเจ้าจะทรงให้อิ่ม</verse>
				<verse number="7">“คนที่มีใจเมตตา ก็เป็นสุข เพราะว่าเขาทั้งหลายจะได้รับพระเมตตาตอบ</verse>
				<verse number="8">“คนที่มีใจบริสุทธิ์ ก็เป็นสุข เพราะว่าเขาทั้งหลายจะได้เห็นพระเจ้า</verse>
				<verse number="9">“คนที่สร้างสันติก็เป็นสุข เพราะว่าพระเจ้าจะทรงเรียกเขาทั้งหลายว่าเป็นลูก</verse>
				<verse number="10">“คนที่ถูกข่มเหงเพราะเหตุความชอบธรรม ก็เป็นสุข เพราะว่าแผ่นดินสวรรค์เป็นของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="11">“เมื่อพวกเขาจะติเตียนข่มเหง และนินทาว่าร้ายท่านทั้งหลายต่างๆ เป็นความเท็จเพราะเรา ท่านก็เป็นสุข</verse>
				<verse number="12">จงชื่นชมและยินดี เพราะว่าบำเหน็จของพวกท่านมีบริบูรณ์ในสวรรค์ เพราะพวกเขาข่มเหงบรรดาผู้เผยพระวจนะ ที่อยู่ก่อนท่านเหมือนกัน</verse>
				<verse number="13">“ท่านทั้งหลายเป็นเกลือแห่งโลก ถ้าเกลือนั้นหมดรสเค็มไปแล้ว จะทำให้กลับเค็มอีกได้อย่างไร ตั้งแต่นั้นไปก็ไม่เป็นประโยชน์อะไร มีแต่จะถูกทิ้งเสียให้คนเหยียบย่ำ</verse>
				<verse number="14">“ท่านทั้งหลายเป็นความสว่างของโลก นครซึ่งอยู่บนภูเขาจะถูกปิดบังไว้ไม่ได้</verse>
				<verse number="15">เมื่อจุดตะเกียงแล้วไม่มีผู้ใดเอาถังครอบไว้ ย่อมตั้งไว้บนเชิงตะเกียง จะได้ส่องสว่างแก่ทุกคนที่อยู่ในบ้านนั้น</verse>
				<verse number="16">ทำนองเดียวกันพวกท่านจงส่องสว่างแก่คนทั้งปวง เพื่อว่าเมื่อเขาทั้งหลายได้เห็นความดีที่ท่านทำ พวกเขาจะได้สรรเสริญพระบิดาของท่านผู้สถิตในสวรรค์</verse>
				<verse number="17">“อย่าคิดว่าเรามาล้มเลิกธรรมบัญญัติและคำของบรรดาผู้เผยพระวจนะ เราไม่ได้มาล้มเลิก แต่มาทำให้สมบูรณ์ทุกประการ</verse>
				<verse number="18">เพราะเราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า จนกว่าฟ้าและดินจะล่วงไป แม้อักษรที่เล็กที่สุด หรือขีด ขีดหนึ่ง ก็จะไม่มีวันสูญไปจากธรรมบัญญัติ จนกว่าทุกสิ่งจะเกิดขึ้น</verse>
				<verse number="19">เพราะฉะนั้น ใครทำให้ข้อเล็กน้อยเพียงข้อหนึ่งในพระบัญญัตินี้ มีความสำคัญน้อยลง และสอนคนอื่นให้ทำอย่างนั้นด้วย คนนั้นจะได้ชื่อว่าเป็นผู้เล็กน้อยที่สุดในแผ่นดินสวรรค์ แต่ใครที่ประพฤติและสอนตามธรรมบัญญัติ คนนั้นจะได้ชื่อว่าเป็นใหญ่ในแผ่นดินสวรรค์</verse>
				<verse number="20">เพราะเราบอกพวกท่านว่า ถ้าความชอบธรรมของท่านไม่มากกว่าความชอบธรรมของพวกธรรมาจารย์และพวกฟาริสี พวกท่านจะไม่มีวันได้เข้าสู่แผ่นดินสวรรค์</verse>
				<verse number="21">“ท่านทั้งหลายได้ยินคำซึ่งกล่าวไว้กับคนในสมัยก่อนว่า ‘ห้ามฆ่าคน ถ้าใครฆ่าคน คนนั้นจะต้องถูกพิพากษา’</verse>
				<verse number="22">แต่เราบอกพวกท่านว่า ใครโกรธพี่น้องของตน คนนั้นจะต้องถูกพิพากษา ถ้าใครพูดกับพี่น้องอย่างเหยียดหยาม คนนั้นจะต้องถูกนำไปยังศาลสูงให้พิพากษา และถ้าใครพูดว่า ‘อ้ายโฉด’ คนนั้นจะมีโทษถึงไฟนรก</verse>
				<verse number="23">เพราะฉะนั้น ถ้าท่านนำเครื่องบูชามาถึงแท่นบูชาแล้ว และระลึกขึ้นได้ว่า พี่น้องมีเหตุขัดเคืองข้อหนึ่งข้อใดกับท่าน</verse>
				<verse number="24">จงวางเครื่องบูชาไว้ที่หน้าแท่นบูชา และกลับไปคืนดีกับพี่น้องผู้นั้นเสียก่อน แล้วจึงค่อยมาถวายเครื่องบูชาของท่าน</verse>
				<verse number="25">จงปรองดองกับคู่ความโดยเร็วในขณะที่พากันไปศาล มิฉะนั้นคู่ความนั้นจะมอบตัวท่านไว้กับผู้พิพากษา แล้วผู้พิพากษาจะมอบตัวท่านไว้กับผู้คุม และท่านจะต้องถูกขังไว้ในคุก</verse>
				<verse number="26">เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ท่านจะออกจากที่นั่นไม่ได้จนกว่าจะใช้หนี้หมด</verse>
				<verse number="27">“ท่านทั้งหลายได้ยินคำซึ่งกล่าวไว้ว่า ‘ห้ามล่วงประเวณีผัวเมียเขา’</verse>
				<verse number="28">ส่วนเราบอกพวกท่านว่า ใครมองผู้หญิงด้วยใจกำหนัดในหญิงนั้น คนนั้นได้ล่วงประเวณีในใจของเขากับหญิงนั้นแล้ว</verse>
				<verse number="29">ถ้าตาข้างขวาของท่านทำให้ตัวท่านหลงผิด จงควักออกทิ้งเสีย เพราะว่าถึงจะเสียอวัยวะอย่างหนึ่ง ก็ดีกว่าตัวท่านจะต้องลงนรก</verse>
				<verse number="30">ถ้ามือข้างขวาของท่านทำให้ตัวท่านหลงผิด จงตัดทิ้งเสีย เพราะถึงจะเสียอวัยวะอย่างหนึ่ง ก็ดีกว่าตัวท่านจะต้องลงนรก</verse>
				<verse number="31">“ยังมีคำกล่าวไว้ว่า ‘ถ้าใครจะหย่าภรรยาก็ให้ทำหนังสือหย่าให้กับภรรยานั้น’</verse>
				<verse number="32">เราบอกท่านทั้งหลายว่า ถ้าใครจะหย่าภรรยา เพราะเหตุอื่นนอกจากการมีชู้ คนนั้นก็จะเป็นเหตุให้หญิงนั้นผิดศีลล่วงประเวณี และถ้าใครแต่งงานกับหญิงที่หย่าแล้วนั้น คนนั้นก็ผิดศีลล่วงประเวณีด้วย</verse>
				<verse number="33">“อีกประการหนึ่งท่านทั้งหลายได้ยินคำซึ่งกล่าวไว้แก่คนในสมัยก่อนว่า ‘ห้ามเสียคำสัตย์สาบาน คำสัตย์สาบานที่ได้ถวายต่อองค์พระผู้เป็นเจ้านั้น ต้องรักษาไว้ให้มั่น ’</verse>
				<verse number="34">ส่วนเราบอกพวกท่านว่า อย่าสาบานเลย ไม่ว่าจะทำโดยอ้างถึงสวรรค์ เพราะสวรรค์เป็นที่ประทับของพระเจ้า</verse>
				<verse number="35">หรืออ้างถึงแผ่นดินโลก เพราะแผ่นดินโลกเป็นที่รองพระบาทของพระเจ้า หรืออ้างถึงกรุงเยรูซาเล็ม เพราะกรุงเยรูซาเล็มเป็นราชธานีของพระมหากษัตริย์</verse>
				<verse number="36">อย่าสาบานโดยอ้างถึงศีรษะของตน เพราะท่านจะทำให้ผมขาว หรือดำไปสักเส้นหนึ่งก็ไม่ได้</verse>
				<verse number="37">จริงก็จงว่าจริง ไม่ก็ว่าไม่ คำพูดที่เกินกว่านี้มาจากความชั่ว</verse>
				<verse number="38">“ท่านทั้งหลายได้ยินคำซึ่งกล่าวไว้ว่า ‘ตาแทนตา และฟันแทนฟัน’</verse>
				<verse number="39">ส่วนเราบอกพวกท่านว่า อย่าต่อสู้คนชั่ว ถ้าใครตบแก้มขวาของท่านก็จงหันแก้มอีกข้างหนึ่งให้เขาด้วย</verse>
				<verse number="40">ถ้าใครต้องการจะฟ้องศาล เพื่อจะปรับเอาเสื้อของท่านไป ก็จงสละเสื้อคลุมให้เขาด้วย</verse>
				<verse number="41">ถ้าใครจะเกณฑ์ท่านให้เดินทางไปหนึ่งกิโลเมตร ก็ให้เลยไปกับเขาถึงสองกิโลเมตร</verse>
				<verse number="42">ถ้าเขาจะขอสิ่งใดจากท่าน ก็จงให้ อย่าเมินหน้าจากผู้ที่ต้องการขอยืมจากท่าน</verse>
				<verse number="43">“ท่านทั้งหลายได้ยินคำซึ่งกล่าวไว้ว่า ‘จงรักเพื่อนบ้านของท่าน และเกลียดชังศัตรูของท่าน’</verse>
				<verse number="44">แต่เราบอกพวกท่านว่า จงรักศัตรูของท่าน และจงอธิษฐานเพื่อบรรดาคนที่ข่มเหงพวกท่าน</verse>
				<verse number="45">เพื่อว่าพวกท่านจะเป็นบุตรของพระบิดาของท่านผู้สถิตในสวรรค์ เพราะว่าพระองค์ทรงให้ดวงอาทิตย์ของพระองค์ขึ้นส่องสว่างแก่คนดีและคนชั่วเสมอกัน และให้ฝนตกแก่คนชอบธรรมและคนอธรรม</verse>
				<verse number="46">เพราะว่าถ้าพวกท่านรักคนที่รักท่าน พวกท่านจะได้บำเหน็จอะไร? พวกคนเก็บภาษีก็ทำอย่างนั้นไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="47">ถ้าพวกท่านทักทายแต่พี่น้องของตนเท่านั้น ท่านได้ทำอะไรพิเศษยิ่งกว่าคนอื่นๆ? พวกต่างชาติก็ทำอย่างนั้นไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="48">เพราะฉะนั้นพวกท่านจงเป็นคนดีพร้อม เหมือนอย่างที่พระบิดาของท่าน ผู้สถิตในสวรรค์ทรงดีพร้อม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">“จงระวัง อย่าทำศาสนกิจเพื่ออวดคนอื่น ถ้าทำอย่างนั้นท่านทั้งหลายจะไม่ได้รับบำเหน็จจากพระบิดาของท่านผู้สถิตในสวรรค์</verse>
				<verse number="2">“เพราะฉะนั้น เมื่อท่านทำทานอย่าเป่าแตรข้างหน้า เหมือนพวกคนหน้าซื่อใจคด ที่ทำในธรรมศาลาและตามถนน เพื่อให้คนสรรเสริญ เราบอกความจริงแก่พวกท่านว่า พวกเขาได้รับบำเหน็จของพวกเขาแล้ว</verse>
				<verse number="3">แต่ท่านเมื่อทำทาน อย่าให้มือซ้ายรู้การกระทำของมือขวา</verse>
				<verse number="4">เพื่อว่าทานของท่านจะเป็นทานลับ และพระบิดาของท่านผู้ทอดพระเนตรเห็นในที่ลี้ลับ จะประทานบำเหน็จแก่ท่าน</verse>
				<verse number="5">“เมื่อท่านทั้งหลายอธิษฐาน อย่าเป็นเหมือนพวกหน้าซื่อใจคด เพราะพวกเขาชอบยืนอธิษฐานในธรรมศาลาและตามมุมถนนต่างๆ เพื่อจะให้คนทั้งปวงเห็น เราบอกความจริงกับพวกท่านว่าพวกเขาได้รับบำเหน็จของเขาแล้ว</verse>
				<verse number="6">ส่วนท่านเมื่ออธิษฐานจงเข้าในห้องชั้นใน และเมื่อปิดประตูแล้ว จงอธิษฐานต่อพระบิดาของท่านผู้สถิตในที่ลี้ลับ และพระบิดาของท่านผู้ทอดพระเนตรเห็นในที่ลี้ลับจะประทานบำเหน็จแก่ท่าน</verse>
				<verse number="7">“แต่เมื่อพวกท่านอธิษฐาน อย่าพูดพล่อยๆ ซ้ำซาก เหมือนบรรดาคนต่างชาติเพราะเขาคิดว่าพูดมากหลายคำ พระจึงจะโปรดฟัง</verse>
				<verse number="8">อย่าทำเหมือนพวกเขาเลย เพราะว่าสิ่งไรซึ่งพวกท่านจำเป็น พระบิดาของท่านทรงทราบก่อนที่ท่านจะทูลขอต่อพระองค์</verse>
				<verse number="9">เพราะฉะนั้นพวกท่านจงอธิษฐานเช่นนี้ว่า ‘ข้าแต่พระบิดาของข้าพระองค์ทั้งหลาย ผู้สถิตในสวรรค์ ขอให้พระนามของพระองค์เป็นที่เคารพสักการะ</verse>
				<verse number="10">ขอให้แผ่นดินของพระองค์มาตั้งอยู่ ขอให้เป็นไปตามพระทัยของพระองค์ ในสวรรค์เป็นอย่างไรก็ให้เป็นไปอย่างนั้นในแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="11">ขอประทานอาหารประจำวันแก่พวกข้าพระองค์ในวันนี้</verse>
				<verse number="12">และขอทรงยกบาปผิดของพวกข้าพระองค์ เหมือนพวกข้าพระองค์ยกโทษบรรดาคนที่ทำผิดต่อข้าพระองค์</verse>
				<verse number="13">และขออย่าทรงนำพวกข้าพระองค์เข้าไปในการทดลอง แต่ขอให้พวกข้าพระองค์พ้นจากความชั่วร้าย ’</verse>
				<verse number="14">“เพราะว่าถ้าพวกท่านให้อภัยการล่วงละเมิดของเพื่อนมนุษย์ พระบิดาของท่านผู้สถิตในสวรรค์จะทรงให้อภัยการล่วงละเมิดของพวกท่านด้วย</verse>
				<verse number="15">แต่ถ้าพวกท่านไม่ให้อภัยการล่วงละเมิดของเพื่อนมนุษย์ พระบิดาของท่านจะไม่ทรงให้อภัยการล่วงละเมิดของพวกท่านเหมือนกัน</verse>
				<verse number="16">“เมื่อท่านทั้งหลายถืออดอาหาร อย่าทำหน้าเศร้าหมองเหมือนพวกคนหน้าซื่อใจคด เพราะพวกเขาทำหน้าให้มอมแมม เพื่อจะให้คนเห็นว่าเขาถืออดอาหาร เราบอกความจริงแก่พวกท่านว่า พวกเขาได้บำเหน็จของเขาแล้ว</verse>
				<verse number="17">แต่ท่านเมื่อถืออดอาหาร จงล้างหน้าและเอาน้ำมันชโลมศีรษะ</verse>
				<verse number="18">เพื่อคนทั้งหลายจะไม่รู้ว่าท่านถืออดอาหาร แต่ให้ปรากฏแก่พระบิดาของท่าน ผู้สถิตในที่ลี้ลับ และพระบิดาของท่าน ผู้ทอดพระเนตรเห็นในที่ลี้ลับจะประทานบำเหน็จแก่ท่าน</verse>
				<verse number="19">“อย่าสะสมทรัพย์สมบัติเพื่อตัวพวกท่านเองไว้ในโลก ที่อาจเป็นสนิมและที่แมลงกินเสียได้ และที่ขโมยอาจทะลวงลักเอาไปได้</verse>
				<verse number="20">แต่จงสะสมทรัพย์สมบัติเพื่อตัวพวกท่านเองไว้ในสวรรค์ ที่ไม่มีแมลงจะกินและไม่มีสนิมจะกัด และที่ไม่มีขโมยทะลวงลักเอาไปได้</verse>
				<verse number="21">เพราะว่าทรัพย์สมบัติของท่านอยู่ที่ไหน ใจของท่านก็อยู่ที่นั่นด้วย</verse>
				<verse number="22">“ตาเป็นประทีปของร่างกาย เพราะฉะนั้นถ้าตาของท่านปกติ ทั้งตัวของท่านก็พลอยสว่างไปด้วย</verse>
				<verse number="23">แต่ถ้าตาของท่านผิดปกติ ทั้งตัวของท่านก็พลอยมืดไปด้วย เพราะฉะนั้นถ้าความสว่างซึ่งอยู่ในตัวท่านมืดไป ความมืดนั้นจะหนาทึบสักเพียงใดหนอ</verse>
				<verse number="24">“ไม่มีใครเป็นข้าสองเจ้า บ่าวสองนายได้ เพราะว่าเขาจะชังนายข้างหนึ่ง และรักนายอีกข้างหนึ่ง หรือเขาจะนับถือนายฝ่ายหนึ่ง และดูหมิ่นนายอีกฝ่ายหนึ่ง ท่านทั้งหลายจะรับใช้พระเจ้าและเงินทองพร้อมกันไม่ได้</verse>
				<verse number="25">“เพราะเหตุนี้ เราบอกท่านทั้งหลายว่า อย่ากระวนกระวายถึงชีวิตของตนว่าจะเอาอะไรกิน หรือจะเอาอะไรดื่ม และอย่ากระวนกระวายถึงร่างกายของตนว่าจะเอาอะไรนุ่งห่ม ชีวิตสำคัญยิ่งกว่าอาหารไม่ใช่หรือ? และร่างกายสำคัญยิ่งกว่าเครื่องนุ่งห่มไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="26">จงดูนกทั้งหลายบนฟ้า พวกมันไม่ได้หว่าน ไม่ได้เกี่ยว ไม่ได้รวบรวมไว้ในยุ้งฉาง แต่พระบิดาของพวกท่าน ผู้สถิตในสวรรค์ทรงเลี้ยงพวกมันไว้ ท่านไม่ประเสริฐกว่าพวกมันหรือ?</verse>
				<verse number="27">มีใครในพวกท่านที่โดยความกระวนกระวาย สามารถต่ออายุของตนให้ยืนนานขึ้นอีกนิดหนึ่งได้</verse>
				<verse number="28">ท่านกระวนกระวายถึงเครื่องนุ่งห่มทำไม? จงพิจารณาดูว่าดอกไม้ในทุ่งนานั้นเติบโตขึ้นอย่างไร มันไม่ทำงาน มันไม่ปั่นด้าย</verse>
				<verse number="29">แต่เราบอกพวกท่านว่า แม้แต่กษัตริย์ซาโลมอนเมื่อทรงบริบูรณ์ด้วยศักดิ์ศรี ก็ไม่ได้แต่งพระองค์งามเท่าดอกไม้เหล่านี้สักดอกหนึ่ง</verse>
				<verse number="30">และถ้าพระเจ้าทรงตกแต่งหญ้าที่ทุ่งนาอย่างนั้น ซึ่งเป็นอยู่วันนี้และรุ่งขึ้นต้องทิ้งในเตาไฟ โอ พวกมีความเชื่อน้อย พระองค์จะไม่ทรงตกแต่งท่านมากยิ่งกว่านั้นหรือ?</verse>
				<verse number="31">เหตุฉะนั้นอย่ากระวนกระวายและกล่าวว่าจะเอาอะไรกิน? หรือจะเอาอะไรดื่ม? หรือจะเอาอะไรนุ่งห่ม?</verse>
				<verse number="32">เพราะว่าบรรดาคนต่างชาติแสวงหาสิ่งทั้งปวงนี้ แต่ว่าพระบิดาของพวกท่านผู้สถิตในสวรรค์ทรงทราบแล้วว่าท่านต้องการสิ่งทั้งปวงนี้</verse>
				<verse number="33">แต่พวกท่านจงแสวงหาแผ่นดินของพระเจ้า และความชอบธรรมของพระองค์ก่อน แล้วพระองค์จะทรงเพิ่มเติมสิ่งทั้งปวงนี้ให้</verse>
				<verse number="34">“เพราะฉะนั้น อย่ากระวนกระวายถึงวันพรุ่งนี้ เพราะว่าพรุ่งนี้ก็มีเรื่องกระวนกระวายของมันเอง แต่ละวันก็มีทุกข์พออยู่แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">“อย่าพิพากษา เพื่อพระเจ้าจะไม่ทรงพิพากษาท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="2">เพราะว่าพวกท่านจะพิพากษาผู้อื่นอย่างไร พระเจ้าจะทรงพิพากษาท่านอย่างนั้น และท่านทั้งหลายจะตวงให้ผู้อื่นด้วยทะนานอันใด พระเจ้าจะทรงตวงให้พวกท่านด้วยทะนานอันนั้น</verse>
				<verse number="3">ทำไมท่านมองเห็นผงในตาพี่น้องของท่าน แต่กลับมองไม่เห็นไม้ทั้งท่อนที่อยู่ในตาของท่าน?</verse>
				<verse number="4">ท่านจะกล่าวกับพี่น้องได้อย่างไรว่า ‘ให้ฉันเขี่ยผงออกจากตาของเธอ?’ ทั้งๆ ที่มีไม้ทั้งท่อนอยู่ในตาของท่านเอง</verse>
				<verse number="5">คนหน้าซื่อใจคด จงชักไม้ทั้งท่อนออกจากตาของท่านก่อน แล้วท่านจะเห็นได้ถนัด จึงจะเขี่ยผงออกจากตาพี่น้องของท่านได้</verse>
				<verse number="6">“อย่าให้ของบริสุทธิ์แก่สุนัข อย่าโยนไข่มุกให้แก่สุกร เกรงว่ามันจะเหยียบย่ำเสีย และจะหันกลับมากัดพวกท่านด้วย</verse>
				<verse number="7">“จงขอแล้วจะได้ จงหาแล้วจะพบ จงเคาะแล้วจะเปิดให้แก่พวกท่าน</verse>
				<verse number="8">เพราะว่าทุกคนที่ขอก็ได้ และทุกคนที่แสวงหาก็พบ ทุกคนที่เคาะก็จะเปิดให้เขา</verse>
				<verse number="9">ในพวกท่านมีใครบ้างที่จะเอาก้อนหินให้ลูกเมื่อเขาขอขนมปัง?</verse>
				<verse number="10">หรือให้งูเมื่อลูกขอปลา?</verse>
				<verse number="11">เพราะฉะนั้น ถ้าพวกท่านเองผู้เป็นคนบาปยังรู้จักให้ของดีแก่ลูกของตน ยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด พระบิดาของท่านผู้สถิตในสวรรค์จะประทานสิ่งดีแก่พวกที่ขอต่อพระองค์</verse>
				<verse number="12">จงปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างที่พวกท่านต้องการให้พวกเขาปฏิบัติต่อท่าน เพราะนี่คือธรรมบัญญัติและคำสั่งสอนของบรรดาผู้เผยพระวจนะ</verse>
				<verse number="13">“จงเข้าไปทางประตูแคบ เพราะว่าประตูใหญ่ และทางกว้างนั้นนำไปถึงความพินาศ และคนทั้งหลายที่เข้าไปทางนั้นมีมาก</verse>
				<verse number="14">เพราะประตูที่แคบและทางที่ลำบากนั้นนำไปสู่ชีวิต และพวกที่หาพบก็มีน้อย</verse>
				<verse number="15">“ท่านทั้งหลายจงระวังพวกผู้เผยพระวจนะเทียมเท็จ ที่มาหาท่านนุ่งห่มเหมือนแกะ แต่ภายในนั้นร้ายกาจเหมือนหมาป่า</verse>
				<verse number="16">พวกท่านจะรู้จักพวกเขาได้ด้วยผลของพวกเขา ผลองุ่นนั้นเก็บได้จากต้นไม้มีหนามหรือ? และผลมะเดื่อนั้นเก็บได้จากพืชหนามหรือ?</verse>
				<verse number="17">ต้นไม้ดีย่อมให้แต่ผลดี ต้นไม้เลวก็ย่อมให้ผลเลว</verse>
				<verse number="18">ต้นไม้ดีจะเกิดผลเลวไม่ได้ หรือต้นไม้เลวจะเกิดผลดีก็ไม่ได้</verse>
				<verse number="19">ต้นไม้ซึ่งไม่เกิดผลดีย่อมต้องถูกฟันลงและทิ้งเสียในไฟ</verse>
				<verse number="20">เพราะฉะนั้น พวกท่านจะรู้จักเขาได้เพราะผลของพวกเขา</verse>
				<verse number="21">“ไม่ใช่ทุกคนที่เรียกเราว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า’ จะได้เข้าในแผ่นดินสวรรค์ แต่ผู้ที่ปฏิบัติตามพระทัยพระบิดาของเรา ผู้สถิตในสวรรค์จึงจะเข้าได้</verse>
				<verse number="22">เมื่อถึงวันนั้นจะมีคนจำนวนมากร้องแก่เราว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์ได้เผยพระวจนะในพระนามของพระองค์ และได้ขับผีออกในพระนามของพระองค์ และได้ทำการแห่งฤทธานุภาพมากมายในพระนามของพระองค์ไม่ใช่หรือ?’</verse>
				<verse number="23">เมื่อนั้นเราจะกล่าวแก่พวกเขาว่า ‘เราไม่เคยรู้จักพวกเจ้าเลย เจ้าผู้ทำความชั่ว จงไปเสียให้พ้นหน้าเรา’</verse>
				<verse number="24">“เพราะฉะนั้น ทุกคนที่ได้ยินคำเหล่านี้ของเราและประพฤติตาม ก็เปรียบเสมือนผู้ที่มีสติปัญญาสร้างบ้านของตนไว้บนศิลา</verse>
				<verse number="25">แล้วฝนก็ตกและน้ำก็ไหลเชี่ยว ลมก็พัดปะทะบ้านนั้น แต่บ้านไม่ได้พังลง เพราะว่ารากตั้งอยู่บนศิลา</verse>
				<verse number="26">แต่ทุกคนที่ได้ยินคำเหล่านี้ของเราและไม่ประพฤติตาม ก็เปรียบเสมือนคนที่โง่เขลา สร้างบ้านของตนไว้บนทราย</verse>
				<verse number="27">แล้วฝนก็ตกและน้ำก็ไหลเชี่ยว ลมก็พัดปะทะบ้านนั้น บ้านนั้นก็พังทลายลง และการพังทลายนั้นก็ยิ่งใหญ่”</verse>
				<verse number="28">เมื่อพระเยซูตรัสคำเหล่านี้เสร็จแล้ว ฝูงชนก็อัศจรรย์ใจด้วยคำสั่งสอนของพระองค์</verse>
				<verse number="29">เพราะพระองค์ทรงสั่งสอนพวกเขาอย่างผู้มีสิทธิอำนาจ ไม่เหมือนบรรดาธรรมาจารย์ของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">เมื่อพระองค์เสด็จลงมาจากภูเขาแล้ว มหาชนติดตามพระองค์ไป</verse>
				<verse number="2">ขณะนั้นมีคนโรคเรื้อนมากราบไหว้พระองค์ แล้วทูลว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า เพียงแต่พระองค์จะโปรด ก็จะทรงบันดาลให้ข้าพระองค์หายสะอาดได้”</verse>
				<verse number="3">พระองค์ยื่นพระหัตถ์และทรงสัมผัสเขา แล้วตรัสว่า “เราพอใจแล้ว จงหายสะอาด” ในทันใดนั้น โรคเรื้อนของเขาก็ได้รับการชำระให้สะอาด</verse>
				<verse number="4">พระเยซูตรัสสั่งเขาว่า “อย่าเล่าให้ใครฟัง แต่จงไปแสดงตัวกับปุโรหิต และถวายเครื่องบูชาตามซึ่งโมเสสได้สั่งไว้ เพื่อเป็นหลักฐานต่อคนทั้งหลายว่าเจ้าหายโรคแล้ว”</verse>
				<verse number="5">เมื่อพระเยซูเสด็จเข้าไปในเมืองคาเปอรนาอุม มีนายร้อยคนหนึ่งมาอ้อนวอนพระองค์</verse>
				<verse number="6">ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า บ่าวของข้าพระองค์เป็นง่อยอยู่ที่บ้านทนทุกข์ทรมานอย่างยิ่ง”</verse>
				<verse number="7">พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า “เราจะไปรักษาเขาให้หาย”</verse>
				<verse number="8">นายร้อยคนนั้นทูลพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์เป็นคนไม่สมควรที่จะรับเสด็จพระองค์เข้าใต้ชายคาของข้าพระองค์ ขอพระองค์ตรัสเท่านั้น บ่าวของข้าพระองค์ก็จะหายโรค</verse>
				<verse number="9">เพราะว่าข้าพระองค์อยู่ใต้อำนาจคนอื่น และมีพวกทหารอยู่ใต้อำนาจของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะบอกแก่คนนี้ว่า ‘ไป’ เขาก็ไป บอกแก่คนนั้นว่า ‘มา’ เขาก็มา บอกทาสของข้าพระองค์ว่า ‘จงทำสิ่งนี้’ เขาก็ทำ”</verse>
				<verse number="10">เมื่อพระเยซูทรงได้ยินดังนั้นก็ประหลาดพระทัยนัก ตรัสกับบรรดาคนที่ตามพระองค์ว่า “เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า เราไม่เคยพบศรัทธาที่ไหนมากเท่านี้แม้ในอิสราเอล</verse>
				<verse number="11">เราบอกพวกท่านว่า คนจำนวนมากที่มาจากทิศตะวันออกและทิศตะวันตกจะมาร่วมงานเลี้ยงกับอับราฮัม อิสอัค และยาโคบในแผ่นดินสวรรค์</verse>
				<verse number="12">แต่ทายาททั้งหลายของแผ่นดินนั้นจะถูกขับไล่ไสส่งออกไปในที่มืด ที่นั่นจะมีเสียงร้องไห้ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน”</verse>
				<verse number="13">แล้วพระเยซูจึงตรัสกับนายร้อยว่า “จงกลับบ้านเถิด ท่านมีศรัทธาแล้ว จงได้ผลตามศรัทธานั้น” ในทันใดนั้นเอง บ่าวของเขาก็หายเป็นปกติ</verse>
				<verse number="14">เมื่อพระเยซูเสด็จเข้าไปในบ้านของเปโตร ก็ทอดพระเนตรเห็นแม่ยายของเปโตรนอนป่วยจับไข้อยู่</verse>
				<verse number="15">พอพระองค์ทรงสัมผัสมือนาง ไข้ก็หาย นางจึงลุกขึ้นปรนนิบัติพระองค์</verse>
				<verse number="16">พอค่ำลง พวกเขาพาคนจำนวนมากที่มีผีสิงมาหาพระองค์ พระองค์ก็ทรงขับผีออกด้วยพระดำรัส และบรรดาคนเจ็บป่วยนั้น พระองค์ก็ทรงรักษาให้หาย</verse>
				<verse number="17">ทั้งนี้เพื่อจะให้สำเร็จตามพระวจนะที่ตรัสผ่านอิสยาห์ผู้เผยพระวจนะที่ว่า “ท่านแบกความเจ็บไข้ของเรา และหอบโรคของเราไป”</verse>
				<verse number="18">เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นฝูงชนมาล้อมพระองค์ไว้ พระองค์จึงตรัสสั่งให้ข้ามฟากไป</verse>
				<verse number="19">ขณะนั้นมีธรรมาจารย์คนหนึ่งมาหาพระองค์ทูลว่า “ท่านอาจารย์ ท่านไปทางไหน ข้าพเจ้าจะตามท่านไปทางนั้น”</verse>
				<verse number="20">พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า “หมาจิ้งจอกยังมีโพรง และนกในอากาศก็ยังมีรัง แต่บุตรมนุษย์ไม่มีที่ที่จะวางศีรษะ”</verse>
				<verse number="21">คนหนึ่งในพวกสาวกของพระองค์มาทูลพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า โปรดให้ข้าพระองค์ไปฝังศพพ่อของข้าพระองค์ก่อน”</verse>
				<verse number="22">พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า “จงตามเรามาเถิด ปล่อยให้คนตายฝังคนตายของพวกเขาเองเถิด”</verse>
				<verse number="23">เมื่อพระองค์เสด็จลงเรือ พวกสาวกของพระองค์ก็ตามพระองค์ไป</verse>
				<verse number="24">นี่แน่ะ เกิดพายุใหญ่ในทะเลสาบจนคลื่นซัดท่วมเรือ แต่พระองค์บรรทมอยู่</verse>
				<verse number="25">และพวกสาวกมาปลุกพระองค์ ทูลว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอพระองค์โปรดช่วยเถิด เรากำลังจะจมอยู่แล้ว”</verse>
				<verse number="26">พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า “ทำไมจึงกลัวนัก? คนศรัทธาน้อย” แล้วพระองค์ทรงลุกขึ้นห้ามลมและทะเล คลื่นลมก็สงบเงียบทั่วไป</verse>
				<verse number="27">คนเหล่านั้นก็อัศจรรย์ใจพูดกันว่า “ท่านผู้นี้เป็นใครกันแน่ แม้แต่ลมและทะเลก็เชื่อฟังท่าน?”</verse>
				<verse number="28">เมื่อพระองค์ทรงข้ามฟากไปถึงเขตแดนกาดารา แล้ว มีคนถูกผีสิงสองคนออกมาจากอุโมงค์ฝังศพ มาพบพระองค์ เขาทั้งสองดูน่ากลัวมาก จนไม่มีใครกล้าเดินผ่านทางนั้น</verse>
				<verse number="29">พวกเขาร้องตะโกนว่า “ท่านผู้เป็นพระบุตรของพระเจ้า ท่านจะมายุ่งกับเราทำไม จะมาทรมานเราก่อนเวลาหรือ?”</verse>
				<verse number="30">ห่างจากที่นั่นออกไปมีสุกรฝูงใหญ่กำลังหากินอยู่</verse>
				<verse number="31">ผีเหล่านั้นอ้อนวอนพระองค์ว่า “ถ้าท่านขับเราออกก็ขอให้เข้าไปอยู่ในฝูงสุกรนั้นเถิด”</verse>
				<verse number="32">พระองค์จึงตรัสกับผีเหล่านั้นว่า “จงไป” ผีเหล่านั้นก็ออกไปสิงอยู่ในฝูงสุกร ดูซิ สุกรทั้งฝูงนั้นก็วิ่งกระโดดจากหน้าผาชันลงไปในทะเล และจมน้ำตายหมด</verse>
				<verse number="33">พวกคนเลี้ยงสุกรต่างก็หนีเข้าไปในเมือง และเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับคนที่มีผีสิงสองคนนั้น</verse>
				<verse number="34">นี่แน่ะ คนทั้งเมืองพากันออกมาหาพระเยซู เมื่อพบพระองค์แล้ว พวกเขาจึงอ้อนวอนขอให้พระองค์เสด็จไปเสียจากเขตแดนของพวกเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">พระเยซูเสด็จลงเรือข้ามฟากไปยังเมืองของพระองค์</verse>
				<verse number="2">นี่แน่ะ เขาทั้งหลายหามคนง่อยคนหนึ่งซึ่งนอนอยู่บนที่นอนมาหาพระองค์ เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นความเชื่อของพวกเขา จึงตรัสกับคนง่อยว่า “ลูกเอ๋ย จงชื่นใจเถิด บาปของเจ้าได้รับอภัยแล้ว”</verse>
				<verse number="3">เมื่อได้ยินดังนั้น พวกธรรมาจารย์บางคนคิดในใจว่า “คนนี้หมิ่นประมาทพระเจ้า”</verse>
				<verse number="4">พระเยซูทรงทราบความคิดของพวกเขา จึงตรัสว่า “ทำไมพวกท่านจึงคิดการชั่วอยู่ในใจ?</verse>
				<verse number="5">การที่พูดว่า ‘บาปต่างๆ ของท่านได้รับอภัยแล้ว’ กับการพูดว่า ‘จงลุกขึ้นเดินไปเถิด’ แบบไหนจะง่ายกว่ากัน?</verse>
				<verse number="6">ทั้งนี้เพื่อให้ท่านรู้ว่า บุตรมนุษย์มีสิทธิอำนาจในโลกที่จะอภัยบาปได้” พระองค์จึงตรัสสั่งคนง่อยว่า “จงลุกขึ้นยกที่นอนกลับไปบ้านของท่าน”</verse>
				<verse number="7">เขาจึงลุกขึ้นไปบ้าน</verse>
				<verse number="8">เมื่อฝูงชนเห็นดังนั้น พวกเขาก็เกรงกลัว แล้วพากันสรรเสริญพระเจ้า ผู้ประทานสิทธิอำนาจเช่นนั้นแก่มนุษย์</verse>
				<verse number="9">เมื่อพระเยซูเสด็จเลยตำบลนั้นไป ก็ทอดพระเนตรเห็นคนหนึ่งชื่อมัทธิวนั่งอยู่ที่ด่านภาษี จึงตรัสกับเขาว่า “จงตามเรามาเถิด” เขาก็ลุกขึ้นตามพระองค์ไป</verse>
				<verse number="10">เมื่อพระองค์ประทับและเสวยอาหาร อยู่ในบ้าน มีคนเก็บภาษีและคนบาปอื่นๆ หลายคน เข้ามาร่วมรับประทานอาหารกับพระเยซู และกับบรรดาสาวกของพระองค์</verse>
				<verse number="11">เมื่อพวกฟาริสีเห็นแล้ว ก็กล่าวกับพวกสาวกของพระองค์ว่า “ทำไมอาจารย์ของพวกท่านจึงรับประทานอาหารด้วยกันกับพวกคนเก็บภาษี และพวกคนบาป?”</verse>
				<verse number="12">เมื่อพระเยซูทรงได้ยินแล้วก็ตรัสว่า “คนแข็งแรงไม่ต้องการหมอ แต่คนเจ็บป่วยต้องการ</verse>
				<verse number="13">ท่านจงไปเรียนความหมายของคัมภีร์ข้อนี้ ที่ว่า ‘เราประสงค์ความเมตตา ไม่ประสงค์เครื่องสัตวบูชา’ ด้วยว่าเราไม่ได้มาเพื่อเรียกคนชอบธรรม แต่มาเรียกคนบาป”</verse>
				<verse number="14">แล้วบรรดาสาวกของยอห์นมาหาพระเยซูทูลว่า “ทำไมเราและพวกฟาริสีถืออดอาหาร แต่พวกสาวกของท่านไม่ถือ?”</verse>
				<verse number="15">พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า “บรรดาแขกรับเชิญจะโศกเศร้า เมื่อเจ้าบ่าวยังอยู่กับพวกเขาหรือ? แต่วันหนึ่งเจ้าบ่าวจะถูกพรากไปจากเขา และเมื่อนั้นพวกเขาจะถืออดอาหาร</verse>
				<verse number="16">ไม่มีใครเอาชิ้นผ้าทอใหม่มาปะเสื้อเก่า เพราะว่าผ้าที่ปะเข้านั้น เมื่อหดจะทำให้เสื้อเก่าขาดกว้างออกไปอีก</verse>
				<verse number="17">และเขาทั้งหลายไม่เอาเหล้าองุ่นหมักใหม่ มาใส่ในถุงหนังเก่า ถ้าทำอย่างนั้นถุงหนังจะขาด เหล้าองุ่นจะรั่ว ทั้งถุงหนังก็จะเสียไปด้วย แต่เขาย่อมเอาเหล้าองุ่นหมักใหม่ใส่ในถุงหนังใหม่ แล้วทั้งคู่ก็จะอยู่ในสภาพดี”</verse>
				<verse number="18">เมื่อพระองค์กำลังตรัสคำเหล่านี้กับเขาทั้งหลาย ก็มีนายธรรมศาลา คนหนึ่งมากราบไหว้พระองค์แล้วทูลว่า “ลูกสาวของข้าพระองค์เพิ่งตาย ขอพระองค์เสด็จไปวางพระหัตถ์บนตัวเขา แล้วเขาจะเป็นขึ้น”</verse>
				<verse number="19">พระเยซูจึงทรงลุกขึ้นเสด็จตามเขาไป และพวกสาวกของพระองค์ตามไปด้วย</verse>
				<verse number="20">นี่แน่ะ มีผู้หญิงคนหนึ่งเป็นโรคตกโลหิตได้สิบสองปีแล้ว แอบมาข้างหลังแตะต้องชายฉลองพระองค์</verse>
				<verse number="21">เพราะนางคิดในใจว่า “ถ้าฉันได้แตะต้องฉลองพระองค์เท่านั้น ฉันก็จะหายโรค”</verse>
				<verse number="22">พระเยซูทรงเหลียวหลังทอดพระเนตรเห็นเข้า จึงตรัสว่า “ลูกหญิงเอ๋ย จงชื่นใจเถิด ที่หายโรคนั้นก็เพราะลูกเชื่อ” นับตั้งแต่เวลานั้น ผู้หญิงนั้นก็หายป่วยเป็นปกติ</verse>
				<verse number="23">เมื่อพระเยซูเสด็จเข้าไปในบ้านของนายธรรมศาลานั้น ทอดพระเนตรเห็นพวกเป่าปี่และคนจำนวนมากชุลมุนกันอยู่</verse>
				<verse number="24">พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า “จงถอยออกไปเถิด ด้วยว่าเด็กผู้หญิงคนนี้ยังไม่ตาย แต่นอนหลับอยู่” พวกเขาก็พากันหัวเราะเยาะพระองค์</verse>
				<verse number="25">แต่เมื่อไล่ผู้คนออกไปแล้ว พระองค์เสด็จเข้าไปจับมือเด็กและเด็กผู้หญิงคนนั้นก็ลุกขึ้น</verse>
				<verse number="26">แล้วเรื่องนั้นก็ลือไปทั่วแคว้นนั้น</verse>
				<verse number="27">เมื่อพระเยซูเสด็จไปจากที่นั่น ก็มีคนตาบอดสองคนตามพระองค์มาร้องว่า “บุตรดาวิด เจ้าข้า ขอทรงพระเมตตาพวกข้าพระองค์เถิด”</verse>
				<verse number="28">และเมื่อพระองค์เสด็จเข้าไปในบ้าน คนตาบอดทั้งสองก็เข้ามาหาพระองค์ พระเยซูตรัสถามเขาทั้งสองว่า “ท่านเชื่อหรือไม่ว่าเรามีฤทธิ์เดชทำการนี้ได้?” เขาทั้งสองทูลพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์เชื่อ”</verse>
				<verse number="29">แล้วพระองค์ทรงแตะต้องนัยน์ตาของเขา ตรัสว่า “ให้เป็นไปตามความเชื่อของพวกท่านเถิด”</verse>
				<verse number="30">แล้วนัยน์ตาของเขาทั้งสองก็กลับเห็นได้ พระเยซูทรงกำชับเขาว่า “จงระวังอย่าบอกให้ใครรู้เลย”</verse>
				<verse number="31">แต่เมื่อไปจากที่นั่นแล้ว เขาก็ป่าวประกาศเรื่องพระองค์ทั่วแคว้นนั้น</verse>
				<verse number="32">ขณะเมื่อพระเยซูกำลังเสด็จออกไปจากที่นั่นกับเหล่าสาวก ก็มีคนพาคนใบ้คนหนึ่งที่มีผีสิงอยู่มาหาพระองค์</verse>
				<verse number="33">เมื่อทรงขับผีออกแล้ว คนใบ้นั้นก็พูดได้ ฝูงชนก็อัศจรรย์ใจพูดกันว่า “เรื่องเช่นนี้ไม่เคยปรากฏในอิสราเอลเลย”</verse>
				<verse number="34">แต่พวกฟาริสีกล่าวว่า “คนนี้ขับผีออกโดยนายผี”</verse>
				<verse number="35">พระเยซูจึงทรงดำเนินไปตามเมืองและหมู่บ้านโดยรอบ ทรงสั่งสอนในธรรมศาลาของเขาทั้งหลาย ทรงประกาศข่าวประเสริฐเรื่องแผ่นดินของพระเจ้า ทรงรักษาโรคและความเจ็บป่วยทุกอย่างให้หาย</verse>
				<verse number="36">และเมื่อพระองค์ทอดพระเนตรฝูงชนก็ทรงสงสารเขาทั้งหลาย เพราะพวกเขาถูกรังควานและไร้ที่พึ่งเหมือนฝูงแกะไม่มีผู้เลี้ยง</verse>
				<verse number="37">แล้วพระองค์ตรัสกับสาวกทั้งหลายของพระองค์ว่า “ข้าวที่ต้องเกี่ยวนั้นมีมากนักหนา แต่คนงานยังน้อยอยู่</verse>
				<verse number="38">เพราะฉะนั้นท่านจงอ้อนวอนพระองค์ผู้ทรงเป็นเจ้าของนา ให้ทรงส่งคนงานมาเก็บเกี่ยวพืชผลของพระองค์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">พระองค์ทรงเรียกสาวกสิบสองคนของพระองค์มา แล้วประทานสิทธิอำนาจให้พวกเขาขับผีโสโครกออกได้ และทรงให้รักษาโรคและความเจ็บป่วยทุกอย่างให้หายได้</verse>
				<verse number="2">อัครทูต สิบสองคนนั้นมีชื่อดังนี้ คนแรกชื่อซีโมนที่เรียกว่าเปโตร กับอันดรูว์น้องของเขา ยากอบบุตรเศเบดี กับยอห์นน้องของเขา</verse>
				<verse number="3">ฟีลิป และบารโธโลมิว โธมัส และมัทธิวคนเก็บภาษี ยากอบบุตรอัลเฟอัสและเลบเบอัส ผู้ที่มีชื่ออีกว่าธัดเดอัส</verse>
				<verse number="4">ซีโมนพรรคชาตินิยม และยูดาสอิสคาริโอท ที่ได้ทรยศพระองค์</verse>
				<verse number="5">สิบสองคนนี้ พระเยซูทรงใช้ให้ออกไปและมีรับสั่งพวกเขาว่า “อย่าไปยังที่อยู่ของพวกต่างชาติ และอย่าเข้าไปในเมืองของชาวสะมาเรีย</verse>
				<verse number="6">แต่ว่าจงไปหาแกะหลงของวงศ์วานอิสราเอลนั้นดีกว่า</verse>
				<verse number="7">จงไปพลางประกาศพลางว่า ‘แผ่นดินสวรรค์มาใกล้แล้ว’</verse>
				<verse number="8">จงรักษาคนเจ็บป่วยให้หาย จงทำให้คนตายแล้วเป็นขึ้น จงทำให้คนโรคเรื้อนหายสะอาด และจงขับผีออก ท่านทั้งหลายได้รับเปล่าๆ ก็จงให้เปล่าๆ</verse>
				<verse number="9">อย่าหาเหรียญทองคำหรือเหรียญเงินหรือเหรียญทองแดงไว้ในเข็มขัด ของพวกท่าน</verse>
				<verse number="10">อย่าเอาย่าม หรือเสื้อสองตัว หรือรองเท้าอีกคู่ หรือไม้เท้า เพราะว่าคนที่ทำงานก็สมควรจะได้อาหารกิน</verse>
				<verse number="11">เมื่อท่านทั้งหลายมาถึงเมืองใดหรือหมู่บ้านใด จงสืบดูว่าใครเป็นคนเหมาะสมในที่นั้น แล้วจงไปอาศัยกับคนนั้น จนกว่าจะจากไป</verse>
				<verse number="12">ขณะเมื่อขึ้นบ้าน จงให้พรแก่บ้านนั้น</verse>
				<verse number="13">ถ้าบ้านนั้นสมควรรับพร ก็ให้สันติสุขของพวกท่านอยู่กับบ้านนั้น แต่ถ้าบ้านนั้นไม่สมควรรับพร ก็ให้สันติสุขนั้นกลับคืนมาสู่พวกท่านอีก</verse>
				<verse number="14">ถ้าใครไม่ต้อนรับและไม่ฟังคำของท่าน เมื่อจะออกจากบ้านนั้นหรือเมืองนั้น จงสะบัดผงคลีที่ติดเท้าของพวกท่านออกเสีย</verse>
				<verse number="15">เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ในวันพิพากษานั้น โทษของเมืองโสโดม และเมืองโกโมราห์ จะเบากว่าโทษของเมืองนั้น</verse>
				<verse number="16">“นี่แน่ะ เราใช้ท่านทั้งหลายไปดุจแกะอยู่ท่ามกลางพวกหมาป่า เพราะฉะนั้นจงเฉลียวฉลาดเหมือนงู และไม่มีพิษมีภัยเหมือนนกพิราบ</verse>
				<verse number="17">แต่จงระวังผู้คนให้ดี เพราะเขาทั้งหลายจะมอบท่านทั้งหลายไว้กับศาล และจะเฆี่ยนท่านในธรรมศาลาของพวกเขา</verse>
				<verse number="18">และจะมอบพวกท่านให้เจ้าเมืองและกษัตริย์เพราะเรา เพื่อว่าพวกท่านจะได้เป็นพยานแก่พวกเขาและแก่พวกต่างชาติ</verse>
				<verse number="19">แต่เมื่อพวกเขามอบตัวท่านนั้น อย่ากังวลว่าจะพูดอะไรหรืออย่างไร เพราะเมื่อถึงเวลานั้น คำที่พวกท่านจะพูดนั้น พระเจ้าจะประทานแก่พวกท่าน</verse>
				<verse number="20">เพราะว่าผู้ที่พูดไม่ใช่ตัวท่านเอง แต่เป็นพระวิญญาณแห่งพระบิดาของพวกท่านผู้ตรัสผ่านท่าน</verse>
				<verse number="21">พี่จะมอบน้องให้ถึงแก่ความตาย พ่อจะมอบลูก และลูกก็จะทรยศต่อพ่อแม่ให้ถึงแก่ความตาย</verse>
				<verse number="22">คนทั้งปวงจะเกลียดชังท่านเพราะนามของเรา แต่ผู้ที่สู้ทนจนถึงที่สุดจะได้รับความรอด</verse>
				<verse number="23">เมื่อพวกเขาข่มเหงท่านในเมืองหนึ่ง จงหนีไปยังอีกเมืองหนึ่ง เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ก่อนที่ท่านจะไปทั่วเมืองต่างๆ ทั้งหมดในอิสราเอล บุตรมนุษย์จะเสด็จมา</verse>
				<verse number="24">“ศิษย์ไม่ใหญ่กว่าครู และทาสไม่ใหญ่กว่านายของตน</verse>
				<verse number="25">ซึ่งศิษย์จะได้รับการรับรองเสมอครู และทาสเสมอนายของตนก็พออยู่แล้ว ถ้าพวกเขาเรียกเจ้าบ้านว่าเบเอลเซบูล พวกเขาจะเรียกลูกบ้านมากยิ่งกว่านั้นเท่าใด</verse>
				<verse number="26">“เพราะฉะนั้นอย่ากลัวเขา เพราะว่าไม่มีสิ่งใดที่ปิดบังไว้ซึ่งจะไม่ถูกเปิดออก หรือความลับที่จะไม่ถูกเผยให้รู้</verse>
				<verse number="27">สิ่งที่เรากล่าวแก่พวกท่านในที่มืด ท่านจงกล่าวในที่แจ้ง และสิ่งที่ได้ยินจากการกระซิบ จงตะโกนจากดาดฟ้าหลังคาบ้าน</verse>
				<verse number="28">อย่ากลัวผู้ที่ฆ่าได้แต่กาย แต่ไม่สามารถฆ่าจิตวิญญาณ แต่จงกลัวพระองค์ผู้ทรงสามารถทำลายทั้งจิตวิญญาณและกายในนรกได้</verse>
				<verse number="29">นกกระจาบสองตัวเขาขายหนึ่งอาส์ซาริอัน ไม่ใช่หรือ? แต่ถ้าพระบิดาของท่านไม่โปรด นกเหล่านั้นจะไม่ตกลงถึงดินแม้แต่ตัวเดียว</verse>
				<verse number="30">ถึงผมของท่านทั้งหลาย ก็ทรงนับไว้แล้วทุกเส้น</verse>
				<verse number="31">เพราะฉะนั้นอย่ากลัวเลย พวกท่านก็ประเสริฐกว่านกกระจาบหลายตัว</verse>
				<verse number="32">“เพราะฉะนั้นทุกคนที่จะรับเราต่อหน้ามนุษย์ เราจะรับผู้นั้นเฉพาะพระพักตร์พระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์</verse>
				<verse number="33">แต่ผู้ใดจะไม่ยอมรับเราต่อหน้ามนุษย์ เราก็จะไม่ยอมรับผู้นั้นเฉพาะพระพักตร์พระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์ด้วย</verse>
				<verse number="34">“อย่าคิดว่าเรามาเพื่อจะนำสันติภาพมาสู่โลก เราไม่ได้นำสันติภาพมาให้ แต่เรานำดาบมา</verse>
				<verse number="35">เรามาเพื่อจะให้ ลูกชาย หมางใจกับบิดาของตน ลูกสาวหมางใจกับมารดา ลูกสะใภ้หมางใจกับแม่ผัว</verse>
				<verse number="36">และ ผู้ที่อยู่ร่วมบ้านเดียวกันก็จะเป็นศัตรูต่อกัน</verse>
				<verse number="37">ใครที่รักบิดามารดายิ่งกว่ารักเรา ก็ไม่มีค่าควรกับเรา และใครที่รักบุตรชายหญิงยิ่งกว่ารักเรา คนนั้นก็ไม่มีค่าควรกับเรา</verse>
				<verse number="38">และใครที่ไม่รับกางเขนของตนและตามเราไป คนนั้นก็ไม่มีค่าควรกับเรา</verse>
				<verse number="39">ผู้ที่จะเอาชีวิตของตนรอด จะกลับเสียชีวิต แต่ผู้ที่เสียชีวิตของตนเพราะเห็นแก่เราก็จะได้ชีวิตรอด</verse>
				<verse number="40">“ผู้ที่ต้อนรับท่านทั้งหลายก็ต้อนรับเรา และผู้ที่ต้อนรับเราก็ต้อนรับพระองค์ที่ทรงใช้เรามา</verse>
				<verse number="41">ผู้ที่ต้อนรับผู้เผยพระวจนะเพราะเป็นผู้เผยพระวจนะ ก็จะได้บำเหน็จอย่างที่ผู้เผยพระวจนะพึงได้รับ และผู้ที่ต้อนรับคนชอบธรรมเพราะเป็นคนชอบธรรม ก็จะได้บำเหน็จอย่างที่คนชอบธรรมพึงได้รับ</verse>
				<verse number="42">และถ้าผู้ใดจะเอาน้ำเย็นสักถ้วยหนึ่ง ให้คนเล็กน้อยเหล่านี้คนใดคนหนึ่งดื่ม เพราะเป็นสาวกของเรา เราบอกความจริงแก่พวกท่านว่า คนนั้นจะไม่ขาดบำเหน็จแน่นอน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เมื่อพระเยซูตรัสสั่งสาวกสิบสองคนของพระองค์เสร็จแล้ว พระองค์เสด็จจากที่นั่นไปทรงสั่งสอนและทรงประกาศในเมืองของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="2">ยอห์นซึ่งอยู่ในคุก ได้ยินเกี่ยวกับงานต่างๆ ของพระคริสต์ก็ใช้พวกศิษย์ไป</verse>
				<verse number="3">ทูลถามพระองค์ว่า “ท่านเป็นคนที่จะมานั้น หรือว่าเราจะต้องรอคอยคนอื่น?”</verse>
				<verse number="4">พระเยซูตรัสตอบพวกเขาว่า “ไปบอกยอห์นในสิ่งที่พวกท่านได้ยินและได้เห็น</verse>
				<verse number="5">คือว่าบรรดาคนตาบอดเห็นได้ พวกคนง่อยเดินได้ บรรดาคนที่เป็นโรคเรื้อนหายสะอาด บรรดาคนหูหนวกได้ยิน บรรดาคนตายเป็นขึ้น และคนยากจนทั้งหลายได้รับข่าวดี</verse>
				<verse number="6">ใครไม่มีเหตุสะดุดในตัวเรา คนนั้นก็เป็นสุข”</verse>
				<verse number="7">ขณะที่เขาทั้งหลายกลับไป พระเยซูทรงเริ่มตรัสกับฝูงชนเกี่ยวกับยอห์นว่า “ท่านทั้งหลายออกไปยังถิ่นทุรกันดารเพื่อดูอะไร? คงไม่ใช่ดูต้นอ้อไหวเมื่อถูกลมพัดหรอกนะ</verse>
				<verse number="8">แล้วท่านออกไปดูอะไร? ดูคนที่นุ่งห่มผ้าเนื้อดีหรือ? นี่แน่ะ คนที่นุ่งห่มผ้าเนื้อดีก็อยู่ในราชวัง</verse>
				<verse number="9">แล้วพวกท่านออกไปดูอะไร? ดูผู้เผยพระวจนะหรือ? แน่ทีเดียว และเราบอกท่านทั้งหลายว่า เขาเป็นยิ่งกว่าผู้เผยพระวจนะอีก</verse>
				<verse number="10">คือเป็นผู้นี้ที่พระคัมภีร์เขียนไว้ว่า ‘เราจะใช้ทูตของเรานำหน้าท่าน ผู้นั้นจะเตรียมมรรคา ของท่าน ไว้ข้างหน้า ท่าน’</verse>
				<verse number="11">เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า ในบรรดาคนซึ่งเกิดจากผู้หญิงนั้น ไม่มีใครยิ่งใหญ่กว่ายอห์นผู้ให้บัพติศมา แต่ว่าผู้ที่เล็กน้อยที่สุดในแผ่นดินสวรรค์ก็ยังใหญ่กว่ายอห์นอีก</verse>
				<verse number="12">และตั้งแต่สมัยยอห์นผู้ให้บัพติศมาถึงทุกวันนี้ แผ่นดินสวรรค์ก็ถูกโจมตีอย่างรุนแรง และพวกที่รุนแรงพยายามชิงเอาให้ได้</verse>
				<verse number="13">เพราะว่าพวกผู้เผยพระวจนะ และธรรมบัญญัติได้พยากรณ์มาจนถึงยอห์นนี้</verse>
				<verse number="14">ถ้าท่านทั้งหลายจะยอมรับ ยอห์นผู้นี้แหละ คือเอลียาห์ที่จะมานั้น</verse>
				<verse number="15">ใครมีหูจงฟังเถิด</verse>
				<verse number="16">“เราจะเปรียบคนในยุคนี้กับอะไรดี เปรียบเหมือนเด็กๆ ที่นั่งอยู่กลางตลาด ร้องกับเพื่อนว่า</verse>
				<verse number="17">‘พวกฉันเป่าปี่ให้พวกเธอแต่พวกเธอไม่เต้น พวกฉันคร่ำครวญ และพวกเธอไม่ได้ทุกข์โศก’</verse>
				<verse number="18">เพราะว่ายอห์นมาและไม่ได้กินหรือดื่ม และพวกเขาว่า ‘มีผีเข้าสิงอยู่’</verse>
				<verse number="19">ส่วนบุตรมนุษย์มาทั้งกินและดื่ม เขาก็ว่า ‘นี่ไง คนตะกละ คนขี้เมา เพื่อนของบรรดาคนเก็บภาษี และคนบาป’ แต่พระปัญญาได้รับการพิสูจน์ว่าถูกต้องแล้วโดยผลของ พระปัญญานั้น”</verse>
				<verse number="20">แล้วพระองค์ก็ทรงเริ่มติเตียนเมืองต่างๆ ที่พระองค์ได้ทรงทำการอัศจรรย์เป็นส่วนมาก เพราะพวกเขาไม่ได้กลับใจใหม่</verse>
				<verse number="21">“วิบัติแก่เจ้า เมืองโคราซิน วิบัติแก่เจ้า เมืองเบธไซดา ถ้าการอัศจรรย์ต่างๆ ซึ่งทำท่ามกลางเจ้าทั้งหลาย ทำในเมืองไทระและเมืองไซดอน คนในเมืองทั้งสองคงได้นุ่งห่มผ้ากระสอบ นั่งบนขี้เถ้ากลับใจใหม่นานแล้ว</verse>
				<verse number="22">แต่เราบอกพวกเจ้าว่า ในวันพิพากษานั้น โทษเมืองไทระและเมืองไซดอน จะเบากว่าโทษของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="23">ส่วนเจ้า เมืองคาเปอรนาอุม เจ้าจะถูกยกขึ้นเทียมฟ้าหรือ? เปล่าเลย เจ้าจะต้องลงไปถึงแดนคนตายต่างหาก เพราะการอัศจรรย์ต่างๆ ซึ่งทำในท่ามกลางเจ้านั้น ถ้าทำในเมืองโสโดม เมืองนั้นคงได้ตั้งอยู่จนทุกวันนี้</verse>
				<verse number="24">แต่เราบอกเจ้าว่าในวันพิพากษา โทษเมืองโสโดมจะเบากว่าโทษของเจ้า ”</verse>
				<verse number="25">ในขณะนั้นพระเยซูทูลว่า “ข้าแต่พระบิดา ผู้ทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์และโลก ข้าพระองค์สรรเสริญพระองค์ ที่พระองค์ทรงปิดบังสิ่งเหล่านี้ไว้จากคนมีปัญญาและคนฉลาด แต่ทรงสำแดงแก่พวกทารก</verse>
				<verse number="26">ถูกแล้ว ข้าแต่พระบิดา พระองค์พอพระทัยเช่นนั้น</verse>
				<verse number="27">“พระบิดาของเราทรงมอบสิ่งสารพัดให้แก่เรา และไม่มีใครรู้จักพระบุตรนอกจากพระบิดา และไม่มีใครรู้จักพระบิดานอกจากพระบุตร และคนที่พระบุตรประสงค์จะสำแดงให้รู้</verse>
				<verse number="28">บรรดาผู้เหน็ดเหนื่อยและแบกภาระหนัก จงมาหาเรา และเราจะให้ท่านทั้งหลายได้หยุดพัก</verse>
				<verse number="29">จงเอาแอกของเราแบกไว้ แล้วเรียนจากเรา เพราะว่าเราสุภาพอ่อนโยนและใจอ่อนน้อม และจิตใจของพวกท่านจะได้หยุดพัก</verse>
				<verse number="30">ด้วยว่าแอกของเราก็พอเหมาะ และภาระของเราก็เบา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ในเวลานั้น พระเยซูเสด็จไปในนาในวันสะบาโต และบรรดาสาวกของพระองค์หิว จึงเด็ดรวงข้าว มากินแก้หิว</verse>
				<verse number="2">เมื่อพวกฟาริสีเห็นเข้า จึงทูลพระองค์ว่า “ดูซิ พวกสาวกของท่านทำสิ่งที่ต้องห้ามในวันสะบาโต”</verse>
				<verse number="3">พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า “ท่านทั้งหลายยังไม่ได้อ่านเรื่องที่ดาวิดได้ทำเมื่อท่านและพรรคพวกหิวหรือ?</verse>
				<verse number="4">ท่านได้เข้าไปในพระนิเวศของพระเจ้า รับประทานขนมปังเฉพาะพระพักตร์ ซึ่งท่านหรือพรรคพวกไม่มีสิทธิ์จะรับประทาน เป็นสิทธิ์ของพวกปุโรหิตเท่านั้น</verse>
				<verse number="5">พวกท่านไม่ได้อ่านในธรรมบัญญัติหรือ? ที่ว่าพวกปุโรหิตในพระวิหารย่อมละเมิดกฎวันสะบาโตแต่ไม่มีความผิด</verse>
				<verse number="6">แต่เราบอกท่านว่าที่เป็นใหญ่กว่าพระวิหารอยู่ที่นี่</verse>
				<verse number="7">ถ้าพวกท่านเข้าใจความหมายของพระคัมภีร์ ที่ว่า ‘เราประสงค์ความเมตตา ไม่ประสงค์เครื่องสัตวบูชา’ พวกท่านก็คงจะไม่ตัดสินลงโทษพวกที่ไม่มีความผิด</verse>
				<verse number="8">เพราะว่าบุตรมนุษย์เป็นเจ้าเป็นนายเหนือวันสะบาโต”</verse>
				<verse number="9">แล้วพระองค์เสด็จไปจากที่นั่น และทรงเข้าไปในธรรมศาลาของพวกเขา</verse>
				<verse number="10">ที่นั่นมีคนหนึ่งที่มือข้างหนึ่งลีบ คนทั้งหลายถามพระองค์ว่า “การรักษาโรคในวันสะบาโตนั้นต้องห้ามหรือไม่?” เพื่อเขาทั้งหลายจะหาเหตุฟ้องพระองค์ได้</verse>
				<verse number="11">พระองค์จึงตรัสกับเขาทั้งหลายว่า “ถ้าใครในพวกท่านมีแกะตัวหนึ่ง และแกะตัวนั้นตกบ่อในวันสะบาโต คนนั้นก็จะฉุดลากแกะตัวนั้นขึ้นมาไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="12">มนุษย์คนหนึ่งย่อมประเสริฐยิ่งกว่าแกะมากทีเดียว เพราะฉะนั้นจึงอนุญาตให้ทำการดีได้ในวันสะบาโต”</verse>
				<verse number="13">แล้วพระองค์ตรัสกับคนมือลีบนั้นว่า “จงเหยียดมือออกเถิด” เขาก็เหยียดออก และมือนั้นก็หายเป็นปกติเหมือนมืออีกข้างหนึ่ง</verse>
				<verse number="14">พวกฟาริสีก็ออกไปปรึกษากันว่า จะทำอย่างไรจึงจะฆ่าพระองค์ได้</verse>
				<verse number="15">แต่พระเยซูทรงทราบ จึงเสด็จออกไปจากที่นั่น และมหาชนเดินตามพระองค์ไป พระองค์ก็ทรงรักษาเขาทั้งหลายให้หายโรคทุกคน</verse>
				<verse number="16">แล้วพระองค์ทรงกำชับพวกเขาไม่ให้แพร่งพรายว่า พระองค์คือใคร</verse>
				<verse number="17">ทั้งนี้เพื่อจะให้เป็นไปตามคำของอิสยาห์ผู้เผยพระวจนะ ว่า</verse>
				<verse number="18">“นี่แน่ะ ผู้รับใช้ของเราซึ่งเราเลือกสรรไว้ ที่รักของเรา ผู้ซึ่งเราโปรดปราน เราจะให้วิญญาณของเราอยู่กับท่าน ท่านจะประกาศความยุติธรรมกับบรรดาประชาชาติ</verse>
				<verse number="19">ท่านจะไม่ทะเลาะวิวาทและไม่ร้องเสียงดัง ไม่มีใครจะได้ยินเสียงของท่านตามถนน</verse>
				<verse number="20">ไม้อ้อช้ำแล้วท่านจะไม่หัก ไส้ตะเกียงเป็นควันจวนดับแล้วท่านจะไม่ดับ จนกว่าท่านจะนำความยุติธรรมสู่ชัยชนะ</verse>
				<verse number="21">และบรรดาประชาชาติจะฝากความหวังไว้กับท่าน ”</verse>
				<verse number="22">ขณะนั้นเขาพาคนถูกผีสิงคนหนึ่งที่ตาบอดและเป็นใบ้มาหาพระองค์ พระองค์ทรงรักษาเขาให้หาย คนนั้นก็พูดได้และมองเห็น</verse>
				<verse number="23">และฝูงชนทั้งหมดก็อัศจรรย์ใจถามกันว่า “คนนี้ใช่บุตรดาวิดไหม?”</verse>
				<verse number="24">แต่เมื่อพวกฟาริสีได้ยินดังนั้นก็พูดกันว่า “คนนี้ขับผีออกได้ก็เพราะใช้อำนาจเบเอลเซบูล ผู้เป็นนายผีนั้น”</verse>
				<verse number="25">พระเยซูทรงทราบความคิดของพวกเขา จึงตรัสกับเขาทั้งหลายว่า “ราชอาณาจักรใดๆ ซึ่งแตกแยกกันแล้ว ก็คงพินาศ เมืองใดๆ หรือบ้านใดๆ ซึ่งแตกแยกกันแล้ว จะตั้งอยู่ไม่ได้</verse>
				<verse number="26">และถ้าซาตานขับซาตานออกมันก็แตกแยกกันในตัวมันเอง แล้วอาณาจักรของมันจะตั้งอยู่ได้อย่างไร?</verse>
				<verse number="27">และถ้าเราขับผีออกโดยเบเอลเซบูล ลูกน้องของท่านทั้งหลายขับมันออกโดยอำนาจของใครเล่า? เพราะเหตุนี้ลูกน้องของท่านเองจะเป็นผู้กล่าวโทษพวกท่าน</verse>
				<verse number="28">แต่ถ้าเราขับผีออกโดยพระวิญญาณของพระเจ้า แผ่นดินของพระเจ้าก็มาถึงพวกท่านแล้ว</verse>
				<verse number="29">หรือใครจะสามารถเข้าไปในบ้านของคนที่มีกำลังมาก และปล้นเอาทรัพย์ของเขาได้? เว้นแต่จะจับคนที่มีกำลังมากนั้นมัดไว้เสียก่อน แล้วจึงจะปล้นทรัพย์ในบ้านนั้นได้</verse>
				<verse number="30">ใครไม่อยู่ฝ่ายเราก็ต่อต้านเรา และใครไม่รวบรวมไว้กับเรา ก็ทำให้กระจัดกระจาย</verse>
				<verse number="31">เพราะเหตุนี้เราบอกพวกท่านว่า บาปและคำหมิ่นประมาททุกอย่างจะโปรดอภัยให้มนุษย์ได้ เว้นแต่คำหมิ่นประมาทพระวิญญาณบริสุทธิ์จะโปรดอภัยให้มนุษย์ไม่ได้</verse>
				<verse number="32">ถ้าใครกล่าวร้ายบุตรมนุษย์ จะโปรดอภัยให้คนนั้นได้ แต่ถ้าใครกล่าวร้ายพระวิญญาณบริสุทธิ์ จะโปรดอภัยให้คนนั้นไม่ได้ ทั้งยุคนี้ยุคหน้า</verse>
				<verse number="33">“จงทำให้ต้นไม้ดีและได้ผลดี หรือทำให้ต้นไม้เลวและได้ผลเลว เพราะว่าพวกเรารู้จักต้นด้วยผลของมัน</verse>
				<verse number="34">โอ พวกชาติงูร้าย ท่านทั้งหลายเป็นคนชั่วแล้วจะพูดความดีได้อย่างไร? ด้วยว่าปากนั้นพูดสิ่งที่มาจากใจ</verse>
				<verse number="35">คนดีก็เอาของดีมาจากคลังแห่งความดีในตัวของเขา คนชั่วก็เอาของชั่วมาจากคลังแห่งความชั่วในตัวของเขา</verse>
				<verse number="36">ส่วนเราบอกพวกท่านว่า คำที่ไม่เป็นสาระทุกคำซึ่งมนุษย์พูดนั้น มนุษย์จะต้องรับผิดชอบถ้อยคำเหล่านั้นในวันพิพากษา</verse>
				<verse number="37">เพราะว่าพวกท่านจะพ้นผิดหรือถูกตัดสินลงโทษ ก็เพราะคำพูดของท่าน”</verse>
				<verse number="38">เวลานั้นมีบางคนในพวกธรรมาจารย์ และพวกฟาริสีมาทูลพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ เราอยากจะเห็นหมายสำคัญจากท่าน”</verse>
				<verse number="39">พระองค์จึงตรัสตอบเขาทั้งหลายว่า “คนในยุคชั่วร้ายและไม่ซื่อสัตย์ต่อพระเจ้าแสวงหาหมายสำคัญ แต่จะไม่ประทานหมายสำคัญให้ เว้นไว้แต่หมายสำคัญของโยนาห์ผู้เผยพระวจนะ</verse>
				<verse number="40">เพราะว่า โยนาห์อยู่ในท้องปลามหึมาสามวันสามคืน อย่างไร บุตรมนุษย์จะอยู่ในท้องแผ่นดินสามวันสามคืนอย่างนั้น</verse>
				<verse number="41">ชาวนีนะเวห์จะลุกขึ้นในวันพิพากษาพร้อมกับคนในยุคนี้ และกล่าวโทษพวกเขา เพราะว่าชาวนีนะเวห์กลับใจใหม่เพราะการประกาศของโยนาห์ และผู้ที่ใหญ่กว่าโยนาห์ก็อยู่ที่นี่</verse>
				<verse number="42">ราชินีแห่งทิศใต้จะลุกขึ้นในวันพิพากษาพร้อมกับคนยุคนี้ และกล่าวโทษพวกเขา เพราะว่าพระนางนั้นมาจากที่สุดปลายแผ่นดินโลกเพื่อจะฟังสติปัญญาของซาโลมอน และผู้ที่ใหญ่กว่าซาโลมอนก็อยู่ที่นี่</verse>
				<verse number="43">“เมื่อผีโสโครกออกมาจากใครแล้ว มันก็ท่องเที่ยวไปในที่กันดารน้ำเพื่อแสวงหาที่หยุดพัก แต่เมื่อไม่พบ</verse>
				<verse number="44">มันจึงกล่าวว่า ‘ข้าจะกลับไปที่บ้านของข้า ที่ข้าจากมานั้น’ และเมื่อมาถึงก็พบว่าบ้านนั้นว่าง ถูกปัดกวาดและจัดเป็นระเบียบ</verse>
				<verse number="45">มันจึงไปพาผีอื่นอีกเจ็ดตัวที่ร้ายกว่าตัวมันเองเข้าไปอาศัยอยู่ที่นั่น แล้วในที่สุดคนนั้นก็ตกอยู่ในสภาพที่เลวร้ายกว่าตอนแรก คนในยุคชั่วร้ายนี้ก็จะเป็นอย่างนั้น”</verse>
				<verse number="46">ขณะที่พระองค์ยังตรัสกับฝูงชนอยู่นั้น มารดาและบรรดาน้องชายของพระองค์ยืนอยู่ข้างนอก หาโอกาสจะพูดกับพระองค์ [</verse>
				<verse number="47">มีคนหนึ่งทูลพระองค์ว่า “นี่แน่ะท่าน มารดาและบรรดาน้องชายของท่านยืนอยู่ข้างนอก หาโอกาสที่จะสนทนากับท่าน”]</verse>
				<verse number="48">พระองค์จึงตรัสกับผู้ที่มาทูลนั้นว่า “ใครเป็นมารดาของเรา? ใครเป็นพี่น้องของเรา?”</verse>
				<verse number="49">พระองค์ทรงชี้ไปทางสาวกทั้งหลายของพระองค์และตรัสว่า “นี่เป็นมารดาและพี่น้องของเรา</verse>
				<verse number="50">เพราะว่าใครก็ตามที่ทำตามพระทัยพระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์ ผู้นั้นแหละเป็นพี่น้องชายหญิงและมารดาของเรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ในวันนั้นพระเยซูเสด็จจากบ้านไปประทับที่ชายทะเลสาบ</verse>
				<verse number="2">มีมหาชนมาหาพระองค์ พระองค์จึงเสด็จลงไปประทับในเรือ และฝูงชนทั้งหมดก็ยืนอยู่บนฝั่ง</verse>
				<verse number="3">แล้วพระองค์ก็ตรัสกับเขาทั้งหลายเป็นอุปมาหลายเรื่อง เป็นต้นว่า “นี่แน่ะ มีผู้หว่านคนหนึ่งออกไปหว่านพืช</verse>
				<verse number="4">และเมื่อเขาหว่าน เมล็ดพืชก็ตกตามหนทางบ้าง แล้วนกก็มากินเสีย</verse>
				<verse number="5">บ้างก็ตกในที่ซึ่งมีพื้นหิน มีเนื้อดินน้อย จึงงอกขึ้นอย่างเร็วเพราะดินไม่ลึก</verse>
				<verse number="6">แต่เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นมันก็ถูกแผดเผา จึงเหี่ยวไปเพราะรากไม่มี</verse>
				<verse number="7">บ้างก็ตกกลางต้นหนาม ต้นหนามก็งอกขึ้นปกคลุมเสีย</verse>
				<verse number="8">บ้างก็ตกที่ดินดี แล้วเกิดผลร้อยเท่าบ้าง หกสิบเท่าบ้าง สามสิบเท่าบ้าง</verse>
				<verse number="9">ใครมีหูจงฟังเถิด”</verse>
				<verse number="10">ส่วนสาวกทั้งหลายจึงมาทูลพระองค์ว่า “ทำไมพระองค์ตรัสกับพวกเขาเป็นอุปมา?”</verse>
				<verse number="11">พระองค์ตรัสตอบเขาว่า “ข้อความลึกลับแห่งแผ่นดินสวรรค์ โปรดให้พวกท่านรู้ได้ แต่คนเหล่านั้นไม่โปรดให้รู้</verse>
				<verse number="12">เพราะว่าใครมีอยู่แล้ว จะเพิ่มเติมให้คนนั้นมีเหลือเฟือ แต่คนที่ไม่มีนั้น แม้ที่เขามีอยู่ก็จะเอาไปจากเขา</verse>
				<verse number="13">เพราะเหตุนี้ เราจึงกล่าวกับเขาทั้งหลายเป็นอุปมา เพราะว่าถึงเขาเห็นก็เหมือนไม่เห็น ถึงได้ยินก็เหมือนไม่ได้ยินและไม่เข้าใจ</verse>
				<verse number="14">สภาพของพวกเขาก็เป็นไปตามคำพยากรณ์ของอิสยาห์ที่ว่า ‘พวกเจ้าจะได้ยินกับหูก็จริง แต่จะไม่เข้าใจ จะดูก็จริง แต่จะไม่เห็น</verse>
				<verse number="15">เพราะว่าชนชาตินี้กลายเป็นคนมีใจเฉื่อยชา หูก็ตึง และตาของพวกเขาก็ปิด เกรงว่าเขาจะเห็นด้วยตา จะได้ยินด้วยหู และจะได้เข้าใจด้วยจิตใจ แล้วจะหันกลับมา และเราจะรักษาพวกเขาให้หาย’</verse>
				<verse number="16">“แต่นัยน์ตาของท่านทั้งหลายก็เป็นสุขเพราะได้เห็น และหูของท่านก็เป็นสุขเพราะได้ยิน</verse>
				<verse number="17">เราบอกความจริงแก่พวกท่านว่า ผู้เผยพระวจนะและผู้ชอบธรรมจำนวนมาก ปรารถนาจะเห็นสิ่งที่ท่านเห็นอยู่นี้ แต่ก็ไม่เคยได้เห็น และอยากจะได้ยินสิ่งที่พวกท่านได้ยิน แต่ก็ไม่เคยได้ยิน</verse>
				<verse number="18">“เพราะฉะนั้นท่านทั้งหลายจงฟังอุปมาเรื่องผู้หว่านพืชนั้น</verse>
				<verse number="19">เมื่อใครได้ยินคำบอกเล่าเรื่องแผ่นดินของพระเจ้าแต่ไม่เข้าใจ มารร้ายก็มาฉวยเอาสิ่งที่หว่านในใจเขานั้นไปเสีย นั่นแหละได้แก่เมล็ดพืชซึ่งหว่านตกริมหนทาง</verse>
				<verse number="20">และเมล็ดพืชซึ่งหว่านตกในที่ดินซึ่งมีพื้นหินนั้น ได้แก่บุคคลที่ได้ยินพระวจนะ แล้วก็รับทันทีด้วยความยินดี</verse>
				<verse number="21">แต่ไม่มีรากลึกในตัวจึงทนอยู่ชั่วคราว และเมื่อเกิดการยากลำบาก หรือการข่มเหงต่างๆ เพราะพระวจนะนั้น เขาก็เลิกเสียในทันทีทันใด</verse>
				<verse number="22">และเมล็ดซึ่งหว่านกลางหนามนั้น ได้แก่บุคคลที่ได้ฟังพระวจนะ แต่ความกังวลของโลก และการล่อลวงของทรัพย์สมบัติรัดพระวจนะนั้นเสีย จึงไม่เกิดผล</verse>
				<verse number="23">ส่วนเมล็ดซึ่งหว่านตกในดินดีนั้น ได้แก่บุคคลที่ได้ยินพระวจนะนั้นและเข้าใจ คนนั้นก็เกิดผลร้อยเท่าบ้าง หกสิบเท่าบ้าง สามสิบเท่าบ้าง”</verse>
				<verse number="24">พระองค์ตรัสอุปมาอีกเรื่องหนึ่งให้เขาทั้งหลายฟังว่า “แผ่นดินสวรรค์เปรียบเหมือนคนหนึ่งได้หว่านเมล็ดพืชดีในนาของตน</verse>
				<verse number="25">แต่เมื่อคนทั้งหลายนอนหลับอยู่ ศัตรูของคนนั้นมาหว่านข้าวละมานปนกับข้าวดีนั้นไว้แล้วก็หลบไป</verse>
				<verse number="26">เมื่อต้นข้าวนั้นงอกขึ้นออกรวงแล้ว ข้าวละมานก็ขึ้นมาปรากฏด้วย</verse>
				<verse number="27">บรรดาทาสของเจ้าบ้านจึงมาแจ้งแก่นายว่า ‘นายเจ้าข้า ท่านได้หว่านพืชดีไว้ในนาของท่านไม่ใช่หรือ? แต่มีข้าวละมานมาจากไหน?’</verse>
				<verse number="28">นายก็ตอบว่า ‘นี่เป็นการกระทำของศัตรู’ ทาสเหล่านั้นจึงถามว่า ‘ท่านปรารถนาจะให้เราไปถอนและเก็บข้าวละมานไหม?’</verse>
				<verse number="29">แต่นายตอบว่า ‘อย่าเลย เกรงว่าเมื่อกำลังถอนข้าวละมานจะถอนข้าวดีด้วย</verse>
				<verse number="30">ให้ทั้งสองเติบโตไปด้วยกันจนถึงฤดูเกี่ยว และในเวลาเกี่ยวนั้นเราจะสั่งบรรดาผู้เกี่ยวว่า “จงเก็บข้าวละมานก่อน มัดเป็นฟ่อนเผาไฟเสีย แต่ข้าวดีนั้นจงรวบรวมไว้ในยุ้งฉางของเรา” ’ ”</verse>
				<verse number="31">พระองค์ยังตรัสอุปมาอีกเรื่องหนึ่งให้เขาทั้งหลายฟังว่า “แผ่นดินสวรรค์เปรียบเหมือนเมล็ดมัสตาร์ด เมล็ดหนึ่ง ซึ่งคนหนึ่งเอาไปเพาะลงในไร่ของตน</verse>
				<verse number="32">เมล็ดนั้นเล็กกว่าเมล็ดทั้งปวง แต่เมื่องอกขึ้นแล้วก็ใหญ่กว่าผักอื่น และเติบโตเป็นต้นไม้จนนกในอากาศมาทำรังอาศัยอยู่ตามกิ่งก้านของต้นนั้นได้”</verse>
				<verse number="33">พระองค์ยังตรัสอุปมาให้พวกเขาฟังอีกเรื่องหนึ่งว่า “แผ่นดินสวรรค์เป็นเหมือนเชื้อ ซึ่งผู้หญิงคนหนึ่งเอามาเจือลงในแป้งสามถังจนแป้งนั้นฟูขึ้นทั้งหมด”</verse>
				<verse number="34">ข้อความทั้งหมดนี้ พระองค์ตรัสกับฝูงชนเป็นอุปมา และนอกจากอุปมา พระองค์ไม่ได้ตรัสกับพวกเขาเลย</verse>
				<verse number="35">ทั้งนี้เพื่อจะให้สำเร็จตามพระวจนะที่กล่าวโดยผู้เผยพระวจนะว่า “เราจะอ้าปากกล่าวอุปมา เราจะกล่าวข้อความ ซึ่งปิดซ่อนไว้ตั้งแต่เริ่มสร้างโลก”</verse>
				<verse number="36">แล้วพระเยซูเสด็จไปจากฝูงชนเข้าไปในบ้าน พวกสาวกมาเฝ้าพระองค์ทูลว่า “ขอพระองค์โปรดอธิบายให้ข้าพระองค์ทั้งหลายเข้าใจอุปมาเรื่องข้าวละมานในนานั้น”</verse>
				<verse number="37">พระองค์ตรัสตอบว่า “ผู้หว่านเมล็ดพืชดีนั้นได้แก่บุตรมนุษย์</verse>
				<verse number="38">และนานั้นได้แก่โลก ส่วนเมล็ดพืชดีได้แก่พลเมืองแห่งแผ่นดินของพระเจ้า แต่ข้าวละมานได้แก่พลเมืองของมารร้าย</verse>
				<verse number="39">ศัตรูผู้หว่านเมล็ดพืชเลวได้แก่มารนั้น ฤดูเกี่ยวได้แก่เวลาสิ้นยุค และผู้เกี่ยวทั้งหลายนั้นได้แก่ทูตสวรรค์</verse>
				<verse number="40">เพราะฉะนั้นเขาเก็บข้าวละมานเผาไฟเสียอย่างไร เมื่อเวลาสิ้นยุคก็จะเป็นอย่างนั้น</verse>
				<verse number="41">บุตรมนุษย์จะใช้บรรดาทูตสวรรค์ของท่านออกไปเก็บกวาดทุกสิ่งที่ทำให้หลงผิด และพวกผู้ที่ทำชั่วไปจากแผ่นดินของท่าน</verse>
				<verse number="42">และจะทิ้งลงในเตาไฟที่ลุกโพลง ที่นั่นจะมีการร้องไห้ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน</verse>
				<verse number="43">เวลานั้นบรรดาคนชอบธรรมจะส่องแสงอยู่ในแผ่นดินพระบิดาของพวกเขาดุจดวงอาทิตย์ ใครมีหูจงฟังเถิด</verse>
				<verse number="44">“แผ่นดินสวรรค์เปรียบเหมือนขุมทรัพย์ที่ซ่อนไว้ในทุ่งนา เมื่อมีผู้พบแล้วก็กลับซ่อนเสียอีก และเพราะความยินดีจึงไปขายทุกสิ่งที่เขามีอยู่แล้วไปซื้อนานั้น</verse>
				<verse number="45">“อีกประการหนึ่ง แผ่นดินสวรรค์เปรียบเหมือนพ่อค้าที่ไปหาไข่มุกอย่างดี</verse>
				<verse number="46">และเมื่อพบไข่มุกเม็ดหนึ่งมีค่ามาก ก็ไปขายทุกสิ่งซึ่งเขามีอยู่ ไปซื้อไข่มุกนั้น</verse>
				<verse number="47">“อีกประการหนึ่ง แผ่นดินสวรรค์เปรียบเหมือนอวนที่ลากอยู่ในทะเล ติดปลามาทุกชนิด</verse>
				<verse number="48">เมื่อเต็มแล้วเขาก็ลากขึ้นฝั่ง นั่งเลือกเอาแต่ที่ดีใส่ตะกร้า แต่ที่ไม่ดีนั้นก็ทิ้งเสีย</verse>
				<verse number="49">ในเวลาสิ้นยุคก็จะเป็นอย่างนั้น ทูตสวรรค์ทั้งหลายจะออกมาแยกพวกคนชั่วออกจากคนชอบธรรม</verse>
				<verse number="50">แล้วจะทิ้งลงในเตาไฟที่ลุกโพลง ที่นั่นจะมีการร้องไห้ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน”</verse>
				<verse number="51">“ข้อความเหล่านี้ท่านทั้งหลายเข้าใจแล้วหรือ?” พวกเขาทูลตอบพระองค์ว่า “เข้าใจพระเจ้าข้า”</verse>
				<verse number="52">พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “เพราะเหตุนี้พวกธรรมาจารย์ทุกคน ที่ได้เรียนรู้ถึงแผ่นดินสวรรค์แล้ว ก็เป็นเหมือนเจ้าของบ้านที่เอาทั้งของใหม่และของเก่าออกจากคลังของตน”</verse>
				<verse number="53">เมื่อพระเยซูตรัสอุปมาเหล่านี้เสร็จแล้ว ก็เสด็จไปจากที่นั่น</verse>
				<verse number="54">เมื่อเสด็จมาถึงตำบลบ้านของพระองค์แล้ว ก็ทรงสั่งสอนในธรรมศาลาของพวกเขา จนคนทั้งหลายประหลาดใจแล้วพูดกันว่า “คนนี้ได้สติปัญญาและฤทธิ์เดชนี้มาจากไหน?</verse>
				<verse number="55">คนนี้เป็นลูกช่างไม้ แม่ของเขาชื่อมารีย์ไม่ใช่หรือ? น้องชายของเขาชื่อยากอบ โยเซฟ ซีโมน และยูดาสไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="56">และน้องสาวทั้งหมดก็อยู่กับเราไม่ใช่หรือ? เขาได้สิ่งทั้งหมดนี้มาจากไหน?”</verse>
				<verse number="57">เขาทั้งหลายก็ปฏิเสธพระองค์ พระเยซูตรัสกับพวกเขาว่า “ผู้เผยพระวจนะจะไม่ขาดความนับถือ เว้นแต่ในบ้านเกิด และในวงศ์วานของตน”</verse>
				<verse number="58">พระองค์ก็ไม่ได้ทรงทำการอัศจรรย์มากนักในเมืองนั้น เพราะความไม่เชื่อของพวกเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">เวลานั้นเฮโรดเจ้าเมืองทรงได้ยินกิตติศัพท์ของพระเยซู</verse>
				<verse number="2">จึงตรัสกับพวกบริวารว่า “คนนี้แหละคือยอห์นผู้ให้บัพติศมา ท่านเป็นขึ้นมาจากความตายแล้ว เพราะเหตุนี้ท่านจึงทำการอัศจรรย์ได้”</verse>
				<verse number="3">เพราะว่าเฮโรดทรงจับยอห์นล่ามโซ่ขังคุกไว้ เพราะเหตุนางเฮโรเดียส ชายา ของฟีลิปพระอนุชาของพระองค์</verse>
				<verse number="4">เพราะยอห์นเคยทูลพระองค์ว่า “พระองค์ไม่มีสิทธิ์รับนางนั้นมาเป็นพระชายา”</verse>
				<verse number="5">ถึงเฮโรดมีพระประสงค์จะฆ่ายอห์นก็ทรงกลัวฝูงชน เพราะว่าพวกเขานับถือยอห์นว่าเป็นผู้เผยพระวจนะ</verse>
				<verse number="6">แต่เมื่องานฉลองวันประสูติของเฮโรดมาถึง บุตรีนางเฮโรเดียสมาเต้นรำต่อหน้าพวกแขก ทำให้เฮโรดโปรด</verse>
				<verse number="7">เฮโรดจึงทรงสัญญาโดยปฏิญาณว่า “เธอจะขอสิ่งใดๆ ก็จะให้สิ่งนั้น”</verse>
				<verse number="8">เธอก็ทูลตามที่มารดาแนะนำไว้ว่า “ขอศีรษะยอห์นผู้ให้บัพติศมาใส่ถาดมาให้หม่อมฉันที่นี่เพคะ”</verse>
				<verse number="9">กษัตริย์เฮโรดก็ทรงเป็นทุกข์ แต่เพราะเหตุที่ทรงปฏิญาณไว้ และเพราะทรงเห็นแก่หน้าแขกจึงมีรับสั่งอนุญาตให้</verse>
				<verse number="10">แล้วก็ทรงใช้คนไปตัดศีรษะยอห์นในคุก</verse>
				<verse number="11">เขาจึงเอาศีรษะใส่ถาดมาให้หญิงสาวนั้น หญิงสาวนั้นก็เอาไปให้มารดา</verse>
				<verse number="12">บรรดาสาวกของยอห์นก็มารับเอาศพไปฝังไว้ แล้วก็มาทูลพระเยซูให้ทรงทราบ</verse>
				<verse number="13">เมื่อพระเยซูทรงทราบแล้ว จึงทรงลงเรือเสด็จไปจากที่นั่น ไปยังที่สงบตามลำพัง เมื่อฝูงชนทราบ เขาทั้งหลายก็ออกจากเมืองต่างๆ เดินตามพระองค์ไป</verse>
				<verse number="14">เมื่อพระเยซูเสด็จขึ้นจากเรือแล้ว ก็ทอดพระเนตรเห็นมหาชน พระองค์ทรงสงสารเขาทั้งหลาย จึงทรงรักษาคนป่วยของพวกเขาให้หาย</verse>
				<verse number="15">เมื่อเวลาเย็นแล้ว บรรดาสาวกมาทูลพระองค์ว่า “ที่นี่เป็นถิ่นทุรกันดาร และบัดนี้ก็เย็นลงมากแล้ว ขอพระองค์โปรดให้ฝูงชนไปเสียเถิด เพื่อพวกเขาจะไปซื้ออาหารรับประทานตามหมู่บ้าน”</verse>
				<verse number="16">พระเยซูตรัสกับพวกสาวกว่า “พวกเขาไม่จำเป็นต้องไปจากที่นี่ พวกท่านจงเลี้ยงพวกเขาเถิด”</verse>
				<verse number="17">พวกสาวกจึงทูลพระองค์ว่า “พวกข้าพระองค์มีเพียงขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัวอยู่ที่นี่”</verse>
				<verse number="18">พระองค์จึงตรัสกับเขาทั้งหลายว่า “เอาอาหารนั้นมาให้เราเถิด”</verse>
				<verse number="19">แล้วพระองค์มีรับสั่งให้ฝูงชนนั่งลงบนหญ้า เมื่อทรงรับขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัวนั้นแล้ว ก็แหงนพระพักตร์ดูฟ้าสวรรค์ และขอพระพร แล้วทรงหักขนมปังส่งให้พวกสาวก พวกสาวกก็แจกให้คนทั้งปวง</verse>
				<verse number="20">พวกเขาได้กินอิ่มกันทุกคน ส่วนเศษอาหารที่ยังเหลือนั้น เขาเก็บไว้ได้ถึงสิบสองตะกร้าเต็ม</verse>
				<verse number="21">คนทั้งหลายที่รับประทานอาหารนั้น มีผู้ชายประมาณห้าพันคน ไม่รวมผู้หญิงและเด็ก</verse>
				<verse number="22">แล้วพระองค์ตรัสสั่งให้บรรดาสาวกลงเรือทันที และข้ามฟากไปก่อน ในขณะที่พระองค์ทรงรอส่งฝูงชนกลับบ้าน</verse>
				<verse number="23">และเมื่อทรงให้ฝูงชนไปหมดแล้ว พระองค์เสด็จขึ้นไปบนภูเขาตามลำพังเพื่ออธิษฐาน เวลาก็ดึกมาก พระองค์ยังประทับที่นั่นแต่ลำพัง</verse>
				<verse number="24">ในขณะนั้นเรืออยู่กลางทะเลแล้ว และถูกคลื่นซัดเพราะทวนลมอยู่</verse>
				<verse number="25">เมื่อเวลาใกล้รุ่งเช้า พระองค์ทรงดำเนินบนทะเลไปยังพวกสาวก</verse>
				<verse number="26">เมื่อสาวกเห็นพระองค์ทรงดำเนินมาบนทะเล เขาทั้งหลายก็แตกตื่นพูดกันว่าต้องเป็นผี และร้องด้วยความกลัว</verse>
				<verse number="27">พระเยซูตรัสกับพวกเขาทันทีว่า “ทำใจดีดีเถิด นี่เราเอง อย่ากลัวเลย”</verse>
				<verse number="28">เปโตรจึงทูลตอบพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ถ้าเป็นพระองค์แน่แล้ว ขอตรัสให้ข้าพระองค์เดินบนน้ำไปหาพระองค์”</verse>
				<verse number="29">พระองค์ตรัสว่า “มาเถิด” เปโตรจึงลงจากเรือเดินบนน้ำไปหาพระเยซู</verse>
				<verse number="30">แต่เมื่อเขาเห็นลมพัดแรงก็กลัว และเมื่อกำลังจะจมก็ร้องว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ช่วยข้าพระองค์ด้วย”</verse>
				<verse number="31">พระเยซูจึงเอื้อมพระหัตถ์จับเขาไว้ทันที แล้วตรัสว่า “ช่างมีความเชื่อน้อย ท่านสงสัยทำไม?”</verse>
				<verse number="32">เมื่อพระองค์กับเปโตรขึ้นเรือแล้ว ลมก็สงบลง</verse>
				<verse number="33">พวกที่อยู่ในเรือ จึงมากราบนมัสการพระองค์ ทูลว่า “พระองค์เป็นพระบุตรของพระเจ้าจริงแล้ว”</verse>
				<verse number="34">เมื่อข้ามฟากไปแล้วก็มาขึ้นฝั่งที่แขวงเยนเนซาเรท</verse>
				<verse number="35">คนที่นั่นจำพระองค์ได้ ก็ส่งข่าวไปทั่วแคว้น และต่างก็พาบรรดาคนเจ็บป่วยมาเฝ้าพระองค์</verse>
				<verse number="36">พวกเขาทูลขอพระองค์โปรดให้พวกเขาได้แตะต้องเพียงชายฉลองพระองค์ เท่านั้น และใครได้แตะต้องก็หายป่วยทุกคน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">เวลานั้นพวกฟาริสีและพวกธรรมาจารย์ออกจากกรุงเยรูซาเล็ม มาทูลถามพระเยซูว่า</verse>
				<verse number="2">“ทำไมสาวกของท่านจึงละเมิดคำสอนที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ? เพราะว่าพวกเขาไม่ได้ล้างมือเมื่อรับประทานอาหาร”</verse>
				<verse number="3">พระองค์จึงตรัสตอบเขาทั้งหลายว่า “เพราะเหตุใดท่านทั้งหลายจึงละเมิดพระบัญญัติของพระเจ้า เพราะคำสอนสืบทอดของท่าน?</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าพระเจ้าทรงบัญญัติไว้ว่า ‘จงให้เกียรติบิดามารดาของตน’ และ ‘ใครประณามบิดามารดาจะต้องมีโทษถึงตาย’</verse>
				<verse number="5">แต่พวกท่านกลับสอนว่า ‘ใครกล่าวกับบิดามารดาว่า “สิ่งใดของข้าพเจ้าซึ่งอาจเป็นประโยชน์ต่อท่าน สิ่งนั้นเป็นของที่ถวายแด่พระเจ้าแล้ว”</verse>
				<verse number="6">คนนั้นก็ไม่ต้องให้เกียรติบิดาของตน’ อย่างนั้นแหละ พวกท่านทำให้พระวจนะ ของพระเจ้าเป็นโมฆะไป เพราะคำสอนสืบทอดของท่าน</verse>
				<verse number="7">พวกหน้าซื่อใจคด อิสยาห์พยากรณ์ถึงท่านทั้งหลายถูกแล้วว่า</verse>
				<verse number="8">‘ชนชาตินี้ให้เกียรติเราแต่ปาก ใจของพวกเขาห่างไกลจากเรา</verse>
				<verse number="9">พวกเขานมัสการเราโดยเปล่าประโยชน์ เพราะเอากฎเกณฑ์ของมนุษย์มาสอนว่าเป็นพระดำรัสสอน’ ”</verse>
				<verse number="10">แล้วพระองค์ทรงเรียกฝูงชนและตรัสกับเขาทั้งหลายว่า “จงฟังและเข้าใจเถิด</verse>
				<verse number="11">ไม่ใช่สิ่งซึ่งเข้าไปในปากจะทำให้มนุษย์เป็นมลทิน แต่สิ่งซึ่งออกมาจากปากนั้นแหละทำให้มนุษย์เป็นมลทิน”</verse>
				<verse number="12">ขณะนั้นบรรดาสาวกมาทูลพระองค์ว่า “พระองค์ทรงทราบหรือไม่ว่า เมื่อพวกฟาริสีได้ยินคำตรัสนั้นเขาทั้งหลายไม่พอใจมาก?”</verse>
				<verse number="13">พระองค์จึงตรัสตอบว่า “ต้นไม้ทุกต้น ซึ่งพระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์ ไม่ได้ทรงปลูกไว้จะต้องถูกถอนออกเสีย</verse>
				<verse number="14">ช่างเถิด เขาทั้งหลายเป็นผู้นำที่ตาบอด [ของคนตาบอด] ถ้าคนตาบอดนำทางคนตาบอด ทั้งสองคนจะตกลงไปในบ่อ”</verse>
				<verse number="15">เปโตรทูลพระองค์ว่า “ขอพระองค์โปรดอธิบายอุปมานั้นให้พวกข้าพระองค์ทราบ”</verse>
				<verse number="16">พระเยซูตรัสตอบว่า “ท่านทั้งหลายยังไม่เข้าใจด้วยหรือ?</verse>
				<verse number="17">ท่านทั้งหลายไม่เห็นหรือ? ว่าสิ่งใดๆ ซึ่งเข้าไปในปากก็ลงไปในท้อง แล้วก็ถ่ายออกลงส้วมไป</verse>
				<verse number="18">แต่สิ่งที่ออกจากปากก็ออกมาจากใจ สิ่งนั้นแหละทำให้มนุษย์เป็นมลทิน</verse>
				<verse number="19">ความคิดชั่วร้าย การฆ่าคน การเป็นชู้ การล่วงประเวณี การลักขโมย การเป็นพยานเท็จ การใส่ร้าย ก็ล้วนออกมาจากใจ</verse>
				<verse number="20">สิ่งเหล่านี้แหละที่ทำให้มนุษย์เป็นมลทิน แต่การรับประทานอาหารโดยไม่ล้างมือก่อน ไม่ทำให้มนุษย์เป็นมลทิน”</verse>
				<verse number="21">แล้วพระเยซูเสด็จจากที่นั่น เข้าไปในเขตเมืองไทระและเมืองไซดอน</verse>
				<verse number="22">มีหญิงชาวคานาอันคนหนึ่งมาจากเขตแดนนั้นร้องทูลพระองค์ว่า “พระองค์ผู้ทรงเป็นบุตรดาวิดเจ้าข้า ขอทรงพระเมตตาข้าพระองค์เถิด ลูกสาวของข้าพระองค์มีผีสิงอยู่ เป็นทุกข์ลำบากอย่างยิ่ง”</verse>
				<verse number="23">พระองค์ไม่ทรงตอบนางสักคำเดียว และสาวกทั้งหลายของพระองค์มาทูลพระองค์ว่า “ไล่นางไปเสียเถิด เพราะนางร้องตามเรามา”</verse>
				<verse number="24">พระองค์ตรัสตอบว่า “เราไม่ได้รับใช้มาหาใคร เว้นแต่แกะหลงของวงศ์วานอิสราเอล”</verse>
				<verse number="25">หญิงนั้นก็มากราบและทูลพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอโปรดช่วยข้าพระองค์เถิด”</verse>
				<verse number="26">พระองค์จึงตรัสตอบว่า “การเอาอาหารของลูกโยนให้กับสุนัขก็ไม่สมควร”</verse>
				<verse number="27">ผู้หญิงนั้นทูลว่า “จริงเจ้าข้า แต่สุนัขนั้นย่อมกินเศษที่ตกจากโต๊ะนายของมัน”</verse>
				<verse number="28">แล้วพระเยซูตรัสตอบนางว่า “หญิงเอ๋ย ความเชื่อของท่านก็มาก ให้เป็นไปตามความต้องการของท่านเถิด” แล้วลูกสาวของนางก็หายเป็นปกติตั้งแต่เวลานั้น</verse>
				<verse number="29">พระเยซูจึงเสด็จจากที่นั่นมายังทะเลสาบกาลิลี แล้วเสด็จขึ้นไปบนภูเขาและประทับที่นั่น</verse>
				<verse number="30">มหาชนมาเฝ้าพระองค์ และพาคนง่อย คนแขนขาพิการ คนตาบอด คนใบ้ และคนเจ็บอื่นๆ หลายๆ คน มาวางแทบพระบาทของพระเยซู แล้วพระองค์ทรงรักษาพวกเขาให้หาย</verse>
				<verse number="31">ฝูงชนก็ประหลาดใจ เมื่อเห็นคนใบ้พูดได้ คนแขนขาพิการหายเป็นปกติ คนง่อยเดินได้ คนตาบอดกลับเห็น แล้วพวกเขาก็สรรเสริญพระเจ้าของชนชาติอิสราเอล</verse>
				<verse number="32">พระเยซูทรงเรียกสาวกทั้งหลายของพระองค์มา ตรัสว่า “เราสงสารฝูงชนนี้ เพราะเขาทั้งหลายค้างอยู่กับเราได้สามวันแล้ว และไม่มีอาหารจะกิน เราไม่ต้องการส่งพวกเขาไปเมื่อยังอดโซอยู่ กลัวว่าพวกเขาจะสิ้นแรงลงตามทาง”</verse>
				<verse number="33">พวกสาวกทูลพระองค์ว่า “ในถิ่นทุรกันดารนี้เราจะหาอาหารที่ไหนพอเลี้ยงฝูงชนมากเท่านี้ให้อิ่มได้?”</verse>
				<verse number="34">พระเยซูจึงตรัสถามเขาทั้งหลายว่า “พวกท่านมีขนมปังกี่ก้อน” เขาทูลว่า “มีเจ็ดก้อนกับปลาเล็กๆ สองสามตัว”</verse>
				<verse number="35">พระองค์จึงมีรับสั่งให้ฝูงชนนั่งลงบนพื้น</verse>
				<verse number="36">แล้วทรงรับขนมปังเจ็ดก้อน และปลาเหล่านั้นมา เมื่อขอบพระคุณแล้ว ก็ทรงหักและทรงส่งให้เหล่าสาวกของพระองค์ เหล่าสาวกก็แจกให้ฝูงชน</verse>
				<verse number="37">และทุกคนได้รับประทานจนอิ่ม อาหารที่เหลือนั้น พวกเขาเก็บได้เจ็ดกระบุงเต็ม</verse>
				<verse number="38">พวกที่รับประทานอาหารนั้น มีผู้ชายสี่พันคนไม่รวมผู้หญิงและเด็ก</verse>
				<verse number="39">เมื่อทรงส่งฝูงชนไปแล้ว ก็เสด็จลงเรือมาถึงเขตเมืองมากาดาน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">พวกฟาริสีกับพวกสะดูสีมาทดลองพระองค์ โดยขอให้พระองค์ทรงแสดงหมายสำคัญจากฟ้าสวรรค์ให้เห็น</verse>
				<verse number="2">พระองค์จึงตรัสตอบเขาทั้งหลายว่า “[พอตกเย็นท่านทั้งหลายพูดว่า ‘อากาศจะปลอดโปร่งเพราะท้องฟ้าสีแดง’</verse>
				<verse number="3">พอรุ่งเช้าพวกท่านก็พูดว่า ‘วันนี้จะมีพายุฝนเพราะท้องฟ้าสีแดงและมืดครึ้ม’ ท้องฟ้านั้นท่านทั้งหลายยังรู้จักสังเกตและเข้าใจ แต่หมายสำคัญแห่งกาลเวลานี้พวกท่านกลับไม่เข้าใจ]</verse>
				<verse number="4">คนในยุคชั่วร้ายและไม่ซื่อสัตย์ต่อพระเจ้าชอบแสวงหาหมายสำคัญ แต่จะไม่โปรดให้หมายสำคัญแก่เขาทั้งหลาย เว้นไว้แต่หมายสำคัญของโยนาห์เท่านั้น” แล้วพระองค์ก็เสด็จไปจากพวกเขา</verse>
				<verse number="5">เมื่อข้ามฟากไปแล้ว สาวกของพระองค์ลืมเอาขนมปังไปด้วย</verse>
				<verse number="6">เมื่อพระเยซูตรัสกับเขาทั้งหลายว่า “จงสังเกตและระวังเชื้อ ของพวกฟาริสี และพวกสะดูสีให้ดี”</verse>
				<verse number="7">พวกสาวกจึงพูดกันว่า “เพราะเราไม่ได้เอาขนมปังมา”</verse>
				<verse number="8">พระเยซูทรงทราบจึงตรัสกับเขาทั้งหลายว่า “พวกท่านช่างมีความเชื่อน้อยจริงๆ ทำไมพวกท่านถึงพูดกันเรื่องไม่มีขนมปัง?</verse>
				<verse number="9">ท่านยังไม่เข้าใจหรือ? พวกท่านจำไม่ได้หรือเรื่องขนมปังห้าก้อนกับคนห้าพันคนนั้น พวกท่านเก็บที่เหลือได้กี่ตะกร้า?</verse>
				<verse number="10">หรือเรื่องขนมปังเจ็ดก้อนกับคนสี่พันคนนั้น ท่านเก็บที่เหลือได้กี่กระบุง?</verse>
				<verse number="11">ทำไมถึงไม่เข้าใจว่า เราไม่ได้พูดกับท่านทั้งหลายเรื่องขนมปัง แต่ให้ระวังเชื้อของพวกฟาริสีและพวกสะดูสีให้ดี?”</verse>
				<verse number="12">พวกสาวกจึงเข้าใจว่า พระองค์ไม่ได้ตรัสสั่งเขาทั้งหลายให้ระวังเชื้อ แต่ให้ระวังคำสอนของพวกฟาริสีและพวกสะดูสี</verse>
				<verse number="13">เมื่อพระเยซูเสด็จเข้าไปในเขตเมืองซีซารียาฟีลิปปี พระองค์ตรัสถามพวกสาวกของพระองค์ว่า “คนทั่วไปพูดกันว่าบุตรมนุษย์เป็นใคร?”</verse>
				<verse number="14">เขาทั้งหลายทูลตอบว่า “บางคนว่าเป็นยอห์นผู้ให้บัพติศมา แต่บางคนว่าเป็นเอลียาห์ ส่วนคนอื่นๆ ว่าเป็นเยเรมีย์ หรือเป็นคนหนึ่งในบรรดาผู้เผยพระวจนะ”</verse>
				<verse number="15">แล้วพระองค์ตรัสถามเขาทั้งหลายว่า “แล้วพวกท่านว่าเราเป็นใคร?”</verse>
				<verse number="16">ซีโมนเปโตรทูลตอบว่า “พระองค์เป็นพระคริสต์ พระบุตรของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่”</verse>
				<verse number="17">พระเยซูตรัสกับเขาว่า “ซีโมนบุตรโยนาห์เอ๋ย ท่านก็เป็นสุข เพราะมนุษย์ ไม่ได้เปิดเผยเรื่องนี้แก่ท่าน แต่พระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์ทรงเปิดเผยให้ทราบ</verse>
				<verse number="18">เราบอกท่านว่าท่านคือเปโตร และบนศิลา นี้ เราจะสร้างคริสตจักรของเราไว้และพลังแห่งความตาย จะมีชัยต่อคริสตจักรไม่ได้</verse>
				<verse number="19">เราจะมอบลูกกุญแจต่างๆ แห่งแผ่นดินสวรรค์ให้ไว้แก่ท่าน สิ่งใดที่ท่านกล่าวห้ามในโลก สิ่งนั้นก็จะถูกกล่าวห้ามในสวรรค์ และสิ่งใดที่ท่านกล่าวอนุญาตในโลก สิ่งนั้นก็จะได้รับอนุญาตในสวรรค์”</verse>
				<verse number="20">พระองค์ทรงกำชับพวกสาวกของพระองค์ไม่ให้บอกใครว่า พระองค์เป็นพระคริสต์</verse>
				<verse number="21">ตั้งแต่เวลานั้นมา พระเยซูทรงเริ่มเผยแก่บรรดาสาวกของพระองค์ว่า พระองค์จะต้องเสด็จไปกรุงเยรูซาเล็ม และจะต้องทรงทนทุกข์ทรมานหลายประการจากพวกผู้ใหญ่ พวกหัวหน้าปุโรหิต และพวกธรรมาจารย์ และทรงถูกประหารชีวิต แต่ในวันที่สามพระองค์จะทรงเป็นขึ้นมาใหม่</verse>
				<verse number="22">เปโตรดึงพระองค์ออกมา และเริ่มว่ากล่าวพระองค์ว่า “อย่าให้เป็นเช่นนั้น องค์พระผู้เป็นเจ้า จะให้เหตุการณ์เช่นนี้เกิดกับพระองค์ไม่ได้”</verse>
				<verse number="23">พระองค์จึงหันพระพักตร์ มาตรัสกับเปโตรว่า “จงไปให้พ้น เจ้าซาตาน เจ้าเป็นเครื่องกีดขวางเราเพราะเจ้าไม่ได้คิดอย่างพระเจ้า แต่เจ้าคิดอย่างมนุษย์”</verse>
				<verse number="24">พระเยซูจึงตรัสกับบรรดาสาวกของพระองค์ว่า “ถ้าใครต้องการจะติดตามเรา ให้คนนั้นปฏิเสธตนเอง รับกางเขนของตนแบกและตามเรามา</verse>
				<verse number="25">เพราะว่าใครต้องการจะเอาชีวิตรอด คนนั้นจะเสียชีวิต แต่ใครยอมเสียชีวิตเพราะเห็นแก่เรา คนนั้นจะได้ชีวิตรอด</verse>
				<verse number="26">เพราะเขาจะได้ประโยชน์อะไร ถ้าได้สิ่งของหมดทั้งโลกแต่ต้องเสียชีวิตของตน? หรือคนนั้นจะนำอะไรไปแลกชีวิตของตนกลับคืนมา?</verse>
				<verse number="27">เพราะว่าเมื่อบุตรมนุษย์จะเสด็จมาด้วยพระรัศมีของพระบิดา พร้อมด้วยบรรดาทูตสวรรค์ของพระองค์ แล้วพระองค์จะทรงตอบแทนแต่ละคนตามการกระทำของเขา</verse>
				<verse number="28">เราบอกความจริงกับท่านทั้งหลายว่า ในพวกท่านที่ยืนอยู่ที่นี่ มีบางคนยังจะไม่ลิ้มรสความตาย จนกว่าจะได้เห็นบุตรมนุษย์เสด็จมาในราชอาณาจักรของพระองค์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">เมื่อล่วงไปได้หกวันแล้ว พระเยซูทรงพาเปโตร ยากอบ และยอห์นน้องของยากอบขึ้นภูเขาสูงแต่ลำพัง</verse>
				<verse number="2">แล้วพระองค์ก็ทรงได้รับการเปลี่ยนแปลงไปต่อหน้าพวกเขา พระพักตร์ของพระองค์ทอแสงเหมือนแสงอาทิตย์ ฉลองพระองค์ ก็ขาวผ่องดุจแสงสว่าง</verse>
				<verse number="3">ในทันใดนั้นโมเสสและเอลียาห์ก็มาปรากฏแก่พวกสาวก และพูดคุยกับพระองค์</verse>
				<verse number="4">เปโตรทูลพระเยซูว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ดีจริงๆ ที่เราอยู่กันที่นี่ ถ้าพระองค์มีพระประสงค์ ข้าพระองค์จะทำเพิงสามหลังที่นี่ สำหรับพระองค์หลังหนึ่ง สำหรับโมเสสหลังหนึ่ง สำหรับเอลียาห์หลังหนึ่ง”</verse>
				<verse number="5">เปโตรทูลยังไม่ทันขาดคำก็เกิดมีเมฆสุกใสมาปกคลุมพวกเขาไว้ แล้วมีพระสุรเสียงออกมาจากเมฆนั้นว่า “ท่านผู้นี้เป็นบุตรที่รักของเรา เราชอบใจท่านมาก จงเชื่อฟังท่านเถิด ”</verse>
				<verse number="6">พวกสาวกเมื่อได้ยินก็ซบหน้าลงและกลัวยิ่งนัก</verse>
				<verse number="7">พระเยซูจึงเสด็จมาใกล้และทรงสัมผัสตัวพวกเขา ตรัสว่า “จงลุกขึ้นเถิด อย่ากลัวเลย”</verse>
				<verse number="8">เมื่อพวกเขาเงยหน้าดูก็ไม่เห็นใคร เห็นแต่พระเยซูองค์เดียว</verse>
				<verse number="9">ขณะเสด็จลงมาจากภูเขาพระเยซูตรัสสั่งพวกสาวกว่า “นิมิตซึ่งท่านทั้งหลายเห็นนั้น อย่าเล่าให้ใครฟังจนกว่าบุตรมนุษย์จะเป็นขึ้นมาจากความตาย”</verse>
				<verse number="10">พวกสาวกก็ทูลถามพระองค์ว่า “ทำไมพวกธรรมาจารย์จึงบอกว่า ‘เอลียาห์จะต้องมาก่อน?’ ”</verse>
				<verse number="11">พระเยซูตรัสตอบว่า “เอลียาห์จะมาจริงๆ และจะทำให้ทุกสิ่งคืนสู่สภาพเดิม</verse>
				<verse number="12">แต่เราบอกท่านทั้งหลายว่าเอลียาห์นั้นมาแล้ว และเขาทั้งหลายไม่รู้จักท่าน แต่เขาได้ทำกับท่านตามที่ต้องการแล้ว บุตรมนุษย์ก็จะต้องทนทุกข์เพราะน้ำมือของพวกเขาเช่นกัน”</verse>
				<verse number="13">แล้วพวกสาวกจึงเข้าใจว่า พระองค์ตรัสกับพวกเขาโดยทรงเล็งถึงยอห์นผู้ให้บัพติศมา</verse>
				<verse number="14">เมื่อพระเยซูกับพวกสาวกเสด็จมาถึงฝูงชนแล้ว มีชายคนหนึ่งมาหาพระองค์คุกเข่าลง ทูลว่า</verse>
				<verse number="15">“องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอทรงพระเมตตาลูกของข้าพระองค์เถิด เพราะเขาเป็นโรคลมบ้าหมู มีความทุกข์ทรมานมาก เคยตกไฟตกน้ำบ่อยๆ</verse>
				<verse number="16">ข้าพระองค์พาเขามาหาพวกสาวกของพระองค์ แต่สาวกรักษาเขาไม่ได้”</verse>
				<verse number="17">พระเยซูตรัสตอบว่า “โอ นี่เป็นยุคที่ขาดความเชื่อและวิปลาส เราจะต้องอดกลั้นกับพวกท่านนานเพียงไร? จงพาเด็กคนนั้นมาหาเราที่นี่เถิด”</verse>
				<verse number="18">พระเยซูจึงตรัสสำทับผีนั้น มันก็ออกจากตัวเด็ก ในทันใดนั้นเด็กก็หายเป็นปกติ</verse>
				<verse number="19">ภายหลังสาวกทั้งหลายของพระเยซูมาหาพระองค์เป็นการส่วนตัว ทูลถามว่า “ทำไมพวกข้าพระองค์ขับผีนั้นออกไม่ได้?”</verse>
				<verse number="20">พระเยซูตรัสตอบว่า “เพราะว่าพวกท่านมีความเชื่อน้อย เราบอกความจริงกับท่านทั้งหลายว่า ถ้าพวกท่านมีความเชื่อเท่าเมล็ดมัสตาร์ด เมล็ดหนึ่ง พวกท่านจะสั่งภูเขานี้ว่า ‘จงเคลื่อนจากที่นี่ไปที่โน่น’ มันก็จะเคลื่อนไป และสิ่งใดที่เป็นไปไม่ได้สำหรับพวกท่านจะไม่มีเลย”</verse>
				<verse number="21"></verse>
				<verse number="22">เมื่อพระองค์กับบรรดาสาวกชุมนุมกันอยู่ในแคว้นกาลิลี พระเยซูตรัสกับเขาทั้งหลายว่า “บุตรมนุษย์จะต้องถูกมอบไว้ในมือคนทั้งหลาย</verse>
				<verse number="23">และเขาทั้งหลายจะประหารชีวิตท่านเสีย ในวันที่สามพระเจ้าจะโปรดให้ท่านเป็นขึ้นมาใหม่” บรรดาสาวกก็พากันเป็นทุกข์ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="24">เมื่อเขาทั้งหลายมาถึงเมืองคาเปอรนาอุมแล้ว ผู้เก็บค่าบำรุงพระวิหารมาหาเปโตรถามว่า “อาจารย์ของท่านไม่เสียค่าบำรุงพระวิหารหรือ?”</verse>
				<verse number="25">เปโตรตอบว่า “เสีย” เมื่อเปโตรเข้าไปในบ้าน พระเยซูตรัสกับเขาก่อนว่า “ซีโมนเอ๋ย ท่านคิดอย่างไร? กษัตริย์ของโลกเก็บภาษีและส่วยจากใคร? จากโอรสหรือจากคนอื่น?”</verse>
				<verse number="26">เปโตรทูลตอบว่า “เก็บจากคนอื่น” พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า “ถ้าเช่นนั้นโอรสก็ไม่ต้องเสีย</verse>
				<verse number="27">แต่เพื่อไม่ให้พวกเขาสะดุด ท่านจงไปตกเบ็ดที่ทะเล เมื่อได้ปลาตัวแรกขึ้นมาก็ให้เปิดปากมัน แล้วท่านจะพบเหรียญอันหนึ่ง จงเอาไปชำระค่าบำรุงพระวิหารสำหรับเรากับท่านเถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ในเวลานั้นสาวกทั้งหลายมาเฝ้าพระเยซูทูลว่า “ใครเป็นใหญ่ที่สุดในแผ่นดินสวรรค์?”</verse>
				<verse number="2">พระเยซูจึงทรงเรียกเด็กเล็กๆ คนหนึ่งมา และให้มายืนท่ามกลางเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="3">แล้วตรัสว่า “เราบอกความจริงกับท่านทั้งหลายว่า ถ้าพวกท่านไม่กลับใจและเป็นเหมือนเด็กเล็กๆ ก็จะเข้าในแผ่นดินสวรรค์ไม่ได้เลย</verse>
				<verse number="4">เพราะฉะนั้น ถ้าใครถ่อมจิตใจลงเหมือนเด็กเล็กๆ คนนี้ คนนั้นจะเป็นใหญ่ที่สุดในแผ่นดินสวรรค์</verse>
				<verse number="5">“และถ้าใครจะยอมรับเด็กเล็กๆ อย่างนี้สักคนหนึ่งในนามของเรา คนนั้นก็ยอมรับเราด้วย</verse>
				<verse number="6">“แต่ถ้าใครทำให้ผู้เล็กน้อยเหล่านี้คนหนึ่งที่วางใจในเราหลงผิดไป เอาหินโม่ก้อนใหญ่ผูกคอคนนั้นแล้วถ่วงเขาเสียที่ทะเลลึกก็จะดีกว่า</verse>
				<verse number="7">วิบัติแก่โลกนี้ที่ทำให้มีการหลงผิด การหลงผิดย่อมจะต้องมี แต่วิบัติจงมีแก่คนที่ทำให้เกิดการหลงผิด</verse>
				<verse number="8">ถ้ามือหรือเท้าของท่านทำให้ท่านหลงผิด จงตัดทิ้งเสีย การเข้าสู่ชีวิตนิรันดร์ด้วยมือและเท้าด้วนหรือพิการ ยังดีกว่ามีสองมือสองเท้า แต่ต้องถูกทิ้งในไฟซึ่งไหม้อยู่เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="9">ถ้าตาของท่านทำให้ท่านหลงผิด จงควักออกทิ้งเสีย การเข้าสู่ชีวิตนิรันดร์ด้วยตาข้างเดียว ยังดีกว่ามีสองตาแต่ต้องถูกทิ้งในไฟนรก</verse>
				<verse number="10">“จงระวังให้ดี อย่าดูหมิ่นผู้เล็กน้อยเหล่านี้สักคนหนึ่ง เพราะเราบอกท่านทั้งหลายว่า ทูตสวรรค์ของพวกเขาคอยเฝ้าอยู่เฉพาะพระพักตร์พระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์เสมอ</verse>
				<verse number="11"></verse>
				<verse number="12">พวกท่านคิดอย่างไร? ถ้าชายคนหนึ่งมีแกะอยู่ร้อยตัว และตัวหนึ่งหลงไปจากฝูง คนนั้นจะไม่ละแกะเก้าสิบเก้าตัวไว้บนภูเขา แล้วไปเที่ยวหาตัวที่หลงไปนั้นหรือ?</verse>
				<verse number="13">เราบอกความจริงกับท่านทั้งหลายว่า ถ้าคนนั้นพบมัน เขาจะมีความเปรมปรีดิ์มากยิ่งกว่าที่มีแกะเก้าสิบเก้าตัวที่ไม่ได้หลงไปนั้น</verse>
				<verse number="14">พระบิดาของพวกท่านผู้สถิตในสวรรค์ก็ทรงเป็นอย่างนั้นแหละ พระองค์ไม่ทรงปรารถนาให้ผู้เล็กน้อยเหล่านี้สักคนหนึ่งพินาศไปเลย</verse>
				<verse number="15">“หากพี่น้องของท่านคนหนึ่งทำผิดต่อท่าน จงไปหาและชี้ความผิดต่อเขาสองต่อสองเท่านั้น ถ้าเขาฟังท่าน ท่านจะได้พี่น้องคืนมา</verse>
				<verse number="16">แต่ถ้าเขาไม่ฟังท่าน จงพาอีกคนหนึ่งหรือสองคนไปด้วย เพื่อให้คำพูดทุกคำได้รับการยืนยันด้วยปากของสองสามคน เพื่อทุกคำจะเป็นหลักฐานได้</verse>
				<verse number="17">ถ้าเขาไม่ฟังคนเหล่านั้น จงไปแจ้งต่อคริสตจักร ถ้าเขายังไม่ฟังคริสตจักรอีก ก็ให้ถือว่าเขาเป็นเหมือนคนต่างชาติหรือคนเก็บภาษี</verse>
				<verse number="18">เราบอกความจริงกับท่านทั้งหลายว่า สิ่งใดๆ ที่พวกท่านจะกล่าวห้ามในโลก สิ่งนั้นก็จะถูกกล่าวห้ามในสวรรค์ และสิ่งใดๆ ที่พวกท่านจะกล่าวอนุญาตในโลก สิ่งนั้นก็จะได้รับอนุญาตในสวรรค์</verse>
				<verse number="19">เราบอกพวกท่านอีกว่า ถ้าพวกท่านสองคนจะร่วมใจกันทูลขอสิ่งหนึ่งสิ่งใดในโลก พระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์ก็จะทรงทำสิ่งนั้นให้</verse>
				<verse number="20">เพราะว่ามีสองสามคนประชุมกันที่ไหนในนามของเรา เราจะอยู่ท่ามกลางพวกเขาที่นั่น”</verse>
				<verse number="21">ขณะนั้นเปโตรมาทูลพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์ควรยกโทษให้พี่น้องที่ทำผิดต่อข้าพระองค์สักกี่ครั้ง? ถึงเจ็ดครั้งเชียวหรือ?”</verse>
				<verse number="22">พระเยซูตรัสตอบเขาว่า “เราไม่ได้บอกท่านว่าเจ็ดครั้งแต่เจ็ดสิบครั้งคูณเจ็ด</verse>
				<verse number="23">“เพราะเหตุนี้ แผ่นดินสวรรค์ก็เปรียบเหมือนเจ้าองค์หนึ่งที่มีพระประสงค์จะคิดบัญชีกับบรรดาทาสของตน</verse>
				<verse number="24">เมื่อท่านทรงเริ่มต้นคิดบัญชี คนหนึ่งที่เป็นหนี้หนึ่งหมื่นตะลันต์ ก็ถูกพามาเข้าเฝ้า</verse>
				<verse number="25">ท่านจึงมีรับสั่งให้ขายตัวเขาพร้อมกับเมียและลูก รวมทั้งบรรดาสิ่งของที่เขามีอยู่นั้นเพื่อเอามาใช้หนี้ เพราะเขาไม่มีเงินที่จะใช้หนี้นั้น</verse>
				<verse number="26">ทาสคนนั้นจึงกราบลงวิงวอนว่า ‘ขอโปรดผัดไว้ก่อน แล้วข้าพระองค์จะใช้หนี้ทั้งหมด’</verse>
				<verse number="27">เจ้าองค์นั้นทรงสงสาร จึงทรงปล่อยตัวเขาและทรงยกหนี้</verse>
				<verse number="28">แต่เมื่อทาสคนนั้นออกไปก็พบคนหนึ่งที่เป็นเพื่อนทาสด้วยกัน ที่เป็นหนี้เขาอยู่หนึ่งร้อยเดนาริอัน เขาก็จับคนนั้นบีบคอบอกว่า ‘แกต้องใช้หนี้ให้ข้า’</verse>
				<verse number="29">เพื่อนทาสคนนั้นจึงกราบลงอ้อนวอนว่า ‘ขอผัดไว้ก่อนแล้วข้าจะใช้ให้’</verse>
				<verse number="30">แต่เขาไม่ยอม จึงนำทาสลูกหนี้นั้นไปขังคุกไว้จนกว่าจะสามารถใช้หนี้ได้</verse>
				<verse number="31">พวกเพื่อนทาสเมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนั้น ก็เป็นทุกข์อย่างยิ่ง และนำเหตุการณ์ทั้งหมดไปกราบทูลเจ้าองค์นั้น</verse>
				<verse number="32">ท่านจึงเรียกทาสนั้นมาตรัสว่า ‘ไอ้ข้าชั่วร้าย เรายกหนี้ให้เอ็งทั้งหมด ก็เพราะเอ็งอ้อนวอนเรา</verse>
				<verse number="33">เอ็งควรจะเมตตาเพื่อนทาสด้วยกัน เหมือนเราเมตตาเอ็งไม่ใช่หรือ?’</verse>
				<verse number="34">แล้วเจ้าองค์นั้นก็กริ้ว จึงทรงมอบทาสคนนั้นไว้ให้เจ้าหน้าที่ทรมานจนกว่าจะใช้หนี้หมด</verse>
				<verse number="35">พระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์ ก็จะทรงทำต่อพวกท่านอย่างนั้น ถ้าพวกท่านแต่ละคนไม่ยอมยกโทษให้พี่น้องจากใจของพวกท่าน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">เมื่อพระเยซูตรัสถ้อยคำเหล่านี้เสร็จแล้ว ก็เสด็จจากแคว้นกาลิลีเข้าไปในเขตแดนแคว้นยูเดียที่อยู่อีกฟากหนึ่งของแม่น้ำจอร์แดน</verse>
				<verse number="2">มหาชนติดตามพระองค์ไป และพระองค์ทรงรักษาโรคของเขาทั้งหลายที่นั่น</verse>
				<verse number="3">พวกฟาริสีมาทดลองพระองค์โดยทูลถามว่า “ผู้ชายจะหย่าภรรยาของเขาไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม เป็นสิ่งที่ถูกต้องตามธรรมบัญญัติหรือไม่?”</verse>
				<verse number="4">พระองค์ตรัสตอบว่า “ท่านทั้งหลายไม่ได้อ่านหรือว่า พระผู้ทรงสร้างมนุษย์แต่เดิมนั้น ทรงสร้างให้เป็นชายและหญิง</verse>
				<verse number="5">และตรัสว่า ‘เพราะเหตุนี้ ผู้ชายจะละบิดามารดาไปผูกพันอยู่กับภรรยา และเขาทั้งสองจะเป็นเนื้อเดียวกัน’</verse>
				<verse number="6">ด้วยเหตุนี้เขาทั้งสองจึงไม่เป็นสองต่อไป แต่เป็นเนื้ออันเดียวกัน เพราะฉะนั้นสิ่งซึ่งพระเจ้าทรงผูกพันกันแล้ว อย่าให้มนุษย์ทำให้พรากจากกันเลย”</verse>
				<verse number="7">พวกเขาจึงถามพระองค์ว่า “ถ้าอย่างนั้นทำไมโมเสสสั่งให้ทำหนังสือหย่าให้ภรรยา แล้วก็หย่าได้?”</verse>
				<verse number="8">พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “โมเสสยอมให้ท่านทั้งหลายหย่าภรรยา เพราะใจของท่านแข็งกระด้าง แต่เมื่อเดิมไม่ได้เป็นอย่างนั้น</verse>
				<verse number="9">เราขอบอกท่านทั้งหลายว่า ใครก็ตามที่หย่าภรรยาของตน แล้วไปมีภรรยาใหม่ก็ผิดประเวณี เว้นแต่ว่านางเป็นชู้กับชายอื่น ”</verse>
				<verse number="10">พวกสาวกทูลพระองค์ว่า “ถ้าลักษณะสามีภรรยาเป็นอย่างนั้น ไม่แต่งงานยังจะดีกว่า”</verse>
				<verse number="11">พระองค์ทรงตอบว่า “ไม่ใช่ทุกคนจะรับคำสอนนี้ได้ ยกเว้นคนที่พระเจ้าประทานให้เท่านั้น</verse>
				<verse number="12">เพราะคนที่เป็นขันทีตั้งแต่เกิดก็มี คนที่มนุษย์ทำให้เป็นขันทีก็มี คนที่ทำตัวเองให้เป็นขันทีเพราะเห็นแก่แผ่นดินสวรรค์ก็มี ใครรับได้ก็ให้รับเอาเถิด”</verse>
				<verse number="13">เวลานั้นมีคนพาเด็กเล็กๆ มาเฝ้าพระองค์ เพื่อจะให้พระองค์วางพระหัตถ์และทรงอธิษฐาน แต่พวกสาวกต่อว่าคนที่พาพวกเขามา</verse>
				<verse number="14">พระเยซูตรัสว่า “จงยอมให้เด็กเล็กๆ เข้ามาเฝ้าเรา อย่าห้ามพวกเขาเลย เพราะว่าแผ่นดินสวรรค์เป็นของคนเช่นเด็กเหล่านั้น”</verse>
				<verse number="15">เมื่อพระองค์วางพระหัตถ์บนเด็กเหล่านั้นแล้ว ก็เสด็จไปจากที่นั่น</verse>
				<verse number="16">นี่แน่ะ มีคนหนึ่งมาทูลพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ ข้าพเจ้าจะต้องทำความดีอะไรบ้าง จึงจะได้ชีวิตนิรันดร์?”</verse>
				<verse number="17">พระเยซูตรัสตอบเขาว่า “ท่านถามเราถึงสิ่งที่ดีทำไม? ผู้ที่ดีมีแต่ผู้เดียว ถ้าท่านต้องการจะเข้าสู่ชีวิตก็ให้ถือรักษาพระบัญญัติไว้”</verse>
				<verse number="18">คนนั้นทูลถามว่า “คือพระบัญญัติข้อไหนบ้าง?” พระเยซูตรัสว่า “ ห้ามฆ่าคน ห้ามล่วงประเวณีผัวเมียเขา ห้ามลักทรัพย์ ห้ามเป็นพยานเท็จ</verse>
				<verse number="19">จงให้เกียรติบิดามารดาของตน และจงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง ”</verse>
				<verse number="20">ชายหนุ่มคนนั้นทูลพระองค์ว่า “ข้าพเจ้ารักษาข้อเหล่านั้นทุกข้ออยู่แล้ว ข้าพเจ้ายังขาดอะไรอีกบ้าง?”</verse>
				<verse number="21">พระเยซูตรัสกับเขาว่า “ถ้าท่านต้องการจะเป็นคนดีพร้อม จงไปขายทรัพย์สิ่งของที่ท่านมีอยู่แจกจ่ายให้คนยากจน แล้วท่านจะมีทรัพย์สมบัติในสวรรค์ และจงตามเรามา”</verse>
				<verse number="22">เมื่อชายหนุ่มได้ยินถ้อยคำนั้นก็ออกไปเป็นทุกข์ เพราะเขามีทรัพย์สินจำนวนมาก</verse>
				<verse number="23">พระเยซูตรัสกับสาวกทั้งหลายของพระองค์ว่า “เราบอกความจริงกับท่านทั้งหลายว่า คนร่ำรวยจะเข้าในแผ่นดินสวรรค์ก็ยาก</verse>
				<verse number="24">เราบอกพวกท่านอีกว่า ตัวอูฐจะลอดรูเข็มก็ยังง่ายกว่าที่คนมั่งมีจะเข้าในแผ่นดินของพระเจ้า”</verse>
				<verse number="25">เมื่อพวกสาวกได้ยินก็อัศจรรย์ใจมาก จึงทูลว่า “ถ้าอย่างนั้นใครจะรอดได้?”</verse>
				<verse number="26">พระเยซูทอดพระเนตรดูบรรดาสาวกและตรัสว่า “สิ่งนี้เป็นไปไม่ได้สำหรับมนุษย์ แต่ทุกสิ่งเป็นไปได้สำหรับพระเจ้า”</verse>
				<verse number="27">แล้วเปโตรทูลพระองค์ว่า “พวกข้าพระองค์สละสิ่งสารพัดตามพระองค์มา แล้วพวกข้าพระองค์จะได้อะไรบ้าง?”</verse>
				<verse number="28">พระเยซูตรัสว่า “เราบอกความจริงกับท่านทั้งหลายว่า ในโลกใหม่เมื่อบุตรมนุษย์นั่งบนพระที่นั่งอันรุ่งโรจน์นั้น พวกท่านที่ติดตามเรามาจะได้นั่งบนบัลลังก์สิบสองที่ พิพากษาชนอิสราเอลสิบสองเผ่า</verse>
				<verse number="29">และทุกคนที่สละบ้าน พี่น้องชายหญิง บิดามารดา บุตรหรือไร่นา เพราะเห็นแก่นามของเรา คนนั้นจะได้ผลร้อยเท่าและชีวิตนิรันดร์ด้วย</verse>
				<verse number="30">แต่หลายคนที่เป็นคนแรก จะกลับไปเป็นคนสุดท้าย และคนสุดท้ายจะกลับไปเป็นคนแรก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">“เพราะว่าแผ่นดินสวรรค์เป็นเหมือนเจ้าของสวนคนหนึ่ง ที่ออกไปจ้างคนงานเพื่อสวนองุ่นของตนตั้งแต่เวลาเช้าตรู่</verse>
				<verse number="2">เมื่อตกลงกับคนงานวันละเดนาริอัน แล้ว ก็ใช้ให้ไปทำงานในสวนองุ่น</verse>
				<verse number="3">พอเวลาประมาณเก้าโมง เจ้าของสวนก็ออกไปอีก เห็นบางคนยืนอยู่ว่างๆ กลางตลาด</verse>
				<verse number="4">จึงพูดกับเขาทั้งหลายว่า ‘พวกท่านก็ไปทำงานในสวนองุ่นด้วยเถิด เราจะให้ค่าจ้างแก่ท่านตามสมควร’ แล้วพวกเขาก็พากันไป</verse>
				<verse number="5">พอเวลาเที่ยงและเวลาบ่ายสามโมง เจ้าของสวนก็ออกไปอีก และทำเหมือนเดิม</verse>
				<verse number="6">ประมาณห้าโมงเย็นก็ออกไปอีกครั้งหนึ่งและพบอีกพวกหนึ่งยืนอยู่ จึงพูดกับเขาทั้งหลายว่า ‘พวกท่านยืนอยู่ว่างๆ ที่นี่ทั้งวันทำไม?’</verse>
				<verse number="7">เขาทั้งหลายตอบว่า ‘เพราะว่าไม่มีใครจ้างเรา’ เจ้าของสวนบอกว่า ‘ท่านก็จงไปทำงานในสวนองุ่นด้วยเถิด’</verse>
				<verse number="8">เมื่อถึงเวลาพลบค่ำ เจ้าของสวนสั่งผู้จัดการว่า ‘ไปเรียกพวกคนงานมา แล้วให้ค่าจ้างแก่พวกเขา เริ่มจากพวกสุดท้ายจนถึงพวกแรก’</verse>
				<verse number="9">พวกที่มาทำงานเวลาประมาณห้าโมงเย็นนั้นได้ค่าจ้างคนละหนึ่งเดนาริอัน</verse>
				<verse number="10">พวกแรกจึงคิดว่าเขาจะได้มากกว่านั้น แต่ก็ได้คนละหนึ่งเดนาริอันเหมือนกัน</verse>
				<verse number="11">เมื่อพวกเขารับเงินแล้วก็บ่นต่อว่าเจ้าของสวน</verse>
				<verse number="12">ว่า ‘พวกสุดท้ายทำงานแค่ชั่วโมงเดียว แต่ท่านกลับให้ค่าจ้างพวกเขาเท่ากับเราที่ทำงานตรากตรำกลางแดดตลอดวัน’</verse>
				<verse number="13">เจ้าของสวนก็ตอบคนหนึ่งในพวกนั้นว่า ‘เพื่อนเอ๋ย เราไม่ได้โกงท่านเลย ท่านตกลงกับเราวันละหนึ่งเดนาริอันไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="14">รับค่าจ้างของท่านไปเถิด เราต้องการจะให้กับคนสุดท้ายนี้เท่ากับท่าน</verse>
				<verse number="15">เราจะใช้เงินทองของเราตามใจตัวเองไม่ได้หรือ? ทำไมท่านอิจฉาเมื่อเห็นเราใจดี?’</verse>
				<verse number="16">อย่างนั้นแหละ คนที่เป็นคนสุดท้ายจะกลับเป็นคนแรก และคนที่เป็นคนแรกจะกลับเป็นคนสุดท้าย”</verse>
				<verse number="17">ขณะพระเยซูกำลังเสด็จขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม พระองค์ทรงพาสาวกสิบสองคนไปกันตามลำพังและตรัสกับเขาทั้งหลายตามทางว่า</verse>
				<verse number="18">“ฟังนะ พวกเราจะขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม และบุตรมนุษย์จะถูกมอบไว้กับพวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกธรรมาจารย์ และพวกเขาจะลงโทษท่านถึงตาย</verse>
				<verse number="19">ทั้งจะมอบตัวท่านไว้กับพวกต่างชาติเพื่อให้เยาะเย้ย เฆี่ยนตีและตรึงไว้ที่กางเขน และวันที่สามจะเป็นขึ้นมาใหม่”</verse>
				<verse number="20">ขณะนั้นมารดาของบุตรทั้งสองของเศเบดี มาเฝ้าพระองค์พร้อมกับบุตร นางกราบและทูลขอสิ่งหนึ่งจากพระองค์</verse>
				<verse number="21">พระองค์จึงตรัสถามนางว่า “ท่านปรารถนาอะไร?” นางทูลว่า “ขอพระองค์รับสั่งตั้งบุตรทั้งสองของข้าพระองค์ให้นั่งเบื้องขวาพระหัตถ์คนหนึ่ง และเบื้องซ้ายคนหนึ่งในราชอาณาจักรของพระองค์”</verse>
				<verse number="22">แต่พระเยซูตรัสตอบว่า “พวกท่านไม่เข้าใจในสิ่งที่ขอนั้น ถ้วยที่เราจะดื่มนั้นท่านจะดื่มได้หรือ?” พวกเขาทูลว่า “ได้พระเจ้าข้า”</verse>
				<verse number="23">พระองค์ตรัสกับเขาทั้งหลายว่า “พวกท่านจะดื่มถ้วยของเราแน่ แต่การที่จะให้นั่งข้างขวาและข้างซ้ายของเรานั้นไม่ใช่เราเป็นผู้ให้ แต่จะให้กับคนเหล่านั้นที่พระบิดาของเราทรงเตรียมไว้”</verse>
				<verse number="24">เมื่อสาวกสิบคนนั้นได้ยินแล้วก็โกรธพี่น้องสองคนนั้น</verse>
				<verse number="25">พระเยซูทรงเรียกพวกเขามาตรัสว่า “พวกท่านรู้อยู่ว่าบรรดาผู้ครอบครองของคนต่างชาติ ย่อมเป็นเจ้านายอยู่เหนือพวกเขา และพวกที่เป็นใหญ่ก็ใช้อำนาจบังคับเขา</verse>
				<verse number="26">ในพวกท่านจะไม่เป็นเช่นนั้น แต่ถ้ามีใครต้องการเป็นใหญ่ในพวกท่าน คนนั้นจะต้องเป็นผู้ปรนนิบัติของท่าน</verse>
				<verse number="27">และถ้าใครต้องการจะเป็นนาย คนนั้นจะต้องเป็นทาสของพวกท่าน</verse>
				<verse number="28">เหมือนบุตรมนุษย์ที่ไม่ได้มาเพื่อรับการปรนนิบัติ แต่มาเพื่อปรนนิบัติคนอื่น และให้ชีวิตของท่านเป็นค่าไถ่คนจำนวนมาก”</verse>
				<verse number="29">เมื่อพระองค์กับพวกสาวกกำลังออกไปจากเมืองเยรีโค มีมหาชนติดตามพระองค์ไป</verse>
				<verse number="30">และมีคนตาบอดสองคนนั่งอยู่ริมหนทาง เมื่อได้ยินว่าพระเยซูเสด็จมา จึงร้องว่า “[องค์พระผู้เป็นเจ้า] ผู้ทรงเป็นบุตรดาวิดเจ้าข้า ขอทรงพระเมตตาพวกข้าพระองค์เถิด”</verse>
				<verse number="31">ฝูงชนก็ห้ามเขาทั้งสองและให้นิ่งเสีย แต่เขายิ่งร้องขึ้นอีกว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงเป็นบุตรดาวิดเจ้าข้า ขอทรงพระเมตตาพวกข้าพระองค์เถิด”</verse>
				<verse number="32">พระเยซูทรงหยุดยืนอยู่ ทรงเรียกเขามาและตรัสว่า “ท่านทั้งสองต้องการให้เราทำอะไรเพื่อท่าน”</verse>
				<verse number="33">เขาทั้งสองทูลว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอให้นัยน์ตาของข้าพระองค์ทั้งสองหายบอด”</verse>
				<verse number="34">พระเยซูทรงแตะต้องนัยน์ตาของเขาทั้งสองด้วยพระทัยสงสาร ในทันใดนั้นเขาทั้งสองก็มองเห็น และติดตามพระองค์ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">เมื่อพระเยซูเสด็จมาใกล้กรุงเยรูซาเล็มกับบรรดาสาวกถึงหมู่บ้านเบธฟายี เชิงเขามะกอกเทศ พระองค์ทรงใช้สาวกสองคน</verse>
				<verse number="2">มีรับสั่งว่า “จงเข้าไปในหมู่บ้านที่อยู่ตรงหน้า แล้วจะพบแม่ลาตัวหนึ่งผูกอยู่กับลูกของมัน จงแก้และจูงมาให้เรา</verse>
				<verse number="3">ถ้ามีใครพูดอะไร ท่านทั้งสองจงบอกว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้าของพวกท่านมีพระประสงค์’ แล้วเขาจะปล่อยให้มาทันที”</verse>
				<verse number="4">เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเพื่อจะให้เป็นไปตามพระวจนะที่ตรัสผ่านทางผู้เผยพระวจนะว่า</verse>
				<verse number="5">“จงบอกชาวศิโยนว่า นี่แน่ะ กษัตริย์ของท่านกำลังเสด็จมา ด้วยความสุภาพอ่อนโยน พระองค์ทรงลา ทรงลูกลา”</verse>
				<verse number="6">สาวกทั้งสองคนนั้นก็ไปทำตามที่พระเยซูตรัสสั่ง</verse>
				<verse number="7">จึงจูงแม่ลากับลูกของมันมา แล้วเอาเสื้อผ้าของตนปูบนหลัง และพระองค์ก็ทรงลานั้น</verse>
				<verse number="8">ฝูงชนจำนวนมาก เอาเสื้อผ้าของตนปูตามถนนหนทาง บางคนก็ตัดกิ่งไม้มาปูตามถนน</verse>
				<verse number="9">ฝูงชนที่เดินไปข้างหน้าพระองค์ กับพวกที่ตามมาข้างหลังก็โห่ร้องว่า “โฮซันนา แก่บุตรของดาวิด ขอให้ท่านผู้ที่เสด็จมาในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพระเจริญ โฮซันนา ในที่สูงสุด”</verse>
				<verse number="10">เมื่อพระองค์เสด็จเข้าไปในกรุงเยรูซาเล็มแล้ว ประชาชนทั่วทั้งกรุงก็พากันแตกตื่นถามว่า “นี่ใครกัน?”</verse>
				<verse number="11">ฝูงชนก็ตอบว่า “นี่คือเยซูผู้เผยพระวจนะที่มาจากนาซาเร็ธแคว้นกาลิลี”</verse>
				<verse number="12">พระเยซูเสด็จเข้าไปในบริเวณพระวิหารของพระเจ้า ทรงขับไล่พวกซื้อขายในบริเวณพระวิหารนั้น ทรงคว่ำโต๊ะคนรับแลกเงิน และทรงคว่ำม้านั่งของคนขายนกพิราบ</verse>
				<verse number="13">พระองค์ตรัสกับเขาทั้งหลายว่า “มีพระวจนะเขียนไว้ว่า ‘นิเวศของเรา เขาจะเรียกว่าเป็นนิเวศอธิษฐาน แต่พวกท่านมาทำให้เป็นถ้ำของพวกโจร ’ ”</verse>
				<verse number="14">คนตาบอดและคนง่อยพากันมาเฝ้าพระองค์ในบริเวณพระวิหาร และพระองค์ทรงรักษาพวกเขาให้หาย</verse>
				<verse number="15">แต่เมื่อพวกหัวหน้าปุโรหิตกับพวกธรรมาจารย์เห็นการอัศจรรย์ที่พระองค์ทรงทำ ทั้งได้ยินหมู่เด็กร้องในบริเวณพระวิหารว่า “โฮซันนาแก่บุตรของดาวิด” พวกเขาก็ไม่พอใจ</verse>
				<verse number="16">จึงทูลพระองค์ว่า “ท่านไม่ได้ยินคำที่คนพวกนี้ร้องหรือ?” พระเยซูตรัสตอบว่า “ได้ยินแล้วพวกท่านยังไม่เคยอ่านหรือว่า ‘พระองค์ทรงทำให้คำสรรเสริญออกมาจากปากเด็กและทารก ที่ยังไม่หย่านม’ ”</verse>
				<verse number="17">พระองค์ทรงจากพวกเขาไป และเสด็จออกจากกรุงไปประทับอยู่ที่หมู่บ้านเบธานี</verse>
				<verse number="18">พอรุ่งเช้า ขณะเสด็จกลับไปยังกรุง พระองค์ทรงหิว</verse>
				<verse number="19">และเมื่อทอดพระเนตรเห็นต้นมะเดื่อต้นหนึ่งอยู่ริมทาง ก็ทรงดำเนินเข้าไปใกล้ และไม่ทรงพบสิ่งใดบนต้นนั้นนอกจากใบ จึงตรัสกับมะเดื่อต้นนั้นว่า “จงอย่าเกิดผลอีกต่อไป” ทันใดนั้นต้นมะเดื่อก็เหี่ยวแห้งไป</verse>
				<verse number="20">เมื่อบรรดาสาวกเห็นก็ประหลาดใจ พูดกันว่า “ต้นมะเดื่อเหี่ยวแห้งไปทันทีได้อย่างไรนะ?”</verse>
				<verse number="21">พระเยซูตรัสตอบว่า “เราบอกความจริงกับท่านทั้งหลายว่า ถ้าเพียงพวกท่านมีความเชื่อและไม่ได้สงสัย ท่านไม่เพียงจะสามารถทำแบบเดียวกับที่เราทำกับต้นมะเดื่อ แต่ถ้าท่านทั้งหลายจะสั่งภูเขาลูกนี้ว่า ‘จงลอยขึ้นและเคลื่อนไปลงทะเล’ ก็จะเป็นไปตามนั้น</verse>
				<verse number="22">ทุกสิ่งที่ท่านอธิษฐานขอด้วยความเชื่อก็จะได้”</verse>
				<verse number="23">พระองค์เสด็จเข้าไปในบริเวณพระวิหาร และระหว่างที่ทรงสั่งสอนอยู่นั้น พวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกผู้ใหญ่ของประชาชนมาหาพระองค์ ทูลถามว่า “ท่านทำสิ่งเหล่านี้โดยสิทธิอำนาจอะไร? ใครให้สิทธิอำนาจแก่ท่าน?”</verse>
				<verse number="24">พระเยซูตรัสตอบว่า “เราก็จะถามพวกท่านสักข้อหนึ่งเหมือนกัน ถ้าพวกท่านตอบเรา เราก็จะบอกท่านว่าเราทำสิ่งเหล่านี้โดยสิทธิอำนาจอะไร</verse>
				<verse number="25">คือบัพติศมาของยอห์นนั้นมาจากไหน? มาจากสวรรค์หรือมาจากมนุษย์?” เขาทั้งหลายปรึกษากันว่า “ถ้าเราว่า ‘มาจากสวรรค์’ เขาจะถามเราว่า ‘ทำไมถึงไม่เชื่อยอห์น?’</verse>
				<verse number="26">แต่ถ้าเราบอกว่า ‘มาจากมนุษย์’ ก็กลัวฝูงชน เพราะทุกคนถือว่ายอห์นเป็นผู้เผยพระวจนะ”</verse>
				<verse number="27">เขาทั้งหลายจึงทูลตอบพระเยซูว่า “เราไม่รู้” พระองค์จึงตรัสว่า “เราก็จะไม่บอกพวกท่านเหมือนกันว่า เรามีสิทธิอำนาจอะไรถึงได้ทำสิ่งเหล่านี้”</verse>
				<verse number="28">“ท่านทั้งหลายคิดอย่างไร? ชายคนหนึ่งมีบุตรชายสองคน บิดาไปหาบุตรคนแรกบอกว่า ‘ลูกเอ๋ย วันนี้จงไปทำงานในสวนองุ่นเถิด’</verse>
				<verse number="29">บุตรคนนั้นตอบว่า ‘ไม่ไป’ แต่ภายหลังกลับใจแล้วก็ไป</verse>
				<verse number="30">บิดาไปหาบุตรคนที่สองพูดอย่างเดียวกัน บุตรคนนั้นกล่าวว่า ‘ไป’ แต่ไม่ได้ไป</verse>
				<verse number="31">คนไหนในบุตรสองคนนี้ที่ทำตามใจของบิดา?” พวกเขาทูลตอบว่า “บุตรคนแรก” พระเยซูตรัสตอบว่า “เราบอกความจริงกับท่านทั้งหลายว่า บรรดาคนเก็บภาษีและหญิงโสเภณีจะได้เข้าในแผ่นดินของพระเจ้าก่อนพวกท่าน</verse>
				<verse number="32">เพราะยอห์นมาหาพวกท่านและแสดงวิถีทางของความชอบธรรม และท่านไม่ได้เชื่อ แต่พวกคนเก็บภาษีและพวกหญิงโสเภณีเชื่อ และแม้เมื่อท่านทั้งหลายเห็นแล้วก็ยังไม่กลับใจและเชื่อยอห์น</verse>
				<verse number="33">“จงฟังอุปมาอีกเรื่องหนึ่ง มีเจ้าของที่ดินคนหนึ่งทำสวนองุ่นไว้ เขาทำรั้วล้อมรอบ ขุดบ่อย่ำองุ่นในสวนนั้น และสร้างหอเฝ้า ให้พวกชาวสวนเช่า แล้วก็ไปต่างประเทศ</verse>
				<verse number="34">เมื่อถึงฤดูเก็บพืชผล จึงใช้บรรดาทาสไปหาพวกคนเช่าสวน เพื่อจะรับพืชผลของเขา</verse>
				<verse number="35">แต่คนเช่าสวนเหล่านั้นจับคนของเขาไปเฆี่ยนตีคนหนึ่ง ฆ่าเสียคนหนึ่ง เอาหินขว้างจนตายคนหนึ่ง</verse>
				<verse number="36">เขาก็ใช้พวกทาสอื่นๆ ซึ่งมากกว่าครั้งก่อนไปอีก แต่พวกคนเช่าสวนก็ทำกับพวกเขาเช่นเดิม</verse>
				<verse number="37">ภายหลังเขาก็ใช้บุตรของเขาไปหา กล่าวว่า ‘พวกเขาจะเคารพลูกของเรา’</verse>
				<verse number="38">แต่เมื่อพวกคนเช่าสวนเห็นบุตรเจ้าของสวนมาก็พูดกันว่า ‘คนนี้แหละเป็นทายาท ฆ่าเขาเสีย แล้วเราก็จะได้มรดกของเขา’</verse>
				<verse number="39">พวกเขาจึงพากันจับบุตรนั้นผลักออกไปนอกสวนแล้วฆ่า</verse>
				<verse number="40">เพราะฉะนั้นเมื่อเจ้าของสวนมา ท่านจะทำอย่างไรกับพวกคนเช่าสวนนั้น?”</verse>
				<verse number="41">พวกเขาทูลตอบว่า “ท่านจะฆ่าคนร้ายเหล่านั้นให้ตายอย่างทุกข์ทรมาน และจะให้สวนนั้นแก่คนเช่าอื่นที่จะแบ่งพืชผลให้ตามฤดูกาล”</verse>
				<verse number="42">พระเยซูตรัสว่า “ท่านทั้งหลายยังไม่ได้อ่านในพระคัมภีร์หรือ ที่ว่า ‘ศิลาที่บรรดาช่างก่อสร้างทิ้งแล้ว กลับกลายเป็นศิลามุมเอก สิ่งนี้เป็นมาจากองค์พระผู้เป็นเจ้า เป็นสิ่งอัศจรรย์ประจักษ์แก่ตาของเรา’</verse>
				<verse number="43">เพราะเหตุนี้เราบอกพวกท่านว่า แผ่นดินของพระเจ้าจะต้องเอาไปจากท่าน ยกให้กับชนชาติหนึ่งที่จะทำให้เกิดผลสมกับแผ่นดินนั้น [</verse>
				<verse number="44">ใครล้มทับศิลานี้ คนนั้นจะต้องแตกหักไป และศิลานั้นจะตกทับใคร คนนั้นจะแหลกละเอียดไป]”</verse>
				<verse number="45">เมื่อพวกหัวหน้าปุโรหิตกับพวกฟาริสีได้ยินอุปมาเหล่านั้น ก็หยั่งรู้ว่าพระองค์ตรัสเล็งถึงพวกเขา</verse>
				<verse number="46">เขาอยากจะจับพระองค์ แต่กลัวฝูงชน เพราะเขาทั้งหลายถือว่าพระองค์เป็นผู้เผยพระวจนะ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">พระเยซูตรัสกับเขาทั้งหลายเป็นอุปมาอีกว่า</verse>
				<verse number="2">“แผ่นดินสวรรค์ เปรียบเสมือนกษัตริย์องค์หนึ่ง ทรงจัดงานอภิเษกสมรส ให้กับโอรสของพระองค์</verse>
				<verse number="3">แล้วทรงใช้พวกบ่าวไปเชิญคนทั้งหลายที่ได้รับเชิญให้มางานอภิเษกสมรสนี้ แต่พวกเขาไม่อยากจะมา</verse>
				<verse number="4">พระองค์จึงทรงใช้บ่าวอื่นๆ ไปอีก มีรับสั่งให้บอกผู้รับเชิญเหล่านั้นว่า ‘นี่แน่ะ เราเตรียมงานเลี้ยงไว้แล้ว ทั้งวัวและลูกวัวอ้วนของเราก็ฆ่าไว้แล้ว ทุกอย่างก็เตรียมพร้อมแล้ว เชิญมาในงานเลี้ยงอภิเษกสมรสนี้เถิด’</verse>
				<verse number="5">แต่เขาทั้งหลายเพิกเฉยและเดินจากไป บางคนไปไร่นาของตน บางคนก็ไปค้าขาย</verse>
				<verse number="6">พวกที่เหลือก็จับบ่าวมาทำการอัปยศต่างๆ แล้วฆ่าเสีย</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์องค์นั้นก็กริ้ว จึงมีรับสั่งให้กองทหารไปฆ่าฆาตกรเหล่านั้น และเผาเมืองของพวกเขา</verse>
				<verse number="8">แล้วพระองค์มีรับสั่งกับพวกบ่าวว่า ‘งานอภิเษกสมรสเตรียมพร้อมแล้ว แต่พวกที่ได้รับเชิญนั้นไม่คู่ควร</verse>
				<verse number="9">เพราะฉะนั้นจงออกไปตามถนนสำคัญๆ ต่างๆ เชิญทุกคนที่พวกเจ้าพบมาร่วมงานอภิเษกสมรสนี้’</verse>
				<verse number="10">บ่าวจึงออกไปตามถนนต่างๆ และรวบรวมทุกคนที่พบ ไม่ว่าจะเป็นคนดีหรือคนเลวจนห้องโถงงานอภิเษกสมรสนั้นเต็มไปด้วยแขก</verse>
				<verse number="11">“แต่เมื่อกษัตริย์องค์นั้นเสด็จไปทอดพระเนตร แขกทั้งหลาย ก็ทอดพระเนตรเห็นคนหนึ่งไม่ได้สวมเสื้อสำหรับงานอภิเษกสมรส</verse>
				<verse number="12">จึงตรัสถามว่า ‘เพื่อนเอ๋ย ทำไมท่านมาที่นี่โดยไม่สวมเสื้อสำหรับงานอภิเษกสมรส?’ คนนั้นก็นิ่งอั้นอยู่พูดไม่ออก</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์จึงมีรับสั่งกับพวกคนรับใช้ว่า ‘จงมัดมือมัดเท้าคนนี้เอาไปโยนทิ้งบริเวณที่มืดข้างนอก ซึ่งเป็นที่มีการร้องไห้ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน’</verse>
				<verse number="14">เพราะว่าคนที่ได้รับเชิญก็มีมาก แต่คนที่ได้รับการทรงเลือกก็มีน้อย”</verse>
				<verse number="15">ขณะนั้นพวกฟาริสีก็ไปและปรึกษากันหาทางทำให้พระองค์ทรงติดกับดักด้วยคำพูด</verse>
				<verse number="16">จึงใช้บรรดาศิษย์ของตนกับพวกเฮโรดไปทูลพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ เราทราบว่าท่านเป็นคนซื่อสัตย์ สั่งสอนทางของพระเจ้าตามความจริงโดยไม่ได้เอาใจใคร เพราะท่านไม่ได้เห็นแก่หน้าใคร</verse>
				<verse number="17">เพราะฉะนั้นขอโปรดให้เราทราบว่าท่านคิดอย่างไร? การส่งส่วยให้แก่ซีซาร์นั้นควรหรือไม่?”</verse>
				<verse number="18">พระเยซูทรงทราบเจตนาร้ายของพวกเขาจึงตรัสว่า “คนหน้าซื่อใจคด พวกท่านมาทดลองเราทำไม?</verse>
				<verse number="19">จงเอาเงินที่จะเสียส่วยนั้นมาให้เราดู” เขาจึงเอาเดนาริอันเหรียญหนึ่งถวายพระองค์</verse>
				<verse number="20">พระองค์ตรัสถามว่า “รูปและคำจารึกนี้เป็นของใคร?”</verse>
				<verse number="21">พวกเขาทูลว่า “ของซีซาร์” แล้วพระองค์ตรัสกับเขาว่า “เพราะฉะนั้น ของของซีซาร์จงถวายแด่ซีซาร์ และของของพระเจ้าจงถวายแด่พระเจ้า”</verse>
				<verse number="22">เมื่อได้ฟังแล้วพวกเขาก็ประหลาดใจ จึงละพระองค์ไว้และกลับไป</verse>
				<verse number="23">ในวันนั้น มีพวกสะดูสีมาหาพระองค์ พวกนี้เป็นผู้สอนว่าไม่มีการเป็นขึ้นจากความตาย</verse>
				<verse number="24">เขาจึงทูลถามพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ โมเสสสั่งว่า ‘ถ้าใครตายในขณะที่ยังไม่มีบุตร ก็ให้น้องชายแต่งงานกับหญิงม่ายนั้นและมีบุตรสืบตระกูลให้พี่ชาย’</verse>
				<verse number="25">เรามีพี่น้องผู้ชายเจ็ดคน พี่คนโตมีภรรยาแล้วก็ตาย เมื่อยังไม่มีบุตรก็ละภรรยาไว้ให้กับน้องชาย</verse>
				<verse number="26">คนที่สอง คนที่สามก็เป็นแบบเดียวกัน จนถึงคนที่เจ็ด</verse>
				<verse number="27">ในที่สุดหญิงคนนั้นก็ตายด้วย</verse>
				<verse number="28">เพราะฉะนั้นในวันที่เป็นขึ้นจากความตาย หญิงคนนั้นจะเป็นภรรยาของใครในเจ็ดคนนั้น? เพราะพวกเขาได้นางมาเป็นภรรยาแล้วทุกคน”</verse>
				<verse number="29">พระเยซูตรัสตอบว่า “ท่านทั้งหลายผิดแล้ว เพราะท่านไม่รู้พระคัมภีร์หรือฤทธิ์เดชของพระเจ้า</verse>
				<verse number="30">เมื่อมนุษย์เป็นขึ้นจากความตายนั้น จะไม่มีการสมรสหรือยกให้เป็นสามีภรรยากันอีก แต่จะเป็นเหมือนบรรดาทูตในฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="31">เกี่ยวกับเรื่องที่คนตายจะเป็นขึ้นจากความตายนั้น พวกท่านยังไม่ได้อ่านสิ่งที่พระเจ้าตรัสไว้กับท่านหรือ ว่า</verse>
				<verse number="32">‘เราเป็นพระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบ’ พระองค์ไม่ได้เป็นพระเจ้าของคนตาย แต่เป็นพระเจ้าของคนเป็น”</verse>
				<verse number="33">เมื่อฝูงชนได้ยินก็อัศจรรย์ใจด้วยคำสั่งสอนของพระองค์</verse>
				<verse number="34">เมื่อพวกฟาริสีได้ยินว่าพระองค์ทรงทำให้พวกสะดูสีนิ่งอั้นอยู่ จึงประชุมกัน</verse>
				<verse number="35">มีผู้เชี่ยวชาญบัญญัติคนหนึ่งในพวกเขามาทดสอบพระองค์ว่า</verse>
				<verse number="36">“ท่านอาจารย์ ในธรรมบัญญัตินั้น พระบัญญัติข้อไหนสำคัญที่สุด?”</verse>
				<verse number="37">พระเยซูทรงตอบเขาว่า “ ‘จงรักองค์พระผู้เป็นเจ้าของท่านด้วยสุดใจของท่านด้วยสุดจิตของท่าน’ และด้วยสุดความคิดของท่าน</verse>
				<verse number="38">นั่นแหละเป็นพระบัญญัติข้อสำคัญอันดับแรก</verse>
				<verse number="39">ข้อที่สองก็เหมือนกัน คือ ‘จงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง’</verse>
				<verse number="40">ธรรมบัญญัติและคำของผู้เผยพระวจนะทั้งหมด ก็ขึ้นอยู่กับพระบัญญัติสองข้อนี้”</verse>
				<verse number="41">เมื่อพวกฟาริสียังประชุมอยู่ที่นั่น พระเยซูทรงถามว่า</verse>
				<verse number="42">“ท่านทั้งหลายคิดอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องพระคริสต์? พระองค์ทรงเป็นเชื้อสายของใคร?” พวกเขาตอบว่า “เป็นเชื้อสายของดาวิด”</verse>
				<verse number="43">พระองค์ตรัสถามว่า “ถ้าอย่างนั้นทำไมดาวิดจึงทรงเรียกพระองค์ว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าโดยเดชพระวิญญาณ และทรงกล่าวว่า</verse>
				<verse number="44">‘พระเจ้า ตรัสกับองค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าว่า “จงนั่งที่ขวามือของเรา จนกว่าเราจะปราบศัตรูของท่านให้อยู่ใต้เท้าของท่าน” ’</verse>
				<verse number="45">ฉะนั้นถ้าดาวิดทรงเรียกท่านว่า องค์พระผู้เป็นเจ้า ท่านจะเป็นเชื้อสายของดาวิดได้อย่างไร?”</verse>
				<verse number="46">ไม่มีใครสามารถตอบพระองค์สักคำหนึ่ง ตั้งแต่วันนั้นมาไม่มีใครกล้าซักถามพระองค์อีก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">เวลานั้น พระเยซูตรัสกับฝูงชนและบรรดาสาวกของพระองค์ว่า</verse>
				<verse number="2">“พวกธรรมาจารย์กับพวกฟาริสีนั่งบนที่นั่งของโมเสส</verse>
				<verse number="3">เพราะฉะนั้น ทุกสิ่งที่เขาทั้งหลายสั่งสอนพวกท่านนั้น จงถือและประพฤติตามยกเว้นการประพฤติของพวกเขาอย่าทำตามเลย เพราะพวกเขาไม่ได้ทำในสิ่งที่พวกเขาสอน</verse>
				<verse number="4">เพราะพวกเขาเอาห่อของหนักวางบนบ่าของมนุษย์ แต่ส่วนพวกเขาเองไม่ยอมแม้แต่จะใช้สักนิ้วเดียวไปยก</verse>
				<verse number="5">การกระทำของพวกเขาล้วนทำเพื่ออวดคนอื่น พวกเขาทำกลักพระธรรม ขนาดใหญ่และสวมเสื้อที่มีพู่ห้อย ยาว</verse>
				<verse number="6">พวกเขาชอบที่นั่งอันมีเกียรติในงานเลี้ยงและที่นั่งโดดเด่นในธรรมศาลา</verse>
				<verse number="7">ชอบรับการคำนับที่กลางตลาดและชอบให้คนอื่นเรียกว่า ‘ท่านอาจารย์’</verse>
				<verse number="8">ท่านทั้งหลายอย่าให้ใครเรียกว่า ‘ท่านอาจารย์’ เพราะพวกท่านมีพระอาจารย์เพียงผู้เดียว และพวกท่านทุกคนเป็นพี่น้องกัน</verse>
				<verse number="9">และอย่าให้เกียรติใครในโลกว่าเป็นพระบิดาของพวกท่าน เพราะพวกท่านมีพระบิดาเพียงผู้เดียว คือผู้ที่สถิตในสวรรค์</verse>
				<verse number="10">อย่าให้ใครเรียกท่านทั้งหลายว่า ‘บรมครู’ เพราะว่าบรมครูของพวกท่านมีเพียงผู้เดียวคือพระคริสต์</verse>
				<verse number="11">คนที่เป็นใหญ่ในพวกท่านย่อมต้องปรนนิบัติท่าน</verse>
				<verse number="12">ใครยกตัวขึ้น จะต้องถูกทำให้ต่ำลง ใครถ่อมตัวลง จะได้รับการยกขึ้น</verse>
				<verse number="13">“วิบัติแก่พวกเจ้า พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริสี คนหน้าซื่อใจคด พวกเจ้าปิดประตูแผ่นดินสวรรค์ไว้จากมนุษย์เพราะพวกเจ้าเองไม่เข้าไป และเมื่อคนอื่นจะเข้าไป พวกเจ้าก็ไม่ยอม [</verse>
				<verse number="14">วิบัติแก่พวกเจ้าพวกธรรมาจารย์ และพวกฟาริสี คนหน้าซื่อใจคด เพราะพวกเจ้าริบเอาบ้านของหญิงม่าย และแสร้งอธิษฐานเสียยืดยาว เพราะฉะนั้นพวกเจ้าจะต้องมีโทษมากยิ่งขึ้น]</verse>
				<verse number="15">“วิบัติแก่พวกเจ้า พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริสี คนหน้าซื่อใจคด เพราะพวกเจ้าไปทั่วทั้งทางบกและทางทะเล เพื่อจะได้สักคนหนึ่งเข้าจารีต แต่เมื่อได้แล้ว ก็ทำให้เขาตกนรกยิ่งกว่าพวกเจ้าเองถึงสองเท่า</verse>
				<verse number="16">“วิบัติแก่พวกเจ้า คนนำทางที่ตาบอด พวกเจ้าสอนว่า ‘ใครที่จะสาบานโดยอ้างพระวิหาร คำสาบานนั้นไม่ผูกมัด แต่ใครสาบานโดยอ้างทองคำของพระวิหาร คนนั้นจะต้องทำตามคำสาบาน’</verse>
				<verse number="17">โอ เจ้าพวกคนโง่เขลาและตาบอด สิ่งไหนจะสำคัญกว่า ทองคำหรือพระวิหารที่ทำให้ทองคำนั้นศักดิ์สิทธิ์?</verse>
				<verse number="18">และพวกเจ้ายังสอนว่า ‘ใครจะสาบานโดยอ้างแท่นบูชา คำสาบานนั้นไม่ผูกมัด แต่ใครสาบานโดยอ้างเครื่องถวายบนแท่นบูชา คนนั้นต้องทำตามคำสาบาน’</verse>
				<verse number="19">เจ้าพวกคนตาบอด สิ่งไหนจะสำคัญกว่ากัน เครื่องถวาย หรือแท่นบูชาที่ทำให้เครื่องถวายนั้นศักดิ์สิทธิ์?</verse>
				<verse number="20">เพราะฉะนั้นใครที่สาบานโดยอ้างแท่นบูชา ก็สาบานโดยอ้างแท่นบูชาและสิ่งสารพัดซึ่งอยู่บนแท่นบูชานั้นด้วย</verse>
				<verse number="21">ใครสาบานโดยอ้างพระวิหาร ก็สาบานโดยอ้างพระวิหารและพระองค์ผู้สถิตในพระวิหารนั้นด้วย</verse>
				<verse number="22">ใครสาบานโดยอ้างสวรรค์ ก็สาบานโดยอ้างพระที่นั่งของพระเจ้า และพระองค์ผู้ประทับบนพระที่นั่งนั้นด้วย</verse>
				<verse number="23">“วิบัติแก่พวกเจ้า พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริสี คนหน้าซื่อใจคด เพราะพวกเจ้าถวายทศางค์ ที่เป็นสะระแหน่ ลูกผักชี และยี่หร่า แต่เรื่องที่สำคัญกว่าในธรรมบัญญัติ คือความยุติธรรม ความเมตตาและความเชื่อนั้นพวกเจ้ากลับละเลย การถวายทศางค์นั้นเจ้าก็ควรปฏิบัติ แต่ไม่ควรละเลยเรื่องที่สำคัญนั้นด้วย</verse>
				<verse number="24">โอ เจ้าพวกคนนำทางตาบอด เจ้ากรองลูกน้ำออกแต่กลืนตัวอูฐเข้าไป</verse>
				<verse number="25">“วิบัติแก่เจ้า พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริสี คนหน้าซื่อใจคด เพราะพวกเจ้าขัดชำระถ้วยชามแต่ภายนอก ส่วนภายในถ้วยชามนั้นเต็มด้วยการโจรกรรมและการมัวเมากิเลส</verse>
				<verse number="26">โอ พวกฟาริสีตาบอด จงชำระถ้วยชามภายในเสียก่อน เพื่อข้างนอกจะได้สะอาดด้วย</verse>
				<verse number="27">“วิบัติแก่เจ้า พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริสี คนหน้าซื่อใจคด เพราะว่าพวกเจ้าเป็นเหมือนอุโมงค์ฝังศพที่ฉาบด้วยปูนขาว ข้างนอกดูงดงาม แต่ข้างในเต็มไปด้วยกระดูกคนตายและทุกอย่างที่โสโครก</verse>
				<verse number="28">พวกเจ้าก็เป็นอย่างนั้นแหละ ภายนอกดูเหมือนว่าเป็นคนชอบธรรม แต่ภายในเต็มไปด้วยความหน้าซื่อใจคดและความอธรรม</verse>
				<verse number="29">“วิบัติแก่เจ้า พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริสี คนหน้าซื่อใจคด เพราะพวกเจ้าก่อสร้างอุโมงค์ฝังศพของบรรดาผู้เผยพระวจนะ และตกแต่งอุโมงค์ฝังศพของคนชอบธรรมทั้งหลาย</verse>
				<verse number="30">แล้วกล่าวว่า ‘ถ้าเราอยู่ในสมัยของบรรพบุรุษ เราจะไม่มีส่วนร่วมกับพวกเขา ในการทำให้โลหิตของผู้เผยพระวจนะทั้งหลายตก’</verse>
				<verse number="31">ถ้าเป็นเช่นนั้นเจ้าก็เป็นพยานปรักปรำตนเองว่า พวกเจ้าเป็นบุตรของพวกที่ฆ่าผู้เผยพระวจนะเหล่านั้น</verse>
				<verse number="32">เจ้าก็จงทำอย่างที่บรรพบุรุษทำนั้นให้ครบถ้วนเถิด</verse>
				<verse number="33">เจ้าพวกงู พวกชาติงูร้าย เจ้าจะพ้นโทษนรกได้อย่างไร?</verse>
				<verse number="34">เพราะเหตุนี้ เราจึงใช้บรรดาผู้เผยพระวจนะ บรรดานักปราชญ์ และธรรมาจารย์ทั้งหลายไปหาพวกเจ้า เจ้าทั้งหลายก็จะฆ่าเสียบ้าง ตรึงเสียที่กางเขนบ้าง เฆี่ยนตีในธรรมศาลาของพวกเจ้าบ้าง ข่มเหงไล่ออกจากเมืองนี้ไปเมืองโน้นบ้าง</verse>
				<verse number="35">เพื่อจะให้โลหิตของคนชอบธรรมทั้งหมดที่ตกในแผ่นดินโลกนั้นตกบนตัวพวกเจ้า ตั้งแต่โลหิตของอาเบล คนชอบธรรม จนถึงโลหิตของเศคาริยาห์ บุตรเบเรคียาห์ที่เจ้าฆ่าเสียในที่ระหว่างพระวิหารกับแท่นบูชานั้น</verse>
				<verse number="36">เราบอกความจริงกับพวกเจ้าว่า สิ่งทั้งหมดนี้จะตกกับคนในยุคนี้</verse>
				<verse number="37">“โอ เยรูซาเล็ม เยรูซาเล็ม เมืองที่ฆ่าบรรดาผู้เผยพระวจนะ และเอาหินขว้างพวกที่ถูกส่งให้มาหาเจ้าถึงตาย บ่อยครั้งที่เราปรารถนาจะรวบรวมลูกๆ ของเจ้าไว้ เหมือนแม่ไก่กกลูกอยู่ใต้ปีกของมัน แต่เจ้าไม่ยอม</verse>
				<verse number="38">นี่แน่ะ นิเวศของเจ้าจะถูกทอดทิ้งให้ร้างเปล่า</verse>
				<verse number="39">เพราะว่าเราบอกเจ้าทั้งหลายว่า ตั้งแต่นี้ไปเจ้าจะไม่เห็นเราอีก จนกว่าพวกเจ้าจะกล่าวว่า ‘ขอให้ท่านผู้เสด็จมาในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพระเจริญ’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">พระเยซูเสด็จออกจากบริเวณพระวิหาร ระหว่างเสด็จไป บรรดาสาวกของพระองค์มาชี้อาคารทั้งหลายในบริเวณพระวิหารให้พระองค์ทอดพระเนตร</verse>
				<verse number="2">พระองค์จึงตรัสตอบพวกเขาว่า “สิ่งทั้งหมดนี้พวกท่านเห็นแล้วไม่ใช่หรือ? เราบอกความจริงกับท่านว่า ที่นี่จะไม่เหลือก้อนหินซ้อนทับกันอยู่แม้แต่ก้อนเดียว แต่จะถูกทำลายลงหมด”</verse>
				<verse number="3">ระหว่างที่พระเยซูประทับบนภูเขามะกอกเทศ สาวกทั้งหลายมาเฝ้าเป็นส่วนตัวกราบทูลว่า “ขอโปรดให้พวกข้าพระองค์ทราบว่าเหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นเมื่อไหร่? และอะไรเป็นหมายสำคัญว่าพระองค์จะเสด็จมาและยุคเก่าจะสิ้นสุดลง?”</verse>
				<verse number="4">พระเยซูตรัสตอบว่า “ระวังให้ดี อย่าให้ใครล่อลวงพวกท่าน</verse>
				<verse number="5">เพราะว่าจะมีหลายคนมาโดยอ้างนามของเราและกล่าวว่า ‘เราเป็นพระคริสต์’ และพวกเขาจะล่อลวงคนเป็นจำนวนมาก</verse>
				<verse number="6">ท่านจะได้ยินเสียงสงครามและข่าวลือเรื่องสงคราม คอยระวังอย่าตื่นตระหนกเลย เพราะว่าทุกสิ่งจะต้องเกิดขึ้น แต่ที่สุดปลายยุคยังมาไม่ถึง</verse>
				<verse number="7">เพราะว่า ประชาชาติกับประชาชาติ และอาณาจักรกับอาณาจักรจะต่อสู้กัน ทั้งจะเกิดกันดารอาหารและแผ่นดินไหวในที่ต่างๆ</verse>
				<verse number="8">แต่สิ่งทั้งหมดนี้เป็นการเริ่มต้นของความทุกข์เหมือนเมื่อเริ่มคลอดลูก</verse>
				<verse number="9">“เวลานั้นพวกเขาจะมอบตัวท่านให้ทนทุกข์ลำบากและจะฆ่าท่านทั้งหลายเสีย และประชาชาติทั้งหมดจะเกลียดชังท่านเพราะนามของเรา</verse>
				<verse number="10">ในเวลานั้นคนจำนวนมากจะถดถอยไปและจะทรยศกันและกัน ทั้งจะเกลียดชังกันและกันด้วย</verse>
				<verse number="11">ผู้เผยพระวจนะเทียมเท็จหลายคนจะเกิดขึ้น และล่อลวงคนจำนวนมาก</verse>
				<verse number="12">ความรักของคนจำนวนมากจะเยือกเย็นลงเพราะความอธรรมแผ่กว้างออกไป</verse>
				<verse number="13">แต่ใครสู้ทนถึงที่สุดก็จะได้รับการช่วยให้รอด</verse>
				<verse number="14">ข่าวประเสริฐเรื่องแผ่นดินของพระเจ้านี้จะถูกประกาศไปทั่วโลก ให้เป็นคำพยานแก่บรรดาประชาชาติ แล้วที่สุดปลายจะมาถึง</verse>
				<verse number="15">“เพราะฉะนั้นเมื่อท่านเห็นสิ่งที่น่ารังเกียจซึ่งก่อให้เกิดความหายนะตั้งอยู่ในสถานบริสุทธิ์ ตามพระวจนะที่กล่าวโดยดาเนียลผู้เผยพระวจนะ (ให้ผู้อ่านเข้าใจเอาเถิด)</verse>
				<verse number="16">เมื่อนั้นให้พวกที่อยู่ในแคว้นยูเดียหนีไปที่ภูเขา</verse>
				<verse number="17">คนที่อยู่บนดาดฟ้า อย่าลงมาเก็บข้าวของออกจากบ้านของตน</verse>
				<verse number="18">ส่วนคนที่อยู่ตามทุ่งนา อย่ากลับไปเอาเสื้อผ้าของตน</verse>
				<verse number="19">วิบัติแก่บรรดาผู้หญิงที่มีครรภ์ และมีลูกอ่อนกินนมอยู่ในเวลานั้น</verse>
				<verse number="20">จงอธิษฐานขอให้วันที่ท่านหนีนั้นจะไม่เกิดในฤดูหนาวหรือวันสะบาโต</verse>
				<verse number="21">เพราะว่าในเวลานั้นจะเกิดความทุกข์ลำบากยิ่งใหญ่อย่างที่ไม่เคยมีตั้งแต่เริ่มโลกมาจนถึงทุกวันนี้ และจะไม่เกิดขึ้นอีกเลย</verse>
				<verse number="22">ถ้าไม่ได้ทรงให้วันเหล่านั้นย่นสั้นเข้า จะไม่มีมนุษย์รอดได้เลย แต่เพราะทรงเห็นแก่พวกที่ทรงเลือก จึงทรงให้วันเหล่านั้นย่นสั้นเข้า</verse>
				<verse number="23">ในเวลานั้นถ้าใครจะบอกท่านทั้งหลายว่า ‘นี่แน่ะ พระคริสต์อยู่ที่นี่’ หรือ ‘อยู่ที่โน่น’ อย่าเชื่อเลย</verse>
				<verse number="24">เพราะว่าจะมีพระคริสต์เทียมเท็จและผู้เผยพระวจนะเทียมเท็จหลายคนปรากฏขึ้น แสดงหมายสำคัญและการอัศจรรย์ที่ยิ่งใหญ่ เพื่อล่อลวงแม้พวกที่พระเจ้าทรงเลือกถ้าเป็นได้</verse>
				<verse number="25">นี่แน่ะ เราบอกพวกท่านไว้ก่อนแล้ว</verse>
				<verse number="26">เพราะฉะนั้นถ้าใครบอกท่านว่า ‘ดูซิ ท่านผู้นั้นอยู่ในถิ่นทุรกันดาร’ อย่าออกไป หรือบอกว่า ‘ดูซิ อยู่ที่ห้องชั้นใน’ ก็อย่าเชื่อ</verse>
				<verse number="27">เพราะว่าฟ้าแลบจากทิศตะวันออกส่องไปจนถึงทิศตะวันตกอย่างไร การเสด็จมาของบุตรมนุษย์ก็จะเป็นอย่างนั้น</verse>
				<verse number="28">ซากศพอยู่ที่ไหนฝูงนกแร้งก็จะรุมล้อมกันอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="29">“แต่พอความทุกข์ลำบากในวันเหล่านั้นหมดแล้ว ดวงอาทิตย์จะมืดไป และดวงจันทร์จะไม่ส่องแสง ดวงดาวทั้งหลายจะตกจากฟ้าสวรรค์ และบรรดาสิ่งที่มีอำนาจในฟ้าสวรรค์จะถูกทำให้หวั่นไหว</verse>
				<verse number="30">เมื่อนั้นหมายสำคัญแห่งบุตรมนุษย์จะปรากฏขึ้นในท้องฟ้า มนุษย์ทุกชาติทั่วโลกจะทุกข์โศก แล้วจะเห็น บุตรมนุษย์เสด็จมาบนเมฆในท้องฟ้า ทรงฤทธานุภาพและทรงพระรัศมีอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="31">แล้วพระองค์จะทรงส่งทูตสวรรค์ทั้งหลายของพระองค์มาด้วยเสียงแตรที่ดังมาก และให้รวบรวมคนทั้งหมดที่พระองค์ทรงเลือกไว้แล้ว จากทั้งสี่ทิศ ตั้งแต่ที่สุดฟ้าข้างนี้จนถึงที่สุดฟ้าข้างโน้น</verse>
				<verse number="32">“จงเรียนอุปมาเรื่องต้นมะเดื่อ เมื่อใดที่กิ่งของมันเริ่มแตกหน่ออ่อนและออกใบ ท่านทั้งหลายก็รู้ว่าฤดูร้อนใกล้จะถึงแล้ว</verse>
				<verse number="33">เช่นเดียวกัน เมื่อท่านทั้งหลายเห็นสิ่งทั้งหมดนี้แล้วก็ให้รู้ว่า พระองค์เสด็จมาใกล้จะถึงประตูแล้ว</verse>
				<verse number="34">เราบอกความจริงกับท่านว่า คนในยุคนี้จะไม่ล่วงลับไปก่อนทุกสิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้น</verse>
				<verse number="35">ฟ้าและดินจะล่วงไป แต่บรรดาถ้อยคำของเราจะไม่สูญหายไปเลย</verse>
				<verse number="36">“แต่ไม่มีใครรู้เรื่องวันหรือเวลาแม้แต่บรรดาทูตแห่งฟ้าสวรรค์หรือพระบุตร มีแต่พระบิดาองค์เดียว</verse>
				<verse number="37">เพราะว่าสมัยของโนอาห์ เคยเป็นอย่างไร เมื่อบุตรมนุษย์เสด็จมาก็จะเป็นอย่างนั้น</verse>
				<verse number="38">เพราะว่าก่อนวันน้ำท่วมนั้น คนทั้งหลายพากันกินดื่มกัน สมรสกันและยกให้เป็นสามีภรรยากัน จนถึงวันที่โนอาห์เข้าไปในเรือใหญ่</verse>
				<verse number="39">และน้ำท่วมกวาดเอาพวกเขาไปทุกคน โดยไม่ทันรู้ตัวอย่างไร เมื่อบุตรมนุษย์เสด็จมาก็จะเป็นอย่างนั้น</verse>
				<verse number="40">เวลานั้นชายสองคนอยู่ที่ทุ่งนา จะถูกรับไปคนหนึ่ง และถูกละทิ้งไว้คนหนึ่ง</verse>
				<verse number="41">หญิงสองคนโม่แป้งอยู่ด้วยกัน จะถูกรับไปคนหนึ่ง ถูกละทิ้งไว้คนหนึ่ง</verse>
				<verse number="42">เพราะฉะนั้นพวกท่านจงเฝ้าระวังอยู่ เพราะท่านไม่รู้ว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าของพวกท่านจะเสด็จมาเวลาไหน</verse>
				<verse number="43">จงจำไว้ว่า ถ้าเจ้าของบ้านรู้ว่าขโมยจะมาเวลาไหน เขาจะเฝ้าระวังอยู่ ไม่ให้บ้านถูกงัดเข้าไปได้</verse>
				<verse number="44">เพราะเหตุนี้พวกท่านจงเตรียมพร้อม เพราะในเวลาที่ท่านไม่คิดไม่ฝันนั้น บุตรมนุษย์จะเสด็จมา</verse>
				<verse number="45">“ใครเป็นบ่าวที่ซื่อสัตย์และฉลาด ที่นายตั้งไว้เหนือบ่าวอื่นๆ เพื่อแจกอาหารตามเวลา</verse>
				<verse number="46">เมื่อนายมาพบเขาทำอย่างนั้น บ่าวคนนั้นก็เป็นสุข</verse>
				<verse number="47">เราบอกความจริงกับท่านทั้งหลายว่า นายจะตั้งเขาไว้ให้ดูแลทรัพย์สิ่งของทั้งหมดของท่าน</verse>
				<verse number="48">แต่ถ้าบ่าวชั่วนั้นคิดในใจของเขาว่า ‘นายของข้ามาช้า’</verse>
				<verse number="49">และเริ่มต้นโบยตีเพื่อนบ่าวและกินดื่มอยู่กับพวกขี้เมา</verse>
				<verse number="50">นายของบ่าวคนนั้น จะมาในวันที่เขาไม่คิด ในชั่วโมงที่ไม่รู้</verse>
				<verse number="51">และจะลงโทษเขาอย่างหนัก และจะขับไล่ให้ไปอยู่ในที่ของพวกคนหน้าซื่อใจคด ซึ่งที่นั่นจะมีแต่การร้องไห้ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">“เวลานั้น แผ่นดินสวรรค์จะเปรียบเหมือนหญิงพรหมจารีสิบคนถือตะเกียงของตน ออกไปรับเจ้าบ่าว</verse>
				<verse number="2">เป็นคนโง่ห้าคน และเป็นคนมีปัญญาห้าคน</verse>
				<verse number="3">คนโง่เหล่านั้นเอาตะเกียงของตนไปแต่ไม่ได้เอาน้ำมันไปด้วย</verse>
				<verse number="4">คนที่มีปัญญานั้นเอาน้ำมันใส่ขวดไปกับตะเกียงของตนด้วย</verse>
				<verse number="5">เมื่อเจ้าบ่าวมาช้า ก็พากันง่วงเหงาและหลับไป</verse>
				<verse number="6">เมื่อถึงเวลาเที่ยงคืนก็มีเสียงร้องว่า ‘เจ้าบ่าวมาแล้ว จงออกมารับท่านเถิด’</verse>
				<verse number="7">หญิงพรหมจารีทั้งหมดนั้นก็ลุกขึ้นตกแต่งตะเกียงของตน</verse>
				<verse number="8">บรรดาคนโง่ก็พูดกับพวกที่มีปัญญาว่า ‘ขอแบ่งน้ำมันของพวกท่านบ้าง เพราะตะเกียงของเราจวนจะดับอยู่แล้ว’</verse>
				<verse number="9">พวกที่มีปัญญาจึงตอบว่า ‘น่ากลัวน้ำมันจะไม่พอสำหรับเราและพวกท่าน จงไปหาคนขาย แล้วซื้อสำหรับตัวเองจะดีกว่า’</verse>
				<verse number="10">ระหว่างที่เขาทั้งหลายออกไปซื้อ เจ้าบ่าวก็มาถึง พวกที่เตรียมพร้อมอยู่แล้วก็ไปกับท่านในงานสมรส แล้วประตูก็ปิด</verse>
				<verse number="11">ภายหลังหญิงพรหมจารีอีกห้าคนก็มาร้องว่า ‘ท่านเจ้าคะ ขอเปิดให้เราด้วย’</verse>
				<verse number="12">แต่ท่านตอบว่า ‘เราบอกความจริงกับท่านทั้งหลายว่า เราไม่รู้จักท่าน’</verse>
				<verse number="13">เพราะฉะนั้น จงเฝ้าระวังอยู่ เพราะพวกท่านไม่รู้กำหนดวันหรือเวลานั้น</verse>
				<verse number="14">“เพราะว่าเหมือนอย่างชายคนหนึ่งที่กำลังจะออกเดินทาง เขาจึงเรียกบ่าวทั้งหลายของตนมา และฝากทรัพย์สิ่งของของตนกับพวกเขาไว้</verse>
				<verse number="15">คนหนึ่งท่านให้ห้าตะลันต์ คนหนึ่งสองตะลันต์ และอีกคนหนึ่งตะลันต์เดียว ตามความสามารถของแต่ละคน แล้วท่านก็ไป</verse>
				<verse number="16">คนที่ได้รับห้าตะลันต์ก็ไปทันที เอาเงินนั้นไปค้าขาย ได้กำไรอีกห้าตะลันต์</verse>
				<verse number="17">คนที่ได้รับสองตะลันต์ก็ได้กำไรอีกสองตะลันต์เหมือนกัน</verse>
				<verse number="18">แต่คนที่ได้รับตะลันต์เดียวนั้นออกไปขุดหลุมและซ่อนเงินของนายไว้</verse>
				<verse number="19">หลังจากผ่านไปเป็นเวลานาน นายของบ่าวทั้งหลายก็มาคิดบัญชีกับพวกเขา</verse>
				<verse number="20">คนที่ได้รับห้าตะลันต์ก็เอาเงินกำไรอีกห้าตะลันต์มาชี้แจงว่า ‘นายเจ้าข้า ท่านมอบเงินห้าตะลันต์ไว้กับข้าพเจ้า นี่แน่ะ ข้าพเจ้าได้กำไรมาอีกห้าตะลันต์’</verse>
				<verse number="21">นายจึงตอบว่า ‘ดีแล้ว เจ้าเป็นบ่าวที่ดีและซื่อสัตย์ เจ้าซื่อสัตย์ในของเล็กน้อย เราจะตั้งเจ้าให้ดูแลของจำนวนมาก เจ้าจงร่วมยินดีกับนายของเจ้าเถิด’</verse>
				<verse number="22">คนที่ได้รับสองตะลันต์มาชี้แจงด้วยว่า ‘นายเจ้าข้า ท่านมอบเงินสองตะลันต์ไว้กับข้าพเจ้า นี่แน่ะ ข้าพเจ้าได้กำไรมาอีกสองตะลันต์’</verse>
				<verse number="23">นายจึงตอบว่า ‘ดีแล้ว เจ้าเป็นบ่าวที่ดีและซื่อสัตย์ เจ้าซื่อสัตย์ในของเล็กน้อย เราจะตั้งเจ้าให้ดูแลของจำนวนมาก เจ้าจงร่วมยินดีกับนายของเจ้าเถิด’</verse>
				<verse number="24">คนที่ได้รับตะลันต์เดียวก็มาชี้แจงด้วยว่า ‘นายเจ้าข้า ข้าพเจ้ารู้อยู่ว่าท่านเป็นคนใจตระหนี่ เกี่ยวผลในที่ที่ท่านไม่ได้หว่าน รวบรวมในที่ที่ท่านไม่ได้โปรย</verse>
				<verse number="25">ข้าพเจ้ากลัวจึงเอาเงินตะลันต์ของท่านไปซ่อนไว้ใต้ดิน ดูซิ นี่เงินของท่าน’</verse>
				<verse number="26">นายจึงตอบว่า ‘ไอ้บ่าวชั่วและเกียจคร้าน เจ้าก็รู้ไม่ใช่หรือว่าเราเกี่ยวในที่ที่เราไม่ได้หว่าน รวบรวมในที่ที่เราไม่ได้โปรย</verse>
				<verse number="27">เพราะฉะนั้นเจ้าควรเอาเงินของเราไปฝากกับนายธนาคาร เมื่อเรามาก็จะได้รับเงินทั้งดอกเบี้ยด้วย</verse>
				<verse number="28">เพราะฉะนั้น จงเอาเงินตะลันต์เดียวนั้นจากเขาไปให้คนที่มีสิบตะลันต์</verse>
				<verse number="29">เพราะว่าใครที่มีอยู่แล้วจะให้แก่คนนั้นจนมีอย่างเหลือเฟือ แต่คนที่ไม่มี แม้แต่สิ่งที่มีอยู่ก็จะเอาไปจากเขา</verse>
				<verse number="30">เอาไอ้บ่าวชั่วช้าไปทิ้งเสียยังที่มืดภายนอก ซึ่งที่นั่นจะมีการร้องไห้ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน’</verse>
				<verse number="31">“เมื่อบุตรมนุษย์เสด็จมาด้วยพระรัศมีพร้อมกับทูตสวรรค์ทั้งหมด แล้วพระองค์จะประทับบนพระที่นั่งอันรุ่งโรจน์ของพระองค์</verse>
				<verse number="32">ประชาชาติทั้งหมดจะมาประชุมกันเฉพาะพระพักตร์พระองค์ และพระองค์จะทรงแยกพวกเขาออกจากกัน เหมือนผู้เลี้ยงแกะแยกแกะออกจากแพะ</verse>
				<verse number="33">พระองค์จะทรงจัดให้ฝูงแกะอยู่เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระองค์ และฝูงแพะอยู่เบื้องซ้าย</verse>
				<verse number="34">ขณะนั้น พระมหากษัตริย์จะตรัสกับพวกผู้ที่อยู่เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระองค์ว่า ‘ท่านทั้งหลายที่ได้รับพรจากพระบิดาของเรา จงมารับเอาราชอาณาจักรซึ่งเตรียมไว้สำหรับท่านทั้งหลายตั้งแต่แรกสร้างโลก</verse>
				<verse number="35">เพราะว่าเมื่อเราหิว พวกท่านก็จัดหาให้เรากิน เรากระหายน้ำ ท่านก็ให้เราดื่ม เราเป็นแขกแปลกหน้า พวกท่านก็ต้อนรับเรา</verse>
				<verse number="36">เราเปลือยกายพวกท่านก็ให้เสื้อผ้าเรานุ่งห่ม เมื่อเราเจ็บป่วยท่านก็มาดูแลเรา เมื่อเราอยู่ในคุก พวกท่านก็มาเยี่ยมเรา’</verse>
				<verse number="37">เวลานั้นบรรดาคนชอบธรรมจะกราบทูลว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า ที่พวกข้าพระองค์เห็นพระองค์ทรงหิวและจัดให้เสวยหรือทรงกระหายน้ำ และจัดมาถวายนั้นตั้งแต่เมื่อไร?</verse>
				<verse number="38">ที่พวกข้าพระองค์เห็นพระองค์ทรงเป็นแขกแปลกหน้าและได้ต้อนรับไว้ หรือเปลือยพระกายและสวมฉลองพระองค์ให้นั้นตั้งแต่เมื่อไร?</verse>
				<verse number="39">ที่ข้าพระองค์เห็นพระองค์ประชวรหรือทรงถูกจำคุก และมาเฝ้าพระองค์นั้นตั้งแต่เมื่อไร?’</verse>
				<verse number="40">แล้วพระมหากษัตริย์จะตรัสตอบว่า ‘เราบอกความจริงกับท่านทั้งหลายว่า ซึ่งพวกท่านได้ทำกับคนใดคนหนึ่งที่เล็กน้อยที่สุดในพี่น้องของเรานี้ ก็เหมือนทำกับเราด้วย’</verse>
				<verse number="41">แล้วพระองค์จะตรัสกับพวกผู้ที่อยู่เบื้องซ้ายพระหัตถ์ของพระองค์ว่า ‘พวกท่านผู้ถูกแช่งสาปจงถอยไปจากเราและเข้าไปอยู่ในไฟที่ไหม้อยู่เป็นนิตย์ ซึ่งเตรียมไว้สำหรับมารร้ายและบริวารของมัน</verse>
				<verse number="42">เพราะว่าเมื่อเราหิว ท่านก็ไม่ได้ให้เรากิน เรากระหายน้ำ พวกท่านก็ไม่ได้ให้เราดื่ม</verse>
				<verse number="43">เราเป็นแขกแปลกหน้า พวกท่านก็ไม่ได้ต้อนรับเราไว้ เราเปลือยกาย ท่านก็ไม่ได้ให้เสื้อผ้าเรานุ่งห่ม เราเจ็บป่วยและต้องถูกจำคุก พวกท่านก็ไม่ได้เยี่ยมเรา’</verse>
				<verse number="44">แล้วพวกเขาจะทูลว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า ที่พวกข้าพระองค์เห็นพระองค์ทรงหิว หรือทรงกระหายน้ำ ทรงเป็นแขกแปลกหน้า หรือทรงเปลือยพระกาย ประชวรหรือทรงถูกจำอยู่ในคุก และพวกข้าพระองค์ไม่ได้ปรนนิบัติพระองค์นั้นตั้งแต่เมื่อไร?’</verse>
				<verse number="45">เวลานั้นพระองค์จะตรัสตอบว่า ‘เราบอกความจริงกับท่านทั้งหลายว่า การที่พวกท่านไม่ได้ทำกับผู้เล็กน้อยที่สุดสักคนหนึ่งในพวกนี้ ก็เหมือนไม่ได้ทำกับเราด้วย’</verse>
				<verse number="46">และคนเหล่านี้จะต้องออกไปรับโทษอยู่เป็นนิตย์ แต่บรรดาคนชอบธรรมจะเข้าสู่ชีวิตนิรันดร์ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">เมื่อพระเยซูตรัสถ้อยคำเหล่านี้เสร็จแล้ว จึงตรัสกับบรรดาสาวกของพระองค์ว่า</verse>
				<verse number="2">“พวกท่านรู้อยู่ว่าอีกสองวันจะถึงเทศกาลปัสกา และบุตรมนุษย์จะถูกมอบตัวให้เอาไปตรึงที่กางเขน”</verse>
				<verse number="3">เวลานั้นพวกหัวหน้าปุโรหิตและบรรดาผู้ใหญ่ของประชาชนมาประชุมกันที่สำนักของมหาปุโรหิตที่ชื่อว่าคายาฟาส</verse>
				<verse number="4">เขาทั้งหลายปรึกษากันที่จะจับพระเยซูด้วยอุบายและเอาไปฆ่าเสีย</verse>
				<verse number="5">แต่เขาพูดกันว่า “อย่าเพิ่งทำในช่วงเทศกาลเลย มิฉะนั้นประชาชนจะเกิดความวุ่นวาย”</verse>
				<verse number="6">ในระหว่างที่พระเยซูประทับอยู่ที่หมู่บ้านเบธานีในบ้านของซีโมนคนเคยเป็นโรคเรื้อน</verse>
				<verse number="7">มีหญิงคนหนึ่งถือขวดน้ำมันหอมราคาแพงมากมาหาพระองค์ แล้วเทน้ำมันนั้นบนพระเศียร ของพระองค์ขณะพระองค์ประทับและเสวยอาหาร</verse>
				<verse number="8">เมื่อสาวกทั้งหลายของพระองค์เห็นก็ไม่พอใจ จึงพูดว่า “ทำไมต้องสิ้นเปลืองอย่างนี้?</verse>
				<verse number="9">น้ำมันหอมนี้ถ้าขายก็ได้เงินจำนวนมาก แล้วเอาไปแจกคนยากจนได้”</verse>
				<verse number="10">พระเยซูทรงทราบจึงตรัสกับเขาทั้งหลายว่า “กวนใจหญิงคนนี้ทำไม? นางได้ทำความดีต่อเรา</verse>
				<verse number="11">เพราะว่าคนยากจนมีอยู่กับท่านทั้งหลายเสมอ แต่เราไม่ได้อยู่กับท่านเสมอไป</verse>
				<verse number="12">การที่หญิงนี้เทน้ำมันหอมบนกายเราก็เพื่อเตรียมการฝังศพของเรา</verse>
				<verse number="13">เราบอกความจริงกับท่านทั้งหลายว่า สิ่งที่หญิงคนนี้ทำจะถูกกล่าวขวัญถึงทั่วโลกที่มีการประกาศข่าวประเสริฐนี้ เพื่อเป็นการระลึกถึงนาง”</verse>
				<verse number="14">เวลานั้นคนหนึ่งในสาวกสิบสองคนชื่อยูดาสอิสคาริโอทไปหาพวกหัวหน้าปุโรหิต</verse>
				<verse number="15">บอกว่า “ถ้าข้าพเจ้ามอบตัวเขาให้พวกท่าน ท่านจะให้ข้าพเจ้าเท่าไหร่?” พวกเขาก็ให้เงินยูดาสสามสิบเหรียญ</verse>
				<verse number="16">ตั้งแต่นั้นมา ยูดาสคอยหาช่องที่จะทรยศพระองค์</verse>
				<verse number="17">ในวันแรกของเทศกาลกินขนมปังไร้เชื้อ บรรดาสาวกมาทูลถามพระเยซูว่า “จะให้พวกข้าพระองค์เตรียมปัสกาให้พระองค์เสวยที่ไหน?”</verse>
				<verse number="18">พระองค์ตรัสตอบว่า “จงเข้าไปในเมืองหาคนผู้หนึ่ง แล้วบอกเขาว่า ‘อาจารย์พูดว่า “กำหนดเวลาของเรามาใกล้แล้ว เราจะถือปัสกาที่บ้านของท่านพร้อมกับสาวกทั้งหลายของเรา” ’ ”</verse>
				<verse number="19">พวกสาวกจึงทำตามที่พระเยซูตรัสสั่ง และเตรียมปัสกาไว้พร้อม</verse>
				<verse number="20">พอถึงเวลาพลบค่ำ พระองค์ประทับและเสวยอาหารกับสาวกสิบสองคน</verse>
				<verse number="21">เมื่อรับประทานกันอยู่ พระองค์ตรัสว่า “เราบอกความจริงกับท่านทั้งหลายว่า คนหนึ่งในท่านจะทรยศเรา”</verse>
				<verse number="22">พวกสาวกก็พากันเป็นทุกข์ ต่างคนต่างเริ่มทูลถามพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า คือข้าพระองค์หรือ?”</verse>
				<verse number="23">พระองค์ตรัสตอบว่า “คนที่เอามือจิ้มลงในชามเดียวกันกับเรานั่นแหละ คือคนที่จะทรยศเรา</verse>
				<verse number="24">บุตรมนุษย์จะต้องไปตามที่เขียนไว้เกี่ยวกับท่าน แต่วิบัติมีแก่คนที่ทรยศบุตรมนุษย์ ถ้าคนนั้นไม่ได้เกิดมาก็จะดีกว่า”</verse>
				<verse number="25">ยูดาสคนที่ทรยศพระองค์ทูลว่า “พระอาจารย์ คือข้าพระองค์หรือ?” พระองค์ตรัสตอบเขาว่า “ท่านว่าถูกแล้ว”</verse>
				<verse number="26">ระหว่างรับประทานอยู่นั้น พระเยซูทรงหยิบขนมปังขึ้นมา และเมื่อขอพระพรแล้ว ก็ทรงหักส่งให้บรรดาสาวกตรัสว่า “จงรับไปกินเถิด นี่เป็นกายของเรา”</verse>
				<verse number="27">แล้วพระองค์ทรงหยิบถ้วย เมื่อขอบพระคุณแล้ว ก็ทรงส่งให้พวกเขาตรัสว่า “จงรับไปดื่มทุกคนเถิด</verse>
				<verse number="28">เพราะว่านี่เป็นโลหิต ของเราอันเป็นโลหิตแห่งพันธสัญญา ที่หลั่งออกเพื่อยกบาปโทษคนจำนวนมาก</verse>
				<verse number="29">เราบอกท่านทั้งหลายว่า เราจะไม่ดื่มจากผลของเถาองุ่นนี้อีกต่อไปจนกว่าจะถึงวันนั้น ที่เราจะดื่มกับพวกท่านอีกในแผ่นดินแห่งพระบิดาของเรา”</verse>
				<verse number="30">เมื่อร้องเพลงสรรเสริญแล้ว เขาทั้งหลายก็พากันไปที่ภูเขามะกอกเทศ</verse>
				<verse number="31">เวลานั้นพระเยซูตรัสกับเขาทั้งหลายว่า “ในคืนวันนี้พวกท่านทุกคนจะทิ้งเรา เพราะมีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า ‘เราจะประหารผู้เลี้ยงแกะ และแกะฝูงนั้นจะกระจัดกระจายไป’</verse>
				<verse number="32">แต่หลังจากพระเจ้าทรงทำให้เราเป็นขึ้นมาแล้ว เราจะไปยังแคว้นกาลิลีก่อนพวกท่าน”</verse>
				<verse number="33">เปโตรทูลพระองค์ว่า “แม้ทุกคนจะทิ้งพระองค์ไป ข้าพระองค์จะไม่มีวันทิ้งพระองค์เลย”</verse>
				<verse number="34">พระเยซูตรัสกับเขาว่า “เราบอกความจริงกับท่านว่า ในคืนวันนี้ก่อนไก่ขัน ท่านจะปฏิเสธเราสามครั้ง”</verse>
				<verse number="35">เปโตรทูลพระองค์ว่า “ถึงแม้ข้าพระองค์จะต้องตายกับพระองค์ ข้าพระองค์ก็จะไม่ปฏิเสธพระองค์เลย” พวกสาวกก็ทูลเช่นนั้นเหมือนกันทุกคน</verse>
				<verse number="36">แล้วพระเยซูทรงพาสาวกทั้งหลายมายังที่แห่งหนึ่งที่เรียกว่าเกทเสมนี แล้วตรัสกับสาวกของพระองค์ว่า “จงนั่งอยู่ที่นี่ขณะเมื่อเราไปอธิษฐานที่โน่น”</verse>
				<verse number="37">พระองค์ก็ทรงพาเปโตรกับบุตรทั้งสองของเศเบดีไปด้วย พระองค์ทรงเริ่มโศกเศร้าและทรงทุกข์ใจอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="38">จึงตรัสกับพวกเขาว่า “ใจของเราเป็นทุกข์แทบจะตาย จงอยู่ที่นี่และเฝ้าระวังกับเรา”</verse>
				<verse number="39">แล้วทรงดำเนินไปอีกหน่อยหนึ่ง ก็ซบพระพักตร์ลงถึงดินอธิษฐานว่า “โอพระบิดาของข้าพระองค์ ถ้าเป็นได้ขอให้ถ้วยนี้เลื่อนพ้นไปจากข้าพระองค์เถิด แต่อย่างไรก็ดี อย่าให้เป็นไปตามใจปรารถนาของข้าพระองค์ แต่ให้เป็นไปตามพระทัยของพระองค์”</verse>
				<verse number="40">แล้วพระองค์เสด็จกลับมาหาพวกสาวก ทอดพระเนตรเห็นเขาทั้งหลายนอนหลับอยู่ พระองค์ตรัสกับเปโตรว่า “เป็นอย่างไรนะ พวกท่านจะเฝ้าระวังอยู่กับเราสักชั่วโมงไม่ได้หรือ?</verse>
				<verse number="41">ท่านทั้งหลายจงเฝ้าระวังและอธิษฐานเพื่อจะไม่ถูกทดลอง จิตวิญญาณพร้อมแล้วก็จริง แต่กายยังอ่อนกำลัง”</verse>
				<verse number="42">พระองค์จึงเสด็จไปทรงอธิษฐานอีกเป็นครั้งที่สอง “ข้าแต่พระบิดาของข้าพระองค์ ถ้าถ้วยนี้เลื่อนพ้นไปจากข้าพระองค์ไม่ได้ และข้าพระองค์จำต้องดื่มแล้ว ก็ให้เป็นไปตามพระทัยของพระองค์”</verse>
				<verse number="43">เมื่อเสด็จกลับมาอีกก็ทอดพระเนตรเห็นบรรดาสาวกนอนหลับอยู่ เพราะตาของพวกเขาลืมไม่ขึ้น</verse>
				<verse number="44">จึงเสด็จไปจากพวกเขา เสด็จไปทรงอธิษฐานเป็นครั้งที่สาม ทูลขอเหมือนคราวก่อนๆ อีก</verse>
				<verse number="45">แล้วเสด็จมายังพวกสาวกตรัสว่า “พวกท่านยังจะนอนต่อไปให้หายเหนื่อยอีกหรือ? นี่แน่ะ เวลามาใกล้แล้ว บุตรมนุษย์จะต้องถูกมอบไว้ในมือของพวกคนบาป</verse>
				<verse number="46">ลุกขึ้นไปกันเถิด คนที่ทรยศเรามาใกล้แล้ว”</verse>
				<verse number="47">พระองค์ตรัสยังไม่ทันขาดคำ ยูดาสที่เป็นหนึ่งในกลุ่มสิบสองคนก็มาถึง พร้อมกับคนกลุ่มใหญ่ที่มาจากพวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกผู้ใหญ่ของประชาชนซึ่งถือดาบ ถือไม้ตะบองมา</verse>
				<verse number="48">คนที่ทรยศพระองค์ก็ให้สัญญาณกับพวกเขาว่า “เราจูบคำนับใครก็คือคนนั้นแหละ จงจับเขาไว้”</verse>
				<verse number="49">แล้วยูดาสก็ตรงมาเฝ้าพระเยซูทูลว่า “สวัสดีพระอาจารย์” แล้วจูบพระองค์</verse>
				<verse number="50">พระเยซูตรัสกับเขาว่า “เพื่อนเอ๋ย จงทำตามที่ท่านตั้งใจเถิด” แล้วพวกเขาก็เข้ามาและลงมือจับกุมพระเยซู</verse>
				<verse number="51">คนหนึ่งที่อยู่กับพระเยซูก็ยื่นมือออกชักดาบฟันหูบ่าวของมหาปุโรหิตขาด</verse>
				<verse number="52">พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า “เอาดาบของท่านใส่ฝักเสีย เพราะว่าพวกที่ใช้ดาบจะต้องพินาศเพราะดาบ</verse>
				<verse number="53">ท่านคิดว่าเราจะทูลขอพระบิดาของเราไม่ได้หรือ? และพระองค์ก็จะประทานทูตสวรรค์ให้เรามากกว่าสิบสองกองพลในทันที</verse>
				<verse number="54">แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นข้อพระคัมภีร์ที่ว่า จำเป็นจะต้องเป็นอย่างนี้จะสำเร็จได้อย่างไร?”</verse>
				<verse number="55">ในเวลานั้นพระเยซูตรัสกับกลุ่มชนว่า “ท่านทั้งหลายเห็นเราเป็นโจรหรือ ถึงได้ถือดาบถือตะบองออกมาจับเรา เรานั่งสั่งสอนในบริเวณพระวิหารทุกวัน ท่านก็ไม่ได้จับเรา</verse>
				<verse number="56">แต่ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพื่อให้สำเร็จตามที่ผู้เผยพระวจนะเขียนไว้” แล้วสาวกทั้งหมดก็ละทิ้งพระองค์ และพากันหนีไป</verse>
				<verse number="57">พวกคนที่จับพระเยซูก็พาพระองค์ไปถึงบ้านคายาฟาสมหาปุโรหิต ซึ่งเป็นที่ที่บรรดาธรรมาจารย์และพวกผู้ใหญ่ประชุมกันอยู่</verse>
				<verse number="58">แต่เปโตรตามพระองค์ไปห่างๆ จนถึงลานบ้านของมหาปุโรหิต และเข้าไปนั่งข้างในลานบ้านกับบรรดาคนรับใช้ เพื่อคอยดูว่าเรื่องจะจบลงอย่างไร</verse>
				<verse number="59">พวกหัวหน้าปุโรหิตกับสมาชิกสภายิวทั้งหมดก็หาพยานเท็จมาปรักปรำพระเยซูเพื่อจะประหารพระองค์เสีย</verse>
				<verse number="60">แต่ถึงแม้มีพยานเท็จหลายคนมาให้การก็ยังหาหลักฐานไม่ได้ ในที่สุดมีสองคนมาให้การ</verse>
				<verse number="61">ว่า “คนนี้กล่าวว่าเขาสามารถทำลายพระวิหารของพระเจ้าและสร้างขึ้นใหม่ภายในสามวัน”</verse>
				<verse number="62">มหาปุโรหิตจึงลุกขึ้นถามพระองค์ว่า “เจ้าจะไม่แก้ตัวในข้อหาที่พวกเขาเป็นพยานกล่าวหาเจ้าหรือ?”</verse>
				<verse number="63">แต่พระเยซูทรงนิ่งอยู่ ท่านมหาปุโรหิตจึงกล่าวว่า “เราให้เจ้าสาบานโดยอ้างพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่ ให้บอกเราว่าเจ้าเป็นพระคริสต์พระบุตรของพระเจ้าหรือไม่”</verse>
				<verse number="64">พระเยซูตรัสตอบว่า “ท่านได้พูดแล้ว แต่เราจะบอกท่านทั้งหลายด้วยว่า ตั้งแต่นี้ไป พวกท่านจะเห็น บุตรมนุษย์ ประทับข้างขวาของผู้ทรงฤทธิ์เดช และ เสด็จมาบนเมฆแห่งฟ้าสวรรค์ ”</verse>
				<verse number="65">แล้วมหาปุโรหิตก็ฉีกเสื้อของตนกล่าวว่า “เขาพูดหมิ่นประมาทพระเจ้า เราต้องการพยานอะไรอีก ท่านก็ได้ยินเขาพูดหมิ่นประมาทพระเจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="66">พวกท่านคิดอย่างไร?” พวกเขาตอบว่า “เขาสมควรตาย”</verse>
				<verse number="67">แล้วพวกเขาก็ถ่มน้ำลายรดพระพักตร์และทุบตีพระองค์ บางคนก็ตบพระองค์</verse>
				<verse number="68">แล้วกล่าวว่า “เจ้าพระคริสต์ จงทำนายให้เรารู้ซิว่าใครตีเจ้า”</verse>
				<verse number="69">เปโตรนั่งอยู่นอกตึกที่ลานบ้าน มีสาวใช้คนหนึ่งมาพูดกับเขาว่า “เจ้าก็อยู่กับเยซูชาวกาลิลีด้วย”</verse>
				<verse number="70">แต่เปโตรปฏิเสธต่อหน้าคนทั้งหมดว่า “ที่เจ้าพูดนั้นข้าไม่รู้เรื่อง”</verse>
				<verse number="71">เมื่อเปโตรออกไปที่ประตูบ้าน สาวใช้อีกคนหนึ่งเห็นเขาจึงบอกคนทั้งหลายที่อยู่ที่นั่นว่า “คนนี้เคยอยู่กับเยซูชาวนาซาเร็ธ”</verse>
				<verse number="72">เปโตรจึงปฏิเสธอีกทั้งสาบานด้วยว่า “ข้าไม่รู้จักคนนั้น”</verse>
				<verse number="73">อีกสักครู่หนึ่ง คนทั้งหลายที่ยืนอยู่ใกล้ๆ นั้นก็มาพูดกับเปโตรว่า “เจ้าเป็นคนหนึ่งในพวกนั้นแน่ๆ เพราะว่าสำเนียงของเจ้าส่อตัวเอง”</verse>
				<verse number="74">เปโตรก็เริ่มสบถสาบานว่า “ข้าไม่รู้จักคนนั้น” ทันใดนั้นไก่ก็ขัน</verse>
				<verse number="75">เปโตรจึงระลึกถึงคำที่พระเยซูตรัสไว้ว่า “ก่อนไก่ขันท่านจะปฏิเสธเราสามครั้ง” แล้วเปโตรก็ออกไปข้างนอกร้องไห้เป็นทุกข์อย่างมาก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">พอรุ่งเช้า พวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกผู้ใหญ่ทั้งหมดของประชาชนก็ปรึกษากันเรื่องพระเยซู เพื่อจะฆ่าพระองค์</verse>
				<verse number="2">พวกเขาจึงมัดพระองค์พาไปมอบไว้กับปีลาตเจ้าเมือง</verse>
				<verse number="3">เมื่อยูดาสคนที่ทรยศพระองค์เห็นว่าพระองค์ทรงถูกลงโทษก็เสียใจ จึงนำเงินสามสิบเหรียญนั้นมาคืนให้กับพวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกผู้ใหญ่</verse>
				<verse number="4">กล่าวว่า “ข้าพเจ้าทำบาปที่ทรยศคนบริสุทธิ์ถึงตาย” พวกเขาจึงกล่าวว่า “มันเกี่ยวอะไรกับเรา? มันเป็นเรื่องของเจ้าเอง”</verse>
				<verse number="5">ยูดาสจึงทิ้งเงินนั้นไว้ในพระวิหารและจากไป แล้วออกไปผูกคอตาย</verse>
				<verse number="6">พวกหัวหน้าปุโรหิตจึงเก็บเงินนั้นมาแล้วกล่าวว่า “ถ้าเก็บเงินนี้ไว้ในคลังพระวิหารก็ผิดพระบัญญัติ เพราะเป็นเงินที่เปื้อนเลือด”</verse>
				<verse number="7">เขาทั้งหลายจึงปรึกษากันแล้วตกลงว่า ให้เอาเงินนั้นไปซื้อทุ่งช่างหม้อสำหรับฝังศพคนต่างบ้านต่างเมือง</verse>
				<verse number="8">เพราะฉะนั้นเขาจึงเรียกทุ่งนั้นว่า ทุ่งโลหิต มาจนถึงทุกวันนี้</verse>
				<verse number="9">ครั้งนั้นก็สำเร็จตามพระวจนะที่กล่าวโดยเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะที่ว่า “พวกเขารับเงินสามสิบเหรียญซึ่งเป็นราคาของผู้นั้น ที่เผ่าพันธุ์อิสราเอลตีราคาไว้</verse>
				<verse number="10">แล้วไปซื้อทุ่งช่างหม้อ ตามที่องค์พระผู้เป็นเจ้ามีพระบัญชาข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="11">เมื่อพระเยซูทรงยืนอยู่ต่อหน้าเจ้าเมือง เจ้าเมืองจึงถามว่า “เจ้าเป็นกษัตริย์ของพวกยิวหรือ?” พระเยซูตรัสตอบว่า “ท่านพูดถูกแล้ว”</verse>
				<verse number="12">แต่เมื่อพวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกผู้ใหญ่ฟ้องกล่าวโทษพระองค์ พระองค์ก็ไม่ได้ตรัสตอบประการใด</verse>
				<verse number="13">ปีลาตจึงกล่าวกับพระองค์ว่า “เจ้าไม่ได้ยินสิ่งทั้งปวงที่พวกเขาเป็นพยานกล่าวหาเจ้าหรือ?”</verse>
				<verse number="14">แต่พระองค์ไม่ได้ตรัสตอบสักคำเดียว เจ้าเมืองจึงประหลาดใจยิ่งนัก</verse>
				<verse number="15">ในช่วงเทศกาล เป็นธรรมเนียมที่เจ้าเมืองจะปล่อยนักโทษคนหนึ่งตามที่ฝูงชนต้องการ</verse>
				<verse number="16">เวลานั้นมีนักโทษอุกฉกรรจ์อยู่รายหนึ่งชื่อบารับบัส</verse>
				<verse number="17">เมื่อทุกคนมาประชุมพร้อมกันแล้ว ปีลาตก็ถามเขาทั้งหลายว่า “พวกเจ้าต้องการให้เราปล่อยคนไหน บารับบัส หรือเยซูที่เรียกว่าพระคริสต์?”</verse>
				<verse number="18">เพราะท่านรู้แล้วว่าพวกเขามอบตัวพระองค์ไว้เพราะความอิจฉา</verse>
				<verse number="19">ในขณะที่ปีลาตนั่งว่าราชการอยู่นั้น ภรรยาของท่านใช้คนมาเรียนว่า “อย่าพัวพันกับเรื่องของคนชอบธรรมนั้นเลย เพราะว่าวันนี้ดิฉันไม่สบายใจมากเนื่องด้วยความฝันที่เกี่ยวกับคนนั้น”</verse>
				<verse number="20">แต่พวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกผู้ใหญ่ก็ยุยงฝูงชนให้ขอปล่อยบารับบัส และประหารพระเยซูเสีย</verse>
				<verse number="21">เจ้าเมืองจึงถามพวกเขาว่า “ในสองคนนี้พวกเจ้าจะให้เราปล่อยคนไหน?” พวกเขาตอบว่า “บารับบัส”</verse>
				<verse number="22">ปีลาตจึงถามว่า “ถ้าอย่างนั้น เราจะทำอย่างไรกับเยซูที่เรียกว่าพระคริสต์?” พวกเขาพากันร้องว่า “ให้ตรึงที่กางเขน”</verse>
				<verse number="23">เจ้าเมืองถามว่า “ตรึงทำไม? เขาทำผิดอะไร?” แต่พวกเขายิ่งร้องว่า “ให้ตรึงที่กางเขน”</verse>
				<verse number="24">เมื่อปีลาตเห็นว่าไม่ได้การ มีแต่จะเกิดความวุ่นวาย ท่านจึงเอาน้ำมาล้างมือ ต่อหน้าฝูงชน แล้วกล่าวว่า “เราไม่มีความผิดเรื่องความตาย ของคนนี้ พวกเจ้าต้องรับผิดชอบเอาเองเถิด”</verse>
				<verse number="25">ฝูงชนทั้งหมดก็ร้องว่า “ให้ความผิดเรื่องความตายของเขาตกอยู่กับเราและลูกๆ ของเรา”</verse>
				<verse number="26">ท่านจึงปล่อยบารับบัสให้พวกเขา และเมื่อโบยตีพระเยซูแล้วก็มอบตัวให้ตรึงไว้ที่กางเขน</verse>
				<verse number="27">พวกทหารของเจ้าเมืองจึงพาพระเยซูไปไว้ในกองบัญชาการปรีโทเรียม และรวมทหารทั้งกองไว้เฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="28">แล้วเปลื้องฉลองพระองค์ ออก เอาเสื้อคลุมสีแดงเข้มมาสวมให้พระองค์</verse>
				<verse number="29">เอาหนามสานเป็นมงกุฎสวมบนพระเศียร ของพระองค์ แล้วเอาไม้อ้อมาให้พระองค์ทรงถือไว้ในพระหัตถ์ขวา และคุกเข่าลงเฉพาะพระพักตร์พระองค์เยาะเย้ยว่า “ข้าแต่กษัตริย์ของพวกยิว ขอทรงพระเจริญ”</verse>
				<verse number="30">แล้วก็ถ่มน้ำลายรด และเอาไม้อ้อนั้นตีพระเศียรพระองค์</verse>
				<verse number="31">เมื่อเยาะเย้ยพระองค์แล้ว พวกเขาก็ถอดเสื้อคลุมตัวนั้นออก และเอาฉลองพระองค์ของพระองค์มาสวมให้ และนำพระองค์ออกไปเพื่อตรึงที่กางเขน</verse>
				<verse number="32">เมื่อออกไปแล้วก็พบชาวไซรีนคนหนึ่งชื่อซีโมน จึงเกณฑ์ให้เขาแบกกางเขนของพระองค์ไป</verse>
				<verse number="33">เมื่อมาถึงที่หนึ่งซึ่งเรียกว่ากลโกธา แปลว่าที่กะโหลกศีรษะ</verse>
				<verse number="34">เขาทั้งหลายเอาเหล้าองุ่นผสมกับของขมมาถวายพระองค์ เมื่อพระองค์ทรงชิมแล้วก็ไม่เสวย</verse>
				<verse number="35">เมื่อตรึงพระองค์ที่กางเขนแล้ว พวกเขาก็เอาฉลองพระองค์มาจับฉลากแบ่งกัน</verse>
				<verse number="36">แล้วก็นั่งเฝ้าพระองค์อยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="37">และพวกเขาเอาข้อความที่เป็นข้อหาลงโทษพระองค์ไปติดไว้เหนือพระเศียร ซึ่งอ่านว่า “คนนี้คือเยซู กษัตริย์ของชนชาติยิว”</verse>
				<verse number="38">เวลานั้น เขาเอาโจรสองคนตรึงไว้พร้อมกับพระองค์ ข้างขวาคนหนึ่งข้างซ้ายคนหนึ่ง</verse>
				<verse number="39">คนทั้งหลายที่เดินผ่านไปมา พูดหมิ่นประมาทพระองค์ สั่นศีรษะเยาะเย้ย</verse>
				<verse number="40">ว่า “เจ้าเป็นคนที่จะทำลายพระวิหารแล้วสร้างขึ้นภายในสามวันนี่นา จงช่วยตัวเองให้รอด ถ้าเจ้าเป็นพระบุตรของพระเจ้า จงลงมาจากกางเขนเถิด”</verse>
				<verse number="41">พวกหัวหน้าปุโรหิตกับพวกธรรมาจารย์และพวกผู้ใหญ่ก็เยาะเย้ยพระองค์เหมือนกันว่า</verse>
				<verse number="42">“เขาช่วยคนอื่นให้รอดได้ แต่ช่วยตัวเองไม่ได้ เขาเป็นกษัตริย์ของชนชาติอิสราเอล ให้เขาลงมาจากกางเขนเดี๋ยวนี้เถิด เราจะได้เชื่อบ้าง</verse>
				<verse number="43">เขาวางใจพระเจ้า ถ้าพระองค์พอพระทัยตัวเขาก็ขอให้ทรงช่วยเขาเดี๋ยวนี้เถิด เพราะเขากล่าวว่าเขาเป็นพระบุตรของพระเจ้า”</verse>
				<verse number="44">แม้แต่โจรสองคนที่ถูกตรึงพร้อมกับพระองค์ก็ด่าว่าพระองค์ด้วย</verse>
				<verse number="45">แล้วก็เกิดความมืดมัวทั่วแผ่นดิน ตั้งแต่เวลาเที่ยงวันจนถึงบ่ายสามโมง</verse>
				<verse number="46">พอเวลาประมาณบ่ายสามโมง พระเยซูทรงร้องเสียงดังว่า “เอลี เอลี ลามา สะบักธานี” แปลว่า “พระเจ้าของข้าพระองค์ พระเจ้าของข้าพระองค์ ทำไมพระองค์ทรงทอดทิ้งข้าพระองค์เสีย?”</verse>
				<verse number="47">บางคนที่ยืนอยู่ที่นั่น เมื่อได้ยินก็พูดว่า “คนนี้เรียกเอลียาห์”</verse>
				<verse number="48">ทันใดนั้นคนหนึ่งในพวกเขาก็วิ่งไปเอาฟองน้ำชุบเหล้าองุ่นเปรี้ยวเสียบปลายไม้อ้อ ส่งให้พระองค์เสวย</verse>
				<verse number="49">แต่พวกที่เหลือร้องว่า “อย่าเพิ่งเลย ให้เราคอยดูซิว่าเอลียาห์จะมาช่วยเขาหรือไม่”</verse>
				<verse number="50">และพระเยซูทรงร้องเสียงดังอีกครั้งหนึ่ง แล้วสิ้นพระชนม์</verse>
				<verse number="51">และนี่แน่ะ ม่าน ในพระวิหารก็ฉีกขาดออกเป็นสองท่อนตั้งแต่บนตลอดล่าง แผ่นดินก็ไหว ศิลาก็แตกออกจากกัน</verse>
				<verse number="52">อุโมงค์ฝังศพต่างๆ ก็เปิดออก ศพของธรรมิกชนหลายคนที่ล่วงหลับไปแล้วก็เป็นขึ้นมา</verse>
				<verse number="53">และเมื่อพระเยซูทรงเป็นขึ้นมาแล้ว พวกเขาก็ออกจากอุโมงค์ พากันเข้าไปในนครบริสุทธิ์ปรากฏกับคนจำนวนมาก</verse>
				<verse number="54">แต่นายร้อยและพวกทหารที่เฝ้าพระเยซูอยู่ด้วยกัน เมื่อเห็นแผ่นดินไหวและสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นนั้น ก็กลัวอย่างยิ่ง จึงพูดกันว่า “ท่านผู้นี้เป็นพระบุตรของพระเจ้าจริงๆ”</verse>
				<verse number="55">ที่นั่นมีผู้หญิงหลายคนที่ติดตามพระองค์จากกาลิลีเพื่อจะปรนนิบัติพระองค์ มองดูอยู่แต่ไกล</verse>
				<verse number="56">ในพวกนั้นมีมารีย์ชาวมักดาลา มารีย์มารดาของยากอบและโยเซฟ และมารดาของบุตรทั้งสองของเศเบดี</verse>
				<verse number="57">เมื่อถึงเวลาพลบค่ำมีเศรษฐีคนหนึ่งมาจากอาริมาเธียชื่อโยเซฟ เป็นสาวกของพระเยซู</verse>
				<verse number="58">เข้าไปหาปีลาตขอพระศพพระเยซู ปีลาตจึงสั่งให้มอบแก่เขา</verse>
				<verse number="59">โยเซฟก็เชิญพระศพลงและเอาผ้าป่านที่สะอาดพันหุ้มไว้</verse>
				<verse number="60">แล้วเชิญพระศพไปวางไว้ในอุโมงค์ใหม่ของตนที่สกัดไว้ในศิลา และกลิ้งหินใหญ่ปิดปากอุโมงค์ไว้แล้วก็ไป</verse>
				<verse number="61">มารีย์ชาวมักดาลากับมารีย์อีกคนหนึ่งก็นั่งอยู่ที่นั่นตรงหน้าอุโมงค์</verse>
				<verse number="62">วันรุ่งขึ้น คือวันถัดจากวันเตรียม พวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกฟาริสีพากันไปหาปีลาต</verse>
				<verse number="63">เรียนว่า “ท่านเจ้าเมืองขอรับ เราจำได้ว่าเมื่อคนล่อลวงนั้นยังมีชีวิตอยู่ เขาบอกว่า ‘ล่วงไปสามวันแล้วเราจะเป็นขึ้นมาใหม่’</verse>
				<verse number="64">เพราะฉะนั้น ขอท่านมีบัญชาสั่งเฝ้าอุโมงค์ให้แข็งแรงจนถึงวันที่สาม มิฉะนั้นพวกสาวกของเขาจะมาขโมยศพไปแล้วประกาศแก่ประชาชนว่า เขาเป็นขึ้นมาจากความตายแล้ว และการหลอกลวงครั้งนี้จะร้ายแรงยิ่งกว่าครั้งก่อนอีก”</verse>
				<verse number="65">ปีลาตจึงบอกพวกเขาว่า “พวกท่านจงเอายามไปเถิด จงไปเฝ้าให้แข็งแรงเท่าที่จะทำได้”</verse>
				<verse number="66">พวกเขาจึงไปจัดการทำให้อุโมงค์แน่นหนาและประทับตราไว้ที่หิน แล้ววางยามประจำอยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">ภายหลังวันสะบาโต เวลาใกล้รุ่งเช้าวันอาทิตย์ มารีย์ชาวมักดาลากับมารีย์อีกคนหนึ่งนั้นมาดูอุโมงค์</verse>
				<verse number="2">ทันใดนั้นก็เกิดแผ่นดินไหวอย่างรุนแรง เพราะมีทูตสวรรค์องค์หนึ่งขององค์พระผู้เป็นเจ้า ลงมาจากสวรรค์และกลิ้งก้อนหินออกจากปากอุโมงค์แล้วนั่งอยู่บนหินนั้น</verse>
				<verse number="3">รูปลักษณ์ของทูตนั้นเหมือนแสงฟ้าแลบ เสื้อขาวเหมือนหิมะ</verse>
				<verse number="4">พวกยามที่เฝ้าอยู่ก็กลัวทูตสวรรค์องค์นั้นจนตัวสั่นและเป็นเหมือนคนตาย</verse>
				<verse number="5">ทูตสวรรค์องค์นั้นกล่าวกับผู้หญิงเหล่านั้นว่า “อย่ากลัวเลย เรารู้แล้วว่าพวกท่านมาหาพระเยซูที่ถูกตรึงกางเขน</verse>
				<verse number="6">พระองค์ไม่ได้อยู่ที่นี่ เพราะทรงเป็นขึ้นมาแล้วตามที่พระองค์ตรัสไว้นั้น จงมาดูที่ซึ่งเขาวางพระองค์ไว้นั้น</verse>
				<verse number="7">แล้วจงรีบไปบอกสาวกทั้งหลายของพระองค์ว่า พระองค์ทรงเป็นขึ้นมาจากความตายแล้ว และพระองค์เสด็จไปยังแคว้นกาลิลีก่อนท่าน พวกท่านจะเห็นพระองค์ที่นั่น นี่แน่ะเราบอกพวกท่านแล้ว”</verse>
				<verse number="8">หญิงเหล่านั้นก็รีบไปจากอุโมงค์ ด้วยความกลัวและความยินดีเป็นอย่างยิ่ง และวิ่งไปบอกพวกสาวกของพระองค์</verse>
				<verse number="9">นี่แน่ะ พระเยซูทรงพบพวกเขาและตรัสทักทาย หญิงเหล่านั้นก็มากอดพระบาทและกราบนมัสการพระองค์</verse>
				<verse number="10">พระเยซูจึงตรัสกับพวกเขาว่า “อย่ากลัวเลย จงไปบอกพี่น้องของเราให้ไปยังกาลิลี จะได้พบเราที่นั่น”</verse>
				<verse number="11">ขณะที่หญิงเหล่านั้นกำลังไป นี่แน่ะ มียามบางคนเข้าไปในเมือง เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้นให้พวกหัวหน้าปุโรหิตฟัง</verse>
				<verse number="12">เมื่อพวกหัวหน้าปุโรหิตประชุมปรึกษากันกับพวกผู้ใหญ่แล้ว ก็แจกเงินก้อนใหญ่ให้กับพวกทหาร</verse>
				<verse number="13">และสั่งว่า “พวกเจ้าต้องพูดว่า ‘พวกสาวกของเขามาลักขโมยเอาศพไปตอนกลางคืน ในขณะที่เรากำลังนอนหลับอยู่’</verse>
				<verse number="14">ถ้าเรื่องนี้ทราบถึงหูเจ้าเมือง เราจะพูดแก้ตัวให้พวกเจ้าพ้นโทษ”</verse>
				<verse number="15">เมื่อทหารรับเงินแล้วก็ทำตามคำแนะนำ แล้วเรื่องนี้ก็ลือกันในหมู่พวกยิวจนถึงทุกวันนี้</verse>
				<verse number="16">แต่สาวกสิบเอ็ดคนก็ไปยังกาลิลี ถึงภูเขาที่พระเยซูทรงกำหนดไว้</verse>
				<verse number="17">และเมื่อเห็นพระองค์เขาทั้งหลายจึงกราบนมัสการ แต่บางคนยังสงสัยอยู่</verse>
				<verse number="18">พระเยซูจึงเสด็จเข้ามาใกล้แล้วตรัสกับพวกเขาว่า “สิทธิอำนาจทั้งหมดในสวรรค์ก็ดี ในแผ่นดินโลกก็ดีทรงมอบไว้แก่เราแล้ว</verse>
				<verse number="19">เพราะฉะนั้น ท่านทั้งหลายจงออกไปและนำชนทุกชาติมาเป็นสาวกของเรา จงบัพติศมาพวกเขาในพระนามของพระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="20">และสอนพวกเขาให้ถือรักษาสิ่งสารพัดที่เราสั่งพวกท่านไว้ และนี่แน่ะ เราจะอยู่กับท่านทั้งหลายเสมอไป จนกว่าจะสิ้นยุค”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="41">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ข่าวประเสริฐเรื่องพระเยซูคริสต์พระบุตรของพระเจ้า เริ่มต้นตรงนี้</verse>
				<verse number="2">ตามที่เขียนในพระธรรมอิสยาห์ผู้เผยพระวจนะว่า “นี่แน่ะ เราใช้ทูตของเรานำหน้าท่าน ผู้นั้นจะเตรียมมรรคา ของท่านไว้</verse>
				<verse number="3">เสียงคนร้องในถิ่นทุรกันดารว่า จงเตรียมมรรคาแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้า จงทำหนทาง ของพระองค์ ให้ตรงไป”</verse>
				<verse number="4">ยอห์นผู้ให้บัพติศมา ปรากฏตัวขึ้นในถิ่นทุรกันดาร ท่านประกาศถึงบัพติศมาที่แสดงการกลับใจใหม่ เพื่อรับการยกโทษความผิดบาป</verse>
				<verse number="5">คนทั้งแคว้นยูเดียกับคนทั้งกรุงเยรูซาเล็มพากันออกไปหายอห์น สารภาพความผิดบาปของพวกเขา และรับบัพติศมาจากท่านในแม่น้ำจอร์แดน</verse>
				<verse number="6">ยอห์นแต่งกายด้วยผ้าขนอูฐ และใช้หนังสัตว์คาดเอว รับประทานตั๊กแตนและน้ำผึ้งป่า</verse>
				<verse number="7">ท่านประกาศว่า “ภายหลังข้าพเจ้าจะมีผู้หนึ่งเสด็จมา พระองค์ทรงยิ่งใหญ่กว่าข้าพเจ้า ข้าพเจ้าไม่คู่ควรแม้แต่จะน้อมตัวลงแก้สายฉลองพระบาทให้พระองค์</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้าให้พวกท่านรับบัพติศมาด้วยน้ำ แต่พระองค์จะทรงให้พวกท่านรับบัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="9">ในเวลานั้นพระเยซูเสด็จมาจากเมืองนาซาเร็ธแคว้นกาลิลี และทรงรับบัพติศมาจากยอห์นในแม่น้ำจอร์แดน</verse>
				<verse number="10">ทันทีที่พระองค์เสด็จขึ้นมาจากน้ำ ก็ทอดพระเนตรเห็นท้องฟ้าแหวกออก และพระวิญญาณดุจนกพิราบเสด็จลงมาประทับบน พระองค์</verse>
				<verse number="11">แล้วมีพระสุรเสียงมาจากฟ้าสวรรค์ว่า “ท่านเป็นบุตรที่รักของเรา เราชอบใจท่านมาก”</verse>
				<verse number="12">แล้วโดยทันที พระวิญญาณก็ทรงเร่งเร้าพระองค์ให้เสด็จเข้าไปในถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="13">และประทับอยู่ที่นั่นถึงสี่สิบวัน ทรงถูกซาตาน ทดลอง และประทับอยู่กับสัตว์ป่า และมีพวกทูตสวรรค์มาปรนนิบัติพระองค์</verse>
				<verse number="14">หลังจากยอห์นถูกจับแล้ว พระเยซูเสด็จมายังแคว้นกาลิลี ทรงประกาศข่าวประเสริฐของพระเจ้า</verse>
				<verse number="15">โดยตรัสว่า “เวลากำหนดมาถึงแล้วและแผ่นดินของพระเจ้าก็มาใกล้แล้ว จงกลับใจใหม่ และเชื่อข่าวประเสริฐ”</verse>
				<verse number="16">ขณะที่พระองค์เสด็จไปตามชายทะเลสาบกาลิลี ก็ทอดพระเนตรเห็นชาวประมงสองคน คือซีโมนและอันดรูว์น้องของซีโมน กำลังทอดแหอยู่ในทะเลสาบ</verse>
				<verse number="17">พระเยซูตรัสกับพวกเขาว่า “จงตามเรามา เราจะตั้งพวกท่านให้เป็นผู้หาคนเหมือนหาปลา”</verse>
				<verse number="18">พวกเขาก็ละแหตามพระองค์ไปทันที</verse>
				<verse number="19">เมื่อพระองค์เสด็จต่อไปอีกหน่อยหนึ่ง ก็ทอดพระเนตรเห็นยากอบบุตรเศเบดี กับยอห์นน้องชายของเขากำลังชุนอวนอยู่ในเรือ</verse>
				<verse number="20">พระองค์ทรงเรียกพวกเขาทันที พวกเขาจึงละเศเบดีผู้เป็นบิดาไว้ที่เรือกับพวกลูกจ้างแล้วตามพระองค์ไป</verse>
				<verse number="21">พระองค์กับพวกเขาจึงเข้าไปในเมืองคาเปอรนาอุม และพอถึงวันสะบาโต พระองค์เสด็จเข้าไปในธรรมศาลาเทศนาสั่งสอน</verse>
				<verse number="22">คนทั้งหลายก็อัศจรรย์ใจด้วยคำสอนของพระองค์ เพราะว่าพระองค์ทรงสั่งสอนพวกเขาด้วยสิทธิอำนาจ ไม่เหมือนพวกธรรมาจารย์</verse>
				<verse number="23">ทันใดนั้นมีชายคนหนึ่งที่ถูกผีโสโครกเข้าสิงปรากฏตัวในธรรมศาลา</verse>
				<verse number="24">มันร้องตะโกนว่า “พระเยซูชาวนาซาเร็ธ พระองค์มายุ่งกับเราทำไม? พระองค์จะมาทำลายเราหรือ? ข้ารู้ว่าพระองค์เป็นใคร พระองค์เป็นองค์บริสุทธิ์ของพระเจ้า”</verse>
				<verse number="25">พระเยซูจึงตรัสห้ามมันว่า “จงนิ่งเสีย และออกจากตัวเขา”</verse>
				<verse number="26">ผีโสโครกจึงทำให้คนนั้นชักดิ้นชักงอและร้องเสียงดัง แล้วมันก็ออกจากตัวเขา</verse>
				<verse number="27">คนทั้งหลายก็ประหลาดใจถามกันว่า “นี่มันอะไรกัน ต้องเป็นคำสอนใหม่ที่ประกอบด้วยสิทธิอำนาจแน่ๆ เขาสั่งได้แม้แต่ผีโสโครกและพวกมันก็ยอมเชื่อฟังเขา”</verse>
				<verse number="28">แล้วกิตติศัพท์ของพระองค์ก็เลื่องลือไปทั่วแคว้นกาลิลีในทันที</verse>
				<verse number="29">หลังจากออกมาจากธรรมศาลา พระองค์ก็ทรงเข้าไปในบ้านของซีโมนและอันดรูว์ทันทีพร้อมกับยากอบและยอห์น</verse>
				<verse number="30">แม่ยายของซีโมนกำลังนอนป่วยจับไข้อยู่ พวกเขาจึงมาทูลเรื่องของนางให้พระองค์ทราบทันที</verse>
				<verse number="31">พระองค์จึงเสด็จไปหาและทรงจับมือนางพยุงให้ลุกขึ้น นางก็หายไข้ และปรนนิบัติพระองค์กับพวกเขา</verse>
				<verse number="32">ในเย็นวันนั้นเมื่อดวงอาทิตย์ตกแล้ว คนทั้งหลายพาบรรดาคนเจ็บป่วย และคนที่มีผีสิงมาเฝ้าพระองค์</verse>
				<verse number="33">และคนทั้งเมืองก็มาออกันอยู่ที่ประตู</verse>
				<verse number="34">พระองค์จึงทรงรักษาคนจำนวนมากที่เป็นโรคต่างๆ ให้หาย และทรงขับผีออกไปมากมาย และทรงห้ามพวกมันพูด เพราะว่าพวกมันรู้จักพระองค์</verse>
				<verse number="35">ในเวลาเช้ามืดพระองค์ทรงลุกขึ้นเสด็จออกไปยังที่สงบ และทรงอธิษฐานที่นั่น</verse>
				<verse number="36">ซีโมนและคนเหล่านั้นที่อยู่ด้วยก็ตามหาพระองค์</verse>
				<verse number="37">เมื่อพบแล้วพวกเขาจึงทูลว่า “ทุกคนกำลังตามหาพระองค์”</verse>
				<verse number="38">พระองค์จึงตรัสแก่พวกเขาว่า “ให้พวกเราไปยังเมืองที่อยู่ใกล้เคียง เราจะได้ประกาศที่นั่นด้วย การที่เรามาก็เพื่อสิ่งนี้”</verse>
				<verse number="39">แล้วพระองค์เสด็จไปประกาศในธรรมศาลาของพวกเขาทั่วแคว้นกาลิลี และขับผีทั้งหลายออก</verse>
				<verse number="40">มีคนโรคเรื้อนคนหนึ่งมาเฝ้าพระองค์และคุกเข่าลงทูลวิงวอนพระองค์ว่า “เพียงแต่พระองค์พอพระทัย ก็จะทรงบันดาลให้ข้าพระองค์หายสะอาดได้”</verse>
				<verse number="41">พระเยซูทรงสงสารเขาจึงยื่นพระหัตถ์แตะต้องคนนั้น ตรัสกับเขาว่า “เราพอใจแล้ว จงหายสะอาดเถิด”</verse>
				<verse number="42">ในทันใดนั้นโรคเรื้อนก็ออกจากตัวเขาไป และคนนั้นได้รับการชำระให้สะอาด</verse>
				<verse number="43">พระองค์ทรงกำชับคนนั้น และทรงส่งเขาไปทันที</verse>
				<verse number="44">โดยตรัสกับเขาว่า “อย่าเล่าอะไรให้ใครฟังเลย แต่จงไปแสดงตัวต่อปุโรหิตและถวายเครื่องบูชาสำหรับคนที่หายสะอาดแล้วตามซึ่งโมเสสได้สั่งไว้ เพื่อเป็นหลักฐานยืนยันต่อคนทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="45">แต่เมื่อคนนั้นออกไป เขาก็เริ่มป่าวประกาศข่าวนี้ไปทั่ว จนพระองค์ไม่สามารถเสด็จเข้าไปในเมืองอย่างเปิดเผยได้อีกต่อไป แต่ต้องประทับนอกเมือง และมีคนจากทุกหนแห่งมาหาพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">หลังจากผ่านไปหลายวัน พระองค์เสด็จเข้าไปในเมืองคาเปอรนาอุมอีก เมื่อคนทั้งหลายได้ยินว่าพระองค์ประทับอยู่ที่บ้าน</verse>
				<verse number="2">คนจำนวนมากก็มาชุมนุมกันจนล้นออกไปถึงนอกประตู ขณะที่พระองค์กล่าวพระวจนะให้พวกเขาฟังอยู่นั้น</verse>
				<verse number="3">มีคนสี่คนหามคนง่อยคนหนึ่งมาเฝ้าพระองค์</verse>
				<verse number="4">แต่เมื่อพวกเขาไม่สามารถเข้าไปถึงตัวของพระองค์เพราะมีคนมาก พวกเขาจึงเจาะดาดฟ้าตรงที่พระองค์ประทับนั้น และเมื่อทำเป็นช่องแล้ว พวกเขาก็หย่อนแคร่ที่คนง่อยนอนอยู่ลงไป</verse>
				<verse number="5">เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นความเชื่อของพวกเขา พระองค์จึงตรัสกับคนง่อยว่า “ลูกเอ๋ย บาปของเจ้าได้รับการอภัยแล้ว”</verse>
				<verse number="6">แต่มีพวกธรรมาจารย์บางคนนั่งอยู่ที่นั่นและคิดในใจว่า</verse>
				<verse number="7">“ทำไมคนนี้พูดอย่างนี้ หมิ่นประมาทพระเจ้านี่ ใครจะอภัยบาปได้นอกจากพระเจ้าองค์เดียว”</verse>
				<verse number="8">พระเยซูทรงทราบในพระทัยทันทีว่าพวกเขาสนทนากันในหมู่พวกเขาอย่างนั้น จึงตรัสว่า “ทำไมพวกท่านถึงคิดในใจอย่างนี้</verse>
				<verse number="9">การที่พูดกับคนง่อยว่า ‘บาปต่างๆ ของท่านได้รับการอภัยแล้ว’ กับการพูดว่า ‘จงลุกขึ้นยกแคร่เดินไปเถิด’ แบบไหนจะง่ายกว่ากัน</verse>
				<verse number="10">ทั้งนี้เพื่อให้พวกท่านรู้ว่าบุตรมนุษย์มีสิทธิอำนาจในโลกที่จะอภัยบาปได้” พระองค์จึงตรัสสั่งคนง่อยว่า</verse>
				<verse number="11">“เราสั่งท่านว่า จงลุกขึ้นยกแคร่แล้วกลับบ้านของท่าน”</verse>
				<verse number="12">คนง่อยก็ลุกขึ้น แล้วยกแคร่ของตนทันที เดินออกไปต่อหน้าคนทั้งหลาย ทุกคนก็ประหลาดใจและสรรเสริญพระเจ้ากล่าวว่า “เราไม่เคยเห็นอะไรอย่างนี้เลย”</verse>
				<verse number="13">พระองค์เสด็จไปตามชายทะเลสาบอีก ฝูงชนทั้งหมดก็มาเฝ้าพระองค์ และพระองค์ตรัสสั่งสอนพวกเขา</verse>
				<verse number="14">เมื่อพระองค์กำลังเสด็จไปนั้น ก็เห็นชายคนหนึ่งชื่อเลวีบุตรอัลเฟอัสนั่งอยู่ที่ด่านภาษี จึงตรัสกับเขาว่า “จงตามเรามาเถิด” เขาก็ลุกขึ้นตามพระองค์ไป</verse>
				<verse number="15">เมื่อพระองค์ประทับเสวยอาหารอยู่ในบ้านของเลวีนั้น มีพวกเก็บภาษีและคนบาปอื่นๆ หลายคนร่วมสำรับกับพระเยซูและกับพวกสาวกของพระองค์ด้วย เพราะมีคนติดตามพระองค์มาก</verse>
				<verse number="16">เมื่อพวกธรรมาจารย์ที่เป็นพวกฟาริสีเห็นพระองค์เสวยอาหารกับพวกคนบาปและพวกคนเก็บภาษี จึงถามสาวกของพระองค์ว่า “ทำไมอาจารย์ของท่านจึงร่วมรับประทานด้วยกันกับพวกคนเก็บภาษีและพวกคนบาป”</verse>
				<verse number="17">เมื่อพระเยซูทรงได้ยินแล้ว จึงตรัสกับพวกเขาว่า “คนแข็งแรงไม่ต้องการหมอ แต่คนเจ็บป่วยต้องการ เราไม่ได้มาเพื่อเรียกคนชอบธรรม แต่มาเรียกคนบาป”</verse>
				<verse number="18">ระหว่างที่พวกศิษย์ของยอห์นและพวกฟาริสีกำลังถืออดอาหาร ประชาชนมาทูลถามพระองค์ว่า “ทำไมพวกศิษย์ของยอห์น และพวกศิษย์ของพวกฟาริสีถืออดอาหาร แต่พวกสาวกของพระองค์ไม่ถือ?”</verse>
				<verse number="19">พระเยซูจึงตรัสกับพวกเขาว่า “เพื่อนๆ ของเจ้าบ่าวควรอดอาหารขณะที่เจ้าบ่าวยังอยู่กับพวกเขาหรือ? เจ้าบ่าวอยู่ด้วยนานเท่าไร เพื่อนๆ ก็ไม่ควรอดอาหารนานเท่านั้น</verse>
				<verse number="20">แต่มีเวลาที่เจ้าบ่าวจะถูกพรากจากพวกเขา ในวันนั้นแหละที่พวกเขาจะถืออดอาหาร</verse>
				<verse number="21">ไม่มีใครเอาท่อนผ้าทอใหม่มาปะเสื้อเก่า ถ้าทำอย่างนั้น ท่อนผ้าทอใหม่ที่ปะเข้าไปจะทำให้เสื้อเก่าขาดกว้างออกไปอีกเมื่อมันหด</verse>
				<verse number="22">และไม่มีใครเอาเหล้าองุ่นหมักใหม่มาใส่ไว้ในถุงหนังเก่า ถ้าทำอย่างนั้นเหล้าองุ่นหมักใหม่จะทำให้ถุงเก่าขาด ทั้งเหล้าองุ่นและถุงก็จะเสียไปด้วยกัน แต่เหล้าองุ่นหมักใหม่จะต้องใส่ไว้ในถุงหนังใหม่”</verse>
				<verse number="23">ในวันสะบาโตหนึ่ง ขณะพระองค์กำลังเสด็จผ่านทุ่งนา และเมื่อพวกสาวกของพระองค์กำลังเดินไปนั้น พวกสาวกก็เริ่มเด็ดรวงข้าว</verse>
				<verse number="24">พวกฟาริสีจึงถามพระองค์ว่า “ดูซิ ทำไมพวกเขาถึงทำสิ่งที่ต้องห้ามในวันสะบาโต?”</verse>
				<verse number="25">พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า “พวกท่านยังไม่ได้อ่านสิ่งที่ดาวิดทำเมื่อท่านและพรรคพวกหิวและต้องการอาหารหรือ?</verse>
				<verse number="26">คือในสมัยที่อาบียาธาร์เป็นมหาปุโรหิต ท่านได้เข้าไปในพระนิเวศของพระเจ้าและรับประทานขนมปังเฉพาะพระพักตร์ซึ่งเป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับทุกคน เว้นแต่พวกปุโรหิตเท่านั้น และยังส่งให้คนที่มากับท่านรับประทานด้วย”</verse>
				<verse number="27">พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า “วันสะบาโตนั้นทรงตั้งไว้เพื่อมนุษย์ ไม่ได้ทรงสร้างมนุษย์ไว้เพื่อวันสะบาโต</verse>
				<verse number="28">เพราะฉะนั้นบุตรมนุษย์เป็นเจ้าเป็นนายเหนือวันสะบาโตด้วย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">แล้วพระองค์เสด็จเข้าไปในธรรมศาลาอีก และมีคนที่มือข้างหนึ่งลีบอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="2">คนเหล่านั้นคอยเฝ้าดูว่า พระองค์จะรักษาโรคให้คนนั้นในวันสะบาโตหรือไม่ เพื่อจะหาเหตุฟ้องพระองค์</verse>
				<verse number="3">พระองค์ตรัสกับคนมือลีบว่า “มาข้างหน้าเถอะ”</verse>
				<verse number="4">แล้วพระองค์ตรัสกับคนทั้งหลายว่า “ในวันสะบาโตควรจะทำการดีหรือทำการร้าย ควรจะช่วยชีวิตหรือทำลายชีวิต?” คนทั้งหลายก็นิ่งอยู่</verse>
				<verse number="5">พระองค์ทอดพระเนตรดูรอบๆ ด้วยพระพิโรธและเสียพระทัย ที่จิตใจของพวกเขากระด้าง แล้วพระองค์ตรัสกับชายคนนั้นว่า “จงเหยียดมือออกเถิด” เขาก็เหยียดออก และมือของเขาก็หายเป็นปกติ</verse>
				<verse number="6">พวกฟาริสีจึงออกไปและปรึกษากับพรรคพวกของเฮโรดทันทีว่าทำอย่างไรพวกเขาถึงจะฆ่าพระองค์ได้</verse>
				<verse number="7">พระเยซูกับพวกสาวกของพระองค์จึงออกจากที่นั่นไปยังทะเลสาบ คนจำนวนมากจากแคว้นกาลิลีก็ตามไปด้วย รวมทั้งคนจากแคว้นยูเดีย</verse>
				<verse number="8">จากกรุงเยรูซาเล็มและจากอิดูเมอา จากแม่น้ำจอร์แดนฟากตะวันออก และจากดินแดนรอบเมืองไทระและเมืองไซดอน ผู้คนมากมายเมื่อได้ยินถึงสิ่งที่พระองค์ทรงทำนั้นก็มาหาพระองค์</verse>
				<verse number="9">พระองค์จึงตรัสสั่งพวกสาวกให้เอาเรือมาคอยรับพระองค์เพื่อไม่ให้ฝูงชนเบียดเสียดพระองค์</verse>
				<verse number="10">เพราะว่าพระองค์ทรงรักษาคนมากมายให้หายโรค จนบรรดาคนที่เป็นโรคต่างๆ เบียดเสียดกันเข้ามาเพื่อสัมผัสพระองค์</verse>
				<verse number="11">เมื่อไรก็ตามที่บรรดาผีโสโครกเห็นพระองค์ พวกมันจะหมอบลงกราบพระองค์แล้วร้องเสียงดังว่า “พระองค์เป็นพระบุตรของพระเจ้า”</verse>
				<verse number="12">แต่พระองค์ทรงกำชับมันไม่ให้แพร่งพรายว่าพระองค์เป็นใคร</verse>
				<verse number="13">แล้วพระองค์เสด็จขึ้นภูเขา และพระองค์พอพระทัยผู้ใดก็ทรงเรียกผู้นั้น แล้วพวกเขาก็มาหาพระองค์</verse>
				<verse number="14">พระองค์จึงทรงแต่งตั้งสิบสองคนไว้ให้อยู่กับพระองค์ [เป็นกลุ่มคนที่พระองค์ทรงเรียกว่าอัครทูต] เพื่อจะทรงใช้พวกเขาออกไปประกาศ</verse>
				<verse number="15">และทรงให้มีสิทธิอำนาจขับผีออกได้</verse>
				<verse number="16">[แล้วพระองค์ทรงตั้งสาวกสิบสองคนได้แก่] ซีโมนคนที่พระองค์ประทานอีกชื่อหนึ่งว่า เปโตร</verse>
				<verse number="17">และยากอบบุตรเศเบดีกับยอห์นน้องของยากอบ ทั้งสองคนนี้พระองค์ประทานอีกชื่อหนึ่งว่า โบอาเนอเย แปลว่า ลูกฟ้าร้อง</verse>
				<verse number="18">อันดรูว์ ฟีลิป บารโธโลมิว มัทธิว โธมัส ยากอบบุตรอัลเฟอัส ธัดเดอัส ซีโมน พรรคชาตินิยม</verse>
				<verse number="19">และยูดาสอิสคาริโอท คนที่ทรยศพระองค์</verse>
				<verse number="20">แล้วพระองค์เสด็จเข้าไปในบ้าน ฝูงชนก็มาชุมนุมกันอีก จนพระเยซูและพวกสาวกไม่สามารถรับประทานอาหารได้</verse>
				<verse number="21">เมื่อญาติพี่น้องของพระองค์ได้ยินเหตุการณ์นี้ ก็ออกไปรั้งพระองค์ไว้ เพราะพวกเขาบอกว่าพระองค์เสียสติแล้ว</verse>
				<verse number="22">ส่วนพวกธรรมาจารย์ที่ลงมาจากกรุงเยรูซาเล็มกล่าวว่า “คนนี้ถูกผีเบเอลเซบูล เข้าสิง ที่เขาขับผีได้ก็เพราะเขาใช้อำนาจของนายผีนั้น”</verse>
				<verse number="23">พระองค์จึงเรียกคนเหล่านั้นมา ตรัสกับพวกเขาเป็นเรื่องเปรียบเทียบว่า “ซาตานจะขับซาตานออกได้อย่างไร?</verse>
				<verse number="24">ถ้าอาณาจักรใดแตกแยกกัน อาณาจักรนั้นจะตั้งอยู่ไม่ได้</verse>
				<verse number="25">ถ้าครอบครัวใดแตกแยกกัน ครอบครัวนั้นจะตั้งอยู่ไม่ได้</verse>
				<verse number="26">และถ้าซาตานต่อสู้ตัวมันเอง และแตกแยกกัน มันจะตั้งอยู่ไม่ได้ แต่จะพบจุดจบ</verse>
				<verse number="27">ไม่มีใครสามารถเข้าไปในบ้านของคนที่มีกำลังมากและปล้นทรัพย์ได้ เว้นแต่จะจับคนที่มีกำลังมากนั้นมัดไว้เสียก่อน ถึงจะปล้นทรัพย์ในบ้านนั้นได้</verse>
				<verse number="28">“เราบอกความจริงกับท่านทั้งหลายว่า บาปทุกอย่างและคำหมิ่นประมาทที่เขากล่าวนั้น จะทรงอภัยให้มนุษย์ได้</verse>
				<verse number="29">แต่ใครกล่าวคำหมิ่นประมาทต่อพระวิญญาณบริสุทธิ์ จะทรงอภัยให้คนนั้นไม่ได้ตลอดไป แต่คนนั้นจะมีโทษของบาปชั่วนิรันดร์”</verse>
				<verse number="30">การที่ตรัสอย่างนั้นก็เพราะพวกเขากล่าวว่า พระองค์มีผีโสโครกเข้าสิง</verse>
				<verse number="31">เวลานั้นมารดาและพวกน้องชายของพระองค์มาหาและยืนอยู่ข้างนอก พวกเขาใช้คนเข้าไปทูลเรียกพระองค์</verse>
				<verse number="32">ขณะนั้นฝูงชนกำลังนั่งล้อมรอบพระองค์ พวกเขาทูลพระองค์ว่า “นี่แน่ะท่าน มารดาและพวกน้องชาย ของท่านมาหาท่านอยู่ข้างนอก”</verse>
				<verse number="33">พระองค์ตรัสตอบพวกเขาว่า “ใครเป็นมารดาของเรา และใครเป็นพี่น้องของเรา?”</verse>
				<verse number="34">พระองค์ทอดพระเนตรคนที่นั่งล้อมรอบนั้นแล้วตรัสว่า “คนเหล่านี้เป็นมารดาและพี่น้องของเรา</verse>
				<verse number="35">คนใดที่ทำตามพระทัยของพระเจ้า คนนั้นแหละเป็นพี่น้องชายหญิงและมารดาของเรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">แล้วพระองค์ทรงสั่งสอนที่ฝั่งทะเลอีก ฝูงชนจำนวนมากพากันมาเฝ้าพระองค์ เพราะฉะนั้นพระองค์จึงเสด็จลงไปประทับในเรือที่ทะเล และประชาชนอยู่บนฝั่ง</verse>
				<verse number="2">พระองค์จึงตรัสสั่งสอนพวกเขาหลายประการเป็นอุปมา และในการสอนนั้นพระองค์ตรัสว่า</verse>
				<verse number="3">“จงฟังเถิด มีคนหนึ่งออกไปหว่านพืช</verse>
				<verse number="4">และเมื่อเขาหว่าน เมล็ดพืชก็ตกตามหนทางบ้าง แล้วนกก็มากินเสีย</verse>
				<verse number="5">บ้างก็ตกที่ซึ่งมีพื้นหินมีเนื้อดินแต่น้อย จึงงอกขึ้นโดยเร็ว เพราะดินไม่ลึก</verse>
				<verse number="6">แต่เมื่อแดดจัด แดดก็แผดเผา เพราะรากไม่มี จึงเหี่ยวไป</verse>
				<verse number="7">บ้างก็ตกกลางต้นหนาม ต้นหนามก็งอกขึ้นปกคลุมเสีย จึงไม่เกิดผล</verse>
				<verse number="8">บ้างก็ตกที่ดินดี แล้วงอกงามจำเริญขึ้น เกิดผลสามสิบเท่าบ้าง หกสิบเท่าบ้าง ร้อยเท่าบ้าง”</verse>
				<verse number="9">แล้วพระองค์ตรัสว่า “ใครมีหู จงฟังเถิด”</verse>
				<verse number="10">เมื่อฝูงคนไปแล้ว คนที่อยู่รอบพระองค์พร้อมกับสาวกสิบสองคน ได้ทูลถามพระองค์ถึงอุปมานั้น</verse>
				<verse number="11">พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า “ข้อความลับลึกแห่งแผ่นดินของพระเจ้าโปรดให้ท่านทั้งหลายรู้ได้ แต่ข้อความทุกอย่างจะแจ้งเป็นอุปมาแก่บุคคลภายนอก</verse>
				<verse number="12">เพื่อว่า แม้พวกเขาดูแล้วดูเล่า แต่จะมองไม่เห็น แม้ฟังแล้วฟังเล่า แต่จะไม่เข้าใจ มิฉะนั้นแล้วพวกเขาจะหันกลับมาหาพระเจ้าและได้รับการอภัย”</verse>
				<verse number="13">พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “พวกท่านยังไม่เข้าใจอุปมาเรื่องนี้หรือ? ถ้าอย่างนั้นพวกท่านจะเข้าใจเรื่องอุปมาทั้งหมดได้อย่างไร?</verse>
				<verse number="14">ผู้ที่หว่านนั้นก็หว่านพระวจนะ</verse>
				<verse number="15">ส่วนที่ตกริมหนทางนั้นได้แก่พระวจนะที่หว่านลงไป แล้วทันทีที่พวกเขาได้ยิน ซาตานก็มาชิงเอาพระวจนะที่หว่านในตัวเขาไปเสีย</verse>
				<verse number="16">ส่วนที่ตกลงไปในพื้นหินนั้น ได้แก่คนที่ได้ยินพระวจนะ แล้วก็รับทันทีด้วยความยินดี</verse>
				<verse number="17">แต่ไม่ได้หยั่งรากลงในตัวจึงทนอยู่เพียงชั่วคราว เมื่อเกิดการยากลำบากหรือการข่มเหงเพราะพระวจนะนั้น พวกเขาก็เลิกเสียทันที</verse>
				<verse number="18">ส่วนพืชที่หว่านลงกลางหนามนั้นได้แก่คนที่ได้ยินพระวจนะ</verse>
				<verse number="19">แล้วความกังวลของโลก และความลุ่มหลงในทรัพย์สมบัติ และความโลภในสิ่งต่างๆ ประดังเข้ามา และรัดพระวจนะนั้น จึงไม่เกิดผล</verse>
				<verse number="20">ส่วนพืชที่หว่านตกในดินดีนั้น ได้แก่บุคคลที่ได้ยินพระวจนะนั้น และรับไว้ จึงเกิดผลสามสิบเท่าบ้าง หกสิบเท่าบ้าง ร้อยเท่าบ้าง”</verse>
				<verse number="21">แล้วพระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “ตะเกียงมีไว้สำหรับตั้งใต้ถังหรือใต้เตียงนอนหรือ? ไม่ได้มีไว้สำหรับตั้งบนเชิงตะเกียงหรือ?</verse>
				<verse number="22">เพราะว่าไม่มีสิ่งใดที่ซ่อนไว้ที่จะไม่ถูกนำออกมาเปิดเผย และไม่มีสิ่งใดที่ปิดบังไว้ที่จะไม่ถูกแพร่งพราย</verse>
				<verse number="23">ถ้าใครมีหู จงฟังเถิด”</verse>
				<verse number="24">แล้วพระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “จงเอาใจจดจ่อต่อสิ่งที่ฟังให้ดี พวกท่านจะให้คนอื่นด้วยปริมาณเท่าใด พวกท่านก็จะได้รับด้วยปริมาณเท่ากัน และพวกท่านจะได้รับมากยิ่งขึ้น</verse>
				<verse number="25">เพราะว่าใครมีอยู่แล้วจะทรงเพิ่มเติมให้คนนั้นอีก แต่ใครไม่มี แม้สิ่งที่เขามีอยู่นั้นจะทรงเอาไปจากเขา”</verse>
				<verse number="26">พระองค์ตรัสว่า “แผ่นดินของพระเจ้าเปรียบเหมือนคนหนึ่งหว่านพืชลงในดิน</verse>
				<verse number="27">กลางคืนเขาก็นอนหลับ และกลางวันก็ตื่นขึ้น พืชนั้นจะงอกขึ้นหรือเติบโตอย่างไรเขาไม่รู้</verse>
				<verse number="28">เพราะแผ่นดินเองทำให้พืชงอกงามโดยขึ้นเป็นลำต้นก่อน ภายหลังก็ออกรวง แล้วก็มีเมล็ดข้าวเต็มรวง</verse>
				<verse number="29">เมื่อสุกแล้วเขาก็เอาเคียวไปเก็บเกี่ยวทันที เพราะว่าถึงฤดูเกี่ยวแล้ว”</verse>
				<verse number="30">พระองค์ตรัสอีกว่า “แผ่นดินของพระเจ้า จะเปรียบเหมือนสิ่งใด? หรือจะแสดงด้วยอุปมาอย่างไร?</verse>
				<verse number="31">ก็เปรียบเหมือนเมล็ดมัสตาร์ด เมล็ดหนึ่ง ตอนที่เพาะลงในดิน ก็เล็กกว่าเมล็ดทั้งปวงทั่วทั้งแผ่นดิน</verse>
				<verse number="32">แต่เมื่อเพาะแล้วจึงงอกขึ้นจำเริญโตใหญ่กว่าผักทั้งปวง และแตกกิ่งก้านใหญ่พอให้นกในอากาศมาทำรังอาศัยอยู่ในร่มนั้นได้”</verse>
				<verse number="33">พระองค์กล่าวพระวจนะกับพวกเขาเป็นอุปมาหลายอย่าง เท่าที่พวกเขาจะสามารถฟังเข้าใจได้</verse>
				<verse number="34">นอกจากอุปมาแล้ว พระองค์ไม่ได้ตรัสอะไรกับพวกเขาอีก แต่เมื่ออยู่ตามลำพัง พระองค์ทรงอธิบายทุกสิ่งทุกอย่างแก่พวกสาวก</verse>
				<verse number="35">เย็นวันนั้น พระองค์ตรัสกับพวกสาวกว่า “ให้พวกเราข้ามไปฝั่งโน้นเถิด”</verse>
				<verse number="36">เมื่อละจากประชาชนแล้ว พวกเขาจึงพาพระองค์ซึ่งประทับในเรือไป มีเรืออีกหลายลำตามไปด้วย</verse>
				<verse number="37">และมีพายุใหญ่เกิดขึ้น คลื่นก็ซัดเข้าไปในเรือจนน้ำจวนจะเต็มเรืออยู่แล้ว</verse>
				<verse number="38">ส่วนพระองค์กำลังบรรทมหนุนหมอนหลับอยู่ที่ท้ายเรือ พวกสาวกจึงมาปลุกพระองค์ทูลว่า “พระอาจารย์ พระองค์ไม่ทรงเป็นห่วงว่าพวกเรากำลังจะพินาศหรือ?”</verse>
				<verse number="39">พระองค์จึงทรงลุกขึ้นห้ามลมและตรัสกับทะเลว่า “จงสงบเงียบ” แล้วลมก็สงบ พายุก็เงียบสนิท</verse>
				<verse number="40">พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า “ทำไมพวกเจ้ากลัว? พวกเจ้าไม่มีความเชื่อหรือ?”</verse>
				<verse number="41">พวกเขาก็เกรงกลัวอย่างยิ่ง และพูดกันว่า “ท่านผู้นี้เป็นใครกันหนอ? ขนาดลมกับทะเลยังเชื่อฟังท่าน?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">พระองค์กับพวกสาวกก็ข้ามทะเลไปอีกฟากหนึ่ง ไปยังเขตแดนของเมืองเก-ราซา</verse>
				<verse number="2">พอพระองค์เสด็จขึ้นจากเรือ ชายคนหนึ่งที่มีผีโสโครกสิงออกจากอุโมงค์ฝังศพมาพบพระองค์ทันที</verse>
				<verse number="3">คนนั้นอาศัยอยู่ตามอุโมงค์ฝังศพ ไม่มีใครสามารถล่ามเขาไว้ได้อีกแล้วแม้จะด้วยโซ่ตรวน</verse>
				<verse number="4">เพราะเคยล่ามโซ่ใส่ตรวนเขาหลายครั้งแล้ว แต่เขาก็หักโซ่และฟาดตรวนหลุดออก ไม่มีใครมีแรงพอจะทำให้เขาสงบได้</verse>
				<verse number="5">เขาคลั่งร้องอื้ออึงและเอาหินเชือดเนื้อตัวเองอยู่เสมอตามอุโมงค์ฝังศพและบนภูเขาทั้งกลางคืนและกลางวัน</verse>
				<verse number="6">เมื่อเขาเห็นพระเยซูแต่ไกลก็วิ่งเข้ามากราบไหว้พระองค์</verse>
				<verse number="7">แล้วร้องเสียงดังว่า “ข้าแต่พระเยซูพระบุตรของพระเจ้าสูงสุด พระองค์ต้องการอะไรจากข้า? ขอพระองค์สาบานในพระนามของพระเจ้าว่าจะไม่ทรมานข้า”</verse>
				<verse number="8">ที่พูดเช่นนี้เพราะพระองค์ตรัสกับมันว่า “ไอ้ผีโสโครก จงออกมาจากคนนั้น”</verse>
				<verse number="9">แล้วพระองค์ตรัสถามมันว่า “เจ้าชื่ออะไร?” มันตอบว่า “ข้าชื่อกองพล เพราะว่าพวกเรามีหลายตนด้วยกัน”</verse>
				<verse number="10">มันจึงอ้อนวอนพระองค์อย่างมาก ที่จะไม่ให้ขับไล่พวกมันออกจากเขตแดนเมืองนั้น</verse>
				<verse number="11">ขณะนั้นมีสุกรฝูงใหญ่กำลังหากินอยู่ที่ไหล่เขาใกล้ๆ นั้น</verse>
				<verse number="12">ผีเหล่านั้นก็อ้อนวอนพระองค์ว่า “ขอส่งพวกเราเข้าไปในฝูงสุกร เพื่อให้พวกเราสิงในตัวพวกมัน”</verse>
				<verse number="13">พระองค์ก็ทรงอนุญาต ผีโสโครกเหล่านั้นจึงออกไปสิงอยู่ในสุกร แล้วสุกรทั้งฝูงประมาณสองพันตัวก็วิ่งกระโดดจากหน้าผาชันลงไปในทะเลและสำลักน้ำตาย</verse>
				<verse number="14">ส่วนพวกคนที่เลี้ยงสุกรนั้นต่างหนีไปและเล่าเรื่องนี้ทั้งในเมืองและนอกเมือง คนทั้งหลายก็ออกมาดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้น</verse>
				<verse number="15">พวกเขามาหาพระเยซูและเห็นคนที่เคยถูกผีทั้งกองเข้าสิง นุ่งห่มผ้ามีสติสัมปชัญญะนั่งอยู่ที่นั่น พวกเขาจึงเกรงกลัว</verse>
				<verse number="16">แล้วคนที่เห็นเหตุการณ์ก็เล่าให้พวกเขาฟังถึงเรื่องที่เกิดกับคนที่ถูกผีสิงและที่เกิดกับฝูงสุกร</verse>
				<verse number="17">คนทั้งหลายจึงพากันอ้อนวอนขอให้พระองค์เสด็จไปเสียจากเขตเมืองของพวกเขา</verse>
				<verse number="18">ขณะที่พระองค์กำลังเสด็จลงเรือ คนที่เคยถูกผีสิงอ้อนวอนขอติดตามพระองค์ไปด้วย</verse>
				<verse number="19">แต่พระองค์ไม่ทรงอนุญาต พระองค์ตรัสกับเขาว่า “จงไปหาพวกพ้องของท่านที่บ้าน แล้วบอกพวกเขาถึงสิ่งที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงทำแก่ท่านว่ามากเพียงไร และเล่าถึงพระเมตตาที่พระองค์ทรงสำแดงแก่ท่าน”</verse>
				<verse number="20">คนนั้นจึงทูลลา แล้วเริ่มประกาศในแคว้นทศบุรี ถึงเหตุการณ์ที่พระเยซูทรงทำเพื่อเขา และคนทั้งหลายก็ประหลาดใจ</verse>
				<verse number="21">เมื่อพระเยซูเสด็จลงเรือข้ามฟากกลับไปแล้ว มหาชนมาเฝ้าพระองค์ ขณะที่พระองค์ยังประทับที่ริมฝั่งทะเล</verse>
				<verse number="22">และมีนายธรรมศาลาคนหนึ่งชื่อไยรัสมาที่นั่น เมื่อเขาเห็นพระเยซูก็กราบลงที่พระบาทของพระองค์</verse>
				<verse number="23">แล้วทูลอ้อนวอนพระองค์ว่า “ลูกสาวเล็กๆ ของข้าพระองค์ป่วยหนัก ขอพระองค์เสด็จไปวางพระหัตถ์บนเธอ เพื่อเธอจะหายโรคและมีชีวิตอยู่”</verse>
				<verse number="24">พระองค์จึงเสด็จไปกับเขา มหาชนตามไปและเบียดเสียดพระองค์</verse>
				<verse number="25">มีผู้หญิงคนหนึ่งเป็นโรคโลหิตตกมาสิบสองปีแล้ว</verse>
				<verse number="26">เธอทนทุกข์ลำบากมากกับหมอหลายคน และสูญสิ้นทรัพย์ที่เธอมี แต่โรคนั้นก็ไม่ได้บรรเทา กลับยิ่งกำเริบหนักขึ้น</verse>
				<verse number="27">เมื่อหญิงผู้นั้นได้ยินถึงเรื่องพระเยซู เธอก็เดินเข้าไปในฝูงชนที่มาทางข้างหลังพระองค์ และแตะต้องฉลองพระองค์</verse>
				<verse number="28">เพราะคิดว่า “ถ้าฉันได้แตะต้องเพียงฉลองพระองค์ ฉันก็จะหายโรค”</verse>
				<verse number="29">ทันใดนั้นโลหิตที่ตกก็หยุดแห้งไป และหญิงผู้นั้นรู้สึกตัวว่าโรคหายแล้ว</verse>
				<verse number="30">พระเยซูเองก็ทรงรู้สึกทันทีว่าฤทธิ์ซ่านออกจากพระองค์ จึงเหลียวหลังมาหาฝูงชนตรัสว่า “ใครแตะต้องเสื้อของเรา?”</verse>
				<verse number="31">พวกสาวกทูลว่า “พระองค์ทอดพระเนตรเห็นอยู่แล้วว่าฝูงชนกำลังเบียดเสียดพระองค์ แล้วพระองค์ยังจะทรงถามอีกหรือว่า ‘ใครแตะต้องเรา’?”</verse>
				<verse number="32">พระเยซูทอดพระเนตรดูรอบๆ เพื่อจะดูว่าใครเป็นคนที่ทำ</verse>
				<verse number="33">หญิงผู้นั้นก็กลัวจนตัวสั่น เพราะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเอง จึงมากราบลงทูลพระองค์ตามความเป็นจริงทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="34">พระองค์จึงตรัสกับหญิงผู้นั้นว่า “ลูกหญิงเอ๋ย ที่หายโรคนั้นก็เพราะลูกเชื่อ จงไปเป็นสุขและหายโรคนี้เถิด”</verse>
				<verse number="35">ขณะที่พระองค์ยังตรัสไม่ทันขาดคำ ก็มีบางคนมาจากบ้านนายธรรมศาลาบอกว่า “ลูกสาวของท่านตายแล้ว ยังจะรบกวนอาจารย์อีกทำไม?”</verse>
				<verse number="36">แต่พระเยซูไม่สนพระทัยสิ่งที่พวกเขากล่าวนั้น พระองค์ตรัสกับนายธรรมศาลาว่า “อย่าวิตกเลย จงเชื่อเท่านั้น”</verse>
				<verse number="37">พระองค์ไม่ประทานอนุญาตให้ใครไปด้วย เว้นแต่เปโตร ยากอบ และยอห์นน้องชายของยากอบ</verse>
				<verse number="38">เมื่อพระองค์เสด็จไปถึงบ้านของนายธรรมศาลาแล้ว ก็เห็นคนกำลังวุ่นวายร้องไห้คร่ำครวญอย่างมาก</verse>
				<verse number="39">เมื่อพระองค์เสด็จเข้าไปแล้ว จึงตรัสถามพวกเขาว่า “พวกท่านร้องไห้วุ่นวายไปทำไม? เด็กคนนั้นยังไม่ตาย เพียงแต่นอนหลับอยู่เท่านั้น”</verse>
				<verse number="40">พวกเขาก็พากันหัวเราะเยาะพระองค์ หลังจากพระองค์ไล่คนเหล่านั้นออกไปแล้ว จึงพาบิดามารดาและพวกสาวกที่ตามพระองค์มานั้นเข้าไปในที่ที่เด็กอยู่</verse>
				<verse number="41">พระองค์ทรงจับมือของเด็กหญิงผู้นั้นตรัสว่า “ทาลิธา คูม” แปลว่า “เด็กหญิงเอ๋ย จงลุกขึ้นเถิด”</verse>
				<verse number="42">เด็กหญิงคนนั้นก็ลุกขึ้นเดินทันที เพราะว่าเด็กคนนั้นอายุสิบสองปีแล้ว พวกเขาก็ประหลาดใจอย่างยิ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้</verse>
				<verse number="43">พระองค์ทรงกำชับพวกเขาว่าอย่าให้คนอื่นล่วงรู้เรื่องนี้เป็นอันขาด แล้วทรงบอกให้พวกเขานำอาหารมาให้เด็กคนนั้นรับประทาน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">พระเยซูเสด็จออกจากที่นั่นไปยังภูมิลำเนาของพระองค์ และพวกสาวกก็ตามพระองค์ไป</verse>
				<verse number="2">พอถึงวันสะบาโต พระองค์ทรงเริ่มสั่งสอนในธรรมศาลา และคนจำนวนมากที่ได้ยินพระองค์ก็ประหลาดใจ พูดกันว่า “คนนี้ได้ความคิดแบบนี้มาจากไหน? ปัญญาที่เขาได้รับเป็นปัญญาแบบไหนกันนี่? ถึงได้ทำการอัศจรรย์เหล่านี้</verse>
				<verse number="3">คนนี้เป็นช่างไม้ ลูกของมารีย์ไม่ใช่หรือ? ยากอบ โยเสส ยูดาส และซีโมนก็เป็นน้องชายของเขาไม่ใช่หรือ? และน้องสาวของเขาก็อยู่ที่นี่กับพวกเราไม่ใช่หรือ?” พวกเขาจึงขัดเคืองใจในตัวพระองค์</verse>
				<verse number="4">พระเยซูตรัสกับพวกเขาว่า “ผู้เผยพระวจนะจะไม่ขาดความเคารพนับถือเว้นแต่ในเมืองของตน และในท่ามกลางญาติพี่น้องของตน และในวงศ์วานของตน”</verse>
				<verse number="5">พระองค์ทรงทำการอัศจรรย์ที่นั่นไม่ได้ เว้นแต่วางพระหัตถ์ถูกต้องคนเจ็บบางคนให้หายโรค</verse>
				<verse number="6">และพระองค์ประหลาดพระทัยที่พวกเขาไม่มีความเชื่อ แล้วพระองค์จึงเสด็จไปทรงสั่งสอนตามหมู่บ้านโดยรอบ</verse>
				<verse number="7">พระองค์ทรงเรียกสาวกสิบสองคนมา แล้วทรงใช้พวกเขาออกไปเป็นคู่ๆ และประทานสิทธิอำนาจให้พวกเขาขับผีร้ายออกได้</verse>
				<verse number="8">พระองค์ตรัสกำชับพวกเขาไม่ให้เอาอะไรไปใช้ตามทาง เว้นแต่ไม้เท้า ไม่ให้เอาอาหารหรือย่าม หรือเงินใส่เข็มขัดไป</verse>
				<verse number="9">แต่ให้สวมรองเท้าและไม่ให้สวมเสื้อสองตัว</verse>
				<verse number="10">แล้วพระองค์ตรัสสั่งพวกเขาว่า “เมื่อเข้าอาศัยในบ้านไม่ว่าที่ไหน ให้อาศัยในบ้านนั้นจนกว่าจะออกจากเมืองนั้น</verse>
				<verse number="11">ถ้าที่ไหนไม่ต้อนรับและไม่ฟังพวกท่าน เมื่อจะออกจากที่นั่น จงสะบัดผงคลีใต้ฝ่าเท้าของพวกท่านออก ส่อให้เห็นความผิดของพวกเขา ”</verse>
				<verse number="12">พวกสาวกก็ออกไปประกาศให้ทุกคนกลับใจใหม่</verse>
				<verse number="13">พวกเขาขับผีออกหลายตน และเอาน้ำมันชโลมคนเจ็บป่วยหลายคนให้หายโรค</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์เฮโรดทรงทราบเรื่องของพระองค์ เพราะว่าพระนามของพระเยซูเป็นที่เลื่องลือ บางคนพูดว่า “ยอห์นผู้ให้บัพติศมาเป็นขึ้นมาจากตายแล้ว เพราะเหตุนี้เขาถึงทำการอัศจรรย์ได้”</verse>
				<verse number="15">แต่บางคนว่า “เขาเป็นเอลียาห์” ส่วนคนอื่นๆ ว่า “เขาเป็นผู้เผยพระวจนะเหมือนคนหนึ่งในพวกผู้เผยพระวจนะในอดีต”</verse>
				<verse number="16">เมื่อเฮโรดทรงได้ยินจึงตรัสว่า “ยอห์นคนที่เราตัดศีรษะเป็นขึ้นมาจากตายแล้ว”</verse>
				<verse number="17">เพราะว่าเฮโรดทรงใช้คนไปจับยอห์นมาล่ามโซ่ขังคุกไว้เพื่อเห็นแก่นางเฮโรเดียสชายา ของฟีลิปพระอนุชาของพระองค์ เนื่องจากเฮโรดอภิเษกสมรสกับนาง</verse>
				<verse number="18">เพราะยอห์นเคยทูลเฮโรดว่า “ท่านไม่มีสิทธิ์รับชายาของพระอนุชามาเป็นพระชายาของตัวเอง”</verse>
				<verse number="19">นางเฮโรเดียสจึงผูกพยาบาทยอห์นและปรารถนาจะประหารท่านเสีย แต่ประหารไม่ได้</verse>
				<verse number="20">เพราะเฮโรดทรงเกรงกลัวยอห์น เนื่องจากทรงทราบว่าท่านเป็นคนชอบธรรม และบริสุทธิ์ เฮโรดจึงทรงปกป้องท่านไว้ เมื่อเฮโรดทรงได้ยินคำสั่งสอนของท่านก็ทรงฉงนสนเท่ห์ แต่ก็ยังทรงยินดีที่จะฟัง</verse>
				<verse number="21">อยู่มาวันหนึ่งเป็นโอกาสเหมาะ คือเป็นวันฉลองการประสูติของเฮโรด เฮโรดทรงจัดงานเลี้ยงขุนนางกับนายทหารชั้นผู้ใหญ่และคนสำคัญๆ ทั้งหลายในแคว้นกาลิลี</verse>
				<verse number="22">เมื่อบุตรีของเฮโรเดียสเข้ามาเต้นรำ ทำให้กษัตริย์เฮโรดและแขกทั้งปวงชอบใจ กษัตริย์จึงตรัสกับหญิงสาวว่า “เจ้าจะขอสิ่งใดเราจะให้สิ่งนั้น”</verse>
				<verse number="23">และกษัตริย์ทรงปฏิญาณว่า “เจ้าจะขอสิ่งใดๆ ก็ตาม เราจะให้สิ่งนั้นแก่เจ้าจนถึงกึ่งราชสมบัติ”</verse>
				<verse number="24">นางจึงออกไปถามมารดาว่า “ลูกจะขอสิ่งใดดี?” มารดาจึงตอบว่า “จงขอศีรษะของยอห์นผู้ให้บัพติศมาเถิด”</verse>
				<verse number="25">นางจึงรีบเข้าไปเฝ้ากษัตริย์ทันทีทูลว่า “หม่อมฉันขอศีรษะของยอห์นผู้ให้บัพติศมา ใส่ถาดมาให้หม่อมฉันเดี๋ยวนี้เลยเพคะ”</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์ก็ทรงเป็นทุกข์อย่างยิ่ง แต่เพราะทรงปฏิญาณไว้แล้ว และเพราะเห็นแก่หน้าแขกจึงขัดไม่ได้</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์จึงรับสั่งให้เพชฌฆาตไปตัดศีรษะของยอห์นมาทันที เพชฌฆาตก็ไปตัดศีรษะยอห์นในคุก</verse>
				<verse number="28">แล้วใส่ถาดมาให้หญิงสาว หญิงสาวนั้นก็เอาไปให้แก่มารดาของตน</verse>
				<verse number="29">เมื่อพวกศิษย์ของยอห์นรู้เรื่อง ก็มารับศพของท่านไปฝังไว้ในอุโมงค์</verse>
				<verse number="30">พวกอัครทูต มาห้อมล้อมพระเยซูและทูลถึงสิ่งต่างๆ ที่พวกเขาทำและสั่งสอน</verse>
				<verse number="31">แล้วพระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “มาเถิด จงปลีกตัวออกมาหาที่สงบเพื่อหยุดพักสักหน่อยหนึ่ง” เพราะว่ามีคนไปมามากมายจนไม่มีเวลาแม้แต่จะรับประทานอาหาร</verse>
				<verse number="32">พระองค์จึงเสด็จลงเรือกับพวกสาวกไปยังที่สงบตามลำพัง</verse>
				<verse number="33">ขณะที่ไปนั้นมีคนจำนวนมากเห็นและจำได้ จึงพากันออกจากเมืองต่างๆ วิ่งไปถึงที่หมายล่วงหน้าก่อนพวกของพระองค์</verse>
				<verse number="34">เมื่อพระเยซูเสด็จขึ้นจากเรือแล้วก็ทอดพระเนตรเห็นมหาชน และพระองค์ทรงสงสารพวกเขา เพราะว่าพวกเขาเป็นเหมือนฝูงแกะไม่มีผู้เลี้ยง พระองค์จึงทรงเริ่มสั่งสอนพวกเขาหลายประการ</verse>
				<verse number="35">เมื่อเวลาผ่านไปเกือบจะค่ำแล้ว พวกสาวกมาทูลพระองค์ว่า “ที่นี่เป็นถิ่นทุรกันดาร และตอนนี้เวลาก็เย็นมากแล้ว</verse>
				<verse number="36">ขอพระองค์ทรงให้ประชาชนไปเถิด พวกเขาจะได้ไปหาซื้ออาหารรับประทานตามชนบทและหมู่บ้านที่อยู่แถบนี้”</verse>
				<verse number="37">แต่พระองค์ตรัสตอบพวกสาวกว่า “พวกท่านจงเลี้ยงพวกเขาเถิด” พวกเขาทูลพระองค์ว่า “จะให้พวกข้าพระองค์ใช้เงินสองร้อยเดนาริอัน ไปซื้ออาหารให้พวกเขารับประทานหรือ?”</verse>
				<verse number="38">พระองค์ตรัสตอบพวกเขาว่า “พวกท่านมีขนมปังอยู่กี่ก้อน? ไปดูซิ” เมื่อทราบแล้วพวกเขาจึงทูลว่า “มีขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัว”</verse>
				<verse number="39">พระองค์จึงตรัสสั่งพวกเขาให้จัดคนทั้งหลายนั่งรวมกันที่หญ้าสดเป็นหมู่ๆ</verse>
				<verse number="40">ประชาชนก็นั่งรวมกันเป็นหมู่ๆ หมู่ละร้อยคนบ้าง ห้าสิบคนบ้าง</verse>
				<verse number="41">เมื่อพระองค์ทรงรับขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัวนั้นแล้ว ก็แหงนพระพักตร์ดูฟ้าสวรรค์ เมื่อขอพระพรแล้วก็ทรงหักขนมปังเหล่านั้นให้พวกสาวกเอาไปแจกให้กับคนทั้งหลาย ส่วนปลาสองตัวนั้นพระองค์ก็ทรงแบ่งให้โดยทั่วกัน</verse>
				<verse number="42">ทุกคนจึงได้กินจนอิ่ม</verse>
				<verse number="43">ส่วนเศษขนมปังและปลาที่เหลือนั้น พวกเขาเก็บไว้ได้ถึงสิบสองตะกร้าเต็ม</verse>
				<verse number="44">จำนวนคนที่รับประทานขนมปังเหล่านั้นมีผู้ชายห้าพันคน</verse>
				<verse number="45">แล้วพระองค์ตรัสสั่งให้พวกสาวกลงเรือทันทีและข้ามไปยังเมืองเบธไซดาก่อน ระหว่างที่พระองค์ทรงรอส่งฝูงชนกลับบ้าน</verse>
				<verse number="46">หลังจากพระองค์ทรงลาพวกเขาแล้ว ก็เสด็จขึ้นภูเขาเพื่อทรงอธิษฐานที่นั่น</verse>
				<verse number="47">เมื่อค่ำลง เรือของพวกสาวกอยู่กลางทะเล ส่วนพระองค์ประทับบนฝั่งแต่ผู้เดียว</verse>
				<verse number="48">แล้วพระองค์ทอดพระเนตรเห็นพวกสาวกกำลังตีกรรเชียงด้วยความลำบากเพราะทวนลมอยู่ พอถึงเวลายามที่สี่ พระองค์ทรงดำเนินบนน้ำทะเลไปหาพวกเขา และพระองค์ทรงดำเนินเหมือน จะผ่านพวกเขาไป</verse>
				<verse number="49">เมื่อพวกสาวกเห็นพระองค์ทรงดำเนินบนทะเล พวกเขาคิดว่าเป็นผี แล้วพากันร้องเสียงดัง</verse>
				<verse number="50">เพราะว่าทุกคนเห็นแล้วก็กลัว แต่ในทันใดนั้น พระองค์แย้มพระโอษฐ์ตรัสกับพวกเขาว่า “ทำใจดีๆ เถิด นี่เราเอง อย่ากลัวเลย”</verse>
				<verse number="51">พระองค์จึงเสด็จขึ้นไปหาพวกเขาบนเรือแล้วลมก็สงบลง พวกสาวกก็ประหลาดใจเหลือที่จะกล่าว</verse>
				<verse number="52">เพราะว่าพวกเขาเองยังไม่เข้าใจเรื่องขนมปังนั้น เนื่องจากใจของพวกเขายังแข็งกระด้าง อยู่</verse>
				<verse number="53">หลังจากข้ามฟากไป ก็จอดเรือที่แขวงเยนเนซาเรท</verse>
				<verse number="54">เมื่อขึ้นจากเรือแล้วคนทั้งหลายก็จำพระองค์ได้ทันที</verse>
				<verse number="55">พวกเขารีบไปทั่วแว่นแคว้นและเอาคนเจ็บป่วยใส่แคร่หามมายังที่ซึ่งพวกเขาได้ยินว่าพระองค์ประทับอยู่</verse>
				<verse number="56">ไม่ว่าพระองค์จะเสด็จไปที่ไหน ในหมู่บ้าน ในเมือง หรือในชนบท ผู้คนก็เอาคนเจ็บป่วยมาวางกลางตลาด และทูลขออนุญาตจากพระองค์ที่จะได้แตะต้องแม้เพียงชายฉลองพระองค์ และทุกคนที่แตะต้องก็หายป่วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">พวกฟาริสีกับพวกธรรมาจารย์บางคนที่มาจากกรุงเยรูซาเล็มมาห้อมล้อมพระองค์</verse>
				<verse number="2">พวกเขาเห็นสาวกบางคนของพระองค์รับประทานอาหารด้วยมือที่เป็นมลทิน คือไม่ได้ล้างมือ</verse>
				<verse number="3">(เพราะว่าพวกฟาริสีกับพวกยิวทุกคนถือตามคำสอนที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษว่า ถ้าไม่ได้ล้างมือตามพิธีโดยเคร่งครัดแล้ว จะไม่รับประทานอาหารเลย</verse>
				<verse number="4">และเมื่อพวกเขามาจากตลาด ถ้าไม่ได้ทำการชำระล้างก่อน พวกเขาก็ไม่รับประทานอาหาร และยังมีธรรมเนียมอื่นๆ อีกหลายอย่างที่พวกเขายึดถือ คือการล้างถ้วย เหยือกและภาชนะทองสัมฤทธิ์)</verse>
				<verse number="5">พวกฟาริสีกับพวกธรรมาจารย์จึงทูลถามพระองค์ว่า “ทำไมพวกสาวกของท่านไม่ประพฤติตามคำสอนที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษ แต่กลับรับประทานอาหารด้วยมือที่เป็นมลทิน?”</verse>
				<verse number="6">พระองค์ตรัสตอบพวกเขาว่า “อิสยาห์พยากรณ์ถึงพวกท่านคนหน้าซื่อใจคด ก็ถูกต้องแล้วตามที่เขียนไว้ว่า ‘ชนชาตินี้ให้เกียรติเราแต่ปาก ใจของพวกเขาห่างไกลจากเรา</verse>
				<verse number="7">พวกเขานมัสการเราโดยเปล่าประโยชน์ เพราะเอากฎเกณฑ์ของมนุษย์มาสอนว่าเป็นพระดำรัสสอน’</verse>
				<verse number="8">พวกท่านละทิ้งพระบัญญัติของพระเจ้า และกลับไปยึดถือถ้อยคำของมนุษย์ที่สอนต่อๆ กันมา”</verse>
				<verse number="9">พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “วิเศษจริงนะ ที่พวกท่านได้ละทิ้งพระบัญญัติของพระเจ้า เพื่อจะได้ยึดถือคำสอนที่รับมาจากบรรพบุรุษ</verse>
				<verse number="10">เพราะโมเสสสั่งไว้ว่า ‘จงให้เกียรติบิดามารดาของเจ้า’ และ ‘ใครประณามบิดามารดาจะต้องมีโทษถึงตาย’</verse>
				<verse number="11">แต่พวกท่านกลับสอนว่า ‘ใครที่กล่าวกับบิดามารดาว่า “ของสิ่งใดของข้าพเจ้าที่อาจเป็นประโยชน์ต่อท่าน สิ่งนั้นเป็นโกระบาน” ’ (แปลว่าเป็นของถวายแด่พระเจ้าแล้ว)</verse>
				<verse number="12">พวกท่านจึงไม่อนุญาตให้คนนั้นเลี้ยงดูบิดามารดาของตนอีกต่อไป</verse>
				<verse number="13">พวกท่านจึงทำให้พระวจนะของพระเจ้าเป็นโมฆะด้วยคำสอนจากบรรพบุรุษที่พวกท่านรับและสอนต่อๆ กันมา และพวกท่านก็ทำสิ่งคล้ายๆ กันนี้อีกหลายสิ่ง”</verse>
				<verse number="14">แล้วพระองค์ทรงเรียกฝูงชนมาอีก ตรัสกับพวกเขาว่า “พวกท่านทุกคนจงฟังเราและเข้าใจเถิด</verse>
				<verse number="15">ไม่มีสิ่งใดภายนอกที่เข้าไปภายในมนุษย์แล้วจะทำให้มนุษย์เป็นมลทินได้ แต่สิ่งที่ออกมาจากภายในมนุษย์นั่นแหละที่ทำให้มนุษย์เป็นมลทิน”</verse>
				<verse number="16"></verse>
				<verse number="17">เมื่อพระองค์เสด็จพ้นจากฝูงชนเข้าไปในบ้านแล้ว พวกสาวกก็ทูลถามพระองค์ถึงคำเปรียบเทียบนั้น</verse>
				<verse number="18">พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า “แม้แต่พวกท่านก็ยังไม่เข้าใจหรือ? พวกท่านไม่เห็นหรือว่าไม่มีสิ่งใดจากภายนอกที่เข้าไปภายในมนุษย์แล้วจะทำให้มนุษย์เป็นมลทิน</verse>
				<verse number="19">เพราะว่าสิ่งนั้นไม่ได้เข้าไปในใจ แต่ลงไปในท้องแล้วก็ถ่ายออกลงส้วมไป” (เป็นการประกาศว่าอาหารทุกอย่างสะอาด)</verse>
				<verse number="20">พระองค์ตรัสว่า “สิ่งที่ออกมาจากภายในมนุษย์นั่นแหละที่ทำให้มนุษย์เป็นมลทิน</verse>
				<verse number="21">เพราะว่าจากภายในมนุษย์หรือจากใจของมนุษย์นั่นแหละที่ความคิดชั่วร้ายเกิดขึ้นมา คือการล่วงประเวณี การลักขโมย การฆ่าคน</verse>
				<verse number="22">การเป็นชู้ การโลภ การอธรรม การล่อลวง ราคะตัณหา การอิจฉา การใส่ร้าย ความเย่อหยิ่ง ความเขลา</verse>
				<verse number="23">สารพัดความชั่วเหล่านี้มาจากภายในและทำให้มนุษย์เป็นมลทิน”</verse>
				<verse number="24">พระองค์จึงเสด็จออกจากที่นั่นไปยังเขตแดนเมืองไทระและเมืองไซดอน แล้วเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งประสงค์จะไม่ให้ใครรู้ แต่พระองค์ไม่อาจหลบพ้นได้</verse>
				<verse number="25">เพราะผู้หญิงคนหนึ่งที่มีลูกสาวเล็กๆ ถูกผีโสโครกสิง ทันทีที่ได้ยินข่าวของพระองค์ก็มาเฝ้าและกราบลงที่พระบาท</verse>
				<verse number="26">หญิงผู้นี้มีเชื้อชาติซีเรียฟีนิเซีย เป็นคนต่างศาสนา นางทูลอ้อนวอนขอให้พระองค์ขับผีออกจากลูกสาวของนาง</verse>
				<verse number="27">พระเยซูตรัสกับนางว่า “ให้ลูกๆ กินกันอิ่มเสียก่อน เพราะว่าไม่สมควรที่จะเอาอาหารของลูกๆ โยนให้กับพวกสุนัข”</verse>
				<verse number="28">แต่นางทูลตอบว่า “จริงเจ้าค่ะ แต่สุนัขที่อยู่ใต้โต๊ะนั้นย่อมกินอาหารเหลือเดนของลูกๆ”</verse>
				<verse number="29">แล้วพระองค์ตรัสกับนางว่า “เพราะถ้อยคำนี้ท่านจงกลับไปเถิด ผีออกจากตัวลูกสาวของท่านแล้ว”</verse>
				<verse number="30">หญิงผู้นั้นเมื่อกลับไปยังบ้านของตน ก็พบว่าลูกนอนอยู่บนที่นอนและผีออกจากตัวแล้ว</verse>
				<verse number="31">ต่อมาพระองค์เสด็จจากเขตแดนเมืองไทระ และทรงผ่านเมืองไซดอนไปยังทะเลสาบกาลิลี ไปตามเขตแดนแคว้นทศบุรี</verse>
				<verse number="32">พวกเขาพาชายหูหนวกพูดติดอ่างคนหนึ่งมาเฝ้าพระองค์ และทูลขอให้พระองค์วางพระหัตถ์บนคนนั้น</verse>
				<verse number="33">พระองค์จึงทรงพาคนนั้นออกห่างจากฝูงชนไปอยู่ตามลำพัง แล้วทรงเอานิ้วพระหัตถ์แยงเข้าที่หูทั้งสองของชายคนนั้น และทรงบ้วนน้ำลาย เอานิ้วพระหัตถ์จิ้มแตะลิ้นของคนนั้น</verse>
				<verse number="34">แล้วพระองค์แหงนพระพักตร์ดูฟ้าสวรรค์ ถอนพระทัยและตรัสกับคนนั้นว่า “เอฟฟาธา” แปลว่า “จงเปิดออก”</verse>
				<verse number="35">แล้วหูของคนนั้นก็ปกติ สิ่งที่ขัดลิ้นนั้นก็หลุดและเขาพูดได้ชัด</verse>
				<verse number="36">พระองค์ทรงห้ามปรามคนทั้งหลายไม่ให้บอกเรื่องนี้กับใคร แต่พระองค์ยิ่งทรงห้ามปราม พวกเขาก็ยิ่งเล่าลือออกไป</verse>
				<verse number="37">คนทั้งหลายก็ประหลาดใจอย่างยิ่ง พูดกันว่า “ท่านผู้นี้ทำทุกอย่างล้วนดีทั้งนั้น ท่านทำได้แม้กระทั่งให้คนหูหนวกได้ยิน และคนใบ้พูดได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">คราวนั้น เมื่อมหาชนพากันมามากมายอีกครั้งและไม่มีอาหารจะรับประทาน พระเยซูจึงทรงเรียกพวกสาวก ตรัสกับพวกเขาว่า</verse>
				<verse number="2">“เราสงสารฝูงชนนี้ เพราะพวกเขาค้างอยู่กับเราได้สามวันแล้ว และไม่มีอาหารจะกิน</verse>
				<verse number="3">ถ้าเราจะให้พวกเขากลับบ้านขณะที่ยังอดอาหารอยู่ พวกเขาจะเป็นลมหมดแรงลงกลางทาง เพราะว่าบางคนมาไกล”</verse>
				<verse number="4">พวกสาวกจึงทูลตอบพระองค์ว่า “ในถิ่นทุรกันดารแบบนี้จะหาอาหารให้พวกเขากินอิ่มได้ที่ไหน?”</verse>
				<verse number="5">พระองค์ตรัสถามพวกเขาว่า “พวกท่านมีขนมปังกี่ก้อน?” พวกเขาทูลว่า “มีเจ็ดก้อนเจ้าข้า”</verse>
				<verse number="6">พระองค์จึงตรัสสั่งให้ฝูงชนนั่งลงที่พื้น แล้วทรงรับขนมปังเจ็ดก้อนนั้นมา ขอบพระคุณ แล้วทรงหักส่งให้พวกสาวกเอาไปแจก พวกสาวกจึงแจกให้ฝูงชน</verse>
				<verse number="7">พวกเขามีปลาเล็กๆ อยู่บ้างด้วย พระองค์จึงขอพระพร แล้วตรัสสั่งเหล่าสาวกให้เอาปลานั้นแจกด้วย</verse>
				<verse number="8">คนทั้งหลายก็ได้รับประทานจนอิ่ม และเศษอาหารที่เหลือนั้นเก็บได้เจ็ดกระบุง</verse>
				<verse number="9">คนที่อยู่ที่นั่นมีประมาณสี่พันคน เมื่อพระองค์ทรงให้พวกเขากลับไปแล้ว</verse>
				<verse number="10">พระองค์ก็เสด็จลงเรือกับพวกสาวกของพระองค์ทันทีและไปยังเขตเมืองดาลมานูธา</verse>
				<verse number="11">พวกฟาริสีมาเฝ้าและเริ่มโต้เถียงกับพระองค์ พวกเขาทูลขอให้พระองค์ทรงแสดงหมายสำคัญจากฟ้าสวรรค์ เพื่อจะทดสอบพระองค์</verse>
				<verse number="12">พระองค์ถอนพระทัยแล้วตรัสว่า “ทำไมคนยุคนี้ถึงแสวงหาหมายสำคัญ? เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า จะไม่ประทานหมายสำคัญแก่คนยุคนี้”</verse>
				<verse number="13">แล้วพระองค์เสด็จไปจากพวกเขาและเสด็จลงเรือข้ามฟากไปอีก</verse>
				<verse number="14">พวกสาวกลืมเอาขนมปังไปและในเรือมีขนมปังอยู่ก้อนเดียวเท่านั้น</verse>
				<verse number="15">พระองค์ทรงเตือนพวกสาวกว่า “จงสังเกตและระวังเชื้อ ของพวกฟาริสี และเชื้อของเฮโรดให้ดี”</verse>
				<verse number="16">พวกสาวกจึงพูดกันว่า “เพราะพวกเราไม่มีขนมปังนี่เอง”</verse>
				<verse number="17">เมื่อพระเยซูทรงทราบจึงตรัสกับพวกเขาว่า “ทำไมพวกท่านถึงพูดกันเรื่องไม่มีขนมปัง? พวกท่านยังไม่รู้และยังไม่เข้าใจหรือ? ใจของพวกท่านแข็งกระด้างหรือ?</verse>
				<verse number="18">มีตาแล้วยังไม่เห็นหรือ? มีหูแล้วยังไม่ได้ยินหรือ? พวกท่านจำไม่ได้หรือ?</verse>
				<verse number="19">เมื่อเราหักขนมปังห้าก้อนให้แก่คนห้าพันคนนั้น พวกท่านเก็บเศษที่เหลือนั้นได้กี่ตะกร้า?” พวกเขาทูลตอบว่า “สิบสอง”</verse>
				<verse number="20">“เมื่อเราแจกขนมปังเจ็ดก้อนให้แก่คนสี่พันคนนั้น พวกท่านเก็บเศษที่เหลือได้กี่กระบุง?” พวกเขาทูลตอบว่า “เจ็ด”</verse>
				<verse number="21">พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า “พวกท่านยังไม่เข้าใจอีกหรือ?”</verse>
				<verse number="22">พระองค์กับพวกสาวกจึงไปยังเมืองเบธไซดา มีบางคนพาคนตาบอดคนหนึ่งมาหาพระองค์ และทูลอ้อนวอนขอให้พระองค์ทรงสัมผัสคนนั้น</verse>
				<verse number="23">พระองค์จึงทรงจูงมือคนตาบอดออกไปนอกหมู่บ้าน เมื่อทรงบ้วนน้ำลายลงที่ตาของคนนั้นและวางพระหัตถ์บนตัวเขาแล้ว พระองค์ตรัสถามว่า “ท่านเห็นอะไรบ้างหรือไม่?”</verse>
				<verse number="24">คนนั้นเงยหน้าดูแล้วทูลว่า “ข้าพระองค์มองเห็นคนเหมือนต้นไม้เดินไปเดินมา”</verse>
				<verse number="25">พระองค์จึงวางพระหัตถ์บนตาของเขาอีก แล้วเขาก็เพ่งดู และตาก็หายเป็นปกติ มองเห็นสิ่งต่างๆ ชัดเจน</verse>
				<verse number="26">พระองค์จึงตรัสสั่งให้คนนั้นกลับไปที่บ้านของตนเองและทรงกำชับว่า “อย่าเข้าไปในหมู่บ้านนั้น”</verse>
				<verse number="27">พระเยซูกับพวกสาวกเดินทางต่อไปยังหมู่บ้านต่างๆ ในแขวงซีซารียาฟีลิปปี เมื่ออยู่ระหว่างทางนั้นพระองค์ตรัสถามพวกสาวกว่า “คนทั้งหลายพูดกันว่าเราเป็นใคร?”</verse>
				<verse number="28">พวกเขาทูลตอบพระองค์ว่า “เป็นยอห์นผู้ให้บัพติศมา แต่บางคนว่าเป็นเอลียาห์ บางคนก็ว่าเป็นคนหนึ่งในพวกผู้เผยพระวจนะ”</verse>
				<verse number="29">พระองค์จึงตรัสถามเขาว่า “แล้วพวกท่านล่ะคิดว่าเราเป็นใคร?” เปโตรทูลตอบว่า “พระองค์เป็นพระคริสต์ ”</verse>
				<verse number="30">แล้วพระองค์ตรัสสั่งพวกสาวกไม่ให้บอกใครถึงเรื่องของพระองค์</verse>
				<verse number="31">ตั้งแต่นั้นมา พระองค์ทรงสอนพวกสาวกว่า บุตรมนุษย์จะต้องทนทุกข์ทรมานหลายประการ พวกผู้ใหญ่และพวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกธรรมาจารย์จะไม่ยอมรับพระองค์ พระองค์จะทรงถูกประหารชีวิต และหลังจากนั้นสามวันจะเป็นขึ้นมาใหม่</verse>
				<verse number="32">ถ้อยคำเหล่านี้พระองค์ตรัสอย่างเปิดเผย ส่วนเปโตรนั้นพาพระองค์แยกออกมาแล้วทูลทักท้วง</verse>
				<verse number="33">พระองค์หันพระพักตร์มามองพวกสาวกแล้วตำหนิเปโตรว่า “เจ้าซาตาน จงไปให้พ้น เพราะเจ้าคิดอย่างคน ไม่ได้คิดอย่างพระเจ้า”</verse>
				<verse number="34">พระองค์จึงทรงเรียกฝูงชนกับพวกสาวกให้เข้ามา แล้วตรัสกับพวกเขาว่า “ถ้าใครต้องการจะตามเรามา ให้คนนั้นปฏิเสธตนเอง รับกางเขนของตนแบกและตามเรามา</verse>
				<verse number="35">เพราะว่าใครต้องการจะเอาชีวิตรอด คนนั้นจะเสียชีวิต แต่ใครยอมเสียชีวิตเพราะเห็นแก่เราและข่าวประเสริฐ คนนั้นจะได้ชีวิตรอด</verse>
				<verse number="36">เพราะเขาจะได้ประโยชน์อะไรถ้าได้สิ่งของสิ้นทั้งโลก แต่ต้องเสียชีวิตของตน</verse>
				<verse number="37">คนนั้นจะเอาอะไรไปแลกชีวิตของตนกลับคืนมา</verse>
				<verse number="38">ใครมีความละอายเพราะเราและคำสอนของเรา ในยุคที่ไม่ซื่อสัตย์ต่อพระเจ้าและอธรรมนี้ บุตรมนุษย์ก็จะมีความละอายเพราะคนนั้นด้วย เมื่อพระองค์จะเสด็จมาด้วยพระรัศมีของพระบิดาพร้อมกับพวกทูตสวรรค์บริสุทธิ์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า มีบางคนที่ยืนอยู่ที่นี่ จะไม่พบกับความตาย จนกว่าจะได้เห็นแผ่นดินของพระเจ้ามาด้วยฤทธิ์เดช”</verse>
				<verse number="2">หกวันต่อมา พระเยซูทรงพาเปโตร ยากอบ และยอห์นขึ้นภูเขาสูงตามลำพัง แล้วพระกายของพระองค์ก็เปลี่ยนไปต่อหน้าพวกเขา</verse>
				<verse number="3">และฉลองพระองค์ก็ขาวเป็นมันระยับ จนไม่มีช่างฟอกผ้าคนใดในโลกจะฟอกให้ขาวอย่างนั้นได้</verse>
				<verse number="4">แล้วเอลียาห์กับโมเสสก็ปรากฏแก่สาวกเหล่านั้น กำลังสนทนากับพระเยซู</verse>
				<verse number="5">เปโตรทูลพระเยซูว่า “พระอาจารย์ ดีจริงๆ ที่เราได้มาอยู่ที่นี่ ให้เราทำเพิงขึ้นสามหลัง สำหรับพระองค์หลังหนึ่ง สำหรับโมเสสหลังหนึ่ง และสำหรับเอลียาห์หลังหนึ่ง”</verse>
				<verse number="6">เปโตรไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เพราะพวกเขากำลังตกใจกลัว</verse>
				<verse number="7">แล้วก็มีเมฆมาปกคลุมพวกเขาไว้และมีพระสุรเสียงดังออกมาจากเมฆนั้นว่า “ท่านผู้นี้เป็นบุตรที่รักของเรา จงเชื่อฟังท่านเถิด”</verse>
				<verse number="8">ทันใดนั้น เมื่อพวกสาวกมองดูรอบๆ ก็ไม่เห็นใคร เห็นแต่พระเยซูทรงอยู่กับพวกเขา</verse>
				<verse number="9">เมื่อลงมาจากภูเขา พระองค์ตรัสสั่งพวกสาวก ไม่ให้นำสิ่งที่เห็นนั้นไปบอกกับคนอื่นจนกว่าบุตรมนุษย์จะเป็นขึ้นจากตาย</verse>
				<verse number="10">ดังนั้นพวกสาวกจึงเก็บงำเรื่องนี้ไว้ แต่ก็ถามกันว่า การเป็นขึ้นมาจากตายมีความหมายอย่างไร?</verse>
				<verse number="11">พวกเขาจึงทูลถามพระองค์ว่า “ทำไมพวกธรรมาจารย์ถึงกล่าวว่า เอลียาห์จะต้องมาก่อน?”</verse>
				<verse number="12">พระองค์ตรัสตอบพวกเขาว่า “เอลียาห์จะต้องมาก่อนแน่นอนเพื่อทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพเดิม แต่ทำไมยังมีถ้อยคำเขียนเกี่ยวกับบุตรมนุษย์ว่า พระองค์จะต้องทรงทนทุกขเวทนาหลายประการและทรงถูกทอดทิ้ง</verse>
				<verse number="13">แต่เราบอกพวกท่านว่า เอลียาห์นั้นได้มาแล้ว และพวกเขาทำต่อท่านทุกอย่างตามใจชอบ ซึ่งก็เป็นไปตามถ้อยคำที่เขียนไว้เกี่ยวกับท่าน”</verse>
				<verse number="14">เมื่อกลับมาที่เหล่าสาวก เห็นมหาชนกำลังล้อมรอบพวกเขา และพวกธรรมาจารย์กำลังถกเถียงกับพวกเขาอยู่</verse>
				<verse number="15">ทันทีที่ฝูงชนทั้งหมดเห็นพระองค์ก็ประหลาดใจอย่างมาก จึงวิ่งเข้ามาต้อนรับพระองค์</verse>
				<verse number="16">พระองค์จึงตรัสถามพวกเขาว่า “พวกท่านถกเถียงกับพวกเขาด้วยเรื่องอะไร?”</verse>
				<verse number="17">คนหนึ่งในฝูงชนทูลตอบพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ ข้าพเจ้าได้พาลูกชายมาหาท่านเพราะมีผีใบ้เข้าสิง</verse>
				<verse number="18">เมื่อไหร่ก็ตามที่ผีเข้าสิงตัวเขา มันจะทำให้เขาล้มชัก น้ำลายฟูมปาก กัดฟัน และตัวแข็งทื่อ ข้าพเจ้ามาขอให้พวกสาวกของท่านขับมันออก แต่พวกเขาไม่สามารถทำได้”</verse>
				<verse number="19">พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า “โอ นี่เป็นยุคที่ขาดความเชื่อ เราจะต้องอยู่กับพวกท่านนานแค่ไหน? และจะต้องอดทนกับพวกท่านนานเพียงไร? จงพาเด็กคนนั้นมาหาเราเถิด”</verse>
				<verse number="20">พวกเขาจึงพาเด็กคนนั้นมาหาพระองค์ เมื่อผีนั้นเห็นพระองค์ มันก็ทำให้เด็กล้มชักทันที และลงไปกลิ้งเกลือกที่ดิน มีน้ำลายฟูมปาก</verse>
				<verse number="21">พระองค์จึงตรัสถามผู้เป็นบิดาว่า “เขาเป็นอย่างนี้มานานเท่าไหร่?” บิดาทูลตอบว่า “ตั้งแต่เขายังเล็กๆ</verse>
				<verse number="22">และผีมักจะทำให้เขาตกในกองไฟหรือในน้ำ เพื่อจะฆ่าให้ตาย ถ้าท่านสามารถช่วยได้ก็โปรดสงสารและช่วยเราทั้งสองด้วย”</verse>
				<verse number="23">พระเยซูจึงตรัสกับบิดานั้นว่า “ ‘ถ้าช่วยได้’ น่ะหรือ? ใครเชื่อก็ทำให้ได้ทุกสิ่ง”</verse>
				<verse number="24">บิดาของเด็กจึงร้องทูลทันทีว่า “ข้าพเจ้าเชื่อ และขอโปรดช่วยในส่วนที่ขาดอยู่ด้วยเถิด”</verse>
				<verse number="25">เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นฝูงชนกำลังวิ่งเข้ามา พระองค์ตรัสห้ามผีโสโครกนั้นว่า “เจ้าผีใบ้หูหนวก เราสั่งให้เจ้าออกจากตัวเขา และอย่ากลับเข้ามาสิงในตัวเขาอีก”</verse>
				<verse number="26">ผีนั้นจึงร้องเสียงดังและทำให้เด็กคนนั้นล้มชักอย่างรุนแรง แล้วมันก็ออกมา เด็กคนนั้นก็แน่นิ่งเหมือนคนตายจนคนส่วนมากกล่าวว่า “เขาตายแล้ว”</verse>
				<verse number="27">แต่พระเยซูทรงจับมือพยุงเด็กคนนั้น เขาก็ยืนขึ้น</verse>
				<verse number="28">เมื่อพระองค์เสด็จเข้าในบ้านแล้ว พวกสาวกก็มาทูลถามพระองค์เป็นการส่วนตัวว่า “ทำไมพวกข้าพระองค์ถึงขับผีนั้นออกไม่ได้?”</verse>
				<verse number="29">พระองค์ตรัสตอบพวกเขาว่า “ผีแบบนี้จะขับออกได้ด้วยการอธิษฐานเท่านั้น”</verse>
				<verse number="30">พระองค์กับพวกสาวกเสด็จออกจากที่นั่น และเดินทางผ่านแคว้นกาลิลี แต่พระองค์ไม่ทรงประสงค์จะให้ใครรู้</verse>
				<verse number="31">เพราะว่าพระองค์ทรงกำลังสอนสาวกของพระองค์ว่า “บุตรมนุษย์จะถูกมอบไว้ในมือของคนทั้งหลาย และพวกเขาจะฆ่าท่าน หลังจากถูกประหารแล้วสามวัน ท่านจะเป็นขึ้นมาใหม่”</verse>
				<verse number="32">แต่พวกสาวกไม่เข้าใจถ้อยคำนี้ และไม่กล้าทูลถามพระองค์</verse>
				<verse number="33">พระองค์จึงเสด็จมายังเมืองคาเปอรนาอุม และเมื่อเข้าไปในบ้านแล้ว พระองค์ตรัสถามพวกสาวกว่า “ระหว่างทางพวกท่านโต้แย้งกันเรื่องอะไร?”</verse>
				<verse number="34">พวกสาวกก็นิ่งอยู่ เพราะในระหว่างทางพวกเขาเถียงกันว่า ใครจะเป็นใหญ่กว่ากัน</verse>
				<verse number="35">เมื่อพระองค์ทรงนั่งลงแล้ว ทรงเรียกสาวกสิบสองคนนั้นมาและตรัสกับพวกเขาว่า “ถ้าใครต้องการจะเป็นคนแรก ก็ให้คนนั้นเป็นคนสุดท้าย และเป็นคนปรนนิบัติคนทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="36">แล้วพระองค์จึงทรงเอาเด็กเล็กๆ คนหนึ่งมายืนท่ามกลางพวกสาวก และทรงอุ้มเด็กคนนั้นไว้ ตรัสกับเขาทั้งหลายว่า</verse>
				<verse number="37">“ใครก็ตามที่ยอมรับเด็กเล็กๆ เช่นนี้คนหนึ่งในนามของเรา คนนั้นยอมรับเรา และใครก็ตามที่ยอมรับเรา คนนั้นก็ไม่เพียงแต่ยอมรับเราเท่านั้น แต่ยอมรับพระองค์ผู้ทรงใช้เรามาด้วย”</verse>
				<verse number="38">ยอห์นทูลพระองค์ว่า “พระอาจารย์ พวกข้าพระองค์เห็นคนหนึ่งขับผีออกโดยพระนามของพระองค์ และพวกข้าพระองค์ห้ามเขา เพราะเขาไม่ได้ตามพวกเรามา”</verse>
				<verse number="39">พระเยซูจึงตรัสว่า “อย่าห้ามเขาเลย เพราะว่าไม่มีใครทำการอัศจรรย์ในนามของเราแล้วเพียงชั่วครู่ก็จะสามารถพูดให้ร้ายเรา</verse>
				<verse number="40">ใครก็ตามที่ไม่ได้ต่อสู้พวกเราย่อมอยู่ฝ่ายเดียวกับพวกเรา</verse>
				<verse number="41">เพราะเราบอกความจริงกับท่านทั้งหลายว่า ใครก็ตามที่เอาน้ำถ้วยหนึ่งให้พวกท่านดื่มเพราะท่านทั้งหลายเป็นฝ่ายพระคริสต์ คนนั้นจะไม่ขาดบำเหน็จอย่างแน่นอน</verse>
				<verse number="42">“ถ้าใครทำให้ผู้เล็กน้อยเหล่านี้สักคนหนึ่งที่วางใจในเราหลงผิด ให้เอาหินโม่ก้อนใหญ่ผูกคอคนนั้นและโยนเขาลงในทะเลก็จะดีกว่า</verse>
				<verse number="43">ถ้ามือของท่านทำให้ท่านหลงผิด จงตัดทิ้งเสีย การที่จะเข้าสู่ชีวิตด้วยมือด้วน ยังดีกว่ามีทั้งสองมือแต่ต้องลงไปสู่นรกในไฟที่ไม่มีวันดับ</verse>
				<verse number="44"></verse>
				<verse number="45">ถ้าเท้าของท่านทำให้ท่านหลงผิด จงตัดทิ้งเสีย การที่จะเข้าสู่ชีวิตด้วยเท้าด้วนยังดีกว่ามีเท้าทั้งสองข้างแต่ต้องถูกทิ้งลงนรก</verse>
				<verse number="46"></verse>
				<verse number="47">ถ้าตาของท่านทำให้ท่านหลงผิด จงควักออกทิ้งเสีย การที่จะเข้าในแผ่นดินของพระเจ้าด้วยตาข้างเดียวยังดีกว่ามีตาสองข้างแต่ต้องถูกทิ้งลงนรก</verse>
				<verse number="48">ซึ่งเป็นที่ตัวหนอนไม่เคยตายและไฟไม่เคยดับเลย</verse>
				<verse number="49">เพราะว่าทุกคนจะต้องถูกคลุกเคล้าด้วยไฟอย่างกับคลุกด้วยเกลือ</verse>
				<verse number="50">เกลือเป็นสิ่งที่ดี แต่ถ้าหมดรสเค็มแล้วจะทำให้เค็มอีกได้อย่างไร ท่านทั้งหลายจงมีเกลือในตัวและจงอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุข”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">พระเยซูทรงลุกขึ้นเสด็จออกจากที่นั่นไปยังเขตแดนแคว้นยูเดีย และเลยไปอีกฟากหนึ่งของแม่น้ำจอร์แดน และฝูงชนพากันมาหาพระองค์อีก พระองค์จึงตรัสสั่งสอนพวกเขาตามที่พระองค์ทรงทำอยู่เสมอ</verse>
				<verse number="2">พวกฟาริสีบางคนมาทดลองพระองค์ทูลถามว่า “การที่ผู้ชายจะหย่าภรรยาของตัวเองนั้นถูกต้องตามธรรมบัญญัติหรือไม่?”</verse>
				<verse number="3">พระองค์ตรัสถามพวกเขาว่า “โมเสสบัญญัติไว้ว่าอย่างไร?”</verse>
				<verse number="4">พวกเขาทูลตอบว่า “โมเสสอนุญาต ให้ทำหนังสือหย่า แล้วปล่อยเธอไป ”</verse>
				<verse number="5">พระเยซูจึงตรัสตอบพวกเขาว่า “โมเสสเขียนบัญญัติข้อนั้นเพราะใจของพวกท่านดื้อดึง</verse>
				<verse number="6">แต่เดิมเมื่อสร้างโลกนั้น พระเจ้าทรงสร้างมนุษย์เป็นชายและหญิง</verse>
				<verse number="7">เพราะเหตุนี้ผู้ชายจึงต้องละบิดามารดาของตนไปผูกพันอยู่กับภรรยา</verse>
				<verse number="8">และเขาทั้งสองจะเป็นเนื้อเดียวกัน ดังนั้นพวกเขาจะไม่เป็นสองอีกต่อไป แต่เป็นเนื้อเดียวกัน</verse>
				<verse number="9">เพราะฉะนั้นสิ่งที่พระเจ้าทรงผูกพันกันแล้ว อย่าให้มนุษย์พรากออกจากกันเลย”</verse>
				<verse number="10">เมื่อเข้าไปในบ้านแล้ว พวกสาวกทูลถามพระองค์อีกถึงเรื่องนั้น</verse>
				<verse number="11">พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า “ถ้าใครหย่าภรรยาของตนแล้วไปมีภรรยาใหม่ คนนั้นก็ทำผิดประเวณีต่อภรรยาเดิม</verse>
				<verse number="12">และถ้าผู้หญิงจะหย่าสามีของตนแล้วไปมีสามีใหม่ นางก็ทำผิดประเวณี”</verse>
				<verse number="13">ขณะนั้นมีบางคนพาเด็กเล็กๆ มาหาพระองค์เพื่อจะให้พระองค์สัมผัสตัวเด็กเหล่านั้น แต่พวกสาวกห้ามไว้</verse>
				<verse number="14">เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นอย่างนั้นก็ไม่พอพระทัย ตรัสกับพวกสาวกว่า “จงยอมให้เด็กเล็กๆ เข้ามาหาเรา อย่าห้ามเขาเลย เพราะว่าแผ่นดินของพระเจ้าเป็นของคนอย่างพวกเขา</verse>
				<verse number="15">เราบอกความจริงกับท่านทั้งหลายว่า ใครที่ไม่ยอมรับแผ่นดินของพระเจ้าเหมือนเด็กเล็กๆ จะเข้าในแผ่นดินนั้นไม่ได้”</verse>
				<verse number="16">แล้วพระองค์ทรงอุ้มเด็กเล็กๆ เหล่านั้น วางพระหัตถ์บนตัวพวกเขา แล้วทรงอวยพรให้พวกเขา</verse>
				<verse number="17">เมื่อพระองค์กำลังจะเสด็จออกไปนั้น มีคนหนึ่งวิ่งมาหาพระองค์ คุกเข่าลงทูลถามพระองค์ว่า “อาจารย์ผู้ประเสริฐ ข้าพเจ้าจะทำอย่างไร ถึงจะได้ชีวิตนิรันดร์?”</verse>
				<verse number="18">พระเยซูตรัสกับคนนั้นว่า “ท่านใช้คำว่าประเสริฐทำไม? ไม่มีใครประเสริฐนอกจากพระเจ้าองค์เดียว</verse>
				<verse number="19">ท่านก็รู้จักบัญญัติแล้วที่ว่า ‘ห้ามฆ่าคน ห้ามล่วงประเวณีผัวเมียเขา ห้ามลักทรัพย์ ห้ามเป็นพยานเท็จ ห้ามโกงเขา จงให้เกียรติบิดามารดาของเจ้า ’ ”</verse>
				<verse number="20">คนนั้นจึงทูลพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ บัญญัติเหล่านั้นข้าพเจ้าถือรักษาไว้ตั้งแต่เด็ก”</verse>
				<verse number="21">พระเยซูทอดพระเนตรดูคนนั้น ทรงเอ็นดู เขาแล้วตรัสว่า “ท่านยังขาดอยู่อย่างหนึ่ง จงไปขายบรรดาสิ่งของที่ท่านมีอยู่ แจกจ่ายให้กับคนยากจน ท่านจึงจะมีทรัพย์สมบัติในสวรรค์ แล้วจงกลับมาติดตามเรา”</verse>
				<verse number="22">เมื่อเขาได้ยินอย่างนั้น ใบหน้าของเขาก็สลด แล้วออกไปเป็นทุกข์ เพราะเขามีทรัพย์สิ่งของจำนวนมาก</verse>
				<verse number="23">พระเยซูจึงทอดพระเนตรรอบๆ แล้วตรัสกับเหล่าสาวกของพระองค์ว่า “คนมั่งมีจะเข้าในแผ่นดินของพระเจ้าก็ยากจริงๆ”</verse>
				<verse number="24">เหล่าสาวกก็ประหลาดใจเพราะถ้อยคำของพระองค์ แล้วพระเยซูตรัสกับพวกเขาอีกว่า “ลูกเอ๋ย การเข้าในแผ่นดินของพระเจ้าก็ยากจริงๆ</verse>
				<verse number="25">อูฐจะลอดรูเข็มก็ง่ายกว่าคนมั่งมีจะเข้าในแผ่นดินของพระเจ้า”</verse>
				<verse number="26">เหล่าสาวกก็ประหลาดใจอย่างยิ่ง พูดกันเองว่า “ถ้าอย่างนั้นใครจะรอดได้?”</verse>
				<verse number="27">พระเยซูทอดพระเนตรพวกเขาแล้วตรัสว่า “ส่วนมนุษย์ก็เหลือกำลังที่จะทำได้ แต่ไม่เหลือกำลังของพระเจ้า เพราะว่าพระเจ้าทรงทำให้สำเร็จได้ทุกสิ่ง”</verse>
				<verse number="28">เปโตรจึงเริ่มทูลพระองค์ว่า “นี่แน่ะ ข้าพระองค์ทั้งหลายยอมสละสิ่งสารพัดและติดตามพระองค์มา”</verse>
				<verse number="29">พระเยซูตรัสตอบเขาว่า “เราบอกความจริงกับท่านว่า ใครก็ตามที่สละบ้าน หรือพี่น้องชายหญิง หรือบิดามารดา หรือลูก หรือไร่นา เพราะเห็นแก่เราและข่าวประเสริฐของเรา</verse>
				<verse number="30">คนนั้นจะได้รับผลตอบแทนร้อยเท่าในยุคนี้คือ บ้าน พี่น้องชายหญิง มารดา ลูก และไร่นา พร้อมการข่มเหงด้วย และในยุคหน้าจะได้ชีวิตนิรันดร์</verse>
				<verse number="31">แต่หลายคนที่เป็นคนแรกจะกลับไปเป็นคนสุดท้าย และคนสุดท้ายจะกลับไปเป็นคนแรก”</verse>
				<verse number="32">ขณะที่กำลังเดินทางขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็มนั้น พระเยซูเสด็จนำหน้าพวกเขา พวกสาวกก็พากันประหลาดใจ และคนที่เดินตามมาก็หวาดกลัว พระองค์จึงทรงพาสาวกสิบสองคนแยกออกมาอีก แล้วตรัสให้พวกเขาทราบถึงเหตุการณ์ที่จะเกิดกับพระองค์นั้นว่า</verse>
				<verse number="33">“นี่แน่ะ พวกเราจะขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม และบุตรมนุษย์จะทรงถูกมอบไว้กับพวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกธรรมาจารย์ และเขาเหล่านั้นจะลงโทษท่านถึงตาย และจะมอบท่านไว้กับบรรดาคนต่างชาติ</verse>
				<verse number="34">คนต่างชาติเหล่านั้นจะเยาะเย้ยท่าน ถ่มน้ำลายรดท่าน จะเฆี่ยนตีท่านและจะฆ่าท่าน และหลังจากนั้นสามวันแล้วท่านจะเป็นขึ้นมาใหม่”</verse>
				<verse number="35">ยากอบกับยอห์นบุตรของเศเบดีเข้ามาทูลพระองค์ว่า “พระอาจารย์ ข้าพระองค์ทั้งสองอยากจะขอให้พระองค์ทำตามคำทูลขอของพวกข้าพระองค์”</verse>
				<verse number="36">พระองค์จึงตรัสถามเขาทั้งสองว่า “ท่านทั้งสองอยากจะให้เราทำอะไรให้พวกท่าน?”</verse>
				<verse number="37">พวกเขาจึงทูลตอบว่า “เมื่อพระองค์จะทรงรับเกียรตินั้น ขอให้พวกข้าพระองค์นั่งที่เบื้องขวาพระหัตถ์คนหนึ่ง เบื้องซ้ายคนหนึ่ง”</verse>
				<verse number="38">พระเยซูจึงตรัสกับเขาทั้งสองว่า “พวกท่านไม่เข้าใจสิ่งที่พวกท่านขอ ถ้วยที่เราดื่มนั้นพวกท่านดื่มได้หรือ? และบัพติศมาที่เรารับ พวกท่านจะรับได้หรือ?”</verse>
				<verse number="39">เขาทั้งสองทูลตอบว่า “พวกข้าพระองค์ทำได้” พระเยซูจึงตรัสกับพวกเขาว่า “ถ้วยที่เราดื่มนั้นพวกท่านจะดื่ม และบัพติศมาที่เรารับนั้นท่านจะรับก็จริง</verse>
				<verse number="40">แต่การที่จะให้นั่งข้างขวาหรือข้างซ้ายของเรานั้น ไม่ใช่เราเป็นผู้จัด แต่ให้กับใครก็จะให้แก่คนนั้น”</verse>
				<verse number="41">เมื่อสาวกสิบคนได้ยินเรื่องนี้ก็มีความขุ่นเคืองยากอบและยอห์น</verse>
				<verse number="42">พระเยซูจึงทรงเรียกเขาทั้งหลายมาตรัสว่า “ท่านทั้งหลายรู้อยู่แล้วว่า คนที่นับว่าเป็นผู้ครอบครองของคนต่างชาติย่อมเป็นเจ้านายอยู่เหนือเขาทั้งหลาย และพวกที่เป็นใหญ่ก็ใช้อำนาจบังคับพวกเขา</verse>
				<verse number="43">ในพวกท่านจะไม่เป็นเช่นนั้น แต่ถ้ามีใครต้องการจะเป็นใหญ่ท่ามกลางท่าน คนนั้นจะต้องเป็นผู้ปรนนิบัติของท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="44">และถ้าใครต้องการจะเป็นนาย คนนั้นจะต้องเป็นทาสของคนทั้งหลาย</verse>
				<verse number="45">เพราะว่าบุตรมนุษย์ไม่ได้มาเพื่อรับการปรนนิบัติ แต่มาเพื่อจะปรนนิบัติคนอื่น และให้ชีวิตของท่านเป็นค่าไถ่คนจำนวนมาก”</verse>
				<verse number="46">พระเยซูกับพวกสาวกมายังเมืองเยรีโค และขณะที่พระองค์เสด็จออกจากเมืองเยรีโคพร้อมกับพวกสาวกและฝูงชน มีคนตาบอดคนหนึ่งชื่อ บารทิเมอัส บุตรของทิเมอัส นั่งขอทานอยู่ริมทาง</verse>
				<verse number="47">เมื่อคนนั้นได้ยินว่าพระเยซูชาวนาซาเร็ธเสด็จมา จึงร้องเสียงดังว่า “เยซู บุตรดาวิดเจ้าข้า ขอทรงพระเมตตาข้าพระองค์เถิด”</verse>
				<verse number="48">มีหลายคนห้ามปรามบอกให้เขาเงียบ แต่เขายิ่งร้องเสียงดังว่า “บุตรดาวิดเจ้าข้า ขอทรงพระเมตตาข้าพระองค์เถิด”</verse>
				<verse number="49">พระเยซูทรงหยุดและยืนอยู่ แล้วตรัสว่า “ไปเรียกคนนั้นมา” พวกเขาจึงเรียกคนตาบอดนั้น กล่าวกับเขาว่า “จงยินดีและลุกขึ้นเถิด พระองค์ทรงเรียกท่าน”</verse>
				<verse number="50">คนนั้นก็ทิ้งผ้าห่ม ลุกขึ้นมาหาพระเยซู</verse>
				<verse number="51">พระเยซูจึงตรัสถามเขาว่า “ท่านต้องการจะให้เราทำอะไรให้ท่าน?” คนตาบอดนั้นทูลพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ ขอโปรดให้ตาข้าพระองค์เห็นได้”</verse>
				<verse number="52">พระเยซูตรัสกับเขาว่า “จงไปเถิด ความเชื่อของท่านทำให้ท่านหายปกติแล้ว” ทันใดนั้นเขาก็เห็นได้ และเดินตามพระองค์ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เมื่อพระองค์กับพวกสาวกมาใกล้กรุงเยรูซาเล็ม ถึงหมู่บ้านเบธฟายี และหมู่บ้านเบธานีเชิงเขามะกอกเทศ พระองค์ทรงใช้สาวกสองคน</verse>
				<verse number="2">สั่งว่า “จงเข้าไปในหมู่บ้านที่อยู่ตรงหน้าพวกท่าน ทันทีที่พวกท่านเข้าไป พวกท่านจะพบลูกลาตัวหนึ่งที่ยังไม่มีใครขึ้นขี่เลยผูกอยู่ จงแก้มันจูงมาเถิด</verse>
				<verse number="3">ถ้ามีใครถามว่า ‘พวกท่านทำอย่างนี้ทำไม?’ จงบอกเขาว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า ต้องพระประสงค์ แล้วจะส่งกลับมาที่นี่โดยเร็ว’ ”</verse>
				<verse number="4">สาวกสองคนนั้นจึงไป แล้วพบลูกลาตัวหนึ่งผูกอยู่นอกประตูที่ถนน พวกเขาจึงแก้มัน</verse>
				<verse number="5">บางคนซึ่งยืนอยู่ที่นั่นถามพวกเขาว่า “แก้ลูกลานั้นทำไม?”</verse>
				<verse number="6">พวกเขาก็ตอบตามพระดำรัสสั่งของพระเยซู แล้วคนเหล่านั้นก็ยอมให้เอาไป</verse>
				<verse number="7">พวกเขาจึงจูงลูกลามาให้พระเยซู แล้วเอาเสื้อผ้าของตนปูลงบนหลังลา พระองค์จึงทรงลานั้น</verse>
				<verse number="8">มีคนจำนวนมากเอาเสื้อผ้าของตนปูตามถนน และบางคนก็ตัดกิ่งไม้ใบไม้เขียวสดจากทุ่งนามาปู</verse>
				<verse number="9">คนที่เดินไปข้างหน้ากับคนที่ตามมาข้างหลังก็โห่ร้องว่า “โฮซันนา ขอให้ท่านผู้เสด็จมาในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพระเจริญ</verse>
				<verse number="10">ความเจริญรุ่งเรืองจงมีแก่แผ่นดินที่จะมาตั้งอยู่ ซึ่งเป็นของดาวิดบรรพบุรุษของเรา โฮซันนา ในที่สูงสุด”</verse>
				<verse number="11">แล้วพระเยซูเสด็จเข้ากรุงเยรูซาเล็มและเข้าไปในบริเวณพระวิหาร เมื่อทอดพระเนตรทุกสิ่งจนทั่วแล้ว เวลาก็จวนค่ำ จึงเสด็จออกไปยังหมู่บ้านเบธานีกับสาวกสิบสองคนนั้น</verse>
				<verse number="12">รุ่งขึ้น เมื่อพระองค์กับพวกสาวกออกมาจากหมู่บ้านเบธานีแล้ว พระองค์ก็ทรงหิว</verse>
				<verse number="13">พอทอดพระเนตรเห็นต้นมะเดื่อมีใบต้นหนึ่งแต่ไกล จึงเสด็จเข้าไปดูว่าจะมีผลหรือไม่ เมื่อมาถึงต้นนั้นแล้ว ไม่เห็นมีผล มีแต่ใบเท่านั้น เพราะยังไม่ถึงฤดูผลมะเดื่อ</verse>
				<verse number="14">พระองค์จึงตรัสแก่ต้นนั้นว่า “ตั้งแต่นี้ไปจะไม่มีใครได้กินผลจากเจ้าอีก” เหล่าสาวกก็ได้ยินถ้อยคำที่พระองค์ตรัสนั้น</verse>
				<verse number="15">เมื่อมาถึงกรุงเยรูซาเล็ม พระองค์เสด็จเข้าไปในบริเวณพระวิหาร แล้วลงมือขับไล่บรรดาคนซื้อขายในบริเวณพระวิหารนั้น ทรงคว่ำโต๊ะของคนรับแลกเงินและคว่ำม้านั่งของคนขายนกพิราบ</verse>
				<verse number="16">ทรงห้ามใครขนสิ่งใดๆ เดินลัดบริเวณพระวิหาร</verse>
				<verse number="17">พระองค์ตรัสสอนว่า “มีพระวจนะเขียนไว้ไม่ใช่หรือว่า ‘นิเวศ ของเราจะได้ชื่อว่านิเวศอธิษฐานสำหรับประชาชาติทั้งหลาย’ แต่ท่านทั้งหลายได้ทำให้เป็นถ้ำของพวกโจร ”</verse>
				<verse number="18">เมื่อพวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกธรรมาจารย์ทราบเรื่องนี้ จึงหาทางที่จะฆ่าพระองค์ เพราะพวกเขากลัวพระองค์ เนื่องจากฝูงชนทั้งหมดประหลาดใจในคำสั่งสอนของพระองค์</verse>
				<verse number="19">พอถึงเวลาเย็น พระองค์และสาวกก็ออกไปจากกรุง</verse>
				<verse number="20">เมื่อถึงเวลาเช้า ขณะพระองค์กับพวกสาวกเดินผ่านที่นั่น ก็เห็นมะเดื่อต้นนั้นเหี่ยวแห้งไปจนถึงราก</verse>
				<verse number="21">เปโตรจำได้จึงทูลพระองค์ว่า “พระอาจารย์ ดูต้นมะเดื่อที่พระองค์ทรงสาปไว้นั้นสิ มันเหี่ยวแห้งไปแล้ว”</verse>
				<verse number="22">พระเยซูจึงตรัสตอบพวกสาวกว่า “จงมีความเชื่อในพระเจ้า</verse>
				<verse number="23">เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า ถ้าใครสั่งภูเขานี้ว่า ‘จงลอยลงทะเลไป’ และใจไม่สงสัย แต่เชื่อว่าจะเป็นไปตามที่สั่งนั้น ก็จะเป็นไปตามนั้นจริงๆ</verse>
				<verse number="24">เพราะเหตุนี้ เราบอกท่านทั้งหลายว่า เมื่อพวกท่านอธิษฐานขอสิ่งใด จงเชื่อว่าได้รับ แล้วพวกท่านจะได้รับสิ่งนั้น</verse>
				<verse number="25">และเมื่อพวกท่านยืนอธิษฐานอยู่ ถ้าพวกท่านมีเรื่องกับใคร จงยกโทษให้คนนั้น เพื่อว่าพระบิดาของพวกท่านผู้สถิตในสวรรค์ จะทรงยกโทษความผิดของพวกท่านด้วย”</verse>
				<verse number="26"></verse>
				<verse number="27">พระองค์กับพวกสาวกมายังกรุงเยรูซาเล็มอีก ขณะพระองค์ทรงดำเนินอยู่ในบริเวณพระวิหาร พวกหัวหน้าปุโรหิต พวกธรรมาจารย์ และพวกผู้ใหญ่มาเฝ้าพระองค์</verse>
				<verse number="28">ทูลพระองค์ว่า “ท่านมีสิทธิอำนาจอะไรถึงได้ทำสิ่งเหล่านี้ ใครให้สิทธิอำนาจกับท่าน?”</verse>
				<verse number="29">พระเยซูจึงตรัสตอบพวกเขาว่า “เราจะถามท่านทั้งหลายสักข้อหนึ่งเหมือนกัน จงตอบเรา แล้วเราจะบอกพวกท่านว่าเรามีสิทธิอำนาจอะไรถึงได้ทำสิ่งเหล่านี้</verse>
				<verse number="30">คือบัพติศมาของยอห์นนั้นมาจากสวรรค์หรือมาจากมนุษย์? จงตอบเราเถิด”</verse>
				<verse number="31">พวกเขาจึงปรึกษากันว่า “ถ้าพวกเราว่า ‘มาจากสวรรค์’ เขาจะถามว่า ‘ทำไมถึงไม่เชื่อยอห์น?’</verse>
				<verse number="32">แต่ถ้าพวกเราว่า ‘มาจากมนุษย์’ อะไรจะเกิดขึ้น?” พวกเขาก็กลัวฝูงชน เพราะทุกคนถือว่ายอห์นเป็นผู้เผยพระวจนะจริงๆ</verse>
				<verse number="33">พวกเขาจึงทูลตอบพระเยซูว่า “พวกเราไม่ทราบ” พระเยซูจึงตรัสกับพวกเขาว่า “เราก็จะไม่บอกท่านทั้งหลายเหมือนกันว่าเรามีสิทธิอำนาจอะไรถึงได้ทำสิ่งเหล่านี้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาเป็นอุปมาว่า “มีชายคนหนึ่งทำสวนองุ่น แล้วก็ล้อมรั้วไว้รอบ เขาสกัดบ่อเก็บน้ำองุ่น และสร้างหอเฝ้า ให้พวกชาวสวนเช่า แล้วก็ไปต่างประเทศ</verse>
				<verse number="2">เมื่อถึงฤดูผลองุ่น เขาจึงใช้ทาสคนหนึ่งไปหาคนเช่าสวนเหล่านั้นเพื่อจะขอรับส่วนแบ่งผลองุ่นจากสวนของเขา</verse>
				<verse number="3">แต่คนเหล่านั้นจับทาสคนนั้นมาเฆี่ยนตีแล้วไล่ให้กลับไปมือเปล่า</verse>
				<verse number="4">เจ้าของสวนจึงใช้ทาสอีกคนหนึ่งไปหาพวกคนเช่าสวนอีก คนเช่าสวนเหล่านั้นก็ทำจนทาสคนนั้นศีรษะแตกและทำให้เขาอับอาย</verse>
				<verse number="5">ต่อมาเจ้าของใช้ทาสอีกคนหนึ่งไป แต่พวกเขาก็ฆ่าทาสคนนั้น และเป็นเช่นนี้กับทาสอีกหลายคน พวกเขาเฆี่ยนตีบางคน ฆ่าบางคน</verse>
				<verse number="6">เจ้าของสวนนั้นยังมีอีกคนหนึ่งเหลืออยู่ เป็นบุตรชายที่รักมาก เขาใช้บุตรชายคนนั้นไปเป็นครั้งสุดท้าย พูดว่า ‘พวกเขาคงจะเคารพบุตรชายของเรา’</verse>
				<verse number="7">แต่พวกคนเช่าสวนพูดกันว่า ‘คนนี้แหละเป็นทายาท ฆ่าเสียเลย มรดกจะได้ตกเป็นของพวกเรา’</verse>
				<verse number="8">พวกเขาจึงจับบุตรชายไปฆ่า และเอาศพทิ้งไว้นอกสวน</verse>
				<verse number="9">เจ้าของสวนนั้นจะทำอย่างไร? ท่านก็จะมาทำลายคนเช่าสวนเหล่านั้น แล้วเอาสวนองุ่นให้คนอื่นเช่า</verse>
				<verse number="10">ท่านทั้งหลายไม่ได้อ่านพระคัมภีร์ตอนนี้หรือที่ว่า ‘ศิลาที่พวกช่างก่อสร้างทิ้งแล้ว กลับกลายเป็นศิลามุมเอก</verse>
				<verse number="11">สิ่งนี้เป็นมาจากองค์พระผู้เป็นเจ้า เป็นสิ่งอัศจรรย์ประจักษ์แก่ตาของเรา’ ”</verse>
				<verse number="12">พวกเขาอยากจะจับพระองค์แต่กลัวฝูงชน เพราะพวกเขารู้ว่าพระองค์ตรัสอุปมานี้กระทบพวกเขา แล้วพวกเขาก็จากพระองค์ไป</verse>
				<verse number="13">พวกเขาใช้บางคนในพวกฟาริสีและพวกเฮโรดไปเฝ้าพระองค์เพื่อจะคอยจับผิดถ้อยคำของพระองค์</verse>
				<verse number="14">เมื่อพวกเขามาถึงแล้ว จึงทูลพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ เราทราบว่าท่านเป็นคนซื่อสัตย์และไม่ชอบเอาใจใคร และท่านไม่เห็นแก่หน้าใครเลย แต่สั่งสอนทางของพระเจ้าตามความจริง การส่งส่วยให้ซีซาร์นั้นสมควรหรือไม่?</verse>
				<verse number="15">เราควรจะส่งหรือไม่ส่งดี?” แต่พระองค์ทรงทราบอุบายของพวกเขาจึงตรัสว่า “ท่านทั้งหลายมาจับผิดเราทำไม? จงเอาเดนาริอันเหรียญหนึ่งมาให้เราดู”</verse>
				<verse number="16">พวกเขาก็เอามาให้ พระองค์จึงตรัสถามว่า “รูปและคำจารึกนี้เป็นของใคร?” พวกเขาทูลตอบพระองค์ว่า “ของซีซาร์”</verse>
				<verse number="17">พระเยซูจึงตรัสกับพวกเขาว่า “ของของซีซาร์จงถวายแด่ซีซาร์ และของของพระเจ้าจงถวายแด่พระเจ้า” พวกเขาก็ประหลาดใจในพระองค์อย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="18">มีพวกสะดูสีบางคนมาเฝ้าพระองค์ พวกนี้สอนว่าการเป็นขึ้นจากตายนั้นไม่มี พวกเขาทูลถามพระองค์ว่า</verse>
				<verse number="19">“ท่านอาจารย์ โมเสสเขียนสั่งพวกเราว่า ‘ถ้าชายคนใดตาย และภรรยายังอยู่ แต่ไม่มีบุตร ก็ให้น้องชายรับพี่สะใภ้เป็นภรรยา เพื่อ มีบุตรสืบตระกูลให้พี่ชาย’</verse>
				<verse number="20">มีพี่น้องผู้ชายอยู่เจ็ดคน พี่ชายคนแรกมีภรรยาแล้วตายโดยไม่มีบุตร</verse>
				<verse number="21">น้องคนที่สองจึงรับหญิงนั้นมาเป็นภรรยา แล้วก็ตายโดยยังไม่มีบุตร และน้องคนที่สามก็รับไว้เหมือนกัน แต่ก็ตายโดยไม่มีบุตร</verse>
				<verse number="22">ไม่มีพี่น้องสักคนในเจ็ดคนนี้ที่มีบุตร ในที่สุดหญิงคนนั้นก็ตายด้วย</verse>
				<verse number="23">เพราะฉะนั้นในวันที่เป็นขึ้นจากตาย หญิงคนนั้นจะเป็นภรรยาของใคร? เพราะนางเป็นภรรยาของชายทั้งเจ็ดแล้ว”</verse>
				<verse number="24">พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า “นี่ไม่ใช่หรือที่แสดงให้เห็นว่าพวกท่านผิดแล้ว? เพราะท่านทั้งหลายไม่รู้พระคัมภีร์หรือฤทธิ์เดชของพระเจ้า</verse>
				<verse number="25">ตอนที่มนุษย์เป็นขึ้นจากตายนั้น จะไม่มีการสมรสหรือยกให้เป็นสามีภรรยากัน แต่จะเป็นเหมือนทูตในฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="26">ส่วนเรื่องคนที่ตายและถูกทำให้เป็นขึ้นอีกนั้น ท่านทั้งหลายไม่เคยอ่านคัมภีร์ของโมเสสเรื่องพุ่มไม้หรือ? ที่พระเจ้าตรัสไว้กับโมเสสว่า ‘เราเป็นพระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบ’</verse>
				<verse number="27">พระองค์ไม่ได้เป็นพระเจ้าของคนตาย แต่เป็นพระเจ้าของคนเป็น ท่านทั้งหลายเข้าใจผิดมากทีเดียว”</verse>
				<verse number="28">มีธรรมาจารย์คนหนึ่งเข้ามาใกล้ เมื่อได้ยินพวกเขาถกเถียงกัน และเห็นว่าพระองค์ทรงตอบพวกเขาได้ดีจึงทูลถามพระองค์ว่า “พระบัญญัติข้อไหนสำคัญที่สุด?”</verse>
				<verse number="29">พระเยซูจึงตรัสตอบคนนั้นว่า “พระบัญญัติอันดับแรกคือ โอ ชนอิสราเอล จงฟังเถิด องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราเป็นพระเจ้าองค์เดียว</verse>
				<verse number="30">พวกท่านจงรักองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าด้วยสุดใจของท่าน ด้วยสุดจิตของท่าน ด้วยสุดความคิดของท่าน และด้วยสุดกำลังของท่าน</verse>
				<verse number="31">ส่วนพระบัญญัติที่สำคัญอันดับสองคือ จงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง ไม่มีพระบัญญัติอื่นใดที่สำคัญยิ่งกว่าพระบัญญัติเหล่านี้”</verse>
				<verse number="32">ธรรมาจารย์คนนั้นจึงทูลว่า “จริงทีเดียวท่านอาจารย์ ท่านกล่าวถูกต้อง ที่ว่า พระเจ้ามีแต่องค์เดียว นอกจากพระองค์แล้ว ไม่มีพระเจ้าอื่นอีกเลย</verse>
				<verse number="33">และการที่จะ รักพระองค์ด้วยสุดใจ สุดความเข้าใจ และสุดกำลัง และรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง ก็สำคัญกว่าเครื่องเผาบูชาและของถวายทั้งสิ้น ”</verse>
				<verse number="34">เมื่อพระเยซูทรงเห็นว่าคนนั้นตอบสนองอย่างมีปัญญา จึงตรัสกับเขาว่า “ท่านไม่ไกลจากแผ่นดินของพระเจ้า” ตั้งแต่นั้นมาไม่มีใครกล้าถามพระองค์อีก</verse>
				<verse number="35">ขณะที่พระเยซูทรงสั่งสอนอยู่ในบริเวณพระวิหาร พระองค์ตรัสถามว่า “ที่พวกธรรมาจารย์ว่าพระคริสต์เป็นเชื้อสายของดาวิดนั้นเป็นไปได้อย่างไร?</verse>
				<verse number="36">เพราะว่าดาวิดเองกล่าวโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ว่า ‘พระเจ้า ตรัสกับองค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าว่า “จงนั่งที่ขวามือของเรา จนกว่าเราจะปราบศัตรูของท่านให้อยู่ใต้เท้าท่าน” ’</verse>
				<verse number="37">ดาวิดยังเรียกท่านว่าองค์พระผู้เป็นเจ้า แล้วท่านจะเป็นเพียงเชื้อสายของดาวิดได้อย่างไร?” มหาชนต่างฟังพระองค์ด้วยความยินดี</verse>
				<verse number="38">ขณะที่พระเยซูทรงสั่งสอน พระองค์ตรัสว่า “จงระวังพวกธรรมาจารย์ให้ดี พวกที่ชอบสวมเสื้อคลุมยาวเดินไปเดินมา ชอบให้คนคำนับกลางตลาด</verse>
				<verse number="39">ชอบนั่งในที่สำคัญในธรรมศาลาและชอบนั่งในที่มีเกียรติในงานเลี้ยง</verse>
				<verse number="40">พวกเขายึดบ้านของหญิงม่าย และแสร้งอธิษฐานเสียยืดยาว คนพวกนี้จะต้องถูกลงโทษหนักยิ่งขึ้น”</verse>
				<verse number="41">พระเยซูประทับตรงหน้าตู้เก็บเงินถวาย ทรงสังเกตฝูงชนเอาเงินมาใส่ไว้ในตู้นั้น และมีคนมั่งมีหลายคนเอาเงินมากมายมาใส่</verse>
				<verse number="42">แต่มีหญิงม่ายยากจนคนหนึ่งเดินมา นางเอาเหรียญทองแดงสองอัน มีค่าประมาณโคดรันเทสหนึ่ง มาใส่ไว้</verse>
				<verse number="43">พระองค์จึงทรงเรียกพวกสาวกมาตรัสกับพวกเขาว่า “เราบอกความจริงกับท่านทั้งหลายว่า หญิงม่ายยากจนคนนี้ใส่ในตู้เก็บเงินถวายมากกว่าทุกคนที่ใส่ไว้นั้น</verse>
				<verse number="44">เพราะว่าทุกคนได้เอาเงินเหลือใช้ของพวกเขามาใส่ แต่หญิงคนนี้ในสภาพที่ยากจน เอาเงินเลี้ยงชีพทั้งสิ้นของนางใส่ลงไปจนหมด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">เมื่อพระเยซูเสด็จออกจากบริเวณพระวิหาร มีสาวกของพระองค์คนหนึ่งทูลว่า “พระอาจารย์ ศิลากับอาคารเหล่านี้ใหญ่จริงๆ”</verse>
				<verse number="2">พระเยซูจึงตรัสกับสาวกคนนั้นว่า “ท่านเห็นอาคารใหญ่เหล่านี้หรือ? ที่นี่จะไม่มีก้อนหินซ้อนทับกันแม้แต่ก้อนเดียว แต่จะถูกทำลายลงหมด”</verse>
				<verse number="3">เมื่อพระองค์ประทับบนภูเขามะกอกเทศตรงข้ามพระวิหาร เปโตร ยากอบ ยอห์น และอันดรูว์มาทูลถามพระองค์เป็นการส่วนตัวว่า</verse>
				<verse number="4">“ขอโปรดให้พวกข้าพระองค์ทราบว่าเหตุการณ์เหล่านี้จะเกิดขึ้นเมื่อไหร่? อะไรคือหมายสำคัญที่จะแสดงว่าเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ใกล้จะสำเร็จ?”</verse>
				<verse number="5">พระเยซูจึงตรัสตอบพวกเขาว่า “ระวังให้ดี อย่าให้ใครล่อลวงพวกท่านให้หลง</verse>
				<verse number="6">เพราะว่าจะมีหลายคนมาอ้างนามของเราว่า ‘เราเป็นผู้นั้น’ และจะให้คนจำนวนมากหลงไป</verse>
				<verse number="7">เมื่อท่านทั้งหลายได้ยินเรื่องสงครามและข่าวลือเรื่องสงคราม อย่าตื่นตระหนกเลย เพราะว่าสิ่งเหล่านี้จำเป็นต้องเกิดขึ้น แต่ยังไม่ถึงกาลอวสาน</verse>
				<verse number="8">เพราะประชาชาติกับประชาชาติ อาณาจักรกับอาณาจักรจะต่อสู้กัน ทั้งจะเกิดแผ่นดินไหวและจะเกิดกันดารอาหารในที่ต่างๆ เหตุการณ์ทั้งหมดนี้เป็นเพียงขั้นแรกของความทุกข์ลำบาก</verse>
				<verse number="9">“แต่จงระวังตัวให้ดี เพราะมีคนจะมอบท่านทั้งหลายไว้กับศาล และจะเฆี่ยนพวกท่านในธรรมศาลา และพวกท่านจะต้องยืนต่อหน้าเจ้าเมืองและกษัตริย์เพราะเรา เพื่อจะได้เป็นพยานกับพวกเขา</verse>
				<verse number="10">และข่าวประเสริฐจะต้องประกาศแก่ชนทุกชาติก่อน</verse>
				<verse number="11">เมื่อพวกท่านถูกนำมามอบตัวไว้นั้น อย่ากังวลล่วงหน้าว่าจะพูดอะไรดี แต่จงพูดตามที่โปรดประทานให้ท่านพูดในเวลานั้น เพราะว่าผู้ที่พูดนั้นไม่ใช่ตัวท่านเอง แต่เป็นพระวิญญาณบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="12">แม้แต่พี่ก็จะมอบน้องไว้ให้ถึงแก่ความตาย พ่อก็จะมอบลูก และลูกก็จะทรยศต่อพ่อแม่ให้ถึงแก่ความตาย</verse>
				<verse number="13">คนทั้งหลายจะเกลียดชังพวกท่าน เพราะนามของเรา แต่คนที่สู้ทนจนถึงที่สุดจะรอด</verse>
				<verse number="14">“แต่เมื่อท่านทั้งหลายเห็นสิ่งน่ารังเกียจที่ก่อให้เกิดความหายนะ ตั้งอยู่ในที่ที่ไม่สมควรจะตั้ง (ให้ผู้อ่านเข้าใจเอาเองเถิด) เมื่อนั้นให้พวกที่อยู่ในแคว้นยูเดียหนีไปที่ภูเขา</verse>
				<verse number="15">คนที่อยู่บนดาดฟ้า อย่าลงมาหรือเข้าไปเก็บสิ่งของในบ้านของตนเลย</verse>
				<verse number="16">ส่วนคนที่อยู่ตามทุ่งนาก็อย่ากลับไปเอาเสื้อผ้าของตน</verse>
				<verse number="17">วิบัติแก่หญิงที่มีครรภ์หรือมีลูกอ่อนกินนมอยู่ในเวลานั้น</verse>
				<verse number="18">จงอธิษฐานขอเพื่อสิ่งนี้จะไม่เกิดในฤดูหนาว</verse>
				<verse number="19">เพราะว่าในเวลานั้นจะเกิดความทุกข์ลำบากอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน นับตั้งแต่พระเจ้าทรงสร้างโลกมาจนถึงทุกวันนี้ และในอนาคตจะไม่มีอย่างนี้อีก</verse>
				<verse number="20">ถ้าพระเจ้าไม่โปรดให้วันเหล่านั้นย่นสั้นเข้า จะไม่มีใครรอดได้เลย แต่เพราะทรงเห็นแก่คนที่พระองค์ทรงเลือกสรร พระองค์จึงโปรดให้วันเหล่านั้นย่นสั้นเข้า</verse>
				<verse number="21">ในเวลานั้น ถ้าใครจะบอกพวกท่านว่า ‘นี่แน่ะ พระคริสต์อยู่ที่นี่’ หรือ ‘นี่แน่ะ ท่านอยู่ที่โน่น’ ก็อย่าเชื่อ</verse>
				<verse number="22">เพราะว่าจะมีพระคริสต์เทียมเท็จและผู้เผยพระวจนะเทียมเท็จหลายคนปรากฏขึ้น แสดงหมายสำคัญและการอัศจรรย์เพื่อล่อลวงคนที่พระเจ้าทรงเลือกสรรแล้วให้หลง ถ้าเป็นได้</verse>
				<verse number="23">ฉะนั้นจงระวังให้ดี เราบอกท่านทั้งหลายทุกอย่างไว้ก่อนแล้ว</verse>
				<verse number="24">“หลังจากความทุกข์ลำบากนั้นผ่านพ้นไปแล้ว ดวงอาทิตย์จะมืดไป และดวงจันทร์จะไม่ส่องแสง</verse>
				<verse number="25">ดวงดาวทั้งหลายจะตกจากฟ้า และบรรดาสิ่งที่มีอำนาจในท้องฟ้าจะสะเทือนสะท้าน</verse>
				<verse number="26">เมื่อนั้นพวกเขาจะเห็น บุตรมนุษย์เสด็จมาในเมฆ ทรงฤทธานุภาพและพระรัศมีอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="27">และเมื่อนั้นพระองค์จะทรงใช้พวกทูตสวรรค์มาให้รวบรวมคนทั้งหลายที่พระองค์ทรงเลือกสรรไว้จากทั้งสี่ทิศ จากที่สุดปลายแผ่นดินโลกจนถึงที่สุดขอบฟ้า</verse>
				<verse number="28">“จงเรียนบทเรียนจากต้นมะเดื่อ เมื่อมันแตกกิ่งแตกใบ พวกท่านก็รู้ว่าฤดูร้อนใกล้จะถึงแล้ว</verse>
				<verse number="29">เช่นเดียวกัน เมื่อท่านทั้งหลายเห็นเหตุการณ์เหล่านั้นเกิดขึ้น ก็ให้รู้ว่าพระองค์เสด็จมาใกล้จะถึงประตูแล้ว</verse>
				<verse number="30">เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า คนในยุคนี้จะไม่ล่วงลับไปจนกว่าทุกสิ่งนี้จะเกิดขึ้น</verse>
				<verse number="31">ฟ้าและดินจะล่วงไป แต่บรรดาถ้อยคำของเราจะไม่สูญหายไปเลย</verse>
				<verse number="32">“แต่ไม่มีใครรู้เรื่องวันหรือเวลานั้น แม้แต่พวกทูตในฟ้าสวรรค์หรือพระบุตร มีแต่พระบิดาเท่านั้น</verse>
				<verse number="33">จงเฝ้าระวังและอธิษฐาน เพราะพวกท่านไม่รู้ว่าวันนั้นหรือเวลานั้นจะมาถึงเมื่อไหร่</verse>
				<verse number="34">เช่นเดียวกับชายคนหนึ่งที่ออกเดินทาง เมื่อเขาจะออกจากบ้าน เขาก็มอบหมายหน้าที่ให้ทาสแต่ละคนทำ และกำชับคนเฝ้าประตูให้คอยเฝ้าระวังอยู่</verse>
				<verse number="35">เพราะฉะนั้นท่านทั้งหลายจงเฝ้าระวังอยู่ เพราะพวกท่านไม่รู้ว่าเจ้าของบ้านจะมาเมื่อไร อาจจะมาในเวลาค่ำ หรือเที่ยงคืน หรือในเวลาไก่ขัน หรือรุ่งเช้า</verse>
				<verse number="36">ถ้าไม่เช่นนั้นแล้วหากเจ้าของบ้านกลับมาอย่างฉับพลัน ท่านอาจพบว่าพวกท่านกำลังนอนหลับอยู่</verse>
				<verse number="37">สิ่งที่เราบอกพวกท่านนั้น เราก็บอกคนทั้งหลายด้วยว่าจงเฝ้าระวังอยู่เถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ก่อนเทศกาลปัสกา และเทศกาลกินขนมปังไร้เชื้อสองวัน พวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกธรรมาจารย์วางอุบายที่จะจับพระองค์ประหารเสีย</verse>
				<verse number="2">แต่พวกเขาพูดกันว่า “อย่าเพิ่งทำในช่วงเทศกาลเลย เดี๋ยวประชาชนจะวุ่นวาย”</verse>
				<verse number="3">ระหว่างที่พระองค์ประทับที่หมู่บ้านเบธานี ในบ้านของซีโมนคนที่เคยเป็นโรคเรื้อน ขณะเมื่อประทับและเสวยอาหารอยู่นั้น มีหญิงคนหนึ่งถือผอบน้ำมันหอมนารดาที่มีราคาแพงมากมาหาพระองค์ แล้วเปิดผอบเทน้ำมันนั้นชโลมลงบนพระเศียรของพระองค์</verse>
				<verse number="4">แต่มีบางคนไม่พอใจพูดกันว่า “ทำไมถึงมาทำให้น้ำมันนี้เสียไปเปล่าๆ?</verse>
				<verse number="5">เพราะน้ำมันนี้เอาไปขายได้เงินมากกว่าสามร้อยเดนาริอัน แล้วเอาไปแจกคนจนได้” พวกเขาจึงตำหนิหญิงคนนั้น</verse>
				<verse number="6">พระเยซูจึงตรัสกับคนเหล่านั้นว่า “อย่าตำหนินางเลย ไปกวนใจนางทำไม? นางทำสิ่งดีสำหรับเรา</verse>
				<verse number="7">เพราะว่าพวกท่านมีคนยากจนอยู่ด้วยเสมอ และพวกท่านจะทำการดีต่อพวกเขาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่พวกท่านจะไม่มีเราอยู่ด้วยเสมอไป</verse>
				<verse number="8">หญิงคนนี้ทำสุดกำลังของนางแล้ว นางมาชโลมกายของเราล่วงหน้าก่อนที่จะมีการฝังศพของเรา</verse>
				<verse number="9">เราบอกความจริงกับท่านทั้งหลายว่า สิ่งที่หญิงคนนี้ทำจะถูกกล่าวขวัญถึงไปทุกหนแห่งทั่วโลกที่มีการประกาศข่าวประเสริฐเพื่อเป็นการระลึกถึงนาง”</verse>
				<verse number="10">ยูดาสอิสคาริโอทที่เป็นคนหนึ่งในพวกสาวกสิบสองคน ไปหาพวกหัวหน้าปุโรหิตเพื่อจะมอบตัวพระองค์ให้แก่พวกเขา</verse>
				<verse number="11">เมื่อพวกเขาได้ยินอย่างนั้นก็ดีใจและสัญญาว่าจะให้เงินแก่ยูดาส แล้วยูดาสจึงคอยหาโอกาสที่จะมอบตัวพระองค์ให้แก่พวกเขา</verse>
				<verse number="12">เมื่อถึงวันแรกของเทศกาลกินขนมปังไร้เชื้อ ซึ่งเป็นเวลาที่พวกเขาฆ่าลูกแกะสำหรับปัสกานั้น พวกสาวกมาทูลถามพระองค์ว่า “จะให้พวกข้าพระองค์ไปจัดเตรียมปัสกาให้พระองค์เสวยที่ไหน?”</verse>
				<verse number="13">พระองค์จึงทรงใช้สาวกสองคนไป สั่งพวกเขาว่า “จงเข้าไปในเมือง แล้วจะมีชายคนหนึ่งทูนหม้อน้ำมาพบพวกท่าน จงตามคนนั้นไป</verse>
				<verse number="14">เขาเข้าไปที่ไหน ก็ให้บอกเจ้าของบ้านนั้นว่า พระอาจารย์ถามว่า ‘ห้องที่เราจะกินปัสกากับเหล่าสาวกของเรานั้นอยู่ที่ไหน?’</verse>
				<verse number="15">เจ้าของบ้านจะชี้ให้เห็นห้องใหญ่ชั้นบนที่ตกแต่งไว้แล้ว ที่นั่นแหละ จงจัดเตรียมไว้สำหรับพวกเราเถิด”</verse>
				<verse number="16">สาวกสองคนนั้นจึงออกไป เดินเข้าไปในเมือง และพบทุกอย่างเหมือนถ้อยคำที่พระองค์ตรัสแก่พวกเขา แล้วพวกเขาก็จัดเตรียมปัสกาไว้พร้อม</verse>
				<verse number="17">เมื่อถึงเวลาค่ำแล้ว พระองค์จึงเสด็จมากับสาวกสิบสองคน</verse>
				<verse number="18">ขณะกำลังประทับและเสวยอาหารอยู่นั้น พระเยซูตรัสกับพวกเขาว่า “เราบอกความจริงกับท่านทั้งหลายว่า คนหนึ่งในพวกท่านจะทรยศเรา เป็นคนที่ร่วมรับประทานอาหารกับเรา”</verse>
				<verse number="19">พวกสาวกก็พากันเป็นทุกข์และทูลถามพระองค์ทีละคนว่า “เป็นข้าพระองค์หรือ?”</verse>
				<verse number="20">พระองค์จึงตรัสตอบพวกเขาว่า “เป็นคนหนึ่งในสาวกสิบสองคนนี้ เป็นคนที่จิ้มในชามเดียวกับเรา</verse>
				<verse number="21">เพราะบุตรมนุษย์จะต้องไปตามที่เขียนไว้เกี่ยวกับท่าน แต่วิบัติแก่คนที่ทรยศบุตรมนุษย์ ถ้าคนนั้นไม่ได้เกิดมาจะดีกว่า”</verse>
				<verse number="22">ระหว่างอาหารมื้อนั้น พระเยซูทรงหยิบขนมปังมา เมื่อขอพระพรแล้ว ทรงหักส่งให้แก่เหล่าสาวกตรัสว่า “จงรับเถิด นี่เป็นกายของเรา”</verse>
				<verse number="23">แล้วพระองค์ทรงหยิบถ้วย เมื่อขอบพระคุณแล้วจึงส่งให้พวกเขา พวกเขาก็รับไปดื่มทุกคน</verse>
				<verse number="24">แล้วพระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “นี่เป็นโลหิตของเราซึ่งเป็นโลหิต แห่งพันธสัญญา ที่จะต้องหลั่งออกเพื่อคนจำนวนมาก</verse>
				<verse number="25">เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า เราจะไม่ดื่มน้ำจากผลของเถาองุ่นอีกต่อไปจนกว่าจะถึงวันนั้น คือวันที่เราจะดื่มใหม่ในแผ่นดินของพระเจ้า”</verse>
				<verse number="26">เมื่อร้องเพลงสรรเสริญแล้ว พวกเขาก็พากันไปที่ภูเขามะกอกเทศ</verse>
				<verse number="27">พระเยซูตรัสกับพวกสาวกว่า “พวกท่านทุกคนจะทิ้งเรา เพราะมีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า ‘เราจะประหารผู้เลี้ยงแกะ และแกะฝูงนั้นจะกระจัดกระจายไป’</verse>
				<verse number="28">แต่หลังจากพระเจ้าทรงทำให้เราเป็นขึ้นมาแล้ว เราจะไปยังแคว้นกาลิลีก่อนพวกท่าน”</verse>
				<verse number="29">เปโตรทูลพระองค์ว่า “แม้ว่าทุกคนจะทิ้งพระองค์ แต่ข้าพระองค์จะไม่ทิ้งพระองค์”</verse>
				<verse number="30">พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า “เราบอกความจริงกับท่านว่า ในวันนี้คือในคืนนี้เอง ก่อนไก่ขันสองหน ท่านจะปฏิเสธเราสามครั้ง”</verse>
				<verse number="31">แต่เปโตรทูลยืนยันว่า “แม้ว่าข้าพระองค์จะต้องตายกับพระองค์ ข้าพระองค์ก็จะไม่ปฏิเสธพระองค์เลย” เหล่าสาวกก็ทูลเช่นนั้นเหมือนกันทุกคน</verse>
				<verse number="32">แล้วพระเยซูกับเหล่าสาวกมายังที่แห่งหนึ่งชื่อเกทเสมนี พระองค์ตรัสกับสาวกของพระองค์ว่า “จงนั่งอยู่ที่นี่ขณะที่เราไปอธิษฐาน”</verse>
				<verse number="33">พระองค์ก็พาเปโตร ยากอบ และยอห์นไปด้วย แล้วพระองค์ทรงเป็นทุกข์และหนักพระทัยอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="34">จึงตรัสกับเหล่าสาวกว่า “ใจเราเป็นทุกข์แทบจะตาย จงเฝ้าอยู่ที่นี่เถิด”</verse>
				<verse number="35">แล้วเสด็จต่อไปอีกหน่อยหนึ่ง ซบพระกายลงที่ดินอธิษฐานว่าถ้าเป็นได้ขอให้ชั่วโมงนี้ผ่านพ้นไปจากพระองค์</verse>
				<verse number="36">พระองค์ทูลว่า “อับบา (พ่อ) ทุกสิ่งเป็นได้สำหรับพระองค์ ขอโปรดให้ถ้วยนี้เลื่อนพ้นไปจากข้าพระองค์เถิด แต่อย่าให้เป็นไปตามใจปรารถนาของข้าพระองค์ แต่ให้เป็นไปตามพระทัยของพระองค์”</verse>
				<verse number="37">เมื่อเสด็จกลับมา พระองค์ทอดพระเนตรเห็นพวกสาวกนอนหลับอยู่ จึงตรัสกับเปโตรว่า “ซีโมนเอ๋ย ท่านยังนอนหลับหรือ? จะเฝ้าอยู่สักชั่วโมงเดียวไม่ได้หรือ?</verse>
				<verse number="38">ท่านทั้งหลายจงเฝ้าระวังและอธิษฐาน เพื่อจะไม่ถูกการทดลอง จิตวิญญาณพร้อมแล้วก็จริง แต่กายยังอ่อนกำลัง”</verse>
				<verse number="39">พระองค์จึงเสด็จไปอธิษฐานอีกครั้งหนึ่ง ตรัสถ้อยคำเหมือนครั้งก่อน</verse>
				<verse number="40">เมื่อเสด็จกลับมาอีกก็ทอดพระเนตรเห็นพวกสาวกนอนหลับอยู่ เพราะตาของพวกเขาลืมไม่ขึ้น พวกเขาไม่รู้ว่าจะทูลพระองค์อย่างไร</verse>
				<verse number="41">เมื่อเสด็จกลับมาครั้งที่สาม พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “พวกท่านยังจะนอนพักเหนื่อยต่อไปอีกหรือ? พอเถอะ นี่แน่ะ เวลาที่บุตรมนุษย์ถูกมอบไว้ในมือของคนบาปนั้นมาถึงแล้ว</verse>
				<verse number="42">ลุกขึ้นไปกันเถิด คนที่ทรยศเรามาใกล้แล้ว”</verse>
				<verse number="43">พระองค์ตรัสยังไม่ทันขาดคำ ทันใดนั้นยูดาสซึ่งเป็นคนหนึ่งในพวกสาวกสิบสองคนนั้น ก็มาหาพระองค์พร้อมกับฝูงชนที่ถือดาบถือไม้ตะบอง ซึ่งเป็นคนของพวกหัวหน้าปุโรหิต พวกธรรมาจารย์ และพวกผู้ใหญ่</verse>
				<verse number="44">คนที่ทรยศพระองค์ก็ให้สัญญาณกับพวกเขาว่า “เราจูบคำนับใครก็คือคนผู้นั้นแหละ จงจับและคุมตัวเขาไปให้แน่นหนา”</verse>
				<verse number="45">แล้วยูดาสก็ตรงเข้ามาหาพระองค์ทันที ทูลว่า “พระอาจารย์” และจูบพระองค์</verse>
				<verse number="46">คนเหล่านั้นก็เข้าไปจับกุมพระองค์</verse>
				<verse number="47">แต่มีคนหนึ่งที่ยืนอยู่ที่นั่นชักดาบออกฟันหูทาสของมหาปุโรหิตขาด</verse>
				<verse number="48">พระเยซูตรัสกับคนเหล่านั้นว่า “พวกท่านเห็นเราเป็นโจรหรือ ถึงได้ถือดาบถือตะบองออกมาจับเรา</verse>
				<verse number="49">เราอยู่กับพวกท่านทุกวันและสั่งสอนในบริเวณพระวิหาร แต่พวกท่านก็ไม่ได้จับเรา แต่ทุกอย่างจะต้องสำเร็จตามพระคัมภีร์”</verse>
				<verse number="50">แล้วสาวกทั้งหมดก็ละทิ้งพระองค์ไว้และพากันหนีไป</verse>
				<verse number="51">มีชายหนุ่มคนหนึ่งนุ่งห่มเพียงแค่ผ้าป่านผืนหนึ่งตามพระองค์ไป คนเหล่านั้นก็จับชายหนุ่มคนนั้น</verse>
				<verse number="52">แต่เขาสลัดผ้าป่านผืนนั้นทิ้งแล้วเปลือยกายหนีไป</verse>
				<verse number="53">พวกเขานำตัวพระเยซูไปยังมหาปุโรหิต มีพวกหัวหน้าปุโรหิต พวกผู้ใหญ่ และพวกธรรมาจารย์ชุมนุมพร้อมกันอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="54">ส่วนเปโตรนั้นติดตามพระเยซูไปห่างๆ จนเข้าไปถึงลานบ้านของมหาปุโรหิต ไปนั่งผิงไฟอยู่กับพวกทหารยาม</verse>
				<verse number="55">พวกหัวหน้าปุโรหิตกับบรรดาสมาชิกสภากำลังหาพยานมาปรักปรำพระเยซู เพื่อจะได้ประหารพระองค์ แต่หาหลักฐานไม่ได้</verse>
				<verse number="56">เพราะว่ามีหลายคนมาเป็นพยานเท็จปรักปรำพระองค์ แต่คำให้การของพวกเขาแตกต่างกัน</verse>
				<verse number="57">บางคนยืนขึ้นเบิกความเท็จปรักปรำพระองค์ว่า</verse>
				<verse number="58">“ข้าพเจ้าได้ยินคนนี้กล่าวว่า ‘เราจะทำลายพระวิหารนี้ที่สร้างไว้ด้วยมือมนุษย์ และภายในสามวันเราจะสร้างวิหารอีกหลังหนึ่งที่ไม่ได้ถูกสร้างด้วยมือมนุษย์’ ”</verse>
				<verse number="59">แม้แต่ในเรื่องนี้คำพยานของคนเหล่านั้นก็ยังไม่ตรงกัน</verse>
				<verse number="60">มหาปุโรหิตจึงลุกขึ้นยืนท่ามกลางที่ชุมนุมถามพระเยซูว่า “เจ้าไม่แก้ตัวในข้อหาที่พยานเขาตั้งมานี้หรือ?”</verse>
				<verse number="61">แต่พระองค์ทรงนิ่งอยู่ไม่ได้ตอบประการใด มหาปุโรหิตจึงถามพระองค์อีกว่า “เจ้าเป็นพระคริสต์พระบุตรของพระเจ้าผู้สมควรแก่การนมัสการหรือ?”</verse>
				<verse number="62">พระเยซูทรงตอบว่า “เราเป็น และ ท่านทั้งหลายจะเห็นบุตรมนุษย์ ประทับข้างขวาของผู้ทรงฤทธิ์เดช และ เสด็จมาในเมฆแห่งฟ้าสวรรค์”</verse>
				<verse number="63">มหาปุโรหิตจึงฉีกเสื้อของตนแล้วกล่าวว่า “เราต้องการพยานอะไรอีก?</verse>
				<verse number="64">ท่านทั้งหลายได้ยินเขาพูดหมิ่นประมาทพระเจ้าแล้ว ท่านทั้งหลายคิดอย่างไร?” คนทั้งหลายจึงเห็นพร้อมกันว่าควรจะลงโทษถึงตาย</verse>
				<verse number="65">บางคนเริ่มถ่มน้ำลายรดพระองค์ ปิดพระพักตร์พระองค์ ทุบตีพระองค์ แล้วพูดกับพระองค์ว่า “ทำนายซิ” และพวกทหารยามก็เอามือตบพระองค์</verse>
				<verse number="66">ระหว่างที่เปโตรอยู่ที่ลานบ้านข้างล่าง มีหญิงคนหนึ่งในพวกสาวใช้ของมหาปุโรหิตเดินมา</verse>
				<verse number="67">เมื่อเห็นเปโตรผิงไฟอยู่ นางจ้องมองแล้วพูดว่า “เจ้าอยู่กับเยซูชาวนาซาเร็ธด้วยนี่”</verse>
				<verse number="68">แต่เปโตรปฏิเสธว่า “ที่เจ้าพูดนั้นข้าไม่รู้เรื่องและไม่เข้าใจ” เปโตรจึงออกไปที่ประตูบ้าน แล้วไก่ก็ขัน</verse>
				<verse number="69">เมื่อสาวใช้คนนั้นเห็นเปโตร ก็พูดขึ้นอีกกับคนที่ยืนอยู่ว่า “คนนี้เป็นพวกเขาด้วย”</verse>
				<verse number="70">แต่เปโตรปฏิเสธอีก ครู่หนึ่งคนทั้งหลายที่ยืนอยู่ที่นั่นก็พูดกับเปโตรอีกว่า “เจ้าเป็นคนหนึ่งในพวกนั้นแน่ๆ เพราะว่าเจ้าเป็นชาวกาลิลี”</verse>
				<verse number="71">แต่เปโตรเริ่มสบถสาบานใหญ่ว่า “คนที่เจ้าพูดถึงนั้นข้าไม่รู้จัก”</verse>
				<verse number="72">ทันใดนั้นไก่ก็ขันเป็นครั้งที่สอง เปโตรจึงระลึกถึงถ้อยคำที่พระเยซูตรัสกับเขาว่า “ก่อนไก่ขันสองหน ท่านจะปฏิเสธเราสามครั้ง” เปโตรกลั้นความรู้สึกไม่อยู่ก็ร้องไห้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ทันทีที่ฟ้าสาง เมื่อพวกหัวหน้าปุโรหิตกับพวกผู้ใหญ่และพวกธรรมาจารย์ และบรรดาสมาชิกสภาได้ปรึกษากันและมัดพระเยซู แล้วจึงพาไปมอบไว้แก่ปีลาต</verse>
				<verse number="2">ปีลาตจึงถามพระองค์ว่า “เจ้าเป็นกษัตริย์ของพวกยิวหรือ?” พระองค์ตรัสตอบเขาว่า “ท่านเป็นคนพูดเองนะ”</verse>
				<verse number="3">แล้วพวกหัวหน้าปุโรหิตก็กล่าวหาพระองค์หลายอย่าง</verse>
				<verse number="4">ปีลาตจึงถามพระองค์อีกว่า “เจ้าไม่ตอบอะไรเลยหรือ? ดูซิ พวกเขากล่าวหาเจ้าหลายประการทีเดียว”</verse>
				<verse number="5">แต่พระเยซูไม่ได้ตรัสตอบอะไรอีก ปีลาตจึงประหลาดใจ</verse>
				<verse number="6">ในช่วงเทศกาล ปีลาตเคยปล่อยนักโทษคนหนึ่งให้ตามที่พวกเขาขอ</verse>
				<verse number="7">เวลานั้นมีคนหนึ่งชื่อบารับบัส ถูกจำคุกพร้อมกับพวกกบฏที่ฆ่าคนตายระหว่างก่อความไม่สงบ</verse>
				<verse number="8">ฝูงชนจึงไปขอให้ปีลาตทำในสิ่งที่ท่านเคยทำให้พวกเขานั้น</verse>
				<verse number="9">ปีลาตจึงถามว่า “พวกท่านต้องการจะให้เราปล่อยกษัตริย์ของพวกยิวหรือ?”</verse>
				<verse number="10">เพราะท่านรู้อยู่แล้วว่า พวกหัวหน้าปุโรหิตมอบตัวพระองค์ไว้ด้วยความอิจฉา</verse>
				<verse number="11">แต่พวกหัวหน้าปุโรหิตยุยงฝูงชนให้ขอปีลาตปล่อยบารับบัสแทน</verse>
				<verse number="12">ปีลาตจึงถามพวกเขาว่า “แล้วพวกท่านจะให้เราทำอย่างไรกับคนนี้ที่พวกท่านเรียกว่ากษัตริย์ของพวกยิว?”</verse>
				<verse number="13">เขาทั้งหลายร้องตะโกนว่า “ตรึงเขาที่กางเขน”</verse>
				<verse number="14">ปีลาตจึงถามว่า “ตรึงทำไม? เขาทำผิดอะไร?” แต่ประชาชนยิ่งตะโกนว่า “ตรึงเขาที่กางเขน”</verse>
				<verse number="15">ปีลาตต้องการจะเอาใจฝูงชนจึงปล่อยบารับบัสให้แก่พวกเขา และเมื่อให้โบยตีพระเยซูแล้ว จึงมอบให้พวกเขาเอาไปตรึงที่กางเขน</verse>
				<verse number="16">พวกทหารจึงนำพระองค์เข้าไปยังลานของราชสำนัก (คือกองบัญชาการปรีโทเรียม) แล้วเรียกพวกทหารทั้งกองมาประชุมกัน</verse>
				<verse number="17">พวกเขาเอาเสื้อสีม่วงมาสวมให้พระองค์ เอาหนามสานเป็นมงกุฎมาสวมพระเศียรพระองค์</verse>
				<verse number="18">แล้วคำนับพระองค์กล่าวว่า “ข้าแต่กษัตริย์ของพวกยิว ขอทรงพระเจริญ”</verse>
				<verse number="19">แล้วพวกเขาเอาไม้อ้อตีพระเศียรของพระองค์ ถ่มน้ำลายรดพระองค์ และคุกเข่าลงนมัสการพระองค์</verse>
				<verse number="20">เมื่อเยาะเย้ยพระองค์แล้ว พวกเขาก็ถอดเสื้อสีม่วงนั้นออก แล้วเอาเสื้อผ้าของพระองค์มาสวมให้ และนำพระองค์ออกไปเพื่อตรึงที่กางเขน</verse>
				<verse number="21">มีคนหนึ่งชื่อซีโมนชาวไซรีน เป็นบิดาของอเล็กซานเดอร์และรูฟัส เดินทางจากบ้านนอกมาตามเส้นทางนั้น พวกเขาจึงเกณฑ์ซีโมนให้แบกกางเขนของพระองค์</verse>
				<verse number="22">พวกเขาพาพระองค์มาถึงที่แห่งหนึ่งชื่อกลโกธา (แปลว่ากะโหลกศีรษะ)</verse>
				<verse number="23">แล้วพวกเขาเอาเหล้าองุ่นผสมกับมดยอบให้พระองค์เสวย แต่พระองค์ไม่ทรงรับ</verse>
				<verse number="24">แล้วพวกเขาก็ตรึงพระองค์ที่กางเขน และเอาฉลองพระองค์ของพระองค์ มาจับฉลากแบ่งกัน เพื่อจะรู้ว่าใครได้อะไร</verse>
				<verse number="25">ขณะที่พวกเขาตรึงพระองค์นั้นเป็นเวลาสามโมงเช้า</verse>
				<verse number="26">มีคำจารึกข้อหาที่ลงโทษพระองค์ไว้ว่า “กษัตริย์ของพวกยิว”</verse>
				<verse number="27">และพวกเขาเอาโจรสองคนมาตรึงพร้อมกับพระองค์ ข้างขวาคนหนึ่งข้างซ้ายคนหนึ่ง</verse>
				<verse number="28"></verse>
				<verse number="29">คนทั้งหลายที่เดินผ่านไปมานั้นก็พูดหมิ่นประมาทพระองค์ สั่นศีรษะเยาะเย้ย ว่า “เฮ้ย เจ้าเป็นคนที่จะทำลายพระวิหารแล้วสร้างขึ้นภายในสามวันนี่นา</verse>
				<verse number="30">จงช่วยตัวเองให้รอดเถอะ แล้วก็ลงจากกางเขนเสียทีสิ”</verse>
				<verse number="31">ท่ามกลางพวกหัวหน้าปุโรหิตกับพวกธรรมาจารย์ก็มีการเยาะเย้ยพระองค์เหมือนกันว่า “เขาช่วยคนอื่นให้รอดได้ แต่ช่วยตัวเองไม่ได้</verse>
				<verse number="32">ขอเชิญพระคริสต์กษัตริย์แห่งอิสราเอลลงมาจากกางเขนเดี๋ยวนี้เถอะ พวกเราจะได้เห็นและเชื่อ” และสองคนนั้นที่ถูกตรึงพร้อมกับพระองค์ก็กล่าวคำหยาบช้าต่อพระองค์</verse>
				<verse number="33">เมื่อถึงเวลาเที่ยงก็เกิดมืดมัวทั่วแผ่นดินจนถึงบ่ายสามโมง</verse>
				<verse number="34">พอถึงบ่ายสามโมง พระเยซูก็ทรงร้องเสียงดังว่า “เอโลอี เอโลอี ลามา สะบักธานี” แปลว่า “พระเจ้าของข้าพระองค์ พระเจ้าของข้าพระองค์ ทำไมพระองค์ทรงทอดทิ้งข้าพระองค์?”</verse>
				<verse number="35">บางคนที่ยืนอยู่ที่นั่นเมื่อได้ยินก็พูดว่า “ดูสิ เขากำลังร้องเรียกเอลียาห์”</verse>
				<verse number="36">มีคนหนึ่งวิ่งไปเอาฟองน้ำชุบเหล้าองุ่นเปรี้ยวเสียบปลายไม้อ้อ ส่งถวายให้พระองค์เสวย แล้วกล่าวว่า “คอยดูซิว่าเอลียาห์จะมาเอาเขาลงหรือเปล่า?”</verse>
				<verse number="37">แล้วพระเยซูทรงร้องเสียงดังแล้วก็สิ้นพระชนม์</verse>
				<verse number="38">ม่าน ในพระวิหารก็ขาดออกเป็นสองท่อน ตั้งแต่บนตลอดล่าง</verse>
				<verse number="39">ส่วนนายร้อยที่ยืนอยู่ตรงพระพักตร์พระองค์ เมื่อได้ยินพระองค์ร้องเสียงดัง และเห็นว่าพระองค์สิ้นพระชนม์อย่างไร จึงกล่าวว่า “ท่านผู้นี้เป็นพระบุตรของพระเจ้าจริงๆ”</verse>
				<verse number="40">ผู้หญิงกลุ่มหนึ่งก็เฝ้ามองอยู่แต่ไกล ในพวกผู้หญิงเหล่านั้น มีมารีย์ชาวมักดาลา มารีย์มารดาของยากอบน้อยและของโยเสส และนางสะโลเม</verse>
				<verse number="41">ผู้หญิงเหล่านั้นเป็นพวกที่ติดตามและปรนนิบัติพระองค์ เมื่อพระองค์อยู่ที่แคว้นกาลิลี และยังมีผู้หญิงคนอื่นๆ อีกหลายคนที่ขึ้นมายังกรุงเยรูซาเล็มพร้อมกับพระองค์</verse>
				<verse number="42">เมื่อถึงเวลาพลบค่ำ และเพราะเหตุว่าวันนั้นเป็นวันเตรียมคือวันก่อนวันสะบาโต</verse>
				<verse number="43">โยเซฟจากอาริมาเธียซึ่งเป็นสมาชิกสภาและเป็นที่นับถือของคนทั้งหลาย อีกทั้งยังเป็นคนที่กำลังคอยแผ่นดินของพระเจ้า ไปหาปีลาตด้วยความกล้าหาญเพื่อขอพระศพของพระเยซู</verse>
				<verse number="44">ปีลาตก็ประหลาดใจที่พระเยซูสิ้นพระชนม์แล้ว จึงเรียกนายร้อยมาถามว่า ตายแล้วหรือ</verse>
				<verse number="45">เมื่อรู้เรื่องจากนายร้อยแล้ว ท่านจึงมอบพระศพให้แก่โยเซฟ</verse>
				<verse number="46">แล้วโยเซฟก็ไปซื้อผ้าป่าน และอัญเชิญพระศพลงมา เอาผ้าป่านพันหุ้มไว้ แล้วอัญเชิญพระศพไปวางไว้ในอุโมงค์ซึ่งสกัดจากศิลา แล้วกลิ้งก้อนหินปิดปากอุโมงค์ไว้</verse>
				<verse number="47">มารีย์ชาวมักดาลา และมารีย์มารดาของโยเสสได้เห็นสถานที่ที่พระศพถูกบรรจุไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">เมื่อวันสะบาโตผ่านพ้นไปแล้ว มารีย์ชาวมักดาลา มารีย์มารดาของยากอบพร้อมกับนางสะโลเม ไปซื้อเครื่องหอมเพื่อจะนำไปชโลมพระศพของพระองค์</verse>
				<verse number="2">เวลารุ่งเช้าวันอาทิตย์ พอดวงอาทิตย์ขึ้น พวกนางก็มาที่อุโมงค์</verse>
				<verse number="3">และกำลังพูดกันอยู่ว่า “ใครจะช่วยกลิ้งก้อนหินออกจากปากอุโมงค์”</verse>
				<verse number="4">เพราะเป็นหินก้อนใหญ่ แต่เมื่อพวกนางมองดูก็เห็นหินก้อนนั้นกลิ้งออกไปแล้ว</verse>
				<verse number="5">เมื่อพวกนางเข้าไปในอุโมงค์ ก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งใส่เสื้อคลุมยาวสีขาวนั่งอยู่ทางขวามือ พวกนางก็ตกตะลึง</verse>
				<verse number="6">ชายหนุ่มคนนั้นบอกพวกนางว่า “อย่ามัวตะลึงอยู่เลย พวกท่านมาหาพระเยซูชาวนาซาเร็ธผู้ทรงถูกตรึงที่กางเขนซินะ พระองค์ทรงเป็นขึ้นมาแล้ว พระองค์ไม่ได้อยู่ที่นี่ จงดูที่ที่วางพระศพของพระองค์เถิด</verse>
				<verse number="7">พวกท่านจงไปบอกพวกสาวกของพระองค์รวมทั้งเปโตรด้วยว่า พระองค์จะเสด็จไปที่แคว้นกาลิลีก่อนพวกท่าน พวกท่านจะเห็นพระองค์ที่นั่น ดังที่พระองค์ตรัสกับพวกท่านไว้แล้ว”</verse>
				<verse number="8">หญิงเหล่านั้นจึงออกจากอุโมงค์แล้วรีบหนีไป เพราะพิศวงงงงวยและตกใจจนตัวสั่น พวกนางไม่ได้พูดกับใครเพราะกลัว [</verse>
				<verse number="9">หลังจากพระองค์ทรงเป็นขึ้นมาในวันเวลารุ่งเช้าวันอาทิตย์ พระองค์ทรงปรากฏแก่มารีย์ชาวมักดาลาก่อน คือมารีย์คนที่พระองค์ทรงขับผีออกเจ็ดตน</verse>
				<verse number="10">มารีย์จึงไปบอกบรรดาคนที่เคยอยู่กับพระองค์มาก่อน ขณะที่พวกเขากำลังร้องไห้เป็นทุกข์</verse>
				<verse number="11">เมื่อพวกเขาได้ยินว่าพระองค์ทรงพระชนม์อยู่ และมารีย์ได้เห็นพระองค์แล้ว พวกเขายังไม่เชื่อ</verse>
				<verse number="12">ภายหลังเหตุการณ์เหล่านี้ พระองค์ปรากฏพระกายอีกรูปหนึ่งแก่สาวกสองคน ขณะที่พวกเขากำลังเดินทางออกไปนอกเมือง</verse>
				<verse number="13">สาวกสองคนนั้นจึงกลับมาบอกสาวกคนอื่นๆ แต่พวกเขาไม่เชื่อ</verse>
				<verse number="14">หลังจากนั้นพระองค์ทรงปรากฏกับสาวกสิบเอ็ดคน ขณะพวกเขากำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่ พระองค์ทรงตำหนิพวกเขาในเรื่องความสงสัยและใจดื้อดึง เพราะว่าพวกเขาไม่เชื่อคนที่ได้เห็นพระองค์ เมื่อพระองค์ทรงเป็นขึ้นมาแล้ว</verse>
				<verse number="15">พระองค์ตรัสสั่งพวกสาวกว่า “พวกท่านจงออกไปทั่วโลก ประกาศข่าวประเสริฐแก่มนุษย์ทุกคน</verse>
				<verse number="16">ใครเชื่อและรับบัพติศมาก็จะรอด แต่ใครไม่เชื่อจะต้องถูกลงโทษ</verse>
				<verse number="17">มีคนเชื่อที่ไหนหมายสำคัญเหล่านี้จะเกิดขึ้นที่นั้น คือพวกเขาจะขับผีออกโดยนามของเรา พวกเขาจะพูดภาษาแปลกๆ</verse>
				<verse number="18">พวกเขาจะจับงูได้ด้วยมือเปล่า ถ้าพวกเขากินยาพิษใดๆ มันจะไม่ทำอันตรายแก่พวกเขา และพวกเขาจะวางมือบนคนเจ็บคนป่วย แล้วคนเหล่านั้นจะหายโรค”</verse>
				<verse number="19">หลังจากพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสสั่งพวกเขาแล้ว พระเจ้าก็ทรงรับพระองค์ขึ้นสู่ฟ้าสวรรค์ ประทับที่เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระเจ้า</verse>
				<verse number="20">พวกสาวกจึงออกไปเทศนาสั่งสอนทุกแห่งหน และองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงร่วมงานกับพวกเขาและทรงสนับสนุนคำสอนของพวกเขา ด้วยการให้มีหมายสำคัญประกอบคำสอน]</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="42">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เนื่องจากมีหลายคนอุตส่าห์เรียบเรียงเรื่องราวต่างๆ ซึ่งสำเร็จแล้วในท่ามกลางเรา</verse>
				<verse number="2">ตามที่คนเหล่านั้นซึ่งเป็นผู้ที่ได้เห็นกับตาเองตั้งแต่ต้นและเป็นผู้ประกาศพระวจนะนั้นแสดงให้เรารู้</verse>
				<verse number="3">เพราะเหตุนี้ หลังจากที่ข้าพเจ้าสืบเสาะเรื่องราวเหล่านี้อย่างละเอียดตั้งแต่แรก จึงเห็นดีด้วยที่จะเรียบเรียงเรื่องตามลำดับเพื่อท่านเธโอฟีลัสที่เคารพยิ่ง</verse>
				<verse number="4">เพื่อให้ท่านรู้ความจริงเกี่ยวกับเรื่องราวเหล่านั้นที่เคยมีผู้แจ้งให้ท่านทราบ</verse>
				<verse number="5">ในรัชกาลของเฮโรดกษัตริย์ของยูเดีย มีปุโรหิตคนหนึ่งชื่อเศคาริยาห์ซึ่งอยู่ในกองเวรอาบียาห์ ภรรยาของเศคาริยาห์ชื่อเอลีซาเบธ อยู่ในตระกูลอาโรน</verse>
				<verse number="6">ท่านทั้งสองเป็นคนชอบธรรมต่อพระเจ้าและดำเนินตามบัญญัติและกฎหมายทั้งปวงขององค์พระผู้เป็นเจ้า ไม่มีที่ติเลย</verse>
				<verse number="7">แต่ท่านทั้งสองไม่มีบุตร เพราะว่านางเอลีซาเบธเป็นหมัน และท่านทั้งสองก็ชราแล้ว</verse>
				<verse number="8">เมื่อเศคาริยาห์ทำหน้าที่ปุโรหิตเข้าเฝ้าพระเจ้าในคราวที่กองเวรของท่านเข้าประจำการ</verse>
				<verse number="9">ท่านเป็นผู้ที่จับได้ฉลากตามธรรมเนียมของปุโรหิต จึงต้องเข้าไปในพระวิหารขององค์พระผู้เป็นเจ้า และเผาเครื่องหอมบูชา</verse>
				<verse number="10">ส่วนประชาชนอธิษฐานอยู่ข้างนอกในระหว่างที่เผาเครื่องหอมนั้น</verse>
				<verse number="11">มีทูตสวรรค์องค์หนึ่งขององค์พระผู้เป็นเจ้ามาปรากฏแก่เศคาริยาห์ ยืนอยู่ที่ข้างขวาแท่นเผาเครื่องหอมนั้น</verse>
				<verse number="12">เมื่อเศคาริยาห์เห็นก็ตกใจกลัว</verse>
				<verse number="13">แต่ทูตสวรรค์องค์นั้นกล่าวแก่ท่านว่า “เศคาริยาห์เอ๋ย อย่ากลัวเลย เพราะพระองค์ทรงฟังคำอธิษฐานของท่านแล้ว นางเอลีซาเบธภรรยาของท่านจะให้กำเนิดบุตรชาย ท่านจงตั้งชื่อบุตรนั้นว่ายอห์น</verse>
				<verse number="14">ท่านจะมีความยินดีและเปรมปรีดิ์ และคนจำนวนมากจะชื่นชมยินดีที่บุตรนั้นเกิดมา</verse>
				<verse number="15">เพราะว่าเขาจะเป็นใหญ่เฉพาะพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้า เขาจะไม่ดื่มน้ำองุ่นหมักและเหล้าเลย และเขาจะเต็มเปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดา</verse>
				<verse number="16">เขาจะนำพงศ์พันธุ์อิสราเอลหลายคนให้หันกลับมาหาองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของพวกเขา</verse>
				<verse number="17">เขาจะนำหน้าพระองค์ด้วยจิตวิญญาณและฤทธิ์เดชของเอลียาห์ ให้พ่อกลับคืนดีกับลูก และให้คนดื้อด้านกลับได้ปัญญาของคนชอบธรรม เพื่อจัดเตรียมชนชาติหนึ่งไว้ให้พร้อมสำหรับองค์พระผู้เป็นเจ้า”</verse>
				<verse number="18">เศคาริยาห์จึงพูดกับทูตสวรรค์ว่า “ข้าพเจ้าจะรู้แน่ได้อย่างไร เพราะข้าพเจ้าชราและภรรยาก็อายุมากแล้ว?”</verse>
				<verse number="19">ทูตสวรรค์องค์นั้นจึงตอบว่า “เราคือกาเบรียล ซึ่งยืนอยู่เฉพาะพระพักตร์พระเจ้า และพระองค์ทรงใช้ให้มาพูดกับท่านและนำข่าวดีนี้มาแจ้ง</verse>
				<verse number="20">นี่แน่ะ เพราะท่านไม่ได้เชื่อถ้อยคำของเราที่จะสำเร็จตามกำหนด ท่านจะเป็นใบ้ พูดไม่ได้จนกว่าเหตุการณ์เหล่านี้จะเกิดขึ้น”</verse>
				<verse number="21">คนทั้งหลายที่คอยเศคาริยาห์ก็ประหลาดใจเพราะท่านอยู่ในพระวิหารนานมาก</verse>
				<verse number="22">เมื่อท่านออกมาก็พูดกับพวกเขาไม่ได้ คนทั้งหลายจึงตระหนักว่าท่านได้เห็นนิมิตในพระวิหาร ท่านเอาแต่ทำบุ้ยใบ้กับพวกเขาและพูดไม่ได้อยู่อย่างนั้น</verse>
				<verse number="23">เมื่อหมดเวรของท่านแล้ว ท่านก็กลับบ้าน</verse>
				<verse number="24">ภายหลังนางเอลีซาเบธภรรยาของท่านตั้งครรภ์ และอยู่กับบ้านอย่างเงียบๆ ห้าเดือน นางกล่าวว่า</verse>
				<verse number="25">“องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงทำเช่นนี้แก่ข้าพเจ้าในวันที่พระองค์ทอดพระเนตร เพื่อว่าความอดสูของข้าพเจ้าที่มีอยู่ท่ามกลางคนทั้งปวงจะหมดสิ้นไป”</verse>
				<verse number="26">เมื่อถึงเดือนที่หก พระเจ้าทรงใช้ทูตสวรรค์กาเบรียลมายังเมืองหนึ่งในแคว้นกาลิลีชื่อนาซาเร็ธ</verse>
				<verse number="27">ให้ไปหาหญิงพรหมจารีคนหนึ่งที่หมั้นไว้กับชายที่ชื่อโยเซฟ ซึ่งเป็นคนในเชื้อวงศ์ของดาวิด หญิงพรหมจารีคนนั้นชื่อมารีย์</verse>
				<verse number="28">ทูตสวรรค์มาหานางแล้วบอกว่า “เธอผู้ที่พระเจ้าโปรดปรานมาก จงชื่นชมยินดีเถิด องค์พระผู้เป็นเจ้าสถิตอยู่กับเธอ”</verse>
				<verse number="29">มารีย์ก็ตกใจเพราะคำพูดนั้น และรำพึงว่า คำทักทายมีความหมายว่าอย่างไร</verse>
				<verse number="30">แล้วทูตสวรรค์จึงกล่าวแก่นางว่า “มารีย์เอ๋ย อย่ากลัวเลย เพราะเธอเป็นผู้ที่พระเจ้าโปรดปราน</verse>
				<verse number="31">นี่แน่ะ เธอจะตั้งครรภ์และคลอดบุตรชาย จงตั้งชื่อบุตรนั้นว่าเยซู</verse>
				<verse number="32">บุตรนั้นจะเป็นใหญ่ และจะได้ชื่อว่าเป็นบุตรของพระเจ้าสูงสุด องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าจะประทานบัลลังก์ของดาวิดบรรพบุรุษของท่านให้แก่ท่าน</verse>
				<verse number="33">และท่านจะครอบครองพงศ์พันธุ์ของยาโคบสืบไปเป็นนิตย์ และแผ่นดินของท่านจะไม่มีวันสิ้นสุดเลย ”</verse>
				<verse number="34">มารีย์จึงพูดกับทูตสวรรค์องค์นั้นว่า “เหตุการณ์นั้นจะเป็นไปได้อย่างไร เพราะข้าพเจ้ายังไม่เคยหลับนอนกับชายใด?”</verse>
				<verse number="35">ทูตสวรรค์จึงตอบนางว่า “พระวิญญาณบริสุทธิ์จะเสด็จลงมาเหนือเธอ และฤทธิ์เดชของผู้สูงสุดจะปกเธอ เพราะฉะนั้นองค์บริสุทธิ์ที่เกิดมานั้นจะได้ชื่อว่าเป็นพระบุตรของพระเจ้า</verse>
				<verse number="36">นี่แน่ะ ถึงแม้นางเอลีซาเบธญาติของเธอจะชราแล้ว ก็ยังตั้งครรภ์มีบุตรชาย บัดนี้นางนั้นที่คนเขาถือว่าเป็นหญิงหมันก็มีครรภ์ได้หกเดือนแล้ว</verse>
				<verse number="37">เพราะว่าไม่มีสิ่งหนึ่งสิ่งใดที่พระเจ้าทรงทำไม่ได้ ”</verse>
				<verse number="38">มารีย์จึงกล่าวว่า “นี่แน่ะ ข้าพเจ้าเป็นทาสขององค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้าพร้อมที่จะเป็นไปตามคำของท่าน” แล้วทูตสวรรค์ก็จากนางไป</verse>
				<verse number="39">ในเวลานั้นมารีย์จึงรีบไปยังเมืองหนึ่งในแถบภูเขาแคว้นยูเดีย</verse>
				<verse number="40">แล้วเข้าไปในบ้านของเศคาริยาห์ทักทายปราศรัยกับนางเอลีซาเบธ</verse>
				<verse number="41">เมื่อนางเอลีซาเบธได้ยินคำทักทายของมารีย์ ทารกในครรภ์ของนางก็ดิ้น และนางเอลีซาเบธก็เต็มเปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="42">จึงร้องเสียงดังว่า “ในบรรดาสตรีเธอได้รับพรมาก และทารกในครรภ์ของเธอก็ได้รับพระพรด้วย</verse>
				<verse number="43">ทำไมฉันถึงได้รับความโปรดปรานเช่นนี้ คือมารดาขององค์พระผู้เป็นเจ้าของฉันมาหา</verse>
				<verse number="44">นี่แน่ะ พอเสียงทักทายของเธอเข้าถึงหูของฉัน ทารกในครรภ์ของฉันก็ดิ้นด้วยความเปรมปรีดิ์</verse>
				<verse number="45">ความสุขเป็นของสตรีที่เชื่อว่าสิ่งที่องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับเธอนั้นจะสำเร็จ”</verse>
				<verse number="46">มารีย์จึงกล่าวว่า “จิตใจของข้าพเจ้าก็ยกย่ององค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="47">และจิตวิญญาณของข้าพเจ้าก็เปรมปรีดิ์ในพระเจ้าพระผู้ช่วยให้รอดของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="48">เพราะพระองค์ทรงห่วงใยฐานะอันต่ำต้อย ของทาสของพระองค์ นี่แน่ะ ตั้งแต่นี้ไปคนทุกยุคจะเรียกข้าพเจ้าว่าผาสุก</verse>
				<verse number="49">เพราะว่าผู้ทรงฤทธานุภาพทรงทำการใหญ่เพื่อข้าพเจ้า พระนามของพระองค์ก็บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="50">พระเมตตาของพระองค์มีแก่บรรดาผู้เกรงกลัวพระองค์ ในทุกยุคทุกสมัย</verse>
				<verse number="51">พระองค์ทรงสำแดงอานุภาพด้วยพระกรของพระองค์ พระองค์ทรงทำให้คนที่มีใจเย่อหยิ่งกระจัดกระจายไป</verse>
				<verse number="52">พระองค์ทรงถอดเจ้านายออกจากบัลลังก์ และพระองค์ทรงยกผู้น้อยขึ้น</verse>
				<verse number="53">พระองค์ทรงให้คนอดอยากอิ่มด้วยสิ่งดี และทรงทำให้คนมั่งมีไปมือเปล่า</verse>
				<verse number="54">พระองค์ทรงช่วยอิสราเอลข้าทาสของพระองค์ พระองค์ทรงจดจำพระกรุณาของพระองค์</verse>
				<verse number="55">ที่มีต่ออับราฮัม และต่อพงศ์พันธุ์ของท่านเป็นนิตย์ ตามที่พระองค์ตรัสไว้กับบรรพบุรุษของเรา ”</verse>
				<verse number="56">มารีย์อาศัยอยู่กับนางเอลีซาเบธประมาณสามเดือน แล้วจึงกลับไปยังบ้านของตน</verse>
				<verse number="57">เมื่อถึงเวลาที่นางเอลีซาเบธจะคลอดบุตร นางก็คลอดบุตรชาย</verse>
				<verse number="58">เมื่อเพื่อนบ้านและญาติพี่น้องของนางได้ยินว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสำแดงพระเมตตาแก่นางอย่างมาก เขาทั้งหลายก็พากันชื่นชมยินดี</verse>
				<verse number="59">พอถึงวันที่แปด เขาก็พากันมาให้ทารกนั้นเข้าสุหนัต และเขาจะตั้งชื่อทารกว่าเศคาริยาห์ตามชื่อบิดา</verse>
				<verse number="60">แต่มารดาตอบว่า “ไม่ได้ ต้องตั้งชื่อว่ายอห์น”</verse>
				<verse number="61">พวกเขาตอบนางว่า “ไม่มีใครในพวกญาติของท่านที่มีชื่ออย่างนั้น”</verse>
				<verse number="62">แล้วพวกเขาจึงทำบุ้ยใบ้กับบิดาถามว่าท่านอยากจะให้บุตรนั้นชื่ออะไร</verse>
				<verse number="63">บิดาจึงขอกระดานชนวนมา เขียนว่า “ชื่อของเขาคือยอห์น” คนทั้งหลายก็ประหลาดใจ</verse>
				<verse number="64">ทันใดนั้นปากและลิ้นของท่านก็กลับเป็นปกติพูดได้อีก แล้วท่านกล่าวสรรเสริญพระเจ้า</verse>
				<verse number="65">เพื่อนบ้านของท่านก็เกิดความกลัว และเหตุการณ์เหล่านี้ก็เลื่องลือไปทั่วแถบภูเขาแคว้นยูเดีย</verse>
				<verse number="66">บรรดาคนที่ได้ยินก็จดจำไว้ในใจ และกล่าวว่า “ทารกคนนั้นจะเป็นอย่างไรต่อไปข้างหน้านะ?” เพราะว่าพระหัตถ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าอยู่กับเขา</verse>
				<verse number="67">เศคาริยาห์ผู้เป็นบิดาก็เต็มเปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์และกล่าวพยากรณ์ว่า</verse>
				<verse number="68">“สาธุการแด่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของอิสราเอล เพราะว่าพระองค์ทรงเยี่ยมเยียนและทรงไถ่ชนชาติของพระองค์</verse>
				<verse number="69">และทรงให้ผู้ช่วยทรงฤทธิ์ เกิดมาเพื่อเรา ในเชื้อวงศ์ของดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์</verse>
				<verse number="70">ตามที่พระองค์ตรัสไว้ตั้งแต่โบราณ โดยปากของผู้เผยพระวจนะบริสุทธิ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="71">คือทรงให้เรารอดพ้นจากพวกศัตรูและพ้นจากเงื้อมมือของทุกคนที่เกลียดชังเรา</verse>
				<verse number="72">ดังนั้นพระองค์จึงทรงสำแดงพระกรุณาตามที่ทรงสัญญาแก่บรรพบุรุษของเรา และทรงระลึกถึงพันธสัญญาบริสุทธิ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="73">คือคำปฏิญาณที่พระองค์ทรงทำไว้กับอับราฮัมบรรพบุรุษของเราว่า</verse>
				<verse number="74">เมื่อเราพ้นจากเงื้อมมือของพวกศัตรูแล้ว จะโปรดให้เราปรนนิบัติพระองค์โดยปราศจากความกลัว</verse>
				<verse number="75">ด้วยความบริสุทธิ์และด้วยความชอบธรรม เฉพาะพระพักตร์พระองค์ตลอดชีวิต</verse>
				<verse number="76">ทารกเอ๋ย เขาจะเรียกเจ้าว่าผู้เผยพระวจนะของผู้สูงสุด เพราะว่าเจ้าจะนำหน้าองค์พระผู้เป็นเจ้าและจัดเตรียมมรรคา ของพระองค์</verse>
				<verse number="77">เพื่อจะให้ชนชาติของพระองค์รู้ถึงความรอด ซึ่งมาทางการทรงยกโทษบาปเขาเหล่านั้น</verse>
				<verse number="78">โดยพระทัยเมตตาของพระเจ้าของเรา แสงอรุณจากเบื้องสูงจึงมาเยี่ยมเยียนเรา</verse>
				<verse number="79">ส่องสว่างแก่คนทั้งหลายที่อยู่ในความมืด และในเงาของความมรณา เพื่อจะนำเท้าของเราไปในทางสันติสุข”</verse>
				<verse number="80">ทารกน้อยนั้นก็เจริญวัยขึ้น และจิตวิญญาณก็มีกำลังทวีขึ้น ท่านไปอาศัยอยู่ในถิ่นทุรกันดารจนถึงวันที่ท่านมาปรากฏแก่ชนชาติอิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">อยู่มาคราวนั้น มีรับสั่งจากจักรพรรดิออกัสตัสให้จดทะเบียนสำมะโนครัวทั่วทั้งแผ่นดิน</verse>
				<verse number="2">นี่เป็นครั้งแรกที่มีการจดทะเบียนสำมะโนครัว เกิดขึ้นในสมัยที่คีรินิอัสเป็นเจ้าเมืองซีเรีย</verse>
				<verse number="3">คนทั้งหลายต่างก็ไปจดทะเบียนที่เมืองของตน</verse>
				<verse number="4">โยเซฟก็เดินทางจากเมืองนาซาเร็ธแคว้นกาลิลี ไปที่เมืองของดาวิดชื่อเบธเลเฮมในแคว้นยูเดียด้วย เพราะว่าเขาเป็นวงศ์วานและเชื้อสายของดาวิด</verse>
				<verse number="5">เขาไปจดทะเบียนพร้อมกับมารีย์หญิงที่เขาหมั้นไว้แล้วและกำลังตั้งครรภ์</verse>
				<verse number="6">ขณะเขาทั้งสองอยู่ที่นั่น ก็ถึงเวลาที่มารีย์จะคลอดบุตร</verse>
				<verse number="7">นางจึงคลอดบุตรชายหัวปี เอาผ้าอ้อมพันและวางไว้ในรางหญ้า เพราะว่าไม่มีที่ว่างในโรงแรมสำหรับพวกเขา</verse>
				<verse number="8">ในแถบนั้นมีพวกคนเลี้ยงแกะอยู่กลางทุ่งกำลังเฝ้าฝูงแกะของเขาในเวลากลางคืน</verse>
				<verse number="9">มีทูตสวรรค์องค์หนึ่งขององค์พระผู้เป็นเจ้า มาปรากฏแก่พวกเขา และพระรัศมีขององค์พระผู้เป็นเจ้าส่องล้อมรอบเขา และเขากลัวนัก</verse>
				<verse number="10">ทูตสวรรค์องค์นั้นกล่าวกับเขาทั้งหลายว่า “อย่ากลัวเลย เพราะเรานำข่าวดีมายังพวกท่าน เป็นความยินดีอย่างยิ่งที่จะมาถึงคนทั้งหลาย</verse>
				<verse number="11">เพราะว่าในวันนี้ พระผู้ช่วยให้รอดของพวกท่านคือพระคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้ามาประสูติที่เมืองของดาวิด</verse>
				<verse number="12">นี่จะเป็นหมายสำคัญสำหรับพวกท่าน คือท่านจะพบพระกุมารนั้นพันผ้าอ้อมนอนอยู่ในรางหญ้า”</verse>
				<verse number="13">ในทันใดนั้น ชาวสวรรค์หมู่หนึ่งมาปรากฏอยู่กับทูตสวรรค์องค์นั้นร่วมสรรเสริญพระเจ้าว่า</verse>
				<verse number="14">“พระสิริจงมีแด่พระเจ้าในที่สูงสุด ส่วนบนแผ่นดินโลก สันติสุขจงมีท่ามกลางมนุษย์ทั้งหลายที่พระองค์โปรดปรานนั้น”</verse>
				<verse number="15">เมื่อทูตสวรรค์เหล่านั้นไปจากพวกเขาขึ้นสู่สวรรค์แล้ว บรรดาคนเลี้ยงแกะก็พูดกันว่า “ให้เราไปยังเมืองเบธเลเฮมดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตามที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงแจ้งกับเรา”</verse>
				<verse number="16">เขาก็รีบไป แล้วพบนางมารีย์กับโยเซฟ และพบพระกุมารนั้นนอนอยู่ในรางหญ้า</verse>
				<verse number="17">เมื่อพวกเขาเห็นแล้วจึงเล่าเรื่องที่เขาได้ยินถึงพระกุมารนั้น</verse>
				<verse number="18">คนทั้งหลายที่ได้ยินก็ประหลาดใจเกี่ยวกับเรื่องที่คนเลี้ยงแกะบอกกับเขา</verse>
				<verse number="19">ส่วนนางมารีย์ก็เก็บสิ่งเหล่านั้นไว้และรำพึงอยู่ในใจ</verse>
				<verse number="20">บรรดาคนเลี้ยงแกะจึงกลับไปถวายพระเกียรติและสรรเสริญพระเจ้า สำหรับเหตุการณ์ทุกอย่างที่เขาได้ยินและได้เห็นดังที่กล่าวไว้กับพวกเขา</verse>
				<verse number="21">หลังจากครบแปดวันซึ่งเป็นวันที่จะให้พระกุมารนั้นเข้าสุหนัต เขาจึงให้นามว่าเยซู ดังที่ทูตสวรรค์กล่าวไว้ก่อน จะปฏิสนธิในครรภ์</verse>
				<verse number="22">เมื่อถึงเวลาทำพิธีชำระตัวตามธรรมบัญญัติของโมเสส บิดามารดาจึงนำพระกุมารไปยังกรุงเยรูซาเล็มเพื่อถวายแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="23">ตามที่เขียนไว้แล้วในธรรมบัญญัติขององค์พระผู้เป็นเจ้า ว่า “บุตรชายหัวปีทุกคนจะต้องเป็นบุตรที่ถวายแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า”</verse>
				<verse number="24">แล้วพวกเขาก็ถวายเครื่องบูชาตามที่ตรัสสั่งไว้แล้วในธรรมบัญญัติขององค์พระผู้เป็นเจ้า คือ นกเขาคู่หนึ่ง หรือนกพิราบหนุ่มสองตัว</verse>
				<verse number="25">มีชายคนหนึ่งในกรุงเยรูซาเล็มชื่อสิเมโอน เป็นคนชอบธรรมและยำเกรงพระเจ้า ท่านคอยเวลาที่พวกอิสราเอลจะได้รับการปลอบโยนใจ และพระวิญญาณบริสุทธิ์ก็สถิตกับท่าน</verse>
				<verse number="26">พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงสำแดงแก่ท่านว่าท่านจะไม่ตายจนกว่าจะได้เห็นพระคริสต์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="27">เมื่อสิเมโอนเข้าไปในบริเวณพระวิหารโดยการทรงนำของพระวิญญาณ และขณะที่บิดามารดานำพระกุมารเยซูเข้าไปเพื่อจะทำต่อพระกุมารตามธรรมเนียมของธรรมบัญญัตินั้น</verse>
				<verse number="28">สิเมโอนเข้าไปอุ้มพระกุมาร และสรรเสริญพระเจ้าว่า</verse>
				<verse number="29">“ข้าแต่องค์เจ้านาย บัดนี้ขอทรงให้ทาสของพระองค์ไปเป็นสุข ตามพระดำรัสของพระองค์</verse>
				<verse number="30">เพราะว่าตาของข้าพระองค์ได้เห็นความรอดของพระองค์แล้ว</verse>
				<verse number="31">ซึ่งพระองค์ทรงจัดเตรียมไว้ต่อหน้าชนชาติทั้งหลาย</verse>
				<verse number="32">เป็นความสว่างที่ส่องแก่คนต่างชาติ และเป็นศักดิ์ศรีของพวกอิสราเอลชนชาติของพระองค์”</verse>
				<verse number="33">ส่วนบิดามารดาของพระกุมารนั้นก็ประหลาดใจเพราะถ้อยคำที่ท่านกล่าวถึงพระกุมาร</verse>
				<verse number="34">แล้วสิเมโอนก็อวยพรเขา แล้วกล่าวแก่นางมารีย์มารดาพระกุมารนั้นว่า “นี่แน่ะ พระกุมารนี้ได้รับการเลือกสรรเพื่อเป็นเหตุให้หลายคนในพวกอิสราเอลล้มลงหรือลุกขึ้น และจะเป็นหมายสำคัญที่คนจะปฏิเสธ</verse>
				<verse number="35">เพื่อที่ว่าความคิดในใจของคนจำนวนมากจะปรากฏแจ้ง ถึงหัวใจของท่านเองก็จะถูกดาบแทงทะลุด้วย”</verse>
				<verse number="36">มีผู้เผยพระวจนะหญิงคนหนึ่งชื่ออันนา เป็นบุตรีของฟานูเอลในเผ่าอาเชอร์ นางชรามากแล้ว นางอยู่กับสามีได้เพียงเจ็ดปีหลังจากแต่งงาน</verse>
				<verse number="37">แล้วก็เป็นม่ายมาจนถึงอายุแปดสิบสี่ปี นางไม่เคยออกไปจากบริเวณพระวิหารเลย แต่อยู่นมัสการถืออดอาหารและอธิษฐานทั้งกลางวันกลางคืน</verse>
				<verse number="38">ในขณะนั้น ผู้หญิงคนนี้ก็เข้ามาขอบพระคุณพระเจ้าและกล่าวถึงพระกุมารให้คนทั้งหลายที่คอยการทรงไถ่กรุงเยรูซาเล็มฟัง</verse>
				<verse number="39">เมื่อโยเซฟกับนางมารีย์ทำสิ่งต่างๆ ตามธรรมบัญญัติขององค์พระผู้เป็นเจ้าเสร็จแล้ว จึงกลับไปยังนาซาเร็ธเมืองของตนในแคว้นกาลิลี</verse>
				<verse number="40">พระกุมารนั้นก็เจริญวัยแข็งแรงขึ้น เต็มเปี่ยมด้วยสติปัญญา และพระคุณของพระเจ้าอยู่กับท่าน</verse>
				<verse number="41">บิดามารดานั้นเคยขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็มในเทศกาลปัสกา ทุกๆ ปี</verse>
				<verse number="42">ดังนั้นเมื่อพระกุมารมีอายุได้สิบสองปี พวกเขาก็ขึ้นไปร่วมเทศกาลนั้นตามธรรมเนียม</verse>
				<verse number="43">หลังจากครบกำหนดวันเทศกาลแล้ว ขณะกำลังเดินทางกลับ พระกุมารเยซูยังคงค้างอยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม แต่บิดามารดาไม่รู้</verse>
				<verse number="44">เพราะเขาทั้งสองคิดว่าพระกุมารอยู่ในหมู่คนที่มาด้วยกัน เขาจึงเดินทางต่อไปได้วันหนึ่งแล้วก็เริ่มหาพระกุมารในหมู่ญาติพี่น้องและพวกคนที่รู้จักกัน</verse>
				<verse number="45">เมื่อไม่พบจึงกลับไปตามหาที่กรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="46">เมื่อหาได้สามวันแล้ว ก็พบพระกุมารนั่งอยู่ในพระวิหารท่ามกลางพวกอาจารย์ กำลังฟังและไต่ถามอาจารย์เหล่านั้นอยู่</verse>
				<verse number="47">คนทั้งหลายที่ได้ยินต่างประหลาดใจในสติปัญญาและคำตอบของพระกุมารนั้น</verse>
				<verse number="48">ส่วนบิดามารดาเมื่อเห็นแล้วก็ประหลาดใจ มารดากล่าวว่า “ลูกเอ๋ย ทำไมถึงทำกับเราอย่างนี้ ดูซิ พ่อกับแม่เที่ยวตามหาลูกด้วยความทุกข์ใจ”</verse>
				<verse number="49">พระเยซูตอบว่า “พ่อกับแม่ตามหาลูกทำไม? พ่อกับแม่ไม่รู้หรือว่าลูกต้องอยู่ในพระนิเวศของพระบิดา? ”</verse>
				<verse number="50">แต่บิดามารดาไม่เข้าใจคำที่พระเยซูกล่าวกับเขาทั้งสอง</verse>
				<verse number="51">แล้วพระกุมารก็ลงไปกับบิดามารดา ยังเมืองนาซาเร็ธ และยอมเชื่อฟังเขาทั้งสอง ส่วนมารดาเก็บเรื่องราวทั้งหมดนั้นไว้ในใจ</verse>
				<verse number="52">พระเยซูเจริญขึ้นในด้านสติปัญญาและด้านร่างกาย เป็นที่ชอบต่อพระพักตร์พระเจ้าและต่อหน้าคนทั้งหลายด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ในปีที่สิบห้าแห่งรัชกาลของจักรพรรดิทิเบริอัส ปอนทิอัสปีลาตเป็นเจ้าเมืองยูเดีย เฮโรดเป็นเจ้าเมืองกาลิลี ฟีลิปน้องชายของเฮโรดเป็นเจ้าเมืองอิทูเรียกับเมืองตราโคนิติส ลีซาเนียสเป็นเจ้าเมืองอาบีเลน</verse>
				<verse number="2">และอันนาสกับคายาฟาสเป็นมหาปุโรหิต ช่วงเวลานี้เองที่พระวจนะของพระเจ้ามาถึงยอห์นบุตรเศคาริยาห์ในถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="3">ยอห์นจึงไปทั่วลุ่มแม่น้ำจอร์แดน ประกาศให้คนกลับใจใหม่และรับบัพติศมาเพื่อให้พระเจ้าทรงยกโทษความผิดบาป</verse>
				<verse number="4">ตามที่มีเขียนไว้ในหนังสือที่เป็นถ้อยคำของอิสยาห์ผู้เผยพระวจนะว่า “มีเสียงของผู้หนึ่งป่าวร้องในถิ่นทุรกันดารว่า จงเตรียมมรรคา แห่งองค์พระผู้เป็นเจ้า จงทำหนทางของพระองค์ให้ตรงไป</verse>
				<verse number="5">หุบเขาทุกแห่งจะถมให้เต็ม ภูเขาและเนินทุกแห่งจะให้ต่ำลง ทางคดจะกลายเป็นทางตรง และทางที่สูงๆ ต่ำๆ จะเป็นทางราบ</verse>
				<verse number="6">และมนุษย์ทั้งหลายจะได้เห็นความรอดของพระเจ้า”</verse>
				<verse number="7">ยอห์นกล่าวกับฝูงชนที่ออกมารับบัพติศมา จากท่านว่า “พวกชาติงูร้าย ใครเตือนพวกท่านให้หนีจากพระพิโรธที่จะมานั้น</verse>
				<verse number="8">จงพิสูจน์การกลับใจด้วยผลที่เกิดขึ้น อย่านึกว่าตนมีอับราฮัมเป็นบิดา เพราะข้าพเจ้าจะบอกพวกท่านว่า พระเจ้าทรงสามารถทำให้ก้อนหินเหล่านี้กำเนิดบุตรแก่อับราฮัมได้</verse>
				<verse number="9">บัดนี้ขวานวางไว้ที่โคนต้นไม้แล้ว และทุกต้นที่ไม่เกิดผลดีจะต้องถูกตัดแล้วโยนทิ้งในกองไฟ ”</verse>
				<verse number="10">ฝูงชนจึงถามท่านว่า “เราจะต้องทำอย่างไร?”</verse>
				<verse number="11">ท่านตอบพวกเขาว่า “ใครมีเสื้อสองตัวจงแบ่งปันให้แก่คนที่ไม่มี และใครมีอาหารก็จงทำเหมือนกัน”</verse>
				<verse number="12">พวกคนเก็บภาษีต่างก็มาขอรับบัพติศมาด้วย และถามท่านว่า “อาจารย์ เราต้องทำอย่างไร?”</verse>
				<verse number="13">ท่านจึงตอบพวกเขาว่า “อย่าเก็บภาษีเกินพิกัด”</verse>
				<verse number="14">พวกทหารก็ถามท่านด้วยว่า “แล้วเราล่ะ จะต้องทำอย่างไร?” ท่านตอบเขาว่า “อย่ากรรโชก อย่าใส่ความเพื่อเอาเงิน แต่จงพอใจในค่าจ้างของตัวเอง”</verse>
				<verse number="15">ส่วนคนทั้งหลายนั้นกำลังรอคอย และครุ่นคิดเรื่องยอห์นว่า ท่านเป็นพระคริสต์ผู้นั้นหรือไม่</verse>
				<verse number="16">ยอห์นตอบพวกเขาว่า “ข้าพเจ้าให้พวกท่านรับบัพติศมาด้วยน้ำ แต่จะมีพระองค์หนึ่งเสด็จมา ทรงยิ่งใหญ่กว่าข้าพเจ้า ซึ่งข้าพเจ้าไม่คู่ควรแม้แต่จะแก้สายฉลองพระบาท ของพระองค์ พระองค์จะทรงให้พวกท่านรับบัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์และด้วยไฟ</verse>
				<verse number="17">พระองค์ทรงถือพลั่วอยู่ในพระหัตถ์แล้ว เพื่อจะทรงชำระลานข้าวของพระองค์ให้ทั่ว และเพื่อจะรวบรวมข้าวของพระองค์ไว้ในยุ้งฉาง แต่พระองค์จะทรงเผาแกลบด้วยไฟที่ไม่มีวันดับ”</verse>
				<verse number="18">ยอห์นยังตักเตือนประชาชนอีกหลายเรื่องและประกาศข่าวดีแก่พวกเขา</verse>
				<verse number="19">ส่วนเฮโรดเจ้าเมืองเมื่อถูกยอห์นติเตียนเพราะเรื่องนางเฮโรเดียสภรรยาของน้องชาย และเพราะเรื่องความชั่วทั้งหมดที่ท่านทำ</verse>
				<verse number="20">ท่านก็ยิ่งทำความชั่วเพิ่มมากขึ้นกว่าที่เคยทำมาแล้ว คือจับยอห์นขังไว้ในคุก</verse>
				<verse number="21">เมื่อคนทั้งหลายรับบัพติศมา พระเยซูก็ทรงรับบัพติศมาด้วย ขณะที่พระองค์ทรงอธิษฐานอยู่ ท้องฟ้าก็แหวกออก</verse>
				<verse number="22">และพระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงรูปสัณฐานเหมือนนกพิราบเสด็จลงมาอยู่กับพระองค์ และมีพระสุรเสียงมาจากฟ้าสวรรค์ว่า “ท่านเป็นบุตรที่รักของเรา เราชอบใจท่านมาก”</verse>
				<verse number="23">เมื่อพระเยซูทรงเริ่มพระราชกิจนั้น พระองค์มีพระชนมายุประมาณสามสิบพรรษา ในความคิดของคนทั่วไป เข้าใจว่าพระองค์เป็นบุตรของโยเซฟซึ่งเป็นบุตรของเฮลี</verse>
				<verse number="24">เฮลีเป็นบุตรของมัทธัต มัทธัตเป็นบุตรของเลวี เลวีเป็นบุตรของเมลคี เมลคีเป็นบุตรยันนาย ยันนายเป็นบุตรของโยเซฟ</verse>
				<verse number="25">โยเซฟเป็นบุตรของมัทธาธีอัส มัทธาธีอัสเป็นบุตรของอาโมส อาโมสเป็นบุตรของนาฮูม นาฮูมเป็นบุตรของเอสลี เอสลีเป็นบุตรของนักกาย</verse>
				<verse number="26">นักกายเป็นบุตรของมาอาท มาอาทเป็นบุตรของมัทธาธีอัส มัทธาธีอัสเป็นบุตรของเสเมอิน เสเมอินเป็นบุตรของโยเสค โยเสคเป็นบุตรของโยดา</verse>
				<verse number="27">โยดาเป็นบุตรของโยอานัน โยอานันเป็นบุตรของเรซา เรซาเป็นบุตรของเศรุบบาเบล เศรุบบาเบลเป็นบุตรของเชอัลทิเอล เชอัลทิเอลเป็นบุตรของเนรี</verse>
				<verse number="28">เนรีเป็นบุตรของเมลคี เมลคีเป็นบุตรของอัดดี อัดดีเป็นบุตรของโคสัม โคสัมเป็นบุตรของเอลมาดัม เอลมาดัมเป็นบุตรของเอร์</verse>
				<verse number="29">เอร์เป็นบุตรของโยชูวา โยชูวาเป็นบุตรของเอลีเยเซอร์ เอลีเยเซอร์เป็นบุตรของโยริม โยริมเป็นบุตรของมัทธัต มัทธัตเป็นบุตรของเลวี</verse>
				<verse number="30">เลวีเป็นบุตรของสิเมโอน สิเมโอนเป็นบุตรของยูดาห์ ยูดาห์เป็นบุตรของโยเซฟ โยเซฟเป็นบุตรของโยนาม โยนามเป็นบุตรของเอลียาคิม</verse>
				<verse number="31">เอลียาคิมเป็นบุตรของเมเลอา เมเลอาเป็นบุตรของเมนนา เมนนาเป็นบุตรของมัทตะธา มัทตะธาเป็นบุตรของนาธัน นาธันเป็นบุตรของดาวิด</verse>
				<verse number="32">ดาวิดเป็นบุตรของเจสซี เจสซีเป็นบุตรของโอเบด โอเบดเป็นบุตรของโบอาส โบอาสเป็นบุตรของสัลโมน สัลโมนเป็นบุตรของนาโชน</verse>
				<verse number="33">นาโชนเป็นบุตรของอัมมีนาดับ อัมมีนาดับเป็นบุตรของอัดมิน อัดมินเป็นบุตรของอารนี อารนีเป็นบุตรของเฮสโรน เฮสโรนเป็นบุตรของเปเรศ เปเรศเป็นบุตรของยูดาห์</verse>
				<verse number="34">ยูดาห์เป็นบุตรของยาโคบ ยาโคบเป็นบุตรของอิสอัค อิสอัคเป็นบุตรของอับราฮัม อับราฮัมเป็นบุตรของเท-ราห์ เท-ราห์เป็นบุตรของนาโฮร์</verse>
				<verse number="35">นาโฮร์เป็นบุตรของเสรุก เสรุกเป็นบุตรของเรอู เรอูเป็นบุตรของเปเลก เปเลกเป็นบุตรของเอเบอร์ เอเบอร์เป็นบุตรของเช-ลาห์</verse>
				<verse number="36">เช-ลาห์เป็นบุตรของไคนาน ไคนานเป็นบุตรของอารฟาซัด อารฟาซัดเป็นบุตรของเชม เชมเป็นบุตรของโนอาห์ โนอาห์เป็นบุตรของลาเมค</verse>
				<verse number="37">ลาเมคเป็นบุตรของเมธูเสลาห์ เมธูเสลาห์เป็นบุตรของเอโนค เอโนคเป็นบุตรของยาเรด ยาเรดเป็นบุตรของมาหะลาเลเอล มาหะลาเลเอลเป็นบุตรของไคนาน</verse>
				<verse number="38">ไคนานเป็นบุตรของเอโนส เอโนสเป็นบุตรของเสท เสทเป็นบุตรของอาดัม อาดัมเป็นบุตรของพระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พระเยซูทรงเต็มเปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ ทรงกลับจากแม่น้ำจอร์แดน และพระวิญญาณทรงนำพระองค์ไปในถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="2">ที่ซึ่งพระองค์ทรงถูกมารทดลองถึงสี่สิบวัน ตลอดวันเหล่านั้นพระองค์ไม่ได้เสวยอะไรเลย และเมื่อสิ้นสุดแล้ว พระองค์ก็ทรงหิว</verse>
				<verse number="3">มารจึงพูดกับพระองค์ว่า “ถ้าท่านเป็นพระบุตรของพระเจ้า จงสั่งก้อนหินนี้ให้กลายเป็นขนมปัง”</verse>
				<verse number="4">แต่พระเยซูตรัสตอบมารว่า “มีพระคัมภีร์เขียนไว้ว่า ‘มนุษย์จะดำรงชีวิตด้วยอาหารเพียงอย่างเดียวไม่ได้’ ”</verse>
				<verse number="5">แล้วมารจึงนำพระองค์ขึ้นไปบนที่สูง สำแดงราชอาณาจักรต่างๆ ทั่วพิภพให้พระองค์เห็นภายในพริบตาเดียว</verse>
				<verse number="6">แล้วมารพูดกับพระองค์ว่า “อำนาจและความรุ่งโรจน์ทั้งหมดนี้เราจะยกให้แก่ท่าน เพราะว่าเราได้รับมอบสิทธิ์นี้ไว้แล้ว และเราปรารถนาจะให้ใครก็ได้ตามใจเรา</verse>
				<verse number="7">ถ้าท่านกราบนมัสการเรา ทุกๆ สิ่งจะเป็นของท่าน”</verse>
				<verse number="8">แต่พระเยซูตรัสตอบมารว่า “พระคัมภีร์เขียนไว้ว่า ‘จงกราบนมัสการองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของท่าน และปรนนิบัติพระองค์ แต่ผู้เดียว’ ”</verse>
				<verse number="9">แล้วมารจึงนำพระองค์ไปที่กรุงเยรูซาเล็ม และให้พระองค์ประทับอยู่ที่ยอดหลังคาพระวิหาร แล้วพูดกับพระองค์ว่า “ถ้าท่านเป็นพระบุตรของพระเจ้า จงกระโจนลงไปจากที่นี่</verse>
				<verse number="10">เพราะพระคัมภีร์เขียนไว้ว่า ‘พระเจ้าจะรับสั่งเรื่องท่านต่อบรรดาทูตสวรรค์ของพระองค์ ให้ป้องกันรักษาท่านไว้</verse>
				<verse number="11">และ เหล่าทูตสวรรค์จะเอามือประคองชูท่าน ไม่ให้เท้าของท่านกระทบหิน ’ ”</verse>
				<verse number="12">พระเยซูจึงตรัสตอบมารว่า “มีคำกล่าวไว้ว่า ‘อย่าทดลององค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของท่าน’ ”</verse>
				<verse number="13">เมื่อมารทดลองทุกอย่างจนหมดแล้ว จึงจากพระองค์ไปจนกว่าจะถึงโอกาสเหมาะ</verse>
				<verse number="14">พระเยซูเสด็จกลับไปที่แคว้นกาลิลีด้วยฤทธิ์เดชแห่งพระวิญญาณ และกิตติศัพท์ของพระองค์ก็เลื่องลือไปทั่วทุกแว่นแคว้นโดยรอบ</verse>
				<verse number="15">พระองค์ทรงสั่งสอนในธรรมศาลาของพวกเขา และได้รับการสรรเสริญจากคนทั้งหลาย</verse>
				<verse number="16">แล้วพระองค์เสด็จมาถึงเมืองนาซาเร็ธ ที่ซึ่งพระองค์ทรงเจริญวัยขึ้น พระองค์เสด็จเข้าไปในธรรมศาลาในวันสะบาโตเช่นเคย และทรงยืนขึ้นเพื่อจะอ่านพระธรรม</verse>
				<verse number="17">เขาจึงส่งคัมภีร์อิสยาห์ผู้เผยพระวจนะให้แก่พระองค์ เมื่อพระองค์ทรงคลี่หนังสือนั้นออก ก็ทรงพบข้อที่เขียนไว้ว่า</verse>
				<verse number="18">“พระวิญญาณขององค์พระผู้เป็นเจ้า สถิตกับข้าพเจ้า เพราะว่าพระองค์ทรงเจิมตั้งข้าพเจ้าไว้ เพื่อนำข่าวดีมายังคนยากจน พระองค์ทรงใช้ข้าพเจ้ามาประกาศอิสรภาพแก่พวกเชลย ประกาศแก่คนตาบอดว่าจะได้เห็นอีก ปล่อยผู้ถูกบีบบังคับให้เป็นอิสระ</verse>
				<verse number="19">และประกาศปีแห่งความโปรดปรานขององค์พระผู้เป็นเจ้า”</verse>
				<verse number="20">แล้วพระองค์ทรงม้วนหนังสือส่งคืนให้แก่เจ้าหน้าที่ แล้วประทับลง และตาของทุกคนที่อยู่ในธรรมศาลาก็จ้องดูพระองค์</verse>
				<verse number="21">พระองค์จึงเริ่มต้นตรัสกับเขาทั้งหลายว่า “พระคัมภีร์ตอนนี้ที่พวกท่านได้ยินกับหูก็สำเร็จแล้วในวันนี้”</verse>
				<verse number="22">ทุกคนก็กล่าวชมเชยพระองค์ และประหลาดใจในถ้อยคำที่ประกอบด้วยพระคุณซึ่งพระองค์ตรัส และกล่าวว่า “คนนี้เป็นลูกของโยเซฟไม่ใช่หรือ?”</verse>
				<verse number="23">พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า “พวกท่านคงอยากจะกล่าวภาษิตข้อนี้แก่เราเป็นแน่ คือ ‘หมอจงรักษาตัวเองเถิด’ และพวกท่านคงอยากจะพูดว่า ‘สิ่งต่างๆ ที่เราได้ยินว่าท่านทำในเมืองคาเปอรนาอุม จงทำในเมืองของตัวเองที่นี่ด้วยซิ’ ”</verse>
				<verse number="24">พระองค์ตรัสต่อไปว่า “เราบอกความจริงแก่พวกท่านว่า ไม่มีผู้เผยพระวจนะคนใดได้รับการยอมรับในบ้านเกิดของตัวเอง</verse>
				<verse number="25">และเราบอกความจริงแก่พวกท่านว่า มีหญิงม่ายอยู่มากมายท่ามกลางพวกอิสราเอลในสมัยของเอลียาห์ เมื่อท้องฟ้าปิดถึงสามปีหกเดือนจนเกิดการกันดารอาหารอย่างมากทั่วทั้งแผ่นดิน</verse>
				<verse number="26">พระเจ้าไม่ทรงใช้เอลียาห์ให้ไปหาหญิงม่ายคนใดในพวกนั้นเลย เว้นแต่หญิงม่ายในบ้านศาเรฟัทแขวงเมืองไซดอน</verse>
				<verse number="27">และมีคนโรคเรื้อนอยู่มากมายท่ามกลางพวกอิสราเอลในสมัยของเอลีชาผู้เผยพระวจนะด้วย แต่ไม่มีใครได้รับการรักษาให้หายเว้นแต่นาอามานชาวซีเรีย ”</verse>
				<verse number="28">เมื่อทุกคนในธรรมศาลาได้ยินอย่างนั้นก็ฉุนเฉียวอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="29">จึงลุกขึ้นผลักไสพระองค์ออกจากเมือง และพาพระองค์ไปที่หน้าผาของเนินเขาที่เมืองนั้นตั้งอยู่ ตั้งใจจะผลักให้พระองค์ตกลงไป</verse>
				<verse number="30">แต่พระองค์ทรงฝ่าพ้นพวกเขาและเสด็จจากไป</verse>
				<verse number="31">แล้วพระองค์เสด็จไปถึงเมืองคาเปอรนาอุมแคว้นกาลิลี และทรงสั่งสอนพวกเขาในวันสะบาโต</verse>
				<verse number="32">เขาก็อัศจรรย์ใจด้วยคำสอนของพระองค์ เพราะพระดำรัสของพระองค์ประกอบด้วยสิทธิอำนาจ</verse>
				<verse number="33">มีคนหนึ่งในธรรมศาลาที่มีผีโสโครกเข้าสิง ร้องเสียงดังว่า</verse>
				<verse number="34">“พระเยซูชาวนาซาเร็ธ พระองค์มายุ่งกับเราทำไม? พระองค์มาทำลายเราหรือ? ข้ารู้ว่าพระองค์เป็นใคร พระองค์คือองค์บริสุทธิ์ของพระเจ้า”</verse>
				<verse number="35">พระเยซูจึงตรัสห้ามมันว่า “นิ่งเสีย จงออกมาจากตัวเขา” ผีนั้นก็ทำให้เขาล้มลงท่ามกลางฝูงชน แล้วก็ออกจากตัวเขา แต่ไม่ได้ทำอันตรายเขาเลย</verse>
				<verse number="36">ทุกคนก็ประหลาดใจพูดกันว่า “ถ้อยคำของคนนี้มีอะไรพิเศษนะ เพราะท่านสั่งผีโสโครกด้วยสิทธิอำนาจและฤทธิ์เดช และพวกมันก็ออก”</verse>
				<verse number="37">กิตติศัพท์ของพระองค์จึงเลื่องลือไปทุกตำบลที่อยู่รอบนั้น</verse>
				<verse number="38">เมื่อพระองค์ทรงลุกออกจากธรรมศาลา ก็เสด็จเข้าไปในบ้านของซีโมน แม่ยายของซีโมนกำลังป่วยมีไข้สูง พวกเขาจึงอ้อนวอนขอให้พระองค์ช่วยนาง</verse>
				<verse number="39">พระองค์ทรงยืนอยู่ข้างคนป่วย ตรัสสั่งไข้ให้ออกจากนาง แล้วไข้ก็หาย และในทันใดนั้นแม่ยายของซีโมนก็ลุกขึ้นมาปรนนิบัติพระองค์กับพวกของพระองค์</verse>
				<verse number="40">พอตะวันยอแสง ใครที่มีคนเจ็บเป็นโรคต่างๆ ก็พามาหาพระองค์ พระองค์วางพระหัตถ์ถูกต้องเขาทุกคนให้หายจากโรค</verse>
				<verse number="41">ผีก็ออกจากตัวของหลายคนและร้องว่า “ท่านเป็นพระบุตรของพระเจ้า” แต่พระองค์ทรงห้ามพวกมันพูด เพราะมันรู้ว่าพระองค์เป็นพระคริสต์</verse>
				<verse number="42">พอถึงรุ่งเช้า พระองค์เสด็จออกไปยังที่เงียบสงัด ฝูงชนก็เที่ยวเสาะหาพระองค์ เมื่อพบแล้วก็หน่วงเหนี่ยวพระองค์ไว้ไม่ให้จากพวกเขาไป</verse>
				<verse number="43">แต่พระองค์ตรัสกับเขาว่า “เราต้องไปประกาศข่าวประเสริฐเรื่องแผ่นดินของพระเจ้าแก่เมืองอื่นๆ ด้วย พระองค์ทรงใช้เรามาก็เพราะเหตุนี้”</verse>
				<verse number="44">พระองค์จึงทรงเทศนาสั่งสอนต่อไปในธรรมศาลาต่างๆ ทั่วยูเดีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ต่อมาขณะที่พระองค์ทรงยืนอยู่บนฝั่งทะเลสาบเยนเนซาเรท และฝูงชนกำลังเบียดเสียดพระองค์เพื่อฟังพระวจนะของพระเจ้านั้น</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทอดพระเนตรเห็นเรือสองลำจอดอยู่ที่ริมฝั่งทะเลสาบ แต่ชาวประมงขึ้นจากเรือแล้วและกำลังซักอวนอยู่</verse>
				<verse number="3">พระองค์จึงเสด็จลงเรือลำหนึ่งซึ่งเป็นเรือของซีโมน ทรงขอให้เขาถอยออกไปจากฝั่งหน่อยหนึ่ง แล้วพระองค์ประทับลงสอนฝูงชนจากเรือลำนั้น</verse>
				<verse number="4">เมื่อพระองค์ตรัสสอนเสร็จแล้ว จึงตรัสกับซีโมนว่า “จงถอยออกไปที่น้ำลึก แล้วหย่อนอวนลงจับปลา”</verse>
				<verse number="5">ซีโมนทูลตอบว่า “อาจารย์ เราทอดอวนมาตลอดทั้งคืนแล้วไม่ได้อะไรเลย แต่ข้าพเจ้าก็จะหย่อนอวนลงตามคำของท่าน”</verse>
				<verse number="6">เมื่อพวกเขาหย่อนลงแล้วก็จับปลาได้จำนวนมาก จนอวนของเขาเริ่มจะปริ</verse>
				<verse number="7">พวกเขาจึงทำสัญญาณบอกเพื่อนๆ ที่อยู่ในเรืออีกลำหนึ่งให้มาช่วย พวกเขาก็มา และได้ปลาเต็มเรือทั้งสองลำจนเรือเพียบ</verse>
				<verse number="8">เมื่อซีโมนเปโตรเห็นอย่างนั้นแล้ว ก็ทรุดตัวลงที่เข่าของพระเยซูทูลว่า “นายเจ้าข้า ขอท่านไปให้ห่างจากข้าพเจ้าเถิด เพราะว่าข้าพเจ้าเป็นคนบาป”</verse>
				<verse number="9">เนื่องจากเขากับคนทั้งหลายที่อยู่ด้วยกันประหลาดใจเรื่องปลาที่เขาจับได้นั้น</verse>
				<verse number="10">ยากอบและยอห์นบุตรของเศเบดี ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมอาชีพกับซีโมนก็ประหลาดใจเหมือนกัน พระเยซูตรัสกับซีโมนว่า “อย่ากลัวเลย ตั้งแต่นี้ไปท่านจะเป็นผู้จับ คน”</verse>
				<verse number="11">เมื่อนำเรือมาถึงฝั่งแล้ว พวกเขาก็สละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างและตามพระองค์ไป</verse>
				<verse number="12">ต่อมาขณะที่พระเยซูประทับอยู่ในเมืองแห่งหนึ่ง ที่นั่นมีคนหนึ่งเป็นโรคเรื้อนเต็มทั้งตัว เมื่อเขาเห็นพระเยซูก็ซบหน้าลงถึงดินทูลอ้อนวอนพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอเพียงแต่พระองค์เต็มพระทัยเท่านั้น ก็จะทำให้ข้าพระองค์หายสะอาดได้”</verse>
				<verse number="13">พระองค์จึงยื่นพระหัตถ์แตะต้องเขาแล้วตรัสว่า “เราเต็มใจ จงหายสะอาดเถิด” ทันใดนั้นโรคเรื้อนของเขาก็หาย</verse>
				<verse number="14">พระองค์จึงกำชับเขาไม่ให้บอกใคร และตรัสว่า “จงไปแสดงตัวต่อปุโรหิต และถวายเครื่องบูชาสำหรับคนที่หายโรคเรื้อนแล้วตามที่โมเสสสั่งไว้ เพื่อเป็นหลักฐานยืนยันต่อทุกคน”</verse>
				<verse number="15">แต่กิตติศัพท์ของพระองค์ยิ่งเลื่องลือไป และมหาชนมาชุมนุมกันเพื่อจะฟังพระองค์และรับการรักษาโรคต่างๆ</verse>
				<verse number="16">แต่พระองค์มักจะเสด็จออกไปยังที่เปลี่ยวและทรงอธิษฐาน</verse>
				<verse number="17">ต่อมาวันหนึ่ง ขณะที่พระองค์ทรงสั่งสอนอยู่ มีพวกฟาริสีและพวกอาจารย์สอนธรรมบัญญัติมานั่งอยู่ด้วย เป็นคนที่มาจากทั่วทุกหมู่บ้านในแคว้นกาลิลี แคว้นยูเดีย และกรุงเยรูซาเล็ม ฤทธิ์เดชขององค์พระผู้เป็นเจ้า ก็อยู่กับพระองค์เพื่อที่จะรักษาโรคได้</verse>
				<verse number="18">และนี่แน่ะ มีบางคนหามคนง่อยซึ่งนอนอยู่บนที่นอนมา พวกเขาพยายามหาทางหามคนง่อยเข้ามาวางตรงหน้าพระองค์</verse>
				<verse number="19">แต่หาทางเข้ามาไม่ได้เพราะมีคนมาก เขาจึงขึ้นไปบนหลังคาตึก แล้วหย่อนคนง่อยพร้อมกับที่นอนลงมาตามช่องกระเบื้อง วางตรงหน้าพระเยซูท่ามกลางฝูงชน</verse>
				<verse number="20">เมื่อพระองค์ทอดพระเนตรเห็นความเชื่อของพวกเขา พระองค์จึงตรัสว่า “เพื่อนเอ๋ย บาปต่างๆ ของท่านได้รับการยกโทษแล้ว”</verse>
				<verse number="21">พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริสีจึงคิดในใจว่า “คนนี้พูดหมิ่นประมาทพระเจ้า เขาเป็นใครกัน? ใครจะอภัยบาปได้นอกจากพระเจ้าเท่านั้น?”</verse>
				<verse number="22">แต่เมื่อพระเยซูทรงทราบความคิดของพวกเขา พระองค์จึงตรัสกับเขาว่า “ทำไมท่านทั้งหลายจึงคิดในใจอย่างนี้?</verse>
				<verse number="23">การที่พูดว่า ‘บาปต่างๆ ของท่านได้รับการยกโทษแล้ว’ กับการพูดว่า ‘จงลุกขึ้นเดินไปเถิด’ แบบไหนจะง่ายกว่ากัน?</verse>
				<verse number="24">แต่ทั้งนี้เพื่อให้พวกท่านรู้ว่าบุตรมนุษย์มีสิทธิอำนาจในโลกที่จะยกโทษบาปได้” พระองค์จึงตรัสสั่งคนง่อยว่า “เราสั่งท่านว่าจงลุกขึ้นยกที่นอนแล้วกลับไปที่บ้านของท่าน”</verse>
				<verse number="25">ทันใดนั้นเขาก็ลุกขึ้นต่อหน้าทุกคน ยกที่นอนแล้วกลับบ้าน พร้อมกับถวายพระเกียรติแด่พระเจ้า</verse>
				<verse number="26">ทุกคนก็อัศจรรย์ใจและได้ถวายพระเกียรติแด่พระเจ้า ต่างเต็มไปด้วยความเกรงกลัวและพูดกันว่า “วันนี้เราได้เห็นสิ่งที่เหลือเชื่อ”</verse>
				<verse number="27">หลังจากเหตุการณ์เหล่านั้นแล้ว พระองค์เสด็จออกไป และทอดพระเนตรเห็นคนเก็บภาษีคนหนึ่งชื่อเลวีนั่งอยู่ที่ด่านภาษี จึงตรัสกับเขาว่า “จงตามเรามาเถิด”</verse>
				<verse number="28">เขาก็ลุกขึ้น สละทิ้งทุกสิ่งและตามพระองค์ไป</verse>
				<verse number="29">แล้วเลวีก็จัดงานเลี้ยงใหญ่เพื่อพระองค์ในบ้านของตน มีคนเก็บภาษีกลุ่มใหญ่และคนอื่นๆ มาร่วมในงานนั้นด้วย</verse>
				<verse number="30">พวกฟาริสีและพวกธรรมาจารย์ในคณะของเขาก็บ่นว่าพวกสาวกของพระองค์ กล่าวว่า “ทำไมพวกท่านมากินดื่มกับพวกคนเก็บภาษีและคนบาป? ”</verse>
				<verse number="31">พระเยซูตรัสตอบพวกเขาว่า “คนสบายไม่ต้องการหมอ แต่คนเจ็บป่วยต้องการ</verse>
				<verse number="32">เราไม่ได้มาเพื่อเรียกคนชอบธรรม แต่มาเรียกคนบาปให้กลับใจใหม่”</verse>
				<verse number="33">เขาทั้งหลายทูลพระองค์ว่า “ศิษย์ของยอห์นถืออดอาหารกันและอธิษฐานบ่อยๆ และศิษย์ของพวกฟาริสีก็ทำเหมือนกัน แต่ศิษย์ของท่านทั้งกินทั้งดื่ม”</verse>
				<verse number="34">พระเยซูจึงตรัสกับพวกเขาว่า “ท่านจะให้เพื่อนๆ ของเจ้าบ่าวอดอาหารขณะที่เจ้าบ่าวยังอยู่กับเขาอย่างนั้นหรือ?</verse>
				<verse number="35">แต่วันที่เจ้าบ่าวจะต้องจากสหายไปจะมาถึง และในวันนั้นเขาจะถืออดอาหาร”</verse>
				<verse number="36">แล้วพระองค์ทรงกล่าวคำเปรียบเทียบเรื่องหนึ่งแก่พวกเขาด้วย “ไม่มีใครฉีกผ้าจากเสื้อใหม่มาปะเสื้อเก่า ถ้าทำอย่างนั้นเสื้อใหม่จะขาด และผ้าที่ได้จากเสื้อใหม่ก็จะไม่เข้ากับเสื้อเก่าด้วย</verse>
				<verse number="37">ไม่มีใครเอาเหล้าองุ่นหมักใหม่ไปใส่ไว้ในถุงหนังเก่า ถ้าทำอย่างนั้น เหล้าองุ่นหมักใหม่จะทำให้ถุงหนังเก่าขาด และเหล้าองุ่นจะรั่ว ถุงหนังก็จะเสียไปด้วย</verse>
				<verse number="38">แต่เหล้าองุ่นหมักใหม่ต้องใส่ในถุงหนังใหม่</verse>
				<verse number="39">ไม่มีใครเมื่อดื่มเหล้าองุ่นหมักเก่าแล้ว จะอยากได้เหล้าองุ่นหมักใหม่ เพราะเขาย่อมจะกล่าวว่า ‘ของเก่านั้นดีกว่า’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ต่อมาในวันสะบาโตหนึ่ง ขณะที่พระองค์เสด็จไปตามทุ่งนา พวกสาวกของพระองค์เด็ดรวงข้าวขยี้ด้วยมือแล้วกิน</verse>
				<verse number="2">พวกฟาริสีบางคนจึงกล่าวว่า “ทำไมพวกท่านทำสิ่งที่ต้องห้ามในวันสะบาโต?”</verse>
				<verse number="3">พระเยซูตรัสตอบเขาว่า “พวกท่านไม่ได้อ่านเรื่องที่ดาวิดทำเมื่อหิวหรือ? ทั้งตัวท่านและพรรคพวกด้วย</verse>
				<verse number="4">ท่านเข้าไปในพระนิเวศของพระเจ้าและรับประทานขนมปังเฉพาะพระพักตร์ ทั้งให้พรรคพวกด้วย ซึ่งบัญญัติห้ามใครรับประทานนอกจากพวกปุโรหิตเท่านั้น”</verse>
				<verse number="5">แล้วพระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “บุตรมนุษย์เป็นเจ้าเป็นนายเหนือวันสะบาโต”</verse>
				<verse number="6">ในวันสะบาโตอีกวันหนึ่ง ขณะพระองค์เสด็จเข้าไปในธรรมศาลาและสั่งสอน ที่นั่นมีชายคนหนึ่งมือขวาลีบ</verse>
				<verse number="7">พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริสีก็คอยดูอยู่ว่าพระองค์จะทรงรักษาเขาในวันสะบาโตหรือไม่ เพื่อจะหาเหตุฟ้องพระองค์</verse>
				<verse number="8">แต่พระองค์ทรงทราบความคิดของพวกเขาจึงตรัสกับคนมือลีบนั้นว่า “จงลุกขึ้นออกมายืนข้างหน้า” เขาก็ลุกขึ้นยืน</verse>
				<verse number="9">แล้วพระเยซูตรัสกับพวกเขาว่า “เราจะถามพวกท่านว่าในวันสะบาโตนั้นควรจะทำการดีหรือการร้าย ควรจะช่วยชีวิตหรือทำลายชีวิต?”</verse>
				<verse number="10">พระองค์ทอดพระเนตรดูทุกคนโดยรอบ แล้วตรัสกับชายมือลีบคนนั้นว่า “จงเหยียดมือออก” เขาก็ทำตาม แล้วมือของเขาก็หายเป็นปกติ</verse>
				<verse number="11">แต่คนเหล่านั้นเต็มไปด้วยความเดือดดาล และปรึกษากันว่าจะทำอย่างไรกับพระเยซู</verse>
				<verse number="12">ในเวลาต่อมาพระเยซูเสด็จไปที่ภูเขาเพื่อจะอธิษฐาน พระองค์ทรงอธิษฐานต่อพระเจ้าตลอดทั้งคืน</verse>
				<verse number="13">พอถึงรุ่งเช้า พระองค์ทรงเรียกพวกสาวกมา แล้วทรงเลือกสาวกสิบสองคนผู้ซึ่งพระองค์ทรงให้ชื่อว่าอัครทูต</verse>
				<verse number="14">ได้แก่ ซีโมนที่พระองค์ทรงให้ชื่อว่าเปโตร อันดรูว์น้องชายของเปโตร ยากอบและยอห์น ฟีลิปและบารโธโลมิว</verse>
				<verse number="15">มัทธิวและโธมัส ยากอบบุตรอัลเฟอัส ซีโมนที่เรียกกันว่าเศโลเท</verse>
				<verse number="16">ยูดาสบุตรของยากอบ และยูดาสอิสคาริโอท ผู้ซึ่งต่อมาทรยศพระองค์</verse>
				<verse number="17">แล้วพระองค์กับอัครทูตสิบสองคนนั้นก็ลงมายืนอยู่บนที่ราบแห่งหนึ่ง พร้อมกับสาวกคนอื่นๆ และมหาชนที่มาจากทั่วแคว้นยูเดีย กรุงเยรูซาเล็ม รวมทั้งเมืองไทระและเมืองไซดอนซึ่งเป็นเมืองชายฝั่งทะเล เพื่อจะฟังพระองค์และให้พระองค์ทรงรักษาโรคของเขา</verse>
				<verse number="18">บรรดาคนที่ต้องทนทุกข์เพราะผีโสโครกก็ได้รับการรักษาให้หายด้วย</verse>
				<verse number="19">ฝูงชนทั้งหมดต่างพยายามที่จะสัมผัสพระองค์ เพราะว่ามีฤทธิ์เดชซ่านออกจากพระองค์และรักษาพวกเขาให้หายได้ทุกคน</verse>
				<verse number="20">พระองค์ทอดพระเนตรดูพวกสาวกของพระองค์แล้วตรัสว่า “ท่านทั้งหลายที่ยากจนก็เป็นสุข เพราะว่าแผ่นดินของพระเจ้าเป็นของท่าน</verse>
				<verse number="21">“ท่านทั้งหลายที่อดอยากเวลานี้ก็เป็นสุข เพราะว่าท่านจะได้อิ่มท้อง “ท่านทั้งหลายที่ร้องไห้เวลานี้ก็เป็นสุข เพราะว่าท่านจะได้หัวเราะ</verse>
				<verse number="22">“ท่านทั้งหลายเป็นสุขแม้มีคนเกลียดชังท่าน ไล่ท่านออกจากพวกเขา ประณามท่าน และเหยียดหยามท่านว่าเป็นคนชั่วช้าเนื่องจากท่านเห็นแก่บุตรมนุษย์</verse>
				<verse number="23">ในวันนั้นท่านทั้งหลายจงชื่นชมยินดีและโลดเต้น เพราะบำเหน็จของท่านมีบริบูรณ์ในสวรรค์ บรรพบุรุษของเขาก็ทำอย่างนั้นกับพวกผู้เผยพระวจนะเหมือนกัน</verse>
				<verse number="24">“แต่วิบัติแก่พวกท่านที่ร่ำรวย เพราะว่าท่านได้รับความสะดวกสบายแล้ว</verse>
				<verse number="25">“วิบัติแก่พวกท่านที่อิ่มท้องในเวลานี้ เพราะว่าท่านจะอดอยาก “วิบัติแก่พวกที่หัวเราะในเวลานี้ เพราะว่าท่านจะเป็นทุกข์และร้องไห้</verse>
				<verse number="26">“วิบัติเมื่อทุกคนบอกว่าท่านดี เพราะบรรพบุรุษของเขาก็ทำอย่างนั้นกับพวกผู้เผยพระวจนะเท็จเหมือนกัน</verse>
				<verse number="27">“แต่เราบอกพวกท่านที่กำลังฟังอยู่ว่า จงรักศัตรูของท่าน จงทำดีกับคนที่เกลียดชังท่าน</verse>
				<verse number="28">จงอวยพรแก่คนที่แช่งด่าท่าน จงอธิษฐานเผื่อคนที่ทำร้ายท่าน</verse>
				<verse number="29">ใครตบแก้มของท่านข้างหนึ่ง จงหันอีกข้างหนึ่งให้เขาด้วย ใครเอาเสื้อคลุมของท่านไป ถ้าเขาจะเอาเสื้อด้วยก็อย่าหวง</verse>
				<verse number="30">จงให้แก่ทุกคนที่ขอจากท่าน และถ้าใครเอาสิ่งของของท่านไป ก็อย่าทวงคืน</verse>
				<verse number="31">จงปฏิบัติต่อคนอื่นเหมือนอย่างที่พวกท่านปรารถนาให้เขาปฏิบัติต่อท่าน</verse>
				<verse number="32">“ถ้าพวกท่านรักเฉพาะคนที่รักท่าน ควรนับว่าเป็นคุณความดีของท่านด้วยหรือ? เพราะแม้แต่พวกคนบาปก็ยังรักเฉพาะคนที่รักเขาเหมือนกัน</verse>
				<verse number="33">ถ้าพวกท่านทำดีเฉพาะกับคนที่ทำดีต่อท่าน ควรนับว่าเป็นคุณความดีของท่านหรือ? เพราะแม้แต่พวกคนบาปก็ทำอย่างนั้นเหมือนกัน</verse>
				<verse number="34">ถ้าท่านทั้งหลายให้ยืมเฉพาะคนที่ท่านหวังจะได้คืน ควรนับว่าเป็นคุณความดีของท่านหรือ? เพราะแม้แต่พวกคนบาปก็ยังให้คนบาปยืมโดยหวังจะได้คืนเหมือนกัน</verse>
				<verse number="35">แต่จงรักศัตรูของท่านและทำดีต่อเขา จงให้เขายืมโดยไม่หวังที่จะได้คืน แล้วบำเหน็จของท่านทั้งหลายจะมีบริบูรณ์ แล้วท่านจะเป็นบุตรขององค์ผู้สูงสุด เพราะว่าพระองค์ทรงพระกรุณาทั้งต่อคนอกตัญญูและคนชั่ว</verse>
				<verse number="36">พวกท่านจงมีใจเมตตากรุณาเหมือนอย่างพระบิดาของท่านมีพระทัยเมตตากรุณา</verse>
				<verse number="37">“อย่าพิพากษาเขา แล้วพวกท่านจะไม่ถูกพิพากษา อย่าตัดสินลงโทษเขา แล้วพวกท่านจะไม่ถูกตัดสินลงโทษ จงยกโทษให้เขา แล้วพวกท่านจะได้รับการยกโทษ</verse>
				<verse number="38">จงให้เขา แล้วพวกท่านจะได้รับด้วยแบบยัดสั่นแน่นพูนล้นเต็มหน้าตักของท่าน เพราะว่าเมื่อท่านตวงให้เขาเท่าไร ท่านก็จะได้รับการตวงกลับคืนไปเท่านั้นเช่นกัน”</verse>
				<verse number="39">พระองค์ตรัสกับพวกเขาเป็นคำเปรียบเทียบอีกว่า “คนตาบอดจะนำทางคนตาบอดได้หรือ? ทั้งสองคนจะไม่ตกบ่อหรอกหรือ?</verse>
				<verse number="40">ศิษย์ย่อมไม่ใหญ่ไปกว่าครู แต่ศิษย์ทุกคนที่ได้รับการฝึกสอนอย่างสมบูรณ์แล้ว ก็จะเป็นเหมือนอย่างครู</verse>
				<verse number="41">ทำไมท่านมองเห็นผงที่อยู่ในตาพี่น้องของท่าน แต่กลับมองไม่เห็นไม้ทั้งท่อนที่อยู่ในตาของตนเอง?</verse>
				<verse number="42">ทำไมท่านจึงพูดกับพี่น้องของท่านว่า ‘น้องเอ๋ย ให้ฉันเขี่ยผงออกจากตาของเธอ’ แต่ท่านกลับมองไม่เห็นไม้ทั้งท่อนที่อยู่ในตาของท่านเอง โอ คนหน้าซื่อใจคด จงดึงไม้ทั้งท่อนออกจากตาของท่านก่อน แล้วท่านจะเห็นได้ถนัด จึงจะเขี่ยผงออกจากตาพี่น้องของท่านได้</verse>
				<verse number="43">“ต้นไม้ดีย่อมไม่เกิดผลเลว หรือต้นไม้เลวย่อมไม่เกิดผลดี</verse>
				<verse number="44">เพราะว่าจะรู้จักต้นไม้แต่ละต้นได้ ก็ด้วยผลของมัน เขาทั้งหลายย่อมไม่เก็บผลมะเดื่อจากต้นไม้มีหนามหรือเก็บผลองุ่นจากต้นระกำ</verse>
				<verse number="45">คนดีย่อมเอาสิ่งดีออกจากคลังดีในจิตใจของตน และคนชั่วย่อมเอาสิ่งชั่วออกจากคลังชั่วในจิตใจของตน เพราะว่าปากย่อมพูดสิ่งที่เต็มล้นอยู่ในจิตใจ</verse>
				<verse number="46">“ทำไมพวกท่านเรียกเราว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า ’ แต่ไม่ทำตามสิ่งที่เราบอกนั้น?</verse>
				<verse number="47">ทุกคนที่มาหาเราและฟังคำของเราแล้วทำตาม เราจะสำแดงให้พวกท่านรู้ว่าเขาเป็นเหมือนอะไร</verse>
				<verse number="48">เขาเป็นเหมือนคนหนึ่งที่สร้างบ้าน เขาขุดลึกลงไปแล้ววางรากฐานอยู่บนศิลา เมื่อมีน้ำท่วมและมีกระแสน้ำไหลเชี่ยวมาซัดบ้านนั้น มันก็ไม่หวั่นไหว เพราะถูกสร้างไว้อย่างมั่นคง</verse>
				<verse number="49">ส่วนคนที่ได้ยินและไม่ทำตาม ก็เป็นเหมือนคนหนึ่งที่สร้างบ้านอยู่บนดินโดยปราศจากรากฐาน เมื่อมีกระแสน้ำไหลเชี่ยวมาซัดบ้านนั้น มันก็พังทลายลงทันที และความหายนะของบ้านนั้นก็ยิ่งใหญ่”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เมื่อพระองค์ตรัสคำเหล่านั้นให้ประชาชนฟังเสร็จแล้ว พระองค์จึงเสด็จเข้าไปในเมืองคาเปอรนาอุม</verse>
				<verse number="2">มีทาสของนายร้อยคนหนึ่งที่นายรักมากป่วยเกือบจะตายแล้ว</verse>
				<verse number="3">เมื่อนายร้อยได้ยินเรื่องพระเยซู จึงส่งผู้ใหญ่บางคนของพวกยิวไปอ้อนวอน เชิญพระองค์เสด็จมารักษาทาสของเขา</verse>
				<verse number="4">พวกเขาจึงไปหาพระเยซูแล้วก็อ้อนวอนพระองค์ด้วยใจกระตือรือร้นว่า “นายร้อยคนนั้นเป็นคนที่พระองค์สมควรจะทำสิ่งนี้ให้</verse>
				<verse number="5">เพราะว่าท่านรักชนชาติของเราและสร้างธรรมศาลาให้เรา”</verse>
				<verse number="6">พระเยซูจึงเสด็จไปกับพวกเขา เมื่อไปเกือบจะถึงบ้านอยู่แล้ว นายร้อยก็ให้เพื่อนๆ ไปหาพระองค์ทูลว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ขออย่าได้ลำบากเลย เพราะว่าข้าพระองค์เป็นคนที่ไม่สมควรจะรับพระองค์เข้าใต้ชายคาบ้านของข้าพระองค์</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้นข้าพระองค์จึงเห็นว่าเป็นการไม่สมควรด้วยที่จะไปหาพระองค์ ขอเพียงแต่รับสั่ง ทาสของข้าพระองค์ก็จะหายโรค</verse>
				<verse number="8">เพราะว่าข้าพระองค์เองก็อยู่ใต้อำนาจทหารและมีทหารที่อยู่ใต้อำนาจ ถ้าข้าพระองค์บอกคนนี้ว่า ‘ไป’ เขาก็จะไป ถ้าบอกคนนั้นว่า ‘มา’ เขาก็จะมา ถ้าบอกทาสของข้าพระองค์ว่า ‘ทำสิ่งนี้’ เขาก็จะทำ”</verse>
				<verse number="9">เมื่อพระเยซูทรงได้ยินคำเหล่านั้นแล้วก็ประหลาดพระทัย จึงทรงเหลียวหลังตรัสกับฝูงชนที่ตามพระองค์มาว่า “เราบอกพวกท่านว่าเราไม่เคยพบความเชื่อมากเท่านี้แม้แต่ในอิสราเอล”</verse>
				<verse number="10">เมื่อพวกที่นายร้อยส่งมานั้นกลับถึงบ้าน ก็เห็นทาสคนนั้นหายเป็นปกติแล้ว</verse>
				<verse number="11">หลังจากนั้นไม่นาน พระองค์เสด็จไปยังเมืองหนึ่งชื่อนาอิน พวกสาวกของพระองค์พร้อมกับมหาชนก็ตามพระองค์ไป</verse>
				<verse number="12">ขณะที่มาใกล้ประตูเมืองนั้น นี่แน่ะ มีคนหามศพชายหนุ่มคนหนึ่งมา เขาเป็นบุตรชายคนเดียวของมารดาซึ่งเป็นหญิงม่าย ชาวเมืองจำนวนมากเดินมาพร้อมกับนาง</verse>
				<verse number="13">เมื่อพระองค์ทอดพระเนตรเห็นมารดาคนนั้น พระองค์ทรงสงสารนางและตรัสว่า “อย่าร้องไห้”</verse>
				<verse number="14">แล้วพระองค์เสด็จเข้าไปใกล้แตะต้องโลง พวกคนหามศพก็หยุดยืนอยู่ พระองค์จึงตรัสว่า “ชายหนุ่มเอ๋ย เราสั่งท่านให้ลุกขึ้น”</verse>
				<verse number="15">คนที่ตายนั้นก็ลุกขึ้นนั่งแล้วเริ่มพูด พระองค์จึงทรงมอบชายหนุ่มให้แก่มารดาของเขา</verse>
				<verse number="16">ทุกคนก็เกิดความเกรงกลัวและสรรเสริญพระเจ้าว่า “ผู้เผยพระวจนะยิ่งใหญ่มาเกิดท่ามกลางเราแล้ว พระเจ้าเสด็จมาเยี่ยมเยียนชนชาติของพระองค์”</verse>
				<verse number="17">แล้วกิตติศัพท์ของพระองค์ก็เลื่องลือไปตลอดทั่วยูเดียและทั่วแว่นแคว้นโดยรอบ</verse>
				<verse number="18">พวกศิษย์ของยอห์นก็เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ยอห์นฟัง</verse>
				<verse number="19">ท่านจึงเรียกศิษย์ของท่านสองคนมา แล้วใช้เขาไปหาองค์พระผู้เป็นเจ้าเพื่อถามว่า “ท่านเป็นคนที่จะมานั้นหรือ? หรือว่าเราจะต้องรอคอยอีกคนหนึ่ง?”</verse>
				<verse number="20">เมื่อสองคนนั้นไปหาพระองค์แล้ว เขาก็ทูลว่า “ยอห์นผู้ให้บัพติศมาใช้ข้าพเจ้ามาหาท่านเพื่อถามว่า ‘ท่านเป็นคนที่จะมานั้นหรือ? หรือว่าเราจะต้องคอยอีกคนหนึ่ง?’ ”</verse>
				<verse number="21">ในเวลานั้น พระเยซูทรงรักษาคนจำนวนมากให้หายจากโรคภัยต่างๆ และพ้นจากพวกวิญญาณชั่ว และทรงรักษาคนตาบอดหลายคนให้เห็นได้</verse>
				<verse number="22">แล้วพระองค์ตรัสตอบสองคนนั้นว่า “ไปบอกยอห์นในสิ่งที่ท่านได้เห็นและได้ยิน คือว่าคนตาบอดเห็นได้ คนง่อยเดินได้ คนโรคเรื้อนหายสะอาด คนหูหนวกได้ยิน คนตายเป็นขึ้นมา และพวกคนยากจนก็ได้รับฟังข่าวดี</verse>
				<verse number="23">ใครไม่มีเหตุสะดุดในตัวเรา คนนั้นก็เป็นสุข”</verse>
				<verse number="24">เมื่อผู้ส่งข่าวของยอห์นไปแล้ว พระองค์จึงตรัสกับฝูงชนถึงยอห์นว่า “ท่านทั้งหลายออกไปยังถิ่นทุรกันดารเพื่อดูอะไร? คงไม่ใช่ดูต้นอ้อไหวเมื่อถูกลมพัดหรอกนะ</verse>
				<verse number="25">ถ้าไม่ใช่แล้วพวกท่านไปดูอะไร? ไปดูคนที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าเนื้อดีหรือ? นี่แน่ะ คนที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้างดงามและอยู่อย่างฟุ่มเฟือยย่อมอยู่ในพระราชวัง</verse>
				<verse number="26">แล้วพวกท่านออกไปดูอะไร? ดูผู้เผยพระวจนะหรือ? แน่ทีเดียว เราบอกว่ายอห์นเป็นยิ่งกว่าผู้เผยพระวจนะ</verse>
				<verse number="27">คือท่านผู้นี้ที่พระคัมภีร์เขียนไว้ว่า ‘เราจะใช้ทูตของเรานำหน้าท่าน ผู้นั้นจะเตรียมมรรคา ไว้ข้างหน้า ท่าน’</verse>
				<verse number="28">เราบอกพวกท่านว่า ในบรรดาคนที่เกิดจากผู้หญิงนั้น ไม่มีใครยิ่งใหญ่กว่ายอห์น แต่คนที่ต่ำต้อยที่สุดในแผ่นดินของพระเจ้าก็ยังใหญ่กว่ายอห์น”</verse>
				<verse number="29">(ทุกคนรวมทั้งบรรดาคนเก็บภาษี เมื่อได้ยินก็ยอมรับว่าพระเจ้าทรงยุติธรรม โดยเขาได้รับบัพติศมาจากยอห์นแล้ว</verse>
				<verse number="30">แต่พวกฟาริสีและพวกผู้เชี่ยวชาญบัญญัติไม่ยอมรับพระประสงค์ของพระเจ้าที่มีต่อพวกเขา โดยเขาไม่รับบัพติศมาจากยอห์น)</verse>
				<verse number="31">“เพราะฉะนั้นเราจะเปรียบคนในยุคนี้กับอะไรดี?</verse>
				<verse number="32">ก็เปรียบเหมือนเด็กๆ ที่นั่งอยู่กลางตลาดร้องบอกแก่กันว่า ‘พวกฉันเป่าปี่ให้พวกเธอแต่พวกเธอไม่เต้น พวกฉันคร่ำครวญแต่พวกเธอไม่ร้องไห้’</verse>
				<verse number="33">เพราะว่ายอห์นผู้ให้บัพติศมา ไม่ได้กินขนมปังหรือดื่มเหล้าองุ่น พวกท่านก็ว่า ‘เขามีผีเข้าสิง’</verse>
				<verse number="34">ส่วนบุตรมนุษย์มาทั้งกินและดื่ม และพวกท่านก็ว่า ‘นี่ไง คนตะกละ คนขี้เมา เพื่อนของพวกคนเก็บภาษีและคนบาป’</verse>
				<verse number="35">แต่พระปัญญาก็ได้รับการพิสูจน์ว่าถูกต้องแล้วโดยบรรดาคนที่ทำตาม พระปัญญานั้น”</verse>
				<verse number="36">มีคนหนึ่งในพวกฟาริสีเชิญพระองค์ไปรับประทานอาหารกับเขา พระองค์ก็เสด็จเข้าไปในบ้านของฟาริสีคนนั้น แล้วเอนพระกายที่โต๊ะอาหาร</verse>
				<verse number="37">นี่แน่ะ มีหญิงคนหนึ่งในเมืองนั้นซึ่งเป็นคนบาป เมื่อรู้ว่าพระองค์กำลังเสวยอาหารอยู่ในบ้านของฟาริสีคนนั้น นางจึงนำผอบน้ำมันหอมมา</verse>
				<verse number="38">ยืนอยู่ข้างหลังใกล้พระบาทของพระองค์ แล้วร้องไห้น้ำตานองเปียกพระบาท นางจึงใช้ผมเช็ด จูบพระบาทของพระองค์แล้วเอาน้ำมันชโลม</verse>
				<verse number="39">ฟาริสีคนที่เชิญพระองค์มาเมื่อเห็นแล้วก็นึกในใจว่า “ถ้าท่านผู้นี้เป็นผู้เผยพระวจนะ ก็น่าจะรู้ว่าผู้หญิงที่แตะต้องตัวของท่านเป็นใครและเป็นคนอย่างไร เพราะนางเป็นคนบาป”</verse>
				<verse number="40">พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า “ซีโมน เรามีอะไรจะบอกท่าน” เขาทูลว่า “ท่านอาจารย์ เชิญพูดไปเถิด”</verse>
				<verse number="41">พระองค์จึงตรัสว่า “เจ้าหนี้คนหนึ่งมีลูกหนี้สองคน คนหนึ่งเป็นหนี้เงินห้าร้อยเดนาริอัน อีกคนหนึ่งเป็นหนี้ห้าสิบ</verse>
				<verse number="42">เมื่อเขาไม่สามารถใช้หนี้ได้ ท่านจึงยกหนี้ให้เขาทั้งสองคน ในสองคนนั้น คนไหนจะรักนายมากกว่า?”</verse>
				<verse number="43">ซีโมนจึงทูลว่า “ข้าพเจ้าคิดว่าน่าจะเป็นคนที่นายยกหนี้ให้มาก” พระองค์จึงตรัสกับเขาว่า “ท่านตัดสินได้ถูกต้อง”</verse>
				<verse number="44">พระองค์จึงทรงเหลียวหลังดูหญิงคนนั้น แล้วตรัสกับซีโมนว่า “ท่านเห็นหญิงคนนี้ใช่ไหม? เมื่อเราเข้ามาในบ้านของท่าน ท่านไม่ได้เอาน้ำมาล้างเท้าให้เรา แต่นางเอาน้ำตาล้างเท้าของเรา และเอาผมของนางเช็ด</verse>
				<verse number="45">ท่านไม่ได้จูบเรา แต่หญิงคนนี้ไม่ได้หยุดจูบเท้าของเราเลยนับตั้งแต่เราเข้ามา</verse>
				<verse number="46">ท่านไม่ได้เอาน้ำมันมาชโลมศีรษะของเรา แต่นางเอาน้ำมันหอมมาชโลมเท้าของเรา</verse>
				<verse number="47">เพราะฉะนั้นเราบอกท่านว่าบาปต่างๆ ของนางซึ่งมีมากมายนั้นได้รับการยกโทษแล้วเพราะนางรักมาก แต่คนที่ได้รับการยกโทษน้อยก็รักน้อย”</verse>
				<verse number="48">พระองค์จึงตรัสกับนางว่า “บาปของเธอได้รับการยกโทษแล้ว”</verse>
				<verse number="49">บรรดาคนที่ร่วมเอนกายที่โต๊ะอาหารด้วยก็พูดกันว่า “คนนี้เป็นใครกันถึงยกโทษบาปได้?”</verse>
				<verse number="50">พระองค์จึงตรัสกับหญิงคนนั้นว่า “ความเชื่อของเธอทำให้เธอรอด จงไปเป็นสุขเถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ในเวลาต่อมาพระองค์เสด็จผ่านหมู่บ้านและเมืองต่างๆ ทรงประกาศและเผยแพร่ข่าวดีเรื่องแผ่นดินของพระเจ้า สาวกสิบสองคนนั้นก็อยู่กับพระองค์</verse>
				<verse number="2">พร้อมกับผู้หญิงบางคนที่ได้รับการรักษาให้พ้นจากวิญญาณชั่วและโรคภัยต่างๆ ได้แก่มารีย์ที่เรียกกันว่าชาวมักดาลา คนที่มีผีเจ็ดตนออกจากตัว</verse>
				<verse number="3">โยอันนาภรรยาของคูซาซึ่งเป็นหัวหน้ากรมวังของเฮโรด สุสันนา และหญิงคนอื่นๆ อีกหลายคนที่เคยปรนนิบัติพระองค์และสาวกด้วยทรัพย์สิ่งของของพวกนาง</verse>
				<verse number="4">เมื่อมหาชนมาอยู่พร้อมกัน และเมื่อผู้คนจากเมืองนั้นเมืองนี้มาหาพระองค์ พระองค์ก็ตรัสเป็นอุปมาว่า</verse>
				<verse number="5">“มีคนหนึ่งออกไปหว่านเมล็ดพืช เมื่อเขาหว่าน เมล็ดก็ตกตามหนทาง จึงถูกเหยียบย่ำ และนกในอากาศก็มากินเสีย</verse>
				<verse number="6">บ้างตกที่หิน เมื่องอกขึ้นแล้วก็เหี่ยวแห้งไปเพราะที่ไม่ชื้น</verse>
				<verse number="7">บ้างตกที่กลางต้นหนาม ต้นหนามก็งอกขึ้นมาปกคลุม</verse>
				<verse number="8">บ้างตกที่ดินดี จึงงอกขึ้นเกิดผลร้อยเท่า” เมื่อพระองค์ตรัสอย่างนั้นแล้ว จึงทรงร้องบอกว่า “ใครมีหู จงฟังเถิด”</verse>
				<verse number="9">พวกสาวกจึงทูลถามพระองค์ว่าอุปมานั้นหมายความว่าอย่างไร?</verse>
				<verse number="10">พระองค์ตรัสว่า “ข้อความลึกลับเรื่องแผ่นดินของพระเจ้านั้นทรงให้พวกท่านรู้ได้ แต่ทรงให้เป็นอุปมาสำหรับคนอื่น เพื่อว่า เมื่อพวกเขาดู ก็จะไม่เห็น และเมื่อพวกเขาฟัง ก็จะไม่เข้าใจ</verse>
				<verse number="11">“อุปมานั้นหมายถึงอย่างนี้ เมล็ดพืชหมายถึงพระวจนะของพระเจ้า</verse>
				<verse number="12">ที่ตกตามหนทางหมายถึงคนเหล่านั้นที่ได้ยินแล้ว มารมาชิงเอาพระวจนะไปจากใจของเขาเพื่อไม่ให้เขาเชื่อและรับความรอด</verse>
				<verse number="13">ที่ตกบนหินหมายถึงคนเหล่านั้นที่ได้ยินแล้วก็รับพระวจนะนั้นด้วยความยินดี แต่ไม่มีราก เชื่อได้เพียงชั่วคราว เมื่อถูกทดลองก็หลงไป</verse>
				<verse number="14">ที่ตกกลางหนามหมายถึงคนเหล่านั้นที่ได้ยินแล้ว และขณะที่ดำเนินชีวิตอยู่ ความกังวล ทรัพย์สมบัติ และความสนุกสนานของชีวิตนี้ ก็รัดพวกเขาจนทำให้ผลไม่เติบโต</verse>
				<verse number="15">ที่ตกในดินดีหมายถึงคนเหล่านั้นที่ได้ยินพระวจนะแล้วจดจำไว้ด้วยใจที่ซื่อสัตย์ดีงาม จึงเกิดผลโดยความทรหดอดทน</verse>
				<verse number="16">“ไม่มีใครจุดตะเกียงแล้วเอาภาชนะครอบไว้หรือวางไว้ใต้เตียง มีแต่จะตั้งไว้ที่เชิงตะเกียง เพื่อให้คนที่เข้ามาได้เห็นแสงสว่างนั้น</verse>
				<verse number="17">เพราะว่าไม่มีอะไรที่ซ่อนไว้แล้วจะไม่ปรากฏให้เห็น และไม่มีอะไรที่ปิดบังแล้วจะไม่ถูกล่วงรู้หรือเผยให้ประจักษ์</verse>
				<verse number="18">เพราะฉะนั้น จงเอาใจจดจ่อต่อสิ่งที่พวกท่านได้ยินได้ฟัง คนที่มีอยู่แล้ว จะทรงเพิ่มเติมให้แก่คนนั้น แต่คนที่ไม่มี แม้แต่สิ่งที่เขาคิดว่ามีอยู่นั้น ก็จะทรงเอาไปจากเขา ”</verse>
				<verse number="19">มารดาและพวกน้องชายของพระเยซูมาหาพระองค์ แต่ไม่สามารถเข้าถึงตัวพระองค์ได้เพราะคนมาก</verse>
				<verse number="20">มีคนทูลพระองค์ว่า “มารดาและบรรดาน้องชายของท่านยืนอยู่ข้างนอก ต้องการจะพบท่าน”</verse>
				<verse number="21">แต่พระองค์ตรัสกับพวกที่ชุมนุมกันในบ้านว่า “มารดาของเราและพี่น้องของเราคือคนเหล่านั้นที่ได้ฟังพระวจนะของพระเจ้าและทำตาม”</verse>
				<verse number="22">อยู่มาวันหนึ่งพระองค์เสด็จลงเรือพร้อมกับพวกสาวกของพระองค์ แล้วพระองค์ตรัสกับเขาว่า “ให้พวกเราข้ามทะเลสาบไปฝั่งโน้น” พวกเขาก็ถอยเรือออกไป</verse>
				<verse number="23">ขณะกำลังแล่นไปนั้นพระองค์บรรทมหลับ และเกิดพายุหนักขึ้นกลางทะเล น้ำก็ทะลักเข้าเรือจนทุกคนตกอยู่ในอันตราย</verse>
				<verse number="24">พวกเขาจึงมาปลุกพระองค์ร้องว่า “พระอาจารย์ พระอาจารย์ เรากำลังจะจมน้ำตาย” พระองค์จึงทรงตื่นขึ้นห้ามลมและคลื่น แล้วคลื่นลมก็หยุดเงียบสงบ</verse>
				<verse number="25">พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “ความเชื่อของท่านทั้งหลายอยู่ที่ไหน?” เขาก็กลัวและอัศจรรย์ใจพูดกันว่า “ท่านผู้นี้เป็นใครนะ ถึงสั่งลมกับน้ำได้ และมันก็เชื่อฟังท่าน?”</verse>
				<verse number="26">พวกเขาแล่นเรือไปถึงเขตแดนของเมืองเก-ราซาที่อยู่ตรงข้ามกาลิลี</verse>
				<verse number="27">ขณะที่พระองค์เสด็จขึ้นฝั่ง มีชาวเมืองคนหนึ่งที่มีผีเข้าสิงมาพบพระองค์ เขาไม่ได้สวมเสื้อผ้าและไม่ได้อาศัยอยู่ในบ้านเรือนนานแล้ว แต่อาศัยอยู่ตามอุโมงค์ฝังศพ</verse>
				<verse number="28">เมื่อเขาเห็นพระเยซูก็ร้องลั่นและมาหมอบกราบพระองค์ ร้องเสียงดังว่า “ข้าแต่พระเยซูบุตรของพระเจ้าสูงสุด พระองค์มายุ่งกับข้าทำไม? ขออย่าทรมานข้าเลย”</verse>
				<verse number="29">ที่พูดเช่นนี้ก็เพราะพระองค์สั่งให้ผีโสโครกออกจากตัวชายคนนั้น (เพราะว่าผีแผลงฤทธิ์ในตัวเขาบ่อยๆ เขาเคยถูกล่ามด้วยโซ่ตรวน แต่เขาหักที่ล่ามโซ่ออก และถูกผีผลักไสเข้าไปในถิ่นกันดาร)</verse>
				<verse number="30">พระเยซูตรัสถามมันว่า “เจ้าชื่ออะไร?” มันตอบว่า “ชื่อกองพล” เพราะว่ามีผีหลายตัวสิงเขาอยู่</verse>
				<verse number="31">พวกผีก็อ้อนวอนขอพระองค์อย่าสั่งให้พวกมันกลับไปที่นรกขุมลึก</verse>
				<verse number="32">ขณะนั้นมีสุกรฝูงใหญ่กำลังหากินอยู่บนไหล่เขา ผีเหล่านั้นจึงอ้อนวอนพระองค์ ขออนุญาตให้พวกมันเข้าสิงในสุกรฝูงนั้น พระองค์ก็ทรงอนุญาต</verse>
				<verse number="33">ผีเหล่านั้นจึงออกจากชายคนนั้นแล้วเข้าสิงในฝูงสุกร สุกรทั้งฝูงก็วิ่งกระโดดจากหน้าผาชันลงไปในทะเลสาบสำลักน้ำตาย</verse>
				<verse number="34">เมื่อกลุ่มคนเลี้ยงสุกรเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พวกเขาก็วิ่งหนีไปและเล่าเรื่องนั้นทั้งในเมืองและในชนบท</verse>
				<verse number="35">พวกชาวบ้านจึงพากันออกไปดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และเมื่อพวกเขาพบพระเยซู ก็เห็นคนที่มีผีออกจากตัวแล้ว นุ่งผ้ามีสติสัมปชัญญะและกำลังนั่งอยู่ใกล้พระบาทพระเยซู พวกเขาก็พากันกลัว</verse>
				<verse number="36">คนที่เห็นก็เล่าให้พวกเขาฟังถึงเรื่องคนผีเข้าว่าเขาหายเป็นปกติได้อย่างไร</verse>
				<verse number="37">ชาวเมืองเก-ราซาและทุกคนที่อยู่ตามชนบทโดยรอบจึงขอให้พระองค์ไปเสียจากพวกเขา เพราะว่าเขากลัวมาก พระองค์จึงเสด็จลงเรือกลับไป</verse>
				<verse number="38">คนที่ผีออกจากตัวแล้วนั้นก็ขออนุญาตติดตามพระองค์ แต่พระเยซูตรัสสั่งให้เขากลับไปเสีย ตรัสว่า</verse>
				<verse number="39">“จงกลับไปที่บ้านของท่านและเล่าให้ชาวเมืองฟังถึงสิ่งที่พระเจ้าทรงทำต่อท่าน” เขาก็ไปและประกาศให้คนทั้งเมืองทราบถึงเหตุการณ์ยิ่งใหญ่ที่พระเยซูทรงทำต่อเขา</verse>
				<verse number="40">เมื่อพระเยซูเสด็จกลับมาแล้ว ฝูงชนก็ต้อนรับพระองค์ เพราะพวกเขารอคอยพระองค์อยู่</verse>
				<verse number="41">นี่แน่ะ มีชายคนหนึ่งชื่อไยรัส เป็นนายธรรมศาลา เขามากราบที่พระบาทของพระเยซูอ้อนวอนขอให้พระองค์เสด็จไปที่บ้านของเขา</verse>
				<verse number="42">เพราะว่าเขามีบุตรสาวคนเดียวอายุประมาณสิบสองปี และบุตรสาวคนนั้นกำลังนอนป่วยอยู่เกือบจะตายแล้ว เมื่อพระองค์กำลังเสด็จไปนั้น ฝูงชนก็เบียดเสียดพระองค์</verse>
				<verse number="43">มีผู้หญิงคนหนึ่งเป็นโรคตกโลหิตมาได้สิบสองปีแล้ว [และใช้ทรัพย์ทั้งหมดของนางเป็นค่าหมอ] แต่ไม่มีใครรักษาให้หายได้</verse>
				<verse number="44">หญิงผู้นี้แอบมาทางข้างหลังและแตะต้องชายฉลองพระองค์ ของพระองค์ และในทันใดนั้นโลหิตที่ตกก็หยุด</verse>
				<verse number="45">พระเยซูจึงตรัสถามว่า “ใครแตะต้องเรา?” เมื่อทุกคนปฏิเสธ เปโตรจึงทูลพระองค์ว่า “พระอาจารย์ ฝูงชนที่อยู่ล้อมรอบพระองค์กำลังเบียดเสียดพระองค์”</verse>
				<verse number="46">แต่พระเยซูตรัสว่า “มีคนหนึ่งแตะต้องตัวเรา เพราะเรารู้สึกได้ว่าฤทธิ์ซ่านออกจากตัวเรา”</verse>
				<verse number="47">เมื่อผู้หญิงคนนั้นเห็นว่าไม่สามารถจะซ่อนตัวต่อไปได้แล้ว นางก็ตัวสั่นเข้ามาหมอบกราบพระองค์ ทูลพระองค์ต่อหน้าทุกคนว่า นางแตะต้องพระองค์เพราะสาเหตุอะไรและหายโรคได้ในทันที</verse>
				<verse number="48">พระองค์จึงตรัสกับนางว่า “ลูกหญิงเอ๋ย ที่หายโรคนั้นก็เพราะลูกเชื่อ จงไปเป็นสุขเถิด”</verse>
				<verse number="49">ขณะที่พระองค์กำลังตรัสอยู่นั้น มีคนจากบ้านนายธรรมศาลามาบอกนายว่า “ลูกสาวของท่านตายแล้ว ไม่ต้องรบกวนอาจารย์อีก”</verse>
				<verse number="50">เมื่อพระเยซูได้ยินจึงตรัสกับเขาว่า “อย่ากลัว จงเชื่อเท่านั้น แล้วลูกจะหายดี”</verse>
				<verse number="51">เมื่อพระองค์เสด็จเข้าไปในบ้าน พระองค์ไม่ทรงยอมให้ใครเข้าไปยกเว้นเปโตร ยอห์น ยากอบและบิดามารดาของเด็กเท่านั้น</verse>
				<verse number="52">ทุกคนกำลังร้องไห้ทุกข์โศกเพราะเด็กคนนั้น แต่พระองค์ตรัสว่า “อย่าร้องไห้ เขายังไม่ตาย เพียงแต่นอนหลับอยู่”</verse>
				<verse number="53">พวกเขาหัวเราะเยาะพระองค์ เพราะรู้ว่าเด็กคนนั้นตายแล้ว</verse>
				<verse number="54">พระองค์ทรงจับมือของเด็กแล้วตรัสว่า “ลูกเอ๋ย ลุกขึ้นเถิด”</verse>
				<verse number="55">แล้ววิญญาณก็กลับเข้าไปในตัวเด็ก เขาก็ลุกขึ้นทันที พระองค์จึงตรัสสั่งให้เอาอาหารมาให้เขากิน</verse>
				<verse number="56">บิดามารดาของเด็กคนนั้นก็ประหลาดใจมาก แต่พระองค์ทรงสั่งไม่ให้บอกใครถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">พระองค์ทรงเรียกสาวกสิบสองคนมาพร้อมกัน แล้วทรงให้พวกเขามีฤทธิ์เดชและสิทธิอำนาจเหนือผีทั้งหลาย และรักษาโรคต่างๆ ให้หายได้</verse>
				<verse number="2">แล้วพระองค์ทรงใช้เขาทั้งหลายไปประกาศแผ่นดินของพระเจ้าและรักษาคนป่วยให้หาย</verse>
				<verse number="3">พระองค์ทรงสั่งพวกเขาว่า “อย่าเอาอะไรไปใช้ตามทาง เช่นไม้เท้า หรือย่าม หรืออาหาร หรือเงิน หรือเสื้อสองตัว</verse>
				<verse number="4">และถ้าเข้าไปในบ้านไหน ก็จงอาศัยอยู่ในบ้านนั้นจนกว่าจะจากไป</verse>
				<verse number="5">ถ้ามีใครไม่ต้อนรับพวกท่าน เมื่อท่านจะไปจากเมืองนั้น จงสะบัดผงคลีดินออกจากเท้าของท่านเพื่อเป็นประจักษ์พยานต่อต้านพวกเขา ”</verse>
				<verse number="6">พวกสาวกจึงออกไปตามหมู่บ้าน ประกาศข่าวประเสริฐ และรักษาคนป่วยทุกแห่งหนให้หาย</verse>
				<verse number="7">เฮโรดเจ้าเมืองได้ยินเรื่องเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้น ก็รู้สึกสับสนมาก เพราะบางคนบอกว่ายอห์นเป็นขึ้นจากตายแล้ว</verse>
				<verse number="8">บางคนบอกว่าเอลียาห์มาปรากฏ คนอื่นว่าผู้เผยพระวจนะโบราณกลับเป็นขึ้นมา</verse>
				<verse number="9">เฮโรดจึงกล่าวว่า “ยอห์นคนนั้นเราตัดศีรษะไปแล้ว แต่คนนี้ที่เราได้ยินเรื่องราวต่างๆ เป็นใครกันแน่?” แล้วเฮโรดจึงหาโอกาสที่จะพบพระองค์</verse>
				<verse number="10">เมื่อบรรดาอัครทูตกลับมาแล้ว พวกเขาทูลพระเยซูถึงสิ่งที่ได้ทำนั้น พระองค์จึงพาเขาออกไปตามลำพังใกล้เมืองที่เรียกว่าเบธไซดา</verse>
				<verse number="11">แต่เมื่อฝูงชนรู้แล้วจึงตามพระองค์ไป พระองค์ทรงต้อนรับพวกเขา ตรัสสั่งสอนถึงแผ่นดินของพระเจ้า และทุกคนที่ต้องการหายโรคพระองค์ก็ทรงรักษา</verse>
				<verse number="12">เมื่อกำลังจะใกล้ค่ำ สาวกสิบสองคนมาทูลพระองค์ว่า “ขอส่งฝูงชนไปตามหมู่บ้านต่างๆ ที่อยู่แถวนี้เพื่อหาที่พักและอาหาร เพราะที่ที่เราอยู่นี้เป็นที่เปลี่ยว”</verse>
				<verse number="13">แต่พระองค์ตรัสกับเขาทั้งหลายว่า “พวกท่านจงเลี้ยงเขาเถิด” เขาทูลว่า “เราไม่มีอะไรมาก มีแค่ขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัว นอกเสียจากจะไปหาซื้ออาหารให้ประชาชนทั้งหมดนี้”</verse>
				<verse number="14">เพราะมีผู้ชายอยู่ที่นั่นประมาณห้าพันคน พระองค์จึงสั่งพวกสาวกของพระองค์ว่า “จงให้พวกเขานั่งลงเป็นหมู่ๆ หมู่ละประมาณห้าสิบคน”</verse>
				<verse number="15">สาวกก็ทำตาม คือให้ทุกคนนั่งลง</verse>
				<verse number="16">เมื่อพระองค์ทรงรับขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัวนั้นแล้ว ก็แหงนพระพักตร์ดูฟ้าสวรรค์ ขอพระพร แล้วทรงหักส่งให้พวกสาวกเอาไปแจกจ่ายฝูงชน</verse>
				<verse number="17">พวกเขาก็ได้กินอิ่มกันทุกคน แล้วพวกสาวกยังเก็บเศษอาหารที่เหลือนั้นได้ถึงสิบสองตะกร้า</verse>
				<verse number="18">ขณะที่พระองค์กำลังอธิษฐานอยู่ตามลำพังโดยมีสาวกทั้งหลายอยู่ใกล้ๆ พระองค์ตรัสถามพวกเขาว่า “คนทั้งหลายพูดกันว่าเราเป็นใคร?”</verse>
				<verse number="19">พวกเขาทูลตอบว่า “เป็นยอห์นผู้ให้บัพติศมา แต่บางคนว่าเป็นเอลียาห์ ส่วนคนอื่นๆ ก็ว่าเป็นหนึ่งในพวกผู้เผยพระวจนะโบราณที่กลับเป็นขึ้นมา”</verse>
				<verse number="20">พระองค์จึงตรัสถามเขาว่า “แล้วพวกท่านเองคิดว่าเราเป็นใคร?” เปโตรทูลตอบว่า “เป็นพระคริสต์ ของพระเจ้า”</verse>
				<verse number="21">พระองค์จึงกำชับสั่งพวกเขาไม่ให้บอกใครเรื่องนี้</verse>
				<verse number="22">และตรัสว่า “บุตรมนุษย์จะต้องทนทุกข์หลายอย่าง พวกผู้ใหญ่ พวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกธรรมาจารย์จะปฏิเสธท่าน และในที่สุดท่านจะต้องถูกประหารชีวิต แต่ในวันที่สาม พระเจ้าจะทรงให้ท่านเป็นขึ้นมาใหม่”</verse>
				<verse number="23">พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาทุกคนว่า “ถ้าใครต้องการจะมาติดตามเรา ให้คนนั้นปฏิเสธตนเอง รับกางเขนของตนแบกทุกวันและตามเรามา</verse>
				<verse number="24">เพราะว่าใครต้องการจะเอาชีวิตรอด คนนั้นจะเสียชีวิต แต่ใครยอมเสียชีวิตเพราะเห็นแก่เรา คนนั้นจะได้ชีวิตรอด</verse>
				<verse number="25">เพราะเขาจะได้ประโยชน์อะไร ถ้าได้สิ่งของสิ้นทั้งโลกแต่ทำลายหรือสูญเสียตัวเองไป</verse>
				<verse number="26">ถ้าใครมีความอายเพราะเราและถ้อยคำของเรา บุตรมนุษย์ก็จะมีความอายเพราะคนนั้นเมื่อท่านมาด้วยพระรัศมีของท่าน และของพระบิดา และรัศมีของเหล่าทูตสวรรค์บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="27">แต่เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า มีบางคนที่ยืนอยู่ที่นี่จะยังไม่พบความตาย จนกว่าจะได้เห็นแผ่นดินของพระเจ้า”</verse>
				<verse number="28">หลังจากพระองค์ตรัสคำเหล่านั้นได้ประมาณแปดวัน พระองค์ทรงพาเปโตร ยอห์น และยากอบขึ้นไปบนภูเขาเพื่อจะอธิษฐาน</verse>
				<verse number="29">ขณะพระองค์กำลังอธิษฐานอยู่ พระพักตร์ของพระองค์ก็เปลี่ยนไป และฉลองพระองค์ก็ขาวจนพร่าตา</verse>
				<verse number="30">และนี่แน่ะ มีสองคนสนทนาอยู่กับพระองค์ คือโมเสสและเอลียาห์</verse>
				<verse number="31">ผู้มาปรากฏด้วยรัศมี และกำลังกล่าวถึงการจากไปของพระองค์ซึ่งใกล้จะสำเร็จในกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="32">ส่วนเปโตรกับคนที่อยู่ด้วยนั้นกำลังง่วงเหงาหาวนอน แต่เมื่อพวกเขาตาสว่างขึ้น เขาก็เห็นพระรัศมีของพระองค์และเห็นสองคนนั้นที่ยืนอยู่กับพระองค์</verse>
				<verse number="33">เมื่อสองคนนั้นกำลังจะลาจากพระองค์ไป เปโตรทูลพระเยซูว่า “พระอาจารย์ ดีจริงๆ ที่เราได้มาอยู่ที่นี่ น่าจะทำเพิงขึ้นสามหลัง สำหรับพระองค์หลังหนึ่ง สำหรับโมเสสหลังหนึ่ง และสำหรับเอลียาห์หลังหนึ่ง” เปโตรไม่รู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป</verse>
				<verse number="34">ขณะที่เขากำลังพูดอยู่นั้น ก็มีเมฆมาปกคลุมพวกเขาไว้ และเมื่อเข้าไปอยู่ในเมฆนั้นพวกเขาก็กลัว</verse>
				<verse number="35">แล้วมีพระสุรเสียงดังออกมาจากเมฆนั้นว่า “ผู้นี้เป็นบุตรของเรา เป็นผู้ที่เราเลือกสรรไว้ จงเชื่อฟังท่านเถิด”</verse>
				<verse number="36">เมื่อสิ้นพระสุรเสียงนั้นแล้ว พระเยซูก็ทรงปรากฏอยู่เพียงลำพัง พวกเขาก็ปิดเรื่องนี้เงียบ และในช่วงเวลาต่อมาเขาไม่ได้เล่าให้ใครฟังถึงสิ่งที่เขาเห็นนั้น</verse>
				<verse number="37">วันรุ่งขึ้นเมื่อพระองค์กับสาวกสามคนนั้นลงมาจากภูเขาแล้ว มหาชนมาพบพระองค์</verse>
				<verse number="38">นี่แน่ะ มีชายคนหนึ่งในฝูงชนร้องว่า “ท่านอาจารย์ โปรดช่วยดูลูกของข้าพเจ้าด้วย เพราะข้าพเจ้ามีลูกเพียงคนเดียว</verse>
				<verse number="39">เวลาเขาถูกผีสิง เด็กก็กรีดร้องขึ้นทันที ผีมักจะทำให้เขาชักดิ้นชักงอจนน้ำลายฟูมปาก ทำให้เนื้อตัวเขาฟกช้ำ และไม่ค่อยยอมออกจากตัวเขา</verse>
				<verse number="40">ข้าพเจ้าขอให้พวกสาวกของพระองค์ขับมันออก แต่เขาทำไม่ได้”</verse>
				<verse number="41">พระเยซูจึงตรัสตอบว่า “โอ นี่เป็นยุคที่ขาดความเชื่อและวิปลาส เราจะต้องอยู่กับพวกท่านนานแค่ไหน? และจะต้องอดกลั้นกับพวกท่านนานเพียงไร? จงไปพาบุตรของท่านมาที่นี่”</verse>
				<verse number="42">ระหว่างที่เด็กคนนั้นกำลังมา ผีก็ทำให้เขาล้มลงชัก แต่พระเยซูตรัสสำทับผีโสโครกนั้น และทรงรักษาเด็กให้หาย แล้วส่งคืนให้บิดาของเขา</verse>
				<verse number="43">ทุกคนต่างก็ประหลาดใจมากในความยิ่งใหญ่ของพระเจ้า ระหว่างที่พวกเขายังประหลาดใจอยู่เพราะเหตุการณ์ทุกอย่างที่พระเยซูทรงทำนั้น พระองค์ตรัสกับพวกสาวกของพระองค์ว่า</verse>
				<verse number="44">“จงฟังคำเหล่านี้ให้ดี คือว่าบุตรมนุษย์จะต้องถูกมอบไว้ในมือมนุษย์”</verse>
				<verse number="45">แต่พวกสาวกไม่เข้าใจคำตรัสนี้ เพราะความหมายถูกซ่อนไว้จากพวกเขา เพื่อเขาจะไม่เข้าใจ และพวกเขาไม่กล้าถามพระองค์ถึงเรื่องนี้</verse>
				<verse number="46">มีการทุ่มเถียงกันเกิดขึ้นท่ามกลางพวกสาวกว่าในพวกเขาใครยิ่งใหญ่ที่สุด</verse>
				<verse number="47">พระเยซูทรงหยั่งรู้ความคิดในใจของพวกเขา จึงให้เด็กคนหนึ่งมายืนอยู่ข้างๆ พระองค์</verse>
				<verse number="48">แล้วตรัสกับพวกเขาว่า “ถ้าใครยอมรับเด็กเล็กๆ คนนี้ในนามของเรา คนนั้นก็ยอมรับเรา และใครที่ยอมรับเรา คนนั้นก็ยอมรับพระองค์ผู้ทรงใช้เรามา เพราะคนที่เล็กน้อยที่สุดในพวกท่านคือคนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด”</verse>
				<verse number="49">ยอห์นทูลพระองค์ว่า “อาจารย์ พวกข้าพระองค์เห็นคนหนึ่งขับผีออกโดยพระนามของพระองค์ และข้าพระองค์ห้ามเขาเพราะเขาไม่ได้อยู่ในกลุ่มเรา”</verse>
				<verse number="50">พระเยซูตรัสกับพวกเขาว่า “อย่าห้ามเขาเลย เพราะว่าใครก็ตามที่ไม่ได้ต่อสู้ท่านก็อยู่ฝ่ายเดียวกับท่านแล้ว”</verse>
				<verse number="51">เมื่อใกล้เวลาที่พระองค์จะถูกรับขึ้นไป พระองค์ตั้งพระทัยที่จะไปยังกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="52">และพระองค์ทรงใช้ผู้ส่งข่าวล่วงหน้าไปก่อน พวกเขาก็เข้าไปในหมู่บ้านแห่งหนึ่งของชาวสะมาเรียเพื่อไปจัดเตรียมให้พระองค์</verse>
				<verse number="53">แต่ชาวบ้านเหล่านั้นไม่ต้อนรับพระองค์เนื่องจากตั้งพระทัยที่จะไปยังกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="54">เมื่อสาวกของพระองค์คือยากอบและยอห์นเห็นอย่างนั้นก็ทูลพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ทรงต้องการให้พวกข้าพระองค์ขอไฟจากสวรรค์ลงมาเผาผลาญพวกเขา ไหม? ”</verse>
				<verse number="55">แต่พระองค์ทรงหันมาตรัสห้ามพวกเขา</verse>
				<verse number="56">แล้วพระองค์กับพวกสาวกก็เดินทางต่อไปที่หมู่บ้านอีกแห่งหนึ่ง</verse>
				<verse number="57">เมื่อพระองค์กับบรรดาสาวกกำลังเดินทางไป มีคนหนึ่งทูลพระองค์ว่า “ท่านไปทางไหน ข้าพเจ้าจะตามท่านไปทางนั้น”</verse>
				<verse number="58">พระเยซูตรัสกับเขาว่า “หมาจิ้งจอกยังมีโพรงและนกในอากาศก็ยังมีรัง แต่บุตรมนุษย์ไม่มีที่ที่จะวางศีรษะ”</verse>
				<verse number="59">แล้วพระองค์ตรัสกับอีกคนหนึ่งว่า “จงตามเรามาเถิด” แต่คนนั้นทูลตอบว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอโปรดอนุญาตให้ข้าพระองค์ไปฝังศพพ่อก่อน”</verse>
				<verse number="60">แต่พระเยซูตรัสกับเขาว่า “ปล่อยให้คนตายฝังคนตายของเขาเองเถิด ส่วนท่านจงไปประกาศแผ่นดินของพระเจ้า”</verse>
				<verse number="61">แล้วมีอีกคนหนึ่งมาทูลว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์จะตามพระองค์ไป แต่ขอโปรดอนุญาตให้ข้าพระองค์อำลาคนที่บ้านก่อน”</verse>
				<verse number="62">พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า “ไม่มีใครที่เอามือจับคันไถแล้วหันหลังกลับ จะสมควรกับแผ่นดินของพระเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ภายหลังเหตุการณ์เหล่านั้น พระเยซูทรงแต่งตั้งอีกเจ็ดสิบสอง คนและทรงใช้พวกเขาออกไปเป็นคู่ๆ ล่วงหน้าไปก่อนพระองค์ เข้าไปทุกเมืองและทุกตำบลที่พระองค์จะเสด็จไปนั้น</verse>
				<verse number="2">พระองค์ตรัสกับเขาทั้งหลายว่า “ข้าวที่ต้องเกี่ยวนั้นมีมาก แต่คนงานยังน้อยอยู่ เพราะฉะนั้นพวกท่านจงอ้อนวอนพระองค์ผู้ทรงเป็นเจ้าของนาให้ส่งคนงานมาเก็บเกี่ยวพืชผลของพระองค์</verse>
				<verse number="3">ไปเถอะ เราใช้พวกท่านออกไปเหมือนอย่างลูกแกะที่อยู่ท่ามกลางฝูงหมาป่า</verse>
				<verse number="4">อย่าเอาถุงเงิน หรือย่าม หรือรองเท้าไป และอย่าทักทายใครตามทาง</verse>
				<verse number="5">ถ้าจะเข้าไปในบ้านใดจงพูดก่อนว่า ‘ขอให้บ้านนี้มีสันติสุข’</verse>
				<verse number="6">ถ้ามีคนรักสันติ อยู่ที่นั่น สันติสุขของพวกท่านจะอยู่กับเขา ถ้าไม่มี สันติสุขของท่านจะกลับคืนมาอยู่กับพวกท่าน</verse>
				<verse number="7">จงอาศัยอยู่ในบ้านเดียวกันนั้นตลอด กินและดื่มของที่พวกเขาจัดให้นั้น เพราะว่าคนที่ทำงานสมควรจะได้รับค่าจ้างของตน อย่าย้ายจากบ้านนี้ไปบ้านโน้น</verse>
				<verse number="8">เมื่อพวกท่านเข้าไปในเมืองไหนและมีคนต้อนรับท่าน จงรับประทานสิ่งที่เขาจัดให้</verse>
				<verse number="9">และจงรักษาคนป่วยในเมืองนั้นให้หายและแจ้งกับเขาว่า ‘แผ่นดินของพระเจ้ามาใกล้พวกท่านแล้ว’</verse>
				<verse number="10">แต่ถ้าท่านทั้งหลายเข้าไปในเมืองไหนและไม่มีใครต้อนรับท่าน จงออกไปที่กลางถนนของเมืองนั้นกล่าวว่า</verse>
				<verse number="11">‘แม้แต่ผงคลีดินในเมืองของพวกท่านที่ติดอยู่กับเท้าของเรา เราก็จะสะบัดออกเพื่อเป็นการประท้วงท่าน แต่พวกท่านจงเข้าใจข้อความนี้ คือแผ่นดินของพระเจ้ามาใกล้แล้ว’</verse>
				<verse number="12">เราบอกพวกท่านว่า โทษของเมืองโสโดมในวันนั้นจะยังเบากว่าโทษของเมืองนั้น</verse>
				<verse number="13">“วิบัติแก่เจ้า เมืองโคราซิน วิบัติแก่เจ้า เมืองเบธไซดา ถ้าการอัศจรรย์ต่างๆ ซึ่งทำท่ามกลางพวกเจ้าได้ทำในเมืองไทระและเมืองไซดอน คนในเมืองทั้งสองคงได้นุ่งห่มผ้ากระสอบ นั่งบนขี้เถ้า กลับใจใหม่นานแล้ว</verse>
				<verse number="14">แต่ในวันพิพากษานั้น โทษของเมืองไทระและเมืองไซดอนจะเบากว่าโทษของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="15">ส่วนเจ้า เมืองคาเปอรนาอุม เจ้าจะถูกยกขึ้นเทียมฟ้าหรือ? เปล่าเลย เจ้าจะต้องลงไปถึงแดนคนตายต่างหาก</verse>
				<verse number="16">ผู้ที่ยอมฟังพวกท่านก็ยอมฟังเรา ผู้ที่ไม่ยอมรับพวกท่านก็ไม่ยอมรับเรา ผู้ที่ไม่ยอมรับเราก็ไม่ยอมรับผู้ที่ใช้เรามา”</verse>
				<verse number="17">สาวกเจ็ดสิบสองคนนั้นกลับมาด้วยความยินดีทูลว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า แม้แต่พวกผีก็อยู่ใต้บังคับของพวกข้าพระองค์โดยพระนามของพระองค์”</verse>
				<verse number="18">พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “เราเห็นซาตาน ตกจากฟ้าเหมือนฟ้าแลบ</verse>
				<verse number="19">นี่แน่ะ เราให้พวกท่านมีสิทธิอำนาจเหยียบงูร้ายและแมงป่อง และให้มีอำนาจยิ่งใหญ่กว่าฤทธานุภาพของศัตรูนั้น ไม่มีอะไรจะมาทำอันตรายพวกท่านได้เลย</verse>
				<verse number="20">แต่ว่าอย่าชื่นชมยินดีในสิ่งนี้ คือที่พวกผีอยู่ใต้บังคับของท่าน แต่จงชื่นชมยินดีที่ชื่อของท่านจดไว้ในสวรรค์”</verse>
				<verse number="21">ในเวลานั้นเอง พระเยซูทรงเปรมปรีดิ์ในพระวิญญาณบริสุทธิ์ ตรัสว่า “ข้าแต่พระบิดาผู้เป็นเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์และโลก ข้าพระองค์สรรเสริญพระองค์ที่พระองค์ทรงปิดบังสิ่งเหล่านี้ไว้จากคนมีปัญญาและคนฉลาด แต่ทรงสำแดงแก่พวกทารก ถูกแล้ว ข้าแต่พระบิดา พระองค์พอพระทัยเช่นนั้น</verse>
				<verse number="22">“พระบิดาของเราทรงมอบสิ่งสารพัดให้แก่เรา ไม่มีใครรู้ว่าพระบุตรเป็นใครนอกจากพระบิดา และไม่มีใครรู้ว่าพระบิดาเป็นใครนอกจากพระบุตร และผู้ที่พระบุตรประสงค์จะสำแดงให้รู้”</verse>
				<verse number="23">พระองค์ทรงหันมาหาพวกสาวก ตรัสกับพวกเขาเป็นการส่วนตัวว่า “ผู้ที่ได้เห็นสิ่งที่พวกท่านเห็นก็เป็นสุข</verse>
				<verse number="24">เพราะเราบอกพวกท่านว่า ผู้เผยพระวจนะหลายคนและกษัตริย์หลายองค์ปรารถนาจะเห็นสิ่งที่ท่านเห็นอยู่นี้ แต่เขาทั้งหลายไม่เคยเห็น และอยากจะได้ยินสิ่งที่พวกท่านได้ยิน แต่เขาก็ไม่เคยได้ยิน”</verse>
				<verse number="25">มีผู้เชี่ยวชาญบัญญัติคนหนึ่งยืนขึ้นทดสอบพระองค์ ทูลถามว่า “ท่านอาจารย์ ข้าพเจ้าจะต้องทำอะไรเพื่อจะได้รับชีวิตนิรันดร์?”</verse>
				<verse number="26">พระองค์ตรัสตอบว่า “ในธรรมบัญญัติเขียนว่าอย่างไร? ท่านอ่านแล้วเข้าใจอย่างไร?”</verse>
				<verse number="27">เขาทูลตอบว่า “พวกท่านจงรักองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของท่านด้วยสุดใจของท่าน ด้วยสุดจิตของท่าน ด้วยสุดกำลังของท่าน และด้วยสุดความคิดของท่าน และจงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง ”</verse>
				<verse number="28">พระองค์จึงตรัสกับเขาว่า “ท่านตอบถูกแล้ว จงไปทำอย่างนั้นแล้วจะได้ชีวิต ”</verse>
				<verse number="29">แต่คนนั้นต้องการจะรักษาหน้า จึงทูลพระเยซูว่า “ใครเป็นเพื่อนบ้านของข้าพเจ้า?”</verse>
				<verse number="30">พระเยซูตรัสตอบว่า “มีชายคนหนึ่งลงจากกรุงเยรูซาเล็มไปยังเมืองเยรีโค และเขาถูกพวกโจรปล้น พวกโจรแย่งชิงเสื้อผ้าของเขา ทุบตีเขา แล้วทิ้งเขาไว้ในสภาพที่เกือบจะตายแล้ว</verse>
				<verse number="31">เผอิญมีปุโรหิตคนหนึ่งเดินมาตามทางนั้น เมื่อเห็นคนนั้นแล้วก็เดินเลยไปเสียอีกฟากหนึ่ง</verse>
				<verse number="32">คนเลวีก็เหมือนกัน เมื่อมาถึงที่นั่นและเห็นแล้วก็เลยไปเสียอีกฟากหนึ่ง</verse>
				<verse number="33">แต่เมื่อชาวสะมาเรียคนหนึ่งเดินทางผ่านมาใกล้คนนั้น เห็นแล้วก็มีใจสงสาร</verse>
				<verse number="34">จึงเข้าไปหาเขา เอาเหล้าองุ่นกับน้ำมันเทใส่บาดแผลและเอาผ้ามาพันให้ แล้วให้เขาขึ้นขี่สัตว์ของตนเองพามาถึงโรงแรม และดูแลรักษาพยาบาลเขา</verse>
				<verse number="35">วันรุ่งขึ้นก่อนจะไป เขาเอาเงินสองเดนาริอันให้กับเจ้าของโรงแรม บอกว่า ‘ช่วยรักษาเขาด้วย สำหรับเงินที่ต้องเสียเกินกว่านี้จะใช้ให้เมื่อกลับมา’</verse>
				<verse number="36">ท่านเห็นว่าในสามคนนั้นคนไหนถือได้ว่าเป็นเพื่อนบ้านของคนที่ถูกปล้น?”</verse>
				<verse number="37">เขาทูลตอบว่า “คือคนนั้นแหละที่แสดงความเมตตาต่อเขา” พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า “ท่านจงไปทำเหมือนอย่างนั้น”</verse>
				<verse number="38">เมื่อพระเยซูกับพวกสาวกเดินทางไป พระองค์ทรงเข้าไปในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง และมีผู้หญิงคนหนึ่งชื่อมารธาต้อนรับพระองค์เข้าไปพักที่บ้านของนาง</verse>
				<verse number="39">มารธามีน้องสาวชื่อมารีย์ และมารีย์ก็นั่งอยู่ใกล้พระบาทของพระเยซูคอยฟังถ้อยคำของพระองค์</verse>
				<verse number="40">แต่มารธาวุ่นวายอย่างมากกับการปรนนิบัติ จึงมาทูลพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ไม่สนพระทัยหรือที่น้องสาวของข้าพระองค์ปล่อยให้ข้าพระองค์ปรนนิบัติอยู่คนเดียว? ขอพระองค์สั่งน้องให้มาช่วยข้าพระองค์ด้วย”</verse>
				<verse number="41">แต่องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสตอบนางว่า “มารธา มารธาเอ๋ย เธอกระวนกระวายและร้อนใจหลายอย่างเหลือเกิน</verse>
				<verse number="42">สิ่งที่จำเป็นนั้นมีเพียงสิ่งเดียว และมารีย์ก็เลือกเอาส่วนที่ดีนั้น ใครจะชิงเอาไปจากเธอไม่ได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">พระเยซูทรงอธิษฐานอยู่ในที่แห่งหนึ่ง เมื่อเสร็จแล้ว สาวกของพระองค์คนหนึ่งทูลว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอทรงสอนพวกข้าพระองค์อธิษฐาน เหมือนที่ยอห์นสอนพวกศิษย์ของท่าน”</verse>
				<verse number="2">พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า “เมื่ออธิษฐาน จงกล่าวว่า ‘ข้าแต่พระบิดา ขอให้พระนามของพระองค์เป็นที่เคารพสักการะ ขอให้แผ่นดินของพระองค์มาตั้งอยู่</verse>
				<verse number="3">ขอประทานอาหารประจำวันแก่พวกข้าพระองค์ทุกๆ วัน</verse>
				<verse number="4">ขอทรงยกโทษบาปผิดของพวกข้าพระองค์ เพราะว่าพวกข้าพระองค์ยกโทษให้กับทุกคนที่เป็นหนี้ข้าพระองค์นั้น และขออย่าทรงนำข้าพระองค์เข้าไปในการทดลอง’ ”</verse>
				<verse number="5">แล้วพระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “ใครในพวกท่านที่มีเพื่อนคนหนึ่ง และเขาไปหาเพื่อนคนนั้นในเวลาเที่ยงคืน พูดกับเขาว่า ‘เพื่อนเอ๋ย ขอยืมขนมปังสักสามก้อนเถิด</verse>
				<verse number="6">เพราะเพื่อนของข้าเพิ่งเดินทางมาถึง และข้าไม่มีอะไรจะให้เขากิน’</verse>
				<verse number="7">เพื่อนที่อยู่ข้างในตอบว่า ‘อย่ารบกวนข้าเลย ประตูปิดแล้ว ลูกๆ กับตัวข้าก็เข้านอนกันหมดแล้ว ข้าไม่สามารถลุกขึ้นไปหยิบให้ท่านได้’</verse>
				<verse number="8">เราบอกพวกท่านว่า แม้เขาจะไม่ลุกขึ้นไปหยิบให้คนนั้นเพราะเป็นเพื่อนกัน แต่ว่าเพราะถูกคนนั้นรบเร้าอย่างมาก เขาก็จะลุกขึ้นหยิบให้ตามที่คนนั้นต้องการ</verse>
				<verse number="9">เราบอกพวกท่านว่า จงขอแล้วจะได้ จงหาแล้วจะพบ จงเคาะแล้วจะเปิดให้แก่ท่าน</verse>
				<verse number="10">เพราะว่าทุกคนที่ขอก็ได้ ทุกคนที่แสวงหาก็พบ และทุกคนที่เคาะก็จะเปิดให้เขา</verse>
				<verse number="11">มีใครบ้างในพวกท่านที่เป็นพ่อ ถ้าลูกขอ ปลาจะเอางูให้เขาแทนหรือ?</verse>
				<verse number="12">หรือถ้าขอไข่ จะเอาแมงป่องให้เขาหรือ?</verse>
				<verse number="13">เพราะฉะนั้น ถ้าพวกท่านเองผู้เป็นคนบาปยังรู้จักให้สิ่งดีแก่บุตรของตน ยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด พระบิดาผู้สถิตในสวรรค์จะประทานพระวิญญาณบริสุทธิ์แก่พวกที่ขอต่อพระองค์”</verse>
				<verse number="14">พระองค์ทรงขับผีใบ้ เมื่อผีออกแล้ว คนใบ้จึงพูดได้ และฝูงชนก็ประหลาดใจ</verse>
				<verse number="15">แต่บางคนพูดว่า “คนนี้ขับผีออกได้โดยอาศัยเบเอลเซบูลนายผี”</verse>
				<verse number="16">คนอื่นๆ ก็ทดลองพระองค์โดยขอให้พระองค์แสดงหมายสำคัญจากท้องฟ้า</verse>
				<verse number="17">แต่พระองค์ทรงทราบความคิดของเขาทั้งหลาย จึงตรัสกับเขาว่า “อาณาจักรทุกแห่งที่แตกแยกกันย่อมต้องพินาศ และครัวเรือนทุกหลังย่อมต้องล่มสลาย</verse>
				<verse number="18">ถ้าซาตานแตกแยกกันเอง อาณาจักรของมันจะตั้งอยู่ได้อย่างไร? เพราะพวกท่านกล่าวว่าเราขับผีออกได้โดยอาศัยเบเอลเซบูล</verse>
				<verse number="19">ถ้าเราขับผีออกโดยอาศัยเบเอลเซบูลแล้ว ลูกน้องของพวกท่านขับมันออกโดยอาศัยใคร? เพราะเหตุนี้ ลูกน้องของพวกท่านจะเป็นผู้ตัดสินโทษท่าน</verse>
				<verse number="20">แต่ถ้าเราขับผีออกด้วยนิ้วพระหัตถ์ของพระเจ้า แผ่นดินของพระเจ้าก็มาถึงพวกท่านแล้ว</verse>
				<verse number="21">เมื่อคนที่มีกำลังถืออาวุธเฝ้าตึกของตนอยู่ สิ่งของของเขาก็ปลอดภัย</verse>
				<verse number="22">แต่เมื่อคนที่มีกำลังมากกว่ามาต่อสู้เอาชนะเขา คนนั้นก็ชิงเอาอาวุธยุทธภัณฑ์ที่เขาวางใจนั้นไปเสีย แล้วเอาสิ่งของที่ริบมาได้นั้นมาแบ่งสันปันส่วน</verse>
				<verse number="23">ใครไม่อยู่ฝ่ายเราก็ต่อต้านเรา และใครไม่รวบรวมไว้กับเรา ก็ทำให้กระจัดกระจายไป</verse>
				<verse number="24">“เมื่อผีโสโครกออกมาจากใครแล้ว มันก็ท่องเที่ยวไปในที่กันดารน้ำเพื่อแสวงหาที่หยุดพัก แต่เมื่อไม่พบ มันจึงกล่าวว่า ‘ข้าจะกลับไปที่บ้านของข้าที่ข้าจากมานั้น’</verse>
				<verse number="25">และเมื่อมาถึงก็เห็นบ้านนั้นถูกกวาดและจัดเป็นระเบียบไว้แล้ว</verse>
				<verse number="26">มันจึงไปพาผีอื่นอีกเจ็ดตัวที่ร้ายกว่าตัวมันเองเข้าไปอาศัยอยู่ที่นั่น แล้วในที่สุดคนนั้นก็ตกอยู่ในสภาพที่เลวร้ายยิ่งกว่าตอนแรก”</verse>
				<verse number="27">ขณะที่พระองค์กำลังตรัสคำเหล่านั้น มีผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ท่ามกลางฝูงชนร้องทูลพระองค์ว่า “ครรภ์ที่ให้กำเนิดท่านและเต้านมที่เลี้ยงท่านนั้นก็เป็นสุข”</verse>
				<verse number="28">แต่พระองค์ตรัสว่า “คนทั้งหลายที่ได้ยินพระวจนะของพระเจ้าแล้วถือรักษาไว้ต่างหากที่เป็นสุข”</verse>
				<verse number="29">เมื่อฝูงชนมาชุมนุมกันมากขึ้น พระองค์ก็ตรัสว่า “คนในยุคนี้เป็นคนชั่วร้าย ชอบแสวงหาหมายสำคัญ แต่จะไม่โปรดให้หมายสำคัญแก่พวกเขาเว้นแต่หมายสำคัญของโยนาห์เท่านั้น</verse>
				<verse number="30">เพราะว่าโยนาห์เคยเป็นหมายสำคัญให้กับชาวนีนะเวห์อย่างไร บุตรมนุษย์ก็จะเป็นหมายสำคัญให้กับคนยุคนี้อย่างนั้น</verse>
				<verse number="31">ราชินีแห่งทิศใต้จะลุกขึ้นในวันพิพากษาพร้อมกับคนยุคนี้และกล่าวโทษพวกเขา เพราะว่าพระนางนั้นมาจากที่สุดปลายแผ่นดินโลกเพื่อจะฟังสติปัญญาของซาโลมอน และผู้ที่ใหญ่กว่าซาโลมอนก็อยู่ที่นี่</verse>
				<verse number="32">ชาวนีนะเวห์จะลุกขึ้นในวันพิพากษาพร้อมกับคนยุคนี้และกล่าวโทษพวกเขา เพราะว่าชาวนีนะเวห์กลับใจใหม่เพราะการประกาศของโยนาห์ และผู้ที่ใหญ่กว่าโยนาห์ก็อยู่ที่นี่</verse>
				<verse number="33">“ไม่มีใครเมื่อจุดตะเกียงแล้วจะตั้งไว้ในที่ลี้ลับหรือเอาถังครอบไว้ แต่จะตั้งไว้บนเชิงตะเกียง เพื่อคนที่เข้ามาจะเห็นแสงสว่าง</verse>
				<verse number="34">ตาเป็นประทีปของร่างกาย ถ้าตาของท่านปกติ ทั้งตัวก็พลอยสว่างไปด้วย แต่ถ้าตาของท่านผิดปกติ ทั้งตัวก็พลอยมืดไปด้วย</verse>
				<verse number="35">ระวังให้ดี อย่าให้ความสว่างที่อยู่ในตัวท่านกลายเป็นความมืด</verse>
				<verse number="36">ถ้าทั้งตัวของท่านเต็มไปด้วยความสว่างไม่มีความมืดเลย มันก็จะสว่างไสวไปหมดเหมือนอย่างความสว่างของตะเกียงที่ส่องมายังท่าน”</verse>
				<verse number="37">เมื่อพระองค์ตรัสจบแล้ว คนหนึ่งในพวกฟาริสีก็เชิญพระองค์ไปร่วมรับประทานอาหาร พระองค์จึงเสด็จไปและประทับที่โต๊ะ</verse>
				<verse number="38">เมื่อฟาริสีคนนั้นเห็นว่าพระองค์ไม่ได้ทำพิธีชำระก่อนรับประทานอาหารก็ประหลาดใจ</verse>
				<verse number="39">องค์พระผู้เป็นเจ้าจึงตรัสกับเขาว่า “พวกท่านซึ่งเป็นฟาริสีย่อมชำระถ้วยชามแต่เพียงภายนอก แต่ภายในพวกท่านเต็มไปด้วยความโลภและความชั่วร้าย</verse>
				<verse number="40">โอ คนโฉดเขลา ผู้ที่ทรงสร้างภายนอกก็ทรงสร้างภายในด้วยไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="41">ดังนั้นจงให้ทานด้วยสิ่งที่อยู่ภายใน แล้วทุกสิ่งจะสะอาดบริสุทธิ์สำหรับพวกท่าน</verse>
				<verse number="42">“แต่วิบัติแก่ท่าน พวกฟาริสี เพราะว่าท่านถวายทศางค์ เป็นพวกสะระแหน่ ขมิ้น และพืชผักทุกชนิด แต่กลับละเว้นความยุติธรรมและความรักต่อพระเจ้า สิ่งเหล่านี้พวกท่านควรทำอยู่แล้ว แต่สิ่งอื่นๆ ก็ไม่ควรละเว้นด้วย</verse>
				<verse number="43">วิบัติแก่ท่าน พวกฟาริสี เพราะว่าท่านชอบที่นั่งอันมีเกียรติในธรรมศาลา และชอบให้เขาคำนับกลางตลาด</verse>
				<verse number="44">วิบัติแก่พวกท่าน เพราะว่าท่านเป็นเหมือนอุโมงค์ฝังศพที่ไม่ปรากฏให้เห็น และคนก็เดินเหยียบอยู่บนนั้นโดยไม่รู้เรื่อง”</verse>
				<verse number="45">ผู้เชี่ยวชาญบัญญัติคนหนึ่งทูลพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ การที่ท่านพูดอย่างนั้น ท่านก็ติเตียนเราด้วย”</verse>
				<verse number="46">พระองค์ตรัสว่า “วิบัติแก่ท่านด้วยพวกผู้เชี่ยวชาญบัญญัติ เพราะท่านเอาของที่หนักเหลือรับให้มนุษย์เป็นคนแบก แต่ตัวพวกท่านเองกลับไม่ช่วยยกเลยแม้แต่นิ้วเดียว</verse>
				<verse number="47">วิบัติแก่พวกท่าน เพราะท่านก่ออุโมงค์ให้กับบรรดาผู้เผยพระวจนะ และบรรพบุรุษของท่านเองก็เป็นผู้ฆ่าผู้เผยพระวจนะเหล่านั้น</verse>
				<verse number="48">เพราะฉะนั้นพวกท่านจึงเป็นพยานเห็นชอบกับการกระทำของบรรพบุรุษของท่าน เพราะว่าพวกเขาเป็นผู้ฆ่าผู้เผยพระวจนะเหล่านั้น และพวกท่านก็เป็นผู้ก่ออุโมงค์ให้</verse>
				<verse number="49">เพราะเหตุนี้พระปัญญาของพระเจ้าจึงตรัสไว้ว่า ‘เราจะใช้พวกผู้เผยพระวจนะและบรรดาอัครทูตไปหาพวกเขา แล้วบางคนจะถูกพวกเขาข่มเหง และบางคนจะถูกพวกเขาฆ่า’</verse>
				<verse number="50">เพราะฉะนั้นคนยุคนี้แหละที่จะต้องรับผิดชอบในเรื่องโลหิตของบรรดาผู้เผยพระวจนะซึ่งต้องหลั่งออกตั้งแต่แรกสร้างโลก</verse>
				<verse number="51">คือตั้งแต่โลหิตของอาเบล จนถึงโลหิตของเศคาริยาห์ ที่ถูกฆ่าตายบริเวณระหว่างแท่นบูชากับพระนิเวศของพระเจ้า เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า คนยุคนี้จะต้องรับผิดชอบในโลหิตนั้น</verse>
				<verse number="52">วิบัติแก่ท่าน พวกผู้เชี่ยวชาญบัญญัติ เพราะว่าท่านเอาลูกกุญแจแห่งความรู้ไปเสีย ตัวพวกท่านเองไม่เข้าไป และเมื่อมีคนกำลังจะเข้าไป ท่านก็ขัดขวางไว้”</verse>
				<verse number="53">เมื่อพระองค์เสด็จออกจากที่นั่น พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริสีก็เริ่มผูกพยาบาทและจู่โจมพระองค์ด้วยคำถามต่างๆ</verse>
				<verse number="54">เพื่อคอยจับผิดในสิ่งที่พระองค์ตรัส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ในช่วงนั้นมีฝูงชนนับเป็นพันๆ ชุมนุมเบียดเสียดกันอยู่ พระเยซูทรงเริ่มตรัสกับบรรดาสาวกของพระองค์ก่อนว่า “ท่านทั้งหลายจงระวังเชื้อของพวกฟาริสี คือความหน้าซื่อใจคด</verse>
				<verse number="2">แต่ไม่มีอะไรที่ปิดบังไว้ที่จะไม่เปิดเผย หรือความลับที่จะไม่เผยให้ประจักษ์</verse>
				<verse number="3">ถ้าอย่างนั้น สิ่งสารพัดซึ่งท่านทั้งหลายกล่าวในที่มืดจะได้ยินในที่แจ้ง และซึ่งกระซิบในหูที่ห้องส่วนตัวจะประกาศบนดาดฟ้าหลังคาบ้าน</verse>
				<verse number="4">“มิตรสหายของเราเอ๋ย เราบอกพวกท่านว่า อย่ากลัวผู้ที่ฆ่าได้แต่กาย เสร็จแล้วไม่มีอะไรที่จะทำได้อีก</verse>
				<verse number="5">แต่เราจะเตือนให้ท่านรู้ก่อนว่าควรจะกลัวใคร จงกลัวพระองค์ผู้ที่เมื่อทรงฆ่าแล้วก็ยังมีสิทธิอำนาจที่จะทิ้งลงในนรกได้ แท้จริง เราบอกพวกท่านว่าจงกลัวพระองค์นั้นแหละ</verse>
				<verse number="6">นกกระจาบห้าตัวเขาขายสองอาส์ซาริอัน ไม่ใช่หรือ? และนกนั้นแม้สักตัวเดียวพระเจ้าก็ไม่ได้ทรงลืมเลย</verse>
				<verse number="7">ถึงผมของพวกท่านก็ทรงนับไว้แล้วทุกเส้น อย่ากลัวเลย ท่านก็มีค่ามากกว่านกกระจาบหลายตัว</verse>
				<verse number="8">“และเราบอกท่านทั้งหลายว่า ทุกคนที่รับเราต่อหน้ามนุษย์ บุตรมนุษย์จะรับคนนั้นต่อหน้าบรรดาทูตสวรรค์ของพระเจ้า</verse>
				<verse number="9">แต่คนที่ปฏิเสธเราต่อหน้ามนุษย์ คนนั้นจะถูกปฏิเสธต่อหน้าทูตสวรรค์ของพระเจ้า</verse>
				<verse number="10">ทุกคนที่กล่าวร้ายบุตรมนุษย์จะได้รับการยกโทษ แต่คนที่กล่าวหมิ่นประมาทต่อพระวิญญาณบริสุทธิ์ จะไม่ได้รับการยกโทษ</verse>
				<verse number="11">เมื่อเขาทั้งหลายพาพวกท่านเข้าไปอยู่ต่อหน้าธรรมศาลา หรือต่อหน้าเจ้าเมืองและผู้ที่มีอำนาจ อย่ากระวนกระวายว่าจะตอบอย่างไร หรือจะกล่าวอะไร</verse>
				<verse number="12">เพราะว่าพระวิญญาณบริสุทธิ์จะทรงสอนท่านในเวลานั้นเองว่าควรจะพูดอะไรบ้าง ”</verse>
				<verse number="13">มีคนหนึ่งในฝูงชนนั้นทูลพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ ช่วยบอกพี่ชายของข้าพเจ้าให้แบ่งมรดกแก่ข้าพเจ้าด้วย”</verse>
				<verse number="14">แต่พระองค์ตรัสตอบเขาว่า “พ่อหนุ่ม ใครตั้งเราให้เป็นผู้พิพากษาหรือเป็นผู้แบ่งมรดกให้ท่าน?”</verse>
				<verse number="15">แล้วพระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “ระวังให้ดี จงหลีกเลี่ยงจากความโลภทุกอย่าง เพราะว่าชีวิตของคนไม่ได้อยู่ที่การมีของฟุ่มเฟือย”</verse>
				<verse number="16">แล้วพระองค์ตรัสอุปมาเรื่องหนึ่งให้เขาฟังว่า “ไร่นาของเศรษฐีคนหนึ่งเกิดผลบริบูรณ์มาก</verse>
				<verse number="17">เศรษฐีคนนั้นจึงคิดในใจว่า ‘ข้าจะทำอย่างไรดี? เพราะว่าข้าไม่มีที่ที่จะเก็บพืชผลของข้า’</verse>
				<verse number="18">เขาจึงคิดว่า ‘ข้าจะทำอย่างนี้ คือจะรื้อยุ้งฉางของข้าและจะสร้างใหม่ให้ใหญ่โตขึ้น แล้วข้าจะรวบรวมข้าวและสมบัติทั้งหมดของข้าไว้ที่นั่น</verse>
				<verse number="19">แล้วจะบอกกับจิตใจของข้าว่า “จิตใจเอ๋ย เจ้ามีทรัพย์สมบัติมากเก็บไว้พอหลายปี จงอยู่สบาย กิน ดื่ม และรื่นเริงเถิด” ’</verse>
				<verse number="20">แต่พระเจ้าตรัสกับเขาว่า ‘โอ คนโง่ ในคืนวันนี้ชีวิตของเจ้าจะต้องเรียกเอาไปจากเจ้า แล้วของที่เจ้ารวบรวมไว้นั้นจะเป็นของใคร?’</verse>
				<verse number="21">คนที่สะสมทรัพย์สมบัติไว้สำหรับตัว และไม่ได้มั่งมีฝ่ายพระเจ้าก็เป็นเช่นนั้นแหละ”</verse>
				<verse number="22">พระเยซูตรัสกับพวกสาวกของพระองค์ว่า “เพราะเหตุนี้เราบอกท่านทั้งหลายว่า อย่ากระวนกระวายถึงชีวิตว่าจะเอาอะไรกิน และอย่ากระวนกระวายถึงร่างกายว่าจะเอาอะไรนุ่งห่ม</verse>
				<verse number="23">เพราะว่าชีวิตสำคัญยิ่งกว่าอาหาร และร่างกายสำคัญยิ่งกว่าเครื่องนุ่งห่ม</verse>
				<verse number="24">จงพิจารณาดูอีกา มันไม่ได้หว่าน ไม่ได้เกี่ยว และไม่ได้มียุ้งหรือฉาง แต่พระเจ้ายังทรงเลี้ยงมันไว้ พวกท่านประเสริฐกว่านกมากทีเดียว</verse>
				<verse number="25">มีใครในพวกท่านโดยความกระวนกระวายสามารถต่ออายุของตนให้ยืนนานอีกนิดหนึ่งได้?</verse>
				<verse number="26">เพราะฉะนั้นถ้าสิ่งเล็กน้อยยังทำไม่ได้ ท่านยังจะกระวนกระวายถึงสิ่งอื่นทำไมอีกเล่า?</verse>
				<verse number="27">จงพิจารณาดูดอกไม้ว่ามันเติบโตขึ้นอย่างไร มันไม่ทำงาน มันไม่ปั่นด้าย แต่เราบอกพวกท่านว่า แม้แต่กษัตริย์ซาโลมอนเมื่อบริบูรณ์ด้วยศักดิ์ศรี ก็ไม่ได้ทรงแต่งพระองค์ งามเท่าดอกไม้เหล่านี้สักดอกหนึ่ง</verse>
				<verse number="28">และถ้าพระเจ้าทรงตกแต่งหญ้าที่ทุ่งนาอย่างนั้น ซึ่งเป็นอยู่วันนี้และรุ่งขึ้นต้องทิ้งในเตาไฟ โอ พวกที่มีความเชื่อน้อย พระองค์จะทรงตกแต่งท่านยิ่งกว่านั้นมากนัก</verse>
				<verse number="29">ท่านอย่าเสาะหาว่าจะกินอะไรดีหรือจะดื่มอะไร และอย่ามีใจกังวล</verse>
				<verse number="30">เพราะว่าพวกต่างชาติทั่วโลกเสาะหาสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด แต่ว่าพระบิดาของท่านทั้งหลายทรงทราบแล้วว่าท่านต้องการสิ่งเหล่านี้</verse>
				<verse number="31">แต่จงแสวงหาแผ่นดินของพระเจ้า แล้วพระองค์จะทรงเพิ่มเติมสิ่งเหล่านี้ให้</verse>
				<verse number="32">“ฝูงแกะเล็กน้อยเอ๋ย อย่ากลัวเลย เพราะว่าพระบิดาของพวกท่านชอบพระทัยจะประทานแผ่นดินนั้นให้แก่ท่าน</verse>
				<verse number="33">จงขายของที่ท่านมีอยู่และทำทาน จงทำถุงใส่เงินสำหรับตนซึ่งไม่รู้จักเก่า คือมีทรัพย์สมบัติไว้ในสวรรค์ซึ่งไม่รู้จักหมดสิ้น ที่ขโมยไม่ได้เข้ามาใกล้ และที่ตัวแมลงไม่ได้ทำลาย</verse>
				<verse number="34">เพราะว่าทรัพย์สมบัติของพวกท่านอยู่ที่ไหน ใจของท่านก็อยู่ที่นั่นด้วย</verse>
				<verse number="35">“ท่านทั้งหลายจงคาดเอวไว้ และให้ตะเกียงของท่านจุดอยู่</verse>
				<verse number="36">จงเป็นเหมือนคนที่คอยรับนายของตน เมื่อนายจะกลับมาจากงานสมรส เพื่อว่าเมื่อนายมาเคาะประตูแล้วพวกเขาจะเปิดให้นายได้ทันที</verse>
				<verse number="37">บ่าวพวกนั้นซึ่งนายมาพบว่ากำลังคอยเฝ้าอยู่ก็เป็นสุข เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า นายผู้นั้นจะคาดเอวไว้และให้บ่าวพวกนั้นนั่งลง และท่านจะมาปรนนิบัติ</verse>
				<verse number="38">ถ้านายมาเวลาสองยามหรือสามยามและพบว่าบ่าวกำลังคอยเฝ้าอยู่ บ่าวพวกนั้นก็เป็นสุข</verse>
				<verse number="39">จงเข้าใจอย่างนี้เถอะว่า ถ้าเจ้าของบ้านรู้ก่อนว่าขโมยจะมาเวลาไหน เขาจะตื่นอยู่และระวังไม่ให้ทะลวงบ้านของเขาได้</verse>
				<verse number="40">พวกท่านจงเตรียมตัวไว้ให้พร้อมด้วย เพราะในเวลาที่ท่านไม่คิดไม่ฝันนั้น บุตรมนุษย์จะเสด็จมา ”</verse>
				<verse number="41">เปโตรทูลว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ตรัสอุปมานั้นกับพวกข้าพระองค์หรือตรัสกับคนทั่วไป?”</verse>
				<verse number="42">องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า “ใครเป็นพ่อบ้านซื่อสัตย์และฉลาด ที่นายตั้งไว้เหนือพวกคนใช้เพื่อแจกอาหารตามเวลา</verse>
				<verse number="43">เมื่อนายมาพบเขาทำอย่างนั้น บ่าวคนนั้นก็จะเป็นสุข</verse>
				<verse number="44">เราบอกพวกท่านจริงๆ ว่า นายจะตั้งเขาไว้ให้ดูแลทรัพย์สิ่งของทั้งหมดของท่าน</verse>
				<verse number="45">แต่ถ้าบ่าวคนนั้นคิดในใจว่า ‘นายของข้าคงจะมาช้า’ แล้วเริ่มต้นโบยตีบรรดาบ่าวชายหญิงและกินดื่มเมามาย</verse>
				<verse number="46">นายของบ่าวคนนั้นจะมาในวันที่เขาไม่คาดคิด ในเวลาที่เขาไม่รู้ และจะลงโทษเขาอย่างหนัก และจะขับไล่ให้ไปอยู่ในที่ของพวกที่ไม่เชื่อ</verse>
				<verse number="47">บ่าวคนที่รู้ใจนายและไม่ได้เตรียมตัวไว้ ไม่ได้ทำตามใจนาย จะต้องถูกเฆี่ยนอย่างหนัก</verse>
				<verse number="48">แต่คนที่ไม่รู้ แล้วทำสิ่งที่สมควรจะถูกเฆี่ยน ก็จะถูกเฆี่ยนเพียงเล็กน้อย คนที่ได้รับมาก จะต้องเรียกเอาจากคนนั้นมาก และคนที่ได้รับฝากไว้มาก ก็จะต้องทวงเอาจากคนนั้นมาก</verse>
				<verse number="49">“เรามาเพื่อจะให้ไฟเกิดขึ้นที่แผ่นดินโลก เราอยากให้ไฟนั้นลุกขึ้นแล้ว</verse>
				<verse number="50">เราจะต้องรับบัพติศมาอย่างหนึ่ง เราเป็นทุกข์มากจนกว่าจะสำเร็จ</verse>
				<verse number="51">พวกท่านคิดว่าเรามาเพื่อจะให้เกิดสันติภาพในโลกหรือ? เราบอกท่านว่า ไม่ใช่ แต่จะให้แตกแยกกันต่างหาก</verse>
				<verse number="52">เพราะว่าตั้งแต่นี้ไป ห้าคนในบ้านหลังหนึ่งก็จะแตกแยกกัน คือสามต่อสองและสองต่อสาม</verse>
				<verse number="53">พ่อจะแตกแยกกับลูกชาย และลูกชายจะแตกแยกกับพ่อ แม่กับลูกสาว และลูกสาวกับแม่ แม่ผัวกับลูกสะใภ้ และลูกสะใภ้กับแม่ผัว ”</verse>
				<verse number="54">พระองค์ตรัสกับฝูงชนอีกว่า “เมื่อท่านทั้งหลายเห็นเมฆก่อตัวขึ้นทางทิศตะวันตก ท่านก็กล่าวทันทีว่า ‘ฝนจะตก’ และก็เป็นอย่างนั้นจริง</verse>
				<verse number="55">เมื่อเห็นลมทิศใต้พัดมา ท่านก็บอกว่า ‘จะร้อนจัด’ และก็เป็นจริง</verse>
				<verse number="56">โอ คนหน้าซื่อใจคด พวกท่านรู้จักวิจัยความเป็นไปของแผ่นดินและท้องฟ้า เพราะอะไรท่านถึงวิจัยความเป็นไปของยุคนี้ไม่ได้?</verse>
				<verse number="57">“ทำไมพวกท่านไม่ตัดสินเอาเองว่าสิ่งไหนเป็นสิ่งที่ถูก?</verse>
				<verse number="58">เพราะในขณะที่ท่านกับโจทก์พากันไปหาตุลาการ จงอุตส่าห์หาช่องที่จะปรองดองกับเขาเมื่อยังอยู่ระหว่างทาง เกรงว่าเขาจะฉุดลากท่านเข้าไปถึงตัวผู้พิพากษา และผู้พิพากษาจะมอบท่านไว้กับผู้คุม และผู้คุมจะขังท่านไว้ในคุก</verse>
				<verse number="59">เราบอกท่านว่า ท่านจะออกจากที่นั่นไม่ได้จนกว่าจะใช้หนี้ครบทุกบาททุกสตางค์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ขณะนั้นบางคนซึ่งอยู่ที่นั่นเล่าเรื่องชาวกาลิลีที่ปีลาตเอาเลือดและเครื่องบูชาของพวกเขามาคละเคล้าด้วยกันให้พระเยซูทรงฟัง</verse>
				<verse number="2">พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า “ท่านทั้งหลายคิดว่าชาวกาลิลีเหล่านั้นเป็นคนบาปยิ่งกว่าชาวกาลิลีอื่นๆ ทั้งหมด เพราะพวกเขาต้องทนทุกข์อย่างนั้นหรือ?</verse>
				<verse number="3">เราบอกพวกท่านว่า ไม่ใช่ แต่ท่านเองถ้าไม่กลับใจใหม่ก็จะต้องพินาศเหมือนกัน</verse>
				<verse number="4">สิบแปดคนนั้นที่ถูกหอรบสิโลอัมพังทับตาย ท่านคิดว่าพวกเขาทำผิดมากกว่าคนที่อาศัยอยู่ในกรุงเยรูซาเล็มทั้งหมดหรือ?</verse>
				<verse number="5">เราบอกพวกท่านว่า ไม่ใช่ แต่ถ้าท่านทุกคนไม่กลับใจใหม่ก็จะต้องพินาศเช่นกัน”</verse>
				<verse number="6">พระองค์ตรัสอุปมาต่อไปนี้ว่า “ชายคนหนึ่งปลูกต้นมะเดื่อต้นหนึ่งไว้ในสวนองุ่นของตน และเขามาหาผลที่ต้นนั้นแต่ไม่พบ</verse>
				<verse number="7">เขาจึงพูดกับผู้ที่รักษาเถาองุ่นว่า ‘นี่แน่ะ เรามาหาผลที่ต้นมะเดื่อนี้สามปีแล้ว แต่ไม่พบ จงโค่นมันทิ้งไป จะให้ดินจืดไปเปล่าๆ ทำไม?’</verse>
				<verse number="8">แต่ผู้รักษาเถาองุ่นตอบเขาว่า ‘นายเจ้าข้า ขอเก็บเอาไว้อีกปี ลองให้ข้าพเจ้าพรวนดินใส่ปุ๋ยดู</verse>
				<verse number="9">ถ้าปีหน้ามันเกิดผลก็ดีไป แต่ถ้าไม่ ท่านจะโค่นมันทิ้งก็ได้’ ”</verse>
				<verse number="10">ขณะที่พระเยซูทรงสั่งสอนอยู่ที่ธรรมศาลาแห่งหนึ่งในวันสะบาโต</verse>
				<verse number="11">มีผู้หญิงคนหนึ่งที่มีผีเข้าสิงซึ่งทำให้นางเป็นโรคมาสิบแปดปีแล้วอยู่ที่นั่นด้วย หลังของนางก็โกง ยืดตัวขึ้นไม่ได้เลย</verse>
				<verse number="12">เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นจึงทรงเรียกและตรัสกับนางว่า “หญิงเอ๋ย เธอได้รับการปลดปล่อยให้พ้นจากโรคของเธอแล้ว”</verse>
				<verse number="13">เมื่อพระองค์วางพระหัตถ์บนตัวนาง ทันใดนั้นนางก็ยืดตัวตรงได้ และสรรเสริญพระเจ้า</verse>
				<verse number="14">แต่นายธรรมศาลาไม่พอใจ เพราะพระเยซูทรงรักษาโรคในวันสะบาโต จึงพูดกับฝูงชนว่า “มีถึงหกวันสำหรับทำงาน จงมาและรับการรักษาโรคภายในหกวันนั้น อย่าทำในวันสะบาโต”</verse>
				<verse number="15">แต่องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสตอบเขาว่า “โอ พวกหน้าซื่อใจคด พวกท่านทุกคนก็ปล่อยวัวปล่อยลาออกจากคอกของมันพาไปกินน้ำในวันสะบาโตไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="16">ผู้หญิงคนนี้เป็นบุตรสาวของอับราฮัมซึ่งถูกซาตานผูกมัดไว้ถึงสิบแปดปีแล้ว ไม่ควรหรือที่จะให้นางหลุดพ้นจากเครื่องจำจองนี้ในวันสะบาโต?”</verse>
				<verse number="17">เมื่อพระองค์ตรัสอย่างนั้นแล้ว พวกที่เป็นศัตรูกับพระองค์ก็ได้รับความอับอาย แต่ฝูงชนทั้งหมดชื่นชมยินดีกับคุณความดีทุกประการที่พระองค์ทรงทำ</verse>
				<verse number="18">พระองค์ตรัสว่า “แผ่นดินของพระเจ้าเหมือนสิ่งใด? และเราจะเปรียบแผ่นดินนั้นกับอะไรดี?</verse>
				<verse number="19">ก็เป็นเหมือนเมล็ดมัสตาร์ด เล็กๆ ที่คนหนึ่งเอาไปปลูกในสวน มันงอกขึ้นเป็นต้นใหญ่ และนกในอากาศมาทำรังอาศัยอยู่ตามกิ่งก้านของต้นนั้น”</verse>
				<verse number="20">พระองค์ตรัสอีกว่า “เราจะเปรียบแผ่นดินของพระเจ้ากับอะไร?</verse>
				<verse number="21">ก็เป็นเหมือนเชื้อ ซึ่งผู้หญิงคนหนึ่งเอามาเจือลงในแป้งสามถังจนแป้งนั้นฟูขึ้นทั้งหมด”</verse>
				<verse number="22">พระเยซูเสด็จไปตามบ้านเมืองต่างๆ ทรงสั่งสอนระหว่างทางที่มุ่งไปสู่กรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="23">มีคนหนึ่งมาทูลถามพระองค์ว่า “ท่านเจ้าข้า คนที่รอดนั้นมีจำนวนเล็กน้อยเท่านั้นหรือ?” พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า</verse>
				<verse number="24">“จงเพียรพยายามเข้าไปทางประตูที่คับแคบ เราบอกท่านทั้งหลายว่า แม้คนจำนวนมากพยายามจะเข้าไป แต่จะเข้าไม่ได้</verse>
				<verse number="25">เมื่อเจ้าของบ้านลุกขึ้นปิดประตูแล้ว และพวกท่านยืนอยู่ภายนอกเคาะที่ประตูว่า ‘นายเจ้าข้า ช่วยเปิดให้เราด้วย’ แต่เจ้าของบ้านนั้นจะตอบท่านว่า ‘เราไม่รู้ว่าพวกเจ้ามาจากไหน’</verse>
				<verse number="26">แล้วท่านจะกล่าวว่า ‘เราเคยกินดื่มกับนาย และนายก็เคยสั่งสอนที่ถนนของเรา’</verse>
				<verse number="27">แต่เจ้าของบ้านนั้นจะกล่าวว่า ‘เราไม่รู้ว่าพวกเจ้าที่ทำความชั่วมาจากไหน จงไปให้พ้นหน้าเรา’</verse>
				<verse number="28">แล้วจะมีการร้องไห้ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันในเวลาที่พวกท่านเห็นอับราฮัม อิสอัค ยาโคบ และบรรดาผู้เผยพระวจนะในแผ่นดินของพระเจ้า แต่ตัวพวกท่านเองก็จะถูกขับไล่ออกไปอยู่ข้างนอก</verse>
				<verse number="29">และจะมีคนจากทิศตะวันออก ทิศตะวันตก ทิศเหนือ ทิศใต้ มานั่งร่วมโต๊ะในแผ่นดินของพระเจ้า</verse>
				<verse number="30">และแน่นอนว่า ผู้ที่เป็นคนสุดท้ายจะกลับกลายเป็นคนแรก และผู้ที่เป็นคนแรกจะกลับกลายเป็นคนสุดท้าย ”</verse>
				<verse number="31">ในเวลานั้นเอง มีพวกฟาริสีบางคนมาทูลพระองค์ว่า “ท่านจงไปจากที่นี่เถิด เพราะว่าเฮโรดต้องการจะฆ่าท่าน”</verse>
				<verse number="32">พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า “จงไปบอกเจ้าหมาจิ้งจอกตัวนั้นว่า ‘จงฟังให้ดี เราขับผีและรักษาโรคในวันนี้และวันพรุ่งนี้ แล้วในวันที่สามเราก็จะเสร็จงาน’</verse>
				<verse number="33">แต่ว่าเราจำเป็นจะต้องเดินต่อไปในวันนี้ วันพรุ่งนี้ และวันมะรืนนี้ เพราะว่าเป็นไปไม่ได้ที่ผู้เผยพระวจนะจะถูกฆ่านอกกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="34">โอ เยรูซาเล็มๆ เมืองที่ฆ่าบรรดาผู้เผยพระวจนะและเอาหินขว้างพวกที่ทรงใช้มาหาถึงตาย บ่อยครั้งเราปรารถนาจะรวบรวมลูกๆ ของเจ้าไว้ เหมือนแม่ไก่ที่กกลูกอยู่ใต้ปีกของมัน แต่พวกเจ้าไม่ยอม</verse>
				<verse number="35">นี่แน่ะ นิเวศของพวกเจ้าจะถูกทอดทิ้ง เราบอกพวกเจ้าว่า เจ้าจะไม่เห็นเราจนกว่าพวกเจ้าจะกล่าวว่า ‘ขอให้ท่านผู้เสด็จมาในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า ทรงพระเจริญ’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">เมื่อพระองค์เสด็จเข้าไปในบ้านผู้นำคนหนึ่งของพวกฟาริสีในวันสะบาโตเพื่อทรงร่วมโต๊ะอาหาร พวกเขาก็คอยดูพระองค์</verse>
				<verse number="2">นี่แน่ะ มีคนหนึ่งเป็นโรคบวมน้ำมาอยู่ต่อพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="3">พระเยซูจึงตรัสถามพวกผู้เชี่ยวชาญบัญญัติและพวกฟาริสีว่า “ถ้าจะรักษาคนป่วยในวันสะบาโตผิดบัญญัติหรือไม่?”</verse>
				<verse number="4">พวกเขาก็นิ่งอยู่ พระองค์ทรงดึงตัวคนนั้นและทรงรักษาเขาให้หาย แล้วก็ปล่อยเขาไป</verse>
				<verse number="5">พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “ใครในพวกท่านถ้ามีลูกหรือวัวตกบ่อ จะไม่รีบฉุดขึ้นมาในวันสะบาโตหรือ?”</verse>
				<verse number="6">และพวกเขาตอบข้อนี้ไม่ได้</verse>
				<verse number="7">เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นบรรดาคนที่ได้รับเชิญนั้นเลือกเอาแต่ที่นั่งอันมีเกียรติ พระองค์จึงตรัสเรื่องเปรียบเทียบแก่พวกเขาว่า</verse>
				<verse number="8">“เมื่อท่านได้รับเชิญไปในการเลี้ยงสมรส อย่านั่งในที่อันมีเกียรติ เกรงว่าเขาจะเชิญคนที่มียศศักดิ์มากกว่าท่านมาด้วย</verse>
				<verse number="9">และเจ้าภาพคนที่เชิญท่านทั้งสองฝ่ายมานั้น จะมาพูดกับท่านว่า ‘ขอที่นั่งตรงนี้ให้กับท่านผู้นี้เถิด’ แล้วท่านก็จะต้องขายหน้าเลื่อนลงมาอยู่ที่ต่ำสุด</verse>
				<verse number="10">ฉะนั้นเมื่อท่านได้รับเชิญ จงไปนั่งในที่ต่ำก่อน เพื่อที่ว่าเมื่อเจ้าภาพมาพูดกับท่านว่า ‘เพื่อนเอ๋ย เชิญไปนั่งในที่อันมีเกียรติเถิด’ เมื่อนั้นท่านจะได้รับเกียรติต่อหน้าทุกคนที่ร่วมนั่งรับประทานนั้น</verse>
				<verse number="11">เพราะว่าทุกคนที่ยกตัวขึ้นจะต้องถูกเหยียดลง และคนที่ถ่อมตัวลงจะได้รับการยกขึ้น”</verse>
				<verse number="12">แล้วพระเยซูตรัสกับคนที่เชิญพระองค์ว่า “เมื่อท่านจะจัดการเลี้ยงไม่ว่าจะเป็นเวลากลางวันหรือเวลาเย็นก็ตาม อย่าเชิญเฉพาะเพื่อนๆ หรือพี่น้อง หรือญาติๆ หรือบรรดาเพื่อนบ้านที่มั่งมี คาดว่าพวกเขาจะเชิญท่านกลับคืน แล้วท่านจะได้รับการตอบแทน</verse>
				<verse number="13">แต่เมื่อท่านจัดการเลี้ยงนั้น จงเชิญคนจน คนพิการ คนง่อย และคนตาบอด</verse>
				<verse number="14">แล้วท่านจะเป็นสุข เพราะว่าเขาทั้งหลายไม่มีอะไรจะตอบแทนท่าน ส่วนท่านจะได้รับการตอบแทนเมื่อคนชอบธรรมเป็นขึ้นจากตาย”</verse>
				<verse number="15">คนหนึ่งที่ร่วมนั่งรับประทาน เมื่อได้ยินคำเหล่านั้นจึงทูลพระองค์ว่า “ผู้ที่จะได้รับประทานอาหารในแผ่นดินของพระเจ้าก็เป็นสุข”</verse>
				<verse number="16">พระองค์ตรัสกับเขาว่า “มีคนหนึ่งจัดงานเลี้ยงใหญ่และเชิญแขกไว้จำนวนมาก</verse>
				<verse number="17">เมื่อถึงเวลางานเลี้ยง เขาก็ใช้บ่าวไปบอกพวกที่ได้รับเชิญไว้แล้วว่า ‘เชิญมาเถิด เพราะสิ่งสารพัดเตรียมไว้พร้อมแล้ว’</verse>
				<verse number="18">พวกนั้นต่างพากันขอตัว คนแรกบอกว่า ‘ข้าพเจ้าซื้อนาไว้ และจะต้องไปดูนานั้น ข้าพเจ้าขอตัวเถอะ’</verse>
				<verse number="19">อีกคนหนึ่งบอกว่า ‘ข้าพเจ้าซื้อวัวไว้ห้าคู่และจะต้องไปลองวัวนั้น ข้าพเจ้าขอตัวเถอะ’</verse>
				<verse number="20">อีกคนหนึ่งก็บอกว่า ‘ข้าพเจ้าเพิ่งแต่งงานใหม่ เพราะเหตุนี้ข้าพเจ้าไปไม่ได้’</verse>
				<verse number="21">บ่าวคนนั้นจึงกลับมารายงานสิ่งเหล่านี้ให้นายฟัง นายก็โกรธ จึงสั่งบ่าวว่า ‘จงออกไปโดยเร็ว ไปตามถนนใหญ่และตรอกเล็กซอยน้อยในเมือง พาคนยากจน คนพิการ คนตาบอด และคนง่อยเข้ามาที่นี่’</verse>
				<verse number="22">แล้วบ่าวก็มาบอกว่า ‘นายเจ้าข้า ข้าพเจ้าทำตามที่ท่านสั่งแล้ว แต่ยังมีที่ว่างอยู่’</verse>
				<verse number="23">นายจึงสั่งบ่าวคนนั้นว่า ‘จงออกไปตามถนนและตามหนทางที่มีรั้วรอบขอบชิด บังคับให้พวกเขาเข้ามา เพื่อให้บ้านของเรามีแขกเต็ม</verse>
				<verse number="24">เราบอกท่านทั้งหลายว่า ในพวกคนที่ได้รับเชิญนั้น จะไม่มีสักคนหนึ่งได้ลิ้มรสอาหารของเราเลย’ ”</verse>
				<verse number="25">มีมหาชนไปกับพระเยซู พระองค์จึงทรงเหลียวหลังตรัสกับพวกเขาว่า</verse>
				<verse number="26">“ถ้าใครมาหาเราและไม่ชัง บิดามารดา บุตรภรรยา และพี่น้องชายหญิง แม้แต่ชีวิตของตนเอง คนนั้นจะเป็นสาวกของเราไม่ได้</verse>
				<verse number="27">และใครก็ตามที่ไม่ได้แบกกางเขนของตนตามเรามา คนนั้นจะเป็นสาวกของเราไม่ได้</verse>
				<verse number="28">ในพวกท่านมีใครบ้างเมื่อปรารถนาจะสร้างตึก จะไม่นั่งลงคิดราคาดูเสียก่อนว่า จะมีพอที่จะสร้างให้สำเร็จได้หรือไม่?</verse>
				<verse number="29">เกรงว่าเมื่อวางรากฐานแล้ว และทำให้สำเร็จไม่ได้ ทุกคนที่เห็นก็จะเยาะเย้ยเขา</verse>
				<verse number="30">ว่า ‘คนนี้เริ่มต้นก่อ แต่ทำให้สำเร็จไม่ได้’</verse>
				<verse number="31">หรือมีกษัตริย์องค์ไหน เมื่อจะยกกองทัพไปทำสงครามกับกษัตริย์อีกองค์หนึ่งนั้น จะไม่นั่งลงคิดดูเสียก่อนหรือว่า ที่มีพลทหารหนึ่งหมื่นจะสู้กับกองทัพที่ยกมารบสองหมื่นได้หรือไม่?</verse>
				<verse number="32">ถ้าสู้ไม่ได้ก็จะใช้พวกทูตไปเจรจาผูกไมตรีกันในระหว่างที่อีกฝ่ายยังอยู่ไกล</verse>
				<verse number="33">เช่นนั้นแหละ ทุกคนในพวกท่านที่ไม่ได้สละสิ่งสารพัดที่มีอยู่จะเป็นสาวกของเราไม่ได้</verse>
				<verse number="34">“เกลือเป็นสิ่งดี แต่ถ้าเกลือนั้นหมดรสเค็มไปแล้ว จะทำให้กลับเค็มอีกได้อย่างไร?</verse>
				<verse number="35">จะใช้เป็นปุ๋ยใส่ดินก็ไม่ได้ จะหมักไว้กับกองมูลสัตว์ก็ไม่ได้ มีแต่จะถูกเอาไปโยนทิ้งเท่านั้น ใครมีหูที่จะฟังก็จงฟังเถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ในเวลานั้นบรรดาคนเก็บภาษีและพวกคนบาปเข้ามาใกล้เพื่อจะฟังพระองค์</verse>
				<verse number="2">พวกฟาริสีและพวกธรรมาจารย์ก็บ่นว่า “คนนี้ต้อนรับคนบาปและกินด้วยกันกับเขา”</verse>
				<verse number="3">พระเยซูจึงตรัสอุปมาต่อไปนี้ให้พวกเขาฟังว่า</verse>
				<verse number="4">“ใครในพวกท่านที่มีแกะร้อยตัวและตัวหนึ่งหลงหายไป จะไม่ทิ้งเก้าสิบเก้าตัวนั้นไว้ที่กลางทุ่งหญ้าแล้วออกไปตามหาตัวที่หายไปนั้นจนกว่าจะพบหรือ?</verse>
				<verse number="5">และเมื่อพบแล้ว เขาจะยกขึ้นใส่บ่าแบกมาด้วยความชื่นชมยินดี</verse>
				<verse number="6">เมื่อมาถึงบ้าน เขาก็เชิญมิตรสหายและเพื่อนบ้านให้มาพร้อมกัน แล้วพูดกับพวกเขาว่า ‘มาร่วมยินดีกับข้า เพราะข้าพบแกะของข้าที่หายไปนั้นแล้ว’</verse>
				<verse number="7">เราบอกท่านทั้งหลายว่า ในทำนองเดียวกัน จะมีความชื่นชมยินดีในสวรรค์เรื่องคนบาปคนเดียวที่กลับใจใหม่ มากกว่าเรื่องคนชอบธรรมเก้าสิบเก้าคนที่ไม่ยอมกลับใจ</verse>
				<verse number="8">“หญิงคนใดที่มีเหรียญเงินสิบเหรียญและเหรียญหนึ่งหายไป จะไม่จุดตะเกียงกวาดบ้านค้นหาอย่างละเอียดถี่ถ้วนจนกว่าจะพบหรือ?</verse>
				<verse number="9">เมื่อพบแล้วนางจะเชิญมิตรสหายและเพื่อนบ้านมาพร้อมกัน แล้วพูดกับพวกเขาว่า ‘มาร่วมยินดีกับฉัน เพราะฉันพบเหรียญเงินที่หายไปนั้นแล้ว’</verse>
				<verse number="10">ในทำนองเดียวกัน เราบอกท่านทั้งหลายว่า จะมีความชื่นชมยินดีท่ามกลางพวกทูตสวรรค์ของพระเจ้าเรื่องคนบาปคนเดียวที่กลับใจใหม่”</verse>
				<verse number="11">พระเยซูตรัสว่า “ชายคนหนึ่งมีบุตรสองคน</verse>
				<verse number="12">บุตรคนเล็กพูดกับบิดาว่า ‘พ่อ ขอแบ่งทรัพย์สินส่วนที่ตกเป็นของลูกให้ลูกด้วย’ บิดาจึงแบ่งสมบัติให้แก่บุตรทั้งสอง</verse>
				<verse number="13">ต่อมาไม่กี่วัน บุตรคนเล็กนั้นก็รวบรวมทุกสิ่งทุกอย่างแล้วเดินทางไปยังเมืองไกล และผลาญทรัพย์สินของตนที่นั่นด้วยการใช้ชีวิตแบบฟุ่มเฟือย</verse>
				<verse number="14">เมื่อใช้จ่ายจนหมดสิ้นทุกอย่างแล้ว ก็เกิดกันดารอาหารอย่างรุนแรงทั่วเมืองนั้น เขาจึงเริ่มขาดแคลน</verse>
				<verse number="15">เขาไปอาศัยอยู่กับชาวเมืองนั้นคนหนึ่ง และคนนั้นก็ใช้เขาไปเลี้ยงหมูที่ทุ่งนา</verse>
				<verse number="16">เขาอยากจะอิ่มท้องด้วยฝักถั่วที่หมูกินนั้น แต่ไม่มีใครให้อะไรเขาเลย</verse>
				<verse number="17">เมื่อเขาสำนึกตัวได้ จึงพูดว่า ‘ลูกจ้างของพ่อไม่ว่าจะมีมากสักแค่ไหนก็ยังมีอาหารเหลือเฟือ แต่ข้ากลับต้องมาอดตายที่นี่</verse>
				<verse number="18">ข้าน่าจะลุกขึ้นไปหาพ่อ และพูดกับท่านว่า “พ่อ ลูกผิดต่อสวรรค์และผิดต่อท่านด้วย</verse>
				<verse number="19">ไม่สมควรจะได้ชื่อว่าเป็นลูกของพ่ออีกต่อไป ขอโปรดให้ลูกอยู่ในฐานะของลูกจ้างคนหนึ่งของท่านเถิด” ’</verse>
				<verse number="20">แล้วเขาก็ลุกขึ้นไปหาบิดา แต่เมื่อเขายังอยู่แต่ไกล บิดาก็เห็นเขาและมีใจสงสาร จึงวิ่งออกไปกอดคอและจูบแก้มของเขา</verse>
				<verse number="21">บุตรคนนั้นจึงกล่าวกับบิดาว่า ‘พ่อ ลูกผิดต่อสวรรค์และผิดต่อท่านด้วย ไม่สมควรจะได้ชื่อว่าเป็นลูกของพ่ออีกต่อไป’</verse>
				<verse number="22">แต่บิดาสั่งพวกบ่าวของตนว่า ‘จงรีบไปเอาเสื้อที่ดีที่สุดออกมาสวมให้เขา เอาแหวนมาสวมที่นิ้วมือ และเอารองเท้ามาสวมให้ด้วย</verse>
				<verse number="23">และจงไปเอาลูกวัวตัวที่อ้วนพีมาฆ่าเลี้ยงกันเพื่อความรื่นเริง</verse>
				<verse number="24">เพราะว่าลูกของเราคนนี้ตายแล้วแต่กลับเป็นขึ้นอีก หายไปแล้วแต่ได้พบกันอีก’ พวกเขาต่างก็มีความรื่นเริง</verse>
				<verse number="25">“ส่วนบุตรคนโตนั้นอยู่ที่ทุ่งนา เมื่อเขากลับมาใกล้จะถึงบ้าน ก็ได้ยินเสียงดนตรีและการเต้นรำ</verse>
				<verse number="26">เขาจึงเรียกบ่าวคนหนึ่งมาถามว่า ‘นี่มันอะไรกัน?’</verse>
				<verse number="27">บ่าวจึงตอบว่า ‘น้องของท่านกลับมาแล้ว และพ่อของท่านให้ฆ่าลูกวัวตัวที่อ้วนพีเพราะท่านได้ลูกกลับมาอย่างปลอดภัย’</verse>
				<verse number="28">พี่ชายก็โกรธไม่ยอมเข้าไป บิดาจึงออกมาชวนเขา</verse>
				<verse number="29">แต่เขาบอกบิดาว่า ‘พ่อ ดูซิ ลูกรับใช้พ่อมากี่ปีแล้ว และไม่เคยละเมิดคำบัญชาของพ่อสักข้อหนึ่ง แต่พ่อก็ไม่เคยให้แม้แต่ลูกแพะสักตัวหนึ่งแก่ลูก เพื่อเลี้ยงฉลองกับเพื่อนฝูง</verse>
				<verse number="30">แต่กับลูกคนนี้ของพ่อซึ่งผลาญสมบัติของพ่อด้วยการคบกับพวกหญิงโสเภณี พ่อกลับฆ่าลูกวัวอ้วนพีเพื่อเลี้ยงมัน’</verse>
				<verse number="31">บิดาจึงตอบว่า ‘ลูกเอ๋ย ลูกอยู่กับพ่อตลอดเวลา สิ่งของทั้งหมดของพ่อก็เป็นของลูกอยู่แล้ว</verse>
				<verse number="32">แต่นี่เป็นเรื่องสมควรที่เราจะชื่นชมยินดีและรื่นเริง เพราะน้องคนนี้ของลูกตายไปแล้วแต่กลับเป็นขึ้นอีก หายไปแล้วแต่ยังได้พบกันอีก’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">พระเยซูตรัสกับพวกสาวกของพระองค์ว่า “เศรษฐีคนหนึ่งมีพ่อบ้าน มีคนมาฟ้องเศรษฐีว่าพ่อบ้านคนนั้นกำลังผลาญสมบัติของท่าน</verse>
				<verse number="2">เศรษฐีจึงเรียกพ่อบ้านมา บอกกับเขาว่า ‘เรื่องที่เราได้ยินเกี่ยวกับเจ้านั้นเป็นอย่างไรกัน? เอาบัญชีพ่อบ้านของเจ้ามา เพราะว่าเจ้าจะเป็นพ่อบ้านต่อไปไม่ได้’</verse>
				<verse number="3">พ่อบ้านคนนั้นจึงคิดในใจว่า ‘ข้าจะทำอะไรดี เพราะข้ากำลังจะถูกนายถอดออกจากหน้าที่แล้ว? จะไปขุดดินก็ไม่มีแรง จะไปขอทานก็อายเขา</verse>
				<verse number="4">ข้ารู้แล้วว่าจะทำอะไรดี เพื่อว่าเมื่อข้าถูกถอดจากหน้าที่แล้ว คนอื่นๆ จะยังรับข้าไว้ในบ้านของเขา’</verse>
				<verse number="5">คนนั้นจึงเรียกลูกหนี้ของนายมาทีละคน แล้วถามคนแรกว่า ‘ท่านเป็นหนี้นายของข้าพเจ้าเท่าไหร่?’</verse>
				<verse number="6">เขาตอบว่า ‘น้ำมันร้อยถัง’ พ่อบ้านจึงบอกเขาว่า ‘ไปเอาบัญชีของท่านมา นั่งลงแล้วแก้เป็นห้าสิบถังเร็วๆ เข้า’</verse>
				<verse number="7">แล้วเขาก็ถามอีกคนหนึ่งว่า ‘ท่านเป็นหนี้เท่าไหร่?’ เขาตอบว่า ‘ข้าวสาลีร้อยกระสอบ’ พ่อบ้านจึงบอกว่า ‘เอาบัญชีของท่านมาแก้เป็นแปดสิบ’</verse>
				<verse number="8">แล้วเศรษฐีก็ชมพ่อบ้านอสัตย์นั้น เพราะเขาทำด้วยความฉลาด เพราะว่าลูกของยุคนี้รู้จักใช้ความฉลาดกับคนในสมัยของพวกเขามากกว่าลูกของความสว่าง</verse>
				<verse number="9">เราบอกท่านทั้งหลายว่า จงทำตัวให้มีมิตรสหายด้วยเงินทองอธรรม เพื่อที่ว่าเมื่อสูญเสียมันไปแล้ว เขาจะได้ต้อนรับท่านไว้ในที่อาศัยตลอดไป</verse>
				<verse number="10">“คนที่ซื่อสัตย์ในของเล็กน้อยจะซื่อสัตย์ในของมากด้วย และคนที่ไม่ซื่อสัตย์ในของเล็กน้อย จะไม่ซื่อสัตย์ในของมากเช่นกัน</verse>
				<verse number="11">ดังนั้นถ้าพวกท่านยังไม่ซื่อสัตย์ในเงินทองอธรรมแล้ว ใครจะมอบของเที่ยงแท้ให้แก่ท่าน?</verse>
				<verse number="12">และถ้าพวกท่านยังไม่ซื่อสัตย์ในสิ่งที่เป็นของคนอื่นแล้ว ใครจะมอบสิ่งที่เป็นของท่านเองให้แก่ท่าน?</verse>
				<verse number="13">ไม่มีผู้ใดเป็นข้าสองเจ้าบ่าวสองนายได้ เพราะจะเกลียดชังนายคนหนึ่งและจะรักนายอีกคนหนึ่ง หรือจะนับถือนายคนหนึ่งและจะดูหมิ่นนายอีกคนหนึ่ง ท่านจะรับใช้พระเจ้าและเงินทองพร้อมกันไม่ได้”</verse>
				<verse number="14">พวกฟาริสีที่เห็นแก่เงินเมื่อได้ยินคำเหล่านั้นแล้วจึงเยาะเย้ยพระองค์</verse>
				<verse number="15">แต่พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “พวกท่านทำทีดูเป็นคนชอบธรรมต่อหน้ามนุษย์ แต่พระเจ้าทรงทราบจิตใจของท่าน เพราะว่าสิ่งที่มีคุณค่าสูงในหมู่มนุษย์ ก็เป็นที่เกลียดชังในสายพระเนตรของพระเจ้า</verse>
				<verse number="16">“มีเพียง ธรรมบัญญัติและผู้เผยพระวจนะจนกระทั่งยอห์นมาปรากฏ ตั้งแต่นั้นมาเขาประกาศข่าวประเสริฐเรื่องแผ่นดินของพระเจ้า และทุกคนก็พยายามแย่งชิงกันเข้าไปในแผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="17">ถึงกระนั้น ฟ้าและดินจะล่วงไปก็ยังง่ายกว่าขีด ขีดหนึ่งในธรรมบัญญัติหลุดหายไป</verse>
				<verse number="18">“ผู้ที่หย่าภรรยาของตนแล้วไปมีภรรยาใหม่ก็ผิดประเวณี และคนที่รับหญิงซึ่งสามีหย่าแล้วมาเป็นภรรยาของตนก็ผิดประเวณีด้วย</verse>
				<verse number="19">“มีเศรษฐีคนหนึ่งนุ่งห่มผ้าสีม่วงและผ้าป่านเนื้อดี อยู่อย่างรื่นเริงฟุ่มเฟือยทุกๆ วัน</verse>
				<verse number="20">และมีคนยากจนคนหนึ่งชื่อลาซารัส เป็นแผลทั้งตัว นอนอยู่ที่ประตูรั้วบ้านของเศรษฐี</verse>
				<verse number="21">เขาอยากจะกินเศษอาหารที่ตกจากโต๊ะของเศรษฐีคนนั้น แม้สุนัขก็มาเลียแผลของเขา</verse>
				<verse number="22">ต่อมาคนยากจนนั้นตาย และพวกทูตสวรรค์นำเขาไปอยู่กับอับราฮัม ส่วนเศรษฐีคนนั้นก็ตายด้วย และถูกฝังไว้</verse>
				<verse number="23">และเมื่อเขาเป็นทุกข์ทรมานอยู่ในแดนคนตาย เขาแหงนหน้าดู เห็นอับราฮัมอยู่แต่ไกล และลาซารัสก็อยู่กับท่าน</verse>
				<verse number="24">เศรษฐีจึงร้องว่า ‘อับราฮัมบิดาเจ้าข้า ขอเมตตาข้าพเจ้าเถิด ขอใช้ลาซารัสเอาปลายนิ้วจุ่มน้ำมาแตะลิ้นของข้าพเจ้าให้เย็น เพราะข้าพเจ้าต้องทุกข์ระทมอยู่ในเปลวไฟนี้’</verse>
				<verse number="25">แต่อับราฮัมตอบว่า ‘ลูกเอ๋ย เจ้าจงระลึกว่าเมื่อเจ้ายังมีชีวิตอยู่ เจ้าได้สิ่งที่ดีสำหรับตัว และลาซารัสได้แต่สิ่งเลว เวลานี้เขาได้รับการปลอบโยนแล้ว แต่เจ้าได้รับแต่ความทุกข์ระทม</verse>
				<verse number="26">ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างเรากับพวกเจ้าก็มีเหวใหญ่ตั้งขวางอยู่ เพื่อว่าถ้าใครอยากจะข้ามจากที่นี่ไปถึงพวกเจ้าก็ทำไม่ได้ หรือถ้าจะข้ามจากที่นั่นมาถึงเราก็ทำไม่ได้’</verse>
				<verse number="27">เศรษฐีคนนั้นจึงกล่าวว่า ‘ถ้าอย่างนั้น บิดาเจ้าข้า ขอท่านใช้ลาซารัสไปที่บ้านบิดาของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="28">เพราะว่าข้าพเจ้ามีน้องชายห้าคน ให้ลาซารัสไปเตือนพวกเขา เพื่อไม่ให้เขาต้องมาอยู่ในที่ทุกข์ทรมานแห่งนี้’</verse>
				<verse number="29">แต่อับราฮัมตอบว่า ‘เขามีโมเสสและพวกผู้เผยพระวจนะแล้ว ให้พวกเขาฟังคนเหล่านั้นเถิด’</verse>
				<verse number="30">เศรษฐีคนนั้นจึงกล่าวว่า ‘ไม่ได้ อับราฮัมบิดาเจ้าข้า แต่ถ้ามีใครสักคนหนึ่งจากพวกคนตายไปหาพวกเขา เขาคงจะกลับใจใหม่’</verse>
				<verse number="31">อับราฮัมจึงตอบเขาว่า ‘ถ้าพวกเขาไม่ฟังโมเสสและพวกผู้เผยพระวจนะ แม้จะมีใครเป็นขึ้นมาจากตาย เขาก็ยังจะไม่เชื่อ’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">พระเยซูตรัสกับบรรดาสาวกของพระองค์ว่า “จำเป็นต้องมีเหตุให้หลงผิด แต่วิบัติแก่ผู้ที่เป็นต้นเหตุ</verse>
				<verse number="2">ถ้าเอาหินโม่แป้งผูกคอคนนั้นถ่วงที่ทะเลก็ดีกว่าที่จะให้เขานำผู้เล็กน้อยเหล่านี้คนหนึ่งให้หลงผิด</verse>
				<verse number="3">จงระวังให้ดี ถ้าพี่น้องทำผิดต่อท่าน จงเตือนเขา และถ้าเขากลับใจแล้วก็จงยกโทษให้</verse>
				<verse number="4">แม้เขาทำผิดต่อท่านวันหนึ่งถึงเจ็ดครั้ง และเขากลับมาหาท่านทั้งเจ็ดครั้งนั้น แล้วบอกว่า ‘ฉันกลับใจแล้ว’ จงยกโทษให้เขาเถิด”</verse>
				<verse number="5">พวกอัครทูตทูลพระองค์ว่า “ขอพระองค์โปรดให้ความเชื่อของพวกข้าพระองค์เพิ่มมากยิ่งขึ้น”</verse>
				<verse number="6">พระองค์จึงตรัสว่า “ถ้าพวกท่านมีความเชื่อเพียงเท่าเมล็ดมัสตาร์ด เมล็ดหนึ่ง ท่านก็จะสั่งต้นหม่อนนี้ได้ว่า ‘จงถอนขึ้น ออกไปปักในทะเล’ แล้วมันก็จะเชื่อฟังท่าน</verse>
				<verse number="7">“ถ้าพวกท่านมีบ่าวออกไปไถนาหรือเลี้ยงแกะ และเมื่อบ่าวคนนั้นกลับมาจากทุ่งนา ท่านจะบอกเขาหรือว่า ‘เชิญนั่งลงรับประทานเถิด?’</verse>
				<verse number="8">ท่านจะไม่บอกเขาหรือว่า ‘จงไปหาอะไรมาให้เรารับประทานและคาดเอวไว้คอยปรนนิบัติระหว่างที่เรากินและดื่ม หลังจากนั้นเจ้าจึงค่อยกินและดื่มเถิด?’</verse>
				<verse number="9">นายจะขอบใจบ่าวนั้นเพราะบ่าวทำตามคำสั่งหรือ?</verse>
				<verse number="10">เช่นเดียวกัน เมื่อพวกท่านทำสิ่งสารพัดที่เราบัญชาไว้กับท่านแล้ว ก็จงพูดด้วยว่า ‘เราเป็นบ่าวที่ไม่ได้มีบุญคุณต่อนาย เราเพียงแต่ทำตามหน้าที่ ที่ควรจะทำเท่านั้น’ ”</verse>
				<verse number="11">ตามทางไปกรุงเยรูซาเล็ม พระเยซูเสด็จเลียบระหว่างแคว้นสะมาเรียและแคว้นกาลิลี</verse>
				<verse number="12">และขณะที่พระองค์กำลังเสด็จเข้าไปในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีคนโรคเรื้อนสิบคนมาพบพระองค์ พวกเขายืนอยู่แต่ไกล</verse>
				<verse number="13">และส่งเสียงร้องว่า “เยซูนายเจ้าข้า โปรดเมตตาเราเถิด”</verse>
				<verse number="14">เมื่อพระองค์ทอดพระเนตรเห็นแล้วจึงตรัสกับเขาว่า “จงไปสำแดงตัวแก่พวกปุโรหิตเถิด” เมื่อพวกเขากำลังเดินไปก็หายสะอาด</verse>
				<verse number="15">คนหนึ่งในพวกนั้นเมื่อเห็นว่าตัวเองหายโรคแล้ว จึงกลับมาสรรเสริญพระเจ้าด้วยเสียงดัง</verse>
				<verse number="16">และกราบลงที่พระบาทของพระเยซู ขอบพระคุณพระองค์ คนนั้นเป็นชาวสะมาเรีย</verse>
				<verse number="17">พระเยซูจึงตรัสว่า “มีสิบคนหายสะอาดไม่ใช่หรือ? แต่เก้าคนนั้นอยู่ที่ไหน?</verse>
				<verse number="18">ไม่มีใครกลับมาสรรเสริญพระเจ้านอกจากคนต่างชาติคนนี้หรือ?”</verse>
				<verse number="19">แล้วพระองค์ตรัสกับคนนั้นว่า “จงลุกขึ้นและไปเถิด ความเชื่อของท่านทำให้ตัวท่านหายปกติแล้ว”</verse>
				<verse number="20">เมื่อพวกฟาริสีทูลถามพระองค์ว่าแผ่นดินของพระเจ้าจะมาถึงเมื่อไหร่ พระเยซูตรัสตอบเขาว่า “แผ่นดินของพระเจ้าจะไม่มาด้วยสิ่งที่จะสังเกตได้</verse>
				<verse number="21">และเขาจะไม่พูดกันว่า ‘มาดูนี่’ หรือ ‘ไปดูโน่น’ เพราะนี่แน่ะ แผ่นดินของพระเจ้านั้นอยู่ท่ามกลางพวกท่าน”</verse>
				<verse number="22">พระองค์ตรัสกับพวกสาวกว่า “คงจะมีเวลาหนึ่งเมื่อท่านทั้งหลายปรารถนาที่จะเห็นวันของบุตรมนุษย์ แต่จะไม่เห็น</verse>
				<verse number="23">เขาจะพูดกับพวกท่านว่า ‘มาดูนี่’ หรือ ‘ไปดูโน่น’ อย่าไป อย่าตามเขาเลย</verse>
				<verse number="24">เพราะว่าบุตรมนุษย์ ในวันของพระองค์นั้นจะเหมือนอย่างฟ้าแลบ เมื่อแลบออกจากฟ้าข้างหนึ่ง ก็ส่องสว่างไปถึงฟ้าอีกข้างหนึ่ง</verse>
				<verse number="25">แต่ก่อนหน้านั้นจำเป็นที่บุตรมนุษย์จะต้องทนทุกข์หลายอย่าง และคนในยุคนี้จะไม่ยอมรับท่าน</verse>
				<verse number="26">ในสมัยของโนอาห์ เหตุการณ์เคยเป็นมาแล้วอย่างไร ในสมัยของบุตรมนุษย์ก็จะเป็นไปอย่างนั้นด้วย</verse>
				<verse number="27">พวกเขากินและดื่ม สมรสกัน และยกให้เป็นสามีภรรยากัน จนกระทั่งถึงวันนั้นที่โนอาห์เข้าไปในเรือใหญ่ และน้ำมาท่วมล้างผลาญพวกเขาจนหมดสิ้น</verse>
				<verse number="28">ในสมัยของโลท ก็เหมือนกัน เขากินดื่ม ซื้อขาย หว่านปลูก ก่อสร้าง</verse>
				<verse number="29">แต่เมื่อถึงวันนั้นที่โลทออกไปจากเมืองโสโดม ไฟและกำมะถันก็ตกจากฟ้ามาเผาผลาญพวกเขาจนหมดสิ้น</verse>
				<verse number="30">ในวันที่บุตรมนุษย์จะมาปรากฏก็เป็นเหมือนอย่างนั้น</verse>
				<verse number="31">ในวันนั้นคนที่อยู่บนดาดฟ้าหลังคาตึก อย่าลงมาเก็บของข้างใน และคนที่อยู่ตามทุ่งนาก็เช่นกัน อย่าวกกลับมาเอาของ</verse>
				<verse number="32">จงระลึกถึงภรรยาของโลท เถิด</verse>
				<verse number="33">คนที่พยายามเอาชีวิตของตนรอด คนนั้นจะเสียชีวิต แต่คนที่ยอมเสียชีวิต คนนั้นจะได้ชีวิตรอด</verse>
				<verse number="34">เราบอกท่านทั้งหลายว่า ในคืนวันนั้นจะมีสองคนนอนเตียงเดียวกัน จะทรงรับไปคนหนึ่ง จะทรงละไว้คนหนึ่ง</verse>
				<verse number="35">ผู้หญิงสองคนจะโม่แป้งด้วยกัน จะทรงรับไปคนหนึ่ง จะทรงละไว้คนหนึ่ง”</verse>
				<verse number="36"></verse>
				<verse number="37">พวกเขาจึงทูลถามพระองค์ว่า “จะเกิดขึ้นที่ไหนองค์พระผู้เป็นเจ้า?” พระองค์ตรัสตอบว่า “ซากศพอยู่ที่ไหน ฝูงนกแร้งจะรุมล้อมกันอยู่ที่นั่น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">พระเยซูตรัสอุปมาเรื่องหนึ่งให้พวกเขาฟัง เพื่อสอนว่าเขาทั้งหลายควรอธิษฐานอยู่เสมอและไม่อ่อนระอาใจ</verse>
				<verse number="2">พระองค์ตรัสว่า “ในเมืองแห่งหนึ่งมีผู้พิพากษาอยู่คนหนึ่ง เป็นคนที่ไม่เกรงกลัวพระเจ้าและไม่เห็นแก่มนุษย์ด้วย</verse>
				<verse number="3">ในเมืองนั้นมีหญิงม่ายคนหนึ่งมาหาท่านพูดว่า ‘ขอให้ความยุติธรรมแก่ดิฉันในการสู้ความเถิด’</verse>
				<verse number="4">แต่ผู้พิพากษาคนนั้นไม่ยอมทำจนเวลาผ่านไปนาน แต่ภายหลังเขานึกในใจว่า ‘แม้ว่าข้าจะไม่เกรงกลัวพระเจ้าและไม่เห็นแก่มนุษย์</verse>
				<verse number="5">แต่เพราะแม่ม่ายคนนี้มาทำให้ข้าลำบาก ข้าจะให้ความยุติธรรมแก่นางเพื่อไม่ให้นางมารบกวนให้รำคาญใจบ่อยๆ’ ”</verse>
				<verse number="6">และองค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า “จงฟังคำที่ผู้พิพากษาอธรรมคนนี้พูด</verse>
				<verse number="7">พระเจ้าจะไม่ประทานความยุติธรรมแก่คนที่พระองค์ทรงเลือกไว้ คือพวกที่ร้องถึงพระองค์ทั้งกลางวันกลางคืนหรือ? พระองค์จะทรงอดทนได้หรือ?</verse>
				<verse number="8">เราบอกพวกท่านว่า พระองค์จะประทานความยุติธรรมแก่พวกเขาโดยเร็ว แต่เมื่อบุตรมนุษย์มา ท่านยังจะพบความเชื่อในแผ่นดินโลกหรือ?”</verse>
				<verse number="9">สำหรับบางคนที่เชื่อมั่นในตัวเองว่าเป็นคนชอบธรรมและดูหมิ่นคนอื่นนั้น พระองค์ตรัสอุปมานี้ว่า</verse>
				<verse number="10">“มีสองคนขึ้นไปอธิษฐานในบริเวณพระวิหาร คนหนึ่งเป็นฟาริสีและคนหนึ่งเป็นคนเก็บภาษี</verse>
				<verse number="11">คนที่เป็นฟาริสีนั้นยืนอยู่คนเดียวอธิษฐานว่า ‘ข้าแต่พระเจ้า ข้าพระองค์ขอบพระคุณพระองค์ที่ข้าพระองค์ไม่เหมือนคนอื่นที่เป็นคนฉ้อโกง เป็นคนอธรรม และเป็นคนล่วงประเวณี และไม่เหมือนคนเก็บภาษีคนนี้</verse>
				<verse number="12">ข้าพระองค์ถืออดอาหารสองวันต่อสัปดาห์ และสิ่งสารพัดที่ข้าพระองค์หาได้ ข้าพระองค์ก็เอาทศางค์ มาถวายเสมอ’</verse>
				<verse number="13">ส่วนคนเก็บภาษีนั้นยืนอยู่แต่ไกล ไม่ยอมแม้แต่แหงนหน้าดูฟ้า แต่ตีอกชกตัวกล่าวว่า ‘ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงเมตตาแก่ข้าพระองค์ผู้เป็นคนบาปเถิด’</verse>
				<verse number="14">เราบอกพวกท่านว่า คนนี้แหละเมื่อกลับลงไปถึงบ้านของตนก็ถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรม ไม่ใช่อีกคนหนึ่งนั้น เพราะว่าทุกคนที่ยกตัวขึ้นจะต้องถูกเหยียดลง แต่ทุกคนที่ถ่อมตัวลงจะได้รับการยกขึ้น ”</verse>
				<verse number="15">แล้วมีบางคนอุ้มทารกมาหาพระองค์เพื่อจะให้พระองค์ทรงสัมผัสทารกนั้น เมื่อพวกสาวกเห็นก็ห้ามเขา</verse>
				<verse number="16">แต่พระเยซูทรงเรียกให้เขาเอาเด็กๆ มา แล้วตรัสว่า “จงยอมให้เด็กเล็กๆ เข้ามาหาเรา อย่าห้ามเขาเลย เพราะว่าแผ่นดินของพระเจ้าเป็นของคนอย่างพวกเขา</verse>
				<verse number="17">เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า ใครที่ไม่ยอมรับแผ่นดินของพระเจ้าเหมือนเด็กเล็กๆ จะเข้าในแผ่นดินนั้นไม่ได้”</verse>
				<verse number="18">มีชายคนหนึ่งซึ่งเป็นขุนนางทูลถามพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ผู้ประเสริฐ ข้าพเจ้าจะทำอย่างไรถึงจะได้ชีวิตนิรันดร์?”</verse>
				<verse number="19">พระเยซูตรัสถามคนนั้นว่า “ท่านใช้คำว่าประเสริฐกับเราทำไม? ไม่มีใครประเสริฐนอกจากพระเจ้าองค์เดียว</verse>
				<verse number="20">ท่านรู้จักบัญญัติแล้วที่ว่า ‘ห้ามล่วงประเวณีผัวเมียเขา ห้ามฆ่าคน ห้ามลักทรัพย์ ห้ามเป็นพยานเท็จ จงให้เกียรติบิดามารดาของเจ้า ’ ”</verse>
				<verse number="21">คนนั้นจึงทูลว่า “ข้อเหล่านั้นข้าพเจ้าถือรักษาไว้ตั้งแต่เด็ก”</verse>
				<verse number="22">เมื่อพระเยซูทรงได้ยินอย่างนั้น พระองค์ตรัสกับเขาว่า “ท่านยังขาดสิ่งหนึ่ง จงไปขายสิ่งของทั้งหมดที่ท่านมีอยู่แล้วแจกจ่ายให้คนยากจน ท่านถึงจะมีทรัพย์สมบัติในสวรรค์ แล้วจงกลับมาติดตามเรา”</verse>
				<verse number="23">แต่เมื่อเขาได้ยินอย่างนั้นก็เป็นทุกข์ เพราะเขาเป็นคนมั่งมีมาก</verse>
				<verse number="24">เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นเขามีอาการอย่างนั้น พระองค์จึงตรัสว่า “คนมั่งมีจะเข้าในแผ่นดินของพระเจ้าก็ยากจริงๆ</verse>
				<verse number="25">ตัวอูฐจะลอดรูเข็มก็ยังง่ายกว่าการที่คนมั่งมีจะเข้าในแผ่นดินของพระเจ้า”</verse>
				<verse number="26">พวกที่ได้ยินจึงกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นใครจะรอดได้?”</verse>
				<verse number="27">แต่พระองค์ตรัสว่า “สิ่งที่มนุษย์ทำไม่ได้ พระเจ้าทรงทำได้”</verse>
				<verse number="28">เปโตรจึงทูลพระองค์ว่า “นี่แหละ พวกข้าพระองค์ถึงได้สละทิ้งบ้านเรือนของพวกข้าพระองค์ติดตามพระองค์มา”</verse>
				<verse number="29">พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า “เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า คนที่สละบ้าน หรือภรรยา หรือพี่น้อง หรือบิดามารดา หรือบุตรเพราะเห็นแก่แผ่นดินของพระเจ้า</verse>
				<verse number="30">จะได้รับผลตอบแทนหลายเท่าในยุคนี้ และในยุคหน้าจะได้ชีวิตนิรันดร์”</verse>
				<verse number="31">พระองค์ทรงพาสาวกสิบสองคนไปแล้วตรัสกับพวกเขาว่า “นี่แน่ะ พวกเราจะขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็มและทุกสิ่งที่พวกผู้เผยพระวจนะเขียนเรื่องบุตรมนุษย์จะสำเร็จ</verse>
				<verse number="32">เพราะว่าบุตรมนุษย์นั้นจะต้องถูกมอบไว้กับคนต่างชาติ และพวกเขาจะเยาะเย้ยท่าน กระทำหยาบคายต่อท่าน ถ่มน้ำลายรดท่าน</verse>
				<verse number="33">พวกเขาจะโบยตีและฆ่าท่าน แล้วในวันที่สามท่านจะเป็นขึ้นมาใหม่”</verse>
				<verse number="34">ส่วนพวกสาวกไม่เข้าใจสิ่งเหล่านั้นเลย ความหมายของถ้อยคำนั้นถูกซ่อนไว้จากพวกเขา และเขาไม่รู้ว่าพระองค์ตรัสถึงอะไร</verse>
				<verse number="35">เมื่อพระองค์เสด็จมาใกล้เมืองเยรีโค มีคนตาบอดคนหนึ่งนั่งขอทานอยู่ริมทาง</verse>
				<verse number="36">เมื่อเขาได้ยินเสียงฝูงชนเดินผ่านจึงถามว่ามีเรื่องอะไร</verse>
				<verse number="37">พวกเขาจึงบอกว่าเยซูชาวนาซาเร็ธเสด็จผ่านมา</verse>
				<verse number="38">คนตาบอดคนนั้นจึงร้องว่า “เยซู บุตรดาวิดเจ้าข้า ขอทรงพระเมตตาข้าพระองค์เถิด”</verse>
				<verse number="39">คนที่เดินอยู่ข้างหน้านั้นจึงห้ามเขาเพื่อให้เขาเงียบ แต่เขายิ่งร้องขึ้นว่า “บุตรดาวิดเจ้าข้า ขอทรงพระเมตตาข้าพระองค์เถิด”</verse>
				<verse number="40">พระเยซูทรงหยุดและยืนอยู่ และทรงสั่งให้พาคนตาบอดมาหาพระองค์ เมื่อเขามาใกล้แล้วพระองค์ตรัสถามเขาว่า</verse>
				<verse number="41">“ท่านปรารถนาจะให้เราทำอะไรแก่ท่าน?” เขาทูลว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า โปรดให้ข้าพระองค์เห็นได้”</verse>
				<verse number="42">พระเยซูตรัสกับเขาว่า “จงเห็นเถิด ความเชื่อของท่านทำให้ตัวท่านหายปกติแล้ว”</verse>
				<verse number="43">ทันใดนั้นเขาก็เห็นได้ และตามพระองค์ไปพร้อมกับถวายพระเกียรติแด่พระเจ้า และเมื่อประชาชนเห็นเช่นนั้น พวกเขาก็สรรเสริญพระเจ้าด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">เมื่อพระเยซูเสด็จเข้าไปในเมืองเยรีโคและกำลังเสด็จผ่านไปตามทาง</verse>
				<verse number="2">มีชายคนหนึ่งชื่อศักเคียสอยู่ที่นั่น เขาเป็นนายด่านภาษีและเป็นคนมั่งมี</verse>
				<verse number="3">เขาพยายามจะดูว่าพระเยซูเป็นใคร แต่คนมากจึงมองไม่เห็น เพราะเขาเป็นคนเตี้ย</verse>
				<verse number="4">เขาจึงวิ่งไปข้างหน้า ปีนขึ้นต้นมะเดื่อเพื่อจะได้มองเห็นพระองค์ เพราะว่าพระองค์กำลังจะเสด็จผ่านทางนั้น</verse>
				<verse number="5">เมื่อพระเยซูเสด็จมาถึงที่นั่น พระองค์แหงนพระพักตร์ดูศักเคียสแล้วตรัสกับเขาว่า “ศักเคียสเอ๋ย จงรีบลงมา เพราะว่าวันนี้เราจะต้องพักอยู่ในบ้านของท่าน”</verse>
				<verse number="6">แล้วเขาก็รีบลงมาต้อนรับพระองค์ด้วยความชื่นชมยินดี</verse>
				<verse number="7">ทุกคนที่เห็นแล้วก็พากันบ่นและกล่าวว่า “ท่านผู้นี้จะเข้าไปพักอยู่กับคนบาป”</verse>
				<verse number="8">ส่วนศักเคียสนั้นยืนขึ้นทูลองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ทรัพย์สิ่งของของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ยอมให้คนยากจนครึ่งหนึ่ง และถ้าข้าพระองค์โกงอะไรของใครมา ก็ยอมคืนให้เขาสี่เท่า”</verse>
				<verse number="9">พระเยซูตรัสกับเขาว่า “วันนี้ความรอดมาถึงบ้านนี้แล้ว เพราะคนนี้เป็นลูกของอับราฮัมด้วย</verse>
				<verse number="10">เพราะว่าบุตรมนุษย์มาเพื่อจะแสวงหาและช่วยผู้ที่หลงหายไปนั้นให้รอด ”</verse>
				<verse number="11">ขณะที่ประชาชนกำลังฟังสิ่งเหล่านี้ พระองค์ก็ตรัสอุปมาเรื่องหนึ่งให้พวกเขาฟังต่อไปอีก เพราะพระองค์กำลังเสด็จมาใกล้กรุงเยรูซาเล็ม และเพราะเหตุที่พวกเขาคิดว่าแผ่นดินของพระเจ้ากำลังจะปรากฏในไม่ช้านี้</verse>
				<verse number="12">พระองค์ตรัสว่า “มีเจ้านายองค์หนึ่งกำลังจะเดินทางไปเมืองไกลเพื่อรับอำนาจมาครองแผ่นดิน แล้วจะกลับมาอีก</verse>
				<verse number="13">ท่านจึงเรียกทาสของท่านสิบคนมา มอบเงินไว้กับพวกเขาสิบมินา แล้วสั่งว่า ‘จงเอาไปค้าขายจนกว่าเราจะกลับมา’</verse>
				<verse number="14">แต่ชาวเมืองเกลียดชังท่านผู้นั้น จึงส่งทูตตามหลังไปเพื่อทูลว่า ‘เราไม่ต้องการให้ท่านผู้นี้มาปกครอง’</verse>
				<verse number="15">เมื่อท่านได้รับอำนาจครองแผ่นดินกลับมาแล้ว ท่านจึงเรียกพวกทาสที่ท่านให้เงินไว้นั้นมา เพื่อจะดูว่าพวกเขาค้าขายได้กำไรเท่าไหร่</verse>
				<verse number="16">คนแรกมาบอกว่า ‘ท่านเจ้าข้า เงินหนึ่งมินาของท่านได้กำไรมาอีกสิบมินา’</verse>
				<verse number="17">ท่านจึงพูดกับเขาว่า ‘ดีมาก เจ้าเป็นทาสที่ดี เพราะเจ้าซื่อสัตย์ในของเล็กน้อย เจ้าจงมีอำนาจครอบครองสิบเมืองเถิด’</verse>
				<verse number="18">คนที่สองมาบอกว่า ‘ท่านเจ้าข้า เงินหนึ่งมินาของท่านได้กำไรมาอีกห้ามินา’</verse>
				<verse number="19">ท่านจึงพูดกับเขาเหมือนกันว่า ‘เจ้าจงครอบครองห้าเมืองเถิด’</verse>
				<verse number="20">อีกคนหนึ่งมาบอกว่า ‘ท่านเจ้าข้า นี่เงินหนึ่งมินาของท่าน ข้าพเจ้าเอามันห่อผ้าเก็บไว้</verse>
				<verse number="21">เพราะข้าพเจ้ากลัวท่าน เนื่องจากท่านเป็นคนเข้มงวด ท่านเก็บผลที่ท่านไม่ได้ลงแรง และเกี่ยวสิ่งที่ท่านไม่ได้หว่าน’</verse>
				<verse number="22">ท่านจึงตอบเขาว่า ‘ไอ้ขี้ข้าชั่วช้า เราจะพิพากษาเจ้าด้วยคำพูดของเจ้าเอง เจ้าก็รู้ไม่ใช่หรือว่าเราเป็นคนเข้มงวด เก็บผลที่เราไม่ได้ลงแรงและเกี่ยวสิ่งที่เราไม่ได้หว่าน?</verse>
				<verse number="23">แล้วทำไมเจ้าถึงไม่ฝากเงินของเราไว้ในธนาคาร? เมื่อเรามาจะได้รับเงินของเราพร้อมกับดอกเบี้ยด้วย’</verse>
				<verse number="24">แล้วท่านสั่งคนที่ยืนอยู่ที่นั่นว่า ‘จงเอาเงินหนึ่งมินาจากเขาไปให้กับคนที่มีสิบมินา’</verse>
				<verse number="25">แล้วพวกเขาพูดว่า ‘ท่านเจ้าข้า เขามีสิบมินาแล้ว’</verse>
				<verse number="26">‘เราบอกพวกเจ้าว่า ทุกคนที่มีอยู่แล้วจะได้รับเพิ่มอีก แต่คนที่ไม่มี แม้แต่สิ่งที่เขามีอยู่นั้นก็จะต้องเอาไปจากเขา</verse>
				<verse number="27">ส่วนพวกศัตรูของเราที่ไม่ต้องการให้เราปกครองพวกเขานั้น จงพาเขามาที่นี่ แล้วฆ่าเสียต่อหน้าเรา’ ”</verse>
				<verse number="28">เมื่อพระองค์ตรัสคำเหล่านั้นแล้ว พระองค์ก็ทรงล่วงหน้าไปก่อน เพื่อจะขึ้นไปที่กรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="29">เมื่อพระองค์เสด็จมาใกล้หมู่บ้านเบธฟายีและหมู่บ้านเบธานี มาถึงภูเขาที่เรียกว่ามะกอกเทศ พระองค์ทรงใช้สาวกสองคน</verse>
				<verse number="30">สั่งว่า “จงเข้าไปในหมู่บ้านที่อยู่ตรงหน้า เมื่อเข้าไปแล้วจะพบลูกลาตัวหนึ่งที่ยังไม่มีใครขึ้นขี่เลยผูกไว้ จงแก้มันจูงมาเถิด</verse>
				<verse number="31">ถ้ามีใครถามว่า ‘ท่านแก้มันทำไม?’ จงบอกเขาว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้าต้องพระประสงค์จะใช้มัน’ ”</verse>
				<verse number="32">สาวกสองคนนั้นก็พบเหมือนอย่างที่พระองค์ตรัสกับเขา</verse>
				<verse number="33">ขณะที่เขากำลังแก้ลูกลาอยู่นั้น พวกเจ้าของก็ถามเขาว่า “ท่านแก้ลูกลาทำไม?”</verse>
				<verse number="34">เขาตอบว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าต้องพระประสงค์จะใช้มัน”</verse>
				<verse number="35">แล้วเขาก็จูงลูกลามาหาพระเยซู เอาเสื้อของตนปูบนหลังลา แล้วเชิญพระเยซูขึ้นทรงลานั้น</verse>
				<verse number="36">ขณะที่พระองค์เสด็จไป ประชาชนเอาเสื้อผ้าของตนปูตามหนทาง</verse>
				<verse number="37">เมื่อพระองค์เสด็จมาใกล้ทางที่จะลงไปจากภูเขามะกอกเทศแล้ว พวกสาวกทุกคนก็มีความชื่นชมยินดีเพราะมหกิจทั้งหลายที่พวกเขาเห็นนั้น จึงเริ่มสรรเสริญพระเจ้าด้วยเสียงดัง</verse>
				<verse number="38">ว่า “ขอให้ พระมหากษัตริย์ ผู้เสด็จมา ในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า ทรงพระเจริญ ขอให้มีสันติในสวรรค์ และพระเกียรติในที่สูงสุด”</verse>
				<verse number="39">แต่ฟาริสีบางคนในฝูงชนทูลพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ จงห้ามพวกสาวกของท่าน”</verse>
				<verse number="40">พระองค์ตรัสตอบพวกเขาว่า “เราบอกพวกท่านว่า แม้คนพวกนี้จะนิ่งเงียบ แต่ศิลาทั้งหลายก็ยังจะส่งเสียงร้อง”</verse>
				<verse number="41">เมื่อพระองค์เสด็จมาใกล้และทอดพระเนตรเห็นกรุงแล้ว ก็ทรงกันแสงสงสารกรุงนั้น</verse>
				<verse number="42">ตรัสว่า “โอ เราอยากให้ตัวเจ้ารู้ในเวลานี้ว่าสิ่งใดสร้างสันติ แต่เดี๋ยวนี้สิ่งนั้นถูกซ่อนไว้จากตาของเจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="43">เพราะว่าเวลานั้นจะมาถึงเจ้า เมื่อพวกศัตรูของเจ้าจะก่อเชิงเทินต่อสู้เจ้า และล้อมขังเจ้าไว้ทุกด้าน</verse>
				<verse number="44">แล้วจะเหวี่ยงเจ้าลงให้ราบบนพื้นดิน ทั้งตัวเจ้าและลูกๆ ที่อยู่ข้างในเจ้า และพวกเขาจะไม่ปล่อยให้มีศิลาซ้อนทับกันไว้ข้างในเจ้า เพราะเจ้าไม่รับรู้วันเวลาที่พระองค์เสด็จมาเยี่ยมเจ้า”</verse>
				<verse number="45">พระองค์เสด็จเข้าไปในบริเวณพระวิหาร แล้วทรงเริ่มขับไล่คนทั้งหลายที่ค้าขายอยู่นั้น</verse>
				<verse number="46">และตรัสกับพวกเขาว่า “มีพระวจนะเขียนไว้ว่า ‘นิเวศของเราควรจะเป็นนิเวศอธิษฐาน แต่พวกท่านทำให้เป็นถ้ำของพวกโจร ’ ”</verse>
				<verse number="47">พระองค์ทรงสั่งสอนในบริเวณพระวิหารทุกวัน แต่พวกหัวหน้าปุโรหิต พวกธรรมาจารย์ และผู้นำคนอื่นๆ ของประชาชนหาช่องทางที่จะฆ่าพระองค์</verse>
				<verse number="48">แต่พวกเขาไม่พบช่องทางที่จะทำอะไรได้ เพราะว่าประชาชนทุกคนชอบฟังพระองค์มาก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">วันหนึ่ง ขณะพระองค์กำลังสั่งสอนประชาชนในบริเวณพระวิหารและกำลังประกาศข่าวดี พวกหัวหน้าปุโรหิต พวกธรรมาจารย์ และพวกผู้ใหญ่มาพบพระองค์</verse>
				<verse number="2">และทูลพระองค์ว่า “จงบอกเราเถิด ท่านมีสิทธิอำนาจอะไรถึงได้ทำแบบนี้? ใครให้สิทธิแก่ท่าน?”</verse>
				<verse number="3">พระองค์ตรัสตอบพวกเขาว่า “เราจะถามพวกท่านสักข้อหนึ่งด้วยเหมือนกัน จงตอบเราเถิด</verse>
				<verse number="4">คือบัพติศมาของยอห์นนั้นมาจากสวรรค์หรือมาจากมนุษย์?”</verse>
				<verse number="5">พวกเขาจึงปรึกษากันว่า “ถ้าเราบอกว่า ‘มาจากสวรรค์’ เขาจะถามว่า ‘ทำไมถึงไม่เชื่อยอห์น?’</verse>
				<verse number="6">แต่ถ้าบอกว่า ‘มาจากมนุษย์’ ประชาชนก็จะเอาหินขว้างเรา เพราะถือกันว่ายอห์นเป็นผู้เผยพระวจนะ”</verse>
				<verse number="7">พวกเขาจึงทูลตอบว่า “เราไม่ทราบว่ามาจากไหน”</verse>
				<verse number="8">พระเยซูจึงตรัสกับเขาทั้งหลายว่า “เราก็จะไม่บอกท่านเหมือนกันว่า เราทำสิ่งเหล่านี้ด้วยสิทธิอำนาจอะไร”</verse>
				<verse number="9">พระองค์ตรัสอุปมาให้ประชาชนฟังต่อไปว่า “มีชายคนหนึ่งทำสวนองุ่น และให้ชาวสวนบางคนเช่า แล้วก็ไปอยู่ต่างประเทศเป็นเวลานาน</verse>
				<verse number="10">เมื่อถึงเวลาแล้วจึงใช้ทาสคนหนึ่งไปหาคนเช่าสวนเหล่านั้น เพื่อพวกเขาจะได้แบ่งองุ่นที่เป็นผลผลิตนั้นแก่เจ้าของ แต่ชาวสวนเหล่านั้นกลับเฆี่ยนตีเขาและไล่เขากลับไปมือเปล่า</verse>
				<verse number="11">เจ้าของสวนจึงใช้ทาสอีกคนหนึ่งไป แต่พวกนั้นเฆี่ยนตีและทำการอัปยศต่างๆ ต่อทาสคนนั้นด้วย และไล่ให้กลับไปมือเปล่า</verse>
				<verse number="12">เจ้าของสวนจึงใช้คนที่สามไป แต่คนเช่าสวนเหล่านั้นก็ทำให้เขาบาดเจ็บ แล้วขับไล่เขาออกไป</verse>
				<verse number="13">เจ้าของสวนองุ่นจึงกล่าวว่า ‘ข้าจะทำอย่างไรดี? ข้าจะส่งลูกรักของข้าไป เขาคงจะเคารพลูกคนนี้’</verse>
				<verse number="14">แต่เมื่อพวกชาวสวนเห็นบุตรนั้นก็ปรึกษากันว่า ‘คนนี้แหละเป็นทายาท ให้เราฆ่ามัน มรดกจะได้ตกเป็นของเรา’</verse>
				<verse number="15">ดังนั้นพวกเขาจึงขับไล่บุตรนั้นออกไปนอกสวนแล้วฆ่าเสีย เมื่อเป็นแบบนี้เจ้าของสวนจะทำอย่างไรกับพวกเขา?</verse>
				<verse number="16">ท่านก็จะมาทำลายชาวสวนเหล่านี้แล้วเอาสวนองุ่นนั้นให้คนอื่น” คนทั้งหลายเมื่อได้ยินจึงพูดว่า “อย่าให้เป็นอย่างนั้นเลย”</verse>
				<verse number="17">พระองค์ทรงจ้องดูพวกเขาแล้วตรัสว่า “ถ้าอย่างนั้นพระวจนะที่เขียนไว้หมายความว่าอย่างไรกัน? ‘ศิลาที่พวกช่างก่อทิ้งแล้ว กลับกลายเป็นศิลามุมเอก’</verse>
				<verse number="18">ทุกคนที่ล้มทับศิลานั้น จะต้องแตกหักไป และถ้ามันตกทับใคร คนนั้นจะแหลกละเอียดไป”</verse>
				<verse number="19">เมื่อพวกธรรมาจารย์และพวกหัวหน้าปุโรหิตรู้ว่าพระองค์ตรัสอุปมานั้นกระทบพวกเขาเอง ก็อยากจะจับพระองค์ทันที แต่พวกเขากลัวประชาชน</verse>
				<verse number="20">พวกเขาจึงคอยดูพระองค์ และใช้ให้บางคนแสร้งทำตัวเป็นคนชอบธรรมตามไปสอดแนม หวังจะจับผิดในคำสอนของพระองค์ เพื่อจะมอบพระองค์ไว้ใต้สิทธิอำนาจของเจ้าเมือง</verse>
				<verse number="21">พวกเขาจึงทูลถามพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ เราทราบอยู่ว่าท่านกล่าวและสั่งสอนแต่ความจริง ไม่เคยเห็นแก่หน้าใคร แต่สั่งสอนทางของพระเจ้าจริงๆ</verse>
				<verse number="22">การส่งส่วยให้แก่ซีซาร์นั้นควรหรือไม่?”</verse>
				<verse number="23">พระองค์ทรงหยั่งรู้อุบายของพวกเขา จึงตรัสกับเขาว่า</verse>
				<verse number="24">“จงเอาเงินเดนาริอันเหรียญหนึ่งมาให้เราดู รูปและคำจารึกนี้เป็นของใคร?” เขาทูลตอบว่า “ของซีซาร์”</verse>
				<verse number="25">แล้วพระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “ของของซีซาร์จงถวายแก่ซีซาร์ และของของพระเจ้าจงถวายแด่พระเจ้า”</verse>
				<verse number="26">พวกเขาจึงจับผิดในคำสอนของพระองค์ต่อหน้าประชาชนไม่ได้ และเขาก็ประหลาดใจในคำตอบของพระองค์จึงเงียบไป</verse>
				<verse number="27">มีพวกสะดูสีบางคนมาหาพระองค์ คนพวกนี้บอกว่าการเป็นขึ้นจากตายนั้นไม่มี</verse>
				<verse number="28">พวกเขาทูลถามพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ โมเสสเขียนสั่งเราไว้ว่า ‘ถ้าผู้ชายคนไหนตาย และมีภรรยา แต่ไม่มีบุตร ก็ให้น้องชายรับพี่สะใภ้นั้นไว้เป็นภรรยาของตน เพื่อมีบุตรสืบตระกูลให้พี่ชาย’</verse>
				<verse number="29">ปรากฏว่ามีพี่น้องผู้ชายอยู่เจ็ดคน พี่คนโตมีภรรยาแล้วก็ตายไม่มีบุตร</verse>
				<verse number="30">น้องคนที่สอง</verse>
				<verse number="31">และคนที่สามก็รับผู้หญิงคนนั้นมาเป็นภรรยา ทั้งเจ็ดคนเหมือนกันหมดคือไม่มีบุตรแล้วก็ตาย</verse>
				<verse number="32">ในที่สุดผู้หญิงคนนั้นก็ตายด้วย</verse>
				<verse number="33">เมื่อเป็นแบบนั้น ในวันที่เป็นขึ้นจากตาย หญิงคนนั้นจะเป็นภรรยาของใคร? เพราะนางตกเป็นภรรยาของชายทั้งเจ็ดคนแล้ว”</verse>
				<verse number="34">พระเยซูตรัสกับพวกเขาว่า “คนยุคนี้มีการสมรสกันและยกให้เป็นสามีภรรยากัน</verse>
				<verse number="35">แต่คนที่นับว่าสมควรกับการอยู่ในยุคหน้า และการเป็นขึ้นจากความตาย จะไม่มีการสมรสกันหรือยกให้เป็นสามีภรรยากันอีก</verse>
				<verse number="36">อันที่จริงพวกเขาจะตายอีกไม่ได้ เพราะเขาเป็นเหมือนทูตสวรรค์ และเป็นบุตรของพระเจ้า คือบุตรของการเป็นขึ้นจากตาย</verse>
				<verse number="37">เรื่องที่พระเจ้าทรงทำให้คนที่ตายแล้วเป็นขึ้นมาใหม่นั้น โมเสสก็สำแดงไว้ในเรื่องพุ่มไม้ ซึ่งเป็นที่ที่ท่านเรียกองค์พระผู้เป็นเจ้า ว่า ‘พระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบ’</verse>
				<verse number="38">พระองค์ไม่ได้เป็นพระเจ้าของคนตาย แต่เป็นพระเจ้าของคนเป็น เพราะว่าสำหรับพระเจ้าทุกคนยังเป็นอยู่”</verse>
				<verse number="39">ธรรมาจารย์บางคนจึงทูลพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ ท่านพูดได้ดีทีเดียว”</verse>
				<verse number="40">เนื่องจากพวกเขาไม่กล้าทูลถามพระองค์ต่อไปอีก</verse>
				<verse number="41">พระองค์จึงตรัสถามพวกเขาว่า “ที่มีคนว่า พระคริสต์ทรงเป็นเชื้อสายของดาวิดนั้นเป็นไปได้อย่างไร?</verse>
				<verse number="42">เนื่องจากดาวิดเองก็กล่าวไว้ในพระธรรมสดุดีว่า ‘พระเจ้า ตรัสกับองค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าว่า “จงนั่งด้านขวามือของเรา</verse>
				<verse number="43">จนกว่าเราจะทำให้ศัตรูของท่าน เป็นที่รองเท้าของท่าน” ’</verse>
				<verse number="44">ในเมื่อดาวิดยังเรียกท่านว่าองค์พระผู้เป็นเจ้า แล้วท่านจะเป็นเพียงเชื้อสายของดาวิดได้อย่างไร?”</verse>
				<verse number="45">ขณะประชาชนทั้งหมดกำลังฟังอยู่ พระองค์ตรัสกับบรรดาสาวกของพระองค์ว่า</verse>
				<verse number="46">“จงระวังพวกธรรมาจารย์ให้ดี พวกที่ชอบสวมเสื้อคลุมยาวเดินไปเดินมา ชอบให้คนคำนับกลางตลาด ชอบที่นั่งสำคัญในธรรมศาลาและที่มีเกียรติในงานเลี้ยง</verse>
				<verse number="47">พวกเขายึดบ้านของหญิงม่ายและแสร้งอธิษฐานเสียยืดยาว คนพวกนี้จะต้องถูกลงโทษหนักยิ่งขึ้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">พระองค์เงยพระพักตร์ขึ้นทอดพระเนตรเห็นคนมั่งมีทั้งหลายนำเงินมาใส่ในตู้เก็บเงินถวาย</verse>
				<verse number="2">และพระองค์ทอดพระเนตรเห็นหญิงม่ายคนหนึ่งซึ่งเป็นคนขัดสน นำเหรียญทองแดงสองอันมาใส่ด้วย</verse>
				<verse number="3">พระองค์ตรัสว่า “เราบอกท่านทั้งหลายจริงๆ ว่า หญิงม่ายยากจนคนนี้เป็นคนที่ใส่ไว้มากกว่าเพื่อน</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าทุกคนเอาเงินเหลือใช้มาใส่เพื่อถวาย แต่ผู้หญิงคนนี้ขาดแคลนที่สุด ยังเอาเงินที่มีอยู่สำหรับเลี้ยงชีวิตมาใส่จนหมด”</verse>
				<verse number="5">เมื่อบางคนพูดชมพระวิหารว่าตกแต่งไว้ด้วยศิลางามและด้วยของถวายต่างๆ พระองค์จึงตรัสว่า</verse>
				<verse number="6">“สิ่งเหล่านี้ที่พวกท่านเห็นจะมีสักวันหนึ่งที่จะไม่มีก้อนหินซ้อนทับกันแม้แต่ก้อนเดียว แต่จะถูกทำลายลงหมด”</verse>
				<verse number="7">พวกเขาทูลถามพระองค์ว่า “พระอาจารย์ เหตุการณ์พวกนี้จะเกิดขึ้นเมื่อไหร่? อะไรเป็นหมายสำคัญว่าใกล้จะเกิดขึ้นแล้ว?”</verse>
				<verse number="8">พระองค์จึงตรัสว่า “ระวังให้ดี อย่าให้ใครล่อลวงท่านให้หลง เพราะว่าจะมีหลายคนมาต่างอ้างนามของเราบอกว่า ‘เราเป็นผู้นั้น’ และบอกว่า ‘เวลานั้นใกล้เข้ามาแล้ว’ อย่าตามพวกเขาไปเลย</verse>
				<verse number="9">เมื่อพวกท่านได้ยินเรื่องสงครามและการจลาจล อย่าตื่นตกใจ เพราะว่าสิ่งเหล่านั้นจำเป็นต้องเกิดขึ้นก่อน แต่วันสิ้นยุคจะยังไม่มาถึงทันที”</verse>
				<verse number="10">แล้วพระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “ประชาชาติกับประชาชาติและอาณาจักรกับอาณาจักรจะต่อสู้กัน</verse>
				<verse number="11">ทั้งจะเกิดแผ่นดินไหวใหญ่ การกันดารอาหาร และโรคระบาดในที่ต่างๆ และจะเกิดความน่าสะพรึงกลัวและหมายสำคัญใหญ่ๆ จากฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="12">แต่ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์เหล่านั้น เขาทั้งหลายจะจับพวกท่านไว้ และจะข่มเหงและจะส่งมอบตัวท่านไปยังธรรมศาลาและคุก และจะพาท่านไปอยู่ต่อหน้ากษัตริย์และเจ้าเมือง เพราะพวกท่านเห็นแก่นามของเรา</verse>
				<verse number="13">สิ่งนี้จะเกิดกับพวกท่านเพื่อที่ท่านจะได้เป็นพยาน</verse>
				<verse number="14">เพราะฉะนั้นท่านจะต้องจดจำไว้ว่า ไม่ต้องเตรียมก่อนว่าจะแก้คดีอย่างไร</verse>
				<verse number="15">เพราะว่าเราจะให้คำพูดและปัญญาแก่ท่าน ซึ่งพวกศัตรูของท่านทั้งหลายจะต่อต้านและคัดค้านไม่ได้</verse>
				<verse number="16">แม้แต่บิดามารดา ญาติพี่น้องและมิตรสหายก็จะมอบตัวพวกท่านไว้ และพวกเขาจะฆ่าพวกท่านบางคน</verse>
				<verse number="17">ทุกคนจะเกลียดชังพวกท่านเพราะนามของเรา</verse>
				<verse number="18">แต่ผมสักเส้นหนึ่งของท่านก็จะไม่เสียไป</verse>
				<verse number="19">พวกท่านจะได้ชีวิตรอดโดยความทรหดอดทนของท่าน</verse>
				<verse number="20">“เมื่อพวกท่านเห็นกองทัพมาโอบล้อมกรุงเยรูซาเล็ม จงรู้ว่าวิบัติของเมืองนั้นใกล้เข้ามาแล้ว</verse>
				<verse number="21">เวลานั้นให้คนที่อยู่ในแคว้นยูเดียหนีไปบนภูเขา และคนที่อยู่ในเมืองให้ออกจากที่นั่น และคนที่อยู่นอกเมืองอย่าให้เข้ามาในเมือง</verse>
				<verse number="22">เพราะว่าเวลานั้นเป็นวันแห่งการลงโทษ เพื่อจะให้สิ่งสารพัดที่เขียนไว้นั้นสำเร็จ</verse>
				<verse number="23">ในวันเหล่านั้น วิบัติแก่หญิงที่มีครรภ์หรือมีลูกอ่อนกินนมอยู่ เพราะว่าจะมีความทุกข์ร้อนใหญ่หลวงบนแผ่นดิน และพระพิโรธจะตกแก่ชนชาตินี้</verse>
				<verse number="24">พวกเขาจะล้มลงด้วยคมดาบและจะต้องถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลยของทุกประชาชาติ และคนต่างชาติจะเหยียบย่ำกรุงเยรูซาเล็ม จนกว่าเวลากำหนดของคนต่างชาตินั้นจะครบถ้วน</verse>
				<verse number="25">“จะมีหมายสำคัญที่ดวงอาทิตย์ ที่ดวงจันทร์ และที่ดวงดาวทั้งหลาย และบนแผ่นดินนั้น ชาติต่างๆ ก็จะมีความทุกข์ร้อนและความฉงนสนเท่ห์ เพราะเสียงกึกก้องของทะเลและคลื่น</verse>
				<verse number="26">มนุษย์จะสลบไสลไปเพราะความกลัว เนื่องจากสังหรณ์ถึงเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในโลก เพราะว่าบรรดาสิ่งที่มีฤทธานุภาพในท้องฟ้าจะสะเทือนสะท้าน</verse>
				<verse number="27">และเมื่อนั้นพวกเขาจะเห็น บุตรมนุษย์เสด็จมาในเมฆ ด้วยฤทธานุภาพและพระรัศมีอันยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="28">เมื่อเหตุการณ์เหล่านี้เริ่มจะเกิดขึ้นนั้น จงลุกขึ้นยืนและผงกศีรษะขึ้น เพราะว่าการไถ่ตัวพวกท่านใกล้จะมาถึงแล้ว”</verse>
				<verse number="29">พระองค์ตรัสอุปมาแก่พวกเขาว่า “จงดูต้นมะเดื่อและต้นไม้ทั้งหลายเถิด</verse>
				<verse number="30">เมื่อผลิใบพวกท่านก็เห็นด้วยตัวเองและรู้อยู่ว่า ฤดูร้อนใกล้จะมาถึงแล้ว</verse>
				<verse number="31">เช่นนั้นแหละ เมื่อท่านทั้งหลายเห็นเหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้น ก็ให้รู้ว่าแผ่นดินของพระเจ้าใกล้จะมาถึงแล้ว</verse>
				<verse number="32">เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า คนในยุคนี้จะไม่ล่วงลับไปจนกว่าทุกสิ่งจะเกิดขึ้น</verse>
				<verse number="33">ฟ้าและดินจะล่วงไป แต่บรรดาถ้อยคำของเราจะไม่สูญหายเลย</verse>
				<verse number="34">“จงระวังตัวให้ดี เกรงว่าใจของท่านจะเต็มล้นไปด้วยการเสเพล การเมาเหล้า และการห่วงกังวลถึงชีวิตนี้ แล้วเวลานั้นจะมาถึงท่านโดยไม่คาดฝัน</verse>
				<verse number="35">เหมือนอย่างกับดัก เพราะว่าวันนั้นจะมาถึงทุกคนที่อยู่ทั่วพื้นแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="36">แต่จงเฝ้าระวังอยู่ทุกเวลา จงอธิษฐานเพื่อพวกท่านจะมีกำลังรอดพ้นเหตุการณ์ทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นนั้น และจะยืนอยู่ต่อหน้าบุตรมนุษย์ได้”</verse>
				<verse number="37">พระองค์ทรงสั่งสอนในบริเวณพระวิหารในเวลากลางวัน และในเวลากลางคืนพระองค์เสด็จออกไปประทับบนภูเขาที่ชื่อมะกอกเทศ</verse>
				<verse number="38">ประชาชนทุกคนก็มาหาพระองค์ในบริเวณพระวิหารแต่เช้าตรู่เพื่อจะฟังพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">เทศกาลกินขนมปังไร้เชื้อที่เรียกว่าปัสกา มาใกล้แล้ว</verse>
				<verse number="2">พวกหัวหน้าปุโรหิตกับพวกธรรมาจารย์กำลังหาช่องทางว่าจะฆ่าพระเยซูอย่างไร เพราะพวกเขากลัวประชาชน</verse>
				<verse number="3">ซาตานเข้าดลใจยูดาสที่เรียกว่าอิสคาริโอทซึ่งเป็นหนึ่งในสาวกสิบสองคน</verse>
				<verse number="4">ยูดาสไปปรึกษากับพวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกนายทหารรักษาพระวิหารว่าจะมอบพระองค์ให้กับพวกเขาด้วยวิธีใด</verse>
				<verse number="5">พวกเขาดีใจและสัญญากับยูดาสว่าจะให้เงิน</verse>
				<verse number="6">ยูดาสจึงยอมตกลง และคอยหาโอกาสเหมาะที่จะมอบพระองค์ให้กับเขาทั้งหลายเมื่อปลอดคน</verse>
				<verse number="7">พอถึงวันกินขนมปังไร้เชื้อ เมื่อเขาต้องฆ่าลูกแกะสำหรับปัสกา</verse>
				<verse number="8">พระองค์ทรงใช้เปโตรและยอห์นไป สั่งเขาว่า “จงไปจัดเตรียมปัสกาให้พวกเรารับประทาน”</verse>
				<verse number="9">พวกเขาทูลถามพระองค์ว่า “จะให้พวกข้าพระองค์จัดเตรียมที่ไหน?”</verse>
				<verse number="10">พระองค์ตรัสตอบเขาว่า “นี่แน่ะเมื่อเข้าไปในกรุงแล้ว จะมีชายคนหนึ่งทูนหม้อน้ำมาพบ คนนั้นจะเข้าไปในบ้านไหน ก็จงตามเข้าไปในบ้านนั้น</verse>
				<verse number="11">และจงพูดกับเจ้าของบ้านว่า ‘พระอาจารย์ให้ถามท่านว่า “ห้องที่เราจะรับประทานปัสกากับพวกสาวกของเรานั้นอยู่ที่ไหน?” ’</verse>
				<verse number="12">เจ้าของบ้านจะชี้ให้เห็นห้องใหญ่ชั้นบนที่ตกแต่งไว้แล้ว ที่นั่นแหละจงจัดเตรียมไว้เถิด”</verse>
				<verse number="13">เขาทั้งสองจึงไปและพบเหมือนอย่างที่พระองค์ตรัสกับเขา แล้วก็จัดเตรียมปัสกาไว้พร้อม</verse>
				<verse number="14">เมื่อถึงเวลา พระองค์ประทับลงและเสวยพร้อมกับพวกอัครทูต</verse>
				<verse number="15">พระองค์ตรัสกับเขาทั้งหลายว่า “เรามีความปรารถนาอย่างยิ่งที่จะรับประทานปัสกานี้กับท่านก่อนที่เราจะต้องทนทุกข์</verse>
				<verse number="16">เราบอกท่านทั้งหลายว่า เราจะไม่รับประทานปัสกานี้อีกจนกว่าจะสำเร็จความหมายของปัสกานั้นในแผ่นดินของพระเจ้า”</verse>
				<verse number="17">พระองค์ทรงหยิบถ้วย เมื่อขอบพระคุณแล้วตรัสว่า “จงรับถ้วยนี้ไปแบ่งกันดื่ม</verse>
				<verse number="18">เราบอกท่านทั้งหลายว่า เราจะไม่ดื่มจากผลของเถาองุ่นอีกต่อไปจนกว่าแผ่นดินของพระเจ้าจะมา”</verse>
				<verse number="19">พระองค์ทรงหยิบขนมปัง เมื่อขอบพระคุณแล้วก็ทรงหักส่งให้พวกเขา ตรัสว่า “นี่เป็นกายของเรา [ซึ่งให้ไว้สำหรับท่านทั้งหลาย จงทำอย่างนี้เพื่อเป็นที่ระลึกถึงเรา”</verse>
				<verse number="20">เมื่อรับประทานแล้ว จึงทรงหยิบถ้วยและทรงทำเหมือนกันตรัสว่า “ถ้วยนี้ที่เทออกเพื่อท่านทั้งหลาย เป็นพันธสัญญาใหม่ โดยโลหิตของเรา]</verse>
				<verse number="21">แต่มือของผู้ที่จะทรยศเราก็อยู่กับเราบนโต๊ะนี้</verse>
				<verse number="22">เพราะบุตรมนุษย์จะเสด็จไปเหมือนที่ทรงดำริไว้แต่ก่อนแล้ว แต่วิบัติแก่คนนั้นที่ทรยศท่าน”</verse>
				<verse number="23">พวกเขาจึงเริ่มถามกันและกันว่าคนไหนในพวกเขาที่จะทำสิ่งนี้</verse>
				<verse number="24">มีการโต้เถียงกันในพวกสาวกว่าใครในพวกเขาที่นับว่าเป็นใหญ่</verse>
				<verse number="25">พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า “กษัตริย์ของคนต่างชาติย่อมเป็นเจ้านายเหนือเขาทั้งหลาย และผู้ที่มีอำนาจเหนือเขานั้นเรียกตัวเองว่าเจ้าบุญนายคุณ</verse>
				<verse number="26">แต่พวกท่านจะไม่เป็นอย่างนั้น ในพวกท่านคนที่เป็นใหญ่ต้องเป็นเหมือนเด็ก และคนที่เป็นนายต้องเป็นเหมือนผู้ปรนนิบัติ</verse>
				<verse number="27">ใครเป็นใหญ่กว่ากัน ผู้ที่นั่งรับประทานหรือผู้ปรนนิบัติ? ผู้ที่นั่งรับประทานไม่ใช่หรือ? แต่ว่าเราอยู่ท่ามกลางพวกท่านเหมือนกับผู้ปรนนิบัติ</verse>
				<verse number="28">“ท่านทั้งหลายเป็นคนที่อยู่กับเราในเวลาที่เราถูกทดลอง</verse>
				<verse number="29">พระบิดาทรงจัดเตรียมและทรงมอบอาณาจักรให้แก่เราอย่างไร เราก็จัดเตรียมและมอบให้แก่ท่านเหมือนกัน</verse>
				<verse number="30">เพื่อที่ท่านทั้งหลายจะได้กินและดื่มที่โต๊ะของเราในอาณาจักรของเรา และท่านจะได้นั่งบนบัลลังก์พิพากษาอิสราเอลสิบสองเผ่า</verse>
				<verse number="31">“ซีโมน ซีโมนเอ๋ย นี่แน่ะ ซาตานขอพวกท่านไว้ เพื่อจะฝัดร่อนเหมือนฝัดข้าวสาลี</verse>
				<verse number="32">แต่เราอธิษฐานเผื่อตัวท่าน เพื่อความเชื่อของท่านจะไม่ได้ขาด และเมื่อท่านหันกลับแล้ว จงชูกำลังพี่น้องทั้งหลายของท่าน”</verse>
				<verse number="33">เปโตรจึงทูลพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์พร้อมแล้วที่จะไปกับพระองค์ ถึงจะต้องติดคุกหรือตายก็ดี”</verse>
				<verse number="34">พระองค์ตรัสว่า “เปโตรเอ๋ย เราบอกท่านว่าวันนี้ก่อนไก่ขัน ท่านจะปฏิเสธว่าไม่รู้จักเราถึงสามครั้ง”</verse>
				<verse number="35">พระองค์จึงตรัสถามพวกสาวกว่า “เมื่อเราใช้พวกท่านออกไปโดยไม่มีถุงเงินหรือย่ามหรือรองเท้านั้น ท่านขาดอะไรบ้างไหม?” พวกเขาทูลตอบว่า “ไม่ขาดเลย”</verse>
				<verse number="36">พระองค์จึงตรัสกับเขาว่า “แต่ตอนนี้ใครมีถุงเงินให้เอาไปด้วย มีย่ามก็ให้เอาไปเหมือนกัน และคนที่ไม่มีดาบก็ให้ขายเสื้อคลุมของตนไปซื้อดาบ</verse>
				<verse number="37">เราบอกท่านทั้งหลายว่า สิ่งที่เขียนไว้แล้วจะต้องสำเร็จในเรา คือที่ว่า ‘ท่านถูกนับเข้ากับคนอธรรม’ เพราะว่าสิ่งที่เล็งถึงเรานั้นกำลังจะสำเร็จแล้ว”</verse>
				<verse number="38">พวกเขาทูลตอบว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า นี่แน่ะ มีดาบสองเล่ม” พระองค์ตรัสกับเขาว่า “พอแล้ว”</verse>
				<verse number="39">พระองค์เสด็จออกไปที่ภูเขามะกอกเทศตามเคย และพวกสาวกของพระองค์ก็ตามพระองค์ไป</verse>
				<verse number="40">เมื่อไปถึงที่นั่นแล้ว พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “จงอธิษฐานเพื่อจะได้ไม่ตกอยู่ในการทดลอง”</verse>
				<verse number="41">แล้วพระองค์เสด็จไปจากพวกเขาไกลเท่าระยะหินขว้าง และทรงคุกเข่าลงอธิษฐาน</verse>
				<verse number="42">ว่า “ข้าแต่พระบิดา ถ้าพระองค์พอพระทัย ขอให้ถ้วยนี้เลื่อนพ้นไปจากข้าพระองค์ แต่อย่างไรก็ดี อย่าให้เป็นไปตามใจข้าพระองค์ แต่ให้เป็นไปตามพระทัยของพระองค์”</verse>
				<verse number="43">[มีทูตองค์หนึ่งจากฟ้าสวรรค์มาปรากฏต่อพระองค์และช่วยชูกำลังพระองค์</verse>
				<verse number="44">เมื่อพระองค์ทรงเป็นทุกข์ พระองค์ก็ยิ่งทรงอธิษฐานอย่างจริงจัง เหงื่อของพระองค์เป็นเหมือนโลหิตเม็ดใหญ่ไหลหยดลงถึงดิน]</verse>
				<verse number="45">เมื่อทรงลุกขึ้นจากการอธิษฐานแล้ว พระองค์เสด็จมาหาพวกสาวก พบว่าพวกเขาหลับไปด้วยความทุกข์โศกเศร้า</verse>
				<verse number="46">พระองค์จึงตรัสกับเขาว่า “หลับอยู่ทำไม? จงลุกขึ้นอธิษฐาน เพื่อท่านจะไม่ตกอยู่ในการทดลอง”</verse>
				<verse number="47">พระองค์ตรัสยังไม่ทันขาดคำ นี่แน่ะ มีคนจำนวนมากและคนที่ชื่อยูดาสซึ่งเป็นคนหนึ่งในสาวกสิบสองคนนั้นนำหน้าพวกเขามา ยูดาสเข้ามาใกล้พระเยซูเพื่อจูบพระองค์</verse>
				<verse number="48">แต่พระเยซูตรัสถามเขาว่า “ยูดาส ท่านจะมอบบุตรมนุษย์ด้วยการจูบหรือ?”</verse>
				<verse number="49">เมื่อพวกสาวกของพระองค์เห็นว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาจึงทูลถามพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ให้พวกข้าพระองค์เอาดาบสู้ไหม?”</verse>
				<verse number="50">คนหนึ่งในพวกสาวกฟันทาสคนหนึ่งของมหาปุโรหิตถูกหูข้างขวาขาด</verse>
				<verse number="51">แต่พระเยซูตรัสว่า “พอเสียทีเถอะ” แล้วพระองค์ทรงแตะต้องใบหูของคนนั้นและทรงรักษาเขา</verse>
				<verse number="52">พระเยซูตรัสกับพวกหัวหน้าปุโรหิต พวกนายทหารรักษาพระวิหาร และพวกผู้ใหญ่ที่ออกมาจับพระองค์นั้นว่า “พวกท่านเห็นเราเป็นโจรหรือ ถึงได้ถือดาบถือตะบองออกมา?</verse>
				<verse number="53">เวลาที่เราอยู่กับพวกท่านในบริเวณพระวิหารทุกวัน ท่านไม่ยอมยื่นมือออกมาจับเรา อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเวลาของพวกท่าน และเป็นอำนาจของความมืด”</verse>
				<verse number="54">พวกเขาก็จับพระองค์พาเข้าไปในบ้านของมหาปุโรหิต เปโตรติดตามพระองค์ไปห่างๆ</verse>
				<verse number="55">เมื่อพวกเขาก่อไฟที่กลางลานบ้านและนั่งลงด้วยกันแล้ว เปโตรก็นั่งอยู่ท่ามกลางพวกเขา</verse>
				<verse number="56">มีสาวใช้คนหนึ่งเห็นเปโตรนั่งอยู่ในแสงไฟ จึงจ้องมองแล้วพูดว่า “คนนี้อยู่กับเขาด้วย”</verse>
				<verse number="57">แต่เปโตรปฏิเสธว่า “หญิงเอ๋ย คนนั้นข้าไม่รู้จัก”</verse>
				<verse number="58">สักครู่หนึ่งมีอีกคนหนึ่งเห็นเปโตร จึงพูดว่า “เจ้าเป็นคนของพวกนั้นด้วย” เปโตรจึงกล่าวว่า “พ่อหนุ่มเอ๋ย ข้าไม่ได้เป็น”</verse>
				<verse number="59">ต่อมาประมาณอีกหนึ่งชั่วโมง มีอีกคนหนึ่งยืนยันอย่างมั่นใจว่า “ต้องใช่แน่ คนนี้อยู่กับเขาด้วย เพราะเป็นชาวกาลิลี”</verse>
				<verse number="60">แต่เปโตรพูดว่า “พ่อหนุ่มเอ๋ย ที่ท่านพูดนั้นข้าไม่รู้เรื่อง” เมื่อเปโตรกำลังพูดยังไม่ทันขาดคำ ทันใดนั้นไก่ก็ขัน</verse>
				<verse number="61">องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเหลียวดูเปโตร แล้วเปโตรก็ระลึกถึงคำขององค์พระผู้เป็นเจ้าที่ตรัสกับเขาว่า “วันนี้ก่อนไก่ขันท่านจะปฏิเสธเราสามครั้ง”</verse>
				<verse number="62">แล้วเปโตรก็ออกไปข้างนอกร้องไห้ด้วยความทุกข์ใจ</verse>
				<verse number="63">พวกที่คุมพระเยซูก็เยาะเย้ยโบยตีพระองค์</verse>
				<verse number="64">และเมื่อพวกเขาเอาผ้าผูกปิดพระเนตรของพระองค์แล้ว พวกเขาก็ถามว่า “ทำนายซิว่าใครตบเจ้า”</verse>
				<verse number="65">แล้วพวกเขายังพูดคำหยาบช้าต่อพระองค์อีกหลายอย่าง</verse>
				<verse number="66">พอรุ่งเช้าพวกผู้ใหญ่ของประชาชนกับพวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกธรรมาจารย์ก็มาประชุมกัน เขาพาพระองค์เข้าไปในสภาของพวกเขาและพูดว่า</verse>
				<verse number="67">“ถ้าเจ้าเป็นพระคริสต์ ก็จงบอกเรา” แต่พระองค์ทรงตอบเขาว่า “ถึงเราบอกพวกท่าน ท่านก็ไม่เชื่อ</verse>
				<verse number="68">และถึงเราถามท่าน ท่านก็ไม่ตอบเรา</verse>
				<verse number="69">อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่นี้ไป บุตรมนุษย์จะนั่งด้านขวาของพระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพ”</verse>
				<verse number="70">พวกเขาทุกคนจึงถามว่า “เจ้าเป็นพระบุตรของพระเจ้าหรือ?” พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “ก็ท่านพูดแล้วว่าเราเป็น”</verse>
				<verse number="71">พวกเขาจึงพูดว่า “เราต้องการพยานอะไรอีก? เพราะว่าเราได้ยินจากปากของเขาเองแล้ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">พวกเขาจึงลุกขึ้นพร้อมกันและพาพระองค์ไปหาปีลาต</verse>
				<verse number="2">และตั้งข้อกล่าวหาว่า “เราพบว่าคนนี้กำลังทำให้ชนชาติของเราไขว้เขวและไม่ให้ส่งส่วยแก่ซีซาร์ และบอกว่าตัวเองเป็นพระคริสต์กษัตริย์องค์หนึ่ง”</verse>
				<verse number="3">ปีลาตจึงถามพระองค์ว่า “เจ้าเป็นกษัตริย์ของพวกยิวหรือ?” พระองค์ตรัสตอบเขาว่า “ก็ท่านพูดเองแล้ว”</verse>
				<verse number="4">ปีลาตจึงกล่าวกับพวกหัวหน้าปุโรหิตและฝูงชนว่า “เราไม่เห็นว่าคนนี้มีความผิด”</verse>
				<verse number="5">แต่พวกเขายืนกรานว่า “คนนี้ยุยงประชาชนให้วุ่นวายและสั่งสอนไปทั่วยูเดีย ตั้งแต่กาลิลีจนถึงที่นี่”</verse>
				<verse number="6">เมื่อปีลาตได้ยิน ท่านจึงถามว่า “คนนี้เป็นชาวกาลิลีหรือ?”</verse>
				<verse number="7">เมื่อทราบว่าพระองค์เป็นคนในท้องที่ของเฮโรด ท่านจึงส่งพระองค์ไปหาเฮโรดซึ่งพักอยู่ที่กรุงเยรูซาเล็มในเวลานั้น</verse>
				<verse number="8">เมื่อเฮโรดเห็นพระเยซูก็ดีใจมาก เพราะท่านเคยได้ยินถึงพระองค์มานานแล้ว ท่านอยากจะพบพระองค์และหวังที่จะได้เห็นพระองค์ทำหมายสำคัญบ้าง</verse>
				<verse number="9">ท่านจึงซักถามพระองค์หลายข้อ แต่พระองค์ไม่ทรงตอบอะไรเลย</verse>
				<verse number="10">พวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกธรรมาจารย์ซึ่งยืนอยู่ที่นั่นกล่าวหาพระองค์อย่างรุนแรง</verse>
				<verse number="11">เฮโรดกับพวกทหารของท่านก็ดูหมิ่นและเยาะเย้ยพระองค์ เมื่อเอาเสื้อผ้าที่สวยงามมาสวมให้พระองค์แล้วก็ส่งกลับไปหาปีลาตอีก</verse>
				<verse number="12">ปีลาตกับเฮโรดคืนดีกันในวันนั้น เพราะแต่ก่อนเป็นศัตรูกัน</verse>
				<verse number="13">ปีลาตจึงสั่งพวกหัวหน้าปุโรหิต พวกผู้นำ และประชาชนให้ประชุมพร้อมกัน</verse>
				<verse number="14">และกล่าวกับพวกเขาว่า “ท่านพาคนนี้มาหาเรา กล่าวหาว่าเขายุยงประชาชน นี่แน่ะ เราไต่สวนต่อหน้าพวกท่านแล้ว และไม่เห็นว่าคนนี้มีความผิดในข้อที่ท่านกล่าวหาเขา</verse>
				<verse number="15">และเฮโรดก็ไม่เห็นว่าเขามีความผิดด้วย เพราะเฮโรดส่งตัวเขากลับมาหาเราอีก นี่แน่ะ คนนี้ไม่ได้ทำผิดอะไรที่สมควรจะมีโทษถึงตาย</verse>
				<verse number="16">เพราะฉะนั้นหลังจากที่เราเฆี่ยนเขาแล้ว เราก็จะปล่อยไป”</verse>
				<verse number="17"></verse>
				<verse number="18">แต่ฝูงชนร้องขึ้นพร้อมกันว่า “จงเอาคนนี้ไปจัดการ และปล่อยบารับบัสให้เรา”</verse>
				<verse number="19">บารับบัสนั้นติดคุกอยู่เพราะก่อการจลาจลในเมืองและฆ่าคน</verse>
				<verse number="20">แต่ปีลาตนั้นยังต้องการปล่อยพระเยซู จึงพูดกับพวกเขาอีกครั้ง</verse>
				<verse number="21">แต่เขากลับร้องตะโกนว่า “เอาไปตรึง เอาไปตรึงที่กางเขน”</verse>
				<verse number="22">ปีลาตจึงถามพวกเขาเป็นครั้งที่สามว่า “ตรึงทำไม? เขาทำผิดอะไร? เราไม่พบเหตุผลอะไรที่เขาสมควรจะตาย เพราะฉะนั้นหลังจากที่เราเฆี่ยนเขาแล้วก็จะปล่อยไป”</verse>
				<verse number="23">แต่พวกเขาส่งเสียงดังเร่งรัดให้เอาพระเยซูไปตรึง แล้วเสียงของเขาก็ชนะ</verse>
				<verse number="24">ปีลาตจึงสั่งให้เป็นไปตามที่พวกเขาปรารถนา</verse>
				<verse number="25">ท่านจึงปล่อยคนที่เขาขอนั้น ซึ่งติดคุกเพราะก่อการจลาจลและฆ่าคน แล้วท่านมอบพระเยซูไว้ตามความประสงค์ของพวกเขา</verse>
				<verse number="26">เมื่อกำลังพาพระองค์ออกไป พวกเขาเกณฑ์ซีโมนชาวไซรีนที่มาจากบ้านนอก แล้วเอากางเขนวางบนตัวเขา ให้แบกตามพระเยซูไป</verse>
				<verse number="27">มีคนจำนวนมากตามพระองค์ไปด้วย ทั้งพวกผู้หญิงที่กำลังทุกข์โศกและคร่ำครวญเพราะพระองค์</verse>
				<verse number="28">พระเยซูทรงหันมาทางพวกเขาตรัสว่า “ธิดาทั้งหลายแห่งเยรูซาเล็มเอ๋ย อย่าร้องไห้สงสารเราเลย แต่จงร้องไห้สงสารตนเองและลูกๆ เถิด</verse>
				<verse number="29">เพราะว่าจะมีเวลาหนึ่งที่พวกเขาจะกล่าวว่า ‘พวกผู้หญิงที่เป็นหมัน และครรภ์ที่ไม่ได้ปฏิสนธิ และเต้านมที่ไม่เคยเลี้ยงลูก ก็เป็นสุข’</verse>
				<verse number="30">ในเวลานั้นเขาจะเริ่ม พูดกับภูเขาทั้งหลายว่า ‘จงพังลงมาทับเรา’ และพูดกับเนินเขาว่า ‘จงปกคลุมเราไว้’</verse>
				<verse number="31">เพราะว่าถ้าเขาทำอย่างนี้เมื่อไม้ยังสดอยู่ อะไรจะเกิดขึ้นเมื่อไม้แห้งแล้ว?”</verse>
				<verse number="32">มีอีกสองคนที่เป็นผู้ร้าย ซึ่งเขาพาไปประหารชีวิตพร้อมกับพระองค์</verse>
				<verse number="33">เมื่อไปถึงสถานที่แห่งหนึ่งที่เรียกว่ากะโหลกศีรษะ เขาก็ตรึงพระองค์ไว้ที่นั่นบนกางเขนพร้อมกับผู้ร้ายสองคนนั้น ข้างขวาคนหนึ่งข้างซ้ายคนหนึ่ง</verse>
				<verse number="34">พระเยซูตรัสว่า “พระบิดาเจ้าข้า ขอทรงยกโทษพวกเขาเพราะเขาไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร” แล้วพวกเขาก็เอาฉลองพระองค์มาจับฉลากแบ่งกัน</verse>
				<verse number="35">ประชาชนก็ยืนมองดูอยู่ พวกผู้นำก็เยาะเย้ยพระองค์ด้วยว่า “เขาช่วยคนอื่นให้รอดได้ ก็ให้เขาช่วยตัวเองด้วยซิ ถ้าหากเขาเป็นพระคริสต์ของพระเจ้าที่ทรงเลือกไว้”</verse>
				<verse number="36">พวกทหารก็เยาะเย้ยพระองค์ด้วย และเข้ามาเอาเหล้าองุ่นเปรี้ยวส่งให้พระองค์</verse>
				<verse number="37">แล้วกล่าวว่า “ถ้าเจ้าเป็นกษัตริย์ของพวกยิวก็จงช่วยตัวเองให้รอดเถิด”</verse>
				<verse number="38">เหนือพระองค์มีคำจารึกไว้ด้วยว่า “คนนี้เป็นกษัตริย์ของพวกยิว”</verse>
				<verse number="39">ผู้ร้ายคนหนึ่งที่ถูกตรึงไว้จึงพูดหมิ่นประมาทพระองค์ว่า “เจ้าเป็นพระคริสต์ไม่ใช่หรือ? จงช่วยตัวเองกับเราทั้งสองให้รอดเถิด”</verse>
				<verse number="40">แต่อีกคนหนึ่งห้ามปรามเขาว่า “เจ้าไม่เกรงกลัวพระเจ้าหรือ? เพราะเจ้าก็ถูกลงโทษเหมือนกัน</verse>
				<verse number="41">และเราทั้งสองก็สมควรกับโทษนั้นจริง เพราะเราได้รับผลสมกับการกระทำ แต่ท่านผู้นี้ไม่ได้ทำผิดอะไรเลย”</verse>
				<verse number="42">แล้วคนนั้นจึงทูลว่า “พระเยซู ขอพระองค์ทรงระลึกถึงข้าพระองค์เมื่อพระองค์เสด็จเข้าไปในแผ่นดินของพระองค์”</verse>
				<verse number="43">พระเยซูทรงตอบเขาว่า “เราบอกความจริงกับท่านว่า วันนี้ท่านจะอยู่กับเราในเมืองบรมสุขเกษม”</verse>
				<verse number="44">เวลานั้นประมาณเที่ยงวัน เกิดมืดมัวทั่วทั้งแผ่นดินจนถึงบ่ายสามโมง</verse>
				<verse number="45">ดวงอาทิตย์ก็มืดไป ม่าน ในพระวิหารก็ขาดตรงกลาง</verse>
				<verse number="46">พระเยซูทรงร้องเสียงดังตรัสว่า “ข้าแต่พระบิดา ข้าพระองค์ขอฝากจิตวิญญาณของข้าพระองค์ไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์ ” ตรัสอย่างนั้นแล้วก็สิ้นพระชนม์</verse>
				<verse number="47">เมื่อนายร้อยเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ จึงสรรเสริญพระเจ้าว่า “แท้จริงท่านผู้นี้เป็นคนชอบธรรม”</verse>
				<verse number="48">ฝูงชนทั้งหมดที่มาชุมนุมกันเพื่อจะดูเหตุการณ์นั้น เมื่อเห็นแล้วก็พากันตีอกชกตัวกลับไป</verse>
				<verse number="49">ทุกคนที่รู้จักพระองค์ รวมทั้งพวกผู้หญิงซึ่งตามพระองค์มาจากกาลิลี ก็ยืนอยู่แต่ไกลมองเห็นสิ่งเหล่านี้</verse>
				<verse number="50">มีชายคนหนึ่งชื่อโยเซฟ ท่านเป็นสมาชิกสภา เป็นคนดีและชอบธรรม</verse>
				<verse number="51">ท่านไม่เห็นด้วยกับมติและการกระทำของสภานั้น ท่านเป็นชาวอาริมาเธียซึ่งเป็นเมืองของพวกยิว และเป็นคนที่คอยแผ่นดินของพระเจ้า</verse>
				<verse number="52">ชายคนนี้เข้าไปหาปีลาตขอพระศพของพระเยซู</verse>
				<verse number="53">เมื่อเขาเอาพระศพลงแล้ว จึงเอาผ้าป่านพันหุ้มไว้ แล้วนำพระศพไปวางไว้ในอุโมงค์ซึ่งเจาะไว้ในศิลา อุโมงค์นั้นยังไม่เคยวางศพของใครเลย</verse>
				<verse number="54">วันนั้นเป็นวันจัดเตรียม และใกล้จะถึงวันสะบาโตแล้ว</verse>
				<verse number="55">พวกผู้หญิงที่ตามพระองค์มาจากแคว้นกาลิลีก็ตามไปและเห็นอุโมงค์นั้น ทั้งเห็นว่าเขาวางพระศพของพระองค์ไว้อย่างไรด้วย</verse>
				<verse number="56">แล้วพวกนางก็กลับไปจัดแจงเครื่องหอมกับน้ำมันหอม ในวันสะบาโตนั้นพวกเขาก็หยุดพักตามบัญญัติ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ตั้งแต่เช้ามืดของวันอาทิตย์ พวกผู้หญิงก็นำเครื่องหอมที่จัดเตรียมไว้มาถึงอุโมงค์</verse>
				<verse number="2">พวกนางพบว่าก้อนหินกลิ้งออกจากปากอุโมงค์แล้ว</verse>
				<verse number="3">และเมื่อเข้าไปหาก็ไม่พบพระศพของพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="4">ขณะกำลังฉงนสนเท่ห์เพราะเหตุการณ์นั้น นี่แน่ะ มีชายสองคนยืนอยู่ใกล้พวกนาง เครื่องนุ่งห่มแพรวพราวจนพร่าตา</verse>
				<verse number="5">ผู้หญิงเหล่านั้นก็หวาดกลัวและซบหน้าลงถึงดิน ชายสองคนนั้นจึงพูดกับพวกนางว่า “พวกท่านแสวงหาคนเป็นในพวกคนตายทำไม?</verse>
				<verse number="6">[พระองค์ไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่ทรงเป็นขึ้นมาแล้ว] จงระลึกถึงคำที่พระองค์ตรัสกับพวกท่านขณะที่พระองค์ยังอยู่ในแคว้นกาลิลี</verse>
				<verse number="7">ว่า ‘บุตรมนุษย์จะต้องถูกมอบไว้ในมือของพวกคนบาป และจะต้องถูกตรึงที่กางเขน และวันที่สามจะเป็นขึ้นมาใหม่’ ”</verse>
				<verse number="8">พวกนางจึงระลึกถึงพระดำรัสของพระองค์</verse>
				<verse number="9">เมื่อกลับจากอุโมงค์แล้ว พวกนางก็เล่าเหตุการณ์นี้ทั้งหมดแก่สาวกสิบเอ็ดคนและคนอื่นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="10">คนที่เล่าเหตุการณ์เหล่านั้นแก่พวกอัครทูตคือ มารีย์ชาวมักดาลา โยอันนา มารีย์มารดาของยากอบ และผู้หญิงคนอื่นๆ ที่อยู่กับพวกนาง</verse>
				<verse number="11">แต่พวกอัครทูตไม่เชื่อ เห็นว่าเป็นคำเหลวไหล</verse>
				<verse number="12">[แต่เปโตรลุกขึ้น วิ่งไปที่อุโมงค์ เมื่อก้มลงมองดูก็เห็นแต่ผ้าป่านเท่านั้น จึงกลับไปด้วยความประหลาดใจในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้น]</verse>
				<verse number="13">ในวันนั้นเองมีสาวกสองคนเดินทางไปหมู่บ้านชื่อเอมมาอูส ห่างจากกรุงเยรูซาเล็มประมาณสิบเอ็ดกิโลเมตร</verse>
				<verse number="14">เขาสนทนากันถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="15">ขณะที่กำลังสนทนาซักถามกันอยู่ พระเยซูก็เสด็จเข้ามาใกล้ดำเนินด้วยกัน</verse>
				<verse number="16">แต่ตาของเขาทั้งสองถูกปิดกั้นทำให้จำพระองค์ไม่ได้</verse>
				<verse number="17">พระองค์ตรัสกับเขาทั้งสองว่า “ระหว่างทางที่เดินมานี่ท่านโต้ตอบกันเรื่องอะไร?” เขาก็หยุดยืน หน้าตาโศกเศร้า</verse>
				<verse number="18">คนที่ชื่อเคลโอปัสทูลถามพระองค์ว่า “ท่านเป็นแขกเมืองในกรุงเยรูซาเล็มเพียงคนเดียวหรือที่ไม่รู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงนี้?”</verse>
				<verse number="19">พระองค์ตรัสถามพวกเขาว่า “เหตุการณ์อะไร?” เขาจึงตอบพระองค์ว่า “เหตุการณ์เรื่องเยซูชาวนาซาเร็ธผู้เผยพระวจนะที่มีฤทธิ์เดชในกิจการและถ้อยคำต่อพระพักตร์พระเจ้าและต่อหน้าประชาชน</verse>
				<verse number="20">พวกหัวหน้าปุโรหิตกับพวกผู้นำของเรามอบตัวท่านไว้ให้ถูกลงโทษถึงตาย และตรึงท่านที่กางเขน</verse>
				<verse number="21">แต่เรามีความหวังว่าท่านจะเป็นผู้นั้นที่มาไถ่ชนชาติอิสราเอล ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้เป็นวันที่สามแล้วตั้งแต่เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น</verse>
				<verse number="22">มีผู้หญิงบางคนในพวกเราที่ทำให้เราประหลาดใจ พวกนางไปที่อุโมงค์เมื่อเวลาเช้ามืด</verse>
				<verse number="23">แต่ไม่พบศพของท่าน จึงมาเล่าว่าเห็นนิมิตเป็นทูตสวรรค์ และทูตสวรรค์นั้นบอกว่าท่านผู้นั้นยังมีชีวิตอยู่</verse>
				<verse number="24">บางคนในเราจึงไปที่อุโมงค์ และพบเหมือนที่ผู้หญิงเหล่านั้นบอก แต่เขาไม่เห็นท่านเยซู”</verse>
				<verse number="25">พระองค์จึงตรัสกับสองคนนั้นว่า “โอ คนโง่เขลาและมีใจเฉื่อยช้าในการเชื่อถ้อยคำซึ่งพวกผู้เผยพระวจนะกล่าวไว้นั้น</verse>
				<verse number="26">พระคริสต์จำเป็นต้องทนทุกข์อย่างนั้นแล้วจึงเข้าในพระสิริของพระองค์ไม่ใช่หรือ?”</verse>
				<verse number="27">แล้วพระองค์ทรงอธิบายพระคัมภีร์ที่เล็งถึงพระองค์ทุกข้อให้เขาฟัง เริ่มต้นตั้งแต่โมเสสและบรรดาผู้เผยพระวจนะทั้งหมด</verse>
				<verse number="28">เมื่อมาใกล้หมู่บ้านที่จะไปนั้น พระองค์ทรงทำทีว่าจะเสด็จเลยไป</verse>
				<verse number="29">เขาทั้งสองจึงคะยั้นคะยอพระองค์ว่า “เชิญท่านมาพักด้วยกันเถิด เพราะจวนจะค่ำและใกล้จะหมดวันอยู่แล้ว” พระองค์จึงเสด็จเข้าไปพักอยู่กับเขา</verse>
				<verse number="30">เมื่อประทับที่โต๊ะอาหารกับพวกเขา พระองค์ทรงหยิบขนมปัง ขอพระพร แล้วทรงหักส่งให้เขา</verse>
				<verse number="31">ตาของเขาทั้งสองก็เปิดออกและเขาก็จำพระองค์ได้ แล้วพระองค์ก็อันตรธานไปจากเขา</verse>
				<verse number="32">เขาจึงพูดกันว่า “ใจเรารุ่มร้อนภายในเมื่อพระองค์ตรัสตามทาง และเมื่อทรงอธิบายพระคัมภีร์ให้เราฟังไม่ใช่หรือ?”</verse>
				<verse number="33">เขาทั้งสองก็ลุกขึ้นในเวลานั้น แล้วกลับไปที่กรุงเยรูซาเล็ม และพบว่าพวกสาวกสิบเอ็ดคนชุมนุมกันอยู่พร้อมกับพรรคพวก</verse>
				<verse number="34">กำลังพูดกันว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นขึ้นมาแล้วจริงๆ และทรงปรากฏแก่ซีโมน”</verse>
				<verse number="35">สองคนนั้นจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตามทาง และเรื่องที่เขารู้จักพระองค์โดยการหักขนมปังนั้น</verse>
				<verse number="36">ระหว่างที่พวกเขากำลังพูดเรื่องนี้อยู่ พระองค์เสด็จมาและทรงยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขา และตรัสกับเขาว่า “สันติสุขจงดำรงอยู่กับท่านทั้งหลายเถิด”</verse>
				<verse number="37">พวกเขาต่างตื่นตกใจหวาดกลัวคิดว่าเห็นผี</verse>
				<verse number="38">พระองค์จึงตรัสกับพวกเขาว่า “ท่านทั้งหลายวุ่นวายใจทำไม? เพราะอะไรท่านถึงเกิดความคิดสงสัยขึ้นในใจ?</verse>
				<verse number="39">จงดูที่มือและเท้าของเราว่าเป็นเราเอง จงคลำตัวเราดู เพราะว่าผีไม่มีเนื้อและกระดูกเหมือนอย่างที่พวกท่านเห็นว่าเรามี”</verse>
				<verse number="40">เมื่อตรัสอย่างนั้นแล้ว พระองค์ทรงสำแดงพระหัตถ์และพระบาทให้เขาเห็น</verse>
				<verse number="41">เมื่อพวกเขายังไม่ค่อยเชื่อเพราะเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างเหลือเชื่อ และกำลังประหลาดใจอยู่นั้น พระองค์ตรัสถามพวกเขาว่า “ที่นี่มีอะไรกินบ้างไหม?”</verse>
				<verse number="42">พวกเขาก็เอาปลาย่างชิ้นหนึ่งมาให้พระองค์</verse>
				<verse number="43">พระองค์ทรงรับมาเสวยต่อหน้าพวกเขา</verse>
				<verse number="44">พระองค์ตรัสกับเขาว่า “นี่เป็นถ้อยคำของเรา ซึ่งเราบอกไว้กับท่านทั้งหลายขณะที่เรายังอยู่กับท่านว่า บรรดาถ้อยคำที่เขียนไว้ในหมวดธรรมบัญญัติของโมเสส ในหมวดผู้เผยพระวจนะ และในหมวดเพลงสดุดีที่กล่าวถึงเรานั้น จำเป็นจะต้องสำเร็จ”</verse>
				<verse number="45">แล้วพระองค์ทรงช่วยให้ใจของพวกเขาสว่างเพื่อจะได้เข้าใจพระคัมภีร์</verse>
				<verse number="46">พระองค์ตรัสกับเขาว่า “มีถ้อยคำเขียนไว้อย่างนั้นว่า พระคริสต์จะต้องทนทุกข์และเป็นขึ้นจากตายในวันที่สาม</verse>
				<verse number="47">และจะต้องประกาศทั่วทุกประชาชาติในพระนามของพระองค์เรื่องการกลับใจใหม่ เพื่อ การยกบาป โดยเริ่มต้นที่กรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="48">พวกท่านเองก็เป็นพยานถึงสิ่งเหล่านี้</verse>
				<verse number="49">นี่แน่ะ เราจะส่งสิ่งที่พระบิดาของเราทรงสัญญานั้น ลงมาเหนือท่าน แต่ท่านทั้งหลายจงคอยอยู่ในกรุง จนกว่าท่านจะสวมด้วยฤทธิ์เดชที่มาจากเบื้องบน ”</verse>
				<verse number="50">พระองค์จึงพาพวกเขาออกไปจนถึงหมู่บ้านเบธานี และยกพระหัตถ์ทั้งสองอวยพรเขา</verse>
				<verse number="51">ขณะที่ทรงอวยพรอยู่นั้น พระองค์เสด็จจากพวกเขาไป [และพระเจ้าทรงรับพระองค์ขึ้นสู่สวรรค์]</verse>
				<verse number="52">พวกเขาจึง [นมัสการพระองค์แล้ว] กลับไปที่กรุงเยรูซาเล็มด้วยความยินดีอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="53">และอยู่ในพระวิหารทุกวัน สรรเสริญพระเจ้า</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="43">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ในปฐมกาลพระวาทะทรงดำรงอยู่ และพระวาทะทรงอยู่กับพระเจ้า และพระวาทะทรงเป็นพระเจ้า</verse>
				<verse number="2">ในปฐมกาลพระองค์ทรงอยู่กับพระเจ้า</verse>
				<verse number="3">พระเจ้าทรงสร้างสรรพสิ่งขึ้นมาโดยพระวาทะ ในบรรดาสิ่งที่เป็นอยู่นั้น ไม่มีสักสิ่งเดียวที่เป็นอยู่นอกเหนือพระวาทะ</verse>
				<verse number="4">พระองค์ทรงเป็นแหล่งชีวิต และชีวิตนั้นเป็นความสว่างของมนุษย์</verse>
				<verse number="5">ความสว่างส่องเข้ามาในความมืด และความมืดไม่อาจเอาชนะความสว่างได้</verse>
				<verse number="6">มีชายคนหนึ่งที่พระเจ้าทรงใช้มาชื่อยอห์น</verse>
				<verse number="7">ท่านมาในฐานะสักขีพยานเพื่อเป็นพยานให้แก่ความสว่างนั้น เพื่อว่าทุกคนจะได้เชื่อเพราะท่าน</verse>
				<verse number="8">ท่านไม่ใช่ความสว่างนั้น แต่ท่านมาเพื่อเป็นพยานให้แก่ความสว่างนั้น</verse>
				<verse number="9">ความสว่างแท้ที่ทำให้มนุษย์ทุกคนเห็นความจริงได้นั้นกำลังเข้ามาในโลก</verse>
				<verse number="10">พระองค์ทรงอยู่ในโลกที่พระเจ้าทรงสร้างขึ้นมาทางพระองค์ แต่โลกไม่รู้จักพระองค์</verse>
				<verse number="11">พระองค์เสด็จมายังบ้านเมืองของพระองค์ แต่ชาวบ้านชาวเมืองของพระองค์ไม่ต้อนรับพระองค์</verse>
				<verse number="12">แต่ทุกคนที่ยอมรับพระองค์ คือคนที่เชื่อในพระนามของพระองค์นั้น พระองค์ก็จะประทานสิทธิให้เป็นลูกของพระเจ้า</verse>
				<verse number="13">ซึ่งในฐานะนั้นพวกเขาไม่ได้เกิดจากเลือดเนื้อหรือกาม หรือความประสงค์ของมนุษย์ แต่เกิดจากพระเจ้า</verse>
				<verse number="14">พระวาทะทรงเกิดเป็นมนุษย์และทรงอยู่ท่ามกลางเรา เราเห็นพระสิริของพระองค์ คือ พระสิริที่สมกับพระบุตรองค์เดียวของพระบิดา บริบูรณ์ด้วยพระคุณและความจริง</verse>
				<verse number="15">ยอห์นเป็นพยานให้กับพระองค์ และร้องประกาศว่า “นี่แหละ คือพระองค์ผู้ที่ข้าพเจ้ากล่าวถึงว่า พระองค์ผู้เสด็จมาภายหลังข้าพเจ้าทรงเป็นใหญ่กว่าข้าพเจ้า เพราะว่าพระองค์ทรงดำรงอยู่ก่อนข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="16">เพราะเราได้รับพระคุณซ้อนพระคุณ จากความบริบูรณ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="17">คือว่าเราได้ธรรมบัญญัตินั้นมาทางโมเสส ส่วนพระคุณและความจริงมาทางพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="18">ไม่มีใครเคยเห็นพระเจ้าเลย แต่พระบุตรองค์เดียวผู้สถิตในพระทรวงของพระบิดา ทรงสำแดงพระเจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="19">นี่เป็นคำพยานของยอห์น คือเมื่อพวกยิวส่งพวกปุโรหิตและพวกเลวีจากกรุงเยรูซาเล็มไปถามท่านว่า “ท่านคือใคร?”</verse>
				<verse number="20">ท่านก็ยอมรับและไม่ได้ปฏิเสธ คือยอมรับว่า “ข้าพเจ้าไม่ใช่พระคริสต์ ”</verse>
				<verse number="21">พวกเขาจึงถามว่า “ถ้าอย่างนั้นท่านเป็นใคร? ท่านเป็นเอลียาห์ หรือ?” ยอห์นตอบว่า “ข้าพเจ้าไม่ใช่เอลียาห์” “ท่านเป็นผู้เผยพระวจนะคนนั้น หรือ?” และยอห์นตอบว่า “ไม่ใช่”</verse>
				<verse number="22">พวกเขาจึงถามว่า “แล้วท่านเป็นใคร? ขอให้ตอบมา จะได้ไปบอกคนที่ใช้เรามา ท่านจะตอบเรื่องตัวท่านว่าอย่างไร?”</verse>
				<verse number="23">ท่านตอบว่า “เรา เป็นเสียงของคนที่ร้องประกาศในถิ่นทุรกันดารว่า ‘จงทำมรรคา ขององค์พระผู้เป็นเจ้าให้ตรงไป’ ตามที่อิสยาห์ผู้เผยพระวจนะกล่าวไว้”</verse>
				<verse number="24">พวกฟาริสีเป็นคนส่งพวกเขาไปหายอห์น</verse>
				<verse number="25">พวกเขาจึงถามยอห์นว่า “ถ้าท่านไม่ใช่พระคริสต์หรือเอลียาห์ หรือผู้เผยพระวจนะคนนั้นแล้ว ทำไมท่านถึงให้บัพติศมา?”</verse>
				<verse number="26">ยอห์นตอบเขาว่า “ข้าพเจ้าให้บัพติศมาด้วยน้ำ แต่มีคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางพวกท่านที่ท่านไม่รู้จัก</verse>
				<verse number="27">ท่านผู้นั้นมาภายหลังข้าพเจ้า แม้แต่สายรัดรองเท้าของท่าน ข้าพเจ้าก็ไม่สมควรที่จะแก้”</verse>
				<verse number="28">เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นที่หมู่บ้านเบธานีฟากแม่น้ำจอร์แดนข้างโน้นที่ซึ่งยอห์นกำลังให้บัพติศมา</verse>
				<verse number="29">วันรุ่งขึ้นยอห์นเห็นพระเยซูกำลังเสด็จมาหาท่าน ท่านจึงกล่าวว่า “จงดูพระเมษโปดก ของพระเจ้า ผู้ทรงรับบาปของโลกไป</verse>
				<verse number="30">พระองค์นี้แหละที่ข้าพเจ้ากล่าวว่า ‘ภายหลังข้าพเจ้าจะมีผู้หนึ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าข้าพเจ้าเสด็จมา เพราะว่าพระองค์ทรงดำรงอยู่ก่อนข้าพเจ้า’</verse>
				<verse number="31">ข้าพเจ้าเองไม่รู้จักพระองค์ แต่เพื่อให้พระองค์เป็นที่ประจักษ์แก่อิสราเอล ข้าพเจ้าจึงให้บัพติศมาด้วยน้ำ”</verse>
				<verse number="32">และยอห์นกล่าวเป็นพยานว่า “ข้าพเจ้าเห็นพระวิญญาณเสด็จลงมาจากสวรรค์เหมือนดังนกพิราบ และสถิตกับพระองค์</verse>
				<verse number="33">ข้าพเจ้าเองไม่รู้จักพระองค์ แต่พระองค์ผู้ทรงใช้ข้าพเจ้ามาให้บัพติศมาด้วยน้ำ ได้ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘เมื่อเห็นพระวิญญาณเสด็จลงมาสถิตอยู่กับคนใด คนนั้นแหละจะเป็นคนให้บัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์’</verse>
				<verse number="34">และข้าพเจ้าก็เห็นแล้วและเป็นพยานว่าพระองค์นี้แหละเป็นพระบุตรของพระเจ้า”</verse>
				<verse number="35">รุ่งขึ้น ยอห์นยืนอยู่ที่นั่นอีกกับศิษย์ของท่านสองคน</verse>
				<verse number="36">และท่านมองดูพระเยซูขณะที่พระองค์เสด็จผ่านไป และท่านกล่าวว่า “จงดูพระเมษโปดกของพระเจ้า”</verse>
				<verse number="37">ศิษย์สองคนนั้นได้ยินท่านพูดอย่างนี้ก็ติดตามพระเยซูไป</verse>
				<verse number="38">พระเยซูทรงเหลียวกลับและทอดพระเนตรเห็นเขาทั้งสองตามพระองค์มา จึงตรัสถามเขาว่า “ท่านหาอะไร?” เขาทั้งสองทูลพระองค์ว่า “รับบี (ซึ่งแปลว่าท่านอาจารย์) ท่านพักอยู่ที่ไหน?”</verse>
				<verse number="39">พระองค์ตรัสตอบพวกเขาว่า “มาดูเถิด” เขาก็ไปและเห็นที่ซึ่งพระองค์ประทับ และวันนั้นก็พักอยู่กับพระองค์ เพราะขณะนั้นประมาณสี่โมงเย็นแล้ว</verse>
				<verse number="40">คนหนึ่งในสองคนนั้นที่ได้ยินยอห์นพูดและติดตามพระองค์ไป คืออันดรูว์น้องชายของซีโมนเปโตร</verse>
				<verse number="41">แล้วอันดรูว์ก็ไปหาซีโมนพี่ชายของตนก่อน และบอกเขาว่า “เราพบพระเมสสิยาห์ แล้ว” (ซึ่งแปลว่าพระคริสต์)</verse>
				<verse number="42">อันดรูว์จึงพาซีโมนไปเฝ้าพระเยซู เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเขาแล้วก็ตรัสว่า “ท่านคือซีโมนบุตรยอห์น คนจะเรียกท่านว่าเคฟาส” (ซึ่งแปลว่าศิลา )</verse>
				<verse number="43">รุ่งขึ้นพระเยซูตั้งพระทัยจะเสด็จไปยังแคว้นกาลิลี พระองค์ทรงพบฟีลิปจึงตรัสกับเขาว่า “จงตามเรามา”</verse>
				<verse number="44">ฟีลิปมาจากเบธไซดาเมืองของอันดรูว์และเปโตร</verse>
				<verse number="45">ฟีลิปไปหานาธานาเอลและบอกเขาว่า “เราพบคนที่โมเสสกล่าวถึงในหนังสือธรรมบัญญัติ และคนที่พวกผู้เผยพระวจนะกล่าวถึง คือ เยซูชาวนาซาเร็ธบุตรโยเซฟ”</verse>
				<verse number="46">นาธานาเอลถามเขาว่า “สิ่งดีๆ จะมาจากนาซาเร็ธได้หรือ?” ฟีลิปตอบว่า “มาดูเถอะ”</verse>
				<verse number="47">พระเยซูทอดพระเนตรเห็นนาธานาเอลมาหา พระองค์จึงตรัสเกี่ยวกับตัวเขาว่า “นี่แหละ ชาวอิสราเอลแท้ ในตัวเขาไม่มีอุบาย”</verse>
				<verse number="48">นาธานาเอลทูลพระองค์ว่า “ท่านรู้จักข้าพเจ้าได้อย่างไร?” พระเยซูตรัสตอบเขาว่า “เราเห็นท่านอยู่ใต้ต้นมะเดื่อก่อนที่ฟีลิปจะเรียกท่าน”</verse>
				<verse number="49">นาธานาเอลทูลตอบพระองค์ว่า “รับบี พระองค์เป็นพระบุตรของพระเจ้า พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์ของอิสราเอล”</verse>
				<verse number="50">พระเยซูตรัสตอบเขาว่า “เพราะเราบอกท่านว่าเราเห็นท่านอยู่ใต้ต้นมะเดื่อท่านจึงเชื่อหรือ? ท่านจะเห็นเหตุการณ์ใหญ่กว่านั้นอีก”</verse>
				<verse number="51">แล้วพระองค์ตรัสกับเขาว่า “เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า ท่านจะเห็นท้องฟ้าแหวกออกและพวกทูตสวรรค์ของพระเจ้าขึ้นลงอยู่ เหนือบุตรมนุษย์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">วันที่สามมีงานสมรสที่หมู่บ้านคานาในแคว้นกาลิลี มารดาของพระเยซูก็อยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="2">พระเยซูและสาวกของพระองค์ได้รับเชิญไปในงานนั้น</verse>
				<verse number="3">เมื่อเหล้าองุ่น หมดแล้ว มารดาของพระเยซูพูดกับพระองค์ว่า “เขาไม่มีเหล้าองุ่น”</verse>
				<verse number="4">พระเยซูตรัสกับนางว่า “หญิงเอ๋ย ไม่ใช่ธุระของท่าน เวลาของเรายังมาไม่ถึง”</verse>
				<verse number="5">มารดาของพระองค์จึงบอกพวกคนใช้ว่า “จงทำตามที่ท่านสั่งเจ้าเถิด”</verse>
				<verse number="6">มีโอ่งหินตั้งอยู่ที่นั่นหกใบ เพื่อชำระตามธรรมเนียมของพวกยิว จุน้ำโอ่งละประมาณหนึ่งร้อยลิตร</verse>
				<verse number="7">พระเยซูตรัสสั่งพวกคนใช้ว่า “จงตักน้ำใส่โอ่งให้เต็มเถิด” แล้วพวกเขาก็ตักน้ำเต็มโอ่งเสมอปาก</verse>
				<verse number="8">แล้วพระองค์ตรัสสั่งพวกเขาว่า “จงตักเอาไปให้เจ้าภาพเถิด” เขาก็เอาไปให้</verse>
				<verse number="9">เมื่อเจ้าภาพชิมน้ำที่กลายเป็นเหล้าองุ่นแล้ว และไม่รู้ว่ามาจากไหน (แต่คนใช้ที่ตักน้ำนั้นรู้) เจ้าภาพจึงเรียกเจ้าบ่าวมา</verse>
				<verse number="10">และพูดกับเขาว่า “ใครๆ เขาก็เอาเหล้าองุ่นอย่างดีมาให้ก่อน เมื่อดื่มกันมากแล้วจึงเอาที่ไม่ค่อยดีมา แต่ท่านเก็บเหล้าองุ่นอย่างดีไว้จนถึงเดี๋ยวนี้”</verse>
				<verse number="11">หมายสำคัญครั้งแรกนี้พระเยซูทรงทำที่หมู่บ้านคานาในแคว้นกาลิลี และทรงแสดงพระสิริของพระองค์ พวกสาวกของพระองค์ก็วางใจพระองค์</verse>
				<verse number="12">ภายหลังเหตุการณ์นี้ พระองค์เสด็จต่อไปยังเมืองคาเปอรนาอุม พร้อมกับมารดาและบรรดาน้องชายและพวกสาวกของพระองค์ และพักอยู่ที่นั่นเพียงไม่กี่วัน</verse>
				<verse number="13">เทศกาลปัสกา ของพวกยิวใกล้เข้ามาแล้ว พระเยซูเสด็จขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="14">พระองค์ทอดพระเนตรเห็นคนขายวัว ขายแกะ ขายนกพิราบ และคนรับแลกเงินนั่งอยู่ตามบริเวณพระวิหาร</verse>
				<verse number="15">พระองค์ทรงเอาเชือกทำเป็นแส้ไล่คนเหล่านั้นพร้อมกับแกะและวัวออกไปจากบริเวณพระวิหาร และพระองค์ทรงเทเงินและทรงคว่ำโต๊ะของบรรดาคนรับแลกเงิน</verse>
				<verse number="16">และพระองค์ตรัสกับพวกคนขายนกพิราบว่า “เอาของพวกนี้ออกไป อย่าทำให้พระนิเวศของพระบิดาเรากลายเป็นตลาด”</verse>
				<verse number="17">พวกสาวกของพระองค์ก็ระลึกขึ้นได้ถึงคำที่เขียนไว้ว่า “ความร้อนใจในเรื่องพระนิเวศของพระองค์จะท่วมท้นข้าพระองค์ ”</verse>
				<verse number="18">พวกยิวจึงทูลพระองค์ว่า “ท่านจะแสดงหมายสำคัญอะไรให้เราเห็นว่า ท่านมีสิทธิ์ทำการเช่นนี้ได้?”</verse>
				<verse number="19">พระเยซูจึงตรัสตอบพวกเขาว่า “ถ้าทำลายวิหารนี้ เราจะสร้างขึ้นภายในสามวัน”</verse>
				<verse number="20">พวกยิวจึงทูลว่า “วิหารนี้เขาได้ใช้เวลาก่อสร้างถึงสี่สิบหกปีแล้ว และท่านจะสร้างขึ้นใหม่ภายในสามวันหรือ?”</verse>
				<verse number="21">แต่วิหารที่พระองค์ตรัสถึงนั้นคือพระกายของพระองค์</verse>
				<verse number="22">เพราะฉะนั้นเมื่อพระเจ้าทรงให้พระองค์เป็นขึ้นมาแล้ว พวกสาวกของพระองค์ก็ระลึกได้ว่าพระองค์ตรัสอย่างนี้ และพวกเขาก็เชื่อพระคัมภีร์และพระดำรัสที่พระเยซูตรัสนั้น</verse>
				<verse number="23">ขณะพระองค์ประทับที่กรุงเยรูซาเล็มในเทศกาลปัสกานั้น มีคนจำนวนมากวางใจในพระนามของพระองค์ เพราะพวกเขาเห็นหมายสำคัญที่พระองค์ทรงทำ</verse>
				<verse number="24">แต่ส่วนพระเยซูเองไม่ได้วางพระทัยคนเหล่านั้น</verse>
				<verse number="25">เพราะพระองค์ทรงรู้จักมนุษย์ทุกคน และพระองค์ไม่จำเป็นที่จะต้องมีใครมาเป็นพยานเรื่องมนุษย์ เพราะพระองค์เองทรงทราบว่าอะไรอยู่ในตัวมนุษย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">มีชายคนหนึ่งในพวกฟาริสีชื่อนิโคเดมัส เป็นขุนนางของพวกยิว</verse>
				<verse number="2">คนนี้มาหาพระเยซูตอนกลางคืนทูลพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ เราทราบว่าท่านเป็นครูที่มาจากพระเจ้า เพราะไม่มีใครทำหมายสำคัญที่ท่านทำนั้นได้ นอกจากพระเจ้าสถิตกับเขา”</verse>
				<verse number="3">พระเยซูตรัสตอบเขาว่า “เราบอกความจริงกับท่านว่า ถ้าคนใดไม่ได้เกิดใหม่ คนนั้นไม่สามารถเห็นแผ่นดินของพระเจ้า”</verse>
				<verse number="4">นิโคเดมัสทูลพระองค์ว่า “คนชราจะเกิดใหม่ได้อย่างไร? จะเข้าไปในท้องของแม่ครั้งที่สองแล้วเกิดใหม่ได้หรือ?”</verse>
				<verse number="5">พระเยซูตรัสว่า “เราบอกความจริงกับท่านว่า ถ้าใครไม่ได้เกิดจากน้ำและพระวิญญาณ คนนั้นจะเข้าในแผ่นดินของพระเจ้าไม่ได้</verse>
				<verse number="6">ที่เกิดจากเนื้อหนังก็เป็นเนื้อหนัง และที่เกิดจากพระวิญญาณก็เป็นวิญญาณ</verse>
				<verse number="7">อย่าประหลาดใจที่เราบอกท่านว่าพวกท่านต้องเกิดใหม่</verse>
				<verse number="8">ลม จะพัดไปที่ไหนก็พัดไปที่นั่น และท่านได้ยินเสียงลมนั้นแต่ไม่รู้ว่าลมมาจากไหนและไปที่ไหน คนที่เกิดจากพระวิญญาณ ก็เป็นอย่างนั้นทุกคน”</verse>
				<verse number="9">นิโคเดมัสทูลพระองค์ว่า “เหตุการณ์อย่างนี้จะเป็นไปได้อย่างไร?”</verse>
				<verse number="10">พระเยซูตรัสตอบเขาว่า “ท่านเป็นถึงอาจารย์ของคนอิสราเอล ท่านไม่เข้าใจสิ่งเหล่านี้เลยหรือ?</verse>
				<verse number="11">เราบอกความจริงกับท่านว่า เราพูดสิ่งที่เรารู้ และเป็นพยานถึงสิ่งที่เราเห็น แต่พวกท่านไม่ยอมรับคำพยานของเรา</verse>
				<verse number="12">ถ้าเราบอกพวกท่านถึงสิ่งต่างๆ ทางฝ่ายโลกและพวกท่านไม่เชื่อ แล้วท่านจะเชื่อได้อย่างไรถ้าเราบอกท่านถึงสิ่งต่างๆ ทางฝ่ายสวรรค์</verse>
				<verse number="13">ไม่มีใครเคยขึ้นไปสวรรค์นอกจากผู้ที่ลงมาจากสวรรค์ คือบุตรมนุษย์</verse>
				<verse number="14">โมเสสยกงูขึ้นในถิ่นทุรกันดาร อย่างไร บุตรมนุษย์จะต้องถูกยกขึ้นอย่างนั้น</verse>
				<verse number="15">เพื่อทุกคนที่วางใจพระองค์จะได้ชีวิตนิรันดร์”</verse>
				<verse number="16">พระเจ้าทรงรักโลกดังนี้ คือได้ประทานพระบุตรองค์เดียวของพระองค์ เพื่อทุกคนที่วางใจในพระบุตรนั้นจะไม่พินาศ แต่มีชีวิตนิรันดร์</verse>
				<verse number="17">เพราะว่าพระเจ้าทรงให้พระบุตรเข้ามาในโลก ไม่ใช่เพื่อพิพากษาโลก แต่เพื่อช่วยกู้โลกให้รอดโดยพระบุตรนั้น</verse>
				<verse number="18">คนที่วางใจในพระบุตรจะไม่ถูกพิพากษา ส่วนคนที่ไม่ได้วางใจก็ถูกพิพากษาอยู่แล้ว เพราะเขาไม่ได้วางใจในพระนามพระบุตรองค์เดียวของพระเจ้า</verse>
				<verse number="19">หลักการพิพากษามีอย่างนี้ คือความสว่างเข้ามาในโลกแล้ว แต่มนุษย์รักความมืดมากกว่าความสว่าง เพราะกิจการของพวกเขาเลวทราม</verse>
				<verse number="20">เพราะทุกคนที่ประพฤติชั่วก็เกลียดความสว่าง และไม่มาหาความสว่าง เนื่องจากกลัวว่าการกระทำของตนจะปรากฏ</verse>
				<verse number="21">แต่คนที่ประพฤติตามความจริงก็มาถึงความสว่าง เพื่อให้เห็นว่าการกระทำของเขานั้นทำโดยพึ่งพระเจ้า</verse>
				<verse number="22">หลังจากนั้น พระเยซูเสด็จเข้าไปในแคว้นยูเดียกับพวกสาวกของพระองค์ และประทับที่นั่นกับพวกเขา และทรงให้บัพติศมา</verse>
				<verse number="23">ยอห์นก็ให้บัพติศมาอยู่ที่อายโนนใกล้หมู่บ้านสาลิม เพราะที่นั่นมีน้ำมาก และคนทั้งหลายก็พากันมารับบัพติศมา</verse>
				<verse number="24">เพราะยอห์นยังไม่ถูกขังในคุก</verse>
				<verse number="25">แต่เกิดการโต้เถียงกันขึ้นระหว่างพวกศิษย์ของยอห์นและคนหนึ่งในพวกยิวเรื่องการชำระมลทิน</verse>
				<verse number="26">พวกเขาจึงไปหายอห์นบอกว่า “อาจารย์ คนที่อยู่กับอาจารย์ที่ฟากแม่น้ำจอร์แดนข้างโน้น คนที่อาจารย์เป็นพยานถึงนั้น นี่แน่ะ คนนี้กำลังให้บัพติศมาและทุกคนก็พากันไปหาเขา”</verse>
				<verse number="27">ยอห์นตอบว่า “ไม่มีใครสามารถรับสิ่งใด นอกจากสิ่งที่พระเจ้าประทานจากสวรรค์ให้เขา</verse>
				<verse number="28">พวกท่านเองก็เป็นพยานว่า ข้าพเจ้าพูดว่าข้าพเจ้าไม่ได้เป็นพระคริสต์ แต่ข้าพเจ้าได้รับพระบัญชาให้นำเสด็จพระองค์</verse>
				<verse number="29">ท่านที่มีเจ้าสาวนั่นแหละคือเจ้าบ่าว เพื่อนเจ้าบ่าวที่ยืนฟังเจ้าบ่าวก็ชื่นชมยินดีอย่างยิ่งเมื่อได้ยินเสียงของเจ้าบ่าว เพราะฉะนั้นความปีติยินดีของข้าพเจ้าจึงเต็มเปี่ยม</verse>
				<verse number="30">พระองค์ต้องยิ่งใหญ่ขึ้น แต่ข้าพเจ้าต้องด้อยลง”</verse>
				<verse number="31">พระองค์ผู้เสด็จมาจากเบื้องบนทรงเป็นใหญ่เหนือทุกสิ่ง ผู้ที่มาจากโลกก็อยู่ฝ่ายโลกและพูดตามอย่างโลก พระองค์ผู้เสด็จมาจากสวรรค์ทรงเป็นใหญ่เหนือทุกสิ่ง</verse>
				<verse number="32">พระองค์ทรงเป็นพยานถึงสิ่งที่พระองค์ทอดพระเนตรเห็นและทรงได้ยิน แต่ไม่มีใครรับคำพยานของพระองค์</verse>
				<verse number="33">คนที่รับคำพยานของพระองค์ก็รับรองว่าพระเจ้าทรงสัตย์จริง</verse>
				<verse number="34">เพราะพระองค์ผู้ที่พระเจ้าทรงใช้มานั้นทรงกล่าวพระดำรัสของพระเจ้า เพราะพระเจ้าไม่ได้ประทานพระวิญญาณอย่างจำกัด</verse>
				<verse number="35">พระบิดาทรงรักพระบุตรและทรงมอบทุกสิ่งไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="36">คนที่วางใจในพระบุตรก็มีชีวิตนิรันดร์ คนที่ไม่เชื่อฟังพระบุตรก็จะไม่ได้เห็นชีวิต แต่พระพิโรธของพระเจ้าตกอยู่กับเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เมื่อพระเยซูทรงทราบว่าพวกฟาริสีได้ยินข่าวว่า “อาจารย์เยซูมีสาวกและให้บัพติศมามากกว่ายอห์น”</verse>
				<verse number="2">(ความจริงพระเยซูไม่ได้ทรงให้บัพติศมาเอง แต่สาวกของพระองค์เป็นผู้ให้)</verse>
				<verse number="3">พระองค์จึงเสด็จออกจากแคว้นยูเดียกลับไปที่แคว้นกาลิลีอีก</verse>
				<verse number="4">พระองค์จำเป็นต้องเสด็จผ่านแคว้นสะมาเรีย</verse>
				<verse number="5">จึงเสด็จผ่านเมืองหนึ่งชื่อสิคาร์ในแคว้นสะมาเรีย ซึ่งอยู่ใกล้ที่ดินที่ยาโคบให้กับโยเซฟบุตรของตน</verse>
				<verse number="6">บ่อน้ำของยาโคบก็อยู่ที่นั่น พระเยซูทรงเดินทางมาเหน็ดเหนื่อย จึงประทับลงที่ข้างบ่อนั้น เวลานั้นประมาณเที่ยง</verse>
				<verse number="7">มีหญิงชาวสะมาเรียคนหนึ่งมาตักน้ำ พระเยซูตรัสกับนางว่า “ขอน้ำให้เราดื่มบ้าง”</verse>
				<verse number="8">ขณะนั้นสาวกของพระองค์เข้าไปซื้ออาหารในเมือง</verse>
				<verse number="9">หญิงชาวสะมาเรียทูลพระองค์ว่า “ทำไมท่านซึ่งเป็นคนยิวจึงมาขอน้ำดื่มจากดิฉันซึ่งเป็นหญิงชาวสะมาเรีย?” (เพราะพวกยิวไม่คบหาพวกสะมาเรียเลย)</verse>
				<verse number="10">พระเยซูตรัสตอบนางว่า “ถ้าเธอรู้จักของที่พระเจ้าประทาน และรู้จักผู้ที่พูดกับเธอว่า ‘ขอน้ำให้เราดื่มบ้าง’ ก็คงจะขอจากท่านผู้นั้น และผู้นั้นก็คงจะให้น้ำดำรงชีวิตแก่เธอ”</verse>
				<verse number="11">นางทูลพระองค์ว่า “ท่านเจ้าคะ ท่านไม่มีถังตัก และบ่อนี้ก็ลึก ท่านจะเอาน้ำดำรงชีวิตนั้นมาจากไหน?</verse>
				<verse number="12">ท่านใหญ่กว่ายาโคบบรรพบุรุษของเราผู้ให้บ่อน้ำนี้แก่เราหรือ? ยาโคบเองก็ดื่มจากบ่อนี้รวมทั้งบุตรทั้งหลายและสัตว์เลี้ยงของท่านด้วย”</verse>
				<verse number="13">พระเยซูตรัสตอบว่า “ทุกคนที่ดื่มน้ำนี้จะกระหายอีก</verse>
				<verse number="14">แต่คนที่ดื่มน้ำที่เราจะให้กับเขานั้น จะไม่มีวันกระหายอีกเลย น้ำที่เราจะให้เขานั้นจะกลายเป็นบ่อน้ำพุในตัวเขาพลุ่งขึ้นถึงชีวิตนิรันดร์”</verse>
				<verse number="15">นางทูลพระองค์ว่า “ท่านเจ้าคะ ขอน้ำนั้นให้ดิฉันเถิด เพื่อดิฉันจะได้ไม่กระหายอีก และจะได้ไม่ต้องมาตักที่นี่”</verse>
				<verse number="16">พระเยซูตรัสกับนางว่า “ไปเรียกสามีของเธอมาที่นี่”</verse>
				<verse number="17">นางทูลพระองค์ว่า “ดิฉันไม่มีสามีค่ะ” พระเยซูตรัสกับนางว่า “เธอพูดถูกที่ว่าไม่มีสามี</verse>
				<verse number="18">เพราะเธอมีสามีถึงห้าคนแล้ว และคนที่มีอยู่เดี๋ยวนี้ก็ไม่ใช่สามีของเธอ เรื่องนี้เธอพูดจริง”</verse>
				<verse number="19">นางทูลพระองค์ว่า “ท่านเจ้าคะ ดิฉันเห็นจริงๆ แล้วว่าท่านเป็นผู้เผยพระวจนะ</verse>
				<verse number="20">บรรพบุรุษของเรานมัสการที่ภูเขานี้ แต่พวกท่านบอกว่าสถานที่นมัสการนั้นต้องอยู่ที่เยรูซาเล็ม”</verse>
				<verse number="21">พระเยซูตรัสกับนางว่า “หญิงเอ๋ย เชื่อเราเถิด คงมีสักวันหนึ่งที่พวกเธอจะไม่ได้นมัสการพระบิดาทั้งที่ภูเขานี้หรือที่เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="22">สิ่งที่พวกเธอนมัสการนั้นเธอไม่รู้จัก สิ่งที่พวกเรานมัสการนั้นพวกเรารู้จัก เพราะความรอดมาจากพวกยิว</verse>
				<verse number="23">แต่วาระนั้นใกล้เข้ามาแล้ว และบัดนี้ก็ถึงแล้ว คือเมื่อคนที่นมัสการอย่างแท้จริงจะนมัสการพระบิดาด้วยจิตวิญญาณและความจริง เพราะว่าพระบิดาทรงแสวงหาคนเช่นนั้นมานมัสการพระองค์</verse>
				<verse number="24">พระเจ้าเป็นพระวิญญาณ และคนที่นมัสการพระองค์จะต้องนมัสการด้วยจิตวิญญาณและความจริง”</verse>
				<verse number="25">นางทูลพระองค์ว่า “ดิฉันทราบว่าพระเมสสิยาห์ (ที่เรียกว่าพระคริสต์) จะเสด็จมา เมื่อพระองค์เสด็จมา พระองค์จะทรงชี้แจงทุกสิ่งแก่เรา”</verse>
				<verse number="26">พระเยซูตรัสกับนางว่า “เราผู้ที่พูดกับเธอเป็นผู้นั้น”</verse>
				<verse number="27">เมื่อพวกสาวกของพระองค์กลับมา พวกเขาก็ประหลาดใจที่พระองค์ทรงสนทนากับผู้หญิง แต่ไม่มีใครถามว่า “พระองค์ทรงต้องการอะไร?” หรือ “ทำไมพระองค์ถึงสนทนากับนาง?”</verse>
				<verse number="28">ส่วนหญิงคนนั้นก็ทิ้งหม้อน้ำไว้และเข้าไปในเมืองบอกพวกชาวบ้านว่า</verse>
				<verse number="29">“มานี่ มาดูท่านผู้หนึ่งที่เล่าถึงสิ่งสารพัดที่ฉันเคยทำ ท่านผู้นี้จะเป็นพระคริสต์ได้ไหม?”</verse>
				<verse number="30">คนทั้งหลายจึงพากันออกจากเมืองไปหาพระองค์</verse>
				<verse number="31">ในระหว่างนั้นพวกสาวกทูลเชิญพระองค์ว่า “พระอาจารย์ เชิญรับประทานเถิด”</verse>
				<verse number="32">แต่พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “เรามีอาหารรับประทานที่พวกท่านไม่รู้”</verse>
				<verse number="33">พวกสาวกจึงถามกันว่า “มีใครเอาอาหารมาให้พระองค์แล้วหรือ?”</verse>
				<verse number="34">พระเยซูตรัสกับพวกเขาว่า “อาหารของเราคือการทำตามพระประสงค์ของผู้ที่ทรงใช้เรามาและทำให้งานของพระองค์สำเร็จ</verse>
				<verse number="35">พวกท่านบอกว่าอีกสี่เดือนจะถึงฤดูเกี่ยวข้าวแล้วไม่ใช่หรือ? ส่วนเราบอกพวกท่านว่า เงยหน้าขึ้นดูนาเถิด ทุ่งนาเหลืองอร่ามและถึงเวลาเกี่ยวแล้ว</verse>
				<verse number="36">คนเกี่ยวกำลังได้รับค่าจ้างและกำลังรวบรวมพืชผลไว้สำหรับชีวิตนิรันดร์ เพื่อทั้งคนหว่านและคนเกี่ยวจะได้ชื่นชมยินดีด้วยกัน</verse>
				<verse number="37">คำที่เขาพูดกันก็เป็นความจริงในเรื่องนี้ คือ ‘คนหนึ่งหว่านและอีกคนหนึ่งเกี่ยว’</verse>
				<verse number="38">เราใช้พวกท่านไปเกี่ยวสิ่งที่ท่านไม่ได้ตรากตรำ แต่คนอื่นตรากตรำและพวกท่านเข้าร่วมในการตรากตรำของเขา”</verse>
				<verse number="39">ชาวสะมาเรียจำนวนมากที่มาจากเมืองนั้นก็วางใจในพระองค์ เพราะคำพยานของหญิงคนนั้นที่ว่า “ท่านเล่าถึงสิ่งสารพัดที่ฉันเคยทำ”</verse>
				<verse number="40">ดังนั้นเมื่อชาวสะมาเรียมาถึง พวกเขาจึงทูลเชิญพระองค์ให้ประทับกับเขา และพระองค์ก็ประทับอยู่ที่นั่นสองวัน</verse>
				<verse number="41">และจำนวนคนที่วางใจในพระองค์ก็เพิ่มขึ้นเพราะพระดำรัสของพระองค์</verse>
				<verse number="42">พวกเขาพูดกับหญิงคนนั้นว่า “ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ที่เราเชื่อนั้นไม่ใช่เพราะคำพูดของเจ้า แต่เพราะเราได้ยินเอง และเรารู้ว่าท่านผู้นี้เป็นพระผู้ช่วยโลกให้รอดที่แท้จริง”</verse>
				<verse number="43">เมื่อผ่านไปสองวัน พระเยซูก็เสด็จออกจากที่นั่นไปที่แคว้นกาลิลี</verse>
				<verse number="44">(พระองค์ทรงเป็นพยานว่า ผู้เผยพระวจนะจะไม่ได้รับเกียรติในบ้านเกิดของตน)</verse>
				<verse number="45">ดังนั้นเมื่อพระองค์เสด็จไปถึงแคว้นกาลิลี ชาวกาลิลีก็ต้อนรับพระองค์ เพราะพวกเขาเห็นทุกสิ่งที่พระองค์ทรงทำในเทศกาลที่กรุงเยรูซาเล็ม เพราะพวกเขาก็ไปในเทศกาลนั้นด้วย</verse>
				<verse number="46">ดังนั้นพระองค์จึงเสด็จไปที่หมู่บ้านคานาในแคว้นกาลิลีอีก ซึ่งเป็นที่ที่พระองค์ทรงทำให้น้ำกลายเป็นเหล้าองุ่น และที่เมืองคาเปอรนาอุมมีข้าราชการคนหนึ่งที่มีบุตรป่วยหนัก</verse>
				<verse number="47">เมื่อท่านทราบข่าวว่าพระเยซูเสด็จออกจากแคว้นยูเดียไปแคว้นกาลิลีแล้ว ท่านจึงไปอ้อนวอนพระองค์ขอให้เสด็จไปรักษาบุตรของตนเพราะว่าเขาใกล้จะตายแล้ว</verse>
				<verse number="48">พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า “ถ้าพวกท่านไม่เห็นหมายสำคัญและการอัศจรรย์ ท่านก็จะไม่เชื่อ”</verse>
				<verse number="49">ข้าราชการคนนั้นทูลพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอเสด็จไปก่อนที่ลูกน้อยของข้าพเจ้าจะตาย”</verse>
				<verse number="50">พระเยซูตรัสกับเขาว่า “กลับไปเถิด ลูกของท่านจะไม่ตาย” ชายคนนั้นเชื่อพระดำรัสที่พระเยซูตรัสกับเขาจึงกลับไป</verse>
				<verse number="51">ขณะที่กลับไปนั้น พวกทาสของเขามาพบและเรียนว่า “ลูกของท่านหายแล้ว”</verse>
				<verse number="52">เขาจึงถามถึงเวลาที่บุตรมีอาการดีขึ้นนั้น และพวกทาสก็เรียนว่า “ไข้หายเมื่อวานนี้เวลาบ่ายโมง”</verse>
				<verse number="53">บิดาจึงรู้ว่าเป็นเวลาที่พระเยซูตรัสกับตนว่า “ลูกของท่านจะไม่ตาย” เขาเองก็เชื่อพร้อมทั้งครอบครัวด้วย</verse>
				<verse number="54">นี่เป็นหมายสำคัญครั้งที่สองที่พระเยซูทรงทำเมื่อพระองค์เสด็จออกจากแคว้นยูเดียไปแคว้นกาลิลี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">หลังจากนั้นก็ถึงเทศกาลของพวกยิว และพระเยซูก็เสด็จขึ้นไปที่กรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">ที่ริมประตูแกะในกรุงเยรูซาเล็มมีสระน้ำ ภาษาฮีบรูเรียกสระนั้นว่า เบธซาธา ที่นั่นมีศาลาห้าหลัง</verse>
				<verse number="3">ในศาลาเหล่านั้นมีคนป่วยจำนวนมาก มีทั้งคนตาบอด คนง่อย และคนเป็นอัมพาตนอนอยู่</verse>
				<verse number="4"></verse>
				<verse number="5">ที่นั่นมีชายคนหนึ่งป่วยมาสามสิบแปดปีแล้ว</verse>
				<verse number="6">เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นคนนั้นนอนอยู่ และทรงทราบว่าเขาป่วยอยู่อย่างนั้นนานแล้ว พระองค์จึงตรัสกับเขาว่า “ท่านอยากจะหายเป็นปกติหรือเปล่า?”</verse>
				<verse number="7">คนป่วยคนนั้นทูลตอบพระองค์ว่า “ท่านเจ้าข้า เมื่อน้ำกำลังกระเพื่อมนั้น ไม่มีใครเอาตัวข้าพเจ้าลงไปในสระ แล้วพอจะลงไปเอง คนอื่นก็ลงไปก่อนแล้ว”</verse>
				<verse number="8">พระเยซูตรัสกับเขาว่า “ลุกขึ้นเถิด จงยกแคร่ของท่านเดินไป”</verse>
				<verse number="9">ทันใดนั้นเขาก็หายเป็นปกติและยกแคร่ของเขาเดินไป แต่วันนั้นเป็นวันสะบาโต</verse>
				<verse number="10">พวกยิวจึงพูดกับชายที่พระองค์ทรงรักษานั้นว่า “วันนี้เป็นวันสะบาโต การที่เจ้าแบกแคร่ไปนั้นผิดบัญญัติ”</verse>
				<verse number="11">คนนั้นจึงตอบพวกเขาว่า “คนที่รักษาข้าพเจ้าให้หายสั่งว่า ‘จงยกแคร่ของท่านและเดินไป’ ”</verse>
				<verse number="12">พวกยิวถามเขาว่า “คนที่สั่งเจ้าว่า ‘จงยกแคร่และเดินไป’ นั้นเป็นใคร?”</verse>
				<verse number="13">คนที่ได้รับการรักษานั้นก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร เพราะพระเยซูทรงหายไปท่ามกลางฝูงชนที่อยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="14">ภายหลังพระเยซูทรงพบคนนั้นในบริเวณพระวิหารจึงตรัสกับเขาว่า “นี่แน่ะ ท่านหายโรคแล้ว อย่าทำบาปอีก เพื่อจะไม่มีเหตุเลวร้ายกว่านั้นเกิดกับท่าน”</verse>
				<verse number="15">ชายคนนั้นก็ออกไปบอกพวกยิวว่าคนที่ทำให้เขาหายนั้นคือพระเยซู</verse>
				<verse number="16">เพราะเหตุนี้พวกยิวจึงเริ่มต้นข่มเหงพระเยซู เพราะพระองค์ทรงทำสิ่งเหล่านี้ในวันสะบาโต</verse>
				<verse number="17">แต่พระเยซูตรัสตอบพวกเขาว่า “พระบิดาของเรายังทรงทำงานอยู่เรื่อยๆ และเราก็ทำด้วย”</verse>
				<verse number="18">เพราะเหตุนี้พวกยิวยิ่งหาโอกาสที่จะฆ่าพระองค์ ไม่ใช่เพราะพระองค์ฝ่าฝืนกฎวันสะบาโตเท่านั้น แต่ยังเรียกพระเจ้าเป็นบิดาด้วย ซึ่งเป็นการทำตัวเสมอพระเจ้า</verse>
				<verse number="19">พระเยซูตรัสกับพวกเขาว่า “เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า พระบุตรจะทำสิ่งใดตามใจไม่ได้นอกจากที่ได้เห็นพระบิดาทำ เพราะสิ่งใดที่พระบิดาทำ สิ่งนั้นพระบุตรจะทำเหมือนกัน</verse>
				<verse number="20">เพราะว่าพระบิดาทรงรักพระบุตรและทรงแสดงให้พระบุตรเห็นทุกสิ่งที่พระองค์ทรงทำ และพระองค์จะทรงแสดงให้พระบุตรเห็นการที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นอีกที่พวกท่านจะประหลาดใจ</verse>
				<verse number="21">เพราะพระบิดาทรงทำให้คนที่ตายแล้วเป็นขึ้นมาและประทานชีวิตให้อย่างไร พระบุตรก็จะให้ชีวิตแก่คนที่ท่านปรารถนาจะให้อย่างนั้น</verse>
				<verse number="22">เพราะว่าพระบิดาไม่ทรงพิพากษาใคร แต่ทรงมอบการพิพากษาทั้งสิ้นไว้กับพระบุตร</verse>
				<verse number="23">เพื่อทุกคนจะได้ถวายพระเกียรติแด่พระบุตรเหมือนที่พวกเขาถวายเกียรติแด่พระบิดา คนไหนไม่ถวายพระเกียรติแด่พระบุตร คนนั้นก็ไม่ถวายพระเกียรติแด่พระบิดาผู้ทรงใช้พระบุตรมา</verse>
				<verse number="24">เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า ถ้าใครฟังคำของเราและวางใจผู้ทรงใช้เรามา คนนั้นก็มีชีวิตนิรันดร์และไม่ถูกพิพากษา แต่ผ่านพ้นความตายไปสู่ชีวิตแล้ว</verse>
				<verse number="25">“เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า เวลากำหนดนั้นใกล้จะถึงแล้ว และบัดนี้ก็ถึงแล้ว คือเมื่อคนตายจะได้ยินเสียงพระบุตรของพระเจ้า และบรรดาคนที่ได้ยินจะมีชีวิต</verse>
				<verse number="26">เพราะว่าพระบิดาทรงมีชีวิตในพระองค์เองอย่างไร พระองค์ก็ทรงให้พระบุตรมีชีวิตในพระองค์เองอย่างนั้น</verse>
				<verse number="27">และทรงให้พระบุตรมีสิทธิอำนาจที่จะทำการพิพากษาเพราะพระองค์ทรงเป็นบุตรมนุษย์</verse>
				<verse number="28">อย่าประหลาดใจในข้อนี้เลย เพราะใกล้จะถึงเวลาที่ทุกคนที่อยู่ในอุโมงค์ฝังศพจะได้ยินเสียงของพระบุตร</verse>
				<verse number="29">และจะก้าวออกมา คนที่ประพฤติดีก็เป็นขึ้นมาสู่ชีวิต คนที่ประพฤติชั่วก็เป็นขึ้นมาสู่การพิพากษา</verse>
				<verse number="30">“เราจะทำสิ่งใดตามใจไม่ได้ เราได้ยินอย่างไรเราก็พิพากษาอย่างนั้น และการพิพากษาของเราก็ยุติธรรม เพราะเราไม่ได้มุ่งที่จะทำตามใจของเราเอง แต่ตามพระประสงค์ของผู้ทรงใช้เรามา</verse>
				<verse number="31">ถ้าเราเป็นพยานให้แก่ตัวเราเอง คำพยานของเราก็ไม่จริง</verse>
				<verse number="32">มีอีกผู้หนึ่งที่เป็นพยานให้แก่เรา และเรารู้ว่าคำพยานที่พระองค์ทรงให้แก่เรานั้นเป็นความจริง</verse>
				<verse number="33">พวกท่านใช้คนไปหายอห์น และยอห์นก็เป็นพยานถึงความจริง</verse>
				<verse number="34">เราไม่ต้องรับคำพยานจากมนุษย์ การที่เรากล่าวสิ่งเหล่านี้ก็เพื่อให้พวกท่านรอด</verse>
				<verse number="35">ยอห์นเป็นโคมที่จุดสว่างไสว และพวกท่านก็พร้อมจะชื่นชมยินดีในความสว่างของยอห์นชั่วขณะหนึ่ง</verse>
				<verse number="36">แต่คำพยานที่เรามีนั้นยิ่งใหญ่กว่าคำพยานของยอห์น เพราะว่างานที่พระบิดาทรงมอบให้เราทำจนสำเร็จและเป็นงานที่เรากำลังทำอยู่นั้น เป็นพยานให้กับเราว่าพระบิดาทรงใช้เรามา</verse>
				<verse number="37">และพระบิดาผู้ทรงใช้เรามาก็ทรงเป็นพยานให้กับเรา พวกท่านไม่เคยได้ยินเสียงของพระองค์ และไม่เคยเห็นรูปร่างของพระองค์</verse>
				<verse number="38">และท่านไม่มีพระดำรัสของพระองค์อยู่ในตัวท่าน เพราะว่าพวกท่านไม่ได้วางใจผู้ที่พระบิดาทรงใช้มานั้น</verse>
				<verse number="39">พวกท่านค้นดูในพระคัมภีร์เพราะท่านคิดว่าในนั้นมีชีวิตนิรันดร์ และพระคัมภีร์นั้นเองเป็นพยานให้กับเรา</verse>
				<verse number="40">แต่พวกท่านก็ยังไม่ยอมมาหาเราเพื่อจะได้ชีวิต</verse>
				<verse number="41">เราไม่ยอมรับเกียรติจากมนุษย์</verse>
				<verse number="42">แต่เรารู้ว่าพวกท่านไม่มีความรักของพระเจ้าในตัวท่าน</verse>
				<verse number="43">เรามาในพระนามพระบิดาของเราและพวกท่านไม่ยอมรับเรา ถ้าคนอื่นมาในนามของเขาเอง พวกท่านก็จะรับคนนั้น</verse>
				<verse number="44">พวกท่านจะเชื่อได้อย่างไรในเมื่อท่านรับเกียรติจากกันและกันเองและไม่ได้แสวงหาเกียรติที่มาจากพระองค์ผู้ทรงเป็นพระเจ้าแต่องค์เดียว?</verse>
				<verse number="45">อย่าคิดว่าเราจะฟ้องพวกท่านต่อพระบิดา มีคนฟ้องท่านแล้วคือโมเสสผู้ที่พวกท่านตั้งความหวัง</verse>
				<verse number="46">ถ้าท่านทั้งหลายเชื่อโมเสส ท่านก็น่าจะเชื่อเรา เพราะโมเสสเขียนถึงเรา</verse>
				<verse number="47">แต่ถ้าพวกท่านไม่เชื่อเรื่องที่โมเสสเขียนแล้ว ท่านจะเชื่อถ้อยคำของเราได้อย่างไร?”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">หลังจากนั้นพระเยซูเสด็จข้ามทะเลสาบกาลิลีหรือที่เรียกว่าทะเลทิเบเรียส</verse>
				<verse number="2">มหาชนก็ตามพระองค์ไป เพราะพวกเขาเห็นหมายสำคัญต่างๆ ที่พระองค์ทรงทำต่อบรรดาคนป่วย</verse>
				<verse number="3">พระเยซูเสด็จขึ้นไปบนภูเขาและประทับอยู่กับพวกสาวกของพระองค์</verse>
				<verse number="4">ขณะนั้นใกล้จะถึงปัสกาซึ่งเป็นเทศกาลของพวกยิว</verse>
				<verse number="5">พระเยซูเงยพระพักตร์ขึ้นและทอดพระเนตรเห็นมหาชนพากันมาหาพระองค์ พระองค์จึงตรัสกับฟีลิปว่า “พวกเราจะซื้ออาหารให้คนเหล่านี้กินได้ที่ไหน?”</verse>
				<verse number="6">พระองค์ตรัสอย่างนั้นเพื่อจะทดสอบฟีลิป เพราะพระองค์ทรงทราบอยู่แล้วว่าพระองค์จะทรงทำอย่างไร</verse>
				<verse number="7">ฟีลิปทูลตอบพระองค์ว่า “สองร้อยเดนาริอัน ก็ยังไม่พอซื้ออาหารให้พวกเขากินกันคนละเล็กละน้อย”</verse>
				<verse number="8">สาวกคนหนึ่งของพระองค์คืออันดรูว์น้องชายของซีโมนเปโตรทูลพระองค์ว่า</verse>
				<verse number="9">“ที่นี่มีเด็กชายคนหนึ่งมีขนมปังบาร์เลย์ห้าก้อนกับปลาสองตัว แต่เท่านั้นจะพออะไรกับคนมากอย่างนี้?”</verse>
				<verse number="10">พระเยซูตรัสว่า “ให้ทุกคนนั่งลงเถิด” (ที่นั่นมีหญ้ามาก) คนเหล่านั้นจึงนั่งลง นับแต่ผู้ชายได้ประมาณห้าพันคน</verse>
				<verse number="11">แล้วพระเยซูก็ทรงหยิบขนมปัง เมื่อขอบพระคุณแล้วก็ทรงแจกจ่ายให้บรรดาคนที่นั่งอยู่นั้น และให้ปลาด้วยตามที่เขาต้องการ</verse>
				<verse number="12">เมื่อพวกเขากินอิ่มแล้วพระเยซูตรัสกับพวกสาวกของพระองค์ว่า “จงเก็บเศษอาหารที่เหลือไว้ อย่าให้มีสิ่งใดตกหล่น”</verse>
				<verse number="13">พวกเขาจึงเก็บเศษขนมปังบาร์เลย์ห้าก้อนที่เหลือหลังจากทุกคนกินแล้วใส่กระบุงได้สิบสองกระบุงเต็ม</verse>
				<verse number="14">เมื่อคนทั้งหลายเห็นหมายสำคัญที่พระองค์ทรงทำ พวกเขาจึงพูดกันว่า “แท้จริงท่านผู้นี้เป็นผู้เผยพระวจนะคนนั้นที่จะมาในโลก”</verse>
				<verse number="15">เมื่อพระเยซูทรงทราบว่าพวกเขาจะมาจับพระองค์ไปตั้งให้เป็นกษัตริย์ พระองค์ก็เสด็จขึ้นไปบนภูเขาอีกตามลำพัง</verse>
				<verse number="16">พอค่ำลงพวกสาวกของพระองค์ก็ไปที่ทะเลสาบ</verse>
				<verse number="17">แล้วลงเรือข้ามฟากไปยังคาเปอรนาอุม ขณะนั้นมืดแล้วและพระเยซูก็ยังไม่เสด็จไปหาพวกเขา</verse>
				<verse number="18">ทะเลก็กำเริบขึ้นเพราะลมพัดแรง</verse>
				<verse number="19">เมื่อพวกเขาตีกรรเชียงไปได้ประมาณห้าหกกิโลเมตร ก็เห็นพระเยซูทรงดำเนินมาบนทะเล กำลังเข้ามาใกล้เรือ พวกเขาต่างตกใจกลัว</verse>
				<verse number="20">แต่พระองค์ตรัสกับเขาว่า “นี่เราเอง อย่ากลัวเลย”</verse>
				<verse number="21">พวกเขาจึงเต็มใจรับพระองค์ขึ้นเรือ ทันใดนั้นเรือก็ถึงฝั่งที่เขาจะไปนั้น</verse>
				<verse number="22">วันรุ่งขึ้นฝูงชนที่เหลืออยู่ฝั่งข้างโน้นเห็นว่า ก่อนนั้นมีเรืออยู่ที่นั่นเพียงลำเดียว และเห็นว่าพระเยซูไม่ได้เสด็จลงเรือลำนั้นไปกับพวกสาวก พวกสาวกของพระองค์ไปกันตามลำพังเท่านั้น</verse>
				<verse number="23">เวลานั้นมีเรือลำอื่นๆ จากทิเบเรียส ผ่านมาใกล้ตำบลที่พวกเขากินขนมปังหลังจากองค์พระผู้เป็นเจ้าขอบพระคุณแล้ว</verse>
				<verse number="24">ดังนั้นเมื่อฝูงชนเห็นว่าพระเยซูและพวกสาวกไม่ได้อยู่ที่นั่น พวกเขาจึงลงเรือไปตามหาพระเยซูที่เมืองคาเปอรนาอุม</verse>
				<verse number="25">เมื่อพวกเขาพบพระองค์ที่ฝั่งทะเลสาบข้างโน้นแล้ว เขาทูลพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ ท่านมาที่นี่เมื่อไหร่?”</verse>
				<verse number="26">พระเยซูตรัสตอบเขาว่า “เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า ท่านตามหาเราไม่ใช่เพราะเห็นหมายสำคัญ แต่เพราะได้กินขนมปังอิ่ม</verse>
				<verse number="27">อย่าทำงานเพื่อแสวงหาอาหารที่เสื่อมสูญได้ แต่จงแสวงหาอาหารที่คงทนอยู่จนถึงชีวิตนิรันดร์ ซึ่งบุตรมนุษย์จะมอบให้กับพวกท่าน เพราะพระเจ้าคือพระบิดาทรงรับรองท่านผู้นี้แล้ว”</verse>
				<verse number="28">พวกเขาจึงทูลพระองค์ว่า “เราจะต้องทำอะไรบ้างถึงจะทำงานของพระเจ้าได้?”</verse>
				<verse number="29">พระเยซูตรัสตอบเขาว่า “งานของพระเจ้าคือการวางใจในผู้ที่พระองค์ทรงใช้มา”</verse>
				<verse number="30">พวกเขาจึงทูลพระองค์ว่า “ถ้าอย่างนั้นท่านจะให้หมายสำคัญอะไรเพื่อที่เราจะเห็นและวางใจท่าน? ท่านจะทำอะไร?</verse>
				<verse number="31">บรรพบุรุษของเราได้กินมานา ในถิ่นทุรกันดาร ตามที่มีคำเขียนไว้ว่า ‘ท่านให้ พวกเขากินอาหารจากสวรรค์’ ”</verse>
				<verse number="32">พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า “เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า ไม่ใช่โมเสสที่ให้อาหารจากสวรรค์นั้นแก่ท่าน แต่พระบิดาของเราเป็นผู้ประทานอาหารแท้ที่มาจากสวรรค์ให้กับพวกท่าน</verse>
				<verse number="33">เพราะว่าอาหารของพระเจ้านั้นคือท่านที่ลงมาจากสวรรค์ และประทานชีวิตให้กับโลก”</verse>
				<verse number="34">พวกเขาจึงทูลพระองค์ว่า “ท่านเจ้าข้า ขอโปรดให้อาหารนั้นแก่เราตลอดไปเถิด”</verse>
				<verse number="35">พระเยซูตรัสกับพวกเขาว่า “เราเป็นอาหารแห่งชีวิต คนที่มาหาเราจะไม่หิว และคนที่วางใจในเราจะไม่กระหายอีกเลย</verse>
				<verse number="36">แต่เราก็บอกพวกท่านแล้วว่าท่านเห็นเราแล้วแต่ไม่วางใจ</verse>
				<verse number="37">สารพัดที่พระบิดาประทานแก่เราจะมาหาเรา และคนที่มาหาเรา เราจะไม่ขับไล่เลย</verse>
				<verse number="38">เพราะว่าเราลงมาจากสวรรค์ ไม่ใช่เพื่อทำตามความประสงค์ของเราเอง แต่เพื่อทำตามพระประสงค์ของผู้ทรงใช้เรามา</verse>
				<verse number="39">และพระประสงค์ของผู้ทรงใช้เรามานั้นก็คือ ให้เรารักษาทุกสิ่งที่พระองค์ทรงมอบไว้กับเรา ไม่ให้หายไปสักสิ่งเดียว แต่ทำให้เป็นขึ้นมาในวันสุดท้าย</verse>
				<verse number="40">เพราะนี่แหละเป็นพระประสงค์ของพระบิดาของเรา ที่จะให้ทุกคนที่เห็นพระบุตรและวางใจพระองค์มีชีวิตนิรันดร์ และเราเองจะให้คนนั้นเป็นขึ้นมาในวันสุดท้าย”</verse>
				<verse number="41">พวกยิวจึงซุบซิบกันเรื่องพระองค์เพราะพระองค์ตรัสว่า “เราเป็นอาหารซึ่งลงมาจากสวรรค์”</verse>
				<verse number="42">พวกเขาพูดกันว่า “คนนี้คือเยซูลูกของโยเซฟไม่ใช่หรือ? พ่อแม่ของเขาเราก็รู้จัก แล้วเดี๋ยวนี้เขาพูดได้อย่างไรว่า ‘เราลงมาจากสวรรค์’?”</verse>
				<verse number="43">พระเยซูตรัสตอบพวกเขาว่า “อย่าซุบซิบกันเลย</verse>
				<verse number="44">ไม่มีใครมาถึงเราได้นอกจากพระบิดาผู้ทรงใช้เรามาจะทรงชักนำให้เขามา และเราจะให้คนนั้นเป็นขึ้นมาในวันสุดท้าย</verse>
				<verse number="45">มีคำเขียนไว้ในหนังสือผู้เผยพระวจนะว่า ‘พระเจ้าจะทรงสั่งสอนพวกเขาทุกคน’ ทุกคนที่ได้ยินได้ฟัง และได้เรียนรู้จากพระบิดาก็มาถึงเรา</verse>
				<verse number="46">ไม่มีใครได้เห็นพระบิดานอกจากท่านที่มาจากพระเจ้า ท่านนั้นแหละได้เห็นพระบิดาแล้ว</verse>
				<verse number="47">เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า คนที่วางใจก็มีชีวิตนิรันดร์</verse>
				<verse number="48">เราเป็นอาหารแห่งชีวิต</verse>
				<verse number="49">บรรพบุรุษของพวกท่านได้กินมานาในถิ่นทุรกันดารแล้วก็ยังเสียชีวิต</verse>
				<verse number="50">แต่นี่เป็นอาหารที่ลงมาจากสวรรค์เพื่อให้คนที่ได้กินแล้วไม่ตาย</verse>
				<verse number="51">เราเป็นอาหารดำรงชีวิตซึ่งลงมาจากสวรรค์ ถ้าใครกินอาหารนี้ คนนั้นจะมีชีวิตนิรันดร์ และอาหารที่เราจะให้เพื่อชีวิตของโลกนั้นก็คือเลือดเนื้อของเรา”</verse>
				<verse number="52">แล้วพวกยิวก็ทุ่มเถียงกันว่า “คนนี้จะเอาเนื้อของเขาให้เรากินได้อย่างไร?”</verse>
				<verse number="53">พระเยซูจึงตรัสกับพวกเขาว่า “เราบอกความจริงกับท่านว่า ถ้าท่านไม่ได้กินเนื้อและไม่ได้ดื่มโลหิตของบุตรมนุษย์ ก็จะไม่มีชีวิตในตัวท่าน</verse>
				<verse number="54">คนที่กินเนื้อและดื่มโลหิตของเราจะมีชีวิตนิรันดร์ และเราจะให้คนนั้นเป็นขึ้นมาในวันสุดท้าย</verse>
				<verse number="55">เพราะว่าเนื้อของเราเป็นอาหารแท้ และโลหิตของเราก็เป็นเครื่องดื่มแท้</verse>
				<verse number="56">คนที่กินเนื้อและดื่มโลหิตของเรา คนนั้นก็อยู่ในเราและเราอยู่ในเขา</verse>
				<verse number="57">พระบิดาผู้ทรงพระชนม์อยู่ทรงใช้เรามา และเรามีชีวิตเพราะพระบิดาอย่างไร คนที่กินเราก็จะมีชีวิตเพราะเราอย่างนั้น</verse>
				<verse number="58">นี่แหละเป็นอาหารที่ลงมาจากสวรรค์ ไม่เหมือนอาหารที่พวกบรรพบุรุษกินและเสียชีวิต คนที่กินอาหารนี้จะมีชีวิตนิรันดร์”</verse>
				<verse number="59">คำเหล่านี้พระองค์ตรัสในธรรมศาลา ขณะที่พระองค์ทรงสั่งสอนอยู่ที่เมืองคาเปอรนาอุม</verse>
				<verse number="60">เมื่อพวกสาวกของพระองค์หลายคนได้ยินอย่างนั้นก็พูดว่า “คำสอนเรื่องนี้ยากนัก ใครจะรับได้?”</verse>
				<verse number="61">และเมื่อพระเยซูทรงทราบว่าพวกสาวกของพระองค์ซุบซิบกันถึงเรื่องนั้น จึงตรัสกับเขาว่า “เรื่องนี้ทำให้พวกท่านสะดุดหรือ?</verse>
				<verse number="62">ถ้าท่านเห็นบุตรมนุษย์เสด็จขึ้นไปยังที่ที่พระองค์อยู่แต่ก่อนนั้น จะว่าอย่างไร?</verse>
				<verse number="63">พระวิญญาณเป็นผู้ให้ชีวิต เนื้อหนังนั้นไม่มีประโยชน์อะไร ถ้อยคำที่เรากล่าวกับพวกท่านมาจากพระวิญญาณและเป็นชีวิต</verse>
				<verse number="64">แต่ในพวกท่านมีบางคนไม่เชื่อ” เพราะพระเยซูทรงทราบตั้งแต่แรกแล้วว่าใครไม่เชื่อและใครเป็นคนที่จะทรยศพระองค์</verse>
				<verse number="65">แล้วพระองค์ตรัสว่า “เพราะเหตุนี้เราจึงบอกพวกท่านว่า ‘ไม่มีใครมาถึงเราได้นอกจากพระบิดาจะโปรดคนนั้น’ ”</verse>
				<verse number="66">ตั้งแต่นั้นมาสาวกของพระองค์หลายคนถดถอยไม่ติดตามพระองค์ต่อไปอีก</verse>
				<verse number="67">พระเยซูตรัสกับสิบสองคนนั้นว่า “พวกท่านก็จะจากเราไปด้วยหรือ?”</verse>
				<verse number="68">ซีโมนเปโตรทูลตอบพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า พวกข้าพระองค์จะจากไปหาใครได้? พระองค์ทรงมีถ้อยคำแห่งชีวิตนิรันดร์</verse>
				<verse number="69">และพวกข้าพระองค์ก็เชื่อและทราบแล้วว่าพระองค์ทรงเป็นองค์บริสุทธิ์ของพระเจ้า”</verse>
				<verse number="70">พระเยซูตรัสตอบพวกเขาว่า “เราเลือกพวกท่านสิบสองคนไม่ใช่หรือ? แต่คนหนึ่งในพวกท่านเป็นมารร้าย”</verse>
				<verse number="71">พระองค์ทรงหมายถึงยูดาสบุตรของซีโมนอิสคาริโอท คนหนึ่งในสาวกสิบสองคน เพราะว่าเขาเป็นคนที่จะทรยศพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">หลังจากนั้นพระเยซูเสด็จไปตามที่ต่างๆ ในแคว้นกาลิลี พระองค์ไม่ต้องการเสด็จไปแคว้นยูเดียเพราะพวกยิวหาโอกาสฆ่าพระองค์</verse>
				<verse number="2">ขณะนั้นใกล้จะถึงเทศกาลอยู่เพิง ของพวกยิวแล้ว</verse>
				<verse number="3">พวกน้องๆ ของพระองค์จึงทูลพระองค์ว่า “จงออกจากที่นี่ไปแคว้นยูเดียเพื่อให้พวกสาวกเห็นกิจการที่กำลังทำอยู่</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าไม่มีใครแอบทำอะไรเงียบๆ ในเมื่ออยากให้ตัวเองปรากฏ ถ้าจะทำสิ่งเหล่านี้ก็จงแสดงตัวให้ปรากฏต่อโลกเถิด”</verse>
				<verse number="5">แม้แต่พวกน้องๆ ของพระองค์ก็ไม่ได้วางใจในพระองค์</verse>
				<verse number="6">พระเยซูจึงตรัสกับพวกเขาว่า “ยังไม่ถึงเวลาของเรา แต่เวลาของพวกน้องนั้นได้ทุกเมื่อ</verse>
				<verse number="7">โลกเกลียดชังพวกน้องไม่ได้ แต่โลกเกลียดชังเรา เพราะเราเป็นพยานว่าการงานของโลกนี้ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="8">พวกน้องจงขึ้นไปที่งานเทศกาล เราจะไม่ขึ้นไปที่งานเทศกาลนี้ เพราะยังไม่ถึงกำหนดเวลาของเรา”</verse>
				<verse number="9">เมื่อตรัสอย่างนั้นแล้วพระองค์ก็ประทับในแคว้นกาลิลีต่อไป</verse>
				<verse number="10">แต่หลังจากพวกน้องๆ ของพระองค์ขึ้นไปที่งานเทศกาลนั้นแล้ว พระองค์ก็เสด็จตามขึ้นไปด้วย แต่ไปอย่างเงียบๆ ไม่เปิดเผย</verse>
				<verse number="11">พวกยิวมองหาพระองค์ในงานเทศกาลนั้นและถามว่า “คนนั้นอยู่ที่ไหน?”</verse>
				<verse number="12">และฝูงชนก็ซุบซิบกันอย่างมากเรื่องพระองค์ บางคนพูดว่า “เขาเป็นคนดี” บางคนว่า “ไม่ใช่ เขาทำให้ฝูงชนหลงผิดไป”</verse>
				<verse number="13">แต่ไม่มีใครกล้าพูดถึงพระองค์อย่างเปิดเผยเพราะกลัวพวกยิว</verse>
				<verse number="14">เมื่อเวลาผ่านไปถึงกลางเทศกาล พระเยซูเสด็จขึ้นไปที่บริเวณพระวิหารและทรงสั่งสอน</verse>
				<verse number="15">พวกยิวพากันประหลาดใจพูดว่า “คนนี้รู้พระธรรมได้อย่างไรในเมื่อไม่เคยเรียนเลย?”</verse>
				<verse number="16">พระเยซูจึงตรัสตอบพวกเขาว่า “คำสอนของเราไม่ใช่ของเราเอง แต่เป็นของผู้ทรงใช้เรามา</verse>
				<verse number="17">ถ้าใครตั้งใจประพฤติตามพระประสงค์ของพระองค์ คนนั้นก็จะรู้ว่าคำสอนนี้มาจากพระเจ้าหรือว่าเราพูดตามใจชอบเอง</verse>
				<verse number="18">ใครที่พูดตามใจชอบเองย่อมแสวงหาเกียรติสำหรับตนเอง แต่คนที่แสวงหาเกียรติให้ผู้ที่ใช้ตนมา คนนั้นเป็นคนจริง ไม่มีอธรรมในตัวเขาเลย</verse>
				<verse number="19">โมเสสให้ธรรมบัญญัติแก่พวกท่านไม่ใช่หรือ? แต่ไม่มีใครในพวกท่านประพฤติตามธรรมบัญญัตินั้น พวกท่านหาโอกาสฆ่าเราทำไม?”</verse>
				<verse number="20">ฝูงชนตอบว่า “ท่านมีผีสิงอยู่ ใครกันที่หาโอกาสจะฆ่าท่าน?”</verse>
				<verse number="21">พระเยซูตรัสตอบว่า “เราได้ทำสิ่งเดียว และท่านทุกคนประหลาดใจ</verse>
				<verse number="22">โมเสสให้พวกท่านเข้าสุหนัต (สุหนัตไม่ได้มาจากโมเสส แต่มาจากบรรพบุรุษ ) และท่านก็ยังให้คนเข้าสุหนัตในวันสะบาโต</verse>
				<verse number="23">ถ้าในวันสะบาโตคนยังเข้าสุหนัตเพื่อไม่ให้ละเมิดธรรมบัญญัติของโมเสสแล้ว พวกท่านยังจะโกรธเราเพราะเราทำให้ชายคนหนึ่งหายเป็นปกติในวันสะบาโตหรือ?</verse>
				<verse number="24">อย่าพิพากษาตามที่เห็นภายนอก แต่จงพิพากษาอย่างยุติธรรมเถิด”</verse>
				<verse number="25">แล้วชาวกรุงเยรูซาเล็มบางคนจึงพูดว่า “คนนี้ไม่ใช่หรือที่พวกเขาหาโอกาสจะฆ่า?</verse>
				<verse number="26">เขาก็อยู่นี่แล้วไง กำลังพูดอยู่อย่างเปิดเผย และพวกเขาก็ไม่ได้ว่าอะไร พวกผู้ใหญ่รู้แน่แล้วหรือว่าคนนี้เป็นพระคริสต์?</verse>
				<verse number="27">แต่เรารู้แล้วว่าคนนี้มาจากไหน เพราะเมื่อพระคริสต์เสด็จมา จะไม่มีใครรู้เลยว่าพระองค์มาจากไหน”</verse>
				<verse number="28">แล้วพระเยซูก็ทรงประกาศขณะทรงสั่งสอนอยู่ที่บริเวณพระวิหารว่า “พวกท่านรู้จักเราและรู้ว่าเรามาจากไหน เราไม่ได้มาตามลำพังเราเอง แต่พระองค์ผู้ทรงใช้เรามานั้นสัตย์จริงและพวกท่านไม่รู้จักพระองค์</verse>
				<verse number="29">เรารู้จักพระองค์ เพราะเรามาจากพระองค์และพระองค์ทรงใช้เรามา”</verse>
				<verse number="30">พวกเขาจึงหาโอกาสจับพระองค์ แต่ไม่มีใครยื่นมือแตะต้องพระองค์เพราะยังไม่ถึงกำหนดเวลาของพระองค์</verse>
				<verse number="31">แต่มีหลายคนในหมู่ประชาชนนั้นวางใจในพระองค์และพูดว่า “เวลาที่พระคริสต์เสด็จมา พระองค์จะทรงทำหมายสำคัญมากยิ่งกว่าสิ่งที่ท่านผู้นี้ได้ทำหรือ?”</verse>
				<verse number="32">เมื่อพวกฟาริสีได้ยินประชาชนซุบซิบกันเรื่องพระองค์อย่างนั้น พวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกฟาริสีจึงใช้เจ้าหน้าที่ไปจับพระองค์</verse>
				<verse number="33">พระเยซูตรัสว่า “เราจะอยู่กับพวกท่านต่อไปอีกไม่นาน แล้วจะกลับไปหาผู้ที่ทรงใช้เรามา</verse>
				<verse number="34">พวกท่านจะแสวงหาเราแต่จะไม่พบเรา และที่ที่เราอยู่นั้นท่านจะเข้าไปไม่ได้”</verse>
				<verse number="35">พวกยิวจึงพูดกันว่า “คนนี้จะไปไหนที่เราจะหาเขาไม่พบ? เขาตั้งใจจะไปหาคนที่กระจัดกระจายอยู่ในหมู่พวกกรีกและสั่งสอนพวกกรีกหรือ?</verse>
				<verse number="36">เขาหมายความว่าอย่างไรที่พูดว่า ‘พวกท่านจะแสวงหาเราแต่จะไม่พบเรา’ และ ‘ที่ที่เราอยู่นั้นพวกท่านจะเข้าไปไม่ได้’?”</verse>
				<verse number="37">ในวันสุดท้ายของงานเทศกาล ซึ่งเป็นวันยิ่งใหญ่นั้น พระเยซูทรงยืนขึ้นและทรงประกาศว่า “ถ้าใครกระหาย ให้คนนั้นมาหาเรา</verse>
				<verse number="38">และให้คนที่วางใจในเราดื่ม ตามที่มีคำเขียนไว้แล้วว่า ‘แม่น้ำที่มีน้ำดำรงชีวิตจะไหลออกมาจากภายในคนนั้น’ ”</verse>
				<verse number="39">สิ่งที่พระเยซูตรัสนั้นหมายถึงพระวิญญาณซึ่งคนที่วางใจพระองค์จะได้รับ เพราะว่าพระวิญญาณยังไม่สถิตด้วย เพราะพระเยซูยังไม่ได้รับพระเกียรติ</verse>
				<verse number="40">เมื่อประชาชนได้ยินดังนั้น บางคนก็พูดว่า “ท่านผู้นี้เป็นผู้เผยพระวจนะแน่นอน”</verse>
				<verse number="41">คนอื่นๆ ก็พูดว่า “ท่านผู้นี้เป็นพระคริสต์” แต่บางคนว่า “พระคริสต์จะมาจากกาลิลีได้หรือ?</verse>
				<verse number="42">พระคัมภีร์กล่าวไว้ไม่ใช่หรือว่าพระคริสต์จะมาจากเชื้อพระวงศ์ของดาวิด และมาจากหมู่บ้านเบธเลเฮม ที่ดาวิดเคยอยู่นั้น”</verse>
				<verse number="43">ดังนั้นฝูงชนจึงขัดแย้งกันในเรื่องพระองค์</verse>
				<verse number="44">บางคนอยากจะจับพระองค์ แต่ไม่มีใครยื่นมือแตะต้องพระองค์เลย</verse>
				<verse number="45">พวกเจ้าหน้าที่กลับไปหาพวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกฟาริสี พวกเขาจึงถามเจ้าหน้าที่ว่า “ทำไมพวกเจ้าถึงไม่จับเขามา?”</verse>
				<verse number="46">เจ้าหน้าที่ตอบว่า “ไม่เคยมีใครพูดเหมือนอย่างคนนั้นเลย”</verse>
				<verse number="47">พวกฟาริสีตอบเขาว่า “พวกเจ้าโดนหลอกด้วยหรือ?</verse>
				<verse number="48">มีใครบ้างในพวกผู้ใหญ่หรือพวกฟาริสีที่ศรัทธาในตัวเขา?</verse>
				<verse number="49">ก็มีแต่ฝูงชนนี้ที่ไม่รู้ธรรมบัญญัติ พวกเขาต้องถูกสาปแช่ง”</verse>
				<verse number="50">นิโคเดมัสคนที่มาหาพระองค์คราวก่อน และเป็นคนหนึ่งในพวกเขานั้นกล่าวแก่เขาว่า</verse>
				<verse number="51">“กฎหมายของเราเคยพิพากษาคนโดยที่ยังไม่ได้ฟังเขาหรือรู้ว่าเขาทำอะไรก่อนหรือ?”</verse>
				<verse number="52">พวกเขาตอบนิโคเดมัสว่า “ท่านก็มาจากกาลิลีด้วยหรือ? ลองค้นดูเถิดแล้วท่านจะเห็นว่าไม่มีผู้เผยพระวจนะเกิดขึ้นจากกาลิลี”</verse>
				<verse number="53">[แล้วต่างคนต่างก็กลับไปที่บ้านของตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">แต่พระเยซูเสด็จไปที่ภูเขามะกอกเทศ</verse>
				<verse number="2">และในตอนเช้าตรู่พระองค์ทรงปรากฏที่บริเวณพระวิหารอีก คนทั้งหลายก็พากันมาหาพระองค์ พระองค์ประทับและทรงเริ่มสั่งสอนเขา</verse>
				<verse number="3">พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริสีพาผู้หญิงคนหนึ่งมาหา หญิงคนนี้ถูกจับฐานล่วงประเวณี และพวกเขาให้นางยืนอยู่ต่อหน้าประชาชน</verse>
				<verse number="4">เขาทูลพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ หญิงคนนี้ถูกจับขณะกำลังล่วงประเวณีอยู่</verse>
				<verse number="5">ในธรรมบัญญัตินั้นโมเสสสั่งให้เราเอาหินขว้างคนอย่างนี้ให้ตาย แล้วท่านจะว่าอย่างไร?”</verse>
				<verse number="6">เขาพูดอย่างนี้เพื่อทดลองพระองค์โดยหวังจะหาเหตุฟ้องพระองค์ แต่พระเยซูน้อมพระกายลงเอานิ้วเขียนที่ดิน</verse>
				<verse number="7">และเมื่อพวกเขายังทูลถามอยู่เรื่อยๆ พระองค์ก็ยืดพระกายขึ้นตรัสตอบเขาว่า “ใครในพวกท่านไม่มีบาป ให้เอาหินขว้างนางก่อนเป็นคนแรก”</verse>
				<verse number="8">แล้วพระองค์น้อมพระกายลงเอานิ้วเขียนที่ดินอีก</verse>
				<verse number="9">แต่เมื่อพวกเขาได้ยินอย่างนั้น เขาก็ออกไปทีละคน เริ่มจากคนเฒ่าคนแก่ เหลือแต่พระเยซูตามลำพังกับหญิงคนนั้นที่ยืนอยู่ต่อพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="10">พระเยซูยืดพระกายขึ้นตรัสกับนางว่า “หญิงเอ๋ย พวกเขาไปไหนหมด? ไม่มีใครเอาโทษเธอหรือ?”</verse>
				<verse number="11">นางทูลว่า “ท่านเจ้าข้า ไม่มีใครเลย” แล้วพระเยซูตรัสว่า “เราก็ไม่เอาโทษเหมือนกัน จงไปเถิดและจากนี้ไปอย่าทำบาปอีก”]</verse>
				<verse number="12">พระเยซูตรัสกับพวกเขาอีกครั้งหนึ่งว่า “เราเป็นความสว่างของโลก คนที่ตามเรามาจะไม่ต้องเดินในความมืด แต่จะมีความสว่างแห่งชีวิต”</verse>
				<verse number="13">พวกฟาริสีจึงกล่าวกับพระองค์ว่า “ท่านเป็นพยานให้ตัวเอง คำพยานของท่านก็ไม่จริง”</verse>
				<verse number="14">พระเยซูตรัสตอบว่า “ถึงแม้เราเป็นพยานให้ตัวเราเอง คำพยานของเราก็ยังเป็นจริงอยู่ เพราะเรารู้ว่าเรามาจากไหนและจะไปที่ไหน แต่พวกท่านไม่รู้ว่าเรามาจากไหนและจะไปที่ไหน</verse>
				<verse number="15">พวกท่านพิพากษาตามมาตรฐานโลก เราไม่ได้มาพิพากษาใคร</verse>
				<verse number="16">แต่ถึงแม้เราจะพิพากษา การพิพากษาของเราก็ถูกต้อง เพราะเราไม่ได้พิพากษาโดยลำพัง แต่เราพิพากษาร่วมกับพระบิดาผู้ทรงใช้เรามา</verse>
				<verse number="17">ในธรรมบัญญัติของท่านเขียนไว้ว่า คำพยานของคนสองคนย่อมเชื่อถือได้</verse>
				<verse number="18">เราเป็นพยานให้ตัวเราเองและพระบิดาผู้ทรงใช้เรามาก็เป็นพยานให้เราด้วย”</verse>
				<verse number="19">พวกเขาจึงทูลพระองค์ว่า “พระบิดาของท่านอยู่ที่ไหน?” พระเยซูตรัสตอบว่า “พวกท่านไม่รู้จักตัวเราหรือพระบิดาของเรา ถ้าพวกท่านรู้จักเรา พวกท่านก็จะรู้จักพระบิดาของเราด้วย”</verse>
				<verse number="20">พระเยซูตรัสคำเหล่านี้ที่คลังเงินขณะกำลังสั่งสอนอยู่ที่บริเวณพระวิหาร แต่ไม่มีใครจับกุมพระองค์เพราะว่ายังไม่ถึงกำหนดเวลาของพระองค์</verse>
				<verse number="21">พระองค์ตรัสกับพวกเขาอีกว่า “เราจะจากไป และพวกท่านจะแสวงหาเราและจะตายในการบาปของตัวเอง ที่ที่เราจะไปนั้นท่านไปไม่ได้”</verse>
				<verse number="22">พวกยิวจึงพูดกันว่า “เขาจะฆ่าตัวตายหรือ? เพราะเขาพูดว่า ‘ที่ที่เราจะไปนั้นพวกท่านไปไม่ได้’”</verse>
				<verse number="23">พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “พวกท่านเป็นของเบื้องล่าง เราเป็นของเบื้องบน ท่านเป็นของโลกนี้ เราไม่ได้เป็นของโลกนี้</verse>
				<verse number="24">เราบอกพวกท่านว่า ท่านจะตายในการบาปของตัวเอง เพราะว่าถ้าพวกท่านไม่เชื่อว่าเราเป็นผู้นั้น ท่านก็จะต้องตายในการบาปของตัว”</verse>
				<verse number="25">เขาถามพระองค์ว่า “ท่านเป็นใคร?” พระเยซูตรัสกับเขาว่า “เราเป็นอย่างที่เราบอกพวกท่านตั้งแต่แรกแล้ว</verse>
				<verse number="26">เรายังมีอีกหลายเรื่องที่อาจพูดและพิพากษาเกี่ยวกับท่าน แต่ผู้ที่ทรงใช้เรามานั้นสัตย์จริง และเราก็กล่าวต่อโลกในสิ่งที่เราได้ยินจากพระองค์”</verse>
				<verse number="27">พวกเขาไม่ทราบว่าพระองค์ตรัสเรื่องพระบิดา</verse>
				<verse number="28">พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า “เมื่อพวกท่านยกบุตรมนุษย์ขึ้น ท่านก็จะรู้ว่าเราเป็นผู้นั้น และรู้ว่าเราไม่ได้ทำอะไรตามใจชอบ พระบิดาทรงสอนเราอย่างไร เราก็กล่าวอย่างนั้น</verse>
				<verse number="29">และพระองค์ผู้ทรงใช้เรามาก็สถิตอยู่กับเรา พระองค์ไม่ได้ทรงทิ้งเราไว้ตามลำพัง เพราะว่าเราทำตามชอบพระทัยพระองค์เสมอ”</verse>
				<verse number="30">เมื่อพระเยซูตรัสอย่างนี้ก็มีคนจำนวนมากวางใจในพระองค์</verse>
				<verse number="31">พระเยซูจึงตรัสกับพวกยิวที่วางใจในพระองค์ว่า “ถ้าพวกท่านยึดมั่นในคำสอนของเรา ท่านก็เป็นสาวกของเราอย่างแท้จริง</verse>
				<verse number="32">และพวกท่านจะรู้จักสัจจะ และสัจจะจะทำให้ท่านเป็นไท”</verse>
				<verse number="33">พวกเขาทูลตอบพระองค์ว่า “เราสืบเชื้อสายมาจากอับราฮัม และไม่เคยเป็นทาสใครเลย ทำไมท่านถึงกล่าวว่าเราจะเป็นไท?”</verse>
				<verse number="34">พระเยซูตรัสตอบพวกเขาว่า “เราบอกความจริงกับท่านว่า ทุกคนที่ทำบาปก็เป็นทาสของบาป</verse>
				<verse number="35">ทาสอยู่ในบ้านเพียงชั่วคราว บุตรต่างหากที่อยู่ตลอดไป</verse>
				<verse number="36">เพราะฉะนั้นถ้าพระบุตรทรงทำให้พวกท่านเป็นไท ท่านก็เป็นไทจริงๆ</verse>
				<verse number="37">เรารู้ว่าพวกท่านเป็นเชื้อสายของอับราฮัม แต่ท่านก็หาโอกาสฆ่าเรา เพราะไม่เชื่อคำสอนของเรา</verse>
				<verse number="38">เราพูดถึงสิ่งที่เราเห็นเมื่ออยู่กับพระบิดา และพวกท่านทำในสิ่งที่ท่านได้ยินมาจากพ่อของท่าน”</verse>
				<verse number="39">พวกเขาทูลตอบพระองค์ว่า “อับราฮัมเป็นบิดาของเรา” พระเยซูตรัสกับเขาว่า “ถ้าพวกท่านเป็นลูกของอับราฮัมแล้ว ท่านก็จะทำในสิ่งที่อับราฮัมทำ</verse>
				<verse number="40">แต่เดี๋ยวนี้พวกท่านหาโอกาสฆ่าเราซึ่งเป็นผู้บอกท่านถึงสัจจะที่เราได้ยินมาจากพระเจ้า อับราฮัมไม่ได้ทำอย่างนี้</verse>
				<verse number="41">พวกท่านทำสิ่งที่พ่อของท่านทำ” เขาทูลพระองค์ว่า “เราไม่ได้เกิดจากการล่วงประเวณี เรามีพระบิดาองค์เดียวคือพระเจ้า”</verse>
				<verse number="42">พระเยซูตรัสกับเขาว่า “ถ้าพระเจ้าเป็นพระบิดาของพวกท่านแล้ว ท่านก็จะรักเรา เพราะเรามาจากพระเจ้าและอยู่นี่แล้ว เราไม่ได้มาตามใจชอบของเราเอง แต่พระองค์ทรงใช้เรามา</verse>
				<verse number="43">ทำไมพวกท่านถึงไม่เข้าใจถ้อยคำที่เราพูด? นี่เป็นเพราะท่านทนฟังคำสอนของเราไม่ได้</verse>
				<verse number="44">พวกท่านมาจากพ่อของท่านคือมาร และท่านอยากจะทำตามความปรารถนาของพ่อ มันเป็นฆาตกรตั้งแต่เริ่มแรกและไม่ได้ตั้งอยู่ในสัจจะ เพราะมันไม่มีสัจจะ เมื่อมันพูดเท็จมันก็พูดตามสันดานของมันเอง เพราะมันเป็นผู้มุสา และเป็นพ่อของการมุสา</verse>
				<verse number="45">แต่พวกท่านไม่เชื่อเราเพราะเราพูดความจริง</verse>
				<verse number="46">มีใครในพวกท่านที่อาจชี้ให้เห็นว่าเรามีบาป? ถ้าเราพูดความจริง ทำไมท่านถึงไม่เชื่อเรา?</verse>
				<verse number="47">คนที่มาจากพระเจ้าก็ย่อมฟังพระดำรัสของพระเจ้า พวกท่านไม่ได้มาจากพระเจ้า เพราะเหตุนี้พวกท่านจึงไม่ฟัง”</verse>
				<verse number="48">พวกยิวทูลตอบพระองค์ว่า “ที่เราพูดว่าท่านเป็นชาวสะมาเรียและมีผีสิงนั้นไม่จริงหรือ?”</verse>
				<verse number="49">พระเยซูตรัสตอบว่า “เราไม่มีผีสิง แต่เราถวายพระเกียรติแด่พระบิดาของเรา และพวกท่านลบหลู่เกียรติของเรา</verse>
				<verse number="50">เราไม่ได้แสวงหาเกียรติของเราเอง แต่มีผู้แสวงหาให้และพระองค์นั้นเป็นผู้ทรงพิพากษา</verse>
				<verse number="51">เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า ถ้าใครประพฤติตามคำสอนของเรา คนนั้นจะไม่ประสบความตายเลย”</verse>
				<verse number="52">พวกยิวทูลพระองค์ว่า “เดี๋ยวนี้เรารู้แล้วว่าท่านมีผีสิง อับราฮัมตายไปแล้วและพวกผู้เผยพระวจนะก็ตายไปแล้วเหมือนกัน แต่ท่านพูดว่า ‘ถ้าใครประพฤติตามคำสอนของเรา คนนั้นจะไม่ตายเลย ’</verse>
				<verse number="53">ท่านยิ่งใหญ่กว่าอับราฮัมบิดาของเราที่ตายไปแล้วหรือ? พวกผู้เผยพระวจนะก็ตายไปแล้วเหมือนกัน ท่านจะอวดอ้างว่าท่านเป็นใคร?”</verse>
				<verse number="54">พระเยซูตรัสตอบว่า “ถ้าเราให้เกียรติแก่ตัวเราเอง เกียรติของเราก็ไม่มีความหมาย ผู้ที่ทรงให้เกียรติเรานั้นคือพระบิดาของเรา ผู้ที่พวกท่านกล่าวว่าเป็นพระเจ้าของท่าน</verse>
				<verse number="55">พวกท่านไม่รู้จักพระองค์ แต่เรารู้จักพระองค์ ถ้าเรากล่าวว่าเราไม่รู้จักพระองค์ เราก็จะเป็นคนมุสาเหมือนกับท่าน แต่เรารู้จักพระองค์ และประพฤติตามพระดำรัสของพระองค์</verse>
				<verse number="56">อับราฮัมบิดาของพวกท่านชื่นชมยินดีที่จะได้เห็นวันของเรา และท่านก็เห็นแล้วและมีความยินดี”</verse>
				<verse number="57">พวกยิวจึงทูลพระองค์ว่า “ท่านอายุยังไม่ถึงห้าสิบปี ท่านเคยเห็นอับราฮัมแล้วหรือ?”</verse>
				<verse number="58">พระเยซูตรัสกับพวกเขาว่า “เราบอกความจริงกับท่านว่า ก่อนอับราฮัมเกิด เราเป็นอยู่แล้ว”</verse>
				<verse number="59">คนเหล่านั้นจึงหยิบก้อนหินขึ้นมาจะขว้างพระองค์ แต่พระเยซูทรงหลบเลี่ยงและเสด็จออกไปจากบริเวณพระวิหาร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ขณะพระองค์เสด็จไปนั้น ทรงเห็นชายคนหนึ่งตาบอดแต่กำเนิด</verse>
				<verse number="2">พวกสาวกของพระองค์ทูลถามพระองค์ว่า “พระอาจารย์ ใครทำบาป คนนี้หรือพ่อแม่ของเขา เขาถึงเกิดมาตาบอด?”</verse>
				<verse number="3">พระเยซูตรัสตอบว่า “ไม่ใช่คนนี้หรือพ่อแม่ของเขาที่ทำบาป แต่เขาเกิดมาตาบอดเพื่อให้พระราชกิจของพระเจ้าปรากฏในตัวเขา</verse>
				<verse number="4">เราต้องทำพระราชกิจของผู้ทรงใช้เรามาเมื่อยังวันอยู่ กลางคืนอันเป็นเวลาที่ไม่มีใครทำงานนั้นกำลังใกล้เข้ามา</verse>
				<verse number="5">ตราบใดที่เรายังอยู่ในโลก เราก็เป็นความสว่างของโลก ”</verse>
				<verse number="6">เมื่อตรัสอย่างนั้นแล้ว พระองค์ก็ทรงบ้วนน้ำลายลงที่ดิน แล้วทรงเอาน้ำลายนั้นทำเป็นโคลนทาที่ตาของคนตาบอด</verse>
				<verse number="7">แล้วตรัสสั่งเขาว่า “จงไปล้างโคลนออกในสระสิโลอัม” (สิโลอัมแปลว่า ใช้ไป) เขาจึงไปล้างแล้วกลับมาก็มองเห็น</verse>
				<verse number="8">เพื่อนบ้านและบรรดาคนที่เคยเห็นชายคนนั้นเป็นคนขอทานมาก่อนก็พูดกันว่า “คนนี้ใช่ไหมที่เคยนั่งขอทาน?”</verse>
				<verse number="9">บางคนก็พูดว่า “ใช่คนนั้นแหละ” คนอื่นว่า “ไม่ใช่ แต่เขาเหมือนคนนั้น” ตัวเขาเองพูดว่า “ข้าพเจ้าคือคนนั้น”</verse>
				<verse number="10">พวกเขาจึงถามเขาว่า “ตาของเจ้าหายบอดได้อย่างไร?”</verse>
				<verse number="11">เขาตอบว่า “ชายคนหนึ่งชื่อเยซูทำโคลนทาตาของข้าพเจ้าและบอกข้าพเจ้าว่า ‘จงไปที่สระสิโลอัมแล้วล้างโคลนออก’ ข้าพเจ้าก็ไปล้างตาแล้วก็มองเห็น”</verse>
				<verse number="12">พวกเขาจึงถามว่า “เขาอยู่ไหน?” คนนั้นบอกว่า “ข้าพเจ้าไม่ทราบ”</verse>
				<verse number="13">พวกเขาจึงพาคนที่เคยตาบอดนั้นไปหาพวกฟาริสี</verse>
				<verse number="14">วันที่พระเยซูทรงทำโคลนทาตาชายคนนั้นให้หายบอดเป็นวันสะบาโต</verse>
				<verse number="15">พวกฟาริสีถามเขาว่าตาของเขามองเห็นได้อย่างไร เขาจึงบอกคนเหล่านั้นว่า “ท่านเอาโคลนทาตาของข้าพเจ้า แล้วข้าพเจ้าก็ไปล้างออกแล้วก็มองเห็น”</verse>
				<verse number="16">พวกฟาริสีบางคนพูดว่า “ชายคนนี้ไม่ได้มาจากพระเจ้า เพราะเขาไม่ได้รักษาวันสะบาโต” แต่คนอื่นพูดว่า “คนบาปจะทำหมายสำคัญอย่างนั้นได้อย่างไร?” พวกเขาก็ขัดแย้งกัน</verse>
				<verse number="17">พวกเขาจึงพูดกับคนตาบอดอีกว่า “เจ้าคิดอย่างไรเรื่องคนนั้น ในเมื่อเขาทำให้ตาของเจ้าหายบอด?” ชายคนนั้นตอบว่า “ท่านเป็นผู้เผยพระวจนะ”</verse>
				<verse number="18">พวกยิวไม่เชื่อว่าชายคนนั้นตาบอดและกลับมองเห็น จนกระทั่งพวกเขาเรียกบิดามารดาของคนนั้นมา</verse>
				<verse number="19">แล้วถามว่า “ชายคนนี้เป็นลูกของเจ้าที่เจ้าบอกว่าตาบอดมาตั้งแต่เกิดหรือ? แล้วทำไมเดี๋ยวนี้เขาจึงมองเห็น?”</verse>
				<verse number="20">บิดามารดาของชายคนนั้นตอบว่า “เรารู้ว่าคนนี้เป็นลูกของเรา และรู้ว่าเขาเกิดมาตาบอด</verse>
				<verse number="21">แต่ไม่รู้ว่าทำไมเดี๋ยวนี้เขาถึงมองเห็นหรือใครทำให้ตาของเขาหายบอด ถามเขาเอาเองเถิด เขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว เขาเล่าเรื่องเองได้”</verse>
				<verse number="22">การที่บิดามารดาของเขาพูดอย่างนั้นก็เพราะกลัวพวกยิว เพราะพวกยิวตกลงกันแล้วว่า ถ้าใครยอมรับว่าพระเยซูเป็นพระคริสต์ คนนั้นจะถูกขับออกจากธรรมศาลา</verse>
				<verse number="23">เพราะเหตุนี้บิดามารดาของเขาจึงพูดว่า “เขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว ถามเขาเอาเองเถิด”</verse>
				<verse number="24">พวกเขาจึงเรียกคนที่เคยตาบอดให้มาหาเป็นครั้งที่สองและบอกเขาว่า “จงถวายพระเกียรติแด่พระเจ้า เรารู้ว่าชายคนนั้นเป็นคนบาป”</verse>
				<verse number="25">เขาตอบว่า “ชายคนนั้นเป็นคนบาปหรือไม่ข้าพเจ้าไม่ทราบ สิ่งเดียวที่ข้าพเจ้าทราบคือข้าพเจ้าเคยตาบอด แต่เดี๋ยวนี้ข้าพเจ้ามองเห็นได้แล้ว”</verse>
				<verse number="26">พวกเขาจึงถามเขาว่า “คนนั้นทำอะไรกับเจ้า? เขาทำอย่างไรตาของเจ้าถึงหายบอด?”</verse>
				<verse number="27">คนนั้นตอบพวกเขาว่า “ข้าพเจ้าบอกท่านแล้วแต่ท่านไม่ฟัง ทำไมท่านถึงอยากฟังอีก? อยากเป็นศิษย์ของคนนั้นด้วยหรือ?”</verse>
				<verse number="28">คนเหล่านั้นจึงเยาะเย้ยเขาว่า “เอ็งเป็นศิษย์ของเขา แต่เราเป็นศิษย์ของโมเสส</verse>
				<verse number="29">เรารู้ว่าพระเจ้าตรัสกับโมเสส แต่สำหรับคนนั้นเราไม่รู้ว่ามาจากไหน”</verse>
				<verse number="30">ชายคนนั้นตอบว่า “เออ ประหลาดจริงๆ นะที่พวกท่านไม่รู้ว่าคนนั้นมาจากไหน แต่เขาก็ทำให้ตาของข้าพเจ้าหายบอดได้</verse>
				<verse number="31">เรารู้ว่าพระเจ้าไม่ทรงฟังคนบาป แต่ทรงฟังคนที่ยำเกรงพระองค์และทำตามพระทัยของพระองค์</verse>
				<verse number="32">ตั้งแต่สมัยไหนๆ ก็ไม่เคยมีใครได้ยินว่ามีคนสามารถทำให้ตาของคนที่บอดแต่กำเนิดมองเห็นได้</verse>
				<verse number="33">ถ้าคนนั้นไม่ได้มาจากพระเจ้า เขาจะไม่สามารถทำได้”</verse>
				<verse number="34">พวกเขาตอบว่า “เอ็งมันบาปมาตั้งแต่เกิดแล้วยังจะมาสอนเราหรือ?” แล้วพวกเขาก็ไล่เขาออกไป</verse>
				<verse number="35">พระเยซูทรงได้ยินว่าพวกยิวไล่คนนั้นออกไปแล้ว เมื่อพระองค์ทรงพบเขาจึงตรัสว่า “ท่านวางใจในบุตรมนุษย์หรือ?”</verse>
				<verse number="36">ชายคนนั้นทูลตอบว่า “ท่านเจ้าข้า ใครคือบุตรมนุษย์ที่ข้าพเจ้าจะวางใจได้?”</verse>
				<verse number="37">พระเยซูตรัสกับเขาว่า “ท่านเห็นผู้นั้นแล้ว คือผู้ที่กำลังพูดอยู่กับท่าน”</verse>
				<verse number="38">เขาจึงทูลว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์วางใจ” แล้วเขาก็กราบไหว้พระองค์</verse>
				<verse number="39">พระเยซูตรัสว่า “เราเข้ามาในโลกเพื่อการพิพากษา เพื่อให้คนทั้งหลายที่มองไม่เห็นกลับมองเห็น และคนที่มองเห็นกลับตาบอด”</verse>
				<verse number="40">เมื่อพวกฟาริสีที่อยู่ใกล้พระองค์ได้ยินอย่างนั้นจึงกล่าวแก่พระองค์ว่า “เราตาบอดด้วยหรือ?”</verse>
				<verse number="41">พระเยซูตรัสกับพวกเขาว่า “ถ้าพวกท่านตาบอด ท่านก็จะไม่มีบาป แต่พวกท่านพูดเดี๋ยวนี้เองว่า ‘เรามองเห็น’ เพราะฉะนั้นบาปของท่านยังมีอยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">“เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า คนที่ไม่ได้เข้าไปในคอกแกะทางประตู แต่ปีนเข้าไปทางอื่นนั้นเป็นขโมยและโจร</verse>
				<verse number="2">แต่คนที่เข้าทางประตูก็เป็นผู้เลี้ยงแกะ</verse>
				<verse number="3">คนเฝ้าประตูจึงเปิดประตูให้คนนั้น แกะย่อมฟังเสียงของท่าน ท่านเรียกชื่อแกะของท่าน และนำออกไป</verse>
				<verse number="4">เมื่อท่านต้อนแกะของท่านออกไปหมดแล้วก็เดินนำหน้า และแกะก็ตามไปเพราะรู้จักเสียงของท่าน</verse>
				<verse number="5">ส่วนคนอื่นแกะจะไม่ตามเลย แต่จะหนีจากเขา เพราะไม่รู้จักเสียงของคนอื่น”</verse>
				<verse number="6">เรื่องเปรียบนี้พระเยซูตรัสกับพวกเขา แต่เขาเหล่านั้นไม่เข้าใจความหมายของพระดำรัสที่พระองค์ตรัสกับเขาเลย</verse>
				<verse number="7">พระเยซูจึงตรัสกับพวกเขาอีกว่า “เราบอกความจริงกับท่านว่า เราเป็นประตูของแกะทั้งหลาย</verse>
				<verse number="8">ทุกคนที่มาก่อนเรานั้นเป็นขโมยและโจร แต่ฝูงแกะไม่ได้ฟังพวกเขา</verse>
				<verse number="9">เราเป็นประตู ถ้าใครเข้าไปทางเรา คนนั้นจะรอด เขาจะเข้าออกแล้วก็จะพบอาหาร</verse>
				<verse number="10">ขโมยนั้นย่อมมาเพื่อจะลัก ฆ่า และทำลาย เรามาเพื่อพวกเขาจะได้ชีวิตและจะได้อย่างครบบริบูรณ์</verse>
				<verse number="11">เราเป็นผู้เลี้ยงที่ดี ผู้เลี้ยงที่ดีย่อมสละชีวิตของตนเพื่อฝูงแกะ</verse>
				<verse number="12">คนที่รับจ้างไม่ได้เป็นผู้เลี้ยงแกะ ฝูงแกะไม่ได้เป็นของเขา เมื่อเห็นสุนัขป่ามาเขาจึงละทิ้งฝูงแกะหนีไป สุนัขป่าก็ไล่กัดกินพวกแกะจนกระจัดกระจาย</verse>
				<verse number="13">เขาหนีเพราะเขาเป็นเพียงลูกจ้างและไม่ได้เป็นห่วงแกะเลย</verse>
				<verse number="14">เราเป็นผู้เลี้ยงที่ดี เรารู้จักแกะของเราและแกะของเราก็รู้จักเรา</verse>
				<verse number="15">เหมือนอย่างที่พระบิดาทรงรู้จักเราและเรารู้จักพระบิดา และเราสละชีวิตเพื่อฝูงแกะ</verse>
				<verse number="16">แกะอื่นที่ไม่ได้เป็นของคอกนี้เราก็มีอยู่ แกะพวกนั้นเราก็ต้องพามาด้วย และแกะพวกนั้นจะฟังเสียงของเราแล้วจะรวมเป็นฝูงเดียวและมีผู้เลี้ยงเพียงผู้เดียว</verse>
				<verse number="17">เพราะเหตุนี้พระบิดาจึงทรงรักเรา เพราะเราสละชีวิตของเราเพื่อจะรับชีวิตนั้นคืนมาอีก</verse>
				<verse number="18">ไม่มีใครชิงชีวิตไปจากเราได้ แต่เราสละชีวิตตามที่เราตั้งใจเอง เรามีสิทธิอำนาจที่จะสละชีวิตนั้นและมีสิทธิอำนาจที่จะรับคืนมาอีก คำกำชับนี้เราได้รับมาจากพระบิดาของเรา”</verse>
				<verse number="19">คำสอนเหล่านี้ทำให้พวกยิวแตกคอกันอีก</verse>
				<verse number="20">พวกเขาหลายคนพูดว่า “เขามีผีสิงและเป็นบ้า ไปฟังเขาทำไม?”</verse>
				<verse number="21">คนอื่นๆ ก็พูดว่า “คำสอนแบบนี้ไม่ได้เป็นของคนที่มีผีสิง ผีจะทำให้คนตาบอดมองเห็นได้หรือ?”</verse>
				<verse number="22">ขณะนั้นเป็นเทศกาลฉลองพระวิหารที่กรุงเยรูซาเล็ม และเป็นฤดูหนาว</verse>
				<verse number="23">พระเยซูทรงดำเนินอยู่ในบริเวณพระวิหารที่เฉลียงของซาโลมอน</verse>
				<verse number="24">พวกยิวก็พากันมาห้อมล้อมพระองค์และทูลว่า “ท่านจะให้เราสงสัยไปอีกนานแค่ไหน? ถ้าท่านเป็นพระคริสต์ก็จงบอกให้ชัดเจนเถิด”</verse>
				<verse number="25">พระเยซูตรัสกับพวกเขาว่า “เราบอกพวกท่านแล้วแต่ท่านไม่เชื่อ สิ่งที่เราทำในพระนามพระบิดาของเราก็เป็นพยานให้กับเรา</verse>
				<verse number="26">แต่พวกท่านไม่เชื่อเพราะท่านไม่ได้เป็นแกะของเรา</verse>
				<verse number="27">แกะของเราย่อมฟังเสียงของเรา เรารู้จักแกะเหล่านั้น และแกะนั้นก็ตามเรา</verse>
				<verse number="28">เราให้ชีวิตนิรันดร์แก่แกะทั้งหลาย แกะเหล่านั้นจะไม่มีวันพินาศและจะไม่มีใครแย่งชิงแกะนั้นไปจากมือของเราได้</verse>
				<verse number="29">พระบิดาของเราผู้ประทานแกะนั้นให้แก่เราทรงเป็นใหญ่กว่าทุกสิ่ง และไม่มีใครสามารถชิงไปจากพระหัตถ์ของพระบิดาได้</verse>
				<verse number="30">เรากับพระบิดาเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน”</verse>
				<verse number="31">พวกยิวจึงหยิบก้อนหินขึ้นมาอีกจะขว้างพระองค์ให้ตาย</verse>
				<verse number="32">พระเยซูจึงตรัสกับพวกเขาว่า “เราแสดงให้ท่านเห็นการดีหลายอย่างของพระบิดา พวกท่านหยิบก้อนหินจะขว้างเราให้ตายเพราะการดีข้อไหน?”</verse>
				<verse number="33">พวกยิวทูลตอบพระองค์ว่า “เราจะขว้างท่านไม่ใช่เพราะการดีใดๆ แต่เพราะการพูดหมิ่นประมาทพระเจ้า เพราะท่านเป็นเพียงมนุษย์แต่ตั้งตัวเป็นพระเจ้า”</verse>
				<verse number="34">พระเยซูตรัสว่า “ในพระคัมภีร์ของท่านมีคำเขียนไว้ไม่ใช่หรือว่า ‘เรากล่าวว่าพวกท่านเป็นพระ?’</verse>
				<verse number="35">ถ้าคนที่รับพระวจนะของพระเจ้าได้ชื่อว่าเป็นพระ (และจะฝ่าฝืนพระคัมภีร์ไม่ได้)</verse>
				<verse number="36">พวกท่านจะกล่าวหาผู้ที่พระบิดาทรงตั้งไว้เป็นพิเศษและทรงใช้เข้ามาในโลกว่า ‘ท่านกล่าวคำหมิ่นประมาทพระเจ้า’ เพราะเรากล่าวว่า ‘เราเป็นบุตรของพระเจ้า’ อย่างนั้นหรือ?</verse>
				<verse number="37">ถ้าเราไม่ได้ปฏิบัติพระราชกิจของพระบิดาของเราก็อย่าวางใจเราเลย</verse>
				<verse number="38">แต่ถ้าเราปฏิบัติพระราชกิจนั้น แม้ว่าท่านไม่วางใจในเรา ก็จงวางใจในพระราชกิจเหล่านั้นเถิด เพื่อท่านจะได้รู้และเข้าใจว่าพระบิดาทรงอยู่ในเราและเราอยู่ในพระบิดา”</verse>
				<verse number="39">พวกเขาพยายามจะจับพระองค์อีกครั้งหนึ่ง แต่พระองค์ทรงรอดพ้นจากมือของเขา</verse>
				<verse number="40">พระองค์เสด็จข้ามแม่น้ำจอร์แดนอีก และไปถึงตำบลที่ยอห์นเคยให้บัพติศมา แล้วพระองค์ทรงพักอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="41">คนจำนวนมากพากันมาหาพระองค์กล่าวว่า “ถึงยอห์นไม่ได้ทำหมายสำคัญอะไรเลย แต่ทุกสิ่งที่ยอห์นกล่าวถึงท่านผู้นี้เป็นความจริง”</verse>
				<verse number="42">และมีคนที่นั่นหลายคนวางใจในพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">มีชายคนหนึ่งชื่อลาซารัสกำลังป่วยอยู่ที่เบธานี ซึ่งเป็นหมู่บ้านที่มารีย์และมารธาพี่สาวของนางอยู่นั้น</verse>
				<verse number="2">มารีย์คนนี้คือหญิงที่เอาน้ำมันหอมชโลมพระองค์ และเอาผมเช็ดพระบาทของพระองค์ ลาซารัสน้องชายของนางกำลังป่วยอยู่</verse>
				<verse number="3">ดังนั้นพี่สาวทั้งสองจึงส่งข่าวไปทูลพระเยซูว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า คนที่พระองค์ทรงรักนั้นกำลังป่วยอยู่”</verse>
				<verse number="4">แต่เมื่อพระเยซูทรงได้ยิน พระองค์ตรัสว่า “โรคนี้จะไม่ถึงตาย แต่เกิดขึ้นเพื่อเชิดชูพระเกียรติของพระเจ้า เพื่อให้พระบุตรของพระองค์ได้รับเกียรติเพราะโรคนี้”</verse>
				<verse number="5">พระเยซูทรงรักมารธาและน้องสาวของนางและลาซารัส</verse>
				<verse number="6">เมื่อพระองค์ทรงได้ยินว่าลาซารัสป่วย พระองค์กลับทรงพักอยู่ต่ออีกสองวันในที่ที่พระองค์ประทับอยู่นั้น</verse>
				<verse number="7">หลังจากนั้นพระองค์ตรัสกับพวกสาวกว่า “ให้เรากลับเข้าไปในแคว้นยูเดียกันอีก”</verse>
				<verse number="8">พวกสาวกทูลพระองค์ว่า “พระอาจารย์ เมื่อเร็วๆ นี้พวกยิวหาโอกาสเอาหินขว้างพระองค์ให้ตาย แล้วพระองค์ยังจะเสด็จไปที่นั่นอีกหรือ?”</verse>
				<verse number="9">พระเยซูตรัสตอบว่า “กลางวันมีสิบสองชั่วโมงไม่ใช่หรือ? ถ้าใครเดินตอนกลางวันเขาจะไม่สะดุด เพราะเขาเห็นความสว่างของโลกนี้</verse>
				<verse number="10">แต่ถ้าใครเดินตอนกลางคืนเขาจะสะดุด เพราะไม่มีความสว่างในตัวเขา”</verse>
				<verse number="11">พระองค์ตรัสอย่างนั้นแล้วจึงตรัสกับพวกเขาว่า “ลาซารัสสหายของพวกเราหลับไปแล้ว แต่เรากำลังจะไปปลุกให้เขาตื่น”</verse>
				<verse number="12">พวกสาวกทูลว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ถ้าเขาหลับอยู่ เขาก็จะมีอาการดีขึ้น”</verse>
				<verse number="13">พระเยซูตรัสถึงการตายของลาซารัส แต่พวกสาวกคิดว่าพระองค์ตรัสถึงการนอนหลับพักผ่อน</verse>
				<verse number="14">ดังนั้นพระเยซูจึงตรัสกับพวกเขาตรงๆ ว่า “ลาซารัสตายแล้ว</verse>
				<verse number="15">และเพราะเห็นแก่พวกท่านเราจึงยินดีที่เราไม่ได้อยู่ที่นั่นเพื่อท่านจะได้เชื่อ อย่างไรก็ดี ให้พวกเราไปหาเขากันเถิด”</verse>
				<verse number="16">โธมัสที่เรียกว่า “ดิดุโมส ” จึงพูดกับเพื่อนสาวกว่า “ให้เราไปด้วยกันกับพระองค์เพื่อจะได้ตายกับพระองค์”</verse>
				<verse number="17">เมื่อพระเยซูเสด็จมาถึงก็พบว่าเขาเอาลาซารัสไปไว้ในอุโมงค์ฝังศพสี่วันแล้ว</verse>
				<verse number="18">หมู่บ้านเบธานีอยู่ใกล้กรุงเยรูซาเล็ม คือห่างกันประมาณสามกิโลเมตร</verse>
				<verse number="19">พวกยิวหลายคนมาหามารธาและมารีย์เพื่อปลอบโยนเรื่องน้องชาย</verse>
				<verse number="20">เมื่อมารธารู้ข่าวว่าพระเยซูกำลังเสด็จมา นางก็ออกไปต้อนรับพระองค์ แต่มารีย์นั่งอยู่ในบ้าน</verse>
				<verse number="21">มารธาทูลพระเยซูว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ถ้าพระองค์อยู่ที่นี่ น้องชายของข้าพระองค์ก็คงไม่ตาย</verse>
				<verse number="22">แต่ข้าพระองค์ก็ทราบว่าไม่ว่าสิ่งใดที่พระองค์ทูลขอจากพระเจ้าในเวลานี้ พระเจ้าก็จะประทานแก่พระองค์”</verse>
				<verse number="23">พระเยซูตรัสกับนางว่า “ลาซารัสจะเป็นขึ้นมาอีก”</verse>
				<verse number="24">มารธาทูลพระองค์ว่า “ข้าพระองค์ทราบว่าเขาจะเป็นขึ้นในวันสุดท้ายเมื่อคนทั้งปวงจะเป็นขึ้นมา”</verse>
				<verse number="25">พระเยซูตรัสกับนางว่า “เราเป็นชีวิตและการเป็นขึ้นจากตาย คนที่วางใจในเราจะมีชีวิตอีกแม้ว่าเขาจะตายไป</verse>
				<verse number="26">และทุกคนที่มีชีวิตและวางใจในเราจะไม่ตายเลย เธอเชื่ออย่างนี้ไหม?”</verse>
				<verse number="27">มารธาทูลพระองค์ว่า “เชื่อ องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์เชื่อว่าพระองค์เป็นพระคริสต์พระบุตรของพระเจ้าที่เสด็จมาในโลก”</verse>
				<verse number="28">เมื่อทูลอย่างนี้แล้ว มารธาก็กลับไปเรียกมารีย์น้องสาว กระซิบว่า “อาจารย์เสด็จมาแล้วและทรงเรียกเธอ”</verse>
				<verse number="29">เมื่อมารีย์ได้ยิน ก็รีบลุกขึ้นไปเฝ้าพระองค์</verse>
				<verse number="30">ขณะนั้นพระเยซูยังไม่ได้เสด็จเข้าไปในหมู่บ้าน แต่ยังอยู่ที่ที่มารธาพบพระองค์นั้น</verse>
				<verse number="31">เมื่อพวกยิวกำลังปลอบโยนมารีย์อยู่ที่บ้าน พวกเขาเห็นมารีย์รีบลุกขึ้นเดินออกไป พวกเขาจึงตามไป นึกว่านางจะไปร้องไห้ที่อุโมงค์ฝังศพ</verse>
				<verse number="32">เมื่อมารีย์มาถึงที่ที่พระเยซูประทับอยู่และเห็นพระองค์แล้ว จึงกราบลงที่พระบาทของพระองค์ทูลว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ถ้าพระองค์อยู่ที่นี่ น้องชายของข้าพระองค์ก็คงไม่ตาย”</verse>
				<verse number="33">เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นมารีย์ร้องไห้ และพวกยิวที่ตามมาก็ร้องไห้ด้วย พระองค์สะเทือนพระทัยและทรงเป็นทุกข์</verse>
				<verse number="34">พระองค์ตรัสว่า “พวกท่านเอาศพของเขาไปไว้ที่ไหน?” พวกเขาทูลพระองค์ว่า “ท่านเจ้าข้า เชิญมาดูเถิด”</verse>
				<verse number="35">พระเยซูทรงกันแสง</verse>
				<verse number="36">พวกยิวจึงกล่าวว่า “ดูสิว่าท่านรักเขาเพียงไร”</verse>
				<verse number="37">แต่บางคนก็พูดว่า “ท่านผู้นี้ทำให้คนตาบอดมองเห็น จะทำให้คนนี้ไม่ตายไม่ได้หรือ?”</verse>
				<verse number="38">พระเยซูสะเทือนพระทัยอีก จึงเสด็จมาถึงอุโมงค์ฝังศพ อุโมงค์นั้นเป็นถ้ำ มีหินก้อนหนึ่งวางปิดปากอุโมงค์ไว้</verse>
				<verse number="39">พระเยซูตรัสว่า “จงเอาหินออกเสีย” มารธาพี่สาวของคนตายจึงทูลพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ศพคงจะมีกลิ่นเหม็นแล้ว เพราะว่าน้องตายมาสี่วันแล้ว”</verse>
				<verse number="40">พระเยซูตรัสกับนางว่า “เราบอกเธอแล้วไม่ใช่หรือว่า ถ้าเธอเชื่อ ก็จะได้เห็นความยิ่งใหญ่ของพระเจ้า?”</verse>
				<verse number="41">พวกเขาจึงเอาหินออก พระเยซูแหงนพระพักตร์ขึ้นตรัสว่า “ข้าแต่พระบิดา ข้าพระองค์ขอบพระคุณพระองค์ที่พระองค์โปรดฟังข้าพระองค์</verse>
				<verse number="42">ข้าพระองค์ทราบว่าพระองค์ทรงฟังข้าพระองค์อยู่เสมอ แต่ที่ข้าพระองค์กล่าวอย่างนี้ก็เพราะเห็นแก่ฝูงชนที่ยืนอยู่ที่นี่ เพื่อพวกเขาจะได้เชื่อว่าพระองค์ทรงใช้ข้าพระองค์มา”</verse>
				<verse number="43">เมื่อตรัสอย่างนั้นแล้ว พระองค์ทรงร้องเสียงดังว่า “ลาซารัส ออกมาเถิด”</verse>
				<verse number="44">คนตายนั้นก็ออกมา มีผ้าพันมือและเท้า และที่หน้าก็มีผ้าพันอยู่ด้วย พระเยซูตรัสกับพวกเขาว่า “จงแกะผ้าที่พันออกแล้วปล่อยเขาเถิด”</verse>
				<verse number="45">ดังนั้นเมื่อพวกยิวหลายคนที่มาหามารีย์เห็นการกระทำของพระเยซูก็วางใจในพระองค์</verse>
				<verse number="46">แต่บางคนไปหาพวกฟาริสีเล่าเหตุการณ์ที่พระเยซูทรงทำให้เขาฟัง</verse>
				<verse number="47">ฉะนั้นพวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกฟาริสีก็เรียกประชุมสมาชิกสภาแล้วพูดกันว่า “เราจะทำอย่างไรกันดี เพราะว่าชายคนนี้ทำหมายสำคัญมากมาย?</verse>
				<verse number="48">ถ้าเราปล่อยให้เขาทำอย่างนี้ต่อไป ทุกคนก็จะเชื่อถือเขา แล้วพวกโรมันก็จะมาทำลายทั้งพระวิหารและชาติของเรา”</verse>
				<verse number="49">แต่คนหนึ่งในพวกเขาที่ชื่อคายาฟาสซึ่งเป็นมหาปุโรหิตในปีนั้น กล่าวกับพวกเขาว่า “พวกท่านช่างไม่เข้าใจอะไรเลย</verse>
				<verse number="50">ไม่รู้หรือว่าเป็นการดีสำหรับพวกท่านที่จะมีคนหนึ่งตายเพื่อประชาชน แทนที่จะให้คนทั้งชาติต้องพินาศ”</verse>
				<verse number="51">เขาไม่ได้กล่าวอย่างนั้นตามความคิดของเขาเอง แต่เพราะเหตุที่เขาเป็นมหาปุโรหิตประจำการในปีนั้น เขาจึงกล่าวเป็นคำพยากรณ์ว่าพระเยซูจะสิ้นพระชนม์แทนชนชาตินั้น</verse>
				<verse number="52">และไม่ใช่แทนชาติยิวเท่านั้น แต่เพื่อรวบรวมลูกพระเจ้าที่กระจัดกระจายให้รวมเข้าเป็นหนึ่งเดียว</verse>
				<verse number="53">นับตั้งแต่วันนั้นพวกเขาจึงวางแผนที่จะฆ่าพระองค์</verse>
				<verse number="54">เพราะฉะนั้นพระเยซูจึงไม่เสด็จไปมาท่ามกลางพวกยิวอย่างเปิดเผยอีก แต่เสด็จออกจากที่นั่นไปยังถิ่นที่อยู่ใกล้ถิ่นทุรกันดาร ถึงเมืองหนึ่งชื่อเอฟราอิม และประทับอยู่ที่นั่นกับพวกสาวก</verse>
				<verse number="55">ขณะนั้นใกล้จะถึงเทศกาลปัสกาของพวกยิวแล้ว มีชาวชนบทจำนวนมากขึ้นไปที่กรุงเยรูซาเล็มก่อนเทศกาลปัสกาเพื่อชำระตัว</verse>
				<verse number="56">เมื่อพวกเขาชุมนุมกันอยู่ในบริเวณพระวิหาร พวกเขาก็มองหาพระเยซูพูดกันว่า “คิดอย่างไร พระองค์จะไม่เสด็จมาในงานเทศกาลนี้หรือ?”</verse>
				<verse number="57">พวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกฟาริสีก็ออกคำสั่งว่า หากใครรู้ว่าพระองค์อยู่ที่ไหน ให้มาบอกพวกเขาเพื่อจะได้ไปจับพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ก่อนปัสกาหกวัน พระเยซูเสด็จมาถึงหมู่บ้านเบธานีซึ่งเป็นที่อยู่ของลาซารัสผู้ที่พระองค์ทรงให้เป็นขึ้นจากตาย</verse>
				<verse number="2">พวกเขาจัดงานเลี้ยงพระองค์ มารธาก็ปรนนิบัติอยู่ และลาซารัสก็เป็นคนหนึ่งที่ร่วมรับประทานอาหารกับพระองค์</verse>
				<verse number="3">มารีย์เอาน้ำมันหอมนารดาบริสุทธิ์หนักประมาณครึ่งกิโลกรัม ซึ่งมีราคาแพงมากมาชโลมพระบาทพระเยซู และเอาผมเช็ดพระบาทของพระองค์ เรือนก็หอมฟุ้งไปด้วยกลิ่นน้ำมันนั้น</verse>
				<verse number="4">แต่สาวกคนหนึ่งของพระองค์ชื่อยูดาสอิสคาริโอท (คนที่จะทรยศพระองค์) พูดว่า</verse>
				<verse number="5">“ทำไมไม่เอาน้ำมันนั้นไปขายได้เงินสักสามร้อยเดนาริอัน แล้วแจกให้กับคนจน?”</verse>
				<verse number="6">เขาพูดอย่างนั้นไม่ใช่เพราะเขาเอาใจใส่คนจน แต่เพราะเขาเป็นหัวขโมย เขาถือกระเป๋าเก็บเงินและยักยอกเงินที่ใส่ไว้ในนั้นไป</verse>
				<verse number="7">พระเยซูตรัสว่า “อย่าห้ามนางเลย ให้นางเก็บน้ำมันนี้ไว้จนถึงวันฝังศพของเรา</verse>
				<verse number="8">เพราะว่ามีคนจนอยู่กับพวกท่านเสมอ แต่เราจะไม่อยู่กับท่านเสมอ”</verse>
				<verse number="9">พวกยิวจำนวนมากรู้ว่าพระองค์ประทับที่นั่นจึงมาเฝ้าพระองค์ ไม่ใช่มาเพราะพระเยซูเท่านั้น แต่เพื่อจะเห็นลาซารัสคนที่พระองค์ทรงให้เป็นขึ้นมาจากตายด้วย</verse>
				<verse number="10">ดังนั้นพวกหัวหน้าปุโรหิตจึงคิดจะฆ่าลาซารัสด้วย</verse>
				<verse number="11">เพราะลาซารัสเป็นต้นเหตุที่ทำให้พวกยิวหลายคนแยกตัวไปและวางใจในพระเยซู</verse>
				<verse number="12">วันรุ่งขึ้น เมื่อมหาชนที่มาร่วมงานเทศกาลนั้นได้ยินว่าพระเยซูเสด็จมาถึงกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="13">พวกเขาก็ถือทางอินทผลัมพากันออกไปต้อนรับพระองค์ร้องว่า “โฮซันนา ขอให้พระองค์ผู้เสด็จมาในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า คือ พระมหากษัตริย์แห่งอิสราเอล ทรงพระเจริญ ”</verse>
				<verse number="14">และพระเยซูทรงพบลูกลาตัวหนึ่ง จึงทรงลานั้นดังคำที่เขียนไว้ว่า</verse>
				<verse number="15">“ธิดาแห่งศิโยนเอ๋ย อย่ากลัวเลย จงดู กษัตริย์ของเธอเสด็จมา ประทับบนลูกลา”</verse>
				<verse number="16">ทีแรกพวกสาวกของพระองค์ไม่เข้าใจเหตุการณ์นั้น แต่หลังจากพระเยซูทรงรับพระเกียรติแล้ว เขาจึงระลึกได้ว่ามีคำเช่นนั้นเขียนไว้กล่าวถึงพระองค์ และพวกเขาเองเคยทำอย่างนั้นถวายพระองค์</verse>
				<verse number="17">ฝูงชนที่อยู่กับพระองค์เมื่อครั้งพระองค์ทรงเรียกลาซารัสออกมาจากอุโมงค์ฝังศพ และให้เป็นขึ้นมาจากตายนั้น ก็เป็นพยานในสิ่งที่เขาทั้งหลายได้ยินและได้เห็น</verse>
				<verse number="18">เหตุที่ฝูงชนพากันไปหาพระองค์ ก็เพราะเขาได้ยินว่าพระองค์ทรงทำหมายสำคัญนั้น</verse>
				<verse number="19">พวกฟาริสีจึงพูดกันว่า “เห็นไหม? เราทำอะไรไม่ได้เลย ดูซิ โลกตามเขาไปหมดแล้ว”</verse>
				<verse number="20">ในบรรดาคนที่ขึ้นไปนมัสการที่งานเทศกาลนั้นมีพวกกรีกอยู่ด้วย</verse>
				<verse number="21">พวกเขาไปหาฟีลิปซึ่งมาจากหมู่บ้านเบธไซดาในแคว้นกาลิลี แล้วพูดกับเขาว่า “ท่านเจ้าข้า เราอยากจะเห็นพระเยซู”</verse>
				<verse number="22">ฟีลิปจึงไปบอกอันดรูว์ แล้วอันดรูว์กับฟีลิปไปทูลพระเยซู</verse>
				<verse number="23">และพระเยซูตรัสตอบพวกเขาว่า “ถึงเวลาแล้วที่บุตรมนุษย์จะได้รับพระเกียรติ</verse>
				<verse number="24">เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า ถ้าเมล็ดข้าวไม่ได้ตกลงดินและตายไป ก็จะคงอยู่เมล็ดเดียว แต่ถ้าตายไปแล้วก็จะงอกขึ้นเกิดผลมาก</verse>
				<verse number="25">คนที่รักชีวิตตัวเองต้องเสียชีวิต และคนที่เกลียดชังชีวิตตัวเองในโลกนี้จะรักษาชีวิตนั้นไว้นิรันดร์</verse>
				<verse number="26">ถ้าใครจะปรนนิบัติเรา คนนั้นต้องตามเรามา และเราอยู่ที่ไหน ผู้ปรนนิบัติของเราจะอยู่ที่นั่นด้วย ถ้าใครปรนนิบัติเรา พระบิดาจะประทานเกียรติแก่ผู้นั้น</verse>
				<verse number="27">“เดี๋ยวนี้ใจของเราเป็นทุกข์ จะให้เราพูดอย่างไร? ‘ข้าแต่พระบิดา ขอทรงช่วยข้าพระองค์ให้พ้นจากช่วงเวลานี้ ’ อย่างนั้นหรือ? แต่เพื่อจุดประสงค์นี้เอง เราจึงมาถึงช่วงเวลานี้</verse>
				<verse number="28">ข้าแต่พระบิดา ขอพระองค์ทรงให้พระนามของพระองค์รับพระเกียรติ” แล้วก็มีพระสุรเสียงดังมาจากฟ้าว่า “เราให้รับเกียรติแล้ว และเราจะให้รับเกียรติอีก”</verse>
				<verse number="29">ฝูงชนที่ยืนอยู่ที่นั่นได้ยินเสียงนั้นก็พูดกันว่าฟ้าร้อง คนอื่นๆ ว่า “ทูตสวรรค์องค์หนึ่งกล่าวกับพระองค์”</verse>
				<verse number="30">พระเยซูตรัสตอบว่า “เสียงนี้เกิดขึ้นเพื่อพวกท่าน ไม่ใช่เพื่อเรา</verse>
				<verse number="31">เดี๋ยวนี้การพิพากษามาถึงโลกนี้แล้ว เดี๋ยวนี้ผู้ครองโลกนี้จะถูกกำจัดออกไป</verse>
				<verse number="32">เมื่อเราถูกยกขึ้นจากแผ่นดินโลกแล้ว เราจะชักนำทุกคนให้มาหาเรา”</verse>
				<verse number="33">พระองค์ตรัสอย่างนั้นเพื่อแสดงว่าพระองค์จะสิ้นพระชนม์อย่างไร</verse>
				<verse number="34">ฝูงชนจึงทูลพระองค์ว่า “เราทราบจากธรรมบัญญัติว่า พระคริสต์จะอยู่เป็นนิตย์ ท่านพูดได้อย่างไรว่า ‘บุตรมนุษย์จะต้องถูกยกขึ้น?’ บุตรมนุษย์นั้นคือใคร?”</verse>
				<verse number="35">พระเยซูตรัสกับพวกเขาว่า “ความสว่างจะอยู่ท่ามกลางพวกท่านอีกหน่อยหนึ่ง เมื่อยังมีความสว่างอยู่ก็จงเดินไปเถิด เพื่อที่ว่าความมืดจะได้ตามท่านไม่ทัน คนที่เดินอยู่ในความมืดย่อมไม่รู้ว่าตนไปทางไหน</verse>
				<verse number="36">ขณะที่พวกท่านมีความสว่าง จงวางใจในความสว่างนั้น เพื่อจะได้เป็นลูกของความสว่าง” เมื่อพระเยซูตรัสอย่างนั้นแล้วก็ทรงจากไป และทรงซ่อนพระองค์ให้พ้นจากพวกเขา</verse>
				<verse number="37">ถึงแม้ว่าพระองค์ทรงทำหมายสำคัญมากมายหลายอย่างให้เขาเห็น พวกเขาก็ยังไม่วางใจในพระองค์</verse>
				<verse number="38">ทั้งนี้เพื่อจะสำเร็จตามคำของอิสยาห์ผู้เผยพระวจนะที่ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ใครจะเชื่อสิ่งที่เราประกาศ? และพระกรของพระเจ้าทรงสำแดงแก่ใคร?”</verse>
				<verse number="39">เพราะเหตุนี้ พวกเขาจึงเชื่อวางใจไม่ได้ เพราะอิสยาห์กล่าวไว้อีกว่า</verse>
				<verse number="40">“พระองค์ทรงปิดตาของพวกเขา และทำใจของเขาให้แข็งกระด้างไป เกรงว่าพวกเขาจะเห็นด้วยตา และเข้าใจด้วยจิตใจ และหันกลับมา ให้เรารักษาเขาให้หาย”</verse>
				<verse number="41">อิสยาห์กล่าวอย่างนี้ เพราะว่าท่านเห็นพระสิริของพระองค์และกล่าวถึงพระองค์</verse>
				<verse number="42">อย่างไรก็ดี แม้แต่ในพวกเจ้าหน้าที่เองก็มีหลายคนวางใจในพระองค์ แต่พวกเขาไม่ยอมรับพระองค์อย่างเปิดเผยเพราะกลัวพวกฟาริสี เขากลัวว่าจะถูกขับออกจากธรรมศาลา</verse>
				<verse number="43">เพราะว่าพวกเขารักการชมของมนุษย์ มากกว่าการชมของพระเจ้า</verse>
				<verse number="44">และพระเยซูทรงประกาศว่า “คนที่วางใจเรานั้นไม่ได้วางใจในเราเอง แต่วางใจในพระองค์ผู้ทรงใช้เรามา</verse>
				<verse number="45">และคนที่เห็นเราก็เห็นผู้ทรงใช้เรามา</verse>
				<verse number="46">เราเข้ามาในโลกเป็นความสว่าง เพื่อทุกคนที่วางใจในเราจะไม่อยู่ในความมืด</verse>
				<verse number="47">เราไม่พิพากษาคนที่ได้ยินถ้อยคำของเราและไม่ทำตาม เพราะว่าเราไม่ได้มาเพื่อจะพิพากษาโลก แต่มาเพื่อจะช่วยโลกให้รอด</verse>
				<verse number="48">ถ้าใครไม่ยอมรับเราและไม่รับคำของเรา จะมีสิ่งหนึ่งพิพากษาเขา คำที่เรากล่าวแล้วนั่นแหละจะพิพากษาเขาในวันสุดท้าย</verse>
				<verse number="49">เพราะเราไม่ได้กล่าวตามใจเราเอง แต่พระบิดาผู้ทรงใช้เรามาเป็นผู้บัญชาเราว่าจะกล่าวอะไรหรือพูดอะไร</verse>
				<verse number="50">เรารู้ว่าพระบัญญัติของพระองค์นั้นเป็นชีวิตนิรันดร์ เพราะฉะนั้นสิ่งที่เราพูดนั้น เราก็พูดตามที่พระบิดาทรงบอกเรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ก่อนถึงงานเทศกาลปัสกา พระเยซูทรงทราบว่าถึงเวลาแล้วที่พระองค์จะทรงจากโลกนี้ไปหาพระบิดา พระองค์ทรงรักบรรดาคนของพระองค์ที่อยู่ในโลกนี้ พระองค์ทรงรักเขาทั้งหลายจนถึงที่สุด</verse>
				<verse number="2">ขณะเมื่อรับประทานอาหารเย็นอยู่นั้น (มารได้ดลใจยูดาสบุตรของซีโมนอิสคาริโอทให้ทรยศพระองค์แล้ว)</verse>
				<verse number="3">พระเยซูทรงทราบว่าพระบิดาประทานทุกสิ่งไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์ และทรงทราบว่าพระองค์มาจากพระเจ้าและจะไปหาพระเจ้า</verse>
				<verse number="4">พระองค์ทรงลุกจากการเสวยอาหาร ทรงถอดฉลองพระองค์ออกวางไว้ และทรงเอาผ้าเช็ดตัวคาดเอวของพระองค์</verse>
				<verse number="5">แล้วทรงเทน้ำลงในอ่างและทรงเอาน้ำล้างเท้าของพวกสาวก และทรงเช็ดด้วยผ้าที่ทรงคาดเอวไว้นั้น</verse>
				<verse number="6">เมื่อพระองค์ทรงมาถึงซีโมนเปโตร เขาทูลพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์จะทรงล้างเท้าของข้าพระองค์หรือ?”</verse>
				<verse number="7">พระเยซูตรัสตอบเขาว่า “สิ่งที่เราทำในขณะนี้ท่านยังไม่รู้เรื่อง แต่ภายหลังท่านจะเข้าใจ”</verse>
				<verse number="8">เปโตรทูลพระองค์ว่า “พระองค์จะทรงล้างเท้าของข้าพระองค์ไม่ได้เด็ดขาด” พระเยซูตรัสตอบเขาว่า “ถ้าเราไม่ล้างท่านแล้ว ท่านจะมีส่วนในเราไม่ได้”</verse>
				<verse number="9">ซีโมนเปโตรทูลพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ไม่เพียงแต่เท้าของข้าพระองค์เท่านั้น แต่ขอโปรดล้างทั้งมือและศีรษะด้วย”</verse>
				<verse number="10">พระเยซูตรัสกับเขาว่า “คนที่อาบน้ำแล้วไม่จำเป็นต้องชำระกายอีก ล้างแต่เท้าเท่านั้น เพราะสะอาดหมดทั้งตัวแล้ว พวกท่านก็สะอาดแล้วแต่ไม่ใช่ทุกคน”</verse>
				<verse number="11">เพราะพระองค์ทรงทราบว่าใครจะทรยศพระองค์ เพราะเหตุนี้พระองค์จึงตรัสว่า “ไม่ใช่ทุกคนในพวกท่านสะอาด”</verse>
				<verse number="12">เมื่อพระองค์ทรงล้างเท้าของพวกเขาแล้ว พระองค์ก็ทรงฉลองพระองค์แล้วประทับลงตรัสกับเขาว่า “พวกท่านเข้าใจสิ่งที่เราทำกับท่านหรือไม่?</verse>
				<verse number="13">พวกท่านเรียกเราว่าพระอาจารย์และองค์พระผู้เป็นเจ้า ท่านเรียกถูกแล้ว เพราะเราเป็นอย่างนั้น</verse>
				<verse number="14">เพราะฉะนั้นถ้าเราผู้เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าและพระอาจารย์ยังล้างเท้าของพวกท่าน ท่านก็ควรจะล้างเท้าของกันและกันด้วย</verse>
				<verse number="15">เพราะว่าเราวางแบบอย่างแก่พวกท่านแล้ว เพื่อให้ท่านทำเหมือนอย่างที่เราทำกับท่านด้วย</verse>
				<verse number="16">เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า บ่าวจะเป็นใหญ่กว่านายไม่ได้ และทูตจะเป็นใหญ่กว่าคนที่ใช้เขาไปก็ไม่ได้</verse>
				<verse number="17">เมื่อพวกท่านรู้อย่างนี้แล้วและประพฤติตาม ท่านก็เป็นสุข</verse>
				<verse number="18">เราไม่ได้พูดถึงพวกท่านทุกคน เรารู้จักคนที่เราเลือกไว้แล้ว แต่จะต้องเป็นจริงตามข้อพระคัมภีร์ที่ว่า ‘คนที่รับประทานอาหารของเรายกส้นเท้าใส่เรา’</verse>
				<verse number="19">เราบอกพวกท่านตอนนี้ก่อนที่เรื่องนี้จะเกิดขึ้น เพื่อว่าเมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นแล้วท่านจะได้เชื่อว่าเราเป็นผู้นั้น</verse>
				<verse number="20">เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า ใครรับคนที่เราใช้ไป คนนั้นก็รับเราด้วย และใครรับเรา คนนั้นก็รับพระองค์ผู้ทรงใช้เรามา ”</verse>
				<verse number="21">เมื่อพระเยซูตรัสอย่างนั้นแล้ว พระองค์ก็ทรงเป็นทุกข์ในพระทัย และตรัสเป็นพยานว่า “เราบอกความจริงกับท่านว่า คนหนึ่งในพวกท่านจะทรยศเรา”</verse>
				<verse number="22">พวกสาวกจึงมองหน้ากันและสงสัยว่าคนที่พระองค์ตรัสถึงนั้นคือใคร</verse>
				<verse number="23">สาวกที่พระเยซูทรงรักเอนกายอยู่ใกล้พระองค์</verse>
				<verse number="24">ซีโมนเปโตรจึงพยักหน้าให้เขาทูลถามพระองค์ว่า คนที่พระองค์ตรัสถึงนั้นคือใคร</verse>
				<verse number="25">ขณะที่ยังเอนกายอยู่ใกล้พระเยซู สาวกคนนั้นก็ทูลถามพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า คนนั้นเป็นใคร?”</verse>
				<verse number="26">พระองค์ตรัสตอบว่า “เป็นคนที่เราจะเอาขนมปังนี้จิ้มส่งให้” เมื่อพระองค์ทรงเอาขนมปังนั้นจิ้มแล้วก็ทรงยื่นให้กับยูดาสบุตรของซีโมนอิสคาริโอท</verse>
				<verse number="27">เมื่อยูดาสกินขนมปังนั้นแล้ว ซาตาน ก็เข้าไปสิงในตัวเขา พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า “ท่านจะทำอะไรก็จงทำเร็วๆ”</verse>
				<verse number="28">ไม่มีใครในบรรดาคนที่เอนกายร่วมโต๊ะอาหารที่รู้ว่าทำไมพระองค์ถึงตรัสกับเขาอย่างนั้น</verse>
				<verse number="29">บางคนคิดว่าเพราะยูดาสถือกระเป๋าเก็บเงิน พระองค์จึงตรัสบอกเขาว่า “จงไปซื้อสิ่งที่เราต้องการสำหรับงานเทศกาลนี้” หรือตรัสบอกเขาว่า เขาควรจะให้อะไรแก่คนจน</verse>
				<verse number="30">เพราะฉะนั้นหลังจากยูดาสรับขนมปังชิ้นนั้นแล้วเขาก็ออกไปทันที ขณะนั้นเป็นเวลากลางคืน</verse>
				<verse number="31">เมื่อเขาออกไปแล้ว พระเยซูจึงตรัสว่า “เดี๋ยวนี้บุตรมนุษย์ได้รับเกียรติแล้ว และพระเจ้าทรงได้รับพระเกียรติเพราะบุตรมนุษย์</verse>
				<verse number="32">ถ้าพระเจ้าทรงได้รับพระเกียรติเพราะบุตรมนุษย์ พระเจ้าก็จะทรงให้บุตรมนุษย์มีเกียรติในตัวเองและจะทรงให้มีเกียรติเดี๋ยวนี้</verse>
				<verse number="33">ลูกทั้งหลายเอ๋ย เราจะอยู่กับพวกท่านอีกหน่อยเดียวเท่านั้น ท่านจะเสาะหาเรา และอย่างที่เราพูดกับพวกยิวและตอนนี้เราก็พูดกับท่านด้วย คือ ‘ที่ที่เรากำลังจะไปนั้น พวกท่านไปไม่ได้’</verse>
				<verse number="34">เราให้บัญญัติใหม่ไว้กับพวกท่าน คือให้รักซึ่งกันและกัน เรารักพวกท่านมาแล้วอย่างไร ท่านก็จงรักกันและกันด้วยอย่างนั้น</verse>
				<verse number="35">ถ้าท่านรักกันและกัน ดังนี้แหละทุกคนก็จะรู้ว่าท่านเป็นสาวกของเรา”</verse>
				<verse number="36">ซีโมนเปโตรทูลพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์จะเสด็จไปที่ไหน?” พระเยซูตรัสตอบเขาว่า “ที่ที่เราจะไปนั้น ท่านจะตามเราไปเดี๋ยวนี้ไม่ได้ แต่ท่านจะตามไปภายหลัง”</verse>
				<verse number="37">เปโตรทูลพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ทำไมข้าพระองค์ถึงตามพระองค์ไปเดี๋ยวนี้ไม่ได้? ข้าพระองค์จะสละชีวิตเพื่อพระองค์”</verse>
				<verse number="38">พระเยซูตรัสตอบว่า “ท่านจะสละชีวิตของท่านเพื่อเราหรือ? เราบอกความจริงกับท่านว่า ก่อนไก่ขัน ท่านจะปฏิเสธเราสามครั้ง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">“อย่าให้ใจของพวกท่านเป็นทุกข์เลย พวกท่านวางใจในพระเจ้า จงวางใจในเราด้วย</verse>
				<verse number="2">ในพระนิเวศของพระบิดาเรามีที่อยู่มากมาย ถ้าไม่มีเราคงบอกท่านแล้ว เพราะเราไปจัดเตรียมที่ไว้สำหรับพวกท่าน</verse>
				<verse number="3">เมื่อเราไปจัดเตรียมที่ไว้สำหรับท่านแล้ว เราจะกลับมาอีกและรับท่านไปอยู่กับเรา เพื่อว่าเราอยู่ที่ไหนพวกท่านจะได้อยู่ที่นั่นด้วย</verse>
				<verse number="4">และท่านรู้จักทางที่เราจะไปนั้น”</verse>
				<verse number="5">โธมัสทูลพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า พวกข้าพระองค์ไม่ทราบว่าพระองค์จะเสด็จไปที่ไหน พวกข้าพระองค์จะรู้จักทางนั้นได้อย่างไร?”</verse>
				<verse number="6">พระเยซูตรัสกับเขาว่า “เราเป็นทางนั้น เป็นความจริง และเป็นชีวิต ไม่มีใครมาถึงพระบิดาได้นอกจากจะมาทางเรา</verse>
				<verse number="7">ถ้าพวกท่านรู้จักเราแล้ว ท่านก็จะรู้จักพระบิดาของเราด้วย ตั้งแต่นี้ไปท่านก็จะรู้จักพระองค์และได้เห็นพระองค์”</verse>
				<verse number="8">ฟีลิปทูลพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอสำแดงพระบิดาให้พวกข้าพระองค์เห็น ก็พอใจข้าพระองค์แล้ว”</verse>
				<verse number="9">พระเยซูตรัสกับเขาว่า “ฟีลิป เราอยู่กับท่านนานถึงขนาดนี้แล้วท่านยังไม่รู้จักเราอีกหรือ? คนที่ได้เห็นเราก็ได้เห็นพระบิดา ท่านจะพูดได้อย่างไรอีกว่า ‘ขอสำแดงพระบิดาให้พวกข้าพระองค์เห็น?’</verse>
				<verse number="10">ท่านไม่เชื่อหรือว่าเราอยู่ในพระบิดาและพระบิดาทรงอยู่ในเรา? คำซึ่งเรากล่าวกับพวกท่านนั้น เราไม่ได้กล่าวตามใจชอบ แต่พระบิดาผู้สถิตอยู่ในเราทรงทำพระราชกิจของพระองค์</verse>
				<verse number="11">จงเชื่อเราว่าเราอยู่ในพระบิดาและพระบิดาทรงอยู่ในเรา หรือมิฉะนั้นก็จงเชื่อเพราะกิจการเหล่านั้น</verse>
				<verse number="12">“เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า คนที่วางใจในเราจะทำกิจการที่เราทำนั้นด้วย และเขาจะทำกิจที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นอีก เพราะว่าเราจะไปหาพระบิดาของเรา</verse>
				<verse number="13">สิ่งใดที่พวกท่านขอในนามของเรา เราจะทำสิ่งนั้น เพื่อว่าพระบิดาจะทรงได้รับเกียรติอันยิ่งใหญ่ทางพระบุตร</verse>
				<verse number="14">สิ่งใดที่พวกท่านขอในนามของเรา เราจะทำสิ่งนั้น</verse>
				<verse number="15">“ถ้าพวกท่านรักเรา ท่านก็จะประพฤติตามบัญญัติของเรา</verse>
				<verse number="16">เราจะทูลขอพระบิดา และพระองค์จะประทานผู้ช่วยอีกผู้หนึ่งให้กับพวกท่าน เพื่อจะอยู่กับท่านตลอดไป</verse>
				<verse number="17">คือพระวิญญาณแห่งความจริงซึ่งโลกรับไว้ไม่ได้ เพราะมองไม่เห็นและไม่รู้จักพระองค์ พวกท่านรู้จักพระองค์เพราะพระองค์สถิตอยู่กับท่าน และจะประทับอยู่ท่ามกลางท่าน</verse>
				<verse number="18">“เราจะไม่ละทิ้งพวกท่านไว้ให้เป็นลูกกำพร้า เราจะมาหาท่าน</verse>
				<verse number="19">อีกหน่อยหนึ่งโลกก็จะไม่เห็นเรา แต่พวกท่านจะเห็นเรา เพราะเรามีชีวิตอยู่ พวกท่านก็จะมีชีวิตอยู่ด้วย</verse>
				<verse number="20">ในวันนั้นท่านจะรู้ว่าเราอยู่ในพระบิดา และพวกท่านอยู่ในเราและเราอยู่ในท่าน</verse>
				<verse number="21">ใครที่มีบัญญัติของเราและประพฤติตามบัญญัติเหล่านั้น คนนั้นเป็นคนที่รักเรา และคนที่รักเรานั้นพระบิดาของเราจะทรงรักเขา และเราจะรักเขาและจะสำแดงตัวให้ปรากฏแก่เขา”</verse>
				<verse number="22">ยูดาส (ไม่ใช่อิสคาริโอท) ทูลพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ทำไมพระองค์ถึงสำแดงพระองค์แก่พวกข้าพระองค์ แต่ไม่สำแดงแก่โลก?”</verse>
				<verse number="23">พระองค์ตรัสตอบเขาว่า “ถ้าใครรักเรา คนนั้นจะประพฤติตามคำของเรา และพระบิดาจะทรงรักเขา แล้วเราทั้งสองจะมาหาเขาและจะอยู่กับเขา</verse>
				<verse number="24">คนที่ไม่รักเราก็ไม่ประพฤติตามคำของเรา และคำที่พวกท่านได้ยินนี้ไม่ใช่คำของเรา แต่เป็นของพระบิดาผู้ทรงใช้เรามา</verse>
				<verse number="25">“เรากล่าวคำเหล่านี้กับพวกท่านขณะที่เรายังอยู่กับท่าน</verse>
				<verse number="26">แต่องค์ผู้ช่วยคือพระวิญญาณบริสุทธิ์ซึ่งพระบิดาจะทรงใช้มาในนามของเรานั้นจะทรงสอนพวกท่านทุกสิ่ง และจะทำให้ระลึกถึงทุกสิ่งที่เรากล่าวกับท่านแล้ว</verse>
				<verse number="27">เรามอบสันติสุขไว้กับพวกท่าน สันติสุขของเราที่ให้กับท่านนั้น เราไม่ได้ให้อย่างที่โลกให้ อย่าให้ใจของท่านเป็นทุกข์ อย่ากลัวเลย</verse>
				<verse number="28">พวกท่านได้ยินเรากล่าวกับท่านว่า ‘เราจะจากไปและจะกลับมาหาท่าน’ ถ้าพวกท่านรักเรา ท่านก็จะชื่นชมยินดีที่เราไปหาพระบิดา เพราะพระบิดาทรงยิ่งใหญ่กว่าเรา</verse>
				<verse number="29">และเราก็บอกพวกท่านแล้วตอนนี้ก่อนที่มันจะเกิดขึ้น เพื่อว่าเมื่อมันเกิดขึ้นแล้วท่านจะได้เชื่อ</verse>
				<verse number="30">เราจะไม่สนทนากับพวกท่านนานอย่างนี้อีก เพราะว่าผู้ครองโลกกำลังจะมา ผู้นั้นไม่มีสิทธิอำนาจอะไรเหนือเรา</verse>
				<verse number="31">แต่เราทำตามที่พระบิดาทรงบัญชาเรา เพื่อโลกจะได้รู้ว่าเรารักพระบิดา ลุกขึ้น ให้เราไปกันเถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">“เราเป็นเถาองุ่นแท้ และพระบิดาของเราทรงเป็นผู้ดูแลรักษา</verse>
				<verse number="2">แขนงทุกแขนงในเราที่ไม่ออกผล พระองค์ก็ทรงตัดทิ้งเสีย และแขนงทุกแขนงที่ออกผล พระองค์ก็ทรงลิด เพื่อให้ออกผลมากขึ้น</verse>
				<verse number="3">พวกท่านได้รับการชำระให้สะอาด แล้วด้วยถ้อยคำที่เรากล่าวกับท่าน</verse>
				<verse number="4">จงติดสนิทอยู่กับเราและเราติดสนิทอยู่กับพวกท่าน แขนงจะออกผลเองไม่ได้นอกจากจะติดสนิทอยู่กับเถา พวกท่านก็เช่นเดียวกันจะเกิดผลไม่ได้นอกจากจะติดสนิทอยู่กับเรา</verse>
				<verse number="5">เราเป็นเถาองุ่น พวกท่านเป็นแขนง คนที่ติดสนิทอยู่กับเราและเราติดสนิทอยู่กับเขา คนนั้นจะเกิดผลมาก เพราะว่าถ้าแยกจากเราแล้วพวกท่านจะทำสิ่งใดไม่ได้เลย</verse>
				<verse number="6">ถ้าใครไม่ได้ติดสนิทอยู่กับเรา คนนั้นก็ต้องถูกตัดทิ้งเสียเหมือนแขนง แล้วก็เหี่ยวแห้งไป และถูกเก็บเอาไปเผาไฟ</verse>
				<verse number="7">ถ้าพวกท่านติดสนิทอยู่กับเราและถ้อยคำของเราติดสนิทอยู่กับท่านแล้ว ท่านจะขอสิ่งใดที่ท่านปรารถนาก็จะได้สิ่งนั้น</verse>
				<verse number="8">พระบิดาของเราทรงได้รับพระเกียรติเพราะเหตุนี้ คือเมื่อพวกท่านเกิดผลมากและเป็นสาวกของเรา</verse>
				<verse number="9">พระบิดาทรงรักเราอย่างไร เราก็รักพวกท่านอย่างนั้น จงติดสนิทอยู่กับความรักของเรา</verse>
				<verse number="10">ถ้าพวกท่านประพฤติตามบัญญัติของเรา ท่านก็จะติดสนิทอยู่กับความรักของเรา เหมือนอย่างที่เราประพฤติตามบัญญัติของพระบิดาและติดสนิทอยู่กับความรักของพระองค์</verse>
				<verse number="11">เราบอกสิ่งเหล่านี้กับพวกท่านแล้ว เพื่อให้ความยินดีของเราอยู่ในท่าน และให้ความยินดีของท่านเต็มเปี่ยม</verse>
				<verse number="12">“บัญญัติของเราคือให้พวกท่านรักกันและกัน เหมือนอย่างที่เรารักท่าน</verse>
				<verse number="13">ไม่มีใครมีความรักยิ่งใหญ่กว่านี้ คือการสละชีวิตเพื่อมิตรสหายของตน</verse>
				<verse number="14">ถ้าพวกท่านประพฤติตามที่เราสั่ง ท่านก็จะเป็นมิตรสหายของเรา</verse>
				<verse number="15">เราจะไม่เรียกพวกท่านว่าบ่าวอีก เพราะบ่าวไม่ทราบว่านายทำอะไร แต่เราเรียกท่านว่ามิตรสหาย เพราะว่าทุกสิ่งที่เราได้ยินจากพระบิดา เราสำแดงแก่พวกท่านแล้ว</verse>
				<verse number="16">ท่านไม่ได้เลือกเรา แต่เราเลือกพวกท่านและแต่งตั้งท่านให้ไปเกิดผลและเพื่อให้ผลของท่านคงอยู่ เพื่อว่าเมื่อพวกท่านทูลขอสิ่งใดจากพระบิดาในนามของเรา พระองค์จะประทานสิ่งนั้นแก่ท่าน</verse>
				<verse number="17">สิ่งที่เราสั่งพวกท่านไว้ก็คือ จงรักกันและกัน</verse>
				<verse number="18">“ถ้าโลกนี้เกลียดชังพวกท่าน ก็จงรู้ว่าโลกเกลียดชังเราก่อน</verse>
				<verse number="19">ถ้าพวกท่านเป็นของโลก โลกก็ย่อมจะรักคนที่เป็นของโลกเอง แต่เพราะท่านไม่ได้เป็นของโลก คือเราเลือกท่านออกจากโลก เพราะเหตุนี้ โลกจึงเกลียดชังท่าน</verse>
				<verse number="20">จงระลึกถึงคำที่เรากล่าวกับพวกท่านแล้วว่า ‘บ่าวไม่ได้เป็นใหญ่กว่านาย’ ถ้าพวกเขาข่มเหงเรา เขาก็จะข่มเหงพวกท่านด้วย ถ้าเขาปฏิบัติตามคำของเรา พวกเขาก็จะปฏิบัติตามคำของพวกท่านด้วย</verse>
				<verse number="21">แต่เขาจะทำทุกสิ่งเหล่านี้แก่พวกท่านเพราะนามของเรา เพราะเขาไม่รู้จักผู้ทรงใช้เรามา</verse>
				<verse number="22">ถ้าเราไม่ได้มาสั่งสอนพวกเขา เขาก็คงจะไม่มีบาป แต่เดี๋ยวนี้พวกเขาไม่มีข้อแก้ตัวในเรื่องบาปของเขา</verse>
				<verse number="23">คนที่เกลียดชังเราก็เกลียดชังพระบิดาของเราด้วย</verse>
				<verse number="24">ถ้าในท่ามกลางพวกเขา เราไม่ได้ทำสิ่งซึ่งไม่มีคนอื่นทำเลย พวกเขาก็จะไม่มีบาป แต่เดี๋ยวนี้เขาเห็นและเกลียดชังทั้งตัวเราและพระบิดาของเรา</verse>
				<verse number="25">ทั้งนี้ก็เพื่อจะได้เป็นจริงตามที่เขียนไว้ในพระคัมภีร์ของเขาที่ว่า ‘เขาเกลียดชังเราโดยไม่มีสาเหตุ’</verse>
				<verse number="26">แต่เมื่อองค์ผู้ช่วยเสด็จมา ซึ่งเป็นผู้ที่เราจะใช้จากพระบิดามาหาพวกท่าน คือพระวิญญาณแห่งความจริงซึ่งมาจากพระบิดานั้น พระองค์จะทรงเป็นพยานให้เรา</verse>
				<verse number="27">และพวกท่านก็จะเป็นพยานด้วย เพราะว่าท่านอยู่กับเราตั้งแต่แรกแล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">“เราบอกสิ่งเหล่านี้กับพวกท่านก็เพื่อไม่ให้ท่านท้อถอย</verse>
				<verse number="2">เขาทั้งหลายจะไล่ท่านออกจากธรรมศาลา อันที่จริงวันนั้นจะมาถึง เมื่อทุกคนที่ประหารชีวิตของพวกท่านจะคิดว่าเขากำลังปรนนิบัติพระเจ้า</verse>
				<verse number="3">เขาจะทำอย่างนั้นเพราะไม่รู้จักพระบิดาและไม่รู้จักเรา</verse>
				<verse number="4">แต่เหตุที่เราบอกสิ่งเหล่านี้ให้ท่านฟังก็เพื่อว่าเมื่อถึงเวลาของพวกเขา ท่านจะได้ระลึกว่าเราบอกท่านไว้แล้ว “เราไม่ได้บอกเรื่องนี้กับพวกท่านแต่แรก เพราะว่าเรายังอยู่กับท่าน</verse>
				<verse number="5">แต่ตอนนี้เรากำลังจะไปหาผู้ทรงใช้เรามา และไม่มีใครในพวกท่านถามเราว่า ‘จะไปที่ไหน?’</verse>
				<verse number="6">แต่เพราะเราบอกเรื่องนี้กับพวกท่าน จิตใจของท่านจึงมีแต่ความทุกข์</verse>
				<verse number="7">อย่างไรก็ตามเราจะบอกความจริงกับพวกท่าน คือการที่เราจากไปนั้นก็เพื่อประโยชน์ของท่าน เพราะถ้าเราไม่ไป องค์ผู้ช่วยก็จะไม่เสด็จมาหาพวกท่าน แต่ถ้าเราไปแล้ว เราก็จะใช้พระองค์มาหาท่าน</verse>
				<verse number="8">เมื่อพระองค์เสด็จมาแล้ว พระองค์จะทรงทำให้โลกรู้แจ้งในเรื่องความบาป ความชอบธรรม และการพิพากษา</verse>
				<verse number="9">ในเรื่องความบาปนั้น คือเพราะพวกเขาไม่วางใจในเรา</verse>
				<verse number="10">ในเรื่องความชอบธรรมนั้น คือเพราะเราไปหาพระบิดา และพวกท่านจะไม่เห็นเราอีก</verse>
				<verse number="11">ในเรื่องการพิพากษานั้น คือเพราะผู้ครองโลกนี้ถูกพิพากษาแล้ว</verse>
				<verse number="12">“เรายังมีอีกหลายสิ่งที่จะบอกกับพวกท่าน แต่ตอนนี้ท่านยังรับไม่ไหว</verse>
				<verse number="13">เมื่อพระวิญญาณแห่งความจริงเสด็จมาแล้ว พระองค์จะนำพวกท่านไปสู่ความจริงทั้งมวล เพราะพระองค์จะไม่ตรัสโดยพลการ แต่พระองค์จะตรัสสิ่งที่พระองค์ทรงได้ยิน และพระองค์จะทรงแจ้งแก่พวกท่านถึงสิ่งต่างๆ ที่จะเกิดขึ้น</verse>
				<verse number="14">พระองค์จะทรงให้เราได้รับเกียรติ เพราะว่าพระองค์จะทรงเอาสิ่งที่เป็นของเรามาแจ้งแก่พวกท่าน</verse>
				<verse number="15">ทุกสิ่งที่พระบิดาทรงมีนั้นเป็นของเรา เพราะเหตุนี้ เราจึงกล่าวว่า พระวิญญาณทรงเอาสิ่งที่เป็นของเรานั้นมาแจ้งแก่พวกท่าน</verse>
				<verse number="16">“อีกหน่อยพวกท่านจะไม่เห็นเรา และต่อไปอีกหน่อย พวกท่านก็จะเห็นเรา”</verse>
				<verse number="17">สาวกของพระองค์บางคนพูดกันว่า “พระองค์หมายความว่าอะไรที่ตรัสกับเราว่า ‘อีกหน่อยพวกท่านจะไม่เห็นเรา และต่อไปอีกหน่อยพวกท่านก็จะเห็นเรา’ และ ‘เพราะเราไปถึงพระบิดา’”</verse>
				<verse number="18">พวกเขาพูดกันว่า “ ‘อีกหน่อย’ นั้นหมายความว่าอะไร? เราไม่ทราบว่า ‘อีกหน่อย’ ที่พระองค์ตรัสนั้น หมายความว่าอะไร”</verse>
				<verse number="19">พระเยซูทรงทราบว่าพวกเขาอยากทูลถามพระองค์ พระองค์จึงตรัสกับเขาว่า “พวกท่านถามกันอยู่หรือว่าเราหมายความว่าอะไรที่พูดว่า ‘อีกหน่อยพวกท่านจะไม่เห็นเรา และต่อไปอีกหน่อยพวกท่านก็จะเห็นเรา?’</verse>
				<verse number="20">เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า ท่านจะร้องไห้และคร่ำครวญ แต่โลกจะชื่นชมยินดี พวกท่านจะเป็นทุกข์ แต่ความทุกข์ของท่านจะกลับกลายเป็นความชื่นชมยินดี</verse>
				<verse number="21">เมื่อผู้หญิงจะคลอดบุตร นางก็มีแต่ความทุกข์เพราะถึงกำหนด แต่เมื่อคลอดบุตรแล้ว นางก็ไม่คิดถึงความเจ็บปวดนั้นเลย เพราะมีความชื่นชมยินดีที่คนหนึ่งเกิดมาในโลก</verse>
				<verse number="22">ดังนั้นขณะนี้พวกท่านจึงมีความทุกข์ แต่เราจะมาหาท่านอีก และใจของท่านจะชื่นชมยินดี และจะไม่มีใครช่วงชิงความชื่นชมยินดีไปจากท่านได้</verse>
				<verse number="23">ในวันนั้นพวกท่านจะไม่ถามอะไรเราอีก เราบอกความจริงกับพวกท่านว่า ถ้าท่านขอสิ่งใดจากพระบิดาในนามของเรา พระองค์จะประทานสิ่งนั้นแก่ท่าน</verse>
				<verse number="24">จนบัดนี้พวกท่านก็ยังไม่ได้ขอสิ่งใดในนามของเรา จงขอเถิดแล้วจะได้ เพื่อความชื่นชมยินดีของท่านจะมีเต็มเปี่ยม</verse>
				<verse number="25">“เราพูดเรื่องนี้กับพวกท่านโดยใช้เรื่องเปรียบเทียบ วันนั้นจะมาถึงเมื่อเราจะไม่พูดกับท่านโดยใช้เรื่องเปรียบเทียบอีก แต่จะบอกท่านถึงเรื่องพระบิดาอย่างแจ่มแจ้ง</verse>
				<verse number="26">ในวันนั้นพวกท่านจะทูลขอในนามของเรา และเราจะไม่บอกท่านว่าเราจะอ้อนวอนพระบิดาเพื่อท่าน</verse>
				<verse number="27">เพราะว่าพระบิดาเองก็ทรงรักพวกท่าน เพราะท่านรักเราและเชื่อว่าเรามาจากพระเจ้า</verse>
				<verse number="28">เรามาจากพระบิดาและเข้ามาในโลกแล้ว เราจะจากโลกนี้ไปหาพระบิดาอีก”</verse>
				<verse number="29">พวกสาวกของพระองค์ทูลว่า “ตอนนี้พระองค์ตรัสอย่างแจ่มแจ้ง ไม่ได้ตรัสโดยใช้เรื่องเปรียบเทียบ</verse>
				<verse number="30">ตอนนี้พวกข้าพระองค์รู้แล้วว่าพระองค์ทรงทราบทุกสิ่ง และไม่จำเป็นที่ใครจะทูลถามพระองค์อีก เพราะเหตุนี้พวกข้าพระองค์จึงเชื่อว่าพระองค์ทรงมาจากพระเจ้า”</verse>
				<verse number="31">พระเยซูตรัสตอบพวกเขาว่า “ตอนนี้พวกท่านเชื่อแล้วหรือ?</verse>
				<verse number="32">นี่แน่ะ วันนั้นจะมา และเวลานั้นก็มาถึงแล้ว ที่พวกท่านจะต้องกระจัดกระจายไปยังที่อยู่ของท่านแต่ละคนและจะทิ้งเราไว้คนเดียว แต่เราไม่ได้อยู่คนเดียว เพราะพระบิดาสถิตอยู่กับเรา</verse>
				<verse number="33">เราบอกเรื่องนี้กับพวกท่าน เพื่อท่านจะได้มีสันติสุขในเรา ในโลกนี้ท่านจะประสบความทุกข์ยาก แต่จงมีใจกล้าเถิด เพราะว่าเราชนะโลกแล้ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">เมื่อพระเยซูตรัสอย่างนั้นแล้ว พระองค์ก็แหงนพระพักตร์ขึ้นดูฟ้าและตรัสว่า “ข้าแต่พระบิดา ถึงเวลาแล้ว ขอโปรดให้พระบุตรของพระองค์ได้รับเกียรติ เพื่อพระบุตรจะได้ถวายพระเกียรติแด่พระองค์</verse>
				<verse number="2">ดังที่พระองค์โปรดให้พระบุตรมีสิทธิอำนาจเหนือมนุษย์ทั้งสิ้น เพื่อให้พระบุตรประทานชีวิตนิรันดร์แก่คนที่พระองค์ทรงมอบแก่พระบุตรนั้น</verse>
				<verse number="3">และนี่แหละคือชีวิตนิรันดร์ คือการที่พวกเขารู้จักพระองค์ ผู้ทรงเป็นพระเจ้าเที่ยงแท้องค์เดียว และรู้จักพระเยซูคริสต์ที่พระองค์ทรงใช้มา</verse>
				<verse number="4">ข้าพระองค์ถวายพระเกียรติแด่พระองค์ในโลก เพราะข้าพระองค์ทำกิจที่พระองค์ทรงให้ข้าพระองค์ทำนั้นสำเร็จแล้ว</verse>
				<verse number="5">บัดนี้ข้าแต่พระบิดา ขอโปรดให้ข้าพระองค์ได้รับเกียรติต่อพระพักตร์ของพระองค์ คือเกียรติที่ข้าพระองค์มีร่วมกับพระองค์ก่อนที่โลกนี้มีมา</verse>
				<verse number="6">“ข้าพระองค์สำแดงพระนามของพระองค์ แก่บรรดาคนที่พระองค์ประทานแก่ข้าพระองค์จากโลก คนเหล่านั้นเป็นของพระองค์แล้ว และพระองค์ประทานพวกเขาแก่ข้าพระองค์ และเขาได้ปฏิบัติตามพระดำรัสของพระองค์แล้ว</verse>
				<verse number="7">บัดนี้พวกเขารู้ว่าทุกสิ่งที่พระองค์ประทานแก่ข้าพระองค์นั้นมาจากพระองค์</verse>
				<verse number="8">เพราะว่าพระดำรัสที่พระองค์ตรัสแก่ข้าพระองค์นั้น ข้าพระองค์ให้พวกเขาแล้วและเขารับไว้ และรู้แน่ว่าข้าพระองค์มาจากพระองค์ และเชื่อแล้วว่าพระองค์ทรงใช้ข้าพระองค์มา</verse>
				<verse number="9">ข้าพระองค์อธิษฐานเพื่อพวกเขา ข้าพระองค์ไม่ได้อธิษฐานเพื่อโลก แต่เพื่อคนเหล่านั้นที่พระองค์ประทานแก่ข้าพระองค์ เพราะว่าเขาเป็นของพระองค์</verse>
				<verse number="10">ทุกคนที่เป็นของข้าพระองค์ก็เป็นของพระองค์ และทุกคนที่เป็นของพระองค์ก็เป็นของข้าพระองค์ และข้าพระองค์ได้รับเกียรติในตัวพวกเขา</verse>
				<verse number="11">บัดนี้ข้าพระองค์จะไม่อยู่ในโลกนี้อีก แต่พวกเขายังอยู่ในโลกนี้ และข้าพระองค์กำลังจะไปหาพระองค์ ข้าแต่พระบิดาผู้บริสุทธิ์ ขอพระองค์ทรงพิทักษ์รักษาบรรดาคนที่พระองค์ประทานแก่ข้าพระองค์ไว้โดยพระนามของพระองค์ เพื่อเขาจะเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเหมือนอย่างข้าพระองค์กับพระองค์</verse>
				<verse number="12">เมื่อข้าพระองค์ยังอยู่กับพวกเขา ข้าพระองค์ก็พิทักษ์รักษาเขา ผู้ซึ่งพระองค์ประทานแก่ข้าพระองค์ไว้โดยพระนามของพระองค์ และข้าพระองค์ปกป้องพวกเขาไว้ และไม่มีใครในพวกเขาพินาศนอกจากลูกแห่งความพินาศ เพื่อให้เป็นจริงตามข้อพระคัมภีร์</verse>
				<verse number="13">แต่บัดนี้ข้าพระองค์กำลังจะไปหาพระองค์ ข้าพระองค์กล่าวถึงสิ่งเหล่านี้ในโลก เพื่อให้เขาได้รับความชื่นชมยินดีของข้าพระองค์อย่างเต็มเปี่ยม</verse>
				<verse number="14">ข้าพระองค์มอบพระดำรัสของพระองค์ให้แก่พวกเขาแล้ว และโลกนี้เกลียดชังเขา เพราะเขาไม่ใช่ของโลก เหมือนอย่างที่ข้าพระองค์ไม่ใช่ของโลก</verse>
				<verse number="15">ข้าพระองค์ไม่ได้ขอให้พระองค์เอาพวกเขาออกไปจากโลก แต่ขอให้ปกป้องเขาไว้ให้พ้นจากมารร้าย</verse>
				<verse number="16">พวกเขาไม่ใช่ของโลก เหมือนอย่างที่ข้าพระองค์ไม่ใช่ของโลก</verse>
				<verse number="17">ขอทรงแยกพวกเขาให้บริสุทธิ์ ด้วยความจริง พระวจนะของพระองค์เป็นความจริง</verse>
				<verse number="18">พระองค์ทรงใช้ข้าพระองค์มาในโลกอย่างไร ข้าพระองค์ก็ใช้พวกเขาไปในโลกอย่างนั้น</verse>
				<verse number="19">ข้าพระองค์แยกตัวให้บริสุทธิ์เพราะเห็นแก่เขาทั้งหลาย เพื่อให้เขารับการแยกให้บริสุทธิ์ด้วยความจริง</verse>
				<verse number="20">“ข้าพระองค์ไม่ได้อธิษฐานเพื่อคนเหล่านี้พวกเดียว แต่เพื่อทุกคนที่วางใจในข้าพระองค์เพราะถ้อยคำของพวกเขา</verse>
				<verse number="21">เพื่อพวกเขาจะได้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ดังเช่นพระองค์ผู้เป็นพระบิดาสถิตในข้าพระองค์และข้าพระองค์ในพระองค์ เพื่อพวกเขาจะได้อยู่ในพระองค์และในข้าพระองค์ด้วย เพื่อโลกจะได้เชื่อว่าพระองค์ทรงใช้ข้าพระองค์มา</verse>
				<verse number="22">เกียรติซึ่งพระองค์ประทานแก่ข้าพระองค์นั้น ข้าพระองค์มอบให้แก่พวกเขา เพื่อพวกเขาจะได้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ดังเช่นพระองค์กับข้าพระองค์</verse>
				<verse number="23">ข้าพระองค์อยู่ในพวกเขาและพระองค์ทรงอยู่ในข้าพระองค์ เพื่อพวกเขาจะได้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันอย่างสมบูรณ์ เพื่อโลกจะได้รู้ว่าพระองค์ทรงใช้ข้าพระองค์มา และพระองค์ทรงรักพวกเขาเหมือนอย่างที่พระองค์ทรงรักข้าพระองค์</verse>
				<verse number="24">ข้าแต่พระบิดา ข้าพระองค์ปรารถนาให้คนเหล่านั้นที่พระองค์ประทานแก่ข้าพระองค์ อยู่กับข้าพระองค์ในที่ที่ข้าพระองค์อยู่นั้น เพื่อพวกเขาจะได้เห็นศักดิ์ศรีของข้าพระองค์ซึ่งพระองค์ประทานแก่ข้าพระองค์ เพราะพระองค์ทรงรักข้าพระองค์ก่อนที่จะทรงสร้างโลก</verse>
				<verse number="25">ข้าแต่พระบิดาผู้ทรงธรรม โลกนี้ไม่รู้จักพระองค์ แต่ข้าพระองค์รู้จักพระองค์ และคนเหล่านี้รู้ว่าพระองค์ทรงใช้ข้าพระองค์มา</verse>
				<verse number="26">ข้าพระองค์ทำให้พวกเขารู้จักพระนามของพระองค์ และจะทำให้เขารู้อีก เพื่อความรักที่พระองค์ทรงรักข้าพระองค์นั้นจะอยู่ในเขา และข้าพระองค์อยู่ในเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">เมื่อพระเยซูตรัสอย่างนี้แล้ว พระองค์ก็เสด็จออกไปกับพวกสาวกของพระองค์ ข้ามห้วยขิดโรนไปยังสวนแห่งหนึ่ง พระองค์เสด็จเข้าไปในสวนนั้นกับพวกสาวก</verse>
				<verse number="2">ยูดาสคนที่จะทรยศพระองค์ก็รู้จักสวนนั้นด้วย เพราะว่าพระเยซูกับพวกสาวกเคยมาพบกันที่นั่นบ่อยๆ</verse>
				<verse number="3">ยูดาสนำพวกทหารโรมันกับเจ้าหน้าที่มาจากพวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกฟาริสี พวกเขาถือโคมถือไต้และอาวุธไปที่นั่นด้วย</verse>
				<verse number="4">พระเยซูทรงทราบทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับพระองค์ พระองค์จึงเสด็จออกไปถามเขาว่า “พวกท่านมาหาใคร?”</verse>
				<verse number="5">เขาทูลตอบพระองค์ว่า “มาหาเยซูชาวนาซาเร็ธ” พระเยซูตรัสกับพวกเขาว่า “เราเป็นผู้นั้น” ยูดาสคนที่ทรยศพระองค์ก็ยืนอยู่กับคนเหล่านั้น</verse>
				<verse number="6">เมื่อพระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “เราเป็นผู้นั้น” เขาก็ถอยหลังและล้มลงที่ดิน</verse>
				<verse number="7">พระองค์ตรัสถามเขาอีกว่า “พวกท่านมาหาใคร?” เขาทูลตอบว่า “มาหาเยซูชาวนาซาเร็ธ”</verse>
				<verse number="8">พระเยซูตรัสตอบว่า “เราบอกท่านแล้วว่าเราเป็นผู้นั้น ถ้าท่านตามหาเราก็จงปล่อยคนเหล่านี้ไปเถิด”</verse>
				<verse number="9">ทั้งนี้เพื่อให้เป็นจริงตามพระดำรัสที่พระองค์ตรัสว่า “คนเหล่านั้นซึ่งพระองค์ประทานแก่ข้าพระองค์ไม่ได้เสียไปสักคนเดียว”</verse>
				<verse number="10">ซีโมนเปโตรมีดาบจึงชักออกฟันทาสคนหนึ่งของมหาปุโรหิตถูกหูข้างขวาขาด ทาสคนนั้นชื่อมัลคัส</verse>
				<verse number="11">พระเยซูตรัสกับเปโตรว่า “จงเอาดาบใส่ฝักเสีย เราจะไม่ดื่มถ้วย ที่พระบิดาประทานแก่เราหรือ?”</verse>
				<verse number="12">พวกพลทหารกับนายทหารและเจ้าหน้าที่ของพวกยิวจึงจับพระเยซูมัดไว้</verse>
				<verse number="13">แล้วพาพระองค์ไปหาอันนาสก่อน เพราะอันนาสเป็นพ่อตาของคายาฟาสซึ่งเป็นมหาปุโรหิตในปีนั้น</verse>
				<verse number="14">คายาฟาสคนนี้แหละที่แนะนำพวกยิวว่า ควรให้คนหนึ่งตายแทนประชาชน</verse>
				<verse number="15">ซีโมนเปโตรกับสาวกอีกคนหนึ่งติดตามพระเยซูไป แต่เพราะสาวกคนนั้นรู้จักกับมหาปุโรหิต เขาจึงเข้าไปกับพระเยซูจนถึงลานบ้านของมหาปุโรหิต</verse>
				<verse number="16">แต่เปโตรยืนอยู่ข้างนอกริมประตู สาวกอีกคนหนึ่งนั้นที่รู้จักกับมหาปุโรหิตจึงออกไปพูดกับหญิงที่เฝ้าประตูแล้วพาเปโตรเข้าไป</verse>
				<verse number="17">ผู้หญิงคนที่เฝ้าประตูถามเปโตรว่า “ท่านก็เป็นคนหนึ่งในพวกสาวกของคนนั้นด้วยไม่ใช่หรือ?” เขาตอบว่า “ไม่ใช่”</verse>
				<verse number="18">พวกทาสกับเจ้าหน้าที่ก็ยืนอยู่ที่นั่น เอาถ่านมาก่อไฟเพราะอากาศหนาว แล้วก็ยืนผิงไฟกัน เปโตรก็ยืนผิงไฟอยู่กับเขาด้วย</verse>
				<verse number="19">มหาปุโรหิตก็ถามพระเยซูถึงพวกสาวกของพระองค์และคำสอนของพระองค์</verse>
				<verse number="20">พระเยซูตรัสตอบท่านว่า “เรากล่าวให้โลกฟังโดยเปิดเผย เราสั่งสอนเสมอทั้งในธรรมศาลาและในบริเวณพระวิหารที่พวกยิวเคยชุมนุมกัน เราไม่ได้สอนสิ่งใดอย่างลับๆ เลย</verse>
				<verse number="21">ท่านถามเราทำไม? จงถามคนที่ฟังเราว่า เราพูดอะไรกับพวกเขา เขารู้ว่าเราสอนอะไร”</verse>
				<verse number="22">เมื่อพระองค์ตรัสอย่างนั้นแล้ว เจ้าหน้าที่คนหนึ่งที่ยืนอยู่ที่นั่นก็ตบพระพักตร์พระเยซูแล้วพูดว่า “เจ้าตอบมหาปุโรหิตอย่างนั้นหรือ?”</verse>
				<verse number="23">พระเยซูตรัสตอบเขาว่า “ถ้าเราพูดผิดก็จงเป็นพยานในสิ่งที่ผิดนั้น แต่ถ้าเราพูดถูก ท่านตบเราทำไม?”</verse>
				<verse number="24">อันนาสจึงให้พาพระเยซูซึ่งถูกมัดอยู่ไปหาคายาฟาสมหาปุโรหิต</verse>
				<verse number="25">ขณะนั้นซีโมนเปโตรกำลังยืนผิงไฟอยู่ คนพวกนั้นถามเปโตรว่า “เจ้าก็เป็นสาวกของคนนั้นด้วยไม่ใช่หรือ?” เปโตรปฏิเสธว่า “ไม่ใช่”</verse>
				<verse number="26">ทาสคนหนึ่งของมหาปุโรหิต ซึ่งเป็นญาติกับคนที่เปโตรฟันหูขาดก็ถามว่า “ข้าเห็นเจ้ากับคนนั้นในสวนไม่ใช่หรือ?”</verse>
				<verse number="27">เปโตรปฏิเสธอีกครั้งหนึ่ง และในทันใดนั้นไก่ก็ขัน</verse>
				<verse number="28">แล้วพวกเขาก็พาพระเยซูออกจากบ้านของคายาฟาสไปยังกองบัญชาการปรีโทเรียม ขณะนั้นเป็นเวลาเช้าตรู่ พวกเขาเองไม่ได้เข้าไปในกองบัญชาการปรีโทเรียมนั้น เพื่อไม่ให้เป็นมลทินและจะได้กินปัสกาได้</verse>
				<verse number="29">ปีลาตจึงออกมาหาพวกเขา แล้วถามว่า “พวกท่านมีเรื่องอะไรมาฟ้องคนนี้?”</verse>
				<verse number="30">พวกเขาตอบท่านว่า “ถ้าเขาไม่ใช่ผู้ร้าย เราก็คงจะไม่มอบตัวเขาไว้กับท่าน”</verse>
				<verse number="31">ปีลาตกล่าวกับเขาว่า “พวกท่านจงเอาคนนี้ไปพิพากษาตามกฎหมายของท่านเถิด” พวกยิวจึงเรียนท่านว่า “กฎหมายห้ามเราประหารชีวิตคนหนึ่งคนใด”</verse>
				<verse number="32">ทั้งนี้เพื่อให้เป็นจริงตามพระดำรัสของพระเยซูที่ตรัสไว้ว่าพระองค์จะสิ้นพระชนม์อย่างไร</verse>
				<verse number="33">ปีลาตจึงเข้าไปในกองบัญชาการปรีโทเรียมอีก และเรียกพระเยซูมาแล้วถามว่า “เจ้าเป็นกษัตริย์ของพวกยิวหรือ?”</verse>
				<verse number="34">พระเยซูตรัสตอบว่า “ท่านถามอย่างนั้นตามความเข้าใจของท่านเอง หรือว่าคนอื่นบอกท่านถึงเรื่องของเรา?”</verse>
				<verse number="35">ปีลาตทูลตอบว่า “เราเป็นยิวหรือ? ชนชาติของเจ้าเองและพวกหัวหน้าปุโรหิตมอบเจ้าไว้กับเรา เจ้าทำผิดอะไร?”</verse>
				<verse number="36">พระเยซูตรัสตอบว่า “ราชอำนาจของเราไม่ได้เป็นของโลกนี้ ถ้าราชอำนาจของเรามาจากโลกนี้ คนของเราก็คงจะต่อสู้ไม่ให้เราถูกมอบไว้ในมือของพวกยิว แต่ราชอำนาจของเราไม่ได้มาจากโลกนี้”</verse>
				<verse number="37">ปีลาตจึงพูดกับพระองค์ว่า “ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็เป็นกษัตริย์น่ะซี” พระเยซูตรัสตอบว่า “ท่านพูดว่าเราเป็นกษัตริย์ เพราะเหตุนี้เราจึงเกิดมาและเข้ามาในโลก เพื่อเป็นพยานให้กับสัจจะ ทุกคนที่อยู่ฝ่ายสัจจะย่อมฟังเสียงของเรา”</verse>
				<verse number="38">ปีลาตทูลถามพระองค์ว่า “สัจจะคืออะไร?” เมื่อถามอย่างนั้นแล้วปีลาตก็ออกไปหาพวกยิวอีก และบอกเขาว่า “เราไม่เห็นว่าคนนั้นมีความผิด</verse>
				<verse number="39">แต่พวกท่านมีธรรมเนียมให้เราปล่อยคนหนึ่งให้แก่ท่านในเทศกาลปัสกา ท่านอยากให้เราปล่อยกษัตริย์ของพวกยิวหรือ?”</verse>
				<verse number="40">พวกเขาร้องตอบว่า “อย่าปล่อยคนนี้ แต่ให้ปล่อยบารับบัส” บารับบัสนั้นเป็นผู้ก่อการร้าย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ปีลาตจึงให้เอาพระเยซูไปโบยตี</verse>
				<verse number="2">และพวกทหารก็เอาหนามสานเป็นมงกุฎสวมพระเศียรของพระองค์ และให้พระองค์สวมเสื้อสีม่วง</verse>
				<verse number="3">แล้วพวกเขาก็มาหาพระองค์ทูลว่า “ข้าแต่กษัตริย์ของพวกยิว ขอทรงพระเจริญ” แล้วพวกเขาก็ตบพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="4">ปีลาตก็ออกไปอีกและกล่าวกับพวกเขาว่า “นี่แน่ะ เราพาคนนี้ออกมามอบให้พวกท่าน เพื่อให้พวกท่านรู้ว่าเราไม่พบความผิดอะไรในตัวเขาเลย”</verse>
				<verse number="5">พระเยซูจึงเสด็จออกมา ทรงสวมมงกุฎทำด้วยหนามและทรงสวมเสื้อสีม่วง ปีลาตกล่าวกับพวกเขาว่า “คนนี้ไงล่ะ”</verse>
				<verse number="6">เมื่อพวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกเจ้าหน้าที่เห็นพระองค์ พวกเขาก็ร้องอื้ออึงว่า “ตรึงเขาเสีย ตรึงเขาเสีย” ปีลาตกล่าวกับเขาว่า “พวกท่านจงพาเขาไปตรึงเอาเอง เพราะเราไม่เห็นว่าเขามีความผิดเลย”</verse>
				<verse number="7">พวกยิวตอบท่านว่า “เรามีกฎหมาย และตามกฎหมายนั้นเขาสมควรตาย เพราะเขาตั้งตัวเป็นพระบุตรของพระเจ้า”</verse>
				<verse number="8">เมื่อปีลาตได้ยินอย่างนั้นท่านก็ตกใจกลัวมากขึ้น</verse>
				<verse number="9">ท่านเข้าไปในกองบัญชาการปรีโทเรียมอีกและทูลถามพระเยซูว่า “เจ้ามาจากไหน?” แต่พระเยซูไม่ตรัสตอบอะไร</verse>
				<verse number="10">ปีลาตจึงทูลถามพระองค์ว่า “เจ้าจะไม่พูดกับเราหรือ? เจ้าไม่รู้หรือว่าเรามีสิทธิอำนาจที่จะปล่อยเจ้า และมีอำนาจที่จะตรึงเจ้าที่กางเขนได้?”</verse>
				<verse number="11">พระเยซูตรัสตอบว่า “ท่านจะไม่มีสิทธิอำนาจเหนือเรานอกจากจะประทานแก่ท่านจากเบื้องบน เพราะเหตุนี้คนที่มอบเราไว้กับท่านจึงมีความผิดมากกว่าท่าน”</verse>
				<verse number="12">ตั้งแต่นั้นปีลาตก็หาโอกาสที่จะปล่อยพระองค์ แต่พวกยิวร้องอื้ออึงว่า “ถ้าท่านปล่อยชายคนนี้ ท่านก็ไม่ใช่มิตรของซีซาร์ ทุกคนที่ตั้งตัวเป็นกษัตริย์ก็ต่อต้านซีซาร์”</verse>
				<verse number="13">เมื่อปีลาตได้ยินอย่างนั้นท่านจึงพาพระเยซูออกมา แล้วนั่งบัลลังก์พิพากษาตรงที่ที่เรียกว่า ลานปูศิลา ภาษาฮีบรูเรียกว่า กับบาธา</verse>
				<verse number="14">วันนั้นเป็นวันเตรียมปัสกา เวลาประมาณเที่ยง ท่านพูดกับพวกยิวว่า “นี่คือกษัตริย์ของพวกท่าน”</verse>
				<verse number="15">พวกเขาร้องอื้ออึงว่า “เอามันไป เอามันไป เอาไปตรึงที่กางเขน” ปีลาตพูดกับพวกเขาว่า “จะให้เราตรึงกษัตริย์ของพวกท่านหรือ?” พวกหัวหน้าปุโรหิตตอบว่า “เราไม่มีกษัตริย์อื่นนอกจากซีซาร์”</verse>
				<verse number="16">แล้วปีลาตก็มอบพระองค์ให้เขาไปตรึงที่กางเขน พวกทหารจึงพาพระเยซูไป</verse>
				<verse number="17">และพระองค์ทรงแบกกางเขนของพระองค์ไปยังที่ที่เรียกว่า กะโหลกศีรษะ ภาษาฮีบรูเรียกว่า กลโกธา</verse>
				<verse number="18">ที่นั่นพวกเขาตรึงพระองค์ไว้ที่กางเขนพร้อมกับชายอีกสองคนคนละข้าง โดยมีพระเยซูทรงอยู่กลาง</verse>
				<verse number="19">ปีลาตให้เขียนป้ายติดไว้บนกางเขนอ่านว่า “เยซูชาวนาซาเร็ธกษัตริย์ของพวกยิว”</verse>
				<verse number="20">พวกยิวจำนวนมากได้อ่านป้ายนี้ เพราะที่ที่เขาตรึงพระเยซูนั้นอยู่ใกล้กับกรุง และป้ายนั้นเขียนเป็นภาษาฮีบรู ภาษาลาติน และภาษากรีก</verse>
				<verse number="21">พวกหัวหน้าปุโรหิตของพวกยิวจึงเรียนปีลาตว่า “อย่าเขียนว่า ‘กษัตริย์ของพวกยิว’ แต่เขียนว่า ‘คนนี้บอกว่า “เราเป็นกษัตริย์ของพวกยิว” ’ ”</verse>
				<verse number="22">ปีลาตตอบว่า “อะไรที่เราเขียนแล้วก็แล้วไป”</verse>
				<verse number="23">เมื่อพวกทหารตรึงพระเยซูไว้ที่กางเขนแล้ว พวกเขาก็เอาเสื้อของพระองค์มาแบ่งออกเป็นสี่ส่วน ให้ทหารคนละส่วน เว้นแต่เสื้อใน เสื้อในนั้นไม่มีตะเข็บ ทอเป็นผืนเดียวตลอด</verse>
				<verse number="24">เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงปรึกษากันว่า “เราอย่าฉีกแบ่งกันเลย แต่ให้เราจับฉลากกัน จะได้รู้ว่าใครจะได้เป็นเจ้าของ” ทั้งนี้เพื่อให้เป็นจริงตามข้อพระคัมภีร์ที่ว่า “เสื้อผ้าของข้าพระองค์ เขาแบ่งกัน และเสื้อของข้าพระองค์เขาจับฉลากกัน” พวกทหารทำกันอย่างนี้</verse>
				<verse number="25">คนที่ยืนอยู่ข้างกางเขนของพระเยซูนั้นมีมารดากับน้าสาวของพระองค์ มารีย์ภรรยาของเคลโอปัสและมารีย์ชาวมักดาลา</verse>
				<verse number="26">เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นมารดาของพระองค์ และสาวกคนที่พระองค์ทรงรักยืนอยู่ใกล้พระองค์ จึงตรัสกับมารดาของพระองค์ว่า “หญิงเอ๋ย นี่คือบุตรของท่าน”</verse>
				<verse number="27">แล้วพระองค์ตรัสกับสาวกคนนั้นว่า “นี่คือมารดาของท่าน” แล้วสาวกคนนั้นก็รับมารดาของพระองค์มาอยู่ในบ้านของตนตั้งแต่เวลานั้น</verse>
				<verse number="28">หลังจากนั้นพระเยซูทรงทราบว่าทุกสิ่งสำเร็จแล้ว และเพื่อให้เป็นจริงตามข้อพระคัมภีร์ พระองค์จึงตรัสว่า “เรากระหายน้ำ”</verse>
				<verse number="29">ที่นั่นมีภาชนะใส่เหล้าองุ่นเปรี้ยววางอยู่ พวกเขาจึงเอาฟองน้ำชุบเหล้าองุ่นเปรี้ยวใส่ปลายไม้หุสบ ชูขึ้นให้ถึงพระโอษฐ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="30">เมื่อพระเยซูทรงรับเหล้าองุ่นเปรี้ยวแล้ว พระองค์ตรัสว่า “สำเร็จแล้ว” และก้มพระเศียรลงสิ้นพระชนม์</verse>
				<verse number="31">วันนั้นเป็นวันเตรียม พวกยิวจึงขอปีลาตให้ทุบขาของคนที่ถูกตรึงให้หักและยกศพออกไป เพื่อไม่ให้ศพค้างอยู่ที่กางเขนในวันสะบาโต (เพราะวันสะบาโตนั้นเป็นวันใหญ่)</verse>
				<verse number="32">ดังนั้น พวกทหารจึงมาทุบขาของคนแรกและขาของอีกคนที่ถูกตรึงอยู่กับพระองค์</verse>
				<verse number="33">แต่เมื่อมาถึงพระเยซูและเห็นว่า พระองค์สิ้นพระชนม์แล้ว พวกเขาจึงไม่ได้ทุบขาของพระองค์</verse>
				<verse number="34">แต่ทหารคนหนึ่งเอาทวนแทงที่สีข้างของพระองค์ และโลหิตกับน้ำก็ไหลออกมาทันที</verse>
				<verse number="35">คนนั้นที่เห็นก็เป็นพยาน และคำพยานของเขาก็เป็นความจริง และเขาก็รู้ว่าเขาพูดความจริงเพื่อพวกท่านจะได้เชื่อ</verse>
				<verse number="36">เพราะสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นเพื่อให้เป็นจริงตามข้อพระคัมภีร์ที่ว่า “พระอัฐิ ของพระองค์จะไม่หักสักชิ้นเดียว”</verse>
				<verse number="37">และมีข้อพระคัมภีร์อีกข้อหนึ่งว่า “พวกเขาจะมองดูพระองค์ผู้ที่เขาแทง”</verse>
				<verse number="38">หลังจากนั้น โยเซฟจากอาริมาเธียซึ่งเป็นสาวกลับๆ ของพระเยซูเนื่องจากกลัวพวกยิว ก็มาขอพระศพพระเยซูจากปีลาต และปีลาตก็อนุญาต โยเซฟจึงมาอัญเชิญพระศพของพระองค์ไป</verse>
				<verse number="39">นิโคเดมัสคนที่ตอนแรกเคยไปหาพระองค์ในเวลากลางคืนนั้น ก็มา เขานำเครื่องหอมผสมคือมดยอบกับกฤษณาหนักประมาณสามสิบกิโลกรัมมาด้วย</verse>
				<verse number="40">เขาทั้งสองอัญเชิญพระศพพระเยซูมา แล้วเอาผ้าป่านกับเครื่องหอมพันพระศพนั้นตามธรรมเนียมฝังศพของพวกยิว</verse>
				<verse number="41">ในบริเวณที่พระองค์ถูกตรึงนั้นมีสวนแห่งหนึ่ง ในสวนนั้นมีอุโมงค์ฝังศพใหม่ที่ยังไม่ได้ฝังศพใครเลย</verse>
				<verse number="42">เนื่องจากวันนั้นเป็นวันเตรียมของพวกยิวและเพราะอุโมงค์นั้นอยู่ใกล้ เขาจึงบรรจุพระศพพระเยซูไว้ที่นั่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">วันอาทิตย์ เวลาเช้ามืด มารีย์ชาวมักดาลามาถึงอุโมงค์ฝังศพและเห็นว่าหินที่ปิดปากอุโมงค์นั้นถูกยกออกไปแล้ว</verse>
				<verse number="2">นางจึงวิ่งไปหาซีโมนเปโตรกับสาวกอีกคนหนึ่งที่พระเยซูทรงรักนั้นและพูดกับเขาว่า “เขาเอาองค์พระผู้เป็นเจ้าออกไปจากอุโมงค์แล้ว และเราก็ไม่รู้ว่าเขาเอาพระองค์ไปไว้ที่ไหน”</verse>
				<verse number="3">เปโตรจึงออกไปที่อุโมงค์กับสาวกคนนั้น</verse>
				<verse number="4">เขาวิ่งไปทั้งสองคน แต่สาวกคนนั้นวิ่งเร็วกว่าเปโตรจึงมาถึงอุโมงค์ก่อน</verse>
				<verse number="5">เขาก้มลงมองดูเห็นผ้าป่านวางอยู่ แต่เขาไม่ได้เข้าไปข้างใน</verse>
				<verse number="6">ซีโมนเปโตรตามมาถึงภายหลัง แล้วเข้าไปในอุโมงค์เห็นผ้าป่านวางอยู่</verse>
				<verse number="7">ส่วนผ้าพันพระเศียรของพระองค์ไม่ได้วางอยู่กับผ้าอื่น แต่พับไว้ต่างหาก</verse>
				<verse number="8">แล้วสาวกคนนั้นที่มาถึงก่อนก็ตามเข้าไปด้วย เขาเห็นและเชื่อ</verse>
				<verse number="9">แต่ขณะนั้นเขายังไม่เข้าใจข้อพระคัมภีร์ที่เขียนไว้ว่าพระองค์จะต้องเป็นขึ้นจากตาย</verse>
				<verse number="10">แล้วสาวกทั้งสองก็กลับไปยังบ้านของตน</verse>
				<verse number="11">ส่วนมารีย์ยังยืนร้องไห้อยู่นอกอุโมงค์ ขณะที่ร้องไห้อยู่นางก้มลงมองเข้าไปในอุโมงค์</verse>
				<verse number="12">และเห็นทูตสวรรค์สององค์สวมเสื้อขาวนั่งอยู่ที่ที่เขาวางพระศพพระเยซู องค์หนึ่งอยู่เบื้องพระเศียร อีกองค์หนึ่งอยู่เบื้องพระบาท</verse>
				<verse number="13">ทูตทั้งสองพูดกับมารีย์ว่า “หญิงเอ๋ย ร้องไห้ทำไม?” นางตอบว่า “เพราะเขาเอาองค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าไป และข้าพเจ้าไม่ทราบว่าเอาไปไว้ที่ไหน”</verse>
				<verse number="14">เมื่อมารีย์พูดอย่างนั้นแล้ว ก็หันกลับมาและเห็นพระเยซูทรงยืนอยู่ แต่ไม่ทราบว่าเป็นพระองค์</verse>
				<verse number="15">พระเยซูตรัสถามว่า “หญิงเอ๋ย ร้องไห้ทำไม? ตามหาใคร?” มารีย์เข้าใจว่าพระองค์เป็นคนทำสวนจึงตอบว่า “นายเจ้าข้า ถ้าท่านเอาพระองค์ไป ขอบอกให้ดิฉันรู้ว่าเอาพระองค์ไปไว้ที่ไหน ดิฉันจะได้รับพระองค์ไป”</verse>
				<verse number="16">พระเยซูตรัสกับนางว่า “มารีย์เอ๋ย” มารีย์จึงหันมาทูลพระองค์เป็นภาษาฮีบรูว่า “รับโบนี” (ซึ่งแปลว่า ท่านอาจารย์)</verse>
				<verse number="17">พระเยซูตรัสกับนางว่า “อย่าหน่วงเหนี่ยวเราไว้ เพราะเรายังไม่ได้ขึ้นไปหาพระบิดาของเรา แต่จงไปหาพวกพี่น้องของเรา และบอกเขาว่าเรากำลังจะขึ้นไปหาพระบิดาของเราและพระบิดาของพวกท่าน ไปหาพระเจ้าของเราและพระเจ้าของพวกท่าน”</verse>
				<verse number="18">มารีย์ชาวมักดาลาจึงไปบอกพวกสาวกว่า “ข้าพเจ้าเห็นองค์พระผู้เป็นเจ้าแล้ว” และนางก็เล่าให้พวกเขาฟังว่าพระองค์ตรัสคำเหล่านั้นกับนาง</verse>
				<verse number="19">ค่ำวันนั้นซึ่งเป็นวันอาทิตย์ เมื่อสาวกปิดประตูห้องที่พวกเขาอยู่เพราะกลัวพวกยิว พระเยซูก็เสด็จเข้ามาและทรงยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขาตรัสว่า “สันติสุขจงดำรงอยู่กับท่านทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="20">เมื่อพระองค์ตรัสอย่างนั้นแล้ว พระองค์ทรงให้เขาดูพระหัตถ์และสีข้างของพระองค์ เมื่อพวกสาวกเห็นองค์พระผู้เป็นเจ้าแล้วก็มีความยินดี</verse>
				<verse number="21">พระเยซูตรัสกับเขาอีกว่า “สันติสุขจงดำรงอยู่กับท่านทั้งหลาย พระบิดาทรงใช้เรามาอย่างไร เราก็ใช้พวกท่านไปอย่างนั้น”</verse>
				<verse number="22">เมื่อพระองค์ตรัสอย่างนั้นแล้วจึงทรงระบายลมหายใจเหนือพวกเขาและตรัสกับเขาว่า “จงรับพระวิญญาณบริสุทธิ์เถิด</verse>
				<verse number="23">ถ้าพวกท่านจะอภัยบาปของใคร บาปของพวกเขาก็จะได้รับการอภัย ถ้าท่านไม่อภัย บาปของใคร บาปของพวกเขาก็จะไม่ได้รับการอภัย ”</verse>
				<verse number="24">โธมัสที่เขาเรียกกันว่าดิดุโมส ซึ่งเป็นสาวกคนหนึ่งในสิบสองคนนั้น ไม่ได้อยู่กับพวกเขาเมื่อพระเยซูเสด็จมา</verse>
				<verse number="25">สาวกคนอื่นๆ จึงบอกโธมัสว่า “เราเห็นองค์พระผู้เป็นเจ้าแล้ว” แต่โธมัสตอบพวกเขาว่า “ถ้าข้าไม่เห็นรอยตะปูที่พระหัตถ์ของพระองค์ และไม่ได้เอานิ้วของข้าแยงเข้าไปที่รอยตะปูนั้น และไม่ได้เอามือของข้าแยงเข้าไปที่สีข้างของพระองค์แล้ว ข้าจะไม่เชื่อเลย”</verse>
				<verse number="26">เมื่อผ่านไปแปดวันแล้ว พวกสาวกของพระองค์อยู่ด้วยกันในบ้านนั้นอีกและโธมัสอยู่กับพวกเขาด้วย ประตูก็ปิดแล้ว แต่พระเยซูเสด็จเข้ามาและทรงยืนอยู่ท่ามกลางเขาตรัสว่า “สันติสุขจงดำรงอยู่กับท่านทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="27">แล้วพระองค์ตรัสกับโธมัสว่า “เอานิ้วของท่านแยงที่นี่ และดูที่มือของเรา ยื่นมือของท่านออกมาคลำที่สีข้างของเรา อย่าสงสัยเลย แต่จงเชื่อ”</verse>
				<verse number="28">โธมัสทูลพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพระองค์ พระเจ้าของข้าพระองค์”</verse>
				<verse number="29">พระเยซูตรัสกับเขาว่า “เพราะท่านเห็นเราท่านจึงเชื่อหรือ? คนที่ไม่เห็นเราแต่เชื่อก็เป็นสุข”</verse>
				<verse number="30">พระเยซูทรงทำหมายสำคัญอื่นๆ อีกหลายอย่างต่อหน้าพวกสาวก ซึ่งไม่ได้บันทึกไว้ในหนังสือเล่มนี้</verse>
				<verse number="31">แต่การที่บันทึกเหตุการณ์เหล่านี้ไว้ ก็เพื่อพวกท่านจะได้เชื่อว่าพระเยซูเป็นพระคริสต์พระบุตรของพระเจ้า และเมื่อมีความเชื่อแล้วท่านก็จะมีชีวิตโดยพระนามของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ต่อมาพระเยซูทรงสำแดงพระองค์แก่พวกสาวกอีกครั้งหนึ่งที่ทะเลทิเบเรียส พระองค์ทรงสำแดงพระองค์อย่างนี้</verse>
				<verse number="2">คือ ซีโมนเปโตร โธมัสที่เรียกว่าดิดุโมส นาธานาเอลชาวบ้านคานาแคว้นกาลิลี บุตรทั้งสองของเศเบดี และสาวกของพระองค์อีกสองคน กำลังอยู่ด้วยกัน</verse>
				<verse number="3">ซีโมนเปโตรบอกพวกเขาว่า “ข้าจะไปจับปลา” พวกเขาจึงพูดกับซีโมนว่า “เราจะไปด้วย” แล้วพวกเขาก็ออกไปลงเรือ แต่คืนนั้นเขาจับปลาไม่ได้เลย</verse>
				<verse number="4">เมื่อถึงรุ่งเช้า พระเยซูทรงยืนอยู่ที่ฝั่ง แต่พวกสาวกไม่รู้ว่าเป็นพระเยซู</verse>
				<verse number="5">พระองค์ตรัสถามพวกเขาว่า “ลูกเอ๋ย ยังไม่ได้ปลาหรือ?” เขาตอบว่า “ยัง”</verse>
				<verse number="6">พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “จงทอดอวนลงทางด้านขวาเรือ แล้วจะได้ปลามาบ้าง” เขาจึงทอดอวนลงและได้ปลาจำนวนมาก จนลากอวนขึ้นไม่ไหว</verse>
				<verse number="7">สาวกคนที่พระเยซูทรงรัก บอกเปโตรว่า “เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า” เมื่อเปโตรได้ยินว่าเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า เขาก็หยิบเสื้อมาสวมเพราะถอดเสื้อและตัวเปล่าอยู่ แล้วก็กระโดดลงทะเล</verse>
				<verse number="8">แต่สาวกคนอื่นๆ นั้นนั่งเรือมาและลากอวนที่ติดปลาเต็มนั้นมาด้วย เพราะเขาอยู่ห่างจากฝั่งไม่มากนัก ไกลประมาณหนึ่งร้อยเมตรเท่านั้น</verse>
				<verse number="9">เมื่อพวกเขาขึ้นมาบนฝั่งก็เห็นถ่านติดไฟอยู่ มีปลาวางอยู่ข้างบน และมีขนมปัง</verse>
				<verse number="10">พระเยซูตรัสกับพวกเขาว่า “เอาปลาที่เพิ่งจับได้มาบ้าง”</verse>
				<verse number="11">ซีโมนเปโตรจึงลงไปในเรือแล้วลากอวนขึ้นฝั่ง อวนนั้นเต็มไปด้วยปลาตัวใหญ่ๆ มีหนึ่งร้อยห้าสิบสามตัว แม้จะมีมากขนาดนั้นอวนก็ไม่ขาด</verse>
				<verse number="12">พระเยซูตรัสกับพวกเขาว่า “มารับประทานอาหารกันเถิด” พวกสาวกไม่มีใครกล้าถามพระองค์ว่า “ท่านเป็นใคร?” เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="13">พระเยซูทรงเข้ามาหยิบขนมปังแจกให้พวกเขา และทรงหยิบปลาแจกด้วย</verse>
				<verse number="14">นี่เป็นครั้งที่สามที่พระเยซูทรงสำแดงพระองค์แก่พวกสาวก หลังจากที่พระเจ้าทรงให้พระองค์เป็นขึ้นจากตายแล้ว</verse>
				<verse number="15">เมื่อรับประทานอาหารเสร็จแล้ว พระเยซูตรัสกับซีโมนเปโตรว่า “ซีโมนบุตรยอห์นเอ๋ย ท่านรักเรามากกว่าพวกนี้หรือ?” เขาทูลพระองค์ว่า “ใช่ องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ทรงทราบว่าข้าพระองค์รักพระองค์” พระองค์ตรัสสั่งเขาว่า “จงเลี้ยงดูลูกแกะของเราเถิด”</verse>
				<verse number="16">พระองค์ตรัสกับเขาครั้งที่สองว่า “ซีโมนบุตรยอห์นเอ๋ย ท่านรักเราหรือ?” เขาทูลตอบพระองค์ว่า “ใช่ องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ทรงทราบว่าข้าพระองค์รักพระองค์” พระองค์ตรัสกับเขาว่า “จงดูแลแกะของเราเถิด”</verse>
				<verse number="17">พระองค์ตรัสกับเขาครั้งที่สามว่า “ซีโมนบุตรยอห์นเอ๋ย ท่านรักเราหรือ?” เปโตรเสียใจมากที่พระองค์ตรัสถามเขาครั้งที่สามว่า “ท่านรักเราหรือ?” เขาจึงทูลพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ทรงทราบทุกสิ่ง พระองค์ทรงรู้ดีว่าข้าพระองค์รักพระองค์” พระเยซูตรัสกับเขาว่า “จงเลี้ยงดูแกะของเราเถิด</verse>
				<verse number="18">เราบอกความจริงกับท่านว่า เมื่อท่านยังหนุ่ม ก็คาดเอวของท่านเองและเดินไปไหนๆ ตามที่ท่านปรารถนา แต่เมื่อแก่แล้ว ท่านจะเหยียดมือออก และจะมีคนมาคาดเอวของท่าน และพาไปที่ที่ท่านไม่ปรารถนาจะไป”</verse>
				<verse number="19">(ที่พระองค์ตรัสอย่างนั้นก็เพื่อชี้ให้เห็นว่าเปโตรจะถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าด้วยการตายแบบใด) เมื่อตรัสอย่างนั้นแล้ว พระองค์จึงตรัสกับเปโตรว่า “จงตามเรามาเถิด”</verse>
				<verse number="20">เปโตรเหลียวหลังเห็นสาวกคนที่พระองค์ทรงรักตามมา (สาวกคนนั้นคือคนที่เอนตัวลงใกล้พระองค์ขณะรับประทานอาหารและทูลถามว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า คนที่จะทรยศพระองค์เป็นใคร?”)</verse>
				<verse number="21">เมื่อเปโตรเห็นสาวกคนนั้นจึงทูลถามพระเยซูว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า คนนี้จะเป็นยังไงบ้าง?”</verse>
				<verse number="22">พระเยซูตรัสกับเขาว่า “ถ้าเราอยากให้เขาอยู่จนกว่าเราจะมา มันเกี่ยวอะไรกับท่าน? จงตามเรามาเถิด”</verse>
				<verse number="23">เพราะฉะนั้นคำที่ว่าสาวกคนนั้นจะไม่ตาย จึงลือกันไปท่ามกลางพวกพี่น้อง พระเยซูไม่ได้ตรัสกับเขาว่าสาวกคนนั้นจะไม่ตาย แต่ตรัสว่า “ถ้าเราอยากให้เขาอยู่จนกว่าเราจะมา มันเกี่ยวอะไรกับท่าน?”</verse>
				<verse number="24">สาวกคนนี้แหละที่เป็นพยานถึงเหตุการณ์เหล่านี้ และเป็นคนที่บันทึกสิ่งเหล่านี้ไว้ และเราทราบว่าคำพยานของเขาเป็นความจริง</verse>
				<verse number="25">พระเยซูยังทรงทำสิ่งอื่นๆ อีกมากมาย ถ้าจะเขียนให้หมดทุกสิ่ง ข้าพเจ้าคิดว่าแม้ที่ทั้งโลกไม่พอใส่หนังสือที่จะเขียนนั้น</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="44">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ท่านเธโอฟีลัส ในหนังสือฉบับแรกนั้น ข้าพเจ้ากล่าวแล้วถึงทุกสิ่งที่พระเยซูทรงตั้งต้นทำและสั่งสอน</verse>
				<verse number="2">จนถึงวันที่พระเจ้าทรงรับพระองค์ขึ้นไป หลังจากตรัสสั่งโดยเดชพระวิญญาณบริสุทธิ์กับบรรดาอัครทูต ซึ่งพระองค์ทรงเลือกไว้</verse>
				<verse number="3">เมื่อพระองค์ทรงทนทุกข์ทรมานแล้ว พระองค์ทรงสำแดงพระองค์กับพวกเขาด้วยหลักฐานหลายอย่าง พิสูจน์ว่าพระองค์ทรงพระชนม์อยู่ ทรงปรากฏแก่เขาทั้งหลายระหว่างสี่สิบวัน และได้ทรงกล่าวถึงเรื่องแผ่นดินของพระเจ้า</verse>
				<verse number="4">ขณะพระองค์ทรงพำนักอยู่กับพวกอัครทูต ทรงกำชับพวกเขาว่า “อย่าออกไปจากกรุงเยรูซาเล็ม แต่ให้รอคอยรับตามพระสัญญาของพระบิดา” ซึ่งพวกท่านได้ยินจากเรา</verse>
				<verse number="5">“นั่นก็คือยอห์นให้รับบัพติศมาด้วยน้ำ แต่อีกไม่นานพวกท่านจะรับบัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="6">เมื่อเขาทั้งหลายประชุมพร้อมกัน พวกเขาจึงทูลถามพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์จะทรงตั้งราชอาณาจักรขึ้นใหม่ ให้ชนชาติอิสราเอลในครั้งนี้หรือ?”</verse>
				<verse number="7">พระองค์ตรัสตอบเขาทั้งหลายว่า “ไม่ใช่ธุระของพวกท่านที่จะรู้เวลาและวาระที่พระบิดาทรงกำหนดไว้โดยสิทธิอำนาจของพระองค์</verse>
				<verse number="8">แต่พวกท่านจะได้รับพระราชทานฤทธานุภาพ เมื่อพระวิญญาณบริสุทธิ์เสด็จมาเหนือท่าน และท่านทั้งหลายจะเป็นสักขีพยานของเราในกรุงเยรูซาเล็ม ทั่วแคว้นยูเดีย ทั่วแคว้นสะมาเรีย และจนถึงที่สุดปลายแผ่นดินโลก”</verse>
				<verse number="9">เมื่อพระองค์ตรัสเช่นนั้นแล้ว พระเจ้าทรงรับพระองค์ขึ้นไปต่อหน้าต่อตาพวกเขา และมีเมฆคลุมพระองค์ให้พ้นสายตาของเขา</verse>
				<verse number="10">เมื่อพวกเขากำลังเขม้นมองดูฟ้า ในขณะที่พระองค์เสด็จขึ้นไป มีชายสองคนสวมเสื้อขาวมายืนอยู่ข้างๆ พวกเขา</verse>
				<verse number="11">สองคนนั้นกล่าวว่า “ชาวกาลิลีเอ๋ย ทำไมพวกท่านถึงยืนจ้องมองฟ้าสวรรค์? พระเยซูองค์นี้ที่ทรงรับไปจากท่านทั้งหลายขึ้นไปยังสวรรค์นั้น จะเสด็จมาอีกในลักษณะเดียวกับที่ท่านทั้งหลายได้เห็นพระองค์เสด็จไปยังสวรรค์นั้น”</verse>
				<verse number="12">แล้วอัครทูตจึงลงจากภูเขามะกอกเทศซึ่งอยู่ใกล้กรุงเยรูซาเล็ม (ระยะทางเท่ากับระยะที่อนุญาตให้คนเดิน ในวันสะบาโต) แล้วกลับไปกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="13">เมื่อเข้ากรุงแล้วเขาเหล่านั้นจึงขึ้นไปยังห้องชั้นบนที่เคยพักอยู่นั้น มีเปโตร ยอห์น ยากอบกับอันดรูว์ ฟีลิปกับโธมัส บารโธโลมิวกับมัทธิว ยากอบบุตรอัลเฟอัส ซีโมนพรรคชาตินิยม กับยูดาสบุตรยากอบ</verse>
				<verse number="14">พวกเขาอุทิศตัวอธิษฐานด้วยกัน พร้อมกับพวกผู้หญิงและมารีย์มารดาของพระเยซูทั้งพวกน้องชายของพระองค์ด้วย</verse>
				<verse number="15">ในเวลานั้นเปโตรยืนขึ้นท่ามกลางพวกพี่น้อง (ซึ่งอยู่รวมกันประมาณร้อยยี่สิบคน) และกล่าวว่า</verse>
				<verse number="16">“นี่แน่ะ พี่น้องทั้งหลาย จำเป็นจะต้องสำเร็จตามพระคัมภีร์ซึ่งพระวิญญาณบริสุทธิ์ตรัสไว้โดยปากของดาวิด เกี่ยวกับยูดาสผู้นำทางให้กับพวกที่ไปจับพระเยซู</verse>
				<verse number="17">เพราะเขานับยูดาสเข้าในกลุ่มเรา และได้รับส่วนในพันธกิจนี้</verse>
				<verse number="18">(คนนี้ได้นำค่าตอบแทนที่ได้จากการอธรรมของตนไปซื้อที่ดิน แล้วก็คะมำตกและแตกกลางลำตัวไส้พุงทะลักออกมาหมด</verse>
				<verse number="19">เหตุการณ์นี้ทุกคนที่อยู่ในกรุงเยรูซาเล็มก็รู้ ที่ดินแปลงนี้จึงถูกเรียกตามภาษาของพวกเขาว่า อาเคลดามา คือนาเลือด)</verse>
				<verse number="20">เพราะมีคำเขียนไว้ในพระธรรมสดุดีว่า ‘ขอให้ที่อยู่ของเขาร้างเปล่า และอย่าให้มีใครอยู่ที่นั่น’ และ ‘ขอให้อีกคนหนึ่งมายึดตำแหน่งของเขา’</verse>
				<verse number="21">เพราะฉะนั้น คนหนึ่งในบรรดาคนที่อยู่กับเราตลอดเวลาที่พระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าเสด็จเข้าออกท่ามกลางเรา</verse>
				<verse number="22">คือตั้งแต่บัพติศมาของยอห์น จนถึงวันที่พระเจ้าทรงรับพระองค์ขึ้นไปจากเรา คนหนึ่งในคนเหล่านี้จะต้องเป็นพยานร่วมกับเราเกี่ยวกับการคืนพระชนม์ของพระองค์”</verse>
				<verse number="23">เขาทั้งหลายจึงเสนอชื่อสองคนคือโยเซฟที่เรียกว่าบารซับบาส ที่มีนามสกุลว่ายุสทัส และมัทธีอัส</verse>
				<verse number="24">แล้วพวกสาวกจึงอธิษฐานว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงทราบใจของมนุษย์ทุกคน ขอทรงสำแดงว่าในสองคนนี้พระองค์ทรงเลือกคนไหน</verse>
				<verse number="25">ให้รับส่วนในพันธกิจนี้และรับหน้าที่เป็นอัครทูตแทนยูดาสผู้ทิ้งหน้าที่นี้หันไปสู่ที่ของตนเอง”</verse>
				<verse number="26">เขาทั้งหลายจึงจับฉลากกัน และฉลากนั้นได้แก่มัทธีอัส เขาจึงได้รับเลือกให้อยู่ในกลุ่มอัครทูตสิบเอ็ดคนนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เมื่อวันเทศกาลเพ็นเทคอสต์ มาถึง พวกสาวกรวมตัวอยู่ในสถานที่แห่งเดียวกัน</verse>
				<verse number="2">ในทันใดนั้นมีเสียงมาจากฟ้าเหมือนเสียงพายุแรงกล้าดังก้องทั่วตึกที่เขานั่งอยู่นั้น</verse>
				<verse number="3">และพวกเขาเห็นบางสิ่งที่คล้ายเปลวไฟลักษณะเหมือนลิ้นแผ่กระจายอยู่บนตัวพวกเขาทุกคน</verse>
				<verse number="4">พวกเขาทั้งหมดก็เต็มเปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ จึงเริ่มต้นพูดภาษาอื่นๆ ตามที่พระวิญญาณทรงให้พูด</verse>
				<verse number="5">มีพวกยิวจากทุกประเทศทั่วใต้ฟ้าซึ่งเป็นผู้เกรงกลัวพระเจ้า มาอยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="6">เมื่อมีเสียงอย่างนั้นเขาทั้งหลายจึงพากันมา และฉงนสนเท่ห์เพราะต่างคนต่างได้ยินพวกเขาพูดภาษาของตัว</verse>
				<verse number="7">เขาทั้งหลายจึงแปลกใจและอัศจรรย์ใจพูดว่า “นี่แน่ะ คนทั้งหลายที่พูดอยู่นี้เป็นชาวกาลิลีทุกคนไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="8">ทำไมเราทุกคนถึงได้ยินพวกเขาพูดภาษาของบ้านเกิดเมืองนอนของเรา?</verse>
				<verse number="9">ซึ่งเป็นชาวปารเธีย ชาวมีเดีย ชาวเอลาม และเป็นคนที่อาศัยอยู่ในเขตแดนเมโสโปเตเมีย อยู่ในแคว้นยูเดียและแคว้นคัปปาโดเซีย อยู่ในแคว้นปอนทัสและแคว้นเอเชีย</verse>
				<verse number="10">อยู่ในแคว้นฟรีเจียและแคว้นปัมฟีเลีย เป็นคนที่อยู่ในประเทศอียิปต์และในบางส่วนของเมืองลิเบียซึ่งขึ้นกับนครไซรีน เป็นคนที่มาจากกรุงโรม</verse>
				<verse number="11">ซึ่งมีทั้งพวกยิวกับพวกที่เข้าจารีตยิว และเป็นชาวครีตและชาวอาระเบีย เราต่างได้ยินคนเหล่านี้กล่าวถึงกิจการที่ยิ่งใหญ่ของพระเจ้าในภาษาของเราเอง”</verse>
				<verse number="12">พวกเขาจึงประหลาดใจและฉงนสนเท่ห์พูดกันว่า “นี่อะไรกัน?”</verse>
				<verse number="13">แต่บางคนเยาะเย้ยว่า “พวกเขาเมาเหล้าองุ่นใหม่”</verse>
				<verse number="14">แต่เปโตรได้ยืนขึ้นพร้อมกับอัครทูตสิบเอ็ดคน และกล่าวกับเขาทั้งหลายด้วยเสียงดังว่า “พี่น้องชาวยิวกับทุกท่านที่อยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม จงทราบเรื่องนี้และฟังถ้อยคำของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="15">คนเหล่านี้ไม่ได้เมาเหล้าองุ่นเหมือนอย่างที่ท่านทั้งหลายคิด เพราะว่าเพิ่งจะเก้าโมงเช้าเท่านั้น</verse>
				<verse number="16">แต่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นตามคำที่โยเอลผู้เผยพระวจนะกล่าวไว้ว่า</verse>
				<verse number="17">‘พระเจ้าตรัสว่า ในวาระสุดท้าย เราจะเทพระวิญญาณของเราบนมนุษย์ทั้งหมด บุตรา บุตรีของท่านทั้งหลายจะเผยพระวจนะ บรรดาคนหนุ่มของท่านจะเห็นนิมิต และบรรดาคนแก่ของท่านทั้งหลายจะฝันเห็น</verse>
				<verse number="18">แน่ทีเดียวเวลานั้น เราจะเทพระวิญญาณของเรา บนทาสทาสีของเรา และเขาทั้งหลายจะเผยพระวจนะ</verse>
				<verse number="19">เราจะสำแดงการอัศจรรย์ในอากาศเบื้องบน และ หมายสำคัญ ที่แผ่นดิน เบื้องล่าง เป็นเลือด ไฟ และไอควัน</verse>
				<verse number="20">ดวงอาทิตย์จะมืดไป และดวงจันทร์จะกลับเป็นเลือด ก่อนถึงวันยิ่งใหญ่และสง่างามของพระเจ้า</verse>
				<verse number="21">และจะเป็นเช่นนี้คือ ทุกคนที่ร้องขอในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะได้รับความรอด’</verse>
				<verse number="22">“ท่านทั้งหลายผู้เป็นชนชาติอิสราเอล จงฟังเรื่องต่อไปนี้ คือพระเยซูชาวนาซาเร็ธผู้ที่พระเจ้าทรงรับรองต่อท่านทั้งหลาย โดยการอิทธิฤทธิ์ การอัศจรรย์และหมายสำคัญต่างๆ ที่พระเจ้าได้ทรงทำโดยพระองค์ท่ามกลางท่านทั้งหลาย ดังที่พวกท่านทราบอยู่แล้ว</verse>
				<verse number="23">พระเยซูองค์นี้ทรงถูกมอบไว้ตามที่พระเจ้าทรงดำริแน่นอนและทรงทราบล่วงหน้า และท่านทั้งหลายได้ประหารพระองค์ด้วยการตรึงพระองค์บนกางเขนโดยอาศัยน้ำมือของคนอธรรม</verse>
				<verse number="24">แต่พระเจ้าทรงทำให้พระองค์คืนพระชนม์ ทรงให้พ้นจากความตายอันปวดร้าว เพราะว่าความตายจะครอบงำพระองค์ไว้ไม่ได้</verse>
				<verse number="25">เพราะดาวิดกล่าวถึงพระองค์ว่า ‘ข้าพเจ้าเห็นองค์พระผู้เป็นเจ้าตรงหน้าข้าพเจ้าเสมอ เพราะพระองค์ประทับที่ขวามือของข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะไม่หวั่นไหว</verse>
				<verse number="26">เพราะเหตุนี้ จิตใจของข้าพเจ้าจึงยินดี และลิ้นของข้าพเจ้าจึงเปรมปรีดิ์ ยิ่งกว่านั้นร่างกายของข้าพเจ้าจะอยู่ด้วยความหวัง</verse>
				<verse number="27">เพราะพระองค์จะไม่ทรงละข้าพระองค์ไว้ในแดนคนตาย ทั้งจะไม่ทรงให้องค์บริสุทธิ์ของพระองค์เปื่อยเน่าไป</verse>
				<verse number="28">พระองค์จะทรงให้ข้าพระองค์รู้จักทางแห่งชีวิต แล้วพระองค์จะทรงให้ข้าพระองค์มีความยินดีเต็มเปี่ยมด้วยการสถิตของพระองค์’</verse>
				<verse number="29">“พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้ามีใจกล้าที่จะกล่าวกับท่านทั้งหลายถึงดาวิดบรรพบุรุษของเราว่า ท่านตายแล้วและถูกฝังไว้แล้ว และอุโมงค์ฝังศพของท่านยังอยู่กับเราจนถึงทุกวันนี้</verse>
				<verse number="30">ท่านเป็นผู้เผยพระวจนะ และทราบว่าพระเจ้าตรัสสัญญาไว้กับท่านด้วยพระปฏิญาณว่าพระองค์จะประทานผู้หนึ่งในวงศ์ตระกูลของท่านให้นั่งบนบัลลังก์ของท่าน</verse>
				<verse number="31">ท่านก็ล่วงรู้เหตุการณ์นี้ก่อน จึงกล่าวถึงการคืนพระชนม์ของพระคริสต์ว่า ‘พระเจ้าไม่ทรงละพระองค์ไว้ในแดนคนตาย ทั้งพระกายของพระองค์ ก็ไม่ทรงเปื่อยเน่าไป’</verse>
				<verse number="32">พระเยซูองค์นี้พระเจ้าได้ทรงให้คืนพระชนม์แล้วซึ่งเราทุกคนคือสักขีพยานของเรื่องนี้</verse>
				<verse number="33">เพราะฉะนั้นเมื่อทรงเชิดชูพระองค์ขึ้นอยู่ที่พระหัตถ์เบื้องขวาของพระเจ้าแล้ว และเมื่อพระองค์ทรงรับพระวิญญาณบริสุทธิ์จากพระบิดาตามพระสัญญาแล้ว พระองค์ทรงเทลงมาดังที่ท่านทั้งหลายได้ยินและได้เห็น</verse>
				<verse number="34">เพราะว่าดาวิดไม่ได้ขึ้นไปยังสวรรค์แต่ท่านกล่าวว่า ‘พระเจ้าตรัสกับองค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าว่า จงนั่งที่ขวามือของเรา</verse>
				<verse number="35">จนกว่าเราจะทำให้ศัตรูของท่านเป็นที่รองเท้าของท่าน ’</verse>
				<verse number="36">เพราะฉะนั้น ให้พงศ์พันธุ์อิสราเอลทั้งหมดทราบแน่นอนว่า พระเจ้าทรงแต่งตั้งพระเยซูที่ท่านทั้งหลายตรึงไว้บนกางเขนนั้น ให้เป็นทั้งองค์พระผู้เป็นเจ้าและพระคริสต์”</verse>
				<verse number="37">เมื่อคนทั้งหลายได้ยินแล้วก็รู้สึกแปลบปลาบใจ จึงกล่าวกับเปโตรและอัครทูตคนอื่นๆ ว่า “พี่น้องเอ๋ย เราจะทำอย่างไรดี?”</verse>
				<verse number="38">เปโตรจึงกล่าวกับเขาทั้งหลายว่า “จงกลับใจใหม่และรับบัพติศมา ในพระนามของพระเยซูคริสต์ให้หมดทุกคน เพื่อพระเจ้าจะทรงยกความผิดบาปของท่านทั้งหลาย แล้วพวกท่านจะได้รับของประทานคือพระวิญญาณบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="39">เพราะว่าพระสัญญานั้นตกแก่ท่านทั้งหลายกับลูกหลานของพวกท่านด้วย และแก่ทุกคนที่อยู่ไกล คือทุกคนที่องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของเราทรงเรียกให้มาเฝ้า”</verse>
				<verse number="40">เปโตรจึงกล่าวอีกหลายเรื่องเป็นพยานและเตือนสติพวกเขาว่า “จงเอาตัวรอดจากชาติพันธุ์ที่คดโกงนี้เถิด”</verse>
				<verse number="41">คนทั้งหลายที่รับถ้อยคำของเปโตรก็รับบัพติศมา ในวันนั้นมีคนเข้าเป็นสาวกประมาณสามพันคน</verse>
				<verse number="42">เขาทั้งหลายอุทิศตัวเพื่อฟังคำสอนของบรรดาอัครทูตและร่วมสามัคคีธรรม รวมทั้งหักขนมปังและอธิษฐาน</verse>
				<verse number="43">เขาทั้งหลายมีความเกรงกลัวด้วยกันทุกคน และพวกอัครทูตทำการอัศจรรย์ และหมายสำคัญมากมาย</verse>
				<verse number="44">คนทั้งหมดที่เชื่อถือก็อยู่รวมกัน และนำทุกสิ่งมารวมเป็นของกลาง</verse>
				<verse number="45">และพวกเขาขายที่ดินและทรัพย์สิ่งของมาแบ่งให้แก่กันตามความจำเป็น</verse>
				<verse number="46">ทุกๆ วัน พวกเขาอุทิศตัวอยู่ด้วยกันในพระวิหารและหักขนมปังตามบ้านของพวกเขา รับประทานอาหารร่วมกันด้วยความชื่นชมยินดีและจริงใจ</verse>
				<verse number="47">ทั้งสรรเสริญพระเจ้าและได้รับความชื่นชอบจากทุกคน องค์พระผู้เป็นเจ้าก็โปรดให้คนทั้งหลายที่กำลังจะรอด เพิ่มจำนวนเข้ามามากยิ่งขึ้นทุกๆ วัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">วันหนึ่งขณะที่เปโตรกับยอห์นกำลังขึ้นไปยังบริเวณพระวิหาร ในเวลาอธิษฐานตอนบ่ายสามโมง</verse>
				<verse number="2">มีชายคนหนึ่งเป็นง่อยมาตั้งแต่เกิด ถูกหามเข้ามา ทุกๆ วันคนจะวางเขาไว้ที่ริมประตูพระวิหารซึ่งมีชื่อว่าประตูงาม เพื่อให้ขอทานจากคนทั้งหลายที่เข้าไปในพระวิหารนั้น</verse>
				<verse number="3">เมื่อคนนั้นเห็นเปโตรกับยอห์นกำลังจะเข้าไปในพระวิหารก็ขอทาน</verse>
				<verse number="4">เปโตรกับยอห์นเพ่งดูเขาบอกว่า “จงดูเราทั้งสองเถิด”</verse>
				<verse number="5">คนนั้นก็จ้องดู คิดว่าจะได้อะไรจากท่านทั้งสอง</verse>
				<verse number="6">แต่เปโตรกล่าวว่า “เงินและทองเราไม่มี แต่สิ่งที่เรามีนั้นเราจะให้ท่าน คือในพระนามของพระเยซูคริสต์ชาวนาซาเร็ธ จงเดินเถิด”</verse>
				<verse number="7">แล้วเปโตรก็จับมือขวาของเขาพยุงขึ้น ในทันใดนั้นเท้าและข้อเท้าของเขาก็มีกำลัง</verse>
				<verse number="8">เขาจึงกระโดดขึ้นยืนและเดินเข้าไปในพระวิหาร พร้อมกับเปโตรและยอห์น ทั้งเดินทั้งเต้นโลดและสรรเสริญพระเจ้า</verse>
				<verse number="9">คนทั้งหมดเห็นเขาเดินและสรรเสริญพระเจ้า</verse>
				<verse number="10">ก็จำได้ว่าเขาคือคนที่เคยนั่งขอทานอยู่ที่ประตูงามของพระวิหาร เขาทั้งหลายจึงประหลาดใจและอัศจรรย์ใจอย่างยิ่งในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับคนนั้น</verse>
				<verse number="11">ขณะที่คนนั้นยังรั้งตัวเปโตรและยอห์นอยู่นั้น ฝูงคนก็วิ่งไปหาท่านทั้งสองด้วยความอัศจรรย์ใจอย่างยิ่งที่เฉลียงพระวิหารที่เรียกว่าเฉลียงของซาโลมอน</verse>
				<verse number="12">พอเปโตรแลเห็นก็กล่าวกับคนเหล่านั้นว่า “ชนชาติอิสราเอลทั้งหลาย ทำไมท่านทั้งหลายอัศจรรย์ใจเพราะเรื่องของคนนี้? และทำไมท่านทั้งหลายจ้องดูเราราวกับว่าเราทำให้คนนี้เดินได้โดยฤทธิ์เดชหรือความชอบธรรมของเราเอง?</verse>
				<verse number="13">พระเจ้าของอับราฮัม อิสอัค และยาโคบ ซึ่งเป็นพระเจ้าของบรรพบุรุษของเรา ได้ประทานพระเกียรตินี้แด่พระเยซูผู้รับใช้ของพระองค์ พระเยซูผู้ที่ท่านทั้งหลายมอบไว้และปฏิเสธต่อหน้าปีลาต แม้ว่าปีลาตตั้งใจจะปล่อยพระองค์ไป</verse>
				<verse number="14">แต่ท่านทั้งหลายก็ยังปฏิเสธพระองค์ผู้ทรงเป็นองค์บริสุทธิ์และชอบธรรม และขอให้เขาปล่อยผู้ฆ่าคนให้ท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="15">ท่านทั้งหลายจึงฆ่าพระองค์ผู้ทรงเป็นแหล่งกำเนิดของชีวิตเสีย แต่พระเจ้าได้โปรดให้พระองค์เป็นขึ้นจากตาย เราคือสักขีพยานของเรื่องนี้</verse>
				<verse number="16">โดยความเชื่อในพระนามของพระองค์ พระนามนั้นจึงทำให้คนนี้ที่ท่านทั้งหลายเห็นและรู้จักมีกำลังขึ้น เป็นความเชื่อที่มาทางพระองค์ ทำให้คนนี้หายเป็นปกติต่อหน้าท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="17">“พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าทราบว่าท่านทั้งหลายทำการนั้นเพราะรู้เท่าไม่ถึงการณ์ เช่นเดียวกับบรรดาผู้ครอบครองของพวกท่าน</verse>
				<verse number="18">แต่สิ่งเหล่านั้นที่พระเจ้าทรงประกาศไว้ล่วงหน้าโดยปากของบรรดาผู้เผยพระวจนะว่าพระคริสต์ของพระองค์ต้องทนทุกข์ทรมาน พระองค์ก็ทรงให้สำเร็จ</verse>
				<verse number="19">เพราะฉะนั้นท่านทั้งหลายจงกลับใจและหันมาหาพระเจ้า เพื่อที่ว่าความผิดบาปของพวกท่านจะได้รับการลบล้าง</verse>
				<verse number="20">เพื่อวาระแห่งการฟื้นชื่นจะได้มาจากพระพักตร์พระเจ้า และเพื่อพระองค์จะประทานพระคริสต์ที่ทรงกำหนดไว้นั้นแก่ท่านทั้งหลายคือพระเยซู</verse>
				<verse number="21">พระองค์นั้นจะต้องอยู่ในสวรรค์จนกว่าจะถึงวาระแห่งการฟื้นฟูสรรพสิ่ง ตามที่พระเจ้าตรัสไว้โดยปากของบรรดาผู้เผยพระวจนะบริสุทธิ์ของพระองค์ตั้งแต่กาลโบราณมา</verse>
				<verse number="22">โมเสสได้กล่าวไว้ว่า ‘พระเจ้าของท่านทั้งหลายจะประทานผู้เผยพระวจนะคนหนึ่ง เหมือนอย่างเราแก่พวกท่านจากพี่น้องของพวกท่านเอง ท่านทั้งหลายจงเชื่อฟังผู้นั้นในทุกสิ่งที่พระองค์จะตรัสกับพวกท่าน</verse>
				<verse number="23">ถ้าคนหนึ่งคนใดไม่เชื่อฟังผู้เผยพระวจนะผู้นั้น เขาจะต้องถูกตัดขาดให้พินาศไปจากชนชาติของพระเจ้า’</verse>
				<verse number="24">และบรรดาผู้เผยพระวจนะตั้งแต่ซามูเอลเป็นต้นมาก็กล่าวเป็นเสียงเดียวกัน และได้พยากรณ์ถึงวันเหล่านี้</verse>
				<verse number="25">ท่านทั้งหลายเป็นลูกหลานของผู้เผยพระวจนะเหล่านั้น และของพันธสัญญาที่พระเจ้าทรงทำไว้กับบรรพบุรุษของพวกท่าน คือได้ตรัสกับอับราฮัมว่า ‘บรรดาพงศ์พันธุ์ของแผ่นดินโลกจะได้พรเพราะเชื้อสายของเจ้า’</verse>
				<verse number="26">เมื่อพระเจ้าโปรดให้องค์ผู้รับใช้ของพระองค์เป็นขึ้นแล้ว ก็ทรงใช้พระองค์มายังท่านทั้งหลายก่อน เพื่ออวยพรแก่พวกท่าน โดยให้ทุกคนหันออกจากบาปของตน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ขณะที่เปโตรกับยอห์นยังกล่าวกับคนทั้งปวงอยู่ ปุโรหิตทั้งหลายกับหัวหน้ารักษาพระวิหารและพวกสะดูสีก็มาหา</verse>
				<verse number="2">ด้วยความขัดเคืองใจยิ่งที่ท่านทั้งสองสั่งสอนและประกาศกับคนทั้งหลาย ถึงเรื่องการเป็นขึ้นจากความตายโดยอ้างการคืนพระชนม์ของพระเยซู</verse>
				<verse number="3">พวกเขาจึงจับท่านทั้งสองขังคุกจนถึงวันรุ่งขึ้นเพราะว่าเย็นแล้ว</verse>
				<verse number="4">แต่คนจำนวนมากที่ฟังคำสอนนั้นก็เชื่อ จำนวนผู้ชายจึงเพิ่มขึ้นจนนับได้ประมาณห้าพันคน</verse>
				<verse number="5">ครั้นรุ่งขึ้นพวกผู้ครอบครองกับพวกผู้ใหญ่ และพวกธรรมาจารย์มาประชุมกันในกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="6">ทั้งอันนาสมหาปุโรหิตและคายาฟาส รวมทั้งยอห์นและอเล็กซานเดอร์กับคนอื่นๆ ที่เป็นญาติของมหาปุโรหิตด้วย</verse>
				<verse number="7">เมื่อพวกเขาให้เปโตรและยอห์นยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขาแล้ว จึงถามว่า “เจ้าทั้งสองทำการนี้โดยฤทธิ์เดชหรือโดยนามของใคร?”</verse>
				<verse number="8">ขณะนั้นเปโตรเต็มเปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์กล่าวกับพวกเขาว่า “นี่แน่ะ ท่านผู้ครอบครองพลเมืองและพวกผู้ใหญ่ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="9">ถ้าท่านทั้งหลายจะไต่สวนเราทั้งสองในวันนี้ถึงการดีที่ได้ทำกับคนป่วยนี้ และถามว่าเขาหายเป็นปกติได้อย่างไรแล้ว</verse>
				<verse number="10">ก็ให้ท่านทั้งหลายกับบรรดาชนอิสราเอลทราบเถิดว่า โดยพระนามของพระเยซูคริสต์ชาวนาซาเร็ธที่พวกท่านตรึงไว้ที่กางเขน ผู้ซึ่งพระเจ้าทรงให้เป็นขึ้นจากตาย โดยพระองค์นั้นแหละชายคนนี้ที่ยืนอยู่ต่อหน้าพวกท่านจึงได้หายเป็นปกติ</verse>
				<verse number="11">พระองค์ทรงเป็น ศิลา ที่พวกท่านผู้เป็น ช่างก่อสร้างละทิ้ง ซึ่งกลับกลายเป็นศิลามุมเอกแล้ว</verse>
				<verse number="12">ในผู้อื่นความรอดไม่มีเลย เพราะว่านามอื่นซึ่งให้เราทั้งหลายรอดได้นั้น ไม่โปรดให้มีท่ามกลางมนุษย์ทั่วใต้ฟ้า”</verse>
				<verse number="13">เมื่อพวกเขาเห็นความกล้าหาญของเปโตรกับยอห์น และรู้ว่าท่านทั้งสองขาดการศึกษาและเป็นคนสามัญ ก็อัศจรรย์ใจ แล้วจำได้ว่าคนทั้งสองเคยอยู่กับพระเยซู</verse>
				<verse number="14">ยิ่งพวกเขาเห็นคนนั้นที่หายโรคยืนอยู่กับเปโตรและยอห์น พวกเขาก็ไม่มีอะไรคัดค้านได้</verse>
				<verse number="15">เมื่อสั่งให้เปโตรกับยอห์นออกไปจากที่ประชุมแล้ว พวกเขาจึงปรึกษากัน</verse>
				<verse number="16">ว่า “เราจะทำอย่างไรกับสองคนนี้? เพราะเขาทั้งสองทำหมายสำคัญพิเศษซึ่งทุกคนที่อยู่ในกรุงเยรูซาเล็มก็รู้และเราก็ปฏิเสธไม่ได้</verse>
				<verse number="17">แต่ให้เราขู่เข็ญไม่ให้เขาทั้งสองพูดชื่อนั้นกับใครอีก เพื่อเรื่องนี้จะไม่เลื่องลือแพร่หลายไปท่ามกลางประชาชน”</verse>
				<verse number="18">พวกเขาจึงเรียกเปโตรและยอห์นมา แล้วสั่งไม่ให้พูดหรือสอนออกพระนามของพระเยซูอีก</verse>
				<verse number="19">แต่เปโตรกับยอห์นกล่าวตอบพวกเขาว่า “เฉพาะพระพักตร์พระเจ้าเราควรเชื่อฟังพวกท่านหรือควรเชื่อฟังพระเจ้า ขอพวกท่านพิจารณาดู</verse>
				<verse number="20">เพราะเราไม่สามารถหยุดพูดในสิ่งที่ได้เห็นและได้ยิน”</verse>
				<verse number="21">เมื่อข่มขู่เขาทั้งสองอีก ก็ปล่อยตัวไป พวกเขาหาเหตุลงโทษท่านทั้งสองไม่ได้เพราะกลัวประชาชน เนื่องจากทุกคนสรรเสริญพระเจ้าเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้น</verse>
				<verse number="22">เพราะว่าคนที่หายโรคโดยหมายสำคัญนั้นมีอายุกว่าสี่สิบปีแล้ว</verse>
				<verse number="23">เมื่อได้รับการปล่อยตัวแล้วท่านทั้งสองจึงไปหาพวกพ้อง เล่าเรื่องทั้งหมดที่พวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกผู้ใหญ่พูดกับพวกท่าน</verse>
				<verse number="24">เมื่อเขาทั้งหลายฟังแล้วก็ร่วมใจกันเปล่งเสียงทูลพระเจ้าว่า “ข้าแต่องค์เจ้านาย พระองค์ทรงสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก ทะเลและสรรพสิ่งที่มีอยู่ในที่เหล่านั้น</verse>
				<verse number="25">พระองค์ตรัสไว้โดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ ด้วยปากของดาวิดบรรพบุรุษของเรา ผู้รับใช้ของพระองค์ ว่า ‘ทำไมคนต่างชาติจึงหยิ่งยโส และชนชาติทั้งหลายปองร้ายกันแต่ไม่เป็นผล</verse>
				<verse number="26">บรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลกตั้งตัวขึ้น และนักปกครองชุมนุมกัน ต่อสู้พระเจ้าและผู้รับการเจิมตั้ง ของพระองค์’</verse>
				<verse number="27">ความจริงในเมืองนี้ ทั้งเฮโรด และปอนทิอัสปีลาต กับพวกต่างชาติและชนชาติอิสราเอล ร่วมชุมนุมกันต่อสู้พระเยซูผู้รับใช้บริสุทธิ์ของพระองค์ซึ่งทรงเจิมไว้แล้ว</verse>
				<verse number="28">พวกเขาทำสิ่งสารพัดตามที่พระหัตถ์และพระดำริของพระองค์ทรงกำหนดไว้ล่วงหน้า</verse>
				<verse number="29">บัดนี้ พระองค์เจ้าข้า ขอทอดพระเนตรการข่มขู่ของพวกเขา และทรงให้บรรดาผู้รับใช้ของพระองค์กล่าวถ้อยคำของพระองค์ด้วยใจกล้า</verse>
				<verse number="30">ในเวลาที่พระองค์ยื่นพระหัตถ์ของพระองค์ออกรักษาโรค และโปรดให้หมายสำคัญกับการอัศจรรย์เกิดขึ้น โดยพระนามของพระเยซูผู้รับใช้บริสุทธิ์ของพระองค์”</verse>
				<verse number="31">เมื่อเขาทั้งหลายอธิษฐานแล้ว ที่ซึ่งพวกเขาประชุมอยู่นั้นก็หวั่นไหว แล้วพวกเขาเต็มเปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์และกล่าวพระวจนะของพระเจ้าด้วยใจกล้าหาญ</verse>
				<verse number="32">คนทั้งหลายที่เชื่อนั้นเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน และไม่มีใครอ้างว่าสิ่งของที่ตนมีอยู่นั้นเป็นของตนเอง แต่ทั้งหมดเป็นของส่วนกลาง</verse>
				<verse number="33">และด้วยฤทธานุภาพอันยิ่งใหญ่บรรดาอัครทูตก็เป็นพยานถึงการคืนพระชนม์ของพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้า และพระคุณอันยิ่งใหญ่อยู่กับพวกเขาทุกคน</verse>
				<verse number="34">เพราะว่าในพวกเขาไม่มีใครขัดสน ใครมีไร่นาบ้านเรือนก็ขายเสีย</verse>
				<verse number="35">และนำเงินค่าของที่ขายได้นั้นมาวางไว้ที่เท้าของบรรดาอัครทูต พวกอัครทูตจึงแจกจ่ายให้ทุกคนตามความจำเป็น</verse>
				<verse number="36">โยเซฟผู้ที่บรรดาอัครทูตเรียกว่า บารนาบัส ซึ่งแปลว่าลูกแห่งการหนุนน้ำใจ เป็นเลวีชาวเกาะไซปรัส</verse>
				<verse number="37">มีที่ดินก็ขายเสีย และนำเงินค่าที่ดินนั้นมาวางไว้ที่เท้าของพวกอัครทูต</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">แต่มีชายคนหนึ่งชื่ออานาเนียกับภรรยาชื่อสัปฟีราขายที่ดินของตน</verse>
				<verse number="2">แล้วเก็บเงินค่าที่ดินส่วนหนึ่งไว้ ภรรยาของเขาก็รู้ด้วย อีกส่วนหนึ่งนั้นเขานำมาวางไว้ที่เท้าของพวกอัครทูต</verse>
				<verse number="3">เปโตรจึงถามว่า “อานาเนีย ทำไมซาตาน จึงควบคุมใจของเจ้าให้โกหกต่อพระวิญญาณบริสุทธิ์ และทำให้เจ้าเก็บค่าที่ดินส่วนหนึ่งไว้?</verse>
				<verse number="4">เมื่อที่ดินยังอยู่ก็เป็นของเจ้าไม่ใช่หรือ? เมื่อขายแล้วเงินก็ยังอยู่ในสิทธิอำนาจของเจ้าไม่ใช่หรือ? มีอะไรทำให้ใจของเจ้าคิดทำอย่างนี้? เจ้าไม่ได้โกหกมนุษย์แต่โกหกพระเจ้า”</verse>
				<verse number="5">เมื่ออานาเนียได้ยินคำเหล่านั้นก็ล้มลงและสิ้นใจ ทุกคนที่รู้เรื่องก็เกิดความเกรงกลัวอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="6">พวกคนหนุ่มก็มาห่อศพเขาแล้วหามไปฝัง</verse>
				<verse number="7">หลังจากนั้นประมาณสามชั่วโมง ภรรยาของเขาซึ่งยังไม่ทราบเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็เข้าไป</verse>
				<verse number="8">เปโตรถามนางว่า “เจ้าขายที่ดินได้ราคาเท่านั้นหรือ จงบอกข้าเถิด?” นางจึงตอบว่า “ได้เท่านั้นค่ะ”</verse>
				<verse number="9">เปโตรจึงถามนางว่า “ทำไมเจ้าสองคนถึงพร้อมใจกันทดลองพระวิญญาณขององค์พระผู้เป็นเจ้าเล่า? นี่แน่ะ เท้าของพวกคนที่ฝังศพสามีเจ้าอยู่ที่ประตู และพวกเขาจะหามศพของเจ้าออกไปด้วย”</verse>
				<verse number="10">ทันใดนั้นนางก็ล้มลงสิ้นใจแทบเท้าของเปโตร เมื่อพวกคนหนุ่มเข้ามาพบว่านางตายแล้ว ก็หามศพออกไปฝังไว้ข้างสามีของนาง</verse>
				<verse number="11">ทั่วคริสตจักรและทุกคนที่ได้ยินเหตุการณ์นั้นก็เกิดความเกรงกลัวอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="12">มีหมายสำคัญและการอัศจรรย์หลายอย่างที่พระเจ้าทรงทำด้วยมือของบรรดาอัครทูตท่ามกลางประชาชน และพวกเขารวมกันอยู่ที่เฉลียงของซาโลมอน</verse>
				<verse number="13">ส่วนคนอื่นๆ ไม่กล้าเข้ามาร่วมกับพวกเขา แต่ประชาชนเคารพพวกเขามาก</verse>
				<verse number="14">และชายหญิงจำนวนมากก็เชื่อถือและเข้ามาเป็นสาวกของพระเจ้ามากกว่าก่อน</verse>
				<verse number="15">จนเขาทั้งหลายต่างหามคนเจ็บป่วยออกไปที่ถนนโดยวางบนที่นอนและแคร่ เพื่อว่าเมื่อเปโตรเดินผ่านไป อย่างน้อยเงาของท่านจะได้ถูกพวกเขาบางคน</verse>
				<verse number="16">ประชาชนจากเมืองที่อยู่รอบกรุงเยรูซาเล็มมารวมกัน และพาบรรดาคนป่วยและคนมีผีโสโครกเบียดเบียนมา และทุกคนก็หาย</verse>
				<verse number="17">มหาปุโรหิตและพรรคพวกคือพวกสะดูสีมีความอิจฉาอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="18">จึงจับพวกอัครทูตขังไว้ในคุกหลวง</verse>
				<verse number="19">แต่ในเวลากลางคืนทูตสวรรค์องค์หนึ่งขององค์พระผู้เป็นเจ้ามาเปิดประตูคุกพาพวกอัครทูตออกไป และบอกว่า</verse>
				<verse number="20">“จงไปยืนในบริเวณพระวิหารประกาศบรรดาข้อความแห่งชีวิตใหม่นี้ให้ประชาชนฟัง”</verse>
				<verse number="21">เมื่อพวกอัครทูตได้ยินเช่นนั้น ก็เข้าไปในบริเวณพระวิหารตอนรุ่งเช้าและสั่งสอน แต่มหาปุโรหิตกับพรรคพวกเรียกประชุมสภายิวและสมาชิกสภาทั้งหมดของคนอิสราเอล แล้วใช้คนไปที่คุกเพื่อพาพวกอัครทูตออกมา</verse>
				<verse number="22">พวกเจ้าหน้าที่ก็ไปแต่ไม่พบพวกอัครทูตในคุก จึงกลับมารายงานว่า</verse>
				<verse number="23">“เราเห็นคุกปิดอยู่แน่นหนามั่นคงและพวกยามยืนเฝ้าอยู่ตามประตู แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไป ไม่เห็นใครอยู่ข้างใน”</verse>
				<verse number="24">เมื่อหัวหน้ารักษาพระวิหารกับพวกหัวหน้าปุโรหิตได้ยินคำเหล่านี้ ก็ฉงนสนเท่ห์ในเรื่องของพวกอัครทูตว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป</verse>
				<verse number="25">มีคนมาบอกพวกเขาว่า “นี่แน่ะ บรรดาคนที่ท่านทั้งหลายขังไว้ในคุกกำลังยืนสั่งสอนประชาชนอยู่ในบริเวณพระวิหาร”</verse>
				<verse number="26">แล้วหัวหน้ารักษาพระวิหารกับพวกเจ้าหน้าที่ก็ไปพาพวกอัครทูตมาโดยไม่ได้ทำอะไรรุนแรง เพราะกลัวว่าประชาชนจะเอาหินขว้าง</verse>
				<verse number="27">เมื่อพวกเขาพาพวกอัครทูตมาแล้วก็ให้ยืนหน้าสภา มหาปุโรหิตจึงกล่าวว่า</verse>
				<verse number="28">“เรากำชับพวกเจ้าอย่างแข็งขันแล้วว่าอย่าสอนโดยออกชื่อนี้ นี่แน่ะ พวกเจ้าทำให้คำสอนของพวกเจ้าแพร่ไปทั่วกรุงเยรูซาเล็ม และต้องการให้ความผิดเรื่องการตายของคนนั้นตกอยู่กับเรา ”</verse>
				<verse number="29">เปโตรกับอัครทูตคนอื่นๆ ตอบว่า “เราจำเป็นต้องเชื่อฟังพระเจ้ามากกว่าเชื่อฟังมนุษย์</verse>
				<verse number="30">พระเยซูผู้ซึ่งพวกท่านฆ่าเสียโดยแขวนไว้ที่ต้นไม้ นั้น พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของเราทรงให้เป็นขึ้นมาแล้ว</verse>
				<verse number="31">พระเจ้าทรงตั้งพระองค์ไว้ที่พระหัตถ์เบื้องขวาของพระองค์ ให้เป็นองค์พระผู้นำและองค์พระผู้ช่วยให้รอด เพื่อจะให้ชนอิสราเอลกลับใจใหม่ แล้วจะทรงอภัยบาปของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="32">เราคือสักขีพยานของเรื่องเหล่านี้ และพระวิญญาณบริสุทธิ์ที่พระเจ้าประทานกับทุกคนที่เชื่อฟังพระองค์นั้นก็เป็นพยานด้วย”</verse>
				<verse number="33">เมื่อพวกเขาฟังแล้วก็โกรธมาก คิดกันว่าจะฆ่าพวกอัครทูตเสีย</verse>
				<verse number="34">แต่มีคนหนึ่งชื่อกามาลิเอล เป็นพวกฟาริสีและเป็นอาจารย์สอนธรรมบัญญัติ เป็นที่นับถือของประชาชน เขายืนขึ้นในสภาแล้วสั่งให้พาพวกอัครทูตออกไปข้างนอกครู่หนึ่ง</verse>
				<verse number="35">ท่านกล่าวกับพวกเขาว่า “ท่านชนชาติอิสราเอล สิ่งที่ท่านทั้งหลายคิดจะทำกับคนเหล่านี้นั้น จงระวังให้ดี</verse>
				<verse number="36">เพราะก่อนหน้านี้มีคนหนึ่งชื่อธุดาสซึ่งอ้างตัวว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่ มีผู้คนติดตามประมาณสี่ร้อยคน แต่ธุดาสถูกฆ่าและคนที่เป็นพรรคพวกก็กระจัดกระจายสาบสูญไป</verse>
				<verse number="37">ต่อจากคนนี้มีอีกคนหนึ่งชื่อยูดาส เป็นชาวกาลิลีปรากฏตัวขึ้นในช่วงที่มีการจดทะเบียนสำมะโนครัว เขาเกลี้ยกล่อมผู้คนให้ติดตามเขาไป และคนนั้นก็พินาศด้วย คนที่เป็นพรรคพวกก็กระจัดกระจาย</verse>
				<verse number="38">เพราะฉะนั้นในกรณีนี้ ข้าพเจ้าจึงขอบอกพวกท่านว่า จงปล่อยคนเหล่านี้ไปตามเรื่อง อย่าทำอะไรพวกเขาเลย เพราะว่าถ้าความคิดหรือกิจการนี้มาจากมนุษย์ มันจะล่มสลายไปเอง</verse>
				<verse number="39">แต่ถ้ามาจากพระเจ้า พวกท่านจะไม่สามารถทำลายพวกเขาได้ เกรงว่าพวกท่านกลับจะเป็นฝ่ายสู้รบกับพระเจ้า”</verse>
				<verse number="40">พวกเขาจึงยอมฟังกามาลิเอล และเมื่อเรียกพวกอัครทูตเข้ามาแล้ว ก็เฆี่ยนและกำชับไม่ให้สอนในนามของพระเยซูแล้วปล่อยไป</verse>
				<verse number="41">พวกอัครทูตจึงออกจากสภาไปด้วยความยินดี ที่พระเจ้าทรงนับว่าพวกเขามีค่าสมควรได้รับการหลู่เกียรติเพราะพระนามนั้น</verse>
				<verse number="42">พวกเขาสั่งสอนและประกาศว่าพระเยซูทรงเป็นพระคริสต์ทุกๆ วันไม่ได้ขาด ทั้งในบริเวณพระวิหารและตามบ้านเรือน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ในเวลานั้นเมื่อพวกสาวกกำลังเพิ่มจำนวนขึ้น พวกยิวที่พูดกรีกพากันบ่นติเตียนพวกยิวที่พูดฮีบรู เพราะบรรดาแม่ม่ายของพวกเขาถูกทอดทิ้งไม่ได้รับแจกอาหารประจำวัน</verse>
				<verse number="2">อัครทูตทั้งสิบสองคนจึงเรียกพวกสาวกมาประชุมกัน แล้วกล่าวว่า “การที่เราจะละเลยพระวจนะของพระเจ้า มัวไปแจกอาหารก็ไม่สมควร</verse>
				<verse number="3">เพราะฉะนั้นพี่น้องทั้งหลาย จงเลือกเจ็ดคนในพวกท่านที่มีชื่อเสียงดี เต็มเปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์และสติปัญญา เราจะตั้งให้พวกเขาดูแลงานนี้</verse>
				<verse number="4">ส่วนเราจะอุทิศตัวในการอธิษฐานและในพันธกิจด้านพระวจนะ”</verse>
				<verse number="5">คนทั้งหลายก็เห็นชอบกับสิ่งที่กล่าวนี้ จึงเลือกสเทเฟนผู้เต็มเปี่ยมด้วยความเชื่อและพระวิญญาณบริสุทธิ์ กับฟีลิป โปรโครัส นิคาโนร์ ทิโมน ปารเมนัส และนิโคเลาส์ชาวเมืองอันทิโอกซึ่งเป็นคนเข้าจารีตในศาสนายิว</verse>
				<verse number="6">คนทั้งเจ็ดนี้ พวกเขาให้มายืนต่อหน้าพวกอัครทูต แล้วอัครทูตก็อธิษฐานและวางมือบนตัวเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="7">การประกาศพระวจนะของพระเจ้าก็เจริญขึ้น และจำนวนสาวกก็เพิ่มขึ้นอย่างมากในกรุงเยรูซาเล็ม และพวกปุโรหิตจำนวนมากก็มาเชื่อถือ</verse>
				<verse number="8">สเทเฟนซึ่งเต็มเปี่ยมด้วยพระคุณและฤทธานุภาพก็ทำการมหัศจรรย์และหมายสำคัญใหญ่ท่ามกลางประชาชน</verse>
				<verse number="9">แต่มีบางคนจากธรรมศาลาที่เรียกว่าธรรมศาลาของทาสอิสระ ชาวไซรีน ชาวอเล็กซานเดรียและบางคนจากซิลีเซียและเอเชีย ลุกขึ้นมาโต้แย้งกับสเทเฟน</verse>
				<verse number="10">คนเหล่านั้นไม่สามารถต่อสู้ถ้อยคำที่ท่านกล่าวโดยสติปัญญาและพระวิญญาณบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="11">จึงแอบสร้างพยานเท็จกล่าวว่า “เราได้ยินคนนี้พูดหมิ่นประมาทโมเสสและพระเจ้า”</verse>
				<verse number="12">เขาทั้งหลายยุยงประชาชนและพวกผู้ใหญ่กับพวกธรรมาจารย์ให้เกิดความวุ่นวาย แล้วเข้ามาจับสเทเฟนนำไปยังสภายิว</verse>
				<verse number="13">ให้พวกสักขีพยานเท็จมาให้การว่า “คนนี้พูดหมิ่นประมาทสถานบริสุทธิ์และธรรมบัญญัติไม่หยุดเลย</verse>
				<verse number="14">เพราะเราได้ยินเขาว่าพระเยซูชาวนาซาเร็ธจะทำลายสถานที่นี้ และจะเปลี่ยนธรรมเนียมที่โมเสสให้ไว้แก่เรา”</verse>
				<verse number="15">พวกสมาชิกสภาต่างจ้องดูสเทเฟน เห็นหน้าของท่านเหมือนหน้าทูตสวรรค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">มหาปุโรหิตจึงถามว่า “เรื่องนี้จริงหรือ?”</verse>
				<verse number="2">สเทเฟนจึงตอบว่า “นี่แน่ะ ท่านพี่น้องและพวกท่านที่เป็นผู้ใหญ่ ขอฟังเถิด พระเจ้าผู้เต็มด้วยพระสิริทรงปรากฏแก่อับราฮัมบิดาของเรา เมื่อท่านยังอยู่ในประเทศเมโสโปเตเมีย ก่อนไปอาศัยอยู่ในเมืองฮาราน</verse>
				<verse number="3">และตรัสกับท่านว่า ‘เจ้าจงออกจากเมืองและญาติพี่น้องของเจ้า ไปยังดินแดนที่เราจะสำแดงให้เจ้า’</verse>
				<verse number="4">อับราฮัมจึงออกจากแผ่นดินของชาวเคลเดียไปอาศัยอยู่ที่เมืองฮาราน หลังจากบิดาของท่านเสียชีวิตแล้วพระองค์ทรงให้ท่านออกจากที่นั่นมาอยู่ในแผ่นดินที่ท่านทั้งหลายอาศัยอยู่ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="5">แต่พระองค์ไม่ทรงโปรดให้อับราฮัมมีมรดกในแผ่นดิน ไม่ให้มีแม้แต่ขนาดเท่าฝ่าเท้า และขณะเมื่อท่านยังไม่มีบุตร พระองค์ทรงสัญญาไว้ว่า จะให้แผ่นดินนี้เป็นกรรมสิทธิ์ของท่านและเชื้อสายของท่าน</verse>
				<verse number="6">พระเจ้าตรัสอย่างนี้ว่า เชื้อสายของท่านจะไปอาศัยอยู่ในต่างประเทศ และคนในประเทศนั้นจะเอาพวกเขาเป็นทาส และจะข่มเหงพวกเขานานถึงสี่ร้อยปี</verse>
				<verse number="7">แล้วพระเจ้าตรัสว่า ‘และประเทศที่พวกเขาปรนนิบัติอยู่นั้น เราจะพิพากษา หลังจากนั้นพวกเขาจะออกมาและปรนนิบัติเรา ณ สถานที่นี้’</verse>
				<verse number="8">พระเจ้าจึงประทานพันธสัญญาแห่งการเข้าสุหนัต แก่ท่าน เพราะฉะนั้นเมื่ออับราฮัมมีบุตรชื่ออิสอัค จึงให้เข้าสุหนัต ในวันที่แปด อิสอัคมีบุตรชื่อยาโคบ และยาโคบมีบุตรสิบสองคนซึ่งเป็นบรรพบุรุษของเรา</verse>
				<verse number="9">“และบรรพบุรุษเหล่านั้นอิจฉาโยเซฟ จึงขายเขาไปยังประเทศอียิปต์ แต่พระเจ้าสถิตกับโยเซฟ</verse>
				<verse number="10">ทรงช่วยให้พ้นจากความทุกข์ลำบากทั้งสิ้น ทรงให้มีความชอบและมีสติปัญญาเฉพาะพระพักตร์ฟาโรห์กษัตริย์ของประเทศอียิปต์ ฟาโรห์จึงตั้งโยเซฟให้ดูแลประเทศอียิปต์และทุกอย่างในพระราชสำนักของพระองค์</verse>
				<verse number="11">ต่อมาเกิดการกันดารอาหารทั่วแผ่นดินอียิปต์และแผ่นดินคานาอัน และมีความลำบากมาก บรรพบุรุษของเราจึงไม่มีอาหาร</verse>
				<verse number="12">ยาโคบเมื่อได้ยินว่ามีข้าวอยู่ในประเทศอียิปต์ จึงใช้บรรพบุรุษของเราไปเป็นครั้งที่หนึ่ง</verse>
				<verse number="13">พอครั้งที่สองโยเซฟแสดงตัวให้พี่น้องรู้ และฟาโรห์ก็ทรงรู้จักญาติของโยเซฟด้วย</verse>
				<verse number="14">โยเซฟจึงเชิญยาโคบบิดา กับบรรดาญาติของตนเจ็ดสิบห้าคนให้มาหา</verse>
				<verse number="15">ยาโคบจึงลงไปที่ประเทศอียิปต์ และท่านกับบรรพบุรุษของเราก็เสียชีวิตที่นั่น</verse>
				<verse number="16">พวกเขาจึงนำศพไปฝังไว้ในเมืองเชเคม ในอุโมงค์ที่อับราฮัมเอาเงินจำนวนหนึ่งซื้อจากบุตรของฮาโมร์ในเชเคม</verse>
				<verse number="17">“แต่เมื่อใกล้จะถึงเวลาตามพระสัญญาที่พระเจ้าตรัสไว้กับอับราฮัม ชนชาติอิสราเอลได้ทวีจำนวนมากขึ้นในประเทศอียิปต์</verse>
				<verse number="18">จนกระทั่งกษัตริย์องค์หนึ่งซึ่งไม่รู้จักโยเซฟได้ขึ้นครองราชสมบัติในประเทศอียิปต์</verse>
				<verse number="19">กษัตริย์องค์นั้นทรงออกอุบายจัดการกับชนชาติของเรา ทรงข่มเหงบรรพบุรุษของเรา ทรงบังคับให้ทิ้งลูกอ่อนของพวกเขาเพื่อไม่ให้รอดชีวิต</verse>
				<verse number="20">เป็นเวลาเดียวกับที่โมเสสเกิดมา มีรูปร่างงดงามเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า เขาจึงถูกเลี้ยงไว้ในบ้านบิดาจนครบสามเดือน</verse>
				<verse number="21">แต่หลังจากถูกทิ้งไว้นอกบ้านแล้ว ราชธิดาของฟาโรห์ก็รับมาเลี้ยงเสมือนเป็นบุตรของตน</verse>
				<verse number="22">โมเสสจึงได้รับการสอนในเรื่องวิชาการทุกอย่างของชาวอียิปต์ มีสมรรถภาพในการพูดและในกิจการต่างๆ</verse>
				<verse number="23">“เมื่อโมเสสมีอายุย่างเข้าสี่สิบปี ก็นึกอยากไปเยี่ยมญาติพี่น้องของตนคือชนชาติอิสราเอล</verse>
				<verse number="24">เมื่อท่านเห็นคนหนึ่งถูกข่มเหง จึงเข้าไปช่วยโดยฆ่าชาวอียิปต์ซึ่งเป็นผู้ข่มเหงนั้นเพื่อแก้แค้น</verse>
				<verse number="25">เพราะคิดว่าญาติพี่น้องคงเข้าใจดีว่า พระเจ้าจะทรงช่วยพวกเขาให้รอดด้วยมือของตน แต่พวกเขาไม่เข้าใจอย่างนั้น</verse>
				<verse number="26">วันรุ่งขึ้นโมเสสเข้ามาพบเขาทั้งสองขณะวิวาทกัน ก็อยากให้เขาทั้งสองกลับคืนดีกัน จึงกล่าวว่า ‘เพื่อนเอ๋ยพวกท่านเป็นพี่น้องกัน ทำไมถึงทำร้ายกัน?’</verse>
				<verse number="27">คนที่ข่มเหงเพื่อนก็ผลักโมเสสออกไป และกล่าวว่า ‘ใครตั้งเจ้าให้เป็นผู้ครอบครองและผู้พิพากษาของเรา?</verse>
				<verse number="28">เจ้าจะฆ่าข้าเหมือนกับที่ฆ่าชาวอียิปต์เมื่อวานนี้หรือ?’</verse>
				<verse number="29">เมื่อโมเสสได้ยินคำพูดนั้น จึงหนีไปอาศัยอยู่ที่แผ่นดินมีเดียน และมีบุตรสองคนที่นั่น</verse>
				<verse number="30">“เมื่อเวลาผ่านไปได้สี่สิบปี ทูตสวรรค์องค์หนึ่งมาปรากฏแก่โมเสสในเปลวไฟที่พุ่มไม้ในถิ่นทุรกันดารของภูเขาซีนาย</verse>
				<verse number="31">เมื่อโมเสสเห็นก็อัศจรรย์ใจเพราะนิมิตนั้น เมื่อเข้าไปดูใกล้ๆ ก็ได้ยินพระสุรเสียงของพระเจ้าตรัสว่า</verse>
				<verse number="32">‘เราเป็นพระเจ้าของบรรพบุรุษของเจ้า คือพระเจ้าของอับราฮัม ของอิสอัค และของยาโคบ’ โมเสสจึงกลัวจนตัวสั่นไม่กล้ามองดู</verse>
				<verse number="33">พระเจ้าตรัสกับโมเสสว่า ‘จงถอดรองเท้าออก เพราะที่ที่เจ้ายืนอยู่นี้เป็นที่ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="34">อันที่จริงเราเห็นความทุกข์ของชนชาติของเราที่อยู่ในประเทศอียิปต์แล้ว และเราได้ยินเสียงคร่ำครวญของเขาทั้งหลาย เราจึงลงมาเพื่อช่วยพวกเขาให้รอด มาเถอะ เราจะใช้เจ้าไปยังประเทศอียิปต์’</verse>
				<verse number="35">“โมเสสคนนี้ที่เคยถูกพวกเขาปฏิเสธ โดยกล่าวว่า ‘ใครตั้งเจ้าให้เป็นผู้ครอบครองและผู้พิพากษาของเรา’ นั้นเอง โดยมือของทูตสวรรค์ผู้ซึ่งปรากฏแก่ท่านที่พุ่มไม้ พระเจ้าทรงใช้โมเสสคนนี้แหละ ไปเป็นผู้ครอบครองและผู้ช่วยกู้</verse>
				<verse number="36">คนนี้แหละที่เป็นผู้นำพวกเขาออกมา และทำการอัศจรรย์และหมายสำคัญต่างๆ ในแผ่นดินอียิปต์ ที่ทะเลแดง และในถิ่นทุรกันดารสี่สิบปี</verse>
				<verse number="37">โมเสสคนนี้แหละที่กล่าวกับชนชาติอิสราเอลว่า ‘พระเจ้าจะประทานผู้เผยพระวจนะผู้หนึ่งเกิดมาเพื่อท่านทั้งหลาย จากพี่น้องของพวกท่าน เหมือนอย่างข้าพเจ้า’</verse>
				<verse number="38">โมเสสคนนี้แหละที่อยู่ในชุมนุมชนในถิ่นทุรกันดาร อยู่กับทูตสวรรค์ผู้พูดกับท่านที่ภูเขาซีนาย และอยู่กับบรรพบุรุษของเรา ท่านได้รับพระดำรัสอันทรงชีวิตเพื่อส่งต่อมาให้เรา</verse>
				<verse number="39">บรรพบุรุษของเราไม่ยอมฟังโมเสส แต่ผลักไสท่านออกไป และหันเหจิตใจกลับไปยังแผ่นดินอียิปต์</verse>
				<verse number="40">พวกเขากล่าวกับอาโรนว่า ‘ขอสร้างพระให้แก่เรา เป็นพระที่จะนำเราไป เพราะว่าโมเสสคนนี้ ที่เป็นคนนำเราออกจากประเทศอียิปต์นั้น เราไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรไป’</verse>
				<verse number="41">ในเวลานั้นพวกเขาทำรูปโคหนุ่ม และนำเครื่องสัตวบูชามาถวายแก่รูปนั้น และมีใจยินดีในสิ่งที่พวกเขาทำขึ้นด้วยมือ</verse>
				<verse number="42">แต่พระเจ้าเบือนพระพักตร์และทรงปล่อยให้พวกเขานมัสการหมู่ดาวในท้องฟ้า ตามที่มีเขียนไว้ในหนังสือของบรรดาผู้เผยพระวจนะว่า ‘โอ พงศ์พันธุ์อิสราเอล พวกเจ้าฆ่าสัตว์บูชาเรา ในถิ่นทุรกันดารถึงสี่สิบปีหรือ?</verse>
				<verse number="43">พวกเจ้าขนเต็นท์ของพระโมเลค และนำดาวพระเรฟาน รูปพระต่างๆ ที่พวกเจ้าทำขึ้น เพื่อกราบนมัสการรูปนั้นต่างหาก เราจะกวาดพวกเจ้าไปไกลจนพ้น เมืองบาบิโลน’</verse>
				<verse number="44">“บรรพบุรุษของเราเมื่ออยู่ในถิ่นทุรกันดารก็มีเต็นท์แห่งสักขีพยาน ตามที่พระองค์ทรงสั่งไว้เมื่อตรัสกับโมเสสว่าให้ทำเต็นท์ตามแบบที่ได้เห็น</verse>
				<verse number="45">บรรพบุรุษของเราเมื่อได้รับเต็นท์นั้นจึงขนตามโยชูวาไป หลังจากเข้ายึดแผ่นดินของบรรดาประชาชาติที่พระเจ้าทรงขับไล่ให้พ้นหน้าบรรพบุรุษของเราแล้ว เต็นท์นั้นก็ยังคงอยู่จนถึงสมัยของดาวิด</verse>
				<verse number="46">ดาวิดนั้นได้รับความโปรดปรานจากพระเจ้า และทรงขออนุญาตที่จะจัดเตรียมพระนิเวศสำหรับพระเจ้าของยาโคบ</verse>
				<verse number="47">แต่ซาโลมอนเป็นผู้ที่ได้สร้างพระนิเวศสำหรับพระเจ้า</verse>
				<verse number="48">ถึงกระนั้นก็ดี องค์ผู้สูงสุดก็ไม่ได้ประทับในพระนิเวศที่มือมนุษย์ทำไว้ ตามที่ผู้เผยพระวจนะกล่าวไว้ว่า</verse>
				<verse number="49">‘สวรรค์เป็นที่ประทับของเรา และแผ่นดินโลกเป็นที่รองเท้าของเรา พวกเจ้าจะสร้างนิเวศชนิดไหนสำหรับเรา องค์พระผู้เป็นเจ้า ตรัส หรืออะไรจะเป็นที่พำนักของเรา?</verse>
				<verse number="50">สิ่งเหล่านี้มือของเราทำไว้ทั้งหมดไม่ใช่หรือ?’</verse>
				<verse number="51">“เจ้าพวกคนหัวแข็ง ใจดื้อดึง และหูตึง พวกท่านขัดขวางพระวิญญาณบริสุทธิ์อยู่เสมอ บรรพบุรุษของท่านทั้งหลายทำอย่างไร พวกท่านก็ทำอย่างนั้น</verse>
				<verse number="52">มีใครบ้างในบรรดาผู้เผยพระวจนะที่บรรพบุรุษทั้งหลายของพวกท่านไม่ได้ข่มเหง? พวกเขาฆ่าคนทั้งหลายที่พยากรณ์ถึงการเสด็จมาของ ‘องค์ผู้ชอบธรรม’ และบัดนี้ท่านทั้งหลายก็ทรยศและฆ่าพระองค์</verse>
				<verse number="53">คือพวกท่านที่ได้รับธรรมบัญญัติจากเหล่าทูตสวรรค์ แต่ไม่ได้ประพฤติตามธรรมบัญญัตินั้น”</verse>
				<verse number="54">เมื่อพวกเขาได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกเดือดดาล และขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเข้าใส่สเทเฟน</verse>
				<verse number="55">ส่วนสเทเฟนเต็มด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ ท่านเขม้นดูสวรรค์เห็นพระรัศมีของพระเจ้า และเห็นพระเยซูทรงยืนอยู่เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="56">แล้วท่านกล่าวว่า “นี่แน่ะ ข้าพเจ้าเห็นท้องฟ้าแหวกเป็นช่อง และเห็นบุตรมนุษย์ทรงยืนอยู่เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระเจ้า”</verse>
				<verse number="57">แต่พวกเขาร้องเสียงดังและอุดหูวิ่งกรูกันเข้าไปหาสเทเฟน</verse>
				<verse number="58">แล้วขับไล่ท่านออกจากกรุงและเอาหินขว้าง และพวกสักขีพยานที่ปรักปรำสเทเฟน ก็ฝากเสื้อผ้าของตนวางไว้ที่เท้าของชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อเซาโล</verse>
				<verse number="59">ขณะที่พวกเขาเอาหินขว้างสเทเฟนอยู่นั้น ท่านร้องทูลว่า “ข้าแต่พระเยซู องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอทรงรับจิตวิญญาณของข้าพระองค์ด้วย”</verse>
				<verse number="60">แล้วสเทเฟนก็คุกเข่าลงร้องเสียงดังว่า “ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอโปรดอย่าถือโทษพวกเขาเพราะบาปนี้” เมื่อกล่าวอย่างนี้แล้วก็สิ้นใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">และเซาโลก็เห็นชอบด้วยกับการฆ่าสเทเฟน ขณะนั้นเกิดการข่มเหงคริสตจักรครั้งใหญ่ในกรุงเยรูซาเล็ม และบรรดาสาวกกระจัดกระจายไปทั่วแคว้นยูเดียกับสะมาเรียเว้นแต่พวกอัครทูต</verse>
				<verse number="2">บรรดาคนที่ยำเกรงพระเจ้าก็ฝังศพสเทเฟนไว้ แล้วคร่ำครวญอาลัยถึงท่านอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="3">ส่วนเซาโลพยายามทำลายคริสตจักรโดยเข้าไปฉุดลากเอาพวกผู้ชายและพวกผู้หญิงตามบ้านเรือนไปจำไว้ในคุก</verse>
				<verse number="4">พวกที่กระจัดกระจายไปก็เที่ยวประกาศพระวจนะนั้น</verse>
				<verse number="5">ส่วนฟีลิปไปยังเมืองหนึ่งในแคว้นสะมาเรีย และประกาศเรื่องพระคริสต์ให้ชาวเมืองนั้นฟัง</verse>
				<verse number="6">ฝูงชนต่างสนใจฟังถ้อยคำของฟีลิปขณะฟังท่านประกาศ และเห็นหมายสำคัญต่างๆ ที่ท่านทำ</verse>
				<verse number="7">เพราะว่าพวกผีโสโครกที่สิงอยู่ในหลายๆ คนพากันร้องเสียงดังแล้วออกจากคนเหล่านั้น พวกที่เป็นอัมพาตกับเป็นง่อยก็หายเป็นปกติ</verse>
				<verse number="8">จึงเกิดความปลื้มปีติอย่างยิ่งในเมืองนั้น</verse>
				<verse number="9">และมีคนหนึ่งชื่อซีโมนเคยเล่นคาถาอาคมในเมืองนั้นมาก่อน เขาทำให้ชาวสะมาเรียพิศวงหลงใหล เขายกตัวว่าเป็นผู้วิเศษ</verse>
				<verse number="10">คนทั้งหมดตั้งแต่คนเล็กน้อยไปจนถึงคนใหญ่โตต่างสนใจฟังคนนั้น แล้วว่า “คนนี้คือฤทธานุภาพของพระเจ้าที่เรียกว่ามหิทธิฤทธิ์”</verse>
				<verse number="11">คนทั้งหลายสนใจฟังเขา เพราะเขาทำวิทยาคมให้ผู้คนพิศวงหลงใหลมานานแล้ว</verse>
				<verse number="12">แต่เมื่อฟีลิปประกาศข่าวประเสริฐเกี่ยวกับแผ่นดินของพระเจ้าและพระนามของพระเยซูคริสต์แล้ว คนทั้งหลายก็เชื่อและรับบัพติศมาทั้งชายและหญิง</verse>
				<verse number="13">ซีโมนเองก็เชื่อด้วย เมื่อรับบัพติศมาแล้วก็อยู่กับฟีลิปต่อไป และประหลาดใจที่เห็นหมายสำคัญกับการอัศจรรย์ยิ่งใหญ่ที่ฟีลิปทำ</verse>
				<verse number="14">เมื่อพวกอัครทูตที่อยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม ได้ยินว่าชาวสะมาเรียได้รับพระวจนะของพระเจ้าแล้ว จึงให้เปโตรกับยอห์นไปหาเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="15">เมื่อเปโตรกับยอห์นไปถึงก็อธิษฐานเผื่อพวกเขา เพื่อให้พวกเขาได้รับพระวิญญาณบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="16">เพราะว่าพระวิญญาณบริสุทธิ์ยังไม่ได้เสด็จลงมาสถิตกับใคร พวกเขาเพียงแต่ได้รับบัพติศมาในพระนามของพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าเท่านั้น</verse>
				<verse number="17">เปโตรกับยอห์นจึงวางมือบนพวกเขา แล้วพวกเขาได้รับพระวิญญาณบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="18">เมื่อซีโมนเห็นว่าคนเหล่านั้นได้รับพระวิญญาณบริสุทธิ์โดยการวางมือของอัครทูตทั้งสอง จึงนำเงินมาให้ท่านทั้งสอง</verse>
				<verse number="19">กล่าวว่า “ขอช่วยให้ข้าพเจ้ามีอำนาจแบบนี้ด้วย เพื่อว่าเมื่อข้าพเจ้าวางมือให้คนไหน คนนั้นจะได้รับพระวิญญาณบริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="20">เปโตรจึงกล่าวกับซีโมนว่า “เงินของเจ้าจงพินาศพร้อมกับตัวเจ้า เพราะเจ้าคิดว่าของประทานจากพระเจ้าสามารถซื้อด้วยเงินได้</verse>
				<verse number="21">เจ้าไม่มีหุ้นหรือส่วนใดๆ ในการงานนี้ เพราะใจของเจ้าไม่ซื่อตรงต่อพระเจ้า</verse>
				<verse number="22">เพราะฉะนั้นจงกลับใจใหม่จากการชั่วร้ายของเจ้า และอธิษฐานขอต่อพระเจ้า พระองค์อาจจะทรงยกความผิดที่เจ้าคิดอยู่ในใจ</verse>
				<verse number="23">เพราะข้าเห็นแล้วว่าเจ้าตกอยู่ในความขมขื่นและการผูกมัดของความอธรรม”</verse>
				<verse number="24">ซีโมนจึงตอบว่า “ขอพวกท่านช่วยอ้อนวอนองค์พระผู้เป็นเจ้าเผื่อข้าพเจ้าด้วย เพื่อว่าเหตุการณ์ที่พวกท่านกล่าวนั้นจะไม่เกิดขึ้นกับข้าพเจ้าแม้แต่อย่างเดียว”</verse>
				<verse number="25">เมื่ออัครทูตทั้งสองเป็นพยานและประกาศพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าแล้วก็กลับไปยังกรุงเยรูซาเล็ม และประกาศข่าวประเสริฐในหมู่บ้านชาวสะมาเรียหลายแห่ง</verse>
				<verse number="26">แต่ทูตองค์หนึ่งขององค์พระผู้เป็นเจ้าสั่งฟีลิปว่า “จงลุกขึ้น ไปยังทิศใต้ตามทางที่ลงไปจากกรุงเยรูซาเล็มถึงกาซา” (ซึ่งเป็นทางเปลี่ยว)</verse>
				<verse number="27">ฟีลิปก็ลุกไป และนี่แน่ะ มีขันทีชาวเอธิโอปคนหนึ่ง เป็นข้าราชการของพระนางคานดาสีพระราชินีของชาวเอธิโอป และเป็นนายคลังทรัพย์ทั้งหมดของพระราชินีองค์นั้น ท่านมานมัสการที่กรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="28">ขณะนั่งรถม้ากลับไปนั้น ท่านกำลังอ่านหนังสืออิสยาห์ผู้เผยพระวจนะอยู่</verse>
				<verse number="29">พระวิญญาณตรัสสั่งฟีลิปว่า “จงเข้าไปชิดรถม้าคันนั้นเถิด”</verse>
				<verse number="30">ฟีลิปจึงวิ่งเข้าไปใกล้ และได้ยินท่านอ่านหนังสืออิสยาห์ผู้เผยพระวจนะ จึงถามว่า “ท่านเข้าใจสิ่งที่อ่านหรือไม่?”</verse>
				<verse number="31">ขันทีจึงตอบว่า “ถ้าไม่มีใครอธิบาย จะเข้าใจได้อย่างไร?” ท่านจึงเชิญฟีลิปขึ้นไปนั่งบนรถม้ากับท่าน</verse>
				<verse number="32">พระคัมภีร์ตอนที่ท่านอ่านอยู่นั้นคือข้อเหล่านี้ “ท่านถูกนำไปฆ่าเหมือนอย่างแกะ ลูกแกะนิ่งอยู่ต่อหน้าผู้ตัดขนของมันอย่างไร ท่านก็ไม่ปริปากของท่านอย่างนั้น</verse>
				<verse number="33">ในเวลาที่ท่านถูกเหยียดหยาม ท่านไม่ได้รับความยุติธรรม ใครจะเล่าถึงเชื้อสายของท่าน? เพราะชีวิตของท่านถูกตัดขาดจากแผ่นดินโลก”</verse>
				<verse number="34">ขันทีจึงถามฟีลิปว่า “สิ่งที่ผู้เผยพระวจนะกล่าวนี้เล็งถึงใคร เล็งถึงตัวท่านเอง หรือเล็งถึงคนอื่น? ขอบอกข้าพเจ้าเถิด”</verse>
				<verse number="35">ฟีลิปจึงเริ่มเล่าโดยตั้งต้นจากพระคัมภีร์ตอนนั้น ท่านประกาศข่าวประเสริฐเรื่องพระเยซูกับขันทีผู้นั้น</verse>
				<verse number="36">ขณะกำลังเดินทางไปก็มาถึงที่ที่มีน้ำแห่งหนึ่ง ขันทีจึงบอกว่า “นี่แน่ะ ที่นี่มีน้ำ มีอะไรขัดข้องไม่ให้ข้าพเจ้ารับบัพติศมา” [</verse>
				<verse number="37">ฟีลิปจึงตอบว่า “ถ้าท่านเต็มใจเชื่อท่านก็รับได้” ขันทีจึงตอบว่า “ข้าพเจ้าเชื่อว่าพระเยซูคริสต์เป็นพระบุตรของพระเจ้า] ”</verse>
				<verse number="38">แล้วท่านจึงสั่งให้หยุดรถ คนทั้งสองก็ลงไปในน้ำทั้งฟีลิปกับขันที ฟีลิปให้ท่านรับบัพติศมา</verse>
				<verse number="39">เมื่อท่านทั้งสองขึ้นจากน้ำแล้ว พระวิญญาณบริสุทธิ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าทรงรับฟีลิปไป และขันทีคนนั้นไม่ได้เห็นท่านอีก จึงเดินทางต่อไปด้วยความยินดี</verse>
				<verse number="40">แต่มีคนพบฟีลิปที่เมืองอาโซทัส และเมื่อท่านเดินทางไป ท่านก็ประกาศข่าวประเสริฐทั่วทุกเมืองจนกระทั่งท่านไปถึงเมืองซีซารียา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ในระหว่างนั้นเซาโลยังขู่คำราม กล่าวว่าจะฆ่าบรรดาสาวกขององค์พระผู้เป็นเจ้า จึงไปหามหาปุโรหิต</verse>
				<verse number="2">ขอหนังสือไปยังธรรมศาลาต่างๆ ในเมืองดามัสกัส เพื่อที่ว่าถ้าพบใครเป็นพวก “ทางนั้น” ไม่ว่าชายหรือหญิง จะจับมัดพามายังกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">ขณะที่เซาโลเดินทางไปใกล้จะถึงเมืองดามัสกัส ทันใดนั้นมีแสงสว่างส่องมาจากฟ้าล้อมรอบตัวท่าน</verse>
				<verse number="4">ท่านก็ล้มลงที่พื้นและได้ยินพระสุรเสียงตรัสว่า “เซาโล เซาโลเอ๋ย เจ้าข่มเหงเราทำไม?”</verse>
				<verse number="5">เซาโลจึงทูลถามว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์เป็นใคร?” พระองค์ตรัสว่า “เราคือเยซูผู้ที่เจ้าข่มเหง</verse>
				<verse number="6">จงลุกขึ้นเถิดและเข้าไปในเมือง จะมีคนบอกให้เจ้าทราบว่าเจ้าต้องทำอะไร”</verse>
				<verse number="7">พวกที่เดินทางไปด้วยกันก็ยืนจังงังพูดไม่ออก พวกเขาได้ยินพระสุรเสียงแต่ไม่เห็นใคร</verse>
				<verse number="8">เซาโลจึงลุกขึ้นจากพื้น เมื่อลืมตาแล้วก็มองอะไรไม่เห็น พวกเขาจึงจูงมือท่านเข้าไปในเมืองดามัสกัส</verse>
				<verse number="9">ตาของท่านก็มืดมัวไปถึงสามวัน และท่านไม่ได้กินหรือดื่มอะไรเลย</verse>
				<verse number="10">ในเมืองดามัสกัสมีสาวกคนหนึ่งชื่ออานาเนีย องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับคนนั้นทางนิมิตว่า “อานาเนียเอ๋ย” อานาเนียจึงทูลตอบว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์อยู่ที่นี่”</verse>
				<verse number="11">พระองค์จึงตรัสกับเขาว่า “จงลุกขึ้นไปที่ถนนสายที่เรียกว่า ‘ถนนตรง’ และไปที่บ้านของยูดาสถามหาชายคนหนึ่งจากเมืองทาร์ซัสที่ชื่อเซาโล ตอนนี้เขากำลังอธิษฐานอยู่</verse>
				<verse number="12">และ[ในนิมิต] เขามองเห็นชายคนหนึ่งชื่ออานาเนียเข้ามาวางมือบนตัวเขาเพื่อที่ว่าเขาจะมองเห็นอีก”</verse>
				<verse number="13">แต่อานาเนียทูลตอบว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์ได้ยินหลายคนพูดถึงคนนั้นว่า เขาทำร้ายธรรมิกชนของพระองค์ในกรุงเยรูซาเล็มมากมาย</verse>
				<verse number="14">และที่นี่เขาก็ได้สิทธิอำนาจจากพวกหัวหน้าปุโรหิตให้มาจับคนทั้งหลายที่อธิษฐานออกพระนามของพระองค์”</verse>
				<verse number="15">องค์พระผู้เป็นเจ้าจึงตรัสกับท่านว่า “จงไปเถิด เพราะว่าคนนี้เป็นภาชนะที่เราเลือกสรรไว้ เขาจะนำนามของเราไปถึงบรรดาคนต่างชาติและบรรดากษัตริย์ และไปถึงพวกอิสราเอล</verse>
				<verse number="16">เราจะแสดงให้เขาเห็นว่าเขาจะต้องทนทุกข์ลำบากมากเท่าไรเพื่อนามของเรา”</verse>
				<verse number="17">แล้วอานาเนียก็ไป และเข้าไปในบ้านนั้น วางมือบนตัวเซาโลกล่าวว่า “พี่เซาโล พระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ที่ปรากฏแก่ท่านระหว่างทางที่ท่านมาที่นี่ ทรงใช้ข้าพเจ้ามาเพื่อให้ท่านมองเห็นอีก และเพื่อให้ท่านเต็มเปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="18">ทันใดนั้นมีอะไรเหมือนเกล็ดหลุดจากตาของเซาโล แล้วท่านก็เห็นได้อีก ท่านจึงลุกขึ้นรับบัพติศมา</verse>
				<verse number="19">พอรับประทานอาหารแล้วก็มีกำลังขึ้น เซาโลพักอยู่กับพวกสาวกในเมืองดามัสกัสหลายวัน</verse>
				<verse number="20">และท่านก็ไม่ได้รีรอ ท่านเริ่มประกาศเรื่องพระเยซูตามธรรมศาลาต่างๆ ว่า “พระองค์ทรงเป็นพระบุตรของพระเจ้า”</verse>
				<verse number="21">คนทั้งหลายที่ได้ยินก็ประหลาดใจพูดกันว่า “คนนี้ไม่ใช่หรือที่ทำร้ายผู้คนในกรุงเยรูซาเล็มที่อธิษฐานออกพระนามนี้? และเขามาที่นี่ก็เพื่อจับพวกนั้นส่งให้พวกหัวหน้าปุโรหิตไม่ใช่หรือ?”</verse>
				<verse number="22">แต่เซาโลยิ่งมีกำลังมากขึ้น และทำให้พวกยิวในเมืองดามัสกัสงงงันด้วยการพิสูจน์ว่าพระเยซูทรงเป็นพระคริสต์</verse>
				<verse number="23">หลังจากนั้นอีกหลายวัน พวกยิวก็ปรึกษากันว่าจะฆ่าเซาโล</verse>
				<verse number="24">แต่แผนการของพวกเขารู้ไปถึงหูของเซาโล พวกเขาคอยเฝ้าที่ประตูเมืองทั้งกลางวันและกลางคืนเพื่อดักฆ่าเซาโล</verse>
				<verse number="25">แต่พวกสาวกเอาเซาโลนั่งลงในกระบุงใบใหญ่ตอนกลางคืนแล้วหย่อนท่านลงจากกำแพงเมือง</verse>
				<verse number="26">เมื่อเซาโลไปถึงกรุงเยรูซาเล็มแล้ว ท่านพยายามจะเข้าร่วมกับพวกสาวก แต่เขาทั้งหลายกลัว เพราะไม่เชื่อว่าเซาโลเป็นสาวก</verse>
				<verse number="27">แต่บารนาบัสพาท่านไปหาพวกอัครทูต และเล่าให้พวกเขาฟังว่าเซาโลเห็นองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ที่ตรัสกับท่านระหว่างทางอย่างไร และท่านประกาศออกพระนามพระเยซูด้วยใจกล้าหาญในเมืองดามัสกัสอย่างไร</verse>
				<verse number="28">แล้วเซาโลจึงได้เข้านอกออกในอยู่กับพวกอัครทูตในกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="29">ประกาศออกพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยใจกล้าหาญ ท่านพูดและโต้แย้งกับพวกยิวที่พูดกรีก แต่พวกนั้นพยายามหาทางฆ่าท่านเสีย</verse>
				<verse number="30">เมื่อพี่น้องรู้เรื่องนี้ ก็พาท่านลงไปยังเมืองซีซารียา แล้วส่งต่อไปยังเมืองทาร์ซัส</verse>
				<verse number="31">เพราะฉะนั้น คริสตจักรตลอดทั่วแคว้นยูเดีย กาลิลี และสะมาเรียก็เกิดความสงบสุขและเจริญเติบโต ต่างประพฤติตนด้วยความยำเกรงองค์พระผู้เป็นเจ้าและรับการหนุนใจจากพระวิญญาณบริสุทธิ์ คริสตสมาชิกจึงยิ่งเพิ่มจำนวนมากขึ้น</verse>
				<verse number="32">ขณะที่เปโตรเดินทางไปๆ มาๆ ทั่วทุกแห่งนั้น ท่านก็ลงไปหาพวกธรรมิกชนที่อาศัยอยู่ในเมืองลิดดาด้วย</verse>
				<verse number="33">เปโตรพบคนหนึ่งชื่อไอเนอัสที่นั่น เขาเป็นอัมพาตต้องนอนอยู่บนเตียงมาแปดปีแล้ว</verse>
				<verse number="34">เปโตรกล่าวกับเขาว่า “ไอเนอัส พระเยซูคริสต์ทรงให้ท่านหายโรค จงลุกขึ้นเก็บที่นอนของท่านเถิด” ทันใดนั้นไอเนอัสก็ลุกขึ้น</verse>
				<verse number="35">เมื่อคนทั้งหลายที่อยู่ในเมืองลิดดาและที่ราบชาโรนเห็นแล้วก็กลับใจมาหาองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="36">ในเมืองยัฟฟามีหญิงคนหนึ่งที่เป็นสาวกชื่อทาบิธา ตามภาษากรีกว่าโดรคัส หญิงคนนี้เคยทำคุณประโยชน์และสงเคราะห์คนจนมากมาย</verse>
				<verse number="37">เวลานั้นหญิงคนนี้ป่วยจนถึงแก่ความตาย พวกเขาจึงอาบน้ำศพและตั้งไว้ในห้องชั้นบน</verse>
				<verse number="38">เมืองลิดดานั้นอยู่ใกล้กับเมืองยัฟฟา เมื่อพวกสาวกได้ยินว่าเปโตรอยู่ที่นั่น จึงใช้คนสองคนไปขอร้องท่านว่า “เชิญมาหาโดยด่วน”</verse>
				<verse number="39">เปโตรจึงลุกขึ้นไปกับเขาทั้งสอง เมื่อถึงแล้วพวกเขาก็พาท่านขึ้นไปที่ห้องชั้นบน พวกหญิงม่ายก็ยืนร้องไห้อยู่ข้างๆ ท่านและชี้ให้ท่านดูเสื้อผ้าต่างๆ ที่โดรคัสทำเมื่อยังมีชีวิตอยู่</verse>
				<verse number="40">เปโตรจึงให้คนทั้งหลายออกไปข้างนอก และคุกเข่าลงอธิษฐาน แล้วหันมายังศพนั้นกล่าวว่า “ทาบิธา จงลุกขึ้น” ทาบิธาก็ลืมตา เมื่อเห็นเปโตรจึงลุกขึ้นนั่ง</verse>
				<verse number="41">เปโตรยื่นมือออกมาพยุงเธอ แล้วเรียกพวกธรรมิกชนกับบรรดาแม่ม่ายเข้ามา แล้วมอบหญิงที่มีชีวิตนั้นให้กับพวกเขา</verse>
				<verse number="42">เหตุการณ์นั้นลือไปตลอดทั่วเมืองยัฟฟา คนจำนวนมากก็พากันมาเชื่อถือองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="43">เปโตรอาศัยอยู่ในเมืองยัฟฟาหลายวัน โดยพักอยู่กับซีโมนที่เป็นช่างฟอกหนัง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">และมีชายคนหนึ่งชื่อโครเนลิอัสอาศัยอยู่ในเมืองซีซารียา เป็นนายร้อยในกองพันทหารที่เรียกว่ากองอิตาเลียน</verse>
				<verse number="2">ท่านและครอบครัวเป็นคนเคร่งศาสนาและเกรงกลัวพระเจ้า ท่านให้ทานแก่ประชาชนอย่างมากมายและอ้อนวอนพระเจ้าอยู่เสมอ</verse>
				<verse number="3">เวลาประมาณบ่ายสามโมง นายร้อยคนนั้นเห็นนิมิตชัดเจนว่ามีทูตสวรรค์องค์หนึ่งของพระเจ้ามาหาตน และกล่าวว่า “โครเนลิอัส”</verse>
				<verse number="4">โครเนลิอัสจ้องมองทูตองค์นั้นด้วยความตกใจกลัว และถามว่า “นี่หมายความถึงอะไร ท่านเจ้าข้า?” ทูตสวรรค์จึงตอบท่านว่า “คำอธิษฐานและการให้ทานของท่านขึ้นไปถึงพระเจ้าเป็นเหตุให้พระองค์ทรงระลึกถึงท่านแล้ว</verse>
				<verse number="5">บัดนี้จงใช้คนไปเมืองยัฟฟา เชิญซีโมนที่เรียกว่าเปโตรมา</verse>
				<verse number="6">ท่านอาศัยอยู่กับซีโมนที่เป็นช่างฟอกหนัง บ้านของเขาอยู่ริมฝั่งทะเล”</verse>
				<verse number="7">เมื่อทูตสวรรค์ที่พูดกับท่านจากไปแล้ว ท่านก็เรียกหาคนใช้สองคนกับทหารที่เคร่งศาสนาคนหนึ่งซึ่งเคยปรนนิบัติท่านเสมอ</verse>
				<verse number="8">เมื่อโครเนลิอัสเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้พวกเขาฟังแล้ว ท่านก็ใช้พวกเขาไปเมืองยัฟฟา</verse>
				<verse number="9">วันรุ่งขึ้นเวลาประมาณเที่ยง ขณะที่คนกลุ่มนี้เดินทางใกล้จะถึงเมืองยัฟฟา เปโตรขึ้นไปบนหลังคาตึกเพื่ออธิษฐาน</verse>
				<verse number="10">ขณะนั้นท่านหิวอยากจะรับประทานอาหาร และในระหว่างที่ยังจัดอาหารกันอยู่ เปโตรก็ตกอยู่ในภวังค์</verse>
				<verse number="11">และท่านเห็นท้องฟ้าแหวกออกเป็นช่อง มีอะไรอย่างหนึ่งเหมือนผ้าผืนใหญ่ ซึ่งมุมทั้งสี่ถูกหย่อนลงมายังพื้นโลก</verse>
				<verse number="12">ในนั้นมีสัตว์ทุกอย่าง ทั้งสัตว์สี่เท้า สัตว์เลื้อยคลาน และนกในอากาศ</verse>
				<verse number="13">แล้วมีพระสุรเสียงกล่าวกับท่านว่า “เปโตร จงลุกขึ้นฆ่ากิน”</verse>
				<verse number="14">เปโตรจึงทูลว่า “ไม่ได้ องค์พระผู้เป็นเจ้า เพราะว่าสิ่งไม่บริสุทธิ์หรือเป็นมลทินนั้น ข้าพระองค์ไม่เคยรับประทานเลย”</verse>
				<verse number="15">แล้วมีพระสุรเสียงมาเป็นครั้งที่สองกล่าวกับท่านว่า “สิ่งที่พระเจ้าทรงชำระแล้ว เจ้าอย่าว่าเป็นสิ่งไม่บริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="16">สิ่งนี้ปรากฏถึงสามครั้ง แล้วถูกรับขึ้นไปในท้องฟ้าทันที</verse>
				<verse number="17">เมื่อเปโตรยังคิดสงสัยเรื่องนิมิตที่เห็นนั้นว่ามีความหมายอย่างไร ในทันใดนั้น คนที่โครเนลิอัสใช้ไปนั้นก็มายืนอยู่หน้าประตูรั้วหลังจากถามหาจนพบตึกของซีโมน</verse>
				<verse number="18">พวกเขาร้องถามว่าซีโมนที่เรียกว่าเปโตรพักอยู่ที่นี่หรือไม่?</verse>
				<verse number="19">ขณะเปโตรตริตรองเรื่องนิมิตอยู่นั้น พระวิญญาณตรัสกับท่านว่า “นี่แน่ะ มีชายสามคนมาหาเจ้า</verse>
				<verse number="20">จงลุกขึ้นลงไปข้างล่างและไปกับพวกเขาเถิด อย่าลังเลใจเลย เพราะว่าเราใช้พวกเขามา”</verse>
				<verse number="21">เปโตรจึงลงไปหาคนเหล่านั้นกล่าวว่า “นี่แน่ะ ข้าพเจ้าคือคนที่พวกท่านตามหา พวกท่านมีธุระอะไรหรือ?”</verse>
				<verse number="22">เขาทั้งหลายจึงตอบว่า “นายร้อยโครเนลิอัสเป็นคนชอบธรรมและเกรงกลัวพระเจ้า และเป็นคนมีชื่อเสียงดีในหมู่พวกยิว โครเนลิอัสผู้นี้ได้รับคำบอกจากทูตสวรรค์บริสุทธิ์ให้มาเชิญท่านไปบ้านเพื่อฟังถ้อยคำของท่าน”</verse>
				<verse number="23">เปโตรจึงเชิญพวกเขาเข้าไปข้างในและให้พักอยู่ที่นั่น วันรุ่งขึ้นเปโตรลุกขึ้นไปกับพวกเขา และพี่น้องบางคนที่เมืองยัฟฟาก็ไปด้วย</verse>
				<verse number="24">วันต่อมาเขาทั้งหลายไปถึงเมืองซีซารียา โครเนลิอัสกำลังรอคอยพวกเขาอยู่ และเชิญญาติพี่น้องกับเพื่อนสนิทมาประชุมร่วมกัน</verse>
				<verse number="25">เมื่อเปโตรมาถึง โครเนลิอัสก็ต้อนรับเปโตรและทรุดตัวลงแทบเท้าท่าน</verse>
				<verse number="26">เปโตรจึงประคองโครเนลิอัสให้ลุกขึ้นและกล่าวว่า “จงลุกขึ้นยืน ข้าพเจ้าก็เป็นเพียงมนุษย์เหมือนกัน”</verse>
				<verse number="27">ระหว่างที่กำลังสนทนากัน เปโตรเข้าไปและเห็นคนจำนวนมากมาอยู่รวมกัน</verse>
				<verse number="28">จึงกล่าวกับคนเหล่านั้นว่า “พวกท่านทราบแล้วว่า การที่คนยิวจะคบหาหรือเยี่ยมเยียนคนต่างชาติถือว่าเป็นเรื่องต้องห้าม แต่พระเจ้าทรงสำแดงแก่ข้าพเจ้าแล้วว่า ไม่ควรถือว่าคนหนึ่งคนใดไม่บริสุทธิ์หรือเป็นมลทิน</verse>
				<verse number="29">เพราะเหตุนี้เมื่อท่านใช้คนไปเชิญข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงมาโดยไม่ขัด ข้าพเจ้าขอถามว่า ที่ท่านเชิญข้าพเจ้ามานี้มีจุดประสงค์อะไร?”</verse>
				<verse number="30">โครเนลิอัสจึงตอบว่า “สี่วันที่แล้วขณะข้าพเจ้ากำลังอธิษฐานอยู่ในบ้านของข้าพเจ้าราวๆ ตอนนี้คือบ่ายสามโมง มีคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าข้าพเจ้า สวมเสื้อผ้ามันวาวระยิบระยับ</verse>
				<verse number="31">คนนั้นกล่าวว่า ‘โครเนลิอัส พระเจ้าทรงระลึกถึงคำอธิษฐาน และการทำทานของท่านแล้ว</verse>
				<verse number="32">เพราะฉะนั้นจงใช้คนไปเมืองยัฟฟาเชิญซีโมนที่เรียกว่าเปโตรมา ท่านอาศัยอยู่ในบ้านของซีโมนช่างฟอกหนังที่ริมฝั่งทะเล’</verse>
				<verse number="33">ข้าพเจ้าจึงใช้คนไปเชิญท่านมาทันที การที่ท่านมาก็ดีแล้ว เวลานี้เราอยู่กันพร้อมหน้าเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าเพื่อฟังสิ่งสารพัดที่พระองค์ตรัสสั่งท่านไว้”</verse>
				<verse number="34">แล้วเปโตรจึงกล่าวว่า “ข้าพเจ้าเห็นจริงแล้วว่าพระเจ้าไม่ทรงลำเอียง</verse>
				<verse number="35">ทุกคนในทุกชนชาติที่เกรงกลัวพระองค์ และประพฤติตามทางชอบธรรมก็เป็นที่ชอบพระทัยพระองค์</verse>
				<verse number="36">เรื่องที่พระองค์ทรงฝากไว้กับพวกอิสราเอลคือการประกาศข่าวประเสริฐเรื่องสันติสุขโดยทางพระเยซูคริสต์ผู้เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าเหนือคนทั้งหลาย</verse>
				<verse number="37">พวกท่านก็รู้ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทั่วแคว้นยูเดีย โดยเริ่มต้นที่แคว้นกาลิลีหลังจากยอห์นประกาศเรื่องบัพติศมานั้น</verse>
				<verse number="38">คือเรื่องที่ว่าพระเจ้าทรงเจิมพระเยซูชาวนาซาเร็ธด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์และด้วยฤทธานุภาพอย่างไร และเรื่องที่ว่าพระเยซูเสด็จไปทำคุณประโยชน์และรักษาคนทั้งหลายที่ถูกมารเบียดเบียนอย่างไร เพราะว่าพระเจ้าสถิตอยู่กับพระองค์</verse>
				<verse number="39">เราคือสักขีพยานของกิจการทั้งหมดที่พระองค์ทรงทำในแคว้นยูเดียและในกรุงเยรูซาเล็ม พวกเขาฆ่าพระองค์โดยแขวนไว้ที่ต้นไม้</verse>
				<verse number="40">และในวันที่สามพระเจ้าทรงให้พระองค์เป็นขึ้นจากตายและทรงให้ปรากฏ</verse>
				<verse number="41">ไม่ใช่ให้ปรากฏแก่คนทั่วไป แต่ให้ปรากฏแก่เรา คือบรรดาสักขีพยานที่พระเจ้าทรงเลือกไว้แล้ว คือทรงปรากฏแก่เราที่กินและดื่มกับพระองค์หลังจากพระองค์ทรงเป็นขึ้นจากตาย</verse>
				<verse number="42">พระองค์ทรงสั่งให้เราประกาศกับคนทั้งหลาย และเป็นพยานว่า พระเจ้าทรงตั้งพระองค์เป็นผู้พิพากษาทั้งคนเป็นและคนตาย</verse>
				<verse number="43">บรรดาผู้เผยพระวจนะก็เป็นพยานถึงพระองค์ว่า ทุกคนที่เชื่อถือในพระองค์นั้น พระเจ้าจะทรงยกความผิดบาปของพวกเขาโดยพระนามของพระองค์”</verse>
				<verse number="44">ขณะเปโตรยังกล่าวคำเหล่านั้นอยู่ พระวิญญาณบริสุทธิ์เสด็จลงมาสถิตกับทุกคนที่ฟังพระวจนะนั้น</verse>
				<verse number="45">บรรดาคนเข้าสุหนัต ที่เชื่อแล้วซึ่งมาพร้อมกับเปโตรต่างประหลาดใจ เพราะว่าพระเจ้าประทานพระวิญญาณบริสุทธิ์แก่คนต่างชาติด้วย</verse>
				<verse number="46">เพราะเขาทั้งหลายได้ยินคนเหล่านั้นพูดภาษาต่างๆ และยกย่องสรรเสริญพระเจ้า เปโตรจึงถามว่า</verse>
				<verse number="47">“ใครจะห้ามคนเหล่านี้ที่ได้รับพระวิญญาณบริสุทธิ์เหมือนเราจากการรับบัพติศมาด้วยน้ำ?”</verse>
				<verse number="48">เปโตรจึงสั่งให้เขาทั้งหลายรับบัพติศมาในพระนามของพระเยซูคริสต์ แล้วพวกเขาขอให้เปโตรพักอยู่กับพวกเขาอีกสักระยะหนึ่ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ส่วนบรรดาอัครทูตกับพี่น้องที่อยู่ในแคว้นยูเดียได้ข่าวว่าคนต่างชาติยอมรับพระวจนะของพระเจ้าด้วย</verse>
				<verse number="2">เมื่อเปโตรขึ้นไปที่กรุงเยรูซาเล็มแล้ว พวกเข้าสุหนัตจึงต่อว่าท่านว่า</verse>
				<verse number="3">“ทำไมท่านไปหาคนที่ไม่ได้เข้าสุหนัต และรับประทานอาหารกับพวกเขา?”</verse>
				<verse number="4">เปโตรจึงอธิบายให้พวกเขาฟังตั้งแต่ต้นเป็นลำดับมาว่า</verse>
				<verse number="5">“เมื่อข้าพเจ้าอยู่ในเมืองยัฟฟาและกำลังอธิษฐานอยู่ก็ได้เห็นนิมิตในภวังค์เป็นสิ่งหนึ่งที่เหมือนผ้าผืนใหญ่ ซึ่งมุมผ้าทั้งสี่ด้านถูกกางออกและหย่อนจากฟ้าลงมาใกล้ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">เมื่อข้าพเจ้าจ้องดู ก็เห็นพวกสัตว์บกสี่เท้า พวกสัตว์ป่า พวกสัตว์เลื้อยคลานและพวกนกในอากาศ</verse>
				<verse number="7">แล้วข้าพเจ้าได้ยินพระสุรเสียงตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘เปโตรเอ๋ย จงลุกขึ้นฆ่ากินเถิด’</verse>
				<verse number="8">แต่ข้าพเจ้าทูลว่า ‘ไม่ได้ องค์พระผู้เป็นเจ้า เพราะว่าสิ่งที่ไม่บริสุทธิ์หรือเป็นมลทินยังไม่เคยเข้าปากข้าพระองค์เลย’</verse>
				<verse number="9">แต่มีพระสุรเสียงตรัสจากฟ้าเป็นครั้งที่สองว่า ‘สิ่งที่พระเจ้าทรงชำระแล้ว เจ้าอย่าว่าเป็นสิ่งไม่บริสุทธิ์’</verse>
				<verse number="10">เป็นอย่างนั้นถึงสามครั้ง แล้วสิ่งเหล่านั้นทั้งหมดก็ถูกรับขึ้นไปบนฟ้าอีกครั้ง</verse>
				<verse number="11">และในทันใดนั้นมีชายสามคนมาหยุดอยู่ตรงหน้าบ้านที่ข้าพเจ้าอาศัย พวกเขาถูกส่งจากเมืองซีซารียามาหาข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="12">พระวิญญาณจึงสั่งให้ข้าพเจ้าไปกับพวกเขาโดยไม่ลังเลใจ และพี่น้องทั้งหกคนนี้ก็ไปกับข้าพเจ้าด้วย เราจึงเข้าไปในบ้านของชายคนนั้น</verse>
				<verse number="13">ชายคนนั้นจึงเล่าให้เราฟังว่าท่านได้เห็นทูตสวรรค์องค์หนึ่งปรากฏในบ้านของท่านอย่างไร และบอกท่านว่า ‘จงใช้คนไปที่เมืองยัฟฟา เชิญซีโมนที่เรียกกันว่าเปโตรมา</verse>
				<verse number="14">เขาจะกล่าวถ้อยคำกับท่าน ซึ่งจะช่วยท่านกับครอบครัวของท่านให้รอด’</verse>
				<verse number="15">เมื่อข้าพเจ้าเริ่มต้นพูด พระวิญญาณบริสุทธิ์ก็เสด็จลงมาสถิตกับเขาทั้งหลายเหมือนกับที่เคยเสด็จลงมาสถิตกับเราเมื่อเริ่มแรกนั้น</verse>
				<verse number="16">แล้วข้าพเจ้าก็ระลึกถึงพระดำรัสขององค์พระผู้เป็นเจ้า ที่พระองค์ตรัสไว้ว่า ‘ยอห์นให้บัพติศมาด้วยน้ำ แต่พวกท่านจะรับบัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์’</verse>
				<verse number="17">เพราะฉะนั้น ถ้าพระเจ้าประทานแก่พวกเขาเหมือนแก่เราเมื่อเชื่อในพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้าเป็นใครที่จะขัดขืนพระเจ้าได้”</verse>
				<verse number="18">เมื่อคนทั้งหลายได้ยินคำเหล่านั้นก็นิ่งอยู่ แล้วสรรเสริญพระเจ้าว่า “พระเจ้าก็ทรงโปรดแก่คนต่างชาติให้กลับใจใหม่จนได้ชีวิตรอดด้วย”</verse>
				<verse number="19">คนทั้งหลายที่กระจัดกระจายไปเพราะการข่มเหงเนื่องจากสเทเฟน ก็พากันไปยังเมืองฟีนิเซีย เกาะไซปรัส และเมืองอันทิโอก และกล่าวพระวจนะกับยิวพวกเดียว</verse>
				<verse number="20">แต่มีบางคนในพวกที่กระจัดกระจายไปนั้นที่เป็นชาวเกาะไซปรัสและชาวไซรีน คนเหล่านี้เมื่อมาถึงเมืองอันทิโอกก็กล่าวประกาศข่าวประเสริฐเรื่องพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้ากับพวกกรีกด้วย</verse>
				<verse number="21">และพระหัตถ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าทรงอยู่กับพวกเขา คนจำนวนมากที่เชื่อก็กลับมาหาองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="22">ข่าวนี้แพร่มาถึงหูของคริสตจักรในกรุงเยรูซาเล็ม พวกเขาจึงส่งบารนาบัสไปที่เมืองอันทิโอก</verse>
				<verse number="23">เมื่อบารนาบัสไปถึงและได้เห็นพระคุณของพระเจ้าก็ปีติยินดี จึงเตือนคนเหล่านั้นให้ตั้งจิตใจมั่นคงในองค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยสิ้นสุดใจ</verse>
				<verse number="24">บารนาบัสนั้นเป็นคนดี เต็มเปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์และความเชื่อ คนที่เชื่อในองค์พระผู้เป็นเจ้าก็ทวีจำนวนมากขึ้น</verse>
				<verse number="25">บารนาบัสจึงไปหาเซาโลที่เมืองทาร์ซัส</verse>
				<verse number="26">เมื่อพบแล้วก็พามาที่เมืองอันทิโอก ท่านทั้งสองประชุมร่วมกับคริสตจักรตลอดหนึ่งปีและสั่งสอนคนจำนวนมาก และที่เมืองอันทิโอกนี่เองที่พวกสาวกได้ชื่อว่าคริสเตียนเป็นครั้งแรก</verse>
				<verse number="27">เวลานั้นมีพวกผู้เผยพระวจนะจากกรุงเยรูซาเล็มลงมาที่เมืองอันทิโอก</verse>
				<verse number="28">และคนหนึ่งในพวกเขาที่ชื่ออากาบัส ลุกขึ้นกล่าวโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ว่า จะเกิดการกันดารอาหารครั้งยิ่งใหญ่ทั่วแผ่นดินโลก เรื่องนี้เกิดขึ้นในรัชสมัยจักรพรรดิคลาวดิอัส</verse>
				<verse number="29">พวกสาวกทุกคนจึงตกลงใจว่าจะเรี่ยไรกันตามกำลัง ฝากไปช่วยบรรเทาทุกข์พวกพี่น้องที่อยู่ในแคว้นยูเดีย</verse>
				<verse number="30">พวกเขาก็ได้ทำอย่างนั้น และฝากไปกับบารนาบัสและเซาโลเพื่อนำไปให้พวกผู้ปกครอง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ในเวลานั้นกษัตริย์เฮโรดเหยียดพระหัตถ์ออกทำร้ายบางคนในคริสตจักร</verse>
				<verse number="2">ท่านฆ่ายากอบพี่ชายของยอห์นด้วยดาบ</verse>
				<verse number="3">เมื่อท่านเห็นว่าการนั้นเป็นที่ชอบใจพวกยิว ท่านก็จับเปโตรด้วย เหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นระหว่างเทศกาลขนมปังไร้เชื้อ</verse>
				<verse number="4">เมื่อจับเปโตรแล้ว จึงให้จำคุก และให้ทหารสี่หมู่ หมู่ละสี่คนคุมไว้ ตั้งใจว่าเมื่อสิ้นเทศกาลปัสกา แล้วจะพาออกมาให้ประชาชน</verse>
				<verse number="5">เพราะฉะนั้นเปโตรจึงถูกจำจองในคุก แต่คริสตจักรอธิษฐานต่อพระเจ้าเพื่อเปโตรอย่างกระตือรือร้น</verse>
				<verse number="6">ในคืนนั้นก่อนถึงเวลาที่เฮโรดจะพาเปโตรออกมา เปโตรกำลังนอนหลับอยู่ระหว่างทหารสองคน มีโซ่สองเส้นล่ามไว้ และมีพวกยามเฝ้าอยู่หน้าประตูคุก</verse>
				<verse number="7">นี่แน่ะ มีทูตสวรรค์องค์หนึ่งขององค์พระผู้เป็นเจ้ามาปรากฏ และมีแสงสว่างส่องเข้ามาในห้องขัง ทูตองค์นั้นกระตุ้นเปโตรที่สีข้างให้ตื่นขึ้นแล้วว่า “ลุกขึ้นเร็วๆ ” โซ่นั้นก็หลุดตกจากมือของเปโตร</verse>
				<verse number="8">ทูตสวรรค์องค์นั้นสั่งเปโตรว่า “จงคาดเอวและสวมรองเท้า” เปโตรก็ทำตาม แล้วทูตจึงสั่งว่า “จงสวมเสื้อและตามเรามาเถิด”</verse>
				<verse number="9">เปโตรจึงตามออกไป และไม่รู้ว่าสิ่งที่ทูตสวรรค์ทำนั้นเป็นความจริง คิดว่าเห็นนิมิต</verse>
				<verse number="10">เมื่อออกไปพ้นทหารยามชั้นที่หนึ่งและที่สองแล้ว ก็มาถึงประตูเหล็กทางที่จะเข้าไปในเมือง ประตูบานนั้นก็เปิดออกเองให้กับท่านทั้งสอง ท่านทั้งสองจึงผ่านออกไปและเมื่อเดินถึงช่วงหนึ่งของถนน ทูตสวรรค์ก็หายวับไปจากเปโตร</verse>
				<verse number="11">เมื่อเปโตรรู้สึกตัวแล้วจึงพูดว่า “ตอนนี้ข้าพเจ้าแน่ใจแล้วว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงใช้ทูตสวรรค์ของพระองค์มาช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากเงื้อมมือของเฮโรด และพ้นจากการมุ่งร้ายของพวกยิว”</verse>
				<verse number="12">เมื่อเปโตรคิดอย่างนั้นแล้ว ท่านก็ไปที่บ้านของมารีย์มารดาของยอห์นผู้มีอีกชื่อหนึ่งว่ามาระโก ที่นั่นมีหลายคนกำลังประชุมอธิษฐานกันอยู่</verse>
				<verse number="13">พอเปโตรเคาะที่ประตูชั้นนอก ก็มีสาวใช้คนหนึ่งชื่อโรดาออกมาดู</verse>
				<verse number="14">เมื่อจำได้ว่าเป็นเสียงของเปโตร เธอปีติยินดีอย่างยิ่ง แต่แทนที่จะเปิดประตูให้ กลับวิ่งเข้าไปบอกว่าเปโตรยืนอยู่หน้าประตู</verse>
				<verse number="15">พวกเขาจึงพูดกับเธอว่า “เจ้าเป็นบ้า” แต่เธอยืนยันว่าเป็นอย่างนั้นจริงๆ พวกเขาจึงบอกว่า “คงเป็นทูตสวรรค์ประจำตัวของเปโตร”</verse>
				<verse number="16">ส่วนเปโตรยังยืนเคาะอยู่ที่ประตู เมื่อพวกเขาเปิดประตูเห็นท่านก็อัศจรรย์ใจ</verse>
				<verse number="17">เปโตรโบกมือให้พวกเขาเงียบ แล้วเล่าให้พวกเขาฟังว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพาท่านออกจากคุกอย่างไร แล้วท่านสั่งว่า “จงไปบอกเรื่องนี้ให้ยากอบกับพวกพี่น้องทราบ” แล้วเปโตรก็ออกไปอยู่ที่อื่น</verse>
				<verse number="18">พอถึงรุ่งเช้า พวกทหารเกิดความโกลาหลอย่างมากในเรื่องที่เกิดขึ้นกับเปโตร</verse>
				<verse number="19">เมื่อเฮโรดทรงหาตัวเปโตรไม่พบ จึงทรงไต่สวนพวกทหารยาม และมีรับสั่งให้ประหาร แล้วท่านก็ออกจากแคว้นยูเดียไปพักอยู่ที่เมืองซีซารียา</verse>
				<verse number="20">เฮโรดนั้นกริ้วชาวเมืองไทระและเมืองไซดอน ชาวเมืองจึงพากันมาหาท่าน หลังจากเอาใจบลัสทัสกรมวังของกษัตริย์แล้ว ก็ขอกลับเป็นไมตรีกันอีก เพราะเมืองของพวกเขาต้องอาศัยอาหารจากแผ่นดินของกษัตริย์</verse>
				<verse number="21">เมื่อถึงวันนัดหมาย เฮโรดทรงเครื่องกษัตริย์ เสด็จประทับบนบัลลังก์ แล้วทรงกล่าวคำปราศรัยต่อพวกเขา</verse>
				<verse number="22">คนทั้งหลายจึงร้องขึ้นว่า “นี่เป็นเสียงของพระไม่ใช่เสียงมนุษย์”</verse>
				<verse number="23">ในทันใดนั้น ทูตสวรรค์องค์หนึ่งขององค์พระผู้เป็นเจ้าทำให้ท่านเกิดโรคร้าย เพราะท่านไม่ได้ถวายพระเกียรติแด่พระเจ้า แล้วท่านก็ถูกตัวหนอนกัดกินร่างกายจนสิ้นพระชนม์</verse>
				<verse number="24">แต่พระวจนะของพระเจ้าจำเริญขึ้นและแพร่ขยายออกไป</verse>
				<verse number="25">ส่วนบารนาบัสกับเซาโลนั้น หลังจากทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายสำเร็จแล้ว ก็กลับจาก กรุงเยรูซาเล็ม พายอห์นที่มีอีกชื่อหนึ่งว่ามาระโกไปด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">เวลานั้นคริสตจักรที่อยู่ในเมืองอันทิโอกมีบางคนที่เป็นผู้เผยพระวจนะและอาจารย์ คือบารนาบัส สิเมโอนที่เรียกว่านิเกอร์ ลูสิอัสชาวเมืองไซรีน มานาเอนผู้ได้รับการเลี้ยงดูเติบโตขึ้นด้วยกันกับเฮโรดเจ้าเมือง และเซาโล</verse>
				<verse number="2">ระหว่างที่เขาทั้งหลายกำลังนมัสการองค์พระผู้เป็นเจ้าและถืออดอาหารอยู่นั้น พระวิญญาณบริสุทธิ์ตรัสสั่งว่า “จงตั้งบารนาบัสกับเซาโลไว้สำหรับงานที่เราเรียกให้พวกเขาทำนั้น”</verse>
				<verse number="3">หลังจากถืออดอาหารและอธิษฐานแล้ว เขาทั้งหลายวางมือบนตัวบารนาบัสกับเซาโล แล้วส่งท่านทั้งสองไป</verse>
				<verse number="4">เมื่อพระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงใช้ เพราะฉะนั้นท่านทั้งสองจึงลงไปที่เมืองเซลูเคีย และโดยสารเรือจากที่นั่นไปยังเกาะไซปรัส</verse>
				<verse number="5">เมื่อมาถึงเมืองซาลามิส พวกท่านประกาศพระวจนะของพระเจ้าในธรรมศาลาของพวกยิว ยอห์นก็อยู่ช่วยด้วย</verse>
				<verse number="6">เมื่อเดินไปทั่วเกาะจนมาถึงเมืองปาโฟสแล้ว ก็พบชาวยิวคนหนึ่งซึ่งเป็นนักเล่นคาถาอาคมและเป็นผู้ทำนายเท็จชื่อ บารเยซู</verse>
				<verse number="7">อยู่กับผู้สำเร็จราชการชื่อเสอร์จีอัส เปาลุส ซึ่งเป็นคนฉลาดรอบรู้ ท่านเชิญบารนาบัสกับเซาโลมาเพื่อจะฟังพระวจนะของพระเจ้า</verse>
				<verse number="8">แต่เอลีมาสนักเล่นคาถาอาคม (เพราะชื่อของเขามีความหมายอย่างนั้น) ต่อต้านบารนาบัสกับเซาโล พยายามจะไม่ให้ผู้สำเร็จราชการเชื่อ</verse>
				<verse number="9">แต่เซาโลที่มีอีกชื่อว่าเปาโลเต็มเปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ จ้องดูเอลีมาส</verse>
				<verse number="10">แล้วพูดว่า “เจ้าเป็นคนเต็มด้วยอุบายและสิ่งเลวร้ายทุกอย่าง เป็นลูกของมารร้าย เป็นศัตรูต่อบรรดาความชอบธรรม เจ้าจะไม่หยุดความพยายามทำทางตรงของพระเจ้าให้เขวไปหรือ?</verse>
				<verse number="11">บัดนี้จงฟัง พระหัตถ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะลงโทษเจ้า เจ้าจะเป็นคนตาบอดไม่เห็นดวงอาทิตย์ไปชั่วระยะหนึ่ง” ทันใดนั้นความมืดมัวก็เกิดกับเอลีมาส เอลีมาสจึงคลำหาคนให้จูงมือไป</verse>
				<verse number="12">เมื่อผู้สำเร็จราชการเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นก็เชื่อ เพราะอัศจรรย์ใจในคำสอนเรื่ององค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="13">แล้วเปาโลกับพวกของท่านแล่นเรือออกจากเมืองปาโฟสไปยังเมืองเปอร์กาในแคว้นปัมฟีเลีย และยอห์นผละจากพวกเขาและกลับไปยังกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="14">แต่พวกเขาเดินทางต่อไปจากเมืองเปอร์กาถึงเมืองอันทิโอกในแคว้นปิสิเดีย แล้วเข้าไปนั่งในธรรมศาลาในวันสะบาโต</verse>
				<verse number="15">เมื่ออ่านธรรมบัญญัติกับคำของพวกผู้เผยพระวจนะแล้ว บรรดานายธรรมศาลาจึงส่งคนไปบอกบารนาบัสกับเปาโลว่า “พี่น้องเอ๋ย ถ้าพวกท่านมีคำหนุนใจที่จะให้กับคนทั้งปวง ก็เชิญกล่าวเถิด”</verse>
				<verse number="16">เปาโลจึงยืนขึ้นโบกมือแล้วกล่าวว่า “ท่านทั้งหลายผู้เป็นชนชาติอิสราเอล และท่านทั้งหลายผู้เกรงกลัวพระเจ้า จงฟังเถิด</verse>
				<verse number="17">พระเจ้าของชนชาติอิสราเอลนี้ทรงเลือกบรรดาบรรพบุรุษของเราไว้ และให้เขาทั้งหลายเจริญขึ้นครั้งเมื่อยังเป็นคนต่างด้าวอยู่ในประเทศอียิปต์ และทรงนำพวกเขาออกจากประเทศนั้นด้วยพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์</verse>
				<verse number="18">พระองค์ทรงอดทนต่อความประพฤติของพวกเขาในถิ่นทุรกันดารประมาณสี่สิบปี</verse>
				<verse number="19">เมื่อพระองค์ทรงทำลายชนเจ็ดชาติออกจากแผ่นดินคานาอันแล้ว ก็ทรงแบ่งแผ่นดินของชนชาติเหล่านั้นประทานแก่บรรพบุรุษของเราเป็นมรดก</verse>
				<verse number="20">รวมเวลาทั้งหมดประมาณสี่ร้อยห้าสิบปี ภายหลังพระองค์ประทานผู้วินิจฉัยทั้งหลาย แก่พวกเขาจนถึงสมัยของซามูเอลผู้เผยพระวจนะ</verse>
				<verse number="21">เวลานั้นพวกเขาขอให้มีกษัตริย์ พระเจ้าจึงทรงให้ซาอูลบุตรคีชจากเผ่าเบนยามิน เป็นกษัตริย์อยู่สี่สิบปี</verse>
				<verse number="22">เมื่อทรงถอดซาอูลแล้ว พระองค์ทรงตั้งดาวิดขึ้นเป็นกษัตริย์ของพวกเขา และทรงเป็นพยานกล่าวถึงดาวิดดังนี้ ‘เราพบว่าดาวิดบุตรของเจสซีเป็นคนที่ใจเราชื่นชอบ เป็นคนที่จะทำให้ความประสงค์ของเราสำเร็จทุกประการ’</verse>
				<verse number="23">และจากเชื้อสายของดาวิดนี้ พระเจ้าประทานผู้ช่วยให้รอดคือพระเยซูผู้ทรงบังเกิดมาเพื่อชนชาติอิสราเอลตามพระสัญญาของพระองค์</verse>
				<verse number="24">ก่อนพระเยซูเสด็จมา ยอห์นก็ได้ประกาศถึงบัพติศมาที่แสดงถึงการกลับใจใหม่ ต่อประชาชนอิสราเอลทั้งหมดแล้ว</verse>
				<verse number="25">และเมื่อยอห์นทำงานใกล้จะเสร็จ ท่านกล่าวว่า ‘ท่านทั้งหลายคิดว่าข้าพเจ้าเป็นใคร? ข้าพเจ้าไม่ใช่ผู้นั้น แต่นี่แน่ะ จะมีผู้หนึ่งมาภายหลังข้าพเจ้า ซึ่งข้าพเจ้าไม่คู่ควรแม้แต่จะแก้สายรัดฉลองพระบาทของพระองค์’</verse>
				<verse number="26">“พี่น้องทั้งหลาย พวกท่านผู้เป็นพงศ์พันธุ์ของอับราฮัม และคนทั้งหลายในพวกท่านซึ่งเป็นพวกที่เกรงกลัวพระเจ้า ข่าวเรื่องความรอดนี้ถูกส่งมาถึงเรา</verse>
				<verse number="27">เพราะว่าชาวกรุงเยรูซาเล็มกับพวกผู้ปกครองบ้านเมืองไม่รู้จักพระองค์ หรือเข้าใจคำของพวกผู้เผยพระวจนะที่อ่านกันทุกวันสะบาโต เขาทั้งหลายทำให้คำเหล่านั้นสำเร็จโดยการพิพากษาพระองค์</verse>
				<verse number="28">ถึงแม้ว่าไม่ได้พบความผิดใดที่มีโทษถึงตาย พวกเขายังขอให้ปีลาตประหารพระองค์เสีย</verse>
				<verse number="29">เมื่อพวกเขาทำทุกอย่างสำเร็จตามที่เขียนไว้เกี่ยวกับพระองค์แล้ว จึงเอาพระศพลงมาจากต้นไม้ และวางไว้ในอุโมงค์</verse>
				<verse number="30">แต่พระเจ้าทรงให้พระองค์เป็นขึ้นจากตาย</verse>
				<verse number="31">พระองค์ทรงสำแดงพระองค์อยู่หลายวันกับคนจากแคว้นกาลิลีที่มากรุงเยรูซาเล็มพร้อมกับพระองค์ และบัดนี้คนเหล่านั้นคือสักขีพยานของพระองค์ต่อคนทั้งหลาย</verse>
				<verse number="32">เรานำข่าวประเสริฐนี้มาแจ้งกับท่านทั้งหลายว่า พระสัญญาที่ประทานแก่บรรดาบรรพบุรุษของเรานั้น</verse>
				<verse number="33">พระเจ้าทรงให้สำเร็จตามนั้นเพื่อเรา ผู้เป็นลูกหลานของเขาทั้งหลาย โดยการที่พระองค์ทรงให้พระเยซูเป็นขึ้นมา ดังมีคำเขียนไว้ในพระธรรมสดุดีบทที่สองว่า ‘เจ้าเองเป็นบุตรของเรา วันนี้เราให้กำเนิดเจ้า’</verse>
				<verse number="34">ส่วนข้อที่ว่า พระเจ้าทรงให้พระองค์เป็นขึ้นจากตาย ไม่ให้เน่าเปื่อยอีกนั้น พระองค์ตรัสดังนี้ว่า ‘เราจะให้ พรอันบริสุทธิ์และมั่นคงที่เราสัญญาไว้กับดาวิดแก่พวกท่าน’</verse>
				<verse number="35">เพราะฉะนั้นพระองค์ตรัสไว้ที่อื่นอีกว่า ‘พระองค์จะไม่ให้องค์บริสุทธิ์ของพระองค์ ประสบความเปื่อยเน่า’</verse>
				<verse number="36">เพราะว่าแม้แต่ดาวิดหลังจากที่ปรนนิบัติตามพระทัยพระเจ้าในชั่วอายุของท่านแล้ว ท่านล่วงหลับไป และถูกฝังไว้กับบรรดาบรรพบุรุษของท่านแล้วก็เปื่อยเน่าไป</verse>
				<verse number="37">ส่วนพระองค์ผู้ซึ่งพระเจ้าทรงให้เป็นขึ้นมานั้นไม่ได้ประสบความเปื่อยเน่าเลย</verse>
				<verse number="38">เพราะฉะนั้นพี่น้องทั้งหลาย จงเข้าใจเถิดว่า โดยพระองค์ จึงมีการประกาศการยกโทษบาปแก่ท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="39">และโดยพระองค์นี้เอง ทุกคนที่เชื่อจะพ้นโทษบาปได้ทุกอย่างซึ่งเป็นสิ่งที่ทำไม่ได้โดยธรรมบัญญัติของโมเสส</verse>
				<verse number="40">เพราะฉะนั้นจงระวังให้ดี เพื่อคำซึ่งพวกผู้เผยพระวจนะกล่าวไว้นั้นจะไม่เกิดกับท่านทั้งหลาย คือ</verse>
				<verse number="41">‘นี่แน่ะ เจ้าพวกหมิ่นประมาท จงอัศจรรย์ใจและพินาศ เพราะเราจะทำการในสมัยของพวกเจ้า ซึ่งเจ้าจะไม่เชื่อ แม้จะมีคนมาบอกพวกเจ้าแล้ว ’ ”</verse>
				<verse number="42">ขณะที่ท่านทั้งสองกำลังเดินออกไป คนทั้งหลายก็อ้อนวอนพวกท่านให้กล่าวคำเหล่านั้นให้พวกเขาฟังอีกในวันสะบาโตหน้า</verse>
				<verse number="43">เมื่อการประชุมเลิกแล้ว ยิวหลายคนกับพวกเข้าจารีตยิวที่นับถือพระเจ้าก็ตามเปาโลและบารนาบัสไป ท่านทั้งสองจึงพูดคุยกับพวกเขาและปลุกใจให้พวกเขาดำรงอยู่ในพระคุณของพระเจ้า</verse>
				<verse number="44">เมื่อถึงวันสะบาโตหน้า คนเกือบทั้งเมืองมาประชุมกันฟังพระวจนะของพระเจ้า</verse>
				<verse number="45">แต่เมื่อพวกยิวเห็นคนมากมายก็มีใจอิจฉาอย่างยิ่ง พูดหมิ่นประมาทและคัดค้านคำของเปาโล</verse>
				<verse number="46">ส่วนเปาโลกับบารนาบัสนั้นมีใจกล้า กล่าวว่า “เป็นสิ่งจำเป็นที่จะต้องกล่าวพระวจนะของพระเจ้าให้ท่านทั้งหลายฟังก่อน แต่เมื่อพวกท่านปฏิเสธและตัดสินตัวเองว่าไม่สมควรจะได้ชีวิตนิรันดร์ นี่แน่ะ เราจะหันไปหาพวกต่างชาติ</verse>
				<verse number="47">เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสสั่งเราว่าอย่างนี้ ‘เราตั้งเจ้าไว้ให้เป็นความสว่างสำหรับคนต่างชาติ เพื่อเจ้าจะได้นำความรอดไปจนถึงที่สุดปลายแผ่นดินโลก ’ ”</verse>
				<verse number="48">เมื่อคนต่างชาติได้ยินอย่างนั้นก็มีความยินดีและสรรเสริญพระวจนะของพระเจ้า และคนทั้งหลายที่ทรงหมายไว้แล้วเพื่อให้ได้ชีวิตนิรันดร์ก็เชื่อถือ</verse>
				<verse number="49">พระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าจึงแพร่ไปทั่วตลอดเขตแดนนั้น</verse>
				<verse number="50">แต่พวกยิวยุยงบรรดาสตรีมีศักดิ์ซึ่งเป็นคนต่างชาติที่นับถือพระเจ้า กับพวกผู้ชายที่เป็นใหญ่ในเมืองนั้น ให้ข่มเหงและขับไล่เปาโลกับบารนาบัสออกจากเมืองของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="51">เปาโลกับบารนาบัสจึงสะบัดผงคลีดินที่ติดเท้าออกต่อพวกเขา แล้วไปยังเขตเมืองอิโคนียูม</verse>
				<verse number="52">ส่วนพวกสาวกเต็มด้วยความชื่นชมยินดีและเต็มด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ที่เมืองอิโคนียูม เปาโลกับบารนาบัสเข้าไปในธรรมศาลาของพวกยิวเช่นเคย กล่าวสั่งสอนอย่างจับใจจนพวกยิวและพวกกรีกจำนวนมากเชื่อถือ</verse>
				<verse number="2">แต่พวกยิวที่ไม่เชื่อก็ยุยงพวกต่างชาติให้มีใจคิดร้ายต่อพวกพี่น้อง</verse>
				<verse number="3">ฉะนั้นท่านทั้งสองจึงอยู่ที่นั่นเป็นเวลานาน ประกาศด้วยใจกล้าหาญเพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้า และพระองค์ทรงรับรองคำแห่งพระคุณของพระองค์ โดยทรงทำหมายสำคัญและการอัศจรรย์ด้วยมือของท่านทั้งสอง</verse>
				<verse number="4">แต่ชาวเมืองนั้นแตกเป็นสองพวก พวกหนึ่งอยู่ฝ่ายพวกยิว และอีกพวกหนึ่งอยู่ฝ่ายพวกอัครทูต</verse>
				<verse number="5">เมื่อพวกต่างชาติและพวกยิวร่วมกับพวกผู้ปกครองบ้านเมืองคิดจะทำร้ายและเอาก้อนหินขว้างเปาโลกับบารนาบัส</verse>
				<verse number="6">ท่านทั้งสองทราบแล้วจึงหนีไปที่แคว้นลิคาโอเนียไปยังเมืองลิสตรา เมืองเดอร์บี และชนบทรอบๆ</verse>
				<verse number="7">และประกาศข่าวประเสริฐที่นั่น</verse>
				<verse number="8">ที่เมืองลิสตรามีชายคนหนึ่งนั่งอยู่ใช้เท้าไม่ได้ เขาเป็นง่อยตั้งแต่กำเนิด และยังไม่เคยเดินเลย</verse>
				<verse number="9">คนนั้นนั่งฟังเปาโลพูดอยู่ เปาโลจึงจ้องดูเขา เห็นว่ามีความเชื่อพอที่จะได้รับการรักษาโรค</verse>
				<verse number="10">จึงร้องสั่งด้วยเสียงดังว่า “จงลุกขึ้นยืนตรง” คนง่อยนั้นก็กระโดดขึ้นและเดินไป</verse>
				<verse number="11">เมื่อฝูงชนเห็นสิ่งที่เปาโลทำ จึงพากันร้องเป็นภาษาลิคาโอเนียว่า “พวกพระแปลงเป็นมนุษย์ลงมาหาเราแล้ว”</verse>
				<verse number="12">เขาทั้งหลายจึงเรียกบารนาบัสว่า พระซุส และเรียกเปาโลว่า พระเฮอร์เมส เพราะเปาโลเป็นคนพูด</verse>
				<verse number="13">ปุโรหิตประจำรูปพระซุสซึ่งตั้งอยู่หน้าเมืองจูงโคและถือพวงมาลัยมายังประตูเมือง เพื่อถวายเครื่องบูชาร่วมกับฝูงชน</verse>
				<verse number="14">แต่เมื่ออัครทูตบารนาบัสกับเปาโลได้ยินอย่างนั้น จึงฉีกเสื้อผ้าของตนวิ่งเข้าไปท่ามกลางฝูงชนร้องว่า</verse>
				<verse number="15">“ท่านทั้งหลาย ทำไมจึงทำเช่นนี้? เราก็เป็นคนธรรมดาเช่นเดียวกับท่านทั้งหลาย และมาประกาศข่าวประเสริฐให้ท่านหันกลับจากสิ่งไร้ประโยชน์เหล่านี้มาหาพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ ผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลกและทะเล รวมทั้งสิ่งสารพัดซึ่งมีอยู่ในที่เหล่านั้น</verse>
				<verse number="16">ในยุคก่อนๆ พระองค์ทรงยอมให้ประชาชาติต่างๆ ประพฤติตามทางของพวกเขา</verse>
				<verse number="17">แต่พระองค์ไม่ได้ทรงขาดพยานในเรื่องคุณความดี คือทรงให้ฝนตกจากฟ้าและทรงให้เกิดผลตามฤดู ทรงให้พวกท่านอิ่มเอมด้วยอาหารและความชื่นบานในจิตใจ”</verse>
				<verse number="18">แม้จะกล่าวคำเหล่านั้นแล้ว อัครทูตก็ยังห้ามฝูงชนในการถวายเครื่องสักการบูชาแก่ท่านทั้งสองได้ยาก</verse>
				<verse number="19">แต่มีพวกยิวบางคนมาจากเมืองอันทิโอกและเมืองอิโคนียูม เมื่อชักชวนฝูงชนได้แล้ว พวกเขาก็เอาหินขว้างเปาโลและลากท่านออกไปจากเมือง คิดว่าท่านตายแล้ว</verse>
				<verse number="20">แต่พวกสาวกล้อมท่านไว้ แล้วท่านก็ลุกขึ้นเข้าไปในเมือง วันรุ่งขึ้นท่านจึงไปยังเมืองเดอร์บีกับบารนาบัส</verse>
				<verse number="21">ท่านทั้งสองประกาศข่าวประเสริฐในเมืองนั้น และนำคนจำนวนมากมาเป็นสาวก แล้วจึงกลับไปยังเมืองลิสตรา เมืองอิโคนียูม และเมืองอันทิโอก</verse>
				<verse number="22">ท่านทั้งสองทำให้บรรดาสาวกมีจิตใจเข้มแข็งขึ้น และหนุนใจพวกเขาให้ดำรงอยู่ในความเชื่อ โดยกล่าวว่า เราจะต้องทนความยากลำบากหลายอย่างในการเข้าสู่แผ่นดินของพระเจ้า</verse>
				<verse number="23">เมื่อท่านทั้งสองแต่งตั้งพวกผู้ปกครองในคริสตจักรแต่ละแห่งแล้ว ก็อธิษฐานและถืออดอาหารเพื่อมอบพวกเขาไว้กับองค์พระผู้เป็นเจ้าที่พวกเขาเชื่อถือนั้น</verse>
				<verse number="24">ท่านทั้งสองจึงได้ข้ามแคว้นปิสิเดียมายังแคว้นปัมฟีเลีย</verse>
				<verse number="25">เมื่อกล่าวพระวจนะของพระเจ้าในเมืองเปอร์กาแล้ว จึงลงไปยังเมืองอัททาลิยา</verse>
				<verse number="26">แล้วโดยสารเรือจากที่นั่นไปยังเมืองอันทิโอก คือเมืองที่มอบท่านทั้งสองไว้ในพระคุณของพระเจ้าให้ทำงาน ซึ่งก็ได้ทำสำเร็จแล้วนั้น</verse>
				<verse number="27">เมื่อมาถึง ท่านทั้งสองก็เรียกประชุมคริสตจักร และเล่าให้ฟังถึงมหกิจทั้งปวงซึ่งพระเจ้าทรงทำร่วมกับท่านทั้งสอง และเล่าถึงการที่พระองค์ทรงเปิดประตูความเชื่อแก่พวกต่างชาติ</verse>
				<verse number="28">แล้วท่านทั้งสองก็อยู่ที่นั่นกับพวกสาวกเป็นเวลานาน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">มีบางคนลงมาจากแคว้นยูเดียสั่งสอนพี่น้องว่า ถ้าไม่เข้าสุหนัตตามจารีตของโมเสส ก็จะไม่สามารถได้รับความรอด</verse>
				<verse number="2">เมื่อเกิดการโต้แย้งและถกเถียงระหว่างเปาโลและบารนาบัสกับคนเหล่านั้นมากมายแล้ว เขาทั้งหลายก็ตั้งเปาโลและบารนาบัสกับคนอื่นๆ ให้ขึ้นไปหารือกับบรรดาอัครทูตและบรรดาผู้ปกครองในกรุงเยรูซาเล็มเกี่ยวกับเรื่องที่เถียงกันนั้น</verse>
				<verse number="3">คริสตจักรจึงจัดส่งท่านเหล่านั้นไป และเมื่อเดินทางผ่านแคว้นฟีนิเซียกับแคว้นสะมาเรียพวกท่านก็เล่าเรื่องที่พวกต่างชาติกลับใจใหม่ ทำให้พวกพี่น้องมีความยินดีอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="4">เมื่อมาถึงกรุงเยรูซาเล็ม คริสตจักรและบรรดาอัครทูตและบรรดาผู้ปกครองก็มาต้อนรับพวกท่าน แล้วพวกท่านจึงเล่าให้พวกเขาฟังถึงเหตุการณ์ทั้งปวงที่พระเจ้าทรงทำร่วมกับพวกท่าน</verse>
				<verse number="5">แต่มีบางคนในพวกฟาริสีที่มีความเชื่อยืนขึ้นกล่าวว่า เราจำเป็นต้องกำชับพวกเขาให้เข้าสุหนัตและถือปฏิบัติตามธรรมบัญญัติของโมเสส</verse>
				<verse number="6">บรรดาอัครทูตกับบรรดาผู้ปกครองจึงประชุมปรึกษากันในเรื่องนั้น</verse>
				<verse number="7">เมื่อถกเถียงกันมากแล้ว เปโตรจึงยืนขึ้นกล่าวว่า “พี่น้องทั้งหลาย พวกท่านทราบอยู่แล้วว่า เมื่อแรกเริ่มนั้น พระเจ้าทรงเลือกข้าพเจ้าจากท่ามกลางท่านทั้งหลายมาเป็นผู้ประกาศถ้อยคำแห่งข่าวประเสริฐให้คนต่างชาติฟังและเชื่อ</verse>
				<verse number="8">พระเจ้าผู้ทรงทราบจิตใจมนุษย์ทรงรับรองคนต่างชาติ และประทานพระวิญญาณบริสุทธิ์ แก่พวกเขาเช่นเดียวกับที่ให้แก่เรา</verse>
				<verse number="9">พระองค์ไม่ทรงถือเราถือเขา แต่ทรงชำระใจพวกเขาให้บริสุทธิ์โดยความเชื่อ</verse>
				<verse number="10">เมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไมท่านทั้งหลายจึงทดลองพระเจ้าโดยวางแอกบนคอของพวกสาวก ซึ่งเป็นสิ่งที่บรรพบุรุษหรือเราเองแบกไม่ไหว</verse>
				<verse number="11">แต่ตรงข้าม เราเชื่อว่าเราเองจะรอดโดยพระคุณของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าเช่นเดียวกับพวกเขา”</verse>
				<verse number="12">คนทั้งหลายก็นิ่งฟังบารนาบัสกับเปาโลเล่าเรื่องหมายสำคัญและการอัศจรรย์ต่างๆ ซึ่งพระเจ้าทรงทำผ่านท่านทั้งสองท่ามกลางพวกต่างชาติ</verse>
				<verse number="13">หลังจากกล่าวจบแล้วยากอบจึงกล่าวว่า “พี่น้องทั้งหลาย ขอฟังข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="14">สิเมโอนบอกแล้วว่า พระเจ้าทรงเยี่ยมเยียนคนต่างชาติครั้งแรกเพื่อจะทรงเลือกชนกลุ่มหนึ่งออกจากเขาทั้งหลายให้เป็นของพระองค์</verse>
				<verse number="15">คำของผู้เผยพระวจนะก็สอดคล้องกับเรื่องนี้ ดังที่เขียนไว้แล้วว่า</verse>
				<verse number="16">‘ภายหลังเราจะกลับมา และเราจะสร้างพลับพลาของดาวิดซึ่งพังลงแล้วขึ้นใหม่ ที่ย่อยยับนั้นเราจะก่อขึ้นอีก และจะตั้งขึ้นใหม่</verse>
				<verse number="17">เพื่อคนอื่นๆ จะแสวงหาองค์พระผู้เป็นเจ้า รวมทั้งคนต่างชาติทั้งหมดที่ออกนามของเรา องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงแจ้งเหตุการณ์เหล่านี้</verse>
				<verse number="18">ให้ทราบแต่โบราณกาลตรัสไว้แล้ว’</verse>
				<verse number="19">“เพราะฉะนั้นตามความเห็นของข้าพเจ้า อย่าให้เราเพิ่มความยุ่งยากแก่คนต่างชาติที่กลับมาหาพระเจ้า</verse>
				<verse number="20">แต่ให้เขียนจดหมายถึงพวกเขาว่า ให้งดเว้นเสียจากสิ่งที่เป็นมลทินเนื่องด้วยรูปเคารพ จากการล่วงประเวณี จากการกินเนื้อสัตว์ที่ถูกรัดคอตาย และจากการกินเลือด</verse>
				<verse number="21">เพราะว่าตั้งแต่โบราณมา มีคนประกาศเรื่องของโมเสสในทุกเมือง และมีการอ่านเรื่องของท่านในธรรมศาลาทุกวันสะบาโต”</verse>
				<verse number="22">ขณะนั้นพวกอัครทูตและพวกผู้ปกครองกับทุกคนในคริสตจักร เห็นชอบที่จะเลือกบางคนไปยังเมืองอันทิโอกพร้อมกับเปาโลและบารนาบัส พวกเขาเลือกยูดาสผู้ที่มีอีกชื่อว่าบารซับบาส และสิลาส ทั้งสองคนนี้เป็นคนสำคัญในพี่น้อง</verse>
				<verse number="23">พวกเขาเขียนจดหมายฝากท่านทั้งสองไปว่า “พี่น้องที่เป็นอัครทูตและผู้ปกครอง ขอส่งคำทักทายมายังพี่น้องชาวต่างชาติที่อยู่ในเมืองอันทิโอก อยู่ในแคว้นซีเรีย และอยู่ในแคว้นซิลีเซีย</verse>
				<verse number="24">เนื่องจากเราได้ยินว่ามีบางคนในเรา แม้ว่าจะไม่ได้รับคำสั่งจากเราก็ตาม ได้ไปพูดให้ท่านทั้งหลายเกิดความไม่สบายใจและทำให้ความคิดของท่านสับสนวุ่นวาย</verse>
				<verse number="25">เราจึงเห็นพ้องกันที่จะเลือกบางคนไปหาพวกท่านพร้อมกับบารนาบัสและเปาโลผู้เป็นที่รักของเรา</verse>
				<verse number="26">และเป็นผู้อุทิศชีวิตเพื่อพระนามพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="27">เพราะฉะนั้นเราจึงส่งยูดาสกับสิลาสมา พวกเขาจะเล่าเรื่องเดียวกันนี้ให้ท่านทั้งหลายฟังด้วยวาจา</verse>
				<verse number="28">เพราะว่าพระวิญญาณบริสุทธิ์และเราเห็นชอบที่จะไม่วางภาระบนพวกท่านเว้นแต่สิ่งต่างๆ ที่จำเป็น</verse>
				<verse number="29">คือให้ละเว้นการกินอาหารที่ถูกนำไปบูชารูปเคารพ การกินเลือด การกินเนื้อสัตว์ที่ถูกรัดคอตาย และการล่วงประเวณี ถ้าพวกท่านละเว้นจากสิ่งเหล่านี้ก็เท่ากับท่านได้ทำสิ่งที่ดี ขอให้อยู่เย็นเป็นสุขเถิด”</verse>
				<verse number="30">เมื่อลาจากกันแล้ว ท่านเหล่านั้นก็ลงไปยังเมืองอันทิโอก และเมื่อเรียกคนทั้งปวงประชุมกันแล้ว จึงมอบจดหมายฉบับนั้นให้</verse>
				<verse number="31">เมื่ออ่านแล้วต่างก็มีความชื่นชมยินดีในคำหนุนใจนั้น</verse>
				<verse number="32">ยูดาสกับสิลาสเป็นผู้เผยพระวจนะด้วย จึงกล่าวคำหนุนใจพี่น้องหลายประการและช่วยให้มีกำลังใจ</verse>
				<verse number="33">เมื่อพักอยู่ระยะหนึ่งแล้ว พี่น้องก็ส่งท่านทั้งสองกลับมายังคริสตจักรที่ส่งท่านมาโดยอวยพรให้มีสันติสุข</verse>
				<verse number="34"></verse>
				<verse number="35">เปาโลกับบารนาบัสก็ยังอยู่ต่อที่เมืองอันทิโอกเพื่อสั่งสอนและประกาศพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยกันกับคนอื่นอีกหลายคน</verse>
				<verse number="36">เมื่อผ่านไประยะหนึ่ง เปาโลจึงพูดกับบารนาบัสว่า “ไปกันเถอะ กลับไปเยี่ยมพี่น้องในทุกเมืองที่เราประกาศพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า ดูว่าเขาทั้งหลายเป็นอย่างไรกันบ้าง”</verse>
				<verse number="37">บารนาบัสนั้นอยากจะพายอห์นผู้มีอีกชื่อหนึ่งว่ามาระโกไปด้วย</verse>
				<verse number="38">แต่เปาโลเห็นว่าไม่ควรพาไป เพราะครั้งก่อนยอห์นละท่านทั้งสองที่แคว้นปัมฟีเลีย และไม่ได้ไปทำงานด้วยกัน</verse>
				<verse number="39">ทั้งสองเกิดความขัดแย้งอย่างรุนแรงจนต้องแยกกัน บารนาบัสจึงพามาระโกลงเรือไปยังเกาะไซปรัส</verse>
				<verse number="40">แต่เปาโลนั้นเลือกสิลาส และเมื่อพี่น้องฝากท่านทั้งสองไว้ในพระคุณขององค์พระผู้เป็นเจ้าแล้วท่านก็ไป</verse>
				<verse number="41">ท่านเข้าไปในแคว้นซีเรียกับแคว้นซิลีเซียหนุนใจคริสตจักรให้เข้มแข็งขึ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">เปาโลไปยังเมืองเดอร์บีกับเมืองลิสตราด้วย และนี่แน่ะ ที่นั่นมีสาวกคนหนึ่งชื่อทิโมธี มีมารดาที่เป็นชาวยิวและเป็นผู้เชื่อ แต่บิดาเป็นชาวกรีก</verse>
				<verse number="2">ทิโมธีมีชื่อเสียงดีในหมู่พวกพี่น้อง ที่อยู่ในเมืองลิสตราและเมืองอิโคนียูม</verse>
				<verse number="3">เปาโลต้องการพาทิโมธีไปด้วยจึงให้เข้าสุหนัตเพราะเห็นแก่พวกยิวที่อยู่ในเมืองเหล่านั้น เพราะพวกเขาทุกคนรู้ว่าบิดาของเขาเป็นชาวกรีก</verse>
				<verse number="4">เมื่อพวกท่านเดินทางไปตามเมืองต่างๆ ก็ได้ส่งคำสั่งที่เป็นข้อตกลงของพวกอัครทูตและพวกผู้ปกครองในกรุงเยรูซาเล็มให้แก่สาวกทั้งหลายเพื่อให้ปฏิบัติตาม</verse>
				<verse number="5">คริสตจักรทั้งปวงจึงเข้มแข็งในความเชื่อ และคริสตสมาชิกก็เพิ่มขึ้นทุกๆ วัน</verse>
				<verse number="6">พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงไม่ให้กล่าวพระวจนะของพระเจ้าในแคว้นเอเชีย พวกท่านจึงไปทั่วแว่นแคว้นฟรีเจียกับกาลาเทีย</verse>
				<verse number="7">เมื่อมาถึงเขตแดนแคว้นมิเซียแล้ว ก็พยายามจะเข้าไปยังแว่นแคว้นบิธีเนีย แต่พระวิญญาณของพระเยซูไม่โปรดให้ไป</verse>
				<verse number="8">แล้วพวกท่านเดินทางผ่านแคว้นมิเซียมายังเมืองโตรอัส</verse>
				<verse number="9">ในเวลากลางคืน เปาโลได้รับนิมิตเห็นชาวมาซิโดเนียคนหนึ่งยืนอ้อนวอนว่า “ขอมาช่วยเราในแคว้นมาซิโดเนียด้วย”</verse>
				<verse number="10">เมื่อท่านเห็นนิมิตนั้นแล้ว เราจึงหาโอกาสไปยังแคว้นมาซิโดเนียทันที เพราะแน่ใจว่าพระเจ้าทรงเรียกเราไปประกาศข่าวประเสริฐกับชาวแคว้นนั้น</verse>
				<verse number="11">เราลงเรือจากโตรอัสตรงไปยังเกาะสาโมธรัส รุ่งขึ้นก็ถึงเมืองเนอาบุรี</verse>
				<verse number="12">และเมื่อออกจากที่นั่นแล้วก็ไปยังเมืองฟีลิปปีซึ่งเป็นเมืองเอกในเขตแคว้นมาซิโดเนียและเป็นอาณานิคมของโรมัน เราจึงพักอยู่ในเมืองนั้นหลายวัน</verse>
				<verse number="13">ในวันสะบาโตเราออกจากประตูเมืองไปยังฝั่งแม่น้ำ เข้าใจว่ามีที่สำหรับอธิษฐาน เราจึงนั่งสนทนากับพวกผู้หญิงที่ประชุมกันที่นั่น</verse>
				<verse number="14">มีหญิงคนหนึ่งในพวกที่ฟังเราชื่อลิเดีย นางมาจากเมืองธิยาทิรา เป็นคนขายผ้าสีม่วงและเป็นคนที่นับถือพระเจ้า หญิงคนนั้นมาฟังเรา และองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเปิดใจของนางให้สนใจถ้อยคำที่เปาโลกล่าว</verse>
				<verse number="15">เมื่อหญิงคนนั้นกับครัวเรือนของนางได้รับบัพติศมาแล้ว จึงอ้อนวอนเราว่า “ถ้าท่านทั้งหลายเห็นว่าข้าพเจ้าเป็นคนซื่อสัตย์ต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า ก็ขอเชิญเข้ามาพักอาศัยในบ้านของข้าพเจ้าเถิด” และนางก็ได้วิงวอนจนเราขัดไม่ได้</verse>
				<verse number="16">เมื่อเรากำลังออกไปยังที่สำหรับอธิษฐาน มีทาสสาวคนหนึ่งที่มีผีหมอดูเข้าสิงมาพบกับเรา (นางหาเงินให้กับเจ้านายทั้งหลายของนางได้เป็นจำนวนมากด้วยวิธีการทำนายทายทัก)</verse>
				<verse number="17">นางเดินตามเปาโลกับเราไป ร้องว่า “คนเหล่านี้เป็นทาสของพระเจ้าสูงสุด มากล่าวประกาศทางรอดกับพวกท่าน”</verse>
				<verse number="18">และนางทำแบบนี้อยู่หลายวัน แต่เปาโลรำคาญใจ หันมาสั่งผีนั้นว่า “ในพระนามของพระเยซูคริสต์ จงออกมาจากตัวเขา” ผีนั้นก็ออกทันที</verse>
				<verse number="19">ส่วนพวกเจ้านายของนางเมื่อเห็นว่าหมดหวังจะได้เงินแล้ว พวกเขาจึงจับเปาโลและสิลาสลากมาหาพวกเจ้าพนักงานยังที่ว่าการเมือง</verse>
				<verse number="20">เมื่อนำตัวมาถึงพวกผู้ว่าการเมืองแล้วจึงกล่าวว่า “คนเหล่านี้เป็นพวกยิว ก่อการวุ่นวายมากในเมืองของเรา</verse>
				<verse number="21">และสั่งสอนธรรมเนียมซึ่งเราชาวโรมันไม่ควรจะรับหรือถือเลย”</verse>
				<verse number="22">ฝูงชนก็ฮือขึ้นเล่นงานเปาโลและสิลาส พวกผู้ว่าการเมืองสั่งให้กระชากเสื้อ ของท่านทั้งสองออกและเฆี่ยนด้วยไม้</verse>
				<verse number="23">เมื่อเฆี่ยนไปหลายทีแล้วจึงให้ขังไว้ในคุก และกำชับนายคุกให้ดูแลอย่างเข้มงวด</verse>
				<verse number="24">เมื่อนายคุกรับคำสั่ง จึงพาเปาโลกับสิลาสไปขังยังห้องชั้นใน เอาเท้าใส่ขื่อแน่นหนา</verse>
				<verse number="25">แต่ในเวลาประมาณเที่ยงคืน ขณะเปาโลกับสิลาสกำลังอธิษฐานและร้องเพลงสรรเสริญพระเจ้าและนักโทษทั้งหลายในคุกกำลังฟังอยู่</verse>
				<verse number="26">ทันใดนั้น เกิดแผ่นดินไหวอย่างรุนแรงจนรากคุกสะเทือนสะท้านและประตูคุกเปิดหมดทุกบาน เครื่องจำจองก็หลุดจากพวกเขาทุกคน</verse>
				<verse number="27">เมื่อนายคุกตื่นขึ้นเห็นประตูคุกเปิดอยู่ คิดว่าพวกนักโทษหนีไปหมดแล้ว จึงชักดาบออกมาเพื่อฆ่าตัวตาย</verse>
				<verse number="28">แต่เปาโลร้องเสียงดังว่า “อย่าทำร้ายตัวเองเลย เพราะเรายังอยู่ที่นี่กันทุกคน”</verse>
				<verse number="29">นายคุกจึงสั่งให้จุดไฟมา แล้ววิ่งไปหมอบกราบตัวสั่นต่อหน้าเปาโลกับสิลาส</verse>
				<verse number="30">แล้วพาท่านทั้งสองออกมากล่าวว่า “ข้าแต่ท่าน ข้าพเจ้าต้องทำอย่างไรจึงจะได้รับความรอด?”</verse>
				<verse number="31">เปาโลกับสิลาสจึงกล่าวว่า “จงวางใจในพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้า แล้วท่านและครอบครัวจะได้รับความรอด”</verse>
				<verse number="32">ท่านทั้งสองจึงกล่าวสั่งสอนพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า ให้นายคุกและคนทั้งปวงที่อยู่ในบ้านของเขาฟัง</verse>
				<verse number="33">ในชั่วโมงเดียวกันของคืนนั้นเอง นายคุกพาเปาโลกับสิลาสไปล้างแผลที่ถูกเฆี่ยน และนายคุกก็รับบัพติศมาทันทีพร้อมกับทุกคนในครัวเรือนของเขา</verse>
				<verse number="34">แล้วพาท่านทั้งสองเข้าไปในบ้านของเขาและจัดอาหารเลี้ยง ทั้งตัวเขาและครัวเรือนต่างปลื้มปีติเพราะเขา ได้เชื่อถือพระเจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="35">เมื่อถึงตอนเช้า พวกผู้ว่าการเมืองจึงใช้พวกเจ้าหน้าที่ไป สั่งว่า “จงปล่อยสองคนนั้นเสีย”</verse>
				<verse number="36">นายคุกจึงบอกเปาโลว่า “พวกผู้ว่าการเมืองใช้คนมาบอกให้ปล่อยท่านทั้งสอง เพราะฉะนั้นขอเชิญท่านออกมาและไปด้วยสันติสุขเถิด”</verse>
				<verse number="37">แต่เปาโลกล่าวว่า “พวกเขาเฆี่ยนเราที่เป็นคนสัญชาติโรมันต่อหน้าคนทั้งหลายก่อนตัดสินความ และยังขังเราไว้ในคุก แล้วตอนนี้พวกเขาจะไล่เราออกไปอย่างลับๆ หรือ? ทำอย่างนั้นไม่ได้ ให้พวกเขามาพาเราออกไปเองเถิด”</verse>
				<verse number="38">พวกเจ้าหน้าที่จึงนำถ้อยคำนี้ไปแจ้งกับพวกผู้ว่าการเมือง เมื่อพวกผู้ว่าการเมืองได้ยินว่าท่านทั้งสองเป็นคนสัญชาติโรมันก็ตกใจ</verse>
				<verse number="39">พวกเขาจึงมาประนีประนอมกับท่าน เมื่อพาออกไปแล้วจึงขอให้ท่านออกจากเมือง</verse>
				<verse number="40">ท่านทั้งสองจึงออกจากคุก แล้วไปเยี่ยมนางลิเดีย เมื่อพบพี่น้องก็พูดจาหนุนใจพวกเขาแล้วลาไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">เมื่อเปาโลกับสิลาสข้ามเมืองอัมฟีบุรีและเมืองอปอลโลเนียแล้วจึงมายังเมืองเธสะโลนิกา ที่นั่นมีธรรมศาลาของพวกยิว</verse>
				<verse number="2">เปาโลจึงเข้าไปในธรรมศาลานั้นเช่นเคย และท่านอ้างข้อความในพระคัมภีร์ถกเถียงกับพวกเขาได้สามวันสะบาโต</verse>
				<verse number="3">อธิบายและพิสูจน์ให้เห็นว่า จำเป็นที่พระคริสต์จะต้องทรงทนทุกข์และเป็นขึ้นจากตาย และกล่าวต่อว่า “พระเยซูองค์นี้ที่ข้าพเจ้าประกาศกับท่านทั้งหลายคือพระคริสต์”</verse>
				<verse number="4">บางคนในพวกเขาเห็นด้วยและเข้าร่วมกับเปาโลและสิลาส รวมทั้งชาวกรีกที่นับถือพระเจ้าอีกหลายคนและสุภาพสตรีที่เป็นคนสำคัญๆ ก็มีไม่น้อย</verse>
				<verse number="5">แต่พวกยิวมีความอิจฉาจึงไปคบคิดกับคนพาลตามตลาด รวมกันเป็นกลุ่มใหญ่ก่อการจลาจลในเมือง และบุกเข้าไปในบ้านของยาโสนเพื่อเอาตัวพวกท่านออกมาให้คนทั้งปวง</verse>
				<verse number="6">เมื่อไม่พบ จึงฉุดลากยาโสนกับพวกพี่น้องบางคนไปหาคณะผู้ปกครองเมืองแล้วร้องว่า “พวกที่ก่อความวุ่นวายทั่วโลก ก็มาที่นี่ด้วย</verse>
				<verse number="7">และยาโสนรับรองพวกเขาไว้ คนพวกนี้ล้วนฝ่าฝืนคำสั่งของซีซาร์ โดยสอนว่ามีกษัตริย์อีกองค์หนึ่งคือเยซู”</verse>
				<verse number="8">เมื่อฝูงชนและคณะผู้ปกครองเมืองได้ยินอย่างนั้นก็ร้อนใจ</verse>
				<verse number="9">จึงเรียกค่าประกันตัวจากยาโสนกับคนอื่นๆ แล้วปล่อยไป</verse>
				<verse number="10">พอค่ำลงพวกพี่น้องจึงส่งเปาโลกับสิลาสไปยังเมืองเบโรอา เมื่อไปถึงแล้วท่านทั้งสองจึงเข้าไปในธรรมศาลาของพวกยิว</verse>
				<verse number="11">ยิวในเมืองนี้มีใจยอมรับมากกว่ายิวในเมืองเธสะโลนิกา เพราะพวกเขารับพระวจนะด้วยความอยากรู้และค้นดูพระคัมภีร์ทุกวัน หวังจะรู้ว่าข้อความเหล่านั้นจริงดังที่กล่าวหรือไม่</verse>
				<verse number="12">เพราะฉะนั้นมีหลายคนในพวกเขามาเชื่อถือ รวมทั้งบรรดาสตรีมีศักดิ์ชาวกรีกและบรรดาผู้ชายชาวกรีกอีกจำนวนไม่น้อย</verse>
				<verse number="13">แต่เมื่อพวกยิวที่อยู่ในเมืองเธสะโลนิกาทราบว่าเปาโลกล่าวสั่งสอนพระวจนะของพระเจ้าในเมืองเบโรอาด้วย พวกเขาก็มายุยงฝูงชนที่นั่น</verse>
				<verse number="14">พวกพี่น้องจึงส่งเปาโลออกทะเลทันที แต่สิลาสกับทิโมธียังคงอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="15">พวกที่ไปส่งเปาโลนั้นได้ส่งท่านถึงกรุงเอเธนส์ และเมื่อได้รับคำสั่งจากท่านถึงสิลาสกับทิโมธีว่าให้รีบไปหาท่านโดยเร็วแล้ว พวกเขาก็กลับไป</verse>
				<verse number="16">ขณะเปาโลกำลังคอยสิลาสกับทิโมธีอยู่ในกรุงเอเธนส์ ท่านมีความเดือดร้อนวุ่นวายใจเพราะเห็นรูปเคารพเต็มไปทั้งเมือง</verse>
				<verse number="17">เพราะฉะนั้นท่านจึงถกปัญหากับพวกยิวและบรรดาคนที่นับถือพระเจ้าในธรรมศาลา และกับคนทั้งหลายที่มาพบท่านที่บริเวณตลาดนัดทุกวัน</verse>
				<verse number="18">ปรัชญาเมธีบางคนในพวกเอปิคูเรียนและในพวกสโตอิกก็มาพบท่าน บางคนกล่าวว่า “คนเก็บเศษความรู้เล็กๆ น้อยๆ นี้กำลังจะพูดเรื่องอะไร” บางคนกล่าวว่า “ดูเหมือนเขาเป็นคนนำพระต่างประเทศเข้ามาเผยแพร่” เพราะเปาโลประกาศเรื่องพระเยซูและการเป็นขึ้นจากตาย</verse>
				<verse number="19">พวกเขาจึงนำเปาโลไปยังสภาอาเรโอปากัส แล้วถามว่า “เราขอทราบได้หรือไม่ว่าคำสอนใหม่ที่ท่านกล่าวนั้นเป็นอย่างไร?</verse>
				<verse number="20">เพราะว่าท่านนำเรื่องแปลกประหลาดมาถึงหูของเรา เพราะฉะนั้นเราอยากทราบว่าเรื่องราวเหล่านี้มีความหมายอย่างไร”</verse>
				<verse number="21">(เพราะชาวเอเธนส์กับชาวต่างประเทศซึ่งอาศัยอยู่ที่นั่นไม่สนใจเรื่องอะไรนอกจากจะกล่าวหรือฟังสิ่งใหม่ๆ)</verse>
				<verse number="22">เปาโลจึงยืนขึ้นกลางสภาอาเรโอปากัสแล้วกล่าวว่า “นี่แน่ะ ท่านทั้งหลายที่เป็นชาวเอเธนส์ ข้าพเจ้าเห็นว่าพวกท่านเป็นคนเคร่งศาสนาในทุกด้าน</verse>
				<verse number="23">เพราะว่าขณะข้าพเจ้าเดินไปรอบๆ เมืองและสังเกตดูสิ่งที่ท่านนมัสการนั้น ข้าพเจ้าพบแท่นหนึ่ง มีคำจารึกว่า ‘แด่พระเจ้าที่ไม่รู้จัก’ เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจึงมาประกาศให้พวกท่านรู้ถึงพระเจ้าองค์ที่ท่านไม่รู้จักแต่ยังนมัสการอยู่</verse>
				<verse number="24">พระเจ้าผู้ทรงสร้างโลกกับสิ่งทั้งปวงที่มีอยู่ในนั้น เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก พระองค์ไม่ได้สถิตในวิหารที่มนุษย์สร้างขึ้น</verse>
				<verse number="25">พระองค์ไม่จำเป็นต้องให้มือมนุษย์มารับใช้ราวกับว่ามีความต้องการสิ่งหนึ่งสิ่งใด เพราะพระองค์ต่างหากที่ทรงเป็นผู้ประทานชีวิตและลมหายใจและสิ่งสารพัดแก่คนทั้งปวง</verse>
				<verse number="26">พระองค์ทรงสร้างมนุษย์ทุกชาติมาจากคนๆ เดียวให้อยู่ทั่วพิภพโลก และทรงกำหนดเวลาและเขตแดนให้เขาทั้งหลายอยู่ด้วย</verse>
				<verse number="27">เพื่อพวกเขาจะได้แสวงหาพระเจ้าและมุ่งหวังจะค้นหาและพบพระองค์ ที่จริงพระองค์ไม่ทรงอยู่ห่างไกลจากเราทุกคนเลย</verse>
				<verse number="28">เพราะว่า ‘เรามีชีวิต และไหวตัว และเป็นอยู่ในพระองค์’ ตามที่กวีบางคนในพวกท่านกล่าวว่า ‘แท้จริงเราเป็นเชื้อสายของพระองค์’</verse>
				<verse number="29">เพราะฉะนั้นเมื่อเราเป็นเชื้อสายของพระเจ้าแล้ว เราก็ไม่ควรถือว่าพระเจ้าทรงเป็นทอง เงิน หรือหิน ซึ่งเป็นสิ่งที่สร้างขึ้นจากศิลปะและความคิดของมนุษย์</verse>
				<verse number="30">ในเวลาที่มนุษย์ยังขาดความรู้ พระเจ้าไม่ทรงถือโทษ แต่บัดนี้ พระเจ้าตรัสสั่งมนุษย์ทั้งปวงทั่วทุกแห่งให้กลับใจใหม่</verse>
				<verse number="31">เพราะพระองค์ทรงกำหนดวันหนึ่งไว้แล้ว ในวันนั้นพระองค์จะทรงพิพากษาโลกตามความชอบธรรมโดยบุคคลที่พระองค์ทรงกำหนดไว้ และพระเจ้าทรงให้คนทั้งปวงมีความมั่นใจในเรื่องนี้โดยทรงให้บุคคลผู้นั้นเป็นขึ้นจากตาย”</verse>
				<verse number="32">เมื่อคนทั้งหลายได้ยินเรื่องการเป็นขึ้นจากตาย บางคนก็เยาะเย้ย แต่บางคนกล่าวว่า “เราจะคอยฟังท่านกล่าวเรื่องนี้ต่อไปอีก”</verse>
				<verse number="33">แล้วเปาโลจึงจากพวกเขาไป</verse>
				<verse number="34">แต่มีบางคนติดตามเปาโลและเชื่อถือ ท่ามกลางคนเหล่านั้นมีดิโอนิสิอัสสมาชิกสภาอาเรโอปากัส กับหญิงคนหนึ่งชื่อดามาริส และคนอื่นๆ อีกจำนวนหนึ่ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">หลังจากนั้น เปาโลจึงออกจากกรุงเอเธนส์ไปยังเมืองโครินธ์</verse>
				<verse number="2">ท่านพบยิวคนหนึ่งที่นั่นชื่ออาควิลลาซึ่งเกิดในแคว้นปอนทัส แต่พึ่งมาจากประเทศอิตาลีกับภรรยาที่ชื่อปริสสิลลา เพราะจักรพรรดิคลาวดิอัสมีรับสั่งให้พวกยิวทั้งหมดออกไปจากกรุงโรม เปาโลจึงไปหาคนทั้งสอง</verse>
				<verse number="3">ท่านอาศัยและทำงานอยู่กับเขาทั้งสอง เพราะว่าทั้งสองฝ่ายเป็นช่างทำเต็นท์ด้วยกัน</verse>
				<verse number="4">เปาโลนั้นถกปัญหาในธรรมศาลาทุกวันสะบาโต และชักชวนทั้งพวกยิวและพวกกรีกให้เชื่อ</verse>
				<verse number="5">พอสิลาสกับทิโมธีมาจากแคว้นมาซิโดเนีย เปาโลก็ทุ่มเทกับการประกาศพระวจนะและเป็นพยานกับพวกยิวว่า พระคริสต์นั้นคือพระเยซู</verse>
				<verse number="6">แต่เมื่อพวกเขาต่อต้านและกล่าวคำหยาบช้า เปาโลจึงสะบัดเสื้อผ้ากล่าวกับพวกเขาว่า “โทษที่ท่านทั้งหลายต้องตายนั้น พวกท่านต้องรับผิดชอบเอง ข้าพเจ้าไม่มีโทษแล้ว ตั้งแต่นี้ไปข้าพเจ้าจะไปหาคนต่างชาติ”</verse>
				<verse number="7">ท่านจึงออกจากที่นั่น แล้วเข้าไปในบ้านของชายคนหนึ่งชื่อทิทิอัสยุสทัสซึ่งเป็นคนที่นับถือพระเจ้า บ้านของเขาอยู่ติดกับธรรมศาลา</verse>
				<verse number="8">คริสปัสนายธรรมศาลากับทั้งครัวเรือนของท่านก็มาเชื่อถือในองค์พระผู้เป็นเจ้า และชาวโครินธ์หลายคนเมื่อฟังเปาโลแล้วก็เชื่อถือและรับบัพติศมา</verse>
				<verse number="9">และองค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับเปาโลทางนิมิตในคืนหนึ่งว่า “อย่ากลัวเลย แต่จงกล่าวต่อไป อย่านิ่งเสีย</verse>
				<verse number="10">เพราะว่าเราอยู่กับเจ้าและจะไม่มีใครต่อสู้ทำร้ายเจ้า เพราะว่ามีคนจำนวนมากในนครนี้ที่เป็นประชากรของเรา”</verse>
				<verse number="11">เปาโลจึงอยู่ต่อไป และสั่งสอนพระวจนะของพระเจ้าตลอดปีหนึ่งกับหกเดือน</verse>
				<verse number="12">แต่เมื่อกัลลิโอเป็นผู้สำเร็จราชการแคว้นอาคายา พวกยิวรวมตัวกันขึ้นต่อสู้เปาโลและนำตัวท่านไปศาล</verse>
				<verse number="13">ฟ้องว่า “คนนี้ชักชวนคนทั้งหลายให้นับถือพระเจ้าในทางที่ผิดกฎหมาย”</verse>
				<verse number="14">เมื่อเปาโลกำลังจะพูด กัลลิโอก็กล่าวกับพวกยิวว่า “นี่แน่ะพวกยิว ถ้าเป็นเรื่องการอธรรมหรือเรื่องอาชญากรรม ข้าก็เห็นสมควรที่จะฟังพวกเจ้า</verse>
				<verse number="15">แต่ในเมื่อเป็นการโต้แย้งกันเรื่องถ้อยคำกับเรื่องชื่อและธรรมบัญญัติของพวกเจ้า พวกเจ้าก็จงวินิจฉัยกันเอาเองเถิด ข้าไม่อยากเป็นผู้พิพากษาตัดสินข้อความเหล่านั้น”</verse>
				<verse number="16">ท่านจึงไล่พวกนั้นไปจากศาล</verse>
				<verse number="17">เขาทั้งหลายจึงจับโสสเธเนสนายธรรมศาลามาเฆี่ยนข้างหน้าศาล แต่กัลลิโอไม่สนใจเรื่องนี้เลย</verse>
				<verse number="18">เปาโลพักอยู่ที่นั่นอีกหลายวัน แล้วท่านจึงลาพวกพี่น้องลงเรือไปยังแคว้นซีเรีย และปริสสิลลากับอาควิลลาก็ไปด้วย เปาโลกล้อนผมที่เมืองเคนเครียเพราะท่านบนตัวไว้</verse>
				<verse number="19">เมื่อมาถึงเมืองเอเฟซัส เปาโลก็ละปริสสิลลากับอาควิลลาไว้ที่นั่น ตัวท่านเองเข้าไปในธรรมศาลาและถกปัญหากับพวกยิว</verse>
				<verse number="20">เมื่อคนเหล่านั้นขอให้ท่านอยู่กับพวกเขาต่อไปอีก ท่านก็ไม่ยอม</verse>
				<verse number="21">แต่ลาพวกเขาไปโดยกล่าวว่า “ถ้าเป็นที่พอพระทัยพระเจ้า ข้าพเจ้าจะกลับมาหาพวกท่านอีก” แล้วเปาโลก็ลงเรือแล่นออกจากเมืองเอเฟซัส</verse>
				<verse number="22">เมื่อมาถึงเมืองซีซารียา ท่านขึ้นไปคำนับคริสตจักรแล้วลงไปยังเมืองอันทิโอก</verse>
				<verse number="23">เมื่อพักอยู่ที่นั่นระยะหนึ่ง ท่านจึงจากที่นั่นและเดินทางต่อไปจนทั่วแคว้นกาลาเทียและฟรีเจียเพื่อจะช่วยชูกำลังพวกสาวก</verse>
				<verse number="24">มียิวคนหนึ่งชื่ออปอลโล เกิดในเมืองอเล็กซานเดรีย เป็นคนมีโวหารดีและชำนาญมากในเรื่องพระคัมภีร์ ท่านมายังเมืองเอเฟซัส</verse>
				<verse number="25">อปอลโลคนนี้ได้รับการอบรมในทางขององค์พระผู้เป็นเจ้า และมีใจกระตือรือร้นกล่าวสั่งสอนอย่างถูกต้องในเรื่องเกี่ยวกับพระเยซู แม้ว่าท่านจะรู้แต่เพียงบัพติศมาของยอห์นเท่านั้น</verse>
				<verse number="26">ท่านเข้าไปในธรรมศาลาสั่งสอนด้วยความกล้าหาญ แต่เมื่อปริสสิลลากับอาควิลลาฟังท่านแล้ว ก็รับท่านมาสั่งสอนให้รู้ทางของพระเจ้าให้ถูกต้องยิ่งขึ้น</verse>
				<verse number="27">เมื่ออปอลโลต้องการจะข้ามไปยังแคว้นอาคายา พี่น้องก็หนุนใจท่านและเขียนจดหมายฝากไปถึงสาวกที่นั่นให้รับรองท่านไว้ เมื่อไปถึงแล้วท่านก็ได้ช่วยเหลือคนทั้งหลายที่เชื่อโดยพระคุณของพระเจ้าอย่างมากมาย</verse>
				<verse number="28">เพราะท่านโต้แย้งกับพวกยิวอย่างแข็งขันต่อหน้าคนทั้งปวง และอ้างพระคัมภีร์ชี้ให้เห็นว่าพระเยซูคือพระคริสต์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ขณะที่อปอลโลยังอยู่ในเมืองโครินธ์ เปาโลเดินทางบกผ่านแคว้นฟรีเจีย มายังเมืองเอเฟซัส ท่านพบสาวกบางคนที่นั่น</verse>
				<verse number="2">จึงถามเขาทั้งหลายว่า “เมื่อท่านทั้งหลายเชื่อนั้น ท่านได้รับพระวิญญาณบริสุทธิ์หรือเปล่า?” พวกเขาตอบว่า “เปล่า เรื่องพระวิญญาณบริสุทธิ์นั้นเรายังไม่เคยได้ยินเลย”</verse>
				<verse number="3">เปาโลจึงถามพวกเขาว่า “ถ้าอย่างนั้นท่านทั้งหลายได้รับบัพติศมาอะไร?” พวกเขาตอบว่า “บัพติศมาของยอห์น”</verse>
				<verse number="4">เปาโลจึงกล่าวว่า “ยอห์นให้รับบัพติศมาที่แสดงการกลับใจใหม่ และบอกคนทั้งปวงให้เชื่อในพระองค์ผู้จะเสด็จมาภายหลังคือพระเยซู”</verse>
				<verse number="5">เมื่อได้ยินอย่างนั้น พวกเขาจึงรับบัพติศมาในพระนามของพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="6">เมื่อเปาโลวางมือบนตัวพวกเขาแล้ว พระวิญญาณบริสุทธิ์ก็เสด็จลงมาสถิตกับพวกเขา พวกเขาจึงพูดภาษาแปลกๆ และเผยพระวจนะ</verse>
				<verse number="7">คนเหล่านั้นมีประมาณสิบสองคน</verse>
				<verse number="8">เปาโลเข้าไปในธรรมศาลาและกล่าวด้วยใจกล้าเป็นเวลาสามเดือน ถกปัญหาและชักชวนเกี่ยวกับแผ่นดินของพระเจ้า</verse>
				<verse number="9">แต่บางคนมีใจแข็งกระด้างไม่ยอมเชื่อและพูดหยาบช้าเรื่อง “ทางนั้น” ต่อหน้าชุมนุมชน เปาโลจึงแยกจากพวกเขาและพาพวกสาวกไปด้วย แล้วท่านไปอภิปรายในห้องประชุมของท่านผู้หนึ่งชื่อทีรันนัสทุกวัน</verse>
				<verse number="10">ท่านทำเช่นนั้นติดต่อกันสองปีจนชาวแคว้นเอเชียทั้งพวกยิวและพวกกรีกได้ยินพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="11">พระเจ้าทรงทำอิทธิฤทธิ์ใหญ่หลวงด้วยมือของเปาโล</verse>
				<verse number="12">จนเขานำผ้าเช็ดหน้ากับผ้ากันเปื้อนที่ถูกต้องตัวเปาโลไปวางบนตัวของบรรดาคนเจ็บป่วย แล้วโรคก็หายและผีร้ายก็ออกจากเขา</verse>
				<verse number="13">แต่พวกยิวบางคนที่เที่ยวเป็นหมอผี พยายามใช้พระนามของพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้ากับพวกที่มีผีเข้าว่า “ข้าสั่งเจ้าโดยพระเยซูผู้ที่เปาโลประกาศนั้น”</verse>
				<verse number="14">บุตรชายเจ็ดคนของเส-วาซึ่งเป็นหัวหน้าปุโรหิตคนหนึ่งของชาวยิวก็ทำอย่างนั้น</verse>
				<verse number="15">ผีร้ายจึงพูดกับพวกเขาว่า “พระเยซูนั้นข้าก็คุ้นเคย และเปาโลนั้นข้าก็รู้จัก แต่พวกเจ้าเป็นใครกัน?”</verse>
				<verse number="16">แล้วคนที่มีผีสิงนั้นก็กระโดดใส่คนเหล่านั้นและต่อสู้เอาชนะพวกเขาจนเขาต้องหนีออกจากบ้านนั้นในสภาพเปลือยกายและบาดเจ็บ</verse>
				<verse number="17">เมื่อทุกคนที่อยู่ในเมืองเอเฟซัสทั้งพวกยิวกับพวกกรีกรู้เรื่องนี้ พวกเขาต่างมีความเกรงกลัว และพระนามของพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าก็ได้รับการยกย่องสรรเสริญ</verse>
				<verse number="18">มีหลายคนที่เชื่อแล้วมาสารภาพและเปิดเผยพฤติกรรมของพวกเขา</verse>
				<verse number="19">และหลายคนที่ใช้เวทมนตร์คาถาเอาตำราของพวกตนมาเผาไฟเสียต่อหน้าคนทั้งปวง ตำราเหล่านั้นคิดเป็นเงินมีราคาถึงห้าหมื่นเหรียญเงิน</verse>
				<verse number="20">พระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าก็เกิดผลเจริญและมีอานุภาพยิ่ง</verse>
				<verse number="21">เมื่อเหตุการณ์เหล่านี้สิ้นสุดแล้ว เปาโลตั้งใจว่า หลังจากไปทั่วแคว้นมาซิโดเนียกับแคว้นอาคายาแล้ว จะเลยไปยังกรุงเยรูซาเล็ม ท่านกล่าวว่า “หลังจากข้าพเจ้าไปที่นั่นแล้ว ข้าพเจ้าจะต้องไปเห็นกรุงโรมด้วย”</verse>
				<verse number="22">ท่านจึงใช้ผู้ช่วยของท่านสองคนคือทิโมธีกับเอรัสทัสไปยังแคว้นมาซิโดเนีย ส่วนท่านเองยังอยู่ในแคว้นเอเชียต่อไปอีกระยะหนึ่ง</verse>
				<verse number="23">เวลานั้นเกิดการวุ่นวายอย่างยิ่งเพราะเหตุ “ทางนั้น”</verse>
				<verse number="24">เพราะว่ามีช่างเงินคนหนึ่งชื่อเดเมตริอัสเอาเงินมาทำเป็นรูปจำลองวิหารของเจ้าแม่อารเทมิส ทำกำไรให้พวกช่างเงินเหล่านั้นอย่างมาก</verse>
				<verse number="25">เดเมตริอัสเรียกประชุมช่างเหล่านั้นพร้อมกับคนทั้งหลายที่ทำกิจการคล้ายกัน แล้วกล่าวว่า “นี่แน่ะ ท่านทั้งหลาย พวกท่านทราบอยู่แล้วว่าเราได้ทรัพย์สินเงินทองมาเพราะกิจการนี้</verse>
				<verse number="26">และพวกท่านก็ได้เห็นและได้ยินแล้วว่า ไม่ใช่เฉพาะในเมืองเอเฟซัสเมืองเดียว แต่เกือบทั่วแคว้นเอเชีย ที่เปาโลคนนี้ได้เกลี้ยกล่อมและชักนำคนจำนวนมากให้เลิกทางเก่า โดยกล่าวว่ารูปพระที่มือมนุษย์ทำนั้นไม่ใช่พระเจ้า</verse>
				<verse number="27">น่ากลัวว่าไม่ใช่แต่อาชีพของเราจะเสียไปอย่างเดียว แต่วิหารของเจ้าแม่อารเทมิสซึ่งเป็นใหญ่จะเป็นที่หมิ่นประมาทด้วย และพระนางเองผู้เป็นที่นับถือของบรรดาชาวแคว้นเอเชียกับคนทั่วโลกจะตกต่ำสิ้นศักดิ์ศรี”</verse>
				<verse number="28">เมื่อคนทั้งหลายได้ยินอย่างนั้น ต่างฉุนเฉียวและร้องว่า “เจ้าแม่อารเทมิสของชาวเอเฟซัสเป็นผู้ยิ่งใหญ่”</verse>
				<verse number="29">แล้วเกิดความวุ่นวายทั่วทั้งเมือง พวกเขาจึงพร้อมใจกันวิ่งและลากกายอัสกับอาริสทารคัสชาวมาซิโดเนียเพื่อนร่วมเดินทางของเปาโลเข้าไปในเวทีมหรสพ</verse>
				<verse number="30">เปาโลต้องการจะเข้าไปในกลุ่มคนด้วย แต่พวกสาวกไม่ยอมให้ท่านเข้าไป</verse>
				<verse number="31">แม้แต่บางคนในพวกหัวหน้าศาสนาประจำแคว้นเอเชียซึ่งเป็นเพื่อนของเปาโล ก็ใช้คนไปวิงวอนเปาโลไม่ให้เข้าไปในเวทีมหรสพ</verse>
				<verse number="32">เวลานั้นบางคนตะโกนว่าอย่างนี้ บางคนตะโกนว่าอย่างนั้น เพราะว่าที่ประชุมวุ่นวายมาก และคนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่ามาประชุมกันเรื่องอะไร</verse>
				<verse number="33">บางคนในฝูงชนก็ให้คำแนะนำแก่อเล็กซานเดอร์คนที่ถูกพวกยิวผลักให้ออกมาข้างหน้า อเล็กซานเดอร์จึงโบกมือและพยายามจะแก้ต่างต่อหน้าประชาชน</verse>
				<verse number="34">แต่เมื่อคนทั้งหลายรู้ว่าเขาเป็นคนยิว พวกเขายิ่งส่งเสียงร้องพร้อมกันอยู่ประมาณสองชั่วโมงว่า “เจ้าแม่อารเทมิสของชาวเอเฟซัสเป็นผู้ยิ่งใหญ่”</verse>
				<verse number="35">เมื่อเลขานุการสภาเมืองทำให้ฝูงชนเงียบลงแล้วจึงกล่าวว่า “นี่แน่ะ ท่านชาวเอเฟซัส มีใครบ้างที่ไม่ทราบว่าชาวเมืองเอเฟซัสนี้เป็นผู้ดูแลวิหารของเจ้าแม่อารเทมิสผู้ยิ่งใหญ่ และเป็นผู้ดูแลรูปที่ตกลงมาจากฟ้า?</verse>
				<verse number="36">ในเมื่อไม่มีใครปฏิเสธสิ่งเหล่านี้ได้ ท่านทั้งหลายควรอยู่ในความสงบ อย่าทำอะไรวู่วามไป</verse>
				<verse number="37">ท่านทั้งหลายพาคนเหล่านี้มา ซึ่งไม่ได้เป็นพวกปล้นพระวิหารหรือพูดหมิ่นประมาทพระของเราแต่อย่างใด</verse>
				<verse number="38">เพราะฉะนั้น ถ้าเดเมตริอัสกับพวกช่างที่มีอาชีพอย่างเดียวกันมีเรื่องกับใคร วันกำหนดว่าความก็มี ผู้พิพากษาก็มี ให้พวกเขาไปฟ้องกันเองเถิด</verse>
				<verse number="39">ถ้าพวกท่านมีข้อหาอย่างอื่นอีก ก็ให้ตกลงกันในที่ประชุมสามัญ</verse>
				<verse number="40">เพราะเราตกอยู่ในอันตรายที่จะถูกฟ้องว่าเป็นผู้ก่อการจลาจลในวันนี้ เนื่องจากเราไม่มีข้ออ้างอะไรที่จะเป็นเหตุผลเพียงพอสำหรับความวุ่นวายครั้งนี้”</verse>
				<verse number="41">เมื่อกล่าวอย่างนั้นแล้ว ท่านจึงให้เลิกชุมนุม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">หลังจากความวุ่นวายสงบลงแล้ว เปาโลจึงให้ไปตามพวกสาวกมาพูดหนุนใจกัน แล้วอำลาพวกเขาไปยังแคว้นมาซิโดเนีย</verse>
				<verse number="2">เมื่อเดินทางผ่านที่นั่นและพูดหนุนใจสาวกทั้งหลายอย่างมากแล้ว ท่านก็มายังประเทศกรีก</verse>
				<verse number="3">พักอยู่ที่นั่นสามเดือน และเมื่อท่านกำลังจะลงเรือไปยังแคว้นซีเรียนั้น พวกยิวได้วางแผนทำร้ายท่าน ท่านจึงตัดสินใจกลับไปทางแคว้นมาซิโดเนีย</verse>
				<verse number="4">พวกที่ไปกับเปาโลได้แก่โสปาเทอร์ชาวเมืองเบโรอาผู้เป็นบุตรของปีรัส อาริสทารคัสกับเสคุนดัสชาวเมืองเธสะโลนิกา กายอัสชาวเมืองเดอร์บี ทิโมธี ทีคิกัส และโตรฟีมัสจากแคว้นเอเชีย</verse>
				<verse number="5">แต่พวกเขาเดินทางล่วงหน้าไปก่อนโดยคอยเราอยู่ที่เมืองโตรอัส</verse>
				<verse number="6">หลังจากเทศกาลขนมปังไร้เชื้อ เราลงเรือออกจากเมืองฟีลิปปี และอีกห้าวันต่อมาก็มาทันพวกเขาที่เมืองโตรอัส และพักอยู่ที่นั่นเจ็ดวัน</verse>
				<verse number="7">ในวันอาทิตย์ เมื่อเราประชุมกันทำพิธีหักขนมปัง เปาโลก็กล่าวสั่งสอนเขาทั้งหลาย และเพราะท่านตั้งใจจะจากไปในวันรุ่งขึ้น ท่านจึงกล่าวยืดยาวไปจนถึงเที่ยงคืน</verse>
				<verse number="8">ในห้องชั้นบนที่เราประชุมกันนั้นมีตะเกียงหลายดวง</verse>
				<verse number="9">ชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อยุทิกัสนั่งอยู่ที่หน้าต่างกำลังง่วงนอนมากขึ้นทุกทีระหว่างที่เปาโลยังคงสอนยืดยาวต่อไป ในที่สุดเขาผลอยหลับและพลัดตกลงมาจากชั้นสาม เมื่อยกขึ้นมาก็พบว่าตายเสียแล้ว</verse>
				<verse number="10">แต่เปาโลลงไปและก้มตัวกอดคนนั้นไว้ แล้วบอกว่า “อย่าตกใจไปเลย เพราะว่าชีวิตยังอยู่ในตัวเขา”</verse>
				<verse number="11">เมื่อเปาโลกลับขึ้นไปห้องชั้นบน ท่านหักขนมปังและรับประทาน แล้วสนทนากับพวกเขาต่อจนสว่าง จากนั้นท่านก็ลาไป</verse>
				<verse number="12">คนทั้งหลายจึงพาชายหนุ่มที่ยังมีชีวิตอยู่กลับไป และพวกเขาก็ได้รับการหนุนใจไม่น้อยเลย</verse>
				<verse number="13">เราลงเรือก่อนและแล่นเรือไปยังเมืองอัสโสส ตั้งใจว่าจะไปรับเปาโลที่นั่น เพราะท่านสั่งไว้อย่างนั้นเนื่องจากท่านเองตั้งใจไปทางบก</verse>
				<verse number="14">เมื่อท่านพบเราที่เมืองอัสโสสแล้ว เราก็รับท่านขึ้นมาแล้วไปยังเมืองมิทิเลนี</verse>
				<verse number="15">หลังจากออกจากที่นั่นได้วันหนึ่ง ก็มาถึงยังบริเวณฝั่งตรงข้ามเกาะคิโอส พอวันที่สองมาถึงเกาะสามอส และอีกวันหนึ่งมาถึงเมืองมิเลทัส</verse>
				<verse number="16">เพราะเปาโลตัดสินใจว่าจะแล่นผ่านเมืองเอเฟซัสไป เพื่อจะไม่ต้องเสียเวลาในแคว้นเอเชีย ท่านต้องการรีบไปให้ถึงกรุงเยรูซาเล็ม ถ้าเป็นได้ให้ทันวันเพ็นเทคอสต์</verse>
				<verse number="17">เปาโลจึงส่งคนจากเมืองมิเลทัสไปยังเมืองเอเฟซัสเพื่อเชิญบรรดาผู้ปกครองในคริสตจักรนั้นมา</verse>
				<verse number="18">เมื่อมาแล้วเปาโลจึงกล่าวว่า “ท่านทั้งหลายย่อมทราบอยู่แล้วว่า ข้าพเจ้าประพฤติอย่างไรตลอดเวลาที่อยู่กับท่านนับตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาในแคว้นเอเชีย</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้ารับใช้องค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยความถ่อมใจและด้วยน้ำตา ต้องทนต่อการทดลองที่มาถึงตัวเองอันเนื่องจากแผนร้ายของพวกยิว</verse>
				<verse number="20">สิ่งหนึ่งสิ่งใดซึ่งเป็นคุณประโยชน์ต่อพวกท่าน ข้าพเจ้าไม่ได้ละเว้นที่จะทำ แต่ประกาศกับพวกท่านและสั่งสอนพวกท่านทั้งในที่ชุมนุมชนและตามบ้านเรือน</verse>
				<verse number="21">เป็นพยานทั้งกับพวกยิวและพวกกรีกเรื่องการกลับใจมาหาพระเจ้าและเรื่องความเชื่อในพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="22">นี่แน่ะ บัดนี้พระวิญญาณทรงนำ ข้าพเจ้าให้ไปยังกรุงเยรูซาเล็ม ไม่ทราบว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับข้าพเจ้าที่นั่นบ้าง</verse>
				<verse number="23">ยกเว้นสิ่งที่พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงเป็นพยานกับข้าพเจ้าในทุกๆ เมืองว่าเครื่องจำจองและความยากลำบากกำลังคอยข้าพเจ้าอยู่</verse>
				<verse number="24">แต่ข้าพเจ้าไม่ได้ถือว่าชีวิตของข้าพเจ้าเป็นสิ่งมีค่าสำหรับตัวเอง ขอแต่เพียงให้ข้าพเจ้าได้ทำหน้าที่ของข้าพเจ้าและทำพันธกิจที่ได้รับจากพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าให้สำเร็จ คือการเป็นพยานถึงข่าวประเสริฐที่สำแดงพระคุณของพระเจ้า</verse>
				<verse number="25">นี่แน่ะ บัดนี้ข้าพเจ้าทราบว่า ไม่มีใครในพวกท่านซึ่งเป็นผู้ที่ข้าพเจ้าเที่ยวป่าวประกาศแผ่นดินของพระเจ้าให้นั้น จะได้เห็นหน้าข้าพเจ้าอีก</verse>
				<verse number="26">เพราะฉะนั้นในวันนี้ข้าพเจ้าขอยืนยันต่อท่านทั้งหลายว่า แม้ท่านทุกคนจะหลงหายไป ข้าพเจ้าก็พ้นโทษแล้ว</verse>
				<verse number="27">เพราะว่าข้าพเจ้าไม่ได้ละเว้นในการกล่าวเรื่องพระดำริทั้งสิ้นของพระเจ้าให้ท่านฟัง</verse>
				<verse number="28">จงเฝ้าระวังทั้งตัวพวกท่านเองและฝูงแกะซึ่งพระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงตั้งพวกท่านไว้ให้เป็นผู้ดูแล และให้เลี้ยงดูคริสตจักรของพระเจ้า ที่พระองค์ทรงได้มาด้วยพระโลหิตของพระบุตรของพระองค์</verse>
				<verse number="29">ข้าพเจ้าทราบอยู่แล้วว่า เมื่อข้าพเจ้าไปแล้วจะมีพวกสุนัขป่าที่ดุร้ายเข้ามาในหมู่พวกท่าน และจะไม่ละเว้นฝูงแกะไว้เลย</verse>
				<verse number="30">และจะมีบางคนในหมู่พวกท่านออกมาบิดเบือนความจริง เพื่อชักชวนสาวกให้หลงตามพวกเขาไป</verse>
				<verse number="31">เพราะฉะนั้นจงตื่นตัวและจำไว้ว่าข้าพเจ้าได้สั่งสอนเตือนสติพวกท่านทุกคนด้วยน้ำตาทั้งกลางวันกลางคืนตลอดสามปีไม่ได้หยุดหย่อน</verse>
				<verse number="32">บัดนี้ข้าพเจ้าฝากท่านไว้กับพระเจ้าและกับคำแห่งพระคุณของพระองค์ซึ่งสามารถก่อสร้างท่านขึ้นได้และให้ท่านมีมรดกด้วยกันกับบรรดาธรรมิกชน</verse>
				<verse number="33">ข้าพเจ้าไม่ได้โลภเงินหรือทองหรือเสื้อผ้าของใครเลย</verse>
				<verse number="34">พวกท่านเองก็ทราบว่า มือทั้งสองของข้าพเจ้าจัดหาปัจจัยสำหรับตัวเองและสำหรับพวกที่อยู่กับข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="35">ข้าพเจ้าวางแบบอย่างให้ท่านแล้วในทุกเรื่อง เพื่อให้เห็นว่าโดยการตรากตรำงานแบบเดียวกันนี้ เราต้องช่วยพวกที่มีกำลังน้อย และระลึกถึงพระวจนะของพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้า ตามที่พระองค์ตรัสว่า ‘การให้เป็นเหตุให้มีความสุขยิ่งกว่าการรับ’ ”</verse>
				<verse number="36">เมื่อเปาโลกล่าวอย่างนั้นแล้วจึงคุกเข่าลงอธิษฐานกับคนเหล่านั้น</verse>
				<verse number="37">เขาทุกคนร้องไห้กันอย่างมาก พวกเขากอดเปาโลและจูบท่าน</verse>
				<verse number="38">รู้สึกเป็นทุกข์อย่างยิ่งยวด เพราะถ้อยคำที่ท่านกล่าวว่า พวกเขาจะไม่ได้เห็นหน้าท่านอีก แล้วเขาพาท่านไปส่งที่เรือ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">เมื่อเราลาพวกเขาแล้วก็ลงเรือแล่นตรงไปยังเกาะโขส พออีกวันหนึ่งมาถึงเกาะโรดส์ และจากที่นั่นมาถึงเมืองปาทารา</verse>
				<verse number="2">เมื่อเราพบเรือลำหนึ่งกำลังจะไปเมืองฟีนิเซีย จึงลงเรือลำนั้นแล่นต่อไป</verse>
				<verse number="3">หลังจากมองเห็นเกาะไซปรัสแล้ว เราแล่นผ่านทางด้านทิศใต้ของเกาะตรงไปยังแคว้นซีเรีย แล้วจอดเรือที่ท่าเมืองไทระ เพราะจะเอาของบรรทุกขึ้นท่าที่นั่น</verse>
				<verse number="4">เมื่อหาพวกสาวกพบแล้ว เราจึงพักอยู่ที่นั่นเจ็ดวัน บรรดาสาวกเตือนเปาโลโดยพระวิญญาณไม่ให้ขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="5">แต่เมื่อครบเจ็ดวันแล้วเราก็ลาไป บรรดาสาวกพร้อมกับภรรยาและบุตรมาส่งเราออกจากเมือง แล้วเราคุกเข่าลงอธิษฐานที่ชายหาด</verse>
				<verse number="6">และคำนับลาซึ่งกันและกัน จากนั้นเราลงเรือ และพวกเขาก็กลับบ้านไป</verse>
				<verse number="7">เมื่อเราแล่นเรือจากเมืองไทระถึงเมืองทอเลเมอิสแล้ว เราจึงไปคำนับพี่น้องและพักอยู่กับเขาทั้งหลายวันหนึ่ง</verse>
				<verse number="8">พอวันรุ่งขึ้นเราก็จากไปและมาที่เมืองซีซารียา เราเข้าไปในบ้านของฟีลิป ผู้ประกาศข่าวประเสริฐ ซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มเจ็ดคนนั้น และเราพักอยู่กับท่าน</verse>
				<verse number="9">ฟีลิปมีลูกสาวสี่คนที่ยังไม่ได้แต่งงานและเป็นผู้เผยพระวจนะ</verse>
				<verse number="10">เมื่อเราอยู่ที่นั่นหลายวันแล้ว มีชายผู้เผยพระวจนะคนหนึ่งชื่ออากาบัส ลงมาจากแคว้นยูเดีย</verse>
				<verse number="11">เขามาหาเราและเอาเข็มขัดของเปาโลผูกมือและเท้าของตนกล่าวว่า “พระวิญญาณบริสุทธิ์ตรัสดังนี้ว่า ‘พวกยิวในกรุงเยรูซาเล็มจะผูกมัดคนที่เป็นเจ้าของเข็มขัดแบบเดียวกันนี้ และส่งมอบไว้ในมือของพวกต่างชาติ’ ”</verse>
				<verse number="12">เมื่อเราได้ยินอย่างนั้น เรากับคนที่นั่นจึงอ้อนวอนเปาโลไม่ให้ขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="13">เปาโลตอบว่า “ทำไมพวกท่านถึงร้องไห้และทำให้ข้าพเจ้าช้ำใจ? เพราะว่าข้าพเจ้าไม่เพียงแต่พร้อมที่จะให้เขาผูกมัดเท่านั้น แต่ยังพร้อมจะตายในกรุงเยรูซาเล็มด้วย เพื่อเห็นแก่พระนามของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า”</verse>
				<verse number="14">เมื่อท่านไม่ยอมฟังคำเกลี้ยกล่อม เราจึงหยุดพูดและกล่าวว่า “ขอให้เป็นไปตามพระทัยของพระเจ้าเถิด”</verse>
				<verse number="15">ต่อมาเราเตรียมพร้อมจะขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="16">สาวกบางคนที่มาจากเมืองซีซารียาก็ไปกับเรา พวกเขานำเราไปหาสาวกเก่าแก่ชาวเกาะไซปรัสคนหนึ่งชื่อมนาสัน และให้เราอาศัยอยู่กับคนนั้น</verse>
				<verse number="17">เมื่อเรามาถึงกรุงเยรูซาเล็มแล้ว พวกพี่น้องก็ต้อนรับเราด้วยความยินดี</verse>
				<verse number="18">วันรุ่งขึ้น เปาโลกับเราจึงเข้าไปหายากอบ และผู้ปกครองทุกคนก็อยู่ที่นั่นด้วย</verse>
				<verse number="19">เมื่อเปาโลคำนับท่านเหล่านั้นแล้ว จึงเล่าเหตุการณ์ทั้งปวงตามลำดับ ซึ่งพระเจ้าทรงทำท่ามกลางบรรดาคนต่างชาติผ่านพันธกิจของท่าน</verse>
				<verse number="20">เมื่อคนทั้งหลายได้ยินจึงสรรเสริญพระเจ้าแล้วเขาทั้งหลายกล่าวกับเปาโลว่า “พี่เอ๋ย ท่านเห็นหรือยังว่ามีพวกยิวสักกี่พันคนที่เชื่อถือ และพวกเขาทุกคนมีใจกระตือรือร้นในการถือธรรมบัญญัติ</verse>
				<verse number="21">เขาทั้งหลายได้รับคำบอกเล่าเรื่องท่านว่า ท่านสั่งสอนพวกยิวทั้งหมดที่อยู่ในหมู่ชนต่างชาติให้ละทิ้งโมเสส และบอกว่าไม่ต้องให้บุตรของตนเข้าสุหนัตหรือประพฤติตามธรรมเนียมเก่า</verse>
				<verse number="22">เรื่องนี้ควรจะทำอย่างไร? คนทั้งหลายคงจะทราบแล้วว่าท่านมา</verse>
				<verse number="23">เพราะฉะนั้นจงทำตามสิ่งที่เราบอกท่าน คือเรามีสี่คนที่บนตัวไว้</verse>
				<verse number="24">ท่านจงพาคนเหล่านั้นไป ทำพิธีชำระตัวร่วมกับเขา และเสียเงินแทนเขาเพื่อให้เขาโกนศีรษะ คนทั้งหลายจะได้รู้ว่าสิ่งที่เขาได้ยินเกี่ยวกับท่านนั้นเป็นความเท็จ แต่ท่านเองเป็นผู้ยึดถือและปฏิบัติตามธรรมบัญญัติ</verse>
				<verse number="25">ส่วนพวกต่างชาติที่เชื่อนั้น เราเขียนจดหมายแจ้งการตัดสินใจของเราแล้วคือ ให้เขาทั้งหลายหลีกเลี่ยงจากการกินอาหารที่ถูกนำไปบูชารูปเคารพ จากการกินเลือด จากการกินเนื้อสัตว์ที่ถูกรัดคอตาย และจากการล่วงประเวณี”</verse>
				<verse number="26">เปาโลจึงพาสี่คนนั้นไป และวันรุ่งขึ้นก็ทำพิธีชำระตัวด้วยกันกับเขา แล้วจึงเข้าไปในพระวิหารประกาศกำหนดวันเสร็จสิ้นพิธีชำระ คือวันนำเครื่องบูชามาถวายเพื่อเขาเหล่านั้นทุกคน</verse>
				<verse number="27">เมื่อจวนครบเจ็ดวัน พวกยิวที่มาจากแคว้นเอเชีย เห็นเปาโลในพระวิหาร ก็ยุยงฝูงชนทั้งหมดแล้วจับเปาโล</verse>
				<verse number="28">ร้องว่า “ชนชาติอิสราเอลเอ๋ย จงช่วยกันเถิด คนนี้แหละที่เสี้ยมสอนทุกคนทุกตำบลให้เป็นศัตรูต่อชนชาติของเรา ต่อธรรมบัญญัติและต่อสถานที่นี้ และยิ่งกว่านั้น เขาพาชาวกรีกเข้ามาในพระวิหารด้วย ทำให้สถานบริสุทธิ์นี้เป็นมลทิน”</verse>
				<verse number="29">เนื่องจากก่อนหน้านี้คนพวกนั้นเห็นโตรฟีมัส ชาวเมืองเอเฟซัสอยู่กับเปาโลในเมือง เขาจึงคิดว่าเปาโลพาคนนั้นเข้าไปในพระวิหาร</verse>
				<verse number="30">แล้วคนทั้งเมืองก็ลุกฮือขึ้น ประชาชนวิ่งกรูกันเข้าไป และจับเปาโลออกจากพระวิหาร แล้วก็ปิดประตูทันที</verse>
				<verse number="31">เมื่อพวกเขากำลังหาทางฆ่าเปาโล ก็มีรายงานถึงผู้บังคับกองพันว่ากรุงเยรูซาเล็มเกิดการวุ่นวายขึ้นทั้งเมือง</verse>
				<verse number="32">นายพันจึงคุมพวกทหารกับบรรดานายร้อยวิ่งไปยังคนทั้งหมดทันที เมื่อเขาทั้งหลายเห็นนายพันกับพวกทหารมาจึงหยุดตีเปาโล</verse>
				<verse number="33">นายพันจึงเข้าไปใกล้ แล้วจับเปาโล สั่งให้เอาโซ่สองเส้นล่ามไว้ แล้วถามว่าท่านเป็นใครและทำอะไรไปบ้าง</verse>
				<verse number="34">บางคนในฝูงชนนั้นร้องว่าอย่างนี้ บางคนก็ว่าอย่างนั้น เมื่อนายพันไม่สามารถหาความจริงอะไรได้เพราะวุ่นวายมาก จึงสั่งให้พาเปาโลเข้าไปในกรมทหาร</verse>
				<verse number="35">เมื่อมาถึงบันไดแล้ว พวกทหารจึงยกตัวเปาโลขึ้นเนื่องจากความรุนแรงของฝูงชน</verse>
				<verse number="36">เพราะกลุ่มคนที่ตามมาต่างร้องว่า “ฆ่ามันเสีย”</verse>
				<verse number="37">เมื่อถูกนำตัวไปจนเกือบเข้ากรมทหารแล้ว เปาโลจึงกล่าวกับนายพันว่า “ข้าพเจ้าขอพูดกับท่านสักหน่อยได้ไหม?” นายพันจึงถามว่า “เจ้ารู้ภาษากรีกด้วยหรือ?</verse>
				<verse number="38">เจ้าเป็นชาวอียิปต์ที่ก่อการกบฏคราวก่อนและพาพวกมือมีดสี่พันคนเข้าไปในถิ่นทุรกันดารไม่ใช่หรือ?”</verse>
				<verse number="39">แต่เปาโลตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นคนยิว เกิดในเมืองทาร์ซัสแคว้นซีลีเซีย เป็นประชากรของเมืองที่ไม่ใช่เล็กๆ ข้าพเจ้าขออนุญาตท่านพูดกับประชาชนหน่อย”</verse>
				<verse number="40">เมื่อนายพันอนุญาตแล้ว เปาโลจึงยืนบนขั้นบันไดโบกมือต่อประชาชน เมื่อคนทั้งปวงนิ่งเงียบแล้ว ท่านจึงกล่าวกับพวกเขาเป็นภาษาฮีบรูว่า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">“นี่แน่ะ พี่น้องและท่านผู้อาวุโสทั้งหลาย บัดนี้ขอฟังข้าพเจ้าแก้คดีต่อหน้าท่าน”</verse>
				<verse number="2">เมื่อเขาทั้งหลายได้ยินท่านพูดภาษาฮีบรู เขาก็ยิ่งนิ่งเงียบกว่าเก่า เปาโลจึงกล่าวว่า</verse>
				<verse number="3">“ข้าพเจ้าเป็นยิว เกิดในเมืองทาร์ซัสแคว้นซีลีเซีย แต่เติบโตขึ้นในเมืองนี้ เป็นศิษย์ของอาจารย์กามาลิเอล และได้รับการอบรมอย่างเคร่งครัดตามธรรมบัญญัติของบรรพบุรุษของเรา จึงมีความกระตือรือร้นเพื่อพระเจ้าเช่นเดียวกับพวกท่านในเวลานี้</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้าข่มเหงคนทั้งหลายที่ถือ ‘ทางนี้’ จนถึงตาย ทั้งยังจับพวกผู้ชายและผู้หญิงขังไว้ในคุก</verse>
				<verse number="5">ตามที่มหาปุโรหิตกับสภาผู้อาวุโสสามารถเป็นพยานให้ข้าพเจ้าได้ เพราะข้าพเจ้าเป็นผู้ถือหนังสือจากเขาทั้งหลายไปถึงพวกพี่น้องที่เมืองดามัสกัส และข้าพเจ้าเดินทางไปที่นั่นเพื่อจับพวกที่อยู่ในเมืองนั้นมัดมารับโทษที่กรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="6">“และเมื่อข้าพเจ้ากำลังเดินทางไปใกล้จะถึงเมืองดามัสกัสในเวลาประมาณเที่ยง ทันใดนั้นมีแสงสว่างจ้าจากฟ้าส่องรอบข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้าจึงล้มลงบนดินและได้ยินพระสุรเสียงตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘เซาโล เซาโลเอ๋ย เจ้าข่มเหงเราทำไม?’</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้าจึงทูลตอบว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ทรงเป็นใคร?’ พระองค์จึงตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘เราคือเยซูชาวนาซาเร็ธซึ่งเจ้าข่มเหงนั้น’</verse>
				<verse number="9">คนทั้งหลายที่อยู่กับข้าพเจ้าเห็นแสงสว่างแต่ไม่ได้ยินพระสุรเสียงที่ตรัสกับข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้าจึงทูลถามว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้าจะต้องทำประการใด?’ พระองค์จึงตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘จงลุกขึ้นเข้าไปในเมืองดามัสกัส ที่นั่นเขาจะบอกเจ้าให้รู้ทุกสิ่งที่กำหนดให้เจ้าทำ’</verse>
				<verse number="11">เมื่อข้าพเจ้ามองอะไรไม่เห็นเพราะความสว่างจ้าของแสงนั้น พวกที่มากับข้าพเจ้าจึงจูงมือข้าพเจ้าพาเข้าไปในเมืองดามัสกัส</verse>
				<verse number="12">“มีคนหนึ่งชื่ออานาเนีย เขาเป็นคนถือธรรมบัญญัติเคร่งครัดและมีชื่อเสียงดีในหมู่คนยิวที่อยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="13">เขามาหาข้าพเจ้าและมายืนใกล้ๆ กล่าวว่า ‘พี่เซาโลเอ๋ย จงมองเห็นได้อีกเถิด’ และทันใดนั้นข้าพเจ้าก็มองเห็น และข้าพเจ้าเห็นท่าน</verse>
				<verse number="14">ท่านจึงกล่าวว่า ‘พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของเราทรงเลือกท่านเพื่อให้รู้จักพระทัยของพระองค์ ให้ท่านเห็นพระองค์ผู้ชอบธรรม และได้ยินพระสุรเสียงจากพระโอษฐ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="15">เพราะว่าท่านจะเป็นสักขีพยานของพระองค์ต่อคนทั้งปวงในสิ่งที่ท่านได้เห็นและได้ยินนั้น</verse>
				<verse number="16">บัดนี้ท่านจะชักช้ารออยู่ทำไม? จงลุกขึ้นรับบัพติศมา รับการชำระบาปของท่าน โดยร้องทูลออกพระนามของพระองค์’</verse>
				<verse number="17">“เมื่อข้าพเจ้ากลับมายังกรุงเยรูซาเล็ม และขณะกำลังอธิษฐานอยู่ในพระวิหาร ก็เข้าสู่ภวังค์</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้าเห็นพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘จงรีบออกไปจากกรุงเยรูซาเล็มโดยเร็ว เพราะพวกเขาจะไม่รับคำพยานของเจ้าเกี่ยวกับเรา’</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้าจึงทูลว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า คนเหล่านั้นทราบดีว่า ข้าพระองค์จับคนทั้งหลายที่เชื่อในพระองค์ตามธรรมศาลาไปขังคุกและเฆี่ยนตี</verse>
				<verse number="20">และเมื่อเขาทำให้สเทเฟนสักขีพยานของพระองค์ต้องหลั่งเลือด ข้าพระองค์ก็ยืนอยู่ใกล้และเห็นชอบกับการกระทำนั้น ทั้งยังเฝ้าเสื้อผ้าให้กับพวกที่ฆ่าเขา’</verse>
				<verse number="21">แล้วพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘จงไปเถิด เราจะใช้เจ้าไปไกล ไปหาบรรดาคนต่างชาติ’ ”</verse>
				<verse number="22">พวกเขาฟังเปาโลกล่าวมาถึงตอนนี้ ก็ร้องเสียงดังว่า “คนแบบนี้อยู่หนักแผ่นดิน มันไม่ควรมีชีวิตอยู่”</verse>
				<verse number="23">ขณะที่เขาทั้งหลายกำลังโห่ร้อง โยนเสื้อผ้าลง และเอาผงคลีดินซัดขึ้นไปในอากาศ</verse>
				<verse number="24">นายพันสั่งให้พาเปาโลเข้าไปในกรมทหาร และสั่งให้ไต่สวนโดยการเฆี่ยน เพื่อจะรู้ว่าพวกเขาร้องปรักปรำท่านเพราะเหตุใด</verse>
				<verse number="25">เมื่อพวกเขาเอาเชือกหนังมัดเปาโล ท่านจึงถามนายร้อยซึ่งยืนอยู่ที่นั่นว่า “การเฆี่ยนคนสัญชาติโรมันก่อนตัดสินโทษนั้น ถูกต้องตามกฎหมายหรือ?”</verse>
				<verse number="26">เมื่อนายร้อยได้ยินจึงไปบอกนายพันว่า “ท่านกำลังจะทำอะไร? คนนั้นถือสัญชาติโรมัน”</verse>
				<verse number="27">นายพันจึงไปหาเปาโลถามว่า “เจ้าถือสัญชาติโรมันหรือ? จงบอกข้าซิ” เปาโลตอบว่า “ใช่แล้ว”</verse>
				<verse number="28">นายพันจึงกล่าวว่า “ข้าต้องเสียเงินมากมายกว่าจะได้สัญชาตินี้มา” เปาโลจึงตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นคนสัญชาติโรมันโดยกำเนิด”</verse>
				<verse number="29">พวกที่กำลังจะไต่สวนเปาโลจึงผละจากท่านไปทันที และเมื่อนายพันทราบว่า เปาโลเป็นคนสัญชาติโรมันก็ตกใจกลัว เพราะได้มัดท่านไว้</verse>
				<verse number="30">วันรุ่งขึ้นนายพันอยากรู้ว่าพวกยิวกล่าวหาเปาโลเรื่องอะไร จึงปล่อยตัวเปาโล และสั่งให้พวกหัวหน้าปุโรหิตกับบรรดาสมาชิกสภาประชุมกัน แล้วพาเปาโลลงไปให้ยืนอยู่หน้าที่ประชุม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">เปาโลจึงเพ่งดูบรรดาสมาชิกสภาแล้วกล่าวว่า “พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าประพฤติเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าด้วยมโนธรรมที่ดีตราบจนถึงทุกวันนี้”</verse>
				<verse number="2">อานาเนียผู้เป็นมหาปุโรหิตจึงสั่งคนที่ยืนอยู่ใกล้ให้ตบปากเปาโล</verse>
				<verse number="3">เปาโลจึงกล่าวกับท่านว่า “พระเจ้าจะทรงตบท่าน ผู้เป็นผนังที่ฉาบด้วยปูนขาว ท่านนั่งพิพากษาข้าตามธรรมบัญญัติ และยังสั่งให้เขาตบข้าซึ่งเป็นการผิดธรรมบัญญัติหรือ?”</verse>
				<verse number="4">คนทั้งหลายที่ยืนอยู่ที่นั่นจึงกล่าวว่า “เจ้ากล้าพูดจาดูหมิ่นมหาปุโรหิตของพระเจ้าหรือ?”</verse>
				<verse number="5">เปาโลจึงตอบว่า “พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าท่านเป็นมหาปุโรหิต เพราะมีคำเขียนไว้ว่า ‘อย่าพูดหยาบช้าต่อผู้ปกครองพลเมือง’ ”</verse>
				<verse number="6">เมื่อเปาโลเห็นว่าคนที่อยู่ในที่ประชุมสภานั้นส่วนหนึ่งเป็นพวกสะดูสีและอีกส่วนหนึ่งเป็นพวกฟาริสี ท่านจึงพูดเสียงดังต่อหน้าที่ประชุมว่า “นี่แน่ะ พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าเป็นพวกฟาริสี และเป็นบุตรของฟาริสี ที่ข้าพเจ้าถูกไต่สวนเพราะมีความหวังในเรื่องการเป็นขึ้นจากความตาย”</verse>
				<verse number="7">เมื่อท่านกล่าวอย่างนั้นแล้ว พวกฟาริสีกับพวกสะดูสีก็เกิดความขัดแย้ง และที่ประชุมก็แตกเป็นสองพวก</verse>
				<verse number="8">(เพราะพวกสะดูสีเชื่อว่าการเป็นขึ้นจากตายนั้นไม่มี และทูตสวรรค์หรือวิญญาณก็ไม่มี แต่พวกฟาริสีเชื่อว่ามีทั้งนั้น)</verse>
				<verse number="9">แล้วก็เกิดความอึกทึกโกลาหล ธรรมาจารย์บางคนที่อยู่ฝ่ายฟาริสีลุกขึ้นเถียงว่า “เราไม่เห็นว่าคนนี้มีความผิด ถ้าวิญญาณก็ดีหรือทูตสวรรค์ก็ดีพูดกับเขา พวกท่านจะว่าอย่างไร?”</verse>
				<verse number="10">เมื่อความขัดแย้งรุนแรงขึ้น นายพันเกรงว่าเปาโลจะถูกพวกเขาฉีกเป็นชิ้นๆ ท่านจึงสั่งพวกทหารให้ลงไปนำตัวเปาโลมาจากพวกนั้นแล้วพาเข้าไปในกรมทหาร</verse>
				<verse number="11">ในคืนวันนั้น องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงมายืนอยู่ข้างเปาโลตรัสว่า “เจ้าจงมีใจกล้า เพราะว่าเจ้าเป็นพยานให้เราในกรุงเยรูซาเล็มอย่างไร เจ้าจะต้องเป็นพยานในกรุงโรมอย่างนั้น”</verse>
				<verse number="12">พอเวลาเช้าพวกยิวออกอุบายและสาบานกันว่าจะไม่กินและจะไม่ดื่มอะไรจนกว่าจะฆ่าเปาโลได้</verse>
				<verse number="13">คนที่ร่วมกันปองร้ายนั้นมีมากกว่าสี่สิบคน</verse>
				<verse number="14">คนเหล่านั้นจึงไปหาพวกหัวหน้าปุโรหิตกับพวกผู้อาวุโสกล่าวว่า “เราสาบานมั่นคงว่า จะไม่รับประทานอาหารจนกว่าจะได้ฆ่าเปาโล</verse>
				<verse number="15">เพราะฉะนั้นบัดนี้ขอให้ท่านกับสมาชิกสภาบอกนายพันว่า ขอให้นำตัวเปาโลมาหาท่าน โดยอ้างว่าท่านต้องการจะสอบสวนเขาให้ละเอียดยิ่งขึ้น ส่วนเราจะเตรียมพร้อมเพื่อลงมือฆ่าเขาก่อนที่เขาจะมาถึง”</verse>
				<verse number="16">แต่บุตรชายของน้องสาวเปาโลได้ยินเรื่องการซุ่มทำร้ายนั้น จึงเข้ามาบอกให้เปาโลทราบในกรมทหาร</verse>
				<verse number="17">เปาโลจึงเรียกนายร้อยคนหนึ่งมากล่าวว่า “ขอช่วยพาชายหนุ่มคนนี้ไปหานายพันด้วย เพราะเขามีเรื่องที่จะแจ้งให้ทราบ”</verse>
				<verse number="18">นายร้อยจึงรับตัวชายหนุ่มคนนั้นไปหานายพันแล้วกล่าวกับท่านว่า “นักโทษเปาโลเรียกหาข้าพเจ้า และขอให้พาชายหนุ่มคนนี้มาหาท่าน เพราะเขามีเรื่องแจ้งให้ท่านทราบ”</verse>
				<verse number="19">นายพันจึงจูงมือชายคนนั้นไปตามลำพัง แล้วถามว่า “เจ้าจะแจ้งความอะไรกับข้า?”</verse>
				<verse number="20">เขาจึงตอบว่า “พวกยิวตกลงกันที่จะขอให้ท่านพาเปาโลลงไปยังสภาในวันพรุ่งนี้ ทำเหมือนว่าจะไต่สวนเรื่องเขาให้ละเอียดยิ่งกว่าเก่า</verse>
				<verse number="21">แต่ขออย่าฟัง เพราะว่าพวกเขาซึ่งมีมากกว่าสี่สิบคนจะคอยซุ่มทำร้ายเปาโลและสาบานตัวว่าจะไม่กินหรือดื่มอะไรจนกว่าจะได้ฆ่าเปาโล เวลานี้พวกเขาเตรียมพร้อมแล้ว และกำลังคอยคำอนุญาตจากท่าน”</verse>
				<verse number="22">นายพันจึงให้ชายหนุ่มคนนั้นไป กำชับว่า “อย่าบอกใครว่าเจ้ามาแจ้งเรื่องนี้กับข้า”</verse>
				<verse number="23">นายพันจึงเรียกนายร้อยสองคนมาสั่งว่า “จงจัดพลทหารสองร้อย ทหารม้าเจ็ดสิบ และทหารหอกสองร้อย ให้พร้อมในเวลาสามทุ่มคืนวันนี้เพื่อไปยังเมืองซีซารียา</verse>
				<verse number="24">และจงจัดม้าให้เปาโลขี่ ส่งเขาไปให้เฟลิกส์ผู้ว่าราชการเมืองอย่างปลอดภัย”</verse>
				<verse number="25">แล้วนายพันจึงเขียนจดหมายมีใจความดังต่อไปนี้</verse>
				<verse number="26">“คลาวดิอัสลีเซียสเรียนท่านเฟลิกส์ผู้ว่าราชการเมืองที่นับถือ</verse>
				<verse number="27">พวกยิวจับคนนี้ไว้และเกือบจะฆ่าเขาไปแล้ว แต่ข้าพเจ้าพาพวกทหารไปช่วยเขาไว้ได้ เนื่องจากข้าพเจ้ารู้มาว่าเขาเป็นคนสัญชาติโรมัน</verse>
				<verse number="28">และเพราะเหตุที่ข้าพเจ้าอยากทราบถึงสาเหตุที่พวกยิวฟ้องเขา ข้าพเจ้าจึงพาเขาไปยังสภาของพวกยิว</verse>
				<verse number="29">ข้าพเจ้าพบว่าเขาถูกฟ้องเพราะปัญหาเกี่ยวกับธรรมบัญญัติของพวกยิว แต่ไม่มีข้อหาที่เขาควรจะตายหรือต้องขังไว้</verse>
				<verse number="30">เมื่อข้าพเจ้าทราบว่ามีการปองร้ายคนนี้ จึงส่งเขามาหาท่านทันที แล้วสั่งให้โจทก์ไปฟ้องร้องเขาต่อหน้าท่าน”</verse>
				<verse number="31">ดังนั้นพวกทหารจึงพาเปาโลไปยังเมืองอันทิปาตรีส์ในเวลากลางคืนตามคำสั่ง</verse>
				<verse number="32">พอรุ่งเช้าพวกเขาให้ทหารม้าไปส่งเปาโล แล้วพวกเขาก็กลับไปยังกรมทหาร</verse>
				<verse number="33">เมื่อทหารม้าไปถึงเมืองซีซารียาแล้ว จึงส่งจดหมายให้แก่ผู้ว่าราชการเมือง และมอบเปาโลให้ท่านด้วย</verse>
				<verse number="34">เมื่อผู้ว่าราชการเมืองอ่านจดหมายแล้วจึงถามว่าเปาโลมาจากแคว้นไหน เมื่อทราบว่ามาจากซีลีเซีย</verse>
				<verse number="35">ท่านจึงกล่าวว่า “ข้าจะฟังคำให้การของเจ้าหลังจากโจทก์มาถึงแล้ว” ท่านจึงสั่งให้คุมเปาโลไว้ที่วังเก่า ของเฮโรด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">พอผ่านไปได้ห้าวัน อานาเนีย มหาปุโรหิตจึงลงไปกับพวกผู้ใหญ่และทนายคนหนึ่งชื่อเทอร์ทูลลัส เขาทั้งหลายฟ้องเปาโลต่อหน้าผู้ว่าราชการเมือง</verse>
				<verse number="2">เมื่อเรียกเปาโลเข้ามาแล้ว เทอร์ทูลลัสจึงเริ่มฟ้องว่า “ท่านเฟลิกส์ที่เคารพอย่างสูง เรามีความสงบสุขอย่างยิ่งก็เพราะท่าน และชนชาตินี้มีการพัฒนาก็เพราะท่านเห็นการณ์ไกล</verse>
				<verse number="3">เรารับสิ่งเหล่านี้ในทุกด้านและจากทุกแห่งหนด้วยความซาบซึ้งใจอย่างที่สุด</verse>
				<verse number="4">แต่เพื่อไม่ให้ท่านเสียเวลามากไปกว่านี้ ข้าพเจ้าจึงขอความกรุณาจากท่านได้ฟังข้าพเจ้าต่ออีกสักหน่อยหนึ่ง</verse>
				<verse number="5">เราพบว่าคนนี้เป็นผู้ก่อการร้ายและเป็นตัวก่อการจลาจลท่ามกลางพวกยิวในทุกที่ และเป็นผู้นำของลัทธินาซาเร็ธ</verse>
				<verse number="6">เขายังพยายามทำให้พระวิหารเป็นมลทิน เราจึงจับเขาไว้</verse>
				<verse number="7"></verse>
				<verse number="8">หากท่านไต่สวนเขาด้วยตัวเอง ท่านก็จะเข้าใจเรื่องทั้งหมดที่เรากล่าวหาเขา”</verse>
				<verse number="9">พวกยิวก็ร่วมกล่าวหาด้วยโดยยืนยันว่าเรื่องนี้เป็นความจริง</verse>
				<verse number="10">เมื่อผู้ว่าราชการเมืองทำสัญญาณให้เปาโลพูด ท่านจึงเรียนว่า “เนื่องจากข้าพเจ้าทราบมาว่า ท่านเป็นผู้พิพากษาของชนชาตินี้มาหลายปีแล้ว ข้าพเจ้าจึงแก้คดีของข้าพเจ้าเองได้ด้วยความสบายใจ</verse>
				<verse number="11">ท่านสามารถสืบดูได้ว่า ตั้งแต่ข้าพเจ้าขึ้นไปนมัสการในกรุงเยรูซาเล็มนั้น ยังไม่เกินสิบสองวัน</verse>
				<verse number="12">เขาทั้งหลายไม่เคยพบข้าพเจ้าเถียงกับใคร หรือยุยงฝูงชนให้วุ่นวาย ไม่ว่าในพระวิหาร ในธรรมศาลา หรือในเมือง</verse>
				<verse number="13">เรื่องทั้งหมดที่พวกเขากำลังฟ้องข้าพเจ้านี้ เขาไม่สามารถหาข้อพิสูจน์ได้</verse>
				<verse number="14">แต่ว่าข้าพเจ้ายอมรับอยู่เรื่องหนึ่งต่อหน้าท่าน คือข้าพเจ้ารับใช้พระเจ้าของบรรพบุรุษของเราตาม “ทางนั้น” ซึ่งพวกเขาว่านอกรีต ข้าพเจ้าเชื่อถือทุกถ้อยคำที่เขียนในธรรมบัญญัติและในคัมภีร์ของผู้เผยพระวจนะ</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้ามีความหวังในพระเจ้าซึ่งเป็นความหวังที่พวกเขาเองก็ยอมรับ คือหวังว่าทั้งคนชอบธรรมและคนไม่ชอบธรรมจะเป็นขึ้นจากตาย</verse>
				<verse number="16">เพราะเหตุนี้ข้าพเจ้าจึงอุตส่าห์ประพฤติตามมโนธรรมที่ดีเสมอ ไม่ให้ผิดต่อพระเจ้าและต่อมนุษย์</verse>
				<verse number="17">หลังจากผ่านไปหลายปี ข้าพเจ้านำเงินช่วยเหลือมายังชนชาติของข้าพเจ้าและถวายเครื่องบูชา</verse>
				<verse number="18">เวลานั้นพวกเขาก็พบข้าพเจ้าในพระวิหาร คือในขณะที่ข้าพเจ้าชำระตัวแล้ว และเขาไม่พบว่าข้าพเจ้าอยู่กับฝูงชนหรือก่อความวุ่นวาย</verse>
				<verse number="19">แต่มียิวบางคนที่มาจากแคว้นเอเชีย ซึ่งเป็นพวกที่น่าจะมาอยู่ที่นี่ต่อหน้าท่านด้วยเพื่อฟ้องร้องหากเขามีอะไรจะกล่าวหาข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="20">หรือไม่ก็ให้พวกที่อยู่ที่นี่แจ้งความผิดที่เขาพบขณะข้าพเจ้ายืนอยู่ต่อหน้าสภายิว</verse>
				<verse number="21">นอกจากข้อเดียวที่ข้าพเจ้าตะเบ็งเสียงขึ้นเมื่ออยู่ท่ามกลางพวกเขา ซึ่งเกี่ยวกับการเป็นขึ้นจากความตายอันเป็นสาเหตุที่ทำให้ข้าพเจ้าถูกพิพากษาต่อหน้าท่านทั้งหลายในวันนี้”</verse>
				<verse number="22">แต่เฟลิกส์รู้เรื่องของ “ทางนั้น” เป็นอย่างดี จึงเลื่อนการพิจารณาออกไปโดยกล่าวว่า “เมื่อลีเซียสนายพันลงมา ข้าพเจ้าจึงจะตัดสินคดีของพวกท่าน”</verse>
				<verse number="23">เฟลิกส์จึงสั่งนายร้อยให้คุมตัวเปาโลไว้ แต่ลดหย่อนการกวดขันลงบ้าง ทั้งยังไม่ห้ามพวกพ้องของท่านมาดูแลท่าน</verse>
				<verse number="24">หลังจากนั้นหลายวัน เฟลิกส์มากับภรรยาชื่อดรูสิลลาซึ่งเป็นชาวยิว ท่านให้ไปเรียกเปาโลมา และฟังเปาโลกล่าวเรื่องความเชื่อในพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="25">ขณะที่เปาโลอ้างถึงความยุติธรรม ความอดกลั้นใจทางกามและการพิพากษาซึ่งจะมาภายหน้านั้น เฟลิกส์ก็สะดุ้งตกใจกลัว จึงกล่าวว่า “วันนี้เจ้าไปได้แล้ว ถ้ามีโอกาสข้าจะเรียกเจ้ามาอีก”</verse>
				<verse number="26">แต่ในขณะเดียวกันเฟลิกส์ก็นึกในใจว่า เปาโลอาจจะให้เงินสินบนแก่ท่าน เพราะฉะนั้นท่านจึงเรียกเปาโลมาสนทนาด้วยบ่อยๆ</verse>
				<verse number="27">หลังจากผ่านไปสองปี ปอรสิอัสเฟสทัสมารับราชการแทนเฟลิกส์ เฟลิกส์อยากได้ความชอบจากพวกยิวจึงทิ้งเปาโลไว้ในคุก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">เมื่อเฟสทัสเข้ารับตำแหน่งราชการได้สามวัน จึงออกจากเมืองซีซารียาขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">พวกหัวหน้าปุโรหิตกับคนสำคัญๆ ในพวกยิวมาฟ้องเปาโลต่อท่าน และวิงวอน</verse>
				<verse number="3">ขอให้ท่านกรุณาต่อพวกเขาโดยส่งตัวเปาโลมายังกรุงเยรูซาเล็ม เพราะพวกเขาคิดจะดักฆ่าเปาโลเสียกลางทาง</verse>
				<verse number="4">เฟสทัสจึงตอบว่าเปาโลนั้นถูกคุมไว้ในเมืองซีซารียา และอีกไม่นานท่านเองจะกลับไปที่นั่น</verse>
				<verse number="5">ท่านกล่าวว่า “เพราะฉะนั้น ให้บรรดาผู้มีอำนาจในพวกท่านลงไปกับข้าพเจ้า หากเปาโลมีความผิดประการใดก็ให้พวกเขาฟ้องเขาที่นั่น”</verse>
				<verse number="6">หลังจากท่านพักอยู่ที่นั่นไม่เกินแปดหรือสิบวันแล้ว ก็ลงไปยังเมืองซีซารียา พอวันรุ่งขึ้นท่านก็นั่งบัลลังก์และสั่งให้พาเปาโลเข้ามา</verse>
				<verse number="7">เมื่อเปาโลมาแล้ว พวกยิวที่ลงมาจากกรุงเยรูซาเล็มก็ยืนล้อมเปาโลไว้ และตั้งข้อกล่าวหาอุกฉกรรจ์ใส่เปาโลหลายกระทงซึ่งล้วนพิสูจน์ไม่ได้</verse>
				<verse number="8">เปาโลจึงแก้คดีว่า “ข้าพเจ้าไม่ได้ทำอะไรที่ผิดต่อกฎหมายของพวกยิว หรือต่อพระวิหาร หรือต่อซีซาร์”</verse>
				<verse number="9">เฟสทัสอยากได้ความชอบจากพวกยิวจึงถามเปาโลว่า “เจ้าอยากขึ้นไปที่กรุงเยรูซาเล็มให้ข้าชำระความนี้ที่นั่นหรือ?”</verse>
				<verse number="10">เปาโลจึงตอบว่า “ข้าพเจ้ากำลังยืนอยู่ต่อหน้าบัลลังก์ของซีซาร์ซึ่งเป็นที่ที่ข้าพเจ้าควรจะได้รับการพิพากษา ท่านก็ทราบดีว่าข้าพเจ้าไม่ได้ทำอะไรผิดต่อพวกยิว</verse>
				<verse number="11">ถ้าข้าพเจ้าเป็นผู้ทำผิดและทำอะไรที่ควรมีโทษถึงตาย ข้าพเจ้าก็ยอมตายโดยไม่ขัดขืน แต่ถ้าเรื่องที่พวกเขาฟ้องข้าพเจ้านั้นไม่จริง แล้วก็ไม่มีใครมีอำนาจมอบข้าพเจ้าให้พวกเขาได้ ข้าพเจ้าขอถวายฎีกาถึงซีซาร์”</verse>
				<verse number="12">หลังจากเฟสทัสพูดคุยกับที่ปรึกษาแล้วจึงตอบว่า “เจ้าถวายฎีกาถึงซีซาร์ เจ้าก็จะต้องไปเฝ้าซีซาร์”</verse>
				<verse number="13">หลังจากผ่านไปหลายวัน กษัตริย์อากริปปากับพระนางเบอร์นิสเสด็จมาต้อนรับเฟสทัสที่เมืองซีซารียา</verse>
				<verse number="14">ขณะทรงค้างอยู่ที่นั่นหลายวัน เฟสทัสก็เล่าคดีของเปาโลให้กษัตริย์ฟังว่า “มีคนหนึ่งที่ถูกเฟลิกส์ขังทิ้งไว้</verse>
				<verse number="15">ตอนที่ข้าพระบาทไปกรุงเยรูซาเล็ม พวกหัวหน้าปุโรหิตกับบรรดาผู้ใหญ่ของพวกยิวก็มาฟ้องและขอให้ข้าพระบาทตัดสินลงโทษเขา</verse>
				<verse number="16">ข้าพระบาทจึงตอบว่า ‘การมอบตัวจำเลยก่อนที่โจทก์กับจำเลยจะมีโอกาสมาพร้อมหน้ากันเพื่อให้จำเลยแก้ข้อกล่าวหานั้นไม่ใช่ธรรมเนียมของชาวโรมัน’</verse>
				<verse number="17">ดังนั้นเมื่อเขาทั้งหลายมาพร้อมกันที่นี่แล้ว ข้าพระบาทก็ไม่รอช้า วันรุ่งขึ้นข้าพระบาทก็นั่งบัลลังก์และสั่งให้พาจำเลยเข้ามา</verse>
				<verse number="18">เมื่อพวกโจทก์ยืนขึ้น พวกเขาไม่ได้กล่าวหาจำเลยในเรื่องความผิดใดๆ อย่างที่ข้าพระบาทคาดไว้</verse>
				<verse number="19">แต่กลับเป็นว่าพวกเขามีเรื่องขัดแย้งบางเรื่องกับคนนี้เกี่ยวกับศาสนาของเขาเอง และเรื่องของคนหนึ่งที่ชื่อเยซูซึ่งตายไปแล้ว แต่เปาโลยืนยันว่ายังมีชีวิตอยู่</verse>
				<verse number="20">เมื่อข้าพระบาทยังสับสนอยู่ว่าจะพิจารณาปัญหานั้นอย่างไรดี จึงถามเปาโลว่า อยากขึ้นไปกรุงเยรูซาเล็มเพื่อชำระความที่นั่นหรือไม่?</verse>
				<verse number="21">แต่เมื่อเปาโลถวายฎีกาให้ขังเขาไว้เพื่อรอการตัดสินของจักรพรรดิ ข้าพระบาทจึงสั่งให้คุมขังเขาไว้จนกว่าจะส่งตัวไปให้ซีซาร์”</verse>
				<verse number="22">อากริปปาจึงกล่าวกับเฟสทัสว่า “ข้าจะขอฟังคำให้การของคนนั้นด้วย” เฟสทัสจึงกล่าวว่า “พรุ่งนี้ฝ่าพระบาทจะได้ฟังเขา”</verse>
				<verse number="23">วันรุ่งขึ้นอากริปปากับเบอร์นิสเสด็จมาด้วยความโอ่อ่าตระการตา และเข้าไปประทับในห้องพิจารณาพร้อมกับพวกนายพันและคนสำคัญๆ ทั้งหลายในเมืองนั้น แล้วเฟสทัสจึงสั่งให้พาเปาโลเข้ามา</verse>
				<verse number="24">เฟสทัสทูลว่า “ข้าแต่กษัตริย์อากริปปาและท่านทั้งหลายที่อยู่ด้วยกันที่นี่ ท่านทั้งหลายได้เห็นคนนี้แล้วที่พวกยิวพากันขอร้องข้าพระบาททั้งในกรุงเยรูซาเล็มและที่นี่ โดยร้องตะโกนว่าเขาไม่ควรมีชีวิตอยู่ต่อไป</verse>
				<verse number="25">แต่ข้าพระบาทเห็นว่าเขาไม่ได้ทำอะไรผิดที่สมควรตาย เมื่อเขาเองขอถวายฎีกาถึงจักรพรรดิ ข้าพระบาทจึงตกลงใจว่าจะส่งเขาไป</verse>
				<verse number="26">แต่ข้าพระบาทไม่มีรายงานแน่ชัดอะไรที่จะถวายเจ้านายของข้าพระบาทเกี่ยวกับคนนี้ เพราะฉะนั้นข้าพระบาทจึงพาเขาออกมาต่อหน้าพวกท่านทุกคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเฉพาะพระพักตร์พระองค์ กษัตริย์อากริปปา โดยหวังว่าหลังจากไต่สวนแล้วคงจะพอมีเรื่องถวายรายงานได้บ้าง</verse>
				<verse number="27">เพราะข้าพระบาทเห็นว่าการส่งนักโทษไปโดยไม่ส่งข้อหาไปด้วยนั้นเป็นเรื่องเหลวไหล”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">อากริปปาจึงตรัสกับเปาโลว่า “เราอนุญาตให้เจ้าแก้ข้อกล่าวหาให้ตัวเองได้” เปาโลจึงยื่นมือเริ่มแก้คดีว่า</verse>
				<verse number="2">“ข้าแต่กษัตริย์อากริปปา ข้าพระบาทถือว่าตัวเองมีโอกาสดียิ่งที่ได้อยู่เฉพาะพระพักตร์ฝ่าพระบาทในวันนี้ เพื่อแก้ข้อกล่าวหาทั้งหมดของพวกยิว</verse>
				<verse number="3">เพราะฝ่าพระบาทมีความเชี่ยวชาญในบรรดาขนบธรรมเนียมและปัญหาต่างๆ ของพวกยิวเป็นอย่างยิ่ง เพราะฉะนั้นขอฝ่าพระบาทได้โปรดอดทนฟังข้าพระบาท</verse>
				<verse number="4">“พวกยิวรู้วิถีชีวิตของข้าพระบาทตั้งแต่เด็ก คือตั้งแต่เริ่มแรกข้าพระบาทก็อยู่ท่ามกลางชนชาติของข้าพระบาท และอยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="5">เขาทั้งหลายรู้จักข้าพระบาทนานแล้ว ถ้าเขายอมก็เป็นพยานได้ว่าข้าพระบาทดำเนินชีวิตตามลัทธิที่เคร่งที่สุดในศาสนาของพวกข้าพระบาท คือเป็นพวกฟาริสี</verse>
				<verse number="6">บัดนี้ข้าพระบาทต้องมายืนให้ฝ่าพระบาทพิพากษาก็เพราะเรื่องความหวังในพระสัญญาซึ่งพระเจ้าตรัสกับบรรพบุรุษของพวกข้าพระบาทนั้น</verse>
				<verse number="7">พวกข้าพระบาทสิบสองเผ่าปรนนิบัติด้วยความจริงจังทั้งกลางวันกลางคืน เพราะมีความหวังว่าจะได้รับตามพระสัญญานั้น ข้าแต่กษัตริย์ เพราะความหวังนี้แหละที่พวกยิวฟ้องข้าพระบาท</verse>
				<verse number="8">ทำไมท่านทั้งหลายจึงคิดว่าการที่พระเจ้าทรงทำให้คนตายเป็นขึ้นมานั้น เป็นเรื่องเชื่อไม่ได้?</verse>
				<verse number="9">“ข้าพระบาทเคยคิดในใจของตนเองว่า ควรจะทำหลายๆ อย่างเพื่อขัดขวางพระนามของพระเยซูชาวนาซาเร็ธ</verse>
				<verse number="10">และนี่ก็คือสิ่งที่ข้าพระบาททำในกรุงเยรูซาเล็ม หลังจากได้รับสิทธิอำนาจจากพวกหัวหน้าปุโรหิตแล้ว ข้าพระบาทจับธรรมิกชนจำนวนมากขังคุก และเมื่อพวกเขาถูกลงโทษถึงตาย ข้าพระบาทก็เห็นดีด้วย</verse>
				<verse number="11">ข้าพระบาททำโทษเขาบ่อยๆ ในธรรมศาลาทุกแห่ง และบังคับเขาให้กล่าวคำหมิ่นประมาทพระเจ้า และเนื่องจากข้าพระบาทโกรธพวกเขาอย่างยิ่ง ถึงขนาดข้าพระบาทตามไปข่มเหงเขาถึงหัวเมืองต่างๆ ในต่างประเทศ</verse>
				<verse number="12">“ดังนั้นขณะที่ข้าพระบาทกำลังไปยังเมืองดามัสกัสโดยอาศัยสิทธิอำนาจและคำสั่งของพวกหัวหน้าปุโรหิต</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่กษัตริย์ ในเวลาเที่ยงวันขณะกำลังเดินทางไป ข้าพระบาทก็ได้เห็นแสงสว่างกล้ายิ่งกว่าแสงอาทิตย์ส่องลงมาจากท้องฟ้าล้อมรอบข้าพระบาทกับคนทั้งหลายที่ไปกับข้าพระบาท</verse>
				<verse number="14">เมื่อข้าพระบาทกับคนทั้งหลายล้มฟุบลงบนพื้น ข้าพระบาทได้ยินพระสุรเสียงตรัสกับข้าพระบาทเป็นภาษาฮีบรูว่า ‘เซาโล เซาโลเอ๋ย เจ้าข่มเหงเราทำไม? การที่เจ้าถีบประตักก็เจ็บตัวเจ้าเอง’</verse>
				<verse number="15">ข้าพระบาทจึงทูลถามว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ทรงเป็นผู้ใด?’ พระองค์ตรัสว่า ‘เราคือเยซูผู้ที่เจ้าข่มเหง</verse>
				<verse number="16">แต่จงลุกขึ้นยืนเถิด เพราะว่าเรามาปรากฏแก่เจ้าเพื่อจะตั้งเจ้าให้เป็นผู้รับใช้และเป็นสักขีพยานของเหตุการณ์ที่เจ้าได้เห็นเรา และของสิ่งที่เราจะสำแดงแก่เจ้า</verse>
				<verse number="17">เราจะช่วยเจ้าให้พ้นจากชนชาติอิสราเอลและจากคนต่างชาติที่เราจะใช้เจ้าไปนั้น</verse>
				<verse number="18">ไปเปิดตาของพวกเขาเพื่อให้พวกเขาหันจากความมืดมาหาความสว่าง จากอำนาจของซาตานมาหาพระเจ้า เพื่อให้พวกเขาได้รับการอภัยบาป และมีส่วนอยู่ท่ามกลางคนที่ได้รับการชำระให้เป็นธรรมิกชนโดยความเชื่อในตัวเรา’</verse>
				<verse number="19">“ข้าแต่กษัตริย์อากริปปา เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้ว ข้าพระบาทก็ไม่ได้ขัดขืนนิมิตซึ่งมาจากสวรรค์</verse>
				<verse number="20">แต่ข้าพระบาทประกาศให้เขาทั้งหลายทราบ โดยเริ่มต้นในเมืองดามัสกัส ในกรุงเยรูซาเล็ม ทั่วแว่นแคว้นยูเดีย รวมทั้งพวกต่างชาติด้วย เพื่อให้เขาทั้งหลายกลับใจใหม่และหันมาหาพระเจ้า และทำสิ่งที่แสดงถึงการกลับใจใหม่</verse>
				<verse number="21">เพราะเหตุนี้พวกยิวจึงจับข้าพระบาทในพระวิหาร และพยายามที่จะฆ่าข้าพระบาทเสีย</verse>
				<verse number="22">แต่เพราะพระเจ้าโปรดช่วยข้าพระบาทมาจนถึงทุกวันนี้ ข้าพระบาทจึงยืนอยู่ที่นี่และเป็นพยานทั้งต่อผู้น้อยและผู้ใหญ่ ข้าพระบาทไม่ขอพูดเรื่องอื่นนอกจากเรื่องที่บรรดาผู้เผยพระวจนะและโมเสสกล่าวไว้ว่าจะเกิดขึ้น</verse>
				<verse number="23">คือว่าพระคริสต์จะต้องทนทุกข์ทรมาน และพระองค์จะทรงแสดงความสว่างแก่ชนชาติอิสราเอลและแก่พวกต่างชาติ โดยที่ทรงเป็นผู้แรกที่เป็นขึ้นจากตาย ”</verse>
				<verse number="24">ขณะเปาโลกำลังพูดแก้คดีอยู่นั้น เฟสทัสร้องเสียงดังว่า “เปาโล เจ้าคลั่งไปเสียแล้ว เจ้าเรียนรู้วิชามากจนทำให้เจ้าคลั่งไป”</verse>
				<verse number="25">แต่เปาโลกล่าวว่า “ข้าแต่ท่านเฟสทัส ข้าพเจ้าไม่ได้คลั่งเลย แต่พูดคำสัตย์จริงและพูดอย่างคนปกติ</verse>
				<verse number="26">เพราะว่ากษัตริย์ทรงทราบข้อความเหล่านี้ ข้าพเจ้าจึงกล้ากล่าวเฉพาะพระพักตร์ของพระองค์ เพราะข้าพเจ้าเชื่อแน่ว่า ไม่มีสักสิ่งหนึ่งในบรรดาเหตุการณ์เหล่านี้ที่รอดพ้นพระเนตรของพระองค์ เพราะการเหล่านี้ไม่ได้ทำกันในที่ลับตา</verse>
				<verse number="27">ข้าแต่กษัตริย์อากริปปา ฝ่าพระบาทเชื่อบรรดาผู้เผยพระวจนะหรือไม่? ข้าพระบาททราบว่าฝ่าพระบาททรงเชื่อ”</verse>
				<verse number="28">กษัตริย์อากริปปาจึงตรัสกับเปาโลว่า “เจ้าจะชวนเราเป็นคริสเตียน ในช่วงเวลาเพียงสั้นๆ หรือ?”</verse>
				<verse number="29">เปาโลจึงทูลว่า “ไม่ว่าจะเป็นช่วงสั้นหรือยาว ข้าพระบาทก็อธิษฐานต่อพระเจ้าว่า ไม่เพียงแต่ฝ่าพระบาทเท่านั้น แต่ทุกคนที่ฟังข้าพระบาทในวันนี้ จะเป็นเหมือนอย่างข้าพระบาท เว้นแต่เครื่องจำจองนี้”</verse>
				<verse number="30">กษัตริย์กับผู้ว่าราชการเมือง พระนางเบอร์นิสและคนทั้งปวงที่นั่งอยู่ด้วยจึงลุกขึ้น</verse>
				<verse number="31">เมื่อออกไปแล้วจึงพูดกันว่า “คนนี้ไม่ได้ทำอะไรที่สมควรจะถูกลงโทษถึงตายหรือจองจำไว้”</verse>
				<verse number="32">กษัตริย์อากริปปาจึงตรัสกับเฟสทัสว่า “ถ้าคนนี้ไม่ได้ถวายฎีกาถึงซีซาร์ก็ให้ปล่อยตัวเขาได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">เมื่อมีการตัดสินใจว่าเราจะต้องลงเรือไปยังประเทศอิตาลี พวกเขาจึงมอบเปาโลและนักโทษบางคนไว้กับนายร้อยคนหนึ่งชื่อยูเลียส ซึ่งเป็นนายทหารในกองทหารของจักรพรรดิ</verse>
				<verse number="2">เราจึงลงเรือลำหนึ่งที่แล่นมาจากเมืองอัดรามิททิยุมกำลังจะออกไปยังเมืองท่าฝั่งแคว้นเอเชีย แล้วเรือก็ออกทะเล มีคนหนึ่งชื่ออาริสทารคัสชาวมาซิโดเนียซึ่งมาจากเมืองเธสะโลนิกาอยู่กับเราด้วย</verse>
				<verse number="3">วันรุ่งขึ้นเราแวะที่เมืองไซดอน ยูเลียสนั้นมีใจเมตตาต่อเปาโล ยอมให้เปาโลไปหาบรรดามิตรสหายเพื่อรับการดูแล</verse>
				<verse number="4">เมื่อเรือออกจากที่นั่นแล้ว จึงแล่นไปทางด้านปลอดลมของเกาะไซปรัส เพราะลมกำลังพัดต้านเรือ</verse>
				<verse number="5">เมื่อแล่นข้ามทะเลที่อยู่ตรงแคว้นซีลีเซียกับแคว้นปัมฟีเลีย ก็มาถึงเมืองมิราที่อยู่ในแคว้นลีเซีย</verse>
				<verse number="6">ที่เมืองนั้นนายร้อยพบเรือลำหนึ่งแล่นมาจากเมืองอเล็กซานเดรียกำลังจะไปยังประเทศอิตาลี ท่านจึงให้เราลงเรือลำนั้น</verse>
				<verse number="7">เราแล่นไปช้าๆ หลายวัน และมาถึงเมืองคนีดัสอย่างยากเย็น เมื่อแล่นทวนลมต่อไปไม่ไหว เราจึงแล่นไปทางด้านปลอดลมของเกาะครีตตรงเมืองสัลโมเน</verse>
				<verse number="8">เมื่อเรือแล่นเลียบเกาะนั้นผ่านไปอย่างยากเย็นแล้ว เราก็มาถึงที่แห่งหนึ่งชื่อว่าท่างาม เมืองลาเซียอยู่ใกล้ที่นั่น</verse>
				<verse number="9">เมื่อเสียเวลาไปมากและการเดินเรือก็มีอันตรายเพราะเทศกาลอดอาหารผ่านไปแล้ว เปาโลจึงเตือนสติเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="10">โดยกล่าวว่า “นี่แน่ะท่านทั้งหลาย ข้าพเจ้าเห็นว่าการเดินทางครั้งนี้จะต้องมีอันตรายและก่อความเสียหายมาก ไม่ใช่เพียงแต่ของที่บรรทุกมากับเรือเท่านั้น แต่ชีวิตของเราด้วย”</verse>
				<verse number="11">แต่นายร้อยเชื่อกัปตันและเจ้าของเรือมากกว่าเชื่อคำที่เปาโลกล่าว</verse>
				<verse number="12">เพราะท่างามนั้นไม่เหมาะที่จะจอดในฤดูหนาว คนส่วนมากจึงตัดสินใจให้ออกทะเลไปจากที่นั่น โดยคาดหวังว่าจะไปให้ถึงเมืองฟีนิกส์แล้วจอดอยู่ที่นั่นตลอดฤดูหนาว เมืองฟีนิกส์นั้นเป็นท่าเรือของเกาะครีตที่หันหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือกับตะวันตกเฉียงใต้</verse>
				<verse number="13">เมื่อมีลมทิศใต้พัดมาเบาๆ พวกเขาก็คิดว่าสามารถทำได้ตามใจปรารถนาแล้ว จึงถอนสมอแล่นเลียบฝั่งไปตามเกาะครีต</verse>
				<verse number="14">แต่ในไม่ช้าก็เกิดลมพายุที่เรียกว่าลมตะวันออกเฉียงเหนือพัดกวาดมาจากเกาะครีต</verse>
				<verse number="15">เมื่อเรือถูกพายุและต้านลมไม่ไหว เราจึงปล่อยไปตามลม</verse>
				<verse number="16">และเมื่อแล่นไปทางด้านปลอดลมของเกาะเล็กแห่งหนึ่งชื่อคาวดาแล้ว เราก็ยกเรือเล็กขึ้นผูกไว้ได้ด้วยความลำบากยากเย็น</verse>
				<verse number="17">เมื่อยกเรือขึ้นแล้วเราเอาเชือกผูกโอบรอบเรือกำปั่นไว้ และเนื่องจากกลัวว่าเรือจะเกยสันดอนทรายในอ่าวเสอร์ทิส จึงลดใบลงแล้วปล่อยให้ไปตามกระแสลม</verse>
				<verse number="18">วันรุ่งขึ้นเขาทั้งหลายเริ่มขนของที่บรรทุกมาทิ้งเสียเพราะถูกพายุใหญ่</verse>
				<verse number="19">พอวันที่สามพวกเขาก็ทิ้งเครื่องใช้ในเรือออกด้วยมือของเขาเอง</verse>
				<verse number="20">และเมื่อไม่เห็นดวงอาทิตย์หรือดวงดาวมาหลายวันแล้ว ทั้งยังเจอพายุใหญ่อยู่อีก ความหวังที่เราจะรอดนั้นก็หมดไป</verse>
				<verse number="21">เมื่อเขาทั้งหลายอดอาหารกันมานานแล้ว เปาโลจึงมายืนอยู่ท่ามกลางเขากล่าวว่า “ท่านทั้งหลาย ท่านควรจะฟังข้าพเจ้าและไม่ควรออกจากเกาะครีตเลย จะได้ไม่ต้องประสบอันตรายและความสูญเสีย</verse>
				<verse number="22">แต่ตอนนี้ข้าพเจ้าขอเตือนท่านให้ทำใจดีๆ ไว้ เพราะว่าในท่ามกลางท่านทั้งหลายจะไม่มีใครเสียชีวิต จะเสียก็แต่เรือเท่านั้น</verse>
				<verse number="23">เพราะว่าเมื่อคืนนี้เอง ทูตสวรรค์องค์หนึ่งของพระเจ้าผู้ทรงเป็นเจ้าของตัวข้าพเจ้าและเป็นพระเจ้าที่ข้าพเจ้าปรนนิบัติมายืนอยู่ใกล้ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="24">ทูตนั้นกล่าวว่า ‘เปาโลเอ๋ย อย่ากลัวเลย เจ้าจะต้องเข้าเฝ้าซีซาร์ และพระเจ้าทรงโปรดเจ้าโดยให้คนทั้งหมดที่อยู่ในเรือกับเจ้านั้นรอดตาย’</verse>
				<verse number="25">ฉะนั้น ท่านทั้งหลาย จงทำใจดีๆ ไว้ เพราะข้าพเจ้าเชื่อพระเจ้าว่า เหตุการณ์จะต้องเป็นไปตามที่พระองค์ทรงกล่าวไว้กับข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="26">แต่ว่าเราจะต้องไปเกยเกาะแห่งหนึ่ง”</verse>
				<verse number="27">จนถึงคืนที่สิบสี่ ขณะที่เรายังลอยอยู่ในทะเลอาเดรียนั้น ตอนประมาณเที่ยงคืนพวกกะลาสีสงสัยว่าเข้ามาใกล้แผ่นดินแล้ว</verse>
				<verse number="28">เมื่อหยั่งน้ำดูก็วัดได้ลึกสี่สิบเมตร เมื่อไปอีกหน่อยหนึ่งก็หยั่งน้ำวัดได้สามสิบเมตร</verse>
				<verse number="29">พวกเขากลัวว่าจะโดนโขดหิน จึงทอดสมอท้ายสี่ตัวแล้วภาวนาให้ฟ้าสาง</verse>
				<verse number="30">พวกกะลาสีนั้นหาทางหนีจากเรือโดยหย่อนเรือเล็กลงไปในทะเล ทำทีว่าจะทอดสมอจากหัวเรือ</verse>
				<verse number="31">เปาโลจึงพูดกับนายร้อยและพวกทหารว่า “ถ้าคนพวกนี้ไม่อยู่ในเรือ พวกท่านจะไม่มีทางรอด”</verse>
				<verse number="32">พวกทหารจึงตัดเชือกที่ผูกเรือเล็กให้เรือหลุดลอยไป</verse>
				<verse number="33">พอใกล้รุ่งเช้า เปาโลก็เชิญชวนทุกคนให้รับประทานอาหารและกล่าวว่า “วันนี้เป็นวันที่สิบสี่แล้วที่ท่านเฝ้าแต่รอและอดอาหาร ไม่ได้กินอะไรเลย</verse>
				<verse number="34">ข้าพเจ้าจึงขอเชิญชวนท่านให้รับประทานอาหารเสียบ้างเพื่อจะประทังชีวิตอยู่ได้ เพราะไม่มีใครในพวกท่านที่จะต้องเสียแม้แต่เส้นผมสักเส้นหนึ่ง”</verse>
				<verse number="35">เมื่อกล่าวอย่างนั้นแล้ว ท่านจึงหยิบขนมปังขอบพระคุณพระเจ้าต่อหน้าทุกคน แล้วก็หักรับประทาน</verse>
				<verse number="36">ทุกคนก็มีกำลังใจขึ้นจึงรับประทานอาหารด้วย</verse>
				<verse number="37">(เราที่อยู่ในเรือลำนั้นมีจำนวนสองร้อยเจ็ดสิบหกคน)</verse>
				<verse number="38">หลังจากรับประทานอาหารอิ่มแล้ว จึงขนข้าวสาลีในเรือทิ้งลงทะเลเพื่อให้เรือเบาขึ้น</verse>
				<verse number="39">เมื่อสว่างแล้วพวกเขาก็ยังไม่รู้ว่าเป็นแผ่นดินอะไร แต่เห็นอ่าวแห่งหนึ่งมีหาด จึงตกลงกันว่า ถ้าเป็นได้จะให้เรือเข้าเกยหาดนั้น</verse>
				<verse number="40">เขาจึงตัดสายสมอทิ้งลงทะเลแล้วแก้เชือกที่มัดหางเสือและชักใบหัวเรือขึ้นให้กินลมแล่นตรงเข้าหาฝั่ง</verse>
				<verse number="41">เมื่อมาถึงบริเวณหนึ่งที่ทะเลสองข้างบรรจบกัน เรือก็เกยดินจนหัวเรือติดแน่นขยับไม่ได้ ส่วนท้ายเรือนั้นแตกออกด้วยกำลังคลื่น</verse>
				<verse number="42">พวกทหารคิดจะฆ่านักโทษทั้งหลายเพื่อไม่ให้ใครว่ายน้ำหนีไปได้</verse>
				<verse number="43">แต่นายร้อยต้องการช่วยเปาโล จึงไม่ให้พวกทหารทำตามความคิดนั้น แล้วสั่งคนที่ว่ายน้ำเป็นให้กระโดดน้ำว่ายเข้าหาฝั่งก่อน</verse>
				<verse number="44">พวกคนที่เหลือนั้นก็เกาะกระดานไปบ้าง เกาะชิ้นส่วนเรือที่หักไปบ้าง แล้วก็ถึงฝั่งรอดตายหมดทุกคน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">หลังจากรอดตายกันแล้วเราถึงรู้ว่าเกาะนั้นชื่อมอลตา</verse>
				<verse number="2">พวกชาวพื้นเมืองกรุณาเราเป็นพิเศษ เขาทั้งหลายก่อไฟรับรองเราเพราะฝนตกและหนาว</verse>
				<verse number="3">เปาโลเก็บกิ่งไม้แห้งมัดหนึ่งมาใส่ไฟ แต่มีงูพิษตัวหนึ่งออกมาเพราะถูกความร้อน และกัดมือของเปาโลคาอยู่อย่างนั้น</verse>
				<verse number="4">เมื่อชาวพื้นเมืองเหล่านั้นเห็นงูห้อยคาอยู่ที่มือของเปาโล จึงพูดกันว่า “คนนี้ต้องเป็นผู้ฆ่าคนแน่นอน แม้จะหนีรอดจากทะเลแล้ว เจ้าแม่แห่งความยุติธรรมยังไม่ยอมให้เขามีชีวิตรอด”</verse>
				<verse number="5">แต่เปาโลสะบัดมือให้งูตกลงไปในไฟ และไม่ได้เป็นอะไร</verse>
				<verse number="6">พวกเขาคาดว่าท่านคงจะบวมหรือล้มตายทันที แต่หลังจากเขารออยู่นานและเห็นว่าไม่มีสิ่งผิดปกติเกิดกับท่าน เขาก็เปลี่ยนความคิดและกล่าวว่าท่านเป็นเทพเจ้า</verse>
				<verse number="7">หัวหน้าของเกาะนั้นชื่อปูบลิอัส มีที่ดินอยู่ใกล้บริเวณนั้น ท่านต้อนรับเลี้ยงดูเราอย่างดีเป็นเวลาสามวัน</verse>
				<verse number="8">แต่บิดาของปูบลิอัสนอนป่วยเป็นไข้และเป็นบิดอยู่ เปาโลจึงเข้าไปหาท่าน รักษาด้วยการอธิษฐานและวางมือบนตัวท่าน</verse>
				<verse number="9">เมื่อทำอย่างนั้น คนอื่นๆ บนเกาะที่เจ็บป่วยก็พากันมาหา และได้รับการรักษา</verse>
				<verse number="10">เขาทั้งหลายจึงให้เกียรติเรามากมายหลายอย่าง และเมื่อเราจะแล่นเรือออกจากที่นั่น เขาก็นำของที่จำเป็นสำหรับเรามาใส่ไว้ในเรือ</verse>
				<verse number="11">พอผ่านไปได้สามเดือน เราลงเรือที่มาจอดพักตลอดฤดูหนาวที่เกาะนั้น เป็นเรือที่แล่นมาจากเมืองอเล็กซานเดรีย ที่โขนเรือเป็นรูปปั้นคู่แฝด</verse>
				<verse number="12">เราแวะที่เมืองไซราคิ้วส์และจอดอยู่ที่นั่นสามวัน</verse>
				<verse number="13">เมื่อออกจากที่นั่นเราไปยังเมืองเรยีอูม วันรุ่งขึ้นมีลมทิศใต้พัดมา พอวันที่สองก็มาถึงเมืองปูทีโอลี</verse>
				<verse number="14">ที่นั่นเราพบกับพี่น้องและได้รับเชิญให้พักอาศัยกับพวกเขาเจ็ดวัน จากนั้นเรามายังกรุงโรม</verse>
				<verse number="15">เมื่อพี่น้องในกรุงโรมได้ยินข่าว พวกเขาจึงออกมารับเราถึงตลาดอัปปีอัสและบ้านสามโรงแรม เมื่อเปาโลเห็นเขาทั้งหลายแล้ว จึงขอบพระคุณพระเจ้าและมีกำลังใจดีขึ้น</verse>
				<verse number="16">เมื่อเรามาถึงกรุงโรม เปาโลได้รับอนุญาตให้พักอาศัยตามลำพังโดยมีทหารคนหนึ่งคุมไว้</verse>
				<verse number="17">หลังจากผ่านไปสามวัน เปาโลจึงเชิญบรรดาผู้นำของยิวมาประชุม เมื่อมาพร้อมหน้ากันแล้วท่านจึงกล่าวกับเขาทั้งหลายว่า “พี่น้องทั้งหลาย ถึงแม้ว่าข้าพเจ้าไม่ได้ทำสิ่งหนึ่งสิ่งใดผิดต่อชนชาติหรือธรรมเนียมของบรรพบุรุษ ข้าพเจ้าก็ยังถูกจับมาจากกรุงเยรูซาเล็มและถูกมอบให้อยู่ในกำมือของพวกโรมัน</verse>
				<verse number="18">พวกนั้นไต่สวนข้าพเจ้าแล้วต้องการจะปล่อยตัวข้าพเจ้า เพราะไม่มีเหตุอะไรที่ข้าพเจ้าควรจะต้องตาย</verse>
				<verse number="19">แต่เมื่อพวกยิวพูดคัดค้าน ข้าพเจ้าก็จำเป็นต้องถวายฎีกาถึงซีซาร์ แม้ว่าข้าพเจ้าไม่มีเรื่องอะไรที่จะฟ้องชนชาติของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="20">เพราะเหตุนี้ข้าพเจ้าจึงเชิญพวกท่านมาเพื่อจะได้พบหน้าและพูดกับท่าน ที่ข้าพเจ้าถูกล่ามโซ่นี้เพราะเห็นแก่ความหวังของชนชาติอิสราเอล”</verse>
				<verse number="21">เขาจึงตอบท่านว่า “เราไม่เคยได้รับจดหมายจากแคว้นยูเดียที่กล่าวถึงท่าน และไม่เคยมีพี่น้องคนใดมากล่าวร้ายท่าน</verse>
				<verse number="22">แต่เราอยากจะฟังจากท่านว่า ท่านคิดเห็นอย่างไร เพราะเราทราบมาว่าพวกที่ถือลัทธินี้ถูกต่อต้านทุกแห่ง”</verse>
				<verse number="23">เมื่อพวกเขานัดวันที่จะพบกับท่าน คนจำนวนมากก็พากันมาหายังที่อาศัยของท่าน ท่านจึงกล่าวกับเขาตั้งแต่เช้าจนเย็นเป็นพยานถึงแผ่นดินของพระเจ้า และชักชวนให้เขาเชื่อถือพระเยซูโดยอ้างจากธรรมบัญญัติของโมเสสและพวกผู้เผยพระวจนะ</verse>
				<verse number="24">ถ้อยคำที่ท่านกล่าวนั้นบางคนก็เชื่อ บางคนก็ไม่เชื่อ</verse>
				<verse number="25">แล้วพวกเขาก็ขัดแย้งกันเอง ก่อนจากกันเปาโลกล่าวข้อความแถมท้ายว่า “พระวิญญาณบริสุทธิ์ตรัสไว้ถูกต้องแล้วกับบรรพบุรุษของพวกท่านโดยทางอิสยาห์ผู้เผยพระวจนะว่า</verse>
				<verse number="26">‘จงไปหาชนชาตินี้และกล่าวว่า พวกเจ้าจะได้ยินก็จริง แต่จะไม่เข้าใจ จะมองดูก็จริง แต่จะไม่เห็น</verse>
				<verse number="27">เพราะว่าจิตใจของชนชาตินี้ด้านชา และหูของพวกเขาก็ตึง เขาปิดตาของตนเอง เกรงว่าพวกเขาจะเห็นด้วยตา และได้ยินด้วยหู และเข้าใจด้วยจิตใจ แล้วหันกลับมา และเราจะรักษาพวกเขาให้หาย’</verse>
				<verse number="28">เพราะฉะนั้นท่านจงรู้เถิดว่า ความรอดของพระเจ้าถูกส่งไปให้คนต่างชาติแล้ว และพวกเขาจะฟัง”</verse>
				<verse number="29"></verse>
				<verse number="30">เปาโลอาศัยอยู่ในบ้านที่ท่านเช่า สองปีเต็มและต้อนรับทุกคนที่มาหาท่าน</verse>
				<verse number="31">ทั้งประกาศแผ่นดินของพระเจ้าและสั่งสอนเรื่องพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยความกล้าหาญอย่างยิ่งโดยปราศจากการขัดขวาง</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="45">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เปาโล ผู้รับใช้ ของพระเยซูคริสต์ ที่ได้รับการทรงเรียกให้เป็นอัครทูต และการตั้งไว้ให้ประกาศข่าวประเสริฐของพระเจ้า</verse>
				<verse number="2">คือข่าวประเสริฐที่ได้ทรงสัญญาไว้ล่วงหน้า โดยทางพวกผู้เผยพระวจนะของพระองค์ ในพระคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="3">ข่าวประเสริฐนั้นเกี่ยวกับพระบุตรของพระองค์ ผู้ทรงบังเกิดมาโดยสืบเชื้อสายจากดาวิดทางฝ่ายเนื้อหนัง</verse>
				<verse number="4">แต่ฝ่ายจิตวิญญาณแห่งความบริสุทธิ์นั้นทรงปรากฏ ด้วยฤทธานุภาพว่าเป็นพระบุตรของพระเจ้า โดยการเป็นขึ้นมาจากความตาย คือพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="5">โดยทางพระองค์นั้นพวกข้าพเจ้าได้รับพระคุณและหน้าที่เป็นอัครทูต เพื่อเห็นแก่พระนามของพระองค์ ให้ไปประกาศแก่ชนทุกชาติให้เขาวางใจและเชื่อฟัง</verse>
				<verse number="6">รวมทั้งพวกท่านที่พระเจ้าทรงเรียกให้เป็นคนของพระเยซูคริสต์ด้วย</verse>
				<verse number="7">เรียน ทุกท่านที่อยู่ในกรุงโรมผู้ซึ่งพระเจ้าทรงรัก และทรงเรียกให้เป็นธรรมิกชน ขอพระคุณและสันติสุขซึ่งมาจากพระเจ้าพระบิดาของเราทั้งหลาย และจากพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า จงดำรงอยู่กับพวกท่านเถิด</verse>
				<verse number="8">ก่อนอื่น ขอขอบพระคุณพระเจ้าของข้าพเจ้าสำหรับพวกท่านทุกคน โดยทางพระเยซูคริสต์ เพราะว่าความเชื่อของท่านเลื่องลือไปทั่วโลก</verse>
				<verse number="9">เพราะพระเจ้าผู้ซึ่งข้าพเจ้าได้รับใช้ด้วยชีวิตจิตใจของข้าพเจ้า ในการประกาศข่าวประเสริฐเรื่องพระบุตรของพระองค์นั้น ทรงเป็นพยานของข้าพเจ้าว่า เมื่ออธิษฐานนั้น ข้าพเจ้าระลึกถึงพวกท่านเสมอ</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้าทูลขอว่า ถ้าเป็นที่พอพระทัยพระเจ้าแล้ว ให้ข้าพเจ้าได้มีโอกาสมาหาพวกท่านในที่สุด</verse>
				<verse number="11">เพราะข้าพเจ้าปรารถนาที่จะได้พบท่าน เพื่อจะได้นำของประทานฝ่ายจิตวิญญาณมาให้และเพื่อเสริมกำลังท่าน</verse>
				<verse number="12">หมายความว่าจะได้มีการหนุนใจซึ่งกันและกัน โดยความเชื่อของเราทั้งสองฝ่าย</verse>
				<verse number="13">พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าอยากให้ท่านทราบว่า ข้าพเจ้าได้ตั้งใจไว้หลายครั้งแล้วว่าจะมาหาท่าน เพื่อข้าพเจ้าจะได้เก็บเกี่ยวผลในหมู่พวกท่านด้วย เช่นเดียวกับในหมู่ชนชาติอื่นๆ (แต่จนบัดนี้ก็ยังมีเหตุขัดข้องอยู่)</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้าเป็นหนี้ทั้งพวกกรีกและชาติอื่นๆ ด้วย เป็นหนี้ทั้งพวกนักปราชญ์และคนที่ไม่มีการศึกษาด้วย</verse>
				<verse number="15">ฉะนั้นข้าพเจ้าจึงขวนขวายที่จะประกาศข่าวประเสริฐแก่พวกท่านที่อยู่ในกรุงโรมด้วย</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้าไม่มีความละอาย ในเรื่องข่าวประเสริฐ เพราะว่าข่าวประเสริฐนั้นเป็นฤทธานุภาพของพระเจ้า เพื่อให้ทุกคนที่เชื่อได้รับความรอด พวกยิวก่อน แล้วพวกกรีกด้วย</verse>
				<verse number="17">เพราะว่าในข่าวประเสริฐนั้น ความชอบธรรมซึ่งเกิดมาจากพระเจ้าก็ได้สำแดงออกโดยความเชื่อ และเพื่อความเชื่อ ตามที่พระคัมภีร์มีเขียนไว้ว่า “คนชอบธรรมจะมีชีวิตดำรงอยู่โดยความเชื่อ”</verse>
				<verse number="18">เพราะว่าพระเจ้าทรงสำแดงพระพิโรธของพระองค์จากสวรรค์ ต่อความหมิ่นประมาทพระองค์ และความชั่วร้ายทั้งมวลของมนุษย์ ที่เอาความชั่วร้ายนั้นบีบคั้นความจริง</verse>
				<verse number="19">เพราะการที่จะรู้จักพระเจ้าได้ก็แจ้งอยู่กับพวกเขา เพราะว่าพระเจ้าได้ทรงสำแดงแก่เขาแล้ว</verse>
				<verse number="20">ตั้งแต่เริ่มสร้างโลกมานั้น สภาพของพระเจ้าซึ่งตามนุษย์มองไม่เห็น คือฤทธานุภาพอันถาวรและเทวสภาพของพระองค์ ก็ได้ปรากฏชัดในสรรพสิ่งที่พระองค์ได้ทรงสร้าง ฉะนั้นพวกเขาจึงไม่มีข้อแก้ตัวเลย</verse>
				<verse number="21">เพราะถึงแม้ว่าเขาได้รู้จักพระเจ้าแล้ว เขาก็ไม่ได้ถวายพระเกียรติแด่พระองค์ให้สมกับที่ทรงเป็นพระเจ้า หรือขอบพระคุณพระองค์ แต่พวกเขากลับคิดในสิ่งที่ไม่เป็นสาระ และจิตใจโง่เขลาของเขาก็มืดมัวไป</verse>
				<verse number="22">ในการอ้างตัวว่าเป็นคนมีปัญญา เขากลายเป็นคนโง่เขลาไป</verse>
				<verse number="23">และเขาได้เอาพระสิริของพระเจ้าผู้เป็นอมตะมาแลกกับรูปมนุษย์ที่ต้องตาย หรือรูปนก รูปสัตว์สี่เท้า และรูปสัตว์เลื้อยคลาน</verse>
				<verse number="24">เพราะฉะนั้น พระเจ้าจึงทรงปล่อยเขาให้ประพฤติการโสโครกตามราคะตัณหาในใจของเขา ให้เขาทำสิ่งที่น่าอับอายต่อกายของกันและกัน</verse>
				<verse number="25">เพราะว่าเขาได้เอาความจริงเรื่องพระเจ้ามาแลกกับความเท็จ ทั้งนมัสการและปรนนิบัติสิ่งที่ถูกสร้างขึ้น แทนพระองค์ผู้ทรงสร้าง ผู้ซึ่งควรจะได้รับการสรรเสริญเป็นนิตย์ อาเมน</verse>
				<verse number="26">เพราะเหตุนี้ พระเจ้าทรงปล่อยให้เขามีกิเลสตัณหาอันน่าอัปยศ พวกผู้หญิงของเขาก็เปลี่ยนจากเพศสัมพันธ์ตามธรรมชาติ ให้ผิดธรรมชาติไป</verse>
				<verse number="27">ส่วนผู้ชายก็เลิกมีเพศสัมพันธ์กับผู้หญิงให้ถูกตามธรรมชาติเช่นกัน และเร่าร้อนด้วยไฟราคะตัณหาที่มีต่อกัน ผู้ชายกับผู้ชายด้วยกันประกอบกิจอันน่าละอายอย่างยิ่ง เขาจึงได้รับผลกรรมอันสมควรแก่ความผิดของเขา</verse>
				<verse number="28">และเพราะเขาเห็นว่าการรู้จักพระเจ้าไม่เป็นสิ่งสำคัญ พระองค์จึงทรงปล่อยให้เขามีจิตใจเสื่อมทรามและประพฤติสิ่งที่ไม่เหมาะสม</verse>
				<verse number="29">พวกเขาเต็มด้วยการอธรรมทุกชนิด ความชั่วร้าย ความโลภ ความมุ่งร้าย ความอิจฉาริษยา การฆ่าฟัน การวิวาท การหลอกลวง การคิดร้าย พูดนินทา</verse>
				<verse number="30">ส่อเสียด เกลียดชังพระเจ้า ดูถูกคนอื่น เย่อหยิ่งจองหอง อวดตัว คิดทำชั่วแปลกๆ ไม่เชื่อฟังบิดามารดา</verse>
				<verse number="31">ไร้ปัญญา ไร้ความซื่อสัตย์ ไร้ความรักกัน ไร้ความเมตตา</verse>
				<verse number="32">แม้เขาจะรู้บัญญัติอันชอบธรรมของพระเจ้า ที่ว่าคนทั้งปวงที่ประพฤติเช่นนั้นสมควรจะตาย เขาก็ไม่เพียงประพฤติเท่านั้น แต่ยังเห็นชอบกับคนอื่นที่ประพฤติเช่นนั้นด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เพราะฉะนั้น มนุษย์เอ๋ย ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร เมื่อท่านพิพากษาอีกคนหนึ่งนั้น ท่านไม่มีข้อแก้ตัวเลย เพราะเมื่อพิพากษาเขา ก็ได้ลงโทษตัวเองด้วย เพราะว่าท่านที่ตัดสินเขาก็ยังประพฤติอยู่อย่างเดียวกับเขา</verse>
				<verse number="2">เรารู้ว่า การที่พระเจ้าทรงลงโทษคนที่ประพฤติเช่นนั้นก็สมควรจริงๆ</verse>
				<verse number="3">มนุษย์เอ๋ย ท่านที่ตัดสินคนที่ประพฤติเช่นนั้น แต่ยังประพฤติเช่นเดียวกับเขา ท่านคิดว่าจะพ้นจากการลงโทษของพระเจ้าหรือ?</verse>
				<verse number="4">หรือว่าท่านประมาทพระกรุณาอันอุดม ความอดกลั้นพระทัย และความอดทนของพระองค์ โดยไม่รู้หรือว่าพระกรุณาคุณของพระเจ้านั้น มุ่งจะชักนำท่านให้กลับใจใหม่?</verse>
				<verse number="5">แต่เพราะท่านใจแข็งกระด้างไม่ยอมกลับใจ ท่านจึงสะสมโทษให้แก่ตัวเอง ในวันที่พระเจ้าทรงพระพิโรธ ซึ่งพระองค์จะทรงสำแดงการพิพากษาที่เที่ยงธรรมให้ประจักษ์</verse>
				<verse number="6">เพราะพระองค์จะประทานแก่ทุกคนตามควรแก่การกระทำของเขา</verse>
				<verse number="7">สำหรับคนที่พากเพียรทำความดี แสวงหาศักดิ์ศรี เกียรติ และความเป็นอมตะนั้น พระองค์จะประทานชีวิตนิรันดร์ให้</verse>
				<verse number="8">แต่พระองค์จะทรงพระพิโรธ และลงโทษคนที่มักเห็นแก่ตัวและไม่ประพฤติตามสัจจะ แต่ประพฤติชั่ว</verse>
				<verse number="9">ความทุกขเวทนาจะเกิดแก่ทุกคนที่ประพฤติชั่ว แก่พวกยิวก่อนและแก่พวกกรีกด้วย</verse>
				<verse number="10">แต่ศักดิ์ศรี เกียรติ และสันติสุข จะมีแก่ทุกคนที่ประพฤติดี แก่พวกยิวก่อนและแก่พวกกรีกด้วย</verse>
				<verse number="11">เพราะว่าพระเจ้าไม่ทรงเห็นแก่หน้าใครเลย</verse>
				<verse number="12">พวกที่ไม่มีธรรมบัญญัติและทำบาป จะต้องพินาศโดยไม่อ้างธรรมบัญญัติ และพวกที่มีธรรมบัญญัติและทำบาป ก็จะต้องถูกพิพากษาตามธรรมบัญญัติ</verse>
				<verse number="13">เพราะว่าคนที่เพียงแต่ฟังธรรมบัญญัติเท่านั้น ไม่ใช่ผู้ชอบธรรมในสายพระเนตรของพระเจ้า คนที่ประพฤติตามธรรมบัญญัติต่างหากที่พระเจ้าทรงทำให้เป็นผู้ชอบธรรม</verse>
				<verse number="14">เมื่อคนต่างชาติซึ่งไม่มีธรรมบัญญัติได้ประพฤติตามธรรมบัญญัติโดยปกติวิสัย คนเหล่านั้นแม้ไม่มีธรรมบัญญัติก็เป็นธรรมบัญญัติให้ตัวเอง</verse>
				<verse number="15">เขาแสดงให้เห็นว่าหลักความประพฤติที่เป็นตามธรรมบัญญัติ นั้น มีจารึกอยู่ในจิตใจของเขา และมโนธรรมก็เป็นพยานของเขาด้วย ความคิดขัดแย้งต่างๆ ของเขานั้นแหละจะกล่าวโทษตัวเขา หรืออาจจะแก้ตัวให้ก็ได้</verse>
				<verse number="16">ในวันที่พระเจ้าทรงพิพากษาความลับของมนุษย์โดยพระเยซูคริสต์ ทั้งนี้ตามข่าวประเสริฐที่ข้าพเจ้าได้ประกาศนั้น</verse>
				<verse number="17">แต่ถ้าท่านเรียกตัวเองว่ายิวและพึ่งธรรมบัญญัติ และอวดว่าตนมีความสัมพันธ์พิเศษกับพระเจ้า</verse>
				<verse number="18">และว่าท่านรู้จักพระประสงค์ของพระองค์ และเห็นชอบในสิ่งที่ประเสริฐ เพราะว่าได้เรียนจากธรรมบัญญัติ</verse>
				<verse number="19">และถ้าท่านมั่นใจว่าเป็นผู้จูงคนตาบอด เป็นความสว่างให้แก่คนทั้งหลายที่อยู่ในความมืด</verse>
				<verse number="20">เป็นผู้สอนคนโง่ เป็นครูสอนเด็ก เพราะท่านมีแบบจำลองของความรู้และความจริงในธรรมบัญญัตินั้น</verse>
				<verse number="21">ฉะนั้นท่านซึ่งเป็นผู้สอนคนอื่นจะไม่สอนตัวเองหรือ? ขณะที่ท่านเทศนาว่าไม่ควรลักทรัพย์ ตัวท่านเองลักหรือเปล่า?</verse>
				<verse number="22">ท่านผู้ที่สอนว่าไม่ควรล่วงประเวณีตัวท่านเองล่วงประเวณีหรือเปล่า? ท่านผู้รังเกียจรูปเคารพ ตัวท่านเองปล้นวิหารไหม?</verse>
				<verse number="23">ท่านผู้โอ้อวดว่ามีธรรมบัญญัติ ตัวท่านเองยังลบหลู่พระเกียรติพระเจ้าด้วยการละเมิดธรรมบัญญัติหรือเปล่า?</verse>
				<verse number="24">เพราะพระคัมภีร์เขียนไว้ว่า “พระนามของพระเจ้าเป็นที่ดูหมิ่นท่ามกลางคนต่างชาติก็เพราะพวกท่าน”</verse>
				<verse number="25">ถ้าท่านประพฤติตามธรรมบัญญัติ พิธีเข้าสุหนัต ก็เป็นประโยชน์จริง แต่ถ้าท่านละเมิดธรรมบัญญัติ การที่ท่านเข้าสุหนัตนั้นก็เหมือนกับว่าไม่ได้เข้าเลย</verse>
				<verse number="26">เพราะฉะนั้นถ้าคนที่ไม่ได้เข้าสุหนัตยังประพฤติตามธรรมบัญญัติแล้ว การที่เขาไม่ได้เข้าสุหนัตนั้น จะถือว่าเขาได้เข้าแล้วไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="27">และพวกที่ไม่เข้าสุหนัตทางร่างกาย แต่ประพฤติตามธรรมบัญญัติ เขาจะพิพากษาท่านผู้มีประมวลธรรมบัญญัติและได้เข้าสุหนัตแล้ว แต่ยังละเมิดธรรมบัญญัตินั้น</verse>
				<verse number="28">เพราะว่ายิวแท้ ไม่ใช่คนเป็นยิวแต่ภายนอกเท่านั้น และการเข้าสุหนัตแท้ก็ไม่ใช่การเข้าสุหนัตซึ่งปรากฏที่เนื้อหนังเท่านั้น</verse>
				<verse number="29">คนเป็นยิวแท้ คือคนที่เป็นยิวภายใน และการเข้าสุหนัตแท้นั้นเป็นเรื่องของจิตใจ ตามพระวิญญาณไม่ใช่ตามตัวบทบัญญัติ คนอย่างนั้นไม่ได้รับการยกย่องจากมนุษย์ แต่ได้รับจากพระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ถ้าเช่นนั้นพวกยิวจะได้เปรียบคนอื่นอย่างไร? และการเข้าสุหนัตนั้นจะมีประโยชน์อะไร?</verse>
				<verse number="2">มีประโยชน์ทุกอย่าง ประการแรก พวกยิวได้รับมอบให้รักษาพระดำรัสของพระเจ้า</verse>
				<verse number="3">ถึงมีบางคนไม่ซื่อสัตย์ ความไม่ซื่อสัตย์ของเขานั้น จะทำให้ความซื่อสัตย์ของพระเจ้าเป็นโมฆะหรือ?</verse>
				<verse number="4">ไม่เลย ถึงแม้มนุษย์ทุกคนจะโกหก ก็ขอให้พระเจ้าทรงสัตย์จริงเถิด ตามที่พระคัมภีร์เขียนไว้ว่า “เพื่อพระองค์จะทรงชอบธรรมในพระวจนะของพระองค์ และทรงมีชัยเมื่อพระองค์ทรงวินิจฉัย”</verse>
				<verse number="5">แต่ถ้าความชั่วร้ายของเราเป็นเหตุให้เห็นความชอบธรรมของพระเจ้า เราจะว่าอย่างไร? จะว่าพระเจ้าทรงพระพิโรธโดยไม่ยุติธรรมอย่างนั้นหรือ? (ข้าพเจ้าพูดอย่างมนุษย์)</verse>
				<verse number="6">เปล่าเลย เพราะถ้าเป็นเช่นนั้นแล้ว พระเจ้าจะทรงพิพากษาโลกได้อย่างไร?</verse>
				<verse number="7">แต่ถ้าสัจจะของพระเจ้าปรากฏมากยิ่งขึ้นเนื่องจากการมุสาของข้าพเจ้า จนทำให้พระองค์ได้รับเกียรติแล้ว ทำไมข้าพเจ้าต้องถูกพิพากษาว่าเป็นคนบาป?</verse>
				<verse number="8">และทำไมเราจึงไม่ทำความชั่ว เพื่อความดีจะเกิดขึ้น? ตามที่มีบางคนดูหมิ่นและนินทาหาว่า เราได้กล่าวอย่างนั้น การลงโทษคนเช่นนั้นก็ยุติธรรมแล้ว</verse>
				<verse number="9">ถ้าเช่นนั้นจะว่าอย่างไร? พวกยิวเราจะได้เปรียบกว่า หรือ? เปล่าเลยเพราะเราได้ชี้แจงให้เห็นแล้วว่า มนุษย์ทุกคนทั้งพวกยิวและพวกกรีกต่างก็อยู่ใต้อำนาจบาป</verse>
				<verse number="10">ตามที่พระคัมภีร์มีเขียนไว้ว่า “ไม่มีผู้ใดเป็นคนชอบธรรมสักคนเดียวไม่มีเลย</verse>
				<verse number="11">ไม่มีคนที่เข้าใจ ไม่มีคนที่แสวงหาพระเจ้า</verse>
				<verse number="12">เขาทุกคนหลงผิดไปหมด พวกเขาเลวทรามเหมือนกันสิ้น ไม่มีสักคนเดียวที่ทำดี ไม่มีเลย</verse>
				<verse number="13">ลำคอของพวกเขาคือหลุมฝังศพที่เปิดอยู่ เขาใช้ลิ้นของเขาในการล่อลวง พิษงูร้ายอยู่ใต้ริมฝีปากของเขา</verse>
				<verse number="14">ปากของพวกเขาเต็มด้วยคำแช่งด่าอันขมขื่น</verse>
				<verse number="15">เท้าของเขาว่องไวในการทำให้นองเลือด</verse>
				<verse number="16">ในทางเดินของเขามีความพินาศและความทุกข์</verse>
				<verse number="17">และเขาไม่รู้จักทางแห่งสันติสุข</verse>
				<verse number="18">เขาไม่เคยคิดจะยำเกรงพระเจ้า ”</verse>
				<verse number="19">เรารู้แล้วว่า ธรรมบัญญัติทุกข้อที่ได้กล่าวนั้น ก็กล่าวแก่พวกที่อยู่ใต้ธรรมบัญญัติ เพื่อปิดปากทุกคน และให้โลกทั้งหมดอยู่ใต้การพิพากษาของพระเจ้า</verse>
				<verse number="20">เพราะว่าในสายพระเนตรของพระเจ้า ไม่มีใครถูกชำระให้ชอบธรรมได้ โดยการประพฤติตามธรรมบัญญัติ เพราะว่าธรรมบัญญัตินั้นทำให้เรารู้จักบาป</verse>
				<verse number="21">แต่เดี๋ยวนี้ความชอบธรรมของพระเจ้านั้นปรากฏนอกเหนือธรรมบัญญัติ ความชอบธรรมดังกล่าวก็ได้รับการยืนยันจากหมวดธรรมบัญญัติและพวกผู้เผยพระวจนะ</verse>
				<verse number="22">คือความชอบธรรมของพระเจ้า ซึ่งปรากฏโดยความเชื่อในพระเยซูคริสต์ แก่ทุกคนที่เชื่อ โดยไม่ทรงถือว่าเขาแตกต่างกัน</verse>
				<verse number="23">เพราะว่าทุกคนทำบาป และเสื่อมจากพระสิริของพระเจ้า</verse>
				<verse number="24">แต่พระเจ้าทรงมีพระคุณให้เขาเป็นผู้ชอบธรรมโดยไม่คิดมูลค่า โดยที่พระเยซูคริสต์ทรงไถ่เขาให้พ้นบาปแล้ว</verse>
				<verse number="25">พระเจ้าได้ทรงตั้งพระเยซูไว้ให้เป็นเครื่องบูชาไถ่บาป โดยพระโลหิตของพระองค์ ความเชื่อจึงได้ผล ทั้งนี้เพื่อแสดงให้เห็นความชอบธรรมของพระเจ้า ในการที่พระองค์ได้ทรงอดกลั้นพระทัย และทรงยกบาปที่ได้ทำไปแล้วนั้น</verse>
				<verse number="26">และเพื่อจะสำแดงในปัจจุบันนี้ว่าพระองค์ทรงเป็นผู้ชอบธรรม และทรงให้ผู้ที่เชื่อในพระเยซูเป็นผู้ชอบธรรมด้วย</verse>
				<verse number="27">เพราะฉะนั้น เราจะเอาอะไรมาอวด? ไม่มีทางทำได้เลย จะเอาการทำตามธรรมบัญญัติหรือ? จะเอาการประพฤติหรือ? ก็ไม่ได้ แต่ต้องเอาหลักเกณฑ์ของความเชื่อ</verse>
				<verse number="28">เพราะเราเห็นว่า คนหนึ่งคนใดจะถูกชำระให้ชอบธรรมได้ก็โดยอาศัยความเชื่อนอกเหนือการประพฤติตามธรรมบัญญัติ</verse>
				<verse number="29">หรือว่าพระเจ้านั้นทรงเป็นพระเจ้าของยิวพวกเดียวเท่านั้นหรือ? พระองค์ไม่ทรงเป็นพระเจ้าของพวกต่างชาติด้วยหรือ? ถูกแล้วพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าของพวกต่างชาติด้วย</verse>
				<verse number="30">เพราะว่าพระเจ้าทรงเป็นพระเจ้าองค์เดียว และพระองค์ทรงทำให้คนที่เข้าสุหนัตเป็นคนชอบธรรมโดยความเชื่อ และทำให้คนที่ไม่เข้าสุหนัตเป็นคนชอบธรรมก็ทางความเชื่อเหมือนกัน</verse>
				<verse number="31">ถ้าเช่นนั้นเราลบล้างธรรมบัญญัติด้วยความเชื่อหรือ? เปล่าเลย เรายังชูธรรมบัญญัติขึ้นอีก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ถ้าอย่างนั้น เราจะว่าอย่างไรในเรื่องอับราฮัมบรรพบุรุษของเราตามสายโลหิต</verse>
				<verse number="2">ถ้าอับราฮัมถูกชำระให้ชอบธรรมโดยการประพฤติ ท่านก็มีทางที่จะอวดได้ แต่ไม่ใช่เฉพาะพระพักตร์พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">พระคัมภีร์ว่าอย่างไร? ก็ว่า “อับราฮัมเชื่อพระเจ้า และพระองค์ทรงถือว่าท่านเป็นคนชอบธรรม ”</verse>
				<verse number="4">ส่วนคนที่ทำงานก็ไม่ถือว่าค่าจ้างที่ได้นั้นเป็นบำเหน็จ แต่ถือว่าเป็นค่าแรงของงานที่ได้ทำ</verse>
				<verse number="5">ส่วนคนที่ไม่ได้อาศัยการประพฤติ แต่ได้เชื่อในพระองค์ผู้ทรงให้คนอธรรมเป็นคนชอบธรรมได้ เพราะความเชื่อของคนนั้นพระเจ้าทรงถือว่าเป็นความชอบธรรม</verse>
				<verse number="6">ดังที่ดาวิดได้กล่าวถึงความสุขของคนที่พระเจ้าทรงถือว่าเป็นคนชอบธรรม โดยไม่อาศัยการประพฤติ</verse>
				<verse number="7">ว่า “คนทั้งหลายซึ่งพระเจ้าทรงยกการอธรรมของเขาแล้ว และพระเจ้าทรงกลบเกลื่อนบาปของเขาแล้ว ก็เป็นสุข</verse>
				<verse number="8">บุคคลที่องค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ได้ทรงถือโทษก็เป็นสุข”</verse>
				<verse number="9">ถ้าเช่นนั้นความสุขมีแก่คนที่เข้าสุหนัต หรือว่ามีแก่พวกไม่เข้าสุหนัตด้วย? เรากล่าวว่า “เพราะความเชื่อนั้นเอง พระองค์ทรงถือว่าอับราฮัมเป็นคนชอบธรรม”</verse>
				<verse number="10">แต่พระเจ้าทรงถืออย่างนั้นเมื่อไร? เมื่อท่านเข้าสุหนัตแล้ว หรือเมื่อยังไม่เข้าสุหนัต? ไม่ใช่เมื่อท่านเข้าสุหนัตแล้ว แต่เมื่อท่านยังไม่เข้าสุหนัต</verse>
				<verse number="11">และท่านได้เข้าสุหนัต เป็นเครื่องหมายสำคัญ เป็นตรารับรองความชอบธรรม ซึ่งเกิดโดยความเชื่อที่ท่านได้มีอยู่เมื่อท่านยังไม่ได้เข้าสุหนัต เพื่อท่านจะได้เป็นบิดาของทุกคนที่เชื่อ ทั้งที่เขายังไม่ได้เข้าสุหนัต เพื่อพระเจ้าจะทรงถือว่าเขาเป็นคนชอบธรรมด้วย</verse>
				<verse number="12">และเพื่อท่านจะเป็นบิดาของคนเหล่านั้นที่เข้าสุหนัต ซึ่งไม่ใช่เพียงแต่เข้าสุหนัตเท่านั้น แต่มีความเชื่อตามแบบของอับราฮัมบิดาของเรา ซึ่งท่านมีอยู่เมื่อท่านยังไม่ได้เข้าสุหนัต</verse>
				<verse number="13">เพราะว่าพระสัญญาที่ประทานแก่อับราฮัมและลูกหลานของท่านที่ว่า จะได้ทั้งพิภพเป็นมรดก นั้นไม่ได้มาโดยธรรมบัญญัติ แต่มาโดยความชอบธรรมที่เกิดจากความเชื่อ</verse>
				<verse number="14">ถ้าพวกที่ถือตามธรรมบัญญัติจะเป็นทายาท ความเชื่อก็ไร้ความหมาย และพระสัญญาก็เป็นโมฆะ</verse>
				<verse number="15">เพราะธรรมบัญญัตินำไปสู่พระพิโรธ แต่ที่ใดไม่มีธรรมบัญญัติ ที่นั้นก็ไม่มีการละเมิด</verse>
				<verse number="16">เพราะเหตุนี้ การเป็นทายาทนั้นจึงขึ้นอยู่กับความเชื่อ เพื่อจะได้เป็นตามพระคุณ เพื่อรับรองพระสัญญานั้นแก่ลูกหลานของอับราฮัมทุกคน ไม่ใช่แก่ลูกหลานที่ถือธรรมบัญญัติเท่านั้น แต่แก่ลูกหลานที่มีความเชื่อเช่นเดียวกับอับราฮัมผู้เป็นบิดาของเราทุกคน</verse>
				<verse number="17">ตามที่มีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า “เราได้ให้เจ้าเป็นบิดาของชนหลายชาติ” เฉพาะพระพักตร์พระองค์ที่ท่านเชื่อ คือพระเจ้าผู้ทรงให้ชีวิตแก่คนที่ตายแล้ว และทรงเรียกสิ่งที่ยังไม่ได้เกิด ให้มีขึ้น</verse>
				<verse number="18">แม้ดูว่าจะหมดหวังแล้ว แต่อับราฮัมยังเชื่อว่าจะได้เป็น “บิดาของชนหลายชาติ” ตามคำที่ได้ตรัสไว้แล้วว่า “พงศ์พันธุ์ของเจ้าจะมากมายอย่างนั้น”</verse>
				<verse number="19">ความเชื่อของท่านไม่ได้ลดน้อยลงเลย เมื่อท่านพิจารณาดูสังขารของท่าน ซึ่งเปรียบเหมือนตายไปแล้ว (เพราะท่านมีอายุประมาณร้อยปีแล้ว) และเมื่อคำนึงถึงครรภ์ของนางซาราห์ว่าเป็นหมัน</verse>
				<verse number="20">ท่านไม่ได้หวั่นไหวแคลงใจในพระสัญญาของพระเจ้า แต่ท่านมีความเชื่อมั่นคง จึงถวายเกียรติแด่พระเจ้า</verse>
				<verse number="21">ท่านเชื่อมั่นว่า พระเจ้าทรงสามารถทำสิ่งที่ทรงสัญญาได้</verse>
				<verse number="22">ด้วยเหตุนี้เอง พระองค์ทรงถือว่าท่านเป็นคนชอบธรรม</verse>
				<verse number="23">แต่ข้อความว่า “ทรงถือว่าท่านเป็นคนชอบธรรม” นั้น ไม่ได้เขียนไว้สำหรับท่านแต่ผู้เดียว</verse>
				<verse number="24">แต่สำหรับเราด้วย ที่ทรงถือว่าเราเป็นคนชอบธรรม คือเราที่เชื่อในพระองค์ผู้ทรงให้พระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราเป็นขึ้นจากความตาย</verse>
				<verse number="25">คือพระเยซูผู้ทรงถูกมอบให้ถึงความตาย เพราะการล่วงละเมิดของเรา คือผู้ที่พระเจ้าทรงให้เป็นขึ้นเพื่อให้เราเป็นคนชอบธรรม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เพราะฉะนั้น เมื่อเราถูกชำระให้ชอบธรรมโดยความเชื่อแล้ว เราจึง อยู่อย่างสงบสุขเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า ทางพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="2">โดยทางพระองค์เราจึงเข้ามายืนอยู่ในร่มพระคุณนี้ และเรา ชื่นชมยินดีในความหวังว่าจะได้มีส่วนในพระสิริของพระเจ้า</verse>
				<verse number="3">ยิ่งกว่านั้น เราก็ชื่นชมยินดีในความทุกข์ยากด้วย เพราะเรารู้ว่าความทุกข์ยากนั้น ทำให้เกิดความทรหดอดทน</verse>
				<verse number="4">และความทรหดอดทนทำให้เห็นว่าเราเป็นคนที่พระเจ้าทรงใช้ได้ และการที่เป็นเช่นนั้นทำให้มีความหวัง</verse>
				<verse number="5">และความหวังจะไม่ทำให้ผิดหวัง เพราะเหตุว่าความรักของพระเจ้าได้หลั่งเข้าสู่จิตใจของเรา โดยทางพระวิญญาณบริสุทธิ์ ซึ่งพระองค์ได้ประทานให้แก่เราแล้ว</verse>
				<verse number="6">ขณะเมื่อเรายังอ่อนกำลัง พระคริสต์สิ้นพระชนม์เพื่อคนอธรรมในเวลาที่เหมาะสม</verse>
				<verse number="7">อันที่จริง มีน้อยคนนักจะยอมตายเพื่อคนชอบธรรม แต่บางทีจะมีคนยอมตายเพื่อคนดีก็ได้</verse>
				<verse number="8">แต่พระเจ้าทรงสำแดงความรักของพระองค์แก่เรา คือขณะที่เรายังเป็นคนบาปอยู่นั้น พระคริสต์สิ้นพระชนม์เพื่อเรา</verse>
				<verse number="9">เพราะฉะนั้นเมื่อเราถูกชำระให้ชอบธรรมแล้วโดยพระโลหิตของพระองค์ ยิ่งกว่านั้นเราจะพ้นจากพระพิโรธของพระเจ้าโดยพระองค์</verse>
				<verse number="10">เพราะว่าถ้าขณะที่เรายังเป็นศัตรูต่อพระเจ้าเราได้กลับคืนดีกับพระองค์ โดยที่พระบุตรของพระองค์สิ้นพระชนม์ ยิ่งกว่านั้นอีกเมื่อกลับคืนดีแล้ว เราก็จะรอดโดยพระชนม์ชีพของพระองค์</verse>
				<verse number="11">ไม่ใช่เพียงเท่านั้น เรายังชื่นชมยินดีในพระเจ้า โดยทางพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา ผู้ทรงเป็นเหตุให้เรากลับคืนดีกับพระเจ้า</verse>
				<verse number="12">เพราะเหตุนี้ บาปได้เข้ามาในโลกเพราะคนๆ เดียว และความตายก็เกิดมาเพราะบาปนั้น และความตายก็ได้แผ่ไปถึงมวลมนุษย์ทุกคน เพราะมนุษย์ทุกคนทำบาป</verse>
				<verse number="13">ความจริงบาปได้มีอยู่ในโลกแล้วก่อนมีธรรมบัญญัติ แต่ที่ไหนไม่มีธรรมบัญญัติก็ไม่ถือว่ามีบาป</verse>
				<verse number="14">อย่างไรก็ตาม ความตายก็ได้ครอบงำตลอดมา ตั้งแต่อาดัมจนถึงโมเสส แม้คนที่ไม่ได้ทำบาปอย่างเดียวกับการละเมิดของอาดัม ผู้ซึ่งเป็นแบบของผู้ที่จะเสด็จมาภายหลัง</verse>
				<verse number="15">แต่ของประทานแห่งพระคุณก็ไม่เหมือนการละเมิดนั้น เพราะว่าถ้าคนจำนวนมากต้องตายเพราะการละเมิดของคนๆ เดียว มากยิ่งกว่านั้น พระคุณของพระเจ้าและของประทานโดยพระคุณของพระองค์ผู้เดียวนั้น คือพระเยซูคริสต์ ก็มีบริบูรณ์แก่คนจำนวนมาก</verse>
				<verse number="16">และของประทานนั้นก็ไม่เหมือนกับผลซึ่งเกิดจากบาปของคนเดียวนั้น เพราะว่าการพิพากษาที่เกิดขึ้นเนื่องจากการละเมิดเพียงครั้งเดียวนั้น ได้นำไปสู่การลงโทษ แต่ของประทานจากพระเจ้าภายหลังการละเมิดหลายครั้งนั้น นำไปสู่ความชอบธรรม</verse>
				<verse number="17">เพราะว่าถ้าโดยการละเมิดของคนเดียว เป็นเหตุให้ความตายครอบงำอยู่โดยคนเดียวนั้น มากยิ่งกว่านั้นคนทั้งหลายที่รับพระกรุณาอันไพบูลย์ และรับของประทานคือความชอบธรรมก็จะดำรงชีวิต และครอบครองโดยพระองค์ผู้เดียว คือพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="18">ฉะนั้นการลงโทษได้มาถึงทุกคนเพราะการละเมิดครั้งเดียวอย่างไร การกระทำอันชอบธรรมครั้งเดียว ก็นำความชอบธรรมและชีวิตมาถึงทุกคนอย่างนั้น</verse>
				<verse number="19">เพราะว่าคนจำนวนมากเป็นคนบาป เพราะคนคนเดียวที่ไม่เชื่อฟังอย่างไร คนจำนวนมากก็เป็นคนชอบธรรม เพราะพระองค์ผู้เดียวที่ได้ทรงเชื่อฟังอย่างนั้น</verse>
				<verse number="20">เมื่อมีธรรมบัญญัติ ก็ทำให้มีการละเมิดธรรมบัญญัติปรากฏมากขึ้น แต่ที่ไหนมีบาปปรากฏมากขึ้น ที่นั้นพระคุณก็จะไพบูลย์ยิ่งขึ้น</verse>
				<verse number="21">เพื่อว่าบาปได้ครอบงำทำให้ถึงความตายอย่างไร พระคุณก็ครอบงำด้วยความชอบธรรมให้ถึงชีวิตนิรันดร์ โดยทางพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราอย่างนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ถ้าอย่างนั้น เราจะว่าอย่างไร? เราจะอยู่ในบาปต่อไปเพื่อให้พระคุณเพิ่มทวีขึ้นหรือ?</verse>
				<verse number="2">เปล่าเลย เราที่ตายต่อบาปแล้วจะมีชีวิตในบาปต่อไปได้อย่างไร?</verse>
				<verse number="3">ท่านทั้งหลายไม่รู้หรือว่า เราผู้ที่ได้รับบัพติศมาเข้าในพระเยซูคริสต์ ก็ได้รับบัพติศมานั้นเข้าในการตายของพระองค์?</verse>
				<verse number="4">เพราะฉะนั้น เราจึงถูกฝังไว้กับพระองค์แล้ว โดยการรับบัพติศมาเข้าในการตายนั้น เพื่อว่าเมื่อพระบิดาทรงให้พระคริสต์เป็นขึ้นมาจากตายโดยพระสิริของพระองค์แล้ว เราก็จะได้ดำเนินตามชีวิตใหม่ด้วยเหมือนกัน</verse>
				<verse number="5">เพราะว่าถ้าเราเข้าสนิทกับพระองค์แล้วในการตายอย่างพระองค์ เราก็จะเข้าสนิทกับพระองค์ในการเป็นขึ้นจากตายอย่างพระองค์</verse>
				<verse number="6">เรารู้แล้วว่า คนเก่าของเรานั้นถูกตรึงไว้กับพระองค์แล้ว เพื่อตัวที่บาปนั้นจะถูกทำลายให้สิ้นไป และเราจะไม่เป็นทาสของบาปอีกต่อไป</verse>
				<verse number="7">เพราะว่าผู้ที่ตายแล้วก็พ้นจากบาป</verse>
				<verse number="8">แต่ถ้าเราตายแล้วกับพระคริสต์ เราเชื่อว่าเราจะมีชีวิตอยู่กับพระองค์ด้วย</verse>
				<verse number="9">เรารู้อยู่ว่า พระเจ้าทรงให้พระคริสต์เป็นขึ้นมาจากตาย แล้วพระองค์จะไม่ตายอีก ความตายจะไม่มีอำนาจเหนือพระองค์ต่อไป</verse>
				<verse number="10">ด้วยว่าซึ่งพระองค์ได้ทรงตายนั้นพระองค์ได้ทรงตายต่อบาปครั้งเดียวเป็นพอ แต่ซึ่งพระองค์ทรงชีวิตอยู่นั้น พระองค์ทรงชีวิตสนิทกับพระเจ้า</verse>
				<verse number="11">ในทำนองเดียวกัน พวกท่านจงถือว่าท่านได้ตายต่อบาป และมีชีวิตสนิทกับพระเจ้าโดยพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="12">เพราะฉะนั้นอย่าให้บาปครอบงำกายที่ต้องตายของท่าน ซึ่งทำให้ต้องเชื่อฟังตัณหาของกายนั้น</verse>
				<verse number="13">อย่ายกอวัยวะของท่านให้แก่บาป ให้เป็นเครื่องใช้ในการอธรรม แต่จงถวายตัวของท่านแด่พระเจ้า เหมือนคนที่เป็นขึ้นมาจากตายแล้ว และจงให้อวัยวะเป็นเครื่องใช้ในการชอบธรรมถวายแด่พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">บาปจะไม่ครอบงำพวกท่านต่อไป เพราะว่าท่านไม่อยู่ใต้ธรรมบัญญัติ แต่อยู่ใต้พระคุณ</verse>
				<verse number="15">ถ้าเช่นนั้นจะว่าอย่างไร? เราจะทำบาปเพราะไม่อยู่ใต้ธรรมบัญญัติ แต่อยู่ใต้พระคุณอย่างนั้นหรือ? เปล่าเลย</verse>
				<verse number="16">พวกท่านไม่รู้หรือว่าถ้าท่านยอมตัวรับใช้เชื่อฟังใคร ท่านก็เป็นทาสของผู้ที่ท่านเชื่อฟังนั้น คือเป็นทาสของบาปซึ่งนำไปสู่ความตาย หรือเป็นทาสของการเชื่อฟังซึ่งนำไปสู่ความชอบธรรม?</verse>
				<verse number="17">แต่จงขอบพระคุณพระเจ้า เพราะว่าท่านเคยเป็นทาสของบาป แต่บัดนี้มีใจเชื่อฟังหลักคำสอนนั้นซึ่งท่านได้รับมา</verse>
				<verse number="18">เมื่อท่านทั้งหลายพ้นจากบาปแล้ว ท่านก็ได้เป็นทาสของความชอบธรรม</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้ายกเอาตัวอย่างมนุษย์มาพูด เนื่องจากเนื้อหนังของท่านอ่อนกำลัง เพราะท่านเคยยกอวัยวะของท่านเป็นทาสของการโสโครกและของการบาปซ้อนบาปอย่างไร บัดนี้จงยกอวัยวะของท่านเป็นทาสของความชอบธรรม เพื่อการชำระให้บริสุทธิ์อย่างนั้น</verse>
				<verse number="20">เมื่อพวกท่านเป็นทาสของบาป ความชอบธรรมก็ไม่ได้ครอบครองท่าน</verse>
				<verse number="21">ขณะนั้นท่านได้ประโยชน์อะไรจากสิ่งเหล่านั้น ซึ่งบัดนี้ทำให้รู้สึกละอาย? ด้วยว่าผลสุดท้ายของมันก็คือความตาย</verse>
				<verse number="22">แต่เดี๋ยวนี้พวกท่านพ้นจากการเป็นทาสของบาป และกลับมาเป็นทาสของพระเจ้าแล้ว ผลสนองที่ท่านได้รับก็คือการชำระให้บริสุทธิ์ และผลสุดท้ายคือชีวิตนิรันดร์</verse>
				<verse number="23">เพราะว่าค่าจ้างของบาปคือความตาย แต่ของประทานจากพระเจ้าคือชีวิตนิรันดร์ในพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">พี่น้องทั้งหลาย ท่านไม่รู้หรือ (ข้าพเจ้าพูดกับคนที่รู้ธรรมบัญญัติแล้ว) ว่าธรรมบัญญัตินั้นมีอำนาจเหนือบุคคลก็เฉพาะในขณะที่เขายังมีชีวิตอยู่เท่านั้น?</verse>
				<verse number="2">เหมือนสตรีที่แต่งงานแล้วต้องอยู่ในกฎประเพณีการสมรสตราบที่สามียังมีชีวิตอยู่ แต่ถ้าสามีถึงแก่กรรม นางก็พ้นจากกฎนั้น</verse>
				<verse number="3">ฉะนั้น ถ้าหญิงนั้นไปเป็นของชายอื่นในเมื่อสามียังมีชีวิตอยู่ นางก็ได้ชื่อว่าเป็นหญิงล่วงประเวณี แต่ถ้าสามีตายแล้ว นางก็พ้นจากกฎประเพณีการสมรส แม้จะไปเป็นของชายอื่นก็ไม่ผิดประเวณี</verse>
				<verse number="4">เช่นนั้นแหละ พี่น้องทั้งหลาย ท่านได้ตายจากธรรมบัญญัติทางพระกายของพระคริสต์ เพื่อท่านจะเป็นของผู้อื่น คือของพระองค์ผู้ที่พระเจ้าทรงให้เป็นขึ้นมาจากตายแล้ว เพื่อเราจะได้เกิดผลถวายแด่พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">เมื่อเราดำเนินชีวิตในเนื้อหนัง ตัณหาชั่วที่ธรรมบัญญัติเร้าให้เกิดขึ้นนั้น ได้ทำให้อวัยวะของเราก่อผลซึ่งนำไปสู่ความตาย</verse>
				<verse number="6">แต่เดี๋ยวนี้เราได้พ้นจากธรรมบัญญัติ คือได้ตายจากธรรมบัญญัติที่เคยผูกมัดเราไว้ เพื่อจะได้เป็นทาสแบบใหม่ตามพระวิญญาณ ไม่ใช่แบบเก่าตามตัวอักษร</verse>
				<verse number="7">ถ้าอย่างนั้นเราจะว่าอย่างไร? จะว่าธรรมบัญญัติคือบาปหรือ? เปล่าเลย แต่ว่าถ้าไม่มีธรรมบัญญัติแล้ว ข้าพเจ้าก็คงไม่รู้จักบาป เพราะว่าถ้าธรรมบัญญัติไม่ได้ห้ามว่า “ห้ามโลภ” ข้าพเจ้าก็คงไม่รู้ว่าอะไรคือความโลภ</verse>
				<verse number="8">แต่ว่าบาปได้ฉวยโอกาสใช้ข้อบัญญัตินั้น ทำให้ความโลภทุกอย่างเกิดขึ้นในตัวข้าพเจ้า เพราะว่าถ้าไม่มีธรรมบัญญัติ บาปเป็นสิ่งที่ตายแล้ว</verse>
				<verse number="9">เมื่อก่อนข้าพเจ้าดำรงชีวิตอยู่นอกเหนือธรรมบัญญัติ แต่เมื่อบัญญัตินั้นมา บาปก็กลับมีชีวิต</verse>
				<verse number="10">และข้าพเจ้าก็ตาย บัญญัติซึ่งมีไว้เพื่อชีวิต ข้าพเจ้าพบว่านำไปสู่ความตาย</verse>
				<verse number="11">เพราะว่าบาปได้ฉวยโอกาสใช้บัญญัตินั้นล่อลวง และประหารข้าพเจ้าให้ตาย</verse>
				<verse number="12">เพราะฉะนั้น ธรรมบัญญัติจึงเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ และบัญญัตินั้นก็ศักดิ์สิทธิ์ ยุติธรรมและดีงาม</verse>
				<verse number="13">ถ้าเช่นนั้น สิ่งที่ดีกลับทำให้ข้าพเจ้าต้องตายหรือ? เปล่าเลย บาปต่างหาก คือบาปซึ่งอาศัยสิ่งที่ดีนั้นทำให้ข้าพเจ้าต้องตาย เพื่อจะให้ปรากฏว่าบาปนั้นเป็นบาปจริง และโดยอาศัยพระบัญญัตินั้น บาปก็ปรากฏว่าชั่วร้ายยิ่งนัก</verse>
				<verse number="14">เรารู้ว่าธรรมบัญญัตินั้นเป็นเรื่องฝ่ายจิตวิญญาณ แต่ว่าข้าพเจ้าเป็นเนื้อหนังถูกขายเป็นทาสให้อยู่ใต้บาป</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้าไม่เข้าใจการกระทำของข้าพเจ้าเอง เพราะว่าข้าพเจ้าไม่ทำสิ่งที่ข้าพเจ้าปรารถนาที่จะทำ แต่กลับทำสิ่งที่ข้าพเจ้าเกลียดชังนั้น</verse>
				<verse number="16">ถ้าข้าพเจ้าทำสิ่งที่ไม่ปรารถนาจะทำ ขณะที่ยอมรับว่าธรรมบัญญัตินั้นดี</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้าจึงไม่ใช่ผู้ทำ แต่ว่าบาปซึ่งอยู่ในตัวข้าพเจ้านั่นเองเป็นผู้ทำ</verse>
				<verse number="18">ด้วยว่าในตัวข้าพเจ้า คือในเนื้อหนังของข้าพเจ้าไม่มีความดีใดอยู่เลย เพราะว่าเจตนาดีข้าพเจ้าก็มีอยู่ แต่การดีนั้นไม่สามารถทำได้เลย</verse>
				<verse number="19">คือว่าการดีนั้นซึ่งข้าพเจ้าปรารถนาทำ ก็ไม่ได้ทำ แต่การชั่วซึ่งข้าพเจ้าไม่ปรารถนาทำ ก็ยังทำอยู่</verse>
				<verse number="20">ถ้าแม้ข้าพเจ้ายังทำสิ่งซึ่งไม่ปรารถนาจะทำ ก็ไม่ใช่ตัวข้าพเจ้าเป็นผู้ทำ แต่บาปซึ่งอยู่ในตัวข้าพเจ้านั่นเองเป็นผู้ทำ</verse>
				<verse number="21">ดังนั้นข้าพเจ้าจึงพบว่ามีกฎธรรมดาอย่างหนึ่ง คือเมื่อไรที่ข้าพเจ้าตั้งใจจะทำความดี ก็มักจะเลือกทำชั่วซึ่งอยู่ใกล้ตัว</verse>
				<verse number="22">เพราะว่าส่วนลึกในใจของข้าพเจ้านั้น ก็ชื่นชมในธรรมบัญญัติของพระเจ้า</verse>
				<verse number="23">แต่ข้าพเจ้าเห็นมีกฎอีกอย่างหนึ่งอยู่ในอวัยวะของข้าพเจ้า ซึ่งต่อสู้กับกฎแห่งจิตใจของข้าพเจ้า และชักนำให้อยู่ใต้บังคับกฎแห่งบาป ซึ่งอยู่ในอวัยวะของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="24">โอย ข้าพเจ้าเป็นคนน่าสมเพชอะไรเช่นนี้? ใครจะช่วยให้พ้นจากร่างกายแห่งความตายนี้</verse>
				<verse number="25">ขอบพระคุณพระเจ้า โดยทางพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา ฉะนั้นทางด้านจิตใจข้าพเจ้ารับใช้ธรรมบัญญัติของพระเจ้า แต่ทางฝ่ายเนื้อหนังข้าพเจ้ารับใช้กฎแห่งบาป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">เพราะฉะนั้นไม่มีการลงโทษคนที่อยู่ในพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="2">เพราะว่ากฎของพระวิญญาณแห่งชีวิตในพระเยซูคริสต์ได้ทำให้ท่าน พ้นจากกฎแห่งบาปและความตาย</verse>
				<verse number="3">เพราะว่าสิ่งซึ่งธรรมบัญญัติทำไม่ได้ เพราะเนื้อหนังทำให้มันอ่อนกำลังไปนั้น พระเจ้าได้ทรงทำแล้ว โดยพระองค์ทรงใช้พระบุตรของพระองค์เองมา ในสภาพเสมือนเนื้อหนังที่บาป และเพื่อไถ่ บาป พระบุตรในเนื้อหนังจึงได้ทรงลงโทษบาป</verse>
				<verse number="4">เพื่อความชอบธรรมของธรรมบัญญัติจะได้สำเร็จในตัวเราผู้ไม่ดำเนินตามเนื้อหนัง แต่ตามพระวิญญาณ</verse>
				<verse number="5">เพราะว่าคนทั้งหลายที่อยู่ฝ่ายเนื้อหนัง ก็สนใจในสิ่งซึ่งเป็นของเนื้อหนัง แต่คนทั้งหลายที่อยู่ฝ่ายพระวิญญาณ ก็สนใจในสิ่งซึ่งเป็นของพระวิญญาณ</verse>
				<verse number="6">การเอาใจใส่เนื้อหนังก็คือความตาย และการเอาใจใส่พระวิญญาณ ก็คือชีวิตและสันติสุข</verse>
				<verse number="7">เพราะว่าการเอาใจใส่เนื้อหนังนั้นคือการเป็นศัตรูต่อพระเจ้า ไม่ปฏิบัติตามธรรมบัญญัติของพระเจ้า และที่จริงไม่สามารถปฏิบัติตามได้</verse>
				<verse number="8">และคนที่อยู่ในเนื้อหนัง จะเป็นที่ชอบพระทัยพระเจ้าก็ไม่ได้</verse>
				<verse number="9">ถ้าพระวิญญาณของพระเจ้าสถิตอยู่ในพวกท่านแล้ว ท่านก็ไม่อยู่ในเนื้อหนัง แต่อยู่ในพระวิญญาณ ใครไม่มีพระวิญญาณของพระคริสต์ คนนั้นก็ไม่เป็นของพระองค์</verse>
				<verse number="10">และถ้าพระคริสต์อยู่ในท่านทั้งหลายแล้ว ถึงแม้ว่าร่างกายของท่านจะตายไปเพราะบาป แต่วิญญาณจิตของท่านก็จะดำรงอยู่เพราะความชอบธรรม</verse>
				<verse number="11">ถ้าพระวิญญาณของพระองค์ ผู้ทรงให้พระเยซูเป็นขึ้นมาจากตายสถิตอยู่ในท่านทั้งหลาย พระองค์ผู้ทรงให้พระเยซูคริสต์เป็นขึ้นมาจากตายแล้วนั้น จะทรงทำให้กายซึ่งต้องตายของพวกท่านเป็นขึ้นมาใหม่ โดยพระวิญญาณของพระองค์ซึ่งสถิตอยู่ในท่าน</verse>
				<verse number="12">เพราะฉะนั้น พี่น้องทั้งหลาย เราเป็นหนี้ แต่ไม่ใช่เป็นหนี้ฝ่ายเนื้อหนัง ที่จะดำเนินชีวิตตามเนื้อหนัง</verse>
				<verse number="13">เพราะว่าถ้าท่านดำเนินชีวิตตามเนื้อหนังแล้ว ท่านจะต้องตาย แต่ถ้าโดยทางพระวิญญาณ ท่านทำลายกิจการของร่างกาย ท่านก็จะดำรงชีวิตได้</verse>
				<verse number="14">เพราะว่าพระวิญญาณของพระเจ้าทรงนำใคร คนนั้นก็เป็นบุตรของพระเจ้า</verse>
				<verse number="15">เพราะว่าพระวิญญาณที่พระเจ้าประทานมานั้นจะไม่ทรงให้ท่านเป็นทาส ซึ่งทำให้ตกในความกลัวอีก แต่พระวิญญาณจะทรงให้ท่านมีฐานะเป็นบุตรของพระเจ้า โดยพระวิญญาณนั้นเราจึงร้องเรียกพระเจ้าว่า “อับบา (พ่อ)”</verse>
				<verse number="16">พระวิญญาณนั้นเป็นพยานร่วมกับจิตวิญญาณของเราว่า เราเป็นลูกของพระเจ้า</verse>
				<verse number="17">และถ้าเราเป็นลูกแล้ว เราก็เป็นทายาท คือเป็นทายาทของพระเจ้า และเป็นทายาทร่วมกับพระคริสต์ เมื่อเราทนทุกข์ทรมานด้วยกันกับพระองค์ก็เพื่อจะได้ศักดิ์ศรีด้วยกันกับพระองค์ด้วย</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้าเห็นว่าความทุกข์ลำบากแห่งสมัยปัจจุบัน ไม่ควรจะเอาไปเปรียบกับศักดิ์ศรีซึ่งจะเผยให้แก่เราในอนาคต</verse>
				<verse number="19">เพราะสรรพสิ่งที่ทรงสร้างแล้ว คอยด้วยความปรารถนาอย่างยิ่งให้บุตรทั้งหลายของพระเจ้าปรากฏ</verse>
				<verse number="20">เพราะว่าสรรพสิ่งเหล่านั้นต้องเข้าอยู่ในอำนาจของอนิจจัง ไม่ใช่ตามใจชอบของตนเอง แต่เป็นไปตามที่พระเจ้าได้ทรงให้เข้าอยู่นั้น</verse>
				<verse number="21">ด้วยมีความหวังว่า สรรพสิ่งเหล่านั้นจะได้รอดจากอำนาจแห่งความเสื่อมสลาย และจะเข้าในเสรีภาพและศักดิ์ศรีแห่งลูกๆ ของพระเจ้า</verse>
				<verse number="22">เรารู้อยู่ว่าสรรพสิ่งที่ทรงสร้างทั้งหมดนั้นกำลังคร่ำครวญด้วยกัน และเจ็บปวดแบบหญิงคลอดลูกมาจนทุกวันนี้</verse>
				<verse number="23">และไม่ใช่เท่านั้น แต่เราเองด้วย ผู้ได้รับพระวิญญาณเป็นผลแรก ตัวเราเองก็ยังคร่ำครวญคอยการที่พระเจ้าจะทรงให้มีฐานะเป็นบุตร คือที่จะทรงไถ่กายของเรา</verse>
				<verse number="24">เพราะว่าเรารอดโดยความหวัง แต่ความหวังในสิ่งที่เราเห็นได้นั้นไม่ได้เป็นความหวังเลย ด้วยว่าใครเล่าจะยังหวังในสิ่งที่เขาเห็น</verse>
				<verse number="25">แต่ถ้าเราหวังว่าจะได้สิ่งที่ยังไม่เห็น เราจึงมีความอดทนคอยสิ่งนั้น</verse>
				<verse number="26">ในทำนองเดียวกัน พระวิญญาณก็ทรงช่วยเมื่อเราอ่อนกำลังด้วย เพราะเราไม่รู้ว่าควรจะอธิษฐานขออะไรอย่างไร แต่พระวิญญาณทรงช่วยขอแทน ด้วยการคร่ำครวญซึ่งไม่อาจกล่าวเป็นถ้อยคำ</verse>
				<verse number="27">และพระองค์ผู้ทรงชันสูตรใจมนุษย์ ก็ทรงทราบความหมายของพระวิญญาณ เพราะว่า พระวิญญาณทรงอธิษฐานขอเพื่อธรรมิกชนตามพระประสงค์ของพระเจ้า</verse>
				<verse number="28">เรารู้ว่าเหตุการณ์ทุกอย่างร่วมกันก่อผลดีแก่คนที่รักพระเจ้า คือแก่คนทั้งหลายที่พระองค์ทรงเรียกตามพระประสงค์ของพระองค์</verse>
				<verse number="29">เพราะว่าทุกคนที่พระองค์ได้ทรงเลือกไว้แล้ว พระองค์ทรงกำหนดไว้ก่อนให้เป็นตามพระฉายาแห่งพระบุตรของพระองค์ เพื่อพระบุตรนั้นจะได้เป็นบุตรหัวปีท่ามกลางพี่น้องจำนวนมาก</verse>
				<verse number="30">และบรรดาผู้ที่พระองค์ทรงกำหนดไว้ก่อนนั้น พระองค์ทรงเรียกมาด้วย และผู้ที่พระองค์ทรงเรียกมานั้น พระองค์ทรงให้เป็นผู้ชอบธรรม และผู้ที่พระองค์ทรงให้เป็นผู้ชอบธรรมนั้น พระองค์ก็ทรงให้มีศักดิ์ศรีด้วย</verse>
				<verse number="31">ถ้าอย่างนั้น สิ่งเหล่านี้เราจะว่าอย่างไร? ถ้าพระเจ้าทรงอยู่ฝ่ายเรา ใครจะขัดขวางเราได้?</verse>
				<verse number="32">พระองค์ผู้ไม่ทรงหวงพระบุตรของพระองค์เอง แต่ประทานพระบุตรนั้นเพื่อเราทุกคน ถ้าเช่นนั้นพระองค์จะไม่ประทานสิ่งสารพัดให้เราด้วยกันกับพระบุตรนั้นหรือ</verse>
				<verse number="33">ใครจะฟ้องคนที่พระเจ้าได้ทรงเลือกไว้? พระเจ้าทรงทำให้พวกเขาเป็นคนชอบธรรมแล้ว</verse>
				<verse number="34">ใครจะเป็นผู้ลงโทษอีก? พระเยซูคริสต์หรือ? ผู้สิ้นพระชนม์แล้ว และยิ่งกว่านั้นอีกพระเจ้าทรงให้พระองค์เป็นขึ้นมาจากความตาย พระองค์สถิต ณ เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระเจ้า และทรงอธิษฐานขอเพื่อเราด้วย</verse>
				<verse number="35">แล้วใครจะให้เราขาดจากความรักของพระคริสต์ได้? จะเป็นความทุกข์ หรือความยากลำบาก หรือการเคี่ยวเข็ญ หรือการกันดารอาหาร หรือการเปลือยกาย หรือการถูกโพยภัย หรือการถูกคมดาบหรือ?</verse>
				<verse number="36">ตามที่เขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า “เพราะเห็นแก่พระองค์ ข้าพระองค์จึงถูกประหารวันยังค่ำ และนับว่าเป็นแกะสำหรับเอาไปฆ่า”</verse>
				<verse number="37">แต่ว่าในเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ เรามีชัยเหลือล้นโดยพระองค์ผู้ทรงรักเราทั้งหลาย</verse>
				<verse number="38">เพราะข้าพเจ้าแน่ใจว่า แม้ความตาย หรือชีวิต หรือบรรดาทูตสวรรค์ หรือเทพเจ้า หรือสิ่งซึ่งมีอยู่ในปัจจุบันนี้ หรือสิ่งซึ่งจะมีในภายหน้า หรือฤทธิ์เดชทั้งหลาย</verse>
				<verse number="39">หรือซึ่งสูง หรือซึ่งลึก หรือสิ่งใดๆ อื่นที่ได้ทรงสร้างแล้วนั้น จะไม่สามารถทำให้เราขาดจากความรักของพระเจ้า ซึ่งมีอยู่ในพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ข้าพเจ้าพูดความจริงในพระคริสต์ ข้าพเจ้าไม่ได้โกหก มโนธรรมของข้าพเจ้าเป็นพยานโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ว่า</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้ามีความทุกข์หนักและความเจ็บร้อนในใจเสมอ</verse>
				<verse number="3">พร้อมที่จะถูกสาป และถูกตัดขาดจากพระคริสต์เพราะเห็นแก่พี่น้องของข้าพเจ้า คือเชื้อชาติของข้าพเจ้าตามเนื้อหนัง</verse>
				<verse number="4">พวกเขาเป็นคนอิสราเอล ได้รับสิทธิ์เป็นบุตรของพระเจ้า เห็นพระสิริของพระองค์ และเขาได้รับบรรดาพันธสัญญา ทั้งการประทานธรรมบัญญัติ พิธีนมัสการพระเจ้า และพระสัญญาต่างๆ</verse>
				<verse number="5">ทั้งอัครปิตาก็เป็นของพวกเขาด้วย และพระคริสต์ก็มาจากเขาทางเนื้อหนัง คือพระองค์ผู้ทรงรับการสรรเสริญว่าเป็นพระเจ้าเหนือสารพัดเป็นนิตย์ อาเมน</verse>
				<verse number="6">แต่ไม่ใช่ว่าพระวจนะของพระเจ้าได้ล้มเหลวไป เพราะว่าไม่ใช่ทุกคนที่เกิดมาจากอิสราเอลนั้น เป็นคนอิสราเอลแท้</verse>
				<verse number="7">และไม่ใช่ทุกคนที่เป็นลูกของอับราฮัมเป็นเชื้อสายแท้ของท่าน แต่ว่า เขาจะเรียกเชื้อสายของท่านทางสายอิสอัค</verse>
				<verse number="8">หมายความว่าคนที่เป็นลูกของพระเจ้านั้นไม่ใช่ลูกของเนื้อหนัง แต่เป็นลูกของพระสัญญา จึงจะถือว่าเป็นผู้สืบเชื้อสายได้</verse>
				<verse number="9">เพราะพระสัญญามีว่าดังนี้ “เราจะมาตามฤดูกาล และนางซาราห์จะมีบุตรชาย ”</verse>
				<verse number="10">และไม่ใช่เท่านั้น แต่ว่านางเรเบคาห์ก็ได้มีบุตรสองคน จากสามีคนเดียวคืออิสอัคบรรพบุรุษของพวกเรา</verse>
				<verse number="11">แม้ก่อนบุตรนั้นเกิดมา และยังไม่ได้ทำดีหรือชั่ว (เพื่อพระประสงค์ของพระเจ้าในการทรงเลือกนั้นจะตั้งมั่นคงอยู่</verse>
				<verse number="12">ไม่ใช่ตามการประพฤติ แต่ตามซึ่งพระองค์ทรงเรียก) พระองค์จึงตรัสแก่นางนั้นว่า “พี่จะปรนนิบัติน้อง ”</verse>
				<verse number="13">ตามที่มีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า “ยาโคบนั้นเรารัก แต่เอซาวเราชัง”</verse>
				<verse number="14">ถ้าอย่างนั้น เราจะว่าอย่างไร? พระเจ้าไม่ทรงยุติธรรมหรือ? เปล่าเลย</verse>
				<verse number="15">เพราะพระองค์ตรัสกับโมเสสว่า “เราประสงค์จะกรุณาใคร เราก็จะกรุณาคนนั้น และเราจะเมตตาใคร เราก็จะเมตตาคนนั้น”</verse>
				<verse number="16">เพราะฉะนั้น ทุกสิ่งจึงไม่ขึ้นกับความตั้งใจหรือความมานะของมนุษย์ แต่ขึ้นอยู่กับพระเมตตาของพระเจ้า</verse>
				<verse number="17">เพราะมีข้อพระคัมภีร์ที่กล่าวแก่ฟาโรห์ว่า “เพราะเหตุนี้เองเราจึงได้ตั้งเจ้าขึ้น เพื่อเราจะสำแดงฤทธานุภาพของเราให้ปรากฏทางตัวเจ้า และเพื่อให้นามของเราประกาศไปทั่วโลก”</verse>
				<verse number="18">เพราะฉะนั้นพระองค์จะทรงพระเมตตาใคร ก็จะทรงพระเมตตาคนนั้น และพระองค์จะทรงให้ใครมีใจแข็งกระด้าง ก็จะทรงให้คนนั้นมีใจแข็งกระด้าง</verse>
				<verse number="19">แล้วท่านก็จะพูดกับข้าพเจ้าว่า “ถ้าอย่างนั้น ทำไมพระองค์ยังทรงติเตียน? ใครจะขัดขืนพระประสงค์ของพระองค์ได้?”</verse>
				<verse number="20">มนุษย์เอ๋ย ท่านเป็นใครที่จะโต้ตอบกับพระเจ้า? สิ่งซึ่งถูกปั้นจะกล่าวแก่ผู้ปั้นได้หรือว่า “ทำไมท่านจึงปั้นข้าพเจ้าอย่างนี้?”</verse>
				<verse number="21">ส่วนช่างปั้นหม้อ ไม่มีสิทธิเอาดินก้อนเดียวกัน มาปั้นเป็นภาชนะที่ใช้ในโอกาสพิเศษ อันหนึ่ง และทั่วๆ ไป อีกอันหนึ่งหรือ?</verse>
				<verse number="22">เป็นไปได้ไหมที่พระเจ้าทรงประสงค์จะแสดงพระพิโรธ และให้ฤทธิ์เดชของพระองค์ปรากฏ แต่พระองค์ทรงอดทนมากต่อคนเหล่านั้นที่เป็นภาชนะแห่งพระพิโรธ ซึ่งเตรียมไว้สำหรับความพินาศ?</verse>
				<verse number="23">เพื่อจะได้ทรงให้ศักดิ์ศรีอันอุดมของพระองค์ปรากฏแก่บรรดาผู้ที่เป็นภาชนะแห่งพระเมตตา ซึ่งพระองค์ได้ทรงจัดเตรียมไว้ก่อนให้สมกับศักดิ์ศรีนั้น?</verse>
				<verse number="24">คือเราที่พระองค์ได้ทรงเรียกมาแล้ว ไม่ใช่จากพวกยิวเท่านั้น แต่จากพวกต่างชาติด้วย</verse>
				<verse number="25">ดังที่พระองค์ตรัสไว้ในพระคัมภีร์โฮเชยาว่า “เราจะเรียกเขาเหล่านั้นว่าเป็นชนชาติของเรา ซึ่งเมื่อก่อนเขาไม่ได้เป็นชนชาติของเรา และจะเรียกเขาว่าเป็นที่รัก ซึ่งเมื่อก่อนเขาไม่ได้เป็นที่รัก</verse>
				<verse number="26">และในสถานที่ซึ่งทรงกล่าวแก่เขาว่า ‘เจ้าทั้งหลายไม่ใช่ชนชาติของเรา’ ในที่นั้นเองเขาทั้งหลายจะได้ชื่อว่า บุตรของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่ ”</verse>
				<verse number="27">และท่านอิสยาห์ได้ร้องประกาศเรื่องพวกอิสราเอลว่า “แม้พวกอิสราเอลจะทวีมากขึ้นเหมือนเม็ดทรายที่ทะเล แต่ผู้ที่จะรอดนั้นมีน้อย</verse>
				<verse number="28">เพราะว่าองค์พระผู้เป็นเจ้า จะทรงให้เป็นไปตามพระดำรัสของพระองค์โดยเร็วพลันบนแผ่นดินโลก”</verse>
				<verse number="29">และตามที่ท่านอิสยาห์ได้กล่าวไว้ก่อนว่า “ถ้าองค์พระผู้เป็นเจ้าจอมทัพไม่ได้ทรงเหลือพงศ์พันธุ์ไว้ให้เราบ้าง เราก็จะเป็นเหมือนเมืองโสโดม และเมืองโกโมราห์”</verse>
				<verse number="30">ถ้าอย่างนั้น เราจะว่าอย่างไร? จะว่าพวกต่างชาติที่ไม่ได้ใฝ่หาความชอบธรรม ก็ยังได้รับความชอบธรรม คือความชอบธรรมที่เกิดขึ้นโดยความเชื่อ</verse>
				<verse number="31">แต่พวกอิสราเอลซึ่งใฝ่หาความชอบธรรมตามธรรมบัญญัติ ก็ยังไม่ได้บรรลุตามธรรมบัญญัตินั้น</verse>
				<verse number="32">เพราะอะไร? เพราะเขาไม่ได้แสวงหาโดยความเชื่อ แต่แสวงหาโดยการประพฤติ เขาสะดุดก้อนหินที่ให้สะดุดนั้น</verse>
				<verse number="33">ดังที่มีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า “นี่แน่ะ เราวางศิลาก้อนหนึ่งไว้ในศิโยน ที่จะทำให้สะดุด และหินก้อนหนึ่งที่จะทำให้ล้ม แต่ผู้ที่เชื่อในพระองค์จะไม่ได้รับความอับอาย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">พี่น้องทั้งหลาย ความปรารถนาในจิตใจของข้าพเจ้าและคำวิงวอนขอต่อพระเจ้าเพื่อคนอิสราเอลนั้น คือขอให้เขาได้รับความรอด</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้าเป็นพยานให้เขาว่า พวกเขามีความกระตือรือร้นที่จะปรนนิบัติพระเจ้า แต่ไม่ได้เป็นตามปัญญา</verse>
				<verse number="3">เพราะว่าเขาไม่รู้จักความชอบธรรมของพระเจ้า แต่อุตส่าห์ตั้งความชอบธรรมของตนขึ้น พวกเขาจึงไม่ยอมอยู่ในความชอบธรรมของพระเจ้า</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าพระคริสต์ทรงเป็นจุดจบ ของธรรมบัญญัติ เพื่อให้ทุกคนที่มีความเชื่อได้รับความชอบธรรม</verse>
				<verse number="5">โมเสสได้เขียนเรื่องความชอบธรรมที่มาทางธรรมบัญญัติว่า “คนที่ประพฤติตามธรรมบัญญัติ ก็จะมีชีวิตอยู่โดยธรรมบัญญัตินั้น ”</verse>
				<verse number="6">แต่ความชอบธรรมที่มาทางความเชื่อว่าอย่างนี้ว่า “อย่านึกในใจของตัวว่า ใครจะขึ้นไปบนสวรรค์?” (คือจะเชิญพระคริสต์ลงมา)</verse>
				<verse number="7">“หรือ ใครจะลงไปยังที่ลึก?” (คือจะเชิญพระคริสต์ขึ้นมาจากความตาย)</verse>
				<verse number="8">แต่ความชอบธรรมว่าอย่างไร? ก็ว่า “ถ้อยคำนั้นอยู่ใกล้ท่าน อยู่ในปากของท่าน และอยู่ในใจของท่าน” (คือคำซึ่งก่อให้เกิดความเชื่อที่เราทั้งหลายประกาศอยู่นั้น)</verse>
				<verse number="9">คือว่าถ้าท่านจะยอมรับด้วยปากของท่านว่าพระเยซูทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า และเชื่อในใจว่า พระเจ้าได้ทรงให้พระองค์เป็นขึ้นมาจากความตาย ท่านจะรอด</verse>
				<verse number="10">เพราะว่าการเชื่อด้วยใจก็นำไปสู่ความชอบธรรม และการยอมรับด้วยปากก็นำไปสู่ความรอด</verse>
				<verse number="11">เพราะมีข้อพระคัมภีร์ว่า “ทุกคน ที่เชื่อในพระองค์จะไม่ได้รับความอับอาย”</verse>
				<verse number="12">พวกยิวและพวกกรีกนั้นไม่ต่างกัน เพราะว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าองค์เดียวทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าของทุกคน และประทานอย่างบริบูรณ์แก่ทุกคนที่ทูลขอต่อพระองค์</verse>
				<verse number="13">เพราะว่า ผู้ที่ร้องออกพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะรอด</verse>
				<verse number="14">แต่พวกที่ยังไม่เชื่อในพระองค์ จะทูลขอต่อพระองค์ได้อย่างไร? และพวกที่ยังไม่ได้ยินถึงพระองค์ จะเชื่อในพระองค์ได้อย่างไร? และเมื่อไม่มีผู้ประกาศ เขาจะได้ยินถึงพระองค์อย่างไร?</verse>
				<verse number="15">และถ้าไม่มีใครใช้พวกเขาไป เขาจะไปประกาศได้อย่างไร? ตามที่มีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า “เท้าของคนเหล่านั้นที่นำข่าวดีมา ช่างงามจริงๆ หนอ”</verse>
				<verse number="16">แต่ไม่ใช่ทุกคนได้เชื่อฟังข่าวประเสริฐนั้น อิสยาห์ได้กล่าวไว้ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ใครเล่าได้เชื่อสิ่งที่เขาได้ยินจากเรา?”</verse>
				<verse number="17">ฉะนั้นความเชื่อเกิดขึ้นได้ก็เพราะการได้ยิน และการได้ยินเกิดขึ้นได้ก็เพราะการประกาศพระคริสต์</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้าถามว่า “พวกเขาไม่ได้ยินหรือ?” เขาได้ยินแล้วจริงๆ “เสียงของพวกเขากระจายออกไปทั่วแผ่นดินโลก และถ้อยคำของเขาประกาศออกไปถึงสุดปลายพิภพ”</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้าถามอีกว่า “อิสราเอลไม่เข้าใจหรือ?” โมเสสกล่าวก่อนว่า “เราจะให้ เจ้าทั้งหลาย อิจฉาผู้ที่ไม่ใช่ชนชาติ เราจะยั่วโทสะ เจ้า ด้วยชนชาติที่โง่เขลาชาติหนึ่ง”</verse>
				<verse number="20">แล้วอิสยาห์กล้ากล่าวว่า “พวกที่ไม่ได้แสวงหาได้พบเรา เราได้ปรากฏแก่คนที่ไม่ได้ถามหาเรา”</verse>
				<verse number="21">แต่ท่านได้กล่าวถึงพวกอิสราเอลว่า “ตลอดทั้งวัน เรายื่นมือต้อนรับชนชาติซึ่งไม่เชื่อฟังและดื้อรั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ข้าพเจ้าจึงถามว่า “พระเจ้าทรงทอดทิ้งชนชาติของพระองค์แล้วหรือ?” เปล่าเลย ข้าพเจ้าเองก็เป็นชนชาติอิสราเอล เป็นพงศ์พันธุ์ของอับราฮัม เป็นเผ่าเบนยามิน</verse>
				<verse number="2">พระเจ้าไม่ทรงทอดทิ้งชนชาตินั้น ที่พระองค์ทรงเลือกไว้ก่อนแล้ว ท่านไม่รู้เรื่องซึ่งเขียนไว้ในพระคัมภีร์กล่าวถึงท่านเอลียาห์หรือ? ท่านได้กล่าวโทษพวกอิสราเอลต่อพระเจ้าว่า</verse>
				<verse number="3">“องค์พระผู้เป็นเจ้า พวกเขาได้ฆ่าบรรดาผู้เผยพระวจนะของพระองค์ แท่นบูชาของพระองค์เขาก็ได้ขุดทำลายลงเสีย เหลืออยู่แต่ข้าพระองค์คนเดียว และเขาแสวงหาช่องทางประหารชีวิตของข้าพระองค์”</verse>
				<verse number="4">แล้วพระเจ้าทรงตอบท่านว่าอย่างไร? ว่าดังนี้ “เราได้เหลือคนไว้ สำหรับเรา เจ็ดพันคน ซึ่งเป็นผู้ที่ไม่ได้กราบไหว้พระบาอัล”</verse>
				<verse number="5">เช่นนั้นแหละ ปัจจุบันนี้ก็ยังมีพวกที่เหลืออยู่ตามที่พระเจ้าได้ทรงเลือกไว้โดยพระคุณ</verse>
				<verse number="6">แต่ถ้าเป็นทางพระคุณ ก็ไม่ได้เป็นทางการประพฤติ ถ้าเป็นทางการประพฤติ พระคุณก็จะไม่เป็นพระคุณอีกต่อไป</verse>
				<verse number="7">ถ้าเช่นนั้นจะว่าอย่างไร? พวกอิสราเอลไม่พบสิ่งที่เขาแสวงหา แต่กลุ่มที่พระเจ้าได้ทรงเลือกไว้นั้นเป็นผู้ได้พบ ส่วนคนอื่นๆ มีใจแข็งกระด้างไป</verse>
				<verse number="8">ตามที่มีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า “พระเจ้าประทานใจที่เซื่องซึม ประทานตาที่มองไม่เห็น หูที่ฟังไม่ได้ยินให้แก่พวกเขา จนทุกวันนี้”</verse>
				<verse number="9">ดาวิดกล่าวว่า “ให้งานเลี้ยง ของเขาเป็นบ่วงแร้วและเครื่องดัก เป็นสิ่งให้สะดุดและเป็นสิ่งตอบแทนพวกเขา</verse>
				<verse number="10">ให้ตาของเขามืดไปเพื่อเขาจะมองไม่เห็น และให้หลังของเขางอค่อมตลอดไป”</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้าจึงถามว่า พวกอิสราเอลสะดุดจนหกล้มทีเดียวหรือ? เปล่าเลย แต่การที่เขาละเมิดนั้นเป็นเหตุให้ความรอดแผ่มาถึงพวกต่างชาติ เพื่อจะให้พวกอิสราเอลอิจฉา</verse>
				<verse number="12">แต่ถ้าการที่พวกอิสราเอลละเมิดนั้นเป็นเหตุให้ทั้งโลกได้รับพรอันไพบูลย์ และถ้าการพ่ายแพ้ของเขาเป็นเหตุให้คนต่างชาติรับพรอันไพบูลย์ หากได้พวกอิสราเอลมาเพิ่มเข้าด้วย จะดียิ่งกว่านั้นอีกสักเท่าไร</verse>
				<verse number="13">แต่ข้าพเจ้ากล่าวแก่พวกท่านที่เป็นคนต่างชาติ เพราะข้าพเจ้าเป็นอัครทูตมายังพวกต่างชาติ ข้าพเจ้าจึงยกย่องพันธกิจรับใช้ของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="14">เพื่อจะได้เร้าใจพี่น้องร่วมชาติ ให้อิจฉา เพื่อให้บางคนรอด</verse>
				<verse number="15">เพราะว่าถ้าการที่พวกอิสราเอลถูกทอดทิ้ง เป็นเหตุให้คนทั้งโลกกลับคืนดีกับพระเจ้า การที่พระองค์ทรงรับเขากลับมาอีกนั้น ก็เป็นเหมือนกับว่าเขาได้ตายไปแล้วและกลับเป็นขึ้นใหม่</verse>
				<verse number="16">ถ้าแป้งดิบที่ถวายเป็นผลแรกบริสุทธิ์ แป้งดิบทั้งอ่างก็บริสุทธิ์ด้วย และถ้ารากบริสุทธิ์ กิ่งทั้งหมดก็บริสุทธิ์ด้วย</verse>
				<verse number="17">แต่ถ้าบางกิ่งถูกหักออกเสียแล้ว และพระเจ้าทรงนำท่านผู้เป็นกิ่งมะกอกป่ามาต่อกิ่งไว้แทนกิ่งเหล่านั้น เพื่อให้เข้าเป็นส่วนได้รับน้ำเลี้ยงจากรากต้นมะกอก</verse>
				<verse number="18">ก็อย่าอวดดีต่อกิ่งเหล่านั้น ถ้าท่านอวดดี ก็อย่าลืมว่าท่านไม่ได้เลี้ยงรากนั้น แต่รากต่างหากเลี้ยงท่าน</verse>
				<verse number="19">ท่านอาจจะแย้งว่า “กิ่งเหล่านั้นถูกหักออกเสียแล้วก็เพื่อข้าจะถูกต่อเข้าแทนที่”</verse>
				<verse number="20">ถูกแล้ว พวกเขาถูกหักออก ก็เพราะเขาไม่เชื่อ แต่ที่ท่านอยู่ได้ก็เพราะความเชื่อเท่านั้น อย่าเย่อหยิ่งไปเลยแต่จงเกรงกลัว</verse>
				<verse number="21">เพราะว่าเมื่อพระองค์ไม่ได้ทรงหวงกิ่งเหล่านั้นที่เป็นกิ่งเดิม พระองค์ก็จะไม่ทรงหวงท่านเหมือนกัน</verse>
				<verse number="22">เพราะฉะนั้นจงพิจารณาดูทั้งพระกรุณาและความเข้มงวดของพระเจ้า คือพระองค์ทรงเข้มงวดกับคนเหล่านั้นที่หลงผิดไป แต่พระองค์ทรงพระกรุณาท่าน ถ้าว่าท่านจะดำรงอยู่ในพระกรุณานั้นต่อไป มิฉะนั้นก็จะทรงตัดท่านออกเสียด้วย</verse>
				<verse number="23">ส่วนพวกอิสราเอล ถ้าเขาไม่ดึงดันอยู่ในความไม่เชื่อ เขาก็จะถูกต่อเข้าไปใหม่ เพราะว่าพระเจ้าทรงสามารถที่จะต่อเข้าอีกได้</verse>
				<verse number="24">เพราะว่าถ้าพระเจ้าทรงตัดท่านออกจากต้นมะกอกป่า ซึ่งเป็นต้นไม้ป่าตามธรรมชาติ และทรงนำมาต่อกับต้นมะกอกพันธุ์ดี ซึ่งผิดธรรมชาติของมันแล้ว การที่จะเอากิ่งเหล่านั้น ซึ่งเป็นกิ่งเดิมมาต่อเข้ากับต้นของมันเอง ก็จะง่ายยิ่งกว่านั้นสักเท่าไร</verse>
				<verse number="25">พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าเกรงว่าท่านจะอวดรู้ จึงอยากให้ท่านเข้าใจข้อความอันล้ำลึกนี้ คือส่วนหนึ่งของชนชาติอิสราเอลมีใจแข็งกระด้างไป จนกระทั่งพวกต่างชาติได้เข้ามาครบจำนวน</verse>
				<verse number="26">และเมื่อเป็นดังนั้น อิสราเอลทั้งชาติก็จะได้รับความรอด ตามที่มีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า “พระผู้ช่วยกู้ชีวิตจะเสด็จมาจากศิโยน และจะทรงกำจัดอธรรมให้สูญสิ้นไปจากยาโคบ</verse>
				<verse number="27">และนี่แหละจะเป็นพันธสัญญาของเรากับพวกเขา เมื่อเรายกโทษบาปของเขา ”</verse>
				<verse number="28">ในเรื่องข่าวประเสริฐนั้น เขาเหล่านั้นก็เป็นศัตรูของพระเจ้า เพื่อประโยชน์ของพวกท่าน แต่ในเรื่องการทรงเลือกไว้ เขาเป็นที่รักเนื่องจากบรรพบุรุษทั้งหลาย</verse>
				<verse number="29">เพราะว่าพระเจ้าไม่ได้ทรงเปลี่ยนพระทัย ในการที่ได้ทรงให้ของประทานและในการทรงเรียก</verse>
				<verse number="30">เมื่อก่อนพวกท่านที่เป็นคนต่างชาติไม่ได้เชื่อฟังพระเจ้า แต่เดี๋ยวนี้ได้รับพระเมตตา เพราะความไม่เชื่อฟังของพวกอิสราเอล</verse>
				<verse number="31">ในทำนองเดียวกันเขาเหล่านั้นก็ไม่ได้เชื่อฟัง เพื่อว่าเขาจะได้รับพระเมตตาโดยพระคุณที่ได้ประทานแก่ท่าน</verse>
				<verse number="32">เพราะว่าพระเจ้าทรงกำหนดให้มนุษย์ทุกคนอยู่ในฐานะที่ไม่เชื่อฟัง เพื่อพระองค์จะได้ทรงพระเมตตาแก่เขาทุกคน</verse>
				<verse number="33">โอ พระปัญญาและความรอบรู้ของพระเจ้านั้น ล้ำลึกเท่าใด ข้อตัดสินของพระองค์นั้นเหลือที่จะหยั่งรู้ได้ และทางของพระองค์ก็เหลือที่จะสืบเสาะได้</verse>
				<verse number="34">“เพราะว่า ใครเล่ารู้พระทัยขององค์พระผู้เป็นเจ้า? หรือใครเป็นที่ปรึกษาของพระองค์?</verse>
				<verse number="35">หรือใครได้ถวายสิ่งหนึ่งสิ่งใดแก่พระองค์ ที่พระองค์จะต้องตอบแทนเขา? ”</verse>
				<verse number="36">เพราะสิ่งสารพัดมาจากพระองค์ โดยพระองค์ และเพื่อพระองค์ ขอพระเกียรติจงมีแด่พระองค์ตลอดไปเป็นนิตย์ อาเมน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ดังนั้น พี่น้องทั้งหลาย โดยเห็นแก่ความเมตตากรุณาของพระเจ้า ข้าพเจ้าจึงวิงวอนท่านทั้งหลายให้ถวายตัวของท่านแด่พระองค์ เพื่อเป็นเครื่องบูชาอันบริสุทธิ์ที่มีชีวิต และเป็นที่พอพระทัยพระเจ้า ซึ่งเป็นการนมัสการโดยวิญญาณจิตของท่าน</verse>
				<verse number="2">อย่าลอกเลียนแบบอย่างคนในยุคนี้ แต่จงรับการเปลี่ยนแปลงจิตใจ แล้วอุปนิสัยของท่านจึงจะเปลี่ยนใหม่ เพื่อท่านจะได้ทราบพระประสงค์ของพระเจ้า จะได้รู้ว่าอะไรดี อะไรเป็นที่ชอบพระทัย และอะไรดียอดเยี่ยม</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้าขอกล่าวแก่ท่านทุกคนโดยพระคุณซึ่งประทานแก่ข้าพเจ้าแล้วว่า อย่าคิดถือตัวเกินที่ตนควรจะคิดนั้น แต่จงคิดอย่างสุขุมสมกับขนาดความเชื่อที่พระเจ้าประทานแก่ท่าน</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าในร่างกายเดียวนั้น เรามีอวัยวะหลายอย่าง และอวัยวะนั้นๆ มีหน้าที่ต่างกันอย่างไร</verse>
				<verse number="5">เราผู้เป็นหลายคนยังเป็นกายเดียวในพระคริสต์ และเป็นอวัยวะแก่กันและกันอย่างนั้น</verse>
				<verse number="6">และเราทุกคนมีของประทานต่างกัน ตามพระคุณที่ประทานแก่เรา คือถ้าของประทานเป็นการเผยพระวจนะ ก็จงเผยตามกำลังของความเชื่อ</verse>
				<verse number="7">ถ้าเป็นการปรนนิบัติก็จงปรนนิบัติ ถ้าเป็นผู้สั่งสอนก็จงสั่งสอน</verse>
				<verse number="8">ถ้าเป็นผู้เตือนสติก็จงเตือนสติ ผู้ที่ให้ ก็จงให้ด้วยใจกว้างขวาง ผู้ที่ครอบครอง ก็จงครอบครองด้วยเอาใจใส่ ผู้ที่แสดงความเมตตา ก็จงแสดงด้วยใจยินดี</verse>
				<verse number="9">ขอให้ความรักมาจากใจจริง จงเกลียดชังสิ่งที่ชั่ว จงยึดมั่นในสิ่งที่ดี</verse>
				<verse number="10">จงรักกันฉันพี่น้อง จงขวนขวายในการให้เกียรติกันและกัน</verse>
				<verse number="11">อย่าอ่อนระอา จงมีจิตใจกระตือรือร้นด้วยพระวิญญาณ จงปรนนิบัติองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="12">จงชื่นชมยินดีในความหวัง จงสู้ทนต่อความยากลำบาก จงขะมักเขม้นอธิษฐาน</verse>
				<verse number="13">จงเห็นอกเห็นใจช่วยธรรมิกชนเมื่อเขาขัดสน จงอุตส่าห์ต้อนรับแขกแปลกหน้า</verse>
				<verse number="14">จงอวยพรแก่คนที่เคี่ยวเข็ญท่าน จงอวยพร อย่าแช่งด่าเลย</verse>
				<verse number="15">จงชื่นชมยินดีกับผู้ที่มีความชื่นชมยินดี จงร้องไห้กับผู้ที่ร้องไห้</verse>
				<verse number="16">จงเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน อย่าใฝ่สูง แต่ยอมสมาคมกับคนต่ำต้อย อย่าถือว่าตัวฉลาด</verse>
				<verse number="17">อย่าทำชั่วตอบแทนชั่วแก่ใครเลย แต่จงมุ่งทำสิ่งที่ใครๆ ก็เห็นว่าดี</verse>
				<verse number="18">ถ้าเป็นได้ เท่าที่เรื่องขึ้นอยู่กับท่าน จงอยู่อย่างสงบสุขกับทุกคน</verse>
				<verse number="19">นี่แน่ะ ท่านผู้เป็นที่รักของข้าพเจ้า อย่าแก้แค้น แต่จงมอบการนั้นไว้ แล้วแต่พระเจ้าจะทรงลงโทษ เพราะมีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า องค์พระผู้เป็นเจ้า ตรัสว่า “การแก้แค้นเป็นของเรา เราเองจะตอบแทน”</verse>
				<verse number="20">แต่ว่า “ถ้าศัตรูของท่านหิว จงให้อาหารเขารับประทาน ถ้าเขากระหายน้ำก็จงให้น้ำเขาดื่ม เพราะว่าการทำเช่นนั้น จะทำให้เขารู้สึกตัวและกลับมาคืนดี”</verse>
				<verse number="21">อย่าให้ความชั่วชนะเราได้ แต่จงชนะความชั่วด้วยความดี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ทุกคนจงยอมอยู่ใต้บังคับของผู้ที่มีอำนาจปกครอง เพราะว่าไม่มีอำนาจใดเลยที่ไม่ได้มาจากพระเจ้า และผู้ที่ถืออำนาจนั้น พระเจ้าทรงแต่งตั้งขึ้น</verse>
				<verse number="2">เพราะฉะนั้นผู้ที่ขัดขืนอำนาจนั้น ก็ขัดขืนผู้ซึ่งพระเจ้าทรงแต่งตั้งขึ้น และผู้ที่ขัดขืนนั้นจะต้องถูกลงโทษ</verse>
				<verse number="3">เพราะว่าผู้ครอบครองนั้นไม่น่ากลัวเลยสำหรับคนที่ประพฤติดี แต่ว่าเป็นที่น่ากลัวสำหรับคนที่ประพฤติชั่ว ท่านไม่อยากจะกลัวผู้มีอำนาจหรือ? ถ้าอย่างนั้นก็จงทำแต่ความดี แล้วท่านก็จะได้เป็นที่พอใจของผู้มีอำนาจนั้น</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าผู้ครอบครองนั้น เป็นผู้รับใช้ของพระเจ้าเพื่อให้ประโยชน์แก่ท่าน แต่ถ้าท่านทำความชั่วก็จงกลัวเถิด เพราะว่าผู้ครอบครองไม่ได้ถือดาบไว้เฉยๆ แต่เป็นผู้รับใช้ของพระเจ้า และจะเป็นผู้ลงโทษแทนพระเจ้าแก่ทุกคนที่ประพฤติชั่ว</verse>
				<verse number="5">เพราะฉะนั้นท่านจะต้องเชื่อฟังผู้ครอบครอง ไม่ใช่เพื่อจะหลีกเลี่ยงการลงโทษอย่างเดียว แต่เพื่อมโนธรรมด้วย</verse>
				<verse number="6">เพราะเหตุผลนี้ ท่านจึงได้เสียส่วยด้วย เพราะว่าผู้มีอำนาจนั้นเป็นผู้รับใช้ของพระเจ้า และปฏิบัติหน้าที่นี้อยู่</verse>
				<verse number="7">จงให้แก่ทุกคนที่ท่านต้องให้เขา คือ ส่วย แก่คนที่ท่านต้องเสียส่วยให้ ภาษี แก่คนที่ท่านต้องเสียภาษีให้ ความยำเกรง แก่คนที่ท่านต้องให้ความยำเกรง เกียรติ แก่คนที่ท่านต้องให้เกียรติ</verse>
				<verse number="8">อย่าเป็นหนี้อะไรใครเลย นอกจากความรักซึ่งมีต่อกัน เพราะว่าผู้ที่รักคนอื่น ก็ได้ปฏิบัติตามธรรมบัญญัติครบถ้วนแล้ว</verse>
				<verse number="9">ข้อที่ว่า “ห้ามล่วงประเวณีผัวเมียเขา ห้ามฆ่าคน ห้ามลักทรัพย์ ห้ามโลภ ” ทั้งพระบัญญัติอื่นๆ ก็รวมอยู่ในข้อนี้คือ “จงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง”</verse>
				<verse number="10">ความรักไม่ทำอันตรายต่อเพื่อนบ้านเลย เพราะฉะนั้นความรักจึงเป็นสิ่งที่ทำให้ธรรมบัญญัติสำเร็จอย่างครบถ้วน</verse>
				<verse number="11">นอกจากนั้นท่านควรจะรู้ว่านี่เป็นเวลาที่ควรตื่นจากหลับแล้ว เพราะว่าความรอดได้เข้ามาใกล้กว่าสมัยที่เราเริ่มเชื่อนั้น</verse>
				<verse number="12">กลางคืนล่วงไปมากแล้ว และรุ่งเช้าก็ใกล้เข้ามา ให้เราเลิกบรรดากิจการแห่งความมืด และสวมเครื่องอาวุธแห่งความสว่าง</verse>
				<verse number="13">ให้เราประพฤติตัวเรียบร้อยสมกับเวลากลางวัน ไม่ใช่เลี้ยงเสพสุราเมามาย ไม่ใช่หยาบโลนลามก ไม่ใช่วิวาทริษยากัน</verse>
				<verse number="14">แต่ท่านทั้งหลายจงประดับกายด้วยพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า และอย่าจัดเตรียมอะไรไว้เพื่อสนองตัณหาของเนื้อหนัง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">จงต้อนรับคนที่ยังมีความเชื่อน้อยอยู่ แต่ไม่ใช่เพื่อให้โต้เถียงกันในเรื่องที่เป็นความคิดเห็นส่วนตัว</verse>
				<verse number="2">คนหนึ่งถือว่าจะกินอะไรก็ได้ แต่อีกคนหนึ่งที่มีความเชื่อน้อยก็กินแต่ผักเท่านั้น</verse>
				<verse number="3">อย่าให้คนที่กินนั้นดูหมิ่นคนที่ไม่กิน และอย่าให้คนที่ไม่กินตัดสินคนที่กิน เพราะว่าพระเจ้าทรงยอมรับเขาแล้ว</verse>
				<verse number="4">ท่านเป็นใคร จึงกล่าวโทษบ่าวของคนอื่น? บ่าวคนนั้นจะตั้งมั่นหรือจะล่มจมก็สุดแล้วแต่นายของเขา และเขาจะตั้งมั่นแน่นอน เพราะว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสามารถให้เขาตั้งมั่นได้</verse>
				<verse number="5">คนหนึ่งถือว่าวันหนึ่งดีกว่าอีกวันหนึ่ง แต่อีกคนหนึ่งถือว่าทุกวันเหมือนกัน ขอให้ทุกคนมีความแน่ใจในความคิดเห็นของตนเถิด</verse>
				<verse number="6">คนที่ถือวันก็ถือเพื่อถวายพระเกียรติแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า คนที่กินทุกสิ่งก็กินเพื่อถวายพระเกียรติแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า เพราะเขาขอบพระคุณพระเจ้า และคนที่ไม่กิน ก็ไม่กินเพื่อถวายพระเกียรติแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า และยังขอบพระคุณพระเจ้า</verse>
				<verse number="7">เราไม่ได้อยู่เพื่อตัวเอง และเราไม่ได้ตายเพื่อตัวเอง</verse>
				<verse number="8">ถ้าเรามีชีวิตอยู่ก็เพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้า และถ้าเราตายก็เพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้า เพราะฉะนั้นไม่ว่าเรามีชีวิตอยู่หรือตายไปก็ตาม เราก็เป็นคนขององค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="9">เพราะเหตุนี้เอง พระคริสต์สิ้นพระชนม์และคืนพระชนม์อีก เพื่อจะได้เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าของคนตายและคนเป็น</verse>
				<verse number="10">แต่ตัวท่านเล่า ทำไมจึงกล่าวโทษพี่น้องของท่าน? หรือท่านผู้เป็นอีกฝ่ายหนึ่ง ทำไมท่านจึงดูหมิ่นพี่น้องของท่าน? เพราะว่าเราทุกคนต้องยืนอยู่หน้าบัลลังก์พิพากษาของพระเจ้า</verse>
				<verse number="11">เพราะมีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ตรัสว่า ‘เรามีชีวิตอยู่ตราบใด ทุกคนจะคุกเข่ากราบเรา และทุกลิ้นจะสรรเสริญ พระเจ้า’ ”</verse>
				<verse number="12">ฉะนั้นเราทุกคนจะต้องทูลเรื่องราวของตัวเองต่อพระเจ้า</verse>
				<verse number="13">ดังนั้นอย่าให้เรากล่าวโทษกันและกันอีกเลย แต่จงตัดสินใจดีกว่าว่าจะไม่วางสิ่งซึ่งทำให้พี่น้องสะดุด หรือสิ่งกีดขวางทางของเขา</verse>
				<verse number="14">ในฐานะที่ข้าพเจ้าอยู่ในพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าก็เชื่อแน่ว่า ไม่มีอะไรที่เป็นมลทินในตัวเองเลย แต่ถ้าใครถือว่าสิ่งใดเป็นมลทินสิ่งนั้นก็เป็นมลทินสำหรับคนนั้น</verse>
				<verse number="15">ถ้าพี่น้องเป็นทุกข์เพราะอาหารที่ท่านกิน ท่านก็ไม่ได้ประพฤติตามทางแห่งความรักเสียแล้ว พระคริสต์สิ้นพระชนม์เพื่อใคร ก็อย่าให้คนนั้นพินาศเพราะอาหารที่ท่านกินเลย</verse>
				<verse number="16">ฉะนั้นอย่าให้สิ่งที่ดีสำหรับท่าน เป็นข้อตำหนิติเตียนของคนอื่นได้เลย</verse>
				<verse number="17">เพราะว่าแผ่นดินของพระเจ้านั้นไม่ใช่การกินและการดื่ม แต่เป็นความชอบธรรมและสันติสุขและความชื่นชมยินดีในพระวิญญาณบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="18">คนที่ปรนนิบัติพระคริสต์ในลักษณะนี้ ก็เป็นที่พอพระทัยพระเจ้า และเป็นที่รับรองของมนุษย์ด้วย</verse>
				<verse number="19">เหตุฉะนั้นให้เรามุ่งประพฤติในสิ่งซึ่งทำให้เกิดความสงบสุขและความเจริญแก่กันและกัน</verse>
				<verse number="20">อย่าทำลายสิ่งที่พระเจ้าทรงสร้างเพราะเห็นแก่อาหารเลย อาหารทุกอย่างปราศจากมลทินก็จริง แต่การกินอาหารซึ่งเป็นเหตุให้ผู้อื่นสะดุด ก็เป็นสิ่งไม่ดี</verse>
				<verse number="21">เป็นการดีที่จะไม่กินเนื้อสัตว์หรือเหล้าองุ่นหรือทำสิ่งใดๆ ที่จะเป็นเหตุให้พี่น้องสะดุด</verse>
				<verse number="22">จงให้ความเชื่อของท่านเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องระหว่างท่านกับพระเจ้า ใครไม่มีเหตุติเตียนตัวเองในสิ่งที่ตนเห็นชอบแล้วนั้นก็เป็นสุข</verse>
				<verse number="23">แต่คนที่มีความสงสัยอยู่นั้น ถ้าเขากินก็มีความผิด เพราะเขาไม่ได้กินตามที่ตนเชื่อ ทั้งนี้เพราะการกระทำใดๆ ที่ไม่ได้เกิดจากความเชื่อก็เป็นบาปทั้งสิ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">พวกเราซึ่งมีความเชื่อเข้มแข็ง ควรจะอดทนต่อข้อบกพร่องของคนที่อ่อนแอ ไม่ควรทำอะไรตามความพอใจของตัวเอง</verse>
				<verse number="2">เราทุกคนจงทำให้เพื่อนบ้านพอใจ เพื่อประโยชน์ในการเสริมสร้างความเชื่อของเขา</verse>
				<verse number="3">เพราะว่าพระคริสต์ไม่ทรงทำสิ่งที่พอพระทัยพระองค์เอง ตามที่มีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า “คำพูดเยาะเย้ยของบรรดาผู้ที่เยาะเย้ยท่าน ตกอยู่แก่ข้าพระองค์”</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าสิ่งที่เขียนไว้ในสมัยก่อนนั้น ก็เขียนไว้เพื่อสั่งสอนเรา เพื่อเราจะได้มีความหวังโดยความทรหดอดทน และโดยการหนุนใจจากพระคัมภีร์</verse>
				<verse number="5">ขอพระเจ้าผู้เป็นแหล่งความทรหดอดทนและการหนุนใจ ทรงช่วยให้ท่านทั้งหลายเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันโดยพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="6">เพื่อท่านจะได้พร้อมใจกันสรรเสริญพระเจ้า ผู้ทรงเป็นพระบิดาของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้นจงต้อนรับกันและกัน เช่นเดียวกับที่พระคริสต์ได้ทรงต้อนรับท่าน เพื่อพระเกียรติของพระเจ้า</verse>
				<verse number="8">เพราะข้าพเจ้าว่า พระคริสต์ได้ทรงรับใช้มายังพวกยิว เพื่อเห็นแก่ความสัตย์จริงของพระเจ้า เพื่อจะรับรองพระสัญญาที่ประทานไว้กับบรรดาอัครปิตานั้น</verse>
				<verse number="9">และเพื่อให้คนต่างชาติได้ถวายพระเกียรติแด่พระเจ้า เพราะพระเมตตาของพระองค์ ตามที่มีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า “เพราะเหตุนี้ ข้าพระองค์ขอสรรเสริญ พระองค์ท่ามกลางประชาชาติ และร้องเพลงสรรเสริญพระนามของพระองค์ ”</verse>
				<verse number="10">และมีคำกล่าวอีกว่า “ประชาชาติทั้งหลายเอ๋ย จงชื่นชมยินดีกับชนชาติของพระองค์ ”</verse>
				<verse number="11">แล้วยังมีคำกล่าวอีกว่า “ทุกประชาชาติ จงสรรเสริญองค์พระผู้เป็นเจ้า เถิด และให้ชนชาติทั้งหมดยกย่องพระองค์ ”</verse>
				<verse number="12">และอิสยาห์กล่าวอีกว่า “รากแห่งเจสซีจะมา คือผู้ที่จะทรงลุกขึ้นมาครอบครองบรรดาประชาชาติ ประชาชาติทั้งหลายจะมีความหวังในพระองค์”</verse>
				<verse number="13">ขอพระเจ้าแห่งความหวังโปรดให้ท่านบริบูรณ์ด้วยความชื่นชมยินดี และสันติสุขในความเชื่อ เพื่อท่านจะได้เปี่ยมด้วยความหวังโดยฤทธิ์เดชแห่งพระวิญญาณบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="14">พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าเชื่อแน่ว่าท่านบริบูรณ์ด้วยความดี และพร้อมด้วยความรู้ทุกอย่าง สามารถจะเตือนสติกันและกันได้</verse>
				<verse number="15">แต่การที่ข้าพเจ้ากล้าเขียนบางเรื่องถึงท่าน เพื่อเตือนความจำของท่าน ก็เนื่องจากพระคุณของพระเจ้าที่ได้ประทานแก่ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="16">เพื่อให้เป็นผู้รับใช้ของพระเยซูคริสต์ไปยังคนต่างชาติ และทำหน้าที่ปุโรหิตฝ่ายข่าวประเสริฐของพระเจ้า เพื่อคนต่างชาติจะเป็นเครื่องบูชาที่ชอบพระทัย คือเป็นที่ชำระไว้โดยพระวิญญาณบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="17">ขณะที่อยู่ในพระเยซูคริสต์ ข้าพเจ้าจึงภูมิใจในสิ่งที่ทำเพื่อพระเจ้า</verse>
				<verse number="18">เพราะว่าข้าพเจ้าไม่มีสิทธิ์อ้างสิ่งใด นอกจากสิ่งซึ่งพระคริสต์ได้ทรงทำ โดยทรงใช้ข้าพเจ้าทางคำสอนและการกระทำ เพื่อจะให้คนต่างชาติเชื่อฟัง</verse>
				<verse number="19">คือด้วยอิทธิฤทธิ์แห่งหมายสำคัญและการอัศจรรย์ ในฤทธิ์เดชแห่งพระวิญญาณของพระเจ้า จนข้าพเจ้าได้ประกาศข่าวประเสริฐของพระคริสต์อย่างถ้วนถี่ ตั้งแต่กรุงเยรูซาเล็มอ้อมไปยังเมืองอิลลีริคุม</verse>
				<verse number="20">อันที่จริงข้าพเจ้าได้ตั้งเป้าไว้ว่าจะประกาศข่าวประเสริฐในที่ซึ่งไม่เคยมีใครออกพระนามพระคริสต์มาก่อน เพื่อข้าพเจ้าจะได้ไม่ก่อขึ้นบนรากฐานที่คนอื่นได้วางไว้ก่อนแล้ว</verse>
				<verse number="21">ตามที่มีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า “คนที่ไม่เคยได้ข่าวเรื่องพระองค์ก็จะได้เห็น และคนที่ไม่เคยได้ฟังจะได้เข้าใจ”</verse>
				<verse number="22">นี่คือเหตุที่ขัดขวางข้าพเจ้าไว้ไม่ให้มาหาพวกท่าน</verse>
				<verse number="23">แต่เดี๋ยวนี้ข้าพเจ้าไม่มีกิจที่จะต้องอยู่ ในแว่นแคว้นเหล่านี้ต่อไป ข้าพเจ้ามีความปรารถนามาหลายปีแล้วที่จะมาหาท่าน</verse>
				<verse number="24">เมื่อข้าพเจ้าจะไปประเทศสเปน ข้าพเจ้าจะแวะมาหาพวกท่าน เพราะข้าพเจ้าหวังว่าจะได้พบท่านขณะที่ไปตามทางนั้น และเมื่ออิ่มใจอยู่กับท่านทั้งหลายบ้างแล้ว หวังว่าท่านจะช่วยจัดส่งให้ข้าพเจ้าเดินทางต่อไป</verse>
				<verse number="25">ขณะนี้ข้าพเจ้าจะขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม เพื่อช่วยเหลือธรรมิกชน</verse>
				<verse number="26">เพราะว่าบรรดาคริสตจักรในแคว้นมาซิโดเนียและแคว้นอาคายา ยินดีที่จะเรี่ยไรเงินส่งไปให้แก่ธรรมิกชนที่ยากจนในกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="27">คริสตจักรเหล่านี้ยินดีจะทำเช่นนี้ ที่จริงพวกเขาก็เป็นหนี้ธรรมิกชนเหล่านั้นด้วย เพราะเมื่อคนต่างชาติเข้าส่วนกับชาวเยรูซาเล็ม ในของประทานฝ่ายวิญญาณจิต ก็เป็นการสมควรที่พวกเขาจะได้ปรนนิบัติชาวเยรูซาเล็ม ด้วยสิ่งของฝ่ายเนื้อหนัง</verse>
				<verse number="28">เมื่อข้าพเจ้าไปส่งเงินเรี่ยไรแก่พวกเขาเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็จะเดินทางไปประเทศสเปนโดยแวะเยี่ยมท่านตามทาง</verse>
				<verse number="29">และข้าพเจ้ารู้ว่า เมื่อมาหาท่านนั้น ข้าพเจ้าจะมาพร้อมด้วยพรอันบริบูรณ์ของพระคริสต์</verse>
				<verse number="30">พี่น้องทั้งหลาย โดยพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา และโดยความรักของพระวิญญาณ ข้าพเจ้าวิงวอนขอให้ท่านร่วมอธิษฐานต่อพระเจ้าด้วยใจกระตือรือร้นเพื่อข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="31">ที่ข้าพเจ้าจะพ้นจากมือของคนในแคว้นยูเดียที่ไม่เชื่อ และเพื่อพันธกิจซึ่งข้าพเจ้าทำที่กรุงเยรูซาเล็มจะเป็นที่พอใจของธรรมิกชน</verse>
				<verse number="32">เพื่อข้าพเจ้าจะได้มาหาท่านตามพระประสงค์ของพระเจ้า ด้วยความชื่นชมยินดี และมีความชื่นบานที่ได้พบท่าน</verse>
				<verse number="33">ขอพระเจ้าแห่งสันติสุขสถิตอยู่กับท่านทั้งหลายทุกคน อาเมน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ข้าพเจ้าขอฝากน้องสาวของเราไว้กับพวกท่านคือเฟบีผู้เป็นมัคนายิกาในคริสตจักรเคนเครีย</verse>
				<verse number="2">กรุณารับนางไว้ให้สมกับฐานะธรรมิกชนในองค์พระผู้เป็นเจ้า และโปรดให้ความช่วยเหลือในทุกสิ่งที่นางต้องการ เพราะนางได้ช่วยอุปถัมภ์คนมากมายรวมทั้งข้าพเจ้าด้วย</verse>
				<verse number="3">ขอทักทายมายังนางปริสคาและอาควิลลา ผู้ร่วมงานกับข้าพเจ้าในพระราชกิจของพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="4">ซึ่งได้เสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยชีวิตของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าขอขอบคุณเขาทั้งสอง ไม่เพียงข้าพเจ้าคนเดียว แต่คริสตจักรทุกแห่งของคนต่างชาติด้วย</verse>
				<verse number="5">และขอฝากคำทักทายมายังคริสตจักรที่อยู่ในบ้านเขาด้วย ขอฝากคำทักทายมายังเอเปเนทัสที่รักของข้าพเจ้า ผู้เป็นคนแรกที่เข้ามาเชื่อในพระคริสต์ในแคว้นเอเชีย</verse>
				<verse number="6">ขอฝากคำทักทายมายังมารีย์ ผู้ที่ตรากตรำเพื่อท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="7">ขอฝากคำทักทายมายังอันโดรนิคัสกับนางยูเนีย พี่น้องร่วมชาติซึ่งเคยถูกจำจองร่วมกับข้าพเจ้า เขาทั้งสองเป็นคนมีชื่อเสียงดีในหมู่พวกอัครทูต ทั้งได้อยู่ในพระคริสต์ก่อนข้าพเจ้าด้วย</verse>
				<verse number="8">ขอฝากคำทักทายมายังอัมพลีอาทัส ที่รักของข้าพเจ้าในองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="9">ขอฝากคำทักทายมายังอูรบานัส ผู้ร่วมงานกับเราในพระคริสต์ และยังสทาคิสที่รักของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="10">ขอฝากคำทักทายมายังอาเป็ลเลสผู้ที่เคยพิสูจน์ความภักดีต่อพระคริสต์ ขอฝากคำทักทายมายังคนในครอบครัวของอาริสโทบูลัส</verse>
				<verse number="11">ขอฝากคำทักทายมายังเฮโรดิโอนน้องร่วมชาติของข้าพเจ้า ขอฝากคำทักทายมายังคนในองค์พระผู้เป็นเจ้าที่อยู่ในครอบครัวของนารซิสสัส</verse>
				<verse number="12">ขอฝากคำทักทายมายังตรีเฟนาและตรีโฟสา ผู้ที่ตรากตรำในองค์พระผู้เป็นเจ้า ขอฝากคำทักทายมายังนางเปอร์ซีสที่รัก ผู้ที่ปฏิบัติงานมากมายในองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="13">ขอฝากคำทักทายมายังรูฟัส ผู้ที่ทรงเลือกไว้ในองค์พระผู้เป็นเจ้า และมารดาของเขาซึ่งเป็นมารดาข้าพเจ้าด้วย</verse>
				<verse number="14">ขอฝากคำทักทายมายังอาสินครีทัส ฟเลโกน เฮอร์เมส ปัทโรบัส เฮอร์มาส และบรรดาพี่น้องที่อยู่กับเขาเหล่านั้น</verse>
				<verse number="15">ขอฝากคำทักทายมายังฟีโลโลกัส นางยูเลีย และเนเรอัสกับน้องสาวของเขา และโอลิมปัสกับบรรดาธรรมิกชนที่อยู่กับพวกเขา</verse>
				<verse number="16">จงทักทายกันด้วยธรรมเนียมจูบอันบริสุทธิ์ บรรดาคริสตจักรของพระคริสต์ขอฝากคำทักทายมายังพวกท่านด้วย</verse>
				<verse number="17">พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าขอวิงวอนท่านให้สังเกตดูคนที่ก่อเหตุวิวาทและทำให้คนอื่นหลงไปจากคำสอนที่ท่านทั้งหลายได้เรียนมา จงตีตัวออกห่างจากคนเหล่านั้น</verse>
				<verse number="18">เพราะว่าพวกเขาไม่ได้รับใช้พระคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา แต่รับใช้ปากท้องของตัวเอง และได้ล่อลวงคนซื่อให้หลงด้วยคำไพเราะอ่อนหวาน</verse>
				<verse number="19">การเชื่อฟังของพวกท่านก็เลื่องลือไปถึงหูทุกคนแล้ว ข้าพเจ้าจึงมีความยินดีเพราะท่าน ข้าพเจ้าอยากให้ท่านเชี่ยวชาญในการดี และทึ่มในการชั่ว</verse>
				<verse number="20">ไม่ช้าพระเจ้าแห่งสันติสุขจะทรงปราบซาตานให้ยับเยินลงใต้ฝ่าเท้าของพวกท่าน ขอพระคุณของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา จงอยู่กับท่านเถิด</verse>
				<verse number="21">ทิโมธี ผู้ร่วมงานกับข้าพเจ้า ลูสิอัส ยาโสนและโสสิปาเทอร์พี่น้องร่วมชาติของข้าพเจ้า ฝากคำทักทายมายังท่านทั้งหลายด้วย</verse>
				<verse number="22">ข้าพเจ้าเทอร์ทิอัสผู้เขียนจดหมายฉบับนี้ตามคำบอก ขอฝากคำทักทายมายังท่านทั้งหลายในองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="23">กายอัส เจ้าของบ้านผู้เลี้ยงดูข้าพเจ้า และเป็นผู้บำรุงคริสตจักรทั้งหมดฝากคำทักทายมายังท่าน เอรัสทัส หัวหน้าการคลังประจำเมือง และควารทัสน้องของเรา ฝากคำทักทายมายังท่านด้วย [</verse>
				<verse number="24">ขอพระคุณแห่งพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา จงอยู่กับท่านทั้งหลายเถิด อาเมน] [</verse>
				<verse number="25">จงถวายพระเกียรติแด่พระองค์ผู้ทรงสามารถให้ท่านทั้งหลายตั้งมั่นคงตามข่าวประเสริฐซึ่งข้าพเจ้าได้ประกาศนั้น คือเรื่องเกี่ยวกับพระเยซูคริสต์ ตามการเปิดเผยข้อล้ำลึก ซึ่งได้ปิดบังไว้ตั้งแต่โบราณกาล</verse>
				<verse number="26">แต่เดี๋ยวนี้ได้เปิดเผยให้ปรากฏแล้ว โดยคำเขียนของบรรดาผู้เผยพระวจนะ ให้ชนทุกชาติเห็นประจักษ์ ตามซึ่งพระเจ้าผู้ทรงดำรงเป็นนิตย์ ได้ทรงบัญชาไว้เพื่อให้เขาได้เชื่อ</verse>
				<verse number="27">โดยพระเยซูคริสต์ ขอพระเกียรติจงมีแด่พระเจ้าผู้ทรงสัพพัญญูแต่องค์เดียวสืบๆ ไปเป็นนิตย์ อาเมน]</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="46">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เปาโล ผู้ซึ่งได้รับการทรงเรียกให้เป็นอัครทูตของพระเยซูคริสต์ ตามพระทัยของพระเจ้า และโสสเธเนสผู้เป็นพี่น้องของเรา</verse>
				<verse number="2">เรียน คริสตจักรของพระเจ้า ที่เมืองโครินธ์ ผู้ได้รับการทรงชำระให้บริสุทธิ์ในพระเยซูคริสต์ และได้รับการทรงเรียกให้เป็นธรรมิกชนร่วมกับทุกคนในทุกแห่งหน ที่ออกพระนามพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราและของพวกเขา</verse>
				<verse number="3">ขอพระคุณและสันติสุขจากพระเจ้าพระบิดาของเรา และจากพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าดำรงอยู่กับท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้าขอบพระคุณพระเจ้าในเรื่องท่านทั้งหลายเสมอ เพราะพระคุณของพระเจ้าที่ประทานแก่ท่านในพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="5">เพราะพวกท่านได้รับความบริบูรณ์ทุกด้านในพระองค์ คือในด้านวาจาและความรู้ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="6">ด้วยว่าคำพยานเรื่องพระคริสต์นั้นตั้งมั่นคงอยู่ในท่านแล้ว</verse>
				<verse number="7">ท่านทั้งหลายก็ไม่ได้ขาดของประทานเลย ในขณะที่ท่านรอคอยการปรากฏของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="8">พระองค์จะทรงให้พวกท่านมั่นคงอยู่จนถึงที่สุด เพื่อให้ท่านปราศจากที่ติในวันของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="9">พระเจ้าทรงเป็นผู้ซื่อสัตย์ พระองค์ทรงเรียกพวกท่านให้สัมพันธ์สนิทกับพระบุตรของพระองค์ คือพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="10">พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าวิงวอนท่านในพระนามของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา ขอให้ปรองดองกัน อย่ามีความแตกแยกในพวกท่าน แต่ขอให้เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันในความคิดและความเห็น</verse>
				<verse number="11">พี่น้องทั้งหลายของข้าพเจ้า คนของนางคะโลเอได้เล่าเรื่องของท่านให้ข้าพเจ้าฟังว่า มีการทะเลาะวิวาทกันในระหว่างพวกท่าน</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้าหมายความว่า พวกท่านต่างก็กล่าวว่า “ข้าพเจ้าเป็นศิษย์เปาโล” หรือ “ข้าพเจ้าเป็นศิษย์อปอลโล ” หรือ “ข้าพเจ้าเป็นศิษย์เคฟาส” หรือ “ข้าพเจ้าเป็นศิษย์พระคริสต์”</verse>
				<verse number="13">พระคริสต์แบ่งออกเป็นหลายองค์แล้วหรือ? เปาโลถูกตรึงเพื่อท่านทั้งหลายหรือ? ท่านได้รับบัพติศมาในนามของเปาโลหรือ?</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้าขอบพระคุณพระเจ้าที่ข้าพเจ้าไม่ได้ให้บัพติศมาแก่ผู้หนึ่งผู้ใดในพวกท่าน เว้นแต่คริสปัส และกายอัส</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น จึงไม่มีผู้ใดกล่าวได้ว่าเขาได้รับบัพติศมาในนามของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="16">(ข้าพเจ้าให้บัพติศมาแก่ครอบครัวของสเทฟานัส ด้วย นอกจากคนเหล่านี้แล้ว ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าข้าพเจ้าให้บัพติศมาแก่ผู้ใดอีกบ้าง)</verse>
				<verse number="17">เพราะว่าพระคริสต์ไม่ได้ทรงส่งข้าพเจ้าไปเพื่อให้บัพติศมา แต่เพื่อให้ประกาศข่าวประเสริฐ ไม่ใช่ด้วยการพูดอันชาญฉลาดเพื่อว่าเรื่องกางเขนของพระคริสต์จะไม่หมดฤทธิ์เดช</verse>
				<verse number="18">เพราะว่าคนทั้งหลายที่กำลังจะพินาศก็เห็นว่าเรื่องกางเขนเป็นเรื่องโง่ แต่เราที่กำลังจะรอดเห็นว่าเป็นฤทธานุภาพของพระเจ้า</verse>
				<verse number="19">เพราะมีคำเขียนไว้ว่า “เราจะทำลายสติปัญญาของคนมีปัญญา และจะทำให้ความฉลาดของคนฉลาดสูญสิ้นไป ”</verse>
				<verse number="20">คนมีปัญญาของยุคนี้อยู่ที่ไหน? บัณฑิตของยุคนี้อยู่ที่ไหน? นักโต้ปัญหาของยุคนี้อยู่ที่ไหน? พระเจ้าทรงทำให้ปัญญาฝ่ายโลกเป็นความโง่แล้วไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="21">เพราะตามที่ทรงกำหนดไว้ตามพระสติปัญญาของพระเจ้า โลกไม่อาจรู้จักพระเจ้าได้โดยปัญญาของตน พระเจ้าจึงพอพระทัยจะช่วยพวกที่เชื่อให้รอดโดยคำเทศนาโง่ๆ</verse>
				<verse number="22">พวกยิวขอหมายสำคัญ และพวกกรีกเสาะหาปัญญา</verse>
				<verse number="23">แต่เราประกาศเรื่องพระคริสต์ทรงถูกตรึงที่กางเขนนั้น อันเป็นสิ่งที่พวกยิวสะดุด และพวกต่างชาติถือว่าเป็นเรื่องโง่</verse>
				<verse number="24">แต่สำหรับพวกที่พระเจ้าทรงเรียกนั้น ทั้งพวกยิวและพวกกรีก ต่างถือว่าพระคริสต์ทรงเป็นฤทธานุภาพและพระปัญญาของพระเจ้า</verse>
				<verse number="25">เพราะความเขลาของพระเจ้ายังมีปัญญายิ่งกว่าปัญญาของมนุษย์ และความอ่อนแอของพระเจ้าก็ยังมีกำลังมากยิ่งกว่ากำลังของมนุษย์</verse>
				<verse number="26">พี่น้องทั้งหลาย จงพิจารณาดูสภาพพวกท่านเมื่อได้รับการทรงเรียก มีน้อยคนที่โลกถือว่ามีปัญญา มีน้อยคนที่มีอำนาจ มีน้อยคนที่มีตระกูลสูง</verse>
				<verse number="27">แต่พระเจ้าได้ทรงเลือกพวกที่โลกถือว่าโง่ เพื่อทำให้พวกมีปัญญาอับอาย และได้ทรงเลือกพวกที่โลกถือว่าอ่อนแอ เพื่อทำให้พวกที่แข็งแรงอับอาย</verse>
				<verse number="28">พระเจ้าได้ทรงเลือกพวกที่โลกถือว่าต่ำต้อยและดูหมิ่น และเห็นว่าไม่สำคัญ เพื่อทำลายสิ่งซึ่งโลกเห็นว่าสำคัญ</verse>
				<verse number="29">เพื่อไม่ให้มนุษย์สักคนหนึ่งโอ้อวดเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าได้</verse>
				<verse number="30">โดยพระองค์ ท่านทั้งหลายจึงอยู่ในพระเยซูคริสต์ ผู้ทรงเป็นพระปัญญาจากพระเจ้าสำหรับเรา ทรงเป็นผู้ทำให้เราชอบธรรม ทรงเป็นผู้ชำระเราให้บริสุทธิ์ และทรงเป็นผู้ไถ่บาป</verse>
				<verse number="31">เพื่อให้เป็นไปตามคำเขียนไว้ว่า “ให้ผู้โอ้อวด อวดองค์พระผู้เป็นเจ้า ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พี่น้องทั้งหลาย เมื่อข้าพเจ้ามาหาท่านเพื่อประกาศความล้ำลึก ของพระเจ้าแก่พวกท่านนั้น ข้าพเจ้าไม่ได้มาด้วยถ้อยคำหวานหูหรือด้วยความฉลาดปราดเปรื่อง</verse>
				<verse number="2">เพราะข้าพเจ้าตั้งใจว่าจะไม่แสดงความรู้เรื่องใดๆ ในหมู่พวกท่านเลย เว้นแต่เรื่องพระเยซูคริสต์และการที่พระองค์ทรงถูกตรึงที่กางเขน</verse>
				<verse number="3">และข้าพเจ้ามาหาท่านทั้งหลายด้วยความอ่อนแอ ด้วยความกลัวและความหวาดหวั่นมาก</verse>
				<verse number="4">คำพูดและคำเทศนาของข้าพเจ้าไม่ใช่เป็นการพูดชักชวนด้วยปัญญาแต่เป็นการสำแดงพระวิญญาณและฤทธานุภาพ</verse>
				<verse number="5">เพื่อความเชื่อของพวกท่านจะไม่ขึ้นกับปัญญาของมนุษย์ แต่ขึ้นกับฤทธิ์เดชของพระเจ้า</verse>
				<verse number="6">ถึงกระนั้นเรากล่าวถึงปัญญาในท่ามกลางคนที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่ไม่ใช่ปัญญาของยุคนี้ หรือของอำนาจครอบครองยุคนี้ ซึ่งกำลังเสื่อมสูญไป</verse>
				<verse number="7">แต่เรากล่าวถึงพระปัญญาของพระเจ้าซึ่งเป็นความล้ำลึก คือพระปัญญาที่ทรงซ่อนไว้นั้น และที่พระเจ้าทรงกำหนดไว้ก่อนปฐมกาล เพื่อการรับศักดิ์ศรีของเรา</verse>
				<verse number="8">ไม่มีอำนาจครอบครองใดๆ ในยุคนี้รู้จักพระปัญญานี้ เพราะว่าถ้ารู้จักแล้ว จะไม่เอาองค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งพระสิริตรึงกางเขน</verse>
				<verse number="9">ดังที่มีเขียนไว้ว่า “สิ่งที่ตาไม่เห็น หูไม่ได้ยิน และสิ่งที่ใจมนุษย์คิดไม่ถึง คือสิ่งที่พระเจ้าทรงจัดเตรียมไว้สำหรับคนทั้งหลายที่รักพระองค์”</verse>
				<verse number="10">พระเจ้าได้ทรงสำแดงสิ่งเหล่านี้กับเราทางพระวิญญาณ เพราะว่าพระวิญญาณทรงหยั่งรู้ทุกสิ่งแม้เป็นความล้ำลึกของพระเจ้า</verse>
				<verse number="11">อันความคิดของมนุษย์นั้น จะมีใครหยั่งรู้ได้ถ้าไม่ใช่จิตวิญญาณของมนุษย์คนนั้นเอง พระดำริของพระเจ้าก็ไม่มีใครหยั่งรู้ได้เว้นแต่พระวิญญาณของพระเจ้าเช่นกัน</verse>
				<verse number="12">เราไม่ได้รับวิญญาณของโลก แต่ได้รับพระวิญญาณซึ่งมาจากพระเจ้า เพื่อจะได้รู้ถึงสิ่งต่างๆ ที่พระเจ้าประทานแก่เรา</verse>
				<verse number="13">และเรากล่าวถึงเรื่องเหล่านี้ด้วยถ้อยคำซึ่งไม่ใช่ปัญญาของมนุษย์สอนไว้ แต่พระวิญญาณทรงสอนไว้ คือเราได้อธิบายความหมายของเรื่องฝ่ายจิตวิญญาณ ให้คนฝ่ายจิตวิญญาณฟัง</verse>
				<verse number="14">แต่คนทั่วไปจะไม่รับสิ่งเหล่านี้ซึ่งเป็นของพระวิญญาณแห่งพระเจ้า เพราะว่าเขาเห็นว่าเป็นเรื่องโง่ และเขาไม่สามารถเข้าใจ เพราะจะเข้าใจสิ่งเหล่านี้ได้ก็ต้องวินิจฉัยโดยพึ่งพระวิญญาณ</verse>
				<verse number="15">แต่คนฝ่ายจิตวิญญาณวินิจฉัยสิ่งสารพัดได้ ทว่าไม่มีใครวินิจฉัยเขาได้</verse>
				<verse number="16">เพราะว่า “ใครเล่ารู้พระทัยขององค์พระผู้เป็นเจ้า? เพื่อจะแนะนำสั่งสอนพระองค์ได้” แต่เราก็มีพระทัยของพระคริสต์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าไม่อาจจะพูดกับท่าน เหมือนพูดกับพวกที่อยู่ฝ่ายจิตวิญญาณ แต่ต้องพูดเหมือนพวกที่อยู่ฝ่ายเนื้อหนัง เหมือนกับพวกที่เป็นทารกในพระคริสต์</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้าเลี้ยงพวกท่านด้วยน้ำนม ไม่ใช่ด้วยอาหารแข็ง เพราะว่าเมื่อก่อนท่านไม่สามารถรับ และเดี๋ยวนี้ท่านก็ยังคงไม่สามารถรับได้</verse>
				<verse number="3">เพราะว่าท่านทั้งหลายยังอยู่ฝ่ายเนื้อหนัง เพราะเมื่อยังอิจฉากัน และขัดเคืองใจกัน พวกท่านก็อยู่ฝ่ายเนื้อหนังและประพฤติอย่างคนทั่วไปไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="4">เพราะเมื่อคนหนึ่งกล่าวว่า “ข้าพเจ้าเป็นศิษย์ของเปาโล” และอีกคนหนึ่งกล่าวว่า “ข้าพเจ้าเป็นศิษย์ของอปอลโล” ท่านทั้งหลายก็เป็นเหมือนคนทั่วไปไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="5">อปอลโลคือใคร? เปาโลคือใคร? คือผู้ปรนนิบัติซึ่งได้สอนพวกท่านให้เชื่อ ตามงานที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงกำหนดให้แต่ละคน</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้าปลูก อปอลโลรดน้ำ แต่พระเจ้าทรงทำให้เติบโต</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้นคนที่ปลูกและคนที่รดน้ำไม่สำคัญอะไร แต่พระเจ้าผู้ทรงให้เติบโตนั้นต่างหากที่สำคัญ</verse>
				<verse number="8">คนที่ปลูกและคนที่รดน้ำก็เป็นพวกเดียวกัน และทุกคนก็จะได้บำเหน็จตามการงานของตน</verse>
				<verse number="9">เพราะว่าเราร่วมกันทำงานเพื่อพระเจ้า ท่านทั้งหลายเป็นไร่นาของพระเจ้า และเป็นตึกของพระองค์</verse>
				<verse number="10">โดยพระคุณของพระเจ้าที่ประทานแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าได้วางรากลงแล้วเหมือนนายช่างผู้ชำนาญ และอีกคนหนึ่งก็มาก่อขึ้น แต่ละคนต้องระวังให้ดีว่าเขาจะก่อขึ้นอย่างไร</verse>
				<verse number="11">เพราะว่าใครจะมาวางรากอื่นอีกไม่ได้แล้ว นอกจากที่วางไว้แล้วคือพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="12">บนรากนั้นถ้าใครจะก่อขึ้นด้วยทองคำ เงิน เพชรพลอย ไม้ หญ้าแห้งหรือฟาง</verse>
				<verse number="13">การงานของแต่ละคนก็จะปรากฏให้เห็น เพราะวันพิพากษานั้น จะสำแดงให้เห็น คือจะถูกเผยให้เห็นด้วยไฟ และไฟนั้นจะพิสูจน์ว่าการงานของแต่ละคนเป็นอย่างไร</verse>
				<verse number="14">ถ้าการงานของใครที่ก่อขึ้นทนอยู่ได้ คนนั้นก็จะได้บำเหน็จ</verse>
				<verse number="15">ถ้าการงานของใครถูกเผาไหม้ไป คนนั้นก็จะได้รับความสูญเสีย ส่วนตัวเขาเองจะรอด แต่เหมือนดังรอดจากไฟ</verse>
				<verse number="16">ท่านทั้งหลายรู้แล้วไม่ใช่หรือว่าพวกท่านเป็นวิหารของพระเจ้า และพระวิญญาณของพระเจ้าสถิตอยู่ในพวกท่าน?</verse>
				<verse number="17">ถ้าใครทำลายวิหารของพระเจ้า พระเจ้าจะทรงทำลายคนนั้น เพราะว่าวิหารของพระเจ้าเป็นที่บริสุทธิ์ และพวกท่านเป็นวิหารนั้น</verse>
				<verse number="18">อย่าให้ใครหลอกลวงตัวเอง ถ้าใครในพวกท่านคิดว่าตัวเป็นคนมีปัญญาตามหลักของยุคนี้ จงให้คนนั้นยอมเป็นคนโง่ เพื่อจะได้เป็นคนมีปัญญา</verse>
				<verse number="19">เพราะว่าปัญญาของโลกนี้ เป็นความโง่ในสายพระเนตรของพระเจ้า เพราะมีเขียนไว้ว่า “พระองค์ทรงจับคนมีปัญญาด้วยอุบายของพวกเขาเอง”</verse>
				<verse number="20">และมีเขียนไว้อีกว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ทรงทราบความคิดของพวกที่มีปัญญา ว่าเป็นสิ่งไร้ประโยชน์”</verse>
				<verse number="21">เพราะฉะนั้น อย่าให้ใครยกมนุษย์ขึ้นอวด เพราะว่าทุกสิ่งเป็นของท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="22">ไม่ว่าจะเป็นเปาโล หรืออปอลโล หรือเคฟาส หรือโลก หรือชีวิต หรือความตาย หรือปัจจุบัน หรืออนาคต ทุกสิ่งนั้นล้วนเป็นของท่าน</verse>
				<verse number="23">และท่านทั้งหลายเป็นของพระคริสต์ และพระคริสต์ทรงเป็นของพระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ให้ทุกคนถือว่าเราเป็นคนเช่นนี้คือเป็นเหมือนคนรับใช้ของพระคริสต์ และเป็นผู้รับมอบฉันทะให้ดูแลสิ่งล้ำลึกของพระเจ้า</verse>
				<verse number="2">ยิ่งกว่านั้น บรรดาผู้รับมอบฉันทะย่อมได้รับการคาดหวังว่าต้องเป็นคนที่ไว้วางใจได้</verse>
				<verse number="3">สำหรับข้าพเจ้า การที่พวกท่านหรือมนุษย์คนใดจะไต่สวนตัวข้าพเจ้า ข้าพเจ้าถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยที่สุด ถึงแม้ข้าพเจ้าเองก็ไม่ได้ไต่สวนตัวเอง</verse>
				<verse number="4">เพราะมโนธรรมไม่ได้กล่าวโทษตัวข้าพเจ้า แต่เรื่องนี้ก็ไม่ได้ทำให้ข้าพเจ้าถูกนับว่าไร้ความผิด และผู้ทรงไต่สวนตัวข้าพเจ้าคือองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="5">ฉะนั้นอย่าตัดสินสิ่งใดก่อนถึงเวลา จงคอยจนกว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าเสด็จมา พระองค์จะทรงเปิดเผยสิ่งที่ซ่อนอยู่ในความมืด และจะทรงเผยความมุ่งหมายของจิตใจทั้งหลาย เมื่อนั้นแต่ละคนจะได้รับคำชมเชยจากพระเจ้า</verse>
				<verse number="6">พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าเปรียบสิ่งเหล่านี้กับตัวเองและอปอลโล ก็เพื่อประโยชน์ของพวกท่าน เพื่อให้ท่านเรียนรู้จากเราในคำกล่าวที่ว่า “อย่าออกนอกขอบเขตของพระคัมภีร์ ” เพื่อว่าพวกท่านจะไม่หยิ่งผยองในการยกคนหนึ่งเหยียดอีกคนหนึ่ง</verse>
				<verse number="7">เพราะว่าใครทำให้ท่านวิเศษกว่าคนอื่น? ท่านมีอะไรที่ไม่ได้รับมา? ถ้าท่านได้รับมา ทำไมจึงโอ้อวดเหมือนกับว่าท่านไม่ได้รับมา?</verse>
				<verse number="8">ท่านทั้งหลายคงอิ่มหนำแล้วสินะ ท่านคงมั่งมีแล้วสินะ ท่านได้ครอบครองโดยไม่มีเราร่วมด้วยแล้วสินะ ข้าพเจ้าอยากให้พวกท่านครอบครองจริงๆ เพื่อเราจะได้ครอบครองร่วมกับท่าน</verse>
				<verse number="9">เพราะข้าพเจ้าเห็นว่าพระเจ้าทรงจัดเราผู้เป็นอัครทูตไว้สุดท้าย เหมือนอย่างพวกต้องโทษประหาร คือเรากลายเป็นการแสดงที่ให้จักรวาล ทูตสวรรค์และมนุษย์ทั้งหลายมองดู</verse>
				<verse number="10">เราเป็นคนโง่เพราะเห็นแก่พระคริสต์ และท่านทั้งหลายเป็นคนมีปัญญาในพระคริสต์ เราอ่อนแอ แต่ท่านมีกำลัง ท่านทั้งหลายมีเกียรติ แต่เราไร้เกียรติ</verse>
				<verse number="11">จนถึงเวลานี้เราก็ยังหิว และกระหาย ขาดเครื่องนุ่งห่ม ถูกโบยตี และไม่มีบ้านอยู่</verse>
				<verse number="12">เราทำงานตรากตรำด้วยมือของตัวเอง เมื่อถูกด่าเราก็อวยพร เมื่อถูกข่มเหงก็ทนเอา</verse>
				<verse number="13">เมื่อถูกกล่าวร้ายก็พยายามวิงวอน เรากลายเป็นเหมือนเศษเดนของโลก และเหมือนราคีของทุกสิ่งจนถึงบัดนี้</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้าไม่ได้เขียนข้อความเหล่านี้เพื่อให้พวกท่านละอายใจ แต่เขียนเพื่อเตือนสติท่านผู้เป็นเหมือนลูกที่รักของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="15">เพราะว่าในพระคริสต์ถึงแม้ท่านทั้งหลายมีผู้ดูแลสักหมื่นคน แต่ท่านก็มีบิดาเพียงคนเดียว เพราะว่าในพระเยซูคริสต์ ข้าพเจ้าได้ให้กำเนิดพวกท่านโดยข่าวประเสริฐ</verse>
				<verse number="16">เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจึงขอให้ท่านทำตามอย่างข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="17">เพราะเหตุนี้ข้าพเจ้าจึงใช้ทิโมธีลูกที่รักของข้าพเจ้า ซึ่งเป็นคนซื่อสัตย์ในองค์พระผู้เป็นเจ้ามาหาพวกท่าน เพื่อช่วยให้ระลึกถึงหลักการดำเนินชีวิต ของข้าพเจ้าในพระคริสต์ ตามที่ข้าพเจ้าสอนอยู่ในคริสตจักรทุกแห่ง</verse>
				<verse number="18">บางคนทำหยิ่งผยองราวกับว่าข้าพเจ้าจะไม่มาหาพวกท่าน</verse>
				<verse number="19">แต่ถ้าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงโปรด ข้าพเจ้าจะมาหาท่านในไม่ช้านี้ และข้าพเจ้าจะหยั่งรู้ไม่ใช่ในถ้อยคำของคนที่หยิ่งผยองเหล่านั้น แต่จะหยั่งรู้ในฤทธิ์เดชของพวกเขา</verse>
				<verse number="20">เพราะว่าแผ่นดินของพระเจ้าไม่ใช่เรื่องของถ้อยคำ แต่เป็นเรื่องฤทธิ์เดช</verse>
				<verse number="21">พวกท่านต้องการสิ่งไหน? จะให้ข้าพเจ้าถือไม้เรียวมาหาท่าน หรือจะให้ข้าพเจ้ามาด้วยความรัก และด้วยใจสุภาพอ่อนโยน?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">มีเรื่องที่ได้ยินมากับหู ว่า ในพวกท่านมีการผิดประเวณี และแม้ในพวกต่างชาติก็ไม่มีการผิดประเวณีเช่นนี้ คือคนหนึ่งได้เอาภรรยาของบิดามาเป็นเมีย</verse>
				<verse number="2">และพวกท่านยังหยิ่งผยอง ท่านควรจะโศกเศร้าและให้คนที่ทำเช่นนี้ถูกขับออกไปจากพวกท่านไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="3">แม้ตัวข้าพเจ้าไม่ได้อยู่กับพวกท่าน แต่ใจของข้าพเจ้าก็อยู่และเสมือนว่าข้าพเจ้าอยู่ด้วย ข้าพเจ้าได้ตัดสินลงโทษคนที่ทำผิดเช่นนี้</verse>
				<verse number="4">ในพระนามของพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้า [ของเรา] เมื่อท่านทั้งหลายประชุมกันและใจของข้าพเจ้าร่วมอยู่ด้วย พร้อมทั้งฤทธานุภาพของพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="5">พวกท่านจงมอบคนเช่นนี้ให้ซาตานทำลายเนื้อหนัง เพื่อจิตวิญญาณของเขาจะได้รับความรอด ในวันขององค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="6">การที่พวกท่านโอ้อวดนั้นไม่ใช่สิ่งดีเลย ท่านรู้แล้วไม่ใช่หรือว่าเชื้อขนมเพียงนิดเดียว ย่อมทำให้แป้งดิบฟูขึ้นทั้งก้อน?</verse>
				<verse number="7">จงชำระเชื้อ เก่าเสีย เพื่อท่านทั้งหลายจะได้เป็นแป้งดิบก้อนใหม่ ดังเช่นที่ท่านเป็นพวกไร้เชื้อ เพราะพระคริสต์ผู้ทรงเป็นปัสกาของเรา ถูกถวายบูชาแล้ว</verse>
				<verse number="8">เพราะฉะนั้นให้เราถือปัสกานั้น ไม่ใช่ด้วยเชื้อเก่าซึ่งเป็นเชื้อของความชั่วและความเลว แต่ด้วยขนมปังที่ไม่มีเชื้อ คือความจริงใจและสัจจะ</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้าเขียนจดหมายบอกพวกท่านแล้วว่า อย่าคบพวกที่ล่วงประเวณี</verse>
				<verse number="10">แต่ไม่ใช่ห้ามคบทุกคนในโลกนี้ที่เป็นคนล่วงประเวณี คนโลภ คนฉ้อโกงหรือคนไหว้รูปเคารพ ถ้าห้ามอย่างนั้นพวกท่านก็ต้องออกไปจากโลกนี้</verse>
				<verse number="11">แต่บัดนี้ข้าพเจ้ากำลังเขียนบอกพวกท่านว่า จงอย่าคบคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่น้องแล้ว แต่ยังล่วงประเวณี โลภ ไหว้รูปเคารพ ชอบกล่าวร้าย เป็นคนขี้เมา และเป็นคนฉ้อโกง แม้จะกินด้วยก็อย่าเลย</verse>
				<verse number="12">ไม่ใช่หน้าที่ของข้าพเจ้าที่จะไปพิพากษาคนภายนอก แต่ท่านจะต้องพิพากษาคนภายในคณะไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="13">ส่วนคนภายนอกนั้นพระเจ้าจะทรงพิพากษา จงกำจัดคนชั่วออกจากพวกท่านเสียเถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">เมื่อมีใครในพวกท่านเป็นความกัน เขากล้าไปรับการพิพากษาจากคนไม่ชอบธรรม แทนที่จะรับจากธรรมิกชนหรือ?</verse>
				<verse number="2">ท่านทั้งหลายรู้แล้วไม่ใช่หรือว่าธรรมิกชนจะพิพากษาโลก? และถ้าพวกท่านจะพิพากษาโลก ท่านไม่เหมาะจะพิพากษาเรื่องเล็กน้อยหรือ?</verse>
				<verse number="3">พวกท่านรู้แล้วไม่ใช่หรือว่าเราจะพิพากษาพวกทูตสวรรค์? ถ้าเช่นนั้นก็ยิ่งควรจะพิพากษาเรื่องของชีวิตนี้</verse>
				<verse number="4">เมื่อเป็นความกันในเรื่องชีวิตนี้ พวกท่านจะตั้งคนที่คริสตจักรไม่ยอมรับให้ตัดสินหรือ?</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้ากล่าวเช่นนี้ ก็เพื่อให้ท่านละอายใจ ในพวกท่านไม่มีสักคนหนึ่งที่มีสติปัญญาสามารถวินิจฉัยเรื่องระหว่างพี่น้องหรือ?</verse>
				<verse number="6">แต่พี่น้องกับพี่น้องต้องถูกพิพากษาต่อหน้าคนที่ไม่มีความเชื่ออย่างนั้นหรือ?</verse>
				<verse number="7">อันที่จริง เมื่อไปเป็นความกันพวกท่านก็ตกจากระดับที่ควร ทำไมท่านจึงไม่ยอมทนต่อการร้ายเสียดีกว่า? ทำไมท่านจึงไม่ยอมถูกโกงเสียดีกว่า?</verse>
				<verse number="8">แต่พวกท่านกลับทำร้ายกัน และโกงกันแม้กระทั่งพี่น้อง</verse>
				<verse number="9">ท่านทั้งหลายรู้แล้วไม่ใช่หรือว่าคนไม่ชอบธรรมจะไม่มีส่วนในแผ่นดินของพระเจ้า? อย่าหลงผิดเลย พวกที่ล่วงประเวณี พวกไหว้รูปเคารพ พวกผิดผัวผิดเมีย พวกโสเภณีชาย พวกรักร่วมเพศ</verse>
				<verse number="10">พวกขโมย พวกที่โลภ พวกขี้เมา พวกชอบกล่าวร้าย พวกฉ้อโกง จะไม่มีส่วนในแผ่นดินของพระเจ้า</verse>
				<verse number="11">มีบางคนในพวกท่านเคยเป็นอย่างนี้ แต่ท่านทั้งหลายได้รับการล้างชำระแล้ว ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์แล้ว และได้รับการชำระให้ชอบธรรมแล้วโดยพระนามของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าและโดยพระวิญญาณแห่งพระเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="12">“ข้าพเจ้าทำทุกสิ่งได้” แต่ไม่ใช่ทุกสิ่งนั้นเป็นประโยชน์ “ข้าพเจ้าทำทุกสิ่งได้” แต่ข้าพเจ้าไม่ยอมอยู่ใต้อำนาจของสิ่งใดเลย</verse>
				<verse number="13">“อาหารมีไว้สำหรับท้อง และท้องก็สำหรับอาหาร” แต่พระเจ้าจะทรงให้ทั้งท้องและอาหารสูญสิ้นไป ร่างกายนั้นไม่ได้มีไว้สำหรับการล่วงประเวณี แต่มีไว้สำหรับองค์พระผู้เป็นเจ้า และองค์พระผู้เป็นเจ้ามีไว้สำหรับร่างกาย</verse>
				<verse number="14">พระเจ้าทรงทำให้องค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นขึ้นมา และพระองค์จะทรงทำให้เราเป็นขึ้นมาโดยฤทธานุภาพของพระองค์</verse>
				<verse number="15">พวกท่านรู้แล้วไม่ใช่หรือว่าร่างกายของท่านเป็นอวัยวะของพระคริสต์? เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจะเอาอวัยวะของพระคริสต์ มาทำเป็นอวัยวะของหญิงโสเภณีได้หรือ? อย่าให้เป็นอย่างนั้นเลย</verse>
				<verse number="16">ท่านทั้งหลายรู้แล้วไม่ใช่หรือว่าคนที่ผูกพันกับหญิงโสเภณีก็เป็นร่างกายเดียวกับนาง? เพราะว่ามีคำกล่าวไว้ว่า “เขาทั้งสองจะเป็นเนื้อเดียวกัน”</verse>
				<verse number="17">แต่คนที่ผูกพันกับองค์พระผู้เป็นเจ้า ก็เป็นจิตวิญญาณเดียวกับพระองค์</verse>
				<verse number="18">จงหลีกหนีจากการล่วงประเวณี บาปอย่างอื่นที่มนุษย์ทำนั้นเป็นบาปนอกกาย แต่คนที่ล่วงประเวณีนั้น ทำผิดต่อร่างกายของตนเอง</verse>
				<verse number="19">ท่านรู้แล้วไม่ใช่หรือว่า ร่างกายของพวกท่านเป็นวิหารของพระวิญญาณบริสุทธิ์ผู้สถิตในท่าน ผู้ซึ่งพวกท่านได้รับจากพระเจ้า และท่านทั้งหลายไม่ใช่เจ้าของตัวท่านเอง?</verse>
				<verse number="20">เพราะว่าพระเจ้าทรงซื้อท่านไว้แล้วด้วยราคาสูง ฉะนั้น จงถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าด้วยร่างกายของพวกท่านเถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เกี่ยวกับเรื่องที่พวกท่านเขียนมานั้น “การที่ผู้ชายไม่แตะต้องผู้หญิงเลยก็ดีแล้ว”</verse>
				<verse number="2">แต่เพราะเหตุการล่วงประเวณี ผู้ชายแต่ละคนควรมีภรรยาเป็นของตน และผู้หญิงแต่ละคนควรมีสามีเป็นของตน</verse>
				<verse number="3">สามีพึงสัมพันธ์กับภรรยาตามควร และภรรยาก็พึงสัมพันธ์กับสามีตามควรเช่นเดียวกัน</verse>
				<verse number="4">ภรรยาไม่มีอำนาจเหนือร่างกายของตน แต่สามีมีอำนาจเหนือร่างกายของภรรยา ทำนองเดียวกันสามีไม่มีอำนาจเหนือร่างกายของตน แต่ภรรยามีอำนาจเหนือร่างกายของสามี</verse>
				<verse number="5">อย่าปฏิเสธความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาเว้นแต่ได้ตกลงกันเป็นการชั่วคราว เพื่ออุทิศตัวในการอธิษฐาน แล้วจึงค่อยมามีความสัมพันธ์กันอีก เพื่อไม่ให้ซาตานล่อลวงให้ทำผิดเพราะตัวอดไม่ได้</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้ากล่าวเช่นนี้เป็นการอนุญาต ไม่ใช่สั่ง</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้าต้องการให้ทุกคนเป็นเหมือนข้าพเจ้า แต่ว่าแต่ละคนก็ได้รับของประทานของตัวเองจากพระเจ้า คนหนึ่งได้รับอย่างนี้ และอีกคนหนึ่งได้รับอย่างนั้น</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้าขอกล่าวกับพวกที่ไม่แต่งงานและพวกแม่ม่ายว่า การที่พวกเขาจะอยู่เหมือนข้าพเจ้าก็ดีแล้ว</verse>
				<verse number="9">แต่ถ้าควบคุมตัวไม่อยู่ ก็จงแต่งงานเสียเถิด เพราะว่าแต่งงานเสียก็ดีกว่ามีใจเร่าร้อนด้วยกามราคะ</verse>
				<verse number="10">ส่วนคนที่แต่งงานแล้ว ข้าพเจ้าขอสั่ง ไม่ใช่ข้าพเจ้าสั่งเอง แต่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงบัญชาว่า อย่าให้ภรรยาแยกจากสามี</verse>
				<verse number="11">แต่ถ้านางแยกจากสามีแล้ว ก็อย่าให้นางแต่งงานใหม่ หรือไม่ก็ให้นางคืนดีกับสามี และอย่าให้สามีหย่าภรรยาเลย</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้าขอกล่าวกับพวกที่เหลือ ข้าพเจ้าเองกล่าว (องค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ได้ตรัส) ว่า ถ้าพี่น้องคนไหนมีภรรยาที่ไม่เชื่อในพระคริสต์ และนางพอใจจะอยู่กับสามี ก็ไม่ให้สามีหย่านาง</verse>
				<verse number="13">ถ้าหญิงคนไหนมีสามีที่ไม่เชื่อในพระคริสต์ และสามีพอใจจะอยู่กับนาง ก็ไม่ให้นางหย่าสามีนั้น</verse>
				<verse number="14">เพราะว่าสามีที่ไม่เชื่อนั้นได้รับการทรงชำระให้บริสุทธิ์ทางภรรยา และภรรยาที่ไม่เชื่อก็ได้รับการทรงชำระให้บริสุทธิ์ทางสามี มิฉะนั้นลูกๆ ของพวกท่านก็เป็นมลทิน แต่บัดนี้เด็กเหล่านั้นบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="15">แต่ถ้าคนที่ไม่เชื่อจะแยกจากไป ก็ให้เขาแยกจากไปเถิด ในกรณีนี้ไม่จำเป็นที่พี่น้องชายหญิงต้องถูกผูกมัด เพราะว่าพระเจ้าทรงเรียกเราให้อยู่อย่างสันติ</verse>
				<verse number="16">ท่านผู้เป็นภรรยา ท่านรู้ได้อย่างไรว่าท่านจะช่วยสามีให้รอดไม่ได้? ท่านผู้เป็นสามี ท่านรู้ได้อย่างไรว่าท่านจะช่วยภรรยาให้รอดไม่ได้?</verse>
				<verse number="17">อย่างไรก็ตาม องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงกำหนดสภาพแต่ละคนมาอย่างไร และพระเจ้าทรงเรียกแต่ละคนในสภาพอย่างไร ก็ให้เขาดำเนินต่อไปอย่างนั้น ข้าพเจ้าสั่งคริสตจักรทั้งหมดให้ทำเช่นนี้</verse>
				<verse number="18">มีชายคนไหนที่พระเจ้าทรงเรียกเมื่อเขาได้เข้าสุหนัตแล้ว ก็อย่าให้เขาลบรอยนั้นเสีย หรือมีชายคนไหนที่พระเจ้าทรงเรียกเมื่อเขาไม่ได้เข้าสุหนัต ก็อย่าให้เขาเข้าสุหนัต</verse>
				<verse number="19">การเข้าสุหนัตหรือไม่นั้นไม่สำคัญอะไร แต่การถือรักษาพระบัญญัติของพระเจ้านั้นสำคัญ</verse>
				<verse number="20">ให้แต่ละคนอยู่ตามสภาพที่เป็นอยู่ ในเวลาที่พระเจ้าทรงเรียกนั้น</verse>
				<verse number="21">พระเจ้าทรงเรียกท่านเมื่อยังเป็นทาสอยู่หรือ? อย่าเป็นห่วงเลย แต่ถ้าท่านสามารถเป็นไทได้ ก็จงใช้สิทธิ์นั้น</verse>
				<verse number="22">เพราะว่าผู้ใดที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเรียก เมื่อยังเป็นทาส ผู้นั้นเป็นเสรีชนขององค์พระผู้เป็นเจ้า ในทำนองเดียวกันคนที่ได้รับการทรงเรียกเมื่อเป็นไท คนนั้นเป็นทาสของพระคริสต์</verse>
				<verse number="23">พระเจ้าทรงซื้อพวกท่านด้วยราคาสูง อย่าเป็นทาสของมนุษย์เลย</verse>
				<verse number="24">พี่น้องทั้งหลาย แต่ละคนได้รับการทรงเรียกในสภาพใด ก็ให้อยู่ในสภาพนั้นกับพระเจ้า</verse>
				<verse number="25">เรื่องบรรดาคนโสดนั้น ข้าพเจ้าไม่ได้รับพระบัญชาจากองค์พระผู้เป็นเจ้า แต่ข้าพเจ้าก็ขอออกความเห็น ในฐานะที่เป็นคนไว้ใจได้ด้วยพระเมตตาจากองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="26">เพราะเหตุความทุกข์ยากที่ใกล้จะมาถึง ข้าพเจ้าคิดว่าเป็นเรื่องดีที่ทุกคนจะอยู่อย่างที่เขาเป็นอยู่</verse>
				<verse number="27">ท่านผูกพันกับภรรยาแล้วใช่ไหม? อย่าหาทางทิ้งภรรยาเลย ท่านยังไม่มีภรรยาใช่ไหม? อย่าหาภรรยาเลย</verse>
				<verse number="28">ถ้าท่านจะแต่งงานก็ไม่ได้ทำผิด และถ้าหญิงพรหมจารีจะแต่งงานก็ไม่ได้ทำผิด แต่คนเหล่านี้จะมีความยากลำบากในชีวิต และข้าพเจ้าอยากจะกันพวกท่านไว้จากความยากลำบากนั้น</verse>
				<verse number="29">พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าหมายความว่าเวลากำหนดก็สั้นมากแล้ว ตั้งแต่นี้ไปให้พวกที่มีภรรยาดำเนินชีวิตเหมือนกับไม่มีภรรยา</verse>
				<verse number="30">พวกที่เศร้าโศก เหมือนกับไม่ได้เศร้าโศก พวกที่ชื่นชมยินดี เหมือนกับไม่ได้ชื่นชมยินดี บรรดาคนที่ซื้อ ก็เหมือนกับว่าไม่มีอะไรเลย</verse>
				<verse number="31">และพวกที่ใช้ของโลกนี้ ก็เหมือนกับว่าไม่ได้ใช้อย่างเต็มที่ เพราะระบอบของโลกนี้กำลังล่วงไป</verse>
				<verse number="32">ข้าพเจ้าต้องการให้พวกท่านพ้นจากความพะวง ชายที่ไม่แต่งงานก็ห่วงใยในสิ่งที่เป็นขององค์พระผู้เป็นเจ้า เพื่อจะให้เป็นที่พอพระทัยขององค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="33">แต่คนที่แต่งงานก็พะวงในสิ่งที่เป็นของโลกนี้ เพื่อจะให้เป็นที่พอใจของภรรยา</verse>
				<verse number="34">เป็นการสองฝักสองฝ่าย หญิงที่ไม่แต่งงาน และหญิงพรหมจารี ก็ห่วงใยในสิ่งที่เป็นขององค์พระผู้เป็นเจ้า เพื่อเธอจะได้เป็นคนบริสุทธิ์ทั้งกายและจิตวิญญาณ แต่หญิงที่แต่งงานแล้วก็พะวงในสิ่งที่เป็นของโลกนี้ เพื่อจะให้เป็นที่พอใจของสามี</verse>
				<verse number="35">ข้าพเจ้าพูดอย่างนี้ ก็เพื่อประโยชน์ของท่านทั้งหลาย ไม่ใช่จะเอาบ่วงคล้องท่าน แต่เพื่อชีวิตที่เหมาะสม และเพื่อให้การอุทิศตัวต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ถูกจำกัด</verse>
				<verse number="36">แต่ถ้าชายใดคิดว่าไม่อาจจะปฏิบัติอย่างสมควรต่อคู่หมั้น ของเขา มีความรักร้อนแรง และต้องทำอย่างใดอย่างหนึ่งก็ให้เขาทำตามความต้องการ คือให้เขาแต่งงานเสียเพราะไม่เป็นความผิด</verse>
				<verse number="37">แต่ถ้าชายใดตั้งใจแน่วแน่ และเห็นว่าไม่มีความจำเป็น และเขามีอำนาจเหนือความอยากของตนเอง และตัดสินใจว่าจะให้หญิงนั้นเป็นคู่หมั้นของเขาต่อไป เขาก็ทำดีแล้ว</verse>
				<verse number="38">เพราะฉะนั้นใครที่แต่งงานกับคู่หมั้นของตนก็ทำดีอยู่ แต่ผู้ที่ไม่แต่งงานก็ทำดีกว่า</verse>
				<verse number="39">ตราบใดที่สามียังมีชีวิตอยู่ ภรรยาต้องผูกพันกับเขา ถ้าสามีตายไป นางก็เป็นอิสระที่จะแต่งงานกับชายใดก็ได้ตามความต้องการ แต่ต้องเป็นผู้ที่เชื่อในองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="40">แต่ตามความเห็นของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเห็นว่าถ้านางอยู่คนเดียวจะเป็นสุขกว่า และข้าพเจ้าคิดว่าข้าพเจ้าเองก็มีพระวิญญาณของพระเจ้าด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">เรื่องของอาหารที่บูชารูปเคารพนั้น เราทั้งหลายทราบแล้วว่า “ทุกคนต่างก็มีความรู้” ความรู้นั้นทำให้ลำพอง แต่ความรักเสริมสร้างขึ้น</verse>
				<verse number="2">ถ้าใครถือว่าตัวรู้สิ่งใดแล้ว คนนั้นยังไม่รู้ตามที่ตนควรจะรู้</verse>
				<verse number="3">แต่ถ้าใครรักพระเจ้า พระเจ้าก็ทรงรู้จักผู้นั้น</verse>
				<verse number="4">เพราะฉะนั้น การกินอาหารที่บูชารูปเคารพนั้น เรารู้อยู่แล้วว่า “รูปเคารพในโลกนี้เป็นสิ่งไร้สาระ” และ “มีพระเจ้าแท้จริงเพียงองค์เดียว”</verse>
				<verse number="5">และแม้จะมีหลายสิ่งที่เขาเรียกกันว่าเจ้าในสวรรค์และบนแผ่นดินโลก ราวกับว่ามีพระเจ้าและองค์พระผู้เป็นเจ้ามากมาย</verse>
				<verse number="6">แต่ว่าสำหรับเรานั้นมีพระเจ้าองค์เดียวคือพระบิดา ทุกสิ่งเกิดมาจากพระองค์และเราอยู่เพื่อพระองค์ และมีพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าเพียงองค์เดียว ทุกสิ่งเกิดมาโดยพระองค์และเราก็เป็นมาโดยพระองค์</verse>
				<verse number="7">แต่ไม่ใช่ว่าทุกคนมีความรู้อย่างนี้ เพราะมีบางคนที่เคยนับถือรูปเคารพมาก่อน เมื่อกินอาหารนั้นก็ถือว่าเป็นของบูชาแก่รูปเคารพจริงๆ และมโนธรรมของพวกเขายังอ่อนแออยู่ จึงเป็นมลทิน</verse>
				<verse number="8">อาหารไม่ได้ทำให้เราใกล้ชิดพระเจ้า ถ้าเราไม่กิน เราก็ไม่ด้อยลง ถ้ากิน เราก็ไม่ได้ดีขึ้น</verse>
				<verse number="9">แต่จงระวังอย่าให้สิทธิของพวกท่าน ทำให้พวกที่มีความเชื่ออ่อนแอสะดุด</verse>
				<verse number="10">เพราะว่าถ้าใครเห็นท่านที่มีความรู้ นั่งรับประทานอาหารในโบสถ์ของรูปเคารพ มโนธรรมที่อ่อนแอของคนนั้นก็จะเหิมขึ้นและกินของที่บูชาแก่รูปเคารพไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="11">ความรู้ของท่านจะทำให้พี่น้องที่มีความเชื่ออ่อนแอ ซึ่งพระคริสต์ทรงยอมวายพระชนม์เพื่อเขาต้องพินาศไป</verse>
				<verse number="12">และเมื่อพวกท่านทำผิดต่อพี่น้องเช่นนี้ และทำร้ายมโนธรรมที่อ่อนแอของพวกเขา ท่านก็ทำผิดต่อพระคริสต์ด้วย</verse>
				<verse number="13">เพราะฉะนั้นถ้าอาหารเป็นเหตุที่ทำให้พี่น้องของข้าพเจ้าสะดุด ข้าพเจ้าจะไม่กินเนื้อสัตว์อีกต่อไป เพื่อว่าจะไม่ทำให้พี่น้องต้องสะดุด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ข้าพเจ้ามีเสรีภาพไม่ใช่หรือ? ข้าพเจ้าเป็นอัครทูตไม่ใช่หรือ? ข้าพเจ้าเห็นพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราแล้วไม่ใช่หรือ? ท่านทั้งหลายเป็นผลงานของข้าพเจ้าในองค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="2">ถ้าข้าพเจ้าไม่ได้เป็นอัครทูตในสายตาของคนอื่น ก็ต้องเป็นอัครทูตในสายตาของท่านทั้งหลาย เพราะพวกท่านคือตราแห่งอัครทูตของข้าพเจ้าในองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="3">ถ้าใครไต่สวนข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็จะขอกล่าวแก้ว่า</verse>
				<verse number="4">เรามีสิทธิ์กินและดื่มไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="5">เรามีสิทธิ์พาพี่น้องซึ่งเป็นภรรยาไปด้วยเหมือนอย่างบรรดาอัครทูตอื่นๆ น้องๆ ขององค์พระผู้เป็นเจ้า และเคฟาสไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="6">เฉพาะข้าพเจ้าและบารนาบัสเท่านั้นที่ไม่มีสิทธิ์เลิกทำงานหาเลี้ยงชีพหรือ?</verse>
				<verse number="7">ใครบ้างที่เป็นทหารด้วยค่าจ้างของตัวเอง? ใครบ้างที่ทำสวนองุ่นและไม่กินผลองุ่นในสวนนั้น? ใครบ้างที่เลี้ยงฝูงแกะและไม่กินน้ำนมของฝูงแกะนั้น?</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้ากล่าวอย่างนี้ตามวิสัยของมนุษย์หรือ? ธรรมบัญญัติก็กล่าวอย่างนี้ด้วยไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="9">เพราะว่าในธรรมบัญญัติของโมเสสมีเขียนไว้ว่า “อย่าเอาตะกร้อครอบปากวัวเมื่อมันกำลังนวดข้าวอยู่” พระเจ้าทรงเป็นห่วงวัวหรือ?</verse>
				<verse number="10">พระองค์ตรัสเพื่อเราโดยเฉพาะไม่ใช่หรือ? ข้อความนั้นเขียนไว้เพื่อเรา แสดงว่าคนที่ไถนาสมควรจะไถด้วยความหวัง และคนที่นวดข้าวก็สมควรจะนวดด้วยความหวังว่าจะได้รับประโยชน์</verse>
				<verse number="11">ถ้าเราหว่านปัจจัยฝ่ายจิตวิญญาณให้แก่พวกท่าน แล้วจะมากไปหรือที่เราจะเกี่ยวปัจจัยฝ่ายกาย จากท่าน</verse>
				<verse number="12">ถ้าคนอื่นมีสิทธิ์ได้รับประโยชน์จากท่านทั้งหลาย เราก็มีสิทธิ์ยิ่งกว่านั้นอีกไม่ใช่หรือ? แต่ถึงกระนั้น เราก็ไม่ได้ใช้สิทธิ์นี้เลย แต่เรายอมทนทุกอย่างเพื่อเราจะไม่วางสิ่งกีดขวางใดๆ ต่อข่าวประเสริฐของพระคริสต์</verse>
				<verse number="13">ท่านรู้แล้วไม่ใช่หรือว่าพวกที่ทำงานต่างๆ ของพระวิหารก็กินอาหารของพระวิหาร และพวกรับใช้ที่แท่นบูชาก็รับส่วนแบ่งจากเครื่องบูชานั้น</verse>
				<verse number="14">ทำนองเดียวกัน องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงสั่งไว้ว่า คนที่ประกาศข่าวประเสริฐควรได้รับการเลี้ยงชีพด้วยข่าวประเสริฐ</verse>
				<verse number="15">แต่ข้าพเจ้าไม่ได้ใช้สิทธิ์เหล่านี้เลย และข้าพเจ้าไม่ได้เขียนเช่นนี้เพื่อให้เขาทำอย่างนั้นกับข้าพเจ้า เพราะว่าข้าพเจ้ายอมตายดีกว่าที่จะให้ใครทำลายเหตุแห่งการอวดของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="16">เพราะว่าถ้าข้าพเจ้าประกาศข่าวประเสริฐ ข้าพเจ้าก็ไม่มีเหตุที่จะอวดได้ เพราะว่าข้าพเจ้าจำต้องทำ และถ้าไม่ประกาศ วิบัติจะเกิดกับข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="17">เพราะถ้าข้าพเจ้าประกาศด้วยความสมัครใจ ก็จะได้บำเหน็จ แต่ถ้าไม่สมัครใจ ภารกิจนี้ก็ทรงมอบให้แล้ว</verse>
				<verse number="18">แล้วบำเหน็จของข้าพเจ้าคืออะไร? ก็คือว่าในการประกาศข่าวประเสริฐนั้น ข้าพเจ้าประกาศโดยไม่คิดค่าจ้าง เพื่อจะไม่ต้องใช้สิทธิ์ในข่าวประเสริฐเต็มที่</verse>
				<verse number="19">แม้ว่าข้าพเจ้าเป็นไทโดยไม่ได้อยู่ใต้ใคร ข้าพเจ้าก็ยังยอมเป็นทาสของทุกคน เพื่อจะได้คนมามากยิ่งขึ้น</verse>
				<verse number="20">ต่อพวกยิวข้าพเจ้าก็เป็นเหมือนยิว เพื่อจะได้พวกยิวมา ต่อพวกที่อยู่ใต้ธรรมบัญญัติ ข้าพเจ้าก็เป็นเหมือนคนอยู่ใต้ธรรมบัญญัติ (แต่ตัวข้าพเจ้าไม่ได้อยู่ใต้ธรรมบัญญัติ) เพื่อจะได้พวกที่อยู่ใต้ธรรมบัญญัตินั้นมา</verse>
				<verse number="21">ต่อพวกที่อยู่นอกธรรมบัญญัติข้าพเจ้าก็เป็นเหมือนคนนอกธรรมบัญญัติ (ข้าพเจ้าไม่ได้อยู่นอกพระบัญญัติของพระเจ้า แต่อยู่ใต้พระบัญญัติแห่งพระคริสต์) เพื่อจะได้พวกที่อยู่นอกธรรมบัญญัตินั้นมา</verse>
				<verse number="22">ต่อพวกคนอ่อนแอข้าพเจ้าก็เป็นคนอ่อนแอเพื่อจะได้พวกคนอ่อนแอมา ข้าพเจ้ายอมเป็นคนทุกแบบต่อทุกคน เพื่อช่วยบางคนให้รอดโดยทุกวิถีทาง</verse>
				<verse number="23">ข้าพเจ้าทำทุกอย่าง เพราะเห็นแก่ข่าวประเสริฐเพื่อข้าพเจ้าจะได้มีส่วนในข่าวประเสริฐนั้น</verse>
				<verse number="24">ท่านทั้งหลายรู้แล้วไม่ใช่หรือว่าพวกที่วิ่งแข่งนั้นก็วิ่งด้วยกันทุกคน แต่คนที่ได้รางวัลนั้นมีเพียงคนเดียว? จงวิ่งเหมือนผู้ที่จะชิงรางวัลให้ได้</verse>
				<verse number="25">ส่วนนักกีฬาทุกคนก็ควบคุมตัวเองในทุกด้าน พวกเขาทำเพื่อจะได้มงกุฎใบไม้ที่ร่วงโรยได้ แต่มงกุฎของเราจะไม่ร่วงโรยเลย</verse>
				<verse number="26">ดังนั้นข้าพเจ้าไม่ได้วิ่งแข่งโดยไม่มีเป้าหมาย ข้าพเจ้าไม่ได้ต่อสู้เหมือนอย่างนักมวยที่ชกลม</verse>
				<verse number="27">แต่ข้าพเจ้าทุบตีร่างกายและควบคุมมันไว้ เพราะเกรงว่าเมื่อข้าพเจ้าประกาศข่าวประเสริฐแก่คนอื่นแล้ว ตัวเองกลับเป็นคนที่ใช้การไม่ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">พี่น้องทั้งหลาย เพราะว่าข้าพเจ้าต้องการให้ท่านทั้งหลายเข้าใจว่า บรรพบุรุษของเราทั้งหมดได้อยู่ใต้เมฆ และได้ผ่านทะเล ไปทุกคน</verse>
				<verse number="2">ได้รับบัพติศมาในเมฆและในทะเลเข้าสนิทกับโมเสสทุกคน</verse>
				<verse number="3">ได้รับประทานอาหารฝ่ายจิตวิญญาณเดียวกันทุกคน</verse>
				<verse number="4">และได้ดื่มน้ำฝ่ายจิตวิญญาณเดียวกันทุกคน เพราะว่าพวกเขาได้ดื่มจากพระศิลาฝ่ายจิตวิญญาณที่ติดตามเขาไป พระศิลานั้นคือพระคริสต์</verse>
				<verse number="5">แต่ถึงกระนั้นก็ดีมีคนส่วนมากในพวกนั้นที่พระเจ้าไม่พอพระทัย เราทราบได้จากที่เขาล้มตายกันเกลื่อนกลาดในถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="6">เหตุการณ์เหล่านี้เป็นเครื่องเตือนใจเราไม่ให้ปรารถนาสิ่งชั่วเหมือนเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="7">พวกท่านอย่านับถือรูปเคารพเหมือนบางคนในพวกเขาได้ทำ ดังที่มีเขียนไว้ว่า “ประชาชนก็นั่งลงกินและดื่ม แล้วก็ลุกขึ้นเล่นสนุกสนาน”</verse>
				<verse number="8">อย่าให้เราล่วงประเวณีเหมือนบางคนในพวกเขาได้ทำ แล้วก็ล้มลงตายในวันเดียวสองหมื่นสามพันคน</verse>
				<verse number="9">อย่าให้เราลองดีพระคริสต์ เหมือนบางคนในพวกเขาได้ทำ แล้วต้องพินาศด้วยงูร้าย</verse>
				<verse number="10">อย่าให้เราบ่นเหมือนบางคนในพวกเขาได้ทำ แล้วต้องพินาศด้วยองค์เพชฌฆาต</verse>
				<verse number="11">เหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นกับพวกเขาเพื่อเป็นตัวอย่าง และได้เขียนไว้เพื่อเตือนสติเราผู้ซึ่งมาถึงวาระสุดท้ายของยุคนี้แล้ว</verse>
				<verse number="12">เพราะเหตุนี้คนที่คิดว่าตัวเองมั่นคงดีแล้ว ก็จงระวังไม่ให้ล้มลง</verse>
				<verse number="13">ไม่มีการทดลองใดๆ เกิดขึ้นกับท่านทั้งหลาย นอกเหนือการทดลองซึ่งเคยเกิดกับมนุษย์ พระเจ้าทรงซื่อสัตย์ พระองค์จะไม่ทรงให้พวกท่านต้องถูกทดลองเกินกว่าที่ท่านจะทนได้ และเมื่อถูกทดลอง พระองค์จะทรงให้มีทางออกด้วย เพื่อพวกท่านจะมีกำลังทนได้</verse>
				<verse number="14">เพราะฉะนั้น พวกที่รักของข้าพเจ้า จงหลีกหนีการนับถือรูปเคารพ</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้าพูดกับท่านอย่างพูดกับคนมีปัญญา พวกท่านจงพิจารณาถ้อยคำที่ข้าพเจ้าพูดนั้นเถิด</verse>
				<verse number="16">ถ้วยแห่งพร ซึ่งเราได้ขอพรนั้นทำให้เรามีส่วนร่วมในพระโลหิตของพระคริสต์ไม่ใช่หรือ? ขนมปังซึ่งเราหักนั้นทำให้เรามีส่วนร่วมในพระกายของพระคริสต์ไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="17">แม้เราเป็นบุคคลหลายคน แต่เนื่องจากมีขนมก้อนเดียว เราจึงเป็นร่างกายเดียว เพราะว่าเราทุกคนรับประทานขนมก้อนเดียวกัน</verse>
				<verse number="18">จงพิจารณาดูการปฏิบัติของพวกอิสราเอล คนที่รับประทานของบูชานั้นก็มีส่วนร่วมในแท่นบูชานั้นไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="19">ถ้าเช่นนั้นข้าพเจ้าหมายความว่าอย่างไร เครื่องบูชาที่ถวายแก่รูปเคารพนั้น เป็นของศักดิ์สิทธิ์หรือ? รูปเคารพนั้นศักดิ์สิทธิ์หรือ?</verse>
				<verse number="20">ไม่ใช่ ข้าพเจ้าหมายความว่าเครื่องบูชาที่พวกเขาถวายนั้น เขาถวายบูชาแก่พวกผี ไม่ใช่ถวายแด่พระเจ้า ข้าพเจ้าไม่ต้องการให้พวกท่านมีส่วนร่วมกับพวกผี</verse>
				<verse number="21">ท่านจะดื่มจากถ้วยขององค์พระผู้เป็นเจ้าและจากถ้วยของพวกผีด้วยไม่ได้ จะรับประทานที่โต๊ะขององค์พระผู้เป็นเจ้า และที่โต๊ะของพวกผีด้วยก็ไม่ได้</verse>
				<verse number="22">เราจะยั่วยุให้องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงอิจฉาหรือ? เรามีกำลังมากกว่าพระองค์หรือ?</verse>
				<verse number="23">เราทำทุกสิ่งได้ แต่ไม่ใช่ทุกสิ่งนั้นจะเป็นประโยชน์ เราทำทุกสิ่งได้ แต่ไม่ใช่ทุกสิ่งนั้นทำให้เจริญขึ้น</verse>
				<verse number="24">อย่าให้ใครเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัว แต่จงเห็นแก่ประโยชน์ของคนอื่นๆ</verse>
				<verse number="25">ทุกสิ่งที่ขายตามตลาดเนื้อนั้นรับประทานได้ ไม่ต้องถามอะไรเนื่องจากมโนธรรม</verse>
				<verse number="26">เพราะ “แผ่นดินโลกกับสรรพสิ่งในโลกนั้นเป็นขององค์พระผู้เป็นเจ้า”</verse>
				<verse number="27">ถ้าคนที่ไม่เชื่อเชิญพวกท่านไปในงานเลี้ยง และท่านต้องการจะไป ทุกสิ่งที่เขาตั้งให้รับประทาน ก็รับประทานได้ โดยไม่ต้องถามอะไรเนื่องจากมโนธรรม</verse>
				<verse number="28">แต่ถ้ามีใครมาบอกพวกท่านว่า “ของนี้เขาถวายแก่รูปเคารพแล้ว” ท่านก็อย่ารับประทานเพื่อเห็นแก่คนที่บอกนั้น และเพื่อเห็นแก่มโนธรรมด้วย</verse>
				<verse number="29">(ข้าพเจ้าไม่ได้หมายถึงมโนธรรมของพวกท่าน แต่หมายถึงมโนธรรมของคนที่บอกนั้น) ทำไมเสรีภาพของข้าพเจ้าต้องถูกตัดสินด้วยมโนธรรมของคนอื่น?</verse>
				<verse number="30">ถ้าข้าพเจ้ารับประทานด้วยขอบพระคุณ ทำไมข้าพเจ้าต้องถูกว่าร้ายเพราะสิ่งที่ได้ขอบพระคุณแล้ว?</verse>
				<verse number="31">เพราะฉะนั้นเมื่อพวกท่านจะรับประทาน จะดื่ม หรือจะทำอะไรก็ตาม จงทำเพื่อถวายพระเกียรติแด่พระเจ้า</verse>
				<verse number="32">อย่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้พวกยิว หรือพวกกรีก หรือคริสตจักรของพระเจ้าหลงผิดไป</verse>
				<verse number="33">และให้เป็นเหมือนข้าพเจ้าเองที่พยายามทำทุกสิ่งเพื่อให้พอใจทุกคน ไม่ได้เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัว แต่เห็นแก่ประโยชน์ของคนมากมาย เพื่อให้เขาทั้งหลายได้รับความรอด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ท่านทั้งหลายจงทำตามแบบอย่างของข้าพเจ้า เหมือนกับที่ข้าพเจ้าทำตามแบบอย่างของพระคริสต์</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้าขอชมท่านทั้งหลายเพราะท่านระลึกถึงข้าพเจ้าในทุกเรื่อง และรักษาคำสอนสืบทอดต่างๆ ตามที่ข้าพเจ้ามอบไว้กับท่าน</verse>
				<verse number="3">แต่ข้าพเจ้าต้องการให้พวกท่านเข้าใจว่า พระคริสต์ทรงเป็นศีรษะของชาย ทุกคน และชายเป็นศีรษะของหญิง และพระเจ้าเป็นพระเศียร ของพระคริสต์</verse>
				<verse number="4">ผู้ชายทุกคนที่อธิษฐานหรือเผยพระวจนะโดยมีผ้าบนศีรษะ ก็ทำความอับอายแก่ศีรษะของเขา</verse>
				<verse number="5">แต่ผู้หญิงทุกคนที่อธิษฐานหรือเผยพระวจนะโดยไม่คลุมศีรษะ ก็ทำความอับอายแก่ศีรษะของเธอ เพราะเหมือนกับว่าเธอได้โกนผมเสียแล้ว</verse>
				<verse number="6">เพราะว่าถ้าผู้หญิงไม่คลุมศีรษะ ก็ควรจะตัดผมเสีย แต่ถ้าการตัดผมหรือโกนผมเป็นเรื่องน่าอับอายของผู้หญิง จงคลุมศีรษะเสีย</verse>
				<verse number="7">ผู้ชายไม่สมควรคลุมศีรษะเพราะว่าผู้ชายเป็นพระฉายาและพระรัศมีของพระเจ้า ส่วนผู้หญิงนั้นเป็นรัศมีของผู้ชาย</verse>
				<verse number="8">(เพราะว่าผู้ชายไม่ได้มาจากผู้หญิง แต่ผู้หญิงมาจากผู้ชาย</verse>
				<verse number="9">และไม่ได้ทรงสร้างผู้ชายเนื่องเพราะผู้หญิง แต่ทรงสร้างผู้หญิงเนื่องเพราะผู้ชาย)</verse>
				<verse number="10">เพราะเหตุนี้เอง ผู้หญิงจึงสมควรจะมีสัญลักษณ์แห่ง สิทธิอำนาจนี้อยู่บนศีรษะ เพราะเห็นแก่พวกทูตสวรรค์</verse>
				<verse number="11">(แต่อย่างไรก็ดี ในองค์พระผู้เป็นเจ้า ผู้ชายก็ขาดผู้หญิงไม่ได้ และผู้หญิงก็ขาดผู้ชายไม่ได้</verse>
				<verse number="12">เพราะว่าเช่นเดียวกับที่ผู้หญิงมาจากผู้ชาย ผู้ชายก็มาโดยผู้หญิงเช่นกัน แต่ทุกสิ่งก็มาจากพระเจ้า)</verse>
				<verse number="13">ท่านทั้งหลายจงตัดสินเองว่า การที่ผู้หญิงไม่คลุมศีรษะเมื่ออธิษฐานต่อพระเจ้านั้นสมควรหรือ?</verse>
				<verse number="14">ธรรมชาติเองก็สอนท่านว่า ถ้าผู้ชายไว้ผมยาวก็เป็นเรื่องน่าอายของเขาไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="15">แต่ถ้าผู้หญิงไว้ผมยาวก็เป็นศักดิ์ศรีของเธอ เพราะว่าผมเป็นสิ่งที่ประทานให้แก่เธอเพื่อคลุมศีรษะ</verse>
				<verse number="16">แต่ถ้าใครคิดจะโต้แย้ง เราและคริสตจักรต่างๆ ของพระเจ้าก็ไม่รับธรรมเนียมดังกล่าวนี้</verse>
				<verse number="17">ในการกำชับต่อไปนี้ ข้าพเจ้าชมพวกท่านไม่ได้ คือว่าการชุมนุมกันของท่านมักจะได้ผลเสียมากกว่าผลดี</verse>
				<verse number="18">ประการแรก ข้าพเจ้าได้ยินว่า เมื่อมาชุมนุมกันในคริสตจักร พวกท่านมีการแตกแยกกัน และข้าพเจ้าเชื่อว่าคงมีส่วนที่เป็นจริง</verse>
				<verse number="19">เพราะจะต้องมีการขัดแย้งกันในพวกท่าน เพื่อฝ่ายถูกในพวกท่านจะปรากฏ</verse>
				<verse number="20">เมื่อท่านทั้งหลายมาชุมนุมพร้อมกันนั้น จึงไม่ใช่การกินในงานเลี้ยงขององค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="21">เพราะว่าในการกินอาหารนั้น แต่ละคนต่างกินอาหารของตนก่อน บ้างก็ยังหิวอยู่ และบ้างก็เมา</verse>
				<verse number="22">อะไรกันนี่ พวกท่านไม่มีบ้านที่จะกินและดื่มหรือ? หรือว่าท่านดูหมิ่นคริสตจักรของพระเจ้า และสร้างความอับอายให้กับคนที่ขัดสน จะให้ข้าพเจ้าพูดอย่างไร? จะให้ชมพวกท่านหรือ? ข้าพเจ้าไม่ขอชมท่านในเรื่องนี้เลย</verse>
				<verse number="23">เพราะว่าเรื่องซึ่งข้าพเจ้ามอบไว้กับพวกท่านนั้น ข้าพเจ้าได้รับจากองค์พระผู้เป็นเจ้า คือในคืนที่เขาทรยศพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ทรงหยิบขนมปัง</verse>
				<verse number="24">เมื่อขอบพระคุณแล้วจึงทรงหัก และตรัสว่า “นี่เป็นกายของเรา ซึ่งให้แก่ท่านทั้งหลาย จงทำอย่างนี้เพื่อระลึกถึงเรา”</verse>
				<verse number="25">หลังจากรับประทานอาหารแล้ว พระองค์ทรงหยิบถ้วยด้วยอากัปกิริยาเดียวกัน ตรัสว่า “ถ้วยนี้คือพันธสัญญาใหม่ โดยโลหิตของเรา จงทำอย่างนี้ คือเมื่อใดที่พวกท่านดื่มจากถ้วยนี้ จงดื่มเพื่อระลึกถึงเรา”</verse>
				<verse number="26">เพราะว่าเมื่อใดที่พวกท่านกินขนมปังและดื่มจากถ้วยนี้ ท่านก็ประกาศการวายพระชนม์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า จนกว่าพระองค์จะเสด็จมา</verse>
				<verse number="27">ฉะนั้นถ้าใครกินขนมปัง หรือดื่มจากถ้วยขององค์พระผู้เป็นเจ้าอย่างไม่เหมาะสม เขาก็ทำผิดต่อพระกายและพระโลหิตขององค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="28">ทุกคนจงสำรวจตัวเอง แล้วจึงกินขนมปังและดื่มจากถ้วยนี้</verse>
				<verse number="29">เพราะว่าคนที่กินและดื่มโดยไม่ได้ตระหนักถึงพระกายขององค์พระผู้เป็นเจ้า ก็กินและดื่มเป็นเหตุให้ตนเองถูกลงโทษ</verse>
				<verse number="30">เพราะเหตุนี้พวกท่านหลายคนจึงอ่อนแอและเจ็บป่วย และบ้างก็ล่วงหลับไป</verse>
				<verse number="31">แต่ถ้าเราวินิจฉัยตัวเอง เราคงไม่ต้องถูกพิพากษา</verse>
				<verse number="32">เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพิพากษาเรานั้น พระองค์ทรงตีสอนเรา เพื่อไม่ให้เราถูกพิพากษาด้วยกันกับโลก</verse>
				<verse number="33">ฉะนั้นพี่น้องของข้าพเจ้า เมื่อท่านทั้งหลายมาชุมนุมกันเพื่อรับประทานอาหารนั้น จงรอกันและกัน</verse>
				<verse number="34">ถ้ามีใครหิว ก็ให้กินที่บ้านก่อน เพื่อว่าเมื่อมาชุมนุมกัน พวกท่านจะไม่ถูกลงโทษ ส่วนเรื่องอื่นๆ นั้น ข้าพเจ้าจะสั่งสอนเมื่อข้าพเจ้ามา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าอยากให้ท่านเข้าใจเกี่ยวกับของประทานจากพระวิญญาณ</verse>
				<verse number="2">พวกท่านรู้แล้วว่าแต่ก่อนที่ยังเป็นคนต่างศาสนาอยู่นั้น พวกท่านถูกชักจูงและนำให้หลงไปนับถือรูปเคารพซึ่งพูดไม่ได้ ไม่ว่าจะด้วยทางใด</verse>
				<verse number="3">เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าขอบอกให้ทราบว่า ไม่มีใครที่พูดโดยพระวิญญาณของพระเจ้าจะพูดว่า “ให้เยซูเป็นที่สาปแช่ง” และไม่มีใครสามารถพูดว่า “พระเยซูเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า” นอกจากจะพูดโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="4">ของประทานนั้นมีต่างๆ กัน แต่มีพระวิญญาณองค์เดียวกัน</verse>
				<verse number="5">การปรนนิบัติมีต่างๆ กัน แต่มีองค์พระผู้เป็นเจ้าองค์เดียวกัน</verse>
				<verse number="6">กิจกรรมมีต่างๆ กัน แต่มีพระเจ้าองค์เดียวกันเป็นต้นเหตุแห่งกิจกรรมทั้งหมดในทุกคน</verse>
				<verse number="7">การสำแดงของพระวิญญาณนั้น พระองค์ประทานแก่แต่ละคนเพื่อประโยชน์ร่วมกัน</verse>
				<verse number="8">พระเจ้าประทานโดยทางพระวิญญาณ ให้คนหนึ่งมีถ้อยคำของปัญญา และให้อีกคนหนึ่งมีถ้อยคำของความรู้ โดยพระวิญญาณองค์เดียวกัน</verse>
				<verse number="9">และให้อีกคนหนึ่งมีความเชื่อ โดยพระวิญญาณองค์เดียวกัน ให้อีกคนหนึ่งมีของประทานในการรักษาโรค โดยพระวิญญาณองค์เดียวกัน</verse>
				<verse number="10">ให้อีกคนหนึ่งทำการด้วยฤทธานุภาพ ให้อีกคนหนึ่งเผยพระวจนะ ให้อีกคนหนึ่งรู้จักสังเกตวิญญาณต่างๆ ให้อีกคนหนึ่งพูดภาษาแปลกๆ และให้อีกคนหนึ่งแปลภาษานั้นๆ ได้</verse>
				<verse number="11">พระวิญญาณองค์เดียวกันทรงทำและจัดสรรสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดแก่แต่ละคนตามชอบพระทัยพระองค์</verse>
				<verse number="12">เพราะว่า เหมือนกับร่างกายเดียวที่มีหลายๆ อวัยวะ และอวัยวะทั้งหมดของร่างกายนั้นแม้จะมีหลายส่วนก็ยังเป็นร่างกายเดียว พระคริสต์ก็ทรงเป็นเช่นนั้น</verse>
				<verse number="13">เพราะว่าไม่ว่าจะเป็นยิวหรือกรีก ทาสหรือเสรีชน เราได้รับบัพติศมาใน พระวิญญาณองค์เดียวเข้าเป็นกายเดียวกัน และพระวิญญาณองค์เดียวกันเป็นเหมือนน้ำที่ประทานให้เราทุกคนได้ดื่ม</verse>
				<verse number="14">เพราะว่าร่างกายไม่ได้ประกอบด้วยอวัยวะเดียว แต่ด้วยหลายอวัยวะ</verse>
				<verse number="15">ถ้าเท้าจะพูดว่า “เพราะฉันไม่ได้เป็นมือ ฉันจึงไม่เป็นอวัยวะของร่างกาย” เท้าก็ไม่เป็นอวัยวะของร่างกายเพราะเหตุนี้ย่อมไม่ได้</verse>
				<verse number="16">ถ้าหูจะพูดว่า “เพราะฉันไม่ได้เป็นตา ฉันจึงไม่เป็นอวัยวะของร่างกาย” หูก็ไม่เป็นอวัยวะของร่างกายเพราะเหตุนี้ย่อมไม่ได้</verse>
				<verse number="17">ถ้าร่างกายทั้งหมดเป็นตา การได้ยินจะอยู่ที่ไหน? ถ้าร่างกายทั้งหมดเป็นหู การดมกลิ่นจะอยู่ที่ไหน?</verse>
				<verse number="18">แต่พระเจ้าทรงตั้งอวัยวะแต่ละอวัยวะไว้ในร่างกายตามชอบพระทัยของพระองค์</verse>
				<verse number="19">ถ้าอวัยวะทั้งหมดเป็นอวัยวะเดียว ร่างกายจะมีที่ไหน?</verse>
				<verse number="20">ความจริงมีอวัยวะหลายอย่าง แต่ก็ยังเป็นร่างกายเดียวกัน</verse>
				<verse number="21">และตาก็ไม่สามารถพูดกับมือว่า “ฉันไม่ต้องการเธอ” หรือศีรษะจะพูดกับเท้าว่า “ฉันไม่ต้องการเธอ”</verse>
				<verse number="22">แต่หลายๆ อวัยวะของร่างกายที่เราคิดว่าอ่อนแอกว่า ก็ยังเป็นสิ่งจำเป็น</verse>
				<verse number="23">อวัยวะของร่างกายที่เราคิดว่าไร้เกียรติ เราก็ยังทำให้มีเกียรติยิ่งขึ้น และอวัยวะที่ควรปกปิด เราก็ทำด้วยความสุภาพเป็นพิเศษ</verse>
				<verse number="24">เพราะว่าอวัยวะที่น่าดูแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องตกแต่งอีก แต่พระเจ้าทรงจัดวางร่างกาย โดยการประทานเกียรติมากยิ่งขึ้นแก่อวัยวะที่ต่ำต้อย</verse>
				<verse number="25">เพื่อไม่ให้มีการแตกแยกกันในร่างกาย แต่ให้อวัยวะต่างๆ มีความห่วงใยแบบเดียวกันต่อกันและกัน</verse>
				<verse number="26">ถ้าอวัยวะหนึ่งทุกข์ อวัยวะทั้งหมดก็ร่วมทุกข์ด้วย ถ้าอวัยวะหนึ่งได้รับเกียรติ อวัยวะทั้งหมดก็ร่วมชื่นชมยินดีด้วย</verse>
				<verse number="27">ส่วนท่านทั้งหลายเป็นกายของพระคริสต์ และแต่ละอวัยวะก็เป็นส่วนหนึ่งของกายนั้น</verse>
				<verse number="28">พระเจ้าทรงตั้งบางคนไว้ในคริสตจักร คือหนึ่ง บรรดาอัครทูต สอง บรรดาผู้เผยพระวจนะ สาม บรรดาอาจารย์ ต่อจากนั้น ผู้ทำการด้วยฤทธานุภาพ ต่อจากนั้น ของประทานในการรักษาโรค พวกที่ให้ความช่วยเหลือ พวกผู้นำและพวกที่รู้ภาษาแปลกๆ</verse>
				<verse number="29">ทุกคนเป็นอัครทูตหรือ? ทุกคนเป็นผู้เผยพระวจนะหรือ? ทุกคนเป็นอาจารย์หรือ? ทุกคนทำการด้วยฤทธานุภาพหรือ?</verse>
				<verse number="30">ทุกคนมีของประทานในการรักษาโรคหรือ? ทุกคนพูดภาษาแปลกๆ หรือ? ทุกคนแปลได้หรือ?</verse>
				<verse number="31">แต่ท่านทั้งหลายจงขวนขวายของประทานต่างๆ ที่ยิ่งใหญ่กว่า และข้าพเจ้าจะชี้ให้เห็นถึงทางที่ดีที่สุดแก่ท่านทั้งหลาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">แม้ข้าพเจ้าจะพูดภาษาแปลกๆ ที่เป็นภาษามนุษย์หรือทูตสวรรค์ได้ แต่ไม่มีความรัก ข้าพเจ้าเป็นเหมือนฆ้องหรือฉาบที่กำลังส่งเสียง</verse>
				<verse number="2">แม้ข้าพเจ้าจะเผยพระวจนะได้ จะรู้ความล้ำลึกทุกอย่างและมีความรู้ทั้งสิ้น และแม้จะมีความเชื่อมากยิ่งที่จะย้ายภูเขาไปได้ แต่ไม่มีความรัก ข้าพเจ้าก็ไม่มีค่าอะไรเลย</verse>
				<verse number="3">แม้ข้าพเจ้าจะบริจาคสิ่งของของข้าพเจ้าทุกอย่างหรือยอมให้เอาตัวไปเผาไฟ แต่ไม่มีความรัก ก็จะไม่เป็นประโยชน์กับข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="4">ความรักนั้นก็อดทนนานและมีใจปรานี ความรักไม่อิจฉา ไม่อวดตัว ไม่หยิ่งผยอง</verse>
				<verse number="5">ไม่หยาบคาย ไม่เห็นแก่ตัว ไม่ฉุนเฉียว ไม่ช่างจดจำความผิด</verse>
				<verse number="6">ไม่ชื่นชมยินดีในความอธรรม แต่ชื่นชมยินดีในความจริง</verse>
				<verse number="7">ความรักทนได้ทุกอย่าง เชื่ออยู่เสมอ มีความหวังและความทรหดอดทนอยู่เสมอ</verse>
				<verse number="8">ความรักไม่มีวันเสื่อมสูญ แม้การเผยพระวจนะก็จะเสื่อมสลายไป แม้การพูดภาษาแปลกๆ ก็จะเลิกพูดกัน แม้วิชาความรู้ก็จะเสื่อมสลายไป</verse>
				<verse number="9">เพราะว่าเรารู้เพียงบางส่วน และก็เผยพระวจนะเพียงบางส่วน</verse>
				<verse number="10">แต่เมื่อความสมบูรณ์มาถึงแล้ว ที่เป็นเพียงบางส่วนนั้นก็จะสูญไป</verse>
				<verse number="11">เมื่อข้าพเจ้ายังเป็นเด็ก ข้าพเจ้าพูดอย่างเด็ก คิดอย่างเด็ก หาเหตุผลอย่างเด็ก แต่เมื่อข้าพเจ้าเป็นผู้ใหญ่ ข้าพเจ้าก็เลิกอาการของเด็ก</verse>
				<verse number="12">เพราะว่าเวลานี้เราเห็นสลัวๆ เหมือนดูในกระจก แต่ในเวลานั้นจะเห็นแบบหน้าต่อหน้า เวลานี้ข้าพเจ้ารู้เพียงบางส่วน แต่เวลานั้นข้าพเจ้าจะรู้แจ้งเหมือนพระองค์ทรงรู้จักข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="13">และบัดนี้ ทั้งสามสิ่งนี้ยังดำรงอยู่ คือความเชื่อ ความหวัง และความรัก แต่ความรักนั้นใหญ่ที่สุดในสามสิ่งนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">จงมุ่งหาความรัก และขวนขวายของประทานจากพระวิญญาณ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเผยพระวจนะ</verse>
				<verse number="2">เพราะว่าคนที่พูดภาษาแปลกๆ นั้น ไม่ได้พูดกับมนุษย์ แต่ทูลต่อพระเจ้า เพราะว่าไม่มีใครเข้าใจได้ เขาพูดเป็นความล้ำลึกโดยพระวิญญาณ</verse>
				<verse number="3">แต่ผู้ที่เผยพระวจนะนั้น พูดกับมนุษย์เพื่อให้เจริญขึ้น ให้มีการชูใจและการปลอบใจ</verse>
				<verse number="4">คนที่พูดภาษาแปลกๆ นั้นก็ทำให้ตัวเองเจริญขึ้น แต่ผู้เผยพระวจนะนั้นทำให้คริสตจักรเจริญขึ้น</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้าต้องการให้พวกท่านทุกคนพูดภาษาแปลกๆ แต่ยิ่งกว่านั้น ข้าพเจ้าต้องการให้พวกท่านเผยพระวจนะ เพราะว่าคนที่เผยพระวจนะนั้นก็ใหญ่กว่าคนที่พูดภาษาแปลกๆ นอกจากว่ามีคนแปลได้ เพื่อคริสตจักรจะได้รับความเจริญ</verse>
				<verse number="6">แต่ว่าพี่น้องทั้งหลาย ถ้าข้าพเจ้ามาหาท่านและพูดภาษาแปลกๆ จะเป็นประโยชน์อะไรต่อพวกท่าน หากข้าพเจ้าไม่พูดกับพวกท่านด้วยคำวิวรณ์ คำที่ให้ความรู้ คำเผยพระวจนะ หรือคำสั่งสอน?</verse>
				<verse number="7">แม้แต่สิ่งไม่มีชีวิตที่ทำเสียงได้ เช่นปี่และพิณ ถ้าไม่ให้เสียงสูงต่ำที่ แตกต่างกัน คนจะรู้ทำนองที่เป่าหรือดีดได้อย่างไร?</verse>
				<verse number="8">ถ้าแตรให้เสียงไม่ชัดเจน ใครจะเตรียมตัวเข้าทำศึกสงคราม?</verse>
				<verse number="9">ท่านทั้งหลายก็เป็นเช่นนั้น คือในการพูดภาษาแปลกๆ ถ้าท่านไม่ใช้ถ้อยคำที่เข้าใจได้ คนจะเข้าใจคำพูดนั้นได้อย่างไร? สิ่งที่ท่านพูดนั้นจะหายไปกับสายลม</verse>
				<verse number="10">แน่นอน ในโลกนี้มีภาษามากมาย และไม่มีภาษาใดที่ปราศจากความหมาย</verse>
				<verse number="11">เพราะฉะนั้น ถ้าข้าพเจ้าไม่เข้าใจความหมายของภาษานั้นๆ ข้าพเจ้าจะกลายเป็นคนต่างภาษากับคนที่พูด และคนที่พูดนั้นจะเป็นคนต่างภาษากับข้าพเจ้าด้วย</verse>
				<verse number="12">ท่านทั้งหลายก็เป็นเช่นนั้น เมื่อท่านกำลังขวนขวายของประทานจากพระวิญญาณ ก็จงพยายามเพิ่มพูนสิ่งที่จะทำให้คริสตจักรเจริญขึ้น</verse>
				<verse number="13">ฉะนั้นคนที่พูดภาษาแปลกๆ ก็ควรอธิษฐานขอให้แปลได้ด้วย</verse>
				<verse number="14">เพราะถ้าข้าพเจ้าอธิษฐานเป็นภาษาแปลกๆ จิตวิญญาณของข้าพเจ้าอธิษฐานก็จริง แต่ความคิดก็ไม่เป็นประโยชน์</verse>
				<verse number="15">เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าควรทำอย่างไร? ข้าพเจ้าจะอธิษฐานด้วยจิตวิญญาณและด้วยความคิด และจะร้องเพลงด้วยจิตวิญญาณและด้วยความคิด</verse>
				<verse number="16">มิฉะนั้นถ้าท่านสรรเสริญพระเจ้าด้วยจิตวิญญาณ คนที่อยู่ในกลุ่มที่ไม่เข้าใจจะว่า “อาเมน” กับคำขอบพระคุณของท่านได้อย่างไร ในเมื่อเขาไม่รู้ว่าท่านพูดอะไร?</verse>
				<verse number="17">เพราะว่าแม้ท่านจะขอบพระคุณอย่างไพเราะ แต่คนอื่นก็ไม่เจริญขึ้น</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้าขอบพระคุณพระเจ้า ข้าพเจ้าพูดภาษาแปลกๆ มากกว่าท่านทั้งหลายอีก</verse>
				<verse number="19">แต่ว่าในคริสตจักรข้าพเจ้าต้องการที่จะพูดสักห้าคำด้วยความคิด เพื่อสอนคนอื่นดีกว่าที่จะพูดหมื่นคำเป็นภาษาแปลกๆ</verse>
				<verse number="20">พี่น้องทั้งหลาย อย่าเป็นเหมือนเด็กในด้านความคิด แต่ในเรื่องความชั่วร้ายจงเป็นเหมือนทารก และในด้านความคิดจงเป็นเหมือนผู้ใหญ่</verse>
				<verse number="21">ในธรรมบัญญัติมีเขียนไว้ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า ‘ด้วยภาษาอื่นๆ และด้วยริมฝีปากของคนต่างภาษา เราจะพูดกับชนชาตินี้ ถึงกระนั้น พวกเขาก็จะไม่ฟัง เรา’ ”</verse>
				<verse number="22">ฉะนั้นการพูดภาษาแปลกๆ จึงไม่เป็นหมายสำคัญสำหรับพวกที่เชื่อ แต่สำหรับพวกที่ไม่เชื่อ แต่การเผยพระวจนะนั้น ไม่ใช่สำหรับพวกที่ไม่เชื่อ แต่สำหรับพวกที่เชื่อแล้ว</verse>
				<verse number="23">เพราะฉะนั้นถ้าทั้งคริสตจักรมาชุมนุมกัน และทุกคนต่างก็พูดภาษาแปลกๆ และมีคนที่ไม่รู้ หรือคนที่ไม่เชื่อเข้ามา พวกเขาก็จะพูดว่าท่านทั้งหลายเป็นบ้าไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="24">แต่ถ้าทุกคนเผยพระวจนะ คนที่ไม่เชื่อหรือคนที่ไม่รู้เข้ามา เขาก็จะถูกตักเตือนและได้รับการวินิจฉัยโดยทุกคน</verse>
				<verse number="25">ความลับในใจของเขาจะถูกทำให้ปรากฏ เขาก็จะทรุดตัวลงซบหน้านมัสการพระเจ้ากล่าวว่า พระเจ้าสถิตอยู่ท่ามกลางพวกท่านอย่างแน่นอน</verse>
				<verse number="26">เพราะฉะนั้น พี่น้องทั้งหลายจะว่าอย่างไร? เมื่อพวกท่านมาชุมนุมกัน แต่ละคนก็มีเพลงสดุดี มีคำสอน มีคำวิวรณ์ มีการพูดภาษาแปลกๆ มีการแปลภาษาแปลกๆ จงทำทุกสิ่งเพื่อให้เขาเจริญขึ้น</verse>
				<verse number="27">ถ้าใครจะพูดภาษาแปลกๆ จงให้พูดเพียงสองคนหรืออย่างมากที่สุดก็สามคน และให้พูดทีละคน แล้วให้อีกคนหนึ่งแปล</verse>
				<verse number="28">แต่ถ้าไม่มีใครแปลได้ก็ให้เขาอยู่เงียบๆ ในที่ประชุม และให้พูดกับตัวเอง และทูลต่อพระเจ้า</verse>
				<verse number="29">ให้พวกผู้เผยพระวจนะพูดได้สองหรือสามคน และให้คนอื่นๆ วินิจฉัยสิ่งที่พูด</verse>
				<verse number="30">ถ้ามีการทรงสำแดงแก่คนอื่นที่นั่งอยู่ด้วยกัน ให้คนแรกนั้นเงียบไว้ก่อน</verse>
				<verse number="31">เพราะว่าพวกท่านทั้งหมดสามารถเผยพระวจนะได้ทีละคน เพื่อให้ทุกคนได้เรียนรู้ และได้รับการหนุนใจ</verse>
				<verse number="32">จิตวิญญาณของพวกผู้เผยพระวจนะนั้น ย่อมอยู่ในบังคับพวกผู้เผยพระวจนะ</verse>
				<verse number="33">เพราะว่าพระเจ้าไม่ใช่พระเจ้าแห่งความวุ่นวาย แต่ทรงเป็นพระเจ้าแห่งสันติ ดังที่เป็นอยู่ในคริสตจักรทุกแห่งของธรรมิกชน</verse>
				<verse number="34">จงให้บรรดาผู้หญิงอยู่เงียบๆ ในคริสตจักร เพราะว่าพวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้พูด แต่ให้มีความนอบน้อมเหมือนที่ธรรมบัญญัติกล่าวไว้</verse>
				<verse number="35">ถ้าพวกเขาต้องการจะเรียนรู้สิ่งใด ก็ให้ถามสามีของตนที่บ้าน เพราะว่าการที่ผู้หญิงจะพูดในคริสตจักรนั้นก็เป็นเรื่องน่าอาย</verse>
				<verse number="36">พระวจนะของพระเจ้าเกิดมาจากพวกท่านหรือ? พระวจนะมาถึงท่านพวกเดียวหรือ?</verse>
				<verse number="37">ถ้าใครคิดว่าตนเป็นผู้เผยพระวจนะ หรืออยู่ฝ่ายพระวิญญาณก็จงยอมรับว่า ข้อความซึ่งข้าพเจ้าเขียนมาถึงพวกท่านนี้ เป็นพระบัญญัติขององค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="38">และถ้าใครไม่เอาใจใส่ข้อความนี้ คนนั้นก็จะไม่ได้รับการเอาใจใส่</verse>
				<verse number="39">ฉะนั้นพี่น้องทั้งหลาย จงขวนขวายการเผยพระวจนะ ส่วนการพูดภาษาแปลกๆ นั้นก็อย่าห้ามเลย</verse>
				<verse number="40">แต่จงให้ทุกสิ่งมีความเหมาะสมและเป็นระเบียบเถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าขอให้คำนึงถึงข่าวประเสริฐที่ข้าพเจ้าเคยประกาศแก่ท่านทั้งหลายนั้น พวกท่านได้รับไว้และได้ตั้งมั่นอยู่บนนั้นแล้ว</verse>
				<verse number="2">และท่านจะได้รับความรอดโดยข่าวประเสริฐนั้นถ้าพวกท่านยังยึดมั่นในคำที่ข้าพเจ้าประกาศนั้น นอกจากว่าท่านเชื่อแบบไร้ผล</verse>
				<verse number="3">เพราะว่าข้าพเจ้าได้มอบเรื่องสำคัญที่สุดที่ได้รับมานั้นแก่พวกท่านคือพระคริสต์วายพระชนม์เพราะบาปของเรา ตามที่เขียนไว้ในพระคัมภีร์</verse>
				<verse number="4">และทรงถูกฝังไว้ แล้ววันที่สามพระองค์ทรงถูกทำให้เป็นขึ้นมา ตามที่เขียนไว้ในพระคัมภีร์</verse>
				<verse number="5">พระองค์ทรงปรากฏต่อเคฟาส แล้วต่ออัครทูตสิบสองคน</verse>
				<verse number="6">ต่อจากนั้น พระองค์ทรงปรากฏต่อพี่น้องกว่าห้าร้อยคนในเวลาเดียวกัน ที่ส่วนมากยังมีชีวิตอยู่จนถึงทุกวันนี้ แต่บ้างก็ล่วงหลับไปแล้ว</verse>
				<verse number="7">ต่อจากนั้นพระองค์ทรงปรากฏต่อยากอบ แล้วต่ออัครทูตทั้งหมด</verse>
				<verse number="8">หลังสุดพระองค์ทรงปรากฏต่อข้าพเจ้า ผู้เป็นเหมือนเด็กที่คลอดก่อนกำหนด</verse>
				<verse number="9">เพราะว่าข้าพเจ้าเป็นผู้เล็กน้อยที่สุดในพวกอัครทูต และไม่สมควรจะได้ชื่อว่าเป็นอัครทูต เพราะว่าข้าพเจ้าได้ข่มเหงคริสตจักรของพระเจ้า</verse>
				<verse number="10">แต่โดยพระคุณของพระเจ้า ข้าพเจ้าจึงเป็นอย่างที่เป็นอยู่นี้ และพระคุณของพระองค์ที่ประทานแก่ข้าพเจ้านั้น ก็ไม่ไร้ประโยชน์ ตรงกันข้าม ข้าพเจ้าตรากตรำมากกว่าพวกเขาทั้งหมด ไม่ใช่ตัวข้าพเจ้าเองเป็นคนทำ แต่เป็นพระคุณของพระเจ้าซึ่งอยู่กับข้าพเจ้าที่ทำ</verse>
				<verse number="11">เพราะฉะนั้นตัวข้าพเจ้าหรือพวกเขาก็ดี เราต่างก็ประกาศเช่นนี้ และท่านทั้งหลายก็ได้เชื่อเช่นนี้</verse>
				<verse number="12">ถ้าเราประกาศว่าพระคริสต์ทรงถูกทำให้เป็นขึ้นมาจากความตายแล้ว ทำไมบางคนในพวกท่านจึงพูดว่าการเป็นขึ้นจากความตายไม่มี?</verse>
				<verse number="13">ถ้าการเป็นขึ้นมาจากความตายไม่มี พระคริสต์ก็ไม่ทรงถูกทำให้เป็นขึ้นมา</verse>
				<verse number="14">ถ้าพระคริสต์ไม่ทรงถูกทำให้เป็นขึ้นมา การประกาศของเรานั้นก็ไร้ประโยชน์ และความเชื่อของท่านทั้งหลายก็ไร้ประโยชน์ด้วย</verse>
				<verse number="15">และคนก็จะเห็นว่าเราเป็นพยานเท็จในเรื่องพระเจ้า เพราะเราเป็นพยานว่าพระองค์ทรงทำให้พระคริสต์เป็นขึ้นมาแล้ว แต่ถ้าคนตายไม่ถูกทำให้เป็นขึ้นมาแล้ว พระคริสต์ก็ไม่ได้เป็นขึ้นมา</verse>
				<verse number="16">เพราะว่าถ้าคนตายไม่ถูกทำให้เป็นขึ้นมา พระคริสต์ก็ไม่ได้ทรงถูกทำให้เป็นขึ้นมา</verse>
				<verse number="17">และถ้าพระคริสต์ไม่ได้ทรงถูกทำให้เป็นขึ้นมา ความเชื่อของพวกท่านก็ไร้ประโยชน์ ท่านก็ยังคงอยู่ในบาปของตน</verse>
				<verse number="18">และถ้าอย่างนั้นคนทั้งหลายที่ล่วงหลับในพระคริสต์ก็พินาศไปด้วย</verse>
				<verse number="19">ถ้าเรามีความหวังในพระคริสต์เพียงแค่ในชีวิตนี้ เราก็เป็นพวกน่าเวทนาที่สุดของคนทั้งหมด</verse>
				<verse number="20">แต่บัดนี้ พระคริสต์ทรงถูกทำให้เป็นขึ้นมาจากความตายแล้ว และทรงเป็นผลแรกของพวกที่ล่วงหลับไป</verse>
				<verse number="21">เพราะว่าในเมื่อความตายเกิดขึ้นโดยมนุษย์คนหนึ่ง การเป็นขึ้นจากความตายก็เกิดขึ้นโดยมนุษย์คนหนึ่งเช่นกัน</verse>
				<verse number="22">เพราะว่าเช่นเดียวกับที่ทุกคนต้องตายโดยเกี่ยวเนื่องกับอาดัม ทุกคนก็จะได้รับชีวิตโดยเกี่ยวเนื่องกับพระคริสต์</verse>
				<verse number="23">แต่ว่าจะเป็นไปตามลำดับ คือพระคริสต์ทรงเป็นผลแรก ต่อจากนั้นก็คือคนทั้งหลายที่เป็นของพระคริสต์ในเวลาที่พระองค์เสด็จกลับมา</verse>
				<verse number="24">แล้วก็จะเป็นเวลาอวสานซึ่งพระคริสต์จะทรงมอบอาณาจักรแด่พระเจ้าพระบิดา และจะทรงทำลายภูตผีที่ครอบครองทั้งหมด ภูตผีที่มีสิทธิอำนาจและที่มีฤทธานุภาพ</verse>
				<verse number="25">เพราะว่าพระคริสต์ทรงต้องครอบครองจนกว่าพระเจ้าจะทรงปราบศัตรูทั้งหมดให้อยู่ใต้พระบาทของพระคริสต์</verse>
				<verse number="26">ศัตรูตัวสุดท้ายที่จะถูกทำลายคือความตาย</verse>
				<verse number="27">เพราะว่า “พระเจ้าทรงให้ทุกสิ่งอยู่ใต้อำนาจภายใต้พระบาทของพระบุตร ” แต่เมื่อพระคัมภีร์กล่าวว่าทรงให้ทุกสิ่งอยู่ใต้อำนาจนั้น ก็รู้ชัดกันอยู่แล้วว่า ยกเว้นพระเจ้าผู้ทรงให้ทุกสิ่งอยู่ใต้อำนาจพระองค์</verse>
				<verse number="28">เมื่อทุกสิ่งอยู่ใต้อำนาจพระองค์แล้ว เมื่อนั้นพระบุตรพระองค์เองก็จะทรงอยู่ใต้อำนาจพระเจ้า ผู้ทรงให้ทุกสิ่งอยู่ใต้อำนาจพระองค์ เพื่อพระเจ้าจะทรงเป็นเอก ในทุกสิ่ง</verse>
				<verse number="29">มิฉะนั้น พวกที่ให้รับบัพติศมาเพื่อคนตายนั้นจะทำอย่างไร ถ้าคนตายไม่ถูกทำให้เป็นขึ้นมาเลย? และทำไมจึงมีการให้รับบัพติศมาเพื่อคนตาย?</verse>
				<verse number="30">และทำไมเราจึงเสี่ยงอันตรายตลอดเวลา?</verse>
				<verse number="31">พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าตายทุกวัน ข้าพเจ้าขอยืนยันโดยความภูมิใจในพวกท่าน ที่ข้าพเจ้ามีในพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="32">ถ้าข้าพเจ้าต่อสู้กับสัตว์ป่าในเมืองเอเฟซัสด้วยความหวังแบบมนุษย์เท่านั้น ข้าพเจ้าจะได้ประโยชน์อะไร ถ้าคนตายไม่ถูกทำให้เป็นขึ้นมา “ก็ให้เรากินและดื่มเถิด เพราะว่าพรุ่งนี้เราก็จะตาย”</verse>
				<verse number="33">อย่าหลงผิดเลย “การคบคนชั่วย่อมทำลายนิสัยที่ดีงาม”</verse>
				<verse number="34">จงมีสติขึ้นมาใหม่และอย่าทำบาปอีกเลย เพราะว่ามีบางคนไม่รู้จักพระเจ้า ที่ข้าพเจ้าพูดเช่นนี้ก็เพื่อให้พวกท่านละอายใจ</verse>
				<verse number="35">แต่จะมีคนถามว่า “คนตายถูกทำให้เป็นขึ้นมาอย่างไร? และพวกเขาจะมาด้วยร่างกายแบบไหน?”</verse>
				<verse number="36">โอ คนเขลา สิ่งที่ท่านหว่านนั้น ถ้าไม่ตายก่อนก็จะไม่งอกขึ้นใหม่</verse>
				<verse number="37">สิ่งที่ท่านหว่านนั้น จะเป็นข้าวสาลีหรือพืชอื่นๆ ก็ดี ท่านไม่ได้หว่านรูปร่างของต้นที่จะงอกขึ้นมานั้น แต่หว่านเมล็ดเปล่าๆ</verse>
				<verse number="38">พระเจ้าประทานรูปร่างแก่เมล็ดนั้นตามที่พระองค์ทรงประสงค์ และประทานรูปร่างของมันเองแก่เมล็ดแต่ละชนิด</verse>
				<verse number="39">เนื้อนั้นไม่เหมือนกันทั้งหมด เนื้อมนุษย์ก็อย่างหนึ่ง เนื้อสัตว์ก็อย่างหนึ่ง เนื้อนกก็อย่างหนึ่ง เนื้อปลาก็อย่างหนึ่ง</verse>
				<verse number="40">ร่างกายสำหรับสวรรค์ก็มี และร่างกายสำหรับโลกก็มี แต่ว่ารัศมีของร่างกายสำหรับสวรรค์ก็อย่างหนึ่ง และรัศมีของร่างกายสำหรับโลกก็อีกอย่างหนึ่ง</verse>
				<verse number="41">รัศมีของดวงอาทิตย์ก็อย่างหนึ่ง รัศมีของดวงจันทร์ก็อย่างหนึ่ง รัศมีของดวงดาวก็อย่างหนึ่ง ที่จริงรัศมีของดาวดวงหนึ่งก็ต่างกันกับรัศมีของดาวดวงอื่นๆ</verse>
				<verse number="42">การเป็นขึ้นมาของคนตายก็เหมือนกัน ร่างกายที่ถูกหว่านลงนั้นเสื่อมสลายได้ ร่างกายที่เป็นขึ้นมานั้นไม่เสื่อมสลาย</verse>
				<verse number="43">สิ่งที่ถูกหว่านลงนั้นไร้เกียรติ สิ่งที่เป็นขึ้นมานั้นมีศักดิ์ศรี สิ่งที่ถูกหว่านลงนั้นอ่อนกำลัง สิ่งที่เป็นขึ้นมานั้นมีพลัง</verse>
				<verse number="44">สิ่งที่ถูกหว่านลงนั้นเป็นกายเนื้อหนัง สิ่งที่เป็นขึ้นมานั้นเป็นกายจิตวิญญาณ ถ้ามีกายเนื้อหนัง กายจิตวิญญาณก็มีด้วย</verse>
				<verse number="45">ดังที่เขียนไว้ว่า “มนุษย์ คนแรกคืออาดัม จึงเป็นผู้มีชีวิต” แต่อาดัมสุดท้ายนั้นเป็นวิญญาณผู้ประทานชีวิต</verse>
				<verse number="46">ร่างกายแรกนั้นไม่ใช่เป็นกายจิตวิญญาณ แต่เป็นกายเนื้อหนัง ร่างกายต่อจากนั้นจึงเป็นกายจิตวิญญาณ</verse>
				<verse number="47">มนุษย์คนแรกนั้นมาจากดินและเป็นมนุษย์ดิน มนุษย์คนที่สองนั้นมาจากสวรรค์</verse>
				<verse number="48">มนุษย์ดินคนนั้นเป็นอย่างไร มนุษย์ดินทั้งหลายก็เป็นอย่างนั้น มนุษย์สวรรค์คนนั้นเป็นอย่างไร มนุษย์สวรรค์ทั้งหลายก็เป็นอย่างนั้น</verse>
				<verse number="49">และเช่นเดียวกับที่เรามีลักษณะของมนุษย์ดิน เราก็จะมีลักษณะของมนุษย์สวรรค์</verse>
				<verse number="50">พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าหมายความว่า เนื้อและเลือดไม่สามารถมีส่วนในอาณาจักรของพระเจ้า และสิ่งที่เสื่อมสลายไม่มีส่วนในสิ่งที่ไม่เสื่อมสลาย</verse>
				<verse number="51">นี่แน่ะ ข้าพเจ้ามีความล้ำลึกที่จะบอกกับพวกท่าน คือเราจะไม่ล่วงหลับหมดทุกคน แต่จะถูกเปลี่ยนใหม่ทุกคน</verse>
				<verse number="52">ในชั่วขณะเดียว ในพริบตาเดียว เมื่อเป่าแตรครั้งสุดท้าย เพราะว่าจะมีการเป่าแตร และพวกที่ตายแล้วจะถูกทำให้เป็นขึ้นโดยปราศจากความเสื่อมสลาย แล้วเราจะถูกเปลี่ยนใหม่</verse>
				<verse number="53">เพราะว่าสิ่งที่เสื่อมสลายได้นี้ต้องสวมด้วยสิ่งที่เสื่อมสลายไม่ได้ และสภาพที่ต้องตายนี้ต้องสวมด้วยสภาพที่ไม่ตาย</verse>
				<verse number="54">เมื่อสิ่งที่เสื่อมสลายได้นี้สวมด้วยสิ่งที่เสื่อมสลายไม่ได้และสภาพที่ต้องตายนี้สวมด้วยสภาพที่ไม่ตาย เมื่อนั้นพระวจนะที่เขียนไว้จะสำเร็จว่า “ความตายก็ถูกกลืนเข้าในชัยชนะแล้ว</verse>
				<verse number="55">โอ ความตาย ชัยชนะของเจ้าอยู่ที่ไหน? โอ ความตาย เหล็กในของเจ้าอยู่ที่ไหน?”</verse>
				<verse number="56">เหล็กในของความตายนั้นคือบาป และอำนาจของบาปคือธรรมบัญญัติ</verse>
				<verse number="57">สาธุการแด่พระเจ้า ผู้ประทานชัยชนะแก่เรา โดยพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="58">ฉะนั้นพี่น้องที่รักของข้าพเจ้า จงมั่นคงอยู่ อย่าหวั่นไหว จงทำงานขององค์พระผู้เป็นเจ้าให้บริบูรณ์ทุกเวลา ท่านทั้งหลายพึงรู้ว่า ในองค์พระผู้เป็นเจ้า การตรากตรำของท่านจะไม่ไร้ประโยชน์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">เรื่องการเรี่ยไรเพื่อช่วยธรรมิกชนนั้น ข้าพเจ้าสั่งคริสตจักรที่แคว้นกาลาเทียว่าอย่างไร ท่านทั้งหลายก็จงทำเช่นนั้นด้วย</verse>
				<verse number="2">ทุกวันต้นสัปดาห์ให้พวกท่านแต่ละคนแยกเงินออกและสะสมไว้ตามรายได้ เพื่อจะไม่ต้องเก็บเรี่ยไรเมื่อข้าพเจ้ามาถึง</verse>
				<verse number="3">และเมื่อข้าพเจ้ามาแล้วหากพวกท่านรับรองใคร ข้าพเจ้าจะส่งคนนั้นให้นำเงินถวายของท่านพร้อมกับจดหมายไปยังกรุงเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="4">และถ้าเห็นว่าข้าพเจ้าควรจะไปด้วย พวกเขาก็จะไปพร้อมกับข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="5">เมื่อข้าพเจ้าข้ามแคว้นมาซิโดเนียแล้ว ข้าพเจ้าจะมาหาท่านทั้งหลาย เพราะว่าข้าพเจ้าจะไปทางมาซิโดเนีย</verse>
				<verse number="6">และข้าพเจ้าอาจจะพักอยู่กับท่าน และอาจจะอยู่จนถึงสิ้นฤดูหนาว เพื่อว่าเมื่อข้าพเจ้าจะไปทางไหน พวกท่านจะได้ส่งข้าพเจ้าไป</verse>
				<verse number="7">เพราะว่าข้าพเจ้าไม่ต้องการพบพวกท่านเฉพาะเมื่อผ่านไปเท่านั้น แต่ข้าพเจ้าหวังว่าจะได้อยู่กับพวกท่านระยะหนึ่ง ถ้าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเห็นชอบ ข้าพเจ้าจะค้างอยู่กับท่านนานๆ หน่อย</verse>
				<verse number="8">และข้าพเจ้าจะอยู่ที่เมืองเอเฟซัสจนถึงเทศกาลเพ็นเทคอสต์</verse>
				<verse number="9">เพราะว่าที่นี่มีประตูเปิดให้ข้าพเจ้าอย่างกว้างขวางที่จะทำงานเกิดผล และคนขัดขวางก็มีมากด้วย</verse>
				<verse number="10">เมื่อทิโมธีมาหาท่าน จงระวังอย่าทำให้เขาไม่สบายใจเมื่ออยู่กับพวกท่าน เพราะว่าเขาทำงานขององค์พระผู้เป็นเจ้าเหมือนข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="11">เพราะฉะนั้นอย่าให้ใครดูหมิ่นเขา แต่จงส่งเขาเดินทางไปโดยสันติสุข เพื่อเขาจะกลับมาหาข้าพเจ้า เพราะข้าพเจ้ากำลังคอยเขากับพวกพี่น้องอยู่</verse>
				<verse number="12">ส่วนเรื่องอปอลโล ซึ่งเป็นพี่น้องของเรานั้น ข้าพเจ้าขอร้องเขาอย่างมากเพื่อให้ไปเยี่ยมท่านทั้งหลายพร้อมกับพวกพี่น้อง แต่เขายังไม่ค่อยอยากไปในเวลานี้ แต่เมื่อมีโอกาสเขาก็จะไป</verse>
				<verse number="13">ท่านทั้งหลายจงระมัดระวัง จงมั่นคงในความเชื่อ จงเป็นคนกล้าหาญ จงเข้มแข็ง</verse>
				<verse number="14">จงทำทุกสิ่งด้วยความรัก</verse>
				<verse number="15">พี่น้องทั้งหลาย ท่านรู้ว่าครอบครัวของสเทฟานัส เป็นคริสเตียนพวกแรกในแคว้นอาคายา และพวกเขาได้ถวายตัวในงานปรนนิบัติบรรดาธรรมิกชน ข้าพเจ้าขอร้องท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="16">ให้นอบน้อมต่อคนเช่นนี้ และต่อทุกคนที่ร่วมทำงานและตรากตรำ</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้าชื่นชมยินดีที่สเทฟานัส ฟอร์ทูนาทัส และอาคายคัสมาหา เพราะพวกเขาได้ชดเชยการที่พวกท่านไม่ได้มานั้นจนครบถ้วน</verse>
				<verse number="18">เพราะว่าพวกเขาทำให้จิตใจของข้าพเจ้าและของพวกท่านชื่นบาน เพราะฉะนั้นท่านทั้งหลายจงยอมรับคนเช่นนี้</verse>
				<verse number="19">คริสตจักรต่างๆ ในแคว้นเอเชียฝากคำทักทายมายังท่านทั้งหลาย อาควิลลาและนางปริสคา กับคริสตจักรที่อยู่ในบ้านของเขาฝากคำทักทายมายังพวกท่านในองค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นพิเศษ</verse>
				<verse number="20">พี่น้องทุกคนฝากคำทักทายมายังท่าน จงทักทายกันด้วยธรรมเนียมจูบอันบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="21">คำทักทายนี้เป็นลายมือของข้าพเจ้าเปาโล</verse>
				<verse number="22">ถ้าใครไม่รักองค์พระผู้เป็นเจ้า ก็ขอให้คนนั้นเป็นที่แช่งสาป ขอองค์พระผู้เป็นเจ้าเสด็จมาเถิด</verse>
				<verse number="23">ขอพระคุณของพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าสถิตกับท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="24">ความรักของข้าพเจ้าอยู่กับพวกท่านทุกคนในพระเยซูคริสต์</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="47">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เปาโล ผู้เป็นอัครทูตของพระเยซูคริสต์ตามพระประสงค์ของพระเจ้า และน้องทิโมธี เรียน คริสตจักรของพระเจ้าที่เมืองโครินธ์ และธรรมิกชนทุกคนที่อยู่ทั่วแคว้นอาคายา</verse>
				<verse number="2">ขอพระคุณและสันติสุข ซึ่งมาจากพระเจ้าพระบิดาของเรา และจากพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า จงมีกับท่านทั้งหลายเถิด</verse>
				<verse number="3">สาธุการแด่พระเจ้า พระบิดาของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา พระบิดาผู้ทรงพระเมตตากรุณา พระเจ้าแห่งการหนุนใจทุกอย่าง</verse>
				<verse number="4">พระองค์ผู้ทรงหนุนใจเราในความยากลำบากทั้งหมดของเรา เพื่อเราจะสามารถหนุนใจคนทั้งหลาย ที่มีความยากลำบากอย่างใดอย่างหนึ่งได้ด้วยการหนุนใจ ซึ่งเราเองได้รับจากพระเจ้า</verse>
				<verse number="5">เพราะความรักของพระคริสต์มากท่วมท้นเราอย่างไร การหนุนใจของพระคริสต์ก็มากท่วมท้นเราอย่างนั้น</verse>
				<verse number="6">ที่เราทนความยากลำบากนั้น ก็เพื่อให้พวกท่านได้รับการหนุนใจและได้รับความรอด และที่เราได้รับการหนุนใจ ก็เพื่อให้พวกท่านได้รับการหนุนใจด้วย ซึ่งท่านจะได้รับเมื่อ สู้ทนความทุกข์เช่นเดียวกับที่เราทนอยู่นั้น</verse>
				<verse number="7">และเราก็มีความหวังแน่นอนในท่านทั้งหลาย เพราะรู้ว่าพวกท่านมีส่วนในความทุกข์ของเราอย่างไร ท่านก็จะมีส่วนในการหนุนใจของเราอย่างนั้น</verse>
				<verse number="8">พี่น้องทั้งหลาย เราอยากให้พวกท่านรู้ถึงความยากลำบากที่เกิดกับเราในแคว้นเอเชีย คือเราเผชิญความทุกข์หนักอย่างยิ่งชนิดที่เกินกำลัง จนเราหมดหวังที่จะเอาชีวิตรอดมาได้</verse>
				<verse number="9">ที่จริงเรารู้สึกว่าถูกตัดสินให้ถึงที่ตายแล้ว ทั้งนี้เพื่อเราจะไม่ไว้ใจตัวเอง แต่ไว้ใจพระเจ้าผู้ทรงให้คนทั้งหลายเป็นขึ้นจากตาย</verse>
				<verse number="10">พระองค์ทรงช่วยเราให้พ้นจากมรณภัยมาแล้ว และพระองค์จะทรงช่วยเราอีก เราหวังในพระองค์ว่าพระองค์จะทรงช่วยเราต่อไปอีก</verse>
				<verse number="11">ในเมื่อพวกท่านก็มีส่วนช่วยโดยการทูลขอเผื่อเรา เพื่อคนจำนวนมากจะขอบพระคุณเพราะเรา เนื่องจากพระคุณที่ประทานแก่เราผ่านคำทูลขอของคนจำนวนมากนั้น</verse>
				<verse number="12">นี่เป็นสิ่งที่เราอวด คือมโนธรรมของเราเป็นพยานว่า เราประพฤติตัวในโลกด้วยความบริสุทธิ์ใจ และด้วยความจริงใจที่มาจากพระเจ้า ไม่ใช่ประพฤติโดยปัญญาของมนุษย์แต่โดยพระคุณของพระเจ้า และต่อพวกท่านเราประพฤติยิ่งกว่านั้นเสียอีก</verse>
				<verse number="13">เพราะว่าเราไม่ได้เขียนเรื่องอื่นถึงท่าน นอกจากเรื่องที่พวกท่านสามารถอ่านและเข้าใจได้ ข้าพเจ้าหวังว่าพวกท่านจะเข้าใจเราเป็นอย่างดี</verse>
				<verse number="14">เหมือนที่ท่านเข้าใจบ้างแล้ว คือในวันของพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา พวกท่านจะภูมิใจในเราเช่นเดียวกับที่เราจะภูมิใจในท่าน</verse>
				<verse number="15">และด้วยความแน่ใจในเรื่องนี้ ข้าพเจ้าจึงอยากไปเยี่ยมพวกท่านก่อนเพื่อน เพื่อท่านจะได้รับพรสองเท่า</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้าจะแวะเยี่ยมพวกท่านระหว่างที่เดินทางไปยังแคว้นมาซิโดเนีย และเมื่อกลับจากแคว้นมาซิโดเนีย ก็จะแวะเยี่ยมพวกท่านอีก แล้วขอท่านอุปการะข้าพเจ้า ให้เดินทางต่อไปยังแคว้นยูเดีย</verse>
				<verse number="17">เมื่อข้าพเจ้าตั้งใจเช่นนี้ ข้าพเจ้าทำด้วยความโลเลหรือ? และข้าพเจ้าวางแผนการตามอย่างมนุษย์ที่จะพูดว่า “ใช่” หรือ “ไม่ใช่” แบบส่งๆ หรือ?</verse>
				<verse number="18">พระเจ้าทรงสัตย์จริงอย่างไร คำของเราที่กล่าวกับพวกท่านก็ไม่ใช่เป็นคำรับ หรือปฏิเสธแบบส่งๆ อย่างนั้น</verse>
				<verse number="19">เพราะว่าพระบุตรของพระเจ้าคือพระเยซูคริสต์ ผู้ซึ่งข้าพเจ้ากับสิลวานัสและทิโมธี ประกาศแก่พวกท่านนั้นไม่ใช่ “จริง” หรือ “ไม่จริง” แบบส่งๆ แต่ในพระองค์ทุกอย่างล้วนแต่เป็นจริง</verse>
				<verse number="20">เพราะว่าพระสัญญาต่างๆ ของพระเจ้าล้วนแต่เป็นจริงโดยพระเยซู เพราะเหตุนี้เราจึงพูดว่าอาเมนโดยพระองค์ ซึ่งเป็นการถวายพระเกียรติแด่พระเจ้า</verse>
				<verse number="21">ผู้ทรงให้เรากับท่านทั้งหลายตั้งมั่นอยู่ในพระคริสต์ และผู้ที่ทรงเจิมเรานั้นคือพระเจ้า</verse>
				<verse number="22">และพระองค์ทรงประทับตราเรา และประทานพระวิญญาณไว้ในใจของเราเป็นมัดจำด้วย</verse>
				<verse number="23">ขอพระเจ้าเป็นพยานฝ่ายจิตใจของข้าพเจ้าว่า ที่ข้าพเจ้ายังไม่ไปเมืองโครินธ์นั้น ก็เพื่อจะงดโทษพวกท่านไว้ก่อน</verse>
				<verse number="24">เราไม่ได้เป็นนายบังคับความเชื่อของท่าน แต่เป็นผู้ร่วมงานกับพวกท่าน เพื่อให้ท่านได้รับความชื่นชมยินดี เพราะว่าพวกท่านตั้งมั่นอยู่ในความเชื่อแล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เพราะ ข้าพเจ้าตั้งใจไว้ว่าจะไม่มาทำให้พวกท่านเกิดความทุกข์โศกอีก</verse>
				<verse number="2">เพราะถ้าข้าพเจ้าทำให้พวกท่านทุกข์โศก ใครเล่าจะทำให้ข้าพเจ้ายินดี ถ้าไม่ใช่คนที่ข้าพเจ้าทำให้ทุกข์โศก?</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้าเขียนข้อความนั้นเพื่อว่า เมื่อมาถึงแล้วข้าพเจ้าจะไม่ได้รับความทุกข์โศกจากคนเหล่านั้นที่ควรจะทำให้ข้าพเจ้าชื่นชมยินดี ข้าพเจ้ามั่นใจในท่านทุกคนว่า เมื่อข้าพเจ้ายินดี พวกท่านทุกคนก็จะยินดีด้วย</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าข้าพเจ้าเขียนจดหมายถึงพวกท่านด้วยความยากลำบากและระทมใจอย่างยิ่งรวมทั้งน้ำตาไหลมากมาย ไม่ใช่เพื่อจะทำให้พวกท่านทุกข์โศก แต่เพื่อให้ท่านรู้จักความรักมากมายที่ข้าพเจ้ามีต่อท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="5">ถ้าคนไหนทำให้เกิดความทุกข์โศก คนนั้นก็ไม่ได้ทำให้ข้าพเจ้าทุกข์โศกเพียงคนเดียว แต่ยังทำให้พวกท่านเป็นทุกข์ด้วยบ้าง (ที่ว่า “บ้าง” นั้นก็เพื่อจะไม่พูดแรงเกินไป)</verse>
				<verse number="6">การที่คนส่วนมากได้ลงโทษคนนั้นก็พอแล้ว</verse>
				<verse number="7">ฉะนั้นท่านทั้งหลายควรจะยกโทษและปลอบใจคนนั้นมากกว่า เพื่อว่าเขาจะไม่จมลงในความทุกข์มากมาย</verse>
				<verse number="8">ดังนั้นข้าพเจ้าขอร้องพวกท่านให้ยืนยันความรักต่อคนนั้นใหม่</verse>
				<verse number="9">นี่คือเหตุที่ข้าพเจ้าได้เขียนถึงพวกท่านก่อนหน้านี้ คือจะทดสอบพวกท่านดูว่าท่านจะยอมเชื่อฟังในทุกเรื่องหรือไม่</verse>
				<verse number="10">ถ้าพวกท่านยกโทษให้ใคร ข้าพเจ้าก็จะยกโทษให้เขาด้วย และถ้าข้าพเจ้ายกโทษเรื่องอะไรไป (ถ้ามีเรื่องใดที่ข้าพเจ้าจะต้องยกโทษให้) ข้าพเจ้าก็ทำเฉพาะพระพักตร์พระคริสต์เพราะเห็นแก่ท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="11">เพื่อไม่ให้ซาตานได้เปรียบเรา เพราะเรารู้กลอุบายของมันแล้ว</verse>
				<verse number="12">เมื่อข้าพเจ้าไปถึงเมืองโตรอัสเพื่อประกาศข่าวประเสริฐของพระคริสต์นั้น มีช่องทางเปิดให้กับข้าพเจ้าโดยองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="13">แต่ข้าพเจ้ายังไม่มีความสบายใจเลย เพราะไม่พบทิตัสน้องของข้าพเจ้าที่นั่น ข้าพเจ้าจึงอำลาพวกนั้นและเดินทางไปยังแคว้นมาซิโดเนีย</verse>
				<verse number="14">แต่ขอบพระคุณพระเจ้า ผู้ทรงนำเราด้วยความมีชัยในขบวนฉลองชัยเสมอมาในพระคริสต์ และพระองค์ประทานกลิ่นหอมที่เกิดจากการรู้จักพระองค์ ให้ปรากฏทั่วทุกแห่งโดยเรา</verse>
				<verse number="15">เพราะว่าเราเป็นกลิ่นหอมหวานที่พระคริสต์ถวายแด่พระเจ้าในหมู่คนที่กำลังจะรอด และในหมู่คนที่กำลังจะพินาศ</verse>
				<verse number="16">สำหรับพวกหนึ่งเป็นกลิ่นของความตายที่นำไปสู่ความตาย และอีกพวกหนึ่งเป็นกลิ่นของชีวิตที่นำไปสู่ชีวิต ใครเล่าเหมาะสมกับพันธกิจที่กล่าวมานี้</verse>
				<verse number="17">เพราะว่าเราไม่เหมือนคนมากมายที่หากำไรจากพระวจนะของพระเจ้า แต่เรากล่าวโดยพึ่งพระคริสต์อย่างคนที่จริงใจ เหมือนอย่างคนที่มาจากพระเจ้า และอยู่เฉพาะพระพักตร์พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เราเริ่มจะยกย่องตัวเองอีกแล้วหรือ? หรือว่าเราต้องการจดหมายแนะนำตัวต่อพวกท่าน หรือมาจากพวกท่าน เหมือนอย่างคนบางคนหรือ?</verse>
				<verse number="2">ท่านเองเป็นจดหมายแนะนำตัวของเราที่จารึกไว้ในดวงใจของเรา ให้ทุกคนรู้และอ่าน</verse>
				<verse number="3">ท่านปรากฏเป็นจดหมายของพระคริสต์ ที่เราเป็นผู้ส่งและไม่ได้เขียนด้วยน้ำหมึก แต่ด้วยพระวิญญาณของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ ไม่ได้เขียนบนแผ่นศิลา แต่เขียนบนแผ่นดวงใจมนุษย์</verse>
				<verse number="4">เรามีความมั่นใจเช่นนี้ในพระเจ้าโดยพระคริสต์</verse>
				<verse number="5">ไม่ใช่เพราะมีความสามารถในตัวเราเองที่จะถือว่าสิ่งหนึ่งสิ่งใดเกิดจากตัวเราเอง แต่ความสามารถนั้นมาจากพระเจ้า</verse>
				<verse number="6">ผู้ประทานให้เราสามารถเป็นผู้ปรนนิบัติแห่งพันธสัญญาใหม่ ที่ไม่ใช่เป็นไปตามตัวอักษรที่เขียนไว้แต่เป็นไปตามพระวิญญาณ ด้วยว่าตัวอักษรที่เขียนไว้นั้นทำให้ตาย แต่พระวิญญาณประทานชีวิต</verse>
				<verse number="7">แต่ถ้าการปรนนิบัติที่ทำให้ตายคือตามตัวอักษรที่จารึกไว้บนแผ่นศิลานั้นยังมาด้วยรัศมี (แม้จะเป็นรัศมีที่จางหายไป) ที่ทำให้พวกอิสราเอลไม่อาจเพ่งดูหน้าของโมเสสเพราะรัศมีบนใบหน้าของท่าน</verse>
				<verse number="8">การปรนนิบัติตามพระวิญญาณก็จะมีรัศมียิ่งกว่านั้นอีกไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="9">เพราะว่าถ้าการปรนนิบัติที่เกี่ยวกับการลงโทษยังมีรัศมี การปรนนิบัติที่เกี่ยวกับความชอบธรรมจะยิ่งมีรัศมีมากกว่านั้นหลายเท่า</verse>
				<verse number="10">อันที่จริงรัศมีที่เคยมีนั้นก็อับแสงไปแล้ว ในกรณีนี้เป็นเพราะมีรัศมีที่ยิ่งใหญ่กว่า</verse>
				<verse number="11">เพราะว่าถ้าสิ่งที่จางหายไปยังมาด้วยรัศมี สิ่งที่ยั่งยืนก็จะยิ่งมาด้วยรัศมีมากกว่านั้นหลายเท่านัก</verse>
				<verse number="12">เมื่อมีความหวังเช่นนั้นแล้วเราจึงพูดด้วยความกล้าอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="13">และเราไม่เหมือนโมเสสที่เอาผ้าคลุมไว้บนใบหน้า เพื่อไม่ให้ชนอิสราเอลเพ่งดูการสิ้นสุดของรัศมีที่ค่อยๆ จางหายไปนั้น</verse>
				<verse number="14">แต่ความคิดของพวกเขามืดมัวไป เพราะว่าตลอดมาจนถึงทุกวันนี้ เมื่อเขาทั้งหลายอ่านพันธสัญญาเดิม ผ้าคลุมนั้นยังคงอยู่ ไม่ได้ถูกเปิดออก เพราะผ้าคลุมนั้นจะถูกเปิดออกโดยพระคริสต์</verse>
				<verse number="15">แต่ว่าจนถึงทุกวันนี้ เมื่อใดที่อ่านคำของโมเสส ผ้าคลุมนั้นยังปิดบังใจของเขาไว้</verse>
				<verse number="16">แต่ถ้าใครหันมาหาองค์พระผู้เป็นเจ้า ผ้าคลุมนั้นก็จะถูกเปิดออก</verse>
				<verse number="17">องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นพระวิญญาณ และพระวิญญาณขององค์พระผู้เป็นเจ้าทรงอยู่ที่ไหน เสรีภาพก็มีอยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="18">แต่เราทุกคนไม่มีผ้าคลุมหน้าแล้ว และมองดูพระรัศมีขององค์พระผู้เป็นเจ้า แล้วเราก็ได้รับการเปลี่ยนแปลงให้เป็นเหมือนพระฉายาของพระองค์โดยมีศักดิ์ศรีเป็นลำดับขึ้นไป เหมือนอย่างศักดิ์ศรีที่มาจากองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงเป็นพระวิญญาณ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เพราะเหตุนี้เมื่อเรามีพันธกิจนี้โดยได้รับพระเมตตา เราจึงไม่ย่อท้อ</verse>
				<verse number="2">เราได้ละทิ้งการกระทำต่างๆ ที่แอบแฝงและน่าอับอายไปแล้ว เราไม่ใช้อุบายและไม่ได้บิดเบือนพระวจนะของพระเจ้า แต่โดยการเปิดเผยความจริง เราเสนอตัวเราต่อมโนธรรมของทุกคนเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">แต่ถ้าแม้ข่าวประเสริฐของเรายังถูกปิดบังไว้อีก ก็ถูกปิดบังไว้จากพวกที่กำลังจะพินาศ</verse>
				<verse number="4">คือในกรณีของพวกเขา พระของยุคนี้ได้ทำให้ความคิดของคนที่ไม่เชื่อมืดมนไป เพื่อไม่ให้เห็นความสว่างของข่าวประเสริฐ คือเรื่องพระสิริของพระคริสต์ผู้ทรงเป็นพระฉายาของพระเจ้า</verse>
				<verse number="5">เพราะว่าเราไม่ได้ประกาศตัวเอง แต่ประกาศว่าพระเยซูคริสต์ทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า และประกาศว่าตัวเราเองเป็นทาสของท่านทั้งหลายเพราะเห็นแก่พระเยซู</verse>
				<verse number="6">เพราะว่าพระเจ้าผู้ตรัสว่าให้ความสว่างส่องออกมาจากความมืด ทรงส่องสว่างเข้ามาในใจของเรา เพื่อให้เรามีความสว่างแห่งความรู้ถึงพระสิริของพระเจ้า ที่ปรากฏบนพระพักตร์ของพระคริสต์</verse>
				<verse number="7">แต่เรามีของล้ำค่านี้อยู่ในภาชนะดิน เพื่อให้เห็นว่า ฤทธิ์เดชอันเลิศนั้นเป็นของพระเจ้า ไม่ได้มาจากตัวเราเอง</verse>
				<verse number="8">เราเผชิญความยากลำบากรอบด้าน แต่ก็ไม่ถูกบดขยี้ เราสับสนแต่ก็ไม่หมดหวัง</verse>
				<verse number="9">เราถูกข่มเหงแต่ก็ไม่ถูกทอดทิ้ง เราถูกตีให้ล้มลง แต่ก็ไม่ถูกทำลาย</verse>
				<verse number="10">เราแบกความตายของพระเยซูไว้ในร่างกายเสมอ เพื่อว่าชีวิตของพระเยซูจะปรากฏในร่างกายของเราด้วย</verse>
				<verse number="11">เพราะว่าเราที่มีชีวิตอยู่นั้น ถูกมอบไว้กับความตายอยู่เสมอเพราะเห็นแก่พระเยซู เพื่อชีวิตของพระเยซูจะปรากฏในร่างกายเนื้อหนังที่ต้องตายของเรา</verse>
				<verse number="12">ฉะนั้นความตายจึงกำลังทำการอยู่ในเรา แต่ชีวิตกำลังทำการอยู่ในท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="13">และเรามีใจเชื่อเช่นเดียวกับที่เขียนไว้ว่า “ข้าพเจ้าเชื่อฉะนั้นข้าพเจ้าจึงพูด” เราก็เชื่อฉะนั้นเราจึงพูดด้วย</verse>
				<verse number="14">เรารู้ว่าพระองค์ผู้ทรงให้พระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นขึ้นมานั้น จะทรงให้เราเป็นขึ้นมากับพระเยซูด้วย และจะทรงพาเราเข้าเฝ้าพร้อมกับท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="15">เพราะว่าทุกๆ สิ่งก็เป็นไปเพื่อประโยชน์ของท่าน เพื่อว่าเมื่อพระคุณมาถึงคนจำนวนมากขึ้น การขอบพระคุณก็จะมีมากยิ่งขึ้น อันเป็นการถวายพระเกียรติแด่พระเจ้า</verse>
				<verse number="16">ฉะนั้นเราจึงไม่ย่อท้อ ถึงแม้ว่าสภาพภายนอกของเรากำลังทรุดโทรมไป แต่สภาพภายในนั้นก็ได้รับการเปลี่ยนใหม่ทุกๆ วัน</verse>
				<verse number="17">เพราะว่าความยากลำบากชั่วคราวและเล็กน้อยของเรา จะทำให้เรามีศักดิ์ศรีนิรันดร์มากมายอย่างไม่มีที่เปรียบ</verse>
				<verse number="18">เราไม่ได้เอาใจใส่ ในสิ่งที่มองเห็น แต่เอาใจใส่ในสิ่งที่มองไม่เห็น เพราะว่าสิ่งที่มองเห็นนั้นไม่ยั่งยืน แต่สิ่งที่มองไม่เห็นนั้นถาวรนิรันดร์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เพราะเรารู้ว่าถ้าเรือนกาย บนโลกที่เราอาศัยอยู่นี้ถูกทำลายไป เราก็ยังมีที่อาศัยซึ่งมาจากพระเจ้า ที่ไม่ได้สร้างด้วยมือมนุษย์ และอยู่อย่างถาวรนิรันดร์ในสวรรค์</verse>
				<verse number="2">เพราะว่าในร่างกายนี้ เราคร่ำครวญและปรารถนาจะสวมใส่ที่อาศัยของเราที่มาจากสวรรค์</verse>
				<verse number="3">เพราะเมื่อสวมแล้ว เราก็จะไม่เปลือย</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าเราที่อยู่ในเรือนกายนี้คร่ำครวญและเป็นทุกข์หนัก ไม่ใช่เพราะปรารถนาจะอยู่ตัวเปล่า แต่ปรารถนาจะสวมใส่กายใหม่ เพื่อกายที่ต้องตายนั้นจะถูกกลืนโดยชีวิตอมตะ</verse>
				<verse number="5">แต่พระเจ้าทรงเป็นผู้เตรียมเราไว้สำหรับการเปลี่ยนแปลงนี้ และพระองค์ประทานพระวิญญาณเป็นมัดจำแก่เรา</verse>
				<verse number="6">เพราะฉะนั้นเรามั่นใจอยู่เสมอและรู้แล้วว่า ขณะที่อาศัยอยู่ในร่างกายนี้ เราอยู่ห่างจากองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="7">เพราะว่าเราดำเนินโดยความเชื่อ ไม่ใช่โดยสิ่งที่มองเห็น</verse>
				<verse number="8">และเรามั่นใจและพอใจที่จะไปจากร่างกายนี้และอาศัยอยู่กับองค์พระผู้เป็นเจ้ามากกว่า</verse>
				<verse number="9">ฉะนั้นเราตั้งเป้าว่าจะอาศัยอยู่ในกายนี้ก็ดีหรือจะจากไปก็ดี เราก็จะเป็นคนที่พระเจ้าพอพระทัย</verse>
				<verse number="10">เพราะว่าเราทุกคนจำเป็นต้องปรากฏตัวต่อหน้าบัลลังก์ของพระคริสต์ เพื่อแต่ละคนจะได้รับสิ่งที่สมกับการกระทำในกายนี้ ไม่ว่าจะดีหรือชั่ว</verse>
				<verse number="11">เพราะฉะนั้น ในเมื่อเรารู้จักเกรงกลัวองค์พระผู้เป็นเจ้าแล้ว เราจึงชักชวนคนทั้งหลาย เราเป็นอย่างไรก็ปรากฏชัดต่อพระเจ้า และข้าพเจ้าหวังว่าจะปรากฏชัดต่อมโนธรรมของท่านด้วย</verse>
				<verse number="12">เราไม่ได้ยกย่องตัวเองกับท่านทั้งหลายอีก แต่จะให้ท่านมีโอกาสเอาเราไปอวด เพื่อพวกท่านจะมีข้อโต้ตอบพวกที่ชอบอวดสิ่งที่ปรากฏ แทนที่จะอวดสิ่งที่อยู่ในจิตใจ</verse>
				<verse number="13">เพราะว่าถ้าเราเป็นเหมือนคนเสียสติ ก็เพราะเห็นแก่พระเจ้า หรือถ้าเราเป็นเหมือนคนปกติก็เพราะเห็นแก่ท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="14">เพราะว่าความรักของพระคริสต์ควบคุมเราอยู่ เรามั่นใจเช่นนี้ว่ามีผู้หนึ่งสิ้นพระชนม์เพื่อทุกคน ดังนั้นทุกคนจึงตายแล้ว</verse>
				<verse number="15">และพระองค์สิ้นพระชนม์เพื่อทุกคน เพื่อบรรดาคนที่มีชีวิตอยู่จะไม่อยู่เพื่อตัวเองอีกต่อไป แต่จะอยู่เพื่อพระองค์ที่สิ้นพระชนม์ และทรงเป็นขึ้นมาเพราะเห็นแก่เขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="16">เพราะฉะนั้นตั้งแต่นี้ไป เราจะไม่พิจารณาใครตามมาตรฐานของโลก แม้ว่าเมื่อก่อนเราเคยพิจารณาพระคริสต์ตามมาตรฐานของโลกก็จริง แต่เดี๋ยวนี้เราจะไม่พิจารณาพระองค์เช่นนั้นอีก</verse>
				<verse number="17">ฉะนั้นถ้าใครอยู่ในพระคริสต์ เขาก็เป็นคนที่ถูกสร้างใหม่แล้ว สิ่งสารพัดที่เก่าๆ ก็ล่วงไป นี่แน่ะกลายเป็นสิ่งใหม่ทั้งนั้น</verse>
				<verse number="18">สิ่งทั้งหมดนี้เกิดจากพระเจ้า ผู้ทรงให้เราคืนดีกับพระองค์โดยทางพระเยซูคริสต์ และประทานพันธกิจในเรื่องการคืนดีนี้แก่เรา</verse>
				<verse number="19">คือพระเจ้าทรงให้โลกนี้คืนดีกับพระองค์โดยพระคริสต์ ไม่ทรงถือโทษในความผิดของพวกเขา และทรงมอบเรื่องราวการคืนดีนี้ให้เราประกาศ</verse>
				<verse number="20">เพราะฉะนั้นเราจึงเป็นทูตของพระคริสต์โดยที่พระเจ้าทรงขอร้องท่านทั้งหลายผ่านทางเรา เราจึงวิงวอนท่านในนามของพระคริสต์ให้คืนดีกับพระเจ้า</verse>
				<verse number="21">พระเจ้าทรงทำพระองค์ผู้ทรงไม่มีบาปให้บาป เพราะเห็นแก่เรา เพื่อเราจะได้เป็นคนชอบธรรมของพระเจ้าทางพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ในเมื่อเราทำงานร่วมกับพระเจ้า เราจึงขอร้องท่านทั้งหลายว่า อย่ารับพระคุณของพระเจ้าโดยไม่เกิดประโยชน์</verse>
				<verse number="2">เพราะว่าพระองค์ตรัสว่า “ในเวลาโปรดปรานเราได้ฟังเจ้า ในวันแห่งความรอดเราได้ช่วยเจ้า” นี่แน่ะ บัดนี้เป็นเวลาแห่งความโปรดปราน นี่แน่ะ บัดนี้เป็นวันแห่งความรอด</verse>
				<verse number="3">เราไม่ได้วางสิ่งกีดขวางบนหนทางของผู้ใดเลย เพื่องานปรนนิบัตินี้จะไม่ถูกติเตียน</verse>
				<verse number="4">แต่เราแสดงตัวเป็นคนปรนนิบัติของพระเจ้าในทุกทาง โดยมีความทรหดอดทนเป็นอย่างมากในความยากลำบาก ความลำเค็ญ ในเหตุวิบัติ</verse>
				<verse number="5">การถูกเฆี่ยน และการถูกจำคุก ในเหตุการณ์วุ่นวาย ในการตรากตรำ ในการอดหลับอดนอน ในการอดอาหาร</verse>
				<verse number="6">โดยความบริสุทธิ์ ความรู้ ความอดทน และความกรุณา โดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ โดยความรักอย่างจริงใจ</verse>
				<verse number="7">โดยถ้อยคำสัตย์จริง โดยฤทธิ์เดชของพระเจ้า โดยการใช้ความชอบธรรมเป็นอาวุธทั้งด้วยมือขวาและมือซ้าย</verse>
				<verse number="8">ทั้งในขณะมีเกียรติและขณะไร้เกียรติ ขณะถูกดูหมิ่นและขณะได้รับการยกย่อง เมื่อถูกกล่าวหาว่าเป็นคนหลอกลวง แต่ยังเป็นคนซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="9">ว่าเป็นคนที่ไม่มีใครรู้จัก แต่ยังเป็นคนที่ใครๆ รู้จักดี เป็นคนที่กำลังจะตาย แต่ดูสิ ยังมีชีวิตอยู่ เป็นคนถูกเฆี่ยนแต่ยังไม่ตาย</verse>
				<verse number="10">เป็นคนมีความทุกข์แต่ยังยินดีอยู่เสมอ เป็นคนยากจนแต่ยังทำให้คนจำนวนมากมั่งมี เป็นคนไม่มีอะไรเลยแต่ยังเป็นเจ้าของทุกสิ่ง</verse>
				<verse number="11">ชาวโครินธ์เอ๋ย เราพูดกับท่านทั้งหลายอย่างไม่ปิดบังเลย และใจของเราก็เปิดกว้างต่อพวกท่าน</verse>
				<verse number="12">เราไม่ได้ปิดใจต่อพวกท่าน แต่ความรู้สึกของพวกท่านต่างหากที่เป็นฝ่ายปิด</verse>
				<verse number="13">ขอท่านตอบสนองเราในแบบเดียวกัน ข้าพเจ้าพูดกับพวกท่านเหมือนพูดกับลูกๆ คือขอพวกท่านจงเปิดใจให้กว้างด้วย</verse>
				<verse number="14">อย่าเข้าเทียมแอกกับคนที่ไม่เชื่อ เพราะว่าความชอบธรรมจะมีส่วนอะไรกับความอธรรม? และความสว่างจะมีส่วนกับความมืดได้อย่างไร?</verse>
				<verse number="15">พระคริสต์กับเบลีอัลจะไปด้วยกันได้อย่างไร? หรือคนที่เชื่อจะมีส่วนอะไรกับคนที่ไม่เชื่อ?</verse>
				<verse number="16">วิหารของพระเจ้าจะตกลงอะไรกับรูปเคารพ? เพราะว่าเราเป็นวิหารของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ ดังที่พระเจ้าตรัสไว้ว่า “เราจะอยู่ในเขาทั้งหลายและจะดำเนินในหมู่พวกเขา เราจะเป็นพระเจ้าของพวกเขา และเขาจะเป็นประชากรของเรา”</verse>
				<verse number="17">“ฉะนั้น พวกเจ้าจงออกจากท่ามกลางพวกเขา และจงแยกตัวออกจากเขาทั้งหลาย องค์พระผู้เป็นเจ้า ได้ตรัส อย่าแตะต้องสิ่งที่ไม่สะอาด แล้วเราจึงจะรับพวกเจ้าไว้</verse>
				<verse number="18">เราจะเป็นดังบิดา ของพวกเจ้า พวกเจ้าจะเป็น บุตรชาย บุตรหญิง ของเรา” พระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพทั้งสิ้นได้ตรัสดังนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ท่านที่รักทั้งหลาย ในเมื่อเรามีพระสัญญาเช่นนี้ ขอให้เราชำระตัวเองให้ปราศจากมลทินทุกอย่างของเนื้อหนังและวิญญาณ จงมีความบริสุทธิ์อย่างสมบูรณ์ด้วยความเกรงกลัวพระเจ้า</verse>
				<verse number="2">จงเปิดใจรับเราเถิด เราไม่ได้ทำผิดต่อใคร หรือทำลายใคร หรือเอาเปรียบใครเลย</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้าพูดเช่นนี้ไม่ใช่เพื่อจะลงโทษพวกท่าน เพราะข้าพเจ้าได้บอกก่อนหน้านี้แล้วว่า ท่านทั้งหลายอยู่ในใจของเรา จะตายหรือจะเป็นก็อยู่ด้วยกัน</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้าไว้ใจและภูมิใจในพวกท่านมาก ข้าพเจ้าได้รับการหนุนใจอย่างบริบูรณ์ และมีความยินดีอย่างเหลือล้นในความยากลำบากทุกอย่างของเรา</verse>
				<verse number="5">เพราะว่าเมื่อมาถึงแคว้นมาซิโดเนียแล้ว ร่างกายของเราไม่ได้พักผ่อนเลย แต่พบความลำบากรอบด้าน ภายนอกมีการต่อสู้ ภายในมีความกลัว</verse>
				<verse number="6">แต่พระเจ้าผู้ทรงหนุนใจคนที่ท้อใจ ได้ทรงหนุนใจเราด้วยการมาของทิตัส</verse>
				<verse number="7">และไม่เฉพาะเพียงการมาของเขาเท่านั้น แต่ยังด้วยการหนุนน้ำใจที่เขาได้รับจากพวกท่าน เขาบอกเราถึงความอาลัยและความโศกเศร้าของท่าน ทั้งความกระตือรือร้นของท่านทั้งหลายที่มีต่อข้าพเจ้า ทำให้ข้าพเจ้ายิ่งมีความยินดีมากขึ้น</verse>
				<verse number="8">เพราะถึงแม้ว่าข้าพเจ้าทำให้ท่านเสียใจเพราะจดหมายฉบับนั้น ข้าพเจ้าก็ไม่เสียใจ (แม้ก่อนหน้านี้ข้าพเจ้าจะเสียใจ เพราะข้าพเจ้าเห็นว่าจดหมายฉบับนั้นทำให้พวกท่านเสียใจแม้เพียงชั่วขณะ)</verse>
				<verse number="9">แต่บัดนี้ข้าพเจ้ามีความยินดี ไม่ใช่เพราะพวกท่านเสียใจ แต่เพราะความเสียใจนั้นทำให้ท่านกลับใจ เพราะว่าท่านทั้งหลายได้รับความเสียใจตามพระประสงค์ของพระเจ้า ท่านจึงไม่ได้รับผลร้ายจากเราเลย</verse>
				<verse number="10">เพราะว่าความเสียใจตามพระประสงค์ของพระเจ้า ทำให้เกิดการกลับใจ ซึ่งจะนำไปสู่ความรอดและจะไม่ทำให้เสียใจ แต่ความเสียใจอย่างโลกนั้นย่อมนำสู่ความตาย</verse>
				<verse number="11">จงดูสิว่าความเสียใจตามพระประสงค์ของพระเจ้าเช่นนี้ นำไปสู่การเอาจริงเอาจังเพียงไร และยังทำให้เกิดการขวนขวายที่จะพิสูจน์ตัวเอง เกิดความขุ่นเคือง ความตื่นตัว ความอาลัย ความกระตือรือร้น และเกิดการลงโทษ พวกท่านพิสูจน์ตัวเองในทุกด้านแล้วว่าเป็นผู้ปราศจากความผิดในเรื่องนี้</verse>
				<verse number="12">ด้วยเหตุนี้ ถึงแม้ว่าข้าพเจ้าเขียนจดหมายถึงท่านทั้งหลาย ก็ไม่ใช่เพราะเห็นแก่คนที่ทำผิด หรือเพราะเห็นแก่คนที่ต้องทนต่อการร้าย แต่เพื่อให้การเอาจริงเอาจังที่ท่านมีต่อเรา ปรากฏกับพวกท่านเฉพาะพระพักตร์ของพระเจ้า</verse>
				<verse number="13">เพราะเหตุนี้เราจึงได้รับการหนุนใจ นอกจากได้รับการหนุนใจแล้ว เรายังมีความยินดีมากยิ่งขึ้นเนื่องจากความยินดีของทิตัส เพราะพวกท่านทุกคนทำให้จิตใจของเขาสงบ</verse>
				<verse number="14">เพราะที่ข้าพเจ้าอวดเรื่องของท่านแก่ทิตัส ข้าพเจ้าก็ไม่ต้องละอายเลย แต่ทุกสิ่งที่เราพูดกับท่านทั้งหลายเป็นความจริงอย่างไร สิ่งที่เราอวดกับทิตัสก็ปรากฏเป็นจริงอย่างนั้น</verse>
				<verse number="15">และความรักที่เขามีต่อพวกท่านก็เพิ่มพูนขึ้น เมื่อเขาระลึกถึงความเชื่อฟังของพวกท่าน และการที่พวกท่านทุกคนต้อนรับเขาด้วยความเกรงกลัวและตัวสั่น</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้าชื่นชมยินดี เพราะข้าพเจ้ามั่นใจพวกท่านได้อย่างเต็มที่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พี่น้องทั้งหลาย เราอยากให้ท่านรู้ถึงพระคุณของพระเจ้าที่พระองค์ประทานแก่คริสตจักรต่างๆ ในแคว้นมาซิโดเนีย</verse>
				<verse number="2">เพราะในขณะที่พวกเขาเผชิญการทดสอบมากมายจากความยากลำบากนั้น ความยินดีที่เต็มล้นและความยากจนอย่างที่สุดของพวกเขาได้ล้นออกมาเป็นใจกว้างขวางยิ่ง</verse>
				<verse number="3">เพราะข้าพเจ้าเป็นพยานได้ว่าพวกเขาถวายตามความสามารถ ที่จริงก็เกินความสามารถ และทำด้วยความสมัครใจ</verse>
				<verse number="4">พวกเขาวิงวอนเราอย่างมาก ขอร้องให้มีส่วนในคุณความดีในการช่วยเหลือธรรมิกชนด้วย</verse>
				<verse number="5">และไม่เหมือนที่เราคาดหมายไว้ แต่พวกเขาถวายตัวเองแด่องค์พระผู้เป็นเจ้าก่อน แล้วจึงมอบตัวให้กับเราตามพระประสงค์ของพระเจ้า</verse>
				<verse number="6">เพราะเหตุนี้ เราจึงขอร้องทิตัสให้ไปช่วยพวกท่านในการทำคุณความดีนี้จนสำเร็จเช่นเดียวกับที่เขาเริ่มต้นไว้</verse>
				<verse number="7">ดังนั้นเมื่อพวกท่านมีทุกสิ่งอย่างเหลือล้น คือความเชื่อ ฝีปาก ความรู้ ความกระตือรือร้น และความรักที่เรามีต่อพวกท่าน ท่านทั้งหลายก็จงมีคุณความดีนี้อย่างเหลือล้นด้วย</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้าไม่ได้พูดเป็นคำสั่ง แต่นำเรื่องความกระตือรือร้นของคนอื่นๆ มาทดสอบความรักของท่านทั้งหลายว่ามีความจริงใจหรือไม่</verse>
				<verse number="9">เพราะว่าท่านทั้งหลายรู้จักพระคุณของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราแล้วว่า แม้พระองค์ทรงมั่งคั่ง ก็ยังทรงยอมเป็นคนยากจนเพราะเห็นแก่ท่านทั้งหลาย เพื่อท่านทั้งหลายจะได้เป็นคนมั่งคั่ง เนื่องจากความยากจนของพระองค์</verse>
				<verse number="10">และข้าพเจ้าขอออกความเห็นในเรื่องนี้ว่า เมื่อปีกลายนี้ พวกท่านไม่เพียงเป็นพวกแรกที่ลงมือทำ แต่ยังเป็นพวกแรกที่มีความปรารถนาจะทำด้วย</verse>
				<verse number="11">บัดนี้พวกท่านก็ควรจะทำเสียให้เสร็จ เพื่อว่าความกระตือรือร้นที่ปรารถนาจะทำเป็นอย่างไร การทำให้เสร็จตามความสามารถที่มีอยู่ก็จะเป็นอย่างนั้น</verse>
				<verse number="12">เพราะว่าถ้ามีความกระตือรือร้นอยู่แล้ว พระเจ้าก็จะทรงรับตามที่เขามีอยู่ ไม่ใช่ตามที่เขาไม่มี</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้าไม่ได้หมายความจะให้งานของคนอื่นเบาลง และของพวกท่านหนักขึ้น แต่เป็นเรื่องของความเสมอภาค</verse>
				<verse number="14">คือที่พวกท่านมีอยู่อย่างเหลือล้นในเวลานี้ ก็เพื่อช่วยเขาทั้งหลายที่ขัดสน และในยามที่เขาทั้งหลายมีอย่างเหลือล้น เขาก็จะได้ช่วยพวกท่านเมื่อขัดสน ซึ่งจะทำให้มีความเสมอภาคกัน</verse>
				<verse number="15">ตามที่เขียนไว้ว่า “คนที่เก็บได้มากนั้น ไม่มีเหลือ และคนที่เก็บได้น้อยก็ไม่ขาด”</verse>
				<verse number="16">แต่ขอขอบพระคุณพระเจ้าผู้ทรงให้ทิตัสมีใจกระตือรือร้นเพื่อพวกท่านอยู่ในใจของเขา ซึ่งเป็นแบบเดียวกับที่เรามีอยู่</verse>
				<verse number="17">เพราะเขาไม่เพียงรับคำขอร้องของเราเท่านั้น แต่ยังไปหาท่านทั้งหลายด้วยความกระตือรือร้นอย่างยิ่ง และเขาเองก็มีความตั้งใจอยู่แล้ว</verse>
				<verse number="18">เราส่งพี่น้องคนหนึ่งที่คริสตจักรทุกแห่งยกย่องในเรื่องการประกาศข่าวประเสริฐไปพร้อมกับเขาด้วย</verse>
				<verse number="19">และไม่เพียงเท่านั้น คริสตจักรต่างๆ ยังตั้งคนนี้ให้เป็นผู้ร่วมเดินทางกับเราและเป็นผู้ร่วมงานปรนนิบัติในคุณความดีนี้ ที่เราทำเพื่อถวายพระเกียรติแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า และเพื่อแสดงถึงความกระตือรือร้นของเรา</verse>
				<verse number="20">เราระวังตัวเช่นนี้เพื่อจะไม่ให้ใครติเตียนเราได้ ในเรื่องของบริจาคมากมายซึ่งเรารับมาแจกนั้น</verse>
				<verse number="21">เพราะเรามุ่งจะเป็นคนซื่อสัตย์ ไม่เฉพาะในสายพระเนตรองค์พระผู้เป็นเจ้าเท่านั้น แต่ในสายตาของคนทั้งหลายด้วย</verse>
				<verse number="22">เราส่งพี่น้องอีกคนหนึ่งของเราไปกับเขาทั้งสอง เขาเป็นคนที่เราได้ทดสอบแล้วว่า มีความกระตือรือร้นในหลายๆ สิ่ง และบัดนี้เขายิ่งกระตือรือร้นมากขึ้น เพราะมีความมั่นใจในพวกท่านมาก</verse>
				<verse number="23">ส่วนทิตัส เขาเป็นหุ้นส่วนและผู้ร่วมงานของข้าพเจ้าในการรับใช้ท่านทั้งหลาย ส่วนพี่น้องสองคนนั้นของเรา เขาเป็นตัวแทนของคริสตจักรทั้งหลายซึ่งเป็นการถวายพระเกียรติแด่พระคริสต์</verse>
				<verse number="24">เพราะฉะนั้นจงสำแดงความรักของท่านและสิ่งที่เราได้อวดเกี่ยวกับท่านให้พวกเขาเห็น และสำแดงต่อหน้าคริสตจักรทั้งหลายด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">เพราะว่าข้าพเจ้าไม่จำเป็นต้องเขียนถึงท่านเกี่ยวกับเรื่องการช่วยเหลือบรรดาธรรมิกชน</verse>
				<verse number="2">เพราะว่าข้าพเจ้ารู้ว่าท่านทั้งหลายพร้อมอยู่แล้ว ข้าพเจ้าจึงพูดอวดเรื่องพวกท่านกับพวกมาซิโดเนียว่า พวกอาคายาจัดเตรียมไว้พร้อมตั้งแต่ปีกลายแล้ว และความกระตือรือร้นของพวกท่านก็เร้าใจพวกเขาเป็นอย่างมาก</verse>
				<verse number="3">แต่ข้าพเจ้าส่งพี่น้องเหล่านี้ไปก็เพื่อไม่ให้การโอ้อวดของเราเกี่ยวกับพวกท่านในเรื่องนี้ต้องสูญเปล่า และเพื่อท่านจะจัดเตรียมให้พร้อมตามที่ข้าพเจ้ากล่าวไว้แล้ว</verse>
				<verse number="4">มิฉะนั้น ถ้าชาวมาซิโดเนียบางคนมากับข้าพเจ้า และพบว่าท่านไม่ได้เตรียมพร้อม อย่าว่าแต่พวกท่านเลย เราเองก็จะขายหน้าที่มั่นใจอย่างนี้ด้วย</verse>
				<verse number="5">เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจึงคิดว่าจำเป็นต้องขอร้องพี่น้องเหล่านี้เพื่อให้ไปหาพวกท่านก่อน และให้ไปจัดเตรียมของบริจาคที่พวกท่านสัญญาไว้นั้น การเตรียมพร้อมเช่นนี้จะแสดงถึงการให้ด้วยความสมัครใจ ไม่ใช่ด้วยความฝืนใจ</verse>
				<verse number="6">นี่แหละคนที่หว่านเพียงเล็กน้อยก็จะเก็บเกี่ยวได้เพียงเล็กน้อย คนที่หว่านมากก็จะเก็บเกี่ยวได้มาก</verse>
				<verse number="7">แต่ละคนจงให้ตามที่เขาคิดหมายไว้ในใจ ไม่ใช่ให้ด้วยความเสียดาย ไม่ใช่ให้ด้วยความจำใจ เพราะว่าพระเจ้าทรงรักคนที่ให้ด้วยใจยินดี</verse>
				<verse number="8">และพระเจ้าสามารถประทานพรทุกอย่างแก่ท่านทั้งหลายอย่างเหลือล้น เพื่อว่าเมื่อมีทุกอย่างเพียงพออยู่เสมอ ท่านยังจะมีเหลือล้นสำหรับการดีทุกอย่างด้วย</verse>
				<verse number="9">ตามที่เขียนไว้ว่า “เขาแจกจ่าย เขาให้แก่บรรดาคนยากจน ความชอบธรรมของเขาดำรงอยู่เป็นนิตย์”</verse>
				<verse number="10">และพระองค์ผู้ประทานเมล็ดพืชแก่คนที่หว่าน และอาหารแก่คนที่กิน ก็จะประทานเมล็ดพืชแก่พวกท่าน และจะทรงเพิ่มพูนเมล็ดพืชของท่าน ทั้งจะทรงให้การเก็บเกี่ยวแห่งความชอบธรรมของท่านเจริญขึ้น</verse>
				<verse number="11">โดยทรงให้ท่านทั้งหลายมั่งคั่งขึ้นในทุกสิ่ง เพื่อบริจาคด้วยใจกว้างขวางอยู่เสมอ และจะทำให้เกิดการขอบพระคุณพระเจ้าผ่านเรา</verse>
				<verse number="12">เพราะการปรนนิบัติในงานรับใช้นี้ ไม่เพียงเป็นการจัดหาให้กับธรรมิกชนที่ขัดสนเท่านั้น แต่ยังทำให้มีการขอบพระคุณพระเจ้าอย่างมากมายเหลือล้นด้วย</verse>
				<verse number="13">โดยผลของการปรนนิบัตินี้ พวกเขาจะสรรเสริญพระเจ้าในเรื่องที่ท่านทั้งหลายยอมเชื่อฟังสมกับที่กล่าวยอมรับข่าวประเสริฐของพระคริสต์ และในเรื่องที่ท่านแบ่งปันกับพวกเขาและทุกคนด้วยใจกว้างขวาง</verse>
				<verse number="14">และเขาก็จะวิงวอนขอเพื่อท่านทั้งหลายและคิดถึงท่าน เพราะเหตุพระคุณของพระเจ้าที่อยู่ในท่านอย่างมากมาย</verse>
				<verse number="15">ขอขอบพระคุณพระเจ้า เพราะของประทานที่เกินความคาดคิดซึ่งพระองค์ประทานนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า เปาโล ขอร้องพวกท่านด้วยตัวเอง โดยเห็นแก่ความสุภาพอ่อนโยนและความกรุณาของพระคริสต์ ข้าพเจ้าผู้เป็นคนถ่อมตัวเมื่ออยู่กับท่านทั้งหลาย แต่เมื่ออยู่ห่างก็เป็นคนห้าวหาญต่อพวกท่าน</verse>
				<verse number="2">คือข้าพเจ้าขอร้องท่านว่าเมื่อมาอยู่กับพวกท่าน อย่าให้ข้าพเจ้าต้องห้าวหาญ ด้วยความมั่นใจที่ทำให้ข้าพเจ้าคิดว่า จะต้องกล้าหาญต่อบางคนซึ่งคิดว่าเราดำเนินชีวิตตามแบบมนุษย์ทั่วๆ ไป</verse>
				<verse number="3">เพราะว่า ถึงแม้ว่าเราดำเนินชีวิตอยู่ในร่างกายมนุษย์ แต่เราก็ไม่ได้สู้รบตามแบบมนุษย์ทั่วๆ ไป</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าอาวุธของเราที่ใช้สู้รบไม่ใช่แบบมนุษย์ แต่เป็นฤทธานุภาพจากพระเจ้าที่จะทำลายป้อมปราการได้ คือทำลายเหตุผลปลอมทั้งหลาย</verse>
				<verse number="5">และความเย่อหยิ่งทุกรูปแบบที่ตั้งตัวขึ้นขัดขวางความรู้ของพระเจ้า และจะยึดกุมความคิดทุกประการให้มาเชื่อฟังพระคริสต์</verse>
				<verse number="6">และเราพร้อมจะลงโทษทุกคนที่ไม่เชื่อฟัง เมื่อพวกท่านเชื่อฟังอย่างสมบูรณ์แล้ว</verse>
				<verse number="7">จงดูสิ่งที่ปรากฏกับตา ถ้าใครมั่นใจว่าตัวเขาเป็นของพระคริสต์ ก็ให้เขาคิดถึงตัวเองดูอีกทีอย่างนี้ว่า เมื่อเขาเป็นของพระคริสต์ เราก็เป็นของพระคริสต์เหมือนกัน</verse>
				<verse number="8">ถึงแม้ข้าพเจ้าจะอวดมากไปสักหน่อย ในเรื่องสิทธิอำนาจของเราที่องค์พระผู้เป็นเจ้าประทานให้ไว้เพื่อเสริมสร้าง ไม่ใช่เพื่อทำลายพวกท่าน ข้าพเจ้าก็จะไม่ได้รับความอับอาย</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้าไม่ต้องการให้ดูราวกับว่า ข้าพเจ้าทำให้ท่านกลัวด้วยจดหมาย</verse>
				<verse number="10">เพราะมีบางคนพูดว่า “จดหมายของเปาโลนั้นมีน้ำหนักและมีอำนาจมากก็จริง แต่ตัวเขาดูอ่อนแอเมื่อมาถึงและคำพูดของเขาก็ใช้ไม่ได้”</verse>
				<verse number="11">จงให้คนเหล่านั้นเข้าใจอย่างนี้ว่า เราพูดไว้ในจดหมายอย่างไรเมื่อไม่อยู่ เราก็จะทำอย่างนั้นเมื่ออยู่เช่นกัน</verse>
				<verse number="12">เพราะว่าเราไม่กล้าเทียบชั้นหรือเปรียบเทียบตัวเองกับบางคนที่ยกย่องตัวเอง แต่เมื่อพวกเขาเอาตัวเองเป็นเครื่องวัดกันและกัน และเอาตัวเองเปรียบเทียบกันและกันแล้ว พวกเขาก็ปราศจากความเข้าใจ</verse>
				<verse number="13">ส่วนเราจะไม่อวดเกินขอบเขต แต่จะอวดในขอบเขตที่พระเจ้าทรงจัดไว้ให้ และขอบเขตนั้นก็ครอบคลุมถึงพวกท่านด้วย</verse>
				<verse number="14">เพราะว่าเราไม่ได้ทำเลยขอบเขตของตนเอง นอกจากว่าเราไม่เคยมาหาท่าน เราเป็นพวกแรกที่นำข่าวประเสริฐของพระคริสต์มายังพวกท่าน</verse>
				<verse number="15">เราไม่ได้อวดเกินขอบเขต ไม่ได้อวดในการงานของคนอื่น แต่เราหวังว่า เมื่อความเชื่อของท่านเจริญขึ้น ขอบเขตงานของเราจะขยายออกไปอย่างกว้างขวางในพวกท่าน</verse>
				<verse number="16">เพื่อว่าเราจะได้ประกาศข่าวประเสริฐในที่ที่อยู่เลยขอบเขตของพวกท่าน โดยไม่อวดสิ่งที่อยู่ในขอบเขตของคนอื่นที่ทำไว้แล้วนั้น</verse>
				<verse number="17">“ถ้าใครจะอวด ก็จงอวดองค์พระผู้เป็นเจ้าเถิด”</verse>
				<verse number="18">เพราะว่าคนที่ยกย่องตัวเองจะไม่ได้รับการรับรอง แต่คนที่พระเจ้าทรงยกย่องต่างหากจะได้รับ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ข้าพเจ้าอยากขอให้ท่านทั้งหลายอดกลั้นต่อความโง่เขลาเล็กๆ น้อยๆ ของข้าพเจ้า แต่ที่จริงท่านก็อดกลั้นอยู่แล้ว</verse>
				<verse number="2">เพราะว่าข้าพเจ้าหวงแหนพวกท่านอย่างที่พระเจ้าทรงหวงแหน เพราะว่าข้าพเจ้าหมั้นท่านไว้กับสามีคนเดียว เพื่อถวายพวกท่านให้เป็นหญิงพรหมจารีบริสุทธิ์แด่พระคริสต์</verse>
				<verse number="3">แต่ข้าพเจ้ากลัวว่า งูนั้นล่อลวงนางเอวาด้วยอุบายของมันอย่างไร ความคิดของท่านทั้งหลายก็จะถูกทำให้หลงไปจากความซื่อ และความบริสุทธิ์ต่อพระคริสต์อย่างนั้น</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าถ้าใครมาเทศนาถึงพระเยซูอีกองค์หนึ่ง ซึ่งไม่ใช่องค์ที่เราเคยเทศนานั้น หรือถ้าพวกท่านรับพระวิญญาณ ซึ่งแตกต่างจากที่ท่านเคยรับนั้น หรือรับข่าวประเสริฐซึ่งแตกต่างกับที่พวกท่านเคยรับไว้แล้ว ท่านทั้งหลายก็ช่างอดกลั้นดีจริงๆ</verse>
				<verse number="5">เพราะข้าพเจ้าคิดว่าข้าพเจ้าไม่ด้อยกว่าอัครทูตพิเศษเหล่านั้นแม้แต่น้อยเลย</verse>
				<verse number="6">แม้ข้าพเจ้าพูดไม่เก่ง แต่ข้าพเจ้าก็มีความรู้ดี ที่จริงเราแสดงข้อนี้ต่อพวกท่านเสมอในทุกเรื่องแล้ว</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้าทำผิดหรือที่ถ่อมใจลงเพื่อยกชูท่านขึ้น เพราะข้าพเจ้าประกาศข่าวประเสริฐของพระเจ้าแก่พวกท่านโดยไม่คิดเงิน</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้าปล้นคริสตจักรอื่นๆ ด้วยการรับเงินอุดหนุนจากพวกเขา เพื่อปรนนิบัติท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="9">และเมื่อข้าพเจ้าอยู่กับพวกท่าน และกำลังขัดสนอยู่นั้น ข้าพเจ้าก็ไม่ได้เป็นภาระกับใคร เพราะว่าพี่น้องที่มาจากแคว้นมาซิโดเนียได้จัดเตรียมสิ่งที่ข้าพเจ้าขัดสนให้กับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าทำตัวไม่ให้เป็นภาระกับพวกท่านในทุกด้าน และข้าพเจ้าจะทำตัวเช่นนี้ต่อไป</verse>
				<verse number="10">ความจริงของพระคริสต์อยู่ในข้าพเจ้าอย่างไร จะไม่มีใครในแคว้นอาคายาที่สามารถห้ามข้าพเจ้าอวดเรื่องนี้อย่างนั้น</verse>
				<verse number="11">เพราะอะไร? เพราะข้าพเจ้าไม่รักพวกท่านหรือ? พระเจ้าทรงทราบดีว่าข้าพเจ้ารักพวกท่าน</verse>
				<verse number="12">และสิ่งใดที่ข้าพเจ้าทำ ข้าพเจ้าก็จะทำต่อไป เพื่อปิดโอกาสคนพวกนั้นที่ชอบฉวยโอกาสให้คนยอมรับว่าเหมือนกับเรา ในสิ่งที่พวกเขาอวด</verse>
				<verse number="13">เพราะว่าคนพวกนั้นเป็นอัครทูตปลอม เป็นคนงานที่หลอกลวง พวกที่ปลอมตัวเป็นอัครทูตของพระคริสต์</verse>
				<verse number="14">การทำเช่นนั้นไม่ประหลาดเลย เพราะว่าซาตานเองก็ยังปลอมตัวเป็นทูตสวรรค์ของความสว่าง</verse>
				<verse number="15">เพราะฉะนั้นจึงไม่แปลกเลยที่ผู้ปรนนิบัติของซาตาน จะปลอมตัวเป็นผู้ปรนนิบัติของความชอบธรรม บั้นปลายของพวกเขาจะเป็นไปตามการกระทำของเขา</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้าขอพูดซ้ำว่าอย่าให้ใครคิดว่าข้าพเจ้าเป็นคนโง่เขลา แต่ถ้าพวกท่านคิดว่าข้าพเจ้าเป็นเช่นนั้น ก็จงยอมรับข้าพเจ้าอย่างคนโง่เขลาเถิด เพื่อว่าข้าพเจ้าจะอวดได้บ้าง</verse>
				<verse number="17">(การที่ข้าพเจ้าพูดอย่างนั้น ข้าพเจ้าไม่ได้พูดตามหลักขององค์พระผู้เป็นเจ้า แต่พูดอย่างคนโง่เขลาที่อวดด้วยความมั่นใจตัวเอง</verse>
				<verse number="18">เพราะในเมื่อหลายๆ คนอวดตามเนื้อหนัง ข้าพเจ้าก็จะอวดบ้าง)</verse>
				<verse number="19">เพราะว่าการที่พวกท่านอดกลั้นต่อคนโง่เขลาทั้งหลายด้วยความยินดีนั้น คงจะเป็นเพราะท่านฉลาดสิ</verse>
				<verse number="20">เพราะว่าพวกท่านช่างอดกลั้นจริงๆ เมื่อมีใครมาเอาท่านไปเป็นทาส หรือมีใครมาเอาท่านไปเป็นเหยื่อ และเมื่อมีใครมาเอาเปรียบพวกท่าน หรือมีใครยกตัวเองขึ้นเป็นใหญ่ หรือมีใครตบหน้าพวกท่าน</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้าต้องพูดด้วยความละอายว่า เราเองอ่อนแอเกินไปในเรื่องนี้ แต่ว่าใครกล้าอวดในเรื่องใด (ข้าพเจ้าพูดอย่างคนโง่เขลา) ข้าพเจ้าก็กล้าอวดเรื่องนั้นเหมือนกัน</verse>
				<verse number="22">พวกเขาเป็นชาติฮีบรูหรือ ข้าพเจ้าก็เป็นเหมือนกัน เขาเป็นชนชาติอิสราเอลหรือ ข้าพเจ้าก็เป็นเหมือนกัน พวกเขาเป็นพงศ์พันธุ์ของอับราฮัมหรือ ข้าพเจ้าก็เป็นเหมือนกัน</verse>
				<verse number="23">เขาเป็นคนปรนนิบัติของพระคริสต์หรือ ข้าพเจ้าเป็นดีกว่าพวกเขาเสียอีก (ข้าพเจ้าพูดอย่างคนบ้า) ข้าพเจ้าตรากตรำยิ่งกว่าพวกเขา ข้าพเจ้าติดคุกมากกว่าพวกเขา ข้าพเจ้าถูกโบยตีมากมาย ข้าพเจ้าหวิดตายบ่อยๆ</verse>
				<verse number="24">พวกยิวเฆี่ยนข้าพเจ้าห้าครั้ง ครั้งละสามสิบเก้าที</verse>
				<verse number="25">ข้าพเจ้าถูกตีด้วยไม้สามครั้ง ถูกก้อนหินขว้างครั้งหนึ่ง ข้าพเจ้าเผชิญภัยเรือแตกสามครั้ง ข้าพเจ้าลอยอยู่ในทะเลวันหนึ่งกับคืนหนึ่ง</verse>
				<verse number="26">ข้าพเจ้าเดินทางบ่อยๆ ข้าพเจ้าเผชิญภัยในแม่น้ำ เผชิญโจรภัย เผชิญภัยจากชนชาติของข้าพเจ้าเอง เผชิญภัยจากคนต่างชาติ เผชิญภัยในเมือง เผชิญภัยในป่า เผชิญภัยในทะเล เผชิญภัยจากพี่น้องจอมปลอม</verse>
				<verse number="27">ต้องตรากตรำและลำบาก ต้องอดหลับอดนอนบ่อยๆ ต้องหิวและกระหาย ต้องอดข้าวบ่อยๆ ต้องทนหนาวและเปลือยกาย</verse>
				<verse number="28">นอกจากนั้นยังมีสิ่งอื่นที่กดดันข้าพเจ้าอยู่ทุกๆ วัน คือความกังวลเกี่ยวกับคริสตจักรทั้งหมด</verse>
				<verse number="29">ใครบ้างที่อ่อนแอและข้าพเจ้าไม่อ่อนแอด้วย ใครบ้างที่ถูกชักนำให้หลง และข้าพเจ้าไม่ทุกข์ร้อน</verse>
				<verse number="30">ถ้าข้าพเจ้าจำเป็นต้องอวด ข้าพเจ้าก็จะอวดสิ่งที่แสดงถึงความอ่อนแอของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="31">พระเจ้าคือพระบิดาของพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้า ผู้ทรงสมควรแก่การสรรเสริญเป็นนิตย์ พระองค์ทรงทราบว่าข้าพเจ้าไม่ได้โกหก</verse>
				<verse number="32">ผู้ว่าการเมืองของกษัตริย์อาเรทัสในกรุงดามัสกัส ให้คนเฝ้ากรุงดามัสกัสไว้เพื่อจะจับข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="33">แต่เขาเอาข้าพเจ้าใส่กระบุงใหญ่และหย่อนลงทางหน้าต่างบนกำแพงเมือง ข้าพเจ้าจึงพ้นจากเงื้อมมือของท่านผู้ว่าการ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ข้าพเจ้าจำเป็นต้องอวด แม้ว่าจะไม่มีประโยชน์ แต่ข้าพเจ้าจะพูดต่อไปถึงนิมิตและการสำแดงที่มาจากองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้ารู้จักชายคนหนึ่งที่อยู่ในพระคริสต์ เมื่อสิบสี่ปีที่แล้วเขาถูกรับขึ้นไปยังสวรรค์ชั้นที่สาม (จะไปทั้งร่างกายหรือไปโดยไม่มีร่างกายข้าพเจ้าไม่รู้ พระเจ้าทรงรู้)</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้ารู้ว่าชายคนนี้ (จะไปทั้งร่างกายหรือไม่มีร่างกายข้าพเจ้าไม่รู้ พระเจ้าทรงรู้)</verse>
				<verse number="4">ถูกรับขึ้นไปยังเมืองบรมสุขเกษม และได้ยินถ้อยคำที่บอกไม่ได้ซึ่งไม่อนุญาตให้มนุษย์กล่าวถึง</verse>
				<verse number="5">สำหรับชายคนนั้นข้าพเจ้าอวดได้ แต่สำหรับตัวข้าพเจ้าเอง ข้าพเจ้าจะไม่อวดเลย นอกจากจะอวดเรื่องความอ่อนแอของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">เพราะว่าถ้าข้าพเจ้าอยากจะอวดข้าพเจ้าก็ไม่ใช่คนโง่เขลา เพราะว่าข้าพเจ้าจะพูดความจริง แต่ข้าพเจ้างดไว้ เพื่อจะไม่มีใครประเมินข้าพเจ้าสูงกว่าสิ่งที่เขาได้เห็นในตัวข้าพเจ้าหรือฟังจากข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">และเพื่อไม่ให้ข้าพเจ้ายกตัวเกินไป เนื่องจากการสำแดงอันยิ่งใหญ่ ก็ทรงให้มีหนามในเนื้อของข้าพเจ้า ซึ่งเป็นทูตของซาตานที่คอยโบยตีข้าพเจ้าเพื่อข้าพเจ้าจะไม่ยกตัวเกินไป</verse>
				<verse number="8">เรื่องหนามนั้น ข้าพเจ้าวิงวอนต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าถึงสามครั้ง เพื่อขอให้มันหลุดไปจากข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="9">แต่พระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าแล้วว่า “การมีพระคุณของเราก็เพียงพอกับเจ้า เพราะว่าความอ่อนแอมีที่ไหน ฤทธานุภาพของเราก็ปรากฏเต็มที่ที่นั่น” เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจะอวดบรรดาความอ่อนแอของข้าพเจ้ามากขึ้นด้วยความยินดีอย่างยิ่ง เพื่อว่าฤทธานุภาพของพระคริสต์จะอยู่ในข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="10">เพราะเหตุนี้ เพื่อเห็นแก่พระคริสต์ ข้าพเจ้าจึงพอใจในบรรดาความอ่อนแอ ในการถูกเยาะเย้ยต่างๆ ในความลำบาก ในการถูกข่มเหง ในเหตุวิบัติต่างๆ เพราะว่าข้าพเจ้าอ่อนแอเมื่อใด ข้าพเจ้าก็จะเข้มแข็งมากเมื่อนั้น</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้าเป็นคนโง่เขลาไปแล้วสิ พวกท่านบังคับข้าพเจ้าให้เป็น เพราะว่าข้าพเจ้าสมควรจะได้รับการยกย่องจากท่าน เพราะว่าข้าพเจ้าไม่ด้อยกว่าพวกอัครทูตพิเศษเลย แม้ข้าพเจ้าจะไม่วิเศษอะไรเลย</verse>
				<verse number="12">และคุณลักษณะต่างๆ ของอัครทูตก็ประจักษ์ชัดในหมู่พวกท่านแล้ว โดยความทรหดอดทนอย่างยิ่ง โดยหมายสำคัญต่างๆ โดยการอัศจรรย์และการแห่งฤทธานุภาพต่างๆ</verse>
				<verse number="13">พวกท่านได้รับการปฏิบัติแย่กว่าคริสตจักรอื่นๆ ในเรื่องใดบ้าง? มีเพียงเรื่องนี้คือข้าพเจ้าไม่ได้เป็นภาระกับพวกท่าน ความผิดข้อนี้ขอโปรดอภัยให้ข้าพเจ้าเถิด</verse>
				<verse number="14">นี่แน่ะ ข้าพเจ้าเตรียมพร้อมที่จะมาเยี่ยมพวกท่านเป็นครั้งที่สาม และจะไม่เป็นภาระกับท่าน เพราะว่าข้าพเจ้าไม่ต้องการสิ่งใดของท่านทั้งหลาย แต่ต้องการตัวท่าน เพราะว่าไม่สมควรที่ลูกๆ จะสะสมไว้สำหรับพ่อแม่ แต่พ่อแม่สมควรจะสะสมไว้สำหรับลูก</verse>
				<verse number="15">และข้าพเจ้ามีความยินดีอย่างยิ่งที่จะสละทุกสิ่งและสละตัวเองจนหมดเพื่อเห็นแก่ท่านทั้งหลาย เมื่อข้าพเจ้ารักท่านมากขึ้น พวกท่านกลับจะรักข้าพเจ้าน้อยลงหรือ?</verse>
				<verse number="16">พวกท่านคงยอมรับว่าข้าพเจ้าเองไม่ได้เป็นภาระกับท่าน แต่ก็ยังมีการพูดว่าข้าพเจ้าเป็นคนเจ้าเล่ห์ใช้อุบายจับท่าน</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้าเอาเปรียบพวกท่านผ่านคนหนึ่งคนใดในคนเหล่านั้นที่ข้าพเจ้าส่งไปเยี่ยมพวกท่านหรือ?</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้าขอร้องให้ทิตัสไป และส่งพี่น้องอีกคนหนึ่งไปด้วย ทิตัสเอาเปรียบพวกท่านหรือ? เราทั้งสองดำเนินการด้วยจิตใจอย่างเดียวกันและเดินตามรอยเดียวกันไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="19">พวกท่านคงคิดอยู่ตลอดมาว่าเราแก้ตัวกับพวกท่าน เราพูดในพระคริสต์เฉพาะพระพักตร์พระเจ้าว่า ท่านที่รักทั้งหลาย ทุกสิ่งที่เราทำนั้นก็เพื่อความเจริญของพวกท่าน</verse>
				<verse number="20">เพราะว่าข้าพเจ้ากลัวว่าเมื่อมาถึง ข้าพเจ้าอาจจะพบว่าพวกท่านไม่เป็นเหมือนอย่างที่ข้าพเจ้าอยากเห็น และพวกท่านก็จะพบว่าข้าพเจ้าไม่เป็นเหมือนอย่างที่ท่านอยากเห็น คือกลัวว่าจะมีการทะเลาะวิวาทกัน ริษยากัน ฉุนเฉียวต่อกัน ชิงดีกัน พูดใส่ร้ายกัน ซุบซิบกัน มีความเย่อหยิ่งจองหองและความวุ่นวาย</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้ากลัวว่าเมื่อข้าพเจ้ามาอีก พระเจ้าจะทรงให้ข้าพเจ้าต้องอับอายต่อหน้าพวกท่าน และข้าพเจ้าจะต้องโศกเศร้าที่หลายๆ คนทำผิด และไม่ได้กลับใจจากมลทิน จากการล่วงประเวณี และจากการลามกที่พวกเขาทำอยู่นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ครั้งนี้จะเป็นครั้งที่สามที่ข้าพเจ้ามาหาพวกท่าน “ข้อกล่าวหาใดๆ ต้องมีพยานสองสามปาก” จึงจะเป็นที่เชื่อถือได้</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้าเคยเตือนพวกที่ทำบาปก่อนหน้านั้นและพวกที่เหลือทั้งหมด บัดนี้ข้าพเจ้าขอเตือนอีกในระหว่างที่ข้าพเจ้าไม่ได้อยู่ด้วย เหมือนกับที่เคยเตือนเมื่อข้าพเจ้าอยู่ด้วยในการเยี่ยมครั้งที่สองนั้นว่า เมื่อข้าพเจ้ามาอีกข้าพเจ้าจะไม่งดโทษใครเลย</verse>
				<verse number="3">ในเมื่อท่านทั้งหลายอยากได้หลักฐานที่ว่าพระคริสต์ตรัสทางข้าพเจ้า พระคริสต์ไม่ทรงอ่อนแอต่อท่าน แต่ทรงฤทธานุภาพมากในพวกท่าน</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าแม้พระองค์ทรงถูกตรึงเพราะทรงยอมอ่อนแอ แต่พระองค์ยังทรงพระชนม์อยู่เพราะฤทธานุภาพของพระเจ้า เพราะว่าถึงแม้เราอ่อนแอในพระองค์ แต่ต่อพวกท่าน เราจะมีชีวิตอยู่ด้วยกันกับพระองค์เนื่องด้วยฤทธานุภาพของพระเจ้า</verse>
				<verse number="5">จงพิจารณาตัวเองดูว่าท่านทั้งหลายดำรงอยู่ในความเชื่อหรือไม่ จงพิสูจน์ตัวเอง พวกท่านไม่ตระหนักว่าพระเยซูคริสต์สถิตอยู่ในท่านทั้งหลายหรือ? นอกจากพวกท่านไม่สามารถผ่านการพิสูจน์</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้าหวังว่าท่านจะรู้ว่าเราไม่ใช่เป็นพวกที่ไม่สามารถผ่านการพิสูจน์</verse>
				<verse number="7">และเราอธิษฐานต่อพระเจ้าขอให้ท่านทั้งหลายไม่ทำชั่วใดๆ นั้น ไม่ได้ทำเพื่อให้เห็นว่าเราสามารถผ่านการพิสูจน์ แต่เพื่อให้พวกท่านทำสิ่งที่ดี แม้จะดูเหมือนว่าเราเองไม่สามารถผ่านการพิสูจน์ก็ตาม</verse>
				<verse number="8">เพราะว่าเราไม่อาจจะทำสิ่งใดที่ขัดกับความจริง แต่ทำเพื่อความจริง</verse>
				<verse number="9">เพราะว่าเมื่อเราอ่อนแอ และพวกท่านเข้มแข็ง เราก็ยินดี เราอธิษฐานเพื่อสิ่งนี้ คือการที่ท่านทั้งหลายจะกลับสู่สภาพดีดังเดิม</verse>
				<verse number="10">เพราะเหตุนี้ ข้าพเจ้าจึงเขียนสิ่งเหล่านี้ในระหว่างที่ข้าพเจ้าไม่อยู่ด้วย เพื่อว่าเมื่อมาถึงแล้วข้าพเจ้าจะไม่ต้องทำด้วยความเข้มงวด ในการใช้สิทธิอำนาจที่องค์พระผู้เป็นเจ้าประทานให้แก่ข้าพเจ้า เพื่อการเสริมสร้าง ไม่ใช่เพื่อการทำลาย</verse>
				<verse number="11">สุดท้ายนี้ พี่น้องทั้งหลาย ขอลาก่อน จงกลับสู่สภาพดีดังเดิม จงฟังคำขอร้องของข้าพเจ้า จงเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน จงอยู่ร่วมกันอย่างสันติ และพระเจ้าแห่งความรักและสันติสุขจะสถิตกับท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="12">จงทักทายกันด้วยธรรมเนียมจูบอันบริสุทธิ์ ธรรมิกชนทุกคนฝากทักทายพวกท่าน</verse>
				<verse number="13">ขอให้พระคุณของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า ความรักของพระเจ้า และการมีส่วนกันที่มาจากพระวิญญาณบริสุทธิ์ จงดำรงอยู่กับท่านทั้งหลายทุกคนเถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="48">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เปาโล ผู้เป็นอัครทูต (ซึ่งไม่ได้รับการแต่งตั้งจากมนุษย์ หรือโดยมนุษย์ แต่โดยพระเยซูคริสต์และพระเจ้าพระบิดา ผู้โปรดให้พระเยซูเป็นขึ้นจากความตาย ได้ทรงแต่งตั้ง)</verse>
				<verse number="2">และบรรดาพี่น้องที่อยู่กับข้าพเจ้า เรียน คริสตจักรทั้งหลายแห่งแคว้นกาลาเทีย</verse>
				<verse number="3">ขอให้พระคุณและสันติสุขจากพระเจ้าพระบิดาของเราและพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า ดำรงอยู่กับท่านทั้งหลายเถิด</verse>
				<verse number="4">พระเยซูทรงสละพระองค์เองเพราะบาปของเรา เพื่อช่วยเราให้พ้นจากยุคปัจจุบันอันชั่วร้าย ตามพระประสงค์ของพระเจ้าผู้เป็นพระบิดาของเรา</verse>
				<verse number="5">ขอให้พระเกียรติมีแด่พระองค์ตลอดชั่วนิรันดร์ อาเมน</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้ารู้สึกประหลาดใจที่พวกท่านด่วนละทิ้งพระองค์ผู้ซึ่งทรงเรียกท่านมาโดยพระคุณของพระคริสต์ และหันไปหาข่าวประเสริฐอื่นเสีย</verse>
				<verse number="7">ซึ่งที่จริงไม่ใช่ข่าวประเสริฐ แต่มีบางคนทำให้พวกท่านยุ่งยาก และปรารถนาบิดเบือนข่าวประเสริฐของพระคริสต์</verse>
				<verse number="8">แม้แต่เราเองหรือทูตจากฟ้าสวรรค์ ถ้าประกาศข่าวประเสริฐอื่นแก่พวกท่าน ซึ่งขัดกับข่าวประเสริฐที่เราได้ประกาศแก่พวกท่านไปแล้วนั้น ก็จะต้องถูกแช่งสาป</verse>
				<verse number="9">ตามที่เราได้พูดไว้ก่อนแล้ว และบัดนี้ข้าพเจ้าขอพูดอีกว่า ถ้าใครประกาศข่าวประเสริฐอื่นแก่พวกท่าน ที่ขัดกับข่าวประเสริฐซึ่งพวกท่านได้รับไว้แล้ว ให้ผู้นั้นถูกแช่งสาป</verse>
				<verse number="10">บัดนี้ข้าพเจ้ากำลังแสวงหาการยอมรับจากมนุษย์หรือจากพระเจ้า? ข้าพเจ้าอุตส่าห์เอาใจมนุษย์หรือ? ถ้าข้าพเจ้ากำลังเอาใจมนุษย์อยู่ ข้าพเจ้าก็ไม่ใช่ทาสของพระคริสต์</verse>
				<verse number="11">พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าอยากให้ท่านทราบว่า ข่าวประเสริฐที่ประกาศโดยข้าพเจ้านั้นไม่ใช่ของมนุษย์</verse>
				<verse number="12">เพราะว่าข้าพเจ้าไม่ได้รับข่าวประเสริฐนั้นจากมนุษย์ ไม่มีใครสอนข้าพเจ้า แต่พระเยซูคริสต์ทรงสำแดงแก่ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="13">เพราะว่าท่านก็ได้ยินถึงชีวิตในอดีตของข้าพเจ้า เมื่อยังอยู่ในศาสนายิวว่า ข้าพเจ้าได้ข่มเหงคริสตจักรของพระเจ้าอย่างร้ายแรงยิ่งนัก และพยายามทำลายเสีย</verse>
				<verse number="14">และข้าพเจ้าได้ก้าวหน้าในด้านศาสนายิวเหนือกว่าเพื่อนร่วมชาติหลายคนที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ข้าพเจ้ามีความกระตือรือร้นกว่าในเรื่องขนบธรรมเนียมของบรรพบุรุษของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="15">แต่เมื่อพระเจ้า ผู้ทรงแยกข้าพเจ้าไว้ตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดาและได้ทรงเรียกใช้ข้าพเจ้าโดยพระคุณของพระองค์นั้น พอพระทัย</verse>
				<verse number="16">ที่จะทรงสำแดงพระบุตรของพระองค์แก่ข้าพเจ้า เพื่อให้ข้าพเจ้าประกาศพระบุตรแก่คนต่างชาตินั้น ข้าพเจ้าก็ไม่ได้ปรึกษากับมนุษย์คนใดเลย</verse>
				<verse number="17">และข้าพเจ้าก็ไม่ได้ขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม เพื่อพบกับผู้ที่เป็นอัครทูตก่อนข้าพเจ้า แต่ข้าพเจ้าได้ออกไปยังประเทศอาระเบียทันที แล้วก็กลับมายังกรุงดามัสกัสอีก</verse>
				<verse number="18">สามปีต่อมา ข้าพเจ้าขึ้นไปหาเคฟาส ที่กรุงเยรูซาเล็ม และพักอยู่กับท่านสิบห้าวัน</verse>
				<verse number="19">แต่ว่าข้าพเจ้าไม่ได้พบอัครทูตคนอื่นเลย นอกจากยากอบ น้องขององค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="20">(เรื่องที่ข้าพเจ้าเขียนมาถึงท่านนี้ ข้าพเจ้าขอกล่าวเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าว่าข้าพเจ้าไม่โกหกเลย)</verse>
				<verse number="21">หลังจากนั้น ข้าพเจ้าก็เข้าไปในเขตแดนซีเรียและซีลีเซีย</verse>
				<verse number="22">ข้าพเจ้าไม่เป็นที่รู้จักของคริสตจักรเหล่านั้นในแคว้นยูเดียที่อยู่ในพระคริสต์เลย</verse>
				<verse number="23">เขาทั้งหลายเพียงแต่ได้ยินว่า “ผู้ที่เคยข่มเหงเรา บัดนี้ได้ประกาศความเชื่อซึ่งเขาได้เคยพยายามทำลาย”</verse>
				<verse number="24">พวกเขาได้สรรเสริญพระเจ้าก็เพราะข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">สิบสี่ปีต่อมา ข้าพเจ้ากับบารนาบัสได้ขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็มอีก และพาทิตัสไปด้วย</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้าขึ้นไปตามที่พระเจ้าได้ทรงสำแดงแก่ข้าพเจ้า และข้าพเจ้าได้เล่าข่าวประเสริฐที่ข้าพเจ้าประกาศแก่คนต่างชาติให้พวกเขาฟัง (แต่ได้เล่าให้คนสำคัญบางคนฟังเป็นส่วนตัว) เกรงว่าข้าพเจ้าอาจจะวิ่งแข่งหรือวิ่งอย่างไร้ประโยชน์</verse>
				<verse number="3">ถึงแม้ทิตัสซึ่งอยู่กับข้าพเจ้าจะเป็นคนกรีก เขาก็ไม่ได้ถูกบังคับให้เข้าสุหนัต</verse>
				<verse number="4">แต่เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะว่ามีพี่น้องจอมปลอมลอบเข้ามาสอดแนมดูเสรีภาพซึ่งเรามีในพระเยซูคริสต์ พวกเขาหวังจะทำให้เราเป็นทาส</verse>
				<verse number="5">แต่เราไม่ได้ยอมอ่อนข้อให้กับพวกเขาแม้ชั่วประเดี๋ยวเดียว เพื่อให้ความจริงของข่าวประเสริฐนั้นดำรงอยู่กับท่านทั้งหลายต่อไป</verse>
				<verse number="6">และจากคนสำคัญบางคนที่ยังอยู่ (เขาจะเคยเป็นอะไรมาก่อน ก็ไม่สำคัญอะไรสำหรับข้าพเจ้าเลย พระเจ้าไม่ทรงเห็นแก่หน้าใคร) คนสำคัญเหล่านั้นไม่ได้เพิ่มเติมสิ่งหนึ่งสิ่งใดให้แก่ข้าพเจ้าเลย</verse>
				<verse number="7">แต่ตรงข้าม เมื่อเขาทั้งหลายเห็นว่า ข้าพเจ้าได้รับมอบให้ประกาศข่าวประเสริฐแก่คนเหล่านั้นที่ไม่ได้เข้าสุหนัต เช่นเดียวกับเปโตรได้รับมอบให้ประกาศข่าวประเสริฐแก่คนที่ได้เข้าสุหนัต</verse>
				<verse number="8">(เพราะว่าพระองค์ผู้ได้ทรงทำกิจในเปโตรให้เป็นอัครทูตไปยังพวกที่เข้าสุหนัต ก็ได้ทรงทำกิจในข้าพเจ้าให้ไปยังคนต่างชาติเหมือนกัน)</verse>
				<verse number="9">เมื่อยากอบกับเคฟาสและยอห์น ผู้ที่เขานับถือว่าเป็นเสาหลัก เห็นพระคุณซึ่งประทานแก่ข้าพเจ้าแล้วก็ได้จับมือขวาของข้าพเจ้ากับบารนาบัส แสดงว่าเป็นเพื่อนร่วมงานกัน เพื่อให้เราไปหาคนต่างชาติ และท่านเหล่านั้นจะไปหาพวกที่เข้าสุหนัต</verse>
				<verse number="10">ท่านเหล่านั้นขอแต่เพียงให้เรานึกถึงคนจน ซึ่งเป็นสิ่งที่ข้าพเจ้าทำอย่างกระตือรือร้นอยู่แล้ว</verse>
				<verse number="11">แต่เมื่อเคฟาส มาถึงเมืองอันทิโอกแล้ว ข้าพเจ้าก็ได้คัดค้านท่านซึ่งๆ หน้า เพราะว่าท่านทำผิดแน่</verse>
				<verse number="12">เพราะว่าก่อนที่คนของยากอบมาถึงนั้น ท่านได้กินอาหารร่วมกับคนต่างชาติ แต่พอคนพวกนั้นมาถึง ท่านก็ปลีกตัวออกไปอยู่เสียต่างหากเพราะกลัวพวกเข้าสุหนัต</verse>
				<verse number="13">และพวกยิวคนอื่นๆ ก็ได้แสร้งทำตามท่าน แม้แต่บารนาบัสก็หลงแสร้งทำตามคนเหล่านั้นไปด้วย</verse>
				<verse number="14">แต่เมื่อข้าพเจ้าเห็นว่า พวกเขาไม่ได้ประพฤติตรงตามความจริงของข่าวประเสริฐนั้น ข้าพเจ้าจึงกล่าวกับเคฟาสต่อหน้าคนทุกคนว่า “ถ้าท่านเองซึ่งเป็นพวกยิวประพฤติตามอย่างคนต่างชาติ ไม่ใช่ตามอย่างพวกยิว ทำไมท่านจึงบังคับคนต่างชาติให้ประพฤติตามอย่างพวกยิวเล่า?”</verse>
				<verse number="15">เราผู้เป็นยิวโดยกำเนิด ไม่ใช่คนบาปที่มาจากคนต่างชาติ</verse>
				<verse number="16">ยังรู้ว่าไม่มีใครถูกชำระให้ชอบธรรมได้ โดยการประพฤติตามธรรมบัญญัติ แต่โดยความเชื่อในพระเยซูคริสต์เท่านั้น เราเองก็ได้เชื่อในพระเยซูคริสต์ เพื่อจะถูกนับว่าชอบธรรมโดยความเชื่อในพระคริสต์ ไม่ใช่โดยการประพฤติตามธรรมบัญญัติ เพราะว่าโดยการประพฤติตามธรรมบัญญัตินั้น ไม่มีมนุษย์คนใดจะถูกนับว่าชอบธรรมได้เลย</verse>
				<verse number="17">แต่ถ้าในขณะที่เรากำลังขวนขวายจะถูกชำระให้ชอบธรรมโดยพระคริสต์นั้น กลับถูกพบว่าเป็นคนบาปไปด้วย พระคริสต์จะทรงเป็นผู้ส่งเสริมบาปหรือ? ไม่ใช่อย่างแน่นอน</verse>
				<verse number="18">เพราะว่าถ้าข้าพเจ้าก่อสิ่งซึ่งข้าพเจ้าได้รื้อทำลายลงแล้วขึ้นมาอีก ข้าพเจ้าก็แสดงตัวว่าข้าพเจ้าเองเป็นคนละเมิดธรรมบัญญัติ</verse>
				<verse number="19">เพราะโดยธรรมบัญญัตินั้น ข้าพเจ้าได้ตายต่อธรรมบัญญัติแล้ว เพื่อจะได้มีชีวิตอยู่ต่อพระเจ้า ข้าพเจ้าถูกตรึงร่วมกับพระคริสต์แล้ว</verse>
				<verse number="20">ข้าพเจ้าเองไม่มีชีวิตอยู่ต่อไป แต่พระคริสต์ต่างหากที่ทรงมีชีวิตอยู่ในข้าพเจ้า ชีวิตซึ่งข้าพเจ้าดำเนินอยู่ในร่างกายขณะนี้ ข้าพเจ้าดำเนินอยู่โดยความเชื่อในพระบุตรของพระเจ้าผู้ได้ทรงรักข้าพเจ้า และได้ทรงสละพระองค์เองเพื่อข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้าไม่ได้ทำให้พระคุณของพระเจ้าเป็นโมฆะ เพราะว่าถ้าความชอบธรรมเกิดจากธรรมบัญญัติแล้ว พระคริสต์ก็สิ้นพระชนม์โดยเปล่าประโยชน์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">โอ ชาวกาลาเทียคนเขลา ใครสะกดดวงจิตของพวกท่านให้เห็นผิดไปได้? ทั้งๆ ที่ภาพการถูกตรึงของพระเยซูคริสต์ได้ปรากฏอยู่ต่อหน้าท่านแล้ว</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้าใคร่รู้ข้อเดียวจากท่านว่า ท่านได้รับพระวิญญาณโดยการประพฤติตามธรรมบัญญัติ หรือได้รับโดยความเชื่อตามที่ได้ฟัง?</verse>
				<verse number="3">ท่านทั้งหลายเขลาถึงเพียงนั้นทีเดียวหรือ? พวกท่านเริ่มต้นด้วยพระวิญญาณ แต่จะจบลงด้วยเนื้อหนังกระนั้นหรือ?</verse>
				<verse number="4">ท่านทั้งหลายได้รับประสบการณ์ มากมายโดยไร้ประโยชน์หรือ? ถ้าเป็นการไร้ประโยชน์จริงๆ แล้ว</verse>
				<verse number="5">พระองค์ผู้ประทานพระวิญญาณแก่ท่านทั้งหลาย และทรงสำแดงฤทธานุภาพท่ามกลางพวกท่าน ทรงทำเช่นนั้นโดยการประพฤติตามธรรมบัญญัติ หรือโดยความเชื่อของพวกท่าน ตามที่ได้ฟัง?</verse>
				<verse number="6">อับราฮัม เชื่อพระเจ้า และพระองค์ทรงถือว่าท่านเป็นคนชอบธรรม อย่างไร</verse>
				<verse number="7">ขอให้รู้เถิดว่าเหล่าชนแห่งความเชื่อเป็นบุตรของอับราฮัมอย่างนั้น</verse>
				<verse number="8">และพระคัมภีร์นั้นรู้ล่วงหน้าว่า พระเจ้าจะทรงให้คนต่างชาติเป็นคนชอบธรรมโดยความเชื่อ จึงได้ประกาศข่าวประเสริฐแก่อับราฮัมล่วงหน้าว่า ชนทุกชาติจะได้รับพรเพราะเจ้า</verse>
				<verse number="9">เพราะฉะนั้น คนที่เชื่อจึงได้รับพรร่วมกับอับราฮัมผู้ซึ่งเชื่อ</verse>
				<verse number="10">เพราะว่าคนทั้งหลายซึ่งพึ่งการประพฤติตามธรรมบัญญัติ ก็ถูกสาปแช่ง เพราะพระคัมภีร์เขียนไว้ว่า “ทุกคนที่ไม่ได้ประพฤติตามข้อความทุกข้อที่เขียนไว้ในหนังสือธรรมบัญญัติก็ถูกสาปแช่ง”</verse>
				<verse number="11">เป็นที่แน่ชัดว่า ไม่มีใครถูกชำระให้ชอบธรรมในสายพระเนตรของพระเจ้าด้วยธรรมบัญญัติได้เลย เพราะว่า “คนชอบธรรมจะมีชีวิตอยู่โดยความเชื่อ”</verse>
				<verse number="12">แต่ธรรมบัญญัติไม่ได้อาศัยความเชื่อ เพราะ ผู้ที่ประพฤติตาม ธรรมบัญญัติ ก็จะมีชีวิตอยู่โดยธรรมบัญญัตินั้น</verse>
				<verse number="13">พระคริสต์ทรงไถ่เราให้พ้นการสาปแช่งแห่งธรรมบัญญัติ โดยการทรงถูกสาปแช่งเพื่อเรา (เพราะพระคัมภีร์เขียนไว้ว่า “ทุกคนที่ถูกแขวนไว้บนต้นไม้ต้องถูกสาปแช่ง” )</verse>
				<verse number="14">เพื่อพรของอับราฮัมจะได้มาถึงบรรดาคนต่างชาติ ที่อยู่ในพระเยซูคริสต์ เพื่อเราจะได้รับพระวิญญาณตามพระสัญญาโดยความเชื่อ</verse>
				<verse number="15">พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าขอยกตัวอย่างจากชีวิตจริงสักเรื่องหนึ่ง ถึงแม้เป็นพันธสัญญา ของมนุษย์ เมื่อได้รับรองกันแล้ว ไม่มีใครจะล้มเลิกหรือเพิ่มเติมขึ้นอีก</verse>
				<verse number="16">บรรดาพระสัญญาที่ได้ประทานไว้แก่อับราฮัมและพงศ์พันธุ์ของท่านนั้น ไม่ได้ตรัสว่า “และแก่พงศ์พันธุ์ทั้งหลาย” เหมือนอย่างกับประทานแก่คนหลายคน แต่เหมือนกับประทานแก่คนผู้เดียวคือ “แก่พงศ์พันธุ์ของท่าน” นั่นคือพระคริสต์</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้าว่าธรรมบัญญัติซึ่งมาภายหลังถึงสี่ร้อยสามสิบปี จะทำให้พันธสัญญาซึ่งพระเจ้าได้ทรงตั้งไว้เมื่อก่อนนั้นเป็นโมฆะไม่ได้</verse>
				<verse number="18">เพราะว่าถ้าได้รับมรดกโดยธรรมบัญญัติ ก็ไม่ใช่ได้โดยพระสัญญาอีกต่อไป แต่พระเจ้าประทานมรดกนั้นให้แก่อับราฮัมโดยพระสัญญา</verse>
				<verse number="19">ถ้าเช่นนั้น มีธรรมบัญญัติไว้ทำไม? ที่เพิ่มธรรมบัญญัติก็เพราะการละเมิด จนกว่าพงศ์พันธุ์ตามพระสัญญานั้นจะมาถึง พวกทูตสวรรค์ได้ตั้งธรรมบัญญัตินั้นไว้โดยมือของคนกลาง</verse>
				<verse number="20">ที่จริงคนกลางไม่ได้เป็นตัวแทนของฝ่ายเดียว แต่พระเจ้าทรงเป็นหนึ่ง</verse>
				<verse number="21">ถ้าเช่นนั้นธรรมบัญญัติขัดแย้งกับพระสัญญาของพระเจ้าหรือ? ไม่เป็นเช่นนั้นแน่นอน เพราะว่าถ้าธรรมบัญญัติที่ถูกตั้งไว้นั้นสามารถให้ชีวิต ความชอบธรรมก็จะมีได้โดยธรรมบัญญัตินั้นจริง</verse>
				<verse number="22">แต่พระคัมภีร์ได้จองจำทุกคนไว้ในบาป เพื่อพระสัญญาที่ตั้งอยู่บนความเชื่อในพระเยซูคริสต์จะถูกมอบให้แก่บรรดาผู้ที่เชื่อ</verse>
				<verse number="23">ก่อนที่ความเชื่อมานั้น เราถูกธรรมบัญญัติจองจำไว้ ถูกกักบริเวณไว้จนความเชื่อจะปรากฏ</verse>
				<verse number="24">เพราะฉะนั้นธรรมบัญญัติจึงเป็นผู้ควบคุมของเรา จนพระคริสต์เสด็จมา เพื่อเราจะถูกชำระให้ชอบธรรมโดยความเชื่อ</verse>
				<verse number="25">แต่เมื่อความเชื่อนั้นได้มาแล้ว เราจึงไม่ได้อยู่ใต้บังคับของผู้ควบคุม อีกต่อไปแล้ว</verse>
				<verse number="26">เพราะว่าพวกท่านทุกคนเป็นบุตรของพระเจ้าโดยความเชื่อในพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="27">เพราะว่าพวกท่านทุกคนที่ได้รับบัพติศมาเข้าในพระคริสต์แล้ว ก็ได้สวมชีวิตของพระคริสต์ด้วย</verse>
				<verse number="28">จะไม่เป็นยิวหรือกรีก จะไม่เป็นทาสหรือไท จะไม่เป็นชายหรือหญิง เพราะว่าท่านทั้งหลายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันในพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="29">และถ้าท่านทั้งหลายเป็นของพระคริสต์แล้ว ท่านก็เป็นพงศ์พันธุ์ของอับราฮัม คือเป็นทายาทตามพระสัญญา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ข้าพเจ้าหมายความว่า ตราบใดที่ทายาทยังเป็นเด็กอยู่ เขาก็ไม่ต่างอะไรกับทาสเลย ถึงแม้เขาจะเป็นเจ้าของทรัพย์สมบัติทั้งหมด</verse>
				<verse number="2">แต่เขาก็อยู่ใต้บังคับของผู้ปกครองและพ่อบ้าน จนถึงเวลาที่บิดาได้กำหนดไว้</verse>
				<verse number="3">เราก็เหมือนกัน เมื่อเป็นเด็กอยู่ เราก็เป็นทาสอยู่ใต้บังคับของภูตผีที่ครอบงำของจักรวาล</verse>
				<verse number="4">แต่เมื่อครบกำหนดแล้ว พระเจ้าก็ทรงใช้พระบุตรของพระองค์มา ประสูติจากสตรีเพศและทรงถือกำเนิดใต้ธรรมบัญญัติ</verse>
				<verse number="5">เพื่อจะทรงไถ่คนเหล่านั้นที่อยู่ใต้ธรรมบัญญัติ เพื่อให้เราได้รับฐานะเป็นบุตร</verse>
				<verse number="6">และเพราะท่านทั้งหลายเป็นบุตรแล้วพระองค์จึงทรงใช้พระวิญญาณแห่งพระบุตรของพระองค์ เข้ามาในใจของเราร้องว่า “อับบา (พ่อ)”</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้น โดยพระเจ้าท่านจึงไม่ใช่ทาสอีกต่อไปแต่เป็นบุตร และถ้าเป็นบุตรแล้ว ท่านก็เป็นทายาท</verse>
				<verse number="8">แต่ก่อนนี้ เมื่อท่านทั้งหลายยังไม่รู้จักพระเจ้า พวกท่านเป็นทาสของสิ่งซึ่งโดยสภาพแล้วไม่ใช่เทพเจ้าเลย</verse>
				<verse number="9">แต่บัดนี้ เมื่อพวกท่านรู้จักพระเจ้าแล้ว หรือที่ถูกก็คือ พระเจ้าทรงรู้จักพวกท่านแล้ว ทำไมท่านทั้งหลายจึงกลับไปหาภูตผีที่ครอบงำของจักรวาลซึ่งอ่อนแอและอเนจอนาถ และอยากจะเป็นทาสของสิ่งเหล่านั้นอีก?</verse>
				<verse number="10">ท่านทั้งหลายถือวัน เดือน ฤดู และปี</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้าเกรงว่าการที่ข้าพเจ้าได้ตรากตรำเพื่อพวกท่านนั้นจะไร้ประโยชน์</verse>
				<verse number="12">พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าวิงวอนพวกท่านให้เป็นเหมือนข้าพเจ้า เพราะข้าพเจ้าก็เป็นเหมือนพวกท่าน พวกท่านไม่ได้ทำผิดต่อข้าพเจ้าเลย</verse>
				<verse number="13">ท่านทั้งหลายคงจำได้ว่า เมื่อข้าพเจ้าเริ่มต้นประกาศข่าวประเสริฐแก่พวกท่านนั้น ก็เป็นเพราะข้าพเจ้าเจ็บป่วยทางกาย</verse>
				<verse number="14">และแม้ว่าสภาพของข้าพเจ้าจะเป็นการทดลองใจพวกท่าน ท่านทั้งหลายก็ไม่ได้ดูหมิ่นหรือรังเกียจข้าพเจ้าเลย แต่ได้ต้อนรับข้าพเจ้าเหมือนกับว่าเป็นทูตสวรรค์ของพระเจ้า หรือเหมือนกับองค์พระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="15">ความปลื้มใจ ของท่านทั้งหลายหายไปไหนเสียแล้ว? เพราะว่าข้าพเจ้าเป็นพยานให้พวกท่านได้ว่า ถ้าเป็นไปได้ พวกท่านก็คงจะควักตาของท่านทั้งหลายออกให้ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="16">บัดนี้ ข้าพเจ้าได้กลายเป็นศัตรูของท่านทั้งหลาย เพราะข้าพเจ้าบอกท่านทั้งหลายอย่างตรงไปตรงมาหรือ?</verse>
				<verse number="17">คนเหล่านั้นเอาอกเอาใจท่านทั้งหลายแต่ไม่ใช่ด้วยความหวังดีเลย พวกเขาอยากจะกีดกันพวกท่าน เพื่อท่านทั้งหลายจะได้เอาอกเอาใจพวกเขา</verse>
				<verse number="18">การเอาอกเอาใจด้วยความหวังดีก็เป็นการดีตลอดไป ไม่ใช่เฉพาะแต่เมื่อข้าพเจ้าอยู่กับพวกท่านเท่านั้น</verse>
				<verse number="19">ลูกน้อยของข้าพเจ้าเอ๋ย ข้าพเจ้าต้องเจ็บครรภ์เพราะท่านทั้งหลายอีก จนกว่าพระคริสต์จะได้ทรงก่อร่างขึ้นในตัวท่าน</verse>
				<verse number="20">ข้าพเจ้าปรารถนาจะอยู่กับพวกท่านเดี๋ยวนี้ และเปลี่ยนน้ำเสียงของข้าพเจ้า เพราะว่าข้าพเจ้ามีข้อสงสัยในตัวท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="21">ท่านทั้งหลายผู้ที่อยากอยู่ใต้ธรรมบัญญัติ บอกข้าพเจ้าเถิด ท่านไม่ได้ฟังธรรมบัญญัติหรือ?</verse>
				<verse number="22">เพราะมีเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่าอับราฮัมมีบุตรสองคน คนหนึ่งเกิดจากหญิงทาส อีกคนหนึ่งเกิดจากหญิงที่เป็นไท</verse>
				<verse number="23">บุตรที่เกิดจากหญิงทาสนั้นก็เกิดตามปกติ แต่บุตรที่เกิดจากหญิงที่เป็นไทนั้นเกิดตามพระสัญญา</verse>
				<verse number="24">ข้อความนี้เป็นอุปไมย ผู้หญิงสองคนนั้นได้แก่พันธสัญญาสองอย่าง คนหนึ่งมาจากภูเขาซีนาย คลอดลูกเป็นทาส คือนางฮาการ์</verse>
				<verse number="25">นางฮาการ์นั้นได้แก่ภูเขาซีนายในอาระเบีย เล็งถึงกรุงเยรูซาเล็มปัจจุบัน เพราะว่ากรุงนี้กับพลเมืองเป็นทาสอยู่</verse>
				<verse number="26">แต่ว่าเยรูซาเล็มซึ่งอยู่เบื้องบนนั้น เป็นไท เป็นมารดาของเรา</verse>
				<verse number="27">เพราะว่ามีเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า “จงชื่นชมยินดีเถิด โอหญิงหมันเอ๋ย ผู้ไม่คลอดบุตร จงเปล่งเสียงโห่ร้อง เจ้าผู้ไม่เจ็บครรภ์ เพราะว่าบุตรของแม่ร้าง ก็ยังมีมากกว่าบุตรของหญิงที่มีสามี”</verse>
				<verse number="28">พี่น้องทั้งหลาย เราเป็นบุตรแห่งพระสัญญาเช่นเดียวกับอิสอัค</verse>
				<verse number="29">แต่ในครั้งนั้น ผู้ที่เกิดตามปกติได้ข่มเหงผู้ที่เกิดตามพระวิญญาณอย่างไร ปัจจุบันนี้ก็เหมือนกันอย่างนั้น</verse>
				<verse number="30">แต่พระคัมภีร์ว่าอย่างไร? ก็ว่า “จงไล่หญิงทาสกับบุตรชายของนางไปเสีย เพราะว่าบุตรของหญิงทาสจะรับมรดกร่วมกับบุตร ของหญิงที่เป็นไทไม่ได้”</verse>
				<verse number="31">เพราะฉะนั้น พี่น้องทั้งหลาย เราไม่ใช่บุตรของหญิงทาส แต่เป็นบุตรของหญิงที่เป็นไท</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เพื่อเสรีภาพนั้นเองพระคริสต์จึงได้ทรงให้เราเป็นไท เพราะฉะนั้น จงตั้งมั่น และอย่าเข้าเทียมแอกของการเป็นทาสอีกเลย</verse>
				<verse number="2">นี่แน่ะ ข้าพเจ้าเปาโล ขอบอกท่านทั้งหลายว่า ถ้าท่านยอมเข้าสุหนัต พระคริสต์จะไม่ทรงเป็นประโยชน์อะไรให้แก่ท่านเลย</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้าขอย้ำให้ทุกคนที่ยอมเข้าสุหนัตทราบอีกว่า เขาถูกผูกมัดให้ประพฤติตามธรรมบัญญัติทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="4">ท่านทั้งหลายที่ปรารถนาจะถูกชำระให้ชอบธรรมโดยธรรมบัญญัติ ก็ถูกตัดขาดจากพระคริสต์ และหล่นจากพระคุณไปเสียแล้ว</verse>
				<verse number="5">เพราะว่าโดยพระวิญญาณและความเชื่อ เราก็รอคอยความชอบธรรมที่เราหวังว่าจะได้รับ</verse>
				<verse number="6">เพราะว่าในพระเยซูคริสต์นั้น การเข้าสุหนัตหรือไม่เข้าสุหนัตไม่เกิดประโยชน์อันใด แต่ความเชื่อซึ่งแสดงออกเป็นการกระทำด้วยความรักนั้นสำคัญ</verse>
				<verse number="7">ท่านกำลังก้าวหน้า ไปด้วยดีอยู่แล้ว ใครเล่ายับยั้งท่านไม่ให้เชื่อฟังความจริง?</verse>
				<verse number="8">การชักชวนอย่างนั้นไม่ได้มาจากพระองค์ผู้ทรงเรียกท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="9">เชื้อ เพียงเล็กน้อยย่อมทำให้แป้งดิบฟูขึ้นได้ทั้งก้อน</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้ามีความมั่นใจในตัวท่านในองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า ท่านจะไม่มีความคิดอย่างอื่น แต่ผู้ที่มารบกวนท่านนั้น จะเป็นใครก็ตามจะต้องได้รับโทษ</verse>
				<verse number="11">พี่น้องทั้งหลาย ถ้าข้าพเจ้ายังเทศนาให้เข้าสุหนัต เหตุใดข้าพเจ้ายังคงถูกข่มเหงอยู่? กางเขน ก็ไม่เป็นอุปสรรคอีกต่อไป</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้าอยากให้คนเหล่านั้นที่รบกวนท่าน ตอนตนเอง เสียด้วย</verse>
				<verse number="13">พี่น้องทั้งหลาย เพราะว่าท่านถูกเรียกให้มีเสรีภาพ ขอแต่เพียงอย่าถือโอกาสใช้เสรีภาพเพื่อทำตามเนื้อหนัง แต่จงรับใช้กันและกันด้วยความรักเถิด</verse>
				<verse number="14">เพราะว่าธรรมบัญญัติทั้งสิ้นนั้นสรุปได้เป็นคำเดียว คือว่า จงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง</verse>
				<verse number="15">แต่ถ้าท่านกัดและกินเนื้อกันและกัน จงระวังให้ดี ท่านจะย่อยยับไปด้วยกัน</verse>
				<verse number="16">แต่ข้าพเจ้าขอบอกว่าจงดำเนินชีวิตตามพระวิญญาณ แล้วท่านจะไม่สนองความต้องการของเนื้อหนัง</verse>
				<verse number="17">เพราะว่าความต้องการของเนื้อหนังขัดแย้งพระวิญญาณ และพระวิญญาณก็ขัดแย้งเนื้อหนัง เพราะทั้งสองฝ่ายต่อสู้กัน ดังนั้นท่านทั้งหลายจึงไม่สามารถทำสิ่งที่ท่านปรารถนาจะทำ</verse>
				<verse number="18">แต่ถ้าท่านทั้งหลายได้รับการทรงนำโดยพระวิญญาณ ท่านก็ไม่อยู่ใต้ธรรมบัญญัติ</verse>
				<verse number="19">การงานของเนื้อหนัง นั้นเห็นได้ชัด คือการล่วงประเวณี การโสโครก การเสเพล</verse>
				<verse number="20">การนับถือรูปเคารพ การถือวิทยาคม การเป็นศัตรูกัน การวิวาทกัน การริษยากัน การฉุนเฉียวกัน การใฝ่สูง การทุ่มเถียงกัน การแตกก๊กกัน</verse>
				<verse number="21">การอิจฉากัน การเมาเหล้า การเล่นเป็นพาลเกเร และการอื่นๆ ในทำนองนี้ซึ่งข้าพเจ้าเคยเตือนพวกท่านมาก่อนว่า คนที่ประพฤติเช่นนั้นจะไม่มีส่วนในแผ่นดินของพระเจ้า</verse>
				<verse number="22">ส่วนผลของพระวิญญาณนั้น คือความรัก ความยินดี สันติสุข ความอดทน ความกรุณา ความดี ความซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="23">ความสุภาพอ่อนโยน การรู้จักบังคับตน เรื่องอย่างนี้ไม่มีธรรมบัญญัติห้ามไว้เลย</verse>
				<verse number="24">ผู้ที่อยู่ฝ่ายพระเยซูคริสต์ได้ตรึงเนื้อหนังไว้ที่กางเขน พร้อมกับราคะและตัณหาแล้ว</verse>
				<verse number="25">ถ้าเรามีชีวิตอยู่โดยพระวิญญาณ ก็จงดำเนินชีวิตตามพระวิญญาณด้วย</verse>
				<verse number="26">เราอย่าอวดตัว อย่ายั่วโทสะกัน และอย่าอิจฉากันเลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">พี่น้องทั้งหลาย แม้จับใครที่ละเมิดประการใดได้ พวกท่านซึ่งอยู่ฝ่ายพระวิญญาณ จงช่วยคนนั้นด้วยใจสุภาพอ่อนโยนให้เขากลับตั้งตัวใหม่ โดยคิดถึงตัวเอง เกรงว่าท่านจะถูกทดลองด้วย</verse>
				<verse number="2">จงช่วยรับภาระของกันและกัน และด้วยการกระทำเช่นนี้ท่านทั้งหลายก็ได้ปฏิบัติตามธรรมบัญญัติของพระคริสต์</verse>
				<verse number="3">เพราะว่าถ้าใครถือตัวว่าเป็นคนสำคัญ ทั้งๆ ที่เขาไม่สำคัญอะไรเลย เขาก็หลอกตัวเอง</verse>
				<verse number="4">แต่ละคนจงสำรวจการกระทำของตนเอง แล้วจึงจะมีอะไรอวดได้ในตัวเองโดยไม่ต้องเปรียบกับผู้อื่น</verse>
				<verse number="5">เพราะว่าแต่ละคนต้องรับภาระของตัวเอง</verse>
				<verse number="6">ส่วนคนที่รับการสอนพระวจนะ จงแบ่งสิ่งดีทุกอย่างให้แก่คนที่สอนตนเถิด</verse>
				<verse number="7">อย่าหลงเลย ท่านจะล้อเล่นกับพระเจ้าไม่ได้ เพราะว่าใครหว่านอะไรลง ก็จะเก็บเกี่ยวสิ่งนั้น</verse>
				<verse number="8">คนที่หว่านสิ่งที่ตอบสนองเนื้อหนังของตน ก็จะเก็บเกี่ยวความเปื่อยเน่าจากเนื้อหนังนั้น แต่คนที่หว่านสิ่งที่ตอบสนองพระวิญญาณ ก็จะเก็บเกี่ยวชีวิตนิรันดร์จากพระวิญญาณนั้น</verse>
				<verse number="9">อย่าให้เราเมื่อยล้าในการทำดี เพราะว่าถ้าเราไม่ท้อใจแล้ว เราก็จะเก็บเกี่ยวในเวลาอันสมควร</verse>
				<verse number="10">เพราะฉะนั้นเมื่อเรามีโอกาส ให้เราทำดีต่อทุกคน และเฉพาะอย่างยิ่ง ต่อคนที่เป็นสมาชิกของครอบครัวแห่งความเชื่อ</verse>
				<verse number="11">จงสังเกตดูตัวอักษรที่ข้าพเจ้าเขียนถึงท่านด้วยมือของข้าพเจ้าเองว่าตัวโตเพียงใด</verse>
				<verse number="12">คนที่ปรารถนาได้หน้าตามเนื้อหนังก็จะบังคับพวกท่านให้เข้าสุหนัต เพียงเพื่อพวกเขาจะได้ไม่ถูกข่มเหงเพราะเรื่องกางเขนของพระคริสต์เท่านั้น</verse>
				<verse number="13">แม้แต่คนที่เข้าสุหนัตแล้ว ก็ไม่ได้ประพฤติตามธรรมบัญญัติ แต่พวกเขาปรารถนาให้พวกท่านเข้าสุหนัต เพื่อพวกเขาจะได้เอาเนื้อหนังของพวกท่านไปอวด</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้าไม่ขออวดอะไรนอกจากเรื่องกางเขนของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา ซึ่งโดยกางเขนนั้นโลกได้ตาย จากข้าพเจ้า และข้าพเจ้าก็ได้ตายจากโลก</verse>
				<verse number="15">เพราะว่าจะเข้าสุหนัตหรือไม่นั้น ไม่สำคัญอะไร แต่การที่ถูกสร้างใหม่นั้นสำคัญ</verse>
				<verse number="16">สันติสุขและพระเมตตาจงมีแก่ทุกคนที่ประพฤติตามกฎนี้ และแก่อิสราเอลของพระเจ้า</verse>
				<verse number="17">ตั้งแต่นี้ไป ขออย่าให้ใครมารบกวนข้าพเจ้าเลย เพราะว่าข้าพเจ้ามีรอยประทับตราของพระเยซูติดอยู่ที่กายของข้าพเจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="18">พี่น้องทั้งหลาย ขอให้พระคุณของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราจงสถิตอยู่กับจิตวิญญาณของท่านทั้งหลายด้วยเถิด อาเมน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="49">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เปาโลผู้เป็นอัครทูตของพระเยซูคริสต์ตามพระทัยของพระเจ้า เรียนบรรดาธรรมิกชนที่ซื่อสัตย์ในพระเยซูคริสต์ [ซึ่งอยู่ที่เมืองเอเฟซัส]</verse>
				<verse number="2">ขอให้พระคุณและสันติสุขจากพระเจ้าพระบิดาของเรา และจากพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า ดำรงอยู่กับท่านทั้งหลายเถิด</verse>
				<verse number="3">สาธุการแด่พระเจ้าพระบิดาของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา ผู้ประทานพรฝ่ายจิตวิญญาณทุกอย่างแก่เราในสวรรคสถานโดยพระคริสต์</verse>
				<verse number="4">ดังเช่น ในพระคริสต์ พระเจ้าทรงเลือกเราตั้งแต่ก่อนทรงสร้างโลก เพื่อให้เราบริสุทธิ์และปราศจากตำหนิในสายพระเนตรของพระองค์</verse>
				<verse number="5">พระองค์ทรงกำหนดเราไว้ล่วงหน้าด้วยความรัก ให้เป็นบุตรของพระองค์โดยทางพระเยซูคริสต์ ตามความชอบพระทัยและพระประสงค์ของพระองค์</verse>
				<verse number="6">เพื่อเป็นที่ยกย่องพระคุณอันรุ่งโรจน์ของพระองค์ที่ทรงให้แก่เราเปล่าๆ ในพระเยซู ที่พระองค์ทรงรัก</verse>
				<verse number="7">ในพระเยซูนั้น เราได้รับการไถ่โดยพระโลหิตของพระองค์ คือได้รับการยกโทษจากการละเมิด โดยพระคุณอันอุดมของพระเจ้า</verse>
				<verse number="8">ซึ่งประทานแก่เราอย่างเหลือล้นด้วยปัญญา และความเข้าใจทุกอย่าง</verse>
				<verse number="9">พระเจ้าโปรดให้เรารู้ความล้ำลึกแห่งพระประสงค์ของพระองค์ตามความชอบพระทัยของพระองค์ที่ทรงดำริไว้แล้วในพระคริสต์</verse>
				<verse number="10">ทรงประสงค์ที่จะทำให้แผนงานสำเร็จเมื่อเวลาครบบริบูรณ์แล้ว คือที่จะทรงรวบรวมทุกสิ่งทั้งที่อยู่ในสวรรค์และในแผ่นดินโลกให้อยู่ในพระคริสต์</verse>
				<verse number="11">และในพระคริสต์ นั้น เราก็ได้รับการทรงเลือกด้วย คือถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าตามพระเจตนารมณ์ของพระเจ้าผู้ทรงทำกิจทุกอย่างตามพระดำริแห่งพระทัยของพระองค์</verse>
				<verse number="12">เพื่อเราผู้มีความหวังในพระคริสต์ก่อนผู้อื่นจะอยู่เพื่อยกย่องพระเกียรติของพระองค์</verse>
				<verse number="13">ในพระคริสต์ ท่านทั้งหลายก็เป็นเช่นนั้นด้วย คือเมื่อพวกท่านได้ยินสัจวาทะคือข่าวประเสริฐเรื่องความรอดของท่าน และวางใจในพระองค์แล้ว พวกท่านก็ได้รับการประทับตราด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ตามที่ทรงสัญญาไว้</verse>
				<verse number="14">พระวิญญาณนั้นเป็นมัดจำในการรับมรดกของเรา จนกว่าคนของพระเจ้าจะได้รับการไถ่ เพื่อเป็นการยกย่องพระเกียรติของพระองค์</verse>
				<verse number="15">เพราะเหตุนี้ เมื่อข้าพเจ้าได้ยินเกี่ยวกับความเชื่อของพวกท่านในพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้า และความรักของท่านต่อธรรมิกชนทั้งหมด</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้าจึงขอบพระคุณเพราะท่านทั้งหลายไม่หยุดเลยเมื่อระลึกถึงท่านในคำอธิษฐานของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้าอธิษฐานว่าขอพระเจ้าของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราคือพระบิดาผู้ทรงพระสิริทรงให้ท่านทั้งหลายมีจิตใจ ที่ประกอบด้วยปัญญาและการสำแดง เพื่อท่านจะรู้จักพระองค์</verse>
				<verse number="18">ขอให้ตาใจของพวกท่านสว่างขึ้น เพื่อจะได้รู้ว่าพระองค์ประทานความหวังอะไรแก่ท่านในการทรงเรียกพวกท่านนั้น และรู้ว่ามรดกที่มีศักดิ์ศรีของพระองค์สำหรับพวกธรรมิกชนนั้นบริบูรณ์เพียงไร</verse>
				<verse number="19">และรู้ว่าฤทธานุภาพของพระองค์ยิ่งใหญ่มากมายเพียงไรสำหรับเราที่เชื่อนั้น เป็นฤทธิ์เดชเดียวกับการทำกิจอันทรงอานุภาพและทรงพลังของพระองค์</verse>
				<verse number="20">ซึ่งทรงทำในพระคริสต์เมื่อทรงทำให้พระคริสต์เป็นขึ้นจากตาย และทรงให้ประทับที่เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระองค์ ในสวรรคสถาน</verse>
				<verse number="21">สูงส่งเหนือกว่าทุกภูตผีที่ครอบครอง ทุกภูตผีที่มีอำนาจ ทุกภูตผีที่มีฤทธิ์เดชและทุกภูตผีที่ปกครอง และเหนือกว่านามทั้งหมดที่ถูกกล่าวถึง ไม่เพียงในยุคนี้เท่านั้นแต่ในยุคที่จะมาถึงด้วย</verse>
				<verse number="22">พระเจ้าทรงปราบทุกสิ่งลงไว้ใต้พระบาทของพระคริสต์ และประทานพระคริสต์แก่คริสตจักร ให้เป็นเจ้านาย เหนือทุกๆ สิ่ง</verse>
				<verse number="23">คริสตจักรเป็นพระกายของพระคริสต์ ซึ่งเป็นความบริบูรณ์ของพระองค์ ผู้ทรงเติมทุกอย่างในทุกแห่งให้เต็มบริบูรณ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ท่านทั้งหลายตายโดยการละเมิดและการบาปของท่าน</verse>
				<verse number="2">เมื่อก่อนพวกท่านเคยดำเนินชีวิตในการบาปนั้นตามวิถีของโลกนี้ ตามผู้ครอบครองที่มีอำนาจในฟ้าอากาศ คือวิญญาณที่ทำกิจอยู่ในพวกคนที่ไม่เชื่อฟังในเวลานี้</verse>
				<verse number="3">เมื่อก่อนเราทุกคนเคยประพฤติเหมือนพวกเขาตามตัณหาของเนื้อหนัง คือทำตามความต้องการของเนื้อหนังและของความคิด โดยวิสัยแล้วเราจึงเป็นคนที่สมควรได้รับการลงโทษเหมือนอย่างคนอื่นๆ</verse>
				<verse number="4">แต่พระเจ้าทรงเปี่ยมด้วยพระเมตตา พระองค์ทรงรักเราโดยความรักอันใหญ่หลวงของพระองค์</verse>
				<verse number="5">ถึงแม้ว่าเราเป็นคนตายเนื่องจากการละเมิด พระองค์ยังทรงทำให้มีชีวิตอยู่ร่วมกับพระคริสต์ (พวกท่านได้รับความรอดแล้วด้วยพระคุณ)</verse>
				<verse number="6">และพระองค์ทรงทำให้เราเป็นขึ้นมาด้วยกันกับพระคริสต์ และทรงให้เรานั่งด้วยกันกับพระองค์ในสวรรคสถานในพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="7">เพื่อว่าในยุคต่อๆ ไป พระองค์จะทรงสำแดงพระคุณอันอุดมเหลือล้นของพระองค์ ด้วยพระกรุณาที่มีต่อเราในพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="8">เพราะว่าท่านทั้งหลายได้รับความรอดแล้วด้วยพระคุณโดยทางความเชื่อ ความรอดนี้ไม่ใช่มาจากตัวท่าน แต่เป็นของประทานจากพระเจ้า</verse>
				<verse number="9">ไม่ใช่มาจากการกระทำ เพื่อไม่ให้ใครอวดได้</verse>
				<verse number="10">เพราะว่าเราเป็นฝีพระหัตถ์ของพระองค์ที่ทรงสร้างขึ้นในพระเยซูคริสต์เพื่อให้ทำการดี ซึ่งเป็นสิ่งที่พระเจ้าทรงจัดเตรียมไว้ก่อนแล้วเพื่อให้เราดำเนินตาม</verse>
				<verse number="11">ดังนั้นพวกท่านจงระลึกว่า เมื่อก่อนท่านทั้งหลายเป็นคนต่างชาติโดยกำเนิด และฝ่ายที่เข้าสุหนัต (ซึ่งทำต่อร่างกาย ด้วยมือมนุษย์) เคยเรียกท่านว่าพวกไม่ได้เข้าสุหนัต</verse>
				<verse number="12">จงระลึกว่าตอนนั้นพวกท่านเป็นคนไม่มีพระคริสต์ ถูกตัดขาดจากการเป็นพลเมืองอิสราเอล เป็นคนนอกในเรื่องพันธสัญญาทั้งหลายที่ทรงสัญญาไว้ อยู่ในโลกนี้อย่างไม่มีความหวังและปราศจากพระเจ้า</verse>
				<verse number="13">แต่บัดนี้ในพระเยซูคริสต์ ท่านทั้งหลายซึ่งเมื่อก่อนอยู่ไกล ได้เข้ามาใกล้โดยพระโลหิตของพระคริสต์</verse>
				<verse number="14">เพราะว่าพระองค์เองทรงเป็นสันติภาพของเรา โดยร่างกาย ของพระองค์ ทรงทำให้ทั้งสองฝ่ายเป็นหนึ่งเดียวกัน และทรงรื้อกำแพงที่แยกระหว่างสองฝ่ายคือการเป็นศัตรูกัน</verse>
				<verse number="15">ทรงทำให้ธรรมบัญญัติซึ่งประกอบด้วยบัญญัติและคำสั่งต่างๆ นั้นเป็นโมฆะ เพื่อสร้างให้เป็นคนใหม่คนเดียวกันในพระองค์จากคนสองฝ่ายนั้น เช่นนั้นแหละ พระองค์จึงทรงทำให้เกิดสันติภาพ</verse>
				<verse number="16">และทำให้ทั้งสองฝ่ายคืนดีกับพระเจ้าเป็นกายเดียวโดยทางกางเขน จึงเป็นเหตุให้การเป็นศัตรูกันหมดสิ้นไป</verse>
				<verse number="17">พระองค์ทรงมาประกาศสันติภาพแก่พวกท่านที่อยู่ไกล และแก่บรรดาคนที่อยู่ใกล้</verse>
				<verse number="18">เพราะว่าโดยทางพระคริสต์เราทั้งสองฝ่ายมีโอกาสเข้าเฝ้าพระบิดาโดยพระวิญญาณองค์เดียวกัน</verse>
				<verse number="19">เพราะฉะนั้น พวกท่านจึงไม่ใช่คนนอกและคนต่างด้าวอีกต่อไป แต่เป็นพลเมืองเดียวกับบรรดาธรรมิกชน และเป็นครอบครัวของพระเจ้า</verse>
				<verse number="20">ท่านทั้งหลายถูกก่อร่างสร้างขึ้นบนรากฐานของบรรดาอัครทูตและบรรดาผู้เผยพระวจนะ มีพระเยซูคริสต์เป็นศิลาหัวมุม</verse>
				<verse number="21">ในพระองค์นั้นทุกส่วนของโครงสร้างถูกเชื่อมต่อกันและเจริญขึ้นเป็นวิหารอันบริสุทธิ์ในองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="22">และในพระองค์นั้น พวกท่านก็กำลังถูกก่อร่างสร้างขึ้นด้วยกันให้เป็นที่สถิตของพระเจ้าโดยพระวิญญาณ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เพราะเหตุนี้ ข้าพเจ้าเปาโลผู้เป็นนักโทษเนื่องจากการประกาศพระเยซู คริสต์เพราะเห็นแก่ท่านทั้งหลายซึ่งเป็นคนต่างชาติ</verse>
				<verse number="2">พวกท่านได้ยินมาแล้วอย่างแน่นอนถึงภารกิจแห่งพระคุณของพระเจ้าที่ทรงมอบแก่ข้าพเจ้าเพื่อท่าน</verse>
				<verse number="3">คือพระองค์ทรงเปิดเผยให้ข้าพเจ้ารู้ความล้ำลึกนั้น ตามที่ข้าพเจ้าเขียนไว้ย่อๆ แล้ว</verse>
				<verse number="4">และเมื่อท่านอ่านถ้อยคำเหล่านั้นแล้ว พวกท่านก็สามารถรับรู้ถึงความเข้าใจของข้าพเจ้าในเรื่องความล้ำลึกของพระคริสต์</verse>
				<verse number="5">ซึ่งในสมัยก่อนพระองค์ไม่โปรดให้มนุษย์รู้เหมือนอย่างในเวลานี้ที่ทรงเปิดเผยแก่บรรดาอัครทูตบริสุทธิ์ และบรรดาผู้เผยพระวจนะบริสุทธิ์โดยพระวิญญาณ</verse>
				<verse number="6">นั่นก็คือคนต่างชาติได้เป็นผู้ร่วมรับมรดก เป็นอวัยวะของกายเดียวกัน และเป็นผู้มีส่วนร่วมในพระสัญญาในพระเยซูคริสต์โดยทางข่าวประเสริฐ</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้ามาเป็นผู้ปรนนิบัติของข่าวประเสริฐนี้ตามของประทานแห่งพระคุณที่พระเจ้าประทานแก่ข้าพเจ้าโดยกิจการที่ทรงฤทธานุภาพของพระองค์</verse>
				<verse number="8">แม้ข้าพเจ้าจะเป็นคนเล็กน้อยยิ่งกว่าคนเล็กน้อยที่สุดในพวกธรรมิกชนทั้งหมด ก็ประทานพระคุณนี้แก่ข้าพเจ้าเพื่อประกาศแก่คนต่างชาติถึงความบริบูรณ์ของพระคริสต์ที่สุดจะหยั่งถึงได้</verse>
				<verse number="9">และทรงให้ทุกคนเห็นว่าอะไรคือแผนงานของความล้ำลึกที่พระเจ้าผู้ทรงสร้างทุกสิ่งทรงปิดบังไว้ตลอดหลายยุคที่ผ่านมา</verse>
				<verse number="10">เพื่อว่าพวกภูตผีที่ครอบครองและพวกภูตผีที่มีอำนาจในสวรรคสถาน จะได้รู้จักพระปัญญาอันมากล้นหลายด้านของพระเจ้าโดยทางคริสตจักรในเวลานี้</verse>
				<verse number="11">ทั้งนี้เป็นไปตามพระประสงค์นิรันดร์ที่พระองค์ทรงทำแล้วในพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="12">ในพระองค์นั้นเราจึงมีความกล้าและความมั่นใจที่จะเข้าเฝ้าพระเจ้าโดยทางความเชื่อในพระคริสต์</verse>
				<verse number="13">ดังนั้นข้าพเจ้าจึงขอร้องท่านทั้งหลายว่า อย่าท้อถอยเพราะความยากลำบากของข้าพเจ้าเพราะเห็นแก่ท่าน สิ่งเหล่านี้เป็นศักดิ์ศรีของพวกท่าน</verse>
				<verse number="14">เพราะเหตุนี้ข้าพเจ้าจึงคุกเข่าต่อพระบิดา</verse>
				<verse number="15">(คำว่า บิดา ของทุกตระกูลในสวรรค์ก็ดี บนแผ่นดินโลกก็ดี มาจากคำว่าพระบิดานี้)</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้าทูลขอให้ประทานความเข้มแข็งภายในจิตใจด้วยฤทธานุภาพที่มาทางพระวิญญาณของพระองค์แก่พวกท่าน ตามพระสิริอันอุดมของพระองค์</verse>
				<verse number="17">ให้พระคริสต์ประทับในใจของท่านโดยทางความเชื่อ ให้ท่านได้หยั่งรากและตั้งมั่นอยู่ในความรัก</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้าทูลขอให้ท่านสามารถเข้าใจร่วมกับธรรมิกชนทั้งหมดถึงความกว้าง ความยาว ความสูง และความลึก</verse>
				<verse number="19">คือให้ซาบซึ้งในความรักของพระคริสต์ซึ่งเกินความรู้ เพื่อพวกท่านจะได้รับความบริบูรณ์ของพระเจ้าอย่างเต็มเปี่ยม</verse>
				<verse number="20">ขอให้พระเกียรติมีแด่พระองค์ผู้ทรงสามารถทำทุกสิ่งได้มากยิ่งกว่าที่เราทูลขอหรือคิด โดยฤทธานุภาพที่ทำกิจอยู่ภายในเรา</verse>
				<verse number="21">ขอให้พระเกียรติจงมีแด่พระองค์ในคริสตจักรและในพระเยซูคริสต์ตลอดทุกชั่วอายุคนเป็นนิตย์ อาเมน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าผู้เป็นนักโทษโดยเห็นแก่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอวิงวอนพวกท่านให้ดำเนินชีวิตสมกับการทรงเรียกที่ท่านได้รับการทรงเรียกมานั้น</verse>
				<verse number="2">คือจงถ่อมใจและมีความสุภาพอ่อนโยนอยู่เสมอ จงอดทน จงอดกลั้นต่อกันและกันด้วยความรัก</verse>
				<verse number="3">จงพยายามรักษาความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันที่มาจากพระวิญญาณนั้น โดยมีสันติภาพเป็นเครื่องผูกพัน</verse>
				<verse number="4">มีกายเดียวและมีพระวิญญาณองค์เดียว เหมือนอย่างที่ท่านได้รับการทรงเรียกให้มาถึงความหวังเดียวในการทรงเรียกพวกท่านนั้น</verse>
				<verse number="5">มีองค์พระผู้เป็นเจ้าองค์เดียว ความเชื่อเดียว บัพติศมาเดียว</verse>
				<verse number="6">พระเจ้าองค์เดียวผู้เป็นพระบิดาของทุกคน พระองค์ทรงมีอำนาจเหนือ สรรพสิ่ง ทรงทำการผ่าน สรรพสิ่งและทรงอยู่ในทุกคน</verse>
				<verse number="7">แต่ว่าพระคุณนั้นประทานแก่เราแต่ละคนตามขนาดที่พระคริสต์ประทาน</verse>
				<verse number="8">ดังนั้นจึงมีพระวจนะว่า “เมื่อพระองค์เสด็จขึ้นไปสู่ที่สูง พระองค์ทรงนำเชลยกลุ่มใหญ่ไป และประทานของประทานแก่มนุษย์”</verse>
				<verse number="9">(การที่กล่าวว่า “พระองค์เสด็จขึ้นไป” นั้น จะมีความหมายว่าอะไร ถ้าไม่ใช่ว่าพระองค์ได้เสด็จลงไปสู่เบื้องต่ำของแผ่นดินโลกแล้วด้วย?</verse>
				<verse number="10">พระองค์ผู้เสด็จลงไปนั้นก็คือผู้ที่เสด็จขึ้นไปสู่ที่สูงเหนือฟ้าสวรรค์ทั้งหมดนั่นเอง เพื่อจะเติมทุกสิ่งให้เต็มบริบูรณ์)</verse>
				<verse number="11">และพระองค์เองประทานให้บางคนเป็นอัครทูต บางคนเป็นผู้เผยพระวจนะ บางคนเป็นผู้ประกาศข่าวประเสริฐ บางคนเป็นศิษยาภิบาลและอาจารย์</verse>
				<verse number="12">เพื่อเตรียมธรรมิกชนสำหรับการปรนนิบัติและการเสริมสร้างพระกายของพระคริสต์</verse>
				<verse number="13">จนกว่าเราทุกคนจะบรรลุถึงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันในความเชื่อและในความรู้ถึงพระบุตรของพระเจ้า บรรลุถึงความเป็นผู้ใหญ่ คือโตเต็มถึงขนาดความบริบูรณ์ของพระคริสต์</verse>
				<verse number="14">เพื่อเราจะไม่เป็นเด็กอีกต่อไป ถูกซัดไปซัดมาและพัดไปพัดมาด้วยลมคำสั่งสอนทุกอย่าง ด้วยเล่ห์กลของมนุษย์ ตามอุบายที่ฉลาดในการล่อลวง</verse>
				<verse number="15">แต่ให้เรายึดถือ ความจริงด้วยความรัก เพื่อจะเจริญขึ้นในทุกด้านสู่พระองค์ผู้เป็นศีรษะคือพระคริสต์</verse>
				<verse number="16">เนื่องจากพระองค์นี้เอง ร่างกายทั้งหมดจึงได้รับการเชื่อมและประสานเข้าด้วยกันโดยทุกๆ ข้อต่อที่ประทานมานั้น และเมื่อแต่ละส่วนทำงานตามหน้าที่แล้ว ก็ทำให้ร่างกายเจริญและเสริมสร้างตนเองขึ้นด้วยความรัก</verse>
				<verse number="17">เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าขอกล่าวเช่นนี้และยืนยันในองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า อย่าดำเนินชีวิตแบบเดียวกับที่พวกต่างชาติดำเนินกันอีกต่อไป คือมีใจจดจ่ออยู่กับสิ่งไร้สาระ</verse>
				<verse number="18">ความคิดของเขาทั้งหลายถูกทำให้มืดมนไป และเขาขาดจากชีวิตที่มาจากพระเจ้าเนื่องจากความไม่รู้ที่อยู่ในตัว และความแข็งกระด้างในจิตใจ</verse>
				<verse number="19">พวกเขาไม่มีความรู้สึกละอายและปล่อยตัวในการลามกเพื่อทำการโสโครกทุกแบบโดยปราศจากการเหนี่ยวรั้งตน</verse>
				<verse number="20">แต่ท่านทั้งหลายไม่ได้เรียนรู้ถึงพระคริสต์แบบนั้น</verse>
				<verse number="21">พวกท่านเคยฟังเรื่องของพระองค์แล้วอย่างแน่นอน และเคยได้รับการสอนเรื่องพระองค์ตามสัจธรรมที่อยู่ในพระเยซูแล้ว</verse>
				<verse number="22">คือได้รับการสอนให้ทิ้งตัวเก่าของพวกท่าน ที่คู่กับการประพฤติแบบเดิม ซึ่งถูกตัณหาล่อลวงทำให้พินาศไป</verse>
				<verse number="23">และให้วิญญาณและจิตใจของพวกท่านได้รับการเปลี่ยนใหม่</verse>
				<verse number="24">และรับการสอนให้สวมสภาพใหม่ ซึ่งได้รับการสร้างขึ้นตามแบบของพระเจ้า ในความชอบธรรมและความบริสุทธิ์อย่างแท้จริง</verse>
				<verse number="25">ดังนั้นจงละทิ้งความเท็จ “ให้พวกท่านแต่ละคนพูดความจริงกับเพื่อนบ้านของตน” เพราะเราต่างเป็นอวัยวะของกันและกัน</verse>
				<verse number="26">“จะโกรธก็โกรธได้ แต่อย่าทำบาป” อย่าให้ถึงตะวันตกแล้วยังโกรธอยู่</verse>
				<verse number="27">อย่าให้โอกาสแก่มาร</verse>
				<verse number="28">คนที่เคยขโมยก็อย่าขโมยอีกต่อไป แต่จงใช้มือ [ของตน] ตรากตรำทำงานที่ดีดีกว่า เพื่อจะได้มีอะไรแจกจ่ายให้คนที่มีความจำเป็น</verse>
				<verse number="29">อย่าให้คำเลวร้ายออกจากปากของท่านทั้งหลาย แต่จงกล่าวคำดีๆ ที่เสริมสร้างและที่เหมาะกับความต้องการ เพื่อจะได้เป็นคุณแก่คนที่ได้ยิน</verse>
				<verse number="30">และอย่าทำให้พระวิญญาณบริสุทธิ์ของพระเจ้าเสียพระทัย ด้วยพระวิญญาณนั้นท่านได้รับการประทับตราไว้สำหรับวันที่จะได้รับการไถ่</verse>
				<verse number="31">จงเอาความขมขื่น ความฉุนเฉียว ความโกรธ การทุ่มเถียง การพูดจาดูหมิ่น รวมทั้งการร้ายทุกอย่างออกไปจากพวกท่าน</verse>
				<verse number="32">แต่จงมีใจกรุณา ใจสงสาร และใจให้อภัยแก่กันและกัน เหมือนอย่างที่พระเจ้าทรงให้อภัยพวกท่านในพระคริสต์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เพราะฉะนั้นท่านทั้งหลายจงเลียนแบบของพระเจ้าให้สมกับเป็นบุตรที่รัก</verse>
				<verse number="2">และจงดำเนินชีวิตในความรักเช่นเดียวกับที่พระคริสต์ทรงรักเรา และประทานพระองค์เองเพื่อเรา ให้เป็นเครื่องถวายและเครื่องบูชาที่ทรงโปรดปรานแด่พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">แต่การล่วงประเวณี การโสโครกทุกอย่างและการละโมบนั้น แม้แต่จะเอ่ยถึงในท่ามกลางพวกท่านก็อย่าเลย จะได้สมกับที่เป็นพวกธรรมิกชน</verse>
				<verse number="4">และการพูดลามก การพูดเล่นไม่เป็นเรื่อง หรือการพูดหยาบโลน ก็เป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสม แต่จงขอบพระคุณดีกว่า</verse>
				<verse number="5">ขอจงรู้ชัดถึงเรื่องนี้ว่า ทุกคนที่ล่วงประเวณีหรือที่ทำการโสโครกหรือที่ละโมบ (ซึ่งก็คือคนนับถือรูปเคารพ) จะไม่มีมรดกในแผ่นดินของพระคริสต์และพระเจ้า</verse>
				<verse number="6">อย่าให้ใครล่อลวงท่านทั้งหลายด้วยคำพูดที่เหลวไหล เพราะสิ่งที่กล่าวมาทั้งหมดนี้พระพิโรธของพระเจ้าจึงมาถึงพวกที่ไม่เชื่อฟัง</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้นอย่ามีส่วนร่วมกับเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="8">เพราะเมื่อก่อนท่านทั้งหลายเป็นความมืด แต่บัดนี้ท่านเป็นความสว่างในองค์พระผู้เป็นเจ้า จงดำเนินชีวิตอย่างคนของความสว่าง</verse>
				<verse number="9">(เพราะว่าผลของความสว่างคือทุกอย่างที่เป็นความดี ความชอบธรรม และความจริง)</verse>
				<verse number="10">จงค้นดูว่าอะไรเป็นสิ่งที่พอพระทัยองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="11">และอย่ามีส่วนในกิจการของความมืดที่ไร้ผล แต่จงเปิดเผยกิจการนั้นให้ปรากฏดีกว่า</verse>
				<verse number="12">เพราะว่าแม้แต่จะพูดถึงสิ่งเหล่านั้นที่พวกเขาทำอย่างลับๆ ก็ยังเป็นเรื่องน่าละอาย</verse>
				<verse number="13">แต่ทุกๆ สิ่งที่ได้รับการเปิดเผยโดยความสว่างก็ปรากฏให้เห็น</verse>
				<verse number="14">เพราะว่าทุกๆ สิ่งที่ปรากฏให้เห็นก็เป็นความสว่าง ดังนั้นจึงมีคำกล่าวว่า คนที่หลับอยู่ จงตื่นขึ้น และจงเป็นขึ้นจากตาย แล้วพระคริสต์จะทรงส่องสว่างแก่ท่าน</verse>
				<verse number="15">เพราะฉะนั้น จงระวังในการดำเนินชีวิตให้ดี อย่าเหมือนคนไร้ปัญญา แต่ให้เหมือนคนมีปัญญา</verse>
				<verse number="16">จงใช้โอกาสให้เป็นประโยชน์ เพราะว่าทุกวันนี้เป็นยุคสมัยที่ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="17">เพราะเหตุนี้ อย่าเป็นคนโง่เขลา แต่จงเข้าใจว่าอะไรคือพระประสงค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="18">และอย่าเมาเหล้าองุ่นซึ่งจะทำให้เสียคน แต่จงเต็มเปี่ยมด้วยพระวิญญาณ</verse>
				<verse number="19">จงปราศรัยกันด้วยเพลงสดุดี เพลงนมัสการ และเพลงฝ่ายจิตวิญญาณ คือร้องเพลงและสดุดีจากใจของพวกท่านถวายองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="20">จงขอบพระคุณพระเจ้าคือพระบิดาอยู่เสมอสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง ในพระนามของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="21">จงยอมเชื่อฟังกันและกันเนื่องด้วยความยำเกรงพระคริสต์</verse>
				<verse number="22">ส่วนภรรยาจงยอมเชื่อฟังสามีของตน เหมือนยอมเชื่อฟังองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="23">เพราะว่าสามีเป็นศีรษะของภรรยา เหมือนพระคริสต์ทรงเป็นศีรษะของคริสตจักรซึ่งเป็นพระกายของพระองค์ โดยพระองค์เป็นพระผู้ช่วยให้รอด</verse>
				<verse number="24">คริสตจักรยอมเชื่อฟังพระคริสต์อย่างไร ภรรยาก็ควรยอมเชื่อฟังสามีทุกประการอย่างนั้น</verse>
				<verse number="25">ส่วนสามีก็จงรักภรรยาของตน เหมือนพระคริสต์ทรงรักคริสตจักร และประทานพระองค์เองเพื่อคริสตจักร</verse>
				<verse number="26">เพื่อจะทำให้คริสตจักรบริสุทธิ์โดยการชำระด้วยน้ำและพระวจนะ</verse>
				<verse number="27">เพื่อพระองค์จะได้คริสตจักรที่มีศักดิ์ศรี ไม่มีด่างพร้อย ริ้วรอย หรือมลทินใดๆ เลย แต่บริสุทธิ์ปราศจากตำหนิ</verse>
				<verse number="28">ในทำนองเดียวกัน สามีต้องรักภรรยาของตนเหมือนรักร่างกายของตัวเอง คนที่รักภรรยาของตัวเองก็รักตัวเองด้วย</verse>
				<verse number="29">เพราะว่าไม่มีใครเกลียดชังกาย ของตนเอง มีแต่เลี้ยงดูและทะนุถนอม เหมือนที่พระคริสต์ทรงทำแก่คริสตจักร</verse>
				<verse number="30">เพราะว่าเราเป็นอวัยวะของพระกายของพระองค์</verse>
				<verse number="31">“เพราะเหตุนี้เอง ผู้ชายจะละบิดามารดาไปผูกพันอยู่กับภรรยา และเขาทั้งสองจะเป็นเนื้อเดียวกัน”</verse>
				<verse number="32">ความล้ำลึกในเรื่องนี้สำคัญ และข้าพเจ้าเข้าใจว่าหมายถึงพระคริสต์และคริสตจักร</verse>
				<verse number="33">อย่างไรก็ดี พวกท่านแต่ละคนจงรักภรรยาของตนเหมือนรักตัวเอง และภรรยาก็จงยำเกรงสามี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">บุตรทั้งหลาย จงเชื่อฟังบิดามารดาของท่านในองค์พระผู้เป็นเจ้า เพราะว่านี่เป็นเรื่องถูกต้อง</verse>
				<verse number="2">“จงให้เกียรติบิดามารดาของเจ้า” นี่เป็นบัญญัติข้อแรกที่มีพระสัญญากำกับด้วย</verse>
				<verse number="3">“เพื่อเจ้าจะไปดีมาดีและมีอายุยืนยาวบนแผ่นดินโลก”</verse>
				<verse number="4">ส่วนท่านทั้งหลายที่เป็นบิดา อย่ายั่วบุตรของท่านให้เกิดโทสะ แต่จงเลี้ยงดูพวกเขาด้วยการสั่งสอนและการเตือนสติตามหลักขององค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="5">ท่านทั้งหลายที่เป็นทาส จงเชื่อฟังนายฝ่ายโลกด้วยความเกรงกลัว ตัวสั่นและด้วยจริงใจ เหมือนที่ทำต่อพระคริสต์</verse>
				<verse number="6">ไม่เฉพาะแต่ขณะอยู่ในสายตาอย่างพวกประจบสอพลอ แต่เหมือนอย่างทาสของพระคริสต์ที่ทำตามพระประสงค์ของพระเจ้าด้วยความเต็มใจ</verse>
				<verse number="7">จงรับใช้นายด้วยความกระตือรือร้น อย่างที่ทำต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า ไม่ใช่ทำต่อมนุษย์</verse>
				<verse number="8">เพราะพวกท่านรู้ว่าใครทำความดีอะไรไว้ ก็จะได้รับอย่างนั้นจากองค์พระผู้เป็นเจ้า ไม่ว่าทาสหรือไท</verse>
				<verse number="9">ส่วนท่านทั้งหลายที่เป็นนายก็จงทำต่อทาสในทำนองเดียวกัน คืออย่าขู่เข็ญ เพราะท่านรู้ว่าพระองค์ผู้ทรงเป็นเจ้านายของพวกเขาและของพวกท่านนั้นอยู่บนสวรรค์ และพระองค์ไม่ทรงเห็นแก่หน้าใครเลย</verse>
				<verse number="10">สุดท้ายนี้ จงเข้มแข็งขึ้นในองค์พระผู้เป็นเจ้า และในอานุภาพอันทรงพลังของพระองค์</verse>
				<verse number="11">จงสวมยุทธภัณฑ์ทั้งชุดของพระเจ้าเพื่อจะสามารถต่อสู้กับอุบายของมารได้</verse>
				<verse number="12">เพราะเราไม่ได้ต่อสู้กับเนื้อหนังและเลือด แต่ต่อสู้กับพวกภูตผีที่ครอบครอง พวกภูตผีที่มีอำนาจ พวกภูตผีที่ครองพิภพในยุคมืดนี้ ต่อสู้กับพวกวิญญาณชั่วในสวรรคสถาน</verse>
				<verse number="13">เพราะเหตุนี้จงรับยุทธภัณฑ์ทั้งชุดของพระเจ้าไว้ เพื่อท่านจะสามารถต่อสู้ในวันชั่วร้ายนั้น และเมื่อทำทุกอย่างแล้วจะยังยืนหยัดอยู่ได้</verse>
				<verse number="14">เพราะฉะนั้นจงยืนหยัดไว้ เอาความจริงคาดเอว เอาความชอบธรรมเป็นเกราะป้องกันอก</verse>
				<verse number="15">และเอาความพรั่งพร้อมในการประกาศข่าวประเสริฐ แห่งสันติสุขมาสวมเป็นรองเท้า</verse>
				<verse number="16">และพร้อมกับสิ่งทั้งหมดนี้ จงเอาความเชื่อเป็นโล่ ด้วยโล่นี้พวกท่านจะสามารถดับลูกศรเพลิงทั้งหมดของมารร้าย</verse>
				<verse number="17">จงเอาความรอดเป็นหมวกเหล็กป้องกันศีรษะ และจงถือพระแสง ของพระวิญญาณคือพระวจนะของพระเจ้า</verse>
				<verse number="18">จงอธิษฐานในพระวิญญาณทุกเวลาโดยการอธิษฐานและการวิงวอนทุกๆ อย่าง เพราะเหตุนี้จงเฝ้าระวังด้วยความเพียรและด้วยการวิงวอนเผื่อธรรมิกชนทุกคนอยู่เสมอ</verse>
				<verse number="19">และเผื่อข้าพเจ้าด้วย เพื่อว่าเมื่อข้าพเจ้าพูด พระองค์จะประทานถ้อยคำแก่ข้าพเจ้าที่จะสำแดงความล้ำลึกของข่าวประเสริฐอย่างกล้าหาญ</verse>
				<verse number="20">เพราะข่าวประเสริฐนี้เองทำให้ข้าพเจ้าเป็นทูตที่ติดโซ่ตรวน และเพื่อว่าข้าพเจ้าจะกล้าพูดตามที่ข้าพเจ้าควรจะพูดนั้น</verse>
				<verse number="21">ทีคิกัส ซึ่งเป็นน้องที่รักและเป็นผู้ปรนนิบัติที่ซื่อสัตย์ในองค์พระผู้เป็นเจ้า จะบอกให้ท่านรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อพวกท่านจะได้รู้ด้วยว่าข้าพเจ้าเป็นอยู่อย่างไรและทำอะไร</verse>
				<verse number="22">ข้าพเจ้าส่งเขาไปหาท่านทั้งหลายเพราะเหตุนี้ คือเพื่อให้ท่านรู้ความเป็นอยู่ของเรา และเพื่อให้เขาหนุนใจพวกท่าน</verse>
				<verse number="23">ขอให้พี่น้องได้รับสันติสุข และความรักกับความเชื่อ จากพระเจ้าพระบิดาและจากพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="24">ขอพระคุณดำรงอยู่กับทุกคนที่รักพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราด้วยความรักที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="50">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เปาโลและทิโมธี ผู้รับใช้ของพระเยซูคริสต์ เรียน บรรดาธรรมิกชนทุกท่านในพระเยซูคริสต์ซึ่งอยู่ในเมืองฟีลิปปี รวมทั้งบรรดาผู้ปกครองดูแลและมัคนายก</verse>
				<verse number="2">ขอให้พระคุณและสันติสุขจากพระเจ้าพระบิดาของเราและจากพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า จงดำรงอยู่กับท่านทั้งหลายเถิด</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้าขอบพระคุณพระเจ้าทุกครั้งที่ระลึกถึงท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="4">และทุกครั้งที่ข้าพเจ้าทูลขอเพื่อท่านทุกคน ก็ทำการทูลขอด้วยความยินดีเสมอ</verse>
				<verse number="5">เพราะท่านทั้งหลายมีส่วนร่วมในข่าวประเสริฐตั้งแต่วันแรกจนเวลานี้</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้าแน่ใจอย่างนี้ว่าพระองค์ผู้ทรงเริ่มต้นการดีไว้ในพวกท่าน จะทรงทำให้สำเร็จจนถึงวันแห่งพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="7">ที่ข้าพเจ้าคิดอย่างนี้เกี่ยวกับพวกท่านทุกคนก็ถูกต้องแล้ว เพราะว่าท่านมีใจรักข้าพเจ้า เนื่องจากพวกท่านมีส่วนร่วมกับข้าพเจ้าในพระคุณทุกคน ทั้งในการที่ข้าพเจ้าถูกคุมขัง และในการปกป้องและหนุนให้ข่าวประเสริฐตั้งมั่นคง</verse>
				<verse number="8">เพราะว่าพระเจ้าทรงเป็นพยานให้ข้าพเจ้าได้ว่า ข้าพเจ้าคิดถึงท่านทุกคนเพียงไรตามพระทัยสงสารของพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="9">และข้าพเจ้าอธิษฐานว่าขอให้ความรักของท่านทวียิ่งๆ ขึ้นพร้อมกับความรู้และวิจารณญาณทุกด้าน</verse>
				<verse number="10">เพื่อท่านทั้งหลายจะสังเกตเห็นได้ว่าสิ่งใดประเสริฐที่สุด เพื่อท่านจะได้เป็นคนบริสุทธิ์ เป็นคนไม่มีที่ติได้ในวันแห่งพระคริสต์</verse>
				<verse number="11">และเป็นคนที่เต็มบริบูรณ์ด้วยผลของความชอบธรรมซึ่งเกิดขึ้นโดยทางพระเยซูคริสต์ เพื่อถวายพระเกียรติและการยกย่องแด่พระเจ้า</verse>
				<verse number="12">พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าปรารถนาให้ท่านรู้ว่า สิ่งที่เกิดขึ้นกับข้าพเจ้านั้น ได้กลับเป็นเหตุให้ข่าวประเสริฐแผ่ขยายออกไป</verse>
				<verse number="13">ฉะนั้นจึงเป็นที่รู้กันในหมู่ผู้คุมประจำกองบัญชาการทั้งหมดและคนอื่นๆ ทุกคนว่า การที่ข้าพเจ้าถูกคุมขังนั้น ก็เพื่อพระคริสต์</verse>
				<verse number="14">และพี่น้องส่วนมากก็เกิดความมั่นใจในองค์พระผู้เป็นเจ้าจากการที่ข้าพเจ้าถูกคุมขัง และพวกเขามีความกล้ามากขึ้นที่จะกล่าวพระวจนะ โดยปราศจากความกลัว</verse>
				<verse number="15">จริงอยู่ที่มีบางคนประกาศพระคริสต์ด้วยความอิจฉาและการวิวาท แต่ก็มีบางคนที่ประกาศด้วยเจตนาดี</verse>
				<verse number="16">ฝ่ายหนึ่งประกาศด้วยความรัก โดยรู้ว่าข้าพเจ้าได้รับการแต่งตั้งไว้ให้กล่าวปกป้องข่าวประเสริฐนั้น</verse>
				<verse number="17">แต่อีกฝ่ายหนึ่งประกาศพระคริสต์ด้วยการชิงดีกัน ไม่ใช่ด้วยความบริสุทธิ์ใจ จงใจจะเพิ่มความยากลำบากแก่ข้าพเจ้าในระหว่างถูกคุมขัง</verse>
				<verse number="18">แต่จะเป็นอะไรไปล่ะ ไม่ว่าจะประกาศด้วยการเสแสร้งหรือด้วยความจริงใจ พระคริสต์ก็ถูกประกาศไปในทุกที่ เรื่องนี้แหละที่ทำให้ข้าพเจ้ายินดี และข้าพเจ้ายังจะมีความยินดีต่อไปด้วย</verse>
				<verse number="19">เพราะข้าพเจ้ารู้ว่าโดยการทูลขอของท่านทั้งหลาย และโดยการช่วยเหลือของพระวิญญาณของพระเยซูคริสต์ สิ่งนี้จะเป็นเหตุให้ข้าพเจ้ารอดพ้น</verse>
				<verse number="20">ข้าพเจ้าคาดหมายและหวังว่าจะไม่ได้รับความละอายใดๆ เลย แต่โดยความกล้าหาญอย่างยิ่ง พระคริสต์จะทรงได้รับการยกย่องสรรเสริญในร่างกายของข้าพเจ้าในเวลานี้ดังเช่นที่เคยได้ตลอดมา ไม่ว่าจะโดยชีวิตหรือความตาย</verse>
				<verse number="21">เพราะว่าสำหรับข้าพเจ้า การมีชีวิตอยู่ก็เพื่อพระคริสต์ และการตายก็ได้กำไร</verse>
				<verse number="22">ถ้าข้าพเจ้ายังจะมีชีวิตอยู่ในร่างกาย ข้าพเจ้าก็จะทำงานให้เกิดผล แต่ข้าพเจ้าไม่รู้ว่าจะเลือกฝ่ายไหน</verse>
				<verse number="23">ข้าพเจ้าลำบากใจระหว่างสองฝ่ายนี้ คือว่า ข้าพเจ้ามีความปรารถนาจะจากไปเพื่ออยู่กับพระคริสต์ ซึ่งประเสริฐกว่ามากนัก</verse>
				<verse number="24">แต่การที่ยังอยู่ในร่างกายนี้ก็จำเป็นมากกว่าสำหรับพวกท่าน</verse>
				<verse number="25">เมื่อแน่ใจอย่างนี้แล้ว ข้าพเจ้าก็รู้ว่าข้าพเจ้าจะยังอยู่ คืออยู่กับท่านทุกคนเพื่อความเจริญและความชื่นชมยินดีในความเชื่อของท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="26">เพื่อที่ว่าความภูมิใจในตัวข้าพเจ้าของพวกท่านจะทวีขึ้นในพระเยซูคริสต์ เพราะว่าข้าพเจ้าจะมาหาอีกครั้ง</verse>
				<verse number="27">ขอเพียงให้พวกท่านดำเนินชีวิตสมกับข่าวประเสริฐของพระคริสต์ เพื่อที่ว่าไม่ว่าข้าพเจ้าจะมาหาและได้เห็นหน้าท่าน หรือไม่มาหา ข้าพเจ้าก็จะได้ยินข่าวเกี่ยวกับพวกท่านว่า ท่านยืนหยัดมั่นคงเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ร่วมกันสู้ด้วยจิตใจเดียวกันเพื่อความเชื่อที่มาจากข่าวประเสริฐ</verse>
				<verse number="28">และท่านไม่เกรงกลัวพวกที่ขัดขวางเลย สิ่งนี้เป็นหลักฐานแห่งความพินาศต่อพวกเขา แต่เป็นหลักฐานแห่งความรอดของพวกท่าน และการดังกล่าว มาจากพระเจ้า</verse>
				<verse number="29">เพราะพระเจ้าทรงให้พระคุณแก่ท่านเพราะเห็นแก่พระคริสต์ ไม่ใช่ให้ท่านทั้งหลายเชื่อในพระองค์เท่านั้น แต่ให้ทนทุกข์ยากเพราะเห็นแก่พระองค์ด้วย</verse>
				<verse number="30">คือพวกท่านก็มีการสู้รบเหมือนอย่างที่ท่านเคยเห็นมาแล้วในตัวข้าพเจ้า และได้ยินในเวลานี้ว่าข้าพเจ้ากำลังสู้รบอยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เพราะฉะนั้น ในเมื่อมีความชูใจในความสัมพันธ์กับพระคริสต์ มีการปลอบโยนจากความรัก มีการสามัคคีธรรมกันจากพระวิญญาณ และมีความเห็นใจกันและความเมตตากรุณา</verse>
				<verse number="2">ก็ขอให้ท่านทั้งหลายทำให้ความยินดีของข้าพเจ้าเต็มเปี่ยม ด้วยการมีความคิดอย่างเดียวกัน มีความรักอย่างเดียวกัน มีจิตใจและความคิดเป็นหนึ่งเดียวกัน</verse>
				<verse number="3">อย่าทำสิ่งใดด้วยการชิงดีหรือถือดี แต่จงถือว่าคนอื่นดีกว่าตัวด้วยใจถ่อม</verse>
				<verse number="4">อย่าให้ต่างคนต่างเห็นแก่ประโยชน์ของตนเอง แต่จงเห็นแก่ประโยชน์ของคนอื่นๆ ด้วย</verse>
				<verse number="5">จงมีจิตใจเช่นนี้ในพวกท่านเหมือนอย่างที่มีในพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="6">ผู้ทรงสภาพเป็นพระเจ้า ไม่ทรงถือว่าความทัดเทียมกับพระเจ้าเป็นสิ่งที่จะต้องยึดไว้</verse>
				<verse number="7">แต่ทรงสละพระองค์เองและทรงรับสภาพทาส ทรงถือกำเนิดเป็นมนุษย์ และทรงปรากฏอยู่ในสภาพมนุษย์</verse>
				<verse number="8">พระองค์ทรงถ่อมตัวลง ทรงยอมเชื่อฟังจนถึงความมรณา กระทั่งมรณาบนกางเขน</verse>
				<verse number="9">เพราะฉะนั้นพระเจ้าจึงทรงยกพระองค์ขึ้นสูงสุด และประทานพระนามเหนือนามทั้งหมดแก่พระองค์</verse>
				<verse number="10">เพื่อที่ว่าเพราะพระนามของพระเยซูนั้น ทุกชีวิต ในสวรรค์ บนแผ่นดินโลก และใต้พื้นแผ่นดินโลก จะคุกเข่าลงกราบพระองค์</verse>
				<verse number="11">และเพื่อที่ว่าทุกลิ้นจะยอมรับว่าพระเยซูคริสต์ทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า เป็นการถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าพระบิดา</verse>
				<verse number="12">ฉะนั้น พวกที่รักของข้าพเจ้า เหมือนอย่างที่ท่านเชื่อฟังข้าพเจ้าอยู่เสมอ ท่านจงอุตส่าห์ประพฤติอย่างสมกับความรอด ของท่านทั้งหลาย ด้วยความเกรงกลัวและตัวสั่น ไม่เฉพาะในเวลาที่ข้าพเจ้าอยู่ด้วยเท่านั้น แต่มากยิ่งกว่านั้นอีกในเวลาที่ข้าพเจ้าไม่อยู่</verse>
				<verse number="13">เพราะว่าพระเจ้าเป็นผู้ทรงทำการอยู่ภายในพวกท่าน ให้ท่านมีความประสงค์และมีความสามารถทำตามชอบพระทัยของพระองค์</verse>
				<verse number="14">จงทำทุกสิ่งโดยปราศจากการบ่นและการทุ่มเถียงกัน</verse>
				<verse number="15">เพื่อท่านทั้งหลายจะไม่มีที่ติและไร้ความผิด เป็นบุตรของพระเจ้าที่ปราศจากตำหนิท่ามกลางชนชาติที่คดโกงและวิปลาส ท่านปรากฏในหมู่พวกเขาดุจดวงสว่างต่างๆ ในโลก</verse>
				<verse number="16">จงยึดมั่นในพระวจนะแห่งชีวิต เพื่อข้าพเจ้าจะมีความภูมิใจในวันของพระคริสต์ว่าข้าพเจ้าไม่ได้วิ่งแข่งโดยเปล่าประโยชน์ หรือตรากตรำโดยเปล่าประโยชน์</verse>
				<verse number="17">แต่ถึงแม้ว่าข้าพเจ้าถูกเทดุจเครื่องดื่มบูชาลงบนเครื่องบูชาที่ท่านถวายเพราะความเชื่อ ข้าพเจ้าก็ยินดีและร่วมยินดีกับพวกท่านทุกคน</verse>
				<verse number="18">และท่านก็ควรยินดีและร่วมยินดีกับข้าพเจ้าด้วย</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้าหวังในพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า ในไม่ช้านี้ข้าพเจ้าจะส่งทิโมธีไปหาพวกท่าน เพื่อข้าพเจ้าจะได้รับความชูใจเมื่อรู้ข่าวของท่าน</verse>
				<verse number="20">เพราะว่าข้าพเจ้าไม่มีใครอื่นที่เหมือนทิโมธีซึ่งเอาใจใส่เรื่องของพวกท่านจริงๆ</verse>
				<verse number="21">เพราะว่าคนอื่นๆ แสวงหาประโยชน์ของพวกเขาเองทุกคน ไม่ใช่ประโยชน์ของพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="22">และท่านทั้งหลายรู้ถึงคุณค่าของทิโมธีดีว่าเขาได้รับใช้ร่วมกับข้าพเจ้าในการประกาศข่าวประเสริฐ เหมือนอย่างบุตรกับบิดา</verse>
				<verse number="23">เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจึงหวังว่าจะส่งเขาไปโดยเร็ว เมื่อพอจะเห็นได้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="24">และข้าพเจ้าแน่ใจในองค์พระผู้เป็นเจ้าว่าในไม่ช้าข้าพเจ้าก็จะไปหาด้วย</verse>
				<verse number="25">ข้าพเจ้าเห็นว่าจำเป็นจะต้องส่งเอปาโฟรดิทัสไปหาพวกท่าน เขาเป็นทั้งพี่น้อง เพื่อนร่วมงาน และเพื่อนทหารของข้าพเจ้า และยังเป็นตัวแทน ที่พวกท่านส่งมาปรนนิบัติข้าพเจ้าในยามที่ข้าพเจ้าขาดแคลน</verse>
				<verse number="26">เพราะเขาคิดถึงท่านทุกคนและเป็นทุกข์เพราะว่าพวกท่านได้ยินว่าเขาป่วย</verse>
				<verse number="27">เขาป่วยจริงๆ จนเกือบจะตาย แต่พระเจ้าทรงพระเมตตาเขา และไม่เฉพาะแต่เขาคนเดียว แต่ทรงเมตตาข้าพเจ้าด้วยเพื่อไม่ให้ข้าพเจ้ามีทุกข์ซ้อนทุกข์</verse>
				<verse number="28">เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงปรารถนาที่จะส่งเขาไปยิ่งขึ้น เพื่อพวกท่านจะได้ยินดีที่เห็นเขาอีก และเพื่อความร้อนใจของข้าพเจ้าจะบรรเทาลง</verse>
				<verse number="29">เพราะฉะนั้น ท่านทั้งหลายจงต้อนรับเขาในองค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยความยินดียิ่ง และจงนับถือคนประเภทนี้</verse>
				<verse number="30">เพราะเขาเกือบจะตายเนื่องจากงานของพระคริสต์ เขาเสี่ยงชีวิตของเขาเพื่อการปรนนิบัติของพวกท่านที่ไม่อาจทำให้ข้าพเจ้าได้นั้นจะสำเร็จบริบูรณ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">สุดท้ายนี้ พี่น้องของข้าพเจ้า จงชื่นชมยินดีในองค์พระผู้เป็นเจ้า การเขียนข้อความเหล่านี้ถึงท่านทั้งหลายซ้ำอีกไม่ใช่เรื่องลำบากสำหรับข้าพเจ้า และยังเป็นเรื่องปลอดภัยสำหรับท่าน</verse>
				<verse number="2">จงระวังพวกสุนัข จงระวังพวกที่ทำชั่ว จงระวังพวกเชือดเนื้อเถือหนัง</verse>
				<verse number="3">เพราะว่าเราต่างหากที่เป็นพวกเข้าสุหนัต เป็นพวกที่นมัสการโดยพระวิญญาณของพระเจ้า อวดพระเยซูคริสต์ และไม่ไว้ใจในเนื้อหนัง</verse>
				<verse number="4">แม้ว่าข้าพเจ้าเองก็มีเหตุที่จะไว้ใจในเนื้อหนังด้วย ถ้าคนอื่นคิดว่าเขามีเหตุที่จะไว้ใจในเนื้อหนัง ข้าพเจ้าก็มีมากยิ่งกว่านั้นอีก</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้าเข้าสุหนัตในวันที่แปดที่คลอดมา เป็นชนชาติอิสราเอล อยู่ในเผ่าเบนยามิน เป็นชาวฮีบรูที่เกิดจากคนฮีบรู ในด้านธรรมบัญญัติก็อยู่ในคณะฟาริสี</verse>
				<verse number="6">ในด้านความกระตือรือร้นก็ได้ข่มเหงคริสตจักร ในด้านความชอบธรรมตามธรรมบัญญัติก็ไม่มีที่ติ</verse>
				<verse number="7">แต่ว่าอะไรที่เคยเป็นกำไรของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าได้ถือว่าสิ่งนั้นเป็นการขาดทุนแล้วเพราะเหตุพระคริสต์</verse>
				<verse number="8">ยิ่งกว่านั้นข้าพเจ้าถือว่าทุกสิ่งเป็นการขาดทุน เพราะเหตุคุณค่าอันสูงยิ่งของการได้รู้จักพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า เพราะเหตุพระองค์ข้าพเจ้ายอมขาดทุนทุกอย่าง และถือว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นเหมือนเศษขยะเพื่อว่าข้าพเจ้าจะได้พระคริสต์เป็นกำไร</verse>
				<verse number="9">และจะได้เห็นว่าข้าพเจ้าอยู่ในพระองค์ ไม่มีความชอบธรรมที่ได้มาจากธรรมบัญญัติ มีแต่ที่ได้มาโดยความเชื่อในพระคริสต์ คือความชอบธรรมที่มาจากพระเจ้าโดยความเชื่อ</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้าต้องการจะรู้จักพระองค์ คือ รู้จักฤทธิ์เดชแห่งการคืนพระชนม์ของพระองค์และรู้จักการมีส่วนร่วมในความทุกข์ของพระองค์ และเป็นเหมือนกับพระองค์ในความตายนั้น</verse>
				<verse number="11">ทั้งมุ่งหวังที่จะได้เป็นขึ้นจากความตายด้วย</verse>
				<verse number="12">ไม่ใช่ว่าข้าพเจ้าได้รับแล้ว หรือดีพร้อมแล้ว แต่ข้าพเจ้ากำลังบากบั่นมุ่งไปเพื่อที่จะฉวยไว้เพราะ พระเยซูคริสต์ทรงฉวยข้าพเจ้าไว้</verse>
				<verse number="13">พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าไม่ถือว่าข้าพเจ้าฉวยไว้ได้แล้ว แต่ข้าพเจ้าทำอย่างหนึ่ง คือลืมสิ่งที่ผ่านพ้นมา แล้วโน้มตัวไปยังสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า</verse>
				<verse number="14">และข้าพเจ้าบากบั่นมุ่งไปสู่หลักชัย เพื่อจะได้รับรางวัลคือการทรงเรียกแห่งเบื้องบนซึ่งมีในพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="15">เพราะฉะนั้น เราที่เป็นผู้ใหญ่แล้วจงคิดอย่างนี้ และถ้าพวกท่านคิดอีกอย่างหนึ่ง พระเจ้าก็จะทรงให้เรื่องนี้ประจักษ์แก่ท่านด้วย</verse>
				<verse number="16">อย่างไรก็ตาม เราได้แค่ไหนแล้ว ก็จงดำเนินตามนั้นต่อไป</verse>
				<verse number="17">พี่น้องทั้งหลาย จงร่วมกันทำตามแบบอย่างของข้าพเจ้า ท่านมีเราเป็นตัวอย่างแล้ว จงสังเกตดูคนเหล่านั้นที่ดำเนินชีวิตตามแบบอย่างที่เราวางไว้ให้พวกท่านนั้น</verse>
				<verse number="18">เพราะว่ามีหลายคนที่ดำเนินชีวิตเป็นศัตรูต่อกางเขนของพระคริสต์ ซึ่งข้าพเจ้าเคยบอกท่านถึงเรื่องของพวกเขาเสมอ และเวลานี้บอกอีกด้วยน้ำตาไหล</verse>
				<verse number="19">ปลายทางของพวกเขาคือความพินาศ พระของเขาคือกระเพาะอาหาร เขาโอ้อวดในสิ่งที่น่าอับอายของพวกเขา พวกเขาคิดแต่เรื่องทางโลก</verse>
				<verse number="20">แต่เราเป็นพลเมืองแห่งสวรรค์ และเรารอคอยผู้ช่วยให้รอดจากสวรรค์คือพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="21">พระองค์จะทรงเปลี่ยนแปลงร่างกายอันต่ำต้อยของเรา ให้เหมือนพระกายของพระองค์ที่เต็มด้วยพระรัศมี ตามพลังอำนาจที่ทำให้พระองค์สามารถให้ทุกสิ่งอยู่ใต้อำนาจของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เพราะฉะนั้นพี่น้องของข้าพเจ้า ผู้เป็นที่รัก เป็นที่ปรารถนาอย่างยิ่ง เป็นที่ยินดี และเป็นมงกุฎของข้าพเจ้า ท่านที่รักทั้งหลาย จงยืนหยัดมั่นคงเช่นนี้ในองค์พระผู้เป็นเจ้าเถิด</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้าขอเตือนนางยูโอเดีย และขอเตือนนางสินทิเค ให้มีจิตใจปรองดองกันในองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้าขอร้องตัวท่านด้วยท่านผู้เป็นเพื่อนร่วมงานอย่างแท้จริง จงช่วยผู้หญิงทั้งสองที่สู้เพื่อข่าวประเสริฐร่วมกับข้าพเจ้า เคลเมนท์ และคนอื่นๆ ที่เป็นเพื่อนร่วมงานของข้าพเจ้า ซึ่งชื่อของเขาทั้งหลายมีอยู่ในหนังสือแห่งชีวิตแล้ว</verse>
				<verse number="4">จงชื่นชมยินดีในองค์พระผู้เป็นเจ้าทุกเวลา ข้าพเจ้าขอย้ำอีกครั้งว่าจงชื่นชมยินดีเถิด</verse>
				<verse number="5">จงให้ความอ่อนสุภาพของท่านทั้งหลายประจักษ์แก่ทุกคน องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงอยู่ใกล้แล้ว</verse>
				<verse number="6">อย่ากระวนกระวายในสิ่งใดๆ เลย แต่จงทูลพระเจ้าให้ทรงทราบทุกสิ่งที่พวกท่านขอ โดยการอธิษฐานและการวิงวอน พร้อมกับการขอบพระคุณ</verse>
				<verse number="7">แล้วสันติสุขของพระเจ้าที่เกินความเข้าใจ จะคุ้มครองจิตใจและความคิดของท่านทั้งหลายไว้ในพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="8">สุดท้ายนี้พี่น้องทั้งหลาย ขอจงใคร่ครวญดูสิ่งเหล่านี้คือ สิ่งที่เป็นจริง สิ่งที่น่านับถือ สิ่งที่ยุติธรรม สิ่งที่บริสุทธิ์ สิ่งที่น่ารัก สิ่งที่ควรแก่การสรรเสริญ รวมทั้งถ้ามีสิ่งใดที่ยอดเยี่ยม สิ่งใดที่น่ายกย่อง</verse>
				<verse number="9">และพวกท่านจงปฏิบัติตามสิ่งที่ท่านเรียนรู้ รับไว้ ได้ยิน และได้เห็นในข้าพเจ้า แล้วพระเจ้าผู้ประทานสันติสุขจะสถิตกับพวกท่าน</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้ามีความชื่นชมยินดีอย่างยิ่งในองค์พระผู้เป็นเจ้า เพราะว่าในที่สุดท่านทั้งหลายก็หวนกลับมาคิดถึงข้าพเจ้าอีก ความจริงท่านยังคิดถึงข้าพเจ้าอยู่ แต่ยังหาโอกาสไม่ได้</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้าไม่ได้พูดเนื่องจากความขัดสน เพราะข้าพเจ้าเรียนรู้ที่จะพอใจในสภาพที่เป็นอยู่</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้ารู้จักความขาดแคลนและรู้จักความอุดมสมบูรณ์ ไม่ว่าในกรณีใดหรือในทุกกรณี ข้าพเจ้าได้เรียนรู้เคล็ดลับในการเผชิญความอิ่มท้องและความอดอยาก ความอุดมสมบูรณ์และความขัดสนแล้ว</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้าเผชิญ ได้ทุกอย่างโดยพระองค์ผู้ทรงเสริมกำลังข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="14">อย่างไรก็ตาม ก็ยังเป็นความกรุณาของท่านที่มีส่วนในความยากลำบากของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="15">และพวกท่านชาวฟีลิปปีก็รู้แล้วว่า เมื่อข้าพเจ้าออกจากแคว้นมาซิโดเนียในช่วงเริ่มแรกของการประกาศข่าวประเสริฐนั้น ไม่มีคริสตจักรใดมีส่วนร่วมกับข้าพเจ้าในรายรับรายจ่ายนอกจากท่านพวกเดียว</verse>
				<verse number="16">แม้แต่เมื่อข้าพเจ้าอยู่ที่เมืองเธสะโลนิกา พวกท่านก็ส่งของไปช่วยข้าพเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่า</verse>
				<verse number="17">ไม่ใช่ว่าข้าพเจ้าเสาะหาของกำนัล แต่ข้าพเจ้าเสาะหาผลกำไรในบัญชีของพวกท่านให้ทวีมากขึ้น</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้าได้รับทุกอย่างครบถ้วนและมีเหลือเฟือ ข้าพเจ้ามีเต็มบริบูรณ์เพราะได้รับของฝากของท่านทั้งหลายจากเอปาโฟรดิทัส สิ่งเหล่านั้นเป็นของถวายที่หอมหวาน เป็นเครื่องบูชา ที่พระเจ้าโปรดรับและพอพระทัย</verse>
				<verse number="19">และพระเจ้าของข้าพเจ้าจะประทานทุกสิ่งที่จำเป็นแก่พวกท่านจากทรัพย์อันรุ่งโรจน์ของพระองค์ในพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="20">ขอพระสิริจงมีแด่พระเจ้าพระบิดาของเราสืบๆ ไปเป็นนิตย์ อาเมน</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้าขอฝากคำทักทายมายังธรรมิกชนทุกคนในพระเยซูคริสต์ พี่น้องทั้งหลายที่อยู่ด้วยกับข้าพเจ้าก็ฝากคำทักทายมายังท่าน</verse>
				<verse number="22">พวกธรรมิกชนทั้งหมดฝากคำทักทายมายังท่านทั้งหลายด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งบรรดาคนที่อยู่ในราชสำนักของจักรพรรดิซีซาร์</verse>
				<verse number="23">ขอพระคุณของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า จงดำรงอยู่กับจิตวิญญาณของท่านทั้งหลายเถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="51">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เปาโล อัครทูตของพระเยซูคริสต์ตามพระทัยของพระเจ้า และทิโมธีน้องชาย</verse>
				<verse number="2">เรียน บรรดาธรรมิกชนและพี่น้องที่เชื่อในพระคริสต์ในเมืองโคโลสี ขอให้พระคุณและสันติสุขจากพระเจ้าพระบิดาของเราอยู่กับพวกท่าน</verse>
				<verse number="3">เราขอบพระคุณพระเจ้าพระบิดาของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราเสมอเมื่ออธิษฐานเผื่อพวกท่าน</verse>
				<verse number="4">เพราะเราได้ยินเรื่องความเชื่อของท่านทั้งหลายในพระเยซูคริสต์ และเรื่องความรักที่พวกท่านมีต่อธรรมิกชนทุกคน</verse>
				<verse number="5">เพราะความหวังที่เก็บไว้เพื่อพวกท่านในสวรรค์ ซึ่งท่านเคยได้ยินมาแล้วในถ้อยคำแห่งความจริงคือข่าวประเสริฐ</verse>
				<verse number="6">ที่มาถึงท่านทั้งหลาย ข่าวประเสริฐกำลังเกิดผลและเจริญขึ้นทั่วโลก เช่นเดียวกับที่เป็นอยู่ในพวกท่านตั้งแต่วันที่ท่านได้ยินและเข้าใจพระคุณของพระเจ้าในความจริงนั้น</verse>
				<verse number="7">ตามที่พวกท่านได้เรียนจากเอปาฟรัส เพื่อนร่วมงานที่รักของเรา เขาเป็นผู้ปรนนิบัติที่ซื่อสัตย์ของพระคริสต์เพราะเห็นแก่ท่าน</verse>
				<verse number="8">และเขาได้แจ้งให้เราทราบถึงความรักของท่านทั้งหลายในพระวิญญาณ</verse>
				<verse number="9">เพราะเหตุนี้ นับตั้งแต่วันที่เราได้ยินเรื่องนี้ เราก็ไม่ได้หยุดอธิษฐานและทูลขอเพื่อท่านทั้งหลาย เพื่อให้ท่านเต็มเปี่ยมด้วยความรู้เรื่องพระประสงค์ของพระองค์โดยสรรพปัญญาและความเข้าใจฝ่ายจิตวิญญาณ</verse>
				<verse number="10">เพื่อพวกท่านจะดำเนินชีวิตอย่างสมควรต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า และจะเป็นที่ชอบพระทัยของพระองค์ทุกประการ คือให้ท่านเกิดผลในการดีทุกอย่าง และเจริญขึ้นในความรู้ถึงเรื่องพระเจ้า</verse>
				<verse number="11">ให้พวกท่านมีกำลังด้วยฤทธานุภาพทั้งสิ้นตามอานุภาพแห่งพระสิริของพระองค์ เพื่อให้ท่านมีความทรหดอดทน และมีความอดทนในทุกสิ่ง พร้อมทั้งมีความยินดี</verse>
				<verse number="12">และให้ท่านขอบพระคุณพระบิดาผู้ทรงทำให้พวกท่าน สามารถมีส่วนในมรดกของธรรมิกชนในความสว่าง</verse>
				<verse number="13">พระองค์ทรงช่วยเราให้พ้นจากอำนาจของความมืด และทรงย้ายเราเข้ามาไว้ในอาณาจักรของพระบุตรที่รักของพระองค์</verse>
				<verse number="14">ในพระบุตรนั้นเราได้รับการไถ่ คือการยกโทษจากบาปทั้งหลาย</verse>
				<verse number="15">พระคริสต์ ทรงเป็นพระฉายาของพระเจ้าผู้ไม่ทรงปรากฏแก่ตา ทรงเป็นบุตรหัวปีเหนือทุกสิ่งที่ทรงสร้าง</verse>
				<verse number="16">เพราะว่าโดยพระองค์ทุกสิ่งได้รับการทรงสร้างขึ้น ทั้งสิ่งที่อยู่บนท้องฟ้าและบนแผ่นดินโลก ทั้งสิ่งที่มองเห็นและสิ่งที่มองไม่เห็น ไม่ว่าจะเป็นบัลลังก์แห่งพวกภูตผี หรือพวกภูตผีที่ปกครอง หรือพวกภูตผีที่ครอบครอง หรือพวกภูตผีที่มีอำนาจ ทุกสิ่งถูกสร้างขึ้นโดยพระองค์และเพื่อพระองค์</verse>
				<verse number="17">พระองค์ทรงดำรงอยู่ก่อนทุกสิ่ง และทุกสิ่งถูกยึดเข้าด้วยกันโดยพระองค์</verse>
				<verse number="18">พระองค์ทรงเป็นศีรษะของกายคือคริสตจักร พระองค์ทรงเป็นปฐม ทรงเป็นผู้แรกที่เป็นขึ้นจากตาย เพื่อว่าพระองค์จะทรงเป็นเอกในทุกสิ่ง</verse>
				<verse number="19">เพราะว่าพระเจ้าพอพระทัยที่จะให้ความบริบูรณ์ทั้งหมดดำรงอยู่ในพระองค์</verse>
				<verse number="20">และโดยพระองค์ พระเจ้าทรงให้ทุกสิ่งคืนดีกับพระองค์เอง ไม่ว่าสิ่งนั้นจะอยู่บนแผ่นดินโลกหรืออยู่บนสวรรค์ โดยทรงทำให้เกิดสันติภาพโดยพระโลหิตแห่งกางเขนของพระองค์</verse>
				<verse number="21">และเมื่อก่อนนี้พวกท่านถูกตัดขาดจากพระเจ้า และเป็นศัตรูในใจโดยการทำชั่วต่างๆ</verse>
				<verse number="22">แต่บัดนี้พระเจ้าโปรดให้คืนดีกับพระองค์เองโดยความตายของพระกายที่เป็นเนื้อหนังของพระคริสต์ เพื่อจะถวายพวกท่านเป็นผู้บริสุทธิ์ ไร้มลทิน และปราศจากตำหนิเฉพาะพระพักตร์ของพระองค์</verse>
				<verse number="23">แต่ท่านทั้งหลายต้องดำรงอยู่ในความเชื่ออย่างแน่วแน่ มั่นคงและไม่โยกย้ายไปจากความหวังในข่าวประเสริฐที่ท่านได้ยิน ซึ่งได้ประกาศแก่มนุษย์ทุกคนทั่วใต้ฟ้า และข้าพเจ้าเปาโลเป็นผู้ปรนนิบัติของข่าวประเสริฐนี้</verse>
				<verse number="24">เวลานี้ข้าพเจ้าชื่นชมยินดีในความทุกข์ยากเพราะเห็นแก่พวกท่าน และความยากลำบากอย่างพระคริสต์ ที่ทรงทนเพราะเห็นแก่พระกาย ของพระองค์คือคริสตจักร ซึ่งยังขาดอยู่นั้น ข้าพเจ้าก็ทนจนครบบริบูรณ์ในเนื้อหนังของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="25">ข้าพเจ้ามาเป็นผู้ปรนนิบัติของคริสตจักรตามภารกิจที่พระเจ้าทรงมอบให้แก่ข้าพเจ้า เพื่อกล่าวพระวจนะของพระเจ้าแก่พวกท่านอย่างเต็มบริบูรณ์</verse>
				<verse number="26">คือความล้ำลึกที่ซ่อนไว้หลายยุคและหลายชั่วอายุคน ซึ่งเวลานี้โปรดให้ปรากฏแก่พวกธรรมิกชนของพระองค์แล้ว</verse>
				<verse number="27">พระเจ้าทรงประสงค์ที่จะให้พวกเขารู้ว่า ความล้ำลึกนี้มีศักดิ์ศรีอุดมเพียงไรในหมู่คนต่างชาติ นั่นคือพระคริสต์สถิตในพวกท่าน อันเป็นความหวังที่จะได้รับศักดิ์ศรี</verse>
				<verse number="28">พระองค์นี้แหละที่เราประกาศอยู่โดยการเตือนสติและสั่งสอนทุกคนด้วยสรรพปัญญา เพื่อว่าเราจะถวายทุกคนที่เป็นผู้ใหญ่แล้วในพระคริสต์</verse>
				<verse number="29">เพราะเหตุนี้ ข้าพเจ้าจึงตรากตรำต่อสู้ตามกำลังที่พระองค์ทรงทำกิจในตัวข้าพเจ้าอย่างมากมาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เพราะว่าข้าพเจ้าต้องการให้ท่านทั้งหลายรู้ว่าข้าพเจ้าต่อสู้มากเพียงไรเพื่อท่าน เพื่อชาวเมืองเลาดีเซีย และเพื่อทุกคนที่ไม่เคยเห็นหน้าข้าพเจ้าเป็นส่วนตัว</verse>
				<verse number="2">เพื่อว่าพวกเขาจะได้รับการหนุนใจและผูกพันกันในความรัก ซึ่งจะทำให้เขาเปี่ยมด้วยความมั่นใจอย่างบริบูรณ์ในด้านความเข้าใจ และทำให้พวกเขารู้ความล้ำลึกของพระเจ้า คือพระคริสต์</verse>
				<verse number="3">ซึ่งคลังสติปัญญาและความรู้ทุกอย่างซ่อนอยู่ในพระองค์</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้ากล่าวเช่นนี้เพื่อจะไม่ให้ใครล่อลวงพวกท่านด้วยคำชักชวนที่น่าฟัง</verse>
				<verse number="5">เพราะว่าถึงแม้ตัวข้าพเจ้าไม่อยู่ แต่ใจก็อยู่กับท่านทั้งหลาย และมีความชื่นชมยินดีที่เห็นท่านอยู่กันอย่างเรียบร้อย และเห็นความเชื่อมั่นคงของพวกท่านในพระคริสต์</verse>
				<verse number="6">เพราะฉะนั้น ในเมื่อพวกท่านรับพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าไว้แล้ว ก็จงดำเนินชีวิตในพระองค์ด้วย</verse>
				<verse number="7">จงหยั่งรากและก่อร่างสร้างขึ้นในพระองค์ จงมั่นคงในความเชื่อตามที่ได้รับการสอนมาแล้ว และจงให้การขอบพระคุณทวียิ่งขึ้น</verse>
				<verse number="8">จงระวังให้ดี อย่าให้ใครทำให้พวกท่านตกเป็นทาสด้วยหลักปรัชญา และคำหลอกลวงที่เหลวไหลตามตำนานของมนุษย์ ตามพวกภูตผีที่ครอบงำของจักรวาล ไม่ใช่ตามพระคริสต์</verse>
				<verse number="9">เพราะว่าความเป็นพระเจ้าที่ครบบริบูรณ์ทั้งสิ้นดำรงอยู่ในพระกายของพระองค์</verse>
				<verse number="10">และพวกท่านได้รับความครบบริบูรณ์ในพระองค์ ผู้ทรงเป็นศีรษะเหนือภูตผีที่ครอบครองและภูตผีที่มีอำนาจทั้งหมด</verse>
				<verse number="11">ในพระองค์นั้น ท่านทั้งหลายได้รับการเข้าสุหนัตด้วยพิธีเข้าสุหนัตที่ไม่ได้ทำด้วยมือมนุษย์ โดยการขจัดเนื้อหนังบาป ด้วยการเข้าสุหนัตจากพระคริสต์</verse>
				<verse number="12">พวกท่านถูกฝังร่วมกับพระองค์ในการบัพติศมา ที่พระเจ้าทรงให้ท่านเป็นขึ้นมาร่วมกับพระองค์ด้วย โดยความเชื่อในพลานุภาพของพระเจ้าผู้ทรงทำให้พระองค์เป็นขึ้นจากตาย</verse>
				<verse number="13">และท่านซึ่งตายแล้วเนื่องด้วยการละเมิดทั้งหลาย และเนื่องด้วยการไม่ได้เข้าสุหนัตในเนื้อหนังของพวกท่าน พระเจ้า ทรงทำให้พวกท่านมีชีวิตร่วมกับพระคริสต์ และทรงให้อภัยการละเมิดทั้งหลายของเรา</verse>
				<verse number="14">พระองค์ทรงฉีกเอกสารหนี้ที่มีคำสั่งต่างๆ ซึ่งต่อสู้และขัดขวางเรา และทรงขจัดไปเสียโดยตรึงไว้ที่กางเขน</verse>
				<verse number="15">พระองค์ทรงปลดพวกภูตผีที่ครอบครองและพวกภูตผีที่มีอำนาจ พระองค์ทรงประจานพวกมันอย่างเปิดเผย และมีชัยชนะเหนือพวกมันโดยทางกางเขนนั้น</verse>
				<verse number="16">เพราะฉะนั้นอย่าให้ใครพิพากษาท่านทั้งหลายในเรื่องการกิน การดื่ม ในเรื่องเทศกาล หรือวันต้นเดือน หรือวันสะบาโต</verse>
				<verse number="17">สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงเงาของสิ่งที่มาในภายหลัง แต่ตัวจริง คือพระคริสต์</verse>
				<verse number="18">อย่าให้ใครตัดสิทธิ์พวกท่านด้วยการทำทีถ่อมใจและด้วยการนมัสการพวกทูตสวรรค์ พวกเขาใฝ่ฝันอยู่ในนิมิต หยิ่งผยองอย่างไม่มีเหตุตามความคิดฝ่ายเนื้อหนังของเขา</verse>
				<verse number="19">และไม่ได้ยึดมั่นในพระคริสต์ ผู้ทรงเป็นศีรษะ ซึ่งเป็นเหตุให้ทั่วทั้งร่างกายได้รับการบำรุงเลี้ยง และประสานเข้าด้วยกันโดยข้อและเอ็นต่างๆ จึงได้เจริญขึ้นตามที่พระเจ้าทรงให้เจริญขึ้นนั้น</verse>
				<verse number="20">ถ้าท่านทั้งหลายตายกับพระคริสต์พ้นจากพวกภูตผีที่ครอบงำ ของจักรวาลแล้ว ทำไมท่านจึงมีชีวิตเหมือนกับว่าพวกท่านยังอยู่ฝ่ายโลก? ทำไมท่านยอมอยู่ใต้กฎต่างๆ</verse>
				<verse number="21">เช่น “อย่าหยิบ” “อย่าชิม” “อย่าแตะต้อง”</verse>
				<verse number="22">สิ่งทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่จะพินาศเมื่อใช้มัน และเป็นเพียงกฎเกณฑ์และคำสอนของมนุษย์</verse>
				<verse number="23">จริงอยู่สิ่งเหล่านี้ดูเหมือนมีปัญญา คือการนมัสการด้วยความสมัครใจ การทำทีถ่อมใจ และการทรมานกาย แต่ไม่มีประโยชน์อะไรในการต่อสู้กับความใคร่ของเนื้อหนัง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เพราะฉะนั้นเมื่อพระเจ้าทรงทำให้พวกท่านเป็นขึ้นมาด้วยกันกับพระคริสต์แล้ว ก็จงแสวงหาสิ่งที่อยู่เบื้องบนในที่ซึ่งพระคริสต์สถิตอยู่ คือประทับอยู่เบื้องขวาของพระเจ้า</verse>
				<verse number="2">จงเอาใจใส่สิ่งที่อยู่เบื้องบน ไม่ใช่สิ่งที่อยู่บนแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="3">เพราะว่าท่านตายแล้ว และชีวิตของพวกท่านซ่อนไว้กับพระคริสต์ในพระเจ้า</verse>
				<verse number="4">เมื่อพระคริสต์ผู้ทรงเป็นชีวิตของท่านทั้งหลายทรงปรากฏ ในเวลานั้นท่านก็จะปรากฏพร้อมกับพระองค์ในศักดิ์ศรีด้วย</verse>
				<verse number="5">เพราะฉะนั้นจงประหารโลกียวิสัย ในตัวท่าน คือการล่วงประเวณี การโสโครก ราคะตัณหา ความปรารถนาชั่ว และความโลภ (ซึ่งเป็นการบูชารูปเคารพ)</verse>
				<verse number="6">สิ่งเหล่านี้ เป็นเหตุให้พระพิโรธของพระเจ้ามาถึง [คนเหล่านั้นที่ไม่เชื่อฟัง]</verse>
				<verse number="7">เมื่อก่อนพวกท่านก็เคยดำเนินชีวิตแบบนี้ คือมีชีวิตอยู่กับสิ่งเหล่านี้</verse>
				<verse number="8">แต่บัดนี้ท่านทั้งหลายจงละทิ้ง สิ่งเหล่านี้ทั้งหมด คือความโกรธ ความฉุนเฉียว การคิดร้าย การใส่ร้าย และคำพูดหยาบโลนที่ออกจากปากของท่าน</verse>
				<verse number="9">อย่าพูดโกหกต่อกันและกัน เพราะว่าท่านได้ปลดวิสัยมนุษย์เก่า กับพฤติกรรมของมนุษย์นั้นแล้ว</verse>
				<verse number="10">และสวมวิสัยมนุษย์ใหม่ ที่กำลังได้รับการสร้างขึ้นใหม่ตามพระฉายาของพระองค์ผู้ทรงสร้าง เพื่อให้รู้จักพระเจ้า</verse>
				<verse number="11">การนี้ไม่มีกรีกหรือยิว คนที่เข้าสุหนัตหรือไม่เข้าสุหนัต อนารยชนและคนป่าเถื่อน ไม่มีทาสหรือเสรีชน แต่ว่าพระคริสต์ทรงเป็นทุกสิ่ง และทรงอยู่ในทุกสิ่ง</verse>
				<verse number="12">เพราะฉะนั้นในฐานะเป็นพวกที่พระเจ้าทรงเลือก พวกที่บริสุทธิ์ และพวกที่ทรงรัก จงสวมใจเมตตา ใจกรุณา ใจถ่อม ใจสุภาพอ่อนโยน ใจอดทน</verse>
				<verse number="13">จงอดทนต่อกันและกัน และถ้าใครมีเรื่องราวต่อกัน ก็จงให้อภัยกัน องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงให้อภัยพวกท่านอย่างไร ท่านก็จงทำอย่างนั้นด้วย</verse>
				<verse number="14">แล้วจงสวมความรักทับสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด ความรักผูกพันทุกสิ่งไว้อย่างสมบูรณ์</verse>
				<verse number="15">และจงให้สันติสุขของพระคริสต์นำพาจิตใจ ของท่านทั้งหลาย พระเจ้าทรงเรียกท่านให้มาเป็นกายเดียวกันก็เพื่อสันติสุขนี้ และจงมีใจขอบพระคุณ</verse>
				<verse number="16">จงให้พระวจนะของพระคริสต์อยู่ในพวกท่านอย่างบริบูรณ์ จงสั่งสอนและเตือนสติกันด้วยปัญญาทั้งสิ้น จงร้องเพลงสดุดี เพลงนมัสการ และเพลงฝ่ายจิตวิญญาณด้วยการขอบพระคุณพระเจ้าในใจของท่าน</verse>
				<verse number="17">และเมื่อท่านทั้งหลายทำสิ่งใดไม่ว่าจะด้วยวาจาหรือด้วยการประพฤติ จงทำทุกสิ่งในพระนามของพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้า และขอบพระคุณพระเจ้าพระบิดา โดยทางพระองค์</verse>
				<verse number="18">ภรรยาทั้งหลายจงยอมเชื่อฟังสามีของตน ซึ่งเป็นสิ่งที่สมควรในองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="19">สามีทั้งหลายจงรักภรรยาของตน และอย่าทำรุนแรงต่อพวกนาง</verse>
				<verse number="20">บุตรทั้งหลายจงเชื่อฟังบิดามารดาของตนในทุกเรื่อง เพราะสิ่งนี้เป็นที่ชอบพระทัยขององค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="21">บิดาทั้งหลายก็อย่ายั่วบุตรของตนให้ขัดเคืองใจ เพื่อว่าพวกเขาจะไม่ท้อใจ</verse>
				<verse number="22">ทาสทั้งหลายจงเชื่อฟังนายของตนในโลกนี้ ทุกอย่าง ไม่เฉพาะแต่เมื่ออยู่ในสายตาเหมือนอย่างพวกประจบสอพลอ แต่ทำด้วยจริงใจโดยความเกรงกลัวองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="23">ไม่ว่าพวกท่านจะทำสิ่งใด ก็จงทำด้วยความเต็มใจเหมือนทำถวายองค์พระผู้เป็นเจ้า ไม่ใช่เหมือนทำต่อมนุษย์</verse>
				<verse number="24">ท่านทั้งหลายก็รู้ว่า ท่านจะได้รับมรดกจากองค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นบำเหน็จ เพราะท่านกำลังรับใช้พระคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าอยู่</verse>
				<verse number="25">ส่วนคนที่ทำความผิดก็จะได้รับผลตามความผิดที่เขาได้ทำ และจะไม่มีการเห็นแก่หน้าใครเลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">นายทั้งหลายจงทำต่อทาสของตนอย่างยุติธรรมและเท่าเทียมกัน เพราะท่านทั้งหลายก็รู้ว่าท่านมีเจ้านายองค์หนึ่งในสวรรค์ด้วย</verse>
				<verse number="2">จงอุทิศตัวในการอธิษฐาน จงเฝ้าระวังในเรื่องนี้ด้วยการขอบพระคุณ</verse>
				<verse number="3">และอธิษฐานเผื่อเราด้วย เพื่อว่าพระเจ้าจะทรงเปิดประตูให้เราสำหรับพระวจนะนั้น คือให้กล่าวความล้ำลึกของพระคริสต์ (ข้าพเจ้าถูกล่ามโซ่ก็เพราะเหตุนี้)</verse>
				<verse number="4">เพื่อว่าข้าพเจ้าจะได้ชี้แจงเรื่องนี้ตามที่ข้าพเจ้าควรจะกล่าวนั้น</verse>
				<verse number="5">จงปฏิบัติต่อคนภายนอกด้วยสติปัญญา โดยใช้โอกาสให้เป็นประโยชน์</verse>
				<verse number="6">จงให้ถ้อยคำของท่านทั้งหลายประกอบด้วยเมตตาคุณเสมอ ปรุงด้วยเกลือให้มีรส เพื่อท่านจะได้รู้ว่าควรจะตอบแต่ละคนอย่างไร</verse>
				<verse number="7">ทีคิกัส ผู้เป็นพี่น้องที่รัก เป็นผู้ปรนนิบัติที่ซื่อสัตย์ และเป็นเพื่อนร่วมงานในองค์พระผู้เป็นเจ้า จะบอกให้พวกท่านทราบถึงเรื่องทั้งหมดของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้าส่งเขาไปหาท่านก็เพราะเหตุนี้ คือเพื่อให้พวกท่านทราบความเป็นอยู่ของเรา และเพื่อให้เขาหนุนใจพวกท่าน</verse>
				<verse number="9">โอเนสิมัส ผู้เป็นพี่น้องที่รักและซื่อสัตย์ซึ่งเป็นคนหนึ่งในพวกท่านก็จะไปด้วย เขาทั้งสองจะเล่าให้ท่านทราบถึงเรื่องทั้งหมดของที่นี่</verse>
				<verse number="10">อาริสทารคัส ผู้ที่ถูกขังร่วมกับข้าพเจ้า ฝากคำทักทายมายังพวกท่าน มาระโก ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของบารนาบัสก็ฝากคำทักทายเช่นกัน (ท่านทั้งหลายได้รับคำสั่งเกี่ยวกับเขาแล้ว ถ้าเขามาหาท่าน จงต้อนรับเขาไว้)</verse>
				<verse number="11">เยซูผู้มีอีกชื่อหนึ่งว่ายุสทัสก็ฝากคำทักทายมาด้วย ในบรรดาผู้ร่วมงานของข้าพเจ้าเพื่อแผ่นดินของพระเจ้า คนพวกนี้เท่านั้นที่เข้าสุหนัต และพวกเขาเป็นผู้ชูใจข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="12">เอปาฟรัส ซึ่งเป็นคนหนึ่งในท่านและเป็นผู้รับใช้ของพระเยซูคริสต์ ก็ฝากคำทักทายมายังพวกท่านเช่นกัน เขาเพียรพยายาม อธิษฐานเผื่อท่านอยู่เสมอ เพื่อว่าพวกท่านจะมั่นคง เป็นผู้ใหญ่และมีความมั่นใจ ในพระประสงค์ของพระเจ้าทั้งหมด</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้าเป็นพยานได้ว่าเขาทำงานหนักมากเพื่อท่านทั้งหลาย เพื่อบรรดาคนที่อยู่ในเมืองเลาดีเซียและเมืองฮีเอราบุรี</verse>
				<verse number="14">ลูกา แพทย์ที่รัก กับเดมาส ก็ฝากคำทักทายมายังพวกท่าน</verse>
				<verse number="15">ขอให้ท่านช่วยฝากคำทักทายไปยังพี่น้องที่อยู่ในเมืองเลาดีเซีย ไปยังนางนุมฟา และคริสตจักรที่อยู่ในบ้านของนางด้วย</verse>
				<verse number="16">และเมื่อท่านทั้งหลายอ่านจดหมายฉบับนี้แล้ว ก็จงส่งให้คริสตจักรที่อยู่ในเมืองเลาดีเซียได้อ่านด้วย และจดหมายที่มาจากเมืองเลาดีเซียฉบับนั้น ก็จงอ่านด้วย</verse>
				<verse number="17">และจงบอกอารคิปปัส ว่า “งานปรนนิบัติที่เขารับไว้ในองค์พระผู้เป็นเจ้านั้น จงตั้งใจทำให้สำเร็จ”</verse>
				<verse number="18">คำทักทายนี้เป็นลายมือของข้าพเจ้าเปาโล ขอให้ท่านระลึกถึงโซ่ตรวนของข้าพเจ้า ขอให้พระคุณดำรงอยู่กับท่านทั้งหลาย</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="52">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เปาโล สิลวานัส และทิโมธี เรียน คริสตจักรของชาวเมืองเธสะโลนิกา ในพระเจ้าพระบิดาและพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอให้พระคุณและสันติสุขดำรงอยู่กับท่านทั้งหลายเถิด</verse>
				<verse number="2">เราขอบพระคุณพระเจ้าเพราะพวกท่านทุกคนตลอดเวลา และเมื่ออธิษฐานก็เอ่ยถึงท่านเสมอ</verse>
				<verse number="3">ต่อพระพักตร์พระเจ้าพระบิดาของเรา คือรำลึกถึงความเชื่อของท่านที่แสดงออกเป็นการกระทำ ถึงความรักที่ท่านเต็มใจทำงานหนัก และถึงความทรหดอดทนซึ่งเกิดจากความหวังในพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="4">พี่น้องทั้งหลาย ผู้เป็นที่รักของพระเจ้า เราทราบแน่ว่าพระเจ้าได้ทรงเลือกสรรท่านทั้งหลายไว้แล้ว</verse>
				<verse number="5">และข่าวประเสริฐของเราที่มาถึงท่านไม่ได้มาด้วยถ้อยคำเท่านั้น แต่ด้วยฤทธิ์เดช ด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ และด้วยความมั่นใจอันเต็มเปี่ยม ท่านทั้งหลายรู้อยู่แล้วว่า เราเป็นคนอย่างไรในหมู่พวกท่านเพราะเห็นแก่ท่าน</verse>
				<verse number="6">และท่านก็ทำตามอย่างของเรา และขององค์พระผู้เป็นเจ้า โดยที่ท่านได้รับคำสอนนั้นด้วยความยากลำบากมาก แต่ท่านยังมีความชื่นชมยินดีซึ่งเกิดจากพระวิญญาณบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="7">เพราะเหตุนั้นท่านจึงเป็นแบบอย่างแก่คนที่เชื่อแล้ว ในแคว้นมาซิโดเนียและแคว้นอาคายา</verse>
				<verse number="8">เพราะว่าคำสอนเรื่ององค์พระผู้เป็นเจ้าได้เลื่องลือออกไปจากพวกท่าน ไม่ใช่แต่ในแคว้นมาซิโดเนียและในแคว้นอาคายาเท่านั้น แต่ความเชื่อของท่านในพระเจ้าได้เลื่องลือไปทุกแห่งหน จนเราไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก</verse>
				<verse number="9">เพราะคนเหล่านั้นร่ำลือกันว่าพวกท่านให้การต้อนรับเราดีขนาดไหน และกล่าวถึงการที่ท่านได้ละทิ้งรูปเคารพและหันมาหาพระเจ้า เพื่อรับใช้พระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่และเที่ยงแท้</verse>
				<verse number="10">และรอคอยพระบุตรของพระเจ้าจากสวรรค์ ซึ่งพระองค์ทรงให้เป็นขึ้นจากตาย คือพระเยซูผู้ทรงช่วยเราให้พ้นจากพระพิโรธที่จะมีมาภายหน้านั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พี่น้องทั้งหลาย ท่านเองก็ทราบว่าการที่เรามาเยี่ยมท่านนั้นไม่ไร้ประโยชน์เลย</verse>
				<verse number="2">ถึงแม้ว่าเราต้องทนการยากลำบาก และได้รับการอัปยศต่างๆ มาแล้วที่เมืองฟีลิปปี ซึ่งท่านก็ทราบอยู่ เราก็ยังมีใจกล้าในพระเจ้าของเราที่ได้ประกาศข่าวประเสริฐของพระเจ้าแก่พวกท่าน ทั้งๆ ที่ต้องเผชิญกับอุปสรรคมากมาย</verse>
				<verse number="3">เพราะว่าคำเตือนสติของเราไม่ได้เกิดมาจากความคิดผิด หรือเจตนาไม่บริสุทธิ์หรืออุบายใดๆ</verse>
				<verse number="4">แต่ว่าพระเจ้าทรงเห็นชอบที่จะมอบข่าวประเสริฐไว้กับเรา เราจึงประกาศไป ไม่ใช่เพื่อให้เป็นที่พอใจของมนุษย์ แต่ให้เป็นที่พอพระทัยของพระเจ้า ผู้ทรงชันสูตรใจเรา</verse>
				<verse number="5">ท่านก็รู้อยู่และพระเจ้าทรงเป็นพยานฝ่ายเราว่าเราไม่ได้ใช้คำยกยอใดๆ หรือคำพูดเคลือบคลุมเพื่อความโลภ</verse>
				<verse number="6">หรือแสวงหาศักดิ์ศรีจากมนุษย์ ไม่ว่าจะเป็นจากท่านหรือจากคนอื่น</verse>
				<verse number="7">เราในฐานะอัครทูตของพระคริสต์จะเรียกร้องสิ่งเหล่านี้ก็ได้ แต่เราอยู่ในหมู่พวกท่านด้วยความสุภาพอ่อนโยน เหมือนมารดา ที่เลี้ยงดูลูกของตน</verse>
				<verse number="8">เมื่อเรารักท่านอย่างนี้แล้ว เราก็มีใจพร้อมที่จะเผื่อแผ่เจือจาน ไม่ใช่แต่เพียงข่าวประเสริฐของพระเจ้าเท่านั้น แต่อุทิศตัวเราให้แก่ท่านด้วย เพราะท่านทั้งหลายเป็นที่รักยิ่งของเรา</verse>
				<verse number="9">พี่น้องทั้งหลาย ท่านคงจำได้ถึงการทำงานอันเหน็ดเหนื่อย และความยากลำบากของเรา เมื่อประกาศข่าวประเสริฐของพระเจ้าให้ท่านฟัง เราทำงานทั้งกลางวันและกลางคืน เพื่อจะไม่เป็นภาระแก่ใครในพวกท่าน</verse>
				<verse number="10">ท่านเป็นพยานฝ่ายเรา และพระเจ้าก็ทรงเป็นพยานด้วยว่าเราได้ประพฤติตัวบริสุทธิ์ เที่ยงธรรม และปราศจากข้อตำหนิในหมู่พวกท่านที่เชื่อ</verse>
				<verse number="11">ดังที่ท่านรู้แล้วว่า การวางตัวของเราก็เหมือนบิดาทำต่อบุตร</verse>
				<verse number="12">คือเตือนสติ หนุนใจและกำชับให้ท่านดำเนินชีวิตอย่างเหมาะสมต่อพระเจ้า ผู้ทรงเรียกท่านให้เข้ามาในแผ่นดินและในพระสิริของพระองค์</verse>
				<verse number="13">เราขอบพระคุณพระเจ้าเสมอ เพราะว่าเมื่อท่านทั้งหลายได้รับพระวจนะของพระเจ้า ซึ่งท่านได้ยินจากเรา ท่านไม่ได้รับไว้อย่างเป็นคำของมนุษย์ แต่ได้รับไว้ตามความเป็นจริง คือเป็นพระวจนะของพระเจ้า ซึ่งกำลังทำงานอยู่ภายในท่านที่เชื่อ</verse>
				<verse number="14">พี่น้องทั้งหลาย ท่านปฏิบัติตามอย่างคริสตจักรที่อยู่ในแคว้นยูเดีย ซึ่งเป็นของพระเจ้าทางพระเยซูคริสต์ เพราะว่าท่านได้รับความลำบากจากพวกพ้องของตน เหมือนที่คนเหล่านั้นได้รับจากชาวยิวด้วยกัน</verse>
				<verse number="15">พวกยิวได้ปลงพระชนม์พระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้า ได้ประหารชีวิตพวกผู้เผยพระวจนะ และได้ขับไล่เราออกไป พวกเขาขัดพระทัยพระเจ้า และเป็นปฏิปักษ์ต่อมนุษย์ทุกคน</verse>
				<verse number="16">โดยขัดขวางไม่ให้เราประกาศแก่คนต่างชาติเพื่อให้ได้รับความรอด การทำเช่นนี้ส่งผลให้บาปของพวกเขาเต็มเปี่ยม แต่ในที่สุดพระพิโรธของพระเจ้าก็ตกอยู่เหนือพวกเขา</verse>
				<verse number="17">นี่แน่ะ พี่น้องทั้งหลาย แต่เมื่อเราถูกพรากไปจากท่านชั่วระยะเวลาหนึ่ง พรากไปแต่กายเท่านั้นไม่ใช่จิตใจ เราจึงขวนขวายด้วยใจกระหายอยากเห็นหน้าพวกท่านอีก</verse>
				<verse number="18">เพราะเราอยากมาหาท่าน ข้าพเจ้า เปาโลอยากมาหนแล้วหนเล่า แต่ซาตานได้ขัดขวางเราไว้</verse>
				<verse number="19">อะไรเล่าจะเป็นความหวังหรือความชื่นชมยินดี หรือสิ่งภูมิใจของเรา เฉพาะพระพักตร์พระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราเมื่อพระองค์จะเสด็จมา? ก็ไม่ใช่พวกท่านหรือ?</verse>
				<verse number="20">เพราะว่าท่านเป็นศักดิ์ศรีและความชื่นชมยินดีของเรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เพราะเหตุนั้นเมื่อทนต่อไปอีกไม่ได้แล้ว จึงเห็นว่าเราควรอยู่ที่กรุงเอเธนส์แต่ลำพัง</verse>
				<verse number="2">และให้ทิโมธีน้องของเรา ซึ่งเป็นผู้รับใช้ของพระเจ้าในเรื่องข่าวประเสริฐของพระคริสต์ ไปหาพวกท่าน เพื่อจะได้หนุนความเชื่อของท่าน และชูใจพวกท่าน</verse>
				<verse number="3">เพื่อจะได้ไม่มีใครหวั่นไหวด้วยการยากลำบากเหล่านี้ ท่านเองก็รู้แล้วว่าการนั้นยังอยู่ในพระประสงค์ของพระเจ้าสำหรับเรา</verse>
				<verse number="4">เมื่อเราอยู่กับท่านทั้งหลาย ก็ได้บอกท่านไว้ก่อนแล้วว่า เราจะต้องทนการยากลำบาก แล้วก็เป็นจริงอย่างนั้น ตามที่ท่านรู้</verse>
				<verse number="5">เพราะเหตุนี้ เมื่อข้าพเจ้าทนต่อไปอีกไม่ได้ จึงใช้คนไปเพื่อจะได้ทราบถึงความเชื่อของท่าน เกรงว่าผู้ทดลองนั้นจะทดลองท่านสักประการหนึ่ง แล้วงานที่เราตรากตรำมาจะเป็นงานเปล่าประโยชน์ไป</verse>
				<verse number="6">เดี๋ยวนี้ ทิโมธีจากพวกท่านมาถึงเราแล้ว และแจ้งข่าวดีเรื่องความเชื่อและความรักของท่าน และเขาบอกว่าท่านระลึกถึงเราอยู่เสมอด้วยความหวังดี และปรารถนาจะเห็นเราเหมือนอย่างเราปรารถนาจะเห็นท่านเหมือนกัน</verse>
				<verse number="7">พี่น้องทั้งหลาย เพราะเหตุนี้ ความเชื่อของท่านทำให้ความทุกข์ยาก และความลำบากของเราเบาบางลง</verse>
				<verse number="8">เพราะว่าเมื่อท่านมั่นคงอยู่ในองค์พระผู้เป็นเจ้า ชีวิตของเราก็สดชื่น</verse>
				<verse number="9">เราจะขอบพระคุณพระเจ้าเพราะท่านอย่างไรอีกจึงจะสมกับความชื่นชมยินดีที่เรามีเพราะท่าน เฉพาะพระพักตร์พระเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="10">ขณะที่เราอธิษฐานอย่างมากมายทั้งกลางวันกลางคืนเพื่อจะได้เห็นหน้าท่านอีก และเพื่อจะได้เพิ่มพูนความเชื่อของท่านในส่วนที่ยังขาดอยู่ให้บริบูรณ์</verse>
				<verse number="11">ขอพระเจ้าคือพระบิดาและพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา ทรงนำทางให้เราไปถึงท่าน</verse>
				<verse number="12">และขอองค์พระผู้เป็นเจ้า ทรงให้ท่านทั้งหลายจำเริญและบริบูรณ์ในการรักซึ่งกันและกัน และการรักทุกคน เหมือนเรารักท่าน</verse>
				<verse number="13">ขอพระองค์ทรงชูใจของท่านไว้ให้ดำรงอยู่ในความบริสุทธิ์ ปราศจากข้อตำหนิเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าพระบิดาของเรา เมื่อพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราจะเสด็จมากับธรรมิกชนทั้งหมดของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พี่น้องทั้งหลาย ในที่สุดนี้ เนื่องจากเราได้สอนท่านถึงวิธีดำเนินชีวิตซึ่งจะเป็นที่พอพระทัยพระเจ้า และท่านดำเนินอย่างนั้นอยู่แล้ว เราจึงขอวิงวอนและเตือนสติท่านในพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า จงดำเนินให้ดียิ่งขึ้นอีก</verse>
				<verse number="2">เพราะพวกท่านทราบคำแนะนำซึ่งเราได้ให้ไว้กับท่านในพระนามของพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="3">พระประสงค์ของพระเจ้าเป็นอย่างนี้คือ ให้พวกท่านเป็นคนบริสุทธิ์ คือให้เว้นจากการล่วงประเวณี</verse>
				<verse number="4">ให้ท่านทุกคนรู้จักบังคับร่างกายของตน ในทางบริสุทธิ์ และในทางที่มีเกียรติ</verse>
				<verse number="5">ไม่ใช่ด้วยราคะตัณหาเหมือนอย่างคนต่างชาติที่ไม่รู้จักพระเจ้า</verse>
				<verse number="6">อย่าล่วงเกินและทำผิดต่อพี่น้องในเรื่องนี้เลย เพราะว่าองค์พระผู้เป็นเจ้า เป็นผู้ทรงลงโทษคนที่ทำผิดอย่างนั้น เหมือนอย่างที่เราได้เตือนสอนและบอกไว้ก่อนแล้ว</verse>
				<verse number="7">เพราะพระเจ้าไม่ได้ทรงเรียกเราให้เป็นคนลามก แต่ทรงเรียกให้เป็นคนบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="8">เหตุฉะนั้นคนที่ปฏิเสธคำสอนนี้ไม่ได้ปฏิเสธมนุษย์เท่านั้น แต่ได้ปฏิเสธพระเจ้า ผู้ประทานพระวิญญาณบริสุทธิ์ของพระองค์ให้แก่ท่าน</verse>
				<verse number="9">ส่วนเรื่องการรักพี่น้องนั้น ไม่จำเป็นที่จะให้ใครเขียนถึงพวกท่านอีก เพราะพระเจ้าทรงสอนท่านเองให้รักกันอยู่แล้ว</verse>
				<verse number="10">ความจริงท่านได้ประพฤติต่อพี่น้องทุกคนทั่วแคว้นมาซิโดเนียเช่นนั้นอยู่ แต่พี่น้องทั้งหลาย ขอให้ท่านทำอย่างนี้มากขึ้นอีก</verse>
				<verse number="11">และจงตั้งเป้าว่าจะอยู่อย่างสงบ และทำกิจธุระส่วนของตน และทำงานด้วยมือของตนเอง เหมือนอย่างที่เรากำชับท่านแล้ว</verse>
				<verse number="12">เพื่อพวกท่านจะได้เป็นที่นับถือของคนภายนอก และไม่ต้องรบกวนใคร เลย</verse>
				<verse number="13">พี่น้องทั้งหลาย เราไม่อยากให้ท่านขาดความเข้าใจเรื่องคนที่ล่วงหลับไปแล้ว เพื่อท่านจะไม่เป็นทุกข์โศกเศร้า อย่างคนอื่นๆ ที่ไม่มีความหวัง</verse>
				<verse number="14">เพราะในเมื่อเราเชื่อว่าพระเยซูสิ้นพระชนม์และคืนพระชนม์แล้ว โดยพระเยซูนั้น พระเจ้าจะทรงนำบรรดาคนที่ล่วงหลับไปแล้วนั้นมากับพระองค์</verse>
				<verse number="15">ตามพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า เราขอบอกพวกท่านข้อนี้ว่า เราที่ยังมีชีวิตอยู่และคอยองค์พระผู้เป็นเจ้าเสด็จมา จะไม่ล่วงหน้าไปก่อนพวกที่ล่วงหลับไปแล้ว</verse>
				<verse number="16">คือว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าจะเสด็จมาจากสวรรค์ด้วยพระดำรัสสั่ง ด้วยเสียงเรียกของหัวหน้าทูตสวรรค์และด้วยเสียงแตรของพระเจ้า และทุกคนที่ตายแล้วในพระคริสต์จะเป็นขึ้นมาก่อน</verse>
				<verse number="17">หลังจากนั้นพระเจ้าจะทรงรับพวกเราซึ่งยังมีชีวิตอยู่ขึ้นไปในเมฆพร้อมกับคนเหล่านั้น และจะได้พบองค์พระผู้เป็นเจ้าในฟ้าอากาศ อย่างนั้นแหละ เราก็จะอยู่กับองค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="18">เพราะฉะนั้น จงหนุนใจกันด้วยถ้อยคำเหล่านี้เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">พี่น้องทั้งหลาย เรื่องวันและเวลาที่ทรงกำหนดไว้นั้น ไม่จำเป็นต้องเขียนบอกให้ท่านรู้</verse>
				<verse number="2">เพราะท่านเองก็รู้ดีแล้วว่า วันขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะมาอย่างขโมยที่มาในเวลากลางคืน</verse>
				<verse number="3">เมื่อเขาพูดกันว่า “สงบสุขและปลอดภัยแล้ว” เมื่อนั้นแหละความพินาศก็จะมาถึงทันที เหมือนกับความเจ็บปวดมาถึงหญิงมีครรภ์ พวกเขาจะหนีก็ไม่พ้น</verse>
				<verse number="4">แต่พี่น้องทั้งหลาย ท่านไม่อยู่ในความมืดแล้ว วันนั้นไม่น่าจะมาถึงท่านอย่างขโมยมา</verse>
				<verse number="5">ท่านทุกคนเป็นลูกของความสว่าง และเป็นลูกของเวลากลางวัน เราไม่ได้เป็นของกลางคืนหรือของความมืด</verse>
				<verse number="6">เพราะฉะนั้นเราอย่าหลับเหมือนอย่างคนอื่น แต่ให้เราเฝ้าระวังและมีสติ</verse>
				<verse number="7">เพราะว่าคนนอนหลับก็ย่อมหลับในเวลากลางคืน และคนเมาก็ย่อมเมาในเวลากลางคืน</verse>
				<verse number="8">แต่เมื่อเราเป็นของเวลากลางวันแล้วก็ให้เรามีสติ จงสวมความเชื่อกับความรักเป็นเกราะป้องกันอก และสวมความหวังที่จะได้ความรอดเป็นหมวกเหล็ก</verse>
				<verse number="9">เพราะว่าพระเจ้าไม่ได้ทรงกำหนดเราไว้สำหรับพระพิโรธ แต่สำหรับการรับความรอด โดยพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="10">ผู้สิ้นพระชนม์เพื่อเรา เพื่อว่าถึงจะตื่นอยู่หรือจะหลับ เราจะได้มีชีวิตกับพระองค์</verse>
				<verse number="11">เพราะฉะนั้นจงหนุนใจกัน และต่างคนต่างจงเสริมสร้างกันขึ้น ตามอย่างที่พวกท่านกำลังทำอยู่นั้น</verse>
				<verse number="12">พี่น้องทั้งหลาย เราขอร้องท่านให้นับถือคนที่ทำงานอยู่ท่ามกลางพวกท่าน และปกครองท่านและตักเตือนท่านในองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="13">จงเคารพและรักเขาให้มากเพราะงานที่เขาได้ทำ จงอยู่อย่างสงบสุขด้วยกัน</verse>
				<verse number="14">พี่น้องทั้งหลาย ขอให้พวกท่านตักเตือนคนที่เกียจคร้าน หนุนใจผู้ที่ขาดความกล้าหาญ ช่วยเหลือคนที่อ่อนกำลัง และมีความอดทนต่อทุกคน</verse>
				<verse number="15">อย่าให้คนใดทำชั่วตอบแทนการชั่ว แต่จงหาทางทำดีเสมอต่อพวกท่านเอง และต่อคนทั่วไปด้วย</verse>
				<verse number="16">จงชื่นบานอยู่เสมอ</verse>
				<verse number="17">จงอธิษฐานอย่างสม่ำเสมอ</verse>
				<verse number="18">จงขอบพระคุณในทุกกรณี เพราะนี่แหละเป็นพระประสงค์ของพระเจ้า สำหรับพวกท่านในพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="19">อย่าขัดขวาง พระวิญญาณ</verse>
				<verse number="20">อย่าดูหมิ่นถ้อยคำของผู้เผยพระวจนะ</verse>
				<verse number="21">จงพิสูจน์ทุกสิ่ง สิ่งที่ดีนั้นจงยึดถือไว้ให้มั่น</verse>
				<verse number="22">จงเว้นเสียจากสิ่งที่ชั่วทุกอย่าง</verse>
				<verse number="23">ขอให้พระเจ้าแห่งสันติสุขทรงชำระท่านทั้งหลายให้เป็นคนบริสุทธิ์หมดจด และทรงรักษาทั้งวิญญาณ จิตใจ และร่างกายของท่านไว้ให้ปราศจากการติเตียน จนถึงวันที่พระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราจะเสด็จมา</verse>
				<verse number="24">พระองค์ผู้ทรงเรียกท่านนั้นซื่อสัตย์ และพระองค์จะทรงทำให้สำเร็จ</verse>
				<verse number="25">พี่น้องทั้งหลาย จงอธิษฐานเพื่อเราด้วย</verse>
				<verse number="26">จงทักทายปราศรัยพี่น้องด้วยการจูบอันบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="27">ข้าพเจ้าบัญชาพวกท่านโดยองค์พระผู้เป็นเจ้า ให้ท่านอ่านจดหมายฉบับนี้ให้พี่น้องฟังทุกคน</verse>
				<verse number="28">ขอให้พระคุณของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราดำรงอยู่กับท่านทั้งหลายเถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="53">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เปาโล สิลวานัส และทิโมธี เรียน คริสตจักรของชาวเมืองเธสะโลนิกา ในพระเจ้าพระบิดาของเรา และพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="2">ขอให้พระคุณและสันติสุขจากพระเจ้าคือพระบิดา และจากพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า ดำรงอยู่กับท่านทั้งหลายเถิด</verse>
				<verse number="3">พี่น้องทั้งหลาย เราต้องขอบพระคุณพระเจ้าเพราะท่านอยู่เสมอ ซึ่งเป็นเรื่องสมควรยิ่งเพราะความเชื่อของท่านจำเริญขึ้น และความรักของท่านทุกคนที่มีต่อกันทวีขึ้นด้วย</verse>
				<verse number="4">ฉะนั้นเราเองจึงอวดท่านต่อบรรดาคริสตจักรของพระเจ้า ในเรื่องความทรหดอดทน และความเชื่อของท่านในยามที่ถูกข่มเหงนานาประการ และที่ท่านอดทนต่อความยากลำบากนั้น</verse>
				<verse number="5">เรื่องนี้ชี้ชัดถึงการพิพากษาอันยุติธรรมของพระเจ้า ซึ่งจะพิสูจน์ว่าท่านเป็นผู้สมควรกับแผ่นดินของพระเจ้า ซึ่งท่านทั้งหลายกำลังทนทุกข์อยู่เพราะเห็นแก่แผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="6">พระเจ้าทรงยุติธรรม คือพระองค์จะทรงเอาความยากลำบากไปสนองคนเหล่านั้นที่ก่อความยากลำบากให้กับท่าน</verse>
				<verse number="7">และจะทรงให้ท่านที่รับความยากลำบากนั้นได้รับความบรรเทาด้วยกันกับเรา เมื่อพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงปรากฏจากสวรรค์ พร้อมกับหมู่ทูตสวรรค์ผู้มีฤทธิ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="8">ด้วยเปลวเพลิง พระองค์จะลงโทษสนองคนที่ไม่รู้จักพระเจ้า และคนที่ไม่ดำเนินชีวิตตามข่าวประเสริฐเรื่องของพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="9">คนเหล่านั้นจะได้รับโทษ อันเป็นความพินาศนิรันดร์และพรากจากพระพักตร์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า และจากพระสิริแห่งพระกำลังของพระองค์</verse>
				<verse number="10">ในวันนั้นที่พระองค์จะเสด็จมา เพื่อรับพระเกียรติท่ามกลางธรรมิกชนของพระองค์ และเพื่อเป็นที่อัศจรรย์ใจในท่ามกลางผู้ที่เชื่อทุกคน รวมทั้งพวกท่านเพราะท่านก็ได้เชื่อคำพยานของเราด้วย</verse>
				<verse number="11">เพราะเหตุนี้ เราจึงอธิษฐานเพื่อพวกท่านเสมอ ขอพระเจ้าของเราทรงให้ท่านเป็นผู้ที่สมควรแก่การทรงเรียกนั้น และขอพระองค์ทรงให้ความตั้งใจดีทุกประการ และกิจการแห่งความเชื่อทุกอย่างสำเร็จด้วยฤทธิ์เดชของพระองค์</verse>
				<verse number="12">เพื่อพระนามของพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราจะได้รับพระเกียรติเพราะท่านทั้งหลาย และท่านจะได้รับเกียรติเพราะพระองค์ ตามพระคุณแห่งพระเจ้าของเรา และแห่งพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พี่น้องทั้งหลาย เรื่องการซึ่งพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราจะเสด็จมา และที่พระองค์จะทรงรวบรวมเราไปอยู่กับพระองค์นั้น เราขอร้องท่านว่า</verse>
				<verse number="2">อย่าให้ใจของท่านหวั่นไหวง่าย หรือตื่นตระหนกตกใจ ไม่ว่าจะเป็นโดยทางวิญญาณ หรือคำพูด หรือจดหมายเป็นเชิงว่ามาจากเรา อ้างว่าวันขององค์พระผู้เป็นเจ้ามาถึงแล้ว</verse>
				<verse number="3">อย่าให้ใครล่อลวงท่านโดยทางหนึ่งทางใดเลย เพราะว่าวันนั้นจะไม่มาถึงจนกว่าจะมีการกบฏเสียก่อน และคนนอกกฎหมายนั้นจะปรากฏตัว คือลูกแห่งความพินาศ</verse>
				<verse number="4">ผู้กีดกั้นขัดขวางและยกตัวขึ้นต่อสู้ทุกสิ่งที่ได้ชื่อว่าเป็นพระ หรือสิ่งที่เขาไหว้นมัสการนั้น แล้วมันก็จะนั่งในพระวิหารของพระเจ้า ประกาศตัวว่าเป็นพระเจ้า</verse>
				<verse number="5">พวกท่านจำไม่ได้หรือว่าเมื่อยังอยู่กับท่าน ข้าพเจ้าได้บอกเรื่องนี้แล้ว?</verse>
				<verse number="6">และท่านก็รู้จักสิ่งนั้นที่กำลังยับยั้งมันไว้ในขณะนี้ เพื่อมันจะปรากฏออกมาได้ต่อเมื่อถึงเวลาของมัน</verse>
				<verse number="7">เพราะว่าอำนาจลึกลับนอกกฎหมายนั้นก็เริ่มทำงานอยู่แล้ว แต่ผู้ที่คอยยับยั้งมันเดี๋ยวนี้นั้นจะยังอยู่จนถูกปลดออกไปให้พ้น</verse>
				<verse number="8">ขณะนั้นคนนอกกฎหมายก็จะปรากฏตัวขึ้น และพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงประหารมันด้วยลมพระโอษฐ์ของพระองค์ และจะทรงผลาญให้สูญไปด้วยการเสด็จมาอันรุ่งโรจน์ของพระองค์</verse>
				<verse number="9">คนนอกกฎหมายนั้นจะมาโดยการดลบันดาลของซาตาน พร้อมกับการอิทธิฤทธิ์ทุกอย่าง ทั้งหมายสำคัญ และการอัศจรรย์จอมปลอม</verse>
				<verse number="10">และอุบายชั่วทุกอย่างสำหรับพวกที่จะต้องพินาศ เพราะเขาไม่ได้รักความจริงเพื่อจะรอดได้</verse>
				<verse number="11">เพราะเหตุนี้ พระเจ้าจึงทรงให้ความลุ่มหลงมาถึงพวกเขา ให้เขาเชื่อสิ่งที่เท็จ</verse>
				<verse number="12">เพื่อทุกคนที่ไม่เชื่อความจริง แต่ยินดีในการอธรรม จะถูกพิพากษา</verse>
				<verse number="13">พี่น้องทั้งหลาย ผู้เป็นที่รักขององค์พระผู้เป็นเจ้า เราควรขอบพระคุณพระเจ้าเพราะท่านอยู่เสมอ เพราะว่าพระเจ้าได้ทรงเลือกท่านไว้ตั้งแต่เดิม เพื่อจะได้รับความรอด โดยการชำระของพระวิญญาณให้บริสุทธิ์ และโดยการเชื่อความจริง</verse>
				<verse number="14">พระองค์ทรงเรียกพวกท่านเพื่อการนี้โดยทางข่าวประเสริฐของเรา เพื่อท่านจะได้ร่วมในศักดิ์ศรีของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="15">เพราะฉะนั้น พี่น้องทั้งหลายจงมั่นคงไว้ และยึดถือคำสอนที่ท่านได้เรียนจากเรา ไม่ว่าจะด้วยคำพูดหรือด้วยจดหมาย</verse>
				<verse number="16">ขอให้องค์พระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา และพระเจ้าพระบิดาของเรา ผู้ทรงรักเราและประทานให้เรามีความชูใจนิรันดร์ และความหวังอันดีโดยพระคุณ</verse>
				<verse number="17">ทรงชูใจและทรงเสริมท่านให้มั่นคง ในการกระทำและในวาจาอันดีทุกอย่าง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">พี่น้องทั้งหลาย ในที่สุดจงอธิษฐานเพื่อเรา เพื่อคำสอนเรื่องขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะได้แผ่ไปอย่างรวดเร็ว และรับเกียรติอย่างที่เป็นไปในหมู่พวกท่านแล้ว</verse>
				<verse number="2">และเพื่อเราจะได้พ้นจากคนพาลชั่วร้าย เพราะว่าไม่ใช่ทุกคนเชื่อ</verse>
				<verse number="3">แต่ว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงซื่อสัตย์ จะทรงเสริมกำลังของท่าน และทรงป้องกันท่านไว้ให้พ้นจากมารร้าย</verse>
				<verse number="4">เราก็มั่นใจในองค์พระผู้เป็นเจ้าว่าท่านกำลังทำ และจะทำสิ่งที่เรากำชับท่านต่อไป</verse>
				<verse number="5">ขอองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงนำใจของท่านทั้งหลายให้เข้าถึงความรักซึ่งมาจากพระเจ้า และถึงความทรหดอดทนซึ่งมาจากพระคริสต์</verse>
				<verse number="6">พี่น้องทั้งหลาย เราขอกำชับท่านในพระนามของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราว่า จงปลีกตัวออกห่างพี่น้องทุกคนที่อยู่อย่างเกียจคร้าน และไม่ประพฤติตามคำสอนซึ่งเขาได้รับจากเรา</verse>
				<verse number="7">เพราะตัวท่านเองก็รู้อยู่ว่า ควรจะเอาอย่างเรา เราไม่ได้เกียจคร้านเลยเมื่ออยู่ท่ามกลางพวกท่าน</verse>
				<verse number="8">และเราไม่เคยกินอาหารของใครโดยไม่จ่ายเงิน แต่เราได้ทำงานหนักด้วยความพากเพียรทั้งกลางวันและกลางคืน เพื่อจะไม่เป็นภาระแก่ใครในพวกท่าน</verse>
				<verse number="9">ไม่ใช่เพราะเราไม่มีสิทธิ์ แต่เพื่อทำตัวเป็นแบบอย่างให้ท่านทำตาม</verse>
				<verse number="10">แม้เมื่อเราอยู่กับพวกท่าน เราก็ได้กำชับอย่างนี้ว่า ถ้าใครไม่ยอมทำงาน ก็อย่าให้เขากิน</verse>
				<verse number="11">เพราะเราได้ยินว่ามีบางคนในพวกท่านอยู่อย่างเกียจคร้าน ไม่ทำงานอะไรเลย แต่ชอบยุ่งกับธุระของคนอื่น</verse>
				<verse number="12">เรากำชับและเตือนสติคนเช่นนั้นในพระนามพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าว่า ให้เขาทำงานด้วยใจสงบและหาเลี้ยงชีพเอง</verse>
				<verse number="13">พี่น้องทั้งหลาย ท่านอย่าอ่อนใจที่จะทำความดีเลย</verse>
				<verse number="14">ถ้าใครไม่เชื่อฟังถ้อยคำของเราในจดหมายฉบับนี้ จงหมายหัวคนนั้นไว้ อย่าสมาคมกับเขาเลยเพื่อเขาจะได้รู้สึกอาย</verse>
				<verse number="15">อย่าถือว่าเขาเป็นศัตรู แต่จงเตือนเขาในฐานะพี่น้อง</verse>
				<verse number="16">ขอให้องค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งสันติสุข ประทานสันติสุขให้แก่ท่านทั้งหลายทุกเวลาและในทุกสถานการณ์ ขอให้องค์พระผู้เป็นเจ้าดำรงอยู่กับท่านทุกคนเถิด</verse>
				<verse number="17">คำทักทายนี้เป็นลายมือของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าลงชื่อไว้ว่า เปาโล เป็นเครื่องหมายในจดหมายทุกฉบับ ข้าพเจ้าเขียนอย่างนี้</verse>
				<verse number="18">ขอให้พระคุณของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราดำรงอยู่กับท่านทุกคน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="54">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก เปาโล ผู้เป็นอัครทูตของพระเยซูคริสต์ตามพระบัญชาของพระเจ้าพระผู้ช่วยให้รอดของเรา และของพระเยซูคริสต์ผู้ทรงเป็นความหวังของเรา</verse>
				<verse number="2">ถึง ทิโมธี ผู้เป็นบุตรที่แท้จริงของข้าพเจ้าในความเชื่อ ขอพระคุณ พระเมตตา และสันติสุข จากพระเจ้าพระบิดาและจากพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา จงดำรงอยู่กับท่านเถิด</verse>
				<verse number="3">ขณะที่ข้าพเจ้าไปยังแคว้นมาซิโดเนียนั้น ข้าพเจ้าขอร้องให้ท่านอยู่ที่เมืองเอเฟซัสต่อไป เพื่อจะได้กำชับบางคนไม่ให้สอนผิดแปลกไป</verse>
				<verse number="4">และไม่ให้สนใจในเรื่องเทพนิยายต่างๆ และเรื่องลำดับวงศ์ตระกูลที่ไม่รู้จบสิ้น ซึ่งก่อความขัดแย้ง มากกว่าการทำพระราชกิจของพระเจ้า โดยความเชื่อ</verse>
				<verse number="5">แต่เป้าหมายของการกำชับนั้นก็คือ ความรักที่มาจากใจที่บริสุทธิ์ จากมโนธรรมที่ดี และจากความเชื่อที่จริงใจ</verse>
				<verse number="6">บางคนหันออกจากเป้าหมายเหล่านี้ไปสู่การพูดที่ไร้สาระ</verse>
				<verse number="7">เขาทั้งหลายอยากเป็นอาจารย์สอนธรรมบัญญัติทั้งๆ ที่ไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดหรือยืนยัน</verse>
				<verse number="8">เรารู้ว่าธรรมบัญญัตินั้นดีถ้าใช้ให้ถูก</verse>
				<verse number="9">คือรู้ว่าธรรมบัญญัตินั้น ไม่ได้บัญญัติไว้สำหรับคนชอบธรรม แต่สำหรับพวกที่ไม่ยึดถือบัญญัติและพวกดื้อด้าน พวกที่ไร้ธรรม พวกคนบาป พวกคนชั่วร้าย พวกที่ไม่นับถือพระเจ้า พวกที่ฆ่าพ่อฆ่าแม่ พวกฆ่าคน</verse>
				<verse number="10">พวกที่ล่วงประเวณี ชายรักร่วมเพศทั้งหลาย พวกโจรลักพาตัว พวกโกหก พยานเท็จทั้งหลาย และอะไรต่อมิอะไร ที่ขัดกับคำสอนที่ถูกต้อง</verse>
				<verse number="11">ตามข่าวประเสริฐอันรุ่งโรจน์ของพระเจ้าผู้สมควรแก่การสรรเสริญ ที่ทรงมอบไว้กับข้าพเจ้านั้น</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้าขอบพระคุณพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา ผู้ทรงเสริมกำลังข้าพเจ้า เพราะพระองค์ทรงเห็นว่าข้าพเจ้าไว้ใจได้ จึงทรงแต่งตั้งข้าพเจ้าให้ทำพันธกิจของพระองค์</verse>
				<verse number="13">แม้ว่าเมื่อก่อนข้าพเจ้าจะเป็นคนหมิ่นพระเกียรติ ข่มเหง และทำการรุนแรง แต่ข้าพเจ้าก็ยังได้รับพระเมตตา เพราะข้าพเจ้าทำไปด้วยความโฉดเขลาเพราะความไม่เชื่อ</verse>
				<verse number="14">แต่พระคุณขององค์พระผู้เป็นเจ้าของเรานั้นมีเหลือล้นสำหรับข้าพเจ้า รวมทั้งความเชื่อและความรักซึ่งมีอยู่ในพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="15">คำกล่าวนี้สัตย์จริงและสมควรแก่การรับไว้อย่างยิ่ง คือว่าพระเยซูคริสต์เสด็จมาในโลก เพื่อทรงช่วยคนบาปให้รอด และในพวกคนบาปนั้นข้าพเจ้าเป็นตัวเอ้</verse>
				<verse number="16">แต่เพราะเหตุนี้ข้าพเจ้าจึงได้รับพระเมตตา เพื่อว่าพระเยซูคริสต์จะได้ทรงสำแดงความอดทนอย่างยิ่งต่อข้าพเจ้าซึ่งเป็นตัวเอ้นั้น เพื่อเป็นแบบอย่างแก่คนทั้งหลาย ที่จะเชื่อในพระองค์ แล้วได้รับชีวิตนิรันดร์</verse>
				<verse number="17">พระมหากษัตริย์ผู้ทรงดำรงอยู่นิรันดร์ ผู้เป็นองค์อมตะ และไม่ทรงปรากฏแก่ตา ผู้เป็นพระเจ้าแต่เพียงองค์เดียว ขอพระเกียรติและพระสิริจงมีแด่พระองค์สืบๆ ไปเป็นนิตย์ อาเมน</verse>
				<verse number="18">ทิโมธีลูกรัก คำกำชับนี้ ข้าพเจ้ามอบไว้กับท่านตามคำเผยพระวจนะซึ่งเล็งถึงท่าน เพื่อว่าข้อความเหล่านี้จะช่วยให้ท่านสู้รบได้ดี</verse>
				<verse number="19">ให้ยึดความเชื่อไว้ และรักษามโนธรรมให้ดี ซึ่งเป็นสิ่งที่บางคนละทิ้งไป ทำให้ความเชื่อของพวกเขาอับปางลง</verse>
				<verse number="20">ในคนพวกนั้นมีฮีเมเนอัสและอเล็กซานเดอร์ ผู้ซึ่งข้าพเจ้ามอบไว้กับซาตานแล้ว เพื่อเขาจะได้เรียนรู้ที่จะไม่หมิ่นพระเกียรติพระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เพราะฉะนั้นก่อนสิ่งอื่นใดทั้งหมด ข้าพเจ้าขอร้องพวกท่านให้วิงวอน อธิษฐาน ทูลขอ และขอบพระคุณเพื่อทุกคน</verse>
				<verse number="2">เพื่อกษัตริย์ทั้งหลายและทุกคนที่มีตำแหน่งสูง เพื่อเราจะได้ดำเนินชีวิตอย่างสงบและมีสันติในทางพระเจ้า และเป็นที่นับถือ</verse>
				<verse number="3">การกระทำเช่นนี้เป็นการดี และเป็นที่ชอบพระทัยของพระเจ้าพระผู้ช่วยให้รอดของเรา</verse>
				<verse number="4">พระองค์ทรงประสงค์ให้ทุกคนได้รับความรอดและรู้ความจริง</verse>
				<verse number="5">เพราะว่าพระเจ้ามีองค์เดียว และคนกลางก็มีแต่เพียงผู้เดียวระหว่างพระเจ้ากับมนุษย์ คือพระเยซูคริสต์ผู้ทรงสภาพมนุษย์</verse>
				<verse number="6">ผู้ประทานพระองค์เองเป็นค่าไถ่สำหรับทุกคน เหตุการณ์นี้เป็นพยานในเวลาที่เหมาะสมของมันเอง</verse>
				<verse number="7">เพราะเรื่องนี้ข้าพเจ้าจึงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ประกาศและเป็นอัครทูต (ข้าพเจ้าพูดความจริงและไม่ได้โกหกเลย) เป็นอาจารย์ของพวกต่างชาติในเรื่องความเชื่อและความจริง</verse>
				<verse number="8">เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าปรารถนาให้พวกผู้ชายยกมืออันบริสุทธิ์ขึ้นอธิษฐานในทุกแห่งหน โดยปราศจากความโกรธหรือการทุ่มเถียงกัน</verse>
				<verse number="9">ส่วนพวกผู้หญิงก็เหมือนกัน ควรแต่งกายให้สุภาพด้วยความเหมาะสม และพอเหมาะพอควร ไม่ต้องถักผมหรือประดับกายด้วยทองคำ ไข่มุก หรือเสื้อผ้าราคาแพง</verse>
				<verse number="10">แต่ประดับด้วยการทำดี สมกับเป็นหญิงที่ประกาศตนว่านมัสการพระเจ้า</verse>
				<verse number="11">ให้ผู้หญิง เรียนอย่างเงียบๆ ด้วยความนอบน้อมอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้าไม่ยอมให้ผู้หญิงสั่งสอนหรือควบคุม ผู้ชาย แต่ให้เธออยู่เงียบๆ</verse>
				<verse number="13">เพราะพระเจ้าทรงสร้างอาดัมก่อน แล้วจึงสร้างเอวา</verse>
				<verse number="14">และอาดัมไม่ได้ถูกล่อลวง แต่ผู้หญิงถูกล่อลวงและทำบาป</verse>
				<verse number="15">แต่ถึงกระนั้นเธอก็จะได้รับความรอดในการมีบุตร ถ้าหากพวกเธอดำรงอยู่ในความเชื่อ ความรัก และความบริสุทธิ์ ด้วยความสงบเสงี่ยม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">คำกล่าวนี้สัตย์จริง คือว่าถ้าใครปรารถนาหน้าที่ผู้ปกครองดูแลคริสตจักร คนนั้นก็ปรารถนากิจการงานที่ประเสริฐ</verse>
				<verse number="2">ผู้ปกครองดูแลนั้นจะต้องเป็นคนที่ไม่มีที่ติ เป็นสามีของหญิงคนเดียว รู้จักประมาณตน มีสติสัมปชัญญะ เป็นคนน่านับถือ มีอัธยาศัยต้อนรับแขก เหมาะที่จะเป็นอาจารย์</verse>
				<verse number="3">ไม่ดื่มสุรามึนเมา ไม่ชอบความรุนแรง แต่ผ่อนหนักผ่อนเบา ไม่ชอบการวิวาท ไม่เป็นคนเห็นแก่เงิน</verse>
				<verse number="4">ปกครองครอบครัวของตนได้ดี อบรมบุตร ธิดา ให้มีความนอบน้อมด้วยความเคารพนับถือเป็นอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="5">(เพราะถ้าชายคนไหนไม่รู้จักปกครองครอบครัวของตน คนนั้นจะดูแลคริสตจักรของพระเจ้าได้อย่างไร?)</verse>
				<verse number="6">เขาจะต้องไม่ใช่คนที่เพิ่งกลับใจใหม่ เกรงว่าเขาจะยโส และถูกลงโทษเช่นเดียวกับมาร</verse>
				<verse number="7">นอกจากนั้นเขาจะต้องมีชื่อเสียงดีในหมู่คนภายนอก เพื่อเขาจะไม่ถูกติเตียนและไม่ติดกับดักของมาร</verse>
				<verse number="8">พวกมัคนายกก็เหมือนกัน จะต้องเป็นคนน่านับถือ ไม่เป็นคนพูดจากลับกลอก ไม่ดื่มสุรามึนเมา ไม่เป็นคนโลภเห็นแก่ได้</verse>
				<verse number="9">และจะต้องเป็นคนที่ยึดมั่นในข้อล้ำลึกของความเชื่อ ด้วยมโนธรรมที่บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="10">จงทดสอบพวกเขาเสียก่อน และเมื่อเห็นว่าไม่มีข้อตำหนิแล้ว จึงให้พวกเขาทำหน้าที่มัคนายก</verse>
				<verse number="11">ส่วนพวกผู้หญิงก็เหมือนกัน ต้องเป็นคนน่านับถือ ไม่ใส่ร้ายคนอื่น รู้จักประมาณตน ซื่อสัตย์ในทุกๆ เรื่อง</verse>
				<verse number="12">พวกมัคนายกนั้นจะต้องเป็นสามีของหญิงคนเดียว และสามารถปกครองบุตร ธิดา และครอบครัวของตนได้ดี</verse>
				<verse number="13">เพราะว่าคนที่ทำหน้าที่มัคนายกได้ดีก็มีชื่อเสียงดี และมีความกล้าหาญ อย่างยิ่งในความเชื่อที่มีอยู่ในพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้าหวังว่าจะมาหาท่านในไม่ช้า แต่การที่เขียนสิ่งเหล่านี้ถึงท่านก็เพื่อว่า</verse>
				<verse number="15">ถ้าข้าพเจ้ามาช้า ท่านก็จะได้รู้ว่าควรประพฤติอย่างไรภายในครอบครัวของพระเจ้า ซึ่งเป็นคริสตจักรของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ เป็นหลักและเป็นรากฐานแห่งความจริง</verse>
				<verse number="16">เราต้องยอมรับว่าความล้ำลึกแห่งความเชื่อของเรานั้นยิ่งใหญ่มาก คือว่า พระองค์ ทรงปรากฏเป็นมนุษย์ ทรงได้รับการพิสูจน์ว่าชอบธรรมโดยพระวิญญาณ ทรงปรากฏต่อเหล่าทูตสวรรค์ ทรงได้รับการประกาศออกไปยังบรรดาประชาชาติ ทรงได้รับการเชื่อวางใจจากคนมากมายในโลก และทรงถูกรับขึ้นไปด้วยพระสิริ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พระวิญญาณตรัสอย่างชัดแจ้งว่า ต่อไปภายหน้าจะมีบางคนละทิ้งความเชื่อ โดยหันไปเชื่อฟังวิญญาณทั้งหลายที่ล่อลวง และคำสอนของพวกผี</verse>
				<verse number="2">ซึ่งมาจากความหน้าซื่อใจคดของพวกที่ชอบโกหก คือคนทั้งหลายที่มีมโนธรรมตายด้าน</verse>
				<verse number="3">พวกเขาห้ามการแต่งงาน ห้ามรับประทานอาหารบางชนิด ซึ่งพระเจ้าทรงสร้างไว้ให้พวกที่เชื่อและรู้จักความจริงรับประทานได้ด้วยใจขอบพระคุณ</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าทุกสิ่งที่พระเจ้าทรงสร้างไว้นั้นดี ไม่มีอะไรต้องห้าม ถ้ารับประทานด้วยความขอบพระคุณ</verse>
				<verse number="5">เพราะว่าสิ่งนั้นได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ด้วยพระวจนะของพระเจ้าและคำอธิษฐาน</verse>
				<verse number="6">ถ้าท่านให้คำแนะนำเหล่านี้แก่พี่น้อง ท่านก็จะเป็นผู้ปรนนิบัติที่ดีของพระเยซูคริสต์ เจริญเติบโตด้วยถ้อยคำแห่งความเชื่อ และหลักคำสอนอันดีตามที่ท่านประพฤติตามแล้วนั้น</verse>
				<verse number="7">อย่าเกี่ยวข้องกับนิยายของพวกไม่นับถือพระเจ้า และเรื่องเล่าที่ไร้สาระ แต่จงฝึกตนในทางพระเจ้า</verse>
				<verse number="8">เพราะถ้าการฝึกทางกายมีประโยชน์อยู่บ้าง ทางพระเจ้าก็มีประโยชน์ทุกด้าน เพราะมีพระสัญญาสำหรับชีวิตปัจจุบันและอนาคต</verse>
				<verse number="9">คำกล่าวนี้สัตย์จริง และสมควรแก่การรับไว้อย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="10">การที่เราตรากตรำทำงานและทนสู้ ก็เพราะเรามีความหวังในพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ ผู้เป็นพระผู้ช่วยให้รอดของทุกคน โดยเฉพาะบรรดาผู้ที่เชื่อในพระองค์</verse>
				<verse number="11">จงสั่งและสอนสิ่งเหล่านี้</verse>
				<verse number="12">อย่าให้ใครหมิ่นประมาทความอ่อนวัยของท่าน แต่จงเป็นแบบอย่างแก่บรรดาผู้เชื่อ ทั้งในด้านวาจาและการประพฤติ ทั้งในด้านความรัก ความเชื่อ และความบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="13">จงอุทิศเวลาให้กับการอ่านพระคัมภีร์ในที่ประชุม ให้กับการเทศนาและสั่งสอนจนกว่าข้าพเจ้าจะมา</verse>
				<verse number="14">อย่าละเลยของประทานที่มีอยู่ในตัวท่าน ซึ่งประทานแก่ท่านตามคำเผยพระวจนะ เมื่อคณะผู้ปกครองวางมือบนตัวท่าน</verse>
				<verse number="15">จงปฏิบัติหน้าที่เหล่านี้และทุ่มเทตัวเองให้กับหน้าที่ดังกล่าว เพื่อให้ทุกคนเห็นความก้าวหน้าของท่าน</verse>
				<verse number="16">จงเอาใจใส่ทั้งตัวท่านและคำสอนของท่าน จงประพฤติสิ่งเหล่านี้อยู่เสมอ เพราะเมื่อทำอย่างนี้แล้ว ท่านจะสามารถช่วยทั้งตัวท่าน และทุกคนที่ฟังท่านให้รอดได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">อย่าต่อว่าผู้ชายอาวุโส แต่จงขอร้องเขาเป็นเหมือนบิดา จงถือว่าพวกชายหนุ่มเป็นเหมือนพี่หรือน้อง</verse>
				<verse number="2">และบรรดาผู้หญิงอาวุโสเป็นเหมือนมารดา ส่วนพวกหญิงสาวก็เป็นเหมือนพี่สาวน้องสาว ด้วยความบริสุทธิ์ใจที่สุด</verse>
				<verse number="3">จงให้เกียรติแก่บรรดาแม่ม่ายไร้ที่พึ่ง</verse>
				<verse number="4">ถ้าแม่ม่ายคนไหนมีลูกหรือหลาน ก็ให้เขาทั้งหลายเรียนรู้การทำหน้าที่ในทางพระเจ้าต่อครอบครัวของตนก่อน และให้ตอบแทนคุณบิดามารดา เพราะว่าการกระทำเช่นนี้เป็นที่พอพระทัยพระเจ้า</verse>
				<verse number="5">ส่วนผู้หญิงที่เป็นแม่ม่ายไร้ที่พึ่งและอยู่ตามลำพังย่อมหวังในพระเจ้า เฝ้าวิงวอนและอธิษฐานทั้งกลางวันกลางคืนไม่หยุดหย่อน</verse>
				<verse number="6">แต่หญิงม่ายที่ปล่อยตัวนั้นก็เหมือนกับตายแล้วแม้ยังเป็นอยู่</verse>
				<verse number="7">จงกำชับในเรื่องเหล่านี้ เพื่อเขาจะไม่ถูกตำหนิ</verse>
				<verse number="8">ถ้าใครไม่เลี้ยงดูญาติพี่น้อง และโดยเฉพาะคนในครอบครัวแล้ว คนนั้นก็ปฏิเสธความเชื่อ และชั่วยิ่งกว่าคนที่ไม่เชื่อเสียอีก</verse>
				<verse number="9">จงให้แม่ม่ายที่มีอายุไม่ต่ำกว่าหกสิบปี และเคยแต่งงานเพียงครั้งเดียว ลงชื่อในทะเบียน</verse>
				<verse number="10">นางต้องมีชื่อเสียงในการทำความดี เช่นเอาใจใส่เลี้ยงดูลูก มีน้ำใจรับรองแขก ล้างเท้าของธรรมิกชนทั้งหลาย สงเคราะห์คนทุกข์ยากและอุทิศตัวในการทำดีทุกอย่าง</verse>
				<verse number="11">แต่พวกแม่ม่ายสาวๆ นั้น อย่ารับขึ้นทะเบียน เพราะว่าเมื่อไรที่ความอยากชักนำให้ห่างจากพระคริสต์ไป พวกนางก็อยากจะแต่งงานอีก</verse>
				<verse number="12">นางจึงมีโทษ เพราะละเมิดคำปฏิญาณเดิมนั้น</verse>
				<verse number="13">นอกจากนี้พวกนางยังทำตัวเป็นคนเกียจคร้าน ชอบแวะเวียนไปตามบ้านต่างๆ และไม่ใช่เพียงแต่เกียจคร้านเท่านั้น แต่ยังชอบนินทาด้วย และเที่ยวยุ่งเรื่องของคนอื่น พูดในสิ่งที่ไม่สมควรจะพูด</verse>
				<verse number="14">เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าจึงอยากให้บรรดาแม่ม่ายสาวๆ นั้นมีสามี มีบุตรธิดาและดูแลบ้านเรือน เพื่อไม่ให้ศัตรูมีช่องทางกล่าวร้ายได้</verse>
				<verse number="15">เพราะมีบางคนหลงตามซาตานไปแล้ว</verse>
				<verse number="16">ถ้าหญิงที่มีความเชื่อคนไหนมีญาติพี่น้องที่เป็นแม่ม่าย ก็ให้เธอช่วยเลี้ยงดูพวกนาง และอย่าให้เป็นภาระของคริสตจักรเลย เพื่อคริสตจักรจะได้สงเคราะห์พวกที่เป็นแม่ม่ายไร้ที่พึ่งจริงๆ</verse>
				<verse number="17">จงถือว่าผู้ปกครองทั้งหลายที่ปกครองดีนั้นสมควรได้รับเกียรติเป็นสองเท่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งบรรดาผู้ปกครองที่ตรากตรำในการเทศนาและสั่งสอน</verse>
				<verse number="18">เพราะพระคัมภีร์กล่าวว่า “อย่าเอาตะกร้อครอบปากวัวขณะที่มันกำลังนวดข้าวอยู่” และ “คนงานก็สมควรจะได้รับค่าจ้างของตน”</verse>
				<verse number="19">อย่ายอมรับคำกล่าวหาผู้ปกครองคนไหน เว้นแต่จะมีพยานสองสามคน</verse>
				<verse number="20">ส่วนพวกที่ยังคงทำบาปอยู่นั้น จงตักเตือนเขาทั้งหลายต่อหน้าทุกคน เพื่อพวกที่เหลือจะได้เกรงกลัวด้วย</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้ากำชับท่านเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าและพระเยซูคริสต์ และต่อหน้าบรรดาทูตสวรรค์ที่ทรงเลือกไว้ว่า จงรักษาระเบียบเหล่านี้ไว้โดยไม่ต้องเห็นแก่หน้าใคร และไม่ควรทำสิ่งใดๆ ด้วยใจลำเอียง</verse>
				<verse number="22">อย่ารีบวางมือแต่งตั้งใคร และอย่ามีส่วนร่วมในบาปของคนอื่นเลย จงรักษาตัวให้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="23">อย่าดื่มแต่เพียงน้ำอีกต่อไป จงใช้เหล้าองุ่นบ้างเล็กน้อย เพื่อประโยชน์กับกระเพาะอาหารของท่าน และโรคที่ท่านเป็นอยู่บ่อยๆ</verse>
				<verse number="24">บาปของบางคนก็ปรากฏชัด และนำไปสู่การพิพากษาก่อนตัวพวกเขา ส่วนบาปของคนอื่นก็ย่อมจะตามไปภายหลัง</verse>
				<verse number="25">การดีนั้นก็จะปรากฏชัดเช่นกัน และถึงแม้บางขณะจะไม่ปรากฏชัด แต่ก็จะถูกปิดบังไว้ตลอดไม่ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">จงให้คนทั้งหลายที่อยู่ใต้แอกของความเป็นทาส ถือว่านายของตนนั้นเป็นผู้สมควรได้รับเกียรติทุกอย่าง เพื่อว่าพระนามของพระเจ้าและคำสอนจะไม่ถูกดูหมิ่น</verse>
				<verse number="2">ส่วนพวกมีนายที่มีความเชื่อก็ต้องไม่ขาดความเคารพนาย เนื่องจากเป็นพี่น้องกันแล้ว แต่กลับจะต้องรับใช้นายให้ดียิ่งขึ้น เพราะว่านายทั้งหลายที่ได้รับประโยชน์จากการรับใช้ของพวกเขานั้น เป็นพวกมีความเชื่อและเป็นที่รัก จงสั่งสอนและกำชับในเรื่องเหล่านี้</verse>
				<verse number="3">ถ้าใครสอนผิดแปลกไป และไม่ยอมเห็นด้วยกับบรรดาพระวจนะที่ถูกต้องของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา และกับคำสอนที่สมกับทางพระเจ้า</verse>
				<verse number="4">เขาก็เป็นคนยโสและไม่เข้าใจอะไรเลย เขามีความผิดปกติที่ชอบทุ่มเถียงและโต้แย้งในเรื่องถ้อยคำ ซึ่งเป็นเหตุให้เกิดการอิจฉา การวิวาท การกล่าวร้าย การไม่ไว้วางใจ</verse>
				<verse number="5">และการโต้เถียงท่ามกลางพวกที่มีความคิดเสื่อมทรามและสูญเสียความจริง ที่คิดว่าทางพระเจ้านั้นเป็นช่องทางแสวงหาผลประโยชน์</verse>
				<verse number="6">อันที่จริง การอยู่ในทางพระเจ้าพร้อมกับมีความพอใจก็เป็นประโยชน์อย่างใหญ่หลวง</verse>
				<verse number="7">เพราะว่าเราไม่ได้เอาอะไรเข้ามาในโลกเช่นไร เราก็เอาอะไรออกไปจากโลกไม่ได้เช่นกัน</verse>
				<verse number="8">ถ้ามีอาหารและเสื้อผ้า เราก็ควรพอใจในสิ่งเหล่านั้น</verse>
				<verse number="9">ส่วนพวกที่อยากร่ำรวยก็ตกอยู่ในการล่อลวงและติดกับดักของความอยากมากมายที่โง่เขลาและอันตราย ซึ่งฉุดคนเราให้ลงไปสู่ความพินาศและความย่อยยับ</verse>
				<verse number="10">เพราะว่าการรักเงินทองเป็นรากเหง้าของความชั่วทั้งหมด ความโลภเงินทองนี้ที่ทำให้บางคนหลงไปจากความเชื่อ และตรอมตรมด้วยความทุกข์มากมาย</verse>
				<verse number="11">แต่ท่านผู้เป็นคนของพระเจ้า จงหลีกหนีจากสิ่งเหล่านี้ และจงใฝ่หาความชอบธรรม ทางพระเจ้า ความเชื่อ ความรัก ความทรหดอดทน และความสุภาพอ่อนโยน</verse>
				<verse number="12">จงต่อสู้อย่างเต็มที่เพื่อความเชื่อ จงยึดชีวิตนิรันดร์ให้มั่น คือชีวิตที่พระเจ้าทรงเรียกให้ท่านไปรับ ในตอนที่ท่านกล่าวคำยอมรับอันดีต่อหน้าพยานหลายคน</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้ากำชับท่านเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า ผู้ประทานชีวิตแก่ทุกสิ่ง และเฉพาะพระพักตร์พระเยซูคริสต์ ผู้ประทานคำพยานด้วยการกล่าวคำยอมรับอย่างดีต่อหน้าปอนทิอัสปีลาต</verse>
				<verse number="14">ขอให้ท่านรักษาคำบัญชานี้โดยไม่ด่างพร้อย และไม่มีที่ติ จนกว่าพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราจะเสด็จมา</verse>
				<verse number="15">ซึ่งพระเจ้าจะทรงให้ปรากฏขึ้นในเวลาที่เหมาะสม พระองค์ผู้ทรงสมควรแก่การสรรเสริญและทรงฤทธานุภาพสูงสุดแต่เพียงพระองค์เดียว เป็นพระมหากษัตริย์เหนือกษัตริย์ทั้งหลาย และเป็นองค์เจ้านายเหนือบรรดาเจ้านาย</verse>
				<verse number="16">พระองค์เพียงผู้เดียวที่เป็นองค์อมตะ และสถิตในความสว่างที่ไม่มีใครเข้าใกล้ได้ พระองค์ทรงเป็นผู้ที่ไม่เคยมีใครได้เห็นและจะเห็นไม่ได้ ขอพระเกียรติและพระอานุภาพนิรันดร์จงมีแด่พระองค์ อาเมน</verse>
				<verse number="17">ส่วนพวกที่มั่งคั่งในชีวิตนี้ จงกำชับพวกเขาไม่ให้เย่อหยิ่ง หรือมุ่งหวังในทรัพย์ที่ไม่ยั่งยืน แต่ให้มุ่งหวังในพระเจ้าผู้ประทานทุกสิ่งแก่เราอย่างบริบูรณ์ เพื่อให้เราได้ชื่นชม</verse>
				<verse number="18">จงกำชับพวกเขาให้ทำการดี ให้ทำการดีมากๆ ให้เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่และแบ่งปัน</verse>
				<verse number="19">การทำเช่นนี้เป็นการสะสมทรัพย์ที่เป็นรากฐานอันดีสำหรับตนในภายหน้า เพื่อพวกเขาจะยึดมั่นในชีวิต คือชีวิตที่แท้จริงนั้น</verse>
				<verse number="20">ทิโมธีเอ๋ย จงเฝ้ารักษาสิ่งที่ท่านได้รับมอบหมาย จงหลีกหนีจากคำพูดที่ไร้คุณธรรมและโง่เขลา และการโต้แย้งที่สำคัญผิดว่าเป็นความรู้</verse>
				<verse number="21">บางคนยอมรับความรู้นี้จึงหลงไปจากความเชื่อ ขอพระคุณดำรงอยู่กับท่านทั้งหลาย เถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="55">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก เปาโล ผู้เป็นอัครทูตของพระเยซูคริสต์ตามพระทัยของพระเจ้า เพื่อ พระสัญญาแห่งชีวิตที่มีในพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="2">ถึง ทิโมธี บุตรที่รักของข้าพเจ้า ขอพระคุณ พระเมตตา และสันติสุขจากพระเจ้าพระบิดา และพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราดำรงอยู่กับท่านเถิด</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้าขอบพระคุณพระเจ้าผู้ที่ข้าพเจ้ารับใช้ด้วยมโนธรรมอันบริสุทธิ์เช่นบรรพบุรุษทั้งหลายของข้าพเจ้า ขณะที่ข้าพเจ้าระลึกถึงท่านเสมอในการทูลวิงวอนทั้งกลางวันกลางคืน</verse>
				<verse number="4">เมื่อระลึกถึงน้ำตาของท่าน ข้าพเจ้าก็อยากจะพบท่าน ซึ่งจะทำให้ข้าพเจ้ายินดีเป็นอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้าระลึกถึงความเชื่ออย่างจริงใจของท่านซึ่งเป็นความเชื่อที่โลอิสยายของท่านมีเป็นคนแรก แล้วมีในยูนีสมารดาของท่าน และบัดนี้ข้าพเจ้าก็เชื่อว่ามีอยู่ในตัวท่านด้วย</verse>
				<verse number="6">เพราะเหตุนี้ข้าพเจ้าจึงขอเตือนความจำท่านว่า ของประทานของพระเจ้าที่มีในตัวท่านโดยผ่านทางการวางมือของข้าพเจ้านั้น จงทำให้รุ่งเรืองขึ้น</verse>
				<verse number="7">เพราะว่าพระเจ้าไม่ได้ประทานใจที่ขลาดกลัวแก่เรา แต่ประทานใจที่ประกอบด้วยฤทธานุภาพ ความรัก และการบังคับตนเองแก่เรา</verse>
				<verse number="8">เพราะฉะนั้นอย่าอับอายที่เป็นพยานขององค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา หรือของตัวข้าพเจ้าผู้เป็นนักโทษเพราะรับใช้พระองค์ แต่จงมีส่วนร่วมกับข้าพเจ้าในความทุกข์ยากเพื่อข่าวประเสริฐ โดยอาศัยฤทธิ์เดชของพระเจ้า</verse>
				<verse number="9">ผู้ทรงช่วยเราให้รอด และทรงเรียกเราด้วยการทรงเรียกอันบริสุทธิ์ ไม่ใช่ตามการกระทำของเรา แต่ตามพระประสงค์และพระคุณของพระองค์เอง คือพระคุณที่ประทานแก่เราในพระเยซูคริสต์ก่อนเริ่มต้นของกาลเวลา</verse>
				<verse number="10">และบัดนี้ทรงสำแดงให้ประจักษ์ โดยการเสด็จมาของพระเยซูคริสต์พระผู้ช่วยให้รอดของเรา ผู้ทรงทำลายความตายให้สูญสิ้น และทรงทำให้ชีวิตและสภาพอมตะปรากฏชัดโดยทางข่าวประเสริฐ</verse>
				<verse number="11">สำหรับข่าวประเสริฐนั้น ข้าพเจ้าได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ประกาศ เป็นอัครทูต และเป็นอาจารย์</verse>
				<verse number="12">เพราะเหตุนี้ข้าพเจ้าจึงต้องทนทุกข์ลำบากเช่นนี้ แต่ข้าพเจ้าก็ไม่อับอาย เพราะว่าข้าพเจ้ารู้จักพระองค์ที่ข้าพเจ้าเชื่อ และข้าพเจ้าเชื่อมั่นว่า พระองค์ทรงสามารถรักษาสิ่งที่พระองค์ทรงมอบไว้กับข้าพเจ้า จนถึงวันพิพากษา ได้</verse>
				<verse number="13">จงประพฤติตามแบบอย่างของคำสอนที่ถูกต้องที่ท่านได้ยินจากข้าพเจ้า ด้วยความเชื่อและความรักซึ่งมีอยู่ในพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="14">จงรักษาสิ่งประเสริฐที่ทรงมอบไว้แก่ท่าน โดยพึ่งพระวิญญาณบริสุทธิ์ ผู้สถิตภายในเรา</verse>
				<verse number="15">ท่านก็ทราบแล้วว่าทุกคนที่อยู่ในแคว้นเอเชียนั้น ต่างก็ผละจากข้าพเจ้าไปหมด ในพวกนั้นมีฟีเจลัสและเฮอร์โมเกเนสรวมอยู่ด้วย</verse>
				<verse number="16">ขอองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพระเมตตาต่อครอบครัวของโอเนสิโฟรัสด้วยเถิด เนื่องจากเขาทำให้ข้าพเจ้าชื่นใจบ่อยๆ เขาไม่มีความอับอายในโซ่ตรวนของข้าพเจ้าเลย</verse>
				<verse number="17">เพราะเมื่อเขามาถึงกรุงโรม เขาเสาะหาข้าพเจ้าอย่างกระตือรือร้นจนพบ</verse>
				<verse number="18">เขาปรนนิบัติข้าพเจ้าที่เมืองเอเฟซัสมากเพียงไรท่านก็รู้ดีอยู่แล้ว ขอองค์พระผู้เป็นเจ้าประทานให้เขาได้รับพระเมตตาจากพระองค์ ในวันพิพากษาด้วยเถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เพราะฉะนั้นบุตรของข้าพเจ้าเอ๋ย จงเข้มแข็งขึ้นด้วยพระคุณซึ่งมีอยู่ในพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="2">จงมอบคำสอนเหล่านั้นซึ่งท่านได้ยินจากข้าพเจ้าต่อหน้าพยานหลายๆ คนไว้กับบรรดาคนซื่อสัตย์ที่สามารถสอนคนอื่นได้ด้วย</verse>
				<verse number="3">จงมีส่วนร่วมในความทุกข์ยากเหมือนทหารที่ดีของพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="4">ทหารประจำการย่อมไม่ไปพัวพันกับการงานฝ่ายพลเรือน เพราะเขามุ่งที่จะทำให้ผู้บังคับบัญชาพอใจ</verse>
				<verse number="5">และนักกีฬาย่อมไม่ได้รางวัล ถ้าเขาไม่แข่งขันตามกติกา</verse>
				<verse number="6">กสิกรที่ตรากตรำย่อมสมควรได้รับผลิตผลเป็นคนแรก</verse>
				<verse number="7">จงใคร่ครวญถึงสิ่งที่ข้าพเจ้าพูด เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าจะประทานความเข้าใจแก่ท่านในทุกๆ สิ่ง</verse>
				<verse number="8">จงระลึกถึงพระเยซูคริสต์ ผู้ที่พระเจ้าทรงทำให้เป็นขึ้นจากตาย ทรงสืบเชื้อสายจากดาวิด ตามข่าวประเสริฐที่ข้าพเจ้าประกาศ</verse>
				<verse number="9">และเพราะข่าวประเสริฐนี้ ข้าพเจ้าจึงทนทุกข์กระทั่งถูกล่ามโซ่เหมือนกับผู้ร้าย แต่พระวจนะของพระเจ้านั้นไม่อาจถูกล่ามโซ่ไว้ได้</verse>
				<verse number="10">เพราะเหตุนี้ข้าพเจ้าจึงยอมสู้ทนทุกอย่าง เพราะเห็นแก่พวกที่ทรงเลือกไว้นั้น เพื่อเขาทั้งหลายจะได้รับความรอดที่มีอยู่ในพระเยซูคริสต์พร้อมทั้งศักดิ์ศรีนิรันดร์</verse>
				<verse number="11">คำกล่าวนี้สัตย์จริง คือถ้าเราตายกับพระองค์แล้ว เราก็จะมีชีวิตอยู่กับพระองค์</verse>
				<verse number="12">ถ้าเราสู้ทน เราก็จะได้ครองร่วมกับพระองค์ ถ้าเราไม่ยอมรับพระองค์ พระองค์ก็จะไม่ทรงยอมรับเราเช่นกัน</verse>
				<verse number="13">ถ้าเราไม่มีความสัตย์จริง พระองค์ก็ยังทรงไว้ซึ่งความสัตย์จริง เพราะพระองค์จะไม่ทรงเป็นพระองค์เองไม่ได้</verse>
				<verse number="14">จงให้เขาทั้งหลายระลึกถึงข้อนี้ และกำชับเขาเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า ไม่ให้โต้แย้งกันเรื่องถ้อยคำซึ่งไม่เป็นประโยชน์เลย แต่กลับทำลายพวกคนฟัง</verse>
				<verse number="15">จงอุตส่าห์ถวายตัวท่านเองที่พระเจ้าทรงรับรองแล้วแด่พระองค์ เป็นคนงานที่ไม่อับอาย สอนพระวจนะแห่งความจริงอย่างถูกต้อง</verse>
				<verse number="16">จงหลีกเลี่ยงคำพูดที่ไร้คุณธรรมและโง่เขลา เพราะคำพูดอย่างนั้นจะนำคนไปสู่ความอธรรมมากยิ่งขึ้น</verse>
				<verse number="17">และคำพูดของพวกเขาจะแพร่ออกไปเหมือนแผลเนื้อร้าย คนพวกนั้นมีฮีเมเนอัสกับฟีเลทัสรวมอยู่ด้วย</verse>
				<verse number="18">ทั้งสองคนนั้นหลงไปจากความจริงโดยกล่าวว่าการเป็นขึ้นจากตายนั้นผ่านไปแล้ว เขากำลังทำให้ความเชื่อของบางคนไขว้เขวไป</verse>
				<verse number="19">แต่ว่ารากฐานอันแข็งแกร่งของพระเจ้าตั้งมั่นอยู่และปรากฏคำจารึกดังนี้ “องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงรู้จักบรรดาคนของพระองค์” และ “ให้ทุกคนที่ออกพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าละทิ้งความชั่ว”</verse>
				<verse number="20">ในบ้านหลังใหญ่ไม่ได้มีแต่ภาชนะทองและภาชนะเงินเท่านั้น แต่มีภาชนะไม้และภาชนะดินด้วย บางอย่างนั้นเป็นภาชนะพิเศษ บางอย่างก็เป็นภาชนะธรรมดา</verse>
				<verse number="21">ถ้าใครชำระตัวเองให้พ้นจากความชั่วเหล่านี้ เขาก็จะเป็นภาชนะพิเศษ ซึ่งชำระให้บริสุทธิ์แล้ว เหมาะที่เจ้าของจะใช้เป็นประโยชน์ และพร้อมสำหรับการดีทุกอย่าง</verse>
				<verse number="22">เพราะฉะนั้นท่านจงหลีกหนีจากตัณหาของคนหนุ่ม และจงมุ่งมั่นในความชอบธรรม ความเชื่อ ความรัก และสันติสุขร่วมกับพวกที่ออกพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยใจบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="23">อย่ายุ่งเกี่ยวกับการทุ่มเถียงที่โง่เขลาและไม่เป็นสาระ ท่านก็รู้ว่าสิ่งเหล่านั้นทำให้เกิดการทะเลาะกัน</verse>
				<verse number="24">ส่วนผู้รับใช้ขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะต้องไม่เป็นคนที่ชอบทะเลาะ แต่ต้องมีใจเมตตาต่อทุกคน เป็นอาจารย์ที่เหมาะสมและมีความอดทน</verse>
				<verse number="25">แก้ไขความคิดเห็นของฝ่ายตรงข้ามด้วยความสุภาพอ่อนโยน เพราะพระเจ้าอาจโปรดให้พวกเขากลับใจ และมาถึงความรู้ในความจริง</verse>
				<verse number="26">และหลุดพ้นจากบ่วงของมาร ผู้ซึ่งดักจับพวกเขาไว้ให้ทำตามความประสงค์ของมัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">แต่จงเข้าใจข้อนี้คือ วาระสุดท้ายนั้นจะเป็นเวลาที่น่ากลัว</verse>
				<verse number="2">เพราะผู้คนจะเห็นแก่ตัว รักเงินทอง โอ้อวด หยิ่งยโส ชอบดูหมิ่น ไม่เชื่อฟังพ่อแม่ อกตัญญู ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="3">ไร้มนุษยธรรม ไม่ให้อภัยกัน ใส่ร้ายกัน ไม่ยับยั้งชั่งใจ ดุร้าย เกลียดชังความดี</verse>
				<verse number="4">ทรยศ มุทะลุ โอหัง รักความสนุกมากกว่ารักพระเจ้า</verse>
				<verse number="5">ยึดถือทางพระเจ้าแต่เพียงเปลือกนอก แต่ปฏิเสธฤทธิ์เดชของทางนั้น จงอย่าเกี่ยวข้องกับคนพวกนั้น</verse>
				<verse number="6">เพราะในพวกนั้นมีบางคนที่แอบไปตามบ้าน แล้วครอบงำบรรดาผู้หญิงเบาปัญญาที่หนาด้วยบาปและหลงใหลไปตามตัณหาต่างๆ</verse>
				<verse number="7">หญิงพวกนี้ร่ำเรียนอยู่เสมอ แต่ไม่สามารถเข้าใจหลักความจริงได้เลย</verse>
				<verse number="8">ยันเนสกับยัมเบรส์เคยต่อต้านโมเสสอย่างไร คนพวกนี้ก็ต่อต้านความจริงอย่างนั้น จิตใจของเขาเสื่อมทรามและปราศจากความเชื่อที่แท้จริง</verse>
				<verse number="9">แต่เขาจะไปได้ไม่ไกล เพราะความโง่ของพวกเขาจะปรากฏต่อทุกคนเช่นเดียวกับความโง่ของชายสองคนนั้น</verse>
				<verse number="10">แต่ท่านก็ได้ดำเนินตามข้าพเจ้าในด้านคำสอน พฤติกรรม เป้าหมายชีวิต ความเชื่อ ความอดทน ความรัก ความทรหดอดทน</verse>
				<verse number="11">การถูกข่มเหง และการทนทุกข์ซึ่งเกิดขึ้นกับข้าพเจ้าทั้งในเมืองอันทิโอก เมืองอิโคนียูม และเมืองลิสตรา การข่มเหงที่ข้าพเจ้าทนนั้นมากเพียงไร แต่ถึงกระนั้นก็ดี องค์พระผู้เป็นเจ้าโปรดให้ข้าพเจ้ารอดพ้นจากทุกสิ่ง</verse>
				<verse number="12">แท้จริงทุกคนที่ตั้งใจจะดำเนินชีวิตตามทางพระเจ้าในพระเยซูคริสต์จะถูกข่มเหง</verse>
				<verse number="13">ในขณะที่คนชั่วและคนเจ้าเล่ห์จะเลวลงกว่าเก่า อีกทั้งยังล่อลวงคนอื่นและถูกคนอื่นล่อลวงด้วย</verse>
				<verse number="14">แต่ท่านจงดำเนินต่อไปในสิ่งที่ได้เรียนรู้แล้วและเชื่ออย่างมั่นคง และท่านก็รู้ว่าท่านเรียนมาจากใคร</verse>
				<verse number="15">และตั้งแต่เด็กมาแล้ว ท่านก็ได้เรียนรู้พระคัมภีร์อันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งสามารถให้ปัญญาแก่ท่านในเรื่องความรอดโดยความเชื่อในพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="16">พระคัมภีร์ทุกตอนได้รับการดลใจจากพระเจ้า และ เป็นประโยชน์ในการสอน การตักเตือนว่ากล่าว การแก้ไขสิ่งผิด และการอบรมในความชอบธรรม</verse>
				<verse number="17">เพื่อคนของพระเจ้าจะมีความสามารถและพรักพร้อมเพื่อการดีทุกอย่าง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ข้าพเจ้าขอเตือนท่านอย่างจริงจังเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าและพระเยซูคริสต์ผู้จะทรงพิพากษาคนเป็นและคนตาย และขอเตือนโดยอ้างถึงการมาปรากฏของพระองค์และราชอาณาจักรของพระองค์ว่า</verse>
				<verse number="2">จงประกาศพระวจนะ จงทำอย่างขะมักเขม้นทั้งในขณะที่คนสนใจและไม่สนใจ จงชักชวน ตักเตือน และหนุนใจ ด้วยความอดทนและด้วยการสั่งสอนอย่างเต็มที่</verse>
				<verse number="3">เพราะจะถึงเวลาที่คนจะทนต่อคำสอนที่ถูกต้องไม่ได้ แต่พวกเขาจะรวบรวมบรรดาอาจารย์ไว้สำหรับตน ตามความอยากของตัวเองเพื่อสนองหูที่คัน</verse>
				<verse number="4">พวกเขาจะเลิกฟังความจริงและหันไปฟังนิยายต่างๆ</verse>
				<verse number="5">แต่ท่านจงหนักแน่นมั่นคงทุกเรื่อง จงอดทนต่อความทุกข์ยาก จงทำหน้าที่ของผู้ประกาศข่าวประเสริฐ และจงทำพันธกิจของท่านให้ครบบริบูรณ์</verse>
				<verse number="6">เพราะว่าข้าพเจ้าถูกเทลงเหมือนดั่งเครื่องดื่มบูชาแล้ว และถึงเวลาที่ข้าพเจ้าจะต้องจากไป</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้าได้ต่อสู้อย่างเต็มกำลัง ข้าพเจ้าได้วิ่งแข่งจนครบถ้วน ข้าพเจ้าได้รักษาความเชื่อไว้แล้ว</verse>
				<verse number="8">ตั้งแต่นี้ไปมงกุฎแห่งความชอบธรรมก็จะเป็นของข้าพเจ้า ซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้พิพากษาที่ชอบธรรมจะประทานเป็นรางวัลแก่ข้าพเจ้าในวันนั้น และไม่ใช่แก่ข้าพเจ้าผู้เดียวเท่านั้น แต่จะประทานแก่ทุกคนที่รักการเสด็จมาของพระองค์</verse>
				<verse number="9">จงพยายามมาพบข้าพเจ้าโดยเร็ว</verse>
				<verse number="10">เพราะว่าเดมาส หลงรักโลกนี้ และทิ้งข้าพเจ้าไปยังเมืองเธสะโลนิกาแล้ว ส่วนเครสเซนส์ไปที่แคว้นกาลาเทีย ทิตัส ไปที่แคว้นดาลมาเทีย</verse>
				<verse number="11">มีเพียงลูกา คนเดียวที่อยู่กับข้าพเจ้า จงไปตามมาระโก และพาเขามาด้วย เพราะเขาเป็นประโยชน์ต่อข้าพเจ้าในพันธกิจ</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้าส่งทีคิกัส ไปที่เมืองเอเฟซัสแล้ว</verse>
				<verse number="13">เมื่อท่านมา จงเอาเสื้อคลุมซึ่งข้าพเจ้าฝากไว้กับคารปัสที่เมืองโตรอัส มาด้วย รวมทั้งหนังสือทั้งหลายโดยเฉพาะที่เขียนบนแผ่นหนัง</verse>
				<verse number="14">อเล็กซานเดอร์ ช่างทองแดงคนนั้นทำร้ายข้าพเจ้าอย่างมากมาย องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงลงโทษเขาให้สมกับการกระทำของเขา</verse>
				<verse number="15">ท่านจงระวังเขาให้ดีด้วย เพราะเขาคัดค้านคำสอนของเราอย่างรุนแรง</verse>
				<verse number="16">ในการแก้คดีเบื้องต้นของข้าพเจ้านั้น ไม่มีใครอยู่เคียงข้างข้าพเจ้าสักคนเดียว พวกเขาทิ้งข้าพเจ้าไปหมด ขออย่าให้พวกเขาต้องรับโทษเลย</verse>
				<verse number="17">อย่างไรก็ดีองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงยืนอยู่ใกล้และประทานกำลังแก่ข้าพเจ้า เพื่อว่าข่าวประเสริฐจะได้รับการประกาศออกไปอย่างเต็มที่ผ่านทางข้าพเจ้า และคนต่างชาติทั้งหมดจะได้ยิน แล้วข้าพเจ้าจะได้รับการช่วยให้รอดจากปากสิงโต</verse>
				<verse number="18">และองค์พระผู้เป็นเจ้าจะโปรดช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากการร้ายทุกอย่าง และจะทรงช่วยข้าพเจ้าให้รอดเข้าสู่อาณาจักรสวรรค์ของพระองค์ ขอพระสิริมีแด่พระองค์สืบๆ ไปชั่วนิตย์นิรันดร์ อาเมน</verse>
				<verse number="19">ขอฝากคำทักทายมายังนางปริสคากับอาควิลลา และคนในครอบครัวของโอเนสิโฟรัส ด้วย</verse>
				<verse number="20">เอรัสทัส ยังค้างอยู่ที่เมืองโครินธ์ ส่วนโตรฟีมัส นั้นนอนป่วยอยู่ขณะที่ข้าพเจ้าออกจากเมืองมิเลทัส</verse>
				<verse number="21">ขอให้ท่านพยายามมาถึงก่อนฤดูหนาว ยูบูลัส ปูเดนส์ ลีนัส คลาวเดีย และพวกพี่น้องก็ฝากคำทักทายมายังท่านด้วย</verse>
				<verse number="22">ขอองค์พระผู้เป็นเจ้าสถิตกับวิญญาณของท่าน ขอพระคุณดำรงอยู่กับพวกท่านเถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="56">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก เปาโล ซึ่งเป็นผู้รับใช้ของพระเจ้าและอัครทูตของพระเยซูคริสต์ เพื่อความเชื่อของคนที่พระเจ้าทรงเลือกและความรู้ในความจริงตามทางพระเจ้า</verse>
				<verse number="2">ซึ่งอยู่บนความหวังของชีวิตนิรันดร์ ที่พระเจ้าผู้ไม่ตรัสมุสาทรงสัญญาไว้ตั้งแต่ก่อนเริ่มต้นของกาลเวลา</verse>
				<verse number="3">และในเวลาที่ทรงกำหนด ก็ทรงสำแดงพระวจนะของพระองค์ด้วยการประกาศที่ข้าพเจ้ารับมอบไว้ ตามพระบัญชาของพระเจ้าพระผู้ช่วยให้รอดของเรา</verse>
				<verse number="4">ถึง ทิตัส ผู้เป็นบุตรที่แท้จริงของข้าพเจ้าในความเชื่อเดียวกัน ขอพระคุณและสันติสุขจากพระเจ้าพระบิดา และจากพระเยซูคริสต์พระผู้ช่วยให้รอดของเราดำรงอยู่กับท่านเถิด</verse>
				<verse number="5">เหตุที่ข้าพเจ้าละท่านไว้ที่เกาะครีตนั้นก็เพื่อให้ท่านแก้ไขสิ่งที่ยังบกพร่องให้เรียบร้อย และแต่งตั้งบรรดาผู้ปกครองไว้ทุกเมืองตามที่ข้าพเจ้ากำชับท่าน</verse>
				<verse number="6">คือคนที่ไม่มีข้อตำหนิ เป็นสามีของหญิงคนเดียว มีลูกๆ ที่เชื่อและไม่ถูกกล่าวหาว่าเป็นนักเลงหรือเป็นคนดื้อด้าน</verse>
				<verse number="7">เพราะว่าผู้ปกครองดูแล ซึ่งเป็นผู้รับมอบฉันทะของพระเจ้า ต้องไม่มีข้อตำหนิ ไม่เย่อหยิ่ง ไม่อารมณ์ร้อน ไม่ดื่มสุรามึนเมา ไม่ชอบความรุนแรง และไม่เป็นคนโลภมักได้</verse>
				<verse number="8">แต่มีอัธยาศัยต้อนรับแขก รักความดี มีสติสัมปชัญญะ ชอบธรรม บริสุทธิ์ รู้จักบังคับใจตนเอง</verse>
				<verse number="9">และยึดมั่นในพระวจนะอันสัตย์จริงตามคำสอน เพื่อจะสามารถหนุนใจด้วยคำสอนที่ถูกต้องและชี้แจงต่อพวกคนที่คัดค้าน</verse>
				<verse number="10">เพราะว่ามีคนจำนวนมากที่ดื้อด้าน พูดแต่เรื่องไม่มีประโยชน์และหลอกลวง โดยเฉพาะพวกที่เข้าสุหนัต</verse>
				<verse number="11">จำเป็นต้องให้เขาสงบปากสงบคำ เนื่องจากพวกเขาคว่ำทั้งครัวเรือน โดยสอนสิ่งที่ไม่ควรจะสอนเพราะโลภมักได้</verse>
				<verse number="12">ผู้ทำนายคนหนึ่งจากพวกเขาเองเคยกล่าวว่า “ชาวครีตชอบพูดปด โหดร้ายเหมือนสัตว์ เกียจคร้านและตะกละ”</verse>
				<verse number="13">คำพยานของเขาเป็นความจริง เพราะฉะนั้นท่านจงว่ากล่าวเขาให้แรงๆ เพื่อให้พวกเขามีความเชื่อที่ถูกต้อง</verse>
				<verse number="14">ไม่สนใจนิยายของพวกยิวหรือกฎบัญญัติของคนทั้งหลายที่ไม่รับสัจจะ</verse>
				<verse number="15">สำหรับบรรดาคนที่บริสุทธิ์นั้นทุกสิ่งก็บริสุทธิ์ แต่สำหรับคนที่ชั่วช้าและไม่มีความเชื่อนั้นก็ไม่มีสิ่งใดบริสุทธิ์เลย แต่จิตใจและมโนธรรมของพวกเขาเสื่อมทราม</verse>
				<verse number="16">เขาพูดว่ารู้จักพระเจ้า แต่ในการกระทำนั้นปฏิเสธพระองค์ พวกเขาน่าเกลียดน่าชัง ไม่เชื่อฟัง และไม่เหมาะกับการดีใดๆ เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ส่วนท่านจงสอนให้สอดคล้องกับคำสอนที่ถูกต้อง</verse>
				<verse number="2">สอนบรรดาผู้ชายสูงอายุให้รู้จักประมาณตน มีความน่านับถือ มีสติสัมปชัญญะ มีความเชื่อที่ถูกต้อง มีความรัก และความทรหดอดทน</verse>
				<verse number="3">ส่วนบรรดาผู้หญิงสูงอายุก็เหมือนกัน สอนพวกนางให้ประพฤติด้วยความน่านับถือ ไม่ใส่ร้าย ไม่ติดเหล้า แต่เป็นผู้สอนสิ่งที่ดีงาม</verse>
				<verse number="4">เพื่ออบรมหญิงสาวให้รักสามีและบุตรของพวกตน</verse>
				<verse number="5">มีสติสัมปชัญญะ เป็นคนบริสุทธิ์ ดูแลบ้านเรือนอย่างดี มีความเมตตาและเชื่อฟังสามีของตน เพื่อว่าพระวจนะของพระเจ้าจะไม่ถูกดูหมิ่น</verse>
				<verse number="6">ส่วนพวกชายหนุ่มก็เหมือนกัน จงเตือนสติพวกเขาให้มีสติสัมปชัญญะ</verse>
				<verse number="7">ท่านเองจงประพฤติตนให้เป็นแบบอย่างในการดีทุกด้าน ในการสอนอย่างจริงใจ จริงจัง</verse>
				<verse number="8">และถูกต้องที่ไม่มีใครจะตำหนิได้ เพื่อให้ฝ่ายตรงข้ามอับอายและไม่สามารถกล่าวร้ายอะไรต่อเรา</verse>
				<verse number="9">จงให้ทาสทั้งหลายเชื่อฟังนายของตน และทำสิ่งที่ถูกใจนายทุกอย่าง อย่าให้เถียงเลย</verse>
				<verse number="10">อย่าให้ยักยอกแต่ให้สำแดงความซื่อสัตย์และดีงามในทุกอย่าง เพื่อเขาทั้งหลายจะเทิดพระเกียรติพระดำรัสสอนของพระเจ้าพระผู้ช่วยให้รอดของเราในทุกๆ ด้าน</verse>
				<verse number="11">เพราะว่าพระคุณของพระเจ้าปรากฏแล้ว เพื่อช่วยทุกคนให้รอด</verse>
				<verse number="12">และเพื่อสอนเราให้ละทิ้งความอธรรมและโลกียตัณหา และให้ดำเนินชีวิตในยุคนี้อย่างมีสติสัมปชัญญะ อย่างชอบธรรมและให้ดำเนินตามทางพระเจ้า</verse>
				<verse number="13">ในขณะที่เรากำลังรอคอยความหวังอันน่ายินดี และการมาปรากฏของพระสิริของพระเจ้ายิ่งใหญ่คือ พระเยซูคริสต์พระผู้ช่วยให้รอดของเรา</verse>
				<verse number="14">พระองค์ประทานพระองค์เองแก่เรา เพื่อไถ่เราให้พ้นจากการอธรรมทุกอย่าง และเพื่อชำระเราให้บริสุทธิ์ จะได้เป็นประชากรของพระองค์โดยเฉพาะ ซึ่งมีใจกระตือรือร้นที่จะทำการดี</verse>
				<verse number="15">จงใช้ข้อความข้างบนนี้พูด เตือนสติและตักเตือนพวกเขาด้วยอำนาจอย่างเต็มที่ อย่าให้ใครสบประมาทท่านได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">จงเตือนพวกเขาให้อยู่ใต้สิทธิอำนาจของบรรดาผู้ปกครองบ้านเมืองและพวกที่มีอำนาจ ให้เชื่อฟังและพร้อมจะทำการดีทุกอย่าง</verse>
				<verse number="2">อย่าว่าร้ายใคร อย่าทะเลาะวิวาท แต่ให้ผ่อนหนักผ่อนเบาและแสดงความสุภาพอ่อนโยนอย่างยิ่งต่อทุกคน</verse>
				<verse number="3">เพราะว่าเมื่อก่อนนั้นเราเองก็โง่เขลา ไม่เชื่อฟัง หลงผิด เป็นทาสของกิเลสตัณหาและความสำราญต่างๆ ใช้ชีวิตอย่างชั่วร้ายและอิจฉาริษยา ถูกชิงชังและเกลียดกัน</verse>
				<verse number="4">แต่เมื่อความดีเลิศและความรักของพระเจ้า พระผู้ช่วยให้รอดของเรามาปรากฏ</verse>
				<verse number="5">พระองค์ก็ทรงช่วยเราให้รอด ไม่ใช่เพราะความชอบธรรมที่เราทำเอง แต่ด้วยพระเมตตาของพระองค์โดยผ่านการชำระให้บังเกิดใหม่และสร้างใหม่ของพระวิญญาณบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="6">พระวิญญาณองค์นี้แหละที่พระเจ้าประทานให้แก่เราอย่างบริบูรณ์ผ่านทางพระเยซูคริสต์พระผู้ช่วยให้รอดของเรา</verse>
				<verse number="7">เพื่อว่าเมื่อเราถูกชำระให้ชอบธรรมโดยพระคุณของพระองค์แล้ว ก็จะได้เป็นผู้รับมรดกตามที่หวังไว้คือชีวิตนิรันดร์</verse>
				<verse number="8">คำกล่าวนี้สัตย์จริง ข้าพเจ้าปรารถนาให้ท่านเน้นเรื่องเหล่านี้ เพื่อพวกที่เชื่อในพระเจ้าแล้วจะได้มุ่งทำการดี การกระทำเหล่านี้ดีและเป็นประโยชน์กับทุกคน</verse>
				<verse number="9">แต่จงหลีกเลี่ยงจากการทุ่มเถียงที่โง่เขลา การลำดับวงศ์ตระกูล การวิวาทและการทะเลาะกันเรื่องธรรมบัญญัติ เพราะว่าสิ่งเหล่านั้นไร้ประโยชน์และไร้คุณค่า</verse>
				<verse number="10">ส่วนคนที่สร้างความแตกแยกนั้น จงเตือนแค่หนึ่งหรือสองครั้ง แล้วอย่าเกี่ยวข้องกับเขาอีก</verse>
				<verse number="11">เพราะรู้แล้วว่าคนอย่างนั้นเป็นคนนอกลู่นอกทางและเป็นคนทำบาป เขาลงโทษตัวเขาเอง</verse>
				<verse number="12">เมื่อข้าพเจ้าส่งอารเทมาสหรือทีคิกัส ไปหาท่านแล้ว ให้ท่านรีบมาหาข้าพเจ้าที่เมืองนิโคบุรี เพราะข้าพเจ้าตั้งใจแล้วว่าจะค้างอยู่ที่นั่นจนสิ้นฤดูหนาว</verse>
				<verse number="13">ท่านจงช่วยเศนาสผู้เป็นนักกฎหมายกับอปอลโล เรื่องการเดินทาง อย่าให้พวกเขาขาดสิ่งใด</verse>
				<verse number="14">และให้คนของเราเรียนรู้ที่จะทำการดีด้วย เพื่อช่วยจัดหาสิ่งที่จำเป็นจริงๆ เพื่อว่าพวกเขาจะได้ไม่เป็นคนที่ไร้ผล</verse>
				<verse number="15">ทุกคนที่อยู่กับข้าพเจ้าฝากคำทักทายมายังท่าน ข้าพเจ้าขอฝากคำทักทายมายังทุกคนที่รักเราเพราะความเชื่อเดียวกัน ขอพระคุณดำรงอยู่กับพวกท่านทุกคนเถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="57">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก เปาโลผู้ถูกคุมขังเพื่อพระเยซูคริสต์ และทิโมธีน้องของเรา ถึง ฟีเลโมนเพื่อนรักและผู้ร่วมงานของเรา</verse>
				<verse number="2">และอัปเฟียน้องสาว ทั้งอารคิปปัส ผู้เป็นเพื่อนทหารร่วมกับเรา และคริสตจักรที่อยู่ในบ้านของท่าน</verse>
				<verse number="3">ขอพระคุณและสันติสุขจากพระเจ้าพระบิดาของเรา และจากพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า ดำรงอยู่กับท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้าขอบพระคุณพระเจ้าของข้าพเจ้าเสมอ เมื่อระลึกถึงท่านในการอธิษฐานของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="5">เพราะข้าพเจ้าได้ยินเรื่องความรักและความเชื่อของท่านที่มีต่อพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้า และต่อธรรมิกชนทุกคน</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้าอธิษฐานขอให้การที่ท่านมีส่วนร่วมในความเชื่อจะเกิดผลมากในความรู้ซึ้งถึงสิ่งดีทุกอย่างที่เรามีในพระคริสต์</verse>
				<verse number="7">น้องเอ๋ย ความรักของท่านทำให้ข้าพเจ้ามีความยินดีและได้รับการชูใจอย่างมาก เพราะจิตใจของพวกธรรมิกชนแช่มชื่นขึ้นเนื่องจากท่าน</verse>
				<verse number="8">เพราะเหตุนี้ แม้โดยพระเยซูคริสต์ ข้าพเจ้ามีใจกล้าพอจะสั่งให้ท่านทำในสิ่งที่ควรทำ</verse>
				<verse number="9">แต่โดยความรัก ข้าพเจ้าจะขอร้องท่านดีกว่า ข้าพเจ้าเปาโลผู้เป็นทูตของพระเยซูคริสต์ และขณะนี้ถูกคุมขังเนื่องจากการประกาศพระองค์</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้าขอร้องท่านเรื่องโอเนสิมัส ลูกของข้าพเจ้า ผู้ซึ่งได้มาเป็นบุตรระหว่างที่ข้าพเจ้าถูกคุมขังอยู่</verse>
				<verse number="11">(เมื่อก่อนนั้นเขาไม่เป็นประโยชน์ต่อท่าน แต่เดี๋ยวนี้เขาเป็นประโยชน์ทั้งต่อท่านและข้าพเจ้า)</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้าส่งเขาผู้ซึ่งเป็นดังดวงใจของข้าพเจ้ามายังท่าน</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้าอยากจะหน่วงเหนี่ยวตัวเขาไว้เพื่อปรนนิบัติข้าพเจ้าแทนท่าน ในระหว่างที่ข้าพเจ้าถูกคุมขังเพราะข่าวประเสริฐ</verse>
				<verse number="14">แต่ว่าข้าพเจ้าไม่ต้องการจะทำสิ่งใดลงไปนอกจากท่านจะเห็นชอบด้วย เพื่อว่าความดีของท่านจะไม่เป็นไปด้วยความฝืนใจ แต่เป็นไปด้วยความเต็มใจ</verse>
				<verse number="15">อาจจะเป็นเพราะเหตุนี้ที่ทำให้เขาจากท่านไปชั่วระยะหนึ่ง เพื่อท่านจะได้เขากลับคืนมาตลอดไป</verse>
				<verse number="16">เขาไม่ได้เป็นทาสอีกต่อไป แต่ดียิ่งกว่าทาส คือเป็นพี่น้องที่รัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับข้าพเจ้า และสำหรับท่านเขาเป็นมากยิ่งกว่านั้นอีก ทั้งในฐานะที่เขาเป็นอยู่ในสังคมและในฐานะที่เป็นคนขององค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="17">เพราะฉะนั้นหากท่านถือว่าข้าพเจ้าเป็นเพื่อนร่วมงาน ก็จงรับเขาไว้เหมือนที่รับข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="18">ถ้าเขาทำผิดต่อท่านหรือเป็นหนี้อะไรไว้ จงคิดเอาจากข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้า เปาโลเขียนด้วยมือของข้าพเจ้าเองว่า ข้าพเจ้าจะชดใช้ให้ ข้าพเจ้าจะไม่พูดเรื่องที่ท่านเป็นหนี้ข้าพเจ้า แม้กระทั่งตัวของท่านเอง</verse>
				<verse number="20">นี่แน่ะ น้องเอ๋ย ขอให้ข้าพเจ้าได้ประโยชน์จากท่านในองค์พระผู้เป็นเจ้าเถิด และให้ใจของข้าพเจ้าแช่มชื่นในพระคริสต์</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้ามั่นใจว่าท่านจะเชื่อฟังจึงได้เขียนจดหมายถึงท่าน เพราะรู้ว่าท่านจะทำยิ่งกว่าที่ข้าพเจ้าขอ</verse>
				<verse number="22">นอกจากนั้น ขอท่านจัดเตรียมที่พักไว้ให้ข้าพเจ้าด้วย เพราะข้าพเจ้าหวังว่าจะกลับไปหาท่านทั้งหลายอีกตามคำอธิษฐานของพวกท่าน</verse>
				<verse number="23">เอปาฟรัส ผู้ที่ถูกขังร่วมกับข้าพเจ้าเพื่อพระเยซูคริสต์ ฝากคำทักทายมายังท่าน</verse>
				<verse number="24">มาระโก อาริสทารคัส เดมาส และลูกา ซึ่งเป็นพวกเพื่อนร่วมงานของข้าพเจ้าก็ฝากคำทักทายมายังท่านด้วย</verse>
				<verse number="25">ขอพระคุณของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าดำรงอยู่กับจิตวิญญาณของท่านทั้งหลายเถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="58">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">นานมาแล้วพระเจ้าตรัสกับบรรพบุรุษของเราหลายครั้ง และหลายวิธีผ่านทางพวกผู้เผยพระวจนะ</verse>
				<verse number="2">แต่ในวาระสุดท้ายนี้พระองค์ตรัสกับเราทางพระบุตร ผู้ที่พระองค์ทรงตั้งให้เป็นทายาทรับสิ่งทั้งปวง พระเจ้าทรงสร้างจักรวาลทางพระบุตร</verse>
				<verse number="3">พระบุตรทรงเป็นแสงสว่างแห่งพระสิริของพระเจ้า ทรงมีแก่นแท้เดียวกับพระเจ้า ทรงค้ำจุนสิ่งทั้งปวงไว้ด้วยพระวจนะอันทรงฤทธานุภาพของพระองค์ เมื่อพระองค์ทรงชำระบาปทั้งหลายแล้ว ก็ประทับเบื้องขวาของพระเจ้าสูงสุด</verse>
				<verse number="4">พระองค์ทรงยิ่งใหญ่กว่า พวกทูตสวรรค์มากนัก เช่นเดียวกับที่พระองค์ทรงได้รับพระนามที่ประเสริฐกว่านามของพวกทูตสวรรค์</verse>
				<verse number="5">เพราะว่ามีใครบ้างในพวกทูตสวรรค์ที่พระเจ้า เคยตรัสกับเขาว่า “เจ้าเองเป็นบุตรของเรา วันนี้เราให้กำเนิดเจ้า” และยังตรัสอีกว่า “เราเองจะเป็นบิดาของเขา และเขาเองจะเป็นบุตรของเรา”</verse>
				<verse number="6">และอีกครั้งหนึ่ง เมื่อพระองค์ทรงนำพระบุตรหัวปีนั้นเข้ามาในโลก ก็ตรัสว่า “ให้ทูตสวรรค์ทั้งหมดของพระเจ้ากราบนมัสการพระบุตร”</verse>
				<verse number="7">ส่วนพวกทูตสวรรค์นั้น พระองค์ตรัสว่า “พระองค์ทรงสร้างพวกทูตสวรรค์ของพระองค์ให้เป็นดุจลม และทรงสร้างบรรดาผู้รับใช้ของพระองค์ให้เป็นดุจเปลวเพลิง”</verse>
				<verse number="8">แต่ส่วนพระบุตรนั้น พระองค์ตรัสว่า “ข้าแต่พระเจ้า พระที่นั่งของพระองค์ดำรงอยู่เป็นนิตย์ พระคทาแห่งอาณาจักรของพระองค์ก็เป็นพระคทาเที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="9">พระองค์ทรงรักความชอบธรรม และทรงเกลียดความอธรรม เพราะเหตุนี้พระเจ้า ซึ่งเป็นพระเจ้าของพระองค์ ทรงเจิมพระองค์ไว้ ด้วยน้ำมันแห่งความยินดี เหนือบรรดาพระสหายของพระองค์”</verse>
				<verse number="10">และ “ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ในปฐมกาลพระองค์ทรงสร้างแผ่นดินโลก และฟ้าสวรรค์เป็นผลงานแห่งพระหัตถ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="11">สิ่งเหล่านี้จะพินาศ แต่พระองค์เองทรงดำรงอยู่ ทุกสิ่งจะเก่าไปเหมือนเครื่องนุ่งห่ม</verse>
				<verse number="12">พระองค์จะทรงม้วนสิ่งเหล่านี้เหมือนม้วนผ้าคลุม และสิ่งเหล่านั้นจะถูกเปลี่ยน เหมือนเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่พระองค์เองยังทรงเหมือนเดิม และปีเดือนของพระองค์จะไม่มีวันสิ้นสุด”</verse>
				<verse number="13">แต่กับทูตสวรรค์องค์ใดเล่าที่พระองค์เคยตรัสว่า “จงนั่งที่เบื้องขวาของเรา จนกว่าเราจะทำให้ศัตรูของท่านเป็นที่รองเท้าของท่าน”</verse>
				<verse number="14">ทูตสวรรค์ทั้งปวงเป็นเพียงวิญญาณที่รับใช้พระเจ้า ที่ทรงส่งไปปรนนิบัติบรรดาคนที่จะได้รับความรอดไม่ใช่หรือ?</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เพราะเหตุนี้ เราจะต้องเอาใจใส่ในสิ่งต่างๆ ที่เราได้ยินให้มากขึ้นอีก เพื่อเราจะไม่ห่างไกลไปจากข้อความเหล่านั้น</verse>
				<verse number="2">เพราะหากพระดำรัสซึ่งบรรดาทูตสวรรค์กล่าวไว้นั้นปรากฏเป็นความจริง และการล่วงละเมิดกับการไม่เชื่อฟังทุกอย่างได้รับโทษตามที่ควรแล้ว</verse>
				<verse number="3">เราจะรอดพ้นได้อย่างไร? ถ้าเราละเลยความรอดอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ ความรอดนั้นได้เริ่มขึ้นโดยการประกาศขององค์พระผู้เป็นเจ้า และบรรดาผู้ที่ได้ยินพระองค์ก็รับรองกับเราว่าเป็นความจริง</verse>
				<verse number="4">ทั้งนี้พระเจ้าก็ทรงเป็นพยานด้วยโดยหมายสำคัญ การอัศจรรย์ และการอิทธิฤทธิ์ต่างๆ นานา และโดยของประทานจาก พระวิญญาณบริสุทธิ์ตามพระประสงค์ของพระองค์</verse>
				<verse number="5">พระองค์ไม่ได้ทรงให้โลกใหม่ซึ่งเรากล่าวถึงนั้นอยู่ใต้อำนาจของพวกทูตสวรรค์</verse>
				<verse number="6">แต่มีคนกล่าวเป็นพยานในบางแห่งว่า “มนุษย์เป็นใครเล่าที่พระองค์ทรงระลึกถึงเขา และบุตรมนุษย์เป็นใครเล่าที่พระองค์ทรงห่วงใยเขา?</verse>
				<verse number="7">พระองค์ทรงทำให้เขาต่ำกว่าเหล่าทูตสวรรค์เพียงชั่วระยะหนึ่ง และพระองค์ทรงสวมมงกุฎแห่งศักดิ์ศรีและเกียรติให้แก่เขา</verse>
				<verse number="8">พระองค์ทรงทำให้ทุกสิ่งอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา” ในเรื่องที่พระองค์ประทานทุกสิ่งให้อยู่ใต้อำนาจของเขานั้น ไม่มีสิ่งใดเลยที่ไม่อยู่ใต้อำนาจของเขา ที่จริง ขณะนี้เรายังไม่เห็นว่าทุกสิ่งอยู่ใต้อำนาจของเขา</verse>
				<verse number="9">แต่เราก็เห็นว่าพระเยซู ผู้ทรงถูกทำให้ต่ำกว่าพวกทูตสวรรค์เพียงชั่วระยะหนึ่งนั้น ทรงได้รับพระสิริและพระเกียรติเป็นมงกุฎ เพราะพระองค์สิ้นพระชนม์ด้วยความทุกข์ทรมาน ทั้งนี้โดยพระคุณของพระเจ้า พระองค์จึงได้วายพระชนม์ เพื่อทุกคน</verse>
				<verse number="10">ในเรื่องที่พระเจ้าทรงนำบุตรจำนวนมากไปสู่ศักดิ์ศรีนั้น ก็เป็นการเหมาะสมแล้ว ที่พระเจ้าผู้ซึ่งทุกสิ่งดำรงอยู่เพื่อพระองค์และโดยพระองค์ จะทรงทำให้ผู้เบิกทางสู่ความรอดของพวกเขาสมบูรณ์โดยความทุกข์ทรมานต่างๆ</verse>
				<verse number="11">เพราะทั้งผู้ชำระให้บริสุทธิ์และคนเหล่านั้นที่ได้รับการชำระ ก็มีพระบิดาองค์เดียวกัน ด้วยเหตุนี้ พระเยซูจึงไม่ทรงละอายที่จะเรียกเขาเหล่านั้นว่าพี่น้อง</verse>
				<verse number="12">ดังที่พระองค์ตรัสว่า “เราจะประกาศพระนามของพระองค์แก่พี่น้องของเรา เราจะร้องเพลงสรรเสริญพระองค์ท่ามกลางชุมนุมชน”</verse>
				<verse number="13">และตรัสอีกว่า “เราเองจะไว้วางใจในพระองค์ท่าน ทั้งยังตรัสอีกว่า ตัวเรากับบรรดาบุตรที่พระเจ้าประทานแก่เราอยู่นี่แล้ว”</verse>
				<verse number="14">บุตรทั้งหลายมีเลือดและเนื้อเช่นกันอย่างไร พระองค์ก็ทรงมีส่วนเช่นนั้นด้วยอย่างนั้น เพื่อโดยทางความตายนั้น พระองค์จะทรงทำลายมารผู้มีอำนาจ แห่งความตาย</verse>
				<verse number="15">และจะทรงปลดปล่อยบรรดาคนเหล่านั้นที่ตกเป็นทาสมาตลอดชีวิตเนื่องจากความกลัวตาย</verse>
				<verse number="16">เพราะความจริง พระองค์ไม่ได้ทรงช่วยบรรดาทูตสวรรค์ แต่ทรงช่วยพงศ์พันธุ์ของอับราฮัม</verse>
				<verse number="17">เพราะเหตุนี้พระองค์จึงต้องเป็นเหมือนกับพี่น้องทุกอย่าง เพื่อจะได้เป็นมหาปุโรหิต ผู้เปี่ยมด้วยความเมตตาและความซื่อสัตย์ ในการกระทำกิจต่อพระเจ้าเพื่อลบล้างบาปของประชาชน</verse>
				<verse number="18">เพราะพระองค์เองได้ทรงทนทุกข์และถูกทดลอง พระองค์จึงทรงสามารถช่วยผู้ที่ถูกทดลองได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เพราะฉะนั้นพี่น้องธรรมิกชนทั้งหลาย ผู้มีส่วนร่วมในการทรงเรียกจากสวรรค์ จงพิจารณาดูพระเยซูผู้ที่พระเจ้าทรงใช้มา และผู้เป็นมหาปุโรหิตที่เราประกาศว่าเชื่อ</verse>
				<verse number="2">พระองค์ทรงซื่อสัตย์ต่อพระเจ้าผู้ทรงแต่งตั้งพระองค์ไว้ เหมือนอย่างที่โมเสสซื่อสัตย์ในชุมนุมชน ของพระเจ้า</verse>
				<verse number="3">แต่ถึงกระนั้นพระเยซูก็ทรงสมควรได้รับพระเกียรติมากกว่าโมเสส เช่นเดียวกับที่ผู้สร้างบ้านย่อมมีเกียรติยิ่งกว่าตัวบ้าน</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าบ้านทุกหลังต้องมีคนสร้าง แต่ผู้ที่สร้างสิ่งทั้งปวงคือพระเจ้า</verse>
				<verse number="5">โมเสสนั้นซื่อสัตย์ในชุมนุมชนทั้งสิ้นของพระเจ้าในฐานะผู้รับใช้ เพื่อเป็นพยานถึงเรื่องต่างๆ ที่พระเจ้าจะตรัสในภายหลัง</verse>
				<verse number="6">แต่พระคริสต์นั้นทรงซื่อสัตย์ในฐานะพระบุตร ผู้อยู่เหนือชุมนุมชนของพระเจ้า และเราก็เป็นชุมนุมชนนั้น หากเพียงแต่เราจะยึดความมั่นใจและความภูมิใจในความหวังนั้นไว้</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้น ตามที่พระวิญญาณบริสุทธิ์ตรัสว่า “วันนี้ถ้าท่านทั้งหลายได้ยินพระสุรเสียงของพระองค์</verse>
				<verse number="8">อย่าให้จิตใจของท่านดื้อรั้นเหมือนอย่างในการกบฏครั้งนั้น ในวันที่ทดลองในถิ่นทุรกันดาร</verse>
				<verse number="9">ที่ที่บรรพบุรุษของท่านทดลองเราโดยพิสูจน์เรา แม้ว่าพวกเขาเห็นกิจการต่างๆ ของเราตลอดสี่สิบปี</verse>
				<verse number="10">เพราะฉะนั้นเราจึงโกรธคนในยุคนั้น และว่า ‘ใจของพวกเขาหลงผิดอยู่เสมอ พวกเขาไม่รู้จักทางของเรา’</verse>
				<verse number="11">ตามที่เราปฏิญาณ ด้วยความโกรธว่า ‘พวกเขาจะไม่ได้เข้าสู่การหยุดพักของเรา’ ”</verse>
				<verse number="12">นี่แน่ะ พี่น้องทั้งหลาย จงระวังให้ดี เพื่อจะไม่มีคนหนึ่งคนใดในพวกท่านมีใจชั่วและไม่เชื่อ คือใจที่พาท่านหลงไปจากพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์</verse>
				<verse number="13">แต่จงหนุนใจกันและกันทุกวัน ตลอดเวลาที่เรียกกันว่า “วันนี้” เพื่อจะไม่มีใครในพวกท่านมีใจดื้อรั้นไป เพราะการล่อลวงของบาป</verse>
				<verse number="14">เพราะเรามีส่วนร่วมกับพระคริสต์ ถ้าเราเพียงแต่ยึดความมั่นใจที่เรามีอยู่ในตอนต้นไว้ให้มั่นคงจนถึงที่สุด</verse>
				<verse number="15">ดังคำกล่าวที่ว่า “วันนี้ถ้าท่านทั้งหลายได้ยินพระสุรเสียงของพระองค์ อย่าให้จิตใจของท่านดื้อรั้นเหมือนอย่างในการกบฏครั้งนั้น”</verse>
				<verse number="16">ใครเล่าที่ได้ยินแล้วแต่ยังกบฏ? ก็คือทุกคนที่โมเสสนำออกจากอียิปต์ไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="17">แล้วใครเล่าที่พระองค์ทรงพระพิโรธตลอดสี่สิบปีนั้น? คือคนเหล่านั้นที่ทำบาป และซากศพของพวกเขาถูกทิ้งในถิ่นทุรกันดารไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="18">และกับใครเล่าที่พระองค์ทรงปฏิญาณว่าจะไม่ได้เข้าสู่การหยุดพักของพระองค์ ก็คนเหล่านั้นที่ไม่เชื่อฟังไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="19">เพราะฉะนั้นเราจึงเห็นว่าการที่พวกเขาไม่สามารถเข้าไปได้นั้นก็เพราะพวกเขาขาดความเชื่อ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ฉะนั้นเมื่อพระสัญญายังมีอยู่ว่าจะให้เราเข้าสู่การหยุดพักของพระองค์ ก็ให้เราทั้งหลายระมัดระวัง มิฉะนั้นอาจจะมีบางคนในพวกท่านไปไม่ถึง</verse>
				<verse number="2">เพราะว่าแท้ที่จริง เราได้รับข่าวอันประเสริฐเช่นเดียวกับพวกเขา แต่ข่าวที่ได้ยินนั้นไม่เป็นประโยชน์แก่เขาเหล่านั้น เพราะพวกเขาไม่เชื่อ</verse>
				<verse number="3">ส่วนพวกเราผู้ที่เชื่อแล้วก็ได้เข้าสู่การหยุดพัก ดังที่พระองค์ตรัสว่า “ตามที่เราได้ปฏิญาณ ด้วยความโกรธว่า ‘พวกเขาจะไม่ได้เข้าสู่การหยุดพักของเรา’ ” แม้ว่างานของพระองค์จะเสร็จสิ้นตั้งแต่การสร้างโลก</verse>
				<verse number="4">เพราะมีข้อหนึ่งกล่าวถึงวันที่เจ็ดอย่างนี้ว่า “ในวันที่เจ็ดนั้น พระเจ้าทรงหยุดพักการงานทั้งสิ้นของพระองค์”</verse>
				<verse number="5">และในข้อนั้นก็กล่าวอีกว่า “พวกเขาจะไม่ได้เข้าสู่การหยุดพักของเรา”</verse>
				<verse number="6">ที่จริงยังมีทางให้บางคนเข้าสู่การหยุดพักนั้นได้ แต่คนเหล่านั้นที่ได้ยินข่าวประเสริฐคราวก่อนไม่ได้เข้า เพราะพวกเขาไม่เชื่อฟัง</verse>
				<verse number="7">ดังนั้นพระองค์จึงทรงกำหนดไว้อีกวันหนึ่งคือ “วันนี้” ตามที่พระองค์ตรัสทางดาวิดในเวลาหลายปีต่อมา ถึงข้อที่เคยอ้างมาแล้วว่า “วันนี้ถ้าท่านทั้งหลายได้ยินพระสุรเสียงของพระองค์ อย่าให้จิตใจของท่านดื้อรั้น”</verse>
				<verse number="8">เพราะหากโยชูวาให้พวกเขาเข้าสู่การหยุดพักนั้นแล้ว พระเจ้าก็คงไม่ตรัสในภายหลังถึงวันอื่นอีก</verse>
				<verse number="9">ฉะนั้นจึงยังมีการหยุดพักสะบาโตสำหรับประชากรของพระเจ้า</verse>
				<verse number="10">เพราะว่าคนใดที่ได้เข้าสู่การหยุดพักของพระองค์แล้ว ก็ได้หยุดพักจากงานของตนเอง เหมือนอย่างที่พระเจ้าได้ทรงหยุดพักจากพระราชกิจของพระองค์</verse>
				<verse number="11">เพราะฉะนั้น ขอให้เราพยายามเข้าสู่การหยุดพักนั้น เพื่อจะไม่มีคนหนึ่งคนใดพลาดไปทำตามอย่างคนที่ไม่เชื่อฟังเหล่านั้น</verse>
				<verse number="12">เพราะว่าพระวจนะของพระเจ้านั้นมีชีวิตและทรงพลานุภาพอยู่เสมอ และคมยิ่งกว่าดาบสองคมใดๆ แทงทะลุกระทั่งแยกจิตและวิญญาณ ทั้งข้อกระดูกและไขในกระดูก และสามารถวินิจฉัยความคิดและความมุ่งหมายในใจด้วย</verse>
				<verse number="13">ไม่มีสิ่งทรงสร้างใดใดถูกปิดซ่อนไว้จากพระองค์ แต่ตรงกันข้าม ทุกสิ่งก็ปรากฏแจ้งต่อพระเนตรของพระองค์ผู้ซึ่งเราจะต้องถวายรายงานด้วย</verse>
				<verse number="14">เพราะฉะนั้น เมื่อเรามีมหาปุโรหิตยิ่งใหญ่ผู้เสด็จผ่านฟ้าสวรรค์แล้ว คือพระเยซูพระบุตรของพระเจ้า ขอให้เรายึดมั่นในหลักความเชื่อที่ประกาศรับไว้</verse>
				<verse number="15">เพราะว่าเราไม่ได้มีมหาปุโรหิตที่ไม่สามารถจะเห็นใจในความอ่อนแอของเรา แต่ทรงเคยถูกทดลองใจเหมือนเราทุกอย่าง ถึงกระนั้นพระองค์ก็ยังปราศจากบาป</verse>
				<verse number="16">ฉะนั้นขอให้เราเข้ามาถึงพระที่นั่งแห่งพระคุณด้วยความกล้า เพื่อเราจะได้รับพระเมตตา และจะพบพระคุณที่ช่วยเราในยามต้องการ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">มหาปุโรหิตทุกคนก็เลือกมาจากมนุษย์ และแต่งตั้งให้ทำหน้าที่แทนมนุษย์ ในบรรดาการซึ่งเกี่ยวกับพระเจ้า คือนำของถวายและเครื่องบูชามาถวายเพื่อลบล้างบาป</verse>
				<verse number="2">ท่านสามารถปฏิบัติอย่างนุ่มนวลต่อคนที่รู้เท่าไม่ถึงการณ์และที่หลงผิด เพราะท่านเองก็มีความอ่อนแอ</verse>
				<verse number="3">เพราะเหตุนี้ท่านจึงต้องถวายเครื่องบูชาเพื่อลบล้างบาป สำหรับตัวเองและสำหรับประชาชนด้วย</verse>
				<verse number="4">อนึ่งไม่มีใครรับตำแหน่งอันมีเกียรตินี้เองได้ เว้นแต่พระเจ้าทรงเรียกเขาเหมือนอย่างทรงเรียกอาโรน</verse>
				<verse number="5">ในทำนองเดียวกัน พระคริสต์ก็ไม่ได้ทรงยกย่องพระองค์เองขึ้นเป็นมหาปุโรหิต แต่พระเจ้าตรัสกับพระองค์ว่า “เจ้าเองเป็นบุตรของเรา วันนี้เราให้กำเนิดเจ้า”</verse>
				<verse number="6">และตรัสอีกตอนหนึ่งว่า “เจ้าจะเป็นปุโรหิตชั่วนิรันดร์ ตามแบบอย่างของเมลคีเซเดค”</verse>
				<verse number="7">ในระหว่างที่พระคริสต์ ประทับในโลก พระองค์ทรงถวายคำอธิษฐาน และคำร้องขอด้วยเสียงดังและน้ำพระเนตรไหล ต่อพระเจ้าผู้ทรงสามารถช่วยพระองค์ให้พ้นจาก ความตายได้ และพระเจ้าทรงสดับเนื่องจากความยำเกรงของพระคริสต์</verse>
				<verse number="8">ถึงแม้ว่าพระองค์เป็นพระบุตร พระองค์ก็ทรงเรียนรู้ที่จะเชื่อฟังโดยการทนทุกข์ต่างๆ</verse>
				<verse number="9">เมื่อพระเจ้าทรงทำให้พระเยซูเพียบพร้อมแล้ว พระเยซูจึงทรงเป็นแหล่งกำเนิดแห่งความรอดนิรันดร์สำหรับทุกคนที่เชื่อฟังพระองค์</verse>
				<verse number="10">โดยพระเจ้าทรงตั้งพระองค์เป็นมหาปุโรหิตตามแบบอย่างของเมลคีเซเดค</verse>
				<verse number="11">เรามีหลายอย่างที่จะกล่าวเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ยากที่จะอธิบายเพราะพวกท่านเรียนรู้ได้ช้ามาก</verse>
				<verse number="12">ถึงแม้ว่าขณะนี้ท่านทั้งหลายควรจะเป็นครูได้แล้ว แต่ท่านก็ต้องให้คนอื่นสอนท่านอีกในเรื่องหลักธรรมเบื้องต้นแห่งพระวจนะของพระเจ้า ท่านต้องการน้ำนมไม่ใช่อาหารแข็ง</verse>
				<verse number="13">เพราะว่าทุกคนที่ยังกินน้ำนมนั้นยังไม่เข้าใจใน เรื่องความชอบธรรม เพราะเขายังเป็นทารกอยู่</verse>
				<verse number="14">อาหารแข็งนั้นสำหรับผู้ใหญ่ สำหรับคนที่ฝึกฝนจนมีความสามารถแยกแยะดีชั่วได้แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">เพราะฉะนั้นขอให้เราผ่านหลักคำสอนเบื้องต้นเกี่ยวกับพระคริสต์ ไปสู่ความเป็นผู้ใหญ่ โดยไม่วางรากฐานซ้ำอีก คือเรื่องการกลับใจจากการประพฤติที่นำไปสู่ความตาย และเรื่องความเชื่อในพระเจ้า</verse>
				<verse number="2">และคำสอนเรื่องพิธีล้างชำระต่างๆ การวางมือ การเป็นขึ้นจากความตาย และการลงโทษชั่วนิรันดร์</verse>
				<verse number="3">ถ้าพระเจ้าทรงอนุญาต เราก็จะได้เดินหน้าต่อไป</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าคนเหล่านั้นที่ได้รับความสว่างมาครั้งหนึ่งแล้ว และได้ลิ้มรสของประทานจากสวรรค์ ได้มีส่วนร่วมในพระวิญญาณบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="5">และได้ลิ้มรสความดีงามแห่งพระวจนะของพระเจ้า และฤทธิ์เดชแห่งยุคที่จะมาถึงนั้น</verse>
				<verse number="6">แล้วยังหลงไป ก็เหลือวิสัยที่จะนำพวกเขามาสู่การกลับใจอีกได้ เพราะพวกเขาเองได้ตรึงพระบุตรของพระเจ้าอีก และได้ประจานพระองค์ให้อับอายต่อสาธารณชน</verse>
				<verse number="7">เพราะว่าพื้นดินที่ได้รับน้ำฝนอยู่เสมอ และทำให้เกิดพืชผักอันเป็นประโยชน์แก่คนที่เพาะปลูก ก็ได้รับพระพรจากพระเจ้า</verse>
				<verse number="8">แต่ถ้าพื้นดินนั้นผลิตต้นหนามใหญ่และหนามย่อย มันก็ไร้ค่าจนเกือบจะถูกแช่งสาป แล้วในที่สุดก็จะถูกเผาไฟ</verse>
				<verse number="9">แต่ท่านที่รักทั้งหลาย แม้พวกเราจะพูดอย่างนั้นเราก็เชื่อแน่ว่า ในกรณีของพวกท่านนั้นมีสิ่งที่ดีกว่า นั่นก็คือสิ่งที่เกี่ยวกับความรอด</verse>
				<verse number="10">เพราะว่าพระเจ้าไม่ทรงอธรรมที่จะทรงลืมการงานของพวกท่านและความรักที่พวกท่านแสดงต่อพระนามของพระองค์ คือการปรนนิบัติพวกธรรมิกชนนั้น ดังที่พวกท่านยังปรนนิบัติอยู่</verse>
				<verse number="11">และเราปรารถนาให้ท่านแต่ละคนแสดงความกระตือรือร้นอย่างเดียวกันจนถึงที่สุด เพื่อจะพบความสำเร็จตามที่หวังไว้</verse>
				<verse number="12">เพื่อไม่ให้พวกท่านเป็นคนเฉื่อยช้า แต่ให้เลียนแบบคนเหล่านั้นที่โดยทางความเชื่อและความอดทน จึงได้รับสิ่งที่ทรงสัญญาไว้เป็นมรดก</verse>
				<verse number="13">เพราะเมื่อพระเจ้าทรงสัญญากับอับราฮัมนั้น โดยเหตุที่ไม่มีใครเป็นใหญ่กว่าพระองค์ที่พระองค์จะทรงอ้างได้ในการสาบาน พระองค์ก็ทรงสาบานโดยอ้างพระองค์เอง</verse>
				<verse number="14">คือตรัสว่า “เราจะอวยพรเจ้า และจะให้ เจ้า ทวีมากขึ้นอย่างแน่นอน”</verse>
				<verse number="15">เช่นนั้นแหละ เมื่ออับราฮัมได้อดทนคอยแล้ว ท่านก็ได้รับสิ่งที่ทรงสัญญาไว้นั้น</verse>
				<verse number="16">ส่วนมนุษย์นั้นสาบานโดยอ้างผู้ที่เป็นใหญ่กว่าตน และเมื่อเกิดการทุ่มเถียงอะไรก็ตาม ก็ต้องถือคำสาบานนั้นเป็นคำยืนยันขั้นสุดท้าย</verse>
				<verse number="17">ฉะนั้นเมื่อพระเจ้าทรงประสงค์จะแสดงให้บรรดาผู้ที่ได้รับสิ่งที่ทรงสัญญาไว้เป็นมรดก รู้แน่ยิ่งขึ้นว่าพระดำริของพระองค์จะไม่เปลี่ยนแปลง พระองค์จึงได้ทรงยืนยันพระสัญญานั้นด้วยคำสาบาน</verse>
				<verse number="18">เพื่อว่าโดยพระสัญญาและคำสาบานที่ เปลี่ยนแปลงไม่ได้ เพราะพระเจ้าตรัสมุสาไม่ได้ เราผู้ที่หนีไปยึดความหวังซึ่งมีอยู่ตรงหน้า จะได้รับการชูใจอย่างมากมาย</verse>
				<verse number="19">ความหวังที่เรายึดนั้นเป็นเสมือนสมอที่แน่นอนและมั่นคงของจิตใจ เป็นความหวังที่นำไปสู่อภิสุทธิสถานข้างหลังม่าน</verse>
				<verse number="20">ที่ที่พระเยซูผู้ทรงนำหน้าเสด็จเข้าไปก่อนแล้วเพื่อเรา เพราะพระองค์ทรงเป็นมหาปุโรหิตชั่วนิรันดร์ ตามแบบอย่างเมลคีเซเดคนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เมลคีเซเดค ผู้นี้คือ กษัตริย์เมืองซาเลม เป็น ปุโรหิตของพระเจ้าผู้สูงสุด มาพบอับราฮัมขณะที่อับราฮัมกำลังกลับมาจากการรบชนะกษัตริย์ทั้งหลาย ท่านได้อวยพรอับราฮัม</verse>
				<verse number="2">อับราฮัม ก็ถวาย ทศางค์ จากสิ่งสารพัด แก่เมลคีเซเดค ประการแรก นามของท่านแปลว่า กษัตริย์แห่งความชอบธรรม และประการต่อมา ท่านเป็น กษัตริย์เมืองซาเลม ด้วยซึ่งหมายถึงกษัตริย์แห่งสันติสุข</verse>
				<verse number="3">บิดามารดาและตระกูลของท่านไม่มีกล่าวไว้ วันเกิดวันตายก็เช่นกัน แต่เป็นเหมือนพระบุตรของพระเจ้า เมลคีเซเดคนั้นดำรงอยู่เป็นปุโรหิตตลอดไป</verse>
				<verse number="4">จงคิดดูเถิด ท่านผู้นี้ยิ่งใหญ่เพียงไร ที่อับราฮัมผู้เป็นบรรพบุรุษของเรานั้น ยังได้ถวายทศางค์จากสิ่งที่ริบได้นั้นแก่ท่าน</verse>
				<verse number="5">และบรรดาเชื้อสายของเลวีซึ่งได้รับตำแหน่งปุโรหิตนั้น ก็มีบัญญัติสั่งให้รับทศางค์จากประชาชนตามธรรมบัญญัตินั้น คือรับจากพวกพี่น้องของตน แม้ว่าพี่น้องเหล่านั้นจะสืบเชื้อสายจากอับราฮัม เช่นกัน</verse>
				<verse number="6">แต่เมลคีเซเดคไม่ใช่เชื้อสายของพวกเขา ก็ยังได้รับทศางค์จากอับราฮัม และอวยพรแก่อับราฮัมผู้ได้รับพระสัญญา</verse>
				<verse number="7">สิ่งที่ค้านไม่ได้คือผู้น้อยเป็นผู้รับพรและผู้ใหญ่เป็นผู้ให้พร</verse>
				<verse number="8">ในกรณีหนึ่ง ทศางค์ก็รับโดยมนุษย์ที่ต้องตาย แต่ในอีกกรณีหนึ่ง ก็รับโดยผู้ที่มีหลักฐานว่าท่านยังมีชีวิตอยู่</verse>
				<verse number="9">ถ้าจะพูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ เลวีผู้รับทศางค์นั้นก็ได้ถวายทศางค์ทางอับราฮัม</verse>
				<verse number="10">เพราะว่าขณะนั้นเลวียังอยู่ในสายเลือดของบรรพบุรุษ คืออับราฮัม ขณะที่เมลคีเซเดคมาพบอับราฮัม</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น ถ้าความบริบูรณ์บรรลุได้ทางระบบปุโรหิตเผ่าเลวี (เพราะว่าประชาชนได้รับธรรมบัญญัติโดยระบบนี้) ทำไมจะต้องมีปุโรหิตอีกตามแบบอย่างของเมลคีเซเดค ไม่ใช่ตามแบบอย่างของอาโรน?</verse>
				<verse number="12">เพราะเมื่อระบบปุโรหิตเปลี่ยนแปลงแล้ว ธรรมบัญญัติก็จำเป็นจะต้องเปลี่ยนไปด้วย</verse>
				<verse number="13">เพราะว่าพระองค์ที่เรากล่าวถึงนั้นมาจากเผ่าอื่น ซึ่งเป็นเผ่าที่ยังไม่มีใครเคยทำหน้าที่ปรนนิบัติที่แท่นบูชาเลย</verse>
				<verse number="14">เพราะเป็นที่ประจักษ์ชัดว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราทรงสืบเชื้อสายมาจากเผ่ายูดาห์ และโมเสสก็ไม่เคยกล่าวว่าจะมีปุโรหิตมาจากเผ่านั้นเลย</verse>
				<verse number="15">ข้อนี้ประจักษ์ชัดยิ่งขึ้นอีก เมื่อปรากฏว่ามีปุโรหิตอีกผู้หนึ่งตามแบบอย่างของเมลคีเซเดคเกิดขึ้น</verse>
				<verse number="16">ผู้ซึ่งเป็นปุโรหิตโดยไม่ได้รับการแต่งตั้งตามธรรมบัญญัติเรื่องเชื้อสาย แต่โดยฤทธิ์เดชแห่งชีวิตอันไม่สามารถจะทำลายได้</verse>
				<verse number="17">เพราะมีพยานกล่าวถึงพระองค์ว่า “พระเจ้าตรัสว่า ‘เจ้าจะเป็นปุโรหิตชั่วนิรันดร์ ตามแบบอย่างของเมลคีเซเดค’ ”</verse>
				<verse number="18">ในด้านหนึ่ง บัญญัติเดิมนั้นก็ได้ยกเลิกไปเพราะมีจุดอ่อนและไร้ประสิทธิภาพ</verse>
				<verse number="19">ในอีกด้านหนึ่ง เนื่องจากธรรมบัญญัตินั้นไม่สามารถทำสิ่งใดให้สมบูรณ์ได้ พระเจ้าจึงทรงให้ความหวังที่ดีกว่านั้น ซึ่งโดยความหวังนั้นเอง เราจึงเข้าใกล้พระเจ้าได้</verse>
				<verse number="20">พระเจ้าทรงยืนยันเรื่องนี้โดยคำปฏิญาณของพระองค์ เพราะว่าคนอื่นๆ เข้ารับตำแหน่งปุโรหิตโดยไม่มีคำปฏิญาณเลย</verse>
				<verse number="21">แต่พระเยซูทรงเป็นปุโรหิตโดยมีคำปฏิญาณตรัสถึงพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ทรงปฏิญาณ แล้ว และจะไม่ทรงเปลี่ยนพระทัย เจ้าจะเป็นปุโรหิตชั่วนิรันดร์”</verse>
				<verse number="22">โดยคำปฏิญาณนี้ พระเยซูจึงทรงเป็นผู้ค้ำประกันพันธสัญญาที่ดีกว่าเก่า</verse>
				<verse number="23">ปุโรหิตเผ่าเลวีนั้นมีการสืบตำแหน่งกันหลายคน เพราะความตายขัดขวางไม่ให้พวกเขาปฏิบัติงานได้ตลอดไป</verse>
				<verse number="24">แต่พระเยซูองค์นี้ทรงดำรงตำแหน่งปุโรหิตตลอดกาล เพราะพระองค์ทรงดำรงพระชนม์อยู่ ชั่วนิรันดร์</verse>
				<verse number="25">เพราะเหตุนี้ พระองค์จึงทรงสามารถช่วยคนทั้งหลายที่เข้ามาใกล้พระเจ้าโดยทางพระองค์นั้นอย่างเต็มที่ เพราะว่าพระองค์ทรงพระชนม์อยู่ทุกเวลา เพื่อทูลขอเผื่อคนเหล่านั้น</verse>
				<verse number="26">มหาปุโรหิตเช่นนี้แหละที่เหมาะสำหรับพวกเรา คือเป็นผู้บริสุทธิ์ ปราศจากอุบาย ไร้มลทิน แยกจากคนบาปทั้งหลาย และอยู่สูงกว่าฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="27">พระเยซูไม่ต้องนำเครื่องบูชามาทุกๆ วัน (เหมือนอย่างมหาปุโรหิตคนอื่นๆ ที่ตอนแรกถวายสำหรับบาปของตัวเอง แล้วจึงถวายสำหรับบาปของประชาชน) เพราะพระองค์ทรงถวายเครื่องบูชา ครั้งเดียวเป็นพอ เมื่อพระองค์ทรงถวายพระองค์เอง</verse>
				<verse number="28">เพราะว่าธรรมบัญญัติแต่งตั้งมนุษย์ผู้อ่อนแอให้เป็นมหาปุโรหิต แต่ถ้อยคำปฏิญาณซึ่งตรัสภายหลังธรรมบัญญัตินั้น แต่งตั้งพระบุตรขึ้น ผู้ที่พระเจ้าทำให้เพียบพร้อมชั่วนิรันดร์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">สรุปประเด็นสำคัญของเรื่องที่เราพูดอยู่นี้คือ เรามีมหาปุโรหิตอย่างนี้ ผู้ประทับเบื้องขวาพระที่นั่งของพระเจ้า ในสวรรค์</verse>
				<verse number="2">เป็นผู้ปฏิบัติกิจในสถานศักดิ์สิทธิ์และในพลับพลาแท้ที่องค์พระผู้เป็นเจ้า ทรงตั้งไว้ ไม่ใช่มนุษย์ตั้ง</verse>
				<verse number="3">เพราะว่ามหาปุโรหิตทุกคนได้รับการแต่งตั้งขึ้นเพื่อนำของถวายและเครื่องบูชามาถวาย เพราะเหตุนี้มหาปุโรหิตผู้นี้จึงจำเป็นจะต้องมีสิ่งหนึ่งสิ่งใดถวายด้วย</verse>
				<verse number="4">ถ้าพระองค์ทรงอยู่ในโลก พระองค์ก็คงไม่ได้เป็นปุโรหิต เพราะว่ามีปุโรหิตที่นำของมาถวายตามธรรมบัญญัติอยู่แล้ว</verse>
				<verse number="5">ปุโรหิตเหล่านั้นปฏิบัติกิจในพลับพลา ที่เป็นแต่แบบจำลองและเงาของสิ่งที่อยู่ในสวรรค์ ดังโมเสสเมื่อท่านจะตั้งพลับพลานั้น พระเจ้าก็ตรัสสั่งว่า “จงระวังที่จะทำทุกสิ่งตามแบบที่เราแจ้งแก่เจ้าบนภูเขา”</verse>
				<verse number="6">แต่บัดนี้พระเยซู ทรงได้รับพันธกิจที่สูงส่งกว่าของพวกเขา เช่นเดียวกับที่พระองค์ทรงเป็นคนกลางแห่งพันธสัญญาอันประเสริฐกว่า ซึ่งตั้งอยู่บนพระสัญญาที่ประเสริฐกว่า</verse>
				<verse number="7">เพราะว่าถ้าพันธสัญญาเดิมนั้นไม่มีข้อบกพร่องแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องมีพันธสัญญาที่สองอีก</verse>
				<verse number="8">เพราะพระเจ้าทรงติเตียนพวกเขาว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่านี่แน่ะ วันเวลาจะมาถึง เมื่อเราจะทำพันธสัญญาใหม่กับชนชาติอิสราเอล และกับชนชาติยูดาห์</verse>
				<verse number="9">ที่ไม่เหมือนกับพันธสัญญาซึ่งเราเคยทำกับบรรพบุรุษของเขาทั้งหลาย ในวันที่เราจูงมือพวกเขาเพื่อพาออกจากแผ่นดินอียิปต์ เพราะพวกเขาไม่ได้ดำรงอยู่ในพันธสัญญาของเรา เราจึงละทิ้งพวกเขาไว้ องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้แหละ</verse>
				<verse number="10">นี่คือพันธสัญญาที่เราจะทำกับชนชาติอิสราเอล ภายหลังจากสมัยนั้น องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัส เราจะบรรจุธรรมบัญญัติของเราไว้ในจิตใจของพวกเขา และเราจะจารึกมันไว้ในดวงใจของพวกเขา และเราจะเป็นพระเจ้าของพวกเขา และพวกเขาจะเป็นประชากรของเรา</verse>
				<verse number="11">และพวกเขาจะไม่สอนเพื่อนบ้าน และพี่น้องของตนแต่ละคนว่า ‘จงรู้จักองค์พระผู้เป็นเจ้า ’ เพราะเขาทุกคนจะรู้จักเรา ตั้งแต่คนต่ำต้อยที่สุดจนถึงคนใหญ่โตที่สุด</verse>
				<verse number="12">เพราะเราจะเมตตาต่อการอธรรมของพวกเขา และจะไม่จดจำบรรดาบาปของพวกเขาไว้เลย”</verse>
				<verse number="13">เมื่อพระองค์ตรัสถึงพันธสัญญา ใหม่ พระองค์ก็ทรงถือว่าพันธสัญญาเดิมนั้นล้าสมัยแล้ว สิ่งที่กำลังล้าสมัยและเก่าไปนั้นก็ใกล้จะเสื่อมสูญ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">แม้แต่พันธสัญญาเดิมนั้นก็ยังมีกฎเกณฑ์ต่างๆ สำหรับศาสนพิธีและสำหรับสถานนมัสการในโลก</verse>
				<verse number="2">เพราะว่าพลับพลาจัดเตรียมเสร็จแล้ว ในห้องชั้นนอก นั้น มีคันประทีป โต๊ะ และขนมปังเฉพาะพระพักตร์ ห้องนี้เรียกว่า วิสุทธิสถาน</verse>
				<verse number="3">และข้างหลังม่านชั้นที่สองมีห้อง ซึ่งเรียกว่า อภิสุทธิสถาน</verse>
				<verse number="4">ห้องนั้นมีแท่นทองคำสำหรับเผาเครื่องหอม และมีหีบพันธสัญญาหุ้มด้วยทองคำทุกด้าน ภายในนั้น มีโถทองคำบรรจุมานา มีไม้เท้าของอาโรนที่ออกดอกตูม และมีแผ่นศิลาจารึกพันธสัญญา</verse>
				<verse number="5">เหนือหีบนั้น มีตัวเครูบ แห่งพระสิริ กางปีกคลุมพระที่นั่งกรุณา นั้น สิ่งเหล่านี้เราไม่อาจพรรณนาให้ละเอียดตอนนี้ได้</verse>
				<verse number="6">เมื่อจัดเตรียมสิ่งเหล่านี้ไว้อย่างนั้นแล้ว พวกปุโรหิตก็เข้าไปในห้องชั้นนอกนั้น ทุกครั้งที่ประกอบศาสนพิธี</verse>
				<verse number="7">แต่ในห้องที่สองนั้นมีมหาปุโรหิตผู้เดียวเท่านั้นที่เข้าไปได้ปีละครั้ง และต้องนำเลือดเข้าไปถวายเพื่อตัวเอง และเพื่อบาปที่ประชาชนทำโดยไม่เจตนาด้วย</verse>
				<verse number="8">โดยสิ่งนี้เอง พระวิญญาณบริสุทธิ์จึงทรงสำแดงว่า ทางที่นำเข้าสู่สถานศักดิ์สิทธิ์นั้นยังไม่เปิด ตราบใดที่ห้องชั้นนอกนั้นตั้งอยู่</verse>
				<verse number="9">ซึ่งเป็นเครื่องหมายของยุคปัจจุบัน การนำของถวายและเครื่องบูชามาถวายตามแบบนี้ไม่สามารถชำระมโนธรรมของผู้ถวายนั้น</verse>
				<verse number="10">เพราะเป็นเรื่องอาหารและเครื่องดื่มและพิธีชำระล้างต่างๆ เท่านั้น เป็นเพียงกฎเกณฑ์ต่างๆ ทางกายเกี่ยวกับชีวิตภายนอกที่ได้บัญญัติไว้ จนกว่าจะถึงเวลาที่ต้องเปลี่ยนแปลงใหม่</verse>
				<verse number="11">แต่เมื่อพระคริสต์เสด็จมาในฐานะมหาปุโรหิตแห่งบรรดาสิ่งประเสริฐซึ่งมาถึงแล้ว พระองค์ก็เสด็จเข้าไปสู่พลับพลาที่ใหญ่และสมบูรณ์ยิ่งกว่าแต่ก่อน (ที่ไม่ได้สร้างขึ้นด้วยมือมนุษย์ คือไม่ใช่สิ่งปลูกสร้างของโลกนี้)</verse>
				<verse number="12">คือเสด็จเข้าไปในสถานศักดิ์สิทธิ์ครั้งเดียวเป็นพอ และพระองค์ไม่ได้ทรงนำเลือดแพะและเลือดลูกวัวเข้าไป แต่ทรงนำพระโลหิตของพระองค์เองเข้าไป จึงได้มาซึ่งการไถ่บาปชั่วนิรันดร์</verse>
				<verse number="13">เพราะว่าถ้าเลือดแพะและเลือดวัวตัวผู้ และเถ้าของลูกวัวตัวเมีย ที่ประพรมลงบนคนที่มีมลทิน สามารถชำระเนื้อตัวให้บริสุทธิ์ได้</verse>
				<verse number="14">มากยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด พระโลหิตของพระคริสต์ ผู้ทรงถวายพระองค์เองที่ปราศจากตำหนิแด่พระเจ้าโดยพระวิญญาณนิรันดร์ ก็จะทรงชำระมโนธรรมของเราจากการประพฤติที่เปล่าประโยชน์ เพื่อเราจะปรนนิบัติพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่</verse>
				<verse number="15">เพราะเหตุนี้ พระคริสต์ จึงทรงเป็นคนกลางแห่งพันธสัญญาใหม่ เพื่อให้คนทั้งหลายที่พระองค์ทรงเรียกมาได้รับมรดกนิรันดร์ตามพระสัญญา เพราะความตายที่เกิดขึ้นนั้นไถ่พวกเขาให้พ้นจากบรรดาการล่วงละเมิดที่เกิดภายใต้พันธสัญญาเดิมแล้ว</verse>
				<verse number="16">เพราะว่าในกรณีที่เกี่ยวกับหนังสือพินัยกรรม ก็จะต้องพิสูจน์ว่าผู้ทำหนังสือนั้นตายแล้ว</verse>
				<verse number="17">คนนั้นต้องตายเสียก่อน หนังสือพินัยกรรมจึงจะมีผล แต่ถ้าผู้ทำยังมีชีวิตอยู่ พินัยกรรมนั้นก็ใช้ไม่ได้</verse>
				<verse number="18">เหตุฉะนั้นแม้แต่พันธสัญญาเดิมก็ไม่ได้ทรงตั้งขึ้นโดยปราศจากเลือด</verse>
				<verse number="19">เพราะเมื่อโมเสสประกาศบัญญัติทุกข้อในธรรมบัญญัติแก่บรรดาประชาชนแล้ว ท่านก็เอาเลือดลูกวัวเลือดแพะกับน้ำ และเอาขนแกะสีแดงและต้นหุสบมาประพรมหนังสือม้วนนั้นรวมทั้งประชาชนทั้งปวงด้วย</verse>
				<verse number="20">ท่านกล่าวว่า “นี่คือ โลหิตแห่งพันธสัญญาซึ่งพระเจ้าทรงบัญญัติไว้แก่เจ้าทั้งหลาย ”</verse>
				<verse number="21">แล้วท่านก็เอาเลือดประพรมพลับพลากับเครื่องใช้ทุกชนิดในพิธีนมัสการนั้นเช่นเดียวกัน</verse>
				<verse number="22">แท้จริงตามธรรมบัญญัตินั้นถือว่าเกือบทุกสิ่งได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ได้ด้วยเลือด และถ้าไม่มีโลหิตไหลออกแล้ว ก็จะไม่มีการยกโทษบาปเลย</verse>
				<verse number="23">เพราะฉะนั้น แบบจำลองของสวรรค์จึงจำเป็นต้องถูกชำระให้บริสุทธิ์โดยใช้เครื่องบูชาเช่นนี้ แต่ว่าของจริงจากสวรรค์นั้นต้องชำระให้บริสุทธิ์ด้วยเครื่องบูชาอันประเสริฐกว่านั้น</verse>
				<verse number="24">เพราะว่าพระคริสต์ไม่ได้เสด็จเข้าไปในสถานศักดิ์สิทธิ์ที่สร้างขึ้นด้วยมือมนุษย์ ซึ่งถอดแบบจากของจริง แต่พระองค์เสด็จเข้าไปในสวรรค์นั้นเอง เพื่อทรงปรากฏตัวต่อพระพักตร์พระเจ้าเพื่อพวกเรา</verse>
				<verse number="25">ไม่ใช่เพื่อทรงถวายพระองค์เองซ้ำอีก ไม่เหมือนมหาปุโรหิตที่เข้าไปในสถานศักดิ์สิทธิ์ทุกปี โดยนำเอาเลือดซึ่งไม่ใช่ของตัวเองเข้าไปด้วย</verse>
				<verse number="26">เพราะถ้าเป็นเช่นนั้น พระองค์คงจะต้องทรงทนทุกข์หลายครั้งนับตั้งแต่สร้างโลกมา แต่ความจริง พระองค์ทรงปรากฏครั้งเดียวเท่านั้นในปลายยุค เพื่อกำจัดบาปให้หมดสิ้นไปโดยการถวายพระองค์เองเป็นเครื่องบูชา</verse>
				<verse number="27">ตามที่มีข้อกำหนดสำหรับมนุษย์ไว้แล้วว่าจะตายครั้งเดียว และหลังจากนั้นก็จะมีการพิพากษาฉันใด</verse>
				<verse number="28">พระคริสต์ก็ฉันนั้น คือพระองค์ทรงถวายพระองค์เอง เป็นเครื่องบูชาครั้งเดียวเป็นพอ เพื่อจะได้ทรงแบกบาปของคนจำนวนมากไว้ แล้วพระองค์จะทรงปรากฏเป็นครั้งที่สอง ไม่ใช่เพื่อกำจัดบาป แต่เพื่อนำความรอดมาให้บรรดาผู้ที่รอคอยพระองค์ด้วยใจจดจ่อ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">เพราะเหตุที่ธรรมบัญญัติเป็นเพียงเงาของสิ่งประเสริฐทั้งหลายที่จะมาในภายหลัง ไม่ใช่ตัวจริง จึงไม่สามารถทำให้ผู้ที่เข้าเฝ้าพระเจ้าพร้อมกับเครื่องบูชาที่พวกเขาถวายเหมือนเดิมทุกปีเสมอมานั้น ถึงความสมบูรณ์ได้</verse>
				<verse number="2">เพราะถ้าทำได้ พวกเขาคงหยุดการถวายเครื่องบูชาแล้วไม่ใช่หรือ? เพราะถ้าผู้นมัสการได้รับการชำระให้บริสุทธิ์สักครั้งหนึ่งแล้ว คงจะไม่รู้สึกว่ามีบาปอีกต่อไป</verse>
				<verse number="3">แต่การถวายเครื่องบูชานั้นเป็นการเตือนให้คิดถึงบาปทุกปี</verse>
				<verse number="4">เพราะเลือดวัวผู้และเลือดแพะไม่มีทางชำระบาปให้หมดสิ้นไปได้เลย</verse>
				<verse number="5">เพราะฉะนั้น เมื่อพระคริสต์เสด็จเข้ามาในโลกแล้ว พระองค์ตรัสว่า “พระองค์เจ้าข้า เครื่องสัตวบูชาและเครื่องบูชาอื่นๆ พระองค์ไม่ทรงประสงค์ แต่พระองค์ทรงจัดเตรียมกายสำหรับข้าพระองค์</verse>
				<verse number="6">เครื่องเผาบูชาและเครื่องบูชาลบบาปนั้น พระองค์ไม่พอพระทัย</verse>
				<verse number="7">แล้วข้าพระองค์ทูลว่า ‘ข้าแต่พระเจ้า ข้าพระองค์มาแล้ว เพื่อจะทำตามพระทัยของพระองค์’ ตามที่มีเรื่องข้าพระองค์เขียนไว้ในหนังสือม้วน”</verse>
				<verse number="8">เมื่อพระองค์ตรัสในตอนแรกว่า “เครื่องสัตวบูชาและเครื่องบูชาอื่นๆ และ เครื่องเผาบูชาและเครื่องบูชาลบบาป (ที่ได้ถวายตามธรรมบัญญัตินั้น) พระองค์ไม่ทรงประสงค์และไม่พอพระทัย”</verse>
				<verse number="9">แล้ว พระองค์ท่านก็ตรัสด้วยว่า “ข้าพระองค์มาแล้วเพื่อจะทำตามพระทัยของพระองค์” พระองค์ท่านทรงยกเลิกระบบเดิมนั้นเสียเพื่อจะทรงตั้งระบบใหม่</verse>
				<verse number="10">และโดยพระประสงค์นั้นเอง เราจึงได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ โดยการถวายพระกายของพระเยซูคริสต์ครั้งเดียวเป็นพอ</verse>
				<verse number="11">ส่วนปุโรหิตทุกคนก็ยืนปฏิบัติกิจอยู่ทุกวัน โดยการนำเครื่องบูชาอย่างเดียวกันมาถวายเสมอๆ เครื่องบูชาเหล่านั้นไม่มีวันลบล้างบาปได้เลย</verse>
				<verse number="12">แต่เมื่อพระคริสต์ทรงถวายเครื่องบูชาเพื่อลบบาป เพียงครั้งเดียวสำหรับตลอดไปแล้ว พระองค์ก็ประทับเบื้องขวาของพระเจ้า</verse>
				<verse number="13">เพื่อทรงคอยอยู่จนกว่าศัตรูของพระองค์ถูกนำมาเป็นที่รองพระบาทของพระองค์</verse>
				<verse number="14">โดยการถวายบูชาเพียงครั้งเดียว พระองค์ก็ทรงทำให้คนทั้งหลายที่ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์แล้วนั้นถึงความสมบูรณ์ตลอดไป</verse>
				<verse number="15">และพระวิญญาณบริสุทธิ์ก็ทรงเป็นพยานแก่เราด้วย เพราะหลังจากที่พระองค์ตรัสว่า</verse>
				<verse number="16">“องค์พระผู้เป็นเจ้า ตรัสว่า นี่คือพันธสัญญาซึ่งเราจะทำ กับเขาทั้งหลาย หลังจากสมัยนั้น เราจะบรรจุธรรมบัญญัติของเราไว้ในใจของพวกเขา และเราจะจารึกมันไว้ในจิตใจของพวกเขา”</verse>
				<verse number="17">“และเราจะไม่จดจำ บาปของพวกเขา และ การอธรรมของพวกเขาอีกต่อไป”</verse>
				<verse number="18">เมื่อมีการยกโทษบาปแล้ว ก็ไม่มีการถวายเครื่องบูชาเพื่อลบบาปอีกต่อไป</verse>
				<verse number="19">เพราะฉะนั้น พี่น้องทั้งหลาย เมื่อเรามีใจกล้าที่จะเข้าไปในสถานศักดิ์สิทธิ์โดยพระโลหิตของพระเยซู</verse>
				<verse number="20">ตามทางใหม่และเป็นทางที่มีชีวิต ซึ่งพระองค์ทรงเปิดให้เราผ่านเข้าไปทางม่านนั้น คือทางพระกายของพระองค์</verse>
				<verse number="21">และเมื่อเรามีปุโรหิตใหญ่เหนือหมู่คนของพระเจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="22">ก็ให้เราเข้าไปใกล้ด้วยใจจริง ด้วยความไว้ใจเต็มที่ มีใจที่ได้รับการประพรมให้พ้นจาก มโนธรรมที่ไม่ดี และมีกายที่ล้างชำระด้วยน้ำสะอาด</verse>
				<verse number="23">ขอให้เรายังคงยึดมั่นในความหวังที่ประกาศรับไว้นั้นโดยไม่หวั่นไหว เพราะว่าพระองค์ผู้ประทานพระสัญญานั้นทรงซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="24">และขอให้เราพิจารณาดูเพื่อจะปลุกใจกันและกันให้มีความรักและทำความดี</verse>
				<verse number="25">อย่าขาดการประชุมเหมือนอย่างบางคนทำเป็นนิสัย แต่จงหนุนใจกันให้มากยิ่งขึ้น เพราะพวกท่านก็รู้อยู่ว่าวันนั้นใกล้เข้ามาแล้ว</verse>
				<verse number="26">เพราะถ้าเรายังจงใจทำบาปอยู่เรื่อยๆ หลังจากได้รับความรู้เรื่องความจริงแล้ว ก็จะไม่มีเครื่องบูชาลบบาปเหลืออยู่เลย</verse>
				<verse number="27">แต่จะมีความหวาดกลัวในการรอคอยการพิพากษาและไฟอันร้ายแรง ซึ่งจะเผาผลาญบรรดาศัตรู</verse>
				<verse number="28">ส่วนคนที่ละเมิดธรรมบัญญัติของโมเสสนั้น ถ้ามีพยานสักสองหรือสามปาก ก็จะต้องตายโดยปราศจากความปรานี</verse>
				<verse number="29">แล้วพวกท่านคิดดูซิว่าคนที่เหยียบย่ำพระบุตรของพระเจ้า และถือว่าพระโลหิตแห่งพันธสัญญา ซึ่งชำระเขาให้บริสุทธิ์นั้นเป็นมลทิน และดูหมิ่นพระวิญญาณแห่งพระคุณ สมควรจะถูกลงโทษหนักกว่าสักเท่าใด</verse>
				<verse number="30">เพราะว่าเรารู้จักพระองค์ผู้ตรัสว่า “การแก้แค้นเป็นของเรา เราจะตอบสนอง” และตรัสอีกว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงพิพากษาประชากรของพระองค์”</verse>
				<verse number="31">การตกอยู่ในพระหัตถ์ของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์นั้นเป็นสิ่งที่น่าหวาดกลัว</verse>
				<verse number="32">แต่ท่านทั้งหลายจงระลึกถึงคราวก่อนนั้น หลังจากที่ได้รับความสว่างแล้ว พวกท่านได้สู้ทนต่อความยากลำบากอย่างใหญ่หลวง</verse>
				<verse number="33">บางทีท่านก็ถูกประจานให้อับอายขายหน้าและถูกข่มเหง บางทีท่านก็ร่วมทุกข์กับคนที่ถูกกระทำเช่นนั้น</verse>
				<verse number="34">เพราะว่าท่านทั้งหลายมีใจเมตตาต่อผู้ที่ถูกคุมขังเหล่านั้น และเมื่อมีคนปล้นชิงเอาทรัพย์สิ่งของของท่านไป ท่านก็ยอมให้ด้วยใจยินดี เพราะท่านรู้แล้วว่าท่านมีทรัพย์สมบัติที่ดีกว่าและถาวรกว่านั้นอีก</verse>
				<verse number="35">เพราะฉะนั้น อย่าละทิ้งความไว้วางใจของท่าน อันจะนำมาซึ่งบำเหน็จยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="36">ท่านทั้งหลายจำเป็นต้องมีความทรหดอดทน เพื่อท่านจะสามารถทำตามพระทัยของพระเจ้าได้ แล้วท่านก็จะได้รับสิ่งที่ทรงสัญญาไว้นั้น</verse>
				<verse number="37">เพราะอีก เพียงไม่นาน พระองค์ผู้จะเสด็จมาก็จะเสด็จมาและจะไม่ทรงชักช้า</verse>
				<verse number="38">แต่คนชอบธรรมของเรานั้นจะดำรงชีวิตอยู่ด้วยความเชื่อ และ ถ้าเขาหันกลับ เราจะไม่มีความพอใจในคนนั้นเลย</verse>
				<verse number="39">แต่พวกเราเองไม่ใช่พวกที่หันกลับ และถึงซึ่งความพินาศ แต่เป็นพวกที่เชื่อมั่น จึงทำให้ชีวิตปลอดภัย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ความเชื่อคือความมั่นใจในสิ่งที่หวังไว้ เป็นความแน่ใจในสิ่งที่มองไม่เห็น</verse>
				<verse number="2">โดยความเชื่อนี้เองคนสมัยก่อนจึงได้รับการรับรองจากพระเจ้า</verse>
				<verse number="3">โดยความเชื่อ เราจึงเข้าใจว่า พระเจ้าได้ทรงสร้างจักรวาล ด้วยพระดำรัสของพระองค์ ดังนั้นสิ่งที่มองเห็นจึงเป็นสิ่งที่เกิดจากสิ่งที่ไม่ปรากฏให้เห็น</verse>
				<verse number="4">โดยความเชื่อ อาเบลจึงนำเครื่องบูชาที่ดีกว่าของคาอินมาถวายแด่พระเจ้า โดยทางความเชื่อนั้นท่านได้รับการรับรองว่าเป็นคนชอบธรรม พระเจ้าทรงรับรองของถวายของท่าน แม้ว่าอาเบลตายไปแล้ว แต่โดยทางความเชื่อท่านจึงยังพูดอยู่</verse>
				<verse number="5">โดยความเชื่อ เอโนคจึงถูกรับขึ้นไปเพื่อไม่ให้ท่านประสบกับความตาย ไม่มีผู้ใดพบท่านเพราะพระเจ้าทรงรับท่านไปแล้ว เพราะก่อนที่จะรับท่านขึ้นไปนั้น ท่านได้รับการรับรองแล้วว่า ท่านเป็นที่พอพระทัยของพระเจ้า</verse>
				<verse number="6">แต่ถ้าไม่มีความเชื่อแล้ว จะไม่เป็นที่พอพระทัยเลย เพราะว่าผู้ที่จะมาเฝ้าพระเจ้านั้น ต้องเชื่อว่าพระองค์ทรงดำรงพระชนม์อยู่ และพระองค์ทรงเป็นผู้ประทานบำเหน็จแก่คนเหล่านั้นที่แสวงหาพระองค์</verse>
				<verse number="7">โดยความเชื่อ เมื่อโนอาห์ได้รับพระดำรัสเตือนเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่ยังมองไม่เห็น ท่านจึงยำเกรงและต่อเรือใหญ่ เพื่อช่วยครอบครัวของตนให้ปลอดภัย และโดยทางความเชื่อนั้น ท่านจึงกล่าวโทษชาวโลก และกลายเป็นทายาทแห่งความชอบธรรมซึ่งมาโดยความเชื่อ</verse>
				<verse number="8">โดยความเชื่อ เมื่ออับราฮัมได้รับการทรงเรียกให้ออกเดินทางไปยังที่ที่ท่านจะรับเป็นมรดก ท่านก็เชื่อฟังและเดินทางออกไปโดยไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน</verse>
				<verse number="9">โดยความเชื่อ ท่านได้อาศัยในแผ่นดินแห่งพระสัญญาเหมือนเป็นคนต่างด้าว โดยพักอยู่ในเต็นท์ร่วมกับอิสอัคและยาโคบผู้เป็นทายาทตามพระสัญญาเดียวกันนั้น</verse>
				<verse number="10">ท่านเฝ้าคอยนครที่ตั้งอยู่บนรากฐานซึ่งพระเจ้าทรงเป็นสถาปนิกและทรงเป็นผู้สร้าง</verse>
				<verse number="11">โดยความเชื่อ อับราฮัมได้รับพลังที่จะมีบุตร แม้ท่านชรามากแล้ว และนางซาราห์เองก็เป็นหมัน เพราะท่านถือว่าพระองค์ผู้ทรงสัญญานั้นซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="12">เหตุฉะนั้น จากชายคนเดียวซึ่งเป็นเสมือนคนตายแล้วนั้น ก็ทำให้มีผู้สืบเชื้อสายเกิดมามากมายดังดวงดาวในท้องฟ้า และดังเม็ดทรายอันนับไม่ถ้วนที่ฝั่งทะเล</verse>
				<verse number="13">คนเหล่านี้ทั้งหมดตายในขณะที่ยังมีความเชื่ออยู่ และยังไม่ได้รับสิ่งต่างๆ ที่ทรงสัญญาไว้ แต่พวกเขาก็สังเกตเห็นแต่ไกลและรอรับด้วยใจยินดี และยอมรับว่าพวกเขาเป็นคนแปลกถิ่นที่ท่องเที่ยวไปในโลก</verse>
				<verse number="14">เพราะคนที่พูดอย่างนี้ก็แสดงให้เห็นชัดแล้วว่า พวกเขากำลังแสวงหาเมืองที่จะได้เป็นของตนเอง</verse>
				<verse number="15">ถ้าพวกเขาคิดถึงบ้านเมืองที่จากมานั้น พวกเขาก็คงจะมีโอกาสกลับไปได้</verse>
				<verse number="16">แต่ความจริงพวกเขาปรารถนาบ้านเมืองที่ประเสริฐกว่านั้นคือเมืองสวรรค์ เพราะฉะนั้น พระเจ้าจึงไม่ได้ทรงละอายที่จะได้รับการเรียกว่าเป็นพระเจ้าของพวกเขา เพราะพระองค์ทรงจัดเตรียมเมืองหนึ่งไว้สำหรับพวกเขาแล้ว</verse>
				<verse number="17">โดยความเชื่อ เมื่ออับราฮัมถูกลองใจ จึงได้ถวายอิสอัคเป็นเครื่องบูชา และท่านผู้ได้รับพระสัญญา ก็พร้อมแล้วที่จะถวายบุตรชายคนเดียวของท่าน</verse>
				<verse number="18">คือบุตรคนที่มีพระดำรัสว่า “เขาจะเรียกเชื้อสายของท่านทางสายอิสอัค”</verse>
				<verse number="19">ท่านเชื่อว่าพระเจ้าทรงสามารถทำให้คนตายเป็นขึ้นมาได้ ฉะนั้นโดยอุปมาแล้ว ท่านได้รับบุตรคืนมา</verse>
				<verse number="20">โดยความเชื่อ อิสอัคจึงอวยพรยาโคบและเอซาว สำหรับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในภายหน้า</verse>
				<verse number="21">โดยความเชื่อ เมื่อยาโคบใกล้จะตาย จึงอวยพรบุตรแต่ละคนของโยเซฟ และ ได้นมัสการพระเจ้า ขณะยันกายบนหัวไม้เท้าของท่าน</verse>
				<verse number="22">โดยความเชื่อ เมื่อโยเซฟกำลังจะตาย จึงกล่าวถึงการอพยพของคนอิสราเอล และสั่งเสียเรื่องกระดูกของท่าน</verse>
				<verse number="23">โดยความเชื่อ เมื่อโมเสสเกิดมา บิดามารดาจึงซ่อนท่านไว้ถึงสามเดือน เพราะเห็นว่าท่านเป็นเด็กน่ารัก และบิดามารดาของท่านไม่ได้กลัวคำสั่งของกษัตริย์เลย</verse>
				<verse number="24">โดยความเชื่อ เมื่อโมเสสโตแล้ว ท่านไม่ยอมให้ใครเรียกท่านว่า เป็นบุตรของธิดากษัตริย์ฟาโรห์</verse>
				<verse number="25">ท่านเลือกการร่วมทุกข์กับประชากรของพระเจ้าแทนการเริงสำราญชั่วคราวในบาป</verse>
				<verse number="26">ท่านถือว่าความอับอายขายหน้าเพื่อพระคริสต์ล้ำค่ากว่าสมบัติทั้งหลายของอียิปต์ เพราะท่านเพ่งดูที่บำเหน็จที่จะได้รับนั้น</verse>
				<verse number="27">โดยความเชื่อ ท่านจึงออกจากอียิปต์ โดยไม่ได้เกรงกลัวความกริ้วของกษัตริย์ ท่านสู้ทนประหนึ่งได้เห็นพระองค์ผู้ไม่ทรงปรากฏแก่ตา</verse>
				<verse number="28">โดยความเชื่อ ท่านถือปัสกาและพิธีประพรมเลือด เพื่อไม่ให้ทูตมรณะมาแตะต้องบุตรหัวปีของคนอิสราเอล</verse>
				<verse number="29">โดยความเชื่อ พวกอิสราเอลจึงเดินข้ามทะเลแดงเหมือนกับว่าเดินบนดินแห้ง แต่เมื่อพวกอียิปต์ลองเดินข้ามดูบ้างก็จมน้ำตายหมด</verse>
				<verse number="30">โดยความเชื่อ กำแพงเมืองเยรีโคพังลง หลังจากคนอิสราเอลเดินรอบกำแพงครบเจ็ดวัน</verse>
				<verse number="31">โดยความเชื่อ ราหับหญิงโสเภณีจึงไม่ได้พินาศไปพร้อมกับพวกที่ไม่เชื่อฟัง เพราะนางได้ต้อนรับคนสอดแนมเป็นอย่างดี</verse>
				<verse number="32">แล้วจะให้ข้าพเจ้ากล่าวอะไรต่อไปอีก เพราะไม่มีเวลาพอที่จะกล่าวถึง กิเดโอน บาราค แซมสัน เยฟธาห์ ดาวิด และซามูเอล และผู้เผยพระวจนะทั้งหลาย</verse>
				<verse number="33">ผู้ซึ่งอาศัยความเชื่อ จึงพิชิตอาณาจักรต่างๆ ปกครองด้วยความเที่ยงธรรม ได้รับสิ่งต่างๆ ที่ทรงสัญญาไว้ ได้ปิดปากสิงโต</verse>
				<verse number="34">ได้ดับไฟที่ไหม้อย่างรุนแรง ได้พ้นจากคมดาบ ได้เปลี่ยนจากคนอ่อนแอมาเป็นคนเข้มแข็ง มีกำลังมากในการสงคราม ได้ตีกองทัพของประเทศอื่นๆ แตกพ่ายไป</verse>
				<verse number="35">พวกผู้หญิงก็ได้คนของพวกนางที่เป็นขึ้นจากความตาย บางคนถูกทรมานแต่ก็ไม่ยอมรับการปลดปล่อย เพื่อจะได้เป็นขึ้นมาสู่ชีวิตที่ดีกว่า</verse>
				<verse number="36">บางคนพบกับการเยาะเย้ยและการโบยตี และยังถูกล่ามโซ่และถูกขังคุกด้วย</verse>
				<verse number="37">บางคนถูกขว้างด้วยก้อนหิน บางคนถูกเลื่อยเป็นสองท่อน บางคนถูกฆ่าด้วยคมดาบ บางคนก็นุ่งห่มหนังแกะหนังแพะพเนจรไป สิ้นเนื้อประดาตัว ตกระกำลำบากและถูกทำทารุณ</verse>
				<verse number="38">แผ่นดินโลกไม่คู่ควรกับคนเช่นนั้นเลย เขาพเนจรไปตามถิ่นทุรกันดารและตามภูเขา ในถ้ำและในโพรงใต้ดิน</verse>
				<verse number="39">แม้คนเหล่านี้ทุกคนได้รับการรับรองเพราะความเชื่อ แต่พวกเขาก็ยังไม่ได้รับสิ่งที่ทรงสัญญาไว้</verse>
				<verse number="40">เพราะพระเจ้าทรงจัดเตรียมสิ่งที่ประเสริฐยิ่งกว่านั้นไว้สำหรับพวกเรา เพื่อพวกเขาจะถึงความสมบูรณ์ด้วยกันกับพวกเรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">เพราะฉะนั้น เมื่อเรามีพยาน มากมายอยู่รอบข้างอย่างนี้แล้วก็ขอให้เราละทิ้งทุกอย่างที่ถ่วงอยู่ และบาปที่เกาะแน่น ขอให้เรายังคงวิ่งแข่งด้วยความทรหดอดทนในการแข่งขันที่อยู่ข้างหน้าเรา</verse>
				<verse number="2">โดยจับตามองที่พระเยซูผู้เบิกทางความเชื่อ และผู้ทรงทำให้ความเชื่อนั้นสมบูรณ์ พระองค์ทรงสู้ทนต่อกางเขน เพื่อ ความยินดีที่อยู่ต่อหน้าพระองค์ ทรงถือว่าความอับอายนั้นไม่เป็นสิ่งสำคัญ และพระองค์ประทับเบื้องขวาพระที่นั่งของพระเจ้า</verse>
				<verse number="3">ท่านทั้งหลายจงคิดถึงพระองค์ผู้ทรงยอมทนต่อการคัดค้านของคนบาป เพื่อท่านจะไม่อ่อนล้าและไม่ท้อใจ</verse>
				<verse number="4">ในการต่อสู้กับบาปนั้น ท่านยังไม่ได้สู้จนถึงกับต้องหลั่งเลือดเลย</verse>
				<verse number="5">และท่านได้ลืมคำเตือนที่พระองค์ทรงเตือนพวกท่านในฐานะที่เป็นบุตรว่า “บุตรชายของเราเอ๋ย อย่าละเลยต่อการตีสอนขององค์พระผู้เป็นเจ้า และอย่าท้อใจเมื่อพระองค์ทรงตักเตือน</verse>
				<verse number="6">เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงตีสอนผู้ที่พระองค์ทรงรัก และเมื่อพระองค์ทรงรับใครเป็นบุตร พระองค์ก็ทรงเฆี่ยนตีคนนั้น”</verse>
				<verse number="7">ท่านทั้งหลายจงสู้ทนเอาเถอะเพราะเป็นการตีสอน พระเจ้าทรงปฏิบัติต่อท่านเหมือนท่านเป็นบุตรของพระองค์ เพราะว่ามีบุตรคนไหนบ้างที่บิดาไม่ตีสอน?</verse>
				<verse number="8">แต่ถ้าท่านทั้งหลายไม่ได้ถูกตีสอนเช่นเดียวกับคนอื่นๆ ท่านก็ไม่ใช่บุตร แต่เป็นลูกนอกกฎหมาย</verse>
				<verse number="9">ยิ่งไปกว่านั้น เราทั้งหลายมีบิดาเป็นมนุษย์ที่ตีสอนเรา และเราก็นับถือบิดานั้น เราจึงยิ่งควรอยู่ใต้บังคับของพระบิดาแห่งจิตวิญญาณ และดำรงชีวิตอยู่ไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="10">เพราะบิดาที่เป็นมนุษย์ตีสอนเราเพียงชั่วเวลาเล็กน้อยตามความเห็นดีเห็นชอบของพวกเขา แต่พระองค์ทรงตีสอนเพื่อประโยชน์ของเรา เพื่อเราจะมีส่วนในความบริสุทธิ์ของพระองค์</verse>
				<verse number="11">การตีสอนทุกอย่างดูไม่น่ายินดีเลยในเวลานั้น แต่น่าเศร้าใจ แต่ภายหลังก็ก่อให้เกิดผลคือสันติสุขและความชอบธรรม แก่บรรดาคนที่ถูกฝึกฝนโดยการตีสอนนั้น</verse>
				<verse number="12">เหตุฉะนั้นจงเสริมกำลังมือที่อ่อนแรง และเข่าที่อ่อนล้า</verse>
				<verse number="13">และจงทำหนทางให้ตรงเพื่อเท้าของพวกท่าน เพื่อว่าขาที่เขยกนั้นจะได้ไม่เคล็ด แต่จะหายเป็นปกติ</verse>
				<verse number="14">จงมุ่งมั่นที่จะได้อยู่อย่างสงบสุขกับทุกคนและที่จะได้ความบริสุทธิ์ เพราะถ้าปราศจากความบริสุทธิ์แล้ว ก็จะไม่มีใครได้เห็นองค์พระผู้เป็นเจ้าเลย</verse>
				<verse number="15">จงระวังให้ดี อย่าให้ใครขาดจากพระคุณของพระเจ้า และอย่าให้มีรากขมขื่น งอกขึ้นมา ก่อความยุ่งยากให้และทำให้หลายคนเป็นมลทิน</verse>
				<verse number="16">อย่าให้ใครเป็นคนที่ประพฤติผิดทางเพศ หรือเป็นคนไม่นับถือพระเจ้าเหมือนอย่างเอซาว ผู้ขายสิทธิของบุตรหัวปี เพราะเห็นแก่อาหารเพียงมื้อเดียว</verse>
				<verse number="17">เพราะพวกท่านก็รู้อยู่แล้วว่า ต่อมาภายหลังเมื่อเอซาวอยากได้รับพรนั้นเป็นมรดก เขาก็ถูกปฏิเสธ และไม่พบหนทางแก้ไข แม้ว่าเขาได้แสวงหาพรนั้นจนน้ำตาไหล</verse>
				<verse number="18">พวกท่านไม่ได้มาถึงภูเขาที่จะถูกต้องด้วยมือได้ หรือมาถึงไฟที่ไหม้ หรือมาถึงความมืด หรือมาถึงที่มืดมิด หรือมาถึงลมพายุ</verse>
				<verse number="19">หรือมาถึงเสียงแตร หรือมาถึงพระสุรเสียงตรัส ที่คนเหล่านั้นเมื่อได้ยินแล้วก็อ้อนวอนขอไม่ให้ตรัสกับพวกเขาอีก</verse>
				<verse number="20">เพราะพวกเขาทนข้อความที่ทรงบัญญัติไว้นั้นไม่ได้ คือที่ว่า “แม้แต่สัตว์ที่แตะต้องภูเขานั้นก็จะถูกขว้างด้วยก้อนหินจนตาย”</verse>
				<verse number="21">สิ่งที่เห็นนั้นน่ากลัวจริงๆ จนโมเสสเองก็กล่าวว่า “ข้าพเจ้ากลัวจนตัวสั่น”</verse>
				<verse number="22">แต่ไม่ใช่อย่างนั้น ท่านทั้งหลายมาถึงภูเขาศิโยน และมาถึงนครของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่ คือนครเยรูซาเล็มแห่งสวรรค์ และมาถึงที่ชุมนุมรื่นเริงของทูตสวรรค์มากมายเหลือที่จะนับได้</verse>
				<verse number="23">และมาถึงคริสตจักรของบรรดาบุตรหัวปีผู้มีชื่อจารึกไว้ในสวรรค์แล้ว และมาถึงพระเจ้าผู้ทรงพิพากษาทุกคน และมาถึงจิตวิญญาณของคนชอบธรรมซึ่งถึงความสมบูรณ์แล้ว</verse>
				<verse number="24">และมาถึงพระเยซูคนกลางแห่งพันธสัญญาใหม่ และมาถึงพระโลหิตประพรมที่กล่าวถึงสิ่งที่ดีกว่าเสียงโลหิตของอาเบล</verse>
				<verse number="25">จงระวังให้ดี อย่าปฏิเสธพระองค์ผู้ตรัสอยู่นั้น เพราะถ้าเขาเหล่านั้นไม่พ้นโทษเพราะปฏิเสธพระองค์ผู้ทรงเตือนพวกเขาบนโลก พวกเราผู้เมินหน้าจากพระองค์ผู้ทรงเตือนจากสวรรค์ ก็จะไม่พ้นโทษมากกว่านั้นอีก</verse>
				<verse number="26">พระสุรเสียงของพระองค์ในเวลานั้นทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือน แต่บัดนี้พระองค์ตรัสสัญญาว่า “อีกครั้งหนึ่งเราจะทำให้แผ่นดินไหว อีกทั้ง ฟ้าสวรรค์ด้วย”</verse>
				<verse number="27">และพระดำรัสที่ตรัสว่า “อีกครั้งหนึ่ง”นั้น แสดงว่าสิ่งที่สั่นสะเทือนอันได้แก่สิ่งที่ทรงสร้างแล้วนั้นจะถูกเอาออกไป เพื่อให้สิ่งที่ไม่สั่นสะเทือนดำรงอยู่</verse>
				<verse number="28">เหตุฉะนั้นเมื่อเราได้รับอาณาจักรที่ไม่สั่นสะเทือนแล้ว ก็ให้เรามีใจขอบพระคุณ โดยเหตุนี้เราจึงนมัสการอย่างที่ชอบพระทัยของพระเจ้า ด้วยความเคารพและด้วยความยำเกรง</verse>
				<verse number="29">เพราะว่าพระเจ้าของเรานั้นทรงเป็นเพลิงที่เผาผลาญ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">จงให้ความรักฉันพี่น้องมีอยู่ต่อกันเสมอไป</verse>
				<verse number="2">อย่าละเลยที่จะต้อนรับแขกแปลกหน้า เพราะว่าโดยการทำเช่นนั้น บางคนก็ได้ต้อนรับทูตสวรรค์โดยไม่รู้ตัว</verse>
				<verse number="3">จงระลึกถึงคนเหล่านั้นที่ถูกคุมขังอยู่ เหมือนหนึ่งว่าพวกท่านก็ถูกขังอยู่กับพวกเขาด้วย จงระลึกถึงคนเหล่านั้นที่ถูกทำทารุณ เหมือนหนึ่งว่าร่างกายของพวกท่านก็ถูกกระทำด้วย</verse>
				<verse number="4">จงให้การสมรสเป็นที่นับถือแก่คนทั้งปวง และให้เตียงสมรสปราศจากมลทิน เพราะคนที่ประพฤติผิดทางเพศ และคนที่ล่วงประเวณีนั้นพระเจ้าจะทรงพิพากษา</verse>
				<verse number="5">ท่านอย่าเป็นคนเห็นแก่เงิน จงพอใจในสิ่งที่ท่านมีอยู่ เพราะว่าพระองค์ได้ตรัสว่า “เราจะไม่ละท่านหรือทอดทิ้งท่านเลย”</verse>
				<verse number="6">เพราะฉะนั้นเราอาจกล่าวด้วยความมั่นใจว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นพระผู้ช่วยของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะไม่กลัว ใครจะทำอะไรกับข้าพเจ้าได้เล่า?”</verse>
				<verse number="7">จงระลึกถึงบรรดาผู้นำของพวกท่าน ผู้กล่าวพระวจนะของพระเจ้ากับพวกท่าน จงพิจารณาดูผลบั้นปลายชีวิตของพวกเขา แล้วจงเลียนแบบความเชื่อของพวกเขา</verse>
				<verse number="8">พระเยซูคริสต์ทรงเหมือนเดิมทั้งวานนี้ และวันนี้ และตลอดไปเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="9">อย่าหลงไปตามคำสอนแปลกๆ ต่างๆ เพราะว่าเป็นการดีที่จะให้ใจเข้มแข็งโดยพระคุณ ไม่ใช่โดยกฎเกณฑ์เรื่องอาหาร ซึ่งไม่เป็นประโยชน์แก่คนที่ดำเนินตามเลย</verse>
				<verse number="10">เรามีแท่นบูชาแท่นหนึ่ง และคนที่ปรนนิบัติในพลับพลานั้นไม่มีสิทธิ์รับประทานของจากแท่นนั้น</verse>
				<verse number="11">เพราะร่างของสัตว์เหล่านั้นที่มหาปุโรหิตได้เอาเลือดเข้าไปในสถานศักดิ์สิทธิ์ เพื่อเป็นเครื่องบูชาลบบาปนั้น เขาเอาไปเผาเสียนอกค่าย</verse>
				<verse number="12">เพราะฉะนั้น พระเยซูจึงได้ทรงทนทุกข์ภายนอกประตูนครเช่นเดียวกัน เพื่อทรงชำระประชาชนให้บริสุทธิ์ด้วยพระโลหิตของพระองค์เอง</verse>
				<verse number="13">เพราะฉะนั้น ให้เราออกไปหาพระองค์ภายนอกค่ายนั้น โดยแบกรับคำดูหมิ่นเหยียดหยามที่พระองค์ทรงทน</verse>
				<verse number="14">เพราะว่าเราไม่มีนครที่ถาวรอยู่ที่นี่ แต่เราแสวงหานครที่จะมาในภายหน้า</verse>
				<verse number="15">เพราะฉะนั้น ให้เราถวายคำสรรเสริญเป็นเครื่องบูชาแด่พระเจ้าตลอดไปโดยทางพระองค์นั้น คือถวายผลจากปากที่ยอมรับเชื่อพระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="16">อย่าละเลยที่จะทำความดี และแบ่งปันข้าวของซึ่งกันและกัน เพราะเครื่องบูชาอย่างนั้นเป็นที่พอพระทัยพระเจ้า</verse>
				<verse number="17">จงนบนอบเชื่อฟัง บรรดาผู้นำของท่านทั้งหลาย เพราะว่าพวกเขาดูแลรักษาจิตวิญญาณของพวกท่านอยู่อย่างคนที่ต้องถวายรายงาน จงให้พวกเขาทำงานนี้ด้วยความชื่นชมยินดี ไม่ใช่ด้วยความเศร้าใจ ซึ่งจะไม่เป็นประโยชน์แก่พวกท่านเลย</verse>
				<verse number="18">จงอธิษฐานเผื่อเรา เพราะเราแน่ใจว่าเรามีมโนธรรมที่ดีและปรารถนาที่จะประพฤติตัวดีงามในทุกเรื่อง</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้าขอร้องพวกท่านมากขึ้นให้อธิษฐานเช่นนั้น เพื่อว่าข้าพเจ้าจะได้กลับไปอยู่กับท่านเร็วยิ่งขึ้น</verse>
				<verse number="20">ขอพระเจ้าแห่งสันติสุข ผู้ทรงนำพระผู้เลี้ยงแกะยิ่งใหญ่คือพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าของพวกเราขึ้นมาจากความตาย โดยโลหิตแห่งพันธสัญญานิรันดร์</verse>
				<verse number="21">ทรงให้พวกท่านเพียบพร้อมด้วยสิ่งดีทุกอย่าง เพื่อที่จะทำตามพระทัยของพระองค์โดยทรงทำงานในเรา ให้เกิดผลเป็นที่พอพระทัยในสายพระเนตรของพระองค์ทางพระเยซูคริสต์ ขอพระสิริจงมีแด่พระองค์สืบๆ ไปเป็นนิตย์ อาเมน</verse>
				<verse number="22">พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าขอวิงวอนพวกท่านให้อดทนฟังคำเตือนสตินี้ เพราะข้าพเจ้าเขียนมาถึงพวกท่านแต่เพียงย่อๆ เท่านั้น</verse>
				<verse number="23">พวกท่านพึงทราบว่าทิโมธีน้องของเราถูกปล่อยเป็นอิสระแล้ว ถ้าเขามาถึงเร็ว ข้าพเจ้ากับเขาก็จะไปพบพวกท่าน</verse>
				<verse number="24">ข้าพเจ้าขอฝากคำทักทายมายังบรรดาผู้นำของพวกท่าน และธรรมิกชนทั้งปวง พวกพี่น้องที่มาจากอิตาลีก็ฝากคำทักทายมายังพวกท่านด้วย</verse>
				<verse number="25">ขอพระคุณดำรงอยู่กับท่านทุกคนเถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="59">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก ยากอบ ผู้รับใช้ของพระเจ้าและของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า ถึงคนสิบสองเผ่าที่กระจัดกระจายอยู่นั้น ขอสวัสดีพี่น้อง</verse>
				<verse number="2">พี่น้องของข้าพเจ้า เมื่อพวกท่านพบกับการทดลองใจต่างๆ ก็จงถือว่าเป็นเรื่องน่ายินดียิ่ง</verse>
				<verse number="3">เพราะพวกท่านรู้ว่าการทดสอบความเชื่อของท่านนั้น ทำให้เกิดความทรหดอดทน</verse>
				<verse number="4">และจงให้ความทรหดอดทนนั้นมีผลอย่างสมบูรณ์ เพื่อท่านทั้งหลายจะได้เป็นคนที่สมบูรณ์และดีพร้อม โดยไม่ขาดสิ่งใดเลย</verse>
				<verse number="5">แต่ถ้าใครในพวกท่านขาดสติปัญญา ให้คนนั้นทูลขอจากพระเจ้าผู้ประทานให้กับทุกคนด้วยพระทัยกว้างขวางและไม่ทรงตำหนิ แล้วเขาก็จะได้รับตามที่ทูลขอ</verse>
				<verse number="6">แต่จงขอด้วยความเชื่อและไม่สงสัย เพราะว่าคนที่สงสัยนั้นเป็นเหมือนคลื่นในทะเลที่ถูกลมพัดซัดไปมา</verse>
				<verse number="7">คนๆ นั้นจงอย่าคิดเลยว่าจะได้รับสิ่งใดจากองค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="8">เขาเป็นคนสองจิตสองใจไม่มั่นคงในบรรดาทางของตน</verse>
				<verse number="9">ให้พี่น้องที่ต่ำต้อยภาคภูมิใจ เมื่อได้รับการเชิดชู</verse>
				<verse number="10">และคนมั่งมีก็ภาคภูมิใจเมื่อต่ำต้อยลง เพราะเขาจะร่วงโรยไปเหมือนดอกหญ้า</verse>
				<verse number="11">เพราะว่าเมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นพร้อมกับความร้อนแรงกล้าก็ทำให้หญ้าเหี่ยวแห้ง และดอกหญ้าก็ร่วงหล่น แล้วความงามของมันก็สูญสิ้น คนมั่งมีก็เช่นกัน เขาจะสูญสลายไปในระหว่างที่เขากำลังวุ่นวายอยู่กับการดำเนินธุรกิจ</verse>
				<verse number="12">คนที่สู้ทนต่อการทดลองใจก็เป็นสุข เพราะเมื่อเขาผ่านการทดสอบแล้ว เขาจะได้รับมงกุฎแห่งชีวิตที่พระเจ้าทรงสัญญาไว้กับคนทั้งหลายที่รักพระองค์</verse>
				<verse number="13">อย่าให้คนที่ถูกล่อลวงกล่าวว่า “พระเจ้าทรงล่อลวงข้าพเจ้า” เพราะว่าพระเจ้าจะไม่ถูกความชั่วล่อลวง และพระองค์เองก็ไม่ทรงล่อลวงใครเลย</verse>
				<verse number="14">แต่ทุกคนถูกล่อลวงด้วยตัณหาของตัวเอง คือถูกตัณหานั้นล่อลวงและชักนำ</verse>
				<verse number="15">เมื่อตัณหาฟักตัวขึ้นแล้วก็ก่อให้เกิดบาป และเมื่อบาปเจริญเต็มที่แล้วก็ก่อให้เกิดความตาย</verse>
				<verse number="16">พี่น้องที่รักของข้าพเจ้า อย่าถูกหลอกเลย</verse>
				<verse number="17">ของประทานที่ดีและเลิศทุกอย่างนั้นมาจากเบื้องบน คือมาจากพระผู้สร้าง แห่งบรรดาดวงสว่าง ในพระองค์ไม่มีการแปรปรวนหรือเงาของการเปลี่ยนแปลง</verse>
				<verse number="18">เมื่อตั้งพระทัยแล้ว พระองค์ทรงให้เราบังเกิดด้วยพระวจนะแห่งความจริง เพื่อให้เราเป็นผลิตผลแรกของสิ่งต่างๆ ที่พระองค์ทรงสร้าง</verse>
				<verse number="19">พี่น้องที่รักของข้าพเจ้า จงเข้าใจในเรื่องนี้ คือให้ทุกคนไวในการฟัง ช้าในการพูด ช้าในการโกรธ</verse>
				<verse number="20">เพราะว่าความโกรธของมนุษย์ไม่ก่อให้เกิดความชอบธรรมของพระเจ้า</verse>
				<verse number="21">เพราะฉะนั้นจงขจัดความโสมมทุกอย่างและความชั่วที่มีอยู่ดาษดื่น และด้วยใจที่สุภาพอ่อนโยนจงน้อมใจรับพระวจนะที่ทรงปลูกฝังไว้แล้วนั้น ซึ่งสามารถช่วยจิตวิญญาณของพวกท่านให้รอดได้</verse>
				<verse number="22">แต่จงเป็นผู้ประพฤติตามพระวจนะ ไม่ใช่เป็นเพียงผู้ฟังเท่านั้น มิฉะนั้นจะเป็นการหลอกตัวเอง</verse>
				<verse number="23">เพราะถ้าใครเป็นเพียงผู้ฟังพระวจนะและไม่ใช่ผู้ประพฤติตาม ผู้นั้นก็เป็นเหมือนคนที่ดูหน้าของตนเองในกระจกเงา</verse>
				<verse number="24">เพราะว่าเมื่อเห็นแล้วก็จากไป และลืมในทันทีว่าตนเองเป็นอย่างไร</verse>
				<verse number="25">แต่ผู้ที่พินิจพิจารณาธรรมบัญญัติอันสมบูรณ์แบบซึ่งเป็นธรรมบัญญัติแห่งเสรีภาพและตั้งมั่นในธรรมบัญญัตินั้น ไม่ได้เป็นผู้ที่ฟังแล้วก็ลืม แต่เป็นผู้ที่ประพฤติตาม ผู้นั้นจะได้รับความสุขในการประพฤติของตน</verse>
				<verse number="26">ถ้าใครคิดว่าตัวเองเป็นคนมีธรรมะแต่ไม่ได้ควบคุมลิ้นของตน เขาก็หลอกลวงจิตใจของตนเอง และธรรมะของคนนั้นก็ไม่มีประโยชน์</verse>
				<verse number="27">ธรรมะที่บริสุทธิ์ไร้มลทินเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าพระบิดานั้น คือการช่วยเหลือ เด็กกำพร้าและหญิงม่ายที่มีความทุกข์ร้อน และการรักษาตัวให้พ้นจากราคีของโลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พี่น้องของข้าพเจ้า ในเมื่อพวกท่านมีความเชื่อในพระเยซูคริสต์ องค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งศักดิ์ศรีของเรานั้น ก็จงอย่าลำเอียง</verse>
				<verse number="2">เพราะว่าถ้ามีคนหนึ่งสวมแหวนทองคำและแต่งตัวดีเข้ามาในที่ประชุมของท่านทั้งหลาย และมีคนจนคนหนึ่งแต่งตัวซอมซ่อเข้ามาด้วย</verse>
				<verse number="3">และท่านสนใจแต่คนที่แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าอย่างดีและกล่าวกับเขาว่า “ขอเชิญนั่งที่นี่” ขณะเดียวกันท่านก็พูดกับคนจนนั้นว่า “ยืนอยู่ตรงนั้นแหละ” หรือ“มานั่งที่พื้นแทบเท้าเรา”</verse>
				<verse number="4">พวกท่านก็แบ่งชั้นวรรณะและตัดสินด้วยความคิดที่ชั่วร้ายไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="5">จงฟัง พี่น้องที่รักของข้าพเจ้า พระเจ้าทรงเลือกคนยากจนในโลกนี้ให้เป็นคนมั่งมีในความเชื่อและเป็นผู้รับมรดกในอาณาจักรที่พระองค์ทรงสัญญาไว้กับผู้ที่รักพระองค์ไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="6">แต่พวกท่านกลับดูถูกคนจน พวกคนมั่งมีไม่ใช่หรือที่กดขี่ข่มเหงท่าน? และพวกเขาไม่ใช่หรือที่ลากตัวท่านไปขึ้นศาล?</verse>
				<verse number="7">พวกเขาไม่ใช่หรือที่หมิ่นประมาทพระนามประเสริฐที่ใช้เรียกพวกท่าน?</verse>
				<verse number="8">ถ้าพวกท่านปฏิบัติตามธรรมบัญญัติของพระเจ้า อย่างแท้จริงตามพระคัมภีร์ที่ว่า “จงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง” พวกท่านก็ทำดี</verse>
				<verse number="9">แต่ถ้าพวกท่านลำเอียง ท่านก็ทำบาป และถูกตัดสินว่าเป็นผู้ละเมิดโดยธรรมบัญญัติ</verse>
				<verse number="10">เพราะว่าใครที่รักษาธรรมบัญญัติทั้งหมด แต่ผิดอยู่ข้อเดียว คนนั้นก็ทำผิดธรรมบัญญัติทั้งหมด</verse>
				<verse number="11">เพราะว่าพระองค์ผู้ตรัสว่า “ห้ามล่วงประเวณีผัวเมียเขา” ก็ตรัสไว้ด้วยว่า “ห้ามฆ่าคน” แม้ท่านไม่ได้ล่วงประเวณีแต่ได้ฆ่าคน ท่านก็เป็นผู้ละเมิดธรรมบัญญัติ</verse>
				<verse number="12">เช่นนั้นแหละ พวกท่านจงพูดและทำเหมือนอย่างคนที่จะถูกพิพากษาด้วยหลักเกณฑ์แห่งเสรีภาพ</verse>
				<verse number="13">เพราะว่าการพิพากษาย่อมไม่เมตตาต่อคนที่ไม่แสดงความเมตตา ความเมตตาย่อมมีชัยเหนือการพิพากษา</verse>
				<verse number="14">พี่น้องของข้าพเจ้า แม้ใครจะกล่าวว่าตนมีความเชื่อ แต่ไม่ได้ประพฤติตามจะมีประโยชน์อะไร? ความเชื่อนั้นจะช่วยให้เขารอดได้หรือ?</verse>
				<verse number="15">ถ้าพี่น้องชายหญิงคนไหนขาดแคลนเสื้อผ้าและอาหารประจำวัน</verse>
				<verse number="16">แล้วมีใครในพวกท่านกล่าวกับเขาทั้งหลายว่า “ขอให้กลับไปอย่างเป็นสุข ให้อบอุ่น และอิ่มหนำสำราญเถิด” แต่ไม่ได้ให้สิ่งจำเป็นฝ่ายกายแก่พวกเขา จะมีประโยชน์อะไร?</verse>
				<verse number="17">ทำนองเดียวกัน ลำพังความเชื่อ ถ้าไม่มีการปฏิบัติ ก็เป็นสิ่งที่ตายแล้ว</verse>
				<verse number="18">แต่บางคนจะกล่าวว่า “ท่านมีความเชื่อและข้าพเจ้ามีการประพฤติ” จงแสดงให้ข้าพเจ้าเห็นความเชื่อของท่านโดยไม่มีการประพฤติซิ แล้วข้าพเจ้าจะแสดงให้ท่านเห็นความเชื่อของข้าพเจ้าโดยการประพฤติ</verse>
				<verse number="19">ท่านเชื่อว่าพระเจ้ามีเพียงองค์เดียว นั่นก็ดี แม้พวกผีก็เชื่อและกลัวจนตัวสั่น</verse>
				<verse number="20">คนโฉดเขลาเอ๋ย ท่านต้องการให้พิสูจน์ว่าความเชื่อที่ไม่มีการประพฤตินั้นไร้ผลหรือ?</verse>
				<verse number="21">อับราฮัมบรรพบุรุษของเรา ถวายอิสอัคบุตรของท่านบนแท่นบูชา จึงถูกชำระให้ชอบธรรมเพราะการประพฤติไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="22">ท่านก็เห็นแล้วว่า ความเชื่อนั้นทำงานควบคู่กับการประพฤติของเขา และความเชื่อก็สมบูรณ์โดยการประพฤตินั้น</verse>
				<verse number="23">และพระคัมภีร์ก็สำเร็จตามที่กล่าวไว้ว่า “อับราฮัมเชื่อพระเจ้า และพระองค์ทรงถือว่าเขาชอบธรรม และเขาได้ชื่อว่าเป็นสหายของพระเจ้า”</verse>
				<verse number="24">พวกท่านก็เห็นแล้วว่า คนหนึ่งคนใดจะถูกชำระให้ชอบธรรมได้ก็เพราะการประพฤติ และไม่ใช่เพราะความเชื่อเพียงอย่างเดียว</verse>
				<verse number="25">เช่นเดียวกัน ราหับหญิงโสเภณีก็ถูกชำระให้ชอบธรรมเพราะการประพฤติไม่ใช่หรือ? เมื่อนางได้ต้อนรับพวกผู้สอดแนม และส่งเขาทั้งหลายไปโดยทางอื่น</verse>
				<verse number="26">กายที่ปราศจากจิตวิญญาณนั้นตายแล้วอย่างไร ความเชื่อที่ปราศจากการประพฤติก็ตายแล้วอย่างนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">พี่น้องของข้าพเจ้า อย่าเป็นอาจารย์กันมากนักเลย เพราะท่านทั้งหลายก็รู้ว่าเราที่เป็นคนสอนนั้น จะต้องถูกพิพากษาที่เข้มงวดยิ่งขึ้น</verse>
				<verse number="2">เพราะว่าเราทำผิดพลาดมากมายกันทุกคน ถ้าใครไม่เคยทำผิดทางคำพูด คนนั้นก็เป็นคนดีพร้อมและสามารถบังคับทั้งตัวได้ด้วย</verse>
				<verse number="3">ถ้าเราเอาบังเหียนใส่ปากม้าเพื่อให้พวกมันเชื่อฟัง เราก็สามารถบังคับมันได้ทั้งตัว</verse>
				<verse number="4">หรือดูเรือซิ แม้ว่ามันจะใหญ่และถูกพัดให้แล่นไปด้วยลมแรง เรือเหล่านั้นก็ยังถูกบังคับด้วยหางเสือเล็กๆ ไปในทิศทางที่นายท้ายต้องการจะให้ไป</verse>
				<verse number="5">ลิ้นก็เช่นเดียวกัน เป็นอวัยวะเล็กๆ แต่คุยอวดในเรื่องใหญ่โต คิดดูซิ ไฟเพียงนิดเดียวแต่สามารถทำให้ป่าใหญ่ลุกไหม้ได้</verse>
				<verse number="6">และลิ้นนั้นเป็นไฟ ลิ้นเป็นโลกชั่วร้ายที่ตั้งอยู่ท่ามกลางอวัยวะต่างๆ ของเรา มันทำให้ทั้งกายเป็นมลทิน และเผาผลาญวงจรของชีวิต และตัวมันเองก็ถูกเผาผลาญโดยไฟนรก</verse>
				<verse number="7">เพราะว่าสัตว์ทุกชนิด ทั้งนก ทั้งสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์ในทะเลนั้นทำให้เชื่องได้ และมนุษย์ทำให้พวกมันเชื่องมาแล้ว</verse>
				<verse number="8">แต่ลิ้นนั้นไม่มีมนุษย์คนไหนสามารถทำให้เชื่องได้ ลิ้นเป็นสิ่งชั่วร้ายที่อยู่ไม่สุข และเต็มไปด้วยพิษร้ายถึงตาย</verse>
				<verse number="9">เราสรรเสริญองค์พระผู้เป็นเจ้าและพระบิดาด้วยลิ้นนั้น และเราก็แช่งด่ามนุษย์ผู้ที่พระเจ้าทรงสร้างตามพระฉายาของพระองค์ ด้วยลิ้นนั้น</verse>
				<verse number="10">คำสรรเสริญและคำแช่งด่าออกมาจากปากเดียวกัน พี่น้องของข้าพเจ้า อย่าให้เป็นอย่างนั้น</verse>
				<verse number="11">บ่อน้ำพุจะมีทั้งน้ำจืดและน้ำเค็ม พุ่งออกมาจากช่องเดียวกันได้หรือ?</verse>
				<verse number="12">พี่น้องของข้าพเจ้า ต้นมะเดื่อจะออกผลเป็นมะกอกได้หรือ? และเถาองุ่นจะออกผลเป็นมะเดื่อได้หรือ? บ่อน้ำพุเค็มย่อมทำให้เกิดน้ำจืดไม่ได้</verse>
				<verse number="13">มีใครบ้างในท่านทั้งหลายที่มีปัญญาและมีความเข้าใจ? ให้เขาแสดงออกมาด้วยความประพฤติที่ดีงาม คือด้วยการกระทำที่สุภาพอ่อนโยนพร้อมด้วยปัญญาของเขา</verse>
				<verse number="14">แต่ถ้าหากในใจของพวกท่านมีความขมขื่นเพราะริษยาและมีความมักใหญ่ใฝ่สูง ก็อย่าโอ้อวดและอย่าต่อต้านความจริงด้วยการโกหก</verse>
				<verse number="15">ปัญญาอย่างนี้ไม่ใช่ปัญญาที่มาจากเบื้องบน แต่เป็นปัญญาฝ่ายโลก ฝ่ายเนื้อหนังและฝ่ายผีปีศาจ</verse>
				<verse number="16">เพราะว่าที่ไหนมีความริษยาและความมักใหญ่ใฝ่สูง ที่นั่นก็มีความวุ่นวายและการทำชั่วทุกอย่าง</verse>
				<verse number="17">แต่ปัญญาจากเบื้องบนนั้นบริสุทธิ์เป็นประการแรก แล้วจึงเป็นความสงบสุข การผ่อนหนักผ่อนเบา การยอมรับฟัง การเต็มเปี่ยมด้วยความเมตตาและผลดีต่างๆ ไม่มีการลำเอียง ไม่มีการหน้าซื่อใจคด</verse>
				<verse number="18">และพวกที่สร้างสันติ ซึ่งหว่านด้วยสันติ ก็จะได้รับผลคือความชอบธรรม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">อะไรเป็นสาเหตุของสงคราม และการทะเลาะวิวาทกันในท่านทั้งหลาย? มันมาจากความปรารถนาชั่วของท่านที่ต่อสู้อยู่ภายในตัวพวกท่าน ไม่ใช่หรือ?</verse>
				<verse number="2">ท่านทั้งหลายอยากได้แต่ไม่ได้ ท่านก็ฆ่ากัน พวกท่านโลภแต่ไม่ได้ ท่านก็ทะเลาะและทำสงครามกัน ท่านไม่มีเพราะไม่ได้ขอ</verse>
				<verse number="3">พวกท่านขอและไม่ได้รับเพราะขอผิด หวังจะเอาไปสนองความปรารถนาชั่วของตนเอง</verse>
				<verse number="4">คนไม่ซื่อสัตย์ต่อพระเจ้า ท่านทั้งหลายรู้ว่าการเป็นมิตรกับโลกนั้นคือการเป็นศัตรูกับพระเจ้าไม่ใช่หรือ? เพราะฉะนั้น ใครก็ตามที่ต้องการเป็นมิตรกับโลก ก็ตั้งตัวเป็นศัตรูกับพระเจ้า</verse>
				<verse number="5">ท่านคิดว่าเป็นสิ่งไร้สาระหรือที่พระคัมภีร์กล่าวว่า “พระวิญญาณที่พระเจ้าให้สถิตกับเรานั้นทรงหวงแหน อย่างยิ่ง?”</verse>
				<verse number="6">แต่พระองค์ก็ประทานพระคุณมากยิ่งขึ้น เพราะฉะนั้นพระคัมภีร์จึงกล่าวว่า “พระเจ้าทรงต่อสู้คนที่หยิ่งจองหอง แต่ประทานพระคุณแก่คนที่ถ่อมใจ”</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้น พวกท่านจงนอบน้อมต่อพระเจ้า จงต่อสู้กับมาร แล้วมันจะหนีท่านไป</verse>
				<verse number="8">พวกท่านจงเข้าใกล้พระเจ้า แล้วพระองค์จะเสด็จเข้ามาใกล้ท่าน พวกคนบาปเอ๋ย จงชำระมือให้สะอาด คนสองใจ จงชำระใจให้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="9">จงเป็นทุกข์ โศกเศร้า และร้องไห้ ให้เสียงหัวเราะของพวกท่านกลายเป็นความโศกเศร้า และความชื่นชมยินดีกลายเป็นความเศร้าสลด</verse>
				<verse number="10">พวกท่านจงถ่อมใจลงต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า แล้วพระองค์จะทรงยกชูท่าน</verse>
				<verse number="11">พี่น้องเอ๋ย อย่ากล่าวร้ายกันและกัน คนที่กล่าวร้ายพี่น้องหรือตัดสินพี่น้องของตน ก็กล่าวร้ายธรรมบัญญัติและตัดสินธรรมบัญญัติ ถ้าท่านตัดสินธรรมบัญญัติ ท่านก็ไม่ใช่ผู้ประพฤติตามธรรมบัญญัติ แต่เป็นผู้ตัดสิน</verse>
				<verse number="12">ผู้ที่ตั้งธรรมบัญญัติและผู้ที่ตัดสินมีแต่เพียงองค์เดียว ผู้ทรงสามารถช่วยให้รอดหรือทำลายก็ได้ แต่ท่านเป็นใคร ถึงได้ตัดสินเพื่อนบ้านของท่าน?</verse>
				<verse number="13">ฟังให้ดีนะ ท่านทั้งหลายที่พูดว่า “วันนี้หรือพรุ่งนี้เราจะเข้าไปในเมืองนี้เมืองนั้น จะอยู่ที่นั่นสักปีหนึ่ง และจะค้าขายแล้วได้กำไร”</verse>
				<verse number="14">แต่ท่านไม่รู้เรื่องของวันพรุ่งนี้ ชีวิตของพวกท่านเป็นเหมือนอะไร? ก็เป็นเหมือนหมอกที่ปรากฏอยู่เพียงชั่วครู่แล้วก็จางหายไป</verse>
				<verse number="15">แต่พวกท่านควรจะพูดว่า “ถ้าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงโปรด เราจะยังมีชีวิตอยู่ และจะทำสิ่งนี้หรือสิ่งนั้น”</verse>
				<verse number="16">แต่เวลานี้ท่านกลับอวดอ้างด้วยความทะนงของตนเอง การอวดอ้างทุกอย่างนั้นล้วนเป็นความชั่ว</verse>
				<verse number="17">เพราะฉะนั้น คนที่รู้ว่าอะไรเป็นความดีที่ต้องทำ แต่ไม่ได้ทำ คนนั้นจึงมีบาป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ฟังให้ดีนะ พวกคนมั่งมี จงร้องไห้และโอดครวญเพราะความทุกข์ที่กำลังจะเกิดกับท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="2">ทรัพย์สมบัติของท่านก็ผุพัง เสื้อผ้าของพวกท่านก็ถูกแมลงกัดกิน</verse>
				<verse number="3">ทองและเงินของพวกท่านก็ขึ้นสนิม และสนิมนั้นก็จะเป็นพยานปรักปรำท่านและจะเผาผลาญ เลือดเนื้อของพวกท่านเหมือนกับไฟ ท่านสะสมสมบัติไว้สำหรับวาระสุดท้าย</verse>
				<verse number="4">นี่แน่ะ ค่าจ้างของคนเหล่านั้นที่เกี่ยวข้าวในนาของพวกท่านที่ท่านฉ้อโกงไว้นั้นก็ฟ้องร้องขึ้น และเสียงร้องทุกข์ของคนงานเหล่านั้นที่เกี่ยวข้าวก็ดังไปถึงพระกรรณ ขององค์พระผู้เป็นเจ้าจอมทัพแล้ว</verse>
				<verse number="5">ท่านทั้งหลายมีชีวิตอยู่ในโลกอย่างฟุ่มเฟือยและปล่อยตัว ทั้งยังบำรุงบำเรอจิตใจของท่านไว้เพื่อรอวันถูกฆ่า</verse>
				<verse number="6">พวกท่านตัดสินลงโทษและฆ่าคนชอบธรรม และเขาก็ไม่ได้ต่อต้านท่าน</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้น พี่น้องเอ๋ย จงอดทนจนกว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าจะเสด็จมา ดูซิ ชาวนายังรอคอยพืชผลอันล้ำค่าที่จะได้จากแผ่นดิน อดทนรอคอยจนกว่าฝนต้นฤดูและฝนชุกปลายฤดูจะมา</verse>
				<verse number="8">ท่านทั้งหลายก็ต้องอดทนอย่างนั้น จงทำใจให้ดีไว้ เพราะการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้าใกล้เข้ามาแล้ว</verse>
				<verse number="9">พี่น้องทั้งหลาย อย่าบ่นว่ากันและกัน เพื่อจะได้ไม่ต้องถูกพิพากษา นี่แน่ะ องค์พระผู้พิพากษาทรงยืนอยู่ที่หน้าประตูแล้ว</verse>
				<verse number="10">พี่น้องทั้งหลาย จงเอาอย่างการทนทุกข์และการอดทนของบรรดาผู้เผยพระวจนะซึ่งกล่าวในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="11">นี่แน่ะ เราถือว่าคนเหล่านั้นที่สู้ทนก็เป็นสุข ท่านได้ยินเรื่องความทรหดอดทนของโยบ และได้เห็นสิ่งที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงทำให้เขาในบั้นปลาย คือว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงมีความสงสารและความเมตตากรุณาเพียงไร</verse>
				<verse number="12">พี่น้องของข้าพเจ้า ที่สำคัญกว่าสิ่งอื่นใดก็คือ อย่าสาบาน ไม่ว่าจะทำโดยอ้างสวรรค์หรือโลกหรืออ้างคำสาบานอื่นใดก็ตาม ถ้าใช่ก็จงบอกว่าใช่ ถ้าไม่ใช่ก็จงบอกว่าไม่ใช่ เพื่อท่านทั้งหลายจะไม่ถูกพิพากษา</verse>
				<verse number="13">มีใครในพวกท่านทนทุกข์หรือ? จงให้คนนั้นอธิษฐาน มีใครร่าเริงยินดีหรือ? จงให้คนนั้นร้องเพลงสรรเสริญ</verse>
				<verse number="14">มีใครในพวกท่านเจ็บป่วยหรือ? จงให้คนนั้นเชิญบรรดาผู้ปกครองของคริสตจักรมา และให้ท่านเหล่านั้นอธิษฐานเผื่อเขาและชโลมเขาด้วยน้ำมันในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="15">การอธิษฐานด้วยความเชื่อจะรักษาผู้ป่วยให้หายโรค และองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงให้เขาลุกขึ้นได้ และถ้าเขาเคยทำบาป พระองค์ก็จะทรงให้อภัย</verse>
				<verse number="16">เพราะฉะนั้นท่านจงสารภาพบาปต่อกันและกัน และจงอธิษฐานเผื่อกันและกัน เพื่อท่านทั้งหลายจะได้รับการรักษาโรค คำวิงวอนของผู้ชอบธรรมนั้นมีพลังมากและเกิดผล</verse>
				<verse number="17">เอลียาห์ก็เป็นมนุษย์ที่มีสภาพเหมือนอย่างเรา ท่านอธิษฐานอย่างจริงจังขอไม่ให้ฝนตก และฝนก็ไม่ตกต้องแผ่นดินถึงสามปีกับหกเดือน</verse>
				<verse number="18">และเมื่อท่านอธิษฐานขออีกครั้งหนึ่ง สวรรค์ก็ให้ฝน และแผ่นดินก็ผลิตพืชผลของมัน</verse>
				<verse number="19">พี่น้องของข้าพเจ้า ถ้าใครในพวกท่านถูกหลอกให้หลงผิดไปจากความจริงและมีคนนำเขากลับมา</verse>
				<verse number="20">ให้คนนั้นรู้เถิดว่าผู้ที่นำคนบาปกลับจากทางผิดของเขา จะช่วยวิญญาณจิตของคนบาปนั้นให้รอดจากความตาย และจะทำให้บาปมากมายได้รับการอภัย</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="60">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เปโตร อัครทูตของพระเยซูคริสต์ เรียน ท่านทั้งหลายที่เป็นคนต่างด้าว ที่ทรงเลือกสรร ที่ได้กระจัดกระจายไปอยู่ในแคว้นปอนทัส แคว้นกาลาเทีย แคว้นคัปปาโดเซีย แคว้นเอเชีย และแคว้นบิธีเนีย</verse>
				<verse number="2">ตามที่พระเจ้าพระบิดาได้ทรงกำหนดไว้ล่วงหน้า และพระวิญญาณทรงทำให้บริสุทธิ์ เพื่อจะเชื่อฟังพระเยซูคริสต์ และได้รับการประพรมด้วยพระโลหิตของพระองค์ ขอพระคุณและสันติสุขจงเพิ่มพูนแก่ท่านทั้งหลายยิ่งขึ้นเถิด</verse>
				<verse number="3">สาธุการแด่พระเจ้าพระบิดาแห่งพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา โดยพระเมตตาล้นเหลือของพระองค์ ทรงโปรดให้เราบังเกิดใหม่ เข้าในความหวังที่ยั่งยืน โดยการคืนพระชนม์ของพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="4">และเข้าในมรดก ซึ่งไม่เสื่อมสลายและไร้มลทิน และไม่ร่วงโรย ซึ่งได้เก็บรักษาไว้ในสวรรค์แล้วเพื่อพวกท่าน</verse>
				<verse number="5">ผู้ได้รับการคุ้มครองโดยฤทธิ์เดชของพระเจ้าทางความเชื่อให้เข้าในความรอด ซึ่งพร้อมจะปรากฏในวาระสุดท้าย</verse>
				<verse number="6">ในสิ่งนี้พวกท่านชื่นชมยินดี ถึงแม้ว่าเดี๋ยวนี้ จำเป็นที่พวกท่านต้องทนทุกข์ในการทดลองต่างๆ นานาชั่วระยะหนึ่ง</verse>
				<verse number="7">เพื่อการทดสอบ ความเชื่อของพวกท่าน (อันล้ำค่ายิ่งกว่าทองคำ ที่แม้ว่าจะเสื่อมสลายไปได้ก็ยังถูกทดสอบด้วยไฟ) จะนำไปสู่ การสรรเสริญ ศักดิ์ศรี และเกียรติ ในเวลาที่พระเยซูคริสต์จะเสด็จมาปรากฏ</verse>
				<verse number="8">พระองค์ผู้ที่พวกท่านไม่เคยเห็น แต่พวกท่านยังรักพระองค์อยู่ แม้ว่าขณะนี้พวกท่านไม่เห็นพระองค์ แต่พวกท่านยังเชื่อและชื่นชมยินดี ด้วยความยินดีเป็นล้นพ้นสุดจะพรรณนา</verse>
				<verse number="9">เพราะได้รับความรอดแห่งวิญญาณจิตอันเป็นผลจากความเชื่อของพวกท่าน</verse>
				<verse number="10">พวกผู้เผยพระวจนะผู้ได้พยากรณ์ถึงพระคุณซึ่งจะเกิดแก่พวกท่าน ก็ได้เสาะหาและสืบค้นอย่างถี่ถ้วนเกี่ยวกับเรื่องความรอดนี้</verse>
				<verse number="11">พวกเขาได้สืบหาบุคคลและเวลา ซึ่งพระวิญญาณของพระคริสต์ผู้สถิตอยู่ในพวกเขาได้ทรงแจ้งไว้ โดยทรงบอกล่วงหน้าถึงความทุกข์ทรมานของพระคริสต์ และพระสิริที่จะมาภายหลังความทุกข์เหล่านั้น</verse>
				<verse number="12">พระองค์ทรงเผยให้ผู้เผยพระวจนะเหล่านั้นทราบว่า พวกเขาไม่ได้ปรนนิบัติตัวเองในเรื่องเหล่านี้ แต่ปรนนิบัติพวกท่าน บัดนี้เรื่องเหล่านี้ถูกประกาศแก่พวกท่านทางผู้ประกาศข่าวประเสริฐ โดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ที่ประทานจากสวรรค์ เรื่องเหล่านี้เป็นสิ่งซึ่งพวกทูตสวรรค์ปรารถนาจะได้ดู</verse>
				<verse number="13">เพราะฉะนั้น จงเตรียมตัวเตรียมใจของพวกท่านไว้ให้ดี จงรู้จักควบคุมตัวเอง จงตั้งความหวังทั้งหมด ไปที่พระคุณ ซึ่งจะประทานแก่พวกท่าน ในเวลาที่พระเยซูคริสต์เสด็จมาปรากฏ</verse>
				<verse number="14">เช่นเดียวกับบุตรที่เชื่อฟัง อย่าประพฤติตามกิเลสตัณหา อันเกิดจากความโง่เขลาของพวกท่านในอดีต</verse>
				<verse number="15">แต่พระองค์ผู้ทรงเรียกพวกท่านนั้นบริสุทธิ์อย่างไร พวกท่านเองก็จงเป็นคนบริสุทธิ์ในชีวิตทุกด้านอย่างนั้น</verse>
				<verse number="16">เพราะมีคำเขียนไว้แล้วว่า “พวกท่านจงเป็นคนบริสุทธิ์ เพราะเราเองบริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="17">และถ้าพวกท่านร้องเรียกพระองค์ว่าพระบิดา ผู้ทรงพิพากษาอย่างไม่มีอคติตามการกระทำของแต่ละคน พวกท่านก็จงดำเนินชีวิตด้วยความยำเกรงในเวลาที่พวกท่านอยู่ในโลกนี้</verse>
				<verse number="18">พวกท่านรู้ว่าพวกท่านได้รับการไถ่ออกจากการดำเนินชีวิตที่ไร้สาระ ซึ่งตกทอดมาจากบรรพบุรุษของพวกท่าน ไม่ใช่ไถ่ด้วยสิ่งที่เสื่อมสลายได้เช่นเงินหรือทอง</verse>
				<verse number="19">แต่ด้วยพระโลหิตล้ำค่าของพระคริสต์ ดังเลือดลูกแกะที่ไร้ตำหนิและไร้จุดด่างพร้อย</verse>
				<verse number="20">พระคริสต์ทรงถูกกำหนดไว้ก่อนทรงสร้างโลก แต่ทรงปรากฏพระองค์ในวาระสุดท้ายนี้ เพื่อพวกท่าน</verse>
				<verse number="21">โดยทางพระองค์ พวกท่านจึงวางใจในพระเจ้า ผู้ทรงให้พระคริสต์เป็นขึ้นจากตาย และประทานพระสิริแก่พระองค์ เพื่อให้ความเชื่อและความหวังของพวกท่านอยู่ในพระเจ้า</verse>
				<verse number="22">เมื่อพวกท่านได้ชำระจิตใจให้บริสุทธิ์แล้วด้วยการเชื่อฟังความจริง จนมีใจรักพี่น้องอย่างจริงใจ พวกท่านจงรักกันให้มากด้วยน้ำใสใจจริง</verse>
				<verse number="23">ท่านทั้งหลายได้บังเกิดใหม่แล้ว ไม่ใช่จากเมล็ดพันธุ์ที่เสื่อมสลายได้ แต่จากเมล็ดพันธุ์ที่ไม่เสื่อมสลาย คือจากพระวจนะของพระเจ้าที่มีชีวิตและดำรงอยู่</verse>
				<verse number="24">เพราะว่า “มนุษย์ทุกคน เป็นเหมือนต้นหญ้า และศักดิ์ศรีทั้งสิ้นของเขาก็เป็นเหมือนดอกหญ้า ต้นหญ้าเหี่ยวแห้ง และดอกก็ร่วงโรยไป</verse>
				<verse number="25">แต่พระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า ยั่งยืนอยู่เป็นนิตย์” พระวจนะนี้คือข่าวประเสริฐที่ได้ประกาศให้พวกท่านทราบแล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เพราะฉะนั้น พวกท่านจงละทิ้งความชั่วทุกอย่าง และการล่อลวงทุกรูปแบบ ความไม่จริงใจ ความอิจฉาริษยา และการใส่ร้ายทุกชนิด</verse>
				<verse number="2">เช่นเดียวกับทารกแรกเกิด จงปรารถนาน้ำนมฝ่ายวิญญาณที่ไร้สิ่งเจือปน เพื่อโดยน้ำนมนั้นพวกท่านจะเติบโตขึ้นสู่ความรอด</verse>
				<verse number="3">ในเมื่อพวกท่านได้ชิมแล้วว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงดีเลิศ</verse>
				<verse number="4">จงมาหาพระองค์ พระศิลาที่มีชีวิต ที่แม้ถูกมนุษย์ปฏิเสธแล้ว แต่กลับเป็นศิลาที่ทรงเลือกสรร และล้ำค่าในสายพระเนตรพระเจ้า</verse>
				<verse number="5">และพวกท่านเองเป็นดังศิลาที่มีชีวิต จงรับการสร้างขึ้นเป็นพระนิเวศฝ่ายวิญญาณ เพื่อเป็นปุโรหิตบริสุทธิ์ เพื่อถวายเครื่องบูชาฝ่ายวิญญาณ อันเป็นที่ชอบพระทัยของพระเจ้าโดยทางพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="6">เพราะมีคำกล่าวไว้ในพระคัมภีร์แล้วว่า “นี่แน่ะ เราวางศิลาก้อนหนึ่งลงในศิโยน เป็นศิลาหัวมุมที่เลือกสรรอันล้ำค่า และใครที่เชื่อในพระองค์ก็จะไม่ผิดหวัง ”</verse>
				<verse number="7">เพราะฉะนั้น พระองค์ทรงมีค่ามหาศาลสำหรับพวกท่าน ที่เชื่อ แต่สำหรับคนทั้งหลายที่ไม่เชื่อนั้น ศิลาที่ช่างก่อสร้างปฏิเสธไม่เอาแล้ว ศิลานี้กลับกลายเป็นศิลามุมเอก</verse>
				<verse number="8">และ เป็นศิลาที่ทำให้คนสะดุด และเป็นหินที่ทำให้คนหกล้ม ที่พวกเขาสะดุดนั้น เพราะพวกเขาไม่เชื่อฟังพระวจนะ ตามที่พวกเขาถูกกำหนดให้ทำเช่นนั้น</verse>
				<verse number="9">แต่พวกท่านเป็น พงศ์พันธุ์ที่ทรงเลือกสรร เป็นพวกปุโรหิตหลวง เป็นชนชาติบริสุทธิ์ เป็นประชากรอันเป็นกรรมสิทธิ์ของพระเจ้า เพื่อให้พวกท่านประกาศพระเกียรติคุณ ของพระองค์ ผู้ได้ทรงเรียกพวกท่านให้ออกมาจากความมืด เข้าไปสู่ความสว่างอันมหัศจรรย์ของพระองค์</verse>
				<verse number="10">เมื่อก่อนพวกท่านไม่ใช่ประชากร แต่บัดนี้พวกท่านเป็นประชากรของพระเจ้าแล้ว เมื่อก่อนพวกท่านไม่ได้รับพระเมตตา แต่บัดนี้พวกท่านได้รับพระเมตตาแล้ว</verse>
				<verse number="11">ท่านที่รักทั้งหลาย ข้าพเจ้าขอร้องพวกท่าน ผู้เป็นคนแปลกถิ่นและคนต่างด้าว ให้เว้นจากตัณหาของเนื้อหนัง ซึ่งต่อสู้กับวิญญาณจิต</verse>
				<verse number="12">จงรักษาความประพฤติอันดีของพวกท่านไว้ในหมู่คนต่างชาติ เพื่อว่าเมื่อพวกเขาใส่ร้ายพวกท่านว่าประพฤติชั่ว พวกเขาจะได้เห็นคุณความดีของพวกท่าน และจะได้สรรเสริญพระเจ้าในวันที่พระองค์เสด็จมาเยือน</verse>
				<verse number="13">พวกท่านจงยอมเชื่อฟังผู้มีสิทธิอำนาจ เพราะเห็นแก่องค์พระผู้เป็นเจ้า ไม่ว่าผู้นั้นจะเป็นจักรพรรดิผู้มีอำนาจ</verse>
				<verse number="14">หรือจะเป็นบรรดาผู้ว่าราชการเมืองที่จักรพรรดิส่งไปให้ลงโทษผู้ทำชั่วและยกย่องผู้ทำดี</verse>
				<verse number="15">เพราะพระเจ้าทรงประสงค์จะให้พวกท่านระงับความโง่ของคนโฉดเขลาด้วยการทำดี</verse>
				<verse number="16">จงดำเนินชีวิตอย่างคนมีเสรีภาพ แต่อย่าใช้เสรีภาพนั้นเป็นข้ออ้างเพื่อทำความชั่ว แต่จงดำเนินชีวิตอย่างผู้รับใช้ของพระเจ้า</verse>
				<verse number="17">จงให้เกียรติทุกคน จงรักพวกพี่น้อง จงยำเกรงพระเจ้า จงถวายเกียรติแด่จักรพรรดิ</verse>
				<verse number="18">พวกท่านที่เป็นคนใช้ จงยอมอยู่ใต้บังคับนายของพวกท่านด้วยความยำเกรงทุกอย่าง ไม่ใช่เฉพาะนายที่เป็นคนใจดีและเห็นอกเห็นใจเท่านั้น แต่ทั้งนายที่ร้ายด้วย</verse>
				<verse number="19">เพราะว่าสิ่งนี้เป็นที่พอพระทัย ก็ต่อเมื่อคนหนึ่งคนใดด้วยเห็นแก่พระเจ้ายอมแบกรับความเจ็บปวดต่างๆ โดยทนทุกข์อย่างไร้ความเป็นธรรม</verse>
				<verse number="20">เพราะจะเป็นความดีความชอบอย่างไร ถ้าพวกท่านสู้ทนเมื่อถูกเฆี่ยนเพราะการทำชั่วนั้น? แต่ถ้าพวกท่านทำดีและต้องทนทุกข์ลำบาก สิ่งนี้ก็จะเป็นที่พอพระทัยของพระเจ้า</verse>
				<verse number="21">เพราะพระเจ้าทรงเรียกพวกท่านเพื่อจุดประสงค์นี้ เพราะว่าพระคริสต์ทรงทนทุกข์เพื่อพวกท่าน พระองค์ทรงวางแบบอย่างแก่พวกท่าน เพื่อท่านจะได้ดำเนินตามรอยพระบาทของพระองค์</verse>
				<verse number="22">พระองค์ ไม่ได้ทรงทำบาปเลย และไม่พบการล่อลวงในพระโอษฐ์ของพระองค์เลย</verse>
				<verse number="23">เมื่อเขากล่าวคำหยาบคายต่อพระองค์ พระองค์ไม่ได้ทรงกล่าวตอบเขาด้วยคำหยาบคายเลย เมื่อพระองค์ทรงทนทุกข์ พระองค์ไม่ได้ทรงขู่อาฆาต แต่ทรงมอบพระองค์เอง ไว้แก่พระเจ้าผู้ทรงพิพากษาอย่างยุติธรรม</verse>
				<verse number="24">พระองค์เองได้ทรงรับแบกบาปทั้งหลายของเราไว้ในพระกายของพระองค์ ที่ต้นไม้นั้น เพื่อว่าเราจะตายต่อบาปได้ และดำเนินชีวิตเพื่อความชอบธรรม ด้วยบาดแผลของพระองค์ พวกท่านจึงได้รับการรักษาให้หาย</verse>
				<verse number="25">เพราะว่าพวกท่านได้หลงเจิ่นไปเหมือนแกะ แต่เดี๋ยวนี้ได้กลับมาหาพระผู้เลี้ยงและผู้ดูแลวิญญาณจิตของพวกท่านแล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ส่วนพวกท่านที่เป็นภรรยาก็เช่นกัน จงยอมเชื่อฟังสามีของตน เพื่อว่าแม้สามีบางคนไม่เชื่อพระวจนะ แต่ความประพฤติของภรรยาก็อาจจะจูงใจพวกเขาให้เชื่อได้ โดยไม่ต้องพูดเลยสักคำเดียว</verse>
				<verse number="2">คือเมื่อพวกเขาได้เห็นความประพฤติที่นอบน้อม และบริสุทธิ์ของพวกท่าน</verse>
				<verse number="3">อย่าประดับตัวแต่ภายนอก ด้วยการถักผม การสวมใส่เครื่องทอง หรือการนุ่งห่มเสื้อผ้า</verse>
				<verse number="4">แต่จงประดับด้วยบุคลิกที่ซ่อนอยู่ในใจ ด้วยเครื่องประดับซึ่งไม่รู้เสื่อมสลาย คือด้วยจิตใจที่สุภาพอ่อนโยนและจิตใจที่สงบ ซึ่งเป็นสิ่งล้ำค่ายิ่งนักในสายพระเนตรพระเจ้า</verse>
				<verse number="5">เพราะว่าบรรดาสตรีผู้บริสุทธิ์ในสมัยก่อนนั้น ผู้ซึ่งหวังในพระเจ้า ก็ได้ประดับกายโดยยอมเชื่อฟังสามีของตน</verse>
				<verse number="6">เช่นนางซาราห์เชื่อฟังอับราฮัมและเรียกท่านว่านาย ถ้าท่านทั้งหลายประพฤติดี และไม่มีความหวาดกลัวสิ่งใด พวกท่านก็เป็นบุตรหลานของนาง</verse>
				<verse number="7">พวกท่านที่เป็นสามีก็เช่นกัน จงอยู่กินกับภรรยาด้วยความเข้าใจ ในฐานะที่เธอเป็นเพศ ที่อ่อนแอกว่า และจงให้เกียรติเธอในฐานะที่เป็นทายาทร่วมรับชีวิตอันเป็นพระคุณ เพื่อคำอธิษฐานของพวกท่านจะไม่ถูกขัดขวาง</verse>
				<verse number="8">ในที่สุดนี้ ท่านทั้งหลายจงเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน เห็นอกเห็นใจกัน รักกันฉันพี่น้อง มีจิตใจอ่อนโยนและถ่อมตัว</verse>
				<verse number="9">อย่าทำชั่วตอบแทนชั่ว หรืออย่าด่าตอบการด่า แต่ตรงกันข้าม จงอวยพร เพราะพระองค์ได้ทรงเรียกให้พวกท่านทำเช่นนั้น เพื่อพวกท่านจะได้รับพระพร</verse>
				<verse number="10">เพราะว่า ผู้ใดรักชีวิตและปรารถนา จะเห็นวันเวลาดี ก็ให้ผู้นั้นยั้งลิ้นของตนไม่พูดชั่ว และห้ามปาก ไม่ให้พูดล่อลวง</verse>
				<verse number="11">ให้เขาละความชั่วและทำความดี ให้เขาใฝ่หาสันติสุขและดำเนินตาม</verse>
				<verse number="12">เพราะว่าพระเนตรขององค์พระผู้เป็นเจ้าเฝ้าดูคนชอบธรรม และพระกรรณของพระองค์สดับคำอ้อนวอนของพวกเขา แต่พระพักตร์ของพระองค์ต่อสู้กับคนเหล่านั้นที่ทำชั่ว</verse>
				<verse number="13">ถ้าพวกท่านขวนขวายทำดี ใครจะทำร้ายพวกท่าน</verse>
				<verse number="14">แต่ถ้าพวกท่านต้องทนทุกข์ เพราะทำสิ่งถูกต้อง พวกท่านก็เป็นสุข อย่ากลัวการข่มขู่ของพวกเขา และอย่าวิตกไปเลย</verse>
				<verse number="15">แต่ในใจของพวกท่าน จงเคารพนับถือพระคริสต์ว่าเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า จงเตรียมพร้อมเสมอ ที่จะอธิบายกับทุกคนที่ขอทราบเหตุผลเกี่ยวกับความหวังของพวกท่าน</verse>
				<verse number="16">แต่จงตอบด้วยความสุภาพอ่อนโยนและด้วยความนับถือ จงมีมโนธรรมที่บริสุทธิ์ เพื่อเมื่อพวกท่านถูกใส่ร้าย คนที่กล่าวร้ายความประพฤติดีของพวกท่านในพระคริสต์จะต้องอับอาย</verse>
				<verse number="17">เพราะว่าการทนทุกข์เพราะทำดี ถ้าเป็นพระประสงค์ของพระเจ้า ก็ดีกว่าการทนทุกข์เพราะทำชั่ว</verse>
				<verse number="18">เพราะพระคริสต์ทรงทนทุกข์ ครั้งเดียวเป็นพอเพราะบาป คือพระองค์ผู้ชอบธรรมเพื่อผู้ไม่ชอบธรรม เพื่อจะนำพวกท่าน ไปถึงพระเจ้า ฝ่ายกายพระองค์จึงสิ้นพระชนม์ แต่ฝ่ายจิตวิญญาณทรงคืนพระชนม์</verse>
				<verse number="19">และโดยทางวิญญาณ พระองค์ได้เสด็จไปบอกพวกวิญญาณที่ติดคุกอยู่</verse>
				<verse number="20">ซึ่งในสมัยก่อนไม่เชื่อฟังพระเจ้า คราวเมื่อพระเจ้าทรงอดทนรอคอยให้กลับใจ ในสมัยโนอาห์ ขณะที่ท่านกำลังต่อเรือใหญ่ ในเรือนั้นมีน้อยคน คือแปดชีวิตรอดผ่านน้ำ</verse>
				<verse number="21">บัดนี้น้ำนั้นที่เล็งถึงพิธีบัพติศมาก็ช่วยพวกท่านให้รอดเช่นเดียวกัน ไม่ใช่เป็นการชำระมลทินทางกาย แต่เป็นการวิงวอนพระเจ้าเพื่อจะมีมโนธรรมที่ดี ความรอดนั้นมาโดยทางการคืนพระชนม์ของพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="22">พระองค์เสด็จสู่สวรรค์ และประทับเบื้องขวาพระหัตถ์ของพระเจ้าแล้ว มีพวกทูตสวรรค์และพวกวิญญาณที่มีอำนาจ และพวกวิญญาณที่มีฤทธานุภาพอยู่ใต้บังคับของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ดังนั้น โดยเหตุที่พระคริสต์ได้ทรงทนทุกข์ทางพระกาย แล้ว พวกท่านก็จงติดอาวุธตัวเองโดยมีความคิดเดียวกันกับพระองค์ เพราะว่าผู้ที่ทนทุกข์ทางกายก็เลิกข้องเกี่ยวกับบาปอีกต่อไป</verse>
				<verse number="2">เพื่อจะไม่ดำเนินชีวิตที่เหลืออยู่ในโลก ตามตัณหาของมนุษย์ แต่ตามพระประสงค์ของพระเจ้า</verse>
				<verse number="3">จงให้เวลาที่ผ่านไปแล้วนั้น เพียงพอสำหรับการทำสิ่งที่คนต่างชาติชอบกระทำ คือการปล่อยตัวตามราคะตัณหา ตามใจปรารถนาชั่ว การเมาเหล้าองุ่น การเลี้ยงกันอย่างถึงใจ การกินเหล้าวุ่นวายกัน และการไหว้รูปเคารพอันน่ารังเกียจ</verse>
				<verse number="4">พวกเขาแปลกใจที่เดี๋ยวนี้พวกท่านไม่ได้ร่วมสำมะเลเทเมาอย่างเดียวกับพวกเขา และพวกเขาก็กล่าวร้ายพวกท่าน</verse>
				<verse number="5">คนเหล่านั้นจะต้องให้การต่อพระองค์ ผู้พร้อมแล้วที่จะทรงพิพากษาทั้งคนเป็นและคนตาย</verse>
				<verse number="6">ด้วยเหตุนี้เอง ข่าวประเสริฐจึงได้ประกาศแม้แก่คนตาย เพื่อพวกเขาจะมีชีวิตทางจิตวิญญาณตามอย่างพระเจ้า แม้ว่าพวกเขาถูกพิพากษาเหมือนอย่างมนุษย์ปุถุชน</verse>
				<verse number="7">อวสานของสิ่งทั้งปวงมาใกล้แล้ว เพราะฉะนั้น พวกท่านจงมีสติสัมปชัญญะ และจงรู้จักสงบใจ เพื่อการอธิษฐาน</verse>
				<verse number="8">เหนือสิ่งอื่นใดก็คือ จงรักกันและกันให้มาก เพราะความรักให้อภัยบาปมากมายได้</verse>
				<verse number="9">พวกท่านจงต้อนรับเลี้ยงดูกันและกันโดยไม่บ่น</verse>
				<verse number="10">ตามที่แต่ละคนได้รับของประทาน ก็ให้ใช้ของประทานนั้นปรนนิบัติกันและกัน ดังเช่นผู้รับมอบฉันทะที่ดีเกี่ยวกับพระคุณนานาประการของพระเจ้า</verse>
				<verse number="11">ถ้าใครจะพูด ก็ให้พูดดังเช่นพูดพระวจนะของพระเจ้า ถ้าใครจะปรนนิบัติ ก็จงปรนนิบัติดังเช่นทำด้วยกำลังซึ่งพระเจ้าประทาน เพื่อพระเจ้าจะได้รับพระเกียรติในทุกสิ่ง ทางพระเยซูคริสต์ ขอพระสิริและอานุภาพจงมีแด่พระองค์ตลอดไปเป็นนิตย์ อาเมน</verse>
				<verse number="12">ท่านที่รักทั้งหลาย อย่าแปลกใจกับความทุกข์ยากแสนสาหัสที่กำลังเกิดขึ้นกับพวกท่าน เพื่อทดสอบพวกท่านนั้น ราวกับว่าสิ่งประหลาดเกิดกับพวกท่าน</verse>
				<verse number="13">แต่จงชื่นชมยินดีเสมอ ที่ได้มีส่วนร่วมในความทุกข์ยากของพระคริสต์ เพื่อว่าเมื่อพระสิริของพระองค์ปรากฏ พวกท่านก็จะชื่นชมยินดีจนเนื้อเต้น</verse>
				<verse number="14">ถ้าพวกท่านถูกด่าเพราะพระนามของพระคริสต์ พวกท่านก็เป็นสุข เพราะว่าพระวิญญาณแห่งพระสิริคือพระวิญญาณของพระเจ้า สถิตกับพวกท่าน</verse>
				<verse number="15">แต่อย่าให้ใครในพวกท่านทนทุกข์ฐานเป็นฆาตกร หรือเป็นขโมย หรือเป็นคนทำชั่ว หรือเป็นคนที่เที่ยวยุ่งกับธุระของคนอื่น</verse>
				<verse number="16">แต่ถ้าทนทุกข์เพราะได้ชื่อว่าเป็นคริสตชน ก็อย่าให้คนนั้นละอายเลย แต่ให้ถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าเพราะชื่อนั้น</verse>
				<verse number="17">เพราะถึงเวลาแล้ว ที่การพิพากษาจะเริ่มต้นที่ครอบครัวของพระเจ้า และถ้าเริ่มต้นที่พวกเราก่อน ปลายทางของคนเหล่านั้น ที่ไม่เชื่อฟังข่าวประเสริฐของพระเจ้าจะเป็นอย่างไร?</verse>
				<verse number="18">และ ถ้าคนชอบธรรมจะรอดได้อย่างยากเย็นแล้ว คนอธรรมและคนบาปจะไปอยู่ที่ไหน?</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น ขอให้คนทั้งหลายที่ทนทุกข์ตามพระประสงค์ของพระเจ้า ฝากวิญญาณจิตของตนไว้กับพระผู้สร้าง ผู้ซื่อสัตย์ และทำดีต่อไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงตักเตือนบรรดาผู้อาวุโสในพวกท่าน ในฐานะที่ข้าพเจ้าก็เป็นทั้งผู้อาวุโส และเป็นพยานถึงความทุกข์ทรมานของพระคริสต์ และเป็นหุ้นส่วนที่จะรับศักดิ์ศรีที่กำลังจะปรากฏ</verse>
				<verse number="2">จงเลี้ยงฝูงแกะของพระเจ้าที่อยู่ท่ามกลางพวกท่าน [โดยเอาใจใส่ดูแล] ไม่ใช่ด้วยความฝืนใจ แต่ด้วยความเต็มใจ [ตามพระประสงค์ของพระเจ้า] ไม่ใช่ด้วยใจโลภในทรัพย์สิ่งของ แต่ด้วยใจกระตือรือร้น</verse>
				<verse number="3">และไม่เป็นเหมือนผู้ใช้อำนาจบาตรใหญ่ข่มขี่ผู้ที่อยู่ในความดูแล แต่ให้เป็นแบบอย่างแก่ฝูงแกะนั้น</verse>
				<verse number="4">และเมื่อพระผู้เลี้ยงผู้ยิ่งใหญ่เสด็จมาปรากฏ พวกท่านจะได้รับมงกุฎแห่งศักดิ์ศรีที่ไม่มีวันร่วงโรย</verse>
				<verse number="5">ในทำนองเดียวกัน พวกท่านที่อ่อนอาวุโส ก็จงยอมเชื่อฟังพวกผู้อาวุโส ท่านทุกคนจงสวมความถ่อมตัวในการปฏิบัติต่อกันและกัน เพราะ พระเจ้าทรงต่อสู้คนที่หยิ่งจองหอง แต่ประทานพระคุณแก่คนที่ถ่อมใจ</verse>
				<verse number="6">เพราะฉะนั้น พวกท่านจงถ่อมตัวลงภายใต้พระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ของพระเจ้า เพื่อว่าพระองค์จะทรงยกพวกท่านขึ้นเมื่อถึงเวลาอันควร</verse>
				<verse number="7">จงละความกังวลทุกอย่างของพวกท่านไว้กับพระองค์ เพราะว่าพระองค์ทรงห่วงใยท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="8">จงควบคุมตัวเอง จงระวังระไวให้ดี ศัตรูของพวกท่านคือมาร ดุจสิงโตคำรามเดินวนเวียนเที่ยวเสาะหาคนที่มันจะกัดกินได้</verse>
				<verse number="9">จงต่อต้านมันด้วยใจมั่นคงในความเชื่อ โดยรู้ว่าพวกพี่น้องของพวกท่านทั่วโลก ก็ประสบความทุกข์ลำบากอย่างเดียวกัน</verse>
				<verse number="10">และหลังจากพวกท่านทนทุกข์ชั่วเวลาหนึ่งแล้ว พระเจ้าแห่งพระคุณทั้งสิ้น ผู้ได้ทรงเรียกให้พวกท่านเข้าในศักดิ์ศรีนิรันดร์ของพระองค์ในพระ[เยซู] คริสต์ พระองค์เองก็จะทรงฟื้นฟู จะทรงค้ำจุนให้มั่นคง จะทรงเสริมเรี่ยวแรง และจะทรงให้พวกท่านตั้งมั่นอยู่</verse>
				<verse number="11">ขออานุภาพ จงมีแด่พระองค์ตลอดไปเป็นนิตย์ อาเมน</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้าได้เขียนอย่างย่อๆ มาถึงพวกท่านผ่านทางสิลวานัส ซึ่งข้าพเจ้าถือว่าเป็นพี่น้องที่ซื่อสัตย์คนหนึ่ง ข้าพเจ้าหนุนใจและเป็นพยานแก่พวกท่านว่า นี่เป็นพระคุณแท้ของพระเจ้า จงตั้งมั่นคงอยู่ในพระคุณนั้น</verse>
				<verse number="13">เธอผู้อยู่ใน เมืองบาบิโลน ซึ่งทรงเลือกไว้เช่นเดียวกันและมาระโกบุตรของข้าพเจ้า ฝากคำทักทายมายังพวกท่าน</verse>
				<verse number="14">จงทักทายกันด้วยธรรมเนียมจูบ อันแสดงความรักต่อกัน ขอสันติสุขดำรงอยู่กับพวกท่านที่อยู่ในพระคริสต์เถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="61">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">สิเมโอน เปโตร ผู้รับใช้และอัครทูตของพระเยซูคริสต์ เรียน บรรดาผู้ที่ได้รับความเชื่ออันล้ำค่าเช่นเดียวกับเรา โดยความชอบธรรมแห่งพระเจ้าของเราทั้งหลายคือพระเยซูคริสต์พระผู้ช่วยให้รอดของเรา</verse>
				<verse number="2">ขอพระคุณและสันติสุขจงเพิ่มพูนแก่ท่านทั้งหลายยิ่งๆ ขึ้น โดยการรู้จักพระเจ้าและพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="3">ฤทธิ์เดชของพระเจ้าได้ให้ทุกสิ่งแก่เรา ที่จำเป็นต่อชีวิตและต่อการดำเนินตามทางพระเจ้า โดยการรู้จักพระองค์ ผู้ได้ทรงเรียกเราด้วยพระสิริและคุณธรรมของพระองค์เอง</verse>
				<verse number="4">โดยสิ่งเหล่านี้พระองค์จึงได้ประทานพระสัญญาอันล้ำค่าและยิ่งใหญ่แก่เรา เพื่อว่าโดยพระสัญญาเหล่านี้ พวกท่านจะพ้นจากความเสื่อมทรามที่มีอยู่ในโลกอันเกิดจากความปรารถนาชั่ว และจะมีส่วนในพระลักษณะของพระเจ้า</verse>
				<verse number="5">ด้วยเหตุนี้เอง พวกท่านจงพยายามอย่างที่สุดที่จะเอาคุณธรรมเพิ่มความเชื่อของพวกท่าน เอาความรู้เพิ่มคุณธรรม</verse>
				<verse number="6">เอาการควบคุมตัวเองเพิ่มความรู้ เอาความทรหดอดทนเพิ่มการควบคุมตัวเอง และเอาความยำเกรงพระเจ้าเพิ่มความทรหดอดทน</verse>
				<verse number="7">เอาความรักฉันพี่น้องเพิ่มความยำเกรงพระเจ้า และเอาความรักเพิ่มความรักฉันพี่น้อง</verse>
				<verse number="8">ถ้าสิ่งเหล่านี้เป็นคุณลักษณะของพวกท่านและเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ก็จะทำให้พวกท่านเป็นคนไม่ไร้ประโยชน์ และไม่ไร้ผลในการรู้จักพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="9">เพราะว่าผู้ใดที่ขาดคุณลักษณะเหล่านี้ก็เป็นคนตาบอดหรือตาสั้น และลืมไปว่าตนได้รับการชำระให้สะอาดจากบาปแล้ว</verse>
				<verse number="10">เพราะเหตุนั้น พี่น้องทั้งหลาย จงพยายามมากขึ้นที่จะยืนยันการทรงเรียกและการทรงเลือกพวกท่านนั้น เพราะว่าถ้าพวกท่านทำเช่นนั้น ท่านจะไม่มีวันล้มลง</verse>
				<verse number="11">เพราะโดยวิธีนี้ ทางที่จะเข้าอาณาจักรนิรันดร์ของพระเยซูคริสต์ องค์พระผู้เป็นเจ้าและพระผู้ช่วยให้รอดของเรา จะถูกจัดเตรียมอย่างพร้อมมูลให้กับพวกท่าน</verse>
				<verse number="12">เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าพร้อมเสมอที่จะเตือนความจำท่านทั้งหลายถึงสิ่งเหล่านี้ ถึงแม้ว่าพวกท่านรู้และตั้งมั่นในความจริงนั้นแล้ว</verse>
				<verse number="13">ตราบที่ข้าพเจ้ายังอยู่ในกาย นี้ ข้าพเจ้าเห็นสมควรที่จะฟื้นความจำพวกท่าน</verse>
				<verse number="14">เพราะข้าพเจ้ารู้ว่าอีกไม่นานข้าพเจ้าก็จะตาย ดังที่พระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราได้ทรงแจ้งแก่ข้าพเจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="15">และข้าพเจ้าจะพยายามให้ท่านทั้งหลายระลึกถึงสิ่งเหล่านี้เสมอ หลังจากข้าพเจ้าจากไปแล้ว</verse>
				<verse number="16">เพราะว่าเราไม่ได้คล้อยตามนิยายที่แต่งขึ้นอย่างชาญฉลาด เมื่อเราได้ประกาศให้พวกท่านทราบถึงฤทธานุภาพ และการเสด็จกลับมาของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราทั้งหลาย แต่เราเป็นสักขีพยานถึงความยิ่งใหญ่ของพระองค์</verse>
				<verse number="17">เพราะว่าคราวเมื่อพระองค์ทรงได้รับพระเกียรติและพระสิริจากพระเจ้าพระบิดา และพระสุรเสียงจากพระสิริอันยิ่งใหญ่ได้มาถึงพระองค์ว่า “ท่านผู้นี้เป็นบุตรของเราและเป็นที่รักของเรา เราพอใจท่านผู้นี้มาก”</verse>
				<verse number="18">พวกเราเองก็ได้ยินพระสุรเสียงนี้จากสวรรค์ ขณะที่เราอยู่กับพระองค์ที่ภูเขาบริสุทธิ์นั้น</verse>
				<verse number="19">และเรามีคำเผยพระวจนะที่แน่นอนยิ่งกว่านั้นอีก จะเป็นการดีถ้าพวกท่านจะเอาใจใส่คำนั้น เพราะคำนั้นเป็นเสมือนตะเกียงที่ส่องสว่างในที่มืด จนกว่าแสงอรุณจะขึ้น และดาวรุ่ง จะผุดขึ้นในใจของพวกท่าน</verse>
				<verse number="20">ท่านทั้งหลายต้องเข้าใจข้อนี้ก่อน คือผู้หนึ่งผู้ใดจะตีความหมายคำของผู้เผยพระวจนะในพระคัมภีร์เอาเองไม่ได้</verse>
				<verse number="21">เพราะว่าคำของผู้เผยพระวจนะนั้น ไม่ได้มาจากความประสงค์ของมนุษย์เลย แต่มนุษย์กล่าวคำซึ่งมาจากพระเจ้า ตามที่พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงดลใจเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">แต่ว่าได้มีผู้เผยพระวจนะเทียมเท็จเกิดขึ้นในชนชาตินั้น เช่นเดียวกับที่จะมีผู้สอนเท็จเกิดขึ้นในพวกท่าน ซึ่งจะลอบเอาลัทธินอกรีตอันจะให้ถึงความพินาศเข้ามาเสี้ยมสอน จนถึงกับปฏิเสธองค์เจ้านายผู้ได้ทรงไถ่พวกเขาไว้ ซึ่งจะนำความพินาศมาสู่พวกเขาเองอย่างรวดเร็ว</verse>
				<verse number="2">จะมีคนจำนวนมากประพฤติลามกตามอย่างพวกเขา และเพราะคนเหล่านั้น ทางของความจริงจะถูกลบหลู่</verse>
				<verse number="3">และพวกสอนเท็จจะหาผลประโยชน์จากท่านทั้งหลายด้วยนิยายที่แต่งขึ้นโดยใจโลภ การลงโทษคนเหล่านั้นที่ได้ประกาศไว้นานมาแล้วจะไม่เนิ่นช้า และความพินาศที่จะเกิดกับพวกเขาก็จะไม่นิ่งเฉย</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าถ้าพระเจ้าไม่ได้ทรงยกเว้นพวกทูตสวรรค์ที่ได้ทำบาปนั้น แต่ได้ทรงผลักพวกเขาลงไปในอเวจี และได้ล่ามพวกเขาด้วยโซ่แห่งความมืดมิด คุมไว้จนถึงเวลาพิพากษา</verse>
				<verse number="5">และไม่ได้ทรงยกเว้นโลกสมัยโบราณ แต่ได้ทรงคุ้มครองโนอาห์ผู้ประกาศความชอบธรรม กับคนอื่นอีกเจ็ดคน เมื่อคราวที่พระองค์ได้ทรงบันดาลให้น้ำท่วมโลกของคนอธรรม</verse>
				<verse number="6">และได้ทรงลงโทษเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์ ให้พินาศเป็นเถ้าถ่าน เพื่อให้เป็นตัวอย่างแก่คนทั้งหลายที่ประพฤติอธรรม</verse>
				<verse number="7">และได้ทรงช่วยชีวิตโลทผู้ชอบธรรม ผู้มีความทุกข์เพราะการประพฤติลามกของคนชั่ว</verse>
				<verse number="8">(เพราะเมื่อคนชอบธรรมอยู่ในหมู่คนชั่วทุกวี่วัน ความประพฤติของคนชั่วที่เขาได้เห็นและได้ยิน ทำให้จิตใจชอบธรรมของเขาระทมทุกข์)</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น องค์พระผู้เป็นเจ้าจึงทรงทราบว่าจะช่วยคนที่ยำเกรงพระเจ้าพ้นจากการทดลองได้อย่างไร และทรงทราบวิธีกักขังคนชั่วไว้ให้รับโทษเมื่อถึงวันพิพากษา</verse>
				<verse number="10">โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คนเหล่านั้นที่ปล่อยตัวไปตามกิเลสตัณหา และหมิ่นประมาทสิทธิอำนาจขององค์พระผู้เป็นเจ้า คนเหล่านี้โอหังบังอาจ ไม่กลัวที่จะลบหลู่เทวทูตผู้มีศักดิ์ศรี</verse>
				<verse number="11">แต่ส่วนพวกทูตสวรรค์แม้ว่ามีกำลังและฤทธานุภาพมากกว่า ก็ไม่ได้กล่าวโทษด้วยการประณามพวกนั้นเฉพาะพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้า</verse>
				<verse number="12">แต่ว่าผู้สอนเท็จเหล่านี้เป็นเหมือนสัตว์ที่ไร้ความคิด ที่ทำตามสัญชาตญาณ เกิดมาเพื่อถูกจับและถูกฆ่า พวกเขาประณามสิ่งที่พวกเขาไม่เข้าใจเลย พวกเขาจะถูกทำลายอย่างสัตว์เหล่านั้น</verse>
				<verse number="13">พวกเขาจะได้รับทุกข์เป็นโทษแห่งการอธรรม เขาทั้งหลายถือการเสเพลเฮฮาในเวลากลางวันเป็นความเพลิดเพลิน พวกเขาเป็นจุดด่างพร้อยและรอยมลทิน และประพฤติการเสเพลเฮฮา เมื่อกำลังกินเลี้ยงกับท่านทั้งหลาย</verse>
				<verse number="14">ดวงตาของพวกเขามีแววที่เปี่ยมด้วยความใคร่ในการล่วงประเวณี ไม่สิ้นความกระหายในบาป พวกเขาล่อลวงคนที่ใจไม่มั่นคง ใจของพวกเขาชินกับ ความโลภ เขาเหล่านั้นเป็นพงศ์พันธุ์ที่ต้องคำสาป</verse>
				<verse number="15">พวกเขาละทางที่ถูกต้อง หลงเจิ่นไปตามทางของบาลาอัมบุตรโบโซร์ ผู้ซึ่งโปรดปรานสินจ้างที่ได้มาจากการอธรรม</verse>
				<verse number="16">แต่บาลาอัมก็ถูกตำหนิในการละเมิดของตนเอง ลาใบ้ตัวหนึ่งพูดเป็นภาษามนุษย์ และได้ยับยั้งอาการคลุ้มคลั่งของผู้เผยพระวจนะคนนั้น</verse>
				<verse number="17">ผู้สอนเท็จเหล่านี้เป็นบ่อที่ไร้น้ำ เป็นหมอกที่ถูกพายุพัดไป พระองค์ทรงเตรียมที่มืดมิดสำหรับคนเหล่านั้นแล้ว</verse>
				<verse number="18">เพราะว่าพวกเขาพูดโอ้อวดอย่างเลื่อนลอย และใช้กิเลสตัณหาของเนื้อหนัง ดักจับคนทั้งหลายที่กำลังหนีไปจากพวกที่ดำเนินชีวิตในความหลงผิด</verse>
				<verse number="19">พวกเขาสัญญาว่าจะให้เสรีภาพกับคนเหล่านั้น แต่ตัวเองยังเป็นทาสของความเสื่อมทราม เพราะว่าผู้ใดพ่ายแพ้แก่สิ่งใด เขาก็เป็นทาสของสิ่งนั้น</verse>
				<verse number="20">เพราะว่าถ้าหลังจากพวกเขาหลีกหนีจากมลทินทั้งหลายของโลกแล้ว โดยการรู้จักพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าและผู้ช่วยให้รอดของเรา แต่พวกเขากลับเกี่ยวข้องและพ่ายแพ้แก่มลทินชั่วเหล่านั้นอีก บั้นปลายของพวกเขาก็กลับเลวร้ายยิ่งกว่าตอนต้น</verse>
				<verse number="21">เพราะว่าถ้าพวกเขาไม่ได้รู้จักทางชอบธรรมนั้นเสียเลย ก็ยังจะดีกว่าที่พวกเขาได้รู้แล้ว แต่กลับหันหลังให้วิสุทธิบัญญัติที่ทรงมอบแก่พวกเขานั้น</verse>
				<verse number="22">สิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเขาก็เป็นไปตามสุภาษิตซึ่งเป็นความจริงที่ว่า “สุนัขเลียกิน สิ่งที่มันสำรอกออกมา” และ “สุกรที่คนล้างมันให้สะอาดแล้ว กลับลุยลงไปนอนในโคลนอีก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ท่านที่รักทั้งหลาย นี่เป็นจดหมายฉบับที่สองที่ข้าพเจ้าเขียนถึงพวกท่าน และในจดหมายทั้งสองฉบับนั้น ข้าพเจ้าได้สะกิดใจอันซื่อสัตย์ของพวกท่านด้วยการเตือนความจำ</verse>
				<verse number="2">เพื่อพวกท่านจะระลึกถึงถ้อยคำที่พวกผู้เผยพระวจนะบริสุทธิ์ได้กล่าวไว้เมื่อก่อน และระลึกถึงบัญญัติขององค์พระผู้เป็นเจ้าและพระผู้ช่วยให้รอดที่ตรัสทางบรรดาอัครทูตของพวกท่าน</verse>
				<verse number="3">ก่อนอื่นพึงรู้ข้อนี้คือ ในวาระสุดท้ายพวกที่ชอบเยาะเย้ยจะมาเยาะเย้ย และทำตามตัณหาของตนเอง</verse>
				<verse number="4">และจะถามว่า “พระสัญญาว่าพระองค์จะเสด็จมานั้นอยู่ที่ไหน? เพราะว่าตั้งแต่บรรพบุรุษล่วงหลับไปแล้ว ทุกสิ่งก็เป็นอยู่เหมือนเดิมตั้งแต่ทรงสร้างโลก”</verse>
				<verse number="5">เพราะว่าพวกเขาจงใจลืมข้อนี้เสีย คือโดยพระวจนะของพระเจ้า ฟ้าได้อุบัติขึ้นตั้งแต่โบราณ และแผ่นดินได้เกิดออกมาจากน้ำและด้วยน้ำ</verse>
				<verse number="6">โดยน้ำนั้นเอง โลกในเวลานั้นก็ได้ถูกทำลายไปด้วยน้ำท่วม</verse>
				<verse number="7">และโดยพระวจนะเดียวกันนั้นเอง ฟ้าและแผ่นดินในปัจจุบัน ก็เก็บรักษาไว้สำหรับไฟ ถูกเก็บไว้จนกว่าจะถึงวันพิพากษาและวันหายนะของบรรดาคนอธรรม</verse>
				<verse number="8">แต่ท่านที่รักทั้งหลาย อย่ามองข้ามความจริงข้อนี้เสีย คือวันเดียวของพระเจ้าเป็นเหมือนกับพันปี และพันปีก็เป็นเหมือนกับวันเดียว</verse>
				<verse number="9">องค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ได้ทรงเฉื่อยช้าในเรื่องพระสัญญาของพระองค์ ตามที่บางคนคิดนั้น แต่ทรงอดทนกับพวกท่าน พระองค์ไม่ทรงประสงค์ให้ใครพินาศเลย แต่ประสงค์ให้ทุกคนกลับใจใหม่</verse>
				<verse number="10">แต่วันขององค์พระผู้เป็นเจ้านั้น จะมาถึงเหมือนอย่างขโมย และในวันนั้น ฟ้าจะหายลับไปด้วยเสียงดังกึกก้อง และโลกธาตุจะสลายไปด้วยไฟ และแผ่นดินกับสิ่งสารพัดที่มีอยู่บนนั้นจะถูกเผาจนหมดสิ้น</verse>
				<verse number="11">เมื่อเห็นแล้วว่าทุกสิ่งจะต้องสลายไปเช่นนี้ พวกท่านควรจะเป็นคนแบบไหนในการดำเนินชีวิตที่บริสุทธิ์และที่ยำเกรงพระเจ้า</verse>
				<verse number="12">จงเฝ้ารอและเร่งวันของพระเจ้าให้มาถึง ซึ่งวันนั้นท้องฟ้าจะถูกเผาจนสลายไป และโลกธาตุก็จะสลายไปด้วยไฟ</verse>
				<verse number="13">แต่ว่าตามพระสัญญาของพระองค์นั้น เราจึงคอยท้องฟ้าใหม่และแผ่นดินโลกใหม่ ที่ความชอบธรรมจะดำรงอยู่</verse>
				<verse number="14">เพราะฉะนั้น ท่านที่รักทั้งหลาย เมื่อพวกท่านกำลังคอยและเร่งสิ่งเหล่านี้อยู่ ก็จงให้พระองค์ทรงพบพวกท่านมีใจสงบ ปราศจากมลทินและข้อตำหนิ</verse>
				<verse number="15">และจงถือว่าความอดทนขององค์พระผู้เป็นเจ้าของเราเป็นโอกาสให้คนรอด ดังที่เปาโลน้องที่รักของเราได้เขียนจดหมายถึงพวกท่าน ตามสติปัญญาที่ประทานแก่เขานั้น</verse>
				<verse number="16">ในจดหมายทุกฉบับของเขาก็ได้กล่าวถึงเหตุการณ์เหล่านี้ไว้แล้ว ในจดหมายเหล่านั้นมีบางอย่างที่เข้าใจยาก ซึ่งคนทั้งหลายที่รู้เท่าไม่ถึงการ และมีใจไม่มั่นคงได้บิดเบือนข้อความเสีย เหมือนอย่างที่เขาได้บิดเบือนข้ออื่นๆ ในพระคัมภีร์ อันเป็นเหตุให้ตนเองพินาศ</verse>
				<verse number="17">เพราะฉะนั้น ท่านที่รักทั้งหลาย เมื่อพวกท่านรู้เรื่องนี้ก่อนแล้ว พวกท่านก็จงระวังให้ดี เพื่อไม่ให้หลงไปตามการผิดของคนชั่ว และสูญเสียความมั่นคงของพวกท่าน</verse>
				<verse number="18">แต่ขอพวกท่านจงเจริญขึ้นในพระคุณและในความรู้ของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าและพระผู้ช่วยให้รอดของเรา ขอพระเกียรติจงมีแด่พระองค์ทั้งในปัจจุบันนี้และตลอดไปเป็นนิตย์ อาเมน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="62">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เราขอแจ้งเกี่ยวกับสิ่งที่มีมาตั้งแต่ปฐมกาล ซึ่งเราได้ยิน ได้เห็นกับตา ได้พินิจดู และจับต้องด้วยมือของเรานั้น คือพระวาทะแห่งชีวิต</verse>
				<verse number="2">(และชีวิตที่ว่านี้ปรากฏขึ้น เราได้เห็น และเป็นพยาน และประกาศชีวิตนิรันดร์นี้กับพวกท่าน เป็นชีวิตที่ดำรงอยู่กับพระบิดาและมาปรากฏแก่เรา)</verse>
				<verse number="3">สิ่งที่เราได้เห็นและได้ยินนั้น เราก็ประกาศให้พวกท่านรู้ด้วย เพื่อท่านจะได้มีสามัคคีธรรมกับเรา และเราก็มีสามัคคีธรรมกับพระบิดา และกับพระเยซูคริสต์พระบุตรของพระองค์</verse>
				<verse number="4">และเราเขียนข้อความเหล่านี้เพื่อความชื่นชมยินดีของเรา จะได้เต็มเปี่ยม</verse>
				<verse number="5">นี่เป็นข้อความที่เราได้ยินจากพระองค์ และบอกกับพวกท่าน คือว่าพระเจ้าทรงเป็นความสว่าง และความมืดในพระองค์ไม่มีเลย</verse>
				<verse number="6">ถ้าเราจะว่า เรามีสามัคคีธรรมกับพระองค์ขณะที่ยังเดินอยู่ในความมืด เราก็โกหก และไม่ได้ดำเนินชีวิตตามความจริง</verse>
				<verse number="7">แต่ถ้าเราเดินอยู่ในความสว่าง เหมือนอย่างที่พระองค์สถิตในความสว่าง เราก็มีสามัคคีธรรมซึ่งกันและกัน และพระโลหิตของพระเยซูคริสต์พระบุตรของพระองค์ ก็ชำระเราให้ปราศจากบาปทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="8">ถ้าเรากล่าวว่าเราไม่มีบาป เราก็หลอกตัวเอง และสัจจะไม่ได้อยู่ในตัวเราเลย</verse>
				<verse number="9">ถ้าเราสารภาพบาปของเรา พระองค์ทรงซื่อสัตย์และเที่ยงธรรม ก็จะทรงโปรดยกบาปของเรา และจะทรงชำระเราให้พ้นจากการอธรรมทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="10">ถ้าเรากล่าวว่าเราไม่ได้ทำบาป ก็เท่ากับเราทำให้พระองค์เป็นผู้ตรัสมุสา และพระดำรัสของพระองค์ก็ไม่ได้อยู่ในตัวเราเลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ลูกของข้าพเจ้าเอ๋ย ข้าพเจ้าเขียนข้อความเหล่านี้ถึงท่านทั้งหลายเพื่อท่านจะได้ไม่ทำบาป และถ้าใครทำบาป เราก็มีผู้ช่วยทูลขอพระบิดาเพื่อเรา คือพระเยซูคริสต์ผู้ทรงเที่ยงธรรมนั้น</verse>
				<verse number="2">และพระองค์ทรงเป็นเครื่องบูชาลบบาป ของเรา และไม่ใช่แค่บาปของเราเท่านั้น แต่ของทั้งโลกด้วย</verse>
				<verse number="3">ถ้าเราประพฤติตามพระบัญญัติของพระองค์ เราจะมั่นใจได้ว่าเรารู้จักพระองค์</verse>
				<verse number="4">ผู้ที่กล่าวว่า “ข้าพเจ้ารู้จักพระองค์” แต่ไม่ได้ประพฤติตามพระบัญญัติของพระองค์ คนนั้นเป็นคนพูดมุสาและสัจจะไม่ได้อยู่ในเขาเลย</verse>
				<verse number="5">แต่ผู้ที่ประพฤติตามพระวจนะของพระองค์ ความรักของพระเจ้าก็บริบูรณ์อยู่ในผู้นั้นอย่างแท้จริง เพราะเหตุนี้แหละเราจึงรู้ว่าเราอยู่ในพระองค์</verse>
				<verse number="6">ผู้ที่กล่าวว่าตนอยู่ในพระองค์ ผู้นั้นก็ควรดำเนินชีวิตเหมือนพระองค์</verse>
				<verse number="7">ท่านที่รักทั้งหลาย ข้าพเจ้าไม่ได้เขียนบัญญัติใหม่ ถึงท่านเลย แต่เป็นบัญญัติเก่าซึ่งท่านเคยมีอยู่ตั้งแต่เริ่มแรก บัญญัติเก่านั้นคือคำซึ่งท่านได้ยินมาแล้ว</verse>
				<verse number="8">อีกนัยหนึ่งก็กล่าวได้ว่าข้าพเจ้าเขียนบัญญัติใหม่ถึงพวกท่านซึ่งเป็นความจริงทั้งในพระองค์และในท่าน เพราะว่าความมืดนั้นกำลังจะผ่านพ้นไป และความสว่างแท้กำลังส่องอยู่แล้ว</verse>
				<verse number="9">ผู้ที่กล่าวว่าตนอยู่ในความสว่าง ขณะที่ยังเกลียดชังพี่น้องของตน ผู้นั้นก็ยังอยู่ในความมืด</verse>
				<verse number="10">ผู้ที่รักพี่น้องของตนก็อยู่ในความสว่าง และในตัวเขานั้นไม่มีอะไรทำให้สะดุด</verse>
				<verse number="11">แต่ผู้ที่เกลียดชังพี่น้องของตนก็อยู่ในความมืด และเดินในความมืดและไม่รู้ว่าตนกำลังไปไหน เพราะว่าความมืดทำให้ตาของเขาบอดไปเสียแล้ว</verse>
				<verse number="12">ลูกทั้งหลายเอ๋ย ข้าพเจ้าเขียนจดหมายถึงท่าน เพราะว่าบาปของท่านได้รับการอภัยแล้ว ด้วยเห็นแก่พระนามของพระองค์</verse>
				<verse number="13">ท่านทั้งหลายที่เป็นบิดา ข้าพเจ้าเขียนจดหมายถึงท่าน เพราะท่านรู้จักพระองค์ผู้ทรงดำรงอยู่ตั้งแต่ปฐมกาล ท่านทั้งหลายที่เป็นคนหนุ่ม ข้าพเจ้าเขียนจดหมายถึงท่าน เพราะท่านได้ชนะมารร้ายนั้น</verse>
				<verse number="14">ท่านทั้งหลายที่เป็นลูก ข้าพเจ้าเขียนจดหมายถึงท่าน เพราะพวกท่านรู้จักพระบิดา ท่านทั้งหลายที่เป็นบิดา ข้าพเจ้าเขียนจดหมายถึงท่าน เพราะท่านรู้จักพระองค์ผู้ทรงดำรงอยู่ตั้งแต่ปฐมกาล ท่านทั้งหลายที่เป็นคนหนุ่ม ข้าพเจ้าเขียนจดหมายถึงท่าน เพราะพวกท่านมีกำลังมาก และพระวจนะของพระเจ้าดำรงอยู่ในพวกท่าน และท่านชนะมารร้ายนั้นแล้ว</verse>
				<verse number="15">อย่ารักโลกหรือสิ่งของในโลก ถ้าใครรักโลก ความรักของพระบิดาไม่ได้อยู่ในผู้นั้น</verse>
				<verse number="16">เพราะว่าทุกสิ่งที่อยู่ในโลก คือตัณหาของเนื้อหนังและตัณหาของตา และความทะนงในลาภยศไม่ได้มาจากพระบิดา แต่มาจากโลก</verse>
				<verse number="17">และโลกกับสิ่งยั่วยวนของโลกกำลังผ่านพ้นไป แต่คนที่ประพฤติตามพระทัยของพระเจ้าจะดำรงอยู่เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="18">ลูกทั้งหลายเอ๋ย บัดนี้เป็นวาระสุดท้ายแล้ว และตามที่พวกท่านได้ยินได้ฟังมาว่าศัตรูของพระคริสต์จะมา เดี๋ยวนี้ศัตรูของพระคริสต์จำนวนมากก็มาแล้ว เพราะฉะนั้นเราจึงรู้ว่าบัดนี้เป็นวาระสุดท้ายแล้ว</verse>
				<verse number="19">พวกเขาได้ออกไปจากเรา แต่เขาก็ไม่ได้เป็นของเรา เพราะว่าถ้าเขาเป็นของเรา เขาก็จะอยู่กับเราต่อไป แต่การที่เขาได้ออกไปนั้นแสดงให้เห็นชัดว่าเขาไม่ได้เป็นของเรา</verse>
				<verse number="20">แต่พวกท่านได้รับการชโลมจากพระองค์ผู้บริสุทธิ์แล้ว และท่านทุกคนก็มีความรู้</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้าเขียนจดหมายถึงพวกท่าน ไม่ใช่เพราะท่านไม่รู้ความจริง แต่เพราะท่านรู้แล้ว และรู้ว่าคำมุสาไม่ได้มาจากความจริง</verse>
				<verse number="22">ใครล่ะเป็นคนที่โกหก ไม่ใช่ใครอื่น นอกจากคนที่ปฏิเสธว่าพระเยซูไม่ใช่พระคริสต์ ผู้ที่ปฏิเสธพระบิดาและพระบุตร ผู้นั้นแหละเป็นศัตรูของพระคริสต์</verse>
				<verse number="23">ทุกคนที่ปฏิเสธพระบุตร ไม่มีพระบิดา ผู้ที่ยอมรับพระบุตรก็มีพระบิดาด้วย</verse>
				<verse number="24">ท่านทั้งหลาย จงให้สิ่งที่ท่านได้ยินมาตั้งแต่ต้นนั้นดำรงอยู่กับท่านเถิด ถ้าสิ่งที่ท่านได้ยินตั้งแต่ต้นนั้นดำรงอยู่กับท่าน ท่านก็จะอยู่ในพระบุตรและในพระบิดาด้วย</verse>
				<verse number="25">นี่แหละเป็นสิ่งที่พระองค์ได้ทรงสัญญาไว้กับเรา คือชีวิตนิรันดร์</verse>
				<verse number="26">ข้าพเจ้าเขียนข้อความนี้ถึงพวกท่าน กล่าวถึงพวกที่พยายามหลอกลวงท่าน</verse>
				<verse number="27">ส่วนท่านทั้งหลาย การชโลมซึ่งท่านได้รับจากพระองค์นั้นก็ดำรงอยู่กับท่าน และไม่จำเป็นต้องมีใครสอนท่าน เพราะว่าการชโลมของพระองค์นั้นสอนท่านให้รู้ทุกสิ่ง และเป็นความจริง ไม่ใช่ความเท็จ การชโลมนั้นสอนพวกท่านแล้วอย่างไร ท่านจงอยู่ในพระองค์อย่างนั้น</verse>
				<verse number="28">และบัดนี้ลูกทั้งหลายเอ๋ย จงอยู่ในพระองค์ เพื่อว่าเมื่อพระองค์ทรงปรากฏ เราจะได้มีความมั่นใจ และไม่ต้องหลบพระพักตร์พระองค์ด้วยความละอาย เมื่อพระองค์เสด็จมา</verse>
				<verse number="29">ถ้าพวกท่านรู้ว่าพระองค์ทรงเที่ยงธรรม ท่านก็รู้ว่าทุกคนที่ประพฤติตามความเที่ยงธรรมนั้นเกิดมาจากพระองค์ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ลองคิดดู พระบิดาได้ประทานความรักแก่เราเพียงไรที่เราได้ชื่อว่าเป็นลูกของพระเจ้า และเราก็เป็นอย่างนั้น เหตุที่ชาวโลกไม่รู้จักเรา ก็เพราะเขาไม่รู้จักพระองค์</verse>
				<verse number="2">ท่านที่รักทั้งหลาย เดี๋ยวนี้เราเป็นลูกของพระเจ้า และเราจะเป็นอย่างไรต่อไปข้างหน้านั้นเรายังไม่รู้ แต่เรารู้ว่าในเวลาที่พระองค์จะเสด็จมาปรากฏนั้น เราจะเป็นเหมือนอย่างพระองค์ เพราะว่าเราจะเห็นพระองค์อย่างที่พระองค์ทรงเป็นอยู่นั้น</verse>
				<verse number="3">และทุกคนที่มีความหวังอย่างนี้ในพระองค์ ก็ชำระตนให้บริสุทธิ์เหมือนที่พระองค์ทรงบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="4">ทุกคนที่ทำบาปก็ประพฤติผิดธรรมบัญญัติ บาปเป็นสิ่งที่ผิดธรรมบัญญัติ</verse>
				<verse number="5">พวกท่านรู้อยู่แล้วว่าพระองค์ทรงปรากฏเพื่อกำจัดบาปของเราให้หมดไป และไม่มีบาปอยู่ในพระองค์เลย</verse>
				<verse number="6">ผู้ที่อยู่ในพระองค์ไม่ทำบาปอีกต่อไป ส่วนผู้ที่ทำบาปอยู่เรื่อยๆ คนนั้นยังไม่เห็นพระองค์และยังไม่รู้จักพระองค์</verse>
				<verse number="7">ลูกทั้งหลายเอ๋ย อย่าให้ใครชักจูงท่านให้หลง ผู้ที่ประพฤติชอบก็ชอบธรรมเหมือนอย่างที่พระองค์ทรงชอบธรรม</verse>
				<verse number="8">ผู้ที่ทำบาปก็มาจากมาร เพราะว่ามารก็ทำบาปตั้งแต่เริ่มแรก พระบุตรของพระเจ้าได้เสด็จมาปรากฏก็เพราะเหตุนี้ คือเพื่อทำลายกิจการของมาร</verse>
				<verse number="9">ผู้ที่เกิดจากพระเจ้าไม่ทำบาป เพราะเชื้อของพระเจ้าอยู่ในคนนั้นและเขาทำบาปไม่ได้ เพราะเขาเกิดจากพระเจ้า</verse>
				<verse number="10">เช่นนี้แหละ จึงเห็นได้ว่าใครเป็นลูกของพระเจ้า และใครเป็นลูกของมาร คือผู้ที่ไม่ได้ประพฤติชอบ และไม่รักพี่น้องของตน ก็ไม่ได้มาจากพระเจ้า</verse>
				<verse number="11">นี่เป็นคำสั่งสอนที่ท่านทั้งหลายได้ยินได้ฟังมาตั้งแต่เริ่มแรก คือให้เรารักกันและกัน</verse>
				<verse number="12">อย่าเป็นเหมือนอย่างคาอินที่มาจากมารและฆ่าน้องของตนเอง ทำไมเขาถึงฆ่าน้อง? ก็เพราะการกระทำของเขาชั่วและการกระทำของน้องนั้นชอบธรรม</verse>
				<verse number="13">พี่น้องเอ๋ย อย่าประหลาดใจที่โลกนี้เกลียดชังท่าน</verse>
				<verse number="14">เรารู้ว่าเราได้พ้นจากความตายไปสู่ชีวิตแล้ว ก็เพราะเรารักพี่น้อง ผู้ที่ไม่รักก็ยังอยู่ในความตาย</verse>
				<verse number="15">ผู้ที่เกลียดชังพี่น้องของตนก็เป็นผู้ฆ่าคน และพวกท่านก็รู้อยู่แล้วว่าผู้ฆ่าคนนั้นไม่มีชีวิตนิรันดร์ดำรงอยู่ในตัวเขาเลย</verse>
				<verse number="16">เช่นนี้แหละเราจึงรู้จักความรัก โดยที่พระองค์ได้ยอมสละพระชนม์ของพระองค์เพื่อเรา และเราก็ควรจะสละชีวิตของเราเพื่อพี่น้อง</verse>
				<verse number="17">แต่ถ้าใครมีทรัพย์สมบัติในโลกนี้ และเห็นพี่น้องของตนขัดสนแล้วยังไม่เปิดใจช่วยเขา ความรักของพระเจ้าจะดำรงอยู่ในคนนั้นได้อย่างไร?</verse>
				<verse number="18">ลูกทั้งหลายเอ๋ย อย่าให้เรารักกันด้วยคำพูดและด้วยปากเท่านั้น แต่จงรักกันด้วยการกระทำและด้วยความจริง</verse>
				<verse number="19">เช่นนี้แหละ เราก็จะรู้ว่าเราอยู่ฝ่ายสัจจะ และใจเราจะหมดกังวลเฉพาะพระพักตร์พระองค์</verse>
				<verse number="20">เมื่อใจของเรากล่าวโทษตัวเราเอง พระเจ้าทรงยิ่งใหญ่กว่าใจของเรา และพระองค์ทรงทราบทุกสิ่ง</verse>
				<verse number="21">ท่านที่รักทั้งหลาย ถ้าใจของเราไม่ได้กล่าวโทษเรา เราก็มีความมั่นใจที่จะเข้าเฝ้าพระเจ้า</verse>
				<verse number="22">และเมื่อเราขอสิ่งใด ก็ได้สิ่งนั้นจากพระองค์ เพราะเราประพฤติตามพระบัญญัติของพระองค์ และปฏิบัติตามชอบพระทัยพระองค์</verse>
				<verse number="23">และนี่เป็นพระบัญญัติของพระองค์ คือ ให้เราวางใจในพระนามของพระเยซูคริสต์พระบุตรของพระองค์ และให้เรารักกันและกัน ตามที่พระองค์ทรงบัญญัติไว้แก่เรา</verse>
				<verse number="24">ทุกคนที่ประพฤติตามพระบัญญัติของพระองค์ก็อยู่ในพระองค์ และพระองค์สถิตอยู่ในคนนั้น เช่นนี้แหละ พวกเราจึงรู้ว่าพระองค์สถิตอยู่ในเราคือโดยพระวิญญาณที่พระองค์ประทานแก่เรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ท่านที่รักทั้งหลาย อย่าเชื่อทุกๆ วิญญาณ แต่จงพิสูจน์วิญญาณนั้นๆ ว่ามาจากพระเจ้าหรือไม่ เพราะว่ามีผู้เผยพระวจนะเท็จจำนวนมากได้ออกมาในโลก</verse>
				<verse number="2">พวกท่านก็จะรู้จักพระวิญญาณของพระเจ้าโดยข้อนี้ คือวิญญาณทุกดวงที่ยอมรับว่าพระเยซูคริสต์ได้เสด็จมาเป็นมนุษย์ วิญญาณนั้นก็มาจากพระเจ้า</verse>
				<verse number="3">และวิญญาณทุกดวงที่ไม่ยอมรับพระเยซู วิญญาณนั้นก็ไม่ได้มาจากพระเจ้า วิญญาณนั้นแหละเป็นศัตรูของพระคริสต์ ซึ่งพวกท่านได้ยินว่าจะมา และขณะนี้ก็อยู่ในโลกแล้ว</verse>
				<verse number="4">ลูกทั้งหลายเอ๋ย ท่านอยู่ฝ่ายพระเจ้า และชนะพวกเขาแล้ว เพราะว่าพระองค์ผู้ทรงอยู่ในพวกท่านยิ่งใหญ่กว่าผู้ที่อยู่ในโลก</verse>
				<verse number="5">พวกเขาเป็นฝ่ายโลก เพราะเหตุนี้เขาจึงพูดตามโลกและโลกก็เชื่อฟังเขา</verse>
				<verse number="6">ส่วนเราอยู่ฝ่ายพระเจ้า ผู้ที่รู้จักพระเจ้าก็ฟังเรา และผู้ที่ไม่ได้อยู่ฝ่ายพระเจ้าก็ไม่ฟังเรา ดังนั้นเราจึงรู้จักวิญญาณของความจริง และวิญญาณของความเท็จ</verse>
				<verse number="7">ท่านที่รักทั้งหลาย ขอให้เรารักกันและกัน เพราะว่าความรักมาจากพระเจ้า และทุกคนที่รักก็เกิดจากพระเจ้า และรู้จักพระเจ้า</verse>
				<verse number="8">ผู้ที่ไม่รักก็ไม่รู้จักพระเจ้า เพราะว่าพระเจ้าทรงเป็นความรัก</verse>
				<verse number="9">ความรักของพระเจ้าก็เป็นที่ประจักษ์แก่เราโดยข้อนี้ คือพระเจ้าทรงใช้พระบุตรองค์เดียวของพระองค์เข้ามาในโลก เพื่อเราจะได้ดำรงชีวิตโดยพระบุตร</verse>
				<verse number="10">ความรักที่ข้าพเจ้าพูดถึงนี้ไม่ใช่ที่เรารักพระเจ้า แต่ที่พระองค์ทรงรักเรา และทรงใช้พระบุตรของพระองค์มา เพื่อเป็นเครื่องบูชาลบบาปของเรา</verse>
				<verse number="11">ท่านที่รักทั้งหลาย ถ้าพระเจ้าทรงรักเราอย่างนั้น เราก็ควรจะรักกันและกันด้วย</verse>
				<verse number="12">ไม่มีใครเคยเห็นพระเจ้า ถ้าเรารักกันและกัน พระเจ้าก็สถิตอยู่ในเรา และความรักของพระองค์ก็สมบูรณ์อยู่ในเรา</verse>
				<verse number="13">เช่นนี้แหละ เราจึงรู้ว่าเราอยู่ในพระองค์และพระองค์ทรงอยู่ในเรา เพราะพระองค์ประทานพระวิญญาณของพระองค์เองแก่เรา</verse>
				<verse number="14">และเราได้เห็นและเป็นพยานว่า พระบิดาได้ทรงใช้พระบุตรมาเป็นพระผู้ช่วยโลกให้รอด</verse>
				<verse number="15">ผู้ที่ยอมรับว่าพระเยซูเป็นพระบุตรของพระเจ้า พระเจ้าทรงอยู่ในคนนั้น และคนนั้นอยู่ในพระเจ้า</verse>
				<verse number="16">ฉะนั้นเราจึงรู้ และวางใจในความรักที่พระเจ้าทรงมีต่อเรา พระเจ้าทรงเป็นความรัก และผู้ที่อยู่ในความรักก็อยู่ในพระเจ้า และพระเจ้าก็ทรงอยู่ในคนนั้น</verse>
				<verse number="17">ความรักของเราจึงสมบูรณ์ในข้อนี้ เพื่อเราจะมีความมั่นใจในวันพิพากษา เพราะว่าพระองค์ทรงเป็นเช่นไร เราในโลกนี้ก็เป็นเช่นนั้น</verse>
				<verse number="18">ในความรักนั้นไม่มีความกลัว แต่ความรักที่สมบูรณ์นั้นก็ขับไล่ความกลัวออกไปเสีย เพราะความกลัวเกี่ยวข้องกับการลงโทษ และผู้ที่กลัวก็ยังไม่มีความรักที่สมบูรณ์</verse>
				<verse number="19">เรารัก ก็เพราะพระองค์ทรงรักเราก่อน</verse>
				<verse number="20">ถ้าใครกล่าวว่า “ข้าพเจ้ารักพระเจ้า” แต่ใจยังเกลียดชังพี่น้องของตน เขาเป็นคนพูดมุสา เพราะว่าผู้ที่ไม่รักพี่น้องของตนที่มองเห็นแล้ว จะรักพระเจ้าที่มองไม่เห็นไม่ได้</verse>
				<verse number="21">พระบัญญัตินี้เราได้มาจากพระองค์ คือให้คนที่รักพระเจ้านั้นรักพี่น้องของตนด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">คนที่เชื่อว่าพระเยซูเป็นพระคริสต์ ก็เกิดจากพระเจ้า และคนที่รักพระองค์ผู้ทรงให้กำเนิด ก็รักคนที่เกิดจากพระองค์ด้วย</verse>
				<verse number="2">โดยข้อนี้ เราจึงรู้ว่าเรารักคนทั้งหลายที่เป็นลูกของพระเจ้า คือเมื่อเรารักพระเจ้า และประพฤติตามพระบัญญัติของพระองค์</verse>
				<verse number="3">เพราะว่าความรักต่อพระเจ้าเป็นอย่างนี้ คือเมื่อเราประพฤติตามพระบัญญัติของพระองค์ และพระบัญญัติของพระองค์นั้นไม่เป็นภาระหนักเกินไป</verse>
				<verse number="4">เพราะทุกคนที่เกิดจากพระเจ้า ก็มีชัยเหนือโลก และความเชื่อของเรานี่แหละเป็นชัยชนะที่มีชัยเหนือโลก</verse>
				<verse number="5">ใครล่ะที่มีชัยเหนือโลก? ไม่ใช่ใครอื่น คือคนที่เชื่อว่าพระเยซูเป็นพระบุตรของพระเจ้านั่นเอง</verse>
				<verse number="6">นี่แหละคือผู้ที่ได้มาด้วยน้ำและพระโลหิต คือพระเยซูคริสต์ ไม่ใช่ด้วยน้ำเพียงอย่างเดียว แต่ด้วยน้ำและพระโลหิต และพระวิญญาณทรงเป็นพยาน เพราะพระวิญญาณทรงเป็นความจริง</verse>
				<verse number="7">มีพยานอยู่สามอย่างด้วยกัน</verse>
				<verse number="8">คือพระวิญญาณ น้ำ และพระโลหิต และพยานทั้งสามอย่างนี้สอดคล้องกัน</verse>
				<verse number="9">ถ้าเรายอมรับพยานหลักฐานของมนุษย์ พยานหลักฐานของพระเจ้าก็ยิ่งใหญ่กว่า เพราะว่าเป็นพยานหลักฐานที่พระเจ้าทรงเป็นพยานอ้างถึงพระบุตรของพระองค์</verse>
				<verse number="10">คนที่เชื่อพระบุตรของพระเจ้าก็มีพยานอยู่ในตัว คนที่ไม่เชื่อพระเจ้าก็ทำให้พระองค์เป็นผู้ตรัสมุสา เพราะเขาไม่ได้เชื่อคำพยานที่พระเจ้าทรงเป็นพยานอ้างถึงพระบุตรของพระองค์</verse>
				<verse number="11">และพยานหลักฐานนั้นก็คือ พระเจ้าประทานชีวิตนิรันดร์แก่เรา และชีวิตนี้มีอยู่ในพระบุตรของพระองค์</verse>
				<verse number="12">คนที่มีพระบุตรก็มีชีวิต คนที่ไม่มีพระบุตรก็ไม่มีชีวิต</verse>
				<verse number="13">ข้อความเหล่านี้ข้าพเจ้าเขียนถึงท่านทั้งหลายที่วางใจในพระนามของพระบุตรของพระเจ้า เพื่อให้ท่านรู้ว่าท่านมีชีวิตนิรันดร์</verse>
				<verse number="14">และนี่เป็นความมั่นใจที่เรามีต่อพระองค์ คือถ้าเราทูลขอสิ่งใดที่เป็นพระประสงค์ของพระองค์ พระองค์ก็ทรงฟัง</verse>
				<verse number="15">และถ้าเรารู้ว่าพระองค์ทรงฟังเมื่อเราทูลขอสิ่งใด เราก็รู้ว่าเราได้รับสิ่งที่ทูลขอนั้นจากพระองค์</verse>
				<verse number="16">ถ้าใครเห็นพี่น้องของตนทำบาปชนิดที่ไม่นำไปสู่ความตาย ก็ให้คนนั้นทูลขอ และพระองค์ก็จะประทานชีวิตแก่คนที่ทำบาปซึ่งไม่นำไปสู่ความตาย บาปที่นำไปสู่ความตายก็มี ข้าพเจ้าไม่ได้บอกว่าให้อธิษฐานในเรื่องบาปอย่างนั้น</verse>
				<verse number="17">การอธรรมทุกอย่างเป็นบาป แต่บาปที่ไม่นำไปสู่ความตายก็มีอยู่</verse>
				<verse number="18">เรารู้ว่าทุกคนที่เกิดจากพระเจ้าไม่ทำบาป แต่พระองค์ผู้ทรงบังเกิดจากพระเจ้าทรงคุ้มครองรักษาเขา และมารร้ายไม่แตะต้องเขา</verse>
				<verse number="19">เรารู้ว่าเราเกิดจากพระเจ้า แต่โลกทั้งหมดอยู่ในมือของมารร้าย</verse>
				<verse number="20">และเรารู้ว่าพระบุตรของพระเจ้าเสด็จมาแล้ว และประทานสติปัญญาแก่เรา เพื่อให้เรารู้จักพระองค์ผู้ทรงสัตย์จริง และเราอยู่ในพระองค์นั้นโดยอยู่ในพระเยซูคริสต์พระบุตรของพระองค์ พระองค์นี่แหละเป็นพระเจ้าแท้และเป็นชีวิตนิรันดร์</verse>
				<verse number="21">ลูกทั้งหลายเอ๋ย จงรักษาตัวให้พ้นจากรูปเคารพ</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="63">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก ข้าพเจ้าผู้ปกครอง เรียน ท่านสุภาพสตรีที่ทรงเลือกไว้ และลูกๆ ของท่าน ผู้ซึ่งข้าพเจ้ารักอย่างแท้จริง และไม่ใช่แต่ข้าพเจ้าเท่านั้น ทุกคนที่รู้ความจริงก็รักด้วย</verse>
				<verse number="2">ทั้งนี้เพราะความจริงที่อยู่ในเราและจะดำรงอยู่กับเราชั่วนิรันดร์</verse>
				<verse number="3">พระคุณ พระเมตตา และสันติสุขจากพระเจ้าพระบิดา และจากพระเยซูคริสต์พระบุตรของพระบิดา จะดำรงอยู่กับเราในความจริงและในความรัก</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้าชื่นชมยินดีอย่างยิ่งที่พบว่าลูกของท่านบางคนดำเนินชีวิตตามความจริง ตรงตามที่เราได้รับพระบัญชาจากพระบิดา</verse>
				<verse number="5">ท่านสุภาพสตรีที่รัก เดี๋ยวนี้ข้าพเจ้าขอวิงวอนท่าน ไม่ใช่ว่าข้าพเจ้าเขียนบัญญัติใหม่ถึงท่าน แต่เป็นบัญญัติที่เรามีอยู่แล้วตั้งแต่เริ่มแรก นั่นก็คือให้เรารักกันและกัน</verse>
				<verse number="6">และความรักนั้นก็คือการที่เราประพฤติตามพระบัญญัติของพระองค์ ตามที่ท่านทั้งหลายได้ยินได้ฟังมาตั้งแต่เริ่มแรก จงประพฤติตามนั้น</verse>
				<verse number="7">เพราะว่ามีผู้ล่อลวงจำนวนมากออกมาในโลก เป็นพวกที่ไม่ยอมรับว่าพระเยซูคริสต์เสด็จมาเป็นมนุษย์ คนประเภทนั้นแหละเป็นผู้ล่อลวงและเป็นศัตรูของพระคริสต์</verse>
				<verse number="8">จงระวังตัวให้ดี เพื่อว่าพวกท่านจะไม่สูญเสียสิ่งที่ท่านทำมาแล้ว แต่จะได้รับบำเหน็จเต็มที่</verse>
				<verse number="9">ผู้ที่ล่วงเกินและไม่อยู่ในคำสั่งสอนของพระคริสต์ก็ไม่มีพระเจ้า ผู้ที่อยู่ในคำสั่งสอนของพระคริสต์มีทั้งพระบิดาและพระบุตร</verse>
				<verse number="10">ถ้าใครมาหาท่านและไม่นำคำสั่งสอนนี้มาด้วย อย่ารับเขาไว้ในบ้าน และอย่าทักทายเขาเลย</verse>
				<verse number="11">เพราะว่าผู้ที่ทักทายเขา ก็มีส่วนร่วมในการทำชั่วของเขา</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้ายังมีอีกหลายเรื่องที่จะเขียนถึงพวกท่าน แต่ไม่อยากใช้กระดาษและน้ำหมึกเขียน ข้าพเจ้าหวังว่าจะมาหาท่าน และพูดคุยกับท่านเอง เพื่อความชื่นชมยินดีของเราจะได้เต็มเปี่ยม</verse>
				<verse number="13">ลูกๆ ของน้องสาวที่ได้ทรงเลือกไว้ ก็ฝากคำทักทายมายังท่าน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="64">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก ข้าพเจ้าผู้ปกครอง เรียน กายอัส ที่รัก ผู้ซึ่งข้าพเจ้ารักอย่างแท้จริง</verse>
				<verse number="2">ท่านที่รัก ข้าพเจ้าอธิษฐานขอให้ท่านมีสุขภาพแข็งแรง และมีความสุขความเจริญทุกอย่าง ดังที่จิตวิญญาณของท่านกำลังเจริญอยู่นั้น</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้าชื่นชมยินดีอย่างยิ่ง เมื่อพี่น้องบางคนมาหาและเป็นพยานถึงชีวิตของท่านอย่างจริงจังว่าท่านกำลังประพฤติตามความจริง</verse>
				<verse number="4">ไม่มีอะไรทำให้ข้าพเจ้ายินดียิ่งไปกว่านี้ คือที่ได้ยินว่าลูกๆ ของข้าพเจ้าประพฤติตามความจริง</verse>
				<verse number="5">ท่านที่รัก เมื่อท่านทำสิ่งใดให้พี่น้อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งให้แก่แขกแปลกหน้า ก็เป็นการแสดงความซื่อสัตย์ของท่าน</verse>
				<verse number="6">แขกเหล่านั้นเป็นพยานเรื่องความรักของท่านต่อหน้าคริสตจักรแล้ว ถ้าท่านจะช่วยจัดส่งพวกเขาให้สมกับที่พระเจ้าทรงใช้เขาก็จะเป็นพระคุณยิ่ง</verse>
				<verse number="7">เพราะพวกเขาเดินทางไปเพื่อรับใช้พระนามนั้น โดยไม่ได้รับสิ่งใดจากคนนอกเลย</verse>
				<verse number="8">ฉะนั้นเราควรต้อนรับคนอย่างนี้ เพื่อเราจะเป็นผู้ร่วมงานกันเพื่อความจริง</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้าเคยเขียนบางสิ่งบางอย่างถึงคริสตจักร แต่ดิโอเตรเฟส คนที่อยากจะเป็นใหญ่เป็นโตในพวกเขา ไม่ยอมรับเรา</verse>
				<verse number="10">เพราะเหตุนี้ ถ้าข้าพเจ้ามา ข้าพเจ้าจะเปิดเผยพฤติกรรมของเขาที่กล่าวใส่ความเราด้วยถ้อยคำเลวทราม เท่านั้นยังไม่พอ ตัวเขาเองยังไม่ยอมรับรองพี่น้องเหล่านั้น ทั้งยังกีดกันคนที่ต้องการจะรับรองพวกเขา และไล่ออกจากคริสตจักร</verse>
				<verse number="11">ท่านที่รัก อย่าเลียนแบบสิ่งที่ชั่ว แต่จงเลียนแบบสิ่งที่ดี คนที่ทำดีมาจากพระเจ้า คนที่ทำชั่วไม่เคยเห็นพระเจ้า</verse>
				<verse number="12">ทุกคนก็เป็นพยานให้เดเมตริอัส และสัจจะเองก็เป็นพยานอยู่ในตัว เราก็เป็นพยานด้วย และท่านก็รู้ว่าคำพยานของเราเป็นความจริง</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้ามีหลายเรื่องที่จะเขียนถึงท่าน แต่ไม่อยากจะเขียนด้วยปากกาและน้ำหมึก</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้าหวังว่าจะได้พบท่านในเร็วๆ นี้ และจะได้พูดกันต่อหน้า</verse>
				<verse number="15">ขอสันติสุขจงมีแก่ท่าน เพื่อนๆ ฝากคำทักทายมายังท่าน ขอฝากคำทักทายมายังเพื่อนทีละคนทุกคน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="65">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ยูดาส ผู้รับใช้ของพระเยซูคริสต์และเป็นน้องชายของยากอบ เรียน คนทั้งหลายที่ได้รับการทรงเรียก ผู้เป็นที่รักของพระเจ้าพระบิดา และได้รับการคุ้มครองรักษาไว้เพื่อพระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="2">ขอพระเมตตา สันติสุข และความรักจงเพิ่มพูนแก่ท่านทั้งหลายยิ่งๆ ขึ้นเถิด</verse>
				<verse number="3">ท่านที่รักทั้งหลาย ข้าพเจ้าปรารถนาอย่างยิ่งที่จะเขียนถึงท่านเรื่องความรอดที่เรามีร่วมกัน แต่ข้าพเจ้าเห็นว่า จำเป็นจะต้องเขียนวิงวอนท่านให้ต่อสู้เพื่อหลักความเชื่อที่ได้ทรงมอบให้กับพวกธรรมิกชนครั้งเดียวสำหรับตลอดไป</verse>
				<verse number="4">เพราะว่าบางคนได้แอบแฝงเข้ามาในหมู่ท่าน การลงโทษคนพวกนี้มีเขียนไว้นานแล้ว พวกเขาเป็นคนอธรรมที่ถือเอาพระคุณของพระเจ้าของเรามาบิดเบือนเป็นช่องทางทำความชั่วช้าลามก และได้ปฏิเสธพระเยซูคริสต์ผู้ทรงเป็นเจ้านายและองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราแต่องค์เดียว</verse>
				<verse number="5">ถึงพวกท่านจะรู้ข้อความเหล่านี้หมดแล้ว ข้าพเจ้าก็ปรารถนาให้ท่านระลึกว่าแม้องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงช่วยชนชาติหนึ่งให้รอดพ้นจากแผ่นดินอียิปต์ แต่ภายหลังก็ทรงทำลายคนเหล่านั้นที่ไม่เชื่อ</verse>
				<verse number="6">และพวกทูตสวรรค์ที่ไม่รักษาอำนาจครอบครองของตนเอง แต่ละทิ้งถิ่นฐานของตน พระองค์ก็ทรงจองจำไว้ด้วยโซ่อันไม่รู้จักสลายในที่มืดจนกว่าจะถึงเวลาพิพากษาในวันยิ่งใหญ่นั้น</verse>
				<verse number="7">สำหรับเมืองโสโดม เมืองโกโมราห์ และเมืองต่างๆ ที่อยู่รอบๆ นั้นก็เช่นเดียวกัน ได้ประพฤติผิดศีลธรรมทางเพศและมัวเมาในกามวิตถาร จึงเป็นตัวอย่างของการรับโทษในไฟนิรันดร์</verse>
				<verse number="8">ในทำนองเดียวกันพวกนักเพ้อฝันเหล่านี้ทำให้ตัวเป็นมลทิน และปฏิเสธสิทธิอำนาจขององค์พระผู้เป็นเจ้า และพูดลบหลู่เทวทูตผู้มีศักดิ์ศรี</verse>
				<verse number="9">แม้แต่มีคาเอลหัวหน้าทูตสวรรค์ เมื่อโต้เถียงกับมารเรื่องศพของโมเสส ท่านเองก็ยังไม่บังอาจพูดลบหลู่มารเลย แต่พูดเพียงว่า “ให้องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงดุว่าเจ้าเถิด”</verse>
				<verse number="10">แต่ว่าคนเหล่านี้พูดลบหลู่สิ่งที่เขาเองไม่เข้าใจ และดังนั้นโดยสิ่งที่พวกเขารู้ตามสัญชาตญาณ อย่างสัตว์ที่ไร้เหตุผล เขาจึงถูกทำลาย</verse>
				<verse number="11">วิบัติมีแก่พวกเขา เพราะเขาดำเนินตามทางของคาอิน และปล่อยตัวทำตามความผิดพลาดของบาลาอัม เพราะเห็นแก่ได้ ฉะนั้นจึงพินาศไปอย่างกบฏของโคราห์</verse>
				<verse number="12">คนเหล่านี้เป็นพวกที่ทำให้งานเลี้ยงเชื่อมความรักสามัคคีของพวกท่านเสื่อมเสียไป ขณะที่พวกเขาร่วมกินเลี้ยงกับพวกท่านโดยปราศจากความยำเกรง เขาเป็นผู้เลี้ยงแกะที่เลี้ยงแต่ตัวเอง เป็นเมฆที่ไม่มีน้ำที่ถูกพัดลอยไปตามลม เป็นต้นไม้ที่ไร้ผลในฤดูที่ออกผลและตายมาสองหนแล้วเพราะถูกถอนออกทั้งราก</verse>
				<verse number="13">เป็นคลื่นรุนแรงในทะเลที่ซัดฟองแห่งความบัดสีของตนเองขึ้นมา เป็นดวงดาวที่พลัดออกไปนอกวงโคจร ความมืดมิดถูกสงวนไว้สำหรับพวกเขาตลอดกาล</verse>
				<verse number="14">คนเหล่านี้แหละที่เอโนค ซึ่งเป็นคนชั่วอายุที่เจ็ดนับจากอาดัมพยากรณ์ไว้ว่า นี่แน่ะ องค์พระผู้เป็นเจ้ากำลังเสด็จมาพร้อมกับผู้บริสุทธิ์ของพระองค์นับเป็นหมื่นๆ</verse>
				<verse number="15">เพื่อทำการพิพากษาทุกคน และเพื่อทำให้คนอธรรมทุกคนสำนึกตัวถึงการอธรรมทุกอย่าง ที่พวกเขาทำไปตามวิถีทางอธรรมนั้น และสำนึกตัวถึงความหยาบช้าทั้งหมด ที่คนบาปชั่วได้กล่าวร้ายต่อพระองค์</verse>
				<verse number="16">คนเหล่านี้เป็นพวกช่างบ่นช่างติ ดำเนินชีวิตตามความปรารถนาชั่วของตัวเอง และปากของพวกเขาคุยโวโอ้อวด และยกยอผู้อื่นเพื่อหวังประโยชน์ของตน</verse>
				<verse number="17">แต่ว่าท่านที่รักทั้งหลาย พึงระลึกถึงคำพยากรณ์ของพวกอัครทูตของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="18">ท่านเหล่านั้นบอกท่านว่า “ในวาระสุดท้ายจะมีคนที่ชอบเยาะเย้ยเกิดขึ้น ที่ดำเนินชีวิตตามความปรารถนาชั่วของตัวเอง”</verse>
				<verse number="19">คนเหล่านี้คือคนที่ก่อให้เกิดความแตกแยก หมกมุ่นอยู่ในโลกียวิสัย และปราศจากพระวิญญาณ</verse>
				<verse number="20">แต่ท่านที่รักทั้งหลาย จงสร้างตัวของท่านขึ้นบนความเชื่ออันบริสุทธิ์ที่สุดของท่าน และจงอธิษฐานโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="21">จงรักษาตัวให้อยู่ในความรักของพระเจ้า ขณะคอยให้พระเมตตาของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรานำท่านไปสู่ชีวิตนิรันดร์</verse>
				<verse number="22">และจงมีใจเมตตาคนที่ยังสงสัยอยู่</verse>
				<verse number="23">จงช่วยคนให้รอดด้วยการฉุดเขาออกจากไฟ และจงเมตตาผู้อื่นด้วยความยำเกรงพระเจ้า และจงรังเกียจแม้แต่เสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนด้วยกายที่เป็นมลทิน</verse>
				<verse number="24">แด่พระองค์ผู้ทรงสามารถปกป้องพวกท่านไม่ให้สะดุดล้ม และทรงตั้งพวกท่านอยู่เบื้องหน้าพระสิริของพระองค์ โดยปราศจากตำหนิและมีความร่าเริงยินดี</verse>
				<verse number="25">ขอพระเกียรติ ความยิ่งใหญ่ อานุภาพ และสิทธิอำนาจ จงมีแด่พระเจ้าองค์เดียว ผู้เป็นพระผู้ช่วยให้รอดของเรา โดยทางพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา ทั้งในอดีตกาล ปัจจุบันกาล และในกาลต่อๆ ไปเป็นนิตย์ อาเมน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="66">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">วิวรณ์ของพระเยซูคริสต์ที่พระเจ้าประทานแก่พระองค์ เพื่อสำแดงต่อบรรดาผู้รับใช้ของพระองค์เกี่ยวกับสิ่งที่จะต้องเกิดขึ้นในเร็วๆ นี้ และพระองค์ทรงใช้ทูตสวรรค์ไปแจ้งกับยอห์นผู้รับใช้ของพระองค์</verse>
				<verse number="2">ยอห์นเป็นพยานให้กับพระวจนะของพระเจ้าและให้กับคำพยานของพระเยซูคริสต์ คือทุกสิ่งที่ท่านเห็น</verse>
				<verse number="3">ความสุขมีแก่ผู้ที่อ่านและแก่บรรดาผู้ที่ฟังคำเผยพระวจนะ แล้วประพฤติตามสิ่งต่างๆ ที่เขียนไว้ในนั้น เพราะว่าเวลานั้นใกล้เข้ามาแล้ว</verse>
				<verse number="4">ยอห์น ขอเรียนคริสตจักรทั้งเจ็ดที่อยู่ในแคว้นเอเชีย ขอให้ท่านทั้งหลายได้รับพระคุณและสันติสุขจากพระองค์ผู้ทรงเป็นอยู่ ผู้ทรงเคยเป็นอยู่ และผู้ที่จะเสด็จมา และจากพระวิญญาณทั้งเจ็ดที่เฝ้าอยู่หน้าพระที่นั่งของพระองค์</verse>
				<verse number="5">และจากพระเยซูคริสต์พยานผู้ซื่อสัตย์ ซึ่งเป็นผู้แรกที่ทรงเป็นขึ้นจากตาย และเป็นผู้ทรงครอบครองเหนือบรรดากษัตริย์ในโลก พระองค์ทรงรักเรา ทรงปลดปล่อยเราจากบาปของเราด้วยพระโลหิตของพระองค์</verse>
				<verse number="6">และทรงตั้งเราให้เป็นอาณาจักรและเป็นพวกปุโรหิตของพระเจ้าพระบิดาของพระองค์ ขอพระเกียรติและอานุภาพจงมีแด่พระองค์สืบๆ ไปเป็นนิตย์ อาเมน</verse>
				<verse number="7">นี่แน่ะ พระองค์จะเสด็จมาพร้อมกับหมู่เมฆ และนัยน์ตาทุกดวงจะเห็นพระองค์ แม้แต่คนทั้งหลายที่แทงพระองค์ และมนุษย์ทุกเผ่าพันธุ์ทั่วโลกจะคร่ำครวญเพราะพระองค์ จะเป็นไปอย่างนั้น อาเมน</verse>
				<verse number="8">พระเจ้าผู้ทรงเป็นอยู่ ผู้ทรงเคยเป็นอยู่ ผู้ที่จะเสด็จมา และผู้ทรงฤทธานุภาพสูงสุด ตรัสว่า “เราเป็นอัลฟา และโอเมกา ”</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้าคือยอห์น พี่น้องของท่านทั้งหลาย ผู้มีส่วนร่วมในความยากลำบาก และในอาณาจักร และในความทรหดอดทนในพระเยซู ข้าพเจ้ามาอยู่ที่เกาะปัทมอสเพราะเหตุพระวจนะของพระเจ้าและคำพยานของพระเยซู</verse>
				<verse number="10">พระวิญญาณทรงดลใจข้าพเจ้าในวันขององค์พระผู้เป็นเจ้า และข้าพเจ้าได้ยินพระสุรเสียงดังเหมือนอย่างเสียงแตรมาจากข้างหลังข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="11">ตรัสว่า “สิ่งที่ท่านเห็นนั้นจงเขียนไว้ในหนังสือม้วน และส่งไปให้คริสตจักรทั้งเจ็ด คือคริสตจักรที่เมืองเอเฟซัส เมืองสเมอร์นา เมืองเปอร์กามัม เมืองธิยาทิรา เมืองซาร์ดิส เมืองฟีลาเดลเฟียและเมืองเลาดีเซีย”</verse>
				<verse number="12">แล้วข้าพเจ้าก็หันกลับมาดูตรงที่พระสุรเสียงตรัสกับข้าพเจ้านั้น และเมื่อหันกลับมาแล้วข้าพเจ้าก็เห็นคันประทีปทองคำเจ็ดคัน</verse>
				<verse number="13">ในท่ามกลางคันประทีปเหล่านั้นมีผู้หนึ่งเหมือนบุตรมนุษย์ ทรงฉลองพระองค์ ยาวคลุมพระบาท และทรงคาดแถบทองคำที่พระอุระ</verse>
				<verse number="14">พระเศียรและพระเกศาของพระองค์ขาวเหมือนอย่างขนแกะ และขาวเหมือนอย่างหิมะ พระเนตรของพระองค์เหมือนอย่างเปลวไฟ</verse>
				<verse number="15">พระบาทของพระองค์เหมือนทองสัมฤทธิ์ ประหนึ่งหลอมบริสุทธิ์แล้วในเตาไฟ พระสุรเสียงของพระองค์เหมือนอย่างเสียงน้ำมากหลาย</verse>
				<verse number="16">พระหัตถ์ขวาของพระองค์ทรงถือดวงดาวเจ็ดดวง และมีดาบสองคมที่คมกริบออกมาจากพระโอษฐ์ และพระพักตร์ของพระองค์เหมือนอย่างดวงอาทิตย์ที่ส่องแสงแรงกล้า</verse>
				<verse number="17">เมื่อข้าพเจ้าเห็นพระองค์ ข้าพเจ้าก็ล้มลงแทบพระบาทของพระองค์เหมือนอย่างคนตาย และพระองค์วางพระหัตถ์ขวาบนตัวข้าพเจ้า แล้วตรัสว่า “อย่ากลัวเลย เราเป็นเบื้องต้นและเป็นเบื้องปลาย</verse>
				<verse number="18">เป็นผู้ที่ดำรงชีวิตอยู่ เราได้ตายแล้ว แต่นี่แน่ะ เรายังดำรงชีวิตอยู่ตลอดไปเป็นนิตย์ และเราถือลูกกุญแจทั้งหลายแห่งความตายและแห่งแดนคนตาย</verse>
				<verse number="19">เพราะฉะนั้น จงเขียนสิ่งที่เจ้าเห็นแล้วคือสิ่งที่กำลังเป็นอยู่ขณะนี้ กับสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้</verse>
				<verse number="20">ส่วนความล้ำลึกของดาวทั้งเจ็ดดวงซึ่งเจ้าเห็นในมือขวาของเรา และของคันประทีปทองคำทั้งเจ็ดนั้น ดาวเจ็ดดวงก็คือบรรดาทูตสวรรค์ของคริสตจักรทั้งเจ็ด และคันประทีปเจ็ดคันนั้นก็คือคริสตจักรทั้งเจ็ด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">“จงเขียนถึงทูตสวรรค์ของคริสตจักรที่เมืองเอเฟซัสว่า ‘พระองค์ผู้ทรงถือดาวทั้งเจ็ดไว้ในพระหัตถ์ขวา และทรงดำเนินอยู่ท่ามกลางคันประทีปทองคำทั้งเจ็ดนั้นตรัสดังนี้ว่า</verse>
				<verse number="2">“เรารู้จักความประพฤติของเจ้า รู้เรื่องการตรากตรำและความทรหดอดทนของเจ้า และรู้ว่าเจ้าไม่ยอมทนต่อพวกคนชั่ว เจ้าทดสอบพวกที่อ้างตัวว่าเป็นอัครทูต แต่ไม่ได้เป็น และเจ้าก็พบว่าพวกเขาโกหก</verse>
				<verse number="3">เรารู้ว่าพวกเจ้ามีความทรหดอดทน และยอมทนเพราะนามของเรา และไม่ได้อ่อนระอา</verse>
				<verse number="4">แต่เรามีข้อที่จะต่อว่าเจ้าบ้าง คือว่าเจ้าละทิ้งความรักครั้งแรกของเจ้า</verse>
				<verse number="5">เพราะฉะนั้นจงระลึกถึงสภาพเดิมที่เจ้าตกลงมาแล้วนั้น จงกลับใจใหม่และทำตามที่ประพฤติในตอนแรก มิฉะนั้นเราจะมาหาเจ้า และจะย้ายคันประทีปของเจ้าออกจากที่ของมัน นอกจากว่าเจ้าจะกลับใจใหม่</verse>
				<verse number="6">แต่ว่าเจ้ายังมีข้อดีอยู่ คือว่าเจ้าเกลียดชังความประพฤติของพวกนิโคเลาส์ที่เราเองก็เกลียดชัง</verse>
				<verse number="7">ใครมีหูก็ให้ฟังข้อความที่พระวิญญาณตรัสกับคริสตจักรทั้งหลาย คนที่ชนะ เราจะให้เขากินผลจากต้นไม้ที่ให้ ชีวิต ที่อยู่ในเมืองบรมสุขเกษมของพระเจ้า” ’</verse>
				<verse number="8">“จงเขียนถึงทูตสวรรค์ของคริสตจักรที่เมืองสเมอร์นาว่า ‘พระองค์ผู้ทรงเป็นเบื้องต้นและเบื้องปลาย ผู้ซึ่งสิ้นพระชนม์แล้ว และกลับมีชีวิตอีก ตรัสดังนี้ว่า</verse>
				<verse number="9">“เรารู้เรื่องความยากลำบากและยากจนของเจ้า (แต่ว่าเจ้าก็มั่งมี) และรู้เรื่องการกล่าวร้ายของพวกที่อ้างตัวว่าเป็นยิวและไม่ได้เป็น แต่เป็นธรรมศาลาของซาตาน</verse>
				<verse number="10">อย่ากลัวการทนทุกข์ที่เจ้าจะได้รับนั้น นี่แน่ะ มารจะขังพวกเจ้าบางคนไว้ในคุกเพื่อทดลองพวกเจ้า และเจ้าทั้งหลายจะได้รับความยากลำบากถึงสิบวัน แต่เจ้าจงซื่อสัตย์จวบจนวันตาย และเราจะมอบมงกุฎแห่งชีวิตให้แก่เจ้า</verse>
				<verse number="11">ใครมีหูก็ให้ฟังข้อความที่พระวิญญาณตรัสกับคริสตจักรทั้งหลาย คนที่ชนะจะไม่ได้รับอันตรายจากความตายครั้งที่สองเลย” ’</verse>
				<verse number="12">“จงเขียนถึงทูตสวรรค์ของคริสตจักรที่เมืองเปอร์กามัมว่า ‘พระองค์ผู้ทรงถือดาบสองคมที่คมกริบตรัสดังนี้ว่า</verse>
				<verse number="13">“เรารู้จักที่อยู่ของเจ้า ที่ซึ่งเป็นบัลลังก์ของซาตาน ถึงกระนั้นเจ้าก็ยึดมั่นในนามของเรา และไม่ปฏิเสธความเชื่อในเรา แม้ในเวลาที่อันทีพาสพยานผู้ซื่อสัตย์ของเราต้องถูกฆ่าท่ามกลางพวกเจ้า ในที่ซึ่งซาตานอยู่นั้น</verse>
				<verse number="14">แต่เรามีข้อที่จะต่อว่าเจ้าสองสามข้อ คือเจ้ามีบางคนที่ยึดถือคำสอนของบาลาอัมอยู่ที่นั่น ผู้ซึ่งสอนบาลาคให้วางสิ่งสะดุดต่อหน้าพวกอิสราเอล คือให้พวกเขากินอาหารที่บูชารูปเคารพและล่วงประเวณี</verse>
				<verse number="15">เช่นเดียวกันเจ้าก็มีคนที่ยึดถือคำสอนของพวกนิโคเลาส์ด้วย</verse>
				<verse number="16">เพราะฉะนั้นจงกลับใจใหม่ มิฉะนั้นเราจะมาหาเจ้าโดยเร็ว และจะต่อสู้กับพวกเขาด้วยดาบในปากของเรา</verse>
				<verse number="17">ใครมีหูก็ให้ฟังข้อความที่พระวิญญาณตรัสกับคริสตจักรทั้งหลาย เราจะให้มานา ที่ซ่อนอยู่แก่คนที่ชนะ และจะให้หินขาวแก่เขาด้วย และบนหินนั้นจะมีชื่อใหม่ จารึกไว้ซึ่งไม่มีใครรู้เลยนอกจากผู้ที่ได้รับ” ’</verse>
				<verse number="18">“จงเขียนถึงทูตสวรรค์ของคริสตจักรที่เมืองธิยาทิราว่า ‘พระองค์ผู้เป็นพระบุตรของพระเจ้า ผู้ทรงมีพระเนตรเหมือนอย่างเปลวไฟ และทรงมีพระบาทเหมือนทองสัมฤทธิ์ ได้ตรัสดังนี้ว่า</verse>
				<verse number="19">“เรารู้จักความประพฤติของเจ้า รู้เรื่องความรัก ความเชื่อ การปรนนิบัติ และความทรหดอดทนของเจ้า และรู้ว่าความประพฤติในตอนปลายนั้นดีกว่าตอนต้น</verse>
				<verse number="20">แต่เรามีข้อที่จะต่อว่าเจ้าบ้าง คือเจ้าทนฟังเยเซเบล ผู้หญิงที่อ้างตัวเป็นผู้เผยพระวจนะ นางสอนและล่อลวงบรรดาผู้รับใช้ของเราให้ล่วงประเวณีและกินอาหารที่บูชารูปเคารพ</verse>
				<verse number="21">เราให้โอกาสนางเพื่อจะได้กลับใจใหม่ แต่นางก็ไม่ประสงค์จะกลับใจจากการล่วงประเวณี</verse>
				<verse number="22">นี่แน่ะ เราจะโยนนางไว้บนเตียงคนไข้ และโยนพวกที่ล่วงประเวณีกับนางไว้ในความยากลำบากยิ่งใหญ่ นอกจากว่าพวกเขาจะกลับใจจากการประพฤติชั่วของนาง</verse>
				<verse number="23">เราจะประหารลูกๆ ของนางให้ตาย แล้วคริสตจักรทั้งหมดจะได้รู้ว่าเราเป็นผู้ตรวจสอบความคิดและจิตใจ และเราจะให้กับเจ้าทั้งหลายแต่ละคนตามความประพฤติของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="24">สำหรับพวกเจ้าที่เหลืออยู่ในเมืองธิยาทิราที่ไม่ถือคำสอนนี้ และไม่รู้จักสิ่งที่เขาเรียกว่าความล้ำลึกของซาตาน เราขอบอกว่าเราจะไม่มอบภาระอื่นแก่พวกเจ้า</verse>
				<verse number="25">ถึงอย่างไรก็ดี จงยึดมั่นสิ่งที่มีอยู่จนกว่าเราจะมา</verse>
				<verse number="26">และคนที่ชนะและปฏิบัติงาน ของเราจนถึงที่สุด เราจะประทานสิทธิอำนาจเหนือบรรดาประชาชาติกับเขา</verse>
				<verse number="27">และเขาจะปกครองดูแลคนทั้งหลายด้วยคทาเหล็ก เหมือนอย่างหม้อกระเบื้องที่ถูกตีแตกเป็นเสี่ยงๆ</verse>
				<verse number="28">เหมือนอย่างที่เราได้รับอำนาจจากพระบิดาของเราแล้ว และเราจะมอบดาวประจำรุ่งให้กับเขาด้วย</verse>
				<verse number="29">ใครมีหูก็ให้ฟังข้อความที่พระวิญญาณตรัสกับคริสตจักรทั้งหลาย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">“จงเขียนถึงทูตสวรรค์ของคริสตจักรที่เมืองซาร์ดิสว่า ‘พระองค์ผู้ทรงมีพระวิญญาณทั้งเจ็ดของพระเจ้า และทรงมีดาวเจ็ดดวงนั้น ตรัสดังนี้ว่า “เรารู้จักความประพฤติของเจ้า คือเจ้าได้ชื่อว่ามีชีวิตอยู่ แต่ว่าเจ้าตายแล้ว</verse>
				<verse number="2">เจ้าจงตื่นขึ้นและจงเสริมกำลังให้กับส่วนที่เหลืออยู่ซึ่งจวนจะตายแล้วนั้น เพราะว่าเราไม่พบความประพฤติที่ครบบริบูรณ์ของเจ้าเฉพาะพระพักตร์ของพระเจ้า</verse>
				<verse number="3">เหตุฉะนั้นเจ้าจงระลึกว่าเจ้าได้รับและได้ยินอะไร จงถือรักษาและจงกลับใจใหม่ เพราะถ้าเจ้าไม่ตื่นขึ้น เราจะมาเหมือนอย่างขโมย และเจ้าจะไม่รู้ว่าเราจะมาหาเจ้าชั่วโมงไหน</verse>
				<verse number="4">แต่เจ้าก็ยังมีสองสามคนในเมืองซาร์ดิสที่ไม่ได้ทำให้เสื้อผ้าของตนเป็นมลทิน และพวกเขาจะดำเนินไปกับเราในชุดสีขาว เพราะว่าเขาเป็นคนที่คู่ควร</verse>
				<verse number="5">เช่นเดียวกัน คนที่ชนะก็จะสวมเสื้อสีขาว และเราจะไม่ลบชื่อของเขาออกจากหนังสือแห่งชีวิต เราจะรับรองชื่อของเขาเฉพาะพระพักตร์พระบิดาของเรา และต่อหน้าบรรดาทูตสวรรค์ของพระองค์</verse>
				<verse number="6">ใครมีหูก็ให้ฟังข้อความที่พระวิญญาณตรัสกับคริสตจักรทั้งหลาย” ’ ”</verse>
				<verse number="7">“จงเขียนถึงทูตสวรรค์ของคริสตจักรที่เมืองฟีลาเดลเฟียว่า ‘พระองค์ผู้บริสุทธิ์ ผู้ทรงสัตย์จริง ผู้ทรงมีลูกกุญแจของดาวิด ผู้ทรงเปิดแล้วจะไม่มีใครปิดได้ ผู้ทรงปิดแล้วจะไม่มีใครเปิดได้นั้น’ ตรัสดังนี้ว่า</verse>
				<verse number="8">“เรารู้จักความประพฤติของเจ้า นี่แน่ะ เราจัดวางประตูที่เปิดไว้ตรงหน้าพวกเจ้า ประตูนี้ไม่มีใครสามารถปิดได้ เรารู้ว่าเจ้ามีกำลังเพียงเล็กน้อย แต่กระนั้นเจ้าก็ถือรักษาคำของเรา และไม่ได้ปฏิเสธนามของเรา</verse>
				<verse number="9">นี่แน่ะ เราจะเป็นเหตุให้พวกธรรมศาลาของซาตานที่กล่าวอ้างว่า พวกเขาเป็นยิวและไม่ได้เป็น แต่กลับโกหกนั้น เราจะทำให้พวกเขามากราบลงแทบเท้าของเจ้า และให้เขารู้ว่าเรารักเจ้า</verse>
				<verse number="10">เพราะว่าเจ้าถือรักษาคำของเรา คือมีความทรหดอดทน เราจะเฝ้ารักษา เจ้าให้พ้นจากช่วงเวลาแห่งการทดลอง ซึ่งจะมาถึงคนทั่วทั้งโลกเพื่อจะทดลองคนทั้งหลายที่อยู่ในโลก</verse>
				<verse number="11">เราจะมาโดยเร็ว จงยึดมั่นในสิ่งที่เจ้ามี เพื่อจะไม่ให้ใครชิงเอามงกุฎของเจ้าไปได้</verse>
				<verse number="12">คนที่ชนะ เราจะตั้งให้เขาเป็นเสาหลักอยู่ในพระวิหารของพระเจ้าของเรา และเขาจะไม่ออกไปจากพระวิหารอีกเลย และบนตัวเขา เราจะจารึกพระนามพระเจ้าของเรา และชื่อเมืองของพระเจ้าของเรา คือนครเยรูซาเล็มใหม่ที่ลงมาจากสวรรค์จากพระเจ้าของเรา และเราจะจารึกนามใหม่ ของเราด้วย</verse>
				<verse number="13">ใครมีหูก็ให้ฟังข้อความที่พระวิญญาณตรัสกับคริสตจักรทั้งหลาย” ’</verse>
				<verse number="14">“จงเขียนถึงทูตสวรรค์ของคริสตจักรที่เมืองเลาดีเซียว่า ‘พระองค์ผู้เป็นพระอาเมน ทรงเป็นพยานที่ซื่อสัตย์และสัตย์จริง และทรงเป็นต้นกำเนิดของ สิ่งสารพัดที่พระเจ้าทรงสร้างนั้น ตรัสดังนี้ว่า</verse>
				<verse number="15">“เรารู้จักความประพฤติของเจ้า คือว่าเจ้าไม่เย็นและไม่ร้อน เราอยากให้เจ้าเย็นหรือร้อน</verse>
				<verse number="16">เพราะว่าเจ้าเป็นแต่อุ่นๆ ไม่ร้อนและไม่เย็น เราจะคายเจ้าออกจากปากของเรา</verse>
				<verse number="17">เพราะเจ้าพูดว่า ‘ข้าเป็นเศรษฐีและข้าร่ำรวยแล้ว ข้าไม่ต้องการสิ่งใดเลย’ เจ้าไม่รู้ว่าเจ้าเป็นคนน่าสมเพช น่าสังเวช เจ้ายากจน ตาบอด และเปลือยกาย</verse>
				<verse number="18">เราแนะนำเจ้าให้ซื้อทองคำที่หลอมด้วยไฟจากเรา เพื่อเจ้าจะได้มั่งมี และให้ซื้อเสื้อผ้าสีขาว เพื่อจะได้สวมให้พ้นจากความอับอายที่ต้องเปลือยกาย และซื้อยาหยอดตาของเจ้า เพื่อเจ้าจะได้เห็น</verse>
				<verse number="19">เรารักใครเราก็ตักเตือนและตีสอนเขา เพราะฉะนั้นจงมีความกระตือรือร้น และกลับใจใหม่</verse>
				<verse number="20">นี่แน่ะ เรายืนเคาะอยู่ที่ประตู ถ้าใครได้ยินเสียงของเราและเปิดประตู เราจะเข้าไปหาเขาและจะรับประทานอาหารร่วมกับเขา และเขาจะรับประทานอาหารร่วมกับเรา</verse>
				<verse number="21">คนที่ชนะ เราจะให้เขานั่งกับเราบนพระที่นั่งของเรา เหมือนอย่างที่เรามีชัยชนะแล้ว และได้นั่งกับพระบิดาของเราบนพระที่นั่งของพระองค์</verse>
				<verse number="22">ใครมีหูก็ให้ฟังข้อความที่พระวิญญาณได้ตรัสกับคริสตจักรทั้งหลาย” ’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">หลังจากนั้นข้าพเจ้าเห็นประตูที่เปิดอ้าอยู่ในสวรรค์ และพระสุรเสียงแรกที่ข้าพเจ้าได้ยินนั้น ตรัสกับข้าพเจ้าเหมือนอย่างเสียงแตรว่า “จงขึ้นมาบนนี้เถิด และเราจะสำแดงให้เจ้าเห็นสิ่งที่จะต้องเกิดขึ้นหลังจากนี้”</verse>
				<verse number="2">ในทันใดนั้น พระวิญญาณก็ทรงดลใจข้าพเจ้า และนี่แน่ะ มีพระที่นั่งตั้งอยู่ในสวรรค์และมีท่านผู้หนึ่งประทับบนพระที่นั่งนั้น</verse>
				<verse number="3">และท่านที่ประทับบนพระที่นั่งนั้นปรากฏเหมือนแจสเพอร์และคาร์เนเลียน และมีรุ้งรอบๆ พระที่นั่งนั้น ปรากฏเหมือนมรกต</verse>
				<verse number="4">และรอบพระที่นั่งนั้นมีบัลลังก์อีกยี่สิบสี่บัลลังก์ มีผู้อาวุโสยี่สิบสี่คนนั่งอยู่บนบัลลังก์เหล่านั้น ทุกคนสวมเสื้อผ้าสีขาวและสวมมงกุฎทองคำบนศีรษะของพวกเขา</verse>
				<verse number="5">และมีฟ้าแลบ เสียงครืนๆ และฟ้าร้อง ดังออกมาจากพระที่นั่งนั้น และมีคบเพลิง เจ็ดอันจุดอยู่ตรงหน้าพระที่นั่ง คบเพลิงเหล่านั้นคือพระวิญญาณทั้งเจ็ดของพระเจ้า</verse>
				<verse number="6">และตรงหน้าพระที่นั่งนั้นเป็นเหมือนอย่างทะเลแก้วที่ใสเหมือนแก้วผลึก และบริเวณรอบพระที่นั่งทั้งสองข้างนั้น มีสิ่งมีชีวิตสี่ตน ที่มีตาเต็มทั้งข้างหน้าและข้างหลัง</verse>
				<verse number="7">สิ่งมีชีวิตที่หนึ่งนั้นเหมือนสิงโต สิ่งมีชีวิตที่สองนั้นเหมือนโค สิ่งมีชีวิตที่สามนั้นมีหน้าเหมือนอย่างมนุษย์ และสิ่งมีชีวิตที่สี่เหมือนนกอินทรีที่บินอยู่</verse>
				<verse number="8">สิ่งมีชีวิตทั้งสี่นั้น แต่ละตนมีปีกหกปีก และมีตาอยู่รอบๆ และข้างในเต็มไปหมด และพวกเขาร้องตลอดวันตลอดคืนไม่ได้หยุดเลยว่า “บริสุทธิ์ บริสุทธิ์ บริสุทธิ์ องค์พระผู้เป็นเจ้าคือพระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพสูงสุด ผู้ทรงเคยเป็นอยู่ ผู้ทรงเป็นอยู่ และผู้ที่จะเสด็จมา”</verse>
				<verse number="9">เมื่อใดก็ตามที่สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นถวายพระสิริ พระเกียรติ และคำขอบพระคุณแด่พระองค์ผู้ประทับบนพระที่นั่ง และผู้ทรงพระชนม์อยู่ตลอดไปเป็นนิตย์นั้น</verse>
				<verse number="10">ผู้อาวุโสทั้งยี่สิบสี่ท่านก็ทรุดตัวลงเฉพาะพระพักตร์พระองค์ผู้ประทับบนพระที่นั่งนั้น และนมัสการพระองค์ผู้ทรงพระชนม์อยู่ตลอดไปเป็นนิตย์ และถอดมงกุฎออกวางตรงหน้าพระที่นั่งร้องว่า</verse>
				<verse number="11">“องค์พระผู้เป็นเจ้าและพระเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลาย พระองค์ทรงสมควรที่จะได้รับพระสิริ พระเกียรติและฤทธานุภาพ เพราะว่าพระองค์ทรงสร้างสรรพสิ่ง และสรรพสิ่งก็ดำรงอยู่และถูกสร้างขึ้นตามพระประสงค์ของพระองค์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">และในพระหัตถ์ขวาของพระองค์ผู้ประทับบนพระที่นั่งนั้น ข้าพเจ้าเห็นหนังสือม้วนหนึ่งซึ่งเขียนไว้ทั้งข้างในและข้างนอก และมีตราผนึกอยู่เจ็ดดวง</verse>
				<verse number="2">และข้าพเจ้าได้เห็นทูตสวรรค์ที่มีฤทธิ์องค์หนึ่ง ประกาศด้วยเสียงดังว่า “ใครเป็นผู้ที่สมควรเปิดหนังสือม้วนและแกะตราของมันออก?”</verse>
				<verse number="3">และไม่มีใครในสวรรค์ หรือบนแผ่นดินโลก หรือใต้แผ่นดินโลกที่สามารถเปิดหนังสือม้วนหรือดูหนังสือนั้น</verse>
				<verse number="4">แล้วข้าพเจ้าก็ร้องไห้อย่างมาก เพราะไม่พบใครที่สมควรจะเปิดหนังสือม้วนหรือดูหนังสือนั้น</verse>
				<verse number="5">แล้วมีคนหนึ่งในพวกผู้อาวุโสบอกกับข้าพเจ้าว่า “อย่าร้องไห้เลย นี่แน่ะ สิงโตแห่งเผ่ายูดาห์ ซึ่งเป็นรากเหง้า ของดาวิด ทรงมีชัยชนะแล้ว พระองค์จึงทรงสามารถเปิดหนังสือและแกะตราทั้งเจ็ดดวงได้”</verse>
				<verse number="6">และระหว่างพระที่นั่งกับสิ่งมีชีวิตทั้งสี่นั้น และท่ามกลางพวกผู้อาวุโส ข้าพเจ้าเห็นพระเมษโปดก ทรงยืนอยู่ เหมือนดังถูกปลงพระชนม์แล้ว พระองค์ทรงมีเขาเจ็ดเขาและมีดวงตาเจ็ดดวง ซึ่งเป็นพระวิญญาณทั้งเจ็ดของพระเจ้า ที่พระเจ้าทรงส่งออกไปทั่วแผ่นดินโลกแล้ว</verse>
				<verse number="7">และพระเมษโปดกทรงเข้ามา และทรงรับม้วนหนังสือจากพระหัตถ์ขวาของพระองค์ผู้ประทับบนพระที่นั่งนั้น</verse>
				<verse number="8">เมื่อพระองค์ทรงรับหนังสือนั้นแล้ว สิ่งมีชีวิตทั้งสี่และผู้อาวุโสยี่สิบสี่คนนั้น ก็ทรุดตัวลงเฉพาะพระพักตร์พระเมษโปดก แต่ละคนถือพิณและถือชามทองคำบรรจุเครื่องหอม ซึ่งเป็นคำอธิษฐานของบรรดาธรรมิกชน</verse>
				<verse number="9">และเขาทั้งหลายก็ร้องเพลงบทใหม่ ว่า “พระองค์ทรงเป็นผู้ที่สมควรจะรับม้วนหนังสือ และทรงแกะตราหนังสือนั้นออก เพราะพระองค์ถูกปลงพระชนม์และทรงไถ่คนด้วยพระโลหิตเพื่อถวายพระเจ้า คือคนจากทุกเผ่า ทุกภาษา ทุกชนชาติและทุกประชาชาติ</verse>
				<verse number="10">พระองค์ทรงทำให้เขาเป็นอาณาจักรและเป็นปุโรหิตของพระเจ้าของเรา และพวกเขาจะครอบครองบนแผ่นดินโลก”</verse>
				<verse number="11">แล้วข้าพเจ้าก็ได้เห็นและได้ยินเสียงของทูตสวรรค์มากมายนับจำนวนเป็นแสนๆ เป็นล้านๆ ที่อยู่รอบพระที่นั่ง รอบพวกสิ่งมีชีวิต และรอบบรรดาผู้อาวุโส</verse>
				<verse number="12">ร้องเสียงดังว่า “พระเมษโปดกผู้ถูกปลงพระชนม์แล้วนั้นทรงสมควรได้รับ ฤทธานุภาพ ทรัพย์สมบัติ พระปัญญา พระกำลัง พระเกียรติ พระสิริ และคำสดุดี”</verse>
				<verse number="13">แล้วข้าพเจ้าได้ยินเสียงสิ่งที่ทรงสร้างทั้งหมด ทั้งในสวรรค์ บนแผ่นดินโลก ใต้แผ่นดินโลก ในมหาสมุทร และทุกสิ่งซึ่งอยู่ในที่เหล่านั้น ร้องว่า “ขอให้คำสดุดี พระเกียรติ พระสิริและอานุภาพ จงมีแด่พระองค์ผู้ประทับบนพระที่นั่งและแด่พระเมษโปดก ตลอดไปเป็นนิตย์”</verse>
				<verse number="14">และสิ่งมีชีวิตทั้งสี่นั้นก็ร้องว่า “อาเมน” และบรรดาผู้อาวุโสก็ทรุดตัวลงและนมัสการ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">และข้าพเจ้าเห็นพระเมษโปดกทรงแกะตราดวงหนึ่งในเจ็ดดวงนั้น และข้าพเจ้าได้ยินสิ่งมีชีวิตตนหนึ่งในสี่ตนนั้นร้องเสียงดังเหมือนอย่างเสียงฟ้าร้องว่า “มาเถอะ”</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้าก็เห็น และนี่แน่ะ ม้าสีขาวตัวหนึ่ง ออกมา ผู้ที่ขี่ม้าตัวนั้นถือธนู และได้รับมอบมงกุฎ แล้วท่านก็ออกไปอย่างมีชัย และเพื่อจะได้ชัยชนะ</verse>
				<verse number="3">เมื่อพระองค์ทรงแกะตราดวงที่สอง ข้าพเจ้าก็ได้ยินสิ่งมีชีวิตที่สองร้องว่า “มาเถอะ”</verse>
				<verse number="4">และม้าอีกตัวหนึ่งเข้ามา เป็นม้าสีแดงสด ผู้ที่ขี่ม้าตัวนี้ได้รับมอบหมายให้เอาสันติภาพไปจากแผ่นดินโลก เพื่อให้คนรบราฆ่าฟันกัน และท่านผู้นี้ได้รับมอบดาบใหญ่เล่มหนึ่ง</verse>
				<verse number="5">เมื่อพระองค์ทรงแกะตราดวงที่สาม ข้าพเจ้าก็ได้ยินสิ่งมีชีวิตที่สามร้องว่า “มาเถอะ” แล้วข้าพเจ้าเห็น และนี่แน่ะ ม้าสีดำตัวหนึ่ง เข้ามา และผู้ที่ขี่ม้าตัวนี้ถือตราชู</verse>
				<verse number="6">แล้วข้าพเจ้าก็ได้ยินเหมือนอย่างเสียงพูดดังออกมาจากท่ามกลางสิ่งมีชีวิตทั้งสี่นั้นว่า “ข้าวสาลีราคาลิตรละหนึ่งเดนาริอัน ข้าวบาร์เลย์สามลิตรต่อหนึ่งเดนาริอัน แต่เจ้าอย่าทำอันตรายน้ำมันและเหล้าองุ่น”</verse>
				<verse number="7">เมื่อพระองค์ทรงแกะตราดวงที่สี่ ข้าพเจ้าก็ได้ยินเสียงสิ่งมีชีวิตที่สี่ร้องว่า “มาเถอะ”</verse>
				<verse number="8">แล้วข้าพเจ้าเห็น และนี่แน่ะ ม้าสีกะเลียวตัวหนึ่ง ผู้ที่ขี่ม้าตัวนี้มีชื่อว่ามัจจุราช และแดนคนตายก็ติดตามมาด้วย พระองค์ทรงให้ทั้งสองนี้มีอำนาจเหนือแผ่นดินโลกหนึ่งในสี่ส่วน ที่จะทำลายได้ด้วยคมดาบ ด้วยความอดอยาก ด้วยโรคระบาด และด้วยสัตว์ร้ายแห่งแผ่นดิน</verse>
				<verse number="9">เมื่อพระองค์ทรงแกะตราดวงที่ห้า ข้าพเจ้าก็เห็นดวงวิญญาณทั้งหลายที่ใต้แท่นบูชา ซึ่งเป็นวิญญาณของคนทั้งหลายที่ถูกฆ่าเพราะพระวจนะของพระเจ้าและเพราะคำพยานที่เขายึดถือนั้น</verse>
				<verse number="10">เขาทั้งหลายร้องเสียงดังว่า “ข้าแต่องค์เจ้านาย ผู้บริสุทธิ์และสัตย์จริง อีกนานเท่าใดพระองค์จึงจะทรงพิพากษา และแก้แค้นต่อคนทั้งหลายที่อยู่บนแผ่นดินโลกซึ่งหลั่งเลือดของเรา”</verse>
				<verse number="11">แล้วพระองค์ประทานเสื้อคลุมสีขาวแก่พวกเขาแต่ละคน และทรงบอกให้พักต่อไปอีกหน่อยหนึ่ง จนกว่าผู้ร่วมรับใช้และพี่น้องของเขาจะถูกฆ่าเหมือนอย่างพวกเขาครบจำนวน</verse>
				<verse number="12">เมื่อพระองค์ทรงแกะตราดวงที่หก ข้าพเจ้าเห็นแผ่นดินไหวยิ่งใหญ่ ดวงอาทิตย์กลายเป็นสีดำมืด เหมือนกับเสื้อผ้าขนสัตว์ที่ใช้ไว้ทุกข์ และดวงจันทร์วันเพ็ญก็กลายเป็นเหมือนกับสีเลือด</verse>
				<verse number="13">และดวงดาวทั้งหลายในท้องฟ้าก็ตกลงมาบนพื้นดิน เหมือนกับต้นมะเดื่อที่ถูกลมแรงพัดจนผลที่ยังไม่สุกหล่นลงมา</verse>
				<verse number="14">ท้องฟ้าก็หายไปเหมือนกับหนังสือที่ถูกม้วนเก็บ และภูเขาทุกลูกและเกาะทุกเกาะก็ถูกเคลื่อนไปจากที่เดิม</verse>
				<verse number="15">แล้วกษัตริย์ทั้งหลายในโลก พวกคนใหญ่คนโต บรรดานายทหารใหญ่ พวกเศรษฐี พวกผู้มีอำนาจ และทุกคนทั้งที่เป็นทาสหรือเสรีชน ต่างซ่อนตัวอยู่ในถ้ำและโขดหินตามภูเขา</verse>
				<verse number="16">พวกเขาร้องบอกกับภูเขาและโขดหินว่า “จงล้มทับเราเถิด จงซ่อนเราไว้ ให้พ้นจากพระพักตร์ของพระองค์ผู้ประทับอยู่บนพระที่นั่ง และจากพระพิโรธของพระเมษโปดก</verse>
				<verse number="17">เพราะว่าวันสำคัญแห่งพระพิโรธของพระองค์มาถึงแล้ว และใครจะสามารถยืนหยัดอยู่ได้เล่า ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">หลังจากนั้น ข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์สี่องค์ยืนอยู่ที่มุมทั้งสี่ของแผ่นดินโลก ยับยั้งลมทั้งสี่ของแผ่นดินโลกไว้ เพื่อไม่ให้ลมพัดบนบก บนทะเลหรือบนต้นไม้ทุกต้น</verse>
				<verse number="2">แล้วข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งปรากฏขึ้นมาจากทิศตะวันออก ถือตราประทับของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่ และท่านร้องด้วยเสียงดังต่อทูตทั้งสี่ผู้ซึ่งได้รับมอบอำนาจให้ทำอันตรายแก่แผ่นดินและทะเลนั้น</verse>
				<verse number="3">ว่า “จงอย่าทำอันตรายแผ่นดิน ทะเล หรือต้นไม้ จนกว่าเราจะได้ประทับตราบนหน้าผากของบรรดาผู้รับใช้ของพระเจ้าของเรา ”</verse>
				<verse number="4">และข้าพเจ้าได้ยินว่าจำนวนผู้ที่ได้รับการประทับตรามี 144,000 คน พวกที่ได้รับการประทับตราแล้วนั้นมาจากทุกเผ่าในอิสราเอล</verse>
				<verse number="5">พวกที่มาจากเผ่ายูดาห์ ที่ได้รับการประทับตรามี — 12,000 คน พวกที่มาจากเผ่ารูเบนมี — 12,000 คน พวกที่มาจากเผ่ากาดมี — 12,000 คน</verse>
				<verse number="6">พวกที่มาจากเผ่าอาเชอร์มี — 12,000 คน พวกที่มาจากเผ่านัฟทาลีมี — 12,000 คน พวกที่มาจากเผ่ามนัสเสห์มี — 12,000 คน</verse>
				<verse number="7">พวกที่มาจากเผ่าสิเมโอนมี — 12,000 คน พวกที่มาจากเผ่าเลวีมี — 12,000 คน พวกที่มาจากเผ่าอิสสาคาร์มี — 12,000 คน</verse>
				<verse number="8">พวกที่มาจากเผ่าเศบูลุนมี — 12,000 คน พวกที่มาจากเผ่าโยเซฟมี — 12,000 คน พวกที่มาจากเผ่าเบนยามิน ที่ได้รับการประทับตรามี — 12,000 คน</verse>
				<verse number="9">หลังจากนั้นมา ข้าพเจ้าเห็น และนี่แน่ะ มหาชนที่ไม่มีใครนับจำนวนได้ ที่มาจากทุกประชาชาติ ทุกเผ่า ทุกชนชาติและทุกภาษา ยืนอยู่หน้าพระที่นั่งและเฉพาะพระพักตร์พระเมษโปดก พวกเขาสวมเสื้อผ้าสีขาว และถือใบตาลอยู่ในมือ</verse>
				<verse number="10">พวกเขาร้องเสียงดังว่า “ความรอดขึ้นอยู่กับพระเจ้าของเราผู้ประทับบนพระที่นั่ง และขึ้นอยู่กับพระเมษโปดก”</verse>
				<verse number="11">และทูตสวรรค์ทั้งหมดที่ยืนอยู่รอบพระที่นั่ง รอบผู้อาวุโส และรอบสิ่งมีชีวิตทั้งสี่นั้น ก็ทรุดตัวลงหน้าพระที่นั่ง และนมัสการพระเจ้า</verse>
				<verse number="12">และกล่าวว่า “อาเมน คำสดุดี พระสิริ พระปัญญา คำขอบพระคุณ พระเกียรติ ฤทธานุภาพ และ พระกำลัง จงมีแด่พระเจ้าของเราตลอดไปเป็นนิตย์ อาเมน”</verse>
				<verse number="13">แล้วคนหนึ่งในพวกผู้อาวุโสนั้นถามข้าพเจ้าว่า “คนที่สวมเสื้อผ้าสีขาวเหล่านี้คือใคร? และมาจากไหน?”</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้าตอบท่านว่า “ท่านเจ้าข้า ท่านเองก็ทราบอยู่แล้ว” ท่านจึงบอกข้าพเจ้าว่า “คนเหล่านี้เป็นคนที่มาจากความยากลำบากครั้งยิ่งใหญ่ พวกเขาชำระล้างเสื้อผ้าของเขาด้วยพระโลหิตของพระเมษโปดกจนขาวสะอาด</verse>
				<verse number="15">เพราะเหตุนี้ เขาทั้งหลายจึงได้อยู่หน้าพระที่นั่งของพระเจ้า และปรนนิบัติพระองค์ในพระวิหารของพระองค์ทั้งกลางวันและกลางคืน และพระองค์ผู้ประทับบนพระที่นั่งจะทรงคุ้มครองพวกเขา</verse>
				<verse number="16">พวกเขาจะไม่หิวหรือกระหายอีกเลย ดวงอาทิตย์และความร้อนจะไม่แผดเผาเขาอีกต่อไป</verse>
				<verse number="17">เพราะว่าพระเมษโปดกผู้ทรงอยู่กลางพระที่นั่งนั้นจะทรงเลี้ยงดูพวกเขา และจะทรงนำเขาไปยังน้ำพุแห่งชีวิต และพระเจ้าจะทรงเช็ดน้ำตาทุกหยดจากตาของเขาทั้งหลาย ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">และเมื่อพระเมษโปดกทรงแกะตราดวงที่เจ็ด ในสวรรค์ก็เกิดความเงียบขึ้นประมาณครึ่งชั่วโมง</verse>
				<verse number="2">แล้วข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์ทั้งเจ็ดองค์ที่ยืนอยู่เฉพาะพระพักตร์พระเจ้านั้นได้รับมอบแตรเจ็ดคัน</verse>
				<verse number="3">และทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งถือกระถางไฟทองคำออกมาและยืนอยู่ที่แท่นบูชา พระเจ้าประทานเครื่องหอมมากมายแก่ทูตองค์นั้น เพื่อให้ถวายร่วมกับคำอธิษฐานของธรรมิกชนทั้งหมดบนแท่นบูชาทองคำ ที่อยู่หน้าพระที่นั่งนั้น</verse>
				<verse number="4">และควันเครื่องหอมนั้นก็ลอยขึ้นไปพร้อมกับคำอธิษฐานของธรรมิกชนทั้งหลาย จากมือทูตสวรรค์สู่เบื้องพระพักตร์ของพระเจ้า</verse>
				<verse number="5">แล้วทูตสวรรค์องค์นั้นก็นำกระถางไฟไป และเอาไฟจากแท่นบูชามาใส่จนเต็ม แล้วโยนลงบนแผ่นดินโลก ทำให้เกิดฟ้าร้องเสียงครืนๆ ฟ้าแลบและแผ่นดินไหว</verse>
				<verse number="6">และทูตสวรรค์เจ็ดองค์ที่ถือแตรทั้งเจ็ดนั้นต่างก็เตรียมพร้อมเพื่อที่จะเป่า</verse>
				<verse number="7">เมื่อทูตสวรรค์องค์แรกเป่าแตรขึ้น ลูกเห็บและไฟ ที่ปนด้วยเลือดก็ตกลงมาบนแผ่นดินโลก แผ่นดินโลกก็ถูกเผาไปหนึ่งส่วนสาม ต้นไม้ถูกเผาไปหนึ่งส่วนสาม และหญ้าเขียวสดถูกเผาไปทั้งหมด</verse>
				<verse number="8">เมื่อทูตสวรรค์องค์ที่สองเป่าแตรขึ้น ก็มีสิ่งหนึ่งเหมือนอย่างภูเขาลูกใหญ่ที่กำลังลุกเป็นไฟ ถูกโยนลงไปในทะเล แล้วหนึ่งส่วนสามของทะเลกลายเป็นเลือด</verse>
				<verse number="9">บรรดาสิ่งที่มีชีวิตในทะเลนั้นตายไปหนึ่งส่วนสาม และเรือต่างๆ ถูกทำลายไปหนึ่งส่วนสาม</verse>
				<verse number="10">เมื่อทูตสวรรค์องค์ที่สามเป่าแตรขึ้น ก็มีดาวใหญ่ดวงหนึ่งที่ลุกไหม้เหมือนอย่างคบเพลิงตกลงมาจากท้องฟ้า ดาวดวงนั้นตกลงไปในหนึ่งส่วนสามของแม่น้ำทั้งหลาย และตกลงไปในบ่อน้ำพุทั้งหลาย</verse>
				<verse number="11">ดาวดวงนี้มีชื่อว่า “บอระเพ็ด” น้ำปริมาณหนึ่งส่วนสามก็กลายเป็นรสขม และคนมากมายตายไปเพราะเหตุน้ำนั้นถูกทำให้ขม</verse>
				<verse number="12">เมื่อทูตสวรรค์องค์ที่สี่เป่าแตรขึ้น หนึ่งส่วนสามของดวงอาทิตย์ ของดวงจันทร์วันเพ็ญ และของดวงดาวทั้งหลายก็ถูกทำลายไป ทำให้หนึ่งส่วนสามของสิ่งเหล่านั้นมืดไป กลางวันก็ไม่สว่างเสียหนึ่งส่วนสาม และกลางคืนก็เช่นเดียวกัน</verse>
				<verse number="13">แล้วข้าพเจ้าเห็นและได้ยินนกอินทรีตัวหนึ่งที่บินอยู่บนท้องฟ้าร้องเสียงดังว่า “วิบัติ วิบัติ วิบัติ จะมีแก่คนทั้งหลายที่อยู่บนแผ่นดินโลก เพราะเสียงของแตรที่เหลืออยู่ซึ่งทูตสวรรค์ทั้งสามองค์กำลังจะเป่า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">เมื่อทูตสวรรค์องค์ที่ห้าเป่าแตรขึ้น ข้าพเจ้าเห็นดาวดวงหนึ่งที่ได้ตกจากฟ้าลงมาที่แผ่นดินโลกแล้ว พระเจ้าประทานลูกกุญแจสำหรับช่องของบาดาลลึกให้แก่ดาวดวงนั้น</verse>
				<verse number="2">เมื่อท่านเปิดช่องของบาดาลนั้น ก็มีควันพลุ่งขึ้นมาจากช่องนั้น เหมือนอย่างควันของเตาใหญ่ ดวงอาทิตย์และอากาศก็มืดไปด้วยควันจากช่องนั้น</verse>
				<verse number="3">และมีฝูงตั๊กแตนออกจากควันนั้นมายังแผ่นดินโลก พระเจ้าประทานอำนาจกับตั๊กแตนพวกนั้นเหมือนอย่างอำนาจของพวกแมงป่องแห่งแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="4">พระองค์ตรัสบอกพวกมันไม่ให้ทำร้ายหญ้าบนแผ่นดินโลก หรือพืชเขียว หรือต้นไม้ แต่ให้ทำร้ายเฉพาะคนทั้งหลาย ที่ไม่มีตราของพระเจ้าบนหน้าผากของเขา</verse>
				<verse number="5">พระองค์ไม่ให้ฆ่าคนพวกนั้น แต่ให้ทรมานเขาห้าเดือน ความทรมานของพวกเขานั้นเป็นเหมือนอย่างความทรมานเมื่อถูกแมงป่องต่อย</verse>
				<verse number="6">ตลอดระยะเวลานั้น คนทั้งหลายจะแสวงหาความตาย แต่จะไม่พบ เขาอยากจะตาย แต่ความตายจะหนีจากพวกเขาไป</verse>
				<verse number="7">ตั๊กแตนพวกนั้นมีรูปร่างเหมือนม้าที่เตรียมพร้อมสำหรับสงคราม บนหัวของมันมีสิ่งที่ดูเหมือนอย่างมงกุฎทองคำ และหน้าของพวกมันเหมือนอย่างหน้าของมนุษย์</verse>
				<verse number="8">พวกมันมีผมเหมือนอย่างผมของผู้หญิง ฟันของมันเหมือนอย่างฟันของสิงโต</verse>
				<verse number="9">พวกมันมีเกราะป้องกันอกเหมือนอย่างเกราะเหล็ก เสียงปีกของมันเหมือนอย่างเสียงของรถและม้ามากมายที่กรูเข้าสู่สงคราม</verse>
				<verse number="10">พวกมันมีหางและมีเหล็กในเหมือนแมงป่อง หางของมันนั้นมีอำนาจที่จะทำร้ายมนุษย์ตลอดห้าเดือน</verse>
				<verse number="11">พวกมันมีทูตของบาดาลลึกเป็นกษัตริย์ปกครองเหนือมัน ทูตผู้นั้นมีชื่อภาษาฮีบรูว่าอาบัดโดน และในภาษากรีกว่า อปอลลิโยน</verse>
				<verse number="12">วิบัติที่หนึ่งผ่านไปแล้ว นี่แน่ะ ยังมีวิบัติอีกสองอย่างที่จะตามมาหลังจากนี้</verse>
				<verse number="13">เมื่อทูตสวรรค์องค์ที่หกเป่าแตรขึ้น ข้าพเจ้าก็ได้ยินเสียงหนึ่งออกมาจากเชิงงอนมุม[ทั้งสี่] ของแท่นบูชาทองคำ ที่อยู่เฉพาะพระพักตร์พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">เสียงนั้นกล่าวกับทูตสวรรค์องค์ที่หกที่ถือแตรนั้นว่า “จงปล่อยทูตสวรรค์ทั้งสี่ที่ถูกมัดไว้ที่แม่น้ำใหญ่คือแม่น้ำยูเฟรติสนั้น”</verse>
				<verse number="15">แล้วทูตสวรรค์ทั้งสี่ก็ถูกปล่อย พวกเขาได้รับการเตรียมไว้สำหรับชั่วโมง วัน เดือนและปี เพื่อจะฆ่ามนุษย์เสียหนึ่งส่วนสาม</verse>
				<verse number="16">จำนวนกองทหารม้าคือสองร้อยล้าน ข้าพเจ้าได้ยินจำนวนของพวกเขา</verse>
				<verse number="17">ในนิมิตนั้น ข้าพเจ้าเห็นม้าทั้งหลายเป็นอย่างนี้คือ ผู้ที่นั่งบนหลังม้าพวกนั้นมีเกราะป้องกันอกสีแดงเพลิง สีน้ำเงินคราม และสีเหลืองกำมะถัน หัวม้าทั้งหลายเหมือนอย่างหัวสิงโต มีไฟ ควัน และกำมะถันพลุ่งออกจากปากของมัน</verse>
				<verse number="18">มนุษย์ถูกฆ่าหนึ่งส่วนสามด้วยภัยพิบัติสามอย่างนี้ คือ ไฟ ควัน และกำมะถันที่พลุ่งออกจากปากของมัน</verse>
				<verse number="19">เพราะว่าอำนาจของม้านั้นอยู่ที่ปากและที่หางของมัน เพราะหางของพวกมันเหมือนงูที่มีหัวซึ่งพวกมันใช้ทำร้ายคนได้</verse>
				<verse number="20">มนุษย์ที่เหลืออยู่ที่ไม่ได้ถูกฆ่าด้วยภัยพิบัติเหล่านี้ ไม่ได้กลับใจจากการกระทำที่เกิดจากน้ำมือของพวกเขา ไม่ได้เลิกบูชาผีและรูปเคารพต่างๆ ที่ทำด้วยทองคำ เงิน ทองสัมฤทธิ์ หินและไม้ ซึ่งไม่สามารถดู หรือฟัง หรือเดิน</verse>
				<verse number="21">และพวกเขาก็ไม่ได้กลับใจจากการฆาตกรรม หรือจากการใช้เวทมนตร์ หรือจากการล่วงประเวณี หรือจากการลักขโมย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">และข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์ที่มีฤทธิ์อีกองค์หนึ่งลงมาจากสวรรค์ มีเมฆห่อหุ้มตัวท่านและมีรุ้งบนศีรษะของท่าน หน้าของท่านเหมือนอย่างดวงอาทิตย์ และขาของท่านเหมือนอย่างเสาเพลิง</verse>
				<verse number="2">ท่านถือหนังสือม้วนเล็กๆ ที่เปิดอยู่ในมือของท่าน เท้าขวาของท่านยืนอยู่บนทะเล เท้าซ้ายของท่านยืนอยู่บนบก</verse>
				<verse number="3">ท่านร้องเสียงดังดุจเสียงสิงโตคำราม เมื่อท่านร้อง เสียงฟ้าร้องทั้งเจ็ดก็พูดขึ้นมา</verse>
				<verse number="4">และเมื่อเสียงฟ้าร้องทั้งเจ็ดพูดขึ้นมา ข้าพเจ้าก็เริ่มลงมือเขียน แต่ข้าพเจ้าได้ยินเสียงจากสวรรค์บอกว่า “จงผนึกตราปิดข้อความที่ฟ้าร้องทั้งเจ็ดพูดออกมานั้น อย่าเขียนลงไป”</verse>
				<verse number="5">แล้วทูตสวรรค์องค์ที่ข้าพเจ้าเห็นยืนอยู่ทั้งบนทะเลและบนบกนั้น ยกมือขวาขึ้นสู่ท้องฟ้า</verse>
				<verse number="6">และสาบานโดยอ้างพระองค์ผู้ทรงพระชนม์อยู่เป็นนิตย์ ผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์ และสรรพสิ่งที่อยู่ในสวรรค์ ผู้ทรงสร้างแผ่นดินโลกและสรรพสิ่งที่อยู่ในแผ่นดินโลก ผู้ทรงสร้างทะเลและสรรพสิ่งที่อยู่ในทะเล ว่าจะไม่มีการเนิ่นนานอีกต่อไป</verse>
				<verse number="7">แต่ในวันเวลาที่มีเสียงแตรจากทูตสวรรค์องค์ที่เจ็ดที่กำลังจะเป่าแตรนั้น ความล้ำลึกของพระเจ้าจะเสร็จสมบูรณ์ เหมือนอย่างที่พระองค์ทรงประกาศแก่บรรดาผู้เผยพระวจนะซึ่งเป็นผู้รับใช้ของพระองค์</verse>
				<verse number="8">และเสียงที่ข้าพเจ้าได้ยินจากสวรรค์นั้น กล่าวกับข้าพเจ้าอีกว่า “จงไปรับหนังสือม้วนที่เปิดอยู่ในมือของทูตสวรรค์องค์ที่ยืนอยู่ทั้งบนทะเลและบนบกนั้น”</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้าจึงไปหาทูตสวรรค์องค์นั้น และขอให้มอบหนังสือม้วนเล็กแก่ข้าพเจ้า ท่านกล่าวกับข้าพเจ้าว่า “เอาไปเถิด แล้วกินให้หมด มันจะทำให้ท้องของเจ้าขม แต่เมื่ออยู่ในปากของเจ้ามันจะหวานเหมือนอย่างน้ำผึ้ง”</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้าจึงรับหนังสือม้วนเล็กนั้นจากมือของทูตสวรรค์แล้วก็กินจนหมด ขณะที่มันอยู่ในปากของข้าพเจ้านั้นมันก็หวานเหมือนอย่างน้ำผึ้ง แต่เมื่อกินเข้าไปแล้ว ท้องของข้าพเจ้าก็ขม</verse>
				<verse number="11">แล้วมีผู้บอกข้าพเจ้าว่า “เจ้าต้องเผยพระวจนะอีกครั้งหนึ่ง เกี่ยวกับชนชาติต่างๆ ประชาชาติต่างๆ ภาษาต่างๆ และกษัตริย์จำนวนมาก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">แล้วข้าพเจ้าได้รับมอบไม้อ้อท่อนหนึ่งรูปร่างเหมือนไม้วัด และได้รับคำสั่งว่า “จงลุกขึ้น และไปวัดพระวิหารของพระเจ้า และแท่นบูชา และคำนวณคนที่นมัสการในนั้น</verse>
				<verse number="2">แต่ลานชั้นนอกของพระวิหารนั้นให้เว้นไว้ไม่ต้องวัด เพราะว่าที่นั่นได้มอบให้กับคนต่างชาติแล้ว และเขาจะเหยียบย่ำวิสุทธินคร ตลอดสี่สิบสองเดือน</verse>
				<verse number="3">เราจะให้ฤทธานุภาพแก่ พยานทั้งสองของเรา และทั้งสองจะเผยพระวจนะตลอดหนึ่งพันสองร้อยหกสิบวันโดยแต่งตัวด้วยผ้ากระสอบ</verse>
				<verse number="4">“พยานทั้งสองนั้นคือต้นมะกอกสองต้นและคันประทีปสองอันที่ตั้งอยู่เฉพาะพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="5">ถ้าใครคิดจะทำร้ายพยานทั้งสอง ไฟก็จะพลุ่งออกจากปากของทั้งสองและเผาผลาญศัตรูเหล่านั้น ใครที่คิดทำร้ายพยานทั้งสองก็จะต้องตายอย่างนั้น</verse>
				<verse number="6">พยานทั้งสองมีสิทธิอำนาจที่จะปิดท้องฟ้าได้ เพื่อไม่ให้ฝนตกในระหว่างวันเหล่านั้นที่เขากำลังเผยพระวจนะ และมีสิทธิอำนาจเหนือน้ำที่จะเปลี่ยนมันเป็นเลือดได้ และมีสิทธิอำนาจกระหน่ำแผ่นดินโลกด้วยภัยพิบัติทุกอย่างกี่ครั้งก็ได้ตามที่ต้องการ</verse>
				<verse number="7">และเมื่อเขาทั้งสองเสร็จสิ้นการเป็นพยานแล้ว สัตว์ร้ายที่ขึ้นมาจากบาดาลลึก ก็จะต่อสู้กับเขา มันจะชนะและฆ่าเขาทั้งสองเสีย</verse>
				<verse number="8">และศพของเขาทั้งสองจะอยู่บนถนนในมหานครนั้น ที่เรียกตามภาษาอุปไมยว่าโสโดม และอียิปต์ซึ่งเป็นเมืองที่องค์พระผู้เป็นเจ้าของเขาถูกตรึงกางเขน</verse>
				<verse number="9">คนจากชนชาติต่างๆ เผ่าต่างๆ ภาษาต่างๆ และประชาชาติต่างๆ จะมองดูศพเขาทั้งสองตลอดสามวันครึ่ง และไม่ยอมให้เอาศพไปวางไว้ในอุโมงค์เลย</verse>
				<verse number="10">คนทั้งหลายที่อยู่บนแผ่นดินโลกจะยินดีด้วยเรื่องเขาทั้งสอง พวกเขาจะรื่นเริงและจะให้ของขวัญแก่กันและกัน เพราะว่าผู้เผยพระวจนะทั้งสองคนนี้ได้ทรมานคนทั้งหลายที่อยู่ในโลก”</verse>
				<verse number="11">หลังจากนั้นสามวันครึ่ง ลมปราณจากพระเจ้าก็เข้าสู่ศพของเขา และเขาทั้งสองก็ลุกขึ้นยืนด้วยขาตัวเอง คนทั้งหลายที่เห็นก็ตกอยู่ในความกลัวอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="12">แล้วเขาทั้งสองได้ยินเสียงดังจากสวรรค์กล่าวว่า “จงขึ้นมาที่นี่เถิด” พวกศัตรูก็เห็นเขาทั้งสองขึ้นสู่สวรรค์ด้วยเมฆ</verse>
				<verse number="13">และในเวลานั้นเองก็เกิดแผ่นดินไหวใหญ่ยิ่ง เมืองนั้นก็ถล่มลงมาเสียหนึ่งส่วนสิบ มีคนตายเพราะแผ่นดินไหวเจ็ดพันคน และคนที่เหลืออยู่นั้นก็เกิดความหวาดกลัว และถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าแห่งสวรรค์</verse>
				<verse number="14">วิบัติอย่างที่สองผ่านไปแล้ว นี่แน่ะ วิบัติอย่างที่สามก็จะมาถึงในเร็วๆ นี้</verse>
				<verse number="15">แล้วทูตสวรรค์องค์ที่เจ็ดก็เป่าแตรขึ้น และมีเสียงหลายๆ เสียงกล่าวขึ้นดังๆ ในสวรรค์ว่า “อาณาจักรของโลกนี้กลับกลายเป็นขององค์พระผู้เป็นเจ้าของเราแล้ว และเป็นของพระคริสต์ของพระองค์ และพระองค์จะทรงครอบครองตลอดไปเป็นนิตย์ ”</verse>
				<verse number="16">และผู้อาวุโสยี่สิบสี่คนซึ่งนั่งอยู่บนบัลลังก์ของตนเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า ก็ทรุดตัวซบหน้าลงนมัสการพระเจ้า</verse>
				<verse number="17">และทูลว่า “ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพสูงสุด ผู้ที่ทรงเป็นอยู่และผู้ที่ทรงเคยเป็นอยู่ พวกข้าพระองค์ขอบพระคุณพระองค์ เพราะพระองค์ทรงถือครองฤทธานุภาพอันยิ่งใหญ่ของพระองค์แล้ว และทรงเริ่มครอบครอง</verse>
				<verse number="18">บรรดาประชาชาติมีความโกรธแค้น แต่พระพิโรธ ของพระองค์มาถึงแล้ว ถึงเวลาที่พระองค์จะทรงพิพากษาคนทั้งหลายที่ตายไป และถึงเวลาที่จะประทานบำเหน็จแก่บรรดาผู้รับใช้ของพระองค์ คือพวกผู้เผยพระวจนะและพวกธรรมิกชน และแก่คนทั้งหลายที่ยำเกรงพระนามของพระองค์ ทั้งคนเล็กน้อยและคนใหญ่โต และถึงเวลาแล้ว ที่พระองค์จะทรงทำลายพวกที่ทำลายแผ่นดินโลก”</verse>
				<verse number="19">แล้วพระวิหารของพระเจ้าในสวรรค์ก็เปิดออก และหีบพันธสัญญาของพระองค์ก็ปรากฏในพระวิหารนั้น แล้วก็เกิดฟ้าแลบ เสียงครืนๆ ฟ้าร้อง และแผ่นดินไหว ทั้งลูกเห็บก็ตกอย่างหนัก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">และมีหมายสำคัญยิ่งใหญ่อย่างหนึ่งปรากฏในสวรรค์ คือผู้หญิงคนหนึ่งสวมดวงอาทิตย์เป็นเสื้อผ้า และมีดวงจันทร์อยู่ใต้เท้าของนาง บนศีรษะของนางมีมงกุฎที่เป็นดาวสิบสองดวง</verse>
				<verse number="2">หญิงนั้นมีครรภ์ และร้องด้วยความทรมานเพราะเจ็บครรภ์</verse>
				<verse number="3">และหมายสำคัญอีกอย่างหนึ่งก็ปรากฏในสวรรค์ นี่แน่ะ มีพญานาคสีแดงตัวใหญ่ตัวหนึ่ง มันมีเจ็ดหัวและสิบเขา และบนหัวทั้งเจ็ดมีมงกุฎเจ็ดอัน</verse>
				<verse number="4">และหางของพญานาคตวัดดวงดาวหนึ่งส่วนสามในท้องฟ้า แล้วทิ้งลงมาบนแผ่นดินโลก และพญานาคตัวนั้นก็ยืนอยู่ข้างหน้าหญิงที่กำลังจะคลอดบุตร เพื่อจะกินบุตรของนางทันทีที่บุตรนั้นคลอดออกมา</verse>
				<verse number="5">แล้วนางก็คลอดบุตรชาย ผู้ที่จะครอบครองประชาชาติทั้งหมดด้วยคทาเหล็ก แต่บุตรของนางถูกนำตัวไปเฝ้าพระเจ้ายังพระที่นั่งของพระองค์</verse>
				<verse number="6">และหญิงคนนั้นก็หนีเข้าไปในถิ่นทุรกันดาร ที่นั่นนางมีสถานที่ซึ่งพระเจ้าทรงจัดเตรียมไว้ เพื่อนางจะได้รับการเลี้ยงดูตลอดหนึ่งพันสองร้อยหกสิบวัน</verse>
				<verse number="7">ขณะนั้นเกิดสงครามขึ้นในสวรรค์ มีคาเอล กับบรรดาทูตสวรรค์ของท่านต่อสู้กับพญานาค และพญานาคกับบริวารของมันก็ต่อสู้</verse>
				<verse number="8">แต่มันพ่ายแพ้และพบว่าไม่มีที่อยู่สำหรับพวกมันในสวรรค์อีกต่อไป</verse>
				<verse number="9">พญานาคใหญ่ตัวนั้นคืองูดึกดำบรรพ์ ที่เขาเรียกกันว่ามารและซาตานผู้ล่อลวงมนุษย์ทั้งโลก มันถูกโยนลงมาที่แผ่นดินโลก และเหล่าบริวารของมันถูกโยนลงมากับมันด้วย</verse>
				<verse number="10">และข้าพเจ้าได้ยินเสียงดังในสวรรค์กล่าวว่า “บัดนี้ความรอดและฤทธิ์เดช และอาณาจักรของพระเจ้าของเรา และสิทธิอำนาจของพระคริสต์ของพระองค์มาถึงแล้ว เพราะว่าผู้กล่าวหาพี่น้องของเรา ถูกโยนลงไปแล้ว คือผู้ที่กล่าวหาพวกเขาเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าของเราทั้งกลางวันและกลางคืนนั้น</verse>
				<verse number="11">พวกเขาชนะมารด้วยพระโลหิตของพระเมษโปดก และด้วยคำพยานของพวกเขาเอง และพวกเขาไม่ได้รักตัวกลัวตาย</verse>
				<verse number="12">เพราะเหตุนี้จงรื่นเริงยินดีเถิด สวรรค์และบรรดาผู้ที่อยู่ในสวรรค์ แต่วิบัติจะมีแก่แผ่นดินโลกและทะเล เพราะว่ามารได้ลงมาหาเจ้าทั้งหลาย ด้วยความเดือดดาลอย่างยิ่ง เพราะมันรู้ว่าเวลาของมันมีน้อย”</verse>
				<verse number="13">เมื่อพญานาคตัวนั้นเห็นว่ามันถูกโยนลงไปที่แผ่นดินโลกแล้ว มันก็ไล่ตามหญิงที่คลอดบุตรชายนั้น</verse>
				<verse number="14">แต่พระเจ้าประทานปีกของนกอินทรีใหญ่สองปีกแก่หญิงคนนั้น เพื่อว่านางจะบินเข้าไปในถิ่นทุรกันดารให้พ้นหน้างูตัวนั้น ไปยังสถานที่ของนางที่ซึ่งนางจะได้รับการเลี้ยงดูตลอดหนึ่งวาระ สองวาระ และครึ่งวาระ</verse>
				<verse number="15">งูตัวนั้นก็พ่นน้ำออกจากปากเหมือนอย่างแม่น้ำไหลตามหญิงคนนั้น เพื่อจะทำให้นางถูกน้ำซัดไป</verse>
				<verse number="16">แต่แผ่นดินช่วยหญิงคนนั้นไว้ โดยแยกออกเป็นช่องแล้วกลืนน้ำที่พญานาคพ่นออกจากปาก</verse>
				<verse number="17">และพญานาคก็โกรธแค้นหญิงนั้น มันจึงออกไปทำสงครามกับพงศ์พันธุ์ที่เหลืออยู่ของนาง คือคนทั้งหลายที่รักษาพระบัญญัติของพระเจ้าและยึดถือคำพยานของพระเยซู</verse>
				<verse number="18">และมัน ก็ไปยืนอยู่ที่หาดทรายชายทะเล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">และข้าพเจ้าเห็นสัตว์ร้ายตัวหนึ่งขึ้นมาจากทะเล มันมีสิบเขาและเจ็ดหัว และมีมงกุฎสิบอันอยู่บนเขาเหล่านั้นของมัน และมีชื่อต่างๆ ที่หมิ่นประมาทพระเจ้าจารึกไว้ที่หัวทั้งหลายของมัน</verse>
				<verse number="2">สัตว์ร้ายที่ข้าพเจ้าเห็นนั้นเหมือนเสือดาว ตีนของมันเหมือนอย่างตีนหมี และปากของมันเหมือนอย่างปากสิงโต และพญานาคให้ฤทธิ์เดช บัลลังก์ และสิทธิอำนาจยิ่งใหญ่ของมันแก่สัตว์ร้ายนั้น</verse>
				<verse number="3">หัวหนึ่งของมันเหมือนอย่างถูกฟันปางตาย แต่บาดแผลฉกรรจ์นั้นได้รับการรักษาให้หายแล้ว คนทั้งโลกติดตามสัตว์ร้ายนั้นไปด้วยความอัศจรรย์ใจ</verse>
				<verse number="4">เขาทั้งหลายบูชาพญานาคเพราะมันให้สิทธิอำนาจแก่สัตว์ร้าย พวกเขาบูชาสัตว์ร้ายนั้น กล่าวว่า “ใครจะเหมือนสัตว์ร้ายนี้? และใครจะสามารถต่อสู้กับมันได้?”</verse>
				<verse number="5">พระเจ้าทรงอนุญาตให้สัตว์ร้ายนั้นใช้ปากพูดจาใหญ่โตและหมิ่นประมาทพระเจ้า และทรงอนุญาตให้มันใช้สิทธิอำนาจทำการสี่สิบสองเดือน</verse>
				<verse number="6">มันเปิดปากของมันพูดหมิ่นประมาทพระเจ้า พูดหมิ่นประมาทต่อพระนามของพระองค์ ต่อสถานที่สถิตของพระองค์ และต่อพวกที่อยู่ในสวรรค์</verse>
				<verse number="7">และทรงอนุญาตให้มันทำสงครามกับบรรดาธรรมิกชนและชนะพวกเขา และประทานให้มันมีสิทธิอำนาจเหนือทุกเผ่า ทุกชนชาติ ทุกภาษา และทุกประชาชาติ</verse>
				<verse number="8">และคนทั้งหลายที่อยู่บนแผ่นดินโลกจะบูชาสัตว์ร้ายนั้น คือคนที่ไม่มีชื่อจดไว้ในหนังสือแห่งชีวิต ของพระเมษโปดกผู้ถูกปลงพระชนม์ตั้งแต่แรกสร้างโลก</verse>
				<verse number="9">ใครมีหูก็ให้ฟังเอาเถิด</verse>
				<verse number="10">คนใดที่กำหนดไว้ให้เป็นเชลย คนนั้นก็จะไปเป็นเชลย คนใดที่กำหนดไว้ให้ถูกฆ่าด้วยดาบ คนนั้นก็ต้องถูกฆ่าด้วยดาบ นี่แหละคือความทรหดอดทนและความเชื่อที่ธรรมิกชนทั้งหลายจะต้องมี</verse>
				<verse number="11">แล้วข้าพเจ้าเห็นสัตว์ร้ายอีกตัวหนึ่งขึ้นมาจากแผ่นดิน มันมีสองเขาเหมือนลูกแกะ และพูดเหมือนอย่างพญานาค</verse>
				<verse number="12">มันใช้สิทธิอำนาจทั้งหมดของสัตว์ร้ายตัวแรกต่อหน้าสัตว์ร้ายนั้น มันทำให้โลกและคนที่อยู่ในโลกบูชาสัตว์ร้ายตัวที่มีบาดแผลฉกรรจ์ซึ่งได้รับการรักษาแล้ว</verse>
				<verse number="13">มันทำหมายสำคัญที่ยิ่งใหญ่ถึงขั้นทำให้ไฟตกจากฟ้าลงมายังแผ่นดินโลกต่อหน้าคนทั้งหลาย</verse>
				<verse number="14">มันล่อลวงคนทั้งหลายที่อยู่บนแผ่นดินโลกด้วยหมายสำคัญต่างๆ ที่ทรงอนุญาตให้มันทำต่อหน้าสัตว์ร้ายตัวแรกนั้น และมันสั่งให้คนทั้งหลายที่อยู่บนแผ่นดินโลก สร้างรูปจำลองรูปหนึ่งให้กับสัตว์ร้ายตัวที่มีบาดแผลจากดาบแต่ยังมีชีวิตอยู่นั้น</verse>
				<verse number="15">และทรงอนุญาตให้มันสามารถให้ลมหายใจแก่รูปของสัตว์ร้าย เพื่อให้รูปสัตว์ร้ายนั้นพูดได้ และทำให้พวกที่ไม่ยอมบูชารูปสัตว์ร้ายนั้นถึงแก่ความตาย</verse>
				<verse number="16">และมันยังบังคับทุกคน ทั้งคนเล็กน้อยและคนใหญ่โต คนมั่งมีและคนยากจน เสรีชนและทาสให้รับเครื่องหมายไว้ที่มือขวาหรือที่หน้าผากของพวกเขา</verse>
				<verse number="17">เพื่อไม่ให้ใครสามารถซื้อหรือขายได้ ถ้าหากไม่มีเครื่องหมายที่เป็นชื่อของสัตว์ร้าย หรือเป็นตัวเลขของชื่อมัน</verse>
				<verse number="18">ในเรื่องนี้ต้องใช้สติปัญญาให้ดี ถ้าใครมีความเข้าใจ ก็จงคิดคำนวณเลขของสัตว์ร้ายตัวนั้น เพราะว่าเป็นเลขของคนผู้หนึ่ง เลขของมันคือหกร้อยหกสิบหก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">แล้วข้าพเจ้าเห็น นี่แน่ะ พระเมษโปดกทรงยืนอยู่บนภูเขาศิโยน และพวกที่อยู่กับพระองค์ซึ่งมีจำนวน 144,000 คนนั้น เป็นผู้ที่มีพระนามของพระองค์และพระนามของพระบิดาของพระองค์เขียนไว้บนหน้าผากของพวกเขา</verse>
				<verse number="2">และข้าพเจ้าได้ยินเสียงจากสวรรค์ เหมือนอย่างเสียงน้ำมากหลาย และเหมือนอย่างเสียงฟ้าร้องดังสนั่น และเสียงที่ข้าพเจ้าได้ยินนั้นเหมือนอย่างเสียงที่พวกดีดพิณกำลังเล่นพิณของเขาอยู่</verse>
				<verse number="3">เขาทั้งหลายร้องเพลงบทใหม่หน้าพระที่นั่ง และต่อหน้าสิ่งมีชีวิตทั้งสี่และพวกผู้อาวุโส ไม่มีใครสามารถเรียนรู้เพลงบทนั้นนอกจากคน 144,000 คน ที่ได้รับการไถ่แล้วจากแผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="4">คนเหล่านี้เป็นคนที่ไม่มีมลทินกับผู้หญิง เพราะว่าพวกเขาเป็นพรหมจารี เป็นพวกที่ติดตามพระเมษโปดกไม่ว่าพระองค์จะเสด็จไปที่ไหน พวกเขาเป็นผู้ที่ได้รับการไถ่แล้วจากมวลมนุษย์เพื่อเป็นผลแรกถวายแด่พระเจ้าและแด่พระเมษโปดก</verse>
				<verse number="5">และในปากของพวกเขาไม่พบความเท็จ เขาเป็นคนที่ปราศจากตำหนิ</verse>
				<verse number="6">แล้วข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งเหาะไปในท้องฟ้า เพื่อประกาศข่าวประเสริฐนิรันดร์แก่คนทั้งหลายที่อยู่บนแผ่นดินโลก แก่ทุกประชาชาติ ทุกเผ่า ทุกภาษา และทุกชนชาติ</verse>
				<verse number="7">ท่านประกาศเสียงดังว่า “จงเกรงกลัวพระเจ้า และถวายพระเกียรติแด่พระองค์ เพราะถึงเวลาที่พระองค์จะทรงพิพากษาแล้ว จงนมัสการพระองค์ผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์ แผ่นดินโลก ทะเล และบ่อน้ำพุทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="8">ทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งซึ่งเป็นองค์ที่สองตามไปประกาศว่า “บาบิโลนมหานครนั้นพังทลายแล้ว พังทลายแล้ว นครที่ให้ทุกประชาชาติดื่มเหล้าองุ่นแห่งราคะในการล่วงประเวณีของนาง”</verse>
				<verse number="9">และทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งซึ่งเป็นองค์ที่สามก็ตามไปประกาศด้วยเสียงดังว่า “ถ้าใครบูชาสัตว์ร้ายและรูปของมัน และรับเครื่องหมายของมันไว้ที่หน้าผากหรือที่มือของเขา</verse>
				<verse number="10">คนนั้นจะต้องดื่มเหล้าองุ่นแห่งความกริ้วของพระเจ้าที่เทลงในถ้วยแห่งพระพิโรธของพระองค์โดยไม่เจือปนสิ่งใด และเขาจะถูกทรมานด้วยไฟและกำมะถัน ต่อหน้าบรรดาทูตสวรรค์บริสุทธิ์และเฉพาะพระพักตร์พระเมษโปดก</verse>
				<verse number="11">และควันแห่งการทรมานของเขาจะพลุ่งขึ้นตลอดไปเป็นนิตย์ พวกที่บูชาสัตว์ร้ายและรูปของมัน และใครที่รับเครื่องหมายซึ่งเป็นชื่อของมัน จะไม่ได้หยุดพักเลยทั้งกลางวันและกลางคืน”</verse>
				<verse number="12">นี่แหละคือความทรหดอดทนที่พวกธรรมิกชนจะต้องมี คือพวกที่ถือรักษาพระบัญญัติของพระเจ้า และจงรักภักดีต่อพระเยซู</verse>
				<verse number="13">และข้าพเจ้าได้ยินเสียงจากสวรรค์กล่าวว่า “จงเขียนไว้เถิดว่า ตั้งแต่นี้ไป คนทั้งหลายที่ตายในองค์พระผู้เป็นเจ้าก็เป็นสุข” และพระวิญญาณตรัสว่า “จริงอย่างนั้น พวกเขาจะได้หยุดพักจากการตรากตรำของเขา เพราะการงานที่พวกเขาได้ทำนั้นจะติดตามเขาไป”</verse>
				<verse number="14">และข้าพเจ้าเห็น นี่แน่ะ มีเมฆสีขาว และผู้หนึ่งประทับอยู่บนเมฆนั้นเหมือนบุตรมนุษย์ มีมงกุฎทองคำอยู่บนพระเศียร และมีเคียวอันคมกริบอยู่ในพระหัตถ์</verse>
				<verse number="15">และมีทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งออกมาจากพระวิหาร ร้องทูลพระองค์ผู้ประทับอยู่บนเมฆนั้นด้วยเสียงดังว่า “จงใช้เคียวของพระองค์เก็บเกี่ยวเถิด เพราะถึงเวลาเกี่ยวแล้ว เพราะว่าผลที่ต้องเก็บเกี่ยวบนแผ่นดินโลกสุกงอมแล้ว”</verse>
				<verse number="16">และพระองค์ผู้ประทับอยู่บนเมฆ ก็ทรงตวัดเคียวไปบนแผ่นดินโลก และแผ่นดินโลกก็ถูกเก็บเกี่ยว</verse>
				<verse number="17">และทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งก็ออกมาจากพระวิหารในสวรรค์ และท่านก็มีเคียวอันคมกริบเช่นกัน</verse>
				<verse number="18">แล้วทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งผู้มีฤทธิ์เหนือไฟก็ออกมาจากแท่นบูชา และร้องเสียงดังบอกทูตสวรรค์ที่มีเคียวคมกริบว่า “จงใช้เคียวคมกริบของท่านเก็บรวบรวมพวงองุ่นจากเถาองุ่นของแผ่นดินโลก เพราะผลองุ่นนั้นสุกแล้ว”</verse>
				<verse number="19">ทูตสวรรค์นั้นก็ตวัดเคียวไปบนแผ่นดินโลก และเก็บรวบรวมเถาองุ่นของแผ่นดินโลก และเทลงไปในบ่อย่ำองุ่นใหญ่แห่งความกริ้วของพระเจ้า</verse>
				<verse number="20">บ่อย่ำองุ่นก็ถูกย่ำ ภายนอกเมือง และโลหิตไหลออกจากบ่อย่ำองุ่นนั้น สูงถึงบังเหียนม้าและไหลไปไกลประมาณสามร้อยกิโลเมตร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">แล้วข้าพเจ้าเห็นหมายสำคัญในสวรรค์ที่ยิ่งใหญ่และอัศจรรย์อีกอย่างหนึ่ง คือมีทูตสวรรค์เจ็ดองค์ถือภัยพิบัติเจ็ดอย่าง ซึ่งเป็นภัยพิบัติสุดท้าย เพราะว่าความกริ้วของพระเจ้าจะสิ้นสุดลงด้วยภัยพิบัติเหล่านั้น</verse>
				<verse number="2">และข้าพเจ้าเห็นสิ่งที่เป็นเหมือนอย่างทะเลแก้วปนไฟ และเห็นบรรดาคนที่มีชัยชนะต่อสัตว์ร้าย และต่อรูปของมัน และต่อตัวเลขของชื่อมัน เขาทั้งหลายยืนอยู่ริมทะเลแก้วและถือพิณของพระเจ้า</verse>
				<verse number="3">เขาร้องเพลงของโมเสส ผู้รับใช้ของพระเจ้า และร้องเพลงของพระเมษโปดกว่า “ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพสูงสุด พระราชกิจของพระองค์ยิ่งใหญ่และอัศจรรย์ ข้าแต่องค์พระมหากษัตริย์ของบรรดาประชาชาติ บรรดามรรคา ของพระองค์ยุติธรรมและสัตย์จริง</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า มีใครบ้างไม่เกรงกลัวพระองค์ และไม่ถวายพระเกียรติแด่พระนามของพระองค์ เพราะพระองค์ผู้เดียวทรงเป็นผู้บริสุทธิ์ ประชาชาติทั้งหมดจะมา นมัสการเฉพาะพระพักตร์พระองค์ เพราะว่าพระราชกิจอันชอบธรรม ของพระองค์ปรากฏให้เห็นแล้ว”</verse>
				<verse number="5">หลังจากนั้น ข้าพเจ้าเห็นพระวิหารคือเต็นท์แห่งสักขีพยาน ในสวรรค์เปิดออก</verse>
				<verse number="6">และทูตสวรรค์ทั้งเจ็ดองค์ที่ถือภัยพิบัติทั้งเจ็ดออกมาจากพระวิหารนั้น นุ่งห่มผ้าป่านสะอาดสุกใส และคาดแถบทองคำที่อก</verse>
				<verse number="7">และหนึ่งในสิ่งมีชีวิตทั้งสี่ตนนั้น มอบชามทองคำเจ็ดใบที่เต็มด้วยความกริ้วของพระเจ้า ผู้ทรงพระชนม์อยู่เป็นนิตย์ ให้แก่ทูตสวรรค์ทั้งเจ็ดองค์นั้น</verse>
				<verse number="8">และพระวิหารก็เต็มไปด้วยควัน ซึ่งมาจากพระรัศมีของพระเจ้า และมาจากพระฤทธานุภาพของพระองค์ และไม่มีใครสามารถเข้าไปในพระวิหารนั้น จนกว่าภัยพิบัติทั้งเจ็ดของทูตสวรรค์เจ็ดองค์นั้นจะสิ้นสุดลง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">แล้วข้าพเจ้าก็ได้ยินเสียงดังออกมาจากพระวิหาร สั่งทูตสวรรค์ทั้งเจ็ดองค์นั้นว่า “จงไปเถิด แล้วเอาชามแห่งความกริ้วของพระเจ้าทั้งเจ็ดใบเทลงบนแผ่นดินโลก”</verse>
				<verse number="2">ทูตสวรรค์องค์แรกจึงออกไป และเทชามของตนลงบนแผ่นดินโลก แล้วคนทั้งหลายที่มีเครื่องหมายของสัตว์ร้าย และพวกที่บูชารูปของมันก็มีแผลร้ายที่เจ็บปวดเกิดขึ้นตามตัว</verse>
				<verse number="3">ทูตสวรรค์องค์ที่สองเทชามของตนลงในทะเล แล้วทะเลก็กลายเป็นเลือดเหมือนอย่างเลือดของคนตาย และบรรดาสิ่งที่มีชีวิตซึ่งอยู่ในทะเลนั้นก็ตายหมดสิ้น</verse>
				<verse number="4">ทูตสวรรค์องค์ที่สามเทชามของตนลงไปยังแม่น้ำและบ่อน้ำพุทั้งหลาย และน้ำเหล่านั้นก็กลายเป็นเลือด</verse>
				<verse number="5">และข้าพเจ้าได้ยินทูตสวรรค์แห่งน่านน้ำต่างๆ ร้องว่า “พระองค์ทรงยุติธรรม ผู้ที่ทรงเป็นอยู่และทรงเคยเป็นอยู่ และทรงบริสุทธิ์ เพราะพระองค์ได้ทรงพิพากษาสิ่งเหล่านี้แล้ว</verse>
				<verse number="6">เพราะพวกเขาทำให้เลือดของบรรดาธรรมิกชนและผู้เผยพระวจนะไหลออก และพระองค์จึงทรงให้เขาดื่มเลือด ซึ่งเป็นสิ่งที่สมควรแล้ว”</verse>
				<verse number="7">และข้าพเจ้าได้ยินแท่นบูชาร้องว่า “ถูกแล้ว องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพสูงสุด การพิพากษาของพระองค์สัตย์จริงและยุติธรรม”</verse>
				<verse number="8">ทูตสวรรค์องค์ที่สี่เทชามของตนลงไปที่ดวงอาทิตย์ และให้ดวงอาทิตย์แผดเผามนุษย์ด้วยไฟ</verse>
				<verse number="9">ความร้อนแรงกล้าก็แผดเผามนุษย์ พวกเขาก็สาปแช่งพระนามพระเจ้าผู้ทรงมีฤทธิ์เหนือภัยพิบัติเหล่านี้ และเขาไม่ยอมกลับใจและไม่ยอมถวายพระเกียรติแด่พระองค์</verse>
				<verse number="10">ทูตสวรรค์องค์ที่ห้าเทชามของตนลงบนบัลลังก์ของสัตว์ร้าย แล้วอาณาจักรของมันก็มืดไป พวกของมันก็กัดลิ้นของตนด้วยความเจ็บปวด</verse>
				<verse number="11">และสาปแช่งพระเจ้าแห่งสวรรค์เพราะความเจ็บปวดนั้น และเพราะแผลตามตัวของเขา แต่ไม่ยอมกลับใจจากการประพฤติของตน</verse>
				<verse number="12">ทูตสวรรค์องค์ที่หกเทชามของตนลงไปที่แม่น้ำใหญ่ คือแม่น้ำยูเฟรติส ทำให้น้ำในแม่น้ำนั้นแห้ง เพื่อเตรียมทางไว้สำหรับบรรดากษัตริย์ที่มาจากทิศตะวันออก</verse>
				<verse number="13">และข้าพเจ้าเห็นวิญญาณโสโครกสามดวงรูปร่างเหมือนอย่างกบออกจากปากพญานาค จากปากสัตว์ร้าย และจากปากผู้เผยพระวจนะเท็จ</verse>
				<verse number="14">เพราะว่าวิญญาณเหล่านี้เป็นผีที่ทำหมายสำคัญ พวกมันออกไปหากษัตริย์ทั้งหลายทั่วโลก เพื่อรวบรวมกษัตริย์เหล่านั้นไปทำสงคราม ในวันยิ่งใหญ่ของพระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพสูงสุด</verse>
				<verse number="15">(นี่แน่ะ เรากำลังมาเหมือนอย่างขโมย คนที่ตื่นอยู่และรักษาเสื้อผ้าของตนไว้ก็เป็นสุข เพราะว่าเขาไม่ต้องเดินเปลือยกายให้คนทั้งหลายเห็นสภาพอันน่าอับอาย)</verse>
				<verse number="16">และวิญญาณทั้งสามได้รวบรวมกษัตริย์ทั้งหลายไปยังสถานที่หนึ่ง ซึ่งเรียกตามภาษาฮีบรูว่าอารมาเกดโดน</verse>
				<verse number="17">ทูตสวรรค์องค์ที่เจ็ดเทชามของตนลงไปในอากาศ แล้วมีพระสุรเสียงดังออกมาจากพระที่นั่งในพระวิหารนั้นว่า “สำเร็จแล้ว”</verse>
				<verse number="18">และเกิดฟ้าแลบ เสียงครืนๆ และฟ้าร้อง แล้วเกิดแผ่นดินไหวรุนแรง ซึ่งตั้งแต่มนุษย์เกิดขึ้นมาบนแผ่นดินโลก ไม่เคยเกิดแผ่นดินไหวรุนแรงน่ากลัวอย่างนั้นเลย</verse>
				<verse number="19">มหานครนั้นก็แยกออกเป็นสามส่วน และเมืองทั้งหลายของนานาประชาชาติก็พังทลายลง และพระเจ้าทรงจดจำมหานครบาบิโลน พระองค์ทรงให้ถ้วยเหล้าองุ่นแห่งพระพิโรธรุนแรงของพระองค์แก่นครนั้น</verse>
				<verse number="20">แล้วเกาะทั้งหมดก็หายไปและภูเขาทั้งหมดก็ไม่มีใครหาเจอ</verse>
				<verse number="21">และลูกเห็บใหญ่ ก็ตกจากฟ้าลงมาบนตัวคนทั้งหลาย แต่ละก้อนหนักประมาณห้าสิบกิโลกรัม คนทั้งหลายจึงสาปแช่งพระเจ้าเนื่องด้วยภัยพิบัติที่เกิดจากลูกเห็บนั้น เพราะภัยพิบัตินั้นรุนแรงมาก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">แล้วทูตสวรรค์องค์หนึ่งในเจ็ดองค์ที่ถือชามเจ็ดใบนั้น ก็มาและพูดกับข้าพเจ้าว่า “มานี่ซี เราจะให้ท่านดูการลงโทษหญิงแพศยาตัวเอ้ที่นั่งอยู่บนน้ำมากหลาย</verse>
				<verse number="2">คือหญิงที่บรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลกล่วงประเวณีด้วย และคนทั้งหลายที่อยู่บนแผ่นดินโลกก็เมามายด้วยเหล้าองุ่นแห่งการล่วงประเวณีของนาง ”</verse>
				<verse number="3">แล้วท่านนำข้าพเจ้าเข้าไปในถิ่นทุรกันดารโดยพระวิญญาณ และข้าพเจ้าเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนสัตว์ร้ายสีแดงเข้มตัวหนึ่ง ซึ่งเต็มไปด้วยชื่อที่เป็นคำหมิ่นประมาทพระเจ้า มันมีเจ็ดหัวและสิบเขา</verse>
				<verse number="4">หญิงคนนั้นนุ่งห่มสวมชุดสีม่วงและสีแดงเข้ม และประดับด้วยทองคำ อัญมณีต่างๆ และไข่มุก ในมือของนางมีถ้วยทองคำ ที่เต็มไปด้วยสิ่งน่าสะอิดสะเอียนและของโสโครกจากการล่วงประเวณีของตน</verse>
				<verse number="5">และบนหน้าผากของนางมีชื่อที่เป็นความลึกลับเขียนไว้ว่า “บาบิโลนมหานคร แม่ของหญิงแพศยาทั้งหลาย และแม่ของบรรดาสิ่งน่าสะอิดสะเอียนแห่งแผ่นดินโลก”</verse>
				<verse number="6">และข้าพเจ้าเห็นหญิงนั้นเมามายด้วยโลหิตของพวกธรรมิกชนและโลหิตของบรรดาพยานของพระเยซู เมื่อข้าพเจ้าเห็นนางแล้วก็อัศจรรย์ใจอย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="7">ทูตสวรรค์องค์นั้นจึงถามข้าพเจ้าว่า “ทำไมท่านจึงอัศจรรย์ใจ? เราจะบอกให้ท่านรู้ความลึกลับของหญิงนั้น และของสัตว์ร้ายที่มีเจ็ดหัวและสิบเขาที่เป็นพาหนะของนาง</verse>
				<verse number="8">สัตว์ร้ายที่ท่านเห็นนั้น มันเคยเป็นอยู่ แต่ไม่ได้เป็นอยู่ในปัจจุบัน มันจวนจะขึ้นมาจากบาดาลลึก เพื่อไปสู่ความพินาศแล้ว และคนทั้งหลายที่อยู่ในโลกซึ่งไม่มีชื่อจดไว้ในหนังสือแห่งชีวิต ตั้งแต่แรกสร้างโลกก็จะอัศจรรย์ใจเมื่อเห็นสัตว์ร้ายซึ่งเคยเป็นอยู่ แต่ไม่ได้เป็นอยู่ในปัจจุบัน และจะมาอีกนั้น</verse>
				<verse number="9">นี่ต้องใช้ความคิดอย่างมีปัญญา หัวทั้งเจ็ดนั้นคือเนินเขาเจ็ดยอดที่หญิงนั้นนั่งอยู่ และคือกษัตริย์เจ็ดองค์</verse>
				<verse number="10">ห้าองค์ล่วงไปแล้ว และองค์หนึ่งกำลังเป็นอยู่ ส่วนอีกองค์หนึ่งนั้นยังไม่มา และถ้ามาแล้วก็จะต้องอยู่เพียงระยะสั้นๆ</verse>
				<verse number="11">ส่วนสัตว์ร้ายที่เคยเป็นอยู่ แต่ไม่ได้เป็นอยู่ในปัจจุบันนั้นเป็นองค์ที่แปด แต่ก็ยังเป็นหนึ่งในเจ็ดองค์นั้น และกำลังไปสู่ความพินาศ</verse>
				<verse number="12">เขาทั้งสิบเขาที่ท่านเห็นนั้น คือกษัตริย์สิบองค์ ที่ยังไม่ได้รับราชอาณาจักร แต่จะรับสิทธิอำนาจเหมือนอย่างกษัตริย์ด้วยกันกับสัตว์ร้ายตัวนั้นหนึ่งชั่วโมง</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์เหล่านี้ทรงมีความเห็นอย่างเดียวกัน และจะทรงมอบแสนยานุภาพและสิทธิอำนาจของตนแก่สัตว์ร้ายนั้น</verse>
				<verse number="14">พวกเขาจะต่อสู้กับพระเมษโปดก และพระเมษโปดกจะทรงชนะเขา เพราะว่าพระองค์ทรงเป็นเจ้านายเหนือเจ้านายทั้งหลาย และทรงเป็นกษัตริย์เหนือกษัตริย์ทั้งหลาย และพวกที่อยู่กับพระองค์นั้น ก็เป็นพวกที่ได้รับการทรงเรียกและได้รับการทรงเลือก และเป็นพวกที่ซื่อสัตย์”</verse>
				<verse number="15">และทูตสวรรค์องค์นั้นบอกข้าพเจ้าว่า “น้ำมากหลายที่ท่านเห็นซึ่งหญิงแพศยานั่งอยู่นั้น คือชนชาติต่างๆ ฝูงชนต่างๆ ประชาชาติต่างๆ และภาษาต่างๆ</verse>
				<verse number="16">เขาสิบเขาที่ท่านเห็นและสัตว์ร้ายนั้น จะพากันเกลียดชังหญิงแพศยานั้น พวกมันจะทำให้นางร้างเปล่าและเปลือยกาย และจะกินเนื้อของนาง และเอาไฟเผานาง</verse>
				<verse number="17">เพราะว่าพระเจ้าทรงบันดาลใจพวกมันให้ทำตามพระดำริของพระองค์ โดยทรงทำให้พวกมันมีความเห็นอย่างเดียวกันในการมอบอาณาจักรให้แก่สัตว์ร้าย จนกว่าจะสำเร็จตามพระวจนะของพระเจ้า</verse>
				<verse number="18">และผู้หญิงที่ท่านเห็นนั้นคือมหานครที่ครอบครองอยู่เหนือกษัตริย์ทั้งหลายของแผ่นดินโลก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">หลังจากนั้นข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งลงมาจากสวรรค์ ท่านมีสิทธิอำนาจยิ่งใหญ่ และรัศมีของท่านทำให้แผ่นดินโลกสว่าง</verse>
				<verse number="2">ท่านร้องประกาศด้วยเสียงกึกก้องว่า “บาบิโลนมหานครพังทลายแล้ว พังทลายแล้ว กลายเป็นที่อาศัยของพวกผี เป็นที่อยู่ของวิญญาณทุกชนิดที่โสโครก เป็นที่อยู่ของนกทุกชนิดที่โสโครก [และเป็นที่อยู่ของสัตว์ร้ายทุกชนิดที่โสโครก] และน่าเกลียดน่าชัง</verse>
				<verse number="3">เพราะประชาชาติทั้งหมดต่างได้ดื่ม เหล้าองุ่นแห่งราคะในการล่วงประเวณีของนครนั้น และบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลกได้ล่วงประเวณีกับนครนั้น และพวกพ่อค้าแห่งแผ่นดินโลกก็มั่งมีขึ้นจากความฟุ่มเฟือยอย่างยิ่งของนครนั้น”</verse>
				<verse number="4">และข้าพเจ้าได้ยินเสียงอีกเสียงหนึ่งจากสวรรค์กล่าวว่า “จงออกมาจากนครนั้นเถิด ชนชาติของเราเอ๋ย เพื่อเจ้าจะไม่มีส่วนกับบาปของนครนั้น และเพื่อเจ้าทั้งหลายจะไม่ต้องรับ ภัยพิบัติของนครนั้น</verse>
				<verse number="5">เพราะบาปของนครนั้นกองสูงขึ้นถึงสวรรค์แล้ว และพระเจ้าทรงจดจำการอธรรมของนครนั้นแล้ว</verse>
				<verse number="6">จงทำกับนครนั้นเหมือนอย่างที่นครนั้นเคยทำกับคนอื่น และจงตอบแทนการกระทำของนครนั้นเป็นสองเท่า ในถ้วยที่นครนั้นได้ผสมไว้ ก็จงผสมเหล้าลงไปเป็นสองเท่า</verse>
				<verse number="7">นครนั้นให้เกียรติตัวเองและอยู่อย่างฟุ่มเฟือยมากเพียงไร ก็จงมอบความทรมานและความโศกเศร้าแก่นครนั้นมากเพียงนั้น เพราะนครนั้นรำพึงในใจว่า ‘เรานั่งอยู่ในตำแหน่งราชินี เราไม่ใช่หญิงม่าย และเราจะไม่ประสบความโศกเศร้าเลย’</verse>
				<verse number="8">เพราะเหตุนี้ภัยพิบัติต่างๆ จะมาถึงนครนั้นภายในวันเดียว คือโรคระบาด ความโศกเศร้า และการกันดารอาหาร และไฟจะเผานครนั้น เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าคือพระเจ้าผู้ทรงพิพากษานครนั้นทรงฤทธิ์”</verse>
				<verse number="9">บรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลกที่ล่วงประเวณีกับนครนั้นและอยู่ด้วยกันอย่างฟุ่มเฟือย เมื่อเห็นควันไฟที่ไหม้นครนั้นก็จะร้องไห้และทุกข์โศก</verse>
				<verse number="10">พวกเขาจะยืนห่างๆ เพราะกลัวภัยจากการทรมานนครนั้น และจะกล่าวว่า “วิบัติแล้ว วิบัติแล้ว นครที่ยิ่งใหญ่ นครบาบิโลนที่แข็งแกร่ง เพราะการพิพากษามาถึงเจ้าแล้วภายในชั่วโมงเดียวเท่านั้น”</verse>
				<verse number="11">พวกพ่อค้าบนแผ่นดินโลกจะร้องไห้และโศกเศร้าเนื่องจากนครนั้น เพราะไม่มีใครซื้อสินค้าของเขาอีกต่อไปแล้ว</verse>
				<verse number="12">สินค้าเหล่านั้นได้แก่ ทองคำ เงิน อัญมณีต่างๆ ไข่มุก ผ้าป่านเนื้อละเอียด ผ้าสีม่วง ผ้าไหม ผ้าสีแดงเข้ม ไม้หอมทุกชนิด สิ่งของทุกอย่างที่ทำจากงาช้าง สิ่งของทุกอย่างที่ทำจากไม้ราคาแพง จากทองสัมฤทธิ์ เหล็ก และหินอ่อน</verse>
				<verse number="13">อบเชย เครื่องเทศ เครื่องหอม มดยอบ กำยาน เหล้าองุ่น น้ำมันมะกอก แป้งอย่างดี ข้าวสาลี โค แกะ ม้า รถม้า ทาส และเชลยศึก</verse>
				<verse number="14">ผลที่จิตใจของเจ้าอยากได้นั้น ก็หายไปจากเจ้า ทุกสิ่งที่หรูหราและงามตระการตา ก็สูญสิ้นไปจากเจ้า และเจ้าจะไม่ได้พบเห็นอีกเลย</verse>
				<verse number="15">พวกพ่อค้าที่ขายสิ่งเหล่านี้และเป็นคนมั่งมีเพราะนครนั้น จะยืนอยู่ห่างๆ เพราะกลัวภัยจากการทรมานนคร พวกเขาจะร้องไห้และโศกเศร้า</verse>
				<verse number="16">กล่าวว่า “วิบัติแล้ว วิบัติแล้ว นครที่ยิ่งใหญ่ นครที่สวมใส่ผ้าป่านเนื้อละเอียด ผ้าสีม่วงและผ้าสีแดงเข้ม นครที่ประดับด้วยทองคำ อัญมณีและไข่มุก</verse>
				<verse number="17">เพราะภายในชั่วโมงเดียว ทรัพย์สมบัติที่มากมายเช่นนี้ก็ยังสูญสิ้นไป” และกัปตันเรือทุกคน ผู้โดยสารทั้งหมด พวกกะลาสีและคนทั้งหลายที่มีอาชีพทางทะเลก็ยืนอยู่ห่างๆ</verse>
				<verse number="18">และส่งเสียงร้องเมื่อเห็นควันไฟที่ไหม้นครนั้น กล่าวว่า “นครใดจะเหมือนมหานครนี้”</verse>
				<verse number="19">และเขาทั้งหลายก็โปรยผงคลีลงบนศีรษะของตน ส่งเสียงร้องไห้โศกเศร้า กล่าวว่า “วิบัติแล้ว วิบัติแล้ว นครที่ยิ่งใหญ่ นครซึ่งทุกคนที่มีเรือเดินทะเลต่างเคยมั่งมีจากความมั่งคั่งของนครนั้น เพราะภายในชั่วโมงเดียวนครนั้นก็สูญสิ้น”</verse>
				<verse number="20">จงรื่นเริงเพราะนครนั้นเถิด เมืองสวรรค์ ทั้งบรรดาธรรมิกชน อัครทูตทั้งหลายและพวกผู้เผยพระวจนะ เพราะพระเจ้าทรงพิพากษาลงโทษนครนั้นให้กับเจ้าทั้งหลายแล้ว</verse>
				<verse number="21">และทูตสวรรค์องค์หนึ่งที่มีฤทธิ์มาก ก็ยกหินก้อนหนึ่งที่เหมือนอย่างหินโม่ใหญ่ทุ่มลงไปในทะเลแล้วกล่าวว่า “บาบิโลนนครที่ยิ่งใหญ่ จะถูกทุ่มลงอย่างแรงเช่นนี้แหละ และจะไม่มีใครพบเห็นนครนั้นอีกเลย</verse>
				<verse number="22">และจะไม่มีใครได้ยินเสียง นักดีดพิณ นักดนตรี นักเป่าขลุ่ยและนักเป่าแตรในตัวเจ้าอีกต่อไป และจะไม่มีใครพบเห็น ช่างแขนงใดๆ ในตัวเจ้าอีกต่อไป และจะไม่มีใครได้ยิน เสียงโม่แป้งในตัวเจ้าอีกต่อไป</verse>
				<verse number="23">และจะไม่มีแสงสว่างของประทีป ส่องแสงในตัวเจ้าอีกต่อไป และจะไม่มีใครได้ยิน เสียงเจ้าบ่าวเจ้าสาวในตัวเจ้าอีกต่อไป เพราะพวกพ่อค้าของเจ้าล้วนเป็นคนใหญ่โตบนแผ่นดินโลก และเพราะทุกประชาชาติก็ถูกล่อลวงด้วยเวทมนตร์ของเจ้า</verse>
				<verse number="24">และในตัวเจ้าเขาก็พบโลหิตของบรรดาผู้เผยพระวจนะของพวกธรรมิกชน และของทุกคนที่ถูกฆ่าบนแผ่นดินโลก ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">หลังจากนั้นข้าพเจ้าได้ยินเสียงเหมือนกับเสียงของมหาชนที่ดังสนั่นอยู่ในสวรรค์ กล่าวว่า “ฮาเลลูยา ความรอด พระสิริ และฤทธานุภาพเป็นของพระเจ้าของเรา</verse>
				<verse number="2">เพราะการพิพากษาของพระองค์เที่ยงตรงและยุติธรรม พระองค์ทรงพิพากษาหญิงแพศยาตัวเอ้ ผู้ทำให้แผ่นดินโลกเสื่อมทรามด้วยการล่วงประเวณีของนาง และพระองค์ทรงแก้แค้นหญิงคนนั้น ในเรื่องโลหิตของบรรดาผู้รับใช้ของพระองค์ ”</verse>
				<verse number="3">คนเหล่านั้นร้องอีกเป็นครั้งที่สองว่า “ฮาเลลูยา ควันไฟของนครนั้นพลุ่งขึ้นตลอดไปเป็นนิตย์ ”</verse>
				<verse number="4">และพวกผู้อาวุโสทั้งยี่สิบสี่คนกับสิ่งมีชีวิตทั้งสี่ ก็ทรุดตัวลงนมัสการพระเจ้าผู้ประทับบนพระที่นั่ง และร้องว่า “อาเมน ฮาเลลูยา”</verse>
				<verse number="5">และมีเสียงออกมาจากพระที่นั่งว่า “ผู้รับใช้ทุกคนของพระเจ้า และบรรดาคนที่เกรงกลัวพระองค์ ทั้งคนเล็กน้อยและคนใหญ่โต จงสรรเสริญพระเจ้าของเรา”</verse>
				<verse number="6">แล้วข้าพเจ้าได้ยินเสียงเหมือนอย่างเสียงมหาชน เหมือนอย่างเสียงน้ำมากหลาย และเหมือนอย่างเสียงฟ้าร้องกึกก้องว่า “ฮาเลลูยา เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงครอบครองอยู่ คือพระเจ้าของเราผู้ทรงฤทธานุภาพสูงสุด</verse>
				<verse number="7">ขอให้เรายินดีและเปรมปรีดิ์ และถวายพระเกียรติแด่พระองค์ เพราะงานอภิเษกสมรสของพระเมษโปดกมาถึงแล้ว และเจ้าสาวของพระองค์ก็เตรียมตัวพร้อมแล้ว</verse>
				<verse number="8">และโปรดให้เจ้าสาวสวมใส่ ผ้าป่านเนื้อละเอียด มันระยับและสะอาด เพราะว่าผ้าป่านเนื้อละเอียดนั้นคือการประพฤติอันชอบธรรมของธรรมิกชน”</verse>
				<verse number="9">และทูตสวรรค์องค์นั้นบอกข้าพเจ้าว่า “จงเขียนลงไปว่า ความสุขมีแก่คนทั้งหลายที่ได้รับเชิญมาในงานเลี้ยงอภิเษกสมรสของพระเมษโปดก” และท่านบอกอีกว่า “ถ้อยคำเหล่านี้เป็นคำที่สัตย์จริงของพระเจ้า”</verse>
				<verse number="10">แล้วข้าพเจ้าก็ทรุดตัวลงแทบเท้าของท่านเพื่อจะนมัสการท่าน แต่ท่านกล่าวกับข้าพเจ้าว่า “อย่าทำแบบนี้ เราเป็นผู้ร่วมรับใช้เช่นเดียวกับท่านและพี่น้องของท่านที่ยึดถือคำพยานของพระเยซู จงนมัสการพระเจ้าเถิด” เพราะว่าคำพยานของพระเยซูนั้นเป็นหัวใจของการเผยพระวจนะ</verse>
				<verse number="11">แล้วข้าพเจ้าเห็นสวรรค์เปิดออก และ นี่แน่ะ มีม้าสีขาวตัวหนึ่ง พระองค์ผู้ทรงม้านั้นมีพระนามว่า “ซื่อสัตย์และสัตย์จริง” พระองค์ทรงพิพากษาและทรงต่อสู้ด้วยความชอบธรรม</verse>
				<verse number="12">พระเนตรของพระองค์เหมือนอย่างเปลวไฟ และบนพระเศียรของพระองค์มีมงกุฎหลายอัน พระองค์ทรงมีพระนามจารึกไว้ซึ่งไม่มีใครรู้จักเลยนอกจากพระองค์เอง</verse>
				<verse number="13">พระองค์ทรงฉลองพระองค์ที่ได้จุ่มใน เลือด และพระนามที่เรียกพระองค์นั้นคือ “พระวาทะของพระเจ้า”</verse>
				<verse number="14">กองทัพทั้งหลายในสวรรค์นุ่งห่มผ้าป่านเนื้อละเอียด สีขาวสะอาด ขี่ม้าขาวตามเสด็จพระองค์ไป</verse>
				<verse number="15">มีพระแสง คมกริบออกมาจากพระโอษฐ์ ของพระองค์ เพื่อพระองค์จะทรงใช้มันฟาดฟันประชาชาติต่างๆ และพระองค์จะทรงครอบครองเขาทั้งหลายด้วยคทาเหล็ก พระองค์จะทรงย่ำบ่อย่ำองุ่นแห่งพระพิโรธรุนแรงของพระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพสูงสุด</verse>
				<verse number="16">พระองค์ทรงมีพระนามจารึกที่ฉลองพระองค์ และที่ต้นพระอูรุ ของพระองค์ว่า “กษัตริย์เหนือกษัตริย์ทั้งหลายและเจ้านายเหนือเจ้านาย ทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="17">แล้วข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์องค์หนึ่งยืนอยู่บนดวงอาทิตย์ ท่านร้องประกาศเสียงดังแก่นกทั้งหมดที่บินอยู่ในท้องฟ้าว่า “มาเถิด มาชุมนุมกันในงานเลี้ยงใหญ่ของพระเจ้า</verse>
				<verse number="18">เพื่อจะกินเนื้อกษัตริย์ เนื้อนายทหาร เนื้อคนที่มีกำลังมาก เนื้อม้า เนื้อของคนทั้งหลายที่นั่งบนหลังของมัน และเนื้อของทุกคน ทั้งคนที่เป็นเสรีชนและเป็นทาส ทั้งคนเล็กน้อยและคนใหญ่โต”</verse>
				<verse number="19">และข้าพเจ้าเห็นสัตว์ร้าย และบรรดากษัตริย์บนแผ่นดินโลก พร้อมทั้งกองทัพของกษัตริย์เหล่านั้น มาชุมนุมกันเพื่อทำสงครามกับพระองค์ผู้ทรงม้า และกับกองทัพของพระองค์</verse>
				<verse number="20">แต่สัตว์ร้ายนั้นถูกจับพร้อมกับผู้เผยพระวจนะเท็จผู้ที่ทำหมายสำคัญต่อหน้ามัน และใช้หมายสำคัญนั้นล่อลวงคนทั้งหลายที่ได้รับเครื่องหมายของสัตว์ร้าย และคนทั้งหลายที่บูชารูปของมัน ทั้งสองถูกโยนลงไปทั้งเป็นในบึงไฟที่ลุกไหม้ด้วยกำมะถัน</verse>
				<verse number="21">และคนที่เหลืออยู่ก็ถูกฆ่าด้วยพระแสงที่ออกมาจากพระโอษฐ์ของพระองค์ผู้ทรงม้านั้น และนกทั้งหมดก็อิ่มด้วยเนื้อของคนเหล่านั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">แล้วข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์องค์หนึ่งลงมาจากสวรรค์ ท่านถือลูกกุญแจของบาดาลลึก และถือโซ่เส้นใหญ่ในมือของท่าน</verse>
				<verse number="2">และท่านจับพญานาคที่เป็นงูดึกดำบรรพ์ ผู้ซึ่งเป็นมารและซาตาน แล้วมัดมันไว้หนึ่งพันปี</verse>
				<verse number="3">แล้วโยนมันลงไปในบาดาลลึกนั้น ใส่กุญแจและประทับตราไว้ เพื่อไม่ให้มันล่อลวงประชาชาติต่างๆ ได้อีกต่อไป จนครบหนึ่งพันปี หลังจากนั้นจะต้องปล่อยมันออกมาชั่วระยะเวลาหนึ่ง</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้าเห็นบัลลังก์หลายบัลลังก์ และผู้ที่นั่งอยู่บนนั้นได้รับมอบอำนาจในการพิพากษา ข้าพเจ้าเห็นดวงวิญญาณของคนทั้งหลายที่ถูกตัดศีรษะเพราะการเป็นพยานถึงพระเยซู และเพราะพระวจนะของพระเจ้า พวกเขาไม่ได้บูชาสัตว์ร้ายหรือรูปของมัน และไม่ได้รับเครื่องหมายของมันไว้ที่หน้าผากหรือที่มือของเขา เขาทั้งหลายกลับมีชีวิตขึ้นอีกและครอบครองร่วมกับพระคริสต์เป็นเวลาหนึ่งพันปี</verse>
				<verse number="5">(ส่วนคนอื่นๆ ที่ตายไปแล้วไม่ได้กลับมีชีวิตขึ้นอีกจนกว่าจะครบหนึ่งพันปี) นี่แหละคือการเป็นขึ้นจากตายครั้งแรก</verse>
				<verse number="6">ใครที่มีส่วนในการเป็นขึ้นจากตายครั้งแรกก็เป็นสุขและบริสุทธิ์ ความตายครั้งที่สองจะไม่มีอำนาจเหนือเขาทั้งหลาย แต่เขาจะเป็นปุโรหิตของพระเจ้าและของพระคริสต์ และจะครอบครองร่วมกับพระองค์หนึ่งพันปี</verse>
				<verse number="7">เมื่อครบหนึ่งพันปีแล้ว ซาตานจะถูกปล่อยออกจากคุกที่ขังมัน</verse>
				<verse number="8">และมันจะออกไปล่อลวงประชาชาติต่างๆ ทั้งสี่ทิศของแผ่นดินโลก คือโกกและมาโกก ให้มาชุมนุมกันเพื่อเข้าสู่สงคราม จำนวนของเขาทั้งหลายเหมือนอย่างเม็ดทรายที่ทะเล</verse>
				<verse number="9">และพวกเขายกขบวนออกไปทั่วแผ่นดินโลก และล้อมกองทัพของพวกธรรมิกชน และนครอันเป็นที่รักนั้นไว้ แต่ไฟลงมาจากสวรรค์เผาผลาญคนเหล่านั้น</verse>
				<verse number="10">ส่วนมารที่ล่อลวงเขาทั้งหลายก็ถูกโยนลงไปในบึงไฟและกำมะถัน ที่ซึ่งสัตว์ร้ายและผู้เผยพระวจนะเท็จอยู่นั้น และพวกมันจะถูกทรมานทั้งกลางวันและกลางคืนตลอดไปเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="11">แล้วข้าพเจ้าเห็นพระที่นั่งใหญ่สีขาวและเห็นพระองค์ผู้ประทับบนพระที่นั่งนั้น แผ่นดินโลกและฟ้าสวรรค์ก็หายไปจากพระพักตร์ของพระองค์ และไม่มีใครพบเห็นที่อยู่ของพวกมันอีกเลย</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้ายังเห็นบรรดาคนตาย ทั้งคนใหญ่โตและคนเล็กน้อยยืนอยู่หน้าพระที่นั่งนั้น แล้วหนังสือต่างๆ ก็ถูกเปิดออก และหนังสืออีกเล่มหนึ่งก็ถูกเปิดออกด้วย คือหนังสือแห่งชีวิต คนตายก็ถูกพิพากษาตามการกระทำของเขาทั้งหลายที่เขียนไว้ในหนังสือเหล่านั้น</verse>
				<verse number="13">ทะเลก็ส่งคืนคนตายที่อยู่ในทะเล ความตายและแดนคนตายก็ส่งคืนคนตายที่อยู่ในนั้น แต่ละคนก็ถูกพิพากษาตามการกระทำของตน</verse>
				<verse number="14">แล้วความตายและแดนคนตายก็ถูกโยนลงไปในบึงไฟ บึงไฟนี่แหละคือความตายครั้งที่สอง</verse>
				<verse number="15">และถ้าพบว่าใครไม่มีชื่อจดไว้ในหนังสือแห่งชีวิต เขาก็จะถูกโยนลงไปในบึงไฟ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">และข้าพเจ้าเห็นฟ้าสวรรค์ใหม่และแผ่นดินโลกใหม่ เพราะว่าฟ้าสวรรค์เดิมและแผ่นดินโลกเดิมนั้นหายไปแล้ว และทะเลก็ไม่มีอีกต่อไป</verse>
				<verse number="2">และข้าพเจ้าได้เห็นนครบริสุทธิ์ คือนครเยรูซาเล็มใหม่ลอยลงมาจากสวรรค์และจากพระเจ้า นครนี้เตรียมพร้อมเหมือนอย่างเจ้าสาวที่แต่งตัวไว้สำหรับสามี</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้าได้ยินเสียงดังจากพระที่นั่งว่า “นี่แน่ะ ที่ประทับของพระเจ้าอยู่กับมนุษย์แล้ว และพระองค์จะประทับกับเขาทั้งหลาย พวกเขาจะเป็นชนชาติของพระองค์ พระเจ้าเองจะสถิตกับเขา [และจะทรงเป็นพระเจ้าของเขา]</verse>
				<verse number="4">พระเจ้าจะทรงเช็ดน้ำตาทุกๆ หยดจากตาของเขาทั้งหลาย และความตายจะไม่มีอีกต่อไป ความโศกเศร้า การร้องไห้ และการเจ็บปวดจะไม่มีอีกต่อไป เพราะยุคเดิมนั้นผ่านไปแล้ว”</verse>
				<verse number="5">แล้วพระองค์ผู้ประทับบนพระที่นั่งตรัสว่า “นี่แน่ะ เราสร้างทุกสิ่งขึ้นใหม่” และตรัสอีกว่า “จงเขียนลงไปเถิด เพราะว่าคำเหล่านี้เป็นคำที่เชื่อถือได้และสัตย์จริง”</verse>
				<verse number="6">แล้วพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “สำเร็จแล้ว เราเป็นอัลฟา และโอเมกา เป็นปฐมและอวสาน ใครที่กระหาย เราจะให้เขาดื่มจากบ่อน้ำพุแห่งชีวิตโดยไม่ต้องเสียอะไรเลย</verse>
				<verse number="7">คนที่ชนะจะได้รับสิ่งเหล่านี้เป็นมรดก และเราจะเป็นพระเจ้าของเขา และเขาจะเป็นบุตรของเรา</verse>
				<verse number="8">แต่พวกที่ขี้ขลาด พวกที่ไม่เชื่อ พวกที่ประพฤติอย่างน่าสะอิดสะเอียน พวกฆาตกร พวกล่วงประเวณี พวกใช้เวทมนตร์ พวกบูชารูปเคารพ และทุกคนที่โกหกนั้น มรดกของพวกเขาอยู่ในบึงที่ไฟและกำมะถันกำลังลุกไหม้อยู่ ซึ่งเป็นความตายครั้งที่สอง”</verse>
				<verse number="9">แล้วทูตสวรรค์องค์หนึ่งในเจ็ดองค์ที่ถือชามเจ็ดใบเต็มด้วยภัยพิบัติสุดท้ายเจ็ดอย่างนั้น มาและพูดกับข้าพเจ้าว่า “มานี่ซี เราจะให้ท่านดูเจ้าสาวที่เป็นมเหสีของพระเมษโปดก”</verse>
				<verse number="10">แล้วท่านนำข้าพเจ้าโดยพระวิญญาณขึ้นไปบนภูเขาสูงใหญ่ และสำแดงให้ข้าพเจ้าเห็นนครบริสุทธิ์คือเยรูซาเล็ม ซึ่งลอยลงมาจากสวรรค์และจากพระเจ้า</verse>
				<verse number="11">นครนั้นเต็มไปด้วยพระสิริของพระเจ้า ใสสว่างเหมือนอย่างอัญมณี เหมือนอย่างแจสเพอร์ที่ใสดังแก้วผลึก</verse>
				<verse number="12">นครนั้นมีกำแพงสูงใหญ่ มีประตูสิบสองประตู และที่ประตูมีทูตสวรรค์สิบสององค์ บนประตูมีชื่อเผ่าของอิสราเอลสิบสองเผ่าจารึกไว้</verse>
				<verse number="13">ทางด้านตะวันออกมีสามประตู ทางด้านเหนือมีสามประตู ทางด้านใต้มีสามประตูและทางด้านตะวันตกมีสามประตู</verse>
				<verse number="14">กำแพงของนครนั้นมีฐานศิลาสิบสองฐาน และบนฐานเหล่านั้นมีชื่ออัครทูตสิบสองคนของพระเมษโปดก</verse>
				<verse number="15">ทูตสวรรค์องค์ที่พูดกับข้าพเจ้านั้นมีไม้วัดที่ทำด้วยทองคำเพื่อจะวัดตัวนคร ประตูและกำแพงของนครนั้น</verse>
				<verse number="16">นครนั้นเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสกว้างยาวเท่ากัน และท่านวัดนครนั้นด้วยไม้วัดได้ 12,000 สทาดิโอน ความยาว ความกว้างและความสูงเท่ากัน</verse>
				<verse number="17">ท่านวัดกำแพงนครนั้นได้ 144 ศอก ตามมาตราวัดของมนุษย์ที่ทูตสวรรค์ก็ใช้</verse>
				<verse number="18">กำแพงนครนั้นสร้างขึ้นด้วยแจสเพอร์ และนครนั้นสร้างด้วยทองคำเนื้อบริสุทธิ์เหมือนแก้วที่ใสสะอาด</verse>
				<verse number="19">ฐานศิลาต่างๆ ของกำแพงนครนั้นประดับด้วยอัญมณีทุกชนิด ฐานที่หนึ่งเป็นแจสเพอร์ ที่สองไพลิน ที่สามเป็นโมรา ที่สี่เป็นมรกต</verse>
				<verse number="20">ที่ห้าโอนิกซ์ ที่หกคาร์เนเลียน ที่เจ็ดเพอริโด ที่แปดเบริล ที่เก้าโทแพซ ที่สิบคริโซเพรส ที่สิบเอ็ดเพทาย ที่สิบสองแอเมทิสต์</verse>
				<verse number="21">ประตูทั้งสิบสองประตูนั้นทำด้วยไข่มุกสิบสองเม็ด ประตูละเม็ด และถนนในนครนั้นเป็นทองคำเนื้อบริสุทธิ์เหมือนอย่างแก้วโปร่งใส</verse>
				<verse number="22">ข้าพเจ้าไม่เห็นมีพระวิหารในนครนั้น เพราะว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าทรงฤทธานุภาพสูงสุด และพระเมษโปดกเป็นพระวิหารในนครนั้น</verse>
				<verse number="23">นครนั้นไม่จำเป็นต้องมีแสงจากดวงอาทิตย์หรือดวงจันทร์ เพราะว่าพระสิริของพระเจ้าเป็นแสงสว่างของนครนั้น และพระเมษโปดกทรงเป็นประทีปของนครนั้น</verse>
				<verse number="24">ประชาชาติต่างๆ จะเดินโดยอาศัยแสงสว่างของนครนั้น และกษัตริย์ทั้งหลายในแผ่นดินโลกจะนำศักดิ์ศรีของตนเข้ามาในนครนั้น</verse>
				<verse number="25">ประตูต่างๆ ของนครจะไม่ปิดในเวลากลางวัน และจะไม่มีเวลากลางคืนในนั้น</verse>
				<verse number="26">คนทั้งหลายจะนำศักดิ์ศรีและเกียรติของประชาชาติต่างๆ เข้ามา</verse>
				<verse number="27">และไม่มีสิ่งใดที่เป็นมลทิน หรือคนใดที่ประพฤติอย่างน่าสะอิดสะเอียน หรือประพฤติการหลอกลวงจะเข้าไปในนครนั้นได้ นอกจากพวกที่มีชื่อจดไว้ในหนังสือชีวิตของพระเมษโปดกเท่านั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">และท่านสำแดงให้ข้าพเจ้าเห็นแม่น้ำที่มีน้ำแห่งชีวิต ใสเหมือนอย่างแก้วผลึก ไหลมาจากพระที่นั่งของพระเจ้าและของพระเมษโปดก</verse>
				<verse number="2">ไปที่กลางถนนของนครนั้น และริมแม่น้ำทั้งสองฝั่งมีต้นไม้แห่งชีวิต ที่ออกผลสิบสองชนิด มันออกผลทุกเดือน และใบของต้นไม้นั้นใช้สำหรับรักษาโรคของบรรดาประชาชาติ</verse>
				<verse number="3">ทุกสิ่งที่ถูกสาปแช่งจะไม่มีอีกต่อไป พระที่นั่งของพระเจ้าและของพระเมษโปดกจะตั้งอยู่ที่นั่น และบรรดาผู้รับใช้ของพระองค์จะนมัสการพระองค์</verse>
				<verse number="4">พวกเขาจะเห็นพระพักตร์ของพระองค์ และพระนามของพระองค์จะอยู่บนหน้าผากของเขาทั้งหลาย</verse>
				<verse number="5">กลางคืนจะไม่มีอีกต่อไป เขาไม่จำเป็นต้องมีแสงตะเกียงหรือแสงอาทิตย์ เพราะว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าคือพระเจ้าจะทรงเป็นแสงสว่างของเขาทั้งหลาย และเขาจะครอบครองอยู่ตลอดไปเป็นนิตย์</verse>
				<verse number="6">และทูตสวรรค์องค์นั้นบอกข้าพเจ้าว่า “ถ้อยคำเหล่านี้เป็นคำที่เชื่อถือได้และสัตย์จริง และองค์พระผู้เป็นเจ้าคือพระเจ้าแห่งหัวใจของการเผยพระวจนะ ทรงส่งทูตสวรรค์ของพระองค์มาสำแดงถึงสิ่งที่จะต้องเกิดขึ้นในไม่ช้าแก่บรรดาผู้รับใช้ของพระองค์”</verse>
				<verse number="7">“นี่แน่ะ เราจะมาในเร็วๆ นี้ ความสุขมีแก่คนที่ถือรักษาคำพยากรณ์ในหนังสือนี้”</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้าคือยอห์น เป็นผู้ที่ได้ยินและได้เห็นเหตุการณ์เหล่านี้ และเมื่อข้าพเจ้าได้ยินและได้เห็นแล้ว ข้าพเจ้าก็ทรุดตัวลงนมัสการแทบเท้าทูตสวรรค์ที่สำแดงสิ่งเหล่านี้แก่ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="9">แต่ท่านกล่าวกับข้าพเจ้าว่า “อย่าทำแบบนี้ เราเป็นผู้ร่วมรับใช้เช่นเดียวกับท่านและพวกพี่น้องของท่าน ซึ่งเป็นพวกผู้เผยพระวจนะ และพวกที่ถือรักษาถ้อยคำในหนังสือนี้ จงนมัสการพระเจ้าเถิด”</verse>
				<verse number="10">และท่านบอกข้าพเจ้าว่า “อย่าผนึกตราปิดคำพยากรณ์ในหนังสือนี้ เพราะว่าใกล้จะถึงเวลานั้นแล้ว</verse>
				<verse number="11">จงให้คนอธรรมประพฤติการอธรรมต่อไป จงให้คนโสมมประพฤติการโสมมต่อไป จงให้คนชอบธรรมทำการชอบธรรมต่อไปและจงให้คนบริสุทธิ์เป็นคนบริสุทธิ์ต่อไป ”</verse>
				<verse number="12">“นี่แน่ะ เราจะมาในเร็วๆ นี้ และจะนำบำเหน็จของเรามาด้วย เพื่อตอบแทนตามการกระทำของแต่ละคน</verse>
				<verse number="13">เราคืออัลฟา และโอเมกา เป็นเบื้องต้นและเบื้องปลาย เป็นปฐมและอวสาน”</verse>
				<verse number="14">คนทั้งหลายที่ชำระล้างเสื้อผ้าของตนก็เป็นสุข เพื่อว่าพวกเขาจะมีสิทธิ์ในต้นไม้แห่งชีวิต และเข้าไปในนครนั้นโดยทางประตูได้</verse>
				<verse number="15">ภายนอกเป็นที่ของพวกสุนัข พวกใช้เวทมนตร์ พวกล่วงประเวณี พวกฆาตกร พวกบูชารูปเคารพ และพวกที่รักและประพฤติการหลอกลวงทุกคน</verse>
				<verse number="16">“เราคือเยซูผู้ใช้ทูตสวรรค์ของเราไปเป็นพยานถึงสิ่งเหล่านี้ต่อท่านเพื่อคริสตจักรทั้งหลาย เราเป็นรากเหง้าและเชื้อสายของดาวิด และเป็นดาวประจำรุ่งอันสุกใส”</verse>
				<verse number="17">พระวิญญาณและเจ้าสาวกล่าวว่า “เชิญเสด็จมาเถิด” และให้คนที่ได้ยินกล่าวด้วยว่า “เชิญเสด็จมาเถิด” “คนที่กระหายเชิญเข้ามา ใครที่มีใจปรารถนา จงมารับน้ำแห่งชีวิตโดยไม่ต้องเสียอะไรเลย”</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้าเตือนทุกคนที่ได้ยินคำพยากรณ์ในหนังสือนี้ว่า ถ้าใครเพิ่มเติมสิ่งใดเข้าไปในหนังสือนี้ พระเจ้าก็จะทรงเพิ่มเติมภัยพิบัติที่เขียนไว้ในหนังสือเล่มนี้แก่คนนั้น</verse>
				<verse number="19">และถ้าใครตัดถ้อยคำอะไรออกจากหนังสือพยากรณ์นี้ พระเจ้าก็จะทรงตัดส่วนแบ่งของเขาที่มีอยู่ในต้นไม้แห่งชีวิตและในนครบริสุทธิ์ ตามที่เขียนไว้ในหนังสือเล่มนี้ไปเสีย</verse>
				<verse number="20">พระองค์ผู้ทรงเป็นพยานในเหตุการณ์เหล่านี้ตรัสว่า “เราจะมาในเร็วๆ นี้แน่นอน” อาเมน พระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้า เชิญเสด็จมาเถิด</verse>
				<verse number="21">ขอพระคุณของพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้า จงอยู่กับทุกคน เถิด อาเมน</verse>
			</chapter>
		</book>
	</testament>
</bible>