προ-σταυρόω to crucify beforehand. Orig. TV, 600 A. προ-σταφιδόω Diose. 5, 3. προ-στέγασμα ατος, τὸ, projecting στέγασμα. Apollod. Arch. 21. προστέγιον ου, τὸ, — preceding. Plut. I, 716. προσ-τεκμαίρομαι τεκμαίρομαι. Classical. Plut. I 448 Β. προσ-τερατεύομαι still further. Philon ΤΙ 189, προστερνίζομαι incorrect for προσστερνίζομαι. προ-στεφανόω Athen, 4, 2. προσ-τεχνάοµαι Plut. 1, 573 D. προστηθίδιος ov,= προστερνίδιος. Polyb. 22, 20, 6 τὸ προστηθίδιον. πρόσ-τηξις εως, ο, attachment to. 1089 D. προστίθημι to add. Theoph. 247,11, ἵνα ὁὀμό- σωσι τοῦτο. --- 2. To do again or further. A Hebraism (90°). Sept. Gen. 8, 21. 12 Οὐ προσέθετο τοῦ ἐπιστρέψαι ἔτι, returned not unto him any more. 18, 29 Ἡροσέθηκεν ἔτι λαλῆσαι πρὸς αὐτόν, he spake unto him yet again. Ex. 14, 18, et alibi saepe. [Andr. 6” Method. 1332 Οὐ προστίθητι προστίθει imperative. ] προσ-τίμησις εως, ἡ, additional τίµησις, penalty. Ael. V. H. 14, 7. πρόστιμον ου, τὸ, (τιµή), ζημία, penalty, pun- ishment. Polyb. 1, 1, 11, et alibi. προ-στοιχειόω to premise, to lay down premises. Sext. 622,13. Nicet. Paphl. 57 C. προστομίς ιδος, ἡ, (στόμα), tube of a pair of bel- lows. Apollod. Arch. 20. προστοχάζομαι incorrect for προσστοχάζομαι. προσ-τραγῳδέω Strab. 17, 1, 48, p. 889, 10. Jos. B. J. 7, 11, 2. Longin. 7, 1. προσ-τραχηλίζω = τραχηλίζω. Plut. ΤΙ, 234 Ὁ. προστυπής ές, = πρόστυπος. Galen. TI, 871 F, τινί. προσ-τυπόω upon. Diosc. 2, 127, p. 248. Galen. TV, 184 C, to press upon. Clem. A. 1, 525 B. προστύπως (πρόστυπος), adv. by pressing, close. Galen. X, 685 A. B. προ-στύφω beforehand with mordants. Clas-sical. Diose. 1, 48.49. Clem. A. I, 344 A. 796 A. προστυχῶς (προστυχής), adv. at random, Numen, apud Eus. TI, 1197 A. προ-σύγκειμαι Jos. Ant. 18, 3, 9. προ-συγχέω Polyb, 5, 84, 9. προ-συγχωρέω Orig. I, 528 A. προσ-υλακτέω at. Dion. H. VI, 818, 17, τινί. προ-συλάω Dion C. 60, 6, 8. προ-συλλαμβάνω Pseudo-Dion. 869 B. προ-συλλέγω Dion C. 81, 88,2. Anast. Sin. 149 D. πρόσυλος ον, (ὕλη), connected with matter. Pseudo-Dion. 140 C. προ-συμβαίνω Agath. 311, 22. προ-συμβιβάζω Hierocl. C. A. 94, 24 as wl προ-συμπάσσω Agathin. apud Orib. 11, 400, 9. Theodin. Dan. 11,10, © Sext. 827, 6. προ-συναθροίζω Jos. Ant. 18, 4,1. Vit. 21. προ-συναιρέω Ώγαος. 157, 5 Ἡ τοῦ προσυνῃρη- μένου ἀνάπτυξις (παῖς πάϊς, Νηλεῖ Νηλέϊ). προσυνάπτω incorrect for προσσυνάπτω. πρυ-συντάσσω Lesbon. 171 (188). Jos. B. J. 5, 1, 1. προ-συντελέω Aristeas 8. 10. προ-συντίθημι Jos. B. J. δ, 18,1. Polyaen. 8, 30. Dion Ὁ. 96, 45, 8. προ-συντρίβω Dion C. 59, 20, 3. προσυπακουστέονδεῖ προσυπακούειν. Max. Conf. Schol. 816 6. προσ-υπακούω Philon I, 448, 41. Clem. 4. ΤΙ, 524 A,in grammar. Orig. I, 1893 B. ΠΠ, 1173 B. — 2. To say the responses, in the Ritual. Eus. V, 145 C. TI, 852 B. προσ-υπαντάω = ὑπαντάω. Philon II, 186, 18. 14. προσ-υπερβάλλω Philon 1, 127,15, 248, 14. 418, 28. II, 198, 40. 190,37. Plut. 1, 814 E. προσ-υπεργάζομαι Plut. I, 84 Ὁ. προσ-υπέρχομαι Method. 97 B. προσ-υπισχνέοµαι Plut. I, 898 Β, Liber. 52, 21. Clem, A. 1, 360 A. I, 633 C, passively. Dion C. Frag. 86, 80. προσ-υπνόω near. Genes. 111, 19. προσ-υπογράφω Philon I, 210, 86. 590, 21. Diog. 6,108. Longin. 14, 2. προσ-υποδεικνύω Polyb. 23 10, 4. Aristeas 16. 19. προσυποδεικτέον =δεῖ προσυποδεικνύναι. Phi- προσ-υπομένω Philon ΤΙ, 531, 25. προσ-υπομιμνήσκω Sept. Macc. 9, 15, 9. Polyb. 39, 2, 2. Strab. 17, 8,1. Eunap. V. 8. 110 (198).Dion C. 36,15, 2. Frag. 40, Galen. IV, 350 A.Classical. Dion. H. VI, δεῖ προσυπομιμνήσκειν. προσ-υψόω Sept. Macc. 1, 12, 86. Jos. Β. J. 3, 7, 80. 5, 1, δ. προσφάγημα ατος, τὸ, --- following. Moer. 251. προσ-φάγιον oυ, τὸ, == ὄψον, ἔδεσμα, anything eaten with bread, meat. Joann. 21, 5. Moschn. 55, p. 26. Hippol. Haer. 476, 49. Pallad. Laus. 1131 C. Περ. Ὄψον.... πρόσφατος ov, fresh: recent, late. Classical. Sept. Eccl. 1, 9. Dion. H. V, 124, 13. Erotian. 910. Diosc. 1, 6. 4, 101 (108). Delet. p. 9. προσφάτως adv. recently, lately. Sept. Deut. 24,5. Diod. 1,36. 14,115. Babr. 80, 3. προσ-φέρω to offer an oblation or sacrifice. Sept. Lev. 2, 8. 7, 12, et alibi.—2. To cele- brate the eucharist, to perform the communion- service. Tren. 1028 ἃ. «Απο 1. Neocaes. 9. Nic. 1, 18. Laod. 49. Eus. IV, 89 B. Athan. 1, 296 C. 897 A. προσφερῶς(προσφερής), adv. similarly. Π, 898 E. F, et alibi. προσ-φεύγω to flee for refuge to. Plut. 1, 648 Ὁ. Symm. Reg. 1, 29, 8, τιν. Aristid. I, 135, 18. Clem. A. I, 648 Ὁ. 11], 305 A. προσφθεγκτήριος ον, (προσφέγγομαι) of saluta- tion. Poll. 3, 36 τὰ προσφθεγκτήρια ---- dva- καλυπτήρια. --- Theod. Anc. 1898 B --- τὸ ἀναφθεγκτήριον, the salutation to the Virgin. προσ-φθείρομαι with Eppiph. 1, 992 A, τινί, to associate with to one’s ruin. Chrys. VII, 14. προσ-φθονέω = φθονέω. Plut. 1,147 F. 685 A. προ-σφίγγω Galen. ΧΤΙ, 804 C. Clem. 4. I, 64 A. Hippol. Haer. 848, 44. Basil. ΤΙ, 120 A. προσφιλής ές, beloved. Leont. Mon. 561 B. C προσφιλώτατε --- προσφιλέστατε. προσφιλιόω --- φιλιόω. Aster. 236 A, προσ-φιλοκαλέω Strab. 17, 1, 8. 18, 4, 9, Ρ. 11. Philon I, 495, 19. προσ-φιλοπονέω Greg. Naz. I, 596 B. II, 292 A. προσ-φιλοσοφέω to or upon. Plut. Il, 669 C. Philostr. 5. προσφιλοσοφητέον — δεῖ προσφιλοσοφεῖν. Plut. TI, 16 A. προσ-φιλοτεχνέω Classical. 18. Epict. 2, 20, 21. προσ-φιλοτιμέομαι Philon 1, 451, 34. V. Η. 9, 9, τινί. προσφορά ας, ἡ, the act of offering, offering. Sept. Reg. 3, 7, 84 Οἱ ἄρτοι τῆς προσφορᾶς, = οὗ προσφερόμενοι ἄρτοι, — οἱ ἄρτοι τῆς, προθέσεως. Sir. 46, 16, ἀρνός. Paul. Rom. 15, 16. Hebr. 10, 10. 14. Tren. 1253 B, τῆς εὐχαριστίας. --- 2- Oblation, offering, the thing offered. Sept. Ps. 39, 7. Sir. 14, 11. Tue. Act. 21,26. Paul. Eph. 5, 2, οἱ alibi. Clem. R. 1, 86. 40, to the church. Patriarch. 1053 Ο. Ignat. 645 A. Apollon. Ephes. 1381 A, 8. The celebration of the eucharist, the Lord’s Supper. Laod. 19.57. Εις. TI, 625 A. Athan. I, 296 C. Basil. IV, 724 B. 729 B. 797 A. Chrys. 1, 500 A. οτι C. Pallad. Laus. 1106 A. Cyril. A. X, 89 A. [The full form is 4 προσφορὰ τῆς εὔὐχαρι- στίας.] -- 4. The sacramental elements. Const. Apost. 8, 18. — 5. Oblation, a loaf of bread presented to the church. Called also εὐλογία : regularly stamped with the figure of the cross. Pseudo-Chrys. XII, 777 E. Pallad. Laus. 1042 C. Joann. Mosch. 2896 B. Sophrns. 8989 A. Pseudo-Germ., 397 C. Nie. CP. Can. 11. Porph. Cer. 18, 98. προσφόριος ov, ο, quid? Scyth. V. 5. 323 A, v. 1. προσφοράριος. προσφύγιον ου, τὸ, (προσφυγή), refuge, place of refuge. Mal. 485, 6. 498, 98. πρόσφυγος ου, ο, refugee. Porph, Adm. 227. πρόσ-φυμα ατος, τὸ, appendage. Pseudo- Demetr. 80, 5. πρόσφυξ υγοs, ο, --- πρόσφυγος. Eus. II, 1416 B. Justinian. Cod. 1, 12, 8. Theoph. 879. 470. 484. 471. προσ-φύσημα ατος, τὸ, a blowing upon. Greg. Wyss. Ἡ, 1185 B. προσ-φωνέω to dedicate, inscribe α book to a person. Flut. I, 491 F. TI, 1107 D. E. Artem. 307. Diog. 7, 185.—2. To bid to pray, said of the deacon. Const. Apost. 8, 6, et alibi. προσφωνή ῆς, ἡ, --- προσφώνησις. Stud. 1697 Ὁ Ἡ τῆς προσφωνῆς ἑβδομάς, --- ἡ προσφω- νήσιμος ἑβδομάς. προσφωνηµατικός ἡ, όν, προσφωνητικός. Dion. H. V, 250 (titul.). Men Rhet. 284, 6, λόγος, an address. προσφωνήσιμος ov, declarative, premonitory. Jejun. 1913 C. Stud. 1697 Ο Ἢ ἑβδομὰς τῆς προσφωνησίμου, the introductory week, the third week before Lent, called also ἡ ἑβδομὰς τοῦ τελώνου καὶ Φαρισαίου. προσ-φώνησις εως, ἧ, an addresing. Just. Apol. 1, 1. 68, petition. Onos. Prooem. dedication ofa book. Longin. 26, 3.— 2. Exhortation to prayer, the bidding prayer said by the deacon. Const. Apost. 8, 37 (titul.). προσφωνητέον ---- δεῖ προσφωνεῖν. Sext. 629, 15. προσφωνητικός ἡ, όν, addressing. Men. Rhet. 284. Eus, ΤΙ, 373 B, λόγος, Justin’s Apologia. προσ-χαίρω at or in. προσχαρής ές,(προσχαίρω), cheerful. Hippol. Haer. 82, 85. Basil. IV, 353 B. προσχαριώδης ες, —precediug. JTippol. Haer. 80, 20. προσχεδεύομαι to write on a σχέδος beforehand, Anast, Sin. 36 A. προσ-χέω on Classical, Sept. Ex. 29, 16 προσχεεῖς future. Lev. 1, 5 προσχεοῦσι. πρό-σχημα ατος,habit, dress. Chal. Can. 4, the monastic habit. Theod. IV, 1261 A, μοναχικόν. προ-σχηματίζω Diose. Eupor. 1, 214. προ-σχηματισμός oν, ο, addition of a syllable at the end (ἐγώνη, λόγοισι, τουτονί). Tryph. 19. Drac. 160, 11. Arvcad. 8, 18, ending. προσ-χλευάζω Polyb. 4, 16, 4. προσ-χρεμετίζω at Clem. A. I, 156 B. προσ-χρεωστέω Greg. Naz. 1Η, 215 A -σθαί τινι. πρόσ-χρησις εως, ἡ, — χρῆσις. Anton. 7, 5. Longin, 27, 2. προσ-χρώννυμι upon or into, Diod. 19, 38. προσ-χρῶτα adv. — συγχρῶτα. Artem. 121. προσ-χρωτίζω — προσκολλάομαι. Nil. 124 B. πρόσ-χυσις εως, ἡ, α pouring or sprinkling upon, affusion. Paul. Hebr. 11, 28. Just. Apol. 2,12. Epiph. 1, 288 Ὁ. πρόσ-χωμα ατος, τὸ, mound. Sept. Reg, 2, 20, 15. προσχώρησις εως, ἦ progress. Athan. II, 1124 B. προσχώριος ον, --- πρόσχωρος. Strab. 15, 1, 70. πρόσ-ψαυσις εως, ἡ, α touching upon. Sophrns. 3312 C. προσ-ψιθυρίζω to. Porphyr. V. Pyth. 54. προσώδης ες, (ὄξω) — δυσώδης. 100 C. προσῳδία ας, ᾗ, (προσῳδός), prosodia, ac- centus, accentiuncula, modulation of the voice in speaking or reading ; applied to the acute, grave, circumflex, smooth breathing, rough breathing, long, short, apostrophe, hyphen, and ὑποδιαστολή (6, τι). Aristot. Elench. 28, 1, ὀξεῖα, βαρεῖα. Poet. 25, 18. Dion. Thr. 629, 4. Dion. H. V, 211, 10. 188, 8. Strab. 18, 1, 41, accent. Plut. 11, 489 C. D, accent. Hermog. Rhet. 15, 16, quantity (δημόσιᾶ, δημοσία). Arcad. 7,7. Galen. II, 73 D, breathings (ὄρος, ὅρος). δει. 623, 1. 4, the marks (-) and (_). 624, 14. 30, pa- κρά, βραχεῖα, ὀξεῖα, βαρεῖα, περισπωµένη, ὃα- σεῖα, ψιλή. Clem. 4. 1, 1144 A. Epiph. ΠΙ, 281 B. Schol. Dion. Thr. 674, 3. 676, 16. προσ-ωθέω to or towards. Sept. Mace. 2, 18, 6. Diod. 20, 95 as v. 1. προσωνυμία ας, ἡ, (ὄνομα) appellation, name. Diose. 8,151 (161). Plut. 1,156 B. Just. Apol. 2, 2. 1, 4, ὀνόματος, name. Afric. 69. προσωπεῖον ου, τὸ, — πρόσωπον, mask. Philon 1, 608, 81. ΤΙ, 561, 38. Diosc. 3, 151 (161). Epict. 1, 29, 41. Plut. 11,527 Ὁ. Lucian. 1, 50. 479. Ἡ, 516. Poll. 4, 115. Moer. 295. Orig. VIL, 101 B. — 2. Actor. Phi- lon TI, 520, 18, κωφόν, α mute. Jos. Ant. 6, 12, 7. προσωπεύομαι --- προσωποποιέομαι. προσωπικός ἡ, όν, personal. προσωπικῶς adv. in the face: personally. προσωποληπτέω to be προσωπολήπτης. προσωποληψία ας, η, respect of persons.Paul. Rom. 2, 11. Col. 8, 25. Eph. 6, 9 προσωπο- λημψία. Jacob. 2,1. Polyb. 1009 D. Clem. 4.1, 288 A. πρόσωπον oυ, τὸ, face.Sept. Reg. 1, 21, 6 Οἱ ἄρτοι τοῦ προσώπου, — οἱ ἄρτοι τῆς προθέσεως, the shew-bread ; a Hebraism. Patriarch. 1100 B Οὐκ ἔστι τις θυμώδης ὁρῶν πρόσωπον ἐν ἀληθείᾳ, to have intercourse with any one. Έως. I, 293 C Ἔκ προσώπου τῆς Ῥωμαίων ἐκ- κλησίας, on the part of, in behalf of, as the representative of. Cyril. H. 377 A Ποίῳ προσώπῳ τῷ κυρίῳ λέξεις; Ecustrat. 2341 A Κατὰ πρόσωπον, personally, —2. Person, an individual intelligent being, man or woman. Polyb. 12, 27, 10. 27, 6,4. Paul. Cor. 3, 1, 11. Clem. R. 1, 1. 47. Tgnat. 668 A. Epict. 1, 2, 7. Plut. ΤΙ, 509 B. Phryn. 379. Athan. TI, 124 C ᾿Εφοβεῖτο γὰρ μὴ παρὰ πρό- σωπον ἐκλαβὼν τὴν ἀνάγνωσιν πλανηθῇ τῆς διανοίας, by attributing it to the wrong person. Joann. Mosch. 3068 B, μέγα, α great person- age. —%. Front of a city or of an army. Sept. Gen. 33,18. Polyb. 8, 65,6. Dion. Π. ΤΙ, 781, 2. --- 4. Person, in grammar. Dion. Thr. 638. Apollon. D. Pron. 262 A. 282 A.5. Persona — ὑπόστασις, of the God- head. A gross Latinism. Doctr. Orient. 661 A. Tertull. Adv. Prax. 7. 12, pp. 162 C. 167 Ῥ. Hippol. 821 A. Eust. Ant. 676 A. Athan. ΠΠ, 729 B. Basil. ΠῚ, 601 A.C. IV, 332 A. 884C. Caesarius 860. Greg. Naz. I, 1072 D. 1224 Ὁ. ΠΠ. 477 Α. Greg. Nyss. ΠῚ, 1069 C. Theod. IV, 36 A. Gelas. 1249 B. προσωπολήπτης ου, ὁ, ---- ὁ λαμβάνων πρόσωπον (Luc. 20, 31. Paul. Gal. 3, 6) respecter of persons. Luc. Act. 10, 34 προσωπολήμπτης. Chrys. I, 187 E. προσωπολογέω ήσω, (λέγω), to represent as a Anast. Sin. 132 C. προσωπο-ποιέω ήσω, to introduce a person speak- ing, in a literary performance : to personify. Dion. H. VI, 906, 14, to dramatize. Orig. 1, 713 A. 740 A. VII, 121 B. Method. 376 A -σθαι. Chrys. TX, 581 E. Aster. 216 C. προσωποποιΐα ας, ἡ, Prosopopoeia, per- sonification: impersonation. Quiniil. 9, 2, 29 seq. Hermog. Prog. 44. Pseudo-Demetr. 109,17. Clem. A.1,1160 C. Orig. I, 649. A. 720 B. προσωποποιικῶς adv. by prosopopoeia. Eudoc. M. 328. προσωποποιός ὄν, (ποιέω) that personifies, Method. 376 A, twds.—2. That makes masks = σκευοποιός. Poll. 2,47. 4,115. προ-σωρεύω App. II, 96, 9. προσώτερος ου, ον, (πρόσω), farther off. Dion. Η. I, 186, 10. 189, 5 Προσώτερον τῆς Ἑὐρώ- ams, adverbially. πρό-ταγµα ατος, τὸ, the van. Diod. 19, 27. 28. πρό-ταγος ου, ο, leader. Simoc. 256, 3. προ-τακτικός ἡ, όν, L. prepositivus, prepositive, in grammar; opposed to ὑποτακτικός. Dion. Thr. 631, 6, φωνήεντα, prepositive vowels (A, E, H, 0, Ό), because they form the first, ele- ment of a diphthong. Apollon. D. Synt. 7, 5, στοιχεῖα --- φωνήεντα. Pron. 264 C, dp- θρον, prepositive article (6, ἡ, τό). -Arcad. 141, 8. προτακτικῶς prepositively. Apollon. D. Synt. 227, 15. πρό-τακτος ον, posted in front (the van). Plut. I, 151 B, et alibi. προ-ταλαιπωρέω Poll. 6, 139 -θῆναι. Naz. I, 1089 C. προ-τταμιεύω Lucian. Ἡ, 300 -εὔσθαι. πρότταξις εως, 7, @ preceding ; opposed to ὑπό- ταξις. Apollon. D. Pron. 276 A, of the article 6. Conj. 479, 7. Herodn. Gir. Schem. 584, 15. Clem. 4. I, 1181 C, τοῦ ἄρθρου. πρό-τασις εως, ἡ, protasis, proposition, sen- tence (ἐγὼ γράφω). Plut. TI, 1011 E. 1009 B= ἀξίωμα. Diog. 8, 51, definition of. — 2. The major in a syllogism. Aristot. Anal. Pr. 1, 2, 1. προ-τάσσω to put before, to prefiz, in grammar ; opposed to ὑποτάσσω. Dion. Thr. 631. 640. Dion. H. V, 88. 156. 157. 166. Plut. Tl, 737 F. Apollon. D, Pron. 276 B. 808 C. 408 A. προ-τέγγω — τέγγω. Athen. 15, 45. προ-τειχίζω to wall in front. Strab. 5, 8, 7. προτέκτωρ προτήκτωρ, προτίκτωρ, incorrect. for πρωτέκτωρ. προ-τέλειος ον, absolutely perfect, Pseudo-Dion. 165 C. 177 D. Anast. Sin. 1161 A. προτέλεσις εως, η, (τελέω), astrological predic- tion. FPtol. Tetrab. 84. τά. προ-τέλεσμα ατος, τὸ, that which is predicted. Ptol. Tetrab. ΤΊ. προ-τελευτάω Diod. Π, 578, 4. Plut. TI, 118 E. Artem. 2381. Diog. 2, 44. Herodn. 1, 15,18. Did. 4. 832 A. προ-τεμένισμα ατος, τὸ, the vestibule of a temple or church. Philon I, 157, 21. II, 567, 41. Clem. A.¥, 560 A. Greg. Nyss. ΤΠ, 577 A. προτεραῖος α, ov, on the day before. Lateran. 273 D Ths προτεραίας καλανδῶν νοβεμβρίων, pridie. προτερεύω --- προτερέω. Her. 9, 66 as v. 1. Tit. B.1077 Ῥ. Greg. ης. 1, 897 D. Eustrat. 2325 C, to be more important. Sophrns. 3361 A. Eudoc. ΛΙ. 808, τινῶν. προτέρημα ατος, τὸ, (προτερέω), advantage, gain, success, exploit, victory. Polyb.1, 16, 1. 1, 58, 8. 2, 53, 5, et alibi. Diod. 4, 12, p. 258, 48, et alibi. Epict, Ench. 6. — Sept. Judic. 4, 9, credit, honor, reputation. προτερητέον — δεῖ προτερεῖν. Agath. 25, 19. πρότερον adv. before. Athan. II, 844 B Οὐ πρό- τερον ἀνέκαμπτεν, εἰ μὴ τοῦτον ἑωράκει, prius- quam. προ-τεχνολογέω Nicom.92 Greg. Nyss II, 173 A προ-τήθη ης, ἧ, — ἡ πάππου or τήθης μήτηρ, great-grandmother. Poll. 8, 18. Dion ο. 59, 2, 4. προτήκτωρ see προτέκτωρ. προ-τηρέω Eus. IV 441 A. 577 ο. προ-τίθηµι L. propono, to post, fix up to be read, to publish, said of decrees. Eus. II, 1020 B Προτεθήτω ἐν τοῖς ἡμετέροις ἀνατολι- κοῖς μέρεσι, proponatur. Jul. 880 D. 485 Ὁ. προτίκτωρ see προτέκτωρ. προ-τιμάω to fine. Jul. 376 Β. προτίμιον ου, τὸ, --- ἀρραβών. Lucian. ΠῚ, 18. προ-τινάσσω Archigen. apud Orib. Ἡ, 146, 8. προτιτλόω — τιτλόω. Est. 888, 17. προ-τιτρώσκω Galen. IX (B), 283 E. Orig. 111, 200 B. προτονίζω ίσω, to haul up with the πρότονοι of a vessel. Antip. S. 37. Synes. 1337 A, τὴν ναῦν. προ-τοῦ before. Joann. Mosch. 2989 D, ἐγκλει- 066, before I retired from the world. προ-τρανόω Orig. IV, 56 Ὁ. προ-τρέπω to exhort, pray. Jos. Ant. 4, 6, 8. Just. Tryph. 108 Προτρεπόμενος iva μετανοή- σητε. Athan. 1, 624 B, σε wa διδάξειας ---Ξ διδάξης. προ-τρίβω Diosc. 1, 129, p. 122. προτροπή ης, ἡ, impulse, motive. Arr. Anab. 5, 28, 3, change of mind. Sezt. 620, 29. πρότροπος ον, --- προτρεπόμενος. Πρότροπος οἶνος, protropum, ἃ sweet wine made of the juice that runs out of the grapes without pressing. Xenocr. 58. Diose. 5,9. Moer. 278. πρότυπον ου, τὸ, (τύπος), proty pum, model, pattern. Diose. 1, 27, φύλλων. προ-τυπόω Philon 1, 1, 11. Lucian. 11, 863. Tren, 1240 B. 1244 B. Hippol. 693 A. Method. 365 A. Epiph. 1, 981 A. προτύπωμα ατος, τὸ, model, pattern. Stmplic, Epict. 449 (283 B). Ephr. Ant. apud Anast, Sin. 1188 C. προ-τύπωσις εως, η, L. praefiguratio, a typify- ing, foreshadowing. Tren, 1202 6. Method. 348 Β Basil. TV, 128 A. Adam, 1186 D. Theod. Mops. 789 C. Προύδηνς less correct for Προῦδενς, ὁ, Prudens, a proper name. Jascr.5754. [The ana- logical form is Προύδης, like KAnyns.] προ-ὥδροποτέω Antyll. apud Orib. 11, 58, 7. προῦμνον ου, τὸ, prun UM — ἀγριοκοκκύμηλον. Galen. VI, 357 A. XIII, 496 A. Achmet. 248, p. 228. προυνεικεύω εὔσω, (προύνεικος), == πορνεύω, φθείρω, to debauch. “Epiph. 1, 825 A. προύνεικος ov, (πρό, ἐνεγκεῖν, ἐνεικ-), lewd. Diog. 4, 8. --- 3. Prunicus, a Gnostic figment. Cels. apud Orig. I, 1848 C. 1949 B. Anon. Valent. 1277 Ὁ. Tren. 698 B. 695 C. 700 A. Greg. Nyss. Il, 264 Ὁ. Epiph. 1, 645 B. 288 B. 324 B ἡ Τρούνεικος. Theod. IV, 864 B. 365 A. — Also, ἡ Προυνεικία. Anon. Valent. 1277 D. προ-ὑπαγορεύω Orig. TV, 201 B. προ-ὑπαντάω Philon II, 18, 19. Jos. Ant. 8, 1, 2. προ-ὑπαντιάζω Philon VI, 22, 45. Olymp. 455, 1. Προϋπαρκτίται ὧν, οι, (προὔπαρξις), Prohypar- ctitae, those who believe in the pre-existence of souls. Stud. 1601 B. προ-ὑπαρξις εως, ἡ, pre-existence. Eus. VI, 960 A. Const. II, Can. 1, ψυχῶν. Theod. Scyth. 232 B. Leont. I, 1264 Ὁ. Anast. Sin. 49 D. προ-ὑπάρχω to have a previous existence. Simon apud Hippol. Haer. 252, 37. 41. Arius apud Theod. III, 912 A, τινός. Eus. ΤΙ, 278 Β. Epiph. 1, 1076 D. προ-ὕπειμι Philon 1, 282, 44. Synt. 17, 22. προ-ὔπεκλύω Heliod. 9, 17. προ-ὕπεξάγω Greg. Naz. 1, 585 C. προ-ὕπεξέρχομαι Dion C. 38, 16, 5. προ-ὑπεξορμάω Lucian. I, 439. προ-ὕπεργάζομαι Diod. 3, 16. 20. Il, 94, 91. προ ὑπέχω Caesarius 984. προ-ὑποβάλλω Plut. IΙ, 966 D. Lucian. ΤΙ, 62. Orig. I, 1044 A. προ-ὕπογραφή ἧς, ἡ, previous ὑπογραφη. Plotin. II, 1280, 8. προ-ὑποδείκνυμι Philon 1, 106, 23. 480, 17. Aristid. II, 297 (226). Sext. 689, 18. προ-ϋπόκειμαι Tryph. 80. Strab. 5, 8, 1. Nicom. 73. Philon 1, 489, 24. TI, 114, 26. Diosc. 5, 84, p. 140. Plut. Τ, 570 E. Sext. 148, 20. προὔποθετέον = δεῖ προὔποτιθέναι. Iambl. Math. 192. προ-ϋπομιμνήσκω Athan. I, 237 Ο. προ-ὕποπτεύω Jos. B. J. 7, 7, 4. Frag. 57, 58. προ-ὑποπάσσω Geopon. 12,14,1. προ-ὕπόστασις εως, ἡ, pre-existence. Disc. Lobol]. p. 55. προ-ϋποστέλλω Archigen.apud Orib. II, 159,10 προ-ὑποστολή ἧς, ἦ, quid? Mal 490,2. Theoph. 359, 19. προ-ὑποστρώννυμi Diose. 1, 82, προ-ὕποτάσσω Sept. Macc. 3, 1, 2. προ-ὑποτέμνω Greg. Naz. I, 578 A. προ-ὑποτίθημι Classical. Cleomed. 40, 32, Strab. 1, 2,11. Diose. Eupor. 1, 242. προ-ὑποτοπέω Dion C. 39, 57, 2 46, 49, 1. προ-ὑποτυπόω Diod. 11, 586, 74 as v. 1. Phi- lon I, 498, 81. 581, 16. προ-ὑποτύπωσις εως, ἡ, previous ὑποτύπωσις. Orig. ΠῚ, 1020 B. προ-ὑποφαίνω Plut. Ἡ, 583 Ἑ. προ-ὔποχέω Diosc. Eupor. 1, 242. προ-ὕποχρίω Diose. Eupor. 1, 242, p. 223. προ-ὕφαίνω Theod. ΤΝ, 1225 D. προ-ὔφαρπάζω Theodos. 1050, 12. προ-ὕφίσταμαι Sept. Sap. 19, 7. Dion. Η. Ἡ, 1256, 7, rods πολεμίους. V, 9, 14, ταύτης. Nicom. 72. Τά, τῶν ἄλλων, to exist before. Plut. TI, 570 E. 686 F. Apollon. D. Synt. 12, 25. επί. 125, 9. προῦχος oυ, ο, (προέχω), --- ἔξαρχος, leader. Martyr. Areth. 30. πρόφαγον τὸ, --- προσφάγιον. 487, 7. προ-φανερόω to manifest beforehand. Barn. 8. 6.7.11. Martyr. Polyc. 1040 C. προφανής ές, obvious. [Ptol. Tetrab. 167 προ- φανώτερος --- προφανέστερος.] προφασίζοµαι to set up a pretext, etc. I, 772 D ἐπροφασίζετο.] προφασιολογία ας, ἡ, (πρόφασις, λέγω), a setting up of excuses. Amphil. 60 D. πρόφασις εως, η, general view. Diose. Iobol. 3, p- 66. προφασιστικός ἡ, ὄν, (προφασίζομαι), serving as a pretext. Sept. Deut. 22, 14. Philon Ἡ, 448, 8. προφερής ές, precocious.Tambl. V. P. 422 τὸ [Superlative προφέρι- προφερές, precocily. προφέ στος. Sibyl. 8, 118.] προ-φέρω to utter, pronounce : to recite. Diod. 14, 109. 16, 92. Dion. H. VI, 1119, 1. Sext. 5,26. 316, 20. πρό-φημι Just. Apol. 2 8.9. Eus. ΠΠ, 88 A προφῆσαι. προφητ-άναξ ακτος, ο, prophet and king at the same time. Vir. Nil. Jun. 96 C, David. προφητεία ας, η}, (προφητεύω), prophetia, prediction, prophecy. Sept. Par. 2, 15, 8. Nehem. 6, 12. Tobit 2, 6. Sir. 44,3. Matt. 18, 14. Tren, 1052 C.— 2. The gift of prophecy. Sept. Sir. 46, 1. Paul. Cor. 1, 12, 10, et alibi. Jos. B. J. 1, 2, 8.— 8. The prophetic books of the Old Testament. Sept. Sir. 39 1. Prolog. Jos. Ant. 11, 1, 2, the Book of Esaias. Just. Apol. 1, 31. Clem. A.T, 269 D. 264 Ὁ. Epiph. TH, 237 A. — 4. The lesson taken out of the prophetic books of the Old Testament. Curop. 46, 12. προφητεῖον, ov, τὸ, chapel dedicated to a προφή- της Const. (536), 1082 E. Theod. Lector 2, 68. προφήτευμα ατος, τὸ, prophecy, the thing pre- dicted. Amphil. 53 Ἑ. προφητεύω to prophesy. Sept. Reg. 1, 22, 18. Esdr. 2,5,1. Judith 6,2. Ezech. 11, 4, et alibi. Jos. Apion. 2, 39, p. 495. [The ang- ment is regularly put after the preposition ; as προεφήτευον, προεφήτευσα. Not unfre- quently, however, it is found before the prep- osition: Sept. Num. 11, 25 ἐπροφήτευσαν. Reg. 1, 22, 12 ἐπροφήτευον. Ἐπάν. 1, 6, 1. Sir, 48, 18. Barn, ὅ (Codex κ) ἐπροφή- τευσα. Just. Apol. 1, 44 πεπροφητεῦσθαι. Tryph. 66 ἐπεπροφήτευτο. Afric. Epist. 45 A πεπροφήτευτο. Orig. 1, 7538 A. 1029 B. 757 C πεπροφητευκένα. Method. 52 B. — Just. Apol. 1, 86 προεφήτευτο --- προεπεφή- τευτο ΟΥ̓ προπεφητευτο.] προφήτης oυ, ὁ, propheta, prophet. Classical. Sept. Sir. 49, 10, of δώδεκα. Philon ΤΙ, 222, 1. 848, 25. 417, 16. 1, 510, 28. Jos. Apion. 1, 7 (Ant. 4, 6, 5). Athenag. 908 A. Jambl. Myst. 125, 10.— For the prophets in the prim- itive church, see Paul. Cor. 1, 12, 28. Jren. 829 B. Orig. I, 745 A. — For the Egyptian prophets, see Diose. 1, 9, et alibi. Ρίω. II, 578 Ἐ. Heges. 1220 B. Lucian. I, 537. TI, 129. Theophil. 1105 C. Clem. A. 1, 761 B. τττ Α. TI, 2538 C. 256 A. Diog. 1, 1. Philostr. 4. Orig. 1, 941 A. Porphyr. Abst. 821. Jambl. Myst. 8,9. V. P. 48.— 2. In the plural, the writings of the prophets of the Old Testament. Sept. Sir. Prolog. ren. 477 A. B. προφητικός ἡ, όν, propheticus, of or from a prophet, prophetic. Philon I, 449, 28. Paul. Rom. 16, 26. Petr. 2,1,19. Just. Apol. 1, 6. Tryph. 32, p. 544 B, et alibi. Martyr. Polyc. 1041 A, expounder. Jvren. 521 A. 828 Ο. 1122 B. 829 B, ρήσεις. Lucian. I, 264. Aster. Urb. 156 A, χάρισμα. Clem. A. T, 53 B. 340 D. 892 A Αἱ προφητικαὶ γραφαί. προφητικῶς adv. prophetice, prophetically. Martyr. Polyc. 1088 A. Athenag. 909 A. Tren. 1122 A. Clem. A. I, 64 A. 485 A. 1113 A. Hippol. 788 B. Orig. I, 429 B. 820 B. προφῆτις ίδος, η, prophetissa, prophetess. Sept. Esai. 8, 3, a prophet’s wife. προφητο-κράτωρ ορος, ο, prince of prophets. Damasc. TU, 681 B. προφητοκτονία ας, η, the killing of prophets. Eus. VI, 96 B. ᾿ a προφητοκτόνυς ov, (κτείνω), killing prophets. Cyrill. H. 400 B. πρόφητον τὸ, if not an error, it may be the Italian profitto. Achmet. 1, Ὁ. 7. προφητοτόκος ov, (τίκτω), bearing (bringing forth) prophets. Philon I, 658, 18. 14. προφητό-φθεγκτος ov, spoken by the prophets. Damasc. THY, 837 A. προφητοφόντης oυ, ο, (ΦΕΝΩ), slayer of prophets. Aster. Urb. 149 B. Eus. Ἡ, 1176 B. προφθάζω = following. Nicet. Byz. 741 C. προ-φθάνω to anticipate, etc. Sept. Jonas 4, 2 Προέφθασα τοῦ φυγεῖν εἰς Θαρσίς, 1 fled be- fore. Did. A. 712 B -σθαι, to be anticipated. προφθασία ας, ἡ, anticipation. Diod, 15, 18. προ-φιλοσοφέω Plut. ΙΙ, 16 A. Orig. 1, 1476 B. προ-φλεβοτομέω Galen. X, 500 B. C. προ-φοινίσσω Galen. XIII, 333 B. προ-φοιτάω Iambl. V. P. 32, v. 1. προσφοιτάω. προ-φονεύω Cyrill, A. II, 60 A. προφορά ας, ἡ, (προφέρω), utterance: pronunci- ation. Dion. H. VI, 1028, 8. Philon I, 447, 17. 448, 27. Jos. Ant. 20, 11, 2, p. 982. Plut. 11, 777 Β. Drac. 8, 23. Apollon. Ὁ. Conj. 526,17. Hermog. Rhet. 224, 9. Seat. 6,7. (See also Strab. 14, 2, 28, p. 142, 6. Jos. Ant. 20,11, 2. Philostr. 594.) προφορικός ἡ, όν, of utterance, uttered : opposed to évdidberos. Philon 1, 199, 19. 244, 14. 448, 38, λόγος. Plut. ΤΙ, 973 A (777 B). Theophil. 2, 22, Ῥ. 1088 B. Galen. Π. 3. Sext. 16,18. 327,22. Clem. A. Il, 16 B. 477 A. Athan. 1, 201 A. προ-φρύγω Galen, VI, 320 Ἐ-φρυγῆναι. προ-φυλακή ἧς, ἡ, α watching, guarding : pre- caution. Polyb. 5, 95,5. Agath. 256, 4. — 2. Safeguard. Diosc. 2,49. Tobol. p. 44. — 8. Observance. Sept. Ex. 12, 42. προφυλακτέον — δεῖ προφυλάσσει. Plut. Ἡ, 127 0. Ὁ. προ-φυλακτικός ἡ, όν, precautionary, forestalling. Diose. 8, 153 (168). Delet. p. 2. Iobol. pp. 44.45. Galen. II, 193 D. 365 Ὁ. VI, 28 A. Orig. VII, 17 A. προφυλακτικῶς adv. in a precautionary manner. Aster. 349 Ο. προ-φυλάσσω to take care. Sibyll. 1, 62, σῴζειν. προ-φώγνυμι Diose. 2, 112 -φωχθῆναι. προ-φωτίζωEus. IV 345 B. Suphrns. 3565. προ-φώτισμα ατος, τὸ, preparation for baptism. Eutych. 2392 A. προ-χαλάω Aret. 124 D. Pseudo-Jos. Mace. 10 Τροκεχάλασται ἧ γλῶττα; for cutting out. προ-χάραγµα ατος, τὸ, pattern. Nicom. Τά. Greg. Naz. ΤΙ, 425 A. Jos. Hymnog. 985 B. προ-χαρίζοµαιIren. 1127 C. προ-χάρισμα ατος, τὸ, --- χάρισμα, οὐ. Sibyl. δ, 331. πρό-χειλος ον, with prominent lips. Strab. 2, 2, 8. 15, 1, 57, p. 222, 2. Lucian. ΠΠ, 248. — 2. Substantively, τὰ πρόχειλα — τὰ ἄκρα τῶν χειλέων. Ruf. apud Orib. TIT, 384, 13. προχειρίζομαι έσοµαι, to choose, elect, appoint, admit. Sept. Ex. 4, 18. Josu. ὃ, 12. Mace. 2,3, 7. Polyb. 2, 48, 1, et alibi. Diod. 11, 41. 15,67. Dion. H. V, 451, 8. Lue. Act. 22, 14, et alibi. Dion Ο. 54, 1, 3, τινὰ δικτά- ropa. Nic. 1, 10. Pallad. Laus. 1188 C, τινὰ διάκονον. --- 2. Passively, to be chosen, ete. Polyb. 1, 16, 2. 8, 100, 6. 3, 106, 2. Diod. 16, 66. Dion. H. Π, 708, 8. Strab. 2, 8, 4. 10,5, 8, pp. 148, 20. 417,12, Lue. Act. 8,20. Dion C. 46, 22,6. Νίο. I, 10. Έως. ΤΙ, 187 B -σθῆναι εἰς τὴν διακονίαν. Athan. II, 261 Β. Theod. Lector 169 A Προχειρίζεται δὲ εις βασιλέα Λέων τις. προχείρισις εως, ἦ, (προχειρίζοµαι), election, ap- pointment, induction into office. Sophrns. 3307 Β. Ὁ. Typic. 11. προχειριστέον --- δεῖ προχειρίζεσθαι. Nicom. 96. πρόχειρος ον, handy, ready. Orig. I, 375 B. 364 B, ἐκδοχή, the obvious meaning. — ἜΚ προχείρου, readily. Galen. TI,176 Ο. Sezt. 251, 3. προχειρότης ητος, ἡ, α handling: readiness. Cornut. 211. Epict. 3, 21,18. Seat. 655, 7. προ-χειρουργέω Jos. B. J. 4, 8, 8. προχέριον ου, τὸ, (χείρ), hand-basket. 11181 Α. ° πρό-χλωρος ον, very pale. 204. προ-χρησµῳδέω Cyrill. A. 11, 853 B. προχρηστικῶς (χρηστικός), adv. by previous use or anticipation? Epiph. ΤΙ, 877 A. προχριστέον = δεῖ προχρίειν. Ruf. apud Orib. ΤΙ, 256, 10. προχρονέω to be πρόχρονος. Clem. A. ΤΙ, 597 A, τινός. προχρόνιο ov, — following. Did. A. 301 B. Gelas. 1293 A. πρό-χρονος ov, preceding in time: before all time. Lucian. Ἡ, 811. Greg. Naz. ΤΠ, 1109 A. πρό-χυμα ατος, τὸ, = κατάχυσμα. Schol. Arist. Plut. 660. πρό-χυσις εως, ἡ, Libation. Clementin. 108 A. πρό-χωλος ον, very lame. Lucian. TH, 672. προ-χωνεύω Cyrill. H. 788 C. προχωρέω to be current, to pass, said of money. Mal. 400, 19. 20. προ-χώρημα ατος, τὸ, excrement. 88, 6. Orig. I, 1109 B. προχωρητέον — δεῖ προχωρεῖν. Galen, X, 585. πρόχωσις εως, ἡ, (προχώννυμι) deposit, of streams. Plut. ΤΙ, 941 B. προ-ψηφίζομαι Dion C. 43, 14, 3 «ίσθαι, pas- sively. προ-ψυχρίζω --- following. Galen, VI, 439 A. προ-ψύχω Plat. Ἡ, 690 F. Galen. VI, 488 F. 459 A. προωδικός ἡ, όν, belonging to a προφδός; op- posed to ἐπῳδικός. Heph. Poem. 8, 8. 5. Schol. Arist. Nub. 949. προῳδός ov, ἡ, (ᾠδή), a short verse before a longer one ; opposed to ἐπῳδός. Heph. Poem. 12, 2. πρόωρος ον, — πρὸ ὥρας, before the time, pre- mature. Philon Ἡ, 314, 44. Athen. apud Orib. ΠῚ, 165, 4. Plut. Ἡ, 101 F. Lucian, II, 421. προωστικός ἡ, όν, pushing forward. Galen. V, 56 B. προωστικῶς by pushing forward. δεί. 137, 14, κινεῖν. προ-ωφελέω Philon 1, 186, 1. Orig. I, 445 C. Eus. ΤΙ, 63 A. πρυμνητικός ἡ, όν, --- πρυμνήσιος. 87. πρύμνις ἧ, --- πρυμνή (πρυµνός). Theophil. 1060 A Τῆς μιχθείσης Διονύσῳ ἐν μορφῇ πρύμνιδι, — ἀπὸ γονατίου ἢ (Artem. 119.) πρυτάνιον ου, τὸ, --- πρυτανεῖον. Did. A. 589 B. πρύτανιςεως, ὁ, prefect. Athan. I, 625 A, τῆς πόλεως, of Alexandria. πρωθ-ευρετής ου, ο, the first inventor or discov- erer. Nicom. Harm. 30. πρωθύπνιον ου, τὸ, --- πρῶτος ὕπνος, the first sleep. Pallad. Laus. 1147 C. Chron. 570, 4. (Ruf: apud Orib. II, 199, 14. Plut. I, 526 C Περὶ πρῶτον ὕπνον.) ---- Also, πρωτο- ὕπνιον. Pseud-Athan. IV, 280 B. πρωθ-ύστερος ov, (πρῶτος), L. praeposterus, having that first which ought to be last. Did. A. 884 A. Theod. Mops. 656 A, sc. σχῆμα, hysteron-proteron. πρώθω προωθέω. Steph. Diac. 1140 A. πρωΐ early in the morning. Sept. Ex. 16, 21 Πρωϊ πρωΐ, very early. Sir. 47, 10 ᾿Απὸ πρωΐ. Diosc. 5, 102, p. 767 Πρωϊ καὶ δείλης. Jos. Ant. 18, 4, 4 "Awd πρωῖ μέχρι δείλης ὀψίας. ---- τὸ πρωΐ, morning. Sept. Gen. 44, 3. 21, 14, ὅι the morning. Ex. 30, 7 Τὸ πρωΐ πρωΐ. Lev. 24, 4. Judic. 19, 27. — Com- parative πρωΐτερον, earlier. Clementin. 241. πρωΐθεν (πρωΐ), adv. from morning. Sept. Ex. 18, 13 ᾿Απὸ πρωΐθεν ἕως δείλης. Ruth 2, 7. Reg. 2, 24, 15. — 2, 2, 27 πρωϊόθεν. πρωϊνός ἡ, όν, L. matutinus. of the morning. Sept. Gen. 49, 27. Ex. 29,41. Babr. 124, 11. ΕΡΜΗ. ΤΙ, 726 E. Εις. V, 409 B, σύνο- dot, religious meetings in the morning. — Τὸ πρωϊνόν, the morning. Sept. Esdr. 1, 5, 50. πρωϊόθεν see πρωΐθεν. πρώϊος α, ov, carly.— 2. Substantively, ἡ πρωΐα, sc. ὥρα, morning. Sept. Reg. 2, 23,4. Ps. πρωΐτερον see πρωΐ. πρώξιμος incorrect for πρόξιμος. πρῳρικός ή, ὄν, of the πρῷρα of a vessel. Epiph. J, 1044 D 9 πρφρική πρῷρα, prow. πρωτ-άγγελος ov, ο, ἡ, that announces first. Cyril. A. VII, 697 B. — 2 Archangel — ἀρχάγγελος. Euchait. 1179 A. πρωτ-αίτιος ov, the first author, prime mover. Cedr. TI, 342. πρωταλλαγάτωρ ορος, ο, the chief ἀλλαγάτωρ. Curop. 25, 19. πρωτ-απόστολος ov, ο, the chief of the Apostles, Peter. Cedr. I, 760. πρωταρχία ας, η, primacy, supremacy. Stud. 1020 C Τῆς θείας πρωταρχίας σου, the pope. πρώτ-αρχος ov, ο, the chies’ governor or person. Sept. Mace. 2, 10, 11. Martyr. Areth. 13. πρωτ-άρχων οντος, ο, Protarchon, the chief ruler, a Gnostic figment. Theod. IV, 364 B. πρωτασηκρήτις ο, the chief ἀσηκρήτις. Roman. Imper, Novell. 257. Curop. 10, 8. Alex. Comn. Novell. 348. Codin. 131, 24.-—- Also, πρωτασηκρήτης, ου. Basil. Porph. Novell. 818. Cedr. Il, 172, 28. — Also, πρωτοαση- κρήτις. Theoph. 588. 616, 10. Nicet. Paphl. 509 A τὸν πρωτοασηκρῆτιν. πρωτεῖος ov, of first quality, first-rate. Dioclet. C. 3, 31. 88. Orib. I, 434, 6. πρωτ-έκδικος, ου, ο, chief ἔκδικος. Curop. 4, 9. πρωτέκτωρ ορος, ὁ, the Latin protector --- ὑπερασπιστής, βασίλειος σκεπαστῆς. Pallad. Laus.1171 Ὁ. Nil. 168 C. 176 B. 360 A. Psendo-Nicod. Prolog. Justinian. Edict. 8, 8, 8 γ. Proc. ΠῚ, 137, 2. Basilic. 6, 27, 1. Porph. Cer. 497, 21 πρωτίκτωρ, incorrectly. πρωτ-ελάτης ov, ο, chief ἐλάτης in the imperial barge. Porph. Adm. 237. πρωτ-ευνοῦχος oυ, ο, the chief εὐνοῦχος. Cedr. 1, 773, 17.— Theoph. 562, 3 πρωτοευνοῦχος. πρωτεύς έως, ο, Proteus, an impostor, called also Περεγρῖνος. Lucian. II], 325. Athenag. 952 C. πρωτεύω to be πρῶτος, --- Participle, ὁ πρωτεύων, primate. Nil. 152 A. 164 Δ. πρωτίκτωρ See πρωτέκτωρ. πρωτιστείω to be πρώτιστος. Anton. 7, 55. πρωτοασηκρήτις see πρωτασηκρήτις. πρωτοβαθρέω--- πρωτόβαθρός εἶμι, to occupy the Jist seat. Sept. Esth. 8, 1. πρωτο-βεστιάριος ov, ο, chicf βεστιάριος. Porph. Them. 38, 9. Cer. 465, 18. πρωτό-βιος oυ, ο, Pseud-Athan. IV, 861 C. πρωτοβολέω ήσω, (πρωτοβόλος), to hurl first. Plu. Ἡ, 173 D.—2. To produce early or new fruit. Sept. Ezech, 47,12. Anthol. TT, 74 (Philodemus), tropically. — 8. To shed the first teeth. Geopon. 16, 1, 3. πρωτοβόλος ον, (βάλλω), that has shed the frst teeth. Mal. 288, 7, ἵππος. πρωτό-γαλα ακτος, τὸ, = τὸ πρῶτον γάλα, πῦος or πυός. Galen. TI, 99 F τὰ πρωτογάλακτα. κρωτογένεθλος ον, (γενέθλη), = πρωτότοκος. Greg. Naz. ΠῚ, 468 A. πρωτογένειος ov, (γένειον), — πρώθηβος, πρῶτον ὑπηνήτης, with his first beard. Philon J, 159, 38. II, 632, 24. 479, 18, μειράκιον. πρωτογενέτειρα ας, ἡ, = πρωτογένεια, ἣ πρωτό- γονος, an epithet of the Valentinian Ogdoad. Flippol. Haer. 512, 38. πρωτογενής ές, first-born. λόγος. πρωτο-γέννημα ατος, τὸ, that which is born or produced first, as firstlings, first fruits. Sept. Ex. 23, 16. 34, 26. Sir. 45, 20. Phi- lon I, 172, 1. Patriarch. 1060 C. πρωτο-γεύστης ov, ο, foretaster. Alex. Aphr. Probl. 71, 7. πρωτόγονος ον, first-born. Classical. Philon I, 808, 26. 427, 3. Plut. ΤΙ, 322 F — πριμιγέ- νεια. Paus. 1, 81, 4 Κόρης πρωτογόνης, Per- sephone. Just. Apol. 1, 58. Clem. A. TI, 280 C, vids. πρωτόγραφος ον, (γράφω), written first. Byz. 748 B πρωτο-δεύτερος ov, second-first, second only to the first. Damasc. I, 780 A. πρωτοδευτέρως quid? Protosp. Puls. 31 Ὃ πρωτοδευτέρως τοὺς τέσσαρας δακτύλους πλήσσων (σφυγμός). πρωτο-διάκονος ου, ο, = ἀρχιδιάκονος. Const. (536), 1058 Β. Stud. 1748 B. — As an epi- thet it is applied to Saint Stephen. Pseudo- Basil. TH, 1641 C. Syncell. 623, 10. πρωτόδοτος ον, (δίδωμι), first-given. Pseudo- Dion. 209 C. πρωτοδότως adv. by being given first. Pseudo- Dion. 209 B. πρωτοευνοῦχος see πρωτευνοῦχος. πρωτό-θρονος, oυ, ο, occupying the first seat. Theoph. 199, 9, ᾿Αντιοχείας, the Jirst bishop in the diocese of Antioch next to the bishop of the city of Antioch itself. Nicet. Paphl. 573 A. Leo Gram. 263,12. Cedr. TI, 314, 19. 315, 1. Const. Due. Novell. 325. πρωτοιερεύς έως, ο, = πρωτοπαπᾶς. Euchol. πρωτοκαγκελλάριος oυ, ο, first καγκελλάριος. Theoph. Cont. 442. πρωτο-καθέδρα ας, ἡ, = following. Εἰ. Alex. 360 B. πρωτοκαθεδρία ας, η (καθέδρα), the first seat. Matt. 28, 6. Herm. Mand. 11. Caius 29 A. Clem. A. Il, 328 B. Pallad. Vit. Chrys. 87 F. πρωτοκαθεδρίτης oυ, ο, president, Herm, Vis. 3, 9. πρωτο-καίριος ον, the first of the season. Cerul. 725 A. B. πρωτο-καλλιγράφος oυ, ο, the first calligrapher. Stud. 1740 D, in a monastery. πρωτοκάµαρος ov, of the first καμάρα ; a Gnostic word. Hippol. Haer. 186, 81, ἀνατολή. πρωτο-κάραβος oυ, ο, sleersman. Leo. Tact. 19, 8. Theoph. Cont, 400, 18. Vit. Nil. Jun. 105 B. πρωτο-κένταρχος oυ, ο, the first κένταρχος. Basil. Porph. Novell. 311. πρωτο-κἠρυξ υκος, ο, the first herald. Eus. VI, 853 A. πρωτό-κλητος ov, first called. Doctr. Orient. 673 A.— As an epithet it is applied to the apostle Andrew, because he was called to the apostolical office before any of the other apostles (Joann. 1, 41). Nicet. Paphl. 61 A. Porph. Adm. 218, 14. Horol. Nov. 30. πρωτοκλίσιαων, τὰ, quid ? Sept. Mace. 2, 4, 21. πρωτο-κλισία ας, ἡ, the first place at table. ait. 98,6. Clem. 4. Τί, 586 C.— Epiph. CP. 787 (titul.), in general. πρωτόκολλον oυ, τὸ, (κόλλα), blank, a paper containing the substance of a legal instru- ment, to be filled with names, date, and so forth. Justinian. Novell. 44, 2. πρωτο-κόμης ητος, chief κόμης. Pallad. Laus. 1169 B (titul.). πρωτοκόμιον oυ, τὸ, (κόμη), protocomium, the first hair, Cyrill, A. IX, 660 A. πρωτό-κοσμος ov, ο, the chief magistrate (Cre- tan). Inser. 2572 (A, Ὁ. 108). πρωτοκουρία ας, ἡ, (πρωτόκουρος), the first shear- ing. Sept. Tobit 1, 6 (Deut. 18, 4). πρωτο-κούρσωρ ορος, ο, the first κούρσωρ. Mal. 352. Theoph. 454, 18. πρωτο-κτίστης oυ, ο, first κτίστης. 752 Ὁ. πρωτό-κτιστος ov, first created. Doctr. Orient. 660 B, ἀρχάγγελοι. 668 B, λόγος. Clem. A. Ty, 61 A. 132 Α. Εις II, 64 B. Greg. Naz. ΠΠ, 1241 A, ὕλη. Did. A. 836 A. Epiph. Τί, 728 A. Isid. 752 C. πρωτο-κωμήτης oυ, ο, the chief of a κώμη. Pallad. Laus. 1169 Β. Γεοπί, Cypr. 1725 Ὁ. πρωτολογία ας, η, the beginning of a speech. Clim. 701 C, τῶν ὕμνων, the beginning of the service. πρωτολόγιον ου, τὸ, --- preceding. 1745 D. πρωτολοχία ας, ἡ, (λόχος), the line of the λοχαγοὶ in a phalanx. Ael, Tact. 7, 1. πρωτο-μάγιστρος ου, ὃ, first μάγιστρος. 17, 4. πρωτο-μαΐστωρ ορος, ο, the first μαΐστωρ. Solom. 1816 Β. πρωτο-μανδάτωρ ορος, ο, first μανδάτωρ. Theoph. Cont. 166, 9. 401, 22, Cedr. IL, 154, 10. πρωτο-μάρτυςυρος, ο, ἢ, Jfirsi-class martyr. Μartyr. Poth, 1417 Β, --- 32. The first martyr on record, applied to Saint Stephen and Saint Thecla. Epiph. I, 321 A. Const, Apost. 2, 49. Apoer. Act. Paul et Thecl. p. 68. Euagr. 2612 B. Sophrns. 3361 A. 8796 A. Damase. 1, 253 Ὁ Horol, Dee. 27, Sept. 24. πρωτο-μύστης oυ, ο, the first μύστης. Achill, Tat. 3, 22. πρωτόνοια ας, ἡ, η πρώτη ἔννοια, the first thought. Marc. Erem. 1016 B, Nil. 573 Β. πρωτο-νοτάριος oυ, ο, first νοτάριος. Sophrns, 8200 A. Stud. 1540 A. Phot. ΤΊ, 869 C. Leo. Tact. 4, 31. Porph. Cer. 451, 17, πρωτοπάθεια ας, ἡ, (πρωτοπαθής), first affection. Galen. TI, 189 B. προτοπαθέω ήσω, to be affected first. Athenag. 1016 B. Galen. Ἡ, 368 C. Ὁ. X, 500 B. 6, Clem. 4. 1, 1077 B. Ἡ, 360 C. Greg. Naz. Ill, 188 B. Greg. Nyss. II, 224 B. πρωτόπαλος possibly a mistake for πρωτόπιλος, ου, 6, the Latin primipilus. Dion C. 72, 22, 3, σεκουτόρων, the chief. πρωτο-πάπας ον, ο, first πάπας 2. Porph. Cer. 538, 21. πρωτο-παπᾶς α, ο, chief priest. Porph. Cer. 17, 16. Zheoph. Cont. 388, 24. Cedr. 11, 285, 12. πρωτο-πατρίκιο oυ, ο, first patrician. Theoph. 583, 9. πρωτοπλαστία ας, ἡ, (πρωτόπλαστος), first for- mation or creation. Tit. B. 1209 C Περὶ τῆς ἀνθρωπίνης πρωτοπλαστίας, the title of a Manichean work. πρωτό-πλαστος oυ, ο, the first made, an epithet applied to Adam and Eve. Sept. Sap. 7, 1. 10,1. Just. Frag. 1580 B. Tatian. 852 A. {γεη. 690 B. 954 Ὁ. Hippol. 684 B. πρωτο-πολίτης oυ, ο, chief citizen. Theoph. 578, 18. Nic. CP Histor. 50, 22 (51,.3 Πρροστα- τεύων πολίσματος). Gloss. πρωτο-πορεία ας, ἣ, vanguard ; opposed to οὐ- payia. Polyb. 1, 76,5. 2, 34, 13, et alibi. πρωτο-πραιπόσιτος oυ, ο, first praepositus. Porph. Cer. 527, 6. πρωτοπραξία ας, ἧ, (πρᾶξις), protopraxia, privilege. Inser, 4953, 19. Gloss. πρωτο-πρεσβύτερος oυ, ὃ, chief presbyter. Socr. 692 B. Justinian. Cod. 1, 8, 42, ξ (. Nic. TI, 729 A. πρωτο-πρόεδρος oυ, ο, first president. Mich. Duc. Novell. 327. δορί. 685, 9. πρωτόρριζος ov, (ρίζα), that is the first root or source. Lucian. II, 419. πρῶτος ἡ, ον, first. Polyb. 2, 48, 1 Ἑἴκοσι pev οὖν ἔτη τὰ πρῶτα καὶ πέντε, the first twenty-five. years. Dion. Ἡ. 1, 261, 1 Τοῖς πρώτοις ἐννέα. ΤΙ, 859, 4 Ἐν τοῖς πρώτοις τέτταρσιν. Cleomed. 37, 20 Αἴ τε πρῶται τῆς ἡμέρας ἐξ ὧραι. Galen, ΤΊ, 284 F Αἱ πρῶται δύο. Synes. 1581 Οἱ μὲν ὀκτὼ πρῶτοι. ---- Τὴν πρώτην or παρὰ τὴν πρώτην, at first. Ερία. Ench. 29, 1. Basil. 1, 173 Β. C.— 2. Prime, in arith- metic. Nicom. 82 Πρῶτος καὶ ἀσύνθετος, prime, that is, not compound. 86, πρὸς ἀλλή- λους, prime to each other ; as 13 and 17.—3. Substantively, ὁ πρῶτος, primus, the chief of a place. Philon Tl, 366, 47, κώμης. Inser. 5754, Μελιταίων. Lue. Act. 28, 7, the gov- ernor of Melita (Malta). πρωτο-σπαθαρᾶτον ου, τὸ, the office of πρωτο- σπαθάριος. Theoph, Cont. 469, 14. πρωτοσπαθαρία ας, ἡ, the wife of a πρωτοσπαθά- pws. Stud.1261 A. Porph. Cer. 67, 19. πρωτο-σπαθάριος oυ, ο, first σπαθάριος. Stud. 1269 6. Pseudo-Synod. 360 Ὁ. Nicet. Paph. 509 A. Porph. Cer. 62,20. Phoc. Novell. 299. Vit. Nil. Jun. 89 B. πρωτό-σπορος ov, first-sown. Lucian. Π. 482. πρωτοστατέωήσω, to be πρωτοστάτης. Philon 11, 109,18. Ael. Tact. 3, 2. Herodn. Gr. Schem. 588, 11. Athenag. 976 B, τινός. Hippol. Haer 6, 86. πρωτοστάτης oυ, ο, — λοχαγός: also the third man behind the λοχαγός inclusive, the order being λοχαγός, ἐπιστάτης, πρωτοστάτης. Al. Tact. 5,1. 4. -- 2. Chief, leader. Luc. Act. 24, 5. Hippol. Haer. 6, 76, τῆς αἱρέσεως. Cyrill. H. 693 B, τῶν ἀποστόλων. Nil. 208 D. Socr. 7, 28, primicerius. Simoc. 71, 16. πρωτο-στράτηγος oυ, ο, commander-in-chief. Theoph. 277, ἢ. πρωτοστράτωρ ο, first στράτωρ. Theoph. 587, 15. 9 πρωτο-σύγκελλος ου, ο, first σύγκελλος. Pseudo- Chrys. ΧΙ, 777 Β. Cedr. ΤΠ, 619, 14. Const. Duc. Novell. 824. πρωτο-σύμβουλοςov, ο, chief counsellor. Damasc. ΠῚ, 1000 Ὁ. Nic. II, 1036 D. Genes. 69, 18. Theoph. Cont. 189, 18. Achmet. 18, πρωτοσύστατος ον, (συνίστηµι), first formed or created. Clementin. 6, 6, p. 201 A. πρωτοταγῶς (τάσσω), adv. in the first rank. Pseudo-Dion. 260 A. πρωτοτοκεῖα see πρωτοτόκια. πρωτοτοκεύω ευσα, (πρωτότοκος), to confer the privilege of first-born upon any one, to assign the rights of primogeniture. Sept. Deut. 21, 16, τῷ υἱῷ τῆς ἠγαπημένης. πρωτοτοκέωto bear the first-born. 1, 6,7. Jer. 4, 31. πρωτοτόκια ων, τὰ, the right of primogeniture. Sept. Gen. 25, 81, et alibi. — Also, πρωτοτο- κεῖα. Deut. 21, 17. πρωτοτοκία ας, ἡ, — preceding. Agquil. Gen. 25, 84, πρωτοτόκος ov, bearing her first-born. Classical. Diose. 2, 78, κύων. --- 2. Proparoxytone, πρωτότοκος, ov, first-born. Sept. Gen. 22, 21. 27,19. Philon I, 149,14. Just. Cohort. 1, 28. Isid. 749 C. — Tropically, the first, the chief. Sept. Ps, 88, 28. Paul. Col. 1, 15, et alibi. Theod. Mops. 928 A. πρωτό-τροφος ov, first nursed. Ptol. Tetrab. 119. πρωτοτυπέω ήσω, --- πρωτότυπός εἶμι. Apollon. D. Pron. 343 Β. πρωτό-τυπος ov, original, archetypal. Poll. 5, 102 τὸ πρωτότυπον, the original. Greg. Th. 1053 B. Alex. A. 557 C. Athan. 1, 276 B. — 2. Primitive, in grammar; opposed to παράγωγος. Dion. Thr. 684,21. Drac. 16, 14. Apollon. ἢ. Pron. 262 A. 279 B. Arcad. 142, 21. Longin. Frag. 3, 11. Porphyr, Prosod. 110, λέξις --- 8. Praeposi- Socr. 376 6. 188 A, τῶν κοιτώνων τοῦ βασιλέως εὐνοῦχος. πρωτοτύπως originally ; primarily. Theod. Her. 1341 A. Basil. TH, 316 B. Cyril. H. 853 A. Anast. Sin. 92 Ο. πρωτοῦπνιον see πρωθύπνιον. πρωτοφάνεια ας, ἡ, first appearance or manifes- tation. Pseudo-Dion. 886 A, πρωτοφανήςες, (φαίνω), appearing or manifest- ing himself first. Theol. Arith.16. Greg. Nyss. TIT, 1045 A. Pseudo-Dion. 272 D. 836 A. πρωτοφανῶς adv. by appearing first. Pseudo- Dion. 301 C. πρωτο-φόνος ov, ο, (ΦΕΝΩ), the jirst murderer. Caesarius 893. πρωτό-χνοος ους, ουν, with the first down. Lucian. Π, 457, ἄνθος ἥβης. πρώτως originally ; opposed to κατὰ µετο- χήν. Cleomed. 79, 11. πταῖσμα ατος, τὸ, fault, error, crime, sin. Jos. Ant. 7, 7,1. Basilid. 1265 A. Marcian. 34, error in caleulation. Orig. J, 556 B. ΠΙ, 617 B. Longin. Frag. 6, 2, mistake in copy- ing. Jambl. Myst. 177,13. Laod. 2. Afacar. 209 A. Cyrill. H. Cat.1,1. Pallad. Laus. 1241 Ὁ. Socr. 616 B. πταιστῆς oυ, ὃ,(πταίω), -faulter, offender. Theoph. 383. πταιστός ή, ov, fallible. Simoc. 187, 6. πταίω to commit a fault: to offend. Pallad. Laus. 1241 D. Leo. Novell. 162. πτενός ἡ, ov, (πτηνός), — λεπτός, thin paper, plate of metal, or board; opposed to παχύς, thick. Porph. Cer. 465, 15. Anon. Byz. 1296 D, ράβδος. Εις. 855, 42. πτερίσκος oυ, ο, little πτερόν. Babr. 118, 5. πτέρνα ης, ἡ, heel. Sept. Ps. 48, 6 Ἧ ἀνομία τῆς πτέρνης µου, of him who lies in wait for me. A Hebraism. πτερνίζω ισω, to strike with the heel, to kick. Athan. Ἡ, 820 Ο, τὸν ἵππον, he put spurs to his horse. Gregent. 585 C. — 2. To hold by the heel: to trip up, supplant, to get the betier of. Sept. Gen. 27, 86, Jer. 9,4. Philon I, 84. 39. 1325, 18. 25. Greg. Naz. III, 1058 A = ἀπατάω. --- 3. To heel an old shoe, — ἐπικαττεύω. Bekker. 89, 19. πτερνισμός oυ, ο, α tripping up. Tropically, cunning. Sept. Reg. 4, 10, 19. Ps. 40, 10. πτερνιστήρ ηρος, ο, spur. Leo. Tact. 6, 4. πτερνιστήριον ου, τὸ, = preceding. Curop. 13, 15. πτερνιστηρόλουρον oυ, τὸ, (λουρίον), spur-strap. Curop. 18, 16. πτερνιστής oυ, ο, = ὃ πτερνίζων. Philon I, 55, 33. 84, 98 (--- Ἰακώβ). Polem. 229. πτεροβόλος ov, (πτερόν, βάλλω), winged. Pseud- Athan. TV, 909 B. πτερο-δράκων οντος, ο, winged dragon. 1836 D. πτερο-ειδής ές, feather-like, wing-like. 1336 D. πτερορρύησις εως, ἤ, = τὸ πτερορρυεῖν. Hierocl, C. A. 148, 10. Psell. 1152 A. πτερο-φορέω ήσω, to be winged. Cyrill. A. I, 932 D. πτεροφόρος ου, ο, courier. Plut. I, 1068 B. πτεροφύησις εως, ἡ, = following. Geopon. 15, 2, 33. πτεροφυΐα ας, η, (πτεροφυής), a growing of feathers. Hierocol. C.A. 169, 2. Pseudo-Dion. 137 A. πτερόφυτος ov, = πτεροφυής. Schol. Arist. Ἐπ. 1844. πτερύγιον ου, τὸ, the tip of a garment. Sept. Num. 15, 88. Ruth 3, 9. — 2 Pinnacle = ἀετός, ἀέτωμα, πτερόν. Matt. 4,5. Phot. 1, 185 B.—3. Pterygium, a disease of the eye. Cels. Med. 6, 19. Diose. 1, 147. 151. Galen. II, 271 C. 369 Ὁ. πτερύγισμα ατος, τὸ, ---- τὸ πτερυγίζειν. Longin. Frag. 8, 5. πτερυγοτόμος ov, (τέµνω), culling away πτερύγια. Paul. Aeg. 122 τὸ πτερυγοτόμον, sc. ὄργανον, a surgical instrument. πτερυγοφόρος ον, (φέρω), bearing feathers. Diose. 2, 100, ἤλεκτρον. πτερύγωμα ατος, τὸ, (πτερυγόω), wing. Τὰ πτε- ρυγώματα, labia pudendi. Soran. 256, 98, et alibi. Poll. 2,174. Galen. II, 94 F. 370 E. πτέρυξ υγος, ἦ, wing. Anthol. I, 139, Heph. Poem. 9, 5 Σιμμίου πτέρυγες. πτερωτής oυ, ο, = ὃ πτερῶν. 1098 A, encourager. πτερωτικός ἢ, ὄν, = δυνάμενος πτεροῦν. Hierocl. C. A. 162, 6. — Iren. 888 B, write TTEPOTHY, correspondiug to the translation volatilem et pennatam. πτηνοπρόσωπος ov, (πτηνόν, πρόσωπον), bird- faced. Solom. 1342 A. πτήσιμος ov, (πτῆσις), that can fly. Jul. 383 Ὁ. πτίλλος ov, affected with πτίλωσις. Sept. Lev. 21, 20. Diose, 1, 86, Ρ. 91, βλέ- αρα. πτίλωσις εως, ἡ, (πτίλον), a disease of the eye- lids. Galen. II, 271 Ὁ. πτίσις εως, ἡ, (πτίσσω), a husking. Diosc. 2, 108. Galen. Ἡ, 94 F, τοῦ ἀλεύρου. πτίσμα ατος, τὸ, hulled barley. Strab. 17,1, 84. πτιστέον = δεῖ πτίσσειν. Diosc. 2, 118. πτόησις εως, ἡ, (πτοέω), terror, fear, consterna- tion. Sept. Macc. 1, 8, 25. Agathar. 118, 17. Philon I, 509, 21. Petr. 1, 8, 6. πτοία ας, ἡ, --- πτόα. Polyb. 1, 89,14, Diod. 20, 69. Philon I, 212, 38. Πτολεμαϊκός ἡ, όν, of Πτολεμαῖος, Ptolemaic, of the Ptolemys. Sept. Mace. 8,1, 2. Strab. 17,1, 82, Tatian. 881 C. Πτολεμαῖος ov, ο, Ptolemaeus, Ptolemy, a Valen- tinian. IJren. 441 B. Hippol. Haer. 232, 8, et alibi. — Epiph. I, 284 D. 569 B of Trode- patot, ai Πτολεμαῖαι, the Piolemeans. Πτολεμαΐτης oυ, ο, follower of Ptolemaeus. Epiph. I, 556 A (titul.). πτυάριον oυ, τὸ, (πτύον), husbandman’s shovel or spade. Leo, Tact. 5, 6. Porph. Cer. 463. πτυάς άδος, ἧ, (πτύω), that spits. Diose. Eupor. 2,120. Galen. XIII, 940 D, ἀσπίς, ptyas, a species of viper. πτύγμα ατος, τὸ, pledge. Antyll. apud Orib. II, 416,3 If, 416, 8. πτυγμάτιον ου, τὸ, small πτύγµα. Paul. Aeg. 102, πτύελος ου, o, (πτύω), = σίαλον, spitile, saliva. Sept. Job 80, 10. 7,19 Ἕως ἂν καταπίω τὸν πτύελόν pov, until 1 rest a little. Diose. 4, 9. 1, 80, p. 84. πτυΐδιον oυ, τὸ, little πτύον. 1150. πτυκτή πτυκτίον, 586 πτυχή, πτύχιον. πτύξις εως, η, (πτύσσω), a folding. Sept. Job 41,4. Athan. II, 13 B. πτύος ου, ο, = πτύον, Martyr. Areth. 10. πτῦρμα ατος, τὸ, (πτύρω), consternation. Mal. 184, 23. πτύρτης ου, ο, --- ὁ πτύρων, scarer. Epiph. ΤΙ, 661 D, τῶν περιστερῶν. πτύρω to scare. [Plut. I, 301 A ἐπτύρην. Epiph. 1, 368 B ἐπτυρμένος.] πτυχή ἧς, ἡ, book. Pseudo-Dion. 425 C, αἱ ἑεραί, the Bible. — Also, πτυκτή. Petr. Sic. 1849 B.— Also, πυκτή. Caesarius 897. 997. Isid. 184 C. 196 B. πτύχιον ου, τὸ, little book. Arcad. 119, 9. Euagr. 2681 B. Joann. Mosch. 2945 A. Clim, 701 C.— Also, πτυκτίον. Greg. Naz. JH, 332 B.— Also, πυκτίον. Athan. 1, 600 C. Greg. Nyss. II, 237 A. Pallad. Laus. 1219 C. — 2. Stripe sewed upon the border of α garment, τ-- ταβλίον. Lyd. 178, 23. * πτῶμα ατος, τὸ, a fall: tropically, error. Athan. Ἡ, 157 B. Greg. Naz. ΤΊ, 609 A, πτύος ου, ο, ---- πτύον. dam’s fall. -2 , That which is fallen, breach in a wall, rubbish, rubble: corpse. Sept. Judic. 14, 8, Ezech. 6, 5 as v. 1. Polyb. δ, 4, 9. 5, 100, 6. 10, 81, 18. Agathar. 129, 2. 146,8. Diod. 16,8. 18, τὸ. I, 604, 61. Dion. H. Tl, 809, 5. Strab. 17, 8, 5. Jos. B. J. 5, 1, 8. Mare. 6, 29. Epict. 1, 9, 33. Phryn. 875. πτωματίζω ίσω, = καταβάλλω. Apollon. D. Mirab. 199, 4 -σθαι. Aqui. Ps. 139, 11. Cyrill. A. X, 1085 Ὦ. Doroth. 1677 B. πτωματισμός οὔ, ο, falling-sickness, epilepsy. Piol. Tetrab. 158. πτώσις εως, ἡ, a falling, fall. Sept. Ex. 30, 12, plague. Sir. 8, 81. 5, 18. Jer. 6, 15. Sext. 551,12, case, condition, state. Petr. Alex. 468 B, from faith, with reference to the lapsed. Eus. ΤΠ, 556 A, of mau. — 2. Casus, case, of nouns, in grammar. When used with reference to verbs, it 15 --- ἔγκλι- ow, mood. Aristot. Categ. 1, 5. 7, 7. Hermen. 2, 3. 8, 3. Topic. 1, 15, 10, of adverbs. Poet. 20, 1. 10. Chrysipp. apud Diog. 7,192. Dion. Thr. 634, 16. Dion. H. VI, 800,8. V, 66, 18. 41, 8. 15, ρημα- τική, --- ἔγκλισις. ΤΥΡΙ. 81. Strab. 14, 1, 41, 14, 2, 28, pp. 118, 14. 141, 9. Philon J, 294, 2. Plut. Π, 1009 B, the subject of a sentence (nominative), (επί. 546, 14. Clem. A. TI, 593 B, mood, πτωτικός, ἡ, όν, having cases, of which case is predicated, applied to those parts of speech that have cases ; opposed to ἅπτωτος. Dion. Thr. 684, 11, Tryph. 32. Apollon. D. Pron. 269 C. 293 A. Conj. 501, 25. Synt. 101, 26. Seat. 905, 11. Diog. 7, 58. πτωχεία ας, η, poverty. Justinian. Cod. 1, 8, 42, § θ΄, Ὁ καλούμενος ἐπὶ τῆς πτωχείας, pto- chio praepositus, superintendent of the poor- houses. — 2. Poverty, a title of assumed humility. Epiph. Tl, 65 B Tis ἡμῶν πτω- χείας, --- ἐμοῦ τοῦ πτωχοῦ. Cyrill. 4. K, 996 B. C, ἡ ἡμετέρα. πτωχεῖον ου, τὸ, (πτωχός), ptocheum, poor- house, almshouse, hospital. Greg. Naz. Ill, 348 C. Pallad. Laus. 1018 D, τῶν λελωβη- μένων. Soz.1173 A. Chal. Can. 8. Justinian. Cod. 1, 2, 17, § β΄. Novell. 7, Prooem. πτωχέω = following. Macar. 848 A Πτωχεῖν ἑαυτόν. πτωχίζωισα, to make poor ; opposed to πλου- τίζω. Sept. Reg. 1, 2, 7. . πτωχο-δεκάται ὢν, αι, poor-rates. Hieron 451 Α. πτωχόνοιαας, ἡ, (νόος), poverty (weakness) of mind. Steph. Diac. 1153 C. Vit. Nil. Jun. 16 A. πτωχοπρεπῆς ές, (πρέπω), becoming (fit for) a poor man. Anast. Sin. 287 C. 273 D. πτωχός ή, ον, poor, Matt. 5, 3, τῷ πνεύματι. πτωχύτης ητος, ἡ, = πτωχία.12. πτωχοτροφεῖον oυ, τὸ, (πτωχοτρόφος), = πτω- χεῖον. Basil. ΤΝ, 593 Α. Epiph. ΤΙ, 504 B. Pallad. Laus. 1249 A. Gregent. 580 B. (Soz. 9, 1, p. 1596 C Καταγώγια πτωχῶν.) πτωχοτροφέω ήσω, = πτωχοτρόφος εἰμί. Greg. Naz. TIT, 852 A. 1113 A. πτωχοτροφία ας, ἡ, the supporting of the poor. Basil. TV, 592 C. Greg. Naz. Tl, 505 A. ΤΠ, 360 A. πτωχοτρόφος ov, (τρέφω), feeding or supporting the poor. Pseudo-Greg. Naz. III, 389 A. Aster. 224 A. Ephr. Chers. 641 D. πτωχοφανής ες, (φαίνω), appearing poor. Theodin. Prov. 13, 7. Πυθαγόρας oυ, ο, Pythagoras. «επ. 156, 15 Οἱ ἀπὸ τοῦ Πυθαγόρου, the followers of Pytha- goras. Πυθαγορίζω ίσω, to be a follower of Pythagoras. Hippol. Haer. 266, 64. Πυθαγορικόςἡ. dv, Pythagoricus, — Ἰπυθαγό- petos, Pythagorean, Sext. 721, 26 of Ἠνθα- γορικοί. Πυθαγορικῶς adv. after the manner of Pythago- ras. Sext. 724, 6. Πυθαγοριστῆς oυ, ο, an exoteric Pythagorean ; the esoteric Pythagoreans being called Tv- θαγόρειο. Hippol. Ἠαετ. 14, 91. Iambl. V.P. 172. Πυθαϊστής oυ, ο, (Πύθιος), one who consults the Pythian oracle?? Strab. 9, 2, 11. Πυθαύλης oυ, ο, (Πύθιος, αὐλέω), pythaula or pythaules, one who plays a hymn on the flute in honor of Apollo Pythius. Diomed.492, 1. Πυθμενικός ή, ὄν, (πυθμήν), radical, fundamental (number). Νίοοηι. 109, Theol. Απ. 11. Πυθμενικῶς radically, etc. Nicom. 129. Πυθμήνεωνος, ο, crown, neck, collar of a plant. Diosc. 8, 131 (141). 4, 103 (105), — 2. Fundamental number ; as 6, the πυθμὴν of 6, 60, 600, 6000. Nicom. 96. Hippol. Haer. 72, 8. Πύθων ωνος, ο, = ἐγγαστρίμυθος. Plat. ΤΠ. 14 E. — 2. Python, a soothsaying demon. Luc. 16, 16. Πύκασμα ατος, τὸ, (πυκάζω), cord. Symm. Ps. 117, 27 (Sept. ἐν τοῖς πυκάζουσι, neuter). Πυκασμός οὔ, ο, = τὸ πυκάζειν. Greg. Nyss. TIT, 1129 A, τῆς σκηνοπηγίας. πυκνάζομαι (πυκνός), = θαμίζω, to come often. Zosimas 1700 A, πρὸς ἡμᾶς, he used to visit me often. πυκνογόνατος ov, (γόνυ), close-jointed, with the joints near each other. Diosc. 1, 17. 114, reeds, etc. πυκνό-καρπος ον, thick or loaded with fruit. Lucian. Ἡ, 409. πυκνόκομος ov, with thick κόμη or foliage. Diose. 4, 118 (176) τὸ πυκνόκομον, py cno- comon, a plant. πυκνοπλοέω ήσω, (πλόος),to sail often. Hipparch, 1033 A. πυνκό-ρρωξ ωγος, ο, thick with berries or grapes. Strab. 15, 2, 14, p. 246, 6, βότρυς. πύκνωμα ατος, τὸ, thickness, density. Cleomed. Αἴ, 27. 82,20. Strab. 17,1, 15. Jos. B. J. 6, 1, 8, of ranks. πύκνωσις εως, ἧ, --- τὸ πυκνοῦν, a condensing, density. Classical. Polyb. 18,12,2. Cornut. 86. Diosc. 1, 48. Plut. 11, 685 Ὁ. Ael. Tact. 11, 8, close ranks. Cass. 148, 4. επί. 55, 19. πυκνωτικός ἡ, ὄν, --- δυνάμενος πυκνοῦν. Diose. 8, 32 (25), p. 965. Galen. ΧΙΠ, 128 6. Ptol. Tetrab. 90, bracing. Eus. VI, 664 C. πυκτή πυκτίον, see πτυχή, πτύχιον. πυκτίς ἰδος, ἢ, = πυκτή, πτυκτή, πτυχή, book. Tsid, 224 A. πυλαϊκός ἡ, όν, (πυλαῖος), of the gate: low, vul- gar. Plut. 1, 402 E, ὀχλαγωγία. πυλάοχος ov, (πύλη, ἔχω), kecping the gate. Plut. TI, 364 F. πυλεών 566 πυλών. πυλιάς άδος, ἡ, the name of a gem. Aristeas 9. πυλοῦχος ον, = πυλάοχος. Jos. Ant. 3, 6, 2, a part of a gate. πυλών ωνος, o, == αὐλία θύρα, gateway, the precincts of a gate. Beros. apud Jos. Apion. 1, 19, p.461. Sept. Gen. 48, 16. Polyb. 2, 9,8. 4,18,2. Diod.1,47. Philon I, 95, 22. Moer. 81. — Also, πυλεών. Joann. Mosch. 2964 C. Leont. Mon. 640 B. Afal. 252, 20. πυλωρέωήσω, = πυλωρός εἶμι. Plut. TI, 980B, τὶ, to guard. πυλωρόςοὔ, ο, L. ostiarius, janitor of a church. Ες. Il, 621 A. Const. Apost. 2, 25, et alibi. —2. Pylorus,in anatomy. Cels. Med. 4, 1. Galen, 11, 238 Ὁ. 373 B. C. πυνθάνομαι to inquire, to ask. Polyb. 3, 107, 6, τί δεῖ ποιεῖν. Diod. ΠΠ, 527, 62, τινὰ ὅτι δια- τρίβει. πυξίζω(πύξος), to have the color of boxwood. NXenocr. 45. Orib, I, 140, 1. πυξίον ου, τὸ, tablet, Sept. Ἐκ. 24,12. Cant. 5, 14. Esai. 30,8. Plut. II, 1120 F, used by schoolboys. Lucian. TIT, 112. Anast. Sin. 196 C. πυξίς ἰδος, η, pyxis, small box for medicines, etc. Diose. 3, 11 (13), p. 356. Jos. Ant. 17, 4, 2, p. 835. Lucian. TI, 581. πυξογραφέω ήσω, (γράφω), to write or draw on a tablet. Artem. 76. πυξοειδής ες, like boxwood. Diosc. 3, 88. - Also, πυξώδης. Id. 1, 15, τὴν χρόαν. πυοποιός όν, (πῦον), causing or promoting sup- puration. Diosc. 1, 97. 64, p. 68. Paul. Aeg. 274. πυορροέω ήσω, (ρέω), to discharge pus. Diosc. 1, 77, p. 81 Τὰ πυορροοῦντα τῶν ὥτων. Ruf. apud Orib. IT, 224, 5. πυόρροιαας, ἧ, discharge of pus. Diosc.5.130 (131). πῦρυρός, τὸ, fire. Greg. Naz. TI, 412 A, κα- θαρτήριον, in general. Joann. Mosch. 2921 C Ἔβαλον πῦρ eis τὸ κελλίον, they set fire to the cell. — The vestal fire. Nicol. D. 156, τὸ ἄσβεστον.ἀθάνατον. Strab. 5, 2, 8. Cornut. 158, τὸ ἀείέωον. Plut. J, 831 Ἐπ, τὸ ἄφθιτον. TT, 281 E. F, ἄσβεστον καὶ ἀθάνατον. ---- Of the Magi. Strab. 15, 3, 15, τὸ ἄσβεστον. Socr. 752 Β. 753 A.— The Greek fire. Theoph. 542, θα- λάσσιον. 609, ὑγρὸν. 623, 17, σκευαστόν. Nic. CP. Histor. 60, 23. Leo. Tact. 19, 57. 58, ἐσκευασμένον. Porph. Adm. 84, 11. Genes. 34, πολεμικόν. πύρ-αγνος oυ, the name of a plant. Method 316 A. πυρακτόω ὦσω, = πυρακτέω. Did. II, 528, 4, et alibi. Strab. 8, 5, 1, p. 261, 14. Plut. I, 506 B. πυράκτωσις εως, ἧ, — τὸ πυρακτοῦν, burning. Εἰμιγαὶ. 2336 C, τινός. πυράμη ης, ἡ, = άμη. Schol. Arist. Pac. 299. πυραμικῶς pyramidically, in the form of a πυραμίς. Theol. Arith, 22. πυραμός οὔ, ὅ, --- πυραμοῦς. Artem. 100. πυρ-άφλεκτος ov, not consumed by fire. Pseud- Athan. TV, 993 C. πυργίδιον oυ, τὸ, == following. Strab. 12, 8, 18 as v. 1. πυργίον oυ, τὸ, small πύργος. Strab. 12, 3, 18. 8, 5, 5, p. 266,1. Lucian. T,177. Joann. Mosch. 2860 A, of a monk. πυργίσκοςου, ο, vault, tomb. Inser. 4201. 4212. slrtem. 104. Sext. 211,10. 409, 14. πυργίτης oυ, ο, of a πύργος. Galen. VI, 386 Ὁ, a species of sparrow. πυργό-βαρις ἡ, castle, palace. Sept. Ps. 121, 7. πυργο-κάστελλος oυ, ο, movable tower for attack- ing a fort. Chron. 720, 7. πυργο-ποιέω ήσω to build a tower. 556 D. πυργοποιία ας, η, the building of a tower. Philon B. 86. — Particularly, the building. of the tower of Babel. Hippol. 720 Ὁ. Did. A. 348 A. Epiph. 1, 184 A. πυργοῦχος oυ, ο, (ἔχω), tower-holder. Polyb. 16, 3, 12, platform supporting a tower in a ship of war. πυργο-φορέω ήσω, to bear a tower, Lucian. 11,462, πυργοφόρος ον, (φέρω), tower-bearing. Heliod. 9,16, ἐλέφας. Synes. 1825 A, πύργωσις εως, ἡ, (πυργόω), the building of a tower. Philon I, 505, 15. πυργωτός η, ov, turreted. Strab. 15, 8, 19, πί- λημα, Cornut. 17, στέφανος. πύρεθρον oυ, τὸ, inflammation. Sophrns. 3636. πυρεῖον oυ, τὸ, censer. Sept. Lev. 10,1. Stud. 1704 D.—2. The place where the sacred fire of the Persians was kept. Theod. TH, 1272 B. Proc. ἵ, 259, 15. πυρέκβολον oυ, το, (ἐκβάλλω), steel and flint for striking fire. Alex. Aphr. Probl. 14, 18. Leo. Tact. 5,4. Porph. Cer. 471,17. 474. πυρεκτικός ἡ, ὄν, (πυρέσσω), having a fever. Theol. Arith. 51. Galen. Τ|, 105 B. Lyd. 303, 17. πυρεκτικῶς with or of a fever. 17. πυρ-ἔνδροσος ον, cool in the fire (although in the fire). Damasc. I, 1273 B Τὴν πυρένδρο- σον βάτον (quoted from Leont. Cypr. 1608 A Τὴν ἄφλεκτον βάτον). πυρ-ένθεος ov, divinely burning. Damasc. 1278 B (Leont. Cypr. 1608 A). πυρεταίνω = πυρέσσω. Lucian. I, 862. πυρετιάω = πυρέσσω. Geopon. 11, 28, 2. πυρετικός ή, όν, febrile. Ptol. Tetrab. 85. πυρετός οὗ, ο, fever. Lucian. Ul, 37, 6 ἐκ πε- ριόδου, intermittent fever. πυρηνο-ειδής ές, like a πυρήν. Paul. Aeg. 84. πυριάζω= πυριάω. Moschn. 50. πυριαστός ή, ὄν, = πυρίεφθος, boiled. Galen. VI, 384 Ὁ. πυριατέον = δεῖ πυριᾶν. Antyll. apud Orib. ΙI, 70, 11. 414, 9. πυριάτης oυ, ο, = ἐγκρυφίας. Lucian. II, 324. πυριάω (πυρία), to give a vapor-bath. Strab. 15, 1,4, p. 213. Diose. 2, 98. 119. 3, 9 (11). 1, 4, p. 14. πυρί-βιος ov, living in fire. πυρί-βρωτος ov, devoured by fire. Strab. 17,1,27 27. πυριγόνος ον, fire-producing. Plut. 1, 686 B. — 2. Proparoxytone πυρίγονος, ον, --- πυρι- yevns, born of fire. Philon I, 268, 14. 331, 25. πυρίδιον oυ, τὸ, Little πυρ. Classical. Plut. Ἡ, 889 F. 890 A. Hippol. Haer. 28, 40. πυρί-εφθος oυ, ο, = πυριάτης. Orib. 1, 200, 7. πυρίζω to burn, neuter. Έως. Alex, 317 A. — 2. To be flame-colored. Anast. Sin. 1053 Ὁ, πυρικαῆς ές, — πυρίκαυστος. Classical. — 2. Burning, pungent, as mustard. Tren. 1245. πυρί-ληπτος ov, seized by fire. Strab. 12, 2, 7, p- 512, 9, volcanic. πυριμανέω(μαίνομαι), blazing rapidly. 686 B. πυρίµορφος ov, of a fiery μορφή. Cyril. A. X, 1052 D. Cosm. 498 B. Jos. Hymnog. 1021. πύρινος ἡ, ον, fiery. Polyb. 8ὅ, 1, 1, πόλεμος, furious, savage. Diod. Ex Vat. 99, 20. Apophth. 897 A, ποταμός, in hell, correspond- ing to Pyriphlegethon. Pseud-Athan. Ty, 573 B. πύριος ov, = πύρινος. Iambl. Myst. 84, 10. πυριπληθής ές, (πλήθω), full of fire. Porphyr- apud Lus. ΠΙ, 253 B (quoted). πυρίπλοκος ov, (πλέκω), interwoven with fire. Hippol. 618 B, χάλαζα (A τὸ ἐν τῇ χαλάζῃ πῦρ). πυριστάτης see πυροστάτης. πυρίτης ου, ο, (πῦρ), of fire. Lucian. I, 531, blacksmith. Diosc. 5, 142 (148), λίθος. py- rites, from which copper is extracted. Greg. Naz. II, 297 C, flint. πυρι-φλεγέθων οντος, ο, blazing. Pseudo-Dion. 329 A, ποταμοί. πυριφόρος see πυροφόρος. πυρι-φλόγιστος ον, = πυριφλεγής. 237 C. πυρίως (πύριος), in or by fire. Myst. 78, 2. πυρκαϊάας, η, bonfire. Dion. H. I, 228, 8. Quin. Can. 65. — 2. The ruins of a burned house or city. Diod. 16, 45. πύρκηης, η, = βίρρος, ἐφεστρίς. Moer. 128. πυροβόλιον ου, τὸ, (πυρόβολος), spark. Nicet. Byz. 776 A. πυροβόλος ov, (βάλλω), hurling fire. Sept. Mace. 1, 6, 51, se. µηχάνηµα Plut. 1, 147 A. Apollod. Arch. 17. Orig. ΠῚ, 841 C, λίθος, flint or quartz. Ant. Mon. 1480 C. πυρογόνος ον, (γίγνομαι), = πυροβόλος. ΙΙΙ, 549 A, λίθος. πυρό-δροσος ov, cool through burning. Cyrill. ΗΠ. 1200 A, φλόξ. πυρόεις εντος, ο, ἀστήρ, pyrois, the fiery star, the planet Mars, = 6 τοῦ "Αρεος ἀστήρ. Classical. Cleomed. 19, 17. Philon 1, 504, 22. πυρο-ἵππεύς έως, ο, riding on fire. Modest. 3280 A, ἅρμα, drawn by horses of fire. πυρο-μαντείαήσω, ἦ, pyromantia, divination from fire. Isid. Hisp. 8, 9, 13. πυρομαχέω ήσω, (πυρομάχος), to work in fire (metals), to be a smith. Solom. 1348 A. πυρομάχια ων, τὰ, fuel?? Porph, Cer. 466, 6 Πυρομάχια λόγῳ τοῦ λουτροῦ, for the bath. πυροστάτης ου, ο, (ἵστημι), --- χυτρόπους, a three-legged iron stand for supporting a Κεί- tle while boiling. Stud. 1740 A. Schol. Soph. Aj. 1402 (1419). — Schol. Arist. Av. 436 πυριστάτης. πυρότης ητος, ἡ, heat. Galen. 11, 272 E. Plotin. 1, 325, 3. πυροφλόγος ov, = πυριφλεγής. B, εἶδος. πυροφορέω ήσω, = πυροφύρος εἰμί, to bear or produce wheat. App. TI, 229, 26. πυροφόρος ον, = πυρφόρος. Philon Β. 91. Modest. 3285 C, Bdros. — Also, πυριφόρος. Mal. 77, 22. πυρόχρους ουν, = πυρίχρως. Achmet. 170, Ρ. 149. πυρπολέω to burn. [ Theoph. 495, 13 πυρπολη- pevos. | πυρπόλησις εως, ἡ, —= τὸ πυρπολεῖν. Jos. Β. J. 8, 7, 11. Eus. WI, 101 C. Chrys. IX, 458 B. πυρράζω = πυρρίζω. Matt. 16, 2. πυρράκης ὃ, (πυρρός), = ξανθὸς τὴν χρόαν, ruddy. Sept. Gen. 25, 25. 1, 17, 42 (Jos. Ant. 6, 8, 1). πυρραλίς ίδος, ἡ, reddish. Philotim. apud Orib. I, 185, 1, ἐλαῖαι. πυρρήνη ης,η, = ἄγλις, dyAis. Lex. Botan. πυρρίζω ισα,(πυρρός), to be or look red. Sept. Lev. 13,19. 14,37. Philon I, 194, 34. πυρριχαϊκός ἡ, ὄν, (πυρρίχιος), belonging to the pyrthic, consisting of pyrrhics. Heph. 8, 11, μέτρον. Arcad. 140, 19, λέξις. πυρριχίζω ίσω,(πυρρίχη), to dance the pyrrhic πυρριχιο-ανάπαιστος ου, ο , =πυρρίχιος καὶ ἀνά- παϊιστος. Diomed. 481, 18. πυρρίχιος ov, belonging to the war-dance. Lucian. ΤΊ, 273. Herodn. 4, 2, 19, δρόμος καὶ pvOpos. — Tlvppixeos πούς, pyrrhi- chius, the pyrrhic (__). Dion. Η. V, 12, 7. Drac. 127, 16. Heph. 8,1. Aristid. Q. 37. Longin, 41, 1. πυρριχισμός oυ, ο,= τὸ πυρριχίζειν, πυρρίχη. Jos. Ant. 19, 1, 14. πυρρόγειος ov, (πυρρός, γη), with red earth. Antyll. apud Orib. 11, 302, 6. πυρρόχρως ων, = πυρρὸς τὴν χρόαν. 864 Α. πύρρων ὠνος, ὃ, Pyrrho. Set, 598. 600 Οἱ ἀπὸ τοῦ Πύρρωνος, the Pyrrhonists. Πυρρώνειος ov, Pyrrhonius, of Pyrrho. 1, 27, 2. Sext. 333. Πυρσεία ας, ἡ, (πυρσεύω), a telegraphing by fire. Polyb. 10, 48, 1. 10, 45,8. Philon ΤΊ, 643, 42. Πυρσευτήρ ήρος, ο, one who heats baths, 40 B. πυρσίτης oυ, ο, (πυρσός), of a fiery color. Philostr. 99. πυρσολαμπής ές, = πυριλαµπής. Vit. Nicol. 5. 881 Α. πυρσο-λατρεία ας, η, the worship of fire. Philipp. Sol. 888 C. πυρσο-µορφόω to endow with a shining or fiery Jorm. Damasc. ΠΠ, 836 A. πυρσοφόρος ov, = πυρφόρος. Diod. 20, 48, p. 442, 49. Theoph. 610, 10. πυρφόρος ov, fire-bearing, charged with fire. πύρωμα ατος, τὸ, (πυρόω), inflammation. Tetrab. 162. Sophrns. 8688 D (titul.). πυρωνία ας, η, (πῦρός, ὠνέομαι), = σιτωνία. Pamphil. 1552 Ὁ. πύρωσις εως, ἧς inflammation, fever. Diose. 2, 150. Sezt. 114,10. Basil. ΠΠ, 213 C. πυρωτής ου, ὃ, (πυρόω), worker in metal, smith. Sept. Nehem. 3, 8. πυρωτικός ἡ, ov, heating, warming. Diosc. 1, 68. Eus. TV, 116 B. πύσμα ατος, τὸ, (πυνθάνομαι), inquiry, question. Philon J, 99, 18. 909, 46. 891, 21. Apollon. D. Pron. 276 A. Adv. 684, 5. «δεί. 49, 7. Diog. 7, 66. Orig. TH, 1128 B. Theon. Prog. 208, 18, it does not expect εὖ definite answer like ἐρώτησις, ἐρώτημα. πυσματικός ή, ον, = πευστικός, ἐρωτηματικός. πυσματικῶς = ἐρωτηματικῶς. Apollon. D Pron. 298 C. πυστέον = δεῖ πυνθάνεσθαι. Orig. Π, 281 A. πυστιάομαι = πυνθάνομα. Plut. TI, 292 C. πύωσις εως, ἡ, (πυόω), suppuration. Galen. II, 269 C. πωγώνιον oυ, τὸ, little πώγων. Lucian. TI, 874. πωγωνοτροφέω (πωγωνοτρόφος), to let the beard grow. Diod. 4,5. Strab. 15,1, 71. Tatian. 860 A. πωγωνοτροφία ας, ἡ, = τὸ πωγωνοτροφεῖν. Plut. ΤΙ, 352 C. πωγωνοφόρος ον, (φέρω), bearded. Xenocr. 36. πωλάριον ov, τὸ, little πῶλος. Diog. 5, 2. πώλευμα ατος, τὸ, = πῶλος. Maz. Tyr. 25, 54. πωλευτής οὔ, ο, (πωλεύω), horse-breaker. Maz. Tyr. 25, 53. πωλευτικός ἡ, ἄν, (πωλεύω), skilled in breaking horses. -ἀεῖ. Ν. A. 11, 86. πωλητήρ ἢρος, ο, (πωλέω), seller. Philon 1, 161, 31. πωλοδαμαστής ov, ὁ, = πωλοδάμνης. Diog. 17, 76. πωλοτροφέω ήσω, (πωλοτρόφος), to rear colts. Pseud-Athan. TV, 908 A. πωλοτροφικός ἡ, όν, pertaining to horse-breeding. Ael. Ν. A. 4, 6 ἡ πωλοτροφικῆ, sc. τέχνη; = πωλοτροφία, the rearing of horses. πωλοτρόφος ov, (πῶλος, τρέφω), rearing colis. del. N. A. 16, 36. πωμάζω άσω , to stop with a stopple. Classical. Diose. 5, 87. 1, 7. 2, 91, pp. 18. 215. πωμάριν for πωμάριον, oυ, τὸ, the Latin poma- rium = κηπίον. Anast. Sin. 85 A, πωμαστέον = δεῖ πωµάζειν. Geopon. 7 15, 1. et alibi. πωματίαςου, ο, (πῶμα), furnished with a lid. Diose. 2, 11, κοχλίας. πωματίζω = πωμάζω.XIII, 958 6. πωμάτιον ov=υ, τὸ, little πῶμα. = κοχλίας πωματίας. πωμήριον ου, τὸ, pomérium or pomoe- rium, the unoccupied space on the inside and outside of a city wall. Plut. I, 23 E. Dion C. 39, 39, 7. πωροειδής ές, (ΕΙΔΩ), like πῶρος. Galen X, 528 F. πωρο-κἤλη ης, ἡ, α hardening of the ὄσχεον. Galen. TI, 275 F. 396 C. πωρόμφαλον oυ, το, (ὀμφαλός), u hardening of the navel. Galen. II, 274 B. πωρόω ώσω, to make hard, to indurate. Sept. Job 17,7. Joann. 12, 40. Diose. 1, 112 (113). 89 Τὰ ἀπώρωτα πωροῖ ἀστέα. Galen. TI, 258 D. πώρωμα ατος, τὸ, induration. Poll. 4, 208. πώρωσις εως, η, a hardening, induration. Mare. 3, 5. Galen, II, 253 Ὁ. πῶςadv, how. Dion. H. V, 587, 7 δήλου ἔτι ὄντος πῶς χρήσεται τῇ τύχῃ. Matt. 28, 33 Πῶς φύγητε ἀπὸ τῆς κρίσεως τῆς γεέννης; Seat, 292, 11 Ζητηθήσεται πάλιν πῶς ὅτι καὶ τοῦτο ἀληθὲς ἔστι. Doroth. 1649 A Μὴ εὗρί- Okey πῶς παραστῆσαι αὐτῷ τὸ πρᾶγμα, how to represent or state. — 2. That = ὅτι. Joann. Mosch. 2992 C ᾿Αρέσκει σοι πῶς ἡ ἀδελφὴ αὐτὴ ὑπὸ τοῦ δαίμονος ἀδικεῖται καὶ ἀσχημονεῖ ; Doroth. 1629 A Λέγω πῶς αἱ ἐντολαὶ πᾶσι τοῖς Χριστιανοῖς ἐδόθησαν. 1882 Β Λέγω ὑμῖν πῶς ἡ Ψυχὴ, ὡς λέγει ὁ ἅγιος Τρηγόριος, τριμερῆς English rhubarb is apparently a corrup- tion. of ρῆον βαρβαρικόν.] ραββί ο, indeclinable, 39, rabbi, = διδά- σκαλος, καθηγητής, master. Adalt, 23, 8. ραββονί ο, indeclinable, = ραββί. Joann. 20, 16. ραβδίζω ίσω, to beat with a cudgel. Diod. Il, 615, 10, of the Roman fustuarium.— 2. To thrash wheat. Sept. Judic. 6,11. Ruth 2, 17. ραβδίον oυ, τὸ, stick. Strab. 17, 3, 7. Epict. 3, 20, 12, Ἑρμοῦ, — κηρύκειον, caduceus. — Diosc. 1, 18, scion. ραβδισμός oυ, ο, a cudgelling. 461 C. Nectar. 1828 B. ραβδοειδής ες, like a rod. Dion. H. 1, 386, 3. Diose. 8, 101 (111). ραβδομαχία ας, ἡ, (μάχομαι), fighting with a staff (quarier-staff). Plut. 1, 666 E. ράβδοςoυ, ἡ, — Ai ράβδοι, the fasces of the lictors. Polyb. 11, 29, 6. Dion. H. Ἡ, 666. 846. Strab. δ, 2, 2, p. 346, 28. Epict. 4,1, 57. 4,10, 21. Plut. ΠΠ, 283 E.— Sept. Gen. 47, 3, a mistake for κοίτη, correspond- ing to 7D, bed ; the word for ράβδος, staff, being 7M. (Compare Reg. 3, 1, 47 Kai προσεκύνησεν 6 βασιλεὺς ἐπὶ τὴν κοίτην αὐτοῦ.) — 2. Streak. Diod. 5, 11, vein of metal. — 5. Blow with a stick. Theoph. Cont. 105, 13 ᾿Δνὰ διακοσίων ράβδων τυφθῆναι, each should receive two hundred blows with a stick. ραβδουχέω to be ραβδοῦχος, to be a lictor. Dion C. 48, 48, 3.— Pass. ραβδουχεῖσθαι, to be escorted by lictors. Plut. I, 66 Ε. ἥ ραβδουχία ας, ἡ, the office of lictor : metonym- ically, the lictors, collectively considered. Plut. J,176 A. 868 C. 923 A. ραβδοῦχος oυ, ο, η, the Roman lictor. Polyb. 15, 29, 13 ai ραβδοῦχοι. Frag. Gram. 116. Diod. 5,40. 17,77. Dion. H. I, 502. 570. ραβδοφορέω ήσω , = ραβδοφόρος εἰμί [rather, to carry a staff]. Strab. 16, 4, 25, p. 340. ραβδοφύρος ov, ο, (φέρω), — ραβδοῦχος. Polyb. 10, 32,2. Dion. H.1, 569. Plut. I, 516 E. Sext. 733, 24, the five planets and the sun. ραβδόωώσω, to stripe cloth. Bekker. 1097, 27 ραβδωμένοις — ἐρραβδωμένοις. ραβδωτόςἢ, ov, striped. Classical. 4, 16. ῥαγάδιονου, τὸ, little ραγάς, rhagadium, chap in the skin. Cels. Med. 6, 18, 7. ραγάςάδος, ἡ, (ρήγνυμι), crack, rent, chink, fis- sure, disruption. Sept. Esai. 7,19. Diod. 1, 39. Diose. 1, 84. 48. 2, 202, of the skin. Galen, 11, 274 F. ράγδην rapaciously, ravenously. 418 E. ῥάγδοςov, excessive, inordinate. Pseudo-Galen. VI, 442 A. ραγοειδής ες (ράξ), like a grape. Galen, TI, 269 B. ραγολόγος ov,(λέγω), picking or gathering grapes. Clim, 848 D. ρᾷδιος α, ον, easy. [Comparative ρᾳδιέστερος. Polyb. 1, 1, 1. 16, 20, 4. Muson. 181. Erotian. 134 ρᾳότερον.] ράδις for ράδιος ov, ο, radius = κνημίς, spoke of a wheel. Dioclet. Ὁ. 15, 5. ρᾳδιουργέω to act wickedly: to deceive, play tricks: to corrupt, tamper with: to distort, misrepresent intentionally. Dion, H. 1, 198, 13. Jos. Vit. 65, p. 33. Plut. TI, 266 A. 602 A. 829 06. σσ. apud Orig. I, 1096 A. Just. Mon. 1. Ivren. 437 A, τὰ λόγια κυρίου. 477 A, τὰς ἐξηγήσεις. Caius 29 B, ρερᾳδι- ουργήκασι. Orig. 1, 65 B -σθαι, to be forged. 848 A, τὰ εὐαγγέλια. Athan. 1, 148 B. ρᾳδιούργημα ατος, τὸ, wickedness, wicked act: artifice, trick. Luc. Act. 18,14. Plus. 1, 886 Ο. Oenom. apud Eus. III, 377 C. Tren. 653 A. ραδιουργία ας ἢ, wickedness, lawlessness, vil- lany: roguery, knavery. Polyb. 12, 10, 5. 13, 4,4. 18, 8, 2. Ρίο. 19, 33. 20, 68. Philon J, 158, 84. Lue. Act. 18, 10, ρᾳδιουργός ov, wicked, rascally, knavish, roguish. Polyb. 4, 29,4. Diod. TI, 592, Τ6. Philon 1, 222, 45. Eipict. 3, 22, 93. Plut. II, 602. ρᾳδιούργως craftily, ete. Eyiph. Π1, 169 B.— 2. Impurely, indelicately. Arr. Anab. 2, 5, 4, as παίζειν — βινεῖν. ραδόχου τοῦ, quid. Achmei. 213 (titul.). ραθμέν the plural of ὉΠ ὃ v. 1. ραμαθ, write pabap, broom? Sept. Reg. 3, 19, 4. ρᾳθυμέω = ρᾷθυμός εἶμι. Sept. Mace. 2. 6, 4. Polyb. 7, 15, 2. Diod. TI, 578, 100, to be remiss. Eipict. 1, 10, 12. Ench. 50, 2. Clem. 4. 1, 656 B, to be idle. [Eus. VI, 69 A ρερᾳθύμηκα.] ρᾳθυμητέον = δεῖ ρᾳθυμεῖν. Basil. TO, 580 C. ρᾳθυμία ας, ἢ, remissness, negligence : indolence, idleness, laziness. Polyb. 5, 87,3. 7, 15, 7. Diod. II, 607, 8. Philon ΤΊ, 281, 44. Marc. Erem. 1045 0. Patlad. Laus. 1027 A. ῥάθυµος ov, remiss, negligent, lazy. Plut. Ἡ, 548 Ὁ. Lucian. Ἡ, 462. ραιδαραιδάριος, ραίδη, ραΐδιον, for ρῆδα, ρηδά- ριος, ρήδη, ρήδιον. Ῥαϊθώ οὓς, ἡ, Rhaitho, a place on the Red Sea near Mount Sinai, now called Tor. Apophth. 233 A. Joann. Mosch. 2864 A. Epiph. Mon. 265 D. [The forms τῆς Ραϊθοῦ, τὴν Ῥαϊθοῦ, τῇ Ῥαϊθῷ are incorrect. ] ῥαΐκτωρραικτωρίκιον, incorrect for ρέκτωρ, ῥεκτωρίκιον. ραΐνω to sprinkle. Sext. 829, 22, τὰς ὁδούς, to water the streets. [Xenocr. 55 ἔρραμαι. Herodn.Gr. Philet, 417 ρέραμμαι, condemned. ] Ραιφάν also Ῥεφάν, Ῥεμφάν, 6, indeclinable, a corruption of 73, ἃ god. Sept. Amos 5, 26. Luc. Act. 7, 48. Just. Tryph. 22Ῥαφάν. ραιφερενδάριος incorrect for ρεφερενδάριος. ρακά DP or Pr, empty, foolish, a term of reproach. Jatt. 5, 22. ρακάμφιος ον, (ράκος, ἄμφιον), --- paxévduros. Caesarius 1117. ρακενδυτέω ἤσω, = following. Joann. Hier. 468 Α. ρακοδυτέω ήσω, = ρακόδυτός εἰμι. Orig. ΠῚ, 652 0. Chrys. TX, 541 Ὁ. Pallad. Laus. 1041 D. 1986 B. Stud. 945 A. ρακοφορέω to wear rags. Schol. Arist. Pac. 740. ρακοφόρος ον, (φέρω), wearing rags. Caesarius 989. Ῥακώδης ες, ragged.Sept. Prov. 23, 21. Macar. 465 D. ράκωσις εως, ἢ, (ρακόω), = ἐπέκτασις πολλὴ τοῦ ὀσχέου, relaxation, in medicine. Galen. II, 276 A. Paul. Aeg. 286. ραμίδα (Arabic), ramadan. Nicet. Byz. 721 B Μὴν papida, the month of ramadan, ράμμα ατος, τὸ, = ὁρμιά, fishing-line. 1698 A. ραμφῆ ἧς, ἡ, = ρομφαία. Polyb. 10, 18, 6. ραμµφώδης ες, (ράμφος, ΕΙΔΩ), beak-like. Philostr. 576. ραντήρ ήρος, ὁ,= ο ραίνων. Naz. Til, 659 A. ράντης oυ, ο, preceding. Damasc. ΙΙΙ, 1272 C. ραντίζω ίσως, (ραΐνω), to sprinkle, to besprinkle. Sept. Lev. 6, 21. [Paul. Hebr. 10, 22 ρεράν- τισμαι.] ράντισις εως, ἡ, = ραντισμός. Achmet. 188, Ρ. 164. ράντισμα ατος, τὸ, = following. Barn. 5 (Codex δ). ραντισμόςου, ο, a sprinkling. Sept. Num. 19, 9. Joann. Epist. 1, 1, 7. ραντός ή, όν, (ραίνω), speckled goat. Sept. Gen. 30, 82. ράξ αγός, ἡ, = ἀγλίς, clove of garlic. οσο. 2, 181 (182). 194 (195). 4, 72. 170 (173). Eupor. 1, 69, p. 128, σκορόδου. ρᾳότερον see ράδιος. ράπα ἡ, rapa or rapum= γογγύλη, turnip. Diose. 2, 184, ραπίζω to rap, strike, etc. Sext. 565, 10 -σθῆναι ἀσυνήθη ἀέρος ψύξει (compare F. frapper de glace). ράπιονoυ, τὸ, = ράπυς ὃ Galen. VI, 358 A, parsnip ? ράπισµα ατος, τὸ, (ραπίζω), = ἐπὶ κόρρης πα- τάξαι, slap on the face. Sept. Esai. 50. 6. Mare. 14, 65. Lucian. ΤΠ, 300 Ῥαπίσματα λαμβάνω. Phryn. 175, condemned. ρα-πόντικουμ Ponticum. Diose. 8, 2 ράπτης ου, ὃ, (ράπτω), tailor. Pallad. Laus. 1100 D. ραπτικός ή, όν, tailor’s. Pseudo-Chrys. IX, 790 E ἡ ραπτική, sc. τέχνη, tailoring. ραπτός ή, ον , sewn together. Strab. 7, 4,1 Pa- πτὰ πλοῖα. ράσδου τοῦ, quid. Aét. 1, p. 9 (Ὁ), 85. ῥασικός ή, όν, of ράσον. Porph. Cer. 462, 18. 674, 8 ρασιακῶν. ράσον ov, τὸ,a kind of napless woollen cloth. Mauric. 2, 2. — 2. Garment made of ράσον. Pseudo-Nicod. I, B, 10, δ. Theoph. Cont. 720, 21. — Particularly, α monk’s outer garment, usually made of black ράσον. Ptoch. 2, 480. ρασοφορέω to become ρασοφόρος. Epist. De Rasophor. 5. ρασοφόρος ου, ὃ, (ράσον, φέρω), novice, one who has entered a convent with the intent of becoming a monk. During his novitiate he wears the ράσον. Balsam. Epist. De Rasophor. (titul.). (See also μεγαλόσχημος, σχῆμα, and compare Jos. B. J. 2, 8, 7.) ράσσω αξα, = ρήγνυμι. Sept. Judith 9, 8. 16, 10. Herm. Mand. 11. ρατζιωνάβιλις ε, the Latin ratiodnabilis = λογικός. Pseudo-Germ. 416 A. ρατιῶν ηos, 7, ratio. Lyd. 200, 9. ρατιωνάλιος oυ, ο , rationalis = καθολικός, an officer. Lyd. 200. Ῥαφαήλ ο, indeclinable, Raphael, an archangel. Sept. Tobit 12, 15. Hippol. Haer. 186, 47. Orig. 1,176 A. 1341 A. ραφαν- ἔλαιον ου, τὸ, = ραφάνινον ἔλαιον. Diose. 1, 46 (titul.). ραφανηδόν (ραφανίς), adv. like radishes. Erotian. 36. Soran. 250. Galen. Ἡ, 397 F. ραφάνινος η, ov, of ραφανίς. Diose. 1, 45, ἔλωι- ον, rape-oil. Galen. XTIT, 128 Ὁ. ράφανον ου, τὸ, = paavis, radish. Med. 249. ραφανοφαγία ας, ο, (φαγεῖν), the eating of ράφα- vot. LHippol. Haer. 496, 79. ραφεύ έως, ο, (ράπτω), ἀκεστής, cobbler, Poll. τ, 42. ραφιδευτῆς ου, ο, (ραφίς), embroiderer. Ex. 27,16. Orig. HII. 1512 B, ραφιδευτός ἡ, όν, embroidered. Sept. Ἐκ. 87, 21. ραφίδιον ου, τὸ, little ραφίς. Zosimas 1689 B. ραφίς ίδος, η, = βελόνη, ἀκέστρια, needle. Erotian. το. Phryn. 90, condemned. ραχιη probably an error for ράχη, ης, ἢν, = ἡ ράχος, a plant. Barn. 745 A. ραχιώδης ες, (ραχία, EIAQ), rocky, full of breakers. Strab. 5, 4, 4, p. 886, 18, αἰγιαλός. 12, 8, 11, p. 524, 22, ἀκταί. ράχος ου, ἡ, wild olive, Barn. 7. 745 A. Paus. 2, 82, 10, στρεπτός. ρεγενδάριος ου, ο, (rego, regendus) = ὃ τὸν δημόσιον δρόμον ἰθύνων. Lyd. 198, 18. 915, 1. ρεγεονάριος incorrect for ρεγεωνάριος. ρεγεών ὥνος, ἡ, regio, the suburbs of a city ; opposed to πόλις. Chal. 1632 Β. C.—2. Regio, street, ward, quarter of a city, = γειτονία. Gregent. 577 C. Chron, 571. 595. Martyr. Clem. R. 620 A. ρεγεωνάριας oυ, ὃ, pertaining to a ρεγεών, the chief officer of a city ward. Lateran. 97 A. Hes. ρεγιών ωνας, ἡ, = ρεγεών. Achmet. 152. ρέγιος less correct for ρήγιος. ρέγιστρον τὸ, regestum, register. Const. 1Π, 968 A. 997 A. B. — Also, ρέγεστον, in- correctly ρήγεστον. Lyd. 213, 22. ρέδα ρέδη, ρέδιον, incorrect for ρῆδα, ρήδη, ρή- διον. ρέκα ας, ἢ, a kind of scourge. 885 Ὁ. Theoph. Cont. 439, 20. ρέκαυγον an error for ρέκαυτον, ov, τὸ, rec au- tum, quiftance, release. Suid. ρέκινον ου, τὸ, (recino), ἀντιβολή. Lyd. 205. ρέκτης ov, ὃ, = ρεκτήρ. Plut. 1, 989 B. ρέκτωροροs, ο, rector, an officer. Porph. Adm. 241, 21. Cer. 22, 24. 528. 713. Suid. Paixrapos .. ρεκτωρίκιον oυ, τὸ, the rector’s distinctive robe. Porph. Cer. 528, 14. ρελεγᾶτος relegatus, banished. Antec. 1, 12, 2. ρελατορία ας, ἡ, relatio = ἀναφορά. Suid. ρελεγίοσος ov,religiosus. Antec. 2,1, 9. ρεμβάς άδος, η, (ρέμβω), gadding. Epiph. I, 288 A, γυνή, street-woman. ρεμβασμός oυ, ο, α wandering. Sept. Sap. 4, 12. ρεμβεύω εὔσω, = ρέμβομαι, to go about. Esai. 23, 16. ρέμβος η, ov, also pep Beds, ἡ, dv, roaming, gad- ding. Pseud-Ignat. 828 A. 905 B. Pseud- Athan. TV, 857 Ὦ. Ant. Mon, 1517 A. ρέμβος oυ, ο, a roaming, wandering about. Plut. I, 608 E. ρέμβομαι = πλανάομαι. Plut. ΤΙ, 564 B. 981 A. Anton. 2,7. Theophil. 1087 0. δει. ‘685, 16.— Galen. II, 100 F Ῥέμβει, πλα- ναται- ρεμβώδης ες, roving, wandering: desultory. Polyb. 16, 39, 2. Archigen. apud Orib. Ἡ, 154, 2. Plut. J, 960 F. Il, 45 D. Ῥεμφάν see Ῥαιφάν. ρέμψις εως, ἡ, = ρεμβασμός. ρέονsee pa. ρεπουδιατεύω εὔσω, repudio.Antec. 2, 16. ρεπούδιον ου, τὸ, repudium = διαζύγιον. Just. Apol. 2, 2. Nil. Ἐρῖδβι. 2, 181. Justinian, Novell. 22,19. Gloss. Jur. Ῥέπρεβος ov, the Latin reprobus, reprobate. Synax. Mai. 9, the former name of Christo- phorus, the dog-headed saint. ρεπτέον = δεῖ ρέπειν. Archigen. apod Orib. Ἡ, 161, 1. ρεπτικός ή, ὄν, (ρέπω), inclining towards. Orig. I, 440 D Τὸ ἐπὶ τὸ κρεῖττον ρεπτικὸν ἡμῶν, tendency. ρέσκω see ρήσκω. ρέσπονσον, τὸ, responsum. Antec. 1, 2, 9. ρέτινα τὰ, retinaculum = ἡνία, reins. Porph. Cer. 463. ρετόρνα = τόρνα. Simoc. 99, 14. ρεῦμα ατος, τὸ, rheuma, rheun, flux. Diose. 1, 110 (118), στομάχου καὶ κοιλίας. 5, 10, Ῥ. 696. Ρίμι TI, 102 Α. Arr. Anab. 4, 4, 9. Lucian. IVI, 35, rheumatism. ρευματίζω ισα, to throw into a stream, to drown. Mal. 408. —2. Mid. pevparifopa, to have a flux. Classical. Diose. 4, 153 (156). Eupor. 1,27. Ruf. apud Orib. II, 218, 8. Doroth. 1749 B -σθῆναι, to have the rheumatism. — Strab. 1, 8, 7, to have tides. ρευματισμός oυ, ο. Theumatismus, rheum, flux. Diosc. 1, 25. 111 (110). 3, 18 (15). Hermes Tr. Jatromw. 389, 9. Ptol. Tetrab. 83. Galen. XIII, 953 D. ρεῦσις εως, ἡ, (ρέω), a flowing, fluxion: emana- tion. Cornut.10. Athan. 11, 1129 B. Basil. 1, 676 B. Greg. Naz. ΤΙ, 84 0. ρευσταλέοα, ov, = ρευστός. Porphyr. apud Έως ΠῚ, 253 Ο. ρευστικός ή, όν, flowing, liquid, fluid. Plut. I, 262 B. II, 905 C. ρευστικῶς flowingly. Plut. ΤΙ, 878 F. ρευστός ή, ov, flowing: mutable. Plut. Tl, 268 D, et alibi. Athenag. 937 A, ὕλη. Sext. 49, 18. Ῥεφάν see Ῥαιφάν. ρέφανος ου, ἡ, = ραφανίς.Schol. Arist, Plut, 844. ρεφερενδάριος oυ, ο, referendarius, referen- dary, = ἀναφορεύς, a sort of lord in waiting. Nil. 864 Ο. 455 0. Chal. 1029 Ὁ. Const. (586), 968 C. Justinian. Cod. 1, 15, 2 Proc. I, 256. Suid. Ῥαιφερενδάριος ..-- Mal. 328, 12. —2 Referendarius, achurch dignitary. Justinian. Novell. 6, 3. Curop. 4, 17. ρέω to flow. Sept. Lev. 15, 19. αἵματι, = ἐν ἀφέδρῳ εἶναι. Prov. 8, 20 Νέφη δὲ ἐρρύησαν δρόσους. Joel 8, 18 Οἱ βουνοὶ ρυήσονται γάλα, == ρεύσουσι. Diod. 18, 94 Διὰ πάσης τῆς δυ- γάµεως ρυέντες, having made a deep impres- sion. Strab. 7, 5, 8, τινός. Arr. Anab. 5, 9, 4; ὕδατος. Sext. 210, 22. Greg. Naz. 1, 318 C, ἀπὸ τοῦ εὖ εἶναι, to fall.— 2. To suffer from a flux. Diod. 5, 41 Τὰς κοιλίας τὰς ρεούσας. [Herodn. Gr. Philet. 417 ρέ- pevea = ἔρρευκα, condemned. Hippol. Haer. 196, 81 ρήγας α, ο, = ρήξ Anon. 358, 9. ρηγᾶτον ου, τὸ, (ρήξ), kingdom, with reference to Western Europe. Porph. Adm. 115. Eust. Thessalon. Capt. 417. ρήγεινα ἡ, apparently an incorrect representa- tive of the Latin regia. Plut. TI, 287 A. ρήγεστον see ρέγιστρον. Ῥήγιον ου, τὸ, Regium, a place in Constanti- nople. Agath. 283, 22. Simoc. 237, 6. 333, 12. Mal, 489, 3. Theoph. 358. Porph. Cer. 495. ρήγιος α, ον, regius, = βασίλειος, βασιλικός. Strab. 6, 1, 6, Ῥ. 411, 6 ρήγιον --- βασίλειον οἴκημα, --- Plut.T, 69 C ρηγία, regia. Lyd. 128, 8. Antec. 1, 2, 6. Mal. 321, 8. Porph. Cer. 230, 21. ρήγισσα ης, η, regina. Mal. 480, 20. ρῆγλα ας, η, (regula), = ρόχανον, L. rutel- lum, strickle (the American strike). Hes. Ῥῆγλαι -...— 3. Peg at the end of the pole of a vehicle? = écrwp? Dioclet. G. 15, 18. ρηγλιάζω άσω, to strike grain to a level with the measure. Epiph. III, 281 A ρητλιάσας. ρήγλιος or ρῆγλος, ov, levelled with a strickle. Anon, Byz.1217 D. 1220 B, μόδιος. Codin. 45. ρῆγμα ατος, τὸ, fall. Const. Apost. 8, 7. ρήγνυμι to throw, throw down. Sept. Sap. 4, 19. Luc. 9,42, Artem. 86. Const. Apost. 6, 9. Leo Gram. 361. ρῆδα ης, ἡ, the Latin rh ὃ ἃ 8, coach, chariot. Apoc. 18, 18 Γρέδα, q. ν.]. Lyd. 12, 14 [ραΐδα, α. V.]. — Areth. 732 B ρήδη. ρηδάριος ov, ο, rhedarius, coachman. Areth. 732 B. ῥήδιον oυ, τὸ, little pyda Pallad. Laus. 1050 ο. Vit. Chrys. 17 F. Hes. Ῥηδίων Ρεδίων.... Suid. Ῥαίδιον .... ρῆμαατος, τὸ, = λέξις, word, a single word (φιλοσοφία, ὅδε). Plat. Tim. 49 E. Plat. Il, 876 E.— 2, Verb, in grammar. Plat. Soph. 261 E. Aristot,. Hermen. 3,1. Poet. 20, 1.9. Chrysipp. apud Diog. 7, 57. Dion. Thr. 684. 688. Dion. H. Tl, 682. V, 8. 155, 9. VI, 797. Tryph. 81. Philon I, 443, 84, Plut. Ἡ, 1009 B. Apollon. D. fynt. 81, 6, the Stoics applied the term to the infinitive only ; the other moods being called by them συμβάματα or κατηγορήματα. Sext. 629, 17. Diog. 4, 31. 7, 58.— 8. Thing, in general. A Hebraism. Sept. Gen. 15,1. 18,14. Reg. 3,11, 41, acts. Lue. 3, 15. ρηματίζω ίσω, to express in words. Hippol. 833 C. ρηματικός ἡ, όν, belonging io words. Ηΐογοη.. Gr. 865 B, πίστις, in words. —2. Verbal, in grammar. Dion. Thr. 634, 26, ὄνομα. Dion, Η. V, 158, μόριον. VI, 791. 869. 794, λέξις. Ἠετοάπ. Gr. Philet. 416 (452). Seat. 644 τὰ ρηματικά, verbal forms. ρήμων ov, (PEΩ), speaking. Plut. ΤΙ, 675 A. Ῥῆνος oυ, ο, Rhenus, the Rhine. Diod. 5, 25. Nicol. D, 85. ρήξ ηγός, ο, rex = βασιλεύς. Plut. I, 74 A. 1, 275 C Ρήγϊ σακρῶρουμ, regi sacrorum, — βασιλεῖ ἱερῶν. --- 2. In Byzantine writers, it is applied to the Western kings, the title of βασιλεύς being restricted to the Roman emperor and to the king of Persia. Chrys. UI, 601 Α. Olymp. 459, 1. Proc. Π, 204, 15. Huagr. 2545 A. Simoc. 257, 24. Luitprand. 344 (479, 1 Ὁ). ρηξίφρων ov, (ρῆξις, φρήν), crack-brained 8 Stud. 808 B. ρῆον see ρα. ρής the Hebrew . Eus. ΤΠ, 789 A. ρησίδιον ου, τὸ, little ρῆσις. Cyrill. A. IV, 748 B. ρησι-μετρέω ήσω, (ρῆσις), to measure words. Lucian. ΤΊ, 888. ρῆσις εως, η, = ρητόν, text of Scripture. Just. Tryph. 92. Basil. TV, 877 C. ρήσκω (PEΩ), = λέγω. Hes. Ῥεσκομένων, λεγο- μένων. Theoph. 124, 14 ρέσκω. Phot. Lex. ρήσσω or ρήττω= ρήγνυμι. Strab. 7, 8, 18. 11, 14, 8. 18, 1,57, p. 221, 38. Marc. 9, 18. Moer, 307. ρητιάριος ου, o,retiarius. Artem. 198. ρητινίζω ίσω , (ρητίνη), to have the taste of rosin. Diosc. 8, 79 (87). ρητινίτης ov, ο, of rosin. Diosc. 5, 48, oivos,. vinum resinatum, wine flavored with rosin ; the modern κρασὶ ρετζωᾶτο. (Com- pare Plut. II, 676 B. Galen. VI, 344 A.) ρητινόω ωα, to flavor with rosin. Diosc. Eupor. 2, 63, p. 277. ρητλιάζω see ρηγλιάζω. ρητολογία ας, η, (ρητός, λέγω), speech. Tatian. 884 Ο. Eus. ΠΠ, 824 Ὁ. ρητορεύω to teach rhetoric. 14, 1, 48. ρητορικός ου, ο, rhetor, rhetorician. Jos. Apion. 1, 22, p. 454. ρητορο-μάστιξ ιγος, ο, the rhetoricians’ scourge. Diog. 2, 64. ρητός ἡ, όν, said, spoken. Apollon. Ὁ. Synt. 39, 15, φράσις, in common use. — 2. Literal, in the obvious sense, not allegorical or figur- ative; opposed to δι ὑπονοιῶν, πνευματικός, ἀναγωγή. Philon 1, 689, 7. 645. 30. 11, 14, 24. Orig. 1, 1101 A. ΤΠ, 201 B. —3. In versification, ρητὸς πούς, rational foct, op- posed to ἄλογος. Aristid. Q. 34. —4. Sub- stantively, τὸ ρητόν, (3) L. dictum, a saying. Hermog. Rhet. 13, 22. ϑεχί. 682, 9. Orig. 1,884 A. 1216 C Τὴν κατὰ ρητὸν ἐκδοχὴν τῶν νόμων, according to the letter.— (WB) Passage in « book; particularly, text of Scripture. Just. Cohort. 22. 29. δει. 402, 29. Caius 32 A, γραφῆς. Clem. A. 1, 296 A. 972 A. 1141 Ὁ. 1198 A. ΤΠ, 524 A. 5178, τοῦ ἀποστόλου! Hippol. Haer. 212, 67. Orig. ΤΠ, 845 A. 861 C. — (ὁ) Anything. Sept. Ex. 9, 4. ρήτωρ ορος, ο, orator. — With the article, ὁ ρή- tap, the orator, Demosthenes. Plut. II, 350 C. Hermog. Rhet. 281, 6. ρητῶς (ρητός), expressly, distinctly. Strab. 10, 2,11. Plut, TI, 1041 A. δει. 179, 29. Clem. A. 1, 1317 B ρητότερον. ρηχάβ= ἅρμα. Sept. Judic. 1, 19. ρία ας, ἡ, See pa. — ρίγλιος, incorrect for ρή- γλιος. ριγο-πύρετος ου, ο, chills and fever, fever and ague. Hermes Tr. Vatrom. 394, 36. 396, 5. Ptol. Tetrab. 115. — Also, τὸ ριγοπύρετον. Phryn. Ῥ. 5. 42, 8. Suid. Emddrny .. - . ρίγος εος, τὸ, chills, Classical. Sept. Deut. 28, 22. Diose. 8, 78 (86). 1,18. 77, pp. 34. 80. ριγώδης ες, chilly. Galen. Ἡ, 104 C. ρίγωσις εως, ἡ, (ριγόω), a shivering, chilliness, cold. Achmet. 191, p. 167 Τῆς ἐκ τοῦ πάγου ριγώσεως. ρίδιον incorrect for ρήδιον. ρίζα ης, ἢ, root. Sept. Job 5, 8 Ρίζαν βάλλειν, to take or strike root. Strab. 13, 4, 14, p. 87, 17, of madder. Plut. Il, 938 B. ριξιάγρα ας, η, a species of forceps. Paul. Aeg. 352. ριζάριν for ριζάριον oυ, τὸ, (ρίζα), = ἐρυθρόδα- νον. Geopon. 12, 1, 7. ριζικαῖος α, ον, (ριζικός), rooted, immovable rock. Porph. Adm. 75, 21. ρίζις εως, ο, a species of animal. Strab. 17, 3, 5. ριζοβολέω ήσω, = ρίζαν βάλλω, to strike root. Diosc. 8, 40 (46). επ. 737, 29. ριζολογέω ήσω, (λέγω), to gather roots. Diod. 16, 82, to extirpate. ριζοτομικός ἡ, ον, = ριζοτόμος. Diosc. 2, 199, p. 818. 814. ριζοτόμος ον, (τέμνω), cutting roots, Classical. Diosc. 1, Prooem. p. 2, collector of medicinal roots. ριζοφαγέω ήσω, = ριζοφάγος εἰμί.Strab. 11, 8, 7. 8, 3, 6, Ρ. 221, 20. ριζώδης ες, root-like. Plut. IT, 928 C as v. 1. ριζωνυχία ας, ἡ, = ἡ τοῦ ὄνυχος ἀρχή. Ruf. apud Orib. ΤΠ, 389, 4. ριζωρυχέω ήσω, (ριζωρύχος,) to dig up roots. Plut, 11,418 A. Greg. Nyss. 11, 96 A. ριζωτής οὔ, ο, = ὃ ριζῶν. Synes. Hymn. 5, 18, p- 1608. ρικνότης ητος, ἡ, the being ρικνός. Greg. Nyss. ΙΙΙ, 149 A. ρικνώδης ες, = ρικνός. Agath. Epigr. 15. ρικτάριον see ριπτάριον. ρίν ινός, ἡ, = ρις. Porphyr. Prosod. 108. ριν-αυλέω ήσω, to make an unseemly sound with the nose. Tatian. 857 A, τὰ αἰσχρά (Clem. A.J, 596 C). ρινεγχυσία ας, ἡ, (ρινεγχύτης), injection into the nose. Diose. 2, 212. ρινεγχύτης oυ, ο, (ρις, ἐγχέω) an instrument for injections into the nose. “δι. 6, 52. ρινεγχυτόω ώσω, = ρισὶν ἐγχέω, to inject into the nose. Diosc. 2, 210. 5, 114, p. 780 (2, 209, p. 828). - ρινέω ἥσω, (ρίνη), to file: polish. Dion. Η. VI, 867,11. Alex. Aphr. Probl. 4, 15. Ρινθωνικός ἡ, ov, (Ῥίνθων), of Rhinthon. Lyd. 152, 17, κωμῳδία. ρινίζω ίσω, = preceding. Achmet. θά. ρινίον oυ, τὸ, = ρίνη, L. lima, file. Charis. 558, 21. Leo. Tact. 5, 4. ρίνισμα ατος, τὸ, = ρίνημα, filings. Erotian. 242. Diosc. 2,61. 5, 88. 110. ρινόβολος ov, (ρις, βάλλω), thrown out of the nose, wade by the nose. Agath. Epigr. 78, πάταγος, referring to ριναυλεῖν. ρινόκερως ὦ Or ωτος, ο, (κέρας), with a nose- horn: rhinoceros, an animal. Callizen. apud Athen. 5, 32, p. 201 C. Agathar. 174, 10. Strab. 16, 4, 15. ρινοκοπέω ησα, (κόπτω), = ρινοτοµέω. Theoph. 553, 9. Harmen. 6, 4, 1. ρινο-κτυπέω ήσω, = ριαυλέω. Sophrns. 3521 B (A Τῇ διὰ ρινῶν ἀναρροφήσει τοῦ πνεύματος κτύπον ἀποτελῶν). ρινοκτυπία ας, ἧ, = τὸ ρινοκτυπεῖν, τὸ ριναυλεῖν. Sophrns. 3521 B. ρινο-λαβίς ίδος, ἡ, nose-pincers, an instrument of torture. Synes. 1400 B. ρινο-πύλη ης, ἡ, side-gate. Polyb. 8, 27, 8. 15, 31, 10. ρινό-σιμος ον, = σιμὸς τὴν ρίνα. Lucian. Tl, 76. ρινό-τµητος ov, with the nose cut off. Pallad. Laus. 1084 A. Steph. Diac. 1160 C (Euagr. Scit. 1265 B Κολόβωσις ρινός). ῥινοτοµέω ησα, (ρις, τεμεῖν), to cut off one’s nose. Mal. 331, τινά. Cedr. 11, 693 pwo- τμηθῆναι. ρινοῦχος ον, (ἔχω), holding the nose. 1, 21, sewer. ρινο-φάλιος ov, = φάλιος or βαλιὸς τὴν ρῖνα. Αchmet. 152. ριπα ἡ, ripa = ὄχθη. Proc. 11, 287, 4. ριπίδιον oυ, τὸ, (ριπίς), a kind of fan. Moschn. 136, p. 83. Const. Apost. 8,12. Joann. Mosch. 3016 B. Sophrns. 4001 A. Pseudo- Germ. 482 1). Chron. 714,18. [The ριπί- διον was originally used to drive away flies from the communion cups (the custom hav- ing probably originated in Egypt, the coun- try of flies); it was nothing more than a Sy-brush. But as, in the course of time, it became a necessary church utensil irrespec- tive of flies, it was thought proper to dis- cover some mystery in the use of it. Now a fan naturally suggests a wing, and wings belong to angels as well as to birds. The mystagogues, therefore, of the fifth and sub- sequent centuries found no difficulty in re- garding the ριπίδιον as emblematic of the winged Cherubim and Seraphim that sur- round the throne of God.] ριπίς ίδος, η, = preceding. Pseudo-Germ. 420 D. ριπισμός oυ, ο, (ριπίζω), a fanning, ventilation. Clim. 1109 B, tropically. ριπιστήρ ήρος, ο, = following. Pseud-Athan. TV, 953 Ὁ. ριπιστήριον ου, τὸ, = ριπίδιον. A. Vit. Euthym. 60. ριπιστός ή, όν, fanned; airy building. Sept. Jer. 22, 14. ρἴπος oυ, ο, = ριψ. Classical. Agathar. 155, 16, ἐκ φοινίκων. Diose. 1, 55. 5, 108. ριπτάριον oυ, τὸ, (ριπτός), = ἀκόντιον, L. jacu- lum, javelin. Leo. Tact. 5, 8. Porph. Adm. 194, 15.— Also, ρηκτάριον, incorrectly ρικτά- ριον. Leo. Tact. 6, 7. ριπταριστής ου, ο, one armed with a ριπτάριον. Afric. Cest. 72, p. 313. ριπταστικός ἤ, ὄν, (ριπτάζω),tossing about. Anton. 1, 16. ρίπτω to throw, to cast. Laod. 86 -σθαι ἐκ τῆς ἐκκλησίας, — ἀποβάλλεσθαι. [Lucian. I, 673 ἐρρίψομαι, fut. perf-] ρισκοφυλάκιον oυ, τὸ, treasury. Aristeas 10. ρισκο-φύλαξ ακος, ο, (ρίσκος), treasurer, Ari- Steas 5. ριψοκινδυνευσία ας, ἧ, = τὸ ριψοκινδυνεῖν. Piol. Tetrab. 182. ριψοκιδυνέω= ριψοκίνδυνός εἶμι. Dion C. 66, 8, 7. ριψοκίνδυνος ον, foolhardy, rash, reckless. Clas- sical. Jos. B. J. 7, 4, 2. ριψοκινδύνως adv. recklessly. Clem. R. 1, 14. App. ΤΙ, 147, τι. Clem, A. 1, 1053 A. Petr. Alex. 517 A. ριψολογέω ήσω, (ρίπτω, λέγω), to throw out words. Polyb, 12, 9, 5, et alibi. ριψ-όφθαλμος ov, leering, winking libidinously. Ptol. Tetrab. 164.171. Const. Apost. 7, 6. ρόγα ας, ἡ, the Latin erogatio --- διανοµή, φιλοτιμία, L. largitio, largess to the people. Gregent. 580 A. Chron. 706. Leont. Cypr. 1620 D. Theoph. 75. Suid. ρόγα incorrect for ρῶγα. ρογάτωρ ορος, ο, erogator. Nil. Epist. 2, 314. — 2. Mercenary. Curop. 33. 42. ρογεύω ευσα, (ρόγα), = διανέμω, to distribute money. Joann. Mosch. 2992 A. 8060 0. Leont. Cypr. 1709 A. Mal. 186. 193. 404. — With the accusative ofthe person. Porph. Cer. 180. 494. 662. Adm. 78. 288. Theoph. Cont. 480. 475. Curop. 42. ρογχοσοῦρα the juice of the cocoa-nut. Cosm. Ind. 445 A. ροδακηνόν see ροδάκινον. ροδακινέα ας, ἣ, (ροδάκινον), peach-tree (Persica vulgaris). Alex. Trall. Helm. 310, 2. Suid. ροδάκινον ου, τὸ, (δωράκινον), =μῆλον Περσικόν, peach. Alex. Trall. 828. Anon. Med. 255. 271. Ptoch. 1, 209. Lex. Botan. Περσέα ...- Also, ροδακηνόν, ob. Geopon. 8, 1, 4 as v. 1. ροδαρός ο, όν, (ρόδον), ruddy, rosy. Dubious. Jos. Ant. 17, 12, 2. ροδ-έλαιον ου, τὸ, = ρόδινον ἔλαιον, attar of roses. Galen. X, 656 B (Clem. A. 1, 472 A Τὸ ἀπὸ τῶν ρόδων ἄλειμμα.) ρόδινος ον, rhodinus, rosaceus, of roses. Classical. Diosc. 1, 1, p. 11, μύρον, rosaceum unguentum, — 1, 58, ἔλαιον. Plut. 1, 1007 A. Ἡ, 645 Ὁ, στέφανος. Galen. II, 89 D. Clem. 4. 1, 473 A. Ῥόδιος α, ον, Rhodian. Heph. 8, 3, πούς ροδίς ίδος, ἡ, (ρόδον), a sort of conserve of roses. Diose. 1, 181. ροδίτης ου, ο, of roses. Diosc. 5, 35, οἶνος, wine flavored with roses. (titul.). ροδιών ὥνος, o, = roi;a. Porph. Cer. 216. ροδο-δάφνη ης, h, rhododaphne, olean- der. Lucian. ΠΠ, 188. Artem. 108. ροδο-ειδής ές, rose-like. Diosc. 2, 193 (194). 8, 168 (168). ροδό-μελι ιτος, τὸ, rhodomeli, a kind of conserve of roses. Diose. 5, 35. Philagr. apud Orib. I, 861, 11. Aét. 8, 104. 5, 135. ροδομιγής ες, (μίγνυμι), mixed with roses. Clem. 4. 1, 528 A. ρόδον oυ, τὸ, rose. Pallad. Vit. Chrys. 40 F Τὸ διὰ ρόδων, conserve of roses. ροδο-παράδεισος oυ, ο, rose-garden. Ες. Alex. 317 C. ροδο-σάκχαρ αρος, τὸ, conserve of roses made with sugar (modern τὸ ροδοζάχαρι). Galen. Χ, 659 A, ροδό-σταγμα ατος, τὸ, rose-water. Porph. Cer. 466,17. Theoph. Nonn. I, 316. ροδοφόρος ov, (φέρω), bearing roses. Mace. 3, 7, 17. ροδόχροος ροδόχρους, ουν, (χρόα), rose-colored. Diose. 1, 154. 2, 128. ροδωπός ἡ, όν, (ωψ), = ροδοειδής. Diosc. 5, 129 (130). ρόθιος ov, rushing, etc. Diod. 18, 99 Ἐλαύνειν τὸ ρόθιον. ροιάς incorrect for ρυάς, άδος, ἧ, ἃ disease of the eye. Galen. Ἡ, 270 E. ροϊδάριον ου, τὸ, (ροΐδιον), the name of a medi- cine. «6. 2, 68. ροϊδιον oυ, τὸ, = ροίδιον in three syllables. Diod. 4, 35 as v.1. Phryn. 86, condemned. Boiss. ΤΠ, 413 ροΐδιν. ροΐζομαι (ροή), to suffer from a flux. Strab. 14, 5, 12. ροιζόω = ροιζέω. Iambl. Myst. 103, 16. 119, 3. ροιζος oυ, ο, the rolling sound of P. Sext. 621, 29. ροιζώδης ες, rustling. Plut Ἡ, 923 C. ροϊκός ή, ὄν, (ροή), suffering from a flux. Clas- sical. Diosc. 1, 82. 171, γυνή. ροϊκός ή, ον, (ροιά), of pomegranate. Anast. Sin. 966 D ροΐσκο ς oυ, ὃ, litile ροιά. Par. 2, 8,16. Sir. 45, 9. Jos. Ant. 3, 7, 4. ροΐτης ου, ο, of pod, rhoites. οἶνος. ρομβητός ἢ, ὄν, (ρομβέω), twisted. Antip. 5. 21. ρομβώδης ες, f. 1. l. for ρεμβώδης iu Plut. 11,715 6. ρομβωτόςἡ, όν, like a ρόμβος. Antip. S. 19. Aristeas 9. ρομφαία ας, ἡ, sword. Sept. Gen. 8, 24. 5, 21, et alibi. [Compare rapier.] ρομφαιόμορφος ov, (μορφή), shaped like a pop- gaia. Anast. Sin. 1076 A. ροπαλη-φορέω ήσω, (ρόπαλον), to carry a club. Cyrill. 1. X, 544 Ὁ. ροπαλο-ειδής ές, club-like. Diosc. 3, 138 (148). ροπάλωσις εως, ἡ, the making into u club. Galen. TI, 267 B, disease of the hair. ροπαλωτός ή, όν, ροπαλοειδῆς. 18, 2. ῥοπή ἧς, ἡ, inclination, tendency. Strab. 2, 5, 2, p. 165, ἡ ἐπὶ τῷ μέσῳ τῶν βαρέων, the ten- dency of heavy bodies towards the centre of the earth, gravity. 2. Aid. Polyb. 9, 38, 8. Chrys. X, 5 B. I, 117 Ε, θεία. ροποπώλης incorrect for ρωποπώλης. ρόσα ἡ rosa = ρόδον. Diosc. 1, 190. ροσᾶτον ov, τὸ, rosatum, se. πόμα, F. vin aux roses. Orib. 1, 431, 3.10, Alex. Trall. 94. 586. Aét. 8, 72. Anon. Med. 173. ροσμαρίνον ρουβάϊβος, incorrect for ρωσμαρῖνον, σουβαδιούβας. ρούβια ἡ, rubia, = ἐρυθρόδανον. ϊοβο. 8, 150 (160). ρούβους ο, rubus, = βάτος. Diose 4, 37. ροῦμα ή, ruma, = θηλή. Plut. 1, 19 Ὁ. Ἡ, 278 (Ὁ. ρουμινάλιος or ρουμινᾶλις ruminalis. Plut. 1,19 Ὁ. TI, 320 D, ἐρωεός, ruminalis ficus, under which Romulus and Remus were found sucking. ρους ροός or ρου, ο, ἡ, rhus, sumac. Diose. 1, 147, ὃ ἐπὶ τὰ ὄψα, the fruit of the βυρσοδεψι-- κὴ ροῦς. Eupor. 1, 82, βυρσοδεψική. Ruf. apud Orib. ΤΙ, 206, 7. Leo Med. 1τῦ, Συρια- κός, Τυριακός. ρουσίςίδος, ἧ, = ρυτίς. Apophth. 361 A. ρουσσᾶτοι ὧν, οι, russati, the Reds of the circus. Lyd. 65, 19 (Dion C. 61, 6, 3 Πυρρᾷ σκευῇ)- ρούσσεος ον, russeus, = κόκκινος, πορφυροῦς. ἐρυθρός. Chron. 209, 9. 217,18. Mal. 33, 7. ρουσσίζω ίσω, (russus), to look red. Geopon. 11, 23, 1. ρούσσιος ον, = ρούσσεος. Anon. Med. 269. ρούστικους ουµ, the Latin rusticus, = ἄγροι- Kos, ἄγριος. Diose, 1, 9. ροφημάτιον oυ, τὸ, little ρόφημα. Apollon. D. Conj. 485, 28. ροφητικός ἡ, όν, (ροφέω), capable of supping up. Strab. 15, 1, 38. ροφητός ἡ, ὄν, to be supped or sucked up. Strab. 15, 1, 589. Moschn. 55, p. 26, dd, lightly boiled, — Diose. 2, 54. ροωβώθ = εὐρυχωρία. Jos. Ant. 1, 18, 2 (Gen. 26, 22). ροωδῶς (ροώδης), like a fluid. Cass. 164, 14. ροών ώνος, ὁ, (ροά), garden of pomegranate-trees. Sept. Zech. 12, 11. ρυαδικός ἡ, ὄν, (puds), like flux. B. Paul. Aeg. 292, πάθος. ρυάκιον oυ, τὸ, little ρύαξ. Thom. A, 2, 3. Theoph. 723, 17 ρυάκιν. Ῥύαξ ακος, ο, Rhyax, a demon. Solom. 1341 C. ρυγίτης oυ, ο, the name of au insect injurious to vegetation. Euchol. p. 498. ρυέντης quid? Hippol. Haer. 210, 19 Φάος pu- έντης, in Sethian jargon. ρύησιςεως, ἧς, = ρύσις. Method. 308 C. ρυθμητικός ἡ, ὄν, = ρυθμικός. Dubious. Clem. A. 1, 900 A. Longin. Frag. 8, 2. ρυθμίζω ίσω, = ποδίζω, to scan. Dion. Η. V, 116, 7. Plut. TI, 350 Ὁ. ρυθμικός ἡ, ὄν, rhythmicus, rhythmical. Dion. Ἡ. V, 64, λέξις, poetic composition. Philon ΤΊ, 84, 15, se. τέχνη. — ἢ. Skilled in rhythm or metres. Dion. H. V, 109. Plut. 11, 1014 C. Longin. Frag 3, 7. ρυθµοειδής ές, (ρυθμός, ΕΙΔΩ), like rhythm. Dion. H. V, 538, 18. Pseudo-Demetr. 96, 4. Aristid, Q. 33. ρυθμοποιία ας, ἡ, (ρυθμοποιός), the making of rhythm. Plut. Ἡ, 1185 ©. Aristid. Q. 8. Seat. 748, 18. 759, 81. ρυθμοποιός ὄν, (ποιέω), making rhythm. Plut. ΤΙ, 1135 ο. ρυθμός oυ, ο, rhythmus, rhythm. Classical. Dion. H. VI, 1011. Hermog. Rhet. 291. Aristid. Q. 81. επί. 760. 376 Κινούμενος ἐν ρυθμῷ. Longin. Frag. 3, 1. 5.— 2. Improp- Galen. II, 396 erly, foot, = πούς, in versification. Dion. Η. ΤΠ, 1488. V, 104. 111. 148. 205. 9 Aristicd. Q. 56. ρύμη ης, ἦ, = στενωπός, lane, alley: street. Menand. apud Phryn. 404, Sept. Tobit 18, 18. Sir. 9, 7. Esai. 15, 8. Polyb. 6, 29, 1. Matt. 6, 2. ρύμματα τὰ, = ἴτρια. Orib. I, 199, 8. ρυµοτοµέω ήσω, (ρύμη, τέμνω), to divide into streets. Diod. 17,52. Strab. 12, 4, 7. ρυμοτομία ας, ἧ, division into streets. Polyb. 6, 81, 10. Diod. 17,52. Strab. 14, 1, 87. ρυμουλκέω ἠσω, (ρῦμα, ἕλκω), L. remulco trahere, to tow. Polyb. 1, 27,9. Diod. 20, 74, Strab. 5, 8, 6, p. 869, 5. ρύπανσις εως, ἧ, = τὸ ρυπαίνειν. Achmet. 233, p: 206. ρυπαρεύομαι to be ρυπαρός. Apoc. 22, 11. ρυπαρία ας, ἡ, dirt, filth. Diose. 1, 80, p. 84. — Tropically, sordidness. Plut. II, 60 Ὁ. Poll. 8, 116. Dion C. 74, 5, 7. Macar. 600 C. ρυπαρότης ητος, = preceding. Athen. 5, 62. ρύπασμαατος, τὸ, (ρυπαινω), filth, dirt: stain, reproach. Apollon. S. 109, 18. Orig. TI, 1588 A. FEuchait. 1152 B. ρυπήμων ον, (ρυπάω), squalid. Caesarius 989. 1117. ρυπο-φορέω ήσω, to wear dirty clothes. Schol. Arist. Av. 1555. εργασία ρυπώδης ες, (ρύπος), dirty. Diosc. 1, 93. Artem. 135, ἐργασία. ρυσιδόομαι = ρυτιδόομαι. Pallad. Laus. 1081. ρύσις εως, ἡ, (ρέω), a flowing, streaming, flow, stream. Classical. Sept. Lev. 15, 2. 8. 19. 20, 18, the καταμήνια. Polyb. 2, 16, 6. 8. 11. Diod. 4,85. Dion. H I, 25, 12. V, 156, of two successive words. Sirab. 6, 2, 4, p. 431. Philon V1, 158, Diose. 1, 6, p. 17, ἐκ μήτρας. I, 160, p. 149, diarrhoea. 2, 146, p. 263, rpe- χῶν, falling off. Sext. 188 (140, 80). Galen. II, 286 Ὁ, αἵματος ἐκ pwar. Orig. I, 249 B, decay, ruin. destruction. Dion, Alex. 1288 B, νυκτερινή, seminal. — 2. Corruptela, corrup- tion, destruction. Orig. I, 249 B. ρύσις εως, ἡ, (ρύομαι), deliverance. 51, 9. ρυσμόςοὔ, ο, = ἑλκυσμός, ἔκτασις. Dion. P. 271. — Epiph. Alon. 268 B. C = βρασμός. ῥυσόκαρφος less correct ρυσσόκαρφος, ον. (κάρ- gos) with shrivelled sticks. Diosc. 1, 18, Ρ. 26. ρυσοτης ητος, ἡ, the being ρυσός. E. 1058 A. ρυσόω to make wrinkled. Diose. 5, 12 ρυσσόω. [Apollod. Arch. 15 ρερυσωμένος --- ἐρρυσω- μένος. | ρυσσόκαρφος ρυσσόω, see ρυσόκαρφος, ρυσόω. ρύστηςου, ο, (ρύομαι), deliverer. Sept. Ps. 17, 3. 69, 6. ρυτίδωμα ατος, τὸ, (ρυτιδόοµαι), = ρυτίς. Schol. Arist. Plut. 1051. 1065. ρυτλος ἢ, ὄν, (ρέω), liquid, ete. Afoschn. 126, Ῥ- 61, ὠά, = ροφητά. --- 2. Substantively, ὁ ρυτός, — τὸ ρυτόν. Diod. 20, 68. ρῶγα ας, η, = ρώξ, ἃ poisonous spider. Achmet. 285, ρωμαΐζω ισα, to be of the Roman party, to side with the Romans. App. I, 890,46. Dion C. δι, 1, 5.—2. To speak Latin, to say anything in Latin. App. I, 280, 59. 67. Philostr. 221. Ρωμαϊκός ἡ, ὄν, Roman: Latin. Polyb. 8, 8, 1. Mel. 5. Diod, TI, 608, 85. Nicol. D. 99. Dion. H. 1, 873. Philon II, 562, 20, Jos. B. J.5, 5,2. Plut. 1,575 A. 846 ἘΞ Just. Apol. 1, 26. Theophil, 1161 B, γλῶσσα. Artem. 78, γράμματα. Dion C. Frag. 15. Athan. I, 724 B Ἑρμηνεία ἀπὸ Ῥωμαϊκοῦ, translation from the Latin. Basilic. 88, 1, 6, διδάσκαλος, Latin teacher. — Τὰ Ρωμαϊκά, 50. µέρη, == Ῥωμανία. Mal. 481, 20. 485, 11. Ῥωμαϊκῶς in Roman fashion. Piol. Euerg. apud Athen. 6,15, p. 229 Ὁ. Jos. B. J. 2, 20, τ. Plut. 1, 261 F.—2. In Latin. Cels. apud Orig. I, 1573 A. Ῥωμαῖος α, ov, (Ρώμη), Romanus, Roman, Eus. Π, 1000 B, govt 1069 B, γλῶττα, Latin. Gelas. 1192 D, κόσμος. --- 2. Substantively, (8) ὁ Ρωμαῖος, Romanus,a Roman. Inser. 1825. Sept. Mace. 1, 8,1, et alibi. Polyb. passim. Greg. Th. 1058. -~ Any Roman citi- zen. Luc. Act. 2,10. Jos. Apion. 2, 4, p.471. — After Constantinople became the capital of the Roman empire, the term Ρωμαῖοι was applied also to the Greeks. Cedr. I, 454, 16 (A. Ὁ. 268-270). — Οἱ ἑσπέριοι Ῥωμαῖοι, the Western Romans, the inhabitants of Rome, the Romans proper. Prise. 151. Euagr. 2544 A. Called also, Soz. 940 A, of πρεσβύ- τεροι, the elder Romans. — Οἱ éGot Ῥωμαῖοι, the Eastern Romans, the subjects of the Byzantine emperor, including the Greeks (properly so called). Prise. 1581. Euagr. 2541 B.— (9) ἡ Ρωμαία, sc. χώρα, — Ῥωμα- via. Epiph. ΤΙ, 797 Ὁ. -- (6) τὸ Ρωμαῖον, Romae fanum, the temple of Roma. Dion C. 71, 81, 1.— (@) τὰ Popaia, ludi Romani. Dion C. 87 8, 1. 48, 52, 2. 50, 8, 2. Ῥωμαΐς ίδος, η, = Ρωμαία, Roman. Philostrg. 472 B, γλῶσσα, Latin. Ρωμαϊστί adv. in Latin. Joann. 19, 20. Diosc. 1,162. Ερὶοί. 1, 17,16. App. I, 644, 29. Ρωμανήσιος, a, ov, (implying Romanensis), Ro- man. Athan. Ἡ, 820 A Ἢ Ῥωμανησία πύλη, one of the gates of Antioch. Chrys. TI, 447 A (titul.). Pallad. V. Chrys.17 E, Meal. 202. — 2. Substantively, τὸ Ῥωμανήσιον, ov, τὸ, (5) a kind of structure. Justinian. Cod. Ῥωμανία ας, ἦν Romania = ἡ Ρωμαίων ἐπι- κράτεια, the Roman empire. Athan. J, 733 ο. Epiph. Ἡ, 299 Ὁ. Ἐμαρτ. 6, 21. Cerul. 784 C, the Eastern empire. ρωμανίζω ισα, to bolt a door. Ptoch. 2, 131. Ῥωμᾶνος oυ, ο, Romanus, applied to the colo- nists sent by Diocletian from Rome to Dal- matia. Porph. Adm. 125. Ῥωμεύς έως, ὁ, = Ῥωμαῖος. Cosm. Ind. 448 ο. Ῥώμη ης, ἡ, Roma, Rome. Sept. Macc. 1, 1, 10, et alibi. Polyb. passim. — In Byzantine authors, it is often accompanied by μεγόλη, μείζων, μεγίστη, πρεσβυτέρα, πρεσβῦτις, dp- χαιοτέρα, παλαιά, βασιλίς, ἴο distinguish it from Νέα Ρώμη, the name given to Constan- tinople after it became the capital of the em- pire. Athan. II, 1040 B. Chrys. I, 698 A. Eunap. V. 8. 8 (14) Τὴν μεγίστην Ῥώμην. Socr.196 B. Chal. 28. Theod, IV, 1332 A. Lyd. 221. Justinian. Cod. 1, 17, 3, Prooem. Novell. 13, 13, § β΄. 7,1. Agath. 290,10. Euagr. 2625 A. Phot. I, 737 C. ρωμινάλιος incorrect for ρουμινάλιος. Ῥῶμος oυ, ο, Remus. Dion. H. 1, 179. Ῥωμύλος oυ, ο, Romulus. Nicol. D. 78. H.I, 113. ρώξ ωγός, ἡ, = pak. Archil. 190. Sept. Lev. 19, 10. Esai. 17, 6, olive. 65, 8 6 ρώξ. Moschn. 95. 116. Phryn. 75, condemned. Clem. A. 1, 1025 A —2. Finger-end, tip of the finger, —= τὸ πέρας τοῦ δακτύλου. Ruf. apud Orib. TIT, 389, 4. ρωπικός ἢ, ὄν, (ρῶπος), vulgar, low, coarse. Polyb, 94, 5, δ. Plat. 1, 44 F. ΤΙ, 495 C.D. Longin. 3, 4. ρωποπώλης oυ, ο, (πωλέω), seller of ρῶπος. Sept. Reg. 3, 10,15 asv.1. Nehem. 3, 31. 32. ρῶς the Hebrew, = κεφαλή. Sept. Ezech. 38, 8 Τὸν ἄρχοντα ρῶς — τὸν ἄρχοντα, Ἔβραϊ- στὶ δὲ ρῶς. Ῥῶς οἱ, indeclinable, Russi, the Russians. Porph. Adm. 179. Theoph. Cont. 196, 6. Leo Diac. 68. Ῥωσία ας, η, Russia. Porph. Adm. 71. ρῶσις εως, ἡ, (ρώννυμι), α strengthening, strength. Philon 1, 516, 27. Ῥωσιστί in Russian. Porph, Adm. 76. ρωσμαρῖνον ου, τὸ, the Latin r6s marinus, rosemary, == λιβανωτίς. Diosc. 3, 79 (89) pecpapivovp. Tupor. 2, 56, p. 269. ρωστικός ἢ, όν, (ρώννυμι), strengthening. Hieron. apud Clem. A. I, 105 A. Diose. 5, 11. Galen, VI, 851 Ο. Philagr. apud Orib. 1, 368. ρωχμός oυ, ο, (ρέγχω), a snoring. Clem. A. I, 496 A. Σ σίγμα, represented in Latin by S. [Plato (Crat. 426. 427) calls = an aspirate, and Dionysius (Compos. § 14) a hissing and dis- agrecable letter. —'The prototype of σίγµα is the Phoenician Samech (Ὁ). Its original form was 4, which finally became s, σ, and, in Latin, 5. Znser. 11. 166. 1599.]— 2. In the later numerical system, σίγμα stands for διακόσιοι, two hundred, or διακοσιοστός, two hundredth. Σ Σάν, San. The prototype of Σάν is the Phoenician Shin (w). It was confounded with αἰγμα, its Phoenician sound (SH) not existing in Greek. In the most ancient Doric inscriptions it is represented by M, ξ, =. Inscr.2. In process of time the Jonians and the Aeolians rejected the character S (σίγμα) and substituted = in its place; hence, in Attic inscriptions cut after the archonship of Euthymenes (B. C. 437), only = with its modifications is used. After rejecting the character S (σίγμα), the Ioni- ans gave its name to = (Σάν). The Dorians probably never used the character S (σέγμα). This explains the remark of Herodotus (1, 139), that the letter called σίγµα by the Jonians is called Σάν by the Dorians. Athen. 10, 81. 11, 80.— A horse branded with the character = was called Sapddpas. Athen. 11, 80. Schol. Arist. 28. 122. Suid. Κοπ- πατίας .... Σαμφόρας. --- 2. In the later numerical system, Σάν stands for ἐννακόσιοι, nine hundred. But since this letter was confounded with oiypa, the grammarians employed the Phoenician Shin TT, 4S, A, 2, to denote that number. The first of these figures is found on an Egyptian papyrus (Franz. p. 352); the second, in Theognostus (Cramer. II, 1, 15); the third, in the Chronicon of Eusebius; and the fourth, in Clemens of Alexandria (I, 889 B), and in the Chronicon of Eusebius. (See also mapaxtiopa).— The name Σάνπι or Σαμ- πῖ, found in modern lexicons and grammars, does not occur in any known author; it owes its existence to supposition, assump- tion, and conjectural emendation. Sealiger. Animad. in Euseb. Chron. p. 116. Corsin. Not. Graec. p. xxv, seq. σαά the Persian shah, = βασιλεύς. Agath. 260. 261. σαβάζω = εὐάζω.Schol. Arist. Av. 874, et alibi. σάβανον ου, τὸ, Sabanum, linen cloth. Clem. A. I, 486 B, towel. — Theoph. Cont. 199, 22, garment made of σάβανον. σαβασμός οὔ, ο, (σαβάζω), = εὐασμός. Arist. Αν. 874. σαβάτ sebat, the eleventh month. Sept. Zach. 1, 7. Macc. 1, 16, 14. σαβαχά τὸ, = δίκτυον, δικτυωτόν. Sept. Reg. 4, 25, 17. σαβαώθ sabaoth, = τῶν δυνάμεων, of hosts, Sept. Reg. 1, 1, 3. 11. 1, 15, 2. Esai. 6,3. 9,7. Orig. I, 628 A. 705 A. 1958 A, 1844 A. Σαββάδιος oυ, ο, = Σαβάζιος ? Orig. I, 672. σαββατεῖον oυ, τὸ, = συναγωγή, synagogue. Jos. Ant. 16, 6, 2. Σαββατιανοί ων, οι, Sabbatiani, the followers of Σαββάτιος. Soz, 1468. Proc. Π1, 73. Nicet. Paphi. 493. σαββατίζω ίσω, (σάββατον), sabbatizo, to keep the Sabbath. Sept. Ex. 16, 80. Lev. 28, 32. 26, 84. 85. Macc. 2, 6,6. Ignat. 669 A. Just. Tryph. 10. Orig. II, 289 B. σαββατικός ή, όν, sabbatarius, sabbatic, sabbatical. Mel. 88. Jos. Ant. 14, 10, 6. B. J. 7, 5, 1 (1, 2, 4). Orig. ΠῚ, 584 Ὁ, ἀριθμός. σαββατισμός οὔ, ὁ, sabbatismus, the keep- ing of the Sabbath. Paul. Hebr. 4, 9, rest. Plat. Τ, 166 A. Orig. I, 520 C. II, 289 B. σαββατοκυριακῆ ἧς, ἦ, = σάββατον καὶ κυριακή. Jejun. 1918 D. σάββατον oυ, τὸ, also σάββατα, ων, τὰ, NW, sabbatum, sabbata, the Sabbath, — ἀνάπαυσις. Sept. Ex. 16, 23. 20, 8 Τὴν ἡμέ- ραν τῶν σαββάτων. Lev. 16, 31 Σάββατα σαβ- βάτων, a Sabbath of rest. 38, 2. 4, the Sab- batical year. Reg. 4, 11, 7. Amos 6, 3, ψευδῆ. Jer. 17, 21. Ezech. 46,1. Philon 1, 154,48. 2,5, 81. NW. T. passim. Jos. Ant. 1,1,1. 14, 10, 25. Plut. IL, 169 ο. 671 E. F Τὴν τῶν σαββάτων ἑορτήν. Theophil. 1069 C. — Σαββάτου 686s, a Sabbath-day’s journey. Luc. Act. 1,12. Orig. I, 380 B. Epiph. Ἡ, 157 C = ἐξ στάδια. Sophros. 3588 B.—_2. Week = ἑβδομάς. Mare. 16, 9. Luc. 18, 12. Act. 20,7. Paul. Cor. 1, 16,2. Eus. IV, 941 C.— 3. Saturday, the true Sabbath. Athan. 1, 581 B. Soer. 640 B. — τὸ μέγα or τὸ ἄγιον σάββατον, the great or holy Saturday, the Saturday of Passion- week, Martyr. Polyc. 1036 A. Pallad. Vit. Chrys. 38 B. Joann. Mosch. 2988 D. Doroth. 1788 C.D. Jejun. 1913 A. Mal. 463, [Dative plural σαββάτοις. Sept. Lev. ι 26, 35. Ezech. 45, 17. — Also, σάββασι. Mace. 1, 3, 88. Mel. 88. Jos. Ant. 18, 12, 4. 16, 6, 2.] σαββάτωσις εως, ἡ, coined by Apion apud Jos. Apion. 2, 2, p. 470 = following. σαββώ said to be an Egyptian wor βουβῶνος ἄλγος. 2, 9, Ρ. 470. σαβεί = δόξα. Theodtn. Dan. 11, 16. σαβέκ = ἀκανθεών, ἀκανθών, L. dumetum. Sept. Gen. 22, 13 Ἔν φυτῷ σαβέκ (Aquil. συ- χνῷ) — ἐν φυτῷ, Ἑβραϊστὶ δὲ σαβέκ. Melito 1220. Σαβελλιανισταί ων, οι, = ᾿Αγγελῖται.Tim. Presb. 60. Σαβελλιανός ἡ, ὄν, of Σαβέλλιος, Sabellianus, Sabellian. Max. Conf. ΤΙ, 58, ἀθεῖα. ---- Sub- stantively, 6 Σαβελλιανός, a Sabellian. Athan. 1, 520. Const. TI, 1. Epiph. 1, 849. σαβελλίζω ισα, to favor the doctrine of Sabel- lius. Eus. VI, 856 A. Athan. I, 461 A. Greg. Naz. II, 476 Ὁ. Σαβέλλιος oυ, ο, Sabellius, a heresiarch of the early part of the third century. Hippol. Haer. 450 (Orig. TI], 1520). Afethod. 153. Alex. A. 565. Eus. VI, 853. 1004. Athan. Tl, 1199. Greg. Naz. ΤΊ, 587. Greg. Nyss. ΙΙ, 836. Leont. I, 1216. — .1than. I, 204 οἱ Σαβέλλιοι, the Sabellians. σαβελλισμός ου, ο, Sabellianism. Basil. IV, 772 B. Σαβελλίτης oυ, ὁ, = Σαβελλιανός. Cyrill. A. X, 1032. Σαβελλίως adv. after the manner of Sabellius, in Sabellian fashion. Greg. Naz. Ἡ, 168. σαβούρα, as, ἡ, the Latin sabbura — ἕρμα, ballast. Nil. Epist. 4, 60, p. 577 B. σάβουρος α, αν, (σαβούρα), in ballast. Hence, = κενός, empty. Bekker. 401,30. Gloss. Jur. Βακαντία . . . . Βαντία (write Βακαντία). σαγαπηνίζω iow, to be like σαγάπηνον. Galen. ΧΠΠ, 881 F. σαγάπηνον ου, or σαγαπηνόν, οὔ, τὸ, Persian SKBING, sagapénon, sacopénium, the inspissated sap of a certain plant. Diose. 8, 85 (95). Delet. p. 10. Galen. ΧΤΠ, 226 B. 881 E Σαγαπηνὸν ὀπόν, apparently an ad- jective. σαγγάριος see τζαγγάριος. σαγγουινᾶλις sanguindlis. Diosc. 4, 30 = ἄγρωστις. σαγήνα ας, ἧ, a kind of vessel, (sail). Porph. Adm. 150, 10. 151, 8. σαγηναῖος α, ον, of α σαγήνη, (seine), Anthol. ΤΙ, 80 (Archias). σαγηνεία ας, ἡ, = τὸ σαγηνεύειν.Plut. II, 730 A. Β. σαγηνοβόλος ov, (σαγήνη, βάλλω), that casts the seine ; fisherman. Agath. Epigr. 37, 6. σαγηνό-δετος ov, bound to a seine. Philipp. 21. σαγη-φορέω ἥσω, to wear a σάγος. Strab. 4, 4, 3. σαγίζω ισα, (σάγος), to put the housing over a horse. Nicet. 674, 25, τινά. σάγιον or σαγίον oy, τὸ, robe. Socr. 7, 22, p. 788 A. Joann. Mosch. 2908 A. Maurie. 5,3. Chron. 721, 16 σάγιν. σάγισμα ατος, τὸ, (σαγίζω), housing, horse-cloth, saddle-cloth. Porph. Cer. 341. 462. Leo Gram, 252,18 Curop. 30. σαγίττα ας, η, Sagitta = βέλος, arrow. Lyd. 988, 5. Damase. I, 1393 A. C. Chron. 588. Mal. 52. 358, 21. σαγιττάριος ου, ο, sagittarius. Lyd. 157, 20. σαγιττάτωρ ο, (σαγίττα), τοξότης, bowman, arch- er. Leo. Tact. 4, 57. σαγιττο-βολή ἧς, ἡ, the distance of an arrow. Theoph. 490, 17 (Porph. Adm. 77, 21). σαγιττόβολον ου, τὸ, = preceding. Mauric. p. 55, et alibi. Joann. Mosch. 2937 C. Porph. Cer. 485. Epiph. Mon. 263 A. σαγιττοποιός ου, ο, (ποιέω), arrow-maker, Maurice. 12,7. Leo. Tact. 4, 50. Σάγκος oυ, ο, Sancus, a Sabine divinity, sup- posed by some to be —= - Πίστιος Ζεύς. Dion. HTT, 338. IT, 782, 5 Σάγκτος. Plut. II, 271 E Σάγκτος. σάγκτος sanctus, = ἅγιος.Just. Apol. 1, 26. Antec. 2,1, 10. σαγμάριος ov, (σάγμα), sagmarius, furnished with a pack-saddle. Also, σαµάριος. Achmet. 237. — 2. Substantively, τὸ σαγμάριον, (3) pack-horse. Leo. Tact. 4, 96. Porph. Cer. 448,11. 460, 2. Suid. (Compare .Wauric. 15, 6.) — (Ὁ) pack-saddle. Leo .Tact. 5, 7. Eust. 1410, 20. — Also, σαµάριον. Schol. Lucian, ΠΠ, 378. σαγµατάριος ον, = preceding. Leo. Tact. 6, 29, ἵππος, sumpter-horse. σαγματίζω ίσω, to saddle. Nil. 193 C. σαγμάτιον ου, τὸ, little saddle. Epict. 4, 1, 8. σαγματογήνη ης, η, a kind of Indian stuff. Arr. P.M. E. 6. σαγματόω ωσα, (σάγµα) to saddle a pack-horse. Theoph. 653. 682 σαγματωμένος. σαγμο-σέλλιον oυ, τὸ, pack-saddle.Phoc. 226, 16. σαγο-ειδής ες, like a σάγος. Eudoc. Μ. 29. σάγος ου, ὃ, Sagum, a kind of cloak. Polyb. 2, 30,1. Diod. 5, 30. 38. Strab. 3, 3, 6. Σάγουντον ου, τὸ, Saguntus, Saguntium. Strab. 8, 4, 6. σαδδαΐ = ἱκανός, ἰσχυρός, Almighty, an epithet of Jehovah. Sept. Ezech. 10, 5. Symm. Job 6,4. “Orig. 1, 628. Σαδδουκαῖος oυ ο, Sadducee. Luc. Act. 98, 8. Jos. Ant. 13, 5, 9. 18, 10,6. B.J. 2, 8, 2. 14. Orig. I, 753. σαδή = τσαδή. Eus. TI 789 A. σαδηµώθ = ἀγροί. Sept. Reg. 4, 23, 4. σαδηρώθ = τάξεις. Sept. Reg. 4, 11, 15. σαθροδοξία ας, η, = σαθρὰ δόξα, unsound opin- ion or tenet. Nil. 492 Ὁ. σαθρόω ώσω, to make σαθρός.Sept. Judic. 10, 8asv.]. Basil. ΤΥ, 901 B. Genes. 96, 20. σαικουλάρια, ων, τὰ, ludi saeculares. Dion C. 54, 18, 2. σαίκουλον, τὸ, saeculum — αἰών. Zos. 63. σαίνω to disturb, to trouble. Paul. Thess. 1, 3, 8. Orig. ΠΠ, 1384 C. IV, 217 B.—IV, 136 B, to induce. Τί, 81 C σανθήσομαι, fut. pass. (See also σιαίνω.) σαιρεί an Egyptian feast. Plut. II, 362 Ὁ. σαϊτης ο, the name ofa liquid measure. Epiph. Til, 284 B — 22 ξέσται. Pailad. Laus. 1066 A. Apophth. 317 D. σάκα τὸ, (Arabic), a body of cavalry so called. Phoc. 202, 9. 257, 19. σάκελλα etc. incorrect for σάκκελλα, etc. σακέρδως ωτος ο, Sacerdos = ἱερεύς. Suid. σάκκελλα ης, ἦ, saccellus = βαλάντιον, purse, bag. Hes. Porph. Novell. 280. Theoph. Cont. 377. 691. σακκελλάριος oυ, ο, saccellarius, bursar. Anast. Sin. 84 C.D. Maz. Conf. ΤΙ, 608 B. Chron. 697,13. Theoph. 454. 517. 562, 2. Stud. 1267 Ὁ. 1416 A. Phot. IV, 97 B. (Compare Nic. CP. Histor. 42 Ταμίας τῶν βασιλικῶν χρημάτων.) σακκέλλη ης, ἦ,= σάκκελλα. 715, 18. σακκελλίζω ίσω, = διηθέω through a bag. Sehol. Arist. Plut. 1087. Lex. Sched. 199. σακκέλλιον ου, τὸ, = σάκκελλα, purse. Greg. Naz I, 661 A. 705 B. Porph. Cer. 460, 18 Ὁ τοῦ σακκελλίου, ---- σακκελλάριος. Theoph. Cont. 410 Ὁ ἀπὸ σακκελλίου, --- Curop. 4, ὃ ὃ σακκελλίου, bursar. σακκέλλισµα ατος, τὸ, = ἧθμός. Diod. 5, 28, p- 351, 37 as a gloss. σακκελλισμός oυ, τὸ, =Leo Med. 165. σακκελλιστήριον oυ, τὸ, straining-bag, for wine. Schol. Arist. Plut. 1087. Tzetz. Chil. 18, 420. σακκίν for σακκίον small σάκκος, bag. Joann, Afosch. 2860 A. σάκκινος ov, of σάκκος.Schol. Arist, Plut. 1087. σακκομάχιον oυ, τὸ, a kind of coarse garment. Joann. Mosch. 2925 C. 2976 A. 2997 C σακκομάχιν. Leont. Cypr. 1688 B -w. σακκορράφιον oυ, τὸ, (ράπτω), = ἀκέστρα, large needle. Schol. Lucian. I, 841. σάκκος oυ, ο, coarse hair-cloth, sackcloth. Gen. 37, 84. Baruch 4, 20. κος.) σακκο-φορέω ἠσω, to wear sackcloth. Just. Tryph. 107, p. 725 A. Pallad. Laus. 1097. σακκοφόρος ον, (φέρω), wearing σάκκος. Plut. ΤΙ, 239 C. — 2. Substantively, οἱ Σακκοφό- pot, Saccophori, a sect, ᾽Αποτακτίται. Basil. IV, 729 C. Tim. Presb. 16 C. Σακλᾶς ἃ, ο, Saclas, — ὁ τῆς ὕλης ἄρχων, a fig- ment. Theod. IV, 377. σάκρος α, oν, Sacer = ἱερός, θεῖος. Plut. ΤΙ, 279 C Ρήγι σακρῶρουμ. Antec. 2, 1, 8. — — 2. Substantively, ἡ σάκρα, sacra, — θεῖον γράμμα, imperial episile. Nil. 104 A. Ephes. 980 D. 1120 C. 1252 C. Acac. Β. 1448 B (titul.). Apophith. 187 A. Men. P. 352, 19. Theoph. 262, 18. σακτούρα ας, η, a kind of vessel (sail). Theoph. Cont. 299, 18. — 196, 18 σατούρα. σάκχαρ αρος, τὸ, (Arabic SKP), saccharum, sugar. Anon. Med. 227. 233. — Also, σά- χαρ. (εάν. 1, 732, 18. Ptoch. p. 296. Achmet, 251 σαχαρπλακουντασ, write σαχαρο- πλακοῦντας, sugar-cakes. — Also, τὸ σάκχαρι, “τος. Arr. P.M. E.14. Orib. ITT, 119, 11. — Also, ἡ σάκχαρις, Wos. Achmet. 196. --- Also, 4 σάχαρις, ews or os. Id. 198. 251 (titul.). — Also, τὸ σάκχαρον, ου. Diose. 2, 104. (See also ζάχαρ.) σαλαμίν = σωτήριον. Sept. Josu. 22, 29. σαλάριον ου, τὸ, Salarium = σιτηρέσιον, pay, salary. Caius 29 A. Apollon. Eph. 1381 A. Justinian. Novell. 128, 16. σάλβια ας, ἡ, Salvia = ἐλελίσφακον, sage, a plant. Diose. 3, 35 (40). σαλγαμάριος ov, ὃ, salpamarius = ἁλμευτής. Chal. 1620 C. σάλευμα ατος, τὸ, (σαλεύων), motion. Dion Chrys. II, 826, 45. Artem. 120 — περιπλοκαί. σαλεύω εὔσω, to shake, to toss. Classical. Sept. Sap. 4, 4 -σθαι ὑπὸ ἀνέμου Diod. 12, 47. Philon I, 97, 45, neuter. Sext. 299. — 2. To ride at anchor. Dion. H. 1, 535, ἐπ᾽ ἀγ- κυρῶν. Plat. Π, 495 Ὁ. Sext. 677. σαλίβα ας, ἡ, = σειρομάστης. Gloss. Jur. Μαρτζοµαβούλουμ.... Curop. 24. σαλιβαρᾶς ἃ, ο, (σαλιβάριον), maker or seller of bridles. Theoph. 754, a surname. σαλιβάριον ου, τὸ, (Salivarius), — χαλινός, bridle. Alex. Mon. 4064 B. Theoph. 39. σαλιβᾶς ἃ, ο, maker of σαλίβαι. Theoph. 577, a surname. σάλιξ ικος, ο, Salix, = ἰτέα, willow. Hes. Σάλιος oυ, ο, Salius, commonly in the plural, Sali. Polyb, 21,10,10. Dion. Η. I, 384. 386. Plut. 1,67 F. 68 Ὁ. 69 Β. Lueian. Il, 279. Dion C. Frag. 7, 5. σαλῖρε salire, = ἄλλεσθαι, ἐξάλλεσθαι, πηδᾶν. Dion. H. I, 886. σαλίτωρ ο, saltator, = ὀρχηστής. I, 386, 13. σαλκᾶς α, ο, quid? Agi. 1, p. 10, 5. 16 Ἐλαίου σαλκᾶ. Σαλλούστιος or Σαλούστιος ου, o, Sallustius, the historian. Dion Ο. 40, 68, 4, et alibi. Eudoc. 1Η. 203. Σαλμούτζης η, o, Salmutzes.Porph. Adm. 170. σάλος oυ, ο, a riding at anchor. Agathar. 181, 10, ἐπ᾽ ἀγκύρας. -- 2. Anchorage. Polyb. 1, 53,10. Strab. 5, 8, 5. σαλός ἡ, όν, (σάλος, σαλάκων), = μωρός, ἀνόη- τος. Pallad. Laus. 1106 Α. Ὁ. Apophth. 121 Ο. 172 A (440 C). Joann. Mosch. 2976 A. Leont. Cypr.1709 A. 1748 A (Euagr. 2480 Ο). Hes. Ὑσθλός .... (Compare Arist. Nub. 1276 Τὸν ἐγκέφαλον ὥσπερ σεσεῖ- σθαί μοι δοκεῖς. Patil. Thess. 2, 2, 2 Σαλευ- θῆναι ἀπὸ τοῦ νοός.) --- As a title it was be- stowed upon certain holy men who feigned idiocy for Christ's sake, the most distin- guished of whom was Simeon the Fool. Nic. I, 895 A. Horol. Jul. 21. (Compare Paul. Cor. 1, 8, 18. 1, 4, 10.) σαλότης ητος, ἡ, = μωρία. Apophth. 121 C. σαλπίγγιον ου, τὸ, little σάλπιγξ. Galen. IV, 189 C. σαλπγγοφανής ές, (σάλπεγξ, φαίνω), trumpet- like. Aster. 418 C. σάλπιγξ ιγγος, ἡ, trumpet. Sept. Lev. 28, 24 Μνημόσυνον σαλπίγγων, a memorial of blowing of trumpets, the Jubilee. —-2. Sounding-board = ξύλον, σήμαντρον. Stud. 1745 D, used in monasteries. Originally, however, it was a real trumpet or horn (Hieron. II, 65 B, tuba). σαλπιστής οὔ, ὁ,= σαλπιγκτής. Polyb. 1, 45, 18. Dion. H. Tl, 682. Phryn. 191, con- demned. Moer. 322. σαλσίκιον oυ, τὸ, Salsamentum? — τάρι- xos? Leont. Cypr. 1733 B. σάλτος, ov, 6, 8altus— ἄλσος. Proc. Gaz. I, Σαλώμη ης, η, Salome. Doctr. Orient. 689. Clem. A, I, 1149. 1165. 1192. σαλώμη ης, η, salome, ὦ kind of medicine. Galen. ΤΙ, 686 F. σάμαινα ης, ἡ, (Σάμος), a kind of vessel (sail) used by the Samians ; perhaps the archetype of the modern τρεχαντήρι. Plut, 1, 166 D. σαμαμίθιον oυ, ο, the Hebrew η σα — ἀσκα- λαβώτης, a species of domestic lizard, com- mon in Egypt. Sophrns. 3589 Ὁ. (Sept. Prov. 24, 6 καλαβώτης.) Σαμαρείτης oυ, ο, α Samaritan. — Οἱ Σαμαρεῖται, a Jewish sect. Heges. 1825. Just, Imper. Novell. 15. Σαμαρειτικός ου, o, Samariticus, Samaritan. Orig. VU, 36, ἀντίγραφον, of the Pentateuch. Just. Imper. Novell. 16, πλάνη. Σαμαρειτικῶς after the Samaritan manner. Orig. TV, 653. Σαμαρεῖτις ιδος, ἡ, Samaritan. Nicol. D, 116, sc. χώρα, the Samaritan territory.— 2. Sa- maritan woman. Joann. Orig. I, 400. 1405. Did. A. 556. —‘H κυριακὴ τῆς Σαμα- ρείτιδος, the Sunday of the Samaritan woman, a name given to the fifth Sunday after East- er, inclusive, celebrated in commemoration of the event recorded by John (4, 7 seq.-). Stud. 24 A. Pentecost. Σαμαρειτισμός οὔ, ο, Samaritismus, the age of the world between Judaism and Hellenism. Epiph. I, 169. Σαμερεύς έως, ὃ, = Σαμαρείτης. Just. Apol. 1, 58. Orig. 1. 758. σαμάριος see σαγμάριος. σαμβοῦκους sambucus = ἀκτῆ, the elder-tree. Diosc. 4, 171 (174). σαμβύκη ης, ἦ, sambuca, a three-cornered stringed instrument. Clas- sical. Sept. Dan. 8,5. Clem. A. 1, 788 B. —2. Sambuca, a warlike engine for sealing. Athen. Mech. 7. Polyb. 8, 6, 2. 8, 8,6. Plut. 1, 306 Ὁ. App. 1, 678, 14. σαμβυκιστής οὔ, o, player on the sambuca. Athen, 4, 80. σαμβυκίστρια ας, η, sambucistria, female player on the sambuca. Plut. 1, 920 B. Σαμιακός ἢ, όν, (Σάμιος), Samian. Clem. A. I, 136 τὰ Σαµιακά, a work of Olympichus. σαμιάριος oυ, ο, (samio), samiarius = 6 τῶν ὅπλων στιλπνωτῆς, polisher of arms. Lyd. 158, 18. Gloss.’ Axovyrns . - - σαμιόω ωσα, Samio, to polish. Leo. Tact. 5, 3. Σάμιος α, on, Samian. Diosc. 5, 171 (172), σάμος ἡ, = ὕψος. Strab. 8, 8, 19. 10, 2, 17. Σαμφαριτικός ἡ, ον, Samphariticus. Diosc. 1, 6, Ρ. 16, νάρδος.odpx, the Hebrew Ὁ. Eus. ΠΙ, 789 A. Σαμψαῖοι ων, οι, = Ἑλκεσσαῖο, ᾿Ἡλιακοί. Epiph. 1. 848. 961. [Derived from waw — ἥλιος. σαμψήρα ας, ἡ, a kind of sword. Jos. Ant. 20, 2, 8 σαμψηρά. Suid. σαμψῆς ο, sampses, an officer among the Bul- garians. Pseudo-Theophyl. B. IV, 1224 A. σαμψυχίζω ίσω, to have the smell of σάμψυχον. Diose. 8, 40 (46). —2. To perfume with σάμψυχον. Diosc, 2, 96. σαμψύχινος η, ον, Sampsuchinus, of σάμ- ψυχον. Moschn. 126, p. 68. Diose. 1, 58 (titul.), μύρον or ἔλαιον. σάμψυχον ου, τὸ, sSampsuchum, marjoram ? Diosc. 8, 41 (47).— Also, σάμψουχον. Paus. 9, 28, 8. σανδάλιν for σανδάλιον ου, τὸ, = σάνδαλος. Chron. 722, 90. σανδαλοειδῆς ες, = σανδάλῳ ἐμφερής. Schol. Clem. A. τοι D. σάνδαλος oυ, ο, a kind of boat. Theoph. 610. σανδαραχίζω to look like σανδαράχη. Diose. 5, 120 (121). σάνδυξ υκος, and σάνδιξ, ικος, ἦ, Sandyx, sandix, a kind of red pigment. Strab. 11, 14,9. ίσο. 5,108, p. 771. Lyd. 258, 12.18,—2. Arca, cista, Persian sanduk, Russian σουνδούκ, --- κιβωτός, trunk, chest, box. Hes. σανδών ἡ, = σινδών. Lyd. 258, 22. σανιδόω ώσω, (σανίς), to board over. Athen, Mech. 6. σανιδώδης ες, plank-like. Plut. TI, 896 Ε. Aret. 87 Ὁ. σανίδωμα ατος, τὸ, anything boarded or planked, boarded floor, platform, stage, deck. Clas- sical. Sept. Macc. 8, 4,10. Polyb. 1, 22, 6. Agathar. 127. σανιδωτός ἡ, ὄν, made of boards. 27, 8. σαννίων ο , Sannio. Epict, 8, 22, 88. σαντάλινος ov, (σάνταλον), of sandal-wood. Arr. Ῥ. Μ. E. 36. σαξάτινος η, ov, SAXetanus, saxatilis, = merpaios. Galen. VI, 402 A. σαξιμοδέξιμον ov, τὸ, (σάξιμον, δέξιµον), ovation, the reception of the emperor when he re- turned from abroad. Leo Gram. 225, 19. Theoph. Cont. 640, 19 (Theoph. 568). σάξιμον ov, τὸ, (σάσσω), ball, dance. Cer. 293, 9, et alibi. σαξίφραγον ου, τὸ, saxifragum. Diose. 4, 15, p. 518. Galen. VI, 148 F. σαόβροτος, ον, —= σῴζων βροτούς. Greg. Naz. Til, 464 A. σάπιενς sapiens = σοφός, φρόνιμος. Plut. 1, 827 E. σαπρόκνημος ov, = σαπρὸς τὴν κνήμην. Diose. 4, 181 (184), ἕλκη, ulcers in the calf of the leg. σαπρολογέω (λέγω), to talk unsoundly. Nicet. Byz. 768 C. σαπρῶς adv. dirtily.Epict. 2, 21, 14. σαπφείρινος η, ov, of σάπφειρος. Did. A. 1118 Ὁ. Σαπφικός ή, όν, of Δαπφώ, Sapphicus, Sapphic. Pseudo-Demetr. 68, χάρις. ---- Μέτρον Σαπφι- κόν, Sapphic verse. Drac. 199. Heph. 7, Ὁ- 10, 5. 12. σάπων ωνος, ὁ, (Gallic), sapo, F. savon, soap. Are. 185 B. Galen. X, 191 D. At. 8, 6, p. 150 (b), 87. Paul. Aeg. 108. σαπωναρικός ή, όν, of soap. Paul. Aeg. 108. σαπώνιον ου, τὸ, = σάπων. Paul. Aeg. 108. σαπωνιστής οὔ, ο, one who washes with σάπων. Porph. Cer. 578, 19. Σαπώρης η. ο, Sapores. Σάρα see Σάρρα. sarabaitae arum, οἱ, called also remo= both (which see), a class of religious men- dicants, hypocrites in monk’s habit, having no fixed habitation and consequently infest- ing cities and towns, like the vagabond monks of the present day. The word does not occur in Greek letters. Cassian. I, 1103 A seg. (Compare Basil. ΤΠ, 1005 B. IV, 352 B. Hieron. 1, 583 (322). Nil. 487 C. Augustin, VI, 831 D. Soz. 900 B. Chal. 4. Apophth. 141 A.) σαράβαρα τὰ, Chaldee bap, sarabara, Per- sian trousers. — Also, σαραβάρια. σαράγαρον τὸ,= σάραξ. Dioclet. G. 15, 24. Σαρακηνία ας, ἦ. Saracenia, the country of the Σαρακηνοί. Epiph. Π, 29. Σαρακηνικός ἡ, ὄν, Saracenic.Genes. 68, 8. Σαρακήνισσα ης. ἡ, Saracen woman.Joann. Mosch. 8000. Σαρακηνός οὔ, ο, Saracenus, Saracen, Arab. Marcian. 456. Bardesan. apud Eus. ΠΠ, 472. Dion. Alex. 1305. Eus. 1, 354. VI, 189. Jul. 401. Athan. TI, 916. Cyrill. Η. 576. [Derived from the Arabic SH-R-Q, the east ; consequently it means easi-man, with reference to Egypt and Palestine. ] σαρακηνόφρων ον, (φρήν), favoring the Sara- cens : inclined to Mohammedanism. Nic. ΤΙ, 1184 E. σαράκοντα = τεσσαράκοντα, forty. Porph. Cer. 478, 18. (See also σεραντάπηχος. For the omission of the first syllable, compare the mutilated τάρων for τεττάρων. Athen. 6, 5.) σαρακοστός = τεσσαρακοστός, ή, όν, fortieth. Nom. Coteler, 285, 286. σάραξ ακος, ο, sarracum, a kind of wagon. Lyd. 180,18, (See also σαράγαρον.) σαργάνη ης, ἡ, rope-basket. Paul. Cor. 2, 11, 33. 902. 1245 A. σάρδα ης, η, Sarda, a species of πηλαμύς. Classical. Xenocr. 71. Galen. VI, 395 F. 402 A. Σαρδανία ας, η, Sardinia = Σαρδώ. Athan. I, 249, σαρδήνη ης, ἡ, (Σαρδώ), L. Sardinia pelamys, a fish. Galen. VI, 402 A. (The form is doubtful.) σαρδ-όνυξ υχος, ο, (σάρδιον), sardonyx, a gem. Apoc. 21, 20. Jos. Ant. 8, 7, 5. Aquil. Gen. 2, 12. σάρισσα ης, η, sarissa, 2 Macedonian spear. Classical. Polyb. 2, 69, 7. 18, 12, 2 seq. Diod. 11, 51. Dion, Ἡ. ΤΙ, 880, δ. Strab. 10, 1, 12. σαρισσοφόρος ov, (φέρω), carrying, or armed with, a sarissa. Polyb. 12, 20, 9. Arr. Anab. 1, 18, 1. σαρκάζω άσω, = χλευάζω, to ridicule, to taunt, to sneer. Philon II, 597, 38. Galen. II, 101 B. σαρκασμός οὗ, δ, sarcasmus, = χλεύη, taunt,979 Sept. Dan. 3,21. Hes. Suid. :gibe. Herodn, Gr. Schem. 591. S. 10, 32. σαρκεύς ἕως, ο, (σάρξ), one clothed with flesh. Athan. ΤΙ, 1287 Ὁ. σαρκίδιον ου, τὸ, = σαρκίον. Classical. Epict. 1, 3,5. Plut. I, 350 ἢ. ΤΙ, 994 E. Galen. II, 370 EF — κλειτορίς. σαρκικός ἡ, όν, of flesh, fleshly. Plut. TI, 905 A. — Tropically, L. carnalis, carnal. Paul. Rom. 7, 14, et alibi, IZgnat. 652 A. Tren. 645 B. Hippol. Haer. 236. 65. Clem. A. I, 288 A, ἐπιθυμία. σαρκικῶς in the flesh, bodily. Ignat. 653 B. — Tropically, carnally. Just. Tryph. 14. Clem. A. I, 348 A. 1012 A. 1824C. IL, 621 C. Greg. Naz. ΠΙ, 197 C. σάρκινα η, also σάρκινον, ου, τὸ, Sarcina, baggage. Lyd. 180, 14. Mauric. 9, 3. Leo. Tact. 15, 48. σαρκινάριος α, ον, Sarcinarius = φορτη- γός, ὀλκάς. Lyd. 180, 13. σάρκινον See σάρκινα. σαρκίνως = σαρκικῶς. C. Orig. I, 389 B. 0. σαρκο-βλαστάνω to produce flesh. Paul. Aeg. 101. σαρκοβορέω ήσω, = σαρκοβόρος εἰμί. Theophil. 1080 Α. σαρκοβόρος ον, (σάρξ, βιβρώσκω,) L. carnivorus, carnivorous. Philon 1, 258, 19. Plut. TI, 971 ο. Theophil. 1080 A. Clem. A. I, 1008. σαρκοβρωτέω = σαρκοβορέω. Theogn. Mon. 853 C. σαρκογενής ες, (γίγνομαι), born of the flesh. Greg. Naz. TU, 462 A, κακία. Anast. Sin. 1064 A. σαρκογονία ας, η, generation of flesh. Porphyr. A. Ν. 14. σαρκοειδής ές, flesh-like. Classical. 932 C. Galen. ΤΙ, 238 F. σαρκο-κήλη ης, ἡ, induration of the ὄρχεις. Poll. 4, 208. Galen. VII, 321 B. σαρκοκηλικός η, όν, pertaining to σαρκοκήλη. Paul. Aeg. 270. σαρκο-κόλλα ης, ἡ, sarcocolla, the gum of the peach-tree. Diosc. 3, 89 (99). Galen. XIII, 226 D. 429 A. σαρκο-λαβίς ιδος, ἡ, forceps, in surgery. Diosc. 8, 84 (94); Ρ. 433. σαρκολάτρης oυ, ο, (λατρεύω), flesh-worshipper, sensualist. Greg. Naz. TIL, 185 C. 467 A. σαρκολιπής ἔς, (λείπω), wanting in flesh, lean. Philipp. 67. σαρκομανέω ήσω, (μαίνομαι), to be licentious. Ephr. Ti, 403 F. σαρκο-μανία ας, ἧ, licentiousness. Ephr. III, 408 F. Anast. Sin, 252 D. σαρκ-ομοιόμορφος ov, resembling flesh (the hu- man body). Damasc. Ἡ, 336 D. Steph. Diac. 1164 C. σαρκόμφαλον ου, τὸ, (ὀμφαλός), enlargement of the region of the navel. Galen. II, 274 F. σαρκοπαγής ές, (πήγνυμι), composed of flesh. Mel. 117. σαρκο-ποιέω ήσω, to make into or of Slesh. Phi. Τί, 1096 E. Just. Apol. 1, 23. 66. Tryph. 45, of the Incarnation. σαρκοποιία ας, ἣ, the making of flesh. Porphyr. A. Nymph. 14. σαρκοποιός ὄν, (ποιέω), making or generating flesh. Diosc. 5, 11, p. 698 --- σαρκὸς γεννη- τικός. Plut. Π, 771 B. σαρκοτοκέομαι to be born like a piece of flesh. Sext. 11, 31. σαρκοτόκος ον, (τίκτω), bringing forth flesh. Cyril, A. X, 21 C. σαρκοφανής ες, (φαίνω), looking like flesh. επ. 13, like a human being. σαρκοφορέω ήσω, to be σαρκοφόρος. Clem. A. I, 557. ΤΙ, 364. Caesarius 933.1108. Eus. Alex. 425 B σαρκοφορέσας. σαρκοφόρος ov, (φέρω), clothed with flesh. Ignat. 712 A. Clem. A. Ἡ, 57 B. Athan. II, 996 C. Caesarius 11382. Greg. Naz. ΠΠ, 406 A. 200 B, θεός, incarnate. σαρκόφρων ov, (φρήν), of a carnal mind. Athan. TI, 1289 C. σαρκοχαρής ές, (χαίρω), delighting in the flesh, carnal. Greg. Naz. ΠῚ, 1556 A. σαρκόω ώσω, to make fleshly or into flesh. Classical. Diose. 1, 186. Erotian. 840. Plut. Ἡ, 566 A. Galen. VI, 325 A, τὴν τοῦ σώματος ἕξιν. --- Mid. σαρκόομαι, to become fleshly or flesh. Galen. X, 150 E. — Par- ticularly, with reference to the Incarnation, == σὰρξ γίνομαι. Tren. 541 B. 939 A.B. Clem. A. Τί, 744 B. I, 301 B. Hippol. 624 D. Haer. 156, 7. Method. 356 B τὸν ἐξ ai- τῆς σαρκωθέντα. σάρκωμα ατος, τὸ, fleshy excrescence. 84 (94), p. 482. Galen. TI, 271 E. σάρκωσις εως, ἡ, the making of or into flesh. Dose. 5, 184 (135). Herod. apud Orib. ΤΙ, 407, 7. Plut. ΤΙ, 906 F. Galen. X, 150 Ὁ. — 2. Incarnation = ἐνανθρώπησις, in eccle- siastical writers. Jren. 988 B. 959 A. Clem. A.J, 796 B. Hippol.621 D. 825 A. 882 C. Athan. II, 805 A. 808C. Greg. Naz. ΤΠ, 196 A. 1189 A. Theod. IV, 137 B. σαρκωτικός ή, όν, = δυνάμενος σαρκοῦν. Diose. 1, 180, p. 159, πληγῶν, causing to heal up. Galen. IT, 182 F. σάρξ κός, ἧ, flesh. Clem. A. ΤΙ, 101 A, Athan. 1, 429 A Τῆς κατὰ σάρκα γενέσεως, of the λό- γος. [Barn 6 (Codex κ) τὴν σάρκαν.] σάρον oυ, τὸ, (σαΐρω), = κόρηµα, κάλλυντρον, broom. Classical. Ερία. 1, 91,18. Plut. Ἡ, 727 Ο. Phryn. 88. P. Β. 14, 19. Hippol. σάρος oυ, , (Chaldee), sarus, a period of 3600 years. Beros. apud Eus. I, 106 B, Syncell. 30, 8. Suid. σαρόω ώσω, (σάρον), = σαίρω, κορέω, mapaxo- ρέω, to sweep. αι. 12, 44. Lue. 11, 25. 15, 8. Apollon. D. Synt. 258, 7. Artem. 199. Jren. 529 A. Phryn. 83, condemned. Moer. 894. σαρπίον ov, τὸ, = σάρπος, wooden box. Leo. Tact. 15, 77. σάρπος ου, ο, wooden box for flour. Eustrat. 2345 A. Also wooden house, Hes. Σάρπους... Σάρρα ας, η, Sarah, Abraham’s wife. Sept. Gen. 17, 15. Philon 1, 519. Il, 15, 44 = ἄρχουσα. ---- When written with one P, Σάρα, it represents ww, Sarai, her former name. Gen. 11, 29. Philon I, 140. Just. Tryph. 118. σάρωμαατος, τὸ, (σαρόω), = κόρημα, siweepings. σᾶς see σύ. σασάμινος ον, of σάσαμον (a kind of wood). Arr. Ῥ. Μ. E. 36, σάσσω αξα, = χορεύω, ὀρχοῦμαι, L. salto, to dance. Leont. Cypr. 1724 Ὁ. Porph. Cer. 330. 633. σατά = ἐκκλίνειν, ἐκτρέπεσθαι, to deviate. Just. Tryph. 103. σατᾶν ο , indeclinable, ου = ἀντικείμενος, adversary, opponent. Sept. Reg. 8, 11, 14. 23. — Particularly, the great adversary, Sa- tan, = διάβολος. Pau. Cor. 2, 12, 7. Just. Tryph. 103. Orig. I, 1565 Ὁ. σατανᾶς α, ο, satanas, the Greek form of the preceding. Sept. Sir. 21, 27. Matt. 4, 10. Lue. 10, 18. Barn, 777 A. Patriarch. 1101 Ὁ. Ignat. 656 A. Orig. 1, 1868 A. ΠῚ. 1032 B. Basil. ΤΠ, 352 8. Σατανιανοί ων, οι, (σατανᾶς), Sataniani, a reli- gious sect, who venerated the devil. Epiph. Ἡ, 760 C. (Compare the YVezidis of the present day.) σατανικός ἤ, ὄν, satanic. Alex. A. 564 B. Athan. 1, 765 B. Chrys. VII, 15 B. IX, 491 B. Aster. 383 A. Pallad. Vit. Chrys. 65. σατανικῶς adv. satanically. Greg. Nyss. ΤΠ, 818 B. σάτον oυ, τὸ, Hebrew κο, dual Ὁ Ώκὸ, se ah, ameasure. Sept. Hag. 2,16. Matt. 13, 88. Luc. 18, 21. Jos. Ant. 9, 4, 5, p. 482 = μό- διον καὶ ἥμισυ Ἰταλικόν. Epiph. ΠΠ, 276 B. 284 A --- 56 ξέσται. ΣατορνάλιαΣατορνία, see Σατουρνάλια, κ.τ.λ. Σατορνιλιανοί ὧν, οἳ, (Σατορνῖλος), the followers of Saturninus. Just. Tryph. 35. Heges. 1824 A. Σατορνίνος oυ, ο, Saturninus. Diod. II, 608, 55.— 2. A heretic of the early part of the second century. Jren. 673. 690, — Written also Σατορνῖλος Hippol. Haer. 380, 48. Theod. IV, 348. σατούρα ας, η, Satura, sc.lanz. Lyd. 11. σατούρα see σακτούρα. Σατουρνάλια ων, τὰ, Saturnalia, Dion C. 60, 19, 8. — Also, Σατορνάλια. Epict. 1, 25, 8. 4, 1, 58. Σατουρνίαας, ἡ, Saturnia = Ιταλία. Dion C. Frag. 8, 4.— Also, Σατορνία. Dion. H. I, 48. 51. Σατουρνῖνος ov, ο, Saturninus. Lucian, Il, 29. Σατούρνιος α, ov, Saturnius = Κρόνιος. Dion. HT, 86. 111. Σατοῦρνος oυ, ο, Saturnus, corresponding to Κρόνος. Theophil. 1165. Dion C. Frag. 3, 4. Schol. Lucian. Ἡ, 29. σατραπεῖον ου, τὸ, (σατράπης), satrap’s palace. Heliod. 8, 12. σατραπικός ἢ, όν, satrap’s. Plut. ΤΙ, 616 E. σατραπίς ἴδος, ἡ, = σατραπική. Philostr. 68. σατυριασµός οὔ, ο, = σατυρίασι.. Leo Med. 189 — ἐλέφας, κελεφία. σατυρίζω ίσω, (σάτυρος), to make ἃ satyric drama of. Clem. A. 1, 157 B. σατυρικός ἢ, ὄν, Satyricus, of a Satyr, relating to a Satyr. Classical. Nicol. D. 124, κωμῳδία. Diog. 8, 56, δρᾶμα. Orig. I, 1429 A.— 2. Satiricus, relating to satire. Lyd. 153, 12. 16. 10 6 σατυρικός, satirist. σατυριστής ov, ο, player of satyric dramas. Dion. H. ΤΠ, 1491, 2. 8. 1492, 6. σατυρογράφος ov, (γράφω), writing σατυρικὰ δράματα. Diog. 5, 85. σάτυρος oυ, , = δρᾶμα σατυρικόν. Demetr. 76,12. Diog. 9, 110. σατυρώδης ες, satyr-lke. Lucian. I, 843. σαυνιάζω άσω, to strike with a σαύνιον. Diod. 5, 29. σαύνιον or σαυνίον ου, τὸ, α javelin. Diod. 5, 30. Dion. H. ΤΙ, 680. Strab. 15, 1, 66. σαυχνός see σαχνός. σαφά = σκοπός.Jos. Ant. 11, 8, 5. σαφηνισμός oυ, ὃ, = τὸ σαφηνίζειν.Orig. ΙΙ, 616. σαφηνιστέον = δεῖ σαφηνίζειν. σαφηνιστής οὔ, ο, = ὃ σαφηνίζων. Dion. H.Ι, 166. Cornut 196 σαφηνιστικός ἡ, όν, elucidating. Lucian. Il, 290. Procl. Parm. 524 (102). Σαφφώ οὓς, ἣν, = Σαπφώ. Inser. 1927 τῆς Σάφφου. σαφφώθ basins. Sept. Jer. 52, 19 as v. |. σαφώ βοῶν cheese of kine. Sept. Reg. 2, 17, 29. σάχαρ see σάκχαρ. σαχαρικηνός η, όν, Of sugar.Achmet. 243, p. 224,γλύκισμα σάχαρις see σάκχαρ. σαχνός ή, όν, frail, weak: flaccid. Gialen. VII, 782 A. Hes. Σαυχμόν, σαχνόν, χαῦνον, σα- θρόν, ἀσθενές. Σαχνόν, ἀσθενές, χαῦνον. Ptoch. 2, 246. σαχών write σαχώλ, = σύνεσις. Sept. Esdr. 2, 8, 18. σάω = σήθω. [Diosc. 1, 88 σεσησμένος.] σαωτήρ ηρος, o, = σωτήρ. Greg. Naz. ΠΠ,410 Α. σβέσις εως, ἡ, (σβέννυμι), a quenching, extin- guishing. Classical, Dion. H. I, 380, 14. Philon 11, 23, 48. 37, 85. Anton. 5, 33. σβεστήρ ηρος, ὃ, extinguisher. Plut. TI, 1059. σβεστήριος εἰ, ov, quenching. Classical. Dion. H. I, 559. Philon I, 288, 84. 350, 46. Doctr. Orient. 696 B. Greg. Naz. Ill, 229 A, ὄργανα, fire-engines. σβεστικός ή, οv, — preceding. Sept. Sap. 19, 19. Dioc. 1, 183, θερμασίας. Just. Orat. 5. σγάλη ης, ἡ, = σκάλα, κλίμαξ. Dioclet. G. 14, 8. σγαύδαρι incorrect for γαύδαρε, the vocative of γαύδαρις, --- ὄνος. Chron. 624, 1 ᾿Επιορκεῖς σγαύδαρι; here, the transcriber having writ- ten επιορκεισσγαυδαρι by mistake, the editors supposed that the second o belonged to the next word. (Compare Proc. II, 53, 14, where Justinian is compared to α dull ass. See also γαρασδοειδής.) σγουρίτζης η, ο, rather σγουρός.Cedr. 11, 519, 14, as a surname. σγουρός ά, οv, (ἐπίσγυρος), = οὖλος, curly hair. κείν, Chil, 12, 800.— 2. Curly- haired = ἐπιάγουρος, ἐπίσγουρος, ὀγυρός. Nicet. 799, 23, as a surname. σεβάζομαι ἄσθην, to venerate, reverence, wor- ship. Paul. Rom. 1, 25. σέβας τὸ, religion. Nicet. Byz. 768 B. σέβασις εως, ἣ, veneration, reverence, worship. Plut. TI, 1117 A. B. σέβασμα ατος, τὸ, object of worship. Sept. Sap. 14, 20. 15,17. Luc. 17, 28. Paul. Thess. 2, 2, 4. —2. Reverence, worship, — σέβασις. Dion. H. 1, 79, 10. TI, 845, 12, τὸ περὶ τὰ θεῖα. Athan. I, 401 B, respect. — 3. Reli- gious tenets, religion. Anon. 358. σεβασμιάζω to inspire with awe or reverence. Damasc. ΠῚ, 837 ΑΔ. σεβάσμιος α, ον, (σεβασμός), venerable. Plut. Il, 764 B. — The superlative σεβασμιώτατος, in Byzantine writers, is used also as a title. Carth. 1255 B. Synes. 1409 B. σεβασμιότης ἡτος, ἦν, = σεβασμός. Gelas. 1309 B. Theoph. 558, 8. Genes. 15, 18. σεβασμιόω ώσω, (σεβάσμιος), to honor. Genes. 78, 11 Σεβασμιωθεὶς μαγιστρότητι. σεβασμίως adv. reverently, with reverence. Clem. 4.1, 140 C. Orig. I, 968 A. σεβασμός οὔ, ο, awe, veneration, reverence, Τ7Ὲ- spect: worship. Diod. 1, 88. 22, p. 26, 60. Dion. H. 1, 394, 10. Strab. 11, 18, 9. 16, 2, 36. Aristeas 20. Theol. Arith. 48. Philon 11 168, 23. 558, 17. 566, 40. Plut. ΤΙ, 1102 A, et alibi. νας. 10, 4 --- ἄγη. Orig. I, 616 B. Did. A. 1024 B. Σεβαστεῖον ου, τὸ, (Σεβαστός), = Αὐγουστεῖον. Philon ΤΙ, 590, 46, 567, 46 Σεβάστιον. Σεβάστειος α, ον, = Αὐγούστειος. Philon Ἡ, 553, 8. σεβαστεύω = σεβάζομαι σέβομαι, to worship. Maneth. apud Jos. Apion. 1, 26, p. 461. Σεβαστηνός ἡ, όν, Of Σεβαστή or Samaria. Jos. Ant. 20, 6,1 Τὴν τῶν Σεβαστηνῶν εἴλην, the Samaritan cohort. σεβαστικός ἡ, όν, (σεβάζομαι), reverent. Adhort. 324. σεβαστικῶς reverently. Dion. H. VI, 750. Tambl. V. P. 46. σεβαστός ἢ, όν, (σεβάζομαι), L. augustus, rev- erenced, τευογεά. ---- As a title —= Αὔγουστος, the emperor. Strab. 12, 3,14. 3, 8, 8. 11, 8, 25, Καῖσαρ. Philon Π, 527, 45. 529, 11. 566, 38. — 524, 28, οἶκος. --- Luc. Act. 27, 1 Σπείρης Σεβαστῆς, the Augustan cohort ? — It was assumed also by the successors of Au- gustus. Luc. Act. 25, 21. 25. Inser. 2060. 3902, b. Eus. Τ, 885 Ὁ. Theod. TH, 992 B. — Herodn. 1, 16, 9. 10 ἡ σεβαστή = ai- γούστα, the empress. — Alexius Comnenus converted it into a title of nobility. Atal. 299. Ptoch. 2,96. Curop. 8. σεβαστοφόρος oυ, ὁ, (φέρω), Augustalis, Lyd. 107, 16 οἱ σεβαστοφόροι, flamines Augustales. σεβένινος η, ov, made of σεβένιον. Apophth. 225 B. 108 B, σανδάλια. σεβένιον ov, τὸ, (Egyptian), the sheath of the flower of the palm. Galen. XIII, 381 C, φοίνικος ἄρρενος. Hes, Σεβέννιον .... Also, σίβινον. Joann. Mosch. 2985 A ᾿Απὸ σιβίνου κολόβιον. [The primitive must have been σέβενον, of which σεβένιον is the di- minutive form. ] σέβηµα ατος, τὸ, = σέβασμα. Sept. Sap. 15, 17 as ν. |. Σεβήρεια ων, τὰ, games instituted in honor of Σεβῆρος. Inscr. 248. σέβησις εως, ἡ, (σέβομαι), worship. Clem. A. Il, 260 A. 333 A. Perhaps the true read- ing is σέβισις from σεβίζω. σέβομαι to worship. — Οἱ σεβόμενοι τὸν Gedy, — θεοσεβεῖς, worshippers of God, proselytes to Judaism. Luc. Act. 18, 50. 16,14. Jos. Ant. (20, 8, 11) 14, 7, 2. [Diog. 7, 120 σεβήσομαι.] σέγεστρο oυ, τὸ, με Latin segestre, a cov- ering, wrapper. Dioclet. G. 8, 42. σέδα ἡ, the Latin sédes, seat. Hes. Σέδας, καθέδρας. σέδετα ων, τὰ, (sedeo), station. Justinian, Cod. 1, 4, 17. σειουάλ the third month. Sept. Baruch 1, 8. σειρά ας, ἡ, plait of palm-leaves, for baskets. Athan. 11, 920 A. Pallad. Laus. 1011 B, θαλλῶν φοινίκων. Soz. 1373 C. Apophth. 76 B. Joann. Mosch, 2945 A.— 2. Series, line of progeny, race, fanily. Theoph. 578, 18. 667,15. Theoph. Cont. 110, 12. σειρά see σέρα. σειρήνειος ον, Of the Σειρῆνες, Sirenius. Pseudo- Jos. Mace. 15, p. 516. Nil. 613 A. σειριάω to be sun-struck. Diosc. 4, ΤΊ. Aphr. Probl. 34, 3. — Also, σιριάω. 2, 161 (162). σειρομάστης ov, ο, = a kind of lance or javelin, Sept. Num. 25, 7. Reg. 3, 18, 21. 4, 11, 10. Philon I, 135, 15. Jos. Ant. 7, 2, 2. σειρός οὔ, ο, = σιρός, pit. Diod. 19, 44. Galen. VI, 357 B. σειρόω ώσω, to tilt a vessel. Symm. Jer. 48, 12, representing the Hebrew myx. (See also ἀποσειρόω.) σείρωσις εως, η, a straining, filtering. Hes. Ac ηθήσεως .... [Σειρόω does not occur. Com- pare the modern Greek σουρώνω, to strain, filter.] σεῖσμα ατος, τὸ, (σείω), α shaking, Sept. Sir. σεισματίας oυ, ο, of an earthquake, causing, or being caused by, an earthquake. Plu. I, σεισμο-κράτωρ ορος, ο, (κρατέω), lord of earth- σεισμοποιός ὄν, (ποιέω), causing earthquakes. Piol. Tetrab. 94. σεισμός ου, ο, α vexing, vexation, harassing, σεισμώδης ες, = σεισμοποιός. Ptol. Tetrab. 94. σεισοπυγές ἰδος, ἧ, (πυγή), = κίγκλος, L. mota- cilla, wagtail, α bird. Suid. Εέγκλος.... σεισοφίκης write σεισοφύκης, 6, ἃ corruption of σεισοπύγης = preceding. Et. M. 518, 15. σειστός oυ, ὃ, a kind of female ornament. Lex. Sched. 742. σεῖστρον ου, τὸ, sistrum, tabor, tabret, tim- brel. Plut. Tl, 376 6. Aduil. Reg. 2, 6, 5, representing the Hebrew myaj3n. Chrys. ΣΧ, 32 Ἐπ toy. — 2. Lupanar — πορνεῖον, Socr. 612 B. C. σέκουλον incorrect for σαίκουλον. Σεκουνδιανοί ων, οι, Secundiani, the followers of σεκουνδικήριος ου, ο, secundicerius, the second officer. Synaz. Oct. 7. — Written also σεκουνδοκήριος. Const, (536), 981 Ὁ. σεκουνδος the Latin secundus, = δεύτε- ρος εὐτυχής Lyd. 48, 4. Leo. Tact. 4, 18. Σεκούνδος oυ, ο, Secundus, a heretic. Ivren. 564. Hippol. Haer. 292. Theod. IV, 357. σεκούτωρ, opos, 6, secutor, 8 gladiator. Artem. 198. Dion C. 72, 19, 2. Τὸ, 22, 3. σεκρετάριος See σηκρητάριος. σεκρετικοί ὧν, οἷ, (σέκρετον), the members of the emperor’s privy chamber. Porph. Cer. 524, 14. Novell. 255. σέκρετον See σήκρητον. σέλασελίον, incorrect for σέλλα, σελλίον. σελάριος oυ, ο, a Turkish title. Atal. 277. σελασφορέομαι (σελασφόρος), to blaze. Cosm. Carm. Greg. 342. σελάχειος ον, belonging to σέλαχος. Artem. 167 -xwos. Opp. I, 643. σελέμνιον σελεντιάριος, σελέντιον, incorrect for σολέμνιον, σιλεντεάριος, σιλέντιον. σελευκίςιδος, ἡ, seleucis, a species of bird. Basil. I, 181 Ὁ. ITI, 298 A. σεληναῖον oυ, τὸ, horseshoe, so called from its form. Leo. Tact 5, 4. Porph. Cer. 460. Eust, 836, 60. σελήνανδρος oυ, ο, Anast. Sin. 1076 Ὁ, σελήνη ης, ἡ, the moon. Dion C. 81, 19 Ἢ τῆς σελήνης ἡμέρα, Monday (= moon-day). Max. Conf: Comput. 1233 Ὁ Τὸ τῆς σελήνης ἔτος. 1256 B, the golden number. σσεληνιάζομαι to be lunatic, Matt. 4, 24. 17, 15 (Lucian. ΤΙ, 534. TIT, 48, 44). σεληνιαῖος ov, = following. Afric. 65 A, ἐνι- αυτός. 84 A, δρόμος. Greg. Nyss. ΤΗ, 165. σεληνιακός, ή, dv, lunar. Cleomed. 48, 8. Phi- lon I, 619, 6. TI, 169,17. Nicom. Harm. 6. Phd. 1, 71 F. UI, 367 C. D, et alibi. Pil. Tetrab. 58. Alex. Aphr. 65, 18. Hippol. 852 A, στοιχεῖον, -- σελήνη. Petr. Alex. σεληνιακῶς adv. with reference, or according, to the moon. Procl. Parm. 631 (88). Anast. Sin, 716 C. Ὁ.516 A. σεληνιασμός ov, ο, lunacy. Afoschn. 129, p. 69. Orig. TIT, 398 6. 1108 6. Leo Med. 115. σεληνικός ἡ, όν, = σεληνιακός. Syncell. 3, 17. σελήνιον oυ, τὸ, = following. Ajollon. D. Mirab. 199, 9. σεληνίς ιδος, ἡ, little σελήνη, L. lunula. II, 282 A, an ornament on the shoe. σεληνίσκος oυ, ο, = preceding. Lyd. 10, 17. 179. σεληνίτης oυ, ο, inhabitant of the moon. Lucian. Ver. Histor, 1, 18. 20. — 2 Selenites, selenite, crystallized gypsum, Diose. 5, 158 (159), λίθος. σεληνό- βλητος ov, moon-struck. Schol. Arist. Nub. 397. σεληνοδρόµιον ου, τὸ, (δρόμος), lunar tables. Nic. CP. 852 A, used by astrologers. σεληνοειδής ές, moon-like. Cleomed, 55, 94. σεληνόπληκτος ov, (πλήσσω), = σεληνόβλητος. Schol. Arist. Nub. 897. σελίδιον oυ, τὸ, = σελίς, page. Polyb. 5, 38, 8 asv.l Suid. σελιναῖον incorrect for σεληναῖον. σελινᾶτον ου, τὸ, = σελίνων ἀπόζεμα. 990. σελίνωος η, ον, Of σέλινο. Dion C. Frag. 4,5 σελινίτης oυ, ο, flavored with parsley. Diosc. 5, 74, οἶνος. Σελινούσιος α, ov, of Selinus. Diose. 5, 174 (175), γῆ, a kind of earth. σελίςίδος, η, plural σελίδες, the places between the seats in a theatre. Inscr. 8960, b. —2. Page of a book. Sept. Jer. 48, 28. Polyb. 5, 33, 8. Dion. H. V, 129, 11. Greg. Naz. TH, 399. 409 A. σέλλα ας or ης, 7, Sella — καθέδρα, chair. Lyd. 145,10. Antec. 1, 2, 8.—2. Sella, saddle. Eus. Alex. 444 Β. Theoph. 491, 10. Leo. Tact. 6, 9.— 3. Plural, αἱ σέλλαι, = θᾶκαι, σωτήρια, which see. σελλάριος α, ov, the Latin sellarius, with a saddle. Chron. 731, ἵππος, = κέλης, sad- dle-horse. Porph. Cer. 452, 6. Suid. Κέλης ....— 2. Substantively, (@) τὸ σελλάριον, sc. ἄλογον, --- ἵππος σελλάριος. Achmet. 14. 155. 284. 262, p. 2438. — (1) τὰ σελλάρια --- θᾶκαι, σωτήρια, which see. σελλαριώτης oυ, ο, horse-racer.Nil. Epist. 3, 252. σελλέντιον incorrect for σιλέντιον. σελλίον oυ, τὸ, little σέλλα. Lyd. 121. Vit. Epiph. 76 D. Porph. Cer. 22, 24, et alibi. Achmet, 261. σελλο-πούγγιν for σελλοπούγγιον oυ, τὸ, saddle- bag. Mauric. 1, 2, p. 22. 7,11. Leo. Tact. 5, 4. 12, 128. σελλοχάλινον oυ, τὸ, = σέλλα καὶ χαλινός. Porph. Cer. 80, 25. σελόμ Chaldee, =εὐημερία, εἰρήνη, a term of salutation. Mel. 126. σεμεντίλιος incorrect for σημεντίλιος. Σεμιδαλῖται ὧν, οι, = Βαρσανουφῖται. Anast. Sin. 149 Ὁ. Damasc. I, 756 B. σεμιδαλίτης oυ, ο, bread made of σεμίδαλις. Archigen. apud Orib. 1, 10, 6. Athen. 8, 74. 83. σεμνεῖον oυ, τὸ, (σεμνός), venerable or sacred place. Philon II, 475, 14. 476, 23, of the Therapeutae. — 2. Monastery — µοναστή- ριον. Leo. Novell. 216. σεμνηγορέω ήσω, (ἀγορεύω), = σεμνολογέω. Philon I, 405. ΤΙ, 154, 48. 164, 46. σεμνοειδῆς ές, (ΕΙΔΩ), of solemn appearances magnificent. Greg. Th. 1076 C. σεμνοειδῶς av. solemnly, magnificently. Greg. Th. 1056 A. σεµνοήθης ες, (ἦθος), of venerable character. Joann, Hier. 441 A. σεμνολόγημα ατος, τὸ, (σεμνολογέω), boast, pride (that of which one is proud). Seat. 168, 29. Dion C. 58, 7, 4. Naz. ΤΠ, 168 B. Simoc. 227, 17. σεμνολογία ας, ἡ, (σεμνολόγος), dignified, solemn speech. Dion. H. V, 110. VI, 865, Ρίμι. ΤΙ. 1046 Ὁ. Oenom. apud Eus. IIT, 373 A. σεµνο-ποιέωήσω, = σεμνὸν ποιῷ, σεμνύνω, σεμνόω. Strab. 10, 8, 9, p. 377, 9. Jos. Ant. 16, 5, 8. Athenag. 956 A. (Men. Rhet. 262, 10.) σεμνοποιία ας, ἡ, = τὸ σεμνοποιεῖν. Philon I, 194, 13. σεμνό-πους ουν, οδος, of dignified gait. 577, 22. σεμνοπρέπεια ας, ἧ, dignified bearing. Jos. Ant. 15, 8, 1. Diog. 8, 36. — As a title. Basil. 1V, 278 A, ἡ σή. 384 A, ὑμῶν. σεµνοπρεπής ές, (πρέπω), of dignified bearing. Diog. 8,11. Dion. Alex. 1801 Ὁ. Did. A. 818 A. σεμνοπρεπῶς adv. solemnly, with dignity. Herodn. 2,10, 4. Orig. TV, 240 A. Malchio 258 B. σεμνότης ητος, ἡ, modesty, chastity. Theophil. 1124 B. 1140 B. — 2. Gravity, as a title. Eus. Π, 1116 A, ὑμῶν. Athan. 1, 868 A Τῆς σεμνότητός σου. Basil. IV, 317 B, ἡ σή. σεµνοτυφία ας, ἦ (τύφος), solemn inflation. Anton. 9, 29. σεµνοφανής ές, (φαίνω), of solemn, dignified ap- pearance. Orig. 1, 940 Ὁ. Έως. II, 152 B. 153 C. σεμνόφωνος ov, (φωνή), solemn-voiced. TH, 921 0. σέν the Hebrew, Eus. III, 789 A. σενᾶτος oυ, ο, the Latin senatus --- yepov- Plut. 1, 24 E. Lyd. 172. Mal, 321, σενατουσκονσούλτον oυ, τὸ, Senatus con- sultum, -- συγκλήτου δόγμα. Antec. 1, 2, 5. σενάτωρ ορος, ο, senator. Basilic. 6, 1, 59. Porph. Cer. 11, 20 σινάτωρ, incorrectly. σενδές indeclinable, Persian snps, brocade. Porph. Cer. 468, 18. 499, 13. Theoph. Cont. 818, 15. Σενέκας oυ, ο, Seneca. Plut. 1, 1061. Dion C. 61, 8. σενζᾶτον oυ, τὸ, the name of a coin. Cont, 178, 17. σένζον σένζος, see σέσσος. σενίωρ the Latin senior --- πρεσβύτερος. Επιδ. I, 805 Β. σένσος σέντζον, σέντζος, see σέσσος. σεξτίλιος α, ον, Sextilis = έκτος. Plut. 1, 88 A, καλάνδαις, kalendis sextilibus, ΤΙ, 287 Ἐ, eiSois. —‘O σεξτίλιος, SC. μήν, --- αὔγουστος, August, Dion. H. ΤΗ, 1810,2. Ρίω. Ἡ, 273 Ὁ. Dion Ο. 55, 6, 1. Σεουηριανοί Σεουῆρος, see Σευηριανοί, Σευῆρος. σέπτα τὰ, septa. Dion C. 53, 23,1. 58, 8, 5. 66, 24, 2.Theol. Arith. 43, σέπτεμ Septem = ἑπτά. Philon I, 80, 14. Proc. J, 310, 3 as v. 1. σεπτέμβριος α, ov, september έβδομος, Dion. H. ΤΙ, 1151, 7, καλάνδαις, kalendis sep- tembribus. Ignat. 696 C Πρὸ ἐννέα καλανδῶν σεπτεμβρίων. Plut. I, 104 C. Ὁ, εἰδοῖς, idi- bus septembribus. —‘O σεπτέµβριος, sc. μὴν, September, the month of September. Dion. H. ΠῚ, 1932, 8. Galen. V1, 182 B. Dion C. 55, 6, 7. Athan. II, 701 B = γορπιαῖος. σεπτέος α, ον, = ὃν δεῖ σέβεσθαι. Orig. I, 1900 B -réov. Greg. Naz. Ill, 1069 A. σεπτήριον oυ, τὸ, (σέβομαι), the name of a festi- val at Delphi. Plut. II, 298 B. σεπτικός ἡ, ὄν, of respect, respectful, Ηθείος.... Phot. IV, 809 A, φωνή. σεπτόμορφος ov, (σεπτός, μορφή), of venerable form. Damasc. II, 333 C. σέπτον = σέπτεμ. Proc. I 310, 3. σεπτός ἡ, όν, = σεβαστός, augustus. 58, 16, 8. σέρα ας, η, sera, bolt of a door. Theod. Lector 2, 11, p. 189 A. Eust. 1928, 58, — Also, σειρά. Theoph. 215, 15. σεραντάπηχος = τεσσαρακοντάπηχος. 734, a surname. Σεραπεῖον oυ, τὸ, Serapeum, temple of Σάραπις or Σέραπις. Dion C. 66, 24, 2. σεραφικός ἡ, όν, seraphic. Did. A. 449 A. Gelas. 1316 C. σεραφικῶς adv. seraphically. Andr. C. 997 A, Σεραφίμ τὰ, indeclinable, Seraphim. Sept. Esai. 6, 2. 6. σέρβος ο , ser vus = δοῦλος. Lyd. 129. σέρβουλον oυ, τὸ, (servulus), plural τὰ σέρ- βουλα — καρβάτιναι, shoes of undressed leather, bound on with latchets. Persons wearing σέρβουλα were called τζερβουλιανοί in thé time of Porphyrogenitus. Porph. Adm. 153, (See also τζέρβουλον.) σέρουιος Servius, = δούλιος. 635. σεσοβημένως (σοβέω), adv. hurriedly. Απ. apud Orib. TI, 385, 7. σέσσος oυ, ο, the Latin sessus » the emperor's throne. Const. ΤΠ, 941 B. 978 A. — Also, σένζος. Theoph. 574. 699. Porph. Cer. 138, et alibi. — Also, σένσος. Theoph. 198, 15. — Also, σέντζος. Theoph. 459. Porph. Cer. 900, 23, et alibi. — Also, τὸ σένζον and σέν- τζον. Porph. Cer. 229. 506, 19. σεστέρτιος see σηστέρτιος. σεσυκοφαντημένως (συκοφαντέω), adv. calum- niously. Epiph. 1, 225 B. 989 A. Σευηριανοί and Σεουηριανοί ὧν, οι, Severiani, the followers of Σευῆρος the Gnostic. Έως. TI, 400. Epiph. I, 581. Theod. IV, 872. Σευηρῖται ων, οι, Severitae, the followers of Severus the monophysite. Leont. Cypr. 1709. σευηρο-παράδοτος ov, taught by Severus. Anast. Sin. 201 B. Σευῆρος and Σεουῆρος oυ, ο, Severus, a Gnostic. Eus. Tl, 400. Theod. TV, 372. Σευΐδαι ων, οι, (σεύομαι), Seuidae, the attend- ants of Dionysus. Cornut. 176. σευτλομόλοχον ου, τὸ, (σεῦτλον, μολόχη), ὃν Spe- cies of herb. Geopon. 12,1, 4. 5. σεφηλά the Hebrew mbaw, low country. Sept. Obd. 19. Jer. 40, 13. ση se, = ἑαυτόν. Lyd. 174, 20. σηγμέντον oυ, τὸ, Segmentum, a gold stripe on the border of a garment. Lyd. 169. 178. — Also, σημέντον. Lyd. 169. Porph. Adm. 72, (See also χρυσόσημος.) Σήθ ο, indeclinable, Seth. Hippol. Haer. 214 Παράφρασις Σήθ, one of the books of the Sethians. Epiph. 1, 841. 669. 672 Τοῦ Σὴθ ἡ βίβλος. Σηθιανοί ὧν, οἷ, the Sethians, an early sect. Hippol. δον. 198. Ερίρ]. I, 580. σηκόω ωσα, = αἴρω, to raise, lift. Pseudo- Nicod. 1, A, 15, 5. Nicet. Byz. 769 B. Porph. Adm. 170,15. Cer. 15, 18. 192, 17. σηκρητάριος less correct oexperdptos, ov, 6, secretarius, secretary. Chal. 868 A, Const. (556), 1021 Ο. Lyd. 205, 12. 14. σήκρητον less correct σέκρετον, ου, τὸ, the Latin sécrétum, secret. Proc. 1, 182, 20. Curop. 5 Ὁ ἐπὶ τῶν σεκρέτων, --- σηκρητάριος. — 2. Secretarium, privy chamber. Mal- chio 253 B. Carth. Can. 91. Chal. 1568 Ὁ. Const. (586), 968 Ο. Sophrns. 3200 A. Simoc. 829,10. Lateran. 104 E. Nic. CP. Histor. 85, 23. —%. Office, apartnient or house of an officer. Gregent. 577 Ὁ. Genes. ΤΊ, 7.—4. An association. Porph. Cer. 6. σῆμα ατος, τὸ, = σηγμέντον. Epiph. I, 172 B. 245 A. σημαδάριος oυ, ο, (σημάδιον), money-lender, broker. Theoph. 374, 10. σημάδιον oυ, τὸ, (σῆμα), mark, pledge, proof. Theoph. 874, 11. σημαία ας, ἧ, = σημεῖον, ensign, flag. Sept. Num. 2,2. Polyb. 2, 89, 6. σημαίνωto indicate. Classical. Dion. H. VI, 791,12. Artem. 26 Τῷ δ᾽ ἐπὶ ξένης ὄντι τὴν εἰς οἶκον ἀνακομιδὴν σημαίνει ἵνα ἐπ᾽ αὐτὴν ἔλθῃ, == ὅτε ἐλεύσεται. -- 2. To signify, to mean, of words. Dion. H. VI, 802, 18, Philon J, 124, 41. 352, 14 τὸ σημαινόμενον, the meaning, sense. Jos. Ant. 1, 1, 2.—. ΤῸ strike the sounding-board (σήμαντρον, @- λον). Stud. 1745 D. 1704 1), τὰ ξύλα. Achmet. 12, p. 15. Porph. Cer. 170, 12 Ση- μαίνει ἡ ἐκκλησία, the sounding-board of the church is striking. 384 Τοῦ δὲ ξύλου σημαί- νοντος τῆς ἁγίας ἐκκλησίας. [Perf. σεσήµαγκα, Aristobul. apud Έως. ΤΗ, 1101 Β. Aristeas 16. Εγρίοι. 8, 26, 29. Theophil. 1089 B. C. Orig. TI, 72 C.— Aor. ἐσήμανα --- ἐσήμηνα. Sept. Jer. 4, 5. Hippol. Haer. 356, 72. Phryn. 24, not Attic.] σημαιοφόρος oυ, υ, (σημαία, φέρω), L. signifer, standard-bearer, ensign. Polyb. 6, 24, 6. Jos. B. J. 6, 1, 7. σήμανδρον incorrect for σήμαντρον. Lex. Sched. 733. σήμανθρον oυ, τὸ, = σήµαντρον. Amphil. 92. σήμανσιςεως, ἡ, = σημασία. Nicom. 115. σημαντήρ ήρος, ὃ, = δακτύλιος, signet, seal-ring. Jos. Ant. 11, 16,12. Clem, A. I, 682 Ο. --- 2. Sounding-board --- σήμαντρο. Ant. Mon. 1516 B. Pseudo-Germ. 385 A. Stud. 1713 B. Achmet. 12, p. 15. σημαντήριον ου, τὸ, = σήμαντρον 4. Sophrns, 3985 B. Pseudo-Germ. 385 B. Achmet. 12, p. 15. σηµαντίβοςincorrect for σημεντῖβος, αι, ov, the Latin sementivus = σπόριµος. Lyd. 80, 4. σημαντικός ἡ, ov, significant. Classical. Nicom. 115, τοῦ ἀριθμοῦ, denoting. Just. Apol. 1, 63. Sext, 250, 16. σημαντικῶς significantly. λέγεσθαι. σημάντρια ας, ἡ, = ἣ σημαίνουσα. Γωπδί. Ὑ. Ῥ. 286. σήµαντρον ου, τὸ, mark, sign, Did. A. 805 A, the formula εἰς τὸ ὄνομα τοῦ πατρὸς καὶ τοῦ υἱοῦ, κ... λ.--- 2. Evidence = σημεῖον. Nil. 309 D.— 8, Segmentum = σηγμέντον. Mal. 38, 21.— 4. Sounding-board, or sound- ing plate of metal. It is suspended horizon- tally within the precincts of the church, and is struck with a mallet, just before church-time. Achmet. 12, p. 15. Nom. Cotel. 409. σημασία ας, ἦ, (σημαίνω), meaning, signification. Strab. 8, 6, 5. Just. Apol. 2, 6.— 2. Afark, spot on the skin. Sept. Lev. 13, 2. 6. 7. — 8. Cry of jubilee, the sound of a trumpet. Sept. Lev. 25,10. Num. 10, 5. 29,1. 31, 6. Esdr. 2, 8, 12. 18. Symm. Ps. 82, 3 --- ἀλαλαγμός. --- 4. Note, remark, Greg. Naz. Tl, 665 A (titul.). — 5. In prosody, = χρό- vos; thus, an iambus has three σημασίαι ; a spondee, four, and so forth. Schol. Heph. 6, 1. σημειογραφεῖον ου, τὸ, the office (shop) of α ση- μειογράφος. Anast. Sin. 188 Ὁ. σημειογράφος ov, ο, --- σημείων γραφεύς, νοτά- Anton. 10, 7, ριος Inser 3902, d. Phi. I, 770 ο. Plut. ΤΙ, 961 C.—2. Diagnosis, in medicine, Joann. Mosch. 3085 A. (Philostr. 574.) Erotian. 94. Diosc. Delet. p. 13. Tobol. 3, σημειολύτης oυ, ο, (λύω), interpreter of signs. Ῥ. 66. Galen. TI, 252 A. — 3. Notice, re-Pseud-Afric. 101 C. mark expressed in writing. Hus. σημεῖον ου, τὸ, L. signum, sign. Barn. 761 B, - 4. Signature = ὑποσημείωσις. Eus. ΤΊ,of the cross. Just. Tryph. 72. 94. Clem. 484 A.—@. Edict — ἤδικτον. Philostrg.A. Tl, 805 A, τὸ κυριακόν, --- σταυρός. 12, 7,—6. Banner, ensign, —= σημεῖον, ση- Athan. ΤΙ, 877 B, τοῦ σταυροῦ. Greg. Naz.| μαία. Sept. Ps. 59, 6 (03). 1, 769 B, τοῦ Χριστοῦ, --- oraupds. — B- σημειωτέος, a, ov, = ὃν δεῖ σημειοῦσθαι. Soran. Nota, critical mark: letter: οἴριεν. Heph. 250, 16 -réov. Apollon. D, Pron. 328 B. C,Poem. 15,1. Diog. 8, 65.66. Macar. 604 as an exception. Orig. VII, 18 Ὁ -τέον. C,as A,B, I. Epiph. Il, 882 C διὰ σημείων σηµειοφόρος οὔ, ο, = σημαιοφόρος, σημειοφόρος, καὶ σημειο-σκοπέω now, to be σημειοσκόπος. Symm. of apron. Luc. Act. 19, 19. Ammon. Presb. Deut. 18, 10, et alibi. 1576 A. Leont. II, 1989 C. σηµειοσκόποςου, ο, (σκοπέω), — μάντις, wizard. | σηµίσσιον, ου, τὸ, semMissis. Theoph. 647. Aquil. Reg. 1, 28, 9. σημόδιος, u, ov, the Latin semodialis, con- σηµειοφόρος ου, ο, = σημαιοφόρος. Dion. H.| taining a half-modius. Dioclet. G. 15, 41. σηµειόω ώσω, to mark, indicate. Classical. Paul. Aeg. 212. σημειωδῶς remarkably. Strab. 16, 2, 28. hollow. Diosc. 5, 138 (139). σημείωσις εως, ἡ, (σημειόω), L. notatio, a noting, | σήραγξ, γγος, 4, tunnel under the Euphrates. marking, indication, notice. Dion. H. VI, Philostr. 83. 41. σηρικόν οὔ, τὸ, a species of fruit. Galen. VI, 355 A. Σηρικός ἡ, ὄν, (Σήρ), Sericus, Seric: silken. Strab. 15, 1, 20, 194, 14, ἔρια, silk. Apoc. 18,12. Jos. B. J. 7, 5, 4, ἐσθής, silken gar- ment. Plut. II, 896 B. 145 E τὰ σηρικά, serica, silken stuffs or garments. Lucian. II, 801. Pallad. Laus. 1228 B. Prise. 171. Proc. J, 106, 12. 484, 18. σησαμαῖος α, ον, = σησαμόεις. Lucian. 1, 609. σησαμᾶτος α, ov, cake having σήσαμον mixed with it. Athen, 14, 57. σηστέον = δεῖ σαν (σάω to sift). Diosc. 2, 118. σηστέρτιος oυ, ο, Sestertius,. 176 0. Antec. 8, 7, 2 σεστέρτιος. Σηστιωδῶς like Sestius. Coined by Cic. Att. 7, 17. σητό-βρωτος ον, (σής), moth-eaten. Sept. Job 18, 28. Jacob. 5,2. Sibyl. Frag. 2, 26. σητόκοπος ον, (κόπτω), =preceding. Diose. 2, 213, σητοτρόφοςον, = σῆτας τρέφων. Isid. 268 B. σθενόω ὦσω, (σθένος), = ἐνισχύω, δυναμόω. Caesarius 1037. Greg. Naz. Tl, 469 C. Σθλάβος oυ, ο, = Σκλάβος. Pisid. Ανατ. 197. σθλαβόω ωσα, ὠθην, ωµέγος, (Σθλάβος), to Scla- vonize, to fill with Sclavonians. Porph. Them. 53 ᾿Εσθλαβώθη δὲ πᾶσα ἡ χώρα καὶ γέγανε βάρβαρος. (Compare Socr. 677 B Βεβαρβά- poro οὖν ἡ πόλις ὑπὸ τῶν πολλῶν μυριάδων, καὶ of αὐτῆς οἰκήτορες ἐν αἰχμαλώτων μοίρᾳ ἐγένοντο.) σιαγονίτης oυ, ο, of the σιαγών. Febr. 112, 16. σιαίνω ἄνθην, (σαίνω), to affect, irritate, to dis- turb, trouble. Paul. Thess. 1, 8, 8 μηδενα- σιενεσθαι, write μηδένα σιαίνεσθαι as v. 1. Pallad. Laws. 1118 D. Joann. Mosch, 3096 Ο. Leont. Cypr. 1736 A. B. σιάλωμα ατος, τὸ, rim of a Roman shield. Polyb. 6, 23, 4. σίαστον τὸ, sessus? Plut. TI, 288 A, σίβινον see σεβένιον. Σίβυλλα ης, ἡ, Sibylla. Diod. 4, 66. Nicol. D. 57. διγαῦ. 12, 5, 8. Cels. apud Orig. I, 1497. Just. Apol. 1, 20. 44. Cohort. 37. Theophil. 1064. Clem. 4.1, 776. Orig. I, 1501. σιβυλλαίνω (Σίβυλλα) = ἐνθεάζω. Diod. 4, 66. 67. Genes. 90, 8. Σιβύλλειος ον, Sibyllinus, Sibylline. Dion. Η. 1, 88, 10, et alibi. Plut. 1, 176. Dion C. 47, 18, 6. Σιβυλλιακός ἡ, όν, = preceding. Diod. II, 602, 37. 38. Σιβυλλιστῆς οὔ, ο, interpreter of the Sibylline oracles. Plut. 1, 430. Cels. apud Orig. I, 1217. σιβύνης ου, ὃ, = following. Antip. 5. 18. σιβύνιον ου, τὸ, sibina, hunting-spear. Polyb. 6, 23, 9. σἴγγλον incorrect for σίγλον. σιγγουλάριος ου, ο, Sin gularis, a kind of scribe. Lyd. 199, 19. 200, 3 = μονήρης. --- Inscr. 4881, ὃ, σινγλάρις. σιγή ῆς, ἡ, Sige, Repose, the female counterpart of the Valentinian βυθός. Tren. 445 A. Hippol. Haer. 270, 41. — 250, 27, Simon’s σιγή. (Compare Epict. 8, 18, 7.) σιγηβός ἆ, ον, = σιγηλός. Sept. Prov. 18, 18. Sir. 26, 14, γυνή. Basil. ΠΠ, 681. 6 A. σιγιλλάρια τὰ, Sigillaria. Anton. 7, 3. σιγίλλιον ov, τὸ, = σφραγίς, seal. Theoph. 775, 18. Petr. Sicul. 1284 D. Basil. Porph. Novell. 819. Cerul. 781 C. —2. Treaty — συνθήκη. Chron. 721, 17 σιγίλλιν. σιγίλλον ου, τὸ, sigillum, dmnperial edict. Porph. Adm. 219, 22. σίγιος ον, (σιγή), silent. Schol. Arist. Av. 1095. σίγλα ἡ, Or σίγλον, ov, τὸ, Ξ1 5] ἃ or siglum, ligature, two or more letters united into one figure. Justinian. Cod. 1, 17, 8, § κβ΄. Basilic. 2, 6, 20. Pseudo-Damase. Tl, 412. σιγματοειδής ές, sigma-like, resembling C (one of the later forms of ofypa). Galen. ΤΙ, 378 B. 376 A. Mal. 302, 8. σιγµοειδής ές, = preceding, Cleomed. 87, 28. Erotian. 86. σιγμόν oν, το, the hissing sound of the letter 3. Dion. Th. 681, 18. Sext. 621, 29. σιγνηφέραι incorrect for σιγνιφέραι. Σιγνῖνος η, ov, or Σέγνιος, a, ον, Signinus or Sig- nius, of Signia. Strab.5, 3.10 -ιος. Galen. XIN, 869 E, οἶνος. --- Diose. 5, 11, p. 698 Σιγνηνός. σιγνιφέραι of, signiferi σημαιοφόροι. Lyd. 157, 11. σίγνονov, τὸ, Signum, insigne, insi- gnia, — σημεῖον, sign. Macar. 600 B. 724 D. Mal. 316,12. 317,6.—2. Signum = σημεῖον, σημαία, banner, flag. Pseudo- Nicod. J, A, 1, 5. Gelas. 1205 B (titul.). Joann. Mosch. 2925 C.D. —3 Signum = ἄγαλμα, image, statue. Inscr. 6015. — 4. Watchword = σύνθημα. Porph. Cer. 481, 11. 14. σιγνοφόρος oυ, ο, Signifer. Pseudo-Micod. I, A, 1,5. Porph Cer. 485. σιγνόχριστον oυ, τὸ, Signum Christi, an iron cross on the top of an edifice. Chron. 570, 6 (Nic. Greg. I, 460, 19). σιδηραγωγέω ήσω, (σιδηραγωγός), to attract tron, of the magnet. Hippol. Haer. 106, 12. σιδηρ-αγωγός όν, attracting iron. δε. 650, 16, µάγνης. σιδηραῖος α, ον, = σιδήρεος. Cyrill. Ἡ. 945 A. σιδηράµφιος ov, (ἄμφιον), tron-clad. Caesarius 1020. σιδηρεῖον ov, τὸ, tron-mine. Strab. 12, 8, 28. σιδηρεύς έως, ο, blacksmith. Classical, Cels. apud Orig. 1, 1348 Ὁ. Cyril. A. IX, 685. σιδηρίζω ίσω, to be ferruginous. Antyll. apud Orib. ΤΙ, 888, 7. σιδηρόβαφος ov, (βάπτω), of the color of tron. Lyd. 66. σιδηροβόλιον ov, τὸ, (βάλλω), anchor. Schol. Lucian. ΤΙ, 341. σιδηρο-δάκτυλος ov, iron-fingered. Philipp. 13, kpedypa. σιδηρο-δένω εσα, έθην, to enchain. Theoph. Cont. 617, 22 σιδηροδεθείς (Nic. CP. Histor. 48, 1 Λεόντιον σιδήροις πεδήσας)- σιδηρο-δέσµιος ov, bound with chains, chained, in chains. Socr. 160 A. 268 B. Λα]. 245, 18. σιδηρό-δεσµος ον, = preceding. Sept. Macc. 8, 4, 9, ἀνάγκη. Soz. 852 A, φυλακή, chained and imprisoned. σιδηρο-δεσμώτης oυ, ο, = σιδηροδέσμιος. 956 C. σιδηρό-δετος ον, iron-bound. Classical. App. 1, 808, 82. Kus. TI, 865 B. σιδηρο-θήκη ης, ἡ, tron box, Aster, 824 C. σιδηρο-κατάδικος ov, condemned to chains. Pallad. Vit. Chrys. 55 Ὁ. Cyril. A. K, 1109. σιδηροκόπος ov, ο, (κόπτω), = σιδηρουργός. Chrys. X, 85 E. σιδηρο-πέδαι αι, iron chains. Theoph. 502. σιδηρό-πλαστος ov, formed of iron. Lucian. ΤΠ, 678. σιδηρόπλοκος ov, (πλέκω), plaited of tron. Feliod. 9, 15. σιδηροπώλης ου, ο, (πωλέω), won-seller. Poll. 7, 196. σίδηροςov, ο, ηρον — Neuter plural τὰ σίδηρα = ἁλύσεις, irons, chains. Athan. I, 828 A. Pallad. Uaus. 1091 A. Soer. 105 Ὁ. Theod. TTI, 1004 A. σιδηρόστομος ον, (στόμα), tron-mouthed. Expiph. TI, 593 A, restive. σιδηροτόκος ov, (τίκτω), producing iron. Philipp. 68 (compare σιδηρομήτωρ, applied to the same regions). σιδηροτομέω ησω, (τέμνω), to cut with iron. Philipp. 84. σιδηρουργεῖον ov, τὸ, (σιδηρουργός), smithy. Strab. 17, 2, 2. σιδηρουργία ας, ἡ, α working in iron. Poll. 7, 105, σιδηρο-φορέωησω, to wear chains. Pallad. Laus. 1209 C. σιδηρο-φορίαας, ἡ, a wearing of chains. Pallad. Laus, 1217 Ὁ, σιδηρό-χαλκος ov, of iron and copper. Lucian. ΠῚ, 670. σιδηρόωωσα, to load with chains. Athan. I, 777 Α. Ephes. 977 A. Theoph. 241, 18 σιδηρωμένος. σιδηρωτός ἢ, ὄν, L. ferratus, covered or fastened with von. Dioclet. G. 15, 40. σιδιωτόν οὔ, τὸ, (σίδιον), a medicine prepared from pomegranate-peel. Paul. Aeg. 198. σιελισµός οὔ, ο, L. 8a livatio, salivation. Archigen, apud Orib. ΤΙ, 156, 12. Ruf. apud Orig. II, 222. σιελιστήριον ov, τὸ, (σίελον), = σαλιβάριον. Geopon. 16, 1, 11. σίελον ου, τὸ, = σίαλον. Sept. Reg. 1, 21, 13, Esai. 40, 15 as v. 1. Diose. 2, 74. σιέλοποιός ὄν, (ποιέω), causing salivation. Xenocr. 47. σίελος ου, ὃ, = σίαλον. Sept. Esai. 40, 15. σἶκα also σίκη, ἡ, sica, dagger. Jos. Ant, 90, 8, 10. Lyd. 175, δ. σικάριος oυ, ο, Sicarius, cut-throat, assassin Tue. Act. 21,38. Jos, Ant. 20, 8, 10. B. J. 2,18, 8. 7,8, 1. 7, 10, 1. Hiéppol. Haer. 482, 28 — ζηλωτής. Orig. I, 821 A. σίκερα τὸ, indeclinable, Hebrew 13, sicera, any kind of strong or intoxicating drink, ex- cept wine. Sept. Lev. 10, 9. Num. 6, 3. Deut. 29,6. Luc. 1, 15. Patriarch. 1040 B. Method. 108 A. Hieron. I, 538 (266). IV, 81 D. 317 C. D.— But Num. 28, 7, wine. [Bardes. apud Eus, ΤΠ, 465 B. 468 A τοῦ cixepos. Cyril. A. I, 1041 Ὁ τοῦ ot κέρατος. | σικεροποτέω = σίκερα πίνω. Caesarius 984. σικιννίζω to dance the σίκιννις ὄρχησις. Clem. 4.1, 816 A. σίκλα see σίτλα. σίκλον ου, τὸ, a measure, = 3 ἑξάγια. Galen. XII, 980 Ὁ. σίκλος oυ, ο, Hebrew Spw, shekel, a coin or weight. Sept. Ex. 30, 23. Lev. 5, 15. Num. 8, 47. Ezech. 45, 12. Mace. 1, 10, 40. Polyb. 84, 8, 7. Jos. Ant. 3, 8, 2. Epiph. ΤΠ. 286 A — κοδράντης --- } ounce. σικλότρουλλα ων, τὰ, (σίκλα, τροῦλλα), = σι- τλολέκανα. Porph. Cer. 215, 6. σικούριον ου, τὸ, the Latin securis = πέλε- kus, axe. Leo. Tact. 14, 84. — Also, τᾷκού- ριον Thbid. 5, 8. 6,11. Porph. Cer. 524, ὃ. σικόω σικριτάριος, incorrect for σηκόω, σηκρη- τάριος. σικυάζω ασω, (σικύα), to cup. Epict. 2, 17, 9. Achmet. 82. σικύασις εως, ἡ, α cupping. Paul. Aeg. 198. Achmet, 32. σικύδιν for σικύδιον ου, τὸ, = σικυός, cucumber. Apophth.177 B. Caris. 558, 18. σικυηδόν like σικυός or σικύα. 250, 1. σικυήλατον oυ, τὸ, (σικυός, ἐλαύνω), cucumber- bed. Classical. Apophth. 177 Ἑ.--- Also, σικυήρατον. Sept. Esai. 1, 8. Epist. Jer. 69. σικυηρόςο,όν, of σικυός. Epiph. 1, 953 Ὁ. σικυο-πέπων ονως, ο, musk-melon. Galen. VI, 338 B. σίκυς υος, ο, = σικυός. Classical. Galen. TI, 87 C. σικυών ὥνος, ὃ, = κολόκυνθα ὃ a plant. Tryph. 107, p. 725 A Crp "p)- σικχαίνω ανα, (σικχός), = βδελύσσομαι, to loathe, to be disgusted with. Callim. Epigr. 80,4. Epict. 8, 16, 7. 4, 8,34. Anton. 5, 9. Phryn. 226 σικχαίνομαι. [Compare ΥΡ2.] σικχαντός ή, όν, = βδελυκτός, ἀηδής. Anton. 8, 24. σικχασία ας, ἡ, α loathing, disgust ; squeamish- ness. Moschn. 28. Gloss, σικχός ἢ, ov, fastidious, squeamish, Plut. Ἡ, 87 B. σίκχοςτὸ, = βδέλυγμα, Aquil. Ex. 20, 7. σιλεντιακῶς at α σιλέντιον. Theoph. 774. σιλεντιαρίκιν for σιλεντιαρίκιον ου, τὸ, the place of the silentiarii. ΟΠΗ. Scyth. V. 9. 298 Ο. Theoph. 367, 16. σιλεντιάριος oυ, ο, Silentiarius, silentiary. Philostrg. 545 A. Nil. 205 B, 841 B. Chal. 920 C. Μαϊοῦ. 234. Theod. Lector 185 B. Lyd. 183. Proc, 1, 248, 14. Euagr. 2582 A. 2653 C. Doroth. 1886 B σελεντιάριος. "Φήπου. 832, 21. (Compare Agath. 297, 1 Τοῖς ἀμφὶ τὸν βασιλέα σιγῆς ἐπιστάταις.) σιλεντιάρισσα ας, ἡ, the wife of a silentiarius. Porph. Cer. 67, 22. σιλέντιον τὸ, silentium, audience, recep- tion to an interview with the emperor. Cae- αγίας 1149. Lyd.12. Mal. 488. Theoph. 868, 19. Nicet. Paphl. 541 Ὁ. Genes. 51, 2.— Also, σελέντιον. Theoph. 629, 10. Theoph. Cont. 8378. Genes. 51. σιληπορδέω ήσω, (πορδή), to act wantonly, rude- ly, indecently, insolently. Posidon. apnd Athen. 4, 49, p. 212 Ὁ. Hes. σιληπορδία ας, ἧ, = τὸ σιληπορδεῖν. I, 346. σιλίγνιον ov, τὸ, = σιλέγνις. Athen, 14, 57.— 2. Bread or loaf of bread made of σιλίγνις. Pallad. Lans. 1085 C. Doroth. 1700 6. 1729 D, καθαρόν. Leont. Cypr. 1717 C. Damasc. Ἡ, 218 B. σιλίγνις εως, ἡ, Siligo = σεμίδαλις. Archigen. apud Orib, IT, 273, 6. Galen. VI, 310 A. σιλιγνίτης oυ, ο, made of oriyus. Galen. VI, 310 A — ὁ καθαρώτατος ἄρτος. σιλλαίνω (σίλλος), to mock, ridicule, jeer, revile, satirize. Diog. 9,111. Hes. σιλλόω = σιλλαίνω. Hes. Σιλλοῖ...- . « σίλλυβος oυ, ο, silly bus, label containing the title of a work, analogous to the modern title-page. Cic. Att. 4, 4. Ι σιλφιοφόρος ον, (φέρω), producing σίλφιον. Strab. 2, 5, 81. σιµικίνθιον incorrect for σημικίνθιον. Σιµµιακός ἢ, όν, Of Σιμμίας. Περ). 10, 18, µέ- τρον, verse. σίμος oυ, ο, a species of fish. Xenocr. 75. Artem. 168. σιμοτομέω ήσω, (σιμός, τέμνω), to cul or prune close. Geopon. 5, 17, 6. σίμωμα ωνος, τὸ, (σιμόω), that which is bent up- wards. Plut. 1, 66 D, bow of a ship. Σίμων ωνος, ο, Simon, the magician. Just. Apol. 1,26. Tryph. 120. Heges. 1824 A. Tren. 671 B. Clem. A. Ἡ, 552 A. Hippol. Haer. 282, 3. Σιμωνιανός η, όν, Simonianus, of Simon. Just. Apol. 2, 15, δόγμα. = Οἱ Σιμωνιανοί, Simo- niani, the followers of Simon. Cels. apud Orig. T, 1280. Heges. 1824. Clem. A. 1. 1280. II, 554. Orig. I, 1808 A. Σιμωνίδειος ov, of Σιμωνίδης, Simonidéus. Dion. Η. V, 220. σίµωρ (Persian), sable, an animal. Hes. Σινᾶ τὸ, indeclinable, Sinai. Sept. Judic. 5, 5. Ps. 67,9. Soz. 1892. Apophth. 249. 309. 312. Proc. ΠῚ, 327. Joann. Mosch. 2858, ὄρος. (Clim. 797 A. 812 A. See also κάστρον.) Σίναιον ου, τὸ, SC. ὄρος, = preceding. Jos. Apion. 2, 2, p. 470. Greg. Nyss. I, 65. Epiph. Tl, 805. Joann. Mosch. 2852. Σινα-ῖτις ιδος, ἡ, of Sinai. Ephr. Ant. 2108 A, βάτος. σιναπ-έλαιον ου, τὸ,σινάπινον ἔλαιον. Diosc. 1,47 (titul) σίναπι εως, τὸ, Sinapi = νᾶπυ. Classical. Matt. 18, 81. Mare. 4, 81. Lue. 18, 19. Phryn. 288, condemned. — Also, σίνηπι. Diose.1, 47. Moer. 948. σιναπίδιον ου, τὸ, = preceding. Alex. Trail. 311. σιναπίζω ισω, Sinapizo, to apply a mustard- plaster. Classical. Pallad. Laus, 1107 B, τὴν piva, σινάπινος ἢ, ov, of mustard. ἔλαιον, flavored with mustard. σιναπισμός οὔ, ο, Sinapismus, the applica- tion of a mustard-plaster. Moschn. 129, p. 71. Diose. Iobol. 8, p. 65. Antyll. apud Orib. TI, 409. σιναπιστέον = δεῖ σιναπίζειν. Diose. Iobol. 2, p. 68. Antyll. apud Orib. Η, 412, 10. σίναπυ εος, τὸ, = σίναπι. Athen. 9, 9. σινάτω σινγλάρις, see σενάτωρ, σιγγουλάριος. σινδόνη ης, ἡ, --- σιδών. Sophras. 3985 B. σινδόνιον ου, τὸ, small σινδών. Strab. 15, 8, 19. Απ. apud Orib. ΤΙ, 450, δ. Hippol. Haer. 98, 2. σινδονίσκη ης, ἦν, = preceding. Plut. II, 840. σιγδονίτης ov, ο, wearing σιδών. Strab. 15, 1, 11. σινδονοφορέωnήσω to wear garments of σινδών. Strab. 15, 1, 58. σίνε Sine, = ἄνευ.Plut. TI, 288 Ἐ; Sive πά- τρις, sine patris. σίνερε Sinere, = ἀφιέναι, ἀφεῖναι. Ῥω. 11, 282 D. σίνηπι see σίναπι. σινιάζω άσω, (σινίον), to sift. Macar. 496 A. σινίασμα ατος, τὸ, chaff. Pallad. Laus, 1105. σινίον ου, τὸ, Sieve.Macar. 496 A. σίνιστρος or σινιστέριος sinister = ἀριστε- pés. Plut. II, 282 Ὁ. σίνος ὁ, Sinus, = κόλπος. Sitrab. 5, 3, 6. σινόω ωσω, = σίνομαι. Arcad, 159, 20. Orig. II, 72 B. Olymp. 452, to mutilate. give, bad, = σίνομαι. Joann. Mosch, 2996 D σῖναι — σίνασθαι. σινωπίδιον ου, τὸ, = σινωπίς, μίλτος Σινωπικῆ. Sophrns. 3664 A. Σινωπικός ή, ὄν, Of Σινώπη, Sinopicus. Strab. 19, 2,10. 8, 2, 6, γῆ, sinoper, sinople. Diosc. 5, 111, µίλτος. Σινωπίς ἴδος, η, sino pis, = γῆ or μίλτος Σι- νωπική. Diosc. Eupor. 1, 214. Plut. Ἡ, 486 B. Hippol. Haer. 94, 20. Terent. M. 234, color. σιριάω σιρόω, See σειριάω, ἀποσιρόω. σίρωμα ατος, τὸ, (σιρόω), = κάθισμα ὑδατῶδες, sediment. Aét. 1, p. 10, 20. σισόη ης, ἡ, (Egyptian), a sort of queue. Sept. Lev. 19, 27. Greg. Naz. ΤΠ, 1081 A. Theod. I, 881 B. σισυροφόρος ov, (φέρω), wearing a σισύρα. Symes. 1098 A. σιταρχέω ήσω, (σιταγωγός), to convey wheat. Lucian, TI, 257. App. 1, 691, 29. Dion ο. 49, 27, 2. σιταγωγία ας, ἡ, conveyance of wheat. ΠῚ, 257. App. Ἡ, 95, 84. σιτάκη ης, ἦ, = ψιττάκη. Philostrg. 500 A. σιτάριν for σιτάριον ov, τὸ, σῖτος, wheat. Theoph. Cont. 758, 21. σιταρχέω ήσω, (σίταρχος), to supply with pro- visions, to provision. Diod. Ex. Vat. 48, 2. Strab. 14, 2, 5. 17, 8, 15. Philon I, 592, 19. σιτάρχης ov, ο, = σίταρχος. Philon 11, 69. σιταρχία ας, ἡ, the supplying with provisions. Bekker. 301, 26. — 2. Supplies, provisions, rations. Polyb. 1, 52,5. Philon ΤΊ, 64, 28. σιτ-έμπορος ov, ο, wheat-merchant. Antec. 1, 2. σιτήριος ov, = σιτηρός. Diosc. 2, Prooem. σιτηρόςα, όν, eatable. Nenocr. 41. σιτία ας, ἡ, (σῖτος), batch. Apophth. 192 A. 196 B. Σιτιανός apparently an error for Σηθιανός. Serap. deg. 904. σιτικός ἡ, όν, of wheat, cereal. Polyb. 28, 14, 8. Diod. 5, 81. Dion. H. ΠΠ, 1874. 1678, 15. Aristeas 14. Strab. 5, 4, 2. σίτινος ον, wheaten. Inscr. 5128, Pallad. Laus, 1217 C. σιτιστύς ἢ, ὄν, = σιτευτός. Matt. 22, 4 Los. Ant. 8, 2, 4. Herodn. Gr. Philet. 430. Orig. III, 1541 C. σίτλα ας, ἡ, situla, pail. Alex. Trall. 74. Boiss. 1Π|, 418. — Also, σίκλα. Theod. Le- ctor 224 A, θερμοῦ, pailful of hot water. σιτλολέκανα τὰ, = σίτλαι καὶ λεκάναι, pails and basins. Porph. Cer. 468, 4. σιτοβόλιον ου, τὸ, = σιτοβολών. Poly. 8, 100,4. Plut. I, 887 D. σιτόβολον ου, τὸ, = following. Philostrg. 617. σιτοβολών ώνος, ο, (βάλλω), L. horreum, gra- nary. Classical. Sept. Gen. 41, 56. Pallad. Laus. 1218 D. Joann. Mosch. 2876 B. σιτοδασία ας, ἡ, (δαίομαι), distribution of wheat. Dion. H. TH, 1412, 18. σιτοδοσία ας, η, (σιτοδότης), gratuitous distribu- tion of wheat. Classical. Sept. Gen. 42, 19. 42, 88, wheat bought. — Also, σιτοδοτία. Nehem. 9, 15. σιτοδότης ov, ὃ, (δίδωμι,) giver of wheat. Greg. Νας. ΤΙ, 542 A. σιτοδοτία see σιτοδοσία. σιτοδοχεῖον ου, τὸ, = σιτοβολών. Basil. ΠῚ, 268 Β. σιτοδόχος ον, (δέχομαι), receiving wheat, bread or food. Artem. 104. σιτο-θήκη ης, ἦ, = σιτοβολών. Themist. 270. σιτοκαπηλεύω εύσω, to be σιτοκάπηλος, Poll. 7, 18. σιτο-κάπηλος ov, ο, wheat-seller. Poll. 7, 18. Greg. Naz. I, 960 B. ΤΙ, 544 A. σιτολειψία ας, η, (λείπω), = σιτοδεία. Nyss. ΠῚ, 972 Ὁ. σιτολογέω ήσω, (λέγω), to collect wheat (pro- visions), to forage. Polyb. 1, 11, 9. 10. App. 1, 167, 32. σιτολογία ας, ἡ, a collecting of wheat (pro- visions) ; foraging. Polyb. 8, 100, 6. 8, 101, 9. Diod. 20,42. Plut. 1, 574 D. σιτομετρέω ήσω, = σιτομέτρης εἰμί, σῖτον pe- τρῶ, to deal out portions of wheat. Maneth. apud Jos. Apion. 1, 14, p. 445. Sept. Gen. 47, 12. 14. Polyb. 4, 68, 10. Diod. 18, 58. Phryn. 888, condemned. σιτομετρία ας, η, stipend, allowance, rations. Polyb. 5, 89, 4. Diod. 2, 41. 18, 88. Plut. 1, 340 A. σιτομέτριον oυ, τὸ, = preceding. Luc. 12, 42. Charis. 550, 1. σιτό-µετρον oυ, τὸ, = preceding. Pseudo- Plut. Π. 313 Ὁ. σιτοποεητικός ἡ, ον, = σιτοποιικός. 81 Β. σιτοπομπεῖον ου, τὸ, = following. Strab. 7, 4, 6, p. 40, 1. σιτοπομπία ας, η, conveyance of wheat. Clase sical. Dion C. 89,1, 4. σιτο-πονέω ήσω, Philon Ἡ, 998, 3. σιτοπονία ας, ἣ, = σιτοποιία. Philon I, 390. σιτο-πόνος ον, = σιτοποιό. Philon I, 38, 31. 616, 30. Nil. 616 A. σῖτος ov, ο, wheat. E/pict. 1, 10, 2 Τὸν ἐπὶ τοῦ σίτου ὄντα, annonae praefectum, σιτό-σπορος ov, sown with wheat. Dion. ἮΙ, ΤΙ, 777, ἄρουρα. σιτοφυλακέω ήσω, = σιτοφύλαξ εἰμί. App. I, 361, 80. σιτόχροος σιτόχρους, ουν, (χρόα), of the color of wheal. Opp. Cyn. 1, 455. Pseud-A/fric. 108 A. Damase. IT, 349 C. σιτόχρωμος ον, (χρῶμα), = preceding. Achmet. 202 σιτοχρωμακιτρινα, write σιτόχρωμα, κί- τρινα, the last word being a gloss. σιτών ώνος, ο, wheat-field. Plut. Il, 524 A. σιτωνέω ήσω, = σιτώνης εἰμί. Justinian. Cod. 10, 27, 3. σιτωνία ας, η, = σιτώνησι. Dion. H. 111, 1339, 5. Philon Ἡ, 64, 88. Justinian. Cod. 1, 4, 26. Basilic. 38, 1, 6. σιτωνικόν οὔ, τὸ, = σιτώνησις. Justinian. Novell. 80, 8. 128,16. Chron. 585, 15. σίφαρος ov, ο, SUPparum or supparus. Epict. 3, 3, 18. Hippol. 780 A, incorrectly ψηφαροί for σίφαροι. σιφέριον τὸ, probably the Hebrew 9ο --- βιβλίον. Pseud-Athan, TV, 1429 D. σιφνός ἡ, όν, = σιφλός, κενός. Cyrill. A. X, 1077 A. σιφούνιον ου, τὸ, = σίφων. Porph. Cer. 676. σίφων ωνος, ο, siphon, the pipe from which Greek fire was discharged. Theoph. 610. 778. Leo. Tact. 19, 6. Porph. Adm. 84. σιφωνάτωρ ορος, ο, he who works the σίφων. Leo. Tact. 19, 8. σιφωνοφόρος ov, (φέρω), boat carrying a σίφων. Theoph. 541. σιχαντός ἡ, όν,σικχαντός.Cyrill. A. X, 1084 Ὁ. Σιωνίτης ου, (Σιών), native of Sion. Damasce. ΠῚ, 836 C. σιωπάω to be silent. Ignat. Roman. 2 Ἐὰν γὰρ σιωπήσητε ἀπ᾽ ἐμοῦ, with respect to me. σιώπησις εως, ἡ, taciturnity, silence. Sept. Cant. 4, 1. 6, 6 (ων — κάλυμμα, veil). σιωπητέος α, ov, = ὃν δεῖ σιωπᾶσθαι. Lucian. IT, 8, 35. σιωπητικός ἢ, όν, = σιωπηλός, taciturn, silent. Apophth. 841 C. σκάζω to halt. Terent. M. 2400 σκάζων (στί- xos), 308703, = χωλίαμβος. σκαιοβούλως (σκαιός, βουλή), adv. foolishly. Genes. 4, 11. σκαιογράφος ου, ο, (γράφω), unskilful writer. Nie. TT, 1084 αὶ σκαιο-λιθουργός ov, ο, unskilful worker in stone. Nic. Π, 1084 Ὁ. σκαιολόγος ov, (λέγω), talking unskilfully. Nic. IL 1084 C. σκαιωρέω σκαιωρία, incorrect for σκευωρέω, σκευωρία. σκᾶλα ας or ης, ἦ, Scala, = κλῖμαξ, ἀποβάθρα, διαβάθρα. Poll. 1, 98. Afric. Cest. 50. Mal. 466. — 2. Stairs, staircase. Mal. 343. Porph. Cer. 125. Epiph. Mon, 268 A Ἢ σκάλα τοῦ Swi. — 3. Pier, wharf, landing- place. Chron. 569. 572,16. Theoph. 671. Porph. Cer. 497. —4. Stirrup — ἀναβολεύς. Leo. Tact. 6,10. Theoph. Cont. 687, 20. σκάλευμα ατος, τὸ, (σκαλεύω), = σκάλισις, σκα- λισμός. Schol. Arist. Nub. 680. σκαληνός ἡ, ὄν, scalenus, scalene, unequal, uneven. Nicom. 128. 129, ἀριθμός, scalene number, the product of three different fac- tors (2K 8 Χ 4=— 24). σκαληνόω ωσω, = σκαληνὸν ποιῶ. 1121 Α. Β, σκαλίδιον ου, τὸ, littte σκαλίς. Apophth. 281 A σκαλίδιν. Zosimas 1698 C. Joann. Mosch. 8069 A. σκαλίον ov, τὸ, (σκάλα), = ἀναβαθμίς, step, stair. Porph. Cer. 91. 268, 968. Epiph. Mon. 260. C. 269 B. σκαλίς ιδος, ἡ, (σκάλλω,) hoe. Strab. 3, 2, 9, p. 227, 8. Jos. B. J. 2, 8, 9. Hippol. Haer. 482, 30.Plut. I, σκαλισμός οὔ, ὃ, = σκάλισις, σκάλσις, hoeing. Eunap. V. 9. 59 (105). Hieron. I, 854 (661). σκαλοβασία ας, ἦ, (σκάλα, βαΐνω), a going up stairs. Psell. Stich. 279. σκάλωμα ατος, τὸ, Step? stair? Polyb. 5, 59, 9. σκαλώνω ωσα, to land, put to shore, neuter. Porph. Adm. 76. 79. σκάλωσις εως, η, scaffold, as used by builders. Cyrill. Scyth. V. 8. 336 B. Anon. Byz. 1919 A. σκαλωτής oυ, ο, scandularius, one that covers or repairs roofs. Theoph. Cont. 645, 12. 808,17. Leo Gram. 227. σκαμβός ἡ, ὄν, (κάμπτω), crooked. Geopon. 19, 2,1. Sept. Ps. 100, 8, καρδία. σκαμβότης ητος, ἡ, crookedness. Pseud-Athan. TV, 596 A. σκαμβόω ωσω, to make σκαμβός. Pseud-A than. IV, 596 B. σκάμμα ατος, τὸ, a place for wres- tling. Polyb. 40, 5, 5. Ezpict. 4, 8, 26. Chron. 530, at the hippodrome. σκαμμωνίτης ov, ο, prepared with oxappovia. Diosc. 5, 88, οἶνος. σκαμνάλιον ου, τὸ, (scamnum), cloth spread over a seat. Const. (536), 1201 Ὦ. 1204 E. σκάμνον ov, τὸ, ScCamnuUM, stool, seat. Steph. Diac. 1077 B. Porph. Cer. 11, 24. σκανδάλα ας, ἡ, = σκανδάληθρον of a trap. Alciph. 3, 22. σκανδαλίζω ισω, (σκάνδαλον), scandalizo, to cause tv stumble or fall. Tropically, to cause fo err, to seduce: to scandalize, to give offence. Mid. σκανδαλίζοµαι, to stumble, to fall: to be offended : to be tempted to err. Sept. Sir. 9, 5. 98, 8. 35,15. Malt, 11, 6. 18, 5, et alibi. Aquil. Prov. 4, 12. Esai. 8, 16. 40, 30. Joann. Mosch. 3049 C ᾿Ἑσκανδαλίσθη εἰς ἐμέ, the devil tempted him to fall in love with me. σκανδαλισμός οὔ, ο, = τὸ σκανδαλίζειν. Orig. IV, 753 A. Basil. ΠΠ, 588 A. IV, 968 A. σκάνδαλον ου, τὸ, = σκανδάληθρον. ---δ. Trap, snare, springe. Sept. Josu. 23,13. Reg. 1, 18, 21.— 8% Scandalum, _ stumbling- block: a tempting to sin. Sept. Lev. 19, 14. Judic. 2, 8, et alibi. Matt. 16, 28. Orig. I, 1285 A. σκανδαλοποιός όν, (ποιέω,) creating trouble or mischief. JNicet. Paphl. 569 B. σκανδαλώδης ες, causing to stumble. Epiph. II, 237 C. σκαπανεύς ἕως, ο, (σκαπάνη), = σκαφεύς. Strab. 2, 5,1, p. 164,21. Jos. Ant. 6, 8, ὅ. Just. Apol. 1, 55, Lucian. J, 114. Hermog. πεί. 309, 20. Poll. 7, 148. Galen. VI, 310 E. Phryn. P. 9. 62, δ. σκαπανεύω = σκάπτω. 1514. 840 A. σκαπάνιον ου, τὸ, small σκαπάνη. Martyr. Clem. R. 629 B. σκαπλίον oυ, τὸ, quid? Ἰαωγίο. 2,2. 7, 15. 10, 1. — Also, καπλίον. Id. 1, 2. σκαπούλιον ου, τὸ, SCapulae, the crupper. Curop. 80. 97.— Also, 9 καπούλα. Porph. Cer. 459, 17. σκαπούλιον see καπούλιον, capulus. σκαπτήρ ἦρος, ο, mattock? Greg. Naz. IV, 101 A. σκάπτω to dig. [Herm. Vis. 5, 6 σκαφῆσαι — σκάψαι.] σκαραμάγγιον oυ, τὸ, a kind of caftan. Theoph. 491 oxapapdyyw. Porph. Cer. 7.31. Achmet. 157. 268. 181, p. 98. σκαρδαμυκτέω = σκαρδαμύσσω.Lucian. ΤΊ, 326. σκαρισµός οὔ, ο, (σκαρίζω), = σκαρθµός. Schol. Arist. Ran. 1497. σκαρίφημα ατος, τὸ, (σκαριφάομαι), α scratching. Schol. Arist. Nub. 680, smattering. σκάριφος ov, ο, outline, delineation. Cosm. Ind. 58 B, τοῦ παντός. --- 2. Dry stick ---- κάρφος, φρύγανον. Schol. Arist. Ran. 1497. σκαρμός oυ, ο, = σκαλμός, thole. Leo. Tact. 19, 5. Porph. Adm, 75. σκαρφίον ov, τὸ, (κάρφος,) = κλῆρος, L. sors, lot. Porph. Adm. 78. σκασμός οὔ, ὃ, = τὸ σκάζειν. Adquil. Ps. 34, 15. σκάτος τὸ, = σκῶρ. Phryn, 293, condemned. — Also, σκάτον or σκατόν. Schol. Arist. Plut. 806. 707. Pac. 42. σκαφεῖον ου, τὸ, concave mirror. Plut. I, 66 Ὁ. σκάφευσις εως, ἡ, = τὸ σκαφεύειν, 8 mode of punishment. Eunap. V. 8. 59 (105). σκαφεύω εύσω, (σκάφη), to trough up, an in- genious mode of punishing criminals. Plut. 1, 1019 A. σκαφή ἧς, ἣ, = κατασκαφή. App. 1, 500, 56. σκάφη ης, ἡ, scaphe, dial with a concave dial-plate, Cleomed. 42,6. Apion apud Jos. Apion. 2, 5. Schol. Lucian. V, 332 (Lah- mann). σκαφίδιον ov, τὸ, (σκαφίς,) skiff, small boat. Polyb. 84, 8, 2. Strab. 1, 2,16. Lucian. I, 868. Clem. A. II, 625 A. — 2 The hull of a vessel. Porph. Adm. 75. — 3. Knead- ing-trough —= κάρδοπος. Porph. Cer. 670, 17. Schol. Arist. Nub. 669. σκαφίς ίδος, η, = κάρδοπος. Agathar. 171. σκαφίτης ov, ο, (σκάφη), boatman. Strab. 17, 1,49. Pseudo-Demetr. 47 —= ὃ τὴν σκάφην ἐρέσσων. σκαφοειδής ές, like a σκάφη. Diod. 2, 31. Plut. ΤΙ, 890 Ὁ. Achill. Tat. 960 A. Polem. 308. Galen. II, 376 Ὁ. σκαφο-κάραβος ov, ο, (σκάφος), boat belonging to a ship. Chron. 720, 17. σκαφολουτρέω ησω, (λουτρόν), to bathe in a σκάφη. Alex. Trall. 696. σκεδασμός ov, ο, = σκέδασις. Philon 1, 686, 37. Jos. Ant. 1, 1, 8. Anton. 10, 7. Procl. Parm. 547 (124). 659 (88). σκεδαστής οὗ, ο, = ὃ σκεδαννύς. Philon I, 134, 20. 135, 96. Lyd. 342. σκεδαστός ή, ov, scattering, dispensing. Lyd. 53. σκελετεία. as ἧ, = σκήλημα. Galen. Tl, 102 A. σκελετεύω to dry, etc. Classical. Diosc. 2, 2. σκελετός ov, ο, mummy. Classical. Strab. 17, 8, 8. Plat. ΤΙ, 148 A. σκελετώδης ες, like a mummy. Erotian. 332. Lucian. Il, 308. σκελίζω ισω, = ὑποσκελίζω, to trip up. Sept. Jer. 10,18. Plut. Frag, 882 C. δει. 635, 24. Athan. IT, 849 C. σκέλισμα ατος, τὸ, = ὑποσκέλισμα. Basil. IV, 368 B, fall. σκελισμός οὔ, ο,=ὑποσκελισμός.Tit. B. 1232 B. σκελο-τύρβη ης, ἡ, (σκέλος), a sort of paralysis of the legs. Strab. 16, 4, 94. Galen. ΤΙ, 265 F. σκελύδριον ov, τὸ, little σκέλος. Epict. 1, 12, 24, σκεπάζω άσω, to cover: to protect. Classical. Sept. Sir. 14, 27. 398, 19. Mace. 1, 8, 3. σκεπάριον ου, τὸ, = σκέπαρνον. Porph. Cer. 494. σκεπάρνη ης, ἡ, = σκέπαρνον. Philon J, 258, 19; the true reading seems to be σκαπάνη. σκέπασμα ατος, τὸ, α covering for the body, raiment. Paul. Tim. 1, 6,8. Sezt. 411, 27. σκεπαστέος ου, ov, = ὃν δεῖ σκεπάζεσθαι. Moschn. 126, p. 60. σκεπαστήριος α, ov, protective, defensive. Diod. 1, 34. 4,11, κινδύνων. 20, 52, ὅπλα. Dion. II, 318, 1. Ἡ, 899, 8. Philon I, 20, 32. 33. Herod. apud Orib. ΤΊ, 404, 5 τὸ σκεπα- στήριον, cover. Clem. A. I, 1068 A, sc. ὅπλα. σκεπαστῆς οὔ, ο, (σκεπάζω), protector. Ἐκ. 15, 2, et alibi. oxerractés, ή, ὄν, covered. Herodn. Gr. Philet. 402. Theoph. 767, 15. σκεπάστρα ας, η, =following.Galen. XTI, 476 A (titul.). σκέπαστρον ov, τὸ, veil.Symm, Job 24, 18, προσώπου. σκεπεινός ἡ, ὄν, protected, strong. Sept. Nehem. 4,13. Seymn. 336. Patriarch. 1041 C σκε- πηνός. Clementin, 345 A σκεπωός. σκέπη ης, ἡ, protection. Polyb. 1, 16, 10. Σκεπίλα see Σκόπελος. σκεπτικός ή, ὄν, (σκέπτομαι), reflective, consider- ing. Philon 1, 372, 19.—2. Scepticus, sceptical. Galen. II, 23 E, φιλοσοφία, Pyr- rhonism. Sext. 3, 18. 54, 27, ἀγωγή --- φι- λοσοφία. --- Numen. apud Eus. ΠῚ, 1200 A "τὸ σκεπτικόν, scepticism. —"O σκεπτικὸς φιλό- 'σοῴοος, or simply ὁ σκεπτικός, u Sceptic, Pyr- rhonist. Philon I, 508, 22. 526, 31. Numen. apud Εκ. TIT, 1201 B. Gell. 11, 5. Lucian. 1,567. Ding. 9, 69. σκεπτικῶς reflectively: sceptically. Phi- lon J, 134, 86. Plut. 11,990 A. δει. 51. σκευαγωγός ὄν, conveying baggage. Classical. Strab. 16, 4, 38, p. 336. σκεύασμα ατος, τὸ, (σκευάζω), furniture. Sept. Judith 15, 11, in the plural. σκευοποιία ας, η, = τὸ σκευοποιεῖν, of stage furnjture. Philostr. 245. σκενοπώλης ov. ο, (πωλέω), seller of utensils of any kind. Poll. 7, 197. σκεῦος εος, τὸ, wensil of any kind. Sept. Mace. 2, 5, 16, ἱερά, of the Temple. Eus. Ἡ, 1513 A, of a church. Athan. II, 960 A. σκευοφόριον ov, τὸ, (σκευοφόρος), pyx. Anast. Sin. 765 A. σκευοφυλακέω ησω, (σκενοφύλαξ), to watch the baggage. Plut. 1, 683 F. σκευοφυλάκιον ον, τὸ, sacristy. Chron. 623. — Sophrns. 4001 A. Pseudo-Germ. 400 --- πρόθεσις of a church? — Also, σκευοφυλα-«εἴον. Theoph. 120 14. —2. The treasury of the imperial palace. Porph. Cer. 538, 11. σκευοφυλάκισσα ης, ἡ, the sacristan of a nun- nery. Typic. 19. σκευο-φύλαξ ακος, ο,= φύλαξ τῶν ἱερῶν κειµη- Nev, sacrist or sacristan. Chal. 985 D. Theod. Lector 2,12. Joann. Mosch. 3052 A (Eustrat. 2665. 2984 B). σκευύφιον ov, τὸ, = σκευάριον. 15. σκέψις εως, ἧ, Scepticism, the sceptic philosophy. Sert. 8, 98. σκηνεύομαι (σκηνή), to act on the stage. Lyd. 143, 28, εὐήθειαν, to feign idiocy. σκηνή ἧς, ἡ, tabernacle, tent. Sept. Lev. 28, 84 “Ἑορτὴ σκηνῶν, the feast of tabernacles. Mace. 2,10, 6, Philon IY, 297, 21. Plut. ΤΙ, 671 Ὁ. — 2. Stage, theatre. Can. Apost. 18 Αἱ ἐπὶ σκηνῆς, play-actresses. σκηνικός ἡ, όν, scenicus, scenical, scenic. Diod. 17, 16. 106. Philon 1, 18, 21, ἀγών. Poll. 8. 142, Artem. 135. Sext. 666. Orig. 1, 1149 Α. -- Ὁ σκηνικό actor. Plut. I, 1069 C. Nil. 120 B. Justinian, Cod. 5, 4, 29 ἡ σκηνική, actress. σκηνίς ἴδος, ἧ, = σκηνή. Jos. Ant. 18, 4, 5. Plut. J, 496 B. σκηνίτης ov, ο, living in a tent. Strab. 1, 2, 32, p- 59, 12, ἀνήρ. 2, 5, 82, Ρ. 198, 14 of σκηνῖ- ται, bedouins. σκηνοβατέω ησω, to bring upon the stage, asa play. Strab. 5, 8, 6, p. 233. Philon TI, 576, 8. 597, 99. Clem. A. 1, 644 A.— Iren. 1077 A, to publish, make known, reveal. σκηνοβάτης oυ, ο, (σκηνή, Βαινω), actor. Nyss. TIT, 1228 A. σκηνογραφέω ων, (σκηνογράφος), to paint scenes: to delineate. Clem. A. TI, 277 C. σκηνογραφία ας, ἡ, Scene-painting : perspective. Classical. Sezxt. 208, 11. σκηνογραφικός ή, όν, pertaining to scene-paint- ing. Strab. 5, 8, 8, Ρ. 918, 8. Anon. Math. 252, 4 Τὸ σκηνογραφικὸν τῆς ὀπτικῆς μέρος, perspective. σκηνοπηγέω ήσω, (πήγνυμι), to pitch a tent. Jos. Ant. 18, 11,1. Athen. 10,59. Eust. Ant. 669 A. Greg. Nyss. ΠῚ, 1128 B. σκηνοπηγία ας, ἡ, tent-pitching. Sept. Deut. 31, 10. 16, 16 Ἡ ἑορτὴ τῆς σκηνοπηγίας, the feast of tabernacles. Joann, 7,2. Jos. Ant. 8, 4,1. σκηνοπήγιον ov, τὸ, = σκηνή. Simoc. 92, 18. 115, δ. Theoph. 386, 14. σκηνοποιέω ησω, to make a tent. Classical. Jos. B. J. 1, 8, 2. σκηνοποιία ας, ἡ, = τὸ σκηνοποιεῖν. Polyb. 6, 28,3. Dion C. 67, 2, 5, theatrical. Jul. 216 D. σκηνοποιός οὔ, ο, (ποιέω), tent-maker. Luc. Act. 18, 8. Chrys. 1, 242 C. σκηνορραφεῖον oυ, τὸ, the shop of a σκηνορράφος. Chrys. X, 178 A. σκηνορράφος ου, ὁ, (ράπτω), σκηνοποιός. Diog. 2, 135 σκηνοφόρος ον, (φέρω), carrying tents. Anast. Sin. 1055 ©. σκηνο-φύλαξ ακος, ο, = σκηνῆς φύλαξ, sical. Dion. Η. IV, 2109, 5 σκηνύδριον ov, τὸ, little σκηνή. Plut. 1, 427 C. σκηνώδημος quid ? Anast. Sin. 1058 B. σκήνωμα ατος, τὸ, dwelling-place. Classical. Sept. Reg. 1, 2, 20, temple. Ἐάν. 1, 1, 48. Judith 9, 8, Ps. 83, 2. — Tropically, —= σκῆνος, the earthly tabernacle, body: dead body, corpse. Petr. 2, 1, 18. 14. Archel. 1444 A. Mal. 482, 9. σκηνωματοφύρος ov, = σκήνωμα φέρων. Anast. Sin. 1053 B. σκηνωτός ἡ, ὄν, (σκηνόω),= σκηνικός 152, 20, κωμῳδία. σκηπίων ὠνος, ὁ, = σκήπων. Polyb. 82, 5, 8 σκῆπτρον ov, ο, one of the Jewish tribes. Sept. Reg. 1, 2, 28. 1, 10, 19. 20. 8, 11, 81. 35. Patriarch. 1100 B.— 2. Banner, ensign. Soz. 1606 Α. Porph. Cer. 502,11. Cerul. 788 A. Curop. 83, 16. σκηπτρουχία ας, ἦ, = σκηπτουχία. Joann. Hier. 4526. σκηπτροφορέω ήσω, to bear a sceptre. Mel. 11. Philon ΤΙ, 368, 34. σκηπτροφόρος ον, (φέρω), bearing a sceptre. Mel. 37. σκήπων ώνος, ο, (σκήπτω), staff. Antip. 5. 80. Σκῆτις Σκητιώτης, See Σκίτις, Σκιτιώτης. σκιά ας, η, shade, shadow. Dion. Η. V, 591 Σκιᾷ τε καὶ φωτί, in painting. Longin. 17, 8. - 3. Umbra, an uninvited guest. Plut. II, 707 D. σκιαγραφέω ήσω, L. adumbro, to paint the Jirst draught of a picture: to foreshadow. Clas- sical. Jren. 687 B. Clem. 4. I, 561 C., Method. 116 B.— Also, σκιογραφέω. Athan,Ἡ, 161 C. Afacar. 682 Β. Damase. I, 1357 A. σκιαγραφία ας, η, L. adumbratio, rough draught. Classical. Hermes Tr. Poem. 52,5. Plut. ΤΙ, 1091 Ὁ. Numen. apud Εως. III, 1200 B. Athenag. 924 A. Clem. A. I, 56 B. 324 A. Dion C. 52, 7, 4. — Also, σκιογραφία. Clem. A.J, 697 Β. Eust. Ant. 621 B. Aster. 473 C. σκιαγράφος ov, ο, painter. Sept. Sap. 15, 4. σκιαδηφόρος see σκιαδοφόρος. σκιάδιον ου, τὸ, (σκιάς), the umbel of an order of plants. Diose. 2, 168 (169). σκιαδοφόρος ov, (φέρω), carrying a parasol. Poll. 7, 174.— Also, σκιαδηφόρος. Ael. Ν. A. 16, 18. σκιάζω άσω, to scare.Cyrill. Scyth. Δ. 5. 290 ο. σκίαινα ης, η, SCiaena, a fish. Classical. σκιαλογέω ήσω, (σκιά, λέγω), to talk merely for the sake of talking? Athan. ΤΙ, 64 C Τὸ φύ- σει γέννημα ὡς ποίημα σκιαλογῶν: perhaps we should read σκαιολογῶν. σκιαμαχία ας, η, a fighting with shadows, sham- αμ. Philon 1, 158, 45. Plut. ΤΊ, 514 D. Antyll. apud Orib. I, 525. Plut. Ἡ, 514 Ὁ. — Also, σκεομαχία. Gell. 18, 23 (22). σκιαμάχος ov, (μάχομαι), fighting with shadows. Philon I, 199, 32. σκίασμα ατος, τὸ, (σκιάζω), shadow. Diod. 2, 81, p. 145, 45. Gemin. 804 B, τῆς γῆς. Cleomed. 77, 8. Plut. TI, 891 F. Achill. Tat. Isagog. 981 A. Ρίου. 1, 11. 7, 146. σκιαστής οὔ, ο, = ὁ σκιάζων. Greg. Naz. ΠΙ, 659 A, one that holds a parasol over a person. σκιατραφής ες, (τρέφω), brought up in the shade ; delicate, effeminate. Agath. 30. σκιατραφία ας, ἡ, the being σκιατραφής. Diod. 20, 62, ν. 1. σκιατροφία. Plut. 1, 10 D. 47 F. σκίγκος ov, ὁ, Scincus, a species of lizard.. Diose. 2, 71. σκίδαξ ακος, ο, = σχίζα. Apollod. Arch, 17. σκιλλητικός and σκιλλιτικός ἡ, όν, (σκίλλα), scilliticus, of squills. Diosc. 2, 202. 5, 25, ὄξος. 5, 26, οἶνος, vinum scillites. Archigen. apud Orib. ΠΠ, 648, 12. σκίλλινος ἡ, ov, scillinus — preceding. Diosc. Eupor. 2, 31, p. 242, ὄξος. Archigen. apud Orib. II, 153, 9. σκιλλιτικός see σκιλλητικός. σκιλλο-κρόµµνον ον, τὸ, Theocr. 5, 121. σκιλλώδης ες, like squilis. 2, 200. σκιμβός ή, όν, = σκαμβός. 254, σκιµπόδιον oυ, τὸ, litle σκίµπους. Orig. Π, 1156 C. σκιµποδίσκος ου, ὃ, = preceding. Synes. 1098. σκινδαλαµοφράστης ov, ο, (σκινδάλαµος, φράζω), investigator of splinters, hair-splitter. Agath. Epigr. 88, 2. σκινδαλμός οὔ, ὃ, = σχινδαλμός. Moer, 328. σκινδαψίζομαι (σκινδαψός), Galen. VILL, 69 F. σκινίς ίδος, ἧ, = σκίαινα. Galen. VI, 394 C. σκιογραφέω σκιογραφία, see σκιαγραφέω, σκια- γραφία. σκιοθηρικός ἡ, ον, pertaining to σκιόθηρα. Cleomed. 88, 18. Strab. 2, 5, 24, p. 190, 19, γνώμων, scioth ericon. σκιόθηρον ov, τὸ, (θήρα), sundial, literally shadow-catcher. Plut. I, 809 A. Diog. 2,1. Eudoc. 31. 55. σκιομαχέω = σκιαμαχέω. Hermias 7,1 Ῥ- 1177 A. σκιό-φως ωτος, τὸ, evening twilight. Heliod. ὅ, 27. (Compare λυκόφως, λυκαυγές.) σκιόψυκτος ov, (ψύχω), cooled or dried in the shade. Lyd. 58, 18. σκιρρώδης ες, like oxippos, hard. Galen. VI, 854 Ὁ. 418 D. — Also, σκιρώδης. Poll. 4, 203. σκίρρωμα ατος, τὸ, (σκιρρόω), = σκίρρος, an in- duration. Diosc. 1, 1, p. 11. — Also, σκί- ρωμα. Poll. 4, 198 as ν. 1. σκίρτησις εως, ἡ, = τὸ σκιρτᾶν. Philon 1, 311, 18. Plut. TI, 341 F. Pseud-Zgnat. 929 A. σκιρτητικός ἢ, ὄν, frisky, frolicsome. Philon T, 84, 37. 310,45. Cornut. 149. Plut. IT, 12 B. Lucian. ΠΠ, 580. Clem. A. 1, 265 0. σκιρτός ή, όν, = preceding. Cedr. I, 48. 17. — Cornut. 176 of Σκιρτοί, attendants of Dio- nysus. σκιρώδης σκίρωμα, see σκιρρώδης, oxippapa. Σκίτις εως, ἡ, Scitis, a place in Egypt near Mareotes, on the borders of Libya. Written also Σκῆτις. Euagr. Scitens. 1220. Pallad. Laus. 1048. Seer. 512. Soz. 1377. Cassian. I, 481, In eremo Scythi, write Scithi. (Com- pare Ptol. Geogr. 4, 5 Σκιαθίς. Ἢ Σκιθιακὴ χώρα.) Σκιτιώτης ου, ο, a monk of Scitis. Apophth. 212, — Cassian. I, 995 Scythioticus, a, um, write Scithioticus, of Scitis. σκίφη ης, ἡ, quid? Του. 4, 27. σκιώδης ες, shadowy: typical, Petr. Alex. 517 B. Greg. Naz. ΠΠ, 435 A. σκιωδῶς typically. Adam. 1837 B. Anast. Sin. 132 0. σκιωτός ή, ὄν, (σκιά), striped, as a belt. Arr. P. M. E. 24. σκλαβ-άρχων οντος, ο, Slavic commander. Porph. Adm. 131. Σκλαβηνός ἡ, ὄν, (Σκλάβος,) Slavic, Sclavonic. Nic ΟΡ. Histor. 20, πλήθη. 21, γυναῖκες. 40, ἔθνη. — Substantively, ὁ Σκλαβηνός --- Σκλάβος a Slav. Sclavonian usually in the plural. Proc. TI, 125. 886. Men. P. 327. 404. Polyb. Adm. 217. — Sometimes written ΣκλανηνόςCaesarius 985. — Also, Σκλαβι- vos. Theoph. 582. 707. — See also Ῥθλάβος. Σκλαβησιανοί ὧν, οι, Sclavesiani, the Slavic in- habitants of continental Greece. Porph. Adm. 223. Σκλαβικός ἡ, ον, Slavic. Leo. Tact. 18, 100. Σκλαβινία ας, ἡ, Sclavinia, a Slavic settlement in Macedonia. Theoph. 668 (A. D. 750). Σκλαβινικός ἡ, ὄν, Sclavonic. Porph. Adm. 126. Σκλαβινιστί in the Slavic language, in Slavic. Porph. Adm. 76. Σκλαβινός see Σκλαβηνός. Σκλάβος ου, ὁ, α Slav, Sclavonian. Agath. 249, 8, ἀνήρ. Mal. 490. Theoph. 960. 559. Nic. CP. Histor. 91. 42. Leo. Tact. 18, 102. σκληκιάω άσω, (σκέλλω, ἔσκληκα), = σκληρύνο- μαι. Epiph. ΤΙ, 721 B. σκληραγωγέω ήσω, (σκληρός, ἄγω), to inure to hardships. Nicol. Ὁ. 158. Dion. H. VI, 888, 10. Jos. Ant. 10, 10, 2. Lucian. I, 302. 303. σκληραγωγία ας, η, hard or laborious mode of living. Philon ΤΊ, 352, 18. 482,21. Basil. IV, 457 B. Chrys. I, 234 BE. X, Το Ε. (Compare Strab. 15, 1, 66.) σκληρ-άργιλλος ον, of hard clay. Geopon. 9, 4, 5. σκληραυχένεια ας, ἡ, the being σκληραύχην. Epiph. I, 420 C, incorrectly σκληραύχεια. σκληρ-αὔχην ενος, ο, ἡ, stiff-necked : refractory, unmanageable. Philon 1, 114, 17. Plut. Ἡ, 2E.F. Clem. A. I, 201 B. σκληρία ας, ἡ, = σκληρότης. Diose. 1, 60. Herod. apud Orib. I, 407, 5. 468, 7. Οι. II, 376 B. Heges. 1816 A. Galen. TI, 264 B, et alibi. σκληρόγεως ων, (γῇ), of or with a hard soil. Philon ΤΠ, 510, 88. 619, 28. σκληροδίαιτος ov, (δίαιτα), of a hard way of liv- ing. Philon 1, 640. 660, 35. II, 163, 18, Bios, hard. σκληρο-καρδία ας, ἡ, hardness of heart, stubborn- ness. Sept. Deut. 10, 16. Sir. 16, 10, et alibi. Matt. 19, 8. σκληροκάρδιος ov, (καρδία), hard-hearted, stub- born. Sept. Prov. 17, 20. Just. Tryph. 27. Symm. Esai. 46,12. Orig. 1, 357 A. σκληροκέφαλος ον, = σκληρὰν ἔχων τὴν κεῴφα- λήν. with a hard head. Theoph. Nonn. ΤΊ, 818 τὸ σκληροκέφαλον, a species of φαλάγ- γιον. σκληρό-κηρος ον, overlaid with hard wax. Diog. 7, 87. σκληροκοίλιος ov, (κοιλία), costive. Diosc. 5, 27. σκληρολέκτης ov, ο, (λέγω), using harsh expres- sions. Schol. Arist. Nub. 1367. σκληροπαγής ες, (πήγνυμι), firm.Xenocr. 16, JSirm-fleshed. σκληρο-ποιέω ἥσω, to make hard. Xenocr, 48. Orib. 1, 138, 4. σκληροποιός όν, (ποιέω), hardening. Plut. I, 953 C. σκληροπρόσωπος ov, (πρόσωπον), hard-faced. Theodtn. Ezech. 29, 3. 4. σκληρός ὄν, hard. Diosc. Delet. p. 3, οἶνος, hard, austere, rough. Ruf. apud Orib. I, 328, Apophth. 141 A, a demon hard tomanage. σκληρόσαρκος ov, hard-fleshed, firm-fleshed. Classical. Xenoer. 21. σκληροσώματος ov, with a hard σῶμα. Alex. Aphr. Probl. 41, 25. σκληροτραχηλία ας, ἡ, the being σκληροτράχηλος. Patriarch. 1049 B. σκληρο-τράχηλος ον, stiff-necked. Sept. Ex. 88, 8. Deut. 9, 6 (81, 27 Τὸν τράχηλόν σου τὸν σκληρόν). Luc. Act. 7, 51. σκληρουχία ας, ἦ, (ἔχω), severity: tyrannical treatment. Jos. Ant. 8, 8, 2. Nil. 1141 B. σκληρ-οφθαλμία ας, ἡ, = ξηροφθαλμία, a dis- ease of the eye. Leo Med. 131. σκληροφυής ες, (φύω), of hard nature, tough. Nenocr. 13. σκληρο-χάλινος ov, = σκληρόστομος, as ὃν horse. Achmet. 152. σκληρόω ώσω, = σκληρύνω. Xenocr. 26. Orig. ΠῚ, 328 B. σκλήρυνσις εως, ἡ, = σκληρυσμός. 264 Α. σκληρυντικός ἡ, όν, (σκληρύνω), capable of hard- ening. Diose.1, 48. Orig. If, 265 60. σκληρύνω υνῶ, to harden. Classical. Sept. Gen. 49, 7. Ex. 4,21. 7,3. 9,12. 11, 10. Judic. 4, 24. Reg. 2, 19, 43 ᾿σκληρύνθη ὃ λόγος, was fierce. 4, 2, 10 "EoxAnpuvas τοῦ αἰτήσασθαι, you ask too much. Par. 2, 10, 4. Sir. 30, 12, et alibi. [Diose. 1, 53, p. 58 ἐσκλήρυμαι, write ἐσκλήρυμμαι. Eupor. 2, 17 Antyll. apud Orib. I, 444, 7ἐσκλήρυμμαι. Orig. 1, 277 C ἐσκλήρυκα, forἐσκλήρυγκα. Greg. Nyss. TH, 548 D ἐσκλή-uvrat — ἐσκληρυμμένοι εἰσί. Orig. II,ἐσκλήρυσμαι. σκληρυσμός οὔ, ο, α hardening. Classical. Orig. I, 268 A. σκλήρωσις εως, ἡ, (σκληρόω), = σκλήρυνσις, σκληρυσµός. Moschn. 198. σκνιπύτης τος, ἣν (σκνιπός), = μικρολογία, stinginess. Schol. Lucian. II, 659. --- Also, σκνιφός ή, ὄν, = σκνιπός, φειδωλός, γλίσχρος, μικροπρεπής. Phryn. 398, condemned. ἤοεν. 352. Hippol. Haer. 82, 44. σκνιφότης see σκνιπότης. Σκόδρα ας, η, Scodra, in Illyria. App. II, 797, 29. σκολάκιον ου, τὸ. quid? Apophth, 324 C, σκολιάζω ασα, (σκολιός), to be crooked. Sept. Prov. 10, 8. 14, 2. σκολιοδρομέω ήσω, (σκολιοδρόμος), to run crook- edly. Orig. ΥΠ, 133 A. σκολιό-θριξ τριχος, ὅ. ἡ, with curly hair, Mel. 1, 37, foliage. σκολιύ-πορος ov, with a crooked passage. Sext. 30. σκολιότης ητος, η, crookedness: a winding. Classical. Sept. Ezech. 16, δ, τῆς ψυχῆς. Strab. 4, 3, 8. 12, 2, 4, Ὁ. 508, of a river. σκολιόω ὦσω, to make crooked. Classical. Galen, II, 267 E. σκολίωμα ατος, τὸ, a winding, bend. Strab. 2, 4, 4. 4,3, 4. σκολοπενδρώδης ες, like a σκολόπενδρα. 13, 1, 5. σκολοπίον ου, τὸ, little σκόλοψ. Galen. TI, 304. σκολοποειδής ές, like a σκόλοψ. Diosc. 1, 138, Ῥ. 128, σκὀλοψ οπος, ο, anything pointed, a prick, stake. Diosc. 1, 114, in the foot. [Theod. IV, 220 A τουσσκολοπασ, write τοὺς κόλοπας — κολά- βους.] σκολύπτω L. gluho, deglubo (κακεμφά- tos). Schol. Arist. Eq. 964. σκοπελο-δρόμος ον, running over rocks. Agath. Epigr. 33, 1. σκόπελον ου, τὸ, = σκόπελος. 28, 17. Σκόπελος ου, Scopelus, = ἹΤεπάρηθος, an island opposite the coast of Magnesia. Ptol. Geogr. 8, 18. Hierocles. Synecd. 391 (Bonn.). Porph. Them. 50, 7 Σκεπίλα, incorrectly. Cedr. Il, 436 οἱ Σκόπελοι. (See also Πάνορ- pos.) [It would seem that originally the Magnesians and Thessalians applied the plural οἱ Σκόπελοι, the Rocks, to the islands lying off the Magnesian coast; but in pro. cess of time the singular Σκόπελος was re- stricted to the principal island, that is, to Peparethos. This confusion of names led Ptolemy and his successors to imagine that νῆσος Σκόπελος was distinct from νῆσος Te- σκόπευσις εως, ἡ, = σκοπιά. Aquil. Hos. 5, 1. σκοπευτήριον ου, τὸ, = σκοπιά. Orig. IIT, 212 σκοπευτής ov, ο, (σκοπεύω), watchman. Aquil. Esai. 52, 8. 56,10. Basil. IV, 825 B. σκοπευτικός η, ὄν, capable of watching. 1Π. 618 A. 616 0Ο. Did. A. 1609 C. σκοπεύω εὔσω, = σκοπέω. Sept. Ex. 38, 8. Reg. 1, 4,13. Job 39, 29. Prov. 5, 21. σκοπή ἧς, ἡ, astronomical observatory. Strab. 17,1, 30. 2, 5, 14, p. 179, 20. σκοπητέον = δεῖ σκοπεῖν. Clem. A. TI, 288 C. σκοπιήτης ov, ο, (σκοπιά), watcher. Antip. 8. 17. σκόπιμος ov, (σκοπός,) aimed at. Tambl Mathem. 197, αὐτῷ τέλος. σκοπός, ov, 6, object, intention. Pseud-Anton. apud Just. 1, 71, p. 436 Β Τὰ τοῦ ἐμοῦ σκο- ποῦ μεγέθη. Orig. 1, 689 A Σκοπὸν ἔχων κα- τηγορεῖν. Did. A. 281 Β Ὁ οὖν σκοπός ἐστιν ἵνα πρὸς ἀκεραίους ἀπὸ ἑκατέρας λέξεως τὴν ἀντίθεσιν ποιῶνται. Pallad. Laus. 1012 Β Συνθέσθαι μου τῷ σκοπῷ, desire. Justinian. Cod. 1, 1, 8, δέ. Joann. AMosch. 3092 A Εἶχε δὲ σκοπὸν τοῦ ἀναχωρῆσαι. σκορακίζω ισω, to reject contemptuously. Clas sical. Philon I, 139. 384, 19. σκορακισμός oυ, ὃ, = τὸ σκορακίζειν. Plut. Tl, 467 E. σκορακιστέον = δεῖ σκορακίζειν. Philon I, 267. σκορδίζω ἔσω, (σκόρδον), to smell like garlic. Diose. ὃ, 115 (125). σκορδινησµός οὔ, ο, - σκορδινιασμός Med. 127. σκορδότζεμα ατος, τὸ, decoction of garlic. Boiss. Til, 414. σκόρδον ov, τὸ, = σκόροδον, garlic. Num. 11,5. Erotian. 246. σκοροδο-ειδῆς ές, garlic-like. Diose. 8, 47 (54). σκοροδομάχος ov, (μάχομαι), fighting with gar- lies, whose weapons are garlics. Lucian. II, 80. σκοροδοπώλης ov, ο, (πωλέω), garlic-seller. Schol. Arist. Vesp. 680. σκοροδοφαγία ας, ἡ, (φαγεῖν), the eating of gar- lies. Theoph. Nonn. IT, 12. 332. σκοροδοφόρος ov, (φέρω), garlic-producing. Ant. Mon. 1476 Ὁ. Schol. Arist. Plut. 718. σκορπιαίνω (σκορπίος), to be scorpion-like, fierce, enraged. Proc. ΤΠ, 63. σκορπιακή ης, η, ἀντίδοτος, scorpiace, remedy against the sting of a scorpion. Tertull. TI, 121 (titul.). σκορπιανός ἡ, ὄν, born under Scorpio, in astrol- ogy. Basil. 1,129 C. Caesarius 988. σκορπίδιον ov, τὸ, little σκορπίος, scorpio. Sept. Macc. 1, 6, 51, engine of war — Polyb. 8, 7,6. Anon, Med. 247, a fish. σκορπίζω ἔσω, = σκεδάννυμε, to scatter. cataeus apud Phryn, 218, not Attic. Reg. 2, 22, 15, et alibi. Strab. 4, 4, 6, p- 811, 16. Matt. 12, 30. Jos. Ant. 16, 1, 2, λόγους, spread, disseminate. σκορπιόδηκτος ον, (σκορπίος, δάκνω), bitten (stung) by a scorpion. Diose. 1, 4, p. 14. σκορπιοειδής ές, scorpion-like. Diose. 4, 192 (195) τὸ σκορπιοειδές, a plant. σκορπιόπληκτος ov, (πλήσσω), stung by a scorpi- on. Diose. 1, 14, Antyll. apud Orib. I, 512, 4. σκορπισμός οὔ, τὸ, = τὸ σκορπίζειν, a scatter- ing, squandering. Philon I, 82, 6. 692 A. Artem. 194. σκορπιστήριον ov, τὸ, that which scatters. Clim. 949 A, καμάτων, alleviating. σκορπιστής οὔ, ο, ὃ σκορπίζων, profligate. Lyd. 154, 20. σκοτάζω άσω, (σκότος), to become dark. Sept. Eccl. 12, 8. Thren. 4, 8. Ezech. 31, 15. σκοτασμός ov, τὸ, a becoming dark, darkness. Diose. Jobol. 7. Orig. ΤΗ, 392 A. σκοτεινός ή, όν, dark. Sept. Prov. 1, 6, λόγος, dark saying. Orig. I, 1486 A. Apocr. Martyr. Barth. (init.) 1, ἡ σκοτεινή, sc. χώρα, the region of darkness, the country where the sun never shines; an imaginary place. σκοτεινοχαρής ές, (χαίρω), delighting in deeds of darkness. Basil. WII, 640 C. σκοτ-ένδυτος ov, clothed with darkness. Diac. 1112 B. σκοτέω ήσω, = σκοτίζω.Orig. VI, 141 A. B ἐσκότηται. σκοτία ας, ἡ, darkness. Steph. Diac. 1182 A Τὸ τῆς σκοτίας αὐτὸ ἔνδυμα, applied by Co- pronymus to the monastic habit. σκοτίζω ίσω, (σκότος), to darken. Sept. Ps. 68, 24. Eccl. 12,2. Mace. 8. 4, 10. Cleomed. 81, 28. Dion. H. VI, 893, 17. σκοτισμός οὔ, ο, α darkening; obscuration. Cleomed. 80,14. Ptol. Tetrab. 116. Clem. 4Α. 1, 485 B. πανί. Sin. 793 A. σκοτόδινος ov, dizzy. Chrys. TH, 578 A Σκοτο- δίνοις ἰλίγγοις, unless we read σκοτοδίνοις, ἰλίγγοις. σκοτόμαινα ης, ἧ, = σκοτομήνη. Aristid. 1, 422, Steph. Diac. 1088 ΑΔ. Nicet. Paphi. 512 B. Ο. Theoph. Cont. 195, 22. σκοτομαχία ας, η, (μάχομαι), a fighting im the dark. Hermes Tr. Poem. 14, 1. σκοτομήνη ης, ἦ, (μήνη), moonless night. Hence, darkness, trouble, vexation. Sept. Ps. 10, 2. σκοτοποιία ας, ἡ, (ποιέω), creation of darkness. Pseudo-Dion. 205 C. σκότος εος, τὸ, darkness, of the under-world. Sept, Tobit 4,10. 14, 10. Philon I, 676, 21, ἀτελεύτητον. II, 433, 37, βαθύ. Apophth. Macar. 18. Theoph. 683 "Απελθε εἰς τὸ σκό- τος καὶ εἰς τὸ ἀνάθεμα. σκοτουλάτος incorrect for σκουτουλᾶτος. σκοτόω ώσω, to darken. Sept. Judic. 4, 21 ἐσκοτώθη= τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψεν.) σκοτωδία ας, ἡ, (σκοτώδης), darkness. Theol. Arith. 6. σκότωμα ατος, τὸ. L. vertigo, dizziness, giddiness. Polyb. 5, 56, Τ. Diose. 3, 82 (92). Plut. ΤΙ, 658 E. σκοτωματικός ἡ, ὄν, causing dizziness. Alex. Aphr. Probl. 2, 71, p. 78, 20, πάθος. --- 2. Vertiginosus, afflicted with vertigo. Diose. 8, 87 (97). 1, 18, p. 35. Ruf. et Antyll. apud Orib. TI, 212, 13. 40, 8. Galen, II, 261 E. σκότωσις εως, ἡ, a darkening : obscurity. Plut. TI, 414 Ὁ. Orig. TI, 100 B.— 2. Vertigo — δῖνος. Erotian. 124. Galen. II, 261 E. σκούλκα, as, ἡ, 56119186, watch. Mauric. 3, 16. Simoc. 260. Chron. 724, 8. 780, 12. Leo. Tact. 6, 18. [Probably of Teutonic origin. Compare the English skulk, shelter.] σκουλκάτωρ ορος, ο,= κατάσκοπος, scout. Mauric. 1, 8, et alibi. Porph. Adm. 247. σκουλκεύω ευσα, to scout, reconnoitre. Martyr. Areth. 58. Maurie. 7, 9. Leo. Tact. 12, 56. σκοῦτα ἡ, the Latin scuta, scutra. Heron Jun. 191, 18. σκουταρᾶτος= σκουτᾶτος. Leo. Tact. 14, 69. 78. σκουτάριον ov, τὸ, = σκοῦτον. οσο ᾿ Novell. 85, 4. Afauric. 3, τ. Mal. 265. 458. Theoph. 377, 20. 491, 7 σκουτάριν. σκουτάριος ου, ὁ, Scutarius. Απίοη. 1,δ.; - Ἡ ἀπὸ Σκυθῶν ρῆσις, blunt, rough talk. Zos. 165, 10 | Pseudo-Demetr. 94. 122. σκουτᾶτος ου, ο, SCutatus — ἀσπιδιώτης, σκυθίζω, ἴσω, to be or act like a Scythian.Clem. A. I, 792 A.—2. To use the lan- guage of the Scythians. Pseudo-Demetr. 46, 18. Σκυθισμός οὔ, ο, Scythismus, the state of the ὁπλίτης. Lyd. 128. Leo. Tact. 4, 56. σκουτέλλιον ov, τὸ, Scutella, plate, platter, dish. Stud. 1716 Ῥ. Porph. Cer. 472, Schol. Arist Plut. 818. Ptoch. 1, 808. σκουτέριος = σκουτάριος. Curop, 11. 89, world from Noah to the building of the 15. tower of Babel. E/piph. I, 165. σκουτεύω ευσα, (σκοῦτον), = ὑπερασπίζω. Σκυθοπολίτης, ov, 6, inhabitant of Σκυθῶν Πόλις. Mauric. 12, 20. Leo. Tact. 9, 49. Sept. Mace. 2, 19, 80. Jos. Ant. 12, 4, 5. σκούτλα ᾗ, scutula. Heron Jun. 177, 14.σκυθρωπασμµός, οὔ, 6, (σκυθρωπάζω) gloom, sad- 90. ness of countenance. Plut. II, 48 F. σκουτλᾶτος see σκουτουλᾶτος. σκυθρωποφανής ες, (σκυθρωπός, φαίνομαι), of. Lyd. 128, 23. of dogs. Philon 1, 202, 7, ἐπιστήμη. σκούτλωσις εως, ἡ, a checkering? Heron Jun.' gloomy or sad appearance. Orig. ΠΠ, 218 D.139, 20. Σκυθῶν Πόλις η = Σκυθόπολις, Scythopolis. σκοῦτον ov, τὸ, — ἀσπίς, θυρεός, Sept. Judic. 1, 21. Polyb. δ, 70, 4. σκυλακεία ας, ἧ, (σκυλακεύω), the training of. shield. Lyd. 128, 19. σκουτουλᾶτος also σκουτλᾶτος, the Latin sc u- dogs. Plut. 1, 889 A. Tambl. V. P. 426. tulatus, checkered. Arr. P. M. E. 24. σκυλακευτικός, ἡ, ὄν, pertaining to the training σκρηνιάριος σκρηνίον, incorrect for σκρινιάριος, σκυλεία, as, ἡ, (σκυλεύω) plunder, plundering. σκρινίον. Sept. Mace. 1, 4, 23. σκρίβας η , Scriba, = ὑπογραφεύς. Lyd. 11, σκυλευτής οὔ, ο, plunderer. Adquil. Ezech. 23, 7, 224, 22. Porph. Novell. 259. 15. σκριβλίτης ov, ὁ, scriblita or scribilita, σκυλίον ου, τὸ, = σκύλος. Nicet. Byz. 765 D. a kind of pastry. Athen. 14, 57. 768 A σκυλίν. Porph. Adm. 155. σκρίβων ωνος, ο, commonly in the plural of | σκύλλω, to trouble, ver. Matt. 9,86. Mare. 5, σκρίβωνες = οἳ σωματοφύλακες τοῦ βασιλέως, 85. Lucian, II, 846. Eus, ΤΊ, 121 σκυλμός οὔ, ο, (σκύλλω), L. laniatio, laniatus, σκριβώνισσα, ης, 9, the wife of a σκρίβων. a tearing, mangling: trouble, molestation, vex- Porph. Cer, 67, 21. ation. Sept. Macc. 3, 8, 25. 8, 4, 6. 8, 7, 5. σκρινιάριος ου, ο, (σκρινίον), = χαρτοφύλαξ. Archigen. apud Orib. TI, 157, 1. Clementin. Nil. 120 Α. 160 Ὁ. 168 B. Lyd. 224. 228. τῇ Ο. Ptol. Tetrab. 206. Athan. II, 982 C. Tiber. Novell. σκύλος ov, ο, (σκύλαξ), = κύων, dog. Ptoch. 2, σκρινίον ου, τὸ, Scrinium, a chest for keep- 601. Lex. Sched. 884. ing documents. Jul. 397 A. Carth, Can. σκυλοφόρος ov, (σκῦλα, φέρω), bearing or τε- 135. Chal. 1029 Β. Ομ. A. X, 877 A. cewing the spoils. Dion. H. 1, 309, Ζεύς,Lyd. 146, 22, Justinian. Cod. 1, 2, 25, § γ΄. Jupiter Feretrius. Agath. Epigr. 95 (titul.). Euagr. 2680 A. σκύλσις εως η, (σκύλλω), = σκυλμός. σκρόφα ἡ, scrofa, Hes. Τροµφάς. Clementin, 805 1). σκυβαλίζω ίσω, to regard as σκύβαλα. to treat σκύπτω ύψω, (κύπτω), to make a genuflezion. contemptuously. Sept. Sir. 26, 28. Dion. Leont. Mon. 621 Ο. σκυτάλη ης, ἡ, scourge, whip. Moer. 315. σκυβάλισμα ατος, τὸ, = σκύβαλον. Pseudo- Psell. Stich. 457. Codin. 64. σκυταληφορέω ισω, to carry a σκυτάλη. Strab. σκυβαλισμός ος, ο, contemptuous treaiment. 15. 1, 8. Polyb. 80, 11, 12. σκυταληφόρος ον, (φέρω) carrying a σκυτάλη. σκύβαλον ου, τὸ, commonly in the plural, refuse, Strab, 16, 4, 17, p. 828, 98. chaff: dung, excrements. Sept. Sir. 27, 4. σκυταλίς ἴδος, ἡ, = φάλαγξ, fingerjoint. Ruf. Strab. 14, 1, 81. Philon 1, 190, 89. Paul. apud Orib. TH, 389, 2. Galen. Il, 397 Ἑ, Phil. 3, 8. Jos. B. J. 5, 15, 7. Alex. Aphr. σκυτίς ίδος, ἡ, small σκῦτος. Diosc. Eupor. 2, 113. Artem. 408. Tatian. 844 A. σκυτοεργός οὔ, ο, (ΕΡΓΩ), = σκυτοτόμος. Greg. Naz. ΤΠ, 1285 A. σκυτοτραγέω ἤσω, = σκῦτος τρώγω. Lucian. ΤΠ, 121. σκυτόω ώσω, to incase in leather. Polyb. 10, 20, 3. σκυφοειδής ές, (σκύφος, EIΔΩ), like a cup. Athen. 11, 91. σκωληκίασις εως, η, L. verminatio, the being diseased with worms. Symm. Job 17, 14. σκωληκιάω άσω, (σκώληξ), to breed worms. Geopon. 10, 90, 5. Achmet. 60. σκωληκίζω ίσω, to be or act like a worm. Galen. VID, 84 B Σκωληκίζων σφυγμός, beating slowly, undulating ? σκωλήκιον ov, τὸ, little σκώληξ. Diosc. 1, 79. σκωληκίτης ov, ο, worm-like. Diose. 1, 79, σκωληκοειδής ές, worm-like. Classical. Diose. 1, 198, p. 128. Did. A. 1641 A, σκωληκό-µεστος ov, full of worms. Sophras, σκώληξ ηκος, ο, worm. Sept. Judith 7, 17. Sir. 7, 16. Esai. 6, 24. Marc. 9, 48. Basil. TH, 918 C, ὁ ἰοβόλος, in hell. Chrys. Χ. 96 A. 210 B. Nil. 561 A. 1145 B, ὁ ἀκοίμη- tos, the worm that never sleeps, in hell. Pseudo-Cyrill. A. X, 1080 B. Apophth. Sicoes 19. σκῶλον ου, τὸ, = σκάνδαλον, stumbling-block. Sept. Ex. 10, 7 Deut. 7, 16. Esai. 57, 14. σκωπαῖος ov, ο, (σκώπτω ), dwarf: jester. Athen. 12, 16. σκωπτολόγος ον, = σκωπτικός, σκωπτόλης. Schol. Arist. Ach, 854. σκωριοειδής ἔς, (σκωρία, EIΔΩ), dross-like. Diose. 5, 100. σκωριώδης ες, = preceding. Lex. Botan. Ka- δµία. σμαραγδίζω to have the color of σμάραγδος, to be of an emerald green. Diod. 2, 52. Diosc. 5, 159 (160). σμαράγδινος η, ov, smarag dinus, of emerald. Apoc. 4, 8, sc. λίθος. Lucian, 11, 111. σμαράγδιον ov, τὸ, little σμάραγδος. Anton. 4, 20, σμαραγδίτης ov, ο, = σμαράγδινος. Sept. Esth. 1, 6, λίθος. σμάραγδος ov, ο, ἡ, SMaragdus, emerald. Classical. Sept. Ex. 28, 17. 35,13. Ari- steas 9. [A modification of the Hebrew Πρ”, the = in the Greek form being prosthetic. ] ᾿ σµαραγδόχλοος ον, (χλόη), of the color of em- erald. Simoc. 162, 17. σμῆγμα ατος, τὸ, (σμήχω), smegma = σμῆμα. σμηκτικός ἢ, ὄν, smecticus, detergent, good for scouring, brushing, cleansing. Diosc. 1, 26. Ruf. apud Orib. ΤΙ, 208, 10. Lucian. TI, 441. Clem. A.I, 488 C. σμηνεύω εύσω, (σμῆνος), to swarm. Epiph. 1, 237 B, neuter. σμηνίον ου, τὸ, little σμῆνος. Diosc. 2, 106. σμηνιών ώνοs, ο, Stand of bee-hives. Apollon. D. Mirab. 200, 10. σμηνουργέομαι to swarm. Strab. 11, 7, 2. 2, 1, 14, p. 112, 15. σμηνουργός οὔ, ο, (σμῆνος, ΕΡΓΩ), = μελισ- σουργός. Poll. 7,101. Ael. N. A. 5, 18. σμηξίδιος ου, = σµηκτικός. Leo Med. 151. σμῆξις εως, ἡ, (σμήχω), detersion, a scouring, cleansing. brushing. Aristeas 11. Strab. 17, 3, 7, of the teeth. Diosc. 2, 5, ὀδόντων. σμίγω ίξω, = μίσγω, μίγνυµι. Theoph. Nonn. I, 222. 346. σμικρο-κἠρυξ υκος, ο, small herald. Cyril. A. σμικρολογία ας, ἡ, = μικρολογία. Diod. Ἡ, 580, 86. App. II, 204, 1. Afric. 58 A. σμικροπρέπεια ας,= µικροπρέπεια. Pseudo- σµικροπρεπής ἔς, = µικροπρεπής. Hippol. 600. σμικρότης ητος, ἣν, = µικρότης. Strab. 11. 9, 1. σμµικρόφυλλος ον, µικρόφυλλος. Galen. II, 99 A. σμικρόω ὦσω, = μικρύνω. Cyrill. A. Χ. 65 A. σμικρύνω υνῶ, = μικρύνω. Sept. Ps. 88, 46. Sir. 17, 25. 32, 10. Cleomed. 53, 2. Patriarch. 1109 A. Pseudo-Demetr. 100. App. 1, 514, 38. σμίλαξακος, ἡ, Smilax. Diose. 2, 175 (176), κηπαία. kidney-bean (Phaseolus vulgaris). σμίλαξ ακος, ο, = σμίλη. Sophrns. 3397 B, σκυτοτομικός. σμιλάριονου τὸ, = σμέλίον. Apophth. 116 Β. 0 ας ν.]. Porph. Cer. 494, 14. σµιλεύωεὔσω, to cut out with a σμίλη. Greg. Naz. I, 1841 A. σμιλίονov, τὸ, little σμίλη. Diose. Eupor. 1, 47, Galen. TI, 96 D, ἰατρικόν. Next. 434, 3. σμιλιωτός ή, ὄν. shaped like α σμίλη. Antyll. apud Orib ΤΠ, 688, 9. Σμινθιακός η, όν, relating to Apollo Sminthius. Men. Rhet. 819, λόγοι, in praise of Apollo. σμίνθιος ov, ο, = σμίνθος. Strab. 18, 1, 64. σμυραινώδης ες, like σμύραινα. Epiph. I, 653 0. σμύριςιδος, ο, emery. Diosc. 5, 165 (166). Orib. TI, 710,12. [One of the meanings of the Hebrew nw, with which σμύρις seems to be connected, is diamond. ] σμυρίτης ov, ο, of emery. Sept. Job 41, 6, λίθος, emery-stone. σμυρνιάζωἄσθην, = following.